cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вуліца Дзіджойі
Гісторыя
У XIX ст. з мэтай русіфікацыі зямель колішняга Вялікага Княства Літоўскага ўлады Расійскай імперыі перайначылі назву вуліцу на расійскі манер (Большая улица). Па адыходзе расійскіх войскаў з Вільні вуліцы вярнулі традыцыйную гістарычную назву.
Агульныя звесткі
Даўжыня вуліцы каля 600 м. Мае брукаваную праезную частку. Нумарацыя дамоў пачынаецца ад дома Франка. З правага заходняга боку вуліцы дамы з няцотнымі нумарамі, з левага ўсходняга боку — цотная нумарацыя.
З правага боку адыходзяць вуліцы Шварца, Шкляная, Нямецкая, Рудніцкая і Конская, з левага — Савіч.
Новае Гарадзішча (Лагойскі раён)
Но́вае Гарадзі́шча (, Новое Городище) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гайненскага сельсавета.
Да 24 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Гайненскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Лагазінскага сельсавета.
Петынг
Петынг (petting) — дасягненне палавымі партнёрамі аргазму шляхам узаемных ласкаў эрагенных зон (пацалункі, абдымкі, пагладжванні, сумеснае трэнне геніталій і г. д.) без палавога акту. Гэтая форма займае прамежкавае становішча паміж мастурбацыяй і сучаснымі палавымі зносінамі.
Першапачаткова петынг быў асабліва распаўсюджаны ў тых краінах, дзе праз маральныя патрабаванні і звычаі высока шанавалася цнатлівасць жанчыны. І наадварот, там, дзе грамадства памяркоўна ставілася да дашлюбнага палавога жыцця, петынг быў распаўсюджаны ў меншай ступені. Акрамя захавання цнатлівасці жанчыны да ўступлення ў шлюб, да петынгу звяртаюцца таксама ў мэтах засцярогі ад цяжарнасці, прафілактыкі венерычных захворванняў, для ўзбагачэння і разнастайнасці палавога жыцця, для ўзнаўлення палавой актыўнасці пры яе парушэнні (рэкрэацыйная функцыя).
Залежна ад жадання партнёраў петынг можа быць паверхневы, глыбокі або верхні (некінг).
Насуперак распаўсюджанаму меркаванню, петынг не заўсёды бяспечны. Пры дотыку пенісам палавых губ ёсць імавернасць перадачы інфекцыі, а таксама траплення ў похву спермы і цяжарнасці.
Новае Жыццё (Лагойскі раён)
Но́вае Жыццё (, Новое Житьё) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гайненскага сельсавета.
Да 24 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Кузевіцкага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Лагазінскага сельсавета.
Свінг (секс)
Свінг (swing) — нерэгулярны, кароткачасовы ўзаемаўзгоднены абмен сtксуальнымі партнёрамі для сексe. Свінг разумее наяўнасць сталых пар (уключаючы і г.о. сямейныя), якія абменьваюцца партнёрамі. Звычайна сем'і сумесна забаўляюцца прыкладна паўгода-год. Клубы для свінгераў завуцца свінг-клубы, у якія прымаюцца толькі пары якія склаліся. Адэпты свінга настойваюць, што іх сексуальная актыўнасць не падрывае даверы паміж сталымі партнёрамі, выняткоўвае выпадковыя кантакты (у тым ліку рызыка заражэння венерычнымі захворваннямі) і дазваляе разнастаіць сексуальнае жыццё. У свінг любоўныя пары звычайна прыходзяць на трэцім-пятым годзе сваіх зносін. Лічыцца, што менавіта ў гэты час шлюбны секс набывае некаторую манатоннасць.
Гісторыя свінга
Перадгісторыя свінга сыходзіць у глыбокую старажытнасць, калі эскімосы абменьваліся сваімі жонкамі. Аднак свінг падразумевае сузгоднасць усіх сваіх удзельнікаў. Гісторыя свінга зараджаецца ў гады Другой сусветнай вайны, калі амерыканскія лётчыкі абменьваліся жонкамі з іх згоды. Свінг пракраўся і ў Беларусь, але шырокага распаўсюджання не атрымаў.
Джэнтыле да Фабрыяна
Джэнтыле да Фабрыяна (Gentile da Fabriano, уласна Gentile di Niccolò di Giovanni Massi, каля, , правінцыя Анкона — верасень , г. Рым) — італьянскі жывапісец, найбуйнейшы прадстаўнік інтэрнацыянальнай готыкі ў Італіі.
Біяграфія
Рос сіратой (маці памерла, бацька пайшоў у манастыр і неўзабаве таксама памёр). Вучыўся ў сваім родным горадзе ў мастака, якога разам з Франчэскуча Гісі лічаць заснавальнікам мясцовай мастацкай школы ў Фабрыяна. Верагодна, зблізіўся ў юнацтве з кім-небудзь з сіенскіх майстроў і хутка дасягнуў вялікай вядомасці.
Працаваў у Цэнтральнай Італіі — у Брэшыі, Венецыі, Фларэнцыі, Сіене, і ў Рыме, дзе з 1426 да самай смерці сваёй займаўся упрыгожваннем Латэранскага сабора фрэскамі, якія паказваюць сцэны з жыцця Іаана Хрысціцеля. Пасля яго смерці яго малодшы сучаснік і сябар Пізанела, якому Дженціле завяшчаў свае працоўныя прылады, завяршыў роспіс базілікі (не захавалася).
Па адной са здагадак, пахаваны ў рымскай царквы.
Творчасць
Фрэскі ў Сан-Джавані ін Латэрана, роўна як таго ж роду творы Дженціле ў іншых месцах (напрыклад, у венецыянскім Палаца Дожаў) загінулі. Пра яго дараванні можна атрымаць уяўленне толькі па нешматлікім станковым карцінам яго працы, якія дайшлі да нас, з якіх самыя выдатныя — «Пакланенне вешчуноў» (адзін з лепшых узораў інтэрнацыянальнай готыкі), «Каранаванне Марыі» і « Уцёкі ў Егіпет».
Іх галоўныя вартасці — ажыўленасць кампазіцыі, старанна распрацаваны, тонкі малюнак, высакароднасць і экспрэсіўнасць фігур, свежасць фарбаў. Далікатнасцю мадэліроўкі асоб, пяшчотнай бледнасцю іх і уменнем ажыўляць іх пачуццём набожнасці Дженціле нагадвае фра Беата Анджэліка.
Дженціле меў значны ўплыў на сучасны яму жывапіс, асабліва на венецыянскую, праз свайго вучня Якапа Беліні.
Лучоса (значэнні)
Лучоса:
Сезон 2017/2018 «Алімпіі» Гродна
У сезоне 2017—2018 жаночага баскетбольнага клуба Алімпія з Гродна прымаў удзел:
Леа Эсакі
Леа Эсакі (вядомы таксама як Рэона Эсакі або Леона Эсакі; нар., Осака, Японія) — японскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1973) годзе. Палова прэміі, сумесна з Айварам Джаеверам, «за эксперыментальныя адкрыцці тунэльных з'яў у паўправадніках і звышправадніках». Другая палова прысуджана Б. Д. Джозефсану «за тэарэтычнае прадказанне ўласцівасцей току, які праходзіць праз тунэльны бар'ер, у прыватнасці з'яў, агульнавядомых цяпер пад назвай эфектаў Джозефсана». Леа Эсакі таксама вядомы як вынаходнік дыёда Эсакі, які выкарыстоўвае эфект тунэлявання электрона.
Біяграфія
Леа Эсакі вывучаў фізіку ў Такійскім універсітэце, атрымаў ступень бакалаўра ў 1947 годзе, ступень доктара філасофіі ў 1959 годзе. Нобелеўскую прэмію атрымаў за даследаванні, праведзеныя ў 1958 годзе ў час працы ў кампаніі Sony. Пасля ў 1960 годзе пераехаў у ЗША і пачаў працаваць у даследчым цэнтры фірмы IBM, дзе быў удастоены звання лаўрэата IBM у 1967 годзе.
Заброддзе (Стаўбцоўскі раён)
Забро́ддзе (, Забродье) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
Meconopsis betonicifolia
Meconopsis betonicifolia — від раслін сямейства.
Гісторыя
Апісаны ўпершыню брытанскім разведчыкам ў 1913 годзе на паўднёвым Тыбеце. Акультурыў расліну выбітны англійскі батанік у 1926 годзе.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна, якая мае вялікую прыкаранёвую разетку лісця, што з’яўляецца вясной. Лісце светла-зялёнае, буйное (15-30 см) сэрцападобнае, даўгаватае, пакрытае валасінкамі іржавага колеру. Край лісця зубчасты. Кветаножка памерам да 90 см. Кветкі буйныя (да 10 см) ніцыя, пялёсткі ад ярка сіняга колеру да белага. Белыя кветкі (var. alba) сустракаюцца рэдка ў прыродзе. Апыляецца насякомымі.
Практычнае выкарыстанне
Вырошчваецца як дэкаратыўная расліна. Выведзена некалькі стэрыльных і фертыльных гібрыдаў.
Аляксандр Усцінавіч Шэлег
Аляксандр Усцінавіч Шэ́лег (, в. Бярозаўка, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1989), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў у 1957 годзе БДУ. З 1957 года ў Інстытуце фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў НАН Беларусі, з 1975 года загадчык лабараторыі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па фізіцы крышталёў, хімічных сувязях у іх і фазавых пераходах, дынаміцы крышталічных рашотак. Выявіў несувымерныя фазы, ў шэрагу крышталёў паўправадніковых злучэнняў тыпу A²B5 і даследаваў іх уласцівасці. Вывучыў характар пераўтварэнняў працягла-перыядычных звышструктур у залежнасці ад тэмпературы.
Мункфарс (камуна)
Мункфарс 266-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Мункфарс.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 3 666 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 1 гарадское пасяленне (tätort) і 1 сельськае (småort):
Лемяшэвічы (гміна)
Гміна Лемяшэвічы (Gmina Lemieszewicze) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Палескім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў Лемяшэвічах.
У міжваенны перыяд гміна Лемяшэвічы ўваходзіла ў склад Пінскага павета Палескага ваяводства.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Дысмальская культура
Ды́смальская культура, культура ракі Ды́смал (Dismal River culture) — паслякласічная археалагічная культура на захадзе штата Небраска ў ЗША. Узнікла і развівалася ў паслякалумбавую эпоху. Адкрыта ў 1930-х гг. Атрымала сваю назву ад мясцовай ракі, уздоўж якой былі знойдзены першыя культурныя помнікі.
Дысмальская культура ўзнікла каля 1675 г. на захадзе штата Небраска ў мясцовасці, знакамітай пясчанымі пагоркамі. Яе прадстаўнікі займаліся паляваннем на бізонаў, збіральніцтвам, а таксама былі знаёмы з земляробствам. Вырошчвалі кукурузу і гарбузы. Прылады працы выраблялі з каменя і костак. Так, асноўнай прыладай для капання з'яўлялася матыка з пляскатай косткі бізона. Дзякуючы абмену таксама карысталіся еўрапейскімі жалезнымі матыкамі, што, відавочна, мелі высокі кошт. Для керамікі характэрны шэра-чорны колер і гладкая або проста штампаваная паверхня. Жылі ў круглявых слупавых хацінах накшталт хоганаў, аднак пакрывалі іх скурамі, а не зямлёй. Памерлых хавалі ў звонападобных ямінах на тэрыторыі паселішчаў.
У першай чвэрці XVIII ст. прадстаўнікі дысмальскай культуры мелі рэдкія кантакты з іспанцамі і французамі. Апошнія называлі іх падукамі (padoucas). Старажытныя падукі былі паўднёвымі атабаскамі. Амерыканскія археолагі звычайна атаесамляюць іх з продкамі апачы. Аднак у апошнія дзесяцігоддзі шэраг антраполагаў выступае супраць прамога атаесамлення паміж дысмальцамі і апачы. Падукі маглі быць таксама асіміляваны з боку наваха і пуэбла.
Пасля 1725 г. дысмальцы мігрыравалі на поўдзень. Іх выціснулі каманчы, якіх пазней таксама называлі падукамі.
Годныя песні
«Годныя песні» — беларускі музычны альбом, выдадзены ў 2020 годзе «Вольным хорам», які з’явіўся ў жніўні таго ж года, як рэакцыя на палітычныя падзеі ў краіне. Усе творы ў альбоме гучаць змешаным хорам a cappella. Калектыў прысвяціў свой альбом забітаму ў час пратэстаў Раману Бандарэнку і ўсім беларусам, якія змагаюцца за сваю свабоду.
Музыкі, якія не могуць маўчаць, выкарыстоўваюць спевы і песні як сродак выказвання сваёй пазіцыі. У альбом «Годныя песні» былі адмыслова адабраны творы, якія абуджаюць патрыятычныя пачуцці, нагадваюць беларусам хто яны і адкуль. Некаторыя тэксты з песень альбома былі забаронены ў розныя часы, а аўтары растраляны. У альбоме гучаць творы кампазітараў, як мінулага стагоддзя (Мікола Равенскі, Уладзімір Тэраўскі), так і сучасных (Зміцер Вайцюшкевіч, Вольга Падгайская, Андрэй Мельнікаў).
Ласіца (возера, басейн ракі Ласіца, каля вёскі Валкі)
Плошча паверхні 0,07 км². Даўжыня 0,41 км, найбольшая шырыня 0,27 км. Даўжыня берагавой лініі 1,1 км.
Схілы катлавінай вышынёй 5 м, разараныя. Берагі забалочаныя. Вакол возера пойма шырынёй 50—100 м, парослая хмызняком. Праз возера цячэ рака Ласіца (да ўпадзення называецца Турчанка).
Карэлічы (гміна)
Гміна Карэлічы (Gmina Korelicze) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Карэлічы (799 жых. у 1921 годзе ).
У міжваенны перыяд гміна Карэлічы ўваходзіла ў склад Навагрудскага павета Навагрудскага ваяводства. У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Селішча (Гайненскі сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гайненскага сельсавета.
Да 24 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бяларуцкага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Лагазінскага сельсавета.
Піліп Орлік
Орлік Піліп Сцяпанавіч (, Касута, Ашмянскі павет, Віленскае ваяводства, цяпер Вілейскі раён, Мінская вобласць — , Ясы, Малдаўскае княства, цяпер Румынія) — украінскі палітычны, дзяржаўны і ваенны дзеяч, гетман Запарожскага Войска ў выгнанні (1710—1742), паэт, публіцыст. Прадстаўнік шляхецкага роду Орлікаў (чэшскага паходжання). Адзін з укладальнікаў «Пактаў і Канстытуцыі правоў і вольнасцяў Войска Запарожскага» — канстытуцыйнага акту, які часам называюць «першай у свеце Канстытуцыяй», фактычна — казацкага грамадскага дагавора. Змагаўся супраць захопу Украіны расійскай імперыяй Пятра І.
Біяграфія
Маці Піліпа Ірына Малахоўская паходзіла з беларуска-ўкраінскага праваслаўнага шляхецкага роду Малахоўскіх і ахрысціла сына па праваслаўным абрадзе.
Бацька Сцяпан Орлік служыў у арміі польскага караля і вялікага князя літоўскага, загінуў на 51-м годзе жыцьця падчас польска-турэцкай вайны ў бітве пад Хоцінам у снежні 1673 года.
Выхаваннем Піліпа займалася маці. Адукацыю Піліп Орлік атрымаў у Віленскім езуіцкім калегіуме. Пасля заканчэння вучобы працягваў удасканальваць адукацыю ў праваслаўным Кіева-Магілянскім калегіуме.
Вучыўся ў езуіцкім калегіуме ў Вільні, а пазней у Кіева-Магілянскай акадэміі, якую скончыў ў 1694 годзе.
Спрабуючы заваяваць сабе падтрымку, у 1710 годзе П. Орлік складае «Пакты і Канстытуцыі правоў і вольнасцяў Войска Запарожскага» — дакумент, які пазней атрымаў назву Канстытуцыя Піліпа Орліка.
Пры падтрымцы Карла XII Орлік уступае ў саюз з крымскімі татарамі і Атаманскай Портай, і 8 лістапада 1710 года апошняя, падтрымліваючы гетмана Орліка, аб’яўляе вайну Маскоўскай дзяржаве.
У пачатку 1711 году Орлік пачынае агульны паход запарожцаў, буджацкіх татараў, шведаў і палякаў (прыхільнікаў Станіслава Ляшчынскага) супраць расійскіх войскаў ва Украіне. У сакавіку 1711 года аб’яднаныя войскі пад камандаваннем П. Орліка падышлі да добра ўмацаванай Белай Царквы, дзе знаходзіўся маскоўскі гарнізон. Пачалася аблога горада, але ні адзін са штурмаў не быў паспяховым. У 1709—1714 гадах знаходзіўся ў Бендэрах, потым скарыстаўся запрашэннем Карла XII і жыў да 1720 году ў Швецыі.
З 1720 года жыў у Германіі, Аўстрыі, Польшчы. У 1722 годзе накіроўваўся да запарожскіх казакоў ў Алешкаўскую Сеч і быў затрыманы турэцкімі ўладамі ў Хоціне, да 1738 года інтэрнаваны ў Тэсалонікі. У далейшым жыў у Хоціне, Сярэзі, пазней — у Чарнаўцах, Каўшанах і Бухарэсце. Пасля пераехаў у Ясы, дзе памёр 24 мая 1742 года.
Жыццё Піліпа Орліка і яго сувязь з Беларуссю даследваў беларускі краязнавец віляйчанін Анатоль Рогач.
Ульрыка Паш
Ульрыка Фрэдрыка Паш (Ulrika Fredrika Pasch; 10 ліпеня 1735, Стакгольм — 2 красавіка 1796) — шведская мастачка, партрэтыстка і мініяцюрыстка жанра ракако, член Шведскай Каралеўскай акадэміі свабодных мастацтваў.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і шведскага мастака-партрэтыста Лорэнца Паша Старэйшага (1702—1766) і Ганны Хелены Бэкман. Дзед, мастак Данкварт Паш пераехаў у Стакгольм з Любека і валодаў мастацкай студыяй. Пасля яго смерці ў 1927 годзе студыяй распараджалася бабуля з бацькавага боку Джудзіт Ларсдотэр, пакуль маёмасць не перайшла да дзядзькі Ульрыкі, Ёхана Паша. Старэйшыя браты Ёхан Паш Малодшы, Лорэнс Паш Малодшы і стрыечная сястра Маргарэт Стахфель таксама былі мастакамі.
З дзяцінства Ульрыка валодала талентам да малявання і жывапісу. Як і брат Ларэнса, вучылася ў свайго бацькі. У 1750-х гадах, калі Ларэнс навучаўся за мяжой на стыпендыю, кар’ера бацькі-жывапісца рэзка пагоршылася, таму што ён не мог адаптавацца да папулярнага тады стылю ракако. Пасля смерці маці ў 1756 Ульрыка стала ахмістрыняй у доме ювеліра Густава Стафеля, мужа яе цёткі. Ён звярнуў увагу на талент 15-гадовай дзяўчыны і даў ёй магчымасць практыкавацца ў жывапісе. У выніку яна праз шэсць гадоў стала прафесійнай партрэтысткай і магла матэрыяльна дапамагаць бацьку і малодшай сястры Хедвіг Луізе. Пасля смерці бацькі ў 1766 Ульрыка, забраўшы да сябе сястру, адкрыла ўласную студыю.
Да часу вяртання брата ў Стакгольм у 1766 годзе яна ўжо больш за 10 гадоў была прафесійным мастаком і яе прэстыж як партрэтысткі быў высокі; да яе паступалі заказы як ад прадстаўнікоў заможнага сярэдняга класа, так і з арыстакратыі.
Ульрыка часта працавала з братам. Іх адносіны апісваюцца як супрацоўніцтва, заснаванае на ўзаемнай павазе і гармоніі. Яны дзялілі сваю студыю і дапамагалі адзін аднаму ў працы, а іх сястра Хедвіг Луіза вяла гаспадарку.
Універсітэт Юты
Гісторыя
Універсітэт быў створаны 28 лютага 1850 года і першапачаткова насіў назву Універсітэт Дэзерэта (University of Deseret). Універсітэт быў заснаваны Генеральнай Асамблеяй часовага штата Дэзерэт. Першым кіраўніком Універсітэта быў прызначаны Орсан Спенсе. У першыя гады існавання ўніверсітэт сутыкнуўся з вялікімі матэрыяльнымі цяжкасцямі. У сувязі з матэрыяльнымі праблемамі, а таксама ў сувязі з недахопам дастатковай колькасці абітурыентаў Універсітэт Дэзерэта быў зачынены ў 1853 годзе. Аднак ужо ў 1867 годзе Універсітэт Юты пад кіраўніцтвам Дэвіда О. Калдэра адрадзіў сваю дзейнасць.
Самуіл
Самуіл (שְׁמוּאֵל) — легендарны прарок ізраільскага народа.
Паводле біблейскага падання быў вымалены ў бога набожным левітам з роду Каафа і яго жонкай Ганнай, якая доўгі час не магла зацяжарыць, і яшчэ ў дзяцінстве быў прызначаны сваімі бацькамі да духоўнай службы, выхаванне праходзіў пад наглядам першасвяшчэнніка і суддзі ізраільцян Ільі.
З імем Самуіла звязная гісторыя ўзнікнення яўрэйскай дзяржавы, у Бібліі сцвярджаецца, што ў часы судзейства Ільі пры ўсёй яго набожнасці і лагоднасці, якая даходзіла да бязвольнасці, рэлігійнае і грамадскае жыццё ізраільцян прыйшло ў заняпад і не адпавядала правілам боскага запавету, за што бог вырашыў падвергнуць іх самаму цяжкаму выпрабаванню. За пакланенне іншаземным паганскім багам і непавагу да сябе ён дараваў ваяўнічым філістымлянам перамогу над ізраільцянамі ў час іх міжусобнай вайны, а суддзю Ілью і яго сыноў пакараў смерцю. Самуіла ж як вернага і паслухмянага свайго служку зрабіў прарокам і пераемнікам Ільі на пасадзе суддзі ізраільскага народа.
Да глыбокай старасці Самуіл мудра кіраваў народам і высока ўзняў яго дабрабыт. Але не такімі былі яго сыны, у выніку чаго народ, баючыся, каб пасля смерці Самуіла не аднавілася былое пры Ільі бязладдзе, стаў прасіць Самуіла, каб ён паставіў над імі цара. Самуіл пэўны час вагаўся, але пасля настойлівых просьбаў суайчыннікаў пагадзіўся і прызначыў царом Саўла. Калі ж памазаны ім цар не апраўдаў даверу, Самуіл быў вымушаны яшчэ пры жыцці Саўла тайна памазаць у цары Давіда.
Легенда адвяла прароку Самуілу 88 гадоў жыцця, якое апісана ў першых раздзелах першай кнігі «Царствы». Біблейская традыцыя прыпісвае яму складанне кнігі «Суддзі».
Мінск (бейсбольны клуб)
«Мінск» — беларускі бейсбольны клуб з горада Мінск. Хатнія гульні праводзіць па адрасе: праспект Пераможцаў, 22.
Гісторыя
Аддзяленне бейсбола пры СДЮШАР па футболе Мінгарвыканкама створана ў 1993 г. З гэтага аддзялення пачалося развіццё бейсбола не толькі ў Мінску, але і ў Беларусі. Сёння бейсбольная каманда «Мінск» існуе на базе Дзяржаўнай установы фізічнай культуры і спорта Футбольны клуб «Мінск». Аддзяленне бейсбола пры ФК «Мінск» — гэта штатная каманда і чатыры ўзроставыя групы займаючыхся.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бейсболе
Кубак Беларусі па бейсболе
Адкрыты чэмпіянат Літвы
Кубак Еўрапейскай канфедэрацыі бейсбола
Эалійцы
Эалі́йцы (Αἰολεῖς) — адно з асноўных старажытнагрэчаскіх плямёнаў, якое ў 1 тысячагоддзі да н. э. насяляла Балканскую Грэцыю, некаторыя астравы Эгейскага мора і заходняе ўзбярэжжа Малой Азіі (Эолія).
Паходжанне і рассяленне
Згодна старажытнагрэчаскай міфалогіі, эалійцы паходзілі ад Эола, сына Эліна.
Першапачаткова насялялі паўночную грэчаскую вобласць Фесалію. Частка эалійцаў, выціснутая на поўдзень, засяліла Беотыю. Яны склалі значную частку жыхароў горада Дэльфы. У XII - XI стст. да н. э. (згодна археалагічным дадзеным у VIII - VII стст. да н. э.) эалійцы каланізавалі востраў Лесбас, а таксама частку заходняга ўзбярэжжа Малой Азіі, дзе 12 полісаў стварылі вобласць Эолію.
Міфалогія
Эалійцы зрабілі значны ўнёсак у развіццё старажытнагрэчаскай міфалогіі, што асабліва бачна на прыкладзе беатыйскага цыкла, які адлюстроўваў міфічную генеалогію валадароў магутнага горада Фівы. Так, Кадм, заснавальнік Фіваў і манарх Беотыі, лічыўся выхадцам з Фінікіі, яго імя ўзгадвалася ў сувязі з Ілірыяй і Фракіяй. Яму прыпісваліся перамога над фантастычным змеем, вырошчванне воінаў праз пасеў змяіных зубоў, адкрыццё медзі і стварэнне грэчаскага пісьма. Не меней вядомым героем ва ўсім антычным свеце быў кемлівы валадар Эдып, які пазбавіў Фівы ад сфінкса, аднак не пераадолеў змрочнае прадказанне Дэльфійскага аракула. Яго ўнук Пенфей супрацівіўся распаўсюджванню культа Дыяніса і загінуў ад рукі сваёй маці, прыхільніцы гэтага бога.
З эалійскіх зямель таксама паходзіў Ясон, правадыр арганаўтаў. У міфах пра Ясона, як і пра Кадма, прасочваецца матыў змагання са змеем і сеяння змяіных зубоў, з якіх вырастаюць воіны.
Эалійскі паэт Гесіёд адным з першых адлюстраваў агульнагрэчаскую міфалагічную традыцыю.
Вольга Міхайлаўна Шэлег
Вольга Міхайлаўна Шэ́лег (, в. Стары Свержань, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі мовазнавец. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1971).
Скончыла ў 1955 годзе БДУ. Працавала настаўніцай. З 1957 года ў Інстытуце мовазнаўства АН Беларусі.
Мюрэй Гел-Ман
Мюрэй Гел-Ман (Гельман; Murray Gell-Mann; нар. г., Нью-Ёрк, ЗША - 24 мая 2019 г.) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1969) «за адкрыцці, звязаныя з класіфікацыяй элементарных часціц і іх узаемадзеянняў».
Біяграфія
Мюрэй (Марэй) Гел-Ман нарадзіўся ў Нью-Ёрку, у сям’і яўрэяў-імігрантаў з Чарнавіц (тады ў Аўстра-Венгеррскай імперыі) — дырэктара курсаў англійскай мовы для імігрантаў Артура Ісідара Гел-Мана і Паўліны Райхштэйн, у дзяцінстве лічыўся вундэркіндам, адрозніваўся вялікай цікавасцю і любоўю да прыроды. Пасля заканчэння Калумбійскай падрыхтоўчай і граматычнай школы (Нью-Ёрк), Гел-Ман паступіў ва ўзросце пятнаццаці гадоў у Ельскі ўніверсітэт. Скончыў Ельскі ўніверсітэт з дыпломам бакалаўра навук (1948), паступіў у аспірантуру Масачусецкага тэхналагічнага інстытута і атрымаў доктарскую ступень па фізіцы (1951). З 1952 працаваў у Чыкагскім універсітэце з Энрыка Фермі, спачатку выкладчыкам (1952—1953), затым асістэнт-прафесарам (1953—1954), ад’юнкт-прафесарам (1954—1955). У 1955 году становіцца ад’юнкт-прафесарам, з 1956 года — прафесар, з 1967 года — ганаровы прафесар Каліфарнійскага тэхналагічнага інстытута. Ва ўзросце 23 гадоў распачаў рэвалюцыю ў галіне фізікі элементарных часціц, апублікаваўшы сваю асноўную працу пра дзіўнасць і зачараванне элементарных часціц.
Ханс Альбрэхт Бетэ
Ганс (Ханс) Альбрэхт Бетэ (Hans Albrecht Bethe;, Страсбург, Эльзас-Латарынгія, Германская імперыя - , Ітака, штат Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі астрафізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1967).
Біяграфія
У 1924-1928 навучаўся ў Франкфурцкім і Мюнхенскім універсітэтах. Доктарская ступень (1928). Яго маці была яўрэйкай і яму давялося ў 1933 эміграваць у Вялікабрытанію, з 1935 у ЗША. З 1937 прафесар Карнельскага ўніверсітэта ў Ітацы (штат Нью-Ёрк). У 1941 атрымаў амерыканскае грамадзянства. Браў удзел у работах, якія праводзіліся ў рамках Манхэтанскага праекта.
У 1929 годзе распрацаваў квантавахімічную тэорыю крышталічнага поля.
Уладзімір Сямёнавіч Высоцкі
Уладзімір Сямёнавіч Высоцкі (,, СССР — ) — рускі музыкант савецкага перыяду, акцёр, паэт, аўтар сотняў песень на ўласныя вершы.
У якасці аўтара і выканаўца песень уласнага складання пад гітару заваяваў шырокую папулярнасць. У 70-я гады XX стагоддзя, грамадзяне СССР куплялі магнітафоны (дарагая па тых часах купля, больш месячнай зарплаты) адмыслова для таго, каб слухаць песні Уладзіміра Высоцкага. Шматлікія яго песні сталі народнымі (гэта значыць іх ведала практычна ўсё насельніцтва СССР), а імёны герояў гэтых песень сталі намінальнымі. І гэта нягледзячы на тое, што ні яго песні, ні само яго імя ў афіцыйных сродках масавай інфармацыі СССР практычна не згадваліся.
Высоцкі напісаў каля 700 песень і вершаў, згуляў каля трыццаці роляў у фільмах, гуляў у тэатры, аб'ездзіў з канцэртамі ўсю краіну і мір. Высоцкі закранаў у гады строгай цэнзуры забароненыя тэмы (напрыклад, у раннія гады выконваў блатныя песні), спяваў аб паўсядзённым савецкім жыцці і аб Вялікай Айчыннай Вайне — усё гэта і прынесла яму шырокую папулярнасць.
Паводле вынікаў апытання Усерасійскага цэнтра вывучэння грамадскай думкі, які праводзіўся ў 2010 годзе, Высоцкі заняў другое месца ў спісе «куміраў XX стагоддзя» пасля Юрыя Гагарына. Апытанне, праведзенае фондам «Грамадскай думкі» ў сярэдзіне ліпеня 2011 года, прадэманстравала, што, нягледзячы на зніжэнне цікавасці да творчасці Высоцкага, абсалютная большасць яго ведае, а каля 70% адказалі, што ставяцца да яго станоўча і лічаць яго творчасць важнай з'явай расійскай культуры XX стагоддзя.
Дзяцінства
Праз некаторы час пасля разводу бацькоў, у 1947 годзе, Уладзімір пераехаў жыць да бацькі і яго другой жонцы — Яўгеніі Сцяпанаўны Высоцкай-Ліхалатавай, якую сам Высоцкі называў «мама Жэня». У 1947—1949 гадах яны пражывалі ў мястэчку Эберсвальд у Германіі, дзе ў той час служыў яго бацька. Там малады Валодзя навучыўся іграць на фартэпіяна.
У кастрычніку 1949 года ён вярнуўся ў Маскву і пайшоў у 5-ы клас мужчынскай сярэдняй школы № 186 (у цяперашні час там размяшчаецца галоўны корпус Расійскай прававой акадэміі Мінюста). У гэты час сям'я Высоцкіх жыла на Вялікім Карэтным завулку, 15, кв. 4. Зараз на хаце ўсталявана мемарыяльная дошка, выкананая маскоўскім архітэктарам Гаспаранам Робертам Рубеновічам, — першай, яшчэ ў савецкіх часоў, памятнай дошкай усенароднага куміра. Гэты завулак ушанаваны ў яго песні: «Дзе твае сямнаццаць гадоў? На Вялікім Карэтным!».
Пачатак артыстычнай кар'еры
З 1953 года Высоцкі наведваў драмгурток у Доме настаўніка, які кіраваўся артыстам ММАТ Багамолавым. У 1955 годзе скончыў сярэднюю школу № 186, і, па патрабаванні сваякоў, паступіў на механічны факультэт Маскоўскага інжынерна-будаўнічага інстытута імя Куйбышава, з якога сышоў пасля першага семестра.
Рашэнне аб сыходзе было прынята ў навагоднюю ноч з 1955 на 1956 год. Разам са школьным сябрам Высоцкага, Ігарам Каханоўскім, з якім было вырашана правесці навагоднюю ноч вельмі своеасаблівым чынам — за выкананнем чарцяжоў, без якіх іх не дапусцілі бы да сесіі. Дзесьці а другой гадзіны ночы чарцяжы былі гатовыя. Але тут Высоцкі ўстаў і, узяўшы са стала слоік з тушшу, ці па іншай версіі — з рэшткамі моцна заваранай кавы, стаў паліваць яе змесцівам свой чарцёж. «Усё. Буду рыхтавацца, ёсць яшчэ паўгода, паспрабую паступіць у тэатральны. А гэта — не маё... ». Заява Высоцкага аб адлічэнні з інстытута па ўласным жаданні была падпісана 23 снежня 1955 года.
З 1956 па 1960 гады Высоцкі быў студэнтам акцёрскага аддзялення школы-студыі МХАТ імя Уладзіміра Неміровіча-Данчанкі. Ён займаўся спачатку ў Вяршылава, потым у Масальскага і Камісарава. 1959 год адзначыўся першай тэатральнай працай, Высоцкі згуляў ролю Парфірыя Пятровіча ў навучальным спектаклі «Злачынства і пакаранне», і першай роляй у кіно ў фільме «Аднагодкі», эпізадычная роля студэнта Пеці. 28 чэрвеня 1960 года адбылося першае згадванне пра Высоцкага ў цэнтральным друку, у артыкуле Сяргеева «Дзевятнаццаць з МХАТу» у газеце «Савецкая культура».
Падчас навучання на першым курсе Высоцкі пазнаёміўся з Ізай Жукавай, з якой абраўся шлюбам увесну 1960 года. У 1960—1964 гадах Высоцкі працаваў у Маскоўскім драматычным тэатры імя Пушкіна, але з перапынкамі. Там ён згуляў ролю лесуна ў спектаклі «Пунсовенькая кветачка» паводле казцы Сяргея Аксакова, а таксама яшчэ каля дзесяці роляў, у асноўным — эпізадычных. У 1961 годзе на здымках кінафільма «713-ы просіць пасадку» пазнаёміўся з Людмілай Абрамавай, якая стала яго другой жонкай, аднак афіцыйна шлюб быў зарэгістраваны толькі ў 1965 годзе.
Сталыя гады
У далейшым паэтычная і песенная творчасць, разам з працай у тэатры і кіно, стала галоўнай справай жыцця Высоцкага. Папрацаваўшы менш двух месяцаў у Маскоўскім тэатры мініяцюраў, Уладзімір паспрабаваў паступіць у тэатр «Сучаснік». У 1964 годзе Высоцкі стварыў свае першыя песні да кінафільмаў і паступіў на працу ў Маскоўскі тэатр драмы і камедыі на Таганцы, дзе працаваў да канца жыцця.
У ліпені 1967 года Уладзімір Высоцкі пазнаёміўся з французскай актрысай расійскага паходжання Марынай Уладзі, якая стала яго трэцяй жонкай са снежня 1970 года.
У чэрвені 1968 года Высоцкі паслаў ліст у ЦК КПСС у сувязі з рэзкай крытыкай яго ранніх песняў у цэнтральных газетах. У тым жа годзе выйшла яго першая аўтарская грампластынка «Песні з кінафільма "Вертыкаль"». Улетку 1969 года ў Высоцкага быў цяжкі прыступ, і тады ён выжыў толькі дзякуючы Марыне Уладзі, калі яна ў гэты час была ў Маскве. Праходзячы міма ваннай, яна пачула стогны і ўбачыла, што Высоцкі сыходзіць крывёй горлам.
На шчасце, лекары прывезлі Высоцкага ў Інстытут хуткай дапамогі імя М. В. Скліфасоўскага своечасова, яшчэ некалькі хвілін затрымкі — і ён бы не выжыў. Лекары змагаліся за яго жыццё васямнаццаць гадзін. Высветлілася, што прычынай крывацёку з'явіўся сасуд, які лопнуў у горле, але ў тэатральных колах некаторы час хадзілі чуткі пра яго іншую цяжкую хваробу.
У лістападзе 1971 года ў тэатры на Таганцы адбылася прэм'ера спектакля «Гамлет», галоўную ролю ў якім выканаў Высоцкі. 15 чэрвеня 1972 года ў 22:50 па эстонскаму тэлебачанні была паказана 55-хвілінная перадача «Хлопец з Трыножкі» — першае з'яўленне Высоцкага на савецкім тэлеэкране, калі не лічыць кінафільмаў з яго ўдзелам. У 1975 годзе Высоцкі пасяліўся ў кааператыўнай кватэры на Малой Грузінскай вуліцы ў доме нумар 28. У тым жа годзе ў першы і апошні раз прыжыццёва быў апублікаваны верш Высоцкага ў савецкім літаратурна-мастацкім зборніку «Дзень паэзіі 1975». Гэтым вершам быў «З дарожнага дзённіка».
У 1977 годзе часопіс «Тэатр» апублікаваў артыкул Міхаіла Борка «Уладзімір Высоцкі» аб тэатральных працах акцёра. 13 лютага 1978 года загадам № 103 Міністэрства культуры СССР, згодна з запісам у атэстацыйным пасведчанні артыста № 17114, Уладзіміру Высоцкаму была прысвоена вышэйшая катэгорыя вакаліста-саліста эстрады, пасля чаго Высоцкі ўжо быў афіцыйна прызнаны «спеваком-прафесіяналам».
У 1978 годзе Высоцкі запісаўся на тэлебачанні Чачэна-Інгушскай АССР. А на наступны год удзельнічаў у выданні альманаха «метраполь». У 1970-х гадах пазнаёміўся ў Парыжы з цыганскім музыкам і артыстам Алёшам Дзмітрыевічам. Яны неаднаразова выконвалі разам песні і рамансы і нават збіраліся запісаць сумесную пластынку, але Высоцкі памёр у 1980 годзе, і гэты праект не ажыццявіўся.
Разам з акцёрамі Тэатра на Таганцы ездзіў з гастролямі за мяжу, гэта значыць у Балгарыю, Венгрыю, Югаславію, Францыю, ГДР, Польшчу. Атрымаўшы дазвол выехаць да жонкі ў Францыю з прыватным візітам, здолеў таксама пабываць некалькі разоў у ЗША, Канадзе, Таіці і іншых краінах.
У СССР па Цэнтральным тэлебачанні ў гады жыцця Высоцкага не было паказана ніводнага яго канцэртнага выступу або інтэрвію.
У маі 1979 года ў вучэбнай тэлестудыі факультэта журналістыкі МДУ Уладзімір Высоцкі запісаў відэапасланне для амерыканскага акцёра і рэжысёра Уорэна Біці. Высоцкі разлічваў пазнаёміцца ​​з ім і шукаў магчымасць зняцца ў фільме «Чырвоныя», які Біці збіраўся зняць у якасці рэжысёра. Падчас запісу Высоцкі зрабіў некалькі спробаў размаўляць па-англійску, імкнучыся пераадолець моўны бар'ер. Відэапасланне тады гэтак і не дасягнула адрасата. Гэты відэазапіс быў упершыню адкрыта паказана больш чым праз трыццаць гадоў, разам з матэрыяламі тэлекампаній Італіі, Мексікі, Польшчы, ЗША і з прыватных архіваў, у майстроў у фільме 2013 года «Уладзімір Высоцкі. Ліст да Уорэна Біці».
Для Высоцкага гэта было рэдкай магчымасцю выступіць перад відэакамерай. Тады ён яшчэ не меў магчымасці зрабіць гэта на Цэнтральным тэлебачанні.
22 студзеня 1980 года Высоцкі запісаўся на ЦТ у праграме «Кінапанарама», фрагменты якой былі ўпершыню паказаны ў студзені 1981 года, а цалкам перадача выйшла толькі 23 студзеня 1987 года. У першай частцы гэтай перадачы Высоцкі выконваў папуры з фільму «Вертыкаль», песні «Мы круцім Зямлю», «Адна навуковая загадка» і іншыя творы.
Апошнія дні
Сцвярджаецца, што Уладзімір Высоцкі пакутаваў ад алкагольнай залежнасці на працягу многіх гадоў. З цяжкіх станаў, калі адказвалі ныркі і ўзнікалі праблемы з сэрцам, лекары выводзілі акцёра з дапамогай рэчываў наркатычнага шэрагу, і калі не самі лекары такім чынам «падсадзілі» Высоцкага на наркотыкі, то, ва ўсялякім выпадку, неспадзявана падказалі спосаб «лячэння» ад алкагалізму. У канцы 1970-х гадоў на змену алкаголю прыйшоў марфін, пры гэтым дозы Уладзіміра ўвесь час павялічваліся.
Паводле словаў Марыны Уладзі, спробы лячэння не давалі вынікаў, і, як сцвярджае Перавозчыкаў, у пачатку 1980 года Высоцкі быў ужо асуджаны: яму прадказвалі хуткую смерць альбо ад перадазіроўкі наркотыкаў, альбо ад «ломкі» (абстыненцыі). Роўна за год да смерці, у ліпені 1979 года, Уладзімір Высоцкі ўжо перажыў клінічную смерць падчас гастроляў у Бухары. У ліпені 1980 года, у сувязі з правядзеннем у Маскве Алімпійскіх гульняў, у акцёра, паводле словаў усё таго ж Перавозчыкава, зноў паўсталі праблемы з набыццём наркотыкаў.
16 красавіка 1980 года адбыліся апошнія здымкі канцэрту Высоцкага ў Ленінградскім ВДТ, дзе ён выконваў песні «Коні пераборлівыя», «Купалы», «Паляванне на ваўкоў» і расказваў пра сваю творчасць. Фрагмент гэтых здымкаў увайшоў у перадачу Вінаградава «Я вяртаю ваш партрэт». На адваротным баку падвойнага альбома «Сыны ідуць у бой» прыведзены фатаграфіі менавіта з гэтага канцэрта. 2 чэрвеня 1980 года адбыўся адзін з апошніх канцэртаў Высоцкага ў Калінінградзе, на якім яму стала дрэнна.
3 ліпеня 1980 года адбылося выступленне Высоцкага ў Люберацкім гарадскім палацы культуры ў Маскоўскай вобласці, дзе, па словах відавочцаў, ён выглядаў нездаровым, казаў, што адчувае сябе не надта добра, але на сцэне трымаўся бадзёра і, замест паўтары запланаваных гадзіны, адыграў двухгадзінны канцэрт. 14 ліпеня 1980 года падчас выступу ў МНIIЭМ у Маскве Уладзімір Высоцкі выканаў адну са сваіх апошніх песень —- «Сум мой, туга мая… Варыяцыя на цыганскія тэмы». 16 ліпеня ён правёў свой апошні канцэрт у падмаскоўным Калінінградзе (цяпер Каралёў).
18 ліпеня 1980 года Высоцкі апошні раз з’явіўся ў сваёй самай вядомай ролі ў Тэатры на Таганцы, у ролі Гамлета ў аднайменнай пастаноўцы па Шэкспіру. 25 ліпеня 1980 года Высоцкі памёр у сне ў сваёй маскоўскай кватэры. Непасрэдная прычына смерці застаецца спрэчнай, бо выкрыццё не выраблялася. На думку адных, у прыватнасці, Станіслава Шчарбакова і Леаніда Сульпавара, прычынай смерці стала асфіксія, на думку іншых — востры інфаркт міякарда.
Святая зямля
У іўдаізме
Асноўны артыкул: Зямля Ізраіля
У хрысціянстве
Святая зямля - агульная еўрапейская назва Іерусаліма і навакольных тэрыторый. Геаграфічна атаясамліваецца з Палесцінай. Назва ўзнікла ў сувязі з размешчваннем на гэтых тэрыторыях хрысціянскіх святынь, якія з'яўляліся сведчаннямі адбываўшыхся тут падзей свяшчэннай (біблейскай гісторыі) ці былі неяк з імі звязаны (напрыклад: Гефсіманія, Галгофа і г. д.).
Гісторыя Святой зямлі
Да крыжовых паходаў адзінымі ўладальнікамі Святых месц з'яўляліся царкоўныя абшчыны Усхода: грэка-праваслаўная, армянская, сіра-якабіцкая, коптская і абісінская; пасля крыжовых паходаў Святыя месцы перайшлі пад кіраванне Рымска-каталіцкай царквы.
Калі ў 1187 годзе, Іерусалім зноў быў заняты мусульманамі, султан Саладзін атрымаў як ключы Труны Гасподняй, так і іншымі Святымі месцамі, і толькі потым паступова ўдалося лацінянам і грэкам, карыстаючыся спрыяльным абставінам, атрымаць права валодання Святымі месцамі.
У 1230 г. Папа Рыгор IX прызначыў францысканцаў ахоўнікамі Святых месц. З XVI стагоддзя Францыя стала абаронай правоў рымска-каталіцкай царквы на Усходзе і дамаглася ад Порты падцвержання правоў францысканаў на валоданне Святымі месцамі. Паміж лацінянамі і грэкамі з даўніх часоў адбываліся спроэчкі з-за розных ільгот і пераваг, якімі карысталіся паслядоўнік абедзьвух канфесій падчас наведвання Святых месц. Гэтыя спрэчкі абцяжарвалі Атаманскую Порту, якая вырашала справы то на карысць аднаго, то на карысць другога бока і часта выклікала незадавальненне абодвух.
У 1740 г. Францыя дабілася ад султана новых прывілееў для каталіцкай царквы, на шкоду праваслаўным; але потым, пры абыякавасці французаў да рэлігійных спраў, грэкам удалося атрымаць ад візіраў большую частку царквы Св. Труны, царквы ў Віфлееме і адзін з трох ключоў ад пячоры, дзенарадзіўся Ісус.
Калі ў 1808 годзе царква над Труной Гасподняй згарэла, грэкі ўзялі на сябе пабудову новага храма і зрабіліся адзінымі ўладальнікамі большай яго часткі. У XIX ст. Расія выступае ў якасці заступніка ўсіх грэка-праваслаўных хрысціян на Усходзе і прад'яўляе патрабаванне на валоданне ключом ад царквы Св. Труны. Гэтаму ўспрацівілася Францыя, якая ў 1850 годзе запатрабавала на падставе  дагавора 1740 года каб каталіцкім святарам была вернута вялікая царкваў Віфлееме з правам усталяваць там новую зорку, змяніць дываны ў пячоры і ўвогуле мець у выключным валоданні труну Прасв. Багадродзіцы і Камень мірапамазвання; разам з тым Францыя прысвойвала сабе права зрабіць неабходны рэмонт у вялікім купале царквы Васкрасення і аднавіць у ёй усё, як было да пажару 1808 года.
З-за пярэчванняў Расіі, Порта абяцала грэкам даць права служыць літургію ў царкве Ўзнясення, якая да таго часу належала выключна каталікам; грэкам было прадастаўлена таксама права аднавіць купал без умяшання каталікоў, але апошнія атрымалі права адпраўляць службу ў пячоры Гефсіманіі, і яны атрымалі права, разам з грэкамі і армянамі, мець ключы ад апўднёва-усходніх і паўночных варот вялікай Віфлеемскай царквы. Але, неўзабаве, Асманская імперыя, пад уплывам Францыі, ухілілася ад выканання дадзеных Расіі абяцанняў. Гэта выклікала спыненне дыпламатычных адносін паміж Расіяй і Асманскай імперыяй, а потым Крымскай вайны 1853-55 гадоў, у выніку няўдалага для Расіі сыхода якой яе патрабаванні засталіся невыкананымі.
У 1868-69 гг. Расія, разам з Францыяй, аднаваіла купал над Св. Труной, пасля чаго і Расія атрымала права валодання царквой Св. Труны.
На пачатак XX ст. розныя правы на царкву Труны Гасподняй выглядалі наступным чынам: султан лічыўся уласнікам зямлі пад царквою і паветра над царквою; ключы ад царквы знаходзіліся ў руках мусульман; яны ж ахоўвалі будынак царквы і назіралі за парадкам унутры будынка. Царква ўтварала агульную ўласнасць (comdomimum) шасці веравызнанняў; галоўнымі ўласнікамі з'яўляліся тры прывілеяваных веравызнанні ў Іерусаліме - каталікі, грэкі і армяне; меньшыя правы мелі копты, якабіты і эфіопы. Царква ў Віфлееме належала грэкам; што тычыцца пячоры, то на яе пад'ялялі правы як усходння царкав, так і каталікі.
Увогуле, у пытанні аб валоданні Святымі месцамі трэба адрозніваць агульнае валоданне, выключнае валоданне і права карыстання. Берлінскі кангрэс 1878 пастанавіў, што адносна Святых месц павінна быць захавана Status quo.
Пачынаючы з 60-ых гадоў XX стагоддзя тэрыторыя Святой зямлі з'яўляецца прадметам араба-ізраільскага канфлікта.
Вольга Сяргееўна Падгайская
Вольга Сяргееўна Падгайская (нар. 21 сакавіка 1981, горад Караганда, Казахстан) — беларуская кампазітарка, арганістка.
Біяграфія
Нарадзілася 21 сакавіка 1981 года ў Карагандзе, Казахстан. У 1996 годзе разам з сям’ёй пераехала ў Ліду, Беларусь. Паступіла ў Лідскае музычнае вучылішча на аддзяленне музыказнаўства. У 2005 годзе скончыла Беларускую дзяржаўную акадэмію музыкі па класе кампазіцыі (прафесар В. Кузняцоў) і па класе аргана (старэйшы выкладчык У. Неўдах). У 2008 г. скончыла асістэнтуру-стажыроўку па класе «арган».
Член Беларускага саюза кампазітараў з 2007 года, член Беларускага саюза музычных дзеячаў.
Працуе выкладчыкам па класе аргана ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, а таксама настаўнікам музычна-тэарэтычных дысцыплін і кіраўніком ансамбля юных кампазітараў «Фрыдэрыкі» ў Дзіцячай музычнай школе мастацтваў № 3 імя Фрыдэрыка Шапена ў г. Мінску.
Творчасць
Аўтар шматлікіх музычных твораў для аргана (больш дзесяці твораў для аргана сола і каля дваццаці твораў для аргана з салістам ці ансамблем), оперы, сімфанічных, вакальна-сімфанічных, камерна-інструментальных, вакальна-інструментальных сачыненняў музыкі да драматычных спектакляў, нямых фільмаў.
Вядзе актыўную канцэртную і гастрольную дзейнасць. Удзельнічае ў канцэртах, міжнародных фестывалях, форумах. Прапагандуе музыку сучасных беларускіх і замежных кампазітараў. Аўтар музыказнаўчых артыкулаў у навукова-даследчых кнігах, часопісах і дысертацыях.
Адна з арганізатараў міжнароднага фестывалю нямога кіно і сучаснай музыкі «КИНЕМО».
Пачуццё
Пачуцці — перажыванне свайго стаўлення да навакольнай рэчаіснасці (да людзей, іх учынкаў, да якіх-небудзь з'яў) і да самога сабе.
Кароткачасовыя перажыванні (радасць, смутак і г. д.) часам завуць эмоцыямі ў вузкім сэнсе слова, у адрозненне ад пачуццяў - як больш устойлівых, доўгіх перажыванняў (каханне, нянавісць і г. д.). Але гэтак жа складана сказаць, што існуюць пачуцці якія доўжацца "вечна"( на працягу ўсяго жыцця чалавека), ім гэтак жа як і эмоцыям уласціва змяняцца, за выключэннем мабыць кахання вельмі блізкіх людзей, напрыклад паміж бацькамі і дзецьмі, хоць існуюць выпадкі даказвалыя зваротнае, але яны як правіла нешматлікія.
Азначэнні
Пачуцці - адмысловая форма адлюстравання рэчаіснасці; яны адлюстроўваюць стаўленне людзей друг да друга, а таксама да аб'ектыўнага міру. Пачуцці чалавека, дэтэрмінуюцца генетычна, фарміруюцца грамадствам; яны гуляюць велізарную ролю ў паводзінах, у практычнай і пазнавальнай дзейнасці
З'яўляючыся сігналамі паспяховасці або няўдачы выканання дзейнасці, адпаведнасці або неадпаведнасці прадметаў і з'яў запатрабаванным і інтарэсам чалавека, пачуцці тым самым займаюць істотнае месца ў рэгуляцыі дзейнасці людзей.
Выгляды пачуццяў
Пачуцці могуць быць актыўнымі, маючыя дадатны эмацыйны тон - задавальненне (радасць і г. д.), і пасіўнымі (астэнічнымі), меючыя адмоўны эмацыйны тон - незадавальненне (смутак і г. д.).
Сярод пачуццяў вылучаюцца спецыфічныя выгляды іх - настрой, афект (моцныя, бурна працякалыя эмацыйныя перажыванні - лютасць, жах і т.п.), запал. Настрой - доўгі (у параўнанні, напрыклад, з афектам) эмацыйны стан (радаснае, прыгнечанае і г.д.), якое надае вызначаны эмацыйны тон, афарбоўку ўсім інш. перажыванням, а таксама думкам і дзеянням чалавека. Запал - моцнае, глыбокае пачуццё, якое захапляе чалавека надоўга. Адмысловую групу пачуццяў складаюць вышэйшыя пачуцці - маральныя (пачуццё калектывізму, абавязку, гонару і г. д.), эстэтычныя (пачуццё выдатнага), інтэлектуальныя (пачуцці, звязаныя з задавальненнем пазнавальных інтарэсаў, з рашэннем разумовай задачы і г. д.).
Этымалогія
Слова пачуццё і аднакараныя яму словы сустракаецца ў шматлікіх славянскіх мовах (напрыклад, у старажытнарускай, украінскай, польскай) у значэнні: успрымаць, разумець, адчуваць.
Можна зрабіць выснову, што беларускае слова пачуццё ставіцца да працэсу разумення чагосьці, успрымальнасці да кагосьці.
Органы пачуццяў
Уся інфармацыя, якую атрымлівае галаўны мозг з асноўных органаў пачуццяў фарміруе ўспрыманне навакольнага міру. Органы пачуццяў у чалавека - вока, вушы, язык, нос, дотык і тактыльныя рэцэптары, а таксама тэмпературныя рэцэптары, вестыбюлярны апарат і інш..
Уражанні, якія ўздзейнічаюць на рэцэптары органаў пачуццяў, перадаюцца праз адчувальныя нервы ў галаўны мозг, які ўспрымае атрыманую інфармацыю і ідэнтыфікуе яе (узнікаюць адчуванні). У гэтым выпадку нервовыя цэнтры выпрацоўваюць зваротны сігнал, які паступае па рухальных нервах у розныя органы для яго выканання.
Пачуцці жывёл
У 1997 годзе ў Пратаколе па абароне і дабрабыце жывёл (Protocol on protection and welfare of animals), якое з'яўляецца прыкладаннем да Амстэрдамскай дамове, Еўрапейскі Саюз прызнаў жывёл чулівымі істотамі (sentient beings). Такім чынам, з 1997 года Еўрапейскі Саюз афіцыйна прызнае, што жывёлы маюць пачуцці.
У ЗША некамерцыйная арганізацыя Farm Sanctuary праводзіць кампанію па афіцыйным прызнанні жывёл чулівымі істотамі.
Вуліца Аўшрос Варту
Вуліца Аўшрос Варту (традыцыйная беларуская назва — Вастрабра́мская ву́ліца ; Aušros Vartų gatvė) — вуліца ў цэнтральнай частцы Вільнюса, у Старым Горадзе. Працягвае вуліцу Вялікую. Звязвае скрыжаванне вуліц Субач і Гетманскай з скрыжаваннем Чыгуначнай і Друйскай. Працягваецца гістарычным Лідскім гасцінцам (цяпер Ліпагорская вуліца).
Архітэктурныя дамінанты вуліцы — Вострая брама з капліцай Маці Божай, ансамбль базыльянскіх манастыроў з Траецкай царквой і брамай у стылі віленскага барока, царква і манастыр Святога Духа, комплекс кляштару кармелітаў з касцёлам Святой Тэрэзы, помнікі архітэктуры XVI—XVIII стагоддзяў.
Гісторыя
Назва вуліцы паказвае на яе кірунак да Вострай брамы, адзінай захаванай да нашага часу брамы гарадскога мура.
У XIX ст. з мэтай русіфікацыі земляў колішняга Вялікага Княства Літоўскага ўлады Расійскай імперыі перайначылі назву вуліцу на расійскі манер (Островратная улица). Па адыходзе расійскіх войскаў з Вільні вуліцы вярнулі традыцыйную гістарычную назву.
У першай палове XX ст. раён вуліцы стаў палітычным і культурным цэнтрам беларусаў, тут дзейнічалі шматлікія беларускія ўстановы. У доме № 1 на рагу з Гетманскай вуліцай. з 1926 года працавала беларуская кнігарня.
У 1939 годзе назву вуліцы перайначылі на літоўскі манер. Пасля Другой сусветнай вайны савецкія ўлады перайменавалі частку вуліцы ў імя расійскага пісьменніка Максіма Горкага. У 1987 годзе вуліцы вярнулі гістарычную назву, але ў летувізаванай форме.
Агульныя звесткі
З правага боку адыходзяць вуліца Гетманская і Гасціны завулак, з левага — вуліца Субач. Мае скрыжаванне з вуліцамі Базыльянскай (направа) і Даўкшты (налева).
Вострая брама
Брама будавалася ў гатычным стылі ў 1503—1522 гадах разам з пяццю іншымі, пазней колькасць брамаў дасягала дзевяці. Праз некалькі гадоў над аркай брамы дабудавалі фасад з пяццю амбразурамі і атык у стылі рэнесансу. Атык мае дэкор з гербам «Пагоня», які падтрымліваюць два крылатыя львы-грыфоны, і рэльефнай галавой Гермеса ў крылатым шлеме.