cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рэйхстаг (Веймарская рэспубліка)
Рэйхстаг пры нацызме
Пасля прыняцця закона аб надзвычайных паўнамоцтвах урада фактычна спынілася гісторыя парламента, які склікаўся толькі для таго, каб заслухоўваць выступленні Гітлера і іншых кіраўнікоў ці фармальна ўхваляць некаторыя іх рашэнні (які і без таго былі правадзейнымі); у прыватнасці, рэйхстаг прыняў закон, які заднім чыслом ухваляў дзеянні Гітлера падчас «Ночы доўгіх нажоў» у 1934 годзе.
Усе далейшыя выбары ў рэйхстаг, пачынаючы з выбараў лістапада 1933 г. былі безальтэрнатыўнымі і ўяўлялі сабой галасаванне па адзіным спісе НСДАП. У спіс уключаліся і нешматлікія беспартыйныя кандыдаты, якія лічыліся «гасцямі» нацысцкай фракцыі ў рэйхстагу. Гэтыя выбары былі пазачарговымі, падаваліся як вялікія прапагандысцкія падзеі і праводзіліся адначасова з плебісцытамі: з выбарамі 1933 г. быў праведзены плебісцыт аб выхадзе з Лігі Нацый, з выбарамі 1936 г. — аб рэмілітарызацыі Рэйнскай вобласці, з выбарамі 1938 г. — аб далучэнні Аўстрыі да Германіі. На выбарах лістапада 1933 і 1936 г. у бюлетэні наогул не было пункта «супраць». На выбарах 1938 г. кружок у бюлетэні, які адпавядае голасу «супраць», быў намаляваны нашмат меншым, чым той, што пазначаў «за», а незапоўненыя бюлетэні прыраўноўваліся да галасоў «за». 4 снежня 1938 г. былі праведзены таксама давыбары дэпутатаў у далучанай да Германіі Судэцкай вобласці. Старшынёй рэйхстага ўсіх гэтых скліканняў заставаўся Герман Герынг.
У 1937 годзе закон аб надзвычайных паўнамоцтвах урада быў падоўжаны на чатыры гады, у 1939 годзе з пачаткам вайны — датэрмінова яшчэ на чатыры, а пасля заканчэння гэтага перыяду ў 1943 годзе ўказам Гітлера абвешчаны бестэрміновым. Зрэшты, да гэтага часу рэйхстаг наогул перастаў збірацца (апошні раз 26 красавіка 1942 года). 22 лістапада 1943 года будынак Кроль-Оперы быў знішчаны падчас авіяцыйнага налёту саюзнікаў.
Далейшая гісторыя
Пасля капітуляцыі Трэцяга рэйха 9 мая 1945 года рэйхстаг, як і іншыя элементы дзяржаўнага ладу Германіі, быў скасаваны. Акупацыйныя зоны, на якія была падзелена акупаваная Германія, зразумела, не мелі патрэбы ў агульнадзяржаўным парламенце. Толькі да 1949 годзе, калі тры заходнія зоны акупацыі (амерыканская, брытанская і французская) былі аб'яднаны ў Федэратыўную Рэспубліку Германію, паўстала пытанне аб стварэнні агульнага парламента. Парламент атрымаў назву «бундэстаг» і пад гэтай назвай існуе і ў аб'яднанай Германіі. У ГДР была створана Народная палата.
Падозбін
Падо́збін (, Подозбин) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабуніцкага сельсавета.
Міхедавічы
Міхе́давічы (, Михедовичи) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабуніцкага сельсавета.
Каля вёскі вадасховішча Міхедавічы.
Алег Рыгоравіч Еўдакімаў
Клубная кар’ера
З 2011 года выступаў за дубль футбольнага клуба «Мінск». У сезоне 2013 стаў праходзіць і ў асноўны склад каманды. Дэбютаваў за «Мінск» у Вышэйшай лізе 7 ліпеня 2013 года ў матчы з «Нёманам» (2:0). 6 кастрычніка 2013 года забіў свой першы гол за «Мінск», усталяваўшы канчатковы лік у матчы з брэсцкім «Дынама» (3:1).
У міжсезонні 2013/14 гуляў за фарм-клуб «Мінск-2», але сезон 2014 пачаў у дублі «Мінска». У маі 2014 года быў пераведзены ў «Мінск-2», у яго складзе правёў у Першай лізе 25 матчаў і забіў 4 галы.
Пасля сезона 2014 «Мінск-2» спыніў існаванне, і ў студзені 2015 года Алег вярнуўся ў склад «Мінска». У сезоне 2015 здолеў замацавацца ў асноўным складзе мінскай каманды на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы. У сезоне 2016 звычайна выступаў у якасці левага паўабаронцы, а ў сезоне 2017 выкарыстоўваўся на розных пазіцыях у цэнтры поля.
У студзені 2019 года падпісаў кантракт з гродзенскім «Нёманам». У складзе гродзенскай каманды стаў іграком асновы. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Нёман» і неўзабаве вярнуўся ў «Мінск», падпісаўшы аднагадовы кантракт. Замацаваўся ў аснове сталічнага клуба. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт з «Мінскам».
У ліпені 2022 года пакінуў каманду і неўзабаве афіцыйна быў прадстаўлены ў якасці іграка казахстанскага «Турана».
У лютым 2023 года стаў іграком мінскага «Дынама». У ліпені 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з дынамаўцамі і неўзабаве перайшоў у гродзенскі «Нёман».
Міжнародная кар’ера
У 2013—2016 гадах выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
1 чэрвеня 2017 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Беларусі, правёўшы на полі першы тайм таварыскага матча супраць Швейцарыі (0:1). У ліпені 2017 года выступаў за другую зборную Беларусі на Кубку Караля ў Тайландзе.
Лідская епархія
Лідская епархія — епархія Беларускага экзархата Рускай Праваслаўнай Царквы ў адміністрацыйных межах Астравецкага, Ашмянскага, Іўеўскага, Лідскага і Смаргонскага раёнаў Гродзенскай вобласці Беларусі.
Гісторыя
25 снежня 2014 года рашэннем Свяшчэннага Сінода Рускай праваслаўнай царквы, шляхам вылучэння са складу Навагрудскай епархіі, была ўтворана асобная Лідская епархія. Межы Лідскія епархіі былі вызначаны ў межах Астравецкага, Ашмянскага, Іўеўскага, Лідскага і Смаргонскага раёнаў Гродзенскай вобласці.
Палессе (Петрыкаўскі раён)
Пале́ссе (, Полесье) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабуніцкага сельсавета.
Да 2009 года вёска мела назву Падканаплі́шча.
Карась звычайны
Звычайны карась, залаты карась (Carassius carassius) — рыба сямейства карпавых.
Апісанне
Рыба сярэдніх памераў. Цела кароткае, высокае, сціснутае з бакоў, пакрытае залацістага адцення луской. Рот канечны, без вусікаў. Брушына звычайна не пігментаваныя. Спінны плаўнік доўгі, глотачныя зубы аднарадныя. Апошнія негалінастыя прамяні спіннога і анальнага плаўнікоў у выглядзе калючкі, па заднім краі з дробнымі шчарбінамі.
Памеры зменлівыя: у бедных на корм прыродных вадаёмах на другім годзе жыцця даўжыня цела 4—5 см, маса некалькі грамаў, у багатых на корм — да 250—300 г; у азёрах трапляюцца экзэмпляры даўжынёю да 59 см, масай да 4—5 кг.
Пашырэнне
Шырокі арэал ў Еўропе і Сібіры. У Еўропе сустракаецца ад Вялікабрытаніі і Скандынавіі на поўначы да Македоніі і Паўночнай Італіі на поўдні. У рэках басейна Паўночнага Ледавітага акіяна (да 68° пн.ш.) распаўсюджаны ад Паўночнай Дзвіны і Пячоры на ўсход да Індыгіркі і Калымы, ёсць у Закаўказзі, нізоўях Волгі, сустракаецца ў Урале і Эмбе. На Беларусі водзіцца ў рэках, азёрах, малых поймавых вадаёмах, сажалках, затопленых кар'ерах. Найбольш распаўсюджаны ў ціністых, зарослых травой месцах з стаячай вадою.
Асаблівасці біялогіі
Карась жыве ў добра праграваемых вадаёмах са стаячай вадой і мяккім дном; у рэках ён рэдкі, трымаецца на ўчастках з запаволеным цячэннем. У праточных азёрах сустракаецца рэдка. Аддае перавагу зарослым участкам. Сустракаецца ў старых рачных пратоках, ціхіх затоках, глыбокіх ямах і затопленых кар'ерах, у сажалках. Непатрабавальны да дэфіцыту кіслароду, таму можа жыць у забалочаных вадаёмах, якія добра выграваюцца летам і прамярзаюць да дна зімой. Большай часткай трымаецца ля дна. Добра пераносіць прамярзанне і часовае перасыханне вадаёмаў, зарываючыся глыбока ў глей.
Корміцца лічынкамі насякомых (у т.л. матылём), дробнымі малюскамі, чарвякамі, водарасцямі, дэтрытам. Пры неспрыяльных умовах карасі часта драбнеюць, выраджаюцца, утвараючы карлікавыя форму.
Палавая спеласць наступае на 4-5-м годзе жыцця. Нераст парцыённы, у траўні—ліпені пры тэмпературы вады не ніжэй 17-18 °С. Нерастуе на мелкаводдзі ў зарасніках падводных раслін, у 3-4 прыёмы з перапынкамі ў 10 дзён. Пладавітасць 137-300 тыс. ікрынак. Ікра светла-жоўтага колеру, прыляпляецца на расліннасць. Інкубацыйны перыяд доўжыцца каля 6 сут. Лічынкі спачатку маюць даўжыню 6 мм, падвешваюцца да раслін, а пасля 2 сутак пераходзяць у пелагіяль і пачынаюць харчавацца зоапланктонам.
Жыве да 10-12 гадоў.
Промысел
Аб'ект аматарскага лову. На Беларусі шмат карася залатога ловяць у Нарачанскіх, Палескіх, Браслаўскіх азёрах, у рэках басейна Дняпра, Заходняй Дзвіны, Нёмана.
2-я горнастралковая дывізія (Трэці рэйх)
2-я горная дывізія (2. Gebirgs-Division) — створаная ў красавіку 1938 годзе з 6-й дывізіі аўстрыйскай арміі.
Баявы шлях дывізіі
У верасні 1939 годзе дывізія ўдзельнічала ў Польскай кампаніі (нападала з Славакіі ў кірунку Львова).
У 1940 годзе ўдзельнічала ў Нарвежскай кампаніі, у тым ліку у баях за Нарвік. У чэрвені 1940 года ваявала пад Нарвікам (у складзе 138-й і 139-й горна-егерскія палкі), уваходзіла ў склад 19-га горнага корпуса «Нарвегія» 20-й Лапландскай арміі.
З 22 чэрвеня 1941 — наступала на Мурманск. У лістападзе 1944 — адступіла ў Нарвегію. У 1944 падраздзяленні дывізіі ўтрымлівалі найбольш трывалыя ўмацаванні ў цэнтры абароны корпусу, перакрывалі кірункі на Луастары і Петсама. У кастрычніку 1944 года дывізія акружана і знішчана ў раёне Кандалакшы. Рэшткі перадыслякаваны ў Данію, перафарміраваны, бралі ўдзел у лютым 1945 годзе ў баях пад Вюртэмбергам.
З лютага 1945 — на Заходнім фронце (на заходняй мяжы Германіі). Да канца вайны рэшткі дывізіі адступілі ў заходнюю Аўстрыю. Здаліся амерыканцам.
Саснавец
Саснаве́ц (, Сосновец) (да 30 ліпеня 1964 года Манасты́р ) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабуніцкага сельсавета.
Сотнічы
Со́тнічы (, Сотничи) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабуніцкага сельсавета.
Вышалаў
Вы́шалаў (, Вышелов) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
78-ы полк пяхоты
78-ы полк слу́цкіх стральцо́ў (78 Pułk Strzelców Słuckich, 78 pp) — адзінка пяхоты Самаабароны Літвы і Беларусі і Войска Польскага Польскай Рэспублікі. Сфарміраваны ў лютым — красавіку 1920 як Слуцкі полк стральцоў у складзе 2-й беларуска-літоўскай дывізіі. Прымаў удзел у польска-савецкай вайне 1920 года, уварванні ў Вільню і стварэнні Сярэдняй Літвы. 12 кастрычніка 1921 полк атрымаў нумарацыю польскага войска — 78-ы полк пяхоты.
Свята палка — 26 ліпеня, у гадавіну геройскага ўчынку падхарунжага Аляксандра Ота пад Кузніцай.
Полк знаходзіўся ў гарнізоне Баранавічы (запасны батальён у Брэсце).
Падчас ваенных дзеянняў 1939 уваходзіў у склад 20-й дывізіі пяхоты, што змагалася ў Арміі Модлін.
Штандар
Наданне штандара і яго зацверджанне адбылося ў 1923 годзе. Штандар фінансавалі горад Баранавічы і баранавіцкая зямля. 1 чэрвеня 1923 яго ўручыў палку генерал Люцыян Жалігоўскі.
Мінская гарадская бальніца
Мінская гарадская бальніца (з 1904 года — Мінская земская бальніца) — колішняя бальніца ў Мінску, размешчаны на Старатраецкай плошчы па адрасе вул. М.Багдановіча, 2. Помнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц, з XV ст. на Траецкай гары ў Мінску існавала драўляная царква. У 1630 г. Марына Вяжэвіч каля царквы заснавала жаночы базыльянскі манастыр. Першапачаткова ўсе пабудовы манастыра былі драўляныя. У 1799—1800 гг. узведзены мураваны манастырскі корпус (архітэктар Ф. Крамер). Аднак у 1809 г. на тэрыторыі манастыра адбыўся пажар, у выніку якога былі пашкоджаны манастырскія пабудовы. Аднаўленне манастыра адбывалася паводле праекта архітэктара М. Чахоўскага.
Дакладная дата закрыцця базыльянскага манастыра на Траецкай гары не вядома, але, відаць, гэта адбылося ў 1835 г. Вядома, што манашкі былі пераселены ў Мядзел. 15 мая 1835 г. быў праведзены вопіс манастырскіх будынкаў і паводле высачайшага распараджэння манастыр з пляцам перададзены Прыказу грамадскай апекі. 22 чэрвеня 1835 г. пасля неабходных рамонтных работ у мураваным двухпавярховым былым манастырскім корпусе размясцілася гарадская бальніца на 40 ложкаў.
Мінская гарадская бальніца была заснавана ў 1799 г. (паводле іншых крыніц, у 1796 г.) і знаходзілася ў падпарадкаванні Прыказа грамадскай апекі. Бальніца размяшчалася ў спецыяльна пабудаваным драўляным будынку на 25 ложкаў па вул. Захар'еўскай (сучасны пр. Незалежнасці) на правым беразе р. Свіслач. У час вайны 1812 г. бальніцы былі нанесены значныя страты. У 1816 г. будынак бальніцы адноўлены, а ў 1835 г., як вышэй адзначана, яна пераведзена ў былы базыльянскі манастыр.
У той перыяд у Прыказа налічвалася некалькі богаўгодных устаноў, якія знаходзіліся ў розных месцах г. Мінска, што ўскладняла іх медыцынскае і гаспадарчае абслугоўванне. Таму ў 1839 г. было вырашана пашырыць бальніцу на Траецкай гары і перавесці туды шпіталь з былога кляштара баніфратаў, размешчанага на вул. Ракаўскай. З гэтай мэтай Прыказ грамадскай апекі набыў суседнія пляцы і такім чынам тэрыторыя гарадской бальніцы склала цэлы квартал (3468 кв. саж.). У тым жа 1839 г. быў праведзены рамонт у былым манастырскім корпусе. Аднак аднаго лячэбнага корпуса для богаўгодных устаноў Прыказа было недастаткова, таму ў 1840-я гг. побач з былым манастырскім корпусам пачалі будаваць два новыя мураваныя будынкі са службамі. Такім чынам, у 1847 г. было завершана будаўніцтва багадзельні і дома інвалідаў (для псіхічнахворых).
Паводле архіўнага дакумента, у 1862 г. мінская гарадская бальніца была разлічана на 70 ложкаў (па 35 мужчынскіх і жаночых), багадзельня на 100 ложкаў, у тым ліку аддзяленне для невылечнахворых — 10 ложкаў, састарэлых жанчын шляхетнага паходжання — 13 ложкаў, псіхічнахворых — 20 ложкаў. У 1862 г. багадзельня і дом інвалідаў былі адрамантаваны. Рамонтныя работы ў асноўным датычыліся афарбоўкі і пабелкі палат.
У 1876 г. пры аглядзе богаўгодных устаноў міністрам унутраных спраў былі зроблены заўвагі, што аддзяленне для псіхічнахворых, разлічанае на 20 ложкаў, не можа заставацца ў такім стане. У 1876 г. быў зацверджаны праект на перабудову дома, з разлікам размясціць 60 ложкаў. І ў 1877 г. да дома інвалідаў з абодвух бакоў былі зроблены прыбудовы.
XX стагоддзе
У 1904 г. мінская гарадская бальніца была перайменавана ў земскую, у сувязі з гэтым ад Прыказа грамадскай апекі перададзена ў падпарадкаванне Управе па справах земскай гаспадаркі. Вядома, што ў 1909 г. бальніца складалася з тэрапеўтычнага аддзялення на 46 ложкаў, заразнага — 36 ложкаў, хірургічнага — 38 ложкаў, псіхіятрычнага — 140 ложкаў, а ўсяго — 300 ложкаў. На тэрыторыі бальніцы знаходзіліся кватэра наглядчыка, агульная кухня, аптэка, лазня з пральняй, мураваны гаспадарчы будынак, стайня, вартоўня, біялагічная станцыя, лядоўня. Тэрыторыя была абнесена мураванай агароджай. У 1912 г. заразнае аддзяленне было закрыта.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі тут размясцілася 2-я гарадская бальніца. Паводле даследаванняў У. Дзянісава, у 1930-я гг. над бальнічнымі будынкамі быў надбудаваны трэці паверх.
Манастырскі корпус
Манастырскі корпус пасля рэканструкцыі — трлхпавярховы прамавугольны ў плане будынак з вялікімі падвальнымі памяшканнямі, накрыты вальмавым дахам. Знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы комплексу сучаснай бальніцы. Галоўны фасад сіметрычнай кампазіцыі. Цэнтр яго вылучаны плоскім шырокім рызалітам, быў завершаны атыкам (не збярогся). Першы паверх расшыты рустам. Планіроўка калідорная. Памяшканні першага і другога паверхаў перакрыты крыжовымі і цыліндрычнымі скляпеннямі.
Дом інвалідаў
Дом інвалідаў уяўляе сабой трохпавярховы прамавугольны ў плане будынак, накрыты вальмавым дахам. Размешчаны ў цэнтры комплексу. Галоўны фасад сіметрычнай кампазіцыі, падзелены на тры ярусы карнізнымі цягамі. Аконныя праёмы аздоблены простымі ліштвамі. Планіроўка калідорная.
Багадзельня
Багадзельня ўяўляе сабой трохпавярховы прамавугольны ў плане будынак. Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы комплексу. Галоўны фасад вырашаны аналагічна з былым манастырскім корпусам. Планіроўка калідорная. Першы і другі паверхі перакрыты крыжовымі і цыліндрычнымі скляпеннямі.
Гаспадарчая пабудова
Гаспадарчая пабудова ўяўляе сабой аднапавярховы прамавугольны ў плане будынак, накрыты двухсхільным дахам. Размешчаны ў заходняй частцы комплексу. Галоўны фасад вылучаны трохвугольным франтонам. Рытм фасадаў ствараюць прамавугольныя аконныя праёмы.
Уайнапуціна
Уайнапуціна (Huaynaputina, ад Wayna — «малады», Putina — «вулкан») — вялікі вулкан, размешчаны ў вулканічным нагор'і ў паўднёвым Перу.
Вулкан не мае вызначанага горнага профілю, болей падобны да вялікага вулканічнага кратара. Вядомы катастрафічным вывяржэннем 19 лютага 1600 года (6 балаў паводле шкалы вулканічных вывяржэнняў), якое было наймацнейшым вывяржэннем у Паўднёвай Амерыцы за ўвесь час.
Лічыцца, што гэта вывяржэнне магло быць прычынаю вялікіх кліматычных змен у хадзе так званага «Малога ледавіковага перыяду».
Сучаснасць
Вулкан Уайнапуціна набыў шырокую папулярнасць увесну 2014 у сувязі з падзеямі на паўднёвым усходзе Украіны і ўдзелу ў іх расійскага лідара. Яшчэ большай легендарнасці гэтай гары надае той факт, што ў 2014 чакаецца другое ў гісторыі вывяржэнне Уайнапуціны.
Бенджамін Раш
Бенджамін Раш (Benjamin Rush, 4 студзеня 1746 [24 снежня 1745 па старым стылі] — 19 красавіка 1813) — адзін з бацькоў-заснавальнікаў Злучаных Штатаў. Раш быў грамадскім дзеячам у Філадэльфіі, дзе ён быў лекарам, палітыкам, грамадскім дзеячам, педагогам і гуманістам, а таксама заснавальнікам коледжа Дыкінсана ў Карлайле, штат Пенсільванія.
Раш падпісаў Дэкларацыю незалежнасці і прыняў ўдзел у Кантынентальным кангрэсе. Ён служыў у якасці хірурга ў Кантынентальнай арміі. Раш таксама быў прафесарам хіміі, медыцынскай тэорыі і клінічнай практыкі ў універсітэце Пенсільваніі.
Раш быў лідарам амерыканскай Асветы, і актыўным прыхільнікам амерыканскай рэвалюцыі. Ён быў лідарам ратыфікацыі Канстытуцыі ў Пенсільваніі ў 1788 годзе. Раш быў прыхільнікам многіх рэформаў, асабліва ў галінах медыцыны і адукацыі. Ён выступаў супраць рабства, за бясплатныя дзяржаўныя школы, за паляпшэнне адукацыі для жанчын і больш асветы для пенітэнцыярнай сістэмы. Як вядучы лекар краіны, Раш аказаў вялікі ўплыў на фарміраванне медыцынскай прафесіі ў ЗША. Як прыхільнік Асветы, Раш імкнуўся да арганізацыі ўсіх медыцынскіх ведаў вакол тлумачальных тэорый, а не на спадзяванне на эмпірычныя метады. Раш сцвярджаў, што хвароба была вынікам дысбалансу ў фізічнай сістэме арганізма і было выклікана непаладкамі ў галаўным мозгу. Яго падыход падрыхтаваў глебу для наступных медыцынскіх даследаванняў, хоць сам Раш не прымаў уздзелу ні ў адным з іх. Раш спрыяў здароўю насельніцтва шляхам прапаганды чыстаты навакольнага асяроддзя і падкрэсліваючы важнасць асабістай і ваеннай гігіены. Яго даследаванне псіхічных захворванняў зрабілі яго адным з заснавальнікаў амерыканскай псіхіятрыі.
Горх Фок
Горх Фок (Gorch Fock), сапраўднае імя Іаган Вільгельм Кінау (Johann Wilhelm Kinau;, Фінкенау, цяпер раён Гамбурга — ) — нямецкі пісьменнік-марыніст, значная фігура нямецкай прыгодніцкай літаратуры.
Біяграфія
У гэты ж час з’яўляюцца яго першыя творы пад псеўданімам Горх Фок. Свае апавяданні («Шруленгіпер і Тунгенкніпер» (1911 год), «Хейн Божы Вецер» (1911 год), «Вандроўнікі» (1914 год)) ён пісаў як літаратурнай нямецкай мовай, так і ніжненямецкім дыялектам. Пабачылі свет яго драмы: «Цылі Корс» (1914 год) і «Догербанк», а таксама зборнік «Зорка над морам» (пасмяротна, 1918 год).
З пачаткам Першай сусветнай вайны Іаган Кінау ідзе ваяваць. Ён служыць у 207-м Рэзервовым палку. Ваюе ў Сербіі і Расіі, потым у Бейруце, удзельнічае ў бітве пад Вердэнам. У сакавіку 1916 года ён дамагаецца пераводу на флот. Пісьменнік служыць на лёгкім крэйсеры «Вісбадэн». Удзельнічае ў Ютландскай бітве (Скагеракскі праліў), самай значнай марской бітве той вайны паміж нямецкім і англійскім флотамі. 31 мая «Вісбадэн» патрапіў пад абстрэл англійскага лінейнага крэйсера «Інвінсібл». Пісьменнік загінуў разам з караблём і іншай камандай. Яго цела знайшлі ў жніўні 1916 года ў Vaderobod, на поўдзень ад Гётэбарга. Ён пахаваны на шведскім востраве Стэнсхольмен разам з іншымі нямецкімі і англійскімі маракамі.
Цытазін
Крышталічнае рэчыва белага колеру, tпл ~ 320 °C, добра раствараецца ў шчолачах, дрэнна ў халоднай вадзе; слабая аснова.
Малекула цытазіна мае плоскую канфігурацыю. У ДНК утварае за кошт 3 вадародных сувязей камплементарную пару з гуанінам.
Вядомы мінорныя асновы цытазіна — 5-метылцытазін (выяўлены ў саставе ДНК вышэйшых раслін і некаторых бактэрый) і 5-оксіметылцытазін (у некаторых штамах фагаў кішэчнай палачкі). Зыходныя рэчывы для біясінтэзу цытазіна — аспарагінавая кіслата і карбамаілфасфат, які сінтэзуецца з двухвокісу вугляроду і аміяку з удзелам АТФ.
Славінск (пасёлак)
Славі́нск (, Славинск) — пасёлак у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
Славінск (вёска, Петрыкаўскі раён)
Славі́нск (, Славинск) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
Створана ў 1920-я гады як пасёлак Славінскі, названая ў гонар рэвалюцыйнага дзеяча Адама Славінскага (1885—1937).
Нармандскае заваяванне Італіі
Нармандскае заваяванне Італіі — шэраг заваёўніцкіх войнаў XI ст., вынікам якіх стала падпарадкаванне поўдню Апенінскага паўвострава выхадням з Нармандыі. Да пачатку XI ст. у гэтым рэгіёне існавала некалькі дзяржаўных утварэнняў і ўладанняў: візантыйскія ўладанні (Апулія і Калабрыя), герцагствы Неапалітанскае, Гаэта, Амальфі, намінальна залежныя ад Візантыі, лангабардскія дзяржавы Беневента, Спалета, Салерна, эмірат Сіцылія. Першыя атрады наймітаў з Нармандыі з'явіліся ў рэгіёне ў пачатку XI ст. У 1029 г. герцаг неапалітанскі Сергій IV перадаў нармандскаму графу Райнульфу I тэрыторыю паміж Неапалем і Капуяй, пасля чаго з'явіліся новыя атрады наймітаў з Нармандыі, якія пачалі вайну з дзяржавамі поўдню Італіі. Да 1047 г. нармандцы захапілі Апулію і Калабрыю. У 1053 г. знішчылі аб'яднаную армію італьянскіх і германскіх князёў, якая была сабрана папай рымскім Львом IX. У 1059 г. Папа Рымскі Мікалай II абвясціў Роберта Гвіскара герцагам Апуліі, Калабрыі і Сіцыліі. Сіцылія была адваявана ў арабаў Ражэрам Гвіскарам у 60-я гг. XI ст. нармандцы захапілі Капую, Салерна, Гаэта, Амальфі, Неапаль, Беневента. Нармандскае заваяванне Італіі скончылася. На захопленых землях узніклі шматлікія дробныя ўладанні нармандскіх баронаў.
Рубча
Ру́бча (, Рубча) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
12 ліпеня 1973 года вёска перададзена са складу Петрыкаўскага сельсавета ў склад Ляскавіцкага сельсавета (з 1975 года Галубіцкі сельсавет).
Аблога Барысава
Аблога Барысава адбывалася ад паловы ліпеня да пачатку жніўня 1660 года падчас вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667.
Армія польска-літоўская паміж 10 і 15 ліпеня падышла да Барысава. Гарнізон крэпасці складаўся з 900 маскоўскіх пехацінцаў.
Рэч Паспалітая планавала пачаць наступ на ўсход. Стэфан Чарнецкі і Павел Сапега для забеспячэння сувязі паміж польскім і літоўскім войскам, пастанавілі абавязкова здабыць Барысаў.
У Чарнецкага было 3 тысячы конніцы і тысячу выбранецкай пяхоты, у Сапегі каля 6 тысяч ваяроў. Расійскі гарнізон меў дастатковыя запасы зброі і ежы, адбіў два прыступы. Нападаючыя захапілі і спалілі толькі неўмацаваны пасад і падзамак.
З-за недахопу пяхоты і артылерыі Чарнецкі вымушаны быў абмежавацца блякаваннем крэпасці. Сапега з войска неўзабаве рушыў на ўсход. Адзін з атрадаў, на чале Палубінскага, заняў Оршу, Копысь і Шклоў.
Міхал Пац атрымаў загад ад караля Яна Казіміра, рушыць на дапамогу Чарнецкаму. Аднак той ігнараваў загад і сабранае 8 ліпеня пад Вількамірам войска рушыла на Вільню, якую і абклаў 13 ліпеня.
З-за таго, што Пац не рэагаваў а ні на загады караля, а ні на просьбы Чарнецкага, а таксама з-за малалікасці сіл, трэба было адмаўляцца ад далейшай аблогі Барысава. У першай палове жніўня Чарнецкі адышоў з-пад Барысава ў накірунку да Магілёва. Баявыя дзеянні перамясціліся на ўсходнюю частку Беларусі, пакінуўшы так і неўзяты Барысаў у тыле.
Турок (Петрыкаўскі раён)
Туро́к (, Турок) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
Гісторыя
12 ліпеня 1973 года вёска перададзена са складу Петрыкаўскага сельсавета ў склад Ляскавіцкага сельсавета (з 1975 года Галубіцкі сельсавет ).
Бярозаўка (Петрыкаўскі раён)
Бяро́заўка (, Берёзовка) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Грабаўскага сельсавета.
Дом (народ)
Дом (دومر,, Domlar) — індаеўрапейскі народ паўднёваазіяцкага паходжання на Блізкім Усходзе, у Іране і Паўночнай Афрыцы. Агульная колькасць (2015 г.) - 3 662 500 чал. Дом звычайна атаясамляюць з азіяцкімі цыганамі.
Паходжанне
Як лічаць лінгвісты, саманазва дом можа мець адзінае паходжанне з саманазвай цыган-ром. У абедзьвюх груп шмат агульнага ў пабытовай культуры і занятках. Падобна цыганскай мове, мова дамары адносіцца да індаіранскіх моў. Разам з гэтым, поўнае атаесамленне паміж цыганскай мовай і дамары не магчыма, паколькі яны ўяўляюць сабою самастойныя кластары. У навуцы няма адзінадушнага меркавання, ці з'яўляліся дом і ром у мінулым адзіным народам, расколатым у выніку міграцыі ром з Азіі ў Еўропу, ці яны — нашчадкі дзвюх розных міграцый качэўнікаў з Індастана.
У дом доўгі час не было сваёй пісьмовай гісторыі. Большасць вусных паданняў аб іх паходжанні ўзнікла адносна нядаўна. Сярод даследчыкаў доўгі час была папулярна версія аб паходжанні дом ад індыйскай касты вандроўных музыкаў-домба. У якасці доказу прыводзіўся той факт, што іранскі паэт Фірдаўсі ў 1011 г. заставіў запіс пра падзею, якая адбылася значна раней — перадачу індыйскім гаспадаром 10000 музык-луры іранскаму шаху. Значным хібам дадзенай гіпотэзы з'яўляецца тое, што індыйскія і пакістанскія домба — гэта не адзіны народ, а рэлігійна-прафесійныя аб'яднанні, якія не маюць супольнай мовы і культуры. Між тым, расселенныя па розных краінах дом дэманструюць шмат агульнага падабенства.
У некаторых версіях падання аб перадачы 10000 музык у Іран, пераселеныя індыйцы называюцца зотамі. Гэтая назва ў якасці мянушкі часцяком выкарыстоўваецца ў арабскіх краінах Блізкага Усхода для дом. Лічыцца, што зотамі першапачаткова называлі джатаў. Пазней гэтая назва магла замацавацца ў арабскай літаратуры за ўсімі выхадцамі з Індыі.
Брытанскі гісторык цыганскага паходжання Дональд Кенрык у працы "Цыганы: ад Ганга да Тэмзы" (2004 г.) атаесамляе прамых продкаў дом і ром з зотамі, што былі пераселены персамі ў другой палове 1 тысячагоддзя н. э. у Ніжнюю Месапатамію і займаліся там земляробствам і трыманнем буйвалаў. У 820 - 835 гг. яны арганізавалі паўстанне супраць арабаў. У 669 - 670 гг., а таксама 720 г. невялікія групы зотаў перасяляліся ў Антыохію. У 855 г. частка антыахійскіх зотаў была пераселена ў Грэцыю, дзе з цягам часу сфарміравалася як народ ром. Астатнія мігрыравалі да мяжы Сірыі і ўтварылі народ дом. Версія Д. Кенрыка часткова пабудавана на ўскосных фактах і патрабуе дадатковых доказаў.
Культура
Дом традыцыйна вялі качавы і аселы лад жыцця. Качавыя дом перамяшчаліся на вазах паміж населенымі пунктамі, трымалі коняў, займаліся рамяством, ладзілі забавы, гандлявалі, жабравалі. Найчасцей перамяшчэнні адбываліся па загадзя выбранаму маршруту ў сезоны збору ураджая, калі сяляне мелі прадукты для продажу ці абмену. У міжсезонны перыяд качавыя дом спыняліся на ўскраінах ці ў вёсках каля гарадоў і арандавалі жытло. Аселыя дом будавалі сваё жытло на ўскраінах. Сярод іх вылучаўся пласт прафесійных апрацоўшчыкаў металаў, жабракоў і дробных гандляроў, якія падтрымлівалі шчыльныя сувязі з качавымі суродзічамі. У XVIII - першай палове XIX ст. дом Палесціны і паўночнага Егіпта спецыялізаваліся як танцоўшчыкі і арганізатары забаў у Каіры, часцяком мелі заступнікаў сярод буйных феадалаў. Падчас рэформ Мухамеда Алі большасць актораў-дом былі выгнаны з Егіпта, аднак у дзяржаўных факторыях працавалі рамеснікі-дом.
Асаблівасці заняткаў дом прывялі да складвання іх адмоўных вобразоў у мясцовых культурах. Так, у Егіпце мужчыны дом разглядаюцца як злодзеі, а жанчыны — як схільныя да разбэшчанага лада жыцця. У Стамбуле дом звычайна лічацца жабракамі. У Сірыі і Іраке іх абвінавачваюць у кантрабандзе і гандлі наркотыкамі. У 2012 г. стараста квартала дом у Ерусаліме скардзіўся на тое, што яго суайчыннікі разглядаюцца суседдзямі-арабамі як людзі другога гатунка.
Традыцыйная сацыяльная арганізацыя заснавана на падзеле на буйныя роды, якія ў сваю чаргу падзяляюцца на малыя, а тыя - на малыя нуклеарныя і вялікія пашыраныя сем'і. На чале сям'і стаіць старэйшы мужчына. Родам кіруе рада старэйшын. Аселыя ром звычайна жывуць у асобных частках гарадоў і кварталаў, кіруюцца выбранымі старастамі.
Дом маюць багаты вусны фальклор — песні, казкі, легенды, былі інш. Музычнае і танцавальнае мастацтва дом аказала значны ўплыў на ўсе народы Блізкага Усхода і Паўночнай Афрыкі.
Бітва пад Віцебскам (1664)
Бітва пад Віцебскам 6 чэрвеня 1664 года — эпізод вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў, пераможнае для вялікалітоўскага боку баявое сутыкненне з маскоўскім войскам.
Восенню 1663 года кароль Ян Казімір з вялікім войскам рушыў на правабярэжную Украіну. У студзені 1664 года войскі Рэчы Паспалітай увайшлі на Севершчыну, тым часам тэрыторыю Маскоўскай дзяржавы. Вясной 1664 года частка войскаў на чале польнага гетмана літоўскага Міхала Казіміра Паца пакінула галоўныя каралеўскія сілы і рушыла на поўнач, каб супрацьстаяць войску Івана Хаванскага.
Маскоўскае войска рушыла па ўсходняй часты Вялікага Княства Літоўскага, «выпаліла і высекла» на сваім шляху Дуброўна, Оршу, Чарэю і Талачын, «палілі да самага Барысава», а потым да лета стаяла каля Віцебска збіраючы харч і чакаючы папаўнення.
У лютым Пац разбіў пад Бранскам маскоўскае войска на чале з Баратынскім і рушыў ад Старадуба да Магілёва.
Пасля паражэння цар адхіліў Хаванскага ад камандавання і прызначыў новага ваяводу — Юрыя Даўгарукава.
Вялікія Сялюцічы
Вялі́кія Сялю́цічы (, Великие Селютичи) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Грабаўскага сельсавета.
Грабаў (Петрыкаўскі раён)
Гра́баў (, Грабов) — аграгарадок у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Грабаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 39 км у напрамку на паўночны захад ад горада Петрыкаў, за 210 км ад Гомеля. Праз Грабаў пралягае аўтамабільная дарога.
Стэван Явеціч
Клубная кар’ера
Стэван Явеціч дэбютаваў на прафесійным узроўні за клуб «Партызан» (Бялград) 9 красавіка 2006 года, у 16-гадовым узросце. 2 жніўня 2007 года, у 17-гадовым узросце, зрабіў свой першы хет-трык у матчы Кубка УЕФА са «Зрыньскім». Пасля сыходу ў дортмундскую «Барусію» Антоніа Рукавіны Явеціч замяніў яго на пасадзе капітана каманды, стаўшы самым маладым капітанам у гісторыі клубу ва ўзросце 17 гадоў, 10 месяцаў і 21 дня (папярэдні рэкорд належаў Альберту Надзю, якому было 19 гадоў). 31 кастрычніка 2012 яшчэ маладзейшым за Явеціча капітанам стане Нікола Нінкавіч.
10 мая 2008 клуб Серыі А «Фіярэнціна» набыў нападніка за 8 млн фунтаў. Першы свой гол за новы клуб Явеціч забіў з пенальці 5 красавіка 2009 у браму «Аталанты».
19 ліпеня 2013 года перайшоў у клуб англійскай Прэм’ер-лігі «Манчэстэр Сіці» за суму £22 мільёны. Ён выбраў сабе 35 нумар, такі, які меў і ў «Партызане». Дэбют за манчэстэрскі клуб адбыўся 14 верасня ў выязным матчы супраць «Сток Сіці», а першы гол забіў 24 верасня ў браму «Уігана».
31 ліпеня 2015 года было абвешчана аб пераходзе Явеціча ў італьянскі «Інтэрнацыянале» на правах палутарагадавой арэнды з правам выкупу. У ліпені 2016 года міланцы актывіравалі опцыю выкупу Явеціча. Аднак, у сезоне 2016/17 ён страціў месца ў складзе «Інтэрнацыянале», правёўшы за паўгады толькі пяць матчаў Серыі A.
У студзені 2017 года на правах арэнды далучыўся да «Севільі». Дэбютаваў за клуб 12 студзеня, забіўшы гол у браму мадрыдскага «Рэала» ў Кубку Іспаніі (выніковы лік 3:3). Праз тры дні зноў забіў «Рэалу», ужо ў чэмпіянаце, чым прынёс «Севільі» перамогу і перарваў 40-матчавую серыю мадрыдскага клуба без паражэнняў. У чэрвені 2017 года «Севілья» адмовілася выкупляць нападніка ў «Інтэра», і той вярнуўся ў Італію.
У жніўні 2017 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Манака». Гуляў у клубе да канца сезона 2020/21.
У ліпені 2021 года стаў іграком берлінскай «Герты», падпісаўшы двухгадовы кантракт. Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2022/23.
Міжнародная кар’ера
Явеціч трапіў у першы склад зборнай Чарнагорыі, упершыню скліканай у 2007 годзе, і рэгулярна выклікаўся ў моладзевую зборную. Першы гол на міжнародным узроўні забіў 20 жніўня 2008 года ў выязным матчы са зборнай Венгрыі.
Малыя Сялюцічы
Малы́я Сялю́цічы (, Малые Селютичи) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Грабаўскага сельсавета.
Кутнагорскі дэкрэт
Кутнагорскі дэкрэт (Dekret kutnohorský) — загад, які абмежаваў доступ іншаземцаў у пражскі ўніверсітэт, выдадзены 18 студзеня 1409 падчас кіравання Вацлава IV. Ініцыятарамі выступіў перадусім Ян Гус, а таксама Геранім Пражскі і Ян з Есеніцаў, выбітныя прадстаўнікі рэфармацыйнай плыні ўніверсітэта. Паводле дэкрэту чэшскі народ універсітэту атрымліваў тры галасы, астатнія народы (саксонскі, баварскі і польскі) — адзін. «Народам» у сярэдневяковых універсітэтах зваліся суполкі, што аб’ядноўвалі студэнтаў і прафесараў паводле края іх паходжання. Чэшскі народ у Пражскім універсітэце складалі ўсе студэнты і прафесары, што паходзілі з Багеміі, Маравіі (у тым ліку нямецкамоўных), Венгрыі і Сяміграддзя.
У гусіцкую эпоху дыскусія пра Уікліфавы працы падзяліла ўніверсітэцкую супольнасць на два лагеры: чэшскіх прафесараў на чале з Гусам, якія былі за рэформу, і замежнікаў (у асноўным нямецкіх), якія былі супраць яе. У 1403 годзе нямецкай большасцю галасоў была выдадзена забарона на Уікліфава вучэнне, якое было абвешчана ератычным. Напружанасць у адносінах паміж рэфармісцкай групай, якая складалася пераважна з чэшскага народа, і іншымі прафесарамі і студэнтамі расла і вылілася ў адкрытае змаганне за ўплыў ва ўніверсітэце.
У гэтай сітуацыі рэфармацыйная групоўка і яе дзеячы Геранім Пражскі і адвакат Ян з Есеніцаў (Ян Гус у той час захварэў і не браў удзелу) накіраваліся ў Кутну Гору (альбо ў Точнік), дзе ў той час знаходзіўся валадар, каб параіцца, што рабіць. Да сённяшняга дня застаецца нявысветленым, ад каго пайшла ініцыятыва выдання дэкрэту пра змену падліку галасоў ва ўніверсітэце. У некаторых крыніцах паведамляецца, што майстры «былі ўражаны», з чаго зробленая выснова, што ідэя прыйшла ў галаву менавіта Вацлаву.
У выніку прыняцця гэтай пастановы частка нямецкага прафесарскага складу і студэнтаў (каля 800 чалавек) з’ехалі з Прагі ва ўніверсітэты Вены, Кракава, Гайдэльберга, Кёльна, Эрфурта, а таксама быў закладзены новы ўніверсітэт у Лейпцыгу. З салідарнасці Пражскі ўніверсітэт пакінуў і шэраг юрыстаў, хоць іх дэкрэт і не тычыўся. Чэхіфікацыя ўніверсітэта імгненна пазбавіла яго 80 % членаў акадэмічнай супольнасці. Замежныя педагогі і студэнты і надалей працягнулі байкатаваць Пражскі ўніверсітэт.
Паводле звестак дэкрэт быў абгавораны і падпісаны ў замку Точнік пад Бераўнам. У самім жа дэкрэце напісана: Дадзена на Горах Кутных васямнаццатага дня месяца студзеня.
Рабка
Ра́бка (, Рябка) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Грабаўскага сельсавета.
Чарлі Адам
Чарлз Грэм «Чарлі» Адам (Charles Graham «Charlie» Adam; нар., Данды, Шатландыя) — шатландскі футбаліст, цэнтральны або левы паўабаронца клуба «Данды» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Шатландыі.
Прайшоў футбольную акадэмію «Рэйнджэрс», але напачатку кар’еры шмат часу правёў у арэндах. Месца ў асноўным складзе атрымаў толькі пры Поле Ле Гуэне і Уолтэры Сміце. Разам з шатландскім клубам удзельнічаў у фінале Кубка УЕФА ў 2008 годзе. У «Блэкпуле» выступаў з 2009 года па 2011, а пасля паніжэння клуба ў рангу перайшоў у «Ліверпул». З 2012 па 2019 год быў іграком «Сток Сіці», а ў жніўні 2019 года далучыўся да «Рэдынга», які пакінуў па заканчэнні сезона 2019/20.
У верасні 2020 года перайшоў у «Данды».
Асмір Бегавіч
Асмір Бегавіч (Asmir Begović; нар., , СФРЮ) — баснійскі футбаліст, брамнік англійскага клуба «Куінз Парк Рэйнджэрс» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Босніі і Герцагавіны.
Клубная кар’ера
Бегавіч падпісаў моладзевы кантракт з «Портсмутам» у 2003 годзе. За час знаходжання ў клубе некалькі гадоў правёў у арэндах у клубах, як «Ла-Луўер», «Маклсфілд Таўн», «Борнмут» і «Ёвіл Таўн». 23 лістапада 2009 года Асмір быў адкліканы назад у «Портсмут» з-за траўмы асноўнага брамніка клуба, Дэвіда Джэймса. Па вяртанні ў клуб згуляў 15 матчаў падчас сезона 2009/10.
На 1 лютага 2010 года Бегавіч падпісаў кантракт з клубам «Сток Сіці» на чатыры з паловай гады. Трансфер абыйшоўся «ганчарам» у 3,25 млн фунтаў. Дэбютаваў у новым клубе ў гульне супраць «Чэлсі» 25 красавіка 2010 года, замяніўшы траўмаванага Томаса Сёрэнсена на 35-й хвіліне.
13 ліпеня 2015 года стаў іграком лонданскага «Чэлсі», падпісаўшы кантракт на 4 гады і атрымаўшы кашулю з нумарам 1, які раней належаў Петру Чэху. У складзе «Чэлсі» быў другім брамнікам пасля Цібо Куртуа. 30 мая 2017 года было абвешчана аб пераходзе Бегавіча ў «Борнмут».
У верасні 2019 года на правах арэнды далучыўся да азербайджанскага «Карабаха». У студзені 2020 года перабраўся ў «Мілан», дзе быў другім брамнікам. Па заканчэнні сезона ў жніўні 2020 года вярнуўся ў «Борнмут», дзе ў сезоне 2020/21 быў асноўным брамнікам у Чэмпіёншыпе.
У ліпені 2021 года перайшоў у «Эвертан», дзе быў рэзервовым брамнікам. Пакінуў клуб у якасці свабоднага агента па заканчэнні сезона 2022/23, а ў ліпені 2023 года далучыўся да «Куінз Парк Рэйнджэрс».
Міжнародная кар’ера
Асмір нейкі час правёў у складзе моладзевай зборнай Канады, бо разам з бацькамі з дзесяці гадоў жыў у гэтай краіне. Таму меў намер выступаць за нацыянальную зборную гэтай краіны. Аднак 21 жніўня 2009 года Асмір прыняў выклік у зборную Босніі і Герцагавіны на матчы супраць зборнай Арменіі і Турцыі. Дэбютаваў толькі ў наступным матчы супраць зборнай Эстоніі.
Дасягненні
«Чэлсі»:
Церабень (Петрыкаўскі раён)
Церабе́нь (, Теребень) — былая вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Грабаўскага сельсавета.
Ліквідавана 28 снежня 2007 года.
Цыстын
Цыстын (3,3-дытыобіс-2-амінапрапіёнавая кіслата) — дысульфід цыстэіна, заменная серазмяшчальная амінакіслата. У саставе многіх бялкоў і пептыдаў (у кераціне валасоў разам з цыстэінам да 18 %), у невялікай колькасці прысутнічае ў клетках усіх жывых арганізмаў.
Бясколерныя крышталі з малярнай масай 240,3, tпл 247—249 °C, дрэнна раствараецца ў мінеральных кіслотах і водных растворах шчолачаў.
За кошт цыстыну ў малекулах бялкоў утвараюцца папярочныя дысульфідныя сувязі, якія забяспечваюць іх фізіялагічную актыўнасць.
Біялагічная роля цыстыну тоесная цыстэіну і ўтвараецца з яго. Можа ператварацца ў піравінаградную кіслату (ацэтыл-КоА).
Генетычна абумоўленыя парушэнні абмену цыстыну прыводзяць да спадчыннай хваробы цыстынозу.
Бобрык (Петрыкаўскі раён)
Бо́брык (, Бобрик) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камаровіцкага сельсавета.
У 1924—1974 гадах цэнтр Бобрыкаўскага сельсавета.
Філіп Вольшайд
Філіп Вольшайд (Philipp Wollscheid; нар., Вадэрн, Саар, Германія) — былы нямецкі футбаліст, абаронца.
Клубная
Філіп нарадзіўся ў Саары і свае першыя гады правёў правёў у рэгіянальных аматарскіх клубах. У 2008 годзе ігрок быў запрошаны ў клуб «Саарбрукен». За час вытупаў за клуб Філіп выходзіў пераважна на замены, выходзячы ў 30 матчах чэмпіянату. Пасля таго, як клуб атрымаў павышэнне ў класе да Рэгіянальнай лігі ў 2009 годзе, Вольшайд вырашыў шукаць новы клуб, якім стаў «Нюрнберг». Філіп падпісаў з баварскім клубам трохгадовы кантракт.
Спачатку Вольшайд гуляў за рэзервовую каманду клубу, але ў сезоне 2010/11 Філіп дэбютаваў за асноўную каманду, выйшайшы на поле ў гульні супраць «Кайзерслаўтэрна». Неўзабаве ён стаў рэгулярным іграком каманды і скончыў сезон, займаючы трэцяе месца сярод усіх абаронцаў Бундэслігі паводле рэйтынгу часопіса «Кікер».
У лістападзе 2011 года ігрок падпісаў пяцігадовы кантракт з клубам «Баер 04», паводле якога ўлетку 2012 года перайшоў у леверкузенскі клуб.
У снежні 2018 года далучыўся да клуба «Носвендэль-Вадэрн» з рэгіянальнай нямецкай лігі, дзе гуляў да канца сезона 2018/19, пасля чаго завяршыў прафесійную кар’еру.
Міжнародная
29 мая 2013 года Філіп дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Германіі ў таварыскім матчы супраць зборнай Эквадора ў горадзе Бока-Рэтун, штат Фларыда.
Боркі (Петрыкаўскі раён)
Бо́ркі (, Борки) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камаровіцкага сельсавета.
Рупрэхт (кароль Германіі)
Рупрэхт III Пфальцкі (Ruprecht von der Pfalz;, Амберг, Верхні Пфальц — , замак Ландскрон, каля Опенгайма) — курфюрст Пфальца пад імем Рупрэхт III з 1398 года, кароль Германіі з 1400 года, прадстаўнік дынастыі Вітэльсбахаў. Старэйшы сын Рупрэхта II Пфальцкага і Беатрысы Сіцылійскай, дачкі караля Сіцыліі Педра II і Лізаветы Карынтыйскай.
Біяграфія
У 1398 годзе атрымаў спадчыну ад свайго бацькі курфюрства.
Падчас знаходжання ў палоне караля Венцэля ў Ёста Мараўскага — кіраваў імперыяй. Пасля звяржэння Венцэля, які праводзіў большую частку свайго часу ў Чэхіі, на наступны дзень, 21 жніўня 1400 года, быў абраны курфюрстамі Майнца, Кёльна, Саксоніі і Пфальца каралём Германіі. У студзені 1401 года быў каранаваны ў Кёльне архібіскупам Фрыдрыхам III, таму што Ахен, а таксама Франкфурт не адкрылі яму вароты.
Новы кароль перш за ўсё адправіў армію ў Чэхію, каб прымусіць свайго папярэдніка прызнаць сябе каралём. Армія аблажыла Прагу і неўзабаве Венцэль пагадзіўся прыняць усе ўмовы Рупрэхта.
Затым у 1401 годзе Рупрэхт адправіўся на каранацыю ў Італію. Пераваліўшы праз Альпы, ён апынуўся ва ўладаннях Джана Галеаца Вісконці, якому Венцэль раней за грошы прадаў тытул герцага Міланскага. Рупрэхт лічыў гэту здзелку незаконнай. Ён запатрабаваў, каб Вісконці вярнуў імперскія лены, але герцаг адказаў адмовай. 21 кастрычніка каля Брэшы адбылася бітва, у якой каралеўская армія была разбіта. Рупрэхт вярнуўся ў Трэнта.
Затым ён распачаў яшчэ адну спробу перайсці Альпы, але пацярпеў ізноў няўдачу і ўвесну 1402 года з-за адсутнасці грошай (ён нават быў вымушаны закласці імперскія рэгаліі і свой сярэбраны посуд) вярнуўся ў Германію. Пасля гэтага аўтарытэт Рупрэхта ўпаў і ў Германіі запанавала анархія. Ён імкнуўся пасяліць мір у Германіі, але значэнне імператарскай улады было да такой ступені малым, што Рупрэхт усюды чакала процідзеянне.
У верасні 1405 года архібіскуп майнцкі Іаган схіліў некаторых германскіх кіраўнікоў і 17 швабскіх гарадоў заключыць абарончы маркбахскі саюз супраць Рупрэхта. Кароль спрабаваў пратэставаць супраць гэтага саюза, але ў яго не было сіл для барацьбы. У снежні 1406 года ён прызнаў за князямі і імперскімі гарадамі права заключаць паміж сабой саюзы для захавання спакою. У выніку гэтага ён цалкам страціў уладу ў краіне.
Беспаспяховыя былі і яго высілкі спыніць царкоўны раскол.
Да самай смерці Рупрэхт меў патрэбу ў грошах. Пасля яго смерці прыйшлося прадаць каралеўскую карону і іншыя каштоўнасці, каб адплаціць з яго даўгамі.
Champion of Champions 1980 (снукер)
Пераможцам турніру стаў Дуг Маўнджой, які выйшаў з групы з першага месца, перайграўшы Алекса Хігінса (7:2), Грэхэма Майлза (6:3) і чэмпіёна свету Кліфа Торбурна (8:1) і саступіўшы толькі Тэры Грыфітсу (4:5), а ў напружаным фінальным паядынку быў мацней за Джона Віргу (10:8). Такім чынам, 38-гадовы Маўнджой выйграў свой восьмы прафесійны тытул у кар’еры і другі ў 1980 годзе (пасля чэмпіянату Уэльса сярод прафесіяналаў).
Удзельнікі
Тры з дзесяці ўдзельнікаў турніру, Рэй Рыярдан, Алекс Хігінс і Дуг Маўнджой, гулялі на Champion of Champions у другі раз запар пасля 1978 года, у якім на турніры змагаліся 4 снукерысты.
Рэй Рыярдан з Уэльса абараняў свой тытул, які выйграў на Champion of Champions 1978.
Самым узроставым удзельнікам Champion of Champions 1980 года стаў 47-гадовы Рэй Рыярдан (падчас турніру споўнілася 48 гадоў). Грэхэму Майлзу падчас турніру было 39 гадоў, а Дугу Маўнджою — 38. Самым маладым гульцом, які патрапіў на Champion of Champions 1980 года, стаў 22-гадовы Кірк Стывенс, а Стыву Дэвісу было 23 гады.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на папярэдніх розыгрышах Champion of Champions.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаныя ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Замосце (Петрыкаўскі раён)
Замо́сце (, Замостье) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камаровіцкага сельсавета.
Да 26 верасня 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Бобрыкаўскага сельсавета.
ФК Сток Сіці
«Сток Сіці» (Stoke City Football Club) — прафесійны англійскі футбольны клуб, які размяшчаецца ў горадзе Сток-он-Трэнт, графства Стафардшыр. Выступае ў Чэмпіёншыпе. З’яўляецца другім найстарэйшым прафесійным клубам Англіі пасля «Нотс Каўнці». Клубная мянушка «Ганчары» з’явілася з-за развіцця керамічнай прамысловасці ў Сток-он-Трэнце. Хатнюю форму складаюць белая футболка з чырвонымі вертыкальнымі палосамі і белыя шорты. Першым і галоўным трафеем клубу стаў выйграны ў 1972 годзе Кубак Футбольнай лігі, калі «Сток Сіці» быў мацнейшы за «Чэлсі» з лікам 2:1. Клуб выйграваў трафей Футбольнай лігі двойчы, у 1992 і 2000 гадах. Вышэйшай пазіцыяй у чэмпіянаце Англіі з’яўляецца 4 месца, якое клуб двойчы займаў, спачатку ў сезоне 1935/36, а потым у сезоне 1946/47. «Сток Сіці» не аднойчы рэпрэзентаваў англійскі футбол у еўрапейскіх клубных спаборніцтвах, а ў 2011 годзе дайшоў да фіналу Кубка Англіі, дзе быў пераможаны клубам «Манчэстэр Сіці».
Хатні стадыён «Бет365» месціць 27 902 гледачы, ён быў адчынены ў 1997 годзе, а з 1878 года клуб гуляў на стадыёне «Вікторыя Граўнд». Дзейны прэзідэнт Пітэр Коатс кіруе клубам з 22 мая 2006 года. Традыцыйнымі для клуба з’яўляюцца кашулі з чырвонымі і белымі вертыкальнымі палосамі, белыя шорты і панчохі.
Раннія гады
«Сток Сіці» быў утвораны ў 1863 годзе пад назвай «Валацугі са Стока» (Stoke Ramblers), калі вучні школы Charterhouse сфарміравалі футбольны клуб. Першы задакументаваны матч клуба адбыўся ў кастрычніку 1868 года, калі каманды правяла гульню супраць клуба «EW May XV» на пляцоўцы Крыкетнага клуба імя Вікторыі. Генры Альманд, заснавальнік клуба, які таксама быў яго капітанам, забіў першы гол клуба. У гэты перыяд каманда праводзіла свае матчы на пляцоўцы Крыкетнага клуба, аднак з цягам часу «Сток» перайшоў на суседняе поле «Суітынгз Філд» у 1875 годзе, каб справіцца з ростам наведвальнасці матчаў.