cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Струпіна
Стру́піна (, Струпино) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Ольпа
Ольпа (ΟλπηΟλπη) — старажытнагрэчаская пасудзіна для захоўвання араматычных алеяў і віна. Ніжняя частка мае выражаны аб'ём, плыўныя лініі формы вядуць да шырокай круглай шыйкі. Ручка прыстаўлена збоку. Па памеры ольпа менш айнахоі і не мае характэрнага для апошняй вянка з трыма носікамі.
Самай вядомай ольпаю з'яўляецца так званая Ваза Кіджы з выявай гаплітаў. Цяпер яна экспануецца ў музеі Віла Джулія ў Рыме.
Пралорма
Пралорма (Pralormo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1923 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 10040. Тэлефонны код — 011.
Сфагнум мяккі
Сфагнум мяккі (Sphagnum molle) — від імхоў сямейства Сфагнавыя.
Апісанне
Аднадомная расліна. Багата спараносіць ў канцы лета. Размнажаецца таксама вегетацыйна. Часцей за ўсё не вельмі вялікая расліна, мяккая і друзлая ў свежым стане і цвёрдая пасля высыхання. Колер раслін бледны: бялёсы, жаўтлявы або пурпурна-блакітны, а часам і глыбокі пурпурна-чырвоны. Споры маюць памер 27-33 мкм. Споравыя капсулы спеюць з пачатку да сярэдзіны лета.
Ахова
Уключаны ў Чырвоную кнігу СССР (1984) і Чырвоную кнігу Беларусі 2-га выдання (1993). Ахоўваецца ва Украіне, Польшчы і Літве.
Санта-Лузія
Санта-Лузія (партуг. Santa Luzia) — востраў у краіне Каба-Вердэ, уваходзіць у паўночную группу астравоў Барлавенту. Агульная плошча 35 кв км. Найвышэйшая кропка — гара Монтэ-Грандэ (395 м.). Адкрыты ў 1460 годзе партугальскімі маракамі ў дзень Святой Люсіі. У той час меў расліннасць, быў населены ўнікальнымі мясцовымі яшчаркамі. У XVIII ст. на востраве жылі людзі, якія займаліся жывёлагадоўляй і ловам рыбы, але апустыньванне вымусіла іх пакінуць Санта-Лузію. Некаторы час выкарыстоўваўся каталіцкімі манахамі як скіт. У XX ст. была пабудавана метэаралагічная станцыя. Зараз сталага насельніцтва няма.
Альфрэд Грдліцка
Альфрэд Грдліцка (Alfred Hrdlicka, або Грдлічка ;,  — , ) — аўстрыйскі скульптар, малявальшчык, жывапісец, графік, прадстаўнік крытычнага рэалізму. Атрымаўшы жывапісную адукацыю, ён у 1952—1957 гадах вучыўся скульптуры ў Фрыца Вотруба, а таксама займаўся гравюрай. Цэнтральнае месца ў яго творчасці займаюць такія «некласічныя» тэмы, як эратызм, садызм, жорсткасць. З пачатку 1970-х гадоў працаваў таксама ў кніжнай графіцы.
Мілаградская культура
Мілагра́дская культу́ра — археалагічная культура плямён, якія жылі ў бас. Дняпра паміж сярэднім цячэннем Бярэзіны на поўначы і р. Рось на поўдні, Зах. Бугам на захадзе і р. Іпуць на ўсходзе (тэр. паўднёвай Беларусі і Украінскага Палесся). Назва ад гарадзішча Мілаград Рэчыцкага р-на Гомельскай вобласці. Большасць археолагаў датуе культуру 7—3 ст. да н.э. На думку С. Я. Рассадзіна яе межы больш шырокія — 9 ст. да н.э. — 1 ст. н.э.
Паселішчы
Характэрныя 2 тыпы паселішчаў: умацаваныя — гарадзішчы і неўмацаваныя — селішчы. Яны размяшчаліся на берагавых мысах рэк, праток, водападзелаў і ў забалочаных мясцінах, паплавах на невялікіх узвышшах. У Падняпроўі і Пасожжы ўмацаванні рабілі ў выглядзе валоў і равоў з боку поля, а ў Палессі валы і равы ўмацоўвалі пляцоўкі з усіх бакоў. Нярэдка гарадзішчы мелі 2 і больш пляцовак, аддзеленых адна ад адной валамі (Гарошкаў, Мілаград). Селішчы вядомы ва ўсім арэале культуры. У Падняпроўі яны прымыкаюць ла гарадзішчаў і ўтвараюць з імі адзіны гасп.-эканам. комплекс. На Палессі яны існуюць незалежна ад гарадзішчаў.
Жытла
Асноўны тып жытлаў — зямлянкі, паўзямлянкі і наземныя пабудовы (апошнія характэрныя для палескіх помнікаў). Памяшканні прамавугольнай або акруглай формы плошчай 12—16 м² слупавой канструкцыі і з выступам каля адной са сцен разлічаны на адну сям’ю. Агнішчы адкрытыя, у круглых і авальных ямах, размешчаны паміж апорным слупам і сцяной. У гасп. мэтах выкарыстоўваліся пабудовы тыпу хлявоў і ям-скляпоў.
Пахаванні
Пахавальныя помнікі — курганныя і бескурганныя (грунтавыя) могільнікі. Да ранняга этапу культуры належаць курганы — паўсферычныя невысокія насыпы дыяметрам да 22 м. Пахавальны абрад — трупапалажэнне на пясчанай падсыпцы, або на гарызонце ў драўляных зрубах, а таксама ў неглыбокіх мацерыковых ямах. Пахавальны інвентар складалі адзін або некалькі гаршкоў, радзей — зброя ці ўпрыгожанні.
Бескурганныя (грунтавыя) могільнікі знаходзіліся на ўзвышшах або прымыкалі да гарадзішчаў. Зрэдку пахаванні знаходзяць і на пляцоўках гарадзішчаў. Пахавальны абрад — трупаспаленне па-за межамі могільніка. Косці ссыпалі на дно ям (круглых ці авальных) глыбінёй 0,5—1 м. Пахавальны інвентар — кавалкі гліняных пасудзін і зубы свойскіх жывёл. Радзей трапляюцца прылады працы, зброя, упрыгожанні.\\
Артэфакты
Для носьбітаў Мілаградскай культуры характэрны гліняны посуд з прамым адагнугым вонкі венчыкам і яйка- або шарападобным тулавам, а таксама паўсферычныя гаршкі без пазначанага венчыка. Вышыня і дыяметр па зрэзе венчыка ад 10 да 30 см, але ёсць мініяцюрныя пасудзінкі вышынёй 3—5 см. Частка посуду аздоблена па венчыках, шыйках, плечуках уцісканнямі круглай палачкі, насечкамі, пазногцевымі або пальцавымі ўцісканнямі, «жамчужынамі». Гліняныя прасліцы і грузікі часам дакладна капіруюць форму посуду, арнаменты на іх у выглядзе заштрыхаваных трохвугольнікаў, зорак, крыжоў, кольцаў і імш. Ёсць знаходкі гліняных фігурак жывёл. Рэчавы комплекс разнастайны: прылады працы з жалеза, наканечнікі дзідаў, стрэлы скіфскага тыпу, каменныя сякеры, зерняцёркі, таўкачы, бронзавыя і жалезныя ўпрыгожанні (бранзалеты, пярсцёнкі, скроневыя кольцы, завушніцы, фібулы, разнастайныя падвескі, шпількі, бляшкі і інш.), пацеркі (шкляныя, бурштынавыя, бронзавыя).
Гаспадарка
Асноўныя формы гаспадаркі — земляробства і жывёлагадоўля; паляванне і рыбалоўства мелі дапаможны характар. Былі развіты дамашнія рамёствы: здабыча і апрацоўка жалеза, ліццё бронзы, прадзенне, ткацтва, выраб ляпнога посуду.
Этнічная прыналежнасць
Этнічная прыналежнасць «мілаградцаў» застаецца спрэчнай. Частка даследчыкаў адносіць іх да славян (В. М. Мельнікоўская, Л. Д. Побаль і інш.), частка (П. М. Траццякоў, В. В. Сядоў, А. Р. Мітрафанаў, Э. М. Загарульскі) лічыць іх балтамі.
Свята-Троіцкая царква (Целяханы)
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1934 г. з дрэва на месцы храма 19 ст.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Храм складанай шматпланавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі: па падоўжнай восі размешчаны званіца, кароткі бабінец, кубападобны асноўны аб’ём, 5-гранная апсіда. У сілуэце будынка дамінуюць цыбулепадобныя галоўкі на гранёным шатры званіцы (2 васьмерыкі на чацверыку) і 8-гранным барабане асноўнага аб’ёму. Пірамідальны характар асноўнага аб’ёму вылучае 2-ярусны пакаты шатровы дах, прарэзаны цэнтрычным чацверыком «другога святла» з радамі паўарачных люкарнаў па перыметры. Да бакавых фасадаў асноўнага аб’ёму далучаюцца 5-гранныя прыдзелы, якія абумовілі крыжападобнае развіццё плана будынка. Галоўны ўваход аформлены навіссю на 4 слупах з макаўкай у завяршэнні. Фасады гарызантальна ашаляваны, прарэзаны высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах.
Інтэр’ер
Інтэр’ер зальны з 2-ярусным перакрыццем на вуглавых ветразях. Абраз 18 ст. «Маці Бажая Адзігітрыя».
NGC 4259
NGC 4259 (іншыя абазначэнні — UGC 7359, ARAK 356, MCG 1-31-51, VCC 342, ZWG 42.12, NPM1G +05.0335, PGC 39657) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чырок-траскунок
Чырок-траскунок (Anas querquedula) — птушка сямейства качак.
Гнездавая вобласць чырка-траскунка ад астравоў Вялікабрытаніі да Японіі. Пераважна жывёлаедная качка. З'ядае водных насякомых і іх лярваў, водных ракападобных, вялікую ролю ў яго харчовай рацыёне граюць малюскі. Вага самцоў дасягае 440—600 г, самак — 380—450 г. У апярэнні самца вылучаецца ярка-белая паласа на карычневым фоне галавы, што ідзе ад вачэй да шыі, блакітныя покрыўныя крылы, якія на палёце вылучаюцца як буйныя светлыя плямы. Манагамія, палавой спеласці большасць маладых птушак дасягае на першым годзе жыцця. Гняздуе чырок-траскунок паблізу вадаёмаў. Кладка звычайна з 8-10 яек. Тэрмін насіжвання 23 дні. Палёт хуткі і бясшумны, пасадка на ваду лёгкая, амаль нячутная, ўзлёт вертыкальны.
Балтасіс
Балта́сіс (Baltasis) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчаны за за 4 км на паўднёвы ўсход ад Міелагеная, на ўсход ад Мілашайціскага тэльмалагічнага запаведніка і Мілашайціскага лесу, на паўднёва-ўсходняй ускраіне возера Мілашайціс. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Ашкава (Смаленская вобласць)
Ашкава (Ашково) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Аляксандр Аляксеевіч Антаноўскі
Аляксандр Аляксеевіч Антаноўскі (нар. 1951, Мінск — пам. 2006, Мінск) — беларускі тэхналагічны прадпрымальнік, інжынер-прыборабудаўнік, вынаходнік, майстар спорта (спартыўны турызм). Заснавальнік і першы генеральны дырэктар кампаніі Polimaster, якая спецыялізуецца на вытворчасці дазіметрычнага абсталявання і прылад для кантролю іянізавальных выпраменьванняў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. У 1968 годзе скончыў сярэднюю школу у Мінску і пачаў працаваць тэхнікам на Мінскім электрамеханічным заводзе. Адначасова паступіў на вячэрняе аддзяленне факультэта «Радыётэхніка» Мінскага радыётэхнічнага інстытута. На другім курсе быў прызваны ў армію (войскі радыяцыйнай, хімічнай і біялагачнай абароны), дзе атрымаў вайсковую спецыяльнасць «хімік-дэгазатар 3 класа». Пасля заканчэння тэрміну службы вярнууся ў інстытут, які паспяхова закончыў. Пасля заканчэння працаваў у аддзеле распрацоўкі вымяральнай тэхнікі Мінскага навукова-даследніцкага прыборабудаўнічага інстытута (МНДПІ). З лістапада 1978 года перайшоў на пасаду заведуючага аддзелам Спецыяльнага канструктарскага тэхнічнага бюро Мінгандлю БССР. У 1980 годзе вяртаецца у МНДПІ, дзе да 1990 года працуе кіраўніком сектару. За свае распрацоўкі ў маі 1986 года атрымаў званне, у 1987 годзе стаў лаўрэатам конкурсу на лепшую распрацоўку МНДПІ за стварэнне мабільнай лабараторыі вымяральнай тэхнікі ПЛІТ-А2-3. У 1989 годзе заснаваў т.з. творчы калектыў «Майстар», які ў 1991 годзе трансфармаваўся спачатку ў малое навукова-вытворчае прадпрыемства «Інтэрмайстар», а потым і ў кампанію «Полімайстар» (Polimaster), якая на першапачатковым этапе, у 1992 годзе, налічвала ўсяго 15 супрацоўнікаў.
Навукова-тэхнічная дзейнасць
Унёс уклад у даследаванне і развіццё шэрагу новых тэхналогій у галіне дазіметрыі і кантролю за іянізавальнымі выпраменьваннямі. Прымаў актыўны ўдзел у распрацоўцы і вытворчасці вядомых дазіметраў «Мастер-1», выпушчаных агульнай колькасцю каля мільена экзэмпляраў. Першапачткова дазіметр выпускаўся на пяці заводах СССР (у Мінску - на НПО «Гарызонт»), але потым вытворчась дазіметра пачалася на предпрыемстве «Інтэрмайстар», дзе прылада выпускалася пад назвай Personal dose meter PDM-2. Падчас працы ў кампані Polimaster прымаў непасрэдны ўдзел у вытворчасці і выпрабаваннях ўсіх новых узораў дазіметрычнага абсталявання, з'яўляўся аўтарам мноства патэнтаў (напрыклад, на ўнікальны гадзіннік-дазіметр, персанальныя дазіметры і інш.).
Спартыўная дзейнасць
Пачаў займацца спартыўным турызмам яшчэ ў школе. Падчас працы ў МНДПІ пад кіраўніцтвам вядомага беларускага турыста А. Багдановіча актыўна займаўся водным турызмам. У якасці ўдельніка і кіраўніка турыстычных груп прайшоў рэкі Кура, Камчатка, Катунь (на плытах ПСН-10), Кітой (у 1982 г.), (у ліпені 1986 г.). За першапраходжанне ракі Індыгірка атрымаў званне Майстра спорта па спартыўнаму турызму. З 1985 па 1987 год быў старшыней Рэспубліканскай і Мінскай абласной па воднаму турызму.
Музей гістарычных каштоўнасцей Украіны
Музей гістарычных каштоўнасцяў Украіны змяшчае адну з найбагацейшых калекцый залатых вырабаў у краінах СНД. Музей з'яўляецца своеасаблівым каштоўным летапісам Украіны ад эпохі бронзы да сучаснасці. У 2015 годзе Міністэрства Украіны прыняло рашэнне ліквідаваць музей (загадам Міністэрства культуры Украіны № 844 ад 27.10.2015).
Экспанаты
Быў адкрыты для наведвальнікаў 4 студзеня 1969 года на тэрыторыі Кіева-Пячэрскай лаўры ў будынку XVIII ст., былой манастырскай пякарні, пабудаванай па праекце украінскага архітэктара Сцяпана Каўніра (па прозвішчы архітэктара будынак называецца Каўніраўскім корпусам).
Асноўны фонд музея налічвае 56 тысяч прадметаў археалогіі і бытавога мастацтва з каштоўных камянёў і металаў, якія паступілі ў музей з фондаў Кіеўскага гістарычнага музея, Мастацкага музея, Усеўкраінскага музея яўрэйскай культуры, Інстытута археалогіі НАН Украіны, а таксама іншых украінскіх музеяў і прыватных калекцый.
Экспанаты, прадстаўленыя ў музеі, уключаюць знакамітыя скарбы магільных курганоў «Гайманава магіла», «Тоўстая магіла», «Агуз» — скіфскіх пахаванняў, стварэнне якіх датуюць IV стагоддзем да нашай эры. Шэдэўр калекцыі — знакамітая скіфская залатая пектараль, знойдзеная ў пахаванні Тоўстая магіла.
Лі Цын’юнь
Лі Цын'юнь (, пам. 1933) — неверыфіцыраваны кітайскі звышдоўгажыхар.
Жыццё і смерць Лі
Лі Цын'юнь нарадзіўся ў 1677 годзе ў Ціцзянсяне, правінцыя Сычуань. Большую частку жыцця правёў у гарах Сычуань, збіраў лекавыя травы і спасцігаў таямніцы даўгалецця. У 1748 годзе, калі Лі Цын'юню быў 71 год, ён пераехаў у Кайсянь, каб далучыцца да кітайскай арміі ў ролі настаўніка баявых мастацтваў і ваеннага саветніка.
У 1927 годзе Лі Цын'юнь быў запрошаны ў Ваньсянь да губернатара Сычуаня генерала Ян Сэня. Генерал быў захоплены маладжавасцю, сілай і майстэрствам Лі пры неверагодным ўзросце апошняга. Падчас гэтага візіту была зроблена знакамітая фатаграфія Лі. Пасля гэтай сустрэчы Лі Цын'юнь вярнуўся ў родны край і праз 6 гадоў сканаў. Існуе легенда, што перад смерцю ён сказаў сябрам: «Я зрабіў усё, што павінен быў зрабіць у гэтым свеце. Я адпраўляюся дадому», — і пасля гэтага выпусціў дух.
Пасля смерці Лі генерал Ян Сэнь вырашыў даведацца праўду пра яго жыццё і ўзрост. Ён зрабіў запісы, якія пазней былі выдадзеныя. У 1933 годзе людзі ўзялі інтэрв'ю ў сваякоў і дзяцей Лі. Адны казалі, што ён быў стары заўсёды, колькі яны сябе памятаюць, іншыя паведамілі, што ён сябраваў з іх дзядулямі.
Сакрэт даўгалецця
Калі верыць чуткам, у яго было 200 нашчадкаў і 24 жонкі, 23 з якіх ён перажыў, а 24-я стала яго ўдавой. І гэта цалкам магчыма, калі ён і сапраўды жыў 256 гадоў. На пытанне аб сакрэце даўгалецця ён адказаў: утрымлівайце цішэй сэрца,
сядзіце як чарапаха,
ідзіце бадзёрым падобна голубу
і спіце падобна сабацы.
Імаверна, гаворка ішла аб захаванні спакойнага псіхічнага стану чалавека і добрага сну. Вядома толькі, што на працягу ўсяго жыцця ён выконваў спецыяльныя дыхальныя практыкаванні цыгун, а таксама піў настой з траў, рэцэпт якога згублены або невядомы.
Узрост
Каб лепш усвядоміць велічыню ўзросту Лі, можна прывесці факты:
Кубак Беларусі па пляжным футболе
Кубак Беларусі па пляжным футболе — беларускае спаборніцтва па пляжным футболе. Праводзіцца штогод пачынальна з 2009 года.
Фрэдэнсбарг (камуна)
Фрэдэнсбарг (Fredensborg Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 112,08 км², што складае 0,26 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 39240 чал. (мужчыны — 19027, жанчыны — 20213; іншаземныя грамадзяне — 2708).
Юравічы (Гродзенскі раён)
Юраві́чы (, Юровичи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Да 29 верасня 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Скідальскага сельсавета.
Прамола
Прамола (Pramollo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 258 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 10065. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 4260
NGC 4260 (іншыя абазначэнні — UGC 7361, MCG 1-31-54, ZWG 42.15, VCC 341, PGC 39656) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Балычова (Смаленская вобласць)
Балычова (Болычево) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Несцерка (п’еса)
«Несцерка» — п’еса, напісаная Віталём Зэйдэль-Вольскім у 1940 годзе, па іншых меркаваннях Уладзіславам Галубком да 1937 года. Камедыя ў трох дзеях, сямі карцінах, упершыню пастаўленая ў 1941 годзе на сцэне Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа (які тады называўся Другім Беларускім дзяржаўным тэатрам).
Кантраверсія
Зяць Галубка, мастак Яўген Ціхановіч адзначае: «Дык хто ж напісаў п’есу „Несцерка“? (…) я пісаў аб тым, што бачыў рукапіс п’есы пры вобыску ў мінскай кватэры Галубка восенню 1937 г. (…) нікому другому, як Вольскаму-Зэйдэлю — чэкісту, пісьменніку і драматургу — далі матэрыял на экспертызу (…). усе тыя абвінавачванні, якія інкрымінаваліся Галубку Вольскі-Зэйдэль падпісаў уласнаручна. Халодны разлік забойцы такі: ніхто ніколі не дазнаецца, калі прысвоіць драматургічны твор — п’есу „Несцерка“, тым больш што ніхто і ніколі не пачне варушыць творы „ворага народа“. (…) мы даведаліся, хто падпісаў пратакол, з якога бачна, што Галубок аказаўся ворагам народа па экспертызе В. Вольскага-Зэйдэля. Зараз давайце паглядзім у твар Вольскага. Думаеце, па знешнім выглядзе ён нагадвае забойцу, стукача, правакатара. Зусім не — сярэдняга росту, вочы шэрыя і вельмі добрыя (…), бародка-эспаньёлка (…) Цяжка паверыць у тое, што такі чалавек загубіў не толькі Галубка, але і другіх, бо ён быў на пастаяннай службе па пошуках ворагаў народа сярод беларускай інтэлігенцыі (…). Мы хочам адабраць драматургічны твор у Вольскага — пасмяротна вярнуць яго сапраўднаму аўтару — У. Галубку…»
Гэты след у справе пацвярджае таксама датычнасць Віталя Зэйдэль-Вольскага да знішчэння такіх беларускіх дзеячаў як мастак Яфім Мінін і этнограф Аляксандр Шлюбскі.
Жанр
П’еса «Несцерка» з’яўляецца народна-лубачнай сатырычнай камедыяй. Віталь Вольскі паспрабаваў у ёй выкарыстаць формы старадаўняга народнага тэатра, беларускай інтэрмедыі, балаганных прадстаўленняў, сцэны са скамарохамі. Ён таксама ўмела выкарыстаў паданні, якія існавалі ў народзе — пра шамякаў суд, «вучоны» дыспут, рашэнне трох загадак на кемлівасць і іншых.
Сюжэт
Сюжэт камедыі «Несцерка» пабудаваны паводле матываў беларускіх народных казак. Ён уяўляе сабой шэраг займальных прыгодаў, якія здараюцца з галоўнымі персанажамі.
Галоўны герой, селянін Несцерка, жадае дапамагчы хлопцу Юрасю ажаніцца з Насцяй. Дзеля гэтага яму даводзіцца пераадолець нямала перашкод: абхітрыць пана, перамагчы ў дыспуце шкаляра, ашукаць суддзю, а таксама прымусіць шкаляра адмовіцца ад шлюбу.
На працягу ўсёй п’есы прасочваецца некалькі сюжэтных ліній: лінія Несцеркі, які ратуецца ад шляхцюкоў, якія абвінавачваюць яго ў наўмысным шкодніцтве, лінія кахання Юрася і Насці, лінія шкаляра Самахвальскага, які прэтэндуе на найхутчэйшае ўзыходжанне да кар’ерных вяршынь. І яшчэ сюжэтная лінія пошуку справядлівасці, звязаная з суддзёй, шляхцюкамі і панам Бараноўскім.
Усе гэтыя лініі і выяўляюць вобраз галоўнага героя.
Ролі
Выканаўцы ў розных пастаноўках:
Узнагароды
У 1941 годзе п’еса была адзначаная першай прэміяй на Усесаюзным конкурсе на лепшы драматургічны твор. І па сённяшні дзень спектакль па п’есе Вольскага, перажыўшы ўжо не адну рэдакцыю, з’яўляецца свайго роду візіткай Беларускага акадэмічнага тэатра імя Якуба Коласа — з п’есы «Несцерка» нязменна адкрываецца кожны чарговы яго сезон).
Навум Барысавіч Лойтар, пастаноўшчык, Ісак Ісакавіч Любан, кампазітар, Аляксандр Канстанцінавіч Ільінскі, выканаўца галоўнай ролі, Цімафей Мікалаевіч Сяргейчык, выканаўца ролі шкаляра Самахвальскага, Павел Сцяпанавіч Малчанаў, выканаўца ролі, — за спектакль «Несцерка» Васіля Вольскага, пастаўлены на сцэне Другога Беларускага ДДТ (Віцебск) сталі лаўрэатамі Сталінскай прэміі ў 1946 годзе.
Аўтар пра п’есу
Сам аўтар п’есы, вядомы беларускі драматург Віталь Фрыдрыхавіч Зэйдэль-Вольскі так пісаў пра сваю задуму:
Папулярнасць п’есы
Рэжысёрам Р. Сурусам у 1979 годзе была пастаўлена музычная камедыя.
Пра папулярнасць п’есы і яе галоўнага героя сведчыць тое, што, апроч пастановак п’есы на тэатральных падмостках, вясёлы, кемлівы і дасціпны Несцерка перабраўся на цыркавую арэну, на эстраду, ў кіно, увасобіўся ў шматлікіх беларускіх сувенірах. Назвай «Несцерка» названая кавярня ў Нясвіжы, крама прамтавараў у Мінску , і іншыя прадпрыемствы гандлю.
У мультыплікацыі і кінематографе
У 1955 на студыі «Беларусьфільм» рэжысёрам Аляксандрам Зархам быў зняты фільм «Несцерка».
У 1980 на студыі «Беларусьфільм» рэжысёрам Яўгенам Ларчанкам быў зняты мультфільм «».
На студыі «Беларусьфільм» у 2013 годзе зняты поўнаметражны мультфільм «Прыгоды Несцеркі» з васьмі гісторый рэжысёра Ігара Волчака.
Алесь Асіпенка
Алесь (Аляксандр Харытонавіч) Асіпенка (, в. Пушкары, Віцебскі раён — ) — беларускі пісьменнік, сцэнарыст. Заслужаны работнік культуры БССР (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Вучыўся на гістарычным факультэце Віцебскага педагагічнага інстытута (1939—1940). Працаваў настаўнікам у Рудаках пад Віцебскам (1940—1941). У 1942 г. — партызан, памочнік камісара па камсамолу партызанскага атрада № 7 брыгады Аляксея Данукалава на Віцебшчыне. У снежні 1942 г. адпраўлены ў тыл — лячыўся ў шпіталі, вучыўся ў школе партызанскага руху, на партыйна-савецкіх курсах. У 1943 накіраваны на камсамольскую работу ў Горацкі раён Магілеўскай вобл. З 1944 — карэспандэнт, літсупрацоўнік, загадчык аддзела, намеснік рэдактара, з 1952 — рэдактар газеты «Чырвоная змена». У 1955 годзе завочна скончыў Мінскі педагагічны інстытут. У 1953—1972 — загадчык аддзела, адказны сакратар, намеснік галоўнага рэдактара, галоўны рэдактар часопіса «Маладосць». У 1972—1976 гг. — галоўны рэдактар сцэнарнага аддзела кінастудыі «Беларусьфільм», у 1976—1980 — галоўны рэдактар штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва». Член СП СССР (з 1957 года).
Творчасць
Дэбютаваў апавяданнем у 1945. Аўтар раманаў «Вогненны азімут» (1966), «Непрыкаяны маладзік» (1974, поўнае выд. 1982), «Святыя грэшнікі» (1988). Аўтар зборнікаў апавяданняў і аповесцей «Лёд растае» (1958), «Подых кветак і працы» (1960), «Дарога ў даль» (1962), «Крокі» (1971), «Парогі» (1973), «Абжыты кут» (1964), «Жыта» (1968), «Канец бабінага лета» (1975), «Два дні і дзве ночы» (1977), «Пяцёра адважных» (1985).
Зрабіў літаратурны запіс кнігі А. Дзенісевіча «Орлиное племя» (1970). Аўтар сцэнарыяў мастацкіх фільмаў «Пяцёра адважных» (1971), «Канец бабінага лета» (1982), «Трывогі першых птушак» (1986). Сааўтар сцэнарыяў мастацкіх фільмаў «Ясь і Яніна» (з С. Паляковым, 1974), «Трэцяга не дадзена» (з І. Балгарыным і М. Пяцігорскай, 1980), «Кожны трэці» (з Н. Сафаравым, 1980).
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны I і II ступені, двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны» і медалямі. Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1974) за літаратурны запіс кнігі А. Дзенісевіча «Орлиное племя», Літаратурнай прэміі імя І. Мележа (1981) за раман «Непрыкаяны маладзік».
Горлава (Гагарынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ілгайцы
Назву Ілга́йцы маюць:
Мемарыяльная капліца (Цімкавічы)
Мемарыяльная капліца — капліца ў аграгарадку Цімкавічы Капыльскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры аграгарадка. Пабудавана ў другой палавіне XIX ст. з цэглы ў памяць аб адмене прыгоннага права (над галоўным уваходам усталявана мемарыяльная дошка).
Архітэктура
Помнік архітэктуры неакласіцызму. Вырашана цэнтрычным кубападобным аб’ёмам пад шатровым гонтавым дахам. Галоўны фасад вылучаны ў цэнтры фланкіраваным пілястрамі прамавугольным уваходным праёмам. Атынкаваныя сцены прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў шырокіх ліштвах у выглядзе перакінутай паміж 2 пілястрамі архівольты, расчлянёны лапаткамі і апяразаны прафіляваным карнізам. Зала перакрыта цыліндрычным скляпеннем, у алтарнай сцяне зроблена ніша.
Брама-званіца
Побач з капліцай пастаўлена мураваная 2-ярусная прамавугольная ў плане брама-званіца пад двухсхільным дахам. Ярусы расчлянёны гонтавым адлівам на прафіляваным карнізе. Шырокі арачны праезд першага яруса замураваны. Верхні ярус-звон прарэзаны з усіх бакоў лучковымі праёмамі, фланкіраванымі лапаткамі і аб’яднанымі на франтальным фасадзе аркатурай.
Пракопій Кесарыйскі
Пракопій Кесарійскі (Προκόπιος, Procopius; (— памёр пасля 562) — візантыйскі познеантычны гісторык.
Жыццё
Нарадзіўся ў Кесарыі Палесцінскай у арыстакратычнай сям’і. Пракопій Кесарыйскі, будучы з 527 года саветнікам палкаводца Велізарыя, удзельнічаў у паходах супраць персаў, вандалаў і остготаў. Аўтар «Гісторыі войн Юстыніяна» (8 кніг, завершана ў 553), «Пра пабудовы» (553—555), апісанне будаўніцтва пры імператары Юстыніяне (482 або 483—565) і «Апошняй гісторыі» (каля 550, памфлет супраць Юстыніяна і Феадоры).
Творы Пракопія Кесарыйскага — важная крыніца па ўнутранай і знешнепалітычнай гісторыі Візантыі і суседніх дзяржаў канца 5 — 6 стагоддзя, утрымоўваюць каштоўныя звесткі пра ўсходніх і паўднёвых славян і гуна-цюркскія плямёны, грамадскі лад, гаспадарку, арганізацыю войска, побыт і г.д., падаюць гісторыю іх ўварвання на Балканы.
У кнізе «Тайная гісторыя» (550 год), якая распавядае пра скандальную хроніку імператарскага двара, упершыню ўжыў тэрмін «анекдот»
Запарожская Сеч
Запарожская Сеч, Казацкая рэспубліка — палітычная і вайскова-адміністрацыйная арганізацыя ўкраінскага казацтва, якая ўтварылася ў першай палове 16 ст.
Гісторыя
Размяшчалася на тэрыторыі Запарожжа, каля вострава Хорціца. Узнікненне Запоражскай сечы было абумоўлена каланізацыяй Сярэдняга Прыдняпроўя феадаламі Вялікага княства Літоўскага, пашырэннем прыгоннага і нацыянальнага гнёта, і прабуджэннем самасвядомасці ўкраінскага народа. За першыя дзесяцігоддзі 16 ст. Сечы ўдалося падпарадкаваць сваёй уладзе значную тэрыторыю Сярэдняга Прыдняпроўя і зазваць значную частку казакоў на свой бок, прыток якіх значна павялічыўся пасля ўтварэння Рэчы Паспалітай (1569). Войска Сечы вазглавіла барацьбу ўкраінскага народа супраць Рэчы Паспалітай. Пасля злучэння Украіны з Расіяй, Запарожская Сеч захоўвалася расійскімі ўладамі для абароны паўднёвых меж ад набегаў крымскіх татараў. У сувязі з прызнаннем крымскім ханам расійскага падданства (1774) асноўная ваенная функцыя Запарожскай Сечы страціла сваё значэнне. У 1775 Кацярына II сваім указам скасавала Запарожскую Сеч. Частка запарожцаў збегла ў межы Асманскай імперыі, частка была пераселеная Кацярынай II на Кубань (:Кубанскія казакі).
Войсковы лад
Войска дзялілася на палкі і сотні. Сотня ўяўляла сабой тактычную адзінку войска і была колькасцю 180 чалавек. Полк складаўся з трох сотняў агульнай колькасцю 540 чалавек. Агульнараспаўсюджаным сродкам падчас стэпавых паходаў у запарожцаў быў табар, гэта значыць, чатырохвугольны шэраг вазоў, які мог усталёўвацца ў некалькі шэрагаў і змацоўваўся ланцугамі.
Мілашус (вёска)
Міла́шус (Milašius) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 6 км на паўднёвы ўсход ад Міелагеная, на паўднёвым беразе возера Мілашус. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Мар’янаўка (Гродзенскі раён)
Мар'я́наўка (, Марьяновка) — хутар у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Шавец-камсамолец
Шаве́ц-камсамо́лец — карціна беларускага мастака Юдаля Пэна (1854—1937), напісаная ў 1925 годзе. З'яўляецца часткай збору Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў Мінску. Памер карціны — 99 × 78 см.
Карціна экспанавалася на Першай Усебеларускай выстаўцы 1925 года ў Мінску, прысвечанай юбілею рэвалюцыі 1905 года і 400-годдзю беларускага кнігадрукавання.
Карэл Фабрыцыус
Карэл Фабрыцыус (нідэрл. Carel Fabritius; ахрышчаны 27 лютага 1622 — ) — галандскі мастак, адзін з самых таленавітых вучняў Рэмбранта. Заснавальнік дэлфцкай школы жывапісу. Вядома толькі 16 палотнаў Фабрыцыуса, якія з большай ці меншай верагоднасцю прыпісваюцца мастаку.
Біяграфія
Карэл Пітэрс нарадзіўся ў 1622 годзе ў Мідэн-Бемстэры каля Амстэрдама (цяпер частка абшчыны Бемстэр) у сям’і настаўніка. Па адной з версій, псеўданім «Фабрыцыус» (ад лац. faber — «цясляр») абумоўлены тым, што ў юнацтве Карэл навучаўся адпаведнаму рамяству. У пачатку 1640-х гадоў разам са сваім братам Барэнтам Фабрыцыусам вучыўся ў студыі Рэмбранта ў Амстэрдаме, працаваў спачатку ў гэтым горадзе, аднак у 1643 годзе, пасля смерці дваіх дзяцей і жонкі падчас яе трэціх родаў, вярнуўся ў Мідэн-Бемстэр.
У 1650 годзе зноў ажаніўся і пасяліўся ў Дэлфце, дзе праз два гады стаў майстрам гільдыі Св. Лукі. Паступова набыў папулярнасць у якасці майстра насценных роспісаў (не захаваліся), а таксама партрэтыста. У 32 гады загінуў пры выбуху парахавых складоў у Дэлфце, які разбурыў цэлы гарадскі квартал.
Гульцава
Гульцава (Гульцово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Малы Енісей
Малы Енісей (Каа-Хем, Бахтахын-Гол, Малый Енисей) — рака ў Манголіі і Тыве (Расія), левая складаючая ракі Енісей.
Даўжыня ракі 563 км, плошча вадазборнага басейна 58,7 тыс.км². Пачынаецца ў Дархацкай катлавіне пад назвай Шышхід-Гол, у межах Тывы пад назвай Кызыл-Хем цячэ ў адгор’ях Заходняга Саяна ў вузкай даліне, парожыстая. Нізоўі ў Тувінскай катлавіне. Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні 415 м³/с. У сутоках Малога і Вялікага Енісея знаходзіцца горад Кызыл.
Рака суднаходная на адлегласці 142 км (ад вусця да пасёлка Эржэй).
Анатоль Сцяпанавіч Красоўскі
Анатоль Сцяпанавіч Красоўскі (, г. Крупкі Мінская вобл.) — беларускі педагог, выдавец, прадпрымальнік.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў фізічны факультэт БДУ. Педагог, кандыдат філасофскіх навук, аўтар дзясяткаў навуковых прац і шэрагу навучальных дапаможнікаў, распрацоўнік школьнага курсу «Этика и психология семейной жизни». У 1989 стварыў ААТ «Красіка» (ООО «Красико»; пазней — група кампаній). З пачатку 1990-х буйны прадпрымальнік, выдавец часопісаў «Я+Я», «Ідэал» і інш. Займаўся дабрачыннасцю, аказваў фінансавую падтрымку шэрагу грамадскіх арганізацый Беларусі. Быў жанаты, маў двух дачок.
Знікненне
Вядомы як сябр палітыка Віктара Ганчара, аднаго з лідараў беларускай апазіцыі ў канцы 1990-х. Знік пры нявысветленых акалічнасцях 16 верасня 1999 у Мінску разам з В. Ганчаром.
У студзені 2003 года Пракуратура г. Мінска прыпыніла расследаванне крымінальнай справы па факце знікнення В. Ганчара і А. Красоўскага. У датычнасці да іх знікнення падазраюцца былы генеральны пракурор і былы Дзяржсакратар Савета бяспекі Віктар Шэйман, былы міністр унутраных спраў Юрый Сівакоў і былы камандзір СОБРа Дзмітрый Паўлічэнка, якія з 2004 года ўнесены ў Чорны спіс Еўрасаюза, спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
У 2012 годзе дачка і ўдава выйгралі справу супраць Беларусі з нагоды знікнення Анатоля Красоўскага ў Камітэце па правах чалавека ААН. КПЧ абавязаў Беларусь забяспечыць: дбайнае і эфектыўнае расследаванне; крымінальны пераслед і пакаранне вінаватых; належнае інфармаванне аб выніках расследавання; належную кампенсацыю. А таксама апублікаваць дадзенае рашэнне КПЧ і забяспечыць шырокае распаўсюджванне яго на рускай і беларускай мовах у Беларусі. Але Беларусь праігнаравала гэтае рашэнне, гэтак жа як і іншыя скаргі беларусаў у КПЧ, спасылаючыся на тое, што яны не прызнаюць кампетэнцыю Камітэту.
Ілгайцы (возера)
Ілга́йцы, таксама Ілгайца — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Дрысвята, за 17 км на паўднёвы захад ад Браслава, каля вёскі Ілгайцы.
Катлавіна возера складанага тыпу, моцна выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 5—8 м (на поўначы 2—5 м), у ніжняй частцы параслі хмызняком, у верхняй — разараныя. Берагавая лінія звілістая. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны, у залівах нізкія, пясчаныя, задзернаваныя. Дно мелкаводнымі падняццямі падзяляецца на шэраг адасобленых замкнёных катлавін, да глыбіні 2 метраў — пясчанае. У глыбакаводнай частцы дно возера выслана сапрапелем і гліністым ілам. Найбольшыя глыбіні ў паўднёвым плёсе. Зона мелкаводдзя вузкая.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Зарастае слаба. Прыбярэжная расліннасць пашыраецца на адлегласці 5—15 м ад берага возера, падводная — да глыбіні 4—5 м.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, акунь, плотка, лінь, язь, судак, мянтуз і іншыя віды рыб.
Чашуленай
Ча́шуленай (Češulėnai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за на граніцы з Беларуссю.
Спіс аб’ектаў PGC (1853001—1854000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1853001—1854000)
Прарасціна
Прарасціна (Prarostino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1223 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 122 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Варфаламей.
Ілжэкараеды
Ілжэкараеды, таксама Капюшоннікі (Bostrichidae) — сямейства жукоў падатрада разнаедных. Каля 550 відаў. Сустракаюцца пераважна ў тропіках. На Беларусі каля 30 відаў, найбольш пашыраны. Жукі і лічынкі жывуць у мёртвых дрэвах, лесаматэрыяле, радзей у насенні злакаў.
Апісанне
Вонкава і ладам жыцця нагадваюць караедаў, адрозніваюцца будовай 4-членікавых лапак. Даўжыня 8-14 мм. Цела валікападобнае, цыліндрычнае, іншы раз расшыранае на канцы. У большасці відаў галава ўцягнута ў капюшонападобную бугрыстую спінку.
Партрэт Янкі Купалы (карціна Кругера)
Партрэт Янкі Купалы — карціна беларускага мастака Янкеля Кругера, напісаная ў 1923 годзе. З'яўляецца часткай збору Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Мінску. Памер карціны — 66 × 74 см.
2 жніўня 2016 года Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь карціне разам з партрэтам Якуба Коласа нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці Беларусі рэспубліканскага значэння.
Самуэль ван Хохстратэн
Самуэль Дзіркс ван Хохстратэн (нідэрл. Samuel Dirksz van Hoogstraten;,  — , там жа) — галандскі жывапісец, графік, літаратар і тэарэтык мастацтва.
Біяграфія
Хогстратэн быў старэйшым з семярых дзяцей у сям’і. Першыя ўрокі жывапісу атрымаў у бацькі. Калі Дзірк ван Хогстратэн памёр у 1640 годзе, Самуэьл пераехаў з Дордрэхта ў Амстэрдам, дзе да 1642 г. стаў вучнем Рэмбранта. Пад кіраўніцтвам настаўніка Самуэль пісаў біблейскія і жанравыя сцэны, партрэты і нацюрморты ў рэмбрантаўскім стылі; шэраг работ Хогстратэна блізкі да манеры Пітэра дэ Хоха і Габрыэля Метсю; на пазнейшых адбілася манера Яна ван Баана. Апроч Рэмбранта, Самуэль вучыўся ў Хіеранімуса Вірыкса.
Свята-Успенская царква (Цмень 2)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Цмень 2 Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Самуэль ван Хохстратэн
Біяграфія
Разам з Самуэлем у майстэрні Рэмбранта вучыўся і Карэл Фабрыцыус, дзякуючы зносінам з якім Хогстратэн захапіўся перспектывай і эфектамі падману зроку. У гэтай галіне ён пазней праславіўся. Знакамітай зрабілася яго «перспектыўная скрыначка», усярэдзіне якой можна праз назіральную адтуліну ўбачыць мініятурны малюнак інтэр’еру тыповага галандскага дома (каля 1655—1660). Ды і традыцыйныя жывапісныя творы, напрыклад, «Выгляд уздоўж калідора», часта пабудаваны на эфектах, што ствараюцца перспектывай.
Свята-Успенская царква (Цмень 2)
Гісторыя
На могілках. Пабудавана ў 19 ст. з дрэва. Храм прыпісны да Свята-Мікалаеўскай царквы у в. Рухча 1-я Столінскага раёна
Самуэль ван Хохстратэн
Біяграфія
Хутка мастак стаў майстрам і пачаў самастойную творчую дзейнасць як партрэтыст. У 1648 годзе ён вяртаецца ў Дордрэхт, але ненадоўга: у 1651 годзе Самуэль адпраўляецца ў падарожжа па Еўропе. Наведаўшы ў 1651—1653 гг. Вену (дзе ён некаторы час правёў пры каралеўскім двары і дзе напісаў выгляд Бургплаца, які адкрываецца са Швайцэргофа) і Рым, мастак пазнаёміўся з мастацтвам Адраджэння і з тым, як у ім выкарыстоўваюцца прасторавыя ілюзіі. У Рыме Хогстратэн пад мянушкай «Батаўер» уступіў у свайго роду клуб фламандскіх і галандскіх мастакоў «Шыльдэрсбент». У дваццаць чатыры гады Самуэль атрымаў імператарскі медальён і залаты ланцуг ад імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Фердынанда III.
Пасля вяртання на радзіму мастак у 1656 годзе ажаніўся і быў прызначаны дырэктарам манетнага двара. У 1662—1666 гг. адбылося падарожжа ў Лондан. Пражыўшы яшчэ некалькі гадоў у Гаазе, Хогстратэн у 1673 г. канчаткова асеў у Дордрэхце.
Свята-Успенская царква (Цмень 2)
Званіца
Перад храмам пастаўлена 2-ярусная 4-гранная званіца пад шатровым дахам.
Самуэль ван Хохстратэн
Біяграфія
Пры жыцці Хогстратэн атрымаў прызнанне як жывапісец, графік, гравёр (прыкладам можа служыць аўтапартрэт, гравіраваны Самюэлам ва ўзросце пяцідзесяці гадоў), пісьменнік, паэт і вучоны. У сваім горадзе ён лічыўся адным з самых ганаровых грамадзян.
Замошкі (Смаленская вобласць)
Замошкі (Замошки) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ла Ліга 2014/2015
Ла Ліга 2014/15 — 84-ы сезон вышэйшага дывізіёна Іспаніі з моманту яго заснавання. Сезон пачаўся 23 жніўня 2014 і скончыўся 24 мая 2015. У турніры прынялі ўдзел 20 каманд.
«Атлетыка» (Мадрыд) не змог абараніць тытул чэмпіёна, заняўшы трэцяе месца. Чэмпіёнам Іспаніі стала «Барселона», другое месца ў мадрыдскага «Рэала».
Бамбардзіры
Крыніца:
NGC 4261
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пітэр дэ Хох
Пітэр дэ Хох ці дэ Хоох (нідэрл. Pieter de Hooch, Hoogh або Hooghe;,  — , ) — галандскі жывапісец, які, як і яго сучаснік Вермеер, спецыялізаваўся на маляванні паўсядзённых інтэр’ераў. Аб жыцці гэтага найвядомага майстра жанравага жывапісу захавалася вельмі мала звестак.
Біяграфія
Дэ Хох, сын муляра і павітухі, належаў да нізоў галандскага грамадства. З 1645 па 1647 год ён праходзіў навучанне ў Нікаласа Берхема ў Харлеме. У 1650 годзе дэ Хох далучыўся да купца Юстуса дэ ла Гранжа, разам з якім ездзіў у Лейдэн, Гаагу і Дэлфт, дзе ён пасяліўся ў 1652 годзе. У вопісе маёмасці дэ ла Гранжа згадваецца 11 палотнаў дэ Хоха. У маладосці ён, як і іншыя мастакі сярэдзіны стагоддзя, працаваў над грубаватымі жанравымі сцэнкамі, часцяком яны паказваюць салдат у карчмах і на стайнях. У гэты час ён знаходзіўся пад уплывам творчасці Карэла Фабрыцыуса і Нікаласа Маса.
У 1654 годзе ажаніўся з Янецье ван дэр Бюрх, якая нарадзіла яму пасля 7 дзяцей.
У 1655 г. быў прыняты ў мясцовую гільдыю мастакоў.
Каля 1658 г. стыль дэ Хоха змяніўся, і адкрыўся найбольш значны перыяд яго творчасці. Па тонкасці пісьма і геаметрычнай дакладнасці кампазіцыйнага разліку яго творы маюць шмат агульнага з працамі Вермеера.
Сакратар
Сакрата́р, сакрата́рка можа азначаць:
Карміно (Смаленская вобласць)
Карміно (Кормино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 4262
NGC 4262 (іншыя абазначэнні — UGC 7365, MCG 3-31-101, ZWG 99.14, VCC 355, PGC 39676) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Баварскі географ
Баварскі географ або Усходнефранкская табліца плямёнаў (Geographus Bavarus) — спіс народаў і плямёнаў, пераважна славянскага паходжання, якія насялялі ў IX стагоддзі вобласці на ўсход ад Франкскай дзяржавы.
Дакумент на двух лістах быў выяўлены ў 1722 годзе ў Баварскай дзяржаўнай бібліятэцы (Мюнхен), дзе і захоўваецца ў наш час. Гэта прыпіска ў канцы рукапісу, якая змяшчае трактат пра геаметрыю Баэцыя. Баварскі герцаг набыў яго ў 1571 годзе разам з архівам антыквара Германа Шэдэля (1410—1485). У навуковы абарот яго ўвёў французскі пасол у Мюнхене граф Луі Габрыэль дзю Бюа-Нансэ, які апублікаваў у сярэдзіне XVIII стагоддзя пераклад помніка на французскую мову. Назву «Баварскі Географ» даў дакументу польскі пісьменнік і вучоны Ян Патоцкі ў 1796. Гэта назва звязана з месцам знаходкі; паводле паходжання помнік, хутчэй за ўсё, звязаны не з Баварыяй, а са Швабіяй (гл. ніжэй).
Дата стварэння спісу
Паводле палеаграфічных даных рукапіс «Баварскага географа» ўпэўнена адносяць да IX стагоддзя. Паводле гістарычных даных, звязаным з апісаннямі плямёнаў, згаданых у спісе, даследчыкі датуюць спіс часам ад 817 да 840-х гадоў. Спіс каля 850 года быў улучаны ў склад больш шырокага рукапісу, які належала манастыру Рэйхенау на Бодэнскім возеры, што пацвярджае дату напісання рукапісу як 1-я палова IX стагоддзя.
Вядомы расійскі гісторык і лінгвіст А. В. Назаранка схільны датаваць рукапіс 2-й паловай IX стагоддзя, галоўным чынам абапіраючыся на сваю версію паходжання этноніма русь. Назаранка лічыць магчымым сувязь помніка з місіянерскімі планамі святога Мяфодзія, які, як зараз устаноўлена, у канцы 860-х гадоў пабываў у манастыры Рэйхенау.
Янёніс
Янё́ніс (Janionys), традыцыйная беларуская назва — Ёнанцы  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі.
Двайны тэракт у Багдадзе (2016)
Двайны тэракт у Багдадзе — тэрарыстычны акт, серыя з двух выбухаў (замінаванага аўтамабіля і самаробнай бомбы), адбыты 3 ліпеня 2016 года ў сталіцы Ірака Багдадзе. Першы выбух адбыўся ў цэнтральным раёне Аль-Карада, недалёка ад рэлігійнага цэнтра і крам (у шыіцкім раёне) — там пасля заходу сонца падчас святога для мусульманаў месяца Рамадан было людна. Неўзабаве самаробная бомба выбухнула каля рынку Аш-Шааб у паўночным раёне горада.
Загінулі 292 чалавекі, больш 200 чалавек атрымалі раненні рознай ступені цяжару. Адказнасць за тэракт узяла на сябе групоўка «Ісламская дзяржава».
Фрэдэрыксберг (камуна)
Фрэдэрыксберг (Frederiksberg Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 8,77 км², што складае 0,02 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 93 444 чал. (мужчыны — 43 863, жанчыны — 49 581; іншаземныя грамадзяне — 8803).
Ханс Хофман
Ханс Хофман (ням.: Hans Hofmann;, Вайсенбург, Баварыя — , Нью-Ёрк) — амерыканскі мастак нямецкага паходжання, прадстаўнік абстрактнага экспрэсіянізму, таксама вядомы ў якасці выкладчыка мастацтва.
Біяграфія
Нарадзіўся і атрымаў адукацыю ў ваколіцах Мюнхена, быў актыўным удзельнікам еўрапейскага авангарда пачатку дваццатага стагоддзя і прывёз з сабой глыбокае разуменне і сінтэз сімвалізму, нэаімпрэсіянізму, фавізму і кубізму, калі эміграваў у ЗША ў 1932 годзе. Жывапіс Х. Хофмана характарызуецца строгім клопатам аб жывапіснай структуры і адзінстве, прасторавым ілюзіянізмам і выкарыстаннем смелых колераў для выразных сродкаў. Уплывовы крытык Клемент Грынберг лічыў першую персанальную выставу Х. Хофмана ў Нью-Ёрку ў «Мастацтве гэтага стагоддзя» Пэгі Гугенхайм у 1944 годзе (разам з выставай Джэксана Полака ў канцы 1943 года) прарывам у жывапісе ў параўнанні з геаметрычнай абстракцыяй.
У наступнае дзесяцігоддзе прызнанне Х. Хофмана расло дзякуючы шматлікім выставам, у прыватнасці, у галерэі Куца, кульмінацыяй якіх сталі буйныя рэтраспектывы ў Музеі амерыканскага мастацтва Уітні (1957) і Музеі сучаснага мастацтва (1963), якія прайшлі па ўсёй тэрыторыі ЗША, Паўднёвай Амерыкі і Еўропы. Яго працы знаходзяцца ў пастаянных калекцыях найбуйнейшых музеяў свету, уключаючы Метрапалітэн-музей, Сучасная галерэя Тэйт, Германскі нацыянальны музей, Нацыянальную галерэю мастацтва і Чыкагскі інстытут мастацтваў.
Праскарсана
Праскарсана (Prascorsano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 755 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 126 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Andrea apostolo.
Кірыл Нікіфаравіч Осіпаў
Кірыл Нікіфаравіч Осіпаў (2 лютага 1907 — 16 жніўня 1975) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (15 жніўня 1941 года).
Біяграфія
Осіпаў К. Н., беларус па нацыянальнасці, нарадзіўся ў вёсцы Збароў у сялянскай сям'і. Пасля заканчэння сямі класаў працаваў у райкаме камсамола Жлобіна. У Чырвоную Армію ўступіў у 1929 годзе, прыймаў удзел у савецка-фінскай вайне. У 1931 годзе ўступіў у КПСС. У 1935 годзе скончыў артылерыйскае вучылішча.
Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне з чэрвеня 1941 года. Осіпаў быў сакратаром партбюро 245-га гаубічнага артылерыйскага палка (37-я стралковая дывізія, 19-я армія, Заходні фронт), калі, будучы старшым палітруком, апынуўся ў абкружэнні. Осіпаў у складзе групы войскаў генерал-лейтэнанта І. В. Болдзіна з баямі спрабаваў выйсці з акружэння. У жніўні 1941 года, перайшоўшы лінію фронту, змог наладзіць сувязь з Коневым І. С.; пры яго ўдзеле быў распрацаваны і ажыццёўлены план злучэння групы з войскамі Чырвонай Арміі. 15 жніўня 1941 года Осіпаву К. Н. было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. У 1942-1943 гадах ён працаваў пры штабе партызанскага руху пры ваенсавеце Заходняга фронту, пакуль у 1944 годзе зноў не апынуўся на фронце, прыняўшы ўдзел у вызваленні Беларусі, у баях ва Усходняй Прусіі і супраць Японіі.
Працягнуўшы пасля вайны службу ў арміі, Осіпаў К. Н. у 1947 годзе скончыў Вышэйшую афіцэрскую артылерыйскую школу і ў 1955 годзе пайшоў у запас у званні палкоўніка. Быў пахаваны ў Гомелі на Давыдаўскіх могілках, дзе ў 1976 годзе на яго магіле ўсталявалі абеліск.
Памяць
У гонар Осіпава К. Н. названая адна з вуліц Гомеля.
Роберт Стрэйндж Мак-Намара
Роберт Стрэйндж Мак-Намара (Robert Strange McNamara, 9 чэрвеня 1916 — 6 ліпеня 2009) — амерыканскі прадпрымальнік і палітык-рэспубліканец, 7-ы міністр абароны ЗША ў 1961—1968 (пры Джоне Кенэдзі і Ліндане Джонсане).
Галбея (возера)
Галбея, Галбея Паўночная — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, за 25 км на паўночны ўсход ад горада Паставы, каля вёскі Галбея, у басейне ракі Галбіца (цячэ праз возера).
Плошча паверхні 0,35 км². Даўжыня 0,95 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Найбольшая глыбіня 6,5 м, сярэдняя — 3,3 м. Даўжыня берагавой лініі 2,74 км. Аб’ём вады ў возеры 1,09 млн м³.
Схілы катлавіны вышынёй 6—8 м, разараныя. Берагі нізкія, на ўсходзе і поўначы зліваюцца са схіламі.