cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фронт аль-Нусра
Выкраданне міратворцаў ААН
11 верасня ў сетцы з’явіўся ролік, датаваны 10 верасня, у якім паказаны 45 міратворцаў ААН. На відэазапісы працягласцю каля 15 хвілін бачны двое барадатых мужчын, якія размаўлялі па-арабску, а на заднім плане на зямлі сядзяць фіджыйскія назіральнікі ААН. У канцы запісу (13:30) слова даецца аднаму з выкрадзеных (капітан Савенака Рабука). Ён паведаміў дату запісу — аўторак, 9 верасня, і падзякаваў ісламістаў за тое, што яны абыходзяцца добра з палоннымі: «Улічваючы тое, што іх рэсурсы абмежаваны, яны далі нам лепшае з таго, што ў іх ёсць. Для нас гэта вельмі шчаслівы дзень. Нас запэўнілі ў тым, што хутка мы выйдзем на волю. Мы вельмі шчаслівыя, што вернемся на радзіму».
Вайна за незалежнасць Грэцыі
Асветніцтва і Грэчаскі нацыянальны рух
У XVIII і XIX стагоддзях, калі нацыяналістычныя рухі ўзраслі ва ўсёй Еўропе, у тым ліку і на Балканах (дзякуючы ў значнай ступені Французскай рэвалюцыі), улада ў Асманскай імперыі аслабела, і грэчаскі нацыяналізм пачаў самасцвярджацца.
Фронт аль-Нусра
Выкраданне міратворцаў ААН
Паводле яго слоў, усе 45 назіральнікаў жывыя і здаровыя, знаходзяцца ў бяспецы. Прадстаўнікі фіджыйскай арміі ідэнтыфікавалі салдат на відэа і пацвердзілі, што гаворка ідзе менавіта пра выкрадзеных вайскоўцаў.
Вайна за незалежнасць Грэцыі
Асветніцтва і Грэчаскі нацыянальны рух
Самым уплывовым з грэчаскіх пісьменнікаў-інтэлектуалаў быў Рыгас Ферэас. Пад глыбокім уплывам Французскай рэвалюцыі Рыгас быў першым, хто падтрымаў і арганізаваў усебаковы нацыянальны рух, накіраваны на вызваленне ўсіх балканскіх народаў і стварэнне Балканскай рэспублікі. У 1797 годзе ён быў арыштаваны аўстрыйскімі афіцыйнымі асобамі ў Трыесце і перададзены асманскім чыноўнікам, якія дэпартавалі яго ў Бялград разам з саўдзельнікамі. Усе зняволеныя былі задушаныя да смерці ў чэрвені 1798 года, а іх целы былі выкінутыя ў Дунай.
Фронт аль-Нусра
Выкраданне міратворцаў ААН
У другой палове дня 11 верасня тэлеканал Аль-Джазіра паведаміў, што групоўка «Фронту ан-Нусра» вызваліла палонных. Міратворцы дастаўлены на памежны пункт Кунейтра, адкуль былі перапраўленыя ў Ізраіль. Германскае агенцтва навін ўдакладніла: фіджыйцаў удалося вызваліць з палону джыхадзістаў дзякуючы «пасярэдніку адной з краін Персідскага заліва». Пазней урад Катара афіцыйна прызнаў, што выступаў пасрэднікам у перамовах з баевікамі «Фронту ан-Нусра» па пытанні вызвалення міратворцаў. Прадстаўнікі сірыйскай апазіцыі сцвярджалі, што ўрад Катара заплаціў ісламістам за вызваленне закладнікаў выкуп памерам 20 мільёнаў долараў.
Вайна за незалежнасць Грэцыі
Асветніцтва і Грэчаскі нацыянальны рух
Іншым уплывовым грэчаскім пісьменнікам і інтэлектуалам быў Адамантыяс Караіс. Асноўнай крыніцай інтэлектуальнага натхнення Караіса было Асветніцтва, і ён запазычаў ідэі Томаса Гобса, Джона Лока і Жана-Жака Русо. У маладосці Караіс пераехаў у Парыж, каб скончыць вучобу. Ён скончыў Медыцынскую школу ў Манпелье і правёў астатак свайго жыцця ў Парыжы. Ён быў знаёмы з Томасам Джэферсанам, з якім часта меў палітычныя і філасофскія дэбаты. У Парыжы быў сведкам Французскай рэвалюцыі і дэмакратыі, да якой яна прывяла. Выдаткоўваў шмат часу каб пераканаць заможных грэкаў будаваць школы і бібліятэкі для паляпшэння грэчаскай адукацыі. Лічыў, што паглыбленне адукацыі неабходна для далейшага росквіту грэчаскага народа і краіны. Канчатковай мэтай пісьменніка была дэмакратычная Грэцыя па прыкладзе Залатога веку Перыкла, але памёр яшчэ да канца рэвалюцыі.
Фронт аль-Нусра
Выкраданне міратворцаў ААН
Пасля таго як назіральнікі місіі UNDOF на Галанскіх вышынях пакінулі Сірыю, іх база «Эль-Фуар» была захоплена арганізацыяй «Фронт ан-Нусра». Ваеннае абсталяванне, узбраенне і ваенная тэхніка дасталіся ісламістам. Паўнамоцны прадстаўнік Сірыі ў ААН Башар Джафар паведаміў 17 верасня 2014 года, што ісламскія баевікі захапілі ўсю тэрыторыю сірыйскай частцы Галанскіх вышынь.
Вайна за незалежнасць Грэцыі
Асветніцтва і Грэчаскі нацыянальны рух
Такім чынам, грэкі атрымлівалі падтрымку для барацьбы супраць асманаў не толькі ад купечаскай дыяспары, але і ад філэлінаў Заходняй Еўропы. Грэчаскі рух за незалежнасць стаў не толькі першым рухам нацыянальнага характару ва Усходняй Еўропе, але і першым у нехрысціянскім асяроддзі, такім як Асманская імперыя.
Філікі Этэрыя
Пакутніцтва Ферэаса натхніла трох маладых грэчаскіх купцоў: Нікалааса Скуфаса, Эмануіла Ксантаса і Анастасіяса Цакалава. Пад уплывам італьянскіх карбанарыяў і свайго ўласнага досведу ў ролі членаў масонскіх арганізацый у 1814 годзе яны заснавалі таемнае таварыства «Філікі Этэрыя» («Таварыства сяброў») у Адэсе, якое стала важным цэнтрам грэчаскай дыяспары. Пры падтрымцы заможных грэкаў з абшчын у Вялікабрытаніі і ЗША, а таксама пры дапамозе асоб Заходняй Еўропы, якія спачувалі грэчаскаму народу, яны пачалі планаваць паўстанне.
Асноўнай мэтай таварыства было адраджэнне Візантыйскай імперыі з Канстанцінопалем у якасці сталіцы, а не стварэнне нацыянальнай дзяржавы. У пачатку 1820 года пасаду лідара таварыства прапанавалі Іаану Кападыстрыі, чыноўніку з Іанічных астравоў, які быў міністрам замежных спраў цара Аляксандра I, але ён адмовіўся ад прапановы. Тады лідарам «Філікі Этэрыя» стаў Аляксандр Іпсіланці, які служыў у арміі Расійскай імперыі і быў ад’ютантам Аляксандра I.
Таварыства хутка пашыралася і неўзабаве ў ім былі члены ўсіх абласцей грэчаскага свету і ўсіх слаёў грэчаскага грамадства. У 1821 годзе Асманская імперыя сутыкнулася з вайной супраць Персіі і паўстаннем Алі-пашы ў Эпіры, якое прымусіла «валі» (губернатара) Марэі, Хуршыда Ахмеда-пашу, і іншых мясцовых правіцеляў пакінуць свае правінцыі дзеля кампаніі супраць паўстанцкіх сіл. У той жа час вялікія еўрапейскія дзяржавы былі занятыя паўстаннямі ў Італіі і Іспаніі. Менавіта гэты час грэкі абралі для пачатку сваёй уласнай рэвалюцыі. Паводле першапачатковага плану, паўстанне павінна было пачацца ў трох правінцыях, на Пелапанесе, у Дунайскіх княствах і ў Канстанцінопалі.
Разня ў Года
Разня ў Года — масавае забойства, здзейсненае 2 снежня 2020 года на шклофабрыцы Года кампаніі «Share Company» (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту. Перад гэтым Узброеныя сілы Эрытрэі захапілі горад Ідага Хамус і пачалі рабаваць мясцовае прадпрыемства. Для пагрузкі трафеяў вайскоўцы сагналі 20 старых і падлеткаў, якіх пасля забілі.
Аб разрабаванні фабрыкі згадвалася ў некалькіх артыкулах СМІ. Месца падзей таксама наведалі журналісты NPR і TigraTV, якія ўзялі інтэрв’ю ў сваякоў і ўбачылі брацкія магілы ахвяр.
Андрэй Пятровіч Мінеўскі
Андрэй Пятровіч Мінеўскі (нар., ) — беларускі і савецкі гандбаліст. Чэмпіён Гульняў XXV Алімпіяды ў Барселоне (Іспанія) 1992. Заслужаны майстар спорту СССР (1992).
Кар'ера
Першы трэнер — Валянціна Рабцава. Выступаў за СКА (Мінск), клубы Германіі («Лентцынггаўзен» — 1993—1994, «Золінген» — 1994—1996, «Мюльгайм-Кэрліх-Базенхайм» — 1997—1998, «Трыр» — 1998—2002, «Дрэздэн» — 2002—2003).
Кацюжаны (пасёлак)
Кацюжаны (Котюжани) — пасёлак у Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 1947
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нова Слупя (гміна)
Но́ва Слу́пя (Nowa Słupia) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кялецкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новей Слупі. Плошча гміны складае 85,94 км². Станам на 2004 год у гміне Нова Слупя пражывалі 9735 чалавек, шчыльнасць — 113,3 чал./км².
Імануіл Кант
Імануіл Кант ( — ) — нямецкі філосаф эпохі Асветніцтва, пачынальнік нямецкай класічнай філасофіі.
Біяграфія
Імануіл Кант нарадзіўся ў сціплым і па-асабліваму набожным асяроддзі. Яго дзед Ян быў рымарам з Клайпеды. Бацькі — Ян-Георг, сёдзельнік з Кёнігсберга, і Анна-Рэгіна Ройтар. Будучы падлеткам ён наведвае каледж, а затым працягвае сваю адукацыю ва ўніверсітэце. Вывучаў фізіку, натуральныя навукі, матэматыку і філасофію. У 1747 годзе смерць яго бацькі прымусіла яго спыніць вучобу і пачаць працаваць у якасці выкладчыка. З 1755 года рэгулярна наведваў Кёнігсбергскі ўніверсітэт, а ў 1770 годзе стаў прафесарам гэтага ж універсітэта. Кант быў першым вялікім філосафам які атрымаў вышэйшую адукацыю. Яго лекцыі і публікацыі, гэтага перыяду, былі вельмі разнастайныя:па матэматыцы, логіцы, геаграфіі, багаслоўі, педагогіцы, праве, антрапалогіі, метафізіцы.
У 1781 годзе з’явіўся першы нумар часопіса «Крытыка чыстага розуму». Гэтая праца, у выніку не стала паспяховай для яе аўтара. Яшчэ адзін нумар убачыў свет у 1787 годзе Асноўныя філасофскія дактрыны Канта з’яўляецца транс­цэн­дэн­таль­ны ідэалізм. Яго самымі вядомымі творамі з’яўляюцца «Крытыка чыстага розуму» і «Крытыка разумовых здольнасцей». Адной з цэнтральных тэм стаў прадмет чалавечай свабоды — вольна думаць, у адпаведнасці з самім сабой, і свабода выражэння думкі.
Светапогляд
У творчай біяграфіі Імануіла Канта вылучаюць два перыяды: «дакрытычны» (1746—69) і «крытычны» (1770—97).
Для першага перыяду характэрны творы па пытаннях прыродазнаўства і філасофіі прыроды. Ранні І. Кант спрабаваў спалучаць некаторыя прынцыпы прыродазнаўчага матэрыялізму з ідэямі Г. Лейбніца і яго паслядоўніка X. Вольфа. У працы «Усеагульная натуральная гісторыя і тэорыя неба» (1755) развіў касмаганічную гіпотэзу пра паходжанне і развіццё Сонечнай сістэмы. У фізіцы, у развіццё ідэй Р. Дэкарта і Г. Галілея, абгрунтаваў новае вучэнне пра адноснасць руху і спакою, у біялогіі сфармуляваў ідэю генеалагічнай класіфікацыі жывёльнага свету, у антрапалогіі — ідэю натуральнай гісторыі чалавечых рас.
Навасіль
Навасіль (Новосиль) — горад (з 1777 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Навасільскага раёна Арлоўскай вобласці. Насельніцтва 3,9 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1155 годзе.
Горад размешчаны ў межах Сярэднярускага ўзвышша, на правым беразе ракі Зушы, на аўтамабільнай дарозе Арол — Яфрэмаў, за 77 км на ўсход ад Арла.
Імануіл Кант
Светапогляд
Імануіл Кант падзяляў свет на дзве часткі — свет прыроды і свет свабоды. Першы з іх уяўляе сабой свет жорсткасці і зла, а другі, наадварот, свет культуры і маралі. Гэтыя два светы злучае, звязвае вялікая сіла Прыгажосці (сіла мастацтва).
Навасіль
Прадпрыемствы па перапрацоўцы сельскагаспадарчай прадукцыі.
Імануіл Кант
Светапогляд
І. Кант вызначыў тры неадчужальныя прынцыпы грамадскага жыцця ва ўмовах дзяржавы: свабода кожнага члена грамадства, роўнасць усіх падданых, самастойнасць кожнага грамадзяніна. У цэлым, на яго думку, чалавечае грамадства як адзіны механізм развіваецца ў кірунку да «ўсеагульнай прававой грамадзянскай супольнасці» або «сусветна-грамадэянскага стану», г. зн. да дасканалай ідэальнай рэспублікі. Дасягнуць ідэальнага стану грамадства, у якім панаваў бы мір паміж асобнымі людзьмі і дзяржавамі, можна, паводле Канта, толькі праз пераадоленне ўласцівых гісторыі антаганізмаў, супярэчнасцей, войнаў і звязаных з імі пакут і бедстваў людзей.
У сваіх творах ён выклаў асновы крытычнай эстэтыкі, у прыватнасці, эстэтыкі прыгожага, узнёслага і геніяльнага. Ужо сама цікавасць да прыгожага ў прыродзе, лічыў ён, узвышае чалавека ў маральных адносінах. Паводле Імануіла Канта, найвышэйшым праяўленнем культуры выступае менавіта яе эстэтычная праяўленне. Як эстэтык, І. Кант адзначаў, што ўжо сама цікавасць да прыгожага ў прыродзе ўзвышае чалавека ў маральных адносінах.
Распрацаваў вучэнне аб антыноміях (супрацьлегласцях) тэарэтычнага розуму, якое адыграла значную ролю ў развіцці дыялектыкі.
Публікацыі
Некаторыя публікацыі Імануіла Канта:
Бурацкая (Іркуцкая вобласць)
Бурацкая (Бурятская) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Паходжанне назвы
Першапачаткова населены пункт насіў назву Валынск, Нова-Валынск, так як заснаваны ён быў перасяленцамі з Валынскай губерні (цяпер Украіна). Побач з ім размяшчаліся зямлі бурат-жывёлаводаў. Ад этноніма бурат і паходзіць цяперашняя назва вёскі.
Імануіл Кант
Уплывы
Імануіл Кант аказаў значны ўплыў на філасофію рамантызму і ідэалізму ў XIX стагоддзі, і яго працы з’яўляюцца адпраўным пунктам для Гегеля. Кант лічыцца бацькам нямецкай класічнай філасофіі. Выкладзеная ім гіпотэза аб паходжанні Сонечнай сістэмы змяніла метафізічны погляд на свет.
На аснове яго вучэння ўзніклі розныя філасофскія кірункі і плыні (Бадэнская школа, Кантыянства, Марбургская школа, Неакантыянства).
На Беларусі філасофія Канта вядома з канца XVIII ст. Некаторыя яго творы, у т.л. трактат «Да вечнага міру», пераклаў і выдаў у Вільні Ю. Быхавец. Прафесар Віленскага ўніверсітэта Ян Г. Абіхт чытаў лекцыі ў духу вучэння Канта. Ян Снядэцкі лічыў асноватворным пачаткам навук, сістэмы Канта сенсуалізм, крытыкаваў яго тэзіс аб «чыстых» (апрыёрных) формах ведаў. Анёл Доўгірд прааналізаваў супярэчнасці ў канцэпцыі Імануіла Канта аб «рэчах у сабе», даследаваў на аснове прынцыпаў філасофіі «разважнага розуму» яго уяўленні аб трансцэндэнтальнай дыялектыцы і яго этычную канцэпцыю.
Рам Натх Кавінд
Рам Натх Кавінд (нар. года, в. Параўкх, Злучаныя правінцыі Агра і Аўд, Брытанская Індыя) — індыйскі дзяржаўны дзеяч, палітык, дзейны прэзідэнт Індыі з 25 ліпеня 2017 года.
У 2015—2017 гадах займаў пасаду 35-га губернатара штата Біхар. У 1994—2006 гадах з’яўляўся членам верхняй палаты Парламента дзяржавы — Савета штатаў. У 1998—2002 гадах быў старшынём касты недатыкальных Індыйскай народнай партыі. Вылучаны ў 2017 годзе цяпер кіруючым Нацыянальна-дэмакратычным альянсам на пасаду кандыдата ў прэзідэнты, Кавінд атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах, такім чынам, апынуўшыся другім прэзідэнтам дзяржавы з касты недатыкальных. Да выканання паўнамоцтваў ён прыступіў 25 ліпеня 2017 года.
12 верасня 2017 года сустрэча прэзідэнтаў Беларусі і Індыі Аляксандра Лукашэнкі і Рамы Натха Кавінда прайшла ў Нью-Дэлі ў прэзідэнцкім палацы «Раштрапаці-Бхаван».
Біндан Блад Стоўні
Біндан Блад Стоўні (Bindon Blood Stoney; — ) — ірландскі інжынер, які зрабіў значны ўклад у астраномію.
У 1850—1852 гадах Стоўні быў асістэнтам Уільяма Парсанса. Падчас гэтага супрацоўніцтва ён дакладна адлюстраваў спіральную форму Галактыкі Андрамеды, а таксама выявіў 105 аб’ектаў, якія ўвайшлі ў Новы агульны каталог (NGC) і 8 аб’ектаў, якія былі змешчаны ў Індэксны каталог (IC). 91 аб’ект NGC і ўсе 8 аб’ектаў IC былі выяўлены ўпершыню.
Міжнародны маладзёжны кангрэс эсперанта
Міжнаро́дны маладзё́жны кангрэ́с эспера́нта (Internacia Junulara Kongreso de Esperanto, IJK) - афіцыйнае штогадовае мерапрыемства Сусветнай маладзёжнай арганізацыі эсперантыстаў (TEJO); за рэдкімі выключэннямі такія кангрэсы з’яўляюцца буйнейшымі моладзевымі эсперанта-сустрэчамі года. Звычайна на кангрэс збіраецца некалькі соцен удзельнікаў, але ў 1987 годзе падчас IJK у Кракаве прысутнічала 1034 удзельнікаў, што застаецца рэкордам. Месца правядзення чарговага кангрэса вызначае праўленне TEJO (маладзёжная секцыя Сусветнай арганізацыі эсперанта на падставе прапаноў мясцовых маладзёжных арганізацый. Звычайна IJK адбываецца паблізу ад Сусветнага кангрэса эсперанта і ўзгадняецца з ім па датах, каб было магчыма пры жаданні наведаць абедзьве сустрэчы.
Гісторыя
Першы маладзёжны кангрэс эсперанта быў арганізаваны ў невялікім нідэрландскім населеным пункце Groet, у ім прыняло ўдзел каля 200 эсперантыстаў. Да пачатка другой сусветнай вайны быў арганізаваны яшчэ адзін кангрэс (тады яны мелі назву "Міжнародныя маладзёжныя сустрэчы" - Internacia Junulara Kunveno) - у 1939 годзе ў бельгійскім горадзе Tervuren. Трэці кангрэс быў праведзены толькі ў 1947 годзе; з таго часу кангрэсы праводзяцца штогод. Нягледзячы на тое, што кангрэсы звычайна праводзяцца ў Еўропе (паколькі большасць эсперантыстаў жыве менавіта ў Еўропе), яны некалькі разоў адбываліся і за яе межамі. Напрыклад, у 1965 годзе кангрэс быў арганізаваны ў Японіі, у 1981 годзе ў Мексіке, у 1986 - у Ізраіле, у 1990 - на Кубе, у 1992 - у Канадзе, у 1994 - у Карэе, у 2000 годзе - у Ганконгу, у 2002 - у Бразіліі, у 2007 - у В’етнаме, у 2010 - зноў на Кубе. Ніколі маладзёжны кангрэс не праводзіўся ў Аўстраліі і на Афрыканскім кантыненце, зрэшты, там не было і Сусветнага кангрэса эсперанта.
Праграма
Праграма кангрэса звычайна традыцыйная. Кожны кангрэс мае "асноўную" тэму (звычайна звязаную з пытаннямі міжкультурнага дыялога, дэмакратыі, аховы малых моў і культур), якую арганізатары і ўдзельнікі імкнуцца раскрыць пры дапамозе шматлікіх тэматычных абмеркаванняў і даклаладаў; часта адбываюцца і тэмы не звязаныя з тэмай кангрэса. Акрамя гэтага падчас кангрэсаў адбываюцца разнастайныя конкурсы, гульні і культурная праграма. Апошняя утрымлівае як элементы эсперанта-культуры (звычайна - канцэрты вядомых эсперанта-груп і выканаўцаў), так і нацыянальныя элементы з мэтаў пазнаёміць удзельнікаў кангрэса з рэгіёнам, дзе адбываецца кангрэс. Традыцыйна адбываецца так званы "міжнародны вечар", праграму якога складаюць самі ўдзельнікі кангрэса, звычайна прыводзячы нешта спецыфічнае для сваёй культуры ці краіны. Адна з дзён кангрэснага тыдня вылучаецца для экскурсій. Ноччу арганізуецца забаўляльная праграма (дыскатэкі, бар і г. д.). Акрамя гэтага падчас кангрэсаў адбываюцца семінары па вывучэнню эсперанта і/ці методыке яго выкладання. Таксама адбываюцца адкрытыя паседжанні камітэта Сусветнай маладзёжнай арганізацыі эсперантыстаў (TEJO). Адбываюцца выпадкі, калі падчас кангрэсаў адбываецца вострая палеміка паміж эсперантыстамі паводле пытанняў развіцця эсперанта-руха, што можа прывесці да з'яўлення новых плыняў у эсперантыстскім асяроддзі. Самы вядомы падобны выпадак адбыўся ў 1980 годзе ў фінскім горадзе Раўма, калі ініцыятыўная група прыняла маніфест руха за новы ідэйны падыход да каштоўнасцей і значэнню эсперанта; гэты рух атрымаў у эсперанта-асяроддзі назву раўмізм і характэрызуецца вельмі неаднасэнсоўнымі адносінамі з боку эсперантыстаў.
Сімволіка
Кожны сучасны Міжнародны маладзёжны кангрэс мае сваю ўласную эмблему. Агульнага сімвала для ўсіх кангрэсаў не існуе, але гэтую функцыю ў пэўнай ступені выконвае "сцяг кангрэса" - вялікі эсперанта-сцяг з штогадова фіксуемымі да яго эмблемамі адбыўшыхся кангрэсаў. Гэты сцяг звычайна знаходзіцца ў памяшканні, дзе адбываюцца мерапрыемствы, абавязковыя для ўсіх удзельнікаў, а ў канцы кангрэса урачыста перадаецца прадстаўнікам арганізацыйнага камітэта наступнага кангрэса.
Віталь Вітальевіч Лапа
Віталь Вітальевіч Лапа (нар., в. Сугакі, Ваўкавыскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне аграхіміі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі з 2014 года, доктар сельскагаспадарчых навук (1995), прафесар (1997). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2011).
Віталь Пятровіч Шафар
Віталь Пятровіч Шафар — украінскі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў марафоне.
Віталь Вітальевіч Лапа
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (1972).
З 1976 года малодшы навуковы супрацоўнік, з 1986 года загадчык лабараторыі, з 1989 года намеснік дырэктара па навуковай рабоце Беларускага НДІ глебазнаўства і аграхіміі, з 2006 года па 9 лютага 2022 года — дырэктар Інстытута глебазнаўства і аграхіміі НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Правёў даследаванні па вызначэнні ёмістасці паглынання фасфат-іонаў і калію асноўнымі глебавымі разнавіднасцямі рэспублікі, ацэнцы эфектыўнасці разнастайных форм фосфарутрымальных угнаенняў на дзярнова-падзолістых сугліністых і супясчаных глебах. Распрацаваў метадычныя асновы фарміравання банка даных аграхімічных уласцівасцей глеб Рэспублікі Беларусь, у якім з 1980 года назапашваецца і абагульняецца аграхімічная інфармацыя па ўсіх глебах сельскагаспадарчых угоддзяў.
Талька (станцыя)
Та́лька (, Талька)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Талька; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Вярхі і прыпыначным пунктам Весялоўскі.
Віталь Вітальевіч Лапа
Навуковая дзейнасць
Унёс вялікі ўклад у развіццё пытанняў захавання і павышэння ўрадлівасці глеб, мінеральнага жыўлення раслін, комплекснага прымянення макра- і мікраўгнаенняў, рэгулятараў росту і сродкаў хімічнай ахова раслін, сістэмы прымянення ўгнаенняў пад сельскагаспадарчыя культуры, павышэння эфектыўнасці выкарыстання ўгнаенняў і аптымізацыі іх асартыменту. Ім распрацавана рэсурсазберагальная сістэма прымянення ўгнаенняў, заснаваная на прынцыпах падтрымання і павышэння ўрадлівасці глеб і камп’ютарны варыянт па разліку планаў прымянення ўгнаенняў па палях і рабочых участках на плануемую ўраджайнасць сельскагаспадарчых культур для гаспадарак Рэспублікі Беларусь.
Распрацаваў шэраг новых формаў комплексных угнаенняў са збалансаванымі суадносінамі элементаў жыўлення для ільну і цукровых буракоў, а таксама шэрагу вадкіх комплексных мікраўгнаенняў на хелатнай аснове для пазакаранёвых падкормак сельскагаспадарчых культур.
Унёс вялікі ўклад ва ўдасканальванне аграхімічнага абслугоўвання сельскай гаспадаркі. За перыяд навуковай дзейнасці ім распрацавана ў сістэме Аграхімічнай службы рэспублікі больш за 120 рэкамендацый, методык і інструкцый па пытаннях захавання і павышэння ўрадлівасці глеб, эфектыўным выкарыстанні сродкаў хімізацыі.
Аўтар звыш 580 асноўных навуковых прац, у т.л. 8 манаграфій, 14 падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў і 44 патэнтаў і аўтарскіх пасведчанняў на вынаходствы.
Узнагароды і прэміі
Узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны (2002). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2002, у аўтарскім калектыве) — за цыкл прац «Стварэнне комплекса вучэбнай літаратуры па аграхіміі для вышэйшых і сярэдніх спецыяльных сельскагаспадарчых навучальных устаноў».
Лепельскае
Лепельскае возера, або Лепель — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Пышнагорскага ўзвышша, у басейне ракі Ула (выцякае з возера), на паўночнай ускраіне горада Лепель.
Плошча 10,18 км². Найбольшая глыбіня 33,7 м. Даўжыня 7,57 км. Найбольшая шырыня 2,03 км. Даўжыня берагавой лініі 39,65 км. Аб’ём вады 74,67 млн м³. Плошча вадазбору 1279,6 км².
Назва
Паводле Казіміра Бугі, назва возера балцкая, першапачаткова корань гучаў як Lēpja, назва звязаная з латышскім lēpa «вадзяная лілія», літоўскім lėpis «Calla palūstris (Белакрыльнік балотны)».
Апісанне
Катлавіна падзяляецца на 3 часткі, якія маюць мясцовыя назвы: паўночная — Кусцінскае возера (глыбіня 23 м), паўднёвая — Гарадское возера (19,5 м), усходняя — Белае возера (33,7 м). Схілы катлавіны на поўдні і паўднёвым усходзе і месцамі на 3 вышынёй да 25 м, з асыпкамі і апоўзнямі, месцамі задзернаваныя; астатнія вышынёй каля 10 м, пад пасевамі, на ўсходзе пад лесам. Шмат заліваў і паўастравоў. Берагі нізкія, задзернаваныя, месцамі пад хмызняком, на поўдні і паўднёвым усходзе зліваюцца са схіламі, участкамі абразійныя.
У 1958 г., калі на ракі Ула была пабудавана Лепельская ГЭС, узровень возера падняты прыкладна на 4 м, што істотна змяніла яго гідралагічны рэжым і канфігурацыю берагавой лініі.
Падводная частка катлавіны ўскладнена шматлікімі мелямі на месцы былых астравоў і ўпадзінамі. Дно да глыбіні 7—7,5 м выслана пяскамі, глыбей — сапрапелямі. Прыбярэжная расліннасць утварае паласу шырынёй ад 3 м да 300 м, зрэджаную каля абразійных берагоў. Упадаюць рэкі Эса (на поўдні) і Зеха (на поўначы). У возеры вельмі багаты жывёльны свет.
Выкарыстоўваецца для адпачынку і ў аздараўленчых мэтах (на беразе база адпачынку, пансіянат «ЛОДЭ»).
Наваколлі
У наваколлі возера вядомы Лепельскія курганныя могільнікі. На востраве знаходзяцца археалагічныя помнікі розных перыядаў.
Быкава (Іркуцкая вобласць)
Быкава (Быково) — пасёлак у Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Паходжанне назвы
Пасёлак названы ў гонар Ягора Быкава (1918—1945) — удзельніка Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза (1945).
Воргашар
Воргашар (Воргашор) — пасёлак гарадскога тыпу ў гарадской акрузе Варкута Рэспублікі Комі. Назва пасёлка з ненецкай мовы перакладаецца як «ручай ля аленевай сцежкі». Знаходзіцца на так званым «Варкуцінскім кольцы» паміж пасёлкамі Камсамольскі і Северны. У канцы 1930-х гадах пасёлак існаваў як лагерны пункт. 10 345 жыхароў (2017).
Кукаўка (пасёлак)
Кукаўка (Кукавка) — пасёлак у Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рагатка
Рага́тка (, Рогатка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Весялоўскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Хаўхоліцкага сельсавета.
Фаўлья
Насельніцтва складае 3124 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 74 чал./км². Займае плошчу 42 км². Паштовы індэкс — 56043. Тэлефонны код — 050.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Джэйш аль-Рашыдын
Джэйш аль-Рашыдын (جيش الراشدين, Армія правадыроў) — іракская суніцкая паўстанцкая групоўка, якая ўдзельнічала ў шматлікіх партызанскіх акцыях супраць кааліцыйных сіл на чале з ЗША.
Была актыўна ў 2003—2008 і 2013—2017 гадах.
Групоўка створана ў першыя дні акупацыі Іраку, пачаўшы збіраць зброю з пакінутых ваенных лагераў іракскай арміі ў прыгарадах Багдаду. Батальёны «Джэйш аль-Рашыдын» дыслакаваліся ў розных частках краіны, у тым ліку ў паўночных і паўднёвых правінцыях. У склад арганізацыі ўвайшлі былыя вайскоўцы арміі Садама Хусейна, байцы Рэспубліканскай гвардыі і Федаін Садам.
У верасні 2007 года яна ўвайшла у скад кааліцыі «Фронт джыхаду і рэформаў».
Здзіслаў Шпакоўскі
Здзіслаў Шпакоўскі (, г.Свіслач — ) — сацыёлаг, гісторык, публіцыст і журналіст, выкладчык універсітэта, член Нацыянальных Узброеных Сіл і Арміі Краёвай падчас Другой сусветнай вайны і пасляваенны перыяд, актывіст апазіцыі ў часы ПНР, палітык правага толку пасля 1989 года.
Біяграфія
Падчас Другой сусветнай вайны ўдзельнічаў у польскім руху Супраціву. З 1942 года удзельнік Нацыянальных Узброеных Сіл, а затым АК.
Пасля вайны да 1947 года сябра Нацыянальнага ваеннага саюза. У 1950 гады называўся «ворагам народнай улады». Неаднаразова затрымліваўся і дапытваўся міліцыяй і службай бяспекі. Жыў у Варшаве. На мяжы 1950—1960 гадах належаў да Клубу Крывога кола — ліберальнай арганізацыі, якая дзейнічала ў Варшаве.
У 1958 годзе пачаў працаваць у каталіцкім часопісе «Сувязь». У 1966—1988 гадах узначальваў аддзел найноўшай польскай гісторыі. У наступныя гады рэдагаваў аддзел паэзіі. Адначасова быў членам і шматгадовым старшынёй гістарычнага аддзела Варшаўскага клуба каталіцкай інтэлігенцыі, які выдаваў часопіс.
Выкладаў у Люблінскім каталіцкім універсітэце. Падпісваў лісты ў абарону збітых студэнтаў, рэпрэсаваных працоўных заводаў з Радама і Урсуса. У 1978 годзе быў адным з заснавальнікаў Таварыства акадэмічных курсаў і выкладаў на іх. У 1979 годзе разам з Войцехам Зэмбіньскім арганізавалі нелегальны камітэт пагаднення па самавызначэнню нацыі.
У 1980 годзе быў уцягнуты ў «Салідарнасць». Улетку таго ж года стаў дарадцам страйкавага камітэта ў Любліне. Ён таксама быў актывістам душпастарства Людзі Працы «Воля». У пачатку снежня 1981 года падпісаў Катынскі Акт на Павонзках. 13 снежня 1981 года быў інтэрнаваны. У 1983—1989 гадах выступіў з серыяй лекцый у варшаўскіх касцёлах. Удзельнічаў у шматлікіх дэманстрацыях за незалежнасць. У снежні 1989 года разам з Зэмбіньскім стварыў Партыю Вернасці Рэчы Паспалітай, выступаючы супраць пагадненняў Круглага стала. Рэдагаваў гістарычны раздзел «Газеты польскай». 27 ліпеня 2006 года маршалак Сенату Польшчы Богдан Барусевіч уручыў яму афіцэрскі крыж ордэна Адраджэння Польшчы.
Арсіноя II
Арсіноя II Філадэльфія — дачка Пталамея I Сатэра і Берэнікі I.
Тройчы была замужам. Першы муж — дыядох Лісімах, якому яна нарадзіла траіх сыноў — Пталамея, Лісімаха і Філіпа. Канец шлюбу паклала смерць Лісімаха ў бітве пры Карапедыуме ў 281 годзе да н.э. Пасля чаго яна трымала пад сваім камандаваннем гарнізон Касандрыі да зімы ў 281-280 гадах да н.э.
Другім шлюбам у 280 годзе да н.э. ажанілася са сваім адзінакроўным братам Пталамеям Кераўнаў, царом Македоніі (сынам Пталамея I і Эўрыдзікі I). Шлюб скончыўся тым, што Пталамей Кераўн забіў дваіх яе малалетніх дзяцей ад Лісімаха, пасля чаго яна бегла на Самафракію. Ад гэтага шлюбу ў яе не было дзяцей.
Трэцім шлюбам ажанілася са сваім родным братам Пталамеям II Філадэльфам, паміж 280 і 272 (верагодна, 273) гадамі да н.э. Яна не мела дзяцей ад Філадэльфа, але пасля яе смерці (верагодна, у канцы 260 года да н.э.) Пталамей II абвясціў яе законнай маці сваіх дзяцей ад Арсіноі I.
Арсіноя II была аб'яднана з Пталамеем II у 273-271 гадах да н.э. у культ богаў Філадэльфаў. Пталамей II Філадэльф пераназваў Кракадылопаль у Арсіною ў яе гонар.
Крыніцы: Паўсаній, Плутарх «Дэметрый».
Кукаўка (вёска)
Кукаўка (Кука́вка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 1949
IC 1949 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Забітуй (Аларскі раён)
Забітуй (Забиту́й) — пасёлак (у 1948—1992 — пасёлак гарадскога тыпу) у Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Урад Рамана Скірмунта
Урад Рамана Скірмунта — 2-і Народны сакратарыят (урад) Беларускай Народнай Рэспублікі, які так і не быў цалкам сфаміраваны ў перыяд з 14 мая па 21 ліпеня 1918 года.
14 мая 1918 года на 10-м паседжанні Рады БНР місію стварэння новага складу Народнага сакратарыята даверылі Раману Скірмунту. Мэты працы новага кабінета Р. Скірмунт прадставіў 21 мая, аднак не знайшоўшы падтрымкі сярод прадстаўнікоў БПС-Ф і БПС-Р, ён 23 мая рашыўся скласці давераны яму мандат. Адстаўка не была прынятая, Рада БНР падоўжыла час фарміравання ўрада на месяц, а выканаўчая ўлада заставалася ў руках урада Я. Варонкі.
На 12-м пасяеджанні II сесіі Рады БНР 9 ліпеня Р. Скірмунт прадставіў склад новага ўрада і «Дэкларацыю намераў новага кабінета Народнага Сакратарыята», дзе асноўнай задачай было ўсталяванне добрых адносін з нямецкай акупацыйнай уладай. Новы склад урада быў зацверджаны нязначнай колькасцю галасоў («за» — 22 чал. «супраць» — 8 чал., 6 — «устрымаліся»).
Сярод галоўных замежных партнёраў бачыў Літву і Украіну, пры гэтым адмаўляў межавых праблемаў з Польшчай. Раман Скірмунт лічыў, што мяжой паміж БНР і Польшчай будзе заходняя мяжа, якая існавала да гэтага часу з Каралеўствам Польскім. Нягледзячы на гэта палітычным партнёрам бачыў Польшчу, а не Расію, што выклікала незадаволенасць з боку беларускіх сацыял-рэвалюцыянераў і сацыял-федэралістаў. Яго сацыяльная праграма таксама выклікала супраціў праз радыкальную аграрную рэформу і імкненне пазбавіць маёмасці землеўласнікаў, дый праз той факт, што ён сам з’яўляўся заможным землеўласнікам. Гэтае незадавальненне зрабіла немагчымым існаванне новага кабінету.
Нова Весь Лямборска (гміна)
Но́ва Весь Лямбо́рска (Nowa Wieś Lęborska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лямборскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нове Весі Лямборскай. Плошча гміны складае 270,39 км². Станам на 2011 год у гміне Нова Весь Лямборска пражывалі 13 295 чалавек, шчыльнасць — 49,2 чал./км².
Эйрык Рыжы
Эйрык «Рыжы» Торвальдсан, або Эйрык Раўдзі (старасканд.: Eiríkr rauði Þorvaldsson, 950—1003) — скандынаўскі мараплавец і першаадкрывальнік, які заснаваў першае пасяленне ў Грэнландыі. Мянушка «Рыжы» атрымаў за колер валасоў і барады. Бацька Лейфа і Торвальда Эйрыксанаў, магчымых першаадкрывальнікаў Амерыкі.
Сяргей Валер’евіч Волкаў
Сяргей Валер’евіч Волкаў (нар. ) — акцёр Палесскага драмтэатру, арганізатар і рэжысёр тэатральнай студыі «Пераадоленне», арганізатар культурніцкіх мерапрыемстваў. Палітычны зняволены, абвінавачаны і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Волагдзе, сваякі Сяргея па лініі бацькі паходзяць з Расіі, але калі яму быў год, бацькі-інжынеры прыехалі працаваць у Пінск, дзе атрымалі кватэру і аселі. Творчыя здольнасці праяўляў ужо ў дзяцінстве, яго брат Яўген узгадвае: «''Ён пісаў вершы, п’есы, оды… Браў удзел у розных аматарскіх гуртках. Усе яго творы ў асноўным ціхенька захоўваліся ў рукапісах, але жаданне неяк пераносіць гэта на сцэну перамагло — і, ужо будучы жанатым, з дзецьмі, ён вырашыў атрымаць тэатральную адукацыю. Паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры на рэжысёра святаў і абрадаў. Прычым там не было завочнага аддзялення, так што малады тата вучыўся на дзённым. Але ўсё давёў да канца''».
У Палескім драматычным тэатры ў Пінску Волкаў граў ад адкрыцця тэатра ў красавіку 2006 года, раней выконваў ролі ў студыі «Дыяген» (кіраўнік студыі і першы дырэктар тэатру Іван Іванавіч Базан), якая і стала асновай для тэатра. Выконваў ролі Кулігіна («Навальніца» Астроўскага), Дзясяцкага («Пінская шляхта» Дуніна-Марцінкевіча), Селяніна («Рагнеда» Дударава), Ваўка у дзіцячым спектаклі-казцы «Памяранцавы вожык», дзясяткі іншых роляў. Пасля затрымання Волкава, яго калегі адзначалі, што «''Сяргей як акцёр незаменны, ён вельмі любіць сцэну, умее граць на некалькіх музычных інструментах, што былі задзейнічаныя ў некаторых спектаклях. Ён заўсёды за мастацтва: і хваляваўся, і прыдумваў, і выконваў. Кожную ролю ён ствараў, доўга капаючыся ў сабе, і яна атрымлівалася напоўненай і скончанай, не падобнай да іншых. Цяпер у некаторыя спектаклі вымушаныя на яго ролі ўводзіць іншых акцёраў. А тыя, дзе яго нельга замяніць, спісваюць. Адсутнасць Сяргея — вялікая страта для тэатра''».
Таксама выкладаў тэатральнае майстэрства для дзетак у Пінскім гарадскім доме культуры (студыя «Фанарыкі Дыягена»). Супрацоўнічаў з створанай Нінай Грынько на базе Пінскай арганізацыі інвалідаў тэатральнай студыяй «Пераадоленне», якая складалася з маладых інвалідаў і людзей з асаблівасцямі псіхафізычнага развіцця; разам з гэтым тэатрам Волкаў, як арганізатар і рэжысёр, прымаў удзел у розных тэатральных фестывалях, быў лаўрэатам 1-ай прэміі Міжнароднага фестывалю творчасці інвалідаў «Славянскі базар-2010» (намінацыя «Тэатральнае мастацтва»), лаўрэатам Міжнароднага фестывалю жыццятворчасці інвалідаў «Шлях до успіху» ў Запорожжы (Украіна), прымаў удзел у фестывалях асаблівых тэатраў у Любліне, Львове, Кіеве. Акрамя гэтага, Волкаў ладзіў у Пінску народныя святы і рэканструкцыі абрадаў.
Акрамя тэатральнага мастацтва, Волкаў захапляецца шахматамі, грае на некалькіх музычных інструментах, з-за кратаў дасылае вершы.
Палітычны пераслед
18 мая 2021 года сумеснай заявай дзевяці беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, Сяргей Волкаў быў прызнаны палітычным зняволеным.
У той жа дзень, 6 ліпеня 2021 года, шэфства (сімвалічнае хроснае бацькоўства) над Сяргеям Волкавым узяла Моніка Грутэрс, дэпутатка Бундэстага і дзяржаўная міністарка культуры Германіі.
Волкаў утрымліваецца ў папраўчай калоніі № 17 у Шклове, дзе працуе на дрэваапрацоўцы, робіць паддоны. З-за кратаў дасылае вершы.
Анучына (Прыморскі край)
Анучына (Ану́чино) — сяло ў цэнтры Прыморскага края Расіі, адміністрацыйны цэнтр Анучынскага раёна. Размешчана на левым беразе ракі Арсеньеўкі, якая да 1972 года мела назву Даўбіхэ, у месцы ўпадзення ў яе ракі Муравейкі. Знаходзіцца ў адгор’ях Сіхатэ-Аліня. Насельніцтва — 4239 чалавек (2021).
Сяло размешчана на трасе Асінаўка — Рудная Прыстань. Адлегласць да Уладзівастока па аўтадарозе — 207 км, да найбліжэйшага горада — Арсеньева — 28 км.
Камарынскі раён
Камарынскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Беларускай ССР, якая існавала ў 1926—1962 гадах. Цэнтр — мястэчка (з 1959 г. — гарадскі пасёлак) Камарын.
Гісторыя
Камарынскі раён утвораны 8 снежня 1926 года пасля другога ўзбуйнення БССР у складзе Рэчыцкай акругі. Цэнтр — вёска Камарын. У склад раёна ўключаны 29 сельсаветаў: Асарэвіцкі, Баршчоўскі, Бярозкаўскі, Верхняжарскі, Галкаўскі, Гдзенскі, Калыбанскі, Камарынскі, Капоранскі, Карлаўскі, Кацічаўскі, Крукоўскі, Кулажынскі, Лукаедаўскі, Малочкаўскі, Масаноўскі, Міхалёўскі, Ніжняжарскі, Пасудавіцкі, Перасяцінскі, Піркаўскі, Радзінскі (Новарадзінскі), Савіцкі, Старастэфаноўскі, Стараялчанскі, Сувідавіцкі, Уласоўскі, Чыкалавіцкі, Ялчанскі (Новаялчанскі). З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года ў выніку рэарганізацыі і ўзбуйнення сельсаветаў у раёне зацверджана 15 сельсаветаў: Асарэвіцкі, Баршчоўскі, Верхняжарскі, Гдзенскі нацыянальны ўкраінскі, Калыбанскі, Камарынскі, Капоранскі нацыянальны рускі, Крукоўскі, Лукаедаўскі нацыянальны ўкраінскі, Ніжняжарскі, Піркаўскі, Радзінскі (Новарадзінскі), Сцепаноўскі (Новастэфаноўскі), Чыкалавіцкі, Ялчанскі (Новаялчанскі), адначасова Савіцкі сельсавет перададзены ў склад Брагінскага раёна. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў прамым падпарадкаванні БССР. 15 ліпеня 1933 года Верхняжарскі і Ніжняжарскі сельсаветы рэарганізаваны ў нацыянальныя ўкраінскія. У 1937 годзе Верхняжарскі, Гдзенскі, Лукаедаўскі, Ніжняжарскі нацыянальныя ўкраінскія сельсаветы і Капоранскі нацыянальны рускі сельсавет рэарганізаваны ў беларускія сельсаветы. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Палескай вобласці. 20 красавіка 1939 года Лукаедаўскі сельсавет перайменаваны ў Кіраўскі. З 8 студзеня 1954 года раён у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Камарынскі, Капоранскі і Ніжняжарскі сельсаветы. 17 лістапада 1959 года Камарын атрымаў статус гарадскога пасёлка, скасаваны Кіраўскі сельсавет. 15 ліпеня 1961 года скасаваны Чыкалавіцкі сельсавет. 25 снежня 1962 года раён скасаваны: гарадскі пасёлак Камарын, Асарэвіцкі, Верхняжарскі, Гдзенскі, Калыбанскі, Крукаўскі, Піркаўскі, Сцепаноўскі, Ялчанскі сельсаветы перададзены Брагінскаму раёну; Баршчоўскі і Радзінскі сельсаветы — Хойніцкаму раёну.
Па дадзеных на 1 студзеня 1947 года раён меў плошчу 1,0 тыс. км².
Вінчэнца Мантэла
Вінчэ́нца Мантэ́ла (Vincenzo Montella; нар., Памільяна-д’Арка, Кампанія) — італьянскі прафесійны футбаліст, нападнік. Выступаў за «Рому» да 2009 года. З 1999 па 2005 год правёў 20 матчаў за зборную Італіі, забіў у іх 3 галы. Удзельнік чэмпіянату Еўропы 2000 года (2-е месца) і чэмпіянату свету 2002 года. Пасля завяршэння гульнявой кар’еры стаў трэнерам, у цяперашні час працуе галоўным трэнерам турэцкага клуба «Адана Дэмірспор».
Клубная кар’ера
Мантэла пачынаў сваю кар’еру ў клубе Серыі C «Эмпалі» ў 1990 годзе, а ў 1995 годзе перайшоў у клуб Серыі B «Джэноа», за які ўжо ў першым (і адзіным) сезоне забіў 21 гол. Пасля гэтага Мантэллу набыла «Сампдорыя», якая выступала ў Серыі A. У гэтай камандзе Вінчэнца шмат забіваў і два гады запар (1997 і 1998) быў адным з лепшых бамбардзіраў чэмпіянату. Яго добрая гульня прывяла да запрашэння ў «Рому», пасля вылету «Сампдорыі» з Серыі A. За яго былі заплочаныя вялікія грошы (25 млн еўра), але ў першым жа сезоне Вінчэнца стаў іх апраўдваць, забіўшы 18 галоў і зрабіўшы дубль у вароты «Лацыа», галоўнага саперніка «Ромы» ў чэмпіянатах Італіі. Разам з Франчэска Тоці і Марка Дэльвекіа Мантэла склаў атакавалае трыё рымскага клубу, якое ўяўляла сабой адну з найлепшых атак у Серыі A. У сезоне 2000/01 Мантэла 13 галамі дапамог камандзе выйграць чэмпіянат, а ў сакавіку 2002 года ён прывёў у захапленне заўзятараў клуба, забіўшы чатыры мячы ў вароты «Лацыа», у выніку чаго «Рома» перамагла 5:1.
У сезоне 2003/04 Мантэла гуляў вельмі мала з-за траўмаў. Але ў наступным сезоне ён прадэманстраваў выдатную форму і забіў за «Рому» у чэмпіянаце 21 гол. Сезон 2005/06 ізноў не атрымаўся з-за траўмаў, Вінчэнца перанёс дзве аперацыі на спіне і плячы, згуляўшы ўсяго 13 матчаў у чэмпіянаце.
4 студзеня 2007 года Мантэла адправіўся ў арэнду ў лонданскі «Фулхэм», дзе стаў асноўным нападнікам. У дэбютным хатнім матчы Кубка Англіі супраць «Лестэр Сіці» ён забіў два галы, а неўзабаве забіў і «Сток Сіці» ў наступным раўндзе гэтага турніру. 13 студзеня Мантэла згуляў свой першы матч у чэмпіянаце Англіі супраць «Вест Хэма», а 20 студзеня забіў свой першы гол у англійскім чэмпіянаце, рэалізаваўшы пенальці ў матчы з «Тотэнхэмам». Італьянец стаў вельмі папулярны сярод заўзятараў «Фулхэма» пасля чатырох галоў у трох матчах запар. 8 мая, за тыдзень да канца тэрміна арэнды, Мантэла вярнуўся ў «Рому».
На сезон 2007/08 Мантэла адправіўся ў свой першы клуб «Сампдорыю» ізноў на правах арэнды. У сезоне 2008/09 ізноў вярнуўся ў склад «Ромы», але цягам на поле амаль не выходзіў.
2 ліпеня 2009 года Мантэла аб’явіў пра завяршэнне сваёй кар’еры прафесійнага гульца.
Міжнародная кар’ера
Мантэла згуляў свой першы матч за зборную Італіі 5 чэрвеня 1999 года супраць Уэльса. Таксама ён прымаў удзел у чэмпіянаце Еўропы 2000 года (у фінале выйшаў на замену) і чэмпіянаце свету 2002 года. З 2005 года Мантэла не атрымліваў запрашэнняў у нацыянальную каманду і, такім чынам, прапусціў чэмпіянат свету ў Германіі і чэмпіянат Еўропы ў Аўстрыі і Швейцарыі.
Трэнерская кар’ера
У 2009 годзе пачаў працаваць трэнерам у «Роме». У 2011 годзе быў часовым галоўным трэнерам рымскага клуба. Пазней узначальваў шэраг італьянскіх клубаў — «Катанію», «Фіярэнціну», «Сампдорыю», з 2016 года быў галоўным трэнерам «Мілана», адкуль быў звольнены ў лістападзе 2017 года.
У верасні 2021 года стаў галоўным трэнерам турэцкага клуба «Адана Дэмірспор».
Ян Альфонс Ляцкі
Ян Альфо́нс Ля́цкі (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Кашталян менскі (1630—1634) і жамойцкі (1634—1643), староста генеральны жамойцкі (з 1643).
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Ляцкіх уласнага герба «Цмок», сын Тэадора, бацька Тэадора Аляксандра.
Навучаўся ў Падуанскім універсітэце. Удзельнічаў у войнах са Швецыяй, Асманскай імперыяй і Расіяй
Другі ліст да Цімафея Святога Апостала Паўла
Другі́ ліст да Цімафе́я Свято́га Апо́стала Па́ўла, Другі́ ліст да Цімафе́я , Друго́е пасла́ньне да Цімафе́я  — адзін з лістоў апостала Паўла, які ўвайшоў у спіс кніг Новага Запавета. Знаходзіцца пасля першага ліста да Цімафея перад лістом да Ціта.
Змест ліста
Гэта самы апошні ліст апостала, ён напісаны з няволі. Апостал быў паўторна арыштаваны, магчыма, ў гэтым удзельнічаў нейкі каваль Аляксандр, які потым выступіў сведкай абвінавачвання. Пасля першай частцы працэса зыход для Паўла быў добрым, аднак апостал прадчувае, што час ягонага жыцця на зыходзе і ён атрымае смяротны прысуд.
Таму гэты ліст можна разглядаць як духоўнае завяшчанне Паўла. Апостал не толькі настаўляе Цімафея, але просіць, замаўляе і моліць, разумеючы, што пасля смерці Паўла Цімафею прыйдзецца працаваць самастойна без падтрымкі і абароны Паўла. З усіх лістоў Паўла гэтае — самае цёплае, пяшчотнае і жалобнае. З яго можна даведацца, што большасць былых супрацоўнікаў пакінула Паўла, а некаторыя сталі адступнікамі. Нікто не рызыкнуў стаць на судзе ў якасці сведкаў абароны.
Павел завяшчае Цімафею быць мужным і стойкім, нястомна працаваць, беручы прыклад з Ісуса і самага Паўла. Хрысціянскага прапаведніка можна параўнаць як з воінам, так і з земляробам і атлетам. Ён павінен увесь час змагацца з ерасямі, якія пагражаюць знішчыць Царкву. Павел пастаўляе замест сабе Цімафея, дае яму настаўленні наконт яго працы. Апостал падводзіць рысу свайго жыцця і піша, што ён выканаў свой абавязак, як атлет на спаборніцтвах, ён прабяжаў забег даўжынёй у жыццё.
У заканчэнні ліста Павел паведамляе пра свае абставіны і просіць Цімафея хутчэй прыйсці да яго. Ліст поўны пэўных дэталей, імён, шмат болі і журботы і адначасова радасці.
Час і месца напісання
Гэта самы апошні ліст з тых, што дайшлі да нас. Ён быў напісаны з Рыму, дзе Павел правёў апошнія дні свайго жыцця.
Структура ліста
Ліст падзелены на 4 раздзелы. Ён пачынаецца з пранікнёнай малітвы, у якой Павел заклікае Цімафея быць верным свайму Пану на прыкладзе Хрыста, Паўла і родных Цімафея. Апостал напамінае Цімафею пра неабходнасць супрацьстаяць ілжэвучэнням. Павел прадказвае Цімафею, што ў апошнія часы наступіць падзенне нораву, аднак, нягледзячы на поспех ілжэвучэнняў, іх чакае пагібель. Таму Цімафей павінен быць асабліва цвёрдым у вучэнні, якое ён атрымаў ад Паўла і якое згоднае са Святым Пісаннем, таму што яно з’яўляецца крыніцай праўды. Далей ідуць асабістыя настаўленні і просьбы, якія прадстаўляюць духоўнае завяшчанне Паўла, у якім ён падводзіць вынікі свайго жыцця і служэння.
Ятрышнік абпалены
Назва
Лацінская назва паходзіць ад Orchis — яечка і ustulata — згарэлы, абпалены. Падобна і ў беларускай мове. Эпітэт паходзіць ад выгляду коласу да распускання кветак, ён цёмны, нібыта абпалены.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з двума маленькімі клубянямі, падобнымі на мужчынскія яечкі, што дало лацінскую назву роду, і прамастойным, аблісцелым (акрамя верхняй часткі) сцяблом вышынёй 30-40 см, часам да 50 см.
Суквецце падоўжанае — густы шматкветны колас; шматлікія кветкі маленькія, да 0,5 см, з чарнавата-пурпуровым шлемам і светла-ружовай губой даўжынёй ад 5 да 8 мм з малінавымі плямкамі, пялёсткі каля 0,3 см. Да распускання кветак колас цёмны, быццам абпалены. Плод — сухая каробачка.
Лісце ланцэтападобнае блакітна-зялёнае, незаплямленае. Лісты дасягаюць 3-10 см у даўжыню, ад 0,5 да 2 см у шырыню.
Ятрышнік абпалены — дыплоід з храмасомнай формулай 2n = 42.
Арэал
Распасціраецца ад паўночнай Іспаніі праз Цэнтральную Еўропу, Альпы, паўднёвую Скандынавію, Усходнюю Еўропу да Цэнтральнай Сібіры і Каўказа. У Міжземнаморскім рэгіёне, уключаючы Паўночную Афрыку, сустракаецца рэдка.
Экалогія
Расце ў Цэнтральнай Еўропе на стэпавай і паўпустыннай пашы, заліўных лугах, сухіх і горных лугах да 2000 м над узроўнем мора. Часам сустракаецца ў рэдкіх хваёвых ці ліставых лясах, а таксама ў больш сухіх раёнах на вільготных лугах.
На Беларусі расце ў маладых хвойніках верасовага тыпу.
Від лічыцца сонцалюбівым.
Выяўляецца не кожны год, перыядычнасць паяўлення не ўстаноўлена. Цвіце ў ліпені-жніўні, пладаносіць у жніўні-верасні.
Цвіценне
З-за значнай экалагічнай і геаграфічнай дысперсіі цвіце ў Цэнтральнай Еўропе ў цэлым з красавіка па жнівень. Квітнее расліна на працягу прыкладна трох тыдняў. На ўчастках у зоне ўмеранага клімату, росквіт Orchis ustulata ustulata можа пачацца ў апошняй трэці красавіка, у Альпах, аднак яны часта квітнець да чэрвеня.
Апыляльнікамі разнавіднасці ''Orchis ustulata var. ustulata з’яўляюцца , для разнавіднасці Orchis ustulata var. aestivalis'' — і некаторыя віды. Працэнт завязі адносна высокі.
Наменклатура
Ятрышнік абпалены мае дзве разнавіднасці, якія ў асноўным адрозніваюцца тэрмінамі цвіцення, але маюць і некаторыя марфалагічныя асаблівасці:
Пасля перагляду наменклатуры раслін на выснове генетычнага аналізу, ятрышнік абпалены быў уключаны разам з некаторымі відамі ў раней манатыпны род як. Гэта назва ўжо выкарыстоўваецца сёння, але яшчэ вызывае спрэчкі сярод экспертаў.
Сінаніміка віда ўключае такія назвы як:
Прымяненне
Дэкаратыўная і лекавая расліна.
Ахова
Занесены ў спіс ахоўных раслін Беларусі з 1964 года. Уключаны ў Чырвоную кнігу Беларусі як выключна рэдкі від, які знаходзіцца пад пагрозай знікнення, таксама ўключаны ў Чырвоную кнігу Польшчы. Ахоўваецца ў Германіі і Швейцарыі.
Рознае
У 2005 годзе ятрышнік абпалены быў выбраны «Архідэяй года» у Германіі. У 2011 годзе ў Беларусі была выпушчана паштовая марка з яго выявай.
Жэлька Ёксімавіч
Жэлька Ёксімавіч (серб. Жељко Јоксимовић; Željko Joksimović;, ) — папулярны сербскі і.