cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джон Кэйл
Біяграфія
Пакінуўшы групу, шчыльна займаўся прадзюсаваннем. На яго рахунку больш за 40 пласцінак, сярод якіх The Stooges (The Stooges, 1969) і Horses (Паці Сміт, 1975). Для Ніка ён спрадзюсіраваў чатыры сольных альбома, а таксама граў на інструментах у некаторых яе песнях. Ён працаваў як запрошаны музыкант з Маркам Алмандам, Element of Crime, Нікам Дрэйкам і Аланам Стывелам.
Яго першы сольны альбом «Vintage Violence» выйшаў у 1970 годзе. Наступны - «Church Of Anthrax» (1971) - быў эксперыментальнай працай з мінімалістам Тэры Райлі. У 1990 годзе сумесна з Лу Рыдам запісаў альбом Songs for Drella, прысвечаны памерламу ў 1987 годзе Эндзі Уорхалу, мецэнату Velvet Underground ў раннія гады. У 1993 годзе ўдзельнічаў ва ўз'яднанні The Velvet Underground і іх канцэртных турнэ.
З Dream Syndicate
Раннія запісы, выдадзеныя толькі ў 2000 годзе.
Раннія запісы
Запісы 1960-х гадоў у Нью-Ёрку, выдадзеныя пазней:
Іншыя альбомы
Зборнікі, канцэртныя альбомы, саўндтрэкі і г. д.:
Мінская беларуская школьная рада
Мінская беларуская школьная рада (Беларуская школьная рада Меншчыны) — беларуская нацыянальная культурна-асветная ўстанова ў Менску, дзейнічала ў 1919 — 20 гг. Стала асновай для стварэння Беларускай цэнтральнай школьнай рады.
Створана 30 жніўня 1919 года ў Менску падчас польскай акупацыі на базе школьнай камісіі Часовага Беларускага нацыянальнага камітэта. Дзейнічала пад палітычным і бюракратычным уціскам польскіх улад.
Княжно (возера, Шумілінскі раён)
Княжно — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, за 8 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Шуміліна, за 0,9 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Непароты, у басейне ракі Сечна.
Мінская беларуская школьная рада
У прэзідыум Рады ўваходзілі С. Рак-Міхайлоўскі (старшыня), А. Данілевіч, В. Іваноўскі, У. Ігнатоўскі, Ч. Родзевіч, А. Смоліч, Я. Шнаркевіч і інш. Рада кіравала дзейнасцю беларускіх навучальных устаноў Мінскай губерні, стварала беларускія школы і культурна-асветныя гурткі, павятовыя і валасныя беларускія школьныя рады. Арганізавала ў Мінску і Слуцку беларускія настаўніцкія курсы, стварыла камісію, якая склала і выдала навучальную праграму для беларускіх пачатковых школ. Паводле пастановы Беларускай школьнай рады Меншчыны ад 1 сакавіка 1920 года рэктарам Мінскага беларускага педагагічнага інстытута прызанчаны В. Іваноўскі. У далейшым Рада намагалася стварыць беларускі нацыянальны ўніверсітэт.
Княжно (возера, Шумілінскі раён)
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,42 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,05 км.
Мінская беларуская школьная рада
Рада спыніла дзейнасць у ліпені 1920 года з прыходам Чырвонай Арміі.
Княжно (возера, Шумілінскі раён)
Схілы катлавіны вышынёй 20— 25 м, параслі хмызняком. Злучана пратокамі з азёрамі Будавесць і Віцір.
Фарыні
Фарыні (Farini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Насельніцтва складае 1606 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 112 км². Паштовы індэкс — 29023. Тэлефонны код — 0523.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Турэц 2
Турэ́ц 2 (, Турец 2) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Старэўскі шклозавод
Старэ́ўскі шклозавод — колішняе прамысловае прадпрыемства, якое дзейнічала ў 1897—1925 гадах у вёсцы Старэва Бабруйскага павета (цяпер у Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі).
Хутчэй за ўсё, кіраўніком завода з’яўляўся купец Файнберг. У 1913—1916 гадах прадпрыемства належала «Таварыству Старэўскага хрустальнага і лесапільнага заводаў».
Завод вырабляў шкляныя лямпы выдзіманыя і прасаваныя, лямпавае шкло, чарніліцы, бутэлькі, слоікі, хрустальныя вырабы. Пад уплывам амерыканскага мастака па шкле Луіса Камфара Ціфані завод вырабляў розныя рэчы з пакрыццём срэбнай фальгой (куфлі, чаркі, вазы для кветак, цукарніцы і інш.). Працавалі мясцовыя майстры, сярод якіх былі нашчадкі ўрэцкага роду гравіроўшчыкаў XVIII стагоддзя Рымашэўскіх — Іосіф Іванавіч са сваім сынам, а таксама чэхі, немцы і бельгійцы.
На Старэўскім шклозаводзе неаднаразова адбываліся забастоўкі рабочых. У жніўні 1905 года забастоўшчыкі прад’явілі патрабаванні аб паляпшэнні іх побыту, аднак, як адзначана ў данясенні мінскага губернатара, уладальнік завода спадзяваўся аб мірным урэгуляванні патрабаванняў стачачнікаў. У кастрычніку 1907 года каля 100 рабочых шклозавода спынілі працу і запатрабавалі ад кіраўніцтва павелічэння заработнай платы. Забастоўка працягвалася 4 дні і скончылася 27 кастрычніка, калі рабочыя дамовіліся з уладальнікам і працягнулі працу.
У 1908 годзе на міжнароднай выстаўцы ў Марселі (Францыя) прадукцыя завода была адзначана гран-пры.
Па звестках 1910 года, завод меў паравы рухавік і паравы кацёл, у 1913 годзе працавала 108 рабочых.
Вырабы Старэўскага шклозавода прадстаўлены ў экспазіцыі Слуцкага краязнаўчага музея.
Зопнік
Зо́пнік (Phlomis) — род кветкавых раслін сямейства Ясноткавыя (Lamiaceae). 91 від.
Біялагічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны або паўкусты і кусты з простым ці галінастым сцяблом. Лісце найчасцей яйцападобнае ці трохвугольнае. Кветкі двухполыя, няправільныя, двухгубыя, у шматкветкавых несапраўдных кальчаках, сабраных у коласападобнае суквецце; ружовыя, ліловыя, часам жоўтыя. Чашачка 5-зубчастая, трубчастая ці званочкавая. Плод — 4-гранны шматарэшак.
Пашырэнне
Пашыраны пераважна ва ўмераных абласцях Еўразіі. На тэрыторыі Беларусі вырошчваюць.
Выкарыстанне
Лекавыя, кармавыя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны. Клубнепадобныя патаўшчэнні на каранях зопніка клубняноснага ядомыя.
Халымонавэ
Халымонавэ (Халимо́нове) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Чэмпіянат свету па водных відах спорту 2017
Чэмпіянат свету па водных відах спорту 2017 года (таксама Акватыка-2017) — 17-ы па ліку чэмпіянат пад эгідай Міжнароднай федэрацыі плавання (FINA), які праходзіў у Будапешце (Венгрыя) з 14 па 30 ліпеня 2017 года.
Выбары месца правядзення
15 ліпеня 2011 года на Генеральным кангрэсе FINA у Шанхаі месцам правядзення чэмпіянату была абрана Гвадалахара (Мексіка). Незадоўга да галасавання Гуанчжоу (Кітай) і Манрэаль (Канада) знялі свае заяўкі і адзіным канкурэнтам застаўся Ганконг.
У лютым 2015 года, Мексіка адмовілася ад правядзення чэмпіянатаў свету з фінансавых прычын (расходы на арганізацыю чэмпіянату свету склалі б $100 млн). 11 сакавіка 2015 года было абвешчана, што чэмпіянат будзе праведзены ў Будапешце, які высоўваў сваю кандыдатуру на чэмпіянат свету 2021 года.
Спартыўныя аб’екты
Адным з асноўных аб’ектаў з’яўляўся 50-мятровы плавальны басейн алімпійскага фармату — Нацыянальны плавальны басейн імя Альфрэда Хаяша (Hajós Alfréd Nemzeti Sportuszoda), размешчаны ў цэнтры Будапешта. Тут ужо праводзіліся такія спаборніцтвы, як чэмпіянаты Еўропы па плаванні 2006 і 2010 года. Але комплекс, які функцыянуе з 1950-х гадоў, ужо састарэў. Яго максімальная ўмяшчальнасць складае 7000 чалавек. Таму было прынята рашэнне аб узвядзенні новага міжнароднага плавальнага цэнтра — «Dagály Swimming Complex», які будзе адказваць усім патрабаванням для маштабных спартыўных падзей.
Dagály Swimming Complex быў пабудаваны на беразе Дуная за паўтара года і адкрыты 19 красавіка 2017 года. Гэта самы вялікі водна-спартыўны цэнтр Венгрыі і адзін з найбуйнейшых ва Усходняй Еўропе. Комплекс уключае тры 50-мятровыя басейны, два з якіх былі задзейнічаны для спаборніцтваў і адзін — для размінак. Дзень адкрыцця быў прымеркаваны да старту чэмпіянату Венгрыі па плаванні і воднаму пола. Падчас чэмпіянату свету тут таксама праводзіліся спаборніцтвы па сінхронным плаванні і скачках у ваду.
Таксама планавалася выкарыстоўваць комплекс «Margaret Island», у якім 4 басейны (два 50-мятровыя і два 33-мятровыя).
Возера Балатан прымала майстроў плавання на адкрытай вадзе. Майстры хай-дайвінга спаборнічалі на часовых збудаваннях насупраць будынка венгерскага парламента.
Канстанцінаўка (Шчучынскі раён)
Канстанці́наўка (, Константиновка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Каханіўка (Ананьіўскі раён)
Каханіўка (Кохані́вка) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Завольша (станцыя)
Заво́льша (, Заольша)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Завольша.
Славацкая мова
Слава́цкая мо́ва (, slovenský jazyk) — славянская мова індаеўрапейскай моўнай сям'і. Утварае чэшска-славацкую падгрупу ў заходнеславянскай групе (разам з чэшскай, польскай, верхне- і ніжнелужыцкай мовамі). З'яўляецца афіцыйнай мовай Славацкай рэспублікі і адной з афіцыйных моў Еўрапейскага саюза.
Славацкую мову ўжывае больш за 5 мільёнаў чалавек (2013), з іх у Славакіі — 4,34 млн чалавек (2012). Таксама носьбіты жывуць у Чэхіі, Сербіі, Венгрыі, Румыніі, Аўстрыі, Харватыі, Канадзе, ЗША, Аўстраліі, Украіне і інш. . У шэрагу дзяржаў Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, у якіх славакі, як правіла, расселеныя кампактна, славацкая мае статус рэгіянальнай мовы.
Назва
Саманазвы славацкага народа (Slovák — «славак», Slovenka — «славачка») і славацкай мовы (slovenský jazyk, slovenčina, slovenská reč) маюць агульнаславянскія карані. Slovák утворанай заменай суфіксу ў слове «славянін», а Slovenka наўпрост узыходзіць да праслав. *slověnъka «славянка». Падобную саманазву мае яшчэ адна славянская мова — славенская (slovenski jezik, slovenščina).
Пашырэнне, колькасць носьбітаў
Паводле колькасці носьбітаў славацкая мова займае трэцяе месца ў заходнеславянскіх моў пасля польскай і чэшскай. Асноўны арэал славацкай мовы — тэрыторыя Рэспублікі Славакія. Паводле вынікаў перапісу 2011 года, роднай мовай славацкую назвали чалавекі (78,6 % насельніцтва краіны), за ёй ідуць венгерская (9,4 %), цыганская (2,3 %) і русінская (1,0 %) мовы. Пры гэтым у грамадскім жыцці славацкай карыстаюцца жыхароў Славакіі (80,4 %), у якасці мовы дамашняга ўжывання славацкую пазначылі  чалавек (73,3 %). Пераважная большасць носьбітаў славацкай мовы — этнічныя славакі. Да гэтага этнасу сябе аднеслі чалавек (80,7 %).
Носьбіты славацкай мовы пражываюць таксама на частцы тэрыторый суседніх дзяржаў, якія разам са Славакіяй даўней уваходзілі ў склад Венгерскага каралеўства: у Венгрыі ( з венгерскіх славакаў назвалі славацкую роднай, агулам ёю ў Венгрыі размаўляюць  чалавек, 2011) і Украіне, найбольш у раёнах Закарпацця ( з  славакаў). Акрамя гэтага, па-славацку размаўляюць жыхару шэрагу іншых тэрыторый былога Венгерскага каролеўства, якія не мяжуюць са Славакіяй: жыхары Румыніі, у асноўным у раёнах Трансільваніі і Баната ( з славакаў назвалі славацкую роднай, агулам ёй у Румыніі размаўляюць  чалавекі, 2011), жыхары Сербіі, галоўным чынам у аўтаномным краі Ваяводзіна ( з  сербскіх славакаў назвалі славацкую роднай, пры гэтым у Ваяводзіне пражываюць  носьбітаў славацкае з  славака, 2011) і Харватыі, у асноўным на ўсходзе краіны — у Вукаварска-Срэмскай і Осіецка-Бараньскай жупаніях ( з  харвацкіх славакаў, 2011).
Акрамя таго, носьбіты славацкай жывуць у шэрагу раёнаў суседніх са Славакіяй Аўстрыі і Чэхіі, якія некалі ўваходзілі ў склад Аўстра-Венгерскай імперыі (а разам з Чэхіяй Славакія большую частку XX стагоддзя да таго ж складала адзіную Чэхаславацкую дзяржаву). Так, у Чэхіі жывуць паводле звестак перапісу 2011 года носьбітаў славацкай мовы як роднай, што ёсць найбольшай славацкамоўнай дыяспарай у свеце. Славакі расселеныя ў Чэшскай Рэспубліцы, як правіла, дысперсна, за выняткам вобласці Мараўская Славакія, жыхары якой маюць чэшскую самасвядомасць, але шэраг даследчыкаў адносіць іх гаворкі да славацкай мовы. У Аўстрыі жывуць славацкамоўных, 2001. У суседняй Польшчы 765 грамадзян размаўляюць па-славацку, з іх 648 польскіх славакаў назвалі гэту мову роднай, 2011.
Акрамя Славакіі і пералічаных вышэй дзяржаў славацкая мова распаўсюджаная сярод славацкіх імігрантаў і іх нашчадкаў у краінах Заходняй Еўропы, у краінах Амерыкі, у тым ліку ў ЗША (агульная колькасць славакаў у гэтай краіне складае 510 тыс. чалавек, але актыўна карыстаецца славацкай параўнальна невялікая частка славацкай дыяспары, 2000) і ў Канадзе ( чалавек, 2011). Па-славацку размаўляюць у Аўстраліі ( з больш як славакаў, 2011), у Расіі ( носьбітаў мовы, з якіх 324 славакі, 2010) , а таксама ў іншых краінах.
Славацкая мова за мяжой ужываецца як у літаратурнай, так і ў дыялектнай формах. Славацкія гаворкі зазвычай неаднародныя. Так, напрыклад, у Закарпацкай вобласці Украіны прадстаўленыя такія змяшаныя гаворкі, як абаўска-шарышска-земплінскія, земплінска-абаўска-шарышскія, земплінска-ўжскія, вуска-сотацкія і іншыя. Выкарыстанне гаворак усходнеславацкага дыялекту ці іх ўплыў на славацкую літаратурную мову, у тым ліку ў друку, было адзначана між славакаў у ЗША на пераломе XIX—XX стагоддзяў.
Агулам колькасць славацкамоўных жыхароў у свеце складае больш за 5,2 млн чалавек (паводле іншых звестак — ад 5,0 да 5,5 млн чалавек). З іх больш за 1 млн славакаў (з якіх актыўна карыстаюцца славацкай мовай 0,4 млн чалавек) пражываюць па-за межамі Славакіі.
Паводле вынікаў перапісу і ацэначных звестак у розных дзяржавах колькасць носьбітаў славацкай мовы выглядае наступным чынам:
Украінскае (Бахмацкі раён)
Украінскае (Украї́нське) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Славацкая мова
Пісьменства
У аснове пісьмовасці ляжыць лацінская графіка. Самыя раннія помнікі ўласна славацкай пісьмовасці датаваныя канцом XV—XVI стагоддзем, пры гэтым славакізмы сустракаюцца ў чэшскіх, нямецкіх і лацінскіх крыніцах больш ранняга перыяду. Да XVIII стагоддзя літаратурнай мовай славакаў была чэшская, у сярэдзіне XIX стагоддзя кадыфікаваная славацкая літара­тур­ная мова галоўным чынам на базе сярэднеславацкага дыялекту.
У славацкім алфавіце выкарыстоўваюцца лацінскія літары (малыя і вялікія).
Славацкая графіка стварылася на аснове чэшскай з дадаткам знакаў ä, ô, ĺ, ť, ŕ, dz, dž. Дыякрытычны знак выкарыстоўваецца для абазначэння даўжыні галосных: á, ó, ú, é, í, ý. Асаблівы знак выкарыстоўваецца для абазначэння шыпячых č, ž, š і афрыкаты dž, а таксама мяккасці ň і вялікіх літар Ň і Ť, Ď перад галоснымі a, o, u і ў канцы склада. Апострафам абазначаецца мяккасць малых ď, ť, ĺ і вялікага Ĺ. Для дыфтога [u̯o] выкарыстоўваецца ô, літара ä пішацца пасля губных зычных і абазначае шырокае адкрытае [э]. Апрача дыфтонга ô пасля мяккіх зычных або пасля былых мяккіх зычных сутракаюцца дыфтонгі ie, ia, а ў некаторых склонавых канчатках таксама дыфтонг iu. Славацкія дыфтонгі прыраўноўваюцца да доўгіх галосных. Літары i, y абазначаюць адну і тую ж фанему, але зычны перад y вымаўляецца цвёрда. Літары x, w, q, ó сустракаюцца толькі ў замежных словах.
Фанетыка
Да асаблівасцей славацкай мовы (частка з якіх вылучае яе сярод астатніх славянскіх моў) адносяць такія фанетычныя рысы, як наяўнасць у сістэме вакалізму нароўні з кароткімі даўгіх галосных і ўзыходных дыфтонгаў i̯a, i̯e, i̯u, u̯o, якія ўтвараюць доўгі склад; наяўнасць спецыфічнай фанемы /ä/ (выйшла з ужывання ў сучаснай мове); распаўсюджанне рытмічнага закону, паводле якога склады з доўгімі галоснымі (а таксама дыфтонгамі) не могуць ісці адзін за другім у межах аднаго слова; у сістэме кансанантызму — прымяненне доўгіх і кароткіх складаўтваральных санорных [l̥], [l̥̄], [r̥], [r̥̄], якія выступаюць функцыянальнымі эквівалентамі галосных; перавага няпарных цвёрдых зычных, наяўнасць толькі цвёрдай r і двух тыпаў l (мяккай ľ і сярэдняй l) і інш.
Эспіраторны націск у большасці слоў робіцца на першым складзе. Аднак ёсць група слоў без націску (т. зв. энклітыкі), якія, як правіла, далучаюцца да папярэдняга слова.
Марфалогія
У славацкай марфалогіі 10 часцін мовы. Зменныя часціны — назоўнік, прыметнік, займеннік, лічэбнік, дзеяслоў — маюць адзіночны і множны лікі, тры роды, назоўнік — 7 склонаў, адзін з іх клічны, іншыя імёны без яго — па 6 склонаў.
У мужчынскім родзе адрозніваюцца скланенні адушаўлёных назоўнікаў, у прыватнасці давальны і месны склоны адзіночнага ліку (канчатак -ovi) і назоўнага склону множнага ліку (-ovia), ад неадушаўлёных, у якіх давальны склон мае канчатак -а, месны -е, -і, -u, а назоўны склон множнага ліку -y, -е. Характэрным з'яўляецца канчатак меснага склону множнага ліку -och і творнага склону -mi. У назоўнікаў жаночага роду 4 прадуктыўныя тыпы скланення — 2 на -а і 2 на зычны. Назоўнікі ніякага роду маюць 4 тыпы скланення, для іх характэрныя формы назоўнага склону множнага ліку з доўгай галоснай у канчатку.
Прыметнікі за рэдкім выключэннем не маюць кароткіх форм. Скланяюцца паводле цвёрдага, мяккага і прыналежнага тыпу. Ужываюцца суфіксы вышэйшай ступені якасных прыметнікаў -ejši, -ši, найвышэйшая ступень утвараецца далучэннем прэфекса naj- да формы вышэйшай ступені.
Уласціва распаўсюджванне канчатку -m ва ўсіх дзеясловаў цяперашняга часу ў форме 1-й асобы адзіночнага ліку і інш.
Дыялекты
Славацкія дыялекты даволі адрозныя паміж сабой. Вылучаюць тры буйныя групы дыялектаў:
Кохіўка (Ананьіўскі раён)
Кохіўка (Ко́хівка) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Фасціўці (Бахмацкі раён)
Фасціўці (Фастівці́) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Фасціўці было ў складзе Фасціўскай воласці Барзнаўскага павета Чарнігаўскай губерні.
Замчыска
Замчыска (За́мчисько) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Яніс Каргас
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў клубе другога дывізіёна Грэцыі «Кавала», пазней гуляў за «Фостырас» і «Панахаікі». У 2016 годзе перайшоў у «Платаніяс», у складзе якога дэбютаваў у грэчаскай Суперлізе. У ліпені 2017 года стаў іграком «Паніёніяса», але не меў трывалага месца ў аснове, за паўгады згуляў толькі ў чатырох матчах Суперлігі і трох матчах Кубка Грэцыі.
У студзені 2018 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Дынама» з Брэста і неўзабаве падпісаў кантракт. Пачынаў сезон 2018 у стартавым складзе брэсцкага клуба, аднак з лета стаў радзей з’яўляцца на полі. У снежні 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў брэсцкі клуб.
У студзені 2019 года знаходзіўся на праглядзе ў алмацінскім «Кайраце», які ўзначальваў былы трэнер «Дынама-Брэст» Аляксей Шпілеўскі, але беспаспяхова. У лютым 2019 года вярнуўся ў Грэцыю, стаўшы іграком клуба ПАС з Яніны.
У чэрвені 2019 года перайшоў у балгарскі клуб «Леўскі» з Сафіі, а праз год зноў апынуўся ў ПАС, дзе быў трывалым іграком асновы. У чэрвені 2022 года падпісаў кантракт з ПАОКам. У чэрвені 2023 года стаў іграком кіпрскага «Анартосіса».
Кегумская ГЭС
Кегумская ГЭС (Ķeguma hidroelektrostacija) — найстарэйшая гідраэлектрастанцыя на рацэ Заходняя Дзвіна, размешчаная ў горадзе Кегумсе (Латвія).
Комплекс складаецца з 2-х станцый. Першая пабудавана ў перыяд з 1936 па 1940 год. З 1998 па 2001 год станцыя рэканструявана, уключаючы замену чатырох гідраагрэгатаў на новыя (сумарная магутнасць 72 МВт). Другая станцыя пабудавана з 1976 па 1979, мае тры агрэгаты (сумарная магутнасць 192 МВт).
Сярэдні шматгадовы расход — 615 м³/с. Ёмістасць вадасховішча — 168,3 млн м³. Выпрацоўка электраэнергіі: 571 млн квт · г у 2005 годзе, 524 у 2007.
Ад станцыі адыходзяць тры лініі электраперадачы: на Плявіньскую ГЭС, на Елгаву, а таксама Цэсіс і Валміеру.
Спектр
Спектр (spectrum — «вобраз», «відарыс», «прывід») у фізіцы — размеркаванне значэнняў фізічнай велічыні (звычайна энергіі, частаты або масы). Графічнае прадстаўленне такога размеркавання завецца спектральнай дыяграмай. Звычайна пад спектрам маецца на ўвазе электрамагнітны спектр — спектр частот (або тое ж самае, што энергій квантаў) электрамагнітнага выпраменьвання.
У навуковы ўжытак тэрмін «спектр» увёў Ньютан у 1671—1672 гадах для абазначэння шматколернай паласы, падобнай на вясёлку, якая атрымліваецца пры праходжанні сонечнага промня праз трохвугольную шкляную прызму.
Тыпы спектраў
Па характары размеркавання значэнняў фізічнай велічыні спектры могуць быць дыскрэтнымі (лінейчастымі), неперарыўнымі (суцэльнымі), а таксама прадстаўляць камбінацыю (накладанне) дыскрэтных і неперарыўных спектраў.
Прыкладамі лінейчастых спектраў могуць служыць мас-спектры і спектры звязана-звязаных электронных пераходаў атама; прыкладамі неперарыўных спектраў — спектр электрамагнітнага выпраменьвання нагрэтага цвёрдага цела і спектр свабодна-свабодных электронных пераходаў атама; прыкладамі камбінаваных спектраў — спектры выпраменьвання зорак, дзе на суцэльны спектр фотасферы накладваюцца храмасферныя лініі паглынання ці большасць гукавых спектраў.
Іншым крытэрыем тыпізацыі спектраў служаць фізічныя працэсы, якія ляжаць у аснове іх атрымання. Так, па тыпе ўзаемадзеяння выпраменьвання з матэрыяй, спектры дзеляцца на эмісійныя (спектры выпраменьвання), абсарбцыйныя (спектры паглынання) і спектры рассейвання.
Спектры адвольных сігналаў: частотнае і часавае прадстаўленні
У 1822 годзе Фур'е, які займаўся тэорыяй распаўсюджвання цяпла ў цвёрдым целе, апублікаваў працу «Аналітычная тэорыя цяпла», якая сыграла значную ролю ў далейшай гісторыі матэматыкі. У гэтай працы ён апісаў метад раздзялення зменных (пераўтварэнне Фур'е), заснаваны на прадстаўленні функцый трыганаметрычнымі радамі (рады Фур'е). Фур'е таксама паспрабаваў даказаць магчымасць раскладання ў трыганаметрычны рад адвольнай функцыі, і, хоць яго спроба аказалася няўдалаю, яна, фактычна, стала асновай сучаснай лічбавай апрацоўкі сігналаў.
Аптычныя спектры, напрыклад, ньютанаўскі, колькасна апісваюцца функцыяй залежнасці інтэнсіўнасці выпраменьвання ад яго даўжыні хвалі f(\lambda) або, што эквівалентна, ад частаты f(\omega ), то бок функцыя f(\omega ) зададзена на частотнай вобласці. Частотнае разлажэнне ў гэтым выпадку выконваецца аналізатарам спектраскопа — прызмай або дыфракцыйнай рашоткай.
У выпадку акустыкі або аналагавых электрычных сігналаў сітуацыя іншая: вынікам вымярэння з'яўляецца функцыя залежнасці інтэнсіўнасці ад часу j(\tau ), то бок гэтая функцыя зададзена на часавай вобласці. Але, як вядома, гукавы сігнал з'яўляецца суперпазіцыяй гукавых ваганняў розных частот, гэта значыць такі сігнал можна прадставіць і ў выглядзе «класічнага» спектра, апісванага f(\omega ).
Менавіта пераўтварэнне Фур'е адназначна вызначае адпаведнасць паміж j(\tau ) і f(\omega ) і ляжыць у аснове Фур'е-спектраскапіі.
Круглік (возера)
Кру́глік, Плюшчаўскае — возера ў Беларусі, у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, за 5 км на поўдзень ад гарадскога пасёлка Шуміліна, каля вёскі Прыазёрная, у басейне ракі Сечна.
Плошча паверхні 0,4 км². Даўжыня 1,43 км, найбольшая шырыня 0,51 км. Найбольшая глыбіня 31,5 м, сярэдняя — 9,0 м. Даўжыня берагавой лініі 4,86 км. Аб’ём вады ў возеры 3,58 млн м³. Плошча вадазбору 11,2 км².
Схілы катлавіны вышынёй 3—6 м, параслі хмызняком, на ўсходзе лесам. Берагі на ўсходзе зліваюцца са схіламі. Мелкаводдзе вузкае, дно да глыбіні 5 м выслана пясчанымі і апясчаненымі адкладамі, ніжэй — гліністым ілам. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці 30—50 м, падводная пашырана да глыбіні 2,5 м. Злучана пратокай з возерам Лескавічы, выцякае ручай у возера Мошна.
Еўразона
Еўразона — валютны саюз, які аб'ядноўвае 20 краін Еўрапейскага саюза, афіцыйнай валютай якіх з'яўляецца еўра. Гэтыя дзяржавы маюць права выпускаць манеты і банкноты, намінаваныя ў еўра. Еўрапейскі цэнтральны банк адказвае за грашова-крэдытную палітыку краін еўразоны.
Краснэ (Ананьіўскі раён)
Краснэ (Кра́сне) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Еўразона
Члены
Валюта еўра ў 1999 годзе была ўведзена ў безнаяўны зварот як паралельная валюта ў краінах эканамічнага і валютнага саюза ЕС. У 1999 годзе 11 з 15 краін Еўрапейскага саюза, якія адпавядалі маастрыхцкім крытэрыям, утварылі еўразону з афіцыйным запускам еўра ў безнаяўны зварот 1 студзеня 1999 года. Грэцыя пачала адпавядаць гэтым крытэрыям у 2000 годзе, і была прынята 1 студзеня 2001 года. Рэальныя манеты і банкноты былі ўведзеныя ў зварот 1 студзеня 2002 года. Славенія пачала адпавядаць крытэрыям у 2006 годзе і ўвайшла ў еўразону 1 студзеня 2007 года. Кіпр і Мальта прайшлі працэдуру ўзгаднення ў 2007 годзе і ўступілі ў еўразону 1 студзеня 2008 года. Славакія ўступіла ў еўразону 1 студзеня 2009 года, Эстонія — 1 студзеня 2011 года, Латвія — 1 студзеня 2014 года, Літва — 1 студзеня 2015 года, Харватыя — 1 студзеня 2023 года. На дадзены момант у яе склад уваходзяць 20 краін-членаў з больш чым 345 мільёнамі жыхароў.
Шчаты (вёска)
Шча́ты (, Щаты) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
IC 837
IC 837 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Збытын
Збытын (Зби́тин) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Смедарава
Сме́дарава (Смедерево) — горад у Сербіі, размешчаны пры зліцці Маравы і Дуная, за 50 км ад Бялграда. З'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам акругі Падунаўе і абшчыны Смедарава.
Гісторыя
У Сярэднявеччы горад быў сталіцай і самым буйным горадам Сербіі. Смедараўская крэпасць, пабудаваная ў XV стагоддзі, у наш час з'яўляецца адной з галоўных славутасцей горада.
У 1458 годзе горад быў цалкам захоплены Асманскай імперыяй і ў 1459 годзе ператвораны ў Санджак Смедарава.
У 1805 годзе падчас Першага сербскага паўстання Карагеоргій прыняў капітуляцыю ў турэцкага каменданта, але ў 1813 годзе паўстанне было падушана.
5 чэрвеня 1941 года выбух нямецкіх боепрыпасаў панёс жыцці каля 3000 чалавек і амаль цалкам разбурыў горад. Была моцна пашкоджана крэпасць.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва 77 808 чал. (перапіс 2002).
Этнічны склад насельніцтва горада: тут пражывае 58,2 тыс. сербаў (93 %), 1,6 тыс. цыган (3 %) і 0,5 тыс. чарнагорцаў (1 %)
Эканоміка
Смедарава — адзін з галоўных прамысловых цэнтраў Сербіі. Тут знаходзіцца найбуйнейшы сталеплавільны завод краіны SARTID. Таксама прадстаўлена вытворчасць будаўнічых машын і іншыя галіны машынабудавання. Развіта харчовая прамысловасць, перш за ўсё вінаробная і мукамольная.
Смедарава — буйны прамысловы порт на Дунаі.
Спорт
У горадзе існуе футбольны клуб «Смедарава».
Барыс Іванавіч Коўзан
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Шахты (Растоўская вобласць Расіі). Скончыў 8 класаў школы ў Бабруйску. З 1939 года ў Чырвонай Арміі. У 1940 годзе скончыў Адэскую ваенную авіяцыйную школу пілотаў. Праходзіў службу ў 160-м знішчальным авіяцыйным палку Беларускай асобай ваеннай акругі. У час Вялікай Айчыннай вайны з верасня 1941 года на фронце. За час вайны Б. Коўзан выканаў 360 баявых вылетаў, правёў 170 паветраных баёў, збіў 28 самалётаў праціўніка. Быў неаднаразова паранены.
Пасля вайны Б. І. Коўзан працягваў службу ў авіяцыі. У 1954 годзе скончыў Ваенна-паветраную акадэмію і быў прызначаны начальнікам Разанскага аэраклуба ДТСААФ. З 1958 года палкоўнік Б. Коўзан у запасе. Жыў у Разані і працягваў працаваць начальнікам аэраклуба. З 1969 года жыў і працаваў у Мінску.
Памёр 31 жніўня 1985 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Паўночных могілках.
Тамара Антонаўна Перасадзька
Тамара Антонаўна Перасадзька (нар., г. Ерэван, Армянская ССР) — беларускі архітэктар, педагог, адміністратар.
Стаўбцоўскі павет
Стаўбцо́ўскі паве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў 1921—1940 гадах у Навагрудскім ваяводстве Польшчы, у 1939—1940 гадах — у БССР. Цэнтр — мястэчка Стоўбцы. Утвораны ў канцы 1920 года на частцы тэрыторыі былога Мінскага павета, акупіраванай польскімі войскамі. Уключаў 7 гмін:
Тамара Антонаўна Перасадзька
Біяграфія
Скончыла у 1950 годзе Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут. У 1957 годзе пераехала ў Брэст. У 1970 годзе скончыла завочную аспірантуру Інстытута будаўніцтва і архітэктуры пры Дзяржбудзе БССР. У 1950—1952 гадах архітэктар, старшы архітэктар Брэсцкага філіяла «Белдзяржпраекта». У 1957—1959 гадах галоўны архітэктар г. Брэста.
У 1960—1966 гадах старшы архітэктар Брэсцкага «Аблміжкалгасбуда», у 1966—1984 старшы выкладчык Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута; у 1985—1988 гадах дырэктар Брэсцкага дома архітэктара. У 1988—1992 гадах дырэктар творчай архітэктурна-праектнай майстэрні «Брэстархпраект».
Стаўбцоўскі павет
З 4 лютага 1921 года ў Навагрудскім ваяводстве. У 1923 годзе ўключаў 8 гмін:
Тамара Антонаўна Перасадзька
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў БССР з 1971 года. Член КПСС з 1964 года.
Стаўбцоўскі павет
13 студзеня 1926 года Валмянская, Івянецкая і Пяршайская гміны перададзены ў Валожынскі павет; да Стаўбцоўскага павета далучаны Дзераноўская, Жухавіцкая, Мірская, Ярэміцкая, 20 мая 1930 года Налібоцкая гміна з суседніх паветаў.
Тамара Антонаўна Перасадзька
Біяграфія
Пражывае ў Брэсце па вул. Савецкай, 32.
Стаўбцоўскі павет
У верасні 1939 года павет заняты Чырвонай Арміяй, з 14 лістапада 1939 года — у БССР, з 4 снежня — ў Баранавіцкай вобласці. 15 студзеня 1940 года павет скасаваны, яго тэрыторыя падзелена паміж Івянецкім, Мірскім і Стаўбцоўскім раёнамі.
Карэвічы (Шчучынскі раён)
Карэ́вічы (, Коревичи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лычкавіцкага сельсавета, потым у складзе Галавічпольскага сельсавета, да 2002 года — у складзе Бакштаўскага сельсавета.
Магній
Магній (Magnesium) Mg — хімічны элемент II групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 12. Адносная атамная маса 24,305.
Прыродны магній складаецца з трох ізатопаў: 24Mg (78,60 %), 25Mg (10,11 %) і 26Mg (11,29 %). Серабрыста-белы метал. Шчыльнасць 1739 кг/м³. Тэмпература плаўлення 631 °C, тэмпература кіпення 1105 °C.
Гісторыя адкрыцця
Злучэнні магнію (даламіт, азбест, тальк і інш.) былі вядомы чалавеку і выкарыстоўваліся з даўніх часоў. У 1865 годзе ў Англіі ў мінеральных крыніцах, адкрытых у 1618 годзе Г. Вікерам, была знойдзена горкая соль — сульфат магнію, якую сталі выкарыстоўваць у медыцынскіх мэтах. Было вызначана, што гэту соль можна атрымаць штучна. Дж. Блэк (Joseph Black) вызначыў яе адрозненне ад глауберавай солі. Металічны магній быў атрыманы ў 1808 годзе Г. Дэві з выкарыстаннем таго жа метаду, што і для атрымання калію і натрыю. Вялікую колькасць магнію ў 1831 годзе атрымаў французскі хімік А. Бюсі.
Прыродныя крыніцы
Шырока распаўсюджаны ў прыродзе (8-е месца сярод элементаў). Амаль кожны восьмы мінерал змяшчае магній. Запасы карбанатаў магнію — магнезіту MgCO3 і даламіту CaCO3·MgCO3 — практычна невычарпальныя. Таксама шырока распаўсюджаныя сілікаты магнію — тальк, серпенцін (азбест) і інш. Вялікая колькасць магнію — у марской вадзе. У складзе зямной кары ўтрымліваецца каля 2,1 % магнію па масе.
Магній змяшчаецца ў жывых арганізмах (зялёны пігмент раслін хларафіл змяшчае каля 2,5% магнію).
Прымяненне
Сплавы на аснове магнію шырока ўжываюцца ў авіябудаванні (магній лягчэйшы на трэць за алюміній і амаль у два разы больш трывалы). Сплавы магнію немагнітныя, не іскраць пры ўдарах і трэнні, трывалыя супраць вібрацыйных нагрузак. Недахоп — нізкая каразійная ўстойлівасць (патрэбна абарончае пакрыццё).
Заходняе
Захо́дняе (, Западное, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 4,8 км на паўночны захад ад вёскі Вялікія Матыкалы; на лініі Брэст-Цэнтральны — Голя, паміж станцыяй Матыкалы і прыпыначным пунктам Шчытнікі.
Пэршэ Траўня (Бахмацкі раён)
Пэршэ Траўня (Перше Травня) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мікалай Львовіч Нагнібеда
Мікалай Львовіч Нагні́беда (Микола Львович Нагнибіда; 20 верасня, Папоўка, Екацярынаслаўская губерня, Расійская імперыя — 16 верасня 1985, Кіеў, УССР, СССР) — украінскі савецкі,. Лаўрэат Сталінскай прэміі (1952), Заслужаны работнік культуры Беларусі (1974).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Папоўка (цяпер Смірнавэ Запарожскай вобласці Украіны) у сям’і фельчара. Скончыў сямігодку і ФЗВ.
У 1929—1931 гадах працаваў слесарам Харкаўскага велазавода, пасля на новабудоўлях «Днепрагэса». Навучаўся ў Камуністычным інстытуце журналістыкі (Харкаў).
Служыў на Чарнаморскім флоце. Удзельнік Другой сусветнай вайны ў складзе Чырвонай Арміі. Журналіст газет «Ленінська зміна», «Харьковский паровозник», «Коммунист». У 1942—1947 гадах працаваў на радыёвяшчальнай станцыі імя Тараса Шаўчэнкі ў Саратаве, загадваў сектарам друкаванай прапаганды ЦК ЛКСМУ, быў сакратаром рэдакцыі «Молодь України», сакратаром рэдакцыі часопіса «Дніпро».
У 1946 годзе скончыў Кіеўскі педагагічны інстытут імя Горкага. Жыў у Кіеве. Памёр 16 верасня 1985 года. Пахаваны на Байкавых могілках.
У роднай вёсцы паэта дзейнічае яго музей.
Творчасць
Вершы пачаў пісаць на новабудоўлях «Днепрагэса». Друкавацца пачаў у 1930 годзе. Да пачатку Другой сусветнай вайны выйшлі зборнікі вершаў «Дняпроўская вясна» (1932), «Зерне» (1933), «Днепраград» (1937). Сярод твораў М. Нагнібеды вершы «Беларускімі лясамі», «Паэтам Беларусі», «Перад помнікам Кпалу», паэмы «Васілёка» (1958), «Званы Хатыні» (1973), «Матулям з Расон» (1979).
Пасля да 1984 года пабачыў свет яшчэ 21 зборнік вершаў, паэм, балад. На беларускай мове выдадзены зборнікі вершаў «Песня з Украіны» (1957), «Трэцяе спатканне» (1971), «Вятрылы, поўныя блакіту» (1981). Аднак у гісторыю літаратуры ўвайшоў не арыгінальнай, а перакладніцкай творчасцю. Нагнібеда — адзін з найвыбітнейшых і найпладавіцейшых перакладчыкаў беларускай паэзіі, уганараваны званнем Заслужанага дзеяча культуры Беларускай СССР (1974). Пераклаў на ўкраінскую мову творы Я. Купалы, Я. Коласа, П. Глебкі, М. Танка, П. Панчанкі, А. Куляшова, М. Лужаніна, А. Вялюгіна і інш.
Адзін з нешматлікіх перакладчыкаў славацкага паэта Людавіта Штура.
Старое Высокае (Шклоўскі раён)
Старо́е Высо́кае (, Старое Высокое) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1662 годзе як фальварак Высокае ў Высоцкім войтаўстве Шклоўскага графства ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Балевіца
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,34 км, найбольшая шырыня 0,16 км. Даўжыня берагавой лініі 0,82 км.
Схілы катлавіны вышынёй 15—20 м, пад хмызняком. На паўночным захадзе забалочаная пойма шырынёй да 150 м.
Пахомава (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Пахомава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Спіс сужэнцаў манархаў Швецыі
Спіс сужэнцаў манархаў Швецыі і рэгентаў Швецыі.
Напалову легендарныя каралевы
Шведскія каралевы з саг:
Пахомава (Пачынкаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці ў 14 км на паўночны-захад ад Пачынка, у 5 км на захад ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на левым беразе ракі Сож. У 12 км на паўночны-ўсход ад вёскі размешчаны прыпыначны пункт.
Спіс сужэнцаў манархаў Швецыі
Ваза
Некаторыя каралевы ў гэтым спісе былі таксама каралевамі Даніі і Нарвегіі; таксама ў спісе жонкі рэгентаў Швецыі, якія ня мелі тытул каралёвы.
Рэгенты
Некаторыя шведскія каралевы былі рэгентамі сваіх мужоў або дзяцей і мелі голас ва ўрадзе:
Кіруючыя каралевы
У Швецыі было тры кіруючых каралевы:
Валійская мова
Валійская мова, уэльская мова або кімрская мова (Cymraeg або y Gymraeg) — у адрозненне ад валійскай англійскай (варыянту англійскай мовы, што сфарміравалася ва Уэльсе), належыць да брыцкай групы кельцкіх моў, распаўсюджана ў заходняй частцы Брытаніі — Уэльсе (Cymru), а таксама ў Чубуце, калоніі валійцаў-імігрантаў у рэгіёне Патагонія ў Аргенціне. Родная мова валійцаў. У мінулым была аб’ектам дыскрымінацыі з боку англійскай улады, сёння знаходзіцца пад пагрозай знікнення.
Статус
Сярод носьбітаў валійскай мовы мала тых, хто не ведае англійскай (не лічачы валійцаў даліны Чубут, для якіх другая мова іспанская). Аднак, вельмі многія аддаюць перавагу менавіта валійскай мове, а не англійскай. Выбар мовы можа мяняцца залежна ад прадметнай вобласці (з’ява, вядомая ў лінгвістыцы як «код-свічынг», або пераключэнне кодаў).
Станам на 14 сакавіка 2017 года валійскі раздзел Вікіпедыі налічвае 90 873 артыкулаў і займае па гэтым крытэрыі 60 месца з усіх 295 раздзелаў.
Вялікая Маравія
Вялі́кая Мара́вія, Вялікамара́ўская дзяржа́ва (Moravia Magna; 833 — 907) — дзяржава заходніх славян у басейне Сярэдняга Дуная, якая ўзнікла ў канцы 8 — пачатку 9 ст. і дасягнула росквіту ў 860—880 гадах, калі яна ахоплівала тэрыторыю сучаснай Маравіі, Славакіі, Чэхіі, Лужыцы, Паноніі, магчыма, Малой Польшчы і часткі славенскіх зямель.
Гісторыя
Дзяржава заснавана князем Маймірам І. У 833 годзе Маймір пачынае вайну супраць Прыбны ў Нітры у выніку ў 836 годзе Маймір далучыў да сваіх тэрыторый суседняе Нітранскае княства.
Пасля смерці Майміра І у 846 франкскі кароль Людовік Нямецкі, лічачы Маравію вобласцю свайго ўплыву, садзіць на трон Расціслава, пляменніка Майміра, што выхоўваўся пры ўсходнефранкскім двары. Расціслаў імкнецца пазбавіцца апекі і ў 853 дапамог франкскім мяцежнікам, чым развязаў вайну Маравіі з Франкскім Каралеўствам. У 855 франкскія войскі ўварваліся ў Маравію і абрабавалі большую яе частку. Для таго каб узмацніцца Расціслаў пайшоў на кантакт з візантыйскім імператарам Міхаілам. У 864 Людовік зноў урываецца ў Маравію і прымушае прызнаць залежнасць ад Франкаў.
У 874 пасля шэрага войнаў паміж франкамі і Маравіяй паміж Людовікам II і Святаполкам ІІ быў заключаны Фархайімскі мір. Святаполк прысягнуў Людовіку на вернасць, але фактычна застаўся незалежным. Пры Святаполку Маравія дасягнула найбольшай магутнасці і пашырэння тэрыторый: у яе склад уваходзіла Заходная Славакія, Чэхія, сербскія плямёны па рацэ Сале, лужыцкія сербы, сілезскія плямёны, вісляне Кракаўскай зямлі, славяне Панноніі.
Заняпад Маравіі прыходзіцца на 895-907 гады. У гэты час адбываецца міжусобная вайна братоў Майміра ІІ і Святаполкам, што моцна аслабіла Маравію. З 902-906 Маравію рабуюць венгры. Як мяркуецца, браты Святаполк і Маймір загінулі у бітве пры Прэсбургу.
Хрысціянізацыя
Першая місіянерская дзейнасць на тэрыторыі Маравіі датуецца 831 годам, калі ў Рэгенсбургу хрысцілася некалькі мараўскіх князёў, у 845 14 чэшскіх князёў разам з іх дружынамі. Але місіянерская дзейнасць тых дзесяцігоддзяў была цесна звязана з умацаваннем франкскага палітычнага ўплыву, і, зразумеўшы гэта, Расціслаў прыняў меры да стварэння ўласнага кліру. У 863 пляменнік і спадкаемец Майміра Расціслаў запрашае ў Вялікую Маравію з Візантыі місіянераў-асветнікаў Кірыла і Мяфодзія для пашырэння хрысціянскага веравучэння на славянскай мове. У 880 годзе выйшла папская була з дазволам пісьменнасці, створанай Кірылам, і з загадам славіць Хрыста, а таксама чытаць Евангелле на славянскай мове.
Trametes
Trametes  — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1835 годзе.
Практычнае выкарыстанне
Шэраг відаў вывучаўся для біятэхналагічнага прымянення іх ферментаў, якія разбураюць лігнін (у тым ліку і ).
Вослепна
Во́слепна, Сле́пня, Васле́пна  — возера ў Беларусі ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Лужаснянка (прыток Заходняй Дзвіны). За 22 км на ўсход ад горада Гарадок.
Плошча люстра возера складае 1,96 км², даўжыня 3,29 км, найбольшая шырыня 1,21 км. Даўжыня берагавой лініі 9,92 км. Найбольшая глыбіня 8 м, сярэдняя 4,5 м. Плошча вадазбору 9,43 км².
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, акунь, судак, язь, плотка, лінь, мянтуз і іншыя віды рыб. На возеры адзначаны гнездаванні гогаля звычайнага.
Батанічны заказнік «Вослепна».
Падчас Вялікай Айчыннай вайны на беразе возера Вослепна знаходзіўся партызанскі аэрадром.
Мыхайліўка (Ананьіўскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Рубанка (Бахмацкі раён)
Рубанка (Ру́банка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Здоўбыця (Дубенскі раён)
Здоўбыця (Здо́вбиця) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Андрэй Анатолевіч Шчарбакоў
Андрэй Шчарбакоў (нар., , Беларуская ССР — ) — беларускі футбаліст, брамнік.
Клубная
Выхаванец віцебскага футбола, гуляў за дубль «Віцебска». У канцы 2010 года перайшоў у БАТЭ, дзе з’яўляўся рэзервовым брамнікам і гуляў у асноўным за дубль.
У лютым 2013 года вярнуўся ў «Віцебск» на правах арэнды, але ў жніўні 2013 года перайшоў у «Слуцк». Хутка стаў асноўным брамнікам «Слуцка» і дапамог гэтаму клубу перамагчы ў Першай лізе.
У студзені 2015 года быў адпраўлены ў арэнду ў брэсцкае «Дынама». Але ў лютым у Брэсце з’явіўся былы брамнік мясцовага клуба Валерый Фамічоў, канкурэнцыю з якім Шчарбакоў не вытрымаў і пакінуў «Дынама». У сакавіку 2015 года, па заканчэнні кантракта з БАТЭ, зноў накіраваўся ў «Белшыну». У сезоне 2015 заставаўся другім брамнікам бабруйскага клуба пасля Барыса Панкратава.
У студзені 2016 года падпісаў кантракт з «Віцебскам», дзе стаў другім брамнікам пасля Дзмітрыя Гушчанкі. Сезон 2018, як і папярэднія, пачынаў другім брамнікам, аднак 29 красавіка ў матчы супраць «Смалявічаў» Гушчанка атрымаў чырвоную картку і быў дыскваліфікаваны на пяць матчаў, у выніку Шчарбакоў заняў месца ў браме і здолеў замацавацца ў складзе, не саступіўшы месца ў складзе Гушчанку нават пасля адбыцця дыскаліфікацыі.
Міжнародная
Трапіў на Алімпійскія гульні 2012 у Лондане, але ні разу не з’явіўся на полі. У 2011—2012 гадах быў асноўным брамнікам моладзевай зборнай Беларусі.
Гібель
17 снежня 2018 года загінуў у ДТЗ на 543-м кіламетры аўтамабільнай дарогі. Пахаваны ў Віцебску на могілках Нікраполле.
Новагэоргііўка (Ананьіўскі раён)
Новагэоргііўка (Новогео́ргіївка) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Сонечнае зацьменне 1 жніўня 2008 года
Сонечнае зацьменне 1 жніўня 2008 года — поўнае сонечнае зацьменне 126 сараса, якое можна было назіраць часткова на тэрыторыі Беларусі і іншых краін і цалкам на тэрыторыі Расіі.
Зацьменне мела велічыню 1,0394 і дасягнула свайго максімуму ў 10:22:12 UTC у пункце з каардынатамі 66° пн. ш. 72° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 27 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 237 км.
Зацьменне 1 жніўня 2008 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 2008 годзе і 16-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 7 лютага 2008 года, наступнае — 26 студзеня 2009 года.
Агульная інфармацыя
Зацьменне пачалося ў 11:21 па мінскім часе на крайняй поўначы Канады, блізу заліва Куін-Мод. Поўнае зацьменне ў гэтым рэгіёне назіралася ў гарызонце і доўжылася прыкладна паўтары хвіліны. Рухаючыся ва ўсходнім кірунку, месяцавы цень прайшоў праз астравы Канадскага Арктычнага архіпелага і выйшаў у Паўночны Ледавіты Акіян. У 11:51 па Мінску цень апынуўся на тэрыторыі Беларусі.
Прыватнае зацьменне пачалося ў 11:04 па Мінску ў акіяне блізу канадскай астравы Ньюфаўндленд, а скончылася ў 15:39 па Мінску ў Бенгальскім заліве. Прыватныя фазы зацьмення назіраліся на большай частцы Еўропы (акрамя паўднёвых абласцёў) і Азіі (акрамя крайняга ўсходу), у паўночна-ўсходняй частцы Паўночнай Амерыкі, у Паўночным Ледавітым акіяне і на поўначы Атлантычнага.
На тэрыторыі Беларусі прыватныя фазы зацьмення назіраліся па ўсёй тэрыторыі з максімальнай цёмнай зонай каля 40 %.
Маўчыніў
Маўчыніў (Мовчи́нів) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Іваніўка (Гайсынскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 839
IC 839 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Навадачнэ (Ананьіўскі раён)
Навадачнэ (Новода́чне) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Зэлэнэ (Дубенскі раён)
Зэлэнэ (Зеле́не) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Пій VIII
Пій VIII (Pius PP. VIII, Pio VIII, свецкае імя: Франчэска Саверыё, граф Кастыльёні); (20 лістапада 1761 — 30 лістапада 1830) — рымскі папа 31 сакавіка 1829 года — 30 лістапада 1830.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 лістападзе 1761 г. у Чынголі. Атрымаў тэалагічную і юрыдычную адукацыю. Пій VII прызначыў яго біскупам у Мантальта. Напалеон загадаў арыштаваць яго ў Мантуі. У 1816 Кастыльёні стаў кардыналам і епіскапам Чэзены, у 1821 — біскупам Фраскаці. Калі яго абралі папам, ён быў ужо цяжка хворы. Працягваў курс, пачаты сваім папярэднікам. Выдаў энцыкліку, якая асуджала таемныя арганізацыі італьянскіх рэвалюцыянераў — саюзы карбанарыяў.
Новаіваніўка (Ананьіўскі раён)
Новаіваніўка (Новоіва́нівка) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мытчэнкы
Мытчэнкы (Митче́нки) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Мытчэнкы было ў складзе Батурынскай воласці Канатопскага павета Чарнігаўскай губерні.
Аляксей Анатолевіч Лызікаў
Аляксей Анатолевіч Лызікаў (нар., Віцебск) — беларускі ўрач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (2014), прафесар (2016).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1998), Гомельскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (аспірантура, 2002). Працуе ў Гомельскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 2002, факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі, кафедра хірургічных хвароб № 1 з курсам сардэчна-сасудзістай хірургіі, прафесар, з 2014 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: трансплантацыя астраўковых клетак падстраўнікавай залозы; інфекцыя сасудзістых пратэзаў; рэканструкцыйная хірургія аорты.
Узнагароды
Прэмія Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта (2004), стыпендыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2010), Ганаровая грамата Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2013), нагрудны знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2014) і інш.
Кошчыцы
Ко́шчыцы (, Кощицы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Іллінэцкэ
Іллінэцкэ (Ілліне́цьке) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Зэлэны Гай (Дубенскі раён)
Зэлэны Гай (Зелений Гай) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Калінавая
Назву Калі́навая маюць:
IC 840
IC 840 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кабатня
Кабатня (Кабатня́) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Новаалэксандрыўка (Ананьіўскі раён)
Новаалэксандрыўка (Новоолекса́ндрівка) — вёска ў Ананьіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ф’ёрэнцуола-д’Арда
Ф'ёрэнцуола-д'Арда (Fiorenzuola d'Arda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.