cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Младатуркі
Лёс лідараў
Кемаль-паша знаходзіўся ў жорсткай канкурэнцыі з лідарамі младатурак і не дапусціў іх вяртання ў Турцыю, аднак яго мэты ў асноўным супадалі з мэтамі младатурак, таму пасля перамогі Кемаля і абвяшчэння яго прэзідэнтам многія младатуркі, якія змянілі свае погляды, падтрымалі створаную ім Рэспубліканскую народную партыю.
Лёс трох пашаў: двое з іх, Талаат-паша і Джэмаль-паша, былі забітыя армянскімі нацыяналістамі неўзабаве пасля заканчэння Першай сусветнай вайны. Талаат-паша і Джэмаль-паша былі ў выгнанні ў Еўропе, дзе іх і забілі падчас аперацыі «Немязіда» — аперацыі помсты супраць вінаватых у генацыдзе армян. Сагамон Тэйліран, чыя сям’я была забітая падчас генацыду армян, забіў выгнанага Талаат-Пашу ў Берліне і пасля быў апраўданы нямецкім судом прысяжных. Джэмаль-паша быў гэтак жа забіты Сцяпанам Дзагікянам, Бедросам дэр Багасянам і Ардашам Кеваркянам за «злачынствы супраць чалавечнасці» ў Тбілісі. Трэці Паша, Энвер-паша, быў забіты ў баі супраць часткі Чырвонай Арміі пад камандаваннем Акопа Мелкумяна пад Балджуанам у Таджыкістане (тады Туркестан).
Elegia similella
Elegia similella — матылёк з сямейства Агнёўкі. Вядома амаль па ўсёй Еўропе. Асяроддзе пражывання — старыя, развітыя лясы і паркі.
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў складае 19-22 мм. У дарослых цёмныя пярэднія крылы і шырокая белая папярочная лінія. Лёт імага з чэрвеня па ліпень і звычайна яны знаходзяцца высока на дрэвах.
Вусені харчуюцца на дубах.
Джэрола-Альта
Джэрола-Альта (Gerola Alta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 249 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 23010. Тэлефонны код — 0342.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Bartolomeo apostolo.
Дыялог (1994)
«Дыяло́г» — беларускі культурна-рэлігійны каталіцкі часопіс. Выдаецца з 1994 года ў Баранавічах на беларускай і рускай мовах, заснавальнік — Касцёл Маці Божай Фацімскай (Баранавічы). Друкуе матэрыялы, прысвечаныя жыццю Каталіцкага Касцёла ў Беларусі, навіны з замежжа, артыкулы пра галоўныя каталіцкія святы, разважанні пра пытанні веры, інтэрв’ю са святарамі, аповеды пра цікавых людзей. Адрас рэдакцыі: вул. Шаўчэнкі, 6, 225320, г. Баранавічы.
Ліцемніцы
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Чарнобыльская катастрофа
Чарнобыльская аварыя — тэхнагенная катастрофа, якая адбылася ў ноч на 26 красавіка 1986 на чацвёртым энергаблоку Чарнобыльскай атамнай станцыі (ЧАЭС, Украіна, тады Украінская ССР у складзе СССР). Аварыя стала найвялікшай тэхнагеннай катастрофай у гісторыі чалавецтва.
Прычыны аварыі на ЧАЭС
Прычыны аварыі караніліся ў тэхнічным адставанні СССР і сур'ёзных праліках у развіцці атамнай энергетыкі. Непасрэдна 26 красавіка ў выніку непрадуманых дзеянняў дзяжурнай змены пры наяўнасці слабасцей у канструкцыі рэактара і станцыі ў цэлым адбыўся выбух на 4-м энергаблоку ЧАЭС. Разбурэнне рэактара прывяло да выкіду ў паветра велізарнай колькасці радыёактыўных рэчываў, якія патокамі паветра сталі хутка распаўсюджвацца.
Дзяржаўная камісія, сфарміраваная ў СССР для расследавання прычын катастрофы, усклала асноўную адказнасць за яе на аператыўны персанал і кіраўніцтва ЧАЭС. МАГАТЭ стварыла сваю кансультатыўную групу, вядомую як Кансультатыўны камітэт па пытаннях ядзернай бяспекі (INSAG; International Nuclear Safety Advisory Group), які на падставе матэрыялаў, прадстаўленых савецкім бокам, і вусных выказванняў спецыялістаў (дэлегацыю савецкіх спецыялістаў узначаліў В. А. Лягасаў, першы намеснік дырэктара ІАЭ імя І. В. Курчатава) у сваёй справаздачы 1986 года таксама ў цэлым падтрымаў гэты пункт гледжання. Сцвярджалася, што аварыя з'явілася следствам малаімавернага супадзення шэрагу парушэнняў правілаў і рэгламентаў эксплуатацыйным персаналам, а катастрафічныя наступствы набыла з-за таго, што рэактар ​​быў прыведзены ў нерэгламентны стан.
Грубыя парушэнні правілаў эксплуатацыі АЭС, учыненыя яе персаналам, з пазіцыі гэтага пункту гледжання, заключаюцца ў наступным:
Дзеянні саюзных і рэспубліканскіх улад у першыя дні пасля аварыі
Саюзныя і рэспубліканскія ўлады ў першыя дні абралі тактыку замоўчання інфармацыі аб маштабах бяды і практычна замарудзілі арганізацыю дзеянняў, якія маглі б паменшыць адмоўныя вынікі для насельніцтва. На другі дзень пасля аварыі пра рэзкае павышэнне радыяцыйнага фону ў паветранай прасторы сваіх краін загаварылі прадстаўнікі Швецыі, Нарвегіі, Англіі і інш. Толькі пасля гэтага афіцыйныя СМІ СССР сціпла паведамілі аб аварыі, у выніку якой адбылося «некаторае павышэнне радыяцыйнага фону».
Забруджаныя тэрыторыі
У выніку аварыі тэрыторыя на дзясяткі кіламетраў вакол ЧАЭС была забруджана радыенуклідамі звыш дапушчальных значэнняў. З саюзнага сельскагаспадарчага абароту было выведзена каля 5 млн гектараў зямель, вакол ЧАЭС створана 30-кіламетровая зона адчужэння, знішчаны сотні дробных населеных пунктаў.
Для Беларусі наступствы аварыі аказаліся найбольш цяжкімі. На тэрыторыю Беларусі прыпала 70% усяго радыеактыўнага забруджвання. На землях з узроўнем забруджання цэзіем-137 звыш 36кБк/кв. апынулася каля 2 млн. 100 тыс. чалавек (25 % насельніцтва рэспублікі).
Страты Беларусі ад аварыі склалі 235 млрд. долараў ЗША. З усіх галін беларускай эканомікі найбольшыя страты панесла сельская гаспадарка. 1866 тыс. га сельскагаспадарчых зямель падверглася радыеактыўнаму забруджванню шчыльнасцю звыш 1 Кі/км2. Пры гэтым на 141 тыс. га шчыльнасць забруджвання склала ад 15 да 40 Кі/км2. У выніку з сельскагаспадарчага звароту давялося вывесці 264 тыс. га зямель. Спынілі сваё існаванне 54 калгасы і саўгасы. Хаця ў зоне радыеактыўнага забруджвання аказалася каля 340 прадпрыемстваў (17% агульнага аб'ёму выпуска прамысловай прадукцыі рэспублікі) на найбольш забруджанай тэрыторыі (ад 15 да 40 Кі/км2) знаходзіліся толькі 20 прамысловых прадпрыемстваў, у асноўным невялікіх, якія ўваходзілі ў сістэму харчовай прамысловасці.
Выяўленчае мастацтва
Помняцца вобразы жывапісных палотнаў «Апаленыя крылы» І. Белановіча, «Боль маёй Беларусі» У. Вальнова, «Мёртвая вёска» В. Валынца, «Жанчына з кветкай» Л. Гоманава, «За што, Госпадзі» Л. Дударэнкі, «Трывожная цішыня» У. Кухарава, «Чарнобыль. Тут былі людзі» У. Маскоўскіх, «Адвечны боль» А. Рыбчынскага, серыя «Чарнобыль» В. Шкарубы, серыя «Чарнобыльская хроніка» У. Кожуха, серыі і карціны «Палессе пасля Чарнобыля», «Чарнобыльская трагедыя», «Пахаванне ў чарнобыльскай зоне», «Дарога ў зону», «Палескія крыжы», «Маці» В. Шматава, палотны «Эвакуацыя», «Кінуты двор», «Трывожны крык», трыпціхі «Зона» і «Тут была вёска» В. Барабанцава, серыя «Палессе. Драма ХХ стагоддзя», палотны «Перасяленцы», «Чырвоныя дрэвы», «Час каметы Галея», «Край майго дзяцінства», «Музыка мёртвых струнаў», «Замест некралога, або Ваневы тапачкі», «Пеўні тут болей не спяваюць» У. Гардзеенкі ; у графіцы — «Зона забруджання» М. Арсаланава, серыя «Квадрат Чарнобыля» Л. Асецкага, «Пакутніцы духоўнага Чарнобыля» У. Басалыгі, серыя «Прывіды маёй маленькай Радзімы» У. Васюка, «Бабіна лета ў Мазыры» П. Дурчына, трыпціх «Прадчуванне бяды» А. Кашкурэвіча, серыя «Маўчанне» У. Савіча, «Сухія кветкі» А. Сеслікавай, серыя «Краіна забыцця» Р. Сітніцы. Помняцца скульптурныя творы «Загінулым пры тушэнні пажару на АЭС прысвячаецца» М. Дробыша, «Людзі і дрэвы» А. Купрыянава, «Чорная вестка» У. Слабодчыкава, «Апагей» Л. Яшэнкі; у кераміцы — «Метамарфозы» А. Зіменкі, «Кліч» Т. Курачыцкай, «Жанчыны Палесся» А. Ярмоленкі; у габелене — «Чарнобыль» Аляксандра Кішчанкі (10 х 4 метры, знаходзіцца ў будынку ААН), «Чорная быліна» («Пра ненароджаных дзяцей Палесся»; 1989), «Крыніца часу», «Зорка Палын» (1991) Вольгі Дзёмкінай; у ручніках — «Дакрананне», «Травень», «Дзічкі» П. Бондара, плакаты «26 красавіка 1986 года» Л. Гоманава, «Божа, злітуйся» У. Жука, «Нябачная вайна» Я. Хайруліна; серыя мастацка-графічных рэканструкцый «Нацыянальны касцюм раёнаў Чарнобыля» М. Раманюка. Цыкл манументальных палотнаў М. Савіцкага «Чорная быль» («Крыж надзеі», «Эвакуацыя», «Плач па зямлі», «Рэквіем», «Відушчы», «Настальгія», «Пакінутыя», «Чарнобыльская мадонна», «Доля», «Забароненая зона») па моцы ўздзеяння можна параўнаць з яго ж вядомым ваенным цыклам «Лічбы на сэрцы».
Дыялог (значэнні)
Назву Дыялог маюць:
Саву
Саву значыць:
Кумельшчына
Куме́льшчына (, Кумельщина) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Назва
Назва надвілейскай Кумельшчыны — балцка-літоўскага паходжання, звязаная з літ. kumelė "кабыла", лат. kumeļš "конік; жарабя".
Такога ж паходжання і рачная назва Кумяла на Падляшшы.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Гран-пры Кітая
Гран-пры Кітая (中国大奖赛) — адзін з этапаў чэмпіянату Свету па аўтагонках у класе Формула-1. Упершыню праведзены ў годзе на новым аўтадроме ў Шанхаі. У першым Гран-пры Кітая атрымаў перамогу пілот Ferrari Рубенс Барыкела.
Гонкі падтрымкі
З 2004 года падчас уік-энду ў рамках Гран-пры таксама праводзяцца гонкі азіяцкай серыі Формулы-БМВ і Суперкубка Паршэ, у 2008 годзе дзве гонкі серыі GP2 Asia, у 2009 годзе гонка Кубка Азіі Aston Martin.
Пётр Васільевіч Юхнавец
Пётр Васільевіч Юхнавец (, Гарадзёнка, Барысаўскі павет, Расійская імперыя — ) — удзельнік Грамадзянскай вайны і партызанскага руху ў гады Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі.
Крушыняны
Крушыня́ны (Kruszyniany) — вёска ў Сакульскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Вёска ўваходзіць у склад гміны Крынкі. Адна з дзвюх татарскіх вёсак у Сакульскім павеце, іншая — Багонікі. Знаходзіцца за 3 км на захад ад беларускай граніцы.
Пётр Васільевіч Юхнавец
Біяграфія
Удзельнік Першай сусветнай вайны.
З 1918 года ў Чырвонай Арміі, камандзір аддзялення разведчыкаў. Вызначыўся ў баях з бандай Лазнюка на Палессі ў лютым 1919 і ў баях з польскімі войскамі Польшчы за мястэчка Камень Лепельскага павета ў верасні 1919 года.
Крушыняны
Гісторыя
Кароль Ян ІІІ Сабескі аддаў татарам вёскі Крушыняны і Багонікі ў залік доўгу перад імі за ўдзел у вайне з туркамі, паводле ж легенды — за выратаванне ў 1683 годзе каралеўскага жыцця ў.
Пётр Васільевіч Юхнавец
Біяграфія
З 1930 арганізатар і старшыня калгаса на радзіме.
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны падпольшчык, з 1943 камісар коннай групы партызанскай брыгады «Жалязняк» Мінскай вобласці.
Крушыняны
Гісторыя
У 1940—1945 гадах цэнтр Крушынянскага сельсавета Крынкаўскага раёна Беластоцкай вобласці БССР, з 20 верасня 1944 года — Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці. 16 жніўня 1945 года перададзены ў склад Польскай Народнай Рэспублікі.
Пётр Васільевіч Юхнавец
Біяграфія
Пасля вайны старшыня, брыгадзір калгаса.
Крушыняны
Насельніцтва
На сённяшні дзень у вёсцы пражывае каля 160 чалавек. Размаўляюць на польска-беларускай змяшанай гаворцы.
У 1980 годзе ў вёсцы пражывалі 289 чалавекі, з іх 33 — мусульмане, астатнія ж каталікі і праваслаўныя.
Пётр Васільевіч Юхнавец
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Норман Озбарн
Норман Озбарн (Norman Osborn) — выдуманы суперліхадзей у сусвеце Marvel Comics. Персанаж быў створаны пісьменнікам Стэнам Лі і мастаком Стывам Дыткам і ўпершыню з'явіўся ў коміксе «Дзіўны Чалавек-павук» #14 у ліпені 1964 года ў якасці яго найбольш вядомага ўвасаблення Зялёнага Гобліна. Амаральны прамысловец і кіраўнік кампаніі Оскарп вынайшоў формулу, якая павысіла яго фізічныя здольнасці і інтэлект, аднак таксама давяла яго да вар'яцтва. З'яўляецца адным з самых стойкіх заклятых ворагаў Чалавека-павука і адказвае за шматлікія трагедыі (напрыклад, смерць Гвен Стэйсі). У 2009 годзе персанаж заняў 13-е месца ў спісе найвялікшых коміксных ліхадзеяў усіх часоў па версіі IGN.
У фільме «Чалавек-павук» (2002) ролю Нормана Озбарна граў Уілем Дэфо. Крыс Купер выканаў ролю Озбарна ў фільме 2014 года «Новы Чалавек-павук. Высокае напружанне».
Пахомаўка (Паўладарская вобласць)
Пахомаўка — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жанакурлыскай сельскай акругі. Код КАТА — 554847300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 74 чалавекі (38 мужчын і 36 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3 мужчины.
Борнмуцкі ўніверсітэт мастацтваў
Борнмуцкі ўніверсітэт мастацтваў (Arts University Bournemouth) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Пул.
Агульная характарыстыка
Універсітэт спецыялізуецца на мастацтве, перформансе, дызайне і медыях. Раней ён быў вядомы як Борнмуцкі ўніверсітэцкі каледж мастацтваў і Борнмуцкі інстытут мастацтваў і з'яўляецца домам для Борнмуцкай кінашколы.
Універсітэт быў узнагароджаны залатой прэміяй у 2017 на "Teaching Excellence Framework", урадавай ацэнцы якасці навучання студэнтаў у універсітэтах і іншых установах вышэйшай адукацыі ў Англіі. Гэтая ўзнагарода адзначыла высокі ўзровень прафесійнай занятасці выпускнікоў.
Мезенец Буды
«Мезенец Буды» (Buddha's Little Finger) — малабюджэтны мастацкі фільм амерыканскага рэжысёра Тоні Пембертана з Тобі Кебелам у галоўнай ролі. Фільм зняты па матывах рамана Віктара Пялевіна «Чапаеў і Пустэча».
Сюжэт
Беспрацоўны паэт Пётр Пустата арыштаваны КДБ у час жнівеньскага путчу 1991 года, пад катаваннямі ён губляе прытомнасць і аказваецца ў пострэвалюцыйнай Расіі 1919 года, дзе змагаецца на адным баку разам з легендарным чырвоным кавалерыйскім камандзірам Чапаевым і яго кулямётчыцай Анкай. Дзіўныя правалы ў памяці кідаюць яго то ў бандыцкую Маскву дзевяностых, то ў грамадзянскую вайну. Пётр пазнае, як доўга змогуць бушаваць два ветру перамен адначасова ў галаве аднаго чалавека.
Фінансаванне
У 2006 годзе фільм афіцыйна быў адабраны для ўдзелу ў кірмашы сумеснай вытворчасці фільмаў Берлінскага міжнароднага кінафестывалю. Як адзначаў у 2008 — 2009 гадах Міхаіл Калатазішвілі, які раней прадзюсаваў праект, затрымка пачатку экранізацыі звязана з фінансавымі цяжкасцямі ў заходніх інвестараў. Тоні Пембертан сцвярджаў, што пасля смерці Калатазішвілі не меў магчымасці атрымаць грант з расійскага боку, бо не з'яўляўся грамадзянінам РФ. Пошук сродкаў інвестарамі прывёў да таго, што здымкі пачаліся толькі ў 2012 годзе.
Сцэнарый
Як паведамляла ў 2011 годзе выданне «Правда.ру», у сцэнарыі фільма з'явіліся казематы Лубянкі і гарматы, якія страляюць па Беламу дому, хоць раней «планаваўся» стыль «займальнага какаінавага трыпа» з трапяткім стаўленнем да тэксту арыгінала. Па словах прадзюсара Карстэна Штотэра, сцэнарый быў сур'ёзна адаптаваны і трактуе тэкст рамана досыць вольна.
Віктар Пялевін, па словах рэжысёра, сцэнарый чытаў, адазваўся станоўча і сказаў, што яму «... падабаецца 115 старонак з 120, а ў гэтых 5 старонках вы прымудрыліся практычна разбурыць ўсю гісторыю», таму і напісаў шэраг сваіх заўваг адносна таго, як трэба зрабіць.
Здымкі
Згодна інфармацыі «filmportal.de», здымкі праводзіліся 28.08.2012—25.09.2012.
Выхад фільма
Па словах рэжысёра фільма Тоні Пембертана, на тое, каб «прабіць» фільм, сышло амаль 10 гадоў.
Прэм'ера адбылася 6 жніўня 2015 года  ў Лейпцыгу.
NGC 5715
NGC 5715 (іншыя абазначэнні — OCL 929, ESO 176-SC2) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цыркуль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Поціпава
Поціпава (Потипово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Жанэт Бідэрман
Жанэт Бідэрман (ням.: Jeanette Biedermann)  — нямецкая актрыса, спявачка.
Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Беларускай ССР
Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Беларускай ССР была ўрачыста прынята Вярхоўным Саветам БССР 27 ліпеня 1990 г.
Гісторыя
К пачатку 1990 г. у СССР выявіліся прыкметы дэцэнтралізацыі, што пагражала распадам дзяржавы.
Ініцыятыву абвяшчэння незалежнасці выказаў Беларускі народны фронт «Адраджэньне» 24 ліпеня 1990 г., Сойм якога заявіў гэта асноўнай мэтай руху, і ўжо праз некалькі дзён дэпутаты БНФ распрацавалі і прадставілі іншым дэпутатам праект Дэкларацыі аб суверэнітэце. Але ідэя яе прыняцця была адрынутая парламенцкай большасцю. Пасля прыняцця Прэзідэнт СССР Міхаіл Гарбачоў, каб зменшыць палітычны ўплыў Барыса Ельцына, прапанаваў кіраўнікам іншых рэспублік прыняць Дэкларацыі з канстатацыяй падпісання новай Саюзнай дамовы. Гэтую прапанову ў Вярхоўным Савеце агучыў старшыня ВС Мікалай Дземянцей.
Падчас абмеркавання праекту «Дэкларацыі» дэпутат А. Лукашэнка пытаў пра перспектывы эканомікі і арміі ў «так званай беларускай дзяржаве».
У час прыняцця арт. 11, які прадугледжваў удзел Беларускай ССР у падрыхтоўцы новага Саюзнага дагавора, прадстаўнікі апазіцыі дэманстратыўна пакінулі залу пасяджэнняў, што выклікала абурэнне прадстаўнікоў кансерватыўных колаў у Вярхоўным Савеце. Пазней дзеячы парламенцкай апазіцыі сцвярджалі, што гэты сыход быў загадзя спланаванай акцыяй.
27 ліпеня 1990 г. 229 галасамі «за» была прынята «Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Беларускай ССР». 25 жніўня 1991 г., пасля спробы дзяржаўнага перавароту, у Дэкларацыю былі ўнесены пэўныя змены: 253 дэпутата выказаліся «За». Яна набыла статус канстытуцыйнага закона і захоўвала юрыдычную сілу да 15 сакавіка 1994 г., даты прыняцця Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь.
З 1991 г. да рэферэндума 1996 г. галоўнае нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці, быў прымеркаваны да даты прыняцця «Дэкларацыі».
Змест
Згодна Дэкларацыі, Беларусь абвяшчалася суверэннай дзяржавай, «якая ўсталявана на аснове ажыццяўлення беларускай нацыяй яе неад’емнага права на самавызначэнне, дзяржаўнасці беларускай мовы, вяршэнства народа ў вызначэнні свайго лёсу» (арт. 1). Вышэйшай мэтай суверэнітэту прызнавалася забеспячэнне свабоднага развіцця і дабрабыту грамадзян рэспублікі. Носьбітам суверэнітэту краіны і адзінай крыніцай дзяржаўнай улады абвяшчаўся беларускі народ.
У адпаведнасці са зместам Дэкларацыі з дня яе прыняцця на тэрыторыі рэспублікі абвяшчалася вяршэнства Канстытуцыі і законаў Беларускай ССР, паўната ўлады рэспубліканскіх дзяржаўных органаў на ўсёй тэрыторыі краіны, самастойнасць і незалежнасць Беларусі ў міжнародных зносінах. Па сутнасці гэта азначала спыненне дзейнасці на Беларусі саюзных законаў.
Артыкул 10 Дэкларацыі вызначаў, што «Беларуская ССР ставіць за мэту зрабіць сваю тэрыторыю бяз’ядзернай зонай, а рэспубліку — нейтральнай дзяржавай». Апошняе палажэнне было парушана далучэннем Беларусі 31 снежня 1993 г. да сістэмы Калектыўнай бяспекі СНД.
Marvel Comics
«Marvel Worldwide Inc.» (звычайна завецца «Marvel Comics», а таксама «Marvel Publishing, Inc.» і «Marvel Comics Group») — амерыканская кампанія-выдавец коміксаў і звязаных з імі прадуктаў. У 2009 годзе «The Walt Disney Company» набыла «Marvel Entertainment», мацярынскую кампанію «Marvel Worldwide».
Кампанія «Marvel Comics» з’явілася ў 1939 годзе як «Timely Publications» і да пачатку 1950-х гадоў стала вядомай як «Atlas Comics». Пачатак сучаснай гісторыі Marvel звязваюць з 1961 годам, калі былі створаны Фантастычная чацвёрка і іншыя супергероі, аўтарства Стэна Лі, Джэка Кірбі, Стыва Дытка і многіх іншых.
Спіс персанажаў Marvel уключае ў сябе такіх вядомых герояў, як Чалавек-павук, Капітан Амерыка, Расамаха, Жалезны чалавек і Халк, такія каманды, як Мсціўцы, Фантастычная чацвёрка, Вартавыя Галактыкі і Людзі Ікс, а таксама такіх антаганістаў, як Магнета, Зялёны Гоблін, Доктар Дум, Доктар Васьміног і Локі. Большасць выдуманых персанажаў «Marvel» аперыруюць у адной рэальнасці, вядомай як Сусвет Marvel, куды ўваходзяць рэальныя гарады. Такія персанажы, як Чалавек-павук, Фантастычная чацвёрка, Мсціўцы і Доктар Стрэндж знаходзяцца ў Нью-Ёрку, тым часам як Людзі Ікс — у Салем Цэнтры (Нью-Ёрк), а лакацыяй апавяданняў пра Халка часта бывае паўднёвы захад ЗША.
NGC 7713A
NGC 7713A (іншыя абазначэнні — PGC 71912, ESO 347-30, MCG -6-51-10, AM 2334-375) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Stomatopoda
Stomatopoda — атрад ракападобных.
Распаўсюджанне
Пераважная большасць вядомых відаў гэтых ракападобных жыве ў трапічных і субтрапічных морах на невялікай глыбіні. Від сустракаецца і даволі звычайны ў Міжземным моры. У Індыйскім і Ціхім акіянах вядзецца промысел буйных прадстаўнікоў атраду.
Апісанне
Цела досыць вялікае, дасягае да 34 см даўжынёй. Яно раздзелена на некалькі аддзелаў: протацэфалон, галавагрудзі, грудзі і развітае сегментаванае брушка. Галавагрудзі ў сваю чаргу складаюцца са злітых трох галаўных і чатырох грудных сегментаў. У склад грудзей уваходзіць чатыры свабодных сегменты.
Хапальныя ногі маюць незвычайную асаблівасць: у іх апошні членік лапак востры і зубчасты. Ён падобны да ляза нажа і ўкладваецца ў спецыяльную падоўжную баразну перадапошняга членіка, як складаны нож. Першая пара хапальных ног самая буйная і моцная, імі прадстаўнікі атраду хапаюць здабычу, а астатнія хапальныя ножкі толькі яе ўтрымліваюць. Паколькі па будове хапальных ног віды атраду шмат у чым падобныя на насякомых-багамолаў, то гэта і паслужыла падставай для іх назвы на некаторых мовах: ракі-багамолы.
Брушны аддзел прыкметна даўжэйшы за пярэднюю частку цела. Пры гэтым першыя пяць брушных ножак двухгаліновыя, лістападобныя, з пёрыстымі шчацінкамі. Функцыі пярэдніх брушных ножак вельмі разнастайныя. З іх дапамогай прадстаўнікі атраду здольныя плаваць. На ўсіх пярэдніх брушных ножках размяшчаюцца шчэлепы, якія маюць выгляд танкасценных, шматкроць разгалінаваных прыдаткаў, што спрыяе ўзбагачэнню іх гемалімфы кіслародам. У самцоў першыя дзве пары брушных ног ператвораныя ў спецыяльны капулятыўны апарат, які грае вызначальную ролю ў размнажэнні. Апошняя пара брушных ног трохі сплясканая і разам з тэльсанам яны ўтвараюць хваставы плаўнік, які гуляе важную ролю ў манеўраным плаванні.
Развіццё гэтых ракападобных адбываецца з метамарфозам.
Асаблівасці вачэй
Прадстаўнікі атраду лічацца ўладальнікамі самых складаных вачэй жывёльнага свету. Па-першае, яны адрозніваюць 12 асноўныя колеры, а гэта ў чатыры разы больш, чым здольныя людзі. Па-другое, яны адрозніваюць розныя віды светлавой палярызацыі, гэта значыць вызначаюць кірунак ваганняў светлавой хвалі. Па-трэцяе, іх святлоадчувальныя вочныя клеткі круцяцца адносна плоскасці палярызацыі святла, успрымаючы практычна ўвесь бачны спектр — ад ультрафіялетавай мяжы да інфрачырвонай.
Спосаб жыцця
Большасць відаў атраду капаюць норы ў марской глебе. Большую частку часу яны праводзяць у норах, дзе закопваюцца ў глебу пярэднім канцом цела, варочаючы рострумам і нагашчэлепамі. Гатовая нара звычайна мае два выйсця, і вада, якую накіроўваюць узмахамі пярэдніх брушных ножак, свабодна працякае праз яе. Нара дасягае глыбіні 1 метр. Дробныя віды, якія адносяцца да родаў і  хаваюцца ў шчылінах паміж галінамі розных каралаў. А ёсць і такія дробныя віды, якія самі норкі не капаюць, а выкарыстоўваюць нары буйнейшых субратаў. Практычна ўсе прадстаўнікі атраду распаўсюджаныя ў цёплых морах. Яны вядуць драпежны лад жыцця, палюючы на дробных бесхрыбтовых. Вылазячы вонкі са сваіх нор, яны поўзаюць па паверхні глебы з дапамогай задніх грудных ног, дапамагаючы сабе і нагашчэлепамі. Пры гэтым яны згінаюцца і рак абапіраецца на іх, як на мыліцы. Могуць ракі пры неабходнасці і даволі хутка плаваць.
Бярдзічаў
Бярдзі́чаў, або Бярдычаў, Бэрды́чыў (Бердичів) — горад у Жытомірскай вобласці Украіны, на рацэ Гнілапяць. Адміністрацыйны цэнтр Бэрдычыўскага раёна. Насельніцтва 78 796 чал. (2011).
Лысая (гара, Мінскі раён)
Лысая — гара ў цэнтры Лагойскага ўзвышша, знаходзіцца на поўначы Мінскага раёна, паміж вёскамі Лысая Гара і Лекараўка, непадалёк ад мяжы з Лагойскім раёнам. Адлегласць ад Мінска — 21 км.
Вышыня — 342 м, гэта другі па вышыні (пасля Дзяржынскай (Святой), 345 м) пункт Беларусі, найвышэйшая кропка Мінскага раёна. Гара складзеная марэнавымі суглінкамі. Схілы гары большай часткай пакрытыя лесам, а таксама хмызняком і палямі.
Бярдзічаў
Этымалогія назвы
Існуе некалькі меркаванняў датычна паходжання назвы горада. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што тапонім утварыўся ад славянскага слова «бёрда» — абрыў, або ад уласнага імя Бердыч. Іншыя — ад слова «бярдо» (бярдыш) — так называлі баявую сякеру ў славян. Таксама існуе версія пра паходжанне назвы ад цюркскага племені бярэндычаў, якое засяляла наваколле будучы васаламі кіеўскіх князёў.
Лысая (гара, Мінскі раён)
Каля падэшвы гары бяруць пачатак невялічкія ручаі, якія ўпадаюць у раку Лукаву́ю (басейн Нёмана).
Бярдзічаў
Этымалогія назвы
Рускія крыніцы, якімі карыстаўся Т. Нарбут, кажуць, што назва горада паходзіць ад імя ардынскага царэвіча Бердыча (Берды-бека), сына цара Азбяка, які панаваў на Валыні ў пачатку 14 ст. і заснаваў замак Бярдычаў. Царэвіч гэты, будучы аматарам асалод, ператварыў Бярдычаў у месца буйных застолляў; сюды звозіў музыкантаў, мастакоў, а таксама маладых красунь для свайго гарэма, нямалую колькасць якіх яму прысылаў вялікі князь Гедзімін, з ліку палонных дзяўчат з цэлае Польшчы і Мазовіі; за адну такую красуню Бердыч прыслаў Гедзіміну ардынскі полк.
Лысая (гара, Мінскі раён)
З поўначы, усхода і поўдня лясны масіў гары Лысай абгінае мясцовая дарога, з захада — рэспубліканская аўтадарога.
Бярдзічаў
Гісторыя
У 1430 годзе вялікі князь Вітаўт аддаў гэту мясцовасць пуціўльскаму і звянігарадскаму намесніку Калініку; яго падданы Бердыч заснаваў тут хутар, які з цягам часу пачаў звацца Бярдычавам. У 1483 годзе паселішча зруйнавалі крымскія татары.
Лысая (гара, Мінскі раён)
Дабрацца грамадскім транспартам з Мінска можна з дапамогай аўтобуса Мінск—Жукаўка (паўтары гадзіны), сыходзіць на прыпынку «Паварот на Шапялі».
Бярдзічаў
Гісторыя
У канцы XVI ст. ваявода кіеўскі Януш Тышкевіч пабудаваў у Бярдычаве замак. У 1627 годзе заснаваны Бярдычаўскага кляштара кармелітаў. У 1648 годзе казакі Б. Хмяльніцкага захапілі горад, зруйнавалі замак і кляштар.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай апынуўся ў 1793 годзе ў складзе Расійскай імперыі, мястэчка Жытомірскага павета. З 1846 года цэнтр павета Кіеўскай губерні. У 1864 годзе, пасля задушэння нацыянальна-вызваленчага паўстання, расійскія ўлады скасавалі Бярдычаўскі кляштар кармелітаў.
У 1870 годзе праз горад прайшла чыгунка.
У 1920 годзе Бярдычаў увайшоў у склад УССР. З 1937 года у Жытомірскай вобласці. З 8 ліпеня 1941 па знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
Эканоміка
Прадпрыемствы мэблевай, паліграфічнай, лёгкай, харчовай прамысловасці. Працуюць заводы: станкабудаўнічы, хімічнага машынабудавання.
Андрэй Васілевіч Дулаў
Біяграфія
Андрэй Васілевіч нарадзіўся ў Ленінградзе ў 1924 годзе. З 1939 па 1941 гады працаваў на Ленінградскім заводзе «Чырвоная зара» ў якасці электраманцёра, а з 1944 па 1951 гады ў ленінградскай пракуратуры.
З’яўляўся аспірантам Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта з 1952 па 1958 гады, дзе потым стаў асістэнтам. У 1955 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Экспертыза на папярэднім следстве», а ў 1965 годзе — доктарскую дысертацыю ў Маскоўскім універсітэце на тэму «Праблемы тэорыі судовай экспертызы».
З 1958 года працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце, а з 1972 па 1990 гады займаў пасаду загадчыка кафедра крыміналістыкі юрыдычнага факультэта БДУ.
Узнагароды і званні
Сярод узнагарод і званняў :
Рахцеенка
Рахцеенка — прозвічша.
Мікалай Люцыянавіч Арлоў
Мікалай Люцыянавіч Арлоў ( —) — расійскі герпетолаг, падарожнік, спецыяліст у галіне вывучэння і захавання біяразнастайнасці палеарктычных і інда-малайскіх земнаводных і паўзуноў. Кандыдат біялагічных навук (2006).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Чаркасах. Скончыў ў 1985 годзе. Працуе ў аддзеле герпеталогіі Інстытута заалогіі Акадэміі навук у Санкт-Пецярбургу.
Навуковая дзейнасць
Арганізатар і ўдзельнік шматлікіх экспедыцый у рэспублікі былога Савецкага Саюза, Далёкага Усходу Расіі і Манголіі. У складзе Комплекснай Савецка-Мангольскай біялагічнай экспедыцыі збіраў калекцыі паўзуноў і земнаводных, значная частка якіх перададзена ў Заалагічны музей МДУ. вызначаў некаторыя групы змей фондавай калекцыі музея.
Хрыста Татарчоў
Хрыста Нікалаў Татарчоў (, Рэсен, Асманская імперыя (суч. Рэспубліка Паўночная Македонія) — (Турын, Італія) — балгарскі рэвалюцыянер, удзельнік балгарскага нацыянальна-вызваленчага руху ў Македоніі, адзін з заснавальнікаў УМАРА.
Мадэзіма
Мадэзіма (Madesimo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 582 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 85 км². Паштовы індэкс — 23024. Тэлефонны код — 0343.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сігеева (Холм-Жыркоўскі раён)
Сігеева (Сигеево) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
Пакроўка (Паўладарская вобласць)
Пакроўка — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жанакурлыскай сельскай акругі. Код КАТА — 554847400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 330 чалавек (168 мужчын і 162 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 163 чалавекі (86 мужчын і 77 жанчын).
Паляны (Вілейскі раён)
Паля́ны (, Поляны) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сцешыцкага сельсавета.
NGC 5716
NGC 5716 (іншыя абазначэнні — MCG -3-37-4, IRAS14383-1715, PGC 52458) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марбелья
Марбелья (Marbella) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, знаходзіцца ў правінцыі Малага, што ў складзе аўтаномнае супольнасці Андалусія. Адлегласць ад сталіцы правінцыі — 59 км. Назва горада ўтварылася ад спалучэння словаў "ma + ar = mar" — шмат вады, і слова "balla/billa" — гара. Плошча — больш за 117 км². Насельніцтва — больш за 136 тыс. чалавек. Патронам горада лічыцца святы Бернабэ.
Марбелья пабудавана ў вельмі маляўнічай мясцовасці, горад расцягнуўся ўздоўж марскога ўзбярэжжа на 28 кіламетраў. Наяўнасць вялікай колькасці пляжаў зрабіла горад папулярным месцам адпачынку ў прыбярэжнай зоне іспанскага Міжземнамор’я — Коста-дель-Соль. У Марбельі ёсць чатыры порты. Адзін прызначаны для рыбалоўных суднаў, тры астатнія маюць спартыўнае прызначэнне — Каба-Міна, Пуэрта-Марбелья і Пуэрта-Банус. Апошні са згаданых партоў з'яўляецца найбуйнейшым у Міжземнамор’і.
Гісторыя
Да пачатку ХХ стагоддзя Марбелья была адною са шматлікіх тыповых рыбацкіх вёсак Іспанскага Міжземнамор'я. У 40-я гады ХХ стагоддзя тут пачалі набываць зямельныя ўладанні і нерухомасць еўрапейскія арыстакраты. Піянерамі турысцкага буму сталі маркіз Рыкарда Сарыяна і прынц Дон Альфонса дэ Гогенлаэне, якія не толькі займелі віллы на Коста-дэль-Соль, але і пачалі запрашаць да сябе сваіх сяброў. Неўзабаве дзякуючы мяккаму клімату і маляўнічым краявідам шмат якія арыстакраты набылі тут уладанні і пачалі ўзводзіць невялікія палацы пад летнія рэзідэнцыі. У пазнейшы час да арыстакратыі далучыліся прадстаўнікі дзелавых колаў, палітыкі, кіназоркі, а таксама заможныя англічане, немцы, а ў апошнія гады — багатыя расіяне.
Турысцкія месцы
Гістарычны цэнтр Марбельі — Стары горад. Ён забудоўваўся ў часы арабскага панавання. Пра прысутнасць маўраў нагадвае крэпасць Алькасаба, збудаваная ў Х стагоддзі на падмурках колішніх рымскіх абарончых умацаванняў. У крэпасці захаваліся Каралеўская вежа і Вежа зладзеяў. Старая частка горада знаходзіцца ў добрым стане. Яе галоўнае месца - Апельсінавая плошча (Plaza de los Naranjos), на якой размешчаная капліца Эрміта-дэ-Санцьяга (Ermita de Santiago), узведзеная ў XV стагоддзі. Таксама на Апельсінавай плошчы знаходзяцца збудаваныя ў XVI стагоддзі Дом Карэхідора (каралеўскага намесніка) з прыгожаю аркадаю ў стылі мудахар (сінтэтычнае спалучэнне маўрытанскага, гатычнага і рэнесанснага мастацтва),будынак муніцыпалітэту і фантан.
Рэлігійны цэнтр Марбельі — размешчаная недалёка ад Апельсінавай плошчы плошча Іглесія. Тут знаходзіцца найбуйнейшы каталіцкі храм горада - царква Іглесія-дэ-Санта-Марыя-дэ-ла-Энкарнасьён (Iglesia de Santa Maria de La Encarnacion), узведзеная ў XVIІ стагоддзі. Таксама тут знаходзіцца невялікі храм XVI стагоддзя і адна з вежаў — напамін пра арабскую крэпасць ІХ стагоддзя.
Да цікавых месцаў належыць таксама ўпрыгожаная скульптурамі аўтарства Сальвадора Далі вуліца 'Avenida del Mar, музей гравюры, археалагічны музей.
Клімат
Дзякуючы таму, што над горадам дамінуе гара Ла-Конча, Марбелья мае ўнікальны мікраклімат: тэмпература паветра змяняецца без рэзкіх перападаў на працягу ўсяго года. Тут няма ані халоднае зімы, ані спякотнага лета. Сярэднегавадая тэмпература складае +19 °C, улетку даволі рэдка перавышае +27 °C, а ўзімку рэдка бывае ніжэй за -15 °C. Колькасць сонечных дзён на год — 320.
Кастрычніцкая рэвалюцыя
Кастрычніцкая рэвалюцыя, Вялікая Кастрычніцкая сацыялістычная рэвалюцыя, Кастрычніцкі пераварот — узброены дзяржаўны пераварот (рэвалюцыя), які адбыўся ў Расіі 25 — 26 кастрычніка (7 — 8 лістапада) 1917 года.
Мэты рэвалюцыі
Дэклараваліся:
Перадгісторыя
Ва ўмовах татальнага эканамічнага і палітычнага крызісу, у якім знаходзілася Расійская дзяржава, скарыстаўшы няздольнасць дэмакратычных сіл сфарміраваць устойлівыя ўрадавыя структуры і вывесці краіну з крызісу, радыкальная партыя бальшавікоў змагла поўнасцю выкарыстаць дадзеную сітуацыю і ажыццявіць рэвалюцыю, якую самі называлі доўгі час дзяржаўным пераваротам. Гэтае паўстанне павінна было быць прымеркавана да 2-га Усерасійскага з’езда Саветаў рабочых і салдацкіх дэпутатаў, які павінен быў легімітызаваць юрыдычна новую сістэму ўлады. Крайне нізкі ўзровень прававой свядомасці расійскіх рабочых, сялян, салдатаў — сацыяльнай апоры бальшавікоў — дазволіў РСДРП (б) разгарнуць агітацыю за неадкладнае ажыццяўленне папулісцкіх лозунгаў «Мір — народам!», «Зямля — сялянам!», «Фабрыкі — рабочым!», «Права нацый на самавызначэнне!».
Рэвалюцыя
25 кастрычніка (7 лістапада) 1917 года ў Петраградзе бальшавікі ўзнялі ўзброенае паўстанне. Атрады рабочай чырвонай гвардыі і матросаў Балтыйскага флоту, пад кіраўніцтвам ВРК, зводзілі разведзеныя Керанскім масты, раззброівалі выстаўленыя урадам каравулы, бралі пад свой кантроль вакзалы, электрастанцыю, тэлефонную станцыю, тэлеграф і стратэгічна важныя кропкі Петраграда. Неўзабаве наступствы ўсяго гэтага адчуў Зімовы палац, у якім сядзелі чальцы Часовага ўрада на чале з Керанскім. Спроба народнага сацыяліста У. Б. Станкевіча, які камандаваў атрадам юнкераў, адбіць тэлефонную станцыю скончылася няўдала. На шляхах да Петраграда бальшавікі выставілі вайсковыя заслоны. Насустрач выкліканым урадам часткам былі пасланы агітатары, калі не ўдавалася ўтрымаць іх словамі, то ў ход пускалася зброя. Раніцай 25 кастрычніка пад кантролем Часовага ўрада застаўся толькі Зімовы палац.
25 кастрычніка ў 10 гадзін раніцы Ваенна-рэвалюцыйны камітэт выпусціў заклік «Да грамадзян Расіі!», дзе абвяшчаў пра звяржэнне Часовага ўрада.
У ноч з 25 на 26 кастрычніка Зімовы палац быў захоплены з другога штурму, а Часовы ўрад скінуты.
У той жа дзень (25 кастрычніка) адкрыўся II з’езд Саветаў рабочых і салдацкіх дэпутатаў, на якім прысутнічалі 649 дэлегатаў, у тым ліку 390 бальшавікоў. З’езд прыняў пастанову пра пераход улады ў краіне да саветаў, сфарміраваў урад на чале з У. Леніным, абраў Цэнтральны Выканаўчы Камітэт, прыняў першыя дэкрэты аб міры, аб зямлі.
Вынікі
У выніку Кастрычніцкай рэвалюцыі быў скінуты Часовы ўрад, а да ўлады прыйшоў урад, створаны II з’ездам Саветаў, большасць у якім незадоўга да перавароту атрымала партыя бальшавікоў — РСДРП(б).
У першых дэкрэтах аб міры і зямлі бальшавікі толькі на словах улічвалі настрой і пажаданні простага народа, пры гэтым абсалютна не лічыліся з тым, што рэалізацыя дадзеных законаў можа прывесці да расколу ў грамадстве. Гэта і выклікала ў выніку грамадзянскую вайну ў Расіі. Прыватная ўласнасць была выкаранена. Палітычная апазіцыя была знішчана. Улада ў краіне была засяроджаная ў руках партыі бальшавікоў. Рэлігійнасць і праваслаўе імкнуліся замяніць атэізмам і марксізмам-ленінізмам.
Кафедральны сабор Лімы
Кафедральны сабор Лімы (Catedral de Lima) — кафедральны сабор у Ліме, належыць да рымска-каталіцкай царквы, размешчаны на галоўнай плошчы горада. Будаўніцтва першага сабора пачалося ў 1535 годзе, на працягу сваёй гісторыі неаднаразова перабудоўваўся. Будынак сучаснага сабора з'яўляецца трэцім па ліку пабудаваным у Ліме.
Гісторыя
У 1535 годзе, пасля іспанскай заваёвы Перу, іспанскі канкістадор Франсіска Пісара заснаваў горад Ліма, адначасова вырашыў пабудаваць у горадзе царкву. Першы невялікі храм быў пабудаваны ў 1538 годзе. 11 сакавіка 1540 г. Франсіска Пісара афіцыйна адкрывае царкву.
Усведамляючы важнасць заснаванага горада, у 1541 годзе Папа Павел III выдаў булу пра стварэнне епархіі ў Ліме, раней Ліма адносілася да дыяцэзіі Куска.
17 верасня 1543 г. біскуп Лімы Хераніма дэ Лоіса падпісаў указ пра будаўніцтва кафедральнага сабора і прызначыў раду будучага сабора.
У 1654 годзе архібіскуп Хераніма дэ Лоіса паставіў задачу перапраектаваць сабор архітэктару Алонса Бельтрану, асновай новага будынка сабора па жаданні архібіскупа павінен быў паслужыць Севільскі кафедральны сабор.
У 1572 годзе пачалося будаўніцтва трэцяга сабора. Былі разбураны некаторыя глінабітныя сцены існага будынка, але ад праекта неўзабаве адмовіліся з-за высокага кошту.
У 1598 годзе іспанскім архітэктарам Франсіскам Бесьера адноўлены працы па будаўніцтве сабора.
2 лютага 1604 г. архібіскуп Тарыбія Альфонса дэ Магравеха адкрыў першую частку будуемага сабора.
Землетрасенне 1609 г. разбурыла нядаўна пабудаваныя будынкі, таксама з-за землетрасення абрынуліся скляпенні сабора.
У 1614-1615 гг. праводзіліся працы па ліквідацыі наступстваў землетрасення, старыя зборы былі адноўлены ў гатычным стылі, але іх збудавалі на ніжэйшай вышыні.
15 лютага 1622 г. адбылася першая імша ў адбудаваным саборы.
19 кастрычніка 1625 г. архібіскуп Гансала Акампа асвянціў пабудаваны, трэці па ліку сабор Лімы.
7 снежня 1697 г. адбылося адкрыццё адноўленага сабора.
У 1732 года былі дададзены дзве дзверы ў межах сабора.
У 1746 годзе ў выніку моцнага землетрасення ў чарговы раз былі абрынуты зборы сабора, а таксама некалькі калон. Пасля землетрасення сабор аднаўляўся часткамі, якія паступова ўводзіліся ў эксплуатацыю, 8 снежня 1778 гады архібіскуп Дыега Антоніа дэ Параду адкрыў цалкам адноўлены сабор.
У 1794-1797 вялося будаўніцтва дзвюх званіц сабора, якія можна бачыць і цяпер.
17 студзеня 1893 года, пасля абвяшчэння незалежнасці Перу, сабор быў зачынены з-за вельмі дрэннага стану будынка. Праз 3 гады, 7 студзеня 1896 гады пачаліся ўнутраныя працы па рэстаўрацыі будынка.
6 студзеня 1898 гады пасля рэстаўрацыі, сабор быў ізноў адкрыты.
У саборы знаходзіцца магільня Франсіска Пісара.
Сучасны стан сабора
Сучасны сабор Лімы ўяўляе сабой будынак у абліччы якога спалучаюцца некалькі розных стыляў - ад готыкі, да барока эпохі Адраджэння, таксама можна ўбачыць элементы эпохі рэнесансу. Гэтак багатае адрозненне стыляў тлумачыцца доўгім будаўніцтвам сабора, а таксама шматлікімі перабудовамі і рэканструкцыямі, якія рабіліся рознымі архітэктарамі пасля землетрасеннеаў.
Галоўная зала сабора мае прамавугольную форму і па памерах падобная да Севільскага сабора. Дах сабора падтрымліваецца зборамі ў гатычным стылі. Каб палегчыць нагрузку на дах усе ўпрыгожванні зроблены з дрэва на выпадак землетрасення. Інтэр'ер цэнтральнай мяжы сабора выкананы ў стылі рэнесансу, нішы сабора ўпрыгожаны выявамі апосталаў у цэнтры якіх — вялікая выява Хрыста. Дзве высокія званіцы сабора пабудаваны ў стылі класіцызму са стылістычным уплывам школы поўначы Еўропы. Арыгінальныя алтары сабора ў стылі барока заменены на алтары ў неакласічным стылі.
У будынку сабора дзейнічае музей.
Спасылкі
Кафедральны сабор Лімы
Гістарычныя гарады (Расія)
Гістарычныя гарады, населеныя пункты, якія маюць архітэктурныя помнікі, горадабудаўнічыя ансамблі і комплексы, якія з'яўляюцца помнікамі гісторыі і культуры, а таксама якія захавалі прыродныя ландшафты і старажытны культурны пласт зямлі, што ўяўляе археалагічную і гістарычную каштоўнасць.
Паняцце гэта ўведзена ў маі 1970 года пастановай калегіі Міністэрства культуры РСФСР і Дзяржаўным камітэтам Савета Міністраў Расіі, калі ўпершыню быў зацверджаны спіс з 115 гістарычных гарадоў і іншых населеных пунктаў РСФСР. Праз 20 гадоў быў прыняты новы спіс гістарычных населеных месцаў РСФСР. Ён значна пашырэў і ўключаў 426 гарадоў, 54 пасёлка гарадскога тыпу і 56 сёлаў.
На 2002 год колькасць гістарычных гарадскіх паселішчаў у Расійскай Федэрацыі складае 478, у іх пражывае 69,9 млн. чалавек.
Усе гістарычныя гарады Расіі падзяляюцца на чатыры катэгорыі паводле каштоўнасці іх архітэктурна-горадабудаўнічай спадчыны:
NGC 7749
NGC 7749 (іншыя абазначэнні — PGC 72338, ESO 471-9, MCG -5-56-3) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Гарбаткі
Гарбаткі, або бадушкі (Membracidae) — сямейства насякомых з падатрада цыкадавых.
Апісанне
Насякомыя даўжынёй 7-8 мм. Характэрная асаблівасць — значнае развіццё пярэдняспінкі з рознымі вырастамі. Маюць 2 пары перапончатых празрыстых крылаў.
Пашырэнне
Пашыраны пераважна ў тропіках, Еўропе, Паўночнай Амерыцы. У сусветнай фаўне звыш 3000 відаў. На Беларусі на дрэвах і кустах трапляецца пераважна.
Асаблівасці біялогіі
Паліфагі.
Яйцы адкладваюць на пупышкі, лісце, карані, пад кару дрэў і кустоў, дзе яны і зімуюць. Лічынкі выходзяць вясной, часта трымаюцца групамі. Імага жывуць як і лічынкі. Генерацыя 1 год.
Цегістык (Паўладарская вобласць)
Цегістык — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жанакурлыскай сельскай акругі. Код КАТА — 554847500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 456 чалавек (234 мужчыны і 222 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 264 чалавекі (135 мужчын і 129 жанчын).
Спіс узнагарод і намінацый Рамана Паланскага
Раман Паланскі (нар. 1933) — польска-французскі кінарэжысёр, сцэнарыст, кінапрадзюсар і акцёр.
Паланскі неаднаразова ўзнагароджваўся прызамі фестываляў «вялікай тройкі»: Канскага, Венецыянскага і Берлінскага. У 1962 годзе Паланскі быў узнагароджаны 23-га Венецыянскага кінафестывалю за фільм «Нож у вадзе». У 1965 годзе рэжысёр атрымаў і Прыз ФІПРЭСІ на  за фільм «Агіда». На рэжысёр быў удастоены галоўнай узнагароды — «Залатога мядзведзя» — за фільм «Тупік». У 2002 годзе Паланскі атрымаў галоўную ўзнагароду 55-га Канскага кінафестывалю — «Залатую пальмавую галіну» — за фільм «Піяніст». У 2010 годзе атрымаў «Сярэбранага мядзведзя» за рэжысуру на 60-м Берлінскім кінафестывалі за фільм «Прывід пяра». На Венецыянскім кінафестывалі 2019 года быў узнагароджаны Гран-пры журы і за фільм «Я абвінавачваю».
Сярод прэстыжных кінапрэмій Паланскі ўдастоены дзесяці прэмій «Сезар», пяці «Еўрапейскіх кінапрэмій», трох прэмій «BAFTA», аднаго «Залатога глобуса» і адной прэміі «Оскар».
Свірнішча
Сві́рнішча — возера ў Беларусі, у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Знаходзіцца за 36 км на захад ад Мядзела, каля вёскі Навасёлкі. Належыць да групы Свірскіх азёр.
Макс фон Боэн
Макс Фердына́нд Карл фон Бо́эн (Max Ferdinand Karl von Boehn;,  — , ) — германскі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік.
Свірнішча
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Страча. Плошча Свірнішча складае 0,38 км². Найбольшая глыбіня возера — 2,7 м. Даўжыня возера — 0,87 км, найбольшая шырыня — 0,57 км. Даўжыня берагавой лініі — 2,39 км. Аб’ём вады ў возеры складае 0,71 млн м³, плошча вадазбору 10 км².
Макс фон Боэн
Біяграфія
Незадоўга да вайны выйшаў у адстаўку. Падчас мабілізацыі 2 жніўня 1914 года прызваны з адстаўкі і прызначаны камандзірам IX рэзервовага корпуса.
Свірнішча
Катлавіна рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны возера маюць вышыню 4—5 м, на захадзе і паўднёвым захадзе вышыня дасягае 20 м. Схілы парослыя хмызняком, на захадзе і ўсходзе — разараныя. Берагі возера сплавінныя, на ўсходзе зліваюцца з схіламі катлавіны.
Макс фон Боэн
Біяграфія
За паспяховыя дзеянні ў ліпені і жніўні 1916 года падчас наступу брытанскіх войскаў на Соме 24 жніўня 1916 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite. 2 лютага 1917 года пастаўлены на чале армейскай групы «С», якая аб’ядноўвала германскія часці ў раёне Сен-Міхеля (Францыя). 11 сакавіка 1917 года прызначаны камандуючым 7-й арміяй. 20 мая 1917 года за адрозненні ў ходзе баёў пры Асне і ў бітве пры Шэмі-дэ-Дам атрымаў дубовыя галіны да ордэна Pour le Mérite. 3 мая 1918 года атрымаў званне шэфа 163-га пяхотнага палка. 6 жніўня 1918 года пад яго камандаваннем сфарміравана група армій «Боэн», якая дзейнічала на Заходнім фронце. 31 кастрычніка 1918 года група была расфармаваная, а Боэн зноў заняў пасаду камандуючага 7-й арміяй і кіраваў яе аперацыямі да канца вайны.
Марк Рутэ
Марк Рутэ (Mark Rutte;, ) — нідэрландскі палітык, прэм’ер-міністр Нідэрландаў з 14 кастрычніка 2010 года.
Свірнішча
Дно вадаёма высланае сапрапелем. Возера цалкам зарастае падводнай расліннасцю. Надводная расліннасць пашыраецца на адлегласці 5—50 м ад берага.