cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катастрофа шатла «Чэленджэр»
Раследванне катастрофы
У выніку працяглай пошукава-выратавальнай аперацыі, з дна акіяна былі падняты шматлікія фрагменты карабля, у тым ліку і адсек экіпажа. Хоць дакладны час згубы экіпажа невядомы, высвятлілася, што некаторым яго членам удалося выжыць пры асноўным выбуху. Аднак шатл не быў абсталяваны сістэмай аварыйнага пакідання, і астранаўты не перажылі сутыкненні адсека з паверхняй акіяна. Пасля катастрофы праграма шатлаў была згорнутая на 32 месяцы. Для расследавання крушэння прэзідэнтам ЗША Рональдам Рэйганам была прызначана адмысловая камісія пад кіраўніцтвам дзяржаўнага сакратара Уільяма Роджэрса. Камісія прыйшла да высновы, што вызначальнымі фактарамі, якія прывялі да катастрофы, паслужылі карпаратыўная культура і працэдура прыняцця рашэнняў НАСА. Кіраўнікі НАСА з 1977 года ведалі пра патэнцыйна небяспечныя дэфекты ўшчыльняльных кольцаў, якія пастаўляюцца падрадчыкам Morton Thiokol, аднак яны не звярталі на гэта належнай увагі. Яны таксама занядбалі папярэджаннямі канструктараў пра небяспеку запуску карабля ва ўмовах нізкіх тэмператур той раніцы і не рапартавалі начальству пра гэтыя асцярогі. Камісія Роджэрса прад’явіла НАСА дзевяць рэкамендацый, якія неабходна было выканаць для ўзнаўлення палётаў шатлаў.
За запускам назірала мноства гледачоў, бо сярод экіпажа на караблі знаходзілася Крыста Маколіф, першы ўдзельнік праекта «Настаўнік у космасе». Сродкі масавай інфармацыі асвятлялі катастрофу з небывалай маштабнасцю: адно з даследаванняў паказала, што 85 % апытаных амерыканцаў даведаліся пра крушэнне праз гадзіну пасля яго. Катастрофа стала аб’ектам мноства абмеркаванняў у галіне бяспекі палётаў. На аснове гэтых падзей у 1990 годзе была знятая тэлестужка «Чэленджэр».
Слабада (Аляксандраўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Каралёў Стан)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — драўляны праваслаўны храм у вёсцы Каралёвым Стане Мінскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на зав. Васкрасенскі, 1.
Архітэктура
Архітэктура храма вытрымана ў стылі драўлянага дойлідства Рускай Поўначы XVII ст. Над шатровым дахам цэнтральнага кубападобнага зруба ўзведзена цыбулепадобная галоўка. Папярочны прытвор завершаны высотнай 2-яруснай каркаснай шатровай званіцай з макаўкай. Такая ж макаўка над вальмавым дахам прамавугольнай апсіды. Галоўны і бакавыя ўваходы вылучаны 2-слуповымі ганкамі пад 2-схільнымі пакрыццямі. Фігурна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. У інтэр’еры драўляны іканастас з разнымі царскімі варотамі: на фоне трыльяжнай сеткі вылучаны круглыя абразы-тонда з выявамі евангелістаў.
Гарніш
Гарніш (люксемб. Garnech, фр. Garnich) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Гарніш з'яўляецца часткай кантона Капелен. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1590 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 575 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 20,95 км ² (па займаемай плошчы 50 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 398 м. (60 месца з 116 камун), найменшая 306 м. (106 месца з 116 камун).
Песня пра Бярэзіну
«Песня пра Бярэзіну» («Beresinalied») — адна з нацыянальных швейцарскіх песень. Асацыіруецца з бітвай на Бярэзіне, у ходзе якой загінула тысяча з 1300 швейцарскіх наёмнікаў, якія на той момант заставаліся ў жывых з 8000, што суправаджалі Напалеона падчас яго ўварвання ў Расію.
Верш пад назвай «die Nachtreise» («Начное падарожжа») быў напісаны нямецкім драматургам, акторам і вучоным Карлам Людвігам Гізэке і апублікаваны ў 1792 годзе ў часопісе «Göttinger Musen-Almanach». Пасля дадзены верш быў пакладзены на музыку, якая некалькі разоў перапрацовалася, лічыцца, што мелодыя, якая выконваецца цяпер, бярэ пачатак у варыянце нямецкага музыканта Іагана Эмануэля Мюлера, пры гэтым у асобных крыніцах аўтарам музыкі названы Фрыдрых Вільке.
Пагуляйка
Пагуля́йка (, Погуляйка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета. Месціцца за 39 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 22,5 км ад Мінска, 16 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы, каля ракі Грэбенка (мясцовая назва — Берчукоўка, прыток Пцічы).
Гісторыя
Калісьці належала Ельскім, па эксдывізіі каля 1820 года перайшла да іншых гаспадароў разам з фальваркамі Берчукі, Грэбень і Яскавічы. У канцы XIX стагоддзя засценак Пагулянка Пярэжырскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні, пры дарозе з Берчукоў да Кайкава. У пачатку XX стагоддзя вёска Пагуляй, шляхецкая ўласнасць.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад БССР. У жніўні 1919 — ліпені 1920 года вёска была пад акупацыяй Польшчы.
Да 20 студзеня 1960 года Пагуляйка ўваходзіла ў склад Навапольскага сельсавета Рудзенскага раёна, пасля скасавання якога перададзена ў склад Пухавіцкага раёна. 1 красавіка 1960 года ўключана ў склад Пярэжырскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Курдыстанскія горы
Курдыстанскія горы (часам — Курдскія горы) — горы ва Усходняй Турцыі недалёка ад возера Ван, працягваюцца ў Іраку і Іране. Вышыня да 4 000 метраў. Апошнія паўстагоддзя — арэна супрацьстаяння курдскіх баевікоў і афіцыйнай Анкары з нагоды незалежнасці Курдыстана.
Прырода
Складаная сістэма хрыбтоў і масіваў вышынёю да 4168 м (г. Джыло). Грабяні хрыбтоў вышэй за 3500 м альпійскага тыпу, менш высокія пераважна плоскавяршынныя. Схілы моцна расчлянёныя вузкімі цяснінамі. Складзеныя з сланцаў, кварцытаў, мармуру, мергелю.
Горы знаходзяцца ў сейсманебяспечнай зоне, побач з некалькімі вулканамі і нясуць на сабе сляды вулканічнай актыўнасці, таму цікавыя з геалагічнага пункта гледжання.
Рэкі ў асноўным утвараюць левыя прытокі р. Тыгр. Ёсць горныя ледавікі. Клімат субтрапічны. Ападкаў на паўднёва-заходніх схілах 1000—3000 мм, на паўночна-ўсходніх — 400—700 мм за год.
На паўднёвых схілах міжземнаморскія лясы, хмызняк (маквіс), фісташкавыя і арчовыя рэдкалессі, на паўночных — горныя стэпы і фрыганападобная расліннасць; на плоскіх вяршынях — альпійскія лугі.
Гаспадарчая дзейнасць
Месца прамысловай здабычы карысных выкапняў. Качавая жывёлагадоўля. Па далінах рэк — сады, пасевы пшаніцы, кукурузы, ячменю.
Здудзічы
Зду́дзічы (, Здудичи) — вёска ў Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чыркавіцкага сельсавета. Знаходзіцца ля ўпадзення ракі Алы ў раку Бярэзіну.
Гісторыя
Падчас уваходжання зямель Расійскай імперыі ён адносіўся 2 паліцэйскай акругі Парыцкай воласці Бабруйскага павета і да Астроўчыцкага прыходу праваслаўнай царквы, на адлегласці 63 вёрст ад Бабруйску. У 1895 г. у вёсцы налічвалася 60 двароў (па данных Аляксандра Ельскага). Жыхары займаліся земляробствам, рыбнай лоўляй і плытагонствам. У 1993 пры зборы краязнаўчых звестак для кнігі «Памяць» Светлагорскага раёна была выяўлена група культавых помнікаў у Здудзічах: 2 курганы, валун, 2 камяні з выявамі крыжа, камень з надпісам (неразборлівы), 3 каменныя крыжы. Найбольш старадаўні крыж быў укапаны ў зямлю на ўскрайку могілак, магчыма, на царковішчы. Надземная частка крыжа акругленая, падобны на Тураўскія крыжы ХII ст.
Вільгельм Хозенфельд
Вільгельм Хозенфельд нарадзіўся ў кансерватыўнай і набожнай каталіцкай сям'і настаўніка ў гарадку Макенцэль (Mackenzell), недалёка ад Фульды. Жыццё ўсёй сям'і мела ярка выяўлены каталіцкі ўклад, падчас навучання асаблівая ўвага надавалася хрысціянскай сацыяльнай справядлівасці. Яго светапогляд склаўся пад уплывам ідэй каталіцкага актывізму, прускай дысцыпліны, нямецкага патрыятызму, а ў гады шлюбу — пацыфізму яго жонкі Анэмарыі, які ўсё нарастаў. Важную ролю ў станаўленні яго асобы сыграў рух Wandervogel (Вандэрфогель) і яго прыхільнікі. Служыў у нямецкай арміі ў Першую сусветную вайну з 1914 года, у 1917 годзе быў паранены.
Хозенфельд быў прызваны ў вермахт у жніўні 1939 года і быў накіраваны ў Польшчу, дзе і знаходзіўся з сярэдзіны верасня 1939 года да захопу савецкімі войскамі 17 студзеня 1945 года. Першым пунктам прызначэння быў горад Паб’яніцы, дзе ён удзельнічаў у пабудове і ўвядзенні ў эксплуатацыю лагера для ваеннапалонных. Наступная дыслакацыя, са снежня 1939 года — горад Венгруў, дзе ён заставаўся, пакуль батальён не перамясцілі на 30 км да горада Jadow у канцы мая 1940 года. Урэшце, яго перавялі ў Варшаву ў ліпені 1940 года, дзе ён правёў апошнюю частку вайны, прымацаваны да ахоўнага батальёна 660 (Wachbataillon 660), часткі ахоўнага палка Варшавы, дзе ён служыў у якасці штабнога афіцэра (Stabsoffizier), а таксама як батальённы спорт-афіцэр.
Нягледзячы на тое, што Хозенфельд быў членам НСДАП з 1935 года, у ім рос недавер да партыі і нацысцкай ідэалогіі, асабліва пасля таго, як ён сваімі вачамі бачыў пакуты палякаў і яўрэяў. Ён і некаторыя яго таварышы — афіцэры вермахта спачувалі жыхарам акупаванай Польшчы, спрабавалі дапамагчы ім па меры магчымасці, сарамацячыся таго, што рабілі некаторыя іх суайчыннікі.
З «Варшаўскіх дзённікаў» Уладзіслава Шпільмана: "На гэта раз я адважыўся задаць пытанне — яно проста вырвалася ў мяне: — Вы немец? Ён счырванеў і ледзь не крыкнуў запальчыва, быццам я яго пакрыўдзіў: — Так, нажаль, я немец. Я добра ведаю, што дзеялася тут, у Польшчы, і мне сорамна за мой народ."
Апошні раз Шпільман пабачыўся з Хозенфельдом 12 снежня 1944 года. На развітанне ён упершыню назваў яму сваё імя і месца працы, каб Хозенфельд, калі што якое, мог звярнуцца да яго за дапамогай.
Вільгельм Хозенфельд быў узяты ў палон савецкімі войскамі 17 студзеня 1945 года ў невялікім гарадку Блоне, у 30 км заходней Варшавы, з групай салдат вермахта, якой ён камандаваў. У сваіх дзённіках Уладзіславаў Шпільман піша, як яго калега з Радыё Зігмунт Лядніцкі, вяртаючыся пасля ваенных тулянняў у Варшаву, натыкнуўся па дарозе на часовы лагер для нямецкіх ваеннапалонных. Не стрымаўшы эмоцый ён крыкнуў: «Вы заяўлялі, што вы — цывілізаваны народ, а ў мяне, артыста, адабралі ўсё, што ў мяне было, — маю скрыпку». Тады адзін нямецкі салдат падышоў да агароджы і спытаў у яго, ці ведае ён Шпільмана. Той адказаў станоўча і тады салдат назваўся нямецкім афіцэрам, які дапамагаў хаваць Шпільмана на гарышчы ў штабе нямецкай абароны Варшавы (апошні прыстанак Шпільмана, дзе ён хаваўся з лістапада па снежань 1944). Ён папытаў Лядніцкага паведаміць пра яго Шпільману, каб той дапамог яму выбрацца, але тут Лядніцкага стала адганяць ахова і ён не змог пачуць прозвішча немца. Хозенфельд быў асуджаны на 25 гадоў зняволення як падазраваны ў ваенных злачынствах. Яго катавалі супрацоўнікі савецкай контрразведкі, паколькі меркавалася, што ён быў агентам абвера ці нават службы бяспекі рэйхсфюрара СС (СД). Нягледзячы на прашэнні палякаў і яўрэяў у яго абарону, савецкія спецслужбы не знялі абвінавачванне і адмаўляліся верыць, што Хозенфельд не быў уцягнуты ў ваенныя злачынствы. Ён сканаў у савецкім палоне 13 жніўня 1952 года каля дзесяці гадзін вечара ад разрыву аорты.
У фільме «Піяніст», знятым па аўтабіяграфіі Уладзіслава Шпільмана, Вільгельма Хозенфельда сыграў Томас Крэчман.
У кастрычніку 2007 года Вільгельм Хозенфельд быў узнагароджаны прэзідэнтам Польшчы Лехам Качыньскім Ордэнам Адраджэння Польшчы III класа (Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski).
Сын Уладзіслава Шпільмана Анджэй доўгі час прасіў Яд ва-Шэм прызнаць Хозенфельда Праведнікам міру. Разам з ім і ўся сям'я Шпільмана і тысячы іншых людзей лічылі, што Хозенфельд годны гэтага звання за чалавечнасць падчас вайны. 16 лютага 2009 года Яд ва-Шэм заявіў, што хаўптман Вільгельм Хозенфельд будзе пасмяротна прызнаны Праведнікам міру.
Гомельскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Гомельскага павета.
Сцяг Курдыстана
Сцяг Курдыстана (або Курдскі сцяг, з курдскай мовы: Alaya Kurdistanê, таксама названы Alay Rengîn («маляўнічы сцяг») спачатку з'явіўся падчас курдскага руху за незалежнасць ад Асманскай імперыі.
Чырвоны колер сімвалізуе кроў курдскіх пакутнікаў ў працяглай барацьбе за свабоду і годнасць свайго народа, зялёны - прыгажосць краявідаў Курдыстана, белы - мір і роўнасць, жоўты - пачатак жыцця і святло для людзей.
Патака
Патака — цукрысты прадукт, вязкі, празрысты водны раствор глюкозы, алігацукрыдаў і дэкстрынаў. Колькасць сухіх рэчываў каля 80 %. Павышае растваральнасць цукрозы ў вадзе (затрымлівае крышталізацыю). Атрымліваюць ацукроўваннем крухмалу разведзенымі кіслотамі, потым сіроп фільтруюць і ўварваюць. Выкарыстоўваюць у кандытарскай, кансервавай, тэкстыльнай прамысловасцях, у хлебапячэнні.
IC 13
IC 13 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 306
NGC 306 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC23) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Старая Балабоўшчына
Старая Балабоўшчына (Старая Болобовщина) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бару
Бару (Barú) — вулкан у Панаме, вышэйшая кропка краіны, самы высокі вулкан на поўдні Цэнтральнай Амерыкі.
Асноўныя звесткі
Бару знаходзіцца ў правінцыі Чырыкі ў акрузе Бугаба на захадзе краіны ў хрыбце Таламанка. Вышыня над узроўнем мора - 3474 м, у яснае надвор'е з вяршыні бачныя Ціхі акіян і Карыбскае мора.
З'яўляецца спячым вулканам, апошняе буйное вывяржэнне адбылося каля 500 года, таксама вядома аб меншым вывяржэнні каля 1550. У 2006 годзе адбыўся невялікі землятрус, гэта выклікала асцярогі, што вывяржэнне можа паўтарыцца. Шырыня кратара - каля 6 км.
Да вяршыні вулкана вядзе папулярны турыстычны маршрут Кетцалес працягласцю 12 км. Да захаду ад вулкана знаходзяцца вёскі Сэра-Пунта і Волькан, на ўсход - горад Бакетэ. Недалёка ад Сера-Пунта захаваліся разваліны старажытнага горада, знішчанага вывяржэннем.
Зрэдку на вяршынях з'яўляецца снег і тэмпература падае ніжэй 0 °С.
Гёсдорф
Гёсдорф (люксемб. Géisdref, фр. Goesdorf) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Гёсдорф з'яўляецца часткай кантона Вільц. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1200 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 420 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 29,41 км ² (па займаемай плошчы 21 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 498 м. (25 месца з 116 камун), найменшая 233 м. (49 месца з 116 камун).
Магілёўскі камбінат сілікатных вырабаў
Створана ў 1968 годзе. Асноўная прадукцыя: цэгла, газасілікатныя блокі, растворабетонныя сумесі. Другі па значнасці ў маштабах рэспублікі вытворца ячэістага бетону. 9 цэхаў, больш 800 працоўных. Каля 25 % прадукцыі ідзе на экспарт.
Эталогія
Эталогія — палявая дысцыпліна заалогіі, якая вывучае паводзіны жывёл (першапачаткова — людзей).
Тэрмін уведзены ў 1859 годзе французскім заолагам І. Жафруа Сент-Ілерам. Адным з заснавальнікаў эталогіі лічыцца Жан Анры ФабрІ апошні з’яўляецца заолаг Пінхас Цукерман. .
1642
1642 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 1642 год нашай эры, 642 год 2-га тысячагоддзя, 42 год XVII стагоддзя, 2 год 5-га дзесяцігоддзя XVII стагоддзя, 3 год 1640-х гадоў.
IC 14
IC 14 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анатоль Мікалаевіч Крэйдзіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Заверша Драгічынскага раёна. Да 1978 года жыў у гэтай вёсцы і вучыўся ў Завершскай васьмігадовай школе. Заканчваў вучобу ў в. Рудск Іванаўскага раёна. Затым была вучоба ў Ржэўскім сельгастэхнікуме Цвярской вобласці на агранамічным факультэце, які закончыў у 1984 годзе.
З 1984 па 1986 гады служыў у войску ў гарадах Люберцы і Падольск Маскоўскай вобласці. Быў мастаком-афарміцелем. У 1986 годзе паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на факультэт журналістыкі. У тым жа 1986 годзе ўладкаваўся на працу ў калгас «Светлы шлях» (в. Рудск) інструктарам па спорце і быў абраны сакратаром камітэта камсамола.
У 1987 годзе прыняты на працу карэктарам іванаўскай райгазеты «Чырвоная звязда». Хутка быў пераведзены на пасаду карэспандэнта газеты. Затым — загадчык аддзела, рэдактар раённага радыё, зноў загадчык аддзела газеты.
Адначасова публікаваў свае творы — паэзію і прозу ў рэспубліканскай маладзёжнай газеце «Чырвоная змена», літаратурных часопісах. У 1994 годзе ўбачыў свет у бібліятэчцы часопіса «Маладосць» празаічны зборнік «Права на ўсмешку».
У першай палове 1990-х працу ў райгазеце сумяшчаў з працаю ў часопісе маладых літаратараў «Першацвет», у якім курыраваў Брэсцкую, Гомельскую і Гродзенскую вобласці, пасля быў пераведзены ў газету «Народная воля» на пасаду ўласнага карэспандэнта па Брэсцкай вобласці. У 1991 годзе заснаваў і некаторы час рэдагаваў газету «Іванаўскі гандлёвы веснік».
У 1992 — атрымаў дыплом журналіста ў БДУ. З 1996 — уласны карэспандэнт рэспубліканскай маладзёжнай газеты «Чырвоная змена» па Брэсцкай вобласці і аглядальнік брэсцкай абласной газеты «Заря». У 2003 годзе некаторы час папрацаваў намеснікам галоўнага рэдактара абласной газеты «Народная трыбуна» і зноў вярнуўся на ранейшае месца ў «Зарю».
У студзені 2006 года абраны старшынёй Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі.
З 18 мая 2006 года — рэдактар газеты «Заря над Бугом» Брэсцкага раёна.
З 1 лютага 2007 года — вызвалены старшыня Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі. Гэтую працу сумяшчае з працай літкансультанта, вядучага літстаронкі «Зараніца» і аднайменнага літаб’яднання абласной газеты «Заря».
З 2008 па 2016 — галоўны рэдактар газеты «Чырвоная звязда» (цяпер «Янаўскі край») Іванаўскага раёна і па сумяшчальніцтве — старшня абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі.
З 2016 — намеснік старшыні Саюза пісьменнікаў Беларусі.
З 7 верасня 2017 года прызначаны рэдактарам ДУ "Рэдакцыя ганцавіцкай раённай газеты «Савецкае Палессе».
Заслужаны журналіст Беларускага саюза журналістаў.
Кнігі
Творы друкаваліся амаль у сотні літаратурных зборнікаў, у тым ліку выдадзеных у РФ, Польшчы, Украіне ў перакладах на рускую, польскую, украінскую мовы.
Прызнанне
Лаўрэат прэміі часопіса «Маладосць» (1992).
Лаўрэат прэміі БСМ у галіне журналістыкі і літаратуры (1995).
Лаўрэат прэміі часопіса Адміністрацыі Прэзідэнта «Беларуская думка» (2005).
Узнагароджаны Ганаровай граматай рэдакцыйна-выдавецкай установы «Літаратура і мастацтва» «За вялікую працу па прапагандзе творчасці пісьменнікаў Брэстчыны і за плённую дзейнасць у беларускай літаратуры і мастацтве» (2008).
Лаўрэат прэміі Беларускага саюза журналістаў «Залатое пяро» (2009).
Узнагароджаны Ганаровай граматай Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў «За значны ўклад у развіццё і прапаганду творчасці пісьменнікаў Беларусі, ініцыятыву і высокія творчыя дасягненні ў журналістыцы» (2011).
Лаўрэат прэміі імя У. Калесніка Брэсцкага аблвыканкама ў намінацыі «Проза» (2012).
Удастоены Падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь за плённую творчую дзейнасць і значны ўклад у развіццё беларускай літаратуры (2012) і медаля Саюза пісьменнікаў Беларусі «За вялікі ўклад у літаратуру» (2013).
«Чалавек года-2014» Брэсцкай вобласці.
Анатоль Філімонавіч Магіленка
Анатоль Філімонавіч Магіленка (, вёска Карабанавічы, Дубровенскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі. Член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук Беларусі (1996), доктар ветэрынарнай медыцыны (1990), прафесар (1991), Акадэмік аграрнай акадэміі Расійскай Федэрацыі (1996).
Біяграфія
У 1956—1959 гадах вучыўся ў Гусеўскім сельскагаспадарчым тэхнікуме (Калінінградская вобласць), у 1962—1964 гадах — у Омскім ветэрынарным інстытуце, у 1964—1967 гадах — у Віцебскім ветэрынарным інстытуце. У 1969—1973 гадах вучыўся ў аспірантуры пры кафедры паталогіі і тэрапіі Віцебскага ветэрынарнага інстытута.
Анатоль Мікалаевіч Крэйдзіч
Публіцыстыка
Часопісы: «МАЛАДОСЦЬ», «ПЕРШАЦВЕТ», «БЕЛАРУСКАЯ ДУМ- КА», «НЁМАН», «БРАТИНА», «БЕЛАЯ ВЕЖА».
Анатоль Філімонавіч Магіленка
Біяграфія
З красавіка 1959 года па верасень 1962 года працаваў заатэхнікам саўгаса «Кветкавы» ў Омскай вобласці. Са жніўня 1967 года па жнівень 1968 года — старэйшы ветурач-эпізаатолаг Жабінкаўскай райветстанцыі Брэсцкай вобласці, са жніўня 1968 па снежань 1969 года — намеснік начальніка Жабінкаўскай райветстанцыі Брэсцкай вобласці.
Анатоль Мікалаевіч Крэйдзіч
Публіцыстыка
Газеты: «ЛіМ», «ЗАРЯ», «ЧЫРВОНАЯ ЗМЕНА», «НАРОДНАЯ ТРЫБУНА», «БРЕСТСКИЙ КУРЬЕР», «ЧЫРВОНАЯ ЗВЯЗДА» і шматлікіх  іншых раённых, гарадскіх, аб’яднаных газетах.
Анатоль Філімонавіч Магіленка
Біяграфія
З 1973 па 1981 год — асістэнт кафедры клінічнай дыягностыкі Віцебскага ветэрынарнага інстытута. З 1981 па 1988 год — дацэнт кафедры клінічнай дыягностыкі Віцебскага ветэрынарнага інстытута. З 1988 па 1993 год — прарэктар па вучэбнай рабоце Віцебскага ветэрынарнага інстытута. З 1991 па 1997 год — загадчык кафедры клінічнай дыягностыкі Віцебскага ветэрынарнага інстытута. З 1993 па 1995 год — першы прарэктар Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны. З 1995 па 1997 год — рэктар Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны.
Анатоль Мікалаевіч Крэйдзіч
Публіцыстыка
ПРАДМОВЫ:
А таксама да літаратурных зборнікаў «Созвучье слов живых» (Брэст, «Альтернатива», 2006—2007), «Адкрыццё» (штогадовы зборнік лепшых работ удзельнікаў літконкурсаў для дзяцей і юнацтва, укладальнікам і рэдактарам якога з’яўляецца (Брэст, «Альтернатива», 2008—2016), ды некалькі дзясяткаў прадмоў да іншых кніг, у асноўным берас- цейскіх аўтараў.
Спасылкі
https://media-polesye.by/news/anatol-kreydzich-z-vyoski-mozhna-paehac-u-stalicu-vyoska-z-cyabe-ne-vyedze-nikoli-44356
http://knihi.com/Anatol_Krejdzic/Baravy_miod.html
http://dziejaslou.by/old/www.dziejaslou.by/inter/dzeja/dzeja.nsf/htmlpage/Krejd302ec.html?OpenDocument
http://kamunikat.org/usie_knihi.html?pubid=28338
http://kamunikat.org/usie_knihi.html?pubid=21399
Туфля (вёска)
Туфля (Туфля) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Паўлаўка (Паўлаўскі раён)
Паўлаўка (Па́вловка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Паўлаўскім раёне Ульянаўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Паўлоўскага гарадскога паселішча. Размешчаны на прытоку ракі Ізбалык, у глыбокай катлавіне, акружанай узгоркамі ў лесастэпавай мясцовасці. Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі (Ключыкі ў Нікалаеўцы) 56 км. За 200 км ад Ульянаўска. Насельніцтва — 5023 чал. (2021).
З 1943 года — у складзе Ульянаўскай вобласці. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1978 года.
Allium jesdianum
Апісанне
Расліна прыкладна да 75 см вышынёй. Лісце стужкападобнае. Парасонік шматкветкавы, шарападобны. Кветкі маюць прыкметныя белыя тычынкі, якія выступаюць за ружова-пурпурныя стройныя лісточкі калякветніка.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Афганістане, Іране, Іраку, Узбекістане.
Падбор’е (Пухавіцкі раён)
Падбо́р’е (, Подборье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета. Месціцца за 38 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 30 км ад Мінска, 16 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы.
Гісторыя
Да 20 студзеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навапольскага сельсавета Рудзенскага раёна, пасля скасавання якога перададзена ў склад Пухавіцкага раёна. 1 красавіка 1960 года ўключана ў склад Пярэжырскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Грэвенмахер
Грэвенмахер (люксемб. Gréiwenmaacher, фр. Grevenmacher) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Грэвенмахер з'яўляецца часткай кантона Грэвенмахер. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 4263 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 1782 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 16,48 км ² (па займаемай плошчы 74 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 315 м. (108 месца з 116 камун), найменшая 133 м. (2 месца з 116 камун).
Бурхава
Бурхава (Бурхово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сілікатны (Сенгілееўскі раён)
Сілікатны (Силикатный) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сенгілееўскім раёне Ульянаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 2632 чалавекі (2021). Заснаваны ў 1951 годзе як пасёлак пры цагельні і называўся «пасёлак Ульянаўскага завода сілікатных вырабаў».
10 студзеня 1975 года рашэннем Ульянаўскага аблвыканкама пасёлак Сілікатны аднесены да катэгорыі рабочых пасёлкаў, а пасёлак пры чыгуначнай станцыі Станцыя Кучуры ўключаны ў рысу райспажыўтаварыства. З 2005 года — адміністрацыйны цэнтр Сілікатненскага гарадскога паселішча.
Мама (рака)
Утвараецца ў месцы зліцця рэк Левая Мама і Правая Мама. Даўжыня ракі складае 406 км (ад вытоку Левай Мамы) і 211 км ад месца зліцця Левай і Правай Мам. Плошча вадазбору 18 900 км². Выток ракі знаходзіцца на паўночных схілах Верхнеангарскага хрыбта. Упадае ў Віцім за 171  км ад яго вусця, каля пасёлка Мама. Вадазбор на схілах і перадгор’і Верхнеангарскага хрыбта. Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні складае 350 м³/с, аб’ём сцёку 11,046 км³/год. Рэкі Левая Мама і Правая Мама маюць паўгорны характар. Ніжэй іх зліцця даліна ракі пашыраецца, рэчышча падзяляецца на рукавы. Ніжэй вусця ракі Канкудзера рэчышча Мамы ўрэзанае, слабазвілістае, са скалістымі берагамі. Сярэдні нахіл воднай паверхні ў ніжнім цячэнні 1,09 м/км. Жыўленне ракі пераважна дажджавое. Замярзае ў канцы кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў красавіку — пачатку мая. Суднаходная на адлегласці 110 км (ад вусця да вусця ракі Брам’я).
Прытокі: Агдында-Маскіт, Асікта, Анамакіт, Майгунда, Сярэдні Амнундакан, Ніжні Амнундакан, Ушмун, Тала, Шаман, Індамкура, Якша, Джэганкта, Іменда, Грамда, Каверга, Лульма, Буаркан, Якдакар, Канкудзера, Джыліндра, Брам’я, Камніга, Красная, Вялікая Слюдзянка, Асінкіна, Вялікая Чукча і іншыя рэкі і ручаі.
Каля ракі пасёлкі Брам’я, Слюдзянка, Лугаўской, Мама. У басейне Мамы маюцца радовішчы слюды.
Беларуская партыя жанчын «Надзея»
Белару́ская па́ртыя жанчы́н «Надзе́я» — незалежная грамадска-палітычная арганізацыя жанчын Рэспублікі Беларусь. Створана 28 красавіка 1994 года на базе прафсаюза супрацоўнікаў асветы, зарэгістраваная Міністэрствам юстыцыі 3 чэрвеня 1994 года. Кіруючы орган паміж з’ездамі — савет партыі.
Мэты
Асноўная мэта — правядзенне сацыяльных і эканамічных рэформаў, скіраваных на стварэнне жанчыне спрыяльных умоў жыцця і працы, для выканання ёй функцый маці, выхавальніцы і захавальніцы сямейнага ачага. Выступае за паслядоўнае рэфармаванне эканімікі, пошук згоды паміж рознымі палітычнымі і грамадскімі партыямі і рухамі, недапушчэнне расколу ў грамадстве, актыўны ўдзел жанчын у рабоце заканадаўчых і выканаўчых органаў улады.
Гісторыя
2 ліпеня 2000 года партыя далучылася да Каардынацыйнай рады дэмакратычных сіл. Аднак, ужо 27 чэрвеня 2001 партыя пакінула членства ў КРДС. Паводле слоў В. Палевіковай, гэта было выклікана парушэннямі дамоўленасцяў аб складзе «пяцёркі», у прыватнасці тым, што некаторыя высокапастаўленыя функцыянеры АГП агітавалі далучыцца да «пяцёркі» новых кандыдатаў (А. Ярашука, Н. Машэраву).
17 жніўня 2002 года на нечарговым з’ездзе партыі замест В. Павеліковай старшынёй партыі была абрана В. Матусевіч. Гэтае абранне ставілася пад сумнеў прадстаўнікамі АГП і БНФ, бо ў той час Матусевіч займала пасаду прэсавага сакратара новаабранага старшыні цяпер ужо прапрэзідэнцкай Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі Л. Козіка. Такім чынам апазіцыйнасць партыі ставілася пад сумнеў. У адказ група прыхільніц Палевіковай правяла праз тыдзень свой з’езд, на якім вынікі папярэдняга збору былі прызнаны неправамоцнымі, было прынята рашэнне аб ліквідацыі партыі і ўступленні ў Аб’яднаную сацыял-дэмакратычную партыю. Раскол у партыі быў справакаваны, на думку Палевіковай, партыяй Статкевіча, якая імкнулася не дапусціць стварэння канкуруючай арганізацыі на сацыял-дэмакратычным полі. Дыспут паміж дзвюма групоўкамі вырашыла Міністэрства юстыцыі, якое пацвердзіла паўнамоцтвы В. Матусевіч.
На выбарах у мясцовыя Саветы дэпутатаў, партыя, паводле слоў В. Матусевіч, вылучыла 15 кандыдатаў.
22 лістапада 2006 года партыя падпісала дэкларацыю аб стварэнні Саюза левых партый.
Колькасць членаў
1.02.2002 — 1508 1.03.2004 — 1316
Беларусь і АБСЕ
Беларусь, адна з першых дзяржаў СНД, якая ў студзені 1992 года падпісала Парыжскую хартыю для новай Еўропы 1990 года і стала членам АБСЕ. Паспяхова развівалася супрацоўніцтва Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь з Парламенцкай асамблеяй АБСЕ.
Увосень 1996 года, падчас канстытуцыйнага крызісу ў Беларусі і ўсталявання суперпрэзідэнцкай формы кіравання адносіны паміж АБСЕ і Беларуссю пагоршыліся. АБСЕ адмовіліся накіраваць сваіх назіральнікаў на рэферэндум па ўнясенні змяненняў і паправак у Канстытуцыю.
Канфліктныя сітуацыі
У 1998 годзе была створана Кансультацыйна-назіральная група АБСЕ, якую ў 1998—2001 гадах узначальваў Ханс-Георг Вік, які напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў 2001 года намагаўся кансалідаваць апазіцыю і «развіць палітычную культуру супрацоўніцтва і здольнасць да кампрамісаў». Аднак, нават дэпутат Палаты прадстаўнікоў Вольга Абрамава ў адным са сваіх артыкулаў ў «Белорусской деловой газете» «раскрытыкавала» «дактрыну доктара Віка». Рэакцыя афіцыёзу на палітызаваную рыторуку старшыні КНГ АБСЕ была наступнай: У верасні 2001 года з’явіўся артыкул у «Советской Белоруссии» «Аперацыя «Белы бусел» (05.09.2001), дзе ў найлепшых традыцыях канспіралогіі газета намалявала Х.-Г. Віка як ворага, што пляце змовы, у якіх удзельнічае беларуская апазіцыя. Пасля выбараў і акцый пратэсту ў Мінску беларускія ўлады аб'явілі пра свой намер зачыніць місію АБСЕ ў Мінску, пакуль яна не перагледзіць прынцыпы сваёй працы, не пачне ставіцца да ўладаў з большай павагай. Кіраўнік місіі Х.-Г. Вік пакінуў краіну ў снежні 2001 года, і пасоя гэтага рыторыка АБСЕ стала выглядаць менш канфрантацыйнай.
IC 15
IC 15 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мары Арэль
Вынаходства Камамберу
10 траўня 1785 года ў горадзе Камамбер Мары выйшла замуж за Жака Арэля, работніка з горада Руавіль.
Аднак Мары Арэль сапраўды існавала і рабіла сыры камамбер паводле мясцовых традыцый. Яго асноўным укладам было тое, што яна заснавала дынастыю сыраробаў-прадпрымальнікаў, якія пачалі вырабляць сыр камамбер ў прамысловых маштабах, у прыватнасці яе ўнук Сірыл Пейнэл, які стварыў сыраварню ў камуне Ле-Мені-Мажэ ў Кальвадосе.
Поспех у вытворчасці камамбера у першай палове 19-га стагоддзя стаў калектыўным дасягненнем нашчадкаў Мары Арэль, якія лічаць сябе адзінымі законнымі ўладальнікамі гандлёвага назвы «Камамбер». Аднак у пачатку 1870-га іншыя вытворцы сыроў «Нарман» абскардзілі гэтую сямейную манаполію.
Статую ў гонар Мары Арэль можна ўбачыць у Вімуцьі. Устойлівае паданне абвяшчае, што яна памерла ў Шампазі, але на самай справе гэта была яе дачка, якую таксама звалі Мары (1781—1855), якая памерла там.
Акапян
Акапян (Հակոբյան) — армянскае прозвішча.
1646
1646 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 1646 год нашай эры, 646 год 2-га тысячагоддзя, 46 год XVII стагоддзя, 6 год 5-га дзесяцігоддзя XVII стагоддзя, 7 год 1640-х гадоў.
Чарлз Райс
Чарлз Моэн Райс (Charles M. Rice;, Сакрамента, ЗША) — амерыканскі вірусолаг і лаўрэат Нобелеўскай прэміі, яго галоўнай сферай даследаванняў з’яўляецца вірус гепатыту С. З’яўляецца прафесарам вірусалогіі ва Універсітэце Ракфелера ў Нью-Ёрку і ад’юнкт-прафесарам Карнельскага ўніверсітэта і Медыцынскай школы Вашынгтонскага ўніверсітэта.
Райс з’яўляецца членам Амерыканскай асацыяцыі развіцця навукі, членам Нацыянальнай акадэміі навук ЗША і быў прэзідэнтам Амерыканскага таварыства вірусалогіі з 2002 па 2003 год. У 2016 годзе разам з Ральфам Бартэншлагерам і Майклам Сафія ён атрымаў прэмію Ласкера-ДэБейкі за клінічныя медыцынскія даследаванні. Разам з Майклам Хаўтанам і Харві Алтэрам ён быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне 2020 года «за адкрыццё віруса гепатыту С».
Ранняе жыццё і адукацыя
Нарадзіўся 25 жніўня 1952 года ў Сакрамента, штат Каліфорнія.
Райс атрымаў ступень бакалаўра па заалогіі ў Каліфарнійскім універсітэце ў Дэвісе ў 1974 годзе. У 1981 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі біяхіміі ў Каліфарнійскім тэхналагічным інстытуце, дзе вывучаў РНК-вірусы ў лабараторыі Джэймса Штрауса. Затым заставаўся ў Каліфарнійскім тэхналагічным інстытуце на працягу чатырох гадоў, каб зрабіць доктарскае даследаванне.
Кар’ера
Пасля аспірантуры Райс разам са сваёй даследчай групай у 1986 годзе пераехаў у Школу медыцыны Вашынгтонскага ўніверсітэта, дзе заставаўся да 2001 года.
Райс з’яўляецца прафесарам ва Універсітэце Ракфелера з 2001 года. Таксама з’яўляецца ад’юнкт-прафесарам Школы медыцыны Вашынгтонскага універсітэта і Карнэльскага ўніверсітэта. Працаваў у камісіях Упраўлення па кантролі за прадуктамі і лекамі Нацыянальнага інстытута аховы здароўя і Сусветнай арганізацыі аховы здароўя.
Райс быў рэдактарам Journal of Experimental Medicine з 2003 па 2007 год, Journal of Virology з 2003 па 2008 год і PLoS Pathogens з 2005 года па цяперашні час. Аўтар больш чым 400 рэцэнзуемых публікацый.
NGC 307
NGC 307 (іншыя абазначэнні — UGC 584, MCG 0-3-35, ZWG 384.39, Z 054.0-0202, PGC 3367) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
У галактыцы ў 2008 годзе была выяўлена звышновая, што атрымала абазначэнне SN 2008ee. Звышновая была адкрыта праектам Lick Observatory Supernova Survey (LOSS) 16 ліпеня 2008 года, дасягнула бляску 14,6m.
Старая Кулатка
Старая Кулатка (Ста́рая Кула́тка; Иске Кулатка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Старакулаткінскага раёна Ульянаўскай вобласці. Насельніцтва 4565 чал. (2021). Размешчаны на рэчцы Кулатка, за 220 км ад Ульянаўска, за 120 км на паўднёвы захад ад Сызрані. З 1943 года — ва Ульянаўскай вобласці. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1968 года. З 2005 года адміністрацыйны цэнтр Старакулаткінскага гарадскога паселішча.
Дасугава
Дасугава (Досугово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Караліна Пранеўская
Каралі́на Пране́ўская (Karolina Proniewska), часам Каралі́на Праняўска́йце (Karolina Praniauskaitė; 18 студзеня 1828, фальварак Падурбін, Цельшы, Літва, Расійская імперыя ― 26 мая 1859, Уцяна, Літва, Расійская імперыя) ― жамойцкая паэтэса, перакладніца. Лічыцца першай жамойцкай і літоўскай паэткай.
Біяграфія
Нарадзілася ў фальварку Падурбін (каля Цельшаў), паходзіла з жамойцкай шляхты. Бацька — Тэафіл Пранеўскі (Праняўскас) памёр, калі Караліне было сем гадоў. Браты Караліны належалі да жамойцкай інтэлігенцыі, якая выступала за незалежнасць ад Расійскай імперыі. Караліна з дзяцінства хварэла на сухоты. Навучалася самастойна, размаўляла і пісала на польскай і літоўскай мовах, перакладала з польскай мовы і некаторы час выкладала ў Цельшах.
У 1855 годзе ў сваёй сястры Тэклі яна пазнаёмілася з Антанасам Баранаўскасам, маладым паэтам, які ў той час працаваў у Сядах. Яны абодва абмяняліся лістамі, а таксама сваімі творамі. Караліна натхніла Баранаўскаса на любоў да літоўскай мовы і літаратуры, заахвоціла яго пісаць па-літоўску. Брат Караліны дапамог Баранаўскасу паступіць у семінарыю ў Варнях. У 1858 годзе Караліна разам з маці пераехала ва Уцяну. Тут яна і памерла ад сухотаў 26 мая 1859 года ва ўзросце 31 год. Яе лісты і дзённікі былі спалены пасля смерці, а фотаздымкі не захаваліся. Пахаваная на старых могілках Уцяны, хаця дакладная магіла невядомая. На галоўнай дарожцы ў бок могілкавай капліцы быў усталяваны сімвалічны слуп. Яе імем названая бібліятэка ў Цельшах.
Творчасць
Першыя вершы былі напісаны ў сямігадовым узросце. Выданне твораў фінансаваў брат, які працаваў у сакратарыяце жамойцкага біскупа Мацея Валанчэўскага. Як паэтку яе ведалі і ў Польшчы, і ў Жамойці.
Творчасць звязаная з традыцыяй рамантычнай літаратуры. Літаратурныя інтарэсы ў асноўным фарміравала рамантычная польская літаратура, звязаная з Літвой і Вільняй: А. Міцкевіч, Ю. Крашэўскі, У. Сыракомля (яна напісала прынамсі адзін верш для Адама Міцкевіча). Дзяўчынка была зачаравана Літвой, яе міфалогіяй і фальклорам, які паэтызаваўся ў творчасці гэтых паэтаў. У вершах адчуваецца крохкая жаноцкасць, тонкая меланхолія духу, туга. Ад Караліны Пранеўскай-Праняўскайце пачалі складвацца жаночыя контуры літоўскай літаратуры.
Месца К. Праняўскайце ў гісторыі літоўскай паэзіі было б праблематычным (яна пісала свае вершы на польскай мове), калі б не яе перакладніцкая дзейнасць на літоўскую мову. Так, яна пераклала значны фрагмент паэмы Ю. Крашэўскага «Vitolio rauda»/«Witoloraudy» (апублікаваная ў 1858 г.).
Яна была першай жанчынай, якая апублікавала вершы на Жамойці як на польскай, так і на літоўскай мовах. Упершыню яе вершы дайшлі да шырокай аўдыторыі ў 1856 г., дзякуючы публікацыям у «Gazeta Warszawska» і «Kronika Wiadomości Krajowych i Zagranicznych».
Аляксандр Станіслававіч Данілевіч
Аляксандр Станіслававіч Данілевіч (нар. ) — беларускі юрыст. Кандыдат юрыдычных навук, дацэнт.
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт БДУ ў 1996 г. З 1996 года працуе ў сістэме адукацыі, з 2003 года на факультэце міжнародных адносін БДУ. У 2005 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Рашэнне міжнароднага арбітражнага суда», у гэтым жа годзе Вышэйшы атэстацыйны камітэт Рэспублікі Беларусь прысвоіў А. С. Данілевічу навуковае званне «дацэнт». У 2005 г. уключаны ў рэкамендацыйны спіс арбітраў Міжнароднага арбітражнага суда пры БелГПП, выбраны арбітрам.
Практыкуючы адвакат, член Мінскай гарадской калегіі адвакатаў.
З пачаткам ваеннага ўварвання Расіі ва Украіну ў 2022 годзе падпісаўся пад антываенным зваротам адвакатаў і юрыстаў. За гэта атрымаў ад калегіі адвакатаў вымову, бо быццам бы «парушыў прафесійную этыку адваката», падпісаўшы зварот. Таксама з ім не працягнуў кантракт БДУ.
21 траўня 2022 года затрыманы і адпраўлены ў СІЗА КДБ. 10 красавіка 2023 года Данілевічу прызначылі 10 гадоў пазбаўлення волі. 28 чэрвеня 2022 года праваабарончы цэнтр «Вясна» прызнаў Данілевіча вязнем сумлення.
Дзейнасць
Спецыялізуецца на пытаннях міжнароднага камерцыйнага арбітражу, міжнароднага грамадзянскага працэсу, міжнароднага сямейнага права і спартыўнага права. Унесены ў міжнародны даведнік Who’s Who Legal у раздзелы «Арбітраж», «Вырашэнне спрэчак» і «Спорт і забавы».
У 2016 г. прызначаны арбітрам ад Рэспублікі Беларусь у у г. Нью-Ёрк.
Аўтар шэрагу артыкулаў і манаграфій па пытаннях міжнароднага камерцыйнага арбітражу, міжнароднага прыватнага права і спартыўнага права, апублікаваных у часопісах «», «Третейский суд», «Веснік Вышэйшага Гаспадарчага Суда Рэспублікі Беларусь», «Беларускі часопіс міжнароднага права і міжнародных адносін», «Прамыслова-гандлёвае права», «Юрыст»; аўтар дапаможніка «Міжнародны камерцыйны арбітраж» 2004 г., сааўтар навучальнага дапаможніка «Міжнародны камерцыйны арбітраж» 2017 г., аўтар раздзелаў «Міжнароднае прыватнае права. Беларусь» і «Спартыўнае права. Беларусь» у Сусветнай энцыклапедыі права, распранула «Міжнароднае прыватнае права. Беларусь» у Энцыклапедыі міжнароднага прыватнага права і шэрагу іншых публікацый.
Член дысцыплінарнага камітэта еўрапейскай асацыяцыі «» (г. Парыж, Францыя).
Чэрмна (Люблінскае ваяводства)
Чэрмна (Czermno) — сяло ў Польшчы, на рацэ Гучва. Уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства, частка вясковай гміны Tышоўцы.
Аляксандр Станіслававіч Данілевіч
Дзейнасць
Валодае англійскім, французскім і італьянскім мовамі.
Чэрмна (Люблінскае ваяводства)
У 1975—1998 гады адміністрацыйна належала да Замойскага ваяводства.
Аляксандр Станіслававіч Данілевіч
Узнагароды
Уладальнік прыза «Феміда» ў намінацыі «Трацейскі (міжнародны арбітражны) суд», вышэйшай грамадскай юрыдычнай ўзнагароды ў Беларусі, заснаванай Беларускім саюзам юрыстаў (2016 г.).
Чэрмна (Люблінскае ваяводства)
Каля Чэрмна знаходзіцца сярэднявечнае гарадзішча — рэшткі горада Чэрвена.
На 2011 год колькасць насельніцтва складала 322 асобы.
Allium jodanthum
Allium jodanthum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане, Узбекістане, Кыргызстане, Таджыкістане.
Апісанне
Расліна 30-90 см вышынёй. Калякветнік пурпурны.
Цвіце ў маі і чэрвені.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане, Узбекістане, Кыргызстане, Таджыкістане.
Беларуская партыя зялёных
Белару́ская па́ртыя зялёных (БПЗ) ці Партыя зялёных Беларусі (ПЗБ) — палітычная партыя сацыяльна-экалагічнага кірунку. Устаноўчы з'езд партый прайшоў 30 снежня 1992 года. Кіруючы орган паміж з’ездамі — Зялёная рада.
Найбольшыя арганізацыі ў Гомелі, Магілёве, Віцебску, Брэсце, Салігорску, Светлагорску.
У красавіку 1994 года частка членаў партыі пакінула яе шэрагі і стварыла Беларускую партыю «Зялёны мір». 20 чэрвеня 1998 года «Беларуская партыя зялёных» спыніла сваё існаванне.
Сыраежка
Сыраежка, Сыравежка (Russula) — род шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства.
Беларуская партыя зялёных
== Мэта == Асноўная мэта — забеспячэнне грамадзянам Беларусі права пражывання ў здаровым асяроддзі, удзел у распрацоўцы заканадаўчых актаў па ахове навакольнага асяроддзя і падрыхтоўцы праектаў рашэнняў, у тым ліку альтэрнатыўных, якія маюць дачыненне да аховы і аздараўлення навакольнага асяроддзя.
Сыраежка
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка напачатку пукатая, потым распасцёртая, часта лейкападобная, з завернутым краем і сухой, гладкай, часам слізістай скуркай. Пласцінкі прырослыя або свабодныя. Ножка цыліндрычная, цэнтральная, полая. Мякаць звычайна белая, крохкая, шчыльная, у некаторых відаў едкая на смак. Споры акругла-авальныя, шыпаватыя, бясколерныя або жаўтаватыя.
Ядомая.
Віды
Адрозніваецца каля 280 відаў. Пашыраны пераважна ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі больш за 65 відаў. Найбольш вядомыя:, , , , , , , , , і інш. Трапляюцца з ліпеня па верасень у лясах розных тыпаў.
Ягор’е (Манастыршчынскі раён)
Ягор’е (Егорье) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2018/2019
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2018/2019 — 27-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
IC 16
IC 16 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 308
NGC 308 — зорка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тымішаара
Гісторыя
Першыя звесткі пра горад Тэмешвар гісторыкі знаходзяць у крыніцах XIII стагоддзя, калі ён быў спустошаны татарамі. У XIV стагоддзі гэта была невялікая крэпасць пасярод балот. Венгерскі кароль Карл Роберт, які наведаў гэтыя краі ў 1307 годзе, загадаў пабудаваць тут палац, а ў XV стагоддзі горад некаторы час служыў рэзідэнцыяй вялікага Хуньядзі. Тэмешвар быў першым горадам Венгерскага каралеўства, які атрымаў уласны герб (1365); на ім быў намаляваны цмок, які, верагодна, сімвалізаваў багамільскую ерась.
У 1552 годзе Тэмешвар быў узяты турэцкімі войскамі на чале з Ахмед-пашой. За 160 гадоў у якасці цэнтра Тэмешварскага эялета горад зведаў моцны мусульманскі ўплыў, тут будаваліся мячэці. Пасля таго, як Яўген Савойскі адваяваў яго ў турак у 1716 годзе, Габсбургі планамерна знішчылі сляды асманскага валадарства, перабудаваўшы цэнтр горада ў стылі барока.
Пры распадзе Аўстра-Венгрыі ў 1918 годзе Тымішаару спрабавалі далучыць сербы, але ўжо ў 1919 годзе горад атрымаў румынскую адміністрацыю. У канцы 1930-х тут быў збудаваны найбуйнейшы праваслаўны храм Румыніі — Тымішаарскі сабор. Падчас Другой сусветнай вайны горад падвяргаўся моцным бамбардзіроўкам саюзнікаў.
16 снежня 1989 года з народнага выступлення ў Тымішаары, выкліканага рашэннем улад аб высяленні пастара Ласла Цёкеша, пачалася рэвалюцыя, якая прывяла да звяржэння Нікалае Чаўшэску.
Адукацыя і культура
Тымішаарскі ўніверсітэт медыцыны і фармацыі імя Віктара Бабеша, Тымішаарскі політэхнічны ўніверсітэт, Тымішаарскі заходні ўніверсітэт, Тымішаарскі банацкі ўніверсітэт сельскагаспадарчых навук і ветэрынарнай медыцыны.
Транспарт
Грамадскі транспарт горада прадстаўлены 10 трамвайнымі, 8 тралейбуснымі і 20 аўтобуснымі лініямі. У горадзе размешчаны трэці па пасажыраабароце аэрапорт у краіне.
Горад з’яўляецца важным чыгуначным і транспартным цэнтрам і звязаны з усімі іншымі буйнымі гарадамі Румыніі.
Гарады-пабрацімы
Тымішаара з’яўляецца горадам-пабрацімам наступных гарадоў:
1889 год у гісторыі кіно
1889 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Часлаўскі сойм
Часлаўскі сойм — сход, які праходзіў па ініцыятыве пражскага магістрата з 3 па 7 чэрвеня 1421 г. у ў Чаславе. Адбыўся пасля няўдалага для Папы другога крыжовага паходу супраць гусітаў.
На сойм прыбылі прадстаўнікі імператара Жыгімонта, пражскі архібіскуп, шмат каталіцкіх паноў.
Галоўнымі яго вынікамі былі:
Купалка
Купалка (Erigeron) — род кветкавых сямейства.
Віды
На тэрыторыі Беларусі трапляюцца 4 дзікарослыя віды :
Некаторыя іншыя віды:
Шэраг відаў вырошчваюцца як дэкаратыўныя расліны.