cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзяніс Анатолевіч Мельянцоў
Прапагандысцкая дзейнасць
Пасля масавых мірных пратэстаў, выкліканых фальсіфікацыямі прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і палітычным тэрорам супраць праціўнікаў А. Лукашэнкі, выступаў перад міжнароднай аўдыторыяй з публічнымі заявамі пра нібыта гвалтоўны характар пратэсту, змягчэнне рэпрэсій супраць пратэстоўцаў у выніку пагрозы страйкаў, а таксама з папярэджаннем пра незаконнасць магчымага страйку рабочых.
У чэрвені 2021 года агучыў пагрозу рэжыму нацыяналізаваць «Прыёрбанк» і тэлекамунікацыйнага апэратара «А1», якія належаць аўстрыйскім інвестарам, а таксама спрыяць нелегальнай міграцыі ў адказ на ўвядзенне Еўрапейскім Саюзам санкцый супраць рэжыму Лукашэнкі.
Раманавэ Сэло
Раманавэ Сэло (Романове Село) — вёска ў Цярнопальскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Каленкавіцкі сельсавет
Кале́нкавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Каленкавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Бушміцкі сельсавет у складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Бушмічы. З 16 жніўня 1945 года ў складзе Высокаўскага раёна. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Амелянецкага сельсавета. 6 чэрвеня 1960 года ў склад сельсавета з Вярховіцкага сельсавета перададзены вёскі Каленкавічы, Падбур’е, Радзевічы, Юўсічы. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Камянецкага раёна. 26 ліпеня 1968 года сельсавет перайменаваны ў Каленкавіцкі, цэнтр перанесены ў вёску Каленкавічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 9 населеных пунктаў. 23 чэрвеня 2011 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вярховіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1201 чалавек, з іх 78,9 % — беларусы, 14,9 % — украінцы, 4,1 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: аграгарадок Каленкавічы, вёскі Амелянец, Бобінка, Ваўкаставец, Дубраўцы, Падбур’е, Радзевічы, Сіпурка, Юўсічы.
Альфрэда Ды Стэфана
Альфрэда Ды Стэфана Лаўлье (Alfredo Di Stéfano Laulhé;,  — , ) — аргенцінскі і іспанскі футбаліст, нападнік. Пасля завяршэння кар’еры іграка працаваў трэнерам. Выступаў за клубы «Рывер Плэйт», «Уракан», «Мільянарыяс», «Рэал Мадрыд» і «Эспаньёл». Правёў 6 матчаў і забіў 6 галоў у складзе зборнай Аргенціны, правёў 4 гульні за зборную Калумбіі і 31 матч і 23 галы ў складзе зборнай Іспаніі.
Біяграфія
У якасці футбаліста быў двойчы чэмпіёнам Аргенціны, тройчы чэмпіёнам Калумбіі і васьміразовым пераможцам чэмпіянату Іспаніі. Ды Стэфана па разу выйграваў Кубак Калумбіі, Кубак Іспаніі і Міжкантынентальны кубак. Двойчы ён выйграваў Малы Кубак свету і пяць разоў перамагаў у Кубку еўрапейскіх чэмпіёнаў. У якасці трэнера Альфрэда выйграў два чэмпіянату Аргенціны, адзін чэмпіянат Іспаніі, адзін Суперкубак Іспаніі і адзін Кубак уладальнікаў кубкаў УЕФА.
Ды Стэфана адзін раз станавіўся найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Аргенціны, двойчы найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Калумбіі, пяць разоў выйграваў тытул найлепшага бамбардзіра чэмпіянату Іспаніі і двойчы станавіўся найлепшым бамбардзірам Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў. Двойчы ён выйграваў Залаты мяч, ўзнагароду найлепшаму футбалісту Еўропы, і чатыры разы станавіўся найлепшым спартсменам Іспаніі.
Жонас Гансалвіс Алівейра
Жо́нас Брако́лі Ганса́лвіс Аліве́йра (Jonas Brocolli Gonçalves Oliveira; нар., Бебедору, штат Сан-Паўлу, Бразілія) — былы бразільскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2011—2016).
Выступы ў Бразіліі
2 студзеня 2006 года Жонас перайшоў у «Сантус» у якасці рэзервовага іграка на маючы адбыцца сезон. У пяці гульнях Лігі Паўлісты ён здолеў вызначыцца чатырма забітымі галамі і ў выніку стаў пераможцам чэмпіянату штата, аднак у канцы сезона Жонас атрымаў траўму, у выніку якой быў вымушаны прапусціць палову сезона.
12 верасня 2007 года Жонас падпісаў кантракт з «Грэміу». Ужо праз 4 дні ён дэбютаваў за «трохкаляровых» у Грэ-Нал, выйшаўшы на замену замеcт Лусіяну Фансекі. Да канца года Жонас стаў цвёрдым іграком асновы клуба. Чэмпіянат Бразіліі 2009 скончыўся для Жонаса амаль за 2 месяцы да яго афіцыйнага заканчэння, гэта значыць 10 кастрычніка ён падвярнуў ногу ў гульні супраць «Карынтыянса» і з моцным болем быў вымушаны пакінуць поле. Нягледзячы на гэта, Жонас з 24 галамі стаў лепшым бамбардзірам клуба ў сезоне (з улікам галоў ва ўсіх турнірах). Сезон 2010 стаў лепшым у кар’еры футбаліста. Ён, нарэшце, прывёў свой ​​клуб да перамогі ў Лізе Гаушу, стаўшы найлепшым бамбардзірам турніру.
«Валенсія»
24 студзеня 2011 года перайшоў у «Валенсію» за 1,25 мільён еўра. У матчы супраць леверкузенскага «Баера» забіў гол на 10,5 секундзе першага тайма, тым самым заняўшы другое месца ў спісе самых хуткіх галеадораў Лігі чэмпіёнаў пасля Роя Макая.
«Бенфіка»
У верасні 2014 года, пакінуўшы «Валенсію», падпісаў кантракт з «Бенфікай». У ліпені 2019 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
З 2001 года час ад часу Жонас атрымлівае запрашэнне ў склад зборнай Бразіліі.
Дасягненні
«Сантус»:
«Грэміу»:
Обальская драўляна-хімічная мануфактура
Обальская драўляна-хімічная мануфактура — колішняя мануфактура, якая дзейнічала на чыгуначнай станцыі Обаль Гарадоцкага павета (цяпер Шумілінскі раён, Віцебская вобласць) у 1894—1914 гадах. Вырабляла драўнінныя вугаль і спірт, дзёгаць, воцатны парашок. У 1913 годзе працавала 55 рабочых.
ХК Дынама-Маладзечна
«Дынама-Маладзечна» — прафесійны хакейны клуб з горада Маладзечна, Беларусь. Заснаваны ў 2014 годзе. Выступае ў Беларускай экстралізе.
Арэна
Хатнія матчы Беларускай экстралігі «Дынама-Маладзечна» праводзіць у спартыўна-забаўляльным комплексе горада Маладзечна. Спарткомплекс быў пабудаваны ў 2011 годзе, акрамя спартыўна-відовішчнай арэны умяшчальнасцю 2200 гледачоў у яго склад уваходзяць тэнісныя корты, басейн і аквапарк, боўлінг, саўна і многае іншае. Урачыстае адкрыццё хакейнай арэны адбылося 10 лістапада 2011 года. На базе новага комплексу адкрыта дзіцяча-юнацкая спартыўная школа «Алімпік-2011».
IC 5132
IC 5132 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спіс самых прагляданых відэа на YouTube
«YouTube» — амерыканскі вэб-сайт для абмену відэа са штаб-кватэрай у Сан-Бруна, штат Каліфорнія. Ён быў заснаваны, і  у лютым 2005 года, а першым відэа было «Я ў заапарку», загружанае Карымам на яго канал у красавіку 2005 года. Хоць першапачаткова праглядаемымі відэа былі, такія як «» і «», самымі праглядаемымі відэа ўсё часцей сталі станавіцца музычныя кліпы. Пачынаючы з «» Lady Gaga, кожнае відэа, якое дасягнула вяршыні спісу «самых прагляданых відэа на YouTube», было музычным.
У лістападзе 2005 года рэклама «» з удзелам бразільскага футбаліста Раналдынью стала першым відэа, якое набрала мільён праглядаў. Відэакліп паўднёвакарэйскага рэпера PSY «Gangnam Style» стаў першым відэа, якое дасягнула адзнакі ў 1 мільярд праглядаў. 13 студзеня 2022 года відэа Pinkfong «» стала першым, якое набрала 10 мільярдаў праглядаў.
Самыя прагляданыя відэа
У наступнай табліцы пералічаны топ-30 самых прагляданых відэа на «YouTube», з акругленнем да 10 мільёнаў праглядаў.
Мэдысан Хабел
Мэдысан Хабел (Madison Hubbell; нар., , Мічыган, ЗША) — амерыканская фігурыстка, якая выступае ў танцах на лёдзе з Захары Донах’ю. Яны — сярэбраныя (2018) і бронзавыя (2019) прызёры чэмпіянату свету, пераможцы чэмпіянату чатырох кантынентаў (2014), пераможцы фіналу Гран-пры (2018), двухразовыя чэмпіёны (2018, 2019) і шматразовыя прызёры нацыянальных чэмпіянатаў, чэмпіёны свету ў складзе каманды ЗША (2019).
Хабел пачала займацца фігурным катаннем у пяць гадоў. Ва ўзросце васьмі гадоў перайшла ў танцы на лёдзе. З 2001 па 2011 гады выступала ў пары са сваім братам Кіферам Хабелам, з якім яны сталі бронзавымі прызёрамі чэмпіянату чатырох кантынентаў (2010), пераможцамі (2006) і сярэбранымі прызёрамі (2008) фіналу юніёрскага Гран-пры. У 2011 годзе пара аб’явіла аб спыненні супрацоўніцтва. З мая 2011 года па цяперашні час выступае ў пары з Захары Донах’ю.
Станам на 7 лістапада 2021 года танцавальная пара займае 1-е месца ў рэйтынгу Міжнароднага саюза канькабежцаў.
Спіс сталіц Украінскай Народнай Рэспублікі
Сталіцы Украінскай Народнай Рэспублікі — гарады, дзе ў 1917—1918 гадах размяшчаліся дзяржаўныя органы і цэнтральны апарат Украінскай Народнай Рэспублікі — кіраўніцтва Цэнтральнай рады, Генеральны сакратарыят УНР, ваенныя ведамства, міністэрства і генеральны штаб Арміі УНР, а ў 1919—1921 гадах — Дырэкторыя УНР або вышэйшае палітычнае кіраўніцтва Рэспублікі.
Спіс сталіц Украінскай Народнай Рэспублікі (1917—1921)
Роберт Пінкертон
Біяграфія
У 1816 і 1822 гадах наведаў Беларусь, пабываў у Барысаве, Вільні, Віцебску, Копысі, Магілёве, Мінску, Оршы, Полацку, Шклове. У 1816 годзе заснаваў ў Віцебску Беларускае біблейскае таварыства. У 1833 годзе ў Лондане выдаў успаміны «Расія: або рознабаковыя назіранні аб мінулым і сучасным стане краіны і яе насельнікаў» (раздзелы 3-5 прысвечаны Беларусі). Вялікія ўражанні на яго зрабілі Полацк, Віцебск і Магілёў.
Пастава на каленях
Пастава на каленях (coitus a tergo), таксама каленна-локцевая пастава, «рак», мужчына ззаду, па-сабачы (Doggy-style) — адна з пазіцый пры палавым акце.
Назва
Сярод іншых назваў — каленна-локцевая пастава, «рак», мужчына ззаду, па-сабачы (Doggy-style). У Старажытнай Грэцыі пазіцыя была вядомая як пастава ільвіцы.
Гісторыя
Як адзначае Ігар Кон у сваей рабоце «Сексуальная культура в Расіі: клубнічка на бярозцы», сексуальныя пазіцыі ў Старажытнай Русі старанна рэгламентыраваліся нормамі пакаянных кніг. Да ліку забароненых ставілася і пазіцыя на каленях, так як прайгравала паводзіны жывел або гомасексуальны акт («скоцкі блуд» і «садомскі грэх з жонкаю»). Мінімальнае пакаранне за гэты грэх, піша Ігар Кон, складала шэсцьсот зямных паклонаў, максімальнае – адлучэнне ад царквы. Пры гэтым прымаліся пад увагу канкрэтныя абставіны: як часта практыкавалася грахоўная пазіцыя, хто быў яе ініцыятарам, ці ўдзельнічала жонка добраахвотна або па прымусе мужа (маладым парам, да 30 гадоў, звычайна рабілася ласку, старэйшыя больш сурова караліся).
Маўрэтанія Тынгітанская
Тынгітанская Маўрэтанія (Mauretania Tingitana) — правінцыя Рымскай імперыі, якая займала поўнач сучаснага Марока (з Сеўтай і Мелільяй).
Пастава на каленях
Годнасці
Пазіцыя дазваляе пенэтрыруючыму партнёру аглядаць і лашчыць свабоднымі рукамі сваю партнёрку або свайго партнёра ззаду. У сваю чаргу пасіўны партнер (жанчына або мужчына) можа масажаваць палавой член і яечкі партнера, які пенэтрыруе, прасунуўшы руку паміж ног.
Пры вагінальным сексе пастава «мужчына ззаду» некаторымі сексолагамі прапануецца як адна з лепшых для стымуляцыі пункту G, паколькі пеніс аказвае больш моцны ціск на пярэднюю сценку похвы.
Маўрэтанія Тынгітанская
Правінцыя заснавана ў 42 годзе пасля смерці апошняга маўрэтанскага цара, Пталамея, па ўказе імператара Клаўдзія, які падзяліў Маўрэтанію па рацэ Мулуя на дзве часткі — Кесарэйскую (захад Алжыра) і Тынгітанскую (поўнач Марока). Страчана ў 420-х гг. у сувязі з нашэсцем вандалаў.
Пастава на каленях
Годнасці
Таксама ў адрозненне ад місіянерскай пазіцыі пеніс пранікае глыбей у похву і стымулюе эрагенную зону пярэдняга зводу похвы.
Маўрэтанія Тынгітанская
Распасціралася на поўдзень ад Геркулесавых слупоў да Салы і Валюбіліса. Адміністрацыйным цэнтрам быў горад Тынгіс, які даў назву ўсёй правінцыі. Іншыя значныя гарады — Валюбіліс, Ліксус і Тамуда.
Пастава на каленях
Недахопы пазіцыі
Асноўным недахопам пазіцыі «на каленях», як правіла, паказваецца недастатковы эмацыйны кантакт паміж партнерамі, з прычыны немагчымасці глядзець у вочы адзін аднаму, цалавацца ў вусны і інш., што можа свядома ці несвядома ўспрымацца як недахоп пяшчоты і рамантыкі. Акрамя таго, часам каленна-локцевая пастава можа ўспрымацца як прыніжальная для жанчыны, так як адпаведны спосаб заняткі сексам можа ўспрымацца занадта падобным на зносіны жывел. Гэта акалічнасць адбіваецца і ў вульгарных назвах позы: «па-сабачы», «рак» і г. д.
Маўрэтанія Тынгітанская
Да 285 года паўднёвая мяжа правінцыі вярнулася да ракі Лукас па малавывучаных прычынах. Сала і Магадор, гарады на Атлантычным узбярэжжы, заставаліся адзінымі, якія захоўвалі сувязь з Рымам і рымскімі правінцыямі. Перад прыходам вандалаў рымская адміністрацыя пакідае ўсе гарады на поўнач ад Лукаса акрамя Сеўты. Аж да нашэсця мусульман у Валюбілісе, Ліксусе і, магчыма, у Сале застаюцца невялікія паселішчы.
Тачкі (мультфільм)
«Тачкі» (Cars) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Pixar» 2006 года. Пераможца прэміі «Эні» (2006) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм» і прэміі «Залаты глобус» (2007) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Полацк (значэнні)
Полацк:
Тачкі (мультфільм)
Фільм прысвечаны другому рэжысёру Джо Рэнфту, які загінуў у аўтамабільнай аварыі 16 жніўня 2005 года. Мультфільм выйшаў на экраны праз 10 месяцаў пасля гібелі аніматара.
Сюжэт
Герой карціны — гоначны аўтамабіль NASCAR па імі Маланка Мак-Куін, які звыкся жыць толькі на гоначнай трасе. На Кубку Вялікага поршня ён з-за трэснутых задніх покрывак прыходзіць на фініш адначасова з іншымі ўдзельнікамі — чэмпіёнам Кінгам і грубіянам Чыка Хікс, з-за чаго арганізатары гонак вырашаюць правесці вырашальную гонку ў Каліфорніі.
Медаль да 60-й гадавіны абвяшчэння незалежнасці БНР
Апісанне
На аверсе ў цэнтры змешчаныя выява Пагоні і надпіс «БНР» над дзвюма галінкамі (дубовай і лаўравай), а па канце напіс «1978 — 60-ыя ўгодкі абвешчаньня». На адваротным боку надпіс «25 сакавіка 1918 Менск».
Тачкі (мультфільм)
Сюжэт
Па дароўе туды з-за каманды вулічных гоншчыкаў Мак-Куін e сне вывальваецца з трэйлера Мака, які яго вязе. У надзеі нагнаць яго, Маланка у цемры збіваецца з дарогі, парушае ўсе магчымыя і немагчымыя правілы і аказваецца ў пазаштатным гарадку Радыятар-Спрынгс на Шашы 66. Там Маланку Мак-Куіна арыштоўваюць за тое, што ён сапсаваў дарогу.
Пакуль Маланка знаходзіцца пад арыштам і чыніць дарогу, ён бліжэй знаёміцца ​​з насельніцтвам гарадка.
Тачкі 2
«Тачкі 2» (Cars 2) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Pixar» 2011 года. Сіквел мультфільма «Тачкі».
Сюжэт
Мультфільм працягвае гісторыю пра антрапаморфныя аўтамабілі, галоўнымі героямі якога з’яўляюцца гоначны аўтамабіль Маланка Мак-Куін і яго сябар — эвакуатар Мэтр. Па сюжэце, яны апынуцца ўцягнутымі ў сэрца міжнароднага шпіянажу.
Бабіт
Бабіт — сплаў на аснове волава, свінцу, цынка і алюмінію з дамешкамі сурмы, медзі, кадмію, тэлуру, кальцыю і іншых хімічных элементаў.
Сплаў вынайдзены ў 1839 годзе Ісаакам Бэбітам (Isaac Babbitt) і названы ў яго гонар. Бабіт валодае добрымі антыфрыкцыйнымі ўласцівасцямі, высокай пластычнасцю і трываласцю да сцірання. Тэмпература плаўлення 300—440 °C.
Бабіты выкарыстоўваюцца для вырабу падшыпнікаў рухавікоў, пракатных станаў, чыгуначнага рухомага саставу і інш.
Круціхінскі раён
Круціхінскі раён (Крути́хинский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Круціха, размешчанае за 230 км ад Барнаула.
Геаграфія
Раён размешчаны на поўначы края, на мяжы з Новасібірскай вобласцю. Таксама мяжуе з Каменскім і Панкрушыкінскім раёнам края. Плошча — 2051 км².
Рэльеф раўнінны, расчлянёны лагчынамі, бэлькамі, ярамі. Па тэрыторыі раёна праходзіць істужачны бор, багаты дзічынай, грыбамі, ягадамі. Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −19 °C, ліпеня +20 °C. Гадавая норма атмасферных ападкаў — 320—360 мм. Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі — Об (Новасібірскае вадасховішча), Бурла; размешчаны азёры Пустыннае, Бурлінскае. Глебы — вышчалачаныя і звычайныя чарназёмныя. Растуць хвоя, бяроза, асіна. Фауна — ліса, заяц, лось, воўк, вадаплаўныя птушкі.
Окраина (газета)
«Окраина» – штодзённая грамадска-палітычная і літаратурная газета ліберальна-радыкальнага кірунку. Выдавалася з 30 ліпеня (12 жніўня) 1907 да 25 мая (7 чэрвеня) 1908 гг. у Мінску на рускай мове. Рэдактар–выдавец Л. І. Глоба–Міхайленка.
Развівала праграму забароненай газеты «Жизнь провинции». Цэнзура характарызавала яе як выданне «рэзка апазіцыйнага кірунку без ясна і пэўна вызначанай праграмы якой-небудзь партыі». Друкавала апошнія паведамленні, артыкулы грамадска-палітычнага і літаратурна-мастацкага зместу, белетрыстыку, паэзію, мясцовую хроніку, рэкламу, ілюстрацыі. Крытыкавала ўрадавую палітыку П. А. Сталыпіна, злоўжыванні мясцовых улад, выступала супраць дыскрыміінацыі «іншародцаў» (палякаў і яўрэяў).
Аўтары літаратурна-мастацкага аддзела арыентаваліся на традыцыі рэалізму і асветніцкую эстэтыку, прапагандавалі спадчыну рускай, польскай і заходнееўрапейскай літаратуры і мастацкай культуры, станоўча ацэньвалі наватарства Л. Андрэева, К. Бальмонта, З. Гіпіус, У. Меерхольда, М. Мінскага, Г. Гаўптмана, М. Метэрлінка, Ф. Салагуба.
Праблемам гістарыяграфіі, гісторыі, культуры прысвечаны даследаванні Д. Бохана «Польская народная паэзія» (5 і 24.8.1907, 7.9.1907), М. Метэрлінка «Псіхалогія няшчаснага выпадку» (1.8.1907), «Вялікі мастак» (пра Л. Талстога (8.9.1907), М. Караліцкага «Ідэя творчасці ў творах Тургенева і Гаўптмана» (13.11.1907) і інш.
Асвятляла тэатральнае і музычнае жыццё Мінска.
Выданне газеты прыпынена, пазней забаронена.
IC 5133
IC 5133 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Ісакавіч Штэйрын
Аляксандр Ісакавіч Штэйрын (Александр Исаакович Штейрин;, Адэса) — савецкі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1895 годзе ў Адэсе. У 1905—1912 гадах вучыўся ў Адэскай гандлёвай школе, дзе атрымаў сямігадовую адукацыю. Пасля заканчэння школы працаваў у Адэскім аддзяленні акцыянернага таварыства «Санкт-Пецярбургская хімічная лабараторыя». У 1915—1916 гадах праходзіў службу ў 44-м запасным батальёне ў г. Херсоне. У 1917—1918 гадах — канторскі работнік Саюза вознікаў. У 1918 годзе скончыў 8-ы клас прыватнай гімназіі і быў прыняты па конкурсе атэстатаў на інжынерна-будаўнічы факультэт Адэскага політэхнічнага інстытута. Аднак праз матэрыяльную незабяспечанасць вымушаны быў часова пакінуць інстытут. У 1920 годзе прыняты на службу ў органы Адэскага ГубНК, дзе працаваў упаўнаважаным па барацьбе з сабатажам і контррэвалюцыяй. У гэтым жа годзе прыняты ў камуністычную партыю.
У 1921 годзе, згодна з загадам савецкай улады аб вяртанні былых студэнтаў тэхнічных ВНУ ў навучальныя ўстановы, вернуты для навучання ў Адэскі політэхнічны інстытут. У 1921 падчас партыйнай чысткі быў выключаны з партыі як «баласт», які не забяспечыў працу камфракцыі ў інстытуце. У 1922 годзе перавёўся на скульптурны факультэт Адэскага мастацкага інстытута. У 1924 годзе перайшоў са скульптурнага факультэта на архітэктурны факультэт будаўнічага інстытута, які скончыў у 1930 годзе. У час навучання ў інстытуце, працаваў выкладчыкам архітэктуры і чарчэнні ў мастацкай прафшколе, а затым выкладчыкам будаўнічага тэхнікума. У 1931—1936 гадах працаваў у Адэскім будаўнічым інстытуце на пасадзе асістэнта, дацэнта кафедры і дэкана архітэктурнага факультэта.
У 1944 г. вернуты ў г. Магілёў і прызначаны начальнікам абласнога аддзела па справах архітэктуры. У гэтым жа годзе перакладзены на пасаду галоўнага архітэктара г. Магілёва. На гэтай пасадзе прапрацаваў да верасня 1947 года. З верасня 1947 па 1955 выкладчык архітэктурных і графічных дысцыплін будаўнічага тэхнікума.
У снежні 1947 г. Штэйрына асудзілі на пяць гадоў пазбаўлення волі па абвінавачванні ў незаконнай выдачы дакументаў на зняцце дамоў з уліку ў гарсавеце толькі на падставе картак, запоўненых у перыяд нямецкай акупацыі, што дазваляла пачаць будаўніцтва новага жылля.
NGC 2522
NGC 2522 (іншыя абазначэнні — UGC 4218, MCG 3-21-14, ZWG 88.31, PGC 22749) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Калыванскае возера
Калыванскае возера (Калыванскае, Савушкіна) — праточнае прэснае возера на мяжы Перадалтайскай раўніны і падножжа паўночнага схілу Калыванскага хрыбта ў Змяінагорскім раёне Алтайскага края Расіі. Найбліжэйшы населены пункт — сяло Савушка.
Возера размяшчаецца на вышыні 336 м над узроўнем мора, плошча воднай паверхні — 4,2 км², даўжыня — 4 км, сярэдняя шырыня — 1 км, максімальная — 2,4 км, сярэдняя глыбіня — 3 м, найбольшая — 28 м, плошча вадазборнага басейна — 55,8 км².
Возера мае складаную форму, выцягнута ў напрамку поўдзень — поўнач. Агульная даўжыня берагавой лініі 11,5 км. З усходняга боку ўпадае Калыванка, з заходняга — ручай Паштовы, на поўначы выцякае рака Усць-Калыванка. Берагі спадзістыя, нізкія, месцамі зараслі хмызняком. Мудрагелістыя формы выветрывання берагавых скал. Дно глейкае, магутнасць глею да 1,5 м.
Пазітыўная псіхалогія
Пазітыўная псіхалогія - напрамак псіхалогіі, які займаецца даследаваннем пазітыўных аспектаў псіхікі чалавека. У адрозненне ад класічнай псіхалогіі, якая арыентуецца перадусім на праблемы і паталогіі, асноўнымі тэмамі даследаванняў пазітыўнай псіхалогіі з'яўляецца тое, што спрыяе дасягненню шчасця (напрыклад, аптымізм, стан "плыні", давер, прабачэнне і салідарнасць). Гэтая галіна даследаванняў імкнецца раскрыць натуральныя здольнасці чалавека і зрабіць жыццёвы вопыт больш здавальняючым.
Шываджы
Чхатрапаці Шываджы Бхасале Махарадж (छत्रपती शिवाजीराजे भोसले, 19 лютага 1630 г. — 3 красавіка 1680 г.) — заснавальнік Імперыі Маратхаў, нацыянальны герой Індыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў крэпасці Шыўнеры (зараз горад Пуна). Яго бацька быў правадыром наймітаў з малавядомай тады індуісцкай касты маратхаў, які служыў султанам Дэлі. Большую частку дзяцінства Шываджы правёў з маці, якая адрознівалася значнай рэлігійнасцю. Дзякуючы ёй засвоіў асновы індуізму, старажытны індыйскі эпас і да канца жыцця цікавіўся рэлігійнымі пытаннямі. Яшчэ падлеткам сабраў вакол сябе суседніх хлопцаў, разам з якімі рыхтаваўся да ваеннай кар’еры і ў будычым зрабіў іх сваімі воінамі.
У 12 гадоў быў накіраваны да бацькі ў Бангалор, дзе ажаніўся з Саібай, прадстаўніцай высакароднай сям’і Німбалкар. У 14 гадоў зноў вярнуўся да маці, а ў 16 гадоў атрымаў у камандванне крэпасць. У якасці падданага Вялікіх Маголаў вёў паспяховыя ваенныя дзеянні супраць іншых валадароў Дэкана. У 1659—1660 гг. атрымаў шэраг бліскучых перамог над войскам султана Біджапура і ўсталяваў кантроль над значнымі тэрыторыямі. У выніку ён выйшаў з-пад падпарадкавання Маголам і пасля спусташэння часткі іх зямель уцягнуўся ў канфлікт з султанам Аўрангазебам. У 1664 г. Шываджы захапіў Сурат, важны гандлёвы цэнтр Аравійскага мора. Аўрангазеб паслаў супраць яго 150-тысячае войска. Шываджы быў вымушаны пайсці на перагаворы і 11 чэрвеня 1665 г. падпісаў мір, згодна якому перадаваў Вялікім Маголам 23 сваіх крэпасці, а таксама абавязваўся выплаціць кампенсацыю за спусташэнні і весці далейшую вайну супраць Біджапура.
У маі 1666 г. Шываджы разам з сынам Самбхаджы быў запрошаны Аўрангазебам у Агру. Імператар разглядаў магчымасць паслаць яго камандзірам войска ў Кандагар. Аднак з-за абразлівых паводзінаў у дачыненні да імперскага двара Шываджы трапіў пад хатні арышт, адкуль, асцерагаючыся смяротнага пакарання, збёг. У 1670 г. ён зноў распачаў барацьбу супраць Вялікіх Маголаў і да сярэдзіны 1674 г. адваяваў перададзеныя ім крэпасці, а таксама горад Сурат.
6 чэрвеня 1674 г. пасля бурных дыскусій з брахманамі ён быў каранаваны па індуісцкаму звычаю і прыняў тытул уладара ўсіх кшатрыяў (гл. Каста). Праз некалькі дзён памерла яго маці, і Шываджы палічыў гэта благім прадвесцем. Таму 24 верасня ён быў каранаваны яшчэ адзін раз. У 1675 г. ён заваяваў значную частку Паўднёвага Дэкана.
Памёр 3 красавіка 1680 г.
Ваенная і адміністрацыйная дзейнасць
Шываджы праявіў сябе як кемлівы ваенны дзеяч і таленавіты адміністратар. Ён стварыў сталую армію з моцнай конніццай і мабільнай пяхотай. Грамадства было значна мілітарызавана. Сяляне падначаленых яму тэрыторый павінны былі 8 месяцаў у годзе працаваць, а 4 — служыць у арміі. Акрамя таго, ён стварыў ваенную разведку, марскі флот (Шываджы часам называюць бацькам індыйскага ваенна-марскога флота), пераўзброіў воінаў. У ваеннай справе ён раіў абапірацца на імклівыя напады, дыверсійную і партызанскую тактыку.
Форма ўрада, створанага Шываджы з 8 міністраў прадхаана на чале першага міністра пешва, праіснавала да канца Імперыі Маратхаў. Шываджы знішчыў феадальны парадак перадачы буйных зямельных надзелаў лепшым воінам. Зямля знаходзілася ў карыстанні сялян.
Віталь Уладзіміравіч Катавіцкі
Віталь Уладзіміравіч Катавіцкі (нар., п. Акцябрскі, Чунскі раён, Іркуцкая вобласць, Расія) — беларускі акцёр і рэжысёр драматычнага тэатра і кіно, педагог. Дацэнт (2009). Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (спецыяльнасць «Акцёрскае мастацтва драматычнага тэатра і кіно», 1979; спецыяльнасць «Рэжысура (драма)», 1987). Працаваў у Беларускім дзяржаўным маладзёжным тэатре (1989—2001, галоўны рэжысёр), Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў (з 2002, тэатральны факультэт, загадчык кафедры рэжысуры, дацэнт).
Навуковыя інтарэсы: праблемы сучаснага тэатра. Пазапрафесійная дзейнасць: літаратурная творчасць (празаік, паэт), мастак.
Опра Уінфры
Кар'ера
Опра Уінфры працавала і вучылася ва ўніверсітэце: яна была самым маладым рэпарцёрам у мясцовых СМІ і першай афраамерыканскай жанчынай-рэпарцёрам тэлебачання Нэшвіла. У 18 гадоў выйграла ў тэатралізаваным конкурсе прыгажосці "Miss Black Tennessee", а ўжо ў 1976 годзе перайшла на WJZ-TV у горадзе Балтымар, стала памочніцай шасцігадзінных навін і яе пачалі прызнаваць мясцовай знакамітасцю.
У 1983 годзе пераходзіць на канал WLS-TV і становіцца вядучай навін. На працягу некалькіх месяцаў адкрыты, спачувальны асабісты стыль Уінфры змог здабыць шалёную папулярнасць. Рэйтынгі канала хутка пайшлі ўверх. На хвалі агульнанацыянальнага поспеху Уінфры атрымлівае ролю ў фільме Стывена Спілберга "Барва пурпурная", за якую намінаваная на Оскар.
У 1986 годзе запускае ўласнае ток-шоу. Уінфры выкарыстала шоў у якасці адукацыйнай платформы, дэманструючы кніжныя клубы, інтэрв'ю і сегменты самаўдасканалення. "Шоу Опры Уінфры" праіснавала 25 гадоў. Толькі за першыя два гады яно прынесла каля $ 125 млн прыбытку. А праз 10 гадоў з моманту запуску стала самым папулярным шоу у ЗША і дэманстравалася яшчэ ў 64 краінах свету. За ўвесь жа час існавання шоу з'явілася ў 146 краінах. У 2011 годзе выйшаў апошні 4 561 выпуск.
Пасля закрыцця шоу Опра запусціла уласны тэлеканал OWN. Нягледзячы на спрэчны старт, канал атрымаў сваё ў студзені 2013 года, калі Уінфры перадала ў эфір інтэрв'ю з Лэнсам Армстронгам, амерыканскім веласіпедыстам і сяміразовым пераможцам Тур дэ Франс, які быў пазбаўлены сямі тытулаў у 2012 годзе з-за абвінавачванняў у допінгу. Падчас інтэрв'ю Армстранг прызнаўся, што выкарыстаў стымулятары на працягу сваёй кар'еры. Гэта размова прынесла мільённыя прыбыткі для канала. Афіцыйны канал YouTube OWN мае каля 2,5 мільёна падпісчыкаў.
У 2000 годзе Опра Уінфры заснавала штомесячны друкаваны часопіс "О, часопіс Опры". У 2012 годзе аднавіла працу кніжнага клуба пад назвай "Кніжны клуб Опры 2.0", пачынаючы з мемуараў "Дзікая: небяспечнае падарожжа як спосаб здабыць сябе" аўтара Шэрыл Стрэйд. Кнігі, выбраныя Опрай Уінфры для чытання ў клубе, хутка становяцца бэстсэлерамі. Гэты феномен атрымаў назву "Эфект Опры".
Дабрачыннасць
У 2005 годзе Опру Уінфры назвалі найбуйнейшым афраамерыканскім філантропам у гісторыі. Яе арганізацыя «Oprah’s Angel Network» сабрала больш за 51 млн долараў для дабрачынных праграм, уключаючы асвету дзяўчат у Паўднёвай Афрыцы і дапамогу ахвярам урагану «Катрын». У 2007 годзе Опра Уінфры засноўвае школу для дзяўчат.
Опра Уінфры — адданая актывістка ў барацьбе за правы дзяцей. У 1994 годзе прэзідэнт Біл Клінтан зацвердзіў законапраект, які яна прапанавала Кангрэсу, стварыўшы агульнанацыянальную базу дадзеных асуджаных за разбэшчванне непаўналетніх.
Тачкі 3
Сюжэт
Па сюжэце ўсе старыя машыны замяняюць машыны новага пакалення і Маланка Мак-Куін мае намер даказаць новаму пакаленню высокатэхналагічных аўтамабіляў, што ён па-ранейшаму найлепшы гоншчык у свеце.
Майсей Ісакавіч Юдовін
Майсей (Мойшэ) Ісакавіч Юдовін (1898,  —, ) — яўрэйскі беларускі паэт. Пісаў на ідышы.
Біяграфія
Мойшэ Юдовін нарадзіўся ў шматдзетнай яўрэйскай сям’і. Бацька быў каробачнікам, які разносіў па вёсках недарагі тавар, маці — хатняй гаспадыняй. Будучы паэт рана выявіў схільнасць да вучэння, і, як большасць дзяцей рысы аселасці, атрымаў пачатковую адукацыю ў хедэры. Бацькі вырашылі, што ён павінен працягнуць адукацыю, і паслалі сына ў Валожынскую ешыву. Аднак ешыву Мойшэ не скончыў, захапіўся свецкай літаратурай і вярнуўся дадому, дзе зблізіўся са сваім сваяком Саламонам Юдовіным.
Яны цягнуліся да ідышскай культуры, прымаючы актыўны ўдзел у адраджэнні яўрэйскай самасвядомасці. Абодва былі мастацка адоранымі натурамі: Саламон захапіўся жывапісам і стаў мастаком, а Мойшэ — паэтам.
Калі пачалася Другая сусветная вайна, Мойшэ адразу ж прызвалі ў войска, але неўзабаве дэмабілізавалі па стане здароўя. Жыў ён у Саратаве, а, адшукаўшы сям’ю ў Башкірыі, пераехаў туды. Працаваў у раённай газеце, але неўзабаве пачаў выкладаць рускую мову і літаратуру ў школе. Летам 1944 года з сям’ёй вярнуўся ў Віцебск і пасяліўся з сям’ёй на чыгуначнай станцыі Параф’янаў Докшыцкага раёна. Працаваў у школе завучам, з 1948 па 1952 гады — дырэктарам, а ў апошнія гады перад выхадам на пенсію — проста настаўнікам рускай мовы і літаратуры. Выйшаўшы ў 1958 годзе на пенсію, у 1961 годзе пераехаў назад у Віцебск. Жонка Юдавіна Іда Майсееўна — настаўніца гісторыі, жыла ў Віцебску. У час вайны ў іх загінулі двое дзяцей і многія блізкія сваякі.
Памёр 30 студзеня 1966 года ў Віцебску, а некралог, які апавяшчаў «пра смерць габрэйскага паэта Мойшэ Юдовіна», быў надрукаваны толькі ў габрэйскіх газетах Нью-Ёрка.
Карэйскі сад
Карэйскі сад — сад, які спалучае ў сабе элементы прыроды. Па сваім змесце просты і больш блізкі да прыроды. Карэйскі сад мае двухтысячагадовую гісторыю. Найбольш старажытныя запісы, датаваныя перыядам трох карэйскіх дзяржаў (57 год да н. э. — 668 год н. э.), распавядаюць пра асаблівасці развіцця палацавых і архітэктурных садоў таго перыяду.
Гісторыя
Культура карэйскага саду існуе ўжо больш за дзве тысячы гадоў. У апошнія гады было выяўлена 300 дакументаў, напісаныя яшчэ ў часы (918—1392) і  (1392—1910), якія дэталёва апісваюць традыцыйныя карэйскія сады, многія з якіх дайшлі да нашых дзён і ў цяперашні час іх актыўна наведваюць турысты.
Стыль карэйскага саду
Карэйскі сад у цэлым можна падзяліць на 8 катэгорый: палацы, прыватныя рэзідэнцыі, Byolso (вясковыя), павільёны, будыйскія храмы,, каралеўскія пахавальныя мясціны і вёскі.
Хоць кожны сад мае свае унікальныя асаблівасці, але ўсе яны, як правіла, ўключаюць у сябе наступныя элементы: форменныя дрэвы, пагоркі, якія нагадваюць горы, розных памераў рэкі і ручаі, маленькія круглыя вадаёмы, буйныя вадаёмы з астравамі, бамбук, сад камянёў, Вадаспады, дзе гэта магчыма, а таксама гранітныя квадратныя або круглыя басейны, грушавыя і яблыневыя і іншыя фруктовыя дрэвы. Гармонія залежыць не ад адной асаблівасці або абсалютнай формы, якая дамінуе ў агульным выглядзе.
Найбольш прадстаўнічыя карэйскія сады
Найбольш прадстаўнічыя і незакранутыя класічныя карэйскія сады знаходзяцца ў трох комплексах:
Аднаўленчыя работы
Навукоўцы Паўднёвай Карэі ў цяперашні час спрабуюць стварыць базу дадзеных па малюнках, фатаграфіях і даследаваннях ландшафтаў традыцыйных карэйскіх садоў з мэтай іх аднаўлення.
Ходзяць чуткі, што ў КНДР спрабуюць узнавіць невялікі класічны карэйскі сад, але пацверджанняў, пакуль, гэтаму няма.
Дрэвы, расліны і знакавы ландшафт карэйскага саду
Простыя карэйскія сады ўключаюць у сябе вечназялёныя дрэвы, напрыклад, вялікая колькасць разнавіднасцяў, як абавязковыя элементы, а таксама квітнеючыя вясной грушавыя дрэвы, бамбукавыя зараснікі побач з другімі ўваходнымі варотамі храмаў і палацаў, прама ідучыя і абмежаваныя буйнога памеру жвірам няправільнай формы, якія сімвалізуюць вернасць і сумленнасць. Такія асаблівасці вельмі прыкметныя ў адноўленых садах.
Мясцовасць карэйскіх садоў больш схільная паходзіць на прыродную, у адрозненне ад традыцыйных кітайскіх садоў. Наяўнасць у садзе прамых дарожак не забаронена, але рэдка сустракаецца. Ва ўладкаванні саду ўжываецца (карэйскі ) —, па якой вызначаюць, як правільна размясціць стэлы, залы і будынкі.
Незвычайныя асаблівасці
Карэйскі сад цікавы тым, што ў ім насяляюць розныя віды птушак. Жывёлы былі важным элементам для надання саду прыроднага выгляду. Каменныя жывёлы і іх матывы, а таксама жывыя рыбы, птушкі і іншыя істоты былі звычайнай з’явай для саду.
Карэйскі сад часцяком акружаны дэкаратыўнымі павільёнамі. Навукоўцы са шляхты сядзелі ў гэтых павільёнах, пабудаваных у любой частцы саду або прыроднага месца з выглядам на горы ці ландшафты. Іх выкарыстоўвалі як месцы для адпачынку ці месцы, дзе забаўлялі мужчын або абмяркоўвалі рознага роду справы. Гульня ў шахматы, маляванне, адпачынак і іншая малаактыўная дзейнасць ажыццяўляліся ў гэтых павільёнах з-за прыгожага выгляду і навакольнай прыгажосці.
Карэйскі сад часта мае сажалкі і розныя вадаёмы, таму вада — важны элемент у любым садзе, паколькі яна неабходная для паліву раслін і стварэння прахалоды. Вада таксама была важная і ў старадаўнія часы Карэі, бо яшчэ выкарыстоўвалася і як сродак барацьбы з пажарамі. У карэйскім садзе цэніцца цёмна-зялёны колер вады, у адрозненне ад Захаду, дзе найбольш пераважным з’яўляецца блакітны. Чыстая вада ў садзе ў асноўным сустракаецца ў выглядзе ручаёў і прыродных крыніц вады, але не ў сажалках, якія маюць штучнае паходжанне. Часам вада можа мець чорны колер. Гэта адбываецца, калі ў сажалцы ёсць камяні. Лотасы — тыповыя расліны ў сажалках, хоць таксама могуць быць і іншыя віды.
Так званы у Палацы  — вялізны сад, які паказвае дасканалы стыль імператарскай сям’і. У гэтым садзе шмат дрэў, якім ужо сотні гадоў, аднак, за імі старанна назіраюць і не падпускаюць да іх публіку. Стыль Хувона моцна адрозніваецца ад садоў шляхты, а таксама больш дасканалы. Аднак, як і ўсе карэйскія сады, ён мае прыродную прыгажосць, у якой каралеўская сям’я магла адпачываць у сваіх уласных маёнтках.
Карэйскі сад за межамі Карэі
Традыцыйны карэйскі сад у цяперашні час існуе ў Нанце ў Францыі. «» — участак памерам у 5 000 м², размешчаны ў парку, дзе была адсвяткавана 120-гадовая гадавіна дыпламатычных адносін паміж Карэяй і Францыяй. Традыцыйныя карэйскія сады ёсць у ў Мехіка, у  у Анкары, у Каіры, у  ў Парыжы, у  у Берліне, у парку  у Франкфурце, у  ў Ванкуверы, у Лос-Анджэлескім дрэвавым гадавальніку і батанічным садзе, а таксама ва Украіне ў Нацыянальным батанічным садзе імя М. М. Грышко НАН Украіны. Сад у рэзідэнцыі карэйскага пасла ў горадзе Вашынгтон — адзін з прыкладаў класічнага карэйскага саду.
Таварыства карэйскага саду
Таварыства традыцыйнага карэйскага саду ў Сеуле часта спансуе лекцыі і туры карэйскіх садаводаў разам з прафесарам Сім Угёнам, які часта выступае як чалавек, што прымае гасцей і інтэрпрэтуе ландшафты.
Ёханес Тынес Бё
Ёханес Ты́нес Бё (Johannes Thingnes Bø; нар., , Согн-ог-Ф’юранэ, Нарвегія) — нарвежскі біятланіст, пяціразовы алімпійскі чэмпіён (тройчы ў асабістах гонках), 17-разовы чэмпіён свету (7 разоў у асабістых гонках), трохразовы ўладальнік Кубка свету (2018/19, 2019/2020, 2020/2021) у агульным заліку, шматразовы пераможца этапаў Кубка свету (уваходзіць у тройку найлепшых у гісторыі Кубка свету па гэтым паказчыку, лідар сярод усіх дзейных біятланістаў). Самы малады пераможца этапа Кубка свету па біятлоне.
Малодшы брат алімпійскага чэмпіёна і шматразовага чэмпіёна свету Тар’ея Бё. Ёханес таксама мае досвед выступлення ў лыжных гонках.
На чэмпіянаце свету па біятлоне 2023, які праходзіў у Германіі з 8 да 19 лютага, Ёханес Тынес Бё выйграў 7 медалёў, што да гэтага не ўдавалася ніводнаму біятланісту.
Байкіўці (Цярнопальскі раён)
Байкіўці (Байківці) — вёска ў Цярнопальскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны. Цэнтр Байківецкай сельскай грамады.
Размешчаны на левым беразе ракі Гніздзечна ў цэнтральнай частцы Цярнопальскага раёна. Каля вёскі знаходзіцца ландшафтны заказнік «Кружляк».
Каралеўства Фінляндыя
Каралеўства Фінляндыя (Suomen kuningaskuntahanke) - фармальна існаваўшая форма дзяржаўнага ладу ў Фінляндыі з 9 кастрычніка 1918 да 17 ліпеня 1919.
Гадзіннік Суднага дня
Гадзіннік Суднага дня (Doomsday Clock) — сімвалічны гадзіннік, які быў прыдуманы ў 1947 годзе ў непрыбытковай арганізацыі Bulletin of Atomic Scientists і нерэгулярна абнаўляецца (паказваецца) ў часопісе арганізацыі і на яе сайце. У выглядзе гадзінніка, на якім час, блізкі да апоўначы, паказаны стан глабальнай небяспекі (спачатку — міжнародная напружанасць і магчымасць пачатку ядзернай вайны, пазней таксама кліматычныя змяненні і пагрозы ад новых тэхналогій); 12 гадзін сімвалічна адпавядаюць Суднаму дню (канцу свету).
Птушкагадоўля ў Беларусі
Птушкагадоўля Беларусі — галіна жывёлагадоўлі, якая займаецца гадоўляй сельскагаспадарчых птушак. Галоўнымі прадуктамі птушкагадоўлі з’яўляюцца мяса, яйкі, пух і пер’е.
Гадзіннік Суднага дня
19 студзеня 2015 Гадзіннік Суднага дня пераведзены на 23:57 (другое па небяспецы значэнне ў гісторыі; столькі ж на Гадзінніку было ў 1949—1953 і 1984—1988 гадах; бо́льшую глабальную небяспеку Гадзіннік паказваў толькі ў 1953—1959 гадах).
Птушкагадоўля ў Беларусі
Беларусь поўнасцю забяспечвае ўласныя патрэбы па вытворчасці мяса птушкі.
Гадзіннік Суднага дня
Паказанні гадзінніка мяняюцца не аператыўна, і таму ён можа не паказваць кароткатрывалыя пагрозы. Таму некаторыя крызісы, якія рэальна маглі стаць пачаткам ядзернай вайны (Берлінскі 1961, Карыбскі 1962, вучэнні Able Archer 83) не паўплывалі на рух стрэлак.
Гісторыя паказанняў Гадзінніка
<br style="clear:both" />
Птушкагадоўля ў Беларусі
Структура птушкафабрык
У 2015-16 гадах былі ўведзеныя ў эксплуатацыю буйныя птушкафабрыкі на 210 тыс. кур-нясушак у суме. У 2010-2016 гадах было пабудавана некалькі птушкафабрык мяснога напрамку агульнай магутнасцю 27,1 млн галоў у год.
У Беларусі на 2017 год налічвалася 19 птушкафабрык па вырошчванні кур, з якіх 11 — бройлернага накірунку, а 8 — яечнага. Таксама мелася 4 птушкафабрыкі па вырошчванні індычкі і дзве па вырошчванні гусей і качак.
Акрамя гэтага ў Беларусі працуюць 12 племянных прадпрыемстваў.
Пагалоўе
У беларускіх гаспадарках усіх відаў змяшчалася (2014) 45,7 млн галоў птушкі ўсіх відаў (40 млн у сельскагаспадарчых арганізацыях, 5,6 млн у асабістых гаспадарках). Да 2017 года колькасць галоў птушкі вырасла да 49,5 млн (44,3 млн у сельскагаспадарчых арганізацыях і 5,1 млн у асабістых гаспадарках). Па пагалоўю птушкі лідзіруе Мінская вобласць - 15,8 млн. У астатніх абласцях пагалоўе птушкі вагаецца ад 5 да 7 млн галоў. У некалькіх раёнах пагалоўе птушкі перавышае 1 млн: у Магілёўскім - 5,1 млн, на Смалявіцкім - 4,5 млн, у Баранавіцкім - 4,1 млн, у Гродзенскім - за 3,8 млн, у Мінскім - за 3,3 млн, у Дзяржынскім - 3,2 млн, у Віцебскім - за 2,8 млн, у Буда-Кашалёўскім і Гомельскім - па 1,8 мільёна, у Салігорскім - 1,5 млн.
Дыяграма паказвае дынаміку пагалоўя сельскагаспадарчай птушкі ў Беларусі у млн. галоў.
Вытворчасць мяса
Табліца паказвае дынаміку вытворчасці мяса птушкі ў Беларусі у млн. галоў.
Паралельна з ростам пагалоўя птушкі ў 2010-я гады істотна вырасла яе рэалізацыя на забой:
Дыяграма паказвае дынаміку вытворчасці мяса птушкі ў Беларусі на душу насельніцтва, кг.
Вытворчасць яек
У 2016 годзе гаспадаркі ўсіх катэгорый Рэспублікі Беларусь вырабілі 3665 млн яек, у тым ліку 2879 млн вырабілі буйныя сельскагаспадарчыя арганізацыі, 785 млн — асабістыя гаспадаркі насельніцтва, 1,2 млн — фермерскія гаспадаркі. Больш за ўсё яек вырабілі гаспадаркі Мінскай вобласці (1168 млн, або 32 %). У гаспадарках Брэсцкай вобласці было выраблена 622 млн яек, Віцебскай вобласці — 530 млн, у астатніх абласцях — 400—490 млн.
Эканамічныя паказчыкі
Вытворчасць мяса птушкі і яек у Рэспубліцы Беларусь характарызуецца ўстойлівай станоўчай рэнтабельнасцю, што выгадна адрознівае птушкагадоўлю ад вытворчасці свініны і ялавічыны. У 2018 годзе рэнтабельнасць птушкагадоўчых прадпрыемстваў склала ў сярэднім 4,8 % па мясе птушкі і 4,5 % па яйках, прычым за 2012—2017 гады гэтыя паказчыкі не апускаліся ніжэй 4 %.
Жан Батыст Перэн
Жан Батыст Перэн (Jean Baptiste Perrin,, горад Ліль, Францыя — , Нью-Ёрк, ЗША) — французскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі ў галіне фізікі ў 1926 годзе «за працу па дыскрэтнай прыродзе матэрыі і за адкрыццё седыментацыйнай раўнавагі».
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Ліль. Вучыўся ў École Normale Supérieure у Парыжы. У 1894 годзе ён прыступіў да вывучэння катодных прамянёў і рэнтгенаўскага выпраменьвання і ў гэты ж час стаў асістэнтам у Grande École. У 1897 годзе быў прызначаны выкладчыкам па фізічнай хіміі ў Сарбоне, аднім з найбуйнейшых універсітэтаў тагачаснай Францыі. Праз 13 гадоў, у 1910 Жан Батыст Перэн стаў прафесарам і ўтрымліваў гэтую пасаду нават падчас Другай сусветнай вайны.
Савушка
Савушка (Са́ввушка) — сяло ў Змяінагорскім раёне Алтайскага края Расіі. Размешчана ў паўночнай частцы Калыванскага хрыбта Алтайскіх гор, непадалёк ад Калыванскага возера.
Знаходзіцца за 360 кіламетраў ад Барнаула і звязана з ім рэгулярнымі аўтобуснымі зносінамі.
Сцяг Стоўбцаў
Сцяг Стоўбцаў — афіцыйны геральдычны сімвал горада Стоўбцаў Мінскай вобласці. Сцяг заснаваны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 лістапада 2006 года № 691 і зарэгістраваны ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры 22 лістапада 2006 года № Б-100.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з трох вертыкальных палос: дзвюх жоўтага колеру, размешчаных па краях (шырыня кожнай складае 1/4 даўжыні палотнішча), і цэнтральнай блакітнага колеру (шырыня складае 1/2 даўжыні палотнішча), у якой размешчана выява белай віціны.
Сцяг і палажэнне аб ім ухвалены рашэннем раённага Савета дэпутатаў ад 30 студзеня 2004 года № 38. Мастак сцяга В. А. Ляхор.
Вярховіцкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года са складу сельсавета ў Агародніцкі сельсавет Камянецкага раёна перададзена вёска Гершоны. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Камянецкага раёна. 6 чэрвеня 1960 года ў склад Бушміцкага сельсавета перададзены вёскі Каленкавічы, Падбур’е, Радзевічы, Юўсічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 18 населеных пунктаў. У 1977 годзе скасавана вёска Мартынюкі. 7 верасня 2006 года ў склад Белавежскага сельсавета перададзена вёска Манчакі. 23 чэрвеня 2011 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Каленкавіцкага сельсавета з населенымі пунктамі Амелянец, Бобінка, Ваўкаставец, Дубраўцы, Каленкавічы, Падбур’е, Радзевічы, Сіпурка і Юўсічы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (15 населеных пунктаў) — 1959 чалавек, з іх 85,5 % — беларусы, 6,1 % — украінцы, 6,1 % — рускія.
Горацкі сельсавет (Чэрвеньскі раён)
Го́рацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Горкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Горацкі (Горкаўскі) сельсавет у складзе Чэрвеньскага раёна Менскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лядскага сельсавета.
Фадзееўскі
Паўвостраў Фадзееўскі (Фаддеевский) — расійскі паўвостраў плошчай 5300 км², размешчаны ў акваторыі Усходне-Сібірскага мора. Максімальная вышыня 57 м над узроўнем мора.
Жоўцевы пузыр
Жо́ўцевы пузыр (vesica fellea) — полы орган стрававальнай сістэмы большасці пазваночных жывёл і чалавека, у якім адбываецца збіранне і канцэнтрацыя жоўці. Размешчаны на ніжняй паверхні правай долі печані. Адсутнічае ў міног, некаторых рыб, птушак (галубы, зязюлі, калібры, папугаі, страусы, туканы), млекакормячых (кітападобныя, сланы, алені, вярблюды, няпарнакапытныя, многія мышападобныя грызуны).
Анатомія
Форма — грушападобная, радзей канічная. Мае дно, цела і шыйку, якая пераходзіць у пузырную пратоку, што злучана з пячоначнай пратокай і ўтварае агульную жоўцевую пратоку.
У чалавека ёмістасць жоўцевага пузыра 30-70 см³, даўжыня 10-14 см, шырыня 3,5-4 см. Сценка жоўцевага пузыра таўшчынёй 1,5-2 мм складаецца са слізстай і мышачнай абалонак, ніжняя паверхня ўкрыта брушынай. Пры перыядычным скарачэнні мускулатуры сценак жоўцевага пузыра жоўць паступае ў агульную жоўцевую пратоку і дванаццаціперсную кішку, дзе ўдзельнічае ў працэсах стрававання.
Фізіялогія
Жоўцевы пузыр рэгулюе і падтрымлівае на пастаянным узроўні ціск жоўці ў жоўцевых шляхах. Роля жоўці расшчапляць тлушчы, кафеін і хларафіл. Акрамя таго, будучы шчолачнай вадкасцю, яна дапамагае нейтралізаваць падвышаную кіслотнасць страўнікавага соку, перш чым ён патрапіць у кішачнік.
Асноўныя паталогіі
Паталогіі жоўцевага пузыра: заганы развіцця, пашкожданні, функцыянальныя парушэнні, захворванні (запаленне — халецыстыт, жоўцекамянёвая хвароба), пухліны.
Лячэнне — кансерватыўнае і аператыўнае.
Дрэва Тэнерэ
Дрэва Тэнерэ́ (Arbre du Ténéré) — акацыя, якая лічылася ў свой час самым самотным дрэвам на Зямлі. Расла ў пустыні Тэнерэ (паўночны ўсход Нігера, на мяжы Сахары); у радыусе 400 км ад яе не сустракалася ніводнага іншага дрэва. Яе прыкладныя каардынаты — 17.75°N, 10.06667°W.
Дрэва атрымала вядомасць у пачатку 1930-х гадоў, калі стала аб'ектам увагі натуралістаў і географаў; да гэтага яно ўжо некалькі дзесяцігоддзяў з'яўлялася месцам прыпынку гандлёвых караванаў, якія перасоўваліся па гандлёвых шляхах Сахары. Навукоўцам удалося вызначыць, што ўзрост акацыі складаў каля 300 гадоў. Высоўваліся розныя гіпотэзы наконт унікальнага размяшчэння дрэва Тэнерэ, часцей за ўсё лічыцца, што яно — рэштка лесу, які знік у выніку імклівай змены клімату і апустыньвання. Было ўсталявана, што карані дрэва былі звязаны з фрэатычнай зонай, якая жывіла яго.
Акацыя была збіта грузавіком, за рулём якога знаходзіўся п'яны вадзіцель-лівіец, у 1973 годзе. 8 лістапада таго ж года рэшткі дрэва перанеслі ў Нацыянальны музей Нігера ў сталіцы дзяржавы, горадзе Ніямей. На месцы, дзе яно стаяла, узведзены металічны помнік у форме дрэва.
Давід Кубацкі
Давід Гжэгаж Кубацкі (Dawid Grzegorz Kubacki; нар., Новы Тарг, Малапольскае ваяводства, Польшча) — польскі скакун з трампліна, бронзавы прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 і 2022 гадоў. Пераможца Турнэ чатырох трамплінаў 2019/20.
Спартыўная кар’ера
Дэбютаваў на этапе Кубка свету 16 студзеня 2009 года ў родным Закапанэ.
У сезоне 2012/2013 Давід набраў першыя ачкі ў Кубку свету на этапе ў Куусама. У гэтым жа сезоне ўпершыню ўдзельнічаў у чэмпіянаце свету ў Валь-дзі-Ф’еме, дзе разам з партнёрамі заваяваў бронзавы медаль у камандным першынстве на вялікім трампліне, у асабістым заліку быў 20-м на вялікім трампліне.