cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Герб Эстонскай ССР
Дзяржаўны герб Эстонскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаецца з малюнка ў прамянях узыходзячага сонца сярпа і молата, акружанага вянком, які складаецца злева — з іглічных галін і справа — з жытніх каласоў. Абедзьве палоўкі вянка абвітыя чырвонай стужкай з надпісамі на эстонскай і русскай мовах: «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» і ніжэй «Eesti NSV». Наверсе герба знаходзіцца пяціканцовая зорка.
Герб з’яўляўся дзяржаўным сімвалам Эстоніі да выхаду яе са складу СССР 7 жніўня 1990 года.
Сезон 2018 ФК Віцебск
У 2018 годзе футбольны клуб «Віцебск» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды 2 У арэнду
Пакінулі клуб
1 Раней — у «Нафтане» ў арэндзе 2 Раней — у «Слоніме-2017» у арэндзе 3 Раней — у «Оршы» ў арэндзе 4 У арэнду, раней — у «Оршы» ў арэндзе 5 У арэнду 6 У арэнду; перайшоў у «Віцебск» 28.02.2018 з БАТЭ
1 У арэнду 2 Раней — у «Баранавічах» у арэндзе
Падаткаабкладанне ў Беларусі
Падаткаабкладанне ў Беларусі — гэта сукупнасць падаткаў, збораў, пошлін і іншых плацяжоў, якія бяруцца ва ўстаноўленым парадку з плацельшчыкаў — юрыдычных і фізічных асоб на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Падаткаабкладанне на тэрыторыі сучаснай Беларусі вядома з глыбокай старажытнасці, калі яно існавала ў форме даніны, павіннасцей і іншых пабораў. Узнікненне падаткаабкладання звязана з неабходнасцю ўтрымання дзяржавы. У часы Вялікага Княства Літоўскага падаткаабкладанне выступала ў якасці ўстаноўленых плацяжоў на карысць дзяржавы, феадалаў і царквы.
У часы Расійскай імперыі, а потым СССР падаткі вызначаліся і спаганяліся ў адпаведнасці з дзеючым заканадаўствам.
У 1992 годзе ў Беларусі была зацверджана новая падатковая сістэма.
З 1 студзеня 2019 года ўступіў у сілу абноўлены Падатковы кодэкс Рэспублікі Беларусь.
Падаткі
Галоўным суб’ектам падаткаабкладання з’яўляецца дзяржава, а яе асновай — адносіны паміж дзяржавай і гаспадарчымі суб’ектамі.
Падаткі, як і аб’ектаў абкладання, шмат, яны гарантуюць прыкладна роўныя ўмовы ўсім суб’ектам, незалежна ад формы ўласнасці. Юрыдычныя асобы абавязаны плаціць ускосныя і адначасовыя грашовыя падаткі. Усе сумы падаткаў і збораў залічваюцца ў бюджэт краіны. Падаткі ўстанаўліваюцца штогод пры зацвярджэнні бюджэту.
Тамара Макарава
Тамара Макарава:
Беспазваночныя
Беспазваночныя Беспазваночныя (Invertebrata) — пазасістэматычная група, што аб’ядноўвае жывёл, якія не маюць унутранага восевага шкілета (хорды або хрыбта).
Назву ў пачатку XIX стагоддзя прапанаваў французскі заолаг Жан-Батыст Ламарк.
Узніклі беспазваночныя яшчэ ў дакембрыі (1,5-2 млрд гадоў назад, магчыма, і раней). Каля 1 млрд гадоў назад ад аднаклетачных (прасцейшых) развіліся шматклетачныя жывёлы. Прамежкавая ступень паміж імі — каланіяльныя прасцейшыя. У кембрыі ўжо існавалі прадстаўнікі многіх тыпаў беспазваночных.
Да беспазваночных належаць тыпы інфузорый, губак, кішачнаполасцевых, ігласкурых, малюскаў, некаторых ніжэйшых чарвей, членістаногіх і шэраг іншых, усяго да 1-2 млн відаў.
Сярод сучасных беспазваночных найбольшай колькасцю відаў вызначаюцца членістаногія — да 1 млн і малюскі — 250 тыс.
Беспазваночныя пашыраны ва ўсіх біятопах Зямлі. Сярод іх па колькасці відаў пераважаюць насякомыя. На Беларусі каля 11 тыпаў беспазваночных, больш за 30 тысяч відаў, найбольш насякомых.
Важны момант у эвалюцыі беспазваночных — пераход ад радыяльнай (кішачнаполасцевыя) да двухбаковай (білатэральнай) сіметрыі, якая ўласціва больш высокаарганізаваным беспазваночным. Вышэйшыя беспазваночныя маюць другасную поласць цела (цэлом); лічыцца, што яны далі пачатак першым хордавым жывёлам.
Бялградская крэпасць
Бялградская крэпасць — абарончае збудаванне, пабудаванае для абароны сярэднявечнага Бялграда.
Брыліўка (Ставышчанскі раён)
Брыліўка (Брилі́вка) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Бялградская крэпасць
Гісторыя
Найстаражытнейшымі прыкметамі знаходжання чалавека на тэрыторыі сучаснага Бялграда лічацца каменныя прылады, якія адносяцца да мусцьерскай археалагічнай культуры. Таксама былі знойдзены артэфакты, што належаць арыньякскай і граветскай культурам. Сталыя селішчы на тэрыторыі горада з’явіліся ў эпоху неаліта і адносяцца да Старчава-Крышскай і Вінчанскай культурам, іх жыхары займаліся земляробствам і рознымі рамёствамі.
Напачатку III стагоддзя да н. э. на Балканах уварваліся кельты і на тэрыторыі сучаснага Бялграда пасялілася кельцкае племя скордзіскі. Іх умацаванае селішча называлася Сінгідунум. Па адной з версій, назва азначае «круглы горад». Па іншай версіі, падчас прыходу кельтаў гэту зямлю займала фракійскае племя сінгі, па назве якога кельты назвалі новы горад. Апроч знойдзеных у Карабурме і Роспа-Чупрыі некропаляў з таго перыяду, пра Сінгідунум пры кельтах няма ніякіх іншых звестак. Паводле дадзеных археалагічных раскопак, умацаванне кельтаў знаходзілася на тэрыторыі сучаснай Карабурмы.
У I стагоддзі да н. э. рымляне пачалі наступ на ілірыйскія плямёны і скордзіскащ з тэрыторыі Македоніі. Гай Скрыбоній Курыян, праконсул Македоніі, здзейсніў паход у глыб паўвыспы, дасягнуўшы Дуная. Пра заваяванні гэтай часткі Балкан вядома мала, але яшчэ некалькі гадоў мясцовае насельніцтва спрабавала змагацца з Рымам. Праконсул Македоніі Марк Ліцыній Крас у 29 годзе да н. э. падавіў тут супраціў бастарнаў. Дакладна невядома, калі гэтыя землі былі ператвораны ў рымскую правінцыю Мёзія. Згодна Дыяну Касію, Мёзія як правінцыя існавала ўжо ў самым пачатку I стагоддзя і ў той час ёй кіраваў Цэцына Север.
Напачатку рымскага кіравання ўмацаванні Сінгідунума складаліся з валаў з частаколам. Неўзабаве быў збудаваны каструм працягласцю ў 560 і шырынёй у 350 метраў. Ён быў змешчаны на месцы сучасных Верхняга горада і часткі Калемегдана да Парыжскай вуліцы.
Значэнне Сінгідунума як вайсковага цэнтра рэгіёна ўзрасло ў III стагоддзеё, калі рымляне з-за ўварванняў готаў і іншых барбарскіх плямён пакінулі Дакію і мяжа пралегла па Дунаі. Сінгідунум, такім чынам, ізноў стаў крэпасцю на мяжы Імперыі. Праз горад таксама праходзіла знакамітая дарога Via militaris уздоўж якой быў выбудаваны шэраг умацаванняў. Пасля падзелу Рымскай імперыі ў 395 годзе Сінгідунум стаў часткай Усходняй Рымскай імперыі.
У 1040 годзе ў Памараўе бліснула антывізантыйскае паўстанне пад правадырствам Пятра Дзяляна. Сярод захопленых паўстанцамі гарадоў быў і Бялград, дзе Дзялян абвясціў сябе ўнукам балгарскага цара Самуіла і быў абвешчаны балгарскім царом пад імем Пятра II. У 1041 годзе паўстанне было прыгнечана візантыйцамі. На працягу XI—XII стст. горад быў арэнай бязлітаснага змагання паміж Візантыяй і Венгрыяй. Апроч войскаў гэтых дзяржаў яго некалькі разоў спусташалі крыжакі, якія ішлі праз гэты раён ў Святую зямлю.
У 1284 годзе кароль Сербіі Драгуцін ад свайго венгерскага караля Ласла IV атрымаў у кіраванне вобласць Мачву з Бялградам. Ён інтэнсіўна засяляў яе сербамі, у горадзе рос уплыў Сербскай праваслаўнай царквы. Актыўна вялося новае будаванне. У 1319 годзе, праз некалькі гадоў пасля смерці Драгуціна, венгерскае войска захапіла і зруйнавала горад. На працягу XIV стагоддзя ён быў памежным фарпостам, на які венгерскія каралі глядзелі як на перашкоду, што не дазваляла Сербіі пашырацца на поўнач.
Пасля з’яўлення на Балканах туркаў і бітвы на Косавам полі венгерцы, імкнучыся чужымі рукамі абараніць Дунай, перадалі Бялград сербскаму дэспату Стэфану Лазаравічу. Ён адбудаваў горад і збудаваў там магутныя ўмацаванні. Бялград быў падзелены на дзве часткі — Верхні горад і Ніжні горад.
Спадчыннік Стэфана Джурадж Бранкавіч быў змушаны вярнуць горад Венгрыі. Наўзор Бялградскай крэпасці ён пабудаваў умацаванні ў Смедзераве. Тым часам, сам Бялград пад венгерскім кіраваннем хутка страціў сваю эканамічную і культурную ролю. Апроч таго, негатыўным абліччам адбілася і венгерская нацыянальная палітыка — кароль Сігізмунд засяляў горад венгерцамі, а сербам быў забаронены ўваход у яго цэнтральную частку.
Для Асманскай імперыі захоп Бялграда быў важным заданнем, бо крэпасць затуляла шлях у Венгрыю і не дазваляла туркам весці свае наступальныя паходы у яе кірунку. У 1440 годзе Бялград аблажыла турэцкае войска колькасцю ў 100 000 чалавек пад камандаваннем султана Мурада II. Ёй не атрымалася ўзяць горад, але на вяршыні Авалы, на месцы сербскага ўмацавання Жрноў, туркі пабудавалі крэпасць і змесцілі ў ёй буйны гарнізон, які стаў апорным пунктам для наступных атак на Бялград. У 1456 годзе туркі распачалі яшчэ адну беспаспяховую аблогу горада. Аж да канца стагоддзя вакол яго вяліся бязлітасныя баі. У 1521 годзе султан Сулейман захапіў Бялград.
Пасля паразы пад Венай у 1683 годзе туркі сталі губляць свае еўрапейскія ўладанні, і ў 1688 годзе горад захапілі аўстрыйцы. Яны адразу пачалі будаванне новай сучаснай крэпасці па праекце Андрэя Корнара. Праз два гады турэцкае войска зноў авалодала Бялградам. Падчас аблогі гарматным ядром была пашкоджана адна з веж у замку Верхняга горада. У выніку пажару ў крэпасці выбухнуў парахавы склад. Загінула больш за тысячу чалавек, а замак дэспата Стэфана быў разбураны. Пасля захопу крэпасці туркі працягнулі будаванне ўмацаванняў па праекце Корнара, бо ён перайшоў да іх на службу. Некалькі гадоў горад быў турэцкай памежнай крэпасцю, а ў 1717 годзе ім ізноў авалодалі войскі Аўстрыйскай імперыі. Крэпасць была перабудавана па сучасным праекце, апроч таго, умацаванні акружылі ўвесь горад. Пад уладай Аўстрыі Бялград ізноў перажыў нядоўгі росквіт. Было пабудавана мноства новых будынкаў, ажывіўся гандаль. Сярод яго жыхароў у вялікай колькасці з’явіліся венгерцы, немцы, французы, чэхі і інш. У выніку чарговай вайны з Турцыяй Аўстрыя была змушана саступіць Бялград пасля заключанага ў ім у 1739 годзе мірнай дамовы. Турэцкі гарнізон знёс вонкавыя ўмацаванні, казармы і іншыя будынкі, пабудаваныя аўстрыйцамі. Шэраг хрысціянскіх цэркваў былі пераўтвораны ў мячэці.
У час чарговай вайны з Асманскай імперыяй аўстрыйцы ў 1789 годзе захапілі горад, але пакінулі яго пасля падпісання Сістоўскай мірнай дамовы. Тым часам, Бялград быў зачынены для янычараў, ім было забаронена наведваць яго. Пасля скону Мустафы-пашы ў 1801 годзе янычарам атрымалася захапіць уладу ў горадзе і наваколлях. Учынены імі няпраўнасць і тэрор прывялі да Першаму сербскаму паўстанню. Распачатае ў 1804 годзе паўстанне адной са сваіх мэт мела вызваленне Бялграда. У 1807 годзе сербскаму войску пад кіраўніцтвам Карагеоргія атрымалася авалодаць горадам. Паўстанцы атрымалі яго ў дрэнным стане, горад быў у заняпадзе, шмат якія будынкі былі цалкам ці часткова разбураны. Карагеоргій абвясціў Бялград сталіцай краіны і прыступіў да яго аднаўлення. Развіццё сталіцы было перапынена разгромам паўстання ў 1813 годзе. Турэцкі гарнізон, які заняў Бялград, ажыццяўляў рэпрэсіі, якія прывялі да Другога сербскага паўстання, распачатаму ў 1815 годзе. Яго лідару Мілашу Абрэнавічу пры падтрымцы Расіі атрымалася дамагчыся для Сербіі аўтаноміі ў рамках Асманскай імперыі.
19 красавіка 1867 года, пасля працяглых перамоў, турэцкі гарнізон пакінуў Бялград, і горад ізноў стаў сталіцай Сербіі. З гэтага моманту крэпасць страціла сваё вайсковае значэнне. У час Першай сусветнай вайны усе будынкі ўсярэдзіне ўмацаванняў былі разбураны, а сцены і вежы сур’ёзна пацярпелі. Пасля Другой сусветнай вайны крэпасць ператварылася ў турыстычны аб’ект і месца адпачынку жыхароў Бялграда. Цяпер на яе тэрыторыі і ў прылеглым парку Калемегдан рэгулярна праводзяцца культурныя і спартовыя мерапрыемствы.
Чанг Мён
Чанг Мён (장면, 張勉, John Myon Chang;, Інчхон, Карэя — , , Паўднёвая Карэя) — палітычны дзеяч Рэспублікі Карэя. 2-і, 7-ы прэм’ер-міністр (1950—1952, 1960—1961), 4-ы віцэ-прэзідэнт Рэспублікі Карэя (1956—1960).
IC 4479
IC 4479 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Валапас.
Завер’е
Заве́р’е (, Заверье) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабодкаўскага сельсавета.
IC 4479
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канстанцін Радзівіновіч
Канстанцін Радзівіновіч (1886, в. Кабылянка, Бабруйскі павет, Мінская губерня, цяпер в. Знаменка, Асіповіцкі раён, Магілёўская вобласць — 30 студзеня 1956, Мінск) — протаіерэй.
Біяграфія
Беларус. Сын Дзіянісія Радзівіновіча. Бацька служыў з 1853 года. У 1860—1880-я гг. ён быў псаломшчыкам Раства-Багародзіцкай царквы у в. Старыя Дарогі Бабруйскага павета.
Канстанцін Радзівіновіч скончыў у 1911 годзе Мінскую духоўную семінарыю. Служыў павятовым назіральнікам Навагрудскага вучылішчнага савета ад епархіяльнага ведамства. З 1914 настаяцель Міхайлаўскага храма ў мястэчку Зембін Барысаўскага павета. З 1917 года благачынны цэркваў 4-й акругі Барысаўскага павета.
Арыштаваны 8 красавіка 1933 года. Асуджаны 19 ліпеня 1933 года са святарамі Мінскай епархіі Уладзімірам Дзелякторскім, Васіліем Парфёнчыкам, Пятром Ражко, Канстанцінам Семянюком, Мікалаем Тарановічам, старастам Данілам Сяліцкім, актыўнымі прыхаджанамі асобай нарадай пры АДПУ за «антысавецкую агітацыю» дa 3 гадоў ППК. Пакаранне адбываў.
Пасля вызвалення жыў у Магілёве. У час нямецкай акупацыі, з кастрычніка 1941 года настаяцель Трох-Свяціцельскай царквы (цяпер кафедральны сабор) у Магілёве. У гэтыя гады протаіерэй Канстанцін дапамагаў бяздольным, тым, хто страціў блізкіх і маёмасць, суцяшаў. У склепе храма для іх ладзіліся дабрачынныя абеды.
Рэабілітаваны 31 мая 1989 года пракуратурай БССР. Групавая справа Р. і інш. № 27206-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Марыса Мілер
Марыса Мілер (Marisa Miller; нар. 6 жніўня 1978, Санта-Круз, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская мадэль. Кар’еру мадэлі пачала ў 16 гадоў, калі была заўважаная прадстаўнікамі італьянскага мадэльнага агенцтва і праз некалькі месяцаў з’ехала працаваць у Італію. У Марысы таксама ёсць дзве сястры. Захапляецца сёрфінгам і валейболам.
Герб Таджыкскай ССР
Герб Таджыкскай ССР — дзяржаўны сімвал Таджыкскай ССР. 20 мая 1937 года Прэзідыум ЦВК Саветаў Таджыкскай ССР прыняў пастанову "Аб Дзяржаўных гербе і сцягу Таджыкскай ССР". Гэтай пастановай быў канчаткова зацверджаны толькі сцяг, а герб рэкамендавана змяніць.
У 1938 годзе ў абрэвіятуры на сцягу і ў гербе "Ç" ад слова "Çumhurijat" была заменена літарай "R" ад слова "Respublika".
28 верасня 1940 г. Прэзідыум Вярхоўнага Савета Таджыкскай ССР выдаў указ, у якім было зменена напісанне тэкстаў надпісаў на сцягу і гербе з латынізаванага алфавіту на новы кірылічны алфавіт.
NGC 1826
NGC 1826 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC43) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ганча
Назву Ганча (Анча, Ганьча) маюць:
Тында
Тында (Тында) — горад (з 1975) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Тындзінскага раёна Амурскай вобласці. Насельніцтва 39,4 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1917 годзе. Горад размешчаны на рацэ Тында (басейн Зеі), за 839 км ад Благавешчанска.
Буйны транспартны вузел на паўночным захадзе Амурскай вобласці, дзе перасякаюцца лініі Тайшэт-Ургал і Бамаўская-Беркакіт. Аэрапорт.
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе сярод жанчын
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе сярод жанчын (Basket Liga Kobiet) — нацыянальная жаночая ліга Польшчы, першы розыгрыш якой быў праведзены ў сезоне 1929 года. Першым чэмпіёнам стала кракаўская «Краковія».
Нічыпар Мяцельскі
Нічы́пар Мяце́льскі (, в. Ануфравічы, цяпер Грэскі сельсавет, Слуцкі раён —, ваколіцы Рудзенску, Пухавіцкі раён) — дзеяч беларускага адраджэння.
Біяграфія
У 1924 годзе браў удзел у падпольнай антыбальшавіцкай арганізацыі Юркі Лістапада, а пасля вызвалення працаваў настаўнікам у вёсцы Цітва пад Рудзенскам, дзе застаўся і пры нямецкіх акупантах. Напачатку 1943 года мінская «Беларуская газета» надрукавала артыкул Рыгора Крушыны «З мінулых дзён. Судовы працэс над Лістападам», дзе ўзгадваўся і Мяцельскі як прыхільнік арганізавацыі беларускіх ваенных аддзелаў і стварэння нацыянальнага ўрада. У выніку гэтага быў схоплены савецкімі партызанымі 2-й Мінскай брыгады (камандзір С. Іваноў), якімі быў абвінавачаны ў аднаўленні контаррэвалюцыйнае дзейнасці і прыналежнасці да мясцовай суполкі Беларускай незалежніцкай партыі. Расстраляны.
Аляксандр Іванавіч Увядзенскі
Аляксандр Іванавіч Увядзенскі (,  —, ) — расійскі і савецкі рэлігійны дзеяч, адзін з ідэолагаў і лідараў абнаўленства.
Нарадзіўся ў сям’і гімназічнага настаўніка Івана Андрэевіча Увядзенскага, ураджэнца Кастрамы. Скончыў Пецярбургскі ўніверсітэт, у 1914 стаў праваслаўным святаром.
Уільям Гладстан
Уільям Юарт Гладстан (William Ewart Gladstone;, Ліверпуль — ) — англійскі дзяржаўны дзеяч і пісьменнік, 41-ы (снежань 1868 — люты 1874 года), 43-і (красавік 1880 — чэрвень 1885 года), 45-ы (люты — жнівень 1886 года) і 47-ы (жнівень 1892 года — люты 1894 года) прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі.
Шацкі раён (БССР)
Ша́цкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР з 17 ліпеня 1924 года па 4 жніўня 1927 года. Цэнтр — мястэчка Шацк.
Гісторыя
Шацкі раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Мінскай акругі БССР. 20 жніўня 1924 года падзелены на 8 сельсаветаў: 4 жніўня 1927 года раён скасаваны. Гарэлецкі, Сяргеевіцкі, Цітвянскі, Шацкі сельсаветы перададзены ў склад Пухавіцкага раёна, Цепленскі сельсавет — у склад Самахвалавіцкага раёна, Задашчэнскі, Слабадскі — у склад Грэскага раёна, Хатлянскі — у склад Уздзенскага раёна.
Бантэн
Бантэ́н (Banten) — правінцыя на захадзе вострава Ява ў Інданезіі. Плошча - 916070 км². Насельніцтва (2010 г.) - 10 644 030 чал. Адміністрацыйны цэнтр - Серанг.
Правінцыя Бантэн была створана падчас галандскага каланіяльнага кіравання ў 1926 г. на частцы тэрыторыі султаната Бантэн, які ў 1527–1813 гг. займаў землі на захадзе Явы і паўднёвым усходзе Суматры. Большасць насельніцтва складаюць сунды (70%), у тым ліку бадуі (0,4%). Астатняе насельніцтва прадстаўлена пераважна яванцамі (12%) і бетаві. Найбольш распаўсюджаная рэлігія — іслам (96,6%).
Валавы рэгіянальны ўнутраны прадукт (2005 г.) фарміруецца за лік апрацоўчай прамысловасці (49,75%), гандлю і сферы паслуг (17,13%), транспарту і сувязі (8,58%), сельскай гаспадаркі (8,53%).
Мікалай Новік
Мікалай Новік:
Хрысціян Вольф
Хрысціян Вольф (Christian Freiherr von Wolff;, , Сілезія, Свяшчэнная Рымская імперыя — , , Саксонія, Свяшчэнная Рымская імперыя) — нямецкі вучоны-энцыклапедыст, філосаф, юрыст і матэматык, адзін з найбольш прыкметных філосафаў у перыяд пасля Лейбніца і да Канта, заснавальнік мовы нямецкай філасофіі.
Вольф выступіў галоўным чынам як папулярызатар і сістэматызатар ідэй Г. Лейбніца, на аснове якіх імкнуўся распрацаваць адзіную і ўсеабдымную сістэму ведаў. Вольф лічыў, што фізіка вывучае цела — «простыя субстанцыі», рух якіх тлумачыцца механічнай прычыннасцю, пнеўматалогія — дзейнасць духаў, матэматыка — велічыні рэчаў, этыка, натуральнае права і палітыка — волю як уласцівасць душы. Задача «першай філасофіі» (ці «анталогіі») — зразуменне ўсеагульнай сувязі ўсіх духоўных і цялесных сутнасцей, якую Вольф разумеў як вызначаную богам мэтазгоднасць існага. Псіхалогію Вольф падзяляў на эмпірычную і рацыянальную: першая разглядае душу з боку яе сувязі з целам, другая ж займаецца нязменнай, несмяротнай душой. Вольф быў прыхільнікам асвечанага абсалютызму. Паслядоўнік Г. Гроцыя, адстойваў тэорыю натуральнага права; Вольфу належыць шэраг прац па міжнароднаму публічнага праве, філасофія Вольфа і яго школы панавала ў нямецкіх універсітэтах да з’яўлення «крытычнай філасофіі» Канта і атрымала распаўсюджванне таксама ў іншых краінах. Творы Вольфа, напісаныя на нямецкай мове, шмат у чым вызначылі нямецкую філасофскую тэрміналогію.
Вэсэлэ (Ставышчанскі раён)
Вэсэлэ (Весе́ле) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Леанарда Банучы
Леана́рда Бану́чы (Leonardo Bonucci; нар., Вітэрба, Італія) — італьянскі футбаліст, цэнтральны абаронца клуба «Ювентус» і нацыянальнай зборнай Італіі.
Юн Бо Сон
Юн Бо Сон (윤보선, 尹潽善, ;, Асан, Карэя — , ) — палітычны дзеяч Рэспублікі Карэя.
Мэр Сеула (1948—1949), міністр гандлю (1949—1950), прэзідэнт Рэспублікі Карэя (1960—1962).
Вынарыўка (Ставышчанскі раён)
Вынарыўка (Винарі́вка) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Кавалерыя
Кавале́рыя (cavalerie, cavaleria, ад caballus — конь), або конніца — род сухапутных войскаў, дзе для вядзення баявых дзеянняў і перамяшчэння выкарыстоўваўся верхавы конь. Вырашала розныя тактычныя і аператыўна-стратэгічныя задачы, у т.л. праводзіла самастойныя дзеянні ў адрыве ад астатніх войск, пераадольвала вялікія адлегласці за кароткі час, хутка разгортвалася да бою, пераходзіла ад адных дзеянняў да інш. у конным і пешым страі і інш.
Беларусь
У Беларусі прыкметы існавання кавалерыі вядомы з I ст. да н.э., пра што сведчыць шпора з гарадзішча Чаплін. З развіццём дзяржаўных адносін з’явіліся конныя дружыны князёў і буйных феадалаў.
Да XII ст. склаўся характэрны арсенал коннага ваяра: доўгая піка, меч або шабля, сякерка-чакан, кісцень, невялікі шчыт. Паводле комплексу ўзбраення вылучаліся цяжка- і лёгкаўзброеныя коннікі. У XIII—XIV стст. кавалерыя ператварылася ў асноўны род войска. У канцы XIV — пачатку XV ст. ў сувязі са з’яўленнем у Вялікім Княстве Літоўскім служылых татар вялікае пашырэнне атрымалі коннікі, узброеныя лукам (гл. Татарская конніца ў Вялікім Княстве Літоўскім}).
У канцы XV — пачатку XVI ст. са з’яўленнем суцэльнакаваных даспехаў кавалерысты-капійнікі падзяліліся на «паспешных» і «шчытавых» (гусараў). З XVI ст. кавалерысты-стральцы, узброеныя з XIV ст. арбалетамі, забяспечваліся ручной агнястрэльнай зброяй. У канцы XVI — пач. XVII ст. адбылося рэфармаванне конніцы, яна падзелена на (гусары, рэйтары, аркебузеры), сярэднюю (панцырныя або пяцігорцы) і лёгкую.
З XVIII ст. кавалерысты ў аснаўным ужо не карысталіся ахоўным даспехам.
Кавалерыя адыграла значную ролю ў ваенных дзеяннях на тэрыторыі Беларусі ў 1918—1920 гадах. У Вялікую Айчынную вайну ў вызваленні Беларусі ўдзельнічалі Гродзенская (13-я), Кубанска-Баранавіцкая і Кубанска-Слуцкая ( і ) дывізіі і інш. кавалерысцкія часці.
Магаўк (мова)
Магаўк (саманазва: Kanien'keha) — адна з паўночных іракезскіх моў, родная мова народа магаўкаў. У 2011 г. на ёй размаўлялі каля 3 350 чалавек у Канадзе і ЗША.
Гісторыя
Сфарміравалася на тэрыторыі сучаснага штата Нью-Ёрк (ЗША). У канцы XVIII ст. частка магаўкаў перасялілася ў Канаду. Першыя запісы з'явіліся ў XVII ст. З 1970 г. вывучаецца ў школах. У 1993 г. прынята адзіная стандартная пісьмовая форма.
Дыялекты
Вылучаюцца заходні, усходні і цэнтральны дыялекты.
Алфавіт
З 1993 г. магаўкі карыстаюцца адзіным алфавітам на аснове лацінкі:
A a [a]  E e [e]   H h [h]   I i [i]   K k [k]   N n [n]   O o [o]   R r [r]   S s [s]   T t [t]   W w [w]   Y y [y]
NGC 1827
NGC 1827 (іншыя абазначэнні — ESO 362-6, MCG -6-12-8, AM 0508-370, IRAS05083-3701, PGC 16849) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Голуб.
Новазакружскі сельсавет
Новазакру́жскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Новае Закружжа.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Старазакружскага сельсавета.
Грыгарыўска Слабада (Ставышчанскі раён)
Грыгарыўска Слабада (Григорівська́ Слобода́) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 4480
IC 4480 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Кокля
Іван Кокля — беларускі пеўчы XVII ст. Служыў у Полацкім Богаяўленскім манастыры. У 1656 годзе паводле ўказа цара Аляксея Міхайлавіча запрошаны з сям'ёй у Маскву з абяцаннем «аддзякаваць за службу», а ў тым выпадку, калі ён не пажадае працаваць у Маскве, адпусціць яго назад у Полацк.
Герб Кіргізскай ССР
Герб Кіргізскай ССР — дзяржаўны сімвал Кіргізскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Герб Кіргізскай ССР грунтуецца на гербе Савецкага Саюза. Быў прыняты 23 сакавіка 1937 года па Канстытуцыі рэспублікі на Надзвычайным V з’ездзе Саветаў Кіргізскай ССР.
Артыкул 115 Х раздзелу «Канстытуцыя» Кіргізскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі 1937 года абвяшчаў:
Дзяржаўны герб Кіргізскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаецца з сярпа і молата. Над імі горны ланцуг з узыходзячым сонцам у блакітнай арцы. Арка апраўленая вянком — з правага боку каласы пшаніцы, з левай галінка бавоўніка. Вянок перавіты чырвонай стужкай, у сярэдняй частцы надпіс на кыргызскай і рускай мовах: «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» На канцы стужкі на кыргызскай мове: «Кыргыз ССР».
Герб з’яўляўся дзяржаўным сімвалам Кыргызстана да прыняцця ў 1992 годзе сучаснага герба.
Іваніўка (Ставышчанскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Тамара Іванаўна Макарава
Тамара Іванаўна Макарава (нар. , с. Анохава, Балейскі раён, Чыцінская вобласць, РСФСР) — беларускі юрыст. Доктар юрыдычных навук (2009), прафесар (2010).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Правазнаўства», 1981; аспірантура, 1991). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1985, юрыдычны факультэт, кафедра экалагічнага і аграрнага права, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя права і дзяржавы; правы чалавека ў галіне аховы навакольнага асяроддзя; міжнародна-прававая ахова навакольнага асяроддзя.
Міранда Кэр
Міранда Мэй Кэр (Miranda May Kerr; нар. ) — аўстралійская супермадэль, найболей вядомая як адзін з анёлаў Victoria’s Secret.
Нараджэнне, раннія гады
Міранда Мэй Кэр (нарадзілася 20 красавіка, 1983 або 1985) аўстралійская супермадэль, больш вядомая як адна з удзельніц the Victoria’s Secret Angels (першая аўстралійка ў the Victoria’s Secret campaign), і як твар аўстралійскай кампаніі Portmans. Кэр стала вядомая ў фэшн індустрыі ў канцы 1990-ых пасля перамогі ў Australian nation-wide model search арганізаваны Dolly Magazine і Impulse fragrances.
Герб Латвійскай ССР
Герб Латвійскай ССР — дзяржаўны сімвал Латвійскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Грунтуецца на гербе СССР. Ён уяўляе сабой малюнак сярпа і молата ў прамянях узыходзячага сонца і ў апраўленні каласоў; у верхняй частцы герба — пяціканцовая зорка; у ніжняй частцы — мора і на стужцы, якая абвівае каласы, надпісы: на латышскай мове — у цэнтры — «Latvijas PSR» і па баках — «Visu zemju proletārieši, savienojieties!» і на рускай мове — «Пролетарии всех стран, соединяйтесь!»
Герб Латвійскай ССР быў прыняты 25 жніўня 1940 урадам Латвійскай ССР, заменены ў 1990 на цяперашні герб Латвіі, які быў першапачаткова прыняты ў 1918.
Мікалай Завіша
Мікалай Завіша (каля — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Рэферэндар свецкі вялікі літоўскі (1625—1626), кашталян віцебскі (з 1626).
Біяграфія
З шляхецкага роду Завішаў герба «Лебедзь», сын Яна і Анастасіі з Трызнаў.
5 сакавіка 1621 як прадстаўнік караля ў Віцебску загадаў чальцам мескага магістрату і некаторым мяшчанам з'явіцца 7 сакавіка ў ратушу на суд у сувязі з бунтам 3 сакавіка і іншымі выпадкамі непадпарадкавання ўладыку Язафату Кунцэвічу і духавенству. Аднак спроба прыцягнуць віцебскіх мяшчан да суду скончылася новым мяцяжом.
Сям'я
Другая жонка — Альжбета Радзівіл (1592—1627), дачка Станіслава Радзівіла. Пакінуў толькі дачок, з якіх Людвіка была адной з першых менскіх бернардынак.
NGC 1828
NGC 1828 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC54) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Акцябрскі раён (Калмыкія)
Акцябрскі раён (Октя́брьский райо́н, Октябрин район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэспублікі Калмыкія Расійскай Федэрацыі, у межах якой утвораны муніцыпальны раён Акцябрскае раённае муніцыпальнае ўтварэнне.
Мікалай Ігнатавіч Касцюкевіч
Мікалай Ігнатавіч Касцюке́віч ( — ) — вучоны ў галіне лясной метэаралогіі, доктар сельскагаспадарчых навук (1961), прафесар (1962), Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1975).
Акцябрскі раён (Калмыкія)
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Вялікі Царын (Ик Царң — Вялікі луг).
Мікалай Ігнатавіч Касцюкевіч
Біяграфія
Нарадзіўся у вёсцы Варкавічы Мінскай губерні (зараз у Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі). У 1928 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію сельскай і лясной гаспадаркі. Працаваў памочнікам таксатара, таксатарам у Магілёўскім абласным землеўпраўленні. З 1930 года навучаўся ў аспірантуры пры Беларускім навукова-даследчым інстытуце лясной гаспадаркі. У 1934—1937 гадах праходзіў стажыроўку ў Ленінградскай геафізічнай абсерваторыі і пасля быў накіраваны ў Беларускую геафізічную абсерваторыю на пасаду загадчыка аддзелам аэралогіі. Пазней працаваў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце лясной гаспадаркі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Пасля дэмабілізацыі працаваў у Інстытуце лесу Акадэміі навук БССР, дзе займаў пасаду загадчыка лабараторыяй лясной гідралогіі і лесагідрамеліярацыі. У 1949 годзе абараніў дысертацыю на ступень кандыдата тэхнічных навук. У 1956 годзе М. І. Касцюкевіч абіраецца на пасаду дэкана завочнага факультэта Беларускага тэхналагічнага інстытута, якую займае да 1961 года. З 1957 года дацэнт кафедры метэаралогіі і кліматалогіі, у 1963—1974 гадах — загадчык кафедры.
Навуковая дзейнасць
М. І. Касцюкевічу належаць навуковыя працы па гідралагічнай ролі лясоў, лясной метэаралогіі, ахове прыроды. Аўтар больш за 100 навуковых прац, у тым ліку падручніка «Введение в лесную метеорологию» (1969). Сярод апублікаванага:
Акцябрскі раён (Калмыкія)
Геаграфія
Плошча тэрыторыі раёна — 3 686 км², у тым ліку землі сельскагаспадарчага прызначэння — 3421,5 км², з іх ралля — 525,2 км², пашы — 2819,6 км². Адлегласць ад раённага цэнтра да г. Эліста — 276 км. Тэрыторыя раёна размешчана ў паўночнай частцы рэспублікі ў Прыкаспійскай нізіне.
Раён уваходзіць у паўпустынную прыродную зону, характарызуецца кантынентальным засушлівым кліматам, у спякотным і ўмерана гарачым падраёнах сухога агракліматычнага пояса.
Рэльеф раёна ўяўляе сабой слабашырокахвалістую раўніну. Хвалістасць рэльефу абумоўлена вялікім распаўсюджваннем стэпавых і ліманных паніжэнняў. У раёне сустракаюцца бурыя напаўпустынныя саланцаватыя глебы, саланцы напаўпустынныя тыповыя, саланчакі, пяскі.
Раён мяжуе на ўсходзе з Астраханскай вобласцю, на паўночным захадзе — з Маладэрбетаўскім, на паўднёвым захадзе — з Кетчэнераўскім і на поўдні — з Юсцінскім раёнамі.
Антанова (Баранавіцкі раён)
Антано́ва (, Антоново) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 5 км на поўнач ад Баранавіч. Насельніцтва 307 жыхароў, 113 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Пад 1580 года у вопісе дакументаў Віленскага цэнтральнага архіва пазначана в. Антонавічы.
У 1897 годзе ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 10 вяскоўцаў.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Каўпеніцкага сельсавета.
Гарадавікоўскі раён
Гарадавікоўскі раён (Городовико́вский район, Башнтан район; у 1930—1960 гадах — Заходні раён) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэспублікі Калмыкія Расійскай Федэрацыі, у межах якой утвораны муніцыпальны раён Гарадавікоўскае раённае муніцыпальнае ўтварэнне.
Геаграфія
Плошча тэрыторыі раёна — 1099 км². Адлегласць ад раённага цэнтра да г. Эліста — 251 км. У раёне — развітая сетка аўтадарог. Асноўныя аўтадарогі — Сальск — Гарадавікоўск, Гарадавікоўск — Тахта (на Іпатава), Гарадавікоўск — Яшалта, Гарадавікоўск — Родыкі (на Стаўрапаль і Краснагвардзейскае).
Раён мяжуе на паўночным усходзе з Яшалцінскім раёнам, на паўднёвым усходзе і поўдні — са Стаўрапольскім краем, на захадзе і поўначы — з Растоўскай вобласцю.
Асноўныя рэкі — Егарлык, Башанта, Вялікі Гок. У паўднёва-ўсходняй частцы раёна размешчана Гарадавікоўскае вадасховішча.
Шаньдун
Шаньду́н (山东, піньінь Shāndōng; бел. — усход гор) — правінцыя на ўсходзе Кітая. Сталіца — горад Цзінань. Найбуйнейшы горад і порт — Цындаа. Іншыя буйныя і гістарычна значныя гарады: Таянь ля падножжа свяшчэннай гары Тайшань, Вэйфан, курорты Вэйхай і Янтай, радзіма Канфуцыя — гістарычны горад Цюйфу, буйны прамысловы цэнтр і чыгуначны вузел Цзыба і іншыя. Насельніцтва 95 793 065 чалавек (2-е месца сярод правінцый; даныя 2010 г.).
Геаграфія
Займаная правінцыяй плошча 156 219 км² (19-е месца).
Адміністрацыйны падзел
У адміністрацыйным плане правінцыя Шаньдун падзяляецца на пятнаццаць гарадскіх акруг і два горада субправінцыйнага значэння:
Юрый Іосіфавіч Новік
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (юрыдычны факультэт, 1974). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1979, юрыдычны факультэт, кафедра крыміналістыкі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: крыміналістыка; даследаванне псіхалагічных праблем правазнаўства і выкарыстанне вынікаў на практыцы.
Красыліўка (Ставышчанскі раён)
Красыліўка (Краси́лівка) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 4481
IC 4481 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крывэць (Ставышчанскі раён)
Крывэць (Криве́ць) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Салоніцкі фронт
Сало́ніцкі фронт 1915—1918 — фронт баявых дзеянняў, які ўзнік у Першую сусветную вайну ў кастрычніку — лістападзе 1915 года пасля высадкі ў Салоніках, на тэрыторыі Грэцыі, англа-французскага экспедыцыйнага корпуса.
Менавіта на гэтым фронце адбыліся першыя братання Першай сусветнай вайны паміж балгарскімі і рускімі салдатамі.
Высадка англа-французскага экспедыцыйнага корпуса
Высадка першых эшалонаў французаў пачалася рана раніцай на набярэжнай у заходняй частцы салоникской гавані, куды яшчэ ўначы сталі сцякацца натоўпы цікаўных. У порце да таго часу стаялі некалькі вялікіх акіянскіх параходаў пад аховай французскіх і англійскіх мінаносцаў; на знешнім ж рэйдзе Салонікаў стаялі браняносцы і браніраваныя крэйсеры. Высадка была праведзена ва ўзорным парадку. Грэчаскія жандары ўвесь час стрымлівалі націск натоўпу цікаўных. На набярэжнай знаходзіліся камендант салоніцкай крэпасці палкоўнік Месалас і французскія палкоўнікі Буске і Барте, якія прыбылі з Ніша ў суправаджэнні французскага ваеннага аташэ. Побач з імі знаходзіліся некалькі сербскіх штаб-афіцэраў і шэраг французскіх і англійскіх грамадзянскіх чыноў. Французскія войскі высаджваліся па ротах ва ўзорным парадку і з барабанным боем накіроўваліся на галоўны зборны пункт. Адзін атрад неадкладна быў вылучаны для аховы чыгуначнай лініі, якая вядзе да сербскай мяжы.
Адкрыццё Салоніцкага фронту
Першапачаткова экспедыцыйны корпус складаўся з 5 брытанскіх і 3 французскіх дывізій, усяго 150 тысяч чалавек, пад камандаваннем генерала. Пазней корпус быў разгорнуты ва Усходнюю армію, якой з снежня 1917 года камандаваў генерал, а з чэрвеня 1918 года — генерал. На працягу 1916 года ў склад арміі былі ўключаны (генерал-маёра Дзітэрыхса) і 4-я Асобая руская пяхотная брыгада (генерал-маёра Лявонцьева) (прыкладна 18 тысяч чалавек).
Фронт быў створаны для аказання дапамогі сербскай арміі і сумеснага адбіцця аўстра-германа-балгарскага наступу на Сербію.
1916 год
Па ўмовах дагавора з Румыніяй, па якім яна павінна была ўступіць у вайну на баку Антанты, саюзнікі запланавалі ў жніўні 1916 года наступленне руска-румынскіх войскаў на поўдзень ад Дуная, а Салоніцкай арміі (5 англійскіх, 4 французскіх, 6 сербскіх, 1 італьянская пяхотныя дывізіі і адна руская пяхотная брыгада) — у кірунку на ракі Вардар і Струму. Прэвентыўнае наступленне балгарскіх войскаў 17 жніўня значна аслабіла Салоніцкаую армію. Яе наступленне, пачатае 1 верасня, скончылася ў лістападзе 1916 года выхадам саюзных войскаў на лінію (Джэўджэлія) — і заняткам раёна Манастыра. 17 жніўня, у дзень заключэння пагаднення з Румыніяй, балгары самі перайшлі ў наступленне на арміі генерала Сарайля, нанёсшы ўдары адначасова па абодвум слабым флангам саюзнікаў у раёне Дойрана і ў Заходняй Македоніі. Хуткаму наступленню балгараў спрыяла захаванне нейтралітэту Грэцыяй. У гэты час у апошняй разгарнулася адкрытая канфрантацыя паміж палітычным лагерам раялістаў, прыхільнікаў караля Канстанціна I, і лібералаў, прыхільнікаў прэм’ер-міністра Элефтэрыяса Венізеласа. Апошнія выступалі за неабходнасць неадкладнага ўступлення Грэцыі ў вайну, кароль наадварот хацеў як мага даўжэй захоўваць за Грэцыяй нейтралітэт. Нарэшце, палітычная барацьба абярнулася для Грэцыі Нацыянальным расколам.
У момант прыбыцця войскаў генерала Дзітэрыхса на Салоніцкі фронт няўдала ўступіла ў вайну Румынія, адразу пачаўшы цярпець паражэнні. Войскам Салоніцкага фронту прыйшлося тэрмінова ратаваць новага «саюзніка», і Вярхоўны камандуючы міжсаюзніцкімі войскамі генерал Сарайль кінуў 2-ю Асобную брыгаду, сканцэнтраванне якой яшчэ не было завершана, на ліквідацыю прарыву балгараў, якія здолелі апярэдзіць наступленне ўсяго Салоніцкага фронту ў падтрымку Румыніі.
На фракійскімі ўзбярэжжа балгары зацвердзіліся на ўсходнім беразе ракі Струмы і занялі горада Серэс і Драму, а 24 жніўня занялі порт Кавалу, выйшаўшы на ўзбярэжжы Эгейскага мора, а грэчаскія гарнізоны на іх шляху проста склалі зброю і былі адпраўлены немцамі ў палон у Сілезію.
Неўзабаве стала відавочны характар дэманстрацыі балгарскага наступлення на гэтым напрамку, і што асноўны ўдар балгарамі наносіцца ў напраўленні на Манастыр-Острава, супраць Сербскай арміі. 1-я балгарская армія тут атакавала левае крыло 3-й сербскай арміі і адкінула югославян да Костуру ад Лерыны, а левы фланг Дунайскай дывізіі да Астроўскаму возеру. Сербам давялося пакінуць Флорыну, Баніцыі, а 23 жніўня балгары захапілі лінію вышынь у раёне Моглены. У выніку балгарам ўдалося ахапіць з двух бакоў групоўку саюзных войскаў.
2-я Асобая брыгада Дзітэрыхса апынулася, разам са слабымі колькасна 57-й і 156-й французскімі дывізіямі, у складзе ўдарнай групоўкі, у задачу якой было пастаўлена сваім манеўрам вырашыць зыход маючага адбыцца бітвы. Са складу рускай брыгады у гэты момант быў гатовы да тэрміновым выступлення толькі 3-ы асобны полк, аслаблены выдзяленнем пагонцаў да мулам, аднак у сітуацыі, якая абстаноўцы генерал Дзітэрыхс вырашыў рушыць разам з ім, не чакаючы заканчэння падрыхтоўкі 4-га асобага палка брыгады.
Першы бой рускіх частак на Салоніцкім фронце адбыўся 10 верасня 1916 года, калі маючы ў сваім распараджэнні ўсяго толькі адзін полк і свой уласны штаб, генерал Дзітэрыхс выйшаў у бой сумесна з французскімі часткамі. Пасля адбівання нападу балгарскай пяхоты саюзнікі пачалі падрыхтоўку да заняцця горада Манацір (Бітола) на поўдні сербскай Македоніі, галоўны ўдар наносілі войскі Усходняга ўчастка фронту, і брыгада Дзітэрыхса апынулася на вастрыі. Нягледзячы на цяжкія горныя ўмовы, у якіх прыходзілася весці наступ, 17 верасня саюзнікі авалодалі ключавой пазіцыяй на подступах да Манастыра — горадам Флорына і адна з мэтаў наступу была дасягнута — пачалося адступленне балгараў на поўнач.
Лёс расійскіх войскаў
Пасля прыняцця Савецкім урадам салдаты запатрабавалі неадкладнага вяртання ў Расію. Аднак французскае камандаванне заявіла, што Дэкрэт аб міры не распаўсюджваецца на рускія войскі за мяжой. Антанта разглядала рускіх салдат як безаблічную, амаль дармовую масу, якую хацела адправіць калі не на фронт, то на працы. Хоць асобыя брыгады не з’яўляліся часткай англійскіх ці французскіх войскаў, саюзнікі цалкам распараджаліся імі па сваім меркаванні, адхіліўшы ў парушэнне існуючага палажэння аб адасобленасці брыгад рускае камандаванне.
Герб Малдаўскай ССР
Герб Малдаўскай ССР — дзяржаўны сімвал Малдаўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Герб МССР грунтуецца на гербе Савецкага Саюза. Паводле 167-га артыкула Канстытуцыі Малдаўскай ССР, прынятай 15 красавіка 1978 года:
Дзяржаўны герб Малдаўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ўяўляе сабой малюнак сярпа і молата ў прамянях сонца і ў апраўленні каласоў і катахаў кукурузы з гірляндай з гронкамі вінаграду і плёну, з надпісамі на чырвонай стужцы: унізе «РССМ», на правым боку на рускай мове «Пролетарии всех стран, соединяйтесь!», на левай — на малдаўскай мове «Пролетарь дин тоате цэриле, уници-вэ!» У верхняй частцы герба — пяціканцовая зорка.
Германія
Герма́нія (Deutschland ), поўная назва Федэраты́ўная Рэспу́бліка Герма́нія (Bundesrepublik Deutschland), таксама Няме́ччына  — федэратыўная краіна ў Заходняй Еўропе, якая мяжуе з Польшчай і Чэхіяй на ўсходзе, Аўстрыяй і Швейцарыяй на поўдні, Францыяй, Люксембургам, Бельгіяй і Нідэрландамі на захадзе, Даніяй на поўначы. На поўначы Германія мае выхад да Балтыйскага і Паўночнага мораў, на поўдні падкрэслена араграфічным рубяжом Альпаў.
У рэльефе Германіі выдзяляюць тры прыступкі: нізіна на поўначы, невысокія старыя горы ў цэнтральнай частцы, на поўдні праходзіць горная сістэма Альпаў. Клімат умераны, пераходны ад марскога да кантынентальнага, з адносна цёплай зімой і прахалодным летам. Галоўныя рэкі цякуць з поўдня на поўнач — гэта Одэр, Эльба, Рэйн. Жывая прырода за доўгую гісторыю асваення моцна пацярпела ад чалавека, аднак сёння Германія адносіцца да ліку краін з найбольш прагрэсіўным экалагічным заканадаўствам.
У антычныя часы тэрыторыя сучаснай Германіі была заселена германскімі плямёнамі, што паспяхова супрацьстаялі Рыму. У X стагоддзі нямецкія землі сталі ядром Свяшчэннай Рымскай імперыі. У пачатку XVI стагоддзя Германія была калыскай Рэфармацыі. У познім Сярэднявеччы і раннім Новым часе Германія існавала як садружнасць невялікіх княстваў, сярод якіх у XVIII ст. узвысілася Прусія. У 1815 быў створаны Германскі саюз, а ў 1871 годзе, дзякуючы Ота фон Бісмарку, на карце Еўропы ўзнікла Германская імперыя. Параза ў Першай сусветнай вайне прывяла да звяржэння манархіі. Саступкі па Версальскім міры прывялі да ідэй рэваншызму і росквіту фашызму, што разам з нацысцкай ідэалогіяй, вылілася ў Другую Сусветную вайну і Халакост. Пасля капітуляцыі нацыскага ўрада ў 1945 годзе, тэрыторыя краіны была падзелена на акупацыйныя зоны, на якіх у 1949 былі створаны Федэратыўная Рэспубліка Германія і Германская Дэмакратычная Рэспубліка. Чатыры дзесяцігоддзі Халоднай вайны скочыліся падзеннем Берлінскай сцяны і аб’яднаннем дзвюх частак краіны 3 кастрычніка 1990 года. Сёння гэты дзень адзначаюць як дзяржаўнае свята.
З насельніцтвам у 83 млн чалавек ФРГ з’яўляецца самай многанаселенай сярод краін, што цалкам знаходзяцца ў Еўропе і першай краінай ЕС. На працягу апошніх дзесяцігоддзяў для Германіі характэрны адмоўны натуральны прырост і старэнне насельніцтва. Германія з’яўляецца еўрапейскім лідарам па прыёме імігрантаў, што ў рэшце рэшт вылілася ў міграцыйны крызіс. Іміграцыя ператварыла Германію з монанацыянальнай краіны ў шматнацыянальную. Германія — краіна гарадоў, прычым ніводзін горад не вылучаецца завялікімі памерамі. Найбуйнейшая ўрбанізваная зона ляжыць у сярэднім цячэнні Рэйна з адгалінаваннем па ягоным прытоку Рур і вядома як Рэйн-Рурскі мегалаполіс з ядрамі ў Дортмундзе і Эсэне.
Германія — высокаразвітая постіндустрыяльная краіна, што валодае магутнай сучаснай эканомікай. З’яўляецца вялікай дзяржавай, сусветным тэхналагічным і прамысловым лідарам. Па паказчыку намінальнага валавога ўнутранага прадукту Германія знаходзіцца на першым месцы ў Еўропе і на чацвёртым у свеце. У 2014 годзе яна займала трэцяе месца па аб’ёмах імпарту і экспарту. Германія мае адзін з найвышэйшых паказчыкаў індэкса чалавечага развіцця ў свеце. У ФРГ дамінуе канцэпцыя сацыяльнай рынкавай эканомікі: нават сярод еўрапейскіх дзяржаў Германія вылучаецца высокім узроўнем жыцця, сацыяльнай бяспекі, аховы здароўя, вышэйшай адукацыі, клопатам аб навакольным асяроддзі. Германія з’яўляецца адной з краін-заснавальніц Еўрапейскага Саюза, асновай Еўразоны. Таксама ФРГ удзельнічае ў ААН, НАТА, Вялікай сямёрцы (G7) і Дваццатцы (G20).
Вялікія і славутыя сыны Германіі здзейснілі шмат дасягненняў у мастацтве і архітэктуры, музыцы, філасофіі і кіно, кухні і спорце, навуцы і культуры. На тэрыторыі краіны размешчаны 44 аб’екты, якія ўключаны ў склад Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Deutsch
Слова  'deutsch'  у нямецкай мове паходзіць ад старажытнанямецкага  diutisc  (у заходнефранкскай —  * Þeodisk ), якое азначае «які належыць да народа» (словы  Þeudā  у прагерманскай і ўтворанае ад яго старажытнанямецкае  diot [a]  у агульным сэнсе азначалі «народ»). Так ідэнтыфікавалі сябе германцы у супрацьлегласць суседнім народам, якія казалі на іншых мовах: славянскіх на ўсходзе і раманскіх на поўдні.
Deutschland
Падчас Лістападаўскай рэвалюцыі 1918 адбылося адрачэнне нямецкага кайзера Вільгельма II ад улады. Нягледзячы на тое, што манархія была зрынута і новай нямецкай уладай было абвешчана аб стварэнні Нямецкай рэспублікі (ням. «Deutsche Republik» або «Republik Deutschland»), назва краіны нават ужо пры Веймарскай рэспубліцы так і засталася Deutsches Reich («Германская імперыя», або «Германская дзяржава»).
Пасля падзення манархіі ў Аўстра-Венгрыі ў 1919 годзе, была створана Нямецкая Аўстрыя (ням. Republik Deutschösterreich), якая хацела далучыцца да германскай рэйху, але не магла, бо па Сен-Жэрменскім мірным дагаворы з краінамі-пераможцамі ёй забаранялася ўваходзіць у склад Германіі, ці складаць з ёй якія-небудзь саюзы.
Пасля Другой сусветнай вайны саюзнікі-пераможцы прымянялі да акупаванай тэрыторыі былой Германскай імперыі (без Аўстрыі) назву Deutschland. У 1949 годзе былі падпісаны канстытуцыі двух Германій: капіталістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Германія («Bundesrepublik Deutschland») і сацыялістычнай Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі («Deutsche Demokratik Republik»). Пасля аб’яднання ФРГ і ГДР у 1990 годзе, поўная афіцыйная назва Германіі гучыць па-нямецку так: «Bundesrepublik Deutschland» (ці «Deutschland»).
Германія
Славянская назва Германія паходзіць ад лацінскага «Germania», якое ўзыходзіць да тэкстаў антычных аўтараў I стагоддзя н. э. і ўтворана ад этноніма «германцы» (лац. Germanus). Упершыню назва была ўжыта Юліем Цэзарам у «Занатоўках аб гальскай вайне» у дачыненні да плямёнаў, якія пражывалі за Рэйнам. Само слова, верагодна, мае нелацінскія карані і паходзіць ад кельцкага «Gair» («сусед»).
Геаграфічнае становішча
На поўначы Германія мае выхад да Балтыйскага і Паўночнага мораў. Паміж морамі пракапаны Кільскі канал. Паўночнаморскае ўзбярэжжа вядома пад назвай Ватавага мора — тут у шырокай прыліўнай паласе чаргуюцца балоты і пясчаныя выспы. Проста насупраць Ватавага мора, якое працягваецца і ў Нідэрландах з Даніяй, знаходзяцца Фрызскія астравы. Востраў Гельгаланд з’яўляецца самым аддаленым нямецім востравам з пастаяным насельніцтвам. Востраў Руген у Балтыйскім моры з’яўляецца самым вялікім нямецкім востравам па плошчы. А самы вялікі паўвостраў — Фішланд-Дарс-Цынгіс.