cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сядзібна-паркавы комплекс Бутаўт-Андрэйкавічаў (Поразава)
Архітэктура
Гаспода — прамавугольны ў плане будынак, накрыты высокім ламаным дахам. У архітэктуры будынку спалучаюцца рысы барока і класіцызму. Дом узведзены на падмурку з драўляных брусоў. Сцены знадворку ашаляваныя, унутры атынкаваныя. Тры рызаліты (над сярэднім — мансарда) вылучаныя на галоўным фасадзе выступамі, на паркавым — гранёнымі эркерамі з ламанымі шатровымі дахамі. Тарцы дому фланкіраваныя дзвюма двухпавярховымі вежападобнымі алькежамі, завершанымі спічастымі шатровымі дахамі. Цэнтральны ўваход аформлены чатырохслуповым ганкам. У аздобе фасадаў выкарыстаная разьба (балясіны, валюты, ліштвы). Першапачатковая анфіладная планіроўка дому змененая на калідорную. Інтэр’еры не зберагліся.
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Поразава)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла — помнік архітэктуры класіцызму ў г.п. Поразава (Свіслацкі раён). Пабудаваны ў 1825—28 гг. з цэглы і бутавага каменю.
Сядзібна-паркавы комплекс Бутаўт-Андрэйкавічаў (Поразава)
Архітэктура
У будынку размешчана бальніца. Ансамбль — помнік рэспубліканскага значэння.
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Поразава)
Гісторыя
Касцёл пад тытулам св. Міхала Арханёла заснавалі ў 1460 годзе Забярэзінскія, якім тады належала Поразава (па іншых звестках, касцёл быў заснаваны Рымвідам, дзедзічам Поразава). У 1511 фундуш быў сцверджаны каралём Жыгімонтам I.
У 1767 старажытная святыня згарэла ў пажары. Да 1769 касцёл адбудавалі нанава на сродкі генерала войск літоўскіх графа Тышкевіча і ў тым жа годзе асвяцілі ў гонар святых апосталаў Пятра і Паўла. Гэта была драўляная аднавежавая святыня на камен­ным падмурку, прэсбітэрый фланкавалі дзве сакрыстыі. Першы ярус вежы-званіцы завяршалі разьбяныя фігуры святых Пятра і Паўла на пастаментах. Пад касцёлам знаходзіліся два мураваныя склепы: адзін пад прэсбітэрыем (з маўзалеем Завішаў, рэгентаў троцкіх), другі перад алтаром. Усе чатыры алтары ў касцёле былі ў оптыцы маляваныя. У галоўным трох’ярусным алтары знаходзіўся абраз Унебаўзяцця Дзевы Марыі, над ім — абраз Найсвяцейшай Тройцы ў акружэнні фігур святых Пятра і Паўла, наверсе — «Божы Провід» у аблоках і промнях; злева стаяў двух’ярусны бакавы алтар Беззаганага Зачацця Дзевы Марыі (у другім ярусе абаза не было). Яшчэ два двух’ярусныя алтары стаялі за краткамі: справа — алтар св. Ганны з абразом св. Пятра наверсе, злева — алтар Маці Божай Ружанцовай з абразом св. Тадэвуша ў другім ярусе (у 1796 г. у алтары знаходзіўся абраз Маці Божай з Езусам у шаце і абраз Імя Марыі). На хорах стаяў дзесяцігалосны арган. У двух’яруснай званіцы былі змешчаны тры званы.
Пры касцёле дзейнічала альтарыя, а таксама шпіталь.
Драўляны касцёл у 1797 годзе спаліла маланка, і да 1828 набажэнствы адпраўляліся ў часовай капліцы. Святыня ізноў была асвечана пад тытулам святых Пятра і Паўла, унутры было тры алтары: галоўны — Унебаўзяця Найсвяцейшай Дзевы Марыі, левы бакавы — св. Тадэвуша і св. Тэклі, правы — Маці Божай Ружанцовай. Побач з капліцай стаяла званіца на чатырох слупах.
У 1825 ў Поразаве пачалося будаўніцтва новага мураванага касцёла ў стылі класіцызму паводле праекта архітэктара Цюнкевіча. Святыня была ўзведзена ў 1828, дату пабудовы выбілі на камяні справа ад уваходу. Касцёл быў асвечаны пад новым тытулам св. Міхала Арханёла 28 верасня таго ж года. З 1830 пры касцёле пачала дзейнічаць парафіяльная школа.
Перад II Сусветнай вайной колькасць вернікаў поразаўскай парафіі перавышала 6500 чалавек. Да парафіі ў ХVIII ст. належала капліца ў Янаўшчыне, а ў ХIХ ст. — капліцы ў Студзеніках і на мясцовых могілках (капліца ў Янаўшчыне ў гэты час ужо не ўзгадваецца). Апошняя была асвечана кс. М. Грабавецкім каля 1830, але не захавалася. Невялічкая драўляная прыдарожная капліца, пабудаваная на пачатку ХХ ст. на высокім схіле дарогі на Новы Двор, пры выездзе з Поразава.
Верагодна, яшчэ да пачатку вайны з Германіяй савецкія ўлады адабралі будынак плябаніі. У пасляваенны час поразаўскі пробашч жыў у драўлянай хаце перад касцёлам, але ў 1958 будынак забралі пад публічную бібліятэку. Касцёл жа дзейнічаў увесь час, з 1970-х гадоў мае статус помніка архітэктуры.
Кляштар фран­цішканцаў у Поразаве заснаваны 27 мая 1992 года, мае тытул св. Міхала Арханёла. Размяшчаецца ў новай плябаніі, пабудаванай з сілікатнай цэглы ў 1988-89 гады.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане будынак накрыты двухсхільным дахам. Галоўны фасад завершаны трохвугольным франтонам, завер­шаны невялікай двух’яруснай галоўкай, на ім знаходзіцца надпіс «BÓG NASZĄ UCIECZKĄ» («Бог — наш паратунак»). Сцены складзеныя з абчасанага каменю. Піластры на фасадах, прамавугольныя абрамленні аконных праёмаў, фрыз, карніз і франтон галоўнага фасада цагляныя, атынкаваныя. Інтэр’ер зальны, столь плоская, драўляная. Уздоўж заходняй сцяны — хоры. Разныя алтары, кафедра, паліхромная драўляная скульптура (XVIII ст.) — характэрныя ўзоры народнага манументальна-дэкаратыўнага мастацтва.
Касцёльны ўчастак абнесены бутавай агароджай, галоўны ўваход пазначаны брамай-званіцай (пабудавана паміж 1830 і 1840 гадамі). У ёй змешчаны чатыры званы (у тым ліку цікавы звон з сюжэтнай гравіроўкай, адліты ў 1749). Перад касцёлам, амаль у куце агароджы, стаіць былая костніца, якая цяпер выкарыстоўваеца як сховішча.
Інтэр’ер
Залавы інтэр’ер, перакрыты плоскай падшыўной дашчанай столлю, упрыгожваюць разьбяныя барокавыя алтары XVIII ст. У цэнтры галоўнага алтара змешчаны абраз Маці Божай Поразаўскай, які ў 1937 годзе намаляваў Пётр Сергіевіч, наверсе — тытульны абраз св. Міхала Арханёла. На менсе алтара ўсталяваны фігуры святых біскупаў Аўгусціна (злева) і Амброзія. Бакавыя алтары двух’ярусныя: у левым — абраз Найсвяцейшай Тройцы і св. Дамінік з ружанцам, наверсе змешчаны абраз св. Марыі Магдалены, а таксама фігуры Езуса Убічаванага і Маці Божай, у правым — абраз Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса, наверсе — Маці Божая Шкаплерная і фігуры святых Пятра і Паўла. На бакавых сценах малітоўнай залы змешчаны вялікія абразы св. Вінцэнта (злева) і св. Францішка. Пры правай сцяне касцёла яшчэ ў 1980-я гады стаяў невялікі драўляны пафарбаваны ў белы колер барокавы алтар канца XVIII ст., потым ён быў вывезены. Над уваходам зроблены арганныя хоры, дзе знаходзіцца арган, створаны ў 1897 годзе Эдвардам Крукоўскім на сродкі, што сабралі парафіяне.
Пасольства Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі
Пасольства Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі — дыпламатычная місія Рэспублікі Беларусь ў Расіі, размешчаная ў Маскве ў Басманным раёне на рагу Марасейкі і Армянскага завулка. Адрас Пасольства: 101990 Масква, Цэнтр, вул.Марасейка, д.17/6. Пасольства Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі. (метро «Кітай-горад»). Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі: Ігар Петрышэнка (з 2012 года).
Аддзяленні Пасольства знаходзяцца ў Екацярынбургу, Калінінградзе, Краснадары, Мурманску, Ніжнім Ноўгарадзе, Новасібірску, Санкт-Пецярбургу, Уфе і Хабараўску.
Балота Туманаў
Балота Туманаў (Palus Nebularum) — вобласць на паверхні Месяца, размешчаная паміж кратэрамі Касіні і Теэтет (хоць часам паказваюць, што Теэтет ляжыць у самым балоце). Гэтая назва не ўваходзіць у сучасны афіцыйны спіс аб'ектаў на месяцавай паверхні, складзены Міжнародным астранамічным саюзам і лічыцца часткай Мора Дажджоў.
Этымалогія
Упершыню назва «Балота Туманаў» з'явілася ў кнізе «The Moon, and the Condition and Configurations of Its Surface» апублікаванай Э. Нейсанам (en:Edmund Neville Nevill) у 1876 годзе. Гэта назва была ўключана ў каталог «Collated List», выдадзены Мэры Благг (en:Mary Adela Blagg) у 1913 годзе.
Крывалінейны рух
Крывалінейны рух  — механічны рух, траекторыя якога з’яўляецца крывой лініяй з адвольным паскарэннем і адвольнай скорасцю.
Балота Туманаў
Этымалогія
Балота Туманаў пад № 922 было ўключана ў першую афіцыйную наменклатуру аб'ектаў на паверхні Месяца Міжнароднага астранамічнага саюза, выдадзены М. Благг і К. Мюлерам у 1935 годзе.
Крывалінейны рух
Скорасць крывалінейнага руху \vec v — гэта вектарная велічыня, якая змяняецца па велічыні і па кірунку.
Работа A пераменнай сілы F на бесканечна малым перамяшчэнні d s вылічаецца як скалярны здабытак вектароў: дзе
Балота Туманаў
Этымалогія
Балота Туманаў было выключана з абноўленай наменклатуры ў адпаведнасці з «Photographic Lunar Atlas», выдадзеным Дж. Койперам у 1960 годзе. Было паказана, што дадзеная вобласць не заслугоўвае асобнай назвы.
Крывалінейны рух
α
— вугал паміж напрамкамі сілы
F
ds
.
Раўнамерны і роўнапаскораны рух
Крывалінейны рух можа быць раўнамерным і роўнапаскораным. Пры раўнамерным руху модуль скорасці пастаянны, а пры роўнапаскораным модуль і кірунак скорасці змяняюцца.
Рух па акружнасці
Поўнае паскарэнне пры крывалінейным руху цела роўнае суме тангенцыяльнага паскарэння і цэнтраімклівага паскарэння: Існуе незлічонае мноства розных крывалінейных траекторый. Але часта крывыя лініі могуць быць прадстаўлены ў выглядзе сукупнасці дуг акружнасцей розных радыусаў.
Гадзешы Вельке (гміна)
Гадзе́шы Ве́льке (Godziesze Wielkie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Калішскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гадзешах Велькіх. Плошча гміны складае 105,4 км². Станам на 2014 год у гміне Гадзешы Вельке пражывалі 9249 чалавек, шчыльнасць — 87,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Іван Крук
Іван Крук:
14 кастрычніка
14 кастрычніка — дзвесце восемдзесят сёмы (дзвесце восемдзесят восьмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Малькаўка (Мсціслаўскі раён)
Ма́лькаўка (, Мальковка) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Доўгавіцкага сельсавета.
Заліў Гей-Люсака
Этымалогія
Назва «Заліў Гей-Люсака» была ўпершыню прапанавана Крыгерам і Кенігам па назве бліжэйшага кратара Гей-Люсак і пад № 1440 была ўключана ў першую афіцыйную наменклатуру аб'ектаў на паверхні Месяца Міжнароднага астранамічнага саюза, выдадзены М. Благг і К. Мюлерам у 1935.
Заліў Гей-Люсака быў выключаны з абноўленай наменклатуры, выдадзенай Койперам у 1961 годзе.
Іван Іванавіч Крук
Іван Іванавіч Крук (, в. Згурск,, Мінская вобласць) — беларускі фалькларыст. Кандыдат філалагічных навук (1985), рэктар Інстытута культуры Беларусі.
Біяграфія
Скончыў Мінскі педагагічны інстытут (1975). Працаваў настаўнікам. 3 1979 у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі, з'яўляўся вучоным сакратаром. З 1992 у Акадэміі паслядыпломнай адукацыі, загадчык кафедры. З 1998 прарэктар Беларускай акадэміі мастацтваў, пасля загадчык кафедры, дацэнт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў. У 2011 прызначаны рэктарам Інстытута культуры Беларусі (былы БелДІПК, 1991–2011).
Даследуе беларускі фальклор, народную культуру, беларускі народны каляндар і інш. Аўтар манаграфій «Усходнеславянскія казкі пра жывёл» (1992), «Следам за сонцам: Беларускі народны каляндар: свята, абрады, паэзія» (1994), сааўтар прац «Магія слова чароўнага», «Беларускі фальклор у сучасных запісах: Традыцыйныя жанры: Мінская вобласць» (абедзве 1995), «Народная культура і сучасная школа» (1996) і інш. Завяршае работу над доктарскай дысертацыяй «Лікавы код у міфапаэтычнай спадчыне Беларусі».
Хайдарабад
Хайдарабад:
NGC 7536
NGC 7536 (іншыя абазначэнні — PGC 70765, UGC 12437, MCG 2-59-11, ZWG 431.22, KUG 2311+131, IRAS23117+1309) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галынкаўскі сельсавет (Клецкі раён)
Галы́нкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клецкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Галынка.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Клецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Нясвіжскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Клецкага раёна. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Тучанскага сельсавета (3 населеныя пункты: Бабічы, Карацк, Межная Слабада).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (6 населеных пунктаў) — 1648 чалавек, з іх 60,2 % — беларусы, 34,0 % — рускія, 3,3 % — украінцы.
Шаўбаны
Шаўбаны (Шелбаны) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сара Тунебру
Кар’ера
Футболам займаецца з шасці гадоў. Выхаванка клуба «Вілян». У чэмпіянаце Швецыі праславілася падчас выступаў за «Юргардэн», выйграўшы з ім двойчы чэмпіянат краіны (2003 і 2004), двойчы кубак (2004 і 2005) і дайшоўшы да фіналу Кубка УЕФА ў 2005 годзе (прайграла ў фінале патсдамскай «Турбіне»). З 2009 па 2013 гады выступала за «Франкфурт». Двойчы выйгравала прыз лепшай футбалісткі-забаронцы Швецыі. Кар’еру завяршала ў Швецыі.
Зборная
У зборнай правяла 83 гульні, забіўшы 3 галы. Удзельнічала ў чэмпіянатах свету 2007 і 2011 гадоў, заваяваўшы на апошнім чэмпіянаце свету бронзавыя ўзнагароды. Удзельнічала ў Алімпійскіх гульнях 2008 і 2012 гадоў, чэмпіянаце Еўропы 2009 года. Абвясціла аб тым, што пакіне зборную пасля хатняга чэмпіянату Еўропы 2013.
Павел Паўлавіч Барадзін
Павел Паўлавіч Барадзін (Па́вел Па́влович Бороди́н; нар., Шахунья, Горкаўская вобласць) — расійскі дзяржаўны дзеяч, дзяржаўны сакратар Саюзнай дзяржавы (2000—2011). Кіраўнік спраў Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў 1993—2000 гадах. Доктар палітычных навук, прафесар паліталогіі, прафесар эканомікі.
Народная Рэспубліка Балгарыя
Народная Рэспубліка Балгарыя (Народна република България) — афіцыйная назва Балгарыі падчас сацыялістычнага рэжыму. НРБ з’яўлялася членам Арганізацыі Варшаўскага дагавора і Савета эканамічнай узаемадапамогі.
У Другую сусветную вайну Царства Балгарыя ўступіла на баку Восі. У 1943 годзе на фоне пераходу ініцыятывы ў вайне на бок Савецкага Саюза ў краіне ўзмацніўся камуністычны рух і цар Барыс III зрабіў спробу выйсці з саюза з Германіяй, але 28 жніўня нечакана памёр. У 1944 годзе Балгарыю ахапіў палітычны крызіс. Няўдалыя спробы мірных перамоў прывялі да таго, што ў верасні 1944 года савецкія войскі пачалі ўварванне, не сустрэўшы, аднак, аніякага супраціву. 9 верасня камуністы пры дапамозе міністра абароны Івана Марынава ажыццявілі дзяржаўны пераварот і прыйші да ўлады, абвясціўшы народную рэспубліку.
Смерць Дзімітрова ў 1949 годзе супала з савецка-югаслаўскім расколам, які паставіў крыж на ідэях аб’яднання Балканаў. Новы генеральны сакратар Балгарскай камуністычнай партыі, сталініст Вылка Чарвенкаў, правёў чысткі ў партыі, закончыў калектывізацыю, нягледзячы на ўзброеныя выступы сялян, і аб’явіў курс на індустрыялізацыю краіны.
У 1954 годзе пасля дэсталінізацыі да ўлады прыйшоў Тодар Жыўкаў. Пры ім НРБ увайшла ў Арганізацыю Варшаўскага дагавора, прымаў удзел у падаўленні Венгерскага паўстання 1956 года і Пражскай вясны. Шчыльнае супрацоўніцтва з СССР прыносіла Балгарыі значныя эканамічныя выгады.
У 1989 годзе, падчас Восені народаў, Жыўкава адхілілі ад ўлады, а БКП страціла свой кіруючы статус і змяніла назву на Балгарская сацыялістычная партыя. У 1990 годзе прэзідэнтам стаў кандыдат ад апазіцыйнага Саюза дэмакратычных сіл Жэлю Жэлеў, а з афіцыйнай назвы дзяржавы выключана слова «народная».
Махмуд Газневі
Махмуд Газневі (Mahmud Gʻaznaviy; ;  — ) — эмір і падзішах дзяржавы Газневідаў з 998 года. Пры ім дзяржава дасягнула найбольшай магутнасці. Здзейсніў 17 паходаў у Паўночную Індыю. Найбуйнейшы прадстаўнік цюркскай мусульманскай дынастыі Газневідаў.
Біяграфія
Паходзіў з шляхетных гвардзейцаў-гулямаў, якія служылі пры двары Саманідаў. Перайшоў Гіндукуш і пасяліўся ў Газні, дзе абвясціў сябе заснавальнікам новай дынастыі ў 998 годзе. У выніку заваявальных паходаў пад сцягам джыхаду падпарадкаваў сваёй улады Усходні Іран, паўднёвую частку Сярэдняй Азіі, Харэзм. Праславіўся спусташальнымі паходамі на Індыю.
Першае ўварванне ў Індыю распачаў у 1001 годзе, калі супраць яго выступіў лахорскі раджа Джайпал. У бітве пад Пешаварам 28 лістапада 1001 года індыйскае войска было разгромлена, а сам Джайпал скончыў жыццё самагубствам. Пасля гэтага да 1026 года Газневі здзейсніў яшчэ 16 паходаў на Індыю. У выніку гэтых паходаў мусульмане авалодалі багаццямі ўсяго Джамна-Ганскага міжрэчча, а таксама княства Анхілвара (сучасны Гуджарат). Армія Махмуда Газневі разбурала храмы, захоплівала назапашаныя скарбы, збірала даніну з заваяваных абласцей і сыходзіла назад. Тэрыторыя, якая зазнала экспансію Махмуда Газневі, велізарная — ад Спмнатха на захадзе да Канауджа (на Гангу) на ўсходзе. Канауджская дзяржава ў выніку гэтых нашэсцяў распалася. Аднак непасрэдна ў склад сваёй дзяржавы Газневі ўключыў толькі Пенджаб і Кашмір.
Дзясяткі тысяч захопленых рамеснікаў, пасля дастаўленых у сталіцу Газневідаў — горад Газні — упрыгожылі яго вялікай колькасцю архітэктурных збудаванняў і іншых твораў мастацтва. У часы Газневі шырокае распаўсюджанне атрымаў суфізм.
Рамель
Раме́ль (, Рамель) — аграгарадок у Беларусі, у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рамельскага сельсавета. Цэнтр сельскагаспадарчага вытворчага кааператыву «Беларуская ніва», былога калгаса «Запаветы Ільіча».
Геаграфія
Знаходзіцца за 43 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Столін, за 288 км ад Брэста, за 50 км ад чыгуначнай станцыі Гарынь.
Гісторыя
У летапісных крыніцах Рамель вядомы з 1452 года. У XVI—XVIII стагоддзях вёска ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1793 года — у складзе Расійскай імперыі. У канцы ХVIII стагоддзя землямі ў вёсцы валодалі Гарагляды, Рамульты, Траскоўскія, Шпігановічы.
З 1921 года да верасня 1939 года Рамель знаходзіўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі (Хорская гміна, Лунінецкі павет, Палескае ваяводства). З 1939 года ў складзе Беларускай ССР, з 12 кастрычніка 1940 года ў складзе і з’яўляецца цэнтрам Рамельскага сельсавета Давыд-Гарадоцкага (з 19 студзеня 1961 года — Столінскага) раёна Пінскай (з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай) вобласці. З 16 ліпеня 1954 года ў складзе Альшанскага сельсавета, з 4 мая 1981 года — цэнтр адноўленага Рамельскага сельсавета.
Архірэйская Пустынь
Архірэ́йская Пу́стынь, або Антоніева Пустынь — колішні хутар на левым беразе ракі Свіслач, уласнасць мінскіх архірэяў. Цяпер у межах Мінска, на тэрыторыі Мінскага аўтамабільнага завода.
На захадзе ад Архірэйскай Пустыні месціцца Шчотаўка, на паўночным усходзе — Слоўвец, на паўднёвым усходзе — Архірэйская Слабада.
Назва
Пустынь у праваслаўнай традыцыі — адасобленае месца, дзе жыў пустэльнік. Таксама такая назва давалася невялікім манастырам у цяжкадаступнай мясцовасці.
Гісторыя
У 1847 годзе, плануючы сысці з месца мінскага архіепіскапа, тут вырашыў пасяліцца мінскі архіепіскап Антоній Зубко. На атрыманыя ад Найсвяцейшага Сінода грошы (3000 рублёў) Антоній пабудаваў дом і царкву пры ім, царква была асвечаная ў гонар Антонія Кіева-Пячэрскага. Архітэктарам дома стаў епархіяльны архітэктар Восіп Андрэеевіч Выляжынскі (пам. 1869), які раней прымаў удзел у пабудове Мінскай духоўнай семінарыі, архірэйскага дома і храма на Траецкай гары.
Першапачаткова ў рэзідэнцыі жыў толькі Антоній Зубко, аднак неўзабаве сюды стаў рэгулярна наведвацца Міхаіл Галубовіч, наступны мінскі архірэй. Галубовіч разбіў у рэзідэнцыі вялікі сад з кветнікам, сярод раслін былі рэдкія для беларускага клімату віды. Пры Галубовічу рэзідэнцыю наведвалі найвышэйшыя чыны Мінскай губерні. У 1862 годзе Антоній Зубко з’ехаў з рэзідэнцыі, яна афіцыйна перайшла да мінскага Архірэйскага дома, і афіцыйна стала летняй рэзідэнцыяй мінскіх архірэяў.
9 сакавіка 1907 года архірэйскую дачу абрабавалі, а 17 траўня тут здарыўся пажар. Цалкам згарэў дом, у якім месціліся архірэйскія пакоі і царква, а таксама некаторыя пабудовы. Неўзабаве дача была адбудаваная. У 1917 годзе ўрочышча Архірэйская Пустынь Сеніцкай воласці Мінскага павета Мінскай губерні, двор, 8 жыхароў, усе беларусы. У часе Першай сусветнай вайны ў Пустыні быў санаторый для хворых і параненых. За савецкім часам будынак нацыяналізаваны, у ім быў размешчаны Начны санаторый. Пасля Другой сусветнай вайны тэрыторыя хутара была занятая Мінскім аўтамабільным заводам і трасамі вуліц Свіслацкай і Машынабудаўнікоў.
Заліў П’етрасул
Заліў П'етрасул (Sinus Pietrosul) — заліў Мора Дажджоў.
Этымалогія
Назва «Заліў П'етрасул» была ўпершыню прапанавана Крыгерам і Кенігам па назве гары ў Карпатах і пад № 1440 была ўключана ў першую афіцыйную наменклатуру аб'ектаў на паверхні Месяца Міжнароднага астранамічнага саюза, выдадзены М. Благг і К. Мюлерам у 1935.
Заліў П'етрасул быў выключаны з абноўленай наменклатуры, выдадзенай Койперам у 1961 годзе.
Лепельскі раённы краязнаўчы музей
Лепельскі раённы краязнаўчы музей — музей горада Лепеля. Адпаведна з распараджэннем Савета Міністраў БССР ад 4 лістапада 1953 г. быў створаны краязнаўчы музей, які размясціўся на беразе возера ў драўляным будынку пачатку XIX ст.
Гісторыя
У 1959 г. будынак музея перавезлі на скрыжаванні вуліц М. Горкага і Калініна (Мопраўская), дзе ён знаходзіцца і зараз.
У жніўні 1967 г. дырэктарам музея стала Э. Жарнасек. У гэты час у музеі было ўжо больш за 3 тыс. экспанатаў асноўнага фонду.
Да будынка музея робіцца прыбудова для фондасховішча. Паступова павялічвалася плошча музея, расла колькасць экспанатаў. У 1974 г. у асноўным фондзе музея налічвалася ўжо 4200 адзінак.
Структура
У цяперашні час музей мае 7 экспазіцыйных залаў (пл. экспазіцыі 283 м²), 12,6 тыс. экспанатаў асноўнага фонду (01.01.1995 г.), аддзелы прыроды, гісторыі дасавецкага і савецкага перыядаў. У экспазіцыі адлюстравана гісторыя краю ад старажытнасці да нашых дзён. Дэманструюцца прылады працы і побыту сялян XIX–XX стст., калекцыя адзення, музычныя інструменты, археалагічныя знаходкі, прадметы нумізматыкі, у тым ліку 3 клады манет, матэрыялы аб удзельніках рэвалюцый, грамадзянскай і 1-ай сусветнай войнаў, асабістыя рэчы і дакументы партызан і ўдзельнікаў вызвалення Лепельшчыны ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, карціны мясцовых мастакоў.
Універсітэт імя Бар-Ілана
Універсітэт імя Бар-Ілана (אוניברסיטת בר-אילן, Bar-Ilan University) — ізраільская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Рамат-Ган. З'яўляецца другой па велічыні акадэмічнай установай у краіне.
Місія ўніверсітэта складаецца ў тым, каб спалучыць яўрэйскую традыцыю з сучаснымі тэхналогіямі і навукай, для чаго ўніверсітэт імкнецца выкладаць яўрэйскую спадчыну ўсім студэнтам, адначасова забяспечваючы акадэмічную адукацыю.
Універсітэт мае наступныя факультэты: факультэт дакладных навук, факультэт навук аб жыцці, факультэт сацыяльных навук, факультэт адукацыі, факультэт гуманітарных навук, факультэт юдаікі, факультэт медыцыны, факультэт інжынерыі і факультэт права. Існуе таксама спецыяльны факультэт міждысцыплінарных студый. Пры навучанні на ўзроўні бакалаўрыяту засваенне дзесяці курсаў па прадметах, звязаных з іудаікай, патрабуецца ад усіх студэнтаў.
Універсітэт названы ў гонар рабіна Меіра Бар-Ілана (першапачаткова Меіра Берліна), рэлігійнага сіянісцкага лідара, які стаў натхняльнікам для стварэння гэтай ВНУ. Ён лічыў, што існуе патрэба ва ўстанове, якая забяспечвала б падвойную праграму свецкіх акадэмічных студый і вывучэння Торы.
Міжнародны дзень перакладчыка
Міжнародны дзень перакладчыка — прафесійнае свята вусных і пісьмовых перакладчыкаў. Адзначаецца 30 верасня (дзень смерці ў 419 ці 420 годзе Святога Ераніма, які ажыццявіў пераклад Бібліі (Вульгата) на лацінскую мову і які традыцыйна лічыцца заступнікам перакладчыкаў). Заснаваны Міжнароднай федэрацыяй перакладчыкаў (FIT) у 1991 годзе. Папулярнасць гэтага свята расце з кожным годам.
Соржыца
Со́ржыца (, Соржица) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Соржыцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 22 кіламетры на ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, 39 кіламетраў ад Віцебска, на ўсходнім беразе возера Астровенскае
Гісторыя
У 1954—1960 гадах і з 1965 года па наш час — цэнтр Соржыцкага сельсавета. У 1960—1965 гадах вёска ў складзе Астровенскага сельсавета.
Тышча
Ты́шча (, Тыща) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Доўгавіцкага сельсавета.
I акруга Парыжа
Геаграфічнае становішча
1-я парыжская акруга размешчаны галоўным чынам на правым беразе ракі Сена, але ўключае ў сябе заходнюю частку вострава Сітэ. Плошча акругі складае 183 га, такім чынам акруга з’яўляецца адной з самых маленькіх. На поўначы акруга мяжуе з 2-й, на захадзе з 8-й, на поўдні (супрацьлеглы бераг) з 4-й і 5-й, на ўсходзе з 3-й і 4-й муніцыпальнымі акругамі.
Парыжская фондавая біржа
Парыжская біржа (Bourse de Paris) — фондавая біржа ў Парыжы (Францыя), з 2000 года вядомая як Euronext Paris.
Гісторыя
У 1724 годзе ў Парыжы для здзяйснення здзелак паміж гандлёвымі пасрэднікамі быў пабудаваны спецыяльны будынак. Ён атрымаў назву «Біржа». Тут здзяйснялі здзелкі агенты па абмене, дзейнасць якіх мала адпавядала прынцыпам біржавога гандлю (перш за ўсё, адсутнічаў механізм галоснага аб'явы коштаў). Дэкрэт Каралеўскага дзяржаўнага савета, па якім засноўвалася Парыжская біржа (ад 24 верасня 1724) забараняў жанчынам з'яўляцца ў памяшканні біржы. Гэты дэкрэт быў адменены толькі ў 1967 годзе. Дэкрэтам ад 30 сакавіка 1774 г. на біржы было створана спецыяльнае месца «le Parquet», прызначанае выключна для агентаў па абмене, якім загадвалася забяспечваць галоснасць ў аб'яве цэн шляхам іх выкрыку - «a la criee». Да гэтага ніякіх правілаў не існавала, здзелкі здзяйсняліся бессістэмна ў любым выпадковым месцы.
23 сакавіка 1793 біржа зачыняецца (ў 1789 годзе пачалася рэвалюцыя) і адкрываецца толькі ў 1801 годзе пры Напалеоне. Лік агентаў па абмене, які складаў ў 1786 годзе 60 чалавек, павялічыўся да 71.
Перажыўшы шэраг рэвалюцый і войнаў, Францыя стала капіталістычнай дзяржавай. Гэта адбілася і на рынку каштоўных папер. З 1815 па 1829 гады ў Францыі з'явілася 98 акцыянерных таварыстваў. У той жа час прыватны сектар рынка каштоўных папер заставаўся вузкім. Так ў 1814 годзе на Парыжскай біржы катыраваліся 4 віды каштоўных папер, ў 1820 годзе — 13, у 1825 годзе — 32, у 1830 годзе — 38.
Пасля Рэвалюцыі 1830 года Луі-Філіп стаў не толькі каралём Францыі, але і «каралём біржавікоў». Аднак мала ўвагі надавалася эканоміцы. Засілле біржавікоў тармазіла прамысловае развіццё краіны.
У 1850-1860-я гады аперацыі Парыжскай фондавай біржы патроіліся. Яна ператварылася ў грашовы рынак еўрапейскага маштабу.
У XVIII стагоддзі асноўнымі каштоўнымі паперамі, якія абарочваюцца на біржы былі вэксалі. Акцый і аблігацый было вельмі мала. Але ўжо да 1840 годзе на Парыжскай фондавай біржы катыраваліся прыкладна 130 даўгавых і долевых каштоўных папер.
У 1900 годзе на Парыжскай біржы таргавалася больш за 800 відаў каштоўных папер — акцый і аблігацый, а таксама каля 300 замежных. Гандлёвыя сесіі адбываліся штодня з панядзелка па суботу з 12 да 15 гадзін.
Пасля Другой сусветнай войны ў Францыі дзейнічала 7 фондавых біржаў. Шматлікія гады фондавыя біржы канкурыравалі паміж сабой, ажыццяўляючы каціроўку адных і тых жа каштоўных папер. У 1962 годзе спецыяльным дэкрэтам для кожнай акцыі быў вызначаны адзін біржавы рынак.
У 1986 годзе на Парыжскай біржы была ўстаноўлена электронная гандлёвая сістэма САС (Cotation Assistée en Continu), а гадзіны працы былі павялічаныя з 10-00 да 17-00 (раней з 12-30 да 14-30).
Неўзабаве галасавы аўкцыён па акцыям і аблігацыям быў цалкам спынены. Затым закрыліся залы і на правінцыйных біржах: іх паперы былі пераведзены ў гандлёвую сістэму Парыжскай біржы.
З 1991 года адзіная фондавая біржа ў Францыі. Аб'яднала фондавыя біржы ў Бардо, Ліле, Ліёне, Марселі, Нансі і Нанце. Да аб'яднання на Парыжскую біржу прыходзілася 95% усіх здзелак у Францыі з каштоўнымі паперамі. У 1988 годзе ўведзена сістэма электронных аперацый. Гандлёвыя аперацыі праводзяцца 45 брокерамі — чальцамі біржы.
II акруга Парыжа
Геаграфічнае становішча
2-я парыжская акруга знаходзіцца на правым беразе Сены. На поўначы яна мяжуе з 9-й і 10-й, на поўдні з 1-й, на ўсходзе з 3-й і на захадзе з 8-й акругамі.
NGC 7537
NGC 7537 (іншыя абазначэнні — PGC 70786, UGC 12442, MCG 1-59-16, ZWG 406.28, KUG 2312+042, KCPG 578A) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
14 красавіка
14 красавіка — сто чацвёрты (сто пяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Пія Сундхагэ
Пія Марыяна Сундхагэ (Pia Mariane Sundhage; нар. ) — шведская футбалістка, трэнер.
Адна з самых вядомых футбалістак у гісторыі Швецыі. У складзе нацыянальнай зборнай краіны сыграў без малога паўтары сотні матчаў, у якіх забіла 71 гол. Пазней гэты рэкорд змагла пабіць толькі Ганна Юнгберг з 72 мячамі. Бронзавы прызёр чэмпіянату свету 1991 года, удзельніца Алімпійскіх гульняў-1996. Найвышэйшае дасягненне ў футболцы Трэ Крунур — залатыя медалі Еўра-84, дзе Сундхаге таксама выйграла тытулы лепшага гульца і лепшага бамбардзіра і рэалізавала вырашальны пенальці ў фінале. У 1988 годзе ў Швецыі была выпушчаная паштовая марка з яе выявай.
З 1992 года выконвала абавязкі які грае трэнера ў клубе «Хамарбю». З 1998 года — на паўнавартаснай трэнерскай працы. З 2008 па 2012 год узначальвала зборную ЗША. Пад яе кіраўніцтвам амерыканкі выйгралі два тытулы алімпійскіх чэмпіёнак (2008 і 2012), у 2011 сталі віцэ-чэмпіёнкамі свету. З 2012 года Пія кіруе шведскай нацыянальнай каманды. У 2016 годзе пад яе кіраўніцтвам шведкі дайшлі да фіналу Алімпіяды ў Рыа.
Вялікасліўскі сельсавет
Вялікаслі́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Вялікая Сліва.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Казловіцкага сельсавета.
Інгвільд Стэнслан
Інгвільд Стэнслан (нарв. Ingvild Stensland, род., Люнгдал, Вест-Агдэр) — нарвежскі футбольны трэнер. У мінулым — гулец жаночай зборнай Нарвегіі па футболе (2003—2016), капітан зборнай (2009—2013). Гуляла ў вышэйшай лізе за «Стабек» (2012—2016). Гуляла таксама ў вышэйшым французскім дывізіёне 1-за клуб «Алімпік Ліён» (2009—2011) і вышэйшай лізе Швецыі за «Гётэбарг». Гуляла на пазіцыі паўабаронцы. Завяршыла кар’еру гульца ў 2016 годзе.
У цяперашні час — трэнер Нарвежскай школы элітнага спорту ў Беруме (NTG Bærum), вядучы супрацоўнік па развіцці клуба «Стабек» і памочнік Аляксандра Штраўса, трэнера жаночай зборнай Нарвегіі па футболе да 23 гадоў (U23) і да 19 гадоў (J19).
Бамбергскі Апакаліпсіс
Бамбергскі Апакаліпсіс (, Msc.Bibl.140) — створаны ў XI стагоддзі багата ілюмінаваны рукапіс, які змяшчае Кнігу Апакаліпсіс і Евангельскі лекцыянарый.
Гісторыя стварэння
Яна была створана ў скрыпторыі ў Райхенау паміж 1000 і 1020 і цесна звязаны з іншымі, у тым ліку Перыкопай Генрыха II і.
Ён быў замоўлены Атонам III. Рукапіс  на момант смерці Атона і заказ перайшоў да Генрыха II, які затым, разам з жонкай Кунігундай, ахвяраваў яго зноў створанаму калегіяльнаму абацтву Св. Стэфана ў Бамбергу. Гэта адзіны захаваны ілюстраваны рукапіс  Апакаліпсісу.
Апісанне
Рукапіс  складаецца са 106 фоліа і ўпрыгожаны 57 пазалочанымі мініяцюрамі і больш за 100 пазалочанымі ініцыяламі. У 2003 годзе ён, разам з іншымі атонскімі рукапісамі, створанымі ў Райхенау, быў дададзены ў міжнародны рэестр ЮНЕСКА «Памяць свету».
Заполле (Мастоўскі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубненскага сельсавета.
Знаходзіцца за 7 км ад Мастоў, за 56 км ад Гродна, на аўтамабільнай дарозе P41 (Слонім — Парэчча). Праз Заполле цячэ рака Дубнiца, за 5 км ад вёскi Нёман.
У вёсцы працуюць крама, амбулаторыя, МТФ «Заполле». Побач з вёскай — чыгуначны прыпынак Заполле.
Гісторыя
Вядомая з XVI стагоддзя як сяло. Апісана ў «Пісцовай кнізе Гродзенскай эканоміі» 1558 года пад назвай Koniuchi. У гэты час сяло складалася з трох частак. У кожнай з частак было 22 участкі.
З сакавіка 1921 года ў складзе Гродзенскага павета Беластоцкага ваяводства Польскай Рэспублікі. У выніку пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь у 1939 годзе перайшла да БССР. З 12 кастрычнка 1940 года — у Дубненскім сельсавеце. У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 да 14 ліпеня 1944 года акупаваная нямецка-фашысцкімі захопнікамі, 57 жыхароў ваявалі на фронце, з іх 29 загінулі. На 2001 год дзейнічалі фельчарска-акушэрскі пункт, клуб, бібліятэка, магазін.
Хайдарабад (Пакістан)
Хайдарабад (حیدرآباد, Hyderabad) — горад у правінцыі Сінд, Пакістан.
Гісторыя
Заснаваны ў ніжнім цячэнні ракі Інд у 1768 годзе на месцы рыбацкай вёскі кіраўнікамі Сінда з дынастыі Калхора. Культурная гісторыя Хайдарабада вельмі багатая. Недалёка ад горада знаходзяцца месцы раскопак слядоў Індскай цывілізацыі. Хайдарабад славіцца сваімі архітэктурнымі помнікамі, многія з якіх былі знішчаны або сур’ёзна пашкоджаны падчас барацьбы за незалежнасць ад Вялікабрытаніі і антыўрадавых паўстанняў 1980-х гадоў.
Спаса-Праабражэнская царква (Порплішча)
Спаса-Праабражэнская царква — праваслаўны храм у вёсцы Порплішча Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. Помнік драўлянага дойлідства.
Гісторыя
Царква пабудавана ў 1627 годзе, фундатарамі яе былі Францішак і Ганна Зебржыдоўскія. Перабудавана ў 1794 г. мясцовым святаром Ждановічам і прыхажанамі, з элементамі класіцызму. У 1883 годзе прыбудавана званіца.
У 1988 г. праводзіўся капітальны рамонт пабудовы.
Царква дзейнічае. Помнік рэспубліканскага значэння.
Цераблічы
Цераблі́чы (, Теребличи) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рамельскага сельсавета.
Спаса-Праабражэнская царква (Порплішча)
Архітэктура
Крыжова-купальны храм з планам у выглядзе лацінскага крыжа. Усе зрубы роўнай вышыні і накрытыя ўзаемна перпендыкулярнымі двухсхільнымі дахамі з 3-вугольнымі франтонамі на тарцах. На сяродкрыжжы масіўны васьмігранны светлавы барабан, завершаны гранёным купалам з галоўкай. Абапал пяціграннага алтарнага зрубу невялікія прамавугольныя ў плане рызніцы.
У 1883 г. да галоўнага фасада прыбудаваныя трох’ярусная вежа-званіца з бабінцам у ніжнім ярусе, накрытая невысокім чатырохсхільным шатром.
Сцены гарызантальна ашаляваныя. Вокны прамавугольныя.
Інтэр’ер
Унутры барабан купалу апіраецца на папружныя аркі з парусамі. Ад старой царквы ацалелі фрагменты разьбянога іканастаса XVII стагоддзя. Хоры размешчаныя ў асноўным аб’ёме. У інтэр'еры захаваліся фрагменты разнога драўлянага алтара XVII ст., якія выкарыстаны пры афармленні ўцалелых дагэтуль іканастаса і ківотаў. Разьба іканастаса выкананая ў тэхніцы нізкага рэльефу: варыяцыі раслінных парасткаў з букетамі кветак і пладоў, галовак анёлаў, жаночых фігур. У іканастасе ёсць каштоўныя абразы XVIII—XIX стагодздяў. Разьбой пакрыты таксама плоскасці філёнгаў, калоны і абрамленні ківотаў.
Жамчужная плошча
Жамчужная плошча (Пёрл-Сквер, Лулу-Сквер) (دوار اللؤلؤ, Pearl Roundabout, Lulu Roundabout, Pearl Square) — назва кругавой транспартнай развязкі ў цэнтры сталіцы Бахрэйна — Манамы. Назва паходзіць ад Жамчужнага манумента ў цэнтры.
Красацінка (Краснінскі раён)
Красацінка (Красатинка) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Жамчужная плошча
назва кругавой транспартнай развязкі у цэнтры сталіцы Бахрэйна — Манамы. Назва адбылася ад Жамчужнага манумента ў цэнтры.
Красацінка (Краснінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Жамчужная плошча
Жамчужны манумент
Жамчужны манумент складаецца з шасці ветразяў і жамчужыны наверсе. Ветразі сімвалізуюць шэсць арабскіх краін Персідскага заліва, а жэмчуг - адзіную спадчына краін. 18 сакавіка ўрадавыя войскі знеслі манумент, які да таго часу стаў сімвалам барацьбы за свабоду.
Хваляванні ў 2011
Плошчу параўноўваюць з каірскай плошчай Тахрыр, бо на ёй праходзяць асноўныя мітынгі апазіцыі. Самі мітынгуючыя пераназвалі Жамчужную плошчу ў плошчу Тахрыр.
NGC 7538
NGC 7538 (іншае абазначэнне — LBN 542) — эмісійная туманнасць у сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Венскі ўніверсітэт прыкладнога мастацтва
Венскі ўніверсітэт прыкладнога мастацтва (Universität für angewandte Kunst Wien) — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Вене.
Агульная характарыстыка
Студэнты прадстаўляюць 70 краін, сярод якіх больш за ўсё з Аўстрыі (60 %), краін ЕС (25 %) і іншых краін свету (15 %). Студэнты рэгулярна ўдзельнічаюць у выставах, перформансах, сцэнічных пастаноўках ─ колькасць такіх мерапрыемстваў складае некалькі сотняў у год. У структуру вучэльні ўваходзяць студыя керамікі, пераплётны цэх, некалькі майстэрняў, у якіх адпрацоўваюць прафесійныя навыкі будучыя спецыялісты па тэхналогіі апрацоўкі тканін, металаў, драўніны і інш.
Грыцэвіцкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Клецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 24 жніўня 1960 года ў склад Бабаевіцкага сельсавета перададзена вёска Цапра. З 25 снежня 1962 года ў складзе Нясвіжскага раёна. У 1966 годзе ў склад Тучанскага сельсавета перададзена вёска Стралкава. З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Клецкага раёна. 30 кастрычніка 2009 года ў склад сельсавета з Заастравецкага сельсавета перададзены населеныя пункты Арэшніца, Драбаўшчына і Чаша.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (6 населеных пунктаў) — 1112 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 2,0 % — рускія.
Эдзі Рознер
Эдзі (Адольф-Эдуард) Ігнацьевіч Рознер (,  — ) — джазавы трубач, кампазітар, аранжыроўшчык. Заслужаны артыст Беларусі (1944).
Біяграфія
Скончыў Вышэйшую музычную школу ў Берліне (1929). Валодаў віртуознай ігрой на трубе. 3 1933 кіраўнік створанага ім джазавага аркестра ў Берліне. 3 1936 у Польшчы; працаваў у аркестры Ю. Бяльзацкага, узначальваў аркестры ў Варшаве, Кракаве, Лодзі. 3 1939 у СССР. У 1940 кіраўнік Дзяржаўнага джаз-аркестра БССР. У 1946 рэпрэсіраваны. У 1954 рэабілітаваны. Кіраваў эстрадным аркестрамі Масквы, з 1969 — аркестрам Гомельскай абласной філармоніі. 3 1972 у Заходнім Берліне. Аўтар шматлікіх папулярных песень, танцавальных мелодый («Навошта смяяцца, калі сэрцу балюча», «Хлопец-хлапчук», «Бывай, каханне»). Шматлікія творы ў выкананні аркестраў пад яго кіраўніцтвам запісаны на грампласцінкі (кружэлкі).
Калініна (Мінскі раён)
Калі́ніна (гістарычная назва — Ігна́цічы;, Калинино) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці, на левым беразе ракі Пціч. Уваходзіць у склад Міханавіцкага сельсавета. Месціцца за 11 км на поўдзень ад Мінска, на шашы. Прыкладна за 0,6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі на пойме ракі Пціч месціцца вадасховішча Чурылавіцкае.
Гісторыя
У 1557, 1582, 1600 гадах сяло Ігнацічы, цэнтр маёнтка Менскага павета Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уласнасць Мнеўскіх, А. Станкевіча (Станковіча) і іншых. У 1667 годзе маёнтак, 5 дымоў, млын, шляхецкая ўласнасць. У XVII стагоддзі Ігнацічы належалі роду Халецкіх.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная войскамі нацысцкай Германіі. За час акупацыі былі спаленыя 78 двароў, забітыя 165 жыхароў, 10 жыхароў вывезеныя на прымусовыя работы ў Германію. Пасля вайны вёска адноўленая.
5 сакавіка 1959 года Калініна перададзена са скасаванага Гатаўскага сельсавета ў склад Самахвалавіцкага сельсавета.
Славутасці
У вёсцы захаваліся фрагменты былой сядзібы Ельскіх (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя): сядзібны дом, флігель, брама, кармацэх, свіран, сіласная вежа, фрагменты парку —
Вільгельм Ельскі быў калекцыянерам мастацтва, асабліва польскага, у ягоным доме сярод іншага былі карціны Матэйкі, Вычулкоўскага, Герымскага, Зімлера, Вайсенгофа, Жмуркі і многіх іншых. Бальшыня калекцыі была знішчана ў часе Кастрычніцкай рэвалюцыі ў 1917 годзе. Рэшткі, якія былі выратаваныя, былі страчаныя пасля смерці Ельскага ў смуце польска-савецкай вайны.
Луксорскі абеліск (Парыж)
Луксорскі абеліск (obélisque de Louxor; вядомы таксама як Ігла Клеапатры) у Парыжы — адзін з двух абеліскаў на ўваходзе ў Луксорскі храм у Егіпце, падораны Францыі ў пачатку 1830-х гг. егіпецкім віцэ-каралём Мухамедам Алі і сённа ўстаноўлены ў цэнтры плошчы Згоды. Гэта самы старажытны манумент французскай сталіцы.
Гісторыя
Адмова ад другога абеліска была афіцыйна адрасавана егіпецкаму ўраду французскім прэзідэнтам Франсуа Мітэранам падчас яго першага прэзідэнцкага мандата.
П’едэстал
Гравіроўкі на п'едэстале абеліска, якія могуць распавесці:
Лідчэпінг (камуна)
Насельніцтва
Насельніцтва складае 38 254 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 7 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Караліно (Мастоўскі раён)
Караліно́ (, Каролино) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубненскага сельсавета.
Годаў (гміна)
Го́даў (Godów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадзіслаўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Годаве. Плошча гміны складае 38,08 км². Станам на 2008 год у гміне Годаў пражывалі 13 140 чалавек, шчыльнасць — 326,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Вільялмур Стэфансан
Вільялмур Стэ́фансан (Vilhjálmur Stefánsson;, Гімлі, Манітоба, Канада — , Хановер, штатНью-Гэмпшыр) — канадскі палярны даследчык, этнограф і пісьменнік. Вільялмур Стэфансан нарадзіўся ў сям’і імігранта з Ісландыі Ёхана Стэфансана. Яго першае знаёмства з Арктыкай адбылося ў 1906—1907 гадах, калі ён у якасці этнографа прымаў удзел у экспедыцыі, якая працавала на паўночным узбярэжжы Аляскі і ў вусце ракі Макензі. У 1908—1912 гадах ён стаяў на чале экспедыцыі ў арктычную Канаду, падчас якой ён займаўся этнаграфічнымі даследаваннямі і ў дасканаласці вывучыў побыт эскімосаў. У 1913 годзе Стэфансан арганізаваў новую экспедыцыю, сродкі на якую выдаткаваў канадскі ўрад. Гэтая экспедыцыя вядомая пад назвай «Канадскай арктычнай экспедыцыі».
Мялешкавіцкі сельсавет (Слуцкі раён)
Мяле́шкавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Мялешкавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 10 мая 1960 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Вясейскага сельсавета.
Недзвіжы
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дамбула
Дамбула (දඹුල්ල, தம்புள்ளை) - горад у Цэнтральнай правінцыі Шры-Ланкі. Насельніцтва - 66716 (2012 г.)
Гісторыя
Людзі пасяліліся на месцы Дамбулы каля 5 тысяч гадоў таму. У I ст. да н. э. пячоры на гары ў межах сучаснага горада прыцягнулі да сябе будысцкіх манахаў. Згодна паданню, у іх хаваўся сінгальскі прынц Валагамба. Пасля 14 гадоў выгнання ён вярнуўся ў Анурадхапуру і стаў яе валадаром. Удзячны за сховішча пад час пераследу з боку сваіх ворагаў, ён падараваў гару і пячоры манахам для заснавання кляштара.
На працягу стагоддзяў кляштар і паселішча вакол яго некалькі разоў пакідаліся людзьмі, але працягвалі заставацца месцамі для паломніцтваў. У 1848 г. будысцкія святары ператварылі Дамбулу ў адзін з галоўных цэнтраў адраджэння будызму на Шры-Ланцы. Гэта садзейнічала росту і развіццю горада, які ператварыўся ў важны рэлігійны і транзітны цэнтр.
У 1991 г. Залаты храм Дамбулы трапіў у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
У 2012 г. у Дамбуле адбыліся сутычкі паміж сінгаламі-будыстамі і маўрамі Шры-Ланкі, якія спавядаюць іслам. Акрамя таго, урадам Шры-Ланкі праводзілася расследаванне дзейнасці мясцовай адміністрацыі. Яно скончылася арыштам мэра горада і яго абвінавачваннем у карупцыі.
Калеві Сорса
Тайста Калеві Сорса (Taisto Kalevi Sorsa, 21 снежня 1930, Кеўруў — 16 студзеня 2004, Хельсінкі) — фінскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
З 1969 года працуе сакратаром СДПФ. У 1975 годзе становіцца старшынёй партыі і прабудзе на гэтай пасадзе 12 гадоў.
З 1970 года — дэпутат парламента. У 1970—1972, 1976—1977 гадах з’яўляўся старшынёй знешнепалітычнай камісіі парламента.
У 1972, 1975—1976 і 1987—1989 гадах працаваў у якасці намесніка прэм’ер-міністра і міністра замежных спраў.
Калеві Сорса узначальваў урад Фінляндыі ў 1972—1975, 1977—1979 і 1982—1987 гадах. Будучы прэм’ер-міністрам, ён прытрымліваўся канцэпцыі пабудовы дзяржавы ўсеагульнага дабрабыту. Пры ім былі ажыццёўлены рэформы адукацыі і аховы здароўя, ўдасканалена сістэма сацыяльнага і пенсійнага забеспячэння. У знешняй палітыцы Калеві Сорса праводзіў курс на ўмацаванне АБСЕ і падтрымліваў міжнародны сацыял-дэмакратычны рух.
Калеві Сорса памёр ад рака ў 2004 годзе ў сябе дома ў Хельсінкі.
Бобрыца
Бобрыца — возера ў Беларусі, Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, ў басейне ракі Ула, за 10 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, за 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Старое Лядна, на ўсход ад аўтамабільнай дарогі.