cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марк Рутэ
Нарадзіўся ў шматдзетнай рэфармацкай сям’і. Скончыў Лейдэнскі ўніверсітэт, дзе вывучаў гісторыю. У 2002 годзе стаў дзяржаўным сакратаром (намеснікам міністра) працы і сацыяльнай абароны, у 2004 годзе — дзяржаўным сакратаром па адукацыі, культуры і навуцы. У 2006 годзе быў абраны кіраўніком ліберальнай Народнай партыі за волю і дэмакратыю. На парламенцкіх выбарах 2010 года яго партыя атрымала 1 926 551 (20,5 %) галасоў і 31 месца ў парламенце. Падчас перадвыбарнай кампаніі Рутэ абяцаў значнае скарачэнне дзяржаўных выдаткаў і памяншэнне матэрыяльнай дапамогі для імігрантаў з мэтай барацьбы з насупствамі эканамічнага крызісу.
14 кастрычніка 2010 года быў прызначаны новым прэм’ер-міністрам Нідэрландаў каралевай Беатрыкс, хаця складванне кіруючай кааліцыі яшчэ не скончылася. Народная партыя за волю і дэмакратыю стварыла кааліцыю з партыяй Хрысціянска-дэмакратычны заклік. Абедзве партыі разам мелі толькі 52 дэпутацкіх месца пры 76 неабходных. Урад будзе падтрымліваць ультраправая Партыя волі, якая, аднак, не будзе прадстаўлена міністрамі. На пасадзе прэм’ер-міністра Рутэ мае намер скараціць дэфіцыт бюджэту, павялічыць пенсійны ўзрост на адзін год і ўзмацніць жорсткасць правілаў іміграцыі ў краіну.
Ланцада
Ланцада (Lanzada) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 1440 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 116 км². Паштовы індэкс — 23020. Тэлефонны код — 0342.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Зала спяваючых карыятыдаў
«Зала спяваючых карыятыдаў» («Зал поющих кариатид») — сатырычная аповесць-прытча рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваная ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».
Змест
Галоўная гераіня, Алена, уладкоўваецца на працу ў залу з карыятыдамі — не самае наведваемае месца, таму, каб трымаць пастаянную позу і не адчуваць напружання, дзяўчаты павінны пры адсутнасці кліентаў Быць скульптурамі карыятыдаў. Для захавання поўнай нерухомасці на досыць працяглы перыяд ім ўводзіцца прэпарат «Манціс-Б», выраблены з багамолаў, які валодае патрабаванай уласцівасцю. Нечакана прэпарат стаў даваць пабочны эфект. Дзяўчаты сталі бачыць багамола, а затым і самі сталі «самкамі багамола», здольнымі скруціць самцу шыю пасля спаравання. Нейкая царыца Тамара, пасля ночы з маладымі людзьмі забівала іх. Алігарх Бацтвіннік стаў ахвярай жорсткіх нораваў «свету насякомых», і ў адзін з цудоўных дзён Алёна скруціла яму шыю. У выніку праект спяваючых карыятыдаў зачынілі, а ўвесь абслугоўваючы персанал разагналі.
Апісанне
У аповесці аўтар апісвае некаторыя асаблівасці паводзін расійскай эліты, стварэнне яе біяграфіі, медыя-асяроддзе плавільнага катла, з якога ўчорашнія маладыя хлопцы, якія каталіся на роварах, ператвараліся ў маладых падцягнутых ВІП-персон, ездзілі на «Бэнтлі». Інтэлектуальныя гутаркі з ідэолагам, тонкія дэталі, добрае пачуццё гумару, надаюць гэтаму твору падабенства з «Чапаевым і Пустэчай».
Асаблівым «шыкам» творы можна лічыць баявое НЛП, калі звыклую гаворка парушае укладзеная сугестыўная ўстаўка з мацюкоў, абкладваюць суразмоўцы тонкай вэлюмам бянтэжыць смуты, нібы ён запэцкаўся ў чымсьці. Прадуманыя гістарычныя дэталі мудрагеліста пераплятаюцца з вычварнымі антуражам і сюжэтамі, якія здаюцца пацешнымі сучасным алігархам.
Цікавыя факты
На пытанне журналіста газеты «Известия», «пры чым тут „палітычныя пігмеі Піндастана“, калі пра ЗША ў кнізе ні слова… Ці то НЛП на мяне не падзейнічала, ці то мне тэрмінова патрэбна аладка з гашышам…» Віктар Пялевін адказаў: …Але калі вы адчуваеце сябе крыху дзіўна, значыць, НЛП на вас усё ж такі падзейнічала. Таму не здзіўляйцеся, калі адчуеце сверб у далонях і звон у вушах. Затым вам можа здацца, што ў вас з’явілася другая пара ног і вуха цемры. Паступова вы станеце прыгожым шэра-зялёным багамолам, які сядзіць на краі рэдакцыйнага стала. А далей усё будзе вельмі добра.
Сімонава (Багданаўскае сельскае паселішча)
Сімонава (Симоново) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 5717
NGC 5717 (іншыя абазначэнні — MCG 8-27-12, ZWG 248.15, NPM1G +46.0300, PGC 52332) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Sarracenia flava
Sarracenia flava — від шматгадовых, насякомаедных, двухдольных раслін роду, сямейства.
Батанічнае апісанне
Драпежная расліна з патоўшчаным сцяблом.
Ліст-гарлачык, які служыць пасткай для насякомых, адзіночны, прамы, жаўтлява-зялёнага колеру, часта з цёмна-чырвонымі плямамі і пражылкамі, з’яўляецца пасля першага цвіцення вясной і ў пачатку лета.
Кветкі жоўтыя, з жаўтлява-зялёнымі чашалісцікамі, з рэзкім непрыемным пахам.
Плод — каробачка дыяметрам 1,4-2 см.
Цвіце ў сакавіку і красавіку.
Лік храмасом — 2n=26.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Эндэмік ЗША, вядомы са штатаў Алабама, Фларыда, Джорджыя, Паўночная Караліна, Нью-Джэрсі, Паўднёвая Караліна і Віргінія.
Сустракаецца на сітаватым грунце і на балотах.
Ахоўны статус
Па дадзеных Міжнароднага саюза аховы прыроды выгляд не мае пагроз да знікнення (статус «LC»", аднак маецца шэраг фактараў, якія могуць пагражаць папуляцыі расліны.
Таксанамія
Упершыню апісаны шведскім сістэматыкам Карлам Лінеем у 1753 годзе.
, першае згадванне ў Sp. Pl.: 510 (1753).
Сінонімы
Гаматыпныя (заснаваныя на адным і тым жа наменклатурным тыпе) :
Гетэратыпныя (заснаваныя на розных наменклатурных тыпах) :
Франклін Рузвельт
Франклін Дэлана Рузвельт (Franklin Delano Roosevelt; 1882—1945) — 32-ы прэзідэнт ЗША, цэнтральная фігура ў падзеях свету ў сярэдзіне XX стагоддзя, кіраваў Злучанымі Штатамі падчас сусветнай эканамічнай крызы і сусветнай вайны. Адзіны амерыканскі прэзідэнт, абраны больш чым на два тэрміны. Рузвельт перамог прэзідэнта-рэспубліканца Герберта Гувера ў лістападзе 1932 года, падчас Вялікай дэпрэсіі. Спалучэнне ў Рузвельта якасцей аптымізму і актыўнасці спрыяла адраджэнню нацыянальнага духу. Цесна супрацоўнічаў з Уінстанам Чэрчылем і Іосіфам Сталіным супраць нацыскай Германіі і Японіі ў Другой сусветнай вайне.
Пачынаючы са сваіх «першых ста дзён», якія пачаліся 4 сакавіка 1933 года, Рузвельт адразу ўзяў арыентыр на Новы курс — комплекс праграм, прызначаных для атрымання дапамогі (асабліва забеспячэнне беспрацоўных дзяржаўнымі працоўнымі месцамі), аднаўлення эканомікі і рэформ шляхам рэгулявання дзейнасці Уол-стрыт, банкаў і транспарту. Паляпшэнне стану эканомікі праходзіла вельмі хутка з 1933 па 1937 гады, але затым наступіла глыбокая рэцэсія. Двухпартыйная кансерватыўная кааліцыя, утвораная ў 1937 годзе перашкодзіла яму прасунуць шмат якія новыя законапраекты, таму былі адменены многія з праграм надзвычайнай дапамогі, калі беспрацоўе практычна скончылася падчас Другой сусветнай вайны. Большасць правіл Новога курсу былі спынены каля 1975—1985 гадоў, за выключэннем рэгулявання Уол-стрыт каштоўнымі паперамі і біржай, якое яшчэ існуе. Нароўні з некалькімі больш дробнымі праграмамі, працягваюць існаваць Федэральная карпарацыя страхавання дэпазітаў, якая была створана ў 1933 годзе, і сацыяльнае забеспячэнне, якое Кангрэс прыняў у 1935 годзе.
Калі сусветная вайна была амаль непазбежнай пасля 1938 года з-за японскага ўварвання ў Кітай і агрэсіі нацысцкай Германіі, Рузвельт аказаў моцную дыпламатычную і фінансавую падтрымку Кітаю і Вялікабрытаніі, захоўваючы афіцыйна нейтралітэт. Яго мэтай было зрабіць Амерыку «арсеналам дэмакратыі», якая будзе пастаўляць саюзнікам баепрыпасы. Ён дамогся амаль аднадушнай аб’явы вайны супраць Японіі пасля нападу японцаў на Пёрл-Харбар 7 снежня 1941 года, назваўшы яго «днём, калі будзе жыць ганьба». Ён кіраваў мабілізацыяй эканомікі ЗША ў падтрымку намаганняў саюзнікаў у вайне. Беспрацоўе знізілася да 2 %, дзейнасць праграмаў дапамогі ў асноўным скончылася, а прамысловая эканоміка хутка расла, калі мільёны людзей пераехалі ў новыя працоўныя месцы ў ваенныя цэнтры, а 16 мільёнаў мужчын і 300 000 жанчын былі мабілізаваны на ваенную службу.
Рузвельт дамінаваў на амерыканскай палітычнай сцэне не толькі напрацягу дванаццаці гадоў свайго прэзідэнцтва, але і дзесяцігоддзі пазней. Новы курс Рузвельта аб’яднаў вакол сябе прафсаюзы, афраамерыканцаў, сельскіх белых паўднёўцаў і іншых.
Прозвішча
Рузвельт ёсць англізаванай формай нідэрландскага прозвішча «ван Роозвелт» або «ван Розэнвелт», што азначае з «поля ружаў». Нягледзячы на тое, што некаторыя выкарыстоўвалі англізаванае вымаўленне, сам Рузвельт выкарыстоўваў форму.
Раннія гады
Франклін Дэлана Рузвельт нарадзіўся 30 студзеня 1882 года ў горадзе Гудзон-Валі Гайд-Парка, Нью-Ёрк. Яго бацька, Джэймс Рузвельт, і яго маці, Сара Эн Дэлана, абодва былі з заможных старажытных сем’яў Нью-Ёрку, нідэрландскага і французскага паходжання адпаведна. Франклін быў іх адзіным дзіцём.
Рузвельт рос у атмасферы дастачы. Сара была прыналежнай маці, але Джэймс, якому было 54, калі нарадзіўся Франклін, на думку некаторых, быў аддаленым бацькам, нягледзячы на тое, што біёграф Джэймс Бэрнс пісаў, што ўзаемаадносіны Джэймса з сынам былі больш, чым тыповымі ў тыя часы. Сара мела больш значны ўплыў на Франкліна ў першыя гады, яна аднойчы заявіла: «Мой сын Франклін — Дэлана, не Рузвельт». Частыя паездкі ў Еўропу з бацькамі пазнаёмілі Рузвельта з нямецкай і французскай мовамі. Ён навучыўся ездзіць вярхом, страляць, займаўся грэбляй, гуляў у пола і тэніс. Рузвельт таксама гуляў у гольф, калі быў падлеткам. І, акрамя таго, навучыўся хадзіць пад ветразем, за што бацька падарыў яму ветразнае судна, якое Франклін назваў «Маладзік».
Рузвельт наведваў школу Гротан, эпіскапальную школу-інтэрнат ў штаце Масачусэтс. Там Франклін знаходзіўся пад моцным уплывам свайго дырэктара, Эндыкота Пабады, які заўсёды гаварыў пра абавязак хрысціян дапамагаць людзям з меншым дастаткам. Праз сорак гадоў Рузвельт сказаў пра Пабаду: «Гэта было блаславеннем у маім жыцці, мець магчымасць навучацца ў яго».
Пасля сканчэння школы Рузвельт паступіў у Гарвардскі каледж і жыў у блоку для заможных студэнтаў. Франклін быў членам саюзу AΔΦ, а таксама працаваў рэдактарам у штодзённай газэце «Harvard Crimson». Рузвельт пазней заявіў: «Я выбраў эканамічныя курсы ў каледжы і вучыўся па ім чатыры гады, але ўсё, што я вучыў, было няслушным». У той час, калі ён навучаўся ў Гарвардзе, яго стрыечны брат у пятым калене Тэадор Рузвельт стаў прэзідэнтам. Энергічны стыль кіраўніцтва новага прэзідэнта і стараннасць у рэфарміраванні зрабіла яго героем для Франкліна. У 1902 годзе Франклін сустрэў сваю будучую жонку Элеанору Рузвельт, пляменніцу Тэадора, на прыёме ў Белым доме (раней яны сустракаліся, калі былі дзецьмі). На той час Франкліну Рузвельту было дваццаць гадоў, Элеаноры — дзевятнаццаць.
Рузвельт паступіў на юрыдычны факультэт Калумбійскага ўніверсітэта ў 1904 годзе, але кінуў яго ў 1907 годзе. У 1908 годзе ён уладкаваўся на працу ў прэстыжную фірму з Уол-стрыт Carter Ledyard & Milburn, якая працавала ў сферы юрыдычнага права. 11 кастрычніка 1911 года быў залічаны ў масонскую «Галандскую ложу нумар 8» у Нью-Ёрку.
Шлюб і сямейнае жыццё
17 сакавіка 1905 года Рузвельт пашлюбаваўся з Элеанорай, нягледзячы на ​​жорсткае супраціўленне сваёй маці. Дзядзька Элеаноры, Тэадор Рузвельт, прадстаўляў яе на вяселлі, бо Элеанора страціла сваіх бацькоў ва ўзросце дзесяці гадоў. Маладая пара адразу ж пераехала ў Спрынгвуд, маёмасць Франклінавай сям’і, дзе яго маці стала частым госцем дома, на вялікі жаль Элеаноры. Дом належыў маці Рузвельта да яе смерці ў 1941 годзе. Што тычыцца асабістага жыцця, Франклін быў харызматычным, прыгожым і сацыяльна актыўным чалавекам. У адрозненне ад яго Элеанора не любіла грамадскае жыццё, і часцяком заставалася дома, каб выхоўваць сваіх дзяцей. Яны мелі шэсць дзяцей:
Хвароба
У жніўні 1921 года, у той час калі Рузвельт разам з сям’ёй адпачываў на востраве Кампабела ў Нью-Брансуіку, Канада, у Рузвельта было дыягназавана захворванне на поліяміэліт, што прывяло да пастаяннага паралічу ніжніх канечнасцей. Гэты дыягназ быў пазней пастаўлены пад сумнеў. Усё сваё жыццё Рузвельт адмаўляўся прызнаваць сябе паралізаваным. Ён праходзіў шырокі спектр лячэння, уключаючы гідратэрапію, а ў 1926 годзе ён набыў курорт ва Уорм-Спрынгс, штат Джорджыя, дзе ён прафундаваў цэнтр гідратэрапіі для лячэння хворых на поліяміэліт, які працуе да сённяшняга дня і называецца Інстытут Рэабілітацыі імя Рузвельта ва Уорм-Спрынгс. Пасля таго, як ён стаў прэзідэнтам, ён быў адным з фундатараў Нацыянальнага Фонду дзіцячага паралічу (цяпер вядомы як «March of Dimes»).
Рузвельт здолеў пераканаць многіх людзей, што яму робіцца лепей, калі ён балатаваўся на дзяржаўныя пасады. Франкліну прыйшлося паставіць металічныя дужкі ў сцёгны і ногі, ён старанна вучыўся хадзіць самастойна з трасцінай. Перасоўваўся ён у інваліднай калясцы, але на публіцы звычайна з’яўляўся ў вертыкальнам становішчы, падтрымліваючыся з аднаго боку памочнікам або аднім са сваіх сыноў.
У грамадскай свядомасці Рузвельт, безумоўна, самы вядомы чалавек, які выжыў, нягледзячы на хваробу на поліяміэліт. Тым не менш, яго ўзрост пры пачатку захворвання (39 гадоў) і большасць з сімптомаў яго хваробы больш адпавядаюць дыягназу на сіндром Гіена-Баро.
Першы прэзідэнцкі тэрмін (1933—1937)
Калі Рузвельт стаў прэзідэнтам 4 сакавіка 1933 года (праз 32 дні пасля таго, як Гітлер быў прызначаны канцлерам Германіі) ЗША была ў самым горшым стане ў сваёй гісторыі. Чвэрць працаздольнага насельніцтва была беспрацоўнай. Фермеры аказаліся ў цяжкім становішчы, калі цэны ўпалі на 60 %. Прамысловая вытворчасць знізілася больш чым удвая з 1929 года. Два мільёны чалавек засталіся без прытулку. Да вечара 4 сакавіка, 32 з 48 штатаў, у тым ліку і акруга Калумбія зачынілі свае банкі. Нью-Ёрцкі Федэральны рэзервовы банк не змог адкрыцца на наступны дзень, бо за некалькі дзён да гэтага кліенты ў паніцы знімалі вялізарныя суммы са сваіх рахункаў. Пачынаючы са сваёй інаўгурацыйнай прамовы Рузвельт абвінавачваў у эканамічнай крызе банкіраў і фінансістаў, якія імкнучыся да прыбытку, улічвалі толькі ўласныя інтарэсы.
Гісторыкі катэгарызавалі праграму Рузвельта як «дапамога, аднаўленне й рэфарміраванне». Дапамога была накіравана на падтрымку дзясяткаў мільёнаў беспрацоўных. Аднаўленне азначала вяртанне эканомікі ў нармальнае становішча. Рэфарміраванне азначала доўгатэрміновыя выпраўленні няправільнага, асабліва ў фінансавай і банкаўскай сістэмах. Серыя радыё-прамоў Рузвельта, вядомая як «гутаркі ля каміна», дала магчымасць прадставіць Франкліну Рузвельту свае прапановы непасрэдна для амерыканскай грамадскасці.
Другі прэзідэнцкі тэрмін (1937—1941)
На прэзідэнцкіх выбарах 1936 года, Рузвельт прадставіў праграму, якая працягвала Новы курс. Яго сапернік, губернатар штата Канзас Альф Лэндан шмат што пераняў з Новага курса Рузвельта, але атрымаў паразу. Рузвельт заваяваў 60,8 % галасоў і атрымаў перамогу ў кожным штаце, за выключэннем Мэна і Вермонта. Дэмакраты атрымалі яшчэ больш месцаў у Кангрэсе. Рузвельт быў падтрыманы кааліцыяй выбаршчыкаў, якая ўключала традыцыйных дэмакратаў па ўсёй краіне, дробных фермераў, «Самавіты Поўдзень», каталікоў, выбаршчыкоў з вялікіх гарадоў, прафсаюзы, афраамерыканцаў поўначы, яўрэяў, прадстаўнікоў інтэлігенцыі і палітычных лібералаў. Гэтую кааліцыю часцяком адносяць да кааліцыі Новага курса, і яна заставалася амаль нязменнай для Дэмакратычнай партыі да 1960 года.
У адрозненне ад першага прэзідэнцкага тэрміну, вельмі мала асноўных законаў было прынята падчас другога, сярод іх стварэнне органа Жыллёвага кіравання ЗША ў 1937 годзе, прыняццё другога сельскагаспадарчага рэгулюючага акту і закону аб справядлівых працоўных стандартах у 1938 годзе, які ўсталяваў мінімальную колькасць заробкаў. Калі эканоміка пачала пагаршацца яшчэ раз у канцы 1937 года, Рузвельт прасоўваў агрэсіўную праграму стымулявання, прасіўшы Кангрэс выдзяліць $5 млрд на дапамогу і аплату грамадскай працы. Гэта дазволіла ў канчатковым выніку стварыць каля 3,3 мільёнаў працоўных месцаў да 1938 года.
Вярхоўны суд быў галоўнай перашкодай на шляху праграмы Рузвельта падчас ягонага другога тэрміну, ён аналіраваў многія з яго праграмаў. У прыватнасці ў 1935 годзе Суд аднагалосна пастанавіў, што закон аб нацыянальным індустрыяльным аздараўленні быў неканстытуцыйнай праявай перадачы заканадаўчай улады прэзідэнту. Рузвельт ашаламіў Кангрэс напачатку 1937 года, прапанаваўшы закон, які дазваляў яму прызначаць да шасці новых суддзяў, каб «уліць новую кроў». Гэты план сутыкнуўся з інтэнсіўным палітычным супраддзеяннем яго уласнай партыі, на чале з віцэ-прэзідэнтам Гарнерам, так як ён парушаў прынцыпы падзялення ўлады і надаваў прэзідэнту кантроль над судом. Прапановы Рузвельта былі разбіты. Суд таксама адступіў ад канфрантацыі з адміністрацыяй, прызнаўшы законы аб працоўных узаемаадносінах і сацыяльным забеспячэнні адпаведнымі канстытуцыі. Смерці і выхады на пэнсію неўзабаве дазволілі Рузвельту прасунуць у Вярхоўны суд лаяльных да сябе суддзяў. Паміж 1937 і 1941 гадамі, ён прызначыў восем суддзяў.
Рузвельт меў моцную падтрымку з боку хуткарослых прафсаюзаў, але цяпер яны падзелены на дзве варагуючыя арганізацыі «Амерыканская федэрацыя працы» (AFL) і «Кангрэс прамысловых прафсаюзаў» (CIO), апошняя на чале з Джонам Льюісам. Рузвельт прамовіў на гэты конт: «чума на абодва вашыя дамы», але раз’яднанасць саслабіла партыю на выбарах з 1938 па 1946 гадах.
Пасля лістападаўскіх выбараў 1938 года дэмакраты страцілі 6 месцаў у Сенаце і 71 месца ў Палаце прадстаўнікоў. Страты былі зафіксаваны ў асноўным у кааліцыі дэмакратаў, якія падтрымлівалі Новы курс. У 1939 годзе ў Кангрэсе рэспубліканцы, ачоленыя сенатарам Робертам Тафтам, сфармавалі кансерватыўную кааліцыю з паўднёвымі дэмакратамі, практычна паклаўшы канец здольнасці Рузвельта да лёгкага прасоўвання сваіх прапаноў і прыняццё іх у якасці законаў. Закон аб мінімальнай колькасці заробкаў у 1938 годзе быў апошнім значным законам з рэформ Новага курсу, прынятым Кангрэсам.
Знешняя палітыка
Прыход да ўлады дыктатара Адольфа Гітлера ў Германіі выклікала асцярогі новай сусветнай вайны. Тым не менш, у 1937 годзе Кангрэс прыняў яшчэ больш жорсткі акт нейтралітэту. Але калі кітайска-японская вайна пачалася ў гэтым жа годзе, грамадскае меркаванне выступала за дапамогу Кітаю, і Рузвельт спрабаваў знайсці розныя спосабы, каб дапамагчы гэтай краіне.
У кастрычніку 1937 года ён даў «Карантынную прамову», мэтай якой было стрыманне агрэсараў. Ён выказаў дапушчэнне, што мілітарысцкія дзяржавы разглядаюцца як пагроза грамадскаму здароўю і павінны знаходзіцца ў «карантыне». Пры гэтым ён таемна прасоўваў праграму будаўніцтва вялікай колькасці падводных лодак, якія маглі бы блакаваць Японію. Але ў часы падпісання Мюнхенскага дагавору ў 1938 годзе, на якім ЗША не была прадстаўлена, Рузвельт заявіў, што ЗША не далучыцца да блоку супынення Гітлера ні пры якіх абставінах, і ён ясна даў зразумець, што ў выпадку нямецкай агрэсіі супраць Чэхаславакіі ЗША будуць захоўваць нейтралітэт.
З-за шырокіх ізаляцыянісцкіх настрояў Рузвельт сказаў у 1939 годзе, што Францыя і Вялікабрытанія зъящляюцца «першай лініяй абароны» для ЗША і яны маюць патрэбу ў амерыканскай дапамозе, але пацвердзіў, што ЗША ваяваць не будзе. Вясной 1939 года Рузвельт дазволіў французам рабіць вялікія заказы амерыканскай авіяцыйнай прамысловасці па наяўна-разліковай сістэме, як гэта дазволена законам. Але большасць заказаных самалётаў не паспелі прыбыць у Францыю да яе паразы ў маі 1940 года, таму ў чэрвені 1940 года Рузвельт частку французскіх заказаў прадаў брытанцам.
Калі ў 1939 годзе ўспыхнула Другая сусветная вайна Рузвельт адкінуў пазіцыю Уілсана па нэйтралітэце і шукаў шляхі, каб дапамагчы Англіі і Францыі ў ваенным дачыненні. Спачатку прэзідэнт даў толькі ўтоеную падтрымку адмены эмбарга зброі, якое дзейнічала паводле палажэнняў «закону аб нейтралітэце». Ён пачаў рэгулярную перапіску з Першым лордам Адміралцейства Уінстанам Чэрчылем у верасні 1939 года, абмяркоўваючы шляхі аказання падтрымкі Вялікабрытаніі. У маі 1940 года Чэрчыль стаў прэм’ер-міністрам Вялікабрытаніі.
Трэці прэзідэнцкі тэрмін (1941—1945)
Два прэзідэнцкія тэрміны былі традыцыяй у няпісаных правілах, да 22-й папраўкі, якая была зроблена пасля яго прэзідэнцтва, бо яшчэ Джордж Вашынгтон адмовіўся балатавацца на трэці тэрмін у 1796 годзе. Да таго два амерыканскія прэзідэнты Уліс Грант і Тэадор Рузвельт былі атакаваныя за жаданне атрымаць пасаду прэзідэнта на трэці тэрмін. Рузвельт сістэматычна падрываў рэпутацыю бачных дэмакратаў, якія маглі бы балатавацца ад Дэмакратычнай партыі, у тым ліку двух членаў ураду, дзяржаўнага сакратара Кордэла Хала і Джэймса Фарлі, кіраўніка выбарчай кампаніі Рузвельта ў 1932 і 1936 гадах, генеральнага паштмайстара і старшыню дэмпартыі. На ўнутрыпартыйнай канферэнцыі ў Чыкага Рузвельт меў доступ да сістэмы рэгуліравання гукам у зале. На з’ездзе апазіцыя была дрэнна арганізавана, але Фарлі меў нейкую падтрымку. Рузвельт заявіў, што ён не быць балаціравацца, калі не падрыхтуецца, і паведаміў, што дэлегаты вольныя галасаваць за каго-небудзь іншага. Дэлегаты ўзрушыліся, а затым гучнагаварыцель пракрычаў: «Мы хочам Рузвельта… Свет хоча Рузвельта!» Дэлегаты адзічэлі і ён быў вылучаны 946 голасам супраць 147 у першым туры. Тактыка, якую выкарыстаў Рузвельт, была не зусім удалай, бо яго мэта складалася ў тым, каб быць вылучаным на падставе аднадушнай ухвалы. Новым намінантам на пасаду віцэ-кандыдата ў прэзідэнты быў вылучаны Генры Эгард Уолес, ліберальны інтэлігент, які да гэтага працаваў міністрам сельскай гаспадаркі.
У сваёй кампаніі супраць рэспубліканца Уэндэла Уілкі, Рузвельт падкрэсліў, што яго паспяховы досвед кіраўніцтва будзе вельмі карысным, а таксама тое, што ён зробіць усё магчымае, каб Злучаныя Штаты не ўвязаліся ў вайну. У адным са сваіх выступаў ён заявіў, звяртаючыся да патэнцыяльных навабранцаў, што «вы, хлопцы, не будзеце адпраўлены на якую-будзь чужую вайну». Ён выіграў выбары 1940 года з 55 % галасоў выбаршчыкаў, атрымаў перамогу ў 38 штатах з 48. Зрух налева ў адміністрацыі быў паказаны ў назначэнні Генры Эгарда Уолеса ў якасці віцэ-прэзідэнта замест кансерватыўнага тэхасца Джона Нэнса Гарнера, які стаў лютым ворагам Рузвельта пасля 1937 года.
Ашмянская сінагога
Ашмянская сінагога — іўдзейскае сакральнае збудаванне ў горадзе Ашмяны.
Гісторыя
Дакладны час пабудовы сінагогі невядомы. У часе Другой сусветнай вайны ў будынку былой сінагогі было гета, у якім знаходзіліся больш за 4 тысячы вязняў. Пры БССР у будынку быў склад прадукцыі спажыўкааперацыі. У 2012 годзе будынак перайшоў на баланс краязнаўчага музея.
У 2018 годзе Беларускі камітэт Міжнароднай рады па пытаннях помнікаў і гістарычных мясцін (ІКАМОС) і Ашмянскі краязнаўчы музей сумесна рэалізавалі канцэпцыю «Распрацоўкі праекта аднаўлення былой Ашмянскай сінагогі», арыентаваную на патрэбы мясцовай супольнасці.
Архітэктура
Храм узведзены ў стылі класіцызму. Фасады аздоблены сціплымі лапаткамі і шматпрофільным цагляным гзымсам пад дахам пабудовы. Прамавугольны аб’ём цэнтральнага памяшкання (рытуальнай залы), перакрыты трохступенчатым дахам чатырохсхільнай формы. Як і ў іншых сінагогах Беларусі, адлюстравана ўвасабленне стылізаванага і пераасэнсаванага вобразу жылля, каўчэга. Праз значныя памеры і канструкцыйныя патрэбы дах мае ступенчатую будову (абумоўлена двух’яруснай будовай кроквеннай сістэмы). Такія дахі былі шырока вядомы ў замках, палацах, цэрквах і касцёлах.
Ашмянская сінагога добра захавала свой першапачатковы інтэр’ер.
NGC 7755
NGC 7755 (іншыя абазначэнні — PGC 72444, ESO 471-20, MCG -5-56-14, UGCA 443, AM 2345-304, IRAS23452-3048) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Вірус некратычнай жаўтухі жылак буракоў
Вірус некратычнай жаўтухі жылак буракоў (Beet necrotic yellow vein virus, BNYVV) — від фітавірусаў з роду. Выклікае захворванне цукровых буракоў — (ад ῥίζα — корань і  — вар’яцтва).
Захворванне
Заражэнне расліны выклікае развіццё масы тонкіх карэньчыкаў, прыводзіць да памяншэння стрыжневага кораня і зніжэння ўтрымання цукру. Заражаныя расліны ў меншай ступені здольныя прымаць ваду і схільныя да заўчаснага завядання яшчэ ў спрыяльны для росту перыяд. Калі інфекцыя распаўсюджваецца на ўсю расліну, на лісці з’яўляюцца жоўтыя плямы, развіваецца некроз частак расліны, што паслужыла для выбару назвы віруса.
Пераносчык
Вірус перадаецца пратыстамі з атраду  —, па адной з ранніх гіпотэз патагенезу ўзбуджальнікам рызаманіі разглядаліся менавіта яны.
Polymyxa betae валодаюць высокастойкімі спорамі, якія могуць захоўвацца ў глебе больш за двух дзесяцігоддзяў. Вірус можа доўгі час знаходзіцца ў спорах і трапляе ў расліну, толькі калі з’яўляюцца рухомыя зааспоры Polymyxa betae.
Таўкачова
Назву Таўкачо́ва маюць:
Баравуха
Баравуха  — былы гарадскі пасёлак у Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, на беразе возера Велле. Цяпер у складзе горада Наваполацка.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1812 годзе. Побач з вёскай праходзіў тракт з Дрысы ў Полацк.
З адкрыццём чыгуначнага руху ад Полацка да Дзвінска ў кастрычніку 1866 года ў Баравусе з’явіўся чыгуначны раз’езд і станцыя Рыга-Арлоўскай чыгункі.
У 1916 годзе ў Баравусе ў складзе дарожна-будаўнічага атрада працаваў беларускі паэт Янка Купала.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Баравуха абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, але ўжо 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ўвайшла ў склад РСФСР. З 1924 года Баравуха зноў у складзе БССР.
Да пачатку Другой сусветнай вайны Баравуха знаходзілася ў 20 км ад мяжы з Польшчай. Побач з вёскай быў збудаваны ваенны гарадок. Баравуха стала цэнтрам паўночнага сектара Полацкага ўмацаванага раёна.
На пачатку Вялікай Айчыннай вайны каля Баравухі адбываліся жорсткія баі. Падчас акупацыі тут размяшчаўся буйны нямецкі гарнізон, існаваў канцлагер для ваеннапалонных і гета.
Каралеўскі сельскагаспадарчы ўніверсітэт
Каралеўскі сельскагаспадарчы ўніверсітэт (Royal Agricultural University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сайрэнсестэр.
Агульная характарыстыка
Каралева Вікторыя ўручыла каледжу каралеўскую хартыю ў 1845 годзе, і з тых часоў каралі з’яўляюцца патронамі вучэльні. Прынц Чарлз стаў прэзідэнтам вучэльні ў 1982 годзе.
Юдзеўшчына
Юдзе́ўшчына (, Юдевщина) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сцешыцкага сельсавета.
Цярэшына (Холм-Жыркоўскі раён)
Цярэшына (Терешино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Іванаўка (Качырскі раён)
Іванаўка — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Іванаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 554849100.
Спэнсэр Смайт
Спэнсэр Смайт (Spencer Smythe) — выдуманы ліхадзей у сусвеце Marvel Comics. Бацька Алістэра Смайта.
Іванаўка (Качырскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 990 чалавек (474 мужчыны і 516 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 726 чалавек (360 мужчын і 366 жанчын).
Леанід Іванавіч Рахцеенка
Леанід Іванавіч Рахце́енка ( — ) — вучоны ў галіне дэндралогіі, кандыдат біялагічных навук (1967). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1976 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Шклоў (сучасны адміністрацыйны цэнтр Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі). Сын І. Н. Рахцеенкі. У 1960 годзе скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут. З 1966 года працаваў у Інстытуце эксперыментальнай батанікі імя В. Ф. Купрэвіча НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па марфалагічных, біялагічных і фізіялагічных асаблівасцях дрэвавых раслін у залежнасці ад умоў асветленасці, мінеральнага жыўлення, радыяцыйнага забруджання навакольнага асяроддзя.
Сярод апублікаванага:
Спіс зорак сузор’я Жырафы
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор'я Жырафы да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, уяўляючыя пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Сядзіба
Сядзіба — комплекс жылых, гаспадарчых, вытворчых і іншых збудаванняў, якія стваралі адзінае кампазыцыйнае цэлае. Сядзібы адрозніваюцца па асаблівасцях пляніроўкі, тыпах будынкаў, архітэктурным вырашэнні.
NGC 5718
NGC 5718 (іншыя абазначэнні — UGC 9459, MCG 1-37-47, ZWG 47.137, ARP 171, KCPG 431B, PGC 52441) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 7812
NGC 7812 (іншыя абазначэнні — PGC 195, ESO 349-21, MCG -6-1-16, IRAS00003-3431) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Скульптар.
Дахрысціянскія альпійскія традыцыі
Дахрысція́нскія альпі́йскія трады́цыі з'яўляюцца даволі багатымі і разнастайнымі. Многія з іх дажылі да нашых дзён, прычым некаторыя ўпісаліся ў парахрысціянскія народныя традыцыі.
Цэнтральныя і Усходнія Альпы ў Еўропе маюць багатыя фальклорныя традыцыі паганскіх (дахрысціянскіх) часоў, прычым яны ўвабралі ў сябе элементы германскай, кельцкай (гала-рымскай), славянскай (карантанскай) і рэцкай культур.
Распаўсюджванне ў сучаснасці
Старажытныя традыцыі захаваліся ў сельскай мясцовасці Аўстрыі, Швейцарыі, Баварыі, Славеніі, заходняй і паўночнай Харватыі і паўночна-ўсходняй Італіі ў форме танцаў, мастацтва, працэсій, рытуалаў і гульняў. Высокае адрозненне гэтых традыцый ад суседніх рэгіёнаў стала вынікам доўгачасовай ізаляцыі альпійскіх паселішчаў. Адносіны паміж Рымска-Каталіцкай Царквой і паганствам у Альпах заўжды былі вельмі амбівалентнымі: у той час, калі некаторыя традыцыі захаваліся толькі ў далёкіх далінах, куды не распаўсюджваўся царкоўны ўплыў, іншыя жа актыўна асіміляваліся на працягу стагоддзяў. З прычыны змяншэння колькасці сельскага насельніцтва ў Альпах многія звычаі страцілі сваё першапачатковае значэнне і сталі інтэрпрытавацца па-сучаснаму.
Віктар Сяргеевіч Камянкоў
Ві́ктар Сярге́евіч Камянко́ў (нар. у 1956 годзе, Мокравічы, Магілёўская вобласць, Беларуская ССР) — доктар юрыдычных навук, Старшыня Вышэйшага гаспадарчага суда Рэспублікі Беларусь, старшыня грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз юрыстаў».
Біяграфія
Віктар Сяргеевіч нарадзіўся ў 1956 годзе, у Магілёскай вобласці Беларускай ССР.
Скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1978 годзе. Пасля заканчэння вучобы, пачаў сваю кар’еру ў якасці стажора пракуратуры Кастрычніцкага раёна г. Магілёва. У перыяд з 1979 па 1983 год быў памочнікам пракурора Кастрычніцкага раёна, а потым і старшым памочнікам пракурора па Ленінскаму раёну г. Магілёва. З 1987 па 1992 год з’яўляўся намеснікам начальніка, а потым і начальнікам аддзела па наглядзе за разглядам грамадзянскіх спраў у органах Пракуратуры Рэспублікі Беларусь.
З 1993 года працаваў у Вышэйшым гаспадарчым судзе Рэспублікі Беларусь з пачатку на пасадзе намесніка старшыні, потым — першага намесніка старшыні, а ў 2001 годзе быў прызначаны старшынёй Вышэйшага гаспадрачага суда Рэспублікі Беларусь. Займаў гэтую пасаду да скасавання ВГС, як асобнага органа.
Займае пасаду старшыні грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз юрыстаў», намеснікам старшыні Міжнароднага саюза юрыстаў (Масква).
Навуковая дзейнасць
Кандыдатцкую дысертацыю абараніў у 1994 па напрамку грамадзянскага працэсу. У 2004 абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Прававыя гарантыі абароны інтарэсаў юрыдычных асобаў і грамадзян у гаспадарчым (арбітражным) працэсе».
З’яўляецца адным з распрацоўшчыкаў мадэльных Грамадзянскіх кодэксаў краін СНД і Закона аб банкруцтве, а так сама шэрагу важнейшых нарматыўных прававых актаў Рэспублікі Беларусь, такіх як : Ініцыяваў такія вучэбныя дысцыпліны і навуковыя напрамкі, як : З 2004 года ўзначальвае кафедру фінансавага права і прававога рэгулявання гаспадарчай дзейнасці юрыдычнага факультэта БДУ.
Узнагароды і званні
Мае наступныя ўзнагароды і званні :
Лавера
Лавера (Lovero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Камісія па вывучэнні Заходняй Беларусі
Камі́сія па вывучэ́нні Захо́дняй Белару́сі існавала ў 1926—1936 гадах. Утворана пры прэзідыуме Інстытута беларускай культуры, з 1929 — пры прэзідыуме Беларускай АН у Менску. Неаднаразова мяняла назву і статус, некаторы час была аддзелам ЦК КП(б)Б. У 1936 годзе пераўтворана ў Секцыю па вывучэнні Заходняй Беларусі пры Інстытуце гісторыі АН БССР. Даследавала гісторыю рэвалюцыйнага руху, сацыяльнае жыццё насельніцтва Заходняй Беларусі, яе эканоміку, культуру, прыроду. З 1933 года кола даследаванняў звузілася, вывучаліся выключна праблемы палітычнага і эканамічнага жыцця Заходняй Беларусі і Польшчы.
Камісію ўзначальвалі: М. С. Арэхва (1931—1932), П. В. Мятла (1932—1933), Я. С. Бабровіч (1933), Л. М. Янкоўская (1934—1936), М. Л. Рубінштэйн (1936).
Выдавала Інфармацыйны бюлетэнь (1931—1936).
Рэндзі Ньюман
Рэндал Сцюарт «Рэндзі» Ньюман (Randall Stuart «Randy» Newman; нар. ) — амерыканскі спявак, аранжыроўшчык, кінакампазітар, піяніст. Двухразовы лаўрэат прэміі «Оскар».
Халопава (Холм-Жыркоўскі раён)
Халопава (Холопово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мікалай Іванавіч Сімарот
Мікалай Іванавіч Сімарот (, в. Альшана, Чарнігаўская вобласць, Украіна —, Кіеў) — вучоны ў галіне хірургіі. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Львоўскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1953).
У 1961—1980 гадах працаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце, быў дэканам лячэбнага факультэта.
ХК Дынама Рыга
«Дынама» — латвійская хакейная каманда з Рыгі, заснаваная ў 2008 годзе.
У 1946 годзе для ўдзелу ў першым чэмпіянаце СССР па хакеі з шайбай была створана каманда майстроў «Дынама» (Рыга). Клуб неаднаразова мяняў назвы, аднак даўжэй за ўсё насіў назву «Дынама», пад якой дамогся самых сур’ёзных поспехаў у сваёй гісторыі. У 1995 годзе клуб быў расфарміраваны.
Primula florindae
Primula florindae — шматгадовая травяністая расліна від роду сямейства. Паходзіць з паўднёва-усходу Тыбет а, дзе расце ў вялікіх колькасцях каля рэк.
Назва
Від быў упершыню апісаны ў 1924 англійскім батанікам (1885—1958), які назваў яго ў гонар сваёй жонкі Фларынды.
Батанічнае апісанне
Расліна складаюцца з суквеццяў з 20-40 жоўтых кветак, падобных на званочкі, якія вісяць на сцеблах, якія дасягаюць у вышыню 90-120 см, і базальных разетак з лісця даўжынёй 5-20 см. Кветкі маюць ледзь прыкметны водар.
Арэал
Primula florindae лепш за ўсё расце ў вільготных умовах, яго натуральнае асяроддзе пасялення — поймы рэк. Від устойлівы да холаду, пакуль яго карані досыць вільготныя.
Кентэрберыйскі ўніверсітэт Царквы Хрыстовай
Кентэрберыйскі ўніверсітэт Царквы Хрыстовай (Canterbury Christ Church University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кентэрберы.
Агульная характарыстыка
Заснаваны як каледж Англіканскай царквы для падрыхтоўкі настаўнікаў у 1962 годзе, ён атрымаў статус універсітэта ў 2005 годзе.
Універсітэт з'яўляецца членам Савета царкоўных універсітэтаў і каледжаў Вялікабрытаніі.
Ян Станіслававіч Бабровіч
Ян Станіслававіч Бабровіч (псеўданімы: Борскі Казімір Іванавіч; Сымон; Казік;, в. Параф'янава, Вілейскі павет, цяпер  — , ) — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, публіцыст. Магчыма, што ён з'яўляецца братам беларускага крытыка М. Бабровіча.
Біяграфія
З 1916 у войску. У 1918—1920 вучыўся ў гімназіі і на рабфаку ў Вільні. У 1921 працаваў школьным інспектарам у Польшчы. У 1922—1925 вучыўся ў Пражскім універсітэце. Там далучыўся да левых рухаў. З 1925 член Кампартыі Чэхаславакіі, з 1926 член КПЗБ. У Заходняй Беларусі быў прадстаўніком КПЗБ пры ЦК БСРГ, палітычым рэдактарам газет БСРГ «Беларуская ніва», «Беларуская справа», «Жыццё беларуса», «Народная справа», «Наша справа».
23 снежня 1928 арыштаваны, прыгавораны да 15 гадоў турмы. У верасні 1932 у выніку абмену палітвязнямі з Польшчы перададзены ў СССР. Узначальваў Камісію па вывучэнні Заходняй Беларусі пры АН БССР. 18 кастрычніка 1933 арыштаваны па справе «Беларускага нацыянальнага цэнтра».
Капліца з драўлянай скульптурай (Гальшаны)
Капліца з драўлянай скульптурай  — прыдарожная капліца ў аграгарадку Гальшанах Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы паселішча, па дарозе ад касцёла да рэшткаў замка.
Ян Станіслававіч Бабровіч
Біяграфія
9 студзеня 1934 судовай калегіяй АДПУ прыгавораны да 10 гадоў зняволення. Пакаранне адбываў на Далёкім Усходзе. 14 жніўня 1939 Амурскі абласны суд прыгаварыў яго яшчэ да 10 гадоў пазбаўлення волі. Накіраваны ў Паўночнадзвінскі лагер (Архангельская вобласць), дзе і памёр.
Капліца з драўлянай скульптурай (Гальшаны)
Гісторыя
Пабудавана ў XVIII стагоддзі (па іншых звестках — 1897 годзе ) з цэглы. У 2007 годзе была занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Ян Станіслававіч Бабровіч
Біяграфія
Рэабілітаваны па абодвух прысудах 16 жніўня 1956 года.
Капліца з драўлянай скульптурай (Гальшаны)
Архітэктура
З’яўляецца помнікам архітэктуры неакласіцызму. Вырашана трох’яруснай чатырохграннай вежай пад шатровым пакрыццём з крыжам. Сцены атынкаваныя. Ярусы падзелены прафіляванымі карнізамі. Грані першага і верхняга яруса аформлены нішамі, сярэдні ярус мае скразныя арачныя праёмы. Унутры яго ўстаноўлена драўляная скульптура Ісуса Хрыста.
Джэнтльмены (фільм)
«Джэнтльмены» (англ. The Gentlemen) — крымінальная камедыя рэжысёра Гая Рычы па асабістаму сцэнарыю. Галоўныя ролі выконваюць Чарлі Хэнэм, Генры Голдынг, Мішэль Докеры, Колін Фарэл, Х’ю Грант і Мэцью Мак-Конахі. Прэм’ёра фільма была 3 снежня 2019 года ў Лондане ў будынку Curzon Mayfair Cinema.
Сюжэт
Майкл (Мікі) Пірсан (Мэцью Мак-Конахі) прыходзіць у лонданскі паб. Раптам за яго спінай з’яўляецца нехта з пісталетам, гучыць стрэл, і бачна, як крывавыя пырскі раствараюцца ў бакале піва. Далей фільм паказвае падзеі, якія прывялі да гэтага моманту.
Далей аповед збольшага вядзецца ад асобы Флэтчара, які зачытвае фрагменты свайго «сцэнарыя». Майкл Пірсан нарадзіўся ў ЗША ў небагатай сям’і. Імкнуўся выбіцца ў людзі, здолеў атрымаць стыпендыю і паступіць у Оксфардскі ўніверсітэт, і там заняўся распаўсюджваннем марыхуаны сярод багаценькіх студэнтаў. Мікі прынцыпова ігнараваў цяжкія наркотыкі, абмежаваўся «зёлкамі», але пачаў кантраляваць яе рынак практычна цалкам. З часам Пірсан пашырыў свой злачынны бізнес, але сутыкнуўся з характэрнай асаблівасцю брытанскага зямельнага заканадаўства: уласнік не мае права забараніць пранікненне старонніх на сваю зямлю; такім чынам, неабходныя плантацыі каноплі практычна немагчыма схаваць ад цікаўных вачэй. Тады ён распрацаваў элегантную схему хавання сваёй вытворчасці: фермы для вырошчвання «зёлак» ён адкрываў у падземных цяпліцах на тэрыторыі родавых маёнткаў збяднелых англійскіх арыстакратаў, а сам пачынаў іх шчодра спансіраваць. З многімі з іх у яго склаліся прыяцельскія адносіны; часта Мікі дапамагаў «сваім» лордам з дапамогай свайго статусу і грошаў.
У сталасці Пірсан пачынае задумвацца аб тым, каб сысці на пакой, а таксама саступіць сваю наркаімперыю. Для гэтага патрэбны чалавек з бездакорнай рэпутацыяй, паколькі хутка пачнецца легалізацыя марыхуаны, а рэпутацыя самога Мікі цяпер для легальнага бізнесу непрыдатная. Ён плануе прадаць вытворчасць амерыканскаму мільярдэру габрэйскага паходжання Мэцью Бергеру за 400 млн фунтаў, засяродзіцца на сям’і і завесці дзяцей са сваёй жонкай Разаліндай (Мішэль Докеры).
Наваспасаўка (Паўладарская вобласць)
Наваспасаўка — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Іванаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 554849200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 194 чалавекі (91 мужчына і 103 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 106 чалавек (54 мужчыны і 52 жанчыны).
Джэнтльмены (фільм)
Сюжэт
Адразу пасля перамоў кампанія юных рэпераў-байцоў MMA, якая называе сябе «Карапузамі», здзяйсняе налёт на лабараторыю Пірсана. Выдатна трэніраваныя хлопцы здымаюць сваю бойку з ахоўнікамі на відэа і загружаюць ролік у Інтэрнэт. Настаўнік хлопцаў, якога называюць Трэнер (Колін Фарэл), бо ён прысвяціў жыццё перавыхаванню праблемнай моладзі, раз’юшаны глупствам і саманадзейнасцю вучняў. Ён прыязджае да Рэйманда і бярэ на сябе ўсю адказнасць за іх паводзіны. Ён прапануе Рэйманду дапамогу, сваю і сваіх вучняў, у якасці адпрацоўкі за абрабаваную ферму.
Паралельна разгортваецца гісторыя Лоры Прэсфілд, дачкі лорда, які пакрывае бізнес Мікі, і сувязь з якім расследаваў Флэтчар. Дзяўчына, будучы спявачкай, закахалася ў поп-ідала, падсела на гераін і сышла з хаты. Забітыя горам бацькі просяць Мікі вярнуць дачку дадому, і той згаджаецца, даручае справу Рэйманду. Рэйманд пасля нядоўгіх дамаўленняў забірае дзяўчыну з наркапрытона, аднак у ходзе аперацыі разгортваецца бойка, і адзін з сяброў Лоры, хлопец па імені Аслан, выпадае з акна. Менавіта гэтую гісторыю плануе раскруціць Вялікі Дэйв. Лора вяртаецца да бацькоў, але ўсё роўна неўзабаве памірае ад перадазіроўкі наркотыкаў.
Тым не менш, галоўным у сцэнарыі Флэтчара аказваецца не гісторыя Прэсфілдаў, а куды больш цікавая інфармацыя. У ходзе сачэння ён высвятляе, што Сухое Вока знаёмы з Мэцью Бергерам і згаварыўся з ім. Спрабуючы збіць кошт продажу, Бергер распавёў Сухому Воку аб размяшчэнні адной з ферм Мікі, на якую яго вадзілі на экскурсію. Арганізаваны Сухім Вокам налёт павінен быў нанесці страты бізнесу Пірсана і знізіць кошт пагаднення. Паколькі звесткі Флэтчара пацвердзілі падазрэнні Пірсана пра сувязь паміж Сухім Вокам і Бергерам, Мікі і Рэйманд пачынаюць рыхтаваць зваротны ўдар.
Паўтараецца сцэна з пачатку фільма: замах на Мікі ў пабе. Аказваецца, ён застаўся жывы, бо наёмніка своечасова заўважыў і ліквідаваў Рэйманд. Так як Разалінда раптам павесіла трубку і не адказвала на званкі, Мікі зразумеў, што да яе таксама наведаліся людзі Сухога Вока. Разалінда спрабуе даць адпор бандытам, аднак у яе пісталеце канчаюцца патроны. Майкл паспявае ў апошні момант, ратуе жонку і забівае Сухое Вока.
Рэйманд замаўляе вучням трэнера выкрасці Вялікага Дэйва. Рэдактара напампоўваюць наркотыкамі і віяграй і запускаюць у загон са свіннямі, пасля чаго раніцай пагражаюць апублікаваць гідкае відэа, калі той не перастане лезці ў жыццё Мікі.
Пірсан і Бергер сустракаюцца на рыбным рынку і аднаўляюць перамовы. Мэцью з няшчырым спачуваннем падлічвае ўслых, колькі страціў у кошту бізнес Мікі ў выніку апошніх падзей, і заяўляе, што цяпер гатовы быў бы купіць яго толькі за 130 мільёнаў, а не за 400. Аднак у адказ Мікі раскрывае сапраўдныя планы Бергера і прад’яўляе пакупніку тры сустрэчных патрабавання. Па-першае, бізнес застанецца ў Мікі. Па-другое, Бергер павінен кампенсаваць яму тыя самыя 270 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў, на якія той патаннеў у выніку правакацый Бергера і Сухога Вока. Па-трэцяе, Мікі дастае кухарскі нож і збіраецца адрэзаць у Бергера фунт яго плоці ў якасці кампенсацыі за напад на яго жонку.
Флэтчар зноў наведвае Рэйманда ў надзеі атрымаць сваю аплату. Аднак аказваецца, што Рэйманд таксама ўвесь гэты час сачыў за ім, а абодва тайніка з яго кампраматам (арыгінал і копія, які Флэтчар разлічваў выкарыстоўваць як страхоўку) былі знойдзены пры дапамозе хлопцаў Трэнера. Флэтчар сур’ёзна палохаецца і раскрывае яшчэ адзін сакрэт: за няўдалым замахам на Пірсана стаяць зусім не Бергер і Сухое Вока, а рускі алігарх Аслан, чый сын Аслан-малодшы выпаў з балкона кватэры Лоры Прэсфілд па віне людзей Пірсана. Флэтчар асабіста перадаў яму ўсю інфармацыю аб вінаватых у гібелі яго сына, і разлічваў атрымаць адначасова 20 млн ад Мікі, 150 тысяч ад вялікага Дэйва і неагучаны ганарар ад рускіх.
У гэты час на Рэйманда здзяйсняецца чарговы напад, аднак бандытаў знішчае Трэнер. Рэй спрабуе папярэдзіць Мікі, але спазняецца: бос ужо сеў у машыну, а там аказваецца пастка — рускія бандыты. Нечакана шлях машыне заступаюць хлопцы Трэнера, якія жадаюць «вырашыць праблему Трэнера» і цалкам выплаціць доўг перад Пірсанам. Мікі падае пад сядзенне і хаваецца ад куль. «Карапузы» ува ўпор расстрэльваюць машыну Пірсана і ліквідуюць людзей Аслана-старэйшага.
Стварэнне
У маі 2018 года было абвешчана аб тым, што Гай Рычы напіша і зрэжысуе фільм, які па сваім духу будзе адпавядаць раннім фільмам Рычы «Карты, грошы, два ствалы» і «Вялікі Куш». Аб праекце стала вядома на Канскім кінафестывалі 2018 года, дзе Miramax набыла правы на распаўсюджванне будучага фільма.
Здымачны перыяд фільма пачаўся ў лістападзе 2018 года. У лютым 2019 года кампанія STX Entertainment набыла правы на дыстрыбуцыю фільма.