cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстанцін Якаўлевіч Крыжыцкі
Канстанцін Якаўлевіч Крыжыцкі (Константин Яковлевич Крыжицкий; 17 (29) мая 1858,, Расійская імперыя — 4 (17) красавіка 1911 года, , Расійская імперыя) — рускі жывапісец-пейзажыст польскага паходжання, які ўнёс уклад у папулярызацыю ўкраінскага пейзажа, акадэмік і правадзейны член Санкт-Пецярбургскай Імператарскай Акадэміі Мастацтваў. Вучань мастака М. К. Клота. Заснавальнік і першы кіраўнік Таварыства імя А. І. Куінджы.
ГАЗ-13
ГАЗ-13 «Чайка» — савецкі прадстаўніцкі легкавы аўтамабіль вялікага класа, які выкарыстоўваўся для абслугоўвання патрэбаў уладнай эліты СССР і краін "народнай дэмакратыі".
Выраблена 3,179 аўтамабіляў гэтай мадэлі.
Гісторыя
Распрацавана ў 1957 годзе на замену аўтамабілю «ЗіМ». Над стварэннем «Чайкі» працаваў вялікі творчы калектыў канструктараў, інжынераў, выпрабавальнікаў завода: У. С. Салаўёў, Н. А. Юшманаў, Г. А. Панамароў, В. В. Гнетнеў, П. Э. Сыркіна, А. І. Пелюшэнка, М. Макееў, Б. Грэкаў, а таксама Л. Д. Кальмансон, Б. С. Паспелаў, Б. Б. Лебедзеў, Л. Э. Дуартэ і іншыя.
У 1962 годзе базавая мадыфікацыя ГАЗ-13 атрымала нязначнае тэхнічнае і знешняе абнаўленне, у прыватнасці з'явіўся карбюратар К-114 (замест К-113), новы прыёмнік з дадатковым рэгулятарам гучнасці ў левым падлакотніку задняй канапы, новыя колы з іншымі каўпакамі. Салоны аўтамабіляў сталі абіваць сукном парадных афіцэрскіх шынялёў шэрага колеру.
У пачатку 1970-х гадоў «Чайка» атрымала бакавое люстэрка задняга віду на левай дзверы.
У канцы 1970-х гадоў, паралельна з выпускам «Чайкі» ГАЗ-14 і па яе ўзоры, на ГАЗ-13 быў мадэрнізаваны салон. Замест латуневай сеткі на панэлі прыбораў з'явілася плёнка з тэкстурай "пад дрэва», канапы і абівальныя панэлі дзвярэй сталі абцягваць велюрам гарчычнага ці зялёнага колеру. З'явіўся новы радыёпрыёмнік - транзістарны, з караткахвалевым дыяпазонам.
Аўтамабіль выпускаўся 22 гады. Нягледзячы на тое, што ў 1977 годзе ГАЗ пачаў вытворчасць «Чайкі» другога пакалення — ГАЗ-14, вытворчасць ГАЗ-13 працягвалася да 1981 года.
Мадыфікацыі
Абсалютная большасць «Чаек» ГАЗ-13 мела закрыты четырохдзверны кузаў з трыма шэрагамі сядзенняў без унутранай перагародкі. Аднак па спецзаказе, у асноўным Міністэрства абароны, выпускаліся аўтамабілі з усталяванай унутранай перагародкай паміж вадзіцельскім і пасажырскі аддзяленнямі (такая мадыфікацыя насіла індэкс ГАЗ-13А).
На базе ГАЗ-13 былі распрацаваныя аўтамабілі з адкрытым кузавам «фаэтон» (у іншых крыніцах пазначаецца як «кабрыялет») — ГАЗ-13Б. У аўтамабіля меўся складны тэнт з электрагідраўлічным прывадам, рамкі шклоў дзвярэй адсутнічалі — замест іх на саміх бакавых шклах былі лёгкія металічныя акантоўкі, якія прыбіраюцца разам з імі. У складзеным стане тэнт укладваўся ў нішы па баках ад задняга сядзення, таму на ім змяшчалася толькі два чалавекі, а агульная колькасць пасадачных месцаў знізілася да шасці.
У асноўным ГАЗ-13Б прызначаліся для ўдзелу ў ваенных парадах у ваенных акругах, а таксама абслугоўвання партыйных дзеячоў на адпачынку ў санаторыях Крыма і Каўказа. ГАЗ-13Б былі выраблены ў перыяд 1961–1962 гг невялікай партыяй — па розных падліках не больш за два дзясяткі.
На заводзе RAF выпускаўся санітарны варыянт з кузавам універсал — ГАЗ-13С. Машыны пераабсталёўваліся па заказу 4 Галоўнага ўпраўлення Міністэрства аховы здароўя і прызначаліся для абслугоўвання вышэйшай наменклатуры — заслужаных членаў камуністычнай партыі, высокапастаўленых чыноўнікаў і членаў іх сем'яў. Практычна ўсе ўніверсалы мелі паміж сабой тыя або іншыя адрозненні праз ручную зборку. Вядомы таксама ўніверсал-катафалк.
Выкарыстанне
У адрозненні ад ЗіМа, які афіцыйна знаходзіўся ў свабодным продажы насельніцтву (аднак па вельмі высокай цане, амаль удвая даражэй за "Победу"), «Чайка» ніколі не была таварам шырокага народнага ўжытку, нават не мела ўсталяванага рознічнага кошту. Простыя грамадзяне не карысталіся гэтымі машынамі, па некаторых дадзеных «Чайки» атрымалі пісьменнік Міхаіл Шолахаў і балярына Уланава, жанчына-касманаўт Валянціна Церашкова атрымала першы белы ГАЗ-13).
Выкарыстоўваліся ў якасці персанальнага транспарту вышэйшай наменклатуры (пераважна - міністраў, першых сакратароў абкамаў), які выдаваўся як складовая частка належнага «пакета» прывілеяў. На «Чайках» ездзілі кіраўнікі міністэрстваў і ведамстваў, першыя сакратары рэспубліканскіх кампартый, паслы СССР у замежных краінах. Шмат машын ГАЗ-13 абслугоўвала маскоўскі дыпкорпус: на іх вазілі паслоў ГДР, Балгарыі, Венгрыі, Манголіі, КНДР, Інданезіі, Эфіопіі, Фінляндыі, і нават ЗША.
Нешматлікія экзэмпляры, якія траплялі ў рукі прыватнікаў і выкарыстоўваліся як таксі, часта мадыфікаваліся ўласнікамі. З-за вялікага расходу паліва (да 40 л. на 100 км.) арыгінальныя газаўскія рухавікі замяняліся на дызелі ад грузавікоў ці ад іншых шыкоўных аўтамабіляў з магутнымі рухавікамі. Гэта дазваляла знізіць расход паліва нават да 10 літраў/100км.
Ляхаўка (Мінск)
Ля́хаўка, Ля́хаўскае прадмесце — гістарычная мясцовасць Мінска, размешчаная ў паўднёвай частцы горада. Падзяляўся на Верхнюю Ляхаўку (трохвугольнік паміж цяперашнімі вуліцамі Свярдлова, Ульянаўскай і Беларускай), Ніжнюю Ляхаўку (вялікі раён на ўсход і паўночны ўсход ад вуліцы Кастрычніцкай, а таксама прырэчная частка вуліцы Ульянаўскай) і Ляхаўскую Слабодку (некалі гістарычная Ляхаўка, што размяшчалася на правым беразе Свіслачы — раён колішняй Лодачнай вуліцы).
Цэнтральная правінцыя (Кенія)
Цэнтральная правінцыя (Central Province) — адна з васьмі правінцый Кеніі, якая размяшчаецца ў цэнтральнай частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ньеры. Плошча — 13 236 км², насельніцтва складае 4 145 794 чалавек (на 2007 год).
Ляхаўка (Мінск)
На паўднёвым захадзе ад Ляхаўкі месцяцца Уборкі, на поўначы — цэнтральны раён Новае Места, на ўсходзе — Кашары, на поўдні — прадмесце Серабранскія Млыны.
Гісторыя
У Менскіх актах XVI ст. згадваецца сяло Ляхава Лука, што месцілася на паўднёвай ускраіне горада і належала, як і маёнтак Трасцянец, Мінскаму Узнясенскаму манастыру. Назва мае, відавочна, этнічнае паходжанне — калісьці тут жылі «ляхі» (палякі). Другая частка наймення — «Лука» — сведчыла пра асаблівасць ландшафту, якраз у гэтым месцы Свіслач утварае стромкую S-вобразную звіліну, гэта значыць падвойную «луку». На плане 1797 года на месцы колішняга сяла з’явілася «Слабада Ляхаўка». Паводле сведчанняў беларускага падарожніка Паўла Шпілеўскага, у сярэдзіне XIX ст. гэтая мясцовасць была вядомая сваім Ляхаўскім гаем і тамтэйшымі «маёўкамі» (майскімі гуляннямі). Апроч таго, каля Ляхаўскай Слабады, на Свіслачы, знаходзіўся адзін з трох вадзяных млыноў горада Мінска.
На пачатак XX ст. Ляхаўка з’яўлялася найвялікшым прадмесцем Мінска. Значная частка мясцовасці была хаатычна забудаваная драўлянымі хатамі, у якіх жылі фабрычныя і чыгуначныя працоўныя і рамеснікі. Многія з іх мелі невялікія ўласныя сады і агароды. Прадмесце часткова ўваходзіла ў першую, трэцюю і чацвертую паліцэйскую частку і ўлучала Ляхаўскую (траса вуліцы захавалася ад вуліцы Кірава да Ульянаўскай паміж стадыёнам Дынама і карпусамі 3-яй бальніцы), чатыры Ніжне-Ляхаўскія вуліцы (цяпер гэта — Кастрычніцкая, Ульянаўская ад Беларускай да Чырвонаармейскай і часткова Індустрыяльная вуліцы), Верхне-Ляхаўскую (цяпер Беларуская), Ляхаўскую Слабодку (не існуе; былая Лодачная), канец Круглага завулка.
12 ліпеня 1934 годзе ў Ляхаўцы на месцы старых яўрэйскіх могілак (закрытыя ў 1883 годзе) быў адкрыты стадыён «Дынама».
У 2009 годзе Камісія па найменні і перайменаванні праспектаў, вуліц і іншых частак Мінска прыняла рашэнне па наданні безыменнаму скверу ў межах вуліц Кастрычніцкай — Ульянаўскай — Беларускай — рэчкі Свіслач назвы «Ляхаўскі».
Уздоўж цяперашняй вуліцы Кастрычніцкай месцяцца будынкі дарэвалюцыйных заводаў, якія захавалі сваё першапачатковае архітэктурнае аблічча. Пра існаванне некалі найбуйнейшага мінскага прадмесця цяпер сведчыць Ляхаўскі сквер.
Прытча аб верным слузе
Прытча аб верным слузе (або Прытча пра вартаўніка дзвярэй) — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. З'яўляецца ў новазапаветным апавяданні ў трох з чатырох кананічных Евангелляў: Матфея 24: 42-51, Марка 13:34-37 і Лукі 12:13-21. У Евангеллі ад Матфея, прытча непасрэдна папярэднічае прытчы аб дзесяці дзевах, якая мае аналагічны эсхаталагічную тэму: быць гатовым да дня Апошняга суда.
Біблейскае апавяданне
Прытча мае наступны змест:
''Хай будзе паясніца вашая аперазаная, і свяцільні гараць; і вы будзеце падобныя на людзей, якія чакаюць вяртаньня гаспадара свайго зь вяселля, каб, калі прыйдзе і пастукаецца, адразу адчыніць яму. Дабрашчасныя рабы тыя, якіх гаспадар, прыйшоўшы, застане чуйнымі; праўду кажу вам, ён апяражацца і пасадзіць іх, і падыходзячы, пачне служыць ім. І калі прыйдзе ў другую варту, і ў трэцюю варту прыйдзе, і знойдзе іх так, дык дабрашчасныя рабы тыя. Вы знаеце, што калі б ведаў гаспадар дому, а каторай гадзіне прыйдзе злодзей, дык чуваў бы і не дапусціў бы падкапаць дом свой: будзьце ж і вы гатовыя, бо ў якую гадзіну, не думаеце, прыйдзе Сын Чалавечы. Тады сказаў Яму Пётр: Госпадзе! ці нам Ты прытчу гэтую кажаш, ці ўсім? Гасподзь жа сказаў: хто верны і разумны ўпраўнік, якога гаспадар паставіў над слугамі сваімі раздаваць ім у свой час меру хлеба? Дабрашчасны раб той, якога гаспадар ягоны, прыйшоўшы, застане, што робіць так: праўду кажу вам, што над усёй маёмасьцю сваёй паставіць яго. А калі раб той скажа ў сэрцы сваім: «ня скора прыйдзе гаспадар мой», і пачне біць слуг і служанак, есьці і піць і напівацца, дык прыйдзе гаспадар раба таго ў дзень, у які ён не чакае, і ў гадзіну, у якую ня думае, і пасячэ яго і пакладзе яму долю аднолькавую з нявернымі. А той раб, які ведаў волю гаспадара свайго, і не быў гатовы, і не рабіў па волі ягонай, біты будзе моцна; а які не ведаў і зрабіў вартае пакарання, біты будзе меней. І ад кожнага, каму дадзена шмат, шмат і спатрабуецца; і каму шмат даверана, з таго болей зышчуць.''
Тлумачэнне
У Евангеллі ад Матфея, прытча пачынаецца з забароны: «Дык чувайце ж, бо не ведаеце, у якую гадзіну Гасподзь ваш прыйдзе.» (24:42). На думку каментатараў, «вучань павінен заставацца гатовым да прыйшэсця свайго Госпада, захоўваць пільнасць і не спаць на сваёй пасадзе». Нягледзячы на тое, што могуць быць агульныя прыкметы Другога прышэсця, дакладны час прышэсця Ісуса невядомы. Гэта самая тэма абмяркоўвалася таксама раней у Лук. 12. Лічыцца, што вясельны пір ў Евангеллі ад Лукі 12:36 паказвае на нябесны баль, і нагадвае прытчу аб дзесяці дзевах, якая ідзе за прытчай ў Евангеллі ад Матфея.
Другая частка прытчы ўключае меры засцярогі чалавеку, якому шмат дадзена. Даследчыкі лічаць, што гэтая прытча падкрэслівае, што прывілей прыносіць адказнасць і што адказнасць цягне за сабой падсправаздачнасць, і што асабліва гэта ставіцца да рэлігійных лідараў.
Сведкі Іеговы вызначаюць слугу, які ў іх перакладзе Бібліі называецца «дакладны і разважлівы раб», які ў іх рэлігійнай арганізацыі называецца Кіроўны орган з яго роляй раздавання духоўнай ежы для паслядоўнікаў Хрыста.
Бой ля мыса Сарыч
Бой ля мыса Сарыч — баявое сутыкненне расійскай Чарнаморскай эскадры з германскімі крэйсерамі «Гёбен» і «Брэслау». Адбыўся 18 лістапада года. Бой звёўся да перастрэлцы паміж лінкарам «Яўстафій» і «Гёбенам». Абодва карабля атрымалі пашкоджанні, аднак, карыстаючыся перавагай у хуткасці ходу, германскія крэйсеры змаглі адарвацца ад рускай эскадры і сысці.
Леанід Захаравіч Траўберг
Леанід Захаравіч Траўберг (Леонид Захарович Тра́уберг; 4(17).1.1902,  —, ) — савецкі кінарэжысёр, сцэнарыст, педагог, заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1967). Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1941).
Біяграфія
Вучыўся ў студыі Камічнай оперы ў Петраградзе. У 1921 разам з Р. М. Козінцавым і С. І. Юткевічам арганізаваў групу акцёраў і рэжысёраў пад назвай Фабрыка эксцэнтрычнага акцёра (ФЭКС). У 1924-46 гадах працаваў у кіно з Козінцавым. Іх першыя фільмы, створаныя з удзелам акцёраў ФЭКСа, ‒ «Прыгоды Акцябрыны» (1924), «Мішкі супраць Юдзеніча» (1925), «Чортава кола», «Браточак», «Шынель» (паводле Мікалая Гогаля) (усе ‒ 1926), «С. В. Д.» (1927) адрозніваліся пошукамі новай кінаформы, часам фармальным эксперыментатарствам. Наступныя іх працы — «Новы Вавілон» (1929) і асабліва «Адна» (1931) былі пераходам да рэалістычнага мастацтва. Выбітным творам савецкага кіно стала трылогія пра Максіма — «Юнацтва Максіма» (1935), «Вяртанне Максіма» (1937), «Выбаргская старана» (1939). Траўберг паставіў таксама фільмы «Актрыса» (1943), «Ішлі салдаты» (1959), «Вольны вецер» (1961) і інш.
Аўтар шэрагу сцэнарыяў, пастаўленых іншымі рэжысёрамі. Выкладаў у ФЭКС, Ленінградскім інстытуце сцэнічных мастацтваў). У 1962-68 гадах кіраваў Вышэйшымі рэжысёрскімі курсамі Саюза кінематаграфістаў СССР.
Rattus korinchi
Rattus korinchi — від пацукоў, сямейства мышыных.
Выяўлены толькі ў Інданезіі.
Свята-Пакроўская царква (Вейна)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Вейна Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры аграгарадка.
Гісторыя
Па адных дадзеных, пабудавана ў 2-й палове XVIII стагоддзя з цэглы. Паводле іншых крыніц, узведзена ў 1-й палове XIX стагоддзя. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Цэнтрычны будынак у плане блізкі да квадрата са скругленымі вугламі. У яго кампазіцыі дамінуе сферычны купал на круглым светлавым барабане. Вуглавыя часткі галоўнага фасада завершаны круглымі вежамі. Фасады раскрапаваны рызалітамі, завершанымі трохвугольнымі франтонамі. Па восях рызалітаў размешчаны вялікія нішы з лучковымі архівольтамі. У нішах з заходу і поўдня — уваходы, аздобленыя паўкалонамі і стральчатымі люкарнамі ў архівольтах. Пры галоўным уваходзе — вялікі драўляны прытвор.
Інтэр’ер
У інтэр'еры 4 магутныя слупы і перакінутыя цераз іх аркі трымаюць барабан і вылучаюць 8 бакавых больш нізкіх прасторавых частак, перакрытых скляпеннямі складанай канфігурацыі. У дэкоры фрэскавыя размалёўкі ў стылі класіцызму. Паміж вокнамі барабана ў медальёнах размешчаны выявы 4 евангелістаў, ніжэй, у рамных абрамленнях, — 4 шматфігурныя кампазіцыі на біблейскія сюжэты. Фрэскавай размалёўкай пакрыты скляпенні, бакавыя сцены алтара і сяродкрыжжа.
Лянкевіч
Лянке́віч — прозвішча.
Кураўшчына
Ку́раўшчына — возера ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Аршыца, за 17 км у напрамку на поўнач ад горада Орша, прыкладна за 0,3 км на ўсход ад вёскі Стайкі.
Плошча паверхні возера 0,21 км². Даўжыня 2,13 км, найбольшая шырыня 0,23 км, даўжыня берагавой лініі 2,31 км. Найбольшая глыбіня 1 м, сярэдняя 0,7 м. Аб’ём вады ў возеры 0,14 млн.м³. Плошча вадазбору 4,02 км².
Возера ўтварылася ў пачатку XX стагоддзя ў выніку будаўніцтва плаціны на невялікім ручаі. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 2—5 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі вышынёй да 0,2 м, месцамі зліваюцца са схіламі катлавіны, на ўсходзе сплавінныя. Дно плоскае, высланае пераважна сапрапелем. Возера дыстрафіруючае і слабапраточнае. Паўднёвая частка возера ўкрытая сплавінай. Цалкам зарастае пераважна падводнай расліннасцю. У паўднёвай частцы ў возера ўпадае ручай, у паўночнай частцы выцякае ручай у раку Міронаўка.
У возера водзяцца лешч, шчупак звычайны, карась, лінь, акунь. Возера зарыблялася шчупаком, лінём і карасём.
IC 5099
IC 5099 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Графаманія
Графаманія (ад γράφω — пішу, малюю і μανία — вар’яцтва, шаленства, захопленасць)  — хваравітае імкненне «стаць пісьменнікам» у асоб, якія не маюць літаратурных здольнасцей. У аснове графаманіі ляжыць наіўнае ўяўленне пра літаратурную працу як лёгкую і нескладаную. Асноўнымі элементамі графаманскага пісьма выступаюць небагаты слоўнікавы запас, панылая апісальнасць, трафарэтная кампазіцыя, спрошчанасць чалавечых характараў, адсутнасць у творах значных і актуальных праблем.
Па-за псіхіятрычным кантэкстам паняцце «графаманія» нярэдка прымяняецца да літаратуры, якая наіўна грэбуе агульнапрынятымі ў элітарнай і масавай літаратурах эстэтычнымі крытэрыямі, да незвычайна прадуктыўных «дрэнных» аўтараў.
Адной з самых частых прычын графаманіі некаторыя даследчыкі называюць гіперкампенсацыю комплексу непаўнавартаснасці, а частка выпадкаў — выражэннем бязглуздай ці звышкаштоўнай ідэі ідэнтыфікацыі сябе з выдатным пісьменнікам. Адзін з прыкладаў графамана — Ёзеф Гебельс, які, прэтэндуючы на ролю галоўнага гістарыёграфа Другой сусветнай вайны, спісаў 16 тысяч старонак машынапісу даволі тэндэнцыйнымі тэкстамі.
Графаманія сустракаецца пры некаторых формах шызафрэніі, параноі, маніякальным і гіпаманіякальным станах і пры іншых псіхічных расстройствах. Пры сіндроме Кандзінскага — Клерамбо хворыя могуць сцвярджаць, што іх прымушаюць шмат пісаць нейкія знешнія сілы. Графаманічныя тэндэнцыі нярэдкія ў суцяжных псіхапатаў (пры параноідным расстройстве асобы).
Жак Маёль
Жак Маёль (Jacques Mayol; 1 красавіка 1927 — 22 снежня 2001) — французскі нырэц, першым дасягнуў стометровай глыбіні на затрымцы дыхання 23 лістапада 1976 г. Шматразовы чэмпіён свету па фры-дайвінгу.
Жак Майоль, па нацыянальнасці француз, нарадзіўся ў Шанхаі. Калі ён прыйшоў у фры-дайвінг, апошнім устаноўленым рэкордам былі дасягненні італьянцаў Эніа Фалько і Альберта Навелі, і гэта быў усяго 41 метр. За сваё жыццё Жак павялічыў гэтую лічбу больш чым у два разы — яго апошні рэкорд датуецца 1983 годам і складае 105 метраў. Як даследчык, ён вывучаў патэнцыйныя магчымасці чалавека да пагружэння. Увёў у практыку фры-дайвераў практыкаванні з ёгі на дыханне і канцэнтрацыю.
Жак Маёль скончыў жыццё самагубствам, павесіўшыся ў сваім доме на востраве Эльба, ва ўзросце 74 гадоў. Цела было знойдзена суседам Маёля ў суботу, 22 снежня 2001 года. Яго блізкі сябар Умберта Пеліцары пацвердзіў, што ў Маёля некалькі месяцаў працягвалася дэпрэсія. У перадсмяротнай запісцы Жак Маёль прасіў крэміраваць сябе, што і было зроблена ў Італьянскім мястэчку Ліворна.
Фільм Люка Бесона «Блакітная бездань» быў натхнёны гісторыяй жыцця Маёля, які ўдзельнічаў у здымках як кансультант і адзін з сцэнарыстаў.
NGC 2497
NGC 2497 (іншыя абазначэнні — UGC 4168, MCG 10-12-61, ZWG 287.32, PGC 22547) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Усходняя правінцыя (Кенія)
Усходняя правінцыя (Eastern Province) — адна з васьмі правінцый Кеніі, якая размяшчаецца ў цэнтральнай частцы краіны, мяжуе з Эфіопіяй. Адміністрацыйны цэнтр — Эмбу. Плошча — 154 354 км², насельніцтва складае 5 277 037 чалавек (на 2007 год).
Углоўскі раён
Углоўскі раён (Угло́вский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальная ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Углоўскае.
Геаграфія
Раён у паўднёва-заходняй частцы края на мяжы з Казахстанам (Усходне-Казахстанская вобласць). Рэльеф раўнінны. Разведаны запасы сапрапелю. Клімат рэзка кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −18,5 °C, ліпеня 19,4 °C. Гадавая колькасць атмасферных ападкаў 220 мм.
Плошча — 4844 км².
На тэрыторыі раёна размешчана 19 азёр, у паўднёвай частцы праходзіць істужачны бор. Глебы супясчаныя, каштанавыя. Растуць хвоя, бяроза, вярба, шыпшыннік, каліна, глог. Фаўна — казуля, ліса, заяц, лось, тхор, воўк; з птушак — гусь, качка, шэры журавель, чапля шэрая, бугай, чайкі, глушэц, цецярук, курапатка; з рыб — карась, карп, лін.
У стэпавай зоне створаны Дзяржаўны комплексны прыродны заказнік рэгіянальнага значэння «Возера Вялікі Тасор».
Юрый Іванавіч Піменаў
Юрый Іванавіч Піменаў (Ю́рий Ива́нович Пи́менов, 13 (26) лістапада 1903,  —, там жа) — савецкі жывапісец, тэатральны мастак, сцэнограф і графік, плакатыст, педагог, прафесар. Акадэмік АМ СССР (1962; член-карэспандэнт 1954). Народны мастак СССР (1970). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1967) і двух Сталінскіх прэмій другой ступені (1947, 1950).
Біяграфія
У 1920—1925 гадах вучыўся ў Вышэйшых мастацка-тэхнічных майстэрнях на маляўнічым і паліграфічным факультэтах у У. А. Фаворскага і С. В. Малюціна. З 1923 года працаваў у часопісах. Па заканчэнні вучобы ў 1925 годзе стаў адным з заснавальнікаў Таварыства станкавістаў.
У ранні перыяд Піменаў выпрабаваў вялікі ўплыў нямецкага экспрэсіянізму, што праявілася ў надрыўна-драматычнай вастрыні лепшых яго карцін гэтых гадоў: «Інваліды вайны» (1926, Дзяржаўны Рускі музей), «Даеш цяжкую індустрыю!» (1927); «Салдаты пераходзяць на бок рэвалюцыі» (1932; абедзве — у Траццякоўскай галерэі). З гадамі ён перайшоў да абноўленага імпрэсіянізму, вызнаючы творчы прынцып «прыгожага імгнення», лёгкага і артыстычнага вобраза-ўражання. Працаваў у тэатральна-дэкарацыйным мастацтве. Майстар рэкламнага кінаплаката, у якім выкарыстаў элементы станковага мастацтва. У 1954 годзе абраны членам-карэспандэнтам, у 1962 годзе — сапраўдным членам Акадэміі мастацтваў СССР.
У 1966 годзе Піменаў падпісаў ліст 25-ці дзеячаў культуры і навукі Генеральнага сакратара ЦК КПСС Л. І. Брэжневу супраць рэабілітацыі Сталіна.
Людміла Мікалаеўна Канановіч
Людміла Мікалаеўна Канановіч (нар., в. Мясата, Маладзечанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі педагог, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Сцешыцкі сельсавет
Сце́шыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 30 снежня 2009 г. вёска ) Сцешыцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крывіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Жарскага сельсавета.
30 кастрычніка 2009 года цэнтр Жарскага сельсавета перанесены ў вёску Сцешыцы, сельсавет перайменаваны ў Сцешыцкі. 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Касцяневіцкага (9 населеных пунктаў: Бакунькі, Генеральчыкі, Дубраўка, Жары, Замошша, Кумельшчына, Паляны, Сцешыцы, Юдзеўшчына) і Даўгінаўскага (7 населеных пунктаў: Аношкі, Грышкавічы, Жызнава, Камена, Крывазнакі, Пагост, Стахі) сельсаветаў.
Людміла Мікалаеўна Канановіч
Біяграфія
З'яўлялася дэпутатам раённага Савета дэпутатаў дваццаць сёмага склікання.
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджана ганаровымі граматамі Мінскага абласнога выканаўчага камітэта, Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь, Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь, граматамі Маладзечанскага раённага выканаўчага камітэта. Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Занесена на Дошку гонару Маладзечанскага раёна.
Асабістае жыццё
Замужам, мае сына і дачку.
Ісламская міжнародная міратворчая брыгада
Ісламская міжнародная міратворчая брыгада — ісламісцкая міжнародная тэрарыстычная арганізацыя, створаная ў 1998 г. на тэрыторыі Чачні Шамілём Басаевым як узброенае фармаванне пад эгідай Кангрэса народаў Ічкерыі і Дагестана (КНІД).
Мэтай ІММБ абвяшчалася пабудова ісламскай дзяржавы на Паўночным Каўказе. Узначальвалася спачатку Басаевым (загінуў 10 ліпеня 2006), затым Абу Хафсам аль-Урдані (ліквідаваны 26 лістапада 2006).
ІММБ была цесна звязана з Аль-Каідай, важную ролю ў ёй гулялі арабскія найміты Абу аль-Валід (ліквідаваны ў 2004) і Хатаб (ліквідаваны ў 2002). Члены ІММБ прымалі актыўны ўдзел у нападзе чачэнскіх сепаратыстаў на Дагестан улетку 1999 і ў тэрарыстычным акце на Дуброўцы у кастрычніку 2002.
Дзейнічала на тэрыторыі Расіі, Грузіі і Азербайджана.
Афіцыйна прызнана ЗША тэрарыстычнай арганізацыяй.
Спіс самых высокіх будынкаў Х’юстана
Спіс са́мых высо́кіх буды́нкаў Х'ю́стана ранжыруе па вышыні вышынныя будынкі амерыканскага горада Х’юстан, штат Тэхас. Найвышэйшы будынак у Х'юстане — 75-павярховая JPMorgan Chase Tower вышынёй 305 метраў, пабудаваная ў 1982 годзе. Гэтая вежа займае 12 месца ў ЗША па вышыні і 45 у свеце. Вежа JPMorgan Chase з'яўляецца самым высокім пяцікутным будынкам у свеце. Другі і трэці па вышыні будынкі ў Х'юстане — и.
Гісторыя небаскробаў у Х'юстане пачалася ў 1904 годзе, калі было завершана будаўніцтва будынка, які адрозніваўся сваёй вышынёй сярод малапавярховай забудовы горада. У гэтым будынку ўсяго 8 паверхаў, вышыня невядомая.
Бум вышыннага будаўніцтва ў Х'юстане пачаўся ў 1970-х, 1980-х гадах. У гэты перыяд у горадзе было пабудавана 24 з 28 будынкаў вышынёй ад 150 метраў, якія існуюць на дадзены момант. Зараз у Х'юстане 28 завершаных будынкаў вышынёй ад 150 метраў, яшчэ 1 будынак будуецца і праект аднаго абмяркоўваецца. У Х'юстане будуецца, вышыня якога будзе 192 метры. Абмяркоўваецца будаўніцтва будынка на тэрыторыі.
ХК Металург-Жлобін
«Металург-Жлобін» — прафесійны хакейны клуб з горада Жлобін, Беларусь. Заснаваны ў 2006 годзе. Выступае ў Беларускай экстралізе.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па хакеі
Уладальнік Кубка Руслана Салея (Кубак Беларусі)
Кантынентальнага кубка IIHF
Дом па вуліцы Леніна, 34 (Пінск)
Дом па вуліцы Леніна, 34 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска.
Пабудаваны ў 1920-х гг. з цэглы.
Архітэктура
Архітэктуры будынка ўласцівыя элементы канструктывізму. Двухпавярховы Г-падобны ў плане будынак з двухсхільным дахам. Падоўжным галоўным фасадам арыентаваны на вуліцу Леніна. Фасад мае асіметрычную кампазіцыю са свабоднай рытмічнай групоўкай аконных праёмаў. Кампазіцыйным акцэнтам з’яўляецца плоскі рызаліт, завершаны трохвугольным атыкам з вялікім паўцыркульным акном. Паверхі падзелены гарызантальнай цягай, рызаліт вылучаны балконам на ўсю шырыню. Планіроўка калідорная, з двухбаковым размяшчэннем кабінетаў.
Паслы Расіі ў Беларусі
У артыкуле прадстаўлены спіс Надзвычайных і Паўнамоцных Паслоў Расійскай Федэрацыі ў Рэспубліцы Беларусь.
Маратхі (каста)
Мара́тхі (:मराठा) — ваенная каста ў Заходняй Індыі.
Паходжанне
Сучасныя маратхі падзяляюцца на шэраг родавых аб'яднанняў, якія вядуць сваё паходжанне ад розных правячых асоб. Жывуць пераважна ў індыйскіх штатах Махараштра, Гоа, Мадх’я-Прадэш, Гуджарат, Карнатака, Тамілнад і інш.
Гісторыя
Маратхі сталі шырока вядомыя дзякуючы Шываджы (1630 - 1680 гг.), які заснаваў Імперыю Маратхаў, што існавала з 1674 да 1818 г. і, у выніку, ахапіла вялізарную тэрыторыю (каля 2,8 млн км). Яны паспяхова вялі войны з Дэлійскім султанатам, аднак экспансія спынілася ў 1761 г. пасля бітвы пад Паніпатам. Пасля гэтага часу розныя кланы маратхаў фактычна кіравалі асобна або аўтаномна. З 1775 г. у іх справы пачала актыўна ўмешвацца Брытанская Ост-Індская кампанія. У выніку трох войн брытанцы здолелі захапіць імперыю.
Rattus leucopus
Выяўлены ў Інданезіі, Аўстраліі і Папуа Новая Гвінея.
Рубцоўскі раён
Рубцоўскі раён (Рубцо́вский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальная ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Рубцоўск (у склад раёна не ўваходзіць), размешчаны за 283 км ад Барнаула.
Геаграфія
Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы края на граніцы з Казахстанам. Плошча — 3339 км². Клімат кантынентальны. Рэльеф — раўнінны. Найбуйнейшая рака — Алей. Стэпавая расліннасць. Апроч стэпавых тэрыторый ёсць участкі занятыя лесам (хваёвы бор на тэрыторыі Ракітаўскага лясгаса). Фаўна — вавёрка, заяц, лось, казуля, суслік; з птушак — качка, чырок-свістунок, шылахвосць, перапёлка.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2020
20-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 24 кастрычніка 2020 года ў Генце, Бельгія. Цырымонія стала завяршаючай падзеяй 47-га Генцкага кінафестывалю. У сувязі з пандэміяй COVID-19 цырымонія праходзіла ў онлайн-фармаце.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў  і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Вербавічы)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — праваслаўны храм у імя святой мучаніцы Параскевы Пятніцы ў в. Вербавічы Нараўлянскага раёна Гомельскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў цэнтры вёскі ў XVIII стагоддзі з цэглы. Пасля Вялікай Айчынай вайны выкарыстоўвалася пад краязнаўчы музей.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Помнік архітэктуры стылю барока. Крыжападобны ў плане будынак накрыты пакатым шматсхільным дахам. Бакавыя прыдзелы (мелі ўваходныя дзверы, замураваны) і апсіда вырашаны пяціграннымі аб'ёмамі. Да бабінца прылягае больш нізкі драўляны прытвор пад аднасхільным дахам. Вуглы атынкаваных сцен (таўшчыня 0,8 м) умацаваны пілястрамі. Фасады прарэзаны высока ўзнятымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі і апяразаны прафіляваным карнізам.
IC 5100
IC 5100 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Блакада Басфора
Блака́да Басфо́ра — састаўная частка агульнай марской блакады турэцкага ўзбярэжжа, якая праводзілася рускім Чарнаморскім флотам падчас Першай сусветнай вайны. Блакадныя дзеяння ажыццяўлялі лінейныя караблі, крэйсеры, эскадраныя мінаносцы і падводныя лодкі; мэта блакады — недапушчэнне прарыву судоў забеспячэння з Чорнага мора ў Мармуровае і абарона ўласных камунікацый ад набегаў германа-турэцкіх марскіх сіл.
Прыбярэжная правінцыя (Кенія)
Прыбярэжная правінцыя (Coast Province) — адна з васьмі правінцый Кеніі, якая размяшчаецца ў паўднёва-заходняй частцы краіны, мяжуе з Танзаніяй. Адміністрацыйны цэнтр — Мамбаса. Плошча — 84 113 км², насельніцтва складае 3 035 306 чалавек (на 2007 год).
Дзмітрый Васілевіч Неўмывака
Дзмітрый Неўмывака (нар., Запарожжа) — украінскі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец запарожскіх ДЮСШ «Крышталь» і футбольнай школы клуба «Металург». У 2001 годзе пачаў прафесійныя выступы ў складзе «Металурга-2», а 17 жніўня 2003 года дэбютаваў у складзе асноўнай каманды запарожскага клуба ў матчах Вышэйшай лігі чэмпіянату Украіны. У гэтай дэбютнай гульні супраць кіеўскага «Дынама», якая завяршылася нічыёй 2:2, Неўмывака правёў на полі 20 хвілін і вызначыўся забітым голам.
9 снежня 2010 года кіраўніцтва, прымаючы пад увагу заслугі Дзмітрыя, які верай і праўдай служыў «Металургу» працягу дзевяці сезонаў, вырашыла пайсці насустрач пажаданням іграка і прадаставіла яму статус свабоднага агента, нягледзячы на ​​тое, што Дзмітрый у апошнія сезоны быў адным з лідараў каманды.
Неўзабаве Неўмывака падпісаў кантракт з марыупальскім «Ільічоўцам», дзе на працягу наступных паўтары сезонаў быў асноўным гульцом каманды, згуляўшы ў 30 матчах і забіўшы свой першы гол у эліце ў браму кіеўскага «Арсенала».
У канцы ліпеня 2012 года Неўмывака атрымаў цяжкую траўму, пасля якой прыйшлося аперыраваць крыжападобную звязку калена. З тых часоў футбаліст доўгі час праходзіў курс рэабілітацыі, які зацягнуўся на год. Пасля аднаўлення ў верасні 2013 года галоўны трэнер «азоўцаў» Мікалай Паўлаў заявіў, што не разлічвае на футбаліста і адправіў у дубль да завяршэння кантракта ў снежні.
У снежні Неўмывака правёў пяць дзён на зборах з адэскім «Чарнаморцам», але кантракт падпісаны не быў. У студзені падпісаў кантракт з беларускім «Гомелем». У складзе «Гомеля» стаў трывалым іграком асновы, складаў звязку цэнтральных абаронцаў са сваім суайчыннікам Вячаславам Сярдзюком. Па заканчэнні сезона ў снежні пакінуў «Гомель».
У чэрвені 2016 года было паведамлена аб пераходзе іграка ў «Цярнопаль», але Дзмітрый так і не згуляў за клуб і вярнуўся ў аматарскую каманду «Таўрыя-Скіф» з чэмпіянату Запарожскай вобласці. Выступаў за гэты клуб да лета 2018 года, пасля чаго завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
На працягу 2004—2006 гадоў правёў 13 гульняў за моладзевую зборную Украіны, забіў у яе складзе 1 гол.
Знаходзіўся ў складзе зборнай падчас фінальнай часткі моладзевага чэмпіянату Еўропы 2006, па выніках якой зборная Украіны заваявала сярэбраныя ўзнагароды, аднак ні разу ў рамках матчаў фінальнай часткі чэмпіянату на полі не выходзіў.
Допінг-скандал
Пасля паўфінальнай гульні моладзевага чэмпіянату 2006 супраць зборнай Сербіі і Чарнагорыі Дзмітрый Неўмывака, які правёў гэты матч на лаўцы запасных, быў абраны для праходжання допінгу-кантролю. Па выніках аналізу ў пробах іграка быў знойдзены забаронены да ўжывання кампанент, які знаходзіўся ў лекавым прэпараце, які, па сведчанні Неўмывакі, ён прымаў па рэкамендацыі ўрача па месцы жыхарства, без ведання дактароў клуба і зборнай.
Пакараннем за парушэнне допінгавых патрабаванняў УЕФА стала адхіленне іграка ад удзелу ў афіцыйных спаборніцтвах на працягу 1 года.
NGC 2498
NGC 2498 (іншыя абазначэнні — UGC 4142, MCG 4-19-15, ZWG 118.34, IRAS07566+2507, PGC 22403) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бліч
«Бліч» (ブリーチ, Bleach) — манга, і анімэ, напісана і праілюстравана Кубо Тайто.
Сюжэт
Гісторыя сочыць за жыццём Ічыга Курасакі, 15-гадовага старшакласніка, які валодае звышнатуральнай здольнасцю бачыць духі. Аднойчы шынігамі (бог смерці ў японскай міфалогіі) па мянушцы Рукія Кучыкі трапляе ў дом Ічыга, гонячыся за «пустым» (моцным злым духам). У ходзе бою Рукія атрымаў цяжкае раненне, і таму ён вырашае перадаць частку сваіх паўнамоцтваў Ічыга, ператварыўшы яго ў шынігамі.
Родзінскі раён
Родзінскі раён (Ро́динский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Утвораны ў 1924 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Родзіна, размешчанае за 320 км ад Барнаула.
Геаграфія
Раён размешчаны на захадзе края. Рэльеф раўнінны (Кулундзінская нізіна, пачатак Прыобскага плато). Здабываецца — пясок, гліна.
Плошча — 3118 км². Клімат рэзка кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −17,7 °C, ліпеня +20,5 °C. колькасць атмасферных ападкаў — 320 мм. На тэрыторыі раёна размешчаны азёры: Цюменцаўскае, Жураўлінае, працякаюць рэкі Кучук, Сідараўка. Глебы — паўднёвыя цёмна-каштанавыя чарназёмы. Расліннасць — стэпавае разнатраўе, ціпчакі, кавыль.
Rattus losea
Rattus losea — від пацукоў, сямейства мышыных.
Выяўлены ў Кітаі, Лаосе, В'етнаме, Тайвані і Тайландзе.
Дом па вуліцы Леніна, 19 (Пінск)
Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя з цэглы. У будынку размешчана гандлёвая ўстанова.
Архітэктура
Двухпавярховы Г-падобны ў плане будынак выходзіць на вуліцу Леніна кароткім тарцавым фасадам з уязной аркай на першым паверсе. Кампазіцыя фасада асіметрычная. Над аркай лучковай формы размешчаны паўкруглы эркер з паўцыркульным франтонам над ім. У рытмічнай групоўцы праёмаў і дэкоры выкарыстаны элементы стылю мадэрн. Галоўны ўваход размешчаны з вуліцы, уваход на другі паверх — з боку двара з асобнай лесвічнай клеткай.
Гомельскі дэканат
Гомельскі дэканат — дэканат Пінскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Буякоўская сядзіба
Буякоўская сядзіба — колішняя сядзіба ў в. Буякі Брэсцкага раёна.
Гісторыя
Старадаўні маёнтак роду Юзафовічаў, Сапегаў, Тышкевічаў, Шуйскіх і іншых гаспадароў. Паводле пісьмовых крыніц, у XVI—XVII стст. фальварак меў назву Бенякі. Размяшчалася сядзіба побач з в. Буякі, за 2 км на поўнач ад в. Хабы. Разам з маёнткамі Навасады, Булькова, Шэбрын, Пугачова і інш. фальварак Буякі ўваходзіў у Берасцейскае войтаўства.
Паводле даследавання, фальварак Буякі вядомы з 1510 г. Ён разам з Вістычамі і Курніцай належаў роду Абрамовічаў — Юзафовічаў. Вядома таксама, што ў 1512 г. маёнтак Буякі разам з Курніцай, Скорбічамі, Збірагамі, Канюхамі, Блоткамі выкупіў Іван Сапега. У 2-й палове XVI ст. гаспадаром маёнтка стаў Юрый Тышкевіч, жанаты з Ганнай Львоўнай Катовіч. Акрамя Буякаў Юрый Тышкевіч набыў маёнткі Вістычы і Курніцу, што пацвярджаецца лістом Юрыя Васілевіча, ваяводы берасцейскага, які быў напісаны ім у 1567 г. На працягу XVII—XIX стст. змянілася мноства гаспадароў маёнтка. Апошнім уладальнікам да 1939 г. тут быў Стэфан Райскі.
Пасля Другой сусветнай вайны парк быў знішчаны разам з домам і ўсімі гаспадарчымі пабудовамі. Захаваліся толькі сажалка і адзінкавыя дрэвы колішняга парку.
Архітэктура
Разам з будаўніцтвам сядзібнага дома быў закладзены невялікі пейзажны парк плошчай каля 3 га, у асноўным з дрэў мясцовых парод. Уздоўж паўднёвага берага канала была высаджана ліпавая алея (захаваліся толькі адзінкавыя дрэвы). Ад сядзібы цераз канал быў перакінуты масток. На другім беразе канала быў насыпаны штучны капец вышынёй каля 5 м, на якім стаяла летняя альтанка. У паўночна-ўсходняй частцы парку захаваліся адзінкавыя дрэвы дуба. Насупраць галоўнага ўвахода ў дом размяшчаўся сонечны гадзіннік.
На захад ад сядзібы за дарогай на в. Вочкі меўся сад і дзве сажалкі для гадоўлі рыбы.
Кліўленд
Кліўленд (Cleveland) — горад у Злучаных Штатах Амерыкі, у штаце Агая. Галоўны горад акругі Каяхога (анг. Cuyahoga), другі па велічыні горад штата Агая. Размешчаны на паўднёвым беразе возера Эры, на рацэ Каяхога, прыблізна за 100 км на захад ад мяжы са штатам Пенсільванія.
Гісторыя
Заснаваны ў 1796 годзе і названы ад імя генерала Мозеса Кліўленда (Moses Cleaveland), але ў выніку памылкі друку ў мясцовай газеце літара «а» ў назве горада была прапушчана. Так паўстала назва горада.
Горад стаў прамысловым цэнтрам з разгалінаванай сеткай каналаў і чыгунак. Нягледзячы на тое, што заняпад цяжкай прамысловасці нанёс цяжкі ўдар гораду, Кліўленду ўдалося дыверсіфікаваць сваю эканоміку. Цяпер горад развівае фінансавыя, страхавыя і медыцынскія паслугі. Кліўленд займае адно з першых месцаў у краіне па якасці аказваемых медыцынскіх паслуг.
Дэмаграфічныя дадзеныя
Па дадзеных перапісу 2000 года насельніцтва горада склала 478.403 чалавека. Па гэтым паказчыку Кліўленд займае 2-е месца ў штаце Агая і 33-е месца па краіне ў цэлым. Насельніцтва Кліўленда з усімі прыгарадамі складае 2.250.871 чалавек. Па гэтым паказчыку Кліўленд займае першае месца ў штаце Агая і 23-е месца па краіне ў цэлым.
Рэлігія
У горадзе знаходзіцца царква Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы. На могілках Рыверсайд, дзе пахаваны Аўген Каханоўскі (1912—1987), Іна Рытар (1906—1997), Сяргей Карніловіч (1928—1993) і іншыя беларусы, пастаўлены памятны знак у гонар Абраза Маці Божай Жыровіцкай.
Гарады-пабрацімы
У Кліўленда 20 гарадоў-пабрацімаў :
Ігар Паўлавіч Кананчук
Ігар Паўлавіч Кананчук (нар., г. Клімавічы, Магілёўская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Біяграфія
Скончыў Гомельскі кааператыўны інстытут па спецыяльнасці «Эканоміка гандлю».
Працаваў інструктарам па гандлі Слаўгарадскага раённага спажывецкага таварыства; загадчыкам вытворчасці грамадскага харчавання Клiмавiцкага раённага спажывецкага таварыства; старшынёй праўлення Курманаўскага спажывецкага таварыства Мсціслаўскага райспажыўсаюза; намеснікам старшыні праўлення па гандлі, старшынёй праўлення Чавускага райспажыўсаюза Магілёўскай вобласці; старшынёй гарадскога спажывецкага таварыства, дырэктарам гарадскога рознічнага гандлёвага прадпрыемства Касцюковіцкага райспажыўсаюза; дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Касцюковіцкі малочны завод»; дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Магілёўскі малочны камбінат», дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Бабушкина крынка», дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Бабушкина крынка» — кіруючая кампанія холдынга "Магілёўская малочная кампанія «Бабушкина крынка».
З’яўляўся дэпутатам Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў 27-га склікання.
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Айчыны ІІІ ступені.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку.
Уборкі (прадмесце)
Гістарычныя Уборкі — раён сучасных вуліц Магілёўскай — Вакзальнай — Рабкораўскай — Талстога і іншых. Гэтыя вуліцы паўсталі ў канцы XIX — пачатку XX ст. у сувязі з пракладкай чыгуначнай лініі і будаўніцтвам двух вакзалаў.
На захадзе ад Уборак месцяцца Грушаўка і Добрыя Мыслі, на поўначы — Пляшчанка, на ўсходзе — Ляхаўка, на паўднёвым усходзе — прадмесце Серабранскія Млыны, на поўдні — Сенажаны.
Гісторыя
Прадмесце пачало актыўна забудоўвацца ў 1870-я гады ў сувязі з будаўніцтвам чыгункі. Паблізу знаходзіўся Немаршанскі гай, які разам з вялікім Ляхаўскім гаем, паводле беларускага падарожніка і краязнаўцы Паўла Шпілеўскага, быў слаўны сваімі маёўкамі (майскімі гуляннямі). Мяркуецца, што менавіта адсюль і пайшла назва ўрочышча «Боркі» або «Уборкі», што значыць каля бору, лесу. У пачатку XX ст. Уборкі ўваходзілі ў чацвертую паліцэйскую часць горада. Паміж чыгункамі ва Уборках праходзілі Вакзальная (захавалася яе траса), Малагеоргіеўская (Талстога), 2-я Сяргееўская (Рабкораўская). Сёння можна ўбачыць кавалкі вуліц прадмесця і за чыгункамі: гэта — вуліцы Прыгожая, Слонімская, Барысаўская (Студэнцкая).
Прадмесце вельмі хутка забудоўвалася, і гарадскія ўлады не паспявалі правяраць адпаведнасць новых будынкаў і вулачак праектнаму плану. У выніку чаго з’явіліся пэўныя праблемы з праездам па тэрыторыі раёна.
Сучаснасць
Да нашага часу гарадскія ўлады знеслі бальшыню драўляных будынкаў, аднак захаваліся асобныя пабудовы канца XIX — пачатку XX стст. Тапонім Уборкі ніяк не пазначаны на сучаснай карце Мінска, арыенцірамі межаў колішняга прадмесця з’яўляюцца сучасныя вуліцы Талстога, Маскоўская і Магілёўская.
Іван Уладзіміравіч Мандрык
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры (спецыяльнасць «Фізічная культура і спорт», 1968), Мінскую вышэйшую партыйную школу (1971), Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (аспірантура, 1981). Працаваў у Чыгуначным раённым камітэце ЛКСМБ г. Віцебска, Чыгуначным раённым камітэце КПБ г. Віцебска, Віцебскім абласным камітэце КПБ, Міжнародным інстытуце працоўных і сацыяльных адносін (Віцебскі філіял; 1994—2009, дырэктар), Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава (1980—1996 і 2010—2020, прафесар кафедры гісторыі і культурнай спадчыны).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя Беларусі савецкага перыяду; развіццё чыгуначнага транспарту ў Беларусі (1966—1990); гісторыя, тэорыя і практыка прафсаюзнага руху; палітычныя партыі ў грамадскай сістэме.
Rattus lugens
Rattus lugens — від пацукоў, сямейства мышыных.
Алена Уладзіміраўна Хрусталёва
Алё́на Уладзі́міраўна Хрусталё́ва (нар., Краснаярск) — казахстанская (раней — расійская і беларуская) біятланістка, удзельніца Алімпійскіх гульняў 2010 года ў Ванкуверы, Алімпійскіх гульняў 2002 года, трохразовая чэмпіёнка Еўропы. Сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2010 у Ванкуверы ў індывідуальнай гонцы на 15 км, Заслужаны майстар спорту Расіі, заслужаны майстар спорту Рэспублікі Казахстан.
Rattus lugens
Выяўлены толькі ў Інданезіі.
Алена Уладзіміраўна Хрусталёва
Спартыўная кар’ера
Да таго, як займацца біятлонам, Алёна займалася са сваім бацькам лыжамі. Бацька Алёны, калі ёй было 11 гадоў і яна яшчэ вучылася ў Краснаярску, вырашыў аддаць дачку ў біятлон, так як трэнеры, якія працавалі ў лыжных гонках, не спадабаліся яму з-за жорсткай сістэмы навучання. Першым яе настаўнікам у біятлоне быў Віктар Іванавіч Ермакоў.
Да сезону 2000/01 і ў сезоне 2002/03 — 2006/07 выступала за Расію, у сезоне 2001/02 — за Беларусь.
З 2006 года Алёна Хрусталёва выступае за Казахстан, атрымала грамадзянства Рэспублікі Казахстан. Пасля пераезду ў Алматы яна стала трэніравацца з трэнерамі Віктарам Смірновым і Мікалаем Зелянковым.
У 2007 годзе Алёна Хрусталёва стала двухразовым прызёрам Азіяцкіх гульняў 2007 года ў складзе зборнай Казахстана.
За сваю кар’еру Алёна чатыры разы трапляла ў дзесятку лепшых на этапах Кубка свету, у тым ліку стала шостай у індывідуальнай гонцы на чэмпіянаце свету 2009 года.
Найробі (правінцыя)
Найробі (Nairobi Province) — адна з васьмі правінцый Кеніі, якая размяшчаецца ў цэнтральнай частцы краіны, з'яўляецца самай маленькай правінцыяй краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Найробі. Плошча — 693 км², насельніцтва складае 2 982 226 чалавек (на 2007 год).
Алена Уладзіміраўна Хрусталёва
Спартыўная кар’ера
У лістападзе 2009 года, напярэдадні XXI зімовых Алімпійскіх гульняў у Ванкуверы, Алёна знялася ў адкрытай фотасесіі для друкаванага выдання — казахстанскага выпуску «men's Health», што прывяло да скандалу.
Алёна адзначыла, што па прычыне стомленасці пасля бліскучых для яе Азіяцкіх гульняў 2011 года, была вымушана прапусціць сезон 2011/2012 года.
Алёна і галоўны трэнер зборнай, Андрэй Галаўко, адзначылі, што будуць разглядаць сезон 2012/2013 як эксперыментальны і засяродзяцца на чэмпіянаце свету ў Нове-Места.
Алімпійскія гульні 2010 года ў Ванкуверы
13 лютага заняла 5-е месца ў спрынтарскай гонцы на 7,5 км з вынікам 20 хвілін 19,6 секунды. 16 лютага заняла 11-е месца ў гонцы пераследвання на 10 кіламетраў з чатырма агнявымі рубяжамі з вынікам 31 хвіліна 42 секунды і трыма промахамі. 18 лютага былі разыграны алімпійскія медалі ў індывідуальнай гонцы на 15 км. На першым рубяжы Алёна адстралялася без промахаў, адстаючы ад лідара Туры Бергер на 15 секунд (13 пазіцыя). На другой стральбе першай зноў ішла Бергер, за яе Хрусталёва (+36), дынаміка — 15 секунд на крузе. На трэцім агнявым рубяжы яны зноў не прамахнуліся, на чацвёртым — Бергер зрабіла адзін промах, але дзякуючы выдатнай хуткасці стала алімпійскай чэмпіёнкай, Хрусталёва фінішавала другой з адставаннем 20,7 секунд і заваявала сярэбраны медаль.
22 лютага Хрусталёва прыняла ўдзел у фінале гонак з мас-старту на 12,5 км, дзе заняла 27-е месца, з адставаннем ад заняўшай першае месца Магдалены Нойнер +3,19.6 с, прамазаўшы 5 раз (2-2-1-0). У той жа дзень у Алімпійскай вёсцы Уістлера Алёну Хрусталёву з сярэбраным медалём павіншаваў віцэ-міністр турызму і спорту Казахстана Талгат Ермягіяеў, ёй былі ўручаны 5 тысяч долараў ЗША, а яе настаўніку — Віктару Смірнову — 3 тысячы долараў ЗША.
Джо Райт
Джо Райт (Joe Wright; нар., ) — брытанскі кінарэжысёр.
Гэры (Індыяна)
Гэры (Gary) — горад у штаце Індыяна, ЗША.
IC 5101
IC 5101 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.