cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Федэрал-хол
Будынак быў пабудавана ў 1700 годзе для размяшчэння гарадской управы. З 1785 года на працягу 4 гадоў у ім засядаў Кангрэс Канфедэрацыі; для гэтай мэты ён быў рэканструяваны і пераназваны ў Залу Федэрацыі. Пасля пераносу сталіцы ў Філадэльфію парадкам струхлелы будынак ратушы было вырашана знесці (у 1812 годзе).
У 1842 годзе на месцы старога Федэрал-хола пабудавалі новы будынак мытнага кіравання, вытрыманае ў стылі строгага класіцызму. У 1939 годзе ў Федэрал-холе адкрыўся музей, які ў 1955 годзе быў залічаны ў рэестр нацыянальных мемарыялаў. Перад будынкам устаноўлены помнік Джорджу Вашынгтону.
21 ліпеня
21 ліпеня — дзвесце другі (дзвесце трэці ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Сасновіца
Сасно́віца (, Сосновица) — былы пасёлак у Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіў у склад Свенскага сельсавета.
Ліквідаваны 10 снежня 2009 года.
Машчоны (Сенненскі раён)
Размешчана за 10 км ад раённага цэнтра Сянно. Сярэдняя вышыня — 148 м.
Першыя згадкі пра вёску датуюцца XVI стагоддзем, у пачатку XX стагоддзя была цэнтрам Машчонскага праваслаўнага прыходу. У 1924—1968 гадах цэнтр Машчонскага сельсавета.
У вёсцы дзейнічае Машчонская дзяржаўная сярэдняя школа з бібліятэкай і філіял аддзялення біятлона Сенненскай дзіцяча-маладзёжнай школы алімпійскага рэзерву.
Млын
Пад канец ХVIII стагоддзя Машчоны належалі пану Сандрагайлу, стацкаму саветніку, які і задумаў паставіць у вёсцы млын. Будаўніцтва ажыццяўлялася пад кіраваннем буйнога спецыяліста архітэктара Шрэдэра з дапамогай мясцовых сялян. Кацёл быў прывезены з Германіі. Малоць муку млын пачатку ў канцы XIX стагоддзя і дзейнічаў, паводле ўспамінаў сялян, да 1940-х гадоў. Збожжа сюды дастаўлялі за 10 км, часам — з Сянно. Пры млыне былі піларама і сукнавальная машына.
На прылеглым пагорку стаяла панская сядзіба, акружаная ліпавым паркам з арабінамі з бакоў. Некалькі гектараў займаў сад. Гаспадар меў адрыны, кароўнікі, стайні, кузню. Пасля смерці пана Сандрыйгайлы, яго сын беспаспяхова прасіў у савецкіх улад пакінуць маёмасць за ім. Пазней ён узычыў правы на карыстанне зямлёй ураду і з'ехаў у Віцебск.
Брацкая магіла
У баку ад сярэдняй школы знаходзіцца брацкая магіла савецкіх салдат. Тут у ліпені 1944 года загінулі ўсе байцы 919-га сапёрнага палка 251-й стралковай дывізіі. Побач з помнікам героям знаходзіцца былы склеп пана Сандрыгайла.
Клібаўшчына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 11 лютага 1974 года хутар уваходзіў у склад Камянполлеўскага сельсавета.
Сямён Мікалаевіч Нарчук
Сямён Мікалаевіч Нарчук (17 сакавіка 1910, вёска Козкі, Талачынскі раён — 28 мая 1944) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Віцебскай вобласці.
Біяграфія
З 1928 года на савецкай і камсамольскай рабоце, сакратар Талачынскага КП(б)Б. Член КПСС з 1932 года. У партызанах з чэрвеня 1942 года: камісар атрада, са жніўня 1942 камісар, з чэрвеня 1943 года камандзір партызанскай брыгады «Граза», адначасова ў ліпені 1943 — маі 1944 гадоў сакратар Талачынскага падпольнага РК КП(б)Б. яго імем названа вуліца ў горадзе Талачын, у вёсцы Янава Талачынскага раёна ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Кірыл Рыгоравіч Вількот
Кірыл Рыгоравіч Вількот (, в. Клыні, Куранецкая воласць, Вілейскі павет, Віленская губерня —, г. Рэчыца, Гомельская вобласць) — брыгадзір экскаватаршчыкаў, Герой Сацыялістычнай Працы (1961).
Біяграфія
З дзяцінства працаваў парабкам і быў непісьменным. Увосень 1930 годзе перайшоў на тэрыторыю Савецкай Беларусі, дзе ў той час жылі і працавалі двое яго старэйшых братоў. У БССР скончыў курсы па ліквідацыі непісьменнасці і Гомельскія курсы трактарыстаў, працаваў у адным з саўгасаў Мінскай вобласці. У 1937 годзе разам з братамі быў рэпрэсаваны, адбываў пакаранне на залатых капальнях Магаданскай вобласці (рэабілітаваны ў 1956 годзе).
У 1942 годзе скончыў курсы экскаватаршчыкаў, працаваў машыністам кар’ернага экскаватара. У 1950 годзе ўзначаліў брыгаду экскаватаршчыкаў, якая ў 1956 годзе выпрацавала больш за 200 тыс. кубаметраў грунту. Пастаянна ўдасканальваў метады работы, перадаваў свой вопыт іншым машыністам. Свае напрацоўкі надрукаваў у брашуры «Мой опыт работы на экскаваторе» (Магадан, 1956).
У чэрвені 1961 года стаў Героем Сацыялістычнай Працы. У 1963 годзе пераехаў у Пермскую вобласць, працаваў брыгадзірам экскаватаршчыкаў СМУ-1 трэста «Спецбуд».
Пасля выхаду на заслужаны адпачынак вярнуўся ў Беларусь, жыў у Рэчыцы.
Узнагароды
Быў узнагароджаны ордэнам Леніна (1961), медалём «За працоўную доблесць» (1960), выбіраўся дэлегатам XXII з’езда КПСС, дэлегатам XIII з’езда прафсаюзаў СССР.
Каралінгскі мінускул
Каралінгскі мінускул — адзін з тыпаў сярэдневяковага пісьма з выразнымі, свабодна пастаўленымі літарамі лацініцы.
Узнік у выніку эвалюцыі першапачатковага мінускула. Эпітэт «каралінгскі» атрымаў праз сваё шырокае ўкараненне ў эпоху Каралінгскага адраджэння. Перавага каралінгскага мінускула — разборлівасць пры параўнальна невялікіх памерах літар. Яго графіка надзвычай простая — схематычна кожная літара складаецца з круга або яго часткі і кароткіх або доўгіх вертыкалей. Шырыня літары і яе вышыня прыкладна аднолькавыя.
Каралінгскі мінускул быў распрацаваны ў другой палове VIII стагоддзя і ўдасканалены ў IX стагоддзі ў інтэлектуальным цэнтры Каралінгскай імперыі — Абацтве св. Пятра ў Корбі. Са скрыпторыя Корбі каралінгскі мінускул затым распаўсюдзіўся па тэрыторыі ўсёй заходняй Еўропы, дзе яго шырока ўжывалі ў біскупскіх, манастырскіх, а затым і ў гарадскіх канцылярыях — як для кніг, так і для дакументаў. Праз 200 гадоў каралінгскі мінускул быў выцеснены гатычным пісьмом, якое панавала ў еўрапейскай рукапіснай кнізе да вынаходства кнігадрукавання.
У XIV стагоддзі гуманісты, пачынаючы з Петраркі, выявілі працы антычных аўтараў, перапісаныя каралінгскім мінускулам; гэта пісьмо яны прынялі за антычнае і, уражаныя яго прыгажосцю і чытэльнасцю па параўнанні з гатычным, пачалі капіраваць. На яго аснове ўзнік сучасны лацінскі шрыфт.
NGC 7766
NGC 7766 (іншыя абазначэнні — PGC 72611, MCG 4-56-17, ZWG 477.18, NPM1G +26.0551) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Латвійская нацыянальная гвардыя
Латвійскя нацыянальная гвардыя або НГ (Latvijas Republikas Zemessardze або ZS) — воінскае фармаванне, якое ўваходзіць у склад Нацыянальных узброеных сіл Латвіі. Нацыянальная гвардыя з’яўляецца асновай сухапутных сіл, якая складаецца з добраахвотнікаў, якія выконваюць абавязкі нацыянальнай гвардыі, такія як рэагаванне на крызісы і падтрымка ваенных аперацый. Складаецца са штаба і 4 брыгад (фармальна — рэгіёнаў або муніцыпалітэта), якія падзеленыя на 18 батальёнаў.
Гісторыя
Нацыянальная гвардыя была створана 23 жніўня 1991 года Вярхоўным Саветам Латвійскай Рэспублікі як добраахвотная грамадская арганізацыя ваеннай самаабароны. Яго карані можна прасачыць да арганізацыі Айзсаргі часоў даваеннай Латвійскай Рэспублікі. Гэта самая буйная структура Нацыянальных узброеных сіл Латвіі па колькасці. Нацыянальная гвардыя заўсёды адыгрывала істотную ролю ў сістэме нацыянальнай абароны, дазваляючы грамадскасці ўдзельнічаць у нацыянальнай абароне. Шэраг батальёнаў Нацыянальнай гвардыі пераўтвораны ў рэзервовыя сілы высокай гатоўнасці, якія могуць быць неадкладна разгорнутыя ў міжнародных ваенных аперацыях.
Авіяцыйныя адзінкі Нацыянальнай гвардыі былі створаны ў 1993 годзе з паркам лёгкіх самалётаў і планёраў былога ДАСААФ СССР. У 2000 годзе авіяцыйны кампанент увайшоў у склад ВПС.
Задачы
Асноўнай задачай Нацыянальнай гвардыі з’яўляецца падтрымка рэгулярных падраздзяленняў Сухапутных сіл шляхам абароны нацыянальнай тэрыторыі падчас ваеннай пагрозы, а таксама выкананне функцый баявога забеспячэння і матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння Узброеных сіл Латвіі. У той жа час, Нацыянальная гвардыя павінна працягваць аказваць дапамогу насельніцтву ў пытаннях бяспекі, а таксама Дзяржаўнай паліцыі Латвіі ў забеспячэнні грамадскага правапарадку і працягваць ахову аб’ектаў, якія маюць значэнне для нацыянальнай бяспекі.
Структура
(На момант 20 красавіка 2021 г.:)
Штаб Нацыянальнай гвардыі (НГ) (Рыга)
1-я брыгада Нацыянальнай гвардыі (Рыжскі штаб):
2-я брыгада нацыянальнай гвардыі (штаб Валміера):
3-я брыгада нацыянальнай гвардыі (штаб Рэзекне):
4-я брыгада нацыянальнай гвардыі (штаб Ліепая):
Супрацоўніцтва
Нацыянальная гвардыя наладзіла цеснае супрацоўніцтва з аналагічнымі арганізацыямі за мяжой — Нацыянальнай гвардыяй Мічыганскана ЗША, Рэзервам Аўстралійскай арміі, Тэрытарыяльнай арміяй Вялікабрытаніі, а таксама арганізацыямі хатняй гвардыі Даніі, Швецыі, Нарвегіі, Літвы і Эстоніі.
Iptables
IPTables — утыліта каманднага радка, з’яўляецца стандартным інтэрфейсам кіравання працай міжсеткавага экрана (брандмаўэра) netfilter для ядраў Linux, пачынаючы з версіі 2.4. Для выкарыстання ўтыліты IPTables патрабуюцца прывілеі суперкарыстальніка (root).
Часам пад словам IPTables маецца на ўвазе і сам міжсеткавы экран NETFilter.
Гісторыя
Першапачаткова распрацоўка netfilter і iptables ішла сумесна, таму ў ранняй гісторыі гэтых праектаў ёсць шмат агульнага.
Папярэднікамі iptables былі праекты ipchains (ужывалася для адміністравання фаервола ядра Linux версіі 2.2) і ipfwadm (аналагічна для ядраў Linux версій 2.0). Апошні быў аснованы на BSD-утыліце ipfw.
iptables захоўвае ідэалогію, якая бярэ пачатак ад ipfwadm: функцыянаванне фаервола вызначаецца наборам правілаў, кожнае з якіх складаецца з крытэра і дзеяння, ужыванага да пакетаў, якія трапляюць пад гэты крытэр. У ipchains з’явілася канцэпцыя ланцугоў — незалежных спісаў правіл. Былы уведзены асобныя ланцугі для фільтравання ўваходных (INPUT), выходных (OUTPUT) і транзітных (FORWARD) пакетаў. Дзеля працягвання гэтай ідэі ў iptables з’явіліся табліцы — незалежныя групы ланцугоў. Кожная табліца вырашала сваю задачу — ланцугі табліцы filter адказвалі за фільтраванне, ланцугі табліцы nat — за пераўтварэнне сеткавых адрасоў (NAT), да задач табліцы mangle адносяцца іншыя мадыфікацыі загалоўкаў пакетаў (напрыклад, змяненне TTL альбо TOS). Акрамя таго, была крыху зменена логіка працы ланцугоў: у ipchains усе ўваходныя пакеты, уключна з транзітнымі, праходзілі ланцуг INPUT. У iptables праз INPUT праходзяць толькі пакеты, якія адрасаваны да самога хостy.
Такое падзяленне функцыянала дазволіла iptables падчас апрацоўкі асобных пакетаў выкарыстоўваць інфармацыю аб злучэннях агулам (раней гэта было магчыма толькі для NAT). У гэтым iptables значна пераўзыходзіць ipchains, бо iptables можа адсочваць стан злучэння і перанакіроўваць, змяняць альбо адфільтроўваць пакеты, палагаючыся не толькі на звесткі з іх загалоўкаў (крыніца, атрымальнік) ці змесце пакетаў, але і на падставе звестак аб злучэнні. Такая магчымасць фаервола завецца stateful-фільтрацыяй, у адрозненні ад рэалізаванай у ipchains прымітыўнай stateless-фільтрацыі (падрабязней аб відах фільтрацыі у артыкуле аб фаерволах). Можна сказаць, што iptables аналізуе не толькі перадаваную інфармацыю, але і кантэкст іх перадачы, у адрозненні ад ipchains, і таму можа прымаць больш абаснаваныя рашэнні аб лёсе кожнага пакета.
У будучыні распрацоўшчыкі netfilter плануюць замяніць iptables на nftables — інструмент новага пакалення, які пакуль знаходзіцца на ранняй стадыі распрацоўкі.
Асноўныя паняцці
Ключавымі паняццямі iptables з’яўляюцца:
Васіль Іванавіч Вайнонен
Васіль Іванавіч Вайнонен (Васи́лий Ива́нович Вайно́нен; —) — рускі савецкі артыст балета і балетмайстар. Заслужаны артыст РСФСР (1939). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій (1947, 1949).
Біяграфія
Васіль Вайнонен нарадзіўся 8 (21) лютага 1901 года ў Пецярбургу. Пасля заканчэння ў 1919 годзе Петраградскага харэаграфічнага вучылішча (клас Уладзіміра Панамарова) да 1938 года працаваў у Ленінградскім тэатры оперы і балета імя Кірава, дзе выконваў невялікія характарныя партыі.
Працу балетмайстра пачаў у 1920-я гады з пастаноўкі канцэртных нумароў. Першая вялікая праца — пастаноўка балета «Залаты век» Дзмітрыя Шастаковіча ў 1930 годзе. У 1932 годзе ў Ленінградскім тэатры оперы і балета ажыццявіў пастаноўку балета «Полымя Парыжа» Барыса Асаф’ева, праз год стварыў новую рэдакцыю (1933), а ў 1947 годзе перанёс яго ў Вялікі тэатр. Балет Пятра Чайкоўскага «Шчаўкунок» быў пастаўлены ў 1934 годзе ў Тэатры імя Кірава, а ў 1938 годзе — у Вялікім тэатры.
Творчасць балетмайстра прыпала на гады станаўлення сацыялістычнага мастацтва, калі да ўсіх відаў мастацтва прад’яўляліся патрабаванні сацыялістычнага рэалізму. У дачыненні да балета гэтыя патрабаванні патрабавалі істотных новаўвядзенняў. Наватарства Вайнонена адбілася ў збліжэнні з рэальнасцю, пастаноўцы масавых танцаў, выкарыстанні фальклору, напрыклад танца баскаў у балеце «Полымя Парыжа». Роля кардэбалета, які прадстаўляў народ, значна ўзрасла, ён стаў актыўным персанажам. Мужчынскія групавыя танцы былі з’явай прынцыпова новай для балета, яны забяспечвалі гераізацыю спектакля, у спектаклях пераважаў бравурны, актыўны пачатак. Атрыманыя Вайноненам узнагароды (Сталінскія прэміі) сведчаць аб прыняцці яго творчых метадаў камуністычнымі ідэолагамі.
У 1951—1953 гадах узначальваў балетную трупу Новасібірскага тэатра оперы і балета.
Быў жанаты з Клаўдзіяй Армашэўскай, пасля смерці балетмайстра ўдава пакінула ўспаміны пра яго. В. І. Вайнонен памёр 23 сакавіка 1964 года. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Гукавы бар’ер
У аэрадынаміцы пад гукавым бар'ерам звычайна разумеюць момант, калі лятальны апарат пераходзіць ад дагукавай да звышгукавай скорасці. Тэрмін пачалі ўжываць падчас Другой сусветнай вайны, калі некаторыя лятальныя апараты пачалі сутыкацца з наступствамі сціскальнасці, сукупнасці некалькіх аэрадынамічных эфектаў.
Некаторыя звычайныя рэчы, такія як кончык бізуна, здольны рухацца ў паветры хутчэй за гук, гэта суправаджаецца характэрным трэскам. Агнястрэльная зброя, пачынаючы з 19-га стагоддзя, звычайна мае звышгукавую пачатковую хуткасць кулі.
Раннія праблемы
Канцы прапелера многіх ранніх самалётаў могуць дасягаць звышгукавай скорасці, утвараючы пры гэтым заўважны характэрны шум. Гэта з'ява непажаданая, таму што трансгукавая хуткасць руху паветра стварае ўдарныя хвалі і турбуленцыю. З-за гэтага прапелер церпіць рэзкае падзенне эфектыўнасці пры набліжэнні да скорасці гуку. Пры гэтым, неабходны для кампенсацыі зніжэння эфектыўнасці рост магутнасці патрабуе такі рухавік, вага якога павялічваецца хутчэй за "вынік" прапелера.
Аднак, прапелерныя самалёты былі здольныя дасягаць скорасці гуку, выконваючы піке. Гэта прывяло да шматлікіх аварый па розных прычынах. Сярод іх: імклівае павелічэнне ціску на кіравальныя паверхні, што прыводзіць да таго, што неабходныя для здзяйснення кіравання высілкі перавышаюць чалавечыя магчымасці. У адных самалётах крылы цярпелі ад нізкай жорсткасці на скручванне, і пры руху элеронаў праяўлялі схільнасць скручвацца такім чынам, каб супрацьдзейнічаць кіравальнаму ўздзеянню. Другія цярпелі ад небяспечнага ўзаемадзеяння плыні паветра паміж крыламі і хвастом у піке, што рабіла складаным выхад з яго. Дрыжанне з-за з'яўлення ўдарных хваль на скрыўленнях паверхняў было таксама агульнай праблемай.
Усе гэтыя эфекты, хаця і не звязаныя паміж сабой у большасці выпадкаў, прывялі да з'яўлення канцэпцыі "бар'ера", які робіць складаным рух лятальных апаратаў хутчэй за скорасць гуку.
Лаўра
Ла́ўра (Λαύρα — літаральна «гарадская вуліца», «квартал») — назва найбольш буйных і ўплывовых праваслаўных мужчынскіх манастыроў.
Вядомы з 4—6 ст.: лаўрамі называліся манастыры св. Феадосія каля Іерусаліма (Палесціна), (Грэцыя).
У Расійскай імперыі статус лаўры мелі Кіева-Пячэрская лаўра (з 1598), Троіца-Сергіева лаўра (з 1744), Аляксандра-Неўская лаўра (з 1797), Пачаіўская лаўра (з 1833, цяпер у Цярнопальскай вобласці Украіны). Да 18 ст. лаўры падначальваліся непасрэдна патрыярху, з 1721 — сіноду. Карыстаюцца асаблівымі правамі, колькасць манахаў у лаўрах не абмяжоўваецца. Кіруюць лаўрамі намеснікі ў сане архімандрыта.
Быткіў
Быткіў (Битків) — пасёлак гарадскога тыпу ў Івана-Франкоўскай вобласці Украіны ў складзе Надвірнянскага раёна.
Гісторыя
Упершыню ў пісьмовых крыніцах згадваецца ў 1390 г. як Будкава. З часам назва пад уплывам лацінізацыі і паланізацыі змянілася на сучасны варыянт. У 1829 г. тут пачалі ўзводзіць парафіяльны храм. У 1829 г. ў Быткаве пражывала 1299 чал., а ўжо ў 1887 г. насельніцтва вёскі ўзрасло да 1400 чал. Пры царкве дзейнічала школа. Звесткі пра гэта ёсць у царкоўнай кнізе за 1850 г., але невядома хто быў першым настаўнікам і колькі дзяцей вучылася.
У 1880-я гг. у Быткаве пачынаецца распрацоўка нафтавых радовішчаў. У гэты час сюды прыязджалі прадстаўнікі французскіх кампаній, якія арандавалі нафтаносныя ўчасткі зямлі. За перыяд 1921—1939 гг. амаль кожны год адбываліся забастоўкі і дэманстрацыі працоўных. У 1922 г. рабочыя фірмы «Дэмброва» правялі страйк, які скончыўся іх перамогай.
У перыяд 1921—1939 гг. — у складзе міжваеннай Польшчы. 1 красавіка 1923 г. распараджэннем урада Польшчы гміна Быткіў канфіскавана з Багарадчанскага павета і ўключана ў Надвірнянскі павет. З 1939 г. — у складзе УССР.
Масквіч-2140
Масквіч-2140 — савецкі аўтамабіль малога класа, які вырабляўся ў Маскве на заводзе АЗЛК з 1976 па 1988 год. Уяўляў з сябе глыбока мадэрнізаваны варыянт мадэлі Масквіч-412.
Масквіч-2138 — варыянт гэтага жа аўтамабіля з рухавіком мадэлі «Масквіч-408», які вырабляўся да 1981 года. М-2140 захаваў у сабе канструкцыю Масквіча-412, аднак ён атрымаў больш сучасны і лепш аздоблены салон (асабліва ў версіі SL), палепшанае знешнее афармленне, больш сучасную і эффектыўную сістэму тармазоў з дыскавымі механізмамі спераду. Аднак акрамя касметычных змен аўтамабіль захоўваў кузаў свайго папярэдніка, а ў след за гэтым — шматлікія недахопы М-412.
Аўтамабіль не займаў першых месцаў у рэйтынгу пераваг пакупнікоў на ўнутранным рынку, а на вонкавы пастаўляўся ў даволі абмежаванай колькасці. Менавіта з перыядам выпуска М-2140 звязаны пачатак «цёмных часоў» у гісторыі маскоўскага аўтазавода. Тым не меней, мадэль усё яшчэ прадавалася і была даволі знакаміта за межамі СССР, у тым ліку і ў Еўропе, асабліва ў краінах, што традыцыйна набывае шмат савецкіх аўтамабіляў, гэта — Фінляндыя і Грэцыя, або Скандынавія. «Адвёрткавая» зборка М-2140 з савецкіх машынакамплектаў ажыццяўлялася ў горадзе Ловеч (НРБ) у 1976—1986 гг. у аб’ёме да 20 тыс. адзінак у год. Шырока выкарыстоўвался дзяржаўнымі службамі, як у СССР, так і за яго межамі.
Гісторыя
К сярэдзіне 1970-х гадоў АЗЛК апынуўся ў цяжкім стане. Базавая мадэль — Масквіч-412 — хутка састарэла. Спробы распрацоўкі прынцыпова новага аўтамабіля, прамежкавага па класе паміж «Масквічом» і «Волгай», з-за недахопу фінансавання і цэлага шэрагу іншых праблем не паспрыялі поспеху. Экспарт «Масквічоў» хутка скарачаўся. «Масквічы» адрозніваліся яшчэ цалкам сучасным рухавіком і, збольшага, шасі, але мелі састарэлы кузаў і архаічнае абсталяванне салону. Выправіць гэтыя недахопы і «падцягнуць» прадукцыю АЗЛК да ўзроўня ВАЗаў, а таксама некалькі ажывіць экспарт павінна была маштабная мадэрнізацыя базавай мадэлі.
Праца над М-2140 была пачата ў 1975 годзе. з самага пачаку вялася мадэрнізацыя кузава для абодвух сямействаў — «Масквіч-1500» і «Масквіч-1360», якія з’яўляліся лагічным працягам добра вядомых маделяў М−412 і М−408, якія даўно вырабляліся. Агрэгаты і вузлы базавых машын, за выключэннем рухавіка і зчаплення, прадугледжваліся аднолькавымі.
Першыя серыйныя М-2140 пачалі сыходзіць з канвеера ў 1976 годзе. Цікава, што пераход ад модэлі «Масквіч-412» да «Масквіч-2140» быў паступовым — некаторыя машыны самага ранняга выпуску захавалі частку кузаўных панэляў і дэталі інтэрьеру ад старой мадэлі. Пазней, ужо пасля пачатку выпуску пачалася распрацоўка мадыфікацыі «Супер Люкс» (SL), у першую чаргу нацэленай на экспартныя рынкі.
Апісанне канструкцыі
У адрозненні ад М-412, мадэль 2140 атрымала мадэрнізаваны кузаў з больш сучасным афармленнем пярэдней і задняй частак і новай светлатэхнікай, якая адправядала патрабаванням бяспекі сярэдзіны сямідзясатых гадоў. Акрамя таго, «Масквіч-2140» быў абсталяваны адпавядаючымі міжнародным стандартам пярэднімі дыскавымі тармазамі, клямары якіх мелі па дзве пары рабочых ціліндраў, двухконтурнай сістэмай магістраляў з аварыйнай кантрольнай лямпай уцечкі тармазной вадкасці, і вакуумным умацняльнікам. З’явіўся новы салон з траўмабяспечнымі панэллю і стырном і сучаснай сістэмай органаў кіравання, а таксама сядзеннямі з падгалоўнікамі. Прадугледжвалася аздабленне інтэр’еру перфараваным скурамітам або варсістай тканінай разнастайных колераў і іхных камбінацый (чорны, цёмна-шэры з чорным, бардовы з малінавым, цемна-зялёны з малахітавым, і гэтак далей).
Сістэма светлавой сігналізацыі папоўнілася аварыйнай сігналізацыяй (характэрна, што сістэма аварыйнай сігналізацыі з’явілася на «Масквічы» раней, чым на «Жыгулях»); стоп-сігналы і ўказальнікі паваротаў днём гарэлі больш ярчка, ноччу ж для прадухілення асляплення кіроўцаў машын, якія рухаюцца ззаду — слабей, пераход на «начны» рэжым адбываўся аўтаматычна пры ўключэнні вонкавага асвятлення.
у 1976 годзе аналагічную мадэрнізацыю прайшлі ўніверсалы і фургоны, якія атрымалі пярэднее апярэнне, абсталяванне салону і тармазную сістэму па тыпу «Масквіча-2140».
Мадэрнізацыі
У адпаведнасці з деючай галіновай нармаллю, рэстайлінгавы седан «Масквіч» з рухавіком УЗАМ-412 атрымаў індэкс «Масквіч-2140», мадыфікацыя з рухавіком М-408 пазначалася як «Масквіч-2138».
Пазначэнне іншых версій таксама прывялі ў адпаведнасць з Нармаллю: з рухавіком М-408 — «Масквіч-2136» (універсал) і «Масквіч-2733» (фургон), раней — мадэлі 426 і 433; з рухавіком УЗАМ-412 — «Масквіч-2137» (універсал) і «Масквіч-2734» (фургон), раней — дадэлі 427 і 434. З кастрычніка 1978 года выраблялася «вясковая» версія-мадыфікацыя М-21406, абсталёўвалася дэфарсаваным рухавіком УЗАМ-412Д (68 к.с.), які працаваў на нізкаактанавым бензіне А-76, а таксама пярэднімі барабаннымі тармазамі (якія дазвалялі выкарыстоўваць тармазную вадкасць БСК, не такую дэфіцытную ў вёсках, як «Нева»), узмацнёнымі рэсорамі і спружынамі, задняй буксірнай правушынай, шынамі з універсальным малюнкам пратэктара, абаронай картэра рухавіка. Пазней аўтамабіль мог камплектавацца і дыскавымі пяреднімі тармазнымі механізмамі. Знешне такія машыны адрозніваліся адсутнасцю дэкаратыўных каўпакоў на колах.
З лістапада 1979 года быў асвоены выпуск мадыфікацыі М-21403 з рухавіком УЗАМ-412Д і ручнымі органамі кіравання, якія прызначаліся для інвалідаў з абмежаванай рухомасццю ног. Ручныя рычагі тормазу і счаплення знаходзіліся па абодвуз баках ад рулявога кола. Гэта прымушала выпускаць стырно з рук пры адначасовым іх націсканні. «Запарожац» гэтага недахопа не меў, бо гэтыя рычагі націсківаліся адной рукой. Цікава, што органы сацзабеспячэння кампенсавалі інваліду-ветэрану кошт толькі базавай інваліднай мадэлі «Запарожац», а розніцу ў кошце з «Масквічом» (прыкладна 4 тыс. руб. у сярэдзіне васьмідзясятых) трэба было аплачваць за свой кошт.
З лістапада 1980 года пачаўся выпуск мадыфікацыі М-2140-117 («Супер Люкс») ці Масквіч-1500 SL. Аўтамабіль атрымаў новую — так званую «нізкую» — прыборную панэль і іншае аздабленне салона, вытворчасці югаслаўскай фірмы «Сатурнус» (Saturnus), а таксама — новыя заднія ліхтары, больш шырокія пластыкавыя бамперы з хромаванымі накладкамі і молдынгі югаслаўскай вытворчасці.
Забаронены горад
Адсюль Паднябеснай кіравалі 24 імператара дынастый Мін і Цын. Першым з кітайскіх аб’ектаў занесены ЮНЕСКА ў спіс сусветнай спадчыны чалавецтва (у 1987 г.).
Асноўныя звесткі
Агульная плошча — 720 тыс. кв. м; палацавы комплекс налічвае 8707 пакояў (па легендзе — 9999). Акружаны сцяной даўжынёй 3400 м і ровам з вадой, які завецца «Залатая вада». У яго ўзвядзенні бралі ўдзел мільён будаўнікоў і 100 тыс. іншых спецыялістаў — майстроў разьбы па камені, дрэву, мастакоў і г.д. Вядуць у яго з плошчы Цяньаньмынь Вароты Нябеснага Спакою. Назва якіх пайшла з-за абмежаванага доступу на тэрыторыю комплексу падчас імперыі (яшчэ ў XIX ст. замежнікі амаль ніколі там не бывалі, таму калі Пекін быў узяты ў 1900 г. пры здушэнні Баксёрскага паўстання, шмат хто з еўрапейцаў і амерыканцаў пісалі, як яны змаглі ўпершыню наведаць таямнічы палацавы комплекс).
Масквіч-2140
Мадэрнізацыі
25 жніўня 1980 года з канвеера зышоў трохмільённы аўтамабіль маркі «Масквіч» — гэта была машына мадэлі «2140», а 17 верасня 1986 года з канвеера зышоў чатырохмільённы аўтамабіль маркі «Масквіч», гэтым аўтамабілем быў Масквіч-1500 SL.
Забаронены горад
Асноўныя звесткі
Забаронены горад будаваўся па загаду імператара Чжу Дзі, які кіраваў пад дэвізам «Юнлэ» і рыхтаваўся перанесці сталіцу з Нанкіна ў Пекін. У той жа самы час імператар разгарнуў іншы параўнальны па маштабах праект: будаўніцтва комплексу даоскіх храмаў і манастыроў на гары Уданшань, які, зрэшты ён так і не наведаў.
У Цынскую эпоху шматлікія імператары завітвалі ў Забаронены горад толькі для фармальных прыёмаў, праводзячы большую частку часу за горадам, у Летнім палацы ці палацы Юаньмін'юань.
Рэйнберн
Рэйнберн (Reinbern; ? — 1013/1015, Кіеў) — хрысціянскі дзеяч, першы і адзіны біскуп Калобжага (Кольберга) у архідыяцэзіі Гнезна. Інфармацыю пра яго падае ў сваёй хроніцы адзін Цітмар Мерзебургскі.
Біяграфія
Паходзіў з рэгіёна ў княстве Саксонія. У 1000 абраны першым біскупам калобжагскай дыяцэзіі новаўтворанай архідыяцэзіі Гнезна. Праводзіў хрысціянізацыю Памор'я, змагаўся з паганствам (у тым ліку кінуў у мора чатыры камяні, намашчоныя святымі алеямі і свянцонай вадой).
У 1004 яго капелан знаходзіўся разам з польскім князем Баляславам I Храбрым. Верагодна, што і сам біскуп быў пры князі ў Кракаве. У 1013 прыбыў з місіяй у Тураў, як капелан невядомае з імя дачкі Баляслва Храбрага, якая паміж 1005 і 1012 выйшла замуж за тураўскага князя Святаполка Яраполчыча. Мяркуецца, што незадоўга да таго ў Памор'і распачалося паганскае паўстанне, што прывяло да ліквідацыі польскага панавання і пачаткаў мясцовай царкоўнай арганізацыі. Заняпад калобжагскай дыяцэзіі датуецца каля 1007. Калі ў 1124—1128 Ота фон Бамберг праводзіў паўторную хрысціянізацыю Памор'я, пра Рэйнберна там ужо забыліся.
На Русі быў зняволены разам з жонкай Святаполка, пасля паўстання таго супраць Уладзіміра I. Магчыма, што памёр у зняволенні ў Кіеве. Тэолаг Гельмут Гольцапфель лічыў, што Рэйнберн памёр пакутніцкай смерцю. Мяркуецца, што ён мог узначальваць першую лацінскую дыяцэзію ў Беларусі.
Сёння лічыцца першым біскупам створанае ў 1972 Кашалінска-калобжагскай дыяцэзіі.
Ліпкі (аэрадром)
Гісторыя
Ваенны аэрадром Ліпкі быў адкрыты ў 1980 годзе. Першапачаткова на ім базіраваліся 66-я і 248-я асобныя змяшаныя авіяэскадрыллі. 66-я ЗАЭ мела два самалёты Ан-26, адзін Іл-22, а таксама верталёты: адзін Мі-26, адзін Мі-17, адзін Мі-6, два Мі-24ХР (хімічнай разведкі), восем транспартных Мі-8Т і адзін Мі-8ТП для перавозкі камандавання. У складзе 248-й АЗАЭ ляталі два Ан-12, восем Мі-8 і два Ту-134 у кампаноўцы «салон» для перавозкі камандавання Беларускай ваеннай акругай.
З распадам СССР аэрадром згубіў ваенную значнасць. У 1990-я гады частка паветраных судоў перабазіравалася на авіябазу ў Мачулішчах, частка была спісаная, частка перададзеная ў МНС. 21 жніўня 2002 года Міністэрства абароны РБ перадала аэрадром у распараджэнне МНС. У 2016 годзе аэрадром выкарыстоўваўся для рэпетыцыі парада ў гонар дня незалежнасці.
У 2017 годзе была праведзена рэканструкцыя аэрадрома, у якую было ўкладзена каля 10 мільёнаў долараў. Была адноўлена ўзлётна-пасадачная паласа, усталявана светласігнальнае абсталяванне, якое дазваляе выконваць узлётна-пасадачныя аперацыі ў любы час сутак. З’явіліся новыя верталётныя пляцоўкі і рулёжныя дарожкі, аўтаматычная метэастанцыя, ангар з ацяпленнем. Былі збудаваны база для падрыхтоўкі спартоўцаў і ваенных лётчыкаў, авіямадэльная майстэрня і тры корды для правядзення спаборніцтваў па авіямадэльным спорце, інфраструктура для наведвальнікаў.
Улетку 2017 года ў Ліпкі пераехаў мінскі авіяцыйна-спартовы клуб ДТСААФ, які да гэтага базіраваўся на аэрадроме Баравая (гэты аэрадром у будучыні мае зачыніцца). Пасля прыняцця рашэння пра закрыццё аэрапорта Мінск-1 у Ліпкі адтуль перамясцілася частка авіяцыі агульнага прызначэння.
Шаўчэнка
Шаўчэнка — украінскае прозвішча, тапонім.
Blanus cinereus
Blanus cinereus — від паўзуноў падатраду амфізбены.
Арэал і асяроддзе пражывання
Сустракаецца ў паўднёвай частцы Пірэнейскага паўвострава, на поўдзень ад рэк Эбра і Дору, а таксама ў Марока.
Яго прыроднымі месцамі пасялення з’яўляюцца, кусты міжземнаморскага тыпу, лугі, раллі і пашы ўмераных зон.
Кафедральны сабор Святога Стэфана (Пасау)
Сабор быў пабудаваны ў стылі барока ў 1668—1693 гг. Вядома, што на гэтым месцы з VIII стагоддзя размяшчалася некалькі цэркваў, апошняя з якіх была ў 1662 знішчана пажарам. У саборы на ўсходнім боку ад ранейшага будынка захаваліся гатычныя дэталі.
У саборы знаходзіцца найбуйнейшы царкоўны арган у свеце. Ён налічвае 233 рэгістры і 17794 трубы.
Blanus cinereus
Апісанне
Blanus cinereus — невялікая бязногая рэптылія, рыючы від. Дарослыя асобіны дасягаюць 10-20 см у даўжыню. Харчуецца чарвякамі і іншымі дробнымі бесхрыбтовымі. Яйцакладныя.
МСАП адносіць від да «Выклікаюць найменшыя асцярогі».
Аляксей Іваноў
Аляксей Іваноў:
Лешчанка (Навагрудскі раён)
Ле́шчанка (, Лещенка) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета.
Чырвоная армія Японіі
Чырвоная армія Японіі — леварадыкальная тэрарыстычная арганізацыя, якая дзейнічала з 1971 па 2001 год. Штаб-кватэра знаходзілася ў Ліване.
Арганізацыя была распушчана ў 2000 пасля арышту заснавальніцы тэрарыстычнай арганізацыі Фусака Сігэнобу ў Такацукі.
21 лістапада
21 лістапада — трыста дваццаць пяты (трыста дваццаць шосты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Батаева
Бата́ева (, Батаево) — аграгарадок у Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бяседавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Батаеўскага сельсавета.
У 1799—1900 гадах у вёсцы дзейнічала Батаеўская шкляная мануфактура.
Луіза Арбур
Луіза Арбур (Louise Arbour;, , Канада) — Вярхоўны камісар ААН па правах чалавека з 2004 года па 2008 год.
Біяграфія
Бацькі Луізы Арбур былі ўладальнікамі сеткі гатэляў. Яна вырасла ў Квебеку. Яна абараніла дысертацыю па спецыяльнасці грамадзянскае права ва ўніверсітэце Манрэаля. З 1974 па 1987 год яна была прафесарам крымінальнага права ва ўніверсітэце Ёрк у Таронта. У 1987 годзе яна была прызначана суддзёй, а ў 1990 годзе стала суддзёй у Вярхоўным судзе самай вялікай канадскай правінцыі Антарыа. Апублікавала шэраг артыкулаў на тэму правоў чалавека.
Дэйр эль-Медына
Дэйр эль-Медына (у старажытнасці Сэт-Маат, «месца ісціны») — адзін з групы фіванскіх некропаляў, а таксама паселішча рамеснікаў, якія працавалі над стварэннем храмаў Даліны Цароў і Даліны Царыц у «горадзе мёртвых». Размешчаны на заходнім беразе Ніла, насупраць Луксора, на паўдарозе паміж Медынет-Абу і Рамесеумам.
Луіза Арбур
Біяграфія
У 1995 годзе Луіза Абдур кіравала камісіяй па расследаванні ўмоў утрымання ў канадскіх турмах. З 1996 года яна была галоўным абвінаваўцам у працэсе над ваеннымі злачынствамі ў былой Югаславіі і генацыду ў Руандзе. 15 верасня 1999 года яна працавала суддзёй у Вярхоўным судзе Канады. З 2004 па 2008 год яна з’яўлялася Вярхоўным камісарам ААН па правах чалавека.
Дэйр эль-Медына
Як вынікае з матэрыялаў раскопак, паселішча ўзнікла пры Тутмосе I і праіснавала па меншай меры да праўлення Рамсеса XI. Пталамеі пабудавалі тут храм багіні Хатхор, які пазней быў пераабсталяваны ў хрысціянскую царкву. Заступніцай гэтага месца лічылася Мерытсегер, багіня рамеснікаў і будаўнікоў.
Луіза Арбур
Біяграфія
Луіза Арбур — маці траіх дзяцей.
Дэйр эль-Медына
Археалагічная зона Дэйр эль-Медына ўпершыню была даследавана ў 1905-09 гг. пад кіраўніцтвам. Пасля раскопкі праводзіліся на гэтым участку рэгулярна.
У Дэйр-эль-Медыне знойдзены тысячы папірусаў і астраканаў, якія адкрываюць карціну паўсядзённага жыцця старажытнаегіпецкага паселішча больш падрабязна, чым якія б то ні было іншыя крыніцы. Вялікая колькасць тэкстаў з «горада майстроў» да гэтага часу чакае свайго апублікавання.
Юрый Фёдаравіч Лісянскі
Юрый Фёдаравіч Лісянскі (Ю́рий Фёдорович Лися́нский; 1 (12).4.1773, Нежын — 22.2(6.3).1837, ) — расійскі мараплавец украінскага паходжання, капітан 1-га рангу (1809).
Біяграфія
У 1788 годзе скончыў Марскі кадэцкі корпус. Удзельнічаў у руска-шведскай вайне 1788-1790 гадоў, у 1790-1793 гадах служыў на Балтыйскім флоце. У 1793-1799 гадах плаваў на караблях і ўдзельнічаў у баявых дзеяннях брытанскага флота (у Паўночнай Амерыцы, Вест-Індыі, Індыі, Паўднёвай Афрыцы). Пасля вяртання ў Расію ўдзельнічаў у падрыхтоўцы і ажыццяўленні першай расійскай кругасветнай экспедыцыі (1803-1806) на караблях «Надзея» і «Нява», як камандзір «Нявы» (начальнікам экспедыцыі і камандзірам «Надзеі» быў І. Ф. Крузенштэрн). У жніўні 1803 года караблі выйшлі з Кранштата і да Гавайскіх астравоў ішлі агульным курсам. Далей «Надзея» накіравалася на Камчатку, а «Нява» — да Аляскі, дзе Лісянскі прабыў больш за год. На зваротным шляху караблі сустрэліся ў Кантоне і разам дасягнулі Паўднёвай Афрыкі, затым зноў разышліся. Пераход ад Кантона да Портсмута Лісянскі ўпершыню за гісторыю мараплаўства здзейсніў безперапынна. У жніўні 1806 года экспедыцыя вярнулася ў Кранштат. Экспедыцыя абследавала малавядомыя раёны Ціхага акіяна, зрабіла назіранні над марскімі цячэннямі, тэмпературай, удзельнай вагой вады, склала гідраграфічныя апісанні берагоў, сабрала шырокі этнаграфічны матэрыял. Пасля заканчэння экспедыцыі Лісянскі працягваў службу ў Балтыйскім флоце; у 1809 годзе выйшаў у адстаўку.
У гонар Лісянскага названы востраў, адкрыты ім у паўночна-заходняй частцы Гавайскіх астравоў, а таксама паўвостраў на паўночным узбярэжжы Ахоцкага мора і гара на Сахаліне.
Фабрычная вуліца (Мінск)
Вуліца Фабрычная — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска. Пачынаецца ад вул. Судмаліса, перасякае 1-ы Фабрычны зав., 2-і Фабрычны зав., скрыжаванне вул. Серафімовіча і Рабочага зав., вул. Станіслаўскага, Рыбалкі і Клубны пр., ідзе паралельна Партызанскаму пр. і пераходзіць у Велазаводскую вул.
Цікавыя факты
16 верасня 1999 г. пасля наведавання лазні на вуліцы Фабрычнай зніклі без вестак палітык Віктар Іосіфавіч Ганчар і бізнесмен Анатоль Сцяпанавіч Красоўскі.
NGC 7767
NGC 7767 (іншыя абазначэнні — PGC 72601, UGC 12805, MCG 4-56-16, ZWG 477.17) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс аб’ектаў PGC (1678001—1679000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1678001—1679000)
Мікалай Пракопавіч Кавальчук
Мікала́й Прако́павіч Кавальчу́к ( в. Блонь, у Пухавіцкім раёне, Мінская вобласць — (1968) Масква) — беларускі ваенны, генерал-маёр (18 траўня 1943), кандыдат ваенных навук (22 верасня 1955), дацэнт (18 кастрычніка 1958).
Біяграфія
Беларус, у РСЧА з траўня 1918 г. Скончыў артылерыйныя курсы ўдасканалення старшага камсаставу ў г. Дзіцячае села (1926).
Скончыў Ваенную акадэмію імя Фрунзе (1933) і Генштаба (1940). З 15 ліпеня 1941 памочнік начальніка па навучальнай частцы Томскай артылерыйнай вучэльні.
Удзельнік Другой сусветнай вайны.
1946 г. пераведзены на выкладчыцкую пасаду Вышэйшай ваеннай акадэміі імя К. Е. Варашылава.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага сцяга (тройчы), Суворава 2 ступені, Аляксандра Неўскага, Ордэнам Кутузава 2 ступені, медалямі.
Аляксей Дзмітрыевіч Іваноў
Аляксей Іваноў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца мазырскай «Славіі».
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», з 2014 года пачаў выступаць за дубль і хутка замацаваўся ў яго складзе. 8 лістапада 2014 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў асноўнай камандзе «Мінска», выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць магілёўскага «Дняпра» (2:0). У сезоне 2015 працягваў гуляць за дубль, таксама выйшаў на замену ў адным матчы Вышэйшай лігі.
У ліпені 2016 года на правах арэнды далучыўся да брэсцкага «Дынама», дзе замацаваўся ў асноўным складзе на пазіцыі левага абаронцы. У студзені 2017 года быў выкуплены брэсцкім клубам. У першай палове сезона 2017 з’яўляўся на полі нерэгулярна, а потым увогуле страціў месца ў асноўным складзе і стаў выступаць за дубль.
У пачатку 2018 года прайшоў два турэцкія зборы з «Дынама», пасля чаго ў лютым 2018 года далучыўся да сталічнага «Промня», які неўзабаве дамовіўся аб арэндзе абаронцы на сезон 2018. У «Промні» неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2018 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў Брэст.
У першай палове 2019 года выступаў за дубль дынамаўцаў, за асноўную каманду згуляў толькі ў адным матчы Кубка Беларусі. У жніўні 2019 года разарваў кантракт з брэсцкім клубам і неўзабаве ў якасці свабоднага агента вярнуўся ў «Мінск». У 2019 годзе звычайна гуляў у стратавым складзе мінчан, а ў сезоне 2020 часцей заставаўся на лаўцы запасных.
У студзені 2023 года стаў іграком мазырскай «Славіі», з трэнерам якой Іванам Біёнчыкам працаваў раней у «Промні» і «Гомелі».
Міжнародная кар’ера
Увосень 2015 года ў складзе юніёрскай зборнай Беларусі (да 19) прымаў удзел у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы, дзе адзначыўся голам у браму Сан-Марына.
11 лістапада 2016 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы са зборнай Украіны, адгуляўшы ўсе 90 хвілін на пазіцыі левага абаронцы.
Дэгендорф
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Ніжняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Дэгендорф. Насельніцтва складае 31421 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 77,21 км². Афіцыйны код — 09 2 71 119.
Горад падзяляецца на 7 гарадскіх раёнаў.
Ёсць свой універсітэт прыкладных навук.
Кіева-Пячэрскі пацярык
«Кі́ева-Пячэ́рскі пацяры́к» — помнік арыгінальнай старажытнарускай літаратуры; зборнік дыдактычных апавяданняў пра жыццё манахаў і гісторыю Кіева-Пячэрскага манастыра.
Першапачатковая рэдакцыя складзена ў 1220—1230-я гады. Захавалася некалькі спісаў пачатку 15—17 ст., упершыню надрукаваны ў Кіеве (1661).
Аснову складаюць пасланні ўладзімірскага і суздальскага епіскапа Сімона і кіева-пячэрскага манаха Палікарпа, у канцы далучаны 9 і 11 навел пра манахаў-падзвіжнікаў.
Відавочна, у сярэдзіне 13 ст. ў «Кіева-Пячэрскі пацярык» былі ўключаны «Жыціе Феадосія Пячэрскага», «Пахвала» Сімона, «Слова» пра будаўніцтва пячэрскай царквы, выпіскі з «Аповесці мінулых гадоў» пра ўзнікненне манастыра. Дапоўнены новымі творамі ў старэйшай з вядомых Арсеньеўскай рэдакцыі 1406, таксама Феадосіеўскай сярэдзіны 15 ст., Касіянаўскай 1462, выкарыстаны Пячэрскі летапіс пачатку 12 ст. і іншыя.
У пацерыку ўслаўляюцца старажытнарускія будаўнікі, мастакі і царкоўныя дзеячы манастыра, сцвярджаецца яго вялікае значэнне як агульнага культурна-рэлігійнага цэнтра Кіеўскай Русі.
Асноўная крыніца твораў — мясцовыя легенды і паданні. Некаторыя сюжэты, вобразы, матывы ўзыходзяць да візантыйскіх пацерыкоў і Бібліі, аднак вызначаюцца мастацкай арыгінальнасцю. У творах арганічна спалучаюцца ўрачысты сталь жыцій са строгім выкладам летапісных апавяданняў, казачная фантастыка з гістарычна сапраўдным; жыва і рэалістычна апісаны побыт і норавы манахаў, прыведзены каштоўныя гістарычныя факты і звесткі.
Рэспубліка Карэя ў В’етнамскай вайне
Рэспубліка Карэя пад кіраваннем Пак Чон Хі прымала актыўны ўдзел у вайне ў В’етнаме. З 1964 па 1973 Паўднёвая Карэя накіравала больш за 300000 салдат у В’етнам. Усе віды Узброеных сіл Рэспублікі Карэя ўдзельнічалі ў гэтай вайне на баку Злучаных Штатаў Амерыкі (сухапутныя войскі, марская пяхота, ваенна-марскі флот і ваенна-паветраныя сілы). Колькасць войскаў Рэспублікі Карэі ў В’етнаме была нашмат больш, чым у Аўстраліі і Новай Зеландыі. Камандаваў кантынгентам генерал-лейтэнант Чхэ Мён Сін.
Яшчэ ў пачатку 1954 года прэзідэнт Паўднёвай Карэі Лі Сын Ман прапанаваў накіраваць войскі ў В’етнам, але яго прапанова была адхілена Дзярждэпартаментам ЗША. Праз 10 гадоў першыя паўднёвакарэйскія грамадзяне прыбылі ў краіну ў якасці некамбатантаў: дзесяць інструктараў тхэквандо, трыццаць чатыры афіцэра і дзевяноста шэсць вайсковых медыкаў. Першыя паўднёвакарэйскія вайскоўцы прыбылі ў В’етнам у 1964 годзе, а першыя буйныя баявыя падраздзяленні — восенню 1965 года. Урад Паўднёвай Карэі пагадзіўся на адпраўку войскаў з умовай, што ЗША возьмуць на сябе іх тылавое забеспячэнне, а таксама забяспечаць сучаснай зброяй. Усяго ў Паўднёвым В’етнаме было перакінута дзве дывізіі і адна брыгада, якія склалі самы буйны замежны воінскі кантынгент у краіне пасля амерыканскага — больш за 30 тысяч чалавек асабістага складу за ўвесь перыяд знаходжання. Паўднёвакарэйскія салдаты добра зарэкамендавалі сябе ў баі, аднак атрымалі змрочную рэпутацыю сярод в’етнамцаў з-за жорсткасці ў адносінах да мірнага насельніцтва. Міністэрства культуры і камунікацый В’етнама лічыць, што паўднёвакарэйскія салдаты забілі парадку 41400 ваеннаслужачых В’етнамскай народнай арміі і 5000 грамадзянскіх асоб. Паўднёвакарэйскія войскі неаднаразова абвінавачваліся ў ваенных злачынствах і пакінулі ў краіне тысячы дзяцей (так званых «Лай Дайхан») ад в’етнамскіх жанчын пасля вываду кантынгенту. Рэспубліка Карэя страціла парадку 3800 салдат забітымі на гэтай вайне.
У 2001 годзе Прэзідэнт Рэспублікі Карэя Кім Дэ Чжун выказаў спачуванні в’етнамскаму народу за дзеянні карэйскіх вайскоўцаў падчас вайны.
Краснае (Мёрскі раён)
Кра́снае (, Красное) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Хенгерсберг
Хенгерсберг (Hengersberg) — камуна ў Германіі, у зямлі Баварыя.
Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Ніжняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Дэгендорф. Насельніцтва складае 7661 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 45,80 км². Афіцыйны код — 09 2 71 125.
Камуна падзяляецца на 64 сельскія акругі.
Яфім Дзмітрыевіч Дзіранок
Яфім Дзмітрыевіч Дзіранок (, в. Неглюбка, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1966), прафесар (1967). Удзельнік савецка-фінляндскай і Вялікай Айчыннай войн.
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (геаграфічны факультэт, 1939). Працаваў у Гомельскім педагагічным інстытуце (1946—1951, выкладчык, загадчык кафедры асноў марксізму-ленінізму), Гомельскім гарадскім камітэце КПБ (1951—1953, сакратар), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (з 1953, прафесар кафедры «Гісторыя КПСС і навуковы камунізм», у 1955—1979 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя рэвалюцыйнага руху на Палессі; арганізацыя супраціўлення нямецка-фашысцкай акупацыі на тэрыторыі Беларусі.
Малачкі
Малачкі́ (, Молочки) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Уселюбскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Ацмінаўскага сельсавета.
Ветка (Хоцімскі раён)
Ве́тка (, Ветка) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бяседавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Батаеўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 37 км у напрамку на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Хоцімск, за 201 км ад Магілёва, за 15 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Журбін. Праз вёску працякае рака Войская (прыток Беседзі).
Сорус
Со́рус — група спор ці органаў бясполага размнажэння (спарангіяў або гаметангіяў), скучана размешчаных на паверхні слаявіны бурых і чырвоных водарасцей, на ніжнім баку лісця папарацей. Таксама група пладовых цел у ніжэйшых грыбоў.
Peleteria rubescens
Peleteria rubescens — палеарктычны від мух сямейства.
Арэал
Сустракаецца па ўсёй Еўропе ад Партугаліі да Расіі.
Брошніў-Асада
Брошніў-Асада (Брошнів-Осада) — пасёлак гарадскога тыпу ў Івана-Франкоўскай вобласці Украіны ў складзе Ражняціўскага раёна, размешчаны на Прыкарпацці на тэрыторыі Бойкаўшчыны.
Агульная характарыстыка
Размешчаны на поўначы раёна за 7 км ад райцэнтра. Праз мястэчка праходзіць аўтамабільны шлях Н10 нацыянальнага значэння Стрый - Івана-Франкоўск - Чарнаўцы і чыгунка з чыгуначнай платформай Брошніў. На поўначы працякае рака Сіўка (прыток Днястра). У мястэчку ёсць агульнаадукацыйная школа І-ІІІ ступеняў, школа мастацтваў імя Ул. Івасюка, прафесійны лесапрамысловы ліцэй, заводы па дрэваапрацоўцы і магутны завод па вытворчасці ДСП (ТАА «Свісс-Кроно»).
Гісторыя
Суседняе сяло Брошіў існавала ўжо ў XVI ст. Вакол яго раслі дрымучыя лясы. З пабудовай чыгункі і развіццём капіталізму сюды рушылі дзелавыя людзі з усёй Аўстрыі. У 1880-х гг. паблізу Брошнева заснаваны дрэваапрацоўчы завод Шраэра і Іштэра. Некалькі дамоў для адміністрацыі і баракаў для рабочых паклалі пачатак новаму пасёлку. Спецыялістамі на заводзе былі перасяленцы — немцы, венгры, палякі, якіх тут называлі асаднікамі. Таму пасёлак стаў называцца Брошіў-Асада.
У 1939 г. у пасёлку пражывала 1980 жыхароў (300 украінцаў, 1380 палякаў, 240 габрэяў і 60 немцаў). У 1946-1953 гг. тут быў перасыльны пункт для высылкі людзей у Сібір (былы лагер для ваеннапалонных з 10 баракаў). Цяпер там усталяваны памятны знак.
21 мая
21 мая (21 траўня) — сто сорак першы (сто сорак другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
NGC 7768
NGC 7768 (іншыя абазначэнні — PGC 72605, UGC 12806, MCG 4-56-18, ZWG 477.19) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс храмаў Мінска
Беларуская Праваслаўная Царква
Усе прыходы належаць да Мінскай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы
Огрэ
Огрэ (Ogre) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Огрскага края. Плошча 13,6 км². Насельніцтва 25 380 чал. (2016).
Зайцы
Зайцы́ (Lepus) — род млекакормячых сямейства зайцавых атрада зайцападобных.
Выдзяляецца каля 23 відаў. Пашыраны ў Еўразіі, Паўночнай Амерыцы і Афрыцы. Найбольш вядомыя заяц-бяляк, заяц-русак, талай.
Аб’екты палявання.
Будынак фельчарскай школы (Магілёў)
Будынак фельчарскай школы — будынак у цэнтры Магілёва, размешчаны па вуліцы Карла Маркса, 13, на рагу з Пажарным завулкам.
Гісторыя
Новы мураваны будынак Магілёўскай цэнтральнай фельчарскай школы быў урачыста адкрыты ў 1902 г.