cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фрыдрых I Барбароса
1163—1165 гады
Ненадоўга з’ездзіўшы ў Германію, Фрыдрых увосень 1163 года вярнуўся ў Ламбардыю і стаў рыхтавацца да паходу на Рым. Аднак новыя цяжкасці спынілі яго. Венецыя, Верона, Вічэнца і Падуя аб’ядналіся ў антынямецкую лігу. У красавіку памёр Віктар IV. Выбраны на яго месца Пасхалій III меў значна менш прыхільнікаў, чым Аляксандр III. Імператар паспрабаваў напасці на Верону, але ў яго было занадта мала сіл для вядзення сур’ёзнай вайны. Увосень 1164 года ён адправіўся ў Германію, дзе спадзяваўся сабраць новае войска. Справы зноў затрымалі яго на паўтара года. Толькі ўвесну 1165 года Фрыдрых з вялікай арміяй перайшоў Альпы і рушыў прама на Рым. 24 чэрвеня немцы аблажылі замак Святога Ангела і занялі ўвесь левы бераг Тыбра. Аляксандр III закрыўся ў замку Франджыпані побач з Калізеем. Фрыдрых прапанаваў абодвум Папам для пазбягання кровапраліцця скласці з сябе сан і правесці новыя выбары. Аляксандр адмовіўся, і гэта моцна пашкодзіла яму ў вачах гараджан. Вядомыя сваім непастаянствам рымляне абярнуліся супраць папы, і таму прыйшлося бегчы ў Беневент. Імператар урачыста ўехаў у горад, а 30 чэрвеня адбылася інтранізацыя Пасхалія ў храме Святога Пятра. Аднак Фрыдрых не пакінуў свайму прыхільніку нават цені той улады, якой карысталіся да яго папы. Сенат і прэфект горада сталі падпарадкоўвацца асабіста імператару, які такім чынам узяў кіраванне Рымам у свае рукі. Здавалася, Фрыдрых дасягнуў межаў сваіх жаданняў. Але тут неспадзяваныя акалічнасці змяшалі яму ўсе планы: у жніўні ў нямецкім войску пачалася цяжкая эпідэмія чумы.
Пяты італьянскі паход
Гэтым разам імператар правёў у Германіі сем гадоў, заняты рашэннем надзённых спраў і ўмацаваннем сваёй улады. У 1173 годзе ён абвясціў пра рашэнне вярнуцца ў Італію і павесці войска ў паход супраць Ламбардскай лігі. Каб не залежаць ад князёў, якія ўжо не раз пакідалі яго без войска ў самы крытычны момант, ён навербаваў шмат брабанцкіх наймітаў. У верасні 1174 года Фрыдрых у пяты раз перайшоў Альпы, а ў кастрычніку аблажыў Алесандрыю. Ламбардцы зацята абараняліся. У красавіку наступнага года, так і не атрымаўшы поспеху, Фрыдрых пачаў перамовы і распусціў салдат, якім яму няма чым было плаціць. Але кансультацыі, якія доўжыліся амаль цэлы год, ні да чаго не прывялі, таму што пазіцыі бакоў былі занадта розныя. Неабходна было зноў рыхтавацца да вайны.
Імператар запрасіў у К’явену свайго стрыечнага брата, магутнага герцага Баварскага і Саксонскага Генрыха Льва з роду Вельфаў і папрасіў у яго дапамогі. Генрых Леў адмовіў, чым вельмі абразіў Фрыдрыха. З вялікімі цяжкасцямі ён набраў некалькі тысяч салдат у Італіі і рушыў з імі на Мілан. 29 мая 1176 года праціўнікі сустрэліся пад Леньяна. У гэтай бітве нямецкія рыцары па сваім звычаі кінуліся ў магутны напад, прарвалі строй ламбардскай конніцы, і тая ў сумятні бегла. Але калі немцы абрынуліся пяхоту, якая пастроілася ў карэ, іх напад захлынуўся. Тым часам ламбардскія коннікі, сустрэўшы войска з Брэшыі, якое спяшалася ім на дапамогу, вярнуліся на поле бою і раптам атакавалі немцаў з флангу. Фрыдрых з запалам і адвагай кінуўся ў самую бойку, але быў выбіты з сядла. Адразу слых пра яго ўяўную смерць разнёсся па войску. Пакідаўшы зброю, рыцары беглі з поля бою і схаваліся ў Павіі.
Мір з Папам і вяртанне ў Германію
Пасля гэтага паражэння Фрыдрыху прыйшлося змякчыць сваю пазіцыю і пайсці на вялікія саступкі: ён пагадзіўся прызнаць Аляксандра III адзіным законным папам, вярнуў яму прэфектуру ў Рыме і пагадзіўся прызнаць маркграфства Тасканскае яго ленам. У абмен на гэта Папа зняў з яго сваё адлучэнне. Памірыўшыся з папам, Фрыдрых вярнуўся да ламбардскіх спраў. Але дамовіцца з паўсталымі гарадамі не ўдалося. У ліпені 1177 года ў Венецыі Фрыдрых падпісаў з імі перамір’е на шэсць гадоў і ўлетку 1178 года адправіўся ў Бургундыю, дзе каранаваўся ў Арлі як бургундскі кароль. У Германіі ён скарыстаўся першай нагодай для таго, каб пачаць прыгнятаць Генрыха Льва. На з’ездзе ў Шпаеры біскуп хальберштацкі Ульрых пажаліўся, што герцаг захапіў лены, якія належаць яго дыяцэзіі. У студзені 1179 года Генрых быў выкліканы ў каралеўскі трыбунал для разгляду гэтага пытання, але адмовіўся прыехаць. У чэрвені ён не прыехаў і на з’езд у Магдэбург. Гэта дазволіла пачаць супраць яго іншы працэс: Фрыдрых абвінаваціў яго ў мецяжы. На з’ездзе ў Вюрцбургу ў студзені 1180 года магутны Вельф быў прысуджаны да пазбаўлення ўсіх сваіх ленаў. Усходняя Саксонія была перададзена графу Бернхарду Анхальцкаму.
З заходніх саксонскіх земляў Фрыдрых утварыў новае герцагства Вестфальскае, якое пакінуў за сабой. Баварыя была аддадзена графу Ота фон Вітэльсбаху. Ад яе таксама была аддзелена Штырыйская марка, пераўтвораная ў герцагства. У 1180 годзе імператар павёў войскі ў Саксонію, узяў Браўншвайг і аблажыў Любек. Улетку 1181 года Генрых Леў зразумеў, што яго справа прайграна. У лістападзе ён прыехаў на з’езд у Эрфурт і кінуўся да ног Фрыдрыха, вымольваючы прабачэнне. Барбароса прабачыў яго, вярнуў Браўншвайг, але ўтрымаў усе астатнія ўладанні Вельфаў. Акрамя таго, герцаг павінен быў на тры гады адправіцца ў выгнанне. Канфлікт з ламбардцамі таксама паступова ўладжваўся. У 1183 года ў Канстанцы быў падпісаны мір з Ламбардскай лігай. Гарады прызналі імператара сваім сюзерэнам, а Фрыдрых пагадзіўся на захаванне іх старадаўніх вольнасцей, у тым ліку такіх важных, як права ўзводзіць умацаванні і арганізоўваць лігі. За імператарам засталося права інвеставаць гарадскіх консулаў, яго суд быў прызнаны вышэйшай інстанцыяй. У 1184 годзе Фрыдрых прызнаў каралеўскі тытул за Вільгельмам II Сіцылійскім, які пагадзіўся выдаць сваю цётку Канстанцыю за сына Фрыдрыха, Генрыха (тады яшчэ ніхто не мог ведаць, што гэты шлюб у будучыні прынясе Гогенштаўфенам Сіцылію.).
Трэці крыжовы паход
У Малой Азіі яму даводзілася раз-пораз адбіваць напады лёгкай мусульманскай конніцы. Як і ў мінулы раз, паміж немцамі і грэкамі вельмі хутка ўзніклі непаразуменні. Пасланцы імператара Ісака Ангела запатрабавалі ад Барбаросы закладнікаў і абавязацельствы таго, што ён саступіць частку будучых заваяванняў. Фрыдрых адправіў да імператара паслоў, якіх Ангел загадаў кінуць у турму. Пры вестцы пра гэта Фрыдрых перапыніў перамовы і павёў сваю армію на Канстанцінопаль, аддаючы ўсё на сваім шляху спусташэнню. У канцы лістапада крыжакі ўзялі Адрыянопаль. Толькі пасля гэтага Ісак уступіў з ім у перамовы, і ў студзені 1190 года было заключана пагадненне. Фрыдрых абяцаў не праходзіць праз Канстанцінопаль, за што візантыйскі імператар падаў немцам харч і абяцаў пераправіць іх праз праліў.
Смерць
На шляху ў Палесціну германскае войска панесла вялікія страты ў сутычках з мусульманскімі войскамі султана Саладзіна. 18 мая крыжакі ўзялі прыступам Конью. 10 чэрвеня войска, якое суправаджалася армянскімі праваднікамі, падышло да горнай ракі Селіф. Пры пераправе праз яе імператар, быўшы адзеты ў цяжкія даспехі і кальчугу, зваліўся з каня, быў падхоплены бурным цячэннем і захлынуўся ў вадзе, да таго, як да яго паспелі падаспець на выручку яго рыцары.
Легенда
Паводле легенды, імператар не памёр, а спіць у пячоры пад гарой, каб аднойчы вярнуцца. Яго доўгая барада працягвае расці.
Паводле іншай легендзе, калі Фрыдрых ехаў на чале войскі, на яго напалі асасіны і забілі яго, целаахоўнікі, каб не раскрываць сваёй ганьбы, распавялі ўсім, што Фрыдрых патануў пры пераправе праз раку (што гучала вельмі непераканаўча, паколькі ён цудоўна плаваў і быў са світай).
У літаратуры
У рамане Умберта Эка «Баўдаліна» апісваецца, што, нібы, Фрыдрых Барбароса патануў у рацэ ў выніку інсцэноўкі сваёй світай. Спадарожнікі, якія ахоўвалі яго, сярод якіх быў прыёмны сын Баўдаліна, знайшоўшы караля раніцай за зачыненымі дзвярамі ў адным з пакояў Замка Ардзруні без свядомасці, і, пераканаўшыся, што кіраўнік мёртвы, спалохаліся, што сын загінулага імператара пакарае смерцю іх і прыдумалі афёру, у выніку якой усе прыйшлі да высновы, што Барбароса патануў падчас ранішняга купання.
NGC 2523B
NGC 2523B (іншыя абазначэнні — UGC 4259, MCG 12-8-30, ZWG 331.30, IRAS08072+7342, PGC 23025) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
IC 5137
IC 5137 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Машачка (раман)
Кніга экспануе тэмы, у большай ступені развітыя ў «Дары» (рус. «Дар»): рускае эмігранцкае асяроддзе ў Берліне.
Сюжэт
Галоўны герой Ганін жыве ў рускім пансіёне ў Берліне. Адзін з суседзяў, Алфёраў, увесь час гаворыць аб прыездзе сваёй жонкі Машачкі з Савецкай Расіі ў канцы тыдня. Па фатаграфіі Ганін пазнае сваё ранейшае каханне і вырашае выкрасці яе з вакзала. Увесь тыдзень Ганін жыве ўспамінамі. Напярэдадні прыезду Машачкі ў Берлін Ганін падпойвае Алфёрава і няправільна ставіць яму будзільнік. У апошні момант, аднак, Ганін вырашае, што мінулы вобраз не вернеш і едзе на іншы вакзал, назаўсёды пакідае Берлін. Сама Машачка з’яўляецца толькі ва ўспамінах Ганіна.
Машачка і яе муж фігуруюць пазней у рамане Набокава «Абарона Лужына» (рус. «Защита Лужина») (глава 13).
Музей авіяцыйнай тэхнікі
Музей авіяцыйнай тэхнікі Цэнтральнага аэраклуба ДТСААФ імя С. Грыцаўца, Музей авіяцыйнай тэхнікі — музей экзэмпляраў авіяцыйнай тэхнікі каля Мінска.
Гісторыя
На 2009 год у музеі знаходзілася 25 экспанатаў.
Арганізатары
Пры падтрымцы Дзяржаўнага сакратарыята Савета Бяспекі Беларусі
Гл. таксама
Музей авіяцыйнай тэхнікі-Баравая
Натарыус
Ната́рыус  — асоба, спецыяльна ўпаўнаважаная на здзяйсненне натарыяльных дзеянняў, сярод якіх сведчанне сапраўднасці копій дакументаў і выпісаў з іх, сведчанне сапраўднасці подпісу на дакументах, сведчанне дакладнасці перакладу дакументаў з адной мовы на іншую, а таксама некаторыя іншыя дзеянні, нормы якіх адрозніваюцца адзін ад аднаго ў розных краінах.
DAX
DAX (Deutscher Aktienindex) — гэта адзін з найважнейшых фондавых індэксаў Германіі. Індэкс вылічваецца як сярэдняе ўзважанае па капіталізацыі значэнне коштаў акцый 40 найбуйных акцыянерных кампаній Германіі. DAX з’яўляецца эквівалентам брытанскага FTSE 100 і амерыканскага індэкса Доу-Джонс.
DAX быў створаны 1 ліпеня 1988 года, яго пачатковае значэнне складала 1000 пунктаў. Індэкс вылічваецца кампаніяй Deutsche Börse AG.
24 лістапада 2020 года Deutsche Börse абвясціла аб пашырэнні склада індэкса на дзесяць дадатковых кампанентаў з мэтай больш поўна адлюстроўваць сучасную структуру эканомікі Германіі. Пашырэнне адбылося ў 3 квартале 2021 года.
Разлік індэкса
Са студзеня 2016 года індэкс разлічваецца кожны гандлёвы дзень з 9.00 раніцы па Цэнтральнаеўрапейскім часе. Пры вылічэнні DAX выкарыстоўваюцца кошты акцый на электроннай біржы XETRA.
Для разліку, заснаванага на формуле Эцьена Ласпейрэса, цэны акцый выбраных лістынгавых кампаній узважваюцца ў адпаведнасці з іх рыначнай капіталізацыяй.
Улічваюцца толькі акцыі, якія знаходзяцца ў свабодным звароце. Калі капітал кампаніі падзелены на некалькі тыпаў акцый (напрыклад, звычайныя акцыі і прывілеяваныя акцыі), выкарыстоўваецца тып акцый з больш высокай ліквіднасцю.
Крытэры выбару
Дадаткова ўведзена новая строгая ўмова: кандыдаты ў DAX 40 павінны, як мінімум, два гады працаваць з прыбыткам, а таксама рэгулярна прадстаўляць не толькі гадавыя і паўгадавыя, але і квартальныя справаздачы, якія прайшлі пэўны аўдыт.
Акцыя можа быць выключана з індэкса паміж датамі рэбалансавання, калі яе вага перавышае 10 %, а 30-дзённая гістарычная валацільнасць кошту акцыі перавышае 250 %.
Зікурат
Зікура́т — культавае збудаванне, характэрнае для старажытных Месапатаміі і Ірана.
Асаблівасці
Зікурат уяўляў сабою масіўную шмат'ярусную ступеністую канструкцыю, якая складалася з некалькіх паралелепіпедападобных суцэльных платформаў, звязаных лесвіцамі і пандусамі. На платформе верхняга яруса ўзводзіўся храм. Унутры верхняга яруса меліся памяшканні для жрацоў і, магчыма, іх слуг. Найлепш вывучаныя зікураты Месапатаміі. Яны будаваліся з сырой глінянай цэглы, арміраваліся трыснёгам, звонку абкладваліся абпаленай цэглай, упрыгожваліся рознымі колерамі.
У нізіннай мясцовасці зікураты выглядалі як штучныя ўзвышшы, адкуль і паходзіць іх назва (у старажытнасеміцкіх акадскай, вавілонскай, асірыйскай мовах гэтае слова звязана з паняццямі "узвышша" і "вяршыня"). Каля зікуратаў узводзіліся іншыя культавыя пабудовы. Вакол іх раслі гарады. Падчас паводак і ваенных дзеянняў збудаванні маглі разбурацца, таму іх стала паднаўлялі і перабудоўвалі.
Гісторыя
Першая вядомая пісьмовая ўзгадка пра зікураты была астаўлена Герадотам. Археолагамі яны пачалі даследвацца толькі ў XIX ст. У большасці выпадкаў верхнія тэрасы і храмавыя пабудовы не захаваліся, таму рэканструкцыя звычайна абапіраецца на пісьмовыя крыніцы.
Першыя шматступенныя збудаванні пачалі ўзводзіцца на поўдні Месапатаміі шумерамі ў канцы IV тысячагоддзя да н. э. У гэтай сувязі выказвалася думка, што іх першасным прызначэннем з'яўлялася абарона храмаў ад рэгулярных паводак, характэрных для міжрэчча Тыгру і Еўфрату. Аднак былі знойдзены зікураты, якія будаваліся прыкладна ў той жа час на Іранскім плато, дзе паводкі здараюцца рэдка, і, напрыклад, сіялкскія зікураты месцяцца на вяршынях узгор'яў. Такім чынам, незвычайная форма шматступенных збудаванняў тлумачыцца рэлігійнай функцыяй сувязі зямлі і неба. З самага пачатку зікураты з'яўляліся не толькі культавымі, але і адміністрацыйнымі цэнтрамі.
Традыцыя будавання зікуратаў таксама вядома ў Акадзе, Вавілоне, Асірыі і Эламе. Найвялікшым лічыцца зікурат Этэменанкі ў Вавілоне. Відавочна, ён стаў правобразам біблейскай Вавілонскай вежы.
Грабёнкаўскі сельсавет
Грабё́нкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Грабёнка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрвеньскага раёна Менскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Валевачскага сельсавета.
Радыёлакацыя
Радыёлакацыя — вобласць навукі і тэхнікі, якая аб’ядноўвае метады і сродкі лакацыі (выяўлення і вымярэння каардынатаў) і вызначэння ўласцівасцяў розных аб’ектаў з дапамогай радыёхваль. Блізкім тэрмінам з’яўляецца радыёнавігацыя, аднак у радыёнавігацыі больш актыўную ролю адыгрывае аб’ект, каардынаты якога вымяраюцца, часцей за ўсё гэта вызначэнне ўласных каардынатаў. Асноўнае тэхнічнае прыстасаванне радыёлакацыі — радыёлакацыйная станцыя (РЛС, radar).
Адрозніваюць актыўную, паўактыўная, актыўную з пасіўным адказам і пасіўную радыёлакацыю. Радыёлакатары адрозніваюцца па выкарыстоўванаму дыяпазоне радыёхваль, па ўвазе зандуе сігналу, ліку якія ўжываюцца каналаў, ліку і ўвазе вымяраных каардынатаў, месца ўстаноўкі РЛС.
Радрыгес
Радрыгес (Rodriguez) — прозвішча іспанскага паходжання, тапонім.
Агародніцкі сельсавет
Назву Агаро́дніцкі сельсавет маюць:
ХК Цівалі Мінск
«Цівалі» — прафесійны хакейны клуб з горада Мінск, Беларусь. Заснаваны ў 1993 і расфарміраваны у 2001 годзе.
Гісторыя
Клуб быў створаны на базе мінскага «Дынама», ад якога з-за фінансавых праблем у пачатку 1990-х гадоў адмовілася аднайменнае спартыўнае таварыства. Увесну 1993 года каманда была перайменавана ў гонар вёскі Цівалі, якая ўвайшла ў склад Мінска ў 1970-х гадах.
Каманда была расфарміравана пасля чэмпіёнскага сезону 1999/2000, большасць гульцоў папоўнілі склад хакейнага клуба «Мінск», пасля які стаў «Керамінам», а таксама склады новаўтвораных клубаў у Гомелі, Магілёве і Віцебску.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па хакеі
Сцяг Чэрвеня
Сцяг Чэрвеня — афіцыйны геральдычны сімвал горада Чэрвень Мінскай вобласці. Сцяг заснаваны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2011 года № 564 і зарэгістраваны ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры Рэспублікі Беларусь 5 снежня 2011 года № Б-213.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча белага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з трох гарызантальных палос: верхняй і ніжняй блакітнага колеру, якія складаюць 1/10 шырыні сцяга, і цэнтральнай — белага. У цэнтры правага боку палотнішча на белай паласе — выява герба горада Чэрвень і Чэрвеньскага раёна.
Сцяг горада і раёна i палажэнне аб iм зацверджаны рашэннем Чэрвеньскага раённага выканаўчага камітэта ад 5 сакавіка 2009 года № 94. Аўтар сцяга М. М. Елінская, мастак В. А. Ляхор.
Агародніцкі сельсавет (Камянецкі раён, 1940—1964)
Агаро́дніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Агароднікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Войскага сельсавета, у склад сельсавета з Вярховіцкага сельсавета Высокаўскага раёна перададзена вёска Гершоны. 20 мая 1957 года ў склад Ратайчыцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Багачы, Бялёва, Горы, Палінаўка, Робенка і Сарава). У 1962—1964 гадах меў назву 1-ы Агародніцкі сельсавет у сувязі з далучэннем да Камянецкага раёна Агародніцкага сельсавета скасаванага Высокаўскага раёна. 14 красавіка 1964 года скасаваны, тэрыторыя далучана да адноўленага Войскага (9 населеных пунктаў: Войская, Гершоны, Задвараны, Кашчэнікі, Лісоўчыцы, Лускалы, Перкавічы, Русілы і Селяховічы) і Дзмітровіцкага (8 населеных пунктаў: Агароднікі, Галёнчыцы, Галоўчыцы, Ганцавічы, Гарадзішча, Любашкі, Праходы і Станьковічы) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 17 населеных пунктаў.
Вытворчасць цукровых буракоў у Беларусі
Вытворчасць цукровых буракоў у Беларусі — галіна сельскай гаспадаркі, якая займаецца вырошчваннем цукровых буракоў у адмысловых гаспадарках.
Гісторыя
Цукровыя буракі — важная тэхнічная культура, якая выкарыстоўваецца для вытворчасці цукру. У 2000-я гады па шэрагу прычын скараціўся імпарт трысняговай сыравіны для вытворчасці цукру (пераважна з Кубы), што вымусіла павялічыць пасевы буракоў прыкладна ўдвая. У 1960-я — пачатку 2000-х гадоў пад цукровыя буракі засявалася 45-60 тыс. га, але да 2005 года плошча пасеваў вырасла да 100 тыс. га. З тых часоў пад цукровыя буракі штогод засявалася 90-110 тыс. га, што складае 1,7 % −1,8 % пасяўных плошчаў. Каля 98 % цукровых буракоў вырошчваюць буйныя сельскагаспадарчыя арганізацыі, галоўны спажывец — чатыры цукровыя заводы. Пасевы цукровых буракоў размешчаны недалёка ад гэтых заводаў, з-за чаго 95 % пасеваў размешчаны ў Брэсцкай (20,7 тыс. га), Гродзенскай (33,1 тыс. га) і Мінскай (38,5 тыс. га) абласцях. Невялікія плошчы занятыя буракамі ў Магілёўскай вобласці (4,7 тыс. га), у Віцебскай і Гомельскай абласцях гэта культура не вырошчваецца буйнымі арганізацыямі. Больш за 3 тыс. га засеяна цукровай свёклой ў Баранавіцкім, Камянецкім, Воранаўскім, Гродзенскім, Карэліцкім, Клецкім, Капыльскім, Нясвіжскім, Слуцкім, Салігорскім і Стаўбцоўскім раёнах. Ураджайнасць цукровых буракоў істотна залежыць ад умоў надвор’я, і з сярэдзіны 2000-х знаходзіцца на ўзроўні 30,0—50,0 ц/га. Максімальная ўраджайнасць дасягнута ў 2012 годзе — 50,4 ц/га.
Плошча пасеваў
]] Дыяграма паказвае змены ў плошчы цукровых буракоў Беларусі у тыс. га.
Валавы збор
Валавы збор цукровых буракоў у тыс. тон.
Статыстыка збору цукровых буракоў па абласцях (2016 год):
Эканамічныя паказчыкі
Ураджайнасць цукровых буракоў у ц/га.
Сярэдняя рэнтабельнасць цукровых буракоў, рэалізаваных буйнымі сельскагаспадарчымі арганізацыямі сістэмы Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь, у 2018 годзе склала 19,9 % (самая высокая сярод усёй прадукцыі раслінаводства).
Забеспячэнне насеннем
Дынаміка імпарту насення цукровых буракоў.
Паміраючы гал
«Паміраючы гал» — захаваная на Капітоліі мармурная рымская копія з пергамскага арыгінала (верагодна, бронзавага), які быў выраблены па заказе цара Атала I у памяць пра яго перамогу над кельтамі-галатамі. Не выключана, што арыгінал выйшаў з-пад разца прыдворнага скульптара Эпігона.
Скульптура па натуралістычнасці і драматызму належыць да вяршыняў антычнага мастацтва. Гал выяўлены на шчыце, голым, за выключэннем торквеса на шыі. Як і трон Людавізі, статуя была, верагодна, выяўлена пры будаўніцтве іх вілы ў Рыме і да набыцця Папай Кліментам XII захоўвалася ў палацца Людавізі на Пінча.
Падчас напалеонаўскіх войн «Паміраючы гал» быў вывезены французамі з Італіі і на працягу шэрагу гадоў выстаўляўся ў Луўры. Байран бачыў яго ў Капіталійскім музеі і апеў у «Падарожжах Чайлд-Гаральда»; дзякуючы гэтай паэме пра статую пазнала ўся чытаючая Еўропа эпохі рамантызму.
NGC 2523C
NGC 2523C (іншыя абазначэнні — UGC 4290, MCG 12-8-32, ZWG 331.33, NPM1G +73.0036, PGC 23247) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Міхаіл Веніямінавіч Бяляеў
Міхаіл Веніямінавіч Бяляеў (, Тамбоў, Расія — ) — мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва (кераміка), педагог. Адзін з тых, хто стаяў ля вытокаў адраджэння нацыянальнай школы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Беларусі. Член Беларускага саюза мастакоў з 1964 года.
Біяграфія
У 1950 годзе скончыў Маскоўскі інстытут дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, дзе вучыўся ў К. Зярновай, У. Фаворскага, В. Вільямса, У. Сакалова-Скаля. Творчую дзейнасць спалучаў з педагагічнай работай. У 1950—1962 гадах выкладаў у Львоўскім інстытуце дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, у 1962—1996 гадах — у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце, адначасова з 1965 года — у Беларускім педагагічным універсітэце.
Творчасць
У мастацкіх выстаўках пачаў удзельнічаць з 1952 года. Працаваў у галіне керамікі з рознымі матэрыяламі: шамотам, фаянсам, фарфорам, дрэвам. У аснове яго творчасці — легенды, казкі, алегарычныя сюжэты. Цэнтральнае месца ў мастацкім даследаванні майстра займае чалавек.
У суаўтарстве з Ф. Зільбертам мастак стварыў серыю керамічных пласцін «Ураджай», «Палявод», «Эстафета», «Гусі-лебедзі», «Па ваду» для гасцініцы «Турыст» у Мінску. Выкарыстоўваючы шамот і солі металаў, валодаючы арыгінальнымі прыёмамі работы, майстры дабіліся высокай вобразнай выразнасці. Займаўся таксама мастацка-керамічнай абліцоўкай вытворчага корпуса Беларускага тэлебачання (1985).
Я ў заапарку
Дзевятнаццацісекунднае відэа з Карымам у галоўнай ролі было запісана школьным сябрам Джаведа Якавам Лапіцкім у, непадалёк ад сланоў.
Інцыдэнт Вела
Інцыдэнт Вела (Vela incident, Паўднёва-Атлантычны пробліск) — двайная ўспышка, характэрная для ядзернага выбуху ў атмасферы, зарэгістраваная 22 верасня 1979 года амерыканскім спадарожнікам «Vela» 6911 у рэгіёне каля астравоў прынца Эдуарда.
Версіі
Па звестках справаздачы ад кастрычніка 1979 года, складзенай Саветам нацыянальнай бяспецы (NSC) пры падтрымцы Naval Research Laboratory, выведвацельнае супольніцтва меркавала, што падзея была ядзерным выбухам малой моцнасці, нягледзячы на тое што не было ні слядоў радыёактыўных рэчываў, ні адпаведных сейсмалагічных ці гідраакустычных даных. Аднак меркавалася, што гэтае магло быць супольнае выпрабаванне ядзернай зброі ПАР і Ізраіля.
Пасля шэрагам экспертаў высоўвалася версія, што падобная ўспышка магла быць выклікана пападаннем мікраметэарыта ў спадарожнік.
Элемент злачынства
«Элемент злачынства» (The Element of Crime) — драматычны фільм дацкага рэжысёра Ларса фон Трыера, зняты ў 1984 годзе паводле сцэнарыя Ларса фон Трыера і Нільса Форселя. З’яўляецца першым фільмам трылогіі «Еўропа» рэжысёра поруч з фільмамі «Эпідэмія» (1987) і «Еўропа» (1991). Прэм’ера карціны адбылася на 37-м Канскім кінафестывалі 1984 года, дзе яна здабыла гран-пры тэхнічнай камісіі, а таксама намінавалася на залатую пальмавую галіну — галоўны прыз фестываля.
5-я асобная гвардзейская танкавая брыгада (фарміравання 2009)
5-я асобная гвардзейская танкавая Тацінская Чырванасцяжная, ордэна Суворава брыгада — тактычнае злучэнне Сухапутных войскаў Расійскай Федэрацыі.
Умоўнае найменне — вайсковая часць №46108 (в/ч 46108). Скарочанае найменне — '''5 гв. атбр'''.
Фарміраванне ўваходзіць у склад 36-й агульнавайсковай арміі Усходняй ваеннай акругі. Пункт пастаяннай дыслакацыі — г. Улан-Удэ Рэспублікі Бурація.
Гісторыя
Вядзе сваю гісторыю ад 24-га танкавага корпуса, які атрымаў ганаровае найменне «Тацінскі» ў ходзе «тацінскага рэйду» падчас Сталінградскай бітвы. Рэйд здзейснены сіламі 24-га танкавага корпуса пад камандаваннем генерал-маёра Васіля Баданава. Падчас мерапрыемства быў знішчаны аэрадром з 70 транспартнымі самалётамі Junkers Ju 52 і Хэйнкель Ваенна-паветраных сіл нацысцкай Германіі, праз які ішло забеспячэнне акружанай 23 лістапада 1942 года нямецкай 6-й палявой арміі. Таксама разгромлена чыгуначная станцыя Тацінская, дзе назапасіліся харчы для акружаных.
Рэйд праводзіўся на фоне Сярэднедонскай аперацыі 1-й і 3-й гвардзейскіх армій супраць 8-й італьянскай арміі і нямецкай аператыўнай групы «Холідт». 18-ы, 24-ы, 25-ы танкавыя карпусы былі нададзены 1-й гв. арміі ва ўзмацненне. 16 снежня 1942 г. 1-я гвардзейская армія прарвала абарону італьянцаў. 24-ы танкавы корпус, маючы ў распараджэнні 89 Т-34 і 59 Т-70, 17 снежня ажыццявіў пераправу праз раку Дон ў 11:30—18:30. 24-ы танкавы корпус рухаўся па тылах праціўніка, знішчаючы гарнізоны населеных пунктах. Да 24 снежня 8-я італьянская армія была рассеяна. Гэта адкрыла дарогу да аэрадрома ля станіцы Тацінская. У 7:30 24 снежня корпус атакаваў станіцу і аэрадром непадалёк. Затым 24-ы танкавы корпус трапіў у акружэнне да 27 снежня. 28 снежня 24-ы танкавы корпус выйшаў з катла, пад ціскам контратакуючых 6-й і 11-й танкавых дывізій.
26 снежня 1942 года 24-ы танкавы корпус ператвораны ў 2-і гвардзейскі танкавы корпус.
Падчас баёў на подступах да Мінску рота сярэдніх танкаў 1-га танкавага батальёна 26-й гвардзейскай танкавай брыгады 2-га гвардзейскага танкавага Тацінскага корпуса пад камандаваннем гвардыі старэйшага лейтэнанта А. А. Якаўлева адной з першых уварвалася ў беларускую сталіцу. Завязаўшы бой за таварную станцыю, байцы атачылі праціўніка і ўзялі ў палон 56 салдат і афіцэраў разам з камандзірам гэтага падраздзялення.
Пасля заканчэння вайны, у 1945 годзе, 2-і гвардзейскі танкавы корпус ператвораны ва 2-ю гвардзейскую танкавую дывізію.
У ходзе ваеннай рэформы ў 2009 годзе 2-я гвардзейская танкавая дывізія перафармавана ў 5-ю асобную гвардзейскую танкавую брыгаду.
Склад
На ўзбраенні (станам на 2018—2020): 90 адз. Т-72Б3, 4 адз. Т-72БК, 49 адз. БМП-1, 18 адз. Тарнада-Г, 18 адз. 152-мм СД 2С3М «Акацыя», 8 адз. 120-мм мінамётаў 2С12 «Сані», 6 адз. БТР-80, 3 адз. БРМ-3К, 12 адз. БМ 9К332М «Тор-М2У», Барысаглебск-2 , 6 адз. БМ 9А34(35) «Страла-10», 6 адз. ЗСУ-23-4 «Шылка», 36 адз. ПЗРК 9К38 «Ігла». 2901 чалавек а/с.
XV з’езд КП(б)Б
Пятнаццаты з’езд КП(б)Б. Адбыўся 16 — 22 студзеня 1934 г. у Мінску. Прысутнічалі 456 дэлегатаў з рашаючым і 271 з дарадчым голасам ад 65 119 членаў і кандыдатаў у члены партыі (разам з вайсковымі арганізацыямі; 37 909 членаў і кандыдатаў у члены КП(б)Б).
Праца з’езда
З’езд прааналізаваў вынікі 1-й пяцігодкі, вызначыў задачы і кірункі дзейнасці КП(б)Б у 2-й пяцігодцы, разгледзеў праблемы індустрыялізацыі рэспублікі, далейшай перабудовы сельскай гаспадаркі і інш. З’езд падвёў вынікі чысткі партыі: за 1933 г. з КП(б)Б было выключана 9769 членаў і кандыдатаў у члены партыі (18,4 %), пераведзена з членаў у кандыдаты 4266 чалавек і з кандыдатаў у спачуваючыя 3108 чалавек. З’езд ухваліў дзейнасць ЦК КП(б)Б, прызнаў яго палітычную лінію правільнай, арганізацыйную работу здавальняючай; ухваліў тэзісы ЦК УКП(б) да XVII з’езда партыі па 2-му пяцігадоваму плану развіцця народнай гаспадаркі СССР. Даў ацэнку праведзенаму ачышчэнню Наркамзема, Наркамасветы, АН БССР, БДУ, іншых дзяржаўных, навуковых і асветных устаноў ад нацыяналістычных элементаў, выхадцаў з дробнабуржуазных партый, трацкістаў, правых і інш.; калгасаў і саўгасаў — ад антысавецкіх контррэвалюцыйных элементаў. З’езд прыняў зварот да працоўных рэспублікі і байцоў Беларускай ваеннай акругі, у якім заклікаў цясней згуртавацца вакол КП(б)Б, памножыць намаганні ў барацьбе за перамогу сацыялізму, супраць здраднікаў пралетарскай рэвалюцыі — трацкістаў, правых апартуністаў, контррэвалюцыйных беларускіх нацдэмаў. Выбраў ЦК КП(б)Б са 103 членаў і 43 кандыдатаў у члены, Рэвізійную камісію КП(б)Б з 11 членаў, 38 дэлегатаў на XVII з’езд УКП(б).
Палярная станцыя
Палярная станцыя (станцыя палярная, СП) — навукова-наглядальны пункт, створаны на ўзбярэжжы Паўночнага Ледавітага акіяна, у Антарктыцы, на бліжэйшых астравах, а таксама на дрэйфуючых льдах.
У Паўночным паўшар’і палярныя (арктычныя) станцыі знаходзяцца паўночней Палярнага круга, а ў Паўднёвым — антарктычныя — паўднёвей 60° паўднёвай шыраты. Выключэнні здараюцца рэдка.
Палярныя станцыі вядуць сістэматычныя метэаралагічныя, геафізічныя, геамагнітныя, гідралагічныя, а ў асобных выпадках — біялагічныя і медыцынскія назіранні. Часта праводзяцца геалагічныя даследаванні. Гляцыялагічныя даследаванні і назіранні праводзяцца галоўным чынам у Антарктыцы.
Насельніцтва станцый складаюць вучоныя, радзей — члены іх сем’яў. Шырока выкарыстоўваецца вахтавы метад (не больш за 6—12 месяцаў).
Крысціян Радрыгес
Крысціян Габрыэль Радрыгес Бароці (Cristian Gabriel Rodríguez Barotti; нар., Хуан-Лакасэ, Уругвай) — уругвайскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Уругвая (2003—2018).
«Пеньяроль»
Крысціян пачаў прафесійную кар’еру за ўругвайскі гранд «Пеньяроль» у 2002 годзе. У 2003 годзе ён стаў чэмпіёнам краіны, разам з ім у той камандзе выступаў легендарны парагвайскі брамнік Хасэ Луіс Чылаверт. У 2004 годзе Радрыгес у асноўным пазбаўляўся ад наступстваў цяжкай траўмы.
ПСЖ
У 2005 годзе Крысціян перайшоў у французскі клуб «Пары Сен-Жэрмен», першы сезон у якім не быў асабліва характэрным. На другі сезон Радрыгес дапамог сваёй камандзе захаваць прапіску ў Лізе 1, забіўшы мяч у браму «Манака».
Партугалія
Каб спыніць змаганне з камандай за выжыванне, Крысціян прыняў рашэнне перайсці ў стан партугальскага гранда «Бенфікі» ў сезоне 2007/08 на правах арэнды. З 2008 года Крысціян Радрыгес стаў выступаць за «Порту». Ён склаў ударную тройку ў атацы каманды разам з аргенцінцам Луча Гансалесам і бразільцам Халкам.
«Атлетыка»
28 мая 2012 года Радрыгес падпісаў 4-гадовы кантракт з мадрыдскім «Атлетыка». Першы гол за новы клуб забіў 17 лютага 2013 года ў матчы супраць «Вальядаліда».
У першай палове 2015 года знаходзіўся ў арэндах: спачатку ў «Парме», а пасля абвяшчэння італьянскага клуба банкрутам перабраўся ў «Грэміу».
Апошнія гады
24 ліпеня 2015 года падпісаў двухгадовы кантракт з аргенцінскім клубам «Індэпенд’ентэ», аднак шмат прапусціў з-за траўмы, і ў снежні 2016 года пагадненне было разарвана.
У пачатку 2017 года вярнуўся ў «Пеньяроль». У красавіку 2021 года перайшоў у іншы ўругвайскі клуб «Пласа Калонія». У студзені 2023 года абвясціў пра завяршэнне кар’еры.
Міжнародная кар’ера
За зборную Уругвая Крысціян дэбютаваў ва ўзросце 18 гадоў у матчы супраць зборнай Мексікі. Радрыгес з’яўляецца ўдзельнікам чатырох Кубкаў Амерыкі, чэмпіянату свету 2014 года.
IC 5138
IC 5138 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Крысціян Радрыгес
Клубныя
«Пеньяроль»:
IC 5138
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сільвестр Косаў
Сільвестр (свецкае імя Стэфан Адамавіч Косаў; бл. 1607, Жаробычы,, Рэч Паспалітая, цяпер  — , ) — праваслаўны епіскап, багаслоў, педагог, пісьменнік-палеміст Рэчы Паспалітай. Кіраўнік Кіеўскай мітраполіі, мітрапаліт Кіеўскі, Галіцкі і ўсяе Русі. Экзарх Канстанцінопальскага патрыярха.
Біяграфія
Нарадзіўся на Віцебшчыне ў праваслаўнай сям’і гродскага пісара Адама Косава. Род Косавых належаў да незаможнай беларускай шляхты.
Крысціян Радрыгес
Клубныя
«ПСЖ»:
Сільвестр Косаў
Біяграфія
Пачатковую адукацыю атрымаў у Віленскай брацкай школе, дзе выявіў рэдкую схільнасць да навукі. Вышэйшую адукацыю ў галіне філасофіі, рыторыкі і граматыкі атрымаў у каталіцкіх школах — Люблінскай езуіцкай калегіі і Замойскай акадэміі. Імаверна, вучыўся таксама ў Оламаўцы і Вене. Пасля вяртання ў Вільню, у канцы 1620-х распачаў педагагічную дзейнасць у брацкай школе пры манастыры Св. Духа, дзе стаў выкладчыкам рыторыкі і тэалогіі. У 1631 прыехаў у Львоў, выкладаў у Львоўскай брацкай школе ва Успенскай царкве. Летам гэтага года сустрэўся з пячорскім архімандрытам Пятром Магілам, які запрасіў яго ў Кіеў. У 1632 заняў пасаду прэфекта і выкладчыка рыторыкі ў лаўрскай (магілянскай) і брацкай кіеўскіх школах. Пасля ад’езду рэктара брацкай школы Тамаша Яўлевіча з Кіева ў Магілёў, узначаліў ужо аб’яднаную Кіева-Магілянскую калегію, у якой стаў прафесарам. Адначасова кіраваў брацкай школай у Вінніцы. Уваходзіў у т. зв. «Магілянскі гурток» — аб’яднанне выдатных кіеўскіх гуманістаў.
Крысціян Радрыгес
Клубныя
«Порту»:
Сільвестр Косаў
Біяграфія
З 1633 — архімандрыт Кіева-Пячорскай лаўры, з 1635 года — епіскап Мсціслаўскі, Аршанскі і Магілёўскі, з 1647 — мітрапаліт Кіеўскі, Галіцкі і ўсяе Русі. Канфліктаваў з полацкім і віцебскім уніяцкім архібіскупам Антонам Сялявам.
У снежні 1648 мітрапаліт Сільвестр урачыста прывітаў Багдана Хмяльніцкага пры яго ўездзе ў Кіеў.
Крысціян Радрыгес
Міжнародныя
Уругвай:
Сільвестр Косаў
Біяграфія
Да з’яднання з Масквой (1654) Сільвестр Косаў ставіўся непрыхільна, быў таксама супраць безагляднага паразумення з Польшчай. Адстойваў незалежнасць Праваслаўнай царквы Рэчы Паспалітай і яе знаходжанне ў юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярха.
Памёр у красавіку 1657.
Сачыненні
Літаратурная спадчына С. Косава даволі значная. На старонках сваіх твораў ён прадставіў і абгрунтаваў адметную канцэпцыю гістарычна-культурнай арыентацыі Праваслаўя.
У 1635 ён выдаў на польскай мове пропаведзь, напісаную ў двух варыянтах, празаічным — «Cherubin przy akcie pogrzebnym… ojca Jozepha Bobrykowecza» і вершаваным — «Echo zalu na glos lamentuecego… Iozepha Bobrykowicza». У тым жа годзе апублікаваў «Патэрыкон, або Зборнік жыццяў святых пячорскіх айцоў», які пазней двойчы перавыдаваўся на царкоўнаславянскай мове: у 1661 і 1678 гг. Таксама ў гэтым годзе апублікаваў і выдаў у Кіеве гісторыка-публіцыстычны твор «Экзегезіс».
Іншыя сачыненні мітрапаліта Сільвестра: «Аб сямі сакраментах» (першае куцеінскае выданне 1638) і «Дыдаскалія» (1637).
У перыяд з 1635 да 1637 °C. Косаў падрыхтаваў «навуку для святароў», напісаную ў форме катэхізіса: «''Дідаскаліа, альбо Наука, которая ся первей из уст священником подавала — о седми сакраментах алболи тайнах, на Сіноде поместном в Богоспасаемом граде Могилеве, року Божего 1637, месяца октобра 19 дня, отправованым от превелебнаго его милости господина отца Сільвестра Косова, на тот час епископа мстиславскаго, оршанскаго и могилевскаго, теперешнего милостью Божею митрополита киевского, галицкого и всея Россіи. Потом през того ж в друк подана. По-трете, в тіігографіи монастыра общежителнаго Кутеенского тіпом издася року 1653, месяца мая 30 дня''». Упершыню твор быў публічна прачытаны аўтарам 19 кастрычніка 1637 на Магілёўскім праваслаўным саборы. «Дыдаскалія» доўгі час з’яўлялася незаменным дапаможнікам для праваслаўных святароў Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы.
Няроўнасць трохвугольніка
Няро́ўнасць тро́хвуго́льніка ў геаметрыі, функцыянальным аналізе і сумежных дысцыплінах — адна з інтуітыўных уласцівасцей адлегласці. Яна сцвярджае, што даўжыня любой стараны трохвугольніка заўсёды не перавышае сумы даўжынь яго іншых старон. Няроўнасць трохвугольніка ўключаецца як аксіёма ў азначэнне метрычнай прасторы, нормы і г.д.; таксама, часта з'яўляецца тэарэмаю ў розных тэорыях.
Еўклідава геаметрыя
Няхай ёсць трохвугольнік \Delta ABC. Тады прычым роўнасць  дасягаецца толькі тады, калі трохвугольнік выраджаны, і пункт B ляжыць строга паміж A і C.
Еўклід у Пачатках даказвае няроўнасць трохвугольніка наступным чынам. Спачатку даказваецца тэарэма, што знешні вугал трохвугольніка большы за ўнутраны вугал, з ім не сумежны. З яе выводзіцца тэарэма аб тым, што насупраць большай стараны трохвугольніка ляжыць большы ўнутраны вугал. Далей, метадам ад процілеглага даказваецца тэарэма аб тым, што насупраць большага ўнутранага вугла трохвугольніка ляжыць большая старана. А з гэтай тэарэмы выводзіцца няроўнасць трохвугольніка.
Нармаваная прастора
Няхай — нармаваная вектарная прастора, дзе X — адвольнае мноства, а \|\cdot\| — вызначаная на X норма. Тады па азначэнню апошняй справядліва:
Гільбертава прастора
У гільбертавай прасторы, няроўнасць трохвугольніка з'яўляецца вынікам няроўнасці Кашы — Бунякоўскага.
Няроўнасць трохвугольніка для трохграннага вугла
Кожны плоскі вугал выпуклага трохграннага вугла меншы за суму двух другіх яго плоскіх вуглоў.
Нерэй
Нерэй (Νηρεύς) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі адзін з найбольш каханых і шанаваных багоў вадзяной стыхіі (мора): добры, мудры, справядлівы старац, увасабленне спакойнай марской глыбіні, які абяцае маракам шчаслівае плаванне.
Старэйшы сын Понта і Геі, або сын Понта і Тэфіі. Муж Дарыды, бацька нерэід, у тым ліку Фетыды.
Аднойчы Геракл звязаў яго. Жыхары Гітыёна (Лаконіка) завуць яго Старцам. Яму прысвечаны XXIII арфічны гімн.
NGC 2524
NGC 2524 (іншыя абазначэнні — UGC 4234, MCG 7-17-16, ZWG 207.34, PGC 22838) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мігелісцкія войны
Мігелісцкія войны (атрымалі сваю назву па імі Мігеля I) — грамадзянскія войны ў Партугаліі ў 1823—1834 гадах паміж прыхільнікамі захавання канстытуцыйнай манархіі, пазней узначаленых Педру IV, і прыхільнікамі абсалютызму на чале з Мігелем Браганскім і каралевай Жаакінай.
Ход падзей
У красавіку 1824 года мігелісты арыштавалі міністраў і акружылі каралеўскі палац, захапіўшы такім чынам уладу, але не змаглі яе ўтрымаць. Кароль бег на англійскім караблі, і прынц Мігель быў высланы з краіны.
У 1826 годзе, пасля смерці Жуана VI, на партугальскі прастол узышоў старэйшы брат Мігеля, Педру I (стаўшы каралём Партугаліі, прыняў імя Педру IV). У сакавіку 1828 года ён адрокся ад партугальскай кароны на карысць сваёй дачкі Марыі, абвясціўшы яе нявестай Мігеля, які з гэтага часу прызначаўся рэгентам. Але 13 сакавіка 1828 года Мігель распусціў канстытуцыйныя кортэсы і абвясціў сябе каралём. Аднак аднаўленне абсалютызму прывяло да шэрагу антыўрадавых выступленняў з боку канстытуцыяналістаў, базай якіх стаў востраў Тэрсейра.
8—9 ліпеня 1832 года пры падтрымцы Англіі і Францыі канстытуцыяналісты занялі Порту, а ў пачатку 1833 года — Алгарві, 24 ліпеня таго ж года ім удалося захапіць Лісабон.
26 мая 1834 года ў Эвары было падпісана пагадненне, паводле якога Мігель абавязваўся пакінуць Партугалію і больш не з'яўляцца на Пірэнейскім паўвостраве. Грамадзянская вайна завяршылася перамогай канстытуцыяналістаў.
Ломыш (археалагічныя помнікі)
Паселішча—1
Знаходзіцца за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі, на паўднёва-заходнім схіле вялікага пясчанага ўзгорка. Вышыня над поплавам р. Прыпяць 3—4 м. Выявілі ў 1960 годзе У. Ф. Ісаенка і А. П. Гарчанка, даследаваў у 1961—1963 гадах і ў 1973 годзе У. Ф. Ісаенка. Культурны пласт 0,1—0,2 м, прасочаны на працягу каля 400 м. Знойдзены 42 крамянёвыя прылады працы, 220 апрацаваных крамянёў, 140 фрагментаў 8—9 ляпных гаршкоў.
Паселішча—2
Знаходзіцца за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі, на пясчаным астанцы тэрасы, што з захаду абмежаваны поплавам р. Прыпяць. Выявіў у 1962 годзе і даследаваў у 1963 і 1972 гадах У. Ф. Ісаенка. Культурны пласт працягласцю 90 м. Знойдзена 49 крамянёвых прылад працы, 250 апрацаваных крамянёў, 110 абломкаў 7—8 неалітычных гаршкоў.
Перадача часткі Манастыршчынскага раёна са складу РСФСР у склад БССР
Перадача часткі Манастыршчынскага раёна Смаленскай вобласці са складу РСФСР у склад БССР была ажыццёўлена на падставе ўказа Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 лістапада 1964 года.
У 1963 годзе Хіславіцкі раён Смаленскай вобласці далучаны да Манастыршчынскага раёна. Жыхары прылеглых да БССР вёсак былога Хіславіцкага раёна, незадаволеныя тым, што новы райцэнтр размешчаны нашмат далей ад іх (каля 60 км замест былых 30 км), звярнуліся ў Маскву з просьбай далучыць іх Мсціслаўскага раёна, адміністрацыйны цэнтр якога, Мсціслаў, знаходзіўся ўсяго за 10 км.
8 кастрычніка 1964 года Прэзідыум Вярхоўнага Савета Беларускай ССР пастанавіў пагадзіцца з прапановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР аб перадачы часткі тэрыторыі Манастыршчынскага раёна Смаленскай вобласці агульнай зямельнай плошчай 2256 га разам з населенымі пунктамі Брагі, Каськова, Канюхова, Аслянка, Новая Шматаўка, Старая Шматаўка і Паўночнае Бялішчана ў склад Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці.
17 лістапада 1964 Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР выдаў Указ «Аб перадачы часткі тэрыторыі Мазыкінскага сельсавета са Смаленскай вобласці РСФСР у Магілёўскую вобласць Беларускай ССР і частковым змяненні ў сувязі з гэтым граніцы паміж РСФСР і Беларускай ССР», якім зацвердзіў сумеснае рашэнне прэзідыумаў Вярхоўных Саветаў РСФСР і Беларускай ССР аб перадачы тэрыторыі ў склад Беларускай ССР.
Хіславіцкі раён у сучасным выглядзе быў адноўлены ў наступным 1965 годзе.
V з’езд КП(б)Б
Пяты з’езд КП(б)Б, [X канферэнцыя КП(б)Б]. Адбыўся 15 — 20 кастрычніка 1921 г. у Мінску. Прысутнічалі 133 дэлегаты з рашаючым і 69 з дарадчым голасам ад 3325 членаў і кандыдатаў у члены партыі.
Праца з’езда
З’езд звярнуў галоўную ўвагу на эканамічнае становішча і пераход да новай эканамічнай палітыкі, ухваліў рашэнні X з’езда РКП(б). Нэп вызначаўся як «адзіна правільны шлях, які ў дадзеных умовах верна вырашае само пытанне існавання савецкай улады». Ухвалены мерапрыемствы Саўнаргаса БССР па перабудове і спрашчэнні сістэмы кіравання прамысловасцю, пераводу фабрык і заводаў на гаспадарчы разлік, здачы іх у арэнду. З’езд падтрымаў прапановы Эканамічнай нарады пры СНК БССР па наладжванні сувязі з суседнімі губернямі і арганізацыі Заходняй эканамічнай вобласці. Канстатавалася імкненне сялян да індывідуальнага землекарыстання, разам з тым адзначалася неабходнасць развіцця савецкіх гаспадарак і адначасова дапамогі аднаасобнікам. З’езд асабліва падкрэсліў арганізацыйную і выхаваўчую функцыю прафсаюзаў як «школы камунізму» праз удзел іх у кіраванні прадпрыемствамі і сацыяльную абарону працоўных, павышэнне прадукцыйнасці працы, удзел у рабоце кааперацыі і інш. Былі разгледжаны прынцыпы рэформы агульнаадукацыйнай школы, узята арыентацыя на правядзенне асветнай работы на нацыянальных мовах, што паклала пачатак палітыцы беларусізацыі, акрэслены задачы друку, формы работы партшкол, сутнасць і формы антырэлігійнай прапаганды.
Вынікі з’езда
З’езд абраў ЦБ КП(б)Б з 9 чалавек і 3 кандыдатаў у члены, Кантрольную і Рэвізійную камісіі КП(б)Б.
Езярышча (значэнні)
Езярышча — тапонім:
Жаробычы
Жаро́бычы — былая вёска ў Беларусі, цяпер частка вёскі Слабада, Сіроцінскі сельсавет, Шумілінскі раён, Віцебская вобласць.
Назва
У 1939 годзе вёска аб'яднана з вёскай Слабада, у сувязі з чым, сустракалася назва і Слабада-Жаробычы.
Гісторыя
Вядомыя паводле рукапісных гістарычных крыніц з 1563 года. Паводле Слоўніка геаграфічнага Каралеўства Польскага і іншых краёў славянскіх (1895), Жаробычы ўваходзілі ў склад Віцебскага павета. Вёска знаходзілася за 48 вёрст ад Віцебска. Тут дзейнічала царква Святога Ільі. Цэнтр маёнтка Жаробычы, уладання Косавых, з 652 дзесяцінамі зямлі.
Жаробычы ўваходзілі ў склад аднайменнай воласці, адміністрацыя (валасная ўправа) якой размяшчалася ў вёсцы Грэбніца Сяранская. Жаробыцкая воласць знаходзілася ў заходняй частцы Віцебскага павета. На поўначы межавала з Лосвідскай, на захадзе — з Храповіцкай, на паўднёвым усходзе — з Мышкаўскай, на поўдні — з Старасельскай воласцямі, на захадзе — з Ловажскай воласцю Полацкага павета. У склад воласці ўваходзіла 135 населеных пунктаў. Тут мелася 950 сялянскіх дамоў (апроч таго, 175 дамоў належалі іншым станам), у якіх пражывала 5638 сялян. На 1906 год існавалі маёнтак і сяло Жаробычы.
Жаробычы ўваходзілі ў склад і з'яўляліся цэнтрам Жаробыцкага сельсавета.
Брацкая магіла (Сянно)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў горадзе Сянно, Віцебская вобласць. Знаходзіцца ў скверы па вуліцы Карла Маркса.
Апісанне
У брацкай магіле пахаваны 107 воінаў і партызан, якія загінулі ў 1941 годзе і ў чэрвені 1944 года пры вызваленні горада ад нямецкіх войск.
23 чэрвеня 1944 года ў першы дзень Віцебска-Аршанскай аперацыі войскі 5-й арміі 3-га Беларускага фронту прарвалі абарону праціўніка на р. Лучоса. 24 чэрвеня 1944 года ў прарыў былі ўведзены войскі конна-механізаванай групы пад камандаваннем генерал-лейтэнанта М. С. Асілкоўскага. У напрамку на Сянно вёў наступленне 3-і гвардзейскі механізаваны корпус гэтай групы. 25 чэрвеня часці 8-й і 9-й гвардзейскіх механізаваных брыгад корпуса вызвалілі горад ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Савецкія войскі знішчылі каля 400 салдат і афіцэраў, 7 танкаў, артылерыйскую батарэю, каля 70 аўтамашын ворага.
У 1965 годзе на магіле пастаўлены помнік — скульптура воіна.
Белавежскі сельсавет
Белаве́жскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. пасёлак) Белавежскі.
Утвораны 18 жніўня 1986 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 7 верасня 2006 года ў склад сельсавета з Вярховіцкага сельсавета перададзена вёска Манчакі. 16 верасня 2008 года ў склад сельсавета з Войскага сельсавета перададзена вёска Кашчэнікі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2301 чалавек, з іх 67,5 % — беларусы, 17,2 % — украінцы, 13,1 % — рускія.
Работніцка-сялянская Беларусь
«Работніцка-сялянская Беларусь» – вячэрняя штодзённая насценная газета Захфронтроста. Выдавалася 4 ліпеня – 25 верасня 1920 г. пераважна ў Менску на беларускай мове. Рэдактар З.Жылуновіч (Ц.Гартны). Пачала выходзіць у час ліпеньскай аперацыі савецкай-польскай вайны 1920 г. Выконвала ролю масавага агітатара і палітычнага выхавальніка малапісьменнага чытача: адметнасць стылю, кароткая перадавіца, сціслыя фразы, буйны шрыфт; друкавалася на адной старонцы газетнага аркуша. Мела рубрыкі: «Абарона савецкіх рэспублік», «Весткі з заграніцы», «На Беларусі» і інш. Змяшчала аператыўныя звесткі з франтоў, асвятляла ход ваенных дзеянняў і этапы мірных перагавораў з Польшчай, міжнароднага становішча і акцыі салідарнасці з Савецкай Расіяй у Англіі, Францыі і інш. краінах. Надрукавала вершы З.Бядулі (пад псеўд. Вольны) і А.Бабарэкі (пад псеўд. Адам Чырвоны). Выйшла 46 нумароў.