cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Монца
1912—1927. Першыя годы
У дэбютным сезоне ў вышэйшай лізе «Монца» патрапіла ў падгрупу да «Мілана», «Крэманэзэ» і «Про Патрыі». У першым матчы клуб саступіў «Мілану» 1:4, адзіны гол забіў Франчэска Мандэлі. У наступных турах футбалісты таксама не змаглі набраць ачкоў і, адпаведна, занялі апошняе месца ў квартэце. У сезоне 1921/22 «Монца» заняла другі радок у групе. За гэтым рушыла ўслед рэструктурызацыя сістэмы ліг, і клуб быў пераведзены ў Другі дывізіён. У сезоне 1925/26 «Монца» выляцела ў трэцюю лігу, але ўжо праз год вярнулася на ранейшыя пазіцыі.
1927—1953. Змена колераў і выхад в Серыю B
У 1930 годзе Федэрацыя футбола змяніла статут Першага дывізіёна, дзе ў той час гуляла «Монца», зрабіўшы яго трэцім па ўзроўні турнірам. У 1935 годузе пасля чарговай рэформы спаборніцтва стала звацца Серыяй C. Перад сезонам 1932/33 «Монца» прадставіла чырвона-белую форму. Гэтыя колеры сталі традыцыйнымі для клуба. У сувязі з гэтым за камандай замацавалася мянушка «бьянкаросі» (італ. - biancorossi), што ў перакладзе азначае бела-чырвоныя. У сезоне 1933/1934 клуб заняў першае месца ў табліцы і атрымаў права пабароцца за выйсце ў Серыю B у міні-турніры, але ў ім не дамогся поспеху, заняўшы чацвёртае месца. У сезоне 1939/40 «Монца» выйшла ў чвэрцьфінал Кубка Італіі, дзе саступіла калектыву з Серыі А «Джэноа». Гэта быў першы выпадак у гісторыі, калі каманда з Серыі C дабралася да гэтай стадыі розыгрышу.
З-за Другой сусветнай вайны футбольнае жыццё Італіі спынілася на некалькі гадоў. Пасля аднаўлення спаборніцтваў «Монца» працягнула выступаць у Серыі С. У сезоне 1946/47 «бьянкаросі» занялі трэцяе месца ў міні-турніры за права падвышэння ў класе. Перад сезонам 1950/51 каманда, якая трэніруецца ў той час алімпійскім чэмпіёнам Берліна Анібале Фросі, узмацнілася моцнымі футбалістамі. 4 чэрвеня ў перадапошнім матчы Серыі С супраць «Амегны» «Монца» атрымала перамогу 1:0 дзякуючы рэалізаванаму пенальці Карла Каламбеці і выйшла ў Серыю B.
Новое варшавское утро
«Новое варшавское утро» — газета. Выдавалася ў Мінску штодзённа, акрамя панядзелка, у 1915 — 1917 гг. на рускай мове, належала М.Дворжацу. Рэдактар І.Я.Радштэйн. з лютага 1916 па лістапад 1917 гг. — М.Ш.Усман. Да Лютаўскай рэвалюцыі мела выключна інфармацыйна-камерцыйны змест. Асявтляла гарадское жыццё (рубрыка «Мінск»), падзем на франтах («Паведамленні са Стаўкі», «На фронце і ў тыле»). Змяшчала ўрадавыя распараджэнні і загады мясцовых улад. З сакавіка 1917 г. набыла палітычную афарбоўку. У новых рубрыках «Партыйнае жыццё», «Рабочае жыццё», «Па краі», «Па губерні» і інш., асвятляла ход усталявання новага ладу, фарміравання і дзейнасці нацыянальных рухаў, партыйных, грамадска-палітычных, прафесійных і іншых арганізацый. Паведамляла аб важнейшыхпадзеях грамадска-палітычнага жыцця Расіі. Не заяўляючы аб сваёй прыналежнасці да пэўнай сацыялістычнай партыі, абвясціла праграмай дзейнасці платформу Петраградскага Савета (№ за 25 чэрвеня). Вяла ідэйную барацьбу супраць мясцовых сіяністаў і кадэтаў. На выбарах у гарадскую думу падтрымлівала кандыдацкі спіс сацыял-дэмакратаў. Кастрычніцкі пераварот сустрэла варожа. У сувязі з высылкай бальшавіцкімі ўладамі з Мінска М.Ш.Усмана ў снежні 1917 г. выданне газеты спынена.
ФК Монца
1927—1953. Змена колераў і выхад в Серыю B
У першым матчы ў Серыі B «Монца» згуляла ў нічыю з «Сіракузай» (1:1). Каманда насілу пазбегла вылету, толькі ў апошняй гульні сезону забяспечыўшы сабе месца ў лізе на наступны сезон, перамогшы «Піомбіна» з лікам 2:1. Нягледзячы на такі вынік, у наступным сезоне «бьянкаросі» нечакана занялі чацвёрты радок у табліцы, адстаўшы ад другога месца, якое давала права прамога падвышэння ў класе, усяго на тры ачка.
1955—1967. «Монца-Сімменталь»
У ліпені 1955 года «Монца» аб'ядналася з клубам Першага дывізіёна (шосты ўзровень) «Сімменталь», якім валодала аднайменная кампанія па вытворчасці харчовых прадуктаў, і змяніла назву на «Монца-Сімменталь». Прэзідэнтам клуба стаў уладальнік кампаніі «Сімменталь» Клаудыё Саду. Аб'яднанне спрыяла больш актыўнай працы на трансферным рынку. Матч «бьянкаросі» супраць «Вероны» 8 кастрычніка 1955 года быў паказаны па італьянскім тэлебачанні — гэта гульня стала першай у Італіі, якую транслявалі па ТБ. У першым сезоне пасля зліцця клуб заняў трэцяе месца ў табліцы. У наступныя гады каманда ці-то дэманстравала добрыя вынікі (чацвёртае і пятае месцы ў 1958 і 1961 адпаведна), ці-то адкрыта правальвалася (16 і 15 радкі ў 1960 і 1964). 14 ліпеня 1964 года кампанія «Сімменталь» абвясціла, што спыняе спансаванне праекта, клубу было вернута назва «Монца».
Нягледзячы на тое, што фінансавыя паказчыкі «Монцы» былі на стабільна добрым узроўні, фундатары не выяўлялі цікавасць да куплі клуба. Саду быў змушаны застацца ў прэзідэнцкім крэсле. У сезоне 1964/65 каманда насілу пазбегла вылету, але ў 1966 усё ж выбыла ў Серыю С. У другім па класе дывізіёне «Монца» гуляла 15 гадоў запар. Тым не менш, ужо праз год «бьянкаросі» змаглі вярнуцца назад.
1969—1980. Барацьба за выхад у Серыю A
Праз тры гады пасля вяртання ў Серыю B, у сезоне 1969/70, «Монца» мела добрыя шанцы выйсці ў вышэйшую лігу. Пад кіраўніцтвам трэнера Луіджы Радычэ калектыў знаходзіўся ў верхняй частцы табліцы. У перадапошнім туры каманда для працягу барацьбы за падвышэнне ў класе павінна была абгульваць лідэра «Варэзэ». Матч адбыўся 7 чэрвеня 1970 года, «бьянкаросі» хутка завалодалі перавагай, дзякуючы галу Раберту Карэмі на другой хвіліне, аднак затым прапусцілі два мяча і страцілі шанцы на выйсце ў Серыю А.
У сярэдзіне 1972 года прэзідэнтам клуба стаў Джавані Капелеці, і ў першым жа сезоне пасля яго прыходу «Монца» выбыла ў Серыю C. Больш паспяхова каманда выступала ў паўпрафесійным Кубку, выйграўшы яго ў 1974 і 1975 і саступіўшы ў яго фінале ў 1976. У сезоне 1975/76 «Монца» за пяць тураў да канца чэмпіянату забяспечыла сабе выйсце ў Серыю B. 19 чэрвеня 1976 года «бьянкаросі» заваявалі Англа-італьянскі кубак, абгуляўшы «Уімблдон» з мінімальным лікам. Гол забіў Франчэска Касаграндэ.
У канцы 1970-х «Монца» некалькі разоў была блізкая да таго, каб выйсці ў Серыю А. У сезоне 1976/77 клуб страціў гэтую магчымасць, прайграўшы ў апошнім туры «Мадэне» з лікам 1:2 з-за аўтаголу на 81-й хвіліне. У наступным розыгрышы сітуацыя паўтарылася: «бьянкаросі» страцілі шанцы на выйсце ў перадапошнім матчы. Па выніках сезону 1978/79 «Монца» набрала аднолькавую з «Пескарай» колькасць ачкоў, і ў дадатковым паядынку саступіла супернікам 0:2. Сезон 1979/80 стаў апошнім для Капелеці. «Монца» ў ім за чатыры тура да канца займала трэцяе месца, якое давала права на пераход у Серыю А, але паразы ад «Чэзены» і «Брэшыі» адкінулі «бела-чырвоных» на пяты радок.
1980—1999. Прэзідэнцтва Валянціна Джамбелі
Наступным прэзідэнтам «Монцы» стаў Валянціна Джамбелі. У сезоне 1980/81 клуб выбыў з Серыі B у Серыю C1. Характэрна, што ў тым розыгрышы Серыі B удзельнічалі такія клубы як «Лацыё» і «Мілан», бо іх выключылі з Серыі А пасля карупцыйнага скандалу. «Монца» ў чарговы раз змагла маментальна вярнуцца ў другую па статусе лігу, паспяхова правяла сезон 1981/82 і выступала ў ёй аж да вылету з яе ў 1986 годзе.
Падчас розыгрышу Серыі С1 1986/87 у складзе «бьянкаросі» дэбютавалі маладыя Алесандра Кастакурта, Франчэска Антаніёлі і Пьерлуіджы Казірагі, якія пазней сталі гульцамі зборнай Італіі. У сезоне 1987/88 «Монца» заваявала выйсце ў Серыю B, а таксама трэці кубак Італіі Серыі C, перамогшы ў фінале «Палерма» 2:1 па суме двух матчаў. Другая сустрэча фіналу 11 чэрвеня стала апошняй для клуба на Стадыёне Джына Альфонса Садо. Са жніўня 1988 года «Монца» пачала праводзіць гульні на новым «Стадыё Брыантэа». Першы матч на гэтай арэне сабраў больш 10 тысяч гледачоў, у ім «бьянкаросі» у рамках Кубка Італіі адолелі «Рому» — калектыў Серыі А з лікам 2:1. Галы за «Монцу» забілі Кастакурта і Кармела Манкуза.
У сезоне 1988/89 «Монца» пазбегла вылету, дзякуючы розніцы мячоў, але ў наступным годзе клуб саступіў «Месіне» і быў паніжаны ў класе. 13 чэрвеня 1991 года «бьянкаросі» ўзялі рэкордны чацвёрты Кубак Італіі Серыі C, у фінале ім супрацьстаяў «Палерма». У 1992 годзе «Монца» вярнулася ў Серыю B, але праз два сезона зноў выбыла ў Серыю C1.
У сакавіку 1997 года Джамбелі падпісаў дамову з кіраўніцтвам «Мілана», па якой «Монца» станавілася клубам-спадарожнікам «росанэры». Гэта быў першы падобны прэцэдэнт у Італіі. У чэрвені 1997 «бьянкаросі» абгулялі «Карпі» з лікам 3:2 у фінале плэй-офф за падвышэнне ў класе. Трэніраваў каманду Луіджы Радзічэ — настаўнік, які ўжо выводзіў яе ў другую лігу за 30 гадоў да гэтага. Перад пачаткам наступнага сезону шматлікія футбалісты пакінулі «Монцу», а на змену ім прыйшлі чальцы акадэміі «Мілана». Каманда скончыла чэмпіянат унізе табліцы, ледзь пазбегшы вылету.
1999—2018. Гады нестабільнасці
У красавіку 1999 года пасля 19 гадоў знаходжання ў пасады Джамбелі зняў з сябе паўнамоцтва прэзідэнта клуба, быўшы раскрытыкаваным заўзятарамі за занадта цеснае супрацоўніцтва з «Міланам» і Адрыяна Галіані асабіста. Пасля сыходу Джамбелі «Монца» спыніла супрацоўніцтва з «расанеры». Пачаўся пяцігадовы перыяд нестабільнасці, на працягу якога ў «Монцы» двойчы змяняўся ўладальнік. У 2001 гаду каманда выбыла ў Серыю C1, а ўжо ў наступным сезоне — у Серыю C2 (чацвёрты ўзровень). 31 снежня 2003 года камуна Монцы спыніла падачу вады і газу на «Стадыё Брыантэа», бо клуб быў не ў стане аплачваць рахункі. З-за гэтага «Монца» змушана правяла некалькі матчаў у суседнім Сеста-Сан-Джавані.
18 сакавіка 2004 года «Монца» была абвешчана банкрутам. 3 чэрвеня таго ж года клуб быў набыты віцэ-прэзідэнтам «Аталанты» Джанам Батцістай Бегніні і пераназваны ў A.C. Monza Brianza 1912. Па выніках розыгрышу Серыі C2 каманда змагла выйсці ў Серыю C1. У наступных двух сезонах «Монца» была блізкая да вяртання ў Серыю B, але абодва разу саступала ў фінале плэй-офф.
13 ліпеня 2009 Бегніні прадаў клуб холдынгу PaSport, які ўзначальваў Кларэнс Зеедорф. Аднак ужо ў 2013 гаду пасля вылету «Монцы» з Серыі C1 уладальнікам клуба стаў Энтані Армстронг Эмеры. Нягледзячы на абяцанні палепшыць фінансавае становішча, новы ўладальнік не змог выканаць абяцанні, і 12 снежня 2014 года Дэніс Бінгэм набыў «Монцу» за сімвалічную суму ў €1. Ад новага прэзідэнта заўзятары адразу ж запатрабавалі зачыніць усе абавязкі перад гульцамі і персаналам.
2018—н.ч. Эпоха Берлусконі. Выйсце ў Серыю А
28 верасня 2018 года кампанія Fininvest, узначаленая былым прэзідэнтам «Мілана» Сільвіа Берлусконі, абвясціла пра набыццё «Монцы». У новую раду дырэктараў увайшоў, апроч іншых, былы генеральны дырэктар «расонеры» Адрыяна Галіані, з якім «чырвона-чорныя» дамагліся каласальных поспехаў. Па адзнацы Forbes, Берлусконі стаў самым багатым уладальнікам клуба ў Італіі і дзявятым сярод уладальнікаў з усяго свету. Яго стан ацэньваўся ў $7,6 мільярда. Трэнерам клуба стаў Крысціян Брокі.
У першым сезоне каманда заняла пятае месца ў Серыі C і выйшла ў фінал Кубка Італіі Серыі C, дзе саступіла «Вітэрбезэ». 1 ліпеня 2019 года клубу была вернута гістарычная назва (A.C. Monza). Каб выйсці ў Серыю B, каманда папоўнілася дасведчанымі футбалістамі, якія мелі досвед гульні ў Серыі А. У сакавіку 2020 года «бьянкаросі» займалі першы радок турнірнай табліцы, маючы 16-очковый адрыў ад другога месца. Тады ж Італьянская федэрацыя футбола прыпыніла ўсе спаборніцтвы з-за пандэміі каронавіруса, а 8 чэрвеня футбольныя ўлады фармальна абвясцілі «Монцу» чэмпіёнам. Клуб праз 19 лет атрымаў права выступаць у Серыі B.
Па прагнозах букмекераў «Монца» была фаварытам Серыі B. Першую палову сезону клуб завяршыў на другім радку, а па выніках турніру спусціўся яшчэ на адну пазіцыю ўніз. У паўфінале «бьянкаросі» саступілі «Чытадэлле» па суме двух матчаў (2:3). Брокі быў звольнены, трэнерам калектыва стаў Джавані Стропа. «Монца» ўсталявала антырэкорд краіны - 40 сезонаў у Серыі B без выйсця ў Серыю А.
У апошнім матчы сезону 2021/22 «Монца» прайграла «Перуджы» і страціла магчымасць выйсці ў Серыю А без плэй-офф. У паўфінале плэй-офф за падвышэнне ў класе каманда адолела «Брэшыю». У фінале яна сустракалася з «Пизай». Першы паядынак «Монца» выйграла з лікам 2:1, а ў зваротным матчы мацней былі супернікі (3:2). У дадатковы час футбалісты «бьянкаросі» забілі два гала і атрымалі права выступаць у вышэйшай лізе Італіі. Важную ролю ў поспеху «Монцы» згуляў нападаючы Крысціян Гютк'ер, які праславіўся ў плэй-офф пяццю забітымі мячамі.
13 жніўня 2022 года «Монца» правяла першы матч у Серыі А, саступіўшы ў ім «Тарына» (1:2). Дэбютны гол «бела-чырвоных» у вышэйшым дывізіёне забіў Дані Мота. Клуб няўдала стартаваў і першыя ачкі набраў толькі ў шостым туры, згуляўшы ўнічыю з «Сампдорыяй». З-за няўдалых вынікаў Стропа быў звольнены, а на яго месца прыйшоў Раффаэле Паладзіна. 18 верасня «Монца» ўпершыню выйграла матч у Серыі А. Яе супернікам у ім быў турынскі «Ювентус», сустрэча завяршылася з лікам 1:0. Адзіны гол забіў Гютк'ер.
Стадыён
Зараз "Монца" праводзіць свае хатнія матчы на стадыёне "Брыантэа", які ўмяшчае 15 039 гледачоў. Арэна была пабудавана ў 1985 годзе. Размяшчаецца на ўскраіне горада Монца. Другая назва стадыёна - U-Power Stadium. Памеры поля - 105х68 м.
https://goo.gl/maps/gnSh4vBHeEGDdLrg6
Склад
Станам на 12.04.2023
Бастава Рудня
Бастава Рудня (Бастова́ Ру́дня) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Канчалоўскі
Канчалоўскі — прозвішча.
NGC 2341
NGC 2341 (іншыя абазначэнні — UGC 3708, MCG 3-19-3, ZWG 86.6, KCPG 125A, IRAS07062+2041, PGC 20259) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Васілевіч Мацвееў
Уладзі́мір Васі́левіч Мацве́еў (, м. Менскай акругі — ?) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
З служачых. Член КПСС (1959). Скончыў БДУ (1953).
З 1951 года літработнік, загадчык аддзела газеты «Знамя юности», з 1958 года загадчык аддзела, адказны сакратар, намеснік рэдактара газеты «Советская Белоруссия». У 1963—1965 гадах намеснік загадчыка аддзела ЦК КПБ. У 1965—1972 гадах рэдактар «Сельской газеты». З жніўня 1972 года старшыня Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па кінематаграфіі.
Дон Кіхот (фільм, 1957)
«Дон Кіхот» — савецкі каляровы фільм, пастаўлены на кінастудыі «Ленфільм» у 1957 годзе рэжысёрам Рыгорам Козінцавым. Сцэнарый фільма напісаны Яўгенам Шварцам паводле рамана Мігеля дэ Сервантэса «Дон Кіхот».
Першы каляровы шырокаэкранны стэрэагукавы мастацкі фільм кінастудыі «Ленфільм».
Прэм’ера фільма ў СССР адбылася 23 мая 1957 года.
Сюжэт
Ідальга Алонса Кехана, улюбёны ў рыцарскія раманы, вырашыў сам зрабіцца рыцарам і адправіцца ў паход. Разам са збраяносцам Санча Пансам ён здзяйсняе подзвігі ў абарону бяздольных і на славу дамы сэрца, але гэтыя подзвігі аказваюцца бессэнсоўнымі і недарэчнымі дзеяннямі. Нягледзячы на тое, што людзі смяюцца з яго і б’юць, Дон Кіхот (менавіта такое імя прыдумаў сабе Кехана) захоўвае веру ў справядлівасць і прыроджаную чалавечую дабрыню.
Статус-кво
Статус-кво (status quo, літаральна — «становішча, у якім») — тэрмін, які ўжываецца ў міжнародным праве для абазначэння актуальнага ў пэўны момант (сучаснага ці былога) фактычнага або прававога становішча, аб аднаўленні або захаванні якога ідзе гаворка.
У міжнароднай прававой практыцы ўжываецца таксама тэрмін «status quo ante bellum» — становішча, якое існавала перад пачаткам вайны.
Пётр Пятровіч Канчалоўскі
Пётр Пятровіч Канчалоўскі (Пётр Петро́вич Кончало́вский; 9 [21] лютага 1876,  —, , СССР) — рускі і савецкі жывапісец. Акадэмік АМ СССР (1947), народны мастак РСФСР (1946), лаўрэат Сталінскай прэміі I ступені (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся 9 (21) лютага 1876 года ў Славянску (Ізюмскі павет Харкаўскай губерні). Вучыўся ў Харкаўскай малявальнай школе М. Д. Раеўскай-Івановай (1885), у вячэрніх класах СМПУ ў В. Д. Суханава (1889), у акадэміі Жуліяна ў Парыжы ў Ж. Ж. Бенжамен-Канстана і Ж. П. Ларана (1896—1898) і ў Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў (1898—1907) у Г. Р. Залемана, В. Я. Савінскага, П. В. Кавалеўскага. У 1904 годзе зноў быў у Еўропе; наведаў Францыю, Іспанію, Германію, Вялікабрытанію, Італію (куды прыязджаў перыядычна ў 1907—1914).
Адзін з заснавальнікаў аб’яднання «Бубновы валет», яго старшыня (1911), быў членам мастацкіх аб’яднанняў: «Саюз моладзі» (1911) і «Свет мастацтва» (1911—1922, з перапынкамі).
У час Першай сусветнай вайны, у 1914—1917 гадах знаходзіўся на ваеннай службе. У 1918—1921 гадах выкладаў у ГСММ, якія былі пераўтвораны ва ВХУТЭМАС, затым ва ВХУТЭІН ​​у Маскве, дзе ён быў прафесарам у 1926—1929 гадах. Быў членам аб’яднання «Быццё» (1921—1930).
Жыў у Маскве. У 1932 годзе набыў у А. І. Траяноўскай сядзібу Бугры (цяпер вядомую як «дача Канчалоўскага»), якая пазней увайшла ў межы горада Обнінска.
Генадзь Андрэевіч Забоеў
Генадзь Андрэевіч Забоеў (, в. Сасноўка Называеўскага раёна Омскай вобласці — ) — беларускі ўрач. Заслужаны ўрач БССР.
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1954 года ў Ашмянскім раёне: загадчык хірургічнага аддзялення (1954—1962), галоўны ўрач раёна (1962—1973). Працаваў у цэнтральнай раённай бальніцы да жніўня 1984 года. Пасля выехаў жыць у г. Гродна.
У 1968 годзе прысвоена ганаровае званне «Заслужаны ўрач БССР». Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалём «Партызану Айчыннай вайны» 1 ступені.
(60) Эхо
(60) Эхо — невялікі астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S, багатаму рознымі сілікатнымі пародамі, якія і абумоўліваюць яго вялікую яркасць. Ён быў адкрыты 14 верасня 1860 года амерыканскім астраномам Джэймсам Фергюсанам у Ваенна-марской абсерваторыі ЗША у Вашынгтоне, дзе ён працаваў пачынаючы з 1847 года, і названы ў гонар лясной німфы Эхо з старажытнагрэчаскай міфалогіі. Першапачаткова Фергюсан назваў яго Титания, не ведаючы, што гэта імя ўжо выкарыстоўваецца для аднаго з спадарожнікаў Урану. Гэта быў трэці і апошні астэроід, адкрыты ім.
Сярэдняе паскарэнне свабоднага падзення на экватары Эхо ацэньваецца ў 1,68 см/сек², гэта значыць гравітацыя тут у 584 разы слабей, чым на Зямлі. У астралогіі сімвал астэроіда Эхо — перавернуты знак Меркурыя. Гэта планета сімвалізуе дакладнае капіраванне чужой гаворкі; несвядомае атрыманне інфармацыі; безасабовую перадачу і пацверджанне інфармацыі; прэтэнзіі розуму.
Гары Потэр і Прынц-паўкроўка (фільм)
«Гары Потэр і Прынц-паўкроўка» (Harry Potter and the Half-Blood Prince) — фэнтэзі-фільм кампаніі «Warner Bros. Pictures» і рэжысёра Дэвіда Ейтса, выпушчаны ў 2009 годзе. З’яўляецца экранізацыяй аднайменнага рамана Джаан Роўлінг 2005 года. «Прынц-паўкроўка» з’яўляецца працягам фільма «Гары Потэр і Ордэн Фенікса», а таксама шостым фільмам франшызы пра хлопчыка-чараўніка.
Сюжэт
Фільм распавядае пра шосты год Гары ў школе Хогвартс, калі ён атрымлівае загадкавы падручнік, улюбляецца і спрабуе здабыць успамін, які захоўвае ключ да гібелі лорда Валдэморта.
Бэрэзіўка (Ямільчынскі раён)
Бэрэзіўка (Березі́вка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Чак Хэйгел
Чарлз Цімаці Хэйгел (Charles Timothy Hagel; нар. 4 кастрычніка 1946, Норт-Плат, Небраска) — амерыканскі палітык, член Рэспубліканскай партыі ЗША. Сенатар ЗША ад штата Небраска ў 1997—2009 гадах.
Міністр абароны ЗША з 27 лютага 2013 года па 17 лютага 2015 года.
IC 4907
IC 4907 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бэрэзныкы (Ямільчынскі раён)
Бэрэзныкы (Березники́) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Порт Месяца
Порт Месяца (Port de la Lune) — гістарычны цэнтр горада Бардо на паўднёвым захадзе Францыі. Назва адбылася ад выгіну ракі Гароны, на берагах якой стаіць горад. Паўмесяц на гербе горада Бардо сімвалізуе гэты выгін.
У 2007 годзе гэта частка Бардо была ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны, як «заселены гістарычны горад, унікальны гарадскі і архітэктурны ансамбль эпохі Асветніцтва».
З XIX па XX стагоддзі на лукавіне ракі размяшчаўся асноўны гандлёвы порт горада, але затым ён быў перанесены ніжэй па цячэнню. У гістарычнай частцы засталіся забаўляльныя судны, месца складоў занялі пешаходныя зоны.
Калабрыйскі ўніверсітэт
Калабрыйскі ўніверсітэт (Università della Calabria) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Рэндэ.
Альхоўскі сельсавет (значэнні)
Назву Альхо́ўскі сельсавет маюць:
Імператрыца Суйка
Імператрыца Суйка (推古天皇, すいこてんのう, Суйка Тэна; — ) — 33-і Імператар Японіі, сінтаісцкае, першая жанчына на імператарскім троне Японіі. Гады кіравання: 15 студзеня 593 — 15 красавіка 628.
Канстанцін Альшанскі (дэсантны карабель)
Канстанты́н Альша́нскі (Костянтин Ольшанський) — вялікі дэсантны карабель праекту 775. З'яўляецца шматпалубным, пласкадонным дэсантным караблём унутранай марской зоны з паўбакам і пашыранай кармавой надбудовай.
Названы ў гонар Героя Савецкага Саюза Канстанціна Альшанскага, камандзіра атраду з 68 дэсантнікаў, якія вызвалялі горад Мікалаеў ад захопнікаў Нацысцкай Германіі.
Гісторыя праэкта
Карабель быў пабудаваны на верфі «Stocznia Polnocna» («Паўночная верф») у Польшчы ў 1974 годзе.
Першая серыя караблёў, якая складалася з 12 СДК, была скончана ў 1978 годзе. На захадзе гэтыя караблі ахрысцілі як «Ropucha I» — так у англійскай транскрыпцыі вымаўляецца слова жаба. Другая серыя з 16 СДК (пр. 775. II або «Ropucha II») была скончана ў 1992 годзе. Караблі другой серыі адрозніваліся іншымі РЛС агульнага выяўлення, а з трэцягй серыі і іншымі артустаноўкамі (адной 76-мм АК-176 і двума 30 — мм АК-630 замест двух 57-мм АК-572).
Будаўніцтва праэкта 775 вялося па замове СССР выключна для яго флоту. Ні адзін карабель пр. 775 не ўвайшоў у склад ВМФ дзяржаў-саюзнікаў па Варшаўскаму дагавору. Выключэннем можна лічыць толькі адзін ВДК, перададзены Емену ў 1979 г. са складу савецкіх сіл, якія базіраваўся ў Індыйскім акіяне.
Расійская інтэрвенцыя ва Украіне (2014)
24 сакавіка 2014 г. дэсант расійскіх войскаў высадзіўся з падплыўшага баркаса (з бартавым нумарам U8301 ) на борт і з боем захапіў карабель «Канстанцін Альшанскі». Незадоўга да гэтага частка экіпажу пакінула карабель, на момант штурму на караблі знаходзілася 21 чалавек. Рэшткі каманды забарыкадаваліся ў кают-кампаніі.
Аднак прадчуваючы хуткі штурм караблю, і каб пазбавіць ворага магчымасці выкарыстоўваць карабель у бліжэйшай будучыні, каманда «Канстанціна Альшанскага» паспела сапсаваць карабельную электроніку, рухавікі (залілі цэментавым растворам ці паводле іншай версіі — засыпалі пяском), навігацыйнае абсталяванне, прыборы кіравання агнём разбілі. У выніку рускім давялося цягнуць захопленае судна да базы на буксіры.
Дэлавэрскі ўніверсітэт
Дэлавэрскі ўніверсітэт (University of Delaware) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, размешчаная ў Ньюарку, штат Дэлавэр.
Агульная характарыстыка
Буйнейшы ўніверсітэт у штаце Дэлавэр. Асноўны кампус знаходзіцца ў Ньюарку, дадатковы кампус ў Доверы, Уілмінгтане, Льюісе, і Джорджтауне. Налічвае каля 25 000 студэнтаў і 3 500 аспірантаў. Станам на 2012 год, фонд універсітэта ацэньваўся ў 1 млрд дол. ЗША.
Універсітэт класіфікуецца як даследчы універсітэт з вельмі высокай навукова-даследчай дзейнасцю.
Заснаваны ў 1743 годзе, што робіць яго адным з найстарэйшых універсітэтаў у ЗША. Аднак, Дэлавэрскі універсітэт афіцыйна атрымаў статус ВНУ толькі ў 1833 годзе.
Чэстэр Бенінгтан
Чэ́стэр Бе́нінгтан (Chester Charles Bennington; 20 сакавіка 1976, Фінікс, Арызона, Злучаныя Штаты Амерыкі — ) — амерыканскі музыкант, спявак, кампазітар і акцёр. Найбольш вядомы як вакаліст амерыканскага гурту Linkin Park.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і медыцынскай сястры і паліцэйскага дэтэктыва. Першым музычным інструментам у Бенінгтана было піяніна. У юнацтве ён граў на шматлікіх інструментах і шмат спяваў. Найбольшы ўплыў на Чэстэра аказваў гурт Foreigner. З 1993 па 1997 год Бенінгтан быў вакалістам гурту Grey Daze. У 1999 годзе спявак стаў вакалістам Xero, які затым перайменаваўся ў Hybrid Theory і, нарэшце, у Linkin Park. 13 кастрычніка 2009 годе адбыўся выпуск альбоме «Out of Ashes», якім Бенінгтан распачаў свой сольны праект Dead by Sunrise.
Ёрг Сюрлін (старэйшы)
Ёрг Сюрлін Старэйшы (Сірлін) (Jörg Syrlin der Ältere; каля 1425, Ульм — каля 1491, Ульм) — нямецкі скульптар і разьбяр пераходнага перыяду паміж позняй готыкай і раннім Адраджэннем.
Біяграфія
Працаваў ва Ульме, дзе ўпершыню згадваецца ў 1449 годзе, калі ён узначальваў майстэрню. Пасля смерці яго справу працягнуў сын — Ёрг Сюрлін Малодшы (каля 1455—пасля 1523).
Творчасць
Галоўным творам Сюрліна Старэйшага і яго майстэрні лічыцца скульптурна-дэкаратыўнае афармленне з разьбянога дрэва для Ульмскага сабора, над якім працаваў на працягу 1468—1480 гадоў. Гэта галоўны алтар, які не захаваўся (1473—1480), патройнае крэсла епіскапа ў заходнім баку хораў (1468) і шэрагі крэслаў, размешчаныя ўздоўж паўднёвай і паўночнай сцен хораў (1469—1474).
Яго творам і творам, выкананым у майстэрні Сюрліна, уласцівыя рысы позняй готыкі, якія спалучаюцца з імкненнем да індывідуалізацыі чалавечага характару і вобразу.
Чыкага Булз у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 53-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Чыкага Булз.
Мікалай Рыгоравіч Хмялеўскі
Мікалай Рыгоравіч Хмяле́ўскі (, в. Бароўка, Верхнядзвінскі раён, Віцебская вобласць — ) — (1949).
Біяграфія
Скончыў у 1936 годзе. У Чырвонай Арміі з сакавіка 1918 года. Удзельнік грамадзянскай вайны ў Расіі 1918—1920 гадоў, баёў на Усходнім і. З 1923 года на палітычнай рабоце ў Чырвонай Арміі і. У Вялікую Айчынную вайну з 1941 года на Заходнім і Бранскім франтах. Удзельнік баёў пад Масквой, Усходне-Прускай,, Берлінскай аперацый. Пасля вайны да 1960 года ў цэнтральным апараце ВПС СССР.
Google Talk
Google Talk (GTalk) — праграма для Windows, а таксама вэб-сэрвіс ад Google для абмена тэкставымі паведамленнямі і галасавой сувязі (VoIP). Першая бэта-версія выйшла 24 жніўня 2005 года.
Для абмену інфармацыі праграма выкарыстоўвае адкрыты XMMP-пратакол, што робіць магчымым абмен інфармацыяй з карыстальнікамі XMMP/Jabber. VoIP у GTalk рэалізаваны праз пратакол Jingle (дакладней, тое, з чаго ўтварылся Jingle). Пра механізм працы сэрвераў Talk публічна нідзе не паведамляецца.
Плутоній-238
Плутоній-238 (plutonium-238) — радыеактыўны нуклід хімічнага элемента плутонію з атамным нумарам 94 і масавым лікам 238. З’яўляецца першым адкрытым ізатопам плутонію.
Адкрыццё
Плутоній-238 быў першым адкрытым ізатопам плутонію. Ён быў адкрыты ў 1940 годзе Гленам Сібаргам, Дж. Кэнэдзі, Артурам Валем і Э. М. Макміланам у выніку бамбардзіроўкі ўрану-238 дэйтронамі, у выніку чаго ўтварыўся нептуній-238:
Анастаз Людвік Керсніцкі
Анастаз Людвік Керсніцкі (, в. Гальшаны Ашмянскага павета — ) — педагог, каталіцкі публіцыст на Беларусі канца XVII — пачатку XVIII стагоддзяў.
Плутоній-238
Адкрыццё
Затым ізатоп нептунія падвяргаецца β-распаду да плутонію-238 з перыядам паўраспаду 2,12 дня:
.
Прымяненне
Плутоній-238 выкарыстоўваюць у радыеізатопных крыніцах энергіі (напрыклад, у РІТЭГ-ах). Раней (да з’яўлення літыевых батарэй) выкарыстоўваліся ў кардыёстымулятарах.
Анастаз Людвік Керсніцкі
Біяграфія
За красамоўства сучаснікі называлі яго Перыклам. Вядомы як непрымірымы праціўнік культуры гуманізму i ідэалогіі рэфармацыйнага руху.
Плутоній-238
Прымяненне
ЗША выкарыстоўвалі РІТЭГ-і з плутоніем-238 прыкладнана 30 касмічных апаратах НАСА, уключаючы «Вояджэры» і «Касіні». Так, касмічны апарат «Касіні» утрымліваў тры РІТЭГ з 33 кілаграмамі дыяксіду плутонію-238, якія забяспечвалі генерацыю 870 ват электрычнай магутнасці. Марсаходы «Кьюрыясіці» і «Персеверанс» нясуць РІТЭГ- і MMRTG з 4,8 кг плутонію-238, якія забяспечваюць 125 Вт электрычнай магутнасці. Акрамя электрычнай генерацыі, РИТЭГ-і сваім цеплавыдзяленнем падтрымліваюць цеплавы баланс касмічных апаратаў і ровераў. Таксама, у апаратах «Соджорнэр», «Спірыт» і «АпАрцьюніці» выкарыстоўваліся радыеізатопныя крыніцы цяпла памерам з гальванічны элемент тыпаразмеру D для падтрымання цеплавога рэжыму працы электроннай апаратуры, у тым ліку і лічбавых вылічальных машын. Таксама, атмасферны зонд аўтаматычнай міжпланетнай станцыі «Галілеа» валодаў падобнымі крыніцамі цяпла.
IC 4908
IC 4908 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лізавета II
Лізавета II (Elizabeth II, поўнае імя Лізавета Аляксандра Марыя, Elizabeth Alexandra Mary ;  — ) — каралева Вялікабрытаніі (1952—2022). Узышла на трон 6 лютага 1952 года ва ўзросце 25 гадоў пасля смерці свайго бацькі, караля Георга VI. З’яўлялася манархам з самым вялікім тэрмінам кіравання за ўсю гісторыю Вялікабрытаніі.
Лізавета II паходзіла з Віндзорскай дынастыі.
З’яўлялася кіраўніцай Садружнасці нацый і, акрамя Злучанага каралеўства, каралевай 15 незалежных дзяржаў: Аўстраліі, Антыгуа і Барбуды, Багамскіх Астравоў, Беліза, Грэнады, Канады, Новай Зеландыі, Папуа — Новай Гвінеі, Сент-Вінсента і Грэнадзіны, Сент-Кітса і Невіса, Сент-Люсіі, Саламонавых Астравоў, Тувалу, Ямайкі. З’яўлялася таксама кіраўніцай англіканскай царквы і вярхоўнай галоўнакамандуючай узброенымі сіламі Вялікабрытаніі. У Шатландыі (з прычыны асабістай уніі) каралева працягвала выконваць пэўныя дзяржаўныя абавязкі як гарант Царквы Шатландыі, а таксама прадстаўляла кіраўніка дзяржавы на адкрыцці пасяджэнняў Парламента Шатландыі і санкцыянавала падпісанне законаў Шатландыі пасродкам «каралеўскай санкцыі». Лізавета II — найстарэйшы брытанскі (англійскі) манарх у гісторыі. З’яўлялася рэкардсменам па часе знаходжання на брытанскім троне.
З 23 студзеня 2015 года, пасля смерці караля Саудаўскай Аравіі Абдала ібн Абдэль Азіз ас-Сауда, была найстарэйшым дзейным манархам у свеце. З 13 кастрычніка 2016 года, пасля скону караля Тайланда Пхуміпона Адульядэта, была манархам з самым вялікім тэрмінам кіравання. З 21 лістапада 2017 года, пасля адстаўкі прэзідэнта Зімбабвэ Роберта Мугабэ, была найстарэйшым у свеце кіраўніком дзяржавы.
На перыяд праўлення Лізаветы II выпаў вельмі шырокі перыяд брытанскай гісторыі: завяршыўся працэс дэкаланізацыі, які адзначыўся канчатковым распадам Брытанскай імперыі і яе трансфармацыяй у Садружнасць нацый; адбылося ўваходжанне Вялікабрытаніі ў Еўрапейскі саюз і выхад з яго. Гэты перыяд таксама ўключыў у сябе мноства іншых падзей, такіх як працяглы этнапалітычны канфлікт у Паўночнай Ірландыі, Фалклендскую вайну, войны ў Іраку і Афганістане.
На працягу ўсяго свайго кіравання каралева не раз падпадала пад крытыку з боку прыхільнікаў адмены манархіі, розных брытанскіх сродкаў масавай інфармацыі, простай грамадскасці. Тым не менш, Лізавета II змагла захаваць прэстыж брытанскай манархіі, а яе папулярнасць у Вялікабрытаніі знаходзілася на вышыні.
Дзяцінства
Лізавета нарадзілася ў 02:40 (GMT) 21 красавіка 1926 года падчас праўлення свайго дзеда, караля Георга V. Яе бацька, герцаг Ёркскі (пасля кароль Георг VI), быў другім сынам караля. Яе маці, герцагіня Ёркская (пасля каралева Лізавета), была малодшай дачкой шатландскага арыстакрата графа Стратморскага і Кінгхарнскага. Яна была народжана з дапамогай кесарава сячэння ў доме яе дзеда па матчынай лініі па адрасе 17 Bruton Street, Мейфэр. Яна хрысцілася англіканскім арцыбіскупам Ёркскім, Косма Горданам Лэнгам, у прыватнай капліцы Букінгемскага палаца 29 мая, узяўшы імя маці і бабулі па бацькавай лініі. Мянушка «Лілібут» сярод яе блізкіх сваякоў была прыдумана самой Лізаветай.
Адзіная родная сястра Лізаветы, прынцэса Маргарэт, нарадзілася ў 1930 годзе. Дзве прынцэсы атрымалі адукацыю дома пад кіраўніцтвам маці і іх гувернанткі, Марыён Кроўфард. Урокі былі сканцэнтраваныя на гісторыі, мове, літаратуры і музыцы. Кроўфард апублікавала біяграфію Лізаветы і Маргарэт у дзяцінстве пад назвай «Маленькія прынцэсы» (The Little Princesses) у 1950 годзе, да вялікага незадавальнення каралеўскай сям’і. Кніга апісвае любоў Лізаветы да коней і сабак, яе спарадкаванасць і адказнасць.
Планаваны спадкаемец
Падчас праўлення свайго дзеда Лізавета была трэцяй у лініі атрымання трону пасля яе дзядзькі Эдуарда, прынца Валійскага, і яе бацькі, герцага Ёрскага. Хоць яе нараджэнне выклікала грамадскі інтарэс, яна не павінна была стаць каралевай, бо прынц Валійскі быў яшчэ малады. Многія людзі лічылі, што ён уступіць у шлюб і будзе мець сваіх уласных дзяцей. Калі яе дзядуля памёр у 1936 годзе і яе дзядзька стаў каралём, яна стала другой у чарзе на пасад пасля свайго бацькі. Пазней у тым жа годзе Эдуард адрокся ад трону, пасля таго, як вырашыў пабрацца шлюбам з свецкай ільвіцай Уоліс Сімпсан, што выклікала канстытуцыйны крызіс. Такім чынам бацька Лізаветы стаў каралём, а яна − спадчынніцай.
Лізавета атрымала прыватныя ўрокі па канстытуцыйнай гісторыі ад Генры Мартэна, віцэ-прарэктара Ітанскага каледжа.
У 1939 годзе бацькі Лізаветы гастралявалі ў Канадзе і Злучаных Штатах. Як і ў 1927 годзе, калі яе бацькі здзейснілі паездку ў Аўстралію і Новую Зеландыю, Лізавета засталася ў Англіі, бо яе бацька лічыў яе занадта маленькай, каб наведваць падобныя туры. Лізавета «выглядала слязлівай», калі яе бацькі сышлі. Яны рэгулярна перапісваліся, а потым зрабілі першы каралеўскі трансатлантычны тэлефонны званок 18 мая.
Другая сусветная вайна
У верасні 1939 года Вялікабрытанія ўступіла ў Другую сусветную вайну, якая працягвалася да 1945 года. Падчас вайны шмат дзяцей з Лондана былі эвакуіраваны, каб пазбегнуць гібелі з прычыны частай паветранай бамбардзіроўкі. Лічылася, што дзве прынцэсы павінны былі трапіць пад эвакуацыю ў Канаду, але маці Лізаветы была супраць і заявіла: «''Дзеці нікуды не паедуць без мяне. Я не паеду без караля. А кароль ніколі не паедзе.''» Прынцэсы Лізавета і Маргарэт засталіся ў замку Балморал у Шатландыі, потым яны пераехалі ў Сандрынгемскі палац у Норфалку. З лютага па май 1940 года яны жылі ў Royal Lodge у Віндзоры. Потым адбыўся пераезд у Віндзорскі замак, дзе яны пераважна жылі на працягу наступных пяці гадоў. У 1940 годзе 14-гадовая Лізавета звярнулася ў радыёперадачы да эвакуіраваных дзяцей і заявіла: «''Мы спрабуем зрабіць усё магчымае, каб дапамагчы нашым доблесным маракам, салдат і лётчыкам, і мы спрабуем таксама несці сваю долю небяспекі і смутку вайны. Мы ведаем, кожны з нас, што ў рэшце рэшт усё будзе добра.''»
У 1943 годзе Лізавета правяла сваё першае публічнае выступленне, наведаўшы Грэнадзёрскую гвардыію. Перад 18-годдзем Лізаветы парламент змяніў закон, каб яна магла выступаць у якасці аднаго з пяці Дараднікаў дзяржавы ў выпадку недзеяздольнасці бацькі або адсутнасці за мяжой, такой, як яго візіт у Італію ў ліпені 1944 года. У лютым 1945 года яна была прызначаная ў якасці ганаровай другога падначаленага ў дапаможнай тэрытарыяльнай службе з нумарам службы 230873. Яна вучылася ў якасці кіроўцы і механіка і атрымала званне ганаровай малодшагай камандзіркі праз пяць месяцаў. Лізавета стала першай жанчынай з каралеўская сям'і, якая фармальна служыла ў арміі.
На Дзень Перамогі Прынцэсы Лізавета і Маргарэт змяшаліся ананімна са святочнымі натоўпамі на вуліцах Лондана. Лізавета пазней сказала ў адным з рэдкіх інтэрв’ю: «Мы папрасілі бацьку, каб б мы маглі выйсці і паглядзець на сябе. Я памятаю, што мы былі ў жаху распазнавацца … Я памятаю лініі невядомых людзей, якія злучаюць рукі і ходзяць уніз Уайтхолл, усе мы проста пракацілася ўздоўж на хвалі шчасця і палягчэння». Прынцэса Лізавета адправілася ў 1947 годзе ў першае замежнае турнэ, суправаджала свайго бацьку ў Паўднёвай Афрыцы. Падчас тура ў эфіры да Брытанскага Садружнасці на яе 21-ы дзень нараджэння яна зрабіла наступнае абяцанне: «Я заяўляю перад вамі ўсімі, што ўсё маё жыццё, няхай яно будзе доўгае або кароткае, павінна быць накіравана да службы нашай вялікай імператарскай сям’і, да якой мы ўсе належым».
Шлюб
Лізавета сустракала свайго будучага мужа, прынца Грэцыі і Даніі Філіпа, у 1934 і 1937 гг. Яны стрыечныя сваякі па галіне караля Даніі Крысціяна IX і траюрадныя праз каралеву Вікторыю. Пасля чарговай сустрэчы ў Каралеўскім ваенна-марскім каледжы ў Дартмуце ў ліпені 1939 года, Лізавета — хоць ёй было толькі 13 гадоў, — сказала, што яна закахалася ў Філіпа, і яны пачалі перапіску. Калі ёй быў 21 год, іх шлюб быў афіцыйна абвешчаны 9 ліпеня 1947 года.
Шлюб не абышоўся без спрэчак; Філіп не меў ніякага фінансавага становішча, быў замежнага паходжання (хоць брытанскі падданы, які служыў у Каралеўскім флоце на працягу Другой сусветнай вайны), і былі сёстры, хто ажэніцца нямецкія дваране з нацысцкімі сувязямі. Марыён Кроўфард пісаў: «Некаторыя з дарадцаў караля не думаю, што ён недастаткова добры для яе. Ён быў прынцам без дома і царства. Некаторыя з работ гулялі доўга і гучна мелодыі на струне замежнага паходжання Піліпа.» пазней біяграфій паведаміла маці Лізаветы першапачаткова выступала супраць саюза, перазапіс Піліп «хунну». У больш познім узросце, аднак, каралева-маці распавяла, што Піліп быў «англійская джэнтльмен».
Да шлюбу, Піліп адмовіўся ад сваіх грэчаскіх і дацкіх назваў, афіцыйна пераўтвораных з грэцкага праваслаўя ў англіканства, і прыняў стыль лейтэнант Піліп Маунтбэттен, узяўшы прозвішча брытанскай сям’і яго маці. Незадоўга да вяселля ён прыняў звання — герцаг Эдынбургскі, а звяртацца з таго моманта да яго трэба: Яго Каралеўская Высокасць.
Лізавета і Піліп ажаніліся 20 лістапада 1947 гады ў Вестмінстэрскім абацтве. Яны атрымалі 2500 вясельных падарункаў з усяго свету. Таму што Англія яшчэ не цалкам акрыяла ад разбурэнняў вайны, Лізавета патрабуецца карткі, каб купіць матэрыял для халата, які быў распрацаваны Норманам Хартнеллу. У пасляваеннай Брытаніі, гэта было не прымальна для Герцага германскіх адносін у Эдынбургу, у тым ліку яго трох выжывае сясцёр, каб быць запрошаным на вяселле. Герцаг Віндзорскім, былы кароль Эдуард VIII, не быў запрошаны.
Лізавета нарадзіла сваё першае дзіця, прынца Чарлза, 14 лістапада 1948 г. Месяцам раней, кароль быў выдадзены патэнтыя лісты, дазваляючы сваім дзецям выкарыстоўваць стыль і тытул каралеўскага прынца або прынцэсы, якой яны ў адваротным выпадку не было б не мае права, як іх бацька быў ужо не каралеўскі прынц. Другое дзіця, прынцэса Ганна, нарадзілася ў 1950 годзе.
Пасля іх вяселля, пара арандавала Windlesham Moor, недалёка ад Віндзорскага замка, да ліпеня 1949 года, калі яны пасяліліся ў Кларенс-Хаўс у Лондане. У розны час паміж 1949 і 1951 гадамі, герцаг Эдынбургскі знаходзіўся ў брытанскай калоніі Мальты ў якасці служачага афіцэра каралеўскага флоту. Ён і Лізавета жылі з перапынкамі на Мальце на працягу некалькіх месяцаў, у той час у вёсцы Gwardamanġa, на віле Guardamangia, арандуецца дом дзядзькі Піліпа, лорд Маўнтбетэна. Дзеці засталіся ў Вялікабрытаніі.
Каранацыя і пачатак праўлення
На працягу 1951 года здароўе Георга VI пагоршылася, і Лізавета часта стаяла за ім на грамадскіх мерапрыемствах. Калі яна здзейсніла паездку ў Канаду і наведаў прэзідэнта Гары С. Трумэна ў Вашынгтоне, у кастрычніку 1951 гады, яе асабісты сакратар, Марцін Чартэрыс, нёс праект дэкларацыі аб далучэнні ў выпадку смерці караля. У пачатку 1952 года Лізавета і Філіп адправіліся ў турнэ па Аўстраліі і Новай Зеландыі шляхам Кеніі. З 6 лютага 1952 гады, яны толькі што вярнуліся ў кенійскім дом, Сагана Лодж, пасля ночы, праведзенай у Treetops Hotel, дзе яна і даведалася пра смерць бацькі.
8 лютага 1952 года, у суправаджэнни мужа Філіпа, Лізавета прыняла прысягу Таемнага савета і падпісала клятву пасада ў спадчыну. Праз гадзіну геральдмайстар афіцыйна абвясціў аб яе уступленні на трон з балкона Сент-Джэймскага палацу. З апошнімі яго словамі «Божа, захоўвай каралеву!», Усе сцягі Лондана, прыспушчаныя пасля смерці караля, адначасова падняліся ўверх у гонар новай каралевы Вялікабрытаніі.
Цырымонія каранацыі Лізаветы II адбылася ў Вестмінстэрскім абацтве 2 чэрвеня 1953 года. Гэта была першая каранацыя брытанскага манарха, якая транслявалася па тэлебачанні, і, як лічыцца, гэта падзея прыкметна спрыяла росту папулярнасці тэлевяшчання.
Другая палова 1950-х — пачатак 1990-х гг
У 1957 годзе, пасля адстаўкі прэм’ер-міністра сэра Энтані Ідэна, з прычыны адсутнасці ў Кансерватыўнай партыі выразных правіл выбару лідара, Лізавеце II належала прызначыць новага кіраўніка ўрада з ліку кансерватараў. Пасля кансультацый з бачнымі членамі партыі і экс-прэм’ер-міністрам Чэрчылем, кіраўніком урада быў прызначаны 63-гадовы Гаральд Мак-Мілан.
У гэтым жа годзе Лізавета ўпершыню здзейсніла візіты ў ЗША і Канаду як каралева Канады. У гэтым жа годзе ўпершыню выступіла на сесіі Генеральнай асамблеі ААН. Прысутнічала пры адкрыцці сесіі канадскага парламента (упершыню ў гісторыі з удзелам брытанскага манарха).
25 снежня 1957 года Лізавета стала першым брытанскім манархам, хто павіншаваў падданых з Калядамі па тэлебачанні.
Працягнула свае падарожжа ў 1961 годзе, калі здзейсніла візіты на Кіпр, ў Ватыкан, Індыю, Пакістан, Непал, Іран, а таксама Гану.
Сустрэча Лізаветы II з кіраўнікамі краін Садружнасці ў маі 1960 года У 1960 годзе ў каралевы нарадзіўся другі сын, прынц Эндру, a ў 1964 — трэці сын, прынц Эдуард.
У пачатку чэрвеня 1961 года Лізавета II прыняла ў Букінгемскім палацы мужа і жонку Кэнэдзі — прэзідэнта ЗША Джона Кенэдзі і яго жонку Жаклін. У сакавіку 1962 года каралева прыняла ў Букінгемскім палацы Жаклін, якая па даручэнні мужа адправілася ў міжнароднае турнэ.
У 1969 годзе BBC зняла дакументальны фільм пра паўсядзённае жыццё Вінздараў «Каралеўская сям’я».
У 1974 годзе пачынаў наспяваць палітычны крызіс пасля выбараў у парламент, у выніку якіх ні адна з партый не атрымала большасці галасоў. Хоць найбуйнейшай партыяй у парламенце апынулася Кансерватыўная партыя, прэм’ер-міністрам прызначаны лідар лейбарыстаў Гаральд Вільсан. Праз год таксама адбыўся палітычны крызіс у Аўстраліі, Падчас якога Лізавета II адмовілася адмяніць рашэнне генерал-губернатара Джона Кэры аб адстаўцы прэм’ер-міністра Гофа Уитлэма.
У 1976 годзе Лізавета II урачыста адкрыла (як каралева Канады) XXI Алімпійскія гульні ў Манрэалі.
1977 год стаў важнай датай для каралевы — адзначалася 25-годдзе знаходжання Лізаветы II на брытанскім троне (Срэбны юбілей), у гонар чаго было праведзена мноства ўрачыстых мерапрыемстваў у краінах Садружнасці.
29 ліпеня 1981 года адбылося вяселле сына Лізаветы II прынца Чарлза і Дыяны Спенсер, якая пазней стане вялікай праблемай для каралеўскай сям’і. У 1982 годзе ў выніку змяненняў у канстытуцыі Канады брытанскі парламент страціў якую-небудзь ролю ў канадскіх справах, але брытанская каралева ўсё ж засталася кіраўніком Канадскай дзяржавы. У гэтым жа годзе адбыўся першы за апошнія 450 гадоў візіт Папы рымскага Яна Паўла II у Вялікабрытанію (каралева, якая з’яўляецца кіраўніком англіканскай царквы, прымала яго асабіста).
У 1986 годзе каралева плыла ў Аўстралію на сваёй яхце «Брытанія», калі стала вядома аб пачатку грамадзянскай вайны ў былой брытанскай калоніі Адэн. Лізавета адразу загадала ўвайсці ў Еменскія тэрытарыяльныя воды (як манарх яна мела права гэта зрабіць без ўзгаднення) і прыняла на борт 1068 чалавек эвакуяваных, прычым для гэтых людзей па яе распараджэнні былі прадастаўлены нават дзяржаўныя апартаменты яхты.
1990-я гады
У 1991 годзе Лізавета стала першым брытанскім манархам, які выступіў на сумеснай сесіі палат Кангрэса ЗША.
У сваёй прамове 24 лістапада 1992 года, каб адзначыць 40-ю гадавіну свайго кіравання, Лізавета назвала 1992 год жудасным. Двое з чатырох дзяцей каралевы — прынц Эндру і прынцэса Ганна развяліся, прынц Чарлз разышоўся (на той момант яшчэ неафіцыйна) з прынцэсай Дыянай, Віндзорскі замак моцна пацярпеў ад пажару. . Манархія пад падвышанай крытыкай. У незвычайна асабістай прамове каралева казала, што любая ўстанова павінна чакаць крытыкі, але выказала меркаванне, што гэта будзе зроблена з «адценнем гумару, пяшчоты і разумення». Праз два дні, прэм’ер-міністр Джон Мэйджар абвясціў рэформы ў каралеўскіх фінансах, запланаваных у параўнанні з папярэднім годам, у тым ліку каралева павінна з 1993 года плаціць падатак на прыбытак, а таксама планавалася скарачэнне фінансавання каралейскага двара.
У наступныя гады публічныя адкрыцці аб стане шлюбу Чарлза і Дыяны працягваліся. Нягледзячы на тое, што падтрымка республіканцаў ў Брытаніі здавалася высокай, чым калі-небудзь у жывой памяці, рэспубліканізм ўсё яшчэ быў меншасцю, а сама каралева мела высокія ацэнкі адабрэння. Крытыка была сканцэнтравана на інстытуце самой манархіі і больш шырока — сям’і каралевы, а не на яе ўласных паводзінах і дзеяннях.
6 мая 1994 года брытанская каралева і прэзідэнт Францыі Франсуа Мітэран прынялі ўдзел у адкрыцці тунэля пад пралівам Ла-Манш.
У жніўні 1997 года, праз год пасля разводу, Дыяна загінула ў аўтакатастрофе ў Парыжы. Каралева была ў адпачынку з сям’і ў Балморале. У Дыяны і Чарлза засталіся два сыны — прынцы Уільям і Гары.
У лістападзе 1997 года каралева і яе муж правялі прыём у Банкетынг-хауз, каб адзначыць залаты юбілей вяселля.
2000-я гады
У 2002 годзе былі праведзены ўрачыстыя мерапрыемствы ў гонар 50-годдзя прабывання Лізаветы II на брытанскім троне (залаты юбілей). У гэтым жа годзе памерлі сястра каралевы прынцэса Маргарэт і каралева-маці — Лізавета Боўз-Лаян.
У 2007 годзе Лізавета II і прынц Філіп ажыццявілі візіт у ЗША, каб адсвяткаваць 400-годдзе з дня заснавання форта Джэймстаун у Вірджыніі.
У 2008 годзе ўпершыню ў гісторыі англіканская царква, кіраўніком якой з’яўлялася Лізавета, правяла богаслужэнне ў Вялікі чацвер, у якім традыцыйна ўдзельнічае што валадарыць манарх, за межамі Англіі ці Уэльса — у саборы Святога Патрыка ў горадзе Арма ў Паўночнай Ірландыі.
2010-я гады
У 2010 годзе ў другі раз выступіла на пасяджэнні Генеральнай асамблеі ААН. Прадстаўляючы каралеву, генеральны сакратар ААН Пан Гі Мун назваў яе «выратавальным якарам нашай эпохі». У 2011 годзе адбыўся першы ў гісторыі дзяржаўны візіт брытанскага манарха ў незалежную Ірландыю. У гэтым жа годзе адбылося вяселле прынца Уільяма (унука Лізаветы II) і Кэтрын Мідлтан.
У 2012 годзе прайшлі XXX Алімпійскія гульні ў Лондане, урачыста адкрытыя Лізаветай II, а таксама быў зацверджаны новы закон, які змяняў парадак пераходу трона ў спадчыну, у адпаведнасці з ім мужчыны-спадкаемцы губляюць прыярытэт над жанчынамі.
У 2013 годзе Лізавета II упершыню за 40 гадоў адмовілася паехаць на саміт кіраўнікоў краін Брытанскай садружнасці, які праходзіць у Шры-Ланцы. Брытанію на саміце прадстаўляў прынц Чарлз, што сведчыла пра паступовую перадачу паўнамоцтваў Лізаветы сыну.