cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Амерыканская сістэма СРА у Цэнтральнай і Усходняй Еўропе
Рэакцыя Расіі
Пасля таго, як Яраслаў Качыньскі і Мірэк Тапалянек на сумеснай прэс-канферэнцыі ў Варшаве далі зразумець, што іх краіны гатовыя пагадзіцца з прапановай ЗША, камандуючы РВСН Расіі генерал-палкоўнік Мікалай Салаўцоў заявіў на прэс-канферэнцыі, што расійскія ракеты могуць быць нацэлены на аб’екты СРА ЗША ў Польшчы і Чэхіі. Ён таксама заявіў, што дзяржава гатова аднавіць вытворчасць балістычных ракет сярэдняй далёкасці: «Як клас БРСД былі знішчаны, але дакументацыя ўся засталася, тэхналогія ўся засталася. У самы кароткі час, калі спатрэбіцца, вытворчасць гэтых комплексаў будзе адноўлена. Але ўжо з новымі тэхналогіямі, на новай элементнай базе, з новай сістэмай кіравання, з новымі магчымасцямі».
ЗША, са свайго боку, разгарнулі шырокую дыпламатычную і прапагандысцкую кампанію, накіраваную на тое, каб пераканаць Расію ў тым, што разгортванне элементаў сістэмы СРА ва Усходняй Еўропе неабходна выключна для абароны ад Ірана і Паўночнай Карэі. У Маскву для перамоваў з расійскім кіраўніцтвам быў накіраваны саветнік прэзідэнта ЗША ў нацыянальнай бяспецы Стывен Хэдлі. У Нью-Ёрку перад прадстаўнікамі замежных СМІ выступілі дырэктар Агенцтва па супрацьракетнай абароне ЗША генерал-лейтэнант Генры Оберынг і намеснік дзяржсакратара зша Дэніэл Фрыд, якія прызналі, што адміністрацыю ЗША турбуе негатыўная рэакцыя расійскіх дзяржаўных і ваенных кіраўнікоў. Як заявіў Генры Оберынг, «амерыканскія ракеты-перахопнікі не такія хуткія, як рускія балістычныя ракеты. Нават калі мы захочам адсачыць іх палёт і нават калі захочам перахапіць ракету, то наша супрацьракета проста не дагоніць іх ракету ... амерыканскія ракеты-перахопнікі, якія плануецца ўсталяваць у Еўропе ў рамках развіцця сістэмы СРА, накіраваны супраць пагроз, выходных з Блізкага Усходу, а не з Расіі». Адным з ключавых пасярэднікаў у перамовах паміж Масквой і Вашынгтонам па праблеме СРА стаў былы дзяржсакратар ЗША Генры Кісінджэр, сустаршыня рабочай групы «Расія-ЗША. Погляд у будучыню».
У Маскве папярэджвалі, што размяшчэнне сістэмы СРА ў Цэнтральнай Еўропе можа прывесці да новай «халоднай вайны».
26 красавіка Уладзімір Пуцін у звароце да Федэральнага сходу заявіў, што ў сувязі з планамі ЗША па разгортванні сістэм СРА на тэрыторыі Чэхіі і Польшчы Расія можа спыніць выкананне сваіх абавязацельстваў па дамове ДЗУСЕ.
27 красавіка Уладзімір Пуцін заявіў, што размяшчэнне ў Еўропе элементаў амерыканскай сістэмы СРА раўнацэнна размяшчэнні ў Еўропе ў пачатку 1980-х гадоў ракет «Першынгі» — пагроза абсалютна аднолькавая, а размяшчаюцца ў Еўропе элементы амерыканскай СРА — неад’емная частка стратэгічнага ядзернай зброі ЗША.
7 чэрвеня на саміце G8 у Хайлігендаме (Германія) Уладзімір Пуцін прапанаваў Джорджу Бушу сумеснае выкарыстанне Габалінскай РЛС у Азербайджанк, якая, на думку Расіі, значна больш эфектыўна, чым РЛС на тэрыторыі Еўропы, здольна кантраляваць прастору, з якой можа зыходзіць пагроза ракетнага ўдару. ЗША, аднак, заявілі, што магчымая згода на сумеснае выкарыстанне Габалінскай РЛС не будзе азначаць адмовы ад разгортвання элементаў СРА у Еўропе. Сам жа Джордж Буш адзначыў у апошні дзень саміту, што сістэма СРА ЗША у Еўропе не небяспечна для Расіі, паколькі супрацьракеты не здольны нейтралізаваць больш адной міжкантынентальнай балістычнай ракеты.
На амерыкана-расійскім саміце ў пасёлку Кэнэбанкпорт 1—2 ліпеня Уладзімір Пуцін развіў сваю прапанову аб сумесным выкарыстанні Габалінскай РЛС прапановай «уключыць у агульную сістэму і станцыю, якая будуецца па папярэджанні ракетных пускаў« у Армавіры. Было таксама прапанавана паставіць амерыканскую сістэму ПРА пад кантроль Савета Расія—НАТА, зрабіўшы яе еўрапейскім супрацьракетным шчытом, і стварыць сумесныя цэнтры ранняга папярэджання ў Маскве і Бруселі. Але Джордж Буш, назваўшы гэтыя ідэі «смелымі і стратэгічнымі», даў зразумець, што ЗША не маюць намеру адмаўляцца ад сваіх планаў, пацвердзіўшы, што ён працягвае лічыць, «што Чэхія і Польшча павінны стаць інтэграцыйнай часткай» сістэмы СРА.
4 ліпеня першы віцэ-прэм'ер РФ Сяргей Іваноў заявіў, каментуючы вынікі расійска-амерыканскага саміту ў Кенэбанкпорце: «Калі ЗША прымуць нашы прапановы, то ў нас знікне неабходнасць размяшчаць новыя ракеты ў еўрапейскай частцы Расіі, уключаючы Калінінград». У ЗША і Еўропе гэтую заяву ўспрынялі як яшчэ адно сведчанне гатоўнасці Масквы «даць асіметрычны адказ» на планы Вашынгтона.
7 ліпеня дзяржсакратар ЗША Кандаліза Райс у эфіры амерыканскай тэлекампаніі CNBC адпрэчыла расійскую прапанову адмовіцца ад размяшчэння СРА ЗША ў Еўропе. Адначасова Сяргей Іваноў у інтэрв’ю праграме «Вести недели» (РТР) паўтарыў меркаванне расійскага кіраўніцтва пра тое, што «ўстаноўка супрацьракет у Польшчы і радар у Чэхіі ўяўляе для Расіі відавочную пагрозу», паколькі планаваная РЛС будзе здольна весці назіранне за еўрапейскай тэрыторыяй Расіі да самага Урала. Іваноў нагадаў, што краіна ў адказ можа разгледзець «магчымасць разгортвання аператыўна-тактычных комплексаў «Іскандэр« у еўрапейскай частцы РФ, у тым ліку ў Калінінградзе». Расея прапануе еўрапейцам замест амерыканскай сістэмы СРА стварыць да 2020 года адзіную сістэму супрацьракетнай абароны з роўным доступам да кіравання гэтай сістэмай не толькі для краін NATO, але і для ўсёй Еўропы, уключаючы нейтральныя краіны.
13 ліпеня Пуцін падпісаў Указ «Аб прыпыненні Расійскай Федэрацыяй дзеяння Дагавора аб звычайных узброеных сілах у Еўропе і звязаных з ім міжнародных дамоваў». У суправаджае дакумент разведцы адзначалася, што дадзенае рашэнне выклікана «выключнымі абставінамі, якія ўплываюць на бяспеку Расійскай Федэрацыі». Да такіх, у прыватнасці, было аднесена планаванае размяшчэнне ваенных баз ЗША на тэрыторыях Балгарыі і Румыніі.
У сярэдзіне жніўня Пуцін абвясціў аб аддадзеным ім загадзе аднавіць з 17 жніўня пастаянныя палёты стратэгічнай авіяцыі, якія не вырабляліся ўжо 15 гадоў. Пазней стала вядома, праўда, што стратэгічныя бамбавікі, якія ажыццяўляюць гэтыя палёты, не маюць на борце ядзернага ўзбраення.
Пуцін таксама заяўляў, што ў выпадку ажыццяўлення планаў ЗША Расія можа выйсці з Дагавора аб ліквідацыі ракет сярэдняй і меншай далёкасці (РСМД).
5 лістапада 2008 года ў сваім звароце да Федэральнага сходу прэзідэнт Расіі Дзмітрый Мядзведзеў заявіў, што ў адказ на размяшчэнне СРА ва Усходняй Еўропе ў Калінінградскай вобласці будуць размешчаны ракетныя комплексы «Іскандэр». Таксама супраць радара будуць выкарыстоўвацца сродкі радыёэлектроннага падаўлення. Ракетные комплексы «Искандер-М» встали на боевое дежурство весной 2018 года (152-я гвардейская ракетная бригада, Черняховск).
Рэакцыя Украіны
20 лютага 2007 года прэм’ер-міністр Украіны Віктар Януковіч заявіў, што магчымае размяшчэнне элементаў сістэмы СРА ў Польшчы і Чэхіі ставіць Украіну ў «складаную сітуацыю». Па яго словах, урад краіны вывучае магчымую ступень пагрозы, якую можа прадстаўляць прысутнасць элементаў амерыканскай СРА у межах Украіны. Пазней Януковіч у інтэрв’ю нямецкай газеце Handelsblatt раскрытыкаваў планы размяшчэння элементаў сістэмы СРА ва Усходняй Еўропе: «Такія рашэнні можна прымаць толькі пасля шырокай еўрапейскай дыскусіі і дыялогу паміж Заходняй і Усходняй Еўропай, у прыватнасці, і абмеркавання з Украінай і Расіяй».
13 сакавіка 2007 года Украіну наведаў дырэктар агенцтва супрацьракетнай абароны ЗША генерал-лейтэнант Генры Оберынг, які запэўніў, што ЗША не плануюць разгортваць элементы СРА на Украіне.
Сурціны
Су́рціны (, Суртины) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Гісторыя
У 1909 г. у Рубяжэвіцкай воласці Мінскага павета, 12 двароў, 79 жыхароў. У 1920—1939 гг. у складзе Польшчы, з 17 верасня 1939 г. у БССР. На 1 студзеня 2004 г. 10 двароў, 21 жыхар.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Волменскага сельсавета.
Возера дзікіх гусей
«Во́зера дзі́кіх гусе́й» (南方车站的聚会) — мастацкі фільм 2019 года рэжысёра Дзяо Інаня.
Сюжэт
Чжу Цзенун — верхавод дробнай банды, якая займаецца крадзяжом матацыклаў. Падчас разборак з канкурэнтамі ён памылкова забівае двух паліцэйскіх і вымушаны хавацца ад правасуддзя. За яго злоў прызначаная буйная сума грошай. Чжу загнаны ў кут. Яму больш няма на каго спадзявацца, хіба што на закаханую ў яго прастытутку, якая так і глядзі здасць яго паліцыі…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 17 кінаўзнагародамі і яшчэ 34 намінацыямі.
Сюрстромінг
Сюрстромінг (surströmming) — шведскі нацыянальны прадукт, які ўяўляе сабой кансерваваны квашаны селядзец.
Гатаванне
Селядзец ловяць у красавіку да нерасту. Галаву і вантробы выдаляюць, але ікру пакідаюць для смака. Апендыкс таксама пакідаюць, паколькі ў ім змяшчаюцца ферменты, істотна важныя для размякчэння. Селядзец на некалькі дзён кладуць у бочкі з з’едлівым тузлукам (канцэнтраваным саляным растворам), каб выдаліць кроў і тлушч. Затым рыбу перакладаюць у бочачкі з менш канцэнтраваным тузлукам, дзе яна размягчаецца і кісне яшчэ прыкладна два месяцы. У ліпені яе закрываюць у банкі і ставяць у халоднае месца. Якасць канчатковага прадукту вызначаецца канцэнтрацыяй тузлука і тэмпературай, пры якой захоўваюцца бочачкі. Рыба працягвае кіснуць нават пасля таго, як яе закрываюць у банкі.
Падчас працэсу закісання ўласныя ферменты прадукта і бактэрыі ўтвараюць прапіонавую кіслату, бутанавую кіслату і воцатную кіслату, а таксама серавадарод, што надае рыбе рэзкі непрыемны пах.
Ужыванне
Шведы ядуць сюрстромінг з варанай бульбай, таматамі, сырой цыбуляй або з хлябцамі з маслам. Таксама сюрстромінг можа выкарыстоўвацца для прыгатавання бутэрбродаў. Найбольш распаўсюджаныя напоі, якія ўжываюцца з сюрстромінгам: піва, шнапс, малако або шведскі аналаг кваса. Некаторыя вытанчаныя гурманы заядаюць рыбу брусніцамі і запіваюць малаком.
Ёсіхідэ Суга
Ёсіхідэ Суга (菅 義 偉; 6 снежня 1948, пас. Агаці, павет Агаці, прэфектура Акіта, Японія) — японскі палітык, прэм’ер-міністр Японіі (16 верасня 2020 — 4 кастрычніка 2021) і старшыня Ліберальна-Дэмакратычнай партыі Японіі (14 верасня 2020 — 29 верасня 2021), генеральны сакратар Кабінета міністраў Японіі (2012—2020).
Біяграфія
Нарадзіўся ў пасёлку, павет Агаці, (цяпер горад Юдзава), прэфектура Акіта, Японія. Бацька расціў суніцы, маці была настаўніцай. Атрымаў ступень бакалаўра ва ўніверсітэце Хасэй у Токіа. На працягу адзінаццаці гадоў працаваў памочнікам дэпутата парламента, потым — у Міністэрстве знешняга гандлю і прамысловасці ў 1984 годзе, пасля чаго — членам гарадскога савета Ёкагамы.
Упершыню абраны ў парламент Японіі ў 1996 годзе па спісе Ліберальна-дэмакратычнай партыі. Першапачаткова з’яўляўся членам фракцыі Кэйдза Абуці, але выйшаў з фракцыі, адмовіўшыся падтрымаць кандыдатуру Абуці на выбарах лідара партыі ў 1998 годзе пасля адстаўкі Рутара Хасімота.
У першым кабінеце Сіндза Абэ ў верасні 2006 — жніўні 2007 года займаў пасаду міністра ўнутраных спраў і камунікацый.
Генеральны сакратар Кабінета міністраў Японіі (2012—2020).
14 верасня 2020 года быў абраны на пасаду старшыні Ліберальна-дэмакратычнай партыі Японіі. 16 верасня 2020 года зацверджаны парламентам на пасаду прэм’ер-міністра.
У 2021 годзе Ёсіхідэ Суга распарадзіўся стварыць ва ўрадзе новую пасаду для чыноўніка, які ўзначаліць барацьбу з адзінотай.
3 верасня 2021 года Ёсіхідэ Суга паведаміў, што не будзе ўдзельнічаць у вераснёўскіх выбарах старшыні кіроўнай Ліберальна-дэмакратычнай партыі краіны. Гэта значыць, што ён выйшаў у адстаўку праз год на пасадзе прэм’ер-міністра. У той час рэзка зменшыліся рэйтынгі кіроўнай Ліберальна-дэмакратычнай партыі, што звязваюць з няўдалай барацьбой з пандэміяй COVID-19. Папулярнасць партыі зменшылася з-за рашэння правесці Алімпійскія гульні ў Токіа, супраць чаго пратэставалі жыхары краіны, бо ў Японіі расла колькасць заражэнняў каранавірусам.
Замак Ксёнж
Ксёнж (пол. Książ) або Фюрстэнштайн (ням. Fürstenstein) — найбуйнейшы замак Сілезіі і трэці па велічыні ў Польшчы пасля Мальбарка і Вавеля. Размешчаны на ахоўнай прыроднай тэрыторыі непадалёк ад Валбжыха.
У XIII—XIV стст. замак служыў рэзідэнцыяй з дома Пястаў. Яго будаўніком лічыцца Болька I Суровы (кіраваў у 1287-1301). 30-метровы данжон і сярэдневяковыя часткі замка ўзведзены ў другой палове XIV стагоддзя. У 1392 г. адышоў да багемскай кароны, у 1428—29 гг. заняты гусітамі.
З 1509 г. да канца Другой сусветнай вайны замкам валодаў графскі род Хохбергаў, які ў сярэдзіне XIX стагоддзя таксама атрымаў у спадчыну ад  правы на княства Пшчыньскае (герцагства Плес). У другой палове XVI стагоддзя Хохбергі абнавілі замак у адпаведнасці з мастацкімі густамі эпохі Адраджэння.
У 1671—88 гг. Фюрстэнштайн быў адноўлены пасля Трыццацігадовай вайны. Італьянскі дойлід Антоніа Даменіка Росі перабудоўвае паўднёвае крыло ў стылі барока. На працягу XVIII ст. амаль усе інтэр'еры былі пераабсталяваны у стылях барока і ракако.
Улады сацыялістычнай Польшчы размяшчалі ў замку розныя канторы. У цяперашні час Ксёнж з'яўляецца «гваздом» турыстычнага маршруту «Замкі Пястаў». Ідзе паступовае аднаўленне парку і інтэр'ераў.
Фёдар Ангілейка
Фёдар Ангіле́йка — беларускі гравёр па дрэве ў ХVII — ХVIII ст. Ярка выяўляў Магілёўскую школу гравюры. Афармляў вядомыя кнігі «Ирмолой сиречь Осмогласник» Іаана Дамаскіна (1700), «Часослов сиречь Последование службы» (1703), выдадзеных у магілёўскай друкарні М. Вашчанкі. «Ирмолой сиречь Осмогласник» змяшчае выявы Ісуса Хрыста, цара Давіда і Іаана Прадцечы з уласным подпісам, а таксама дробныя карцінкі, яго ж працы, з манаграмай: Ѳ.А:. Яго гравюрам уласцівы лаканізм тэхнічных прыёмаў і кампазіцыі, што збліжае іх з творамі народнага мастацтва.
Новае Палессе
Назву Но́вае Пале́ссе маюць:
Федэрацыя прафсаюзаў Рэспублікі Казахстан
Федэрацыя прафсаюзаў Рэспублікі Казахстан (ФПРК) — нацыянальны прафсаюзны цэнтр у Казахстане.
Гісторыя
Першыя прафсаюзы на тэрыторыі Казахстана пачалі з`яўляцца ў пачатку ХХ стагоддзя. Створаны 6 снежня 1905 года Саюз рабочых Успенскай меднай рудні, якая знаходзілася на тэрыторыі цяперашняй Карагандзінскай вобласці, лічыцца першым прафсаюзам у Казахстане.
У савецкі час дзейнасцю ўсіх казахскіх прафсаюзаў кіравала Казахскі рэспубліканскі савет прафесійных саюзаў, які ўваходзіў ва Усесаюзны цэнтральны савет прафесійных саюзаў. 10 кастрычніка 1990 года на XIV з’ездзе прафсаюзаў Казахстана была прынята дэкларацыя аб утварэнні Федэрацыі прафсаюзаў Казахскай ССР, а 3 сакавіка 1992 года прынята рашэнне аб перайменаванні Федэрацыі прафсаюзаў Казахскай ССР у Федэрацыю прафсаюзаў Рэспублікі Казахстан (ФПРК).
На прэзідэнцкіх выбарах у Казахстане ў 2019 годзе, ФПРК вылучыла свайго кандыдата - Амангельды Таспіхава. Таспіхаў заняў пятае месца, набраўшы 182898 галасоў (1,98%).
У 2022 годзе Федэрацыя прафсаюзаў Рэспублікі Казахстан аднавіла сваё членства ў Міжнароднай канфедэрацыі прафсаюзаў, якое было прыпынена ў 2018 годзе.
Сепсіс
Сепсіс (σῆψις — гніенне) — цяжкі з медыцынскай пункту гледжання стан, выкліканы пападаннем у кроў (неабходна адрозніваць ад паняцця бактэрыемія) і тканкі узбуджальніка інфекцыі чалавека і жывёл, напрыклад, гноеродных мікраарганізмаў і прадуктаў іх жыццядзейнасці - таксінаў. Характарызуецца запаленчым працэсам не ў якім-небудзь асобным органе, а ва ўсім арганізме.
Натан Яфімавіч Кобрынскі
Натан Яфімавіч Кобрынскі (, г. Ваўкавыск —, г. Масква, РСФСР) — вучоны ў галіне дакладнай механікі, эканамічнай кібернетыкі, папулярызатар навукі. Доктар тэхнічных навук, прафесар (1951). Брат Арона Кобрынскага.
Біяграфія
У 1931 годзе скончыў Маскоўскі інстытут сілікатаў і будматэрыялаў, працаваў у МАІ, з 1935 года загадчык катэдры тэорыі механізмаў і машын МВТІ. З 1939 года ў Інстытуце машыназнаўства АН СССР. У 1948 годзе выконваў абавязкі намесніка дырэктара па навуковай частцы ў новаствораным Інстытуце дакладнай механікі і вылічальнай тэхнікі АН СССР. У 1951—1959 гадах прафесар катэдры лічыльна-матэматычных машын і прыладаў Пензенскага індустрыяльнага інстытута. Выкладаў тэорыю машын і механізмаў разам з Б. А. Трахтэнбротам, за гэты час напісаў у суаўтарстве з ім манаграфію «Уводзіны ў тэорыю канчатковых аўтаматаў».
У 1959 годзе прызначаны намеснікам начальніка вылічальнага цэнтра Дзяржплана СССР, затым начальнік аддзела па ўкараненні матэматычных метадаў і вылічальнай тэхнікі ў народнай гаспадарцы. У 1965—1968 гадах загадчык катэдры вылічальнай тэхнікі і праграмавання МІЭІ. У 1968—1985 гадах працаваў у Маскоўскім эканоміка-статыстычным інстытуце (да 1974 года загадчык катэдры эканамічнай кібернетыкі).
З 1959 года зноў у Маскве, узначаліў новаствораную катэдру электронна-вылічальнай тэхнікі ў Маскоўскім інжынерна-эканамічным інстытуце, затым выкладаў там жа на катэдры эканамічнай кібернетыкі.
Навуковая дзейнасць
Адзін са стваральнікаў новага навуковага накірунку — тэорыі дакладнасці механізмаў. Распрацаваў метады і стварыў прыборы для вымярэння кутніх хуткасцяў і паскарэнняў (1940—1942). Прапанаваў тэорыю і прынцыпы пабудовы аналагавых вылічальных машын (1948—1952). Аўтар навуковых артыкулаў, манаграфій, падручнікаў.
Выпусціў некалькі манаграфій. У 1980-я гадах сумесна з А. Д. Смірновым і Я. З. Маймінасім напісаў падручнік «Эканамічная кібернетыка».
Як папулярызатар навукі выпусціў у 1959 годзе напісаную сумесна з Віктарам Пякелісвс кнігу «Хутчэй думкі», якая складаецца з трох адносна незалежных частак: «Матэматыка і жыццё» (пра вылічальную матэматыку), «Машына лічыць» (пра вылічальную тэхніку) і "Машына «думае» (пра кібернетыку). У 1969 одзе у суаўтарстве з братам Аронам Кобрынскім апублікаваў у кніжнай серыі «Эўрыка» кнігу «Ці шмат чалавеку трэба?», якая растлумачвае прынцыпы арганізацыі і працы сістэм кіравання ў аўтаматах і эканоміцы.
Даянч
«Даянч» (Daýanç) — незалежны туркменскі часопіс. Галоўны рэдактар — журналіст і філосаф Мухамедмурад Саламатаў, вядомы на Захадзе як «туркменскі Сахараў». Выдаваўся ў 1991—1992 гадах у Маскве на рускай і туркменскай мовах. У выданні прымала ўдзел інтэлігенцыя з руху «Агзыбірлык» і іншых груп, апазіцыйных Ніязаву.
Зарэгістраваны 25 красавіка 1991 года Дзяржаўным камітэтам СССР па друку ў Маскве. У верасні 1991 года быў падпісаны да друку першы нумар выдання, дзе была змешчана фатаграфія туркменскай жанчыны з ахапкам галля на спіне. Жанчына сімвалізуе сабой Туркменію. 11 сакавіка 1992 года 24 500 экзэмпляраў першага нумара былі арыштаваны ў аэрапорце Ашгабата супрацоўнікамі аддзела па барацьбе з крадзяжамі сацыялістычнай уласнасці. У першым нумары сярод матэрыялаў была і Усеагульная дэкларацыя правоў чалавека, упершыню апублікаваная на туркменскай мове. Па сцвярджэнню Джумамурада Кіясава, першы нумар фінансавалі ён сам і прадпрымальнік Караджа Караджаеў, які пазней эміграваў у Швейцарыю.
У красавіку 1992 года выйшаў наступны нумар выдання пад назвай «Даянч-экспресс». У выданні быў апублікаваны артыкул «Туркменский хунвейбин», прысвечаны палкоўніку Даўлетаву. Артыкул быў выкарыстаны туркменскай уладай для суда над рэдактарам Мухамедмурадам Саламатавым, на якім ён быў аштрафаваны. 28 красавіка 1992 года былі арыштаваны ў аэрапорце Ашгабата 2000 экзэмпляраў «Даянч-экспресса» і рэдактар выдання, які 3 кастрычніка 1992 года быў жорстка збіты невядомымі. У 1992 годзе выйшаў трэці і апошні нумар выдання.
Гуменікі
Гуме́нікі (, Гуменики) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзеравянчыцкага сельсавета.
NGC 245
NGC 245 (іншыя абазначэнні — UGC 476, IRAS00435-0159, MCG 0-3-5, UM 274, MK 555, ZWG 384.4, PGC 2691) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фіялкавыя
Фіялкавыя (Violaceae, таксама Alsodeiaceae, Leoniaceae, Retrosepalaceae) — сямейства кветкавых двухдольных раслін з парадку фіялкакветных, да якога адносяць каля 800 відаў у 21 родзе. Раней сямейства ўключалася ў парадак, але зараз батанікі адносяць яго да парадку.
На Беларусі 18 відаў аднаго рода.
Оўайн ап Хівел
Оўайн ап Хівел (Owain ap Hywel, памёр у ) — кароль Дэхейбарта і Повіса (950—987), сын Хівела Добрага і яго жонкі Элен.
Біяграфія
Пасля смерці Хівела Добрага Дэхейбарт быў паасобны паміж яго сынамі — Родры, Эдвінам і Оўайнам. Пры гэтым яны не змаглі ўтрымаць у руках Гвінед, які належаў іх бацьку. У 952 годзе на Дэхейбарт напалі Іяга і Іеяў. У адказ на гэта ў 954 годзе браты Эдвін і Оўайн (Родры памёр за год да гэтай падзеі) здзейснілі паход на Гвінед і дасягнулі Конві, але былі разбіты ў бітве пры Ланрусце.
Пасля смерці Эдвіна пазней у гэтым жа годзе, Оўайн стаў кіраваць Дэхейбартам аднаасобна, але пры гэтым ён быў яшчэ і каралём Повіса. Адмовіўшыся ад заваявання Гвінеда, Оўайн накіраваў свае сілы на ўсход. Тройчы (у 960, 970 і 977 гадах) Оўайн нападаў на Маргануг, але няўдала. Пастарэўшы, Оўайн перадаў (магчыма, нефармальна) уладу свайму старэйшаму сыну Эйніяну, але падчас набегу на Гвент у 984 годзе той загінуў.
Оўайн памёр у 987 годзе, пакінуўшы трон малодшаму сыну Марэдыду, які адным-двума гадамі раней захапіў нарэшце Гвінед.
Падчас кіравання Оўайна, каля 954 года, былі складзены Аналы Камбрыі — важная крыніца па гісторыі Брытаніі V—X стагоддзяў.
Валасач
Валаса́ч (, Волосач) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 40 км на захад ад Мар’інай Горкі, 65 км ад Мінска, 27 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы. Непадалёк ад азёр Сіняя Града і Круглае.
Раннія часы
Пазней лясное ўрочышча ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, якое належала да дамена Сяргеевічы.
Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года ў складзе Расійскай імперыі. Пры падзеле пушчы паміж сёстрамі Барбарай з Прозараў Букатовай і Ружай з Прозараў Ельскай каля 1796 года частка ў памеры каля 4 валок адышла да дамена Дудзічы Ельскай. У 1857 годзе дудзіцкая частка Валасача была падзеленая паміж даменамі Дудзічы і Замосце братоў Міхала і Аляксандра Ельскіх.
У канцы XIX ст. урочышча ў Цітвянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. Валасач, які адносіўся да Сяргеевічаў, быў у валоданні Івана Андрэевіча Бунге, цалкам ачышчаны ад лесу, стаў паселішчам, якое гаспадар здаваў у арэнду.
У 1908 годзе засценак.
Найноўшы час
Пад канец лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў складзе Беларускай ССР. На 1933 год працаваў калгас, была кузня.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй. У траўні 1943 года вёска была спалена, забітыя 104 жыхары. Пасля вайны вёска адноўленая.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Сяргеевіцкага сельсавета. З 2006 года па 28 траўня 2013 года ў складзе Праўдзінскага пассавета. 28 траўня 2013 года вёска перададзеная з ліквідаванага Праўдзінскага пасялковага савета ў склад Навапольскага сельсавета.
Лазаўцы (Івацэвіцкі раён)
Лазаўцы́ (, Лозовцы) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мілейкаўскага сельсавета.
Да 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Бусяжскага сельсавета, да 1 красавіка 1968 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Косаўскага гарсавета.
Шчырае прызнанне
Шчырае прызнанне (Confidences trop intimes) — французская псіхааналітычная драма 2004 года рэжысёра Патрыса Леконта. Прэм’ера адбылася на Берлінскім міжнародным кінафестывалі. У галоўных ролях выступілі Сандрын Банэр і Фабрыс Лукіні. Фільм з’яўляецца экранізацыяй аднайменнага апавядання Жэрома Танэра.
Cюжэт
Ганна перажывае сур’ёзныя сямейныя праблемы. Дамаўляецца аб спатканні з вядомым псіхааналітыкам, але ідучы ў вельмі ўзрушаным стане, выпадкова трапляе ў суседні пакой, у якім знаходзіцца кантора бухгалтара Вільяма. Спачатку ніхто з іх не заўважае памылкі. Вільям вітае яе як чарговую кліентку і не здзіўляецца, калі замест просьбы аб дапамозе ў бухгалтарскіх справах, выслухоўвае інтымныя прызнанні. Праз імгненне Ганна знаходзіць сваю памылку, але вырашае працягнуць навязанае бухгалтарам знаёмства. Па-ранейшаму наведвае яго і распавядае пра свае праблемы, якія вымушаюць яго ўвайсці ў ролю псіхааналітыка-аматара.
Юджын Лаянс
Юджын Лаянс (Eugene Lyons, Юджин Лаонс, Евгений Лайонс;, в. Узляны, Ігуменскі павет, Мінская губерня (цяпер Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — ) — амерыканскі , ,.
Біяграфія
Вярнуўшыся ў ЗША правёў 1921-22 гады ў Бостане, працуючы ў абарону Сака і Ванцэці, часта наведваў іх у турме.
У канцы 1922 года стаў рэдактарам ілюстраванага выдання «Soviet Russia Pictorial», які выдаваўся таварыствам «Сябры Савецкай Расіі», звязаным з тады нелегальнай Кампартыяй ЗША. Пасля закрыцця часопіса стаў карэспандэнтам бюро ТАСС (1924-27).
Гарадзец (Быхаўскі раён)
Гарадзе́ц (, Городец) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета. Размешчана за 16 км на захад ад Быхава, за 67 км ад Магілёва, каля ракі Грэза. 745 жыхароў, 293 двары.
Рэч Паспалітая
Вядома з 16 ст. як мястэчка Аршанскага павета Віцебскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1758 г. у Быхаўскім графстве, уласнасць памешчыка: 155 жыхароў мужчынскага полу, 60 двароў, карчма, млын, пякарня, 2 бровары. Непадалёку быў фальварак.
Расійская імперыя
Паводле першага падзелу Рэчы Паспалітай, вёска з 1772 г. адышла да Расійскай імперыі. У 1780 у Быхаўскім павеце: 514 жыхароў, 69 двароў, царква (у 1802 годзе пабудавана новая драўляная). З 1842 г. дзейнічала гарбарня. У 1866 годзе адкрыта народнае вучылішча, у якім у 1889 годзе навучалася 30 хлопчыкаў, у 1907 годзе — 118 хлопчыкаў і 25 дзяўчынак. У 1880 г. у вёсцы 618 жыхароў, 96 двароў. Частка вяскоўцаў займалася кавальскім промыслам. Дзейнічала бальніца. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы 921 жыхар, 148 двароў; цэнтр воласці Быхаўскага павета. Дзейнічалі 2 ветракі, кузня, крама, піцейны дом, хлебазапасны магазін. У 1909 годзе было 966 жыхароў, 165 дамоў. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі з лютага па лістапад 1918 г. вёска акупіравана германскімі захопнікамі.
СССР
Пасля вызвалення створана працоўная школа 1-й ступені. У пачатку 1920-х гадоў у вёсцы дзейнічае майстэрня па рамонце сельскагаспадарчага інвентару. З 20.8.1924 да 11.4.1960 і з 5.4.1963 цэнтр сельсавета ў Быхаўскага раёна. У 1924 годзе створана сельскагаспадарчая камуна. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Перамога».
Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы жыло 1060 чалавек у 303 дварах.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны 26 ліпеня 1943 года гітлераўцамі было спалена 297 двароў, забіта 460 чалавек. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінула 50 вяскоўцаў.
Пасля вайны вёска адбудавана. З 1962 г. цэнтр саўгаса «Спадарожнік», з 1963 г. цэнтр сельсавета ў Быхаўскім раёне. У 1970 годзе 783 жыхары. 280 двароў. У вёсцы сярэдняя школа, дзіцячы сад, Дом культуры, бібліятэка, 2 магазіны.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад і з'яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Гарадзецкага сельсавета.
Інфраструктура
У Гарадцы працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, дом культуры, бібліятэка.
Кшыштаф Каміль Бачыньскі
Кшыштаф Каміль Бачыньскі (Krzysztof Kamil Baczyński;,  — , ) — польскі паэт з пакалення калумбаў.
Біяграфія
Самы значны польскі паэт з пакалення калумбаў. Яго бацька, Станіслаў Бачыньскі, быў польскім пісьменнікам і літаратурным крытыкам, маці, Стэфанія Зяленьчык (паходзіла з акаталічаных яўрэяў) — педагогам, аўтарам некалькіх школьных падручнікаў. У дзяцінстве хлопчык пакутаваў на астму, меў слабое сэрца і ўсё жыццё знаходзіўся пад пагрозай захварэць на сухоты. У 1931 годзе ён паступіў у гімназію імя Стэфана Баторыя і ў маі 1939 атрымаў атэстат сталасці. Падчас навучання Кшыштаф зацікавіўся літаратурай (усе свае творы таго часу ён падпісваў псеўданімам Эміль), адным з яго самых улюбёных твораў стала «Фердыдурка» Гамбровіча, і будучы паэт напісаў уласную версію гэтага твора — «Гімназія імя Баабалка І». Тады ж Кшыштаф уступіў у моладзевую сацыялістычную арганізацыю «Спартак». На занятках хлопец з’яўляўся рэдка, і яго адзнакі збольшага былі нізкімі.
Пасля заканчэння школы Бачыньскі марыў вучыцца ў Акадэміі прыгожых мастацтваў і зрабіцца графікам ці ілюстратарам, але пачатак вайны перашкодзіў яму рэалізаваць гэту мару. У 1940 годзе было створана яўрэйскае гета, але Кшыштаф з маці застаюцца жыць па-за ім, рызыкуючы ў выпадку выкрыцця іх паходжання быць расстралянымі на месцы. Увосень 1942 паэт паступіў у падпольны Варшаўскі ўніверсітэт, дзе вывучаў паланістыку. У той жа час ён шукаў хоць якую працу: шкліў вокны, працаваў вугольшчыкам і тэлефаністам, а таксама вучыўся ў школе дэкаратыўнага мастацтва і жывапісу.
6 ліпеня 1942 Бачыньскі ажаніўся з Барбарай Драпчыньскай (13 лістапада 1922 — 1 верасня 1944), таксама студэнткай аддзялення паланістыкі падпольнага Варшаўскага ўніверсітэта. Паэт прысвяціў жонцы серыю эротыкаў, якія дагэтуль лічацца найвыбітнейшымі творамі гэтага жанру ў польскай літатаруры. Маці і жонка былі для паэта самымі дарагімі і блізкімі людзьмі.
У ліпені 1943 Бачыньскі трапіў у батальён «Зоська» Арміі Краёвай у чыне яфрэйтара пад імем Кшыштаф Зяліньскі. Тады ж ён кінуў навучанне ва ўніверсітэце і заняўся выключна падпольнай дзейнасцю і паэзіяй, кажучы, што калі яму будзе лёсіць, то ён вернецца і да навучання.
Кшыштаф Бачыньскі загінуў на чацверты дзень Варшаўскага паўстання 4 жніўня 1944, смяротна паранены нямецкім стралком. А 1 верасня загінула і жонка Бачыньскага.
Творчасць
Кшыштаф Бачыньскі — адзін з самых легендарных творцаў у польскай літаратуры. Створаная паэтычная прэмія яго імя. Песні на яго вершы спяваюць многія барды, у тым ліку Эва Дэмарчык. Паэт з’яўляецца патронам шэрагу школаў, бібліятэк, скаўцкіх дружынаў і інш. Кшыштафу Бачыньскаму прысвечаная кніга апавяданняў Ежы Анджэеўскага «Нос». У 1984 годзе быў зняты фільм «Чацверты дзень», прысвечаны апошнім чатыром дням яго жыцця. Ролю паэта ў фільме сыграў Кшышчаф Пячыньскі.
Падчас нямецкай акупацыі Бачыньскі выдаў 4 томікі вершаў і зборнік «Спеў з пажарышча». Таксама яго вершы друкаваліся ў падпольных анталогіях «Незалежная песня» (Pieśn niepodległa, 1942) і «Праўдзівае слова» (Słowo prawdziwe, 1942). Аднак большая частка яго твораў, якая ўлучае каля 500 вершаў, некалькі паэм і два дзесяткі апавяданняў, была надрукавана пасля вайны і пазней увайшла ў том збору твораў Бачыньскага (Krzysztof Kamil Baczyński. Utwory zebrane. — Kraków, 1961).
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы Кшыштафа Каміля Бачыньскага перакладалі Наста Гвоздзева, Кацярына Маціеўская, Андрэй Хадановіч, Ганна Янкута.
Дубрава (Пухавіцкі раён)
Ду́брава (, Дуброво) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Меціцца за 52 км на захад ад Мар’інай Горкі, 46 км ад Мінска, 29 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы.
Назва
У аснове назвы тэрмін, які абазначае тып лесу — дубовы лес, дубрава.
Гісторыя
Дубрава заснаванае ў 1920-я гады. У 1926 годзе пасёлак у Сяргеевіцкім сельсавеце Шацкага, з 1927 да 1935 года Пухавіцкага раёнаў Менскай акругі Беларускай ССР. З 12 лютага 1935 года ў Рудзенскім раёне, з 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
У 1960 годзе ў Пухавіцкім раёне. Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Сяргеевіцкага сельсавета. З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Праўдзінскага пассавета.
Allium gomphrenoides
Allium gomphrenoides — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Апісанне
Перыяд цвіцення: красавік-чэрвень.
Распаўсюджанне
Эндэмік поўдня Грэцыі.
Інстытут клінганскай мовы
Інстытут клінганскай мовы (англ. the Klingon Laguage Institute, KLI) — незалежная арганізацыя ў Пенсільваніі, ЗША. Яе мэты — падтрымка клінганскай мовы і клінганскай культуры, прадстаўленых у прыдуманым сусвеце кінасерыяла «Зорны шлях». Яна падтрымліваецца Paramount Pictures.
Гісторыя
Інстытут быў заснаваны ў 1992 годзе ва Флаўртаўне, Пенсільванія. Дырэктар Інстытута — доктар навук Лоўрэнс М. Шоўн.
Дзейнасць
Інстытут выдае слоўнікі і размоўнікі клінганскай мовы, пераклады класічных твораў (вядзецца праца па перакладу Бібліі і твораў Шэкспіра на клінганскую мову) і штоквартальны часопіс «HolQeD» (Лінгвістыка). У сярэдзіне лета кожнага года Інстытут праводзіць сходы-qep'a'. Адчыненыя для ўсіх цікаўных, яны складаюцца з урокаў мовы, лекцый і практыкаванняў. Пачынаючы з трэцяга схода, стваральнік мовы Марк Окранд пастаянна наведвае qep'a', дзе яму ўручаюць пытанні па дапаўненню слоўніка мовы. Марк Окранд выконвае запыты, пасля чаго новыя словы публікуюцца ў «HolQeD», а потым на веб-старонцы інстытута.
Ні Бог, ні гаспадар (дэвіз)
Ні Бог, ні гаспадар - гэта анархісцкі дэвіз, які выкарыстоўваўся з канца XIX стагоддзя. Ён выражае волю асобы не падпарадкоўвацца якой-небудзь палітычнай або боскай уладзе. У французскай мове выраз не мець ні бога, ні гаспадара таксама можа азначаць жаданне жыць без усялякіх абмежаванняў.
Гісторыя
З першых дзесяцігоддзяў Трэцяй рэспублікі ў Францыі надпіс «Ni Dieu ni maître» часам выкарыстоўваўся для ўпрыгожвання рэспубліканскіх або рэвалюцыйных магіл. Выраз таксама дае назву песні Леа Ферэ, якая прысвечана асуджэнню смяротнага пакарання. Ён таксама быў прадстаўлены ў шматлікіх публікацыях, плакатах і песнях панк-руху. У фемінісцкім руху часам дадаецца згадка «ні муж».
Водгукі
Ад пачатку сваёй папулярнасьці дэвіз анархістаў быў моцна аспрэчаны, асабліва каталіцкімі хрысьціянамі. На гэты сказ Поль Клодэль адказаў «Выбар Бога - адзіны радыкальны спосаб не мець гаспадара».
Жамайце
Жама́йце (Žemaitė, сапраўднае імя: Юлія Бянюшавічу́це-Жыманцене, Julija Beniuševičiūtė-Žymantienė; 4 чэрвеня, паводле іншых звестках 31 (19) мая або 12 чэрвеня (31 мая), маёнтак Буканты, каля горада Плунгяны, Жамойць, цяпер Літва — 7 снежня 1921, Мар’ямпаль, Літва) — літоўская пісьменніца, драматургіня, асветніца. Адна з галоўных удзельніц Літоўскага нацыянальнага Адраджэння ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў.
Біяграфія
Паходзіла са збяднелай шляхты. З 1864 года працавала нянькай і пакаёўкай. У 1865 годзе пабралася шлюбам з былым прыгоннікам Лаўрынасам Жымантасам. Трыццаць год з мужам займалася сельскай гаспадаркай. Нарадзіла сем дзяцей. Толькі напярэдадні Першай сусветнай вайны пераехала ў Вільню, дзе актыўна ўдзельнічала ў камітэце па дапамозе ўцекачам. З 1913 па 1915 гады рэдагавала газету «Жамойцкае жыццё» (Lietuvos žinias). У 1916 годзе паехала ў ЗША для збору грошай на дапамогу пацярпелым у вайне. Вярнулася ў Літву і ў 1921 годзе памерла ад пнеўманіі ў Мар’ямпалі.
Творчасць
Пакінула больш за 350 твораў (аповесці, апавяданні, нарысы, п’есы і артыкулы). Належыла да рэалістычнай літаратурнай плыні. Крытыкавала апалячаных літоўцаў, рэлігійнікаў, царскую ўладу і Думу, за што ў 1915 годзе на два тыдні трапіла ў турму Лукішкі. Шмат пісала ў падтрымку жаночай эмансіпацыі. Шмат увагі надавала апісанню жыцця жанчыны. У творах пераважаюць негатыўныя жыццёвыя апісанні, апавяданні эпічныя, іранічныя.
Па-беларуску некалькі апавяданняў («За зачыненымі аканіцамі» і «Верны пёс») пісьменніцы ў перакладзе У. Гарбацкага публікаваліся ў 2021 годзе ў «Новым Часе».
Малочныя зубы (фільм)
«Мало́чныя зу́бы» (Babyteeth) — аўстралійскі мастацкі фільм 2019 года рэжысёркі Шэнан Мёрфі.
Згажэлецкі павет
Згажэлецкі павет (Powiat zgorzelecki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Згажэлец. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 838,11 км². Насельніцтва павета складае 89,1 тыс. чалавек.
Малочныя зубы (фільм)
Сюжэт
Міла без памяці закахалася ў дробнага наркадылера Мозэса. Для бацькоў дзяўчыны гэтая прыхільнасць раўназначна кашмару. Але Міла цяжка хварэе, і толькі першае каханне напаўняе яе жыццё сэнсам. Блізкім не застаецца нічога іншага, як заплюшчыць вочы на прынцыпы і знайсці кароткую радасць быцця там, дзе зямля выбіваецца з-пад ног.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 27 кінаўзнагародамі і яшчэ 16 намінацыямі.
Наталля Пятроўна Баранава
Наталля Пятроўна Баранава (нар., Навазыбкаў Бранскай вобласці РСФСР) — беларускі педагог. Рэктар установы адукацыі «Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт», кандыдат педагагічных навук. Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 23 чэрвеня 1950 года ў Навазыбкаве Бранскай вобласці РСФСР.
Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў і аспірантуру гэтага інстытута, настаўнік англійскай і нямецкай моў.
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.
Аўтар звыш 40 навуковых прац.
Паводле справаздачы, падрыхтаванай Польскім фондам свабоды і дэмакратыі, на пасадзе рэктара Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта Наталля Баранава была адказнаю за адлічэнні студэнтаў за іх палітычную дзейнасць.
Рубілкаўскі сельсавет
Рубі́лкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Рубілкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Самахвалавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Самахвалавіцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года ў Койданаўскім раёне. З 23 сакавіка 1932 года Рубілкаўскі нацыянальны польскі сельсавет у складзе Койданаўскага нацыянальнага польскага раёна. З 29 чэрвеня 1932 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 14 мая 1936 года рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 31 ліпеня 1937 года ў складзе Мінскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. З 4 лютага 1939 года ў складзе адноўленага Дзяржынскага раёна. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дабрынёўскага сельсавета. Станам на 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 27 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1299 чалавек, з іх 90,8 % — беларусы, 4,2 % — рускія, 1,3 % — палякі, 1,2 % — украінцы, 1,2 % — армяне.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 24 населеныя пункты: аграгарадок Томкавічы, вёскі Баравікі, Булынкі, Бяліцкаўшчына, Гарэнаўка, Даўнары, Дзежкі, Жакі, Казлы, Камянное, Краснае, Кулі, Курганне, Лукашына, Пабеднае, Рубілкі, Сакольшчына, Старышча, Сухадолы, Уладзімірова, Чырвоная Зорка, Шабунеўшчына, Юнцаўшчына і Янавічы.
Гулі
Гулі — тапонім.
Касмачоў
Касмачоў — прозвішча.
Гарадзец (Кобрынскі раён)
Гарадзе́ц — аграгарадок, раней мястэчка, у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Стаіць на беразе Каралеўскага канала, за 22 км на ўсход ад Кобрына, 1,5 км ад чыгуначнай станцыі Гарадзец, на аўтамабільнай дарозе Кобрын—Драгічын. Уваходзіць у склад і з’яўляецца цэнтрам Гарадзецкага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
У XVI стагоддзі належыла ўдаве Стэфана Баторыя каралеве Ганне. У 1588 годзе ў ліку каралеўскіх вотчын атрымала магдэбургскае права. З 1795 года, пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай у складзе Расійскай імперыі.
Расійская імперыя
У 1886 годзе — цэнтр воласці, у 1891 — мястэчка Кобрынскага павета Гродзенскай губерні. Мястэчка налічвала 1559 жыхароў, дзейнічалі праваслаўная царква, яўрэйская школа, прыстань, штогод праводзілася 2 кірмашы.
Найноўшы час
З 1921 года ў Кобрынскім павеце Палескага ваяводства. З 1939 — у складзе БССР, з 12.10.1940 — цэнтр Антопальскага сельсавета, з 8.8.1959 Кобрынскага раёна. У 1970 годзе ў вёсцы 1500 жыхароў, 411 двароў.
Інфраструктура
У вёсцы працуе гароднінасушыльны і цагельны камбінаты, сярэдняя школа, бібліятэка, клуб, бальніца, аддзяленне сувязі, 9 магазінаў.
NGC 246
NGC 246 — планетарная туманнасць у сузор’і Кіт, таксама вядомая як Caldwell 56. Падаленасць ад Зямлі прыкладна 1600 светлавых гадоў. Цэнтральная зорка туманнасці — белы карлік HIP 3678 з бляскам 11.8m.
Steel Buddies
«Steel Buddies» — нямецкага тэлеканала. Гаворка ў ім ідзе пра і яго краму ўжываных аўтамабіляў «Morlock Motors», якой ён кіруе разам са сваімі супрацоўнікамі ў.
Эла Раманаўна Сабаленка
Эла Раманаўна Сабаленка (, г. ) — беларускі этнограф. Дачка Р. К. Сабаленкі. Кандыдат гістарычных навук (1967).
Біяграфія
Скончыла БДУ ў 1959 годзе. 3 1960 у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай АН Беларусі, у 1977—2000 выкладала ў Беларускім універсітэце культуры ў Мінску.
Навуковая дзейнасць
Аўтар манаграфіі «Этнаграфічная спадчына Якуба Коласа» (1969), раздзела «Беларусы» («Этнаграфія ўсходніх славян», 1987), раздзелаў у калект. манаграфіях «Беларускае народнае жылья» (1973), «Змены ў побыце і культуры сельскага насельніцтва Беларусі» (1976), «Этнічныя працэсы і лад жыцця» (1980), адзін з аўтараў раздзела «Беларусь» у кнізе «Краіны і народы» (М., 1984).
Багдзюны (Пастаўскі раён)
Багдзю́ны (, Багдюны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Мулярскага сельсавета.
Іван Іванавіч Пірожнік
Іван Іванавіч Пірожнік (, пас. Міжрэчча, Клічаўскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі географ, прафесар, доктар геаграфічных навук, дэкан геаграфічнага факультэта БДУ. Загадчык кафедрай эканамічнай геаграфіі замежных краін (з 2002).
Навучанне
У 1973 годзе скончыў геафак БДУ, потым аспірантуру на кафедры эканамічнай геаграфіі замежных краін.
Навуковая дзейнасць
У 1976 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Эканоміка-геаграфічныя праблемы фарміравання тэрытарыльных рэкрэацыйных сістэм і рэкрэацыйнага раянавання ў буйным эканамічным раёне (на прыкладзе Беларускай ССР)».
У 1993 годзе на паседжанні навуковага савета факультэта біялогіі і навук пра Зямлю Ягелонскага ўніверсітэта (Кракаў, Польшча) абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Сацыяльна-геаграфічныя тэндэнцыі развіцця і тэрытарыяльнай арганізацыі турысцкага абслугоўвання (на прыкладзе СССР у 1976—1990 гг.)».
Навуковае званне прафесара прысвоена ў 1997 г. Таксама з’яўляецца прафесарам Люблянскага і Кракаўскага ўніверсітэтаў.
Узнагароды
Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2001), нагрудны знак Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі» (2009), прэмія імя А. Н. Сеўчанкі БДУ (2003).
Дзеравянчыцы
Дзеравя́нчыцы (, Деревянчицы) — аграгарадок у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дзеравянчыцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 8 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Слонім, за 156 км ад Гродна.
Гулі (Брэсцкі раён)
У складзе дзяржаўнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Племзавод „Мухавец“» (цэнтр — пас. Мухавец).
Гісторыя
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Радваніцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР.
Хеслехальм (камуна)
Камуна Хеслехальм (Hässleholms kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Хеслехальм 84-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Хеслехальм.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 50 157 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 16 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Карл Аўгуст Нільсен
Карл Аўгуст Нільсен (Carl August Nielsen;, Нёрэ Ліндэльс, каля Одэнсэ — , ) — дацкі кампазітар, скрыпач, дырыжор і педагог, адзін з найбуйнейшых дзеячаў дацкай культуры. Лічыцца заснавальнікам сучаснай дацкай кампазітарскай школы.
Творчасць
Нільсен - аўтар больш за 160 твораў, сярод якіх вылучаюцца шэсць сімфоній (найбольш вядомыя Чацвёртая, і Пятая). Гэта галоўны жанр у творчасці кампазітара, найбольш поўна раскрывае эстэтычныя пазіцыі Нільсена, яго бачанне свету. Ад сімфоніі да сімфоніі адбываецца творчая эвалюцыя стылю, выяўляюцца яго характэрныя асаблівасці.
Важнае месца ў творчасці кампазітара займае жанр канцэрту. Напісаны ў 1911 годзе канцэрт для скрыпкі створаны пад уплывам рамантычных традыцый. Таксама папулярныя канцэрты Нільсена для флейты (1926) і кларнета (1928) з аркестрам, якія ўваходзяць у рэпертуар музыкантаў да нашых дзён.
У Даніі шырока вядомыя камерныя і вакальныя творы Нільсена.
Міхаіл Львовіч Гебелеў
Міхаіл Львовіч Гебелеў (, в. Узляны, Ігуменскі павет, Мінская губерня (цяпер Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) —, Мінск) — адзін з кіраўнікоў камуністычнага падполля ў Мінску.
Біяграфія
Працаваў столярам на заводзе імя Молатава, пасля заканчэння Рэспубліканскай школы прапагандыстаў пры ЦК КП(б)Б — прапагандыстам, а потым інструктарам Сталінскага райкама КП(б)Б Мінска.
Падчас акупацыі ўзначаліў антыфашысцкі супраціў у Мінскім гета, з’яўляўся сакратаром Тэльманаўскага падпольнага райкама КП(б)Б Мінска, членам падпольнага гаркама. Адзін з арганізатараў першай падпольнай друкарні гаркама, наладжваў прыём і рапаўсюджанне зводак Саўінфармбюро, кіраваў аперацыяй па вываду вязняў гета ў партызанскія атрады. У ліпені 1942 года арыштаваны. Павешаны ў мінскай турме.
Васток (востраў)
Васток (Vostok) — невялікі каралавы востраў у Паўднёвай групе астравоў Лайн. Уваходзіць у склад дзяржавы Кірыбаці. Плошча - 24 га. Ненаселены.
Геаграфія
Востраў мае каралавае паходжанне. Выцягнуты на 1400 м з поўначы на поўдзень. Найвышэйшы пункт - усяго 4,6 м. Камяністы пляж ад 20 да 50 м у шырыню. Сталых вадацёкаў няма. Востраў атачае кола каралавага рыфу.
У цэнтральнай частцы зараснікі дрэваў роду Pisonia. Глебы багатыя перагноем.
Фаўна прадстаўлена марскімі птушкамі, яшчаркамі, казуркамі, крабамі, пацукамі. Добра захаваўся прыродны свет каралавага рыфу.