cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toyota Motor Corporation
Toyota Motor Corporation з’яўляецца асноўным членам Toyota Group. З гэтай кампаніяй у асноўным асацыюецца брэнд Toyota. Лагатып кампаніі адлюстроўвае стылізаваную ткацкую завесу і звязаны з тым, што сваю дзейнасць кампанія пачынала з выпуску аўтаматычных ткацкіх станкоў.
Toyota мае лістынг акцый у Лонданскай фондавай біржы, Нью-Ёркскай фондавай біржы і Такійскай фондавай біржы.
Уласнікі і кіраўніцтва
Старшыня рады дырэктараў кампаніі — Хіросі Акуда. Прэзідэнт — Кацуакі Ватанабэ.
Дзейнасць
Кампанія выпускае пасажырскія, грузавыя аўтамабілі і аўтобусы пад брэндамі Toyota, Lexus, Scion, Daihatsu, Hino.
Такія аўтамабілі маркі Toyota як Toyota Corolla (829 тыс. адз.), Toyota Camry (420 тыс. адз.), Toyota RAV-4 (531 тыс. адз.), Toyota CH-R (187 тыс. адз.) Увайшлі ў топ 100 самых прадаваных у аўтамабіляў у свеце ў 2017 годзе.
За 2005—2006 фінансавы год, які скончыўся 31 сакавіка 2006, карпарацыя прадала 7,97 млн аўтамабіляў. Выручка за гэты перыяд склала $190,3 млрд, аперацыйны прыбытак — $16,9 млрд, чысты прыбытак — $12,3 млрд.
У 2006 годзе Toyota прадала 9,018 млн аўтамабіляў.
У сакавіку 2016 года Toyota стала партнёрам Yanmar.
27 жніўня 2018 года Toyota абвясціла пра інвестыцыі ў ЗША 500 мільёнаў долараў у UBER на аўтаномных аўтамабілях.
Мотамачы
Завод быў адкрыты ў 1959 годзе, а ў пачатку наступнага года пачаў вытворчасць Corona і Publica, перанесеных сюды з іншых заводаў. Аднак пазней стала наадварот: вытворчасць новых мадэляў пачыналася на гэтым заводзе, а затым пераносіліся на іншыя.
Такаока
Другім заводам пабудаваным у прэфектуры Айты стаў завод «Такаока». Пачаў дзейнасць у верасні 1966 года. Першай выпусканай мадэллю стала першае пакаленне Corolla. Пасля дадаліся іншыя мадэлі, такія як Publica, Sprinter і Tercel.
У 1984 годзе завод адзначыў выпуск 10 мільённага аўтамабіля.
У 1997 годзе быў выпушчаны Prius, праз два гады Vitz. Пасля таксама пачынаюць вырабляць RAV4, у тым ліку гібрыдныя версіі.
Цуцумі
Цуцумі працуе з 1970 года, будаўніцтва пачалося двума гадамі раней. Гэты завод стаў трэцім у Таёце пасля Мотамачы і Такаока.
Францыя
Пабудова пачалася ў 1999 годзе і ў 2001-м стартавала вытворчасць Toyota Yaris і Toyota Yaris Verso. З гэтага часу тут выпускаліся ўсе наступныя пакаленні Yaris, у тым ліку гібрыдныя мадыфікацыі.
Расія
Будаўніцтва завода ў Санкт-Пецярбургу пачалося ў 2005 годзе. Вытворчасць была запушчана ў 2007 годзе з выпускам Toyota Camry. У 2016 годзе ў вытворчую праграму дадаўся красовер RAV4. Пры поўнай магутнасці завод мог вырабляць 100 000 машын у год.
У сакавіку 2022 года праца завода была прыпынена, а ў верасні Toyota абвясціла аб закрыцці прадпрыемства.
Лявон Цімафеевіч Баразна
Ляво́н Баразна́ (, в. Новае Сяло,  —, ) — беларускі мастак і даследчык культуры, актывіст захавання гісторыка-культурнай спадчыны. Забіты ў 1972 г. пры нявысветленых абставінах.
Біяграфія
У 1950 г. пасля службы ў савецкім войску ўпершыню трапіў у Мінск. Паступіў у Мінскае мастацкае вучылішча і ў 1952 г. атрымаў дыплом. Падчас вучобы ён пачаў актыўна цікавіцца арнаментам, адзеннем, ткацтвам. Хадзіў па вёсках і распытваў у людзей, што за вопратку яны носяць, якія выкарыстоўваюць арнаменты, посцілкі, як ткалі, як вышывалі; замалёўваў ўзоры. Вынікам сталі пазней 4 альбомы пра скарбы беларускай народнай культуры, якія ён здаў у Мастацкі музей. З 1957 г. браў удзел у выставах. У 1963 г. Баразна зноў прыехаў ў Мінск, паступіў на мастацка-прамысловы факультэт (аддзяленне ткацтва) Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута, які скончыў у 1968 г. Пасля пачатку навучальнага года з Зянонам Пазняком стварылі ў інстытуце суполку пад назвай «Аматары беларускага мастацтва», ладзілі экскурсіі па старым Мінску, этнаграфічныя экспедыцыі, арганізоўвалі вечарыны.
Працаваў галоўным мастаком Мастацкага фонду БССР. У 1967 г. яму даручылі афармленне Мінска да 900-гадовага юбілею, але неўзабаве ён быў адхілены ад працы.
Моцна сябраваў з Уладзімірам Караткевічам. У 1969 г. разам з З. Пазняком выступаў у абарону вуліцы Няміга. Іх сумесны артыкул надрукавала газета «Правда», дзякуючы чаму Машэраў на 3 гады прыпыніў знішчэнне Нямігі. У 1972 г. Баразна рыхтаваў публічную акцыю пратэсту супраць разбурэння Нямігі.
Развітанне адбывалася ў невялікай зале Саюза мастакоў. Пахаваны на талачынскіх могілках.
Забойцы былі схоплены. Суд над імі ператварыўся ў бясконцы фарс і здзек з сімуляцыяй вар'яцтва адным з забойцаў, з адмовай і заменай паказанняў сведак. Забойцы атрымалі мізерныя тэрміны, неўзабаве скасаваныя амністыяй.
У 1975 яго сябры зладзілі ў Мінску яго персанальную выстаўку, якая мела вялікі грамадскі рэзананс. У лютым 2010 годзе ў Нацыянальным мастацкім музеі ўрачыста адкрылася выстаўка «Лявон Баразна. Спадчына».
Паддзягцярня
Паддзягця́рня (, Поддегтярня) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 8,5 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 63,5 км ад Мінска, 9,5 км ад чыгуначнай станцыі Пухавічы.
Назва
Пасяленне заснавана каля месца, дзе калісьці выраблялі дзёгаць.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя ўрочышча Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. У 1921 годзе створана працоўная школа 1-й ступені, у якой працаваў 1 настаўнік, займалася каля 60 хлопчыкаў і дзяўчынак, у 1922 годзе для школы быў пабудаваны драўляны будынак.
У пачатку 1930-х гадоў праведзена прымусовая калектывізацыя, створаны калгас «Чырвоны май», працавала кузня.
Анатоль Інакенцевіч Зайцаў
Анатоль Інакенцевіч Зайцаў (,, Манголія) — начальнік Генеральнага штаба Абхазіі, намеснік міністра абароны.
Біяграфія
У 1979 годзе з адзнакай скончыў Акадэмію бронетанкавых войскаў, а ў 1991 годзе таксама з адзнакай Акадэмію Генеральнага штаба. Займаў пасады начальніка штаба Забайкальскай ваеннай акругі Расіі, галоўнага ваеннага дарадцы ў Сірыі. Пасля заканчэння тэрміна службы ў расійскім войску прыняў прапановы абхазскага ўрада аб працягу службы ў Абхазіі і атрымаў абхазскае грамадзянства.
Парламент Мальты
Парламент Мальты (Parlament ta' Malta, Parliament of Malta) — заканадаўчы орган Мальты. Складаецца з Палаты Прадстаўнікоў і Прэзідэнта.
Уладкаванне і паўнамоцтвы
У Палату Прадстаўнікоў на цяперашні час уваходзіць 69 дэпутатаў, якія выбіраюцца на пяцігадовы тэрмін у 13 выбарчых акругах па 5 дэпутатаў ад акругі па сістэме адзінага пераходзячага голаса. Астатнія чатыры дэпутаты дадаюцца ў выпадку, калі апазіцыйная партыя, атрымала крыху больш галасоў, чым кіруючая, і належаць да гэтай партыі. Старшынёй Палаты з'яўляецца спікер, абіраемы з яе членаў (пачынаючы з 2008 — Луіс Галі).
Палата Прадстаўнікоў Мальты зацвярджае законапраекты, склад урада, якая фармуе найбольшая з партый краіны, прэм'ер-міністра, а таксама выбірае прэзідэнта на пяцігадовы тэрмін.
Пачынаючы з 1966 у палаце засядаюць прадстаўнікі толькі двух найбуйнейшых партый — Нацыяналістычнай і Лейбарысцкай, што фактычна стварае ў краіне двухпартыйнай сістэму. У 11-й Палаце прадстаўнікоў, абранай у 2008 годзе, Нацыяналістычная партыя мае 35 дэпутатаў, а Лейбарысцкая партыя — 34 дэпутата.
Рэзідэнцыяй Палаты прадстаўнікоў з'яўляецца Палац Вялікага Магістра ў Ла-Валеце.
Міхаіл Фёдаравіч Мархееў
Міхаіл Фёдаравіч Мархееў (, Іркуцкая губерня —, Масква) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
У 1937 годзе скончыў 7 класаў школы, у 1940 годзе — палітпрасветшколу ў горадзе Кяхта (Бурація).
У войску з верасня 1940 года. Да чэрвеня 1941 года служыў у аўтатранспартнай міліціі (на Далёкім Усходзе). У снежні 1941 года скончыў 1-е Ульянаўскае танкавае вучылішча. Служыў камандзірам танка Т-34 у 19-м навучальным танкавым палку (горад Ніжні Тагіл Свярдлоўскай вобласці).
Ваяваў у складзе Паўночнай групы войскаў Закаўказскага фронту (кастрычнік 1942 — студзень 1943) і на Паўночна-Каўказскім фронце (студзень-люты 1943). Удзельнічаў у абароне Каўказа.
Асабліва вызначыўся ў ходзе Сумскай-Прылуцкай аперацыі і пры фарсіраванні Дняпра. Экіпаж танка КВ пад яго камандаваннем 13-15 верасня 1943 гада ў вёскі Вэнэславіўка (Гадзяцкі раён Палтаўскай вобласці, Украіна), ведучы бой у абкружэнні, знішчыў танк, две гарматы і два кулямёта праціўніка. 13 верасня 1943 года быў паранены ў руку, але застаўся ў страю. У ліку першых пераправіўся праз Дняпро. 12 кастрычніка 1943 года яго танк першым уварваўся ў сяло Вэлыкы Букрын (Мыроніўскі раён Кіеўскай вобласці Украіны) на правым беразе Дняпра.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшаму лейтэнанту Міхаілу Фёдаравічу Мархееву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (пасмяротна).
У 1955—1960 гадах быў выкладчыкам тактыкі на ваеннай кафедры Жданаўскага металургічнага інстытута, у 1960—1962 гадах выкладчык тактыкі на ваеннай кафедры Днепрапятроўскага металургічнага інстытута, з 1962 года — выкладчык і старшы выкладчык тэлемеханікі на ваеннай кафедры Маскоўскага авіяцыйнага інстытута.
Магнус Вісландэр
Ганс Э́йнар Ма́гнус Ві́сландэр (Hans Einar Magnus Wislander, нар., , Швецыя) — знакаміты шведскі гандбаліст, двухразовы чэмпіён свету, 4-разовы чэмпіён Еўропы, трохразовы віцэ-чэмпіён Алімпійскіх гульняў. У 2000 годзе па выніках апытання Міжнароднай федэрацыі гандболу быў прызнаны найлепшы гандбалістам планеты ў XX стагоддзі. Завяршыў гульнявую кар'еру ў 2005 годзе.
Клубная
На клубным узроўні Магнус Вісландер выступаў за «Рэдбергслідс» з роднага Гётэбарга з 1979 па 1990 і з 2002 па 2005 гады, а таксама за нямецкі «Кіль» (1990—2002). У складзе «Кіля» Вісландэр двойчы выйграваў Кубак ЕГФ (1998, 2002), а ў 2000 годзе гуляў у фінале Лігі чэмпіёнаў, дзе нямецкі клуб саступіў іспанскай «Барселоне».
У складзе «Рэдбергслідса» Вісландэр 5 разоў станавіўся чэмпіёнам Швецыі (1985, 1986, 1987, 1989, 2003), а ў складзе «Кіля» 6 разоў выйграваў чэмпіянат Германіі (1994—1996, 1998—2000).
Міжнародная
Усяго за зборную Швецыі ў 1985—2004 гадах Вісландэр правёў 384 матчы (найбольш сярод шведскіх ігракоў) і закінуў 1185 мячоў (у сярэднім больш за 3 мячы за гульню). На 4 Алімпіядах (1988, 1992, 1996 і 2000) Вісландэр правёў 28 матчаў, у якіх зборная Швецыі атрымала 23 перамогі і саступіла 5 разоў. У 28 алімпійскіх матчах Вісландэр толькі двойчы сыходзіў з поля без закінутых мячоў, а найлепшым яго вынікам сталі 9 галоў у браму Іспаніі ў паўфінале Алімпіяды-2000 у Сіднеі (перамога Швецыі 32:25).
Узнагароды
У 1990 годзе Магнус Вісландэр быў прызнаны найлепшым гандбалістам года.
Караль Рыпінскі
Караль Рыпінскі (Karol Rypiński, Karolis Ripinskis;  —, ) — польскі і літоўскі мастак-партрэтыст і гравёр.
Біяграфія
Вучыўся ў Віленскім універсітэце ў Яна Рустэма і Вінцэнта Смакоўскага. Сябраваў з мастаком Валянцінам Ваньковічам. Жыў у Вільні, даваў прыватныя ўрокі мастацтва і працаваў настаўнікам у адной з гімназій.
Творчасць
Па заканчэнні навучання займаўся стварэннем партрэтаў знаных важных для культуры асоб Віленшчыны, між іншым Юзафа Крашэўскага, Станіслава Манюшкі, Лявона Бароўскага, біскупа Анджэя Бенедыкта Клангевіча, Станіслава Юндзіла і Анджэя Снядзецкага. У супрацоўніцтве з літографамі Юзафам Азямблоўскім і Мацеем Пшыбыльскім партрэты былі распаўсюджаныя вялікімі накладамі.
Таксама ствараў гістарычныя палотны, у тым ліку «Сустрэча Біруты з Кейстутам», ілюстраваў кнігі, між іншым «Гісторыю горада Вільні» Міхала Балінскага. Намаляваў рэлігійныя палотны для касцёлаў баніфратраў і бернардзінаў.
Даваў урокі жывапісу і малюнка. Сярод вучняў — Эдвард Паўловіч.
Галачоўка (Чавускі раён)
Галачо́ўка (, Голочёвка) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Асінаўскага сельсавета.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Прудкоўскага сельсавета.
Kubichek!
Kubichek! — брытанскі індзі пост-рокавы гурт з Ньюкасла. Створаны ў 2004 годзе былымі удзельнікамі Parklandsway.
Навасёлкі (Дубровенскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Сарпаніт
Сарпані́т, або Царпані́т — старажытная месапатамская багіня, жонка бога Мардука.
Культ Сарапаніт узнік у 2 тысячагоддзі да н. э. у эпоху станаўлення Вавілонскай дзяржавы. Яго паходжанне да канца не высветлена. Згодна адной з версій, Сарпаніт першапачаткова была багіняй-заступніцай Сарпана, паселішча каля Вавілона. Распаўсюджана меркаванне, што культ і вобраз Сарпаніт канструяваліся вавілонскімі жрацамі адпаведна прататыпу «божай жонкі», а таму з самога пачатку былі звязаны з культам і вобразам яе мужа Мардука.
Галоўным месцам шанавання быў храм Эсагіла ў Вавілоне, дзе ў пачатку вясны ладзілася дванаццацідзённае свята акіту для адзначэння сакральнага шлюбу паміж Сарпаніт і Мардукам. Да багіні звярталіся з ахвяраваннямі, калі жадалі мець дзяцей. Яе эпітэтамі былі «панна глыбіні», «панна месца, населенага рыбамі».
У 1 тысячагоддзі да н. э. здзяйсняліся спробы атаесамлення Сарапніт з болей вядомай Іштар, але вобразы дзвюх багінь так і не зліліся, іх культы працягвалі існаваць асобна.
Гірдаўка
Гі́рдаўка (, Гирдовка) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета.
Царкаўляне
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Гуаўярэ
Гуаўярэ (Río Guaviare) — рака на ўсходзе Калумбіі, левы прыток ракі Арынока; у верхнім цячэнні Гуаябера. Даўжыня 1300 км, плошча басейна 140 тысяч км². Пачынаецца на Усходняй Кардыльеры, цячэ па пласкагор'і Пардаас, дзе ўтварае парогі і вадаспады; ніжняе цячэнне Гуаўярэ — на нізіне Арынока. Сярэдні расход вады 5200 м³/с. Характэрны дажджавыя паводкі. Суднаходная для невялікіх суднаў да ўпадзення левага прытока ракі Ар'яры (з перарывамі каля парогаў).
2 лютага
2 лютага — трыццаць трэці дзень года па Грыгарыянскім календары
Помнік Уладзіміру Сцяпанавічу Амельнюку
Помнік Уладзіміру Сцяпанавічу Амельнюку — мемарыяльны знак у Мінску, размешчаны на плошчы Незалежнасці, каля Чырвонага касцёла. Устаноўлены ў 1980 годзе на месцы, дзе загінуў У. С. Амельянюк, адзін з арганізатараў і кіраўнікоў Мінскага камуністычнага падполля ў Вялікую Айчынную вайну. Аўтары знака — скульптар А. Анікейчык, архітэктар Ю. Градаў і Л. Левін.
Апісанне
Уяўляе сабой двухметровую глыбу чырвонага граніту з няроўнымі зрэзамі і шурпатай паверхняй. 3-пад яе нібы вырываецца падхоплены ветрам пачак лістовак са слядамі куль, выкананах з бронзы. На сцяне з чорнага паліраванага граніту, якая агінае мемарыяльны знак, — выявы факела і калючага дроту. Абапал гранітнага блока — пліты з імёнамі падпольшчыкаў. Мемарыяльны знак услаўляе мужнасць прадстаўнікоў беларускага друку, якія словамі веры, праўды і гневу ўзнімалі народ на барацьбу з захопнікамі.
Agrius cingulata
Agrius cingulata — від молей з сямейства. Упершыню від быў апісаны Іаганам Хрысціянам Фабрыцыем у 1775 годзе.
Апісанне
Імага мае размах крылаў 9,5-12 см. Яго моцнае цела шэра-карычневага колеру з ружовымі палосамі. Абдомен звужаецца да кропкі. Заднія крылы шэрыя з чорнымі палосамі і ружовыя ў аснаванні.
Біялогія
Вядзе начны спосаб жыцця. Харчуецца нектарам глыбокіх кветак, у тым ліку, відаў родаў і.
Лічынка прадстаўляе сабой буйны тоўсты вусень з рогам. Днём і ноччу харчуецца на, відах і іншымі раслінамі. Вядомы як шкоднік батату.
Распаўсюджанне
У асноўным гэта неатрапічны від, і дарослыя асобіны мігруюць на поўнач у Канаду і на поўдзень у Патагонію і Фалклендскія астравы. Яго таксама можна сустрэць на Галапагоскіх астравах і Гаваях. Пра гэта паведамлялася з Заходняй Еўропы, у тым ліку з Партугаліі і Вялікабрытаніі. У 2010-х гадах яна распаўсюдзілася ў Заходняй Афрыцы і Каба-Вердэ, магчыма, паходзіць з Бразіліі.
Малочныя прадукты
Малочныя прадукты — харчовы прадукты з малака пераважна сельскагаспадарчых жывёл.
Гатункі
Падзяляюцца на
Атрымліваюць шляхам пастэрызацыі, сепарацыі, стэрэлізацыі, збівання, кіпячэння, ператоплівання, згушчэння, сушкі, аднаўлення з малочных кансерваў, зброджвання з дапамогай дражджавых грыбкоў і малочнакіслых бактэрый, уздзеяння сычужным ферментам, унясення напаўняльнікаў (цукру, вітамінаў, садавіны, спецый, араматызатараў).
Маюць лёгказасваяльныя і каштоўныя для арганізма пажыўныя і біялагічна актыўныя рэчывы: бялкі (у т.л.казеін), тлушчы, вугляводы, мінеральныя солі (асабліва кальцый і фосфар), арганічныя кіслоты, фасфатыды (у т.л. лецыцін), ферменты, вітаміны і іншыя. Больш стойкія пры захоўванні, чым малако.
Выкарыстоўваюцца ў вытворчасці кандытарскіх вырабаў, хлебапячэнні, для выкормлівання маладняку сельскагаспадарчых жывёл.
Ганна Ангеліна
Ганна Ангеліна (1171/1173—1212) — дачка візантыйскага імператара Аляксея III Ангела і Ефрасінні Дукіні Каматыры.
Біяграфія
Першы шлюб Ганны быў з севастакратарам Ісакам Камнінам, пляменнікам візантыйскага імператара Мануіла I Камніна. Ад гэтага шлюбу нарадзілася дачка Феадора.
Неўзабаве пасля таго, як бацька Ганны стаў імператарам, у 1195 годзе, Ісак Камнін быў пасланы на вайну з балгарамі, якія паднялі паўстанне супраць валадарства Візантыі. Ісак быў захоплены, стаў закладнікам балгарскага цара і канкуруючых балгарскіх і валашскіх фракцый. Праз некаторы час ён памёр у няволі.
Другі раз Ганна Ангеліна выйшла замуж за Феадора Ласкарыса ўзімку 1199. У 1204 Феадор стаў імператарам Нікейскай імперыі, Ганна — імператрыцай.
Дзеці
Ганна і Феадор мелі трох дочак і двух сыноў:
Знешняя палітыка Мальты
На працягу шэрагу год пасля атрымання незалежнасці ў 1964 годзе, Мальта праводзіла палітыку цеснага супрацоўніцтва з Вялікабрытаніяй і іншымі краінамі НАТА. Пасля перамогі Лейбарысцкай партыі па яе загаду быў зачынены офіс НАТА на Мальце, а таксама былі спыненыя паходы Шостага флоту ЗША ў краіну.
Пасля істотнага павелічэння аб'ёму фінансавых унёскаў ад шэрагу краін НАТА (у тым ліку ЗША), брытанскія войскі заставаліся на Мальце да 1979 года. Па заканчэнні знаходжання замежнага кантынгенту лейбарысты намецілі курс нейтралітэту і ўваходу краіны ў Рух недалучэння.
Мальта з'яўляецца актыўным удзельнікам ААН, Садружнасці нацый, Савета Еўропы, АБСЕ і шэрагу іншых міжнародных арганізацый.
Нацыяналістычная партыя (Partit Nazzjonalista) абраная ў маі 1987 года, некаторы час працягвала праводзіць палітыку нейтралітэту і недалучэння. Для развіцця гандлю і інвестыцый Мальта выйшла з Руху недалучэння і пачала збліжэнне з ЗША і Еўропай. З 1992 года караблі ВМС ЗША пачалі рэгулярна выконваць візіты на Мальту.
1 мая 2004 года Мальта стала паўнапраўным членам Еўрапейскага саюза.
Дрануха
Драну́ха (, Дрануха) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Асінаўскага сельсавета.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Прудкоўскага сельсавета.
Уладзімір Мікалаевіч Дзянісаў
Уладзімір Мікалаевіч Дзянісаў (нар., ) — беларускі краязнавец, архівіст, гісторык культуры.
Біяграфія
Скончыў Мінскі інстытут культуры (1980). Працаваў у Рэспубліканскім навукова-метадычным цэнтры Міністэрства культуры, у Беларускім рэстаўрацыйна-праектным інстытуце, з 1995 года працуе ў Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар гістарычна-архіўных даследаванняў, якія сталі падставай для правядзення рэстаўрацыйных прац на шматлікіх помніках архітэктуры Мінска. Увёў у навуковы ўжытак невядомыя крыніцы па гісторыі архітэктуры і культуры горада. Удакладніў тапаграфію тэатральных будынкаў Мінска XIX ст., атрыбутаваў рукапіс кнігі Міхаіла Гаўсмана па гісторыі Мінска, які захоўваецца ў Пушкінскім доме ў Санкт-Пецярбургу, даследаваў памятныя мясціны, звязаныя з жыццём Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, Станіслава Манюшкі, Валенція Ваньковіча і інш.
Сям’я
Мае сына Антона (нар. 1982), беларускага гісторыка.
Гасцінец
Гасцінец — дадатковая прэмія, даплата за добрую паслугу, выражэнне задавальнення кліента. Гасцінец неабавязковы, хаця ў некаторых краінах грошы 'на каву' гэта нефармальны абавязак і звычай. Сутнасць гасцінца найлепш перадае англійскае слова: TIP скарочанне ад фразы To Insure Promptness, што ў перакладзе азначае «Каб Запэўніць Неадкладнасць (Абслугоўвання)».
У залежнасці ад краіны (і ўзроўню месца) гэта ад 5 % — 10 % — 25 % цаны за паслугу.
Аляксандр Аркадзевіч Тучкін
Аляксандр Тучкін (нар., г. Львоў) — беларускі гандбаліст, заслужаны майстар спорту СССР. Двухразовы алімпійскі чэмпіён. Пераможац XXIV Алімпійскіх гульняў у Сеуле (Паўднёвая Карэя).
Першымі трэнерамі былі Леанід Бразінскі і Спартак Міронавіч. Выступаў за каманду «СКА»-Мінск (1983—1990).
З 1988 года ў складзе зборнай каманды СССР. Пераможац XXVII Алімпійскіх гульняў у Сіднеі (Аўстралія). У 2000 годзе ў складзе зборнай каманды Расіі. Бронзавы прызёр XXVIII Алімпійскіх гульняў у Афінах (Грэцыя) 2004 гады ў складзе зборнай каманды Расіі. Чэмпіён свету сярод юніёраў у 1985 годзе. Двойчы быў пераможцам Гульняў добрай волі (1986, 1990). Трохразовы ўладальнік Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў, уладальнік Кубка кубкаў еўрапейскіх краін, уладальнік Суперкубка ў складзе каманды «СКА»-Мінск. Як легіянер выступаў у замежных клубах Германіі, Іспаніі, Грэцыі.
Навіцкія 1
Наві́цкія 1 (, Новицкие 1) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Гісторыя
Паселішча вядома з XVI ст., калі вёска Качанава належала луцкаму епіскапу Яну Андрушэвічу.
Туя
Ту́я (Thuja) — род вечназялёных хвойных дрэў і кустоў сямейства кіпарысавых.
Батанічнае апісанне
Вышыня дрэў 7—11 м (часам да 20 м), дыяметр да 30 см (у асобных экзэмпляраў да 90 см). Крона вузкапірамідальная. Ігліца на галінках лускападобная з васкавым налётам, накрыж супраціўная. Мужчынскія шышкі дробныя, круглыя, жаночыя — вялікія, яйкападобныя або прадаўгаватыя.
Ценевынослівая расліна. Жыве да 100 гадоў.
Арэал
Радзіма Паўночная Амерыка.
Сакмара (Арэнбургская вобласць)
Сакмара (Сакма́ра) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Сакмарскага сельсавета і Сакмарскага раёна Арэнбургскай вобласці Расіі, былая станіца Арэнбургскага казацкага войска. Заснавана атаманам Васілём Арапавым летам 1724 года. Размешчана на правым беразе ракі Сакмары, за 42 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра горада Арэнбурга.
Вёска звязана аўтамабільным мастом праз Сакмару з пасёлкам Чырвоны Камунар, дзе размешчана найбліжэйшая чыгуначная станцыя Сакмарская Паўднёва-Уральскай чыгункі.
Астроруг
Астроруг (Ostroróg) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на захад ад Варшавы і за 50 км на паўночны захад ад Познані. Уваходзіць у склад Шаматульскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Астроруг. Займае плошчу 1,25 км². Насельніцтва 2 тыс. чалавек.
Самуэль Дабрагост Банавентура Быхавец
Самуэль Дабрагост Банавентура Быхавец (? — 3 кастрычніка 1709) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Быхаўцаў герба «Магіла». Сын Яна Янушавіча Быхаўца, стольніка віцебскага і Крыстыны Войны, адзінай дачкі ваўкавыскага харужага Лукаша Андрэевіча Войны.
Cамуэль Дабрагост Банавентура Быхавец быў спярша падчашым менскім (1676 г.) і старостай люцынскім (1678 г.), пазней — стольнікам менскім (1698 г.).
Ён першым з Быхаўцаў у канцы ХVІІ ст. пераехаў у Ваўкавыскі павет з Менскага ваяводства — паводле вячыстага запісу маці ад 20 студзеня 1676 г. Самуэль Дабрагост атрымаў тут маёнтак Лыскава. Дзякуючы падзелу 19 мая 1685 г. палова Лыскава належала яго брату ад другога шлюбу маці Якубу Дамініку Кунцэвічу, ваяводзічу берасцейскаму. Але ў 1690 г. Самуэль Дабрагост валодаў ужо ўсім лыскаўскім маёнткам з мястэчкам Лыскава, з жыдамі, з карчмой і двума млынамі (33 дымы), з Лыскаўскай воласцю (60) — усяго 93 дымы. Менавіта Самуэль Дабрагост заснаваў лыскаўскую паперню.
24 кастрычніка 1695 г. у Лыскаве Самуэль Дабрагост Быхавец, староста люцынскі склаў кантракт з гарадзенскім мулярам Балтрамеем Гадэвічам на пабудову ў двух яго лыскоўскіх дамах склепа, коміна, печы і выбрукоўку сяней за 150 злотых польскіх і пракорм.
Таксама ў Лідскім павеце Самуэль Дабрагост валодаў жончыным маёнткам Глыбокае з вёскамі Раганічы, Галоўцы, Ляхаўцы і Савічы — усяго 31 дым. Акрамя гэтага з матчыных маёнткаў жонкі Шацк у Менскім і Рагачы ў Берасцейскім ваяводствах. У Горадні Самуэль Дабрагост валодаў дваром на вуліцы Залатой. Ён быў на пляцы, купленым 10 чэрвеня 1691 г. у ксяндза Паўла Хмялеўскага, Яна Гамоцкага і яго жонкі Марыяны Дзіваўны за 1100 злотых.
Некалькі разоў Самуэль Дабрагост Быхавец асуджаўся на баніцыю (кару выгнання з краю). Як сведчыць баніцыйны ліст караля польскага і вялікага князя літоўскага Яна ІІІ Сабескага ад 15 сакавіка 1689 г., першы раз — па справе са Стэфанам Багушэвічам, падчашым аршанскім. Яго разам з Юрыем Лукомскім, войскім віцебскім, войтам менскім і Станіславам Клакоцкім суд задворны асэсарскі «яко вечных банитов на инфамию, на горло и на лапане… на вечное зо всих земль и панств нашых выволане всказал…». Але да выканання выраку справа не дайшла. Тым не менш Самуэль Дабрагост, відаць, па гэтай прычыне выехаў са сваіх маёнткаў Таўкачэвічы і Сяргеевічы Менскага ваяводства ў Ваўкавыскі павет. Другі раз ён быў абвешчаны банітам па справе з Янам Антоніем Сахоцкім, лідскім стражнікам і яго жонкай Канстанцыяй Валішэўскай судовым дэкрэтам ад 30 красавіка 1700 г. Справа цягнулася аж да самай смерці Самуэля Дабрагоста, які памёр 3 кастрычніка 1709 г.
Сям’я
У шлюбе з Крысцінай Дэнгаф, дачкой Яна Дэнгафа, цівуна віленскага, кашталяна віцебскага і Ганны Крышкоўскай, харужанкі віленскай віцебскай. З ёй меў пяць сыноў і дачку. Дзеці :
Бабінічы (Смаленская вобласць)
Бабінічы (Бабиничи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Плітніца (Пухавіцкі раён)
Плі́тніца (, Плитница) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 9,5 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 64,5 км ад Мінска, 8 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Гісторыя
У канцы XIX стагоддзя ўрочышча ў Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
У 1980 годзе ў калгасе «1 Мая».
Абнаўленства
З пераходам кіраўніцтва патрыяршай Царквы на шлях лаяльнасці да савецкай улады рух абнаўленцаў пачаў затухаць. Многія з іх адышлі ад рэлігіі, некаторыя вярнуліся ў старую Царкву. Пасля смерці ў 1946 г. аднаго з лідараў абнаўленства А. І. Увядзенскага рух перастаў існаваць.
Беларусь
На Беларусі стварылі ў 1924—1934 гадах Беларускую аўтаномную Праваслаўную Царкву, чые прыходы размяшчаліся ва ўсходняй Беларусі (Аршанская, Віцебская, Высачанска-Веліжская, Магілёўская і Мсціслаўская епархіі).
Дубравіца (Навагрудскі раён)
Ду́бравіца (, Дубровица) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета.
Міхаіл Антонавіч Гаўсман
Міхал Антонавіч Гаўсман ( — ) — беларускі гісторык, краязнавец, археолаг.
Біяграфія
Скончыў Мазырскую гімназію ў 1834. Працаваў сакратаром канцылярыі Мінскага дваранскага губернскага сходу. За ўдзел у рэвалюцыйнай арганізацыі ў 1863 высланы ў Валагодскую губерню. 3 2-й паловы 1870-х жыў у Мінску.
Навуковая дзейнасць
У газеце «Минские губернские ведомости» друкаваў краязнаўчыя артыкулы пра беларускія гарады. У 1857 сумесна з Уладзіславам Сыракомлем выдаў нарыс «Мінск».
Збіраў матэрыялы па археалогіі, прадметы побыту беларусаў, творы мастацтва. У адным са сваіх будынкаў у Мінску арганізаваў хатні музей. Дапамагаў яму ў зборах бацька Янкі Лучыны — Люцыян Неслухоўскі.
Бурдур
Бурдур — салёнае возера ў Турцыі. Размешчана ў паўднёва-заходняй частцы паўвострава Малая Азія, за 30 км на захад ад горада Ыспарта. Возера тэктанічнага паходжання, мае плошчу 250 км². Сярэдняя глыбіня складае 40 м, найбольшая — 110 м. Плошча вадазбору 6150 км². Размешчана на вышыні 845 м над узроўнем мора. Возера Бурдур з'яўляецца адным з найглыбейшых азёраў Турцыі.
Чысцік (род раслін)
Чы́сцік (Stachys) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя і шматгадовыя травы і паўкусты з прамымі чатырохграннымі сцёбламі вышынёй 20—120 см. Лісце супраціўнае, на чаранках, простае, зрэдку перыстарассечанае, зубчастае. Кветкі сабраныя ў кальчакі ў пазушных або верхавінкавых суквеццях. Плод — арэшак.
Віды
Род налічвае да 300 (375 ) відаў. Сярод іх:
Гаспадарчае значэнне
Лекавыя, эфіраалейныя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны. Патоўшчаныя карэнішчы некаторых відаў (т. зв. ) выкарыстоўваюцца ў ежу.
2 ліпеня
2 ліпеня — сто восемдзесят трэці (сто восемдзесят чацвёрты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Цімошкава
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Дрокаўка
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Прудкоўскага сельсавета.
Несікаўшчына
Несікаўшчы́на (, Несиковщина) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Гісторыя
У 1528 годзе згадваецца вёска Насікоўшчына, уласнасць Ескіня-Шыйка.
Варачкі
Варачкі (Варечки) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Любанскі сельсавет
Назву Лю́банскі сельсавет маюць:
Пінскі гарадскі Савет дэпутатаў
Пінскі гарадскі Савет дэпутатаў — прадстаўнічы орган мясцовага самакіравання на тэрыторыі горада Пінск Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
З 1954 года друкаваным органам Савета дэпутатаў працоўных стала «Пинская правда».
У часы жнівеньскага путча ў 1991 годзе, па патрабаванні дэпутатаў ад Беларускага народнага фронта «Адраджэньне» на чале з Яўгенам Шатохіным, была склікана нечарговая сесія. У гэты час гарсавет быў падзелены на дзве дэпутацкія групы. Тая, што падтрымала путчыстаў складалася пераважна з кіраўнікоў прадпрыемстваў і мела назоў «За грамадзянскую згоду». Другая група складалася з прыхільнікаў дэмакратычных рэформ. Менавіта яны 19 жніўня сабралі патрэбную колькасць подпісаў і прымусілі старшыню гарсавета склікаць сесію 20 жніўня. На сесіі ім удалося сабраць належную колькасць галасоў для прыняцця заявы, якая асудзіла путч.
Біркіркара
Біркіркара (Birkirkara, прынята таксама скарочанае напісанне B’Kara) — горад на Мальце. Насельніцтва - каля 25 000 чалавек.
У горадзе 4 аўтаномныя парафіі: Святой Алены, Святога Язэпа, Багародзіцы Кармельскай і Святой Марыі. Тут жа знаходзіцца адзін з лепшых каледжаў Мальты, каледж Святога Алойзія.
Тут нарадзіліся былы прэзідэнт Эдвард Фенек Адамі, лідар апазіцыі Альфрэд Сант, а таксама першы прэзідэнт Мальты Антоні Мамо.
Сярод славутасцяў Біркіркары варта адзначыць Стары вакзал (чыгунка была пракладзеная ў 1931 годзе), які ў цяперашні час пераўтвораны ў публічны парк. Нягледзячы на тое, што Біркіркара ператварылася ў камерцыйны цэнтр Мальты, яна захоўвае зачараванне архітэктуры і побыту жылога сектара.
У горадзе таксама ёсць уласны футбольны клуб Біркіркара, заснаваны ў 1950 годзе.
Жаночая зборная Беларусі па гандболе
Жаночая зборная Беларусі па гандболе — прадстаўляе Беларусь у міжнародных турнірах па жаночым гандболе.
Санкцыі
28 лютага 2022 года Еўрапейская федэрацыя гандбола прыняла рашэнне адхіліць зборныя Беларусі па гандболе і беларускія гандбольныя клубы ад удзелу ва ўсіх спаборніцтвах пад эгідай ЕФГ на перыяд да наступнага рашэння. Прычына гэтага — ваеннае ўварванне Расіі і Беларусі ва Украіну.
Путчынскі сельсавет
Пу́тчынскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. пасёлак) Путчына.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Койданаўскага раёна Менскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Путчына. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Татаршчына. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Койданаўскім раёне БССР. З 25 ліпеня 1931 года Путчынскі нацыянальны польскі сельсавет. З 23 сакавіка 1932 года ў Койданаўскім нацыянальным польскім раёне. З 29 чэрвеня 1932 года ў складзе Дзяржынскага раёна. З 31 ліпеня 1937 года ў складзе Заслаўскага раёна. 23 жніўня 1937 года рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Заслаўскім раёне Мінскай вобласці. З 4 лютага 1939 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 8 красавіка 1957 года да сельсавета далучана частка скасаванага Вертнікаўскага сельсавета (9 населеных пунктаў: Бальдзюкі, Вертнікі, Галышова, Глушынцы, Каўшова, Кулакоўцы, Мілашы, Нарэйкі і Скірмантава). 30 кастрычніка 1981 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Путчына. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Волменскага сельсавета (18 населеных пунктаў: аграгарадок Волма, вёскі Антонаўшчына, Валмечка, Васілеўшчына, Жытнае, Загайна, Залатары, Лявонцы, Міхалеўшчына, Міхалова, Мянькі, Падзерычы, Рудзеўшчына, Свідоўшчына, Сурціны, Хімарады, Шчэпкі, Янкоўцы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (34 населеныя пункты) — 1885 чалавек, з іх 88,4 % — беларусы, 6,7 % — рускія, 3,0 % — палякі, 1,0 % — украінцы.
Аванес Абгаравіч Адамян
Аване́с Абга́равіч Адамя́н (Іва́н Адаміян, (Հովհաննես Աբգարի Ադամյան) (17 лютага 1879, Баку — 12 верасня 1932, Ленінград) — армянскі і савецкі вынаходнік, інжынер-электрык, адзін з вынаходнікаў каляровага тэлебачання і радыёфотатэлеграфіі.
Аўтар звыш 20 вынаходстваў (галоўным чынам у вобласці тэлебачання і фотатэлеграфіі) і сістэмы фотатэлеграфіі з выкарыстаннем прамежкавага клішэ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1879 годзе ў армянскай сям'і, купца першай гільдыі. Пасля сканчэння рэальнай вучэльні ў 1897 годзе з'ехаў за мяжу, вучыўся ў Берлінскім універсітэце, потым вучыўся і працаваў у Швейцарыі і Францыі, потым ізноў у Берліне. У 1908 годзе запатэнтаваў двухколерны апарат для перадачы сігналаў («Прыстасаванне для ператварэння мясцовых ваганняў светлавога пучка, адлюстраванага ад люстэрка асцылографа, у ваганні яркасці трубкі Гейслера», заява на патэнт пададзена ў 1907 годзе). Пазней ён атрымаў аналагічныя патэнты ў Вялікабрытаніі, Францыі і Расіі (1910, «Прымальнік для выяў, што электрычна перадаюцца з адлегласцей»). Апарат уяўляў сабою дзве газавыя трубкі (белую і чырвоную), якія перадавалі сігналы адпаведнага колеру. Апроч таго, апарат не мог перадаваць рухомыя кадры. Большая частка дакументацыі і сам апарат загінулі падчас бамбардзіровак Мюнхена ў гады Другой сусветнай вайны.
У 1913 годзе Адамян вярнуўся ў Расію і да сваёй смерці ў 1932 годзе жыл у Петраградзе (Ленінградзе). За гэты час ён атрымаў 21 патэнт, з якіх два ставіліся непасрэдна да тэлебачання. У 1918 годзе ён сабраў першую ў Расіі ўсталёўку, здольную дэманстраваць чорна-белая выява (статычныя фігуры), што было вялікім крокам у развіцці тэлебачання. У 1925 годзе атрымаў патэнт на трохкаляровую электрамеханічную сістэму тэлебачання, то бок для прылады па перадачы к каляровых выяў на адлегласць з дапамогай дыска з трыма серыямі адтулін. Пры кручэнні дыска тры колеры зліваліся ў адзіную выяву. Вопытныя перадачы былі прадэманстраваны ў тым жа годзе ў Ерэване. Аналагічная сістэма за мяжой была прадэманстравана толькі ў 1928 годзе ў Вялікабрытаніі Джонам Бэрдам.
Гук (мянушка)
Гук (Gook) — размоўнае слова, якое азначае «бруд, дарожнае месіва, глейкая вадкасць або ежа; месіва, размазня; (пагардліва) ёлупень; дзеравеншчына; падонак» — грэблівая мянушка азіятаў у амерыканскім вайсковым жаргоне з сярэдзіны XX стагоддзя.
Таксама выкарыстоўваецца англамоўнымі амерыканцамі для абазначэння «бруднай, ліпкай, смярдзючай субстанцыі», але аб якой-небудзь сувязі ў гэтых двух слоў невядома.
Паходжанне
Оксфардскі англійскі слоўнік не дае вядомых версій паходжання гэтага слова.
У 1899 годзе гэта слова было ва ўжытку ў амерыканскіх ваенных для абазначэння філіпінцаў падчас філіпіна-амерыканскай вайны. Магчыма, яно было запазычана з філіпінскай мовы, ці з’явілася перайманнем гучання філіпінскай мовы для амерыканцаў (гл. варвар). Тэрмін Goo-Goo «панадлівыя вочы» ўжываўся з 1900 года і, магчыма, мае іншае паходжанне. З цягам часу мянушка «Гук» стала прымяняцца да жыхароў Нікарагуа, а падчас Першай сусветнай вайны — для выхадцаў з любых астравоў Ціхага акіяна.
Слова ў якасці жарганізму ўжывалася ў 1950-х гадах падчас Карэйскай вайны. Магчыма, амерыканскія ваенныя інтэрпрэтавалі карэйскае слова «мігук» (미국), што азначаіць у перакладзе «Амерыка», як «Me — gook» (‘я гук’).
Падчас вайны ў В’етнаме у 1960-х гадах гэтае слова атрымала распаўсюджванне сярод амерыканскіх салдат у адносінах да любых азіятаў, у выніку чаго яно пачатак шырока выкарыстоўвацца і далей распаўсюдзілася ў англамоўных краіны.
Слова «гук» таксама ўжывалася радэзійскімі вайскоўцамі ў перыяд вайны ў Паўднёвай Радэзіі для абазначэння чарнаскурых паўстанцаў ЗАНУ і ЗАПУ (магчыма, слова прыйшло ў іх лексікон дзякуючы амерыканцам-ветэранам вайны ў В’етнаме, якія служылі ў радэзійскай арміі).
У ЗША
У ЗША мянушка «гук» найбольш часта выкарыстоўваецца ў адносінах да камуністычным салдат у кантэксце В’етнамскай вайны. Яна лічыцца надзвычай зневажальным эпітэтам і прыраўноўваецца да абразы «чарнамазы». Аднойчы сэнатар Джон Макейн, які пабываў у в’етнамскім палоне, выкарыстаў гэта слова ў фразе «Я ненавіджу гукаў. Я буду ненавідзець іх, пакуль я жывы» і ў выніку вымушаны быў прынесці прабачэнні ўсёй в’етнамскай супольнасці.
У 1969 годзе выйшаў артыкул, напісаная Робертам Г. Кэйсерам, які апісвае выкарыстанне слова «гук».
Няцеч (Дубровенскі сельсавет)
Няце́ч (, Нетечь) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Еліварэ (камуна)
Камуна Еліварэ (Gällivare kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, што знаходзіцца ў паўночнай Швецыі ў лені Нарботэн. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Еліварэ.
Еліварэ 3-я па памеры тэрыторыі камуна Швецыі.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 18 281 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Пасяленні
Камуне падпарадкаваныя шість гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з іх : Тлустым пазначаны муніцыпальны цэнтр.
Зялёны Прудок
Зялёны Прудо́к (, Зелёный Прудок) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Асінаўскага сельсавета.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Прудкоўскага сельсавета.
2 лістапада
2 лістапада — трыста шосты (трыста сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Загад 9066 Ф.Д. Рузвельта
Загад 9066 уяўляе сабой пастанову, якую прыняў прэзідэнт ЗША Франклін Дэлана Рузвельт 19 лютага 1942 г. для рэалізацыі абмежаванняў правоў імігрантаў з Японіі, Германіі i Італіі, якія паводле трох пракламацый 7 і 8 снежня 1941 г. былі прызнаны "патэнцыяльна небяспечнымі чужынцамі" (alien enemies). У выніку гэтага загада больш за сто тысяч японцаў былі адпраўлены ў спецыяльныя рэзервацыі і канцэнтрацыйныя лагеры. Падобныя меры былі прыняты і ў Канадзе. Некаторыя зняволенныя загінулі. Шэраг разлучаных сямей ніколі не ўз'ядналіся.
Тым не менш, не ўсе японцы, якія пражывалі ў ЗША, былі аб'яўлены патэнцыяльна небяспечнымі чужынцамі. Некаторыя нават служылі перакладчыкамі на Ціхаакіянскім фронце. Таксама з амерыканскіх японцаў былі сфарміраваны 2 пяхотных палка, якія ваявалі на італьянскім фронце .Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны палітыка абмежавання правоў чалавека на падстве яго патэнцыяльнай небяспекі па прычыне нацыянальнага паходжання ці былога грамадзянства была прызнана ў ЗША парушэннем правоў чалавека.
Тэкст дакумента
Паколькі для паспяховага вядзення вайны неабходна прыняць усе магчымыя меры ў мэтах абароны ад шпіянажу і сабатажу абарончага комплексу і рэсурсаў, як гэта прадугледжана Раздзелам 4, Акта прынятага 20 красавіка 1918 г., 40 Стат. 533 і дапоўнена Актам прынятым 30 лістапада 1940 г., 54 Стат. 1220. і Актам прынятым 21 жніўня 1941 г., 55 Стат. 655 (Збор законаў ЗША.01 Раздзел 50, Падразд. 104): Я на падставе сваей ўлады Прэзідэнта Злучаных Штатаў і Галоўнакамандуючага Арміі і Флоту загадваю ваеннаму міністру і вайсковым камандуючым, прызначаным на свае пасады ваенным міністрам, вызначаць зоны ваеннага кантролю ў кожным месце, дзе адпаведны камандуючы лічыць мэтазгодным, і той працягласці, якую ён лічыць неабходнай; з абмежаваннем права тых ці іншых асоб на ўваход, знаходжанне ці выйсце з такой зоны згодна з распараджэннямі ваеннага міністра ці адпаведнага вайсковага камандуючага. Ваенны міністр упаўнаважаны забяспечыць перасяленцаў з зон ваеннага кантролю транспартнымі сродкамі, харчаваннем, жыллем і іншым, што ваенны міністр ці пэуны вайсковы камандуючы лічыць неабходным для ажыццяўлення гэтага загаду. Зоны ваеннага кантролю вызначаныя ў пэўнай мясцовасці павінны замяніць сабой тэрыторыі забаронныя ці абмежаваныя  для наведвання мінстрам юстыцыі згодна Пракламацый 7 і 8 снежня 1941 г., пры гэтым мінстр юстыцыі больш не нясе ўскладзенай Пракламацыяй адказнасці за такія тэрыторыі.
Я ўпаўнаважваю ваеннага міністра і вайсковых камандуючых прымаць іншыя меры, якія яны будуць лічыць патрэбнымі каб забяспечыць выкананне абмежаванняў, прынятых  у кожнай  зоне ваеннага кантролю, у тым ліку выкарыстанне ўзброенных сіл і іншых  федэральных структур і права на атрыманне дапамогі на ўзроўні асобных штатаў і мясцовых структур. Я загадваю ўсім міністэрствам і іншым федэральным арганізацыям, у тым ліку аўтаномным, дапамагаць ваеннаму міністру і вайсковым камандуючым у справе выканання гэтага загаду, у тым ліку з забяспячэннем медыцынскай дапамогі і магчымасці гаспіталізацыі, харчавання, вопраткі, транспартных  сродкаў, магчымасці выкарыстання зямлі, жылля, а таксама сродкаў альбо паслуг іншага роду. Гэты загад не змяняе і не абмяжоўвае сілу загада № 8972, ад 12 снежня 1941 г., а таксама не змяняе і не абмяжоўвае паўнамоцтвы Федэральнага бюро расследаванняў на правядзенне расследаванняў актаў сабатажу і паўнамоцтвы  мінстра юстыцыі і яго міністэрства, якія яны атрымалі згодна пракламацый ад 7 і 8 снежня 1941 г., дзеля кантролю патэнцыяна небяспечных чужынцаў; толькі ў на тэрыторыі прызначаных зон ваеннага кантролю іх паўнанамоцтвы спыняюцца.
Падпісана:
Франклін Д. Рузвельт
Белы Дом
19 лютага 1942 г.
Дадатковыя матэрыялы
Пракламацыі 7 і 8 снежня 1941 г і загад 8972 у беларускім перакладзе
,
Дуброўка (Краснінскі раён)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Эстрэмадура
Эстрэмадура (Extremadura, Estremaura) — аўтаномная супольнасць на паўднёвым захадзе Іспаніі. Сталіца — Мерыда, найбуйнейшы горад — Бадахос.
Дэмаграфія
Насельніцтва — 1.084.000 (12-е месца; даныя 2005 г.). Тэрыторыя 41634 км² (2005 г.).
Вазапісец Додвела
Вазапісец Додвела - старажытнакарынфскі вазапісец, які працаваў у чорнафігурным стылі; яго сапраўднае імя невядома. Ён быў актыўны на працягу сярэдняга і позняга Карынфскага перыяду (каля 600-550 гг. да н.э.); яго творы датуюцца паміж 580 і 570 гадамі да нашай эры.
Вазапісец Додвела быў адным з самых важных карынфскіх вазапісцаў свайго часу. Ён афармляў у асноўным піксіды і айнахоі, але таксама і амфары з гідрыямі. На большай частцы яго вазы прысутнічаюць фрызы з жывёламі або вершнікамі. Выключнае значэнне мае піксіда, якая знаходзіцца ў  ў Мюнхене, вядомая як Піксіда Додвела. На яе крышцы намаляванае Калідонскае паляванне, а таксама шэраг іншых фігур з грэчаскай міфалогіі, не звязаных з асноўным матывам, уключаючы Агамемнана. Фігуры падпісаны, але не ўсе надпісы адпавядаюць фігурам, побач з якімі знаходзяцца. Яшчэ адзін важны твор цяпер экспануецца ў нацыянальным музеі віла Джулія ў Рыме. Ольпа, размаляваная  фрызам з некалькімі камастамі, якія танчаць вакол кратара; другі фрыз паказвае, як Геракл змагаецца з Гідрай. Звычайна карціны Вазапісца Додвела паказваюць шмат руціны, але ім не хапае дакладнасці. Каля 70 вазы прыпісваюць яму; і на думку амерыканскага археолага, яшчэ дзесяць мастакоў можна ахарактарызаваць, як майстраў з яго бліжэйшага кола. Яны таксама, у асноўным, працавалі з піксідамі і айнахоямі, размалёўваючы іх жывёльнымі фрызамі. Акрамя таго, некалькі пераемнікаў знаходзіліся пад уплывам вазапісца Додвела.
Юрый Хатуевіч Цемірканаў
Юрый Хатуевіч Цемірканаў (Темыркъан Хьэту и къуэ Юрий; нар., Нальчык) — савецкі і расійскі дырыжор, педагог, прафесар. Мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор Акадэмічнага сімфанічнага аркестра Санкт-Пецярбургскай дзяржаўнай філармоніі з 1988 года. Народны артыст СССР (1981). Лаўрэат двух Дзяржаўных прэмій СССР (1976, 1985), Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя М. І. Глінкі (1971) і Дзяржаўных прэмій Расійскай Федэрацыі (1999, 2017). З 4 сакавіка 2016 года Прэзідэнт Міжнароднага Цэнтра Рэрыхаў.
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 1992
18-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана 12 снежня 1992 года. Найлепшым фільмам абрана карціна «».