cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Венера Медыцэйская
Венера Медыцэйская — вылепленая ў натуральную велічыню ў I стагоддзі да н. э. мармуровая копія згубленага грэчаскага арыгінала, блізкага да Афрадыты Кнідскай. Багіня кахання выяўлена ў мімалётнай паставе спалоху пры з’яўленні з марской вады. Асаблівасць статуі ў тым, што ля ног Венеры адлюстраваны (у якасці дадатковай апоры) дэльфін.
У XVII стагоддзі Венера знаходзілася ў папскім зборы і выклікала захапленні ўсіх госцяў Вечнага горада. У 1677 годзе яе набылі для свайго збору Медычы; з тых часоў яна носіць іх імя і захоўваецца ва Уфіцы.
Пры наступе французаў у 1803 годзе скарб вывезлі для ўкрыцця ў Неапаль; тым не менш яна была перахоплена і да 1815 года ўпрыгожвала сабой Луўр. Лорд Байран прысвяціў яе апісанню пяць строф у «Падарожжах Чайлд-Гаральда». У культавым тэлесерыяле «Твін Пікс» (1990) статуя Венеры — атрыбут тагасветнага Чырвонага Пакоя.
Вудстак (Англія)
Ву́дстак (Woodstock) — невялікі гарадок у Англіі (графства Оксфардшыр). Знаходзіцца ў 12 кіламетрах паўночней Оксфарда. Невялікая рэчка Глім падзяляе горад на стары і новы Вудстак.
Горад вядомы галоўным чынам дзякуючы размешчанаму на яго ўскраіне палацу Бленхейм, дзе ў 1874 годзе нарадзіўся Уінстан Чэрчыль.
Назва Вудстак мае англа-саксонскае паходжанне і азначае: прасвет, паляна ў лесе.
Цікавы замак Вудстака, рэха ў якім выразна паўтараецца 17 раз.
Венера Таўрыйская
Венера Таўрычная — мармуровая статуя Венеры, якая купаецца, ў натуральную велічыню (вышыня 167 гл), выкананая ў II ці III стагоддзі да н. э. па ўзоры Афрадыты Кнідскай ці Венеры Капіталійскай. Згублены рукі статуі і фрагмент носа. Скульптура была набыта Пятром I у Папы Клімента XI у 1718 годзе (паводле падання, у абмен на мошчы св. Брыгіты) і стала першай у Расіі антычнай статуяй голай жанчыны. Да паступлення ў Дзяржаўны Эрмітаж яна ўпрыгожвала сад Таўрычнага палаца, адкуль і назва.
Новае Сцяпанькава
Новае Сцяпанькава (Новое Степаньково) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новае Сцяпанькава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2003
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2003  — другі па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд 2003-га года.
Турнір, у якім прымалі ўдзел 16 каманд, праходзіў у два кругі. У выніку перамогу і выхад у Вышэйшую лігу атрымалі мінскі МТЗ-РІПА і віцебскі «Лакаматыў». Яны набралі аднолькавую колькасць ачкоў, і для вызначэння пераможцы быў праведзены "залаты" матч, у якім «Лакаматыў» перамог з лікам 2:1.
Дадатковы матч за першае месца
Па выніках сезону «Лакаматыў» і МТЗ-РІПА згулялі дадатковы матч за першае месца, хоць абедзве каманды ўжо атрымалі месца ў Вышэйшай лізе. Пераможцам выйшаў віцебскі «Лакаматыў».
Пухліна
Пухліна (сін .: новаўтварэнне, неаплазія, неіплазма) — паталагічны працэс, прадстаўлены новастворанай тканкай, у якой змены генетычнага апарата клетак прыводзяць да парушэння рэгуляцыі іх росту і дыферэнцыравання.
Не ўсе пухліны ракавыя; дабраякасная пухліна не распаўсюджваецца на іншыя часткі цела. Магчымыя аб’ектыўныя і суб’ектыўныя сімптомы ўключаюць: новыя прыпухласці, паталагічны крывацёк, працяглы кашаль, нечаканую страту вагі, змяненне стулу і іншыя. Гэтыя сімптомы могуць сведчыць пра наяўнасць раку ці таксама вызначацца іншымі прычынамі. Існуе звыш 100 выяўленых відаў раку, небяспечных для людзей.
Класіфікацыя пухлін
Усе пухліны падпадзяляюць у залежнасці ад іх патэнцый да прагрэсіі і клініка-марфалагічных асаблівасцяў на дзве асноўныя групы:
Маюцца 5 класічных асаблівасцяў пухлінавай тканкі: атыпізм (тканкавы, клеткавы), арганоіднасць будовы, прагрэсія, адносная аўтаномнасць і неабмежаваны рост.
Дабраякасныя пухліны
Дабраякасныя (сталыя, гамалагічныя) пухліны складаюцца з клетак, дыферэнцыраваных у такой меры, што можна вызначыць, з якой тканкі яны растуць. Для гэтых пухлін характэрны павольны экспансіўны рост, адсутнасць метастазаў, адсутнасць агульнага ўплыву на арганізм. Дабраякасныя пухліны могуць малігнізавацца (ператварацца ў злаякасныя).
Злаякасныя пухліны
Злаякасныя (няспелыя, гетэралагічныя) пухліны складаюцца з умерана- і маладыферэнцыраваных клетак. Яны могуць страціць падабенства з тканкай, з якой яны паходзяць. Для злаякасных пухлін характэрны хуткі, часцей інфільтруючы, рост, метастазаванне і рэцыдываванне, наяўнасць агульнага ўплыву на арганізм. Для злаякасных пухлін характэрны як клеткавы (патаўшчэнне і атыпізм базальной мембраны, змена суадносін аб'ёмаў цытаплазмы і ядра, змена ядзернай абалонкі, павелічэнне аб'ёму, а часам і колькасці ядзеркаў, павелічэнне колькасці фігур мітозу, атыпізм мітозу і інш.), так і тканкавы атыпізм (парушэнне прасторавых і колькасных суадносін паміж кампанентамі тканкі, напрыклад, стромай і парэнхімай, сасудам і стромай і т. д.). Пухліны галаўнога мозгу, як правіла, з'яўляюцца злаякаснымі.
Вуліца 50 год Кастрычніка (Светлагорск)
Вуліца 50 год Кастрычніка (Улица 50 лет Октября)  — адна з цэнтральных вуліц у горадзе Светлагорску. Вуліца працягваецца ад плошчы Пераможцаў, да вуліцы Свярдлова. Перасякае вуліцы: Піянерская, Інтэрнацыянальная, Леніна, Цэнтральную плошчу, праезд Стары Горад, Белтэлекамаўскі, Стартавы завулак.
Забудова
Фармавацца вуліца пачала ў канцы 1950 гадоў. Спачатку гэта была заходняя ўскраіна першага мікрараёну. З пачаткам будаўніцтва другога — вуліца здабыла свае асноўныя рысы. 28 сакавіка 1967 вуліца была перайменавана з «вуліца № 7» у «вуліца 50 год Кастрычніка».
З-за таго, што адрасная прывязка ў горадзе да мікрараёнаў і да вуліцы фактычна амаль нічаго не адносіцца, але фактычна на вуліцы знаходзяцца: цэнтральная і дзіцячая бібліятэка, дом культуры, кінатэатр «Юнацтва» (зачынены), ГЦ «Іранскі квартал» (будуецца), выканкам, карцінная галерэя, алея герояў, помнік Р. Шацілу.
Рух транспарта
Пад час урачыстых падзей і свят вуліцу робяць пешаходнай часткова (ад вуліцы Інтэрнацыянальнай/плошчы Пераможцаў да вуліцы Леніна) або цалкам.
Праз вуліцу пралягае 7 маршрутаў гарадскіх аўтобусаў, на вуліцы 3 прыпынкі: Карцінная галерэя (раней: Універсам Бярэзіна), Цэнтральная бібліятэка (раней: Мікрараён, Універсам Маяк), Гасцініца. Усе яны на адрэзку ад вуліцы Свярдлова, да Леніна.
Катар
Катар (قطر ) дзяржава Катар (دولة قطر Да́ўлат Ка́тар) — арабская дзяржава (эмірат), размешчаная ва ўсходняй частцы Аравійскага паўвострава. Мяжуе з Саудаўскай Аравіяй. Марская мяжа — 563 км, сухапутная — 60 км. Тэрытарыяльныя воды — 12 міль. Тэрыторыя — 11 437 км². Афіцыйная мова — арабская, распаўсюджаная англійская. Сталіца — горад Доха, дзе пражывае каля 80 % насельніцтва.
Геаграфія
Дзяржава Катар знаходзіцца на паўвостраве Эль-Катар ва ўсходняй частцы Аравійскага паўвострава, на ўзбярэжжы Персідскага заліва. Амаль уся тэрыторыя краіны ўяўляе сабой пустыню. Клімат кантынентальны трапічны, сухі. Летам тэмпература нярэдка падымаецца да 50 градусаў па Цэльсію. На паўвостраве мала вады. Пастаянных рэк няма, большую частку вады даводзіцца атрымліваць шляхам апраснення марской. Падземныя крыніцы прэснай вады і аазісы знаходзяцца, у асноўным, на поўначы краіны.
Гісторыя
Першыя згадкі пра Катар адносяцца да II ст. да н.э. У VII ст. мясцовыя плямёны прынялі іслам і ўвайшлі ў склад Арабскага халіфата. Катар у розны час быў пад панаваннем партугальцаў, персаў, турка. У 1756 г. яго захапіў арабскі род Халіфа, які ў 1783 г. падпарадкаваў таксама Бахрэйн. Далей улада перайшла ў рукі шэйха Мухамеда з клана Тані — заснавальніка кіруючай цяпер у Катары дынастыі. З 1871 па 1913 гг. Катар фармальна быў пад уладай Асманскай імперыі, а ў 1916 г. стаў пратэктаратам Вялікабрытаніі. У 1939 г. выяўленыя запасы нафты, яе здабыча і экспарт пачаліся ў 1949.
3 верасня 1971 г. эмірат абвясціў аб сваёй незалежнасці. Нацыянальнае свята адзначаецца 18 снежня (18 снежня 1878 — дата прыходу да ўлады заснавальніка катарскай дзяржавы — Джасема Бен Мухамеда Бен Тані).
З 2013 года на чале дзяржавы стаіць эмір Тамім бен Хамад Аль Тані.
5 чэрвеня 2017 года Саудаўская Аравія, Егіпет, Бахрэйн і Аб’яднаныя Арабскія Эміраты абвясцілі аб разрыве дыпламатычных адносін з Катарам, абвінаваціўшы яго ў дэстабілізацыі ўнутрыпалітычнай сітуацыі ў арабскіх дзяржавах, а таксама ў падтрымцы тэрарыстычных арганізацый. Да байкоту пазней далучыліся Емен, Лівія, Мальдывы, Маўрыкій, Маўрытанія, Саюз Каморскіх Астравоў. Доха назвала абвінавачванні беспадстаўнымі. Кувейт (які выступіў у якасці пасярэдніка) перадаў Катару пералік з 13 патрабаванняў для аднаўлення адносін. У гэтым спісе значыліся скарачэнне вяшчання тэлеканала Al Jazeera на замежжа і спыненне дыпламатычных адносін з Іранам. Таксама Катар павінен неадкладна закрыць ваенную базу Турцыі і спыніць з ёй ваеннае супрацоўніцтва. Акрамя таго, эмірат мусіць выплаціць вялікую кампенсацыю. На выкананне ўсіх патрабаванняў было адведзена 10 дзён. Аднак кіраўнік МЗС Катара Махамед бін Абдурахман аль Тані заявіў, што краіна адхіляе ўльтыматум, але гатовая сесці за стол перамоў з арабскімі дзяржавамі.
Дзяржаўны лад
Катар — абсалютная манархія. Улада ў краіне належыць эміру Хамаду бін Каліфу Аль Тані (з чэрвеня 1995 г.) і перадаецца па спадчыне ўнутры кіруючай сям’і. Эмір з’яўляецца таксама міністрам абароны і галоўнакамандуючым. Намеснік эміра і спадчыннік стальца — трэці сын эміра шэйх Тамім Бен Хамад Аль Тані (з жніўня 2003). Кіраўніку дзяржавы належыць як заканадаўчая, так і выканаўчая ўлада. Выканаўчая галіна ўлады прадстаўлена таксама ўрадам на чале з прэм’ер-міністрам — Хамадам Бен Джасемам Аль Тані (з красавіка 2007), які таксама ўзначальвае МЗС Катара з верасня 1992. Віцэ-прэм’ер — міністр энергетыкі і прамысловасці Абдала Бен Хамад аль-Атыя.
У аднапалатным Кансультатыўным савеце — 35 членаў, прызначаных эмірам. Яго рашэнні маюць рэкамендацыйны характар. Старшыня — Мухамед Бен Мубарак аль-Хулейфі. З 1970 дзейнічала часовая канстытуцыя (з папраўкамі 1972). У красавіку 2003 на рэферэндуме быў прыняты праект новай канстытуцыі, якая ўступіла ў сілу ў чэрвені 2005.
Асноўнай крыніцай заканадаўства з’яўляецца шарыят. У 2004 свецкія і шарыяцкія суды рэарганізаваныя ў адзіную судовую сістэму, якая складаецца ў цяперашні час з судоў першай інстанцыі, апеляцыйнага і касацыйнага судоў. Прынятыя новыя КК, КПК, зменены кодэкс па грамадзянскіх і гандлёвых справах.
Унутрыпалітычнае становішча характарызуецца стабільнасцю. У 2004 з выгнання вярнуўся бацька цяперашняга эміра шэйх Халіфа, у 2005 вызвалены з зняволення стрыечны брат эміра, які абвінавачваўся ў спробе перавароту ў 1996.
Развіваецца працэс грамадскай мадэрнізацыі. Абнаўляецца заканадаўчая база, прайшлі чарговыя выбары ў Цэнтральны муніцыпальны савет. Колькасць электарату складае каля 25 тыс. чал. У 2003 упершыню ў гісторыі Катара жанчына атрымала пост міністра, у 2005 жанчына была прызначаная рэктарам Катарскага ўніверсітэта.
У 2004 прыняты закон, які дазволіў стварэнне прафсаюзаў і правядзенне дэманстрацый (пакуль фактычна не дзейнічае, бо няма механізму яго рэалізацыі). Палітычныя партыі ў Катары па-ранейшаму забароненыя.
Знешняя палітыка
Катар праводзіць актыўную знешнюю палітыку, пры гэтым яна характарызуецца збалансаванасцю і прагматызмам. Эмірат з’яўляецца членам ААН, СГА, ЛАД, АІК, ОПЕК, ОАПЕК, Групы 77.
Важным напрамкам катарскай дыпламатыі застаецца ваенна-палітычнае партнёрства з ЗША, якія разглядаюцца тут у ролі галоўнага ўнутры- і знешнепалітычнага гаранта эмірата. Разам з тым, па рэгіянальных праблемах Катар, як правіла, будуе сваю лінію ў каардынацыі са сваімі партнёрамі па ССАДПЗ і ЛАД. Павышаная ўвага надаецца пытанням забеспячэння бяспекі ў Персідскім заліве.
У Досе функцыянуюць 61 замежная дыпмісія, за мяжой — 49 катарскіх пасольстваў і генкосульстваў.
Эканоміка
Дзяржаўны бюджэт на 2007/2008 фін. год прадугледжвае прыбыткі ў 16,8 млрд, прафіцыт — 6,7. Валютныя рэзервы — 6,0 (2006/2007 — 5,57) млрд. дол. Замежныя авуары Цэнтрабанка — 14 млрд. Знешні доўг — 20,63 млрд дол.
Працягваецца выкананне пяцігадовага плану эканамічнага развіцця, які прадугледжвае прыцягненне 130 млрд дол. інвестыцый з розных крыніц і падваенне ВУП да 2011.
Асновай эканомікі з’яўляецца нафтагазавы сектар (60 % ВУП, 89 % экспарту). Разведаныя запасы нафты — 26,2 млрд бар., здабыча ў 2007/2008 — 850 (2006/2007 — 834) тыс. бар./д. Да 2009 здабыча нафты будзе даведзеная да 1000 тыс. бар./д. Асноўныя пакупнікі нафты — Японія (70 %), Сінгапур (16 %) і Рэспубліка Карэя (9 %).
Займаючы трэцяе месца ў свеце (пасля Расіі і Ірана) па запасах газу (25,7 трлн куб.м. або 20 % сусветных), Катар хутка нарошчвае тэмпы развіцця газавага сектара. Вытворчасць ЗПГ у 2007/2008 дасягнула 31 (2006/2007 — 24,8) млн. тон. Плануецца, што ў 2012 гэтая лічба складзе 77,4 млн тон. Асноўныя імпарцёры — Японія, Карэя, Індыя, Іспанія. Чакаецца пашырэнне спісу за кошт Італіі, Вялікабрытаніі, Тайваня (з 2008), ЗША і Францыі (з 2009). Вялося будаўніцтва сумесна з «Канакафіліпс» і «Шэл» найбуйнейшых у свеце заводаў па звадкаванні газу Катаргаз-3 і Катаргаз-4 для паставак пачынаючы з 2009 г. 15,6 млн тон ЗПГ у асноўным у ЗША, а таксама ў Еўропу. Перапампоўка газу ў рамках праекту «Далфін» па будаўніцтве газаправода Катар — ААЭ пачалася ўлетку 2007.
Павышаная ўвага надаецца развіццю вытворчасці «газ-ту-ліквідз» (ГТЛ), т.б. перапрацоўцы газу ў вадкія экалагічна чыстыя віды паліва. Дзейнічалі два заводы ГТЛ — сумесна з «САСОЛ» (ПАР) і «Шэл» (Нідэрланды) і яшчэ два заводы падобнага профілю з «Роял Датч» і «Шэл». Чакаецца, што ў 2011 вытворчасць ГТЛ складзе 200 тыс. бар./д.
У апошнія гады робяцца актыўныя захады па дыверсіфікацыі эканомікі. У цяперашні час фінансы, страхаванне, нерухомасць даюць 7 % ВУП, будаўніцтва — 6 %, прамысловасць — 5 %, гандаль, турызм — 5 %, транспарт і сувязь — 3 %, вытворчасць электраэнергіі і апрасненне вады — 2 %, сельская гаспадарка — 0,2 %.
Вытворчасць электраэнергіі — больш 10 млрд кВт*гадзін. Развіваюцца газа- і нафтахімічная галіны. Запушчаная інвестыцыйная праграма па развіцці хімічных заводаў «Катафін» і «К’ю-Чым-2» (2,5 млрд дол.), вырабляюцца гелій і серка. Працуюць металургічны камбінат, заводы па вытворчасці ўгнаенняў, цэменту і інш. У лістападзе 2007 пачалося сумесна з нарвежскай кампаніяй «Гідра Алюмініум» будаўніцтва завода «Каталюм» па вытворчасці алюмінія коштам 3,5 млрд дол. ЗША і канчатковай магутнасцю 1,2 млн тон. У 2007 значная актыўнасць назіралася ў будаўнічай індустрыі.
У эміраце створаны спрыяльны інвестыцыйны клімат, у 2007 яго крэдытны рэйтынг — А+. Аб’ём замежных інвестыцый перавысіў 65 млрд дол. Асноўныя інвестары: ЗША (больш 40 %), Японія, Рэспубліка Карэя, Францыя і Вялікабрытанія. Патрэбнасць у замежных інвестыцыях — 135 млрд да 2011.
Дзяржаўны сектар займае вядучыя пазіцыі ў прамысловасці, інфраструктуры, сацыяльнай сферы (па розных галінах ад 40 да 100 %).
Экспарт Катара — 37,4 млрд дол. (2006) прадстаўлены ў асноўным нафтапрадуктамі (сырая нафта не вывозіцца) і ЗПГ, а таксама нафтахімічнай прадукцыяй (89 %). Імпарт — 14,8 млрд. Увозіцца абсталяванне і машыны (50 %), сталь, цэмент, драўніна, прадукты харчавання, спажывецкія тавары.
Асноўныя гандлёвыя партнёры: па экспарце — Японія, ЗША, Германія, Італія, ААЭ.
Сельская гаспадарка развіта слаба (плошча сельскагаспадарчых угоддзяў — 0,27 % тэрыторыі), разам з тым, актыўна выкарыстоўваюцца ўласныя рыбныя рэсурсы і морапрадукты.
Працягласць дарог з цвёрдым пакрыццём складае 1,1 тыс. км. На поўдні дарогі эмірата звязаныя з дарожнай сеткай Саудаўскай Аравіі. Працягласць трубаправодаў — 2,4 тыс. км. Флот налічвае 22 уласныя караблі. Развіваецца партовая гаспадарка Дохі, Ум-Саіда, Рас-Лафана. Функцыянуюць 4 аэрапорты, у т.л. асучаснены міжнародны аэрапорт у сталіцы. У чэрвені 2006 падпісана дамова з Бахрэйнам аб будаўніцтве моста паміж дзвюма краінамі даўжынёй 40 км і коштам 3 млрд дол.
Эксплуатуецца 184 тыс. тэлефонных ліній, 377 тыс. мабільных тэлефонаў, налічваецца 150 тыс. карыстальнікаў Інтэрнэту.
Вострая праблема — недахоп мясцовай працоўнай сілы (катарцы складаюць меней 20 % занятых). Імпартуецца танная рабочая сіла (толькі ў 2007 — 70 тыс. чал) з краін Азіі (Індыя, Пакістан, Філіпіны, Непал і інш.).
Насельніцтва
Высокія прыбыткі (ВУП на душу насельніцтва ў 2007 — больш 65,7 тыс. дол., другое месца ў свеце) спрыяюць рэалізацыі шматлікіх сацыяльных праграм. Сярэдняя працягласць жыцця — 75 года, пісьменнасць — 89 % насельніцтва.
Рэлігія
Дзяржаўная рэлігія — іслам суніцкага напрамку. 95 % насельніцтва — мусульмане. Частка карэннага насельніцтва вызнае шыізм.
Культура
Дзяржаўная адукацыя, ахова здароўя і камунальныя паслугі для катарскіх падданых на ўсіх узроўнях практычна бясплатныя. Частка катарцаў атрымоўвае вышэйшую адукацыю за мяжой, пераважна на Захадзе.
IC 5192
IC 5192 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Козкі (гарадзішча)
Козкі — археалагічны помнік каля вёскі Козкі Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Уключае гарадзішча, земляны вал, курган.
Гарадзішча
Знаходзіцца за 2 км на захад ад вёскі, у лесе, каля дарогі на вёску Стуканы. У плане гарадзішча яйцападобнае, памеры 57x43 м, умацавана 2 валамі. Адкрыў Д. М. Васілеўскі (1925), абследаваў А. Р. Мітрафанаў (1972). Раскопкі не праводзіліся.
Земляны вал
Яго мясцовая назва — пагранічны вал (гэта граніца першага падзелу Рэчы Паспалітай). Земляны вал пачынаецца каля вёскі побач з гарадзішчам і цягнецца ў паўночна-заходнім напрамку ў бок гарадскога пасёлка Халопенічы больш за 40 км. Шырыня да 1,5 м, вышыня 1 м. У 1772—1793 гадах ён з’яўляўся часткай мяжы паміж Рэччу Паспалітай і Расійскай імперыяй. Абследаваў археалагічны аб’ект у 1972 годзе А. Р. Мітрафанаў.
Курган
За 0,5 км на ўсход ад вёскі знаходзіцца курган. Дыяметр яго 7,5 м, а вышыня 1,1 м. Адкрыў і абследаваў гэты археалагічны аб’ект у 1951 годзе Л. В. Аляксееў, пазней абследавалі А. Р. Мітрафанаў (1972) і В. М. Ляўко (1981).
Сямёнаўка (Рослаўльскі раён)
Сямёнаўка (Семёновка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Сямёнаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Старае Курганне
Старае Курганне (Старое Курганье) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Старае Курганне абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Рыбаводства ў Беларусі
Рыбаводства ў Беларусі — галіна жывёлагадоўлі, якая займаецца развядзеннем рыбы.
Гісторыя
З 18 стагоддзя ў шляхецкіх гаспадарках развівалася гадоўля карпа і кумжы. Найбольшай была «Альба» князёў Радзівілаў пад Нясвіжам. На 1917 год у Беларусі налічвалася 856 гектараў рыбаводных сажалак, сярэдняя прадукцыйнасць якіх дасягала 0,6 цэнтнер/га.
Прамысловае рыбаводства пашырылася ў 1920—1930-я гады з пабудовай сажалкавых гаспадарак: «Белае» (1924 г., плошча сажалак 1268 га; Жыткавіцкі раён, цяпер Гомельская вобласць), «Волма» (1932 г., 1553 га; Чэрвеньскі раён, цяпер Мінская вобласць) і «Трэмля» (400 га; Петрыкаўскі раён, цяп. Гомельская вобласць).
Найбольш імкліва рыбныя гаспадаркі будаваліся ў 1960—1980-я гг. ў сувязі з асваеннем Палескай нізіны. Найбольш прадукцыі атрымалі ў 1989 г. (20,6 тыс. т., з іх 95 % — карп), выхад таварнай прадукцыі — 14,3 ц/га. У 2000 годзе працавала 18 сажалкавых гаспадарак з агульнай плошчай 21,86 тыс. га, садкоў 20 тыс. квадратных метраў. Адна халаднаводная гаспадарка вырошчвала кумжу. Таксама рыбаводствам займаліся калгасы і саўгасы і дапаможныя гаспадаркі прамысловых прадпрыемстваў. У асноўным разводзіўся карп, у дадатак — карась, раслінаедныя рыбы, шчупак і кумжа. Вытворчасць складала каля 9,3 тыс. тон.
Навуковая падтрымка
Навукова-дастасоўнай распрацоўкай займаліся Беларускі навукова-даследчы інстытут рыбнай гаспадаркі (БНДІРГ) і Інстытут заалогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Валавы збор
У 2010 годзе рыбныя гаспадаркі вырасцілі 16,2 тысяч тон таварнай рыбы, з іх 79 % карпа. Рэшту склалі белы амур, таўсталобік, сом, лінь, шчупак і карась. Тым часам 196 арандатараў прыродных вадаёмаў вылавілі ў азёрах і рэках 926 тон рыбы. На 2011 год вытворчасцю прэснаводнай рыбы займаліся 19 рыбаводчых гаспадарак магутнасцю ад 100 тон да 2,7 тысячы тон («Сялец»; Бярозаўскі раён, Брэсцкая вобласць).
Звыш паловы ўсёй рыбы збывалася ў жывым выглядзе праз 212 жыварыбных аўтакрамаў.
Вялікае даручэнне
Вялікае даручэнне — даручэнне, якое даў уваскрослы Ісус Хрыстос Сваім вучням, каб яны распаўсюдзілі Яго вучэнне ўсім народам свету. Вялікае даручэнне стала важкім прынцыпам хрысціянскай тэалогіі натхняючы на служэнне, місіянерскую працу, евангелізацыю і хрышчэнне. Апосталам было сказана разыйсціся з Іерусаліма і заснаваць Апостальскія цэрквы. Адны групы даследчыкаў лічаць, што Вялікае даручэнне споўніліся ў першым стагоддзі, тады як другія даследчыкі перакананы, што біблейскае прароцтва будзе выканана толькі падчас другога прышэсця Хрыста.
Вялікае даручэнне вядома па ўрыўку з Евангелля ад Матфея, дзе на гары ў Галілеі Ісус заклікае Сваіх паслядоўнікаў, каб хрысціць ўсе народы ў імя Айца, і Сына, і Духа Святога. У Матф. згадваецца Меншае даручэнне для Дванаццаці Апосталаў для сыноў Ізраілевых. Вялікае даручэнне размешчана і ў іншых сінаптычных Евангеллях. У Евангеллі ад Лукі Ісус кажа, што ўсе людзі будуць прызваныя да пакаяння, і кажа Сваім вучням чакаць у Іерусаліме, пакуль яны не будуць надзеленыя уладай, што, як лічыцца, адбылося ў дзень Пяцідзесятніцы. У Лукі ж таксама запісана, як Ісус дасылае вучняў, адпраўляючы іх да ўсім народаў і даючы ім уладу над дэманамі, у тым ліку і семідзесяці вучняў. У Евангеллі ад Яна, Ісус абяцае даслаць Суцяшальніка вучням, што, магчыма, ужо адбылося ў Яна 20:21-23. Вялікім Даручэннем заканчваецца Евангелле паводле Марка.
Біблейскае апавяданне
Найбольш вядомы варыянт Вялікага даручэння запісаны ў Евангеллі ад Матфея :
''Адзінаццаць жа вучняў пайшлі ў Галілею, на гару, куды загадаў ім Ісус; і, убачыўшы Яго, пакланіліся Яму; а другія засумняваліся. І, прыступіўшы, Ісус сказаў ім: дадзена Мне ўсякая ўлада на небе і на зямлі: дык ідзеце, навучайце ўсе народы, хрысцячы іх у імя Айца і Сына і Святога Духа, вучачы іх выконваць усё, што Я запаведаў вам; і вось, Я з вамі ва ўсе дні да сканчэння веку. Амін.''
Іншыя версіі Вялікага даручэння дадзены Марк. , Лук. ; Дз. 1:4-8 і Ян. . У Евангеллі ад Лукі Ісус кажа вучням прапаведаваць пакаянне і прабачэнне і абяцае, што яны будуць мець Боскую сілу. У Евангеллі ад Яна Ісус кажа, што вучні атрымаюць Святога Духа і ўладу дараваць грахі і ўтрымліваць прабачэнне. У Дзеях Ісус абяцае вучням, што Святы Дух будзе натхняць іх.
Усе гэтыя ўрыўкі з'яўляюцца словамі Хрыста, сказанымі пасля Яго ўваскрасення. На думку некаторых крытыкаў, у Евангеллі ад Марка Ісус ніколі не гаворыць з вучнямі пасля Свайго ўваскрасення, а арыгінальнае Евангелле ад Марка заканчваецца на вершы Марка 16:8 з жанчынамі, якія пакідаюць магілу.
Звароту ісці ў свет у Евангеллі ад Матфея 28 папярэднічае чатыры раздзела раней, калі Ісус сцвярджае, што пасланне Евангелле будзе пачутае прадстаўнікамі ўсіх народаў, і насля гэтага прыйдзе канец. Гэтае прароцтва паўтараецца ў Адкрыцці, калі апостал Ян бачыць прадстаўнікоў ўсіх народаў і нацыі, якія сабраліся вакол Божага трона.
Доўгае (заказнік)
До́ўгае — гідралагічны заказнік на тэрыторыі Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Створаны як азёрны заказнік для аховы азёр і прылеглых прыродных комплексаў у 1979 годзе. Плошча заказніка складае 3,3 тыс. га (1997). Размешчаны на паўночным усходзе Свянцянскіх град, уключае Доўгае возера, возера Псуя (басейн ракі Заходняя Дзвіна) і прылеглую частку вадазборнай плошчы. Лясы (у асноўным елка з дамешкам бярозы і асіны) пераважна ў паўденёва-ўсходняй частцы. Трапляюцца хвойнікі, у лагчынах — шэраалешнікі. Лясістасць 15 %, па берагах — 25 %. У далінах рэк невялікія лугі. У фітапланктоне возера Доўгае выяўлена рэдкая водарасць асцыляторыя чырванаватая.
Шацкі
Шацкі — прозвішча.
HMS B6
HMS B6 — брытанская падводная лодка тыпу B. Пабудавана ў 1904-1905 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 30 лістапада 1905 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 03 сакавіка 1906 года.
У 1914 годзе B6 была размешчана ў Гібралтары пад камандаваннем лейтэнанта Філіпа Філіпса.
У 1915 годзе B6 была пераведзена ва Ўсходняе Міжземнамор'е для падтрымкі ў Дарданэльскай аперацыі. 17 красавіка 1915 года падводная лодка HMS E15 паспрабавала прарвацца праз Дарданэлы, каб атакаваць суднаходства ў Мармуровым Моры. HMS E15 сеў на мелізну, і яе каманда была змушана пакінуць карабель, пазней у той жа дзень B6 беспаспяхова паспрабавала тарпедаваць HMS E15, каб перадухіліць спробы Турцыі захапіць пацярпелую падводную лодку.
У жніўні 1915 года B6 і аднатыпны HMS B11 былі адпраўлены ў Александрыю ў Егіпет, для прадухіленне турэцкіх паставак бедуінскім плямёнам. Абедзве падводныя лодкі павінны былі патруляваць Саллум, але было выяўлена, што яны не падыходзяць для гэтага задання, быўшы занадта маленькімі і мелі занадта маленькую далёкасць ходу і таму былі зняты з аперацыі.
У 1916 годзе лодка была часткай Адрыятычнай падводнай флатыліі, дыслакаванай у Брындызі і Венецыі пад камандаваннем лейтэнанта Коліна Г. Макартура. Пазней карабель быў пераўтвораны ў патрульны катэр S6 і дзейнічаў на Адрыятыцы.
Ян Тысевіч
Ян Тысевіч (Jan Tysiewicz; з 1840 года ўжываў толькі псеўданім), сапраўднае імя Уладзіслаў Невяровіч (Władysław Niewiarowicz; 16 (28) мая 1814, фальварак Марцыбелішкі Ігуменскага павета  — 16 студзеня 1891, Парыж) — беларускі жывапісец і ілюстратар.
Сям’я
Бацькі ажаніліся ў Лошыцы 1 (13) траўня 1810 года. У 1731 годзе гэтая вёска была набытая ад Прушынскіх продкам маці мастака.
Біяграфія
Ахрышчаны адной вадой 16 (28) траўня 1814 года у Марцыбелішках (Смілавіцкая парахвія). Хрост быў закончаны толькі 18 (30) жніўня 1818 года ў Смілавіцкім касцёле як Уладзіслаў Рох Мечыслаў.
У 1830 годзе навучаўся ў Віленскім універсітэце жывапісу ў Яна Рустэма. Браў удзел у паўстанні 1830—1831 гадоў, у 1832 годзе асуджаны вайсковым судом на смерць, потым прысуд змянілі вайсковай службай. Але, адпраўлены ў віленскую лякарню, Уладзіслаў Невяровіч абмінуў долю салдата і ўцёк на Галічыну. Там яму даў прытулак стары шляхціч, які нядаўна страціў сына і, праз падабенства Невяровіча да яго, схаваў уцекача і выдаў яго за сына. Так Уладзіслаў Невяровіч стаў выкарыстоўваць псеўданім Ян Тысевіч. Некалькі гадоў жыў у Львове, зарабляў агародніцтвам і настаўніцтвам.
Знайшоўшы людзей, якія б аплацілі яму навучанне, у лістападзе 1838 года Тысевіч паступіў у Венскую мастацкую акадэмію. Там вучыўся малюнку, потым атрымаўся дазвол вучыцца жывапісу, тамсама вучыў анатомію, французскую і нямецкую мову. Дадаткова год наведваў майстэрню Фрыдрыха фон Амерлінга і, з яго дазволу, капіяваў некаторыя ягоныя творы. Вядома, што Ян Тысевіч таксама жадаў наведаць майстэрню акварэлі Морыца Дафінгера, але ці наведаў ён звестак няма. Паводле даследчыцы Ларысы Купчынскай, мастак вучыўся па 12 гадзінаў пяць дзён на тыдзень. Шмат ён маляваў дадаткова, вялікую ўвагу надаваў капіяванню італьянскіх майстроў Рафаэля Санці і Гвіда Рэні. Паводле ўмоваўсваіх мецэнатаў, Ян Тысевіч абавязваўся апісваць працэс навучаньня, а таксама дасылаць свае творы ў фонды львоўскай Нацыянальнай бібліятэкі імя Асалінскіх. Такім парадкам многія студэнцкія працы Тысевіча сёння захоўваюцца ў Нацыянальнай навуковай бібліятэцы В. Стэфаніка (Львоў). Па атрыманні адукацыі Тысевіч таксама ладзіў выставы сваіх твораў у кніжні Асалінскіх. У 1843 годзе кіраўніцтва ўстановы замовіла ў мастака копію партэрта Франца I, што мастак выканаў паспяхова.
У 1842 годзе мастак, натхнёны карцінай фон Амерлінга «Маладя жанчыназ Усходу», стварыў сваю карціну «Марыя Магдаліна ў раскаянні». Яе ён выставіў у тым жа годзе ў Львове, дзе яе паказвалі з уваходным коштам 10 крон, грошы ішлі на дабрачыннасць, пра яе адразу пачала пісаць у панегірычным тоне львоўская прэса. Карціна амаль адразу знайшла пакупніка, яе набыў багаты памешчык Чарнецкі, і мастак зрабіў яшчэ адну копію, якую адразу набыў Фелікс Базнаньскі; трэцюю заказаў Сераф Тлухоўскі. У 1843 годзе Базнаньскі вырашыў выставіць свой асобнік ў Дрэздэне, Берліне, Лейпцыгу, Познані і Варшаве. Паводле Эдварда Паўловіча, «гэта была першая карціна польскага мастака, якую вазілі па свеце». Паводле ўспамінаў удавы мастака, Базнаньскі зарабіў на гэтым 400.000 франкаў.
Дзякуючы дапамозе графіні Замойскай, Ян Тысевіч змог пераехаць з Вены ў Парыж, дзе яго цёпла прыняў Адам Чартарыйскі. Надалей мастак адправіўся ў турнэ Алжыр — Паўднёвая Францыя — Нямеччына — Турэччына — Італія, дзе пакідае ў касцёлах нямала намаляваных ім жа абразоў. У часе турнэ ён наведаў Канстанцінопаль, доўга жыў у Рыме. Пасля была выстава ў кніжні Асалінскіх, праца на аўстрыйскіх манархаў Карла Людвіга, Франца Іосіфа і, паводле ўспамінаў жонкі, «пражскага караля»
У 1843 годзе звярнуўся да князя Трубяцкога, які сімпатызаваў творцу і схіляў вярнуцца ў Расійскую імперыю, наконт наведвання Бацькаўшчыны. Трубяцкі прапанаваў звярнуцца да двара, каб атрымаць амністыю і вярнуць сабе спадчыну бацькі. Але мастак адмовіўся прасіць амністыю ды сварыцца з сястрой накнот спадчыны атрымана Юзафатам Свідам. Паехаў на Радзіму з французскім пашпартам на два месяцы. Тады яго сястра трымала ў Вільні салон, які наведвалі многія беларускія інтэлектуалы таго часу: Адам Кіркор, Уладізслаў Сыракомля, Язэп Крашэўскі і іншыя.
У 1849 годзе браў удзел у Парыжскім салоне з карцінай «Святы Пётр», яе набыў французскі ўрад і падарыў Царкве Святога Пятра ў Кадзіяке.
Памёр 16 студзеня 1891 года, пахаваны на могілках Манмарсі (Францыя). Тастаментам перадаў усе творы і маёмасць, у тым ліку чатыры вілы (Эдвард Паўловіч памылкова піша пра тры ), львоўскай Бібліятэцы Асалінскіх з умовай стварыць дзве стыпендыі для маладых мастакоў. Ці быў выкананы тэстамент невядома.
Ілюстраванне паэм Міцкевіча
Праілюстраваў выданне ў Парыжы ў 1851 годзе паэмаў Адама Міцкевіча «Гражына» і «Конрад Валенрод» у арыгінале і перакладах на французскую і англійскую мовы. Гэта было адно з самых раскошных і пышных выданняў таго часу. Прыгажосць ілюстрацый і якасць паліграфіі былі такімі ж, як і ў лепшых выданняў замежных выдавецтваў.
Крысцін Астроўскі пераклаў абодва творы на французскую мову, а Леан Яблонскі — на англійскую. Кніга вялікага памеру (25,5 х 16,5 см) надрукавана ў друкарні Бернара Парыжы і змяшчала 100 ксілаграфій, у тым ліку 20 — на асобных дошках. Малюнкі рабіў сам Тысевіч, а для стварэння гравюр ён прыцягнуў французскіх і польскіх майстроў. На першым тытульным лісце ў архітэктурнай кампазіцыі прадстаўлены постаці літоўскага і тэўтонскага ваяроў, на другім — від Мальбарка. Цікавыя ініцыялы, некаторыя з іх расфарбаваны ўручную, таксама прыцягваюць увагу. У выданне таксама ўключаны чатыры карткі музычнага дадатку, у які ўваходзіць Песня Віліі з «двума музыкамі» Станіслава Манюшкі і Фердынанда Гілера. Выданне было дарагое, асобнік каштаваў 26 франкаў (прыкладна траціна месячнага заробку чыноўніка) і, магчыма, адсюль праблемы з яго продажам. За шэсць гадоў было прададзена толькі 300 асобнікаў, пры агульным накладзе з 1000.
NGC 2586
NGC 2586 — патройная зорка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алег Мікалаевіч Елісеенкаў
Алег Елісеенкаў (нар., Спас-Дземенск, РСФСР) — беларускі кампазітар, харавы дырыжор, педагог, заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 верасня 1958 года ў Спас-Дземенску ў сям’і настаўніцы і музыканта.
Вырас у Маладзечне, куды бацькі пераехалі ў хуткім часе пасля нараджэння сына. Яго бацька быў адным з першых выкладчыкаў Маладзечанскага музычнага вучылішча.
У 1973 годзе скончыў Маладзечанскае музычнае вучылішча па спецыяльнасці «Тэорыя музыкі».
Член грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз кампазітараў».
Творчасць
Напісаў музыку да песень Андрэя Хлястова «Спасибо тебе», «Ты такая», «Невеста»; Ірыны Дарафеевай «Ветразь кахання»; Алесі «Не потеряй», «Птицы», «Усмешка»; большасці песень з рэпертуару Аляксандра Саладухі.
Вудстак (фестываль)
Вудстакскі кірмаш музыкі і мастацтваў (Woodstock Music & Art Fair, у гутарковай гаворцы Вудсток) — адзін з найбольш знакамітых рок-фестываляў. Праходзіў 15–18 жніўня 1969 года на адной з фермаў гарадка ў сельскай мясцовасці Бетэл, штат Нью-Ёрк, ЗША. Лік наведвальнікаў — каля 500 тысяч, з іх 1500 журналістаў. Стаў сімвалам канца «эры хіпі».
На фестывалі выступілі такія спевакі, спявачкі, музыканты і групы, як The Who, Jefferson Airplane, Джэніс Джоплін, Creedence Clearwater Revival, Джаан Баэз, Джымі Хендрыкс, Grateful Dead, Раві Шанкар, Карлас Сантана і іншыя.
Барцы (скульптура)
Барцы ці панкратыяністы — старажытнарымская статуя барцоў, выкананая па згубленым грэчаскім арыгінале. Яе выяўленне ўвесну 1583 года выклікала сенсацыю сярод рымскіх знаўцаў старажытнасцяў. Праз пасрэдніцтва Валерыа Ч'ёлі ў тым жа годзе скульптурную групу набыў кардынал Фердынанда Медычы для збору старажытнасцяў на віле Медычы. Галовы абодвух барцоў былі згублены, але па заказе Медычы іх аднавілі — спачатку ў ніжняга барца, потым у верхняга. Пасля скульптура была перавезена ў Фларэнцыю, дзе цяпер экспануецца ва Уфіцы.
Утокі
Утокі (Утоки) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Утокі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Воўкавіцкае
Воўкавіцкае (Воўчкавіцкае ) — вадасховішча ў Мінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі на рацэ Пціч, каля вёскі Воўкавічы аўтамабільнай дарогі.
Створана ў 1968 годзе плацінай на рацэ Пціч. Плошча паверхні 0,85 км². Даўжыня 3,5 км, найбольшая шырыня 0,5 км, даўжыня берагавой лініі 4 км. Найбольшая глыбіня 6,5 м, сярэдняя 3,3 м. Аб’ём вадасховішча 2,8 млн м³, карысны аб’ём 1,9 млн м³. Сярэдні шматгадовы сцёк складае 26,7 млн м³. Даўжыня плаціны 0,15 км, найбольшая вышыня 9,38 м. Прапускная здольнасць вадаскіду 87,4 м³/с. Катлавінай вадасховішча з’яўляецца частка даліны ракі Пціч. Левы бераг стромкі, вышынёй да 15 м, забалочаны ў вярхоўі. Правы бераг больш спадзісты, вышынёй 10—12 м. Вадасховішча зарастае ў паўночнай частцы.
У вадасховішчы водзяцца шчупак звычайны, акунь, плотка, краснапёрка, карась, лінь і іншыя віды рыб.
Каля вадасховішча вёска Строчыца і пляцоўка Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту.
IC 5193
IC 5193 — галактыка тыпу E0 ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэслаў Неман
Чэслаў Не́ман, сапр. Чэслаў Юліюш Выдрыцкі (Czesław Niemen (Czesław Juliusz Wydrzycki);, Старыя Васілішкі, Навагрудскае ваяводства, Польшча, цяпер Шчучынскі раён Беларусі — , Варшава) — польскі музыка беларускага паходжання.
Жыццё і творчасць
Чэслаў навучаўся ў музыкальнай педагагічнай вучэльні ў Гродна, па класу домры. Як узгадваў яго аднакурснiк і сябра Мiкалай Шышыгін, Чэслаў быў выключна адукаваным чалавекам, але вельмі сумаваў па сваіх Старых Васілішках і часта ездзіў, прапускаючы заняткі. Пасля года навучання быў выключаны з вучэльні.
У 1958 сям’я Выдрыцкіх пераехала ў Гданьск, дзе Чэслаў паступіў у вышэйшую музычную школу. У пачатку 1960-х ён ужо пачаў выступаць на польскай эстрадзе, а ў 1962 стаў удзельнікам ансамбля «Niebiesko-Czarni», дзе быў не толькі вакалістам, але і складаў песні. Група карысталася поспехам як у Польшчы, так і за яе межамі, і нават выступала ў парыжскай «Алімпіі». Менавіта ў гэты перыяд Выдрыцкі ўзяў сабе псеўданім Неман (у гонар ракі Нёман, на якой ён вырас).
Першае прызнанне прыйшло да артыста ў 1964, калі Марлен Дытрых запісала нямецкую версію яго песні «Czy mnie jeszcze pamiętasz?». У 1966 Чэслаў пачаў складаць матэрыял у духу соўл, а для радыёпраграм запісаў некалькі рускіх народных песень.
Калі Неман другі раз трапіў у Парыж, яму давялося выступаць разам з такімі знакамітасцямі як «Spencer Davis Group», «Kinks» і «Pretty Things». З-за мяжы Чэслаў вярнуўся з ідэямі хіпі. Ён адгадаваў доўгія валасы, цалкам змяніў імідж, а яго новыя музычныя прыхільнасці былі пад моцным уплывам чорнага соўла.
У пачатку 1967 Неман пайшоў з «Niebiesko-Czarni» і распачаў уласную кар’еру, сабраўшы гурт «Akwarele». Улетку таго жа года Чэслаў выступіў на фестывалі ў Сопаце, дзе зрабіў сенсацыю песняй «Dziwny jest ten świat» (Дзіўны гэты свет). Песня прынесла спеваку першую прэмію. З «Акварэлямі» Неман запісаў тры альбомы (з іх найбольш удалыя першыя два), правёў некалькі тураў і прыняў удзел у шэрагу фестываляў.
У 1969 Чэслаў у цалкам новым асяроддзі стварыў альбом «Niemen Enigmatic», дзе выкарыстаў вершы вядомага польскага паэта Цыпрыяна Норвіда.
У пачатку 1970-х у творчасці музыкі ў адрозненне ад ранніх соўл-арыентаваных прац пачалі пераважаць прагрэсіўныя павевы. Змена стылю запатрабавала і змены суправаджальнага складу, і цяпер каманда артыста, якая складалася з будучых членаў «SBB», звалася проста «Niemen». Новы калектыў шмат гастраляваў у сябе на радзіме, выязджаў у Германію, Чэхаславакію, Фінляндыю і Венгрыю, а таксама стаў удзельнікам цырымоніі адкрыцця XX Летніх Алімпійскіх гульняў у Мюнхене.
У гэты перыяд Чэслаў запісаў для фірмы «CBS» некалькі англамоўных пласцінак. У 1974 Неман сабраў чарговы праект, «Aerolit», з якім выпусціў джаз-рокавы альбом. Новая каманда распалася вельмі хутка, і наступную пласцінку музыка запісваў практычна ў адзіночку. Калі гучанне «Katharsis» было чыста электронным, то праца 1978 «Idee Fixe» з’яўлялася рознапланавай. Тут можна было пачуць і фальклорныя стылізацыі, і электронны авангард, і фанк, і шматузроўневыя імправізацыі. Да канца 1970-х гастрольная дзейнасць артыста моцна скарацілася. Кружэлка «Postscriptum», выпушчаная супраць волі музыкі, як бы падводзіла рысу вялікага этапу яго творчага шляху.
У 1980-х Неман эксперыментаваў з электроннымі гукамі, а потым захапіўся камп’ютарнай графікай. Перад тым, як знікнуць з поля зроку на доўгі час, Неман выступіў на канцэрце «Old Rock Meeting», прысвечаным 25-годдзю польскага року, і ў 1989 выпусціў альбом «Terra Deflorata».
17 студзеня 2004 Чэслаў Неман памёр ад раку. Пахаваны на Паванзкоўскіх могілках у Варшаве. У апошнюю дарогу артыста праводзілі найбліжэйшыя родныя, сябры, прадстаўнікі ўладаў і фанаты. Урну з рэшткамі Немана пахавалі ў катакомбах. Калі пачыналася пахаванне, з ініцыятывы Радыётройкі на ўсіх радыёстанцыях Польшчы загучала найбольш вядомая песня з рэпертуару Чэслава Немана «Дзіўны гэты свет».
Усход-1
Усход-1 («Усход») — касмічны карабель з серыі «Усход», першы касмічны апарат, які падняў чалавека на калязямную арбіту.
На караблі «Усход» 12 красавіка 1961 года лётчык-касманаўт СССР Юрый Аляксеевіч Гагарын здзейсніў першы ў свеце палёт у касмічную прастору. Старт карабля адбыўся з касмадрома Байканур у 9 гадзін 7 хвілін маскоўскага часу (06:07:00 UTC). Карабель выканаў адзін віток вакол Зямлі і здзейсніў пасадку ў 10 гадзін 55 хвілін (07:55:00 UTC) у раёне вёскі Смелаўка Саратаўскай вобласці.
Дараманскае мастацтва і архітэктура
Дараманскае мастацтва і архітэктура (дараманскі перыяд) — перыяд у еўрапейскім мастацтве, калі адбываўся пераход ад Позняй антычнасці да раманскага стылю. Пачатак гэтага перыяду вызначаецца альбо ад з’яўлення франкскага каралеўства Меравінгаў каля 500 года н. э., альбо ад Каралінгскага адраджэння ў канцы VIII стагоддзя, а завяршэнне звязана з паступовым узнікненнем раманскага стылю з XI стагоддзя.
Тэрмін «дараманскае мастацтва» пераважна выкарыстоўваецца для архітэктуры і манументальнай скульптуры, але адносіцца і да іншых відаў мастацтва таго перыяду.
Асноўнай тэмай на працягу гэтага перыяду быў працэс змешвання і паглынання класічных міжземнаморскіх і хрысціянскіх формаў з германскімі, стварэнне на іх аснове новых цікавых формаў, што ў выніку прывяло да пачатку перыяду раманскага мастацтва ў XI стагоддзі. У прыватнасці, у будаўніцтве цэркваў з’явілася шмат новых формаў, якія ў перыяд раманікі і готыкі сталі стандартам, напрыклад клуатр, два віды сяродкрыжжа, вестверк, царкоўныя вежы.
На лініі развіцця сярэднявечнага мастацтва дараманскаму мастацтву папярэднічала мастацтва перыяду міграцый «варварскіх» народаў:  Брытанскіх астравоў і пераважна  кантынентальнай Еўропы.
Гісторыя
На большай частцы Еўропы  перажыла распад імперыі. Меравінгі (франкі) працягвалі будаваць вялікія каменныя будынкі накшталт манастыроў і палацаў.
Аб’яднанне Франкскага каралеўства Хлодвігам (465—511) і яго пераемнікамі спарадзіла патрэбу ў будаўніцтве цэркваў, асабліва манастырскіх, паколькі яны станавіліся слупамі меравінгскай царквы. На поўдзень ад Луары ўжо існавала дзвесце манастыроў, калі ірландскі місіянер Святы Калумбан прыбыў у кантынентальную Еўропу ў 585 годзе, а ўсяго праз 100 гадоў толькі ў імперыі Меравінгаў іх было звыш чатырохсот. Будаўнічыя планы пераважна вынікалі з традыцыі рымскіх базілік.
Па археалагічных знаходках было рэканструявана шмат планаў меравінгскіх будынкаў. У «Гісторыі Франкаў» епіскапа Грыгорыя Турскага прыведзена апісанне базілікі Святога Марціна, якая была пабудавана ў Туры  (епіскап у 460—490) у пачатку дараманскага перыяду і на той час на мяжы тэрыторыі франкаў. Гэта апісанне дае падставы шкадаваць аб страце гэтага будынка як адной з самых прыгожых меравінгскіх цэркваў, якая па яго апісанню мела 120 мармуровых калон, вежы з усходу і некалькі мазаік: «Базіліка Святога Марціна мела вертыкальны ўпор і камбінацыю блокаў, якія стваралі складаную ўнутраную прастору і, адпаведна, багаты знешні сілуэт, якія павінны былі стаць выдатнымі прыкладамі раманскага мастацтва».
Меравінгаў у 752 годзе змянілі Каралінгі, што спрыяла развіццю Каралінгскай архітэктуры ў 780—900 гадах і Атонскай архітэктуры ў Свяшчэннай Рымскай імперыі з сярэдзіны 10-га да сярэдзіны 11-га стагоддзя. Гэтыя паслядоўныя дынастыі франкскіх ўнеслі значны ўклад у раманскую архітэктуру.
Каралінгскае мастацтва
Каралінгскае мастацтва ахоплівае перыяд у прыкладна 120 гадоў паміж 780 і 900 гадамі, час праўлення Карла Вялікага і яго прамых нашчадкаў, вядомы як Каралінгскае адраджэнне. Хоць яно доўжылася кароткі перыяд, але было вельмі ўплывовым, упершыню злучыўшы класічныя формы старажытнарымскага мастацтва з інавацыйнымі новымі формамі, як, напрыклад, натуралістычныя контурныя малюнкі фігур. Каралінгскія храмы былі пераважна базілікамі, як і раннехрысціянскія храмы Рыма, і, як правіла, мелі вестверкі, якія лічацца папярэднікамі заходніх фасадаў сярэднявечных сабораў. Арыгінальны вестверк захаваўся да нашага часу ў, пабудаваным у 885 годзе.
Пасля даволі хаатычнага перыяду пасля Каралінгаў, новая Саксонская дынастыя аднавіла імперскае мастацтва прыкладна з 950 года, працягваючы і развіваючы гэты стыль у новым.
Атонскае мастацтва
Германскае дараманскае мастацтва на працягу перыяду ў 120 гадоў паміж 936 і 1056 гадамі называецца атонскім мастацтвам па імені трох саксонскіх імператараў Атонаў (Атон I, Атон II, Атон III), якія кіравалі Свяшчэннай Рымскай імперыяй з 936 да 1001 года. Будынкі і аб’екты мастацтва, якія ствараліся ў гэты час, спалучалі традыцыі Позняй Антычнасці, Каралінгаў і Візантыі.
Шмат аб’ектаў атонскага мастацтва паказвалі жаданне дынастыі ўсталяваць візуальную сувязь з хрысціянскімі кіраўнікамі Позняй Антычнасці, такімі як Канстанцін, Тэадорых і Юстыніян, і з іх папярэднікамі з дынастыі Каралінгаў, асабліва з Карлам Вялікім.
Атонскія манастыры стваралі выдатныя ілюмінаваныя манускрыпты, карыстаючыся заступніцтвам імператараў і епіскапаў.
Англія
Англасаксонскае мастацтва ахоплівае перыяд ад караля Альфрэда (885), калі пачалося аднаўленне англійскай культуры пасля спынення набегаў вікінгаў, да пачатку XII стагоддзя, калі распаўсюдзілася. Да яго існавала гіберна-саксонскае, якое было вынікам змяшэння англасаксонскіх і кельцкіх тэхнік і матываў, што пераважна заняпалі ў Ірландыі і Англіі з пачаткам набегаў вікінгаў. Англасаксонскае мастацтва сёння ў асноўным вядома сваімі ілюмінаванымі манускрыптамі і працай па метале (ўпрыгажэнні і прадметы ўжытку).
Беларусь
На беларускіх землях у дараманскі перыяд склаліся ўласныя школы дойлідства ў Полацкім і Гродзенскім княствах (XI — XII стагоддзі). З архітэктуры гэтага перыяду да нашага часу захаваліся Полацкі Сафійскі сабор (XI — XII ст., у XVIII ст. перабудаваны ў стылі барока), Полацкая Спаса-Праабражэнская і Гродзенская Барысаглебская цэрквы (XII ст.).
Раманская архітэктура распаўсюджваецца на тэрыторыі Беларусі ў XIII ст.
Іспанія і Партугалія
Першым стылем дараманскага мастацтва ў Іспаніі і Партугаліі было вестгоцкае мастацтва, якое прыўнесла аркі ў форме падковы да больш позняй арабскай архітэктуры Аль-Андалус і стварала ўпрыгажэнні.