cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святога Антонія Падуанскага (Віцебск, 2017)
Гісторыя
Касцёл быў перабудаваны з Дома культуры Віцебскага вучэбна-вытворчага прадпрыемства «Галант». Касцёл атрымаў будынак 16 жніўня 2002 года. Будынак быў пабудаваны ў 1971 годзе.
11 чэрвеня 2017 года касцёл быў асвячоны біскупам віцебскім Алегам Буткевічам.
Хонка
Хо́нка — рака ў Беларусі, у Расонскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Нішча (басейн Заходняй Дзвіны).
Кулычкіў
Кулычкіў (Кули́чків) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кліменцій Піліпавіч Сцепанчук
Кліменцій Піліпавіч Сцепанчук (, Мінск — ) — беларускі спецыяліст у галіне электратэхнікі. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1956; аспірантура, 1964).
Працаваў на заводзе «Красный Октябрь» (Валгаград; 1956—1961), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (1964—2006, энергетычны факультэт, дацэнт кафедры «Тэхніка высокіх напружанняў», з 1987 — кафедры «Тэарэтычныя асновы электратэхнікі», з 1994 — прафесар кафедры «Электрычныя станцыі»).
Навуковыя інтарэсы: тэхніка высокіх напружанняў; разлік, канструяванне і эксплуатацыя высакавольтнай ізаляцыі машын і апаратаў; электрычная ізаляцыя; экалагічныя праблемы высакавольтнай тэхнікі.
Мікарыза
Мікары́за (ад грэчаскіх: μύκης — грыб, грыбок і ρίζα — корань) — сімбіёз міцэлію грыба і каранёў вышэйшай расліны. Іншая назва:  грыбакорань .
Мікарызу разглядаюць або як мутуалістычны сімбіёз, або як абмежаваны паразітызм. Наяўнасць мікарызы характэрная для 95% раслін, што маюць карані. Мікарыза дазваляе расліне інтэнсіўней засвойваць пэўныя рэчывы з глебы (ваду, неарганічныя солі), а таксама засвойваць рэчывы пры канцэнтрацыях, пры якіх каранёвыя сістэма расліны проста не можа працаваць. Такое падвышэнне эфектыўнасці магчыма дзякуючы двум фактарам: а) фізічнаму: дыяметр міцэліяў мікарызавых грыбоў меншы, а плошча паверхні, адпаведна, большая за карані раслін; б) хімічнаму: хімічны склад сценак клетак грыбоў адрозніваецца ад клетак раслін. Наўзамен грыбы ў выглядзе асімілятаў атрымліваюць частку сонечнай энергіі, якую засвойвае расліна.
Некаторыя аўтары мяркуюць, што ўвогуле без мікарызы расліны не маглі б асвоіць сушу.
Сістэматыка
У залежнасці ад глыбіні пранікнення міцэлію ў глыб каранёвай тканкі расліны адрозніваюць наступныя віды мікарызы:
Цягліцы шыі чалавека
Паходжанне цягліц шыі
Цягліцы шыі розныя па сваім паходжанні, сярод іх вылучаюць :
Класіфікацыя
Паводле міжнароднага стандарту Terminologia Anatomica (TA) цягліцы шыі падзяляюцца наступным чынам:
Надпад'языковыя цягліцы
Надпад'языковыя цягліцы ляжаць вышэй за пад'языковую косць, але ніжэй за ніжнюю сківіцу, і з'яўляюцца дэрыватамі шчэлепных дуг. Апускаючы ніжнюю сківіцу бяруць удзел у актах глытання і жавання. Надпад'языковыя цягліцы уваходзяць у склад складанага апарата, які ўключае ў сябе ніжнюю сківіцу, пад'языковую косць, гартань, трахею, які адыгрывае важную ролю ў фарміраванні членараздзельнага маўлення. Паводле міжнароднага стандарту Terminologia Anatomica (TA) да надпад'языковых цягліц шыі адносяцца чатыры цягліцы, якія з'яўляюцца па беларускамоўнай класіфікацыі пасярэднімі цягліцамі.
Падпад'языковыя цягліцы
Падпад'языковыя цягліцы ляжаць ніжэй за пад'языковую косць і з'яўляюцца аўтахтоннымі. Асноўнай функцыяй з'яўляецца фіксацыя пад'языковай косці, што робіць магчымай функцыю надпад'языковых цягліц як дадатковых жавальных (апусканне ніжняй сківіцы); таксама падпад'языковыя цягліцы ажыццяўляюць апусканне гартані. Паводле міжнароднага стандарту Terminologia Anatomica (TA) да падпад'языковых цягліц шыі адносяцца пяць цягліц, якія з'яўляюцца па беларускамоўнай класіфікацыі пасярэднімі цягліцамі.
Расейнскі павет
Расейнскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала ў 1791—1795 гадах у складзе Жамойці Вялікага Княства Літоўскага. Цэнтр — горад Расейны. У Расейнскі павет увайшла паўднёвая частка Жамойці з гарадамі і мястэчкамі Айрагола, Відуклі, Вількія, Кайраны, Крожы, Панемань, Паюры, Рэтаў, Тандзягола, Ясвойны і інш. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе большая частка тэрыторыя павета далучана да Расійскай імперыі, раёны на поўдзень ад Нёмана — да Прусіі.
Цягліцы шыі чалавека
Падпатыліцавыя цягліцы
Падпатыліцавыя цягліцы з'яўляюцца самымі глыбокімі і слабымі цягліцамі сярод прадстаўленых. Скарачаючыся, яны ўдзельнічаюць у нахілах (назад, наперад і ў бакі) і вярчэннях галавы за кошт рухаў у атланта-патыліцавым суставе, у пасярэднім атлантавосевым суставе і латаральным атлантавосевым суставе. Паводле міжнароднага стандарту Terminologia Anatomica (TA) да падпатыліцавых цягліц шыі адносяцца шэсць цягліц, якія з'яўляюцца па беларускамоўнай класіфікацыі глыбокім пасярэднімі (перадхрыбетнымі) цягліцамі.
Мальёнэ
Мальёнэ (Maglione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 488 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 10030. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Maurizio.
Максімаўка
Назву Максі́маўка маюць:
Macrocilix
Macrocilix — род начных матылькоў, які адносіцца да падсямейства.
Уітні Сміт
Уітні Сміт (Whitney Smith;  — ) — амерыканскі сцягазнаўца. Атрымаў шырокую вядомасць дзякуючы сваёй кнізе-энцыклапедыі «Flags through the ages and across the world». Выканаўчы дырэктар Цэнтра вывучэння сцягоў (Вінчэстэр, Масачусетс, ЗША).
Гарленда
Гарленда (Garlenda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 1232 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 149 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 17033. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Natività di Maria, madre di Gesù.
Шырокэ (Мыкалаіўскі раён)
Шырокэ (Широ́ке) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Фрайзен
Фрайзен (Freisen) — камуна ў Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Санкт-Вендэль. Насельніцтва складае 8524 чалавекі (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 48,08 км². Афіцыйны код — 10 0 46 111.
Абшчына падзяляецца на 8 сельскіх акруг.
Рымскі дагавор
Рымскі дагавор — міжнародны дагавор, падпісаны ў 1957 годзе ФРГ, Францыяй, Італіяй, Бельгіяй, Нідэрландамі і Люксембургам аб ліквідацыі ўсіх перашкод на шляху свабоднага перамяшчэння людзей, тавараў, паслуг і капіталу.
Віктар Сямёнавіч Абакумаў
Ві́ктар Сямё́навіч Абаку́маў (Ви́ктор Семёнович Абаку́мов;  — ) — савецкі дзяржаўны і ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік, намеснік наркама абароны і начальнік Галоўнага ўпраўлення контрразведкі («СМЕРШ») Наркамата абароны СССР (1943—1946), міністр дзяржаўнай бяспекі СССР (1946—1951).
Рымскі дагавор
Апісанне
Рымскі дагавор 1957 стаў дакументам, які заклаў аснову для Еўрапейскага эканамічнага супольніцтва. Акрамя таго, 25 сакавіка 1957 года тымі ж дзяржавамі быў падпісаны яшчэ адзін Рымскі дагавор, які заклаў аснову функцыянавання Еўрапейскай супольнасці па атамнай энергіі.
У сучасным выглядзе Рымскі дагавор складаецца з 6 частак (314 артыкулаў). У першай частцы устаноўлены прынцыпы функцыянавання Еўрапейскай супольнасці; другая частка рэгулюе пытанні грамадзянства; трэцяя - вызначае асноўныя кірункі палітыкі супольнасці (напр. Еўрапейскі парламент, Савет міністраў Еўрапейскага саюза, Еўрапейская камісія, Еўрапейская падліковая палата, Еўрапейскі сацыяльна-эканамічны камітэт, Камітэт рэгіёнаў, Еўрапейскі інвестыцыйны банк); чацвёртая частка рэгулюе пытанні асацыяцыі з іншымі краінамі і тэрыторыямі; пятая частка вызначае інстытуты супольнасці; шостая частка ўключае агульныя і заключныя палажэнні.
NGC 5418
NGC 5418 (іншыя абазначэнні — UGC 8946, MCG 1-36-16, ZWG 46.40, IRAS13597+0755, PGC 49997) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Віктар Сямёнавіч Абакумаў
Жыццяпіс
Віктар Сямёнавіч Абакумаў нарадзіўся 11 (24) красавіка 1908 ў Маскве ў сям’і чорнарабочага Сямёна Абакумава (? — 1922) і швачкі.
NGC 5418
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Намборн
Намборн (Namborn) — камуна ў Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Санкт-Вендэль. Насельніцтва — 7397 чалавек (31 снежня 2006 года). Займае плошчу 26,00 км². Афіцыйны код — 10 0 46113.
Віктар Сямёнавіч Абакумаў
Жыццяпіс
Скончыў чатыры класы гарадскога вучылішча. З 1921 па 1923 гады служыў добраахвотнікам-санітарам ў 2-й Маскоўскай брыгадзе Частак Адмысловага Прызначэння (ЧОН). У 1924 годзе з-за беспрацоўя працаваў у якасці рабочага на часовых працах, але ўжо з 1925 года працаваў упакоўшчыкам Маскоўскага саюза прамысловай кааперацыі (Маспрамсаюз), з 1927 — стралком 1-га атрада ваенна-прамысловай аховы ВСНГ СССР, а з 1928 года — упакоўшчыкам складоў Цэнтрасаюза.
У 1927 годзе Віктар Сямёнавіч Абакумаў уступіў у шэрагі УЛКСМ, а ў 1930 годзе — у шэрагі УКП(б).
Падчас кампаніі па вылучэнні рабочых у савецкі апарат Абакумаў праз прафсаюзы быў вылучаны ў сістэму Наркамгандлю РСФСР. У студзені 1930 быў прызначаны на пасаду намесніка начальніка адміністрацыйнага аддзела гандлёва-пасылачнай канторы Наркамата гандлю РСФСР і адначасова сакратара ячэйкі УЛКСМ. У верасні 1930 быў накіраваны на кіруючую камсамольскую працу на штамповачны завод «Прэс», дзе быў абраны на пасаду сакратара ячэйкі УЛКСМ. З 1931 па 1932 гады працаваў на пасадзе загадчыка ваенным аддзелам Замаскварэцкага райкама камсамола.
З студзеня 1932 працаваў у органах АДПУ-НКУС практыкантам эканамічнага аддзела паўнамоцнага прадстаўніка АДПУ па Маскоўскай вобласці і ўпаўнаважаным эканамічнага аддзела паўнамоцнага прадстаўніка АДПУ па Маскоўскай вобласці.
З прызначэннем 25 лістапада 1938 года Лаўрэнція Паўлавіча Берыі на пасаду народнага камісара ўнутраных спраў СССР Віктар Сямёнавіч Абакумаў з снежні 1938 выконваў абавязкі начальніка, а 27 красавіка 1939 года быў зацверджаны на пасадзе начальніка ўпраўлення НКУС па Растоўскай вобласці. Падчас допытаў ужываў сваю фізічную сілу.
3 лютым 1941 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Народны камісарыят унутраных спраў быў падзелены на непасрэдна НКУС (наркам — Л. П. Берыя), і НКДБ (наркам — У. М. Мяркулаў). У гэты ж час Абакумаў быў прызначаны на пасаду намесніка народнага камісара ўнутраных спраў СССР і начальніка Упраўлення Асаблівых аддзелаў НКУС СССР, якое ў ліпені 1943 было ператворана ў СМЕРШ. У красавіку 1943 Віктар Сямёнавіч Абакумаў быў прызначаны на пасаду начальніка Галоўнага ўпраўлення контрразведкі «СМЕРШ» і намесніка народнага камісара абароны.
У 1944 годзе Абакумаў прымаў удзел у ажыццяўленні дэпартацыі шэрагу народаў Паўночнага Каўказа, за што ён быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга і ордэнам Кутузава I ступені. Са студзеня па ліпень 1945 г., застаючыся кіраўніком СМЕРШ, быў адначасова ўпаўнаважаным НКУС па 3-й Беларускаму фронту. Гісторык Мікіта Пятроў адзначае яго ўдзел у марадзёрствы на тэрыторыі Германіі.
У 1946 годзе Абакумаў сфабрыкаваў матэрыялы, на падставе якіх былі арыштаваныя і асуджаныя наркам авіяцыйнай прамысловасці А. І. Шахурын, камандуючы ВПС А. А. Новікаў, галоўны інжынер ВПС А. К. Рэпін і шэраг іншых генералаў.
7 мая 1946 года Абакумаў быў прызначаны на пасаду міністра дзяржаўнай бяспекі СССР, змяніўшы на гэтай пасадзе У. М. Мяркулава. СМЕРШ, у якім да гэтага служыў Абакумаў, увайшоў у міністэрства ў якасці 3-га Упраўлення. На пасадзе міністра дзяржаўнай бяспекі кіраваў палітычнымі рэпрэсіямі. Пад кіраўніцтвам Абакумава было праведзена «Ленінградская справа» і пакладзены пачатак справе ЕАК.
З 1945 па 1951 гады Абакумаў уваходзіў у Пастаянную камісію па правядзенні адкрытых судовых працэсаў па найбольш важных справах былых ваеннаслужачых германскай арміі і нямецкіх карных органаў, выяўленых у зверствах супраць савецкіх грамадзян на часова акупаванай тэрыторыі Савецкага Саюза. З 1946 па 1951 гады ўваходзіў у сакрэтную камісію Палітбюро ЦК УКП(б) па судовых справах.
Намборн
Абшчына падзяляецца на 8 сельскіх акруг.
Віктар Сямёнавіч Абакумаў
Жыццяпіс
14 ліпеня 1950 накіраваў Сталіну дакладную запіску «Аб неабходнасці арышту паэткі Ахматавай».
19 лютага 1951 года Абакумаў накіраваў Сталіну зусім сакрэтную дакладную запіску «Аб неабходнасці высялення з заходніх абласцей Украіны і Беларусі, Малдаўскай, Латвійскай, Літоўскай і Эстонскай ССР удзельнікаў антысавецкай секты іегавістаў і членаў іх сем’яў», пасля чаго МДБ і МУС была арганізавана і пачата 1 красавіка 1951 аперацыя «Поўнач» па высяленні Сведак Іеговы, а таксама прадстаўнікоў іншых рэлігійных аб’яднанняў (адвентыстаў-рэфармістаў, інакенцьеўцаў, Праўду-Праваслаўнай царквы).
З 31 снежня 1950 па 14 ліпеня 1951 года старшыня калегіі МГБ СССР.
В. Н. Зайчыкаў перадае словы Сталіна, сказаныя ў лютым 1953: «У нас кандыдатура Абакумава не выклікала даверу. Прызначылі мы яго (на пасаду міністра — Заўвага.) па патрабаванні Берыі. Неўзабаве пасля прызначэння членам Палітбюро стала ясна, што Абакумаў няма на месцы. Вось з-за такога адносіны да падбору кадраў я недалюбліваю Берыю і не давяраю яму».
Уільям Лаян Макензі Кінг
Уільям Лаян Макензі Кінг (William Lyon Mackenzie King,, г. Кітчэнер, Канада — , Чэлсі, Квебек, Канада) — канадскі палітычны і дзяржаўны дзеяч.
Віктар Сямёнавіч Абакумаў
Арышт і пакаранне смерцю
11 ліпеня 1951 прынята пастанова ЦК «Аб дрэнным становішчы спраў у МГБ», а 12 ліпеня 1951 года Віктар Сямёнавіч Абакумаў быў арыштаваны, і яму былі вылучаныя абвінавачванні ў дзяржаўнай здрадзе, сіянісцкай змове ў МГБ, у спробах перашкодзіць распрацоўцы справы лекараў. Прычынай арышту паслужыў данос Сталіну ад начальніка следчай часткі па асабліва важных справах МДБ СССР падпалкоўніка М. Д. Руміна. У даносе Абакумаў абвінавачваўся ў розных злачынствах, галоўным чынам у тым, што ён тармазіў расследаванне спраў аб групе лекараў і моладзевай яўрэйскай арганізацыі, нібыта рыхтавалі замаху супраць правадыроў краіны. Па некаторых дадзеных, ход даносу даў Г. М. Малянкоў. Палітбюро ЦК УКП(б) прызнала данос М. Д. Руміна аб’ектыўным, пастанавіла зняць Абакумава з пасады і перадаць ягоную справу ў суд. Былы міністр быў заключаны ў ляфортаўскую турму. Па сцвярджэнні Леаніда Млечына, «Абакумова катавалі, трымалі на марозе і ў рэшце рэшт ператварылі ў інваліда». На думку шэрагу гісторыкаў, абвінавачванні, вылучаныя супраць Абакумава, былі відавочна надуманымі. Разам з Абакумавым у зняволенні знаходзілася яго жонка з 4-месячным сынам. Па справе Абакумава таксама праходзілі начальнік следчай часткі па асабліва важных справах МГБ СССР А. Г. Лявонаў (расстраляны), яго намеснікі У. І. Камароў (расстраляны) і М. Т. Ліхачова (расстраляны), следчыя І. А. Чарноў (15 гадоў зняволення) і Я. М. Броверман (25 гадоў зняволення).
Уільям Лаян Макензі Кінг
Біяграфія
У 1909—1911 гадах міністр працы.
Лэшкіў
Лэшкіў (Лешків) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Уільям Лаян Макензі Кінг
Біяграфія
У 1919—1948 гадах лідар Ліберальнай партыі.
Ян-Маен
Ян-Маен (нарв.: Jan Mayen) – невялікі вулканічны востраў у Арктыцы, на ўсход ад Грэнландыі, знаходзіцца ў Грэнландскім моры. Плошча 380 км².
Уільям Лаян Макензі Кінг
Біяграфія
У 1921—1926, 1926—1930 і 1935—1948 гадах прэм'ер-міністр Канады.
У Другую сусветную вайну праводзіў курс на супрацоўніцтва Канады з дзяржавамі антыгітлераўскай кааліцыі, паслы вайны — на ажыццяўленне сацыяльных рэформ у краіне, умацаванне яе міжнароднага прэстыжу (у 1945 годзе Канада была адной з дзяржаў-заснавальніц ААН) і адзінства канадскай нацыі (у 1946 годзе прыняты закон аб канадскім грамадзянстве).
Аляксей Мікалаевіч Грыбаў
Аляксей Мікалаевіч Грыбаў (Алексе́й Никола́евич Гри́бов; 18 [31] студзеня 1902,  —, ) — савецкі акцёр тэатра і кіно, педагог. Герой Сацыялістычнай Працы (1972), народны артыст СССР (1948), лаўрэат чатырох Сталінскіх прэмій (1942, 1946, 1951, 1952) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя К. С. Станіслаўскага (1974). Кавалер двух ордэнаў Леніна (1967, 1972).
Ян-Маен
Геаграфія
Плошча 380 км², працягласць — 55 км. Востраў складаецца з дзвюх частак: большай паўночна-ўсходняй, якая носіць назву Паўночны Ян і меншай пад назвай Паўднёвы Ян. Гэтыя дзве часткі злучаны перашыйкам даўжынёю 2,5 км.
Аляксей Мікалаевіч Грыбаў
Біяграфія
Нарадзіўся 18 (31) студзеня 1902 гады ў Маскве ў працоўнай сям’і.
Вучыўся ў пачатковым гарадскім вучылішчы ў Лявонцьеўскім завулку Масквы. Працаваў на шаўкаткацкай фабрыцы, спрабаваў вучыцца на бухгалтара. У 1919 годзе патрапіў у Школу-клуб № 2 Замаскварэцкага раёна, затым у Студыю імя Горкага, дзе ставілі інсцэніраваныя апавяданні (згуляў эпізод у «Краіне бацькоў» па аповесці С. І. Гусева-Арэнбургскага, 1923).
Ян-Маен
Геаграфія
Дзеючы вулкан Берэнберг (выш. 2277 м) з кратарам дыяметрам 1,2—1,4 км фарміруе паўночна-ўсходнюю частку вострава. Паўночны Ян мае круглую форму, кратар і схілы вулкана вышэй за 500 м укрыты ледавікамі, асобныя вывадныя ледавікі зніжаюцца да мора.
Аляксей Мікалаевіч Грыбаў
Біяграфія
У 1924 годзе пасля заканчэння школы пры 3-й студыі МХАТа ён уступіў у трупу Маскоўскага Мастацкага тэатра. Першая значная роля — містэр Крэгс («Бітва жыцця» паводле Ч. Дзікенса, 1924). Выходзіў на сцэну тэатра 50 гадоў.
Ян-Маен
Геаграфія
Сярэднегадавая тэмпература на Ян-Маене складае -1,4 °C. Клімат вызначаецца малымі перападамі тэмператур дзякуючы стабілізуючаму ўплыву мора, а таксама адносна высокімі для гэтых шырот сярэднімі тэмпературнымі значэннямі, што выклікана ўплывам паўночных адгалінаванняў Гальфстрыма. Сярэдняя тэмпература паветра на востраве летам складае +5 °C, максімальная зарэгістраваная +18 °C. Сярэдняя тэмпература зімой каля -5 °C, зрэдку апускаецца ніжэй за -20 °C. Пераважае воблачнае надвор’е, частыя туманы, асабліва восенню і вясной. Часта назіраецца моцны вецер пераменных напрамкаў. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 690 мм, большая колькасць ападкаў назіраецца восенню, хоць увогуле яны даволі раўнамерна размеркаваны па сезонах года.
Аляксей Мікалаевіч Грыбаў
Біяграфія
Граючы ў п’есах А. П. Чэхава, акцёр тонка перадаваў чэхаўскую паэзію. Сыграў галерэю персанажаў у п’есах М. Горкага.
Часта выступаў і ў сатырычных ролях — Сабакевіч («Мёртвыя душы» паводле М. В. Гогаля), Хлыноў («Гарачае сэрца» А. М. Астроўскага), Епіходаў («Вішнёвы сад» А. П. Чэхава). Менавіта камедыйна-сатырычныя персанажы прынеслі яму поспех у кіно.
Ян-Маен
Геаграфія
Плошча зледзянення складае каля 1/3 вострава. На схілах Берэнберга можна выдзеліць 20 асобных вывадых ледавікоў. Найбольшым з іх з'яўляецца Сёрбрэен плошчай 15 км² і даўжынёю 8,7 км. Пяць ледавікоў спускаюцца наўпрост у мора — два на ўсходнім узбярэжжы, і тры на паўночна-заходнім, аднак працягласць ледзяных берагоў невялікая — каля 2,5% агульнай даўжыні.
Віктар Сямёнавіч Абакумаў
Арышт і пакаранне смерцю
Са смерцю І. В. Сталіна і прыходам да ўлады М. С. Хрушчова абвінавачванні супраць Абакумава былі змененыя; яму ставілася ў віну «Ленінградская справа», сфабрыкаваная ім, згодна з новай афіцыйнай версіі, як удзельнікам «банды Берыі».
Ян-Маен
Геаграфія
На перашыйку знаходзяцца два буйных вадаёмы: Паўднёвая лагуна і Паўночная лагуна. Абедзьве яны маюць змешаную ваду з дзвюх крыніц: салёную, якая прасочваецца з мора і час ад часу заносіцца хвалямі ў выніку штормаў, і прэсную, што сцякае пад час таяння снегу і лёду са схілаў. Пры гэтым салёная вада назапашваецца на дне вадаёмаў, а прэсная, прыдатная для піцця — на паверхні. Трэцяе, значна меншае возера знаходзіцца сярод скал паўднёвай часткі вострава.
Прырода
Пераважаюць мохава-лішайнікавыя тундры і акіянічныя лугі. На востраве няма сапраўдных дрэў і кустоў — сасудзістыя расліны прадстаўленыя травяністай расліннасцю і карлікавымі палярнымі івамі некалькіх відаў. У цэлым сасудзістых раслін налічваецца 76 відаў, сярод іх 5 відаў дзьмухаўцоў, 3 з якіх з'яўляюцца эндэмікамі. Таксама ў складзе флоры Ян-Маена больш за 100 відаў імхоў і лішайнікаў.
На востраве налічваецца 98 відаў птушак, з якіх каля 20 гняздуюцца. Сустракаюцца птушыныя базары. З млекакормячых назіраюцца белы мядзведзь, белы і блакітны пясцы — яны заходзяць на востраў пры ўсталяванні доўгачасовага лядовага покрыва або іх заносіць на ільдзінах. У прыбярэжных водах сустракаецца грэнландскі цюлень.
Гісторыя
Адкрыты Вільямам Хадсанам у 1608 г. Названы ў гонар галандскага мараплаўца Я. Маена, у час плавання якога ў 1614 было вызначана яго дакладнае размяшчэнне.
З 1930 года востраў знаходзіцца пад нарвежскім кіраваннем. На ім месцяцца метэаралагічная станцыя, узлётна-пасадачная паласа і станцыя навігацыі, служачыя якіх складаюць усё насельніцтва вострава.
Віктар Сямёнавіч Абакумаў
Арышт і пакаранне смерцю
Адданы закрытаму суду (з удзелам ленінградскіх партыйных работнікаў) у Ленінградзе, на якім вінаватым сябе не прызнаў. Быў расстраляны 19 снежня 1954 года ў Левашоўскай пустке. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 14 лістапада 1955 пазбаўлены ўсіх узнагарод і воінскага звання.
У 1997 годзе Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда Віктар Сямёнавіч Абакумаў быў часткова рэабілітаваны: з яго было знята абвінавачанне ў здрадзе Радзіме, а прысуд быў заменены 25 гадамі зняволення без канфіскацыі маёмасці і перакваліфікаваны па артыкуле «воінскіх-службовыя злачынствы».
Аляксей Мікалаевіч Грыбаў
Біяграфія
Адной з галоўных тэатральных поспехаў была роля Фамы Апіскіна ў спектаклі паводле сатырычнай аповесці Ф. М. Дастаеўскага «Сяло Сцепанчыкава і яго насельнікі» (1970). У 1973 годзе выйшаў аднайменны тэлеспектакль МХАТа.
Першы акцёр, які ўвасобіў на сцэне МХАТа вобраз У. І. Леніна («Крамлёўскія куранты» М. Ф. Пагодзіна).
У гады Вялікай Айчыннай вайны часта выязджаў на фронт у складзе франтавых брыгад.
Гастраляваў з тэатрам за мяжой: Японія, Англія, Францыя.
З 1935 года пачаў здымацца ў кіно.
Шмат гадоў агучваў мультфільмы на студыі «Саюзмультфільм».
Мікалай Канстанцінавіч Сакалоў
Мікалай Канстанцінавіч Сакалоў (нар., г. Ліпецк, Расія) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1989), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Мінскі педагагічны інстытут (1968). У 1972 у Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ-філіі Інстытута марксізму-ленінізму пры ЦК КПСС абараніў кандыдацкую дысертацыю «Деятельность Коммунистической партии Белоруссии по развитию высшего образования в республике (1951—1958 гг.)» (навуковы кіраўнік — дацэнт А. Д. Малочка). Дацэнт (1977).
3 1972 па 1991 працаваў асістэнтам, дацэнтам у Мінскім педагагічным інстытуце. З 1976 па 1977 выкладчык-кансультант Вышейшага педагагічнага інстытута імя Хасэ Марці (г. Камагуэй, Куба), з 1980 па 1988 дацэнт Інстытута павышэння кваліфікацыі выкладчыкаў грамадскіх навук пры БДУ.
У 1988 у Маскоўскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя У. І. Леніна абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Партийное руководство подготовкой и воспитанием научно-педагогических кадров. 1936—1961 гг. (на материалах Белоруссии)». Прафесар (1991). З 1992 прафесар кафедры гісторыі Беларусі ў Мінскім педагагічным інстытуце (з 1993 Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт, з 1995 — імя М. Танка). Падрыхтаваў 8 кандыдатаў навук.
Даследуе палітычную гісторыю і гісторыю культуры Беларусі, праблемы грамадска-палітычнага жыцця, вышэйшай школы, падрыхтоўкі і выхавання кадраў народнай адукацыі («Уплыў польскай Эдукацыйнай камісіі на стан адукацыі на Беларусі і адносіны да яе расійскіх улад у канцы XVIII — пачатку XIX ст.», 1995; «Сучасная гістарыяграфія нацыянальнай палітыкі ў БССР у 20—30-я гг.», 1997). Адзін з аўтараў дапаможніка для студэнтаў ВНУ «Гісторыя Беларусі» ў 2 ч. (ч. 2, 1998). Сааўтар падручнікаў па гісторыі Беларусі.
Сям’я
Дзеці: Максім Сакалоў (гісторык, кандыдат гістарычных навук)
Узнагароды і прэміі
Ганаровая грамата міністэрства асветы БССР (1986); знак Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі»(2006);
Струкавэ (Мыкалаіўскі раён)
Струкавэ (Стрю́кове) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мястка
Мястка (Miastko) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Бытоўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Мястка. Займае плошчу 15,68 км². Насельніцтва — 11 123 чалавекі (на 2004 год).
Іосіф Іосіфавіч Сяргей
Іосіф Іосіфавіч Сяргей (, в. Панарка, Смаргонскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі энергетык. Доктар тэхнічных навук (2001), прафесар (2010).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Электрычныя станцыі», 1974). Працаваў у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1980, энергетычны факультэт, кафедра «Электрычныя станцыі», загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: электрадынамічная стойкасць і аэрадынамічная стабільнасць токавядучых канструкцый з гібкімі праваднікамі энергасістэм.
Дом па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 18 (Мінск)
Дом па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 18 — будынак у Мінску, размешчаны ў квартале, які прымыкае да Верхняга Горада, на рагу з вуліцай Камсамольскай. Пабудаваны ў XIX ст. з цэглы.
Гісторыя
Мураваны будынак на рагу вуліц Праабражэнскай і Багадзельнай быў пабудаваны ў першай палове XIX стагоддзя. Ён моцна пацярпеў падчас пажару 1881 года, пасля якога быў адноўлены. Адначасова з боку вуліцы Багадзельнай да старога будынка быў прыбудаваны новы двухпавярховы аб’ём. План будынка быў абумоўлены канфігурацыяй зямельнага пляца.
Гэта быў двухпавярховы мураваны будынак, накрыты складаным па форме дахам, які быў аддзелены ад сцяны прафіляваным карнізам з сухарыкамі. Рытм фасадаў ствараўся сеткай прамавугольных аконных і дзвярных праёмаў. Вокны першага паверха мелі драўляныя аканіцы. Паверхі былі падзелены на два ярусы, прафіляваныя цягай.
Галоўны фасад, які выходзіў на вуліцу Праабражэнскую, на другім паверсе меў балкон, які быў аздоблены фігурнымі жалезнымі кратамі.
У гады Вялікай Айчыннай вайны будынак не пацярпеў. Пасля вайны ў выніку некалькіх рамонтаў была часткова зменена архітэктурнае рашэнне фасадаў.
Архітэктура
Двухпавярховы, прамавугольны ў плане будынак, накрыты трохсхільным вальмавым дахам. Фасады вырашаны плоскасна. Паверхі падзелены карнізным поясам. Вокны прамавугольныя. Пад карнізам даху праходзіць пояс сухарыкаў. На другім паверсе размешчаны балкон з ажурнай агароджай (чыгуннае ліццё). Планіроўка мяшаная. Выкарыстоўваецца як жылы.
Суд Першамайскага раёна г. Віцебска
'''Суд Першамайскага раёна г. Віцебска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Першамайскага раёна Віцебска. Размешчаны ў будынку па вуліцы Гарбачэўскага, 26.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Віцебскі абласны суд.
Сімонэ Перота
Сімоне Перота (Simone Perrotta; нар., Эштан-андэр-Лайн, , Англія) — італьянскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 2006 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Клубная кар’ера
Сімоне Перота нарадзіўся ў Англіі і жыў там да 6 гадоў, калі яго бацькі, якія валодалі пабам у Эштане, вырашылі вярнуцца ў Італію ў 1982 годзе.
У 2004 годзе Перота перайшоў у «Рому» і стаў незаменным гульцом адной з наймоцных сярэдніх ліній у чэмпіянаце: Пісара — Перота — Тоці — Дэ Росі — Мансіні. Гуляючы за «Рому», Перота дамогся сталага месца ў складзе зборнай Італіі. Выступаў за рымскі клуб да лета 2013 года, 29 чэрвеня 2013 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Перота гуляў за зборную Італіі на моладзевым узроўні (да 21 года). У нацыянальнай зборнай ён дэбютаваў у 2002 годзе. Ён прымаў удзел у Еўра 2004, дзе забіў гол Балгарыі. На пераможным для Італіі чэмпіянаце свету 2006 года ў Германіі Перота прыняў удзел ва ўсіх 7 матчах зборнай.
Петр Попавіч Пецыя
Петр Попавіч Пецыя (1826—1875) нарадзіўся ў сяле Бушавіч у Крупскай. Бацькі: Пётр і Ільінка. Усё сваё жыццё правёў у Кастайніцы (сучасная Рэспубліка Сербская).
Біяграфія
Петр — адзін з тых хто навучыўся чытаць і пісаць, і да таго ж ён гаварыў на сербскай і турэцкай мовах. Не прызнаючы Асманскага кіравання, ён на 22 год свайго жыцця стаў парушаць Асманскія законы, і з тых часоў, да канца жыцця актыўна змагаўся супраць туркаў на Балканах. Восенню 1858 разам з хайдучскім харамбашам Петрам Гарача са Стрыгава ўзначаліў паўстанне і перад Кастайницей вырыў роў вядомы як Пециин Ров. Да атрадаў Петра далучыліся мясцовыя людзі, і непадалёк адбыўся бязлітасны бой паміж туркамі і паўстанцамі. Пасля доўгага і цяжкага змагання туркі змаглі прагнаць сілы паўстанцаў праз раку Уна ў Кастайніцы, дзе большасць паўстанцаў была перададзена ў рукі аўстрыйскіх войскаў. Пецыя і Гарача разам з прыкладна 300 паўстанцамі вярнуліся назад на поле бою і нанеслі магутны ўдар па ворагу, так што туркі беглі ў Пастирево. Гэта паўстанне вядома як Кастайніцкае ці Кнешпальскае паўстанне.
Пасля гэтага паўстання туркі двойчы злавілі Пецыю. У Канстанцінопалі ён быў прысуджаны да смяротнага пакарання, кара павінна была здзейснена на радзіме, таму што там ён здзейсніў шмат зла. Па шляху ў свой родны горад Пецыя бег ад туркаў у Крагуевац, дзе ён застаўся і стаў ахоўнікам ліцейнай вытворчасці. Там ён заставаўся да паўстання ў Босніі 1875 года. Ён далучыўся да паўстанцаў і ўжо 28 жніўня браў удзел у бітве каля вёскі Гашыца. У гэты дзень Петр ізноў быў у правадыром паўстанцаў перамоглых туркаў. Але неўзабаве пасля гэтага, па паданні, туркі заспелі паўстанцаў знянацку, і пасля доўгага і інтэнсіўнага бою многія паўстанцы беглі ў Прасару, а пяцьдзясят з іх спецыяй прыйшлі на бераг Савы каб ваяваць.
Пасля новай бітвы, якую сербы таксама прайгралі, паўстанцы здолелі дастаць лодку і пераправіцца праз раку, але без хованкі над галавой, амаль усё памерлі ад турэцкіх снарадаў. Толькі Пецыя і двое мужчын засталіся ў жывых, але Петр, мужны духам, не стаў уцякаць, выйшаў на паляну, і сказаў, туркам: Вось туркі, ведайце, Пецыя не забіты, ён усё яшчэ жывы, і неўзабаве будзе помсціць. У гэты момант яго прыстрэлілі. Гэта было 29 жніўня 1875 года. Мёртвага Петра з сябрамі і іншымі героямі пахавай у вёсцы Ябланац ніжэй Ясенаваца, а праз дзесяць гадоў пасля яго смерці косткі Пецыі былі перанесены і захоўваюцца ў манастыры Маштаніца каля Казары.
Аксана Іларыёнаўна Затварская
Аксана Іларыёнаўна Затварская (, с. Яблуніў —, ) — украінская тэатральная актрыса, заслужаная артыстка Украінскай ССР (1954).
Біяграфія
У 1939—1941 і ў 1962—1976 гг. — актрыса Івана-Франкоўскага музычна-драматычнага тэатра імя І. Франко.
Асізі
Горад вядомы са старажытнарымскіх часоў і часта лічыцца месцам нараджэння паэта Праперцыя. Таксама Асізі — месца нараджэння і месца пахавання Францыска Асізскага, заснавальніка ордэна францысканцаў.
Рэмбрант
Рэ́мбрант Ха́рменсзан ван Рэйн (Rembrandt Harmenszoon van Rijn, , Лейдэн — ) — галандскі жывапісец, рысавальшчык і афартыст; адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў галандскага барока і сусветнай мастацкай культуры.
Вялікі майстар святлаценю, найбуйнейшы прадстаўнік залатога веку галандскага жывапісу. Ён здолеў увасобіць у сваіх творах увесь спектр чалавечых перажыванняў з такой эмацыйнай насычанасцю, якой да яго не ведала выяўленчае мастацтва. Працы Рэмбранта, надзвычай разнастайныя па жанравай прыналежнасці, адкрываюць гледачу пазачасовы духоўны свет чалавечых перажыванняў і пачуццяў.
Гады вучнёўства
Рэмбрант Харменсзан («сын Харменса») ван Рэйн нарадзіўся 15 ліпеня 1606 года (па некаторых звестках, у 1607) у шматдзетнай сям'і заможнага ўладальніка млына Хармена Герытсзана ван Рэйна ў Лейдэне. Сям'я маці нават пасля Нідэрландскай рэвалюцыі захоўвала вернасць каталіцкаму веравызнанню.
У Лейдэне Рэмбрант наведваў лацінскую школу пры ўніверсітэце, але найбольшую цікавасць праяўляў да жывапісу. У 13 гадоў яго аддалі вучыцца выяўленчаму мастацтву лейдэнскаму гістарычнаму жывапісцу Якабу ван Сваненбюрху, каталіку па веры. Рэмбрантаўскія працы гэтага перыяду даследчыкамі не выяўлены, і пытанне пра ўплыў Сваненберха на станаўленне яго творчай манеры застаецца адкрытым: занадта мала вядома сёння пра гэтага лейдэнскага мастака.
Уплыў Ластмана і караваджыстаў
Ластманаўская прыхільнасць да стракатасці і дробязнасці выканання аказала велізарны ўплыў на маладога мастака. Яна выразна праглядае ў яго першых захаваных творах — у «Пакутніцтве Св. Стэфана» (1629), «Сцэне са старажытнай гісторыі» (1626) і «Хрышчэнні еўнуха» (1626). У параўнанні з яго сталымі працамі яны незвычайна маляўнічыя, мастак імкнецца старанна выпісаць кожную дэталь матэрыяльнага свету, як мага праўдападобней перадаць самабытнасць біблейскай легенды. Амаль усе героі паўстаюць перад гледачом прыбранымі ў мудрагелістыя ўсходнія ўборы, бліскаюць каштоўнасцямі, што стварае атмасферу значнасці, параднасці, святочнасці («Алегорыя музыкі», 1626; «Давід перад Саулам», 1627).
Выніковыя творы перыяду — «Товій і Анёл», «Валаам і асліца» — адлюстроўваюць не толькі багатую фантазію мастака, але і яго імкненне як мага выразней перадаць драматычныя перажыванні сваіх герояў. Падобна іншым майстрам барока, ён пачынае спасцігаць значэнне рэзка вылепленага святлаценю для перадачы эмоцый. Яго настаўнікамі ў працы са святлом былі ўтрэхцкія караваджысты, але яшчэ ў большай ступені ён арыентаваўся на творы Адама Эльсхаймера — немца, які працаваў у Італіі. Найбольш караваджысцкія па выкананні палотны Рэмбранта — «Прыпавесць пра неразумнага багатыра» (1627), «Сімеон і Ганна ў Храме» (1628), «Хрыстос у Эмаусе» (1629).
Майстэрня ў Лейдэне
У 1625 годзе Рэмбрант адкрыў сваю майстэрню ў Лейдэне і хутка дасягнуў шырокага прызнання.
У 1629 годзе мастака заўважыў сакратар прынца Аранскага, Канстанцін Гюйгенс (бацька Хрысціяна Гюйгенса) — вядомы ў той час паэт і мецэнат. У адным з лістоў таго часу Гюйгенс узнімае Лівенса і Рэмбранта як шматспадзеўных маладых мастакоў, а палатно Рэмбранта «Юда, які вяртае трыццаць срэбранікаў» ён параўноўвае з лепшымі творамі Італіі і нават антычнасці. Гэта Гюйгенс дапамог Рэмбранту звязацца з багатымі кліентамі і замовіў яму некалькі рэлігійных палотнаў для прынца Аранскага.
Выпрацоўка ўласнага стылю
У 1631 годзе Рэмбрант перабраўся ў Амстэрдам, дзе ўласцівая эстэтыцы барока дынамічнасць і вонкавая патэтыка палотнаў адшукалі яму мноства заможных прыхільнікаў, якія, як і Гюйгенс, убачылі ў ім новага Рубенса. Праз год Лівенс зачыніў лейдэнскую майстэрню і з'ехаў у Англію, дзе патрапіў пад уплыў ван Дэйка, потым пасля вяртання на радзіму ў 1644 годзе працаваў у Антверпене.
Перыяд пераезду ў Амстэрдам адзначыўся ў творчай біяграфіі Рэмбранта стварэннем мноства эцюдаў мужчынскіх і жаночых галоў, у якіх ён даследуе своеасаблівасць кожнай мадэлі, эксперыментуе з рухомай мімікай твараў. Гэтыя невялікія творы, пасля памылкова прыманыя за выявы бацькі і маці мастака, сталі сапраўднай школай Рэмбранта-партрэтыста. Менавіта партрэтны жывапіс дазваляў у той час мастаку прыцягнуць заказы заможных амстэрдамскіх бюргераў і тым самым дамагчыся камерцыйнага поспеху.
У першыя амстэрдамскія гады значнае месца ў творчасці Рэмбранта займае жанр аўтапартрэта; адлюстроўваючы сябе ў фантастычных адзеннях і мудрагелістых паставах, ён вызначае новыя шляхі развіцця свайго мастацтва. Часам пажылыя персанажы эцюдаў, прыбраныя мастаком у раскошныя ўсходнія касцюмы, праабражаюцца яго ўяўленнем у біблейскіх персанажаў ; такі задуменны «Іерамія, які аплаквае разбурэнне Іерусаліма» (1630). Для штатгальтара Фрыдрыха-Генрыха Аранскага ён стварае парныя палотны «Узвіжанне крыжа» (1633), і «Зняцце з крыжа» (1632/1633), натхнёныя шматфігурнымі гравюрамі Рубенса.
Поспех у Амстэрдаме
Слава пра Рэмбранта як пра выдатнага майстра распаўсюдзілася па Амстэрдаме пасля завяршэння ім групавога партрэта «Урок анатоміі доктара Тульпа» (1632), на якім уважлівыя хірургі не былі выстраены ў паралельныя шэрагі звернутых да гледача галоў, як тое было прынята ў партрэтным жывапісе таго часу, а строга размеркаваны ў пірамідальнай кампазіцыі, якая дазволіла псіхалагічна аб'яднаць усіх дзеючых асоб у адзіную групу. Багацце мімікі кожнага твару і драматычнае выкарыстанне святлаценю падводзіць вынік над гадамі эксперыментавання, сведчачы пра надыход творчай сталасці мастака.
Першыя гады ў Амстэрдаме былі самымі шчаслівымі ў жыцці Рэмбранта. Шлюб з Саскіяй ван Эйленбюрх, які адбыўся ў 1634 годзе, адкрывае перад мастаком дзверы асабнякоў заможных бюргераў, да ліку якіх належаў яе бацька — бургамістр Леўвардэна. Заказы сыплюцца да яго адзін за адным; не меней паўсотні партрэтаў датуюцца менавіта першымі гадамі знаходжання Рэмбранта ў Амстэрдаме. Асабліва спрыялі яму кансерватыўныя менаніты. Нямала шуму нарабіў яго падвойны партрэт менаніцкага прапаведніка Карнеліса Ансла, які апеў у вершах сам Вондэл.
Матэрыяльны дабрабыт Рэмбранта дазволіў яму набыць уласны асабняк (гл. дом Рэмбранта), які ён напаўняў паскуплянымі ім у антыквараў прадметамі мастацтва. Гэта былі не толькі карціны італьянскіх майстроў і гравюры, але таксама антычная скульптура, зброя, музычныя інструменты. Для вывучэння вялікіх папярэднікаў яму было непатрэбна выязджаць з Амстэрдама, бо ў горадзе тады можна было ўбачыць такія шэдэўры, як тыцыянаўскі «Арыёста» і партрэт Бальтазарэ Кастыльёнэ пэндзлю Рафаэля. Пад уплывам гэтых прац Рэмбрант пераходзіць ад падвойных партрэтаў да маштабных выяў мадэляў у поўны рост (касельскі партрэт Андрыса Графа, 1639).
Да ліку найбольш значных партрэтаў тых гадоў належаць выявы Саскіі — часам у хатнім становішчы, лежучы ў пасцелі, часам у раскошных адзеннях (касельскі партрэт, 1634) і тэатралізаваных абліччах («Саскія ў вобразе Флоры», 1634). У 1641 годзе ў іх нарадзіўся сын Цітус; яшчэ трое дзяцей памерлі ў маленстве. Лішак жыццёвых сіл мастака ў гады шлюбу з Саскіяй з найбольшай бравурнасцю выяўлены ў карціне «Блудны сын у карчме» (1635). Іканаграфія гэтай услаўленай працы ўзыходзіць да маралістычных выяў распусты блуднага сына з біблейскай прыпавесці.
Саскія памерла праз год пасля нараджэння сына, і ў жыцці Рэмбранта пачаўся перыяд бесперапынных асабістых страт.
Дыялог з італьянцамі
На творчы дыялог Рэмбранта з вялікімі італьянскімі мастакамі ўказваюць не адны толькі партрэтныя працы, але і шматфігурныя карціны на міфалагічныя і біблейскія тэмы, якія адлюстравалі клопат мастака аб вонкавых эфектах і ў гэтым дачыненні сугучны творам майстроў барочнай Італіі.
Знакамітая «Даная» (1636/1643) уся прамянее святлом. «Выкраданне Еўропы» (1632) і «Выкраданне Ганімеда» (1635) — таксама звычайныя сюжэты італьянскага жывапісу — цалкам змененыя Рэмбрантам шляхам увядзення, у першым выпадку, галандскага пейзажу, у другім — іранічнай трактоўкай легендарнага юнака-прыгажуна як немаўляці са скажоным грымасай жаху тварам.
Эфекты святла і цені Рэмбрант распрацоўваў і ў афортах («Хрыстос перад Пілатам», 1636), якім нярэдка папярэднічалі шматлікія падрыхтоўчыя рысункі. На працягу ўсяго наступнага жыцця афорты прыносілі Рэмбранту не меншы прыбытак, чым уласна жывапіс. Як афартыст ён асабліва славіўся ўжываннем сухой іголкі, дынамічнага штрыху і тэхнікі зацяжкі.
«Начны дазор»
У 1642 годзе Рэмбрант атрымаў заказ на адзін з шасці групавых партрэтаў амстэрдамскіх мушкецёраў для новага будынка Стралковага таварыства; два іншыя заказы дасталіся яго вучням. Пры стварэнні гэтай чатырохмятровай карціны — самага маштабнага са сваіх твораў  — Рэмбрант парваў з канонамі галандскага партрэтнага жывапісу, за два стагоддзі прадказаўшы мастацкія знаходкі XIX стагоддзя — эпохі рэалізму і імпрэсіянізму. Жывапіснасць святлоценевых кантрастаў, своеасаблівасць асвятлення надалі палатну рамантычны выгляд, што і прынесла яму пазней адпаведную назву. Мадэлі былі намаляваны вельмі непасрэдна, у руху, што зусім не спадабалася заказчыкам, многія з якіх апынуліся пры гэтым засунуты на задні план.
Гэтае адважнае спалучэнне групавога партрэта з ваеннымі ўспамінамі Нідэрландскай рэвалюцыі адпудзіла некаторых заказчыкаў. Біёграфы Рэмбранта спрачаюцца аб тым, у якой ступені няўдача «Начнога дазора» (менавіта такую памылковую назву пасля атрымала карціна, што да рэстаўрацыі 1940-х гг. стаяла пад пацямнелым лакам і сажай) паўплывала на далейшую кар'еру мастака. Вельмі верагодна, што распаўсюджаная легенда пра правал гэтай працы безпадстаўная. Канспіралагічная версія гісторыі «Начнога дазору» прыведзена ў фільмах брытанскага рэжысёра Пітэра Грынуэя (2007-08).
Якія б ні былі прычыны астуджэння амстэрдамскай публікі да Рэмбранта, вынікам змены ў густах стала згасанне яго славы і паступовае збядненне. Пасля гэтага ў майстэрні Рэмбранта застаюцца адзінкавыя вучні. Яго ранейшыя чаляднікі, запазычыўшы і развіўшы якую-небудзь адну рысу ранняга Рэмбранта, становяцца больш удачлівымі і запатрабаванымі мастакамі, чым іх настаўнік. Асабліва характэрны ў гэтым дачыненні Говарт Флінк, які ў дасканаласці засвоіў вонкавую бравурнасць дынамічных рэмбрантаўскіх палотнаў 1630-х гг. Лейдэнец Герард Доу — адзін з першых вучняў Рэмбранта — усё жыццё заставаўся пад уплывам ластманаўскай эстэтыкі палотнаў накшталт «Алегорыі музыкі» 1626 года. Фабрыцыус, які працаваў у майстэрні каля 1640 года, ахвотна эксперыментаваў з перспектывай і распрацоўваў высветленыя фоны, што прынесла яму поспех у Дэлфце.
Пераходны перыяд
Паэтычнае вытлумачэнне ў гэтыя гады атрымліваюць сцэны паўсядзённага хатняга жыцця, як дзве «Святыя сем'і» (1645 і 1646). Разам з «Пакланеннем пастухоў» (1646) і «Адпачынкам на шляху ў Егіпет» (1647) яны дазваляюць гаварыць пра тэндэнцыю да ідэалізацыі патрыярхальнага ўкладу сямейнага жыцця. Гэтыя працы сагрэты цёплымі пачуццямі роднаснай блізкасці, кахання, спачування. Святлацень у іх дасягае нябачанага раней багацця адценняў. Каларыт асабліва цёплы, з перавагай мігатлівых чырвоных і залаціста-карычневых тонаў.
Позні Рэмбрант
У 1653 годзе, адчуваючы матэрыяльныя цяжкасці, мастак перадаў амаль усю сваю маёмасць сыну Цітусу, пасля чаго заявіў у 1656 г. аб банкруцтве. Пасля распродажу ў 1657-58 гг. дому і маёмасці (захаваўся цікавы каталог мастацкага збору Рэмбранта) мастак перабраўся на ўскраіну Амстэрдама, у яўрэйскі квартал, дзе правёў астатак жыцця. Самым блізкім для яго чалавекам у тыя гады, відаць, заставаўся Цітус; менавіта яго выявы найбольш мнагалікія. На адных ён паўстае прынцам з чароўнай казкі, на іншых — вытканым з сонечных прамянёў анёлам. Смерць Цітуса ў 1668 годзе стала для мастака адным з апошніх удараў лёсу; яго самога не стала годам пазней.
Адметная рыса рэмбрантаўскай творчасці 1650-х — выразнасць і манументальнасць буйнафігурных кампазіцый. Характэрна ў гэтым дачыненні праца «Арыстоцель з бюстам Гамера», выкананая ў 1653 годзе для сіцылійскага арыстакрата Антоніа Руфо і прададзеная ў 1961 годзе яго спадчыннікамі на аўкцыёне Метрапалітэн-музея за рэкордную на той момант суму ў два з лішнім мільёны долараў. Арыстоцель пагружаны ў глыбокі роздум; унутранае святло, здаецца, зыходзіць ад яго твару і ад бюста Гамера, на які ён усклаў сваю руку.
Калі на палотнах 1650-х гадоў колькасць фігур ніколі не перавышае трох, то ў апошняе дзесяцігоддзе свайго жыцця Рэмбрант вяртаецца да стварэння шматфігурных кампазіцый. У двух выпадках гэта былі буйныя і прэстыжныя заказы. Манументальная гераічная карціна «Змова Юлія Цывіліса» (1661) стваралася для новай Амстэрдамскай ратушы, але па нейкіх прычынах не задаволіла заказчыкаў і не была аплачана. Фрагмент карціны, які захаваўся ў Стакгольме, паражае суровым рэалізмам і нечаканымі ўспышкамі светлых фарбаў на фоне навакольнай цемры. Групавы партрэт «Сіндыкі» (1662), нягледзячы на натуральнасць пастаў, ажыўленасць мімікі і згуртаванасць кампазіцыйнага рашэння, уяўляе сабою крок назад у параўнанні з бескампрамісным натуралізмам «Начнога дазору». Затое ўсе патрабаванні заказчыкаў былі выкананы.
Апошнія два дзесяцігоддзі жыцця Рэмбранта сталі вяршыняй яго майстэрства як партрэтыста. Мадэлямі выступаюць не толькі таварышы мастака (Нікалас Брэйнінг, 1652; Герард дэ Лерэс, 1665; Ереміяс дэ Декэр, 1666), але і невядомыя салдаты і старыя — усе тыя, хто як і аўтар прайшлі праз гады гаротных выпрабаванняў. Іх твары і рукі азораны ўнутраным духоўным святлом. Парадны партрэт Яна Сікса (1654), які нацягвае на руку пальчатку, вылучаецца выключнай гармоніяй каларыту, шыратой пастозных мазкоў. Унутраную эвалюцыю мастака перадае чарада аўтапартрэтаў, якая раскрывае гледачу свет яго патаемных перажыванняў. Да серыі аўтапартрэтаў прылягае чарада выяў прымудроных жыццём апосталаў; нярэдка ў асобе апостала адгадваюцца рысы самога мастака.
Апошнія працы
Мастацкі геній Рэмбранта развіваўся па ўзыходнай. Яго апошнія працы ўяўляюць сабою адзінкавую з'яву ў гісторыі жывапісу. Сакрэт іх ліпкіх фарбаў, якія як бы сцякаюць па палатне, дагэтуль не разгаданы. Фігуры манументальныя і знарочыста набліжаны да пярэдняй плоскасці палатна. Мастак спыняецца на рэдкіх біблейскіх сюжэтах, пошук адпаведнасцей якім у Бібліі дагэтуль займае даследчыкаў яго творчасці. Яго вабяць такія моманты быцця, калі чалавечыя перажыванні выяўляюцца з найбольшай сілай.
Глыбокая драматычная напружанасць уласціва такім працам, як «» (1660) і «Адрачэнне апостала Пятра» (1660). Па тэхніцы выканання ім сугучны апошнія карціны, аб'яднаныя сямейнай тэмай, — няскончанае «Вяртанне блуднага сына» (1666/1669), сямейны партрэт з Браўншвайга (1668/1669) і т. з. «Яўрэйская нявеста» (1665). Датаванне ўсіх гэтых твораў умоўнае, акалічнасці іх стварэння акружаны таямніцай.
На кёльнскім аўтапартрэце 1662 года рысы аўтара скажоны горкай усмешкай, а на апошніх аўтапартрэтах 1669 года (Галерэя Уфіцы, Лонданская Нацыянальная галерэя і Маўрыцхейс) ён, нягледзячы на фізічную немач, якая кідаецца ў вочы, спакойна глядзіць у твар лёсу. Рэмбрант сканаў 4 кастрычніка 1669 года ў Амстэрдаме. Пахавалі яго ў амстэрдамскай Вестэркерк. Усяго за сваё жыццё Рэмбрант стварыў каля 350 карцін, больш 100 рысункаў і каля 300 афортаў. Дасягненні Рэмбранта-рысавальшчыка не саступаюць яго дасягненням у вобласці жывапісу ; асабліва цэняцца яго познія рысункі, выкананыя трысняговым пяром.
Творчасць
З 1629 ў 1669 майстар напісаў каля 60 аўтапартрэтаў. Спадчына майстра складае каля 600 карцін, 300 афортаў, 2000 малюнкаў.
Жывапіс
Раннія творы, у якіх адчувальны ўплыў Ластмана і галандскіх караваджыстаў, вызначаліся рэзкай паліхроміяй і экспрэсіўнасцю вобразаў: «Пакутніцтва св. Стэфана» (1625), «Валаам», «Товій і Анёл» (абодва 1626), «Прынясенне ў храм» (каля 1628—29), «Давід і Галіяф» і інш. Пазней пісаў больш глыбокія і вытанчаныя карціны, якім уласцівы гармонія цёплых чырвона-карычневых тонаў і таямнічыя эфекты святлаценю: «Уцёкі ў Егіпет» (1627), «Самсон і Даліла» (1628), «Сімяон у храме» (1631) і інш.