cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Сямёнавіч Самокіш
Біяграфія
У 1912 годзе да 100-гадовага юбілею Вайны 1812 года стварыў серыю малюнкаў для часопіса «Ніва» — цэлы шэраг паслядоўных эпізодаў, найгалоўных бітваў і паходаў рускай і французскай армій: ад «Пераходу праз Нёман 12 чэрвеня 1812 года» да «Напалеон пакідае войска ў Смаргоні 3 лістапада 1812 года».
У 1920—1930-я гады працаваў у Крыме. У 1936—1941 гадах працаваў у Харкаўскім мастацкім інстытуце. Падчас нямецкай акупацыі Крыма (1941—1944) Самокіш заставаўся ў Сімферопалі, дзе і памёр 18 студзеня 1944 года.
Аколава
Населеныя пункты: Асобы:
Олайнэ
Олайнэ (Olaine) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Олайнскага краю. Плошча 6,82 км². Насельніцтва 11 800 чал. (2016).
Allium baekdusanense
Allium baekdusanense — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Карэі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Карэі.
Фунікулёр
Фунікулёр (funiculaire, funiculus — вяроўка, канат) — рэйкавы транспартны сродак з канатнай цягай для перавозкі людзей ці грузаў на невялікую адлегласць па стромкай трасе.
Дом сям’і Робевых
Дом сям'і Робевых (Куќа на Робевци) — гістарычны будынак у горадзе Охрыд, Паўночная Македонія. Дом быў пабудаваны ў яго цяперашнім выглядзе ў 1863—1863 гадах Тодарам Петкавым з вёскі Гары каля. Цяпер дом з'яўляецца ахоўваемым помнікам культуры і належыць Нацыянальнаму музею.
Гісторыя
Будаўніцтва першага дома сям'і Робевых было завершана 15 красавіка 1827 года, аб чым сведчыць надпіс на мармуровай каменнай пліце. Гэтая вядомая купецкая сям'я жыла ў доме на працягу 35 гадоў, пакуль паміж 1861 і 1862 гадамі мясцовы злачынец Устрэф Бег не спаліў яго.
Праз два гады паміж 1863 і 1864 гадамі дом быў адбудаваны зноў. Ён быў падзелены на дзве часткі: левую і правую. Канстанцін Робеў жыў у левай частцы дома, а ягоны брат, Атанас Робеў - у левай. Галоўным будаўніком быў Тодар Петкаў. Сям'я жыла ў гэтым доме да 1900 года, калія яны пераехалі ў Біталу і сталі выкарыстоўваць гэты дом у якасці летняй рэзідэнцыі.
Музей
Трохпавярховы дом з'яўляецца ахоўваемым помнікам культуры. Эпіграфічныя помнікі з Охрыда размешчаны на цокальным паверсе дома, у тым ліку такія каштоўныя аб'екты як «Milokas» (знойдзены на ), два торсы багіні Ісіды і іншыя. Археалагічныя аб'екты старажытнасці і сярэднявякоўя размешчаны на другім і трэцім паверхах.
Верхняя частка дома служыць ў якасці выставачнай прасторы для аб'ектаў, зробленых майстрамі охрыдскай разьбы, твораў вядомых мастакоў з горада Охрыд і наваколляў. Ва ўсходняй частцы дома знаходзяцца асобныя рэчы сям'і Робевых.
Таполя
Таполя (Populus) — род лістападных дрэў сямейства вярбовых.
Батанічнае апісанне
Светлалюбныя, хуткарослыя, газа- і дымаўстойлівыя дрэвы.
Арэал
На Беларусі распаўсюджаны, і. Растуць у далінах рэк, у лясах, хмызняках; вырошчваюцца як дэкаратыўныя. Цвітуць у красавіку-маі.
У садах і парках больш за 10 інтрадукаваных відаў. Найбольш пашыраны таполі, , , , ,.
Біблія Лінкальна
Біблія Лінкальна — выданне Бібліі, якое выкарыстоўваў для клятвы пры сваёй інаўгурацыі 16-ы прэзідэнт Злучаных Штатаў Амерыкі Аўраам Лінкальн. На гэтай жа Бібліі, якая з'яўляецца зборам калекцыі Бібліятэкі Кангрэса, прымаў прысягу і 44-ы прэзідэнт ЗША Барак Абама.
Біблія выпушчана выдавецтвам Оксфардскага ўніверсітэта ў 1853 годзе і мае 1280 старонак. Памеры кнігі — 15 см у даўжыню, 10 см у шырыню і 4,5 см у таўшчыню. Вокладка кнігі выканана з чырвонага аксаміту з пазалочанымі краямі.
Біблія дэманстравалася ў Бібліятэцы Кангрэса да мая 2009 года, калі праходзілі святкаванні двухсотгоддзя з дня нараджэння Аўраама Лінкальна.
Часалкі
Часалкі (Чесалки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Доўгая Дубрава
До́ўгая Дубра́ва (, Долгая Дубрава) — былая вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Батаеўскага сельсавета.
Скасавана ў 2010 годзе.
Наваполацкі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж будаўнікоў
Наваполацкі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж будаўнікоў — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў горадзе Наваполацку Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Установа адукацыі заснавана ў ліпені 1967 года на базе спецтрэста «Белсантэхмантаж № 1» з прысваеннем назвы «Наваполацкае гарадское прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 89 будаўнікоў».
З 1 ліпеня 2014 года на падставе рашэння Віцебскага выканаўчага камітэта ад 28 сакавіка 2014 года № 193 і загада ўпраўлення адукацыі Віцебскага аблвыканкама ад 4 красавіка 2014 года № 139 ліцэй быў перайменаваны ва УА «Наваполацкі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж будаўнікоў».
Каледж рыхтуе штукатураў, абліцовачнікаў-плітачнікаў, мантажнікаў, электрамантажнікаў, электрагазазваршчыкаў, слесараў.
Ландсгут
Ландсгут (Landshut) — горад у Баварыі, Германія, на рацэ Ізар, адміністрацыйны цэнтр рэгіёна Ніжняя Баварыя. Ландсгут адсвяткаваў сваё 800-годдзе ў 2004. Чыгуначная станцыя. Да Ландсгута вядзе аўтабан A92.
Графства Кефалініі і Закінфа
Графства Кефалініі і Закінфа або Пфальцграфства існавала з 1185 па 1479 год і ўваходзіла ў склад Сіцылійскага каралеўства. Кефалінія і Закінф дасталіся сіцылійцам пасля вайны з Візантыйскай імперыяй, і былі аддадзены Вільгельмам II свайму адміралу Маргарыту з Брындзізі.
Брэцаль
Брэцаль (ад Breze(l) і фр./эльзаскі дыял.: Bretzel) — разнавіднасць нямецкіх крэндзеляў, выпечанага хлеба з цеста, які звычайна мае форму вузла. Традыцыйная форма брэцаля — гэта характэрная сіметрычная форма, у якой канцы доўгай палоскі цеста пераплецены, а затым закручаны на сябе пэўным чынам (пятля брэцаля або дужка брэцаля). Сёння брэцалі бываюць самых розных формаў.
Графства Кефалініі і Закінфа
Пасля яго графствам кіравала дынастыя Арсіні, але ў 1325 годзе кантроль над астравамі перайшоў да дынастыі Анжу. Толькі ў 1357 годзе графства перайшло да сям'і Тока, якое кіравала ім аж да 1479 годзе. Пасля гэтага Закінф патрапіў пад уладу Венецыі, а Кефалінія 21 год была акупавана туркамі.
Гісторыя
Пачатак заваявання астравоў Закінф, Ітака і Кефалінія звязваюць з піратам і адміралам Каралеўства Сіцылія Маргарытам Брындзізскім, вядомым па хроніках канца XII стагоддзя. Гэтыя ўладанні ён атрымаў ад караля Вільгельма II за актыўны ўдзел у вайне з кіраўнікамі Візантыі Андронікам I і Ісакам II у 1185 годзе.
Брэцаль
Соль — гэта самая распаўсюджаная прыправа або начынка для брэцаляў, якая дапаўняецца апрацоўкай мыйнай содай або шчолакам, што надае брэцалям іх традыцыйную скурку і водар, набыты ў выніку рэакцыі Маяра. Іншыя прыправы — гарчыца, сыры, цукар, шакалад, карыца, салодкая глазура, насенне і арэхі. Разнавіднасці брэцаляў уключаюць мяккія брэцалі, якія варта з'есці неўзабаве пасля падрыхтоўкі, і запечаныя брэцалі, якія маюць працяглы тэрмін захоўвання.
Графства Кефалініі і Закінфа
Гісторыя
У 1195 годзе ўладанні дасталіся Матфею Арсіні, які ажаніўся з дачкой Маргарыта. Для захавання свайго статусу ён пераўтварыў графства ў пфальцграфства ў 1207 годзе, а затым 1209 годзе ён прыбыў Венецыянскую рэспубліку і стаў грамадзянінам Венецыі, у 1216 годзе ён стаў папскім васалам, у 1236 годзе ён стаў васалам Ахайскага княства Тым часам праваслаўнае епіскапства на астравах было скасавана, і рэлігійная ўлада дасталася лацінянам, паралельна пачалося ўкараненне феадальнай сістэмы. Рыкарда I у 1264 заснаваў каталіцкае біскупства Кефалініі, сам востраў у далейшым стаў прыстанкам для піратаў. У пачатку XIV стагоддзі сям'я Арсіні зацвердзілася і ў Эпірскім царстве, у далейшым яны не адмаўляліся ад прыняцця праваслаўя і жаніцьбы на прадстаўніцах мясцовай і візантыйскай знаці. Пасля гібелі Іаана II Арсіні ў 1335 годзе, астравы былі акупаваны Неапалітанскім каралеўствам, дынастыя Анжу, якая кіравала ім валодала тытулам князёў Ахаі. Іх кіраванне доўжылася да 1357 года, калі Роберт Тарэнцкі перадаў графскі тытул губернатару Корфу Леанарда I Тока ў якасці ўзнагароды за дапамогу ў вызваленні з венгерскага палону ў 1352 годзе.
Леанарда пазней паспеў узяць кантроль над востравам Лефкас і эпірскім портам Войніца. Яго сын Карла I аднавіў экспансію ў Эпір, дзе заваяваў гарады Яніна (1411) і Арта (1416), атрымаўшы ад імператара Візантыі Мануіла II тытул дэспата. Таксама ён прэтэндаваў на гарады Карынф і Мегара, а таксама валодаў часткай Эліды з 1402 да 1427 года, але пасля разгрому ў бітве каля Эхінадаў быў вымушаны адмовіцца ад гэтых прэтэнзій.
Дынастыя паводле «Хроніцы Тока» спрабавала заручыцца падтрымкай мясцовага насельніцтва, не перашкаджаючы развіццю «проній», пры Леанарда III быў адноўлены праваслаўны епіскапскі прастол у Кефалініі.
1-ы Мінскі беларускі полк (ЦБВР)
Ва ўспамінах К. Езавітава фарміраванне завецца 1-м беларускім пешым палком, 1-м беларускім Менскім палком, 1-м пешым Менскім беларускім палком. Гісторык А. Латышонак называе яго 1-м Менскім беларускім палком і 1-м беларускім палком у Менску. У тагачаснай прэсе фарміраванне фігуравала таксама як 1-ы беларускі нацыянальны полк.
Прадгісторыя
Кіраўнік аддзела вайсковых фарміраванняў ЦБВР генерал К. Кандратовіч спланаваў фарміраванне беларускага палка, а затым і беларускага корпуса на Заходнім фронце, на што быў атрыманы асобны дазвол. Генерал К. Кандратовіч чакаў рашэнняў па выкананні гэтага плану ад Стаўкі, але тым часам адбываўся канфлікт галоўнакамандуючага генерала Духоніна з бальшавікамі, якія здзейснілі пераварот і перахоплівалі на сябе кіраванне расійскай арміяй. Урэшце 9 лістапада 1917 года генерал Духонін быў адхілены бальшавікамі ад камандавання, на яго месца прызначылі прапаршчыка М. Крыленку. Тым жа часам бальшавікі адхілілі і камандуючага Заходнім фронтам генерала П. Балуева, выкананне абавязкаў ўзяў на сябе падпалкоўнік В. Каменшчыкаў, а 20 лістапада 1917 года бальшавікі абралі камандуючым фронтам прапаршчыка А. Мяснікова.
У такіх умовах арганізацыі беларускіх вайскоўцаў дамагаліся ад Крыленкі пацверджання дазволу атрыманага ад Духоніна, тым самым фармальна прызнаўшы ўладу бальшавікоў. Урэшце пацверджанне дазволу было атрыманы са Стаўкі 24 лістапада 1917 года.
Гісторыя
Пленум бальшавіцкага Выканаўначага камітэта Заходняй вобласці і фронту 2 снежня 1917 года разглядаў пытанне беларускай нацыяналізацыі вайсковых часцей, адзіны беларус з камісараў — матрос В. Муха, настойваў каб або беларусам было дазволена стварэнне нацыянальных часцей, або стварэнне нацыянальных часцей не было дазволена нікому. Урэшце пленум пастанавіў распусціць ужо сфарміраваныя польскія часці і не дазваляць фарміравання беларускіх. Пасля гэтага галоўнакамандуючы Крыленка выдаў загад пра прыпыненне нацыяналізацыі вайсковых часцей і забарону нацыянальных з’ездаў вайскоўцаў у прыфрантавой зоне. Ужо 8 снежня 1917 года камандуючы Заходнім фронтам А. Мяснікоў загадаў расфарміраваць 1-ы Мінскі беларускі полк, а асабовы склад уключыць у 289-ы запасны пяхотны полк.
На гэты час 1-ы Мінскі беларускі полк пад камандаваннем Манцыводы налічваў 350 чалавек, не ўсе яны былі ўзброены вінтоўкамі, полк не меў кулямётаў, гранат і іншай амуніцыі, не меў і ўласнага месца дыслакацыі. Таксама не меў уласнага харчовага забеспячэння, залежаў у гэтым ад агульнавайсковых уладаў. З асабовага складу 150 чалавек знаходзілася пры 2-й запасной пяхотнай брыгадзе, 200 — пры 101-м тылавым этапе. У гэтых умовах, пасля сумеснай нарады вайсковага аддзела ЦБВР і прадстаўнікоў палка, было вырашана выканаць загад А. Мяснікова і далучыцца да 289-га запаснога пяхотнага палка.
Наступныя падзеі
У ЦБВР спадзяваліся, што праз далучэнне беларусаў да 289-га запаснога пяхотнага палка і папаўненне яго добраахвотнікамі беларусамі ёсць магчымасць пераняць часць пад сваё камандаванне.
Неўзабаве, праз прыток у 289-ы полк беларускіх добраахвотнікаў і адток рускіх, колькасць беларусаў у асабовым складзе дасягнула 75 %. ЦБВР займалася агітацыяй сярод салдат і афіцэраў, заснавала ў кожнай роце беларускія камітэты, адначасова збіралася зброя кінутая дэмабілізаванымі расійскімі часцямі. Аднак, гэта працягвалася нядоўга, бальшавікі перавялі насычаны беларусамі 289-ы полк для службы на чыгунцы, расцягнуўшы ўздоўж лініі Мінск—Віцебск—Смаленск—Арол. На думку гісторыка А. Латышонка, полк падпарадкаваўся загаду з ранейшай прычыны — у ЦБВР не было сродкаў на яго харчовае забеспячэнне. Урэшце, асабовы склад расцягнутага на вялікай адлегласці падраздзялення разышоўся па дамах. Такім чынам скончылася гісторыя 1-га Мінскага беларускага палка.
Барабудур
Барабуду́р (Borobudur) — будыйская ступа і звязаны з ёй храмавы комплекс традыцыі будызму махаяны. Барабудур размешчаны на востраве Ява ў Інданезіі ў правінцыі Цэнтральная Ява, 40 км на паўночны захад ад горада Джак’якарта. Барабудур будаваўся паміж 750 і 850 гадамі яванскімі кіраўнікамі дынастыі Сайлендра. Назва можа паходзіць ад санскрыцкага «віхара Буда Ур», што перакладаецца «будыйскі храм на гары». Барабудур і Прамбанан — месцы масавага турызму ў Інданезіі.
Харальд III (кароль Даніі)
Харальд III (Harald 3. Hen; 1041? — ) — кароль Даніі. Адзін з сыноў караля Свена II Эстрыдсена.
Удзельнічаў у апошнім дацкім набегу на Англію ў 1069. Пасля смерці Свена быў абраны каралём.
Яго кіраванне апісваецца як мірнае, нягледзячы на некаторыя канфлікты з малодшымі братамі Кнудам, які таксама прэтэндаваў на карону, і Эрыкам; падтрымліваў добрыя адносіны з царквой і Папай. Згадваюцца некалькі лістоў Папы, у якіх ён падтрымлівае барацьбу Харальда з братамі.
Саксон Граматык характарызуе Харальда як бязвольнага манарха, а яго дзеянні як малаэфектыўныя. Пазнейшыя гісторыкі, наадварот, станоўча ацэньвалі ролю караля. Напрыклад, пры ім была дазволена рубка лесу ў каронных землях, а таксама адменены ардаліі.
Харальд памёр бяздзетным у 1080. Яго мянушка Hen азначае «тачыла» і была дана, верагодна, прыбліжанымі Кнуда. Па адной з версій, гэтым указвалася на тое, што Харальд такі ж бясшкодны, як вастрыльны камень у параўнанні з мячом.
21 сакавіка
21 сакавіка — 80-ы (81-ы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Сігастэ (прыпыначны пункт)
Сігастэ (Sigaste) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Пярнумаа. Знаходзіцца ў вёсцы Сігастэ на лініі Леле — Мыйзакюла.
Гісторыя
Прыпыначны пункт з’явіўся ў 1896 годзе.
У 1975—1981 гадах замест вузкакалейкі была пабудавана шырокакалейная чыгунка Талін — Пярну — Рыга.
Пасажырскі рух далёкіх зносін спынены ў 1992 годзе, прыгарадны рух спынены пасля 31 студзеня 1996 года. Лінія цалкам закрыта да 2000 года і дэмантавана.
Бенін (Навагрудскі раён)
Бе́нін (, Бенин) — аграгарадок у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета. Размешчана за 22 км на поўнач ад Навагрудка, 173 км ад Гродна, 45 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Бенінскага сельсавета.
Плявіняс
Плявіняс (Pļaviņas) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Плявінскага краю. Плошча 7 км². Насельніцтва 3402 чал. (2016).
Шацеша
Шацеша (Шатеша) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Конь Пржавальскага ў Беларусі
Конь Пржавальскага для Беларусі — інтрадукаваны від сысуноў, прадстаўнік беларускай фаўны коневых.
Гісторыя
Гісторыя коней Пржавальскага ў Беларусі пачалася з коней, якія былі выпушчаны заолагамі ў Чарнобыльскай зоне на тэрыторыі Украіны. Гэтыя асобіны былі нашчадкамі коней, прывезеных з паўночнага захаду Кітая ў запаведнік «Асканія-Нова» для спробы ўзнавіць гэты від, страчаны ў прыродным асяроддзі. З часам з-за рэгулярных пажараў у Зоне і некантраляванага браканьерства на тэрыторыі табуны коней усё больш і больш пачалі ссоўвацца ў бок беларускай мяжы, а потым і цераз яе. У 2007 годзе дзве самкі з самцом перайшлі на беларускую тэрыторыю. Тэхнічна называць гэтых коней выключна беларускімі нельга, паколькі перыядычна яны выкарыстоўваюць і ўкраінскую тэрыторыюю, з-за гэтага ж нельга і дакладна палічыць іх колькасць і межы выкарыстаных імі ўчасткаў, бо мусіць быць створана міждзяржаўная група для адначасовага і комплекснага вывучэння ўсёй Чарнобыльскай папуляцыі коней.
Сучасная папуляцыя
Папуляцыя коней Пржавальскага ў зоне адчужэння Чарнобыльскай АЭС з’яўляецца адной з самых вялікіх у свеце, але пакуль не вядома дакладна, якая яе частка стала жыве на тэрыторыі Беларусі. Акрамя гэтага трэба адзначыць, што толькі ў Манголіі і Чарнобыльскай зоне цяпер існуюць сапраўды «дзікія» папуляцыі гэтых коней. У астатніх месцах яны або ўтрымліваюцца зусім у няволі, або ўвесь ці некаторы час года ўтрымліваюцца ў вальерах рознай плошчы. З іншага боку, вальерызацыя памагае пазбегнуць гібрыдызацыі са свойскімі конямі, чаго не ўдалося выключыць у Чарнобыльскай папуляцыі. Назіранне за чарнобыльскімі конямі дало звесткі, што там прысутнічаюць коні з выразна гібрыдным фенатыпам (адной з прыкмет, напрыклад, з’яўляецца доўгая грыва). Ёсць верагоднасць, што ДНК-даследванні пакажуць, што там не засталося ніводнай асобіны з чыстым генатыпам, але рэсурсаў на такі аналіз пакуль не выдаткавалі. Тым часам пакуль вучоныя абмяркоўваюць, як захаваць від хоць бы фенатыпічна. Гібрыды трэба выбракоўваць, але па беларускім заканадаўстве зрабіць гэта немагчыма. У Расіі і Украіне пародзе далі ахоўны статус, але ў Беларусі яны такога статусу не маюць.
Экалагічна табуны коней Пржавальскага ў Чарнобыльскай зоне адаптаваліся выдатна: яны выкарыстоўваюць напаўразбураныя будынкі выселеных населеных пунктаў для аховы ад непагадзі, распрацавалі ўласную бліскучую тактыку барацьбы супраць буйных драпежнікаў — рысі і ваўка, а таксама добра адчуваюць сябе на травяным рацыёне метлюжковых, якія растуць у зоне.
Больш-менш стала на беларускай частцы чарнобыльскай зоны жывуць тры невялікіх табуны. Табун звычайна складаецца з невялікай сям’і: 4 — 5 дарослых жарабіц з нашчадкамі і адзін жарабец на чале статка. Жарабцы, якія дасягнулі сталасці, з табуна выганяюцца і жывуць паасобку або фармуюць сваю халасцяцкую групу.
Біялогія
Цэнтрам актыўнасці гэтых жывёл у Беларусі з’яўляюцца закінутыя вёскі пасярод лесу, вакол якіх размешчаны невялікія зарастаючыя палі. Пры гэтым коні без праблем заходзяць даволі глыбока ў лес. З беларускага боку ёсць вельмі шырокія былыя сельскагаспадарчыя ўгоддзі, якія яшчэ не паспелі зарасці. Аднак коні Пржэвальскага туды не выходзяць. Яны любяць шырокія супрацьпажарныя прасекі ў лесе і ахвотна выкарыстоўваюць чалавечыя пабудовы. Перш за ўсё гэта закінутыя, але яшчэ не цалкам разбурана стайні і кароўнікі, якія служаць жывёлам хованкай ад непагадзі, часцей зімой, але і летам таксама.
Ва ўмовах ПДРЭЗ прадстаўнікі віду прыстасаваліся да сілкавання мясцовымі відамі раслін. Выяўлена, што яны ядуць такія віды, як, , , , , і.
У зімовы перыяд адзначана скусывание галінак яблынь-дзічак, маладых бярозак, вярбы, хвоі, верхавін палыну звычайнага. Коні Пржэвальскага ахвотна ўжываюць у корм апалыя яблыкі ў садах выселеных вёсак, пра што сведчаць густыя ўсходы яблынек у чэрвені на купках конскага гною. У зімовы час таксама адзначана.
Стэндэ
Стэндэ (Stende) — горад Талсінскага краю ў Латвіі. Плошча 4,5 км². Насельніцтва 1780 чал. (2016).
Янез Марыч
Янез Марыч (Janez Marič; нар. г, Крань) — славенскі біятланіст. З дзяцінства Янез Марыч займаўся лыжнымі гонкамі. Яму нават удалося ўвайсці ў склад юніёрскай зборнай каманды сваёй краіны. Але няўдалыя выступы ў гэтым відзе спорту падштурхнулі Марыча перайсці ў біятлон з 1997 года. Менш чым праз год ён дэбютаваў у Кубку свету, але няўдала. Пры цалкам добрай лыжнай падрыхтоўцы стральба Янеза пакідала жадаць лепшага. Упартыя трэніроўкі, выступы на розных спаборніцтвах — ад Кубка Еўропы да турніраў па летнім біятлоне — дазволілі яму палепшыць свае вынікі і ўвайсці ў склад асноўнай зборнай каманды Славеніі па біятлоне. У сезоне 2002/2003 Янез Марыч не толькі ўпершыню трапляе на подыум, але і выйграе сваю першую гонку Кубка свету. У наступным сезоне яму ўдалося ўвайсці ў дваццатку наймацнейшых біятланістаў свету. Аднак у наступным вынікі Марыча пайшлі на змяншэнне.
Магістраль М1
Магістраль М1 — асноўная транзітная дарога ў Рэспубліцы Беларусь. З'яўляецца часткай еўрапейскага маршруту і пан'еўрапейскага транспартнага калідора II Берлін–Ніжні Ноўгарад.
Праходзіць ад мяжы з Польшчай па тэрыторыі Брэсцкай, Мінскай і Віцебскай абласцей да мяжы з Расіяй. На ўсім працягу ўяўляе сабой 4-палосную дарогу 1 катэгорыі. Шаша праходзіць ад Брэста міма Жабінкі, Кобрына, Бярозы, Івацэвічаў, Баранавіч, Стаўбцоў, Дзяржынска, Мінска, Смалявічаў, Барысава, Крупак, Талачына, Оршы да мяжы з Расіяй (пераход Рэдзькі). Абмежаванне хуткасці на розных участках — 90-120 км/г. Праезд па магістралі з'яўляецца платным, за выключэннем легкавых аўтамабіляў, мікрааўтобусаў і двухвосевых грузавікоў, якія належаць грамадзянам Беларусі, Расіі і Казахстана. Абсталяваныя 3 пункта кантролю i аплаты (ПКА) у Федзьковічах, Калосава, Буда.
Працяг на захадзе — польская дарога, якая выводзіць на аўтатрасу , на ўсходзе — федэральная аўтамабільная дарога "Беларусь".
Дарога М1 часткова супадае са старай дарогай Масква—Брэст, якая таксама вызначалася як М1. Падчас рэканструкцый былі пабудаваныя новыя ўчасткі трасы ў абыход населеных пунктаў, праз якія праходзіла старая дарога. Фрагменты ранейшай трасы цяпер з'яўляюцца рэспубліканскімі дарогамі, , , ,.
Маршрут
Працягласць маршруту складае 611 км.
Ізар
Ізар — рака, якая бярэ пачатак у Аўстрыйскіх Альпах на мяжы з Германіяй, працякае праз паўднёва-ўсходнюю Баварыю і ўпадае ў Дунай.
У сваім верхнім цячэнні Ізар — тыповая горная рака. Там досыць папулярныя водныя віды спорту накшталт сплаўленне на плытах, каяках. Аднак вялікую частку сваёй плыні Ізар працякае па даволі плоскай раўніне паўднёвай Баварыі.
Доўгія гады Ізар лічыўся забруджаным і непрыдатным для купання. Аднак у апошні час увасабляецца ў жыццё праграма па яго рэнатурацыі. У гарачыя дні берагі Ізара — упадабанае месца адпачынку жыхароў Мюнхена і іншых гарадоў.
NGC 7770
NGC 7770 (іншыя абазначэнні — PGC 72635, UGC 12813, KUG 2348+198B, MCG 3-60-34, KAZ 347, ZWG 455.57, NPM1G +19.0594) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка знаходзіцца на адлегласці каля 294 мільёнаў светлавых гадоў ад нас; яна актыўна ўзаемадзейнічае з суседняй галактыкай NGC 7771.
Акадэмія Обу
Акадэмія О́бу (Åbo Akademi) — фінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Турку.
Агульная характарыстыка
Гэта адзіны ў Фінляндыі (а таксама дзе-небудзь па-за межамі Швецыі) шматфакультэтскі ўніверсітэт з выключна шведскай мовай навучання. Ён размешчаны ў асноўным у Турку (Обу - шведская назва горада). Акадэмю не варта блытаць з Каралеўскай акадэміяй Обу, якая была заснавана ў 1640 годзе, але пераехала ў Хельсінкі пасля пажару ў Турку ў 1827 годзе і сёння вядомая як Хельсінкскі ўніверсітэт.
Вучэльня была заснавана на прыватныя ахвяраванні ў 1918 годзе як трэці ўніверсітэт у Фінляндыі, каб дазволіць Турку зноў стаць універсітэцкім горадам, і таму, што лічылася, што шведская мова знаходзіцца пад пагрозай у Хельсінкскім універсітэце. Фінскі ўніверсітэт Турку быў заснаваны ў 1920 годзе таксама на прыватныя ахвяраванні і па падобных прычынах. Акадэмія Обу была прыватнай установай да 1981 года, калі яна была ператворана ў дзяржаўную ўстанову вышэйшай адукацыі.
Акадэмія Обу, як адзіны ўніверсітэт з шведскай мовай у свеце па-за межамі Швецыі і, такім чынам, адзіны ў Фінляндыі, адказвае за вышэйшую адукацыю для значнай часткі шведскамоўнага насельніцтва краіны. Гэтая роля мае шмат наступстваў для адукацыі і даследаванняў, а таксама для сацыяльнага асяроддзя. Паколькі па большасці прадметаў мала студэнтаў, супрацоўніцтва паміж факультэтамі і з іншымі ўніверсітэтамі вельмі важнае.
Меншасць студэнтаў з'яўляюцца носьбітамі фінскай мовы, якія здалі экзамен па шведскай мове для паступлення ва ўніверсітэт. У той час як сам Турку з'яўляецца двухмоўным горадам, універсітэт фармуе моцнае шведскае асяроддзе. Большасць студэнтаў, незалежна ад іх роднай мовы, будуць функцыянальна білінгвамі пасля заканчэння навучання.
Юрына (Цёмкінскі раён)
Юрына (Юрино) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кублішчына (Мёрскі раён)
Кублі́шчына (, Кублищина) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 12 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Новапагосцкага сельсавета, з 12 чэрвеня 1958 года да 11 лютага 1974 года — у склад Камянполлеўскага сельсавета.
Кілінгі-Ныме (станцыя)
Кілінгі-Ныме (Kilingi-Nõmme) — былая станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Пярнумаа. Знаходзілася ў горадзе Кілінгі-Ныме на лініі Леле — Мыйзакюла.
Гісторыя
Станцыя з’явілася ў 1896 годзе.
У 1975—1981 гадах замест вузкакалейкі была пабудавана шырокакалейная чыгунка Талін — Пярну — Рыга.
Шарль Фрыдэль
Шарль Фрыдэль (Charles Friedel;, Страсбург — , Мантабан) — французскі хімік-арганік і мінералог, член Парыжскай Акадэміі навук (1878).
Біяграфія
У 1852 скончыў Страсбургскі ўніверсітэт. З 1876 прафесар Парыжскага ўніверсітэта.
Давід Бен-Гурыён
Даві́д Бе́н-Гурыё́н (דָּוִד בֶּן-גּוּרִיּוֹן; сапраўднае імя— Давід Іозеф Грын (, (, Расійская імперыя; цяпер — у Мазавецкім ваяводстве, Польшча) —, , Ізраіль) — адзін з лідараў сіянісцкага і сіянісцка-сацыялістычнага руху, адзін са стваральнікаў Дзяржавы Ізраіль. У 1948—1953 і 1955—1963 гг. (з перапынкам у 1961) прэм’ер-міністр і міністр абароны Ізраіля. Пад яго кіраўніцтвам былі выйграны Вайна за незалежнасць (1948—1949) і Сінайская кампанія (1956), адбылося выгнанне палестынскіх арабаў на чужыну.
Дубраўка (Хоцімскі раён)
Ду́браўка (, Дубровка) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бяседавіцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Дубраўскага сельсавета. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Батаеўскага сельсавета.
Радзіма Героя Савецкага Саюза Міхаіла Карнеевіча Піліпенкі.
Вырваныя са сцяга
Фільм перадае напружаную абстаноўку часоў «халоднай вайны», саперніцтва звышдзяржаў у цяперашні час. Асноўныя падзеі карціны — Венгерскае паўстанне як першы каталізатар для далейшага падзення камуністычнай сістэмы і патэнцыйны пераломны момант для развіцця дэмакратыі.
«Вырваныя са сцяга» быў зроблены ў першую чаргу для міжнароднага пракату і паказу. У 2009 годзе быў намінаваны на прэмію «Оскар» ў намінацыі «Лепшы дакументальны фільм».
Павіласта
Павіласта (Pāvilosta) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Павіласцкага краю. Плошча 6,4 км². Насельніцтва 1035 чал. (2016).
21 снежня
21 снежня — трыста пяцьдзясят пяты (трыста пяцьдзясят шосты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Дабравольскі сельсавет
Дабраво́льскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Дабраволя.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Свіслацкага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ціхавольскага сельсавета. 2 снежня 1961 года да сельсавета далучана частка скасаванага Грынкоўскага сельсавета (вёскі Грынкі 1, Грынкі 2 і Грынкі 3). У 1976 годзе вёскі Грынкі 1, Грынкі 2, Грынкі 3 і хутары Клеціск перададзены ў склад Нязбодзіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 846 чалавек, з іх 95,6 % — беларусы.
Юртава (Цёмкінскі раён)
Юртава (Юртово) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Дом Лакіераў
Дом Лакіераў — помнік гісторыі і архітэктуры, які размяшчаецца па вуліцы Грэчаскай, 42 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці.
Гісторыя
У пачатку XIX стагоддзя гэта дом, пабудаваны ў цагляным стылі, быў уласнасцю Івана Андрэевіча Варвацы. Вядома, што калі Аляксандр I наведваў Таганрог, на гэтай пляцоўцы знаходзіліся драўляныя стайні для яго коней. Яны былі пабудаваны за сродкі горада. На гэтай жа тэрыторыі размясціліся лейб-гвардзейцы казачага палка пры двары.
У другой палове XIX стагоддзя дом быў уласнасцю калежскага саветніка, правадыра дваранства Растоўскага павета Марка Мікалаевіча Варвацы (паводле іншых дадзеных — Варвакі). У 1836 годзе ён абвянчаўся з дачкой тытулярнага саветніка Сафіяй Дзмітрыеўнай Алферакі. У сям'і Варвацы былі 2 дачкі: Аляксандра і Алена. Аляксандра выйшла замуж за прыдворнага грэчаскага караля Папудова, а Алена стала жонкай Аляксандра Барысавіча Лакіёра — аўтара «Рускай геральдыкі». Кніга выйшла ў 1854 годзе, і яе аўтар за гэту працу быў ганараваны Дзямідаўскай прэміі.
Паводле статыстычных дадзеных, на 1 студзеня 1860 года дом займаў плошчу 903 квадратных сажняў.
Аляксандр Лакіер памёр у 1870 годзе, а яго жонка Алена — у 1915 годзе. У шлюбе Аляксандра і Алены Лакіераў нарадзіліся пяцёра дзяцей: сыны Марк, Іван, і дочкі Сафія, Аляксандра і Алена (паводле іншай версіі — Марыя).
У 1910 годзе ў гэтай доме была размешчана талака стывадараў, у 1918 — жаўнерні атрада Чырвонай арміі. У 1920-я гады на дваровай тэрыторыі была наладжана праца фабрыкі «Гальванаэлемент». У наш час гэта жылы дом, які з 1992 года ахоўваецца законам як помнік архітэктуры.
Апісанне
Двухпавярховы дом, фасад якога ўпрыгожваюць сандрыкі і ляпны арнамент. Першапачаткова быў пабудаваны ў цагляным стылі, у 1872 годзе быў перабудаваны ў стылі бязордэрнага класіцызму.
Сенаеды
Сенае́ды (Psocoptera) — атрад насякомых з няпоўным ператварэннем.
Звычайная даўжыня цела прадстаўнікоў — 0,6—7 мм (да 10 мм — ). Вядома каля 5500 сучасных відаў (5574 віду па стане на люты 2008), большасць з якіх жыве ў трапічных і субтрапічных раёнах. У пачатку XX стагоддзя было паказана, што сенаеды знаходзяцца ў парафілетычных адносінах з іншым традыцыйным атрадам насякомых — пухаедамі і вошамі (Phthiraptera).
Trichocereeae
Trichocereeae — трыба, якая адносіцца да падсямейства сямейства  і аб'ядноўвае 25 родаў сукулентных раслін.
Класіфікацыя
У трыбу уваходзяць 25 родаў:
Свішч
Свішч або фістула (ад fistula — трубка) — канал, які злучае паміж сабой або са знешняй асяроддзем полыя органы або пухліну з паверхняй або які-небудзь паражнінае цела. Звычайна мае выгляд вузкага канала, выслана эпітэліем.
Па сваім характары адрозніваюць свішчы, якія ўтварыліся з прычыны таго ці іншага паталагічнага працэсу, і свішчы, утвораныя пасля хірургічнай аперацыі, якую прарабілі з мэтай адвядзення змесціва таго ці іншага полага органа.
Allium bajtulinii
Allium bajtulinii — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Казахстана.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Эндэмік Казахстан.
Біятлон у Беларусі
Біятлон у Беларусі з’яўляецца адным з папулярных зімніх відаў спорту (неабходнасць спецыяльных умоў і амуніцыі перашкаджаюць яму стаць масавым), чаму спрыялі поспехі беларускіх біятланістаў.
Беларускія біятланісты неаднойчы адзначаліся як на асобных этапах Кубка свету, так і на Чэмпіянатах Еўропы і свету. Шматразовая чэмпіёнка свету — Алена Зубрылава, якая за сваю кар’еру выступала за Украіну, пазней — за Беларусь. На Чэмпіянаце Еўропы-2008 зборная Беларусі здабыла залаты медаль у змяшанай гонцы.
У сезоне 2007—2008 паводле канчатковых вынікаў жаночая зборная Беларусі зайняла 8-е месца, а мужчынская — 11-е ў агульным заліку Кубка свету. У сезоне 2008—2009 лепшай сярод беларускіх біятланістак стала Дар’я Домрачава (7-е месца), сярод біятланістаў — Рустам Валіулін (30-я месца). Жаночая зборная стала 8-й, а мужчынская — 10-й.
Найбольш паспяховым для зборнай Беларусі па біятлоне быў сезон 2001—2002 гадоў, калі жаночая зборная, паводле вынікаў сезону, стала 5-й, а мужчынская — 4-й. Тады ў індывідуальным заліку Алена Зубрылава (за Беларусь) была пятай, а сярод мужчын Уладзімір Драчоў заняў другое месца.
Дуброўскі (раман)
Дуброўскі (Дубровский) — найбольш вядомы разбойніцкі раман на рускай мове, неапрацаваны для друку (і няскончаны) твор А. С. Пушкіна. Апавядае пра каханне Уладзіміра Дуброўскага і Марыі Траякуравай — нашчадкаў двух варагуючых памешчыцкіх сямействаў. На беларускую мову раман пераклаў Кузьма Чорны.
Сюжэт
Раман складаецца з 19 глаў, разбітых на 2 тома.
Два суседа-памешчыка сябруюць, аднак затым з-за дробязнай нагоды становяцца ворагамі, і адзін зжывае са света іншага.
Боксхальм (камуна)
Камуна Боксхальм (Boxholms kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эстэргётланд у цэнтральнай Швецыі.
Боксхальм 169-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Боксхальм.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 5 189 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 2 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Пліса
Назву Пліса маюць:
Рулевічы
Ру́левічы (, Рулевичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваверскага сельсавета.
Горкі (Цёмкінскі раён)
Горкі (Го́рки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Далматаўскага сельскага паселішча.
Гара Рашмар
Нацыянальны мемарыял Гара Рашмар (Mount Rushmore National Memorial) знаходзіцца каля горада Кістан у Паўднёвай Дакоце, ЗША. Гара вядомая тым, што ў яе гранітнай горнай пародзе высечаны гіганцкі барэльеф вышынёй 18,6 метраў, які з'яўляецца скульптурнымі партрэтамі чатырох прэзідэнтаў ЗША: Джорджа Вашынгтона, Томаса Джэферсана, Тэадора Рузвельта і Аўраама Лінкальна.
Гісторыя
Да каланізацыі Амерыкі на мове плямёнаў лакота, якія жылі у гэтай мясцовасці, гэта гара звалася «Шэсць прабацькоў» (Six Grandfathers), але была пераназвана ў 1930 годзе ў гонар Чарльза Рашмара (Charles E. Rushmore), амерыканскага бізнесмена — арганізатара экспедыцыі, якая ўпершыню наведала гэты раён у 1885 годзе. Ён жа вылучыў на будаўніцтва скульптур прэзідэнтаў 5000 долараў — найбуйнейшае для ЗША аднаасобнае ахвяраванне на той час.
Працы па стварэнні фігур вяліся з 1927 па 1941 год пад кіраўніцтвам скульптара Гутзана Борглума (Gutzon Borglum). Галава Тэадора Рузвельта знаходзіцца глыбей астатніх прэзідэнтаў, з прычыны таго, што пры выбуху быў адколаты занадта вялікі масіў горнай пароды. Над скульптурнай кампазіцыяй працавала больш за 400 рабочых. З'яўляецца нацыянальным гістарычным помнікам ЗША.
Зенявічы (Навагрудскі раён)
Зеняві́чы (, Зеневичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета.
У 1940—1992 гадах цэнтр Зенявіцкага сельсавета. Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Бенінскага сельсавета.
Іўкіна
І́ўкіна (, Ивкино) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бяседавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Батаеўскага сельсавета.
Дзмітрый Аляксеевіч Мілюцін
Дзмітрый Аляксеевіч Мілюцін (Дми́трий Алексе́евич Милю́тин; 28.6(10.7).1816,  — 25.1(7.2).1912, ) — рускі дзяржаўны і ваенны дзеяч, генерал-фельдмаршал (1898), граф (з 1878). Нарадзіўся ў небагатай дваранскай сям’і. Па заканчэнні Высакароднага пансіёну пры Маскоўскім універсітэце (1833) паступіў на ваенную службу. У 1836 годзе скончыў Ваенную акадэмію. Служыў ў Генеральным штабе, у 1839—1845 — у войсках Каўказскай лініі і Чарнамор’я (з 1843 обер-кватэрмайстар). У 1845-56 гадах прафесар Ваеннай акадэміі па кафедры ваеннай геаграфіі, а затым ваеннай статыстыкі. У 1856 годзе быў прызначаны членам камісіі «для паляпшэнняў па вайсковай частцы», у якую прадставіў запіску аб карэннай рэарганізацыі арміі. У 1856-59 гадах начальнік Галоўнага штаба Каўказскай арміі. У 1860 годзе таварыш (намеснік) ваеннага міністра, а з канца 1861 года ваенны міністр.
Правёў шэраг ваенных рэформаў 1860-70-х гг.
Універсітэт Васа
Агульная характарыстыка
Універсітэт Васа — гэта міждысцыплінарны бізнес-арыентаваны ўніверсітэт. Кампус універсітэта размешчаны на беразе Батнічнага заліва побач з цэнтрам горада Васа. Універсітэт ператварыўся з Вышэйшай школы эканомікі, заснаванай у 1968 годзе, ва ўніверсітэт, які складаецца з чатырох розных школ: школы бухгалтарскага ўліку і фінансаў, школы менеджменту, школы маркетынгу і камунікацый і школы тэхналогій і інавацый. Універсітэт Васа — адзін з найбуйнейшых бізнес-універсітэтаў Фінляндыі. Універсітэт налічвае каля 500 супрацоўнікаў, у тым ліку 180 выкладчыкащ і 54 прафесара. Каля 5 000 студэнтаў у цяперашні час навучаюцца па розных праграмах ва ўніверсітэце.
Масавае забойства ў Агасагу і Велінгара
Перадгісторыя
Пастухі народа фульбэ ўступалі у канфлікт з іншымі этнічнымі групамі Малі за магчымасць пасвіць жывёлу на пэўнай тэрыторыі і доступу да вады. Гэтыя канфлікты абвастрыліся з-за кліматычных зменаў, дэградацыі глебаў і ростам насельніцтва Паводле даных выдання African Arguments толькі невялікая частка народа фульбэ актыўна падтрымлівала ісламісцкія групы, але іншыя народы Малі не падзялялі гэта меркаванне і часта асацыявалі фульбе з тэрарыстамі.
Напады
Напады адбыліся ў вёсках Агасагу і Велінгара, населенымі прадстаўнікамі фульбэ. Па словах мясцовых малійскіх чыноўнікаў, атакі былі здзейснены паляўнічымі народа дагонаў, якія былі ўзброены агнястрэльнай зброяй і мачэтэ. Нападаючыя дагоны абвінавацілі жыхароў вёсак у сувязях з джыхадзістамі і заявілі, што атака была прадпрынята як помста за напад Аль-Каіды на ваенную базу ў Малі на мінулым тыдні, у выніку якога загінулі 23 малійскія салдаты. Па словах відавочцаў, амаль усе хаты ў вёсках былі спалены дашчэнту.
Па выніках атакі былі забітыя 160 чалавек.
Наступствы
Спецыяльны саветнік ААН па папярэджанні генацыду Адама Дыенг заявіў, што ў канфлікце прысутнічае этнічны складнік. Ён нагадаў, што 26 сакавіка 2019 гады 6 дагонаў былі забітыя і яшчэ 20 выкрадзеныя меркавана ўзброенымі прадстаўнікамі фульбэ ў вёсках Уаду і Керэ-Керэ. 30 сакавіка прадстаўнікі праваахоўных органаў Малі затрымалі пецярых падазраваных у нападзе на фульбэ, якія самі раней сталі ахвярамі гвалту.
Дубенск (Цёмкінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Далматаўскага сельскага паселішча.
Мыйзакюла (станцыя)
Мыйзакюла (Mõisaküla) — былая станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Пярнумаа. Знаходзілася ў горадзе Мыйзакюла на лініі Леле — Мыйзакюла, якая была часткай лініі Талін — Рыга.
Гісторыя
Станцыя была адкрыта ў 1897 годзе.
У 1975—1981 гадах замест вузкакалейкі была пабудавана шырокакалейная чыгунка Талін — Пярну — Рыга.
Пасажырскі рух далёкіх зносін спынены ў 1992 годзе, прыгарадны рух спынены пасля 31 студзеня 1996 года. Лінія цалкам закрыта да 2000 года. У 2007 годзе лінія Пярну — Мыйзакюла была выдалена са спісу эстонскіх чыгуначных ліній, у наступным годзе рэйкі былі дэмантаваны. У якасці помніка былой чыгунцы захаваўся толькі невялікі ўчастак каляіны і пасажырскі вагон на іх.
Іаган Готліб Фіхтэ
Іаган Готліб Фіхтэ (ням.: Johann Gottlieb Fichte, 19 мая 1762, Бішофсверда — 27 студзеня 1814, Берлін) — нямецкі філосаф. Адзін з заснавальнікаў групы напрамкаў у філасофіі вядомай як суб'ектыўны ідэалізм, які развіўся з тэарэтычных і этычных работ Імануіла Канта. Фіхтэ часта ўспрымаецца як фігура, філасофскія ідэі якога паслужылі мостам паміж ідэямі Канта і германскага ідэаліста Георга Вільгельма Фрыдрыха Гегеля. У апошні час Фіхтэ атрымаў прызнанне дзякуючы яго арыгінальнай здольнасці пранікнення ў сутнасць прыроды самасвядомасці і самааналізу. Гэтак жа як у Дэкарта і ў Канта, праблема аб'ектыўнасці і свядомасці служыла матывам яго філасофскіх разважанняў. Фіхтэ таксама пісаў працы па палітычнай філасофіі і з-за гэтага ён ўспрымаецца некаторымі філосафамі як бацька Нямецкага нацыяналізму.
Іосіф Людвігавіч Пятровіч
Іосіф Людвігавіч Пятро́віч ( — ) — гісторык, доктар гістарычных навук (1977), прафесар (1978). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1980). Брат М. І. Пятровіч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Валоўшчына (зараз у Мінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі). У час Вялікай Айчыннай вайны з 10 ліпеня 1942 года ў партызанах, начальнік асобага аддзела 36-а партызанскага атрада 8-й партызанскай брыгады. Са студзеня 1944 года сакратар Сямяніцкага, потым Камянецкага падпольных райкамаў ЛКСМБ. Пасля вайны быў на партыйнай рабоце. У 1953 годзе скончыў Вільнюскі педагагічны інстытут. З 1964 года І. Л. Пятровіч у Мінскім педагагічным інстытуце, спачатку выкладчык, з 1975 года загадчык кафедры.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па гісторыі польскага рабочага руху. Сярод апублікаванага:
Купчалёва
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Іван Васілевіч Бахар
Іван Бахар (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца мінскага «Дынама» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», з 2014 года пачаў выступаць за дубль і хутка замацаваўся ў яго складзе. 29 лістапада 2014 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў асноўнай камандзе «Мінска», выйшаўшы на замену на 73-й хвіліне матча супраць брэсцкага «Дынама» (5:2) і стаўшы такім чынам наймаладзейшым іграком Вышэйшай лігі 2014.
У 2015—2016 гадах працягваў выступаць за дубль мінчан, толькі эпізадычна з’яўляючыся ў асноўнай камандзе. У сезоне 2017 «Мінск» узяў курс на амаладжэнне, і Бахар разам з іншымі маладымі ігракамі стаў трывала прыцягвацца да асноўнага складу. Нярэдка выхадзіў у стартавым складзе мінчан, выкарыстоўваўся на пазіцыі левага паўабаронцы.
У студзені 2018 года падоўжыў кантракт са сталічным клубам. У сезоне 2018 стаў адным з асноўных ігракоў каманды. У сакавіку 2019 года яшчэ на год падоўжыў пагадненне з «Мінскам». У сезоне 2019 працягваў трывала гуляць у стартавым складзе, з 7 галамі стаў другім бамбардзірам каманды.
У снежні 2019 года стаў іграком мінскага «Дынама», дзе таксама замацаваўся ў аснове. У 2021 годзе шмат адсутнічаў з-за траўмы, у 2022 годзе вярнуў месца ў аснове, з 11 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне.
У снежні 2022 года перайшоў у ізраільскі клуб «Хапаэль Ірані» з Кір’ят-Шманы. Па выніках сезона 2022/23 «Хапаэль Ірані» страціў месца ў элітным дывізіёне, і ў маі 2023 года нападнік паведаміў, што пакідае клуб.
З чэрвеня 2023 года стаў трэніравацца з мінскім «Дынама» і ў ліпені падпісаў кантракт з клубам.
Міжнародная кар’ера
Увосень 2015 года ў складзе юніёрскай зборнай Беларусі (да 19) прымаў удзел у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы. На наступны год у кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы забіў вырашальны гол у матчы супраць Балгарыі (1:0), які дапамог беларусам выйсці ў элітны раўнд.
31 мая 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм таварыскага матча супраць Расіі (0:7). Стаў адным з асноўных ігракоў моладзевай зборнай.
6 верасня 2019 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Эстоніі, выйшаўшы на замену ў другім тайме.
ФК Шыракі Брыег
«Шы́ракі Брыег» (Široki Brijeg) — баснійскі футбольны клуб з горада Шыракі Брыег. Заснаваны ў 1948 годзе. Двухразовы чэмпіён Босніі і Герцагавіны (2004, 2006), трохразовы ўладальнік Кубка Босніі і Герцагавіны (2007, 2013, 2017).
21 студзеня
21 студзеня — дваццаць першы дзень года па Грыгарыянскім календары
NGC 7771
NGC 7771 (іншыя абазначэнні — PGC 72638, UGC 12815, IRAS23488+1949, MCG 3-60-35, KCPG 592B, ZWG 455.58, KAZ 348, KUG 2348+198C) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка знаходзіцца на адлегласці каля 294 мільёнаў светлавых гадоў ад нас; яна актыўна ўзаемадзейнічае з суседняй галактыкай NGC 7770.
18 жніўня 2003 года у галактыцы была зарэгістравана ўспышка звышновай SN 2003hg.
Ляхавічы 1
Ляхаві́чы 1 (, Ляховичи 1) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Бенінскага сельсавета.
Сляпая кішка
Сляпая кішка, цэкум (Caecum — ад typhlon; адсюль запаленне сляпой кішкі — тыфліт) — прыдатак у месцы пераходу тонкіх кішак у тоўстыя ў вышэйшых пазваночных жывёл (амніёт). Прадстаўляе сабой своеасаблівы загрузны бункер тоўстай кішкі, з якога пачынаюць рух неперавараныя рэшткі ежы.
У паўзуноў сляпая кішка прысутнічае ў зачаткавай форме ў выглядзе невялікага выступу (большае развіццё яна атрымала ў сухапутных чарапах), а ў млекакормячых часта дасягае значных памераў. Птушкі маюць дзве доўгія сляпыя кішкі, якія размяшчаюцца насупраць адна адной (у голубападобных яны, аднак, невялікія, а ў буравеснікападобных і сокалападобных адсутнічаюць).
Кітападобныя, драпежныя, вялікая частка кажаноў маюць невялікую сляпую кішку (а ў насякомаедных і Afrosoricida яна наогул адсутнічае ). Наадварот, у траваедных жывёл, даўжыня сляпой кішкі часцяком больш даўжыні цела жывёлы. У коней даўжыня сляпой кішкі складае 1 м пры ёмістасці 34 л. Сляпая кішка траваедных актыўна ўдзельнічае ў пераварванні клятчаткі (змяшчае бактэрыі, якія выклікаюць закісанне).
У некаторых непаўназубых (Cycloturus sive Myrmedon) маюцца дзве сляпыя кішкі (у даманаў жа іх — тры; адна з іх, няпарная, знаходзіцца ў пачатку тоўстай кішкі, а дзве парныя размяшчаюцца ніжэй ). Myrmecobius fasciatus не мае сляпой кішкі.
Ельня (возера)
Ельня, Ельна — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Яльнянка (прыток Дзісны) ў межах ландшафтнага заказніка «Ельня», за 16 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры.
Плошча паверхні возера 5,42 км². Даўжыня 4,85 км, найбольшая шырыня 1,52 км. Даўжыня берагавой лініі 14,9 км. Найбольшая глыбіня 3,5 м. Аб’ём вады 8,52 млн. м³. Плошча вадазбору 14,4 км².
Князеўка (Хоцімскі раён)
Князе́ўка (, Князевка) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бяседавіцкага сельсавета.