cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Старшыня Урада Расійскай Федэрацыі
Паўнамоцтвы
Акрамя асноўных абавязкаў і функцый кіраўніка ўрада, прапісаных у законе, старшыня Урада Расійскай Федэрацыі з 2012 года ўзначальвае наступныя каардынацыйныя і дарадчыя органы пры ўрадзе Расійскай Федэрацыі:
Таксама старшыня Урада Расійскай Федэрацыі з’яўляецца:
Парадак прызначэння і вызвалення ад пасады
Старшыня Урада Расіі прызначаецца прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі са згоды Дзяржаўнай Думы.
Кандыдатам на пасаду старшыні Урада Расіі можа быць выключна грамадзянін Расійскай Федэрацыі, які не мае грамадзянства замежнай дзяржавы.
Прапанова аб кандыдатуры старшыні Урада Расіі падаецца ў Дзяржаўную Думу не пазней двухтыдневага тэрміну пасля ўступлення ў пасаду зноў абранага прэзідэнта Расійскай Федэрацыі або пасля адстаўкі старшыні Урада Расіі, альбо на працягу тыдня з дня адхілення папярэдняй кандыдатуры Дзяржаўнай Думай.
Дзяржаўная Дума разглядае прапанаваную прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі кандыдатуру старшыні Урада на працягу тыдня з дня ўнясення прапановы аб кандыдатуры.
Пасля трохразовага адхілення прапанаваных кандыдатур старшыні Урада Расіі Дзяржаўнай Думай прэзідэнт Расійскай Федэрацыі самастойна прызначае старшыню Урада Расіі, распускае Дзяржаўную Думу і прызначае новыя выбары. Дзяржаўная Дума не можа быць распушчаная на гэтай падставе толькі ў апошнія шэсць месяцаў знаходжання прэзідэнта на пасадзе і падчас дзеяння ваеннага або надзвычайнага становішча на ўсёй тэрыторыі дзяржавы, а таксама ў выпадку ініцыявання Дзяржаўнай Думай працэдуры імпічменту прэзідэнту Расіі.
Канстытуцыя Расійскай Федэрацыі не прадугледжвае звальнення прэзідэнтам аднаго толькі старшыні ўрада.
Згодна з пунктам 5 артыкула 117 Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, Прэзідэнт мае права:
Таксама, згодна з артыкулам 117-м Канстытуцыі Расіі і артыкулам 35-м закона «Аб Урадзе Расійскай Федэрацыі», Урад Расійскай Федэрацыі мае права паставіць перад Дзяржаўнай Думай пытанне аб даверы Ураду Расійскай Федэрацыі, які падлягае разгляду ў працягу сямі дзён.
Згодна з пунктам 4 артыкула 117-га Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі і пунктам 4 артыкула 35-га закона «Аб Урадзе Расійскай Федэрацыі», Старшыня Ўрада мае права самастойна паставіць перад Дзяржаўнай Думай пытанне аб даверы Ўраду. Калі Дзяржаўная Дума ў даверы адмаўляе, прэзідэнт на працягу сямі дзён павінен прыняць рашэнне альбо аб адстаўцы ўрада, альбо аб роспуску Дзяржаўнай Думы і прызначэнні новых выбараў. Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі не можа распусціць Дзяржаўную Думу на гэтай падставе на працягу года пасля яе абрання.
Пасля змяненняў у ФКЗ "Аб Урадзе Расійскай Федэрацыі" ад 06.11.2020, быў мадыфікаваны артыкул 7 гэтага закона "Аб Урадзе Расійскай Федэрацыі" з якога было прыбрана наступнае палажэнне:
"Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі паведамляе Савет Федэрацыі, Дзяржаўную Думу Федэральнага Сходу аб вызваленні ад пасады Старшыні Ўрада Расійскай Федэрацыі ў дзень прыняцця рашэння."
Выкананне абавязкаў прэзідэнта
У адпаведнасці з Канстытуцыяй Расіі, ва ўсіх выпадках, калі прэзідэнт Расійскай Федэрацыі не ў стане выконваць свае абавязкі, іх часова выконвае старшыня ўрада. Выконваючы абавязкі прэзідэнта Расійскай Федэрацыі не мае права распускаць Дзяржаўную Думу, прызначаць рэферэндум, а таксама ўносіць прапановы аб папраўках і пераглядзе палажэнняў Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі.
Спіс старшыняў Урада Расійскай Федэрацыі
Ніжэй прадстаўлены спіс старшыняў Урада Расіі і выконваючых абавязкі пасля 1991 года. «В. а.» азначае «выконваючы абавязкі».
Фёдар Іванавіч Волкаў
Фёдар Іванавіч Волкаў (-) — расійскі архітэктар, акадэмік (1794), акадэмік, прафесар і ад’юнкт-рэктар Імператарскай Акадэміі Майстэрстваў.
Майстар строгага класіцызму. Волкаў быў носьбітам прынцыпаў французскай школы, якая адрознівалася суровай лапідарнасцю, якія спалучаюцца з высакароднасцю прапорцый і дакладнасцю дэталіроўкі. У архітэктуры Санкт-Пецярбурга з’явіўся папярэднікам А. Д. Захарава і Ж. Ф. Тама дэ Тамона.
Якаб Пірлінг
Сын баварскага купца. 16 верасня 1803 г. у Дынабургу прыняты ў Таварыства Ісуса. У Полацкім езуіцкім калегіуме вывучаў філасофію (1805—1807) і тэалогію (1807—1811). Пасля заканчэння навучання застаўся ў сваёй альма-матэр. Прафесар грамадзянскай і ваеннай архітэктуры (1811—1816) і нямецкай мовы (1813—1819), рэгент канвікта Полацкай езуікай акадэміі. У 1819—1820 гг. — рэгент канвікта і прафесар французскай мовы ў Віцебску.
Ва ўспамінах Атона Слізня, які разам з братамі Рафалам і Мячыславам знаходзіліся ў полацкім канвікце апошнія чатыры гады яго існавання, Я.Пірлінгу даецца вельмі станоўчая характарыстыка: ''«Старэйшым у канвікце, альбо рэгентам, быў ксёндз Пірлінг, немец па нацыянальнасці, які, аднак, гаварыў на чыстай польскай мове. Тут таксама прысутнічалі некалькі канвіктарскіх ксяндзоў: Гаво, Менэ, Плакен — французы і два палякі: Цеханавецкі і Фелькерзамб. З іх толькі Гаво і Цеханавецкаму мы не сімпатызавалі, а астатніх любілі, а больш за ўсіх рэгента, які быў высокі і хударлявы, яшчэ дастакова малады, з прывабным і ясным тварам і на дзіва лёгка выклікаў да сябе прыхільнасць»''.
Пасля выгнання Таварыства Ісуса з Расійскай імперыі (1820) перабраўся ва ўкраінскія ўладанні аўстрыйскіх Габсбургаў. Быў прафесарам, а з 1829 па 1831 гг. і рэктарам у Цярнопалі. У 1829 г. распачаў навіцыят у Грацы, а потым заснаваў калегіумы Лінцы і Інсбруку. З 1831 па 1837 гг. і з 1843 па 1846 гг. быў правінцыялам Галіцкай правінцыі Таварыства Ісуса. У 1838—1843 гг. і 1846—1850 гг. — віцэ-правінцыял Аўстрыі.
У час цяжкай хваробы генерала Таварыства Ісуса Яна Ротана (1853) быў генеральным вікарыям і старшынстваваў на ХХІІ Генеральнай кангрэгацыі ордэна. Да самай канчыны ў 1870 г. зяўляўся асістэнтам генерала Таварыства Ісуса па Германіі.
Зрабіў значны ўнёсак у справу адраджэння Ордэна езуітаў у Аўстрыі, Германіі, Швейцарыі і Нідэрландах. Памёр у Рыме.
Ыспарта
Ыспарта (Isparta) — горад на захадзе Турцыі, у Міжземнаморскім рэгіёне. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Ыспарта. Мясцовая прамысловасць. Універсітэт.
Праабражэнка (Цалінаградскі раён)
Праабражэнка — сяло ў Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Рахымжана Кашкарбаева. Код КАТА — 116667500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 171 чалавек (87 мужчын і 84 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 145 чалавек (75 мужчын і 70 жанчын).
Хобненскі сельсавет
Хо́бненскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Хобнае.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 321 чалавек, з іх 98,1 % — беларусы, 0,9 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 населеныя пункты: вёскі Дзеравішча, Муціжар і Хобнае.
Парламент Грэцыі
Парламент Грэцыі (Βουλή των Ελλήνων, літаральна Воля элінаў) — аднапалатны заканадаўчы орган (парламент) Грэцыі, які ўключае 300 дэпутатаў, якія выбіраюцца на тэрмін у чатыры гады. Апошнія парламенцкія выбары адбыліся 25 студзеня 2015 года.
Заканадаўчы працэс
Заканадаўчай ініцыятывай валодае ўрад і парламент. Пададзеныя законапраекты павінны суправаджацца тлумачальнай запіскай. Любы законапраект перадаецца ў адпаведны пастаянны камітэт.
Артыкул 110 Канстытуцыі і артыкул 119 Рэгламенту апісваюць працэдуру ўнясення змяненняў у Канстытуцыю Грэцыі. У дзеючую Канстытуцыю 1975 года папраўкі ўносіліся тры разы ў 1986, 2001 і 2008 гадах.
Тауйская губа
Тау́йская губа (Тауйская губа) — заліў у паўночна-заходняй частцы Ахоцкага мора, паміж паўастравамі Хміцеўскага і Коні.
Даўжыня заліва 75 км, сярэдняя шырыня 120—130 км. Агульная плошча акваторыі Тауйскай губы складае каля 10 400 км². Дно губы шэльфавага тыпу. Найбольшыя глыбіні не перавышаюць 100 м, найбольш распаўсюджаныя 50—70 м. Узбярэжжа, больш узвышанае ва ўсходняй частцы, парэзана залівамі і бухтамі, на значнай частцы раёна скальнымі і недаступнымі. Вышыня берагавых абрываў вагаецца ад некалькіх дзясяткаў да 500—600, часам 900 м.
Сад Джусці
Сад Джусці (Palazzo e Giardino Giusti) — палацава-паркавы комплекс, пабудаваны ў канцы XVI ст. на схіле ўзгорка ва ўсходніх ваколіцах Вероны (Італія).
Будынак мае класічную П-падобную форму, традыцыйную для загарадных віл гэтага перыяду. У 1580 годзе побач з вілай быў разбіты сад са шматлікімі тэрасамі і бельведэрамі. Участкі саду маюць правільную геаметрычную форму і падзелены кіпарысамі. З аздаблення саду вылучаецца фантан з фігурамі дэльфінаў, а таксама некалькі антычных статуй, фантан з чырвонага веронскага мармуру і каменны маскерон-бельведэр на вяршыні ўзгорка, спраектаваны для вывяржэння агню.
Хімера (гурт)
«Хімера» (Химера) — расійскі музычны калектыў з Санкт-Пецярбурга, які граў у жанры альтэрнатыўны і псіхадэлічны рок. Лічыцца адной з самых незвычайных груп у гісторыі незалежнай альтэрнатыўнай музыкі. У сваіх песнях музыканты даследавалі тэмы сяброўства, самагубства, шызафрэніі і адзіноты. Гурт праіснаваў да 1997 года, распаўся ў сувязі з самагубствам лідара і галоўнага ідэйнага натхняльніка калектыву.
Сяргей Іванавіч Ціханоўскі
Сяргей Ціханоўскі (нар., в. Слабада, ) — беларускі футбаліст, паўабаронца мазырскай «Славіі».
Клубная кар’ера
Выхаванец прыватнай футбольнай школы Віктара Дарміна ў Смалявічах, пачынаў дарослую кар’еру ў складзе дубля барысаўскага БАТЭ, адкуль у 2010 годзе перайшоў у першалігавы «Рудзенск». У 2011 годзе стаў іграком жодзінскага клуба «Тарпеда-БелАЗ», разам з якім дэбютаваў у Вышэйшай лізе. Аднак замацавацца ў аснове жодзінцаў не здолеў, пераважна толькі выхадзіў на замену. У выніку ў лютым 2013 года пакінуў «Тарпеда-БелАЗ».
Сезон 2013 правёў у Першай лізе за «Бярозу-2010». У сакавіку 2014 года падпісаў кантракт з магілёўскім «Дняпром». Спачатку трывала гуляў за аснову магіляўчан, але потым стаў радзей трапляць у склад. У кастрычніку 2014 года пакінуў «Дняпро».
Са студзеня 2015 года знаходзіўся ў складзе мазырскай «Славіі», з якой у сакавіку 2015 падпісаў кантракт. Здолеў замацавацца ў якасці асноўнага апорнага паўабаронцы мазыран. У ліпені 2015 года не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад.
У студзені 2016 года прыбыў на прагляд у «Слуцк», але не падышоў гэтаму клубу. У лютым адправіўся ў стан «Віцебска» і неўзабаве падпісаў кантракт. У складзе віцяблян стаў адным з асноўных апорных паўабаронцаў. У сезоне 2017 часцей выхадзіў на замену.
У пачатку 2018 года рыхтаваўся да новага сезона з «Віцебскам», аднак у лютым пакінуў каманду і неўзабаве далучыўся да таджыкскага клуба «Істыклол». У першым жа афіцыйным матчы за «Істыклол» выйграў Суперкубак Таджыкістана (2 сакавіка 2018 года, 3:2 супраць «Худжанда»).
У студзені 2021 года трэніраваўся з «Крумкачамі», а неўзабаве далучыўся да брэсцкага «Дынама», з якім у лютым падпісаў пагадненне. Хутка замацаваўся ў стартавым складзе брэсцкай каманды.
У студзені 2022 года пачаў трэніравацца з казахстанскім «Кызыл-Жарам», у лютым афіцыйна папоўніў склад клуба. Пакінуў петрапаўлаўскую каманду ў студзені 2023 года.
У сакавіку 2023 года стаў іграком мазырскай «Славіі».
Шубінскі замак
Шубінскі замак (Zamek w Szubinie) — рэшткі рыцарскага замака XIV стагоддзя у гатычным стылі, размешчаны ў г. Шубін Куяўска-Паморскага ваяводства Польшчы.
Гісторыя
Замак быў пабудаваны ў гатычным стылі ў другой палове XIV стагоддзя. У пісьмовых крыніцах ён з’яўляецца толькі ў 1435 годзе. У XVI стагоддзі быў пашыраны.
Аперацыя «Мотармэн»
Перадумовы і агульная абстаноўка
Беспарадкі ў Ірландыі ў жніўні 1969 года адзначылі пачатак канфлікту ў паўночнай частцы острава. Пасля беспарадкаў два галоўныя гарады Паўночнай Ірландыі, Белфаст і Дэры, практычна не кантраляваліся брытанскім урадам. Многія раёны гэтых гарадоў часткова або цалкам знаходзіліся ў зоне ўплыву ірландскіх нацыяналістаў і іх саюзнікаў. Мела месца пабудова барыкад, якія ўзводзіла пранацыяналістычнае мясцовае насельніцтва, каб ізаляваць і абараніць свае раёны ад нападаў з боку брытанскіх сіл бяспекі. Раёны, якія кантраляваліся нацыяналістамі і спачуваючымі ім грамадзянамі, сталі называцца «забароненымі зонамі».
Да канца 1971 года ў Дэры было ўстаноўлена 29 барыкад; 16 з іх маглі нават вытрымаць націск бронетэхнікі. Многія з нацыяналістычных забароненых зон наўпрост кантраляваліся групоўкай «Часовая Ірландская рэспубліканская армія» (ІРА).
21 ліпеня 1972 года баевікі ўзарвалі 22 бомбы ў Белфасце. Дзевяць чалавек (у тым ліку два салдаты і адзін лаяліст) былі забітыя і 130 атрымалі раненні. Атака заахвоціла брытанскі ўрад знішчыць «забароненыя зоны».
Падрыхтоўка
Аперацыя «Мотармэн» была найбуйнейшай брытанскай ваеннай аперацыяй з часоў Суэцкага крызісу 1956 года і самай буйной у гісторыі Ірландыі з часоў вайны за незалежнасць. За некалькі дзён да 31 ліпеня ў Паўночную Ірландыю прыбыло каля 4000 вайскоўцаў з іншых частак краіны. Усяго задзейнічана амаль 22 000 вайскоўцаў, у тым ліку 27 пяхотных і два браняваныя батальёны, якія падтрымліваліся палком абароны Ольстэра (UDR) ў 5 300 чалавек. У аперацыі задзейнічана вялікая колькасць бронемашын і танкаў.
Хуткае нарошчванне ваеннага кантынгенту не прайшло не заўважаным ІРА. Большая частка баевікоў пакінула «забароненыя зоны» за дзень да аперацыі.
Ход аперацыі
Аперацыя пачалася каля 4:00 раніцы 31 ліпеня. У «забароненых зонах», такіх як Вольны Дэры, жыхароў загадзя папярэдзілі аб магчымым прарыве барыкад. Брытанская армія пры падтрымцы бульдозераў змагла разламаць барыкады. Затым раёны «забароненых зон» пазапаўняла брытанская пяхота, падтрыманая бронеаўтамабілямі і танкамі. Баевікі ІРА і іх лаялісты практычна не мелі зброі, каб супрацьстаяць вайскоўцам, таму без супраціву здалі ўсе свае пазіцыі. Аднак некалькі нязначных сутыкненняў ўсё ж адбыліся.
Да канца дня Дэры і Белфаст былі ачышчаны ад «забароненых зонаў», але сітуацыя яшчэ была напружанай.
Ахвяры
Падчас аперацыі брытанская армія застрэліла двух чалавек у Дэры, аднаго мірнага жыхара і аднаго члена ІРА: У Белфасце некалькі чалавек арыштавана, але ніякага ўзброенага супраціву не было.
Наступствы
Праз некалькі гадзін пасля завяршэння аперацыі «Мотармэн» адбыўся тэракт на галоўнай вуліцы вёскі Клаўдзі ў графстве Лондандэры, у выніку якога дзевяць мірных жыхароў загінулі. Пяцёра з ахвяраў былі католікамі, а чацвёра — пратэстантамі. У арганізацыі тэракту абвінавачвалася Часовая ІРА, якая адпрэчвала гэтыя абвінавачванні і заяўляла, што ніводнае яе падраздзяленне не задавальняла выбух.
Зімовыя Паралімпійскія гульні 2010
Зімовыя Паралімпійскія гульні 2010 (X Paralympic Winter Games), міжнародныя паралімпійскія спаборніцтвы, якія праходзілі з 12 па 21 сакавіка 2010 у Ванкуверы і Уістлеры, Канада.
Ад Беларусі прынялі ўдзел 9 спартсменаў, якія заваявалі 9 медалёў (у тым ліку 2 залатых), што дазволіла ў агульным заліку заняць 9-е месца.
Паралімпійскай чэмпіёнкай стала Людміла Ваўчок (лыжныя гонкі седзячы на 5 і 10 км). Яна таксама заваявала 2 бронзавыя медалі.
Атака на пасольства ЗША ў Багдадзе
31 снежня 2019 года некалькі сотняў пратэстоўцаў атакавалі пасольства ЗША ў Багдадзе. За некалькі дзён да інцыдэнту амерыканскія ВПС разбамбілі пяць аб’ектаў апалчэння «Катаіб Хезбала» і іншых шыіцкіх рухаў у Сірыі і Іраку, што і паслужыла падставай да нападу на дыпмісію.
Перадгісторыя
Увечары 27 снежня была абстраляна ваенная база К1, размешчаная непадалёк ад іракскага горада Кіркук, падчас чаго загінуў адзін грамадзянскі падрадчык, які меў амерыканскае грамадзянства. Урад ЗША абвінаваціў у здарэнні шыіцкую праіранскую групоўку «Катаіб Хезбала», якая раней змагалася разам з іракскай урадавай арміяй супраць ІДІЛ. Неўзабаве амерыканская авіяцыя нанесла авіяўдары па пяці аб’ектах апалчэнняў у Іраку і Сірыі, забіўшы некалькіх чалавек. Пахаванне загінулых ад бамбардзіровак паступова перарасло ў мітынг.
Напад
31 снежня ад некалькіх соцень да тысяч прыхільнікаў шыіцкай міліцыі «Аль-Хашд аш-Шаабі» ў квартале дыппрадстаўніцтваў Ірака выйшлі на акцыю пратэсту супраць амерыканскіх дзеянняў. Іракцы запатрабавалі ад урада краіны закрыць амерыканскае пасольства ці хаця б панізіць узровень дыпадносінаў з ЗША за дзеянні, якія не былі ўзгоднены з іракскімі ўладамі. Найбольш актыўныя мітынгоўцы пачалі закідваць тэрыторыю, на якой размешчана дыпмісія ЗША, бутэлькамі з запальнай сумессю. Дзесяткі чалавек пайшлі на штурм аб’екта. Пратэстоўцы, забраўшыся на сцяну, змагла трапіць у будынак, на тэрыторыі якога, як адзначалі відавочцы, былі чутны стрэлы і бачны пошугі полымя.
Маніфестанты выкарыстоўвалі балончыкі з фарбай, паспеўшы пакрыць сцены пабудоў пасольскага комплексу надпісамі ў падтрымку партыі «Хезбала». Пратэстоўцы выкрыквалі антыамерыканскія лозунгі і палілі партрэты прэзідэнта ЗША Дональда Трампа. Аднак сцены пасольства досыць надзейна ўмацаваны, і асноўная частка пратэстуючых са сцягамі і транспарантамі мітынгавала на вуліцы. Пры гэтым, нягледзячы на ​​тое, што ў натоўпе былі людзі ў ваеннай форме, зброі пры іх не было.
На даху былі бачны амерыканскія вайскоўцы — як мяркуецца, марскія пехацінцы, якія накіравалі зброю на дэманстрантаў, але стралялі толькі ў паветра. У сувязі з асцярогай за бяспеку дыпламаты былі эвакуіраваны ў бяспечнае месца.
Dysphania (род матылёў)
Dysphania — род молей з сямейства, тыповы для трыбы.
Атака на пасольства ЗША ў Багдадзе
Напад
На падаўленне бунту была накіравана паліцыя. Паліцыянты ўжылі супраць актывістаў слёзатачывы газ і іншыя спецсродкі. У выніку налёту каля 20 чалавек атрымалі раненні.
Наступствы
Пасля нападу Пентагон заявіў, што накіруе ў Ірак 750 ваеннаслужачых для ўзмацнення аховы дыпмісіі. Да 1 студзеня 2020 года з Кувейта прыбылі першыя сто марпехаў.
У сувязі з нападам дзяржсакратар ЗША Майк Пампеа адклаў візіт ва Украіну, Беларусь, Казахстан, Узбекістан і Кіпр. Адмена паездкі тлумачылася неабходнасцю заставацца ў Вашынгтоне, каб сачыць за сітуацыяй у Іраку і забяспечваць бяспеку амерыканскіх грамадзян на Блізкім Усходзе.
3 студзеня амерыканская авіяцыя нанесла авіяўдар па міжнародным аэрапорце Багдада, у адказ на напад на пасольства ў Іраку. У выніку бамбардзіроўкі загінулі іранскі генерал Касем Сулеймані і камандзір іракскай групоўкі шыіцкіх апалчэнцаў «Сілы народнай мабілізацыі» і кіраўнік «Катаіб Хезбала» Абу Махдзі Аль-Мухандзіс. У той жа дзень два найбуйнейшых блока ў парламенце Ірака — «Саірун» і «аль-Фатх» — заклікалі прыняць закон аб вывадзе замежных войск з тэрыторыі краіны.
Амерыканская атака прывяла да эскалацыі амерыкана-іранскага канфлікту. З-за гэтага падчас сусветных таргоў нафта падаражэла да максімуму з верасня 2019 года (у сярэднім на 4%).
4 студзеня ля будынка пасольства ЗША адбыўся выбух. Інфармацыі аб забітых і параненых няма. Разам з тым, бліжэйшыя тэрыторыі штаба сіл бяспекі Ірака падвергнуліся мінамётнаму абстрэлу. Інцыдэнт адбыўся на поўначы краіны ў правінцыі Найнава. Удакладнялася, што невядомыя абстралялі ўрадавыя будынкі каля штаба, якія выкарыстоўваўся вайскоўцамі ЗША. Акрамя таго, ракетным ударам падвергліся квартал аль-Джадрыя і таксама размешчаная на поўначы ваенная база «Балада», якую выкарыстоўвалі амерыканскія сілы.
Dysphania (род матылёў)
Апісанне
Большасць Dysphania — гэта дзённыя матылі, але ёсць і начныя віды. З тыповым размахам крылаў 50 — 80 мм, яны адносна вялікія ў параўнанні з многімі іншымі членамі гэтага сямейства.
Арэал
Прадстаўнікі роду сустракаюцца ў паўночна-ўсходняй Аўстраліі, Меланезіі, а таксама ў Паўднёвай, Усходняй і Паўднёва-Усходняй Азіі.
Віды
Віды ўключаюць (няпоўны спіс):
NGC 2843
NGC 2843 (іншае абазначэнне — PGC 26414) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сцяг Крычава
Сцяг Крычава — сцяг горада Крычаў і Крычаўскага раёна.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі вышыні і даўжыні як 1:2 (110 на 180 см.), на якім злева намаляваны залаты кавалерскі крыж, справа сярэбраны меч дзяржальняй уніз.
Dysphania
Dysphania — шматзначны тэрмін.
Лізавета Мікалаеўна Вадавозава
Лізавета Мікалаеўна Вадавозава (народжаная Цэўлоўская, па другім мужу Семеўская; (5 (17) жніўня 1844 года, Парэчча, Смаленская губерня —, ) — руская дзіцячая пісьменніца, педагог, мемуарыстка; у першым шлюбе жонка педагога В. І. Вадавозава.
Біяграфія
Нарадзілася ў павятовым горадзе Парэчча Смаленскай губерні, у радавітай, але небагатай дваранскай сям’і. У 1848 годзе пандэмія халеры забрала жыцці яе бацькі і семярых братоў і сясцёр; маці, не маючы сродкаў для жыцця ў горадзе, прадала дом і пераехала ў вёску з астатнімі пяццю дзецьмі, дзе ўся пагрузілася ў гаспадарку. Скончыла Смольны інстытут (1862), дзе з 1859 г. займалася ў К. Д. Ушынскага і В. І. Вадавозава. У тым жа 1862 годзе выйшла замуж за Вадавозава. З 1863 года выступала ў друку, удзельнічала ў гуртках дэмакратычнай моладзі — «людзей шасцідзясятых гадоў». У канцы 1860-х вывучала ў Германіі і Швейцарыі дзіцячыя сады, якія працавалі па сістэме Ф. Фробеля. Заўдавеўшы ў 1886 годзе, выйшла замуж за вучня і сябра першага мужа В. І. Семеўскага (памёр ў 1916 годзе). Апошнія гады жыцця правяла ў крайняй патрэбе, адзіноце, хваробах, якія даводзілі да адчаю і думак пра самагубства.
Пахавана на Смаленскіх могілках.
Пляменніца па маці Мікалая Сцяпанавіча і Івана Сцяпанавіча Ганецкіх. У доме дзядзькі Івана Сцяпанавіча жыла першы час пасля заканчэння Смольнага інстытута. Яе сыны Васіль (1864—1933) і Мікалай (1870—1896) былі публіцыстамі.
Шукшын
Шукшын — прозвішча.
Клевэ (раён)
Раён падраздзяляецца на 16 абшчын.
Гарады і абшчыны
(30 чэрвеня 2010)
Парламенцкія выбары ў Германіі (1878)
Федэральныя выбары былі праведзены ў Германскай імперыі 30 ліпеня 1878 года. Нацыянал-ліберальная партыя заставалася найбуйнейшай партыяй у рэйхстагу, атрымаўшы 99 з 397 месцаў. Яўка выбаршчыкаў склала 63,4%.
Шу (міфалогія)
Шу — старажытны егіпецкі бог паветра, спякоты і святла.
Міфалогія
Згодна распаўсюджанай версіі міфа, Атум стварыў Шу са сваёй сліны або ў выніку ўзаемадзеяння са сваім ценем. Згодна другой версіі, яго маці была Іўсасет. Яго сястрой і жонкай лічылася багіня Тэфнут. Егіпцяне верылі, што дзеці ад іх сумеснага шлюба Геб і Нут таксама кахаюць адзін аднаго. Каб не даць зямлі і небу зліцца, Шу стварыў паміж імі пласт паветра.
У міфах аб Атуме и Ра казалася, што Шу суправаджае бога сонца ў падземны сусвет і ратуе яго ад змея Апопа.
Шу часцяком маляваўся як уладар подыху, удзельнік апошняга суда над чалавекам пасля смерці. У познім Егіпце і Кушы Шу разглядалі як аднаго з першых фараонаў, яго імя сімвалізавала сакральную ўладу валадара. У Кушы ён атаесамляўся з мясцовым богам Ары-гес-нефер.
Цікава, што постаці Шу і Тэфнут заставаліся папулярнымі нават падчас спроб Эхнатона ўвесці адзінае бажаство Атона.
Аблічча
На старажытнаегіпецкіх выявах Шу меў чалавечае аблічча. Выглядаў як мужчына ў галаўным уборы са страўсінага пер'я, са скіпетрам - знакам улады і знакам анк (паветра). Скуру часцяком малявалі чорнай, ці то, каб падкрэсліць сувязь са спёкай, ці то, каб выявіць сувязь з Нубіяй. Шырока распаўсюджаны скульптуры, на якіх Шу топча нагамі цела Геба і адначасова трымае над галавой Нут. Як муж багіні Тэфнут маляваўся ў вобразе льва.
Шанаванне
Пакуль не знойдзена храмаў з прысвячэннямі Шу. Аднак у асобных старажытнаегіпецкіх гарадах меліся мясціны, што мелі назвы «дом Шу», «уцёс Шу» або «трон Шу». Археолагі знаходзяць выявы Шу на тэрыторыі ўсяго Егіпта і на поўначы Судана.
Палацца Карыньяна
Палацца Карыньяна (Palazzo Carignano) — турынская рэзідэнцыя карыньянскай галіны Савойскага дому. Палац, вядомы сваім пышным увагнута-выпуклым фасадам у духу Бараміні, быў пабудаваны ў 1679 годзе па праекце святара Гварына Гварыні. Мудрагеліста выгнутая парадная лесвіца і падвойны купал над галоўнай залай належаць да ліку найбольш адважных канструктыўных рашэнняў італьянскага барока. У 1820 годзе ў палацы нарадзіўся першы кароль Італіі — Віктар Эмануіл II; у памяць пра гэту падзею ў палацы з 1938 г. размяшчаецца музей Рысарджымента.
У ліку іншых рэзідэнцый Савойскага дому палацца Карыньяна знаходзіцца пад аховай ЮНЕСКА як помнік Сусветнай спадчыны.
Праскоўя Мікітаўна Ангеліна
Праскоўя Мікітаўна Ангеліна (, вёска Старабешава,  — ) — савецкая трактарыстка, арганізатар (1933) і брыгадзір першай у СССР жаночай трактарнай брыгады.
Скончыла Маскоўскую сельскагаспадарчую акадэмію імя К. А. Ціміразева (1940). Двойчы Герой Сацыялістычнай Працы (1947, 1958). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1937—1958 гадах. Сталінская прэмія 3 ступені (1946).
Факультэт інфармацыйных тэхналогій і робататэхнікі БНТУ
Факультэт інфармацыйных тэхналогій і робататэхнікі БНТУ (ФІТР БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Факультэт быў створаны ў 1983 годзе як факультэт робатаў і робататэхнічных сістэм. У склад факультэта ўвайшлі чатыры кафедры: вышэйшай матэматыкі, тэхнічнай фізікі, электрапрывадаў і аўтаматызацыі прамысловых установак і тэхналагічных комплексаў, робататэхнікі і аўтаматызацыі машынабудавання. Факультэт пачынаўся з двух спецыяльнасцяў — «Аўтаматызацыя і комплексная механізацыя машынабудавання» і «Электрапрывад і аўтаматызацыя прамысловых установак», якія мелі спецыялізацыі па робататэхніцы.
У 1984 годзе ў склад факультэта ўвайшла кафедра кібернетыкі і вылічальнай тэхнікі са спецыяльнасцю «Прыкладная матэматыка». У гэтым жа годзе на факультэце была адкрыта падрыхтоўка па спецыяльнасці «Праграмнае забеспячэнне вылічальнай тэхнікі і аўтаматызаваных сістэм» і па спецыяльнасці «Сістэмы аўтаматызаванага праектавання».
У 1998 годзе факультэт робатаў і робататэхнічных сістэм быў перайменаваны ў факультэт інфармацыйных тэхналогій і робататэхнікі.
У 2000 годзе на базе факультэта быў створаны Міжнародны інстытут дыстанцыйнай адукацыі.
У 2002 годзе на факультэце адкрыта падрыхтоўка па спецыяльнасці «Інфармацыйныя сістэмы і тэхналогіі».
Мошэ Бернштэйн
Мошэ Бернштэйн (, Бяроза  —, Тэль-Авіў, Ізраіль) — яўрэйскі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1920 годзе ў Бярозе ў сям’і артадаксальных яўрэяў. Прафесійную адукацыю атрымаў у мастацкай акадэміі Вільні, дзе вучыўся з 1935 года. У 1939 годзе быў эвакуяваны ў Саратаў. Некалькі гадоў працаваў у калгасе, пазней падзарабляў мастаком у адной з вытворчых майстэрняў.
У 1947 годзе выехаў у Ізраіль. У жніўні 1948 года мабілізаваны ў войска абароны Ізраіля.
Алег Ігнатавіч Таўгень
Алег Ігнатавіч Таўгень (, Валожын, Мінская вобласць — ) — беларускі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1993, Камбінаторныя метады ў тэорыі лінейных і арыфметычных груп), прафесар (1995).
Куб (алгебра)
[[Файл:CubeChart.svg|thumb|300px|
Алег Ігнатавіч Таўгень
Біяграфія
Скончыў БДУ (1984). Працаваў у Інстытуце павышэння кваліфікацыі і падрыхтоўкі кіруючых работнікаў і спецыялістаў адукацыі. Навуковыя працы па камбінаторнай тэорыі лінейных груп. Атрымаў крытэрый лінейнай выяўленасці паўпрамых здабыткаў і амальгаваных здабыткаў лінейных груп, даказаў гіпотэзу Герстэна пра неарыфметычнасць груп аўтамарфізмаў свабодных груп.
У 2000 годзе прызначаны рэктарам Акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
Куб (алгебра)
x
на адрэзку ад 1 да 25]] У арыфметыцы і алгебры, куб ліку
— гэта яго трэцяя ступень
, г.зн. здабытак трох аднолькавых множнікаў, роўных ліку
x3 = x × x × x
.
Куб ліку роўны здабытку самога ліку і яго квадрата:
x3 = x × x2
Аперацыя ўзвядзення ў куб мае просты геаметрычны сэнс: куб ліку
роўны аб'ёму геаметрычнага куба з рабром
, адкуль і паходзіць назва самой арыфметычнай аперацыі. Адваротная аперацыя знаходжання ліку, чый куб роўны
n
, называецца здабываннем кубічнага кораня з
і вызначае рабро куба з аб'ёмам
І куб, і кубічны корань з'яўляюцца няцотнымі функцыямі:
Куб ліку ці любога іншага матэматычнага выразу абазначаецца верхнім індэксам 3, напрыклад,
ці
(x + 1)3
Гісторыя
Вызначэнне кубоў вялікіх лікаў было распаўсюджана ў многіх старажытных цывілізацыях. У старававілонскі перыяд (20 — 16 стст. да н.э.) месапатамскія матэматыкі стварылі клінапісныя таблічкі з табліцамі для вылічэння кубоў і кубічных каранёў. Кубічныя ўраўненні былі вядомы старажытнагрэчаскаму матэматыку Дыяфанту. У 1-м ст. н.э. Герон Александрыйскі вынайшаў метад вылічэння кубічных каранёў. Метады рашэння кубічных ураўненняў і здабывання кубічных каранёў сустракаюцца ў «Матэматыцы ў дзевяці кнігах», кітайскім матэматычным тэксце, састаўленым каля 2-га ст. да н.э., з каментарыямі Лю Хуэя (3 ст. н.э.). Індыйскі матэматык Арыябхата напісаў тлумачэнне кубоў у сваёй працы Арыябхація. У 2010 годзе Альберта Цаноні знайшоў новы алгарытм вылічэння кубоў вялікіх цэлых лікаў, які ў пэўным дыяпазоне значэнняў скарэйшы чым узвядзенне ў квадрат і дамнажэнне.
Паслядоўнасць кубоў
Паслядоўнасць кубоў неадмоўных лікаў пачынаецца лікамі :
Сума кубоў паслядоўных цэлых лікаў
Сума кубоў першых n дадатных натуральных лікаў вылічаецца па формуле:
Вывад формулы
Формулу сумы кубоў можна вывесці з дапамогай табліцы множання і формулы сумы арыфметычнай прагрэсіі. Разглядаючы ў якасці ілюстрацыі метаду дзве табліцы множання
5×5
, правядзём разважанні для табліц памерам
n×n
.
Сума лікаў у k-ай (k = 1,2, …) выдзеленай вобласці першай табліцы:
А сума лікаў у k-ай (k = 1,2, …) выдзеленай вобласці другой табліцы, якія ўяўляюць сабой арыфметычную прагрэсію:
Складваючы па ўсіх выдзеленых абласцях першай табліцы, атрымліваем такі ж лік, як і складваючы па ўсіх выдзеленых абласцях другой табліцы:
Дзесятковае разлажэнне
!width="50%"| апошняя лічба !width="50%"| перадапошняя лічба
Астэрманы
Астэрманы (Osterman, Ostermann) — расійскі дваранскі род германскага паходжання. Заснавальнік рода — Андрэй Іванавіч (Генрых Іаган Фрыдрых) Астэрман, які нарадзіўся ў Вестфаліі, расійскі дзяржаўны дзеяч, дыпламат, граф, на рускай службе з 1703 года.
Іншыя прадстаўнікі:
У 1863 годзе тытул перайшоў да сына В. М. Галіцына - Мсціслава.
Шнет
Шнет — сяло ў Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Рахымжана Кашкарбаева. Код КАТА — 116667600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 198 чалавек (106 мужчын і 92 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 170 чалавек (78 мужчын і 92 жанчыны).
Аксарай
Аксарай (Aksaray), горад у цэнтральнай частцы Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Аксарай.
У старажытнасці важны перавалачны пункт на Вялікім шоўкавым шляху. Далучаны да Асманскай імперыі ў 1470, многія жыхары пераселеныя ў Стамбул, дзе раён іх кампактнага пасялення атрымаў назву горада паходжання — Аксарай.
Мікалай Мікалаевіч Пінігін
Мікала́й Мікала́евіч Піні́гін (, Ізюм, Харкаўская вобласць, Украіна) — беларускі рэжысёр, заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў режысёрскі факультэт Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1979). У 1979—1980 гадах працаваў рэжысёрам на беларускім тэлебачанні. У 1980—1982 гадах працаваў у Рускім драматычным тэатры імя М. Горкага (Мінск). З 1985 года рэжысёр Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Я. Купалы. У 1985—1987 выкладчык кафедры «Майстэрства акцёра і рэжысуры» у Беларускай акадэміі мастацтваў. У якасці рэжысёра стажыраваўся ў Маскоўскім Малым тэатры (1982—1984), у парыжскім «Courant D’Est» (1995). З 1998 — режысёр Вялікага драматычнага тэатра імя Г. А. Таўстаногава (Санкт-Пецярбург). Жыў у Пецярбургу. У снежні 2008 года прызначаны галоўным рэжысёрам Нацыянальнага акадэмічнага тэатру імя Я. Купалы.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў Купалаўскага тэатра 13 жніўня запатрабаваў спыніць гвалт у дачыненні да мірных грамадзян і выступіў за пералік галасоў з удзелам незалежных назіральнікаў. 17 жніўня ўладамі быў звольнены дырэктар тэатра Павел Латушка. 26 жніўня Мікалай Пінігін разам з большасцю трупы і іншымі супрацоўнікамі тэатра звольніўся ў знак пратэсту.
Творчасць
Паставіў у тэатры імя Г. А. Таўстаногава: «Прихоти Марианны» А. Мюсэ (1997), «ART» Я. Рэза (1998), «Калифорнийская сюита» Ніл Сайман (1999), «Ложь на длинных ногах» Э. дэ Філіпа (2000), «Таланты и поклонники» А. М. Астроўскага (2001), «Костюмер» Р. Харвуда (2002), «Мотылек» П. Гладзіліна (2004), «Екатерина Ивановна» Л. М. Андрэева (2004), «Квартет» Р. Харвуда (2005), «Эмигранты» С. Мрожака (2006), «Ночь перед Рождеством» М. В. Гогаль (2007).
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (за спектакль «Тутэйшыя» Я. Купалы, 1992), тэатральнай прэміі БСТД імя Е. Міровіча ў намінацыі «За лепшую рэжысуру» (спектакль «Ідылія» В. Дуніна-Марцінкевіча, 1994, 1999). Прызнаны «Чалавекам года Беларусі» ў намінацыі «Сцэна» (1994). Дыпламант міжнародных фестываляў у Кракаве (Польшча), Маскве (Расія), Харкаве (Украіна), Браціславе (Славакія), Таліне (Эстонія), Вільнюсе (Літва).
Іосіф Акімавіч Міроненка
Іосіф Акімавіч Міроненка (сакавік 1913, в. Юраўка, Таманскі аддзел, Кубанская воблаць, Расійская імперыя; цяпер Крымскі раён,  — 10 студзеня 1944, Даманавіцкі раён, Палеская вобласць; цяпер, Гомельская вобласць) — удзельнік вызвалення Беларусі ад нямецкіх войскаў у гады Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (17.10.1943).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Юраўка цяпер Крымскага раёна Краснадарскага краю. На фронце з кастрычніка 1941 года.
Памочнік камандзіра ўзвода процітанкавых стрэльбаў старшыня І. А. Міроненка асабліва вызначыўся ў верасні 1943 г. пры вызваленні Украіны ў баях за гарады Канатоп, Бахмач, пры фарсіраванні Сейма і Дзясны і ў баях за плацдарм на правым беразе ракі Дняпро.
У канцы верасня 1943 года з першым дэсантам пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Страхалессе, удзельнічаў у адбіцці варожых контратак, знішчыў супрацьтанкавую гармату, два кулямётных разлікі праціўніка і 30 гітлераўцаў. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года старшыне Міроненка Івану Акімавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Памяць
У гонар І. А. Міроненкі вёска Многаверш Калінкавіцкага раёна перайменавана ў вёску Міроненкі.
Ігар Ніканавіч Кузняцоў
Ігар Ніканавіч Кузняцоў (нар. 1954) — беларускі ваенны, начальнік Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь (2010—2014).
Біяграфія
14 чэрвеня 2002 года прызначаны начальнікам упраўлення ваеннай контрразведкі Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
З 20 студзеня 2005 года па 22 студзеня 2010 года працаваў начальнікам упраўлення КДБ Рэспублікі Беларусь па гораду Мінску і Мінскай вобласці.
22 студзеня 2010 года прызначаны начальнікам Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
У 2011 годзе, пасля правядзення прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2010 года, якія Еўрапейскім Саюзам былі прызнаныя недэмакратычнымі, а таксама сілавога разгону акцыі пратэсту ў Мінску 19 снежня 2010 года, быў уключаны ў спіс беларускіх дзяржаўных дзеячаў і чыноўнікаў, на якіх ЕС былі накладзеныя санкцыі. У 2012 годзе Савет Еўрапейскага саюза прызнаў І. Н. Кузняцова адказным за рэпрэсіўную працу КДБ супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі.
23 мая 2014 года вызвалены ад пасады начальніка Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь і звольнены з вайсковай службы ў запас.
З 16 мая 2017 года па цяперашні час з’яўляецца намеснікам старшыні Беларускай федэрацыі біятлона.
У 2017 годзе ўладкаваўся на працу памочнікам дырэктара ААТ «Будтэхпрагрэс».
Эрнст Людвіг Кірхнер
Эрнст Людвіг Кірхнер (Ernst Ludwig Kirchner;,  — , Фраўэнкірх-Вільдбодэн каля Давоса) — нямецкі мастак, прадстаўнік нямецкага экспрэсіянізму.
NGC 2844
NGC 2844 (іншыя абазначэнні — UGC 4971, MCG 7-19-64, ZWG 209.57, IRAS09186+4021, PGC 26501) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Рысь.
Эрнст Людвіг Кірхнер
Біяграфія
Нарадзіўся 6 мая 1880 года ў г. Ашафенбург у сям’і інжынера-хіміка. У 1901 годзе скончыў гімназію ў Хемніцы. Потым вучыўся на факультэце архітэктуры Вышэйшай тэхнічнай школы ў Дрэздэне, наведваў Вучэбна-эксперыментальную майстэрню свабоднага і прыкладнога мастацтва ў Мюнхене. У гэты час ён пазнаёміўся з Блейлем. У 1903—1904 гадах вучыўся ў мастацкай школе фон Дэбшыца і Обрыста ў Мюнхене, затым працягнуў вывучэнне архітэктуры ў Дрэздэне. У 1905 годзе атрымаў дыплом архітэктара. У 1905 годзе ён разам з Блейлем, і Карлам Шміт-Ротлуфам утварае групу «Мост» (Die Brücke), з якой пачалося станаўленне нямецкага экспрэсіянізму. 7 чэрвеня лічыцца днём заснавання гуртка. Пазней да іх далучыліся Васіль Кандзінскі, Аўгуст Маке, Аляксей фон Яўленскі. Назва была прапанавана Хекелем, ідэолагам гуртка стаў Кірхнер. У 1906 годзе Кірхнер піша праграму групы. Улетку 1907 разам з Максам Пехштэйнам едзе ў Гопельн каля Дрэздэна, дзе шмат малюе. У 1908 годзе працуе на востраве Фемарн. У 1909—1911 гадах ездзіць маляваць на Морыцбургскія сажалкі. У 1910-1911-гадах знаходзіцца ў групе мастакоў «». У кастрычніку 1911 пераязджае ў Берлін, знаёміцца ​​з Эрнай Шылінг, якая стала грамадзянскай жонкай Кірхнера. Тады ж засноўвае з Максам Пехштэйнам інстытут «МІУМ» (сучаснага выкладання ў жывапісе). У 1913 г. Кірхнер напісаў «Хроніку мастацкай групы „Мост“», што прыводзіць да распаду групы. У 1914 годзе ўдзельнічае ў мастацкай выставе ў Кёльне, з пачаткам Першай сусветнай вайны сыходзіць добраахвотнікам на фронт. У 1915 быў камісаваны з арміі па хваробе лёгкіх, накіраваны на лячэнне ў санаторый у. У 1917 пераязджае на жыхарства і лячэнне ў Швейцарыю, жыве ў Штафельальпэ каля Давоса, да кастрычніка 1918 лячэнне ў санаторыі ў Кройцлінгене. 1922 стаў пачаткам сумеснай працы з Лізай Гуер. У 1923 пераязджае ў Вільдбодэн, дзе робіць вялікую выставу работ у Базелі. У гэты час працуе над ілюстрацыямі да кнігі паэта Георга Гейма «Umbra Vitae». У 1925/26 здзяйсняе вялікае падарожжа па Германіі (Франкфурт-на-Майне, Хемніц, Дрэздэн, Берлін). У 1929 годзе едзе ў Эсэн, Берлін і Франкфурт-на-Майне. У 1933 годзе робіць вялікую выстаўку ў Берне. У 1937 мастак быў прылічаны нацыстамі да прадстаўнікоў «дэгенератыўнага мастацтва», 639 яго прац былі выдаленыя з нямецкіх музеяў. У 1938, змучаны хваробай і маючы залежнасць ад наркотыкаў, мастак здзяйсняе самагубства, яго грамадзянская жонка Эрна Шылінг атрымлівае дазвол да самай смерці (2 кастрычніка 1945 г.) насіць прозвішча Кірхнер.
NGC 2844
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Палацца Мадама
Палацца Мадама (Palazzo Madama) — палацавы комплекс у Турыне, пабудаваны на месцы старажытнарымскага лагера з выкарыстаннем умацаванняў таго часу. Фасад палацца, завершаны ў 1721 годзе, — сухаваты ўзор паўночнаітальянскага барока ў трактоўцы Філіпа Ювара. Тыльны бок будынка захоўвае аблічча змрочнага сярэднявечнага замка, з круглымі вежамі па вуглах, які ён набыў у XV стагоддзі.
У розны час палацца служыла рэзідэнцыяй малодшай галіне Савойскага дому, рэгентш-удоў (адсюль назва), для размяшчэння гасцей кіруючага манарха, як месца знаходжання каралеўскай мастацкай галерэі, п’емонцкага парламента і вярхоўнага суда. З 1934 года ў будынку размяшчаецца музей старажытнага мастацтва, асабліва багаты экспанатамі з Гандхары.
У ліку іншых рэзідэнцый Савойскай дынастыі палацца Мадама знаходзіцца пад аховай ЮНЕСКА як помнік Сусветнай спадчыны.
Авейру
Авейру — горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнай акругі і муніцыпалітэта. Колькасць насельніцтва — 57 тыс. (горад), 73,6 тыс. (муніцыпалітэт). Горад і муніцыпалітэт уваходзяць у эканоміка-статыстычны рэгіён Цэнтральны рэгіён і субрэгіён Байшу-Вога. Паводле старога адміністрацыйнага падзелу ўваходзіў у правінцыю Бейра-Літарал. Горад з’яўляецца цэнтрам буйной гарадской агламерацыі Вялікае Авейру. Знаходзіцца за 220 км на поўнач ад Лісабона, на беразе Атлантычнага акіяна, за 58 км на поўдзень ад Порту.
Ручка (канцылярыя)
Ручка —прылада з пяром або са стрыжнем для пісьма на паперы.
Тыпы ручак
Адрозніваюць наступныя тыпы ручак:
Шарыкавыя ручкі, аўтаручкі і гелевыя ручкі часам маюць чарніла, якое можна сцерці.
Аляксандр Іванавіч Астэрман-Талстой
Біяграфія
Па лініі маці Ганны Андрэеўны Талстой, яго прадзедам быў паплечнік Пятра I, дыпламат з немцаў А. І. Астэрман. Імператрыца Кацярына II дазволіла маладому Талстому ў 1796 г. прыняць графскі тытул, з прозвішчам і гербам роду Астэрманаў, ад бяздзетных нашчадкаў роду Астэрмана.
А. І. Талстога па звычаях з самога ранняга ўзросту запісалі на ваенную службу ў лейб-гвардыі Праабражэнскі полк. У 14-летнім узросце ён за выслугай гадоў лічыўся прапаршчыкам. Баявую службу пачаў з 1788 года ў руска-турэцкай вайне, быў ў арміі князя Пацёмкіна. Удзельнічаў у 1790 пад камандаваннем Суворава ў штурме Ізмаіла, узнагароджаны за адзнаку ордэнам Св. Георгія 4-га класа. З 1793 года служыў у Бугскім егерскім корпусе, сфармаваным Кутузавым.
Увесну 1807 г. на тэрыторыі Прусіі разгарнуліся вайсковыя дзеянні супраць корпуса маршала Нея, які імкнуўся адрэзаць рускіх ад Кенігсберга. 24 мая авангард Баграціёна, куды ўваходзіла дывізія Астэрмана-Талстога, прыняў удар праўзыходнага ў ліку непрыяцеля. У гэтым бою Астэрман быў паранены ў нагу куляй навылёт. У кастрычніку 1810 г. Астэрман, змучаны ранай, дамогся адстаўкі з правам нашэння мундзіра, але адразу жа вярнуўся ў строй з пачаткам Айчыннай вайны 1812 года. Падчас вайны ён камандаваў 4-м пяхотным корпусам у 1-й Заходняй арміі Барклая-дэ-Толі, адрозніўся пад Астроўна і пры Барадзіне. Пад Барадзіном Астэрман-Талстой быў кантужаны, але праз некалькі дзён вярнуўся ў строй.
У кампанію 1813 г. Астэрман-Талстой уславіў сваё імя 17 жніўня ў бліскучым баі пад Кульмам, дзе страціў левую руку, адарваную ядром.
Астэрман вярнуўся ў Пецярбург у пачатку 1814 і адразу жа быў прызначаны генерал-ад'ютантам Аляксандра I. У гэтай якасці знаходзіўся да самой смерці імператара. У 1816 прызначаны камандзірам Грэнадзёрскага корпуса. У жніўні 1817 атрымоўвае чын генерала ад інфантэрыі, але яго здароўе пасля цяжкіх ран было настолькі падарвана, што ён у гэтым жа году вызваляецца ад камандавання корпусам і звальняецца ў бестэрміновы водпуск, хоць працягвае лічыцца на ваеннай службе.
Пасля ўступлення на сталец Мікалая I, выехаў і Італію, дзе і памёр.
У законным шлюбе дзяцей не было. Толькі ў 1863 права атрыманні ў спадчыну прозвішча, тытула і майората Астэрманаў «па найвысокім сцвярджэнні» атрымаў сын В. М. Галіцына — Мсціслаў, які стаў менавацца «князь Галіцын граф Астэрман».
Арнульф Карынтыйскі
Арну́льф Карынтыйскі (Arnulf von Kärnten; каля 850 -, Рэгенсбург) — кароль Усходне-Франкскага каралеўства з 887 года і імператар Захаду з 896 года, адзін з апошніх прадстаўнікоў нямецкай лініі дынастыі Каралінгаў.
Біяграфія
Арнульф быў незаконным сынам Карламана, караля Баварыі і Італіі, і яго канкубіны Ліутсвінды.
Дзяцінства Арнульф правёў у Карынтыі ў сваёй маці. Незадоўга да смерці бацькі Арнульф паспрабаваў забяспечыць за сабой баварскі пасад, аднак няўдала. Пасля смерці Карламана ў 880 годзе Баварыя перайшла да брата памерлага караля Людовіка III Малодшага, а затым Карлу III Тоўстаму. Арнульф атрымаў у спадчыну толькі Карынцію, якая ўключае, праўда, усе ўсходнія маркі ад Фрыулі да Штырыі ўключна.
Элваш
Элваш — горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта ў складзе акругі Парталегры. Насельніцтва — 15,5 тыс. жыхароў (горад), 22,5 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт). Горад і муніцыпалітэт уваходзяць у эканоміка-статыстычны рэгіён Алентэжу і субрэгіён Алту-Алентэжу. Паводле старога адміністрацыйнага падзелу ўваходзіў у правінцыю Алту-Алентэжу. Знаходзіцца за 59 км на паўднёвы ўсход ад горада Парталегры.
Алмада
Алмада — горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта ў акрузе Сетубал. Колькасць насельніцтва — 101,5 тыс. жыхароў (горад), 165,4 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт). Горад уваходзіць у Лісабонскі рэгіён, у субрэгіён Паўвостраў Сетубал. Уваходзіць у агламерацыю Вялікі Лісабон. Паводле старога адміністрацыйнага падзелу ўваходзіў у правінцыю Эштрэмадура. Размешчаны на паўднёвым беразе эстуарыя ракі Тэжу, насупраць горада Лісабон, за 10 км ад упадзення ракі ў Атлантычны акіян. Злучаны з Лісабонам вялікім мостам і паромнай пераправай.
Расійская акупацыя Данецкай вобласці
Расійская акупацыя Данецкай вобласці — працяглая ваенная акупацыя, якая пачалася 7 красавіка 2014 году, пасля чаго частка рэгіёну пачала кантралявацца так званай Данецкай Народнай Рэспублікай. Адміністрацыйны цэнтар — Данецк; аднак яго аблдзяржадміністрацыя была часова пераведзена ў Краматорск у сувязі з працягам расійска-ўкраінскай вайны.
Акупацыя пачалася з уварвання расійскіх войскаў на тэрыторыю ўкраінскага Данбаса ў красавіку 2014 года пасля захопу Крыма Расійскай Федэрацыяй, серыі прарасійскіх выступаў ва Украіне і абвяшчэння «дзяржаўнага суверэнітэту» ДНР.
Баявыя дзеянні вайны на Данбасе пачаліся з захопу 12 красавіка 2014 года расійскімі падраздзяленнямі пад кіраўніцтвам афіцэраў спэцслужбаў РФ украінскіх гарадоў — Славянска, Краматорска і Дружкоўкі, дзе расійскія дыверсанты ўзбройвалі мясцовых калабарацыяністаў захопленай у МУС зброяй і вярбавалі іх у свае шэрагі. Ва ўмовах несупраціву мясцовых сілавікоў Украіны, а часам і адкрытага ўзаемадзеяння, невялікія дэсантна-штурмавыя атрады расійскіх дыверсантаў у наступныя дні ўзялі пад кантроль Горлаўку і іншыя гарады Данецкай і Луганскай абласцей.