cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Звяно 19
Афіцыйная — чалавечы фактар
Так, паводле адной версіі, пад уздзеяннем нейкіх невядомых фактараў звяно праз некаторы час пасля праходжання першага навігацыйнага пункту маршруту выканала разварот направа прыкладна на курс 90 градусаў, перасекла востраў Вялікі Абака, які Тэйлар прыняў за Вялікую Багаму (іх канфігурацыі ў гэтым месцы сапраўды падобныя), пасля чаго, здзейсніўшы памылку ў вызначэнні другога навігацыйнага пункту, звяно паляцела на поўнач, а не на захад, як планавалася, пры гэтым Тэйлар убачыў граду рыфаў на ўсход ад Вялікага Абакі, якія ён прыняў за астравы Фларыда-Кіс. Аднак гэтая версія мае свае слабыя месцы. Так, звяно павінна было выканаць паварот такім чынам, што сонца замест таго, каб свяціць ім у хвост, стала б свяціць ў правы борт, што не магло не прыцягнуць увагу хаця б аднаго з чатырнаццаці членаў экіпажаў. Далей, нават у адсутнасць сонца прыкметна, што перад Вялікім Абака знаходзіцца велізарная банка з вельмі характэрным колерам вады над ёй, а непасрэдна перад берагам вострава знаходзіцца цэлы лабірынт дробных багністых астраўкоў вельмі характэрнага выгляду. Нічога падобнага на падлёце да Вялікай Багамы з поўдня няма, бераг адкрываецца непасрэдна з боку акіяна.
Паводле іншай версіі, лейтэнант Тэйлар «проста запанікаваў», убачыўшы пад сабой паўночны ўскраек Вялікай Багамы і, памылкова прыняўшы яе і навакольныя астравы за астравы Фларыда-Кіс, зрабіў няслушныя высновы адносна няспраўнасці сваіх компасаў. Але пераблытаць менавіта дадзены ўчастак Вялікай Багамы з астравамі Фларыда-Кіс праблематычна з-за наяўнасці вельмі характэрных візуальных арыенціраў, самым значным з якіх з’яўляецца аэрадром марской авіяцыі, які эксплуатаваўся ў той час авіяцыяй флоту Вялікабрытаніі.
У цэлым шэрагу крыніц, уключаючы афіцыйныя, згадвалася аб тым, што ў ходзе ўдзелу ў баявых дзеяннях на Ціхім акіяне Тэйлар двойчы здзяйсняў вымушаныя пасадкі на ваду з-за поўнай выпрацоўкі паліва, што, магчыма, сведчыла пра яго «прафесійную непрыдатнасць». Аднак, як вядома з тых жа дакументаў, за дзесяць месяцаў удзелу ў кампаніі толькі на «Эвенджары» ён налётаў каля 2500 гадзін, гэта значыць прыкладна па 250 гадзін у месяц. Гэта вельмі вялікая лётная нагрузка, пры якой з аднаго боку ўсе дзеянні пілота адпрацоўваюцца да аўтаматызму, а з другога — непазбежныя памылкі ад стомы і проста фатальныя выпадковасці. У карысць цалкам дастатковай кваліфікацыі Тэйлара кажа той факт, што ў абодвух выпадках аварыйнага прываднення ўвесь экіпаж заставаўся жывы, а наступнае расследаванне не бачыла віны Тэйлара ў гібелі машыны і ён не адхіляўся ад лётнай працы. Улічваючы масавую дэмабілізацыю пілотаў пасля вайны і магчымасць кадравага падбору, наўрад ці на пасаду інструктара ў школу павышэння кваліфікацыі лётнага складу ўзялі б «прафесійна непрыдатнага» лётчыка марской авіяцыі, які нібыта сістэматычна губляў арыентоўку і тапіў з-за гэтага самалёты.
Незразумелая рэакцыя яго кіраваных: сцвярджаецца, што некаторыя з іх прапаноўвалі ляцець на захад і выказвалі незадаволенасць тым, што лейтэнант Тэйлар не прымае такога рашэння, але ніхто не паспрабаваў самастойна вярнуцца на базу. Звычайна гэта тлумачаць строгай дысцыплінай, да якой прывыклі ваенныя лётчыкі, і высокім аўтарытэтам Тэйлара, які меў значна больш досведу.
Калі машыны звяна спынілі манеўр на поўнач і ляглі на курс 270, яны мелі гаручага яшчэ прыкладна на 2½ гадзіны (гэта значыць, практычна, амаль на палову палётнага часу) і, пры самым неспрыяльным манеўраванні да гэтага, павінны былі дасягнуць берага. Ні адна з версій, якія прадугледжваюць страту арыентоўкі над Атлантыкай, не тлумачыць, чаму гэтага не здарылася. Паводле афіцыйных дадзеных, сувязь з самалётамі была страчана прыкладна ў гэты час і высветліць, што з імі адбывалася ў далейшым, следству не ўдалося.
Паранармальныя — Бермудскі трохвугольнік
Таксама згадваецца пра нейкі анамальныя атмасферныя з’явы, якія нібыта назіраліся экіпажам неназванага транспартнага самалёта ў раёне знікнення звяна тарпеданосцаў, якое ўяўляла сабой «агністы сноп» і г. д. Усе падобныя сведчанні ніяк не пацвярджаліся пры далейшай іх праверцы, альбо грунтаваліся асабліва на паказаннях зацікаўленых асоб — журналістаў, экстрасэнсаў, уфолагаў, «кантакцёраў» і т. п.
Канспіралагічныя
Існуе некалькі версій, згодна з якімі мэты палёту звяна прынцыпова адрозніваліся ад афіцыйна апублікаваных паводле вынікаў расследавання. Магчыма, палёт прадпрымае з мэтай выпрабаванні нейкага новага віду зброі (або назірання за такімі выпрабаваннямі), мяркуе выкарыстанне якіх-небудзь фізічных феноменаў і г. д. Гэта, у прыватнасці, можа растлумачыць наяўнасць у складзе звяна «курсантаў» двух капітанаў корпуса марской пяхоты, адзін з якіх да таго ж служыў у галоўным штабе корпуса. У гэтых жа мэтах магчыма быў схаваны рэальны маршрут палёту, што зрабіла пошукі заведама безвыніковымі.
Экіпаж лятаючага чоўна «Марынер»
'''Рэг. нумар 59-225'''
Кавалеўшчына (Валынецкі сельсавет)
Кавале́ўшчына (, Ковалевщина) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Прудзінкаўскага сельсавета.
Казуліна (Верхнядзвінскі раён)
Казулі́на (, Козулино) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Шайтараўскага сельсавета.
Этыленімін
Этыленімі́н, азірыдзін, C2H5N — арганічнае злучэнне, другасны цыклічны амін.
Атрыманне
У прамысловасці этыленімін атрымліваюць этаноламіну і сернай кіслаты з наступнай апрацоўкай шчолаччу, узаемадзеяннем 1,2-дыхлоэтана з аміяком і прамым пераўтварэннем этаноламіну пры тэмпературы 380 °С у прысутнасці ніобіевых каталізатараў.
Выкарыстанне
Этыленімін выкарыстоўваецца ў вытворчасці поліэтыленіміну, амінаэтыліраванні палімераў, у якасці мутагена ў селекцыі раслін і мікраарганізмаў.
Шкоднае ўздзеянне
Этыленімін высокатаксічнае, тэратагеннае і мутагеннае рэчыва. Лёгка пранікае праз скуру (кантакт са скурай павінен быць цалкам выключаны). Выклікае цяжкія атручванні.
Літаратура Старажытнага Егіпта
Літаратура Старажытнага Егіпта — літаратура, напісаная на егіпецкай мове з самых даўніх часоў Старажытнага Егіпта да канца рымскага панавання. Найбольш старажытныя літаратурныя помнікі Егіпта ўзніклі ўжо ў самы ранні перыяд існавання дзяржавы. Тэксты на егіпецкай мове выбівалі на стэлах і сценах грабніц, пісалі на астраконах і папірусах, карыстаючыся іерагліфічным, іератычным і дэматычным пісьмом (гл. егіпецкае пісьмо).
Узнікненне егіпецкай літаратуры прыпадае на першыя стагоддзі Старога царства, яе росквіт, т.зв. класічны перыяд, — на эпоху Сярэдняга царства.
Панаванне чужаземных уладароў (персідскіх, грэчаскіх, рымскіх) паступова прывяло да знікнення літаратуры на егіпецкай мове. З 2 ст. н.э. на змену ёй прыйшла копцкая літаратура, якая таксама заняпала з сярэдзіны 7 ст. пасля арабскага заваявання Егіпта і была выцеснена арабскай літаратурай.
Сярод жанраў важнае месца займала рэлігійная літаратура, павучанні на маральна-этычныя тэмы, была развіта мастацкая прыгодніцкая літаратура, часта ў форме казак. У старажытнаегіпецкую літаратурную спадчыну таксама ўваходзяць навуковыя трактаты па медыцыне і матэматыцы, якія аднак часта ўяўлялі сабой зборнікі практычных рэцэптаў.
Жанры
Важнае месца займала рэлігійная літаратура, да якой належыць большая частка літаратурных помнікаў, у т.л. творы, звязаныя з культам памерлых. У эпоху Старога царства жрацы Геліопаля апрацавалі для фараонаў збор закляццяў, магічных формул і малітваў, якія павінны былі забяспечыць ім пасмяротнае жыццё на ўзор зямнога («Тэксты пірамід»). У далейшым права карыстання рэлігійнымі тэкстамі было пашырана і на вышэйшых саноўнікаў; для іх быў апрацаваны новы збор — «Тэксты саркафагаў». Да часоў Новага царства належыць «Кніга мёртвых» — новая апрацоўка рэлігійных тэкстаў, створаная фіванскімі жрацамі для заможнай часткі егіпецкага грамадства. Апрача малітваў і заклінанняў у гэты твор уключана старажытная сістэма егіпецкай касмагоніі, тэагоніі, тэалогіі, а таксама т.зв. негатыўная споведзь (прызнанне ў сваёй бязгрэшнасці, якое рабілі душы памерлых на судзе Асірыса). У пахавальню клалі апісанне Царства мёртвых («Кніга дзвюх дарог», «Кніга падземнай краіны», «Кніга брам», «Кніга пячор»).
Найбольш пашыраным жанрам была дыдактычная літаратура, якая ў форме павучанняў, сентэнцый, прыслоўяў знаёміла егіпцян з прынцыпамі этыкі, заснаванымі на практычнай жыццёвай мудрасці («Павучанні Кагемні», «Павучанні Харджэдэфа», «Павучанні Птахатэпа»). Да перыяду Сярэдняга царства належаць «Павучанні Наферці» і «Павучанні Аменемхета» (палітычнае завяшчанне сыну Сенусерту І). Яны з'яўляюцца працягам песімістычнай плыні ў егіпецкай літаратуры, да якой належыць і адзін з яе найцікавейшых літаратурных помнікаў — філасофскі трактат «Спрэчка расчараванага са сваёй душой». «Павучанні Хеці, сына Дуауфа» ўяўляюць сабой сатыру на ўсе прафесіі, але пахвалу працы пісца. «Павучанні Аменемопе» (Новае царства) некаторыя даследчыкі лічаць крыніцай біблейскіх «Прытчаў цара Саламона». Апошнія помнікі гэтага жанру адносяцца да пачатку Рымскай эпохі.
Уласна мастацкая літаратура зарадзілася ўжо ў перыяд Старога царства, але пераважная частка яе помнікаў належыць да больш позніх эпох. Найбольш раннімі паэтычнымі жанрамі былі песні («Песня арфіста»), гімны ў гонар багоў («Гімн Нілу», «Гімн Атону», прыпісваліся Аменхатэпу IV) або фараонаў (Сенусерта III, Сярэдняе царства).
У надмагільных надпісах часоў Старога царства сустракаюцца фрагменты любоўнай лірыкі; захавалася некалькі зборнікаў ад часоў яе росквіту (Сярэдняе і Новае царствы).
Да розных эпох належаць тэксты, якія сведчаць пра існаванне драмы: т.зв. «Драматычныя тэксты» юбілейных цырымоній (Сярэдняе царства), фрагменты алегарычнай драмы «Вяртанне Сета», у якой выказаны пратэст супраць панавання персаў (Позняя эпоха), «Жальбы Ісіды і Нефтыды», звязаныя з містэрыямі ў гонар Асірыса (Грэчаская эпоха).
Папулярным жанрам была аповесць, якая развілася з аўтабіяграфічных надпісаў канца Старога царства: «Прыгоды Сінухета», «Пацярпелы крушэнне», «Красамоўны селянін», а таксама «Апавяданне пра дзівосныя здарэнні» (Сярэдняе царства).
У наступны перыяд створаны апавяданні фантастычныя («Праўда і Крыўда», «Два браты»), міфалагічныя («Гор і Сет»), гістарычныя («Спрэчка цара Апопе з Секененрам», «Кадэшская паэма») і падарожныя («Прыгоды Унуамона»).
Да жанру гістарычнай літаратуры належаць аўтабіяграфіі, шматлікія дзяржаўныя і прыватныя дакументы (дэкрэты фараонаў, інструкцыі, судовыя пратаколы), летапісы Тутмоса III з апісаннем яго ваенных перамог, т.зв. стэла Ізраіля, якая праслаўляла перамогу Мернептаха над палесцінскімі плямёнамі.
Навуковая літаратура ўключае медыцынскія, матэматычныя і геаметрычныя папірусы, якія сведчаць пра высокі ўзровень развіцця дакладных навук у Егіпце.
Барбарова (Глускі раён)
Барбаро́ва (, Барбарово) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Петэр Дэтмар
Петэр Дэтмар (Peter Dettmar;, г. Браўнлагэ) — нямецкі дыпламат, пасол ФРГ у Рэспубліцы Беларусь.
Мак-Гілікадыс Рыкс
Мак-Гілікадыс Рыкс (Macgillycuddy's Reeks, Na Cruacha Dubha) — горны хрыбет на паўднёвым захадзе Ірландыі (тэрыторыя графства Керы). Даўжыня хрыбта — каля 19 км.
Вышэйшы пункт — гара Карантуіл (1041 м), аднак у Мак-Гілікадыс Рыкс ёсць яшчэ некалькі прыкметных вяршыняў: Бінкераг (1010 м) і Каэр (1001 м). Схілы хрыбта складаюць пясчанікі, моцна парэзаныя падчас эразійных і гляцыяльных працэсаў. Тут частыя асыпкі і абвалы.
Сваю назву хрыбет атрымаў у XVIII стагоддзі ў гонар клана Мак-Гілікады, якому належала зямля ў гэтай частцы Ірландыі на працягу даволі доўгага часу.
Канстытуцыя Ірландыі
Гісторыя стварэння
У снежні 1921 года быў падпісаны англа-ірландскі дагавор, у выніку якога 26 графстваў, размешчаных на тэрыторыі вострава Ірландыя больш не падпарадкоўваліся брытанскаму парламенту і ўтварылі вольную Ірландскую дзяржаву са статусам дамініёна. Пры гэтым 6 графстваў засталіся ў складзе брытанскай дзяржавы. У 1922 годзе была прынятая Канстытуцыя Ірландскай Свабоднай Дзяржавы.
Аднак, Канстытуцыя, якая пацвердзіла незалежнасць Ірландыі ад Вялікабрытаніі, была прынята на рэферэндуме толькі ў канцы 1937 года. Апошнія канстытуцыйныя сувязі паміж дзяржавамі разарваныя ў 1948 годзе, пасля прыняцця Закона аб Ірландскай Рэспубліцы (хоць ён не змяняў канстытуцыю). Пазней да яе былі прынятыя 23 папраўкі, апошнія з якіх адносяцца да 2009 года.
Монафізіцтва
Монафізіцтва (ад стар.-грэч. Μόνος — «толькі адзін, адзіны» + φύσις — «прырода, існасць»), або Еўціхіянства, — хрысталагічная дактрына ў хрысціянстве, якая пастулюе наяўнасць толькі адной, адзінай Боскай прыроды (натуры) у Ісусе Хрысце і адхіляе яго сапраўднае чалавецтва. Прыпісваецца аўтарству канстанцінопальскага архімандрыта Яўціхія (каля 378—454).
Пры тым, што Еўціхій быў асуджаны за ерась Канстанцінопальскім саборам у 448 годзе, найменне прыпісваецца яму докетической ерасі монафізіцтва упершыню з'яўляецца толькі ў канцы VII стагоддзя, у палемічных працах Анастасія Сынаітам і папулярызуецца Іаанам Дамаскінам.
Манафізіцтва, як вучэнне якое адмаўляе сапраўднае чалавецтва Езуса Хрыстуса і пачытае яго толькі Богам, ня вызнаецца ніводнай гістарычнай царквой. Гэта значыць, шта гэта вучэнне прызнаецца ерассю і адпрэчваецца усімі без выключэння традыцыйнымі хрысціянскімі канфесіямі, як Халкідонскага багаслоўскай традыцыі (Каталіцкай, Праваслаўнай, пераважнай большасцю пратэстанцкіх цэркваў), так і традыцый нехалкідонскіх (старажытнаўсходнія цэрквы).
Баянава
Бая́нава (, Баяново) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Калатовіна (Верхнядзвінскі раён)
Калато́віна (, Колотовино) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Боркавіцкага сельсавета.
UNIX-падобная аперацыйная сістэма
UNIX-падобная аперацыйная сістэма (часам скарачаюць як *nix) — аперацыйная сістэма, створаная пад уплывам UNIX. Тэрмін уключае свабодныя/адкрытыя аперацыйныя сістэмы, створаныя ад UNIX кампаніі Bell Labs ці эмулюючыя яго магчымасці, камерцыйныя і запатэнтаваныя распрацоўкі, а таксама версіі, заснаваныя на крынічным кодзе UNIX. Не існуе стандарта, які б удакладняў тэрмін, і дапушчальныя розныя пункты гледжання аб тым, ці варта лічыць пэўны прадукт UNIX-падобным ці не.
Тэрмін «UNIX-падобны» і гандлёвая марка UNIX
The Open Group валодае гандлёвай маркай UNIX і кіруе распрацоўкай стандарту Single UNIX Specification, дзе слова «UNIX» ужываецца як знак адпаведнасці. Яны не вітаюць ужыванне тэрміна «UNIX-падобны» і лічаць, гэта злоўжываннем іх гандлёвым знакам. Дапаможнікі, выдадзеныя групай, патрабуюць ужывання вялікіх літар у назве UNIX альбо вылучэнне іншым чынам ад астатняга тэксту, ухваляюць ужыванне слова «UNIX» як прыметнка ў спалучэнні з такімі словамі, як «сістэма», і не ўхваляюць напісанне праз дэфіс (датычыцца ангдійскіх тэкстаў). Найбольш блізкі тэрмін, які яны прынялі б слушным, быў бы.
У 2007 годзе Wayne R. Gray спрабаваў аспрэчыць у судзе магчымасць выкарыстання слова «UNIX» як гандлёвага знака, але прайграў працэс. Суд падтрымаў статус гандлёвага знака і права ўласнасці на яго.
Таксама ў 2007 годзе X/Open Company Ltd. дамаглася таго, каб нямецкі Універсітэт Каселя не ўжываў UNIX у якасці скарачэння.
Катэгорыі
Дэніс Рычы, адзін са стваральнікаў UNIX, выказаў сваё меркаванне, што UNIX-падобныя сістэмы, такія як Linux, з'яўляюцца de facto UNIX-c”cn'vfv”. Эрык Рэйманд прапанаваў класіфікаваць UNIX-падобныя сістэмы 3 тыпамі:
Развіццё UNIX-падобных сиістэм
UNIX-сістэмы пачалі з'яўляцца з позніх 1970-х і ранніх 1980-х. Шмат прапрыетарных версій, такіх як Idris (1978), Coherent (1983) і UniFLEX (1985), ставілі мэтай забяспечыць патрэбы бізнеса функцыйнасцю, даступнай адукаваный карыстальнікам UNIX.
Паміж тым у 1983 годзе быў запушчаны праект GNU, дзякуючы якому ўдалося стварыць аперацыйную сістэму, якой усе карыстальнікі камп'ютараў маглі б свабодна карыстацца, вывучаць, выпраўляць, перабудоўваць. Розныя UNIX-падабенствы распрацоўваліся аналагічна GNU, часта з тымі ж асноўнымі кампанентамі. Яны найперш за ўсё з'яўляліся таннай заменай UNIX, у гэтым шэрагу 4.4BSD, Linux і Minix. Некаторыя з іх слыжылі асновай для камерцыйных UNIX-сістэм, такіх як BSD/OS і Mac OS X. Адметна, што Mac OS X 10.5 (Leopard) сертыфікаваны Адзінай спецыфікацыяй UNIX.
Прыклады
Большасць распрацоўшчыкаў адкрытых UNIX-сістэм не дамагаюцца сертыфікацыі UNIX для свайго прадукту нават у якасці кампрамату: кошт сертыфікацыі лічыцца недапушчальным. Для такіх сістэм звычайна ўжываюць тэрмін «Freenix». Прыкладам з'яўляюцца GNU, Linux, Minix, OpenSolaris, Plan 9 і BSD са сваімі нашчадкамі, такімі як FreeBSD, NetBSD і OpenBSD.
Даследчыя сістэмы
Ёсць мноства запатэнтаваных UNIX-падабенстваў, такіх як: AIX, HP-UX, IRIX, Mac OS X, LynxOS, QNX, SCO OpenServer, Solaris, Tru64 UNIX, UnixWare, Xenix и VxWorks, TrueBSD.
Падольцы
Падо́льцы (, Подольцы) — аграгарадок у Беларусі, у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 50 км у напрамку на поўнач ад горада Астравец, за 300 км ад Гродна, за 55 км ад чыгуначнай станцыі Гударай.
Гісторыя
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Жукойненскага сельсавета, да 2 снежня 1959 года — у склад Некрашунскага сельсавета, з 2 снежня 1959 года да 26 лютага 2013 года Падольцы ўваходзілі ў склад і з’яўляліся цэнтрам Падольскага сельсавета.
Клімаўшчына (Верхнядзвінскі раён)
Клі́маўшчына (, Климовщина) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Боркавіцкага сельсавета.
Бярэжкі (Глускі раён)
Бярэ́жкі (, Бережки) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Крычаўцэментнашыфер
«Крычаўцэментнашыфер» — беларускае прадпрыемства па вытворчасці цэменту і шыферу, заснаванае ў 1933 годзе ў Крычаве — першынец цэментнай прамысловасці Беларусі. На 2015 г. мела 2 гандлёвыя прадстаўніцтвы ў Расіі (Масква, Смаленск). Сыравінай служаць крэйда з радовішча Каменка (Крычаўскі раён), гліна з радовішча Пушча (Віцебскі раён), прывазныя калчаданавыя агаркі і гіпс. Асноўнымі вырабамі з'яўляюцца портландцэмент, 8-хвалевы і плоскі непрасаваны шыфер. Уваходзіць у склад холдынгу Беларуская цэментная кампанія
Гісторыя
20 лістапада 1933 г. Крычаўскі цэментны завод ажыццявіў першы выраб клінкеру. 23 лістапада Дзяржаўная камісія падпісала пастанову аб уводзе ў дзеянне завода магутнасцю 130 тыс. тонаў цэменту за год. У другую сусветную вайну на месцы разбуранага завода знаходзіўся нямецкі канцэнтрацыйны лагер. У 1949 г. завод адбудавалі. У лютым 1950 г. завод пачаў выраб шыферу. У 1957 г. вытворчасць аб'ядналі ў Крычаўскі цэментна-шыферны камбінат. У 1963 г. да камбінату далучылі завод вапнавай мукі. Цягам 1960—1966 гг. правялі пашырэнне вытворчай магутнасці. У 1980 г. утварылі вытворчае аб'яднанне «Крычаўцэментнашыфер». У 1980—1981 гг. ажыццявілі частковую перабудову прадпрыемства, што павялічыла вытворчую магутнасць да 4 тонаў клінкеру за гадзіну. У 2008 г. на месцы 2 старых печаў на заводзе ўзвялі трэцюю і найбуйнешую ў Беларусі печ-трубу для абпальвання клінкеру (даўжыня 170 метраў, дыяметр каля 5 метраў), дзе ў полі спякання тэмпература дасягае +1500 °C. У 2010 г. вытворчасць цэменту вырасла да 1526 тыс. тонаў. 6 ліпеня 2013 г. пусцілі вытворчасць цэменту сухім спосабам магутнасцю 1,8 млн тонаў за год, што павялічыла агульную гадавую магутнасць да 3,3 млн тонаў. У жніўні 2013 г. прадпрыемства наведаў А. Лукашэнка, які станоўча ацаніў перспектывы завода, а у пачатку верасня завод атрымаў узнагароду ад «Беларусбанка» як найлепшы партнёр.
Да канца 2014 года спыніў працу стары завод, які вырабляў цэмент так званым «мокрым» спосабам.
Крымінальная справа
17 верасня генеральны дырэктар генеральны дырэктар Леанід Скоцкі быў затрыманы супрацоўнікамі галоўнага ўпраўлення па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй МУС і УДКБ па Магілёўскай вобласці пры перадачы грошай. Леанід Скоцкі спрабаваў прысвоіць 40 млн бел. рублёў, выдадзеных працаўнікам прадпрыемства ў якасці прэміі «за эканомію паліўна-энергетычных рэсурсаў» у першым паўгоддзі 2013 г. Летам 2015 г. Крычаўскі раённы суд прыгаварыў экс-дырэктара да 10 гадоў пазбаўлення волі з канфіскацыяй маёмасці і забаронай на працягу пяці гадоў займаць пасады, звязаныя з кантрольна-размеркавальнымі функцыямі.
Паляны (Астравецкі раён)
Паля́ны (, Поляны) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Падольскага сельсавета.
Ірландскі фунт
Ірландскі фунт (punt Éireannach) — грашовая адзінка Ірландыі, знаходзілася ў звароце да ўвядзення еўра ў 2002 годзе. Абазначаўся ірландскі фунт сімвалам «£» або для пазбягання блытаніны з фунтам стэрлінгаў «IR £».
Першыя выпускі
Упершыню манеты ў Ірландыі былі адчаканены ў 997 годзе, наміналы былі цалкам перанятыя з Англіі і першапачаткова былі роўныя фунту стэрлінгаў. Дзяленне ірландскага было такім жа як і ў англійскага, 1 фунт быў роўны 20 шылінгам, шылінг быў роўны 12 пенсам. У выніку псавання манет ірландскі фунт значна панізіўся ў адносінах да фунта стэрлінгаў. На працягу ўсёй гісторыі прадпрымаліся спробы ўраўанаважыць валюты, але з-за шэрагу прычын курс іх увесь час вагаўся. У 1701 годзе 13 ірландскіх фунтаў прыраўнялі да 12 фунтаў стэрлінгаў, такім чынам 13 ірландскіх медных пенсаў былі роўныя аднаму сярэбранаму англійскаму шылінгу, уласных срэбных манет у Ірландыі тады ўжо не чаканілі. У 1823 годзе быў адчаканены апошні ірландскі медны пені, пасля чаго розныя банкі выпускалі папяровыя грошы, але сваіх манет Ірландыя не мела да сваёй незалежнасці ў 1922 годзе.
Уладзімір Міхайлавіч Серпікаў
Уладзімір Серпікаў ( года ў Гомельскай вобласці) — беларускі дыпламат.
Княжыцы (Верхнядзвінскі раён)
Кня́жыцы (, Княжицы) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Уладзімір Міхайлавіч Серпікаў
Выпускнік перакладчыцкага факультэта Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў (1990) і юрыдычнага факультэта БДУ (1996).
У 1990—1992 гадах працаваў у міністэрстве адукацыі, у 1992—1995 гадах у міністэрстве замежных эканамічных сувязяў. У 1995—1998 гадах прабываў на дыпламатычнай службе ў ЗША. У 1998—2001 гадах працаваў у МЗС. У 2001 годзе стаў саветнікам пасольства ў Каралеўстве Бельгія, у 2006 годзе зноў стаў працаваць у МЗС. 3 верасня 2010 быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Славацкай Рэспубліцы.
Вайцяхова (Глускі раён)
Вайцяхо́ва (, Войтехово) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Князёва
Князёва (, Князёво) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Лашанкоў
Лашанкоў — прозвішча.
Даколь (вёска)
Дако́ль (, Доколь) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Хваставіцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Дакольскага сельсавета. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Антаневіч
Антане́віч — прозвішча.
Патока Караняцкая
Пато́ка Караня́цкая — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2014 года хутар меў назву Пато́ка (, Потока).
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Камунараўскі сельсавет
Назву Камуна́раўскі сельсавет маюць:
Краўцы (Верхнядзвінскі раён)
Краўцы́ (, Кравцы) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Мальцаў
Мальцаў — прозвішча.
Краўцы (Верхнядзвінскі раён)
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Боркавіцкага сельсавета.
Попішкі (Рытанскі сельсавет)
По́пішкі (, Попишки) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Падольскага сельсавета.
Зара (Глускі раён)
Зара́ (, Заря) — пасёлак у Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Клятнянскага сельсавета.
Аляксей Мікалаевіч Душкін
Аляксей Мікалаевіч Ду́шкін ( — ) — савецкі архітэктар і горадабудаўнік. Член-карэспандэнт Акадэміі архітэктуры СССР (1950). Лаўрэат трох Сталінскіх прэмій другой ступені (1941, 1946, 1949).
Біяграфія
Па патрабаванні бацькі паступіў у Харкаўскі меліярацыйны інстытут; у 1923 годзе перавёўся на другі курс хімічнага факультэта Харкаўскага тэхналагічнага інстытута ў Харкаве, дзе правучыўся два гады (з 1923 па 1925). Пасля смерці бацькі ў 1925 г. рэзка змяніў спецыяльнасць і перавёўся на інжынерна-будаўнічы факультэт таго ж інстытута з паніжэннем на курс і даздачай многіх прадметаў. Дамогся залічэння ў клас акадэміка архітэктуры Аляксея Мікалаевіча Бекетава, аднаго з найбуйнейшых архітэктараў поўдня Расіі і Украіны. У 1930 г. завяршыў вучобу (інжынерна-архітэктурны аддзел факультэта), абараніўшы дыплом «Камбінат друкароў». Дыплом аб вышэйшай адукацыі не атрымаў (з-за запазычанасці па ўкраінскай мове; быў выдадзены, калі Душкін ужо быў вядомым архітэктарам). Накіраваны на працу ў Діпрагар у Харкаве.
На працягу жыцця Аляксей Мікалаевіч працаваў ва ўсіх абласцях архітэктуры, спецыяліст у вобласці транспартнага будаўніцтва. Пачатак творчай дзейнасці звязаны з канструктывізмам, зведаў творчы ўплыў братоў Вясніных. У 1933—1939 гг. аўтар-архітэктар у 3-й майстэрні Массавета акадэміка І. А. Фаміна; у гэты перыяд стаў працаваць на аснове пераасэнсавання гістарычнай спадчыны, у тым ліку, у стылістыцы ар-дэко. Удзельнічаў у праектаванні «сацгарадоў» Данбаса (1930—1932; Новая Горліўка, Новы Краматорск, часткова рэалізаваны), Аўтадарожнага інстытута ў Харкаве (1932—1934, сум. з Э. Л. Гамзэ, ажыццёўлены). Браў удзел у шматлікіх архітэктурных конкурсах: Палаца Саветаў (1931—1932, сум. з Я. М. Додзіцам, I прэмія; далей па ўсіх этапах праектавання ў аўтарскіх групах); Палаца Радыё (I прэмія, 1933) і Інстытута Маркса-Энгельса-Леніна (ІМЭЛ, 1933), абодва сумесна з А. Р. Мардвінавым, К. І. Саламонавым; Акадэмічнага кінатэатра (1936) у Маскве і інш.
Спіс аб’ектаў PGC (2147001—2148000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2147001—2148000)
Аляксей Мікалаевіч Душкін
Біяграфія
А. М. Душкін зрабіў наватарскі ўнёсак у метрабудаванне, стварыўшы канцэпцыю безаконнай падземнай прасторы і стаўшы фактычна стваральнікам новага кірунку ў архітэктуры — падземнай урбаністыкі; працаваў у гэтай вобласці ў 1934—1967 гг., у тым ліку знаходзячыся на пасадзе галоўнага архітэктара інстытута «Метрадіпратранс». Ён выхаваў некалькі пакаленняў паслядоўнікаў. Сярод найважнейшых прынцыпаў, распрацаваных Душкіным пры праектаванні станцый метро, варта назваць наступныя: 1) выразнае выяўленне канструкцыйнай асновы, адсутнасць баластных мас і аб’ёмаў; 2) святло як галоўны сродак стварэння архітэктурнага вобраза; 3) адзінства канструкцый і дэкору; 4) адзінства тэматычных выяўленчых сродкаў з архітэктурай; 5) трывалыя падлогі.
Аўтар шэрагу станцый Маскоўскага метрапалітэна — «Палац Саветаў» (цяпер «Крапоткінская», сумесна з Я. Р. Ліхтэнбергам, 1935), «Плошча Рэвалюцыі» (1938, скульптар М. Г. Манізер), «Маякоўская» (1938, маст. А. А. Дайнека), «Завод імя Сталіна» (цяпер «Аўтазаводская», 1943, скульптар І. С. Яфімаў, маст. В. Ф. Бардзічэнка, Ф. К. Лехт, Б. У. Пакроўскі), «Новаслабодская» (1952, сумесна з А. Ф. Стралковым, маст. П. Д. Корын). Праект станцыі «Маякоўская» ў 1939 годзе атрымаў Гран-пры на Сусветнай выстаўцы ў Нью-Ёрку. Падчас праведзенага ў 2009 г. апытання масквічоў гэта станцыя ўзначаліла рэйтынг самых прыгожых станцый — яе назвалі лепшай 25 % апытаных (цікава, што другое месца заняла «Новаслабодская» — 10 % галасоў, а на трэцім апынулася «Плошча Рэвалюцыі» — 9 % галасоў).
Сярод іншых твораў А. М. Душкіна — чыгуначныя вакзалы ў Днепрапятроўску (1951), Сімферопалі (1951), Сочы (1952), у Бранску (1952) і Еўпаторыі (1953). Ён стварыў буйныя горадабудаўнічыя ансамблі ў Маскве — з вышынным будынкам Міністэрства транспартнага будаўніцтва на плошчы Красных Варот (1947—1953) (з Б. С. Мезенцавым) і ўнівермагам «Дзіцячы свет» на Лубянскай плошчы (1953—1957).
Галоўны архітэктар Метрапраекта і Метрабуда (1941—1943), а таксама Цэнтральнай архітэктурнай майстэрні Наркамата (потым Міністэрства) шляхоў зносін СССР (з 1943 года). У 1947—1974 гады выкладаў у Маскоўскім архітэктурным інстытуце.
Сям’я
Унучка — архітэктар, прафесар МАРХІ Н. А. Душкіна. Унук — мастак А. Д. Душкін.
Клетнае (Глускі раён)
Кле́тнае (, Клетное) — аграгарадок у Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года Клетнае было цэнтрам Клятнянскага сельсавета.
Навум Фроімавіч Цыпіс
Навум Фроімавіч Цыпіс (нар., г. Казацін, Вінніцкая вобласць — , Брэмен, Германія) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і чыгуначніка. Скончыў у 1960 годзе Курскі педагагічны інстытут. Выкладаў у прафтэхвучылішчы (1961—1988), быў супрацоўнікам бюлетэня «За бяспеку руху» (1988-90). Быў сябрам Саюза беларускіх пісьменнікаў (1994) і Беларускага ПЭН-цэнтра. Пісаў на беларускай і рускай мовах.
Няверава
Няве́рава (, Неверово) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Прудзінкаўскага сельсавета.
Дывізія караблёў
Дыв́ізія карабл́ёў (Divisio — падзел) — асноўнае тактычнае злучэнне флоту.
У эпоху парусных караблёў галоўным баявым злучэннем флоту была эскадра. Эскадра складалася з трох дывізій: 1-я дывізія - кордэбаталія — знаходзілася ў цэнтры баявога парадку і ўзначальвалася адміралам (ён жа камандаваў ўсёй эскадрай); 2-я — авангард — размяшчалася ў галаве баявога парадку, яна ўзначальвалася віцэ-адміралам; 3. — ар'ергард — завяршала баявы парадак, яна ўзначальвалася контр-адміралам.
У сучасных флатах у склад эскадраў могуць уваходзіць некалькі дывізій або брыгад, асобныя дывізіёны мінна-тральных, супрацьлодачных і малых ракетных караблёў, падводных лодак розных класаў, а таксама дапаможныя суда.
У Рускім Імператарскім флоце дывізіі існавалі з пачатку XIX стагоддзя і да яго ліквідацыі пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі. У 1927-1929 гадах у складзе Марскіх сілах Балтыйскага флоту знаходзілася дывізія лінейных караблёў, пазней расфармаваная. З 1951 году ішло маштабнае фарміраванне дывізій ў складзе Ваенна-Марскога Флота СССР.
У складзе ВМС ЗША апошняя дывізія была расфармаваная ў 1974 годзе. У складзе сучасных флатоў свету, за выключэннем ВМФ Расіі, дывізій не існуе.
Вітава
Вітава — гідронім:
Красны (Глускі раён)
Кра́сны (, Красный) — пасёлак у Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Клятнянскага сельсавета.
Радзі
Радзі́ (, Роди) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Мюлдэр
Мюлдэр — прозвішча.
Камуна
Камуна:
Святар, які катаецца на каньках
Пастар Роберт Уолкер катаецца на каньках на возеры  (The Reverend Robert Walker Skating on Duddingston Loch), таксама вядомая, як Святар, які катаецца на каньках (The Skating Minister) — карціна сэра Генры Рэберна, якая знаходдзіцца ў Нацыянальнай галерэі Шатландыі ў Эдынбургу. Яна была практычна невядомай да прыкладна 1949 года, але цяпер фактычна з'яўляецца адной з самых вядомых карцін Шатландыі. Яна лічыцца ўзорам, паколькі намалявана падчас аднаго з самых выдатных перыядаў у гісторыі краіны —.
Апісанне карціны
Атрымліваючы асалоду ад зімовага надвор'я, энергічны царкоўны пастар катаецца на каньках на замёрзлым возеры ў прыгарадзе Эдынбурга. Ён намаляваны ў бестурботнай, амаль тэатральнай позе. Традыцыйнае чорнае адзенне вымалёўваецца выразным сілуэтам на імглістым шэрым фоне. Падобны малюнак служыцеля царквы сведчыць не толькі пра пачуццё гумару мастака, але і пра яго даверныя адносіны з мадэллю.
Пастар Роберт Уокер
Святар, адлюстраваны на гэтай карціне — гэта пастар. Ён быў святаром, які нарадзіўся 30 красавіка 1755 года ў. У час дзяцінства Роберта яго бацька быў святаром у Царкве Шатландыі ў Ротэрдаме, таму малады Роберт амаль напэўна навучыўся катацца на замарожаных каналах Нідэрландаў. Ён атрымаў ліцэнзію ў 1770 годзе ва ўзросце пятнаццаці гадоў. Ён ажаніўся з Джын Фрэйзер у 1778 годзе і меў пяцёра дзяцей. Ён стаў членам у 1779 годзе і іх капеланам у 1798 годзе.
Спрэчнасць атрыбуцыі
У сакавіку 2005 года куратар з выказаў здагадку, што карціна належыць пэндзлю французскага мастака, а не сэра Генры Рэберна. Як толькі гэтая інфармацыя была даведзена да ведама Галерэі, пазнака на карціне была зменена наступным чынам: «Апошнія даследаванні паказваюць, што карціна была на самай справе намалявана … Анры П'ерам Данлу.» З гэтага часу, многія людзі абмяркоўвалі ідэю гэтага. Сцвярджалася, што Данлу быў у Эдынбургу на працягу 1790-х гадоў, як раз у той перыяд часу, калі быў створаны Святар, які катаецца на каньках. Як мяркуецца, палатно і маштаб карціны адпавядаюць французскаму мастаку, хоць прыхільнікі Рэберна і не згаджаюцца з такім пунктам гледжання.
Нягледзячы на невырашанае дасюль пытанне атрыбуцыі карціны, Святар, які катаецца на каньках быў адпраўлены ў Нью-Ёрк у 2005 годзе, для паказу ў у, важнае шатландскае свята. Джэймс Халаўэй, дырэктар Нацыянальнай партрэтнай галерэі Шатландыі, сказаў выданню : «я маю ўнутранае адчуванне, што карціну намаляваў Рэберн». Газета паведаміла, што «зразумела, што сэр, генеральны дырэктар Нацыянальнай галерэі Шатландыі, цяпер прымае карціну як твор Рэберна».
Малінава
Малі́нава (, Малиново) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Сафонава (Верхнядзвінскі раён)
Сафо́нава (, Сафоново) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Вітава (возера)
Ві́тава — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 13 км на захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 0,4 км на захад ад вёскі Чарапоўшчына, у басейне ракі Альзініца.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,32 км, найбольшая шырыня 0,17 км. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 15 м, параслі хмызняком, у верхняй частцы месцамі разараныя. Упадае ручай з возера Селішча, выцякае ручай у возера Гародна. З паўднёвага захаду і паўночнага ўсходу па далінах ручаёў лугавая пойма.
Данілюк
Данілюк — прозвішча.
Сасноўцы (Верхнядзвінскі раён)
Сасно́ўцы (, Сосновцы) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Прудзінкі
Прудзі́нкі (, Прудинки) — вёска ў Беларусі, у Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
У 1924—1975 гадах цэнтр Прудзінкаўскага сельсавета. Да 2004 года ўваходзіла ў склад Шайтараўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 18 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Верхнядзвінск, за 157 км ад Віцебска, за 5 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Беніслаўскага, на аўтамабільнай дарозе Верхнядзвінск—Полацк.
Эндру Флэтчэр
Эндру Джон Леанард Флэтчэр (Andrew John Leonard Fletcher, мянушка — «Fletch»;, Нотынгем, Англія — ) — брытанскі музыкант. Адзін з заснавальнікаў і клавішнік гурта «Depeche Mode».
Depeche Mode
Fletch спачатку граў на бас-гітары ў гурце Вінса Кларка, але потым сеў за сінтэзатар у гурце Composition of Sound, у якім ужо гралі Кларк з Мартынам Горам. У 1980 годзе музыкі заснавалі Depeche Mode і ўзялі вакалістам Дэйва Гаана. Fletch ніколі не быў на першым плане ў гурце, але выконваў функцыі менеджара. Ён адзіны ўдзельнік гурта, які не напісаў ніводнай песні для рэпертуару, хаця ў інтэрв’ю ён сцвярджаў, што спрабаваў пісаць песні раней.
Абавязкі ў Depeche Mode
Шмат каго з аматараў Depeche Mode здзіўляе тое, што Флэтчэр грае на бас-гітары, займаецца праграмаваннем сінтэзатараў. У той жа час на канцэртах і рэпетыцыях ён грае на клавішных.
Кажуць, што гэта Флэтчэр аб’ядноўвае гурт у адно, ён спрыяў кампрамісу пры раздзяленні аўтарства песень на альбоме Playing the Angel паміж Гэханам ды Горам.
Папулярнасць
Флэтчэра часта папракаюць за тое, што ён робіць замалы ўнёсак у музыку Depeche Mode. Гэта выклікана, галоўным чынам, тым, што ад яго мала патрабавалася, калі ў гурце быў Алан Уайлдэр. Зараз Эндру значна больш заняты інструментальнымі партыямі. Так, ён грае на бас-гітары ў песьні «A Pain That I’m Used To» з альбому Playing the Angel, як сцвярджае прадзюсар альбому Бэн Хілье, да таго ж можна пабачыць, як Эндру грае на бас-гітары ў песьні «The Sinner in Me» (відэа праз старонку Fletchcam і на дадатковым дыску да гэтага альбому) і ў песні «Clean and Surrender» перыяду запісу альбому Playing the Angel (the Depeche Mode Receiver ).
Нягледзячы на нападкі з боку прэсы, кажуць, што Флэтчэр выдатны інструменталіст. Ён грае большасць партый на сінтэзатарах падчас выступаў на сцэне, хаця больш складаныя аранжыроўкі зробленыя прафесійнымі студыйнымі музыкантамі (а таксама Аланам Уайлдэрам у перыяд з 1982 да 1995 года). Калі Алан Уайлдэр далучыўся да гурта ў пачатку 1982 года, Флэтчэр узяў на сябе абавязкі менеджара, і ў музычным плане яго роля зводзілася да агульных прапаноў, якія ператвараліся ў песні Гора ды Гэхана.
Праект Toast Hawaii і кар’ера DJ
Некалькі гадоў таму Эндзі Флэтчэр заснаваў кампанію Toast Hawaii, якая, верагодна, атрымала назву паводле нявыпушчанага альбому і стваралася для раскруткі гурта Client. У кастрычніку 2006 года на сайце Часопісу Side-Line Magazine было абвешчана, што Client разарвалі дагавор з кампаніяй Toast Hawaii, што паставіла пад сумнеў яе далейшае існаванне.
Акрамя ўсяго сказанага, Флэтчэр таксама час ад часу займаецца дыск-жакействам. Большасць яго канцэртаў, у якіх ён выступаў у якасці дыск-жакея, адбыліся ў сумесным турнэ з гуртом Client. Ён выступаў у стандартным стылі «дыск-жакейства ў ванне» — рабіў кампіляцыю з урыўкаў песень. Людзі, якія прыйходзілі на канцэрты, атрымліваць асалоду ад урыўкаў песень Depeche Mode. Адзін такі канцэрт быў запісаны на відэа, а запіс выпушчаны пад назвай «Andy Fletcher: One Night in Warsaw.» Улетку 2007 года Флэтчэр зрабіў невялікае турнэ, галоўным чынам па Італіі.
Асабістае жыццё
Сам Эндру Флэтчэр — старэйшы сын у сям’і Джона і Джой, яго сясцёр клічуць Сюзана (Suzan), Кэран (Karen), брата — Сімон (Simon). Напачатку 1980-х Эндру напрацягу амаль што года сустракаўся з англійскай актрвсай Джэніфэр Саўндэрс (Jennifer Saunders). Зараз ён ужо 14 гадоў жанаты на Грарніі (Grainne) (вымаўляецца 'Grar-nee-ah'), гадуе дваіх дзетак, Мэган (Megan) і Джо (Joe).
Бурсіт
Бурсіт (ад  — сумка) — запаленне слізістых сумак пераважна ў галіне суставаў. Часцей за ўсё ўзнікае ў плечавых суставах, радзей — у лакцявых, каленных, сцёгнавых і ў сінавіяльнай сумцы паміж ахілавым сухажыллем і пяткавай косткай.
Бурсіты па клінічнаму цячэнню могуць быць вострымі, падвострыми, хранічнымі, рэдыцывіруючымі; па характары ўзбуджальніка — неспецыфічнымі або спецыфічнымі (ганарэйныя, бруцэлёзныя, сухотныя, сіфілітычныя); па характары эксудата — сярознымі, гнойнымі або гемарагічнымі.
Меркулавічы (вадасховішча)
Ме́ркулавічы — вадасховішча ў Чачэрскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Створана ў 1973 годзе плацінай на рацэ Чачора каля вёсак Меркулавічы (сучасны аграгарадок ) і Ламавічы.
Бурсіт
Прычынамі бурсітаў могуць быць траўмы, частыя паўторныя механічныя раздражненні, інфекцыі і дыятэз, але нярэдка ён развіваецца без усялякіх бачных падстаў.
Меркулавічы (вадасховішча)
Плошча паверхні 0,79 км². Даўжыня 3,1 км, найбольшая шырыня 0,8 км. Найбольшая глыбіня вадасховішча 4,5 м, сярэдняя 1,3 м. Плошча вадазбору 51 км². Аб'ём вады ў вадасховішчы каля 1,03 млн м³.
Бурсіт
Лячэнне
Для лячэння бурсітаў могуць прымяняцца кампрэсы, лёд, супрацьзапаленчыя і абязбольвальныя прэпараты, корцікастэроіды, антыбіётыкі, рэжым спакою. У шэрагу выпадкаў паказана хірургічнае ўмяшанне з мэтай выкрыцця гнойника.
Меркулавічы (вадасховішча)
Схілы катлавіны спадзістыя, часткова забалочаныя ў вярхоўі. Вадасховішча моцна праточнае. Сярэдні шматгадовы сцёк 9,3 млн м³.
Прыкладна за 0,5 км на паўднёвы усход ад плаціны вадасховішча (праз Меркулавічы) пралягае аўтамабільная дарога.
ЭКЮ
Еўрапейская грашовая адзінка, ЭКЮ (European Currency Unit, ECU) — складаная разліковая грашовая адзінка краін-удзельніц Ерапейскай супольнасці, уведзеная ў дзеянне 13 сакавіка 1979 года. 1 студзеня 1999 года на змену ЭКЮ прыйшла грашовая адзінка ЕС — еўра.
Гісторыя
Да ўвядзення ЭКЮ ў разліках выкарыстоўвалася Еўрапейская адзінка разліку, курс якой таксама быў роўны аднаму ЭКЮ. Мінімізацыя ваганняў курсаў нацыянальных валют і ЭКЮ забяспечвалася механізмам валютных курсаў ERM. ЭКЮ таксама выкарыстоўваўся ў некаторых міжнародных фінансавых трансакцыях.
Абарачэнне
ЭКЮ мела код XEU паводле ISO 4217. Існавала толькі ў безнаяўных разліках, манеты выпускаліся толькі ў некаторых краінах для прыватнага сектару.
Суадносіны ЭКЮ да валют іншых краін вызначаліся сыходзячы з таго, што ЭКЮ служыла абагульненым прадстаўніком кошыку валют краінаў ЕЭС.
Андраш II
А́ндраш II Крыжак (Jeruzsálemi II András/Endre, укр. Андрій II, Ondrej, харв. Andrija II. Arpadović; каля 1175 — ) — кароль Венгрыі з дынастыі Арпадаў, які кіраваў з 7 мая 1205 па 21 верасня 1235 года. Поўны тытул: Божай ласкаю кароль, Венгрыі, Далмацыі, Харватыі, Рыма, Галіцыі і Ладамерыі (Dei gratia, Hungariae, Dalmatiae Croatiae, Romae, Seruiae, Galliciae, Lodomeriaeque rex). Малодшы сын Белы III. Пасля смерці бацькі ўзначаліў змову супраць свайго брата, караля Імрэ, які даў яму ў кіраванне Харватыю і Далмацыю. Калі Імрэ і яго малалетні сын памерлі, Андраш узышоў на трон і пачаў раздаваць каралеўскія дамены сваім прыхільнікам. Ён прыняў удзел у Пятым крыжовым паходзе, але не змог дасягнуць якіх-небудзь значных поспехаў. Быў вымушаны падпісаць Залатую булу 1222 года, якая пацвердзіла прывілеі шляхты Венгрыі, а пазней — падобны дакумент з гарантыямі прывілеяў духавенства.
ЭКЮ
Абарачэнне
1 студзеня 1999 ЭКЮ быў заменены на еўра ў суадносінах 1 € = 1 ₠. У адрозненне ад ЭКЮ еўра — сапраўдная валюта.
Сімвал
Сімвал валюты, ₠ (U+20A0), спалучае накладзеныя C і E, якія з'яўляюцца пачатковы літарамі фразы «Еўрапейская супольнасць» на шматлікіх еўрапейскіх мовах. Аднак гэты сімвал не атрымаў шырокага распаўсюджання, бо мог адлюстроўвацца толькі некаторымі тагачаснымі сістэмамі, таксама банкі пераважна (як і з усімі іншымі валютамі) ўжывалі код XEU паводле ISO.
Андраш II
Непакорлівы герцаг
У 1188 годзе выгнаны з Галіцкага княства князь Уладзімір Яраславіч Галіцкі бег у Венгрыю і звярнуўся за дапамогай да Беле III. Аднак Бела III, карыстаючыся разладам у Галічы, замест дапамогі ўзяў князя ў палон і пасадзіў на княжанне Андраша. Улада малалетняга Андраша ў Галічы была намінальнай, ён нават ні разу не наведаў сваё княства. Хоць войскі маладога прынца і здушылі ў 1189 годзе баярскі бунт, неўзабаве пасля гэтага князь Уладзімір Яраславіч Галіцкі, які ўцёк з палону, выгнаў венгерскія войскі з Галіча.
23 красавіка 1196 года кароль Бела III памёр, і трон перайшоў да Імрэ, у той час як Андраш атрымаў у спадчыну вялікую суму грошай для таго, каб выканаць дадзеную бацьку клятву прыняць удзел у крыжовых паходах. Аднак Андраш выкарыстаў гэтыя грошы, каб завербаваць прыхільнікаў сярод баронаў, і звярнуўся за дапамогай да Леапольда VI Аўстрыйскага. У снежні 1197 года войскі Андраша нанеслі паражэнне арміі караля Імрэ ў бітве каля гор Мечак. Пасля перамогі Андраша кароль абавязаўся перадаць яму ў кіраванне як герцагу Харватыю і Далмацыю.
Напачатку 1198 года Папа Інакенцій III папрасіў Андраша выканаць апошнюю волю свайго бацькі і ўзначаліць крыжовы паход у Святую Зямлю. Аднак замест таго, каб арганізаваць крыжовы паход, Андраш пачаў паход супраць суседніх правінцый і заняў Захумлле і Раму. Андраш таксама пайшоў на змову з некаторымі прэлатамі супраць свайго брата, але кароль Імрэ даведаўся пра гэта і асабіста арыштаваў біскупа Балесла з Ваца, аднаго з галоўных прыхільнікаў Андраша, а таксама пазбавіў паслядоўнікаў брата іх прывілеяў. Улетку 1199 года Імрэ разбіў Андраша ў бітве пры Радзе, і апошні быў вымушаны бегчы ў Аўстрыю. Нарэшце, у 1200 годзе браты заключылі мір пры пасродніцтве папскага легата Рыгора. Яны ўзаемна абвясцілі адзін аднаго спадчыннікамі — у залежнасці ад таго, хто каго перажыў бы. Расчуленыя прымірэннем, браты намерыліся ўдваіх адправіцца ў Крыжовы паход, даручыўшы кіраванне краінай на час сваёй адсутнасці Леапольду VI. Але з часам эмоцыі ўлегліся, і абодва брата адмовіліся ад ідэі Крыжовага паходу.
Каля 1200 года Андраш ажаніўся з Гертрудай, дачкой герцага Бертольда Меранскага. Верагодна, менавіта жонка пераканала яго зноў арганізаваць змову супраць свайго брата. Андраш сабраў моцнае войска, складзенае з усіх незадаволеных моцнай каралеўскай улада. Войскі сустрэліся пад Вараждзінам. Калі кароль Імрэ зразумеў, што войскі Андраша пераўзыходзяць па колькасці каралеўскія, ён вырашыўся на адчайны крок: без зброі, з каронай на галаве і скіпетрам у руках ён з’явіўся ў лагеры Андраша. Уражаны Андраш здаўся і быў арыштаваны. Неўзабаве высілкамі яго прыхільнікаў ён бег з турмы.
Кароль, чыё здароўе слабела, жадаў забяспечыць узыходжанне на прастол свайго маленькага сына, Ласла, які быў каранаваны 26 жніўня 1204 года. Неўзабаве пасля гэтага Імрэ прымірыўся з Андрашам, якога ён прызначыў рэгентам пры малалетнім сыне. Пасля смерці брата 30 верасня 1204 года Андраш узяў на сябе кіраванне каралеўствам у якасці настаўніка свайго пляменніка, а таксама завалодаў грашыма брата. Каралева-ўдава Канстанцыя Арагонская, асцерагаючыся за жыццё сына, павезла Ласла III да Леапольда VI. Андраш ужо рыхтаваўся да вайны з Аўстрыяй, калі даведаўся, што Ласла III памёр 7 мая 1205 года, і, такім чынам, Андраш атрымаў у спадчыну трон.
Novæ institutiones
Андраш быў каранаваны архібіскупам Іаанам Калошскім 29 мая 1205 у Секешфехервары, але перад каранацыяй ён павінен быў прыняць прысягу. Андраш зрабіў радыкальныя змены ва ўнутранай палітыцы ў параўнанні з папярэднікамі і пачаў дараваць каралеўскія маёнткі сваім прыхільнікам. Ён назваў гэту новую палітыку «novæ institutiones» («новыя прызначэнні») і заявіў, што «Нішто не можа ўсталяваць межаў шчодрасці Яго Каралеўскай Вялікасці, і лепшай мерай дароў для манарха з’яўляецца невымернасць». Кароль дараваў грошы, вёскі, дамены, цэлыя паветы, і давёў казну да поўнага спусташэння. Андраш быў шчодрым у першую чаргу да сваіх нямецкіх сваякоў і набліжаных сваёй жонкі, што выклікала незадаволенасць сярод яго падданых.