cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прыморска
Прыморска (Приморско) — горад у Бургаскай вобласці Балгарыі. Адміністрацыйны цэнтр абшчыны Прыморска.
Недалёка ад горада знаходзіцца старажытная фракійская скальная святыня Беглік-Таш.
Геаграфічнае становішча
Горад Прыморска размешчаны на невялікім паўвостраве на беразе Чорнага мора, ля падножжа гор Странджа. Дзякуючы свайму размяшчэнню на мяжы ўмерана кантынентальнага і міжземнаморскага кліматычных паясоў Прыморска з’яўляецца самым паўночным месцам у Балгарыі, дзе вырошчваюць цытрусавыя.
Гісторыя
На працягу доўгага часу археолагі шукалі культавыя збудаванні Ранулі, мяркуючы, што яны знаходзяцца за гарадской мяжой. Нарэшце, у 2003 годзе, на адлегласці 2-3 кіламетраў ад прыгоннай сцяны, на мысе Маслен Нос навукоўцы выявілі амаль некранутую часам свяцілішча-абсерваторыю Беглік-Таш. Яно ўяўляе сабой няправільны круг з часткова апрацаваных каменных груд, паміж якімі ў дні сонцастаяння і раўнадзенства пранікаюць сонечныя прамяні. Таксама былі знойдзеныя ахвярнік, алтар, трон і найбуйнейшы з вядомых навуцы дальменаў. На думку навукоўцаў, пабудовы былі створаны ў XIV ст. да н. э. і выкарыстоўваліся да V ст. да н. э.
Вельмі часта на ўзбярэжжа можна знайсці выкінутыя морам аскепкі старажытнай керамікі.
Эканоміка
Штогод Прыморска наведваюць мільёны замежных і балгарскіх турыстаў. Горад прывабны з ​​яго спрыяльным кліматам, прыгожымі краявідамі, гістарычнымі і культурнымі помнікамі. Горад папулярны асабліва для сямейнага адпачынку. Вельмі развіты турызм і будаўніцтва. Інфраструктура Прыморска добра сфармаваная, ёсць рэгулярныя аўтобусы ў суседнія гарады і курорты, рэгулярныя рэйсы ў сталіцу і некалькі пунктаў за мяжой. Ёсць аквапарк, рэстараны, якія прапануюць стравы традыцыйнай балгарскай кухні, рэстараны хуткага харчавання, піцэрыі, кафэ, бары, дыскатэкі. Агульная плошча пляжаў у горадзе складае 1045 кв. м., таксама ёсць пяшчаныя выдмы плошчай 523 кв.м.
Насельніцтва
Паводле дадзеных перапісу насельніцтва, праведзенага ў 2011 годзе, у горадзе пражывае 2965 чалавек.
Нацыянальны склад насельніцтва горада :
Scythris bifissella
Scythris bifissella — від матылькоў сямейства Scythrididae.
Від сустракаецца ў Еўропе.
Лаўрынавічы (Лідскі раён)
Лаўры́навічы (, Лавриновичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваверскага сельсавета.
NGC 7707
NGC 7707 (іншыя абазначэнні — PGC 71798, UGC 12683, MCG 7-48-12, ZWG 533.14, NPM1G +44.0415) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
1 жніўня
1 жніўня — дзвесце трынаццаты (дзвесце чатырнаццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 1997
23-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана ў снежні 1997 года. Найлепшым фільмам абрана карціна «».
Касабукі
Касабу́кі (, Кособуки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Коханаўская сярэдняя школа імя І. П. Кожара
'''Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Коханаўская сярэдняя школа імя І. П. Кожара»''' — установа сярэдняй адукацыі ў гарадскім пасёлку Коханава Талачынскага раёна Віцебскай вобласці.
Касабукі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Коханаўская сярэдняя школа імя І. П. Кожара
Гісторыя
Коханаўская сярэдняя школа існуе з 1868 года. Была адчынена ў доме валаснога праўлення як аднакласнае народнае вучылішча.
1 студзеня 1869 года тут вучыліся 29 хлопчыкаў, у 1876 годзе — 37 хлопчыкаў і 4 дзяўчынкі, у 1898—1899 гадах — 124 хлопчыкі і 22 дзяўчынкі. З 1904 года вучылішча стала двухкласным. Яно мела кавальскую, сталярную і слясарную майстэрні.
Касабукі
Гісторыя
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікалаёўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Туркоўскага сельсавета.
Коханаўская сярэдняя школа імя І. П. Кожара
Гісторыя
Пасля Кастрычніцай рэвалюцыі называлася школай 1-й, 2-й ступеняў, з 1928 года — сямігадовай, з 1932 года — сярэдняй. У 1925—1927 гадах быў узведзены 2-павярховы будынак школы.
У час Вялікай Айчыннай вайны школьны будынак быў спалены, уся школьная маёмасць разрабавана і знішчана. Да 1944 года школу аднавілі. У 1971 годзе пастаўлены новы шматпавярховы будынак школы. У 2003 годзе школа стала ўдзельніцай міжнароднай канферэнцыі па ўкараненні інавацыйных тэхналогій. У тым жа годзе, да 135-годдзя школы, у падарунак ад абласнога ўпраўлення адукацыі ў ёй адчыніўся камп’ютарны клас.
У 2003 годзе быў адкрыты абноўлены школьны музей. Быў створаны школьны зімовы сад. У Коханаўскай школе створана безбар’ернае асяроддзе для арганізацыі адукацыйнага працэсу вучняў з абмежаванымі магчымасцямі.
На будынку Коханаўскай школы ўсталяваны мемарыяльныя пліты былым вучням — А. М. Алюшыну, І. Батраку, І. П. Кожару, М. А. Савіцкаму.
Сямёнаўская (Бацюшкаўскае сельскае паселішча)
Сямёнаўская (Семёновская) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Васільеўскага сельскага паселішча.
Мясцовае звышскопішча галактык
Мясцовае звышскопішча галактык (Звышскопішча Дзевы) — нерэгулярнае звышскопішча галактык памерам каля 200 мільёнаў светлавых гадоў, якое ўключае Мясцовую групу галактык, скопішча галактык у Дзеве і некалькі іншых скопішчаў і груп галактык. Усяго ў склад Мясцовага звышскопішча ўваходзяць 100 груп і скопішчаў галактык (з дамінантным скопішчам Дзевы ў цэнтры) і каля 30 тысяч галактык; яго маса па парадку велічыні 1015 мас Сонца (2 кг). Паколькі яго свяцільнасць занадта малая для такой колькасці зорак, лічыцца, што на большую частку масы звышскопішча прыпадае маса цёмнай матэрыі. Звышскопішча Дзевы прыцягваецца да гравітацыйнай анамаліі пад назвай Вялікі атрактар, якая размешчана побач са скопішчам Навугольнік.
Мясцовае звышскопішча — характэрны прыклад буйнамаштабнай структуры Сусвету. Яно з'яўляецца сплошчаным утварэннем, якое складаецца з некалькіх ланцужкоў галактык (філаментаў), што ў праекцыі на неба выглядае як паласа, якая ахоплівае ўвесь небасхіл і ў межах якой назіраецца большасць яркіх галактык (свайго роду аналаг Млечнага Шляху). Упершыню гэту асаблівасць у размеркаванні аб'ектаў начнога неба выявіў вялікі астраном Уільям Гершэль яшчэ ў канцы XVIII стагоддзя, затым яе некалькі разоў пераадкрывалі, пакуль нарэшце ў 1953 годзе да яе не прыцягнуў увагу Жэрар дэ Вакулер (ЗША). У адрозненне ад скопішчаў, звышскопішчы галактык не з'яўляюцца гравітацыйна-звязанымі структурамі, яны бяруць удзел у агульным пашырэнні Сусвету, таму адлегласці да аб'ектаў Мясцовага звышскопішча можна вымяраць з дапамогай закона Хабла.
Падрабязныя карты Мясцовага звышскопішча галактык апублікаваў у 1982 годзе Брэнт Талі (Brent Tully, ЗША). Ён паказаў, што пераважная большасць галактык (60 %) знаходзяцца ў вузкім слоі таўшчынёй усяго каля 10 млн св. гадоў каля плоскасці Звышскопішча. Каля цэнтра Звышскопішча размешчана вялікая канцэнтрацыя галактык — скопішча Дзевы. 98% галактык Мясцовага звышскопішча належаць 11 аблокам, сумарны аб'ём якіх не перавышае 5% аб'ёму ўсяго Звышскопішча. Усе гэтыя аблокі выцягнуты ў кірунку да скопішча Дзевы, што тлумачыцца, верагодна, прыліўным дзеяннем гэтага масіўнага ўтварэння.
Спіс груп і скопішчаў у звышскопішчы Дзевы
У парадку змяншэння колькасці галактык вялікага бачнага памеру:
Агароднікі (Дубненскі сельсавет)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубненскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Харціцкага сельсавета.
Чаркашын
Чаркашын — прозвішча.
Аранжад
Аранжа́д — прахаладжальны напой, які гатуецца з газаванай вады і апельсінавага сіропу. Раней гатаваўся саматужным спосабам з сумесі ахалоджанай вады, цукру і свежага апельсінавага соку. Вядомы ў Рэчы Паспалітай з XVIII ст., запазычаны з французскай кулінарыі.
Спакан
Спакан (Spokane River) — рака ў ЗША, прыток ракі Калумбія. Даўжыня ракі — 179 км, плошча басейна — 16,2 тыс. км². Спакан выцякае з возера Кёр-д’Ален у горадзе Кёр-д’Ален (акруга Кутэнай у штаце Айдаха). Рака працякае ў заходнім напрамку, перасякае мяжу са штатам Вашынгтон і ў горадзе Спакан паварочвае на паўночны захад, пасля чаго ўпадае ў вадасховішча Лейк-Рузвельт на рацэ Калумбія.
Харытоніўка (Срыбнянскі раён)
Харытоніўка (Харито́нівка) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Срыбнянскай пасялковай абшчыны.
Алігарх (Утар-Прадэш)
Алігарх (अलीगढ़, علی گڑھ, Aligarh, Alīgaṛh) — горад у заходняй частцы штата Утар-Прадэш, Індыя. Адміністрацыйны цэнтр акругі Алігарх. Абсалютная вышыня — 183 метра над узроўнем мора. Размешчаны ў міжрэччы Ганга і Джамны, за 291 км на паўночны захад ад Канпура і за 140 км на паўднёвы ўсход ад сталіцы краіны, горада Дэлі.
Баваўняная, шкляная і металаапрацоўчая галіны прамысловасці.
Homo naledi
Homo naledi — выкапнёвы від людзей трыбы Hominini. Упершыню рэшткі H. naledi былі знойдзены ў 2013 годзе ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы, мясцовасці «Калыска чалавецтва» ў пячоры пад назвай камандай пад кіраўніцтвам палеаантраполага Лі Бергера з Універсітэта Вітватэрсранда ў ПАР. Аднак вынесці з пячоры ўсе рэшткі на той момант было немагчыма з-за размяшчэння костак: уваход у пячору вельмі вузкі, усяго 20 см шырынёй, а косткі знаходзіліся на глыбіні 12 метраў. Па гэтай прычыне на працягу двух гадоў навукоўцы займаліся асцярожным выманнем рэшткаў, і ў верасні 2015 г. выйшла першая навуковая публікацыя ў часопісе eLife. Назву гэты від гамінідаў атрымаў дзякуючы пячоры, у якой быў знойдзены: на мове сесота naledi азначае «зорка».
Згаданая група навукоўцаў устанавіла, што Homo naledi, чые парэшткі знойдзены ў аднайменнай пячоры, жылі на Зямлі 236-335 тысяч гадоў назад. Прыкладна ў гэты час (200 тысяч гадоў таму) у Афрыцы з’явіліся Homo sapiens, а ў Еўропе эвалюцыянавалі неандэртальцы (Homo neanderthalensis).
Узрост віду невядомы, але па больш раннім меркаванням (да публікацыі звестак групы Лі Бергера) анатамічная будова Homo naledi дазваляла аднесці яго да першых прадстаўнікоў роду людзей (Homo) узростам каля 3 млн гадоў (2,5—2,8 млн гадоў). Па іншай ацэнцы, Homo naledi жыў 2 млн гадоў таму (±500 тыс. гадоў). Па будове і целаскладу H. naledi падобны на папуляцыю невялікіх людзей. Аднак ад іх H. naledi адрозніваецца невялікім аб’емам эндакраніума — базальной часткі чэрапа, што робіць яго падобным да аўстралапітэкаў. Марфалогія чэрапа H. naledi адрозніваецца ад іншых прадстаўнікоў гамінідаў і дастаткова ўнікальная, аднак калі параўноўваць, то будзе больш падобнай на ранніх прадстаўнікоў роду Homo, уключаючы Homo erectus, Homo habilis або Homo rudolfensis. Былі выяўленыя чатыры чэрапы. У двух асобін мужчынскага полу аб'ём мозгу складаў 560 см³, у двух асобін жаночага — 465 см³, што бліжэй да аб'ёму мозгу аўстралапітэка. Лобныя долі нізкія і кароткія, вобласць моўнай зоны Брока дастаткова выпуклая. Моцна развітыя надброўныя валікі, лоб скошаны, на задняй частцы цемянной косткі маецца вуглавы торус, патыліца скарочана і амаль вертыкальная з магутнай знешняй выпукласцю. Слыхавыя адтуліны і соскападобныя адросткі на скроневай костцы маленькія і прымітыўныя. Паднябенне было дробным, але шырокім, падбародачная адтуліна размешчана высока. Зубы маюць маленькія памеры, асабліва маляры. Будова посткраніяльнага шкілета мае мазаічныя рысы. Кісць Homo naledi захоўвае падоўжанасць і прымітыўную выгнутасць фаланг, але мае прагрэсіўную будову прыдалоння і прасунутыя прапорцыі пальцаў. На ступне развіты падоўжны і папярочны зводы. Розныя індывіды гэтай групы мінімальна адрозніваюцца адзін ад аднаго, а значыць яны належаць да аднаго віду.
У адказ на крытыку Джэфры Шварца і Ціма Уайта, антраполаг Джон Хоукс зрабіў агульнадаступнымі лічбавыя копіі 91 ўзору Homo naledi у фарматах .stl і .ply, прыдатныя для раздрукоўкі на 3D-прынтарах.
Станіна (Цёмкінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Васільеўскага сельскага паселішча.
Хукаліўка
Хукаліўка (Ху́калівка) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Срыбнянскай пасялковай абшчыны.
Георг II (кароль брытанскі)
Георг II Гановерскі (Георг Аўгуст), (George II, Georg II.; 10 лістапада 1683 — 25 кастрычніка 1760) — кароль Вялікабрытаніі і Ірландыі, курфюрст Гановера і герцаг Браўншвайг-Люнебургскі з 11 чэрвеня 1727 г., сын Георга I. Апошні манарх Брытаніі, які нарадзіўся за яе межамі.
Накуру
Накуру:
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Тарасава)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — мураваны праваслаўны храм у в. Тарасава Мінскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Раждзественская, 2.
Гісторыя
Пабудавана ў 2001 годзе.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы паводле праекта архітэктара Л. Шулаева і мастака В. Міцічкіна. Шматпланавую, прасторава развітую ярусную кампазіцыю фарміруюць цэнтральны 8-гранны светлавы барабан, завершаны цыбулепадобным купалам, ніжэйшыя аб’ёмы прыдзелаў, 3 прытвораў і апсіды. Архітэктурны рытм ствараюць 2-гранныя шчыты 2-схільных дахаў, чаргаванне арачных і прамавугольных аконных праёмаў.
Лакхнаў
Лакхнаў (लखनऊ) — сталіца штата Утар-Прадэш, за 516 км на ўсход ад Дэлі. Насельніцтва — 2,9 млн чалавек (2011). З'яўляецца адміністрацыйным, навуковым і культурным цэнтрам. Размешчана на рацэ Гомці. Аэрапорт імя Чоўдхары Чара Сінгха — міжнародны аэрапорт Лакхнау, размешчаны за 20 км ад цэнтра горада.
Заполле (Мсціслаўскі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Алег Вікенцьевіч Казачок
Алег Вікенцьевіч Казачок (нар., в. Боркі, Старадарожскі раён — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1974).
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1957 годзе рабочым саўгаса «Любанскі» Любанскага раёна. Пасля заканчэння Слуцкага СПТВ працаваў трактарыстам, а з 1970 года — звенявым камсамольска-маладзёжнага звяна па вырошчванню бульбы.
Узнагароды
За датэрміновае выкананне плана 10-й пяцігодкі па вытворчасці бульбы, высокае майстэрства і праяўленную пры гэтым працоўную доблесць 10 кастрычніка 1974 года прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы. Узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, залатым і бронзавым медалямі ВДНГ СССР.
Занесены ў Кнігу Народнай Славы раёна.
Спасылкі
Герои Стародорожчины
Mass Effect Infiltrator
Mass Effect: Infiltrator — гэта шутар ад трэцяй асобы распрацаваны IronMonkey Studios для Apple iOS і Android, выпушчаны 6 сакавіка 2012 года. З'яўляецца часткай серыі Mass Effect. Дзеянні гульні адбываюцца паралельна з Mass Effect 3. Сюжэт гульні распавядае пра аператыўніка тэрарыстычнай арганізацыі «Цэрбер», які ўсвядоміў жорсткія задумы свайго начальства і дапамог збегчы зняволеным з адной з баз «Цэрбера». Выратаванне палонных і збор разведдадзеных «Цэрбера» можа павялічыць вашу галактычную гатовасць у Mass Effect 3.
Віктарыўка (Ніжынскі раён)
Віктарыўка (Ві́кторівка) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Ласыніўскай пасялковай абшчыны.
Царква Сарака мучанікаў (Вяліка-Тырнава)
Царква Сарака мучанікаў (църква «Св. Четиридесет мъченици») — сярэднявечная праваслаўная царква, пабудаваная ў 1230 годзе ў Вяліка-Тырнава — сталіцы Другога Балгарскага царства.
Гісторыя
У першыя гады асманскага праўлення будынак працягваў быць хрысціянскай царквой да пачатку XVIII стагоддзя, калі ўсё ж быў перароблены ў мячэць. У выніку былі знішчаны амаль усе фрэскі. Некалькі выяў захаваліся толькі на паўночна-заходняй сцяне прытвора.
Менавіта ў гэтым будынку 22 верасня 1908 года балгарскім князем Фердынанадам была абвешчана незалежнасць Балгарыі ад Асманскай імперыі.
Архітэктура і ўбранне
Будынак з'яўляецца доўгай шасцікалоннай трохнефнай базілікай з трыма паўкруглымі апсідамі на ўсходзе і вузкім прытворам на захадзе. Потым, да заходняга бока царквы была зроблена прыбудова.
На калонах унутры царквы захаваліся запісы аб найважнейшых падзеях у гісторыі дзяржавы. Адна з калон зроблена падчас будаўніцтва царквы і ўтрымлівае запіс аб учынках цара Івана Асеня II, дзве іншыя былі перанесены з Пліскі.
Пахаванні ў царкве
Царква доўгі час выкарыстоўвалася як царская ўсыпальніца. Тут былі пахаваныя цары Калаян, Іван Асень II,, царыцы Анна Марыя і Ірына, а таксама многія члены царскай сям'і і прадстаўнікі балгарскай арыстакраціі. Сюды таксама былі перавезены саркафагі з зямлёй з месцаў пахавання хана Курбата (Малое Перашчэпіна), хана Аспаруха і цара.
NGC 7708
NGC 7708 — группа звёзд ў сузор’і Цэфей.
Чарэшня
Чарэшня, Вішня птушыная, Чарэшня лясная (Prunus avium) — пладовае дрэва, від падроду вішня парадку ружакветных.
Гісторыя назвы
Невялікі горад паміж Фарнакіяй і Трапезундам славіўся вішнямі. Менавіта там іх упершыню сустрэлі рымляне, даўшы назву «керасунцкія плады», cerasi. Адсюль ciliegia, cerasa, կեռաս — керас, كرز — караз, kiraz, cerise, cereza, cereja, cireș, Kirsche, cherry, черешня.
Батанічнае апісанне
Чарэшня — лістападная дрэвавая расліна, якая належыць да дрэў першай велічыні. Характарызуецца хуткім ростам, асабліва ў маладым узросце і можа дасягаць вышыні 10—32 м і дыяметра ствала да 1.5 метра. Маладыя дрэвы дэманструюць моцнае з прамым ствалом і сіметрычнай канічнай кронай, якая становіцца круглявай на старых дрэвах.
Каранёвая сістэма пераважна гарызантальнага тыпу, але пры спрыяльных умовах могуць утварацца і добра разгалінаваныя вертыкальныя карані. Стрыжневы корань фармуецца толькі на працягу першага — другога гадоў жыцця, а з часам адбываецца яго разгалінаванне.
Для чарэшні характэрныя тры тыпы пупышак: генератыўныя, вегетатыўныя і змешанага тыпу, якія адпаведна размяшчаюцца на пладовых і роставых парастках.
Лісце коратка завостранае, зваротнаяйкападобнае, прадаўгавата-яйкападобнае або эліптычнай формы, пільчатае, злёгку маршчыністае. з двума залозкамі ля аснавання пласцінкі, шырыня 4-7 см, даўжыня 7-14 см. Кончык кожнага зубчастага краю лісця таксама мае маленькія чырвоныя залозы. Увосень лісце афарбоўваецца ў аранжавы, ружовы ці чырвоны, перш чым упасці.
Плады — сапраўдныя касцянкі, з мясістым, сакавітым каляплоднікам, па форме авальныя (у дзікарослых ), шарападобныя або сэрцападобныя, а па афарбоўцы ад светла-жоўтых (амаль белых) да цёмна-чырвоных (амаль чорных) з бясколерным або цёмна-ружовым сокам, на смак у дзікіх формаў яны звычайна горкія, у культурных з тоўстай, сакавітай мякаццю, кісла-салодкія або салодкія. У дзікарослых плады драбней, чым у культурных, да 2 см у. Плады чарэшні паспяваюць, у залежнасці ад сорта, у прамежку ад канца мая да канца чэрвеня.
Костачка шарападобная ці крыху падоўжаная, з гладкай паверхняй. Насеніна складаецца з лупіны, і. Афарбоўка лупіны жаўтлява-карычневая, часам з цёмна-чырвоным адценнем.
Адрозніваецца ад вішні высокім прамым штамбам, з даволі светлай карой, мутоўкава размешчанымі галінамі, колерам (светла-зялёным), формай (авальнае, доўгае, моцна вышчарбленае) свайго віслага лісця, а таксама даволі абмежаваным раёнам распаўсюджання, у залежнасці ад вялікіх патрабаванняў у дачыненні да цяпла.
Арэал
Чарэшня — расліна ўмеранага клімату Паўднёвай Еўропы. У дзікай прыродзе сустракаецца ў Еўропе, Анатоліі, Магрыбе і Пярэдняй Азіі ад Брытанскіх астравоў на поўдзень да Марока і Туніса, на поўнач да рэгіёна у Нарвегіі і на ўсход да Каўказа і паўночнага Ірана, з маленькай ізаляванай папуляцыяй у заходніх Гімалаях.
Культывуюць чарэшню шырока ва ўсіх частках свету, у тым ліку на натуралізавана ў Паўночнай Амерыцы і Аўстраліі.
На Беларусі чарэшня культывуецца пераважна ў паўднёвых рэгіёнах. Выведзены зімаўстойлівыя, высакаякасныя, буйнаплодныя сарты, прыстасаваныя да мясцовых умоў.
Экалогія
Любіць бязветраныя месцы. Дрэнна расце на кіслых глебах і ў месцах з блізка размешчанымі грунтавымі водамі. Расліна баіцца маразоў. Дзікая чарэшня ў лясах больш стойка пераносіць іх, паколькі абаронена ад вятроў, а снежны полаг захоўвае цяпло ў глебе.
З 2-3-гадовага ўзросту пажадана праводзіць абразанне: выдаляць параснік, фарміраваць штамб (выдаленне ніжніх галін), караціць лідар пераводам на бакавую галіну, прарэжваць крону.
Пачынае плоданосіць на 5-6-ы год. Перыяд гаспадарчага выкарыстання 10-15 гадоў. Плады выспяваюць у канцы чэрвеня-ліпені. Ураджай пладоў з 30-гадовага дрэва, якое вырасла на волі, да 100 кг, а дрэвы ў лесе даюць да 40 кг.
Плады збіраюць у чэрвені-ліпені. Збор ураджая абцяжараны вялікай вышынёй дрэў. Звычайна пад кронай сцелюць палатно і плады абтрасаюць. Можна зрываць і рукамі.
Плады з гатоўнасцю ядуць шматлікія віды птушак і млекакормячых, якія пераварваюць мякаць садавіны і рассейваюць насенне са сваім памётам. Некаторыя грызуны і некалькі відаў птушак (у прыватнасці, ) таксама расколваюць костачкі, каб з’есці ядры ўнутры.
Хімічны склад
Плады чарэшні складаюцца з 82 % воды, 16 % вугляводаў, 1 % бялку і практычна не маюць тлушчу (0,2 г на 100 г). У адрозненне ад, плады чарэшні ўтрымліваюць менш пажыўных рэчываў на 100 г.
У чарэшні змяшчаюцца арганічныя кіслоты (да 0,8 %, у тым ліку яблычную, лімонную, сляды і саліцылавай ), цукры (фруктозу, глюкозу), вітаміны C,, B1, B2, E, PP,  (жалеза, ёд),  (калій, кальцый, магній і іншыя), пекцінавыя рэчывы, а таксама вялікая колькасць антацыянамі — рэчываў з групы.
Развядзенне ў культуры
Для чарэшні характэрны некалькі спосабаў размнажэння (насеннае, пнёвы параснік і каранёвыя атожылкі), але ў натуральным умовах пераважае насеннае размнажэнне.
Чарэшня самабясплодная. Для апылення патрабуецца пасадка 2-3 дрэў.
Розныя сарты вішні ў цяперашні час вырошчваюць ва ўсім свеце, дзе клімат падыходзіць; колькасць сартоў у цяперашні час вельмі вялікая. Гэты від таксама пазбег культывавання і ў некаторых умераных рэгіёнах, уключаючы паўднёва-заходнюю Канаду, Японію, Новую Зеландыю, а таксама на паўночным усходзе і паўночным захадзе Злучаных Штатаў.
Найбольш ва ўмовах сярэдняй паласы Расіі лічацца сарты: 'Память Сюбаровой', 'Северная', 'Тютчевка', 'Ревна', 'Фатеж'. Да веснавых замаразкаў ўстойлівыя сарты 'Фатеж' і 'Итальянка'. Сарты 'Чермашная' і 'Синявская' характарызуецца меншай зімаўстойлівасці і больш падыходзяць для поўдня Маскоўскай вобласці. Сорт 'Фатеж' спалучае ў сваім генатыпе высокі біялагічны патэнцыял з максімальнай рэалізацыяй яго ва ўраджай пладоў. Сорт 'Чермашная' валодае эканомным генератыўным патэнцыялам і пры адносна невялікай біялагічнай прадукцыйнасці здольны забяспечваць добрую ўраджайнасць. Сорт 'Тютчевка' закладвае найбольшую колькасць кветкавых пупышак, але толькі чвэрць з іх рэалізуецца ў пладах. Дзякуючы больш буйным пладам, гэты сорт не саступае іншым па ўраджайнасці.
Выведзены шматлікія, якія маюць плады, што нагадваюць па кансістэнцыі і смаку вішню, але па памеры бліжэй да чарэшні.
Генетыка
Prunus avium мае дыплоідны набор з шаснадцаці храмасом (2n = 16).
Шкоднікі і хваробы
Лісцем чарэшні харчуюцца некаторыя жывёлы, у тым ліку насякомыя відаў, і , якія могуць наносіць значны ўрон парасткам і пладам.
Дрэва струменіць з пашкоджанняў у кары, з дапамогай якой яна ізалюе раны, каб выключыць з’яўленне насякомых і грыбковых інфекцый.
Чарэшня, як і іншыя костачкавыя, хварэе на кокамікоз, цэркаспароз, шэрую гніль, пашкоджваецца іншымі грыбамі і бактэрыямі.
Атрутнасць
Усе часткі расліны за выключэннем спелых пладоў слаба таксічныя, бо ўтрымліваюць цыянагенныя гліказіды.
Гісторыя
Вішня птушыная — самая старажытная з формаў вішні. Як мяркуюць, яна была вядомая ўжо за 8000 гадоў да н. э. у Анатоліі і ў Еўропе — на тэрыторыі сучасных Даніі і Швейцарыі (жыхарам палевых пабудоў). Плады чарэшні ўжываліся ў ежу на працягу некалькіх тысяч гадоў. Костачкі былі знойдзены ў адкладах на селішчах бронзавага веку па ўсёй Еўропе, у тым ліку ў Вялікабрытаніі. У адным з датаваных прыкладаў, парэшткі чарэшні былі знойдзены ў з дэтрыту пад будовай ранняга і сярэдняга бронзавага веку ў палевым паселішчы і на ўзбярэжжы былога возера ў  або, непадалёк ад паўднёвага ўзбярэжжа возера Гарда ў Італіі. ацэньвае знаходкі пачаткам бронзавага веку IA, каля 2077 г. да н.э. плюс або мінус 10 гадоў. Натуральны лес быў у значнай ступені расчышчаны ў той час. У 1882 годзе Альфонс Дэкандоль адзначыў, што насенне чарэшні было знойдзены ў культуры у Паўночнай Італіі (1500—1100 да н.э.).
Хоць культываваных разнавіднасцяў чарэшні няма ў Вялікабрытаніі і большасці Еўропы, гэты від у дзікім стане сустракаецца на большасці тэрыторыі Еўропы, у тым ліку і на Брытанскіх астравах. Доказы спажывання дзікарослых пладоў яшчэ ў Бронзавым веку былі знойдзены ў кранагу ў графстве ў Ірландыі.
Каля 800 г. да н.э. чарэшню актыўна культывавалі ў Малой Азіі, і, крыху пазней, у Грэцыі.
Пліній адрознівае Prunus, плод слівы, і Cerasus, плод вішні.
Ужо ў Плінія згаданы даволі шмат сартоў, некаторыя верагодныя сарты або разнавіднасці — гэта Aproniana, Lutatia, Caeciliana і гэтак далей. Пліній ацэньвае іх па смаку, падзяляючы на dulcis («салодкія») і acer («кіслыя») і даходзіць да таго, што гаворыць аб тым, што да рымскага консула, які перамог Мітрыдата VI у 74 да н.э. «Cerasia … non fuere in Italia» — «Не было вішнёвых дрэў у Італіі». Па яго словах, Лукул прывёз іх з Понта, і за 120 гадоў з тых пор яны распаўсюдзіліся па ўсёй Еўропе аж да Вялікабрытаніі. На гэта сцвярджэнне Альфонс Дэкандоль заўважыў наступнае:
Дэкандоль мяркуе, што прывезеная Лукулам «вішня» была асобым сортам чарэшні з Каўказа.
Рычард Фолкард у 1892 годзе таксама адзначаў, што вішня Лукула — гэта культываваная разнавіднасць і сцвярджаў, што яна стала разводзіцца ў Вялікабрытаніі праз стагоддзе пасля ўвядзення ў Італію, але «знікла падчас саксонскага перыяду». Ён адзначае, што фраза «Cherries on the ryse» (гэта значыць «вішня на галінках») была адным з Лондана, але выказвае здагадку, што меліся на ўвазе плады чарэшні (wild Cherry). Культурны сорт быў зноў завезены ў Брытанію Рычардам Харысам, пастаўшчыком садавіны Генрыха VIII, які прывёз асобнікі з Фландрыі і пасадзіў вішнёвы сад у.
Сучасная культываваная вішня адрозніваецца ад дзікай тым, што мае больш буйныя плады дыяметрам 2-3 см. Дрэвы часта вырошчваюцца ствале карлікавых асобнікаў, каб захаваць малы памер для палягчэння збору ўраджаю.
Лэанідзіўка (Ніжынскі раён)
Лэанідзіўка (Леоні́дівка) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Ласыніўскай пасялковай абшчыны.
Чарэшня
Гісторыя
Як асноўны продак культываванай вішні, чарэшня з’яўляецца адным з двух відаў вішні, якія пастаўляюць большую частку камерцыйных сартоў ядомай вішні, другім відам з’яўляецца. Паходжанне сартоў віду Prunus avium усё яшчэ застаецца адкрытым пытаннем.
У кулінарыі
Плады чарэшні высока цэняцца за прыемны салодкі смак. Плады ўжываюць у свежым выглядзе; яны прыдатныя таксама для розных відаў перапрацоўкі: сушкі, атрымання сокаў, кампотаў, кісялёў, пладовага віна, падрыхтоўкі варэння і джэму.
У медыцыне
З хвосцікаў (пладаножак) костачкавых мазалёў можна рабіць лекі, якія маюць звязальны, процікалевы і мачагонны эфект. Таксама ў медыцыне выкарыстоўваецца алей з костачак чарэшні. Лісце чарэшні багата вітамінам С (246 мг%).
У народнай медыцыне
У народнай медыцыне знаходзяць шырокае прымяненне плады і сок. Сок чарэшні ўжываюць як адхарквальнае пры бранхітах і трахеітах. Водны настой з мякаці пладоў ужываюць як асвяжальны і жарапаніжальны сродак пры прастудных захворваннях, акрамя таго, рэкамендуецца для падвышэння апетыту, для памяньшэння працэсаў бражэння ў кішачніку і як далікатны паслабляльны сродак.
У якасці дэкаратыўнай расліны і ў лесаразвядзенні
Чарэшня часта культывуецца ў якасці дэкаратыўнага квітнеючага дрэва. З-за памеру дрэва, яе часта выкарыстоўваюць у паркавай зоне і, радзей, як вулічнае ці садовае дрэва.
Два міжвідавых гібрыда, P. x schmittii (P. avium x P. canescens) і P. x fontenesiana (P. avium x P. mahaleb) таксама часта вырошчваюцца як арнаментальныя дрэвы.
Чарэшня шырока выкарыстоўваецца ў Еўропе пры сельскагаспадарчых зямель, а таксама мае значэнне для  і добраўпарадкавання насаджэнняў.
Многія еўрапейскія краіны маюць праграммы па генным захаванні і развядзенні для чарэшні.
У лесатэхнічнай прамысловасці
Цвёрдая, чырванавата-карычневая драўніна шануецца як як для такарных і  вырабаў і музычных інструментаў. З маладых ствалоў робяць абручы. Заслужанай вядомасцю карыстаюцца курыльныя трубкі і муштукі з чарэшні.
Пчалярства
Каштоўны красавіцка-майскі меданос, які дае пчолам нектар, пылок-абножку і клей-пропаліс. Сярод костачкавых чарэшня займае першае месца па нектарапрадукцыйнасці. Мёдапрадукцыйнасць дасягае 35 кг з гектара насаджэнняў.
У прамысловасці
У насенні чарэшні да 30 % тлустага алею, які можа мець тэхнічнае прымяненне, і да 1 % эфірнага алею, ужытнага ў парфумерыі і лікёрнай вытворчасці. У лісці да 250 мг% вітаміна С.
Расліна вылучае шмат, якую выкарыстоўваюць у тэкстыльнай вытворчасці, пры аздабленні тканін і як замена жавальнай гумкі. У кары 7-10 % танінаў, што дазваляе ўжываць яе для дублення скур.
Кару і карані раней ужывалі для афарбоўкі воўны і тканін і для выпрацоўкі зялёнага.
У выяўленчым мастацтве
Як і ў астатніх прадстаўнікоў падсямейства Слівавыя, квітнеючыя дрэвы чарэшні і глянцава-бліскучыя плады сваёй дэкаратыўнасцю прыцягваюць мастакоў, але часцей за ўсё цяжка без каментарыяў адрозніць плады чарэшні і іншых відаў вішні. Толькі калі ў назве карціны дакладна пазначана самім мастаком, што там іменна чарэшня, можна дастаткова ўпэўнена сказаць, што гэта і праўда яна.
У філатэліі
Выява чарэшні была выкарыстана на паштовых марках Сан-Марына 1973, Балгарыі 1975 і 1984 гадоў, Македоніі 2005 года, Босніі і Герцагавіны 2012 года.
Цяпліхава
Цяпліхава (Теплихово) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Васільеўскага сельскага паселішча.
Манцавічы
Ма́нцавічы (, Манцевичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваверскага сельсавета.
Ліпаціна
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Ітанагар
Ітанагар (ईटानगर, Itanagar) — горад на паўночным усходзе Індыі, адміністрацыйны цэнтр штата Аруначал-Прадэш. Вышыня над узроўнем мора — 440 м. Насельніцтва — 34 970 жыхароў (2001). Горад звязаны рэгулярнымі аўтобуснымі рэйсамі з Гувахаці. Аэрапорт Лілабары ў Асаме знаходзіцца 65 км ад горада. Бліжэйшая чыгуначная станцыя Хармуці знаходзіцца на адлегласці 33 км у Асаме.
Вялікі атрактар
Вялікі атрактар — гравітацыйная анамалія, размешчаная ў міжгалактычнай прасторы на адлегласці прыкладна 65 Мпк або 250 млн светлавых гадоў у сузор'і Навугольніка. Гэты аб'ект, які мае масу дзясяткаў тысяч мас Млечнага Шляху, назіраецца дзякуючы эфекту, які ён аказвае на рух назіраных намі галактык і іх скопішчаў на ўчастку прасторы, працягласцю ў некалькі сотняў мільёнаў светлавых гадоў.
Гіпотэза пра існаванне Вялікага атрактара былы выказана ў 1986 годзе. Назіранне Вялікага атрактара абцяжарана тым, што ён знаходзіцца ў «зоне пазбягання», закрытай ад назірання плоскасцю Млечнага шляху з вялікай колькасцю пылу. Мясцовае звышскопішча (у тым ліку Мясцовая група) знаходзіцца ў зоне гравітацыйнага ўздзеяння Вялікага атрактара. Хоць Вялікі атрактар аддаляецца ад нас, хуткасць аддалення ад яго нашай і бліжэйшых Галактык паменшана (у параўнанні з законам Хабла) прыкладна на 250 км/с. У прылеглых да атрактара абласцях Уселенай галактыкі выяўляюць буйнамаштабная плынь у бок да Вялікага атрактара з хуткасцю парадку 491±200 кіламетраў у секунду.
У кірунку да Вялікага атрактара знаходзіцца скопішча галактык Abell 3627, якое, верагодна, і служыць яго цэнтрам. Маса — парадку 5 сонечных мас, але маса бачнага рэчыва ў той вобласці, прынамсі, у 10 разоў меншая. Лічыцца, што асноўную масу складае цёмная матэрыя.
Фацейкава (Цёмкінскі раён)
Фацейкава (Фатейково) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Васільеўскага сельскага паселішча.
Фёдар Фёдаравіч Кулікоў
Фёдар Фёдаравіч Кулікоў (, в. Ігодава, Кастрамская вобласць —, г. Мінск) — Герой Савецкага Саюза (1945)
Біяграфія
Вызваляў у 1944 годзе горад Старыя Дарогі і Старадарожскі раён. За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў гады Вялікай Айчыннай вайны, у 1945 годзе прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Казакоўцы
Казако́ўцы (, Казаковцы) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубненскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Харціцкага сельсавета.
Фёдар Фёдаравіч Кулікоў
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнам Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, медалямі. Занесены ў Кнігу Народнай Славы раёна.
Яго імя носяць вуліцы ў горадзе Старыя Дарогі і ў пасёлку Астроускі Кастрамской вобласці.
Картыжы
Картыжы́ (, Картыжи) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска ў Мсціслаўскім ваяводстве ВКЛ.
Міжгалактычная прастора
Міжгалактычная прастора запоўнена вельмі разрэджаным газам з сярэдняй шчыльнасцью менш за 1 атам вадароду на 1 дм³ (ёсць здагадка, што магутныя патокі энергіі, якія выпраменьваюць звышмасіўныя чорныя дзіркі, награваюць гэты газ ). У міжгалактычнай прасторы маецца міжгалактычны пыл.
Эльвіра Акімаўна Афанасьева
Эльвіра Акімаўна Афанасьева (нар., ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1962 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1962 года — старэйшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у майстэрні генплана Мінскпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Пражывае ў г. Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): праекты планіроўкі зон адпачынку на Заслаўскім вадасховішчы (1966, 1983), Вясёлка (1981), ПДП жылых раёнаў Серабранка (1966), лесапаркавага пояса (1979), цэнтра Мінска (1973, 1983), Лошыцкай водна-зялёнай сістэмы (1982), праекты забудовы мікрараёнаў Сярова-2 (1976), па прасп. Машэрава, вул. Мельнікайтэ (1977), генпланы Мінска і праекты планіроўкі прыгараднай зоны (1965, 1982), комплексная схема аховы прыроды Мінска і прылеглай тэрыторыі (1985), развіцця спартыўных збудаванняў (1988), ПДП паўднёвай часткі водна-зялёнага дыяметра Мінска (1986).
Узнагароды
1-я прэмія на Усесаюзным конкурсе за праект забудовы Мінска (1968, у аўтарскім калектыве).
Іван Мікітавіч Давыдаў
Іван Мікітавіч Давыдаў (, п. Мінкавічы, Старадарожскі раён —, г. Шахтарск, УССР) — Герой Савецкага Саюза (1945)
Біяграфія
Пасля школы фабрычна-заводскага навучання працаваў у Ніжне-Сергінскім леспрамхозе Свярдлоўскай вобласці, затым шахцёрам, брыгадзірам праходчыкаў у горадзе Шахцёрску.
Узнагароды
За высокія паказчыкі пры выкананні планавых заданняў Указам Прэзідзіума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 сакавіка 1971 года прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы. Лаурэат Ленінскай прэміі, узнагароджаны ордэнам Леніна. Ганаровы грамадзянін горада Шахцёрска.
Занесены ў Кнігу Народнай Славы раёна.
Дубровенскі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці
Дубровенскі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці — установа прафесійнага навучання ў горадзе Дуброўна.
Гісторыя
Сваю гісторыю ліцэй пачаў з 1 кастрычніка 1945 года. У кастрычніку 1945 года ў пасёлку Бабінічы Аршанскага раёна была створана школа механізацыі сельскай гаспадаркі. Школу механізацыі ўзначаліў Іван Пятровіч Бібікаў. У 1963 годзе вучылішча было пераведзена з Бабінічаў у Дуброўна, а ў наступным годзе яно было перайменавана ў СПТВ-35.
З 14 жніўня 2002 года — дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці. Ліцэй вядзе падрыхтоўку рабочых кадраў па прафесіях на аснове базавай адукацыі:
На аснове сярэдняй адукацыі:
Бхубанешвар
Бхубанешвар — горад у Індыі, у раёне дэльты ракі Маханадзі, на поўдзень ад г. Катака. Адміністрацыйны цэнтр штата Арыса.
Астрыд Тротцыг
Астрыд Айна сухі-Йо Тротцыг (Astrid Aina Suh-Yeo Trotzig; 20 студзеня 1970, Паўднёвая Карэя) — шведская пісьменніца.
Тротцыг прыехала ў Швецыю, калі ёй было пяць месяцаў, і стала грамадзянінам Швецыі ў 1974 годзе. Яна была рэдактарам літаратурнага часопіса Боннье і працавала ў камітэце Літаратурнай прэміі Паўночнага Савета 1998—2006 гадоў. Яна з’яўляецца віцэ-старшынёй Шведскай асацыяцыі аўтараў.
Тротцыг — дачка прафесара археалогіі Густава Тротцыг і пляменніца мастака Ульфа Тротцыга.
Увесну 2017 года яна была адным з удзельнікаў кантрапункта па культурных пытаннях, які трансляваўся на SVT1.
Холміна
Гісторыя
У 2004—2019 гадах у складзе Васільеўскага сельскага паселішча.
Спакан (Вашынгтон)
Спака́н, Спакен — горад на паўночным захадзе ЗША, штат Вашынгтон.
У 1974 годзе ў горадзе адбылася Сусветная выстаўка па праблеме аховы прыроднага асяроддзя «Экспа-74».
Георг III
Георг III (George William Frederick, George III, Georg III., 4 чэрвеня 1738, Лондан — 29 студзеня 1820, Віндзорскі замак, Беркшыр) — кароль Вялікабрытаніі і курфюрст (з 12 кастрычніка 1814 года кароль) Гановера з 25 кастрычніка 1760, з Гановерскай дынастыі.
NGC 7709
NGC 7709 (іншыя абазначэнні — PGC 71828, MCG -3-60-2, IRAS23328-1658) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маркуці
Маркуці́ (, Маркути) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваверскага сельсавета.
Бадуэн IV Барадаты
Бадуэ́н (Балдуін) IV Барадаты (Baudouin IV le Barbu (Belle-Barbe) de Flandres, каля 980 — ) — граф Фландрыі з 987, сын Арнульфа II, графа Фландрыі, і Сюзаны (Разаліі), дачкі Берэнгара II Іўрэйскага, караля Італіі. Паходзіў з Першага Фландрскага дому.
Кіраванне
Калі бацька Бадуэна памёр у 988 годзе, ён быў яшчэ непаўналетнім, і незалежнасці графства Фландрыі, пагражаў захоп каралеўствам Францыя. Аднак другі шлюб маці Бадуэна Сусаны Італьянскай з Робертам II Набожным, каралём Францыі, сынам і пераемнікам Гуга Капета, мог прадухіліць гэту небяспеку.
Каля 1000 года, імператар Атон III сабраў войска для ваеннай кампаніі супраць Фландрыі. Кароль Германіі Генрых II Святы таксама накіраваўся супраць Бадуэна IV, які прыняў бок графаў Лувена і Намюра, якія адмовіліся ад сюзерэнітэту, зацверджанага Генрыхам II, герцага Ніжняй Латарынгіі Годфрыда I у 1006/1007.
У адрозненне ад сваіх папярэднікаў, Бадуэн звярнуў сваю ўвагу на ўсход і на поўнач сваіх уладанняў, тады як на поўдні кіравалі яго васалы графы Булоні, Гіна, Хесдзіна і Сен-Поля.
У 1006 годзе, Бадуэн IV захапіў горад Валансьен, які належаў Свяшчэннай Рымскай імперыі. Такім чынам, ён сутыкнуўся з імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыхам II і яго саюзнікамі каралём Робертам Набожным і Рычардам II, герцагам Нармандыі, якім, аднак, не ўдалося перамагчы Бадуэна.
Увесну наступнага года імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрых II ізноў уварваўся ў Фландрыю і захапіў у Генце буйную здабычу, таксама ўзяўшы ў палон жыхароў горада. Бадуэн быў вымушаны здаць Валансьен і пазбавіцца Ахена, бо імператар Генрых абвінаваціў яго ва ўмяшанні ў справы графаў Намюра і Лёвена.
Аднак каля 1012—1015 Бадуэн атрымаў пасродкам перамоў у лён Зеландыю, размешчаную на поўнач ад Фландрыі, і нават некаторыя астравы гэтай вобласці: Валхерэн, Борсель, Норд-Бевеланд і Зейд-Бевеланд, а на правым беразе ракі Шэльды — Валансьен, частку Камбрэ і Эно ад Генрыха II, які ўзяў абяцанне з Бадуэна не ўмешвацца ў справы герцагаў Ніжняй Латарынгіі і графаў Намюра і Лёвена. У французскай тэрыторыі Фландрыі Бадуэн арганізаваў вялікія каланізацыі балот уздоўж узбярэжжа Фландрыі і павялічыў Бругэ і гарадскі порт.
Бадуэн сканаў 30 мая 1035 года. Яго ўладанні атрымаў у спадчыну сын Бадуэн V.
Шлюб і дзеці
1-я жонка (з каля 1012): Агіва Люксембургская (пам. 21 лютага ці 9 сакавіка 1030), дачка Фрыдрыха Люксембургскага, графа Мозельгау, сына Зігфрыда, графа Люксембурга. Дзеці: 2-я жонка (з пасля 1030): Элеанора Нармандская, дачка Рычарда II, герцага Нармандыі. Дзеці:
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 1998
24-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана ў снежні 1998 года і ўручана 20 студзеня 1999 года. Найлепшым фільмам абрана карціна «Выратаваць радавога Раяна».
Coccoloba
Coccoloba — род вечназялёных дрэў, кустоў і ліян сямейства.
Батанічнае апісанне
Вечназялёныя невысокія дрэвы, кусты і ліяны. Лісце чарговае, сядзячае або чарашковае, круглявае, сэрцападобнае і авальнае востраканцовае, цэльнакрайняе, шчыльнае або скурыстае, да 20 см у даўжыню. Кветкі сабраны ў верхавінныя гронкі або ў каласы. Тычынак 6-8. Размнажэнне насеннем і тронкамі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў тропіках абодвух Амерык.
Прымяненне
Некаторыя віды выкарыстоўваюцца як дэкаратыўная пакаёвая расліна.
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List, род уключае 177 відаў :
Часлава Браніславаўна Ашукоўская
Часлава Ашукоўская (нар. 8 кастрычніка 1932) — сябра мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля, належала да смаргонскай групы арганізацыі.
Біяграфія
Нарадзілася 8 кастрычніка 1932 г. у Смаргоні ў Польскай Рэспубліцы (цяпер Гродзенская вобласць). У 1940 г. бацьку арыштавалі і асудзілі да зняволення савецкія ўлады, якія ўсталяваліся ў верасні 1939 г. у Заходняй Беларусі. Часлава Ашукоўская засталася з маці, старэйшымі братам і сястрой.
Пасля Другой сусветнай вайны вучылася ў Смаргонскай сярэдняй школе. У 1949 пазнаёмілася ў школе з вучнямі-антыкамуністамі, стала сябрам мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля, але да актыўнай дзейнасці далучыцца не паспела. Моладзевая арганізацыя, кіраўніком якой быў Расціслаў Лапіцкі, у асноўным займалася распаўсюджваннем антысавецкіх улётак, але ў будучыні планавалася перайсці і да больш актыўных дзеянняў.
23 сакавіка 1950 г. Чаславу Ашукоўскую, тады яшчэ дзевяцікласніцу, разам з Марыяй Барташэвіч арыштавалі органы МДБ. Утрымлівалася ў турме ў Маладзечне. У адрозненні ад многіх іншых удзельнікаў арганізацыі, Чаславу падчас допытаў не катавалі.
8 мая разам з групай удзельніц мядзельска-смаргонскага падполля была асуджана трыбуналам БВА да 8 гадоў канцлагераў «за неданясенне». Як малалетняя ўтрымлівалася першы год у дзіцячай калоніі ў Гомелі, працавала ў швейнай майстэрні. Далейшы тэрмін адбывала ў канцлагерах за Свярдлоўскам, дзе выкарыстоўвалася на розных цяжкіх работах: як толькі ёй споўнілася 18, яе адправілі па этапе ў Салікамскі канцлагер. Пра зняволенне ўспамінала так:
«Выходных ні разу не было.
''Чытала я Салжаніцына. Углядалася. У іх і пасылкі былі, якія дапамагалі ім пратрымацца. І грошы ім выдавалі, на якія яны маглі купіць сабе што-небудзь. Проста казка нейкая ў параўнанні з намі. Санаторый проста. У нас усё было забаронена.''
''Ні пасылак, ні крамаў, ні грошай. У іх там на нарах і коўдры нейкія былі, хаваліся яны. А ў нас — голыя нары. Ватоўку з сябе сцягнеш — і ў сушылку. Спіш у тым, што пад ватоўкай было. У дзень давалі 200 грамаў хлеба — калі норму выканаем. Не выканаем — 100 грамаў. Раніцай і ўвечары рыба перамерзлая салёная. Хто дажываў да лета — ратаваўся ягадамі. Было шчасце, калі на маліннік набрыдзеш. Дасведчаныя траўку збіралі, нам давалі жаваць''».
"«Нага саслізнула з каляіны і трапіла ў баразну, якой ішлі калёсы, а за ёй — прывязанае дрэва. Мяне зацягнула — і абедзве нагі — хрась! — як запалкі паламаліся. На крык прыбеглі дзяўчаты. Выцягнулі. Сякерай разрэзалі валёнкі, а ногі ўжо апухлі страшна. Паклалі. Змена скончылася, прыцягнулі ў барак, там і лячылі. У медсанчастку не аддалі, сказалі, самі выхадзім. Рабілі нейкія прымочкі, сцягвалі туга-туга ногі, падвязвалі іх дагары. Так я і ляжала, пакуль яны сыходзілі лес валіць. Пайку сваю са мной дзялілі, мне ж нельга было! І зраслося! Маладая была… Потым ізноў хадзіла на працу разам з усімі»."
Кош (Мсціслаўскі раён)
Кош (, Кош) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Ліпна (Мёрскі раён)
Лі́пна (, Липно) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Спаніэлі
Спаніэлі (Spaniel) — група парод (больш 20) паляўнічых сабак. Выведзены ў 15-16 ст. у Іспаніі (адсюль назва). Асноўным прызначэннем і паляўнічай спецыялізацыяй спаніэляў была здабыча птушынай дзічыны з густым кустоўі. Да канца 17 стагоддзя спаніэлі падзяліліся на тых, якія палявалі на сухапутную дзічыну, і на «вадзяных».
Бекрына
Бекрына (Бекрино) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Томас Пірмайр
Томас Пірмайр (Thomas Piermayr; нар., , Аўстрыя) — аўстрыйскі футбаліст, паўабаронца клуба «Вінер-Нойштат».
Клубная кар’ера
Томас пачаў кар’еру ў клубе ЛАСК з роднага Лінца, дзе гуляў значны час на пазіцыі абаронцы. У ліпені 2011 падпісаў аднагадовы кантракт з шатландскім «Інвернесам», па заканчэнні сезона вярнуўся ў Аўстрыю, стаўшы іграком «Вінер-Нойштата».
9 ліпеня 2013 года падпісаў кантракт з нарвежскім «Лілестромам», але не здолеў замацавацца ў клубе і па заканчэнні сезона 2013 пакінуў яго. У красавіку 2014 года далучыўся да клуба амерыканскай МЛС «Каларада Рэпідс», дзе гуляў да кастрычніка.
У лютым 2015 года прыбыў на прагляд у салігорскі «Шахцёр». Знаходзіўся ў стане «гарнякоў» ажно да сакавіка, аднак не падышоў клубу. Пазней доўгі час трэніраваўся разам з англійскім «Блэкпулам».