cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спаркен
Спаркен — скейт-парк каля корпуса Хамнмагазінет і ракі Умэ Эльв ў цэнтры горада Умеа. Парк размешчаны прама пад Тэгсбронам, які прымае E4 і E12 праз раку. Парк складае каля 20 метраў у шырыню і 120 метраў у даўжыню. Назва парку паходзіць з імя конкурсу. Асноўныя асаблівасці парку былі распрацаваны рэферэнтнай групай і канадскай канструкцыяй. Кампанія New Line Skateparks INC склалі канчатковы дызайн. Парк пабудаваны цалкам з бетону, з так званымі рэйкамі і навакольным плотам. Парк быў скончаны ў 2009 годзе як першая складовая частка буйнога інфраструктурнага праекта ва Умеа перабудовы большай часткі цэнтра горада, праект пад назвай «Горад паміж мастамі» (Staden mellan broarna). Парк выйграў прэмію Шведскай асацыяцыі архітэктуры Верхняй Норланда ў 2012 годзе.
Эндэмізм
Эндэмікі (ад грэч. Ἔνδημος - мясцовы) — біялагічныя таксоны, прадстаўнікі якіх жывуць на адносна абмежаваным арэале. Такая характарыстыка таксонаў называецца эндэмізмам, якому проціпастаўляецца касмапалітызм.
Вэнь Ідо
Вэнь Ідо (, правінцыя Хубэй —, Куньмін) — кітайскі паэт, літаратуразнавец, публіцыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і памешчыка. Скончыў універсітэт Цынхуа. Вывучаў літаратуру і жывапіс у ЗША. Вярнуўшыся на радзіму, чытаў курсы літаратуры ў універсітэтах Кітая. Выступаў з антыўрадавымі артыкуламі. Пачаў друкавацца ў 1916. Зборнікі вершаў «Чырвоная свечка» (1923), «Мёртвая вада» (1928) напісаны пад уплывам англійскіх рамантыкаў. Паэзія Вэнь Ідо адрозніваецца высокім майстэрствам, навізной формы, адыграла вялікую ролю ў развіцці новай кітайскай літаратуры. Вывучаў творчасць Цянь Цзяна, кітайскую міфалогію, помнікі старажытнай культуры. Яго праца над тэкстамі «Шыцзін» і «Чу цы» («Чускіх строфаў») з’явілася каштоўным укладам у кітайскую тэксталогію.
Войнаўцы
Войнаўцы (Wojnowce) — вёска ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства, частка вясковай гміны Кузніца.
Завод імя Ліхачова
Завод імя Ліхачова — машынабудаўнічае прадпрыемства на тэрыторыі Расіі, якое існавала з 1916 па 2012.
Гісторыя
Завод быў заснаваны 2 жніўня 1916 года ў Цюфелевым гаі як Аўтамабільнае маскоўскае таварыства. Завод павінен быў да сакавіка 1917 года выпусціць 150 аўтамабіляў па ліцэнзіі італьянскага завода Fiat. У савецкі перыяд завод выпускаў каля 200 тысяч машын за год і з'яўляўся адным з найбуйнейшых вытворчых аб'яднанняў Савецкага Саюза. У 2010-я большая частка вытворчых магутнасцей аказалася разбурана. У 2014 годзе мэрыя Масквы паведаміла аб ліквідацыі АМТ ЗІЛ.
NGC 4452
NGC 4452 (іншыя абазначэнні — UGC 7601, MCG 2-32-80, ZWG 70.112, VCC 1125, PGC 41060) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Уэлінгтан (востраў)
Востраў Уэлінгтан (Isla Wellington) — востраў на паўднёвым усходзе Ціхага акіяна каля ўзбярэжжа Чылі. Плошча — 1596,8 км². Насельніцтва (2017 г.) — 340 чалавек.
Старгатан
Старгатан ("Галоўная вуліца" або літаральна "Выдатная вуліца") — адна з самых доўгіх вуліц ва Умеа (Швецыя), мае даўжыню каля 4 кіламетраў. Старгатан праходзіць міма асноўных раёнаў горада на паўночным баку ракі Умэ Эльв. Вуліца працягваецца ад старых меж горада на Твэрэн на захадзе да Усходняга вакзала Умеа, недалёка ад універсітэцкага шпіталя Норланд, на ўсходзе горада.
Уздоўж Старгатана ляжыць цэлы шэраг гістарычных будынкаў муніцыпалітэта Умеа ў пяці галоўных паркаў горада. У сярэднім каля 8900 аўтамабіляў у суткі праязджаюць па гэтай вуліцы (2006).
Гісторыя
Калі Умеа быў заснаваны ў 1622 годзе, на паўночным баку ракі Умэ Эльв было заслупавага ў сетцы з двух падоўжных вуліц паралельна рацэ і пяці перпендыкулярных алей, якія беглі ўсю дарогу да ракі. Паўднёвая доўгая вуліца (цяпер Старгатан) працягвалася і далей ад рысы горада ў выглядзе прыбярэжнай дарогі, якая вагалася паміж Стакгольмам і Торнам.
Мясцовы маршрут прыбярэжнай дарогі пайшоў ад Робака да месца паромнай пераправы на рацэ Умэ Эльв на Бакенкіркан праз Умеа, а затым вакол паўднёвага ускрайку Нідальсьёна і на Інертаўле.
У 1780 годзе Старгатан быў выкладзены і ў 1782 хаты ўздоўж яго атрымалі нумары дамоў, так як было вырашана, што ўсе дамы і фермы ва Умеа павінны быць пранумараваны. Лік павінны былі быць напісаны на драўлянай дошцы і прыбіў над асноўнымі ўваходамі.
У 1864 годзе Умеа атрымаў новы план горада, які меў уплыў Нікалайстада (цяпер горад Вааса), які быў адноўлены пасля пажару ў 1852 годзе.
У гэтым плане была пашырана шырыня вуліц. Шырыня Старгатана павялічылася з 4-5 метраў да прыкладна 18 метраў (60 футаў). Новы план усталяваў таксама месцы для тратуараў і раслін уздоўж вуліцы. Гэтыя прыблізна 3 метра (10 футаў) у шырыню павінны былі быць пасаджаныя кветкамі і хмызняком на рахунак домаўладальніка. Уладальнікі дома нават атрымалі абавязацельствы па агароджам. Аднак гэтыя правілы не распаўсюджваюцца на ўжо развітыя раёны, па эканамічных меркаваннях.
Ператварэнне цэнтра горада ў 1950-1960 гг. таксама закранула будынкі, размешчаныя ўздоўж Старгатан. Толькі нешматлікія з старых драўляных дамоў не знеслі, а астатнія былі замененыя сучаснымі будынкамі, такімі як бягучы MVG гандлёвы цэнтр (пабудаваны ў 1963 годзе), які мае адзін з яго бакоў на Старгатане.
У 2002 годзе цэнтральная частка Старгатан была адноўлена, каб мець больш арыгінальны выгляд. Вуліца атрымала 6,5 метра ў шырыню праезнай часткі і 5 метраў у шырыню дарожкі з бяроз па абодва бакі праезнай часткі. Паміж бярозамі дададзены парковачныя месцы.
Габель
Габель (gabelle) — падатак на соль у сярэднявечнай Францыі (да 14 ст. таксама падатак на сукно, на віно і г.д.). Габель была ўведзена дзяржавай, манапалізавала продаж солі, двойчы адмянялася, канчаткова зацверджана ў 1383 годзе. Габель збіралі альбо чыноўнікі, альбо шматлікія адкупшчыкі. Памер габелю па правінцыях быў неаднолькавы (існавалі вобласці "вялікай габелі", "малой габелі" і інш.) Вялікую габель ў 16 ст. выплачвалі акругі Парыжа, Арлеана, Тура, Дыжона, Руана і інш. Некаторыя правінцыі былі вызваленыя ад выплаты габелю. З 2-й паловы 15 ст. не плацілі габель правінцыі Пуату, Сентонж, Гіень і інш; у 1548 у Гіені ўспыхнула паўстанне ў сувязі са спробай ўвесці габель. Асабліва цяжкая была габель для прыбярэжных раёнаў, дзе шмат солі ішло на засолку рыбы. Габель была адменена ў 1790.
Ваські
Назву Ваські́ маюць:
Стыльна па-беларуску
«Стыльна па-беларуску» — кніга Веранікі Бандаровіч, даведнік па культуры маўлення.
Змест
Даведнік створаны на аснове тыповых арфаэпічных, граматычных і стылістычных памылак радыёжурналістаў, рэдактараў СМІ. У выданні аналізуюцца пытанні, звязаныя з няправільным перакладам з рускай мовы на беларускую, асаблівасці электронных перакладчыкаў.
Вызгі
Вызгі (Wyzgi) — вёска ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства, частка вясковай гміны Кузніца.
Таге Эрландэр
Таге Фрыцьёф Эрландэр (Tage Fritiof Erlander;, , Швецыя — , Худынгэ, Швецыя) — шведскі дзяржаўны дзеяч, Прэм'ер-міністр Швецыі і лідар Сацыял-дэмакратычнай партыі Швецыі з 11 кастрычніка 1946 года па 14 кастрычніка 1969 года. Паставіў рэкорд па бесперапынным знаходжанні на пасадзе прэм'ер-міністра дэмакратычнай краіны - 23 гады. Самаасобна пакінуў пасаду прэм'ер-міністра і лідара СДПШ на карысць Улафа Пальмэ.
Лічыцца стваральнікам так званага «шведскага сацыялізму».
Цеалін (Ваўкавыскі раён)
Цеалі́н (, Теолин) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснасельскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з сярэдзіны XVIII ст. У 1796 г. маёнтак Цеалін, які належаў Зыгмунту Грабоўскаму, былому крайчаму ВКЛ, пражывалі 7 шляхціцаў, 2 вольныя селяніны і 43 прыгонныя. У 1836 г. прыватная вёска, 28 двароў, 121 жыхар. Захаваўся палацава-паркавы комплекс XVIII—XIX ст., які належаў Грыбоўскім. Размешчаны на левым беразе р. Рось. Плошча каля 8 га. З 1947 г. у ім размешчаны санаторый «Рось» (да 1983 г. — дом адпачынку).
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 30 двароў, 119 жыхароў.
Інфраструктура
Крама, аддзяленне сувязі
Мікалай Емяльянавіч Нікалаеў
Біяграфія
Працуе па спецыяльнасці з 1964 года.
У 1981 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Пасляаперацыйная раневая інфекцыя ў хірургічным аддзяленні і шляхі яе прафілактыкі».
У 1986 г. ім арганізавана практалагічная служба ў г. Мінску (быў галоўным практолагам сталіцы). Па сумяшчальніцтве працаваў галоўным пазаштатным хірургам г. Мінска (1987—1990 гг.).
З’яўляецца ініцыятарам адкрыцця цэнтраў па лячэнні астэаміэлітаў у 3 ГКБ і дыябетычнай ступні ў 10 ГКБ, і ініцыятарам рэарганізацыі аддзялення гепаталогіі ў 9 ГКБ. Арганізаваў кругласутачныя дзяжурствы хірургаў у таракальным, практалагічным і апёкавым аддзяленнях.
Дацэнт М. Я. Мікалаеў выкладае агульную хірургію з 1979 года на базах кафедры 3 ГКБ імя М. Я. Клумава і 5 ГКБ.
Навуковая дзейнасць
Галіна навуковых інтарэсаў: абдамінальная хірургія, хуткія хваробы органаў брушнай поласці.
Васькоўка
Назву Васько́ўка маюць:
Арол-карлік
Арол-карлік (Aquila pennata, Hieraaetus pennatus) — драпежная птушка сямейства ястрабіныя.
Баброў (горад)
Заводы: сушыльна-кансервавы, малочны, маслабойны, 2 цагельні, 2 асфальтавых завода, мясакамбінат, фабрыка музычных інструментаў, мэблевая фабрыка.
Арол-карлік
Апісанне
Невялікі арол, целаскладам і памерамі больш блізкі да канюка. Даўжыня птушкі 50—60 см, маса не перавышае 900 г, размах крылаў каля 1,2 м. Трапляюцца птушкі цёмнай (больш-менш аднатоннай цёмна-бурай) і светлай (спіна бледна-бурая, ніз цела белы або бураваты, часам з папярочнымі стракацінамі) афарбоўкай. Патыліца і задні бок шыі крыху святлейшыя за спіну. Махавыя пёры чорна-бурыя. Хвост цёмна-буры з слабавыразным больш светлым папярочным малюнкам. Дзюба чарнаватая, васкавіца і лапы жоўтыя, кіпцюры чорныя. Характэрны голас — высокі звонкі посвіст, які паўтараецца.
Пашырэнне
Арэал разарваны. Гняздуе на паўночным захадзе Афрыкі і ў цёплым умераным клімаце Еўразіі. Ад Пiрэнейскага паўвострава і Францыі распаўсюджаны лакальна праз цэнтральна-паўднёвую частку Еўропы (Грэцыя, Балканы, Славакія, поўнач Польшча), самкнутым арэалам праз Усходнюю Еўропу і Малую Азію да Сярэдняй Азіі. Дасягае Алтая, верхняй Лены і паўднёва-ўсходняй часткі Забайкалля. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца рэдка, толькі на поўдні, занесены ў Чырвоную кнігу.
Амаль усюды пералётная птушка, зімуе ў тропіках Афрыкі і Паўднёвай Азіі. Вельмі мала птушак зімуе на поўдні Еўропы (паўднёвая Іспанія, Францыя, Грэцыя, Крыт) альбо ў паўночна-заходніх раёнах Афрыкі, у Егіпце і Ізраілі. Большасць зімуе ў Афрыцы ад Эфіопіі і цэнтральнай часткі Судана да Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі на поўдні, а таксама праз Чад і Нігерыю, Буркіна-Фасо, Малі, Сенегал да Залатога Узбярэжжа на захадзе.
Асаблівасці біялогіі
Палюе на дробных птушак, яшчарак, змей, грызуноў. Пераважна арнітафаг: ловіць шэрых курапатак, бакасаў, драчоў, галубоў, сарок, драздоў, кнігавак, дзятлаў, курэй. З млекакормячых нападае на хамякоў, андатраў, вадзяных пацукоў, жаўтагорлых мышэй, вавёрак.
Гняздзіцца ў лесе на дрэвах адзін раз у год, у муры звычайна адно ці два яйкі. Гняздо пераважна на лісцевых або хваёвых дрэвах на вышыні 6—16 м над зямлёй, у верхняй частцы кроны, больш рэдка — на скальных выступах. У форме кола, плоскае, з сухіх галін; высцілка з тонкіх галінак (часта з прымессю зялёнага лісця, свежай ігліцы хвоі і травяністых раслін). Займае таксама гнёзды іншых вялікіх птушках; часам гняздзіцца ў калоніях чапляў. Дыяметр гнязда 70—120 см, вышыня 40—60 см.
Яйкі 2 (часам 1—3), уздутыя, белыя са слабымі, невялікімі буравата-жаўтаватымі мазкамі (месцы больш густога размяшчэння плям вельмі зменлівыя) альбо зеленавата-белыя з нешматлікімі чырванаватымі мазкамі. Памеры: 56,5 х 46,0 мм.
Ніна Багінская
Ніна Рыгораўна Багінская (нар., Мінск) — беларуская грамадская актывістка. Вядома сваім актыўным удзелам у пратэстных акцыях беларускай апазіцыі, на якіх заўсёды выходзіць з бела-чырвона-белым сцягам, які лічыць сапраўдным дзяржаўным сцягам Беларусі. Стала вядомай пасля апублікаванага ў 2006 годзе здымка, на якім яна была адлюстравана з вялікім бел-чырвона-белым сцягам падчас акцыі, прысвечанай Дню Волі.
Біяграфія
Ніна Багінская нарадзілася ў Мінску. З чацвёртага класа марыла быць геолагам. У восьмым класе пачала займацца веласпортам, прымала ўдзел у спаборніцтвах і злётах на ўзроўні СССР.
Скончыла Мінскі радыётэхнічны інстытут, па спецыяльнасці мантажнік радыёапаратуры. Другую вышэйшую адукацыю атрымала ва Украіне, у Івана-Франкоўскім інстытуце нафты і газу, атрымаўшы спецыяльнасць геолаг, спецыяліст па выведцы нафтавых і газавых радовішчаў.
Пасля вучобы працавала геолагам у Беларускім навукова-даследчым геалагічным разведвальным інстытуце, мэтай якога быў пошук нафты і газу. У той час стала членам БНФ, была дэлегатам Устаноўчага з’езду. Пры інстытуце стварыла суполку БНФ. З 1988 года прымала ўдзел у акцыях беларускай апазіцыі, пачынаючы ад мітынга-рэквіема на Дзень памінання продкаў «Дзяды». У 1994 годзе, пасля прыходу да ўлады Аляксандра Лукашэнкі, была звольнена з інстытуту за тое, што падрыхтавала важную справаздачу пра свой праект на беларускай мове.
У 2006 годзе ў незалежных беларускіх СМІ быў апублікаваны яе фотаздымак (работы Яўгенія Атцэцкага), на якім яна была адлюстравана з вялікім бел-чырвона-белым сцягам падчас акцыі, прысвечанай Дню Волі. На думку лідара беларускага дэмакратычнага руху «Малады Фронт» Зміцера Дашкевіча фатаграфія Ніны Багінскай са сцягам застанецца ў найновай гісторыі Беларусі.
Пасля падзей 25 сакавіка 2017 года, калі ў Мінску былі арыштавалі дзясяткі актывістаў «Белага легіёна», а па Беларусі былі затрыманы сотні ўдзельнікаў святкавання Дня Волі, Ніна Багінская штодня выходзіла да будынка КДБ з бел-чырвона-белым сцягам і плакатам «Свабода народу».
Ацэнкі
У час пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе Аляксандр Лукашэнка выказаўся:
У верасні 2020 года фота Ніны Багінскай з’явіліся на старонках італьянскага часопіса Vogue. Здымкі былі размешчаныя з подпісам «The mother of Belarusian revolution», аўтар фота — Іван Равяка. 10 снежня Беларуская служба Радыё «Свабода» абвясціла Ніну Багінскую лаўрэаткай прэміі «Людзі Свабоды — 2020».
Арол-магільнік
Арол-магільнік (Aquila heliaca) — арол, буйная драпежная птушка сямейства ястрабіныя.
Апісанне
Даўжыня цела 72-83 см, размах крылаў 190—210 см. Самка большая за самца. Буры з белымі плямамі рознай велічыні на плячах. Гэтыя плямы звычайна адсутнічаюць ў аднагадовых птушак. Палавую сталасць і дарослае апярэнне набываюць прыкладна ў 5 гадоў, з цягам часу апярэнне цямнее і белыя плямы павялічваюцца. Хвост з папярочнай паласой, але гэта не заўседы ўдаецца разгледзець.
Мае падабенства з беркутам, адрозніваючыся ад яго меншымі памерамі, больш цёмнай агульнай афарбоўкай апярэння і светлай, жаўтлявага колеру галавой. Папуляцыя з Пірэнейскага паўвострава, якую раней традыцыйна разглядалі ў якасці аднаго з падвідаў магільніка, у цяперашні час звычайна вылучаецца ў самастойны від іспанскі магільнік (Aquila adalberti).
Пашырэнне
Пералётны від. Гняздуецца ў стэпавай і лесастэпавай паласе Еўразіі на ўсход да Байкала і цэнтральных раёнаў Кітая. Засяляе адкрытыя прасторы з астраўкамі лесу або асобнымі высокімі дрэвамі. Асноўныя біятопы: разрэджаныя ўчасткі старых, вялікіх па плошчы ліставых і змяшаных лясоў на раўнінах і ў невысокіх гарах (200—1000 м), лесастэпы і стэпы з групамі высокіх дрэў, прырэчныя лясы (на Каўказе), паўпустыні з зараснікамі саксаулу, а таксама ў сельскагаспадарчым ландшафце. Узімку жыве ў саванне з групамі дрэў, насяляе адкрытыя, сухія ландшафты, часта водна-балотныя тэрыторыі. Месца зімовак: Балканы, Малая Азія, паўночна-ўсходняя Афрыка (дэльта р. Ніл), поўнач Індыі, Пакістан, Індакітай і ўсход Кітая.
Асаблівасці біялогіі
Палюе на сярэдняга памеру дзічыну — суслікаў, пясчанак, суркоў, невялікіх зайцоў, некаторых дробных птушак. На Беларусі вельмі рэдкі выпадкова залётны від.
Гняздо ў кроне высокага дрэва альбо ў зарасніках саксаулу. У выглядзе кола, аснова з сухіх галін; высцілка з сухіх травяністых раслін і галінак. Пад час адсутнасці прыкрывае яйкі і птушанят зялёнымі галінкамі. Памеры новага гнязда: дыяметр 1-2,4 м, вышыня 0,6-1,8 м.
Яйкі 2-3 (1-4), амаль эліптычныя або ўздутыя, белыя з чырвона-карычневымі або шэра-фіялетавымі мазкамі або плямкамі. Памеры 73,5 х 56,5 мм
Ян Непамуцэн Касакоўскі
Ян Непамуцэн Касако́ўскі (Jan Nepomucen Kossakowski; 16 мая 1755, Голча Кракаўскага ваяводства — 26 жніўня 1808) — вялікалітоўскі дзяржаўны і рэлігійны дзеяч. Біскуп віленскі (з 9 жніўня 1798).
Біяграфія
З шляхецкага роду Касакоўскіх герба «Слепаўрон», сын Антонія, кашталяна інфлянцкага, і Элеаноры са Страшэвічаў.
Навучаўся ў піярскіх калегіумах у Пётркаве і Варшаве, у Рыме. Падарожнічаў па Францыі і Англіі.
Святар з 1787 года, член віленскага капітула з 1788 года, каад’ютар інфлянцкага біскупа і член Адукацыйнай камісіі з 1793 год.
Тытулярны біскуп ларыменскі і біскуп інфлянцкі з 1794 года. У 1795 годзе шукаў у Пецярбургу падтрымкі і, пэўна, спрычыніўся да загаду Кацярыны II пра далучэнне Віленскай дыяцэзіі да Інфлянцкай (сядзіба ў Вільні). Пасля аднаўлення Віленскай дыяцэзіі ў новых межах — біскуп віленскі з 9 жніўня 1798 года.
Шмат зрабіў для развіцця адукацыі і дабрачыннасці ў краі.
Аўтар казанняў, прац па гісторыі літаратуры, дыярыуша, перакладаў з французскай мовы.
NGC 3506
NGC 3506 (іншыя абазначэнні — UGC 6120, MCG 2-28-47, ZWG 66.105, ARAK 273, PGC 33379) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нафталін
Нафталін — араматычны вуглевадарод, С10Н8. Цвёрдае крышталічнае лятучае рэчыва з характэрным пахам, у вадзе не раствараецца, добра раствараецца ў бензоле, эфіры.
Хімічныя ўласцівасці
Нафталін па хімічных уласцівасцях падобны да ​​бензола: лёгка нітрыруецца, сульфіруецца, ўзаемадзейнічае з галагенамі. Адрозніваецца ад бензолу тым, што яшчэ лягчэй уступае ў рэакцыі. Акісляецца кіслародам паветра ў прысутнасці V2O5 з утварэннем фталевага ангідрыду.
Фізічныя ўласцівасці
Шчыльнасць 1,14 г/см ³, тэмпература плаўлення 80,26 °C, тэмпература кіпення 218 °C, растваральнасць у вадзе прыкладна 30 мг/л, тэмпература ўспышкі 79—87 °C, тэмпература самазагарання 525 °C, малярная маса 128,17052 г/моль.
Ужыванне
Важная сыравіна хімічнай прамысловасці: прымяняецца для сінтэзу фталевага ангідрыду, тэтраліна, дэкаліна, разнастайных вытворных нафталіну.
Вытворныя нафталіну ўжываюць для атрымання фарбавальнікаў і выбуховых рэчываў, у медыцыне, у якасці інсектыцыда.
NGC 4453
NGC 4453 (іншыя абазначэнні — MCG 1-32-73, ZWG 42.121, VCC 1130, NPM1G +06.0340, IRAS12262+0647, PGC 41072) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Дзева.
Лагойская астраблема
Старажытны кратар пахаваны пад антрапагенавымі адкладамі. Адкрыты ў 1975 годзе пры бурэнні свідравіны ў раёне в. Кузевічы як структура з анамальнай геалагічнай будовай.
NGC 4453
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Лагойская астраблема
Дыяметр 12-15 км, глыбіня каля 500 м. Складзена з т.зв. брэкчыі — абломкаў, глыб, друзу парод рознага ўзросту. Частка парод дэфармаваная, сплаўленая. Астраблема ўтварылася 40-45 млн. гадоў таму. Уся маса кавалкаў была сцэментаваная ў больш позні час.
Метэарытнае паходжанне структуры абгрунтавалі беларускія вучоныя А. Махнач, М. Вераценнікаў, Г. Ількевіч.
Skype
Skype (чытаецца Скайп) — бясплатнае прапрыетарнае праграмнае забеспячэнне з закрытым кодам, для забеспячэння шыфраванай галасавой сувязі праз Інтэрнэт паміж камп’ютарамі (VoIP), а таксама мае набор платных паслуг для сувязі з абанентамі звычайнай тэлефоннай сеткі.
Праграма таксама дазваляе здзяйсняць канферэнц-званкі (да 25 галасавых абанентаў, уключаючы ініцыятара), відэазванкі, а таксама забяспечвае перадачу тэкставых паведамленняў і файлаў.
Праграмныя кліенты Skype выпушчаныя для аперацыйных сістэм : Windows, Mac OS X, GNU/Linux, iOS, Windows Mobile, Google Android, PSP, Symbian.
Платформы
Існуюць версіі Skype для Linux, Mac OS X, iOS (iPhone, iPod touch і iPad), Microsoft Windows (2000, XP, Vista, 7, Windows Mobile, Windows Phone), PlayStation Portable, Symbian OS, Java (мабільных тэлефонаў), Android.
У лютым 2010 года Skype спыніў распрацоўку і падтрымку кліентаў для Windows Mobile і Skype Lite для Java. Адпаведныя версіі прыбраны з сайта Skype.
Васюкі
Назву Васюкі́ маюць:
Цімахі (Ваўкавыскі раён)
Цімахі́ (, Тимохи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гнезнаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з XVII ст. У 1796 г. належала Францішку Рамэру. 07.02.1912 г. адбыліся хваляванні сялян супраць харчовага падатку. 9 чалавек арыштаваны. У 1914 г. 41 двор, 284 жыхары.
Аляксей Нікіфаравіч Нікіфараў
Аляксей Нікіфаравіч Нікіфараў (нар. 15 верасня 1936) — беларускі ўрач-хірург.
Біяграфія
У 1954 годзе скончыў 10 класаў Суражскай сярэдняй школы і паступіў у Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, які скончыў у 1960 г. З 1960 па 1962 год працаваў хірургам Ляхавіцкай раённай бальніцы Брэсцкай вобласці. З верасня 1962 г. па жнівень 1965 г. — аспірант кафедры агульнай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута.
За час вучобы ў аспірантуры выканаў і ў 1966 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. Пасля заканчэння аспірантуры на працягу года працаваў хірургам 3-й клінічнай бальніцы г. Мінска, а затым — асістэнтам кафедры агульнай хірургіі.
У 1969 годзе быў пераведзены на новаарганізаваную ў Мінскім медыцынскім інстытуце кафедру дзіцячай хірургіі, дзе да 1986 года працаваў асістэнтам, затым да 1996 года — дацэнтам, а з 1996 года — прафесарам кафедры. Вучонае званне прафесара прысвоена 12.12.2001 г.
У 1995 годзе загадам міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь Нікіфараў А. Н. прызначаны галоўным пазаштатным дзіцячым хірургам МЗ Рэспублікі Беларусь і кіраўніком дзіцячага хірургічнага цэнтра.
Навуковая дзейнасць
У 1998 годзе ім была праведзена ўпершыню ў дзіцячай хірургіі Рэспублікі Беларусь ілеарэктапластыка дзіцяці пасля татальнага выдалення тоўстай кішкі.
Дамінік Касакоўскі
Біяграфія
З шляхецкага роду Касакоўскіх герба «Слепаўрон». Сын Яна Мікалая Касакоўскага і Анны Скарулскай. Падстароста ковенскі (1741), суддзя земскі ковенскі (1741), стольнік жамойцкі, стражнік ковенскі (1735).
Сям'я
Ажаніўся з Марыянай з Забелаў, з якой меў дзяцей:
Усе яго сыны былі прыхільнікамі Таргавіцкай канфедэрацыі, за што ў час паўстання 1794 года падпалі пад пераслед з боку інсургентаў.
Цімахі
Назву Цімахі маюць:
Вейна
Тапонім. Назву Ве́йна маюць:
Гандлёвыя маркі Sony
Наступныя гандлёвыя або зарэгістраваныя гандлёвыя маркі, тэхналогіі і слоганы прыналежаць кампаніі Sony:
{| width="100%"
Васіль Васілевіч Чайка
Васіль Васілевіч Чайка (Василий Васильевич Чайка) (, вёска Цешкаў, Нараўлянскі раён, Гомельская вобласць, БССР) — беларускі краязнавец Нараўлянскага раёна і горада Нароўлі, нараўлянскі школьны настаўнік гісторыі, грамадазнаўства і сусветнай мастацкай культуры, педагог дадатковай адукацыі, дэпутат Нараўлянскага раённага Савета дэпутатаў (2014—2018) 27-га склікання, «выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь».
Біяграфія
Нарадзіўся 11 кастрычніка 1965 г. ў вёсцы Цешкаў на Нараўляншчыне.
Скончыў Мазырскі педагагічны інстутут імя Н.К. Крупскай па спецыяльнасці філалогія.
Праходзіў тэрміновую салдацкую службу на Камчатцы ў марскіх памежных частках СССР у той час, калі здарылася аварыя на Чарнобыльскай АЭС (1986).
Пасяліўся ў Нароўлі. Працаваў настаўнікам у нараўлянскай сярэдняй школе №3, а пасля ў школе №2.
Многія гады разам з сябрамі і вучнямі школы, якія падзяляюць яго энтузіязм, вывучае родны Нараўлянскі край, збірае экспанаты для музеяў, беражліва захоўвае памяць аб земляках і родных мясцінах. Прарабіў самаахвярную і тытанічную працу па пошуку экспанатаў для музеяў і пошуку інфармацыі аб падзеях і асобах, звязаных з Нараўлянскім раёнам. Стварыў у Нароўлі па ўласнай ініцыятыве на базе сярэдніх школ чатыры цікавыя музеі: пра гісторыю Нараўляншчыны, народных промыслах і рамёствах, а таксама ўнікальныя экспазіцыі, прысвечаныя дзяцінству, сельпо.
Першы свой музей Васіль Чайка арганізаваў нараўлянскай сярэдняй школе №3, у якой тады працаваў. Да гэтага часу там размяшчаюцца асноўныя экспазіцыі, якія ўмоўна можна падзяліць на тэмы «Музей побыту», «Музей промыслаў і рамёстваў» (2000) і «Музей СельПО» (2012). У 2000 г. стаў кіраўніком краязнаўчага гуртка сярэдняй школы №2 у Нароўлі, дзе з 2006 г. працуе педагогам дадатковай адукацыі. У сярэдняй школе №2 ім быў створаны музей «Гісторыі Нараўлянскага раёна». Адзін з самых маладых школьных музеяў — «Дзяцінства» («Свет дзяцінства») — быў адкрыты 1 верасня 2015 г. разам з абноўленым будынкам сярэдняй школы №2 у Нароўлі. У вёсцы Галоўчыцы (Нараўлянскі раён) Васіль Чайка з паплечнікамі заснаваў свой пяты школьны музей — «Музей пошты», які 1 верасня 2016 г. быў урачыста адкрыты.
У любым са школьных музеяў можна ўзяць у рукі любую рэч, якая знаходзіцца ў экспазіцыі. Экскурсіі ў школьных музеях праводзяць самі вучні. Школьныя музеі можна наведваць жыхарам і гасцям горада. Васіль Чайка ўдзельнічае разам з дзецьмі (у тым ліку з "цяжкімі падлеткамі" і сіротамі) у паходах і велапрабегах. Падчас такіх падарожжаў школьнікі разам з педагогам шукаюць невядомыя магілы, пазнаюць іх гісторыю, а затым пішуць творчыя і навуковыя працы.
Васіль Чайка ў 2008 г. выказваўся, што мог бы перадаць частку сваіх экспанатаў у музей, які можа быць створаны ў адрэстаўраваным будынку нараўлянскага палаца Горватаў.
Длугасельцы
Длугасе́льцы (Długosielce) — вёска ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства, частка вясковай гміны Кузніца.
Вераб’евічы
Назву Вераб'е́вічы маюць:
Васіль Васілевіч Чайка
Біяграфія
Быў абраны дэпутатам Нараўлянскага раённага савета дэпутатаў 27-га склікання і заступіў на пасаду 23 сакавіка 2014 г. — да 18 лютага 2018 г.
У чэрвені 2016 г. стаў пераможцам гомельскага абласнога этапу рэспубліканскага конкурсу прафесійнага майстэрства «Педагог дадатковай адукацыі-2016» і быў ўзнагароджаны дыпломам першай ступені ад упраўлення адукацыі Гомельскага аблвыканкама. У 2016 г. стаў лаўрэатам беларускага рэспубліканскага конкурсу «Педагог дадатковай адукацыі 2016 года», на якім атрымаў дыплом 3-яй ступені. На IV Міжнародным форуме музеяў створаны ім у Нароўлі школьны музей «Дзяцінства» («Свет дзяцінства») атрымаў дыплом 3-яй ступені.
За эфектыўную арганізацыю грамадзянска-патрыятычнага выхавання моладзі і дзяцей быў узнагароджаны юбілейнымі медалямі «60 гадоў вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў» і «90 гадоў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», прэміяй спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў, нагрудным знакам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь».
Публікацыі
З'яўляецца адным з аўтараў кнігі «Наровлянщина самобытная и современная» (2015), а таксама мноста публікацый, галоўным чынам, у нараўлянскай раённай газеце «Прыпяцкая праўда» па гісторыі і краязнаўству Нараўлянскага раёна і горада Нароўлі, дзе працуе штатным журналістам.
Пінега (Архангельская вобласць)
Пінега (Пи́нега) — пасёлак у Архангельскай вобласці Расіі. Знаходзіцца ў Пінежскім раёне, але не з’яўляецца яго цэнтрам (райцэнтр — Карпагары). Адміністрацыйны цэнтр сельскага паселішча МО «Пінежскае». Да 1925 года — горад, з 1960 года па 1991 год — пасёлак.
Курт Альдэр
Курт Альдэр (Kurt Alder; (, —, ) — нямецкі хімік-арганік, доктар філасофіі (1926).
Біяграфія
Вучыўся ў Берлінскім і Кільскім універсітэтах. У 1930-36 гадах выкладаў хімію ў Кільскім універсітэце, у 1936—1940 гадах кіраваў навукова-даследчым аддзелам фірмы «І. Г. Фарбеніндустры» у Леверкузене. З 1940 года дырэктар хімічнага інстытута Кёльнскага ўніверсітэта.
Глыбокае
Глыбо́кае (афіц. транс.: Hlybokaje) — горад у Віцебскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Глыбоцкага раёна. Чыгуначная станцыя на лініі Крулеўшчына—Варапаева. За 200 км ад Віцебска, на аўтамабільнай дарозе Полацк—Вільнюс. У межах горада возера Кагальнае і возера Вялікае, з якога выцякае рака Бярозаўка. Насельніцтва 19 038 чал. (2017).
Полацкае Княства
Тэрыторыя цэнтральнай часткі сучаснага горада Глыбокага (паўночны, паўночна-заходні і заходні берагі возера Кагальнае) была заселеная ў часы Полацкага княства, пра што сведчаць знаходкі керамікі XI—XIII стагоддзяў. Пазней паселішча перапыніла сваё існаванне — кераміка XIV—XV стагоддзяў на тэрыторыі горада адсутнічае.
Вялікае Княства Літоўскае
У пісьмовых крыніцах узгадваецца ў Метрыцы ВКЛ у 1514 г. як двор, цэнтр маёнтка Зяновічаў. Паводле афіцыйнай версіі, першая згадка пра Глыбокае — 1414 год, аднак гэтая дата трапіла ў гістарычныя працы ў выніку памылкі даследчыка Ежы Ахманьскага, якую ён дапусціў пры напісанні анатацыі да аднаго з прывілеяў Вітаўта.
Двор Зяновічаў знаходзіўся каля возера Кагальнае, якое ў той час называлася Глыбокае. Назва возера дала назву населенаму пункту. У 1514 годзе згадваецца «торг» у Глыбокім, што сведчыць пра тое, што населены пункт быў асяродкам гандлю. У 1582 годзе ўпершыню ўзгадваюцца глыбоцкія мяшчане, што безумоўна сведчыць пра местачковы характар населенага пункта.
Яго заходняя частка, якая належала Зяновічам, уваходзіла ў Ашмянскі павет Віленскага ваяводства. Усходняя частка была ва ўласнасці Корсакаў і ўваходзіла ў Полацкае ваяводства. У абедзвюх частках былі гандлёвыя плошчы. У паўночна-ўсходняй частцы пачыналіся шляхі на Полацк, Дзісну і мястэчка Беразвечча (цяпер у межах горада). Належала да Корсакаў, Радзівілаў, Вітгенштэйнаў.
У 1582 г. Юрый Зяновіч валодаў заходняй часткай Глыбокага і завяшчаў сваім нашчадкам. У 1628 годзе Ганна Зяновіч выйшла замуж за Альбрэхта Радзівіла, і Глыбокае перайшло да Радзівілаў. Паводле інвентара 1702 г. сядзібны комплекс Радзівілаў уключаў накрыты драніцай галоўны аднапавярховы драўляны будынак, флігель, пякарню, свірны, двухпавярховую гаспадарчую пабудову з галерэямі, хлявы, стайні, вазоўні, сажалку, ставок з вадзяным млынам і інш. У маёнтку Радзівілаў было 263 двары. У канцы XVI ст. пабудаваны кальвінскі збор, на месцы якога потым быў пастаўлены Міхайлаўскі касцёл (існаваў да 1650-х).
У першай палове XVII стагоддзя ўсходняя частка Глыбокага належала Іосіфу Корсаку, у 1628 годзе ён заснаваў на сваёй частцы Троіцкі касцёл. У 1638 годзе ён напісаў тэстамэнт, згодна з якім яго маёнткі Беразвечча (3 км на поўнач ад Глыбокага) і Вярбілава павінны быць аддадзены ордэну базыльянаў з умовай, што базыльяне павінны заснаваць у Беразвеччы кляштар і царкву. У 1639 годзе Корсак аддае мястэчка Глыбокае і астатнія маёнткі (Ластавічы, Свіла, Перадолы, Вольберавічы, Гняздзілава) рыма-каталіцкаму ордэну кармелітаў босых, абавязваючы пабудаваць касцёл і кляштар. Фундацыі Корсака былі зацверджаны варшаўскімі сеймікамі. 16 красавіка 1643 года Корсак памірае, і ўся ягоная маёмасць пераходзіць духавенству (кармелітам).
У ходзе вайны Расіі з Рэччу Паспалітай атрад рускіх войскаў пад кіраўніцтвам думнага двараніна Ж. Кондырава 30 ліпеня 1654 года пад Глыбокім «литовских людзей побил и и знамены и мушкеты поимал». Глыбокае было спалена, а кіраўнік абароны полацкі падкаморы Бяганскі трапіў у палон. Праз паўгода рускія пакінулі Глыбокае, але ў жніўні 1658 года яны зноў былі ў горадзе. Ваявода В. Бешанцоў з 50 драгунамі прыбыў сюды, каб пабудаваць астрог. 7 студзеня 1659 года атрад палкоўніка літоўскага В. Валовіча «сжёг острожек в Глубоком», а гарматы, якія там былі, вывез у Даўгінаў. 6 лістапада 1661 года польска-літоўскія войскі пад кіраўніцтвам Чарнецкага на ўсход ад Глыбокага разбілі рускія войскі пад кіраўніцтвам І. Хаванскага і захапілі трафеі — 6 гармат, вялікі запас пораха, больш за 6 тыс. павозак з правіянтам. Рэшткі разбітага войска ўцяклі ў Полацк.
Акрамя ваенных дзеянняў, вялікія страты Глыбокаму нанеслі пажары 1661 і 1700 гг.
Паводле гарадскіх інвентароў, у Глыбокім на пачатку XVIII ст. сярод рамеснікаў былі скамарохі і мядзведнікі (каля дзесяці чалавек). Брацтва св. Тройцы, якое аб’ядноўвала мядзведнікаў, мела свой алтар у царкве ў царкве св. Тройцы. Можна меркаваць, што Глыбокае мела сваю «Мядзведжую акадэмію» і што паміж імі існавала сувязь. Вядома, што з канца XV ст. і да пачатку XIX ст. Глыбокае і Смаргонь належалі адным уладальнікам—спачатку Зяновічам, а з 1628 года Радзівілам.
Значную частку насельніцтва складалі яўрэі. У 1742 годзе пабудавана сінагога.
З 1793 года ў складзе Расійская імперыі, мястэчка Дзісенскага павета.
Напалеон у Глыбокім
У 1812 годзе шлях імператара Францыі Напалеона Банапарта з Вільні на Маскву праходзіў цераз Глыбокае. Побыт Напалеона ў Глыбокім апісвае гісторык Отан Гедэман, аўтар кнігі «Глыбокае», якая была надрукавана ў 1935 і перавыдадзена ў 2012 годзе. Паводле Отана Гедэмана, імператар прыбыў ў Глыбокае раніцай 18 ліпеня і затрымаўся ў кляштары кармелітаў босых на некалькі дзён, паводле меркаванняў іншых гісторыкаў Напалеон Банапарт прабыў у Глыбокім ад трох да дзесяці дзён.
У працы «Глыбокае» гаворыцца, што менавіта ў Глыбокім Напалеон выдаў загад «Адозвы генеральнай канфедэрацыі да палякаў»(18 ліпеня 1812 года), прызначаны для палякаў, якія знаходзяцца на расійскай дзяржаўнай службе, і загад супраць марадзёраў і рабаўніцтва (20 ліпеня 1812 года).
Згодна з распараджэннем Напалеона, у Глыбокім з’явіўся харчовы склад, загад пра гэта быў падпісаны маршалкам Алоізам Буйніцкім. Парафіяльны касцёл быў пашкоджаны з-за доўгага ўтрымання войскаў, бо быў ператвораны на склад правіянту, а таксама былі забраныя касцельныя рэчы.
Паданні
Існуе шмат легенд, звязаных са знаходжаннем Напалеона ў Глыбокім у 1812 годзе. Гэтыя легенды таксама прыводзяцца ў кнізе «Глыбокае» гісторыка Отана Гедэмана. Адна з легендаў жадае вызначыць знаходжанне займаных імператарам пакояў менавіта ў ацалелым блоку (дзе зараз месціцца староства — пакоі на другім паверсе № 8 і 9), абапіраючыся на наступны тэкст Сегура: «la Courlande nurria Macdonald, la Samogitie Oudinot; les plaines fertiles de Klubakoje (то бок — Глыбокае) — l‘Impereur». Гэтая версія тлумачыць, што «les plaines fertiles de Klubakoje», то бок урадлівыя раўніны Глыбокага, імператар мог бачыць толькі з акон на другім паверсе існуючага крыла (разбураныя два крылы былі павернутыя ў бок горада) — значыць, ён там жыў. Аднак не вынікае гэта наўпрост з тэксту Сегура, які меў на думцы толькі магчымасці забеспячэння арміі харчамі з урадлівых раўнін Курляндыі, Жмудзі і Глыбокага, г.зн. Белай Русі.
Таксама, паводле легенды, паміж імператарам і прыёрам завязаўся наступны дыялог. Напалеон: «Якой велічыні кляштарная ўласнасць?» Прыёр: «1000 дамоў». Напалеон: «Гэтага замнога! А чым займаецеся?» Прыёр: «Молімся». Напалеон: «Гэтага замала!» Аднак, удзячны за гасціннасць, злажыў прыёру на ад’езд «поўнае блюда» напалеондораў. Імператар нават выказаў шкадаванне, што не можа забраць у Парыж касцёл кармелітаў, каб яго там паставіць побач з саборам Нотр Дам.
Глыбокае ў складзе Расійскай імперыі
Манахі-кармеліты падтрымалі паўстанцаў у 1830 і 1863 гадах. На Глыбоччыне адбыліся баі паміж паўстанцамі і царскай арміяй, у выніку якіх паўстанцы былі разгромлены. Для расправы з паўстанцамі сюды прыехаў губернатар М. Мураўёў і стварыў камісію вайсковага суда. Сотні чалавек былі асуджаны, кляштар кармелітаў быў ліквідаваны, маёмасць перайшла ў дзяржаўную казну. На тэрыторыі мястэчка, якое раней належыла кармелітам, у 1886 годзе было 130 двароў, мястэчка Радзівілаў мела 403 двары, 2074 жыхары.
Кожны тыдзень па чацвяргах праводзіліся кірмашы, на якіх гандлявалі прадуктамі харчавання, мануфактурнымі вырабамі, а таксама смалой, дзёгцем, паташом, што прыходзілі з памешчыцкіх маёнткаў. Сяляне гандлявалі прадуктамі харчавання, набывалі соль, крупы, гарбату, цукар, гарэлку.
Глыбоцкі маёнтак князь Вітгенштэйн у 1870-я прадаў немцу Зігерсу.
У 1886 годзе працавалі піваварня, вінакурны і цагельны заводы, у нядзелю збіраліся базары. Дзейнічалі народнае вучылішча, царква, касцёл, 6 сінагог, 8 піцейных дамоў. У Беразвеччы дзейнічалі два вадзяныя млыны і царква.
У 1895 годзе ў прыёмным пакоі працаваў фельчар, дзейнічалі вольнапрактыкуючыя ўрачы, існавалі 4 аптэкарскія крамы.
У 1897 годзе да Глыбокага пракладзена вузкакалейная чыгунка ад станцыі Свянцяны (цяпер — Швянчонелей у Літве) да станцыі Беразвеч на поўдзень ад мястэчка Глыбокае. У жніўні 1915 года, падчас набліжэння фронту, чыгунка была падоўжана да станцыі Сеславіна (Крулеўшчына).
Пабудаванны ў 1911 годзе мураваны будынак млына захаваўся.
У 1912 годзе ў мясцовай друкарні «Прагрэс» была выдадзена брашура земскага начальніка І. Дароніна «Ідзіце на хутары» аб тым, як праходзіла сталыпінская аграрная рэформа на Глыбоччыне.
Грамадскі і рэвалюцыйны рух ажывіўся ў 1905 годзе, калі ў лістападзе адбылася забастоўка паштовых служачых і палітычныя дэманстрацыі, удзел у якіх прынялі некалькі соцень чалавек.
Падчас Першай сусветнай вайны Глыбокае знаходзілася ў тыле 3-й рускай арміі.
Найноўшы час
У лістападзе 1917 года ўсталявана савецкая ўлада. У лютым-снежні 1918 года акупіравана нямецкімі войскамі. У пачатку 1919 года далучана да БССР. У жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў занята польскімі войскамі. 5 ліпеня 1920 года часці 15-й арміі пад камандаваннем А. І. Корка вялі ў ваколіцах Глыбокага баі з польскімі войскамі, у якіх загінулі 1,5 тыс. чал.
З 1921 да 17 верасня 1939 года Глыбокае знаходзілася ў складзе Польшчы. 6 лістапада 1919 года быў утвораны Дзісенскі павет, сядзіба ўладаў якога знаходзілася ў Глыбокім. У 1921 годзе Глыбокаму быў нададзены статус горада і ўтвораныя органы гарадскога самакіравання. Увесь міжваенны перыяд горад хутка разрастаўся і развіваўся дзякуючы адміністрацыйнаму і геаграфічнаму становішчу. У міжваенны час у прадмесці Беразвечча размяшчаўся штаб палка Корпуса аховы памежжа «Глыбокае».
У 1927 годзе тут было 5612 жыхароў, знаходзіліся ўлады павета, 3 банкаўскія ўстановы — філіял Віленскага сельскагаспарча-прамысловага банка, Дзісенскі павятовы банк, Яўрэйскі народны банк. Працавала друкарня і штодзённа выходзіла польскамоўная газета «Голас Дзісны». Меліся гімназія і 7-гадовая школа. У 1931 годзе была ўзведзена мячэць (згарэла ў пачатку вайны).
У 1936 годзе пабудаваны буйны мясакамбінат, пачаў працаваць генератар гарадской электрастанцыі.
У 1939 годзе — 9,7 тыс. жыхароў.
17 верасня 1939 года Глыбокае было занята Чырвонай Арміяй і ўвайшло ў склад БССР. У 1940 годзе быў утвораны Глыбоцкі раён. Выдавалася газета РК КП(б)Б «За свабоднае жыццё». У 1941 годзе ў мястэчку жыло 12 тыс. чал., з іх 8 тыс. — яўрэі.
З 2 ліпеня 1941 года акупіраваны нацысцкімі войскамі. У Беразвеччы быў створаны лагер ваеннапалонных, дзе ў ноч на 7 лістапада 1941 года ваеннапалонныя захапілі паўстанне, перабілі частку нямецкай аховы і збеглі ў лес. Яўрэі з Глыбоцкага гета былі расстраляны вясною 1942 года ва ўрочышчы Барок (каля 2 тыс. чал.). У жніўні 1943 года было знішчана Глыбоцкае гета, былі забіты 4,5 тыс. чал.
У горадзе дзейнічала падполле: дзейнічаў падпольны раённы камітэт КПБ пры партызанскай брыгадзе імя К. Ракасоўскага, падпольны РК ЛКСМБ, выдавалася газета «За Свабоднае жыццё».
З красавіка да мая 1943 года ў горадзе размяшчалася галоўная каманда «Цэпяліна» «Расія—Цэнтр» (SS-Hauptkommando Russland—Mitte Unternehmen Zeppelin) і разведшкола з Яблані
Горад вызвалены 3 ліпеня 1944 года ў ходзе Полацкай аперацыі.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 года № 36 зацверджаны сучасны герб горада.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай і дрэваапрацоўчай прамысловасці. Буйнейшыя прадпрыемствы:
Гасцініца. Дом паляўнічага. Глыбокае — цэнтр турызму нацыянальнага значэння.
З пачатку 20 ст. Глыбокае — цэнтр ганчарнага промыслу, так званай глыбоцкай керамікі.
Культура
У Глыбокім дзейнічае народны тэатр фальклору «Цярэшка», праграмы якога заснаваны на імкненні захаваць пераемнасць традыцый  першага  беларускага тэатра  І. Ц. Буйніцкага. Кіруе гуртом Наталля Нікіфаровіч.
Славутасці
У 2012 годзе да Дня беларускага пісьменства было ўсталявана 8 бронзавых бюстаў знакамітым беларусам Язэпу Корсаку, Элізэру Бэн-Іегуду (Дэвід Перэльман), Язэпу Драздовічу, Ігнату Буйніцкаму, Алесю Дубровічу, Пятру Казлову, Паўлу Сухому, Вацлаву Ластоўскаму.
Атамная падводная лодка з балістычнымі ракетамі
А́тамная падводная лодка з балісты́чнымі раке́тамі (ПЛАРБ) — атамная падводная лодка, узброеная адпаведнымі балістычнымі ракетамі (БРПЛ), прызначаная для нанясення ракетных удараў па стратэгічна важным ваенна-прамысловым аб’ектам праціўніка. Акрамя тэрміна «ПЛАРБ», для абазначэння дадзенага класа падводных лодак ўжываецца таксама пазначэнне «РПКСП» (ракетны падводны крэйсер стратэгічнага прызначэнны). Пры гэтым пад ПЛАРБ разумеюць замежныя падводныя лодкі з балістычнымі ракетамі і першыя атамныя падводныя ракетаносцы, пабудаваныя СССР, а РПКСП — абазначэнне позніх праектаў ПЛАРБ савецкай пабудовы, пачынаючы з 667А. І РПКСП, і ПЛАРБ адпавядае класу SSBN (Ship Submarine Ballistic Nuclear) ВМС ЗША. ПЛАРБ/РПКСП узброеных сіл маючых іх краін з’яўляюцца адной з складнікаў стратэгічнай ядзернай трыяды і ядзерных сіл.
У 1943—1944 гадах нацысцкая Германія рэалізавала (у пачатковай стадыі адпрацоўкі) два праекты падводных ракетаносцаў з БРПЛ (звонку борта субмарыны і з буксіруемых кантэйнераў), якія прызначаліся для удараў па ЗША.
Першыя ПЛАРБ для стратэгічных ядзерных сіл былі створаны ў канцы 1950-х гадоў (і затым складалі пераважную большасць ад іх агульнай колькасці) звышдзяржавамі, ЗША і СССР. У XX стагоддзі падводныя ракетаносцы былі прыняты на ўзбраенне ў астатніх так званых «старых» ядзерных дзяржаў: Вялікабрытаніі (у 1960-х гадах), Францыі (у 1970-х гадах), КНР (у 1980-х гадах) і Расіі, якая ўспадкавала стратэгічныя ядзерныя сілы СССР. У 2010-х гадах стагоддзі першую ПЛАРБ стварыла так званая «маладая» ядзерная дзяржава — Індыя.
У ВМФ Расіі на ўзбраенні стаяць РПКСП як другога пакалення — праектаў 667БДР «Кальмар» і 667БДРМ «Дэльфін», так і трэцяга пакалення — праекта 941УМ «Акула». Будуюцца таксама сучасныя РПКСП чацвёртага пакалення — праекта 955 «Барэй». У ВМС ЗША падобныя функцыі выконваюць падводныя лодкі трэцяга пакалення класа SSBN тыпу «Агаё».
Існуюць таксама падводныя лодкі з крылатымі ракетамі.
Верашчакі
Назву Верашча́кі маюць:
Карпагары
Карпагары (Карпогоры) — сяло ў Архангельскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Пінежскага раёна і Карпагарскага сельскага паселішча. З 1929 па 1959 год — райцэнтр Карпагарскага раёна. Сяло размешчана на правым беразе ракі Пінега (прыток Паўночнай Дзвіны), за 212 км ад Архангельска па чыгунцы.
1956 год у гісторыі астраноміі
1956 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Кавалі (Сакульскі павет)
Кавалі (Kowale) — вёска ў Польшчы на рацэ Ласасянцы. Уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства, частка вясковай гміны Кузніца.
У вёсцы дзейнічае касцёл.
Багучар
Багучар (Богучар) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Багучарскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва 13,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1704 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Багучарка (за 6 км ад упадзення яе ў Дон), за 234 км ад Варонежа.
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці, вытворчасць будматэрыялаў.
NGC 4454
NGC 4454 (іншыя абазначэнні — UGC 7606, MCG 0-32-14, ZWG 14.48, IRAS12262-0139, PGC 41083) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Чып і Дэйл — бурундучкі-выратавальнічкі
«Чып і Дэйл — бурундучкі-выратавальнічкі» («Chip 'n Dale Rescue Rangers») — анімацыйны тэлесерыял студыі Уолта Дыснея. У серыяле класічныя дыснееўскія персанажы — бурундукі Чып і Дэйл, разам з трыма сваімі новымі сябрамі: Гаджэт (Gadget Hackwrench), Монты (Monty, Monterey Jack) і Зіперам (Zipper), выступаюць у ролі дэтэктываў: расследуюць і раскрываюць розныя злачынствы.
Упершыню персанажы з’явіліся ў 1943 годзе ў мультфільме «Радавы Плута». Пазней бурундукі з’яўляліся ў некаторых мультфільмах разам з Дональдам Дакам і Мікі Маўсам.
Серыял пачаў выхадзіць на экраны 5 сакавіка 1989 года на канале Disney Channel, дзе былі прадэманстраваны першыя 13 серый. «Чып і Дэйл — бурундучкі-выратавальнічкі» працягваў выхадзіць у 1993 годзе. Усяго было выраблена 65 серый.
Найбольшую папулярнасць яны атрымалі дзякуючы мультсерыялу «Chip 'n Dale: Rescue Rangers». Серыял быў зняты ў 1989—1990 гадах разам з «Качынымі гісторыямі», у 1991 годзе стаў адным з першых серыялаў Дыснея, паказаных на тэрыторыі Савецкага Саюза.
Амерыканскі кёрл
Знешні выгляд
Котка сярэдніх памераў, прапарцыйная, мае прыгожую шаўкавістую поўсць сярэдняй даўжыні з шчыльна прылеглымі да цела валасінкамі. Вочы могуць быць розных колераў, але павінны адпавядаць акрасу воўны, якая таксама можа мець розны колер. Характэрная рыса — загорнутыя таму вушы.
Тэмперамент
Інтэлігентная, прыязная, гуллівая, непатрабавальная, добра прыстасоўваецца да новых умоў пражывання.
Разнавіднасці
На сапраўдны момант існуе дзве разнавіднасці гэтай пароды: полудлинношерстная і кароткашэрстная. Першая разнавіднасць больш папулярная, чым другая.
FIFe і WCF прызнаюць гэтыя разнавіднасці асобнымі пародамі:
Стандарт пароды
Вушы павінны быць шырокімі ў падставы, з круглявымі кончыкамі, плыўным выгібам таму і вуглом развароту не менш за 90 градусаў і не больш за 180 градусаў. Вочы павінны быць альбо ў форме грэцкага арэха, альбо ў форме выцягнутага авала, ледзь коса пасаджанымі на адлегласці аднаго вочы адзін ад аднаго. Адпаведнасць паміж колерам вачэй і афарбоўкай поўсці неабавязкова, за выключэннем колорпойнта, да якога патрабуюцца сінія вочы. У полудлинношерстных поўсць павінна быць мяккай, шаўкавістай, полуприлегающей, з мінімальным остом і апушаным каўняром і хвастом, у короткошерстных — дакладна такая ж, але без опушений і больш кароткая. Афарбоўка можа быць любым у абедзвюх разнавіднасцяў.
Відокі
Назву Відо́кі маюць: