cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джузэпэ Вердзі
Раннія гады
Вярнуўшыся ў Бусета ў 1836 годзе, узяў шлюб з каханай Маргарытай Барэцы, праз два гады яны пераехалі ў Мілан, дзе Вердзі пачаў пісаць, і ўжо ў 1839 яго чакала радасць ад паспяховай прэм’еры першай оперы «Аберта, граф Баніфачча». Аднак серыя асабістых трагедый на некаторы час перарвалі кар’еру Вердзі. На працягу двух гадоў ад неўстаноўленай паміраюць першынцы Вердзі і Маргарыты — дачка Вірджынія, народжаная ў 1837, і сын Ічыліа, народжаны ў 1838. У хутім часе, ва ўзросце 26 гадоў, ад энцэфаліту памірае жонка Маргарыта. Вердзі перажывае гады роспачы, найгоршы перыяд свайго жыцця.
Першыя творчыя поспехі
У 1939 годзе, пасля чатырох гадоў працы, адбылася прэм’ера першай оперы Вердзі «Аберта» (Oberto) паводле арыгінальнага лібрэта Антоніа П’яца, істотна адрэдагаванага Тэмістокле Салера. Опера ў значнай ступені была вытрымана ў духу Гаэтана Даніцэці, але некаторыя асаблівасці оперы парадавалі грамадскасць так, што опера мела вялікі поспех і чатырнаццаць водгукаў. Імпрэсарыа La Scala Барталамеа Мерэлі замовіў Вердзі дзве наступныя оперы. Імі стануць пастаўленая ў 1840 годзе «Дзень каралявання» (Un giorno di regno) і пастаўленая ў 1842 «Набука» (Nabucco). «Набука» зробіць Вердзі знакамітым. Оперу адразу ж паставяць у Вене, потым у Лондане і Парыжы. Паводле ўласных пазнейшых прызнанняў кампазітара, словы вядомага хору паняволеных яўрэеў Va Pensiero, яго вялікая народная папулярнасць, тое, што хор стаў гімнам для італьянцаў, сімвалам барацьбы з аўстрыйскай акупацыяй, натхнілі Вердзі пісаць музыку зноў і зноў. Вялікая колькасць опер — 14 — з’явілася ў дзесяцігоддзе пасля «Набука».
Сталыя гады і росквіт таленту
Прэм’ера «Рыгалета» адбылася ў Венецыі ў 1851 годзе. Опера была напісана паводле п’есы Віктора Гюго «Кароль забаўляецца»(Le Roi s’amuse). Наватарская ў драматычным і музычным планах опера імгненна набыла вялікую вядомасць. Вердзі стварыў арыгінальную музычную драму — кактэйль з разнастайных элементаў, якія адлюстроўваюць сацыяльную і культурную складанасць, элементы камедыі і трагедыі. Упершыню ў цэнтры гісторыі стаяў сацыяльны маргінал (прыдворны блазан) — неадназначны персанаж з простымі чалавечымі патрэбамі, якому ў выніку суперажываеш. Фрагментам «Рыгалета», такім як квартэт Bella figlia dell’amore наканавана было стаць вельмі знакамітымі, а некаторыя сталі ў XX стагоддзі часткай папулярнай культуры (La donna è mobile).
Цуд фенаменальнага поспеху паўтарыўся з операй «Трубадур» (Il trovatore), прэм’ера якога адбылася ў 1853 годзе ў Рыме. Заблытаная, поўная непраўдападобных здарэнняў гісторыя, якую часта крытыкуюць, мае аднак выключныя музычныя характарыстыкі, перш за ўсё багаты меладызм, што робіць яе ўлюбёнай операй мільёнаў людзей да нашых дзён. Шырокую вядомасць набылі такія фрагменты оперы, як песня Азучэны Stride la vampa!, Miserere, стрэта Манрыка Di quella pira стала выпрабаванням для ўсіх тэнароў і візітоўнай карткай многіх з іх.
Вяршыняй творчасці Вердзі гэтага перыяду стала «Травіята» (La traviata), упершыню пастаўленая ў Венецыі ў 1853 годзе. Лібрэта оперы заснавана на творы Аляксандра Дзюма-сына «Дама з камеліямі». Гісторыя пра каханне парыжскай куртызанкі да маладога мужчыны з прыстойнай сям’і, «Травіята», стала самай папулярнай і самай рэпертуарнай операй у свеце. Многія фрагменты оперы сталі хітамі, некаторыя атрымалі самастойнае жыццё: покліч Віялеты Amami, Alfredo, знакаміты тост Libiamo ne' lieti calici, арыя Альфрэда De' miei bollenti spiriti, кабалета Віялеты Sempre libera degg’io, арыя Жэрмона Di Provenza il mar, фінал другога акта, арыя Віялеты Addio, del passato і дуэт Parigi, o cara.
Позняя творчасць
Паміж 1855 і 1867 паўстаюць такія вялікія оперы, якім наканавана было стаць хітамі рэпертуару як «Баль-маскарад» (Un ballo in maschera, 1859), «Моц наканавання» (La forza del destino, па заказе імператарскага тэатра Санкт-Пецярбурга, 1861, пастаўлена ў 1862), перагледжаны варыянт «Макбета» (1865). Крыху меншую папулярнасць у час свайго з’яўлення атрымалі «Сіцылійская ўсяночная» (Les vêpres siciliennes, 1855) і «Дон Карлас» (Don Carlo, 1867), якія былі створаны па-французску на замову Парыжскай оперы. Сёння гэтыя дзве оперы выконваюцца вельмі часта і звычайна ў больш позніх, італьянскіх, версіях, створаных самім аўтарам. У 1857 годзе быў напісаны «Сімон Баканегра» (Simon Boccanegra).
Адна з апошніх вялікіх опер Вердзі, «Аіда», была яму замоўлена ўрадам Егіпта, каб адзначыць адкрыццё Суэцкага канала. Спачатку Вердзі адмовіўся. Будучы ў Парыжы, ён атрымаў паўторнае прапанову праз дзю Локля. На гэты раз Вердзі пазнаёміўся са сцэнарам оперы, які яму спадабаўся, і пагадзіўся напісаць оперу.
Вердзі і Вагнер, кожны — лідар сваёй нацыянальнай опернай школы, — заўсёды недалюблівалі адзін аднаго. За ўсё жыццё яны ні разу не сустрэліся. Каментарыі Вердзі абі Вагнер і яго музыцы, якія захаваліся, малалікія і нядобразычлівых («Ён заўсёды выбірае, цалкам дарма, няхожаную сцежку, спрабуючы ляцець там, дзе нармальны чалавек проста пойдзе пешшу, дасягаючы значна лепшых вынікаў»). Тым не менш, даведаўшыся, што Вагнер памёр, Вердзі сказаў: «Як сумна! Гэтае імя пакінула велізарны след у гісторыі мастацтва». Вядома толькі адно выказванне Вагнера, якое адносіцца да музыкі Вердзі. Праслухаўшы Рэквіем, вялікі немец, заўсёды красамоўны, заўсёды шчодры на (непахвальныя) каментары па адносінах да многіх іншых кампазітарам, сказаў: «Лепш нічога не казаць».
Манументальная опера «Аіда» (Aida) была замоўлена кампазітару да адкрыцця Суэцкага канала і з вялікім поспехам упершыню была прастаўлена ў Каіры ў 1871.
Вялікім сябрам кампазітара быў паэт Алесандра Мандзоні (1785—1873), у гадавіну смерці якога Вердзі прадставіў у міланскай кафедры свой Requiem. Гэты твор мае вялікае значэнне ў творчасці Вердзі як адзіны буйны рэлігійны твор, аднак Касцёлам ён быў ацэнены як «залішне тэатральны» і доўгі час не выконваўся ў храмах.
Апошнія шэдэўры
Пасля «Аіды» і «Рэквіема» Вердзі чарговы раз вырашае скончыць сваю оперную кар’еру, задавальняючы сабе выпраўленнем больш ранніх опер. Але просьбы публікі, а таксама маладога кампазітара і лібрэтыста Арыга Бойта, вымусілі Вердзі зноў прыняцца за справу. У 1881 Вердзі выпраўляе «Сімона Баканегру», а потым нараджае «Атэла» (Otello, 1887), а затым «Фальстафа» (Falstaff, 1893).
Апошнія гады і смерць
У 1897 годзе ва ўзросце 82 гадоў памірае каханая жонка Джузэпіна, што робіць Вердзі прыгнечаным. Блізкім сябрам кампазітара да самай смерці была спявачка-сапрана Тэрэза Штольц. У свае 82 гады Вердзі заснаваў у Мілане т.зв. Дом Вердзі (Casa di Riposo per Musicisti) — дом састарэлых, які, паводле слоў Вердзі прызначаўся для «грамадзян Італіі, якія прафесійна служылі музыцы па жыцці, маюць 65 год і знаходзяцца ў беднасці».
21 студеня 1901 года ў Вердзі здарыўся інсульт, шэсць дзён ён змагаўся за жыццё і памёр у Мілане, 27 студзеня, 1901 г. Вердзі пажадаў, каб яго пахаванне было сціплым і без музыкі. Палова Мілана стаяла ў маўчанні над яго труной, калі раптам з глыбіні натоўпу пачалі спяваць Va, pensiero. Спачатку Вердзі быў пахаваны на міланскіх могілках Cimitero Monumentale di Milano, а ўжо праз месяц яго перанеслі ў Дом Вердзі, у капліцу да жонкі Джузэпіны. Ва ўрачыстасцях перапахавання 26 лютага 1901 года ўзялі ўдзел члены каралеўскай сям’і, паслы еўрапейскіх дзяржаў, Артура Тасканіні прадырыжыраваў Va, pensiero, які выканаў зводны хор з 900 харыстаў.
Ён быў агностыку. Яго другая жонка, Джузэпіна Стрэпоні, ахарактарызавала яго як «чалавека, які мала веруе».
Стыль
Папярэднікі Вердзі, якія паўплывалі на яго творчасць — Джаакіна Расіні, Вінчэнца Беліні, Джакама Меербер і, самы важны — Гаэтана Даніцэці. У дзвюх апошніх операх, «Атэла» і «Фальстаф», прыкметны ўплыў Рыхарда Вагнера. Паважаючы Шарля Гуно, якога сучаснікі лічылі найвялікшым кампазітарам эпохі, Вердзі тым не менш не запазычыў нічога ў вялікага француза. Некаторыя пасажы ў «Аідзе» паказваюць на знаёмства кампазітара з творамі Міхаіла Глінкі, якога Ферэнц Ліст папулярызаваў у Заходняй Еўропе, вярнуўшыся з турнэ па Расіі.
На працягу ўсёй кар’еры Вердзі адмаўляўся выкарыстоўваць высокае «до» у тэнаравых партыях, спасылаючыся на тое, што магчымасць праспяваць менавіта гэту ноту перад поўнай залай адцягвае ўвагу выканаўцаў і да, і пасля, і падчас выканання ноты.
Нягледзячы на ​​тое, што часам аркестроўка ў Вердзі ёсць майстэрскай, кампазітар разлічваў у асноўным на свой меладычны дар для выражэння эмоцый герояў і драматызму дзеяння. На самай справе, вельмі часта ў операх Вердзі, асабліва падчас сольных вакальных нумароў, гармонія наўмысна аскетычная, і ўвесь аркестр гучыць, як адзіны акампануючы інструмент. Менавіта Вердзі прыпісваюцца словы: «Аркестр — вялікая гітара!». Некаторыя крытыкі сцвярджаюць, што Вердзі надаваў тэхнічнаму аспекту партытуры недастаткова ўвагі, паколькі яму не хапала школы і вытанчанасці. Сам Вердзі казаў, што «з усіх кампазітараў я — самы маладасведчаны». Але паспяшаўся дадаць: «я гэта сур’ёзна кажу, але пад „ведамі“ я маю на ўвазе зусім не веданне музыкі».
Тым не менш, было б няслушным сцвярджаць, што Вердзі недаацэньваў выразную сілу аркестра і не ўмеў выкарыстоўваць яе да канца, калі яму гэта было трэба. Больш за тое, аркестравае і кантрапунктавае наватарства, як струнныя, што ўзляталі па храматычнай гаме ў сцэне Мантэроне ў «Рыгалета», каб падкрэсліць драматычнасць сітуацыі, ці, таксама ў «Рыгалета», хор, мыкаючы блізкастаячыя ноты за кулісамі, адлюстроўваючы, вельмі эфектна, надыходзячую буру, характэрна для творчасці Вердзі, і характэрна настолькі, што іншыя кампазітары не асмеліліся запазычыць у яго некаторыя смелыя прыёмы з-за іхняй імгненнай пазнавальнасці.
Вердзі быў першым кампазітарам, які адмыслова займаўся пошукам такога сюжэта для лібрэта, які б лепш за ўсё адказваў асаблівасцям яго кампазітарскіх здольнасцей. Працуючы ў цесным супрацоўніцтве з лібрэтыстамі і ведаючы, што менавіта драматычная экспрэсія з’яўляецца галоўнай сілай яго таленту, ён дамагаўся ліквідацыі з сюжэту «непатрэбных» дэталяў і «лішніх» герояў, пакідаючы толькі персанажы, у якіх кіпяць страсці, і багатыя драматызмам сцэны.
Творы
Оперы і даты іх прэм’ер
Музычныя фрагменты
''Увага! Музычныя фрагменты ў фармаце Ogg Vorbis''
NGC 1594
NGC 1594 (іншыя абазначэнні — IC 2075, MCG -1-12-14, NPM1G -05.0197, IRAS04284-0554, PGC 15348) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Трылогія
Трылогіі найбольш распаўсюджаны ў літаратуры, кінамастацтве, а таксама сярод відэагульняў, радзей — у выяўленчым мастацтве і музыцы.
Старажытнагрэчаская трылогія
У старажытных грэкаў складалася з трох трагедый з міфалагічным ці гістарычным сюжэтам; прадстаўляліся яны на паэтычных спаборніцтвах у дні свята Дзіянісія. Першапачаткова асобныя часткі трылогіі абавязкова прайграваліся на працягу аднаго дня; далучэнне да трылогіі так званай «драмы сатыраў», якая кантрастуе з ёй па пабудове і прызначэнню, стварала «тэтралогію». З V ст. да н.э. гэта патрабаванне пачынае парушацца, а з IV ст. да н.э. «драма сатыраў» аддзяляецца ад трагічнай трылогіі і ставіцца на асобых спаборніцтвах.
Антычныя трылогіі дайшлі да нас у абрыўках; так з захаваных сямі трагедый Эсхіла чатыры з’яўляюцца часткамі трылогій, прысвечаных міфам пра Данаідаў, Эдыпа, Праметэя і гістарычныя падзеі — паражэнне персаў. З гэтых трылогій толькі «Арэстэя» захавалася цалкам; згублена толькі «драма сатыраў» — «Пратэй».
У далейшым, ужо ў Сафокла, трагедыі набываюць самастойную скончанасць і асобную значнасць; так «Эдып-цар», «Эдып у Калоне» і «Антыгона», хоць і звязаныя адзінствам сюжэту, не аб’ядноўваліся паэтам у трылогію.
Драма Новага часу
У драматычнай творчасці новага часу сустракаюцца спробы адрадзіць трылогію.; такія трылогіі Фрыдрых Шылера («Валенштэйн»), Франца Грыльпарцэра («Залатое руно»), Рыхарда Вагнера («Нібелунгі»), Суінберна («Марыя Сцюарт») і іншыя.
У літаратуры
Прынцып трылогіі ўжываецца таксама ў будове раману і аповесці.
Друоньё
Друоньё (Druogno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 972 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 28030. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мядзведня (Чэрвеньскі раён)
Мядзве́дня (, Медведня) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Зафісуру
Зафісу́ру (малагас. Zafisoro) — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць паўднёва-ўсходні рэгіён Мадагаскара. Агульная колькасць — 126 тыс. чал.
Група зафісуру склалася ў XV — XVIII стст. у выніку перасялення на Мадагаскар мігрантаў з Усходняй Афрыкі, іх далейшага ўзаемадзеяння з тубыльцамі аўстранезійскага паходжання, а потым вылучэння дзяржавы зафісуру са складу ўсходнемадагаскарскай дзяржавы Ізуру (Ісора). Назва групы літаральна азначае «дзеці Ізуру».
Асноўныя заняткі — сельская гаспадарка і лоў рыбы.
Большасць зафісуру прытрымліваецца традыцыйных рэлігійных культаў. Распаўсюджана хрысціянства.
Чырвоны штраль
«Чырвоны штраль» — шосты студыйны альбом беларускага гурта Крамбамбуля. Альбом стаў даступны для праслухоўвання і бясплатнай запампоўкі 14 кастрычніка 2015 года на мульцілэйбле «Пяршак» інтэрнэт-часопіса 34mag.net. Па словах Лявона Вольскага гэта развітальны альбом Крамбамбулі, пасля якога група «сыдзе ў лясы і зоймецца партызанскай дзейнасцю».
Пра альбом
Альбом «Чырвоны штраль» названы ў гонар аднайменнага кафэ, якое існавала ў пачатку XX стагоддзя ў Вільні. У гэтым кафэ любілі бываць прадстаўнікі беларускай інтэлігенцыі. Сярод гасцей установы былі ў тым ліку Янка Купала і браты Луцкевічы. У гэтым кафэ таксама адбываюцца падзеі адной з песень альбома. Існуе легенда, што ў 1916 годзе менавіта ў гэтым кафэ адбылася сустрэча Луцкевічаў з прадстаўнікамі польскіх і літоўскіх колаў, пасля якой браты прыйшлі да высновы, што трэба арыентавацца не на аднаўленне Рэчы Паспалітай або Вялікага княства Літоўскага, а на стварэнне незалежнай Беларусі, што яны і паспрабавалі ажыццявіць у 1918 годзе пад сцягам БНР.
Альбом запісваўся ў 2014-2015 гадах у Вільні на студыі Ymir Audio, дзе перад гэтым быў запісаны сольны альбом Лявона «Грамадазнаўства». Саўнд-прадзюсарам таксама выступіў нарвежац Снорэ Бергеруд.
30 верасня 2015 года група прадставіла публіцы першую песню з альбома «То ня дудка». «За сваю гісторыю „Крамбамбуля“ была гламурнай, была дурняватай, а зараз сітуацыя прымусіла нас стаць больш сур'ёзнымі. Гэтая песня будзе адкрываць альбом, бо гэта кшталту прадмовы, уводзінаў у тэму. Яна аб тым, што сёння мы ладзім аттапырку, а заўтра, магчыма, трэба будзе ісці змагацца за родны край», — растлумачыў Лявон Вольскі. Адначасова з выхадам альбома 14 кастрычніка выйшаў відэакліп на песню «Каб мы калі каму чаго», які зняў рэжысёр і даўні сябра гурта Мацвей Сабураў.
На альбоме 12 кампазіцый. Апроч іншага, альбом уключае кавер-версію песні «Партызанская» гурта N.R.M. з альбома «Одзірыдзідзіна» 1996 года. Гэтая песня была першым сур'ёзным хітом N.R.M. Песня «Я страляў у міліцыянта» ўяўляе сабой вольнае пераасэнсаванне песні Боба Марлі «I Shot the Sheriff».
Паколькі Крамбамбуля ўваходзіла ў неафіцыйны спіс забароненых у Беларусі музыкаў, канцэрт-прэзентацыя новага альбома прайшла ў Вільні 7 лістапада 2015 года. Як звычайна ў падобных выпадках амбасада Літвы выдавала бясплатныя візы на некалькі дзён для грамадзян Беларусі пры прад'яўленні квітка на канцэрт.
Рэцэнзіі
Прафесійнымі крытыкамі альбом быў сустрэты пазітыўна, на сайце Experty.by яго сярэдні бал 8,5 з 10. Большасць экспертаў сышлося ў меркаванні, што гэта альбо лепшы, альбо адзін з лепшых альбомаў групы. Таксама ўсе адзначылі змяненне тэматыкі песень. Яна стала больш сур'ёзнай, група у гэтай працы адышла ад сваёй звычайнай застольна-алкагольнай лірыкі.
Што ж тычыцца партызанскай тэмы альбома, то Ягор Цывілька адзначыў: «Тэма партызанкі на „Чырвоным штралі“ раскрываецца без маралізатарства і гераізацыі барацьбы. Усё, як у жыцці, дзе вайна і смерць суіснуюць з каханнем, танцамі і смехам. У выніку героі песень успрымаюцца выпуклымі, жывымі, нармальнымі людзьмі, а не шаблоннымі барацьбітамі з плакатаў і фільмаў».
Васілька Валадаравіч
Васілька Валадаравіч (паміж 1135—1150 — ) — князь лагожскі (зг. 1186), магчыма князь полацкі (1216—1222).
Сын Валадара Глебавіча і магчыма Рыксы, імаверна, малодшы брат полацкага князя Уладзіміра Валадаравіча.
Волін (горад)
Волін (Wolin, Wollin) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Каменьскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Волін.
Знаходзіцца на востраве Волін, ля вусця Одэра (Одра). Займае плошчу 14,47 км² (на 2013 год). Насельніцтва 5 001 чалавек (на 2014 год).
Гісторыя
Гісторыя горада пачынаецца з засялення заходнімі славянамі вострава Волін у VIII стагоддзі. Аб паселішчы славян-валінян (валынянаў) на востраве Волін згадвае ў IX стагоддзі Баварскі Географ. Адам Брэменскі ў IX стагоддзі ў «Дзеях святароў Гамбургскай царквы» называў Волін назвай «Юмнэ». У X—XII стагоддзях Волін быў буйным рамесным і гандлёвым цэнтрам, дзе сыходзіліся шляхі купцоў з Візантыі, Азіі, Фрысландыі, Русі і з заходнеславянскіх паселішчаў, размешчаных на беразе Балтыйскага мора. Эбон Рэймскі ў 1126 годзе і манах Прыфлінгенскі ў «Жыціі Атона» (XII стагоддзе), называюць Волін «Юлінам».
Васілька Валадаравіч
Па гэтым Васілька доўгі час не згадваецца крыніцамі, імаверна, выступаў супольна з братам. Так 12.3.1196 года Васілька разам з чарнігаўцамі і друцкім князем Барысам разграміў смаленскае войска, пра гэта паведамляе Сіманаўскі летапіс. Праўда, паводле Карамзіна, Троіцкі летапіс называў Васільку полацкім князем, але вядома, што полацкім князем тым часам быў Уладзімір. Імаверна, і далей Васілька вёў узгодненую з братам палітыку, удзельнічаў у паходах, у т.л. супраць немцаў у Ніжнім Падзвінні. У 1216 годзе Уладзімір задумаў вялікі паход на Рыгу, сабраў вялікае войска з удзелам смалян, віцяблян, дручан, імаверна, мусілі быць і войскі Васількі, які мог прывесці і літоўцаў.
Уладзімір нечакана памёр, паход на Рыгу не адбыўся. Паводле Яна Длугаша, тым часам смаленскі князь Мсціслаў Давыдавіч разбіў літоўцаў, якія рабавалі ваколіцы Полацка. Паводле Васіля Тацішчава, у 1217/1218 годзе князь полацкі Васілька разам з Мсціславам Удатным і Уладзімірам Рурыкавічам удзельнічаў у паходзе на Галіч, калі верыць Стрыйкоўскаму, у гэтым войску былі і літоўцы, хоць полацкага князя Васільку ён не згадвае. Магчыма, згаданая Длугашам сутычка смаленцаў з літоўцамі каля Полацка адбылася пасля смерці Уладзіміра менавіта з войскамі Васількі, дзе маглі быць літоўцы, якіх потым ён прывёў і пад Галіч. У такой версіі няма аднак пэўнасці, яна выключна гіпатэтычная. У кожным разе, калі Васілька Валадаравіч і быў полацкім князем пасля Уладзіміра, то толькі да 1222 года, калі смаленскія князі захапілі Полацк.
Ваўкаватыця
Ваўкаватыця (Вовкова́тиця) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Амерыкус
Амерыкус (Americus) — горад у штаце Джорджыя, ЗША.
Цэнтр акругі Самтэр, галоўны горад статыстычнай вобласці Амерыкус, якая ахоплівае акругі Шлі і Самтэр.
У горадзе знаходзіцца кампус Паўднёва-заходняга дзяржаўнага ўніверсітэта Джорджыі.
Горад адметны сваёй багатай гісторыяй, у тым ліку вялікім дзелавым і жылым гістарычным раёнам, а таксама блізкасцю да Нацыянальнага гістарычнага парка Джымі Картэра, гістарычнай Андэрсанвільскай турмы і фермы Кайнонія.
IC 4240
IC 4240 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 24 снежня 1992 года
Сонечнае зацьменне 24 снежня 1992 года — частковае сонечнае зацьменне 151 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,8422 і дасягнула свайго максімуму ў 00:31:41 UTC у пункце з каардынатамі 66° пн. ш. 156° у. д..
Зацьменне 24 снежня 1992 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1992 годзе і 210-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 чэрвеня 1992 года, наступнае — 21 мая 1993 года.
Ахназар
Ахназар (Haqnəzər) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Аляксандр (фільм)
«Аляксандр» (Alexander) — гістарычны фільм рэжысёра Олівера Стоўна пра жыццё і смерці палкаводца Аляксандра Македонскага. Карціна, знятая за рэкордны для Стоўна бюджэт (150 млн долараў), правалілася ў амерыканскім пракаце, атрымаўшы негатыўныя водгукі як крытыкаў, так і гледачоў. Зборы «Аляксандра» ў ЗША склалі 34 млн долараў. Нягледзячы на гэта, у астатніх краінах фільм прайшоў з адносным поспехам і зарабіў больш 130 млн долараў.
Сюжэт
У фільме даволі падрабязна, хоць не з гістарычнай дакладнасцю, паказаны дзве бітвы: бітва пры Гаўгамелах з персідскім царом Дарыем і на рацэ Гідасп з індыйскім царом Порам.
Забалатці (Бродыўскі раён)
Забалатці (За́болотці) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мяжніца
Мяжні́ца (, Межница) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Канстанцін Бязрукі
Канстанцін «Бязрукі» (? — 1270-я) — князь полацкі (1270-я)
Біяграфія
Некаторыя даследчыкі атаясняюць Канстанціна Бязрукага з полацкім князем Канстанцінам, які ў 1-й палове XIII ст. перадаў немцам частку полацкіх уладанняў ва Усходняй Латгаліі — г. зв. «Канстанцінаў дар», зацверджаны булай Папы Рымскага.
На думку гэтых даследчыкаў, Канстанцін мог перадаць землі немцам, каб атрымаць падтрымку ў змаганні за полацкі сталец з літоўскім князем Таўцівілам, якому аддалі перавагу палачане. Іншыя даследчыкі адносяць «Канстанцінаў дар» да 1263—1264 гадоў, калі быццам Канстанцін пры падтрымцы літоўскага князя Траняты, пасля забойства Таўцівіла і паланення полацкіх баяр, заняў полацкі сталец, а неўзабаве па вызваленні Транятам палонных баяр сагнаны вялікім князем літоўскім Войшалкам, але такая храналогія абвяргаецца крыніцамі.
Аднак, з крыніц вядома, што выдавец «Канстанцінава дару» памёр без нашчадкаў, тым часам як пазнейшы полацкі князь Канстанцін (Бязрукі) меў прынамсі двух сыноў — аднаго невядомага імем і віцебскага князя Міхаіла Канстанцінавіча. Такім чынам, Канстанцін Бязрукі яўна не тоесны ранейшаму князю Канстанціну.
Магчыма, Канстанцін (Бязрукі) паходзіў з роду віцебскіх князёў, некаторыя даследчыкі думаюць, што ён сын полацкага князя Брачыслава і швагер Таўцівіла, але гэтыя даследчыкі атаясняюць абодвух Канстанцінаў.
Напэўна, Канстанцін (Бязрукі) заняў полацкі сталец пасля князя Ізяслава, стаўленіка вялікага князя літоўскага Войшалка. Канстанцін Бязрукі згадваецца ў 1270-я гады як добры полацкі князь у павучанні полацкага епіскапа Сімяона, а таксама ў лісце канца XIII ст. ад рыжскага магістрата да яго сына, віцебскага князя Міхаіла Канстанцінавіча.
71-407
71-407 — расійскі пасажырскі аднабаковы чатырохвосевы высокападлогавы трамвайны вагон з пераменным узроўнем падлогі і асінхронным цягавым электрарухавіком вытворчасці ААТ «Уралтрансмаш». Выпускаецца з 2009 г.
Па стане на кастрычнік 2015 г. трамваі дадзенай мадэлі эксплуатуюцца ў Екацярынбургу, Ніжнім Ноўгарадзе, Туле, Краснадары, Таганрозе, Ніжнім Тагіле і Валгаградзе.
Загірці (Бродыўскі раён)
Загірці (Загі́рці) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 1595
NGC 1595 (іншыя абазначэнні — ESO 202-25, AM 0426-475, PGC 15195) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Разец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Другі імпічмент Дональда Трампа (2021)
У выніку захопу Капітолія ЗША 6 студзеня 2021 прыхільнікамі прэзідэнта Дональда Трампа шматлікія дзяржаўныя дзеячы краіны абвінавацілі яго ў падбухторванні да гвалту і заклікалі да яго адстаўцы. Члены Кангрэса ЗША з дэмакратычнай і рэспубліканскай партый, уключаючы спікера Палаты прадстаўнікоў Нэнсі Пэлосі, лідара меншасці ў Сенаце Чака Шумера і звязаныя з імі службовыя асобы, заклікалі да неадкладнага пазбаўлення Трампа яго паўнамоцтваў і абавязкаў па кіраванні дзяржавай, альбо шляхам прымянення 4-й секцыі дваццаць пятай папраўкі да Канстытуцыі ЗША, альбо шляхам імпічменту і наступнага асуджэння.
Да вечара 7 студзеня, больш за 200 членаў Сената і Палаты прадстаўнікоў заклікалі да адхілення Трампа ад пасады любым з магчымых спосабаў. Спікер Пэлосі заявіла, што ў выпадку, калі кабінет Дональда Трампа не пазбавіць яго паўнамоцтваў праз дваццаць пятую папраўку за падбухторванне да «ўзброенага паўстання супраць Амерыкі», Палата прадстаўнікоў пачне працэс другога імпічменту. Дэмакратычная партыя ЗША планавала апублікаваць рэзалюцыю па імпічменту 11 студзеня 2021 года. Паводле звестак СМІ, прынамсі да вечара 9 студзеня віцэ-прэзідэнт Пенс не выключаў выкарыстання ім дваццаць пятай папраўкі да Канстытуцыі і сур’ёзна разглядаў такую магчымасць.
13 студзеня Палата прадстаўнікоў Кангрэса ЗША большасцю галасоў падтрымала ініцыятыву імпічмента Дональда Трампа. Меркавалася правесці галасаванне 19-га чысла, аднак апазіцыя Трампа ўсё ж аддала перавагу дачакацца інаўгурацыі Байдэна, якая прайшла 20 студзеня.
Першы імпічмент
Расследаванне па справе аб імпічменце супраць Дональда Трампа было ўзбуджана 24 верасня 2019 года, калі Нэнсі Пэлосі, спікер Палаты прадстаўнікоў Злучаных Штатаў, у тэлевізійным выступе абвясціла аб пачатку афіцыйнага расследавання імпічменту Дональда Трампа, 45-га Прэзідэнта ЗША. Расследаванне было абвешчана пасля ананімнага паведамлення, у якім сцвярджалася, што амерыканскі лідар прасіў украінскага прэзідэнта Уладзіміра Зяленскага расследаваць украінскія дзелавыя стасункі з Хантэрам Байдэнам, сынам былога віцэ-прэзідэнта і кандыдата ў прэзідэнты 2020 года Джо Байдэна падчас тэлефоннага званка ў ліпені 2019 года. Адміністрацыя Трампа выпусціла адрэдактаваную стэнаграму гэтага тэлефоннага званка, якая пацвердзіла, што кіраўнік дзяржавы папрасіў афіцыйны Кіеў «разабрацца» ў спрэчцы з Байдэнам. Падчас расследавання Байдэн быў вядучым кандыдатам на першасным галасаванні Дэмакратычнай партыі, згодна з агрэгатар апытанняў, што рабіла яго самым верагодным праціўнікам на ўсеагульных выбараў 2020 года для Трампа. У інтэрв’ю асабісты адвакат Трампа Рудзі Джуліяні абараніў палітыка, назваўшы запыт «цалкам дарэчным», а таксама ўказаў, што ён сам, магчыма, звярнуўся б з аналагічнай просьбай да ўкраінскіх чыноўнікаў.
31 кастрычніка Палата прадстаўнікоў Кангрэса ЗША ўхваліла рэзалюцыю, якая санкцыянавала афіцыйны пачатак працэдуры імпічменту прэзідэнта Трампа. 18 снежня Палата прадстаўнікоў правяла фінальныя дэбаты па імпічменту, паставіўшы на галасаванне два пункта абвінавачванняў — «злоўжыванне ўладай» і «стварэнне перашкодаў расследаванню Кангрэса». У пачатку быў зацверджаны першы пункт (230 галасоў за, 197 — супраць), такім чынам кіраўніку дзяржавы быў абвешчаны імпічмент. Дональд Трамп стаў трэцім прэзідэнтам у гісторыі ЗША, якому быў абвешчаны імпічмент Палатай прадстаўнікоў кангрэса. Пасля гэтага кангрэсмены зацвердзілі другі пункт абвінавачванняў (299 галасоў за, 198 — супраць).
Аднак 6 лютага 2020 года працэс імпічмэнту завяршыўся: Трамп быў апраўданы па ўсіх абвінавачваннях падчас галасавання ў Кангрэсе ЗША.
Прэзідэнцкія выбары
3 лістапада 2020 года ў краіне прайшлі прэзідэнцкія выбары. Галоўнымі кандыдатамі сталі дзеючы прэзідэнт краіны Дональд Трамп ад партыі рэспубліканцаў і Джо Байдэн ад дэмакратаў. У прэзідэнцкай гонцы ўзялі ўдзел яшчэ сем чалавек, як ад іншых партый, так і незалежныя. Паводле звестак на 4 лістапада, за ноч падліку галасоў лідарам стаў Джо Байдэн. Ён набраў найбольшую колькасць галасоў за ўсю гісторыю прэзідэнцкіх выбараў у ЗША.
Штурм Капітолія
5—6 студзеня 2021 года тысячы прыхільнікаў прэзідэнта Трампа сабраліся ў Вашынгтоне, каб адкінуць вынікі прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і падтрымаць патрабаванне да віцэ-прэзідэнта Майка Пенса і Кангрэсу адхіліць перамогу Джо Байдэна. У гэты час Кангрэс засядаў, праводзячы падлік галасоў Калегіі выбаршчыкаў, і дэбатуючы пасля таго, як Тэд Круз і Пол Госар запярэчылі супраць падліку галасоў Калегіі выбаршчыкаў у Арызоне. Некаторыя будынкі ў комплексе Капітолія ЗША былі эвакуіраваны, і пратэстоўцы прарваліся праз сістэму бяспекі, каб увайсці ў будынак Капітолія ЗША, уключаючы Нацыянальную скульптурную залу. Мітынгуючых выгналі з будынка. Мэр Вашынгтона Мюрыэл Баўзэр абвясціў каменданцкі час у амерыканскай сталіцы.
7 студзеня многія палітыкі, у тым ліку рэспубліканцы, выступілі з жорсткай крытыкай Дональда Трампа. Абраны прэзідэнт ЗША Джо Байдэн назваў падзеі, якія адбыліся ў Вашыгтоне, мяцяжом. У той жа дзень буйныя сацсеткі Twitter, Instagram і Facebook часова заблакавалі акаўнты дзеючага прэзідэнта Трампа.
Сам Трамп у відэазвароце асудзіў гвалт падчас пратэстаў яго прыхільнікаў на Капітоліі і штурм будынка Кангрэса. У звароце ён паабяцаў, што тыя, хто парушыў закон падчас мітынгу, «заплацяць» за гэта. Ён таксама заявіў, што пратэстоўцы, якія ўжылі гвалт, «не з’яўляюцца прадстаўнікамі ЗША». Са слоў Трампа, краіна прайшла праз цяжкія выбары, таму эмоцыі кіпяць — але цяпер «азарт павінен улегчыся, а спакой — аднавіцца». Ён запэўніў, што факусуецца на спакойнай перадачы ўлады абранаму прэзідэнту Джо Байдэну.
Ужыванне 25-й папраўкі
Дваццаць пятая папраўка да Канстытуцыі вызначае парадак ажыццяўлення паўнамоцтваў прэзідэнта ў выпадку, калі прэзідэнт вымушаны датэрмінова спыніць нясенне сваіх абавязкаў. Нягледзячы на тое, што ў большасці выпадкаў папраўка выкарыстоўвалася для адхілення ад пасады асоб, няздольных выконваць свае абавязкі па стане здароўя, секцыя 4 папраўкі прадугледжвае магчымасць віцэ-прэзідэнта пры падтрымцы большасці членаў кабінета абвясціць прэзідэнта няздольным выконваць сваю ролю па кіраванні дзяржавай. У такім выпадку віцэ-прэзідэнт павінен прыняць на сябе абавязкі адхіленага прэзідэнта.
Сярод членаў кабінета магчымасць задзейнічання 25-й папраўкі разглядалі дзяржаўны сакратар Майк Пампеа, міністр фінансаў Стывен Мнучын і былы міністр адукацыі Бетсі Дэвас.
Перспектыва
Калі б любое з дзеянняў апазіцыі Трампа было выканана да 20 студзеня 2021 года, то яно прывяло б да наступнага:
Рэзалюцыя Ільхана Амара
Рэзалюцыя аб імпічменце, чарнавая версія якой была напісана прадстаўніком Ільхана Амарам 7 студзеня 2021, была дапоўнена і падтрымана прадстаўнікамі Дэвідам Чычыліне, Тэдам Лю, Элам Грынам, Рашыдай Тлаіб, Александрыяй Акасіа-Картэс, Коры Буш і больш чым шасьцюдзесяцьцю іншымі.
Артыкул 1 закранае тэлефонны званок, які адбыўся 2 студзеня 2021 года, у якім прэзідэнт Трамп «настойліва просіць сакратара Джорджыі перагледзець фінальныя і завераныя вынікі прэзідэнцкіх выбараў у гэтым штаце». Артыкул 4 закранае паводзіны амерыканскага лідара 6 студзеня 2021 года, калі ён заклікаў сваіх паслядоўнікаў наведаць Вашынгтон «з мэтай падбухторвання да гвалту і перашкодаў выкананню Кангрэсам сваіх абавязкаў па сертыфікацыі вынікаў выбараў».
Апазіцыя
8 студзеня сенатар ад штата Паўднёвая Караліна Ліндсі Грэм апублікаваў твіт, у якім заявіў, што другі імпічмент «прынясе больш шкоды, чым карысці».
Прадстаўнік пятага кангрэсіянальнай акругі Арэгона ад Дэмакратычнай партыі Курт Шрэйдэр стаў першым дэмакратам у Палаце прадстаўнікоў, выказаным супраць імпічменту, параўнаўшы яго з «лінчаваннем» і заявіўшы, што «не прытрымліваючыся належнай прававой працэдуры, мы [дэмакраты] становімся нічым не лепш за рэспубліканцаў». Ён таксама лічыў, што імпічмент яшчэ мацней падзяліў бы народ краіны. Пасля ён папрасіў прабачэння за гэтыя выказванні і заявіў, што прагаласаваў бы за імпічмент.
Былы прафесар юрыдычнага факультэта Гарвардскага ўніверсітэта Алан Дэршавіц, які прадстаўляў Дональда Трампа на слуханнях па справе аб імпічменце ў 2019—2020 гадах, не падтрымліваў другі імпічмент. Ён заявіў, што прэзідэнт «не здзейсніў правапарушэнне, якое цягне за сабой імпічмент» і што ён «палічыў бы гонарам яшчэ раз выступіць у абарону Канстытуцыі ад спробаў выкарыстоўваць яе як палітычную зброю».
IC 4241
IC 4241 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
71-409
71-409 — расійскі пасажырскі аднабаковы чатырохвосевы нізкападлогавы трохсекцыйны злучаны трамвайны вагон вытворчасці ААТ «Уралтрансмаш». З’яўляецца першым у Расіі трамваем з нізкім узроўнем падлогі па ўсёй даўжыні салона.
Макараў (горад)
Макараў (Макаров) — горад (з 1946) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Макараўскага раёна Сахалінскай вобласці. Насельніцтва 7,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1892 годзе.
Трыбуна (вэб-партал)
Гісторыя
11 чэрвеня 2010 года быў заснаваны Максімам Беразінскім пад назвай Goals.by.
Макараў (горад)
Апісанне
Горад размешчаны на ўсходнім беразе Сахаліна, за 235 км ад Южна-Сахалінска. Па некаторых дадзеных, населены пункт быў заснаваны ў 1892 як сяло Селютора. З 1905 па 1945 разам з паўднёвай часткай Сахаліна быў у складзе Японіі, называўся Сірытору. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ў 1945 — у складзе Расіі. У 1946 быў пераіменаваны ў Макараў у гонар рускага флатаводца і акіянографа адмірала Сцяпана Макарава.
Трыбуна (вэб-партал)
Гісторыя
У 2014 годзе ўвайшоў у холдынг Tribuna Digital, які ўключыў у сябе вядучы расійскі спартыўны сайт і Tribuna.com. З таго часу партал працуе па адрасе by.tribuna.com.
У лютым 2020 года беларуская «Трыбуна» вырашыла развівацца аўтаномна, у той час як уладальнікі кампаніі прадалі сайт інвестыцыйнаму фонду Аляксея Нячаева.
Залісся (Бродыўскі раён)
Залісся (Залі́сся) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Трыбуна (вэб-партал)
Рэпрэсіі (2020—2021)
Са жніўня 2020 года сайт «Трыбуны» заблакаваны ў Беларусі.
Журналіст выдання Дзмітрый Руто быў затрыманы 1 чэрвеня за бел-чырвона-белы шалік у аўто і асуджаны на 15 сутак адміністратыўнага арышту.
Журналіст Аляксандр Івулін быў арыштаваны 15 лістапада 2020 года ў Мінску, калі праходзіў марш памяці Рамана Бандарэнкі. 30 снежня суд Маскоўскага раёна Мінска прысудзіў Івуліну штраф у памеры 30 базавых велічынь паводле арт. 23.34 КаАП. 3 чэрвеня 2021 года быў затрыманы зноў. 4 чэрвеня быў асуджаны да 30 сутак арышту нібыта за бела-чырвона-белы сцяг на акне кватэры паводле ч. 3 арт. 24.23 КаАП судом Фрунзенскага раёна Мінска (суддзя — Юлія Блізнюк). Пасля 30 сутак арышту ён на волю не выйшаў, і стала вядома, што журналіст абвінавачваецца ў здзяйсненні крымінальнага злачынства паводле арт. 342 КК (Групавыя дзеянні, якія груба парушаюць грамадскі парадак). 5 ліпеня 2021 года сумеснай заявай васьмі арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Івулін быў прызнаны палітычным зняволеным.
Фальмента
Фальмента (Falmenta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Трыбуна (вэб-партал)
Рэпрэсіі (2020—2021)
6 жніўня 2021 года прызнаў матэрыялы «Трыбуны» экстрэмісцкімі. Рашэнне было прынята па хадайніцтве ГУБАЗіК, якое ўгледзіла ў іх «матэрыялы, якія заклікаюць да экстрэмісцкай дзейнасці».
Фальмента
Насельніцтва складае 173 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 28050. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
1853 год у гісторыі астраноміі
1853 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Сонечнае зацьменне 30 чэрвеня 1992 года
Сонечнае зацьменне 30 чэрвеня 1992 года — поўнае сонечнае зацьменне 146 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0592 і дасягнула свайго максімуму ў 12:11:22 UTC у пункце з каардынатамі 25° пд. ш. 9° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 21 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 294 км.
Зацьменне 30 чэрвеня 1992 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1992 годзе і 209-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 4 студзеня 1992 года, наступнае — 24 снежня 1992 года.
Лі Куан Ю
Лі Куан Ю (народжаны Гары Лі Куан Ю;  — ) — палітык, першы прэм’ер-міністр Рэспублікі Сінгапур, адзін з бацькоў сінгапурскага «эканамічнага цуда».
Біяграфія
Лі Куан Ю нарадзіўся 16 верасня 1923 г у Сінгапуры, у сям’і кітайскага паходжання. Вучыўся спачатку ў сінгапурскіх установах — у школе Тэлок Кураў, Інстытуце Рафлз і Нацыянальным універсітэце Сінгапура («Рафлз-Каледж»), — затым у брытанскім Кембрыджы (1945—1949).
У 1949 г. вярнуўся на радзіму. З 1950 г. займаўся адвакацкай практыкай у Сінгапуры ў кампаніі Laycock and Ong, удзельнічаў у прафсаюзным руху. У 1954 г. абраны генеральным сакратаром партыі «Народнае дзеянне», якая прыйшла да ўлады ў 1959 г. З 1959 па 1990 г. займаў пасаду прэм’ер-міністра. У 1990—2004 г. быў старэйшым міністрам ва ўрадзе Го Чок Тонга. У жніўні 2004 г. атрымаў пасаду міністра-ментара (настаўніка) у ўрадзе свайго сына Лі Сяньлуна.
Палітычныя погляды
Аб сваім палітычным крэда Лі Куан Ю пісаў так: "Мы выкарыстоўвалі тыя перавагі, якія Вялікабрытанія пакінула нам: англійскую мову, юрыдычную сістэму, адміністрацыю, пазбаўленую партыйных прыхільнасцяў. Мы старанна пазбягалі выкарыстання метадаў, уласцівых сацыяльнай дзяржаве, бо бачылі, як вялікі <брытанскі> народ у выніку <сацыялістычнай> ураўнілаўкі ператварыўся ў пасрэдны ". Пасля Лі Куан Ю выказваў захапленне Маргарэт Тэтчэр, якая ў сваю чаргу заявіла, што «калісьці Сінгапур вучыўся ў Вялікабрытаніі, а зараз мы вучымся ў Сінгапура».
Спасылкі
На англійскай мове:
Латышаў
Латышаў — прозвішча.
Газіз Ніязавіч Дугашаў
Газіз Ніязавіч Дуга́шаў (, г. Алматы, Казахстан — ) — дырыжор. Народны артыст Казахскай ССР (1957). Дзяржаўная прэмія Казахстана імя К. Байсеітавай (1972).
Біяграфія
Нарадзіўся ва ўйгурскай сям’і 20 снежня 1917 года ў Алма-Аце.
У 1939 годзе пасля заканчэння Алма-Ацінскага музычнага вучылішча па класе скрыпкі ў прафесара Лесмана працаваў у сімфанічным аркестры, а затым — ва.
У 1936 годзе ўдзельнічаў у Першай дэкадзе казахскага мастацтва ў Маскве.
Ваяваў пад Масквой у 35-й Сталінскай брыгадзе, у снежні 1941 года быў паранены. Узнагароджаны медалём «За баявыя заслугі» і Ордэнам Айчыннай вайны.
У 1948—1951 гадах вучыўся ў Маскоўскай кансерваторыі, у 1957 годзе скончыў экстэрнам Алма-Ацінскую кансерваторыю.
У 1944—1948 гадах — дырыжор, у 1956—1959 — галоўны дырыжор, у 1969—1976 — дырэктар і мастацкі кіраўнік Казахскага тэатра оперы і балета. Пры ім былі пастаўлены многія балеты і оперы казахскіх кампазітараў і заходнееўрапейскіх класікаў.
За пастаноўку оперы «Браты Ульянавы» узнагароджаны ордэнам «Знак пашаны» (1971) і званнем лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Казахскай ССР (1972).
У 1951—1956 гадах — дырыжор Вялікага тэатра ў Маскве, з 1959 года — Украінскага тэатра оперы і балета, з 1963 года —.
У 1966—1968 гадах — галоўны дырыжор Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР, дзе кіраваў пастаноўкамі опер «Брэсцкая крэпасць» і «Алеся» Я. Цікоцкага (1967), «Рыгалета» Дж. Вердзі (1968), балетаў «Альпійская балада» Я. Глебава (1967), «Рамэо і Джульета» С. Пракоф’ева (1968).
Пад яго кіраўніцтвам зроблены запіс першай беларускай тэлеоперы «Ранак» Г. Вагнера (1967).
Выкладаў у Маскоўскай і Алма-Ацінскай кансерваторыях, у 1968 годзе вёў клас опернай падрыхтоўкі ў Беларускай кансерваторыі.
З 1976 года — мастацкі кіраўнік вакальнай студыі Усесаюзнага радыё і тэлебачання.
Макараў
Макараў — рускае прозвішча, таксама тапонім.
Журба
Журба:
Юзаф Галінскі
Юзаф Галінскі (Józef Galiński; пам. пасля 17 красавіка 1753 ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Галінскіх герба «Равіч». Сын, войскага аршанскага.
Войскі аршанскі, ротмістр кавалерыі. Уладальнік маёнткаў Хоўхла Менскага ваяводства, Говары і Нізкі Гарадзец Аршанскага павета.
Лугавэ (Бродыўскі раён)
Лугавэ (Лугове́) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Халіп
Халіп — прозвішча.
Навазер’е
Навазе́р’е (, Новозерье) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Да 25 ліпеня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Дамавіцкага сельсавета, да 27 лістапада 1989 года — у склад Раваніцкага сельсавета.
NGC 1596
NGC 1596 (іншыя абазначэнні — ESO 157-31, AM 0426-550, PGC 15153) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Залатая Рыба.
Вялікі Бар’ерны востраў
Вялікі Бар'ерны востраў (Great Barrier Island), або Аатэа (Aotea) — востраў на поўначы Новай Зеландыі, шосты па велічыні ў краіне. Плошча — 285 км². Насельніцтва (2013 г.) — 939 чал.
Геаграфія
Вялікі Бар’ерны востраў месціцца ў паўднёва-заходняй частцы Ціхага акіяна ў 17 км ад усходняга узбярэжжа Паўночнага вострава.
Мае вулканічнае паходжанне. Скалы вакол берагавой лініі, у цэнтральным і паўднёвым раёнах пачалі ўтварацца каля 18 млн гадоў таму. Цэнтральная частка ўтворана ў выніку дзейнасці больш маладых вулканаў 10 — 3 млн гадоў таму. У нашы дні рэшткі іх вывяржэнняў сфарміравалі горны хрыбет. На стварэнне вострава аказалі ўплыў ледавікі, якія пакідалі прыбярэжныя адклады і рэгулявалі ўзровень акіяна. Канчаткова Вялікі Бар’ерны востраў адлучыўся ад Паўночнага пасля заканчэння апошняга ледавіковага перыяда.
Найвышэйшы пункт — гара Хіракімата (621 м) у цэнтральнай частцы. Усходняе ўзбярэжжа складаюць пясчаныя залівы і вусці рэк, заходняе — крутыя горныя схілы і рачныя нізіны. Паблізу Вялікага Бар’ернага вострава знаходзяцца некалькі меньшых па памерах астравоў, у тым ліку Малы Бар’ерны востраў.
З карысных выкапняў пэўную важнасць маюць тэрмальныя воды. У 1841 - 1867 гг. на Вялікім Бар'ерным востраве здабывалі медзь, у 1890-я гг. — срэбра і золата.
Клімат мяккі вільготны. Тэмпература на працягу года вагаецца ад +6 °C да +22 °C. Найбольш вільготны месяц — чэрвень, калі колькасць ападкаў дасягае 112 мм.
Прырода
Да прыходу еўрапейцаў большая частка вострава была пакрыта лясамі каштоўнага араўкарыевага дрэва ка́ўры. Да 1914 г. яны былі знішчаны лесарубамі. Захаваліся толькі рэшткі первароднага лесу, які складаецца з метрасідэрасаў, міртавых, астравых дрэў. У 1976 - 1987 гг. было пасаджана 150 тысяч парасткаў каўры. Большая частка вострава пакрыта хмызнякамі і акультуранымі пашамі. Маюцца водна-балотныя ўгоддзі (каля 405 га), на ўсходзе — прыбярэжныя выдмы.
Наземная фаўна прадстаўлена птушкамі і паўзунамі. Дзякуючы чалавечай актыўнасці на востраве з'явіліся здзічэлыя каты, козы і свінні. У нашы дні захаваліся толькі каты, з якімі вядзецца барацьба.
Каля 60% тэрыторыі Вялікага Бар’ернага вострава знаходзіцца пад аховай дзяржаўнай лясной службы.
Гісторыя
Згодна легендам маары, Вялікі Бар’ерны востраў быў адным з першых месцаў Новай Зеландыі, адкрытых палінезійскім мараплаўцам Купэ. Ён даў яму назву Aotea («белае воблака»). Продкі маары перасяліліся ў перыяд сярэднявечча. Захаваліся рэшткі іх ваенных умацаванняў ра, палеткаў і ямы для харчовых адыходаў.
У 1855 г. здабыча медзі была перададзена спецыяльна створанаму канцэрну «Barrier Copper Mining Co». Праз 10 гадоў, калі запасы руды скончыліся, канцэрн прадаў ці перадаў за абавязкі зямельныя надзелы перасяленцам або супрацоўнікам. У 1890 г. былі знойдзены радовішчы срэбра і золата, што паспрыяла хуткаму эканамічнаму развіццю. У 1899 г. пачала развівацца вытворчасць піламатэрыялаў. У міжваенны перыяд гэтыя віды эканамічнай дзейнасці практычна спыніліся. Астравіцяне былі вымушаны развіваць жывёлагадоўлю. У пасляваенны перыяд узнікла турыстычная індустрыя.
Інфраструктура
На Вялікім Бар’ерным востраве месціцца 8 сталых паселішчаў. Найбуйнейшыя Трайфена і Порт-Фіцрой знаходзяцца на заходнім узбярэжжы і звязаны паромнай пераправай з Оклендам. У паселішчы Клэрыс дзейнічаюць медыцынскі цэнтр і аэрадром. Самалёты некалькіх авіякампаній злучаюць Вялікі Бар’ерны востраў з Оклендам. Унутраны грамадскі транспарт адсутнічае.
Асноўныя галіны эканомікі — сельская гаспадарка, праца ў лясным дэпартаменце і абслугоўванне турыстаў. На востраве няма буйных электрастанцый і прамысловасці. Мясцовыя жыхары карыстаюцца аднаўляльнымі крыніцамі энергіі.
Дом па Савецкай вуліцы, 17 (Гродна)
Дом па Савецкай вуліцы, 17 — будынак у Гродне, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада. Пабудаваны ў 1885 годзе.
IC 4242
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дом па Савецкай вуліцы, 17 (Гродна)
Архітэктура
На 1-м паверсе размешчаны магазіны, 2-і выкарыстоўваецца пад жыллё. Двухпавярховы Г-падобны ў плане будынак накрыты невысокім аднасхільным дахам. Кампазіцыя галоўнага фасада сіметрычная, ярусная. Паверхі падзелены 2 гарызантальнымі цягамі. У цэнтры праезд у двор. На 2-м паверсе балкон, які аб’ядноўвае 2 праёмы. Вышыня балконнай агароджы роўная адлегласці паміж цягамі. Аконныя праёмы лучковыя, у ліштвах. Завяршальны прафіляваны карніз з невялікім вынасам.
Малі Пэрэліскы
Малі Пэрэліскы (Ма́лі Перелі́ски) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Джэйкаб Бэн-Амі
Джейкаб (Якаў) Бэн-Амі (Шчырын Якаў Лазаравіч)(23 лістапада або 23 снежня, 1890, Мінск, Расійская імперыя — 2 ліпеня 1977 г., Нью-Ёрк, Нью-Ёрк, ЗША) — вядомы руска-яўрэйскі акцёр, які карыстаўся ў сваёй працы аднолькава добра ідыш і англійскай мовай.
Біяграфія
Ён нарадзіўся і вырас у Расійскай імперыі, выступаў у розных тэатральных трупах да эміграцыі ў ЗША ў 1912 годзе. Там ён меў доўгую і выдатную кар’еру, у тым ліку ў пастаноўцы цэлага шэрагу Брадвейскіх п’ес. У 1918 годзе ён стаў заснавальнікам або сузаснавальнікам яўрэйскага мастацкага тэатра.
Першае англамоўнае выступленне Бэн-Амі адбылося ў 1920-я гады. Гэта была брадвейская п’еса «Самсон і Даліла». Па дадзеных біёграфа Алана Гансберга ў кнізе Little Caesar: A Biography of Edward G. Robinson, Бэн-Амі зарабіў пагарду Робінсана нібыта спрабуючы зацямніць іншых акцёраў і персанажаў. Аднак, і п’еса, і гульня Бэн-Амі ў ёй сталі хітамі. У сваім аглядзе 1921 года Дораці Паркер абвясціла яго «адным з найвялікшых акцёраў на сучаснай сцэне». Ён быў таксама пазітыўна адзначаны Джонам Бэрымарам («натхняючы»), «New York Times» і Аляксандрам Вулкатам («кактэйльным пытаннем года было Бэн-Амі ці не Бэн-Амі»), сярод іншых.