cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вікінг-метал
Вікінг-метал — разнавіднасць хэвіметалавай музыкі, якая бярэ свае карані ад выдання студыйнага дыска «Blood Fire Death», шведскага гурта «Bathory». Амаль адзіная новая форма блэк-металу, аб пераходзе яго ў асобны кірунак можна казаць з выданнем наступных альбомаў «Bathory» і з'яўлення новых скандынаўскіх гуртоў, такіх як «Enslaved», «Hades Almighty», «Vintersorg», «Einherjer».
Назва кірунку "вікінг" паходзіць з тэкстаў песень «Bathory», звязаных са скандынаўскай гісторыяй, а менавіта з вікінгамі. Пазней да вікінгметаловых песень далучаецца тэматыка звязаная з германскімі воінамі і балтыйскімі плямёнамі. Музыка кірунку характарызуецца малой скамплектаванасцю і рытмічнай гульнёй на бубне, а таксама простымі рыфмамі, якія часта бываюць меланхалічнымі.
Бозе-газ
Бо́зе-газ — квантавы газ часціц (ці квазічасціц) з нулявым або цэлалікавым спінам (базонаў). Падпарадкоўваецца статыстыцы Бозе—Эйнштэйна.
Да Бозе-газаў адносяцца аднаатамныя газы з атамамі, якія маюць цотны лік нуклонаў (напрыклад, гелій 4He), газы фатонаў і некаторых квазічасціц (напрыклад, фанонаў).
Брацтва Пярсцёнка
Звяз Пярсцё́нка  — першая частка трылогіі «Уладар Пярсцёнкаў»
Сюжэт
Падзеі першай кнігі адбываюцца ў III эпоху па леталічэнні Міжзем'я — свету, у якім адбываецца пераважная частка гісторый Дж. Р. Р. Толкіна. Пярсцёнак Улады, які на працягу двух тысячагоддзяў лічыўся згубленым, знайшоўся ў Шыры — краіне «малога» народа — хобітаў. Дзядзька Фрода Торбінса, Більба, аддаў яму Пярсцёнак перад паходам у падарожжа. Сямнаццаць гадоў пасля гэтага Пярсцёнак ляжаў без дзела. Але Горлум, папярэдні ўладальнік Пярсцёнка выдаў хобітаў. Дзевяць назгулаў — памагатых Саўрона — цёмнага ўладара, які і выкаваў Пярсцёнак, выправіліся на пошукі Фрода, які ўжо рушыў у Рывендэл, горад эльфаў, каб схаваць там Пярсцёнак. Хобіты знайшлі сабе ў дапамогу Арагорна — няздзейсненага караля Гондара. Назгулы напалі на хобітаў і паранілі захавальніка Пярсцёнка, Фрода. Гларфіндэль, эльф з Рывендэла, прыбыў на дапамогу і адвёз хобіта ў Рывендэл. Назгулаў на пераправе цераз раку накрыла хваля, і нейкі час пра іх далейшае існаванне нічога не было вядома. Фрода прачнуўся жывы і цэлы, акрамя невялікай раны на плячы ад удару моргульскім лязом — мячом Караля-Ведзьмака, галоўнага назгула. Фрода думаў, што яго падарожжа завяршылася, і ён можа вяртацца дахаты, аднак на радзе ў Эльранда, вярхоўнага эльфа Рывендэла, было вырашана, што Пярсцёнак трэба знішчыць, кінуўшы яго ў жарало вулкана Арадруйн, дзе той і быў выкаваны. Новая місія лягла на плечы Фрода, у дапамогу якому былі выбраны спадарожнікі: хобіты Сэм, Мэры і Піпін, гном Гімлі, эльф Ляголас, два чалавекі — Арагорн і Барамір, — і мая, які ўвесь час ім дапамагаў — Гэндальф Шэры. Яны мусілі прайсці праз гару Карадрас, але Саруман Белы — мая, які здрадзіў дабру, не прапусціў Звяз. Ім трэба было прайсці праз капальні Морыі, старажытныя шахты гномаў, але на Звяз напалі гобліны з балрагам — старажытнай вогненнай пачварай. Балраг падае ў бездань, і цягне за сабой Гэндальфа. У Звязе Пярсцёнка застаецца васьмёра. Яны прыходзяць у яшчэ адно пасяленне эльфаў, Латлорыйн (або іначай Лорыйн), дзе іх сустракае Галадрыель. Далей Звяз адпраўляецца на чоўнах па рацэ Андуін. Аднойчы на іх з берагу нападаюць гобліны, і зверху даносіцца крык назгула. Звяз адбіваецца, і прыпыняецца на заходнім беразе, каб пранесці чоўны па беразе праз вадаспад Рэрас. Саруманавы ўрук-хаі (гобліны) Ізенградка нападаюць у хаўрусе з мордарскімі, Саўронаўскімі, гоблінамі на Звяз, і Фрода з Сэмам уцякаюць, пераплыўшы на ўсходні бераг… ДАЛЕЙ "
Поўны сюжэт кнігі можна паглядзець тут.
Ірга каласістая
Ірга́ каласістая (Amelanchier spicata) — кветкавая расліна сямейства ружавых.
Батанічнае апісанне
Куст або дрэўца вышынёй 3—6 м. Расце ў Паўночным паўшар'і, інтрадукавана на Беларусі.
Тупінікім
Тупінікім (саманазва: Tupinãki, літаральна «галіна тупі»; Tupiniquim) — народ індзейскага паходжання ў Бразіліі. Агульная колькасць (2010 г.) — 2 630 чалавек.
Гісторыя
Тупінікім — адзін з народаў тупі, які ў XVI ст. насяляў тэрыторыю сучасных бразільскіх штатаў Эспірыту-Санту і Баія. Мяркуюць, што да пачатку каланіяльнай эпохі яго колькасць набліжалася да 90 000 чалавек.
З 1534 г. на землях тупінікім сталі ўзнікаць партугальскія паселішчы. У адрозненні ад суседніх індзейскіх народаў, тупінікім не аказвалі супраціўлення і выступалі ў якасці саюзнікаў каланізатараў. Разам з езуіцкімі місіянерамі ўдзельнічалі ў заснаванні Сан-Паўлу ў 1554 г. У каланіяльны перыяд колькасць тупінікім стала скарачалася з-за хвароб, завезеных з Еўропы, ад якіх у індзейцаў не было імунітэту, удзеле ў рызыкоўных паходах бандэйрантаў, а таксама з-за асіміляцыі.
У XVI ст. езуіт Жазэ ды Аншыета распрацаваў план каланізацыі індзейскіх земляў, ухвалены ў 1574 г. партугальскай каронай. Згодна яму, індзейцы павінны былі перасяляцца ў асобныя паселішчы пры каталіцкіх місіях для далейшай хрысціянізацыі і пераходу да новага ладу жыцця. Першая езуіцкая місія для тупінікім была заснавана ў 1556 г. Аднак да 1580 г. яна была зачынена з-за эпідэміі воспы. Новая езуіцкая місія была заснавана ў пачатку XVI ст. У 1610 г. каланіяльныя ўлады перадалі ў карыстанне місіянерскаму паселішчу буйны зямельны надзел. Правы на яго падцвярджаліся ў 1760 г. У 1860 г. тэрыторыю тупінікім наведваў бразільскі імператар Педру II. Тым не меней, колькасць тупінікім стала скарачалася. У 1876 г. іх колькасць складала толькі 55 чалавек. З-за скарачэння насельніцтва і міжэтнічных шлюбаў яны практычна згубілі родную мову.
У другой палове XX ст. колькасць тупінікім расла, але яны пацярпелі ад скарачэння плошчы лясоў, што складалі значную частку іх зямель, а таксама з'яўлення нелегальных сельскіх паселішчаў на вырубках. Хаця ў 1985 г. правы карэннага народа на зямлю былі падцверджаны ўладамі Бразіліі, змаганне за іх застаецца актуальным і ў нашы дні.
Культура
Сучасная народная культура тупінікім фарміравалася ў каланіяльны час. Яе падмуркам з'яўлялася папярэдняя дакалумбавая культура, аднак вызначальным стала жыццё ў місіянерскіх вёсках. Актыўны ўплыў каланіяльнага грамадства прывёў да таго, што тупінікім лічаць у Бразіліі «цывілізаванымі індзейцамі». Да прыходу партугальцаў галоўнымі заняткамі тупінікім былі ручное земляробства, рыбалоўства, збіральніцтва і паляванне. Асноўнай сацыяльнай адзінкай была вялікая пашыраная сям'я, якая ўтварала самастойнае паселішча. Яно часта пераносілася з месца на месца з-за паніжэння ўрадлівасці глебы, смерці аднаго з чальцоў, благога прадвесця і г. д. Падобна іншым тупі, тупінікім практыкавалі канібалізм.
Місіянеры стваралі стацыянарныя паселішчы, жыхары якіх утваралі адзіную рэлігійную і гаспадарчую абшчыну. На чале яе стаяў правадыр з тытулам капітана або касіка, аднак яго дзеянні кантраляваліся з боку святароў. Тупінікім навучаліся плантацыйнай форме сельскай гаспадаркі і еўрапейскім рамёствам. У выніку ў місіянерскіх паселішчах існаваў падзел працы і грашовыя ўзаемаадносіны паміж чальцамі абшчын. Разам з гэтым, большасць зямель вакол паселішчаў былі заняты лясамі, што абумовіла працяг існавання папярэдніх форм здабычы, асабліва рыбалоўства і збіральніцтва.
Лігурыйскія Альпы
Лігурыйскія Альпы — горы, частка Альпаў ў межах італьянскага рэгіёну Лігурыя, што атачае Лігурыйскае мора. Таксама разглядаюцца як частка Прыморскіх Альпаў.
Яны адлучаюцца ад Прыморскіх Альпаў (на захадзе) перавалам Танд (Тэнда), ад Апенін (на ўсходзе) — перавалам Кадыбона. Па Лігурыйскіх Альпах праходзіць мяжа паміж рэгіёнамі Лігурыя і П'емонт. На поўдні горы стромка абрываюцца да мора. Узбярэжжа ў гэтым раёне ўтварае Італьянскую Рыўеру (г. Сан-Рэма і іншыя). Вышыня гор галоўным чынам 1300-1700 м, да мяжы з Францыяй — да 2500 м. Асноўныя вяршыні: Маргуарэйс (2650 м) і Манджое (2630 м).
NGC 6320
NGC 6320 (іншыя абазначэнні — UGC 10761, MCG 7-35-44, ZWG 225.67, PGC 59852) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шэна
Шэна (Scena) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 2788 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 39017. Тэлефонны код — 0473.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Наталля Ярэська
Наталля Ярэська (Наталія Енн Яресько; ) — украінскі грамадскі дзеяч і прадпрымальніца, сузаснавальнік і партнёр-кіраўнік кампаніі «Horizon Capital» з сакавіка 2006 да снежня 2014, прэзідэнт і галоўны выканаўчы дырэктар «Western NIS Enterprise Fund» (WNISEF) з лютага 2001 да снежня 2014, міністр фінансаў Украіны (2 снежня 2014 — 14 красавіка 2016).
У 2011 годзе заняла 44-е месца ў рэйтынгу самых уплывовых жанчын Украіны.
Любашкі
Люба́шкі (, Любашки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета.
Камянное
Камянно́е (, Каменное) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рубілкаўскага сельсавета.
Беларуская рэзь
Беларуская рэзь, флемская разьба (ад Flamme — полымя ці ад flamisch — фламандская ) — назва манументальна-дэкаратыўнай аб'ёмна-ажурнай, часта і пазалочанай разьбы на дрэве, якой уласцівы пышны раслінны арнамент з выявамі гронак, жывёл, птушак і людзей.
Сфарміравалася на землях сучаснай Беларусі ў канцы XVI ст. пад уплывам стыляў рэнесансу і барока. Да лепшых узораў беларускай рэзі прылічваюць іканастас Богаяўленскага сабора і Мікалаеўскай царквы ў Магілёве, Смаленскага сабора Новадзявочага манастыра ў Маскве. Беларускія майстры аздаблялі ёю храмы і палацы Маскоўскай дзяржавы з XVII ст. З-за візуальнага падабенства да полымя творы беларускай рэзі былі вядомы і пад назвай флемская разьба. Майстэрства беларускай рэзі дасягнула росквіту на мяжы XVII—XVIII ст. і захоўвалася да пачатку XIX ст. .
Мастацкая разьба па дрэве, як від дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва вядомая на тэрыторыі Беларусі з XII ст. Мастацтвазнаўства вылучае контурную разьбу, выемчатаю, рэльефную і скразную (ажурную).
Скразная разьба звычайна не мела фону, уяўляла сабою ажурную кампазіцыю. Паводле ўзору ў плоскасцях вылучаюць плоска-ажурную або аб'ёмна-ажурную разьбу.
Апошняя мела карніз, прафіляваныя рамкі, пакрывалася папярочнымі жалабкамі, ― гэта надавала паверхні вырабу хвалепадобны выгляд. Затым паверхня пакрывалася ляўкасам (крэйдавым грунтам) і сусальным золатам. Калі сонечныя прамяні скрозь вокны храма падалі на паверхню, здавалася, што плёскаецца агонь. Магчыма, таму разьбу сталі часам называць флемскай (ад нямецкага Die Flamme ― полымя). Праразныя калонкі ўпрыгожваліся вінаграднай лазой і лісцем, кветкамі, пладамі ― дэкаратыўнымі матывамі заходнееўрапейскага барока.
І. Л. Бусева-Давыдава лічыць, што «флемская» паходзіць ад «der Flame» (фламандзец) або «flamisch» (фламандскі) і паказвае на паходжанне гэтага стылю — падобная рэзь практыкавалася ў каталіцкіх манастырах Фландрыі, адкуль манахамі перанесена ў Польшчу і Вялікае Княства Літоўскае.
Гісторык І. Я. Забелін пісаў пра беларускую рэзь: «… флемская з высокім рэльефам разьба болей падобная да скульптуры з дрэва … Хітрыя перапляценні галінак і арнаментальных матываў з кветкамі, пладамі, вінаградам і яго лісцем».
Але беларуская рэзь значна адрозніваецца ад заходняй флемскай ― плоскаснай, якая служыць толькі фонам або абрамленнем скульптуры. У рускай праваслаўнай царкве, у адрозненне ад каталіцкай, круглая скульптура не дазвалялася, драўляныя скульптуры былі прысценная, без кругавога абыходу. Беларуская рэзь прынесла інтэр'еру царквы аб'ём, стаўшы, па сутнасці, малой скульптурай раслінных формаў. Ордэрныя элементы ― балясы, калонкі, фіялы, вазоны ― упрыгожваліся еўрапейскім арнаментам позняга рэнесансу і ранняга барока: вінаградныя гронкі, кветкі, райскія плады, дэкаратыўныя рамкі-картушы.
У 1667―1668 гадах беларускія разьбяры ўдзельнічаюць ў афармленні беларускай рэззю Каломенскага палаца цара Аляксея Міхайлавіча.
Велізарны палац упрыгожылі размаляванай аб'ёмнай разьбой: ёю ўпрыгожваліся ўсе ганкі, дахі, галерэі, дзверы, ліштва вокнаў. Разьба ліштвы, напрыклад, уяўляла сабой 3-грана-выямчатыя прарэзкі, жгуцікі ў 1-3 шэрагі, зубчыкі, жалабкі, дынькі, бочкі.
Сімяон Полацкі, які быў на адкрыцці палаца, напісаў вершы, якія даюць ўяўленне пра працу разьбяроў
Беларускай рэззю (пладамі райскага саду ― вінаграднымі гронкамі, кветкамі, ягадамі смакоўніцы) аформлены сяміярусны, вышынёй у 43 метры, іканастас пскоўскага Траецкага сабора. Канструкцыя іканастаса простая — рама з прамавугольнай сеткай вертыкаляў (кансоляў і калон) і гарызанталяў (карнізаў). Цэнтральныя іконы з'яўляюцца воссю сіметрыі, якая падтрымлівае імкненне ўгору. Разьба, якая ідзе па простай канструкцыі іканастаса, прыдае яму прасторы, ігрой святлаценю стварае выгляд руху.
Phoenix theophrastii
Phoenix theophrastii — адзін з відаў фінікавых пальмаў.
Апісанне віду
Невысокая (да 15 м) фінікавая пальма з лісцем да 2-3 м. Плод — фінік да 1,5 см даўжынёй і да 1 см у дыяметры жаўтлява-карычневага колеру. Утварае прыкаранёвы параснік, які можа развіцца ў ствалы. Па некаторых дадзеных, дрэвы могуць вытрымліваць непрацяглае паніжэнне тэмпературы да −11°С.
Від занесены ў Чырвоную кнігу МСАП.
Маладзечанскі фестываль беларускай песні і паэзіі
Маладзечанскі фестываль беларускай песні і паэзіі — рэспубліканскі фестываль беларускай эстраднай песні і паэзіі. Праводзіцца з 1993 года штогод у г. Маладзечна Мінскай вобласці (у 1995 годзе адбыўся ў Мінску). Мае на мэце выяўленне таленавітых маладых спевакоў, кампазітараў і паэтаў. У праграмах фестывалю конкурсы маладых выканаўцаў, канцэрты сучаснай беларускай песні, поп- і рок-музыкі. Сярод удзельнікаў: Дзяржаўны аркестр сімфанічнай і эстраднай музыкі (дырыжор Міхаіл Фінберг), вакальна-інструментальныя, вакальныя і фальклорныя ансамблі «Песняры», «Верасы», «Сябры», «Камерата», «Карусель-2», «Бяседа», «Раство», рок-гурты «Крама», «Мроя», «Новае неба», «Палац», «ULIS» і іншыя, вядучыя выканаўцы Беларусі, у тым ліку В. Вуячыч, В. Дайнэка, Т. Раеўская, А. Ярмоленка і іншыя.
Спіс вуліц Росі
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Рось
Шпакі (гурт)
«Шпакі» — беларускі вакальна-інструментальны ансамбль.
Гісторыя
Утварыўся ў 1969 годзе, дзякуючы намаганням трубача Міхала Гальдштэйна. Перад тым ён граў разам з Уладзімірам Мулявіным у філарманічным ансамблі «АрБіта-67». Струнную частку «Шпакоў» сфармавалі студэнты фізфаку БДУ — Аляксандар Сцепаненка (гітара), Эдуард Ваданосаў (бас) і Вячаслаў Чыжэўскі (сола-гітара). Трывалы касцяк «Шпакоў» сфарміраваўся з прыходам арганіста і вакаліста Аляксандра Гаўрыловіча. Праз гурт прайшло мноства вакалістаў — ад Валянціна Буркаценкі да будучай удзельніцы «Верасоў» Галіны Пучковай і Аляксандра Саладухі.
Першыя некалькі гадоў «Шпакі» базіраваліся ў Палацы культуры Камвольнага камбіната, дзе рэгулярна гралі на танцах. На той час у ПК мелася добрая апаратура. У 1972 годзе гурт перабраўся ў ПК Трактарнага завода. Гурт Міхала Гальдштэйна заняў прамежкавы, кампрамісны стан паміж афіцыйнай эстрадай і рок-падмосцем. «Шпакі» абслугоўвалі грамадскія мерапрыемствы, звязаныя з МТЗ, партканферэнцыі ды камсамольскія з’езды, удзельнічалі ў конкурсах і фестывалях «палітычнай песні». На танцавальных вечарынах «Шпакам» дазвалялася выконваць, што хацелі яны самі: «The Beatles», «The Rolling Stones», «», «ABBA» і. Сапраўднай легендай у сталічнай рок-тусоўцы стала гісторыя з набыццём «Шпакамі» камплекта нямецкай апаратуры «».
Гурт неаднаразова запрашаўся беларускім тэлебачаннем. Музыкі удзельнічалі ў здымках пад каляднай ялінай і зборным канцэрце ў мінскім Палацы спорту. У 1977 годзе «Шпакі» апынуліся на Ўсесаюзным тэлебачанні ў Маскве. Іх запрасілі на тэлепраграму «». Там узніклі праблемы з беларускамоўным назовам ансамбля і знешнім выглядам музыкантаў.
У рэпертуары «Шпакоў» мелася шмат беларускіх песен, у тым ліку ўласнай вытворчасці. Міхал Гальдштэйн напісаў музыку да песні «Курганы», некалькі твораў прапанаваў Эдуард Ваданосаў. Песня «Дзе ж ты, зорка мая» на музыку Ігара Лучанка і словы Адама Русака выдала фірма «». У студыю Беларускага радыё гурт пусцілі толькі ноччу пасля асабістага ціску Лучанка, таму што аматарскія гурты ўвогуле не маглі рабіць запісы на радыё. «Зорка» ўвайшла ў песенны зборнік кампазітара, выдадзены на вінілавай кружэлцы ў 1974 годзе з каментарам Генадзя Бураўкіна на вокладцы. Рарытэтная плытка цяпер захоўваецца ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі.
У 1980 годзе гурт спыніў дзейнасць, бо яго лідар Міхал Гальдштэйн эміграваў у ЗША.
Сельва-дэй-Маліні
Насельніцтва складае 1473 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 104 км². Паштовы індэкс — 39030. Тэлефонны код — 0474.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6321
NGC 6321 (іншыя абазначэнні — UGC 10768, MCG 3-44-2, ZWG 111.15, IRAS17122+2022, PGC 59900) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Актубек (Аягозскі раён)
Актубек — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акшыйскай сельскай акругі. Код КАТА — 633447200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 179 чалавек (99 мужчын і 80 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 162 чалавекі (86 мужчын і 76 жанчын).
Ільцэн
Ільцэн (Uelzen) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Ільцэн. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 135,84 км². Афіцыйны код — 03 3 60 025.
Горад падзяляецца на 16 гарадскіх раёнаў.
Макавішчы (Камянецкі раён)
Ма́кавішчы (, Маковищи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Напад на ісмаіліцкі цэнтр у Лісабоне
Напад на ісмаіліцкі цэнтр у Лісабоне адбыўся 28 сакавіка 2023 года. У выніку нападу два чалавекі памерлі ад нажавых раненняў. Злачынец быў нейтралізаваны паліцыяй і затым затрыманы ў адной з бальніц горада.
Дзве ахвяры былі грамадзянамі Партугаліі, якія працавалі ў цэнтры.
Напад
Паводле заявы паліцыі, невядомы мужчына з вялікім нажом напаў на шыіцкі мусульманскі цэнтр незадоўга да 11:00 раніцы па мясцовым часе ў аўторак. Нападнік, грамадзянін Афганістана, пасля прыбыцця паліцыі спрабаваў уцячы з месца здарэння, аднак быў паранены падчас пагоні. Супрацоўнік стрэліў нападніку ў нагу, так яго ўдалося раззброіць і затрымаць. Перад тым як адвезці ў пастарунак, паліцыя даставіла яго ў бальніцу для перавязкі раны.
Міхаіл Міхайлавіч Гайдуковіч
Міхаіл Міхайлавіч Гайдуковіч (, в. Хлевішча, Камянецкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1983), дацэнт (1986). Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі архітэктуры.
Біяграфія
Скончыў у 1971 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. З 1972 года старшы выкладчык, у 1987—1990 гадах загадчык кафедры архітэктуры Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. У 1998—2002 гадах старшыня Брэсцкага аддзялення БСА.
Пражывае ў Брэсце.
Творчасць
Асноўныя працы: будынак Дзяржстраха ў Баранавічах (1977), парк раёна Усход (1981, у аўтарскім калектыве), водагразелячэбніца (1982) у Брэсце, парк 1000-годдзя ў Віцебску (1982), індывідуальны дом з паменшанымі цепластратамі і выкарыстаннем сонечнай энергіі для ацяплення і гарачага водазабеспячэння (1986).
Аўтар шэрагу навуковых прац, у т.л.: «Кіраўніцтва па праектаванні паркаў» (1980), «Рэкамендацыі па планіроўцы, забудове і пераўтварэнні гарадоў з улікам асваення поймавых і забалочаных тэрыторый» (1981), «Горадабудаўнічае асваенне поймавых тэрыторый Беларускай ССР» (1986) — усё ў аўтарскім калектыве.
Бернскія Альпы
Бернскія Альпы — горы, частка Заходніх Альп на тэрыторыі Швейцарыі (галоўным чынам кантон Берн, а таксама кантоны Во, Фрыбур, Вале, Люцэрн, Уры, Нідвальдэн). Бернскія Альпы аддзеленыя ад Пенінскіх Альп (на поўдні) далінай ракі Рона, ад Лепанцінскіх Альп (на паўднёвым усходзе) - далінай ракі Рона і пераваламі Фурка і Сен-Гатард, ад Гларнскіх Альп (на ўсходзе) - далінай ракі Ройс, паўночная мяжа праходзіць прыблізна па лініі паміж Жэнеўскім і Фірвальдштэцкім (Люцэрн) азёрамі. Шэраг крыніц вызначае зону да паўночнага ўсходу ад ракі Ары як самастойны раён «Альпы Уры». Вяршыні вышэй 4000 м:
Круглянская ваенна-аператыўная група
Круглянская ваенна-аператыўная група (Круглянская ВАГ, Ваенна-аператыўная група пры Круглянскім падпольным райкоме КП(б)Б) — партызанскае злучэнне, якое дзейнічала на тэрыторыі Круглянскага, Бярэзінскага, Шклоўскага раёнаў Магілёўскай, Крупскага раёна Мінскай, Талачынскага раёна Віцебскай абласцей; таксама назва органа кіраўніцтва гэтым злучэннем. Уваходзіла ў Магілёўскае партызанскае злучэнне.
Створана ў жніўні 1943 года ў адпаведнасці з пастановай Магілёўскага падпольнага абкома КП(б)Б і загадам Магілёўскай (абласной) ВАГ на базе 36-га, 8-га, 24-га, 28-га, 12-га,30-га партызанскіх атрадаў расфарміраванай 8-й Круглянскай партызанскай брыгады. У снежні 1943 года 36-ы і 12-ы атрады былі перададзены 8-й партызанскай брыгадзе Брэсцкага партызанскага злучэння.
29 чэрвеня 1944 ваенна-аператыўная група (1753 партызаны) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Камандзіру ваенна-аператыўнай групы Жуніну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Камандаванне
Кіраўніцтва ваенна-аператыўнай групы ажыццяўляў сакратар падпольнага РК КП(б)Б Піліп Сідаравіч Новікаў.
Анатоль Васілевіч Філіпчанка
Біяграфія
Скончыў Чугуеўскае ваенна-авіяцыйнае вучылішча ў 1950 годзе, Ваенна-паветраную акадэмію ў 1961 годзе. У 1963-82 гадах у Цэнтры падрыхтоўкі касманаўтаў. 12-17 кастрычніка 1969 года з У. М. Волкавым і В. В. Гарбатко здзейсніў палёт на касмічным караблі (КК) «Саюз-7», 2-8 снежня 1974 года з М. М. Рукавішнікавым — палёт на КК «Саюз-16» па праграме ЭПАС (2 разы як камандзір). У космасе правёў 10,9 сутак.
Залаты медаль імя К. Э. Цыялкоўскага АН СССР, Дзяржаўная прэмія СССР (1981).
Нью-Ёркскі ўніверсітэт у Празе
Нью-Ёркскі ўніверсітэт у Празе (University of New York in Prague) — чэшская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Празе.
Агульная характарыстыка
Гэта вышэйшая навучальная ўстанова неўніверсітэцкага тыпу. З’яўляецца афіцыйна зарэгістраванай навучальнай установай, якая надае вышэйшую адукацыю ў Чэскай Рэспубліцы. Прапануе акрэдытаваныя праграмы бакалаўрыяту і магістратуры на англійскай мове. Партнёрамі ўніверсітэта з’яўляюцца шматлікія ўніверсітэты ў ЗША і ЕС.
Універсітэт быў заснаваны ў красавіку 1998 года ў супрацоўніцтве з Універсітэтам штата Нью-Ёрк (горад Нью-Полц, штат Нью-Ёрк, ЗША) і Эмпайр Стэйт Каледж (горад Саратога-Спрынгс, штат Нью-Ёрк, ЗША). Дзякуючы гэтаму супрацоўніцтву ўніверсітэт у Празе прапануе сваім студэнтам магчымасць атрымаць міжнародна прызнаную амерыканскую ступень бакалаўра ва Універсітэце штата Нью-Ёрк. Афіцыйнае дзяржаўнае прызнанне ўніверсітэта Міністэрствам адукацыі, моладзі і спорту Чэшскай Рэспублікі адбылося ў 2001 годзе, калі ён атрымаў акрэдытацыю сваіх першых навучальных праграм, якія з тых часоў атрымліваюць акрэдытацыю кожныя чатыры гады.
Субкантынент
Субкантынент — буйная маса сушы ў складзе якога-небудзь кантынента, якую па гістарычных і геатэктанічных прычынах адрозніваюць ад астатніх зямель «мацярынскага» кантынента.
У выпадках, калі Паўночную і Паўднёвую Амерыку не разглядаюць як самастойныя кантыненты, іх называюць субкантынентамі Амерыканскага кантынента.
У сучаснай практыцы паняцце «субкантынент» ужываецца амаль выключна да Індыйскага субкантыненту. Нягледзячы на тое, што ён геаграфічна ставіцца да Азіі, ён утварае ўласную кантынентальную пліту. З прычыны сутыкнення Індыйскай і Еўразійскай пліты узніклі Гімалайскія горы, якія растуць увысь да нашых дзён. Аналагічны працэс адбываўся і з Апенінскім паўвостравам, які сутыкнуўся з Еўропай, што стала прычынай узнікнення Альпаў, аднак з-за яго невялікіх памераў казаць пра субкантынент не прынята. У залежнасці ад вызначэння Еўропа з’яўляецца субкантынентам Еўразіі. У выніку яе сутыкнення з азіяцкім мацерыком некалькі сотняў мільёнаў гадоў таму паўсталі Уральскія горы, якія на сённяшні дзень ужо па большай частцы эрадыраваны.
Дзве вежы
Дзве вежы, або Дзве крэпасці — другая частка трылогіі «Уладар Пярсцёнкаў»
Сюжэт
" НАЗАД… Бораміра забіваюць. Мэры і Піпіна крадуць гобліны і нясуць у Ізенгард. А Арагорн, Легалас і Гімлі адпраўляюцца на дапамогу ўкрадзеным хобітам. Брацтва Пярсцёнка распалася… Арагорн, Легалас і Гімлі бягуць па землях Рохана даганяючы оркаў. Толькі дзякуючы добраму зроку Легаласа (бо ён эльф) яны яшчэ могуць не губляць надзею на тое, што дагоняць варожы атрад. Але вось аднойчы яны сустрэлі Роханскую армію Эамера, які ім расказвае аб нападзенні на оркаў мінулай ноччу… Арагорн з сябрамі губляе ўсялякую надзею на тое, што пры гэтай бітве Мэры і Піпін выжылі… Яны прыходзяць на тое месца, дзе ўжо ўскладзены курган — вогнішча з трупаў оркаў. Але Арагон — следапыт, ён знаходзіць сляды хобітаў і ў хуткім часе высвятляецца, што хобіты ўцяклі ў лес Фангорн. Там зайшоўшы ў сярэдзіну яны сустракаюць Гэндальфа! Ён жывы, толькі цяпер ён не Шэры, а Белы. У гэты час Мэры з Піпінам сустракаюць у лесе галоўнага энта Дрэвабарода, і ўстройваюць сход энтаў — Энт-мут, на якім праз некалькі дзён пастанавілі атакаваць Ізенгард. У гэты ж момант з Ізенгарда выпраўляецца дзесяці-тысячная армія оркаў і асадных машын на Хельмаву Падзь, дзе цяпер укрыліся арміі Рохана, а таксама кароль Тэадэн з Арагорнам, Легаласам і Гімлі. Яны б не перамаглі, калі б Гэндальф не прывёў яшчэ адну армію Рохана — Аркенбранда. Хуорны — зацвярдзелыя дрэвы з Фангорна, дабіваюць астаткі оркаў… Гэндальф з сябрамі адпраўляюцца на разваліны Ізенгарда, каб паразмаўляць са здраднікам Саруманам Белым. У гэты час Фрода з Сэмам ідуць з Пярсцёнкам па каменных пагорках Эмін Майла, дзе сустракаюць Горлума — істоту, якая калісьці была хобітам, але потым знайшоўшы Пярсцёнак пражыла пяць сот гадоў і ператварылася ў пачвару. Менавіта Фродаў дзядзька — Більба Бэгінс у свой час адабраў Пярсцёнак у Горлума. Фрода бярэ яго сабе ў праваднікі, бо Горлум (па іншаму Смеагорл) ведае дарогу да Чорных варотаў — галоўнага і амаль адзінага ўваходу на землі Мордара з Захаду і Поўначы. Але на месцы высвятляецца, што прайсці там не атрымаецца. Тады Горлум вядзе Фрода з Сэмам праз Ітыліэн да перавалу праз горы Кірыт Унгал. Па дарозе яны сустракаюць Фараміра — военачальніка следапытаў Гондара. Спачатку хобітаў з Горлумам прымаюць за шпіёнаў, але потым яны становяцца лепшымі сябрамі. Фарамір адпускае іх у дарогу на Мінас Моргул, ведаючы, што яго бацька Дэнетар (намеснік трона Гондара) будзе не задаволены такой аддачай моцнай зброі — Пярсцёнка, «дурным» хобітам. Фрода, Сэм і Горлум прыходзяць да перавала, і ў пячоры сустракаюць вялікую павучыху Шэлаб, старую знаёмую Горлума. Горлум уцякае, а Фроду раніць Шэлаб, і Сэм Гэмджы думае, што той памёр. Фрода забіраюць оркі ў Кірыт Унгал, і Сэм ідзе за імі… ДАЛЕЙ "
Поўны сюжэт кнігі можна паглядзець тут…
Паўднёвыя Шэтландскія астравы
Паўднёвыя Шэтландскія астравы (South Shetland Islands) — група вулканічных астравоў у праліве Дрэйка, каля паўночна-заходніх берагоў Антарктычнага паўвострава.
Складаецца з 11 буйных і вялікай колькасці дробных астравоў і скал. Плошча 3687 км². Вышыня да 2105 м (на востраве Кларэнс). Складзены з вывершутых метамарфічных і часткова асадкавых парод. Большай часткай укрыты снегам і лёдам. Лежбішчы цюленяў і марскіх ільвоў, калоніі пінгвінаў і іншых марскіх птушак.
Адкрыты ў 1819 У. Смітам, апісаны і нанесены на карту Ф. Белінсгаўзенам у 1821. Цікава, што расійскія мараплаўцы надалі двум астравам назвы Полацк і Бярэзіна ў гонар падзей 1812 г.
На астравах навуковыя станцыі Аргенціны, Вялікабрытаніі, Чылі, Польшчы і інш.
NGC 6322
NGC 6322 (іншыя абазначэнні — OCL 1000, ESO 278-SC6) — рассеянае скопішча ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
ФК Дынама Мінск
Каманда была створана ў 1927 годзе. Гуляла ў вышэйшай лізе чэмпіянату СССР. У 1982 годзе заняла ў ім першае месца. З 1992 года мінскае «Дынама» выступае ў Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі.
Першыя гады
Днём нараджэння мінскага «Дынама» прынята лічыць дату першага дакументальна пацверджанага матча каманды. Ён адбыўся 18 чэрвеня 1927 года ў Смаленску, дзе мінчукі сустрэліся з мясцовымі аднаклубнікамі і атрымалі першую ў сваёй гісторыі перамогу — 2:1.
У тым жа 1927 годзе «Дынама» паклала ў сваю скарбонку і першы трафей, выйграўшы чэмпіянат БССР. Цікава, што першапачаткова ўдзел у гэтым спаборніцтве прымалі каманды гарадоў. Сярод іх была і зборная Мінска, якая заваявала пуцёўку ў фінальны турнір, дзе сталічным футбалістам супрацьстаялі зборныя Гомелю і Віцебску. Аднак у фінале гуляла ўжо не зборная Мінска, а футбольная каманда «Дынама». Справа ў тым, што калектыў практычна цалкам складаўся з «дынамаўцаў», якія і настаялі на тым, каб выступаць пад такой назвай. Нежаданне выступаць пад сцягам горада выклікала буру абуранасці з боку грамадскасці. Футбалістаў вінавацілі ў паводзінах, нявартым савецкіх грамадзян, у схільнасці ўплыву буржуазных спартыўных грамадстваў. Але, як вядома, пераможцаў не судзяць. «Дынама» ў бліскучым стылі расправілася з супернікамі і заваявала званне чэмпіёна БССР.
Спачатку з рахункам 4:1 былі пераможаныя гаспадары фінальнага турніру — зборная Гомеля. Затым быў цяжкі матч з Віцебскам, перапынены пры рахунку 1:1 з-за цемры. Пераігроўка выдалася не менш зацятай: 2:2 у асноўны час, і толькі на 9-й хвіліне трэцяга (!) дадатковага тайма мінчук Ціхаміраў прынёс перамогу сваёй камандзе.
На наступны год «дынамаўцам» не атрымалася паўтарыць свой поспех, паколькі ва Усебеларускай спартакіядзе зноў выступала зборная Мінска, сфарміраваная з футбалістаў трох лепшых каманд рэспублікі — «Дынама», ОБВШ і Н-скай дывізіі. Сталічныя футбалісты завяршылі свой выступ на стадыі паўфіналу, саступіўшы камандзе Полацка.
Напачатку 1930-х гадоў у жыцці мінскага «Дынама» адбылася знамянальная падзея — у каманды з’явіўся свой стадыён. Размяшчаўся ён там, дзе сёння знаходзіцца паркавая частка сучаснага стадыёна, быў драўляным і змяшчаў 10 тысяч гледачоў. Характэрна, што кожны з дынамаўцаў зрабіў свой унёсак у будаўніцтва спартыўнай арэны, бескарысліва адпрацаваўшы па 100 гадзін.
Да гэтага часу футбол стаў ужо самым папулярным выглядам спорту ў СССР. Не была выключэннем і Беларусь. Футбалісты мінскага «Дынама» хадзілі ў кумірах у сталічнай публікі. Шмат у чым паспрыяла гэтаму выхад на экраны ў 1936 годзе мастацкага фільма «Брамнік». Каб патрапіць на яго, у мінскіх кінатэатраў выбудоўваліся велізарныя чэргі.
Удзел у першынстве СССР да вайны
Так што сезон 1941 гады мінскія заўзятары чакалі з нецярпеннем. Гонар дэбютаваць у эліце савецкага футбола выпала наступным футбалістам: брамнікі — Аляксандр Дорахаў, Аляксандр Кваснікаў, палявыя гульцы — Леанід Салаўёў, Аляксандр Маляўкін, Міхась Воўкаў, Абуш Чалакян, Міхась Карабко, Сяргей Нікульцаў, Васіль Панфілаў, Аляксандр Абрамаў, Якаўлеў, Васіль Панамароў, Эрык Рэйстэр, Яўген Піскароў, Кастусь Балясаў, Пётр Ігнатаў, Мікалай Шэвялянчык, Мікалай Зіноўеў.
27 красавіка 1941 гады «Дынама» правяло ў Мінску першы матч саюзнага першынства супраць іншага дэбютанта вышэйшай лігі ленінградскага «Спартака» і атрымала перамогу з лікам 2:1. Далей каманду чакала параза ў Тбілісі ад мясцовых аднаклубнікаў, вікторыя ў Маскве над першай прафсаюзнай камандай, і два запар паразы ад адэскага «Спартака» і ад дзейснага чэмпіёна — маскоўскага «Дынама». Таму да чарговай хатняй гульні 15 чэрвеня супраць каманды «Стаханавец» са Сталіна мінчукі рыхтаваліся асабліва старанна. Аднак і ў гэтай сустрэчы дынамаўцам не наканавана было дамагчыся дадатнага выніку. Дзякуючы бездакорнай гульні свайго галкіпера, перамогу з рахункам 2:1 атрымалі госці. Гэта быў апошні футбольны матч «Дынама» ў тым фатальным годзе. Праз тыдзень пачалася вайна…
Вялікая Айчынная вайна
Вайна заспела футбалістаў сталічнага «Дынама» ў Мінску. Паколькі каманда ўваходзіла ў структуру НКУС і была паўваенным калектывам, то ўжо на другі дзень вайны дынамаўцам выдалі абмундзіраванне, зброю і загадалі адпраўляцца ў Маскву.
Як распавядаў пасля вайны адзін з ігракоў той каманды Мікалай Шавялянчык, футбалісты самастойна знайшлі ў падпаленым горадзе грузавік, на якім і накіраваліся па Магілёўскай шашы ў бок Масквы, кожную хвіліну рызыкуючы патрапіць пад бамбардзіроўку або нарвацца на варожы дэсант. Ехалі, пакуль не скончыўся бензін. Калі той закончыўся, а заправіцца не было дзе, далей пайшлі пешшу ў натоўпе ўцекачоў.
У Магілёве футбалістам дапамог першы сакратар ЦК КПБ Панцеляймон Панамарэнка, які выдзяліў дзве машыны, на якіх каманда даехала да Смаленска, а адтуль сяк-так дабралася і да Масквы.
Па прыбыцці ў сталіцу футбалісты адправіліся на стадыён «Дынама». Тут у ліпені 1941-га фарміравалася Асобная мотастралковая брыгада адмысловага прызначэння — знакаміты ОМСБОН. У яе ўваходзілі 800 лепшых спартсменаў краіны, а таксама працоўныя маскоўскіх прадпрыемстваў, выкладчыкі і курсанты школ НКУС, чэкісты-аператыўнікі, памежнікі. У склад гэтай брыгады былі залічаны і мінскія футбалісты. ОМСБОН нёс патрульную службу, удзельнічаў у стварэнні абарончых меж, мініраванні важных аб’ектаў, ажыццяўляў выведвальныя і дыверсійныя дзеянні на акупаванай ворагам тэрыторыі.
У кастрычніку 1941 года, калі Масква была абвешчана на аблогавым становішчы, часова стаў часткай гарнізона сталіцы і браў удзел у баявых дзеяннях у Падмаскоўе. 7 лістапада 1941 гады ў складзе ОМСБОН футбольная каманда мінскага «Дынама» на чале са старэйшым трэнерам Львом Карчэбокавым удзельнічала ў парадзе савецкіх войскаў на Чырвонай плошчы.
Пасля таго як вораг быў адкінуты ад Масквы, футбалісты, якія неслі патрульную службу, ахоўвалі ваенныя аб’екты. Шэраг з іх прасіліся на фронт, але адпусцілі толькі некаторых. Касцяк каманды захаваўся, і пасля пераломнай перамогі пад Сталінградам з дынамаўцаў ізноў сфарміравалі футбольную каманду, якая некаторы час выступала ў першынстве Масквы пад назвай «Ваенная частка маёра Іванова». Крыху пазней каманду перайменавалі ў «Дынама-2». У 1944 годзе дынамаўская каманда ўжо іграла ў Кубку СССР, прычым дайшла да паўфіналу.
Пасляваенны час
<!--Вясна 1945 гады. Вайна набліжалася да канца. Жыццё ў Савецкай краіне паступова вярталася ў мірнае рэчышча. Ужо ў сярэдзіне мая павінен быў стартаваць першы паваенны чэмпіянат СССР па футболе, у ліку ўдзельнікаў якога было і мінскае «Дынама». Праўда, на шляхі вяртання вялікага футбола ў беларускую сталіцу стаяла адна істотная праблема. Дзе праводзіць хатнія матчы? Бо даваенны стадыён быў разбураны, а на ўзвядзенне новага патрабаваўся час. Таму сталі ўдарнымі тэмпамі прыводзіць у парадак стадыён «Харчавік», які размяшчаўся на беразе Свіслачы ў парку імя Горкага.
14 чэрвеня дзесяць тысяч якія знудзіліся па футболе мінчукоў прыйшлі на стадыён «Харчавік», каб паглядзець на паядынак сваіх улюбёнцаў з маскоўскім «Дынамам». Аднак іх падтрымкі апынулася не досыць, каб перагуляць адну з наймоцных на той момант каманд краіны. Забіўшы тры неўзаемных мяча, масквічы пацвердзілі свой статут фаварытаў чэмпіянату і прыпсавалі мінскім аднаклубнікам хатні дэбют. Аднак нават гэта параза не магла азмрочыць радасці заўзятараў ад вяртання вялікага футбола ў беларускую сталіцу.
У далейшым мінчукі выступалі са зменнымі поспехам, чаргуючы яркія перамогі з крыўднымі паразамі. Як следства, па выніках чэмпіянату «Дынама» абгрунтавалася на 9-м месцы, набраўшы 17 ачкоў у 22 матчах.
Чэмпіянат краіны 1946 года склаўся для мінскага «Дынама» вельмі няўдала. Каманда толькі ў апошнім туры гарантавала сабе захаванне прапіскі ў вышэйшай лізе. Дало пра сябе ведаць адсутнасць добра падрыхтаваных рэзерваў. Аднак па канчатку першынства былі зроблены адпаведныя высновы, і перад стартам новага сезона беларускія заўзятары чакалі ад сваіх улюбёнцаў не толькі прыгожай гульні, але і годнага выніку. Нажаль, пачало было проста якія бянтэжаць — сем параз запар. З вяртаннем на нанова адбудаваны стадыён «Дынама» справы ў дынамаўцаў пайшлі весялей. Але занадта шмат ачкоў было страчана на старце, каб разлічваць на штосьці больш, чым захаванне месца ў класа «А».
Перад чэмпіянатам 1948 гады мінская лютва ўзмацнілася некалькімі новымі гульцамі. З маскоўскага «Дынама» ў каманду прыйшлі Аляксандр Назараў, Валерый Бехтенев, а таксама добра знаёмы мінскім заўзятарам Барыс Курнеў. Мінчукі стартавалі 2 мая ў Ерэване, атрымаўшы перамогу над мясцовымі аднаклубнікамі (2:1). Аднак гэта гульня была прызнана таварыскай у сувязі з якая змянілася сістэмай розыгрышу. Кіраўнікі савецкага футбола палічылі, што праводзіць чэмпіянат у 30 каманд не вельмі зручна, і вырашылі заднім лікам (!) скараціць колькасць удзельнікаў да 14. Зрэшты, гэты фальстарт не адбіўся на гульні дынамаўцаў, якія выдатна пашумелі на старце і доўгі час знаходзіліся ў групе лідараў. Але кароткая лаўка запасных не дазволіла камандзе ўтрымаць набраны тэмп да канца чэмпіянату. 15 параз запар адкінулі мінчукоў на 12-е выніковае месца. Гэтак жа няўдала склаўся для «Дынама» і чэмпіянат 1949 гады — усяго толькі 15-е радок у турнірнай табліцы. А год праз каманда і зусім выляцела ў клас «Бы». Прычым права выступаць у найнізкай лізе дынамаўцам прыйшлося аспрэчваць у двухраундовой двубоі з пераможцам першынства БССР 1950 гады — камандай Акруговай хаты афіцэраў. Першы матч прынёс перамогу армейцам (1:0), у зваротным паядынку з такім жа рахункам мацней апынулася «Дынама». Не выявіла пераможца і дадатковая сустрэча — 1:1. Якая зацягнулася спрэчка прэтэндэнтаў завяршыўся толькі 3 снежня, калі дынамавец Макараў у дадатковы час дакладным ударам схіліў чару шаляў у карысць сваёй каманды.
У 1951 годзе «бела-блакітныя» вярнулі сабе месца сярод наймоцных каманд класа «А». Але адставанне мінчукоў ад лепшых каманд краіны ў тэхнічным і тактычным плане было занадта прыкметным. Як следства, чарговае растанне з вышэйшым дывізіёнам. Падобная сітуацыя ў корані не ўладкоўвала кіраўніцтва рэспублікі. Таму было прынята рашэнне ствараць калектыў, здольны не толькі вярнуць прапіску ў вышэйшай лізе, але і трывала там замацавацца. З гэтай мэтай у каманду быў запрошаны знакаміты галкіпер Аляксей Хомич. Актыўна ўводзілася ў склад таленавітая моладзь у твары Івана Мозера, Уладзіміра Нуждина, Вячаслава Артемова, Юрыя Прохорова. У 1953 годзе абноўленае «Дынама» бліскуча прайшло турнірны шлях у класе «Б» і вярнулася ў групу наймоцных. На гэты раз не для таго, каб выступаць у якасці статыстаў.
У сезон 1954 гады каманда ўступіла з новай назвай. Загадам Кіравання па фізічнай культуры і спорту Міністэрства адукацыі БССР футбалісты і трэнеры мінскага «Дынама», якія заваявалі права выступаць у класе «А» былі залічаны ў склад футбольнай каманды майстроў «Спартак». І варта прызнаць, што змена назвы дабратворна адбілася на гульні мінчукоў.
Ужо стартавы матч чэмпіянату супраць маскоўскага «Лакаматыва», які адбыўся па просьбе азербайджанскай грамадскасці ў Ерэване, хоць і не выявіў пераможца (0:0), але прадэманстраваў велізарны патэнцыял мінскай лютвы. Пацверджаннем гэтага стала серыя гучных перамог над лідарамі савецкага футбола. Спачатку дзякуючы дублю Івана Мозера быў зрынуты чэмпіён краіны — маскоўскі «Спартак» (2:1). Затым ахвярай мінскіх спартакаўцоў упалі грозныя маскоўскія армейцы (1:0). А 31 мая на мінскім стадыёне «Дынама» ў прысутнасці 35000 гледачоў мінчукі ўпершыню ў сваёй паваеннай гісторыі адолелі якое лідыравала ў чэмпіянаце сталічнае «Дынама» (1:0). Вока заўзятараў цешыла не толькі яркая гульня каманды, але і месца ў турнірнай табліцы — пасля вікторыі над «Дынамам» спартакаўцы ўзлезлі на дагэтуль нябачаны першы радок. І нібы ўбоявшись уласнага спрыту, зменшылі звароты, патрываўшы шэраг неабавязковых параз. Як следства, першы круг мінская каманда завяршыла толькі пятой. Праўда, якія рушылі неўзабаве перамогі над «Крыламі Саветаў» (2:0), «Зенітам» (2:0), «Тарпеда» (2:1) і кіеўскім «Дынамам» (3:2) вярнулі дзёрзкага пачаткоўца ў што лідыруе групу.
Ключавым у размеркаванні месцаў на пастаменце павінен быў стаць паядынак мінчукоў з маскоўскімі аднаклубнікамі 25 ліпеня ў Мінску. Аднак мінскія аматары футбола так і не ўбачылі сустрэчы прэтэндэнтаў на медалі. У сувязі з адкрыццём у Латвіі другой Усесаюзнай спартакіяды грамадства «Спартак» матч вядучых каманд краіны было вырашана перанесці ў Рыгу, дзе пры агідным судзействе латышскай судзейскай брыгады мінчукі пацярпелі паражэнне — 2:3. Зрэшты, гэта няўдача не зламала спартакаўцоў, якія годна правялі фіналь чэмпіянату і ўпершыню ў гісторыі клуба заваявалі бронзавыя медалі ўсесаюзнага першынства. Іх уладальнікамі сталі: футбалісты А.Хоміч, Н.Макараў, П.Мімрык, А.Ягораў, І.Мозер, В.Голубеў, В.Арцёмаў, А.Галашчапаў, Г.Абрамовіч, Б.Курнеў, В.Маляўкін, В.Ходзін, Ю.Бачурын, а таксама трэнеры М.Базенянкоў і М.Шавялянчык.
Гэты поспех дазваляў беларускім заўзятарам спадзявацца на ўдалы выступ каманды і ў наступным сезоне. Аднак бронза 1954 гады так і засталася адзіным дасягненнем мінчукоў пад сцягам «Спартака».
Другая палова 50-х складалася для мінскага «Спартака» вельмі няўдала. Каманда ніяк не магла знайсці тую гульню, якая дазволіла ёй заваяваць «бронзу» чэмпіянату СССР 1953 гады. Як следства, сталыя растанні з вышэйшай лігай, якія год праз змяняліся абнадзейлівымі вяртаннямі. Так працягвалася да 1959 гады, калі спартакаўцы, фінішаваўшы сёмымі ў чэмпіянаце краіны сярод каманд класа «Б», не змаглі вярнуць сабе прапіску ў групе наймоцных.
Перад пачаткам сезона 1960 гады Федэрацыя футбола СССР прыняла рашэнне з мэтай папулярызацыі футбола ў краіне пашырыць клас «А» да 22 каманд і праводзіць чэмпіянат у два этапу. Дзякуючы гэтаму рэфармаванню Беларусь вярнула сабе месца ў вышэйшай лізе. Абараняць гонар рэспублікі ў барацьбе з лепшымі футбольнымі калектывамі краіны мела быць камандзе пад назвай «Беларусь», укамплектаванай футбалістамі мінскага «Спартака» і «Ураджая» і ўзмоцненай гульцамі з іншых клубаў краіны. З маскоўскага «Тарпеда» прыйшлі Альберт Дзенісенка, Віталь Арбутаў, Уладзімір Церахаў, з маскоўскага «Дынама» — Анатоль Жукаў, з мікалаеўскага «Авангарда» — Анатоль Маёраў. Шэфства над новай лютвой узяў Мінскі трактарны завод.
Старт «Беларусі» ў чэмпіянаце выдаўся проста феерычным — пяць перамог запар! Прычым, сярод зрынутых былі такія гранды савецкага футбола, як маскоўскі «Спартак» і кіеўскае «Дынама». За ўвесь першы круг мінчукі патрывалі ўсяго дзве паразы — ад алма-атинского «Кайрата» (0:2) і армейцаў Масквы (0:3) — і заслужана займалі першае месца ў сваёй групе. Усё з нецярпеннем чакалі ад дэбютанта вышэйшай лігі новых неспадзевак. Але працягу не рушыла ўслед. Другі круг мінская лютва правяла вельмі нестабільна, чаргуючы ўдалыя матчы з адкрыта правальнымі, і завяршыла групавы этап на шостым месцы, якое давала «Беларусі» права змагацца толькі за месцы з 7-га па 11-е. Для каманды, яшчэ ўчора якая прэтэндавала на медалі, гэта было вялікім расчараваннем. Так што нядзіўна, што мінчукі не змаглі наладзіцца на матчы суцяшальнага турніру і фінішавалі ў чэмпіянаце толькі адзінаццатымі.
Перад сезонам 1961 гады ў «Беларусі» пачаўся працэс змены пакаленняў. Каманду пакінулі дасведчаныя Леанід Нікуленкп, Анатоль Ільін, Анатоль Маёраў, на змену якім прыйшла цэлая група выхаванцаў беларускага футбола: Іван Савосцікаў, Юрый Пышнік, Леанід Гарай, Мікалай Чаргінец. З маскоўскага ЦСКА ў Мінск перабраўся Міхаіл Мустыгін. Амаладжэнне складу не прайшло бясследна. У наступных двух чэмпіянатах мінчукі не набылі поспеху, стабільна фінішуючы на 19-м месцы. Тым часам, былі і пазітыўныя моманты. Так, у 1961 годзе «Беларусі» быў уручаны прыз газеты «Савецкі спорт», як самай карэктнай камандзе краіны. А ў 1962-м адным з найлепшых бамбардзіраў першынства стаў нападнік мінчан Міхаіл Мустыгін, які забіў 16 мячоў.
На гэтым завяршаецца кароткая гісторыя каманды майстроў пад назвай «Беларусь».
Пасля «бронзавага» поспеху 1963 гады «Дынама» ніяк не атрымоўвалася намацаць гульню, якая дазволіла б ім ізноў падняцца на пастамент саюзнага першынства. Быццам бы па-ранейшаму ярка дзейнічаў грозны тандэм нападнікаў Малафееў — Мустыгін, на чый рахунак даводзілася львіная дзель камандных галоў, асвоіліся ў ролі лідараў Леанард Адамаў, Іван Мозер, Іван Савосцікаў, актыўна ўводзіліся ў склад перспектыўная моладзь, а выніку ўсё не было.
Не лепшую паслугу мінчукам аказвалі штогадовыя турнэ па краінах Афрыкі, якія парой даводзіліся на самы разгар чэмпіянату. Адмовіцца ж было немагчыма, паколькі за ўсім гэтым крыліся палітычныя матывы. З такіх паездак футбалісты вярталіся змарнелымі далёкімі пералётамі, а часцяком і з траўмамі, што не магло не адбіцца на выступе каманды.
Так, у 1965-м шмат у чым менавіта турнэ па Тунісе пакінула «Дынама» за бортам прызавой тройкі. У падапечных Аляксандра Севидова проста не хапіла сіл на фіналь чэмпіянату. Затое ў Кубку СССР 1965 гады «бела-блакітныя» выступілі як ніколі ўдала. Адолеўшы ў паўфінале чэмпіёна краіны тбіліскае «Дынама», мінчукі ўпершыню ў сваёй гісторыі выйшлі ў фінал, дзе іх чакаў грозны маскоўскі «Спартак». Першая сустрэча каманд у Маскве 14 жніўня пераможца не выявіла (0:0), у які адбыўся назаўтра дадатковым матчы мацней апынуліся сталічныя футбалісты (2:1).
У сезоне 1967 гады дынамаўцы пры досыць нядрэннай гульні зноў спыніліся ў кроку ад пастамента. Невялікім суцяшэннем для каманды магло паслужыць толькі тое, што іх форвард Міхась Мустыгин з 19 мячам стаў лепшым бамбардзірам першынства.
У наступныя гады вынікі «Дынама» пайшлі на змяншэнне, у чым, зрэшты, не было нічога дзіўнага — у камандзе пачаўся працэс змены пакаленняў. Пасля чэмпіянату 1969 гады развіталіся з футболам куміры беларускіх заўзятараў Міхаіл Мустыгін, Эдуард Зарэмба, Веніямін Арзамасцаў і Анатоль Глухотка. На трэнерскую працу перайшоў Іван Мозер. А 21 кастрычніка 1971 гады на мінскім стадыёне «Дынама» перад матчам «Дынама» (Мінск) — «Дынама» (Масква) адбылася цырымонія правадоў з вялікага футбола лепшага бамбардзіра ў гісторыі каманды Эдуарда Малафеева.
Нападнік мінчукоў тройчы ўваходзіў у лік 33-х лепшых гульцоў СССР (1963, 1967, 1968), у 1971 годзе стаў лепшым бамбардзірам чэмпіянату краіны, у тым жа года ўвайшоў у члены клуба бамбардзіраў імя Рыгора Фядотава. За сваю кар’еру ён згуляў 255 матчаў у вышэйшай лізе і правёў у вароты супернікаў 100 мячоў. На рахунку Малафеева 40 матчаў і 6 забітых мячоў за зборную СССР. За гэтыя дасягненні Спорткамітэт СССР узнагародзіў яго медалём «За выбітныя спартыўныя дасягненні».
Перад пачаткам сезона 1974 гады мінскае «Дынама», якое выступала гэтыя гады ў першай лізе, узначаліў заслужаны трэнер СССР Міхась Бозененков. Дапамагалі яму ўслаўленыя ў мінулым гульцы каманды Анатоль Ягораў, Эдуард Малафееў і Леанард Адамаў. У калектыў улілася вялікая група выхаванцаў мінскіх ДЮСШ — Юрый Курбыка, Валерый Шавейка, Сяргей Бароўскі, Пётр Васілеўскі і інш.