cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пунскія
Енбек-салтан упамінаецца ў попісе войска ВКЛ 1528 г. У 1542 г. кароль польскі і вялікі князь літоўскі Жыгімонт I Стары на просьбу «царэвіча Пунскага» аб маёнтку загадаў выдаваць яму штогод замест ранейшых 50 ужо 100 коп грошаў. У гэты час Енбек-салтан з сям’ёй атрымаў землі ў Пунскай воласці каля Аліты і маёнтак Калдычэва ў Новагародскім ваяводстве. Меў сыноў Іслама, Цімура і Селіма, якія выкарыстоўвалі і княжацкі тытул. У 1571—1585 яны прадалі Калдычэва канцлеру ВКЛ А. Валовічу. У 1576 г. Іслам Енбекавіч за заслугі ў баявых дзеяннях супраць расійскіх і шведскіх войск у Інфлянтах атрымаў ад вялікага князя Жыгімонта II Аўгуста прывілей на с. Янушкава ў Пунскай воласці, пасля — новыя наданні ад Генрыка Валезы і Стэфана Баторыя. Паводле попісу 1567 г., Пунскія выстаўлялі ў войска 3 коннікаў. Як і царэвічы Астрынскія, Пунскія не ўваходзілі ў склад татарскіх харугваў, а мелі права (як князі і паны) з’яўляцца са сваім атрадам непасрэдна да гетмана. Унукі Енбек-салтана захавалі княжацкі тытул, а тытул царэвічаў Пунскіх ператварыўся ў прозвішча. Яны прадалі землі пад Пунямі і Паложына ў Менскім ваяводстве, дзе яшчэ ў канцы XVII ст. валодалі часткай маёнтка Руднікі. У XVIII ст. гэты род, відаць, згас.
Мантэвердзі-Марытыма
Насельніцтва складае 701 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 98 км². Паштовы індэкс — 56040. Тэлефонны код — 0565.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Андрэй.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Эканоміка КНДР
Эканоміка КНДР планавая, дзяржаўная, з перакосам у бок цяжкай, у тым ліку ваеннай, прамысловасці. Знешнія эканамічныя сувязі мінімальныя і заключаюцца хіба што ў экспарце адзення, морапрадуктаў, карысных выкапняў; атрыманні гуманітарнай дапамогі, прыцягненні інвестыцый у свабодныя эканамічныя зоны.
Агульная характарыстыка. Гісторыя
Пасля раздзялення паўвострава ключавыя прадпрыемствы засталіся ў Паўночнай Карэі. Гэта не перашкодзіла КНДР ушчэнт прайграць паўднёваму суперніку эканамічнае спаборніцтва: у 1980-х Рэспубліка Карэя абышла КНДР па агульным аб’ёме ВУП, у 2018 ВУП на душу насельніцтва ў Паўночнай Карэі складае 1800 $, у Паўднёвай — 41 500 $.
Народная гаспадарка, што будавалася пры дапамозе СССР і Кітая, напачатку паспяховая, з 1970-х трапіла ў перыяд стагнацыі, які працягваецца па гэты дзень. Не апошнюю ролю мае тое, што эканоміка краіны будавалася як аўтаркія. Канчаткова паўночнакарэйскую гаспадарку дабілі распад сацыялістычнага блока і прыродныя катастрофы — усё гэта разам прыйшлося на 1990-я. Краіна сутыкнулася з праблемай голаду, што ў 1994—1998 забраў жыцці ад 240,000 да 420,000 чалавек. У ХХІ ст. прывід голаду аддаліўся, аднак міса рысу застаецца для большасці карэйцаў раскошай. Асноўны прадукт харчавання — кукуруза. Паводле даследавання, праведзенага Харчовай і сельскагаспадарчай арганізацый і Сусветнай харчовай праграмай ААН у красавіку 2019 года, каля 10 млн жыхароў КНДР пакутавалі ад недахопу харчавання.
Дагэтуль назіраецца перакос у бок цяжкай (у прыватнасці, ваеннай) прамысловасці. Эканоміка планавага тыпу з дзяржаўнай формай уласнасці, сельская гаспадарка калектыўная. Дзяржава не бярэ са сваіх грамадзян падаткаў, адукацыя і медыцына бясплатныя. У 1950-х — 1980-х ажыццяўляліся пяцігадовыя планы паводле савецкага ўзору, у 1986 быў прыняты сямігадовы план, у 1993 прызнаны беспаспяховым. З таго часу ўрад не публікуе ніякіх планаў. У 1998, 2002 былі зроблены спробы рэформаў — фармальна легалізавана прыватнае прадпрымальніцтва, якое, аднак, дагэтуль магчыма на самым нізкім узроўні. У ХХІ стагоддзі даследчыкі краіны адзначаюць фарміраванне вялікага ценявога прыватнага сектару гаспадаркі (у значнай ступені за кошт кантрабанды з Кітая), на што ўлады «заплюшчваюць вочы». У 2010-х даволі паспяхова ствараецца сістэма свабодных эканамічных зон (СЭЗ), што мае на мэце прыцягненне інвестыцый і тэхналогій. Усяго іх 14, але асноўных дзве: Разон на мяжы з Кітаем і Расіяй і Прамысловы рэгіён Кэсон на мяжы з Паўднёвай Карэяй. У апошнім у 2014 працавала 52 000 паўночнакарэйскіх рабочых і было створана прадукцыі на $ 2,3 млрд.
Прамысловасць
Прамысловасць складае 47 % ВУП (2017), у ёй занята каля 30 % працаздольнага насельніцтва. У здабыўной прамысловасці ключавымі галінамі з’яўляюцца вугальная і здабыча жалезных руд, а таксама руд каляровых металаў. Перспектыўнымі на нафту лічацца шэльф Японскага мора і раён на поўдзень ад Пхеньяна. Цікава адзначыць, што карэйская нафтавая выведка карыстаецца старым румынскім свідравальным абсталяваннем. Здабыўная прамысловасць — адзіная галіна гаспадаркі, у якой КНДР пераўзыходзіць Рэспубліку Карэю.
Сельская гаспадарка
Вельмі высокая доля сельскай гаспадаркі ў ВУП (22,5 %). Дасягнуўшы неблагога ўзроўню да пачатку 1980-х, пачынаючы з 1990-х сельская гаспадарка адчувае хранічны недахоп угнаенняў, расце знос тэхнікі. Вырошчваюцца кукуруза, рыс, соя, бульба, цукровыя буракі, тытунь; разбіты плантацыі жэньшэню. Важная роля рыбалоўства і аквакультуры (яшчэ адна чвэрць экспарту — морапрадукты).
Транспарт
Асноўны транспарт — чыгуначны, на які прыходзіцца 86 % перавезеных грузаў і 80 % пасажыраў. У краіне больш за 7400 км чыгункі з еўрапейскай (1435 мм) каляінай, большай часткай электрыфікаванай. Развіццё чыгуначнага транспарту стрымліваецца недахопам электраэнергіі. Да гэтага часу выкарыстоўваюцца лакаматывы на паравой цязе. Падпісаны праект хуткаснай чыгункі Кэсон — Пхеньян — Сыныйджу. Аўтамабільны транспарт у вельмі сумным стане — менш за 1000 км аўтадарог заасфальтаваныя, ды і тыя ўсе ў латках.
Турызм
Турызм трымаецца на двух кітах: арганізаваных экскурсіях у «самую зачыненую краіну свету» і гарналыжным адпачынку (на курортах кшталту Масінёна). У ХХІ наведвальнасць КНДР значна ўзрасла, урад паставіў задачу давесці колькасць замежных турыстаў у краіну да 1 млн чалавек.
Знешні гандаль
Асноўны гандлёвы партнёр — Кітай, на які прыходзіцца 84 % знешняга гандлю, на другім месцы — Індыя.
Дом мадэлей (Мінск)
Дом мадэлей — будынак у Мінску, размешчаны на рагу вуліцы Нямігі і праспекта Пераможцаў (№ 1). Пабудаваны ў 1967 годзе па праекце архітэктараў С. Замараева, М. Ткачука і Г. Свяцкага.
Архітэктура
Будынак Г-падобны ў плане, складаецца з 5-павярховага вытворчага і 2-павярховага (дэманстрацыйная зала, гаспадарчыя і інш. памяшканні) карпусоў. Архітэктура плоскасных фасадаў заснавана на рытме навясных жалезабетонных панелей і стужачнага зашклення. У дэкаратыўным аздабленні была выкарыстана фактурная тынкоўка з мармуровай крошкай, мармур. Над галоўным уваходам рэльеф «Салідарнасць» (скульптар А. Арцімовіч). Гарызантальнае чляненне вытворчага корпуса перарвана вертыкальнай круглаватай у сячэнні пласцінай, у завяршэнні якой кубападобны аб’ём з рэкламай і фірменным знакам. Унутры будынка дамінуе падзеленая 2 радамі слупоў-апор прастора дэманстрацыйнай залы. У вытворчым корпусе размяшчаліся эксперыментальны, перспектыўнага мадэліравання, канструктарска-мадэльны, абутковы, канструктарскія аддзелы, бібліятэка, малая дэманстрацыйная зала, адміністрацыйныя і складскія памяшканні. У апрацоўцы інтэр’ераў выкарыстаны мармур, рэлін, мазаіка і інш.
Уладзіслаў Юзафат Сапега
Біяграфія
З кодзенскай лініі магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Крыштафа Францішка і Алены з Саламярэцкіх. Меў братоў Станіслава Казіміра і Андрэя Францішка.
Удзельнічаў у вайне 1673—1674 супраць туркаў (Хоцінская бітва, украінская кампанія 1674 года Міхала Казіміра Паца).
Абіраўся паслом на соймы, быў дэпутатам Галоўнага Трыбунала. У часе Паўночнай вайны (1700—1721) выступаў за саюз з Расіяй.
Упершыню ажаніўся з Уршуляй Даніловіч (шлюб у 1658, развод у 1693), з якой меў дачку Яну. Другі раз пабраўся шлюбам з Людвікай Марыяй фон Гольц (у 1693), трэці раз — з Крысцінай Сангушкай (у 1697), з якой меў сыноў Караля Юзафа, Казіміра, Яна, Міхала, Францішка, Юзафата і Ігнацыя, а таксама дачок Ганну і Канстанцыю. Пахавалі Уладзіслава Юзафата Сапегу ў Вішніцах.
Домавіна (выдавецтва)
Домавіна, поўная Народнае выдавецтва Домавіна (Ludowe nakładnistwo Domowina, Ludowe nakładnistwo Domowina, Domowina-Verlag) — выдавецтва ў Баўтцэне (Германія). Выдае літаратуру на ніжнялужыцкай і верхнялужыцкай мовах.
Гісторыя
Заснавана 1 ліпеня 1958 года ў Баўтцэне як дзяржаўнае прадпрыемства. Прыватызавана пасля аб’яднання Германіі. Выпускае друкаваную прадукцыю на лужыцкіх мовах, у выдавецтве выходзяць лужыцкія перыядычныя выданні «Serbske Nowiny», «Nowy Casnik», «Katolski Posoł», «Rozhlad», «Lětopis».
У 2008 годзе выпусціла 3800 друкаваных найменняў.
Домавіна (значэнні)
Домавіна:
Яр (пасёлак)
Яр (Яр) — пасёлак у Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Google Play
«Google Play Store» (проста — «Play Store», ужыванне ў — «Play Маркет»; ранейшая назва — «Android Market») —, а таксама гульняў, кніг, музыкі і фільмаў ад кампаніі «Google», які дазваляе іншым кампаніям прапаноўваць уладальнікам прылад з аперацыйнай сістэмай «Android» усталёўваць і  розныя праграмы.
Козкі
Ко́зкі (, Козки) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Дачны (Мінскі раён)
Да́чны (, Дачный) — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Міханавіцкага сельсавета. Утвораны ў 2017 годзе.
Новэ Мяста над Піліцан (гміна)
Но́вэ Мя́ста над Пілі́цан (Nowe Miasto nad Pilicą) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Груецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Мяста над Піліцан. Плошча гміны складае 158,47 км². Станам на 2004 год у гміне Новэ Мяста над Піліцан пражывалі 8381 чалавек, шчыльнасць — 52,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Куркат
Куркат (Куркат, Хурхат) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
IC 1958
IC 1958 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэўчэнка (Нэмірыўскі раён)
Шэўчэнка (Шевченка) — пасёлак у Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Шарль Мары дэ ла Кандамін
Шарль Мары дэ ла Кандамін (Charles-Marie de la Condamine;, Парыж — , Парыж) — французскі астраном, геадэзіст і падарожнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Парыжы ў багатай дваранскай сям’і, паступіў на ваенную службу і ўдзельнічаў у аблозе Розаса, аднак хутка прысвяціў сябе выключна навуцы і з 1730 годзе быў ужо членам Французскай акадэміі. Звярнуў на сябе ўвагу прапановай выкарыстоўваць парахавыя ўспышкі для вызначэння рознасцяў даўгаты, якія на той час вызначаліся з вялікімі недакладнасцямі. У 1736—1746 гадах правёў у навуковай экспедыцыі ў Паўднёвую Амерыку, з П’ерам Бугерам, Луі Гадэнам і Жазефам Жусьё для вымярэння дугі мерыдыяна пад экватарам. У гэтай экспедыцыі ім упершыню быў апісаны працэс атрымання каўчуку. Тады ж ім быў апісаны працэс лячэння маляры хінінам. Затым здзейсніў яшчэ некалькі навуковых паездак, напрыклад, для назірання праходжання Венеры перад дыскам Сонца. Апроч мемуараў Кандамін выдаў «Manière de déterminer la différence en longitude de deux lieux peu éloignés l’un de l’autre» (П., 1735), «Projet d’une mesure invariable, commune à toutes les nations» (1747), «Mesure des trois premiers degrés du méridien dans l’hémisphère austral» (1751) і «Journal du voyage fait par l’ordre du Roi à l'équateur» (1751).
Пабярэжжа
Пабярэ́жжа (, Побережье) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Цялуша (станцыя)
Цялу́ша (, Телуша, да 1904 — Кавалі, да 1912 — Рыня)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Кавалі, за 8,0 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Цялуша.
Якуб Ляхоўскі
Якуб Ляхоўскі (Jakub Lachowski, каля 1572, Ляхаў — 6 лістапада 1639, Варшава) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 25 мая 1595 г. у Рызе. Суперыёр у Ломжы (1609—1610), сакратар правінцыяла (1610—1612), суперыёр Варшаўскага калегіума (1615—1620). Спаведнік біскупа Анджэя Апалінскага (1623—1624). Рэктар езуіцкіх калегіумаў у Ломжы (1624—1628) і Полацку (1629—1633). У 1634—1635 гг. — інструктар у Доме ІІІ прабацыі ў Нясвіжы, а ў 1635—1639 гг. — правінцыял Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса.
Васіль Дарашковіч
Васіль Дарашковіч, Васька Дарашкевіч (? — ?) — пісар вял.кн. Казіміра (1482—1488), падканюшы (1486—1489), падканюшы віленскі (узг. 1494, 1507), пасол у Маскву (1500), дваранін каралеўскі (узг. 1504), ляснічы гарадзенскі (1502—1506). Праваслаўны.
Паходзіў з баяраў Гарадзенскага павету, верагодна, сын невядомага з крыніц Дарошкі (або Дарафея). У 1504 г. вял.кн. Аляксандр Ягелончык надаў Ваську правы на лес над рэчкай Ласасянкай пад Гродна. Меў сыноў Богухвала (Боўфала) і Пракопа-Хваліміра Васілевічаў Дарашкевічаў, вядомых з кнігах гродзенскага земскага суда 16 ст., якім пакінуў маёнтак Ласосна ў Гродзенскім павеце. Ад Богухвала (Боўфала, Багухвала) пайшоў род Боўфалаў (Багуфалаў) вядомы да 18 ст.
Тамара Рыгораўна Сухадольская
Тамара Рыгораўна Сухадольская (нар. у годзе ў в. Возерскае Карэліцкага р-на) — беларускі навуковец, педагог, кандыдат эканамічных навук, дацэнт.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію ў 1972 годзе. У 1983 годзе таксама скончыла аспірантуру Беларускага навукова-даследчага інстытуту эканомікі і арганізацыі сельскай гаспадаркі ў Мінску.
Дысертацыю на саісканне навуковай ступені кандыдата эканамічных навук па спецыяльнасці «Эканоміка, арганізацыя кіравання і планавання народнай гаспадаркі (сельская гаспадарка)» абараніла ў 1988 годзе ў Минску. Тэма дысертацыі: «Арганізацыйна-эканамічныя рэзервы павышэння эфектыўнасці буракаводства ва ўмовах індустрыялізацыі: на матэрыялах калгасаў і саўгасаў Беларускай ССР».
У 1992 годзе Вышэйшая атэстацыйная камісія Рэспублікі Беларусь прысвоіла ёй навуковае званне старшага навуковага супрацоўніка па спецыяльнасці «Эканоміка, арганізацыя кіравання і планавання народнай гаспадаркі (сельская гаспадарка)». У 2010 годзе Прэзідыум Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь прысвоіў ёй навуковае званне дацэнта па спецыяльнасці «Эканоміка».
У 1972 годзе пачала працаваць аграномам-насенневодам, галоўным аграномам калгасу ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. З 1974 года пачала працаваць на пасадзе галоўнага агранома, пасля — на пасадах навуковага супрацоўніка і старшага навуковага супрацоўніка Беларускага навукова-даследчага інстытуту эканомікі і арганізацыі сельскай гаспадаркі. З 1994 года — вядучы навуковы супрацоўнік Беларускага навукова-даследчага інстытута эканомікі і інфармацыі АПК. З 1995 года працавала ў фондзе «Мінскаблдзяржмаёмасць» на пасадах галоўнага спецыяліста аддзела прыватызацыі камунальнай маёмасці, начальніка аддзела прыватызацыі камунальнай маёмасці, намесніка начальніка аддзела рэфармавання дзяржаўнай маёмасці і маёмасных адносін. З 2010 года працуе ў Інстытуце прадпрымальнікай дзейнасці на пасадах дацэнта кафедры маркетінга і менеджмента, дацэнта кафедры эканомікі і кіравання.
Навуковая дзейнасць
Даследуе пытанні канкурэнтаздольнасці таварнай прадукцыі аграрнага сектара эканомікі, пытанні інавацый як ключавога фактару эканамічнага развіцця, пытанні развіцця кансалтынгавых паслуг, інавацыйнай дзейнасці як ключавога фактару эканамічнага развіцця, пытанні ацэнкі эканамічнага эфекту і выяўлення тэндэнцый у змене паказчыкаў, якія характарызуюць эканамічнае развіццё малога і сярэдняга бізнесу, даследуе сямейны запар у сельскай гаспадарцы, аграпрамысловы комплекс ва ўмовах пераходу да рынку і т. д.
Sida
Sida
Междурэчанск (Комі)
Междурэчанск (Междуре́ченск) — пасёлак гарадскога тыпу ва Удорскім раёне Рэспублікі Комі. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча Междурэчанск.
Насельніцтва 1168 чалавек (2017). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1975 года.
Каржыў
Каржыў (Коржів) — пасёлак у Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Малалучынск
Малалучынск (Малолучинск) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Гісторыя
Па дадзеных мясцовых жыхароў, населены пункт заснаваны ў 1906 годзе.
Унутранае дзяленне
Складаецца з 1 вуліцы (Лясная).
Альбурыкент
Альбурыкент (Албёригент, Альбурике́нт) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане, Расія. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Махачкала. Адміністрацыйна падпарадкаваны Савецкай раённай адміністрацыі горада Махачкала. Размешчаны на ўсходнім схіле гары Таркі-Таў, за 5 км на ад цэнтра горада.
Гісторыя
Названы ў гонар сына шамхала Таркоўскага Эльдара — Албуры бека. Сюды перайшлі жыхары былога паселішча Амір-Хан-кент. У 1895 годзе ў пасёлку было 33 гаспадаркі і пражывала 503 жыхара.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1992 года.
Мантаполі-ін-Валь-д’Арна
Мантаполі-ін-Валь-д'Арна (Montopoli in Val d'Arno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 11012 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 363 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 56020. Тэлефонны код — 0571.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Stefano e Giovanni Evangelista.
Міямато Мусасі
Міямато Мусасі (宫本武蔵 / Miyamoto Musashi; —), таксама вядомы як Сінмэн Такэдзо, Міямато Бэносукэ, Сінмэн Мусасі-но-Камі Фудзівара-но-Гэнсін, або пад сваім будысцкім імем Нітэн Дораку — легендарны самурай, лічыцца адным з самых вядомых фехтавальшчыкаў у гісторыі Японіі.
Таццянін
Тацця́нін (, Татьянин) — хутар у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлавіцкага сельсавета. Утвораны ў 2013 годзе.
П’ер Бугер
П'ер Бугер (Pierre Bouguér; 16 лютага 1698, (Францыя) — 15 жніўня 1758, ) — французскі фізік і астраном, заснавальнік фотаметрыі. Вядомы працамі па тэорыі карабля, геадэзіі, гідраграфіі і іншых галінах ведаў. Імя Бугера ўнесена ў спіс 72 найвялікшых вучоных Францыі, змешчаны на першым паверсе Эйфелевай вежы.
У 1736—1746 гады правёў у навуковай экспедыцыі ў Паўднёвую Амерыку, з Шарль Мары дэ ла Кандамінам, Луі Гадэнам і Жазефам Жусьё для вымярэння дугі мерыдыяна пад экватарам.
Міхалёўскі сельсавет (Бабруйскі раён)
Міхалё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Новы Гарадок.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 2-га раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Міхалёва. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. У 1938 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Новы Гарадок. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бортнікаўскага сельсавета.
Новэ Мяста над Вартан (гміна)
Но́вэ Мя́ста над Ва́ртан (Nowe Miasto nad Wartą) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сьрэдскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Мяста над Вартан. Плошча гміны складае 120,08 км². Станам на 2011 год у гміне Новэ Мяста над Вартан пражывалі 9131 чалавек, шчыльнасць — 76 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Караліна (пасёлак)
Караліна (Кароліна) — пасёлак у Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ачы-Су
Ачы-Су (Ачи-Су́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане, уваходзіць у склад Карабудахкенцкага раёна (раней у падначаленні Ізбербашскай гарадской адміністрацыі).
Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Ачы-Су са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны за 20 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра — вёскі Карабудахкент. Побач з пасёлкам працякае рака Ачысу. Да бліжэйшай чыгуначнай станцыі Ачы — 5 км. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1938 года.
IC 1959
IC 1959 — галактыка тыпу SBm у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гразі
Назву Гра́зі маюць:
Быкава
Быкава — жаночая форма прозвішча Быкаў, таксама тапонім.
Бальшавік (Гомельскі раён)
Геаграфія
Пасёлак знаходзіцца за 20 км у напрамку на поўнач ад Гомеля, за 1,5 км ад чыгуначнай станцыі Лазурная, на аўтамабільнай дарозе.
Гісторыя
Паселішча ўзнікла ў 1950 годзе пры аб’яднанні пасёлкаў працаўнікоў торфаздабыўной прамысловасці (пад нумарамі 1, 2, 3 і 4). Да 1962 года ў складзе Увараўскага раёна.
Грыгорыўка (Пагрэбішчанскі раён)
Грыгорыўка (Григорівка) — пасёлак у Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Коласава (Талачынскі раён)
Ко́ласава (, Колосово) (да 30 ліпеня 1964 года Хало́пкавічы ) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска Халопкавічы (Халобкавічы) з фальваркам Рагачэўка (Рагачоўка) ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Пясчаная (Гомельскі раён)
Пясча́ная (, Песчаная) — былая вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Бальшавіцкага пассавета.
Пагрэбышчэ Другэ
Пагрэбышчэ Другэ (Погребище Друге) — пасёлак у Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Руткевіцкі парк
Закладзены ў другой палове XVIII — пачатку XIX ст., рэгулярнага тыпу, з элементамі больш позняй пейзажнай планіроўкі. Плошча 5 га. Зберагліся 4 невялікія тэрасы, фрагменты ліпавых прысад. Да парку прымыкае пладовы сад.
Сцяг Беразіна
Сцяг Беразіна — сцяг горада Беразіно і Бярэзінскага раёна. Сцяг зацверджаны Ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 22 лістапада 2007 г. № 595.
Руткевіцкі парк
У дрэвастоі налічваецца каля 80 відаў і форм дрэвавых і кустовых парод; з мясцовых — елка, ліпа, вярба, з экзотаў — елка блакітная, туя заходняя, лістоўніца польская, язмін садовы і інш.
Сцяг Беразіна
Апісанне
Сцяг г. Беразіно і Бярэзінскага раёна ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча белага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у ніжняй частцы якога на добрым боку змесцавана гарызантальная палоса зялёнага колеру, складальная 1/3 яго шырыні. У цэнтры на палосе адлюстраваны ўзніклы з жоўтай кароны ліс чырвонага колеру, павернуты налева, які трымае ў лапах стралу жоўтага колеру, перакрыжаваную дзвюма папярэчынамі. У нізе на зялёным полі змесцаваны тры перакуленыя дубовыя лісты белага колеру з двума жалудамі.
Маламолева
Маламолева (Маломолева) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Палялюм
Палялю́м (, Полелюм) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Узяцце Сірта (2020)
Узяцце Сірта — штурм горада Сірта Лівійскай нацыянальнай арміі (ЛНА) Халіфа Хафтара падчас другой грамадзянскай вайны ў Лівіі. Аперацыя была праведзена 6 студзеня 2020 года ў рамках наступлення на Трыпалі.
Перадгісторыя
Падчас першай грамадзянскай вайны горад быў адным з апошніх, нароўні з Бені-Валідам, цэнтраў супраціву прыхільнікаў Муамара Кадафі. Абарона Сірта працягвалася цэлы месяц, але 20 кастрычніка лівійскія паўстанцы канчаткова разграмілі войскі праціўніка. У той жа дзень пры спробе ўцёкаў з горада Кадафі быў схоплены апазіцыянерамі і забіты.
Канёва Ляда
Канё́ва Ля́да (, Конево Лядо) — хутар у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета. Утвораны 22 сакавіка 2013 года.
Узяцце Сірта (2020)
Перадгісторыя
У 2015 годзе, падчас другой грамадзянскай вайны, горад трапіў у рукі джыхадзістаў «Ісламскай дзяржавы». У маі 2016 года войскі, лаяльныя Ураду нацыянальнай згоды (УНЗ) Фаіза Сараджа, падтрыманыя заходнімі саюзнікамі, пачалі аперацыю па вызваленні горада ад баевікоў. У снежні, пасля некалькіх месяцаў цяжкіх гарадскіх баёў, Сірт быў цалкам заняты.
Пасля разгрому «Ісламскай дзяржавы» горад кантраляваўся брыгадай Місураты, якая ўваходзіла ў кааліцыю «Шчыт Лівіі», і 604-й брыгадай, апалчэннем салафітаў. Усе гэтыя войскі былі аб’яднаны ў рамках «Сіл абароны Сірт».
Дзеянні Хафтара
4 красавіка 2019 года фельдмаршал ЛНА Халіфа Хафтар, які з’яўляўся саюзнікам супрацьстаялых УНЗ уладаў Палаты прадстаўнікоў, абвясціў аб пачатку буйнамаштабнага наступлення на ўсім паўночным захадзе краіны (Трыпалітанія), мэтай чаго была сталічны Трыпалі.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Еўропе
Тут прадстаўлены спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Еўропе (станам на 1 ліпеня 2016 года).
Узяцце Сірта (2020)
Дзеянні Хафтара
20 снежня Лівійская нацыянальная армія запатрабавала ад узброеных фарміраванняў, што падтрымлівалі УНЗ, на працягу 72 гадзін пакінуць Трыпалі і Сірт. За гэты час ЛНА абавязвалася не атакаваць сілы, якія адыходзяць адтуль. Калі ж лаяльныя УНЗ фарміраванні не выканаюць умовы ўльтыматума, то атакі пачнуцца зноў. Ужо 25 снежня брыгада Місураты прыняла ўльтыматум фельдмаршала і вывяла свае атрады як з Сірта, так і з Трыпалі.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Еўропе
class=mw-ref|frameless|25x25px Андора
== Аўстрыя ==
frameless|25x25px Беларусь
== Бельгія ==
Узяцце Сірта (2020)
Дзеянні Хафтара
4 студзеня 2020 Халіфа Хафтар абвясціў у краіне масавую мабілізацыю для «выгнання замежных сіл» у адказ на планы ўладаў Турцыі адправіць войскі ў Трыпалі. Ён заклікаў лівійцаў забыцца пра рознагалоссі, «аб’яднацца і ўзяцца за зброю», каб «абараніць зямлю і гонар». Камандуючы нацыянальнай арміяй абвінаваціў прэзідэнта Турцыі Рэджэпа Эрдагана ў імкненні адрадзіць «асманскае валадарства» ў Лівіі і назваў магчымае сутыкненне «бітвай з каланізатарамі».
Семендэр (пасёлак гарадскога тыпу)
Семендэр (Семендер) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Махачкала. Падпарадкаваны Кіраўскай раённай адміністрацыі горада Махачкала. Размешчаны на паўночны захад ад Махачкалы. Утвораны ў 1999 годзе з былых дачных таварыстваў. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1999 года.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Еўропе
frameless|25x25px Боснія і Герцагавіна
== Ватыкан ==
Узяцце Сірта (2020)
Дзеянні Хафтара
У той жа дзень яго байцы пачалі наступленне па кірунку да Сірту. Неўзабаве на бок ЛНА перайшла 604-я брыгада. Яе камандаванне заявіла, што не прымае ні бок Сараджа, і ні бок Хафтара, а яе галоўнымі ворагамі з’яўляюцца «Браты-мусульмане» і салафіты-джыхадзісты. Трэба адзначыць, што большасць яе байцоў была з ферджані, племя фельдмаршала Хафтара.
Узяцце Сірта
6 студзеня хафтараўцы ўвайшлі ў горад. Спачатку быў захоплены аэрапорт Гардабія, размешчаны на поўдзень ад Сірта. Абаронцы паветранай гавані здаліся. Затым ЛНА атакавала горад з поўдзеня і ўсхода. Спецназ захапіў марскі порт. Адначасова 604-я брыгада з тылу атакавала рэшткі брыгады Місураты. Пасля трох гадзін бою апошнія пакінулі горад. Такім чынам, Сірт перайшоў у рукі сіл ЛНА, якія сустрэлі мінімальны супраціў. Байцоў Хафтара з энтузіязмам сустрэлі мясцовымі жыхарамі, што размахвалі плакатамі з выявай Кадафі і зялёнымі сцягамі Лівійскай Арабскай Джамахірыі.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Еўропе
frameless|25x25px Боснія і Герцагавіна
== Кіпр ==
Узяцце Сірта (2020)
Узяцце Сірта
Прадстаўнік ЛНА генерал Ахмед аль-Місмары заявіў, што «Сірт цалкам вызвалены (...) ад тэрарыстычных груповак», а наступленне на горад было прадметам «дбайнай падрыхтоўкі, якая доўжылася на працягу некалькіх месяцаў» з рэгулярнымі паветранымі налётамі на «Сілы абароны Сірта».
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Еўропе
frameless|25x25px Боснія і Герцагавіна
== Харватыя ==
Чаплыгін
Чаплыгін (Чаплыгин) — горад (з 1778 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чаплыгінскага раёна Ліпецкай вобласці. Насельніцтва 13,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1638 годзе.
Узяцце Сірта (2020)
Наступствы
З падзеннем Сірта ў ЛНА меркавалі працягнуць прасоўванне і ў рэшце рэшт узяць Місурату, размешчаную за 250 кіламетраў на паўночны захад. Аднак актыўнае ўмяшанне Турцыі ў канфлікт у Лівіі на баку УНЗ значна аслабіла пазіцыі прыхільнікаў Хафтара. У красавіку—маі туркі і сараджысты аднавілі кантроль над мяжой з Тунісам, захапалі паветранную базу Аль-Ватыя, гарады Сабрат, Сурман і Эль-Аджайлат. Супраціў УНЗ стаў больш жорсткім, а само прасоўванне атрадаў ЛНА прыпынілася. У чэрвені фронт стабілізаваўся па лініі Сірт—Джуфра. Меркавалася, што войскі УНЗ распачнуць спробу адваяваць горад, але баявыя дзеянні абмежаваліся асобнымі сутыкненнямі на захад ад населенага пункта. У гэты час бакі праяўлялі нізкую актыўнасць. «Стаянне ля Сірта» стала апошняй буйной кампаніяй грамадзянскай вайны.
Shazam
Shazam (шазам) — кросплатформавы праект, які дазваляе карыстальніку па гуку распазнаваць песні. Раней быў даступны толькі камерцыйны праект для мабільных прылад, цяпер ёсць праграмы для iOS, Android, macOS, і пашырэнне для Google Chrome.
Чаплыгін
Размяшчэнне
Горад размешчаны ў паўночна-усходняй часцы Ліпецкай вобласці, недалёка ад мяжы з Разанскай вобласцю, пры зліцці рэк Станавая Раса і Ягадная Раса (басейн Дона), за 85 км ад Ліпецка.
Shazam
Праграма выкарыстоўвае ўбудаваны мікрафон смартфона або камп’ютара, каб атрымаць кароткі ўзор гуку. Карыстальнік запісвае фрагмент гучання працягласцю 10 секунд, Shazam аналізуе яго, стварае ідэнтыфікатар і шукае адпаведнасць у базе даных з мільёнамі песень. Калі адпаведнасць знойдзена, праграма адпраўляе карыстальніку інфармацыю пра выканаўца, назву песні і альбом. Некаторыя рэалізацыі Shazam уключаюць адпаведныя спасылкі на такія сэрвісы, як iTunes, Apple Music, Spotify або YouTube.
Чаплыгін
Прамысловасць
Асноўную долю займае харчовая прамысловасць, яна прадстаўлена такімі прадпрыемствамі, як ААТ «Чаплыгінмалака», ТАА «Ліпецкі мукамольны завод», ААТ «Чаплыгінскі крухмальны завод» (уваходзіць у групу кампаній «Амілка»), ТАА «Хлебакамбінат». Іншыя буйныя прамысловыя прадпрыемствы размешчаны на тэрыторыі асаблівай эканамічнай зоны рэгіянальнага ўзроўню прамыслова-вытворчага тыпу «Чаплыгінская». На яе тэрыторыі размешчаны завод водозапорнай арматуры аўстрыйскай кампаніі Гаўлэ, завод нямецкага вытворцы машын Ропа, завод па вытворчасці крапежных вырабаў індывідуальнага прадпрымальніка Ігара Тарасава, завод па зборцы і рамонту нямецкай сельскагаспадарчай тэхнікі кампаніі Горш, завод па вытворчасці сістэм кропельнага арашэння ЗАТ «Новае стагоддзе агратэхналогій».
Транспарт
Чаплыгін называюць «паўночнай брамай» Ліпецкай вобласці. Ад горада да трасы М6 «Каспій» - усяго 20 км. Чыгуначная станцыя Раненбург - чыгуначны вузел Паўднёва-Усходняй чыгункі; адсюль ідуць напрамкі на Маскву, на Мічурынск і Ялец. Гарадскі транспарт прадстаўлены аўтобусамі, легкавымі таксі, а з лета 2012 года таксама маршрутнымі таксі.
Славутасці
Чаплыгінцы беражліва ставяцца да гісторыка-культурнай спадчыны. Захаванасць забудовы 18-19 стагоддзяў дасягае 60%. На тэрыторыі горада знаходзяцца 52 помніка архітэктуры, якія знаходзяцца на дзяржаўнай ахове. Да цікавых мясцінаў горада і раёна адносяцца: Акрамя царкоўнай архітэктуры - будынка мужчынскай і жаночай гімназій, духоўнага вучылішча, жылыя купецкія дамы. Адноўлены дом А. Д. Меншыкава; цяпер у ім размешчаны раённы краязнаўчы музей. У рамках святкавання 375-годдзя горада ў Чаплыгіна завяршыліся работы па будаўніцтве адзінага на тэрыторыі Расіі коннага помніка Пятру I і А. Д. Меншыкаву.
Ленінкент (пасёлак гарадскога тыпу)
Ленінкент (Атлыбоюн, Ленинке́нт) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Махачкала. Падпарадкаваны Кіраўскай раённай адміністрацыі горада Махачкала. Размешчаны за 8 км на захад ад горада Махачкала. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1965 года.
Леў Юр’евіч Гарошка
Леў Юр’евіч Гарошка (, в. Трашчычы, Навагрудскі павет — ; псеўданімы: Анатоль Жменя; Пракоп Каваль і інш.) — беларускі рэлігійны і грамадскі дзеяч, грэка-каталіцкі святар, архімандрыт, даследчык гісторыі рэлігіі і царквы ў Беларусі, беларускай культуры, літаратар і педагог. Стрыечны брат беларускага грамадскага дзеяча Міколы Гарошкі.
Цёмныя Ляды
Цё́мныя Ля́ды (, Тёмные Ляды)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Слабада; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж прыпыначным пунктам Кучкуны і станцыяй Стоўбцы.
Леў Юр’евіч Гарошка
Біяграфія
У 1928—1931 гадах вучыўся ў Навагрудскай беларускай гімназіі, потым да 1936 года ў Львоўскай духоўнай акадэміі, у 1936—1937 у Каталіцкім універсітэце ў Інсбруку (Аўстрыя). Пасвячоны ў святары 17 кастрычніка 1937 года ў Львове. У 1937—1939 гг. служыў у Пінскай дыяцэзіі. У 1939 г. загадам Навагрудскага ваяводы быў выселены з пагранічнай паласы і жыў у Збуражы каля Маларыты.
У гады 2-й сусветнай вайны, з 1939 па 1944 год, жыў у Баранавічах, дзе працаваў у гандлёвай і медыцынскай школах. У сувязі з арганізацыяй Беларускага экзархата прызначаны экзархам А. Неманцэвічам сябрам Экзархальнай рады (02.05.1942). Прымаў удзел у 2-м Усебеларускім кангрэсе ў Мінску (1944). З 1944 у эміграцыі. У 1945 г. займаўся арганізацыяй беларускага душпастырства ў Берліне і Мюнхене (Германія). З восені 1945 ў Рыме. Рашэннем Усходняй кангрэгацыі ў Ватыкане ад 16.10.1946 прызначаны рэктарам Беларускай каталіцкай місіі ў Францыі. Да 1958 жыў у Парыжы. У 1946 г. выдаў малітоўнік «Божым шляхам», а ў 1947—1957 гг. стварыў і выдаваў рэлігійна-грамадскі часопіс «Божым шляхам» (1947—1957) і быў аўтарам большай часткі артыкулаў. Пісаў пад псеўданімамі ''Л. Дварэцкі, Анатоль Жменя; Л. Іскра, Пракоп Каваль'' і іншымі. Аўтар шэрагу брашураў рэлігійнай тэматыкі.
Сід Кампеадор
Служыў пры двары караля Санча II, а пасля яго забойства, пры Альфонса VI зрабіўся галоўнокамандуючым кастыльськай арміі. З 1080 года — у выгнанні. У 1094 годзе атрымаў перамогу над Альмаравідамі ў бітве за Валенсію, якой кіраваў да сваёй смерці як самастойны манарх.
Леў Юр’евіч Гарошка
Біяграфія
У 1959 выехаў у Рым, дзе ўступіў у навіцыят айцоў марыянаў.
У 1960 біскупам Ч. Сіповічам прызначаны рэктарам Беларускай каталіцкай місіі ў Вялікабрытаніі. Прымаў удзел у рэлігійным і культурным жыцці беларускага замежжа. Дзейны член лонданскага аддзела Згуртавання беларусаў Вялікай Брытаніі (ЗБВБ). У 1962 г. прыняў манаства ў капліцы Св. Апосталаў Пятра і Паўла ў Лондане. Да 1969 г. заставаўся рэктарам Місіі і ігуменам законнага Дому ў Лондане. Быў адным з выкладчыкаў у школе-інтэрнаце імя Кірылы Тураўскага. Уваходзіў у Галоўную ўправу ЗБВБ, быў намеснікам старшыні арганізацыі. Ад імя беларусаў выступаў у Брытанскай радзе дапамогі ўцекачам. У 1964 г. стаў першым старшынём Беларускай харытатыўнай секцыі (фонду). У 1965 г. атрымаў годнасць архімандрыта. У 1970 г. перабраўся ў Рым, дзе кіраваў Беларускай секцыяй радыё Ватыкана. Адначасова выконваў абавязкі рэктара Беларускай каталіцкай місіі ў Францыі.
Памёр у шпіталі ў Парыжы ў выніку няўдалай хірургічнай аперацыі. Пахаваны на могілках Св. Панкрата ў Лондане.
Архіў дзеяча захоўваецца ў Скарынаўскай бібліятэцы ў Лондане.
Ацэнка дзейнасці
На думку гісторыка і культуролага Сяргея Абламейкі, спадчына а. Льва Гарошкі ''«змяшчае на сваіх старонках дзясяткі не выдадзеных тамоў каштоўнай рэлігійнай літаратуры, дзясяткі тамоў якасных навукова-гістарычных прац, абсалютная большасць з якіх так і засталіся невядомыя на Бацькаўшчыне. (...) Але галоўнай справай айца Льва, бясспрэчна, было адраджэнне Уніяцкай царквы як сродку здабыцця поўнай нацыянальна-культурнай і духоўнай незалежнасці Беларусі і беларускага народу. Свае погляды ён выклаў у гісторыка-публіцыстычнай кнізе «Пад знакам „рускае“ і „польскае“ веры», у якой расказваецца, як суседнія краіны стагодздзямі імкнуліся духоўна заняволіць беларускі народ, навязваючы яму свае формы хрысціянскага веравызнаньня »''.
Новэ Астровы (гміна)
Но́вэ Астро́вы (Nowe Ostrowy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кутноўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Астровы. Плошча гміны складае 71,55 км². Станам на 2014 год у гміне Новэ Астровы пражывалі 3588 чалавек, шчыльнасць — 50 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Рыба-хамелеон
Рыба-хамелеон (Badis badis) — від прамянёвапёрых рыб надсямейства нандавых.
Апісанне
Даўжыня 5—6 см, самкі звычайна меншыя за самцоў. Цела невысокае, сціснутае з бакоў, спінка злёгку выгнутая, галава невялікая. Зменьвае афарбоўку цела (адсюль назва) залежна ад умоў утрымання і ступені раздражнення. Асабліва прыгожая афарбоўка ў самцоў у час размнажэння: амаль чорная з зеленавата-блакітным металічным бляскам.
Пашырэнне
Пашырана ў стаячых вадаёмах Індыі. У Еўропу завезена для гадоўлі ў акварыумах у пач. ХХ ст.
Пагрэбышчэ Пэршэ
Пагрэбышчэ Пэршэ (Погребище Перше) — пасёлак у Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Харлапавіцкі сельсавет
Харла́павіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Харлапавічы.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Паўднёвай Амерыцы
Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА па Паўднёвай Амерыцы
Арчыяна-Пізана
Арчыяна-Пізана (Orciano Pisano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 628 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 57 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 56040. Тэлефонны код — 050.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Michele Arcangelo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 1960
IC 1960 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Сетка.
Сідаравічы
Сідаравічы — тапонім.
Малы Кутулік
Малы Кутулік (Малый Кутулик) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Уладзімір Іванавіч Ярмак
Уладзімір Іванавіч Ярмак (15 мая 1924,  — 19 ліпеня 1943, Сінявінскія вышыні, Ленінградская вобласць, Расія) — Герой Савецкага Саюза, стралок, лейтэнант.
Біяграфія
Сын ваеннага, рускі паводле нацыянальнасьці. Атрымаў няпоўную сярэднюю адукацыю. Працаваў слесарам на заводзе ў горадзе Ніжні Тагіл.
У Чырвонай Арміі з жніўня 1942, на фронце Вялікай Айчыннай вайны з кастрычніка 1942. Стралок 14-га асобнага штрафнога батальёну (42-я армія, Ленінградскі фронт) лейтэнант Ярмак 19 ліпеня 1943 падчас правядзення разведкі боем у раёне Сінявінскіх вышыняў зачыніў сваім целам амбразуру варожае агнявое кропкі, чым забяспечыў групе разведчыкаў выкананне баявога задання.
Пахаваны ў раёне пасёлка гарадскога тыпу Сінявіна Кіраўскага раёна Ленінградскай вобласці Расіі. 21 лютага 1944 пасмяротна атрымаў званне Героя Савецкага Саюза.
Ліс
Ліс:
Мамедкала
Мамедкала (Мамедкала́) — пасёлак гарадскога тыпу на поўдні Дагестана. Уваходзіць у склад Дзербенцкага раёна. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Мамедкала са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны на рацэ Дарвагчай, за 20 км на паўночны захад ад горада Дзербент. На захад ад пасёлка праходзіць аўтадарога P217 «Каўказ». Таксама ў пасёлку размешчана чыгуначная станцыя Паўночна-Каўказскай чыгункі — Мамедкала. Праз пасёлак праходзіць Самур-Дзербенцкі канал.
Пескі (Барысаўскі раён)
Пе́скі (, Пески) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Манас (Дагестан)
Манас (Манас, Мана́с) — пасёлак гарадскога тыпу ў Карабудахкенцкім раёне Дагестана. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Манас са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Чыгуначная станцыя Манас. Пасёлак размешчаны за 9 км на паўночны ўсход ад сяла Карабудахкент, на чыгуначнай лініі Баку-Растоў Паўночна-Каўказскай чыгункі, на левым беразе ракі Манасазень. З усходу непасрэдна да пасёлка прымыкае сяло Манаскент. Побач праходзіць федэральная аўтатраса.
Філютка
Філютка (Філютка) — пасёлак у Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Лагожаск
Утвораны ў 2009 годзе.
Манілаўскае (Аларскі раён)
Манілаўскае (Маниловское) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Ірына Аляксандраўна Мядзведзева
Ірына Аляксандраўна Мядзведзева, нар. 14 жніўня 1982 г., Бабруйск, Беларуская ССР) — беларуская і расійская.
Тэлебачанне і кіно
На кінаэкране дэбютавала ў 1999 годзе эпізадычнай роляй камсамолкі ў серыяле «Паскораная дапамога». Пасля заканчэння Беларускай акадэміі мастацтваў знялася ў невялікіх ролях у серыялах «Каманда» і «Мужчыны не плачуць». Таксама здымалася ў фільме Уладзіміра Марозава і Юліі Белюсевай «Вяртанне трыццатага», баявіку Усевалада Плоткіна «Агонія страху», серыяле «Кадэцтва».
У 2005 годзе ўвайшла ў склад групы акцёраў скетч-шоў «Дарагая перадача» (RenTV). З 2006 года і да закрыцця праграмы ў пачатку 2014 года здымалася ў скетч-шоу «6 кадраў» на канале СТС.
На Мінскім тэлебачанні дэбютавала ў 2002 годзе, яна пачала працаваць у перадачы «velcom SMS Top 10» на Першым музычным канале.
Сям’я
18 ліпеня 2009 года выйшла замуж за Руслана Алехну, беларускага спевака і ўдзельніка праекта «Народны артыст», з якім да гэтага сустракалася на працягу 5 гадоў. У 2011 годзе яны развяліся.
5 ліпеня 2018 года выйшла замуж за французскага бізнесмена Гіёма Бушэ. 19 чэрвеня 2019 года ў ніх нарадзіўся сын, а 22 кастрычніка 2021 года — дачка.
Жуль Дзюпрэ
Жуль Дзюпрэ (фр. Jules Dupré;,  — , Л’Іль-Адам) — французскі мастак, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў барбізонскай школы. Лічыцца заснавальнікам сучаснага французскага пейзажу.
Жыццё і творчасць
У 1867 годзе на Сусветнай выставе дэманструюцца 12 карцін Ж. Дзюпрэ. Пасля гэтага мастак працяглы час не выстаўляў свае творы — да Нацыянальнай выставы 1883 года, дзе можна было ўбачыць восем новых яго работ. Большасць яго прац, як правіла, пераходзіла да пакупнікоў і замоўцам прама з яго майстэрні. Цяпер жа гэтыя творы сустракаюцца ў грамадскіх і прыватных калекцыях. Напрыклад, у Кушалеўскай галерэі Імператарскай акадэміі мастацтваў знаходзіліся два пейзажы Дзюпрэ. Ж. Дзюпрэ было прысвоена званне афіцэра ордэна Ганаровага легіёна.
Ж. Дзюпрэ з’яўляецца прадстаўніком так званага «інтымнага пейзажа», які адлюстроўвае не столькі прыгажосць адлюстраванай прыроды, колькі адпаведнасць яе настрою і перажыванням мастака, якая падаецца з дапамогай фарбы, лініі і святла.
Памёр жывапісец 6 кастрычніка 1889 года ў Л’Іль-Адане, каля Парыжа.
SoundCloud
«SoundCloud» (ад sound cloud — воблака гуку) — анлайн-платформа і сайт для гукавой інфармацыі (напрыклад, ), якая валодае функцыямі сацыяльнай сеткі, а таксама аднайменная кампанія.
Кяхулай
Кяхулай (Кяхулай-Торкъали, Кяхула́й) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Махачкала. Адміністрацыйна падпарадкаваны Савецкай раённай адміністрацыі горада Махачкала. Размешчаны ля паўночна-ўсходняга схілу гары Таркі-Тау. У 1988 годзе частка дамоў пасёлка была разбурана апоўзнем. Пацярпелым жыхарам былі выдзелены ўчасткі ў дачным пасёлку Южны, які пасля быў ператвораны ў пасёлак Новы Кяхулай. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1992 года.
Красілава
Красі́лава (, Красилово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 7 чэрвеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Еўлахоўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Паліёвэ
Паліёвэ (Палі́йове) — пасёлак у Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мардай
Мардай (Мардай) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Цёмны Лес (станцыя)
Цё́мны Лес (, Тёмный Лес)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Цёмны Лес; на лініі Орша-Цэнтральная — Крычаў I, паміж Пічаўка і Рэместава.
Рассветная (Гомельскі раён)
Рассве́тная (, Рассветная) (да 30 ліпеня 1964 года Кабыля́нка ) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бальшавіцкага сельсавета.
Да 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Калінінскага сельсавета Буда-Кашалёўскага раёна.
Габраўская вобласць
Габраўская вобласць — вобласць, з'яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Код транспартных сродкаў ЕВ. Вобласць займае плошчу 2 023 км² і мае насельніцтва 142 850 тыс. жыхароў. Адміністрацыйны цэнтр Габрава
Насельніцтва
У вобласці пражывае 142 850 тыс. жыхароў, з усяго ліку балгары складаюць 131 494, туркі 9 109, 1 611 цыгане, і 1 911 жыхароў іншых нацыянальнасцей.
Абшчыны
У складзе вобласці налічваецца 4 абшчыны:
Новэ Пякуты (гміна)
Но́вэ Пяку́ты (Nowe Piekuty) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Высокамазавецкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Пякуты. Плошча гміны складае 109,7 км². Станам на 2010 год у гміне Новэ Пякуты пражывалі 4039 чалавек, шчыльнасць — 37 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 35 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 35 населеных пунктаў.
Палая
Палая (Palaia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 4513 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 61 чал./км². Займае плошчу 74 км². Паштовы індэкс — 56036. Тэлефонны код — 0587.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кроп
Кроп (Anethum) — монатыпны род аднагадовых травяністых раслін сямейства парасонавых. Адзіны від —. У дзікай прыродзе расліны сустракаюцца ў паўднёва-заходняй і цэнтральнай Азіі; як агародная расліна распаўсюджана паўсюдна.
Батанічнае апісанне
Сцябло адзіночнае, прамое, галінастае або простае, вышынёй 40—120 см, з тонкімі разорамі, без пушынак, цёмна-зялёнае, у верхняй частцы галінастае, паміж галінамі выгнутае. Лісце 3—4-пёрае, яйкападобнае, дзелькі апошняга парадку лінейна-ніткападобныя. Парасоны буйныя, дыяметрам да 15 см, 20—50-прамянёвыя. Кветкі сабраны ў невялікія парасоны дыяметрам 2—9 см. Зубцы каробачкі кароткія; пялёсткі жоўтыя; падслуппе светла-жоўтае, падушкападобнае; слупкі вельмі кароткія, падчас красавання прамыя, пазней адагнутыя. Насенне яйкападобнае або эліптычнае, 3—5 мм у даўжыню і 1,5—3,5 мм у таўшчыню. Квітнее ў чэрвені—ліпені. Плады спеюць у ліпені—жніўні.
Маціца серба-лужыцкая
Маціца серба-лужыцкая, у літаральнай транскрыпцыі з лужыцкіх моў — Маціца сербская (Maśica Serbska, Maćica Serbska) — літаратурна-навуковае і культурна-асветніцкае таварыства. Мэтай таварыства з'яўляецца развіццё і распаўсюджванне ведаў аб лужыцкіх сербах і іх культуры. Старэйшая культурна-грамадская арганізацыя лужычанаў, якая дзейнічае з 1847 года.
Гісторыя
Маціца себская была заснавана ў 1847 годзе ў горадзе Будзішын як клуб развіцця лужыцкай літаратуры і цэнтр развіцця лужыцкай навукі. Сярод арганізатараў таварыства былі лужыцкія пісьменнікі Андрый Зейлер, Ян Арношт Смолер і педагог Корла Ян Смолер. У першый перыяд сваёй гісторыі члены Маціцы сербскай займалісь у асноўным лінгвістычнымі пытаннямі, вывучэннем лужыцкай гісторыі, літаратуры, фальклора і дэмаграфіі. З 1847 па 1937 гады арганізацыя выдавала свой друкаваны орган «Časopis Maćicy Serbskeje», які выходзіў адзін раз у год.
У другой палове XIX стагоддзя Маціца сербская адыграла важную ролю ў стварэнні і ўніфікацыі адзінага лужыцкага пісьменства. У 1880 годзе ў горадзе Котбус было заснавана ніжнялужыцкае аддзяленне Маціцы сербскай. У другой палове XIX стагоддзя максімальная колькасць арганізацыі складала 191 чалавек. У 1905 годзе ў арганізацыю ўваходзіла 206 членаў. У гэтым годзе арганізацыя складалася са 108 пярвічных аддзяленняў, 6 акругоў, 5 гарадскіх і 3 самастойных аддзяленняў.