cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аўраам Іванавіч Мельнікаў
Біяграфія
Выхоўваўся з 1795 па 1806 у Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў, адным з яго настаўнікаў быў А. Д. Захараў. Скончыўшы яе курс з вялікім залатым медалём, быў адпраўлены ў 1808 годзе за мяжу, у якасці.
У Рыме вывучаў старажытныя помнікі і за цудоўную рэстаўрацыю Капіталійскіх лазняў абраны ў члены Акадэміі Святога Лукі. Па вяртанні сваім у 1811 годзе ў Санкт — Пецярбург стаў выкладаць архітэктуру ў Акадэміі мастацтваў і праз некалькі гадоў пасля таго паступіў таксама на службу ў. Прыняўшы ўдзел у абвешчаным неўзабаве па заканчэнні Айчыннай вайны конкурсе па стварэнні праекта храма Хрыста Збавіцеля ў Маскве, ён ганараваўся 1-й прэміі, але яго праект не быў прыняты да выканання, паколькі імператару Аляксандру I больш спадабаўся містычны праект жывапісца, якому і даручана пабудова, якая скончылася, як вядома, вельмі жаласна. Не пашчасціла Мельнікаву і на конкурсе па перабудове Ісакіеўскага сабора ў Санкт-Пецярбургу, хоць і тут яго праект быў прызнаны за найлепшы: імператар зацвердзіў праект Агюста Манферана.
Сваёй стараннасцю ў выкладчыцкай дзейнасці Мельнікаў значна падняў і пасунуў наперад архітэктурную справу ў Расіі. У 1812 ён быў ганараваны звання акадэміка, у 1818 — прафесара 2-й ступені, у 1831 — прафесара 1-й ступені; у тым жа годзе яму даручана пасада рэктара, у якой ён быў зацверджаны ў 1843 годзе. У 1851 годзе ўзведзены ў званне заслужанага рэктара.
Па сваім кірунку ён належыць да апошніх прадстаўнікам класіцызму, ці дакладней, так званага стылю імперыі (ампір). Менавіта яго класіцыстычны праект Екацярыніскай царквы ля Калінкіна моста стаў ахвярай імкнення Мікалая I да стварэння «руска-візантыйскага стылю». Зрэшты, пасля Мельнікаў аддаў яму даніну пры праектаванні званіцы ў Яраслаўлі.
Працы
Найважнейшае збудаванне Мельнікава — на Мікалаеўскай вуліцы ў Санкт-Пецярбургу (1820—1827).
1833—1835 гады: кіраваў, па яго праекце былі перароблены купалы і зводы царквы.
З іншых яго пабудоў, створаных збольшага ім самім, збольшага пабудаваных іншымі архітэктарамі па яго праектах, варта адзначыць:
Мельнікаў шмат працаваў у Наваросіі па замове тагачаснага генерал-губернатара краю М. С. Варанцова. Тут ён спраектаваў:
Работы на Беларусі: Свята-Ушэсцеўская царква ў в. Мазалава, царква ў Рэчыцы (1840-я гады, не захавалася), праект духоўнай семінарыі ў Мінску (1839, пасля перабудовы ў 1950—1953 сувораўскае ваеннае вучылішча).
Паводле яго малюнкаў узведзены помнік Дзяржавіну ў Казані. Ім жа ў пачатку 1830-х гадоў прыбудаваны бабінец да Уладзімірскай, што ў Прыдворных слабодах, царквы ў Санкт-Пецярбургу.
Сцяг Квебека
Сцяг Квебека (Drapeau du Québec) — адзін з сімвалаў канадскай правінцыі Квебек, Канада.
Апісанне
Сцяг Квебека (вядомы пад неафіцыйных назвай Fleurdelisé) быў прыняты 21 студзеня 1948 г. і ўяўляе сабой сіняе прамавугольнае палотнішча з белым прамым крыжам. У кожным сінім прамавугольніку намаляваная геральдычная лілея (флёр-дэ-ліс). Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 2:3.
Аўраам Іванавіч Мельнікаў
Працы
З праектаў Мельнікава, не прыведзеных у выкананне, заслугоўвае ўвагі, звыш вышэйзгаданых конкурсных, манумент у памяць імператрыцы Марыі Фёдараўны (1828).
Сянько
Сянько — беларускае прозвішча.
Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін
Уладзі́мір Уладзі́міравіч Пу́цін (Влади́мир Влади́мирович Пу́тин; нар., Ленінград) — прэзідэнт Расійскай Федэрацыі (2000—2008 і з 2012), прэм’ер-міністр Расійскай Федэрацыі (1999—2000 і 2008—2012).
17 сакавіка 2023 года Другая палата папярэдняга разбору Міжнароднага крымінальнага суда (Нідэрланды), удзел у якім бралі 123 дзяржавы, выдала загад на арышт Уладзіміра Пуціна і расійскай упаўнаважанай у правах дзіцяці Марыі Львовай-Бяловай. На падставе разгляду заявы пракуратуры ад 22 лютага суддзі палічылі абодвух падазраванымі ў высылцы ўкраінскіх дзяцей з захопленых земляў Украіны ў Расію, што складала ваеннае злачынства.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ленінградзе (цяпер Санкт-Пецярбург). Згодна з уласным адказам падчас перапісу насельніцтва, рускі паводле нацыянальнай прыналежнасці.
Бацька — Уладзімір Спірыдонавіч Пуцін (23.02.1911 — 02.08.1999), служыў на падводным флоце, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, пасля вайны працаваў на заводзе. Маці — Марыя Іванаўна Пуціна (народжаная Шаломава) (17.10.1911 — 06.07.1998), паходзіла з вёскі Зарэчча, дзе і пазнаёмілася з Уладзімірам Спірыдонавічам. Дзед Уладзіміра Пуціна — Спірыдон Іванавіч (19.12.1879—8.03.1965), працаваў кухарам Леніна і Сталіна. Прадзед па бацькоўскай лініі — Іван Пятровіч Пуцін, ураджэнец вёскі Памінава Цвярской вобласці. Продкі У. У. Пуціна па бацькаўскай і мацярынскай лініі (Пуціны, Шаломавы, Чурсанавы, Буянавы, Фаміны і іншыя) на працягу па меншай меры 300 гадоў былі сялянамі Цвярскога павета. Найбольш ранні вядомы продак У. У. Пуціна згаданы ў 1627—1628 гадах у Пісцовай кнізе Цвярскога павета. Гэта Якаў Нікіцін — бабыль вёскі Барадзіно прыходу вёскі Тургінава, вотчыны баярына Івана Нікіціча Раманава, дзядзькі цара Міхаіла Фёдаравіча.
У кнізе «От первого лица» («Ад першай асобы»), біяграфіі Пуціна паводле яго інтэрв’ю ў расійскай прэсе, распавядаецца пра бедныя гады дзяцінства будучага прэзідэнта, праведзеныя ў камунальнай кватэры.
У 1975 годзе скончыў юрыдычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта і паступіў на службу ў Камітэт дзяржаўнай бяспекі СССР, з 1985 па 1990 год працаваў агентам савецкай разведкі ў ГДР (Усходняй Германіі). Пад прыкрыццём займання пасады кіраўніка Дома савецка-германскага сяброўства ў Дрэздэне загадваў у КДБ сачэннем за савецкімі студэнтамі ў ГДР.
У 1990 годзе вярнуўся ў Расію, працаваў памочнікам рэктара Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта па міжнародных пытаннях, потым — дарадцам старшыні Ленінградскага Савета (гарадскі заканадаўчы сход) вядомага расійскага дэмакрата Анатоля Сабчака.
У чэрвені 1991 года Пуцін быў прызначаны старшынёй Камітэта па Знешніх Сувязях мэрыі (бурмістарства) Санкт-Пецярбурга. На гэтай пасадзе ён займаўся прыцягненнем у горад замежных інвестыцый, адкрыцця сумесных прадпрыемстваў. Пуцін быў куратарам стварэння ў Пецярбургу валютнай біржы, пры яго судзеянні (як кажуць, з дапамогай яго кантактаў у былым савецкім КГБ і ўсходнегерманскай Stasi) было адчынена прадстаўніцтва BNP-Dresdner Bank. Адначасова з 1994 года Пуцін быў першым намеснікам старшыні ўрада Санкт-Пецярбурга.
У жніўні 1996 года пачалася «маскоўская» кар’ера Уладзіміра Пуціна — ён быў прызначаны намеснікам упраўляючага справамі прэзідэнта Расіі. У сакавіку 1997 года Пуцін прызначаны намеснікам кіраўніка адміністрацыі прэзідэнта, начальнікам галоўнага кантрольнага ўпраўлення прэзідэнта РФ. З мая 1998 года Пуцін — першы намеснік кіраўніка адміністрацыі прэзідэнта Расіі.
Наступным моцным узлётам пецярбурскага палітыка было прызначэнне яго дырэктарам ФСБ — расійскай спецслужбы. З сакавіка 1999 года Пуцін стаў сакратаром Савета Бяспекі Расіі.
Першае прэм’ер-міністарства
У жніўні 1999 года прэзідэнт Расіі Барыс Ельцын прызначыў Уладзіміра Пуціна прэм’ер-міністрам Расіі. 31 снежня 1999 года Ельцын сышоў у адстаўку і Пуцін стаў выканаўцам абавязкаў прэзідэнта да наступных выбараў.
Першы прэзідэнцкі тэрмін
26 сакавіка 2000 года былі праведзеныя прэзідэнцкія выбары, у якіх Пуцін перамог у першым туры.
Уладзімір Пуцін з самога пачатку дасягнуў шалёнай папулярнасці ў расійскім грамадстве дзякуючы свайму іміджу маладога, энергічнага прэзідэнта-спартсмена на фоне старога і хворага Барыса Ельцына. З пункту гледжання сваёй палітычнай платформы Пуцін здолеў аб’яднаць вакол сябе прыхільнікаў часам дыяметральна супрацьлеглых ідэй. Для дэмакратаў ён быў колішнім сябрам і паплечнікам Анатолія Сабчака і, мяркуючы па прамовах маладога прэзідэнта, прыхільнікам далейшых і больш радыкальных дэмакратычных і рынкавых рэформ. Для кансерватараў і нацыяналістаў Пуцін быў сімвалам адраджэння «Вялікай Расіі», новым «правадыром».
Адным з першых рашэнняў Пуціна было прыняцце новага гімна на музыку гімна СССР і зацверджанне чырвонай савецкай харугвы для расійскага войска. У 2004 годзе Пуцін назваў распад Савецкага Саюза «найбуйнейшай геапалітычнай катастрофай стагоддзя».
Прадстаўнікі палітычнай эліты ельцынскай эпохі паступова выціскаліся з улады. За махінацыі пачалося пераследаванне буйных бізнесменаў-алігархаў Барыса Беразоўскага і Уладзіміра Гусінскага. 24 лютага 2004 года, менш чым за месяц да парламенцкіх выбараў, Пуцін звольніў з пасады прэм’ер-міністра Міхаіла Касьянава, прадстаўніка эліты ельцынскага часу, і прызначыў на яго пазіцыю дыпламата Міхаіла Фрадкова.
У 2003 годзе быў сарваны гешэфт па зліцці нафтавых кампаній «ЮКОС» і «Сибнефть», у выніку якога меў бы з’явіцца найбуйнейшы ў свеце нафтавы канцэрн. Быў арыштаваны кіраўнік «ЮКОС» Міхаіл Хадаркоўскі, пачаўся працэс знішчэння гэтай некалі найбуйнейшай і найбольш паспяховай расійскай карпарацыі.
У сферы знешняй палітыкі Пуцін узяў курс на ўзмацненне адносін з краінамі СНД з мэтай стварэння процівагі пашыраючымся НАТА і ЕС, да якіх далучыліся многія краіны цэнтральнай і ўсходняй Еўропы і пачалі далучацца краіны былога СССР. Разам з лідарамі Еўрапейскага Саюза Пуцін асудзіў амерыканскую кампанію ў Іраку. Увогуле, прэзідэнт падтрымлівае добрыя, «сяброўскія» адносіны з прэзідэнтам ЗША Джорджам Бушам, нямецкім канцлерам Герхардам Шродэрам, італьянскім прэм’ерам Сільвіа Берлусконі.
За Пуцінам працягнулася і ўзмацнілася расійская актыўнасць у Чачні. Міжнародныя праваабарончыя арганізацыі сведчаць пра ўзмацненне парушэнняў правоў чалавека ў паўночна-каўказскай рэспубліцы.
Другі прэзідэнцкі тэрмін
14 сакавіка 2004 года Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін 71% выбаршчыкаў быў у першым туры абраны на другі тэрмін прэзідэнцтва. Як і на парламенцкіх выбарах некалькі месяцаў да гэтага, зноў па Расіі ішла актыўная кампанія на карысць Пуціна. Расійская канстытуцыя не дазваляе адной асобе займаць пасаду прэзідэнта больш, чым два тэрміны запар, таму Пуцін не мае права балатавацца на выбарах у 2008 годзе.
13 верасня 2004 года, з нагоды крызы з закладнікамі ў Беслане і тэрарыстычных актаў у Маскве, Пуцін пачаў рэформу дзяржаўнага кіравання, у ходзе якой былі адмененыя выбары губернатараў расійскіх рэгіёнаў. Гэты крок быў многімі раскрытыкаваны, у тым ліку Міхаілам Гарбачовым як адступ ад прынцыпаў дэмакратыі і вяртанне да цэнтралізацыі ўлады, як за савецкім часам. Разам з гэтым былі ўскладненыя ўмовы праходу незалежных дэпутатаў у Дзяржаўную Думу.
Падчас прэзідэнцкіх выбараў ва Украіне ў канцы 2004 года Пуцін двойчы наведваў Украіну з мэтай падтрымаць кандыдата ад улады Віктара Януковіча і адзіны разам з прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам павіншаваў Януковіча з перамогай у выбарах.
29 лістапада 2006 года падтрымаў дактрыну.
Другое прэм’ер-міністарства
8 мая 2008 года пасля заканчэння прэзідэнцкіх паўнамоцтваў зноў стаў прэм’ер-міністрам Расіі.
Трэці прэзідэнцкі тэрмін
Атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах 2012 года і ў трэці раз заступіў на пасаду Прэзідэнта Расіі.
Чацвёрты прэзідэнцкі тэрмін
Перамог на прэзідэнцкіх выбарах 18 сакавіка 2018 года, атрымаўшы 76,69% галасоў выбаршчыкаў.
Падтрымаў рэжым Лукашэнкі ў Беларусі, калі той учыняў забойствы і масавыя катаванні беларусаў падчас здушэння пратэстаў супраць фальсіфікацыі выбараў у 2020—2021 гадах. 26 мая 2021 года Аляксандр Лукашэнка заявіў, што Пуцін тэлефанаваў і прасіў у яго прабачэння за тое, што без дазволу абмяркоўваў Беларусь з прэзідэнтам ЗША Джо Байдэнам.
4 чэрвеня 2021 года заявіў, што не ведае, хто такі Раман Пратасевіч, але не супраць, каб той і далей змагаўся з рэжымам Лукашэнкі :
У кастрычніку 2021 года вядоўца тэлеканала СТБ Яўген Пуставы заявіў, што Лукашэнка «адзіны прэзідэнт, які не хаваўся ад народа па бункерах, а ад міністраў і журналістаў з дапамогай тэлеканферэнцый». Таксама, паводле яго слоў, у Беларусі «абышлося без лакдаўнаў, без бяздумнага каранціну». У яшчэ адной рэпліцы пра Лукашэнку Пуставы адзначыў, што ў беларускага аўтарытарнага лідара «''бяссонныя ночы і перажыванні адбіваліся на твары. Ботаксам не карыстаецца''». Гэтыя рэплікі падобныя на простую адсылку да Уладзіміра Пуціна, хоць сам Пуставы неўзабаве заявіў, што не меў Пуціна на ўвазе, лічыць яго «красунчыкам» і выступае за саюз з Расіяй.
24 лютага 2022 года абвясціў пра пачатак уварвання ва Украіну.
Рознае
З маладосці займаўся дзюдо. Пуцін з’яўляецца кандыдатам эканамічных навук, свабодна валодае нямецкай і англійскай мовамі. Да 2013 году быў жанаты з Людмілай Пуцінай, у мінулым настаўніцай нямецкай мовы. Мае дзвюх дачок — Кацярыну (нар. 1985) і Марыю (нар. у 1986).
Эльвіра Анатольеўна Алейнікава
Эльвіра Анатольеўна Але́йнікава (у дзявоцтве Нікалаева; нар., г. Мінск, БССР) — беларускі музыказнавец, музычны крытык. Кандыдат мастацтвазнаўства (1990), дацэнт (2005).
Біяграфія
Скончыла ў 1980 годзе аддзяленне музыказнаўства Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі імя А. У. Луначарскага па класе Н. Юдзеніч. У 1980—1983 гадах выкладала гістарычна-тэарэтычныя дысцыпліны ў Гродзенскім музычным вучылішчы.
У 1986 годзе скончыў аспірантуру Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору імя К. Крапівы АН БССР пад кіраўніцтвам Г. Куляшовай. У 1986—1988 гадах навуковы кіраўнік аддзела музычнага мастацтва ІМЭФ АН БССР, у 1988—1991 гадах член рэпертуарнай калегіі, музычны рэдактар Упраўлення па справах мастацтваў Міністэрства БССР; з 1991 года старэйшы выкладчык кафедры гісторыі музыкі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, з 2005 — загадчыца кафедры гісторыі музыкі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Член Беларускага саюза кампазітараў з 1992 года, член Беларускага саюза музычных дзеячаў з 2006 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы ахопліваюць праблемы айчыннай музыкі, сінтэзу мастацтваў, кампаратывістыкі, творчасць рускіх, замежных, сучасных кампазітараў Беларусі і беларускага замежжа. Вывучае сучасныя глабалізацыйныя працэсы, якім супрацьпастаўляе ідэі ўзаемадзеяння і дыялогу культур, сакралізацыі сучаснай культурнай прасторы.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Мінскага гарадскога савета дэпутатаў (2003), Ганаровымі граматамі Міністэрства культуры Беларусі (2008, 2016), Ганаровым знакам Міністэрства культуры Беларусі (2010), Граматай Міністэрства адукацыі Беларусі (2012), лаўрэат Першай прэміі Спецыяльнага фонду Прэзідэнта РБ па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў (2013).
Ляхаўцы (Маларыцкі раён)
Ля́хаўцы (, Ляховцы) — аграгарадок у Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Макранскага сельсавета.
Тэрама
Тэрама (Teramo) — горад у італьянскім рэгіёне Абруца, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі.
Ляхаўцы (Маларыцкі раён)
У 1940—1954 гадах цэнтр Ляхавецкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 8 км ад горада Маларыта, за 60 км ад Брэста, на рацэ Рыта.
Славутасці
У вёсцы знаходзіцца Царква Нараджэння Божай Маці, пабудаваная ў 1713 годзе, а пасля перабудаваная ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
У межах вёскі знаходзіцца адзінкавая магіла часоў Вялікай Айчыннай вайны, якая занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як гісторыка-культурная каштоўнасць рэгіянальнага значэння.
Таксама ў вёсцы пабудавана Капліца Святога Мікалая, пабудаваная ў 1835 годзе, адкуль паходзіць самая ранняя з вядомых у Беларусі выяў «Нараджэння Маці Божай», якая спалучае традыцыйны варыянт іканаграфіі з фігурай праведнай Ганны, дзеў з дарункамі і сцэнай абмывання нованароджанай Марыі і сцэну «Ласканне Багародзіцы». Аўтар іконы — Маларыцкі майстар, якога адносяць да Заходнепалескай іканапіснай школы.
Гаеў
Гаеў — прозвішча.
Дэвіз Квебека
Je me souviens — афіцыйны дэвіз канадскай правінцыі Квебек, які перакладаецца з французскай мовы як «Я памятаю».
Паходжанне
У 1883 г. Эжэн-Эцьен Ташэ, памочнік камісара па каронным землям у Квебека і архітэктар правінцыйнага будынка парламента выбраў дэвіз, высечаны ў камяні пад гербам Квебека, які быў змешчаны над уваходнымі дзвярамі будынка парламенту. Дэвіз затым стаў афіцыйна выкарыстоўвацца, хоць герб не быў зацверджаны афіцыйна да 1939 г. .
Макс Аляксандравіч Дворжац
Макс Аляксандравіч Дворжац (, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне афтальмалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1935), прафесар (1936).
Біяграфія
Скончыў Варонежскі ўніверсітэт у 1919 годзе. У 1924-30 гадах у БДУ, у 1932-41 гадах у Мінскім медыцынскім інстытуце.
Загінуў у Мінскім гета.
Навуковая дзейнасць
Сфера навуковых інтарэсаў: прафілактыка траўмаў вачэй, этыялогія і лячэнне трахомы, арганізацыя дапамогі пры хваробах вачэй.
Дзмітраўскі сельсавет (Расонскі раён)
Дзмі́траўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Расонскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Сопіна.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Расонскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Дзмітрава. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Расонскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 верасня 1957 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гарбачэўскага (7 населеных пунктаў: Дварышча, Дзмітрава, Межава, Мікуленкі, Петракова, Сопіна і Шчунькі) і Альбрэхтаўскага (4 населеныя пункты: Глаты, Двор Чарэпіта, Фаміно і Чарэпіта) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў.
Фларын (манета)
Фларын (florenus, ад Фларэнцыя — «кветкавая») — залатыя манеты, якія з 1252 года чаканілі ў Фларэнцыі, адсюль і назва, а пазней у іншых краінах.
Ксавярова (Мінскі раён)
Ксавяро́ва (, Ксаверово) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
Дукат
Дукат (ducato) — назва залатых манет, якія ўпершыню пачалі чаканіць у Венецыі ў 1284 годзе і пазней сталі выпускаць у іншых краінах.
Пачатак чаканкі дуката
Нягледзячы на тое, што дукатам прынята зваць высакапробную залатую манету, спачатку дукат — гэта  срэбная манета.
Першы дукат (дукал) быў выпушчаны ў Сіцыліі ў 1140 годзе. На манеце быў намаляваны Хрыстос, а легенда абвяшчала SIT TIBI CHRISTE DATUS, QUEM TU REGIS ISTE DUCATUS («Гэтае княства, якім ты кіруеш, табе, Хрыстос, прысвячаецца»). Ад апошняга слова легенды адбылася назва манеты — дукат. У 1202 годзе ў Венецыі пачалі чаканіць срэбны дукат — гроса («матапан») з выявай на аверсе Хрыста на троне, на рэверсе — дож, які прымае з рук Святога Марка сцяг.
Нарэшце, у 1284 годзе ў Венецыі была выпушчана залатая манета, якая капіравала па вазе фларэнційскі фларын, але была арыгінальнага вонкавага выгляду.
На аверсе быў намаляваны Хрыстос у мандорле (ад mandorla — міндаліна, у хрысціянскім мастацтве — авальны німб, які атачае постаць Хрыста), на рэверсе — укленчаны дож, што прымае з рук святога Марка сцяг. Кругавая легенда паўтарала легенду на срэбным дукаце: SIT TIBI CHRISTE DATUS, QUEM TU REGIS ISTE DUCATUS.
Дукат важыў 3,5 г і чаканіўся амаль з чыстага золата (986-я проба).
Вага і якасць дуката захоўваліся нязменнымі на працягу больш чым 700 гадоў.
Распаўсюджванне дуката
У Венецыі дукат чаканіўся аж да падзення Рэспублікі ў 1797 годзе. Дзякуючы стабільнай вазе і якасці манеты, яна атрымала шырокае распаўсюджванне. Дукат выпускалі ледзь не ўсе еўрапейскія дзяржавы.
У Італіі, акрамя Венецыі, дукат чаканілі ў Рыме, Генуі, Мілане.
Дукат выпускалі ў Свяшчэннай Рымскай імперыі германскай нацыі, Нідэрландах, Рэчы Паспалітай, Іспаніі (для сваіх валадарстваў, уключаючы Фландрыю, Каралеўства Абедзвюх Сіцылій і Амерыку), Даніі, Швецыі, Францыі (для сваіх італьянскіх валадарстваў), Шатландыі (першая чаканка ў 1539 годзе; выпускалі таксама манеты траціна дуката і дзве траціны дуката), Швейцарыі і Ліхтэнштэйне, Расіі, пазней — у Румыніі, Сербіі, Югаславіі, Чэхаславакіі, на ўсходзе — у Канстанцінопаля.
З часам дукат выцесніў фларын у якасці эталоннай залатой манеты Еўропы.
Вядома тры асноўных тыпу дуката:
Выпускалі манеты ад 1/32 дуката да буйных манет у 100 дукатаў.
Манету ў 1/32 дуката ў XVIII стагоддзі выпускалі Нюрнберг і Рэгенсбург — гэта так званы «чэчэвічны дукат» вагай 0,1 г.
Дукат у Польшчы і Рэчы Паспалітай
У 1528 годзе кароль Жыгімонт I Стары ізноў выпусціў залаты дукат.
З той пары дукаты ў Польшчы, затым у Рэчы Паспалітай выпускалі рэгулярна.
Апошні залаты дукат — копія «галандскага» — быў адчаканены ў Польшчы ў 1831 годзе, падчас паўстання.
Дукат у Расіі
З XV стагоддзі венгерскія дукаты атрымалі шырокую распаўсюджанне ў Расіі. У выніку словам «венгерскі» сталі зваць любую залатую манету з вагай дуката, нават калі яна чаканілася ў самой Расіі.
У 1701 годзе расійскі імператар - Пётр I выпусціў аналаг дуката — чырвонец.
Сучасныя дукаты
Германскія дзяржавы выпускалі дукаты аж да стварэння Германскай імперыі (1871).
Аўстра-Венгрыя чаканіла дукат аж да 1914 года.
У 1920-36 гадах Аўстрыя чаканіла залатыя манеты 1 і 4 дуката з датай «1915».
Пасля Другой сусветнай вайны ў адпаведнасці з федэральным законам ад студзеня 1951 г. і чэрвеня 1964 г. Аўстрыя аднавіла выпуск залатых манет вартасцю ў 1 і 4 дуката з датай «1915».
У 1923—39 і 1978—82 гадах залатыя манеты ў 1, 2, 5 і 10 дукатаў чаканіла Чэхаславакія на манетным двары ў Крэмніцэ.
У цяперашні час выпуск залатых дукатаў працягваюць Аўстрыя і Нідэрланды.
Спасылкі
Гісторыя дуката (на англійскай мове)
Манрэальскі метрапалітэн
Манрэальскі метрапалітэн — сістэма гарадскога транспарту ў Манрэалі. Другі па памерах і загружанасці метрапалітэн у Канадзе пасля метрапалітэна Таронта. З моманту свайго адкрыцця ў 1966 годзе па 2006 год манрэальскі метрапалітэн перавёз больш за 6 мільярдаў пасажыраў. Таксама з'яўляецца найбуйнейшым у свеце цалкам падземным метрапалітэнам.
Манрэальскі метрапалітэн першы і адзін з нямногіх у свеце ў якім выкарыстоўваюцца цягнікі на шыннай хадзе, сумешчанай з традыцыйнай рэйкавай. Шырыня каляіны — 1435 мм.
Лебядзінец
Лебядзі́нец (, Лебединец) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
Шырыня каляі
Шырыня каляі — у чыгуначным транспарце, — адлегласць паміж унутранымі гранямі галовак двух паралельных рэек, якія складаюць чыгуначную каляю (або чыгуначны пуць).
З-за розных прычын шырыня каляі на розных чыгунках у розных краінах розная. Гэта стварае пэўныя перашкоды транспарціроўцы грузаў і перавозцы пасажыраў па чыгунках.
Для пераадолення гэтага ўжываць:
У гэтых мэтах на стыковачных пунктах, а часта і на дзясяткі кіламетраў у абодва бакі разам могуць быць чыгуначныя калеі рознай шырыні або сумешчаныя двайная каляя.
Каляя чыгунак краін былога СССР, Манголіі і Фінляндыі
З сярэдзіны XIX ст. стандартам на чыгунках Расійскай імперыі, пазней —СССР і Фінляндыі, а пасля і Манголіі, была выбрана шырыня каляі 1524 мм (5 англійскіх футаў). З мая 1970 года да пачатку 1990-х гадоў чыгункі СССР былі пераведзены на каляіну 1520 мм. Гэта было зроблена каб павялічыць стабільнасць каляя пры эксплуатацыі грузавых цягнікоў.
Юрый Аляксеевіч Сянько
Юрый Аляксеевіч Сянько (, в. Даўгінава, , Гродзенская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэта (2014 —2020)
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1967 годзе. У 1992 годзе скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы, у 2006 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў інспектарам, старшым інспектарам, галоўным інспектарам, начальнікам аддзела, намеснікам начальніка Гродзенскай рэгіянальнай мытні. З 2002 па 2011 год быў начальнікам Гродзенскай рэгіянальнай мытні, з 2011 года — начальнікам Мінскай рэгіянальнай мытні.
6 лістапада 2014 года быў прызначаны на пасаду старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. , а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе старшыні камітэта
19 лістапада 2020 года прызначаны паслом Беларусі ў Кітаі.
Парламенцкія выбары ў Грэнландыі (1991)
Парламенцкія выбары ў Грэнландыі — выбары ў парламент Грэнландыі, якія прайшлі 5 сакавіка 1991 г. Па выніках выбараў сацыял-дэмакратычная партыя Наперад перамагла набраўшы
Вынікі
Вынікі выбараў у парламент Грэнландыі, якія прайшлі 5 сакавіка 1991 г. !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=2|Партыі !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Галасы !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Мандаты !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% +/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Места +/−
Прывольны
Прыво́льны (, Привольный) — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
Каралін Сегер
Сара Каралін Сегер (Sara Caroline Seger; нар. 19 сакавіка 1985) — шведская футбалістка, паўабаронца Русенгорд і жаночай зборнай Швецыі па футболе. У 2009 і 2019 гадах стала найлепшай шведскай футбалісткай.
Клубная
Сегер з 2005 па 2009 гады выступала ў складзе футбольнага клуба «Лінчэпінг». У клубе футбалістка стала капітанам каманды. За ўсе сезоны, праведзеныя Сегер у камандзе, «Лінчэпінг» не апускаўся ніжэй за чацвёртае месца ў «Дамалсвенскане». Найлепшымі вынікамі клуба сталі чэмпіёнства ў сезоне 2009 года і другое месца ў сезоне 2008 года.
У снежні 2009 года Сегер падпісала трохгадовы кантракт з амерыканскім клубам «Філадэльфія Індэпендэнс». Яе першы сезон у складзе новай каманды стартаваў у красавіку 2010 года. У 2011 годзе Сегер перайшла ў іншы амерыканскі клуб «Вестэрн Нью-Ёрк Флэш».
У гэтым жа годзе футбалістка вяртаецца ў Швецыю — пераходзіць у склад клуба «Мальмё». У 2012 годзе перайшла ў ФК «Цюрэсо».
Сегер ажыццявіла свой пераход у французскі ПСЖ у чэрвені 2014 года, падпісаўшы двухгадовы кантракт. Гэты трансфер ажыццявіўся пасля таго, калі «Цюрэсо» пакінуў вышэйшую лігу і вызваліў ўсіх сваіх гульцоў.
2 ліпеня 2016 года французскі Ліён абвясціў аб падпісанні Сегер. З ім Сегер у сезоне 2016/17 выйграла Жаночы дывізіён 1, жаночы Кубак Францыі і Лігу чэмпіёнаў УЕФА сярод жанчын.
У 2017 годзе Сегер вярнулася ў Швецыю, далучыўшыся да Русенгорд ў лізе Дамалсвенскане.
Артур Генрыхавіч Бомбель
Артур Бомбель (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскага футбола, у 2011 годзе дэбютаваў за асноўны склад «Нёмана». У сезоне 2013 стаў часцей з’яўляцца на полі, хоць звычайна толькі выхадзіў на замену.
Сезон 2015 распачаў у якасці асноўнага нападніка гродзенцаў. У матчы першага тура чэмпіянату (11 красавіка супраць мінскага «Дынама») забіў свой першы гол у Вышэйшай лізе (выніковы лік 1:1). Са жніўня, аднак, страціў месца ў аснове.
У студзені 2016 года падоўжыў кантракт з «Нёманам». У сезоне 2016 ужо трывала выступаў асноўным нападнікам гродзенскага клуба. У лютым 2017 года падпісаў новы кантракт з гродзенцамі. У сезоне 2017 правёў толькі 5 матчаў за асноўную каманду ў чэмпіянаце, выступаючы пераважна за дубль (20 матчаў, 11 галоў). Па заканчэнні сезона пакінуў гродзенскую каманду.
У лютым 2018 года далучыўся да «Ліды». У складзе каманды стаў чаргаваць выхады ў стартавым складзе і на замену, а ў жніўні 2018 года атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона. У сакавіку 2019 года пакінуў лідскі клуб.
У студзені 2020 года быў дыскваліфікаваны на 1 год па справе аб дагаварных матчах.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за юніёрскую і моладзевую зборныя Беларусі.
База ВПС ЗША на мысе Канаверал
База ВПС ЗША на мысе Канаверал (Cape Canaveral Air Force Station) (CCAFS) — ваенная база ЗША, падраздзяленне Касмічнага камандавання ВПС ЗША (Air Force Space Command), 45-я касмічная эскадрылля (45th Space Wing). Штаб-кватэра — авіябаза Патрык, Фларыда (Patrick Air Force Base).
Размешчаная на мысе Канаверал у штаце Фларыда, база з'яўляецца галоўнай стартавай пляцоўкай Усходняга ракетнага палігона (Eastern Range) з чатырма цяпер актыўнымі стартавымі сталамі. Збудаванні знаходзяцца на поўдзень-паўднёвы ўсход ад Касмічнага цэнтра Кенэдзі (НАСА) на суседнім востраве Мерыт Айленд (Merritt Island), з якім звязаны двума мастамі і дамбамі. Аэрапорт Cape Canaveral Air Force Station Skid Strip мае ўзлётна-пасадачную паласу даўжынёй 10’000 футаў (3,048 км) каля стартавых комплексаў для паветранай дастаўкі цяжкіх і негабарытных карысных грузаў.
Шатлы стартавалі толькі са стартавых пляцовак LC-39 касмічнага цэнтра імя Кенэдзі, якія размешчаны на суседнім востраве Мерыт і арганізацыйна не належаць да базы ВПС ЗША на мысе Канаверал. У СМІ ў гэтай сітуацыі мыс Канаверал згадваецца як метонім.
Ваенная база пачыналася як Аб'яднаны Палігон Далёкага Дзеяння (англ. Joint Long Range Proving Ground).
Касмічныя запускі
Некалькі буйных амерыканскіх касмічных даследаванняў упершыню ажыццяўляліся з мыса Канаверал, уключаючы:
Гісторыя
Тэрыторыя базы стала выкарыстоўвацца ўрадам ЗША з 1949 года, з таго моманту як прэзідэнт Гары Трумэн заснаваў Аб'яднаны Палігон Далёкага Дзеяння (англ. Joint Long Range Proving Ground) на мысе Канаверал для выпрабавання ракет. Размяшчэнне палігона было адным з найбольш прыдатных у ЗША для гэтай мэты, паколькі дазваляла запускаць ракеты праз Атлантычны акіян. Паколькі палігон знаходзіўся бліжэй да экватара, чым значная частка тэрыторыі ЗША, гэта дазваляла ракетам развіць больш высокую хуткасць за кошт вярчэння Зямлі.
1 чэрвеня 1948 г. ваенна-марскія сілы ЗША перадалі былую ваенна-марскую станцыю «Банана Рывер» (Naval Air Station Banana River) ваенна-паветраным сілам ЗША. База была пераназвана з Joint Long Range Proving Ground (JLRPG) 10 чэрвеня 1949 года. 1 кастрычніка 1949 г. база Joint Long Range Proving Ground была перададзена ад каманды авіяцыйнай тэхнікі (Air Force Materiel Command) падраздзяленню ВПС Joint Long Range Proving Ground. 17 мая 1950 г. база была пераназвана ў Long Range Proving Ground, а праз тры месяца — у авіябазу Патрык (Patrick Air Force Base) у гонар генерал-маёра Мейсана Патрыка (Mason Patrick). У 1951 г. ВПС ЗША заснавалі цэнтр выпрабавання ракет Eastern Test Range.
Раннія амерыканскія субарбітальныя запускі ракет выконваліся з мыса Канаверал з 1956 года.
Гэтыя палёты адбыліся неўзабаве пасля некаторых субарбітальных палётаў на White Sands Missile Range, напрыклад, Вікінг-11 (Viking 11 (rocket)) 24 мая 1954 г.
Услед за паспяховым запускам у СССР Спадарожніка-1 ЗША здзейснілі 6 снежня 1957 няўдалую спробу свайго першага запуску штучнага спадарожніка з мыса Канаверал — ракета-носьбіт Авангард TV3 (Vanguard TV3) узарвалася на стартавай пляцоўцы.
НАСА было заснавана ў 1958 годзе, і ваенна-паветраныя сілы запускалі ракеты для НАСА з мыса Канаверал. Усе ракеты Рэдстаўн (Redstone), Юпітэр (PGM-19 Jupiter), Першынг-1А (MGM-31 Pershing), Паларыс (Polaris), Тор (Thor), Атлас (Atlas), Тытан (Titan) і Мінітмен (LGM-30 Minuteman) былі выпрабаваны з гэтай пляцоўкі. Ракета Тор стала асновай для ракеты-носьбіта Дэльта (Delta), пры дапамозе якой быў запушчаны спадарожнік Тэлстар (Telstar 1) у ліпені 1962 г.
Шэраг пляцовак для запуску ракет Тытан (Titan) (LC-15,, , ) і Атлас (Atlas) (LC-11, , , ) стаў вядомы як «Ракетны рад» (Missile Row) у 1960-я гг.
Раннія запускі па пілатуемых праграмах НАСА Меркурый і Джэміні ажыцяўляліся спецыялістамі ВПС ЗША са стартавых пляцовак базы на мысе Канаверал LC-5, і.
ВПС вырашылі пашырыць магчымасці ракет-носьбітаў Titan для магчымасці пад'ёму цяжкіх грузаў. ВПС былі пабудаваны стартавыя комплексы LC-40 і, каб запускаць ракеты Тытан-3 (Titan III) і Тытан-4 (Titan IV) на поўдзень ад касмічнага цэнтра Кенэдзі. Тытан-3 мае прыкладна такую ж грузападымальнасць, як Сатурн-1Б (Saturn IB), са значнай эканоміяй сродкаў. Пускавыя комплексы LC-40 і LC-41 выкарыстоўваліся для запуску ваенна-разведвальных, камунікацыйных і метэаралагічных спадарожнікаў і планетарных місій НАСА. ВПС таксама планавалі запусціць два пілатуемых касмічных праекта з пляцовак LC-40 і LC-41. Гэта пілатуемыя арбітальныя ракетныя самалёты Дайна-Сор (X-20 Dyna Soar) (праграма адменена ў 1963) і пілатуемая арбітальная лабараторыя (Manned Orbital Laboratory, MOL) ВПС ЗША — пілатуемая разведвальная касмічная станцыя (праграма адменена ў 1969).
У 1974—1977 гг. магутныя носьбіты Тытан-Цэнтаўр сталі новымі носьбітамі цяжкіх грузаў для НАСА. З іх дапамогай былі праведзены запускі касмічных апаратаў серый «Вікінг» і «Вояджэр» са стартавага комплексу LC-41. Пазней, комплекс LC-41 стаў пляцоўкай для запуску самых магутных беспілотных амерыканскіх ракет, распрацаваных ВПС ЗША — Тытан-4.
Аб'екты
Са шматлікіх стартавых комплексаў, пабудаваных з 1950 г., толькі чатыры засталіся актыўнымі з двума запланаванымі для будучага выкарыстання. Стартавы комплекс  — пляцоўка для запуску ракет Дэльта-2 (Delta II). Стартавыя комплексы і  у наш час былі зменены для запуску  Дэльта-4 (Delta IV rocket) і Атлас-5 (Atlas V rocket) адпаведна. Так, са стартавага комплексу № 41 22 красавіка 2010 года РН «Атлас-5» 501 упершыню выведзены на арбіту шматразовы човен ваеннага прызначэння Boeing X-37 (пасадка здзейснена 3 снежня 2010-го на База Вандэнберг, Заходні ракетны палігон). 5 сакавіка 2011 года з таго ж стартавага комплексу здзейснены другі эксперыментальны запуск чоўна, працягласць палёту якога склала 469 сут.
Гэтыя новыя ракеты-носьбіты заменяць усе раннія ракеты «Дэльта», «Атлас» і «Тытан». Стартавы комплекс выкарыстоўваецца для запуску метэаралагічных ракет-зондаў. Стартавы комплекс Касмапорта Фларыды зарэзерваваны для будучага выкарыстання. З касмічнага стартавага комплексу адбыўся першы запуск ракет Фалькон-9 (Falcon 9) па праграме SpaceX у чэрвені 2010.
У выпадку запускаў на арбіту нізкага ладу (геастацыянарную) шырата 28°27′N мае невялікі недахоп перад іншымі стартавымі пляцоўкамі, размешчанымі бліжэй да экватара. Дадатковая хуткасць за кошт вярчэння Зямлі складае прыкладна 405 м/с на Мысе Канаверал супраць прыкладна 465 м/с на касмадроме Куру Гвіянскага касмічнага цэнтра ў Французскай Гвіяне (Паўднёвая Амерыка).
У выпадку запускаў на арбіту высокага нахілу (палярную) шырата не мае значэння, але мыс Канаверал не падыходзіць з-за наяўнасці населеных пунктаў пад траекторыямі запуску ў гэтым кірунку, таму для такіх запускаў выкарыстоўваецца База Вандэнберг (Vandenberg Air Force Base) на процілеглым Заходнім узбярэжжы ЗША.
На тэрыторыі стартавага комплексу размешчаны Ваенна-паветраны і ракетны музей.
У склад авіябазы ўваходзіць аднайменны ваенны аэрадром.
Руска-Азіяцкі банк
Ру́ска-Азія́цкі банк (Русско-Азиатский банк) — акцыянерны камерцыйны банк, які дзейнічаў у Расійскай імперыі і за мяжой у 1910—1926 гадах. Банк заснаваны ў 1910 годзе ў выніку аб’яднання Руска-Кітайскага і Паўночнага банкаў з удзелам французскіх акцыянераў. Старшынёй праўлення банка стаў А. І. Пуцілаў.
Руска-Азіяцкі банк спецыялізаваўся на крэдытаванні прадпрыемстваў ваеннай, тытунёвай, нафтавай прамысловасці, транспартнага машынабудавання, здабычы золата, гандлю і інш. У 1914 годзе ўласны капітал банка складаў 73 млн рублёў, асноўныя актывы — 678 млн рублёў. У 1917 годзе банк меў 116 аддзяленняў, у тым ліку ў Кітаі, Маньчжурыі, Манголіі, Індыі, Англіі, Францыі, Японіі, і кантраляваў больш за 160 акцыянерных кампаній.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў снежні 1917 года банк быў нацыяналізваны і ўвайшоў у склад Народнага банка Савецкай рэспублікі. Дзейнасцю замежных філіялаў спрабавала кіраваць Парыжскае аддзяленне на чале з А. Пуцілавым, пераўтворанае ў самастойны Франка-Азіяцкі банк. Сваю дзейнасць Руска-Азіяцкі банк спыніў у 1926 годзе.
Эма Янсан
Эма Джэніфер Янсан (швед. Emma Jennifer Jansson; нар. г.) — шведская футбалістка, нападаючая жаночага футбольнага клуба «Хаммарбю».
Эма Янсан пачала граць у футбол у васьмігадовым узросце разам са сваім братам. З’яўляецца выхаванкай клуба «Салентуна» з аднайменнай камуны Швецыі. Летам 2012 года дзяўчына перайшла ў «Хамарбю» і 1 жніўня дэбютавала ў новай камандзе, у канцы першага тайма паядынку супраць «Васалундса» выйшла на замену і забіла свой першы гол за «бела-зялёных».
У лістападзе 2015 гады пасля вылету «Хамарбю» з вышэйшага дывізіёна чэмпіянату Швецыі Янсан перайшла ў «Эскільстуна Юнайтэд». У складзе новага клуба яна дэбютавала 17 красавіка 2016 года, правёўшы ўсе 90 хвілін паядынку супраць «Юргардэна». Гуляючы за «Эскільстуна», футбалістка прыняла ўдзел у 4 матчах Лігі чэмпіёнаў УЕФА сезона 2016/2017, аднак пасля паразы ў 1/8 фіналу турніру ад нямецкага «Вольфсбурга» пакінула каманду.
У лістападзе 2016 года Янсан перайшла ў «Эрэбру». Перад стартам сезона 2018 года футбалістка вярнулася ў «Хамарбю», падпісаўшы з клубам двухгадовы кантракт.
Янсан дэбютавала за юніёрскую зборную Швецыі (да 19 гадоў) на чэмпіянаце Еўропы 2015 года, які стаў пераможным для скандынавак.
Калектыўныя сілы аператыўнага рэагавання
Калектыўныя сілы аператыўнага рэагавання Арганізацыі Дагавора аб калектыўнай бяспецы, сумесныя ваенныя сілы краін-удзельнікаў АДКБ. Мяркуецца, што Калектыўныя сілы аператыўнага рэагавання будуць у стане сталай гатовасці для процідзеяння надзвычайным сітуацыям, а таксама ваеннай агрэсіі, тэрарызму, арганізаванай злачыннасці і наркатрафіку. Краіны-удзельніцы: Расія (8 тыс. чалавек), Арменія, Беларусь (5 тыс. чалавек), Казахстан (4 тыс. чалавек), Кіргізія, Узбекістан, Таджыкістан.
Ад Расіі ў склад КСАР уваходзяць 98-я гвардзейская паветрана-дэсантная дывізія (Іванава) і 31-я гвардзейская дэсантна-штурмавая брыгада (Ульянаўск), ад Казахстана — 37-я Дэсантна-штурмавая брыгада Аэрамабільных войскаў (Талдыкарган) і Батальён марской пяхоты, ад Беларусі — брыгада спецназа Узброеных сіл РБ, ад Арменіі, Кіргізіі і Таджыкістана — па 1 батальёну.
Таксама ў склад КСАР уваходзяць атрады спецпадраздзяленняў МУС, МНС і органў дзяржбяспекі краін-удзельніц.
Плануецца, што ваенная кампанента КСАР павінна складацца са злучэнняў і частак сталай баявой гатовасці. Яны будуць здольныя да мабільнага перакідання ў любую кропку зоны адказнасці АДКБ.
Паўночна-Усходні дывізіён (НХЛ)
Паўночна-Усходні дывізіён Нацыянальнай хакейнай лігі быў сфарміраваны ў 1993 годзе ў выніку пераразмеркавання лігі як частка Усходняй канферэнцыі. Яго папярэднікам быў Дывізіён Адамса. Існаваў на працягу 19 сезонаў (не ўлічваючы лакаўт у сезоне 2004/2005) да пераразмеркавання лігі ў 2013 годзе.
Абласныя газеты
Абласны́я газе́ты — друкаваныя перыядычныя выданні, якія выдаюць абласныя выканаўчыя камітэты і Саветы дэпутатаў, рэдакцыі газет. Асвятляюць грамадска-палітычнае, сацыяльна-эканамічнае і культурнае жыццё рэгіёна і рэспублікі, міжнародныя падзеі. Друкую матэрыялы пра дзейнасць мясцовых органаў выканаўчай улады, артыкулы, звязаныя з развіццём АПК, адраджэннем вёскі, нарысы пра дзеячаў культуры і творчых людзей і інш. У Беларусі станам на 2009 год выдаваліся 9 абласных газет.
Паўночна-Усходні дывізіён (НХЛ)
Хоць ніхто з членаў дывізіёна не выйграваў Кубак Стэнлі пасля пераразмеркавання да перамогі «Бостан Бруінз» у 2011 годзе, усё разам яны выйгравалі Кубак Стэнлі 43 разы (24 — «Манрэаль», 13 — «Таронта» і 6 — «Бостан»), што з'яўлялася рэкордам сярод дывізіёнаў НХЛ да 2013 года. У 2012 годзе «Бостан Бруінз» стала першай камандай, якая стала пераможцам дывізіёна два разы запар.
Абласныя газеты
Гісторыя
Першыя абласныя газеты ў Беларусі з'явіліся ў 1930-я гады ў сувязі з утварэннем абласцей. З 1938 года як органы абкамаў і гарвыканкамаў Саветаў дэпутатаў працоўных выходзілі газеты «Віцебскі рабочы», «Гомельская праўда», «Могилёвская правда». Органамі ЦК і Мінскага абкама КП(б)Б былі газеты «Звязда» (чэрвень 1938 — жнівень 1941) і «Советская Белоруссия» (кастрычнік 1938 — красавік 1943).
Паўночна-Усходні дывізіён (НХЛ)
Расфарміраванне пасля сезону 2012—2013 гадоў
Усе каманды былі пераведзены ў Атлантычны дывізіён
Абласныя газеты
Гісторыя
У 1939 годзе ў Заходняй Беларусі некаторыя новыя газеты сталі органамі абкамаў КП(б)Б і аблвыканкамаў: «Чырвоная звязда» (Баранавічы), «Вольная праца» (Беласток), «Заря» (Брэст), «Сялянская газета» (Вілейка), «Палеская праўда» (Пінск).
У Вялікую Айчынную вайну абласныя газеты выдаваліся падпольна: з кастрычніка 1941 года да красавіка 1943 года ў Арле, потым у Казані і Маскве друкавалася газета «Савецкая Беларусь» (як орган ЦК і Мінскага абкама КП(б)Б), якая распаўсюджвалася на акупіраванай тэрыторыі Беларусі.
У пасляваенны час новыя абласныя газеты створаны ў абласцях: Бабруйскай — «Савецкая Радзіма» (1944—1954), Гродзенскай — «Гродзенская праўда» (з 1944, пераемніца беластоцкай газеты «Вольная праца»), Маладзечанскай — «Чырвоны сцяг» (1944—1959), Полацкай — «Бальшавіцкі сцяг» (1945—1954). З 1950 года выдаецца газета «Мінская праўда». У 1990-я гады з'явіліся новыя абласныя газеты: «Магілёўскія ведамасці», «Народная трыбуна» (Брэст), «Народнае слова» (Віцебск).
Сеўрук
Се́ўрук — прозвішча
Прылессе (Мінскі раён)
Прыле́ссе (, Прилесье) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
Дож
Дож (doge, ад dux — правадыр) — тытул кіраўніка дзяржавы у некаторых італьянскіх рэспубліках.
Садовая мэбля
Звычайна вырабляецца з устойлівага да фактараў надвор’я матэрыялаў (метал, камень, пластык, гума, спецыяльна апрацаваная драўніна).
Дож
Абавязкі дожа
Улада дожа строга абмяжоўвалася. Напрыклад, дож не меў права з’яўляцца на публіцы без суправаджэння, не мог аднаасобна сустракацца з іншаземнымі вяльможамі або пасламі, не мог адзін распячатваць афіцыйныя пісьмы. У дожа не магло быць уласнасці на тэрыторыі іншых дзяржаў. Ён не мог пакідаць тэрыторыю Палаца дожаў і базілікі Сан-Марка.
Звычайна дожы кіравалі да самай смерці, хаця здараліся выпадкі пазбаўлення пасады. Прыбыткі дожа на пасадзе былі невялікімі. Пасля 1501 г. была распрацаваная працэдура пасмяротнага пакрыцця шкоды, нанесенай дожам у перыяд кіравання, напрыклад у выніку крадзяжоў: Суд мёртвых.
Адным з цырыманіяльных абавязкаў дожа было ажыццяўленне цырымоніі заручын дожа з морам. Дож кідаў кольца ў Адрыятыку з дзяржаўнага карабля — галеры, якая насіла назву Бучынтора або Букентаўр. Традыцыя з’явілася пасля 1000 года, у адзначэнне заваявання Далмацыі 26-м дожам П’етра Арсеола II.
З часам абавязкі дожа ўсё больш перакладаліся на венецыянскіх службоўцаў.
Скасаванне тытула
Тытул быў скасаваны Напалеонам у 1797 годзе. Венецыя трапіла ў залежнасць ад Аўстрыі, пасля гэтага мелі месца іншыя формы кіравання, але да інстытута дожаў Венецыя больш не вярнулася.
У іншых дзяржавах
Яшчэ адной рэспублікай, якая выбірала дожаў, была маленькая. Яна звалася так у гонар сталіцы, якая была размешчанна на захад ад Церама на Адрыятычным узбярэжжы Цэнтральнай Італіі. Тытул існаваў з 1343 г. да моманту далучэння рэспублікі да Неапалітанскага каралеўства ў 1797 годзе.
Мванза
Мванза  — горад на паўночным захадзе Танзаніі, порт на возеры Вікторыя, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай вобласці. Насельніцтва (2012 г.) - 706 543 чал.
Геаграфія
Клімат экватарыяльны вільготны. Сярэднегадавая тэмпература трымаецца каля 17,8° C — 28,8° C. Значныя перапады тэмпературы адзначаюцца на працягу сутак у начны і дзённы час. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 1001 мм.
Гісторыя
Горад Мванза быў заснаваны германскімі каланіяльнымі ўладамі ў 1892 г. на месцы, населеным народам сукума. Пасля I Сусветнай вайны перайшоў пад кантроль Вялікабрытаніі. У 1928 г. у раёне Мванзы былі адкрыты радовішчы золата, у сувязі з чым пачаўся хуткі рост горада, пракладзена лінія чыгункі. У 1949 г. для арганізацыі аховы здароўя жыхароў заснаваны спецыяльны навукова-даследчы Інстытут медыцынскіх даследаванняў Мванзы. У 1963 г. горад атрымаў статус адміністрацыйнага цэнтра. З 1964 г. у складзе незалежнай Танзаніі.
Эканоміка
Эканоміка Мванзы ў значнай ступені залежыць ад гандлю, абслугоўвання транспарту, у тым ліку порта на возеры Вікторыя і аэрапорта, перапрацоўкі прадуктаў сельскагаспадарчай вытворчасці. Развіваецца турызм.
Мадлен Яногі
Швецыя
Мадлен Яногі пачынала сваю футбольную кар’еру ў клубе «Фальчэпінг» са свайго роднага горада, які выступаў тады ў другой па значнасці жаночай лігі Швецыі (Элітэтан) у 2010 годзе. Яна забіла свой першы гол 24 жніўня 2011 года ў пераможным матчы (3:0) супраць «Сільса».
У 2014 годзе Яногі перайшла ў «Мальбакен», з якім выйграла Элітэтан у сваім першым сезоне ў клубе. Яна правяла наступныя два гады ў першым дывізіёне Дамалсвенскан у складзе «Мальбакена», а пасля яго вылету з лігі ў канцы 2016 года перайшла ў «Пітэа». Яногі стала чэмпіёнам Швецыі ў 2018 годзе ў яго складзе, для клуба гэты тытул стаў першым у гісторыі.
«Вольфсбург»
У снежні 2019 года Яногі падпісаў паўтарагадовы кантракт з абаронцам чэмпіёнаў нямецкай Бундэслігі «Вольфсбургам».
Кар’ера ў зборнай
Яногі дэбютавала ў галоўнай жаночай зборнай Швецыі 22 студзеня 2019 года, выйшаўшы на замену на 61-й хвіліне ў безгалявой нічыёй супраць ПАР. Свой першы міжнародны гол яна забіла 31 мая 2019 года ў таварыскім матчы супраць Паўднёвай Карэі, які стаў у ім пераможным і адзіным Яногі была ўключана ў склад каманды Швецыі на чэмпіянаце свету па футболе 2019 года, забіўшы ў самым канцы матчу супраць Чылі, выйшаўшы на замену на 81-й хвіліне і сваім голам давёўшы лік да 2:0. Яна правяла тры гульні на сусветным першынстве 2019 года, ва ўсіх трох выпадках выходзячы на ​​замену.