cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чэмпіянат свету па снукеры
Кваліфікацыйныя матчы
Доўгі час (да 2010 года) кваліфікацыя гульцоў мейн-тура ў асноўную частку турніру звычайна праводзілася ў два этапы. Першы гулялі снукерысты, якія займаюць найбольш нізкія пазіцыі ў афіцыйным рэйтынгу. Праводзіўся першы этап звычайна зімой, у пачатку — сярэдзіне студзеня. Другі этап кваліфікацыі праводзіўся вясной, за два-тры месяцы да пачатку чэмпіянату. У 2010 годзе два этапы кваліфікацыі было вырашана зблізіць у каляндарных тэрмінах і правесці, з невялікімі перапынкамі, у прамежак з 26 лютага па 9 сакавіка. Пачынаючы ж з 2011 года ўсе раўнды кваліфікацыі паставілі праводзіцца штодня, адзін за адным, з адзіным аднадзённым перапынкам, якія пайшлі на аднаўленне гульнявых сталоў.
Апошні час таксама праводзіцца так званая папярэдняя кваліфікацыя, або кваліфікацыя для гульцоў, якія ўваходзяць у склад WPBSA, але не гуляюць у мейн-туры. Яна, у залежнасці ад колькасці ўдзельнікаў, можа складацца з некалькіх этапаў, і дае магчымасць былым прафесіяналам (ці іншым гульцам — сябрам WPBSA, не гуляючым у туры) трапіць у асноўную кваліфікацыю і змагацца далей за трапленне ў фінальную стадыю. Раней, калі ў мейн-туры гуляла значна больш снукерыстаў, замест гэтага праводзілася папярэдняя кваліфікацыя для звычайных гульцоў-аматараў.
Рэйтынгавыя ачкі
Рэйтынгавыя ачкі на чэмпіянаце свету заўсёды былі і застаюцца самымі каштоўнымі сярод усіх снукерных турніраў. Хоць да 2005 года пераможцы першынства атрымлівалі 8000 балаў, гэтага ім хапала, каб рэзка паправіць або ўмацаваць становішча ў сусветным рэйтынгу, таму што ачкі на большасці астатніх спаборніцтвах былі ўдвая менш. Нярэдка менавіта перамога на чэмпіянаце прыносіла снукерыстам з недастаткова высокім рэйтынгам першае месца па выніках сезона. Да прыкладу, у 1990 годзе Стывен Хендры стаў першым менавіта дзякуючы перамозе на першынстве, хоць да гэтага ён моцна адставаў ад Сціва Дэвіса.
Ачкі размяркоўваюцца паміж гульцамі ў рознай ступені ў залежнасці ад іх становішча ў афіцыйным рэйтынгу і турнірных вынікаў. Напрыклад, гульцы з больш нізкім рэйтынгам (па-за Топ-16, г.зн. якія прайшлі кваліфікацыю) за пройгрыш у раўндзе 32 мацнейшых (1/16 фіналу) атрымліваюць больш ачкоў, чым удзельнікі Топ-16 пры тым жа выніку.
Прызавыя грошы
Прызавыя на чэмпіянаце свету па снукеры з'явіліся з першага ж года яго правядзення і склалі 6 фунтаў і 10 шылінгаў. Да 1946 годзе прызавыя павялічыліся да 1000 фунтаў за перамогу і фінал, і хоць у перакладзе на цяперашні курс гэтая сума павялічваецца ў некалькі разоў, грошай увесь гэты час было відавочна недастаткова. Сітуацыя змянілася ў лепшы бок у пачатку 1970-х гг., калі снукерныя турніры пачалі паказваць па тэлебачанні, а гульнёй зацікавіліся вядомыя спонсары (у асноўным якія рэкламуюць цыгарэты і алкагольныя напоі).
Хоць чэмпіянат свету спансіраваўся яшчэ ў 1969 годзе, матэрыяльная падтрымка турніру моцна не ўзрасла, затое самі спонсары мяняліся за наступныя 10 гадоў тройчы. Лёсавызначальным для турніру стаў прыход у 1976 цыгарэтнага брэнда Embassy, які і пачаў актыўна павялічваць прызавы фонд. На першым чэмпіянаце свету пры спансаванні Embassy прызавыя склалі ў агульным £15300; чэмпіён жа гарантаваў сабе 6000 фунтаў стэрлінгаў. Але ўжо да 1995 года фонд быў устаноўлены ў памеры £578250, а ў чэмпіянаце 2003 года, рэкордным па прызавым грошай, толькі пераможца атрымаў £270 тысяч. Агульны ж фонд таго першынства склаў 1,378,920 фунтаў. Акрамя таго, з пачатку 1990-х гульцы, якія зрабілі максімальны брэйк, таксама атрымлівалі самавітае ўзнагароджанне ў памеры ад 157,000 да 167,000 фунтаў стэрлінгаў (147,000 за сам максімум і яшчэ да 20,000 за вышэйшы брэйк турніру); ў 2011 годзе гэты бонус быў адменены, а з 2012 года ўведзена сістэма «пераходзячага джэкпота».
Фармат
Фармат чэмпіянату свету на ранніх стадыях яго развіцця (1920—1960 гг.) быў няўстойлівым і мяняўся практычна кожны раз. У асноўным снукерысты гулялі доўгія, часам шматдзённыя матчы. Пік такіх «марафонскіх» розыгрышаў прыйшоўся на 1950-я, калі фіналы граліся як мінімум да 50 перамог. 1952 стаў рэкордным па гэтым паказчыку — тады Хорэс Ліндрум і Кларк Мак-Конекі разыгралі матч з 143 фрэймаў. Перамогу ў тым фінале з лікам 94:49 атрымаў Ліндрум (для параўнання — зараз фіналы чэмпіянату гуляюцца да 18 перамог).
Аднак у 1970-х гадах WPBSA (новая арганізацыя кіравання снукерам) была вымушана скараціць колькасць фрэймаў для перамогі. Гэта адбылося па простай прычыне: снукерныя матчы сталі транслявацца па тэлебачанні, а час трансляцыі быў абмежаваны. Так, з 1980 года максімальна магчымая колькасць фінальных партый скарацілася да 35. Дарэчы, прыкладна тады ж, дзякуючы прыходу новых гульцоў-прафесіяналаў, пашырылася турнірная сетка: зараз матчы асноўнай часткі чэмпіянату пачыналіся з 1/16 фіналу. Астатнія ж матчы гулялі па добра адпрацаванай сістэме, якая за без малога 30 гадоў зведала мінімальныя змены: 1/16 фіналу — матчы да 10 перамог, 1/8 фіналу — да 13 перамог, 1/4 фіналу — да 13 перамог і паўфіналы — да 17 перамог (да 1997 года да 16).
Пасеў гульцоў
Варта таксама адзначыць, што размеркаванне «нясеяных» гульцоў на першы раўнд фінальнай стадыі (1/16 фіналу) вырабляецца выпадковым лёсаваннем, і іх афіцыйны рэйтынг пры гэтым не адыгрывае ніякай ролі. Да прыкладу, у 1/16-й таго ж турніру 2010 Хігінс, быўшы пасеяным першым, адыграў з 17-м нумарам рэйтынгу, а 2-і нумар пасеву (О'Саліван) — з 27-м нумарам.
Гісторыя
Першапачаткова развіццём снукеры (і більярду ў цэлым) займалася Асацыяцыя більярду і Кантрольны Савет/Клуб (BA & CC). Менавіта гэтая арганізацыя зацвердзіла правілы снукеры і прасоўвала развіццё рэгіянальных турніраў у пачатку 20 стагоддзя. Пад яе кіраваннем праходзілі і чэмпіянаты свету па снукеры з 1927 па 1952 ўключна, пакуль рознагалоссі паміж гульцамі-прафесіяналамі і прадстаўнікамі BA & CC не прывялі да разрыву супрацоўніцтва на без малога 10 гадоў. Тым не менш, у 1964 асацыяцыя більярду і снукеры па дамове з Рэксам Уільямсам аднавіла чэмпіянат свету ў фармаце чэлендж. Канчаткова ж BA & CC перастала кіраваць чэмпіянатам свету і снукерам наогул у пачатку 1970-х, калі яна перастала існаваць у ранейшым выглядзе і была заменена на WPBSA. З тых часоў сусветнае першынство знаходзіцца пад кантролем у Сусветнай асацыяцыі більярду і снукеры.
Тэлебачанне і прэса
Найбольш развіты снукер у Вялікабрытаніі, там жа знаходзяцца і асноўныя крыніцы інфармацыі пра чэмпіянат свету. З 1960-х гадоў першынство сталі паказваць па тэлебачанні (каналы BBC, ITV). Зараз чэмпіянат свету асвятляюць у поўным аб'ёме тэлеканалы BBC і Еўраспорт, а таксама газеты Гардыян і BBC Sport. Турнір з'яўляецца галоўнай снукернай падзеяй сезону, і, адпаведна, самым папулярным спаборніцтвам па гэтай гульні на тэлебачанні - да прыкладу, за фіналам чэмпіянату свету 1985 года, які трансляваўся на канале BBC 2, сачылі больш 18 мільёнаў тэлегледачоў.
Самымі вядомымі каментатарамі, асвятляючымі турнір, у розныя часы былі Тэд Лоў, Клайв Эвертан (які ў свой ​​час сумяшчаў кар'еры каментатара і журналіста) і Джэк Карноў; таксама каментаваць матчы чэмпіянату часта запрашаюць вядомых у мінулым снукерыстаў.
Касцёл Святых Пятра і Паўла (Гданьск)
Касцёл Святых Пятра і Паўла (Kościół św. Piotra i Pawła) — старажытны касцёл у Гданьску.
Гэта гістарычны фарны касцёл Старога прадмесця. Адносіцца да найбуйнейшых гатычных храмаў Гданьска. У 1590-1945 гадах гэта была галоўная царква гданьскіх пратэстантаў. Набажэнствы тут адбываліся на польскай, англійскай, французскай і нямецкай мовах. У 1958 годзе па рашэнні ўладаў Польскай Народнай Рэспублікі касцёл перададзены рыма-каталікам.
З-за пажараў і бамбардзіровак, прыстасавання касцёла пад гаспадарчыя мэты значная частка абсталявання не захавалася да сучаснасці.
Тое, што касцёл больш за 300 гадоў быў кальвінісцкім храмам, адлюстравана ў адзінай арыгінальнай частцы інтэр'еру - капліцы Упхагена 1774 года з захаванай эпітафіяй у старажытным выглядзе і драўляным корпусам у стылі ракако. Захаваліся сярэднявечныя каменныя купелі, камін у стылі ракако і надмагілле Пятра Упхагена 1774 года. Каштоўнай з'яўляецца і захаваная ад знішчэння калекцыя люстраў XVII стагоддзя.
Пасля 1958 года было дазволена аднавіць касцёл у выглядзе, які не адлюстроўвае пратэстанцкую гісторыю касцёла, у тым ліку з пункту гледжання планіроўкі храма. У прэзбітэрыі знаходзіцца галоўны алтар у стылі барока, не арыгінальны для інтэр’еру касцёла. У паўночным прыдзеле знаходзіцца рэнесансная спаведальня XVII стагоддзя. На каля 60 надмагільных помніках вядуцца кансервацыйныя работы. Унутры касцёла сабраны элементы барочнай разьбы па дрэве. У паўднёвым прыдзеле плануецца ўзнавіць музычную галерэю з выкарыстаннем часткі аўтэнтычнай драўніны. У канцы паўночнага прыдзелу захавалася гатычная купель XV стагоддзя.
Мадагаскарская равенала
Равенала мадагаскарская, або Дрэва падарожнікаў (Ravenala madagascariensis) — хмызняковая расліна, від монатыпнага роду Равенала (Ravenala) сямейства Strelitziaceae.
Міхаіл Мадэставіч Палінскі
Біяграфія
Быў членам Фларэнційскай, Лукскай і Падуанскай акадэмій, Парыжскага філаматычнага таварыства і Варшаўскага таварыства сяброў навук.
Працы
Аўтар прац «Пачаткі плоскай трыганаметрыі» (1816), «Аб геадэзіі» (1816), «Пачаткі геаметрыі для юнацтва»(1817), «Пра анабаптыстаў у Францыі» і інш.
Мадагаскарская равенала
Назва «дрэва падарожнікаў» расліна атрымала з прычыны таго, што абалонкі сцябла ўтрымліваюць ваду, якую можна ўжываць у надзвычайных сітуацыях. У перакладзе з мальгашскай назва гэтай расліны азначае «ліст лесу».
Распаўсюджана на Мадагаскары, Рэюньёне і Маўрыкіі. Нацыянальны сімвал Мадагаскара.
Батанічнае апісанне
Лісцінкі доўгія, даўгаватыя, цёмна-зялёнага колеру, па форме нагадваюць лісце банана, але ў адрозненне ад яго ў равеналы ёсць ствол. Растуць лісціны ў адной плоскасці, утвараючы падабенства гіганцкага разгорнутага веера. Даўжыня ліста да 3 м, шырыня 25-51 см. У доўгіх похвах лісця назапашваецца дажджавая вада, якая часам выкарыстоўваецца, але часцей за непрыдатная для піцця з-за прысутнасці ў ёй вялікай колькасці лічынак насякомых (камароў), іншых жывых арганізмаў, а таксама парэшткаў жывёл.
Кветкі крэмава-белыя, прыстасаваныя да апылення птушкамі. Лемуры таксама любяць харчавацца кветкавым нектарам. Суквецці даўжынёй прыкладна да 30 см. Красаванне адбываецца круглы год. Плады - скрыначкі - карычневыя, прынасеннікі ярка-блакітнага колеру, чорнае насенне акружае невялікая цёмна-сіняя пухоўка.
Тэатральная (станцыя метро, Масква)
«Тэатральная» (Театра́льная) — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
IC 1899
IC 1899 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Савіна (Дзямідаўскі раён)
Савіна (Савино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Аўхуты
Аўху́ты (, Авхуты) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Канстытуцыйная манархія
Канстытуцыйная манархія — манархія, пры якой улада манарха абмежавана так, што ў некаторых, або ва ўсіх сферах дзяржаўнай улады ён не мае вярхоўных паўнамоцтваў. Прававыя абмежавання на ўладу манарха могуць быць замацаваны ў вышэйшых законах, такіх, як канстытуцыя або статуты, або ў прэцэдэнтных вырашэннях, вынесеных вярхоўнымі судовымі інстанцыямі. Істотнай прыкметай канстытуцыйнай манархіі з'яўляецца тое, што статус манарха абмежаваны не толькі фармальна-юрыдычна, але і фактычна.
Канстытуцыйныя манархіі падзяляюцца на два віды: дуалістычныя і парламентарныя. І ў тых, і ў іншых, манарх дзеліць уладу з парламентам, але ў той час як у першых за ім застаецца ўся выканаўчая ўлада, у другіх яна ажыццяўляецца ўрадам, адказным перад парламентам.
Прыклады дуалістычнай манархіі: Кувейт, ААЭ, Люксембург, Ліхтэнштэйн, Манака, Іарданія, Марока.
Парламентарныя манархіі: Вялікабрытанія, Нідэрланды, Бельгія, Данія, Нарвегія, Швецыя, Іспанія, Андора, Японія, Камбоджа, Тайланд, Бутан, Лесота, Канада, Аўстралія, Новая Зеландыя, Папуа - Новая Гвінея, Тонга, Саламонавы Астравы, Грэнада, Ямайка, Сент-Вінсент і Грэнадзіны, Сент-Кітс і Невіс.
Пракісельскі сельсавет
Пракі́сельскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Пракісель.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Холмецкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Артукоўскага (Арцюкоўскага) сельсавета.
Індыгірка
Індыгірка (Индигиир, Индигирка) — рака ў Рэспубліцы Саха (Якуція) Расійскай Федэрацыі.
Даўжыня ракі 1726 км. Вадазбор 360 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,85 тыс. м³/сек. Пачынаецца з двух вытокаў — Хастах і Тарын-Юрах на паўночных схілах Халканскага хрыбта; упадае ва Усходне-Сібірскае мора. У вярхоўях цячэ па Аймяконскім нагор'і, далей у вузкай цясніне праразае хрыбет Чэрскага, утварае парогі. Ніжняе цячэнне на Яна-Індыгірскай нізіне, дзе характэрны прамыя доўгія плёсы шырынёй 350—500 м. Асноўныя прытокі: Селенях, Уяндына, Алаіха (злева), Мома, Бадзярыха (справа). За 130 ад вусця Індыгірка разбіваецца на рукавы, утварае дэльту плошчай 5,5 тыс.км². Жыўленне снегавое і дажджавое. Ледастаў з кастрычніка да канца мая—пачатку чэрвеня. Месцамі перамярзае, тыповыя вялікія наледзі (тарыны). Характэрны летнія паводкі. Сярэдні расход вады 1850 м³/с. Суднаходная ад упадзення ракі Мома (1154 км). У вусці промысел рыбы (рапушка, нельма, муксун). Галоўныя прыстані: Хануу, Дружына, Чакурдах, Табор.
Кампілья-Марытыма
Кампілья-Марытыма (Campiglia Marittima) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ліворна.
Насельніцтва складае 12962 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 156 чал./км². Займае плошчу 83 км². Паштовы індэкс — 57021. Тэлефонны код — 0565.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Fiorenzo di Populonia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Манахаў
Манахаў — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Алымскі
Насельніцтва — 2855 жыхароў (2008). Размешчаны на рацэ Алым (басейн Дона), за 4 км на поўдзень ад раённага цэнтра пасёлка Касторнае. Чыгуначная платформа 158 км на лініі Варонеж — Курск — Кіеў. Таксама за 2 км на захад ад пасёлка знаходзіцца вузлавая чыгуначная станцыя Касторнае-Новая на лініі Ялец — Валуйкі.
Свістовічы
Свістовічы (Свистовичи) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Наглавіцы (гміна)
Наглаві́цы (Nagłowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Енджэёўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Наглавіцах. Плошча гміны складае 117,29 км². Станам на 2010 год у гміне Наглавіцы пражывалі 5 237 чалавек, шчыльнасць — 45 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Ганна Аўстрыйская (1528—1590)
Ганна Аўстрыйская (,  — 16 кастрычніка 1590, Мюнхен) — герцагіня Баварыі як жонка герцага Альбрэхта V. Дачка імператара Свяшчэннай Рымскай Імперыі Фердынанда I і Ганны Ягелонкі.
Біяграфія
З боку бацькі яе дзедам і бабкай былі: кастыльскія манархі Філіп I Прыгожы і Хуана I Вар’ятка, а па матчынай лініі яна была ўнучкай караля Чэхіі Уласла II і Ганны дэ Фуа.
У выніку, сямнаццацігадовая Ганна выйшла замуж 4 ліпеня 1546 года за брата свайго першага жаніха, будучага баварскага герцага Альбрэхта. Гэты шлюб быў часткай стратэгіі дзядзькі нявесты імператара Карла V, які хацеў заручыцца падтрымкай Альбрэхта V перад тым як развязаць Шмалькальдэнскую вайну. Вясельным падарункам імператара былі 50 000 гульдэнаў. Да 7 сакавіка 1550 года, калі Альбрэхт стаў герцагам, пара жыла ў замку Траўсніц.
Герцагіня Ганна і духоўнае жыццё герцагства
Ганна і Альбрэхт аказвалі моцны ўплыў на духоўнае жыццё герцагства. Адкрыўшы некалькі музеяў і заснаваўшы Баварскую дзяржаўную бібліятэку, яны заслужылі для Мюнхена рэпутацыю горада прысвячэння і мастацтваў. Акрамя гэтага Ганна і Альбрэхт таксама аказвалі падтрымку мастаку Гансу Міліху і кампазітару Арланда дзі Ласа. Самай вядомай працай Міліха для герцагіні стала «Кніга скарбаў герцагіні Ганны Баварскай» («Kleinodienbuch der Herzogin Anna von Bayern», BSB-Hss Cod.icon. 429) — манускрыпт, які быў выкананы ў 1555 годзе і прадстаўляе сабой вопіс каштоўнасцей, што належалі ёй. На адной з мініяцюр вопісу намаляваная выйграная Ганнай у мужа партыя ў шахматы.
Уладзімір Аляксандравіч Янчук
Уладзімір Аляксандравіч Янчук (нар., пас. Абастумані, Грузія) — беларускі псіхолаг. Доктар псіхалагічных навук (2001).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў БДУ (1981). З 1984 працуе ў БДУ. З 1986 у Беларускім універсітэце культуры. З 1992 загадчык кафедры, з 2002 дэкан факультэта псіхалогіі Акадэміі паслядыпломнай адукацыі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Навукова-даследчыцкая дзейнсць
Навуковыя працы па метадалогіі навук, пазнання, метадалогіі і метадах псіхалагічных даследаванняў, сацыяльнай псіхалогіі, псіхалогіі асобы.
Філіп Сяргеевіч Рудзік
Клубная кар’ера
Выхаванец санкт-пецярбургскай школы «Змена», у 2005 годзе быў запрошаны ў наваполацкі «Нафтан» галоўным трэнерам Вячаславам Акшаевым. З цягам часу стаў ключавым іграком навапалачан. Дапамог наваполацкаму клубу ў 2009 годзе стаць пераможцам Кубка Беларусі. Тады, падчас паўфінальных мачтаў супраць БАТЭ, вызначыўся вострымі выказваннямі ў адрас барысаўскага клуба, чым выклікаў незадаволенасць барысаўскіх аматараў. Пазней, у 2010 годзе, паглыбіў канфлікт з барысаўскімі фанатамі.
Тым не менш, у студзені 2011 года разам з Міхаілам Гардзейчуком падпісаў кантракт з БАТЭ. У сезоне 2011 стабільна з’яўляўся ў аснове, а сезон 2012 правёў менш удала, і клуб планаваў выставіць Рудзіка на трансфер. Але падчас падрыхтоўкі да сезона 2013 здолеў належным чынам праявіць сябе і застаўся ў БАТЭ. У пачатку 2013 года гуляў у аснове, за 8 матчаў забіў 3 галы. У маі 2013 года атрымаў траўму, і ў ліпені быў аддадзены ў арэнду «Гомелю». У гомельскім клубе стаў асноўным іграком, гуляў на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы.
У чэрвені 2014 года пакінуў «Атырау» і неўзабаве падпісаў кантракт з іншым казахстанскім клубам — «Спартаком» з Семея. Па выніку сезона «Спартак» заняў апошняе месца і пакінуў мясцовую Прэм’ер-лігу, а Рудзік атрымаў статус свабоднага агента.
У студзені 2015 года падпісаў кантракт з клубам польскай Экстраклясы «Гурнік» з Лэнчны. Аднак замацавацца ў складзе польскага клуба не здолеў. Згуляўшы ў 15 матчах чэмпіянату і забіўшы адзін гол, Рудзік па заканчэнні кантракта 30 чэрвеня пакінуў «Гурнік».
Пасля «Гурнік» прыбыў у стан наваполацкага «Нафтана», аднак ігрок і клуб не здолелі дамовіцца аб фінансавых умовах. У выніку 10 ліпеня 2015 года Філіп падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». Аднак замацавацца ў складзе салігорцаў не здолеў і па заканчэнні сезона ў лістападзе 2015 года пакінуў клуб.
У студзені 2016 пасля прагляду падпісаў кантракт з казахстанскім клубам «Жэтысу». У ліпені 2016 года адправіўся на прагляд у гродзенскі «Нёман» і неўзабаве падпісаў кантракт. У складзе «Нёмана» замацаваўся ў якасці асноўнага атакуючага паўабаронцы.
У пачатку 2017 года не трэніраваўся з «Нёманам», але ў лютым вярнуўся ў каманду і неўзабаве падоўжыў пагадненне на сезон 2017. Пачынаў сезон, выходзячы на замену, але хутка замацаваўся ў стартавым складзе гродзенскай каманды. У лістападзе 2017 года падоўжыў кантракт з «Нёманам» на наступны сезон.
Першую палову сезона 2018 прапусціў з-за цяжкай траўмы. У жніўні 2018 года вярнуўся на поле, спачатку выхадзіў на замену, з кастрычніка стаў з’яўляцца ў стартавым складзе. У снежні 2018 года падпісаў новае пагадненне з гродзенцамі на сезон 2019, аднак у чэрвені 2019 года кантракт датэрмінова быў скасаваны.
У ліпені 2019 года стаў іграком «Гарадзеі». У жніўні і верасні гуляў у стартавым складзе, пазней перастаў з’яўляцца на полі. У снежні 2019 года пакунуў «Гарадзею».
У лютым 2020 года падпісаў кантракт з мінскімі «Крумкачамі». У ліпені 2020 года пакінуў каманду, пасля чаго абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
У ліпені 2021 года ў якасці аматара далучыўся да другалігавых «Мёраў», дзе згуляў у двух матчах. У маі 2022 года стаў іграком «Смаргоні», дапамог клубу па выніках сезона 2022 вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У лютым 2023 года пакінуў «Смаргонь».
Сезон 2023 пачаў у складзе «Мёраў».
Міжнародная кар’ера
У 2009 годзе стаў выклікацца Берндам Штангэ ў нацыянальную зборную Беларусі. У 2009 годзе згуляў у двух матчах за зборную, у 2011 годзе — яшчэ у двух.
Медзвенка
Медзвенка (Ме́двенка) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Медзвенскага раёна Курскай вобласці Расіі. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Медзвенка са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны на аўтадарозе М2 «Крым», за 26 км ад Курска. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1974 года.
Лезгіны
Лезгіны (саманазва — лезгіяр) — народ, які жыве пераважна на паўднёвым усходзе Дагестана і ў суседніх раёнах Азербайджана. Адносяцца да балкана-каўказскай расы вялікай еўрапеоіднай расы. Гавораць на лезгінскай мове лезгінскай падгрупы нахска-дагестанскай групы паўночнакаўказскай сям’і. Дыялекты падзяляюцца на 3 групы: кюрынская (дыялекты гюнейскі, яркінскі, курахскі, гаворкі гіліярская і гелхенская); самурская (дакузпарынскі і ахтынскі дыялекты, фійская і курушская гаворкі); кубінская (кубінскі дыялект). Літаратурная мова на аснове гюнейскага дыялекта. Распаўсюджаныя таксама азербайджанская і руская мовы. Пісьменнасць на аснове кірыліцы. Вернікі — мусульмане-суніты, ёсць шыіты.
Лезгіны — адзін з карэнных народаў Дагестана. У Сярэднявеччы ўваходзілі ў невялікія аб’яднанні (саюзы) сельскіх абшчсын «вольныя таварыствы», частка — у феадальные ўтварэнні (Кубінскае, Кюрынскае, Дзербенцкае і іншыя ханствы). У 1813-28 гадах тэрыторыя рассялення лезгінаў увайшла ў склад Расійскай імперыі.
Традыцыйныя заняткі — пашаннае земляробства (збожжа, бабовыя, агародніна, бахча), вінаградарства, садаводства, а таксама жывёлагадоўля, на раўнінах — пераважна выганна-стойлавае, у гарах — адгоннае (пераважна, авечкі). Традыцыйныя промыслы і заняткі — вытворчасць дываноў, сукна, апрацоўка драўніны і металаў (збройная і ювелірная), скуры, ганчарства.
Традыцыйныя паселішчы ў гарах — кучавыя, дамы стаяць шчыльна адзін да аднаго. У раўніннай частцы паселішчы раскідзістыя альбо з шырокімі вуліцамі і вялікімі дварамі, апаясаныя агароджай. Пераважаюць паселішчы вулічнай планіроўкі. Традыцыйнае жытло каменнае (на раўніна таксама саманнае), наземнае, прамавугольнае ў плане, з плочкім земляным дахам і ўнутраным дварком, у гарах — 2- і шматпавярховае, на раўнінах 1-2-павярховае.
Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Рудня́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Кольна.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Жыткавіцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Рудня (некаторы час — вёска Кольна ). Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жыткавіцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Жыткавіцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Жыткавіцкага сельсавета. 17 снежня 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Грабянёўскі. 26 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Марохараўскага сельсавета перададзены вёскі Келі, Палянка і Яміца. 27 лістапада 2009 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Кольна. 14 мая 2014 года са склада сельсавета выключана вёска Подаўж, далучаны вёскі Ацкаванае, Чарацянка.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 2039 чалавек, з іх 95,5 % — беларусы.
Першамайскі (Лідскі раён)
Першама́йскі (, Першемайский) — пасёлак у складзе Дубровенскага сельсавета Лідскага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца за 8 км на ўсход ад горада Ліда.
Гісторыя
Паселішча паўстала каля вёскі Няцеч у 1959 годзе як рабочы пасёлак пры торфапрадпрыемстве.
Да 2002 года Першамайскі меў статус рабочага пасёлка. У 2002 годзе ён быў аднесены да катэгорыі сельскіх населеных пунктаў і ўключаны ў склад Дубровенскага сельсавета.
Katolski Posoł
Гісторыя
Штотыднёвік быў заснаваны ў 1863 годзе Міхалам Горнікам. Выдавалась пры садзейнічанні грамадска-культурнай арганізацыі «Асацыяцыя каталіцкіх сербаў» (сёння — Таварыства святых Кірыла і Мяфодзія). У 1923 годзе падчас першага Сінода адноўленай епархіі Мейсена газета была абвінавачана ў антыцаркоўных тэндэнцыях, пасля чаго па прапанове святара Якуба Скалі яна была перададзена пад кіраванне Кірыла-Мяфодз'еўскаму таварыству. З 1939 года у часы нацыянал-сацыялізму газета была забаронена. Толькі ў 1950 годзе газеце вярнулі ліцэнзію, так як савецкая ваенная адміністрацыя і ўлады ГДР адмоўна адносіліся да царкоўнай прэсы.
Штотыднёвы тыраж газеты складае 2200 экзэмпляраў (дадзеныя на 2008 год). «Katolski Posoł» з'яўляецца самай распаўсюджанай газетай на верхнялужыцкай мове.
Лідзія Паўлаўна Абрамава
Лідзія Паўлаўна Абрамава (нар., Паставы) — народная артыстка Расіі, лаўрэат усерасійскіх конкурсаў, прафесар.
Біяграфія
На радзіме пражыла толькі два гады, а потым сям’я пераехала ў Расію. Скончыла сямігодку, Казанскі хіміка-тэхналагічны тэхнікум, затым шэсць гадоў працавала на ваенным заводзе, дзе была нязменнай удзельніцай святочных канцэртаў. Працуючы на заводзе, яна скончыла вакальнае аддзяленне Казанскага музычнага вучылішча і паступіла ў Музычна-педагагічны інстытут імя Гнесіных у Маскве.
Пасля заканчэння аспірантуры (1986) Лідзія Абрамава больш за дваццаць гадоў выкладае сольны спеў у навучальных установах Масквы.
Прафесар кафедры акадэмічнага спеву Маскоўскага дзяржаўнага інстытута музыкі імя А. Шнітке, Прэзідэнт рэгіянальнага грамадскага фонду «Авэ Марыя», заснавальнік і старшыня міжнароднага студэнцкага конкурсу «Bellа vосе».
IC 1900
IC 1900 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Павялецкая (станцыя метро, Замаскварэцкая лінія)
«Павялецкая» (Павеле́цкая) — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Свіслацкі раён (значэнні)
Назву Сві́слацкі раён маюць:
Гваздзік (значэнні)
Гваздзік:
Гаражоны
Гаражо́ны (, Горожоны) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Касцёл Святой Троіцы (Гданьск)
Гэта познегатычны храм, узведзены для манахаў-францысканаў, якія асяліліся ў 1419 годзе на гданьскім Старым прадмесці. Касцёл з'яўляецца часткай былога кляштарнага комплексу канвентуальных францысканцаў, які ўключае капліцу Святой Ганны, фахверкавы дом і кляштарныя пабудовы, якія прымыкаюць да храма з поўдня з панадворкам. Пасля Рэфармацыі ў 1522 годзе тут былі створаны Гданьская акадэмічная гімназія і бібліятэка. Пасля 1872 года гэта сядзіба гарадскога музея, цяпер філіял Нацыянальнага музея. Храм з'яўляецца каштоўным творам мураванага дойлідства перыяду позняй готыкі з характэрнымі ступеньчатымі франтонамі фасада нефа і прэзбітэрыя і невялікімі вежамі, кантрастуючымі з масіўным корпусам касцёла.
Вашынгтонія
Вашынгтонія (Washingtonia) — род дрэвавых раслін сямейства Пальмавыя (Arecaceae, або Palmae) з паўднёвага захаду ЗША і паўночнага захаду Мексікі.
Існуе два віды — і.
Сківічнаротыя
Сківічнаротыя (Gnathostomata) — інфратып (група) пазваночных жывёл. Дадзены інфратып уключае ў сябе каля 60 000 відаў (99 % ад усіх пазваночных). Падзяляецца на надкласы рыб і чатырохногіх.
Этымалогія
Ад γνάθος (гнатос, сківіцу) + στόμα (стома, рот).
Адметныя прыкметы
Як і вынікае з назвы, яе прадстаўнікі характарызуюцца наяўнасцю супрацьпастаўленых сківіц. Акрамя гэтага сківіцных адрозніваюць ад іншых хордавых наяўнасцю зубоў, парных канечнасцяў, трэцім (гарызантальным) і паўкруглым каналам ўнутранага вуха. На клеткавым узроўні варта адзначыць наяўнасць у сківіцных міелінавага пакрыцця нейронаў і адаптыўнай імуннай сістэмы, якая прымяняе рэкамбінацыі V(D)J ланцужкоў антыцелаў для распазнання антыгенаў.
Эвалюцыя і філагенез
Апошнія дадзеныя выкапняў знаходак паказваюць на тое, што сястрынскім таксонаў па адносінах да сківіцных з'яўляюцца Ostracodermi.
Сістэматыка
У класічнай сістэматыцы сківічнаротых дзеляцца на два надкласа: рыб і чатырохногіх. Аднак праз тое, што гістарычна апошнія з'яўляюцца часткай першых, рыбы не могуць лічыцца монафілетычным таксонам. Таму Рыбы з'яўляюцца законным таксонам у рамках эвалюцыйнай таксанаміі (дзе дапускаецца выкарыстанне парафілетычных таксонаў) і не прызнаюцца як натуральная група ў рамках кладыстыкі.
Асобныя падраздзяленні рыб таксама атрымліваюць розную трактоўку з боку эвалюцыйнай таксанаміі і кладыстыкі. Менавіта, Касцявыя рыбы (Osteichthyes) и Лопасцевапёрыя рыбы (Sarcopterygii) у эвалюцыйнай таксанаміі разглядаюцца як парафілетыческія таксоны (не ўключаюць якія адбыліся ад іх чатырохногіх). У кладыстыке назвы гэтых двух таксонаў пазначаюць ўжо скарбы, якія атрымлівае даданнем да іх усіх членаў надкласа Tetrapoda.
Больш дакладна эвалюцыйна-гістарычныя адносіны сківічнаротых могуць быць апісаны сукупнасцю наступных трох кладаграм (для яснасці ў іх дададзеныя відавочныя ўказанні, у якія менавіта групы варта ўключаць чатырохногіх)
Строга кажучы, і пры такім падыходзе дакладную філагеніі чатырохногіх апісаць не ўдалося: апушчаны цэлы шэраг выкапняў формаў, якія стаяць у эвалюцыйным дачыненні бліжэй да Tetrapoda, чым да сучасных Dipnoi (у прыватнасці, роды Tinirau, Panderichthys, Tiktaalik, Elpistostege).
Пераходзячы да агульнай характарыстыцы сківічнаротых, заўважым, што іх назва выразна адпавядае важнаму эвалюцыйнага набыцці гэтых жывёл у параўнанні з безсківічнаротых: іх рот узброены рухомымі сківіцамі. Ва ўнутраным вуху маецца ўжо тры паўкругавых канала, а не два, як у безсківічнаротых. Сківічнаротых здольныя да энергічным перамяшчэння, да актыўнага захватыванию знойдзенай ежы.
Свіслацкі раён (Бабруйская акруга)
Сві́слацкі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924 — 1931 гадах. Цэнтр — вёска Свіслач.
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Свіслач. 20 жніўня 1924 года падзелены на 9 сельсаветаў: Велікакаменіцкі (Велікакаменскі), Віркаўскі, Востраўскі, Касьянскі (Кассёўскі), Пагарэльскі, Свіслацкі, Сялібскі, Халуйскі, Якшыцкі. 24 верасня 1926 года скасаваны Велікакаменіцкі (Велікакаменскі) і Халуйскі сельсаветы, утвораны Градзянкаўскі (Градзянскі) і Яноўскі нацыянальны польскі сельсаветы. У 1927 годзе ўтвораны Ліпеньскі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года раён скасаваны: Віркаўскі, Востраўскі, Сялібскі, Якшыцкі сельсаветы далучаны да Клічаўскага раёна, Градзянкаўскі (Градзянскі), Касьянскі (Кассёўскі), Ліпеньскі, Пагарэльскі, Свіслацкі, Яноўскі нацыянальны польскі сельсаветы — да Асіповіцкага раёна.
Сяльцо (Дзямідаўскі раён)
Сяльцо (Сельцо) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Венскі Дыяскарыд
Ве́нскі Дыяскарыд (Codex Vindobonensis ці Codex Aniciae Julianae) — Ілюмінаваны рукапіс сачынення Дыяскарыда «Аб лекавых рэчывах» (De materia medica), створаны ў пачатку VI стагоддзя ў Канстанцінопалі. Захоўваецца ў Вене ў Аўстрыйскай нацыянальнай бібліятэцы (каталожнае абазначэнне Codex medicus Graecus 1). У 1997 годзе ЮНЕСКА ўнесла Венскі Дыяскарыд у міжнародны рэестр «Памяць свету».
Рукапіс быў створаны па замове Анікіі Юліяны не пазней 512 года. Па іншай версіі, рукапіс паднеслі ёй як падарунак у падзяку за заснаванне царквы. Гэтая версія знаходзіць сваё пацверджанне ў надпісе, які суправаджае адну з мініяцюр, у якой змяшчаецца пахвала Анікіі Юліяне за пабудову ёю ў 512-513 гадах царквы ў раёне Канстанцінопаля Ганарата. У 1560-х гадах Дыяскарыд быў знойдзены ў Стамбуле і набыты паслом Свяшчэннай Рымскай імперыі дэ Бусбекам для імператарскай бібліятэкі.
На яго думку, мініяцюра з'яўляецца арыгінальнай, хоць магчыма і створанай па ўзоры познеантычнай кніжнай мініяцюры III—V стагоддзяў.
Наадварот, мастацтвазнавец Галіна Калпакова піша, што Венскі Дыяскарыд гэта «„ходкая“ антычнасць, арыентаваная на звычайны сярэдні ўзровень мастацкага ўспрымання». Адносна мініяцюры з выявай Анікіі Юліяны яна мяркуе, што ўзорам для яе быў нейкі твор дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва (напрыклад, чара або талерка). Пры гэтым у малюнку парушаная ізакефалія (цэнтральная фігура вышэй бакавых) і франтальнасць (бакавыя фігуры звернутыя да цэнтральнай як створкі дзверцаў), хоць «твары напісаны вельмі жыва і матэрыяльна, сакавітасць і жывое адчуванне плоці падкрэслены пяшчотнай пералівістасцю каларыту».
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2011
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2011 ― 75-ы чэмпіянат свету па хакеі з шайбай, які праходзіў у Славакіі, у гарадах Браціслава і Кошыцы з 29 красавіка па 15 мая.
Зборная Фінляндыі выйграла залатыя медалі, разграміўшы зборную Швецыі ў фінале з лікам 6:1. Для Фінляндыі гэты медаль стаў другім за ўсю гісторыю правядзення чэмпіянатаў свету па хакеі (першае чэмпіёнства, дзе ў фінале таксама была абыграна Швецыя).
Упершыню чэмпіянат свету па хакеі праводзіўся ў Славакіі. Аднак у Браціславе праходзілі чэмпіянаты свету і, якія прымаліся Чэхаславакіяй.
Ірына Уладзіміраўна Вягера
Ірына Уладзіміраўна Вягера (нар. года ў Наваполацку) — беларускі юрыст, кандыдат юрыдычных навук, дацэнт.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла ў 2003 годзе юрыдычны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Правазнаўства». У 2003—2006 гадах навучалася ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Канстытуцыйнае права; муніцыпальнае права».
З моманта атрымання вышэйшай адукацыі працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце: у 2003—2010 гадах — на пасадах асістэнта, старшага выкладчыка і дацэнта кафедрs тэорыі і гісторыі дзяржавы і права; у 2010—2012 гадах — на пасадзе загадчыка кафедры сацыяльна-гуманітарных, эканамічных і прававых дысцыплін Інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў ПДУ; у 2012—2014 гадах — на пасадзе загадчыка кафедры крымінальнага права і крыміналістыкі. З 2014 года займае пасаду дэкана юрыдычнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Сфера навуковых інтарэсаў: праблемы канстытуцыйнага права Рэспублікі Беларусь і замежных краін, правы чалавека, крыніцы канстытуцыйнага права, методыка выкладання канстытуцыйнага права ў вышэйшай школе і інш. Аўтар больш 70 навуковых і навукова-метадычных публікацый, манаграфій і падручнікаў.
Чырвоненскі сельсавет
Чырво́ненскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — пасёлак Чырвонае.
Створаны 28 студзеня 1991 года з часткі Марохараўскага сельсавета. 26 верасня 2006 года вёска Навуць перададзена ў склад Марохараўскага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 3332 чалавекі, з іх 97,1 % — беларусы.
Усць-Ішым
Усць-Ішым (Усть-Иши́м) — сяло ў Омскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Усць-Ішымскага муніцыпальнага раёна і Усць-Ішымскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 4802 чалавек (2010). Заснавана ў 1631 годзе. Размешчана на паўночным захадзе Омскай вобласці, у межах Ішымскай раўніны, якая з’яўляецца часткай Заходне-Сібірскай раўніны, на левым беразе Іртыша, ля вусця ракі Ішым.
Па аўтамабільных дарогах адлегласць да абласнога цэнтра горада Омск складае каля 560 км, да бліжэйшага горада Тара Омскай вобласці — 260 км.
Валянцін Яфімавіч Тарас
Валянцін Яфімавіч Тарас (,  — ) — беларускі паэт, крытык і перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і мастака Я. Тараса. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў 13-гадовым гадовым узросце пайшоў у партызаны, быў байцом атрада «За Савецкую Радзіму» брыгады імя Чкалава (Баранавіцкае партызанскае злучэнне). З канца 1944 года працаваў шліфавальшчыкам у Беларускай рэспубліканскай літаграфіі ў Гродне і адначасова вучыўся ў вячэрняй школе рабочай моладзі. У пачатку 1948 года вярнуўся ў Мінск, працаваў рознарабочым на Мінскай бісквітнай фабрыцы, вучыўся ў вячэрняй школе. У 1955-м скончыў аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта БДУ. Працаваў у рэдакцыі газеты «Звязда» (1955—1962), у 1964—1968 — рэдактар аддзела прозы часопіса «Неман».
Удзел у дысідэнцкім руху
У маі 1968 В. Тарач быў звольнены з працы «за антысавецкія размовы». В. Тарас быў адным з асноўных фігурантаў г.зв. «справы Вакулоўскай» (на чыёй кватэры збіраліся літаратары, мастакі, журналісты, якія займалі крытычную пазіцыю ў адносінах да савецкага рэжыму). На працягу 8 гадоў В. Тарас не друкаваўся ў БССР, не дазвалялася здымаць фільм паводле яго сцэнарыя, В. Тараса не выпускалі за мяжу, нават да адшуканых пасля вайны блізкіх сваякоў. З тэлебачання была звольнена жонка В. Тараса.
Дзейнасць пасля перабудовы
З пачаткам перабудовы найбольш працуе ў публіцыстыцы. Быў у Назіральнай радзе Беларускага Фонду Сораса, членам Назіральнай рады Беларускага Хельсінкскага Камітэта. Член Беларускага ПЭН-клуба (з 1997). Адзін з стваральнікаў Хартыі-97.
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў 1948, пісаў на рускай і беларускай мовах. Аўтар зборнікаў паэзіі «Минска улицы родные» (1959), «Доверие» (1960), «Тревожная земля» (1963), «Две тетради» (1982), «Пазіцыя» (1987) і кніг аповесцей і апавяданняў «Первая молния» (Масква, 1973) «Ни минуты раскаяния» (1947), «Под созвездием Льва» (1978), «Прощальные костры» (выбранае, 1980), «Размышление» (1984), «Дань времени» (выбранае, 1990), «Колеры» (1995). Аўтар мемуараў «На выспе ўспамінаў» (2007).
Для тэатра імя Я. Купалы пераклаў п’есы І. Жаміяка «Мес’е Амількар» (пастаўлена ў 1983) і «Дракон» Я. Шварца (пастаўлена ў 1988).
У перакладах В. Тараса на рускую мову выйшлі кнігі У. Нядзведскага «Хлопцы из второго корпуса» (1966), С. Гаўрусёва «Отправление в полет» (Масква, 1967), Г. Г. Маркеса «Осень патриарха» (з К. Шэрманам, Масква, 1978), апублікаваны асобныя пераклады паэзіі Ф. Багушэвіча, Я. Купалы, Я. Коласа, М. Танка, У. Хадыкі, Р. Барадуліна, М. Стральцова, прозы К. Чорнага, Я. Брыля, В. Быкава, М. Стральцова, А. Асіпенкі і інш. Лепшыя пераклады беларускай паэзіі змешчаны ў зборніку «Запах меда» (1986). Выступаў у перыядычным друку («Народная Воля», «Имя», «Белорусская газета» і інш., бюлетэнь «Правы чалавека») як паэт, крытык і перакладчык з рускай мовы.
Кампа-нел’Эльба
Кампа-нел'Эльба (Campo nell'Elba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ліворна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gaetano di Thiene.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аўтазаводская (станцыя метро, Масква)
«Аўтазаводская» (Автозаво́дская) — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Марыя Аўстрыйская
Марыя Аўстрыйская (18 верасня 1505, Брусель — 18 кастрычніка 1558, Кастылія) — дачка Філіпа Прыгожага і Хуаны Вар’яткі.
Вядомая таксама пад імёнамі Марыя Габсбургская, Марыя Венгерская, Марыя Бургундская, Марыя Кастыльская. Сярод яе братоў і сясцёр былі імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі Карл V і Фердынанд I, каралева-кансорт Партугаліі, а затым Францыі Элеанора, каралева-кансорт Даніі, Нарвегіі і Швецыі Ізабела і каралева-кансорт Партугаліі Кацярына.
Была жонкай венгерскага і чэшскага караля Людовіка II, сына Уладзіслава II і Ганны дэ Фуа, каралевы Венгрыі, а затым, пасля яго гібелі ў бітве пры Мохачы, стала намесніцай Нідэрландаў для свайго брата Карла.
Студзёнка (Прыгарадны сельсавет)
Студзёнка (, Студёнка) — вёска ў Беларусі, у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета. Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Бытчанскага сельсавета.
Месца пераправы арміі Напалеона цераз Бярэзіну ў 1812 годзе.
Геаграфія
Знаходзіцца за 15 км у напрамку на паўночны захад ад горада Барысаў, за 90 км ад Мінска, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Барысаў, каля левага берага ракі Бярэзіна. Каля вёскі пралягае аўтамабільная дарога.
Піцерка
Піцерка (Пи́терка) — сяло, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Піцерскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Сяло размешчана на берагах ракі Малы Узень, за 180 км ад Саратава. Насельніцтва — 4821 чалавек (2021).
Чыгуначная станцыя Прыволжскай чыгункі Піцерка на лініі Красны Кут — Аляксандраў Гай з аднайменным пасёлкам пры ёй размешчана за 5 км на поўдзень ад цэнтра сяла.
Вячаслаў Яўгенавіч Яноўскі
Вячаслаў Яўгенавіч Яноўскі  — беларускі і савецкі баксёр, адзіны савецкі баксёр — алімпійскі чэмпіён XXIV гульняў у Сеуле 1988 года. Заслужаны майстар спорту СССР (1988). Ганаровы грамадзянін Віцебска (1988).
Пасля 1989 года завяршыў кар'еру ў аматарскім боксе і перайшоў у прафесіяналы, дзе асаблівых тытулаў не заваяваў, але да 1997 года, пасля завяршэння кар'еры, ён меў вынік: 30 перамог, 1 нічыя і толькі 1 параза.
З іншых дасягненняў варта адзначыць заваёву ў 1987 годзе Кубка свету па боксе.
Вячаслаў Яноўскі таксама бронзавы прызёр першынства Еўропы 1985, срэбны прызёр першынства Еўропы 1987 і чэмпіён СССР 1987—1988 гг. ў 1988 годзе Яноўскі ўвайшоў у спіс лепшых спартсменаў Беларусі.
Пасля завяршэння кар'еры ў 1998—2000 гг быў прэзідэнтам Федэрацыі бокса Рэспублікі Беларусь.
У Мінску баксёрскі клуб названы імем Вячаслава Яноўскага.
IC 1901
IC 1901 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сямёнаўка (Дзямідаўскі раён)
Сямёнаўка (Семёновка) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Мухамад Тауфік Аляўі
Адукацыя
Вывучаў архітэктурнае праектаванне ў Багдадскім універсітэце і пайшоў са сваёй навучальнай установы, як таго патрабаваў урад Садама Хусейна. Аляўі адправіўся ў выгнанне і пераехаў у Ліван у 1977 годзе, дзе завяршыў адукацыю і атрымаў ступень па архітэктуры ў Амерыканскім універсітэце Бейрута ў 1980 годзе. Затым пераехаў у Злучанае Каралеўства, дзе атрымаў грамадзянства.
Бізнес
Падчас навучання Аляўі заснаваў Tawfiq Allawi Cable & Electric Wire Factory. Кампанія вырабляла розную сыравіну, уключаючы мармур, бетон і ПВХ. Яго фабрыкі былі канфіскаваныя ўрадам Ірака ў 1997 годзе.
Палітычная кар’ера
У маі 2006 года Аляўі быў прызначаны міністрам сувязі ва ўрадзе Аль-Малікі. Праз пятнаццаць месяцаў ён выйшаў з урада, спаслаўшыся на практыку прэм’ер-міністра рабіць прызначэння па рэлігійным перавагам. Ён вярнуўся ў парламент і заставаўся ў апазіцыі да канца тэрміну паўнамоцтваў урада. Потым вярнуўся ў якасці міністра сувязі ў ізноў сфармаваным урадзе ў 2010 годзе, але таксама падаў у адстаўку пасля таго, як спаслаўся на ўмяшанне прэм’ер-міністра Нуры аль-Малікі ў яго работу.
З тых часоў ён заставаўся публічным каментатарам па іракскім палітычных пытаннях, апублікаваўшы серыю артыкулаў у іракскіх СМІ і ў сваім блогу.
Міністр сувязі
Аляўі быў двойчы міністрам сувязі, з мая 2006 года па жнівень 2007 года і з 2010 па 2012 год. Абодва разы ён сыходзіў са сваёй пасады ў знак пратэсту супраць канфесійнага парадку дня аль-Малікі і палітычнага ўмяшання.
Адной з асноў яго палітыкі было выкараненне карупцыі. Будучы міністрам сувязі, ён праводзіў палітыку, якая накладвала жорсткія ўмовы супраць хабарніцтва на кожную кампанію, якая заключала кантракт з міністэрствам. Гэтыя ўмовы мелі на ўвазе, што калі было выяўлена, што кампанія заплаціла хабар каму-небудзь у міністэрстве, на кампанію-падрадчыка накладваўся штраф у памеры 30% ад сумы кантракта, і кампанія ўносілася ў чорны спіс (што перашкаджала падпісаннем далейшых кантрактаў з любым дзяржаўным органам на тры гады).
Прызначэнне на пасаду прэм'ер-міністра 2020 года
Аляўі быў прызначаны прэм’ер-міністрам Ірака 1 лютага 2020 года ў кантэксце іракскіх пратэстаў 2019—2020 гадоў. Ён змяніў Адзіля Абдул-Махдзі, які заставаўся выконваючым абавязкі прэм’ер-міністра на працягу двух месяцаў пасля адстаўкі ў адказ на пратэсты.
Прызначэнне адбылося ў выніку амаль 4-х месяцаў пратэстаў у Іраку, якія былі азмрочаныя больш чым 600 смяротнымі выпадкамі сярод бяззбройных мірных пратэстуючых. Яго прызначэнне выклікала бурную рэакцыю сярод іракскіх дэманстрантаў за яго меркаваную прыналежнасць да тых жа прычын, якія выклікалі іракскія пратэсты ў кастрычніку 2019 года, выкліканых няўмелым кіраўніцтвам палітычнай эліты краіны эканомікай Ірака і шматлікімі катастрафічнымі бедствамі ў плане бяспекі за 16-гадовы прамежак , уключаючы рост Ісламскага дзяржавы і шырока распаўсюджаную карупцыю, якая прывяла да таго, што Ірак стаў адным з самых карумпаваных краін у свеце на працягу амаль 16 гадоў запар.
1 сакавіка 2020 года ён зняў сваю кандыдатуру пасля таго, як парламент другі раз за тыдзень не змог зацвердзіць кабінет міністраў. 17 сакавіка на яго пасаду прызначаны Аднан аль-Зурфі.
Новакасторнае
Новакасторнае (Новокасто́рное) — пасёлак гарадскога тыпу ў Касторанскім раёне Курскай вобласці Расіі. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Новакасторнае са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Вузлавая чыгуначная станцыя Касторнае-Новая на лініі Ялец — Валуйкі, якая абслугоўвае і лінію Варонеж — Курск — Кіеў. Пасёлак гарадскога тыпу — з 1989 года.
Роўнае (Саратаўская вобласць)
Роўнае (Ро́вное) — пасёлак гарадскога тыпу ў Саратаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ровенскага раёна. Заснаваны як нямецкая калонія Зельман у 1767 годзе. Насельніцтва — 4550 чалавек (2021).
Гліннікі
Глі́ннікі (, Глинники) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1674 годзе згадваецца як вёска ў складзе Аршанскага павета ВКЛ.
Анатоль Антонавіч Зеляноўскі
Анато́ль Анто́навіч Зеляно́ўскі (нар. ) — савецкі і беларускі дзяржаўны і партыйны дзеяч, сакратар ЦК КПБ, першы сакратар Брэсцкага абкама КПБ (1987—1991), старшыня Брэсцкага аблвыканкама (1985—1987), кандыдат эканамічных навук (1975), дацэнт.