cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1-я армія (Аўстра-Венгрыя)
1-я а́рмія (k.u.k. 1. Armee) — воінскае аб’яднанне армейскага ўзроўню сухапутных сілаў Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны.
Move to the beat
Move To The Beat (Рухайся ў такт) — маштабная кампанія па падтрымцы трыццатых Алімпійскіх гульняў у Лондане разгорнутая карпарацыяй The Coca-Cola Company увосень 2011 года.
На мерапрыемстве прымеркаванаму да старту гэтай кампаніі выступалі Марк Ронсан і Katy B. У сваім выступе музыканты выканалі адзін з афіцыйных гімнаў трыццатай Алімпіяды — «Anywhere In The World».
Падзея здымалася на відэа, і ў лютым 2012 года Coca-Cola прадставіла першы са створаных на яго аснове ролікаў, якія і склалі аснову яе алімпійскай кампаніі. Усяго агенцтва «Mother London», якая распрацоўвала яе, стварыла чатыры роліка працягласцю 30-60 секунд і два на 2 і 4 хвіліны. У цэнтры сюжэту кожнага з іх ляжыць гімн «Anywhere in the World», у напісанні якога выкарыстоўваліся гукі, якія выдаюцца спартсменамі пры выкананні спартыўных заданняў.
О’Кіф
О’Кіф — ірландскае прозвішча.
Спіс кіраўнікоў Аквітаніі
Герцагі Аквітаніі (Duc d'Aquitaine) кіравалі герцагствам Аквітанія, якое з большага супадала з межамі з гістарычнай вобласці Аквітанія, пры сюзерэнітэце спачатку каралёў Франкаў, а пазней каралёў Францыі.
Каралі Аквітаніі з дынастыі Каралінгаў
Пасля 778 года, Карл Вялікі не прызначаў больш герцагаў Аквітаніі. У 781 г. ён прызначыў свайго сына Людовіка васальным каралём Аквітаніі. Пасля Людовіка яшчэ шэраг прадстаўнікоў дынастыі Каралінгаў кіравалі гэтым рэгіёнам як каралі, залежныя ад франкскай імперыі.
Пасля 882, калі Карламан стаў спадчыннікам свайго брату Людовіку III і стаў каралём Францыі, Аквітанія засталася пад вярхоўнай уладай каралёў Францыі.
Герцагі Аквітаніі пры каралях Францыі
Каралі Франкаў з дынастыі Каралінгаў ізноў пачалі прызначаць герцагаў Аквітаніі ў 852, затым, пасля невялікага прамежку, у 887 г. Пазней, пры Плантагенетах, герцагства стала называцца «Гіень».
843 : Бего (пам. 843)
Не герцаг у 866—887 гг.
Алейнікаў
Але́йнікаў — прозвішча.
Спіс кіраўнікоў Аквітаніі
Кіраўнікі Аквітаніі пры Плантагенетах
У 1360 годзе Англія і Францыя падпісалі дагавор у Брэціньі, паводле якога Эдуард адмаўляўся ад правоў на карону Францыі, але заставаўся герцагам Аквітаніі. Аднак, у 1369 годзе дагавор быў парушаны і вайна працягнулася.
Марцін Кнудсен
Ма́рцін Ханс Кры́сціян Кну́дсен (Martin Hans Christian Knudsen,, Хасмарк, востраў Фюн — ) — дацкі фізік і акіянограф, член (1909) і сакратар (1917-46) Дацкай АН. Скончыў Капенгагенскі ўніверсітэт (1906), прафесар там жа (1912-41; у 1927—1928 — рэктар). Адзін з заснавальнікаў Міжнароднага савета па вывучэнні мораў (1899). Прэзідэнт Міжнароднай асацыяцыі фізічнай акіянаграфіі (1930-36). Кнудсену належаць працы па кінетычнай тэорыі газаў.
Вынайшаў батометр, аўтаматычную піпетку для вызначэння салёнасці вады і іншыя прыборы. Усталяваў сталасць суадносін кампанентаў салёнага складу, распрацаваў спосаб вызначэння колькасці хлору ў марской вадзе і разліку яе салёнасці па ўтрыманні ў ёй хлору.
Спіс кіраўнікоў Аквітаніі
Кіраўнікі Аквітаніі пры Плантагенетах
У 1362 годзе кароль Эдуард III, як герцаг (лорд) Аквітаніі, зрабіў свайго старэйшага сына Эдуарда, прынца Уэльскага князем Аквітаніі.
У 1390 годзе кароль Рычард II прызначыў свайго дзядзьку Джона Гонта Герцагам Аквітаніі, які перадаў гэты тытул сваім нашчадкам.
Стаўшы каралём Англіі, Генрых працягваў кіраваць і Аквітаніяй. Ён атрымаў поспех у атрыманні французскай кароны для сваіх нашчадкаў, склаўшы Дагавор у Труа (1420). Сын Генрыха, Генрых VI, быў абвешчаны каралём Англіі і Францыі ў 1422 годзе, але паступова страціў кантроль над уладаннямі ў Францыі (канчаткова — да 1453 годзе).
Герцагі Аквітаніі з дынастый Валуа і Бурбонаў
Каралі Францыі з дынастыі Валуа, прэтэндуючы на панаванне над Аквітаніяй, падавалі тытул герцагаў Аквітанскіх сваім старэйшым сынам, Дафінам.
Пасля завяршэння Стагадовай вайны, Аквітанія вярнулася ў валоданне французскай кароны і ўвайшла ў склад дамена каралёў Францыі. Толькі часам кароль даваў герцагства і тытул герцага Аквітаніі аднаму з прадстаўнікоў сваёй дынастыі.
Тытулярны герцаг Аквітанскі
1972—2000: Гансальво дэ Бурбон (1937—2000), прынц Французскі, малодшы сын прэтэндэнта на трон Францыі Жака Анры дэ Бурбон, «герцага Анжуйскага і Сеговіі». Узведзены ў герцагі Аквітаніі сваім бацькам 21 верасня 1972.
Саксафон
Саксафо́н (ад Sax — прозвішча вынаходніка і φωνή — гук) — духавы музычны інструмент. Саксафон упершыню сканструяваў бельгійскі майстар Адольф Сакс у 1842 годзе. Інструмент неабходны для выканання джаза, эстраднай музыкі. Саксафон мае моцнае і поўнае гучанне, пявучы тэмбр.
Нудыжэ
Нудыжэ (Нуди́же) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галаўнэнскай пасялковай абшчыны.
Аксана Аляксееўна Шэлест
Акса́на Аляксе́еўна Шэ́лест (нар. года, ) — беларускі сацыёлаг і. Кандыдат сацыялагічных навук (PhD) (2007). Эксперт Агенцтва гуманітарных тэхналогій (2009), старшы аналітык Цэнтра еўрапейскай трансфармацыі (2010). Першы лаўрэат Прэміі Міжнароднага Кангрэса даследчыкаў Беларусі ў намінацыі «Сацыяльна-палітычныя навукі» (2013).
Біяграфія
У 2002 годзе скончыла аддзяленне сацыялогіі факультэта філасофіі і сацыяльных навук Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
З лістапада 2002 года па травень 2009 года навучалася і працавала ў Інстытуце сацыялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі: у 2002—2005 гадах — аспірант; у 2005—2007 гадах — загадчык сектара методыкі і практыкі аператыўных даследаванняў; з траўня 2007 года па травень 2008 года выконвала абавязкі вучонага сакратара; з траўня 2007 года па травень 2009 года — загадчык аддзела тэхналогій сацыялагічных даследаванняў.
У 2006 годзе паспяхова абараніла ў Інстытуце сацыялогіі НАН Беларусі дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата сацыялагічных навук (PhD) на тэму «Станаўленне новых тыпаў рэлігійнасці ва ўмовах сацыякультурных трансфармацый» (навуковы кіраўнік — У. Л. Абушэнка). Абарона дысертацыі была ўхвалена ВАК Беларусі ў студзені 2007 года.
З чэрвеня 2009 года — эксперт аналітычнай групы Агенцтва гуманітарных тэхналогій (АГТ; Мінск). З’яўляецца сталым удзельнікам Мінскага метадалагічнага семінара, ды інш. мерапрыемстваў і накірункаў дзейнасці АГТ.
З сакавіка 2010 года — старшы аналітык Цэнтра еўрапейскай трансфармацыі. З’яўляецца аўтарам, кіраўніком і выканаўцам шэрагу даследаванняў грамадзянскай супольнасці Беларусі ды інш.
Уваходзіць у склад Калегіума Лятучага ўніверсітэта, у розныя гады чытала аўтарскія курсы: «Праграмаванне сацыягуманітарных даследаванняў» (2011—2012), «Метады збору эмпірычных дадзеных у сацыягуманітарных даследаваннях: ад падстаў да тэхнік і працэдур» (2012—2013), «Фарміраванне і вывучэнне грамадскай думкі» (2013—2014).
У межах грамадскай дзейнасці ёсць удзельнікам Міжнароднага кансорцыума «ЕўраБеларусь». У 2013—2015 гады, як прадстаўнік Агенцтва гуманітарных тэхналогій—Цэнтра сацыяльных інавацый, двойчы абіралася ў склад Каардынацыйнага камітэта Беларускай нацыянальнай платформы Усходняга партнёрства.
Фларыда
Назву Фларыда маюць:
Кроў эльфаў
Кроў эльфаў (Krew elfów) — трэцяя кніга цыкла «Вядзьмар» польскага пісьменніка Анджэя Сапкоўскага. Кніга складаецца з 7 раздзелаў.
Сюжэт кнігі
Прыкладна за год да падзей рамана імперыя Нільфгаард нападае на Каралеўства Цынтра. Каралева Калантэ, смяротна параненая, кідаецца з вежы ўніз, а ў яе ўнучцы Цырылы (Цыры) атрымліваецца збегчы са сталіцы, ахопленай полымем. Імператар Нільфгаарда пасылае сваіх шпіёнаў на яе пошукі, паколькі апроч каралеўскага паходжання ў жылах Цыры цячэ кроў эльфаў, якая дае ёй велізарны магічны патэнцыял.
У пошуках Цыры чарадзей-недавучка Рыенс знаходзіць барда Казяльца, які вядомы сваімі баладамі-спевамі пра ведзьмара, чарадзейку і прынцэссу, у якіх усе пазнаюць Геральта з Рывіі, Енэфер з Венгерберга і Цырылу, негледзячы на тое, што аўтар адмаўляецца ад гэтага. Рыенс захоплівае ў палон барда, які з'яўляецца сябрам ведзьмара, і катуе яго, каб атрымаць інфармацыю аб Цыры. Казяльца ратуе ў апошні момент Енэфер, якая ўступае ў магічнае супрацьстаянне з Рыенсам. У выніку Рыенс уцякае праз партал, адкрыты яго гаспадаром — невядомым і больш магутным чараўніком.
Цыры знаходзіцца пад апекай і абаронай ведзьмара Геральта з Рывіі, які забірае яе з сабой у Вядзьмарскі Прытулак (Каэр-Морэн), каб навучыць яе рамяству ведзьмакоў.
Адаптацыі
Менавіта гэта кніга стала асновай сюжэта другога сезона амерыканскага тэлесерыяла пра Ведзьмара.
IC 3527
IC 3527 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кірыл Уладзіміравіч Кедук
Кірыл Уладзіміравіч Кедук (нарадзіўся 9 кастрычніка 1987, Гродна) — беларускі і польскі піяніст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і музыкантаў. Скончыў Дзіцячую музычную школу мастацтваў № 2 г. Гродна (2001, фартэпіяна, клас Наталлі Латышавай), Агульнадукацыйную музычную школу I і II ступеняў імя Ф.Нававейскага ў Гданьску (2006, фартэпіяна, клас Вальдэмара Войталя), Музычны ўніверсітэт імя Ф.Шапэна ў Варшаве (2012, фартэпіяна, клас Пятра Палечнага). Вучыўся таксама ў Музычнай акадэміі імя С.Манюшкі ў Гданьску (2006—2010, фартэпіяна, клас Вальдэмара Войталя), фартэпіяннай школе «Incontri con Maestro» ў г. Імала, Італія (клас Барыса Петрушанскага), Каралеўскім Паўночным каледжы ў Манчэстэры (клас Грэхама Скота).
Рэпертуар
Аснову рэпертуара складаюць творы Шапена, Шуберта, Ліста, Рахманінава.
Канцэртная дзейнасць
Канцэртуе з сямі год. Ва ўзросце дзесяці гадоў упершыню выступіў з сімфанічным аркестрам — з Дзяржаўным акадэмічным сімфанічным аркестрам Беларусі пад кіраўніцтвам Генадзя Праваторава на сцэне Беларускай дзяржаўнай філармоніі.
Выступае з канцэртамі ў Беларусі і за мяжой. Выступаў з Дзяржаўным акадэмічным сімфанічным аркестрам Беларусі, Дзяржаўным камерным аркестрам Беларусі, Каралеўскім філарманічным аркестрам Ліверпуля, Нацыянальным філарманічным аркестрам Расіі, Філарманічным аркестрам Ніцы, Сіцылійскім філарманічным аркестрам, Orchestra Internazionale d’Italia, Сімфанічным аркестрам Кракаўскай філармоніі, Балтыйскім філарманічным аркестрам, Нацыянальным сімфанічным аркестрам Украіны і інш.
Супрацоўнічае з такімі дырыжорамі і музыкантамі як Томас Зандэрлінг, Уладзімір Співакоў, Гі Туўрон, Лоўрэнс Паўэр, Ёшыказу Фукумура, Лешак Можджар, Яўген Бушкоў, Канстанцін Арбелян, Марка Боні, Кірыл Карабіц і інш.
Удзельнік шматлікіх буйных музычных праектаў і фестываляў, сярод якіх Maggio Musicale Fiorentino, Kissinger Sommer, Лики современного пианизма (Марыінскі тэатр), Ravenna Musica, Festival Chopin Genève і інш.
Рэгулярна выступае на самых прэстыжных канцэртных пляцоўках свету, сярод якіх Steinway Hall (Нью-Йорк, ЗША), Mozarteum (Зальцбург, Аўстрыя), Вялікая зала Маскоўскай кансерваторыі (Масква, Расія), Koningin Elisabethzaal (Зала каралевы Лізаветы) Каралеўскага філарманічнага аркестра Фландрыі (Антвэрпэн, Бельгія), Канцэртная зала Марыінскага тэатра (Санкт-Пецярбург, Расія), La Verdi Milano (Зала Вэрдзі, Мілан, Італія), Bridgewater Hall (Манчэстэр, Вялікабрытанія), Il Teatro Garibaldi (Тэатр Гарыбальдзі, Палерма, Італія), Hamarikyu Asahi Hall (Токіа, Японія) і інш.
Арганізатарская дзейнасць
Арганізатар і мастацкі кіраўнік фестываля TyzenHouse (Свята класічнай музыкі), які праводзіцца з 2013 г. у родным горадзе піяніста, а таксама ў іншых гарадах.
Дыскаграфія
У 2013 годзе запісаў дэбютны сольны дыск «My Polish Diary» («Delos Records»), прысвечаны памяці бацькі:
Chopin: Zarebski: Szymanowski: Paderewski: Lutoslawski:
Падрыя
Падрыя (Padria) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 836 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 17 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 7015. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Скрыпыця
Скрыпыця (Скрипи́ця) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галаўнэнскай пасялковай абшчыны.
Гімн Латвійскай ССР
Гімн Латвійскай ССР
Тэкст і Ю. П. Ванага
Музыка
Беларускі тэкст
Вольны навекі народ наш шчаслівы, Шлях светлы для ўсіх пакаленняў адкрыты. Шуміць наша мора, квітнеюць нашы нівы, У сям'і гарадоў наша Рыга грукоча.
Слаўся, Савецкая Латвія наша, Ярка ў сузор'і рэспублік ззяй!
Пад сцягам Леніна да шчасьця і славы Шляхам Кастрычніка мы пераможна ідзем. Верныя мы вялікай Савецкай дзяржаве І кроў за яе, калі трэба, пральем! 2 разы
Статус
Гімн згубіў свой статус у 1990 г.
Публічнае выкананне гімну ў сучаснай Латвіі забаронена.
Казаўскі раён
Казаўскі раён (Козівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Цярнопальскай вобласці Украіны. Ліквідаваны 19 ліпеня 2020 года. Адміністрацыйны цэнтр — Казава (Козова).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складала 38412 чалавек, плошча — 694 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складалася з 2 пасялковых і 31 сельскага саветаў.
Заходняя Антарктыда
Заходняя Антарктыда — геаграфічны рэгіён, адзін з двух асноўных рэгіёнаў Антарктыды. Абмываецца Ціхім і Атлантычным акіянамі. Заходняя Антарктыда складаецца з Антарктычнага паўвострава, шырокага масіва сушы паміж 40-м і 160-м градусамі заходняй даўгаты, які аддзелены ад Усходняй Антарктыды Трансантарктычнымі горамі, Паўднёвымі Шэтландскімі і Паўднёвымі Аркнейскімі астравамі.
Назва «Заходняя Антарктыда» існавала на працягу больш за 90 гадоў, але ў шырокае ўжыванне ўвайшло пасля Міжнароднага геафізічнага года (1957-58) і даследаванняў, падчас якіх было ўстаноўлена, што Трансантарктычныя горы з'яўляюцца натуральным раздзяляльнікам паміж Заходняй і Усходняй Антарктыдамі.
Большая частка Заходняй Антарктыды пакрыта лёдам.
Уладзімір Іванавіч Булавін
Уладзімір Іванавіч Булавін (нар. 11 лютага 1953, Ліпецкая вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі дзяржаўны дзеяч, кіраўнік Федэральнай мытнай службы з 28 ліпеня 2016 па 10 лютага 2023 года.
Данка Бартакава
Да́нка Ба́ртакава (Danka Barteková; 19 кастрычніка 1984, Трэнчын, Чэхаславакія) — славацкая спартсменка, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2012 года па стральбе. Уладальніца сусветнага рэкорду ў скіце.
Strategic Organizing Center
Прафсаюзны рух на Amazon
SOC працуе з шэрагам розных прафсаюзаў, аналітычных цэнтраў і іншых праваабарончых арганізацый для вырашэння працоўных спрэчак з Amazon – другім па велічыні працадаўцы ў ЗША. SOC займаецца пытаннямі аховы здароўя і бяспекі на складах Amazon, антыманапольнымі праблемамі, звязаныя з набыццямі Amazon (такія як набыццё студыі Metro-Goldwyn-Mayer ) і тым, як кампанія выкарыстоўвае сваю рынкавую ўладу для навязвання несправядлівых умоў для прадаўцоў, якія выкарыстоўваюць платформу электроннай камерцыі Amazon.
Жураўка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Жураўка (Журавка) — вёска ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Шаломаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Чэрэмошна Воля
Чэрэмошна Воля (Черемо́шна Во́ля) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галаўнэнскай пасялковай абшчыны.
Мікалай Васілевіч Патрончык
Мікалай Васілевіч Патрончык ( — 7 мая 2018) — беларускі будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2008).
Біяграфія
З 1995 года ўзначальваў «Круглянскую перасоўную механізаваную калону № 266».
27 снежня 2017 года быў затрыманы на рабочым месцы і разам з сынам Дзмітрыем адпраўлены ў СІЗА па крымінальнай справе аб крадзяжы шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі, учыненым у асабліва буйным памеры.
Сяргей Аркадзьевіч Піваварчык
Сяргей Аркадзьевіч Піваварчык (нар., ) — беларускі гісторык і археолаг. Доктар гістарычных навук (2009).
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт ГрДУ. Абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Гарадзішчы 10-13 ст. Беларускага Панямоння» (1994), доктарскую дысертацыю па тэме «Фарміраванне і развіццё сістэмы фартыфікацыйнага будаўніцтва ў Беларусі (1772—1941 гг.)» (2009). Загадчык кафедры археалогіі і этналогіі ГрДУ. У 2009 г. Мінкультам РБ прызначаны навуковым кіраўніком гісторыка-культурнай каштоўнасці «Фартыфікацыйныя збудаванні 68-га Гродзенскага ўмацаванага раёна (1940—1941 гг.) у зоне Аўгустоўскага канала на тэрыторыі Гродзенскай вобласці».
Алег Яўгенавіч Белавенцаў
Алег Яўгенавіч Белавенцаў (нар., Остраў, Пскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі дзяржаўны дзеяч, палітык, марак, афіцэр. Паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Паўночна-Каўказскім федэральнай акрузе з 28 ліпеня 2016 года. Член Савета бяспекі Расійскай Федэрацыі з 2016 года па 2018 год. Герой Расійскай Федэрацыі (2014).
Біяграфія
Нарадзіўся 15 верасня 1949 года ў Маскве.
Доўгі час быў работнікам КДБ СССР. Скончыў Ваенна-дыпламатычную акадэмію.
З 1982 года працаваў трэцім сакратаром па навуцы і тэхналогіях посольсьва СССР у Лондане, у 1985 годзе быў высланы з Вялікабрытаніі па шпіянаж. Пазней працаваў у ГДР.
У студзені 1998 года прызначаны на пасаду першага намесніка генеральнага дырэктара ФГУП «Росузбраенне», якую займаў да мая 1999 года.
З 2001 года быў кіраўніком ФГУ «Агенцтва „Эмерком“» МНС РФ.
З мая па снежань 2012 года выконваў абавязкі начальніка кіравання справамі губернатара Маскоўскай вобласці.
24 снежня 2012 года прызначаны на пасаду генеральнага дырэктара ААТ «Славянка» пасля буйнога карупцыйнага скандалу і арышту былога кіраўніка кампаніі Аляксандра Элькіна.
21 сакавіка 2014 года загадам Пуціна прызначаны паўнамоцным прадстаўніком Прэзідэнта РФ у Крымскай федэральнай акрузе.
Паказчык праламлення
Паказчык праламлення (абсалютны паказчык праламлення) рэчыва — велічыня, роўная адносінам фазавых скорасцей святла (электрамагнітных хваль) у вакууме і ў дадзеным асяроддзі. Таксама пра паказчык праламлення гавораць і для любых іншых хваль, напрыклад, гукавых.
Апісанне
Паказчык праламлення вызначаецца як адносіна сінуса вугла падзення к сінусу вугла праламлення і залежыць ад частаты электрамагнітных хваль ад нізкіх частот да аптычных і далей, а таксама можа яшчэ болей рэзка змяняцца ў вызначаных абласцях частотнай шкалы. Звычайна маецца на ўвазе аптычны дыяпазон ці дыяпазон, прадугледжаны кантэкстам.
Паказчык праламлення можна выразіць як корань са здабытку магнітнай і дыэлектрычнай пранікальнасцей рэчыва: У паглынаючых рэчывах дыэлектрычная пранікальнасць утрымвае ўяўную кампаненту, таму паказчык праламлення робіцца камплексным:.
У вобласці аптычных частот, дзе \mu=1, рэчаісная частка паказчыка праламлення апісвае праламленне, а ўяўная частка  — паглынанне.
Прамень, які падае з вакууму на паверхню нейкага рэчыва, праламляецца мацней за падаючы на яе з другога рэчыва; паказчык праламлення рэчыва, адпаведны праменю, падаючаму на яе з вакууму, называецца абсалютным паказчыкам праламлення ці проста паказчыкам праламлення; гэта і ёсць паказчык праламлення, вызначэнне якога дадзена ў пачатку артыкула. Абсалютны паказчык праламлення ўсякага газу, у тым ліку і паветра, пры звычайных умовах мала адрозніваецца ад адзінкі, таму прыблізна абсалютны паказчык праламлення рэчыва можна вызначыць па яго паказчыку праламлення адносна паветра.
Для вымярэння паказчыка праламлення выкарыстоўваюць ручныя і аўтаматычныя рэфрактометры.
Прыклады
Паказчыкі праламлення некаторых асяроддзяў прыведзены ў табліцы.
Паказчыкі праламления для даўжыні хвалі 589,3 нм
Говард Філіпс Лаўкрафт
Говард Філіпс Лаўкрафт (Howard Phillips Lovecraft;, Провідэнс, штат Род-Айленд, ЗША — , там жа) — амерыканскі паэт і пісьменнік, які пісаў у жанрах жахаў, містыкі, спалучаючы іх у арыгінальным стылі. Першапачынальнік Міфаў Ктулху. Пры жыцці Лаўкрафта яго творы не карысталіся вялікай папулярнасцю, аднак ужо пасля яго смерці яны аказалі прыкметны ўплыў на фармаванне сучаснае масавае культуры. Яго творчасць на гэтулькі ўнікальна, што творы Лаўкрафта вылучаюцца ў адасоблены паджанр — так званыя Лаўкрафтаўскія жахі.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 жніўня 1890 у Провідэнсе (штат Род-Айленд, ЗША). Бацька — Уілфрыд Скот Лаўкрафт, маці — Сара С'юзан Філіпс Лаўкрафт. У 1893, калі Говарду было толькі тры гады, ягонага бацьку забралі ў псіхіятрычны шпіталь, дзе ён і памёр у 1898. Лаўкрафта выхоўвалі яго маці, дзве цёткі (Ліліян Дэлора Філіпс і Энні Эмілін Філіпс), а таксама дзядуля — Уіпл Ван Бюрэн Філіпс. Говарда лічылі вундэркіндам, з-за таго, што ва ўзросце двух гадоў ён быў здольны чытаць вершы на памяць, а ў шэсць пачаў пісаць свае ўласныя. Дзядуля заахвочваў ягоную прагу да навучання, а таксама абуджаў у маладым Говардзе зацікаўленасць да невядомага, распавядаючы свае гатычныя показкі.
У дзяцінстве Говард часта хварэў, з-за чаго ён пайшоў у школу толькі ў васьмігадовым узросце. Праз год яго забіраюць са школы. У гэты перыяд Говард шмат чытае, асабліва захапляецца хіміяй і астраноміяй. Выдае абмежаваным тыражом некалькі прац (сярод якіх «Навуковая газета» ў 1899). Праз чатыры гады Лаўкрафт вяртаецца ў школу. У 1904 памірае дзядуля і сям'я Говарда пераязджае ў меншы дом на гэткай ж самай вуліцы. Смерць дзядулі прынесла Говарду шмат пакут. З-за гэтага ён нават думае пра самазабойства. У 1908, напярэдадні выпуску са школы, у яго адбываецца нервовы зрыў і ён так і не атрымоўвае дыплом.
Говард напісаў колькі фантастычных твораў у маладосці, але з 1908 па 1913 займаецца пераважна паэзіяй. Пазней да 1917 года піша вершы і эсэ, а ў 1917 вяртаецца да жанру жахаў у сваіх апавяданнях «Даган» і «Магіла». «Даган» быў ягоным першым прафесійным апавяданнем, надрукаваным у часопісе «Weird Tales» у 1923. У 1919, пасля доўгіх прыступаў істэрыі і дэпрэсіі маці Лаўкрафта забіраюць у псіхіятрычны шпіталь, дзе яна памірае 21 мая 1921.
У 1924 Лаўкрафт ажаніўся з Соняй Грын, якая была на сем гадоў за яго старэйшая. Пасля вяселля, Говард пераехаў у Бруклін. Праз некалькі год з-за матэрыяльных цяжкасцей ягоная жонка была вымушаная прадаць сваю краму капелюшоў і пераехаць у Кліўленд. Лаўкрафт застаўся ў Нью-Ёрку. Яшчэ праз некаторы час яны дамовіліся пра развод (які так і не быў аформлены юрыдычна) і Говард вярнуўся ў Провідэнс, дзе і жыве да 1933. У гэты перыяд Лаўкрафт напісаў амаль усе яго вядомыя кароткія апавяданні, а таксама некаторыя буйныя творы накшталт «Выпадка Чарльза Дэкстэра Варда» і «Гораў вар'яцтва». Таксама пісаў за іншых аўтараў («Крылатая смерць», «Дзённік Алонза Тайпера» і г.д.). Нягледзячы на свой талент, Говард станавіўся ўсё больш і больш бедным. Яго творы не мелі вялікае папулярнасці. Ён быў зноўку вымушаны пераехаць у маленькі домік са сваёй цёткай. Говарда моцна ўразіла самазабойства ягонага сябра па перапісцы Роберта Говарда.
Сучаснасць
Пад канец XX ст. творы Лаўкрафта набылі вялікую папулярнасць. Шматлікія гурты (пераважна метал накіраванасці) выкарыстоўвалі тэмы з ягоных твораў у сваіх песнях. Было знята некалькі дзясяткаў кінастужак, зроблены шэраг радыёпастановак. Асаблівую папулярнасць набылі яго «Міфы Ктулху»
Карна (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Карна (Карна) — вёска ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Шаломаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Алена Цэпрынская
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і дробнага шляхціца на Случчыне.
Жывучы ў Менску, ад 1908 года дыстанцыйна актыўна супрацоўнічала з віленскай польскамоўнай літуанафільскай газетай «Litwa», якую рэдагаваў віленскі польскамоўны шляхціч-літуанафіл Мячыслаў Давойна-Сільвястровіч, прапагатар далучэння польскамоўнай шляхты да літоўскага нацыянальнага руху.
Магчыма, брала ўдзел у дзейнасці менскага Літоўскага таварыства ўзаемнай дапамогі, стварэнне якога ў 1909 годзе ініцыяваў менскі шляхціц Міхал Прушынскі. Таварыства аб’ядноўвала шляхту літуанафільскага напрамку (толькі за першы месяц існавання да яго далучылася было 40 чалавек), мела бібліятэку на літоўскай мове.
Вершы пісала па-польску (у газеце «Litwa» друкаваліся з 1908 г.), па-літоўску (у літоўскамоўнай рыжскай газеце «Rygos Garsas», з 1910 г.), па-беларуску (у «Нашай Ніве», 1912 год).
У 1911—1918 гадах, імаверна, жыла ў Вільні. У 1913 годзе працавала ў рэдакцыі польскамоўнай газеты «Lud».
У першым жа лісце ў віленскую рэдакцыю газеты «Litwa» (датуецца «Мінск-Літоўскі, 4 лістапада 1908 г.») А. Цэпрынская, разам з прыкладзеным і апублікаваным у газеце вершам «О, мая Літва!», пісала : «З душы і сэрца чуюся — і заўсёды так чулася — літоўкай (Litwinka) — але, на жаль! па-літоўску (po litewsku) умею нямнога. Не губляю надзеі, што, можа, яшчэ займею гэтую здольнасць, бо мне сапраўды сорамна, што ня ўмею валодаць роднай мовай маёй (ojczystym językiem moim). Да сёння ўсе мае намаганні разбіваліся аб нястачу адпаведных падручнікаў, з якіх я магла б навучыцца па-літоўску (…)
Чытаю Вашую „Літву“ з жывой цікавасцю і ўпадабаннем, некаторыя артыкулы, можа, трохі ўжо надта крайнія, але ўспрымаю добра, бо ў такой сітуацыі, у якой увогуле апынуліся мы, вынарадаўленыя літоўцы (wynarodowieni Litwini), часам цяжка захоўваць меру».
Пасля Першай сусветнай вайны супрацоўнічала з беларускім друкам у Вільні.
У эміграцыйнай літоўскай прэсе ЗША — у газеце «Draugas» — Алена Цэпрынскайце (Цэпрынская) згадвалася як удалы прыклад літуанізаванай польскамоўнай беларускі.
Дакладны год смерці невядомы (прыблізна мяркуецца, што яна памерла ў 1930 годзе).
Творчасць
Галоўным чынам вядомая як паэтка, творца «вершаванай публіцыстыкі» і казак. Друкавалася ў Мінску, Вільні, Львове, Рызе і Варшаве. Вершы прысвечаныя гістарычнай памяці пра Літву і прыгажосці Міншчыны (напрыклад, балада «Свіслачанка», у якой творча перапрацавала сюжэт паэмы Адама Міцкевіча «Свіцязянка», перанёсшы яго на берагі Свіслачы).
Як аўтарка пісала па-польску, па-літоўску, па-беларуску. Дэбютавала ў 1907 г. зборнікам вершаў на польскай мове «Poezje». У 1907 г. пераклала на беларускую мову верш М. Горкага «Песня астрожніка».
З 1910 г. пачала пісаць па-літоўску — свае вершы і празаічныя творы друкавала ў газетах «Rygos Garsas» і «Draugas».
У 1920-х гадах яе вершы і апавяданні на беларускай мове пад псеўданімам «Алёна» публікаваліся ў віленскіх выданнях — у часопісе «Авадзень», газетах «Сялянская ніва», «Krynica», «Bielaruskaja krynica».
Кій (князь)
Кій (Кыи) — легендарны князь палян.
Адзін з чатырох родзічаў — братоў Кія, Шчэка, Харыва і сястры Лыбедзь, — паводле «Аповесці мінулых гадоў», яны жылі на дняпроўскіх гарах і на адной з іх пабудавалі горад, названы ад імя старэйшага брата — Кіевым. Таксама, паводле «Аповесці мінулых гадоў», Кій заснаваў горад Кіявец на Дунаі.
Паралельныя сведчанні
У армянскай «Гісторыі Тарона» Зеноба Глака (VIII ст.) згадваецца, што тры браты — Куар, Мелтэй (Міле) і Харэан — заснавалі тры гарады ў краіне Палуні, а праз некаторы час разам пабудавалі паселішча на гары Керкей, выгоднай для палявання, багатай на зёлкі і дрэвы. Гэтае апавяданне сваімі імёнамі і дэталямі вельмі нагадвае сведчанне кіеўскага летапісца. Тлумачэнне гэтаму можна знайсці як у агульнай крыніцы (імаверна, скіфскай) для «Гісторыі Тарона» і «Аповесці мінулых гадоў», так і ў агульным міфалагічным сюжэце, выкарыстаным для тлумачэння заснавання горада.
Пракоп Кесарыйскі ў сваёй «Вайне з готамі» (VI ст.), сведчыць, што Юстыніян прызначыў анта Хільбудыя кіраваць правінцыяй Фракія і даручыў яму абараняць імперскія рубяжы па Дунаі. Аднак, калі раскрылася, што анты на радзе знаці прымусілі аднаго са сваіх супляменнікаў, з ліку рабоў, з такім імем выдаваць сябе за сапраўднага Хільбудыя, яго атрад, які прасоўваўся да Канстанцінопаля быў разгромлены, а Хільбудый схоплены. Б. А. Рыбакоў прыводзіць візантыйскі надпіс VI ст/ на магіле нейкага Хільбудыя, сына Самватаса, супастаўляючы гэтае імя са старажытнай назвай Кіева.
Іншы прататып Кія бачыцца ў візантыйскім агіяграфічным творы «Цуды Дзімітрыя Салунскага». У ім апавядаецца аб тым, як правадыр прыкарпацка-дунайскіх балгар Кубер (Кувер) паўстаў супраць авараў і, пацярпеўшы паражэнне, разам з рэшткамі войска схаваўся ў Візантыі. Як і Кій, ён наведаў імператара ў Канстанцінопалі, захапіў некаторыя візантыйскія ўладанні і замацаваўся ў Македоніі і нават захапіў вялікі і багаты горад Фесалонікі. Але хутка пасля гэтага ён загінуў.
Паводле іншых сведчанняў візантыйцаў, Кій быў сучаснікам імператара Іраклія. Як падрабязна піша яго сучаснік Іаан Нікійскі, «сілай прынятага ім святога і жыватворнага Хрышчэння, ён перамагаў усіх варвараў і язычнікаў». Пра сяброўскія сувязі старажытнарускага князя з візантыйскім імператарскім дваром сведчыць і «Аповесць мінулых гадоў».
Археалагічныя звесткі
На Палянскай зямлі (Кіеўшчыне) у VI -VII стст. сыходзіліся межы трох археалагічных культур — пражскай, пянькоўскай і калочынскай, а ў VIII-X стст. — лука-райкавецкай і валынцаўскай культур. Кіеў ад самага пачатку быў цэнтрам не адной, а некалькіх племянных груп.
Фрагмент Яна Длугаша
«Пасля смерці Кія, Шчэка і Харыва, атрымліваючы спадчыну па прамой лініі, іх сыны і пляменнікі шмат гадоў кіравалі русінамі, пакуль спадчына не перайшла да двух родных братоў Аскольда і Дзіра»".
Двор Кія
Паводле «Аповесці мінулых гадоў», Кій прыйшоў з братамі і сястрой на Дняпроўскія горы і пасяліўся «на гары, дзе цяпер Борычаў узвоз». Ёсць розныя версіі месцазнаходжання Борычава ўзвоза, таму ёсць і розныя версіі размяшчэння двара і паселішча Кія. У XIX ст. гісторыкі звычайна размяшчалі Борычаў узвоз на трасе Міхайлаўскага фунікулёра. Адпаведна, двор Кія лакалізоўвалі дзесьці каля верхняй станцыі фунікулёра (раён будынка Міністэрства замежных спраў Украіны). Мікалай Пятроў атаясняў Борычаў узвоз з Андрэеўскім спускам, версію (з агаворкамі) пазней падтрымаў Давід Бліфельд і акадэмік Барыс Рыбакоў. Паселішча Кія акадэмік Рабакоў лакалізоўваў на Замкавай гары. Дадатковымі аргументамі на карысць гэтай версіі сталі знаходкі на Замкавай гары старажытнаславянскай керамікі і рака Кіянка, якая калісьці працякала пад яе схілам. На думку Рыбакова, такую назву рака атрымала менавіта ад імя Кія (хоць у крыніцах яна фіксуецца даволі позна). Сяргей Клімоўскі, узяў за аснову месцазнаходжанне Борычава ўзвоза паводле Міхаіла Брайчэўскага і лакалізоўвае двор Кія на гары Уздыхальніцы, яго слядамі ён лічыць рэшткі двух жылых будынкаў і стараславянскую кераміку IX ст., знойдзеную Валянцінам Даніленкам у 1969 годзе.
Вуліца Паплаўскага (Брэст)
Вуліца Паплаўскага (гістарычная назва: Пераезд) — вуліца ў паўночна-заходняй частцы Брэста. Названа ў 1968 годзе ў гонар З.Паплаўскага. Працягласць 886 м ад вуліцы Брэсцкіх дывізій.
IC 3528
IC 3528 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Георгій Паўлавіч Збродаў
Біяграфія
Г. П. Збродаў нарадзіўся ў горадзе Мелекес (сучасны Дзімітраўград ва Расіі). У 1959 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Паступіў у аспірантуру на створаную кафедру «Электрычныя сістэмы». З 1964 года працаваў у навукова-даследчых інстытутах і іншых установах.
Навуковая дзейнасць
Г. П. Збродаву належаць навуковыя працы па матэматычным мадэляванні галіновых сістэм кіравання, па ўзаемадзеянні энергетычных сістэм са спажыўцамі электрычнай энергіі. Распрацаваў тэарэтычныя асновы дазіраванага кіравання і манеўравання спажываннем электраэнергіі.
Сярод апублікаванага:
Вылічальная матэматыка
[[Image:Ybc7289-bw.jpg|thumb|250px|right|[[Вавілон]]ская гліняная таблічка прыкладна 1800—1600 гадоў да нараджэння Хрыста з сучаснымі анатацыямі:
]]
Да задач вылічальнай матэматыкі адносяць рашэнне сістэм лінейных ураўненняў, знаходжанне ўласных значэнняў і вектараў матрыцы, задачы апраксімацыі, інтэрпаляцыі, экстрапаляцыі і інш.
Асноўнае адрозненне вылічальнай матэматыкі заключаецца ў тым, што пры вырашэнні вылічальных задач чалавек аперыруе машыннымі лікамі, якія з'яўляюцца дыскрэтнай праекцыяй рэчыўных лікаў на канкрэтную архітэктуру камп'ютара. Так, напрыклад, калі ўзяць машынны лік даўжынёй 8 байтаў, то ў ім можна запомніць толькі 264 розных лікаў, таму важную ролю ў вылічальнай матэматыцы іграюць ацэнкі дакладнасці алгарытмаў і іх устойлівасць да прадстаўлення машынных лікаў у камп'ютары. Менавіта таму, напрыклад, для вырашэння лінейнай сістэмы алгебраічных ураўненняў вельмі рэдка выкарыстоўваецца вылічэнне адваротнай матрыцы, бо гэты метад можа прывесці да памылковага вырашэння ў выпадку з сінгулярнай матрыцай, а вельмі распаўсюджаны ў лінейнай алгебры метад, заснаваны на вылічэнні вызначніка матрыцы і яе дапаўнення, патрабуе значна больш арыфметычных аперацый, чым любы ўстойлівы метад рашэння лінейнай сістэмы ўраўненняў.
Міхал (Зінкевіч)
Мітрапаліт Зінкевіч (свецкае імя Цімафей Сямёнавіч Зінкевіч;нар., в. Ласятын, Крэмэнэцкі раён, Украіна ) — украінскі архірэй Праваслаўнай Царквы Украіны (да 2018 года Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата), мітрапаліт Валынскі.
Біяграфія
З 1990 па 1994 год навучаўся ў Санкт-Пецярбургскай духоўнай семінарыі.
19 лістапада 2002 года стаў епіскапам Чарнігаўскім і Нежынскім.
20 сакавіка 2004 года, па сумяшчальніцтве, быў прызначаны часовым кіраўніком Сумскай епархіяй.
18 мая 2004 года прызначаны епіскапам Луцкім і Валынскім УПЦ КП.
Ірына Бельская
Іры́на Бе́льская (нар. 1989, вёска Чарневічы, Глыбоцкі раён, Віцебская вобласць) — беларуская паэтэса.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1989 годзе ў в. Чарневічы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Скончыла Чарневіцкую сярэднюю школу, факультэт беларускай філалогіі і культуры БДПУ імя М. Танка. Працавала ў бібліятэцы імя Я. Коласа ЦБС у Наваполацку. Жыве ў Наваполацку.
Творчасць
Першы верш напісала ў восем гадоў на рускай мове. Цяпер піша вершы і размаўляе на беларускай мове.
Друкавалася ў часопісах «Дзеяслоў», «Маладосць» і іншых перыядычных выданнях.
Віктар Міхайлавіч Ананіч
Віктар Міхайлавіч Ананіч (нар., Бабруйск Магілёўскай вобласці) — беларускі фінансіст, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Біяграфія
Скончыў Мінскі фінансава-эканамічны каледж па спецыяльнасці Банкаўская справа, Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт па спецыяльнасці Фінансы і крэдыт, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці Фінансавы і банкаўскі менеджмент.
У банкаўскай сферы з 1995 года з пасады эканаміста філіяла № 302 АКБ Пріорбанк у г. Бабруйску.
Працаваў намеснікам кіраўніка філіяла, начальнікам аддзела аддзялення ГУ Нацыянальнага банка па Магілёўскай вобласці ў г. Бабруйску, начальнікам упраўлення эканомікі Бабруйскага гарвыканкама, намеснікам кіраўніка адміністрацыі Ленінскага раёна г. Бабруйска.
У ААТ «ААБ Беларусбанк» з 27 снежня 2006 года, даты ўступлення на пасаду дырэктара філіяла № 703 у г. Бабруйску. У снежні 2011 узначаліў філіял № 700 — Магілёўскае абласное ўпраўленне.
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровымі граматамі ААТ «ААБ Беларусбанк» і мясцовых органаў улады.
Лупалаўскі лагер смерці
Лупалаўскі лагер смерці (шталаг № 813) створаны нямецкімі акупантамі ў жніўні 1941 года на ўскраіне Магілёва — у раёне Лупалава для масавага знішчэння савецкіх ваеннапалонных. Лагер быў абнесены калючым дротам, па якім прапускаўся электрычны ток. Вязняў ўтрымлівалі ў антысанітарных умовах (лютаваў тыф), катавалі, марылі голадам, расстрэльвалі. За час існавання лагера да 1943 года знішчана больш за 40 тысяч чалавек, вядомыя імёны толькі 389 з іх
У памяць аб вязнях лагера смерці і воінах Чырвонай Арміі, якія загінулі ў 1944 годзе ў раёне Лупалава, узведзены мемарыяльны комплекс.
Ціханаў
Ціханаў — прозвішча.
Біркы (Любамльскі раён)
Біркы (Бі́рки) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
Адамаў
Адамаў — прозвішча, тапонім.
Дзюсельдорфская акадэмія мастацтваў
Дзюсельдорфская дзяржаўная акадэмія мастацтваў (Staatliche Kunstakademie Düsseldorf) — акадэмія мастацтваў, навучальная ўстанова ў Дзюсельдорфе ў Германіі.
Гісторыя
Акадэмія створана ў 1773 як Акадэмія жывапісу, архітэктуры і скульптуры пры пфальцграфе Нойбургскім на базе школы жывапісу, заснаванай у 1762 Ламбертам Краге. Падчас напалеонаўскіх войн значная частка калекцыі акадэміі была перавезена ў Мюнхен. Бурнае развіццё акадэмія атрымала пасля далучэння Дзюсельдорфа да Прусіі ў 1815 годзе, стаўшы каралеўскай акадэміяй мастацтваў. У сярэдзіне XIX стагоддзі акадэмія атрымала сусветную вядомасць, пачала прымаць вучняў з розных краін. У ёй утварылася «дзюсельдорфская школа» жывапісу.
У наш час у акадэміі навучаецца прыкладна 370 студэнтаў.
Пуціфігары
Путыфігары (Putifigari) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nostra Signora de s'Ena Frisca.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гімн Малдаўскай ССР
«Гімн Малдаўскай ССР» (1945—1991) — кампазіцыя «Молдова Советикэ» («Савецкая Малдова»). Аўтары слоў — Е. Н. Букаў і Ян Бодараў. Аўтары музыкі — С. Т. Няга і Э. Лазараў.
Барэмшчына
Барэмшчына (Боре́мщина) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
IC 3529
IC 3529 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зацішша
Назву Заці́шша маюць:
Адэр (мыс)
Адэр (таксама Адар, Адарэ) — мыс і паўвостраў, размешчаныя на крайнім паўночным усходзе рэгіёна Зямля Вікторыі, Усходняя Антарктыда. Мыс умоўна адлучае мора Роса (на ўсходзе) ад Паўднёвага Акіяна (да захадзе). Пры руху ўглыб паўвострава над мысам узвышаюцца горы Адміралцейства. Брытанец Джэймс Рос знайшоў мыс Адэр у студзені 1841 і назваў яго ў гонар свайго сябра віконта Адэра, які быў родам з горада Адэр, цяпер рэспубліка Ірландыя. Пазней, у 1895 г., мыс Адэр сыграў важную ролю ў якасці месца высадкі і зімоўкі першых даследчыкаў Антарктыкі.
Палац спорту «Пралетарый» (Пекін)
Пекінскі палац спорту «Пралетарый» знаходзіцца ў пекінскім раёне Чааян, на захадзе ад стадыёна «Пралетарый». Умяшчальнасць — 13.000 чалавек.
Палац спорту быў пабудаваны да 1961 годзе для правядзення 26-га чэмпіянату свету па настольным тэнісе. Да 2008 годзе ён быў падвергнуты рэканструкцыі, і падчас Летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года ў ім праходзілі спаборніцтвы па боксе, а падчас Летніх Параалемпійскіх гульняў 2008 года — спаборніцтвы па дзюдо.
Панарэя
Панарэ́я (Panarea) — адзін з Ліпарскіх астравоў. Уваходзіць у склад Італіі. Агульная плошча — 3,34 км². Насельніцтва (2011 г.) - 280 чал.
Геаграфія
Востраў Панарэя належыць да паўночна-ўсходняй групы Ліпарскіх астравоў. Знаходзіцца ў 14,06 км на паўночны ўсход ад вострава Ліпары, у 155 км на паўночны ўсход ад Палерма, у 400 км на паўднёвы ўсход ад Рыма. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 2,74 км. Найбольшая шырыня — 1,75 км. Мае вулканічнае паходжанне. Сфарміраваўся каля 150 тысяч гадоў таму як частка сцяны кальдэры вялікага падводнага вулкана. Лічыцца самым старым з геалагічнага пункту гледжання востравам Ліпарскага архіпелага.
Ландшафт вострава надзвычай разнастайны. Яго галоўную частку складае горнае ўзвышша да 420 м над узроўнем мора. Сустракаюцца шырокія расколіны, скалы, натуральныя плато і старажытныя штучныя тэрасы. Населена пераважна ўсходняя частка Панарэі. На поўначы вылучаецца зона фумарол. Распаўсюджаныя горныя пароды — базальт, пемза, абсідыян, граніт, сера.
Прырода
У глыбокай старажытнасці паверхня вострава Панарэя была пакрыта лесам. Аднак ужо ў бронзавым веку яго ландшафт і прырода былі значна зменены чалавекам. У нашы дні заходняя і цэнтральная часткі вострава заняты зараснікамі хмызнякоў, тут сустракаюцца здзічэлая масліна, каперсы, апунцыя і іншыя расліны. Фаўна прадстаўлена птушкамі і яшчаркамі.
Значная частка Панарэі мае запаведны статус.
Гісторыя
Востраў Панарэя быў населены ў XIV ст. да н. э. На паўднёвым захадзе вострава археолагамі знойдзены рэшткі мікенскага паселішча, якое ўмяшчала каля 20 будынкаў. Паколькі ўжо ў антычнасці Панарэя пакутвала ад нападаў піратаў, склад насельніцтва стала змяняўся. У другой палове 1 тысячагоддзя да н. э. астравіцяне знаходзіліся ў саюзе з Карфагенам, але ў 252 г. да н. э. былі заваяваны рымлянамі.
Пасля далучэння да Італіі многія выхадцы з Панарэі эмігрыравалі ў ЗША і Лацінскую Амерыку.
Эканоміка
Найбольш развітыя галіны эканомікі Панарэі — турызм і будаўніцтва лодак.
Звон Дэмахагуа
Звон Дэмахагуа — сігнальны звон з цукровага завода «Ла-Дэмахагуа» (каля Мансанільё, на ўсходзе сучаснай правінцыі Гранма, Куба), якім Карлас Мануэль Сеспедэс даў 10 кастрычніка 1868 года сігнал («вокліч у Дэмахагуа») да першага кубінскага паўстання супраць іспанскага валадарання.
З таго часу звон лічыўся нацыянальнай рэліквіяй Кубы і захоўваўся ў ветэранаў нацыянальна-вызваленчага руху ў горадзе Мансанільё. У лістападзе 1947 года з ініцыятывы Фідэля Кастра звон быў выкарыстаны кубінскімі камуністамі ў арганізаваных імі маніфестацыях супраць тагачаснага прэзідэнта Кубы Граў Сан-Марціна. У наш час звон уваходзіць у экспазіцыю мемарыяльнага комплексу, створанага на месцы колішняга завода.
Выгнанка (Любамльскі раён)
Выгнанка (Ви́гнанка) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
Бермуды на летніх Алімпійскіх гульнях 2008
Бермуды бралі ўдзел у Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года ў Пекіне (Кітай) у сямнаццаты раз за сваю гісторыю, але не заваявалі ніводнага медаля. Зборную краіны прадстаўлялі 4 жанчыны.
Дужаўшчынскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Кузьмініцкі сельсавет у складзе Чавускага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кузьмінічы. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дужаўшчына (Гужаўшчына), сельсавет перайменаваны ў Дужаўшчынскі (Гужаўшчынскі). Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чавускім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Антонаўскага сельсавета.
Крэмэнэцкі раён
Крэмэнэцкі раён (Кременецький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Цярнопальскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Крэмэнэць (Кременець).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 68695 чалавек, плошча — 918 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх і 28 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 гарады раённага значэння і 68 сёлаў.
Лайла Сейсембекаўна Ахметава
Лайла Сейсембекаўна Ахметава (нар. 12 лютага 1954) — казахстанскі доктар гістарычных навук, прафесар паліталогіі Казахскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Аль-Фарабі, пісьменнік і пошукавік воінаў-удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны. Аўтар больш за 700 публікацый як навуковых, так і журналісцкіх. Яна апублікавала больш за 100 кніг і буклетаў. Яна з’яўляецца аўтарам трох дакументальных фільмаў і шэрагу відэаролікаў.
Цяперашняя дзейнасць
Дырэктар цэнтра ЮНЕСКА Казахскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Аль-Фарабі. Член Міжнароднай акадэміі інфарматызацыі, Гуманітарнай акадэміі Рэспублікі Казахстан, член Еўразійскай акадэміі тэлебачання і радыё (Расійская Федэрацыя), член-карэспандэнт Расійскай акадэміі натуральнай гісторыі (РАНХ)
Прэзідэнт «Алмацінскай канфедэрацыі няўрадавых арганізацый „Ариптес“».
Жаночы прафсаюзны рух у Казахстане непарыўна звязана з імем Л. С. Ахметава. З’яўляецца старшынёй Камісіі па справах працоўных жанчын Федэрацыі прафсаюзаў Казахстана, актыўным удзельнікам жаночай сеткі Міжнароднай канфедэрацыі прафсаюзаў. У цяперашні час пад кіраўніцтвам Л. С. Ахметава Камісія актыўна працуе над пытаннямі працоўных жанчын, працы і бяспекі, мацярынства і здароўя жанчын, сям’і і дзяцей, вольнага часу і дабрабыту.
Член Нацыянальнай каардынацыйнай рады па барацьбе з найгоршымі формамі дзіцячай працы пры Міністэрстве сацыяльнага развіцця Казахстана, намеснік старшыні (2008—2011) і член (2011 — цяперашні час) Алмацінскага гарадскога савета па супрацоўніцтве і ўзаемадзеянні з няўрадавымі арганізацыямі пры акімата Алматы (рэгіянальны орган выканаўчай улады), член Савета НВА пры ўрадзе Казахстана.
Мінск-Свет
Мінск-Свет — дзелавы і жылы раён у Мінску, які ўзводзіцца на месцы аэрапорта «Мінск-1» і авіярамонтнага завода.