cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Навукова-даследчы цэнтр праблем рэсурсазберажэння НАН Беларусі
Гісторыя
Ад 2002 да 2006 — у складзе Гродзенскага філіяла НАН Беларусі.
Пастановамі Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі ад 31.01.2012 г. № 12 і ад 31.08.2012 г. № 339 Дзяржаўная навуковая ўстанова «Навукова-даследчы цэнтр праблем рэсурсазберажэння Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі» пераўтворана ў Гродзенскі філіял Дзяржаўнай навуковай установы «Інстытут цепла- і масаабмену імя А. В. Лыкава Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі». Расфарміраваны ў 2020.
Напрамкі навуковай дзейнасці
Навукова-даследчы цэнтр праблем рэсурсазберажэння Інстытута цепла- і масаабмену імя А. В. Лыкава НАН Беларусі выконваў навукова-даследчыя, доследна-канструктарскія работы і ажыццяўляў інавацыйную дзейнасць згодна з прыярытэтнымі напрамкамі, устаноўленымі для яго Пастановай Бюро Прэзідыума НАН Беларусі ад 21.08.2006 № 418:
Працуты
Працу́ты (, Працуты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Гіжыгінская губа
Гіжыгінская губа (Гижигинская губа) — частка заліва Шэліхава ля паўночна-ўсходняга берага Ахоцкага мора.
Уразаецца на 148 км паміж паўвостравам Тайганос і мацерыком. Шырыня каля ўваходу да 260 км, на поўначы 30—40 км. Найбольшая глыбіня — 88 м. Большую частку года заліў пакрыты лёдам. Велічыня прыліваў (няправільныя сутачныя) да 9,6 м. У Гіжыгінскую губу ўпадае рака Гіжыга.
NGC 748
NGC 748 (іншыя абазначэнні — MCG -1-6-4, IRAS01538-0442, PGC 7259) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інгегерд Мёлер
Інгегерд Мёлер (швед. Ingegerd Möller, поўнае імя Britt Ingegerd Möller;  — ) — шведская графік і мастачка, у тым ліку па тэкстылю.
Біяграфія
Нарадзілася ў мястэчку Vålådalen правінцыі Емтланд ў сям’і гандляра Оле Мёлера і яго жонкі Элі Олсан.
Сярод групавых выстаў мастакоў вылучаюцца выстава Nynäshamn 1957 года разам з Барбру Эстлін, Б’ёрнам Хальстрэмам і яе мужам Рольфам Нігрэнам, выстава 2003 года ў музеі Jämtlands länsmuseum, выстава 2018 гадоў ў Norrtälje konsthall разам з Гансам Вігертам і Ульрыке Самуэльсан. Акрамя Швецыі, Інгегерд Мёлер экспанавалася на выставах у Францыі, Японіі, Бельгіі, Польшчы, Італіі, Ісландыі, ЗША і Канадзе.
На працягу 20 гадоў — з сярэдзіны 1960-х гадоў, мастачка супрацоўнічала з Эднай Марцін і кампаніяй Handarbetets vänner ў галіне мастацкіх работ па тэкстылю, стварыўшы каля трыццаці буйных прац, у тым ліку дзевяціметровы твор Ekosång till en fjäril для Банка Швецыі. Інгегерд Мёлер выканала шэраг публічных работ для бальніц, Шведскай геалагічнай службы, станцый метро, ​​музеяў і некалькіх паркаў. Яе працы можна ўбачыць у Нацыянальным музеі Швецыі, Музеі сучаснага мастацтва, Мастацкім музеі Гётэбарга, а таксама ў шэрагу амбасадаў, муніцыпалітэтаў і акруговых саветаў.
У 1953—1979 гадах Інгегерд Мёлер была замужам за мастаком Рольфам Нігрэнам, з 1983 па 1997 год — за мастаком Олафам Норэлам.
Зоагеаграфія
Зоагеаграфія — раздзел біягеаграфіі, навука, якая вывучае распаўсюджванне жывёл на Зямным шары і ўстанаўлівае агульныя заканамернасці гэтага распаўсюджання.
Асноўнымі аб’ектамі зоагеаграфіі з’яўляюцца фаўны і арэалы. Яна даследуе размеркаванне біялагічных відаў і іншых сістэматычных адзінак (родаў, сямействаў і г. д.) па зямным шары, вывучае распаўсюджванне фаўністычных комплексаў, а таксама працэсы рассялення і вымірання жывёл, г.зн. працэсы пашырэння і скарачэння іх арэалаў.
Зоагеаграфію звычайна падзяляюцца на рэгістрацыйную (апісальную), параўнальную і каўзальную (прычынную).
IC 455
IC 455 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гродзенская школа дойлідства
Гродзенская школа дойлідства - асобная архітэктурная школа 12 ст. у Гродне, якая вылучаецца сярод іншых сваёй самабытнасцю і арыгінальнасцю.
На сённяшні дзень вядома 7 помнікаў гродзенскай архітэктурнай школы 12 ст.: Ніжняя царква, княжацкі палац, сцяна на мысе і сцяна за ўсходнім палацам (усе на Старым замку), Барысаглебская і Прачысценская цэрквы на пасадах і недабудаваная царква на Замчышчы ў Ваўкавыску. Да гродзенскай школы дойлідства адносяць таксама яшчэ два храмы: на Новым замку (Васкрасенская царква) і на пасадзе (так званая Малая царква).
Інтэнсіўнае мураванае будаўніцтва ў 12 ст. сведчыць аб заможнасці гараджан і дазваляе казаць аб Гродне як аб значным эканамічным цэнтры рэгіёна.
Асаблівасці
Адна з галоўных яе адметнасцяў — тэхніка муроўкі сцен: роўнаслаёвая муроўка з добрай перавязкай, прыблізна аднолькавыя па шырыні рады цэглы-плінфы і слаі новай рошчыны, увядзенне ў муроўку збаноў-галаснікоў. Арыгінальнасцю вызначаюцца канструкцыйныя вырашэнні: скошаныя пад 45° вуглы пабудоў, круглыя калоны, размяшчэнне бакавых апсід у тоўшчы сцен і г.д.
Найбольш прывабнай адметнасцю гродзенскіх храмаў з'яўляецца іх дэкаратыўнае афармленне. Фасады цэркваў багата ўпрыгожаны крыжовымі кампазіцыямі з рознакаляровых маёлікавых плітак і шліфаваных камянёў, таксама падабраных па колеру, — такім чынам дасягаўся эфект святочнасці, які архітэктар стараўся надаць сваім творам. Гродзенскія храмы вызначаліся прасторнасцю ўнутранага аб'ёму і паліхроміяй інтэр’ера. Зялёна-жоўта-карычневая падлога няярка зіхацела пад сонечнымі прамянямі, якія прабіваліся праз вузкія і высокія вокны.
Сцены храмаў ўсярэдзіне не тынкаваліся, вапна, якая выступала са швоў муроўкі, проста загладжвалася, і паверхня сцяны ўспрымалася як камбінацыя белых і чырвоных плямаў. Акрамя таго, па ўсёй паверхні сцен у пэўным парадку размяшчаліся галаснікі. Наведвальнікам былі відаць толькі іх цёмныя вусці — адтуліны.
Аўтарства школы
Барысаглебская царква — апошні твор майстра — падобных недахопаў пазбаўлена. Дэкаратыўныя валуны маюць памеры не болып за палову таўшчыні сцяны, перавязка швоў усюды дасканала вытрымліваецца. Галаснікі, уведзеныя ў муроўку, не толькі не аслаблялі канструкцыю, але наадварот, змяншалі цяжар сцен. Нават калі ў 1859 палова храма абвалілася ў Нёман, другая яе частка засталася і зараз трымаецца дастаткова надзейна.
Гісторык архітэктуры П. А. Рапапорт выказаў меркаванне, што гродзенскім дойлідам быў Пётр Міланег, які пазней стаў прыдворным архітэктарам кіеўскага князя. На гэтую думку даследчыка навяло падабенства некаторых кампазіцыйных і канструкцыйных прыёмаў кіеўскіх і гарадзенскіх цэркваў.
Знойдзеныя ў Гродне рэшткі цагляных муроў дазволілі П. Рапалорту звязаць іх будаўніцтва з пабудовай у 1199 Пятром Міланегам для князя Рурыка Расціславіча ў кіеўскім Выдубінкім манастыры цаглянай сцяны, якая зараз не захавалася, але згадваецна ў пісьмовых крыніііах. У 1987 даследчык выказаў меркаванне, што Пётр Міланег пачаў сваю дойлідскую біяграфію ў Гродне. У якасці прыкладаў П. Рапапорт прыводзіў ужыванне каляровмх шліфаваных камянёў у муроўцы фасадаў оўручскага храма, паліванмх плітак у муроўцы фасадаў царквы Апосталаў у Белгарадзе, зрэзанмя знешнія вуглы Пятніцкай бажніцы ў Чарнігаве і мураваную сцяну Выдубіцкага манастыра. Усе пабудовы былі ўзведзены пад кіраўніцтвам знакамітага дойліда. П. Рапапорт лічыў, што разам з Міланегам у Кіеў пераехала і ўся гродзенская будаўнічая арцель.
Грышкава (Навадугінскі раён)
Грышкава (Гришково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Інукцітут
Інукцітут (усходне-канадскі інуктытут; саманазва — ᐃᓄᒃᑎᑐᑦ — ад inuk «чалавек» + -titut «падобна да кагосьці», гэта значыць «падобны да чалавека») ― назва альбо ўсіх інуіцкіх дыялектаў Канады, альбо за выключэннем інувіалуктуна. Слова «інукцітут» з’яўляецца афіцыйным і найбольш распаўсюджаным абазначэннем інуіцкіх моў Канады ў цэлым. Інуктытут блізкі да грэнландскай мовы, якая таксама належыць да інуіцкай моўнай групы эскімоска-алеуцкай моўнай сям’і.
На інукцітуце размаўляюць па ўсёй тэрыторыі поўначы Канады, у рэгіёнах Ньюфаўндленда і Лабрадора, Квебека, Манітобы, Нунавута, Паўночна-Заходніх тэрыторый, а раней гаварылі і на арктычным узбярэжжы Юкана. Згодна са звесткамі статыстычнай службы Канады, налічваецца каля 35 тысяч носьбітаў мовы.
Лейшманіі
Лейшманіі (Leishmania, ад імя У. Лейшмана) — род жгуцікавых, якія выклікаюць лейшманіёзы.
Асаблівасці біялогіі
Пераносчыкамі лейшманій з'яўляюцца маскіты з роду Phlebotomus ў Старым Свеце, і з роду Lutzomyia ў Новым Свеце. Натуральным рэзервуарам розных відаў служаць пазваночныя жывёлы, якія адносяцца да шасці атрадаў млекакормячых і яшчаркі; зрэшты, на падставе ізаферментнага аналізу паразітаў яшчарак было прапанавана вылучыць у асобны род атрада трыпанасамацід — Sauroleishmania. Лейшманіі ў асноўным паразітуюць у клетках грызуноў, сабак і людзей, але таксама адзначаны выпадкі паразтавання ў даманаў, котак і коней. У Новым Свеце інфекцыя сустракаецца ў апосума, ляніўца і браняносцаў; зарэгістраваныя выпадкі лейшманіёза ў кенгуру ў Аўстраліі. Паводле ацэнак СААЗ ад пачатку 1990-х, на лейшманіёзы хворыя каля 12 мільёнаў чалавек у 88 краінах.
Дукорская воласць
Гісторыя
Дукорская воласць утворана пасля 1861 года. У 1880-х гадах уключала 10 сельскіх таварыстваў (Бараваастраўское, Дукорскае, Жыроўскае, Караваеўскае, Матароўскае, Турэцкае, Харавіцкае, Хазянінскае), 10 грамад, 12 населеных пунктаў (найбуйнейшыя — м. Дукора, с. Дукорка, Матарова, Раўнаполле).
У час рэвалюцыі 1905—1907 гадоў у Дукорскай воласці адбываліся масавыя хваляванні.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай воласць абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Хазянікаў атрымалі пасведчанні Народнага Сакратарыята Беларусі, жыхары Дукоркі, Жораўкі, Караваева і Раўнаполля пісалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад.
У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Gmina Dukora; Ігуменскі павет, Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. Скасавана 17 ліпеня 1924 года ў сувязі з утварэннем Менскай акругі і падзелам на раёны.
Белая Лужа (Смалявіцкі раён)
Бе́лая Лу́жа (, Белая Лужа) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Шатару
Шатару (Châteauroux) — адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Эндр у цэнтральнай Францыі (былое герцагства Берыйскае), на поўдзень ад Арлеана па дарозе, якая злучае Парыж з Тулузай. Паўстаў вакол замка, заснаванага ў X стагоддзі князем Раулем дэ Дэолем. Цяперашні замкавы будынак, які займае гарадская адміністрацыя, ўзведзены не пазней XV стагоддзя. Людовік XV даў тытул герцагіні Шатару сваёй фаварытцы, маркізе дэ Турнель. Сярод знакамітых ураджэнцаў Шатару — напалеонаўскі маршал Анры Бертран (у яго асабняку — музей) і акцёр Жэрар Дэпардзьё.
Насельніцтва
Насельніцтва — 47 127 чалавек (2007).
Зоапланктон
Зоапланктон — частка планктону, прадстаўленая жывёламі, якія не могуць супрацьстаяць цячэнням і пераносяцца разам з воднымі масамі.
Апісанне
Да зоапланктону традыцыйна адносяць таксама досыць буйных гетэратрофных пратыстаў - аднаклетачных і каланіяльных. У складзе зоапланктону сустракаюцца прадстаўнікі большасці тыпаў жывёльнага царства. У большасці вадаёмаў самая шматлікая група зоапланктону - дробныя ракападобныя. У склад зоапланктону ўваходзяць таксама лічынкі шматлікіх жывёл, пелагічная ікра рыб. Арганізмы зоапланктону сілкуюцца фітапланктонам, бактэрыяпланктонам, дэтрытам або больш дробнымі прадстаўнікамі зоапланктону. Калі арганізмы ўвесь жыццёвы цыкл праводзяць у форме планктону, іх адносяць да голапланктону; калі жывёлы праводзяць у выглядзе планктону толькі частку жыцця (як правіла, у лічынкавай стадыі), іх адносяць да мерапланктону. Зоапланктон - аснова харчовых ланцугоў у біяцэнозе вадаёмаў, асабліва марскіх. Гэта звяно харчовых ланцугоў, якое злучае фітапланктон, які ўтварае першасную прадукцыю, з больш буйнымі нектоннымі і бентаснымі жывёламі.
NGC 749
NGC 749 (іншыя абазначэнні — ESO 414-11, MCG -5-5-23, IRAS01534-3009, PGC 7191) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цібар Сэкель
Цібар Сэкель (Tibor Székely;  — ) — югаслаўскі журналіст, даследчык, пісьменнік, юрыст эсперантыст.
Удзельнічаў у экспедыцыях па Паўднёвай Амерыцы, Азіі і Афрыцы. Апроч венгерскай і харвацкай моў таксама ведаў нямецкую, французскую, іспанскую, англійскую і эсперанта. Быў членам Акадэміі эсперанта і ганаровым членам Сусветнай асацыяцыі эсперанта.
Біяграфія
Бацька Цібара Сэкеля быў ветэрынарам і сям'я шмат разоў пераязджала. Пасля некалькіх гадоў па нараджэнні Цібара, сям'я пасялілася ў Ценеі (тэрыторыя сучаснай Румыніі), а пасля 1922 года ў Кікіндзе (Сербія, Югаславія). Там Цібар скончыў пачатковую школу, пасля чаго сям'я пераехала ў Нікшыч у Чарнагорыі, дзе Цібар скончыў гімназію. Ужо ў сярэдняй школе захапіўся альпінізмам і пешкі прайшоў праз усю Чарнагорыю.
Пасля гімназіі Сэкель працаваў журналістам у Заграбе і ў 1933 ажыццявіў падарожжа ў Аргенціну, для падрыхтоўкі рэпартажу пра аргенцінскіх эмігрантаў, але застаўся там і на працягу 15 гадоў займаўся журналістыкай і даследаваннямі. У 1944 пакарыў Аканкагуа, самую высокую гару Заходняга і Паўднёвага паўшар'яў. У 1948—1949 гадах займаўся даследаваннем малавядомых раёнаў у лясах Бразіліі. У гэтым падарожжы ён сустрэў племя канібалаў тупары, у якім пражыў чатыры месяцы.
Адначасова з даследаваннямі, Сэкель займаўся археалогіяй і антрапалогіяй. У Гватэмале і Мексіцы ён займаўся вывучэннем цывілізацыі мая і цывілізацыі інкаў у Перу. Абапіраючыся на паданне, Сэкель знайшоў старажытны горад, пабудаваны індзейцамі. Падчас свайго падарожжа па Амазонцы, карыстаючыся папярэднім доследамі, Сэкель здолеў прайсці за Раку Смерці праз тэрыторыю ваяўнічага племені шавана, сабраўшы шмат карысных геаграфічных звестак пра гэты рэгіён.
У 1954 годзе Сэкель вярнуўся ў Югаславію, але па-ранейшаму шмат падарожнічаў. У сакавіку 1962 года адправіўся ў падарожжа ў Афрыку, у якім ён ажыццявіў узыходжанне на Кіліманджара, самую высокую гару Афрыкі.
На працягу свайго жыцця Сэкель займаўся рознымі справамі. Быў даследчыкам, пісьменнікам, археолагам, мастаком, скульптарам, рэжысёрам, журналістам. Пісаў кнігі, у тым ліку на эсперанта. Карыстаўся двума дзясяткамі моў, з якіх на дзесяці размаўляў добра. З 1972 года жыў у Субоціцы, (Ваяводзіна), дзе да канца жыцця працаваў дырэктарам музея.
У 1985 годзе, Сэкель, будучы прадстаўніком Сусветнай асацыяцыі эсперанта і дэлегацыі Югаславіі вынес на галасаванне рэзалюцыю пра эсперанта, якая была адзінагалосна прынята Генеральнай канферэнцыяй ЮНЕСКА.
Апісанні падарожжаў
Творы Цібара Сэкеля змяшчаюць цікавыя назіранні за звычаямі, мастацтвам, этнаграфіяй і перакладзены на шмат моў.
Кнігі па этнаграфіі
Падарожнічая па Паўднёвай Амерыцы, Афрыцы, Аўстраліі і Акіяніі Сэкель сфарміраваў вялікую этнаграфічную калекцыю, і падарыў яе Этнаграфічнаму музею Заграба.
Куарта-д’Альціна
Куарта-д'Альціна (Quarto d'Altino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Венецыя.
Насельніцтва складае 7993 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 274 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 30020. Тэлефонны код — 0422.
Расла
Ра́сла (, Расло) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Люціны
Люці́ны (, Лютины) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, знаходзіцца за 14 кіламетраў на поўдзень ад Оршы, каля міжнароднай аўтамагістралі Санкт-Пецярбург—Адэса (у межах Беларусі — магістраль ). Люціны ўваходзяць у склад Зубаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска ў Казловіцкім войтаўстве Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Allium sahandicum
Allium sahandicum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Ірана.
Галерэя старых майстроў
Галерэя старых майстроў (Gemäldegalerie Alte Meister) у Дрэздэне (ці проста Дрэздэнская галерэя) — выключная па якасці калекцыя з прыблізна 750 карцін старых майстроў, набытых у XVIII стагоддзі саксонскімі кіраўнікамі з альберцінскай лініі Ветынаў. Цяпер уваходзіць у склад Дзяржаўных мастацкіх збораў Дрэздэна.
Збор Ветынаў
Як і ў многіх манаршых рэзідэнцыях, пачатак сусветна вядомаму збору быў пакладзены заснаваным у 1560 годзе кабінетам прыгожых мастацтваў (Kunstkammer), дзе разам з прыроднымі феноменамі, вырабамі ручной працы выстаўляліся палотны італьянскіх і фламандскіх майстроў жывапісу.
Сістэматычна ж збіраць творы старых майстроў пачаў курфюрст Аўгуст II Моцны (1670-1733), які славіўся знаўцам мастацтва і перабудаваў увесь цэнтр Дрэздэна. У 1722 годзе адбылася інвентарызацыя збору жывапісу, вылучанага з кунсткамеры. Па загадзе курфюрста яго выставілі на агляд прыдворнай шляхты ў перабудаваным будынку прыдворнай стайні. Акрамя жывапісу, збор саксонскіх курфюрстаў уключаў унікальную калекцыю фарфору, цікавую падборку навуковых інструментаў і гравюрны кабінет — старэйшая ў Цэнтральнай Еўропе калекцыя графікі.
Запал да збірання твораў мастацтва атрымаў у спадчыну ад бацькі Аўгуст III. Як і бацька, ён мог сабе дазволіць вельмі дарагія пакупкі за кошт паступленняў з казны Рэчы Паспалітай, выбарны трон якой ён займаў. Для набыцця ён выбіраў толькі шэдэўры, слухаючы парады Альгароці.
У 1741 году Аўгуст III набыў 268 палотнаў са збору Валенштэйна, у тым ліку «У зводніцы» Яна Вермеера Дэлфцкага. Трохі пазней за імі рушылі ўслед шматлікія працы з каралеўскай галерэі ў Празе, а ў 1745 годзе — «сто лепшых карцін» са збору збяднелага герцага Мадэнскага, сярод якіх былі працы Карэджа, Веласкеса, Тыцыяна. Калекцыя галерэі адлюстроўвала густы еўрапейскай арыстакратыі эпохі Асветы. "Каралём мастакоў" у той час лічыўся Рафаэль, а яго лепшай станковага працай — «Сікстынская Мадонна». Гэтае палатно ўдалося прывезці з царквы Сан-Сікста ў П’ячэнца.
Будаўніцтва Цвінгера
Сямігадовая вайна і страта Ветынамі кантролю над Рэччу Паспалітай паклалі канец узлёту Фларэнцыі-на-Эльбе, як тады называлі Дрэздэн. Толькі праз стагоддзе горад зноў сабраўся з сіламі, і гарадскім саветам было прынята рашэнне аб будаўніцтве будынка музея. Нягледзячы на тое, што пад будаўніцтва было аблюбавана іншае месца, дырэктар Дрэздэнскай дзяржаўнай будаўнічай школы Готфрыд Земпер прапанаваў праект палаца мастацтва ў стылі неарэнесанса, замыкаючы сабой прастору Тэатральнай плошчы. У 1847 годзе пачалося будаўніцтва будынка, і ўжо ў 1855 годзе адбылося яго адкрыццё.
У 1931 годзе было вырашана пакінуць у галерэі толькі творы старых майстроў, а мастацтва XIX-XX стагоддзяў было пераведзена ў Новую галерэю.
Зоацэноз
Зоацэноз (ад гр. Zoon - жывёла, жывая істота, koinos - агульны) — структурны кампанент экасістэмы; сукупнасць жывёл, што ўваходзяць у склад біяцэнозу. Кожны зоацэноз характарызуецца пэўным складам жывёл і іх узаемаадносінамі з навакольным біятычным і абіятычным асяроддзем. Зоацэноз з'яўляецца ўмоўным тэрмінам і ў сучаснай экалогіі ўжываецца рэдка.
Дом Отдыха Аляксандрына
Дом Отдыха Аляксандрына (Дом Отдыха Александрино) — пасёлак у Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалены ў сакавіку 1943 года.
МФК Верас Высокая Ліпа
«Верас» — беларускі міні-футбольны клуб з Высокіх Ліп.
Дасягненні клуба
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе
Кубак Беларусі па міні-футболе
Акра (мыс)
Акра (таксама Акцыум і Акцый) — мыс, які знаходзіцца ў Іанічным моры. Знакаміты бітвай паміж былымі ўдзельнікамі другога трыумвірата Маркам Антоніем і Актавіянам, якая адбылася пры ім 2 верасня 31 года да н. э.. Перамогай Актавіяна ў гэтай бітве заканчваецца перыяд грамадзянскіх войн у Рыме, звязаных з крызісам рэспублікі.
Юхан I
Юхан I Сверкерсан (Johan Sverkersson, Johan I,  —, Вісінгсё) — кароль Швецыі (1216—1222) з роду Сверкераў.
Юхан заступіў на трон пасля смерці Эрыка Х у 1216 годзе. На той момант яму было 15 гадоў. Ён павялічыў прывілеі духавенства, зладзіў крыжовы паход супраць эстаў. У 1219 яго войскі ўзялі Леаль у Эстляндыі (цяпер — Эстонія). Юхан памёр у 1222 годзе.
Павойнік
Павойнік, Жыгунец (Clematis) — род кветкавых раслін сямейства казяльцовых.
Назва
Назва роду паходзіць ад старажытнагрэчаскага κληματίς — «павойная расліна». Род налічвае каля 250 відаў, большасць з якіх расце ва ўмераным поясе Азіі, Амерыкі і Еўропы.
Батанічнае апісанне
Гэта ў асноўным дрэвавыя, часам травяністыя павойныя расліны. Падымаюцца з дапамогай павойнага лісця. Некаторыя віды дасягаюць вышыні 2-6 метраў. Яны з’яўляюцца вечназялёнымі ці лістападнымі. Некаторыя віды маюць доўгія карэнішчы. Лісце супраціўнае, простае ці пёрыстае. Суквецці мяцёлкі, або, рэдка, адзінкавыя кветкі. Сямянкі звычайна падоўжаныя, пёрыстыя або аголеныя. Лік храмасом — 8.
Віды
У свеце налічваецца больш 370 відаў павойнікаў.
Выкарыстанне
Некаторыя сарты цэняцца за іх здольнасць караскацца па сценах, платах і іншых структурах, а таксама за рост сярод іншых раслін, такіх як дрэвы і кусты. Некаторыя могуць віцца па зямлі, каб забяспечыць пакрыццё.
Нягледзячы на таксічнасць, карэнныя амерыканцы выкарыстоўвалі вельмі малыя колькасці як эфектыўны сродак для лячэння мігрэні і нервовых расстройстваў. Расліна таксама выкарыстоўваецца пры скурных інфекцыях. Еўрапейскія віды не выкарыстоўваюць у лячэбных мэтах.
== Падроды ==
Венесуэльскі заліў
Венесуэльскі заліў (Golfo de Venezuela) ці Маракайба (Maracaibo) — заліў на поўдні Карыбскага мора каля берагоў Венесуэлы, адмежаваны ад мора паўастравамі Гуахіра і Парагуана. Абмывае венесуэльскія штаты Сулія і Фалькон, а таксама калумбійскі дэпартамент Гуахіра.
Даўжыня заліва 231 км, шырыня каля ўваходу 98 км. У паўднёвай частцы заліў злучаецца з возерам Маракайба праз бухту Таблас і праліў шырынёй 6,5—22 км і глыбінёй 11 м. Глыбіня самога заліва змяняецца ад 18 да 71 м. Ва ўсходняй частцы ў бераг паўвострава Парагуана ўдаецца невялікі заліў Каро. Берагі Венесуэльскага заліва нізкія, не апрацаваныя ў сілу пясчаных глебаў. Прылівы змешаныя, вышынёй менш за 1 м.
Заліў быў адкрыты еўрапейцамі ў 1499 годзе, калі экспедыцыя пад камандаваннем Алонса дэ Ахеда ў суправаджэнні Амерыга Веспучы даследавала ўзбярэжжа Паўднёвай Амерыкі, збіраючы інфармацыю і даючы назвы новым землям. Воды заліва з’яўляюцца аб’ектам пагранічнай спрэчкі з часоў здабыцця Калумбіяй і Венесуэлай незалежнасці ад Іспаніі ў XIX стагоддзі. Іспанская імперыя не праводзіла межаў у гэтым раёне, паколькі мясцовы народ Гуахіра аказваў ёй супраціўленне. Мяжа па сушы была ўстаноўлена ў 1941 годзе, але пытанне тэрытарыяльных вод засталося нявырашаным.
Заліў валодае стратэгічнай важнасцю як суднаходны шлях у Карыбскае мора, па якім перавозяць нафту, што здабываецца на нафтавых радовішчах на возеры Маракайба. У межах заліва таксама маецца радовішча нафты. На берагах размешчаны глыбакаводныя нафтаэкспартныя парты Амуай, Пунта-Кардон і Пунта-Фіха.
Завулак Адоеўскага (Мінск)
Завулак Адоеўскага — завулак у Фрунзенскім раёне Мінска. Названы ў гонар Аляксандра Іванавіча Адоеўскага (1802—1839), рускага паэта-дзекабрыста.
Перасячэнні
Завулак перасякаецца з вуліцай Гусоўскага.
Екацярынкі (Навадугінскі раён)
Екацярынкі (Екатеринки) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 456
IC 456 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Opera
Opera (О́пера) — вэб-браўзер і праграмны пакет для працы ў Інтэрнэце, які выпускаецца кампаніяй Opera Software. Распрацаваны ў 1994 годзе групай даследчыкаў з нарвежскай кампаніі Telenor. З 1995 года прадукт кампаніі Opera Software, утворанай аўтарамі першай версіі браўзера. Сумарная рыначная доля Opera і Opera Mobile у чэрвені 2011 года складала 2,98 %. Акрамя таго, доля Opera Mini складала 1,25 %.
Апроч асноўных функцый браўзера, за час, якое прайшло з моманту з'яўлення пакета, у яго былі інтэграваны магчымасці паштовага/навінавага кліента Opera Mail, адраснай кнігі, кліента пірынгавай сеткі BitTorrent, агрэгатара RSS, кліента IRC, менеджара запамповак, WAP-браўзера, Opera Link, а таксама віджэты — графічныя модулі, заснаваныя на тэхналогіі HTML і працавальныя па-за акном браўзера.
Браўзер Opera партаваны пад мноства аперацыйных сістэм (уключаючы Microsoft Windows, Mac OS X, Linux, FreeBSD, Solaris, а таксама для мабільных платформаў на аснове Symbian, MeeGo, MeeGo WeTab, Java, Android, Windows Mobile, Windows 7, Apple iOS.
Доля Opera на сусветным рынку браўзераў значна саступае долям Internet Explorer, Mozilla Firefox, Chrome і Safari, і складае па розных крыніцах ад 2 да 4 %. Але ў Еўропе доля рынка, займаная Opera, прыкметна вышэй сярэдняга паказчыку па свеце (ад 4 да 11 %). У першую чаргу гэта датычыцца некаторых краін СНД (Расія, Украіна, Беларусь, Казахстан,Узбекістан), дзе доля Opera дасягае 50 %. Значна мацней пазіцыі Opera (у адмысловых рэдакцыях — Opera Mobile і Opera Mini ) на рынку браўзераў для мабільных прылад: мабільных тэлефонаў, смартфонаў і КПК, дзе Opera грае дамінантную ролю дзякуючы тэхналогіі Small-Screen Rendering. У гэтым сегменце рынка браўзер прадстаўлены версіямі для Windows Mobile, S60 і UIQ, а таксама для платформы Java ME. Opera прадусталявана на больш за 40 мільёнах мабільных тэлефонаў ва ўсім свеце.
Opera таксама адзіны браўзер для гульнявых сістэм Nintendo DS і Wii. Некаторыя камп'ютарныя тэлепрыстаўкі таксама выкарыстоўваюць Opera.
Рухавічок Opera (Presto) ліцэнзаваны Adobe і інтэграваны ў пакет Adobe Creative Suite (у прыватнасці, Presto выкарыстоўваецца ў Adobe GoLive і Dreamweaver).
Opera для ПК і Opera Mini распаўсюджваюцца бясплатна з 2005 года, Opera Mobile — з 2010-га (бэта-версіі з 2009-га ).
Джанан Толан
Джанан Толан (Canan Tolon; 1955, Стамбул) — турэцкая мастачка. Жыве і працуе ў Эмерывіле, штат Каліфорнія. З’яўляецца адным з важных мастакоў сучаснай жывапісу Турцыі.
Яе працы выкананы ў такіх відах мастацтва як гравюра, жывапіс, малюнак, скульптура і інсталяцыя. Яны выстаўлялася на міжнародных выставах у Анкары, Стамбуле, Кіеве, Лондане, Лос-Анджэлесе, Нью-Ёрку, Оклендзе і Сан-Францыска. Работы Толан знаходзяцца ў розных нацыянальных і міжнародных калекцыях, на турэцкім рынку жывапісу іх купляюць па высокай цане.
У 2010 годзе адна з карцін Джанан Толан, «Глюк VI» (2008), асабліва вылучылася на аўкцыёне «Сотбіс» у Турцыі. У 2012 годзе «Art + Auction» назваў мастачку адным з 50 самых калекцыянаваных мастакоў. У аглядзе Los Angeles Times у 2014 годзе адзначалася, што карціны Толан «падкрэсліваюць нашу схільнасць шукаць пазнавальныя формы» і «таксама, магчыма, з’яўляюцца каментаром да пагаршэння якасці нашага малюнка».
Біяграфія
Джанан Толан нарадзілася ў Стамбуле ў 1955 годзе. Дзяцінства правяла ў Францыі з-за перанесенага поліяміэліта. Джанан Толан распавяла пра сваё дзяцінства і доўгія гады лячэння ў малюнках і артыкулах, якія суправаджаюць малюнкі ў кнізе «Будучыня без мінулага» (Geçmişsiz Gelecek; 2004).
Пасля заканчэння ў 1975 годзе Міжнароднай школы Ecole Française d’istanbul, вывучала дызайн і архітэктуру ў Эдынгбургскім універсітэце Непера (1976), Fachhochschule (1979), Мідлсекскім універсітэце / Архітэктурнай асацыяцыі (1980) і Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі, дзе яна атрымала ступень магістра архітэктуры (1983). Затым Толан працавала архітэктарам у Францыі і ў Сан-Францыска.
Першая персанальная выстава Джанан Толан адкрылася ў Берклі у 1984 годзе. Пазней яна выстаўляла свае працы ў шматлікіх цэнтрах, такіх як Анкара, Стамбул, Нью-Ёрк, Парыж, Чыкага і Сан-Францыска, у тым ліку працы «Я і іншы» ў Шарлотэнборзе, «Пластычныя дыялогі» ў мэрыі Бруселя, «Арганізаваны канфлікт» у Музеі сучаснага мастацтва Project 4 L «Кут адказу» у Мастацкім музеі Мілс-каледжа, «Перасякальныя часы» і «Назіранне, інтэрпрэтацыя, разнастайнасць» у Істанбул Мадэрне.
Працягнула атрымліваць сваю мастацкую адукацыю ў Берклі. Мастачка, якая цікавіцца такімі паняццямі сучаснага мастацтва, як пераемнасць, сінтэз і спалучэнне, у той час стварыла работы, заснаваныя на насценных інсталяцыя і біялагічных аб’ектах. Толан мела намер ствараць працы з ілюзіяй таго, што ў гледача ёсць фатаграфія, структура або гісторыя. Гэта ажыццяўлялася шляхам дадання на палатно знешніх эфектаў, такіх як плямы іржы і кава.
Калекцыя
Работы Джанан Толан захоўваюцца ў наступных публічных калекцыях:
Джордж Цёрнер
Джордж Цёрнер (George Turner, 1841—1910) — брытанскі мастак-пейзажыст і фермер, празваны «Дэрбішырскім Джонам Канстэблам».
Біяграфія
Цёрнер нарадзіўся ў Кромфардзе, але пазней пераехаў з сям'ёй у Дэрбі. У яго рана праявіўся талент да музыкі і малявання, заахвочаныя яго бацькам, краўцом па прафесіі, але мастаком-аматарам. Цёрнер шмат займаўся, жадаючы стаць прафесійным мастаком і настаўнікам малявання.
У 1865 годзе Цёрнер ажаніўся з Элізай Лакін (Eliza Lakin, 1837—1900), гадаваў дзяцей на ферме Walnut у Барраў-эпан-Трэнт (Barrow upon Trent). У іх было чацвёра дзяцей: Мэры (У замужжы Чамберлейн (Chamberlain), пазней Вур (Woore), 1868—1937), Флорэнс Пальмер (Florence Palmer Turner, 1869—1955), Уільям Лакін (William Lakin Turner, 1867—1929, пасля таксама стаў мастаком ) і Персі Рыд (Percy Reed Turner, 1871—1936). Пасля смерці Элізы Цёрнер пераехаў у Кірк Айртан (Kirk Ireton), дзе жаніўся на вядомай актрысе Кейт Стывенс Сміт (Kate Stevens Smith, 1871—1964) і зажыў з ёй у Ідрыдгехей (Idridgehay), дзе і памёр у 1910 годзе.
Цёрнер працаваў маслам і маляваў букалічныя сцэнкі, пераважна Дербішыра, пакінуўшы значную спадчыну выглядаў Англіі да таго, як у яе прыйшло механізаванне, аўтамашыны і ўрбанізацыя. Яго працы выстаўляліся ў Нотынгеме і Бірмінгеме. Цёрнер служыў у Мастацкім камітэце Музея і мастацкай галерэі Дэрбі, і ў калекцыю гэтай галерэі ўключаны і яго працы, і працы яго сына.
Буда (Смалявіцкі раён)
Бу́да (, Буда) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Хацілы
Хаці́лы (, Хотилы) — аграгарадок у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Геаграфія
Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Пастаўскага раёна за 2 км ад Паставаў і за 3 км ад Куртаў. Знаходзіцца на рацэ Мядзелцы. Паблізу аграгарадка азёры Ксяндзоўскае, Кавалькі і Думбля.
Транспартная сувязь з раённым цэнтрам ажыццяўляецца аўтобусным маршрутам «Паставы — Казьяны».
Гісторыя
Да 21 чэрвеня 2023 года аграгарадок уваходзіў у склад Ярэўскага сельсавета.
Інфраструктура
Дзейнічаюць яслі-сад, сталовая, магазін, аддзяленне паштовай сувязі, комплексны прыёмны пункт і бібліятэка.
Сакалец
Сакале́ц (, Соколец) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Сан-Дона-дзі-П’явэ
Сан-Дона-дзі-П'явэ (San Donà di Piave) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Венецыя.
Насельніцтва складае 40841 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 520 чал./км². Займае плошчу 79 км². Паштовы індэкс — 30027. Тэлефонны код — 0421.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna del Rosario.
Першы Кантынентальны Кангрэс
Першы Кантынентальны Кангрэс — з’езд дэлегатаў 12 калоній (акрамя Джорджыі, Канадскіх калоній, Багамскіх астравоў і некаторых іншых уладанняў Кароны, якія атрымалі запрашэнне на Кангрэс, але рашылі не адпраўляць дэлегатаў ) Вялікабрытаніі, які пачаў паседжанне 5 верасня 1774 г. у Карпентэрз-Холе ў Філадэльфіі, Пенсільванія пасля ўвядзення Брытанскім урадам невыносных законаў. Мэта апошніх была, сярод іншага, прымусіць улады горада Бостана i калоніі Масачусэтс пакараць удзельнікаў акцыі «Бостанскае чаяпіцце».
На Кангрэс прыехала 56 дэлегатаў. Кожная калонія паслала не менш за 2-х прадстаўнікоў; больш усяго дэлегатаў прыслалі калоніі Нью Ёрк (9 чал.), Пенсільванія (8 чал.) і Вірджынія (6 чал.). Яны абмеркавалі рад пытанняў, сярод якіх быў байкот англійскіх тавараў як адказ на невыносныя законы, таксама былі разгледжаны парушэнні правоў каланістаў з боку брытанскай каланіяльнай адміністрацыі; каралю Георгу III ад імя Кангрэсу была зроблена заява аб неабходнасці справядлівага ўрэгулявання ўзніклых праблем і адмены непапулярных заканадаўчых актаў супраць каланістаў.
У выпадку ігнаравання прапановаў 1-га Кангрэсу меркавалася скліканне Другога Кантынентальнага Кангрэсу. 2-і Кангрэс пачаў працаваць у маі 1775 г.
Праца Кангрэсу і яе вынікі
1-ы Кангрэс працаваў з 5 верасня па 26 кастрычніка 1774 г. Спачатку старшынёй паседжанняў быў Пейтан Рэндальф, а з 22 па 26 кастрычніка — Генры Мідлтан. Сакратаром Кангрэсу быў абраны Чарлз Томсан.
Сярод дэлегатаў Кангрэсу не было адзінай думкі наконт будучыні калоній. Напрыклад, Патрык Генры выступаў за стварэнне незалежнага ад Брытаніі ўрада, а некаторыя іншыя дэлегаты прапанавалі кампрамісныя варыянты ўрэгулявання адносін з метраполіяй. З аднаго боку было вырашана аб’явіць байкот англійскім таварам з 1 снежня 1774 г. і фарміраваць атрады апалчэнцаў для абароны калоній ад магчымых рэпрэсій метраполіі, з другога дэлегаты Кангрэсу рабілі спробы дамовіцца з каралём, што сведчыла аб жаданні большасці з іх пазбегнуць грамадзянскай вайны і канчатковага аддзялення калоній ад Брытаніі. Байкот брытанскіх тавараў прынёс некаторую шкоду эканоміцы метраполіі, але не дасягнуў сваёй мэты — дабіцца адмены невыносных законаў. Але вынікам паседжання Першага Кангрэсу стала таксама рашэнне склікаць Другі Кантынентальны Кангрэс, які аб’явіў сябе рэвалюцыйным урадам калоній у час паўстання і даў назву парламенту ЗША.
Паводкі ў Пакістане (2022)
Перадумовы
Мусонныя дажджы, якія суправаджаюцца паводкамі, — звыклая для жыхароў Паўднёвай Азіі прыродная з’ява. Практычна штогод яны прыводзяць да разбурэнняў і гібелі людзей. Аднак у 2022 годзе бедства набыло катастрафічныя маштабы, закрануўшы ўсе рэгіёны Пакістана. Мусонны сезон тут звычайна працягваецца з другой паловы чэрвеня па верасень. Асаблівасьць 2022 года — звышдажджлівы жнівень. У гэтым месяцы ў Пакістане выпала больш за 166 мм ападкаў пры сярэднім значэнні для гэтага перыяду 48 мм.
Вынікі
Наймацней пацярпелі паўднёвыя правінцыі Белуджыстан і Сінд, на тэрыторыі якіх зафіксавана больш за палову ўсіх пацверджаных ахвяраў стыхіі. У Белуджыстане станам на 26 жніўня загінулі ня менш як 260 чалавек, рэгіён апынуўся фактычна ў інфармацыйнай і камунікацыйнай блакадзе. Паветраныя, аўтамабільныя і чыгуначныя зносіны прыпыніліся, разбураны або пашкоджаны дзясяткі тысяч дамоў, загінула больш за паўмільёна галоў жывёлы. У правінцыі Сінд колькасьць пацверджаных ахвяр паводак дасягнула 320 чалавек.
NGC 752
NGC 752 (іншае абазначэнне — OCL 363) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Андрамеда.
NGC 752 складаецца з больш за 60 зорак велічынёй як 8,96m, так і слабей. Самыя гарачыя зоркі маюць спектральны тып A2, паказваючы тым самым на даволі высокі ўзрост — 1,1 мільярда гадоў (па Нябесным Каталозе 2000).
Меч-трава
Меч-трава (Cladium) — род кветкавых раслін сямейства асаковых.
Апісанне
Шматгадовыя травы вышынёй да 1,5 м з тоўстым паўзучым карэнішчам. Шэра-зялёныя сцёблы пустыя, тоўстыя, густааблісцелыя. Лісце лінейнае, трохграннае, вострапілаватае, рэжучае (адсюль назва). Суквецце — складаная мяцёлка. Каласкі дробныя, бурыя, кветкі без калякветніка. Плод — яйцападобны цёмна-карычневы бліскучы арэшак.
Арэал
Выдзяляюць 3-4 віды. Пашыраны ва ўмераных, субтрапічных і трапічных паясах, акрамя Аўстраліі; на тэрыторыі Беларусі сустракаецца.
Ершыніна
Ершыніна (Ершинино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Амстэрдам (значэнні)
Амстэрда́м можа значыць:
Allium salinum
Allium salinum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Кітая.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночна-ўсходняга Кітая.
Завулак Альшэўскага (Мінск)
Завулак Альшэўскага — завулак у Фрунзенскім раёне Мінска. Названы ў гонар удзельніка Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза М. М. Альшэўскага
Перасячэнні
Завулак перасякаецца з вуліцай Бірузова.
628
628 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 628 год нашай эры, 628 год 1 тысячагоддзя, 28 год VII стагоддзя, 8 год 3-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 9 год 620-х гадоў.
Слабадскі сельсавет (Стаўбцоўскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Задворскі сельсавет у складзе Стаўбцоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Задвор’е. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 26 жніўня 1961 года перайменаваны ў Слабадскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Слабада. 22 верасня 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Яблонаўка. 29 чэрвеня 2006 года з часткі сельсавета ўтвораны Наваколасаўскі сельсавет. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Заямнаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1013 чалавек, з іх 90,1 % — беларусы, 4,6 % — палякі, 4,3 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў:
Лепідаліт
Лепідаліт (KLi2Al(Al,Si)3O10(F,OH)2) — бэзавага або ружова-фіялетавага колеру філасілікатны мінерал групы слюд, які з'яўляецца другаснай крыніцай літыя. Ён звязаны з іншымі літый-утрымальнымі мінераламі, падобна спадумену ў фрагментах пегматыта. Ён з'яўляецца адной з асноўных крыніц атрымання рэдкіх шчолачных металаў, рубідыю і цэзію. У 1861 г. Роберт Бунзен і Густаў Кірхгоф здабылі 150 кг лепідаліта і атрымалі некалькі грамаў соляў рубідыю для аналізаў, такім чынам яны выявілі новы элемент — рубідый.
Чарлстан (Паўднёвая Караліна)
Ча́рлстан (Charleston) — горад у паўднёва-ўсходняй частцы штата Паўднёвая Караліна, ЗША, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Размешчаны на паўвостраве паміж вусцямі рэк Эшлі і Купер (паўднёвага рукавы ракі Санці), у глыбакаводнай бухты, вельмі зручнай для стаянкі суднаў. Буйны порт на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна. Насельніцтва 127 999 жыхароў (2013 года).
Гісторыя
Чарлстан — першае англійскае паселішча ў Паўднёвай Караліне. Закладзена было ў 1670 годзе пад назвай Charles Towne («горад Карла») — у гонар караля Англіі Карла II. У 1680 годзе Чарлстан быў перанесены на сваё цяперашняе месца і стаў багацець на гандлі рысам і індыга. У 1722—1783 гадах стаў афіцыйна называцца Charles City and Port. Да 1775 года тут знаходзілася рэзідэнцыя губернатара Паўднёвай Караліны, а да 1790 года ён служыў сталіцай гэтага штата.
На працягу першай паловы XIX стагоддзя Чарлстан — адзін з самых паспяховых гарадоў у паўднёвых штатах, найважнейшы баваўняны порт. У снежні 1860 года жыхары Чарлстана абвясцілі пра сэцэсію Паўднёвай Караліны ад ЗША. З захопу форта Самтэр у Чарлстанскай бухце пачалася Грамадзянская вайна ў ЗША (зараз форт абвешчаны нацыянальным помнікам). З 10 ліпеня 1863 года па 18 лютага 1865 года горад знаходзіўся ў блакадзе. Са спробай прарваць гэту блакаду звязаны першы ў гісторыі эпізод паспяховага выкарыстання падводнай лодкі: H. L. Hunley патапіла шлюп USS Housatonic, але і сама загінула.
Пазбавіўшыся свайго значэння ў якасці баваўнянага порта, Чарлстан сутыкнуўся з эканамічным спадам. У XX стагоддзі апорай мясцовай эканомікі была база ваенна-марскога флоту ЗША, якую пашыралі падчас абедзвюх сусветных войнаў. Закрыццё шэрагу абаронных прадпрыемстваў у 1993 годзе стала сур'ёзным ударам па горадзе.
Клімат
Горад знаходзіцца ў вільготным субтрапічным клімаце (Cfa паводле класіфікацыі Кёпена) з мяккай зімой і спякотным, вільготным летам. На працягу ўсяго года выпадае вялікая колькасць ападкаў. Максімальная тэмпература паветра была зафіксавана на ўзроўні 40 °C (104 °F), мінімальная  на ўзроўні -12 °C (10 °F). Ураганы з'яўляюцца сур'ёзнай пагрозай для тэрыторыі летам і ранняй восенню, у верасні 1989 года тры чвэрці будынкаў пацярпелі ад напору ўрагана «Х'юга»; агульная сума шкоды наблізілася да 3 мільярдаў долараў.
Славутасці
Горад вядомы сваімі старадаўнімі дамамі і цэрквамі каланіяльнага перыяду, маляўнічымі вулачкамі і дворыкамі, а таксама садамі. Некалькі сядзіб плантатараў адкрыты для наведвання ў якасці музеяў. Сярод адукацыйных устаноў — муніцыпальны каледж (1770, першы ў ЗША), медыцынскі ўніверсітэт (1824) і ваенная школа (1842). Чарлстанскі музей (1773) — найстарэйшы музей у ЗША.
Ітайпу
Ітайпу — буйная ГЭС на рацэ Парана, за 20 км да г. Фос-ду-Ігуасу (Foz do Iguaçu) на мяжы Бразіліі і Парагвая.
Агульныя звесткі
Работы па праектаванні і падрыхтоўцы пачаты ў 1971 годзе, апошнія два з запланаваных 18 генератараў ўведзены ў строй у 1991 годзе, дадатковыя два генератары ўведзены ў 2007 годзе.
Збудаванні ГЭС: Магутнасць станцыі — 14 ГВт. Сярэднегадавая выпрацоўка з 1984 года — 69,5 млрд кВт·гадз., пасля завяршэння будаўніцтва ў 2007 годзе — 85-95 млрд кВт·гадз. у год (КІУМ 73 %).
Гісторыя будаўніцтва
Да 1978 для ажыццяўлення будаўніцтва ў навакольных скалах быў прабіты 150-метровы канал. Будаўніцтва плаціны пачалося ў 1979 годзе пасля высыхання асноўнага рэчышча Параны. Запаўненне вадасховішча пачата 13 кастрычніка 1982, і ўжо 27 кастрычніка пасля моцных дажджоў вада дасягнула вадаскіда на ўзроўні 100 метраў, 5 мая 1984 года запушчаны першы гідрагенератар.
У ходзе будаўніцтва выдалі 63850000 м³ зямлі і скальных парод, заклалі 15000000 м ³ грунту і 12.570.000 м ³ бетону.
Якуб з Тыкоціна
Якуб з Тыкоціна (Jakub z Tykocina) — беларускі жывапісец XVII ст. Паходзіў з Польшчы. У 1647 яму заказана размаляваць і пазалаціць алтары і хор у касцёле Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі брыгіцкага кляштара ў Гродне. Яму прыпісваюць цыкл карцін у парапеце хору касцёла са сцэнамі жыцця Хрыста: «Нараджэнне Хрыстова», «Пакланенне пастухоў», «Пакланенне вешчуноў», «Стрэчанне», «Абразанне», «Уцёкі ў Егіпет», «Хрыстос, Марыя, Іосіф ідуць у Іерусалім», «Хрыстос у Іерусалімскім храме».
Ксты (Полацк)
Ксты, таксама Прамысловы вузел «Ксты» — мясцовасць у Полацку.
Агульная характарыстыка
Мясцовасць размешана ў паўднёва-заходняй частцы Полацка. Асоўныя транспартныя магістралі — Вільнюская шаша і вуліца Будаўнічая. На ўсходзе мясцовасць ад жылога масіва Марыненка аддзяляе Мінская шаша, ад Задзвіння на паўночным усходзе — вуліца Броўкі. На поўначы і паўночным захадзе да мясцовасці прымыкаюць вёскі Экімань 2 і Ксты, на захадзе — землі садовых таварыстваў "Аўтамабіліст" і "Клубнічка". Жылая забудова ў мясцовасці адсутнічае.
IC 458
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 458
Сасноўка (Смаргонскі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) (да 30 ліпеня 1964 года Аве́чкі ) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Гілберт Кіт Чэстэртан
Гі́лберт Кіт Чэ́стэртан (Gilbert Keith Chesterton; — ) — англійскі пісьменнік, адзін з буйнейшых прадстаўнікоў дэтэктыўнай літаратуры.
Яршова (Навадугінскі раён)
Яршова (Ершово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гілберт Кіт Чэстэртан
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 29 мая 1874 года ў Лондане. У 1901 годзе ажаніўся з Фрэнсіс Блог. З 1900 года супрацоўнічаў у перыядычным друку. У 1922 годзе перайшоў з англіканства ў каталіцтва. Памёр 14 чэрвеня 1936 года ў Бікансфілдзе.
Яршова (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гілберт Кіт Чэстэртан
Біяграфічныя звесткі
Блізка сябраваў з Хілэрам Бэлакам і часта выступаў з ім адзіным фронтам па розных пытаннях, так што Бернард Шоу празваў іх «Чэстэрбэлак». Прысвячэннем Бэлаку адкрываецца раман Чэстэртана «Напалеон з Нотынг-Хіла». Пра надзвычайную побытавую забыўчасць Чэстэртана хадзілі анекдоты.
Творчасць
Вялікае месца ў творчасці займае хрысціянская апалагетыка. Аўтар цыкла рэлігійна-філасофскіх эсэ «Артадоксія» (1908). Найбольш значны твор па гэтай тэматыцы — кніга «Адвечны чалавек» (The Everlasting Man, 1925).
Таксама Гілберт Кіт Чэстэртан — аўтар літаратурна-крытычных прац «Роберт Браўнінг» (Robert Browning, 1903), «Чарлз Дыкенс» (Charles Dickens, 1906), «Джордж Бернард Шоў» (George Bernard Shaw, 1909), «Роберт Луіс Стывенсан» (Robert Louis Stevenson, 1927) ды «Чосэр» (Chaucer, 1932).
3-і Арлоўскі завулак (Мінск)
3-і Арлоўскі завулак — завулак у Цэнтральным раёне Мінска.
Перасячэнні
Завулак перасякаецца з:
Дзяржаўны музей выяўленчых мастацтваў імя А. С. Пушкіна
'''Дзяржаўны музей выяўленчых мастацтваў імя А. С. Пушкіна''' (скарочана ДМВМ імя А. С. Пушкіна, былы «Музей вытанчаных мастацтваў імя імператара Аляксандра III пры Маскоўскім імператарскім універсітэце») — адзін з самых буйных і значных расійскіх музеяў еўрапейскага і сусветнага мастацтва. Помнік архітэктуры, размешчаны ў цэнтры Масквы, па адрасе: вуліца Валхонка, 12. Адкрыты 31 мая (13 чэрвеня) 1912 года.
Ведрыч (прыпыначны пункт)
Ве́дрыч (, Ведрич)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Закрашынскі Мох, за 5,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Ведрыч; на лініі Гомель — Калінкавічы, паміж станцыяй Бабічы і станцыяй Васілевічы.
Міхаіл Сямёнавіч Быкаў
Міхаіл Сямёнавіч Быкаў (1922—1991) — падпалкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1946).
Біяграфія
Міхаіл Быкаў нарадзіўся 16 кастрычніка 1922 года ў горадзе Жлобіне (цяпер — Гомельская вобласць Беларусі) у рабочай сям'і. Скончыў дзевяць класаў школы № 6 горада Бабруйска, пасля чаго працаваў слесарам-мантажнікам на аўтабазе, адначасова вучыўся ў аэраклубе. У 1940 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У тым жа годзе Быкаў скончыў ваенную авіяцыйную школу пілотаў у Адэсе. З чэрвеня 1941 года — на Заходнім, Бранскім, 1-м і 4-м Украінскіх франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да красавіка 1945 года капітан Міхаіл Быкаў камандаваў эскадрылляй 571-га штурмавога авіяпалка 224-й штурмавой авіядывізіі 8-га штурмавога авіякорпуса 8-й паветранай арміі 4-га Украінскага фронту.