cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Не капітуляцыі!
Перадумовы
СМІ ў самаабвешчаных рэспубліках Данбаса заявілі, што падпісанне дамоўленасцей — «гэта перамога ДНР і ЛНР над Украінай». У Расіі таксама станоўча ацанілі падпісанне формулы Штайнмаера.
Храналогія падзей
Ужо праз некалькі гадзін пасля заявы пад Офісам прэзідэнта Украіны і на Майдане Незалежнасці сабраліся спантанныя акцыі пратэсту супраць узгаднення «формулы Штайнмаера» і «капітуляцыі Украіны». У гэты дзень акцыі адбыліся таксама ў Дняпры, Львове і Харкаве.
У ноч на 2 кастрычніка акцыі пратэсту супраць падпісання «формулы Штайнмаера» адбыліся ў Запарожжы і Чаркасах. Раніцай — акцыя пад Вярхоўнай Радай Украіны ў Кіеве. Увечары — шматлюдны шматтысячны мітынг у Кіеве. Таксама на працягу дня пратэсты ахапілі шэраг іншых гарадоў. Львоўскі і Тэрнопальскі абласныя саветы прынялі рашэнні па асуджэнні «формулы Штайнмаера».
Тры фракцыі Вярхоўнай Рады («Голас», «Еўрапейская Салідарнасць» і «Бацькаўшчына») узгаднілі сумесную прапанову да прэзідэнта Украіны асабіста праясніць ў парламенце сваю пазіцыю адносна рэінтэграцыі Украіну тэрыторый ДНР і ЛНР. Пра гэта ад імя трох фракцый заявіў народны дэпутат Сяргей Рахманінаў.
Спіс аб’ектаў PGC (2559001—2560000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2559001—2560000)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Варапаева)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла — мураваны каталіцкі храм у г.п. Варапаева Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Завадская, 51а.
Гісторыя
Першы драўляны касцёл быў перавезены сюды з Дунілавічаў на пачатку 1930-х гадоў. У 1933 г. дэкрэтам арцыбіскупа Рамуальда Ялбжыкоўскага адбыўся падзел дунілавіцкай парафіі і ўтварылася парафія ў Варапаеве, дзе першым пробашчам стаў кс. Антоній Скурко, які і быў душпастырам парафіі да 1948 г. У 1948 г. улады арыштавалі кс. Віктара Завадскага, а касцёл перарабілі пад склад збожжа.
У 1990 г. сюды пачалі прыязджаць ксяндзы з навакольных парафіяў, адным з іх быў кс. пралат Юзаф Булька, які пачаў збіраць будаўнічыя матэрыялы і ўладкоўваць справы па распачацці будаўніцтва касцёла.
Касцёл у Варапаеве пачалі будаваць на пачатку 1991 г. намаганнямі кс. пралата Юзафа Булькі, новапрызначанага пробашча Казіміра Акушкі. 27 ліпеня 1991 г. кардынал Казімір Свёнтэк асвяціў новы касцёл, які быў яшчэ ў недапрацаваным стане. У 1996 г. пробашчам святыні стаў кс. пралат Юзаф Булька, які і завяршыў будаўніцтва.
У 2000 г. пробашчам стаў кс. Павел Кубік, які пачаў будаўніцтва плябаніі. Пасля пробашчам быў прызначаны кс. Ежы Ноцунь, пры якім распачалося будаўніцтва парафіяльнага дома.
На тэрыторыі парафіі знаходзяцца капліцы: у Балаях — у калгасным доме, пераробленым пад капліцу, у Казлоўшчыне — капліца св. Пятра (старая, мураваная з каменя могілкавая капліца) і ў Навадруцку — капліца св. Юзафа Рамесніка, якая з’яўляецца ўласнасцю парафіі. У Гуту святар прыязджае раз на два тыдні, вернікі моляцца ў жылым доме.
Архітэктура
Твор архітэктуры постнеагатычнага стылю. Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад пакатым двухсхільным дахам. Па цэнтры фасада далучана двух’ярусная чатырохгранная шатровая вежа-званіца, трохвугольны франтон крапаваны стральчатай аркатурай. Фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з трохвугольнымі сандрыкамі. Уваход накрыты двухсхільным казырком на кранштэйнах.
Леніна (археалагічны помнік, Добрушскі раён)
Леніна (мясцовая назва — Гарадок) — археалагічны помнік — гарадзішча мілаградскай культуры за 3,5 км на паўночны захад ад в. Леніна (Добрушскі раён, Гомельская вобласць), на левым беразе ручая Гараджанка (прыток р. Вуць), ва ўрочышчы Дубіно. Датуецца VII—I стст. да н.э.
Леніна (археалагічны помнік, Слуцкі раён)
Леніна — археалагічны помнік — гарадзішча культуры штрыхаванай керамікі і старажытнарускага часу за 0,2 км на поўнач ад в. Леніна (Слуцкі раён, Мінская вобласць), на левым беразе р. Морач.
Пляцоўка прамавугольная з закругленымі вугламі, памерамі 60х45 м. Умацавана валам вышынёй 5 м, шырынёй 15 м і ровам. Абследаваў у 1973 А. А. Егарэйчанка, даследаваў 216 м2, у 1980 г. М. Ф. Гурын.
Культурны пласт 0,4—0,5 м. Выяўлены 17 слупавых і гаспадарчых ям, у прарэзцы вала на глыбіні 2,5—3 м — рэшткі асмаленых драўляных канструкцый. Знойдзены фрагменты ляпной штрыхаванай і гладкасценнай керамікі, у т.л. кругавога посуду, гліняныя прасліцы (некаторыя арнаментаваны наколкамі), жалезныя нажы, наканечнік стралы, шпілька, шлакі, бронзавы крыжык XV ст., вырабы з крэменю, косці дзікіх і свойскіх жывёл.
Грабніца танцораў
Грабніца танцораў альбо Грабніца танцуючых жанчын (Tomba delle Danzatrici) — грабніца ў Рува-дзі-Пулья ў Італіі. Яна была выяўлена ў некропалі Корса-Кутуньё ў лістападзе 1833 года. Дата яе пабудовы нявызначаная, прапаноўваліся даты ад канца V стагоддзя да нашай эры да сярэдзіны чацвёртага стагоддзя да нашай эры. У любым выпадку, фрэскі ў магіле — гэта найстарэйшы ўзор вобразнага жывапісу ў Апуліі, разам з іншай магілай у Гравіна-ін-Пулья. Пяўкеты запазычылі практыку размалёўвання магіл у этрускаў, якія аказалі важны ўплыў на іх культуру. Грабніца названа ў гонар танцуючых жанчын, якія паказаны на фрэсках у магіле. Панэлі з фрэскамі зараз экспануюцца ў, інвентарны нумар 9353.
Апісанне
Магіла мае форму паўкола. На шасці пафарбаваных панэлях намаляваны трыццаць і больш танцуючых жанчын, якія рухаюцца злева направа са зброяй, перакрытай так, як быццам яны танцавалі па крузе вакол магілы. Яны апранутыя ў хітоны і плашчы і маюць ярка афарбаваныя вуалі на галаве. У групе ёсць тры чалавекі, якія адрозніваюцца белым адзеннем. Адзін з іх трымае.
Шкілетныя рэшткі памерлага ў магіле відавочна належалі выдатнаму воіну-мужчыне. Ён быў апрануты ў шлем, і шчыт. Побач з правай рукой былі дзіды і кінжалы. У магілу ўвайшлі розныя віды керамічных вырабаў. Сярод іх кратары, амфары, канфары і некалькі каганцоў. Яны размяшчаліся на зямлі і звісалі з ніжніх секцый сцен. Ганчарныя вырабы мелі сімвалічнае і пахавальнае значэнне.
Спіс аб’ектаў PGC (1101001—1102000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1101001—1102000)
Аляксандр Васілевіч Ліхачоў
Аляксандр Васілевіч Ліхачоў (, Мінск) — беларускі архітэктар і мастак.
Біяграфія
Скончыў у 1980 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі А. А. Воінаў, І. А. Іода, А. В. Сычова).
Член Саюза архітэктараў з 1985 года, членскі білет за № 19853. Пасля выдадзены членскі білет БСА за № 790.
Творчасць
Асноўныя працы: дзіцячы атракцыён «Дракоша» (2000), экстрэмальны атракцыён «Лятучая талерка» (2003), памятны знак у гонар 80-годдзя Акадэміі Навук Беларусі (2009), «Флора» (2008; палатно, алей, 48x64 см), «Русалка» (2002; палатно, алей, 69x87 см), «Дзве жарабіцы» (2003; палатно, алей, 73.5x100 см), «Уcпаміны пра Мікеланджэла» (2001; палатно, алей, 52.5x62.5 см), «Паралельны свет» (2002; палатно, алей, 69x89 см).
Спіс аб’ектаў PGC (2560001—2561000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2560001—2561000)
Ала Адамаўна Літаш
Ала Адамаўна Літаш (нар., г. Сарны, Ровенская вобласць, Украіна) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1977 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі А. Д. Кудзіненка, Храноўскі, М. М. Суцягін, В. М. Хромаў). У 1977—1980 годзе архітэктар гомельскага філіяла інстытута «Белжылпраект», у 1987 годзе вядучы архітэктар інстытута «Гомельжылпраект», у 1993 годзе — вядучы архітэктар інстытута «Гомельпраект», у 1997—1998 гадах выкладчык архітэктурных дысцыплін у Гомельскім дзяржаўным дарожна-будаўнічым каледжы, у 1997—2007 гадах працавала па сумяшчальніцтве ў праектных інстытутах. З 2006 года пазаштатны супрацоўнік «Белдзяржэкспертызы». З 2008 года галоўны архітэктар праектаў у «Гомель Праект-Інвест».
Член Беларускага Саюза архітэктараў з 1989 года.
Ганна Рыгораўна Бондарава
Ганна Рыгораўна Бондарава (нар. 10 чэрвеня 1980, Мінск) — беларуская і французская мадэль,, спявачка, музыкант і пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася 10 чэрвеня 1980 года ў Мінску ў сям’і інжынераў. Атрымала сярэднюю адукацыю ў школе-гімназіі з паглыбленым вывучэннем англійскай мовы, а таксама скончыла музычную школу па класе фартэпіяна.
У 1996 годзе на конкурсе «Супермадэль Беларусі» Ганна атрымала тытул «Міс фота», пасля чаго ёй прапанавалі падпісаць кантракт з французскім мадэльным агенцтвам. У Францыі яна зрабіла паспяховую мадэльную кар’еру, працавала ў дамах моды Christian Dior, Chane, Kenzo, Carven, Louis Vuitton, Céline, Cacharel, Issey Miyake, Yves Saint Laurent, Salvatore Ferragamo. Як мадэль з’яўлялася ў часопісах Elle, Vogue, Marie Claire, Cosmopolitan, Madame Figaro; была тварам брэнда Marks & Spencer; удзельнічала ў рэкламныхкампаніях Lancaster, Nina Ricci, Pierre Balmain, Kanebo.
У 2009 годзе Ганна стала тварам рэкламнай кампаніі МТС.
У 2002 годзе скончыла Парыжскую кансерваторыю па класе фартэпіяна, затым — Парыжскую акцёрскую школу (клас ).
У Лос-Анджэлесе знялася ў рэкламнай кампаніі «Police» разам з Джорджам Клуні.
У 2005 годзе дэбютавалана вялікім экране ў фільме «Райскі бункер» у пары з легендай французскага кінематографа Жан-П’ерам Каселем. У 2006 годзе актрыса сыграла адну з роляў у кінакамедыі «Герой сям’і» французскага рэжысёра Цьеры Кліфа.
Ганна — член саюза кампазітараў Францыі (SACEM). У 2005 годзе лірычная балада Ганны Бондаравай «Свяшчэнная зорка» на рускай мове была ўключана ў зборнік «Лепшы рускі рок у Парыжы». Мастак Сяргей Міхайлавіч Чэпік намаляваў для дыска графічны партрэт Ганны.
У 2005 годзе Ганна з’явілася на вокладцы юбілейнага выдання часопіса «Русская мысль» (Вялікабрытанія) — адзінага нумара, выпушчанага на французскай мове спецыяльна да 125-годдзя.
У 2010 годзе сыграла ў фільме «Брэсцкая крэпасць». Таксама ў 2010 годзе сыграла галоўную ролю ў фільме Касіюса Маціяса «Гэта шчаслівая выпадковасць». У 2011 годзе Ганна знялася ў дэбютнай карціне ірландскага рэжысёра Аляксандры Мак-Гінес «Лотафагі».
У 2012 годзе сыграла галоўную жаночую ролю ў серыяле «Скрасці Бельмандо».
У 2019 годзе Ганна апублікавала свой першы раман «Месяцавы каўчэг». Урывак з кнігі раней быў надрукаваны ў літаратурным альманаху «Из Парижа. Русские страницы». Неўзабаве выйшла другая, аўтабіяграфічная, кніга «Майкінг-оф: Праўдзівыя хронікі»
Лемяшэвічы (археалагічны помнік)
Адкрыла і даследавала 700 м2 у 1980—1981 гг. В. С. Вяргей. У 1990 г. С. Я. Рассадзін даследаваў 108 м2.
Культурны пласт 0,3—0,4 м. У рэчавым комплексе вылучаны матэрыялы нёманскай культуры (тронкавыя паканечнікі стрэл, скрабкі, ножападобныя пласціны, праколкі, іншыя вырабы і загатоўкі з крэменю, фрагменты ляпных пасудзін) кола культур шнуравой керамікі (крамянёвы трохвугольны наканечнік стралы з выемкай у аснове, сярпы валынскага тыпу, наканечнік дроціка, рэшткі ляпных пасудзін са шнуравым і пракрэсленым арнаментам). Выяўлены рэшткі заглыбленых у мацярык жытлаў плошчай каля 9 м2 з адкрытымі агнішчамі на падлозе, якія належалі насельніцтву мілаградскай культуры, і каля 100 гаспадарчых ям. Знойдзена каля 4 тыс. фрагментаў ляпной керамікі, а таксама прылады працы, зброя, прадметы побыту і ўпрыгажэнні з жалеза, бронзы, шкла. Найбольш поўна прадстаўлены рэчы мілаградскай культуры: плоскі жалезны 2-шыпавы наканечнік стралы (VII—VI ст. да н.э., аналагі ў ранніх пластах гарадзішчаў дзякоўскай культуры), маленькія шпількі са спіральным навершам (сустракаюцца на помніках позняга бронзавага веку), скіфская завушніца (VI—V стст. да н.э.), бронзавыя наканечнікі стрэл (IV—III стст. да н.э.), гліняныя крыжападобныя грузікі, таўстасценныя гаршкі, аздобленыя валікам, гаршкі з высокай адагнутай шыйкай і пукатым тулавам і інш. Знойдзены рэчы зарубінецкай культуры (II ст. да н.э.—I ст. н.э.), у т.л. грубаляпныя гаршкі з шурпатай або бугрыстай паверхняй, глянцаваныя міскі, кубкі з вушкам, накрыўкі, фрагмент сярпа, нажы. Да вельбарскай культуры II—IV стст. належаць 14-гранныя фіялетавыя, шарападобныя зеленаватыя шкляныя, чорныя, белыя і чырвоныя паставыя пацеркі, бронзавая падвязная фібула, вядзёркападобныя падвескі і інш. Магчыма, на гэтым узвышшы размяшчаўся могільнік насельніцтва вельбарскай культуры.
Лепельскія стаянкі
Лепельскія стаянкі — археалагічныя помнікі эпохі мезаліту каля г. Лепель Віцебскай вобласці.
Стаянка—1
Стаянка грэнскай культуры на заходнім беразе воз. Лепельскае, ва ўрочышчы Пясчаніца, на левым беразе ручая, што злучае Святое і Лепельскае. Выявіў у 1981 г., даследаваў 498 м2, у 1989—1990 гг. У. П. Ксяндзоў. Памеры 150х30 м. Культурны пласт 0,2 м. Знойдзены крамянёвыя разцы, скрабкі, наканечнікі стрэл, скоблі, выемчата-зубчастыя прылады, адбівальнік, рэтушоры, адшчэпы, пласціны, нуклеусы, фрагменты ляпной керамікі жалезнага веку. Датуецца VIII—VII тыс. да н.э., жалезным векам.
Стаянка—2
Знаходзіцца на заходнім беразе воз. Лепельскае, на правым беразе ручая, што злучае азёры Святое і Лепельскае. У літаратуры вядома над назвамі Вусце Эсы, Жарцы. Выявіў у 1966 г. І. М. Ціханенкаў. Культурны пласт разбураны ў выніку гаспадарчых работ. Знойдзены постсвідэрскія наканечнікі стрэл, вуглавы разец, мікраскрабок, прылады-ўкладышы, пласціны і адшчэпы з рэтушшу і без яе.
Грабніца Філіпа II Македонскага
Грабніца Філіпа II Македонскага знаходзіцца ў, мястэчку каля Салонік, Грэцыя.
Яна ўваходзіць у комплекс іншых магіл, раскапаных унутры пагорка, які называецца вялікім курганам альбо царскім курганам.
Гісторыя
8 лістапада 1977 года грэчаскі археолаг пры раскопках, мястэчка недалёка ад Салонікаў, знайшоў магілу Філіпа II.
Унутраная частка магілы, якая засталася некранутай, паказвае незвычайныя творы надзвычайнай вытанчанасці, якія супярэчаць таму, пра што паведамляюць некаторыя старажытныя аўтары, напрыклад, Дэмасфен, які характарызуе Філіпа як грубага, а македонцаў як варвараў. Лічыцца адным з найвялікшых археалагічных адкрыццяў XX стагоддзя: яна моцна змяніла ўяўленне пра старажытную Македонію.
У магіле былі знойдзеныя цудоўныя прадметы са слановай косці альбо на ложах з золата і слановай косці; на ложку самога Філіпа знаходзяцца некалькі рэалістычных партрэтаў, першымі ў гісторыі мастацтва паказваюць твар правіцеля: на яго твары відаць усе прыкметы ўзросту, усе шнары, зарэгістраваныя ў баі.
Насценныя карціны захоўваюць усю сваю асаблівую паліхромію, як на сцэне палявання на вышыні больш за 5 метраў, на якой намаляваны Аляксандр, і выкраданне Персефоны Аідам.
Структура
Магіла Філіпа II складаецца з двух камер, пярэдняга пакоя і галоўнай камеры, абодва маюць цыліндрычныя скляпенні вышынёй 5,30 метраў; у першым пакоі памерам 3,36 х 4,46 метраў знаходзіўся попел жанчыны, магчыма, ці, малодшых жонак македонскага кіраўніка. Другі пакой, той, які адведзены Філіпу, мае форму квадрату памерам 4,46 метра з кожнага боку. Калі дадаць гэтыя вымярэнні да таўшчыні трох сцен 0,56 метра, якія разам маюць памер 1,68 метра, вы атрымаеце даўжыню 9,5 метра. Знешняя частка скляпенняў не засталася незакрытай, як гэта было звычайна для падобных работ у македонскай вобласці, але цалкам была пакрыта пластом ляпніны таўшчынёй дзесяць сантыметраў.
Манументальны ўваход увянчаны так званым, дарыйскім фрызам, над якім у абрамленні рэльефнай рамы адлюстравана сцэна палявання, якая мае шырыню 5,56 метра і вышыню 1,16 метра.
Магіла, безумоўна, была пабудавана Аляксандрам каля 336 года, калі памёр яго бацька.
Неба над Берлінам
Прэм’ера карціны адбылася 17 мая 1987 года ў межах конкурснай праграмы 40-га Канскага кінафестывалю, дзе была ўдастоена.
У заключных тытрах фільма ўказана, што ён «прысвячаецца ўсім былым анёлам, але асабліва Ясудзіро, Франсуа і Андрэю». Гаворка ідзе пра кінарэжысёраў Ясудзіро Одзу, Франсуа Труфо і Андрэя Таркоўскага.
Крытыка
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс ў свой спіс «Выдатных фільмаў».
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 19 кінаўзнагародамі і яшчэ 14 намінацыямі.
Касцёл Святога Яўхіма (Клюшчаны)
Касцёл Святога Яўхіма — колішні драўляны каталіцкі храм у вёсцы Клюшчанах Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіўся ў паўночна-заходняй частцы вёскі.
Гісторыя
Зачынены ў 1948 годзе, вернуты католікам i адбудаваны ў 1990 годзе, рэкансэкраваны 16 кастрычніка 1993 года. Па звестках 2017 года, парафія налічвала 148 чалавек.
У ноч на 6 чэрвеня 2017 года касцёл цалкам згарэў. Верагоднай прычынай пажара з’яўляецца няспраўнасць электычных сетак і абсталявання. На месцы касцёла плануецца будаўніцтва цаглянай капліцы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неаготыкі. Прамавугольны ў плане храм з пяціграннай апсідай, па баках якой — нізкія сакрысціі. Галоўны фасад завершаны трохвугольным франтонам і фланкіраваны двух’яруснымі чацверыковымі вежамі, накрытымі высокімі шатрамі (надбудаваны ў 1905 годзе замест цэнтральнай васьміграннай званіцы) з франтончыкамі-вімпергамі ў аснаванні. Такая ж меншага памеру сігнатурка вянчае гранёны дах над алтарнай часткай. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны высока ўзнятымі лучковымі аконнымі праёмамі з сандрыкамі і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Уваход арганізаваны праз невысокі прытвор пад пакатым двухсхільным пакрыццём. У афармленні фасадаў выкарыстана фігурная шалёўка.
Унутры малітоўная зала была падзелена чатырма слупамі на тры нефы, перакрытыя агульнай кесаніраванай бэлькамі столлю.
Вакол храма знаходзілася бутавая агароджа з мураванымі слуповымі брамамі.
Аляксандр Лакотка адносіў будынак да панёманскага тыпу драўлянага сакральна-манументальнага дойлідства, прадстаўнікамі якога таксама з’яўляюцца касцёлы ў Дудах, Кемелішках, Хоўхлаве.
Спіс аб’ектаў PGC (2561001—2562000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2561001—2562000)
Belqi
«belqi» (стылізацыя пад белки — вавёркі) — беларуская сістэма, якая з’явілася ў 2013 годзе і была прызначаная для ажыццяўлення плацяжоў у Інтэрнэце. Мела магчымасць аплаты больш як 50 тысяч паслуг. Запушчана «Пріорбанк» ААТ ў супрацоўніцтве з расійскай сістэмай «». У спіс паслуг уваходзілі камунальныя плацяжы, папаўненне тэлефоннага рахунку, аплата анлайн-гульняў і функцый ў сацыяльных сетках. Існавалі прыкладанні для асноўных мабільных платформаў. Валюта электроннага кашалька — эквівалент беларускага рубля. Эмісія электронных грошаў была спыненая з 1 кастрычніка 2018 года.
Лепельскія курганныя могільнікі
Лепельскія курганныя могільнікі — археалагічныя помнікі — курганныя могільнікі ў наваколлі воз. Лепельскае Ленельскага р-на Віцсбскай вобл.
Курганны могільнік—1
Знаходзіцца каля в. Занькі. Мясцовая назва — Валатоўкі. Больш за 100 курганоў дыяметрам 5—20 м, вышынёй 0,7—4,5 м, вакол некаторых прасочваюцца раўкі. У 1853—1890 гг. М. Ф. Кусцінскі даследаваў 9 насыпаў. Пахавальны абрад — трупапалажэнне, суправаджальны інвентар адсутнічаў. У 1981 г. могільнік абследаваў Ю. А. Заяц.
Курганны могільнік—2
Знаходзіцца на на беразе канала паміж азёрамі Лепельскае і Проша. Было 3 курганы, цяпер не існуе. У 1887 г. М. Ф. Кусцінскі даследаваў 3 насыпы. Пахавальны абрад — трупапалажэнне. У жаночым пахаванні знойдзены 2 драцяныя бронзавыя бранзалеты з нанізанымі пацеркамі, сярод якіх 2 шкляныя з пазалотай і 8 паставых рознакаляровых, бронзавы спіральны пярсцёнак, 7 сярэбраных скроневых пярсцёнкападобных кольцаў з разамкнутымі канцамі, 80 зялёных дробных пацерак. Датуецца XI—XII стст.
Курганны могільнік—3
Знаходзіцца паміж воз. Бароўна і р. Ула, непадалёку ад месца ўпадзення ў воз. Лепельскае. Было 7 насыпаў. У 1860 М. Ф. Кусцінскі даследаваў самы вялікі. Выяўлены трупапалажэнні мужчыны, жанчыны і дзіцяці, якія размяшчаліся на розных узроўнях насыпу. Пахавальны інвентар: бронзавыя спражка і пярсцёнкі, каралі з бісеру.
Лета-літоўскія плямёны
Лета-літоўскія плямёны — плямёны, якія былі прамымі продкамі сучасных латышоў і літоўцаў. Тэрмін з’яўляецца ўмоўным і не быў саманазвай. Паводле даных гістарычнай дыялекталогіі, прабалцкая супольнасць гаворак існавала ўжо ў II-м тыс. да н.э., у канцы таго ж тысячагоддзя, як мяркуецца, яна падзялілася на 3 буйныя дыялектна-племянныя групоўкі: заходнюю, сярэдзінную (усходнюю), дняпроўскую.
У раннім сярэдневякоўі да заходніх балтаў належалі плямёны прусаў, яцвягаў, галіндаў, скальваў, куршаў; з дняпроўскіх балтаў у пісьмовых дакументах зафіксавана толькі племя голядзь, якое жыло ў цяперашнім Падмаскоўі, на р. Пратва. 3 племянных саюзаў сярэдзінных (усходніх) балтаў у «Кведлінбургскіх аналах» пад 1009 г. і ўсходнеславянскіх летапісах XI ст. ўпершыню згадваецца «літва», у раннім сярэдневякоўі вядомы земгалы, жэмайты, латгалы, аўкштайты і селы. Літва і латгалы часткова засялялі таксама ўскраінныя землі Беларусі, і таму ў далейшым мелі дачыненне да этнагенезу беларусаў. Падчас барацьбы ў XIII ст. з Лівонскім (Інфлянцкім) ордэнам адбывалася кансалідацыя латгалаў, селаў, земгалаў у латышскую народнасць, у склад якой увайшлі таксама асіміляваныя куршы (заходнія балты) і лівы (фіна-угры). 3 XIII ст. ішла інтэграцыя племянных саюзаў літвы, аўкштайтаў і жэмайтаў чаму спрыяла ўтварэнне Вялікага Княства Літоўскага, пры асіміляцыі ўскраінных земгалаў, куршаў, бежанцаў з прускіх і яцвяжскіх зямель адбывалася фарміраванне літоўскай народнасці.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса і Анёлаў Ахоўнікаў (Анжадава)
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса і Анёлаў Ахоўнікаў — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Анжадава Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Сучасны касцёл з’явіўся на месцы касцёла Святога Казіміра, які быў пабудаваны ўладальнікам вёскі К. Манчынскім у 1736 годзе першапачаткова як капліца Тургельскай парафіі. З 1785 года касцёл (з 1807 года — у Табарышскай парафіі). Разбураны праціўнікамі каталіцтва ў 1865 годзе. У 1912 годзе пачалося будаўніцтва новага драўлянага храма, якое было спынена немцамі ў 1915 годзе. У маі 1917 года будаўніцтва працягнута і ў кастрычніку таго ж года скончана, адбыліся набажэнствы. Асвячоны 18 лістапада 1923 года.
У 1949 годзе савецкія ўлады закрылі касцёл, а ксяндза арыштавалі. У канцы ХХ стагоддзя святыню выкарыстоўвалі пад калгаснае сховішча, яна ўяўляла сабой жудасную руіну. Разбураны ў 1992 годзе.
Сённяшні касцёл пабудаваны ў 1995 годзе з цэглы. Асвечаны 17 верасня 1995 года.
Архітэктура
Твор архітэктуры постмадэрнізму. Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад пакатым двухсхільным дахам. Да фасада далучана трохярусная чатырохгранная шатровая званіца, адзіны ярус якой адкрыты арачнымі прасветамі, другі прарэзаны паўкруглымі люкарнамі, трэці — высокімі арачнымі прасветамі. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, аб’яднанымі высокай аркатурай.
Дрыжнік вялікі
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна вышынёй 20—60 см з валасістым каранямі і галінастымі ад асновы сцёбламі. Лісце простае, лінейна-ланцэтнай формы, з гладкім краем, шурпатае зверху, сядзячае, чаргаванае па даўжыні сцябла. Каласкі яйцападобнай формы, складзеныя з 5—20 кветак, пукатыя, з залаціста-ружовым потым бураватым адценнем, сабраныя у мяцёлку. Плод — зярняўка.
Распаўсюджанне і экалогія
Радзімай расліны лічыцца Міжземнамор’е. Як заносная, сустракаецца ў іншых рэгіёнах. На тэрыторыі Беларусі інтрадуктавана ў 1940-я гады ў Цэнтральным батанічным садзе Акадэміі навук БССР. Цвіце ў ліпені. Зімаўстойлівы від. Выкарыстоўваецца ў якасці дэкаратыўнай.
Спіс аб’ектаў PGC (2562001—2563000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2562001—2563000)
Баліварыянізм
Баліварызм (Баліварыянізм, Bolivarianismo) — левы палітычны рух, названы па імені кіраўніка барацьбы паўднёваамерыканскіх калоній за незалежнасць ад Іспаніі Сімона Балівара. Баліварыянізм ставіць сваёй мэтай выключэнне ўплыву краін, якія не ўваходзяць у гэты рэгіён, у тым ліку праз забеспячэнне эканамічнай і іншай незалежнасці за кошт самазабеспячэння на аснове народна-дэмакратычных і антыкапіталістычных каштоўнасцей (дэмакратычнага сацыялізму). Галоўным ідэолагам руху лічыўся прэзідэнт Венесуэлы Уга Чавес.
Гісторыя фарміравання
Вытокі баліварызму дасягаюць невялікай групы маладых афіцэраў КАМАКАТЕ (абрэвіятура ад афіцэрскіх чыноў — камандантэ, маёр, капітан, лейтэнант), якую ўзначальваў Уга Чавес, у канцы 1970-х гадоў у Венесуэле. Яны заняліся вывучэннем гаворак, артыкулаў, лістоў, праектаў, а таксама рэальнай палітыкі нацыянальнага героя Сімона Балівара. Многія ідэі, узнятыя Баліварам, здаліся ім актуальнымі ў сучаснай рэчаіснасці. Яны выступалі за пабудову ў Венесуэле сацыяльнай дзяржавы, заснаванай прынцыпах свабоды, роўнасці, сацыяльнай справядлівасці і незалежнасці.
Канчатковае афармленне баліварызм атрымаў у канцы 1990-х гг., калі адбылося першае інстытуцыянальнае замацаванне «левага павароту» і на прэзідэнцкіх выбарах 1998 г. у Венесуэле перамог Уга Чавес, лідар баліварыянскага руху і галоўны ідэолаг баліварызму як канцэпцыі.
Канцэпцыя
Ідэалогія баліварызму ўключае ў сябе: Уга Чавес таксама казаў і пра гуманны сацыялізм — палітычны лад, пры якім патрэбы і спадзяванні простага чалавека значаць больш даходаў карпарацый.
Ідэалогія
Баліварызм выбудоўваецца вакол ключавых ідэй, сфармуляваных Сімона Балівара, і дапаўняецца новымі сюжэтамі. Падмурак сучаснай плыні складаюць канцэпцыі «баліварыянскай рэвалюцыі», «дэмакратыі ўдзелу» і «сацыялізму XXI стагоддзя».
Разуменне рэвалюцыі ў поглядах баліварыйцаў эвалюцыянавала ад непасрэднага яе тлумачэння як гвалтоўнага змянення парадку рэчаў да працэсу глыбокай мірнай трансфармацыі.
У канцэпцыі ўнутранага палітычнага ладу назіраецца дуалізм: «суверэнітэт народа — шырокія паўнамоцтвы выканаўчай улады», а знешнепалітычная дактрына з’яўляецца цалкам цэласным утварэннем. Яе ядром служаць канцэпцыі шматпалярнага свету і развіццё лацінаамерыканскай інтэграцыі ў арганізацыю, накшталт Еўрапейскага Саюза, на аснове антыімперыялістычных і антыкапіталістычных каштоўнасцей.
Баліварыянская канцэпцыя «сацыялізму 21 стагоддзя» (або сацыялізму новага тыпу) сфарміравана ў рэчышчы лацінаамерыканскай левай палітычнай культуры. Яе спецыфіка складаецца ў дапушчэнні змяшанай уласнасці на сродкі вытворчасці пры вядучай ролі дзяржавы. Для венесуэльскага варыянту канцэпцыі сацыялізму характэрныя падкрэсленне нацыянальнай спецыфікі, павышаную ўвагу да сацыяльных і экалагічных праблем і ўзвядзенне ў прыярытэт прынцыпаў гуманізму. У баліварызме патрэбы асобнага чалавека ставяцца вышэй інтарэсаў карпарацый.
Палітычны лад
У баліварыйцаў існуе сваё бачанне палітычнага і сацыяльна-эканамічнага развіцця, якое адрозніваецца ад класічных уяўленняў. Галоўнай задачай для іх з’яўляецца будаўніцтва «Баліварыйскай рэспублікі». Згодна з перакананнях баліварыйцаў, новая рэспубліка павінна грунтавацца на гуманістычнай, самакіраванай і канкурэнтаздольнай эканоміцы. Гэтая трыяда тлумачыцца наступным чынам.
Лепельскія гарадзішчы і селішчы
Лепельскія гарадзішчы і селішчы — археалагічныя помнікі ў ваколіцах г. Лепель Віцебскай вобласці
Гарадзішчас1
Знаходзіцца за 2,5 км на захад ад горада каля былой в. Гарадок. Пляцоўка амаль круглай формы, памерамі 40х38 м, умацавана валам вышынёй 1,2—1,5 м, шырынёй 7—10 м. У 1931 г. абследаваў А. М. Ляўданскі, у 1972 А. Р. Мітрафанаў. Культурны пласт да 1 м. Знойдзены абломкі ляппой гладкасценнай і са штрыхаванай паверхняй керамікі, кавалкі жужалю, абломкі печаў-домніц, косткі свойскіх і дзікіх жывёл. Датуецца III—IV стст.
Гарадзішча—2
Знаходзіцца на невялікім востраве воз. Лепельскае. Пляцоўка круглай формы, дыяметрам 60 м, вышынёй да 1,5 м. Абследавалі ў 1931 г. А. М. Ляўданскі, у 1969 г. Г. В. Штыхаў, у 1972 г. А. Р. Мітрафанаў, у 1981 г. Ю. А. Заяц. Знойдзена ляпная кераміка са штрыхаванай паверхняй.
Гарадзішча—3
Знаходзіцца на высокім (вышыня 10—15 м) пагорку ў паўднёвай частцы вострава воз. Лепельскае. Пляцоўка авальная, памерамі 37х44 м, пашкоджана сярэдневяковымі і сучаснымі могілкамі. У цэнтры пляцоўкі захаваліся 2 каменныя крыжы. 3 паўднёвага боку, каля падэшвы, прасочваюцца рэшткі вала вышынёй да 1 м, шырынёй да 3 м. У 2008 г. З. А. Харытановіч даследавала 48 м2. Культурны пласт 0,5 м. Выяўлены 7 пахаванняў сярэдневяковага часу. Знойдзены фрагменты ляпной гладкасценнай і штрыхаванай керамікі днепра-дзвінскай культуры, развал гаршка з глянцаванай паверхняй, фрагменты гліняных грузікаў (адзін з кропкавым арнаментам), прасліцы (з лінейным і кропкавым арнаментам), жалезны серп усходнялітоўскага тыпу, фрагмент наканечніка двухшыпнага дроціка, абломак каменнай сякеры-кліна, бронзавыя скроневыя кольцы. Датуецца мяжой нашай эры — 2-й чвэрці I-га тыс.
Селішчы
Селішча 3-й чвэрці I-га тыс., якое знаходзіцца на востраве воз. Лепельскае з паўднёвага боку каля падэшвы гарадзішча—3. У 2008 г. З. А. Харытановіч даследавана 24 м2. Культурны пласт 0,4—1,4 м. Знойдзены ляпная кераміка слоікавай ці слабапрафіляванай формы, кавалак донца глінянага тыгля, кавалкі шлакаў.
На паўвостраве таксама выяўлена селішча XIV—XVI стст. Знойдзены абломкі кругавой керамікі, медныя бранзалеты-змеегаловікі, пярсцёнкі, шкляныя пацеркі, жалезныя наканечнікі стрэл, шпоры, манеты.
Філатэлістычная сумесь
Філатэлісты́чная су́месь — сукупнасць вялікай колькасці несартаваных або часткова сартаваных паштовых марак, іншага філатэлістычнага матэрыялу, якая мае агульную ўпакоўку і выстаўленая для аптовага продажу філатэлістам. Як правіла, прадавец пры гэтым пазначае яе вагу нета і/або прыблізную колькасць адзінак тавару. У англамоўнай літаратуры пазначаецца кілава́р, кі́ла-тава́р, кілава́рны тава́р, ма́ркі ў сто́ку (kiloware, kilo ware, boxlot, stamp mixture, bulk mixture, stock of stamps).
Камерцыйны сэнс
Звычайна філатэлістычная сумесь выстаўляецца на продаж філатэлістычнымі дылерамі, маштабы дзейнасці якіх робяць камерцыйна нявыгадным дэталёвы разбор усяго філматэрыялу — пры гэтым яны загадзя могуць даволі дакладна разлічыць кошт для дробнааптовага продажу з улікам свайго інтарэсу на аснове ацэнкі імавернасці знаходжання ў тавары пастаўшчыкоў больш-менш каштоўных аб’ектаў, якія патрабуюць большай увагі.
Крытэрый апошніх — каталожная цана больш за адзін долар ЗША (як правіла, такія маркі складаюць не больш за 3-5 % усёй сумесі). У большасці выпадкаў дылеру выгадней прадаваць тавар максімальна хутка — у тым ліку не разабраным, перакладаючы ўсю або большую частку такой працы на пакупнікоў-калекцыянераў, — бо пераважная большасць марак з часам значна падае ў цане.
Шматгадовы вядучы сайта «Junior Philatelists» Кен Сцюарт (Ken Stewart) піша пра гэта так:"Калі Вы шукаеце новыя паштовыя выпускі, чакаючы, што яны падаражаюць, забудзьцеся пра гэта. Велізарная большасць іх згубіць каштоўнасць. Каталожныя цэны на новыя маркі звычайна ўдвая перавышаюць іх намінальны кошт, што дазваляе дылерам прадаваць свой тавар па цэнах ніжэй за ўстаноўленыя і ўсё яшчэ рабіць грошы."
Для калекцыянераў пакупка марак у філатэлістычных сумесях мае перавагі праз камбінацыю некалькіх фактараў :
Першасная сарціроўка
Вялікая частка філатэлістычных сумесей прадаецца ўвогуле без сарціроўкі. Першасная сарціроўка мае пад сабой групоўку аб’ектаў па відзе — гэта могуць быць: У сваю чаргу, сумесі з выразак падзяляюцца на «аднапапяровыя» і «дзвюхпапяровыя» (on single або on double paper). У першым выпадку ад канверта пакідаюць толькі кавалак з аднаго яго, пярэдняга, боку, а ў другім — з абодвух, прыхопліваючы і бок з клапанам. Зразумела, што сумесь другога роду патрабуе менш працы нажніцамі і больш тэхналагічная, але яна пры аднолькавай вазе змяшчае прыкладна ўдвая менш марак, чым сумесь першага, а філатэліст набывае, адпаведна, удвая болей макулатуры. З іншага боку, «дзвюхпапяровая» сумесь паказвае, што яе элементам надавалася менш увагі з боку дылера, а, значыць, у ёй большая імавернасць знаходжання каштоўных асобнікаў.
Набываючы сумесь якогасьці з першых двух варыянтаў (on-paper або on-piece), філатэліст-пакупнік пасля сарціроўкі сумесі адмочвае маркі ад паперы, сушыць іх і змяшчае ў сваю калекцыю і абменны фонд. У некаторых выпадках (напрыклад, пры цікавых гашэннях) ён пакідае падобные аб’екты, як ёсць. Маркі трэцяга і чацвёртага варыянтаў (used stamps або mint stamps) пасля ўважлівага агляду іх стану і адбракоўкі ўжо гатовыя для змяшчэння ў калекцыю. Як правіла, дылеру прасцей заўважыць і адсеяць пашкоджаныя асобнікі, калі ён фарміруе сумесь «без паперы», таму прынята лічыць, што ў такой сумесі іх працэнт ніжэйшы.
Звычайна сам характар крыніцы ўжо мае пад сабой тую ці іншую першасную сарціроўку сумесей і даводзіцца дылерам да ведама патэнцыйных пакупнікоў. Так, вылучаюць : Думка аб тым, што для арганізацый-ахвярадаўцаў у падобнай дзейнасці адсутнічае камерцыйны разлік, з’яўляецца памылковай. Як правіла, дарэнне адбываецца ў абмен на дакументальнае пасведчанне, якое завяраецца прадстаўніком НКА, аб характары і, галоўнае, ацэначнай суме ахвяраванага. Падобныя пасведчанні ў далейшым дазваляюць кампаніі зменшыць падатковую нагрузку, бо дабрачыннасць у многіх дзяржавах не абкладаецца падаткамі. Таму даручэнне сакратару не выкідаць непатрэбную карэспандэнцыю, а назапашваць яе ў вялікіх мяхах ці каробках і перыядычна перадаваць іх у дар валанцёрам з НКА, нясе карысць.
Другасная сарціроўка
Як правіла, пры продажы філатэлістычнай сумесі дылер пазначае, праглядзеў ён яе ці не. Першае значыць, што ён, хутчэй за ўсё, адабраў з сумесі большую частку асобнікаў, якія падаліся яму каштоўнымі (такую сумесь часта называюць checked або picked mixture). У другім выпадку дылер кваліфікуе тавар як unchecked/unpicked — г. зн. без адбору, «як ёсць».
Другасная сарціроўка значыць, што значная частка працы ўжо зроблена. Такія сумесі ў цэлым называюцца «прагледжанымі ўручную» (handchecked або handpicked mixture). Іх перавагі: Такія сумесі, хаця таксама прадаюцца на вагу, каштуюць значна даражэй за папярэднія. Звычайна яны маюць больш дробную расфасоўку, да паловы кілаграма. У іх знаходзіцца матэрыял больш высокай якасці, але «неспадзяванак» ва ўручную адабраных сумесях ужо не знайсці.
Канчатковая сарціроўка
На гэтым этапе адбываецца ператварэнне кілавару ў наборы марак (selection, selected stamps, sorted stamp selection, stamp packets). Пасля тонкай сарціроўкі (fine sorting) філатэлістычны матэрыял практычна заўсёды прадаецца меншымі порцыямі (≈2—3 унцыі) і ўжо не на вагу, а па дакладнай колькасці асобнікаў у тым ці іншым наборы — бо колькасць становіцца вядомай у выніку разбору і менавіта яна цікавіць філатэлістаў-пакупнікоў.
Найбольш распаўсюджанымі з’яўляюцца наборы па 50, 100, 200, 300 і 500 марак. Часам яны бываюць меншымі (ад 5—10), ёсць і большыя мега-ўпакоўкі (іх калі-нікалі называюць king-size pack) — 1, 3, 5 і нават 10 тысяч штук. Агульная прыкмета ўсіх набораў — вытворца падбірае маркі па пэўнай прыкмеце і гарантуе пэўны стан тавару. Найчасцей пры продажы дылеры звяртаюць увагу пакупнікоў на наступныя характарыстыкі набораў: У залежнасці ад віду філатэлістычнай калекцыі, для яе ўласніка будзе мець перавагу той ці іншы тып набораў.
Упакоўка
Калі філатэлістычныя сумесі, якія прайшлі першыя апісаныя стадыі апрацоўкі, прадаюцца на вагу ў мяхах ці каробках, то наборы марак, як правіла, упакоўваюцца ў запячатаныя канверты ці пакеты з паперы або калькі (glassine) рознага памеру, у залежнасці ад колькасці марак. У большасці выпадкаў такія пакеты маюць празрыстае акенца з плёнкі або цалкам вырабляюцца з празрыстага матэрыялу — каб пакупнік мог бачыць змесціва.
Менш распаўсюджаным, але ўсё яшчэ папулярным варыянтам, з’яўляецца продаж сумесей і набораў звязкамі (bundle kiloware, bundleware). Часта такімі перавязанымі папяровымі ці шаўковымі стужкамі пачкамі прадаюць аднолькавыя маркі ці серыі, што маюць аднолькавы фармат. Звязкі часам дасягаюць 50—300 асобнікаў і, як правіла, яны зручныя для дробных філатэлістычных дылераў, якія імкнуцца напоўніць свае крамы асартыментам.
Спосаб захоўвання і продажу марак звязкамі быў асабліва папулярны ў класічны перыяд развіцця філатэліі (г. зн. да XX ст.), калі большасць марак была беззубцовай, а альбомы для марак і клясеры яшчэ не былі распаўсюджаныя. Вядома, напрыклад, што Імператар Усерасійскі Аляксандр III і пісьменнік Антон Чэхаў захоўвалі свае вялікія калекцыі паштовых марак менавіта ў такім выглядзе — перавязанымі стужкамі пачкамі, складзенымі ў каробкі. У далейшым гэты спосаб страціў папулярнасць, бо стужкі часта пашкоджваюць зубцы марак, маркі датыкаюцца адна да адной, што цягне за сабой пэўную рызыку іх псавання. Таксама разглядаць калекцыю ў такім выглядзе не вельмі зручна: прыходзіцца кожны раз развязваць пачкі, а потым нанова іх фарміраваць.
Яшчэ адзін спосаб упакоўкі набораў марак — аркушы ўзгаднення. Аб’екты, як правіла, групуюцца па краінах, тэматыцы, матывах, храналогіі ці любой іншай прыкмеце і раўнамерна размяркоўваюцца па аркушы — так, каб можна было ўважліва разглядзець кожны. Від аркушаў узгаднення звычайна альбомны, фарматам A4, A3 або прамежкавым між імі. Матэрыял — шчыльная папера, кардон ці пластык, колер фону — роўны, найчасцей чорны, але бывае і светлы. Філатэлістычныя аб’екты запіхваюцца ў празрыстыя кішэнькі або (асабліва да 1970-х — 1980-х гадоў) прымацоўваюцца да аркуша з дапамогай асаблівых налепак.
Некаторыя дылеры, якія маюць дастатковы аб’ём продажу, вырабляюць аркушы прамысловым чынам, звычайна з пластыку ці пластмасы. Калі-нікалі такія ці да іх падобныя аркушы называюць планшэтамі для марак або штат-картамі. Як правіла, у іх прадугледжваецца і другі элемент: празрысты з аднаго боку абарончы кажух, куды змяшчаецца ўласна аркуш з празрыстымі жа кішэнькамі. Нягледзячы на тое, што такія аркушы па сутнасці шматразовыя, яны перадаюцца пакупніку разам з таварам. У гэтым выпадку адначасова вырашаецца і праблема наяўнасці ў яго канверта для змяшчэння і транспарціроўкі пакупак.
Продаж
Найбольш тыповы прадавец філатэлістычных сумесей — небуйны дылер, уладальнік крамы карысных дробязей (dime store). У той час, як большасць такіх абслугоўвае кліентаў свайго раёна ці горада, буйнейшыя дылеры пашыраюць продаж, ствараюць сеткі профільных крам, выходзячы за межы роднага рэгіёна. Часам дылеры для прываблівання пакупнікоў фарміруюць спецыяльныя ўзоры сумесей (samples), каб іх якасць магчыма было вызначыць, не рызыкуючы вялікімі грашыма.
Прадаўцы, якія адаптаваліся да інтэрнэту, ствараюць вэб-сайты, на якіх філатэлістычны матэрыял прапаноўваецца рэзідэнтам любой краіны свету, а таксама выстаўляюць тавар на інтэрнэт-аўкцыёнах (напрыклад, на EBay) у якасці лотаў (і ў гэтым выпадку філсумесь звычайна называецца бокслот).
Фунт ці палову кілаграма марак «місіянерскай сумесі» звычайна можна прадаць дылеру за 0,5—1,5 долара. Сам ён выстаўляе гэта на рынак па 3—5 долараў. Дзесяць фунтаў марак «на паперы» — 35—40 долараў. Праходжанне кожнага з апісаных этапаў сарціроўкі павялічвае цану прадукту ў 2—5 разоў. Цана адсартаваных набораў моцна залежыць ад параметраў, па якіх маркі, што ўваходзяць у іх, былі адабраныя, і можа адрознівацца ад аналагічных у разы і нават дзясяткі разоў. Напрыклад, фунт гашаных марак Германіі звычайна каштуе каля 15 долараў, а Люксембурга — каля 40.
Пакупка
Некаторыя філатэлістычныя выданні на рэгулярнай аснове праводзяць кантрольныя закупкі і разбор сумесей ад розных дылераў і публікуюць вынікі з параўнаннем патрачаных на пакупку сумесей грошай з патэнцыяльным коштам марак, якія былі ў сумесях, уключаючы працэнт дублікатаў, пашкоджаных асобнікаў і інш. Напрыклад, «Linn's Stamp News» шмат гадоў вядзе спецыяльную рубрыку «Філатэлія на кухонным стале» («Kitchen Table Philately»). Аднак, напрыклад, Кен Сцюарт (Ken Stewart) папярэджвае: Калонка ў Linn’s па сумесях — добрае месца для пачатку [знаёмства з гэтым рынкам]. Але памятайце, што Linn’s не збіраецца выходзіць і гаварыць, што Вам не варта набываць сумесі ў дылера Х, бо гэта рабаванне. Чаму? Таму што дылер Х — рэкламадавец Linn’s.
Увогуле рэкамендацыі пакупніку сумесей мала адрозніваюцца ад звычайных парад спажыўцу, які ўступае ў рыначныя адносіны з прадаўцом. Важна разумець, часам дылер не паведамляе поўную інфармацыю аб тавары з мэтай больш простага і хуткага продажу.
Акрамя гэтага, трэба разумець, што ў шэрагу выпадкаў дылеры працягваюць называць наборы, якія прайшлі сарціроўку, «кілаварам» ці «мікстурамі», таму перад пакупкай варта ўдакладняць, што менавіта мае на ўвазе прадавец і ці адпавядаюць параметры набораў заяўленаму. Варта звярнуць увагу і на тое, што дылеры ў сваіх рэкламных інтэрнэт-аб’явах часта выкарыстоўваюць для ілюстрацыі тыповыя выявы з фотабанкаў, таму атрыманы ад іх па пошце заказ можа моцна адрознівацца ад створанага ў рэкламе вобраза.
Пры разборы філатэлістычных сумесей і высвятленні цэн на набытыя маркі па каталогах не варта ўспрымаць апошнія як аферту — гэта ўсяго толькі ацэнка, якая фарміруецца кампаніямі-мейджарамі. Рэальная цана рынку, даступнага радавому філатэлісту, можа аказацца і, хутчэй за ўсё, акажацца значна ніжэйшай (у сярэднім 10—15 %, максімум 20 % ад пазначанай у каталогах цаны). Гэта звязана з нізкай ліквіднасцю філатэлістычнага рынку і невялікай колькасцю яго ўдзельнікаў, асабліва па-за буйнымі гарадамі і развітымі краінамі.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса і Святога Іасафата (Занявічы)
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса і Святога Іасафата — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Занявічы Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Размяшчаецца на могілках за 1 км на ўсход ад вёскі Занявічы (Літвінкі). Помнік архітэктуры неакласіцызму.
Гісторыя
Пабудаваны i асвечаны ў 1917 г. з цэглы паводле праекта, распрацаванага ў 1908 г.
Першым пробашчам заснаванай у 1917 г. занявіцкай парафіі стаў кс. Юзаф Бяляўскі. У 1918—1924 гг. пробашчам быў кс. Эдмунд Хлявінскі, затым кс. Антоній Аўдыцкі (1924—1932 гг.), а з 1932 па 1939 г. — кс. Нікадзім Пахалко, які на пачатку вайны выехаў у Літву. Праз два месяцы ў парафію прыехаў кс. Юзаф Мацяеўскі.
У савецкія часы святыня дзей­нічала, але ў перыяд з 1944 па 1954 г. у ёй не было святара. Кс. пробашч Юзаф Мацяеўскі быў вязнем савецкіх лагераў, але потым вярнуўся ў парафію і працягваў душпастырскую паслугу да сваёй смерці ў 1984 г.
Рэстаўрыраваны ў 1989 г. Грунтоўны рамонт святыні быў праведзены ў 1993 г. У 1990 і 1999 гадах айцы рэдэмптарысты ўсталявалі перад касцёлам місійныя крыжы.
Спіс аб’ектаў PGC (2563001—2564000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2563001—2564000)
Бывайце, дзеці
«Быва́йце, дзе́ці» (Au revoir les enfants) — аўтабіяграфічная драма Луі Маля, пастаўленая ў 1987 годзе.
Прэм’ера карціны адбылася 31 жніўня 1987 года ў межах конкурснай праграмы 44-га Венецыянскага кінафестывалю, дзе фільм быў удастоены галоўнай узнагароды — Залатога венецыянскага льва.
Крытыка
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «Выдатных фільмаў». Карціна ўвайшла ў Ватыканскі спіс фільмаў.
Драгічын (возера)
Драгічын  — возера ў Беларусі, у Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці, у басейне ракі Вір. Знаходзіцца за 3 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Бабруйск, на тэрыторыі ландшафтнага заказніка мясцовага значэння «Дубоўскі каскад азёр».
Плошча воднай паверхні возера складае 0,16 км². Даўжыня 2,1  км, найбольшая шырыня 90  м. Катлавіна возера — моцна выцягнутае азёрападобнае расшырэнне ручая, упадаючага ў раку Вір і злучаючага Драгічын з возерам Усох (на поўдні). Берагі часткова забалочаныя, заходні бераг высокі.
У возеры водзяцца шчупак, плотка, краснапёрка, лешч, лінь, акунь рачны, джгір звычайны і іншыя віды рыб.
Аляксандр Юр’евіч Лобушкін
Аляксандр Юр’евіч Лобушкін (нар., г. Хабараўск, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1980 годзе архітэктурны факультэт БПІ. У 1980—1990 гадах працаваў у інстытуце «Белкааппраект», архітэктар, старэйшы архітэктар, вядучы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, в. а. галоўнага архітэктара праектаў інстытута. У 1990—1992 гадах кіраўнік групы архітэктараў ТАА «Эксінт», у 1992—1995 гадах — майстэрні Саюза архітэктараў Беларусі. У 1995—2005 гадах працаваў галоўным дызайнерам галерэі мэблі «Домус». З 2006 года займаецца праектаваннем у вобласці прыватнай архітэктуры і інтэр’ера. З 2012 года выкладае праектаванне на кафедры «Дызайн архітэктурнага асяроддзя» БНТУ.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1985 года.
Творчасць
Аўтар архітэктурных праектаў прамысловых, грамадзянскіх і культавых аб’ектаў, а таксама інтэр’ераў прыватных дамоў, кватэр, крам і офісаў: буцік «Калумбус», галерэя мэблі «Домус», крама «Метр Сорак» у Мінску; офісы галоўнага ўпраўлення Маскоўскага метрапалітэна на праспекце Міру у Маскве; офісы кампаній «Макі», «КЛМ», «Франдэса», «Аэрамаш», «Медын» у Мінску і шматлікіх іншых. Працы апублікаваліся ў часопісах: «Архітэктура і будаўніцтва Беларусі», «Архітэктура СССР», «Лепшыя інтэр’еры», «Мажардом».
Удзельнік і прызёр розных архітэктурных конкурсаў.
Лецкаўшчына (археалагічны помнік)
Лецкаўшчына — археалагічны помнік — селішча на паўднёва-заходняй ускраіне в. Лецкаўшчына (Мінскі раён), на захадзе і поўдні ад яе на левым беразе р. Пціч, асобнымі месцамі ў яе лукавінах на правым беразе.
Культурны пласт у месцах шурфовак 0,25—0,4 м, у абрывах берага да 0,5—0,6 м. Плошча 1,6 га. Адкрылі ў 1991 г. Ю. А. Заяц і У. М. Мілюцін. Раскопкі не праводзіліся. Знойдзены фрагменты глінянага посуду другой паловы X — пачатку XIII стст. і XVI—XVIII стст. У 1894 г. на тэрыторыі селішча селянін знайшоў манетны скарб, які складаўся з 502 дырхемаў 816 і 911 гадоў, а таксама з 60 манет, прыналежнасць якіх не была вызначана па прычыне дрэннага іх стану.
Крываўнік дабрародны
Біялагічнае апісанне
Крываўнік шляхетны — шматгадовая расліна.
Вышыня расліны складае 20-50 сантыметраў.
Сцябло простае, шаравата-зялёнае.
Лісце шматкроць падзеленае на ніткападобныя долі, у абрысе даўгавата-эліптычнае. Ніжнія лісце на кароткіх хвосціках, да 4 см даўжынёй, верхняе — сядзячае, меншых памераў.
Кошыкі сабраны ў складаныя шчыткі. Кветкі бруднавата-жоўтыя, язычкі краявых кветак белыя, паўкруглыя.
Экалогія і распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў чарназёмнай зоне еўрапейскай часткі Расіі, Перадкаўказзі, Заходняй Сібіры.