cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рудольф Абель
Рудольф Іванавіч Абель (Рудольф Иванович Абель, сапраўднае імя Вільям Генрыхавіч Фішэр, Вильям Генрихович Фишер;, Ньюкасл-эпон-Тайн, Вялікабрытанія — ) — савецкі разведчык. Ён прыняў свой псеўданім, калі быў арыштаваны ФБР па абвінавачванні ў змове ў 1957 годзе.
Фішэр нарадзіўся і вырас у Ньюкасл-эпон-Тайне ў ў сям’і рускіх эмігрантаў. Ён пераехаў у Расію ў 1920-я гады і служыў у савецкай арміі, перш чым пайсці на службу ў якасці радыста ў савецкай разведцы ў канцы 1920-х і пачатку 1930-х гадоў. Пазней ён працаваў выкладчыкам, перш чым узяць удзел у разведвальных аперацыях супраць немцаў падчас Другой сусветнай вайны. Пасля вайны ён пачаў працаваць на КДБ, які накіраваў яго ў Злучаныя Штаты Амерыкі, дзе ён працаваў у Нью-Ёрку ў складзе шпіёнскай групы.
У 1957 годзе у Нью-Ёрку прызнаў Фішэра вінаватым па трох пунктах абвінавачання за шпіянаж і прысудзіў яму 30 гадоў пазбаўлення волі ў, штат Джорджыя. Ён адбыў трохі больш за чатыры гады пакарання, перш чым яго абмянялі на палоннага амерыканскага пілота Фрэнсіса Гэры Паўэрса. Пасля вяртання ў Савецкі Саюз ён чытаў лекцыі аб сваім досведзе. Абель памёр у 1971 годзе ва ўзросце 68 гадоў. Яго сапраўдная асоба і краіна нараджэння сталі вядомыя толькі пасля яго смерці.
Ранні перыяд жыцця
Уільям Аўгуст Фішэр нарадзіўся 11 ліпеня 1903 года ў раёне Ньюкасл-эпон-Тайна, быў другім сынам Генрыха і Любові Фішэр. Яго бацька быў нямецкага паходжання, а маці рускага, яны былі рэвалюцыянерамі і бароліся супраць царызму. Генрых Фішэр выкладаў і агітаваў разам з Уладзімірам Леніным у Санкт-Пецярбургскім тэхналагічным інстытуце. У 1896 годзе арыштаваны за мяцеж і асуджаны на тры гады высылкі. Паколькі Генрых Фішэр адбыў пакаранне за злачынствы супраць Расійскай імператарскай кароны, ён быў вымушаны бегчы ў Вялікабрытанію ў 1901 годзе, альтэрнатывамі былі высылка ў Германію або зняволенне ў Расіі за ўхіленне ад ваеннай службы. Жывучы ў Вялікабрытаніі, бацька Фішэра, заўзяты бальшавік, удзельнічаў у гандлі зброяй, дастаўляючы зброю з паўночнага ўсходу Англіі на Балтыйскае.
Фішэр і яго брат Генрых атрымалі стыпендыі ў і. Нягледзячы на тое, што Фішэр не быў такім працавітым, як Генрых, ён праявіў здольнасці да навукі, матэматыкі, моў, мастацтва і музыкі, часткова ўспадкаваныя ад здольнасцей бацькі. Заахвочваючы любоў сына да музыкі, бацькі Фішэра давалі яму ўрокі гульні на фартэпіяна; ён таксама навучыўся граць на гітары. Менавіта ў гэты перыяд Фішэр праявіў цікавасць да радыёаматараў, ствараючы элементарныя перадатчыкі і прыёмнікі.
Фішэр стаў вучнем рысоўшчыка ў ва, і наведваў вячэрнія заняткі ў Рэзерфардскім каледжы, перш чым яго прынялі ў Лонданскі ўніверсітэт у 1920 годзе. Нягледзячы на ​​тое, што Фішэр атрымаў права паступаць ва ўніверсітэт, брак грошай не пазволіў яму вучыцца. У 1921 годзе, пасля рэвалюцыі, сям’я Фішэраў пакінула Ньюкасл-эпон-Тайн, каб вярнуцца ў Маскву.
Пачатак кар’еры
Фішэр свабодна валодаў англійскай, рускай, нямецкай, польскай і ідышам, таму пасля вяртання сям’і ў Савецкі Саюз уладкаваўся ў Камінтэрн перакладчыкам. Па адукацыі радыст, у 1925 і 1926 гадах служыў у радыёбатальёне Чырвонай Арміі. Потым ён нядоўга працаваў у навукова-даследчым інстытуце радыё, перш чым у маі 1927 года быў завербаваны АДПУ. У тым жа годзе ён ажаніўся з Аленай Лебедзевай, студэнткай Маскоўскай кансерваторыі. У іх было адно дзіця, дачка па імені Эвелін, якая нарадзілася 8 кастрычніка 1929 года. Падчас яго гутаркі з АДПУ было вырашана, што ён павінен прыняць імя, якое гучыць па-руску, і Уільям Аўгуст Фішэр стаў Вільямам Генрыхавічам Фішэрам. Пасля вярбоўкі працаваў у АДПУ ў якасці радыста ў Нарвегіі, Турцыі, Вялікабрытаніі і Францыі. Ён вярнуўся ў Савецкі Саюз у 1936 годзе ў якасці кіраўніка школы, якая рыхтавала радыстаў, прызначаных для службы нелегаламі. Адной з вучаніц была шпіёнка, якая пазней стала больш вядомая як «Шпіён з сямнаццаццю імёнамі».
Нягледзячы на сваё замежнае паходжанне і абвінавачанне ў тым, што яго швагер быў трацкістам, Фішэр ледзь пазбег. Аднак у 1938 годзе ён быў звольнены з НКУС, у які АДПУ было перайменавана ў 1934 годзе. Падчас Другой сусветнай вайны ён зноў рыхтаваў радыстаў для падпольнай працы ў тыле Германіі. Будучы прыняты ў стаўленікі Паўла Судаплатава, удзельнічаў у ў жніўні 1944 годзе. Судаплатаў пазней апісаў гэтую аперацыю як «самую паспяховую радыёгульню вайны». Роля Фішэра ў гэтай аперацыі была ўзнагароджана тым, што яго начальства лічыла адной з самых прэстыжных пасад у савецкай знешняй разведцы ЗША.
Служба ў КДБ
Пасля вяртання ў КДБ у 1946 годзе Фішэр прайшоў шпіёнскую падрыхтоўку для ўезду ў ЗША. У кастрычніку 1948 года па савецкім пашпарце ехаў з Ленінградскага вакзала ў Варшаву. У Варшаве ён адмовіўся ад свайго савецкага пашпарта і, карыстаючыся пашпартам ЗША, паехаў праз Чэхаславакію і Швейцарыю ў Парыж. У яго новым пашпарце было імя Эндру Каёціса, першай з ілжывых асоб Фішэра. Сапраўдны Эндру Каёціс нарадзіўся ў Літве і стаў амерыканскім грамадзянінам пасля міграцыі ў Злучаныя Штаты. Каёціс падаў і атрымаў візу для наведвання Савецкага Саюза. Аднак савецкія спецслужбы захавалі яго пашпарт, якім Фішэр урэшце і скарыстаўся. Каёціс меў слабае здароўе і памёр падчас наведвання сваякоў у Вільнюсе. Затым Фішэр у ролі Каёціса адправіўся на борце карабля Scythia з Гаўра, Францыя, у Паўночную Амерыку, высадзіўшыся ў Квебеку. Усё яшчэ выкарыстоўваючы пашпарт Каёціса, ён адправіўся ў Манрэаль і пераехаў у ЗША 17 лістапада.
26 лістапада Фішэр сустрэўся з савецкім «нелегалам» (пад псеўданімам «МАКС» або «АРТУР»). Грыгулевіч даў Фішэру сапраўднае пасведчанне аб нараджэнні, падробленую прызыўную карту і падробленую даведку аб падатках, усё на імя Эміля Роберта Голдфуса, а таксама 1000 долараў. Вярнуўшы пашпарт і дакументы Каёціса, Фішэр прыняў імя Голдфус. Яго псеўданімам быў «МАРК». Сапраўдны Голдфус памёр усяго ў 14 месяцаў, нарадзіўшыся 2 жніўня 1902 года ў Нью-Ёрку. Пасведчанне аб нараджэнні Голдфуса было атрымана НКУС у канцы грамадзянскай вайны ў Іспаніі, калі Цэнтр збіраў дакументы членаў Інтэрнацыянальных брыгад для выкарыстання ў шпіёнскіх аперацыях.
У ліпені 1949 года Фішэр сустрэўся з «легальным» рэзідэнтам КДБ з савецкага генконсульства, які забяспечваў яго грашыма. Неўзабаве пасля гэтага Фішэр атрымаў загад аднавіць сетку «Добраахвотнікаў» для кантрабанды атамных сакрэтаў у СССР. Удзельнікі сеткі спынілі супрацоўніцтва пасля таго, як у Лос-Аламас былі ўзмоцнены меры бяспекі. («ЛЕСЛІ») і яе муж («ЛУІС» і «ВАЛАНЦЁР») кіравалі сеткай валанцёраў і былі дасведчанымі кур’ерамі. («МЛАД»), фізік, быў самым важным агентам сеткі ў 1945 годзе, перадаючы атамныя сакрэты з Лос-Аламаса. Сетка добраахвотнікаў вырасла і ўключыла «Адэн» і «Серба», фізікаў-ядзершчыкаў, з якімі звязаўся Хол, і «Сільвера». Фішэр выдаткаваў большую частку свайго першага года на арганізацыю сваёй сеткі. Нягледзячы на тое, што дакладна невядома, чым займаўся Фішэр, мяркуецца, што ён падарожнічаў у Санта-Фэ, Нью-Мексіка, месца збору скрадзеных дыяграм Манхэтэнскага праекта. Кіці Харыс, былая вучаніца Фішэра, правяла год у Санта-Фэ падчас вайны, дзе перадавала сакрэты ад фізікаў кур’ерам. У гэты перыяд Фішэр атрымаў Ордэн Чырвонага Сцяга, якім звычайна ўзнагароджваліся ваеннаслужачыя.
У 1950 годзе нелегальнае пражыванне Фішэра аказалася пад пагрозай з-за арышту, у якіх Лона Коэн была кур’ерам. Коэнаў хутка накіравалі ў Мексіку, перш чым перавезці ў Маскву. Яны павінны былі аднавіцца ў Вялікабрытаніі, выкарыстоўваючы асобы Пітэра і Хелен Крогер. Фішэр адчуў палёгку, калі Розенбергі не раскрылі ніякай інфармацыі пра яго Федэральнаму бюро расследаванняў, але арышты абвясцілі змрочныя перспектывы для яго новай шпіёнскай сеткі. Аднак 21 кастрычніка 1952 года па ўказанні з Масквы пакінуў счэпку на ўказальніку ў. Счэпка сігналізавала Фішару, што прыбыў яго новы памочнік Хейханен. «VIK» (Хейханен) прыбыў у Нью-Ёрк на  пад псеўданімам Юджын Мікалай Макі. Сапраўдны Макі нарадзіўся ў 1919 годзе ў Злучаных Штатах у сям’і фінскага амерыканца і маці з Нью-Ёрка. У 1927 годзе сям'я пераехала ў Эстонію. У 1948 года КДБ выклікала Хейханена ў Маскву, дзе яму далі новае прызначэнне. У 1949 годзе Хейханен свабодна атрымаў пасведчанне аб нараджэнні Макі. Затым ён правёў тры гады ў Фінляндыі, пераймаючы асобу Макі.
Пасля прыбыцця ў Нью-Ёрк Хейханен на працягу наступных двух гадоў высвятляў сваю асобу. У гэты час ён атрымліваў грошы ад свайго начальства, пакінутыя ў паштовых скрынях у Бронксе і Манхэтэне. Вядома, што ён час ад часу прыцягваў да сябе ўвагу, аддаючыся п’янству і гарачым спрэчкам са сваёй фінскай жонкай Ханнай. На працягу шасці месяцаў Хейханен правяраў кнопку, ніхто не звязваўся. Ён таксама праверыў месца мёртвай кропкі, якое запомніў. Там ён знайшоў выдзеўбаны. Аднак перад тым, як адкрыць манету, Хейханен страціў яе, купіўшы за яе газету або выкарыстаўшы ў якасці жэтона ў метро. На працягу наступных сямі месяцаў пусты нікель падарожнічаў па эканоміцы Нью-Ёрка без адкрыцця. След пустога нікеля скончыўся, калі трынаццацігадовы разносчык газет збіраў штотыднёвыя пастаўкі. Разносчык газет выпадкова выпусціў пяцельку, і яна разбілася напалову, выявіўшы мікрафатаграфію з шэрагам лічбаў. Разносчык газет перадаў нікель нью-ёркскаму дэтэктыву, які, у сваю чаргу, накіраваў яе ў ФБР. З 1953 па 1957 год ФБР не змагло разгадаць таямніцу, хоць і было зроблена ўсё магчымае, каб расшыфраваць мікрафатаграфію.
У канцы 1953 года Фішэр пераехаў у Бруклін і зняў пакой у пансіянаце на Хікс-стрыт. Ён таксама арандаваў студыю на пятым паверсе ў будынку Ovington Studios на Фултан-стрыт. Паколькі ён выдаваў сябе за мастака і фатографа, яго ненармаваны працоўны дзень і частыя знікненні ніхто не хвалявалі. З часам яго мастацкая тэхніка ўдасканалілася, і ён стаў кампетэнтным мастаком, хоць ён не любіў абстрактны жывапіс, аддаючы перавагу больш звычайным стылям. Ён меў зносіны з нью-ёркскімі мастакамі, якія былі здзіўлены яго захапленнем рускім мастаком Ісакам Левітанам, хоць Фішэр быў асцярожны і не абмяркоўваў сталінскі «сацыялістычны рэалізм». Адзінымі наведвальнікамі майстэрні Фішэра былі сябры-мастакі, з якімі ён адчуваў сябе ў бяспецы ад падазрэнняў. Фішэр часам распавядаў выдуманыя гісторыі з папярэдніх жыццяў, як бостанскі бухгалтар і на.
У 1954 годзе Хейханен пачаў працаваць асістэнтам Фішэра. Ён павінен быў даставіць даклад ад савецкага агента ў сакратарыяце ААН у паштовую скрыню для збору. Аднак пратакол так і не дайшоў. Фішэр быў занепакоены адсутнасцю працоўнай этыкі ў Хейханена і яго апантанасцю алкаголем. Вясной 1955 года Фішэр і Хейханен наведалі і пахавалі 5000 долараў, прызначаных для жонкі савецкага шпіёна Мортана Собела, які ў 1951 годзе быў асуджаны на трыццаць гадоў турмы.
У 1955 годзе Фішэр, знясілены пастаянным ціскам, вярнуўся ў Маскву на паўгода адпачынку і аднаўлення сіл, пакінуўшы камандзірам Хейханена. Знаходзячыся ў Маскве, Фішэр паведаміў свайму начальству аб сваёй незадаволенасці Хейханенам. Па вяртанні ў Нью-Ёрк у 1956 годзе ён выявіў, што яго старанна пабудаваная сетка была пакінута распадацца ў яго адсутнасць. Фішэр правяраў кропкі і знаходзіў паведамленні ўзростам некалькі месяцаў, у той час як радыёперадачы Хейханена звычайна адпраўляліся з таго ж месца з выкарыстаннем няправільных радыёчастот. Грошы, атрыманыя Хейханенам ад КДБ на падтрымку сеткі, былі выдаткаваны на алкаголь і прастытутак.
Да пачатку 1957 года Фішэр страціў цярпенне з Хейханенам і запатрабаваў ад Масквы адклікаць яго намесніка. У студзені 1957 года Хейханен атрымаў паведамленне з Масквы аб павышэнні яго да падпалкоўніка і прадастаўленні водпуску ў Савецкім Саюзе. Пачуўшы, што ён павінен вярнуцца ў Маскву, Хейханен спалохаўся, што яго чакае строгая дысцыплінарная адказнасць ці нават турма. Хейханен выдумляў гісторыі, каб апраўдаць сваю затрымку, сцвярджаючы Фішэру, што ФБР зняло яго з RMS Queen Mary. Фішэр, нічога не падазраючы, параіў Хейханену неадкладна пакінуць ЗША, каб пазбегнуць сачэння ФБР, і перадаў яму 200 долараў на дарожныя выдаткі. Перад сваім ад’ездам Хейханен вярнуўся ў парк Бір-Маўнцін і забраў закапаныя 5000 долараў для ўласнага выкарыстання. Хейханен прыбыў у Парыж Першага мая, адплыўшы з ЗША на борце La Liberté. Звязаўшыся з рэзідэнтурай КДБ, ён атрымаў яшчэ 200 долараў на дарогу ў Маскву. Праз чатыры дні замест таго, каб працягваць шлях у Савецкі Саюз, ён увайшоў у амерыканскае пасольства ў Парыжы, заявіўшы, што ён афіцэр КДБ і папрасіў прытулку.
Калі Хейхянен аб’явіўся ў пасольстве 4 мая, ён выглядаў п’яным. Супрацоўнікі ЦРУ ў пасольстве ў Парыжы не палічылі гісторыю Хейханена праўдападобнай. Яны не былі перакананыя, што ён насамрэч савецкі шпіён, пакуль ён не паказаў пустую фінскую манету ў 5 марак. Пры адкрыцці манеты быў выяўлены мікрафільм. 11 мая ЦРУ вярнула яго ў ЗША і перадала ФБР. Будучы членам савецкай шпіёнскай групы, якая дзейнічала на амерыканскай зямлі, Хейханен трапіў пад юрысдыкцыю ФБР, і яны пачалі правяраць яго гісторыю.
Па прыбыцці ў Злучаныя Штаты Хейханен быў дапытаны ФБР і аказаўся вельмі гатовым да супрацоўніцтва. Ён прызнаўся, што яго першым савецкім кантактам у Нью-Ёрку быў «МІХАІЛ» і, калі яму паказалі серыю фатаграфій савецкіх чыноўнікаў, пазнаў «МІХАІЛА» як Міхаіла Свірына. Аднак два гады таму Свірын вярнуўся ў Маскву. Затым ФБР звярнула ўвагу на замену Свірына. Хейханен змог толькі даць кодавае імя Фішэра, «МАРК», і апісанне. Аднак ён змог паведаміць ФБР пра студыю Фішэра і яе месцазнаходжанне. Хейханену таксама ўдалося разгадаць таямніцу «полага нікеля», якую ФБР не магло расшыфраваць чатыры гады.
КДБ не выявіў дэзерцірства Хейханена да жніўня, хоць больш чым імаверна, што яны апавясцілі Фішэра раней, калі Хейханен не прыбыў у Маскву. У якасці меры засцярогі Фішэру было загадана пакінуць ЗША. Уцёкі былі складанымі, таму што, калі б «МАРК» быў скампраметаваны Хейханенам, іншыя асобы Фішэра таксама маглі быць скампраметаваны. Фішэр не змог пакінуць краіну, як Марцін Колінз, Эміль Голдфус ці нават даўно забыты Эндру Каёціс. Цэнтр КДБ з дапамогай рэзідэнта КДБ у Атаве заняўся набыццём для Фішэра двух новых пашпартоў на імя Роберта Калана і Васіля Дзагола, але гэты працэс зацягнуўся. здолела атрымаць новы пашпарт для Фішэра на імя Роберта Калана. Аднак Фішэр быў арыштаваны, перш чым ён змог прыняць сваю новую асобу і пакінуць ЗША.
Захоп
У красавіку 1957 года Фішэр сказаў сваім сябрам-мастакам, што едзе на поўдзень у сямітыднёвы адпачынак. Менш чым праз тры тыдні, дзейнічаючы паводле ​​інфармацыі Хейханена, было ўсталявана назіранне каля фотаатэлье Фішэра. 28 мая 1957 года ў невялікім парку насупраць Фултан-стрыт агенты ФБР заўважылі чалавека, які вёў сябе нервова. Чалавек час ад часу падымаўся, хадзіў і ўрэшце сыходзіў. Агенты ФБР пераканаліся, што ён адпавядае апісанню «МАРКа». Назіранне працягвалася і ў ноч на 13 чэрвеня было заўважана, што ў студыі Фішэра ў 22:00 загарэлася святло.
15 чэрвеня 1957 года Хейханену паказалі фатаграфію Фішэра, зробленую ФБР схаванай камерай. Хейханен пацвердзіў, што на фатаграфіі «МАРК». Пасля таго, як ФБР атрымала станоўчую ідэнтыфікацыю, яно ўзмацніла назіранне, прасачыўшы за Фішэрам ад яго студыі да гатэля Latham. Фішэр ведаў пра «хвост», але, паколькі ў яго не было пашпарта, каб пакінуць краіну, ён распрацаваў план, які будзе выкарыстаны пасля яго захопу. Фішэр вырашыў, што ён не стане здраднікам, як Хейханен, таму што ён усё яшчэ давяраў КДБ і ведаў, што калі ён будзе супрацоўнічаць з ФБР, ён больш не ўбачыць сваю жонку і дачку.
У 7:00 раніцы 21 чэрвеня 1957 года Фішэр адказаў на стук у дзверы яго пакоя 839. Адкрыўшы дзверы, ён сутыкнуўся з агентамі ФБР, якія звярнуліся да яго «палкоўнік» і заявілі, што ў іх ёсць «інфармацыя адносна [яго] ўдзелу ў шпіянажы». Фішэр ведаў, што выкарыстанне ФБР яго звання магло паходзіць толькі ад Хейханена. Фішэр нічога не сказаў ФБР, і, правёўшы дваццаць тры хвіліны, гледзячы на Фішэра, агенты ФБР выклікалі супрацоўнікаў, якія арыштавалі Фішэра і затрымалі яго ў адпаведнасці з раздзелам 242.
Затым Фішэр быў дастаўлены ў федэральны ізалятар для замежнікаў у, Тэхас, і ўтрымліваўся там шэсць тыдняў. У гэты перыяд Фішэр заявіў, што яго «сапраўднае» імя Рудольф Іванавіч Абель і што ён з’яўляецца савецкім грамадзянінам, хоць ён адмовіўся абмяркоўваць сваю разведвальную дзейнасць. Імя «Рудольф Іванавіч Абель» было імя памерлага сябра і палкоўніка КДБ; Фішэр ведаў, што як толькі Цэнтр убачыў імя Абеля на першых старонках амерыканскіх газет, яны зразумелі, што ён быў схоплены.
Падчас затрымання Фішэра супрацоўнікі ФБР праводзілі ператрус у яго гасцінічным нумары і фотастудыі, дзе яны выявілі шпіёнскае абсталяванне, у тым ліку, шыфраўшчыкі, камеры і плёнку для стварэння , полую шчотку для галення і шматлікія кантэйнеры, уключаючы выдзеўбаныя балты. У нумары гатэля Фішэра ў Нью-Ёрку ФБР знайшло 4000 долараў, полы блок з чорнага дрэва, які змяшчаў 250-старонкавую кодавую кнігу, полы аловак, які змяшчаў  паведамленні на мікрафільме, і ключ ад сейфа, які змяшчаў яшчэ 15 000 долараў наяўнымі. Таксама былі выяўленыя фатаграфіі Коэнаў і фразы распазнання для ўстанаўлення кантакту паміж агентамі, якія ніколі раней не сустракаліся.
Паколькі Фішэра больш не лічылі меркаваным нелегалам, а хутчэй меркаваным шпіёнам, 7 жніўня 1957 года ён быў дастаўлены з Тэхаса ў Нью-Ёрк, каб адказаць на абвінаваўчы акт. Пазней Фішэра абвінавацілі ў шпіянажы. Бруклінская калегія адвакатаў звярнулася да некалькіх вядомых адвакатаў з палітычнымі амбіцыямі, і ўсе яны адмовіліся ад разгляду справы. Затым яны звязаліся з. Паколькі ён служыў адвакатам ваеннага часу ва і меў шматгадовы досвед працы ў судах, Асацыяцыя адвакатаў палічыла, што Донаван валодае выключнай кваліфікацыяй, каб выступаць у якасці абаронцы Фішэра. На першай сустрэчы Донавана з Фішэрам апошні прыняў Донавана ў якасці свайго абаронцы. Пазней Донаван прыцягнуў адваката, каб дапамагчы яму ; Фішэра судзілі ў Федэральным судзе Нью-Ёрка ў кастрычніку 1957 года па трох пунктах :
Хейханен, былы памочнік Фішэра, даў паказанні супраць яго на судзе. Пракуратура не змагла знайсці іншых меркаваных членаў шпіёнскай сеткі Фішэра, калі такія былі. Прысяжныя адышлі на тры з паловай гадзіны і вярнуліся ўдзень 25 кастрычніка 1957 года, прызнаўшы Фішэра вінаватым па ўсіх трох пунктах. 15 лістапада 1957 года суддзя Морцімер Баерс прызначыў Фішэру агульны тэрмін пазбаўлення волі на трыццаць гадоў і штраф у памеры 3000 долараў. У справе  Вярхоўны суд Злучаных Штатаў пакінуў яго абвінаваўчы прысуд у сіле галасамі 5 супраць 4.
Фішэр, альбо «Рудольф Іванавіч Абель», павінен быў адбываць пакаранне (як зняволены 80016–A) у Федэральнай пенітэнцыярнай установе Атланты, Джорджыя. Ён займаўся жывапісам, вучыўся шаўкаграфіі, гуляў у шахматы і пісаў лагарыфмічныя табліцы для чыстага задавальнення ад гэтага. Пасябраваў яшчэ з двума асуджанымі савецкімі шпіёнамі. Адным з іх быў, жонка якога не атрымала 5000 долараў, раскрадзеных Хейханенам. Іншым зняволеным быў Курт Понгер, аўстрыец, які быў асуджаны за змову з мэтай шпіянажу.
Вызваленне і далейшае жыццё
Фішэр адбыў трохі больш за чатыры гады пакарання. 10 лютага 1962 года яго абмянялі на збітага амерыканскага пілота U-2 Фрэнсіса Гэры Паўэрса. Абмен адбыўся на, які злучаў Заходні Берлін з Патсдамам, які стаў вядомы падчас халоднай вайны як «Мост шпіёнаў». Прыкладна ў той самы час, на Чэкпойнце Чарлі, быў выпушчаны ўсходнегерманскім Штазі на рукі яго бацькі. Праз некалькі дзён Фішэр, уз’яднаўшыся са сваёй жонкай Аленай і дачкой Эвелін, паляцеў дадому.
Пасля вяртання ў Маскву Фішэр працаваў у нелегальным упраўленні, выступаў з прамовамі і чытаў лекцыі школьнікам аб працы разведкі, але ўсё больш расчароўваўся. Ён зрабіў прыкметнае выступленне ў прадмове да савецкага шпіёнскага фільма «», а таксама працаваў у якасці кансультанта над фільмам. Фішэр, які быў заўзятым курцом, памёр ад раку лёгкіх 15 лістапада 1971 года. Яго прах быў пахаваны на пад яго сапраўдным імем; побач з памерлым у мінулым годзе Конанам Малодыем. Былі запрошаныя некалькі заходніх карэспандэнтаў, каб на свае вочы пераканацца ў сапраўднай асобе шпіёна, які ніколі не «ламаўся».
Так (горад)
Так (тайск. ตาก) — горад на захадзе Тайланда, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца ва ўсходняй частцы правінцыі, на правым беразе ракі Пінг, за 370 кіламетраў на паўночны захад ад сталіцы краіны Бангкока. Абсалютная вышыня — 108 метраў над узроўнем мора.
Цярнопальскі раён
Цярнопальскі раён (Тернопільський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Цярнопальскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Цярнопаль (Тернопіль).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 25 тэрытарыяльных грамад.
Хуліа Картасар
Хуліа Карта́сар (Julio Florencio Cortázar Scott;, Брусель — , Парыж) — аргенцінскі пісьменнік.
Цахарыяс Вернер
Фрыдрых Людвіг Цахарыяс Вернер (ням.: Friedrich Ludwig Zacharias Werner,,  — , ) — нямецкі паэт і драматург, аўтар шматлікіх трагедый, каталіцкі святар.
Біяграфія
Вывучаючы права ў Кёнігсбергскім універсітэце, Вернер слухаў там лекцыі Канта, які разам з Русо аказаў пэўны ўплыў на яго творчасць. У 1793 годзе ён паступіў на прускую службу ў Варшаве, у 1805 годзе быў пераведзены ў Берлін, але ў 1807 годзе пайшоў у адстаўку і заняўся падарожжамі. Вернер даволі рана атрымаў літаратурнае прызнанне, але, будучы нешчаслівы ў асабістым жыцці, у 1811 годзе перайшоў у каталіцтва і неўзабаве прыняў святы сан. Пасяліўшыся спачатку ў Ашафенбургу, потым у Вене, ён стаў даволі прыкметнай фігурай літаратурнага жыцця. У аўстрыйскай сталіцы пісьменнік жыў да самай смерці за выключэннем 1816—1819 гадоў, калі служыў канонікам у Камянцы-Падольскім.
Так (правінцыя)
Так (ตาก) — адна з 77-і правінцый Тайланда, размяшчаецца на захадзе краіны ўздоўж мяжы з М’янмай. Насельніцтва — чалавек (2010), плошча —  км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Так, правінцыя падзяляецца на 9 ампхое.
Сонечнае зацьменне 7 верасня 1839 года
Сонечнае зацьменне 7 верасня 1839 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 132 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9661 і дасягнула свайго максімуму ў 22:23:26 UTC у пункце з каардынатамі 13° пн. ш. 153° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 34 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 123 км.
Зацьменне 7 верасня 1839 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1839 годзе і 97-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 15 сакавіка 1839 года, наступнае — 4 сакавіка 1840 года.
Сезон 2020 ФК Лакаматыў Гомель
У 2020-м годзе футбольны клуб «Лакаматыў» з г. Гомель прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на жнівень 2020 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
IC 3542
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Саланчаковы працэс
Саланчаковы працэс — назапашванне лёгкарастварымых у вадзе солей у верхняй часцы глебавага профіля. Ён праяўляецца ў гумідна-арыдных умовах з каэфіцыентам увільгатнення менш за 1,0. Характэрным для саланчаковага працэса з'яўляецца выпатны водны рэжым, калі колькасць выпадаючых ападкаў менш чым здольнасць глебы і раслін расходваць вільгаць. Лішак вільгаці ўзнікае за кошт блізкага ўзроўня грунтавых вод, капілярная кайма якіх, выпарая вільгаць, прыводзіць да фарміравання засоленых глебаў. Звычайна ўзровень грунтавых вод размешчаны на глыбіне 0,5-3,0 м.
Чарткіўскі раён
Утвораны ў 2020 годзе. Насельніцтва раёна на 17 ліпеня 2020 года складае 328 362 чалавек, плошча — 5027,3 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 22 тэрытарыяльных грамад.
Святы Гал
Святы Гал (Gallus, Gallo) ці Гал з Гіберніі (ці Іверніі — старажытная назва Ірландыі ) — ірландскі манах, асветнік, прапаведнік-місіянер у краінах Заходняй Еўропы, вучань Калумбана, шануецца як адзін з апосталаў Швейцарыі.
Біяграфія
Гал нарадзіўся ў сярэдзіне VI стагоддзя (каля 550 года) у Лейнстэры, Ірландыя. Паводле падання, ён належаў набожнай знатнай сям'і. У юнацтве ён быў аддадзены на навучанне ў манастыр Бангар (на тэрыторыі сучаснага графства Даўн), дзе яго настаўнікам стаў святы Калумбан.
У Бангары Гал быў пасвечаны ў святары, а затым выбраны Калумбанам адным з дванаццаці сваіх спадарожнікаў, з якімі той пакінуў Ірландыю каля 590 года, каб прапаведаваць Слова Божае на тэрыторыі сучаснай Францыі.
У 615 годзе Галу прапанавалі стаць біскупам Констанца, аднак Гал адмовіўся ад гэтай прапановы. Адмовіўся ён і ад прапановы манахаў з Люксёй (Luxeuil Abbey), якія прапанавалі яму стаць ігуменам у іх манастыры.
Святы Гал сканаў 16 кастрычніка 627 года (часам сустракаюцца даты 630 год ці 640 год ) у Арбане.
Шанаванне
З келлі Гала ўзнік манастыр Святога Гала, вакол якога пазней узнік горад Санкт-Гален. Апроч горада, у гонар Гала названы і кантон Санкт-Гален. Магіла Святога Гала стала месцам паломніцтва.
Святы Гал і які прыносіць яму палена мядзведзь нярэдка маляваліся на гербах гарадоў і кантонаў Швейцарыі (Ванген-Ольтэн, Крынс), Германіі (камуна Обергармерсбах), Аўстрыі (камуна Санкт-Галенкірх).
Жыціе святога Гала
Біяграфія святога Гала з'яўляецца адным з найбольш вялікіх агіяграфічных збораў эпохі Каралінгаў. Самае першае жыціе Святога Гала, якое захавалася ў фрагментах (Vita S. Galli vetustissima) першапачаткова прыпісвалі да другой паловы VIII стагоддзя. Аднак цяпер асноўная частка тэксту датуецца прыблізна 680 годам. Пасля жыціе было апублікавана ў 2-м томе «Monumenta Germaniae Historica» Георга Перца.
У VIII стагоддзі да жыція былі дададзены апавяданні пра цуды святога і пра заснаванне манастыра Святым Отмарам. Затым да іх быў дададзена новы працяг, так званая «Хроніка святога месца», якая меркавана была створана членамі манаскай абшчыны. Па меры росту манастыра, абат Госберт звярнуўся да Ветына (Wettinus Augiensis, вядомага таксама як Ветын з Рахенау), кіраўніка школы пры манастыры Райхенау, з просьбай скласці новае жыціе. У перыяд паміж 816 і 824 годамі Ветын напісаў новае жыціе, якое складаецца з дзвюх частак. У ім прысутнічалі вялікія рытарычныя адступленнямі і дыялогі, а другая частка цалкам была прысвечана цудам і шанаванню святога.
Магчыма, гэта жыціе не задаволіла манахаў Санкт-Галена, таму што абат Госберт заказаў складанне новага тэксту вучню Ветына — Валафрыду Страбону. У 833—834 годы Валафрыд стварае новы твор, заснаваны як на найстаражытным Жыціі, так і на тэксце Ветына (таксама да жыція былі дададзены апісанні цудаў ад мошчаў святога Гала).
У 835 годзе ў Санкт-Галене праходзіла асвячэнне новай базілікі, куды былі перанесены мошчы святога Гала. Гэта падзея была апісана (верагодна, нейкім вандроўным кніжнікам ці пісьменнікам) у «Перанясенні Св. Гала ў новую царкву», тэкст якога не захаваўся, але згадкі пра які ёсць у каталогу манастырскай бібліятэкі IX стагоддзя.
У 885 годзе на аснове тэксту Страбона было створана вершаванае жыціе святога Гала (Metrum de vita S. Galli) Ноткера Заікі.
Эрнст Герц
Эрнст Герц (Ernst Herz) — фігурыст з Аўстрыі, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 1909 года, чэмпіён Еўропы 1908 года, чэмпіён Аўстрыі 1907 года ў мужчынскім адзіночным катанні.
Сонечнае зацьменне 15 сакавіка 1839 года
Сонечнае зацьменне 15 сакавіка 1839 года — поўнае сонечнае зацьменне 127 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0520 і дасягнула свайго максімуму ў 14:13:42 UTC у пункце з каардынатамі 5° пд. ш. 30° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 20 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 172 км.
Зацьменне 15 сакавіка 1839 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1839 годзе і 96-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 18 верасня 1838 года, наступнае — 7 верасня 1839 года.
Альдэгіды
Альдэгіды (ад alcohol dehydrogenatum — спірт, пазбаўлены вадароду) — клас арганічных злучэнняў, якія змяшчаюць карбанільную групу (С=О) з адным алкільным або арыльным замяшчльнікам.
Фералітызацыя
Фералітызацыя, алітызацыя — сукупнасць з’яў глебаўтварэння і выветрывання, вынікам якіх становіцца назапашванне ў глебах вокісных мінералаў жалеза і алюмінія (геціт, гідрагеціт, ліманіт, гідраргіліт), а таксама другаснага алюмасіліката каалініта. Абдываецца таксама страта крэмназёму і іншых вокіслаў. Фералітызаця адбываецца ў трапічных і субтрапічных краінах ва ўмовах дастатковай вільготнасці і добрага натуральнага дрэнажу. Адметныя ўласцівасці фералітнасці ўключаюць: чырвоную і жоўтую афарбоўку, моцную жалезістую мікраструктуру, нізкую паглынальную здольнасць, слабую звязанасць, пластычнасць і набухальнасць.
Алітнымі (фералітнымі) глебамі і корамі выветрывання лічацца тыя, у якіх малекулярныя адносіны SiO2:R2O3 у ілістай фракцыі меней за 2.
Бярозаўскі сельсавет (Васілішкаўскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Васілішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Астрынскага сельсавета.
Вуліца Савецкай Канстытуцыі (Брэст)
Вуліца Савецкай Канстытуцыі — вуліца, узнікла ў 1977 годзе ва ўсходняй частцы Брэста, у мікрараёне Усход-1 і Усход-1а. Працягласць — 1550 м, ад Маскоўскай вуліцы да Партызанскага праспекта. Забудоўвалася з сярэдзіны 1970-х гадоў 5- і 9-павярховымі дамамі, медыцынскімі ўстановамі.
Дабранка
Дабранка (Добрянка) — горад (з 1943 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Дабранскага раёна Пермскага краю. Насельніцтва 35,8 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1623 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Кама (Камскае вадасховішча), за 61 км на поўнач ад Пермі, за 6 км ад аднайменнай чыгуначнай станцыі (канцавой) на адгалінаванні ад лініі Перм—Кізел.
Пермская ДРЭС (электраэнергетыка), Дабранскі дрэваапрацоўчы завод (дрэваапрацоўка), УС Пермскай ДРЭС (будаўніцтва), Дзітранс-плюс (вытворчасць металапластыкавых вокнаў)
Субрахманьян Чандрасекар
Субрахманьян Чандрасекар (Subrahmanyan Chandrasekhar;, г. Лахор, Індыя, цяпер у Пакістане — ) — амерыканскі астрафізік-тэарэтык. Член Каралеўскага астранамічнага таварыства (1933), Лонданскага каралеўскага таварыства (1944), Нацыянальнай АН ЗША (1955).
Скончыў Мадраскі ўніверсітэт (1930) і Кембрыджскі ўніверсітэт (1933). 3 1936 у ЗША. 3 1937 ў Чыкагскім універсітэце (у 1937—64 у Ёркскай абсерваторыі).
Навуковыя працы па ўнутранай будове і дынаміцы зорак, радыяцыйным пераносе, гідрадынамічнай і гідрамагнітнай устойлівасці, агульнай тэорыі адноснасці. Даказаў існаванне гранічнай масы для белых карлікаў (1931), пасля перавышэння якой пачынаецца гравітацыйны калапс. Распрацаваў тэорыю зорак з ізатэрмічным ядром (тэорыя Чандрасекара — Шонберга, 1942). Даследаваў мвханізмы пераносу і рассеяння выпрамянення ў планетных атмасферах (тэорыя Козырава — Чандрасекара, 1934; эфект Собалева — Чандрасекара, 1946).
Нобелеўская прэмія па фізіцы 1983 (з У. А. Фаўлерам). Нацыянальны навуковы медаль ЗША (1966). Яго імем названы малая планета і касмічная рэнтгенаўская абсерваторыя «Чандра», запушчаная НАСА у 1999.
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Лышча)
Свята-Аляксандра-Неўская царква — драўляны праваслаўны храм у в. Лышча Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У 1889 годзе была пабудавана і асвячона першая вядомая царква. У 1962 годзе храм быў разбураны.
Новазбудаваны храм быў узведзены ў 1995 годзе. 22 чэрвеня таго ж года адбылося яго асвячэнне.
Архітэктура
Пабудавана з дрэва ў традыцыях царкоўнага дойлідства другой паловы XIX стагоддзя. Падоўжна-восевую кампазіцыю фарміруюць 3-ярусная 4-гранная званіца, кубападобны аб’ём малітоўнай залы, прамавугольная ў плане апсіда. Дынамічна нарастаючы сілуэт храма адзначаюць 3 цыбулепадобныя купалы над аб’ёмамі, узбагачае вертыкальная шалёўка фасадаў, расчлянёных прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Тры ўваходы адзначаны ганкамі пад паўкруглымі пакрыццямі.
Батальён КАП «Валожын»
Батальё́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Вало́жын» (польск.: Batalion KOP «Wołożyn») — дваццаць восьмы рэзервовы батальён Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які размяшчаўся ў Валожыне ў 1927—1939 гадах. Удзельнічаў у Польскай абарончай вайне.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. Увосень 1927 г., падчас чацвёртага этапа арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння быў сфармаваны 28-ы рэзервовы батальён, адзінкай для ўтварэння якога стаў 77-ы пяхотны полк.
У склад батальёна ўвайшлі тры пяхотныя роты, рэзервовы і кулямётны ўзводы. Штат служачых налічваў 22 афіцэры, 164 унтэр-афіцэраў і 501 шараговых жаўнераў. Да канца 1927 года батальён, падпарадкаваны брыгадзе «Вілейка» і размешчаны ў Валожыне прыступіў да службы на тэрыторыі Навагрудскага ваяводства.
У 1929 годзе падраздзяленне было пераназвана ў батальён «Валожын» згодна з правілам, паводле якога адзінкі Корпуса аховы памежжа сталі называцца у адпаведнасці з мясцовасцямі іх дыслакацыі і ўвайшло ў склад аднайменнага палка. На той час рыштунак гарнізона складаўся з 817 вінтовак Бярц’е ўзора 1916 г., 44 ручных кулямётаў «Бергман» узора 1915 г. і 8 станкавых кулямётаў «Гочкіс» узора 1914 года.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», у выніку чаго батальён атрымаў новую працу. Ён стаў адміністрацыйнай адзінкай для камандавання палка «Валожын», паліцэйскага ўчастка пры ім і станцыі паштовых галубоў «Багданаў».
15 мая 1939 года падраздзяленне стала гаспадарчым аддзелам, у выніку чаго пасада кватармейстара была пераназвана ў пасаду намесніка камандзіра па гаспадарчых справах, пасада цясляра — на гаспадарчага афіцэра, намесніка афіцэра па матэрыялах для ўзбраення — на збройніка, намесніка афіцэра па матэрыялах для харчовых справаў — на харчовага афіцэра.
Мабілізацыя і ўдзел у абарончай вайне
У красавіку 1939 г. мабілізаваны батальён «Валожын» быў перамешчаны ў раён Жыўца і там уключаны ў склад 1-й горнай брыгады як 3-і батальён другога пяхотнага палка КАП, што падпарадкоўваўся.
9 верасня 1939 г. частка батальёна пад камандаваннем капітана Пятра Тымкевіча і 4-ы фартыфікацыйны батальён уступілі ў бой з надыходзячымі на Кальбушова падраздзяленнямі 2-й танкавай дывізіі Вермахта. Падчас сутыкнення загінуў паручнік Уладзімір Далецкі.
Пасля адыходу часткі падраздзялення, прызначанай да 1-й горнай брыгады, яго гарнізон і штат не былі адноўлены і ўтварылі арганізацыйную падтрымку батальёну «Івянец».
Газавы канфлікт паміж Расіяй і Еўрапейскім Саюзам
Гісторыя
У адказ на новы раўнд жорсткіх санкцый, уведзеных краінамі ЕС супраць Расіі, прэзідэнт Уладзімір Пуцін 23 сакавіка 2022 года абвясціў, што прыняў рашэнне, згодна з якім плацяжы за расійскі трубаправодны газ будуць пераведзены з «валют, якія былі скампраметаваны (долар ЗША і еўра) на плацяжы ў рублях адносна раней афіцыйна вызначаных "недружалюбных краін"» (уключаючы ўсе краіны Еўрапейскага Саюза); 28 сакавіка ён даручыў ЦБ Расіі, ураду і «Газпрому» прадставіць прапановы да 31 сакавіка па разліках за газ у рублях з «недружалюбных краін». Гэты крок быў накіраваны на тое, каб прымусіць еўрапейскія кампаніі наўпрост падтрымліваць расійскую валюту, а таксама вярнуць расійскі Цэнтральны банк у сусветную фінансавую сістэму пасля таго, як санкцыі амаль адарвалі яго ад фінансавых рынкаў. Галоўны эканаміст ING bank Карстэн Бжэскі заявіў «Deutsche Welle», што лічыць попыт на газ за рубель «разумным крокам».
28 сакавіка міністр эканомікі Германіі Роберт Хабек заявіў, што краіны Групы сямі адхілілі патрабаванне аб аплаце газу ў рублях. У той жа дзень прадстаўнік прэзідэнта Расіі Дзмітрый Пяскоў заявіў, што краіна «не будзе пастаўляць газ бясплатна»
Увечары 29 сакавіка паведамлялася, што фізічныя патокі газу па трубаправодзе Ямал—Еўропа ўпалі да нуля. На наступны дзень міністр эканомікі і клімату Германіі Роберт Хабек запусціў узровень «ранняга папярэджання» з нагоды паставак газу, першы крок Нацыянальнага плана надзвычайных сітуацый з газам, які прадугледжваў стварэнне крызіснай групы прадстаўнікоў федэральнага і зямельнага ўрада, што ў канчатковым рахунку можа прывесці да нарміравання газу; ён заклікаў немцаў добраахвотна скараціць спажыванне энергіі, каб пакласці канец залежнасці краіны ад Расіі. Падобны крок зрабіў аўстрыйскі ўрад. Між тым, «Газпрам» заявіў, што працягвае пастаўляць газ у Еўропу праз Украіну, а расійскі газ таксама пачаў паступаць на захад па трубаправодзе праз Польшчу. ТАСС паведамляў, што прэзідэнт Пуцін правёў тэлефонную размову з канцлерам Германіі Олафам Шольцам, каб «паведаміць яго аб рашэнні перайсці на разлікі за газ у рублях». Як паведамляе офіс Олафа Шольца, прэзідэнт Уладзімір Пуцін сказаў канцлеру Германіі, што еўрапейскія кампаніі могуць працягваць плаціць у еўра або доларах.
Даўлетмамед Азадзі
Даўлетмамед Азадзі (Döwletmämmet Azady; каля 1700, у раёне Кара-Кала, Туркменістан — 1760?) — туркменскі і вучоны. Бацька Махтумкулі.
IC 3544
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Герасімавіч Мікаэлян
Сяргей Герасімавіч Мікаэлян (Серге́й Гера́симович Микаэля́н;,  — , , Расійская Федэрацыя) — савецкі і расійскі рэжысёр тэатра і кіно, сцэнарыст. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1976). Народны артыст РСФСР (1983).
Біяграфія
Ставіў спектаклі ў тэатрах Саратава, Горкага, працаваў галоўным рэжысёрам Ташкенцкага рускага драматычнага тэатра імя М. Горкага (1954—1956).
З 1956 года — рэжысёр кінастудыі «Ленфільм». Яго дэбют у кіно адбыўся толькі ў 42 гады. Першай гучнай прэм’ерай Мікаэляна стала карціна пра навукоўцаў-геафізікаў па рамане Данііла Граніна «Іду на навальніцу». З 1959 па 1961 год быў рэжысёрам ЦКДЮФ імя М. Горкага.
У 1989 годзе становіцца мастацкім кіраўніком студыі «Петропаль». Памёр 10 снежня 2016 года ў Санкт-Пецярбургу. Пахаваны на Серафімаўскіх могілках (участак № 11В).
Стынтына
Насельніцтва складае 1521 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 59 км². Паштовы індэкс — 7040. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine della Difesa.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Tarpach
Калектыў быў заснаваны ў маі 2002 года. Першы склад: Святлана Сугака (спеў), Дзмітрый Астапук (гітара), Андрэй Бакей (бас-гітара), Аляксей Рак (ударныя), Алена Сілівонік (гітара). У 2005 гурт пакінула Святлана Сугака, на яе месца прыйшла Вольга Самусік, і на 2006 год замацаваўся наступны склад Tarpach: Дзмітрый Астапук і Андрэй Макараў (гітара), Павел Дармель (бас-гітара), Аляксей Яфрэменка (ударныя), Вольга Самусік (вакал). У 2009 годзе гурт пакідаюць Аляксей Яфрэменка і Вольга Самусік.
Гурт выступаў на фестывалях у Польшчы (Басовішча ў 2003-2005 і 2007 гадах) і ў Беларусі («Рок-кола», 2007 год).
Філіп (кароль Францыі)
Філіп (II) Малады (Philippe de France;  —, Парыж, Францыя) — кароль Францыі, кіраваў у 1129 — 1131 гадах. Прадстаўнік дынастыі Капетынгаў. Старэйшы сын караля Людовіка VI Талстога і Адэлаіды Савойскай, дачкі графа Гумберта II Савойскага і Гізелы Бургундскай.
Біяграфія
Філіп быў любімым сынам свайго бацькі, таму Людовік VI Тоўсты каранаваў яго 14 красавіка 1129 года,  тым самым  зрабіўшы сваім суправіцелем. Аднак малады кароль нядоўга цешыў Людовіка, адмовіўшыся надаваць яму ўвагу і прытрымлівацца высокіх стандартаў, якіх прытрымліваўся сам Людовік. Ён стаў непаслухмяным, адпрэчваў парады і перасцярогі свайго бацькі. Сярэдневяковы пісьменнік Вальтэр Мап пісаў, што Філіп «адхіліўся ад шляхоў паводзін свайго бацькі, у сваім напышлівым гонары і ўладнай ганарыстасці зрабіў сябе цяжарам для ўсіх.»
Кароткі перыяд кіравання Філіпа скончыўся 13 кастрычніка 1131 года, праз два гады пасля яго ўкаранавання. Праязджаючы з групай таварышаў уздоўж Сены, у частцы парыжскага рынку пад назвай Грэвэ, конь маладога караля спатыкнуўся аб чорную свінню, якая выскачыла з экскрыментаў, зваленых на прычале ў кучу. Конь паваліўся наперад, выкінуўшы маладога караля з сядла праз галаву. Гэта падзенне «так жудасна раздрабніла яго канечнасці, што ён памёр праз суткі пасля таго», не прыходзячы ў прытомнасць. Філіп прабыў у ролі спадчынніка ўсяго два з паловай гады і быў пахаваны ў базіліцы Сен-Дэні. Жанаты ён не быў і дзяцей не пакінуў.
Спадчыннікам Філіпа стаў яго малодшы брат з больш рахманымі манерамі, Луі Малодшы (пазней вядомы як Людовік VII Малады), каранаваны сваім бацькам 25 кастрычніка 1131 года, усяго праз дванаццаць дзён пасля смерці старэйшага брата. 1 жніўня 1137 года пасля смерці бацькі Луі Малодшы стаў адзінаўладным каралём Францыі.
Фуранозы
Фуранозы — монацукрыды, якія знаходзяцца ў цыклічнай форме і якія змяшчаюць пяцічленнае (фуранавае) кольца.
Фуранозы ўтвараюцца ў выніку ўнутрымалекулярнай ацэталізацыі гідроксігрупы і карбанільнай групы. Найбольш часта кольца фуранозы з'яўляецца цыклічным паўацэталем (альдапентозы) або цыклічным паўкеталем (кетагексозы).
Фуранозы могуць існаваць у выглядзе α-і β-анамераў.
Ранерс
Ранерс — горад у Даніі, на ўсходзе Ютландыі, адміністрацыйны цэнтр камуны Ранерс. Знаходзіцца на поўнач ад Орхуса, ля вусця ракі Гудэна ўздоўж Ранерс-фіёрда. Насельніцтва — 64,9 тыс. (1972); 55358 (1992); 55739 (2004); 59842 (2009).
Упершыню ўпамінаецца з 1086 года, гарадскі статут 1302 года. Стаў важным гандлёвым і царкоўным цэнтрам у Сярэднія стагоддзі. Царква св. Мартэна (1490) і кляштар св. Духа (1510).
Іаган Фрыдрых Авербек
Іаган Фрыдрых Авербек (ням.: Johann Friedrich Overbeck,,  — , ) — нямецкі жывапісец, графік і малявальшчык-ілюстратар. Член мастацкага аб’яднання «назарэйцаў» у Рыме.
Сядзіба (раман)
«Сядзіба» — раман Алеся Аркуша.
Выданне
Рэліз рамана адбыўся 16.2.2017 года на платформе беларускіх электронных кніг kniharnia.by Надрукавала кнігу 28.2.2017 года выдавецкая ініцыятыва «Полацкае ляда» ў выдавецтве EkoPress ў Беластоку (Польшча). Прэзентацыя папяровага выдання планавана ў маі 2017 года.
Іаган Фрыдрых Авербек
Біяграфія
З 1804 да 1806 гг. Авербек вучыўся маляванню ў Ёзэфа Нікалауса Перуа. У 1806—1810 гг. ён вучыўся ў Венскай акадэміі выяўленчых мастацтваў. У 1810 г. Авербек, незадаволены пераважным у акадэмічным навучанні класіцызмам, кінуў вучобу і разам з Францам Пфорам і Людвігам Фогелем адправіўся ў Рым.
Сядзіба (раман)
Сюжэт
Паводле сюжэта рамана, нічога не знікае проста ў мінулым, а працягвае існаваць у паралельным свеце. На полацкай сядзібе адбываюцца дзіўныя здарэнні — метафізічнае жыццё ценяў і прывідаў пранікае ў рэальны свет.
Іаган Фрыдрых Авербек
Біяграфія
Яшчэ ў Вене ў 1809 г. Авербек і яго сябры стварылі па ўзоры сярэднявечнай гільдыі Св. Лукі «Саюз Лукі» — творчае аб’яднанне мастакоў, якія прысвяцілі сябе хрысціянскаму абнаўленню мастацтва скрозь прызму новага прачытання старога італьянскага і нямецкага мастацтва. Да саюза далучыліся Філіп Фейт і Петэр фон Карнеліус. У красавіку 1813 года Авербек прыняў каталіцтва.
Сядзіба (раман)
Водгукі
Пісьменніцы Марыя Роўда і Людміла Шчэрба назвалі раман «цікавым» і «містычным». Эсэіст Сяргей Шыдлоўскі ахарактарызаваў раман як «метагістарычную прозу».
Іаган Фрыдрых Авербек
Біяграфія
Першапачаткова мастакоў называлі «назарэйцамі» іранічна з-за іх прычосак, аднак пазней гэтая назва зацвердзілася ў найменні плыні ў мастацтве XIX стагоддзя. Група атрымала прызнанне ў 1816—1817 гадах, выканаўшы роспіс Дома Бартольдзі, рэзідэнцыі прускага пасла Якаба Людвіга Саламона Бартольдзі. У працы над фрэскамі паводле легенды пра Іосіфа ўдзельнічалі Авербек, Карнеліус, Фейт і Вільгельм фон Шадаў (цяпер захоўваюцца ў Старой нацыянальнай галерэі ў Берліне). У 1817—18 гг. Авербек, Карнеліус, Фейт і Юліус Шнорр фон Каральсфельд удзельнічалі ў дэкарыраванні Вілы Масіма. У 1826 г. Авербек адхіліў прапанову баварскага караля Людвіга I узначаліць мюнхенскую Акадэмію мастацтваў, як і аналагічную прапанову, якая рушыла з Дзюсельдорфа. У 1829 г. Авербек адхіліў прапанову стаць кіраўніком Штэдэлеўскага мастацкага інстытута ў Франкфурце-на-Майне.
Сядзіба (раман)
Водгукі
Электронная версія «Сядзібы» трапіла ў top-5 продажаў лютага 2017 года пляцоўкі kniharnia.by.
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1838 года
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1838 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 122 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9289 і дасягнула свайго максімуму ў 20:55:56 UTC у пункце з каардынатамі 52° пн. ш. 91° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 6 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 562 км.
Уладзімір Ягораў
Уладзімір Ягораў:
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1838 года
Зацьменне 18 верасня 1838 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1838 годзе і 95-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 сакавіка 1838 года, наступнае — 15 сакавіка 1839 года.
Дрэздэнскі мірны дагавор
Прусія сепаратна выйшла з вайны, але ваенныя дзеянні працягваліся яшчэ ў Паўднёвых Нідэрландах, Італіі, а галоўнае, у калоніях паміж Вялікабрытаніяй і Францыяй. Умовы Дрэздэнскага міру былі пацверджаны Ахенскім мірам 1748 года, які завяршыў к выніку гэту вайну.
Піранозы
Піранозы — монацукрыды, якія знаходзяцца ў цыклічнай форме і якія змяшчаюць шасцічленнае (піранавае) кольца. Піранозы ўтвараюцца ў выніку ўнутрымалекулярнай ацэталізацыі гідроксігрупы пры C-5 і альдэгіднай групы C-1 (для гексоз). Піранозы могуць існаваць у выглядзе α-і β-анамераў.
Тэрмін піраноза быў уведзены Хеуорсам ў 1929 годзе, як вынік атрымання першых рэнтгенаструктурных дадзеных для цукраў. У больш ранніх працах пазначаліся як δ-гліказіды.
Спасылкі
W. N. Haworth, C. R. Porter, ''J. Chem. Soc.'', 1929, 2796 - 2806, DOI: 10.1039/JR9290002796
Гі дэ Мапасан
Гі дэ Мапасан (Guy de Maupassant, поўнае імя — Анры-Рэнэ-Альбер-Гі дэ Мапасан (Henry-René-Albert-Guy de Maupassant); —6 ліпеня 1893) — французскі пісьменнік, аўтар многіх знакамітых аповядаў, раманаў і аповесцяў.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Руанскі ліцэй (1869). Друкаваўся з 1876 года.
Творчасць
Аўтар сацыяльна-псіхалагічных раманаў «Жыццё» (1883), «Мілы друг» (1885), «Монт-Арыёль» (1886), «П'ер і Жан» (1887—88), «Моцная, нібы смерць» (1889), «Наша сэрца» (1890).
Прызнаны майстар навелы. Асаблівую вядомасць набыла яго навела «Пышка» (1880). У зборніках навел «Майстэрня Тэлье» (1881), «Мадэмуазель Фі-фі» (1882), «Дзядзечка Мілон» (1883), «Міс Гарыет» (1884), «Івета» (1885), «Пан Паран» (1886) і інш. адлюстраваны тэмы вайны, супраціўлення, кахання, імкненне ўвасобіць як высокія, так і змрочныя, «начныя» аспекты чалавечых пачуццяў і ўзаемаадносін.
Аўтар збонікаў «Вершы» (1880), кніг дарожных нарысаў «Пад сонцам» (1884), «На вадзе» (1888), «Бадзяжнае жыццё» (1890), драматычных, літаратурна-крытычных артыкулаў.
Яго творы адметныя глыбокім псіхалагізмам, сюжэтнай напружанасцю, прысутнасцю элементаў натуралізму і сімвалізму. Многія творы экранізаваныя.
Беларускія пераклады
На беларускую мову асобныя творы Гі дэ Мапасана пераклалі А. Істомін, Н. Мацяш, С. Мурашка, М. Паслядовіч, С. Шупа; апавяданні «Аздоба», «Вяроўка», «Два сябры», «Прыгода Вальтэра Шнафса», «У моры» пераклаў З. Колас.
Арыл
Арыл — назва аднавалентных радыкалаў араматычнага шэрагу. Напрыклад, С6Н5 — феніл, С10Н7 — нафтыл і інш. Агульная пазначэнне — Ar.