cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Георгій Пятровіч Давідзюк
Біяграфія
Кіраваў кафедрай філасофіі гуманітарных факультэтаў, а так сама праблемнай лабараторыяй сацыялагічных даследаванняў. Актыўна змагаўся за арганізацыю афіцыйнай падрыхтоўкі прафесійных сацыёлагаў ў БДУ. І яго барацьба не прайшла бясследна : ужо ў пачатку 1973/74 навучальнага года на філасофскім аддзяленне было арганізавана дзве групы: філасофская і сацыялагічная. Аднак на філасофскім аддзяленні востра адчувалася патрэба ў прафесійных падручніках. Менавіта гэтая праблема натхніла Г. П. Давідзюк напісаць спецыялізаваныя падручнікі: «Уводзіны  ў прыкладную сацыялогію» (1975) і «Прыкладная сацыялогія» (1979).
Бібліяграфія
У дадзеным спісе прадстаўлены толькі асноўныя працы Георгія Пятровіча Давідзюка:
NGC 4585
NGC 4585 (іншыя абазначэнні — MCG 5-30-42, ZWG 159.37, IRAS12357+2912, PGC 42215) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кузміцішке
Кузміці́шке (Kuzmitiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Pawet.net
Pawet.net — адзін з найстарэйшых беларускіх гістарычных сайтаў. Існуе з 1999 г., змяшчае матэрыялы па гісторыі і культуры Беларусі. Стваральнік і адміністратар сайта — Леанід Лаўрэш.
На пачатак 2019 г. Pawet.net мае:
Вінцальё
Вінцальё (Vinzaglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 609 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 28060. Тэлефонны код — 0161.
Іаган Фрыдрых Струэнзэ
Іаган Фрыдрых Струэнзэ, таксама Іаган Фрэдэрык Стру́энсе (Johann Friedrich Struensee;  — ) — дацкі дзяржаўны дзеяч, немец па паходжанні і выхаванні, фаварыт каралевы Караліны Мацільды, арганізатар рэформаў у духу Асветніцтва. Граф (1771).
Вінцальё
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Іаган Фрыдрых Струэнзэ
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Гале (Германія). З 1768 года ўрач і фактычны дарадца караля Крысціяна VII. Пасля адстаўкі міністра замежных спраў Даніі ў 1770 годзе сканцэнтраваў у сваіх руках дзяржаўную ўладу. У 1771 годзе — тайны кабінет-міністр. Арыштаваны ў выніку палацавага перавароту ў ноч 17 студзеня 1772 года. Пакараны смерцю.
Рэформы
Струэнзэ было дадзена паўнамоцтва выдаваць ад імя караля ўказы і рэскрыпты, нібыта перададзеныя яму каралём вусна; указы гэтыя змацоўваліся пячаткай тайнага каралеўскага кабінета, кіраўніком якога быў сам Струэнзэ, і мелі сілу ўказаў, змацаваных подпісам караля. Атрымаўшы такую ​​нечуваную ўладу, Струэнзэ пачаў кіраваць краінай. У два гады яго кіравання ім было намечана і збольшага праведзена да 600 больш ці менш буйных дзяржаўных мерапрыемстваў. Рэформы гэтыя зводзіліся да наступнага: свабоды друку, дасягнуць у дзейнасці вышэйшых органаў урадавай ўлады большай хуткасці, парадку і прастаты, устанаўленню цвёрдага дзяржаўнага бюджэту, упарадкавання дзяржаўных фінансаў, паляпшэння судаводства, адмены катаванняў, знішчэння заступніцкай сістэмы, падняцця земляробства, у сувязі з паляпшэннем становішча сялян, замена натуральных павіннасцяў грашовымі, пералічэння некаторых даходаў (як зундская пошліна) з каралеўскіх ў дзяржаўныя, абмежаванне празмернай раздачы ордэнскіх знакаў і тытулаў, роўнасць правоў грамадзян (у прыватнасці, роўнасць байструкоў і законных дзяцей), адмена шматлікіх прэрагатыў дваранства. Многія рэформы Струэнзэ засноўваліся на здаровых, разумных пачатках, іншыя былі заўчасныя, некаторыя прыняты занадта неабдумана.
Пасля арышту і пакарання смерцю Струэнзэ яго рэформы былі скасаваны.
Вінявы
Вінявы (Віня́ви) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Асаблівая нарада пры Галоўкаме УСПР
Адмысловая нарада пры Галоўкаме УСПР (Узброеных Сіл Поўдня Расіі) — распарадчы орган кіравання антыбальшавіцкіх сіл на Поўдні Расіі ў 1918-1919 гг., які выконваў функцыі ўрада на тэрыторыі, падкантрольнай войскам Добраахвотніцкай арміі і УСПР.
Была створана 31 жніўня 1918 года ў Кацярынадары як вышэйшы орган грамадзянскага кіравання пры вярхоўным кіраўніку Добраахвотніцкай арміі генерале М. В. Аляксееве; з уступленнем генерала А. І. Дзянікіна на пасаду галоўнакамандуючага Добраахвотніцкай арміяй была ператворана ў дарадчы орган у галіне заканадаўства і вярхоўнага кіравання пры галоўнакамандуючым Добраахвотніцкай арміяй.
Паводле «Палажэння аб Асобым нарадзе» ад 2 (15) лютага 1919 года, стала выконваць функцыі дарэвалюцыйных Савета Міністраў і Дзяржаўнага савета.
Скасавана А. І. Дзянікіным 30 снежня 1919 года ў сувязі з яго пераўтварэннем ў чыста выканаўчы орган — урад пры галоўнакамандуючым УСПР, які ў сакавіку 1920 змяніў паўднёварускі ўрад.
Маланка
Мала́нка – вялізарны іскравы разрад у атмасферы, які звычайна мае выгляд яркага выбліска святла і суправаджаецца громам (рэзкім выбухам). Узнікае ў кублавата-дажджавых аблоках. Маланка ўзнікае як пасярод хмараў, так і паміж хмарамі і зямлёй.
Сусветная метэаралагічная арганізацыя зарэгістравала рэкордныя маланкі. Самая вялікая па працягласці сягала 768 км на поўдні ЗША 29.4.2020. Найбольш доўгая па часе назіралася цягам 17.102 секунд ва Уругваі і на поўначы Аргенціны 18.6.2020.
Лары (міфалогія)
Ла́ры (lares) - згодна з вераваннямі старажытных рымлян божаствы, якія апякуюць дом, сям'ю і абшчыну ў цэлым. Фамільныя лары былі звязанымі з дамашнім ачагом, дамашняй трапезай, з дрэвамі і рошчамі, якія прысвячаліся ім ў сядзібе. Да іх звярталіся за дапамогай у сувязі з родамі, абрадамі ініцыялізацыі, шлюбам, смерцю. Аўгусцін прыводзіць меркаванне Апулея, што пасля смерці добрыя людзі робяцца ларамі.
Лічылася, што яны назіраюць за выкананнем традыцыйных норм ва ўзаемаадносінах членаў фаміліі, караюць парушальнікаў, у прыватнасці, гаспадароў, занадта жорсткіх да рабоў. Рабы шукалі абароны ад гневу гаспадара каля дамашнягяачага ці алтара лараў і актыўна ўдзельнічалі у іх кульце, які ў далейшым абслугоўваўся менавіта рабамі. глава фаміліі быў вярхоўным жрацом культа лараў.
Пакланенне ларам
Кампіталіі, у якіх удзельнічалі таксама і рабы, і свабодныя, былі найбольш дэмакртычным рымскім святам, якое звязвалась з «царом, любячым народ», сынам рабыні і лара - Сервіям Туліям. Кампіталіі суправаджаліся жартамі, песнямі, танцамі, спаборніцтвамі за прызы. Маладая, пераходзчы ў фамілію і суседскую абшчыну мужа, прыносіла манету дамовым і кампітльным ларам. Калегіі плябеяў і рабоў абслугоўвалі культ кампітальных лараў. Аўгуст у 12 да н.э. рэфармаваў культ лараў, стварыў яго калегіі з рабоў, адпушчанікаў і плябеяў у кожным квартале Рыма і іншых гарадоў, і аб'яднаў з культам свайго генія. Але ў дамах і маёнткахлары працягваліся пачытацца калегіямі рабоў і адпушчанікаў аж да поўнага падзення язычніцтва. Фамільныя и суседскія лары маляваліся ў выглядзе двух юнакоў у сабачых скурах ці з сабакай (як пільныя захавальнікі).
У правінцыях лары атаясамлівалісяз божаствамі родаплеменых і вясковых абшчын. Асобныя даследчыкі звязваюць лараў з продкамі, іншыя лічаць іх духамі расліннасці і зямельных участкаў.
Людвікова
Людвіко́ва (, Людвиково) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Каменнаборскага сельсавета.
Воўкіў (Пустамыціўскі раён)
Воўкіў (Во́вків) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Койгі (воласць)
Койгі (Koigi) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Ярвамаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 204,45 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 1114 чалавек.
Калонія Расу
Калонія Расу — гістарычная частка Вільні, квартал гарадскіх катэджаў дамовага таварыства (кааператыва) канца XIX — пачатку XX стагоддзя. Займае каля 10 га ў цэнтры горада паміж раёнамі Расу, Зарэччам, Старым горадам. Межамі з’яўляюцца вуліцы Друёс (Drujos, Друйская), П. Вішынскё (P. Višinskio, П. Вішынскаса), Балстогес (Balstogės, Беластоцкая) і Расу (Rasų, Росы), а таксама чыгунка. Раён унесены ў Рэестр культурнай спадчыны Літвы пад нумарам 16077.
Гісторыя
У XVIII стагоддзі на месцы калоніі былі парк і сад, у XIX стагоддзі зямля належала графам Чапскім. У 1898 годзе дырэктар Віленскага зямельнага банка, вядомы бізнэсмэн і грамадскі дзеяч Іосіф Монтвіл выкупіў зямлю ў графіні Веранікі Плятэр-Зіберг і паручыў забудову прыватнаму архітэктурнаму бюро Клейна і Стыпулкоўскага, якія таксама праектавалі для яго аналагічныя дамовыя кааператывы на Лукішках і Шніпішках. Большая частка парку была падзеленая на асобныя кавалкі зямлі, праз яго праклалі сетку новых прамых вуліц, што перакрыжоўваліся пад простымі вугламі, — Беластоцкая (Baltstogės), Віцебская (Vitebsko), Магілёўская (Mielagėnų), Радомская (Švenčionių) і Гярвяцкая (Gervėčių). Для найтаннейшага жытла быў пабудаваны двухпавярховы квартал з васемнаццаці аднолькавых блочных секцыяў (1898 год, архітэктар Уладзіслаў Стыпулкоўскі, вул. Швянчону, 1-35). У кожнай секцыі было два двары: адзін выходзіў на вуліцу, а другі, плошчай 1,4 сотак, быў за домам. Большасць двухквартэрных сядзібных дамоў будавалася па праекце Стыпулкоўскага: яны маюць два асобныя ўваходы, вокны з аканіцамі і цэльны двусхільны дах. На маленькіх вулачках у глыбіні захавалася дзесяць такіх дамоў. Кожны ўладальнік атрымоўваў ўчастак зямлі ў 12-15 сотак. У 1899—1900 годзе паводле праекта Аўгуста Клейна было пабудавана яшчэ пяць чатырохкватэрных дамоў на двух сотках зямлі. У адпаведнасці з праектам Клейна ў 1900 годзе паўсталі яшчэ восем аднапавярховых катэджаў. Іх уладальнікі мелі ўчасткі памерам не менш за 3 соткі. Тры комплексы дамоў Стыпулкоўскі праектаваў індывідуальна. У цэлым калонія была пабудавана на працягу 4 гадоў — з 1898 па 1902. Каля калоніі ў адпаведнасці з праектам Клейна 1903 года з’явілася віла генерал-маёра А. Мушнікова (П. Вішынскё, 27).
NGC 4586
NGC 4586 (іншыя абазначэнні — UGC 7804, MCG 1-32-122, ZWG 42.187, VCC 1760, IRAS12359+0435, PGC 42241) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ірма Пятроўна Яўнзем
Ірма Пятроўна Яўнзем (, г.  —, г. , СССР) — беларуская камерная (мецца-сапрана),. Заслужаная артыстка БССР (1935). Народная артыстка РСФСР (1957). Член КПСС з 1954 года.
Біяграфія
І. П. Яўнзем нарадзілася ў Мінску. З 1906 па 1914 гадах вучылася ў Мінскай Марыінскай гімназіі, затым у 1915—17 вучылася ў Пецярбургскай кансерваторыі. Удзельнічала ў Грамадзянскай вайне ў Расіі.
У 1921—23 працавала ў Мінску, на канцэртах пела запісаныя ёю беларускія песні, выконвала іх на міжнароднай музычнай выстаўцы ў Франкфурце-на-Майне ў 1927 (разам з В. Кавалёвай, А. Даліва, Л. Александроўскай, ).
У час вайны выступала з канцэртамі на фронце, у тыле. У 1944 годзе агучыла ў фільме С. Эйзенштэйна «» песні на музыку С. Пракоф'ева: калыханку «Акіян-мора» і «Песню пра бабра».
Прафесійная дзейнасць
Ірма Яўнзем збірала і выконвала песні народаў свету, больш чым на 50 мовах, яна была першай у СССР, хто пачаў выконваць песні на розных народаў на іх мовах з сярэдзіны 1920-х. З 1950 года выкладала ў, яе вучнямі былі , , Жанна Бічэўская. Выдала зборнік «Революционные песни народов» (1931). Аўтар кнігі «Человек идёт за песней» (1968).
І. П. Яўнзем памерла 17 кастрычніка 1975 года. Пахавана ў Маскве на новых Данскіх могілках.
Уфіцы
Галерэя Уфіцы (Galleria degli Uffizi, літаральна — «галерэя канцылярый») — палац Фларэнцыі, пабудаваны ў 1560—1581 гг., сёння з'яўляецца адным з самых буйных і значных музеяў еўрапейскага выяўленчага мастацтва.
Валыця (Пустамыціўскі раён)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вароты Іштар
Вароты Іштар — восьмыя вароты ўнутранага горада ў Вавілоне. Пабудаваны ў 575 г. да н.э. па загадзе цара Навухаданосара ў паўночнай частцы горада.
Апісанне
Вароты Іштар уяўляюць сабой велічэзную паўкруглую арку, абмежаваную па баках гіганцкімі пілонамі. Вароты выходзілі на так званую Дарогу Працэсій, уздоўж якой ішлі сцены. Былі прысвечаны багіні Іштар і пабудаваны з цэглы, пакрытага ярка-блакітнай, жоўтай, белай і чорнай глазурай. Сцены варотаў і Дарогі Працэсій пакрыты барэльефамі незвычайнай прыгажосці, якія адлюстроўваюць жывёл у позах, вельмі блізкіх да натуральных. Сцены дарогі ўпрыгожваюць каля 120 барэльефаў ільвоў. Сцены варотаў пакрыты перамежнымі радамі выяў сірушаў і быкоў. Усяго на варотах каля 575 выяў жывёл. Дах і дзверы варотаў былі выраблены з кедру. Праз вароты Іштар па Дарозе Працэсій у дзень святкавання Новага года праносіліся статуі багоў.
Колдэвей апісвае вароты Іштар так:
Таблічка з гэтым надпісам цяпер захоўваецца ў Пергамскім музеі.
Паменшаная копія варотаў, пабудаваная Садамам Хусейнам, была разбурана падчас ваенных дзеянняў.
Рэканструкцыя
Рэканструкцыя варотаў Іштар і Дарогі Працэсій была здзейснена ў 1930-х гг. у Пергамскім музеі ў Берліне з матэрыялу, знойдзенага археолагам Робертам Колдэвеем. Фрагменты варотаў і львы, якія ўпрыгожвалі Дарогу Працэсій, захоўваюцца ў розных музеях свету. У стамбульскім Археалагічным музеі захоўваюцца барэльефы львоў, цмокаў і быкоў. У дэтройцкім Музеі мастацтваў захоўваецца барэльеф сіруша. Барэльефы львоў ёсць у Луўры, музеі Метраполітэн у Нью-Ёрку, Усходнім Інстытуце ў Чыкага, Музеі школы дызайну Род-Айленда і Музеі вытанчаных мастацтваў у Бостане.
Копія варотаў Іштар была пабудавана ў Іраку каля ўваходу ў музей, будаўніцтва якога так і не было завершана.
Ачэлья
Ачэльё (Acceglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 167 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 чал./км². Займае плошчу 146 км². Паштовы індэкс — 12021. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Аграгарадок (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 927 чалавек (442 мужчыны і 485 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 936 чалавек (481 мужчына і 455 жанчын).
Коэру (воласць)
Ко́эру (Koeru vald) — воласць у цэнтральной Эстоніі у складзе павета Ярвамаа. У цяперашнім выглядзе воласць існуе з 20 лютага 1992 г., калі яе ўтварылі на базе Коерускага сельсавета.
Сакара
Сакара (سقارة) — паселішча ў Егіпце, прыкладна ў 30 км на поўдзень ад Каіра, дзе знаходзіцца найстаражытнейшы некропаль адной са сталіц старажытнага Егіпта — Мемфіса.
Працягласць мемфіскага некропаля з поўначы на поўдзень — сем кіламетраў; шырыня 1500—500 м. Усяго царскіх пірамід — адзінаццаць, пераважна 6-й дынастыі, сярод іх вылучаюцца пахаванні фараонаў Цеці, Пепі I і Пепі II. Цэнтральнае збудаванне — ступеньчатая піраміда Джосера, фараона 3-й дынастыі. Цароў тут хавалі яшчэ ў часы 2-й дынастыі, а першыя мастабы адносяцца да часоў 1-й дынастыі.
Хоць пасля Пепі II фараонаў у Сакары не хавалі, пахаванні меней важных асоб працягваліся тут ва ўсе наступныя перыяды, аж да рымскай эпохі. Военачальнік Харэмхеб падрыхтаваў тут для сябе грабніцу яшчэ да таго, як стаў фараонам. Адна з цікавых рыс некропаля — Серапеум, па дарозе да якога ў эліністычныя часы былі расстаўлены статуі вялікіх грэчаскіх філосафаў.
Раскопкі ў Сакары ажыцяўляліся ўвесь час; сістэматычна павёў справу Марыет, дом якога захоўваецца ў паўночнай частцы пустыні. Як ні дзіўна, велізарная сістэма пахавальных камер у наваколлях Ступеньчатай піраміды была выяўлена толькі ў 1924 г. У 2006 г. на тэрыторыі некропаля з’явіўся музей Імхатэпа.
14 лістапада 2020 года паведамлена аб выяўленні на тэрыторыі масіўнага пахавання не менш за 100 старажытных трун і 40 пазалочаных статуй. У некаторых маляўнічых запячатаных саркафагах, якія былі пахаваны больш за 2500 гадоў таму, меліся муміі, загорнутыя ў тканіну. Знаходкі адносяцца да дынастыі Пталемеяў, якая кіравала Егіптам прыблізна з 320 г. да 30 г. да н.э. і позняга перыяду — з 664 па 332 г. да н.э. Імправізаваная экспазіцыя з’явілася ля падножжа піраміды Джосера.
Гром
Гром — гукавая з'ява ў атмасферы, суправаджае разрад маланкі. Гром уяўляе сабой ваганні паветра пад уплывам вельмі хуткага падвышэння ціску на шляху маланкі, з прычыны награвання прыблізна да 30 000 ° C. Раскаты грому ўзнікаюць з-за таго, што маланка мае значную даўжыню і гук ад розных яе участкаў даходзіць да вуха назіральніка не адначасова; акрамя таго грому спрыяе адлюстраванне гуку ад аблокаў, а таксама таму, што з-за рэфракцыі гукавая хваля распаўсюджваецца па розных шляхах і прыходзіць з рознымі запазненнямі, акрамя таго сам разрад адбываецца не імгненна.
Гучнасць грукату грому можа дасягаць 120 дэцыбел.
Сяргей Іванавіч Грыцавец
Сяргей Іванавіч Грыцавец (, Бараўцы,, Брэсцкая вобласць — ) — двойчы Герой Савецкага Саюза (22.8. і 29.8.1939).
Біяграфія
Скончыў Арэнбургскую ваенную школу лётчыкаў (1932), школу паветраннага бою (1936). Лётчык-знішчальнік, камандзір авіязвяна, атрада, знішчальнага авіяпалка. Удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі (збіў больш за 30 самалётаў), у 1939 годзе на рацэ Халхін-Гол (збіў 12 самалётаў, у адным з баёў выратаваў камандзіра авіяпалка). Загінуў у авіякатастрофе каля пасёлка Балбасава Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. У Мінску, Баранавічах, Балбасаве, вёсцы Моўчадзь Баранавіцкага раёна яму пастаўлены помнікі.
Паўднёварускі ўрад
Гісторыя стварэння
Урад быў створаны Галоўнакамандуючым ўзброенымі сіламі на Поўдні Расіі А. І. Дзянікіным ва ўмовах цяжкіх ваенных паражэнняў, якія панеслі Узброеныя сілы Поўдня Расіі ад Чырвонай арміі.
Само фарміраванне гэтага ўрада стала знакам таго, што вайсковае камандаванне Поўдня Расіі перагледзела сваё стаўленне да будовы грамадзянскай улады на падкантрольных тэрыторыях у бок адыходу ад прымата адзінаасобнай ваеннай дыктатуры да дыялогу і супрацоўніцтва з грамадзянскай супольнасцю, што разглядалася як адзіная магчымасць выправіць катастрафічнае становішча.
Для ўмацавання адзінага антыбальшавіцкага фронту Галоўнакамандуючы УСПР заключыў пагадненне з саюзнымі урадамі Данской вобласці, Кубані і Церака, якое прадугледжвала аператыўнае падпарадкаванне яму войскаў гэтых казачых дзяржаўных утварэнняў і ўдзел іх прадстаўнікоў у стварэнні агульнай паўднёварускай улады. Кубанцаў распачалі спробу 16 сакавіка 1920 года правесці адмену гэтага пагаднення праз Вярхоўны вайсковай круг, але Церскі і Данскі ўрады апратэставалі такое рашэнне.
Дзейнасць
У выдадзенай Урадам Дэкларацыі — «Канстытуцыі Поўдня Расіі» — генерал А. І. Дзянікін быў абвешчаны кіраўніком новай улады. Так як ваеннае становішча на працягу сакавіку 1920 года працягвала нястрымна пагаршацца, а Урад так фактычна і не пачаў да выканання сваіх абавязкаў, 30 сакавіка 1920 года генерал А. І. Дзянікін, знаходзячыся ў Феадосіі, абвясціў аб яго скасаванні.
Масцішча (Бярэзінскі раён)
Масці́шча (, Мостище) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Каменнаборскага сельсавета.
NGC 4587
NGC 4587 (іншыя абазначэнні — UGC 7805, MCG 1-32-123, ZWG 42.188, VCC 1763, PGC 42253) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лапякальніс (Ігналінскі раён)
Ла́пякальніс (Lapiakalnis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Лінкмяніса. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Спіс вуліц Бялынічаў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Бялынічы
Камерун (вулкан)
Камерун — стратавулкан, які знаходзіцца на тэрыторыі Рэспублікі Камерун у раёне Гвінейскага заліва. Вышыня вулкана складае 4040 метраў, што робіць яго самай высокай вяршыняй Камеруна. У 2000 годзе адбылося велізарнае вывяржэнне.
Гісторыя адкрыцця еўрапейцамі
Першымі з еўрапейцаў убачылі гэты вулкан у 1472 годзе партугальскія маракі экспедыцыі Фернанда По, якая наведала гэтыя месцы ў пошуках шляху ў Індыю вакол Афрыкі.
Першым з еўрапейцаў на вяршыню гары падняўся ў 1861 годзе Рычард Фрэнсіс Бёртан. У 1895 годзе на вулкан паднялася даследніца Афрыкі Мэры Кінгслі.
Мінскі завод колавых цягачоў
ААТ «Мінскі завод колавых цягачоў» (МЗКЦ) — беларускае прадпрыемства, якое спецыялізуюцца на выпуску дарожных і пазадарожных аўтамабіляў вялікай грузападымальнасці і прычапной тэхнікі да іх, а таксама спецыяльных колавых шасі пад мантаж разнастайнага абсталявання для прадпрыемстваў і транспартных арганізацый будаўнічага, нафтагазавага і машынабудаўнічага комплексаў.
Да 1991 года — у складзе Мінскага аўтазавода.
З’яўляецца дзяржаўным прадпрыемствам і знаходзіцца ў падпарадкаванні Дзяржаўнага ваенна-прамысловага камітэта Рэспублікі Беларусь. Унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза, санкцыйныя спісы шэрагу іншых краін.
Спецыяльнае канструктарскае бюро № 1 (СКБ-1)
1 верасня 1954 года быў арганізаваны Цэх вопытнай вытворчасці (ЦВВ). У 1956 годзе ў ЦВВ быў сабраны першы вопытны ўзор артылерыйскага цягача МАЗ-535.
У 1959 годзе былі здадзены ў эксплуатацыю новыя вытворчыя плошчы, на якіх размясціўся механазборачных цэх № 3 (МЗЦ-3), створаны на базе ЦВВ, для вырабу дэталяў і вузлоў, а таксама зборкі цягачоў.
29 сакавіка 1959 года быў сабраны першы серыйны цягач МАЗ-537 доследнай партыі машын.
У 1960 годзе зборка цягачоў на плошчах МЗЦ-3 была выдзелена ў самастойны цэх зборкі і выпрабаванні аўтамабіляў (ЦЗВА-2), які ў 1962 годзе быў пераведзены на новыя вытворчыя плошчы.
21 ліпеня 1959 г пастановай ЦК КПСС і Савета Міністраў СССР Мінскаму аўтазаводу даручалася распрацоўка канструкцыі, правядзенне доследна-канструктарскіх работ і пастаноўка на вытворчасць шматвосевых аўтамабільных шасі для размяшчэння агрэгатаў першага ў краіне ракетнага комплексу аператыўна-тактычнага прызначэння «Тэмп-З». У 1970 годзе ў сувязі з развіццём работ па стварэнні наземнага абсталявання для ракетных комплексаў быў зацверджаны праект рэканструкцыі спецвытворчасці, па якому ў 1971—1979 гадах былі пабудаваны і здадзены ў эксплуатацыю механазборачны корпус № 2 (МЗК-2) плошчай 108 тыс. кв.м, здатачны корпус плошчай 18,5 тыс. кв.м, корпус выпрабавання тармазоў плошчай 4 тыс. кв.м і адміністрацыйна-бытавыя корпусы № 1 (АБК-1) і № 2 (АБК-2). У МЗК-2 былі размешчаны цэхі: механазборачных № 3, № 4, № 6, рамна-прэсавы № 2, тэрмічны № 3, ЦЗВА-2 і рамонтны, у АБК-1 і АБК-2 — службы цэхаў і служба кіравання спецвытворчасцю. Усе цэхі вытворчасці былі аснашчаны універсальным і высокапрадукцыйных спецыяльным абсталяваннем, у тым ліку станкамі з лічбавым праграмным кіраваннем, неабходнай тэхналагічнай аснасткай, стэндамі для выпрабаванні вузлоў і кантрольна-вымяральнымі прыладамі і прыборамі.
Вытворчасць спецыяльных колавых цягачоў (ВСКЦ)
У розныя гады дырэктарамі ВСКЦ былі Паршын С. П. (1975—1978 гг.), Ісаевіч Р. А. (1978—1980 гг.), Грос В. І. (1980—1985 гг.), Саўчыц П. П. (1975—1976 гг.), Волкаў В. А. (1986—1991 гг.).
Да канца 1980-х гадоў асноўнай прадукцыяй ВСКЦ былі шасі і цягачы, якія выпускаюцца для патрэб Міністэрства абароны СССР, якія сталі транспартнай базай цяжкіх комплексаў ўзбраенняў, у тым ліку і ракетных комплексаў аператыўна-тактычнага прызначэння «Тэмп-З», «Эльбрус», комплексаў супрацьпаветранай абароны «С-300», ракетных сістэм залпавага агню «Смерч», комплексаў берагавой абароны «Бераг», «Рубеж», ракетных стратэгічных «Тэмп-2С», «Піянер», «Таполя», транспартнай базай для камандна-штатных пунктаў, размяшчэння і транспарціроўкі радыёлакацыйных сродкаў і іншага абсталявання.
За распрацоўку і асваенне вытворчасці аўтамабільнай тэхнікі для ракетных комплексаў галоўны канструктар СКБ-1 Шапашнік Б. Л. быў удастоены звання Героя Сацыялістычнай Працы (1973 г.), лаўрэата Ленінскай (1976 г.) і Дзяржаўнай прэмій СССР (1968 г.). У 1968, 1977, 1978, 1984 і 1989 гадах яшчэ 20 работнікаў спецвытворчасці былі ўдастоены звання лаўрэата Дзяржаўнай прэміі СССР, прычым трое з іх былі ўдастоены гэтага звання двойчы. Многія рабочыя, інжынерна-тэхнічныя работнікі і служачыя спецыяльнага вытворчасці былі адзначаны ўрадавымі ўзнагародамі.
У сувязі з узрослай наменклатурай выпускаемай тэхнікі і павелічэннем аб'ёмаў яе вытворчасці ў 1978 годзе быў распрацаваны праект пашырэння і рэканструкцыі ВСКЦ ў мэтах выканання якога ў 1979—1986 гадах былі пабудаваны і ўведзены ў эксплуатацыю механазборачных корпус № 3 (МЗК-3) плошчай 44,5 тыс. . кв.м. і адміністрацыйна-бытавой корпус АБК-3. У МЗК-3 былі размешчаны МЗЦ-7 і МЗЦ-4, арганізаваны цэх гнуткіх вытворчых сістэм, у якім былі зманціраваны і здадзены ў эксплуатацыю 39 апрацоўваюць цэнтраў, якія кіруюцца ЭВМ. У 1982 годзе Саветам Міністраў СССР было прынята рашэнне аб будаўніцтве канструктарска-эксперыментальнай базы (КЭБ) спецвытворчасці. У 1985 годзе былі пабудаваны і здадзены ў эксплуатацыю першая чарга КЭБ — вытворчыя плошчы 13,2 тыс. кв.м., на якіх размясціўся эксперыментальны цэх № 2 і інжынерна-бытавой корпус плошчай 8 тыс. кв.м, у якім размясцілася УГК- 2.
Мінскі завод колавых цягачоў (МЗКТ)
7 лютага 1991 года загадам генеральнага дырэктара ВА «БелаўтаМАЗ» выведзены са складу МАЗа і ўтвораны Мінскі завод колавых цягачоў у складзе падраздзяленняў ВСКЦ, УГК-2, ЭЦ-2 і ОГН. Дырэктарам завода прызначаны Волкаў В. А. У 1993 годзе на плошчах здадзенай у эксплуатацыю ў другой чаргі КЭБ размясціліся даследчы цэнтр (ДЦ) і цэх запасных частак (ЦЗЧ).
У 1992 годзе ў сувязі з спыненнем заказаў для патрэб Міністэрства абароны на заводзе была распрацавана і прынята праграма канверсіі, накіраваная на стварэнне і асваенне вытворчасці новых спецыялізаваных аўтамабіляў, аўтацягнікоў і шасі шырокага прызначэння для розных галін народнай гаспадаркі як Рэспублікі Беларусь, так і краін СНД.
Санкцыі
У 2022 годзе завод, яго дырэктар Аляксей Рымашэўскі і намеснік дырэктара Аляксандр Вецяневіч былі ўнесеныя ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША, а таксама ў санкцыйныя спісы Вялікабрытаніі, Аўстраліі, Канады, Новай Зеландыі і Украіны. Акрамя таго, Японія ўвяла санкцыі супраць МЗКТ.
Вялікае Астраўлянскае
Вялікае Астраўлянскае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Усыса, за 10 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Гарадок, каля вёсак Астраўляне і Сухарукава.
Плошча паверхні возера 0,24 км². Даўжыня возера 1,2 км, найбольшая шырыня 0,32 км. Даўжыня берагавой лініі 2,8 км.
Катлавіна возера лагчыннага тып, выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны спадзістыя і месцамі забалочаныя. Мелкаводдзе вузкае і пясчанае. На возеры востраў плошчай каля 1 га. Возера эўтрофнае. У возера ўпадаюць ручаі, на паўднёвым захадзе — пратока (ручай) з возера Малое Астраўлянскае, на паўночным усходзе — ручай з возера Бяздоннае. У паўночнай частцы Вялікае Астраўлянскае злучана ручаём Астраўлянка з ракой Усыса.
Жан Шарэ
Жан Шарэ (Jean Charest, ІРА: [ʒɑ̃ ʃɑʀe]; па нараджэнні Джон Джэймс Шарэ, фр. і John James Charest;, Шэрбрук, Квебек) — канадскі палітык, лідар правячай правінцыяльнай Ліберальнай партыі Квебека. З’яўляецца 29-м і цяперашнім прэм’ер-міністрам правінцыі Квебек. У Нацыянальным сходзе Квебека Шарэ прадстаўляе акругу Шэрбрук (рэгіён Эстры) з 1998.
Жан Шарэ з’яўляецца юрыстам па прафесіі. Ён скончыў Шэрбрукскі ўніверсітэт.
Добраахвотніцкі сектар
Добраахвотніцкі сектар, ён жа валанцёрскі сектар, або грамадскі сектар (уключаючы некамерцыйны сектар) — сфера сацыяльнай актыўнасці, у якой задзейнічаны некамерцыйныя і няўрадавыя арганізацыі.
Гэты сектар называюць таксама «трэцім сектарам», нароўні з дзяржаўным і прыватным сектарамі. Яшчэ адзін сінонім — «грамадзянскі сектар», які падкрэслівае яго сувязь з грамадзянскай супольнасцю.
Наяўнасць вялікага развітога грамадскага сектара часам разглядаецца як паказчык здароўя эканомікі ў лакальным і нацыянальным маштабах. З ростам колькасці некамерцыйных арганізацый, арыентаваных на сацыяльныя паслугі, ахову навакольнага асяроддзя, адукацыю і іншыя нездаволеныя патрэбы грамадства, некамерцыйны сектар гуляе ўсё больш вырашальную ролю для здароўя і дабрабыту грамадства. На думку эканаміста Пітэра Друкера, некамерцыйны сектар забяспечвае цудоўную рэалізацыю розных навыкаў працы і грамадства.
Тытул
Тытул (ад  — надпіс, ганаровае званне) — ганаровае званне (напрыклад, граф, герцаг), спадчыннае або прысвойнае пажыццёва асобным людзям (звычайна дваранам) для падкрэслення іх асаблівага, прывілеяванага становішча, якое патрабуе адпаведнага тытулавання (напрыклад, яснавяльможнасць, высокасць). Шырокае распаўсюджванне атрымаў у саслоўна-феадальным грамадстве, а ў некаторых краінах (напрыклад, Вялікабрытаніі) тытулы захоўваюцца і дагэтуль.
Навуковыя
1 2
Пайдэ (воласць)
Пайдэ (Paide) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ярвамаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 300 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 1795 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — горад Пайдэ.
Айзонэ
Айзонэ (Aisone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 261 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 12010. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Natività della Beata Vergine Maria.
Храм
Храм — архітэктурнае збудаванне, прызначанае для здзяйснення набажэнстваў і рэлігійных абрадаў.
У хрысціянскай, іўдзейскай і ў большасці паганскіх рэлігійных традыцый храмам можа быць прызнана не любое культавае збудаванне, але толькі тое, у якім знаходзіцца ахвярнік і ў якім абавязкова павінна прыносіцца ахвярапрынашэнне.
У хрысціянстве традыцыйна прынята зваць храмам толькі тое архітэктурнае збудаванне, у якім ёсць алтар і здзяйсняецца еўхарыстыя — бяскроўнае ахвярапрынашэнне, а тыя збудаванні, дзе не здзяйсняецца ахвярапрынашэнне, прынята зваць капліцай.
У іўдаізме можа быць толькі адзін Іерусалімскі Храм на ўсім зямным шары. У іўдзеяў афіцыйна няма храма, а сінагога ў іўдаізме не з'яўляецца храмам і шмат у чым падобная па функцыях з хрысціянскай капліцай.
Герб Кеніі
Герб Кеніі - два львы трымаюць масайскія дзіды і шчыт. Шчыт размаляваны ў нацыянальныя колеры, з якіх:
Шчыт і львы стаяць на гары Кенія з прыкладамі мясцовай сельскагаспадарчай прадукцыі - кава, пірэтрум, сізаль, чай, кукуруза і ананасы.
У аснове герба напісана слова harambee. Па-суахілі, harambee азначае «разам» або «ўзаемадзеянне». Гэта покліч рыбакоў, калі яны кідаюць свае сеткі ў мора.
Волхаўскі фронт
Во́лхаўскі фронт (існаваў 17 снежня 1941 — 23 красавіка 1942 года і 8 чэрвеня — 15 лютага 1944 года) — фарміраванне (аб’яднанне) РСЧА, адзін з франтоў Вялікай Айчыннай вайны.
Фарміраванні і расфарміраванні
Створаны па дырэктыве Стаўкі ВГК ад 17 снежня 1941 года з ліку сіл левага крыла Ленінградскага фронту і рэзерваў Стаўкі ВГК у ходзе абароны гарадоў Ленінградскай вобласці Волхава і Ціхвіна.
23 красавіка 1942 года фронт расфарміраваны і пераўтвораны ў «Волхаўскую групу войскаў» («Група войск Волхаўскага напрамку») Ленінградскага фронту.
8 чэрвеня 1942 года Волхаўскі фронт утвораны зноў.
Канчаткова скасаваны 15 лютага 1944 года.
1941—1944
Войскі Волхаўскага фронту на працягу бітвы за Ленінград у 1941—1944 гадах разам з войскамі Ленінградскага фронту супрацьстаялі 16-й (снежань 1941 — студзень 1942 г.), 18-й нямецкай арміі (студзень 1942 г. — люты 1944 г.) і 11-й (верасень — кастрычнік 1942 г.) нямецкім арміям Групы армій «Поўнач». У красавіку 1942 года штаб Волхаўскага фронту размяшчаўся ў Малой Вішеры. У студзені 1943 года войскі фронту адыгралі найважнейшую ролю ў прарыве блакады Ленінграда, а ў 1944 годзе — у поўным вызваленні горада ад варожай блакады.
NGC 4588
NGC 4588 (іншыя абазначэнні — UGC 7810, MCG 1-32-124, ZWG 42.189, VCC 1772, PGC 42277) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Садовае (Абайскі раён)
Садовае — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мічурынскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 13 км на захад ад раённага цэнтра, цэнтра горада Абай. Код КАТА — 353267200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 229 чалавек (109 мужчын і 120 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 200 чалавек (91 мужчына і 109 жанчын).
Мацевічы
Маце́вічы (, Матевичи) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Каменнаборскага сельсавета.
Пёкінг
Пёкінг (Pöcking) — паселішча ў зямлі Баварыя на поўдні Германіі з насельніцтвам каля 5,7 тыс. чалавек. Месца смерці кінарэжысёра Лені Рыфеншталь. Тут жа пражываў кіраўнік аўстрыйскага імператарскага дома — кронпрынц Ота фон Габсбург.
Віталь Венядзіктавіч Шчэрба
Віт́аль Венядзі́ктавіч Шчэ́рба (нар. 13 студзеня 1972, Мінск) — беларускі гімнаст, шасціразовы алімпійскі чэмпіён, адзін з найлепшых гімнастаў усіх часоў. Заслужаны майстар спорту СССР (1991), заслужаны майстар спорту Беларусі (1994).
Віталь Шчэрба — чэмпіён XXV Алімпійскіх гульняў (1992, Іспанія), бронзавы прызёр XXVI Алімпійскіх гульняў (1996, ЗША), 14-разовы чэмпіён свету, 10-разовы чэмпіён Еўропы. Пераможца Гульняў добрай волі (1990, ЗША), чэмпіён Унівэрсіяд (1993, 1995).
У 1992 МАК узнагародзіў Віталя Шчэрбу прызам «Джэсі Оўэнса» як найлепшага спартсмен года. З 1993 інструктар па спорце Міністэрства спорта і турызму Беларусі, член нацыянальнай зборнай каманды па спартыўнай гімнастыцы.
З 1996 жыве ў ЗША (г. Лас-Вегас), мае ўласную гімнастычную школу; з 1998 — трэнер зборнай ЗША па спартыўнай гімнастыцы.
Віталь Шчэрба скончыў сваю спартыўную кар’еру ў 1997 пасля пералому рукі, атрыманага з прычыны падзення з матацыкла.
Латакішке
Лата́кішке (Latakiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 10 км ад Цвярачуса.
Валыця (Радэхіўскі раён)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дзягелец
Дзя́гелец (, Дягелец) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Здзітаўскага сельсавета. Размешчана за 9 км ад Бярозы, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Узгадваецца ў 1563 годзе ў Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі, у абшары войтаўства Блудзенскага.
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1864 годзе ў Блудзенскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года ў Картузскабярозаўскай воласці, хлебазапасны магазін.
З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 на кароткі час была ўстаноўлена савецкая ўлада. З 1921 года — у складзе Бяроза-Картузскай гміны Палескага ваяводства. Польшчы. З 1932 года ў Сігневіцкай гміне.
З 1939 года ў БССР, ва Углянскім, з 23 мая 1940 года — у Машковіцкім сельсавеце.
У 1941—1944 гг. акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
У 1949 годзе жыхары вёсак Дзягелец, Машковічы, Шылінок, Шылін аб'яднаны ў калгас імя Свярдлова, які ў 1959 годзе быў далучаны да саўгаса «Прамень», з 1963 года на тэрыторыі племсаўгаса «Земляроб». З 16 ліпеня 1954 года ў Міжлескім сельсавеце. З 8 сакавіка 1960 года вёска ў складзе Углянскага сельсавета.
З 18 студзеня 1988 года ў Здзітаўскім сельсавеце.
Яўген Якаўлевіч Рэмез
Яўген Якаўлевіч Рэмез (,  — ) — савецкі вучоны, матэматык. Член-карэспандэнт АН УССР (1939), доктар фізіка-матэматычных навук (1936), прафесар (1938).
Біяграфія
Скончыў Мсціслаўскую гімназію з залатым медалём (1916). У Кіеве паступіў у Інстытут народнай адукацыі (ператвораны ва ўніверсітэт), які з перарывам вучобы закончыў у 1924 годзе. Працаваў выкладчыкам у розных вышэйшых і сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў Кіева. У 1926—1929 гг.- аспірант Інстытута народнай адукацыі, у 1930 годзе абараніў дысертацыю на ступень навуковага супрацоўніка. З 1934 года Я. Я. Рэмез старшы навуковы супрацоўнік Інстытута матэматыкі Акадэміі навук УССР, затым загадчык кафедры Кіеўскага педагагічнага інстытута. У 1936 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У 1938 г. яму прысвоена званне прафесара. У 1939 годзе абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук УССР.
Навуковая дзейнасць
На той час на рахунку яго значылася больш 90 фундаментальных работ, якія знайшлі прымяненне ў народнай гаспадарцы. Усяго яму належыць 120 навуковых прац, уключаючы 5 буйных навуковых манаграфій. Большасць з іх адносіцца да тэорыі функцый і лічбавага аналізу. Некаторыя вынікі па эфектыўных метадах канстрактуктыўнай тэорыі функцыі пастаянна цытуюцца ў навуковай літаратуры многіх краін свету і ім прысвоена імя Рэмеза.
Узнагароджаны медалём Леанарда Эйлера.
Гасцявы праезд (Наваполацк)
Гасцявы праезд (, Гостевой проезд) — невялікая вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК у санітарнай лесапаласе ААТ «НАФТАН» на тэрыторыі садовага таварыства «Хімік-2» на беразе невялікай рэчкі Залюхаўкі. Працягласць вуліцы складае каля 90 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. Дабрацца да вуліцы можна аўтобусам № 12 «Падкасцельцы — Весавая БВК».
Роасна-Аліку (воласць)
Роасна-Аліку (Roosna-Alliku) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ярвамаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 132 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 1220 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Роасна-Аліку.
Цюры (воласць)
Цюры (Türi) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Ярвамаа. Плошча воласці — 599 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 11 098 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — горад Цюры.
Алег Аляксеевіч Белаконеў
Але́г Аляксе́евіч Белако́неў (нар., сяло Барабаш, Хасанскі раён, Прыморскі край, РСФСР) — беларускі военачальнік. Начальнік Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь — першы намеснік Міністра абароны Рэспублікі Беларусь у 2014—2019 гадах, генерал-маёр (2011).
Біяграфія
У 1987 годзе з адзнакай скончыў Омскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча імя М. В. Фрунзе і накіраваны на службу ў войска. Ваенную службу праходзіў на пасадах камандзіра ўзвода кіравання гаўбічнай артылерыйскай батарэі, камандзіра мотастралковага ўзвода, роты, намесніка камандзіра, камандзіра мотастралковага батальёна.
У 1999 годзе скончыў з адзнакай і залатым медалём — Ваенную акадэмію Рэспублікі Беларусь. Працягнуў службу на пасадах начальніка штаба — намесніка камандзіра мотастралковага палка, намесніка камандзіра, камандзіра асобнай механізаванай брыгады, намесніка ваеннага камісара Гродзенскага абласнога ваеннага камісарыята, першага намесніка начальніка ўпраўлення сіл спецыяльных аперацый Генеральнага штаба Узброеных Сіл, намесніка камандуючага войскамі Заходняга аператыўнага камандавання.
У 2010 годзе скончыў з адзнакай і залатым медалём факультэт Генеральнага штаба Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь і прызначаны на пасаду камандуючага сіламі спецыяльных аперацый Узброеных Сіл.
З 11 студзеня 2014 года да 2019 года — начальнік Генеральнага штаба Узброеных Сіл — першы намеснік Міністра абароны Рэспублікі Беларусь. У 2019 годзе быў абраны дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
1 кастрычніка 2021 года на цырымоніі развітання з афіцэрам спецпадраздзялення «Альфа» КДБ Дзмітрыем Федасюком («Нірвана»), які загінуў у перастрэлцы, Белаконеў заявіў журналістам :
Рычард Джонс
Рычард Генры Джонс (Richard Henry Jones; нар. 26 жніўня 1950) — амерыканскі дыпламат, былы намеснік выканаўчага дырэктара Міжнароднага энергетычнага агенцтва. Быў паслом ЗША ў Ізраілі (2005—2008), старэйшым саветнікам Дзяржаўнага сакратара і каардынатарам палітыкі ў Іраку (люты–верасень 2005), галоўным палітычным супрацоўнікам і намеснікам адміністратара кааліцыйнай адміністрацыі ў Багдадзе (лістапад 2003—чэрвень 2004), паслом у Кувейце (2001—2004), паслом у Казахстане (1998—2000) і Ліване (1996—1998).
Альбарэта-дэла-Торэ
Альбарэта-дэла-Торэ (Albaretto della Torre) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Рычард Джонс
Біяграфія
Джонс нарадзіўся на ваенна-паветранай базе Барксдэйл, штат Луізіяна. Атрымаў ступень бакалаўра навук з адзнакай па матэматыцы ў каледжы Харві Мадзі ў горадзе Клермант, штат Каліфорнія, і атрымаў ступень магістра і доктара ў галіне бізнесу/статыстыкі ва Універсітэце Вісконсіна ў Мэдысане.
Альбарэта-дэла-Торэ
Насельніцтва складае 248 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Рычард Джонс
Біяграфія
Джонс двойчы працаваў у пасольстве ў Эр-Рыядзе, а таксама служыў у Парыжы і Тунісе. Быў дырэктарам аддзела гандлю развітых краін ва ўпраўленні па справах Егіпта (1987—1989) ў Дзяржаўным дэпартаменце, а затым дырэктарам Упраўлення па справах Егіпта.
Алег Аляксеевіч Белаконеў
Біяграфія
У снежні 2022 года трапіў пад санкцыі Канады.
Рычард Джонс
Біяграфія
З лютага 1996 года па ліпень 1998 года займаў пасаду пасла ў Ліване і пасла ў Казахстане са снежня 1998 года па ліпень 2001 года. З верасня 2001 года па ліпень 2004 года быў паслом у Кувейце. З лістапада 2003 года па чэрвень 2004 года Джонс адначасова займаў пасаду галоўнага палітычнага супрацоўніка і намесніка адміністратара акупацыйнай адміністрацыі ў Багдадзе. Ён працаваў у Кувейце, каб заручыцца падтрымкай гэтай краіны ў вайне ў Іраку, і працаваў пад кіраўніцтвам Пола Брэмера над выкананнем пагаднення ад 15 лістапада 2003 года з ЧКСІ. З верасня 2004 года па студзень 2005 года Джонс быў старэйшым навуковым супрацоўнікам Белфераўскага Цэнтра навукі і міжнародных адносін пры Школе дзяржаўнага кіравання імя Джона Ф. Кенэдзі Гарвардскага ўніверсітэта.
У лютым 2005 года Джонс прызначаны старэйшым саветнікам дзяржсакратара і каардынатарам у іракскай палітыцы — самай высокапастаўленай пасадай Дзярждэпартамента, цалкам засяроджанай на іракскай палітыцы. Джонс узначальваў міжведамасную кіруючую групу на ўзроўні намесніка дзяржсакратара, якая адказвала за агляд і распрацоўку іракскай палітыкі, і кіраваў дыпламатычнымі намаганнямі ЗША па Іраку з міжнароднай супольнасцю, уключаючы падрыхтоўку да Міжнароднай канферэнцыі па Іраку 22 чэрвеня 2005 года ў Бруселі.
6 верасня 2005 года стаў паслом у Ізраілі. Ён пакінуў гэтую пасаду 1 жніўня 2008 года.
Затым, з 1 кастрычніка 2008 года па канец верасня 2013 года, Джонс займаў пасаду намесніка выканаўчага дырэктара Міжнароднага энергетычнага агенцтва, які базуецца ў Парыжы.
Прыватнасць
Свабодна валодае арабскай, французскай, нямецкай і рускай мовамі. Захапляецца пешым турызмам і веласпортам, а таксама зімовымі відамі спорту і ракеткамі.
У 1973 годзе ажаніўся з Джоан Вінер і мае чацвярых дзяцей: Джоша (1977), Веру (1980), Бэна (1991) і Хоўп (1992).
Рагаўскі сельсавет
Рагаўскі́ сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Рагава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Навадворскі сельсавет у складзе Заслаўскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — фальварак Новы Двор. 13 чэрвеня 1929 года перайменаваны ў Рагаўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Рагава. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Заслаўскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Заслаўскім раёне Мінскай вобласці. З 8 жніўня 1959 года сельсавет у складзе Мінскага раёна. 20 студзеня 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Шаршунскага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Новы Двор. У 1968 годзе цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Рагава. 28 мая 2013 года ў склад Лашанскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Агаркі, Гуя, Кальзберг і Лісіцы), у склад Пятрышкаўскага сельсавета — 2 населеныя пункты (Ермакі і Кісялі), цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Шаршуны, сельсавет перайменаваны ў Шаршунскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2299 чалавек, з іх 94,5 % — беларусы, 3,7 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Оскар Амар Мігес
Оскар Амар Мігес (Óscar Omar Míguez;  — ) — уругвайскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1950 у складзе нацыянальнай зборнай Уругвая.
Валыця (Вэлыкамосціўская гарадская абшчына)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дуглас Моўсан
Сэр Дуглас Моўсан (Sir Douglas Mawson; 5 мая 1882, Брэдфард, Ёркшыр, Вялікабрытанія — 14 кастрычніка 1958, Адэлаіда, Аўстралія) — аўстралійскі геолаг, падарожнік, даследчык Антарктыкі, аўтар прац па геалогіі і гляцыялогіі. Удзельнік трох антарктычных экспедыцый. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1923).
Экспедыцыі
У 1907—1909 гг. прымаў удзел у экспедыцыі Э. Шэклтана, якая дасягнула Паўднёвага магнітнага полюса. У 1911—1914 гг. кіраваў Аўстралійскай антарктычнай экспедыцыяй на шхуне «Аўрора». У 1929—1931 гг. кіраваў Брытана-Аўстралійска-Новазеландскай антарктычнай экспедыцыяй на караблі «Дыскаверы».
Памяць
У гонар Д. Моўсана названы шэраг геаграфічных аб’ектаў: паўвостраў Моўсана, бераг Моўсана, мора Моўсана, аўстралійская антарктычная станцыя і інш.
NGC 4589
NGC 4589 (іншыя абазначэнні — UGC 7797, MCG 12-12-13, ZWG 352.38, ZWG 335.17, PGC 42139) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Стэла (значэнні)
Стэла — шматзначны тэрмін.
Анатоль Анатольевіч Котаў
Анатоль Анатольевіч Котаў (нар., Мінск) — беларускі дыпламат, дзяржаўны і грамадскі дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1980 годзе ў Мінску. Скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін (2002). У 2002—2006 — трэці, затым другі сакратар галоўнага дагаворна-прававога ўпраўлення Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2006—2010 — трэці, другі сакратар Пасольства Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Польшча. З 2010 — галоўны саветнік, з 2014 — старшы саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Польшча. З 2015 — вядучы спецыяліст Нацыянальнага алімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь, генеральны сакратар НАК. Намеснік дырэктара фонду «Дырэкцыя ІІ Еўрапейскіх гульняў 2019 года». Намеснік загадчыка аддзелам фінансавання дзяржаўных органаў галоўнана фінансавага ўпраўлення Упраўлення справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, 18 жніўня звольніўся з пасады ў знак пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі і жорсткага падаўлення масавых выступленняў супраць фальсіфікацыі выбараў. З’ехаў за мяжу, дзе стаў часткай Беларускага фонду салідарнасці спартсменаў. Адказны за знешнюю палітыку і гандаль у Народным антыкрызісным упраўленні.