cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джуд Лоу
Біяграфія
Джуд Лоу нарадзіўся 29 снежня 1972 года на паўднёвым усходзе Лондана (Вялікабрытанія), у сям'і школьных настаўнікаў Пітэра і Мэгі Лоу. Яго бацька працаваў настаўнікам малодшых класаў, а маці выкладала англійскую мову дзецям бежанцаў. Джуд быў другім дзіцём у сям'і і да чатырнаццаці гадоў вучыўся ў звычайнай школе, але потым, з-за здзекаў аднакласнікаў, бацькі былі вымушаныя перавесці яго ў прыватную школу ў Далвічы. У цяперашні час бацькі Джуда валодаюць тэатральнай кампаніяй у Францыі, а старэйшая сястра Наташа працуе фатографам.
Першыя ролі
Бацькі Джуда любілі тэатр і заахвочвалі імкненне сына выступаць на сцэне, якое выявілася даволі рана. Так, ужо ва ўзросце шасці гадоў ён сыграў сваю першую ролю ў дзіцячым спектаклі, а ў дванаццаць стаў членам трупы Нацыянальнага музычнага юнацкага тэатра. У 1986 годзе Лоу дэбютаваў на тэлебачанні, калі з'явіўся ў адным з скетчаў перадачы для падлеткаў «Кішэнныя грошы». Ва ўзросце семнаццаці гадоў ён працягнуў сваю тэлевізійную кар'еру, сыграўшы конюха ў фільме «Глостэрскі кравец» па апавяданні-казцы пісьменніцы Беатрыкс Потэр. У тым жа годзе ён кінуў школу і прыступіў да здымак у тэлесерыяле «Сем'і», дзе сыграў ролю няшчаснага падлетка Нэйтана Томпсана. Далей на працягу двух гадоў Лоу быў у асноўным заняты на тэатральных падмостках — гастраляваў па Італіі са спектаклям «Пігмаліён», у 1991 годзе зняўся ў эпізадычнай ролі ў тэлесерыяле пра Шэрлака Холмса, затым дэбютаваў на лонданскай сцэне ў пастаноўцы «Самы хуткі гадзіннік у Сусвеце», лепшай тэатральнай прэм'еры 1992 года па версіі часопіса «Time Out»
Уладзімір Якаўлевіч Проп
Жыццё
У 1914—1918 гадах вывучаў рускую і германскую філалогію на філалагічным факультэце Петраградскага ўніверсітэта. У гады 1-й сусветнай вайны добраахвотна працаваў санітарам у лазарэце, затым братам міласэрнасці. У паслярэвалюцыйныя 1917—1929 гады сям’я Проп жыла ў сваім доме на хутары Проп. За гэты час У. Я. Проп быў у бацькоўскай сядзібе некалькі разоў. У канцы 1918 года наведаў хворага бацьку, у сакавіку 1919 года прыехаў ужо на яго пахаванне, пасля чаго на пэўны час застаўся тут і працаваў на полі разам са сваімі сваякамі, потым працаваў школьным настаўнікам у Голым Карамышы за 70 км ад хутара. Затым У. Я. Проп вярнуўся ў Петраград. Летам 1923 года прыязджаў у бацькоўскую сядзібу з жонкай. 20 снежня 1929 года ў нямецкай калоніі Гусенбах Мядзведзіцкага кантона здзейснена раскулачванне. Паводле акту, складзенага ударнай брыгадай пры Гусенбахскім сельскім Савеце, маёмасць Анны Фрыдрыхаўны Проп была перададзена ў калгас імя Сталіна.
З 1932 года У. Я. Проп выкладаў і вёў навуковую працу ў Ленінградскім універсітэце (ЛДУ). З 1937 года стаў дацэнтам, з 1938 — прафесар філалагічнага факультэта ЛДУ, паслядоўна на кафедрах рамана-германскай філалогіі, фальклору і, да 1969 года, рускай літаратуры; у 1963—1964 — выконваў абавязкі загадчыка кафедры.
Джуд Лоу
Пачатак кар'еры
Затым Лоу вярнуўся ў тэатр, дзе з'явіўся ў пастаноўках «Снежная архідэя», «Жывуць як свінні» і «Смерць гандляра». У 1994 годзе ён узяў удзел у трагікамедыі «Жудасныя бацькі» па п'есе Жана Както — гэтая праца мела скандальнае адценне, так як усю першую сцэну другога акта, дзе яго персанаж прымаў ванну, Джуд іграў аголеным. «Жудасныя бацькі» прынеслі яму першыя прыкметныя сімпатыі гледачоў і намінацыю на за лепшы тэатральны дэбют.
Уладзімір Якаўлевіч Проп
Жыццё
У перыяд «барацьбы з касмапалітызмам» у 1949—1952 гадах выкладаў на кафедры этнаграфіі і антрапалогіі гістарычнага факультэта.
Джуд Лоу
Пачатак кар'еры
В 1995 году пастаноўка пад новай назвай «Нясціпласць» адправілася за акіян, дзе партнёркай Джуда ў Брадвейскім тэатры стала знакамітая. «Нясціпласць» мела ў ЗША вялікі поспех — Лоу быў намінаваны на прэмію Тоні як лепшы акцёр другога плана, а затым як лепшы акцёр-пачатковец на прэмію Іэна Чарльстана (у тым ліку за удзел у спектаклі «Іёна» па п'есе старажытнагрэчаскага драматурга Еўрыпіда).
Уладзімір Якаўлевіч Проп
Жыццё
Быў двойчы жанаты. Ад шлюбу з Серафімай Паўлаўнай Сакаловай былі дочкі Марыя і Алена. Ад шлюбу з Лізаветай Якаўлеўнай Антыпавай (1905—1979) — сын Міхаіл (1937—2018), гідрабіёлаг, заслужаны дзеяч навукі РФ.
Джуд Лоу
Пачатак кар'еры
Пасля тэатральнага поспеху прыйшлі першыя ўдалыя ролі ў кіно, якія вызначылі яго акцёрскае амплуа. У 1996 годзе Лоу ўзяў удзел у здымках меладрамы «Кахаю цябе, не кахаю цябе», затым была другарадная роля ў драме «Схільнасць» пра пераслед гомасексуальных мужчын у Трэцім рэйху.
Уладзімір Якаўлевіч Проп
Жыццё
Пахаваны на Паўночных могілках.
Джуд Лоу
Пачатак кар'еры
У 1997 годзе Джуд зняўся ў біяграфічнай драме «Уайльд». Знакамітага пісьменніка і паэта Віктарыянскай эпохі Оскара Уайльда сыграў вядомы брытанскі акцёр, а Лоу выканаў ролю арыстакрата Бозі, лорда , палюбоўніка і блізкага сябра пісьменніка. Гэтая роля прынесла Лоу ўзнагароду таблоіда Evening Standard за лепшы дэбют.
Галівуд
Пасля поспеху ў Вялікабрытаніі Лоу за кароткі час зняўся ў некалькіх галівудскіх фільмах. У 1997 годзе ён сыграў ролю паралізаванага інваліда Джэрома Мораў у фантастычным трылеры «Гатака». Яго партнёрамі на былі Ума Турман і, а музыку да фільма напісаў брытанскі кампазітар Майкл Найман. Паводле сюжэта Джэром Мораў дапамог персанажу Хоўка здзейсніць сваю мрою — паляцець у космас. Нягледзячы на добрыя водгукі крытыкаў, фільм праваліўся ў пракаце, сабраўшы усяго 12 з паловай мільёнаў долараў, маючы бюджэт каля 36 мільёнаў. Далей былі фільмы «Поўнач у садзе Дабра і Зла» (1997) — крымінальная драма Клінта Іствуда па аднайменнаму раману Джона Бэрэнта, дзе Лоу іграў Білі Хэнсана, палюбоўніка персанажа Кевіна Спейсі — і рамантычная камедыя «Музыка з іншага пакою» (1998).
2 верасня 1997 года Лоу, якому было 25, ажаніўся з трыццацідвухгадовай актрысай Сэдзі Фрост, з якой пазнаёміўся за тры гады да гэтага на здымках «Шопінга». Вяселле адбылося ў Англіі, на баржы пасярод канала Гранд-Юніон, які з'ядноўвае рэкі Тэмзу і Трэнт. У тым жа 1997 годзе Джуд Лоу разам з жонкай і некалькімі брытанскімі акцёрамі — Юэнам Мак-Грэгарам, Шонам Пертві і іншымі — арганізаваў уласную кінакампанію Natural Nylon (от зліцця назвы гарадоў NY і London). Кампанія існавала да 2004 года і прадзюсіравала фільмы «Экзістенцыя», «Уласнасць Махоуоні», «Нябесны Капітан і свет будучыні». Пасля кароткіх творчых вакацый Лоу павярнуўся да працы і ў 1998 годзе разам з Сэдзі зняўся ў драме «Канчатковы мантаж».
Далей была больш удалая работа ў Вялікабрытаніі — трылер «Мудрасць кракадзілаў» (1998, у амерыканскім пракаце ішоў пад назвай «Immortality» (Немагчымасць)), у якім Лоу сыграў ролю вампіра, які спакушаў жанчын у пошуках ідэальнай каханай. У наступным годзе Лоу зняўся ў фантастычным трылеры Дэвіда Кроненберга «Экзістэнцыя» разам з такімі вядомымі акцёрамі, як, Іэн Холм і Уілем Дэфо. У тым жа годзе Лоу з'явіўся ў невялікай ролі сакратара ў касцюмнай драме «Прысутнасць духу» па навеле амерыканскага пісьменніка Генры Джэймса «Паварот вінта».
Падчас сваёй галівудскай кар'еры Джуд Лоу не адмаўляўся ад праектаў на сваёй бацькаўшчыне. У 1999 году ён стае рэжысёрам і здымае адзін з эпізодаў фільма «Гісторыі падземкі» для брытанскага тэлеканала Sky TV. У працы над гэтым фільмам, які складаецца з дзевяці навел, акрамя Лоу ўдзельнічалі Юэн Мак-Грэгар, Стывен Хопкінс, Боб Хоскінс і іншыя рэжысёры.
Першы вялікі поспех
Хоць мінулыя работы Лоу ў кіно былі адносна ўдалыя, першае сапраўднае прызнанне ён атрымаў, калі зняўся ў 1999 годзе ў фільме Энтані Мінгелы «Таленавіты містэр Рыплі», дзе яго партнёрамі былі такія жа маладыя акцёры Мэт Дэйман і Гвінет Пэлтрау. У гэтым псіхалагічным трылеры па аднайменнаму раману Патрыцыі Хайсміт Лоу сыграў ролю багатага Дыкі Грынліфа, аб’екта зайздрасці і жадання Тома Рыплі, героя Мэта Дэймана. У выніку Рыплі забівае Грынліфа і прысвойвае сабе яго імя, палажэнне і вобраз жыцця. Карціна мела грандыёзны поспех. Пры бюджэце ў 40 мільёнаў долараў яна сабрала ў пракаце 81 мільён, заваявала прызнанне гледачоў і высокую ацэнку крытыкаў, якія пісалі, што Лоу ўдалося перадаць вобраз высакамернага Дыкі — прыцягальнага і ў той жа час такога, што выклікае непрыязнасць. За ігру ў «Таленавітым містэры Рыплі» Джуд быў намінаваны на некалькі прэстыжных кінапрэмій (у тым ліку на «Оскар» і «Залаты глобус») і ў выніку атрымаў прэмію Брытанскай Акадэміі кіно і тэлебачання як лепшы акцёр другога плана.
Працяг кар’еры
У 2000 годзе Лоу працаваў у Вялікабрытаніі, здымаўся разам з Сэдзі ў гангстэрскай камедыі «Каханне, Чэсць і Паслухмянасць» у ролі пляменніка аднаго з крымінальных босаў Паўночнага Лондана. Фільм прадзюсіравала кампанія «Natural Nylon». Фільм выйшаў на экраны 9 лютага 2001 года і праваліўся ў пракаце.
Лоу павярнуўся да Галівуду і ў 2001 годзе зняўся ў ваеннай драме «Вораг каля брамы». Падзеі фільма праходзяць у СССР у 1942 годзе. На фоне бітвы за Сталінград разгортваецца гісторыя пра драматычны паядынак двух снайпераў — Васіля Зайцава, ролю якога сыграў Лоу, і маёра Кёніга, найлепшага стрэлка вермахта (Эд Харыс). Нягледзячы на паспяховы пракат, фільм быў даволі стрымана прыняты крытыкамі, асабліва ў краінах былога СССР  — з-за таго, што ў фільме прысутнічалі шмат гістарычных ляпаў і неадпаведнасцей, якія былі добра заметныя гледачу з постсавецкіх краін.
У тым жа 2001 годзе Лоу прыняў прапанову Стывена Спілберга ўзяць удзел у фантастычнай драме «Штучны розум». Гэта карціна, якую на працягу дваццаці пяці гадоў хацеў, але не паспеў зняць Стэнлі Кубрык. У гэтым фільме пра пакінутага прыёмнымі бацькамі хлопчыка-робата, які хацеў стаць сапраўдным чалавекам, Лоу сыграў ролю Жыгала Джо — робата-палюбоўніка, які быў запраграмаваны дастаўляць задаволенне жанчынам. Ігра Лоу была прызнана добрай крытыкамі і атрымала намінацыю на «Залаты глобус» і іншыя прэміі. Пры бюджэце ў 100 мільёнаў долараў зборы фільма ў сусветным пракаце перасягнулі 230 мільёнаў. Лоу таксама давялося выканаць балет у фільме.
Далей была работа ў крымінальнай драме «Пракляты шлях» (2002), дзе партнёрамі Лоу былі такія знакамітыя акцёры, як Том Хэнкс і Пол Ньюман.
Дзякуючы гэтаму фільму свет пазнаў іншага Лоу — роля неахайнага наёмнага забойцы Харлена Магуайра рэзка кантраставала з яго папярэднімі работамі ў кіно. Фільм, прэм’ера якога адбылася 12 ліпеня 2002 года, з поспехам прайшоў у кінатэатрах і быў намінаваны на атрыманне прэстыжных узнагарод.
2003 год выявіўся таксама вельмі ўдалым для акцёра, нягледзячы на тое, што ён зняўся ўсяго ў адным фільме — драме Энтані Мінгелы «Халодная гара» па аднайменнаму раману амерыканскага навеліста Чарльза Фрэйзера. Работа с Мінгелай ужо прынесла Джуду прызнанне аднойчы, і на гэты раз Лоу зноў чакаў поспех. Партнёркамі Лоу былі вядомыя актрысы Ніколь Кідман і Рэнэ Зелвегер. Сюжэт фільма адбываецца падчас Грамадзянскай вайны паміж паўночнымі і паўднёвымі штатамі Амерыкі. Герой Лоу салдат Інман, які ваяваў на баку КША, пасля цяжкага паранення дэзерціруе з фронту і адпраўляецца ў родныя краі, дзе яшчэ да вайны сустрэў Аду Манро (Ніколь Кідман) і пакахаў яе. Але іхняе каханне скончылася трагічна: пасля ночы з Адай Інман загінуў. Фільм меў вялікі поспех ва ўсім свеце і сабраў 173 мільёна долараў, але атрымаў невысокую ацэнку крытыкаў. Яны пісалі, што, нягледзячы на добры сюжэт, паміж героямі Лоу і Кідман не ўспыхнула іскры, якая зрабіла бы гісторыю іх кахання больш пераканаўчай. Тым не менш «Халодная гара» была высунутая на некалькі прэмій як лепшы фільм года, а Лоу быў намінаваны на «Оскар» і «Залаты глобус» як лепшы акцёр.
Развод з Сэдзі Фрост
У той час, як кар'ера Лоу развівалася (за ролю Інмана ён атрымаў 10 мільёнаў долараў), у прыватным жыцці акцёра пачынаўся крызіс. Яго шлюб з Сэдзі Фрост, якая нарадзіла Джуду дачку Айрыс і сына Раферці, быў на мяжы разводу ў асноўным праз тое, што Лоу не праводзіў с жонкай дастаткова часу. Калі ў 2002 годзе ў іх нарадзіўся сын Рубі, Джуд з-за шчыльнага графіка здымак здолеў прабыць з жонкай і нованароджаным усяго чатыры дні.
Напруга паміж Джудам і Сэдзі значна ўзрасла пасля спекуляцый у прэсе пра сувязь Лоу з Ніколь Кідман, якая была яго партнёркай па фільму «Халодная гара» і нядаўна рассталася з мужам Томам Крузам. Нягледзячы на тое, што абодва акцёра абвяргалі ўсе чуткі пра свой раман — Кідман нават падала на брытанскія таблоіды «The Sun» і «Daily Mail» у суд, выйграла і дамаглася публічных выбачэнняў, — у 2003 году Джуд і Сэдзі развяліся.
На шлюбаразводным працэсе Сэдзі абвінавачвала мужа ў тым, што з-за яго неразважных паводзінаў у яе пачалася вельмі моцная пасляродавая дэпрэсія. У давяршэнне ў сям'і Лоу трохі не адбылася трагедыя — яго маленькая дачка Айрыс з'ела таблетку, якую яна знайшла на падлозе падчас дзіцячага свята, і была шпіталізаваная. На працягу 2003 года імя Лоу не схадзіла са старонак бульварных газет, якія абмяркоўвалі яго гісторыю разводу з Сэдзі Фрост і падрабязнасці новага рамана з актрысай, якую Джуд сустрэў падчас кастынгу акцёраў на фільм «Алфі».
Новы ўзлёт
У 2004 году кар'ера Лоу была зноў у парадку — ён здымаўся ў 6 фільмах. У двух з іх ён сыграў эпізадычныя ролі — Лоу сыграў Эрала Фліна ў біяграфічнай драме Марціна Скарсэзэ «Авіятар» і быў пісьменнікам Леманім Снікетам у фільме «Серыя няшчасцяў Лемані Снікета», дзе прачытаў закадравы тэкст фільма. Далей была роля ў камедыі «Узломшчыкі сэрцаў», где вместе с Джудом снялись Дасцін Хофман, і Наомі Уотс.
Лоу сыграў галоўную ролю ў фантастычным фільме «Нябесны Капітан і свет будучыні», які зняты ў стылі рэтрафэнтэзі, — ён сыграў адважнага лётчыка Джо Салівана (мянушка Нябесны Капітан), які дапамагаў раскрыць змову навукоўца-вар'ята і выратаваць Нью-Ёрк канца 30-х гадоў ад нашэсця гіганцкіх робатаў. Партнёркамі Лоу на здымачнай пляцоўцы былі Гвінет Пэлтрау і Анджэліна Джалі. Нягледзячы на вядомых акцёраў і добрыя дэкарацыі, «Нябесны Капітан» не стаў папулярным у гледачоў — пры бюджэце ў 70 мільёнаў долараў (паводле іншых крыніцы — 40 млн.) зборы па усяму Сусвету склалі ўсяго 57 мільёнаў.
Яшчэ ў 2004 годзе Лоу з'явіўся ў звычным амплуа — у ролі галантнага лавеласа Алфі, які разбіваў жаночыя сэрцы. Меладрама «Алфі» была рэмейкам фільма 1966 года, дзе галоўную ролю сыграў Майкл Кейн. Палюбоўніц Лоу па фільму сыгралі С’юзан Сарандан, і, сапраўдная сяброўка акцёра. Крытыкі не вельмі добра ацанілі акцёрскую ігру Лоу. Яны параўналі рэмейк з арыгіналам і рэзюмавалі, што, нягледзячы на тое, што Лоу больш прываблівы, чым Кейн, ігра апошняга адрознівалася большай вастрынёй.
Шостым фільмам гэтага года для Лоу стала псіхалагічная драма «Блізкасць», якую зняў Майк Нікалс паводле папулярнай тэатральнай п'есы Патрыка Марбера. Фільм расказвае пра заблытаныя адносіны чатырох галоўных герояў — Дэна (Лоу), Эліс (Наталі Портман), Анны (Джулія Робертс) і Лары (Клайв Оўэн). Фільм атрымаў высокія ацэнкі крытыкаў. «Блізкасць» сабрала 115 мільёнаў долараў пры тым, што затрацілі на вытворчасць фільма 27.
Акрамя таго, у 2004 годзе Лоу павінен быў разам з Кірай Найтлі ўзяць удзел ў касцюмнай драме «Цюльпанавая ліхаманка» — фільме па матывам рамана Дэбары Могач пра каханне беднага мастака і жонкі багатага гандляра ў Амстэрдаме XVII стагоддзя. Аднак гэты праект адклалі.
У жніўні 2005 года Сіена Мілер рассталася з Лоу, калі даведалася пра яго здраду з нянькай сваіх дзяцей. У лістападзе 2005 яны памірыліся, зноў разышліся ў студзені 2006 года. У лістападзе 2009 года яны ўзнавілі свае адносіны.
У 2005 годзе Лоу пачаў здымацца ў рэмейку оскараноснага фільма «Уся каралеўская раць» (1949) па раману, які быў напісаны паводле матываў біяграфіі губернатара Луізіяны Х'юі Лонга. Партнёрамі Лоу былі Шон Пен, Кейт Уінслет і іншыя акцёры. Прэм'ера фільма была запланавана на 16 снежня 2005 года, але кінакампанія «Sony Pictures» перанесла яе на 2006 год.
У снежні 2006 года на экраны выйшаў фільм Энтані Мінгелы «Уварванне» — драматычная гісторыя пра ўзаемаадносіны ландшафтнага архітэктара Уіла (Лоу) і мусульманкі Аміры. Яе сын забраўся ў яго офіс (яе ролю сыграла французская актрыса Жульет Бінош). Яшчэ Лоу завяршыў здымкі ў рамантычнай камедыі «Вакацыі» пра любоўныя нелады двух маладых жанчын (гераінь Камеран Дыяс і Кейт Уінслет), дзе ён сыграў прывабнага англічаніна Грэма.
Новыя праекты
Джуд Лоу завяршыў работу ў фільмах «Х’юга Кабрэ» і «Заражэнне», дзе ён іграў асноўныя ролі. Абодва фільма вышлі ў шырокі пракат у канцы 2011 года. 14 снежня 2011 года выйшаў другі фільм пра Шэрлака Холмса студыі Warner Bros., дзе Джуд Лоу зноў сыграў доктара Уатсана.
З восені 2011 года па вясну 2012 Джуд Лоу быў заняты на здымках у новай экранізацыі класічнага рамана Льва Талстога «Анна Карэніна» англійскага рэжысёра Джо Райта, дзе сыграў ролю Аляксея Карэніна, мужа Анны. Прэм’ера адбылася 7 верасня 2012 года.
У 2012 годзе выйшаў поўнаметражны анімацыйны фільм «Пад’ём абаронцаў», дзе Джуд Лоу агучыў аднаго з персанажаў.
На пачатку 2013 года выйшаў у пракат фільм «Пабочны эфект», дзе Лоу сыграў адну з галоўных роляў — доктара Джонатана Бэнкса. У верасні 2013 года адбылася прэм’ера новага фільма з Лоу «Дом Хемінгуэй». Гэта адбылося на кінафестывалі ў Таронта. Наступны фільм — «Гатэль „Гранд Будапешт“» — быў упершыню прадстаўлены публіцы на кінафестывалі ў Берліне ў лютым 2014 года.
Прыватнае жыццё
Пасля разлучэння з Сэдзі Фрост, у Джуда Лоу быў раман з, з якою ён расстаўся ў лістападзе 2006 года.
29 ліпеня 2009 года было абвешчана, што Лоу стане бацькам у чацвёрты раз пасля нядоўгіх адносін з новазеландскай мадэллю Самантай Бёрк у 2008 годзе. Бёрк нарадзіла дачку Сафію 22 верасня 2009 года ў Нью-Ёрку.
У снежні 2009 года было абвешчана, што Лоу аднавіў адносіны з Сiенай Мілер пасля іх галоўных роляў у асобных шоу на Брадвеі ў Нью-Ёрку восенню 2009 года. Яны правялі Каляды 2009 года на Барбадасе разам з трыма дзяцьмі Лоу. У лютым 2011 года пара рассталася.
Джуд Лоу і Беларусь
У 2011 годзе Беларускі свабодны тэатр праводзіў кампанію падтрымкі палітвязняў. Да яе далучыліся дзясяткі сусветных зорак кіно: Кевін Спейсі, Джуд Лоу, Эд Харыс, Джордж Клуні і іншыя. .
Водгукі крытыкаў
«Акцёр, які грае Генрыха, V павінен пераканаць нас, што ён не толькі воін, але ён і досыць цікавая асоба ў драматычным плане, каб за ім назіраць. Гэта складаная задача, але Джуд Лоу яе вырашыў»
«Бліскучая ігра Джуда Лоу у галоўнай ролі. Джуд з яго не вельмі магутным целаскладам, здавалася б, не вельмі адпавядае вобразу героя, але яго ігра, багатая нюансамі, лепшае выкананне, якое я бачыў»
«З парадзелымі валасамі і мяшкамі пад вачыма, ён выглядае трохі занадта дарослым для воіна манарха, чыю маладосць высмейвае Дафін Францыі. Але Лоу рашуча і харызматычна падымае ў бой войска, якое стамілася. Яго душэўны неспакой мае некаторы сваяцтва з Гамлетам»
Узнагароды
Пералічаныя найбольш значныя ўзнагароды і намінацыі акцёра, гл. поўны спіс на IMDb.com.
Казанава (Рослаўльскі раён)
Казанава (Казаново) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Казанава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
IC 5262-1
IC 5262-1 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2660
NGC 2660 (іншыя абазначэнні — OCL 759, ESO 260-SC4) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Філіп Клеў
Філіп Клеў (Philippe de Clèves, Filips van Kleef,, Ле-Кенуа — ) — уладальнік Равенстэйна і Анг'ена, нідэрландскі ваенны дзеяч XV і пачатку XVI стагоддзяў, адмірал Нідэрландаў, саветнік імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Максіміліяна.
У 1485 годзе ажаніўся з Франсуазай Люксембург.
У 1486 годзе Філіп увайшоў у склад урада Бургундскіх Нідэрландаў. Ён браў удзел у прыгнечанні паўстання ў Іпры, Бругэ і Генце, але затым сам выступіў супраць Максіміліяна. У барацьбе з імперыяй Філіп пацярпець паражэнне, быў выгнаны з імперыі і паступіў на французскую службу, дзе стаў віцэ-каралём Генуі. Выйдучы ў адстаўку, заняўся ваеннай тэорыяй, паляваннем і мецэнацтвам. Пахаваны ў Бруселі.
Рататуй (мультфільм)
«Рататуй» (Ratatouille) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Pixar» 2007 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2008) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Па сюжэце, пацук Рэмі валодае ўнікальным густам. Ён гатовы рызыкаваць уласным жыццём, каб паглядзець любімае кулінарнае шоу і раздабыць якую-небудзь прыправу ці проста свежы прадукт. Рэмі жыве са сваімі суродзічамі, якія яго не разумеюць і не прымаюць яго захаплення кулінарыяй. Калі Рэмі выпадкова трапляе на кухню шыкоўнага рэстарана, ён вырашае скарыстацца шанцам, які яму выпаў, і праверыць свае навыкі.
Беларуская агучка
Афіцыйны беларускі пераклад быў падрыхтаваны студыяй «Кінаконг» і выйшаў у красавіку 2022 года на відэасэрвісе VOKA. Ролі ў ім агучвалі Сяргей Жбанкоў, Уладзіслаў Вінаградаў, Андрэй Бібікаў, Аксана Чывялёва, Аляксандр Вергуноў, Павел Еўтушэнка, Георгій Маляўскі, Ігар Сідорчык, Андрэй Мілюхін, Аляксандр Аўчыннікаў, Павел Харланчук, Зміцер Рачкоўскі, Святлана Цімохіна, Леся Леснікава ды іншыя.
Трыбушкоўскі сельсавет
Трыбушко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Трыбушкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Слонімскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Масілавіцкага сельсавета.
The Coca-Cola Company
Гісторыя
Амерыканскі бізнесмен Аса Грыгс Кэндлер набыў формулу і брэнд Coca-Cola, утварыўшы кампанію Coca-Cola ў Атланце ў 1892 г. Да 1895 г. Coca-Cola прадавалася ва ўсіх буйных штатах саюза. У 1919 годзе кампанія была прададзеная даверанай кампаніі Эрнеста Вудрафа з Джорджыі.
Першая рэклама Coca-Cola гучала так: «Coca-Cola. Смачна! Асвяжальна! Хвалююча! Бадзёра!» Кэндлер быў адным з першых бізнесменаў, якія выкарысталі мерчэндайзінг у сваёй рэкламнай стратэгіі. Да 1984 года доля кампаніі Coca-Cola на рынку скарацілася да 21,8 % з-за новых канкурэнтаў.
Уласнікі і кіраўніцтва
Кампанія з’яўляецца адной з найбуйнейшых у ЗША, яе акцыі дапушчаны да гандлю на пляцоўцы NYSE і ўваходзяць у індэксы DJIA і S&P 500.
Паводле даных Yahoo! Finance 67 % акцый належыць 1302 інстуцыянальным і ўзаемным фондам. Найбуйнейшымі з іх з’яўляюцца фонды: Іншым фондам па асобнасці належыць меней 3 % акцый.
Старшыня савета дырэктараў і генеральны дырэктар з ліпеня 2008 года — Мухтар Кент (да гэтага часу гэтыя пасады займаў Нэвіл Іздэл).
Песцэній Нігер
Песцэній Нігер — Гай Песцэній Нігер Юст (135—194): рымскі імператар (193—194).
Пасля забойства Пертынакса імператарам быў абвешчаны Песцэній, які тады быў у Антыёхіі. Аднак іншы прэтэндэнт, Септымій Север, перамог Песцэнія і забіў яго. Верагодныя выявы Пясцэнія невядомыя.
Распаўсюджванне COVID-19 у Ватыкане
Першы выпадак заражэння каранавірусам COVID-19 у горадзе-дзяржаве Ватыкан быў зафіксаваны 6 сакавіка 2020 года.
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 29 выпадкаў заражэння. Смерці адсутнічалі.
Заражаныя
6 сакавіка 2020 года ў Ватыкане быў выяўлены першы выпадак заражэння COVID-19.
24 сакавіка заразіліся яшчэ 3 чалавекі, двое работнікаў ватыканскага музея і адзін супрацоўнік службы забеспячэння.
28 сакавіка з’явілася інфармацыя аб яшчэ 2 выпадках заражэння.
2 красавіка заразіўся сёмы чалавек.
8 красавіка ў Ватыкане абвясцілі, што яшчэ адзін чалавек захварэў пасля таго, як пакінуў Рым, з’ехаўшы да хварэючага сваяка, ён быў шпіталізаваны на месцы. Двое заражаных ачунялі, адзін быў выпісаны з лякарні, двое праходзілі лячэнне там і трое бессімптомных хворых.
Малітва Папы Рымскага
27 сакавіка Папа Рымскі на пустой плошчы Святога Пятра ўзнёс малітву за завяршэнне эпідэміі і выратаванне свету, падзея транслявалася ў Facebook, YouTube, па радыё і тэлебачанні.
Catholicae fidei
Catholicae fidei – папскае брэвэ ад 7 сакавіка 1801 г., якім Пій VII пацвердзіў існаванне езуітаў у межах Расійскай імперыі. Дакумент стаў першым важным крокам папства да аднаўлення Таварыства Ісуса ва ўсім свеце. Апублікаванне брэвэ стала станоўчым адказам нядаўна абранага (14 сакавіка 1800 г.) рымскага пантыфіка на просьбу імператара Паўла І аднавіць Таварыства Ісуса, каб спыніць паток бязбожнасці, асветніцкіх ідэй і якабінства, што прарываюцца ў межы расійскай дзяржавы.
Змест брэвэ
Брэве было фармальна адрасавана “Улюбёнаму сыну Францішку Караў, Прэсвітару і Настаяцелю Кангрэгацыі Таварыства Ісуса ў Расійскай Імперыі”. У дакуменце Папа падкрэсліў важнасць спраў, якія здзейснілі былыя езуіты дзеля каталіцкай веры, і неабходнасць забяспечыць іх далейшае існаванне на карысць каталікам Расійскай імперыі. Аддаўшы належнае рэкамендацыі і просьбе імператара, Пій VII заявіў, што ідзе ёй насустрач, г.зн. дазваляе аб’яднацца ўсім езуітам, якія пражываюць у Расіі, а таксама тым, хто туды прыедзе. Галавой Таварыства Ісуса ў Расіі Папа прызначыў Францішка Караў. Акрамя таго, Папа надзяліў Таварыства ўсімі паўнамоцтвамі, каб засноўваць калегіумы, даваць юнацтву асвету, рэлігійнае і навуковае выхаванне, а таксама з дазволу мясцовых ардынарыяў выкладаць таемствы.
Брэвэ ўяўляла сабой кананічнае зацвярджэнне Таварыства Ісуса ў Расіі, а не нейкага новага ордэна. З таго часу Генеральны вікарый стаў Генеральным вікарыем ордэна – але толькі ў Расійскай імперыі. На той час у межах дзяржавы налічвалася 244 езуіта (107 святароў, 81 схаластык і 56 братоў). Амаль усе члены ордэна знаходзіліся на тэрыторыі Беларусі. Толькі 10 езуітаў працавалі ў Пецярбургу, а ашчэ 2 – у Італіі.
Значэнне
Дакумент быў сустрэты ў Еўропе неадназначна. Іспанскія Бурбоны былі раз’юшаныя гэтым рашэннем папы. Аднак падобны просьбы ўжо паступалі ў бок Свяцейшага прастола. Герцаг Пармскі Фердынанд, які таксама належаў да таго ж манаршага дому, напрыклад, яшчэ ў 1793 г. запрашаў з Расіі да сябе ў краіну ўцалелых езуітаў.
Брэвэ аказала значны ўплыў на далейшае ўмацаванне пазіцый Таварыства Ісуса у Расійскай імперыі і спрыялі росквіту езуіцкай супольнасці і езуіцкіх школ на тэрыторыі Беларусі. Наступнае дзесяцігоддзя адзначана цэлай хваляй прашэнняў, накіраваных у Полацк былымі членамі ордэна з краін Еўропы і ЗША, якія жадалі далучыцца да Таварыства Ісуса ў Расіі. З іншага боку, назіраўся ўздым місіянерскага энтузіязму ў саміх беларускіх езуітаў. Гэтыя працэсы спрыялі падрыхтоўцы канчатковага аднаўлення Ордэна езуітаў па ўсім свеце.
Алекс Ангула
Алехандра «Алекс» Ангула Леон (Alejandro «Álex» Angulo León; — ) — іспанскі акцёр кіно і тэлебачання. Вядомы сваімі ролямі ў фільмах «'», «'», «Лабірынт фаўна». Тройчы намініраваўся на прэмію «Гоя».
Міхал Юзаф Сапега
Міхал Юзаф Сапега ( —, Шалон-ан-Шампань) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Пісар польны літоўскі (1698—1730), ваявода падляшскі (з 1728).
Жыццяпіс
Вучыўся ў езуіцкіх калегіўме ў Варшаве. Выбіраўся паслом на соймы. Вялікі чашнік літоўскі ў 1687—1692, вялікі стражнік літоўскі ў 1692—1698, польны пісар у 1698—1730, ваявода падляшскі з 1728.
Генерал-маёр літоўскага войска (1710), генерал-лейтэнант кавалерыі (1714), генерал-лейтэнант саксонскага войска (1733). Удзельнічаў у кампаніях супраць туркаў у 1695, 1698. У Паўночнай вайне 1700—1721 у 1702—1709 падтрымліваў Карла XII і Станіслава Ляшчынскага, пасля Аўгуста II
На Люблінскім сойме 1703 пазбаўлены пасады польнага пісара, але ў 1709 амніставаны Аўгустам II і зноў стаў польным пісарам.
У 1725 атрымаў Мельніцкае староства, у 1727 — Ордэн Белага Арла.
Сям’я
Паходзіў з чарэйскай лініі магнацкага роду Сапегаў, сын Бенедыкта Паўла і Ізабелі Тарла. Меў брата Казіміра Юзафа.
Ажаніўся ў 1700 з Марыяй Тарэзай Веляпольскай. Меў сыноў:
Томас Ман
Паўль Томас Ман (Paul Thomas Mann,  — ) — нямецкі пісьменнік, эсэіст, майстар эпічнага рамана, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1929).
Біяграфічныя звесткі
Брат Генрыха Мана, бацька Клауса Мана і Эрыкі Ман.
Вучыўся ў Мюнхенскім універсітэце. 3 1933 у эміграцыі.
Творчасць
На фарміраванне яго мастацкага метаду паўплывалі І. В. Гётэ, Л. Талстой, Ф. Дастаеўскі, А. Шапенгаўэр, Ф. Ніцшэ.
Дэбютаваў навелай «Распусніца» (1894). Вядомасць прынёс раман «Будэнброкі» (т. 1—2, 1901), у якім на прыкладзе некалькіх пакаленняў адной сям’і пісьменнік паказаў эканамічную і грамадскую дэградацыю нямецкага бюргерства. У адзначаных тонкім псіхалагізмам раманах «Каралеўская вялікасць» (1909), «Прызнанні авантурыста Фелікса Круля» (1910), навелах «Трыстан», «Тоніё Крэгер» (абедзве 1903), «Смерць у Венецыі» 0913, экранізацыя 1971) роздум пра лёс мастака і мастацтва ва ўмовах крызісу бюргерскай культуры. Духоўнае жыццё грамадства напярэдадні 1-й сусветнай вайны ў цэнтры філасофскага рамана «Чароўная гара» (1924). Антыфашысцкімі ідэямі прасякнуты навела «Марыё і штукар» (1930), гістарычная тэтралогія на біблейскую тэму «Іосіф і яго браты» (1933—43). Найбольш значны твор — філасофскі раман «Доктар Фаўстус» (1947), у якім трагедыя мастака сімвалізуе трагедыю і гістарычную віну Германіі.
Аўтар драмы «Ф’ёрэнца» (1906), кнігі «Развагі апалітычнага» (1918), раманаў «Лота ў Веймары» (1939, пра Гётэ), «Выбраннік» (1951), літаратурна-крытычных і публіцыстычных прац.
Рэалістычныя творы Т. Мана адметныя маштабнасцю канфліктаў, струкгурнай завершанасцю, насычаны філасофскімі, гістарычнымі і мастацкімі алюзіямі, сведчаць аб яго цікавасці да натуралізму і імпрэсіянізму.
Лу Чжы
Лу Чжы (陸治, 1496 —1576) — кітайскі мастак часоў дынастыі Мін, прадстаўнік школы У.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1496 годзе ў г. Сучжоў (правінцыя Цзянсу). Паходзіў з сям’і сярэдняга стану. Спрабаваў зрабіць чыноўніцкую кар’еру, але не змог здаць правінцыйныя экзамены, пасля гэтага стаў вучнем Вэнь Чжэнміна. Амаль усё жыццё прысвяціў маляванню. За кошт продажу сваіх карцін і існаваў. Зрэшты з прычыны шматлікіх прадстаўнікоў школы У ў Сучжоў Лу Чжы не меў значных прыбыткаў да канца жыцця. З часам стаў весці жыццё пустэльніка. Памёр у 1576 годзе.
IC 5262-2
IC 5262-2 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Аляксеевіч Нябензя
Васіль Аляксеевіч Нябензя (Василий Алексеевич Небензя; нар. 26 лютага 1962, Валгаград, РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі дыпламат. Пастаянны прадстаўнік Расійскай Федэрацыі пры арганізацыі Аб’яднаных Нацый і ў Савеце бяспекі ААН з 27 ліпеня 2017 года. Надзвычайны і паўнамоцны пасол (2014).
Намеснік міністра замежных спраў Расійскай Федэрацыі (1 чэрвеня 2013 — 27 ліпеня 2017).
Раннія гады
Нарадзіўся 26 лютага 1962 года ў Валгаградзе. Бацькі:
Кар’ера
Васіль Нябензя скончыў МДІМА МЗС СССР ў 1983 годзе, з таго ж года — на дыпламатычнай працы.
З 1988 па 1990 год — аташэ Пасольства СССР ў Тайландзе.
З 1990 па 1991 год — трэці сакратар упраўлення міжнародных эканамічных адносін МЗС СССР.
З 1991 год па 1992 год — другі сакратар упраўлення міжнародных арганізацый МЗС СССР, затым — МЗС Расіі.
З 1993 год па 1996 год — загадчык аддзела Дэпартамента міжнародных арганізацый МЗС Расіі.
З 2011 па 2012 год — намеснік Пастаяннага прадстаўніка Расіі пры аддзяленні ААН і іншых міжнародных арганізацыях у Жэневе.
З сакавіка 2012 года па чэрвень 2013 года — дырэктар Дэпартамента па гуманітарным супрацоўніцтве і правах чалавека МЗС Расіі.
З 1 чэрвеня 2013 год па 26 ліпеня 2017 года — намеснік міністра замежных спраў Расійскай Федэрацыі.
Царква ў імя святой прападобнай Марыі Егіпецкай (Вілейка)
Царква прападобнай Марыі Егіпецкай — храм у горадзе Вілейка, Мінскай вобласці. Месціцца ў цэнтры горада, ля Цэнтральнай плошчы. Афіцыйны адрас: вул.17 Верасня, 33.
Васіль Аляксеевіч Нябензя
Пасол у ААН
21 красавіка 2017 года Міністэрства замежных спраў Расіі прапанавала кандыдатуру Васіля Нябензі на пасаду Пастаяннага прадстаўніка Расійскай Федэрацыі пры арганізацыі Аб’яднаных Нацый. 25 мая 2017 года кандыдатура ўхвалена профільным камітэтам Дзяржаўнай Думы, 29 мая 2017 года — профільным камітэтам Савета Федэрацыі. Прызначаны на пасаду пастаяннага прадстаўніка Расійскай Федэрацыі пры арганізацыі Аб’яднаных Нацый і ў Савеце Бяспекі ААН Указам Прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна 27 ліпеня 2017 года.
Царква ў імя святой прападобнай Марыі Егіпецкай (Вілейка)
Гісторыя
Храм пабудаваны ў 1865 годзе з цэглы, па бласлаўленні мітрапаліта Віленскага і Літоўскага Іосіфа (Сямашкі), пры дзейсным удзеле Віленскага генерал-губернатара М. М. Мураўёва і Вілейскага маршалка, калежскага асэсара Канстанціна Міхайлавіча Снітко, па праекце інжынера Аляксея Уладзіміравіча Полазава.
Васіль Аляксеевіч Нябензя
Скандал на пасяджэнні Савета Бяспекі ААН
Абмеркаванне харчовага крызісу на пасяджэнні Савета Бяспекі ААН 6 чэрвеня 2022 года суправаджалася скандалам. Старшыня Еўрапейскага савета назваў прычынай крызісу расійскае ўварванне ва Украіну; Шарль Мішэль заявіў, што Расія выкарыстоўвае пастаўкі харчавання як зброю, што прыводзіць да збяднення насельніцтва краін, якія развіваюцца. В. А. Нябензя абвінаваціў Ш. Мішэля ў хлусні і пакінуў пасяджэнне.
Царква ў імя святой прападобнай Марыі Егіпецкай (Вілейка)
Гісторыя
Будаўніцтва храма ажыццяўлялася на ахвяраванні двараніна, камергера і сапраўднага стацкага саветніка Апалона Міхайлавіча Рэдкіна з Арлоўскай губерніі. Мецэнат ахвяраваў 11500 рублёў срэбрам, пры гэтым пажадаў назваць храм у гонар прападобнай Марыі Егіпецкай, найвялікшай падзвіжніцы Праваслаўнай Царквы.
Храм быў закладзены ў царкоўным квартале, побач са старой драўлянай Свята-Мікалаеўскай царквой. Каб вызваліць пляцоўку, давялося знесці сядзібу святара Іларыёна Выржыкоўскага. Каменны пяцікупальны храм са званіцай быў разлічаны на 450 чалавек.
Асвячоная царква 22 жніўня (4 верасня н.ст.) 1865 гады Праасвяшчэнным Аляксандрам, епіскапам Ковенскім. Першым настаяцелем храма быў прызначаны святар Іларыён Выржыкоўскі.
Абразы для іканастаса напісаў, прафесар гістарычнага жывапісу Санкт-Пецярбургскай акадэміі мастацтваў. Усе драўляныя работы належаць разьбяру Фэндэру. За свой век царква ніколі не зачынялася. У 2015 г. падчас святкавання 150-годдзя царквы, пры храме адкрыўся Духоўна-асветніцкі цэнтр.
У 2017 годдзе ззаду па баках прыбудавалі рызніцы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Невялікі храм вырашаны паводле кананічнай чатырохчасткавай кампазіцыі: прытвор-званіца, трапезная, малітоўная зала з бакавымі прыдзеламі, паўкруглая апсіда. Чатырохсхільны дах цэнтральнага кубападобнага аб'ёму завершаны невялікім 5-купаллем, узведзенным на чатырохграннай платформе. Цыбулепадобнай галоўкай завершаны гранёны шацёр чацверыкоавй званіцы над прытворам (на буйных гранях шатра ўладкаваны гадзіннікі). На вялікіх гранях шатра званіцы размяшчаюцца гадзіннікі, грошы на якія ахвяравала мясцовае насельніцтва. Лучковы праём галоўнага ўвахода аформлены высокім парталам з круглым акном-ружай і кілепадобнай аркай у завяршэнні. Арачныя фасады бакавых прыдзелаў накрыты кілепадобным дахам. Такую ж самую форму атрымалі ліштвы арачных адзінарных і здвоеных аконных праёмаў. Архітэктурная пластыка запазычана са старажытнарускага царкоўнай архітэктуры: аркатурныя паясы, кілепадобныя аркі, цыбулепадобныя галоўкі, прафіляваныя карнізы з сухарыкамі, лапаткі, філёнгі.
Інтэр'ер
У інтэр'еры плоская столь малітоўнай залы спалучаецца з конхавым пакрыццём апсіды. Над уваходам хоры з бакавой лесвіцай.
Іван Антонавіч Яфрэмаў
Іван Антонавіч Яфрэмаў (Ива́н Анто́нович Ефре́мов; 10 [23] красавіка 1908, Вырыца, Царскасельскі павет, Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя —, , СССР) — савецкі палеантолаг, пісьменнік-фантаст і грамадскі мысляр. Доктар біялагічных навук (1941), з 1930 па 1959 год — навуковы супрацоўнік Палеанталагічнага інстытута, з 1937 г. — загадчык лабараторыі ніжэйшых пазваночных. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1952, за манаграфію «Тафанамія і геалагічны летапіс»). З імем Яфрэмава звязваюць тры дзесяцігоддзі развіцця савецкай палеанталогіі пазваночных. Навуковец лічыцца адным з заснавальнікаў сучаснай тафанаміі. Пад яго кіраўніцтвам экспедыцыя ў пустыні Гобі (1946—1949) адкрыла выкапнёвыя рэшткі дыназаўраў, калекцыі якіх складаюць залаты фонд маскоўскага Палеанталагічнага музея.
У рамане-утопіі «Імглістасць Андрамеды» (1957) пісьменнік прадставіў маштабную карціну камуністычнай будучыні — свет Вялікага Кольца, садружнасці розных разумных цывілізацый. Раман выказаў дух часу — «адліга», энтузіязм у засваенні космасу; адзначыў пачатак «залатога стагоддзя» савецкай фантастыкі. У антыўтопіі «Гадзіна Быка» (1968) паказаны негатыўны сцэнар развіцця чалавецтва. Іван Яфрэмаў — аўтар раманаў «Лязо брытвы» (1963), «Таіс Афінская» (1972), гісторыка-прыгодніцкіх аповесцяў і навукова-фантастычных апавяданняў.
Грагрон
Грагрон (gros-gros) — дарагая высакаякасная гладкафарбаваная шаўковая тканіна ў XIX стагоддзі.
«Гро» (gros) у складовых назвах тканін азначаў наяўнасць у іх шоўку. У XIX стагоддзі існавала дастаткова шмат відаў шаўковых тканін з «гро» ў назве, напрыклад: гродафрык («афрыканскі»), гродэнапль («неапалітанскі»), гродэтур («турскі»), гродэр’ен, гродэшын («кітайскі»), гробарэ, гродэберлен («берлінскі»), гродэфларанс («фларэнтыйскі»). У большасці выпадкаў адрозненні паміж усімі гэтымі «гро» былі невялікія і абумаўляліся маркетынгавымі стратэгіямі гандляроў. У газеце «» ў 1831 годзе пісалі: «шаўковыя тканіны для капялюшыкаў змянілі некалькі назваў: летні гро, усходні гро, ост-індскі гро, у сутнасці сваёй адна і тая ж матэрыя, вядомая пад назвай гродэнапль». Аднак некаторыя шоўкі тыпу гро адрозніваліся характарам арнаменту, колерам, шырынёй палатна. Напрыклад, гро д’анвер быў вузкім паласатым палатном, громуарам называлі аднакаляровы з асабліва выразным адлівам. На грагрон, які праславіўся самай дарагой з гро-тканін, адбіралі толькі найлепшую шаўковую сыравіну — буйныя непашкоджаныя коканы шаўкавічнага чарвяка, якія даюць самую доўгую шаўковую нітку. Дзякуючы высокай якасці сыравіны і вельмі шчыльнаму скручванню пражы грагрон быў значна лягчэй па вазе іншых сартоў шаўковых тканін. Адзенне з грагрону адназначна казала пра дабрабыт яго ўладальніцы. У А. М. Астроўскага ў п’есе «» купецкая дачка Алімпіяда Самсонаўна з унутранай урачыстасцю над суразмоўніцай пералічвае свае ўборы: «а вось лічы <…> тры атласных ды тры грагронавых — гэта трынаццаць…».
Ветраная воспа
Ветраная воспа (вятранка), таксама ахват  — запаленне дыхальных шляхоў і скуры праз заражэнне фільтроўным вірусам, што перадаецца ад хворага найчасцей праз кашаль. Інкубацыйны перыяд складае 13-17 дзён. Суправаджаецца ліхаманкай, пухірковым высыпам на скуры і з'яўленнем расколін (язвачак) у поласці рота і глоткі. У перахварэлых выпрацоўваецца стойкі імунітэт. Ад хваробы пераважна церпяць дзеці, асабліва ва ўзросце 2-6 год у сувязі з наведваннем дзіцячага садка. Прадухіляецца пры дапамозе адпаведнай вакцыны. Ускладненне ў выглядзе запалення лёгкіх і мозгу найчасцей выклікае ў дарослых, чым нясе смяротную пагрозу.
Ільінская царква (Гомель)
Гісторыя
Пасля вяртання з Турцыі Емяльян Пугачоў прыязджаў па дапамогу ў гомельскую стараверскую абшчыну і двойчы прыходзіў маліцца ў гэту царкву.
У першай палове XIX стагоддзя пры храме існаваў змешаны, мужчынскі і жаночы скіт старавераў. У 1850 годзе скіт і царква былі зачыненыя, з 1852 года царква зноў стала дзеючай, ў 1853 заснаваны адзінаверчацкі прыход. Неўзабаве зноў стала стараверскай. Дзейнічала ў савецкі час.
У канцы 1943 г. каля Ільінскай царквы быў пахаваны колішні царкоўны староста Епіфан Рымароў, закатаваны разам з сям'ёй нацыстамі ў кастрычніку таго ж года за адмову ад прымусовай эвакуацыі.
Архітэктура
Складаецца з трох зрубаў, пастаўленых адзін за адным па адной восі: бабінец, сярэдні зруб, пяцігранная алтарная абсіда.
NGC 2661
NGC 2661 (іншыя абазначэнні — UGC 4584, MCG 2-23-4, ZWG 61.8, IRAS08432+1248, PGC 24632) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Рак.
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе сярод жанчын 2014/2015
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе сярод жанчын 2014/2015 — 23-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па баскетболе сярод жанчын.
Седрык Гагуа
Седрык Гагуа Куамэ (Cédric Gogoua Kouame; нар., ) — івуарыйскі футбаліст, абаронца таджыкскага клуба «Істыклол» з Душанбэ.
Мазаіка люцэрны
Мазаіка люцэрны  — захворванне раслін, якое вызываецца вірусам мазаікі люцэрны.
Эпідэміялогія
Крыніцай інфекцыі з’яўляецца насенне, хворыя расліны люцэрны, канюшыны, лубіну. Пераносчыкі віруса —, , , тлі.
Сімптомы
На лісці ўтвараюцца светла-зялёныя і светла-жоўтыя мазаічныя плямы, лісцевыя пласцінкі становяцца вузкімі і дробнымі. Насенне не развіваецца.
Ційт Куўзік
Ційт Ку́ўзік (Tiit Kuusik; сапраўднае імя — Дзітрых;, г. , Эстонія — ) — эстонскі спявак (барытон), педагог. Народны артыст СССР (1954). Лаўрэат трох Дзяржаўных прэмій Эстоніі (1949, 1959, 1967) і дзвюх Сталінскіх прэмій другой ступені (1950, 1952). 1-я прэмія Міжнароднага конкурсу вакалістаў у Вене (1938).
Біяграфія
Дзітрых Куўзік нарадзіўся 11 верасня года ў Пернаве (цяпер — Пярну, Эстонія).
У 1938—1940 гадах — саліст Венскай оперы ў Аўстрыі. У 1942—1943 гадах саліст Касельскай оперы ў Германіі. У 1944—1988 гадах (з перапынкам) саліст тэатра оперы і балета «Эстонія» ў Таліне.
З 1940 года выкладаў у Талінскай кансерваторыі, з 1947 года прафесар. Сярод вучняў Г. Отс.
Творчасць
Валодаў голасам вялікага дыяпазону з багатай тэмбравай афарбоўкай. Выконваў партыі высокага баса і лірычнага барытона: Раю і Вамба («Пясняр свабоды» і «Агні помсты» Э. Капа), Яўген Анегін (аднайменная опера П. Чайкоўскага), Дэман («» А. Рубінштэйна), Князь Ігар (аднайменная опера А. Барадзіна), Барыс Гадуноў (аднайменная опера М. Мусаргскага), Фігара («Севільскі цырульнік» Дж. Расіні), Рыгалета, Жэрмон («Рыгалета», «Травіята» Дж. Вердзі), Мефістофель («Фаўст» Ш. Гуно).
Гродзенскія каралеўскія мануфактуры
Гродзенскія каралеўскія мануфактуры  — прамысловыя прадпрыемствы па вырабу прадметаў бытавога, гаспадарчага, ваеннага прызначэння. Заснаваны ў другой палове XVII стагоддзя па ініцыятыве падскарбія ВКЛ і гродзенскага старосты Антонія Тызенгаўза. У складзе вытворчага комплексу з 1760 года налічвалася 21 мануфактура, у тым ліку па вырабу пацерак, карункаў, ігральных карт, зброі, гармат, набіўнога паркалю, камлоту, дываноў, кілімаў, карэт. Меліся ткацкія мануфактуры: шаўкаткацкая, залататкацкая, панчошная, металічных вырабаў, суконна-капялюшная, тонкасуконная, гарбарная, фарбавальная, палатняная, суконная.
Для забеспячэння дзейнасці прадпрыемстваў былі створаны школа для дзяцей рабочых, камерцыйная кантора для крэдытавання закупак з-за мяжы, спецыяльныя крамы.
Праіснавалі да канца XVIII стагоддзя.
Аўсянікі (Рослаўльскі раён)
Аўсянікі (Овсяники) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Аўсянікі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Харунжы вялікі літоўскі
Харунжы (харужы) вялікі літоўскі — ураднік у Вялікім Княстве Літоўскім. Спачатку меў назву земскага, потым вялікага. У сталай форме з'явіўся ў часы вялікага князя Аляксандра (канец XV стагоддзя). Паступова пасада стала толькі намінальнай.
Насіў харугву ВКЛ пры князю падчас найважнейшых ганаровых мерапрыемстваў — каранацыі, пахавання, узнагароджвання і гэтак далей. Адказваў за захаванне дзяржаўнага сцяга. Таксама вёў улік ваеннаабавязаных і мабілізацыю. Стаяў зазвычай справа ад вялікага князя. Адначасова іншых пасад не займаў.
Харунжымі вялікімі літоўскімі былі:
Валянцін (Мішчук)
Архіепіскап Валянцін (свецкае імя Цімафей Адамовіч Мішчук; нарадзіўся, ) — беларускі праваслаўны дзеяч, архіепіскап.
Біяграфія
У 1957 годзе скончыў сярэднюю школу. У 1966 годзе скончыў Маскоўскую духоўную семінарыю. 30 сакавіка 1969 года пастрыжаны ў манаства. 20 красавіка 1969 года пасвечаны ў іерадыякана, а 18 ліпеня ў іераманаха. У 1970 годзе скончыў Маскоўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя.
У 1971 годзе ўзведзены ў сан ігумена. З 1972 года быў выкладнікам Маскоўскай духоўнай семінарыі. 20 ліпеня 1976 года ўзведзены ў сан архімандрыта.
З 18 лютага 1992 года да 26 лютага 1994 года быў архіепіскап Гродзенскім і Ваўкавыскім.
Дыяфрагма (анатомія)
Дыяфрагма, таксама грудабрушная перапона — купалападобная сухажыльна-мышачная перагародка, якая аддзяляе грудную поласць ад брушной у млекакормячых жывёл і чалавека. Уласцівая таксама кракадзілам.
Дыяфрагма ўдзельнічае ў дыхальных рухах. Удых адбываецца падчас скарачэння дыяфрагмы, калі яе купал апускаецца, у выніку чаго аб’ём грудной клеткі павялічваецца. У выніку павялічваецца аб’ём лёгкіх, і ў іх праз дыхальныя шляхі засмоктваецца атмасфернае паветра. Падчас спакойнага дыхання выдых адбываецца пасіўна, дыяфрагма расслабляецца.
Умоўна мяжу дыяфрагмы можна правесці па ніжнім краі рэбраў. Утворана сістэмай папярочнапаласатых цягліц, якія, відаць, з’яўляюцца вытворнымі сістэмы прамой цягліцы жывата.
Дыяфрагмай называюць таксама некаторыя мышцы ці групы мышцаў, што абмяжоўваюць якую-небудзь поласць. Дыяфрагма рота ўтворана сківічна-пад’язычнай мышцай, існуюць паняцці: дыяфрагма таза, мочапалавая дыяфрагма і інш.
IC 5263
IC 5263 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пацалунак восені
«Пацалунак восені» (Поцелуй осени) — беларускі мастацкі фільм, зняты рэжысёрам Андрэем Голубевым у 2016 годзе.
Сюжэт
Маці і дачка вяртаюцца з адпачынку. Нечаканая паломка машыны прымушае іх шукаць дапамогі. На шчасце, непадалёк аказваецца ферма, дзе ім могуць дапамагчы. Але рамонт машыны зацягваецца і ім даводзіцца застацца ў якасці гасцей ня некаторы час. У выніку, мір і спакой людзей на ферме падвяргаюцца выпрабаванню, ставячы пад пытанне іх традыцыі і прынцыпы, якое амаль прыводзіць да трагедыі.
NGC 2662
NGC 2662 (іншыя абазначэнні — MCG -2-23-2, NPM1G -14.0271, PGC 24612) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».