cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пушкова (Пралетарскі сельсавет)
Пушко́ва (, Пушково) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1766 годзе як вёска ў складзе фальварка Муравіль у Мсціслаўскім ваяводстве.
Пралетарская Камуна
Пралета́рская Каму́на (, Пролетарская Коммуна) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Асінаўка (Шапечынскі сельсавет)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
У 1924—1972 гадах цэнтр Асінаўскага сельсавета.
Возерскае
Во́зерскае (, Озерское) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мірскага сельсавета.
Да 1977 года ўваходзіла ў склад Сімакаўскага сельсавета.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2007
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2007 (China Open 2007, таксама вядомы як Honghe Industrial China Open 2007 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 25 сакавіка па 1 красавіка 2007 года ў спартыўнай зале Пекінскага універсітэта, у Пекіне, Кітай. Турнір стаў восьмым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Кітая, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £225,500, з якіх £35,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў чэмпіён свету Грэм Дот з Шатландыі, які перайграў на сваім шляху да тытула Джэймса Уатану (5:2), Ніла Робертсана з Аўстраліі (5:1), свайго суайчынніка Джона Хігінса ў чвэрцьфінале (5:2), Роні О’Салівана ў паўфінальным матчы (6:2) і Джэймі Коўпа ў фінальным паядынку з лікам 9:5. Такім чынам, 29-гадовы шатландзец выйграў свой другі тытул у кар'еры пасля перамогі на чэмпіянаце свету 2006 года.
Турнір
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2007 стаў восьмым розыгрышам турніру, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. З 2005 года чэмпіянат штогод праходзіць у Пекіне, а з 2006 года — у спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта ў раёне Хайцзянь.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру павысіўся ў параўнанні з мінулым годам на £25,000 і склаў £225,500. Прызавыя пераможцы павысіліся на £5,000, склаўшы £35,000.
Уайлдкард раўнд
Восем кітайскіх аматараў атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Ян Цынцянь, Мэй Сівэнь, Цзінь Лун, Лі Хан, Сяа Гадун, Юй Дэлу, Лю Чуан і Чжэн Пэн. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць васьмярых выпадковых гульцоў, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Джэймі Коўпа, Альфрэда Бёрдэна, Джо Свэйла, Яна Прыса, Тома Форда, Джо Джогіі, Эндзі Хікса і Джымі Уайта.
Вялікая Чэрніца
Вялі́кая Чэ́рніца (, Великая Черница) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
У 1924 годзе цэнтр Чэрніцкага сельсавета. Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Гараватка (Віцебскі раён)
Гарава́тка (, Гороватка) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Пячары
У 1924—1959 гадах цэнтр Пячарскага сельсавета.
Фралоўка (Пралетарскі сельсавет)
Фрало́ўка (, Фроловка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Пячарскага сельсавета.
Маствілішкі
Гісторыя
Назва вёскі пайшла ад пана Войцеха Маствілы, які валодаў гэтымі мясцінамі з 1620 года. У 1747 годзе тагачасныя ўладальнікі Ежы Баранэк і яго жонка Тэрэза (з Прушынскіх) падаравалі фальварак базыльянскаму кляштару ў Барунах. Але ў 1795 годзе Масцвілішкі (ці толькі іх частка) адзначаюцца як уласнасць ашмянскага рэгента Ануфрыя Масевіча.
У 1940—1954 гадах вёска з’яўлялася цэнтрам Маствілішкаўскага сельсавета.
Альфрэд фон Шліфен
Альфрэ́д Граф фон Шлі́фен (Alfred Graf von Schlieffen;, — , ) — германскі ваенны дзеяч, фельдмаршал, начальнік генеральнага штаба Германіі (1891—1906). Яго імём быў назван вядомы План Шліфена, які прадугледжваў план разгортвання і кіраўніцтва вайскамі Германскай імперыі ў выпадку наступальнай аперацыі супраць французскай Трэцяй рэспублікі.
Гаравыя (Віцебскі раён)
Гаравы́я (, Горовые) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Сімодскі трактат
— першае дыпламатычнае пагадненне паміж Расіяй і Японіяй. Было падпісана віцэ-адміралам Я. В. Пуцяціным і Тасіякірай Кавадзі 26 студзеня 1855 года.
Складалася з 9-ці артыкулаў. Галоўнай ідэяй дагавора было ўсталяванне «пастаяннага міру і шчырай дружбы паміж Расіяй і Японіяй». Для рускіх у Японіі ўводзілася, па сутнасці, консульская юрысдыкцыя. Курыльскія астравы на поўнач ад вострава Ітуруп аб’яўляліся ўладаннямі Расіі, а Сахалін працягваў заставацца сумесным, непадзельным уладанне дзвюх краін.
Для рускіх караблёў былі адкрыты таксама порты Сімода, Хакадатэ, Нагасакі. Расія атрымлівала рэжым найбольшай спрыяльнасці ў гандлі і права адкрыць консульствы ва ўказаных портах.
Палажэнне пра сумеснае ўладанне Сахалінам было больш выгаднае для Расіі, якая працягвала актыўную каланізацыю Сахаліна (Японія ў той час не мела такой магчымасці з-за адсутнасці флоту). Пазней Японія пачала ўзмоцнена засяляць тэрыторыю вострава і пытанне аб ім пачало набываць усё больш востры і спрэчны характар. Супярэчнасці бакоў былі вырашаны ў 1875 годзе з падпісаннем Санкт-Пецярбургскага дагавора, паводле якога Расія саступала Японіі ўсе Курыльскія астравы ў абмен на паўнапраўнае ўладанне Сахалінам.
Дата падпісання Сімодскага трактата з 1981 года адзначаецца ў Японіі як «Дзень паўночных тэрыторый».
Цеханічы
Це́ханічы (, Теханичи) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Пячарскага сельсавета.
Міхалконі
Міхалко́ні (, Михалкони) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Да 17 студзеня 1969 года вёска ўваходзіла ў склад Жупранскага сельсавета.
Пальмавае віно
Пальмавае віно (Тодзі) — алкагольны напой, які атрымліваюць шляхам закісання соку некаторых відаў пальмаў (какосавая пальма, пальміравая пальма, цукровая пальма, вінная пальма і г. д.). Напой шырока распаўсюджаны ў Азіі і Афрыцы і вядомы пад рознымі назвамі. Для атрымання соку звычайна зразаюць суквецце пальмы і прымацоўваюць да канца пасудзіну. Белая вадкасць, якая першапачаткова ў ёй збіраецца, вельмі салодкая і не ўтрымлівае алкаголю. Праз некаторы час яна пачынае закісаць. У Інданезіі пальмавае віно называецца туак.
Душпастырскі цэнтр грэка-каталіцкай парафіі Маці Божай Нястомнай Дапамогі
Парафія Маці Божай Нястомнай Дапамогі — парафія Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы ў Мінску.
Гісторыя
Парафія Маці Божай Нястомнай Дапамогі была зарэгістравана 21 кастрычніка 1993 года. Арганізатарам і першым кіраўніком парафіі Маці Божай Нястомнай Дапамогі быў а. Казімір Ляховіч. Парафія першапачаткова была зарэгістравана на адрас на вуліцы Кіжаватава, г. Мінск. 6 жніўня 2004 года парафія была перарэгістравана на адрас зав. Снежны, 7.
Пасля рэгістрацыі паўстала пытанне пра месца правядзення богаслужэнняў. Кіраўніцтва Фрунзенскага раёна Мінска вызначыла пакой у будынку на вуліцы Прытыцкага, 34, на першым паверсе (былы «чырвоны куток»).
Рабіліся захады, каб пабудаваць парафіяльную царкву. Парафіі была вызначана пляцоўка для пабудовы царквы па вуліцы Матусевіча ў раёне, дзе планавалася будаваць ФАК (фабрычна-аздараўленчы комлекс) тонкасуконнага камбінату. Развярнуць гэтую пабудову парафія не змагла ў вызначаны тэрмін (3 гады), з-за адсутнасці фінансаў, таму ўлады скасавалі сваё рашэнне. З часам парафія перайшла ў капліцу ў Чырвоным касцёле.
23 траўня 1995 г. быў набыты дом на зав. Снежным. Было прынята рашэнне знесці дом і на яго месцы пабудаваць новы. З генеральным падрадчыкам ТАА «Будінвест» 11 траўня 1999 г. была заключана дамова на рэканструкцыю дома. 14 снежня 1999 г. дом быў перададзены на правах уласнасці парафіі Маці Божай Нястомнай Дапамогі. З 30 ліпеня 2009 г. тут пачаліся рэгулярныя богаслужэнні.
25 снежня 2012 г., у свята Нараджэння Хрыстова, на парафіі ўрачыста адкрылася супольнасць рэдэмптарыстаў, якія перайнялі душпастырства на парафіі.
Гаркава (Шапечынскі сельсавет)
Га́ркава (, Гарьково) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Шарэйкі (Касцюковіцкі раён)
Шарэ́йкі (, Шарейки) — аграгарадок у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Віварыні
Віварыні (Vivarini) — сямейства італьянскіх жывапісцаў, якія працавалі ў XV стагоддзі. Складалася з двух братоў — Антоніа (каля 1420 — пасля 1476) і Барталамеа Віварыні (каля 1430 — пасля 1491), і сына Антоніа — Альвізэ Віварыні (каля 1445 — каля 1505). Творчасць жывапісцаў з сям’і Віварыні ўяўляе сабой важную частку пераходнага перыяду ад готыкі да эпохі Рэнесансу.
Града (Віцебскі раён)
Града́ (, Гряда) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Рангаку
Рангаку (蘭学) — збор еўрапейскіх навуковых ведаў, якія пранікалі ў Японію ў перыяд дзеяння палітыкі сакоку, пераважна праз галандскую гандлёвую факторыю на насыпным астраўку Дэдзіма ў гавані Нагасакі.
Пасля 1720 года палітыка ізаляцыі была некалькі саслаблена, што прывяло да акультурацыі заходніх навуковых ведаў у японскім грамадстве. Спрыяла гэтаму і амаль пагалоўная пісьменнасць японцаў, асабліва жыхароў гарадоў.
У закрытую дзяржаву сталі паступаць такія заходнія вынаходствы, як механічныя гадзіннікі, мікраскопы, тэлескопы і помпы, якія старанна даследаваліся мясцовымі навукоўцамі. Карысталіся попытам і цацанкі накшталт чароўных ліхтароў; з часам быў наладжаны выраб іх японскіх аналагаў. Найбольшую цікавасць выклікалі кнігі медыцынскага зместу, а таксама звесткі пра вывучэнне магчымасцей электрычнасці.
Пасля 1803 года забароны на распаўсюджванне рангаку былі паступова зняты; апошнія ганенні на «спецыялістаў па варварскіх навуках» былі адзначаны ў 1839 годзе. Актыўнае вывучэнне і асваенне рангаку дазволіла японцам падрыхтавацца да адкрыцця краіны для еўрапейцаў і ў сціснутыя тэрміны скараціць сваё інфраструктурна-тэхналагічнае адставанне ад Еўропы.
Дыманова
Дымано́ва (, Дыманово) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 16 лютага 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета.
Чарчонаўка
Чарчо́наўка (, Черчёновка) — вёска ў Беларусі, у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Ніл Робертсан
Ніл Робертсан (Neil Robertson; нар., , Аўстралія) — аўстралійскі прафесійны гулец у снукер. Чэмпіён свету па снукеры 2010 года і былы лідар сусветнага рэйтынгу. З’яўляецца адзіным аўстралійскім снукерыстам у гісторыі, які перамагаў на рэйтынгавых турнірах, а таксама адным з дзесяці снукерыстаў у гісторыі, якія выйгралі ўсе тры турніры трайной снукернай кароны — чэмпіянат Вялікабрытаніі (2013, 2015), Мастэрс (2012) і чэмпіянат свету (2010). Пераможца 14 рэйтынгавых турніраў (шостае месца ў гісторыі разам з Маркам Сэлбі). З сезона 2006/2007 да снежня 2017 года нязменна ўваходзіў у топ-16 сусветнага рэйтынгу.
У агульнай колькасці займаў найвышэйшы радок у сусветным рэйтынгу больш за год. Апроч 14 рэйтынгавых тытулаў 4 нізкарэйтынгавыя турніры і 4 прафесійныя запрашальныя турніры. У 2011 годзе ў камандзе з аматарам Стывам Міфсудам вывеў зборную Аўстраліі ў чвэрцьфінал кубка свету па снукеры. За сваю кар’еру зрабіў больш за 550 соценных брэйкаў, стаўшы лідарам сезона 2009/2010 па іх колькасці і аформіўшы рэкордныя 103 сэнчуры ў сезоне 2013/2014, і займае чацвёртае месца па колькасці сэнчуры ў гісторыі (пасля Роні О’Салівана, Стывена Хендры і Джона Хігінса), а таксама зарабіў больш за тры мільёны фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-10 снукерыстаў у гісторыі па гэтым паказчыку. За сваю кар’еру выканаў тры максімальныя брэйкі, уваходзячы ў топ-15 гульцоў з найбольшай колькасцю максімумаў.
Акультурацыя
Акультурацыя ( — ад лац. ad — да і cultura — адукацыя, развіццё) — працэс узаемаўплыву культур (абмен культурнымі асаблівасцямі), успрымання адным народам цалкам ці часткова культуры іншага народа. Пры гэтым арыгінальныя культурныя мадэлі адной ці абедзвюх груп могуць быць зменены, але і групы па-ранейшаму розныя. Варта адрозніваць акультурацыю і асіміляцыю, пры якой адбываецца поўная страта адным народам сваёй мовы і культуры пры кантакце з іншым, больш дамінантным. Пры гэтым, несумнеўна, акультурацыя можа быць першай ступенню на шляху да поўнай асіміляцыі.
Прыклады
Прыклады акультурацыі досыць шматлікія ў сучасным свеце, асабліва пасля шматразовага павелічэння патокаў міграцыі з адных рэгіёнаў у іншыя.
Да прыкладу, шлях акультурацыі праходзяць шматлікія падзеленыя народы, вымушаныя прыстасоўвацца да ўмоў культурна-моўнага асяроддзя, створанай большасцю, якая атачае іх. Пры гэтым не адбываецца іх асіміляцыі, яны захоўваюць культурна-моўную аўтаномію.
Пры гэтым працяглая акультурацыя, не якая завяршаецца асіміляцыяй па тых ці іншых прычынах, можа мець утоены канфліктны патэнцыял. З іншага боку, над шматлікімі народамі (асабліва дыяспарамі), які паспяхова прайшлі шлях акультурацыі, навісае пагроза поўнай асіміляцыі.
План Шліфена
План Шліфена  — стратэгічны план ваеннага камандавання Германскай імперыі, які быў распрацаваны ў пачатку XX ст., каб атрымаць хуткую перамогу ў Першай сусветнай вайне на Заходнім фронце з Францыяй, і з Расіяй на Усходнім фронце.
У наступнай, змененай у 1906 годзе варыяцыі, план быў прызначаны для перамогі на працягу першага месяца Першай сусветнай вайны; але няўдалыя змены першапачатковага плана, некаторыя тактычныя (стратэгічныя) пралікі, непрадугледжаную контратака Францыі ва ўскраінах Парыжу (больш вядомая як Бітва на Марне), а таксама на здзіўленне хуткі наступ рускай арміі завяршылі нямецкае прасоўванне, і ў далейшым вылілася ў гады пазіцыйнай вайны.
Гэты план з'яўляецца прадметам спрэчак навукоўцаў і ваенных па гэты дзень. План Шліфена быў распрацаваны начальнікам нямецкага Генеральнага штаба Альфрэдам фон Шліфенам, а пасля адстаўкі Шліфена быў мадыфікаваны Гельмутам фон Мольтке.
Алесенкава
Але́сенкава (, Алесенково) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Шчарбакоўка
Шчарбако́ўка (, Щербаковка) — былы пасёлак у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіў у склад Пралетарскага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года пасёлак уваходзіў у склад Пячарскага сельсавета. Ліквідаваны 25 сакавіка 2008 года.
Зазыбы 1
Зазы́бы 1 (, Зазыбы 1) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Зарэчча (Віцебскі раён)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Астапенскага сельсавета Сенненскага раёна.
Аляксееўка (Касцюковіцкі раён)
Аляксе́еўка (, Алексеевка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Дворацкая Буда
Дво́рацкая Бу́да (, Дворецкая Буда) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Ільічоўка
Ільічо́ўка (, Ильичёвка) (да 30 ліпеня 1964 года Старабабы́лле ) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Уза (напой)
Уза (Ούζο) — грэчаскі моцны алкагольны напой, дыстылят вінаграднага спірту, вады, аніса і іншых араматычных рэчываў, пераважна, карыцы, гваздзіка і мушкатавага арэха. Мацунак — ад 40 да 50 %. Для вытворчасці вінаградную сыравіну (вінаградны жмых) змешваюць з зёлкамі і награваюць у спецыяльных медных катлах і пакідаецца закісаць на некалькі месяцаў, часам ужываюць сістэму падвойнага закісання.
Гейм
Гейм — прозвішча.
Ордзевічы
О́рдзевічы (, Ордевичи) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Брэндзі
Брэндзі — агульная зборная назва сямейства разнастайных моцных алкагольных напояў, вырабленых з дыстыляту вінаграднага віна, соку або адціскання або метадам закісання з розных пладова-ягадных сокаў. Брэндзі працяглы час вытрымліваецца ў дубовых бочках, ад гэтага ён набывае свой унікальны водар. Вытворцы часам дадаюць у напой вялікую колькасць карамелі, ствараючы тым самым ілюзію доўгай вытрымкі. Мацунак — не менш 36 %, сярэдні — 57-75 %. Брэндзі ўзнік на мяжы XV і XVI стагоддзяў.
Вытворчасць брэндзі як напою не рэгламентуецца строга правіламі ці стандартамі. Выключэнне складаюць толькі тры самыя знакамітыя брэндзі, тэхналогія вырабу і паходжанне якіх замацаваны на заканадаўчым узроўні — арманьяк, каньяк і кальвадос.
Журбін
Журбі́н (, Журбин) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Касачы (Віцебскі раён)
Касачы́ (, Косачи) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Журбінская Буда
Журбі́нская Бу́да (, Журбинская Буда) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Аўсяннікаў
Аўся́ннікаў — прозвішча.
Кузьмянцы
Гісторыя
У 19 стагоддзі вёска ў Аршанскім павеце Магілёўскай губерні.
Спіс аб’ектаў PGC (2160001—2161000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2160001—2161000)
Геранім Эдвінавіч Друцкі-Любецкі
Князь Геранім Эдвінавіч Друцкі-Любецкі (Hieronim Drucki-Lubecki, Иероним Эдвинович Друцкий-Любецкий;, горад Пінск, Мінская губерня, Расійская імперыя — , горад Варшава, Польшча) — гаспадарчы і палітычны дзеяч Расійскай імперыі і Беларусі, пісьменнік. Член (1896—1919) Рады Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі; старшыня праўлення Мінскага камерцыйнага банка; старшыня (1901—1905) Палескага таварыства сельскай гаспадаркі; ; дэпутат (1906) I Дзяржаўнай Думы Расійскай імперыі ад Мінскай губерні; старшыня (1907—1908) Польскага Таварыства «Асвета» ў Мінску; дэпутат Дзяржаўнага Савета Расійскай імперыі ад Мінскай губерні (1909—1910); член Рады БНР (1918). Быў членам і іншых грамадскіх арганізацый у Мінскай губерні.
Паходжанне і сям’я
Належаў да княскага рода Друцкіх-Любецкіх. Нарадзіўся ў сям'і князя Эдвіна Геранімавіча Друцкага-Любецкага (1828—1901), пінскага павятовага маршалка (1859—1872) і князёўны Ядвігі Канстанцінаўны Радзівіл (1839—1863). Быў ахрышчаны ў каталіцтва.
Згодна з уласным адказам падчас Усерасійскага сельскагаспадарчага перапісу мая 1917 года, беларус па нацыянальнасці.
Ажаніўся ў 1889 г. з Марыяй (Марыяй-Ганнай-Эрнесцінай) Гётцандорф-Грабоўскай (1861—1946), ад якой меў дзяцей:
Адукацыя
Скончыў гімназію ў Рызе, дзе вучыўся разам з Браніславам Эпімах-Шыпілам (1859—1934): яны абодва скончылі яе ў 1880 г. з залатым медалём. Сам Шыпіла менавіта з часу навучання ў рыжскай гімназіі збіраў матэрыялы па беларускай гісторыі, этнаграфіі і літаратуры.
У 1885 г. князь скончыў юрыдычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта, атрымаўшы дыплом 5 лютага 1886 г. З 27 сакавіка 1886 па 27 жніўня 1887 г. служыў у гвардыі грэнадзёрскай брыгадзе.
Маёнткі
Адносіўся да латыфундыстаў. Геранім атрымаў разам з братам Феліксам у спадчыну ад бацькі Эдвіна значныя маёнткі ў Мінскай губерні (Расійская імперыя): у Пінскім павеце — маёнтак Лунін (11 906 дзесяцін), маёнтак Велута (8 127 дзесяцін), маёнтак Багданаўка (7 398 дзесяцін); у Мінскім павеце — маёнткі Стары Ракаў і Наваполле (цалкам 4 893 дзесяціны). Гэта разам складала 32 324 дзесяціны. Пры падзеле атрымаў палову бацькавай зямлі — каля 16 000 дзесяцін (Лунін, Старый Ракаў, Наваполле).
У 1890 г. свой маёнтак Лунін (звыш 15 000 дзесяцін зямлі ў Пінскім павеце) прадаў рускаму землеўласніку. Купіў дадаткова зямлю каля Старога Ракава ў памеры каля 1000 дзесяцін.
У 1911 г. ужо толькі валодаў маёнткамі Шапавалы (1 925 дзесяцін), Стары Ракаў і Новае Поле (разам 1 761 дзесяціна) пад Мінскам у Мінскім павеце Мінскай губерні, што агульна складала 3 686 дзесяцін. Перад пачаткам Першай сусветнай вайны паспеў набыць маёнтак Бірштаны.
Гаспадарчая, палітычная і культурная дзейнасць
Працаваў мінскім карэспандэнтам санкт-пецярбургскага польскамоўнага часопіса «Kraj». Старшыня праўлення Мінскага камерцыйнага банка.
У 1896—1919 гг. уплывовы член Рады Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ). З 30 снежня 1896 г. пры дырэктары Мечыславе Пароўскім быў (разам з Атонам Багдашэўскім) віцэ-дырэктарам аднаго з галоўных аддзелаў МТСГ — гандлёвага аддзела (г.зв. «сельскагаспадарчага сіндыката»). У 1891—1910 гг. разам з Эдвардам Вайніловічам і Ксаверыем Ельскім належаў да суполкі, якая арандавала ў Мінску жывёлабойні, чым ліквідоўвалі манаполію яўрэяў на гэты бізнес у горадзе. Стаў акцыянерам таварыства «Сокол», якая вылучылася з гадлёвага аддзела МТСГ і пачала ў Мінску будаўніцтва фабрыкі па вырабе штучнага мёду з крухмалю. Актыўна дзейнічаў у броварнай секцыі МТСГ, стаў сузаснавальнікам і членам акцыянернага Мінскага таварыства бровараў, закладзеным у 1894 г. брованай секцыяй МТСГ.
10 снежня 1899 г. у Мінску на пасяджэнні МТСГ быў выбраны членам у Распарадчы камітэт па ўладкаванні Юбілейнай сельскагаспадарчай і саматужна-прамысловая выстаўка МТСГ у Мінску ў 1901 годзе.
У 1901—1905 гг. быў старшынёй Аддзела па справах сельскай гаспадаркі і патрэб Мінскага Палесся (Палескага таварыства сельскай гаспадаркі), што быў структурным аддзяленнем Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі. Па прапанове князя Гераніма Друцкага-Любецкага ў 1903 г. у Аддзел па справах сельскай гаспадаркі і патрэб Мінскага Палесся пачалі прымаць сялян у якасці членаў; гэта быў першы аддзел МТСГ, у які пачалі прымаць сялян у якасці членаў, праўда, толькі з правам дарадчага голаса. Сялянам там у тым ліку чыталі асветныя лекцыі, частка з паказам, як карыстацца машынамі і штучным угнаеннем. У верасні 1904 г. як прадстаўнікі Аддзела па справах сельскай гаспадаркі і патрэб Мінскага Палесся князь Геранім Друцкі-Любецкі і Раман Скірмунт арганізавалі ў Пінску сельскагаспадарчую выстаўку для сялян і з удзелам сялян, на якой Раман Скірмунт выступіў з прамовай на мясцовай гаворцы.
У першай сваёй прамове ў I Дзяржаўнай Думе князь Геранім Друцкі-Любецкі сказаў: ''«Я выхаваўся сярод простага народа. Наш просты беларускі народ таксама мае свае ідэалы. Яго ідэал гэта зямля Божая, але і просты народ ёсць Божым, па гэтай прычыне наш просты беларускі народ шчыра лічыць, што Божая зямля павінна належаць да Божага простага народа»'', — і тлумачыў, што прынцып прыватнай уласнасці ёсць адным з ідэалаў беларускага сялянства. На гэтае выступленне ў Думе ў абарону права прыватнай уласнасці звярнулі ўвагу многія вядомыя расійскія палітыкі і ідэолагі, у тым ліку Уладзімір Ленін, які выказаўся ў бальшавісцкім друку, згадваючы менавіта прамову Любецкага, што маянткоўцы ў мэтах супрацьстаяння ідэі нацыяналізацыі зямлі нават выступаюць у ролі абаронцаў сялянскай зямельнай уласнасці.
Беларускі гісторык Алесь Смалянчук указвае, што член «Краёвага кола Літвы і Русі» граф Юзаф Патоцкі прызнаваў існаванне супярэчнасцяў і з раздражненнем заўважыў пра дэпутатаў «Краёвага кола Літвы і Русі»: «Я заўсёды выказваюся як паляк, а некаторыя іншым разам выступаюць як беларусы». Алесь Смалянчук таксама дадае, што ў польскамоўнай газеце «Дзеннік Кіёўскі» у 1906 г. быў апублікаваны ананімны ліст «грамадзяніна Забранага краю П.В.», дзе аўтар быў абураны паводзінамі польскіх дэпутатаў ад Мінскай губерні, якія нібыта публічна прызналі, што з’яўляюцца «тутэйшымі», а таксама «беларусамі польскай культуры», а ў якасці гэтых «здраднікаў» фігуравалі дэпутаты «Краёвага кола Літвы і Русі» ад Мінскай губерні — князь Геранім Друцкі-Любецкі, Віктар Янчэўскі, Раман Скірмунт і Пётр Масоніус. У ананімным лісце сцвярджалася існаванне ў «Краёвым коле Літвы і Русі» двух дэпутатцкіх груповак, якія змагаюцца паміж сабой – пры гэтым дэпутаты-«беларусы» нібыта абзываюць дэпутатаў апанентаў «ляхамі» і г.д. Беларускі гісторык Алесь Смалянчук заўважае, што «ляхамі» аказаліся якраз дэпутаты «Краёвага кола Літвы і Русі» з украінскіх губерняў («паўднёва-заходніх губерняў»), у т.л. дэпутат граф Юзаф Патоцкі.
У 1907—1908 гг. быў старшынёй Польскага таварыства «Асвета» ў Мінску. У 1909—1910 гг. быў дэпутатам Дзяржаўнага Савета Расійскай імперыі ад Мінскай губерні.
У час Першай сусветнай вайны быў з 1914 г. ченам Польскага таварыства дапамогі ахвярам вайны. У снежні 1915 г. быў старшынёй арганізацыйнага камітэта «Польскія дні» ў Мінску.
У красавіку 1917 г. стаў членам Мінскага павятовага польскага камітэта. 1 мая 1917 г. стаў членам рады Польскай школьнай маціцы Мінскай зямлі.
13-15 мая 1917 г. у Мінску на пасяджэнні Беларускага нацыянальнага камітэта Раман Скірмунт прыцягнуў на падставе права кааптацыі да ўдзелу ў пасяджэнні буйных маянткоўцаў (Эдварда Вайніловіча, князя Станіслава Радзівіла, князя Гераніма Друцкага-Любецкага і інш.) і блакіраваў прапановы прадстаўнікоў БСГ аб радыкальных аграрных пераўтварэннях у Беларусі, а таксама пацвердзіў сваё імкненне да аўтаноміі Беларусі ў складзе Расіі, злучэння ўсіх беларускіх зямель, падзеленых фронтам Першай сусветнай вайны, пад адной уладай і адмежаваўся ад польскай арыентацыі. Як засведчыў у сваіх успамінах ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі, стваралася ўражанне, што «буйныя землеўласнікі на Беларусі пачынаюць пазнаваць самі сябе і варочацца да таго народу, з каторага яны выйшлі», а ідэя палітычнай суб’ектнасці Беларусі ў форме аўтаноміі ў складзе Расіі атрымлівае ў маянткоўцаў шчырую падтрымку. Як сведчыць ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі, у прыватнасці князь Геранім Друцкі-Любецкі ў сваёй прамове на сесіі адзначыў, што паходзіць з роду беларускіх князёў і заявіў, «што ён не вінаваты, што над яго калыскай пяялі не беларускія, а польскія песні».
У канцы мая 1917 г. стаў членам «Саюза маянткоўцаў Мінскай губерні».
У канцы кастрычніка 1918 г. як дэлегаваны ад Саюза землеўласнікаў Мінскай губерні («Саюза маянткоўцаў Мінскай губерні») увайшоў у якасці члена ў склад Рады БНР.
З лістапада 1919 г. узначальваў аддзел ліквідацыі ваенных страт Грамадзянскай управы ўсходніх зямель (Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich) у Варшаве, дзе захварэў іспанскім грыпам і памёр. Пахаваны на могілках Старыя Павонзкі ў Варшаве.
Літаратурная творчасць
Быў плённым творцам тэатральных п’ес (асабліва патрыятычнага характару), сярод якіх самую вялікую папулярнасць у літоўска-беларускіх губернях атрымала драма «Так паміралі літоўцы», якую Гелена Ромер-Ахенкоўская так ацаніла: ''«складанай была драма князя Г. Друцкага-Любецкага, пастаўленая некалькі разоў па прычыне свайго зместу (здабыццё крэпасці і смерць на вогнішчы незалежных літоўцаў), але не прадстаўляла мастацкай вартасці»''.
Аўтар трагедый і драм «Erizzo» (1900), «Bolesław Śmiały» (1901), «Walgierz Wdały» (1901), «Szatan», выдадзеных 2-томнікам у 1901 годзе.
Павяжы
Павя́жы (, Повяжи) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
У 1954—1961 гадах цэнтр Павяжынскага сельсавета.
Рыкі Уолдэн
Рыкі Уолдэн (Ricky Walden; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Пераможца трох рэйтынгавых турніраў і паўфіналіст чэмпіянату свету 2013 года. Былы шосты нумар сусветнага рэйтынгу (2014/2015), з 2009 года нязменна ўваходзіць у топ-32, а з 2012 да 2016 уваходзіў у топ-16. У 2011 годзе выканаў свой першы і па сённяшні дзень адзіны максімальны брэйк.
Увайшоў у мэйн-тур у 2001 годзе ва ўзросце 18 гадоў, а ў 2005 дайшоў да чвэрцьфіналу адкрытага чэмпіянату Кітая, што стала першым сур'ёзным дасягненнем у яго прафесійнай кар'еры. У сезоне 2008/2009 сенсацыйна атрымаў перамогу на Шанхай Мастэрс і атрымаў уайлдкард на Мастэрс, упершыню прыняўшы ўдзел на найбуйнейшым запрашальным спаборніцтве, а таксама дэбютаваў у Крусібле, знаходзячыся за межамі топ-32 сусветнага рэйтынгу. У 2011 годзе дайшоў да паўфіналу чэмпіянату Вялікабрытаніі, пасля чаго ў 2012 дэбютаваў у топ-16 лепшых снукерыстаў і выйграў другі рэйтынгавы тытул — Усі Класік. У 2013 годзе дасягнуў свайго найлепшага выніку на чэмпіянаце свету, дайшоўшы да паўфіналу, і ўпершыню ўвайшоў у топ-8 рэйтынгу, а ў сезоне 2014/2015 атрымаў трэцюю перамогу рэйтынгавага ўзроўню на International Championship і дайшоў да фіналу на адкрытым чэмпіянаце Індыі, пасля чаго падняўся на найвышэйшую для сябе пазіцыю ў рэйтынгу — шостую.
Займаў шостае месца ў сусветным рэйтынгу на працягу двух тыдняў. Апроч трох рэйтынгавых турніраў выйграў адно нізкарэйтынгавае спаборніцтва, а таксама дэманструе выдатную гульню ў снукеры з шасцю чырвонымі шарамі, тры разы дайшоўшы да фіналаў чэмпіянату свету ў гэтым відзе (2008, 2010, 2014), з якіх атрымаў адну перамогу ў 2008 годзе. За сваю прафесійную кар'еру аформіў больш за 200 сэнчуры-брэйкаў і ўваходзіць у топ-25 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за мільён фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-35 снукерыстаў па гэтым паказчыку.
Ліпаўцы (Віцебскі раён)
Ліпаўцы́ (, Липовцы) — пасёлак у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 16 лютага 1987 года пасёлак уваходзіў у склад Акцябрскага сельсавета.
Такугава Ёсінобу
— 15-ы і апошні сёгун Японіі з дынастыі Такугава, вядомы таксама як сёгун Кейкі. Перыяд кіравання: 10 студзеня 1866 — 3 студзеня 1868 года. Спрабаваў правесці рэформы ў Японіі, пры гэтым, у адрозненне ад сваіх супернікаў, якія арыентаваліся на Вялікабрытанію і ЗША, Такугава арыентаваўся на Францыю.
Зрынуты ў канцы 1867 года падчас Рэвалюцыі Мэйдзі, пасля паражэння ў вайне Басін (1868—1869) прыхільнікаў рэстаўрацыі сёгуната сышоў у адстаўку. Праследаванням не падвяргаўся, аднак цалкам адмовіўся ад удзелу ў публічным жыцці. Захапляўся паляваннем, стральбой з лука, фатаграфіяй і яздой на веласіпедзе.
У 1902 годзе Імператар Мэйдзі даў яму права заснаваць уласны дваранскі род і прысвоіў яму вышэйшы тытул князя (ко: сяку) за адданую службу Японіі. . З 1902 года таксама быў дэпутатам верхняй палаты Імператарскага парламента Японіі.
Навасёлкі (Навасёлкаўскі сельсавет, Ашмянскі раён)
Гісторыя
У XVI ст. Навасёлкі належалі да ключа князёў Гальшанскіх. Пазней маёнтак перайшоў да Радзівілаў, уладальнікаў бліжэйшых Жупран. Вераніка Радзівіл (1754—?, дачка Казіміра Радзівіла Рыбанькі і Ганны з Мыцельскіх) выйшла ў 1772 годзе за Станіслава Францішка Гутэн-Чапскага, у выніку чаго яго маёмасці ў якасці пасагу. Наступныя ўладальнікі былі іх нашчадкі, сярод іх:
У выніку адміністрацыйнай рэформы ў гадах 1565—1566 Навасёлкі сталі часткай Ашмянскага павета Віленскага ваяводства Рэчы Паспалітай. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай ў 1795 годзе, вёска апынулася ў складзе Віленскай губерні. Па выннікам Рыжскага мірнага дагавору Навасёлкі апынуліся ў Польшчы, у складзе Ашмянскага павета. З 1945 года — у СССР, пачынаючы з 1991 года — у Рэспубліцы Беларусь. З 1973 года цэнтр сельсавета.
У цяперашні час у аграгарадку ёсць: 2 крамы, школа, паліклініка, клуб, бібліятэка і лазня.
Палац Чапскіх
Адам Ігнат Чапскі пабудаваў велізарны палац ў 1893 годзе. Ён быў спалены падчас Першай сусветнай вайны.
Палац быў размешчаны прыкладна ў 2 км (паўночны захад) з вёскі, ён быў акружаны ландшафтным паркам.
Каласоўка
Каласо́ўка (, Колосовка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Скабейкі
Скабе́йкі (, Скобейки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Назва
Назва ад аднаасноўнага балцка-літоўскага імя тыпу Skabeika / Skabeikis. Гэта ж імя фігуруе ў Перапісе войска Вялікага княства літоўскага 1528 г. сярод васілішскага баярства: "Янъ Скобеиковичъ".
Ліза Арэн
Ліза Арэн, народжаная Талі (Lysa Arryn; 267—300 пасля З. Э.) — персанаж з цыклу «Песня Лёду і Агню» амерыканскага пісьменніка-фантаста Джорджа Марціна, малодшая дачка лорда Хостэра Талі з Рыверана і яго жонкі Мінісы Уэнт, жонка Джона Арэна і, пасля яго смерці, жонка Петыра Бейліша, маці Роберта Арэна, малодшая сястра Кейтылін Старк і старэйшая Эдмура Талі.
Біяграфія
Ліза нарадзілася ў рачных землях, у сям'і Хостэра Талі, лорда Трызубца. Як і сястра, яна расла без маці, але ёй не прыйшлося, як Кейтылін, выконваць абавязкі гаспадыні дому.
Ліза была закахана ў выхаванца яе бацькі Петыра Бейліша, але той быў захоплены Кейтылін і нават выклікаў на паядынак яе жаніха, спадчынніка Поўначы Брандана Старка, дзе пацярпеў прадказальнае паражэнне. «Суцяшаючы» Петыра, Ліза ўступіла з ім у сувязь і зацяжарыла. Вестку пра пазашлюбную сувязь малодшай дачкі лорд Талі ўспрыняў як ганьбу, настаяў на пазбаўленні ад дзіцяці і хуткім замужжы Лізы. У якасці мужа быў выбраны Джон Арэн, саюзнік Талі ў паўстанні Роберта Баратэана.
Пасля звяржэння дынастыі Таргарыенаў і ўзыходжання на прастол Роберта Баратэана Джон Арэн на доўгія гады стаў Правіцай Караля. Яго смерць стала вынікам інтрыг Петыра Бейліша; тут Ліза адаграла сваю ролю, здолеўшы пераканаць сястру і яе мужа, новага Правіцу, Эдарда Старка ў тым, што да гэтай смерці маюць дачыненне Ланістэры.
Пасля смерці мужа, якога, меркавана, яна ж сама, падгавораная Петырам Бейлішам, і атруціла, Ліза Арэн пакінула Каралеўскую Гавань разам з сынам, вывезла хлопчыка супраць волі Роберта Баратэана, які збіраўся аддаць яго на выхаванне лорду Тайвіну Ланістэру. Хутчэй за ўсё, вырашальным фактарам, якія падштурхнулі яе на забойства Джона Арэна, стала яго рашэнне адабраць у яе сына і перадаць на выхаванне ў дом лорда Станіса.
Закрыўшыся ў Арліным Гняздзе, удава Джона Арэна адчувала сябе ў бяспецы. Яна адпрэчыла просьбы сваёй сястры Кейтылін Старк дапамагчы, калі тая звярнулася да лэдзі Даліны пасля смерці свайго мужа, Эдарда Старка, і, у сутнасці, адмовілася ўмешвацца ў Вайну Пяці Каралёў.
У далейшым Тырыян спрабаваў перацягнуць удаву Джона Арэна на свой бок, выкарыстоўваючы для гэтай мэты Петыра Бейліша. Мезенец павінен быў атрымаць Харэнхал і тытул лорда-сюзерэна Рачных земляў, калі здолее пераканаць Лізу Арэн прызнаць каралём Джофры Баратэана і выступіць супраць Станіса ці Рэнлі Баратэанаў. Але Бейліш дамогся нават большага: ён ажаніўся з Лізай Арэн і абвясціў сябе лордам-пратэктарам Даліны Арэн.
Адначасова Мезенец дапамог бегчы з Каралеўскай Гавані Сансе Старк. Перафарбаваўшы ёй валасы і прадставіўшы як пазашлюбную дачку па імі Алейна Стоўн, Бейліш здолеў схаваць яе ў Арліным Гняздзе. Адзіным чалавекам, пасвечаным у тайну паходжання «Алейны», была Ліза Арэн. Але чым даўжэй Санса жыла ў Арліным Гняздзе, тым мацней Ліза раўнаваў яе да новага мужа, памятаючы пра былое каханне Бейліша да маці Сансы, Кейтылін Старк. У адзін з такіх прыступаў рэўнасці Ліза паспрабаваў забіць Сансу, скінуўшы яе з Месяцавай Вежы, але падаспеў Мезенец, перашкодзіў гэтаму, і замест Сансы ў Месяцавыя Дзверы звалілася Ліза Арэн.
Знешнасць, асабістыя якасці
У юнацкасці Ліза быў даволі прывабнай: стройная, з блакітнымі вачамі і залацістымі густымі валасамі, але з гадамі ад прыгажосці не засталося і следу. Сустрэўшыся з сястрой праз шмат гадоў, Кейтылін са шкадаваннем адзначала, што Ліза распаўнела, збляднелы твар яе зрабіўся азызлым, блакітныя вочы сталі бляклымі і вадзяністымі, а невялікі рот — ваяўнічым.
Не меншую эвалюцыю зведаў і характар Лізы: «Сарамлівая дзяўчынка, якой сястра была ў Рыверане, ператварылася ў жанчыну, напераменку гордую, палахлівую, жорсткую, летуценную, безразважную, сарамлівую, упартую, пыхлівую, гэта значыць нясталую і непрадказальную».
Лорд Арэн быў значна старэйшым за сваю жонку. Ён апынуўся клапатлівым мужам, але шлюб, першапачаткова заключаны не па каханні, стаў нешчаслівым для Лізы. Яна не прабачыла бацьку і мела крыўду на сястру, лічачы яе вінаватай у халоднасці Бейліша. Двое мёртванароджаных дзяцей і некалькі выкідкаў ператварылі яе ў параноіка: па водгуках мейстара Піцэля, «яна бачыла ворагаў у кожным цені», а смерць мужа зусім вывела яе з раўнавагі.
Сварлівая і пыхлівая, якая страціць розум ад любові да сына і кахання да Бейліша, Ліза Арэн, мабыць, адзін з нешматлікіх персанажаў Марціна, якія выклікаюць аднадушна-адмоўную рэакцыю з боку чытачоў.
Ян ад Крыжа
Ян ад Крыжа (Juan de la Cruz, сапраўднае імя Хуа́н дэ Е́пес А́льварэс, Juan de Yepes Álvarez;  — ) — каталіцкі святар, святы, манах ордэна кармелітаў, адзін з найвыдатных прадстаўнікоў іспанскай хрысціянскай містыкі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і гандляра шоўкам Гансала дэ Епеса і Каталіны Альварэс. З сямнаццаці год працаваў у шпіталі, паралельна з гэтым вучыўся ў езуіцкім каледжы. У дваццаць адзін год стаў манахам ордэна кармелітаў, дзе прыняў імя брат Ян ад Святога Мація. Працягнуў багаслоўскую адукацыю ва Універсітэце Саламанкі. Яшчэ не скончыўшы навучанне, пачаў ужо і сам выкладаць. Пасвечаны ў святара ў 1567. У тым жа годзе пазнаёміўся са Святой Тэрэзай ад Ісуса, рэфарматарам жаночай часткі ордэна, і натхніўся яе ідэямі.
У лістападзе 1568 разам з яшчэ трыма манахамі ордэна ён заснаваў маленькую манаскую супольнасць, якая ў хуткім часе атрымала празванне «басаногія кармеліты», бо яны сапраўды не насілі абутку і жылі ў асаблівае беднасці. У той час Св. Ян і змяніў імя на тое, пад якім мы ведаем яго сёння — Хуан дэ ла Крус, Ян ад Крыжа. Рэформы Тэрэзы сустрэлі супраціўленне старой часткі ордэна, «абутых кармелітаў». У 1576 яны арыштавалі Св. Яна і пэўны час трымалі яго ў маленькай келейцы аднога са сваіх кляштароў, але ён здолеў уцячы на поўдзень Іспаніі, да сваіх аднадумцаў. Супрацьстаянне скончылася ў 1580, калі Папа надаў басаногім кармелітам пэўную незалежнасць ад абутых.
Памёр Св. Ян 14 снежня 1591. У 1726 ён быў кананізаваны, а ў 1926 абвешчаны настаўнікам Царквы.
Літаратурныя працы
Св. Ян ад Крыжа пакінуў пасля сябе больш за 2000 вершаў і тры багаслоўскія трактаты, найбольш вядомы з якіх — Узыходжанне на гару Кармель. Яго творчасць адыгрывае вялікую ролю ў развіцці іспанскай літаратуры.
Найважнейшыя творы:
Лядзенкі
Ля́дзенкі (, Ляденки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Плоскае (Касцюковіцкі раён)
Пло́скае (, Плоское) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Марцінаўка (Касцюковіцкі раён)
Марці́наўка (, Мартиновка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Сніпаўшчына
Сні́паўшчына (, Сниповщина) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Разрытае
Разры́тае (, Разрытое) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Лядзішча
Лядзі́шча (, Лядище) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Генеральны штаб Германіі
Генеральны штаб Германіі (Großer Generalstab, літаральна «Вялікі Генеральны штаб») — вышэйшы орган кіравання войскамі Узброеных сіл Германіі ў 19 — 20 ст.
Генеральны штаб Германіі на працягу паўтары стагоддзяў выконваў ролю паўнавартаснага працоўнага органа ваеннага кіравання, узначальваў спачатку прускія войскі, а пасля імперскую армію Германіі, Рэйхсвер і Вермахт. Генштаб нёс поўную адказнасць за бесперапыннае вывучэнне ўсіх аспектаў вайны, а таксама за падрыхтоўку і разгляд планаў мабілізацыі і ваенных кампаніяў. Гэты орган кіравання існаваў неафіцыйна з 1806, а афіцыйна першы Генеральны штаб Прусіі быў заснаваны ў 1814 годзе.
Камплектаванне Генеральнага штаба афіцэрскім корпусам кардынальна адрознівалася ад звычайнага фармальнага адбору службовых асоб. Неабходнымі ўмовамі для атрымання пасады ў Генеральным штабе былі цэласнасць характару, бездакорныя паводзіны на службе і ў побыце. Далей прымаліся пад увагу ваенныя здольнасці, франтавы стаж, тактычная і тэхнічная падрыхтоўка, арганізацыйны талент, фізічная і духоўная цягавітасць, стараннасць, цвярозасць розуму, рашучасць, а не заступніцтва ці багацце.
На працягу доўгага часу свайго развіцця Генеральны штаб выхоўваў і навучаў паўнавартасных ў разумовых і маральных дачыненняў афіцэраў, здольных кіраваць нямецкімі ўзброенымі сіламі ў складаных умовах, у якіх яны звычайна вымушаны былі змагацца.
Прускі Генеральны штаб карыстаўся большай свабодай ад палітычнага кантролю, чым яго сучаснікі, і гэтая аўтаномія была замацаваная ў законе аб стварэнні Германскай імперыі ў 1871 годзе. Ён лічыўся падмуркам германскага мілітарызму ў перыяд пасля Першай сусветнай вайны, калі пераможцы спрабавалі падавіць прускі ваенны дух. Аднак ён выжыў, каб згуляць сваю звыклую ролю ў пераўзбраенні Германіі і ў Другой сусветнай вайне.
Лучоса (Віцебскі раён)
Лучо́са (, Лучёса) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета. На рацэ Лучоса, за 28 км на паўднёвы ўсход ад Віцебска, 21 км ад чыгуначнай станцыі Замасточча на лініі Віцебск — Орша, на аўтадарозе Віцебск — Орша.
Гісторыя
У канцы 19 стагоддзя ў Высачанскай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні. У сакавіку 1924 года вернута ў склад БССР. З 20 жніўня 1924 года ў Асінаўскім сельсавеце Высачанскага раёна Віцебскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года), з 8 ліпеня 1931 года Лёзненскага раёна, з 12 лютага 1935 года Багушэўскага раёна. У 1930 годзе сяляне ўступілі ў калгас. З 20 лютага 1938 года ў Віцебскай вобласці. У гады Другой сусветнай вайны з сярэдзіны ліпеня 1941 года да канца чэрвеня 1944 года акупіравана нацысцкімі войскамі, якія спалілі 13 двароў і загубілі 8 жыхароў, 2 забралі ў германскую няволю. 6 вяскоўцаў загінулі ў баях супраць гітлерацаў, 11 згінулі без звестак. Пасля вайны вёска дбудавалася. У 1944 годзе ў вёсцы адчыніўся дзіцячы садок. Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Астапенскага сельсавета Сенненскага раёна. У 1996 годзе ў складзе калгаса «Звязда» (цэнтр — вёска Шапечына). Зараз вёска ў складзе ААТ «Ліпаўцы» (цэнтр — вёска Шапечына).
Тадэвуш Кундзіч
Тадэвуш Кундзіч (Tadeusz Kundzicz;, Крынічын, цяпер , Панявежыскі павет, Літва — ) — рымска-каталіцкі дзеяч, навуковец.
Лучоса (Віцебскі раён)
Інфраструктура
У вёсцы размешчана паляводчая брыгада, ферма буйной рагатай жывёлы.
Тадэвуш Кундзіч
6 жніўня 1772 уступіў у Таварыства Ісуса, 8 снежня 1773 пасвечаны ў ксяндза. У 1768—1771 выкладаў граматыку, геаметрыю і французскую мову, у 1771—1773 французскую мову і сінтаксіс. У 1773—1777 працаваў у абсерваторыі Віленскага ўніверсітэта. У 1777—1780 выкладаў элементарную матэматыку ў Віленскім універсітэце, у 1780—1803 — практычную матэматыку: гідрастатыку, гідраўліку, аэраметрыю, архітэктуру, фартыфікацыю і піратэхніку. Ад 1780 прафесар. У 1794 уваходзіў у Адукацыйную камісію.
У 1803—1807 прэфект віленскае семінарыі. Ад 1796 канцлер віленскай дыяцэзіі, ад 1808 канонік віленскага капітула. 10 ліпеня 1815 прызначаны тытулярным біскупам анастасіёпальскім і біскупам-суфраганам троцкім, кансакраваны 8 мая 1817. У 1815—1822 генеральны вікарый дыяцэзіі.
Вялікараёўскі сельсавет
Вялікараёўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Вялікая Раёўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капыльскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Слуцкай акругі. 14 жніўня 1937 года да сельсавета далучана частка скасаванага Ланцуцкага нацыянальнага польскага сельсавета. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Цімкавіцкага сельсавета.
Станам на 1 студзеня 2008 года ў сельсавеце налічвалася 570 гаспадарак, 1142 жыхары, па стане на 1 студзеня 2009 года — 532 гаспадаркі, 1091 жыхар. Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 1029 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 1,8 % — цыганы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 15 населеных пунктаў: вёскі Багушы, Богараўшчына, Вялікая Раёўка, Вялікія Прусы, Калодзезнае, Канатопы, Кукавічы, Куцаўшчына, Малыя Прусы, Наруці, Руднае, Савічы, Сцяпуры і пасёлкі Калоўка, Раёк.
Сафонаўка
Сафо́наўка (, Сафоновка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Нодзу Мітыцура
— японскі маршал.
Біяграфія
Паходзіў з касты самураяў і ў маладосці ўдзельнічаў у вайне Басін. У 1871 годзе ўзведзены ў званне маёра. У 1878 — камандуючы Такійскай акругай.
Напачатку япона-кітайскай вайны камандаваў 5-й дывізіяй. Прыняўшы на сябе камандаванне японскімі войскамі да прыбыцця маршала Ямагаты Арытома, з'явіўся галоўным кіраўніком Пхеньянскай аперацыі, у якой праявіў вялікую рашучасць і энергію, але няўменне кіраваць вялікімі масамі войскаў. Калі Ямагата па хваробе пакінуў пасаду камандуючага 1-й арміяй, Нодзу зноў замяніў яго, камандаваў войскамі падчас апошняй аперацыі вайны — штурму Нючжуана (Інкоу). За адрозненні падчас вайны быў узведзены ў званне маршала.
Камандаваў гвардзейскай дывізіяй, быў галоўным інспектарам баявой падрыхтоўкі.
Падчас Руска-японскай вайны камандаваў 4-й японскай арміяй. У 1906 годзе Нодзу быў падараваны тытул маркіза.
Памёр у 1908 годзе, пахаваны на могілках Ааяма ў Токіа.
Макарава (Віцебскі раён)
Мака́рава (, Макарово) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Гісторыя
Да 16 лютага 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2005
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2005 (China Open 2005) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 26 сакавіка па 3 красавіка 2005 года ў чааянскім спартыўным цэнтры, у Пекіне, Кітай. Турнір стаў шостым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Кітая, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £200,500, з якіх £30,000 павінен быў атрымаць пераможца.