cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Луітпольдзінгі
Барацьба Луітпольдзінгаў і Людальфінгаў
Перадача Баварыі прадстаўнікам Саксонскай дынастыі пацягнула за сабой працяглы канфлікт паміж Луітпольдзінгамі і Людальфінгамі (другая назва Саксонскай дынастыі). Верагодна, што страціўшы Баварыю, Генрых Малодшы ўсё ж утрымаў частку сваіх уладанняў у Карынтыі, што дазволіла яму захаваць свае пазіцыі ў імперыі. Канфлікт баварскай лініі Людальфінгаў з імператарамі Свяшчэннай Рымскай імперыі прывёў у 976 годзе да падзелу Баварыі: ад герцагства былі аддзелены ўсе ўсходнія і паўднёвыя маркі ад Вероны да Чэхіі, з якіх былі сфарміраваны два новыя дзяржаўныя ўтварэнні: Усходняя марка (будучая Аўстрыя) на поўначы, і герцагства Вялікая Карантанія на астатніх прыгранічных землях. Кіраўніком Вялікай Карантаніі стаў Генрых Малодшы.
Неўзабаве, аднак, Генрых Малодшы ўмяшаўся ў барацьбу былога баварскага герцага Генрыха Сварлівага супраць імператара Атона II (так званая Вайна трох Генрыхаў 977—978 гадоў), пацярпеў паражэнне і страціў Карынтыю. Але ўжо ў 983 годзе яму ўдалося вярнуцца на прастол Баварыі. Вяртанне ў 985 годзе ў Баварыю Генрыха Сварлівага зноў прывяло да падзелу Баварскага і Карынтыйскага герцагстваў, гэтым разам канчатковага. Генрых Малодшы заставаўся герцагам Карынтыі да сваёй смерці ў 989 годзе, заклаўшы такім чынам асновы карынтыйскай дзяржаўнасці.
Спадчыннікі Луітпольдзінгаў
Са смерцю Генрыха Малодшага Луітпольдзінгі страцілі свае пазіцыі ў імперыі. Баварыя перайшла пад кантроль Саксонскай дынастыі, у Карынтыі ўсталявалася кіраванне Салічнай дынастыі, а пазней — Эпенштайнаў. Нейкі час прадстаўнікі бакавых галін Луітпольдзінгаў валодалі землям у Баварыі. Аўтарытэт нашчадкаў Луітпольда, заснавальніка Баварскага герцагства, досыць доўга захоўваўся ў Германіі на даволі высокім узроўні. Пра гэта сведчыць той факт, што некалькі найважнейшых дынастый паўднёва-ўсходняй Германіі выводзілі свае радаводы ад Луітпольдзінгаў. Гэта, перш за ўсё, Андэкскі дом, які дамінаваў у Баварыі, Франконіі і ўсходніх марках у XII—першай палове XIII стагоддзя, графы Дысен, Боген і Швайнфурт, а таксама Вітэльсбахі, якія кіравалі ў Баварыі да 1918 года. Хоць не існуе доказаў таго, што родапачынальнік Вітэльсбахаў Ота, граф Шаерн (пам. 1072), паходзіў з дому Луітпольдзінгаў, няма і дакументаў, якія б аспрэчвалі гэта сцвярджэнне. Больш сумніўным уяўляецца паходжанне аўстрыйскіх Бабенбергаў ад Арнульфа Злога.
Шамры
Шамры (Шамры) — пасёлак у Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гардзееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Заснаваны ў 1920-х гадах.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Заір Ісакавіч Азгур
Заі́р Іса́кавіч Азгу́р (, в. Маўчаны Сенненскі павет, Магілёўская губерня, цяпер у складзе в. Застадолле Сенненскага раёна Віцебскай вобласці —, ) — савецкі і беларускі скульптар. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1939), Народны мастак БССР (1944), Народны мастак СССР. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1946; 1948). Правадзейны член член Акадэміі мастацтваў СССР (1958). Герой Сацыялістычнай Працы (1978). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1947—1967 і з 1971).
Біяграфія
Нарадзіўся 2 (15) студзеня 1908 года ў яўрэйскай сям’і. Скончыў Віцебскі мастацка-практычны інстытут 1925 годзе, вучыўся ў Марка Шагала і Міхаіла Керзіна. Будучы студэнтам, жыў у Янкі Купалы і Якуба Коласа. У 1925—1928 гг. вучыўся ў Акадэміі мастацтваў у Ленінградзе. Працягнуў адукацыю ў Кіеўскім дзяржаўным мастацкім інстытуце (1928—1929) і Тбіліскай акадэміі мастацтваў. Першыя яго творы з’явіліся на справаздачнай выставе Віцебскага мастацкага тэхнікума ў 1924 г. У наступным годзе ён удзельнічаў у I Усебеларускай выставе. У 1930 г. скульптар вярнуўся на радзіму і ўключыўся ў мастацкае жыццё Мінска.
Заір Азгур — цэнтральная фігура ў беларускай пасляваеннай пластыцы. У 1950-1970-я гг. працаваў над манументальнай скульптурай. З 1980 года кіраўнік Майстэрні скульптуры АМ СССР у Мінску.
Памёр 18 лютага 1995 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Творчасць
Заір Азгур працаваў у галіне станковай і манументальнай скульптуры, прыхільнік строгай рэалістычнай формы.
Сярод твораў: партрэты герояў Вялікай Айчыннай вайны В. Талаліхіна, А. Радзімцава, А. Малодчага, М. Сільніцкага, Ф. Смалячкова, В. Талаша, М. Шмырова, К. Ракасоўскага, П. Батава, прадстаўнікоў айчыннай і сусветнай культуры Ф. Скарыны, А. Бразера, 3. Бядулі, Л. Александроўскай, Я. Купалы, Я. Коласа, М. Гусоўскага, К. Чорнага, кіраўнікоў камуністычнай і рабочай партый, нацыянальна-вызваленчага руху, палкаводцаў, герояў працы, вучоных; некалькі кампазіцый.
Па яго праектах створаны помнікі У. Леніну ў Беларусі, Расіі і Казахстане, П. Машэраву ў Віцебску, Я. Коласу і С. Грыцаўцу ў Мінску, Ф. Р. Маркаву ў Маладзечне, Ф. Багушэвічу ў Жупранах, Я. Купалу ў Вязынцы, В. Талашу ў Петрыкаве, А. Бутлераву і Я. Вучэцічу ў Маскве. Аўтар барэльефа «Слава загінуўшым героям» для помніка-абеліска Перамогі ў Мінску. У 1960-я гады стварыў шэраг партрэтаў беларускіх вучоных (М. Яругін, 1963; Б. Сцяпанаў, 1964), артыстаў (І. Балоцін, 1966, У. Крыловіч, 1967). Сярод яго твораў быў і помнік І. Сталіну.
Напісаў мемуары «Незабыўнае» (1962), «Тое, што помніцца…» (Кн. 1—2, 1977—1983), шмат публіцыстычных артыкулаў па мастацтву.
Памяць
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Беларускім музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, фондах БСМ, Траццякоўскай галерэі ў Маскве, фондах Міністэрства культуры Расіі, Дзяржаўным мастацкім музеі Малдовы, Астраханскай карціннай галерэі, Алтайскім музеі выяўленчага мастацтва.
NGC 1153
NGC 1153 (іншыя абазначэнні — UGC 2439, MCG 0-8-59, ZWG 389.55, PGC 11230) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Востраў (Рослаўльскі раён)
Востраў (Остров) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Востраў абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Іванаўскага сельскага паселішча.
ФК Каўна Жальгірыс
«Каўна Жальгірыс» (Futbolo klubas „Kauno Žalgiris“) — літоўскі футбольны клуб з Каўнаса. Заснаваны ў 2004 годзе. У цяперашні час выступае ў А Лізе.
Ніва (Уздзенскі раён)
Ні́ва (, Нива) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
4 лютага 1939 года Ніва перададзена са Стальбоўшчынскага сельсавета Уздзенскага раёна ў склад Негарэльскага сельсавета Дзяржынскага раёна.
IC 4010
IC 4010 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Фаміч Хруцкі
Iван Фаміч Хру́цкі (Jan Chrucki;, , Лепельскі павет, Віцебская губерня, Расійская імперыя, цяпер  — , маёнтак Захарнічы (каля Полацка), Віцебская губерня, Расійская імперыя, цяпер ) — мастак, які дзейнічаў на тэрыторыі Расійскай Імперыі. Заснавальнік жанру акадэмічнага нацюрморта ў беларускім жывапісе.
Біяграфія
Іван Хруцкі нарадзіўся 27 студзеня 1810 года ў мястэчку Ула Лепельскага павета Віцебскай губерні ў сям’і грэка-каталіцкага святара. Беларус. Пачатковую мастацкую адукацыю атрымаў на факультэце вольных мастацтваў Полацкага ліцэя, па сканчэнні якога паступіў у Пецярбургскую Акадэмію мастацтваў, дзе вучыўся 9 гадоў. Малады мастак быў залічаны вольным слухачом па класу партрэтнага і ландшафтнага жывапісу. Ён таксама пачаў браць урокі жывапісу ў Джорджа Доу (1781—1829), англійскага жывапісца, які працаваў у 1818—1828 гадах у Расіі. Мастак неаднаразова атрымліваў медалі Акадэміі, а таксама быў узнагароджаны залатым гадзіннікам ад цара Мікалая I. У 1839 годзе І. Хруцкі стаў акадэмікам Акадэміі мастацтваў, пасля чаго вярнуўся на радзіму. З 1845 года жыў і працаваў у сваім маёнтку Захарнічы.
У сваёй творчасці аддаваў перавагу нацюрмортам. Мастацкі стыль І. Хруцкага хутка займеў шмат прыхільнікаў і паслядоўнікаў, што паспрыяла развіццю нацюрморта ў Расійскай імперыі. Таксама І. Хруцкі з’яўляўся майстрам партрэта, асабліва шмат партрэтаў напісаў у сталыя гады. Тады ж у творчасці мастака пачынаецца перыяд рэлігійных твораў.
Пахаваны на фамільных могілках у Захарнічах (цяпер Полацкі раён Віцебскай вобл.). Праваруч магілы Івана Хруцкага пахаваныя ягоная жонка Ганна з Бубноўскіх, сын Восіп Іванавіч, унучка Алена, і таксама мастачка праўнучка Ядвіга Аляксандраўна Мацяеўская.
Нацыянальнасць
Нацыянальнасць Івана Хруцкага цяпер апісваецца па-рознаму, у залежнасці ад крыніцы, як беларуская, польская або руская. Прычынай з’яўляецца гістарычная, культурная, этнічная і палітычная спецыфічнасць земляў, на якіх нарадзіўся мастак. У адной з крыніц ён быў апісаны так: паляк па нацыянальнасці, беларус па месцы нараджэння, канчаткова сфарміраваўся ў плыні рускай акадэмічнай школы. Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь у сваіх публікацыях называе яго славутым беларускім жывапісцам і славутым землякам, адначасова падкреслівае, што яго мастацкая спадчына — набытак культуры не толькі Беларусі. Таксама Беларуская энцыклапедыя піша, што Хруцкі — гэта беларускі мастак, а яго творчасць звязаная з мастакім жыццём Беларусі і Расіі. Советский энциклопедический словарь апісвае Хруцкага як рускага мастака, аднак без разтлумачэння, ці справа ў нацыянальнасці, дзяржаве ці культурным коле, у якім ён тварыў.
Сям’я
У 1845 годзе ажаніўся з Ганна з Бямбноўскіх (1822-?), дачкой уладальніка суседняга фальварка Навагуршчына Ксаверыя Бямбноўскага, капітана арміі Касцюшкі, і Аляксандры з Цыбульскіх. Жонка Хруцкага паводле адной з версій намалявана на палатне мастака «Партрэт невядомай» (1830-я). Ганна Ксавер’еўна перажыла мужа на некалькі гадоў, але дакладны год яе смерці невядомы.
Фахд ібн Абдэль Азіз ас-Сауд
Фахд ібн Абдэль Азіз ас-Сауд (1921, Эр-Рыяд — ) — кароль Саудаўскай Аравіі ў 1982—2005 гадах. Адзін з 37 сыноў заснавальніка Саудаўскай Аравіі Абдэля Азіза ібн Сауда. Успадкаваў трон пасля смерці свайго зводнага брата Халіда 13 чэрвеня 1982.
У 1995 года пасля шырокага інсульту ў асноўным перадаў кіраванне краінай свайму брату Абдалу, які ўспадкаваў пасад пасля смерці Фахда, 1 жніўня 2005.
У гонар Фахда названы Мост караля Фахда, які злучае Саудаўскую Аравію і Бахрэйн.
Мірны (Гардзееўскі раён)
Мірны (Ми́рный) — пасёлак у Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Мірнінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Будаўніцтва пасёлка пачалося ў 1956 годзе для работнікаў Кажаноўскага торфапрадпрыемства, якое з’яўляецца для пасёлка горадаўтваральным. У 1964 годзе Указам Прэзідыума ВС РСФСР пасёлак Кажанстрой перайменаваны ў Мірны.
Зборная Гуама па футболе
Зборная Гуама па футболе — футбольная каманда тэрыторыі Злучаных Штатаў Гуама, кантралюецца Футбольнай асацыяцыяй Гуама. З моманту прызначэння англічаніна Гары Уайта ў якасці трэнера ў 2012 годзе, Гуам хутка падняўся ў рэйтынгу ФІФА, і дасягнуў рэкорднага 146-га месца ў 2015 годзе, пасля перамог над Туркменістанам і Індыяй.
Ньямба
Ньямба (саманазва Banyamba, літаральна "галоўныя") — народ у Танзаніі. Жывуць пераважна ў вобласці Кагера. Агульная колькасць (2018 г.) - 717 000 чал.
Ньямба — народ групы банту, які перасяліўся з тэрыторыі сучаснай Уганды ў позняе сярэднявечча. У XIV ст. склалася манархічная дзяржава Эньямба з цэнтрам у горадзе Карагвэ. З 1862 г., калі экспедыцыя Джона Спіка дасягнула рэгіёна возера Вікторыя, ньямба падтрымлівалі кантакты з еўрапейцамі. З 1895 г. вялася хрысціянізацыя мясцовага насельніцтва каталіцкімі місіянерамі. У пачатку XX ст. пасля грамадзянскай вайны землі ньямба былі далучаны да германскіх калоній, хаця некаторы час працягвалі захоўваць аўтаномію. З 1964 г. у складзе Танзаніі.
Rozaвы zakat
«Rozaвы zakat» (Ружовы закат) — дэбютны музычны альбом гурта «Разбітае сэрца пацана», выдадзены ў 2008 годзе.
Кашанскі сельсавет
Каша́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Кашаны.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крычаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лабковіцкага сельсавета.
Першамайскі сельсавет
Назву Першама́йскі сельсавет маюць:
Лімналогія
Лімнало́гія (λίμνε — возера, λόγος — вучэнне) ці азёразнаўства — раздзел гідралогіі, навука пра фізічныя, хімічныя і біялагічныя аспекты азёр і іншых прэсных вадаёмаў, у тым ліку і вадасховішчаў. Лімналогія, напрыклад, вывучае пігментацыю вады, біялагічная разнастайнасць прадстаўленых відаў, змену хімічнага саставу вады.
Парніковыя газы
Парніко́выя га́зы — газы, якія па меркаванню шматлікіх вучоных выклікаюць глабальны парніковы эфект.
Лімналогія
Пачатак лімналогіі паклаў сваімі даследаваннямі Жэнеўскага возера.
Парніковыя газы
Асноўнымі парніковымі газамі, у парадку іх меркаванага ўздзеяння на цеплавы баланс Зямлі, з'яўляюцца вадзяны пар, вуглякіслы газ, метан, азон, сульфурылфтарыд, галавугляроды і аксід азоту.
NGC 1159
NGC 1159 (іншыя абазначэнні — UGC 2467, ZWG 540.23, IRAS02575+4257, PGC 11383) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Персей.
Парніковыя газы
Патэнцыйна ў парніковы эфект могуць уносіць уклад і антрапагенныя галагенаваныя вуглевадароды і аксіды азоту, аднак з прычыны нізкіх канцэнтрацый у атмасферы ацэнка іх укладу праблематычная.
NGC 1159
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Парніковыя газы
Вадзяны пар
Вадзяны пар - асноўны натуральны парніковы газ, адказны больш чым за 60 % эфекту. Прамое антрапагеннае ўздзеянне на гэту крыніцу малаважна. У той жа час, павелічэнне тэмпературы Зямлі, выкліканае іншымі фактарамі, павялічвае выпарэнне і агульную канцэнтрацыю вадзянога пару ў атмасферы пры практычна сталай адноснай вільготнасці, што, у сваю чаргу, падвышае парніковы эфект. Такім чынам, узнікае некаторая дадатная зваротная сувязь. З іншага боку, хмары ў атмасферы адбіваюць прамое сонечнае святло, гэтым павялічваючы альбеда Зямлі, што некалькі памяншае эфект.
Вуглякіслы газ
Крыніцамі вуглякіслага газу ў атмасферы Зямлі з'яўляюцца вулканічныя выкіды, жыццядзейнасць арганізмаў, дзейнасць чалавека. Антрапагеннымі крыніцамі з'яўляецца спальванне выкапнёвага паліва, спальванне біямасы (у тым лику за конт звядзення лясоў), некаторыя прамысловыя працэсы (напрыклад вытворчасць цэменту). Асноўнымі спажыўцамі вуглякіслага газу з'яўляюцца расліны. У норме біяцэноз паглынае прыблізна гэтулькі ж вуглякіслага газу, колькі і вырабляе (у тым ліку за конт гніення біямасы).
Метан
Асноўнымі антрапагеннымі крыніцамі метану з'яўляюцца стрававальная ферментацыя ў жывёл, рысаводства, гарэнне біямасы (у тым ліку лясоў). Як паказалі нядаўнія даследаванні, хуткі рост канцэнтрацыі метану ў атмасферы адбываўся ў першым тысячагоддзі нашай эры (напэўна ў выніку пашырэння сельгасвытворчасці і жывёлагадоўлі і выпальвання лясоў). У перыяд з 1000 па 1700 гады канцэнтрацыя метану зменшылася на 40 %, але зноў стала расці ў апошнія стагоддзі (меркавана ў выніку павелічэння ворных земляў і паш і выпальвання лясоў, выкарыстання драўніны для апалу, павелічэння пагалоўя хатняга быдла, аб'ёму смецця, вырошчвання рысу). Некаторы ўнёсак у трапленне метану даюць уцечкі пры распрацоўцы радовішчаў каменнага вугля і прыроднага газу, а таксама эмісія метану ў складзе біягазу, які ўтвараецца на палігонах пахавання адыходаў.
Пятроўскае (Рослаўльскі раён)
Пятроўскае (Петровское) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
IC 4011
IC 4011 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трыясавы перыяд
Трыясавы перыяд, або трыяс — першы геалагічны перыяд мезазойскай эры. Наступны пасля пермскага перыяду, папярэднічае юрскаму. Пачаўся 252,17 ± 0,06 гадоў таму, скончыўся 201,3 ± 0,2 млн гадоў таму. Працягваўся, такім чынам, каля 51 млн гадоў.
Уведзены Фрыдрыхам Альберці ў 1834 годзе, названы па наяўнасці трох слаёў у кантынентальных адкладах гэтага часу ў Заходняй Еўропе: пярэстага пясчаніку, ракавіннага вапняка і кейперу.
Геалагічныя падзеі
Да надыходу трыяса ўсе мацерыкі існавалі ў выглядзе адзінага гіганцкага суперкантынента — Пангеі. З надыходам трыяса Пангея пачала паступова расколвацца. У трыясе моцна скарачаюцца плошчы нутракантынентальных вадаёмаў, развіваюцца пустынныя ландшафты. Да гэтага перыяду адносіцца пачатак адкладаў парод таўрычаскай серыі, шырока распаўсюджанай у Крыму (нерасчлененные верхні трыяс і ніжняя юра). Гэтыя пароды складаюць ніжнюю частку Крымскіх гор.
Клімат
Пацяпленне клімату выклікае высыханне многіх унутраных мораў. У пакінутых морах расце ўзровень салёнасці. Адбываецца паслабленне кліматычнай занальнасці і згладжванне тэмпературных адрозненняў.
Жывёльны свет
З’яўляюцца новыя групы малюскаў (слімакі, вустрыцы). Найбуйнейшымі драпежнікамі становяцца водныя.
У гэты ж час, адбываецца значнае падзенне разнастайнасці пазваночных.
Насякомыя
Сеткакрылыя на працягу ўсяго перыяду павялічвалі відавую разнастайнасць.
У раннім трыясе не было наземных жукоў, хоць у пермі яны былі шырока распаўсюджаныя.
У сярэднім трыясе расквітаюць паўцвердакрылыя, цвёрдакрылыя (як мяркуецца, большасць — водныя формы), стракозы і аўсянікі.
У познім трыясе з’яўляецца адзін з апошніх вялікіх атрадаў насякомых — двухкрылыя, а таксама перапончатакрылыя(адзінае сямейства Xyelidae, многія віды якога выміраюць у ранні ці сярэдні юрскі перыяд). Найбольш распаўсюджанымі становяцца мезазойскія сямействы Panorpidae, Orthophlebiinae. Разам з імі яшчэ даволі шматлікія былі Permochoristidae, якія вымерлі да нашага цела.
Дакладна вядома, што ў канцы трыяса існавалі прамакрылыя; у самцоў некаторых відаў меўся гукавы апарат на пярэдніх крылах для прыцягнення самак. У канцы трыяс вымерла адно з васьмі сямействаў стракоз.
На мяжы трыяса і юры, сінхронна з вялікім марскім выміраннем, адбываецца і падзенне разнастайнасці насякомых, хоць асноўныя змены іх складу адбыліся раней, яшчэ ў познім трыясе.
Веронэ
Веронэ (Verrone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 1133 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 142 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 13871. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Яўген Ігаравіч Кісін
Яўген Ігаравіч Кісін (Евге́ний И́горевич Ки́син, лацінізаваны правапіс : Evgénij Ígorevič Kísin; нарадзіўся 10 кастрычніка 1971 г.) — расійскі піяніст і кампазітар. Ён стаў грамадзянінам Вялікабрытаніі ў 2002 годзе і грамадзянінам Ізраіля ў 2013 годзе. Упершыню ён атрымаў сусветную вядомасць як вундэркінд. Кісін асабліва вядомы сваімі інтэрпрэтацыямі музыкі эпохі рамантызму, у прыватнасці, твораў Франца Шуберта, Фрэдэрыка Шапэна, Роберта Шумана, Ферэнца Ліста, Іаганеса Брамса, Сяргея Рахманінава і Людвіга ван Бетховена. Кісіна лічаць выдатным прадаўжальнікам рускай фартэпіяннай школы дзякуючы глыбіні, лірычнасці і паэтычнасці выканання.
Дзяцінства і адукацыя
Кісін нарадзіўся ў Маскве у сям’і інжынера Ігара Барысавіча Отмана (1934—2012) і піяністкі, выкладчыцы фарэпіяна Эміліі Аронаўны Кісінай (нар. 1937). Прызнаны вундэркіндам ва ўзросце шасці гадоў, ён пачаў вучыцца фартэпіяна ў Музычнай школе імя Гнесіных у Маскве. Яго першай і адзінай настаўніцай стала Ганна Паўлаўна Кантар (1923—2021).
Публічны дэбют Кісіна адбыўся ў дзесяцігадовым узросце, калі ён выканаў Канцэрт для фартэпіяна № 20 рэ мінор Моцарта з Ульянаўскім сімфанічным аркестрам. Праз год ён выступіў з першым сольным канцэртам у Маскве. На міжнароднай сцэне Кісін упершыню выступіў ў 1984 г., ва ўзросце 12 гадоў, калі ён сыграў і запісаў абодва фартэпіянныя канцэрты Шапэна з Акадэмічным сімфанічным аркестрам Маскоўскай філарманіі ў Вялікай зале Маскоўскай кансерваторыі.
Канцэртны піяніст
Першыя выступы Кісіна па-за межамі Расіі адбыліся ў 1985 г. ва Ўсходняй Еўропе; праз год адбыўся першы тур па Японіі.
У 1987 г., ва ўзросце 16 гадоў, Кісін упершыню выступіў у Заходняй Еўропе на Берлінскім Фестывалі. Тады ж ён дэбютаваў у Вялікабрытаніі разам з дырыжорам Валерыем Гергіевым і скрыпачамі Максімам Венгеравым і Вадзімам Рэпіным на фестывалі ў Лічфілдзе. У 1988 г. ён выступіў з гастролямі па Еўропе з аркестрам «Віртуозы Масквы» пад кіраўніцтвам Уладзіміра Співакова, а таксама дэбютаваў у Лондане з Лонданскім сімфанічным аркестрам пад кіраўніцтвам Валерыя Гергіева. У снежні таго ж года ён сыграў Канцэрт для фартэпіяна з аркестрам № 1 Чайкоўскага з Гербертам фон Караянам на навагоднім канцэрце Берлінскай філармоніі, які трансляваўся па ўсім свеце. У 1989 г. выкананне канцэрта было паўторана на Зальцбургскім Велікодным фестывалі. У верасні 1990 г. Кісін упершыню выступіў у Паўночнай Амерыцы з двума фартэпіяннымі канцэртамі Шапэна з Нью-Йоркскім філарманічным аркестрам пад кіраўніцтвам Зубіна Мета. Тады ж адбыўся яго першы сольны канцэрт у рамах святкавання стагоддзя Карнегі-Хола.
У 1997 годзе ён даў першы сольны фартэпіянны канцэрт у гісторыі праграмы Бі-Бі-Сі Промс у Лондане.
Паэзія
Акрамя класічнай музыкі, Кісін выступаў з публічнымі чытаннямі рускай паэзіі і паэзіі на ідыш. Асацыяцыя «Форвэртс» выдала тры кампакт-дыскі выступаў Кісіна з класічнай і сучаснай паэзіяй на ідыш.
Літаратурныя творы
У 2018 годзе выйшла аўтабіяграфія Кісіна пад назвай «Успаміны і роздумы». У 2019 годзе выйшла яго кніга вершаў, апавяданняў і перакладаў на ідыш пад назвай «А ідышэр шэйгец» (Ідышскі / яўрэйскі неяўрэй). У 2021 годзе выйшла яго кніга апавяданняў і дзённікаў на ідыш пад назвай «Блойз этлэхэ мінут ганг» / בלויז עטלעכע מינוט גאַנג («У некалькіх хвілінах ходу)».
Кампазіцыі
Кісін з’яўляецца аўтарам мноства музычных твораў, якія былі апублікаваныя ў выдавецтве Henle Verlag. Яго струнны квартэт (2016) быў запісаны Копельман-квартэтам на Nimbus Records і быў упершыню выкананы Эндэліян-квартэртам у Вялікабрытаніі 26 лютага 2019 года.
Асабістае жыццё
10 сакавіка 2017 года Яўген Кісін ажаніўся з Карынай Арзуманавай, сяброўкай дзяцінства, у Празе, дзе яны жывуць.
Узнагароды
Кісін атрымаў мноства музычных узнагарод і ўшанаванняў па ўсім свеце. У 1987 г. ён атрымаў Крыштальную прэмію (Crystal Prize) Сімфанічнага зала Осакі за лепшае выкананне года ў 1986 г. (яго першы выступ ў Японіі). У 1991 г. ён атрымаў прэмію «Музыкант года» ад Музычнай акадэміі Кіджана ў Сіене (Італія). Кісін быў спецыяльным госцем на цырымоніі ўручэння прэміі Грэмі ў 1992 годзе, якая перадавалася ў прамым эфіры для аўдыторыі ў больш за мільярд гледачоў. Ён таксама стаў самым маладым уладальнікам узнагароды «Інструменталіст года» асацыяцыі «Musical America» ў 1995 годзе. У 1997 годзе ён атрымаў прэмію «Трыумф» за выдатны ўклад у культуру Расіі, адну з найвышэйшых культурных узнагарод Расійскай Федэрацыі. Ён быў першым піяністам, якога запрасілі выступіць з канцэртам на Бі-Бі-Сі «Промс» (BBC Proms) у 1997 г., а ў сезоне 2000 года ён стаў першым салістам, што выступіў на адкрыцці праграмы «Промс».
У маі 2001года Кісін атрымаў званне Ганаровага доктара музыкі Манхэтэнскай школы музыкі. У снежні 2003 года ў Маскве ён атрымаў адну з найвышэйшых музычных узнагарод Расіі — прэмію Шастаковіча. У чэрвені 2005 года ён быў названы ганаровым сябрам Каралеўскай акадэміі музыкі ў Лондане. У сакавіку 2009 года яму была прысуджана званне Ганаровага доктара літаратуры Ганконгскага ўніверсітэта.
Радон-220
Радон-220 (220Rn), гістарычная назва тарон (Thoron, пазначаецца сімвалам Tn), таксама вядомы як эманацыя торыя (Thorii Emanatio, пазначаецца сімвалам ThEm) - радыеактыўны нуклід хімічнага элемента радону з атамным нумарам 86 і масавым лікам 220. Мае перыяд паўраспаду 55,6(1). с. Адкрыты ў 1900 годзе. Эрнэстам Рэзерфордам і Робертам Оуэнсам. Чысты тарон ўяўляе сабой газ з шчыльнасцю 9,816 кг/м3 (пры нармальных умовах).
Радон-220 — сябар радыеактыўнага сямейства торыю-232 (так званы шэраг торыю), таму радон-220 утвараецца ў прыродзе ў радовішчах торыю, а таксама ў любых рэчывах, якія змяшчаюць прымешкі торыю. Калі ў прыродным торыі-232 няма прымешак урану-235 і ўрану-238, то ўтворыцца толькі радон-220 (без прымешак іншых ізатопаў радону). У навакольным асяроддзі дадзены нуклід з-за малога перыяду паўраспаду не скопліваецца.
Утварэнне і распад
Радон-220 непасрэдна ўтвараецца ў выніку α-распада нукліда 224Ra (перыяд паўраспаду складае 3,66 сут):
Сам радон-220 таксама α-радыеактыўны, у выніку распада ўтвараецца нуклід 216Po, вылучаемая энергія складае 6,40467(10) МэВ:
Радыяцыйнае ўздзеянне
Хімічна тарон з’яўляецца інертным газам, таму ён, у адрозненне ад хімічна актыўных сябраў шэрагу торыю, дрэнна ўтрымліваецца ў крышталічнай рашотцы мінералаў і дыфундуе скрозь яе, трапляючы ў паветра. Тарон эмануе ў атмасферу з любых торый-змяшчаючых рэчываў, у тым ліку з будматэрыялаў (бетон і інш) і глебы. Змест тарону ў паветры звычайна менш ўтрымання радону-222, паколькі перыяд паўраспаду апошняга значна больш, аднак у некаторых выпадках ўклад тарону ў дозаўтварэнні досыць вялікі. Тарон і яго даччыныя радыенукліды (палоній-216, свінец-212, вісмут-212, палоній-212, талій-208) з паветра абложваюцца ў органах дыхання, таму ўнутранае апрамяненне ад гэтых ізатопаў у асноўным атрымліваюць лёгкія. У дозу вонкавага апрамянення сам тарон укладу не дае, паколькі з’яўляецца чыстым альфа-выпраменьвальнікам, аднак яго дачэрныя бэта-актыўныя нукліды 212Pb, 212Bi і 208Tl выпраменьваюць бэта-часціцы і гама-кванты.
Вітгенштэйн
Вітгенштэйн:
Yponomeuta cagnagella
Yponomeuta cagnagella — від молей сямейства.
Апісанне
Размах крылаў матылька складае ад 19 да 26 міліметраў.
Час палёту вагаецца з канца чэрвеня па кастрычнік. Матылі злятаюцца на святло.
Расліны-гаспадары
Раслінай-гаспадаром гэтай молі з’яўляецца. Іншыя гарнастайныя молі, якія выкарыстоўваюць гэту расліна ў якасці гаспадара, — гэта і.
Крысціян Кабаселе
Крысціян Кабаселе (Christian Kabasele; нар., Лубумбашы) — бельгійскі футбаліст, цэнтральны абаронца італьянскага клуба «Удзінезэ».
Брацкая магіла (Дабея)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў в. Дабея, Шумілінскі раён, Віцебская вобласць. З’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю Шумілінскага раёна, занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь і ахоўваецца законам.
Апісанне
Брацкая магіла знаходзіцца на вясковых могілках. Пахаваны 282 чалавекі, з іх 270 вядомыя, 12 — невядомых савецкіх салдат і афіцэраў, якія аддалі свае жыцці за вызваленне раёна ад нямецкіх войск.
У 2007 годзе ўстаноўлены новы абеліск з чорнага мармуру з мастацкім афармленнем, на якім зроблены надпіс: «В громе великого боя Уснули, исполнив приказ, Спите спокойно, спите, герои, Вечная память о Вас».
NGC 1160
NGC 1160 (іншыя абазначэнні — UGC 2475, MCG 7-7-14, ZWG 540.27, KCPG 86A, IRAS02579+4445, PGC 11403) — галактыка ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прусінава
Пру́сінава (, Прусиново) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
Да 4 лютага 1939 года ў складзе Стальбоўшчынскага сельсавета Уздзенскага раёна, да 21 кастрычніка 1940 года ў складзе Негарэльскага сельсавета Дзяржынскага раёна , да 16 ліпеня 1954 года ў складзе Стальбоўшчынскага сельсавета.
Рэнавацыя
Рэнавáцыя (ад renovatio — абнаўленне, ці аднаўленне) — эканамічны працэс замяшчэння састарэлых сродкаў вытворчасці новымі.
Сутнасць і віды
Ажыццяўляецца, як правіла, шляхам замены асобных сродкаў працы, рэканструкцыі ці стварэння новых прадпрыемстваў замест ліквідаваных. Крыніцай рэнавацыі служаць амартызацыйныя адлічэнні.
Таксама пад рэнавацыяй разумеюць прымусовае вызваленне тэрыторыі (знос будынкаў і збудаванняў, выманне з падземнай прасторы інжынерных камунікацый, сетак і іншае) для забеспячэння магчымасці новага будаўніцтва па-за залежнасцю ад узроўню захаванасці размешчаных на ёй будынкаў.
Умоўна рэнавацыю падзяляюць на:
Эвалюцыйная рэнавацыя, якая працякае ва ўмовах нежадання (або адсутнасці магчымасці) ажыццяўляць дыягностыку і маніторынг бягучых станаў аб'екта па крытэрыях яго бяспекі, а таксама адсутнасці метадаў і мадэляў уліку і аналізу спалучэння вынікаў лакальных будаўнічых перабудоў (як афіцыйна зарэгістраваных, дазволеных і ўлічаных, так і выкананых у абыход афіцыйнага парадку) мае сваёй памежнай формай надзвычайнае здарэнне (аварыю, разбурэнне аб'екта або больш сур'ёзную катастрофу).
Мышанка (прыток Львы)
Мыша́нка — рака ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Льва (басейн Прыпяці). Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 71,9 км². Выцякае з возера Вялікае Засомінае за 3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Альманы, вусце за 9 км на поўнач ад Альманы. Цячэ па лясістай забалочанай мясцовасці.
IC 4012
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ФК Адзінства Дзяржынск
«Адзінства» — беларускі футбольны клуб з горада Дзяржынск, заснаваны ў 1999 годзе. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
З 2003 года клуб гуляў у Другой лізе чэмпіянату Беларусі, дзе найлепшым дасягненнем стала трэцяе месца ў сезоне 2008. Нападнік «Лівадыі» Аляксей Хадневіч пры гэтым стаў найлепшым бамбардзірам турніру.
У красавіку 2015 года стала вядома аб тым, што клуб змяніў назву на «Крутагор’е» і стаў прадстаўляць Дзяржынскі раён. У пачатку 2016 года «Крутагор’е» вырашыла не заяўляцца ў Другую лігу, аб чым канчаткова стала вядома ў красавіку 2016 года.
Асноўная каманда пасля адмовы ад удзелу ў Другой лізе спыніла існаванне, у той час як другая каманда пад назвай «Лівадыя-Юні» працягнула выступаць у чэмпіянаце Мінскай вобласці, стаўшы асноўнай камандай. У 2020 годзе была вернута назва «Лівадыя».
У 2021 годзе ў выніку рэформы Другой лігі каманда зноў апынулася ў трыцім дывізіёне, пры гэтым змяніла назву на «Адзінства». У матчы 7-га тура з клубам «Крупкі-ДРБУ-164» у «Адзінства» не было запаснога брамніка ў заяўцы. Пасля чырвонай карткі брамніку на 50-й хвіліне матча, у браму ўстаў палявы ігрок.
Шэйпічы (пасёлак)
Шэ́йпічы, Шэ́пічы — колішні пасёлак, з 1959 года ў складзе Мінска.
Гісторыя
Узнік у Навадворскім сельсавеце Мінскага раёна, каля вёскі Шэйпічы ў 1950-я гады.
У кастрычніку 1947 года калгас імя П. К. Панамарэнкі перадаў Міністэрству ўнутраных спраў 25,5 гектараў зямлі ў непасрэднай блізкасці да гарадской мяжы Мінска. Тут быў створаны філіял лагера для нямецкіх ваеннапалонных, якія павінныя былі здабываць жвір і пясок. Лагер праіснаваў не пазней чым да 1949 года, калі ўсе нямецкія ваеннапалонныя былі рэпатрыяваныя альбо прызнаныя ваеннымі злачынцамі.
Верагодна, спачатку ў бараках пасяліліся ахоўнікі. Увесну 1950 года на тэрыторыі былога лагера пачалося незаконнае будаўніцтва драўляных дамоў. Пачалі дзейнічаць «гандляры нерухомасцю», якія забяспечвалі жытлом працоўных мігрантаў з вёсак. Да пачатку 1957 года ў пасёлку было пабудавана каля 200 дамоў, у якіх жыло прыкладна 1500 чалавек, збольшага работнікі суседняга велазавода. Таксама ў дакументах згадваюцца асобы, якія нідзе не працавалі. У пасёлку жыло 60 міліцыянераў з сем’ямі. Жыхары пасёлка не мелі афіцыйнай прапіскі.
Легалізацыя пасёлка адбылася праз уваходжанне ў склад горада 8 жніўня 1959 года. У мэтах санітарнага ўпарадкавання горада частка баракаў была знесеная, а іх уладальнікі атрымалі кватэры альбо дзялянкі зямлі для індывідуальнага будавання жылля. Пасялковыя вуліцы атрымалі гарадскія назвы: вуліца і завулак Высокія, Кар’ерныя, вуліца Падгорная.
Апошнія дамы пасёлка былі знесеныя ў часе забудовы мікрараёна Серабранка ў 1970-я—1980-я гады. На месцы пасёлка мікрараён Серабранка-9, абмежаваны вуліцай Пляхавана, праспектам Ракасоўскага і Другім Веласіпедным завулкам.
Кажаны (Гардзееўскі раён)
Кажаны (Кожаны́) — сяло ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мірнінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года сяло абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года сяло ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Гаўрыла Антонавіч Палаўчэня
Гаўрыла Антонавіч Палаўчэня (1907—1988) — савецкі ваенны дзеяч. Удзельнік Польскага паходу РСЧА, Савецка-фінскай, Вялікай Айчыннай і Савецка-японскай войнаў. Герой Савецкага Саюза (1942). Намеснік камандуючага бранетанкавымі і механізаванымі войскамі Адэскай ваеннай акругі па баявой падрыхтоўцы. Падпалкоўнік.
Біяграфія
Гаўрыла Антонавіч Палаўчэня нарадзіўся 1 мая 1907 года ў вёсцы Языль Бабруйскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі (цяпер сяло Старадарожскага раёна Мінскай вобласці Рэспублікі Беларусь) у сялянскай сям’і. Беларус. Адукацыя 7 класаў. Да прызыву на вайсковую службу працаваў трактарыстам у калгасе.
У шэрагі Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі Г. А. Палаўчэня быў прызваны ў 1927 годзе. Тэрміновую службу нёс радавым у кавалерыйскім палку. Па заканчэнні школы малодшых камандзіраў быў прызначаны на пасаду памочніка камандзіра ўзвода. У арміі Гаўрыла Антонавіч захапіўся тэхнікай, і пасля заканчэння тэрміновай службы ён у 1930 годзе. Скончыў курсы механікаў-вадзіцеляў пры Аб’яднанай Беларускай ваеннай школе каманднага саставу імя ЦВК БССР. Служыў механікам-вадзіцелем танка ў Беларускай ваеннай акрузе ў складзе 21-й механізаванай брыгады. У 1935 годзе Гаўрыла Антонавіч быў накіраваны на курсы сярэдняга камсаставу, пасля заканчэння якіх служыў камандзірам бронеразведроты. У верасні 1939 Г. А. Палаўчэня ў складзе Беларускага фронту ўдзельнічаў у аперацыі па ўводу войскаў у Заходнюю Беларусь. У лістападзе 1939 года Гаўрыла Антонавіч быў пераведзены на пасаду камандзіра 3-й аўтатранспартнай роты 32-га аўтатранспартнага палка 46-й аўтатранспартнай брыгады, у складзе якой ўдзельнічае ў Савецка-фінскай вайне. Пасля завяршэння Зімовай вайны 46-я аўтатранспартная брыгада была перакінутая ў Беларускую асобую ваенную акругу пад Брэст. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны старэйшы лейтэнант Г. А. Палаўчэня ў складзе свайго падраздзялення ўдзельнічаў у будаўніцтве абарончых умацаванняў на новай пагранічнай лініі.
У баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі Г. А. Палаўчэня з 22 чэрвеня 1941 года. 3-й аўтатранспартнай роце ўдалося пазбегнуць разгрому ў першыя дні вайны і захаваць матэрыяльную базу. Пасля сямі дзён адступлення яна злучылася з часткамі 16-й арміі Заходняга фронту і была ўключана ў яе склад. Да жніўня 1941 года Гаўрыла Антонавіч займаўся тылавым забеспячэннем падраздзяленняў 16-й арміі. 8 жніўня 1941 года пасля выхада з баямі з акружэння пад Смаленскам 16-я армія перадала свае падраздзяленні 20-й арміі Заходняга фронту, а яе тылавыя часткі былі выведзеныя ў рэзерв. У пачатку лістапада 1941 года Г. А. Палаўчэні было нададзена званне капітана і прызначэнне на пасаду намесніка камандзіра 141-га асобнага цяжкага танкавага батальёна, фарміраванне якога пачалося ў Горкім.
Зноў у складзе дзеючай арміі Г. А. Палаўчэня з 9 студзеня 1942 года на (з 22 студзеня 1942 года — Калінінскім) фронце. У складзе 4-й ударнай арміі 141-ы асобны цяжкі танкавы батальён прыняў удзел у. Перад батальёнам была пастаўлена задача: падтрымліваючы дзеянні 249-й стралковай дывізіі, прарваць абарону праціўніка ў раёне Пена-Саблага і развіць наступленне ў напрамку Ахват, Лугі, Андрэапаль і далей на Старую Таропу і Веліж.
9 нежня 1942 года 141-ы асобны танкавы батальён прарваў край абароны ворага і рушыў у прарыў. Фарсіраваўшы па ільдзе пад агнём ворага возера Ахват, танкісты адразу ўзялі аднайменную вёску і накіраваліся на Лугі. Але цяжкія танкі КВ не паспявалі за больш хуткімі Т-34. У азарце бою танк капітана Палаўчэні адарваўся ад свайго батальёну на 12-15 кіламетраў і 11 студзеня 1942 адзін уварваўся ў вёску Лугі, дзе быў расквартаваны нямецкі полк. Дейнічаючы гарматай, кулямётам і гусеніцамі экіпаж танка знішчыў 2 супрацьтанкавыя гарматы, 6 мінамётаў, 3 станковых кулямёта, 97 павозак з боепрыпасамі і іншай ваеннай маёмасцю. Два батальёны варожай пехоты былі звернуты ў бегства. Страты немцаў у жывой сіле паводле розных ацэнак склалі ад 300 да 2000 чалавек забітымі. Сам Гаўрыла Антонавіч, які пасля вайны наведаў месцы баёў і размаўляў з мясцовымі жыхарамі — відавочцамі падзей, у лісце да журналіста М. Сякрэта пісаў:
Вітгенштэйны
Вітгенштэйны, Сайн-Вітгенштэйны (Sain-Wittgenstein) — старажытны род імперскіх графаў у Германіі. Меў шмат адгалінаванняў.
Гаўрыла Антонавіч Палаўчэня
Біяграфія
Адзін з калгаснікаў калгаса «Маяк» вёскі Лугі казаў, што ён асабіста з іншымі сваімі таварышамі і салдатамі капаў магілы для немцаў, зншчаным нашым танкам. У кожную магілу закопвалі па 500—700 трупаў, а такіх магіл было тры. Жанчына расказвала, што вуліца была залітая фашысцкай крывёй. Пырскі крыві былі нават на дамах, нават прышлося іх гарачай вадой адмываць. Вось аказваецца, што мог адзін танк нарабіць. Я гэтага не ведаў.
Вітгенштэйны
У 1761 годзе ў час Сямігадовай вайны 1756—1763 Хрысціян Казімір Вітгенштэйн з людвігсбург-карлсбургскай галіны роду трапіў у палон да маскоўцаў і перайшоў на службу Расіі. З яго нашчадкаў найбольш вядомы Пётр Хрысціянавіч Вітгенштэйн — военачальнік у час Вайны 1812 года.
Яго сын Людвіг Леан Вітгенштэйн (1799—1866), які ў 1828 з асабістага дазволу імператара ажаніўся з яго выхаванкай Стэфаніяй Радзівіл (1809—1832), дачкой Дамініка Радзівіла і адзінай законнай спадкаеміцай згаслай нясвіжскай лініі Радзівілаў. З гэтым шлюбам да Вітгенштэйнаў перайшла значная частка вялізных Радзівілаўскіх маёнткаў.
Гаўрыла Антонавіч Палаўчэня
Біяграфія
Не ведаў Гаўрыла Антонавіч і таго, што рэйд яго танка выратаваў ад вернай смерці 85 жыхароў вёскі, абвінавачаных немцамі ў сувязях з партызанамі, якіх фашысты сагналі ў адзін дом і на наступны дзень планавалі ў прысутнасці астатніх жыхароў вёскі і раёна публічна спаліць. Пасля Луг танк Палаўчэні уварваўся ў суседнюю вёску Алексіна, і толькі там экіпаж зразумеў, што ваюе ў адзіночку. Палаўчэня загадаў разгарнуць машыну, але ў гэты час немцы адкрылі агонь з гарматы і пашкодзілі кармавы паліўны бак, прымусіўшы танк спыніцца. Спробы немцаў узяць экіпаж танка ў палон не ўвянчаліся поспехам, і калі механіку-вадзіцелю ўдалося завесці танк, яны накрылі машыну брызентам, аблілі бензінам і падпалілі. Тым не менш экіпажу ўдалося збіць полымя і на досвітку 12 студзеня, знішчыўшы па дарозе роту нямецкіх лыжнікаў, шчасна вярнуцца ў Лугі, ужо амаль вызваленыя ад праціўніка. Апошні вузел абароны немцаў у вёсцы знаходзіўся ў склепе царквы, і ўзяць яго пехацінцаў ніяк не ўдавалася. Акружыўшы царкву танкамі, Палаўчэня загадаў метадычна расстрэльваць яе. У выніку 150 нямецкіх салдат і афіцэраў здаліся ў палон.
Вітгенштэйны
Ён пакінуў сына Пятра Вітгенштэйна, які ў 1887 памёр без нашчадкаў, і дачку Марыю Вітгенштэйн, якая выйшла замуж за германскага князя Хлодвіга Гагенлоэ, будучага імперскага канцлера Германіі.
Прадстаўнікі працягвалі служыць Расійскай імперыі да 1917 года. Іх нашчадкі цяпер жывуць у эміграцыі.
Гаўрыла Антонавіч Палаўчэня
Біяграфія
13 студзеня 1942 года 141-ы асобны танкавы батальён выйшаў на подступы да горада Андрэапаль. Капітан Палаўчэня атрымаў загад двума танкамі прарвацца да чыгуначнай станцыі і блакаваць нямецкі эшалон з нарабаванай маемасцю і савецкімі грамадзянамі, якіх немцы хацелі сагнаць у Германію. Аднак пры фарсіраванні ракі Горадня танк Гаўрылы Антонавіча гусеніцамі праваліўся пад лёд. Адправіўшы іншы танк выконваць заданне, капітан Палаўчэня са сваім экіпажам застаўся ў танку чакаць падыходу часцей Чырвонай Арміі. Аднак немцы заўважылі захраснуўшы ў рацэ танк. Палічыўшы, што машына кінута экіпажам, немцы 15 студзеня 1942 года падагналі цягач і адбуксіравалі трыццацьчацьвёрку ў Андрэапаль. У пяць гадзін раніцы 16 студзеня экіпаж «трафейнга» танка пайшоў на прарыў. Вырваўшыся на вузкія вуліцы горада, танкісты адкрылі агонь па ворагу, пасеяўшы сярод абараняў горад немцаў паніку. У ходзе бою экіпажам было знішчана 12 гармат, 30 аўтамабіляў з боепрыпасамі і ваеннымі грузамі і больш за 20 салдат і афіцэраў праціўніка. Але самае галоўнае, дэзарганізаваныя немцы не здолелі аказаць супраціўленне надышоўшым частках Чырвонай Арміі, і ў той жа дзень горад быў цалкам вызвалены.
За ўдзел ў Тарапецка-Холмскай аперацыі Гаўрыла Антонавіч быў праізведзены ў маёры, а 5 мая 1942 года указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР яму было прысвоена званне Героя Савецкага. Пасля вызвалення Андрэапаля маёр Г. А. Палаўчэня удзельнічаў у баях за Таропец і Вележ. 10 лютага 1942 года быў цяжка паранены камандзір 141-га асобнага танкавага батальёна. Яго абавязкі былі ўскладзены на Гаўрылу Антонавіча. Да лета 1942 года батальён удзельнічаў у баях пад Вележем. У чэрвені 1942 года Гаўрыла Антонавіч быў адкліканы з фронту і пасля ўзнагароджання ў Крамлі накіраваны ў Ваенную ордэна Леніна акадэмію бранетанкавых і механізаваных войскаў Чырвонай Арміі імя І. В. Сталіна, якая знаходзілася ў эвакуацыі ў Ташкенце. У чэрвені 1943 года ён праходзіў стажыроўку ў 1-й танкавай арміі на Курскай дузе. Вучобу ў акадэміі Гаўрыла Антонавіч закончыў ужо ў Маскве. У снежні 1944 года падпалкоўнік Г. А. Палаўчэня быў прызначаны камандзірам 19-га гвардзейскага танкавага палка 2-й гвардзейскай механізаванай брыгады 1-га гвардзейскага механізаванага корпуса Харкаўскай ваеннай акругі.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны падпалкоўнік Г. А. Половченя працягваў службу ў бранятанкавых і механізаваных войсках СССР да 1953 года. Перад звальненнем у запас Гаўрыла Антонавіч займаў пасаду намесніка камандуючага бранетанкавымі і механізаванымі войскамі Адэскай ваеннай акругі. Пасля завяршэння вайсковай службы Гаўрыіл Антонавіч застаўся на Украіне. У 1953—1958 гг. працаваў галоўным інжынерам і дырэктарам машынна-трактарнай станцыі ў Мікалаеўскай вобласці. З 1958 года жыў у Мікалаеве, да выхаду на пенсію працаваў інжынерам на Чарнаморскім суднабудаўнічым заводзе. 4 чэрвеня 1988 года Гаўрыіл Антонавіч памёр. Пахаваны ў горадзе Мікалаеве на Украіне.
Зборная Камбоджы па футболе
Зборная Камбоджы па футболе — нацыянальная каманда, якая прадстаўляе Камбоджу ў міжнародных сустрэчах і турнірах па футболе. Кіруючым органам зборнай з’яўляецца Футбольная федэрацыя Камбоджы, якая з 1953 года з’яўляецца членам ФІФА, а з 1957 года — членам АФК.
Станам на 24 лістапада 2016 года зборная займае 168-е месца ў рэйтынгу ФІФА.
Мацьё Дэбюшы
Мацьё Дэбюшы (Mathieu Debuchy; нар., Фрэтэн, Францыя) — французскі футбаліст, абаронца клуба «Валансьен». Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі (2011—2015).
«Ліль»
Мацьё з ранняга дзяцінства навучаўся ў юнацкай сістэме «Ліля», дзе правёў амаль 10 гадоў. Пасля чаго быў запрошаны ў асноўную каманду пасля зімовага перапынку ў чэмпіянаце Францыі сезона 2003/04. Ён атрымаў нумар 33. Яго дэбют за асноўную каманду адбыўся 31 студзеня 2004 года ў матчы супраць клуба «Мец», у рамках чэмпіянату Францыі.
«Ньюкасл Юнайтэд»
4 студзеня 2013 года Дэбюшы перайшоў у англійскі клуб «Ньюкасл Юнайтэд», падпісаўшы пяці з паловай гадовую дамову да лета 2018 года, за неназваную суму, але як паведамляецца за французскага абаронца англічане выплацілі 5,5 млн фунтаў стэрлінгаў. Мацьё дэбютаваў у складзе новага клуба 12 студзеня 2013 года ў матчы супраць «Норвіч Сіці». Свой першы гол за новы клуб забіў у гасцявым матчы супраць «Сандэрленда» 27 кастрычніка 2013 года, зраўняўшы лік пасля першага тайма, аднак клуб усё ж такі трываў паражэнне з лікам 2:1.
«Арсенал»
17 ліпеня 2014 года Дэбюшы падпісаў доўгатэрміновы кантракт з лонданскім «Арсеналам». Як мяркуецца, гэты трансфер каштаваў «кананірам» каля 12 млн фунтаў стэрлінгаў. У новым клубе Мацьё атрымаў кашулю з нумарам 2.
У складзе «Арсенала» Мацьё не здолеў замацавацца, саступіўшы месца асноўнага правага абаронцы Эктару Бельерыну. 1 лютага 2016 года было абвешчана аб пераходзе Дэбюшы ў «Бардо» на правах арэнды да канца сезона. Улетку 2016 года вярнуўся ў «Арсенал».
«Сент-Эцьен»
У жніўні 2021 года далулчыўся да клуба «Валансьен» з Лігі 2.
Міжнародная кар’ера
5 жніўня 2010 года Мацьё быў выкліканы ў асноўную зборную Ларанам Бланам, для ўдзелу ў таварыскім матчы супраць зборнай Нарвегіі 11 жніўня 2010 года.
2 кастрычніка 2011 года атрымаў чарговы выклік у зборную, паколькі правы абаронца французаў Бакары Санья напярэдадні матча атрымаў траўму. 7 кастрычніка Мацьё згуляў свой ​​першы матч за Францыю ў гульні супраць зборнай Албаніі на «Стад дэ Франс», у якім французы перамаглі з лікам 3:0.
Дасягненні
Ліль
Арсенал:
Пухаўшчына
Пу́хаўшчына (, Пуховщина) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
4 лютага 1939 года Пухаўшчына перададзена са Стальбоўшчынскага сельсавета Уздзенскага раёна ў склад Негарэльскага сельсавета Дзяржынскага раёна.
Першамайскі сельсавет (Аршанскі раён)
Першама́йскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Белева.