cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Назгулы
Паходжанне назгулаў
Паходжанне гэтай сілы раскрыта ва Уладары Пярсцёнкаў: Ізноў з'явіліся назгулы, і па меры таго як Уладар Цемры разгортваў свае сілы, іх галасы, якія выказвалі толькі яго волю і злосць, напаўняліся злом і жахам.
Узбраенне і асаблівасці назгулаў
Апроч таго, што кожны назгул выклікаў у большасці істот невыносны жах, усе Дзевяць былі ўзброены звычайнай зброяй. У прыватнасці, гэта быў доўгі прамы меч. Акрамя яго назгул быў узброены кінжалам — моргульскім клінком. Раненне для ўсяго жывога было смяротным і хоць паранены не гінуў адразу, але ў целе заставаўся абломак ляза, які прасоўваўся да сэрца ахвяры і спрыяў павольнаму пераходу ў свет зданяў, родную стыхію назгулаў і Саўрана з Трэцяй Эпохі. Мастацтва лячэння Трох Эльфійскіх Уладароў дазваляла адчуваць абломкі ў целе паражонага і ўдала вымаць іх, аднак гэта не дазваляла параненым пазбегнуць лёсу ахвяры моргульскага клінка — блізкасць з прывідным светам станавілася завесай для радасцяў Бачнага свету.
Днём назгул практычна сляпы, ён бачыць толькі цені, таму ён прызвычыўся спадзявацца днём на нюх, а таксама на зрок сваіх коней і іншых істот, якія яму служаць. У назгулаў добры слых, яны выдатна адчуваюць жывую кроў на адлегласці. Ноччу яны найбольш небяспечныя — яны могуць бачыць. Яны разумеюць тайнапіс прыроды, здольныя прачытаць сляды на любой паверхні. Назгулы цудоўна валодаюць рознымі відамі зброі, а таксама могуць зачараваць амаль любога, аднак галоўнай іх зброяй быў смяротны жах, ад якога чалавек ці якая-небудзь іншая істота страчвала волю і сілы. Толькі найадважныя маглі змагацца з імі.
Звычайна назгулы з'яўляліся ў вобразе чорных вершнікаў на вараных конях. Але пасля таго, як коні загінулі каля Бруіненскага Броду, яны пераселі на лятучых істот, што давала ім дадатковыя перавагі. Надзеўшы Пярцёнак на гары Амон-Сул, Фрода разгледзеў сапраўднае аблічча назгулаў — каралі-мерцвякі, у зношаных царскіх адзеннях з зіхатлівай зброяй (на гары ён бачыў толькі пецярых, каля броду цераз раку Бруінен — усіх дзевецярых).
Назгулы ў рамане «Уладар Пярсцёнкаў»
Доўгі час сталіцай Гондара быў Асгіліят, а Мінас Анор і Мінас Ітыль былі толькі апорнымі крэпасцямі. Але Мордар набіраў сілы, і Асгіліят быў узяты і разбураны.
У 2002 годзе Т. Э. назгулы захапілі гондарскую крэпасць Мінас Ітыль і зрабілі яе сваёй базай — злавесным горадам Мінас Моргулам, які з тых часоў пагражаў граніцам Гондара. Сталіца была перанесена ў Мінас Анор, які з гэтага часу атрымаў назву Мінас Тырыт.
У 3017 годзе Т. Э. (пачатак падзей, апісаных ва «Уладары пярсцёнкаў») Саўран даведаўся, што Пярсцёнак Усеўладдзя знаходзіцца ў нейкага Бэгінса ў Шыры і адправіў назгулаў на пошук Пярсцёнка. Яны з'явіліся ў Шыры ў той жа дзень, калі Фрода Бэгінс і яго спадарожнікі адправіліся з Пярсцёнкам у Рывендэл. Пераследваючы хобітаў падчас пераправы цераз Бруінен, назгулы страцілі сваіх коней і былі вымушаны вярнуцца ў Мордар у выглядзе бесцялесных духоў, пасля чаго сталі лятаць на крылатых пачварах (зрэшты, іх правадыр, Кароль-чарадзей Ангмара, у пачатку бітвы за Мінас-Тырыт — да прыходу войска Рохана — ізноў з'явіўся ў якасці коннага воіна).
Сем жанчын рознага веку
«Сем жанчын рознага веку» (Siedem kobiet w różnym wieku) — чорна-белы дакументальны фільм, зняты ў 1978 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім.
Апісанне фільма
Фільм складаецца з сямі фрагментаў, кожны з якіх паказвае адзін дзень тыдня балерыны класічнага танца за працай або на рэпетыцыі. Узрост танцоўшчыц змяняецца з кожным днём ад самага маленькага дзіцяці, якое робіць першыя крокі ў балеце, да старэйшай балерыны, якая цяпер вучыць танцу маладых.
NGC 7457
NGC 7457 (іншыя абазначэнні — PGC 70258, UGC 12306, MCG 5-54-26, ZWG 496.32) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
ArmA 2
«Arma 2» — камп’ютарная гульня ад Bohemia Interactive Studio PC, якая з’яўляецца працягам гульні Armed Assault. Гульня была афіцыйна аб’яўлена 22 жніўня 2007 на выставе Games Convention у Лейпцыгу. Аўтары класіфікуюць гульню як сімулятар рэальных баявых дзеянняў. У ЗША продажы гульні пачаліся з 8 ліпеня 2009 года. Гульня «Arma 2» выкарыстоўвае сістэму абароны «FADE».
Сюжэт
Дзеянне Arma 2 разгортваецца ў 2009 годзе, на тэрыторыі выдуманай постсавецкай краіны Чарнарусі (Chernarus). Грамадзянская вайна доўжыцца вось ужо два гады ў дзяржаве Чарнарусі пасля доўгага перыяду палітычнай дэстабілізацыі. Гэтаму ўсяму паспрыялі сутычкі паміж празаходняй кааліцыяй і камуністычна-нацыяналістычным рухам «Чарнарускі Рух Чырвонай Зоркі» (ЧРЧЗ, англ. скар. ChDKZ, «Чадакі»). Пасля таго, як ChDKZ была пераможаная дэмакратычным крылом на выбарах 2008 года, напружанасць у краіне ўзрасла падчас гэтак званай «Вераснёвай Крызы».
Пры падтрымцы этнічнага рускага насельніцтва ў паўночнай правінцыі Чарнарусі, паўстанцы сілай паспрабавалі зноў аб’яднаць поўнач Чарнарусі з Расіяй, але былі спыненыя антыпаўстанцкай аперацыяй «Паўночны Вецер».
Летам 2009 сілы паўстанцаў, што асталіся адступілі да гор на поўначы. Восенню 2009 «Чадакі» пад кіраўніцтвам вядомага вайсковакіраўніка па мянушцы «Акула» раптам разгарнулі буйны наступ на ўрадавыя сілы. Літаральна праз некалькі тыдняў паўстанцы захапілі практычна ўсю паўночную правінцыю і абвясцілі незалежнасць.
Міла (правінцыя)
Міла — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы краіны. Правінцыя знаходзіцца ў Атласкіх гарах і месціцца на захадзе ад горада Канстанціна. Адміністрацыйны цэнтр — Міла. Плошча — 9 375 км², насельніцтва 789 419 (на 2008 год).
ArmA 2
Сюжэт
Пасля перамоў з Расіяй аб далучэнні, калі Масква ім адмовіла, яны ўсталявалі свой урад і ўвялі вайсковае становішча, пры гэтым працягваючы наступаць на заходнюю частку краіны. Урадавыя сілы панеслі вялікія страты і сітуацыя стала крытычнай. Аляксандр Баранаў, прэм’ер-міністар Чарнарусі, папрасіў дапамогі ў сілах АДАП, каб аднавіць мір і парадак на тэрыторыі краіны.
Чарнарусь
Дзеянне камп’ютарнай гульні Arma 2 разгортваецца ў 2009 годзе, на тэрыторыі выдуманай постсавецкай краіны Чарнарусі (Chernarus). У гульні прадстаўленая не ўся Чарнарусь, а яе паўночна-ўсходняя правінцыя — Паўдневая Загорыя (якая мяжуе з Паўночнай Загорыяй, якая ўваходзіць у склад Расіі). Насельніцтва — 3 млн этнічных чарнарусаў і 800 тыс. рускіх. Чарнарускую мову імітуе чэшская. Паўдневы і ўсходні берагі Чарнарусі абмывае Зяленае мора. Сталіца — места Навіград. Жыхары Чарнарусі маюць відавочна чэшскія імёны і прозвішчы. Bohemia Interactive распрацавала тэхналогію, якая дазваляе ператвараць рэальныя дадзеныя аб вышынях і ляндшафтах ў віртуальнае ўяўленне. Такім чынам, у гульні:
Месцазнаходжанне Чарнарусі з моманту выхаду гульні стала прадметам ажыўленых спрэчак. Збольшага гэта выклікана імкненнем знайсці прататып гэтай краіны і даць аналогію падзеям гульні. Геаграфічна няма раёна, які б цалкам адпавядаў апісанням у гульні. Прасочваецца матыў вайсковых канфліктаў (югаслаўскія войны) пры распадзе Югаславіі і Чэхаславакіі. Так, напрыклад, сталіца Чарнарусі названая імем Навіград, якое носіць рэальны горад Харватыі. Харвацкае Загор’е таксама з’яўляецца рэальнай мясцовасцю, суседнічая з Загор’ем ў суседняй Албаніі і на паўночна-захадзе Грэцыі. Гульнявая Чарнарусь падобная назвай на Чарнагорыю, размешчаную на гэтай тэрыторыі, і што атрымала незалежнасць у 2006 годзе — незадоўга да выхаду гульні. Характэрная для Балкан гарыстая мясцовасць. Як і ў гульні, дадзеныя краіны абмываюцца морам з поўдня. У рэальных канфліктах прымалі ўдзел вайскоўцы АДАП, Расіі і ісламскія баевікі. Магчымая аналогія і з Паўночнай і Паўдневай Асеціяй. Так, напрыклад, Паўночнае Загор’е ў гульні ўваходзіць у склад РФ, а Паўдневае — у склад Чарнарусі. Ёсць аналогіі з Украінай. Напрыклад — сцяг чарнарускіх войскаў (нашыўка на вопратцы) знешне нагадвае сцяг Украіны, аднак замест блакітна-жоўтага выкарыстоўваецца жоўта-зялёны сцяг. Камуфляж Чарнарускай арміі нагадвае камуфляж украінскай. Некаторыя людзі называюць гэта прароцтвам, так як падзеі развіваюцца пад тымі жа падставамі і сцэнарыямі, што крыху павысіла яе рэйтынг нават пасля выхаду Arma 3.
Фракцыі
У гульні прысутнічаюць 3 асноўныя фракцыі, што падзяляюцца на меншыя па памеру фарміраванні.
Корпус марской пяхоты
Корпус марской пяхоты ЗША (United States Marine Corps) — адзінае фарміраванне Узброеных сіл ЗША на тэрыторыі Чарнарусі. Прадстаўленыя 27-м экспедыцыйным корпусам марской пяхоты (27-й ЭКМП), у задачы якога ўваходзіць устаноўка балансу ў грамадзянскай вайне на карысць чарнарускаму ураду. Марпехі вельмі выдатна навучаныя дзейнічаць падчас асіметрычнай вайны, у чым ім дапамагае навейшая тэхніка і найлепшая зброя.
Марпехі выкарыстоўваюць вопратку колеру камуфляжу MARPAT і ўзброеныя асабістай зброяй, што стаіць на ўзбраенні Арміі ЗША: штурмавымі вінтоўкамі М16А4, карабінамі М4, кулямётамі M249 SAW (Squad Automatic Weapon) і M240 і іншай зброяй асаблівага прызначэння.
Наземныя сілы складаюць такія зразкі тэхнікі, як бронетранспарцёры LAV-25, AAV і танкі М1А2 «Абрамс».
Аснову паветраных сіл складаюць транспартныя канвертапланы MV-22 Osprey, транспартныя верталёты MH-60S Seaknight і UH-1Y Venom; баявыя верталёты AH-1Z Viper і знішчальнікі-бамбардзіроўшчыкі F-35 VTOL выконваюць ролі як паветранай падтрымкі, гэтак і знішчальнікаў.
У распараджэнні 27-а ЭКМП месцяцца разведпадроздзелы, што былі далучаныя ў якасці дадатковай падтрымкі падчас аперацыі Harvest Red. Ваяры ў разведцы навучаныя дзейнічаць глыбока ў тылу ворага, наладжваць сувязі з грамадзянскім насельніцтвам і праводзіць спецаперацыі. Падчас бою марпехі спадзяюцца на шматлікую зброю новага пакалення: беспілотныя лятальныя апараты, рэактыўную артылерыю і шмат іншае.
Чарнарускія Сілы Абароны
Рыштунак жаўнераў ЧСА ўяўляе сумесь сучасных кевларавых шаломаў і вопраткі, камуфляж якое ґрунтуецца на камуфляжы ПДВ ЗРСР. Жаўнеры ўзброеныя вінтоўкамі АК-74, кулямётамі ККМ і іншай асабістай зброяй вытворчасці краін мінулага Варшаўскага дагавору.
ЧСА выкарыстоўвае вялікую колькасць тэхнікі часоў "Халоднай вайны": асноўныя баявыя танкі Т-72, бронетранспарцёры БВДМ-2 і БМП-2, аўтамабілі УАЗ і грузавікі «Урал». Высокая мабільнасць ваяроў ЧСА ў гарах забяспечваецца транспартнымі верталётамі Мі-17. Паветраную падтрымку ажыццяўляюць самалёты Су-25 і баявыя верталёты Мі-24.
Нягледзячы на тое, што ў ЧСА няма сіл адмысловых аперацый, чарнарускія жаўнеры заўсёжы служаць у месцах, дзе яны нарадзіліся, што дае ім выдатныя веданні мясцовасці і асабліва важна пры ахове насельніцтва ад экстрэмістаў.
Апошнія трэніроўкі арміямі АПАД і замежная дапамога дазваляе войскам ЧСА узаемадзейнічаць з КМП ЗША і эфектыўна змагацца з паўстанцамі.
Расійскія Узброеныя сілы
Узброеныя сілы Расійскай Федэрацыі (Вооружённые Силы Российской Федерации) прадстаўленыя расійскім кантынгентам Чарнарускіх Міратворчых Сіл. У ягоны склад уваходзіць элітны гвардзейскі матастралковы батальён.
Расійскія жаўнеры носяць вопратку з камуфляжам "Флора" і сучасныя разгрузачныя камізэлькі з старым ахоўным рыштукам. Яны ўзброеныя аўтаматамі АК-107, трывалымі кулямётамі ККМ, гранатамётамі РСГ-18 і РСГ-7 з сучаснымі гранатамі.
Кантынгент расійскіх атрадаў мае ў сваім распараджэнні асноўныя баявыя танкі Т-90 і сучасныя бронетранспарцёры: колавыя «Ваднікі» і БТР-90 і гусенічныя БМП-3.
Расійская тактыка разлічвае на моц баявых верталётаў Мі-24 «Кракадзіл», Ка-52 «Алігатар» і ўзброеныя транспартныя верталёты Мі-8М. Штурмавікі Су-25 таксама даступныя для падтрымкі.
Таксама батальён ужывае мінамёты, ракетную артылерыю, беспілотнікі ў якасці падтрымкі пяхоты.
Чарнарускі Рух Чырвонай Зоркі
Чарнарускі Рух Чырвонай Зоркі (па-чарнаруску: Černaruské Hnutí Rudé Hvězdy) з’яўляецца групіроўкай, што супрацьстаіць ураду Чарнарусі і выступае за далучэнне да Расійскай Федэрацыі.
Нягледзячы на тое, што ЧРЧЗ пачыналася як падпольны рух, зараз гэта звычайная сіла, з вайсковай структурай і зброяй, што была захопленая ў падроздзелаў ЧСА або набытая ў захопленых кантрабандыстаў. Гэта дало магчымасць ЧРЧЗ дастаткова моцу каб пачаць пераварот супраць ураду.
Паўстанцы носяць розныя старыя вайсковыя вопраткі расійскага паходжання, звычайна ў гарадской каляровай гаме. Яны ўзброеныя рознай асабістай зброяю, ад старых АКМ да захопленых АК-74. Супрацьтанкавыя гранатамёты розных тыпаў звычайна набываюцца ў гандляроў зброяй ў вялікіх колькасцях.
Паўстанцам не хапае інфраструктуры сучаснага войску, таму транспартных сродкаў, што яны выкарыстоўваюць, даволі мала і жаўнеры не могуць спадзявацца на падтрымку артылерыі альбо іншай тэхнікі.
Паўстанцы ўжываюць у асноўным старую тэхніку вытворчасці ўсходніх краін, што была захопленая ў урадавых войскаў. Звычайна тэхніка самастойна перамалёўваецца.
ЧРЧЗ таксама мае ў распараджэнні розныя тыпы захопленых самалётаў і верталётаў, аднак яны ўжываюцца толькі на некаторых частках Чарнарусі, удалечыні ад дзяржаўных паветраных базаў.
Армія паўстанцаў арганізаваная на рэгіянальныя самастойныя групы, што кіруюцца і завуцца ў гонар іх камандзіраў, што знаходзяцца ў падпарадкаванні «Акулы», вярхоўнага лідара ЧРЧЗ.
Геймплэй
Гульня змяшчае рэалістычнае ўзбраенне, мадэлі машын, мясцовасць, балістыку зброі, аддачу, перанабойванне, пашкоджаньні, рухі персанажаў і машын, а таксама іх хуткасць. Напрыклад, птушкі і казуркі рэагуюць на асяроддзе, а мясцовасць і статычныя аб’екты, такія як дрэвы і будынкі, — руйнуюцца. У верталетаў рэалістычнае кіраванне, якое трэба асвойваць. У кіраванні паветранай тэхнікай перададзеныя найпростыя фізічныя прынцыпы руху, прычым яны ўнікальныя для кожнай мадэлі. Кампанія праходзіць у рэальным часе, але гэта не мае на ўвазе пастаянныя баявыя дзеянні. Ваенныя тактыкі таксама будуць адлюстроўваць рэальны свет, дзе цярпенне, атака з флангаў і трывалае сховішча будуць проста неабходныя. Па некаторых прычынах, скачкі гульцу недаступныя і замененыя на пералазанне праз перашкоды. Узровень складанасці ўплывае на колькасць захаванняў, таксама ў некаторых місіях ёсць аўтазахаванні. Складанасць наладжваецца і змяшчае чатыры ўзроўні: Кадэт, Салдат, Ветэран і Эксперт, якія адрозніваюцца баявымі якасцямі (але не колькасцю і складам) сіл ворагаў і саюзнікаў. На ўзроўні «Кадэт» захоўвацца можна неабмежаваную колькасць разоў (але выкарыстоўваючы адзін і той жа слот), на «Салдат» — 5, Ветэран -3, Эксперт -1. Можна таксама змяняць налады складанасці, напрыклад на ўзроўні «Кадэт» паставіць усе паказчыкі на «Эксперт» і атрымаць магчымасць гуляць фактычна на «эксперце», маючы неабмежаваныя захаванні. У двух апошніх місіях кампаніі гульцу прадастаўляецца рэжым стратэгіі. Ен уключае класічныя элементы гульняў жанру RTS — за захоп апорных пунктаў праціўніка гулец атрымлівае грошы, на якія можа будаваць базу і набываць юнітаў — акрамя свайго, рэжым дазваляе кіраваць яшчэ 11 аддзяленнямі, камандуючы цэлай ротай дакладна так жа, як і асобнымі байцамі свайго аддзялення. Колькасць кожнага аддзялення — 12 асоб, а калі яно, напрыклад, танкавае — гэта 12 танкістаў і, адпаведна, 4 танка.
Тэхналогія
Дадзеная гульня выкарыстоўвае гульнявы рухавічок Real Virtuality 3 версіі, які значна палепшаны па параўнанні з папярэдняй версіяй, якая выкарыстоўваецца ў Arma.
Вось некаторыя з ключавых новаўвядзенняў: «ArmA 2 ужо карыстаецца поспехам дзякуючы гульнявому рухавіку, які бесперапынна дапрацоўваўся ў працягу 10 гадоў і служыў асновай для трэніровачных праграм ва узброеных сілах па ўсім свеце.» — Maruk, BIS CEO
Arma 2 будзе цалкам падтрымліваць DirectX9, падтрымка DirectX10 не плануецца.
Абутак з пячоры Арэні
Абутак з пячоры Арэні — скураны чаравік, выраблены 5500 год назад і знойдзены ў 2008 годзе ў выдатным стане ў пячорным комплексе Арэні, што знаходзіцца ў Ваёцдзорскай вобласці Арменіі. Гэта суцэльны скураны чаравік, які на некалькі стагоддзяў старэй абутку ледзянога чалавека Эцы, што робіць яго найстарэйшым суцэльна-скураным абуткам у свеце, вядомым даследчыкам. Адкрыццё было зроблена міжнароднай камандай даследчыкаў пад кіраўніцтвам Барыса Гаспарана, археолага з Інстытута археалогіі і этнаграфіі Нацыянальнай акадэміі навук Арменіі. Нашмат больш стары абутак, 10 000-гадовыя сандалі, вырабленыя з валакна палыну, былі выяўлены ў ЗША ў пячоры Форт-Рок у Арэгоне — згодна наяўным довадам, карыстацца абуткам людзі пачалі ад 40 000 да 26 000 гадоў назад.
Адкрыццё
Армянская аспірантка Дыяна Зардарян выявіла скураны чаравік падчас раскопаў, што праводзіліся групай археолагаў з армянскага Інстытута археалогіі і этнаграфіі, а таксама з Ірландыі і ЗША. Абутак быў выяўлены ляжалым верх нагамі на дне акуратна апрацаванай ямы глыбінёй 45 см і дыяметрам 44-48 см пад перавернутай пабітай керамічнай чарай меднага веку. Побач быў знойдзены пабіты збан і казіныя рогі. Дзякуючы раскопам у тым жа раёне была знойдзена самая старая ў свеце вінакурня.
Аналіз
Абутак быў знойдзены ў амаль ідэальным стане з-за халаднаватых і сухіх умоў пячоры і тоўстага пласта авечага гною, які дзеяў як ушчыльнік. Вялікія ёмістасці для захоўвання былі знойдзены ў той жа пячоры, у многіх з іх добра захаваліся пшаніца, ячмень, абрыкосы, а таксама іншыя ядомыя расліны. Абутак быў запоўнены саломай і травой. Археолагі не ўпэўнены, ці была гэта ізаляцыя, каб трымаць нагу ў цяпле, ці ж трава выкарыстоўвацца для захавання формы абутку падчас захоўвання. Вядучы археолаг Рон Пінхасі не змог вызначыць, ці належаў чаравік мужчыну ці жанчыне. Тым часам як памер абутку невялікі, прыкладна 37-ы, ён заявіў, што «абутак мог таксама падысці мужчыне з той эпохі». Захаваліся нават шнуркі абутку.
Асноўныя падабенствы ў тэхніцы вырабу суцэльных скураных чаравікаў, што знаходзяцца на тэрыторыі Еўропы, і абутку з пячоры Арэні, могуць сведчыць, што абутак гэтага тыпу насіўся на працягу тысячагоддзяў у вялікім і экалагічна размаітым геаграфічным рэгіёне. Паводле думкі Пінхасі, чаравік з пячоры Арэні падобны на ірландскі пампуці, абутак, які насілі на астравах Аран да 1950-х гадоў. Абутак таксама вельмі нагадвае традыцыйны балканскі, вядомы як апанак.
Калі матэрыял быў даследаваны ў дзвюх радыевугляродных лабараторыях у Оксфардзе і ў Каліфорніі, было ўсталявана, што абутак узыходзіць да 3500 гадоў да н.э. Гэта дата на некалькі сотняў гадоў старэй даты, усталяванай для скуранога абутку, знойдзенага на ледзяным чалавеку Эцы.
Пасля апрацоўкі для захавання абутак з пячоры Арэне будзе выстаўлены ў Гістарычным музеі Арменіі.
Арканзас (рака)
Арканзас (Arkansas River) — рака, адзін з найбуйнейшых правых прытокаў ракі Місісіпі. Арканзас цячэ па Вялікіх раўнінах на ўсход і паўднёвы ўсход, перасякаючы штаты Каларада, Канзас, Аклахома і Арканзас.
Даўжыня — 2364 кіламетры (шостая ў ЗША, другі па даўжыні прыток Місісіпі пасля Місуры). Бярэ пачатак у Скалістых Гарах у акрузе Лейк (анг. Lake County) каля Ледвіля (анг. Leadville), штат Каларада. Упадае ў Місісіпі ля Напалеона, штат Арканзас. Плошча басейна 505000 км², сярэдні расход вады 240 м³/с, трэці прыток Місісіпі пасля Місуры і Агаё.
Назва атрымана ў XVII ст. у гонар індзейцаў-куапау, што насялялі ніжнюю плыню ракі.
Эвалюцыйная біялогія
Эвалюцыйная біялогія — міждысцыплінарная вобласць даследаванняў, паколькі яна складаецца як з палявых, так і лабараторных кірункаў розных навук. Унёсак у эвалюцыйную біялогію ўносяць даследаванні ў такіх вузкаспецыяльных абласцях, як тэрыялогія, арніталогія ці герпеталогія, якія абагульняюцца для атрымання яснай карціны развіцця ўсяго арганічнага свету. Палеантолагі і геолагі аналізуюць акамянеласці, каб атрымаць звесткі пра тэмпы і формы эвалюцыі, а папуляцыйная генетыка даследуе гэтыя ж пытанні тэарэтычна. Эксперыментатары выкарыстоўваюць селекцыю дразофілаў для лепшага разумення шматлікіх праблем эвалюцыйнай біялогіі, напрыклад эвалюцыі старэння. У 1990-х гадах біялогія развіцця вярнулася ў эвалюцыйную біялогію пасля працяглага забыцця ў якасці новай сінтэтычнай дысцыпліны — эвалюцыйнай біялогіі развіцця.
Лукасаўскі прафесар матэматыкі
Лукасаўскі прафесар матэматыкі (Lucasian Professor of Mathematics) — імянная прафесура ў Кембрыджскім універсітэце.
Адна з самых прэстыжных акадэмічных пасад у свеце. Заснавана ў 1663 годзе прападобным Лукасам Генры (1610—1663), англійскім святаром і палітыкам, выпускніком Кембрыджскага ўніверсітэта, членам парламента ў 1640—1648 гадах. Афіцыйна зацверджана ўказам караля Карла II 18 студзеня 1664 года.
Лукас Генры завяшчаў Кембрыджскаму ўніверсітэту сваю бібліятэку (4 тыс. кніг) і зямлю, якая давала даход у 100 фунтаў у год, для фінансавання пасады прафесара матэматыкі.
Першая сусветная вайна ў мастацтве
Першая сусветная вайна наклала свой адбітак на жыццё пакаленняў, таму не магла пакінуць абыякавымі мастакоў усіх напрамкаў. Пра падзеі 1914—1918 гг. было напісана шмат кніг, зняты фільмы.
Першая сусветная ў жывапісу
У якасці рэакцыі на жорсткую крывавую разню падчас Першай сусветнай вайны ўзнік мадэрнісцкі кірунак у мастацтве — дадаізм (1916 год, Швейцарыя). Характэрнымі рысамі яго былі наўмысны прымітывізм, антыэстэтызм. Дадаісты сцвярджалі, што жыццё бессэнсоўнае, мастацтва і мастакі варожыя чалавеку, не лічыліся з прызнанымі аўтарытэтамі, у тым ліку ў мастацтве.
Карціны, прысвечаныя Першай сусветнай вайне:
2001 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
2001 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Сорагі
Со́рагі (, Сороги) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Сорагскага сельсавета.
Аляксандр Ісакавіч Бараховіч
Біяграфія
Скончыў Новачаркаскі індустрыяльны інстытут (кваліфікацыя «Горны інжынер-электрамеханік», 1941). Працаваў у Карабашскам рудаўпраўленні Чалябінскай вобласці (з 1941, галоўны механік шахты, галоўны энергетык), камбінаце «Чкалаўзолата» МУС СССР (1946—1950, галоўны механік), Свярдлоўскім горным інстытуце (з 1950), Магнітагорскім горна-металургічным інстытуце (з 1955, загадчык кафедры горных машын і руднічнага транспарту, у 1960—1966 — кафедры горнай механікі, 1967—1968 — прарэктар па завочнаму і вячэрняму навучанню, з 1985 — прафесар кафедры «Цеплагазазабеспячэнне і вентыляцыя»), Пензенскім політэхнічным інстытуце (1973—1975, загадчык кафедры агульнай электратэхнікі), Уральскім электрамеханічным інстытуце (1976—1984, прафесар кафедры механікі грунтоў, асноў і фундаментаў), Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце (1971—1973, загадчык кафедры «Пад’ёмна-транспартныя машыны»).
Навуковыя інтарэсы: павышэнне эфектыўнасці і надзейнасці работы электрамеханічнага абсталявання шахт, кар’ераў, грузапад’ёмных машын на стальных лентах поршневых кампрэсараў.
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР» (1990).
Свята-Пакроўскэ
Свя́та-Пакроўскэ, да 2016 года — Кіравэ  — вёска ў Бахмуцкім раёне Данецкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рызныкіўскага сельсавета. Насельніцтва складае складае 542 чалавекі (2001).
4 лютага 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні сяла Кіравэ ў Свята-Пакроўскэ.
Славутасці
Побач з сялом знаходзіцца батанічны заказнік мясцовага значэння «Крэйдавая расліннасць».
Дынаў (гміна)
Ды́наў (Dynów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жэшоўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дынаве. Плошча гміны складае 119 км². Станам на 2011 год у гміне Дынаў пражывалі 7105 чалавек, шчыльнасць — 59,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Валокі (Магілёўскі раён)
Вало́кі (, Волоки) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пашкаўскага сельсавета. Чыгуначная станцыя на лініі Магілёў — Орша. Размешчана за 18 км на поўнач ад Магілёва. Рэльеф раўнінны. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз в. Купёлы і далей па шашы Шклоў — Магілёў.
Дынаў (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 9 населеных пунктаў.
Валокі (Магілёўскі раён)
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 года да 27 чэрвеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У 1990 годзе ў складзе калгаса «Зара» (цэнтр — в. Рэчкі 1), працаваў магазін.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з 2 прамалінейных паралельных вуліц, арыентаваных з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і злучаных завулкамі. Забудавана двухбакова, няшчыльна традыцыйнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. Будынак чыгуначнай станцыі размешчаны адасоблена, каля чыгункі.
Колавая ліра
Колавая ліра — струнны смычковы музычны інструмент, у якім ролю смычка выконвае кола. На трох (часам больш) струнах граюць мелодыю, прыціскаючы струны клавішамі, а дзве іншыя струны — бурдонныя.
Гісторыя
У Еўропе вядомая пад рознымі назвамі, найстарэйшая з іх — «арганістр»  — адносіцца да позняга Сярэднявечча (не раней за XIII ст). Найстарэйшыя выявы адносяцца да XII ст.: англійская кніжная мініяцюра (каля 1175 года) і барэльеф сабора св. Іакава (Санцьяга-дэ-Кампастэла, 1188 год).
У XII ст. колавая ліра прадстаўляла сабою грувасткі інструмент, які абслугоўвалі два чалавекі (музыкант і яго памочнік, які механічна круціў ручку). Пасля таго, як у XIII ст. з’явіліся палегчаныя (партатыўныя) інструменты, колавая ліра хутка распаўсюдзілася па ўсёй Еўропе і стала адным з найболей характэрных атрыбутаў менестрэльскай культуры Сярэднявечча. Да XV ст. колавая ліра страціла сваю папулярнасць і стала інструментам жабракоў і вандроўнікаў, часта сляпых, знявечаных, якія выконвалі песні, вершы, казкі пад нескладаны акампанемент. У часы барока прыйшоў новы росквіт інструмента. У XVIII ст. колавая ліра стала моднай цацкай французскіх арыстакратаў, якія захапляліся вясковым побытам. У цяперашні час ужываецца ў народных ансамблях многіх еўрапейскіх краін, найперш Францыі і Венгрыі.
У Беларусі
У Беларусі упершыню згадваецца ў 1-й палове ХVІІ ст., у дзённіку наваградскага шляхціца С. Маскевіча, 1611 год. Але ўскосныя крыніцы дазваляюць думаць, што яна была вядомая ў Беларусі ўжо ў 2-й палове ХVІ ст.
Мінакі (Карэліцкі раён)
Мінакі́ (, Минаки) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Райцаўскага сельсавета.
Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Варанчэўскага сельсавета, да 28 верасня 1995 года — у склад Цырынскага сельсавета, да 4 красавіка 2017 года — у склад Варанчанскага сельсавета.
Лыскаўскі сельсавет
Лы́скаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Лыскава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Гродзенскай вобласці, з 19 чэрвеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пружанскага раёна. 4 верасня 1972 года скасаваны хутар Яніна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 7 населеных пунктаў.
7 верасня 2006 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Зеляневіцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў: Барысікі, Вільянава, Груск, Гута, Лібярполь, Лыскава, Масявічы.
Лансінг
Лансінг (Lansing) — сталіца штата Мічыган (ЗША). Горад быў названы ў гонар Джона Лансінга — героя амерыканскай рэвалюцыі.
Займае плошчу ў 91,3 кв.км (35,2 кв. мілі). Насельніцтва складае 119 128 жыхароў (2000), метраполіі — 454 044 чалавек. Клімат умерана кантынентальны: сярэдняя тэмпература студзеня −5 — −6 °C, ліпеня — каля 21 °C.
Лансінг — важны культурны, адукацыйны, дзяржаўны, дзелавы цэнтр штата. Асноўнымі працадаўцамі ў горадзе з’яўляюцца Універсітэт штата Мічыган, урад штата, кампанія General Motors. Тэрыторыя сучаснага Лансінга была ўпершыню даследавана ў 1825 годзе. Тады яна была пакрыта густымі лясамі і балотамі. У 1835 годзе на месцы горада абгрунтаваліся першыя пасяленцы. У 1847 годзе было вырашана перанесці сталіцу штата з горада Дэтройт.
Уільям Холдэн
Уільям Холдэн (William Holden), сапраўднае імя Уільям Франклін Бідл мл. (William Franklin Beedle Jr.;  — ) — амерыканскі акцёр, лаўрэат прэміі «Оскар» за галоўную ролю ў фільме «Канцлагер 17» (1953). Шэсць разоў яго імя называлі ў дзясятцы самых папулярных акцёраў ЗША (1954—1958, 1960). Амерыканскі інстытут кінамастацтва змясціў Уільяма Холдэна на 25-е месца ў спісе «100 найвялікшых зорак кіно».
Лабрадор (мінерал)
Лабрадор — мінерал з групы плагіяклазаў асноўнага складу, алюмасілікат кальцыю і натрыю. Названы ад паўвострава Лабрадор, дзе быў упершыню знойдзены (1770).
Колер шэры, зеленавата-шэры, цёмна-шэры. Бляск шкляны. На цёмна-шэрым фоне можна ўбачыць блікі зялёнага, сіняга, жоўтага або чырвонага колеру. Рысы не дае. Спайнасць дасканалая ў двух напрамках. Злом няроўны, ступеньчаты. Вугал паміж плоскасцямі спайнасці на 3,5—4° меншы за прамы. Шчыльнасць 2,6. Сінгонія трыклінная. Натрава-вапнавы палявы шпат. Аморфная сумесь двух мінералаў альбіту і анартыту; працэнтная колькасць анартыту — 51—70 %. Цвёрдасць — 6,5. Суцэльны буйназярністы; крышталі рэдкія.
Вядомы радовішчы ва Украіне. Сустракаецца ў габра-базальтавых пародах крышталічнага фундамента. Выкарыстоўваецца як абліцовачны і дэкаратыўны камень.
У некаторых мовах завецца таксама лабрадарытам (Labradorite), што можа прыводзіць да блытаніны з горнай пародай лабрадарытам.
Магілёўская абарона
Папярэднія падзеі
Пасля захопу Мінска і разгрому асноўных сіл савецкага Заходняга фронта ў Беластоцкім і Мінскім «катлах» нямецкія матарызаваныя карпусы пачалі прасоўванне да лініі рэк Заходняя Дзвіна і Дняпро з тым, каб адтуль пачаць новы наступ на Маскоўскім кірунку. Пераадолеўшы слабую абарону савецкіх 20-га механізаванага корпуса і 4-га паветрана-дэсантнага корпуса на рэках Бярэзіна і Друць, нямецкі 46-ы матарызаваны корпус 2-й танкавай групы генерал-палкоўніка Гудэрыяна выйшаў на подступы да Магілёва. Да Дняпра падцягнуліся і астатнія матарызаваныя карпусы 2-й танкавай групы.
Памяць
У памяць аб баях 172-й стралковай дывізіі 9 мая 1995 года быў адкрыты мемарыяльны комплекс «Буйніцкае поле».
Філіпас Вальдэяханэс
Філіпас Вальдэяханэс — эрытрэйскі ваенны дзеяч.
У жніўні 2021 года ЗША абвясцілі санкцыі супраць Філіпаса Вальдэяханэса за злоўжыванні, якія прыпісваюцца сілам Эрытрэі ў кантэксце канфлікту ў Тыграі. У адпаведнасці з заявай Міністэрства фінансаў ЗША гэтыя санкцыі падпадаюць пад дзеянне Філіпаса Вальдэяханэса, які стаў «лідарам арганізацыі, якая займаецца сур’ёзнымі парушэннямі правоў чалавека, учыненых падчас цяперашняга канфлікту ў Тыграі».
Кінатэатр
Кінатэа́тр — грамадская ўстанова для публічнай дэманстрацыі кінафільмаў. Галоўнае памяшканне будынка — глядзельная зала з экранам вялікага памеру і сістэмай прайгравання гука, складзенай з некалькіх гучнагаварыцеляў, якія забяспечваюць аб'ёмнае гучанне.
Allium azaurenum
Allium azaurenum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Сірыі.
Батанічнае апісанне
Цыбуліна авальна-канічная, ≈ 3-4 см папярок; абалонкі жаўтлявыя.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Эндэмік Сірыі.
Фаніатрыя
фаніятр (ад phone — гук, голас і iatreia — лячэнне) — раздзел медыцыны, які вывучае праблемы зубоў і паталогіі галасавых звязак і гартані, якія прыводзяць да парушэнняў голасу (дысфанія), а таксама метады лячэння парушэнняў голасу і метады карэкцыі нармальнага голасу ў жаданы бок. Парушэнне голасаўтварэння можа узнікаць таксама з прычыны пэўных псіхалагічных расстройстваў. Рашэнне некаторых праблем цесна звязаны з праблемамі лагапедыя
Каўнас
Ка́ўнас (Kaunas, традыцыйная беларуская назва — Ко́ўна, Kowno) — другі паводле велічыні і значэння горад Літвы, адміністрацыйны цэнтр Каўнаскага павета і Каўнаскага раёна.
Назва
Назву Каўнас (Kaunas) узводзяць да балтыйскага кораня, які азначае нізкае, гразкае, багністае месца.
Гісторыя
Першае згадванне ў пісьмовых крыніцах адносіцца да 1361 года. Магдэбургскае права падаравана вялікім князем літоўскім Вітаўтам у 1408 годзе.
З 1842 года — цэнтр Ковенскай губерні.
У 1920—1940 гадах — «часовая сталіца» Літоўскай Рэспублікі.
Герб
На гарадскіх гербавых пячатках з XV стагоддзя адлюстроўваўся тур, з канца XV стагоддзя яго дапоўніў крыж. З 1843 года герб Ковенскай губерні, якім карыстаўся і губернскі горад Коўна, адлюстроўваў усталяваны на ратушнай плошчы помнік у памяць вайны 1812 года.
2 мая 1935 года гарадская рада Каўнаса зацвердзіла герб з выявай на пурпурным фоне белага тура з залатымі капытамі, рагамі і крыжам паміж рогамі. З 1969 года выкарыстоўваўся герб з выявай на чырвоным фоне белага зубра. Дэкрэтам прэзідэнта Літоўскай Рэспублікі 30 чэрвеня 1993 года зацверджаны герб, які паўтарае гістарычны герб: на чырвоным шчыце белы тур з залатым крыжам паміж рогамі.
Насельніцтва
У 1989 года насельніцтва складала 418 087 чалавек, па дадзеных усеагульнага перапісу насельніцтва 2001 года — 381 300 чалавек, у 2004 годзе — 368 917 чалавек.
Этнічны склад
У адрозненні ад Вільнюса і Клайпеды, Каўнас — адзін з самых монаэтнічных гарадоў Літвы. Літоўцы складаюць амаль 93 % яго насельніцтва, найбуйнейшай этнічнай меншасцю з’яўляюцца рускія, украінцы і беларусы (каля 6 %). Большасць жыхароў сярэдняга і старэйшага пакаленняў валодае рускай мовай.
Этнічны склад насельніцтва Каўнаса паводле перапісу 2001 года:
Да Халакоста, найбуйнейшымі меншасцямі ў горадзе з’яўляліся палякі і яўрэі, на якіх у суме прыходзілася да 4/5 насельніцтва дарэвалюцыйнага Каўнаса.
Этнічны склад насельніцтва Каўнаса паводле перапісу 1939 года:
Этнічны склад насельніцтва Коўна паводле перапісу 1919 года:
(Частка моцна паланізаванай літоўскай эліты працягвала ўлічвацца як палякі ў царскай Расіі)
Харкаўскае часовае генерал-губернатарства
Харкаўскае часовае генерал-губернатарства (1879—1882, 1905—1906) — часовае генерал-губернатарства ў Расійскай Імперыі ў 1879—1882 гг. і 1905—1906 гг., якое стваралася па экстраардынарным прычынам. Цэнтрам генерал-губернатарстваў быў горад Харкаў.
Эрнст Юсефсан
Эрнст Юсефсан (Ernst Josephson;, — , ) — шведскі жывапісец і графік. Вучыўся ў Стакгольмскай АМ (1867-76), адначасова здзяйсняў падарожжы ў Нарвегію, Германію, Францыю і іншыя краіны. У 1879-86 жыў пераважна ў Парыжы. Ад твораў, адзначаных уплывам імпрэсіянізму (пераважна партрэты — «Журналіст Г. Рэнхольм»), перайшоў да нацыянальна-рамантычных твораў, блізкіх да сімвалізму («Нек», 1882, Нацыянальны музей, Стакгольм). З 1888 пакутаваў на шызафрэнію, якая паўплывала на пазнейшыя карціны і малюнкі майстра (гратэскава-фантастычныя кампазіцыі). Выступаў таксама як паэт.
Харкаўскае часовае генерал-губернатарства
Харкаўскае часовае генерал-губернатарства (1879—1882)
Прычынай стварэння часовага генерал-губернатарства было жаданне расійскіх улад адміністрацыйна-рэпрэсіўнымі сродкамі (ваеннымі, паліцэйскімі і судовымі) задушыць тэрарыстычную дзейнасць шматлікіх арганізацый рэвалюцыйных народнікаў у рэгіёне, для чаго ўзмацняліся штаты агульнай і палітычнай паліцыі, а таксама ўводзіліся змены ва ўгалоўна-працэсуальную практыку. (Непасрэднай прычынай стварэння шэрагу часовых генерал-губернатарстваў і пашырэння ўлады існуючых генерал-губернатараў у 1879 г. у Расійскай Імперыі быў замах расійскіх народнікаў 2 (14) красавіка 1879 г. на царазабойства ў Санкт-Пецярбургу ).
Генерал-губернатару падпарадкоўвалася ўся грамадзянская і ваенная адміністрацыя. Яму таксама надавалася права ваеннага суду, арышту і высылкі з падкантрольных губерняў усіх нядобранадзейных і падазроных асоб; права кантролю над адукацыйнымі ўстановамі і права прыпынення дзейнасці часопісаў і газет; і г.д. У гарадах уводзіліся пасады акруговых назіральнікаў, засноўвалася конна-паліцэйская варта. У сувязі з нядобранадзейнай сітуацыяй на вёсцы ў штаты ўездных паліцэйскіх упраўленнняў дадаткова ўводзіліся пасады паліцэйскіх ураднікаў. Павялічвалася жалаванне паліцыі і корпусу жандараў.
Генерал-губернатарства было скасавана 5 (17) мая 1882 г. у сувязі са стабілізацыяй сітуацыі ў губернях.
Харкаўскае часовае генерал-губернатарства (1905—1906)
Існавала ў 1905—1906 гг. у сувязі з аб'яўленнем горада Харкава на ваенным становішчы ў час расійскай рэвалюцыі 1905—1907 гадоў. Улада харкаўскага часовага генерал-губернатара распаўсюджвалася на горад Харкаў і Харкаўскі уезд (павет).
Неабходнасць стварэння часовага генерал-губернатарства была выклікана ростам грамадскай напружанасці ў час рэвалюцыі 1905—1907 гадоў і верагоднасцю разбуральных выступленняў насельніцтва ў Харкаве і Харкаўскім уездзе (павеце).
Генерал-губернатару падпарадкоўваліся ўсе ваенныя і паліцэйскія сілы ў акрузе. Ён меў права ваеннага суду, арышту і высылкі нядобранадзейных асоб, спынення выдання і продажу газет і часопісаў, закрыцця друкарняў, знішчэння канфіскаваных друкаваных выданняў, закрыцця гандлёвых і прамысловых устаноў, абмежавання гандлю ў нядзельныя і святочныя дні, і інш.
Часовы генерал-губернатар не толькі займаўся захадамі супрацьдзеяння масавым беспарадкам, рэвалюцыйнаму тэрору і крымінальнай злачыннасці, але займаўся пытаннямі абароны парушаных асабістых і маёмасных правоў грамадзян, апекаваў ажыццяўленню каранцінных мерапрыемстваў і іншых неабходных мер з мэтай недапушчэння распаўсюджвання інфекцыйных захворванняў на сваёй падкантрольнай тэрыторыі.
На пасаду харкаўскага часовага генерал-губернатара ў 1905 г. быў прызначаны тагачасны харкаўскі губернатар (1904—1906) Канстанцін Сакратавіч Старынкевіч, які быў 2 студзеня 1906 г. адсунуты з пасады часовага генерал-губернатара і харкаўскага губернатара, бо кіраванне Старынкевіча не было прызнана эфектыўным. Замест Старынкевіча 3 студзеня 1906 г. быў прызначаны новы харкаўскі часовы генерал-губернатар — генерал-маёр Мікалай Мікалаевіч Пешкаў, які быў прызначаны паралельна і на пасаду харкаўскага губернатара.
Стварэнне часовага генерал-губернатарства ў перыяд пасля выдання ліберальнага «Маніфеста свабод» (17 кастрычніка 1905 г.) дэманстравала недахопы дзяржаўнага ладу Расійскай Імперыі і крызіс улады, калі судовыя функцыі перадаваліся надзвычайным ваенна-паліцэйскім органам (генерал-губернатарам), якія ўжывалі збройную сілу для вырашэння застарэлых і складаных унутраных праблем функцыянавання дзяржавы.
Падгайна
Падга́йна (, Подгайна) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Райцаўскага сельсавета.
Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Варанчэўскага сельсавета, да 28 верасня 1995 года — у склад Цырынскага сельсавета, да 4 красавіка 2017 года — у склад Варанчанскага сельсавета.
Джон Мэрын
Маці Мэрына памерла праз дзевяць дзён пасля яго нараджэння, і яго выхоўвалі дзве цёткі ў Віхокене. Наведваў Тэхналагічны інстытут Стывенса на працягу года і беспаспяхова спрабаваў стаць архітэктарам. Да 1903 г. вывучаў жывапіс у Філадэльфіі ў Пенсільванскай акадэміі прыгожых мастацтваў у Томаса Аншуца і ў Лізе студэнтаў-мастакоў Нью-Ёрка. У перыяд з 1905 па 1911 год жыў у Парыжы, аднак не паддаваўся ўплывам фавізму і кубізму, арыентуючыся на імпрэсіянісцкую прадметнасць Джэймса Уістлера.
У 1912 годзе, пасля сваёй тэматычнай выстаўкі акварэляў Нью-Ёрка, становіцца вядомым мастаком. Адметнай асаблівасцю гэтых акварэляў з’явілася адмова ад выразнасці контураў малюнка ў карысць напружаных паверхняў, «якія ліюцца». З 1914 года галоўнай тэмай яго творчасці становіцца прырода штата Мэн. Па сваёй выразнасці і спантаннасці карціны Джона Мэрына адносяць да абстрактна-экспрэсіянісцкай манеры жывапісу.
NGC 7458
NGC 7458 (іншыя абазначэнні — PGC 70277, UGC 12309, MCG 0-58-20, ZWG 379.22) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Турма
Турма (па розных версіях ад нямецкага Turm - вежа, цюркскага тур. türme або татарскага törmä - вязніца) — пенітэнцыярная (выпраўленчая) ўстанова, месца, дзе людзі ўтрымліваюцца ў зняволенні і, як правіла, пазбаўленыя цэлага шэрагу асабістых свабодаў. Турмы звычайна з'яўляюцца часткай сістэмы крымінальнага правасуддзя, а пазбаўленне свабоды шляхам зняволення ў турме - юрыдычная пакаранне, якое можа быць накладзена дзяржавай за здзяйсненне злачынства. Турмой таксама часта называюць ўстанову, дзе падазроныя і абвінавачаныя ў здзяйсненні злачынстваў ўтрымліваюцца пад вартай да суду.
Спакой (фільм, 1976)
«Спакой» (Spokój) — драматычны тэлефільм, зняты ў 1976 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Прэм’ера фільма адбылася 19 верасня 1980 года.
Апісанне фільма
Антэк Граляк толькі што выйшаў з турмы. Ён пакідае родны Кракаў і бярэцца за працу на будоўлі ў Сілезіі. Усё, што ён хоча, — гэта простыя рэчы ў жыцці: праца, чыстае месца для сну, што-небудзь паесці, жонка, тэлевізар і спакой. Імкнучыся пазбегнуць канфліктаў, шчаслівы быць жывым і свабодным, ён добразычлівы з калегамі, адкрыты і ўдзячны свайму працадаўцу. Ён знаходзіць дзяўчыну, жэніцца, але канфлікты на працы аказваюцца непазбежнымі. Знікаюць будматэрыялы, а да крадзяжу датычны начальнік Граляка. Думаючы, што ён знайшоў у Граляку патэнцыйнага саўдзельніка, бос прапануе прыцягнуць яго да падпольных здзелак. Сярод будаўнікоў пачынаецца забастоўка. Раздзіраючыся паміж двума бакамі — начальнікам і калегамі — і прагнучы спакою, Граляк прыходзіць на працу. Будаўнікі лічаць, што ён даносчык і збіваюць яго, а ён толькі стогне «Спакой… спакой».
1987 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1987 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
1066
<div style="float:left; padding-top:3px; padding-bottom:3px; background: #FAE5B0; border: 1px solid white; border-right: 1px solid #FAE5B0; padding-left:3px; padding-right:3px; padding-bottom:3px" align=center height=100%> ‎ <div style="float:left; padding-top:2px; padding-bottom:1px; background: #FAE5B0; border: 1px solid white; padding-left:4px; padding-right:4px">1065 — 1066 — 1067
Белавуша
Белаву́ша (, Белоуша) — аграгарадок у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Белавушскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з 16 ст. як Белагуша.
Пасля другога падзела Рэчы Паспалітай (1793 г.) у складзе Расійскай імперыі, сяло, з 1795 года ў Столінскай воласці Пінскага павета Мінскай губерні. У 1886 г. — 61 двор, 457 жыхароў, праваслаўная царква, млын. Паводле перапісу 1897 года сяло, 187 двароў, 827 жыхароў, піцейны дом, царкоўна-прыходская школа, прыходская праваслаўная царква, крама і ваколіца (134 двары, 760 жыхароў, крама, царква). У 1905 дзе пабудавана новая царква з дрэва, якая захавалася станам на 2017 год. У 1909 годзе сяло, 167 двароў, 920 жыхароў. Бытавалі промыслы — сплаў лесу, лоўля рыбы і ракаў, дрэваапрацоўка.
У 1921—1939 гадах у складзе Польшчы. У 1921 годзе вёска Столінскай гміны Лунінецкага павета Палескага ваяводства, 345 дамоў, 2229 жыхароў (з іх 2035 беларусаў, 165 яўрэяў, 20 палякаў, пераважная большасць праваслаўныя). Потым у складзе Столінскага павету.
З 1939 года ў БССР, з 12.10.1940 года цэнтр сельсавета Столінскага раёна Пінскай вобласці, а з 8.1.1954 — Брэсцкай, 491 двор, 3136 жыхароў. Напярэдадні Вялікай айчыннай вайны ў вёсцы налічвалася 535 гаспадарак, 2524 жыхары, працаваў лесазавод, меліся млын, 2 школы, аддзяленне сувязі, бібліятэка. З ліпеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, якія спалілі 356 двароў, загубілі 112 жыхароў. Пасля вайны вёска адноўлена. У 1970 годзе цэнтр калгаса «Перамога», 881 гаспадарка, каля 3,5 тысяч жыхароў. На тэрыторыі вёскі знаходзяцца рамонтна-механічныя майстэрні, млын, ветучастак, Дом быту, клуб, бібліятэка, ашчадны банк, дзіцячы сад, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, сярэдняя школа, 5 магазінаў.
Вітольд Феліксавіч Грачынскі
Вітольд Феліксавіч Грачы́нскі (, Масква — 16 красавіка 1993, Гродна) — рускі і беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1964).
Біяграфія
Скончыў Варонежскае тэатральнае вучылішча ў 1942 годзе. У гады Вялікай Айчыннай вайны выступаў у армейскіх ансамблях. Пасля дэмабілізацыі працаваў у тэатрах Варонежа і Нальчыка. У 1950—1954 гадах у Брэсцкім абласным драматычным тэатры імя ЛКСМБ, у 1955—1956 і 1958—1982 гадах у Гродзенскім абласным драматычным тэатры.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1950 года.
Творчасць
Выконваў характарныя і камедыйныя ролі, у якіх дакладная псіхалагічная характарыстыка спалучалася з яркай тэатральнай формай: Мошкін («Выбачайце, калі ласка!» А. Макаёнка), Савіч («Сэрца на далоні» паводле І. Шамякіна), Альховік, Іахім («Трывога» і «Францыск Скарына» А. Петрашкевіча), Тузенбах («» А. Чэхава), Андрэй («У добры час!» В. Розава), О’Крэдзі («Дыпламат» С. Алёшына), Радзівон Мікалаевіч, Баляснікаў («Старамодная камедыя», «Казкі старога Арбата» А. Арбузава), Платон Ангел («Дзікі Ангел» А. Каламійца) і інш.
NGC 7459-1
NGC 7459-1 (іншыя абазначэнні — PGC 70261, UGC 12302, MCG 1-58-21) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Луіш Роша
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Вікторыя» Гімарайнш, з 2005 года выступаў за розныя каманды ў ніжэшых дывізіёнах Партугаліі. Спачатку гуляў у чацвёртым дывізіёне, з 2008 года гуляў у трэцім дывізіёне за «Мірандэлу», пазней за «Мерэліненсі», «Лазаду» і «Візелу». У 2013 года перабраўся ў клуб другога дывізіёна «Спортынг» Кавілья, на наступны год перайшоў у «Фрэамунды». У 2016 годзе папоўніў склад клуба «Фейрэнсі» з Прымейра-лігі, у сезоне 2017/18 быў трывалым іграком асновы і забіў 5 галоў у чэмпіянаце Партугаліі.
У маі 2018 года прыбыў у склад беларускага клуба «Дынама» з Мінска і ў чэрвені падпісаў кантракт. Спачатку гуляў у стартавым складзе каманды, пазней нярэдка стаў заставацца на лаўцы запасных. У студзені 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з дынамаўцамі і неўзабаве вярнуўся ў Партугалію, стаўшы іграком клуба «Фамалікан».
Па выніках сезона 2018/19 дапамог «Фамалікану» выйсці ў Прымейра-лігу, пасля чаго ў жніўні 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў «Фарэнсі». У ліпені 2020 года перайшоў у «Шавіш», дзе стаў капітанам каманды.
Фёдар Фёдаравіч Гулевіч
Фёдар Фёдаравіч Гулевіч (, г. Маладзечна) — беларускі акцёр цырка, клоўн. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1979).
Біяграфія
Скончыў студыю пры Мінскім дзяржаўным цырку ў 1969 годзе. Акцёр Саюздзяржцырка (з 1992 года Расдзяржцырк).
Члены Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1981 года.
Творчасць
Выступае ў дуэце з А. Варанецкім як дывановы клоўн (маску прастадушнага, вясёлага хлопца стварыў на аснове беларускага фальклору). У нумарах выкарыстоўвае акрабатыку і жангліраванне. Аўтар (з Варанецкім) многіх клаўнад і рэпрыз. Зняўся ў тэлефільмах «Дзяніскавы апавяданні», «Навагодні атракцыён», «А таксама цырк».