cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Пшаздзецкі
Біяграфія
Пасля заканчэння Крамянецкага ліцэя (1831), вучыўся гісторыі і філалогіі ў Берлінскім універсітэце (1833—1834), таксама там наведваў лекцыі права.
У 1833 наведаў Скандынавію, пасля чаго апублікаваў падарожныя нататкі па Швецыі і Даніі.
Пасля заканчэння вучобы ўладкаваўся ў Дзяржаўны сакратарыят Каралеўства Польскага і пераехаў у Пецярбург.
Яшчэ падчас побыту ў расійскай сталіцы пачаў публікаваць літаратурныя творы (напачатку на французскай мове). Першым яго творам стала драма «Дон Себасцьян Партугальскі», не пазбаўленая палітычных алюзій (першая пастаноўка ў Пецярбургу — 16 студзеня 1836). Гэту п’есу высака ацаніў Віктор Гюго, які даслаў ліст маладому аўтару. Цікавасць да сярэднявечнай гісторыі выявілася і ў другой драме «Deux Reines de France».
Трапіўшы ў апалу, ён быў накіраваны ў Волагду, дзе працаваў у канцылярыі губернатара. Пасля года ў Волагдзе яго перавялі ў генерал-губернатарства ў Кіеў.
У 1839 падарожнічаў па Валыні і Падоллі, літаратурным плёнам якога сталі выдадзеныя ў 1841 падарожныя ўспаміны. Гэта праца ўтрымлівала шмат інфармацыі з архіваў магнацкіх радоў, да якіх Пшаздзецкі атрымаў доступ па сваім паходжанні.
У 1841 у Паставах заручыўся з Марыяй з Тызенгаўзаў. Пажаніліся яны 12.11.1842 у Варшаве.
Напісаўшы некалькі п’ес, заняўся і літаратурнай крытыкай. Але прынцыпова яго жыццё змянілася, калі ён пераключыўся на выданне гістарычных крыніц. У 1843—1844 гадах выдаў «Крыніцы да гісторыі Польшчы». Для падрыхтоўкі першага тома ён выбраў для супрацоўніцтва Міхала Грабоўскага. Аднак пасля крытыкі, з якой сустрэлася выданне, запрасіў Мікалая Маліноўскага, працавітага архіварыуса Радзівілаўскага архіва, да супрацоўніцтва ў распрацоўцы другога тома.
Наладзіў шчыльнае супрацоўніцтва з Юзафам Крашэўскім, які заахвочваў яго займацца гістарычнымі даследваннямі і публікаваў яго працы ў віленскім часопісе «Athenaeum». Тут Пшаздзецкі апублікаваў вынікі сваіх першых архіўных і гістарычных даследаванняў, а таксама тэксты, прысвечаныя мастацтву, у тым ліку агляд мастацкай галерэі Канстанціна Тызенгаўза ў Паставах.
Усё часцей Пшаздзецкі звяртаў свае інтарэсы на крыніцы для сярэднявечнай гісторыі Польшчы. Зацікаўленасць пачаткамі гісторыі Польшчы былі адной з галоўных прычын паездкі ў Італію, асабліва ў Рым, дзе ён спадзяваўся знайсці шматлікія сведчанні гісторыі дзяржавы Пястаў.
Ён адправіўся ў Італію ў 1846 годзе для архіўных даследаванняў. Па дарозе ў Італію наведаў таксама некаторыя нямецкія краіны і гарады. Наведаў катэдру ў Кёльне, дзе са згоды мясцовага біскупа адкрыў труну польскай каралевы Рыксы, унутры знайшоў чэрап, загорнуты ў шоўк. Стараннямі Пшаздзецкага ў саборы была ўстаноўлена дошка ў памяць аб месцы спачыну каралевы. Прыбыўшы ў Рым, ён атрымаў афіцыйны дазвол на даследаванні ў Ватыканскім архіве. У той час падобная згода давалася толькі ў выключных выпадках.
Пасля завяршэння паездкі ў Італію Пшаздзецкі працягваў цікавіцца пытаннямі гісторыі Пястаў. У катэдры ў Наўмбургу ён знайшоў магілу дачкі Баляслава Храбрага, Рэгелінды, жонкі маркграфа Экхарда Мейсенскага. Ён таксама шукаў сляды пілігрымкі Баляслава Крываустага ў абацтва Сен-Жыль у Францыі.
Пошукі слядоў Пястаў прывялі да аднаго з найважнейшых адкрыццяў — рукапісу хронікі Вінцэнта Кадлубка, які быў знойдзены ў Вене ў снежні 1851 у калекцыі прынца Яўгена Савойскага. Усведамляючы важнасць адкрыцця, Пшаздзецкі ў 1852 паведаміў пра яго ў «Бібліятэцы Варшаўскай». Праз адзінаццаць гадоў, у 1862 г., выйшла «Хроніка магістра Вінцэнта Кадлубка», заснаваная выключна на венскім рукапісе.
Найбольшае значэнне для польскай навукі мела рэдактарская дзейнасць Пшаздзецкага. У 1852 апублікаваў «Лісты Анібала з Капуі, арцыбіскупа Неапілітанскага, нунцыя ў Польшчы, пра міжкаралеўе пасля Стэфана Баторыя і першыя гады праўлення Жыгімонта III»; і ў 1854 г. «Хатняе жыццё Ядвігі і Ягайлы са скарбовых рэестраў 1388—1414 гадах». У 1850-я гады распачаў працу над выданнем твораў Яна Длугаша. Ездзіў за мяжу ў пошуках рукапісаў і лепшых копій яго твораў. У 1863—1864 выйшла Liber Beneficiorum, а ў 1867—1870 гадах — «Гісторыя Польшчы ў 12 кнігах» у перакладзе Караля Мехержыньскага, першае поўнае польскае выданне найважнейшай працы Яна Длугаша. У 1862 г. выдаў «Хроніку» Вінцэнта Кадлубка.
Валодаў маёнткамі Чорны Острыў, Фаленты і Ойцуў.
Працы
''[https://polona.pl/item/don-sebastien-de-portugal-drame-historique-en-prose-en-trois-actes-et-cinq-tableaux,MjIzMDcwMDk/6/#info:metadata Don Sébastien de Portugal: drame historique en prose en trois actes et cinq tableaux. Saint-Petersbourg: chez Charles Kray, 1836.]''
''Podole, Wołyń, Ukraina. Obrazy miejsc i czasów. T.1. T.2. Wilno, 1841.''
[https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/show-content/publication/edition/8617?id=8617 ''M. Grabowski, A. Przezdziecki. Źródła do dziejów polskich. T. 1, Wilno, 1843.'']
''[https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/show-content/publication/edition/8619?id=8619 M. Malinowski, A. Przezdziecki. Źródła do dziejów polskich. T. 2, Wilno, 1844.]''
Айнтап
Айнта́п (Այնթափ) — сяло ў марзе Арарат, Арменія. Адно з найбуйнейшых сёл у Арменіі. Станам на 2009 год яго насельніцтва складала 8 213 чалавек. Размешчана на поўдзень ад Ерэвана і з'яўляецца яго прадмесцем. За 2 км на паўночны захад знаходзіцца чыгуначная станцыя Нарагавіт. Размешчана за 4 км на паўночны ўсход ад горада Масіс і за 4 км на поўнач ад сяла Мармарашэн.
Марыс дэ Вламінк
Марыс дэ Вламінк (Maurice de Vlaminck;, Парыж — ) — французскі жывапісец і графік. Прадстаўнік фавізму.
Ліль-Бабс
Барбру Маргарэта Свенсан, больш вядомая пад сцэнічным імем Ліль-Бабс (швед. Barbro Margareta «Lill-Babs» Svensson; 9 сакавіка 1938, Ервсё, Хельсінгланд, Швецыя — 3 красавіка 2018, Стакгольм, Швецыя) — шведская спявачка, актрыса і тэлевядучая. З канца 1950-х і да сваёй смерці ў 2018 годзе Ліль-Бабс з’яўлялася адной з самых папулярных артыстак Швецыі. У 1961 годзе яна прадстаўляла Швецыю на конкурсе Еўрабачанне ў Канах (Францыя) з песняй «Красавік, красавік» («April, april») (заняла 14-е месца). Была добра вядомая дзякуючы сваёй песні «Ты ўсё яшчэ кахаеш мяне, Клас-Ёран?» (швед. «Ar du kar i mej annu Klas-Goran?»)
Ранняе жыццё і кар’ера
Ліль-Бабс дэбютавала на тэлебачанні ў 1957 годзе, а першае шоў, якое выйшла пад яе імем, з’явілася ў 1958 годзе.
У 1959 годзе яна выканала песню Стыкана Андэрсана (швед. Stikkan Anderson) "Ты ўсё яшчэ любіш мяне, Клас-Ёран? (швед. «Är du kär i mej ännu Klas-Göran?»), якая стала сапраўдным хітом таго часу.
Ліль-Бабс таксама знялася ў шведскіх кінафільмах Svenska Floyd І En nolla för mycket.
Еўрабачанне і далейшая кар’ера
Ліл-Бабс прадстаўляла Швецыю на конкурсе песні Еўрабачанне-1961 з песняй «Красавік, Красавік»(англ.. «April, april»). Першапачаткова ў нацыянальным фінале яна была выкананая спяваком Сіў Мальмквіст (швед. Siw Malmkvist), але Ліль-Бабс была абраная для выканання песні ў Канах, заняўшы 14-ае месца на конкурсе. Ліль-Бабс таксама выступала на шведскім фестывалі песні Melodifestivalen тры разы ў 1960, 1961 і 1973 годзе. У 1969 годзе яна прыняла ўдзел у нарвежскім Melodi Grand Prix, але не здолела заваяваць галоўны прыз. Неўзабаве пасля Еўрабачання яна пачала кар’еру ў ФРГ, дзе знялася ў некалькіх фільмах. Яна таксама выпусціла два сінгла на англійскай мове для музычнага рынку Злучаных Штатаў Амерыцы.
Тэлебачанне
Ліль-Бабс прадставіла публіцы некалькі тэлевізійных шоў, такіх як Hemma hos Lill-Babs (1987), Morgonlust (1988), Vem tar vem (1990) і Cocktail (1991), усе з іх трансляваліся на шведскім тэлебачанні SVT.
У 2010 годзе яна ўдзельнічала ў тэлевізійным шоў «Так нашмат лепш» (швед. Så mycket bättre) на TV4. У 2012 годзе Ліль-Бабс прыняла ўдзел у шведскім тэлешоў «Зоркі ў замку» (швед. Stjärnorna på slottet), якое транслявалося на SVT, дзе яна распавяла пра сваю кар’еру. У 2017 і 2018 гадах яна грала лесбійскага персанажа Гугэ (швед. Gugge) у двух сезонах серыяла Bonusfamiljen на SVT.
У 2017 годзе тэлеканал TV4 паказаў двухсерыйны дакументальны фільм «Жыццё Ліль-Бабс» (швед. Lill-Babs, Leva livet), які распавёў пра яе лёс і творчасць.
Ушанаванне памяці
Ліль-Бабс памерла 3 красавіка 2018 года пасля анкалогіі і сардэчнай недастатковасці.
Яна была пахавана ў царкве Ярвсё 28 мая таго ж года.
Асабістае жыццё
Ліль-Бабс была замужам за спеваком Ласэ Бергхагенам у 1965—1968. У 1969—1973 гадах яна была замужам за нарвежскім футбалістам К’елам Касперсенам. У яе тры дачкі: Моніка Свенсан (нар. 1955), Малін Бергхаген (нар. 1966) і Крысцін Касперсэн (нар. 1969).
Яна выпусціла аўтабіяграфію «Яна — гэта я» (швед. Hon är jag) у 1996 годзе.
У 2017 годзе Ліль-Бабс была ўключана ў Залу славы шведскай музыкі.
Дыскаграфія
(Крыніца: Discogs artist page )
Фільмаграфія
(Крыніцы: Swedish Film Database  — IMDb artist page ))
Іда Ліндэ
Іда Ліндэ (Ida Linde; нар. 28 сакавіка 1980, Умеа, Швецыя) — шведская пісьменніца, паэтка, перакладчыца.
Біяграфія
Ліндэ вырасла у горадзе Умеа, а цяпер жыве ў Стакгольме. Акрамя пісьменніцтва, яна займаецца перакладамі, а таксама піша драматургію. У цяперашні час таксама выкладае літаратурнае майстэрства ва ўніверсітэце на востраве.
Дэбютавала ў 2006 годзе паэтычным зборнікам «Споведзь дзяўчыны-машыны» (Maskinflickans testamente), які паказвае адносіны юнай дзяўчыны з мужчынскім светам як адносіны са смерцю. Пазней апублікавала зборнік паэтычных мініяцюр «Кніга рахункаў» (Räkneboken; 2009) і чатыры кнігі прозы: зборнік апавяданняў «Калі я забуду цябе, стану я кімсьці іншым» (Om jag glömmer dig blir jag en annan; 2009), раманы «Тлумачэнне кахання» (En kärleksförklaring; 2011) і «Паехаць на поўнач, каб памерці» (Norrut åker man för att dö; 2014), лірычную прозу «29 недасланых лістоў» (9 oskickade brev; 2015).
Найбольшую вядомасць і дзве прэстыжныя прэміі прынёс аўтарцы яе другі раман «Паехаць на поўнач, каб памерці», які ёсць дарожнаю сагаю з крымінальным ухілам, падзеі якога адбываюцца найперш у родным для пісьменніцы рэгіёне Вестэрботэн.
Пераклала на шведскую мову кнігу дацкай пісьменніцы «Альфабэт».
Генрых I Тоўсты
Генрых (Анры, Энрыке) Тоўсты (Henri le Gros; Enrique el Gordo; каля  —, ) — граф Шампані і Бры (Генрых III), кароль Навары (як Энрыке I Тоўсты) з 1270 года.
Малодшы сын Тэабальда I Наварскага і Маргарыты дэ Бурбон. У перыяд кіравання яго старэйшага брата Тэабальда II, Генрых выконваў абавязкі кіраўніка падчас шматлікіх ад'ездаў Цібо і быў абвешчаны спадчыннікам свайго бяздзетнага брата, які памёр 4 снежня 1270 года. Аднак яго абвяшчэнне ў Памплоне адбылося толькі ў сакавіку наступнага, 1271 года, а каранацыя была адкладзена да мая 1273 года. Пасля каранацыі Генрых пакляўся паважаць хартыю феадальных вольнасцей Навары і прынёс васальную прысягу каралю Францыі Філіпу III як граф Шампані.
У 1269 годзе ён ажаніўся з Бланкай д’Артуа (1248 — 2 мая 1302), дачкой Роберта I, графа д’Артуа і Мацільды Брабанцкай (1224 — 1288), дачкі брабанцкага герцага Генрыха II. Бланка была пляменніцай Людовіка IX Святога, караля Францыі. Такім чынам, ён апынуўся акружаным французамі ў міжнароднай палітыцы. Яго ўзыходжанне на прастол супала з такім эканамічным уздымам у Навары, якога раней не здаралася на Пірэнеях. Але паводле Парыжскага дагавора (1259) англічане атрымалі правы на Гасконь, што фактычна адрэзала Навары доступ да акіяна.
Генрых дазволіў гораду Памплоне (сталіцы Навары) скасаваць саюз з гарадамі Сан Чэрнен (San Cernin) і Сан Нікалас, створаны ў 1266 годзе. Ён таксама падаў прывілеі гарадам Эстэла, Аркас (Arcos), і В'яна (Viana), заахвочваючы гарадскі рост. Яго адносіны з дваранствам былі ў цэлым дружалюбныя, аднак Генрых любымі спосабамі падтрымліваў мір і парадак у сваім каралеўстве.
Генрых спачатку імкнуўся аднавіць тэрыторыі, страчаныя ў Кастыліі, дапамагаючы паўстанню Феліпэ, брата Альфонса X, караля Кастыліі, у 1270 годзе. Але ў выніку спыніў аказваць дапамогу, аддаўшы перавагу стварыць альянс з Кастыліяй праз шлюб свайго сына Цібо з дачкой Альфонса X. План ажыццявіць не ўдалося ў сувязі з гібеллю маладога Цібо, пасля таго як ён зваліўся са сцяны ў замку Эстэла ў 1273 годзе.
Генрых ненадоўга перажыў свайго сына. З яго смерцю мужчынская лінія Шампанскага дому спынілася. Законным спадчыннікам стала яго трохгадовая дачка Жанна з маці Бланкай у якасці рэгента.
6 жніўня 1284 трынаццацігадовая Жанна ажанілася за спадчыннікам французскай кароны Філіпа, які праз год стаў каралём Філіпам IV. Гэты шлюб даў магчымасць далучыць да каралеўскага дамена Шампань, а таксама прывёў да першага аб'яднання Францыі і Навары ў рамках асабістай уніі (да 1328 г).
У Боскай Камедыі Дантэ Аліг’еры, маладзейшы сучаснік, бачыць дух Генрыха за межамі варот Чыстца, дзе ён стаіць побач з іншымі еўрапейскімі манархамі 13-га стагоддзя. Генрых не згадваецца непасрэдна, але ён завецца «добрай асобай» і «свёкрам Згубіцеля Францыі».
Расінельскі сельсавет
Расіне́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Відзскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Расінэлі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Відзаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 г. апынуўся ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 г. — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 г. быў скасаваны, тэрыторыя была далучана да Ярканцаўскага сельсавета.
Архіў
Архіўныя дакументы Расінельскага сельсавета захоўваюцца ў Занальным дзяржаўным архіве горада Глыбокага. Архіў, які ахоплівае 1944-1954 гг., складаецца з пратаколаў сельвыканкамаў, статыстычных справаздач, пратаколаў агульных сходаў грамадзян, бюджэтаў, гаспадарчых кніг, дакументаў па асабістаму складу і інш. Памер архіва — 156 старонак. Шыфр архіва — BY ЗГАГлб ф. 1074.
Зарэчча (Пружанскі раён)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Старавольскага сельсавета.
Мальхама Тактыкал
Мальхама Тактыкал (Malhama Tactical) — інструктарская і ваенная арганізацыя, якая ўдзельнічае ў грамадзянскай вайне ў Сірыі, займаецца навучаннем навабранцаў сірыйскай апазіцыі. З’яўляецца складовай часткай групоўкі «Хаят Тахрыр аш-Шам» і супрацьстаіць тэрарыстычнай арганізацыі «Ісламская дзяржава» і рэжыму Башара Асада.
Стварэнне
Утворана ў 2013 годзе узбекскім джыхадзістам, вядомым пад псеўданімам Абу Рофік, і дзейнічае ў правінцыях Ідліб і Алепа. Цесна звязана з «Джабхат Фатх аш-Шам» і яе пераемніцай «Хаят Тахрыр аш-Шам», а таксама супрацоўнічае з «Аджнад аль-Каўказ» і «Ахрар аш-Шам» і іншымі групоўкамі ў Сірыі, якія ідэнтыфікуюць сябе з сірыйскай апазіцыяй і вядуць узброеную барацьбу з тэрарыстычнай групоўкай «Ісламская дзяржава» і ўрадам Сірыі. Група атрымала вядомасць у 2016—2017 гадах, калі аб ёй сталі пісаць розныя расійскія і замежныя інфармацыйныя выданні, у прыватнасці, у расійскіх СМІ яе называюць «ісламісцкай прыватнай ваеннай кампаніяй». Паводле другога лідара Абу Салмана Беларусі, група актыўна з 2013 года і з тых часоў ўдзельнічае ў баявых дзеяннях. Адзначаецца, што яе байцы значна лепш падрыхтаваны, чым іншыя сірыйскія баевікі, і добра экіпіяваны.
Удзел у баявых дзеяннях
У маі і ліпені 2017 года «Мальхама Тактыкал» праводзіла рэйды супраць урадавых сіл у заходняй правінцыі Алепа разам з «Аджнад аль-Каўказ». У лістападзе 2018 года «Мальхама Тактыкал» сумесна з «Хаят Тахрыр аш-Шам» правялі начны рэйд на расійска-сірыйскую базу, падчас якога былі забіты васемнаццаць урадавых салдат і сямёра расійскіх.
Кіраўніцтва
Паводле звестак газеты Al-Masdar News, яе заснавальнік Абу Рофік быў забіты ў выніку авіяўдару 7 лютага 2017 года. Пасля забойства другога лідара Абу Салмана Беларусі, выхадца з Беларусі, арганізацыю ўзначаліў Алі аш-Шышані, ураджэнец Чачэнскай Рэспублікі, які ваяваў на баку сірыйскай апазіцыі з пачатку грамадзянскай вайны. Паводле яго сцвярджэння, за гады існавання МТ праз яе падрыхтоўку прайшлі больш за пяць тысяч навабранцаў, уключаючы прадстаўнікоў элітных падраздзяленняў, у тым ліку атрада, вядомага як «Чырвоныя павязкі».
Кэмп-Эгерс
Кэмп-Эгерс (Camp Eggers) — былая ваенная база ЗША ў Кабуле (Афганістан). Размяшчалася ля і. Лагер быў названы ў гонар капітана ''Дэніэла У. Эгерса'' (Daniel W. Eggers), байца 1-га батальёна, які загінуў ад выбухоўкі разам з трыма іншымі салдатамі 29 мая 2004 года недалёка ад Кандагара.
Падчас Афганскай вайны 2001—2021 гг. Кэмп-Эгерс эскплутаваўся ўсімі радамі войск Узброеных Сіл ЗША і кааліцыяй ISAF. Па непацверджаных даных, ЦРУ выкарыстоўвала лагер у якасці турмы, дзе ўтрымліваліся падазраваныя ў тэрарыстычнай дзейнасці.
База дзейнічала з 2004-га і зачынілася ў 2015 годзе ў рамках.
Васіль Міхайлавіч Качарга
Васіль Міхайлавіч Качарга (, в. Харашэвічы, Слонімскі павет, Гродзенская губерня — ) — беларускі перадавік сельскагаспадарчай вытворчасці, Герой Сацыялістычнай Працы (1949).
Біяграфія
Рана страціў маці, з шасці гадоў жыў у чужых людзей — «у людзях», быў парабкам у паноў. Пры польскай уладзе разам з жонкай парабкаваў у Лашкевічаў у Стайках.
У 1940—1946 гадах рабочы, з 1946 года да 1968 год звеннявы па вырошчванні насення канюшыны вопытнай станцыі (саўгаса) «Вольна-Чэрніхава» Гарадзішчанскага (з 1962 года Баранавіцкага) раёна.
Працаваў побач з Мікалаем Людвігавічам Светлікам (1904—1972), якому таксама за атрыманне высокага ўраджаю насення канюшыны было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы (1949).
Прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці, выбіраўся дэпутатам мясцовых Саветаў.
Памёр 23 снежня 1981 г., пахаваны на мясцовых могілках. У 1987 годзе на магіле ўстаноўлены абеліск. Матэрыялы аб жыцці і дзейнасці В. М. Качаргі захоўваюцца ў гісторыка-краязнаўчым музеі Вольнаўскай сярэдняй школы.
Узнагароды
30 сакавіка 1949 года за атрыманне высокага ўраджаю насення канюшыны яму прысвоена ганаровае званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Серп і Молат».
Дулаг 121
Існуе Акт спецыяльнай следчай камісіі ад 25 студзеня 1945 г. «Аб масавым знішчэнні фашысцкімі захопнікамі савецкіх ваеннапалонных у горадзе Гомелі» складзены на падставе пратаколаў апытання былых вязняў, сведак, актаў аб раскопках масавых пахаванняў савецкіх ваеннапалонных.
За час існавання лагера ў ім знішчана больш за 100 тысяч ваеннапалонных, якіх хавалі ў рове былога стрэльбішча на тэрыторыі лагера, які прадстаўляў сабой роў даўжынёй 150 метраў, шырынёй 20, пры сярэдняй глыбіні 3 метра. Гэты роў не мог змясціць больш за 18 тысяч трупаў, таму з канца лютага 1942-га немцы вывозілі іх на машынах за горад у супрацьтанкавы роў каля клінкернага завода; закопвалі ў ямах на тэрыторыі лагера; у супрацьтанкавым рове на 201-м кіламетры чыгуначнай лініі Гомель — Жлобін; у ямах каля элеватара і іншых месцах.
У перыяд зімы 1941-1942 года гітлераўцы за лагерам ўсталявалі некалькі спецыяльных печаў, у якіх спальвалі трупы. Печы працавалі круглыя суткі.
Спецыяльнай камісіяй праведзены раскопкі і знойдзены рэшткі звыш 90 тысяч ваеннапалонных. Вялікая колькасць памерлых ваеннапалонных спалена ў спецыяльных печах.
Былы ваеннапалонны Кардакоў, які знаходзіўся ў лагеры з 21 снежня 1941 года па 1 чэрвеня 1942-га (з лютага па чэрвень 1942 года з'яўляўся рускім камендантам лагера), паказаў, што летам 1942 года да лагера была далучана тэрыторыя завода «Рухавік рэвалюцыі», дзе немцы стварылі сталярную, кузнечную, бандарныя майстэрні. За час знаходжання Кардакова ў лагеры загінула не менш за 20 тысячаў ваеннапалонных.
Былы ваеннапалонны Рагожын (з кастрычніка 1941-га па 17 ліпеня 1942 года старшы санітар лазарэта) паказаў, што за час яго знаходжання ў Дулаге-121 памерла да ста тысячаў ваеннапалонных.
На тэрыторыі клінкернага завода (цяпер гэта дворык былога дзіцячага садка па вуліцы Чангарскай дывізіі) фашыстамі былі пабудаваныя чатыры спецыяльных печы, у якіх спальвалі савецкіх ваеннапалонных. Печы былі знойдзеныя пры будаўніцтве саду ў 1970 годзе.
Памяць
На сцяне аднаго будынкаў былой фабрыкі «Труд» на плошчы Паўстання усталявана мемарыяльная дошка ў памяць аб існаванні лагера.
Уладзімір Сяргеевіч Рубанаў
Уладзімір Сяргеевіч Руба́наў ( — ) — вучоны-фізік, доктар фізіка-матэматычных навук (1976).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Слуцку ў сям’і С. Ф. Рубанава. У 1960 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1961 года працаваў у Інстытуце фізікі Акадэміі навук БССР.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па оптыцы і лазернай фізіцы. Прапанаваў і даследаваў некалькі новых тыпаў лазерных гіраскопаў і акселерометраў. Прадказаў і ўпершыню даказаў (разам з Л. М. Арловым) існаванне з’явы палярызацыйнай і палярызацыйна-частотнай неўзаемнасці. Займаўся даследаваннем уплыву палярызацыі святла на асаблівасці ўзнікнення жывой матэрыі ў Сусвеце.
Сярод апублікаванага:
Айраванк
Айрава́нк (Հայրավանք) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Размешчана на беразе возера Севан на трасе Ерэван — Мартуні, на паўночны захад ад горада Гавар і на паўднёвы ўсход ад горада Севан.
На тэрыторыі сяла размешчаны аднайменны манастыр.
Рэнье III (князь Манака)
Рэнье III (Rainier III; поўнае імя Рэнье Луі Анры Максенс Бертран Грымальдзі;  — )  — трынаццаты князь Манака (1949—2005) з дынастыі Грымальдзі.
Робі
Робі:
Аліс Ба Кунке
Аліс Ба Кунке (Alice Bah Kuhnke; нар., ) — шведскі тэлежурналіст і палітык. Міністр культуры і дэмакратыі Швецыі ў чырвона-зялёным кабінеце міністраў Лёвена з кастрычніка 2014 года па студзень 2019 года.
Біяграфія
З дзевяностых гадоў працавала ў СМІ, у 1992—1997 гадах была звязана з грамадскім тэлебачаннем Sveriges Television, дзе пачынала з перадачы «Disney Club», з 1998 года — з TV4, дзе вяла сваё ўласнае ток-шоў.
Грамадская і палітычная дзейнасць
У 2013 годзе прызначаная генеральным дырэктарам MUCF — дзяржаўнага агенцтва па справах моладзі. Яна займала розныя пасады ў няўрадавых арганізацыях і кансультатыўных саветах, у тым ліку ў сінодзе шведскіх цэркваў (2006—2010) і была віцэ-прэзідэнтам шведскага аддзялення юнацкай хрысціянскай асацыяцыі (YMCA-YWCA).
3 кастрычніка 2014 года, праз тры дні пасля ўступлення ў Партыю зялёных яе прызначылі міністрам культуры ў левацэнтрысцкім урадзе Лёвена.
Цібо II
Цібо (Тэабальда) II (франц. Thibaut II) — імя некалькіх французскіх графаў:
Тарбагатайскі раён (Усходне-Казахстанская вобласць)
Тарбагата́йскі раён (Тарбағатай ауданы) — раён на паўднёвым усходзе Усходне-Казахстанскай вобласці ў Казахстане. Адміністрацыйны цэнтр раёна — сяло Аксуат.
Інгела Тален
Інгела Аніта Тален (швед. Ingela Anita Thalén; нар. г., ) — шведскі палітык і грамадскі дзеяч, у розныя гады была дэпутатам рыксдага, а таксама міністрам некалькіх Урадаў Швецыі.
Палітычная дзейнасць
З 1983 па 1987 год Інгела Тален была сябрам муніцыпальнага і старшынёй муніцыпальнага савета ў стакгольмскім прыгарадзе Ерфела. З 1988 па 2004 год Тален была дэпутатам рыксдага ад Сацыял-дэмакратычнай партыі Швецыі.
У 1987 па 1990 год яна была міністрам працы і занятасці ва ўрадзе Інгвара Карлсана. З 1990 па 1991 год, з 1994 па 1996 і з 1999 па 2002 год Тален была міністрам сацыяльнага забеспячэння. У 1996—1999 гадах Інгела Тален была партыйным сакратаром сацыял-дэмакратаў.
У снежня 2013 года была абраная аўдытарам ў муніцыпалітэце Вердмё. З 2005 па 2009 год Інгела Тален была старшынёй шведскай некамерцыйнай грамадска-палітычнай арганізацыі па правамі дзяцей BRIS.
Вэрхавына
Верхавіна ці Вэрхавына (Верховина) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Вэрхавынскага раёна Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Знаходзіцца на вышыні 620 метраў над узроўнем мора на рацэ Чорны Чарамош, за 150 км ад Івана-Франкоўска і 31 км ад чыгуначнай станцыі Варохта.
Лазоўка (Пружанскі раён)
Лазо́ўка (, Лозовка) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Старавольскага сельсавета.
Андрыянаўка (Пружанскі раён)
Андрыя́наўка (, Андрияновка) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сухопальскага сельсавета.
Айрк
А́йрк (Այրք) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Размешчана па дарозе паміж сялом Неркін Шаржа і горадам Вардэніс, на паўднёвы ўсход ад апошняга.
У сяле размешчаны цэрквы, якія датуюцца 1181 г. і 13 стагоддзем.
Ралф Воан-Уільямс
Ралф Воан-Уільямс, сапр. Ралф Воан Уільямс (Ralph Vaughan Williams;, Даўн-Ампні, графства Глостэршыр, Вялікабрытанія — ) — англійскі кампазітар, дырыжор, музычны крытык, фалькларыст. Адзін з заснавальнікаў новай англійскай кампазітарскай школы («англійскага музычнага адраджэння»).
Біяграфічныя звесткі
У 1905—53 галоўны дырыжор музычнага фестывалю «Літ-Хіл», у 1920—28 — Бахаўскага хору. Прафесар (1921) Каралеўскага музычнага каледжа.
Творчасць
Шырока выкарыстоўваў англійскі музычны фальклор. Найбольшыя дасягненні — сімфанічныя і харавыя творы, адметныя маштабнасцю, драматызмам, меладычнасцю, майстэрствам аркестроўкі. Сярод твораў: оперы «Х'ю-гуртаўшчык» (1924), «Закаханы Сэр Джон» (1929), «Шлях паломніка» (1951); 3 балеты; араторыі, кантаты; 9 сімфоній (1909—58), 3 Норфалкскія рапсодыі (1906), сюіты, п'есы для сімфанічнага аркестра; Фантазія на тэму Таліса для падвойнага струннага аркестра (1910); канцэрты для розных інструментаў з сімфанічным, малым і струнным аркестрамі; хары з аркестрам і а капэла (у т.л. культавыя) песні; музыка да драматычных спектакляў, радыёпастановак і кінафільмаў. Аўтар тэарэтычных прац, у т.л. «Станаўленне музыкі».
Чорны Чарамош
Чорны Чарамош (Чорний Черемош) — рака ў Заходняй Украіне, працякае ва Усходніх Карпатах. Даўжыня — 87 км, плошча басейна — 856 км² і ўхіл — 14 м/км. Бярэ пачатак прыблізна на вышыні 1850 м паміж хрыбтамі Ратондул і Прылучны. Каля вёскі Устэрыкі Чорны Чарамош зліваецца з Белым Чарамошам у адну раку — Чарамош.
Чорны Чарамош — вузкая, горная рака, з хуткім цячэннем у камяністым рэчышчы. Берагі высокія, лясістыя. Магутныя парогі. Водны турызм.
Варохта
Варохта (Ворохта) — пасёлак гарадскога тыпу ў Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Размешчаны ў вярхоўях ракі Прут, на паўночных схілах лясістых Карпат, паблізу Яблоніцкага перавала (850 м). На курорце Варохты размяшчаецца цэнтр падрыхтоўкі ўкраінскіх спартсменаў па скачках з трампліна, біятлоне і лыжных гонках. У студзені 1989 года насельніцтва складала 4 465 чалавек, на 1 студзеня 2013 года — 4 180 чалавек.
Уланскі раён
Уланскі раён (Ұлан ауданы) — раён у цэнтры Усходне-Казахстанскай вобласці ў Казахстане. Адміністрацыйны цэнтр раёна — пасёлак Касыма Кайсенава.
Цібо V Шампанскі
Цібо V Малады (Thibaut V de Champagne,  — ) — граф Шампані і Бры, кароль Навары пад імем Тэабальда II (Theobaldo II) з 1253 года, сын графа Цібо IV Шампанскага і яго трэцяй жонкі Маргарыты дэ Бурбон і старэйшы брат караля Навары Генрыха I Талстога.
Біяграфія
27 лістапада 1256 года ён пакляўся паважаць хартыю феадальных вольнасцей Навары, якая абмяжоўвала ўладу караля кансультацыямі настаўніка з ліку арыстакратаў. Да дасягнення ім дваццаці аднаго года Цібо быў вымушаны прыслухоўвацца да меркавання дванаццаці магнатаў, якія прадстаўлялі сабой свайго роду журы. Пры падтрымцы Папы Аляксандра IV у 1257 і 1259 гадах ён увёў у Навары французскія рытуалы памазання і каранацыі для абгрунтавання боскага паходжання манархіі.
У іншых справах Цібо працягваў палітыку свайго бацькі. Каб не дапусціць раздрабнення краіны буйнымі феадаламі, кароль звярнуўся за падтрымкай да гарадоў. Цібо падтрымаў гарадское насельніцтва, падаўшы яму самакіраванне, з прычыны таго, што рост прамысловасці і гандлю павялічваўся і яго даходы. Буржуазія падтрымала манарха, забяспечыўшы своечасовае ўнясенне грошай у казну каралеўства. У 1266 годзе Цібо правёў першы перапіс насельніцтва краіны, на той момант у Навары пражывала 150 000 жыхароў. Ён пашырыў прывілеі для гарадоў Памплона, Эстэла, Ланц, Т'ебас (Tiebas) і Таральба-дэль-Рыа. У 1269 годзе заснаваў Эспіналь.
Памёр бяздзетным. Яго спадчыннікам стаў малодшы брат Генрых I Тоўсты.
Жабрыца
Жабры́ца (Seseli) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны з прамастойнымі разгалінаванымі сцёбламі і патоўшчаным карэнішчам або коранем верацёнападобнай формы. Лісце чаргаванае, тонкае, перыстарассечанае, шыза-зялёнага колеру. Кветкі дробныя, белага колеру, у складаных парасоніках. Плод — віслаплоднік з двума мерыкарпіямі.
Распаўсюджанне
Расліны роду распаўсюджаны на тэрыторыі Еўразіі. Растуць у сухіх светлых лясах, хмызняках, на ўзлесках і схілах, каля дарог.
Віды
Род налічвае каля 80 (77 ) відаў. Сярод іх:
Гаспадарчае значэнне
Эфіраносныя і лекавыя расліны. У медыцыне выкарыстоўваюцца ў якасці мачагонных, гаючых сродкаў.
Бабінец (Пружанскі раён)
Бабі́нец (, Бабинец) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сухопальскага сельсавета.
Да 2006 года ўваходзіла ў склад Роўбіцкага сельсавета.
Граб’ё
Граб'ё (, Грабьё) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ламавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 22 км ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 252 км ад Гомеля, 29 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На захадзе і поўначы — меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
На аўтамабільнай дарозе Акцябрскі — Азарычы.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай драўлянымі сядзібамі. У складзе сельскагаспадарчага ДП «Ламавічы» з цэнтрам у аднайменнай вёсцы, малочнатаварная ферма. Клуб, бібліятэка, крама.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як паселішча ў Мінскім ваяводстве Вялікага княства Літоўскага. У 1560 годзе згадваецца ў сувязі з устанаўленнем межаў вёсак, якое тут праводзілася. У 1750 годзе пабудавана ўніяцкая царква ў гонар Нараджэння Найяснейшай Панны Марыі.
Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. Была цэнтрам аднайменнага казённага маёнтка. У 1850 годзе пабудаваны новы драўляны будынак праваслаўнай Нараджэння Маці Божай царквы. У 1883 годзе ў наёмнай хаце адкрыта школа, а ў 1884 годзе для яе пабудаваны ўласны будынак. У 1908 годзе ў Рудабельскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні.
15 лістапада 1920 года вызвалена ад польскіх акупантаў. З 20 жніўня 1924 года да 5 верасня 1929 года цэнтр Грабаўскага сельсавета Азарыцкага раёна Мазырскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Культура», працавалі 2 ветракі і гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты стварылі ў вёсцы гарнізон, разгромлены партызанамі 29 мая 1943 года. 49 жыхароў загінулі на фронце.
Салотвын
Салотвін ці Салотвын (Солотвин) — пасёлак гарадскога тыпу Багародчанскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Знаходзіцца ў перадгор’ях Гарган. Размешчаны на рацэ Быстрыца-Салотвінская. Пасёлак вядомы з XII стагоддзя. У XVIII стагоддзі згадваецца як цэнтр здабычы солі.
У студзені 1989 года колькасць насельніцтва складала 4000 чалавек. На 1 студзеня 2013 г. колькасць насельніцтва складала 3930 чалавек.
Мікалай Пятровіч Кахавец
Мікалай Пятровіч Кахавец (, в. Новы Двор, Пінскі павет, Палескае ваяводства — ) — беларускі перадавік сельскагаспадарчай вытворчасці, Герой Сацыялістычнай Працы (1949).
Біяграфія
У 1940 годзе накіраваны ў школу лесаводаў. Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, знаходзіўся на вучобе паблізу мяжы з Польшчай. Разам з адступаючымі часцямі Чырвонай арміі з цяжкасцю дабраўся да роднай вёскі. Восенню 1941 года немцы забралі яго на прымусовую працу ў Германію. Знаходзіўся ў працоўным лагеры ў г. Остэрроуд, дзе вязні працавалі на вагонарамонтным заводзе. На пачатку 1945 года вязняў вызваліла Чырвоная армія. У сакавіку 1945 года дабраахвотна пайшоў на фронт, яго залічылі ў роту аўтаматчыкаў 3-га Беларускага фронту, ваяваў пад Кёнігзбергам.
Пасля дэмабілізацыі ў сакавіку 1947 года вярнуўся ў родную вёску, працаваў на зямлі.
У 1958—1963 гадах — трактарыст, з 1964 грда — брыгадзір трактарнай брыгады калгаса «Камунар» Пінскага раёна. Узначальваў механізаванае звяно па вырошчванні бульбы. У 1967 годзе скончыць васьмігодку.
У 1969 годзе быў дэлегатам ІІІ Усесаюзнага з’езда калгаснікаў у Маскве. Па стане здароўя пакінуў працу на трактары. З 1976 годзе — інжынер па тэхнічным абслугоўванні ў калгасе «Камунар». У апошнія гады перад пенсіяй працаваў загадчыкам калгасных рамонтных майстэрняў.
Узнагароды
За атрыманне высокіх ураджаяў удастоены сярэбранага і бронзавага медалёў ВДНГ СССР, Граматы Вярхоўнага Савета БССР. 30 красавіка 1966 года за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчых прадуктаў яму прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Серп і Молат».
Аляксандр Пятровіч Даўжэнка
Аляксандр Пятровіч Даўжэнка (Олександр Петрович Довженко, Алекса́ндр Петро́вич Довже́нко;, хутар Уюнішча, Чарнігаўская губерня, Расійская імперыя, цяпер Чарнігаўская вобласць Украіны — , пасёлак Перадзелкіна, Маскоўская вобласць, РСФСР) — украінскі кінарэжысёр, пісьменнік. Заслужаны дзеяч мастацтва Украіны (1939), народны артыст Расіі (1950).
У 1957 годзе імем названа кінастудыя імя А. Даўжэнкі.
Біяграфія
Скончыў Глухаўскі настаўніцкі інстытут (1914). Вучыўся ва Украінскай акадэміі мастацтва ў Кіеве (1917—1919). У 1926—1928 гадах працаваў на Адэскай кінафабрыцы, у 1929—1941 гадах — на Кіеўскай студыі мастацкіх фільмаў, з 1946 года — на «Масфільме».
Творчасць
Сярод фільмаў: «Сумка дыпкур’ера» (1927), «Звяні-гара» (1928), «Арсенал» (1929), «Зямля» (1930), «Іван» (1932), «Аэраград» (1935), «Шчорс» (1939), «Мічурын» (1949); дакументальныя «Бітва за нашу Савецкую Украіну» (1943) і «Перамога на Правабярэжнай Украіне» (1945, разам з Ю. Сонцавай). Фільмы А. Даўжэнкі філасофскія, рамантычна прыўзнятыя, паэтычныя, з метафарычнасцю кінамовы, блізкія да традыцый украінскага фальклору. Аўтар апавяданняў («Маці», «Перад боем», «Перамога» і інш.), аўтабіяграфічнай аповесці «Зачараваная Дзясна» (выд. 1957), кінааповесцей «Аповесць палымяных гадоў» (1944—45), «Паэма пра мора» (1956).
Фільм «Зямля» ўвайшоў у спіс 12 лепшых фільмаў усіх часоў і народаў па версіі Сусветнай выставы 1958 года ў Бруселі.
Філактэт
Філактэт (Φιλοκτήτης) — герой старажытнагрэчаскай міфалогіі, выхадзец з Фесаліі.
Філактэт з'яўляўся паплечнікам Геракла і ўзвёў для яго вогнішча, калі той вырашыў растацца з жыццём. За гэта Геракл падараваў яму свой лук с атручанымі стрэламі, які не меў промахаў.
Філактэт няўдала сватаўся да Алены Прыгожай, і пасля яе выкрадання Парысам падтрымаў Менелая. Адплыў у Трою для ўдзела ў вайне з 7 караблямі. Аднак па дарозе падчас ахвярапрынашэння Апалону на востраве Тэнедас быў укушаны змяёю. Яго высадзілі на Лемнасе, дзе ён працягваў пакутваць ад раны.
Пасля заканчэння Траянскай вайны трапіў у паўднёвую Італію, дзе яму прыпісвалі заснаванне некалькіх калоній.
Ражняціў
Ражнятаў ці Ражняціў (Рожнятів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Івана-Франкоўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр Ражняціўскага раёна. У студзені 1989 года колькасць насельніцтва складала 4259 чалавек. На 1 студзеня 2013 года колькасць насельніцтва складала 3882 чалавек.
ФК Элас Верона
«Элас Верона» ці проста «Верона» — прафесійны італьянскі футбольны клуб з горада Верона. Заснаваны ў 1903 годзе. Чэмпіён Італіі сезона 1984/1985. Асноўныя колеры клуба — жоўты і сіні.
Прынцыповыя сапернікі
«К’ева» з’яўляецца прынцыповым сапернікам для «Вероны», бо клубы з аднаго горада Верона. Іх саперніцтва называецца «Веронскае дэрбі».
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Айтах
Айта́х (Հայթաղ) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана за 6 км на паўночны захад ад горада Вагаршапата, за 1 км на паўднёвы захад ад сяла Гехакерт, за 7 км на поўнач ад сяла Араташэн, за 2 км на паўночны ўсход ад сяла Аршалуйс, за 2 км на ўсход ад сяла Ферык і за 2 км на поўдзень ад сяла Цахкаландж.
Рунь (газета)
Газета не мае сваёй старонкі ў сеціве.
Лесота
Лесота, афіцыйная назва — Каралеўства Лесота (Muso oa Lesotho, Kingdom of Lesotho) — дзяржава ў Паўднёвай Афрыцы, анклаў, цалкам акружаны тэрыторыяй Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі. З тэрыторыяй 30 355 км² з'яўляецца адной з самых маленькіх дзяржаў Афрыкі. Таксама Лесота — гэта адзіная ў свеце краіна, ніводная з частак якой не знаходзіцца ніжэй 1400 м над узроўнем мора. Да здабыцця незалежнасці ў 1966 годзе пад назвай Басутоленд была брытанскім пратэктаратам. Сталіца краіны — горад Масеру.
Уладзімір Пятровіч Дзем’яновіч
Уладзі́мір Пятро́віч Дзем’яно́віч (, в. Асташын Навагрудскага павета — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр гандлю БССР (1990—1991).
Лесота
Дзяржаўны лад і палітыка
Лесота — канстытуцыйная манархія. 2 мая 1993 года тут была прынятая новая канстытуцыя, згодна з якой кіраўніком дзяржавы з'яўляецца кароль. Заканадаўчая ўлада належыць двухпалатнаму парламенту: Народнаму сходу і Сенату. Народны сход складаецца з 65 дэпутатаў, якія выбіраюцца на пяцігадовы тэрмін, Сенат складаецца з уладароў мясцовых плямёнаў, ці іх прадстаўнікоў і 8 сенатараў назначаюцца каралём. Выканаўчая ўлада належыць ураду з прэм’ер-міністрам на чале. Палітычная сістэма Лесота — шматпартыйная. Самая ўплывовая партыя гэта Кангрэс Басута, якая была заснаваная ў 1952 годзе.
Уладзімір Пятровіч Дзем’яновіч
Біяграфія
Скончыў Навагрудскі гандлёва-эканамічны каледж (1957), Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя. В. У. Куйбышава (1965).
Лесота
Геаграфія
Лесота — горная краіна, знаходзіцца на вышыні не меней чым 1000 метраў. Паверхня краіны ў асноўным гэта складаныя горы і ўзвышшы. Значная частка краіны знаходзіцца вышэй 1800 м. Клімат халодны, але летам у далінах тэмпература ўздымаецца да 30 °C, зімы марозныя, у гарах тэмпература вагаецца ад −7 °C да −18 °C. З мая да верасня горы пакрытыя снегам.
Уладзімір Пятровіч Дзем’яновіч
Біяграфія
З 1957 года працаваў прадаўцом Баранавіцкага гархарчапрамгандлю, праходзіў службу ў радах Савецкай Арміі.
Лесота
Эканоміка
Эканоміка краіны моцна інтэграваная ў паўднёваафрыканскую эканоміку.
Уладзімір Пятровіч Дзем’яновіч
Біяграфія
Пасля заканчэння інстытута ў 1965 годзе працаваў у апараце Міністэрства гандлю БССР інспектарам, старшым інспектарам, намеснікам начальніка ўпраўлення арганізацыі гандлю. З 1971 года быў прызначаны намеснікам, а з мая 1975 года начальнікам упраўлення гандлю Мінскага гарвыканкама.
З верасні 1979 года быў прызначаны начальнікам упраўлення гандлю Мінскага аблвыканкама, у сакавіку 1983 года пастановай Савета Міністраў БССР прызначаны на пасаду намесніка міністра гандлю БССР.
У лістападзе 1988 года быў прызначаны начальнікам аддзела гандлю Дзяржплана БССР і зацверджаны членам Дзяржплана БССР.
Лесота
Эканоміка
Лесота атрымлівае міжнародную дапамогу з боку ЗША, Сусветнага банка, Вялікабрытаніі, ЕС.
Невялікі ўчастак чыгункі злучае Лесота з ПАР.
Уладзімір Пятровіч Дзем’яновіч
Біяграфія
Пастановай Вярхоўнага Савета БССР ад 25 ліпеня 1990 года №179 XII быў абраны і зацверджаны Міністрам гандлю БССР. Праз год падаў у адстаўку і да 26 верасня 1995 заставаўся намеснікам Міністра гандлю Рэспублікі Беларусь. Да свайго выхаду на пенсію ў сакавіку 2001 года ўзначальваў «Гандлёвы Дом на Нямізе».
Лесота
Эканоміка
Лесота ўваходзіць у Паўднёваафрыканскі Мытны Саюз разам з Батсванай, Намібіяй, ПАР, Свазілендам.
Дэмаграфія
98 % насельніцтва складаецца з народу басута, 2 % — зулусы, еўрапейцы.
70 % насельніцтва краіны сканцэнтравана ў заходніх раёнах Лесота. У выніку хуткага тэмпу росту захворванняў СНІДам зніжаецца сярэднегадавы прырост насельніцтва. Нараджальнасць — 26,53 на 1000 чал, смяротнасць — 25,03 на 1000 чал. У Лесота высокі ўзровень дзіцячай смяротнасці — 84,23 на 1000 немаўлят. 36,9 % насельніцтва гэта дзеці ва ўзросце да 14 гадоў. Сярэдняя працягласць жыцця — 36,68 гадоў (мужчыны — 36,86 гадоў, жанчыны — 36,49 гадоў).
Аляксандр Валянцінавіч Старцаў
Аляксандр Валянцінавіч Ста́рцаў (Александр Валентинович Старцев); ) — вучоны ў галіне тэхнічнай кібернетыкі і інфарматыкі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1985).
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па інфармацыйна-праграмным забеспячэнні аўтаматызаваных сістэм, спецыялізаваных графічных комплексаў, сістэм аўтаматызаванага ўвода і апрацоўкі картаграфічнай інфармацыі. Распрацаваў структуру і тэхналогію апрацоўкі малюнкаў на шматкарыстальніцкім аўтаматызаваным рабочым месцы картографа, метады класіфікацыі элементаў картаграфічнага малюнка пры яго ўводзе і фарміраванні лічбавых тапаграфічных карт.
Сярод апублікаванага:
Боркі (Пружанскі раён)
Да 11 чэрвеня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Папялёўскага сельсавета.
Алена Уладзіміраўна Баранава
Алена Уладзіміраўна Баранава (, г. Гродна) — беларускі палітолаг. Доктар палітычных навук (2001), прафесар (2004).
Біяграфія
У 1980 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна па спецыяльнасці «Журналістыка».
Выкладала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 2005, Інстытут журналістыкі, кафедра тэорыі і метадалогіі журналістыкі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: сістэмная трансфармацыя постсавецкага перыяду; ідэалагічная складаючая сацыяльнай дзяржаўнасці; палітычная культура і матывацыя грамадскай актыўнасці.
Това (індзейцы)
То́ва (саманазва: Towa, літаральна «горцы»), раней вядомыя як ха́ймез-пуэ́бла (Jemez Pueblo) — індзейскі народ, карэнныя жыхары паўднёвага захаду ЗША. Жывуць пераважна ў штаце Нью-Мексіка. Агульная колькасць (2020 г.) — 2 100 чалавек.
Това адносяцця да групы індзейцаў-пуэбла, могуць з'яўляцца прамымі нашчадкамі старажытных культур анасазі і магаён. Згодна іх асабістым паданням, іх продкі перасяліліся ў Нью-Мексіка з месца Hua-na-tota у канцы XIII ст. Асноўным заняткам здаўна з'яўлялася арашальнае земляробства. У 1541 г., калі адбыўся першы кантакт з іспанскімі канкістадорамі, това насялялі перадгор'і Хаймез недалёка ад сучаснага горада Альбукерке. У канцы XVI ст. іспанцы налічвалі на іх тэрыторыі 11 пуэбла.
Пенесты
Пене́сты (oἱ Πενέσται) — група залежных сялян у старажытнай Фесаліі.
Това (індзейцы)
У 1598 г. францысканец Алонса дэ Луга заснаваў у пуэбла Гуйсева хрысціянскую місію. У 1621 — 1623 гг. яна была істотна пашырана, пабудаваны касцёл у мясцовым архітэктурным стылі. Аднак напады наваха і пагроза з боку іншых індзейцаў-пуэбла вымусілі францысканцаў збегчы з місіі ў 1639 г. У нашы дні місія і паселішча Гуйсева маюць статус нацыянальнага манумента ў ЗША. У 1680 г. това прынялі ўдзел у паўстанні індзейцаў супраць іспанцаў. Яны пакінулі свае пуэбла і вялі партызанскую барацьбу ў гарах амаль да канца XVII ст. У далейшым для кантролю мясцовага насельніцтва іспанцы былі вымушаны прыбегчы да цэнтралізацыі і стварыць адзінае паселішча Хаймез (на мове това Walatowa). У 1838 г. сюды пераехалі рэшткі насельніцтва пуэбла Пекас. Іх нашчадкі складаюць значную частку мясцовага насельніцтва.
У 1848 — 1850 гг. тэрыторыя Нью-Мексіка была далучана да ЗША. У 1936 г. абшчына Хаймез атрымала статус аўтаномнай рэзервацыі. У нашы дні яе насельнікі займаюцца пераважна земляробствам і авечкагадоўляй. Рамеснікі това славяцца керамічнымі вырабамі. Нерэзідэнты могуць наведваць Хаймез толькі ў асобныя святочныя дні.
Пенесты
У перыяд войн пенесты неслі ваенны абавязак. Яны фарміравалі фесалійскую конніцу. Падобна спартанскім ілотам, паўставалі супраць сваіх гаспадароў.
Дзвесніца
Дзве́сніца (, Двесница) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснаслабодскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 36 км на захад ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 266 км ад Гомеля, 29 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На поўдні і ўсходзе сетка меліярацыйных каналаў.
Экалогія і прырода
На поўначы і захадзе мяжуе з лесам.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Слуцк — Капаткевічы.
Інфармацыя
Планоўка складаецца з дзвюх прасталінейных вуліц, арыентаваных з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаваных драўлянымі сядзібамі. У складзе КСУП «Чырвонаслабодскае» з цэнтрам у Чырвонай Слабадзе, камбікормавы завод. Клуб, бібліятэка, крама. Ва ўрочышчы Дзвесніца ўстаноўлена мемарыяльная пліта і адноўлены 3 партызанскія зямлянкі (1972 год).
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XX стагоддзя. У 1908 годзе фальварак у Ляскавіцкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. Актыўна забудоўвалася ў 1920-я гады. У 1929 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны на востраве Добры і ва ўрочышчы Дзвесніца, за 2 км на захад ад вёскі, грунтаваліся Мінскі падпольны абкам КП(б)Б, штабы Мінскага партызанскага злучэння і партызанскага злучэння Мінскай і Палескай абласцей, падпольная друкарня.
Брэндан О’Донах’ю
Брэндан О'Донах'ю (Brendan O'Donoghue; нар. ) — ірландскі былы прафесійны гулец у снукер, які зараз выступае ў якасці аматара.
Юньцзінь
Юньцзінь  — парча, якая паходзіць з горада Нанкіна (КНР) і разам з сунцзінь з горада Сучжоў правінцыі Цзянсу і шуцзінь з правінцыі Сычуань якая прадстаўляе «тры ўзроўні дасканаласці кітайскай парчы». Аб’ект.
Апісанне
Воблачная парча ствараецца з шоўку і нітак золата і срэбра; таксама могуць выкарыстоўвацца іншыя матэрыялы — напрыклад, валокны з паўлінавага пяра. Стракаты ўзор на парчы нагадвае пёрыстыя аблокі, што асвятляюцца ўзыходзячым сонцам, што і паслужыла крыніцай яе назвы. Адной з характэрных асаблівасцяў Нанкінскай парчы з’яўляецца тое, што адценні ўзору пад рознымі вугламі гледжання ўспрымаюцца па-рознаму.
Станок для вырабу юньцзінь мае даўжыню, шырыня і вышыню , за ім адначасова працуе двое ткачоў. Тэхналагічныя асаблівасці вытворчасці дазваляюць выпускаць на адным станку толькі парадку палатна за працоўны дзень. Шырыня палатна складае, пры гэтым для яго пляцення патрабуецца. Працэс вырабу парчы пачынаецца са стварэння макета на лістку паперы, на якім, акрамя ўзору, пазначаецца будучае размяшчэнне нітак. Затым па створаным макеце пераплятаюць баваўняную нітку асновы з шаўковымі ніткамі ўтка, а таксама дадаюць залатыя і афарбаваныя ў розныя колеры ніткі для стварэння ўзору.
Малюнак на юньцзінь бывае розным і залежыць ад становішча ў дзяржаўнай і сацыяльнай іерархіі чалавека, для якога прызначаўся выраб.
Гісторыя
і шаўкапрадзенне у раёне сучаснага Нанкіна зарадзілася ў эпоху Трохцарства (III стагоддзе). Пасля пераносу Усходняй Цзінь сталіцы ў тут сталі збірацца майстры-ткачы, і пачала актыўна развівацца вытворчасць парчы. Пасля ўсталявання ў XII стагоддзі мангольскай дынастыі Юань у афармленні тканіны стала мацней запатрабавана золата, і тады на аснове каляровай парчы, якая існавала да гэтага, з’явілася юньцзінь.
Піка вытворчасць воблачнай парчы дасягнула ў XVII—XVIII стагоддзя, а пасля падзення дынастыі Цын у пачатку XX стагоддзя рэзка пайшла на спад з-за таго, што такі дарагі і складаны ў вырабе матэрыял больш не знаходзіў сабе пакупніка, якім да таго выступаў імператарскі двор.
20 мая 2006 года юньцзінь была ўключана ў першы спіс з 226 аб’ектаў.