cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trubetskoy
Гісторыя і развіццё
Першы сінгл «Ласточка» з’явіўся ў iTunes 1 верасня. Гэта кампазіцыя была дэбютнай толькі для «Trubetskoy», паколькі яна час ад часу выконвалася на канцэртах «Ляпісаў», але, нягледзячы на просьбы фанатаў, так і не была выдадзена ў студыйнай версіі.
Першы канцэрт паспяхова адбыўся ўжо 5 верасня 2014 на фестывалі «RESPUBLICA» ва ўкраінскім Камянцы-Падольскім.
Сцяброва
Сцябро́ва (, Стеброво) — былая вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Жабінкаўскага сельсавета.
Trubetskoy
Гісторыя і развіццё
Першым афіцыйным рэлізам калектыва стаў максі-сінгл «Ёлки» (2014), які складаўся з чатырох трэкаў. У 2015 годзе «Trubetskoy» запісаў сумесную песню з расійскім рэп-выканаўцам Лігалайзам «Гагарин». Пазней з’явіўся беларускамоўны сінгл «Прывітанне ўсім наогул».
Сцяброва
У 1940—1954 гадах цэнтр Сцяброўскага сельсавета. Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сакскага сельсавета. У 2017 годзе скасавана, увайшла ў склад Жабінкі.
Trubetskoy
Гісторыя і развіццё
23 кастрычніка 2015 года адбыўся выхад дэбютнага альбома «Magister Bibendi» (у перакладзе з латыні — «настаўнік пітва», «распарадчык папойкі»). Над ім працавалі людзі з розных краін — «сапраўдная інтэрбрыгада», па словах прэс-аташэ гурта Аляксандра Бергера: ''«Гэтая кружэлка пісалася ў Літве, за гук адказваў саўнд-прадзюсар з Нарвегіі, тэксты для песень складаліся ў Мінску, Кіеве, Вільні, Маскве, Варне, майстарынг альбома рабіўся ў Лондане, кліп мантаваўся ў Любляне, ну і гэтак далей. А яшчэ ў гэтым альбом увайшлі песні на трох мовах: рускай, беларускай і ўкраінскай»''.
13 лістапада 2016 года з гурта сышоў Алесь Францішак-Мышкевіч. Пазней стала вядома аб тым, што месца бас-гітарыста заняў экс-удзельнік гурта «Ляпіс Трубяцкой» Дзмітрый Свірыдовіч.
6 ліпеня 2017 года гурт выступіў на адкрыцці рок-фэсту «Нашествие 2017» у сяле Вялікае Завідава Цвярской вобласці. Гурт сустрэлі даволі станоўча.
28 лістапада 2017 гады выйшаў кліп на песню «Когда идёшь домой».
18 красавіка 2018 года гурт прадставіў кампазіцыю «Маё Сэрца». Упершыню песня была выканана ўжывую ў акустычным варыянце на канцэрце ў Мiнску 19 красавіка 2018 года.
5 чэрвеня 2018 гадоў у сацыяльных сетках калектыву з’явіўся пост пра тое, што бубнач гурта — Аляксандр Старажук — вырашыў засяродзіцца на выкладчыцкай дзейнасці.
20 чэрвеня 2018 года быў прадстаўлены новы бубнач гурта. Ім стаў Сяргей Падлівахін, вядомы дзякуючы калектывам «Лепрыконсы» і «J:морс». Таксама ён граў у іншых калектывах.
28 чэрвеня 2018 гады выйшаў кліп на песню «Время».
У лютым 2019 гады выйшаў альбом «Зашевелит бит».
19 студзеня 2020 года ў Мiнску сканаў гітарыст гурта Руслан Уладыка. У чэрвені 2019 года ён быў моцна збіты, знаходзіўся ў коме на апараце штучнай вентыляцыі лёгкіх.
Сквер горада-пабраціма Чанчунь
Рашэннем Мінскага гарадскога савета дэпутатаў ад 18 чэрвеня 2008 года скверу было нададзена імя Чанчуня (Кітай), горада-пабраціма Мінска.
Ленінск (Валгаградская вобласць)
Ленінск (Ленинск) - горад (з 1963 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ленінскага раёна Валгаградскай вобласці. Насельніцтва 15,0 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1802 годзе. Горад размешчаны на правым беразе ракі Ахтуба (рукаў Волгі), за 78 км ад Валгаграда.
Угалкі (Акмолінская вобласць)
Угалкі — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарыазекскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 63 км на паўночны захад ад цэнтра сяла Зерэнда. Код КАТА — 115677800.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 219 чалавек (119 мужчын і 100 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 176 чалавек (95 мужчын і 81 жанчына).
Петакі
Петакі́ (, Петаки) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснасельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. належала Канстанцыі Білевічовай, старасціне Дзякоўскай, пражываў 41 прыгонны селянін. У 1914 г. 22 двары, 123 жыхары.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 21 двор, 32 жыхары.
Сабір Рахімавіч Адылаў
Сабір Рахімавіч Адылаў (Sobir Rahimovich Odilov; 1 сакавіка 1932, Ташкент — 18 ліпеня 2002, Ташкент) — узбекскі, савецкі. Народны архітэктар СССР (1981), галоўны архітэктар Ташкента (1970—1986). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1975).
Біяграфія
Аўтар і суаўтар праектаў забудовы цэнтра Ташкента, Андыжана, Джызака (1970, 1980), больш за 80 праектаў прасторава-жылой забудовы і помнікаў ва Узбекістане, у прыватнасці:
Быў кіраўніком аўтарскіх калектываў архітэктараў усіх станцый Ташкенцкага метрапалітэна.
Памерці 18 ліпеня 2002 года ў Ташкенце.
Грамадскі дом (Прага)
Грамадскі дом (Obecní dům) — будынак у Празе. Размешчаны на Плошчы Рэспублікі.
Пабудаваны на месцы старога каралеўскага палаца, які служыў рэзідэнцыяй чэшскіх каралёў у XIV—XV стст. Пачаты будаўніцтвам у 1905 годзе, скончаны ў 1912 годзе. Пасля двух няўдалых конкурсаў праектаванне было падана Освальду Поліўке і Антаніну Бальшанеку. У афармленні ўдзельнічалі выбітныя чэшскія мастакі: мазаічнае пано на фасадзе выканана Карэлам Шпіларам, іншыя элементы дэкору належаць Ладзіславу Шалаўну, Іозефу Маржатке, Карэлу Новаку і інш. Над роспісам інтэр’ераў працавалі Альфонс Муха, Ян Прэйслер, Макс Швабінскі. Усё афармленне будынка прасякнута тэматыкай нацыянальнага адраджэння.
28 кастрычніка 1918 года ў Грамадскім доме была абвешчана незалежнасць Чэхаславакіі. У лістападзе 1989 года тут адбыліся першыя перамовы камуністычнага ўрада Чэхаславакіі з прадстаўнікамі Грамадзянскага форума на чале з Вацлавам Гавелам.
У наш час Грамадскі дом выкарыстоўваецца, галоўным чынам, як месца правядзення канцэртаў. Яго галоўная зала носіць імя чэшскага кампазітара Бедржыха Сметаны і з’яўляецца адной з асноўных канцэртных пляцовак Міжнароднага музычнага фестываля «Пражская вясна».
Нацыянальны банк Чэхіі
Нацыянальны банк Чэхіі (Česká národní banka) — цэнтральны банк Чэхіі, утвораны 1 студзеня 1993 года, адначасова з уводам у абарот чэшскай кроны ў выніку распаду Чэхаславакіі. З'яўляецца пераемнікам Нацыянальнага банка Чэхаславакіі.
У задачы банка ўваходзіць:
Старая ратуша (Мюнхен)
Старая Ратуша (Altes Rathaus) — адна са славутасцяў Мюнхена, размешчаная на ўсходнім боку плошчы Марыенплац.
У 1874 годзе гарадскі савет пераехаў у будынак Новай ратушы, размешчаны на паўночным боку той жа плошчы Марыенплац.
Ратуша таксама вядомая прамовай Ёзэфа Гебельса 9 лістапада 1938 года напярэдадні серыі яўрэйскіх пагромаў, якія ўвайшлі ў гісторыю пад назвай як «Хрустальная ноч».
Старая ратуша значна пацярпела падчас Другой сусветнай вайны, новы шпіль быў усталяваны ў пачатку 1970-х. У цяперашні час значную частку будынка займае музей цацак.
Казлы
Назву Казлы́ маюць:
Павел Аляксеевіч Матусевіч
Павел Аляксеевіч Матусе́віч (нар. ) — вучоны ў галіне хіміі высокамалекулярных злучэнняў, доктар хімічных навук (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся ў (зараз у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі). У 1947 годзе скончыў сярэднюю школу. У 1955 годзе скончыў хімічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1961 годзе — аспірантуру пры кафедры арганічнай хіміі. Працаваў ва ўніверсітэце ў 1958—1994 гг. У 1966 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1978—1989 гг. загадваў створанай ім лабараторыяй мадыфікацыі і стабілізацыі палімераў Навукова-даследчага інстытута фізіка-хімічных праблем БДУ.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 130 навуковых прац, у тым ліку 40 аўтарскіх пасведчанняў. Кіраваў падрыхтоўка 3-х кандыдатаў навук.
Член Рэспубліканскага навуковага савета па выкарыстанню палімерных матэрыялаў ў народнай гаспадарцы, вучонага Савета па абароне дысертацый у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце.
Асобны корпус памежнай варты
Асобны корпус памежнай варты (Отдельный корпус пограничной стражи) — воінскае фармаванне Расійскай імперыі, прызначанае для аховы яе меж. Створана ў 1893 годзе ўказам Аляксандра III шляхам вылучэння ў спецыяльнае ваеннае фармаванне аддзялення памежнага нагляду Дэпартамента мытных збораў Міністэрства фінансаў.
АКПВ падпарадкоўваўся міністэрству фінансаў, кіраўнік якога быў Шэфам Корпуса, непасрэднае кіраўніцтва здзяйсняў камандзір Корпуса, які па статусу прыраўноўваўся да начальніка ваеннай акругі або начальніка галоўнага ўпраўлення ваеннага міністэрства. Першым Шэфам Асобнага корпуса памежнай варты стаў міністр фінансаў С. Ю. Вітэ, а першым камандзірам – генерал ад артылерыі А. Д. Свін'ін.
Корпус падзяляўся па тэрытарыяльнай прыкмеце на акругі (было створана 7 акруг), затым на брыгады, затым на аддзелы. Аддзелы дзяліліся на атрады і пасты. Штаб Корпуса складаўся з чатырох аддзяленняў (страявога, памежнага нагляду, узбраення і гаспадарчага). АКПВ меў уласную флатылію для аховы марскіх меж.
У 1910 году былі прынятыя «Правілы аб Асобным корпусе памежнай варты», а ў 1912 — «Інструкцыя службы чыноў Асобнага корпуса памежнай варты». Гэтыя дакументы звялі, падагульнілі і сістэматызавалі ўсе нарматыўна-прававыя акты па ахове мяжы і арганізацыі АКПВ.
З пачаткам Першай сусветнай вайны памежныя акругі на еўрапейскай тэрыторыі краіны, дзе вяліся баявыя дзеянні былі перападпарадкаваны ваеннаму міністэрству. На тэатр ваенных дзеянняў была перадыслацыравана таксама Заамурская акруга. Асабісты склад альбо ўдзельнічаў у баявых дзеяннях, альбо (там, дзе яны не вяліся), застаючыся ў падначаленні ваеннага міністэрствы, нёс памежную службу для папярэджання высадкі дэсанта суперніка.
У 1918 годзе Корпус быў ліквідаваны.
Тасас Пападопулас
Тасас (Яўстафій) Мікалай Пападопулас (Τάσσος Νικολάου Παπαδόπουλος; 7 студзеня 1934, Нікасія — 12 снежня 2008, Нікасія) — кіпрскі палітычны дзеяч. Прэзідэнт Рэспублікі Кіпр з 28 лютага 2003 года да 28 лютага 2008 года.
Антаніна Фёдараўна Лысенка
Антаніна Фёдараўна Лысенка (нар., вёска Зарачаны, Полацкі раён) — беларускі літаратуразнавец і , кандыдат філалагічных навук (1965).
Біяграфія
Скончыла Гомельскі педагагічны інстытут (1955). Настаўнічала. З 1964 у Інстытуце літаратуры Нацыянальнай АН Беларусі. Друкуецца з 1962 г. Даследуе пераважна публіцыстыку, творчую індывідуальнасць пісьменнікаў (З. Бядуля, Я. Сіпакоў, І. Шамякін, Х. Шынклер і інш.). Сааўтар кніг «Беларуская савецкая проза: апавяданне, нарыс» (1971), «Стыль пісьменніка» (1974), «Беларуская літаратура: Дзень сённяшні» (1980), «Гісторыя беларускай савецкай літаратуры» (ч. 1-2, 1981-82) і інш.
Бажэлка
Бажэ́лка — беларускае прозвішча.
Фюрарбау
Мюнхенскі будынак «Фю́рарбау» (Führerbau — Дом фюрара) быў узведзены ў 1933—1937 гг. архітэктарам Паўлем Людвігам Траостам. Першыя архітэктурныя праекты будынка датаваны 1931 г. Будаўнічыя працы завяршыліся праз тры гады пасля смерці архітэктара.
У часы нацыянал-сацыялізму «Фюрарбау» служыла рэзідэнцыяй Адольфа Гітлера. Разам з Адміністрацыйным будынкам НСДАП ён завяршае ўсходнюю частку архітэктурнай кампазіцыі плошчы Кёнігсплац. У будынку «Фюрарбау» адбылося падпісанне Мюнхенскага пагаднення 1938 г.
У 1945 г. у «Фюрарбау» і Адміністрацыйным будынку НСДАП размясціўся цэнтральны ў Паўднёвай Германіі пункт збору (Central Collecting Point) вывезенага нацыянал-сацыялістычнымі арганізацыямі з Еўропы «трафейнага мастацтва» — перамешчаных культурных каштоўнасцяў. Тут ажыццяўлялася іх перадача законным уладальнікам.
У цяперашні час ў былым «Фюрарбау» па адрасу Арцысштрасэ12 размяшчаецца Мюнхенская вышэйшая школа музыкі і тэатра.
Віннік
Віннік — прозвішча.
Каладзіно
Назву Каладзіно́ маюць:
Спецыяльныя правы запазычання
Спецыяльныя правы запазычання (СПЗ) або СДР (Special Drawing Rights, SDR, SDRs) — штучнае рэзервовае і плацежны сродак, які эмітуеццаМіжнародным валютным фондам (МВФ). Мае толькі безнаяўную форму ў выглядзе запісаў на банкаўскіх рахунках. Банкноты не выпускаліся.
Не з’яўляецца ні валютай, ні даўгавым абавязацельствам. У цяперашні час СДР, акрамя разлікаў паміж Фондам і яго членамі, выкарыстоўваюцца 14 афіцыйнымі арганізацыямі, так званымі іншымі трымальнікамі СДР. Тры дзяржавы ўсталявалі парытэты сваіх валют у СДР (у канцы 80-х гадоў іх было 11); каля 10 міжнародных і рэгіянальных арганізацый выкарыстоўваюць СДР ў якасці падліковай адзінкі. Шэраг міжнародных арганізацый выкарыстоўвае СДР для выражэння ў іх грашовых адзінак: коштаў, тарыфаў за паслугі сувязі, перавозкі і г д. Выкарыстоўваецца для рэгулявання сальда плацежных балансаў, для пакрыцця дэфіцыту плацежнага балансу, папаўнення рэзерваў, разлікаў па крэдытах МВФ.
Міжнародны код згодна ISO 4217 — XDR.
Фарміраванне кошту
Курс СПЗ публікуецца штодня і вызначаецца на аснове даляравага кошту кошыку з пяці вядучых валют: долар ЗША, еўра, кітайскі юань, іена і фунт стэрлінгаў. Да ўвядзення еўра з 1981 года курс быў прывязаны да кошыка з пяці валют: долара ЗША, нямецкай маркі, французскага франка, іены і фунта стэрлінгаў. Кітайскі юань быў уключаны ў кошык МВФ 1 кастрычніка 2016 года. Першапачаткова выпушчаныя СДР ўяўлялі сабой ўмоўныя адзінкі з залатым утрыманнем 0,888671 г, што адпавядала залатому зместу долара ў момант увядзення СДР ў 1970 годзе. Адсюль і першапачатковае курсавое суадносіны 1 СДР = 1 дол. Яно змянялася ў выніку двух дэвальвацый амерыканскай валюты ў 1971 годзе (1 СДР = 1,0857 дал.) і ў 1973 годзе (1 СДР = 1,20635 дал.). З 1 ліпеня 1974 года курс 1 адзінкі СДР стаў вылічацца на аснове сярэднеўзважанага курсу 16, а з 1 студзеня 1981 года — пяці валют, якія вызначаюцца па статуце фонду як «свабодна карыстаныя валюты».
Вага валют у кошыку пераглядаецца кожныя пяць гадоў. Працэнтная стаўка СПЗ пераглядаецца штотыдзень. Яна грунтуецца на сярэднеўзважанай велічыні працэнтных ставак на кароткатэрміновыя пазыкі на грашовых рынках валютнага кошыка СПЗ.
У сувязі з развіццём сусветнага эканамічнага крызісу у сакавіку 2009 года Кітай прапанаваў на базе СПЗ стварыць сусветную рэзервовую валюту, якая магла б замяніць у гэтай якасці долар ЗША. Мяркуецца пашырыць базавы валютны кошык. У перспектыве гэта можа прывесці да з’яўлення ў наяўным абароце новай сусветнай валюты, як у свой час з ЭКЮ з’явіўся Еўра.
Эмісія
Выпуск СДР ажыццяўляўся серыямі:
Партызанскі аддзел «Белая Світка»
Партызанскі аддзел «Белая Світка» — міфічны беларускі антыбальшавіцкі атрад, які ўпершыню згадваецца ў 12-ым нумары рускай эмігранцкай газеты «Голас Народа» (выдавалася ў Мюнхене, Нямеччына, 1950–1956) у артыкуле «Беларускія партызаны (З мінуўшчыны антыбальшавіцкага змагання)» («Белорусские партизаны (Из прошлого антибольшевистской борьбы)»), які быў памечаны, што заснаваны на матэрыялах Я. Маісеенка і С. Палякава. Юрка Віцьбіч у сваёй кнізе «Антыбальшавіцкія паўстаньні і партызанская барацьба на Беларусі» змястоўна абвяргае магчымасць існавання такога фармавання.
Газетны шлях атрада
Паводле артыкула, партызанскі атрад «Белая Світка» цягам амаль 15 гадоў, да 1934 года змагаўся супраць бальшавізму і меў у сваім складзе каля 700 чалавек. Усе спробы чэкістаў выявіць месцазнаходжаньне партызанаў аказваліся бязвыніковымі да той пары, пакуль сярод саміх паўстанцаў не знайшоўся здраднік. Памочнік начальніка «Штаба рэвалюцыйнай барацьбы з савецкай уладай» (так маўляў называў сябе атрад) Мікалай Уневіч, ахоплены пачуццём асабістай помсты, з’явіўся ў Віцебскае ДПУ і перадаў усе планы размяшчэння партызанаў.
Зімой 1934 года ў гарадку Веліжы адбыўся апошні «акт трагэдыі доблесных патрыётаў». Чэкісты абкружылі атрад і перабілі яго амаль напалову. Тых партызанаў, што засталіся ў жывых (усяго 316 чалавек), большасьць зь якіх была параненая, узялі ў палон. I «Белая Світка» перастала існаваць.
Анжаліка Аляксандраўна Ют
Анжаліка Аляксандраўна Ют (сцэнічнае імя: Анжаліка, ANGELIKA, Angelika Yutt, Анжелика Ютт; 5 лістапада 1969, Сімферопаль, Крым, УССР, СССР) — украінская, расійская і беларуская оперная, эстрадная, поп-, хаус- і транс- спявачка, вакальны трэнер, вакальны прадзюсар, кампазітар. Яе голас — каларатурнае сапрана.
Партызанскі аддзел «Белая Світка»
Газетны шлях атрада
Параненых адправілі ў шпіталі. Іх старанна даглядалі, каб вылечыць, а потым «падрыхтаваць» да спэцыяльнай сэсіі Ваеннай Калегіі Вярхоўнага Суда СССР. У студзені 1934 года усім падсудным быў вынесены смяротны прысуд.
Анжаліка Аляксандраўна Ют
Бияграфія
Анжаліка Ют нарадзілася ў Сімферопалі 5 лістапада 1969 года. Вучылася ў музычнай школе, затым у Сімферопальскім музычным вучылішчы.
Партызанскі аддзел «Белая Світка»
Газетны шлях атрада
27 студзеня а другой гадзіне ночы ў горадзе Веліжы, на пустэчы за могілкаваю царквою, прысуд быў выкананы. Кіраўнік атрада Фёдар Іванавіч Сыч, ягоныя памочнікі Каліненка, Вайцяхоўскі, Красінец, Турэк і іншыя змагары загінулі.
Анжаліка Аляксандраўна Ют
Бияграфія
У 1988—1989 гады — салістка Крымскага ўкраінскага тэатра драмы і музычнай камедыі. Галоўныя рэпертуарныя ролі: Стася — «Сільва», Ліза — «Марыца», Шурка — «Салодкая ягада».
1990—1991 гады — салістка Маскоўскай абласной філармоніі.
Ахтуба
Ахтуба — левы рукаў Волгі, які аддзяляецца ад яе вышэй Валгаграда (стары ўваход у Ахтубу перакрыты плацінай Валгаградскай ГЭС, ніжэй па цячэнні канал даўжынёй 6,5 км). Даўжыня Ахтубы — 537 км. Сярэдні гадавы расход — 153 м³/сек. На Ахтубе размешчаны гарады Волжскі (у пачатку рукава), Ленінск, Знаменск, Ахтубінск, Харабалі (за 5 км ад ракі). Паміж Волгай і Ахтубай размешчана Волга-Ахтубінская пойма, якая з'яўляецца раёнам бахчаводства і агародніцтва. Да будаўніцтва каскаду ГЭС шырыня разводдзяў у межах гэтай абалоны дасягала 20—30 км.
Анжаліка Аляксандраўна Ют
Бияграфія
1992 год — салістка ВІА «Чараўніцы».
1993—1997, 2005 гады — салістка Дзяржаўнага канцэртнага аркестра Рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга.
У 1993 годзе становіцца лаўрэатам міжнародных вакальных конкурсаў «Маладзечна-93» (Маладзечна, 1993 г., 1-я прэмія) і «Вільня-93» (Вільня, 1993 г., Дыпламант), за што газетай «Звязда» была прызнана «Беларусам Тыдня». Удзельніца міжнародных фестываляў «Славянскі базар у Віцебску» і «Беластоцкія Мальвы» (Польшча).
1996 год — выходзіць першы сольны альбом Анжалікі Ют «Бераг Кахання» і першы відэакліп з аднайменнай назвай.
1997—1999 гады — салістка ВІА «Сябры»
1996—1999 — салістка гурта «АНЖАЛІКА»
У 1998 годзе на фестывалі музычных відэакліпаў «Беларускі хіт-парад-98» у дуэце з Уладзімірам Станкевічам становіцца пераможцай у намінацыі «Лепшыя песні года»
З 1999 года пачынае працу над сольным праектам «Анжаліка». З 2002 па 2006 гады праект працуе ў супрацоўніцтве з вядомым маскоўскім прадзюсарам Ігарам Сілівёрставым (прадзюсар гуртоў «ВІРУС», «Стрэлкі»).
З 2006 года праект «Анжаліка» пераходзіць пад крыло кампаніі GlobalsounD Production. У 2009 годзе на аўстрыйскім лэйбле Millennium Opera выдаецца эксперыментальны альбом ANGELIKA — «MYSTERY OF TIME», у якім спявачка выконвае творы класічным вакалам (каларатурнае сапрана) у стылях Trance, Progressive House, Ambient, Eurodance. У гэты альбом увайшлі ўпершыню ў свеце вакальна выкананыя Анжалікай Ютт «40-я сімфонія» В. А. Моцарта і «Танец маленькіх лебедзяў» П. І. Чайкоўскага. На сённяшні дзень спявачка з’яўляецца адзінай выканаўцай вакальных версій гэтых твораў.
У 2009 годзе расійская гімнастка Вольга Капранава выступала на чэмпіянатах Свету і Еўропы пад кампазіцыю Анжалікі Ют (ANGELIKA) «Mozart Symphony 40 in dream-mystery» у практыкаваннях са стужкай
C 2009 г. па 2020 год рознымі сусветнымі лэйбламі было выдадзена больш за 15 альбомаў і сінглаў Анжалікі Ют (пад імёнамі ANGELIKA, ANGELIKA YUTT, Анжелика Ютт), як сольных, так і ў супрацоўніцтве з музыкамі з Расіі, Францыі, Фінляндыі і ЗША. У гэты час кампазіцыі спявачкі неаднаразова падымаліся на першыя пазіцыі розных сусветных чартаў і ўваходзілі ў TOP-100 лепшых кампазіцый амерыканскага музычнага магазіна Beatport.
У 2011 годзе выйшаў у свет вялікі сольны альбом спявачкі «Анжаліка — The Best» (BVI Production / Містэрыя Гуку), куды ўвайшлі 7 лепшых альбомаў (90 кампазіцый).
У канцы 2013 года Анжаліка Ют першай з расійскіх артыстаў выканала Дзяржаўны Гімн Расійскай Федэрацыі ў стылі soul. Відэаролік з гэтым варыянтам Гімна выклікаў бурную рэакцыю і абмеркаванне ў сацыяльных сетках.
Аўтар музыкі і выканаўца Гімна Валачанава, 2019
Паэт-песеннік, кампазітар, аўтар музыкі і вершаў вялікай колькасці твораў, член Расійскага Аўтарскага Таварыства (РАТ) і Прафесійнага Саюза Пісьменнікаў Расіі
Педагог па вакале, вакальны прадзюсар. У 2012 г., у якасці вакальнага трэнера супрацоўнічала з праектам «Праспявай!» тэлеканала СТС.
Фільмаграфія
2012 — «Адвакат» — сведка Галіна
Вільгельм Кейтэль
Вільге́льм Бо́дзевін Ёхан Гу́стаў Ке́йтэль (Wilhelm Bodewin Johann Gustav Keitel; 22 верасня 1882, Хельмшэродэ, герцагства Браўншвейг (цяпер зямля Ніжняя Саксонія) — 16 кастрычніка 1946, Нюрнберг, Баварыя) — нямецкі ваенны дзеяч, начальнік штаба Вярхоўнага камандавання Вермахта (Узброеных сіл Германіі) — OKW (1938—1945), генерал-фельдмаршал (1940). Падпісаў Акт капітуляцыі Германіі, які скончыў Вялікую Айчынную вайну і Другую сусветную вайну у Еўропе. Міжнародным ваенным трыбуналам у Нюрнбергу звінавачаны ў злачынствах супраць чалавецтва і, як адзін з галоўных ваенных злачынцаў вермахта, пакараны смерцю праз павешанне 16 кастрычніка 1946 года.
Каласы
Назву Каласы́ маюць:
Чаротаўка звычайная
Чаротаўка звычайная, чарацянка-барсучок (Acrocephalus schoenobaenus) — пеўчая птушка сямейства чаротаўкавых.
Апісанне
Даўжыня цела 13 см, размах крылаў 17-21 см. Карычневая галава з цёмнымі палоскамі і белым брывом. Верх цела карычнева-аліўкавы, таксама ў палоскі, надхвосце аднакаляровае. Ніз цела белаваты, бакі цела трошкі карычняватыя. Маладыя больш жаўтаватыя, асабліва на надхвосці і версе галавы.
Рухавыя і шумлівыя птушкі. Песня — набор трыскучых і скрыпучых гукаў у выглядзе скорагаворкі з паўзамі. Часта спявае пад час шлюбнага палёту хрыплым і рваным голасам з трэлямі, якія часам падобныя на галасы іншых птушак. Позыў «цек», асцерагае хрыплым «чэрр» (вельмі падобна, як трысняговая чаротаўка).
Пашырэнне
Арэал: Еўропа, Каўказ, Заходняя Сібір. На Беларусі найбольш масавы на гнездаванні з усіх чаротавак пералётны і транзітна мігрыруючы від. Месца зімовак: трапічная Афрыка на поўдзень ад Сахары.
Насяляе вільготныя і добра праграваемыя сонцам адкрытыя тэрыторыі з высокай расліннасцю (тарфянікі, якія параслі асакой і невялікімі кустамі); высокія асокі на забалочаных або абалонных мясцінах, ускрайкі надводных зараснікаў трыснягу і рагозу з боку сушы, нізкі надрэчны вярбняк з буйна развітай кронай. Пазбягае дрэў, густых і высокіх кустоў, скал і адкрытых мясцін; корміцца звычайна ад 10-150 см над зямлёй. Сустракаецца таксама на сухіх тэрыторыях, якія гарантуюць стабільнае развіццё раслін, напр., запушчаныя сады, жывая агароджа вакол ферм, рысавыя, ячменныя палі і іншыя збожжавыя, пасевы гароху, канюшыны і рапсу, і нават у маладых лесапасадках сасны, калі вышыня дрэў не перавышае 2 м.
Асаблівасці біялогіі
Спрытна лазіць у зарасніках прыбярэжных раслін. Корміцца дробнымі насякомымі, іх лічынкамі, чарвякамі.
Гняздо «ўціснутае» ў ніжнюю частку куста, праз які расце густая травяністая расліннасць або ў купіне асакі на зямлі ці да 50 см над ёй. Яно глыбокае, у выглядзе куля без верху ці эліптычнае (над вадой). Знешняя частка з шырокіх, выгнутых лістоў травы або асакі, сцёблаў, моху (у ніжняй частцы), часта з павуцінай; высцілка з сухіх травінак, часта з прымессю суквецця трыснягу, шэрсці або расліннага пуху.
Яйкі (4-6, часам 3-8), крыху падоўжаныя, светла-аліўкава-зялёныя, аліўкава-жаўтаватыя або аліўкава-шэрыя, пакрытыя вельмі дробнымі і густымі, карычнева-аліўкавымі плямкамі, якія могуць маскіраваць колер фону. Памеры: 18 × 13,5 мм.
Шчэглікі
Шчэ́глікі (, Щеглики) — былая вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Жабінкаўскага сельсавета.
У 2017 годзе скасавана, увайшла ў склад Жабінкі.
Беларускі 7-ы гусарскі полк
Беларускі 7-ы гусарскі імператара Аляксандра I полк — узброенае фарміраванне Расійскай імперыі, існавала ў 1803—1918 гадах у складзе 7-й кавалерыйскай дывізіі (19 армейскі корпус, Варшаўская ваенная акруга). Сфарміраваны ў 1803 годзе генерал-маёрам Паўлам Васільевічам Галянішчавым-Кутузавым у мястэчку Екацерынопаль і ў г. Звянігародка з двух эскадронаў Альвіёпальскага, двух эскадронаў Елісаветградскага, двух эскадронаў Паўлаградскага і двух эскадронаў Александрыйскага гусарскіх палкоў. Першапачатковая назва Беларускі гусарскі полк.
Удзельнічаў у руска-турэцкай вайне 1806—1812 гадоў, Айчыннай вайне 1812 года, Замежных паходах і інш.
NGC 3599
NGC 3599 (іншыя абазначэнні — UGC 6281, MCG 3-29-15, ZWG 96.15, PGC 34326) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Сёмкаў Гарадок)
Гісторыя
Першапачаткова быў пабудаваны як касцёл. Быў закладзены ў 1802 годзе, пры падтрымцы Адама Хмары. Касцёл валодаў рысамі позняга барока і ранняга класіцызму. У 1866 годзе храм быў забрыны ў каталікоў і пераданы праваслаўнай царкве. Пасля Другой сусветнай вайны царква не выкарыстоўвалася і стала разбурацца.
У сярэдзіне 1990-х гадоў храм быў закінутым і ўяўляў сабой руіны. Пасля рэканструкцыі пачатку 2000-х будынак значна змяніў сваё вонкавае аблічча. Зменены фасад і цалкам перароблены франтон, стаў выглядаць прасцей, замест дэкаратыўных элементаў з’явіліся тры невялікія арачныя вокны.
Факты
Храм знакаміты тым, што ў сценах яго некалі адбывалася вянчанне бацькоў класіка беларускай літаратуры — Максіма Багдановіча. Таксама, па суседстве ў маёнтку Сёмкава жылі Янка Купала і Якуб Колас і пэўна яны наведвалі храм не раз.
Більярдны стол
Більярдны стол (Більярд) — спецыяльны стол, сканструяваны і абсталяваны для гульні ў більярд.
Канструкцыя
Більярд як правіла, уяўляе сабой абцягнуты сукном стол з шасцю падвешанымі да кутах лузами з бартамі, для гульні адмысловымі шарамі пры дапамозе кія.
Більярдны стол складаецца з рамы, стальніцы, падставы гульнявай паверхні, апор, бартоў і луз.
Більярдавыя сталы (дакладней — пліта стала) вырабляюцца з дрэва або каменя; адпаведна, яны адрозніваюцца па якасці і цане. Параметры і характарыстыкі гульнявага поля залежаць ад тэхналогіі і матэрыялаў, іх вырабу. Звычайна даўжыня більярднага стала роўна ў два разы больш яго шырыні.
Памер стала часцей за ўсё вар'іруецца ад 8х4 да 12х6 футаў (2240х1120 і 3500х1750 мм. адпаведна). Колер сукна — зялёны (радзей — сіні, сустракаецца на сталах для пула). Памеры і формы луз адрозніваюцца ў розных відах більярда (хоць, напрыклад, у карамболе лузы, наогул адсутнічаюць).
Вуліца Цэлетна
Цэлетна (Celetná ulice) — адна з цэнтральных вуліц Прагі, якая праходзіць ад Парахавой вежы (Prašná brána) на плошчы Рэспублікі (Náměstí Republiky) да Старамесцкай плошчы. З'яўляецца першай складанай часткай Каралеўскага шляху (Královská cesta), які вядзе да Пражскага Граду.
Даўжыня вуліцы складае прыкладна 400 метраў. Цяпер вуліца з'яўляецца пешаходнай, у той час як раней па ёй ездзілі трамваі.
Рэспубліканскі завулак (Магілёў)
Рэспубліканскі завулак (Республиканский переулок) — вуліца ў Ленінскім раёне Магілёва, у гістарычным цэнтры горада.
Гісторыя
Гістарычная назва Бутамаў завулак (Бутомов переулок) паходзіць ад прозвішча першапасяленца. За савецкім часам перайменаваны.
Размяшчэнне
Арыентаваны з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Пачынаецца ад скрыжавання з Чырвоным і 2-м Крутым завулкамі. Больш як палову даўжыні складае лесвіца да Дубравенкі.
Шахматны стол
Шахматны стол — стол, функцыянальна прыстасаваны для гульні ў шахматы. Шахматная дошка пры гэтым, як правіла, з'яўляецца неад'емнай часткай вечка, таксама шахматны стол часта абсталюецца шуфлядамі для захоўвання шахматных фігур.
Шахматны стол як прадмет дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва
Шахматны стол можа быць па-майстэрску упрыгожаным прадметам мэблі гуляючым дэкаратыўную ролю ў інтэр'еры. Шахматная дошка на такіх сталах выконваецца часцей за ўсё ў тэхніцы інкрустацыі з ужываннем дарагіх парод драўніны (кедра, чырвонага дрэва, палісандру), каменя, косці і інш., можа мець разьбу і пазалоту.а
Выкарыстанне такога шахматнага стала, як правіла, не абмяжоўваецца толькі гульнёй у шахматы. Многія выкарыстоўваюць яго як дэкаратыўны прадмет мэблі і знак цікавасці да гульні, а таксама ў якасці прадмета валодання мудрагелістым наборам шахматных фігур.
Шахматны стол як элемент садова-паркавай архітэктуры і абсталявання кафэ
У многіх краінах свету шахматныя сталы маюцца ў гарадскіх і універсітэцкіх парках і садах, таксама імі могуць абсталёўвацца кафэ.
Уялы (Ісакаўская сельская акруга)
Уялы — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ісакаўская сельскай акругі. Код КАТА — 115663700.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 203 чалавек (91 мужчына і 112 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 58 чалавек (30 мужчын і 28 жанчын).
Варшаўскае ваяводства (1975—1998)
Варшаўскае ваяводства (Województwo warszawskie) — адно з 49 ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам была Варшава. Таксама называлася Варшаўскім сталічным ваяводствам. У 1999 годзе было ўключана ў склад Мазавецкага ваяводства.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Статуя Баварыі
Статуя Баварыя  — бронзавая статуя ў Мюнхене, на лузе Тэрэзы, якая сімвалізуе дзяржаву Баварыю. Яна была пабудавана па заказе караля Баварыі Людвіга I у перыяд 1843—1850 архітэктарам Леа фон Кленцэ, скульптарам Людвігам Шванталерам і ліцейшчыкамі Ёхана Баптыстам Штыгльмаерам і яго пляменнікам Фердынандам фон Мілерам. Вышыня статуі складае 18,52 метраў, маса 87,36 тон. Статуя выканана з бронзы. Унутры статуі знаходзіцца лесвіца з 66 прыступкамі, па якой можна дабрацца да назіральнай пляцоўкі ў галаве статуі і адтуль агледзець наваколле. У падножжа статуі праводзіцца штогадовы мюнхенскі Актобэрфэст.
Зволенскі замак
Зволенскі замак (Zvolenský zámok) — замак у Славакіі.
Месцазнаходжанне
У цэнтры Зволена: 48.57306°N, 19.12722°W
Гісторыя
Пабудаваны Людовікам I Вялікім у 1360—1382 гады па праекце італьянскіх архітэктараў. У XVI стагоддзі пашыраўся і перабудоўваўся. Замак ніколі не быў узяты. У наш час у замку размяшчаецца Славацкая нацыянальная галерэя.
Заклікаў
Заклікаў (Zaklików) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Сталевавольскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Заклікаў. Займае плошчу 11,42 км². Насельніцтва — 3000 чалавек (на 2018 год).
Калатовіна
Назву Калато́віна маюць:
Краснаслабодск (Валгаградская вобласць)
Краснаслабодск (Краснослободск) - горад (з 1955 года) у Расіі, у складзе Сярэднеахтубінскага раёна Валгаградскай вобласці. Насельніцтва 14,5 тыс. чалавек (2005). Горад размешчаны на левым беразе ракі Волгі, насупраць Валгаграда.
Жлобін
Жло́бін  — горад раённага падпарадкавання ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр раёна. Трэці па колькасці насельніцтва горад у вобласці (пасля Гомеля і Мазыра). Размешчаны на раўніне Гомельскае Палессе, за 93 км ад Гомеля, 215 км ад Мінска. Прыстань на Дняпры. Буйны чыгуначны вузел (кірункі на Мінск, Магілёў, Гомель, Калінкавічы); аўтадарогі на Бабруйск, Гомель, Рагачоў, Светлагорск. Насельніцтва 76 068 чал. (2017).
Назва
Назва Жлобін балцкага паходжання — найімаверней гідранімічнага (адпаведная водная назва да сёння не захавалася). Назоўны адпаведнік на тэрыторыі цяперашняй Беларусі — возера Жлобін каля Баранавічаў (цяпер у складзе горада).
Гідранімічныя аналагі — літоўскае Globys (рака), прускае Globe (возера). Яны звязаныя з літоўскім globti «ахопліваць, ахінаць». Далей да індаеўрапейскага *gleb(h)- «сціскаць» (ад карацейшага *gel- «сціскаць; акруглы»).
Назва Жлобін з таго ж семантычнага шэрагу, што і балцкія назвы рэк тыпу Горадзен (> Гараднічанка), Гамея (> Гамяюк), якія ўзыходзяць да каранёў *gher(d)- «ахопліваць; агароджваць», *gem- «хапаць, сціскаць». Такія назвы адлюстроўваюць канфігурацыйныя асаблівасці адпаведнай ракі ці возера.
Дастасаваная да возера, назва з коранем Glob- магла значыць «Круглае (возера)», а дастасаваная да ракі — «Звілістая, кружлівая (рака)». Тыпалагічна так жа сама паміж сабой дачыняюцца словы акружаць, круглы, кружляць.
У беларускай антрапаніміі вядомыя прозвішчы Глоба, Глобус, Жлоба, Жлобіч, якія могуць быць варыянтамі кораня *glob-. З прозвішчам Жлоба звязваў назву Жлобіна географ В. Жучкевіч.
Старажытнасць
Вынікі археалагічных даследаванняў паказваюць, што першыя пасяленні людзей на тэрыторыі сучаснага горада ўзніклі ў першабытнаабшчынны час, задоўга да заснавання Жлобіна. На ўзбярэжжы Дняпра ў межах горада знойдзены рэшткі паселішча перыяду бронзавага веку (II — пачатак I тысячагоддзя да н.э.). На тэрыторыі гарадскога парку культуры і адпачынку «Прыдняпроўскі» выяўлены следы пасялення перыяду жалезнага веку, якое існавала ў канцы I тысячагоддзя да н. э. — пачатку I тыс. н.э. .
У Рэчы Паспалітай
Падчас вайны Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў казацкі гетман Іван Залатарэнка, які ваяваў на баку Маскоўскай дзяржавы, у сваім лісце ад 15 ліпеня 1654 года паведаміў, што яго войскі спалілі «замак Злобін» (разам з замкамі Рэчыца, Стрэшын, Рагачоў і Горваль). Больш позніх звестак пра гэты замак не маецца.
Паводле археалагічных даных, Жлобінскі замак існаваў у XV—XVII стагоддзях ля ўпадання ручая Чорначка ў раку Дняпро, побач з сучасным гарадскім паркам «Прыдняпроўскі». Абарончыя ўмацаванні складаліся з 2-х частак: замка і падзамка. Пляцоўка замка ўзвышаецца над нізінай на 3—4 м (цяпер тут знаходзіцца сучасны будынак — спартыўная школа). Пляцоўка падзамка, якая выцягнута з поўначы на поўдзень, узвышаецца над нізінай на 2 — 3 м (стадыён спартыўнай школы). Побач знаходзіцца і першапачатковае неўмацаванае сярэдневяковае селішча. На ім размясціўся парк «Прыдняпроўскі». Пры археалагічных абследаваннях знойдзены матэрыял XIV—XVIII стагоддзяў.
У XV—XVI стагоддзях гэта мясцовасць знаходзілася ва ўладаннях Хадкевічаў, у Рэчыцкім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага (якое 1 ліпеня 1569 года аб’ядналася з Польскім Каралеўствам у Рэч Паспалітую).
У публікацыях сустракаецца меркаванне аб тым, што першая пісьмовая згадка аб Жлобіне пад назвай Хлепень адносіцца да 1492 года, але гэта памылка. Імаверна, яна ўзнікла ў выніку таго, што з беларускім горадам Рагачоў (паблізу Жлобіна) блыталі сяло, якое ў XV стагоддзі знаходзілася на сумежжы Вялікага Княства Літоўскага і Маскоўскай дзяржавы — (у сучасным Дмітраўскім раёне Маскоўскай вобласці), а непадалёк ад яго ёсць в. Хляпень (Сычоўскі раён Смаленскай вобласці). Дакументаў пра тое, што ў Жлобіна была назва Хлепень, няма.
З 1509 года ў складзе Рагачоўскай воласці, ва ўладанні каралевы Боны Сфорцы, з 1556 года ў складзе скарбовага Рагачоўскага маёнтка. З 1563 года ва ўладанні полацкага шляхціца.
У 1790 годзе кароль Станіслаў Аўгуст Панятоўскі выдаў прывілей на штотыднёвыя таргі і 4 гадавыя кірмашы ў Жлобіне, які тады належаў І. Халецкаму. Былі прыстань і паромная пераправа, вялося будаўніцтва рачных суднаў. З 1792 года дзейнічала Крыжаўздвіжанская царква.
У Расійскай імперыі
З 1793 года, пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай, Жлобін у Расійскай імперыі, мястэчка Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. Падчас вайны паміж Францыяй і Расіяй 1812 года французскія войскі 20 ліпеня 1812 года занялі Жлобін, але ў хуткім часе адступілі. Паводле рэвізіі 1816 года ў Жлобіне 189 двароў.
З 1818 года Жлобін стаў мястэчкам. Паводле інвентару 1847 года меў 965 жыхароў. У 1860 годзе меліся царква, паштовая станцыя (24 камплекты коней), прыстань і пераправа. У 1863 годзе замест састарэлага ўзведзены новы будынак царквы, дзейнічалі народнае вучылішча (у 1864 годзе 15 вучняў, у 1889 годзе 92 вучні), хлебазапасны магазін. З 1876 года працаваў дрожджавы завод, з 1868 года — крупарушка. Праз мястэчка праходзіла дарога з Магілёва на поўдзень Беларусі.
16 лістапада 1873 года была адкрыта чыгунка Асіповічы — Гомель і чыгуначная станцыя Жлобін 2-га класа. За 1 км на захад ад мястэчка было збудавана паравознае дэпо, вагонныя майстэрні, памяшканні для пасажыраў. Пазней быў узведзены аднапавярховы драўляны вакзал.
Паводле перапісу 1897 года ў в. Карпілаўка, якая пазней увайшла ў склад Жлобіна — 301 двор, 1307 жыхароў, капліца, яўрэйскі малітоўны дом, хлебазапасны магазін, чыгуначнае вучылішча, 8 крупарушак, 4 пастаялыя двары, 2 карчмы. Паблізу размяшчаўся казённы завод для прэсавання сена, якое накіроўвалася ў ваенныя акругі.
24 снежня 1902 года адкрыта чыгунка Віцебск — Жлобін, 2 лістапада 1915 года — чыгунка Жлобін — Калінкавічы. Пашыраўся гандаль, асабліва хлебам, лёнам, пянькой. Працавалі 2 вінакурні. З 22 снежня 1905 года да 2 студзеня 1906 года адбывалася забастоўка чыгуначнікаў. З 1908 года дзейнічала пазыкова-ашчадная каса. Мелася паштовае аддзяленне.
У 1909 годзе ў Жлобіне, які адносіўся да Лукаўскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні, налічвалася 486 гаспадарак, 4270 жыхароў, 613 драўляных і 4 мураваныя будынкі. 27 красавіка 1910 года жыхары на беразе Дняпра сустракалі мошчы прападобнай Ефрасінні, якія на параходзе «Галавачоў» перавозіліся з Кіева ў Полацк. У 1911 годзе адкрыта прыватная гімназія з бібліятэкай пры ёй, у 1913 годзе — крэдытнае таварыства. У 1915 годзе на чыгуначнай станцыі адбылося хваляванне салдат, меліся сутыкненні з паліцыяй.
Найноўшы час
У час рэвалюцыйных падзей 1917 года Часовы ўрад Расіі вырашыў выкарыстаць для барацьбы з рэвалюцыйнымі выступленнямі рабочых польскія часці Ю. Доўбар-Мусніцкага. Корпус польскіх легіянераў знаходзіўся ў раёне Жлобіна. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі Ю. Доўбар-Мусніцкі заявіў аб сваім нейтралітэце ў адносінах да савецкай улады, аднак у 12 студзеня 1918 года ён аб’явіў вайну Савецкай Расіі. Каля станцыі Жлобін упарты бой, аж да рукапашных стычак, працягваўся 6, а гарматны агонь — 30 гадзін; атрымаўшы перамогу ў гэтым баі, чырвонаармейскія атрады ўвайшлі ў Жлобін.
З 2 сакавіка да лістапада 1918 года акупаваны нямецкімі войскамі. 25 сакавіка 1918 года абвешчана аб прыналежнасці тэрыторыі да Беларускай Народнай Рэспублікі. 24 лістапада 1918 года ўладу ўзялі бальшавікі. З 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі Жлобін увайшоў у склад Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусі, аднак 16 студзеня ЦК РКП(б) пастанавіў уключыць яго ў састаў Расійскай Савецкай Федэратыўнай Сацыялістычнай Рэспублікі. У 1919 годзе Жлобін становіцца цэнтрам воласці. Да восені 1920 года пабудавана электрастанцыя магутнасцю 35 конскіх сіл. 9 мая 1923 года створана Жлобінская воласць.
У сакавіку 1924 года Рагачоўскі павет, у т. л. Жлобін, вернуты Беларускай ССР. З 17 ліпеня 1924 года Жлобін — адміністрацыйны цэнтр Жлобінскага раёна (да 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскай акрузе). У 1924 годзе на паўночнай ускраіне мястэчка заснавана метэастанцыя, працавала ветэрынарная лячэбніца. З 3 ліпеня 1925 года — горад.
У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны Жлобін». У 1927—1929 гадах пабудавана чыгуначная сярэдняя школа, у 1933 годзе — будынак сярэдняй школы № 2 (цяпер № 5). У 1934 годзе працавалі шпаларэзны завод, электрастанцыя, рамонтна-вагонны ўчастак, машынна-трактарная станцыя (з 1932 года) і майстэрня, дрэваапрацоўчы камбінат (145 рабочых), нафтавы млын і крупарушка, цагельня (56 рабочых), металаапрацоўчая, камвольная, кравецкая, абутковая майстэрні, мэблевая фабрыка, маслазавод, друкарня, кузня. З 5 чэрвеня 1931 года выдавалася раённая газета, а затым чыгуначная шматтыражная газета «Ударнік». У 1937 годзе ўзведзены будынак для яшчэ адной сярэдняй школы, у 1940 годзе — новы будынак для чыгуначнай школы. У 1938—1939 гадах на станцыі Жлобін-Паўночны пабудаваны новы будынак дэпо.
З 20 лютага 1938 года Жлобінскі раён — у Гомельскай вобласці. З 27 лістапада 1938 года Жлобін — горад раённага падпарадкавання.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны 4 ліпеня 1941 года нямецкія войскі захапілі Жлобін. Савецкія войскі 6 ліпеня 1941 года ўзялі горад, але пад націскам намнога большых сіл праціўніка адступілі за Дняпро; 13 ліпеня зноў занялі Жлобін, 14 жніўня 1941 года пад пагрозай акружэння пакінулі горад, які быў акупаваны да чэрвеня 1944 года. Дзейнічала антыфашысцкае падполле. Акупанты загубілі 2500 жыхароў Жлобіна, Стрэшына і іншых населеных пунктаў (пахаваны ў магіле ахвяр фашызму за 9 км на поўдзень ад горада). У лютым 1944 года савецкія войскі выйшлі на левы бераг Дняпра насупраць Жлобіна, але да 6 чэрвеня 1944 года горад не быў вызвалены.
У 1963 годзе да Жлобіна далучаны пасёлак пеньказавода. Раней былі далучаны пасёлкі Ветка-Вір, Жлобін-Падольскі, Рабочы. З 17 сакавіка 1963 года — горад абласнога падпарадкавання. 30 снежня 1978 года пабудаваны завод штучнага футра, у канцы 1984 года — Беларускі металургічны завод.
У 1995 годзе ўзведзены новы мураваны будынак Свята-Троіцкай царквы.
Эканоміка
Прадпрыемствы лёгкай, металургічнай (Беларускі металургічны завод), харчовай, будматэрыялаў прамысловасці, фабрыка інкрустацыі.
Гасцініцы «Славянская», «Юбілейная».
Вядомыя асобы
Дзеячы навукі, культуры, царквы
Ваенныя
Спартсмены
Іншыя вядомыя асобы
Цікавыя факты
У 1955 годзе ў Жлобіне здымаўся мастацкі фільм «Зялёныя агні» (рэжысёры С. І. Сплашноў, І. А. Шульман, кінастудыя «Беларусьфільм»). Дзеянне адбываецца на адным з чыгуначных вузлоў Беларусі. Малады машыніст грузавога цягніка Сяргей Чобур на сваю рызыку здзяйсняе першы рэйс з перавышэннем вагавых нормаў. У шляху выяўляецца няспраўнасць машыны. Заняўшыся на хаду рамонтам, брыгада дапускае парушэнне правілаў эксплуатацыі, і Чобура здымаюць з працы. Вопыт Чобура ўдаецца паспяхова паўтарыць, і Сяргея вяртаюць на паравоз. Гэтаму больш за ўсё рады дзве дзяўчыны-чыгуначніцы — інжынер Людміла і дыспетчар Аксана… У масавых сцэнах удзельнічалі многія жыхары Жлобіна, у фільме ёсць прыгожыя здымкі чыгуначнай тэхнікі таго часу.
Мікалай Гажкоўскі
Мікалай Гажкоўскі, Мікалай з Гожкава гербу Гералт (?-1414) — польскі і ліцвінскі рэлігійны і навуковы дзеяч.
Паходзіў з Гожкава каля Вялікай Казіміры (Свентакшыскае ваяводства). Навучаўся ў Празе, дзе ў 1370 стаў бакалаўрам факультэта вольных мастацтваў, пасля магістрам. У 1374—1382 навучаўся на юрыдычным факультэце, стаў бакалаўрам права. Паміж 1385 і 1387 атрымаў дактарат кананічнага права.
Афіцыял кракаўскага біскупа ад 1396, кусташ сандамірскі, канонік кракаўскі, дэкан Касцёлу Св. Фларыяна ў Кракаве. Ад 1402 да 1403 года трэці ў гісторыі рэктар Ягелонскага ўніверсітэта. Ад студзеня 1408 года біскуп віленскі (трэці на гэтай пасадзе), пры ім у віленскай дыяцэзіі быў заснаваны шэраг новых парафій і парафіяльных школ.
8 чэрвеня 2008 падчас урачыстасцей, прысвечаных 250-годдзю касцёла Св. Маргарыты ў Гажкове, у прысутнасці кіраўніцтва Ягелонскаа ўніверсітэту была ўсталявана памятная шыльда, прысвечаная Мікалаю з Гажкова.
Барсукі
Назву Барсукі́ маюць:
Каленікі
Назву Кале́нікі маюць:
Кракаўскае ваяводства (1975—1998)
Кракаўскае ваяводства (Województwo krakowskie) — адно з 49 ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў Кракаў. Таксама называлася Кракаўскім гарадскім ваяводствам. У 1999 годзе было ўключана ў склад Малапольскага ваяводства.
Анды Ліля
Анды Ліля (Andi Lila; нар., Кавая) — албанскі футбаліст, гуляе на пазіцыі паўабаронцы ці абаронцы. Ігрок клуба «Тырана» і нацыянальнай зборнай Албаніі.
Міхаіл Іванавіч Вішнеўскі
Міхаіл Іванавіч Вішнеўскі (нар. , в. Сёмкаў Гарадок, Мінскі раён, Мінская вобласць) — беларусі філосаф. Доктар філасофскіх навук (2002), прафесар (2003). Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі адукацыі (1998).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (спецыяльнасць «Фізіка», 1971; аспірантура, спецыяльнасць «Сацыяльная філасофія», 1974). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (1974—1979), Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя А. А. Куляшова (з 1979, прафесар кафедры філасофіі, у 1982—2002 і 2014—2021 — загадчык кафедры, у 1995—1998 — прарэктар па вучэбнай рабоце, у 1998—2001 — прарэктар па навуковай рабоце, у 2001—2014 — першы прарэктар).
Навуковыя інтарэсы: сацыяльная філасофія; сацыяльна-філасофскія праблемы адукацыі і навукі; светапоглядныя асновы ідэалогіі беларускай дзяржавы.
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2003), нагрудны знак «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1993), ордэн Францыска Скарыны (2014).
Прага 1
Прага 1 — адміністрацыйны раён (адначасова таксама гарадскі раён і гарадская частка) у цэнтральнай частцы Прагі. Складаецца з сярэднявечнай часткі горада ў выглядзе гістарычных раёнаў (кадастравых кварталаў): Ёзэфаў, Старэ Места, вялікай часткі Мала Страны, Градчан і Нове Места. Малаважныя часткі гістарычных раёнаў Голешавіцэ і Вінаграды таксама ўваходзяць у адміністрацыйны раён.
Вялікая частка раёна ўваходзіць у цэнтральную частку Прагі, уключаную ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
У раёне размешчаны 18821 дом.
Халопеніцкі сельсавет
Хало́пеніцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крупскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Халопенічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Халопеніцкага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Халопенічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Халопеніцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Крупскага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Халопеніцкага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 27 верасня 1938 года Халопенічы атрымалі статус гарадскога пасёлка. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Узнацкага сельсавета, 26 жніўня 1959 года — частка скасаванага Слабадскога сельсавета (9 населеных пунктаў: Баркі, Валоба, Грыцкавічы, Дудзінка, Краснаўка, Мхерына, Падалец, Струга і Шамкі). З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Крупскага раёна. 5 мая 1962 года ў склад Ігрушкаўскага сельсавета пералічаны 8 населеных пунктаў (вёскі Актавія, Батуры, Ваўкавыск, Гута, Кругліца, Пярэсіка, Старая Пярэсіка і Узнацк). 28 ліпеня 1966 года ў склад сельсавета з Вялікахальнявіцкага сельсавета перададзена вёска Слабада. 22 красавіка 1991 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Халопеніцкага пассавета.