cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марсіянская навуковая лабараторыя
2012 год (сол 10 — сол)
16 і 17 жніўня, падчас тэсціравання прыбора REMS, было ўпершыню вызначана ваганне сутачных тэмператур у раёне пасадкі марсахода (паўднёвае паўшар’е чырвонай планеты, 4,5 градус паўднёвай шыраты). Тэмпературны дыяпазон паверхні склаў ад +3 °C да −91 °C, атмасферы ў месцы пасадкі — ад −2 °C да −75 °С. Дыяпазон ваганняў атмасфернага ціску змяняецца на 10-12 % (для параўнання — на Зямлі штосутачныя ваганні атмасфернага ціску не перавышаюць 1,2 %). Такія ваганні здольныя раз’юшыць нават разрэджаную атмасферу Марса, што выражаецца ў рэгулярных глабальных пясчаных бурах. Акрамя таго, навукоўцы пры дапамозе метэарографа REMS выявілі, што надыходзячая марсіянская вясна апынулася нечакана цёплай: прыкладна ў палове выпадкаў дзённая тэмпература была вышэйшая за 0 °C, сярэдняя тэмпература склала прыблізна +6 °C у светлы час сутак і −70 °C уначы.
У перыяд 6 жніўня — 6 верасня, за які ровер праехаў больш за 100 метраў, прыбор DAN, які працаваў у актыўным рэжыме штодня па 15 хвілін, зафіксаваў малаважнае ўтрыманне вады ў глебе, парадку 1,5-2 %, што значна менш, чым чакалася. Першапачаткова меркавалася, што масавая доля вады ў грунце ў раёне кратара Гейла складае 5-6,5 %.
18 верасня К’юрыёсіці з дапамогай MastCam «назіраў» за частковым сонечным зацьменнем, выкліканым транзітам Фобаса па дыску Сонца. Навукоўцы мяркуюць, што атрыманыя здымкі дадуць разуменне таго, наколькі моцна Марс «сціскаецца» і «расцягваецца» ў выніку дзеяння прыліўных сіл пры набліжэнні яго спадарожнікаў. Гэтыя даныя дапамогуць высвятліць, з якіх парод складаецца чырвоная планета, і дапоўняць нашы ўяўленні пар тое, як фарміраваўся Марс у далёкай мінуўшчыне Сонечнай сістэмы.
27 верасня НАСА паведаміла пра выяўленне марсаходам слядоў старажытнага ручая, які цёк у раёне даследавання ровера. Навукоўцы выявілі на здымках кавалкі кангламерату, утворанага сцэментаванымі слаямі гравію, які ўтварыўся на дне старажытнага ручая. Вада цякла ў ім з хуткасцю прыкладна 0,9 метраў у секунду, а глыбіня складала каля паўметра. Гэта першы выпадак знаходкі такога роду донных адкладаў і першае значнае адкрыццё К’юрыёсіці.
11 кастрычніка НАСА паведаміла пра вынікі даследавання каменя Jake Matijevic, які ровер даследаваў у канцы верасня. Хімічны аналіз «Джэйка» паказаў, што ён багаты на шчолачныя металы, што нетыпова для марсіянскіх парод. Мяркуючы па спектры, гэты камень уяўляе сабой «мазаіку» з асобных зерняў мінералаў, у тым ліку піраксену, палявога шпату і алівіну. Акрамя таго, спектрометр APXS зафіксаваў незвычайна высокую канцэнтрацыю і іншых элементаў у «Джэйку», у тым ліку цынку, хлору, брому і іншых галагенаў.
30 кастрычніка НАСА паведаміла пра вынікі даследавання мінеральнага саставу марсіянскага грунта. Даследаванні К’юрыёсіці паказалі, што глеба Чырвонай планеты складаецца прыкладна з тых жа зерняў мінералаў, што і вулканічны туф у наваколлях вулканаў на Гавайскіх астравах. Напалову глеба складаецца з дробных крышталяў вулканічных парод, ільвіную долю якіх складаюць палявы шпат, алівін і піраксен. Гэтыя пароды шырока распаўсюджаны на Зямлі ў наваколлях вулканаў і горных хрыбтоў. Іншая палова глебы складаецца з аморфнай матэрыі, хімічны састаў і структуру якой навукоўцам яшчэ трэба будзе вывучыць. Мінеральны састаў глебы ў цэлым адпавядае ўяўленням пра тое, што паверхня Марса магла быць пакрыта вадой у далёкім мінулым Чырвонай планеты.
28 лістапада на спецыялізаванай канферэнцыі ў рымскім універсітэце Сапіенца глава JPL Чарлз Элачы, якая адказвае за даследчую місію, заявіў, што, паводле папярэдніх даных, на Чырвонай планеце выяўлены простыя арганічныя малекулы. Але ўжо 29 лістапада НАСА адпрэчыла «чуткі пра прарыўныя адкрыцці». 3 снежня НАСА абвясціла, што прыбор SAM зарэгістраваў чатыры хлорзмяшчальных арганічных злучэнні, аднак у спецыялістаў няма поўнай упэўненасці ў іх марсіянскім паходжанні.
2013 год
12 сакавіка 2013 пры аналізе матэрыялаў, атрыманых падчас свідраванні, з дапамогай SAM і CheMin былі выяўлены сляды серы, азоту, вадароду, кіслароду, фосфару і вугляроду.
2014 год
16 снежня — НАСА паведаміла пра выяўленне арганічных злучэнняў і кароткачасовую успышку канцэнтрацыі метану ў 10 разоў падчас даследаванняў К’юрыёсіці.
2015 год
НАСА распрацавала інтэрактыўны вэб-дадатак да трэцяй гадавіны пасадкі марсахода К’юрыёсіці. У дадатку, створаным на аснове Blend4Web, рэалізаваны рух ровера, кіраванне камерамі і маніпулятарам, а таксама адноўлены некаторыя вядомыя падзеі місіі. Дадатак быў прадстаўлены ў пачатку секцыі WebGL на канферэнцыі SIGGRAPH 2015.
NGC 5645
NGC 5645 (іншыя абазначэнні — UGC 9328, MCG 1-37-19, ZWG 47.70, KUG 1428+074, IRAS14281+0729, PGC 51846) — спіральная галактыка з перамычкай (SBcd) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Патрык Генры Брус
Патрык Генры Брус (Patrick Henry Bruce;, Лонг-Айленд, Віргінія — , ) — амерыканскі мастак — кубіст.
Жыццё і творчасць
Пасля заканчэння навучання жывапісу ў Нью-Ёрку Патрык Брус з’ехаў у Парыж, дзе ён, пачынаючы з 1907 года, працаваў у мастацкім атэлье Анры Маціса. Пазней Брус цесна сыходзіцца з Раберам Дэланэ, карціны якога, выкананыя ў яркай каляровай гаме, пакарылі маладога мастака і натхнілі да стварэння ўласных палотнаў у стылі сінхранізму.
Нягледзячы на ​​тое, што Патрык Генры Брус прымаў удзел у знакамітай і скандальнай адначасова выставе амерыканскага сучаснага мастацтва Арсенальнай выставы, якая адбылася ў 1913 годзе ў Нью-Ёрку на гаўптвахце ў адной з былых казармаў, працы яго былі публікай незаўважаныя. У роспачы Брус знішчыў у 1932 годзе ўсе свае працы, за выключэннем 15 палотнаў, а праз 5 год скончыў жыццё самагубствам.
Педыкюр
Педыкюр (pédicure, ад pes — нага і curo — клапачуся), адмысловы догляд за пальцамі ног (напрыклад, выдаленне мазалёў, паліроўка пазногцяў). У сутнасці ён уяўляе сабою аналог манікюра для ног.
Марцін Качоха
Марцін Качоха (Marcin Kaczocha; нар. ) — польскі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў скачках у вышыню.
Педыкюр
У мінулым нагамі займаліся цырульнікі. Тады гэту няхітрую паслугу сумяшчалі з лячэннем зубоў і іншымі працэдурамі па догляду за целам. Падзел спецыяльнасцяў адбыўся ў 19-м стагоддзі.
Напачатку 20-га стагоддзя ў Еўропе сталі з'яўляцца спецыялізаваныя ўстановы па догляду за нагамі.
Марцін Качоха
Дасягненні
Пасля заканчэння прафісійнай кар’еры ў лёгкай атлетыцы пачаў працаваць спецыялістам па рухальнай падрыхтоўцы ў быдгашцкім жаночым баскетбольным клубе «Артэга».
Навінка (Іванаўскі раён)
Наві́нка (, Новинка) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Опальскага сельсавета.
Пітэр Браян Медавар
Пітэр Браян Медавар (англ.: Sir Peter Brian Medawar) (28 лютага 1915, Петропаліс, Рыа-дэ-Жанейра — 2 кастрычніка 1987, Лондан) — англійскі біёлаг. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1949), ганаровы член Нью-Ёркскай акадэміі навук (1957), ганаровы член Брытанскай акадэміі (1981).
Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне (1960) (сумесна з Ф. Бёрнетам).
Уладзімір Фёдаравіч Талубка
Уладзімір Фёдаравіч Талубка (12 [25] лістапада 1914, Канстанцінаград, Палтаўская губерня, цяпер горад Краснаград, Харкаўская вобласць, Украіна — 17 чэрвеня 1989, Масква) — савецкі военачальнік, галоўны маршал артылерыі (1983), намеснік міністра абароны СССР, галоўнакамандуючы РВСП (з 1972 па 1985 гады), Герой Сацыялістычнай Працы (1976). Член ЦК КПСС (1976—1989). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 8—11 скліканняў (1970—1989).
Луцый II
Луцый ІІ (? — ) — Папа Рымскі з 9 сакавіка 1144 па 15 лютага 1145). Нарадзіўся ў Балонні. Быў скарбнікам Рымскай царквы, пазней папскім легатам у Германіі.
Яго пантыфікат характарызаваўся утварэннем у Рыме рэвалюцыйнай рэспублікі, якая мела намер пазбавіць Папу ўлады, а таксама прызнаннем Партугаліяй папскага сюзэрэнітэту.
У 1144 годзе Папа сустрэўся з Рожэрам II Сіцылійскім ў Чэпрана для высвятлення яго абавязкаў як папскага васала. Луцый II быў вымушаны пад пагрозай прымянення сілы пагадзіцца на ўмовы Рожэра.
Рымскі Патрыцый Джардана П’ерлеёні выступіў з войскам супраць невялікага атрада папы. Луцый II атрымаў раненні ад удару каменем і памёр.
Мэнскі ўніверсітэт
Мэнскі ўніверсітэт (University of Maine) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Арона ў штаце Мэн, ЗША.
Універсітэт з’яўляецца найбуйнейшай навучальнай установай штата.
Установа была заснавана ў адпаведнасці з так званым «Законам Морыла», падпісаным прэзідэнтам Аўраамам Лінкальнам у 1862 годзе. Адкрылася яна ў 1865 годзе як каледж сельскай гаспадаркі і механікі, які змяніў сваю назву на сучасную ў 1897 годзе.
Размешчаны на востраве паміж рэкамі, універсітэт з’яўляецца адзіным універсітэтам у ЗША (акрамя Гавайскага ўніверсітэта), які размяшчаецца на востраве.
Кампус універсітэта мае 37 навучальных карпусоў, 30 адміністрацыйных карпусоў, 18 інтэрнатаў, 18 спецыяльных лабараторый, 10 спартыўных збудаванняў, 5 музеяў, 3 сталовыя, 2 крамы, студэнцкі саюз, кафэ, паб, рэкрэацыйны і фітнес-цэнтр і інш.
Антон Мартынавіч Платун
Біяграфія
Нарадзіўся 1 (13) лістапада 1896 года ў вёсцы Амлынцы Слуцкага павета Мінскай губерні ў шматдзетнай беларускай сялянскай сям’і, ува ўласнасці якой было 4,5 дзесяцін зямлі. Ёсць супярэчлівыя звесткі пра адукацыю Антона Платуна. У 1922 годзе Платун пазначаў «хатнюю» асвету (4 гады). У 1924 годзе пазначыў што 2 гады вучыўся ў Нясвіжскім 4-класным вучылішчы, якое не скончыў. У аўтабіяграфіі 1923 года пісаў, што: «''У 1909 г. скончыў народнае вучылішча і паступіў ў Нясвіжскае 4-класнае вучылішча, якое не скончыў праз нястачу сродкаў і выйшаў з 3 класа ў 1912 г.''». У 1929 годзе ў асабістай справе народнага камісара была пазначана хатняя асвета.
Удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войнаў. У 1920 годзе ўступіў у РКП(б). З студзеня 1921 па люты 1923 года загадчык аддзела Мазырскага павятовага камітэта КП(б)Б, сакратар павятовага выканкама, камандзір атрада Часці асаблівага прызначэння.
З лютага па травень 1923 года загадчык аддзела Барысаўскага павятовага камітэта КП(б)Б. З чэрвеня 1923 па ліпень 1924 года памочнік пракурора. З жніўня 1924 года па люты 1925 года інструктар Барысаўскага акруговага камітэта КП(б)Б, з сакавіка 1925 па верасень 1925 года загадчык арганізацыйнага аддзела акруговага камітэта партыі, з кастрычніка 1925 па травень 1927 года сакратар Слуцкага акруговага камітэта КП(б)Б. Удзельнік IX—XIV з’ездаў КП(б)Б. На IX з’ездзе ў 1925 годзе абраны кандыдатам у члены ЦК партыі. У 1927 годзе на X з’ездзе абраны членам ЦК КП(б)Б.
З траўня 1927 года старшыня Цэнтральнага праўлення прафсаюза працаўнікоў асветы БССР і рэдактар часопіса «Прафрух Беларусі». На гэтай пасадзе прымаў удзел у кіраванні сістэмай асветы. На XI (1927), XII (1929) з’ездах КП(б)Б абіраўся членам ЦК. Работа на пасадзе кіраўніка прафсаюза працаўнікоў асветы супала ў часе з пачаткам палітычных рэпрэсій супраць беларускай нацыянальнай інтэлігенцыі і гэтак званымі «нацыянал-дэмакратамі». Антон Платун ухваляў рэпрэсіі. Пазіцыя, звязаная з падтрымкай рэпрэсій, паспрыяла ягонаму прызначэнню на пасаду народнага камісара асветы Беларускай ССР, пры недахопе асветы самога Платуна. 31 жніўня 1929 года прызначаны наркамам асветы Беларускай ССР, замяніў на гэтай пасадзе рэпрэсаванага Антона Баліцкага. У 1931 годзе, не маючы дачынення да навукі і навуковых дасягненняў, атрымаў званне акадэміка Акадэміі навук БССР. На пасадзе народнага камісара працягваў лінію барацьбы з «нацыянал-дэмакратызмам». За ягоным кіраўніцтвам пачалася «чыстка» апарата Народнага камісарыята асветы, раённых і акруговых органаў упраўлення асветай ад «контррэвалюцыйных элементаў». Склад камісарыята асветы абнавіўся на 90%. На XIII (1930) і XIV (1932) з’ездах КП(б) Антон Платун ізноў абіраўся членам ЦК партыі. У 1927—1933 гадах член ЦВК БССР, у 1931—1933 гадах член Прэзідыума ЦВК БССР.
У 1933 годзе трапляе пад крытыку ў газетных пасквілях, дзе выкрываюцца беларускія «нацыяналісты» і «шавіністы» з шэрагаў Наркамата асветы і Акадэміі навук. 4 сакавіка 1933 года старшыня СНК БССР Мікалай Галадзед у газеце «Правда» публікуе артыкул «Аб памылках партыйных і савецкіх арганізацый Беларусі ў нацыянальным пытанні», дзе робіць пералік захадаў па выкрыцці вінаватых, Платуну робяць вымову. 10 сакавіка 1933 года зняты з пасады народнага камісара асветы БССР і накіраваны на партыйную работу ў Заходнюю Сібір.
У Новасібірскай вобласці РСФСР займае пасаду старшыні палітычнага аддзела Качанёўскага зерневага саўгаса. У перыяд масавых палітычных рэпрэсій 2 верасня 1937 года арыштаваны па абвінавачванні ў «датычнасці да антысавецкай праватрацкісцай арганізацыі», прыгавораны Вышэйшай калегіяй Вярхоўнага суда СССР да расстрэлу з канфіскацыяй маёмасці. Расстраляны 15 чэрвеня 1938 года. Пасмяротна рэабілітаваны 5 снежня 1957 года «праз адсутнасць складу злачынства».
Сям’я
Вядома, што ў час масавых палітычных рэпрэсій былі рэпрэсаваныя таксама браты Антона Платуна. Іван Мартынавіч Платун (1903—1937), фрэзероўшчык менскай Фабрыкі імя Тэльмана быў асуджаны да расстрэлу 9 лістапада 1937 года як «агент польскай выведкі», пасмяротна рэабілітаваны ў 1960 годзе. Канстанцін Мартынавіч Платун (1910—?) быў асуджаны да 8 гадоў лагераў 29 чэрвеня 1940 года як «агент польскай выведкі», рэабілітаваны 31 траўня 1989 года.
Доса-дэль-Ліра
Доса-дэль-Ліра (Dosso del Liro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 315 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 22015. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Герб Лоева
Апісанне
Герб Лоева ўяўляе сабой іспанскі шчыт, у блакітным полі якога на зялёнай зямлі над трыма сярэбранымі хвалямі сярэбраны Лоеўскі замак.
Нікіцінка (пасёлак станцыі, Холм-Жыркоўскі раён)
Нікіцінка (Никитинка) — пасёлак станцыі ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тупікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак станцыі быў акупаваны гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалены ў сакавіку 1943 года.
У 2005—2018 гадах адміністрацыйны цэнтр і адзіная адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Нікіцінскага сельскага паселішча.
Карліс Улманіс
Карліс Улманіс (Kārlis Augusts Vilhelms Ulmanis; 23 жніўня (4 верасня) 1877 — ) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэзідэнт Латвіі ў 1934—1940 гадах.
Вучыўся ў Лейпцыгскім сельскагаспадарчым інстытуце (Германія) і ўніверсітэце Небраскі (ЗША); аграном. У 1913 вярнуўся ў Латвію. У 1917 намеснік камісара Часовага ўрада Ліфляндскай губерні. Адзін з заснавальнікаў і лідараў партыі Латвійскі сялянскі саюз (красавік 1917). У лістападзе 1918 — чэрвені 1921 старшыня Часовага ўрада Латвіі. Прэм’ер-міністр (у 1925—26, 1931, сакавік 1934 — чэрвень 1940) і міністр (у 1926, 1931, 1934—36) замежных спраў Латвіі. У маі 1934 ажыццявіў дзяржаўны пераварот і стаў дыктатарам, з красавіка 1936 прэзідэнт Латвіі. Падазрона ставіўся да нацыянальна-культурнага жыцця беларусаў Латвіі.
У ліпені 1940 года ва ўмовах далучэння Латвіі да СССР адхілены ад улады, дэпарціраваны. Памёр 20 верасня 1942 года ў турме г. Краснаводск (Туркменская ССР).
Бярнард Букатка
Бярнард Букатка ( — ) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся пад Лідай.
Вучыўся ў Лідскай гімназіі. У 1920-х быў карэспандэнтам газеты Głos Wileński. Скончыў Віленскі ўніверсітэт, па адукацыі юрыст. Жыў у Ваўкавыску.
Удзельнічаў у Польскай абарончай вайне (1939). У пачатку 1941 пасля вызвалення з лагера ваеннапалонных у Германіі прыбыў у Берлін, прымаў актыўны ўдзел у нацыянальным руху. З 1943 па 1945 кіраваў Беларускім прадстаўніцтвам у Берліне, супрацоўнічаў з германскімі спецслужбамі. 21 студзеня 1945 уведзены ў склад БЦР, прызначаны загадчыкам адміністрацыйнага аддзела, які ў перспектыве меў быць ператвораны ў Міністэрства ўнутраных спраў. Адзін з ініцыятараў склікання ў Берліне з’езда Беларускага камітэта самапомачы (23 сакавіка 1945).
Пасля вайны знаходзіўся ў лагеры для перамешчаных асоб Вэнторф, адкуль ў кастрычніку 1949 выехаў у ЗША. У 1957-1959 – сакратар Беларускага кангрэсавага камітэта Амерыкі.
Жыў і памёр у Нью-Джэрсі.
Парламенцкая асамблея Еўранэст
Парламенцкая асамблея Еўранэст — міжпарламенцкая ўстанова, якая аб’ядноўвае прадстаўнікоў Еўрапарламента і парламентаў краін-удзельніц Усходняга партнёрства. Створана з мэтай спрыяння палітычнай асацыяцыі і далейшай эканамічнай інтэграцыі паміж Еўрапейскім Саюзам і краінамі Усходняга партнёрства. Еўранэст робіць уклад ва ўмацаванне і развіццё Усходняга партнёрства, як установа, якая адказвае за парламенцкія кансультацыі, нагляд і кантроль.
Устаноўчы акт Парламенцкай асамблеі Еўранэст падпісаны ў Брусэлі 3 мая 2011 года.
Глыбоцкі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Церахоўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Добрушскага раёна, з 18 студзеня 1965 года ў складзе Гомельскага раёна. 19 чэрвеня 2008 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Маркавіцкага сельсавета.
Парламенцкая асамблея Еўранэст
Склад
Асамблея складаецца з дэлегацыі Еўрапарламента і дэлегацый краін-удзельніц Усходняга партнёрства (Арменія, Азербайджан, Грузія, Малдова, Украіна). Дэлегацыю Еўрапейскага парламента складаюць 60 еўрадэпутатаў, а дэлегацыі краін-удзельніц -10 прадстаўнікоў ад кожнай краіны.
Беларусь, якая з'яўляецца ўдзельніцай Усходняга партнёрства, не мае прадстаўнікоў у Асамблеі па палітычных прычынах, звязаных з падзеямі снежня 2010 года ў Мінску.
Структура
Асамблея мае наступную структуру: Таксама існуюць пасады двух сустаршыняў, якія кіруюць на пленарных паседжаннях.
Камітэты і працоўныя групы
Пастаянныя камітэты Асамблеі сустракаюцца двойчы на год. Адна з такіх сустрэч адбываецца паралельна з пленарнай сэсіяй. Працоўныя групы сустракаюцца пры неабходнасці.
Гіялекта
Гіялекта (Gyalecta) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1808 годзе.
Луі-Леапольд Буальі
Луі-Леапольд Буальі (Louis-Léopold Boilly,, Ла-Басэ, дэпартамент Нор — , ) — французскі жывапісец і гравёр.
Біяграфія
Луі-Леапольд Буальі нарадзіўся ў Ла-Басэ ў 1761 годзе, сын мясцовага скульптара па дрэве. Быў самавукам, пісаў карціны з 12 гадоў. Буальі шанавалі за яго здольнасці ў партрэтным жанры. Навучаўся тэхнічнаму прыёму трамплёй у Дамініка Данкрэ, перш чым пераехаць у Парыж каля 1787 года. Ён стварыў некалькі твораў у бытавым жанры, якія дэманструюць лад жыцця сярэдняга класа ў Францыі ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзя. Быў узнагароджаны медалём парыжскага Салона ў 1804 годзе. У 1833 годзе стаў кавалерам Ордэна Ганаровага легіёна.
Сын Буальі Жульен Леапольд (1796—1874) таксама стаў жывапісцам, сын Альфонс (1801—1867) займаўся вырабам гравюр.
Ёган Георг Эльзэр
Ёган Георг Эльзэр (Johann Georg Elser;, Гермарынген — , Дахау) — нямецкі антыфашыст, які здзейсніў замах на Адольфа Гітлера, Германа Герынга і Ёзэфа Гебельса у 1939 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся 4 студзеня 1903 года ў Гермарынгене ў сям'і Людвіга Эльзэра і Марыі Мюлер. Завяршыў навучанне па спецыяльнасці цясляра ў 1922 годзе, працаваў у сталярных майстэрнях у Кёнігсброне, Алене і Гайдэнгайме. Быў веруючым пратэстантам, членам прафсаюза працаўнікоў дрэваапрацоўчай прамысловасці, у 1928—1929 гг. членам Саюза чырвоных франтавікоў, баявой арганізацыі Камуністычнай партыі Германіі і членам Камуністычнай партыі Германіі. Ён не быў членам КПГ, але галасаваў за яе на выбарах і падтрымліваў сувязі з некаторымі яе членамі.
Замах на Гітлера
Пасля прыходу нацыстаў да ўлады ў Германіі Эльзер асцерагаўся, што яны ўцягнуць краіну ў вялікую вайну і прыйшоў да высновы аб неабходнасці забіць Гітлера для прадухілення гэтага. Пачатак вайны ў Польшчы толькі ўзмацніў яго асцярогі. Паводле яго ўласнага прызнання, ён жадаў «пазбегнуць яшчэ большага кровапраліцця».
8 лістапада 1939 года ў мюнхенскай піўной «Бюргербройкелер», дзе Гітлер штогод у гадавіну «Піўнога путчу» выступаў перад ветэранамі Нацыянал-сацыялістычнай рабочай партыі Германіі, Эльзер умантаваў самаробнае выбуховае прыстасаванне з гадзіннікавым механізмам у калону, перад якой звычайна ўстанаўлівалі трыбуну для правадыра. У выніку тэрарыстычнага акту 7 чалавек былі забіты выбухам адразу (1 сканаў у бальніцы) і 63 паранены. Аднак Гітлера сярод пацярпелых не апынулася. Фюрар, абмежаваўшыся гэтым разам кароткім прывітаннем, пакінуў залу за сем (паводле іншых звестак трынаццаць) хвілін да выбуху, таму што яму трэба было вяртацца ў Берлін.
Кінбурнская каса
Кінбурнская каса (Кінбурнська коса) — паўночна-заходняя частка Кінбурнскага паўвострава паміж Дняпроўска-Бугскім ліманам і Чорным морам.
Ёган Георг Эльзэр
Замах на Гітлера
Тым жа вечарам Эльзер быў схоплены на швейцарскай граніцы. Пры асабістым вобыску ў яго выявілі паштоўкі з выявай піўной «Бюргербройкелер» і пасля некалькіх допытаў ён ва ўсім прызнаўся. Следчыя не маглі паверыць, што замах быў задуманы і падрыхтаваны ў адзіночку. Замах стаў спускавым кручком для запуску аперацыі па захопу эсэсаўцамі брытанскіх агентаў у Нідэрландах, паколькі Гімлер лічыў, што за замахам стаялі брытанскія сакрэтныя службы.
Кінбурнская каса
Назва
Мясцовыя жыхары «Кінбурнскай касой» часта называюць увесь Кінбурнскі паўвостраў.
Ёган Георг Эльзэр
Замах на Гітлера
У якасці «асобага зняволенага» Эльзер быў кінуты ў канцлагер Заксенгаўзен, затым пераведзены ў Дахау. У сувязі з набліжэннем саюзнікаў, 9 красавіка 1945 года па асабістым загадзе Гімлера быў расстраляны ў Дахау.
Глыбочыца
Назву Глыбо́чыца маюць:
Рубэ
Рубэ (Roubaix [ʁuˈbɛ], Robaais [roʊˈbeɪ]) — горад і камуна на поўначы Францыі, у Французскай Фландрыі, ля мяжы з Бельгіяй. Уваходзіць у склад дэпартамента Нор, трэці паводле велічыні горад рэгіёна О-дэ-Франс паводле колькасці насельніцтва. У 2013 годзе колькасць насельніцтва склала 95,8 тыс. жыхароў.
Разам з Лілем і Туркуэнам Рубэ быў адным з цэнтральных ачагоў тэкстыльн падчас індустрыяльнай рэвалюцыі на поўначы Францыі, за што пазней атрымаў мянушку «французскі Ма́нчэстэр» або «Горад тысячы дымавых труб».
Ёган Георг Эльзэр
Ушанаванне памяці
Мемарыяльная дошка ў гонар Ёгана Георга Эльзэра ўстаноўлена ў Кёнігсброне, яго імем названы шэраг вуліц і плошчаў, устаноўлены помнікі.
У гонар Эльзэра ў Германіі ў 2003 годзе выпушчана паштовая марка.
Кінбурнская каса
Назва
Татарская назва Кінбурнскай касы — Кыл-Бурун, што азначае «Востры нос».
Геаграфія
Знаходзіцца ў межах Мікалаеўскай вобласці. Працягваецца на 10 км у выглядзе вузкага (ад 100 м да 1,5 км) трохвугольніка. Раўнінную паверхню ўскладняюць эолавыя пагоркі вышынёю ад 4-5 да 8-10 м. Складаецца з пяскоў і ракушачніка.
NGC 5646
NGC 5646 (іншыя абазначэнні — UGC 9312, MCG 6-32-45, ZWG 192.30, IRAS14274+3540, PGC 51779) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Усебеларускія з’езды Саветаў
Усебелару́скія з’е́зды Саве́таў — цэнтральныя органы дзяржаўнай улады БССР у 1919—1937. Вырашалі пытанні ўнутранай і знешняй палітыкі, развіцця народнай гаспадаркі, устанаўлівалі асновы заканадаўства БССР. Выканаўчы орган — ЦВК БССР. Усяго праведзена 12 з’ездаў: 1-ы ў 1919, 12-ты Надзвычайны — у лістападзе 1936 і лютым 1937 года.
Ганна Марлі
Ганна Марлі (Anna Marly,, Петраград - , Палмер, Аляска) — французская спявачка і аўтар песень. Стала вядомая пасля напісання «Песні партызан», якая стала неафіцыйным гімнам Французскага Супраціву падчас Другой сусветнай вайны. «Песня партызан» дасягнула такой папулярнасці, што пасля заканчэння вайны яе прапаноўвалі зрабіць нацыянальным гімнам Францыі.
Баравыя (Даўгінаўскі сельсавет)
Баравы́я (, Боровые) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска у складзе Будслаўскай гміны Дунілавіцкага, потым Вілейскага паветаў Віленскага ваяводства
Да 4 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Ваўкалацкага сельсавета.
Іў Мантан
Іў Мантан (Yves Montand, сапраўднае імя Іва Ліві (Ivo Livi),  — ) — французскі -шансанье і.
Упершыню ён выйшаў на сцэну пад псеўданімам у сямнаццаць гадоў. У 1944 годзе падчас выступу Мантана ў Парыжы яго заўважае Эдзіт Піяф. На некаторы час Мантан, які быў маладзейшы Піяф на 6 гадоў, становіцца палюбоўнікам, а яна — настаўніцай. Таксама яна займаецца яго рэпертуарам і просіць сваіх суаўтараў напісаць яму некалькі песень. Яны разам выступаюць на эстрадзе да 1946 года, калі Піяф парывае з Мантанам.
Эстрада
У канцы 1940-х гадоў Мантан знаёміцца з музыкантамі, якія стануць яго вернымі сябрамі і суаўтарамі: піяністам Бобам Кастэла, гітарыстам Анры Крола і паэтам-выканаўцам Франсісам Лемаркам. Крола знаёміць Мантана з паэтам Жакам Прэверам. Вершы Прэвера стануць асновай рэпертуару Мантана на шмат гадоў і праславяць яго на ўвесь свет (Les Feuilles mortes, Barbara). У маладосці Мантан культываваў вобраз «пралетара-спевака»: частыя героі яго песень — дальнабойшчык, салдат, сезонны рабочы, баксёр. Апошняя серыя яго канцэртаў прайшла ў 1981 годзе ў прэстыжным парыжскім зале «Алімпія».
Кінакар’ера
У 1946 годзе Мантан сыграў галоўную мужчынскую ролю ў фільме «Брама ночы» Марселя Карнэ па сцэнарыі Жака Прэвера. Тым не менш, яго гульня не выклікала даверу публікі. Вобраз, створаны ў трылеры «Плата за страх», быў больш пераканаўчым. У 1960-1970-я гады пасталелы Мантан па-сапраўднаму раскрываецца як акцёр (фільмы Коста-Гаўраса і Клода Сатэ). Мантан таксама здымаўся ў кіно ў Еўропе і Амерыцы: у прыватнасці, у фільме «Зоймемся каханнем», дзе яго партнёрам была Мэрылін Манро.
Бабруйская акруга
Бабру́йская акру́га — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924 — 1930 гадах. Утворана 17 ліпеня 1924 года. Цэнтр — г. Бабруйск. Плошча акругі 14,5 тысяч км2, пасля ўзбуйнення ў 1927 годзе — 20,8 тысяч км2. Насельніцтва 499,8 тысяч чалавек, у 1927 годзе — 751 тысяча чалавек.
Гісторыя
У 1924 — 1927 гадах акруга ўключала 12 раёнаў:
Раёны падзяляліся на 145 сельсаветаў. У склад акругі ўваходзілі 3 гарады (Бабруйск, Жлобін і Рагачоў) і 4 мястэчкі (Асіповічы, Глуск, Парычы і Стрэшын). У сувязі са скасаваннем Слуцкай акругі 9 чэрвеня 1927 года ў склад Бабруйскай акругі перададзены Любанскі, Слуцкі, Старадарожскі, Старобінскі і Чырвонаслабодскі раёны, Слуцк і мястэчкі Любань, Старыя Дарогі і Старобін. 4 жніўня 1927 года 1-ы і 2-і Бабруйскія раёны былі аб’яднаны ў адзіны Бабруйскі раён, а Гарадзецкі і Стрэшынскі скасаваны. 27 кастрычніка 1927 года Буда-Кашалёўскі раён перададзены ў склад Гомельскай акругі. Акруговая газета «Камуніст». 26 ліпеня 1930 года Бабруйская акруга ў складзе 13 раёнаў і 204 сельсаветаў скасавана.
Леў Самуілавіч Клейн
Леў Самуілавіч Клейн (,  —, ) — савецкі і расійскі вучоны, археолаг, культур-антраполаг, філолаг, гісторык навукі. Прафесар, доктар гістарычных навук. Адзін з заснавальнікаў Еўрапейскага універсітэта ў Санкт-Пецярбургу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ўрачоў. Родны брат беларускага гісторыка Барыса Клейна.
У студэнцкія гады Леў Клейн выступіў з аспрэчаннем ўсёмагутнага ў той час «новага вучэння аб мове» акадэміка Мара, падчас навучання ў аспірантуры — супраць антынарманізма, якія панавалі ў поглядах савецкіх археолагаў ў пытаннях паходжання Кіеўскай Русі. Два дзесяцігоддзі выкладаў на кафедры археалогіі Ленінградскага ўніверсітэта. У 1981 годзе КДБ распачаў крымінальную справу супраць навукоўца, і ён быў асуджаны.
Пасля вызвалення ў 1982 годзе Клейн быў пазбаўлены навуковай ступені і звання, яго доўга не прымалі на працу і не давалі выкладаць. Толькі ў гады перабудовы ён пачаў выкладаць за мяжой, а пасля распаду Саюза стаў прафесарам СПБГУ і да 1997 года выкладаў у Еўрапейскім універсітэце. Пасля выхаду на пенсію ў 70-гадовым узросце Клейн працягнуў выкладанне ў замежных універсітэтах. У цяперашні час (2011 год) Клейн працягвае актыўную пісьменніцкую працу, публікуючы як навуковыя, так і публіцыстычныя артыкулы.
Аляксандр Сямёнавіч Трухін
Аляксандр Сямёнавіч Трухін (нар., г. Меднагорск, Арэнбургская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе Беларускі політэхнічны інстытут (выкладчыкі У. А. Чантурыя, С. Д. Філімонаў, В. І. Анікін). У 1977—1979 гадах архітэктар БелНДІПгорадабудаўніцтва; у 1979—1982 гадах загадчык сектара архітэктуры аддзела рабочай групы па стварэнні Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту; у 1982—1988 гадах галоўны архітэктар праектаў у Дэпартамент знешніх сувязяў Беларускага Экзархата.
Член Саюза архітэктараў з 1987 года.
Узнагароды
Пераможца Рэспубліканскага агляду-конкурсу на найлепшы архітэктурны твор года ў намінацыі «Установы аховы здароўя» за праект «Лячэбна-аздараўленчага цэнтра» (1995). Узнагароджаны Дыпломам Нацыянальнага фестывалю архітэктуры за праект царквы ў гонар Мінскага абраза Маці Божай у мікрараёне Чыжоўка (2000). Лаўрэат Нацыянальнага фестывалю архітэктуры ў намінацыі «Культавыя будынкі і збудаванні» за эскізны праект Свята-Богаяўленскай царквы ў Лошыцы (2003).
Расія на конкурсе песні Еўрабачанне
Расія дэбютавала на конкурсе песні «Еўрабачанне» ў 1994 годзе. Першай прадстаўніцай краіны стала Маша Кац, якая выступала пад псеўданімам Юдіфь. Яна заняла 9 месца, што з'яўлялася лепшым дасягненнем краіны да 2000 года, калі спявачка Алсу заняла 2 месца. У пачатку 21-га стагоддзя дзяржава стала адной з самых паспяховых на конкурсе. Краіна здабыла адну перамогу (ў 2008 годзе), чатыры разы (ў 2000, 2006, 2012, 2015) займала другое месца, а таксама чатыры разы брала трэцяе месца (ў 2003 і 2007, 2016 і 2019 гадах). Акрамя таго пасля ўвядзення паўфіналаў у 2004 годзе Расія толькі аднойчы не змагла прайсці ў фінал (у 2018 годзе).
За ўсю гісторыю ўдзела Расіі ў «Еўрабачанні» толькі два спявакі вярталіся на конкурс. Гэта Дзіма Білан, які заняў другое месца ў 2006 годзе і перамог ў 2008, і Сяргей Лазараў, які заняў трэцяе месца ў 2016 годзе і прыняў удзел у 2019, паўтарыўшы свой мінулы поспех.
У 2012 расійскія ўдзельнікі абнавілі ўзроставы рэкорд удзельнікаў конкурсу. Адной з удзельніц гурта «Буранаўскія бабулі» Наталлі Пугачовай на момант удзелу было 74 гады. Аднак ужо ў 2013 годзе іх рэкорд быў пабіты ўдзельнікамі з Швейцарыі, кантрабасісту гурта Takasa было на момант удзелу 95 гадоў.
Глініца
Назву Глініца маюць:
Расія на конкурсе песні Еўрабачанне
25 лютага 2022 года ЕВС заявіў аб дыскваліфікацыі Расіі з конкурсу «Еўрабачане 2022» у сувязі з уварваннем расійскіх войск ва Украіну. У адказ на гэта 26 лютага абодва расійскія вяшчальнікі (УДТРК і Першы канал) у аднабаковым парадку спынілі членства ў Еўрапейскім вяшчальным саюзе. Гэта робіць немагчымым далейшы ўдзел Расіі ў конкурсе, да таго моманту, пакуль хаця б адна вяшчальная кампанія з Расіі не ўступіць у ЕВС.
За ўсю гісторыю ўдзелу на конкурсе Расія атрымала ў фіналах 3530 балаў, а ў паўфіналах – 1892.
Тэлетрансляцыі
Тэлетрансляцыю конкурсу «Еўрабачанне» ў Расіі праводзілі два тэлеканалы: «Першы канал» і «Расія 1». Даволі цікавым з’яўляецца той факт, што тэлеканалы транслявалі конкурс па чарзе, мяняючыся кожны год. Аднак з 1999 па 2007 гады трансляцыяй конкурсу займаўся толькі адзін тэлеканал — «Першы канал».
Кінець Фільму
«Кінець Фільму» — фанацкі (19-ы неафіцыйны) альбом-зборнік апошніх песень Андрэя Кузьменка і гурта «». Афіцыйна не выдаваўся, даступны для праслухоўвання ў інтэрнэце. Апублікаваны летам 2015 года пасля смерці Кузьмы.
У альбом уваходзяць апошнія студыйныя запісы і дэма-запісу, таксама песня Маршрутка якая павінна была ўвайсці ў альбом «Радые Каханне», але па невядомых прычынах не ўвайшла.
Дызайн вокладкі — Леанід Валашанюк.
Пячатнікі (вёска, Холм-Жыркоўскі раён)
Пячатнікі (Печатники) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тупікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1503 года вёска была ў складзе Вялікага Княства Літоўскага.
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Пячатнікаўскага сельскага паселішча.
Яраслаў Кастыцэвіч
Яраслаў Васілевіч Кастыцэвіч (, вёска Пасынкі Бельскага павета Гродзенскай губерні, цяпер Падляскае ваяводства, Польшча — ) — беларускі педагог, грамадскі і царкоўны дзеяч.
Біяграфія
Вучыўся ў Гродзенскай і Бяла-Падляскай гімназіях, на юрыдычным факультэце Петраградскага ўніверсітэта. У 1916 годзе мабілізаваны і накіраваны ў Кіеўскае ваеннае афіцэрскае вучылішча, адтуль на Каўказскі фронт. У 1918 г. вярнуўся ў Бельск Падляскі. 3 1939 г. працаваў настаўнікам. У сакавіку 1941 г. арыштаваны органамі НКУС, зняволены ў турму ў Ломжы. Пасля захопу немцамі Ломжы ў чэрвені 1941 г. вярнуўся ў Бельск Падляскі. Некалькі месяцаў выконваў абавязкі войта Бельскай гміны, садзейнічаў арганізацыі там беларускіх школ. У 1941-44 вёў прыватнае навучанне. У жніўні—верасні 1944 г. Я. Кастыцэвіч — адзін з арганізатараў Беларускай дзяржаўнай гімназіі ў Бельску Падляскім, намеснік дырэктара, з чэрвеня 1946 яе дырэктар. Адначасова ўваходзіў у гарадскую раду, быў намеснікам бурмістра. У 1949—1965 гг. дырэктар адноўленага беларуска ліцэя. У 1970 годзе ўдзельнічаў у працы мітрапаліцкай камісіі па падрыхтоўцы і выхаванні царкоўных кадраў.
Ушанаванне памяці
У Бельску Падляшскім на будынку ліцэя імя Б. Тарашкевіча ў яго гонар усталявана мемарыяльная дошка. Імя Яраслава Кастыцэвіча носіць комплекс школ з дадатковым навучаннем беларускай мовы ў Бельску Падляшскім.
Віленскі павет (Расійская імперыя)
Віленскі павет (Vilniaus apskritis, Powiat wileński, Виленский уезд) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Віленскай, Літоўскай і Літоўска-Віленскай губерняў, якая існавала ў 1795—1920 гадах. Цэнтр — горад Вільня.
Адміністрацыйны падзел
У 1913 годзе ў павеце было 18 валасцей: Быстрыцкая, Варнянская, Гедройцкая, Гелванская, Ільінская, Маляцкая, Меешагольская, Міцкунская, Мусніцкая, Неменчынская, Падбярэзская, Рудамінская, Рукойнская, Рэшанская, Салечніцкая (цэнтр — мястэчка Малыя Салечнікі), Шырвінцкая, Шумская, Янішская.
Насельніцтва
Па дадзеных перапісу 1897 года ў павеце пражывала 363,3 тыс. чал. У тым ліку беларусы — 25,8%; яўрэі — 21,3%; літоўцы — 20,9%; палякі — 20,1%; рускія — 10,4%. У павятовым горадзе Вільні пражывала 154532 чал.
Дрэца
Дрэцца (Drezzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 994 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 994 чал./км². Займае плошчу 1 км². Паштовы індэкс — 22020. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Rocco e Sebastiano.
Рубеус Хагрыд
Ру́беус Ха́грыд - другасны персанаж гісторый пра Гары Потэра, паўвелікан. Вучыўся ў адзін час з Валдэмортам. У 1943 Хагрыда абвінавацілі ў смерці вучаніцы (на самой справе вінаваты Валдэморт), зламалі палачку і адлічылі з Хогвартса, але ён стаў там працаваць лесніком. Выконвае розныя паручэнні Альбуса Дамблдара.
Гары Потэр і Філасофскі камень
У 1981 годзе перавёз Гары Потэра на лятаючым матацыкле да Дурсляў.
У 1991 даставіў да Гары ліст з Хогвартса і адправіўся з Потэрам набываць рэчы для школы.
Гары Потэр і Тайны пакой
Быў арыштаваны.
Гары Потэр і Вязень Азкабана
Стаў настаўнікам па прадмету Дагляд за магічнымі істотамі. На яго ўроке гіпагрыф параніў Драка Малфая. Да Хагрыда прыйшлі міністр і палач, каб казніць гіпагрыфа.
Гары Потэр і Кубак агню
Азнаёміў Гары з драконамі.
NGC 5647
NGC 5647 (іншыя абазначэнні — UGC 9329, MCG 2-37-17, ZWG 75.58, NPM1G +12.0393, PGC 51843) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Валапас.
Удзельная (станцыя метро)
«Удзельная» (Удельная) — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Размешчана на Маскоўска-Петраградскай лініі паміж станцыямі «Піянерская» і «Азяркі».
NGC 5647
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Удзельная (станцыя метро)
Станцыя адкрыта 4 лістапада 1982 г. у складзе ўчастка "Петраградская" - "Удзельная". Назву сваю атрымала, як і аднайменная чыгуначная станцыя, з-за размяшчэння ў гістарычным раёне Удзельная.
Іў Жамэ
Іў Жамэ (Yves Jamait; нар. года, Дыжон) — французскі шансанье. Створаны ім у 1998 годзе музычны калектыў першапачаткова з'яўляўся трыа і меў назву «De Verre en vers». Пад гэтай жа назвай выйшаў першы альбом артыста. Пазней склад гурта павялічыўся, а назва была заменена на «Jamait». Іў Жамэ аўтар музыкі і тэкстаў большасці выкананых ім песень, некаторыя з якіх маюць аўтабіяграфічны характар. Абавязковы атрыбут сцэнічнага вобраза артыста - кепка («таварыш ў кепцы»).
Оскар Паціёрэк
Оскар Паціёрэк (, Бад-Блайберг, Карынтыя —, Клагенфурт) — аўстра-венгерскі военачальнік, фельдцэйхмайстар (30 кастрычніка 1908 года). У 1911—1914 гадах — аўстра-венгерскі намеснік Босніі і Герцагавіны, удзельнік Першай сусветнай вайны.
Біяграфія
Оскар Паціёрэк скончыў Тэхнічную ваенную акадэмію ў 1867 годзе і Акадэмію Генеральнага штаба Аўстра-Венгрыі. C 1879 года служыў у Генштабе, у 1886 годзе стаў працаваць у аператыўным бюро, у 1892 годзе стаў яго шэфам; з 1902 года намеснік начальніка Генштаба.
З 1898 года камандаваў 64-й пяхотнай брыгадай. З 1907 года камандзір III армейскага корпуса (Грац). З 1910 года інспектар арміі, з 1911 года старшыня зямельнага ўрада Босніі і Герцагавіны і інспектар арміі са штабам у Сараева, намеснік Босніі і Герцагавіны.
28 чэрвеня 1914 года Паціёрэк быў пасажырам у машыне, якая везла эрцгерцага Франца Фердынанда, і прысутнічаў пры забойстве эрцгерцага, прычым пасля забойца Гаўрыла Прынцып сцвярджаў, што куля, якой была забітая жонка эрцгерцага Сафія, прызначалася менавіта Паціёрэку. Пасля забойства, як намеснік Босніі і Герцагавіны, санкцыянаваў сербскія пагромы ў Сараеве.
З пачаткам вайны Паціёрэк быў прызначаны галоўнакамандуючым узброенымі сіламі на Балканах і камандуючым 6-й аўстра-венгерскай арміяй. Паціёрэк паказаў сябе некампетэнтным палкаводцам і, нягледзячы на тое, што ў яго распараджэнні была армія мацней сербскай, не здолеў у кароткі тэрмін разграміць сербскую армію. Асабліва цяжкімі былі для аўстрыйцаў паразы ў бітвах у гары Цэр і Калубары. 27 снежня 1914 года Оскар Паціёрэк быў звольнены ў адстаўку, на яго месца прызначаны эрцгерцаг Яўген Аўстрыйскі. Пасля вайны Паціёрэк з’ехаў у Аўстрыю, дзе і пражыў астатнія гады жыцця.
Рагачоўскі раён
Гісторыя
Першыя людзі з'явіліся на тэрыторыі сучаснага Рагачоўскага раёна 14 тыс. гадоў таму — плямёны археалагічнай культуры Лінгбі. Знойдзена некалькі прадметаў гэтага перыяду і адно паселішча. У эпоху мезаліту і неаліту людзі ўжо асвойваюць большую частку тэрыторыі раёна: знойдзена больш за 25 паселішчаў гэтага перыяду, у тым ліку 5 на тэрыторыі горада. Пры археалагічных раскопках знойдзены гарадзішчы Збароў і Кісцяні.
Тэрыторыя раёна была ў складзе Чарнігаўскага, Кіеўскага і Тураўскага княстваў, а ў XIII стагоддзі увайшоў у склад Вялікага Княства Літоўскага. У XV стагоддзі Маскоўскія войскі Івана III ўзялі Рагачоў, але потым былі вымушаныя сысці. У часы Рэчы Паспалітай тэрыторыя знаходзілася ў Рагачоўскім старостве.
У 1772 годзе ў выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай ўсё левабярэжжа краіны з Рагачовам адыходзіць да Расійскай імперыі. Кацярына II робіць Рагачоў цэнтрам Рагачоўскай правінцыі, а ў 1777 — цэнтрам Рагачоўскага павета. У павет уваходзілі цяперашнія Рагачоўскі, Жлобінскі, Чачэрскі, Кармянскі, Буда-Кашалёўскі і палова Кіраўскага раёна.
29 красавіка 1919 года ў складзе РСФСР была ўтворана Гомельская губерня, у яе склад увайшла і Рагачоўшчына.
Рагачоўскі раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — горад Рагачоў. 20 жніўня 1924 года падзелены на 15 сельсаветаў: Азяранскі, Гадзілавіцкі, Дварэцкі, Забалацкі, Запольскі, Збароўскі, Кісцянёўскі, Крушынаўскі (Вялікакрушынаўскі), Лучынскі, Мадорскі, Побалаўскі, Свержанскі, Станькаўскі, Старасельскі, Ціхініцкі. 21 жніўня 1925 года ўтвораны Асаўніцкі (Асавіцкі) сельсавет. 4 жніўня 1927 года да раёна далучаны Вішанскі, Гарадзецкі, Курганскі, Маластралкоўскі, Меркулавіцкі, Прыбарскі, Свяцкі (Святкоўскі), Стаўпнянскі сельсаветы скасаванага Гарадзецкага раёна. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года да раёна далучаны Доўскі сельсавет скасаванага Журавіцкага раёна; 5 снежня 1931 года — Званецкі сельсавет Быхаўскага раёна. 12 лютага 1935 года Доўскі, Званецкі, Курганскі, Маластралкоўскі, Свержанскі сельсаветы перададзены новаўтворанаму Доўскаму раёну; Асаўніцкі (Асавіцкі) сельсавет — Кіраўскаму раёну. 5 красавіка 1936 года ў склад раёна вернуты Маластралкоўскі сельсавет Журавіцкага раёна, Прыбарскі сельсавет перададзены Буда-Кашалёўскаму раёну, Меркулавіцкі сельсавет — Чачэрскаму раёну. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Гомельскай вобласці. 20 красавіка 1939 года Свяцкі (Святкаўскі) сельсавет перайменаваны ў Кіраўскі. 29 красавіка 1950 года Кіраўскі сельсавет перададзены Жлобінскаму раёну. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Вішанскі, Крушынаўскі, Мадорскі сельсаветы. 17 снежня 1956 года да раёна далучаны Балатнянскі, Доўскі, Журавіцкі, Званецкі, Курганскі, Рэкценскі, Серабранскі сельсаветы скасаванага Журавіцкага раёна. 11 чэрвеня 1957 года Рэкценскі сельсавет перададзены Слаўгарадскаму раёну Магілёўскай вобласці. 12 студзеня 1960 года пасёлак торфапрадпрыемства Беліцкае рэарганізаваны ў рабочы пасёлак Беліцк. 14 красавіка 1960 года скасаваны Кісцянёўскі, Маластралкоўскі, Серабранскі, Станькаўскі сельсаветы. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Карма, Барсукоўскі, Бычанскі, Валынецкі, Ворнаўскі, Кароцькаўскі, Куракаўшчынскі, Курганіцкі, Ліцвінавіцкі, Расохскі, Стараградскі, Струкачоўскі, Струменскі, Хляўнянскі сельсаветы скасаванага Кармянскага раёна. 19 верасня 1963 года ўтвораны Кісцянёўскі сельсавет, скасаваны Куракаўшчынскі сельсавет. 6 студзеня 1965 года гарадскі пасёлак Карма, Барсукоўскі, Бычанскі, Валынецкі, Ворнаўскі, Кароцькаўскі, Курганіцкі, Ліцвінавіцкі, Расохскі, Стараградскі, Струкачоўскі, Струменскі, Хляўнянскі сельсаветы перададзены Чачэрскаму раёну. 25 сакавіка 1965 года да раёна далучаны Акцяброўскі сельсавет Чачэрскага раёна, які 30 ліпеня 1966 года перададзены адноўленаму Кармянскаму раёну. 27 лютага 1978 года Рагачоў атрымаў статус горада абласнога падпарадкавання. 1 снежня 1998 года горад Рагачоў і Рагачоўскі раён аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 1 снежня 2009 года скасаваны Лучынскі сельсавет і Беліцкі пассавет.
Насельніцтва
На тэрыторыі раёна размешчана 208 населеных пунктаў. У склад раёна ўваходзяць 17 сельскіх саветаў.
Уільям Маміер
Уільям Уолес Маміер (William Wallace Momyer; 23 верасня 1916 — 10 жніўня 2012) — генерал і лётчык Ваенна-паветраных сіл ЗША.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскогі, штат Аклахома, у 1916 годзе, але вырас у Сіэтле, штат Вашынгтон.
У 1938 годзе пачаў службу ў Ваенна-паветраным корпусе арміі ЗША. У 1942 годзе ўступіў на пасаду камандзіра 33-й знішчальнай групай, якая брала ўдзел у аперацыі «Факел» у Паўночнай Афрыцы падчас Другой сусветнай вайны. У кастрычніку 1943 года адхілены ад кіраўніцтва падраздзяленнем з-за расавага канфлікту з лётчыкам Таскігі.
З 1946 па 1949 служыў у тактычным паветраным камандаванні і ўзначальваў 8-е знішчальна-бамбардзіровачнае крыло, пасля чаго паступіў у Ваенна-паветраны каледж. З 1964 па 1966 займаў пасаду кіраўніка камандавання паветранай падрыхтоўкі. Пазней прызначаны намеснікам камандуючага па паветраных аперацыях MACV. Быў адказны за аперацыю «Грымоты», якая праведзена па загадзе прэзідэнта ЗША Ліндана Джонсана і міністра абароны Роберта Макнамары.
У верасні 1973 выйшаў на пенсію года. Памёр у 2012 годзе ва ўзросце 95 гадоў.
Аляксандраўка (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ацмінаўскі сельсавет
Ацмі́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Ацмінава. Плошча 12 292 га.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Любчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Навагрудскага раёна. 22 жніўня 2017 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Уселюбскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1826 чалавек, з іх 80,0 % — беларусы, 9,9 % — рускія, 8,0 % — палякі.
Насельніцтва, жыхароў: 597 (2008 г.), 620 (2009 г.), 455 (2017 г.).
Склад
У склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў (2009 г.):
Ібрагім Рафаілавіч Гембіцкі
Біяграфія
Вучыўся на рабфаку пры ВХУТЕМАС (Масква) (1921—1923), пазней на графічным факультэце Маскоўскага дзяржаўнага акадэмічнага мастацкага інстытута (1931—1938) у Уладзіміра Фаворскага і Андрэя Ганчарова. Дыпломная работа ў тэхніцы дрэварыту — ілюстрацыі да аповесці Я. Коласа «Дрыгва» (1938), чатыры аркушы з яе купленыя Маскоўскім музеем выяўленчых мастацтваў. У пачатку 1930-х арыштоўваўся НКУС, але быў выпушчаны. Сталую творчую працу пачаў у канцы 1930-х, працаваў у станковай графіцы ў тэхніках дрэварыту і каляровай лінагравюры. Сярод іншых тагачасных беларускіх графікаў вылучаўся цікаўнасцю да стварэння шматфігурных кампазіцый. З 1940 года быў членам Беларускага саюза мастакоў.
Міхаіл Трафімавіч Клімаў
Міхаіл Трафімавіч Клімаў (нар., в. Міхайлавічы, Горацкі раён, Магілёўская вобласць) — Герой Сацыялістычнай Працы (1976).
Біяграфія
Ва ўзросце 16 гадоў паступіў у школу па падрыхтоўцы спецыялістаў па абслугоўванню машын на Аршанскім льнокамбінаце.