cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Англійская готыка
Асаблівасці
Гэтая перпендыкулярная лінейнасць асабліва прыкметная ў дызайне вокнаў, якія сталі вельмі вялікімі, часам велізарнымі па памерах, са стройнымі каменнымі біфорыумамі, чым у папярэднія перыяды, што дало больш магчымасцяў вітражным майстрам. Біфорыумы вокнаў пераносяцца вертыкальна ўверх у арку, што фармуе вокны, а верхняя частка падзелена на дадатковыя біфорыумы (супербіфорыумы) і трансоми, утвараючы прастакутныя адсекі, вядомыя як. Контрфорсы і сценавыя паверхні дзеляцца таксама на вертыкальныя панэлі. Тэхналагічнае развіццё і мастацкая прапрацоўка скляпенняў дасягнулі свайго найвышэйшага ўзроўню, ствараючы складаныя шматчасткавыя, а потым і скляпенні.
Дзвярныя праёмы часта былізаключаны ў квадратнай галоўцы над, а прамежкі запаўняліся або масверкамі. Завостраныя аркі ўсё яшчэ выкарыстоўваліся на працягу ўсяго перыяду, але таксама былі ўведзены і  аркі.
Адна з лепшых асаблівасцяў гэтага перыяду — выбітныя драўляныя дахі. ў такіх збудаваннях, як Вэстмінстэрская зала (1395 г.),, Трыніці-каледж і , з’явіліся ўпершыню. У раёнах Паўднёвай Англіі, дзе выкарыстоўвалася крамянёвая архітэктура, ствараліся з крэменю і, асабліва ў  ва Усходняй Англіі.
Выбітныя прыклады
Некаторыя з самых ранніх прыкладаў Перпендыкулярнага перыяду, датуюцца 1335 годам, знойдзеныя ў, дзе сабора, здаецца, працавалі нашмат раней, чым у іншых гарадах;  ў манастырах выкананы асабліва добра. Перпендыкулярныя дапаўненні і рэканструкцыі можна знайсці ў меншых цэрквах і капліцах па ўсёй Англіі, у мясцовасцях з аднолькавым узроўнем тэхнічных магчымасцяў, якія не маюць аздаблення больш ранніх каменных работ на гэтых участках. Сярод іншых будынкаў і іх прыкметных элементаў з’яўляюцца:
Прыкметныя пазнейшыя прыклады ўключаюць (каля 1501—1537 гадоў, хоць і моцна адрэстаўраванае ў 1860-х гадах),  Генрыха VII ў Вестмінстэрскім абацтве (1503—1519) і вежы ў  і  (1503—1508).
Перпендыкулярны стыль радзей выкарыстоўваўся ў гатычным адраджэнні, чым дэкаратыўны стыль, але асноўнымі прыкладамі служаць адноўлены Вэстмінстэрскі палац, Брыстальскага ўніверсітэта (1915-25) і.
Царква Святога Кірылы Тураўскага і Усіх Святых Апекуноў Беларускага Народа
Царква Святога Кірылы Тураўскага і Усіх Святых Заступнікаў Беларускага Народа — драўляны грэка-каталіцкі храм у раёне Паўночны Фінчлі ў Лондане. Царква стала першым драўляным храмам у Лондане пасля Вялікага пажару 1666 г. Таксама першая ў Лондане пабудаваная каталіцкая царква візантыйскага абраду, першы ў Заходняй Еўропе мемарыял ахвярам Чарнобыльскай катастрофы, першая беларуская грэка-каталіцкая царква, пабудаваная па-за межамі краіны.
Гісторыя
З пачатку існавання Беларускай каталіцкай місіі ў Лондане ў 1947 годзе беларусы маліліся ў Марыйным доме, бо сваёй асобнай царквы тут не было. Архітэктар Цзыўай Со, які жыў побач, прыняў тут хрост. Ён зацікавіўся беларускай архітэктурай, атрымаўшы замову на пабудову царквы. Дзеля гэтага ездзіў у Беларусь, каб вывучаць мясцовае дойлідства.
Царкуву асвяцілі ў снежні 2016 года. Унутры змясціліся каля сямідзесяці чалавек — большасць беларусаў, але ня толькі. Таму набажэнства асвячэння царквы вялі на трох мовах: беларускай, украінскай і англійскай. Пасля літургіі ўнучка Якуба Коласа Марыя Міцкевіч расказала пра дзейнасць дабрачыннага фонду «Сакавік», які займаецца дапамогаю пацярпелым ад Чарнобыльскай аварыі.
Архітэктура
Дызайн царквы грунтуецца на традыцыі драўляных цэркваў Беларусі і беларускага барока.
Архітэктар Цзыўай Рафаэль Со атрымаў узнагароду Каралеўскага інстытуту брытанскіх архітэктараў за праект беларускай царквы. У 2018 годзе Беларуская ўніяцкая царква ў Лондане перамагла ў катэгорыі «Найлепшы рэлігійны будынак» на Сусветным архітэктурным фестывалі ў Амстэрдаме.
Калыханка (раман)
«Калыханка» (Lullaby) - пяты выдадзены раман Чака Паланіка, апублікаваны ў 2002 годзе.
Сюжэт
Падзеі пачынаюцца з таго, як рэпарцёр Карл Стрейтар пачынае даследаваць "". Яны паміраюць у калысцы ці нават на руках у бацькоў. Як потым высвятляе рэпарцёр, яны паміраюць пасля таго, як ім прачытаюць старадаўнюю афрыканскую калыханку са зборніка «Вершы і пацешкі з усяго свету». Гэтую песню чыталі сваім дзецям, калі племя перарастала межы свайго месцапражывання, яе чыталі безнадзейна хворым ці параненым воінам, каб тыя памерлі без пакут. Песня дзейнічае да гэтага часу, ад яе памірае рэдактар ​​рэпарцёра, яго вечна шумлівы сусед зверху і проста мінакі, якія перашкодзілі ісці яму па вуліцы.
З іншага боку ў рамане існуе мудрагелісты рыэлтар Элен Гувер Бойль. Яна таксама ведае загавор і ўжо карысталася ім у сваіх мэтах. Наогул, у яе шмат дзівацтваў, як і ва ўсіх практычных, але жахлівых герояў Паланіка. Напрыклад, яна спецыялізуецца на дамах, заселеных прывідамі або палтэргейст. Яна набыла выключнае права на іх продаж. Гэта вельмі выгадна, паколькі гаспадары дамоў мяняюцца кожныя два месяцы. Затым яна прыходзіць у крамы са старадаўняй мэбляй, дзе адкручвае ў іх ручкі і іншыя бліскучыя металічныя часткі, драпае лакаваныя паверхні. У выніку яна купляе мэблю па яе «сапраўднай» кошце без уліку іх ўзросту і ўз'ядноўваюцца з згубленымі часткамі.
З бібліятэкі Кангрэса асобнік кнігі дастае знаёмы Стрейтара, паліцэйскі лекар Нэш, і карыстаецца загаворам, каб дасягнуць падмененай блізкасці са шматлікімі манекеншчыцамі. Стрейтор і Бойль разам з сакратаркай Элен Монай, захапляецца магіяй, і хлопцам Моны па мянушцы Вустрыцы, звар'яцеў на экалогіі, - едуць знішчаць пакінутыя асобнікі «пацешак». Пасля яны хочуць выйсці на галоўную вядзьмарскую кнігу, адкуль была спісана калыханка - Грымуар. І кожны са сваёй мэтай. Карл Стрейтор хоча знішчыць Грымуар. Элен Бойль марыць стаць ўсемагутнай і ўваскрасіць свайго сына, забітага калыханкай. А Мона і Вустрыцы мараць стаць новымі Адамам і Евай на нашай грэшнай зямлі. У канцы кнігі з дапамогай загаворы кантролю чужога цела, знойдзенага ў Грымуары, Вустрыцы завалодвае Элен і наносіць ёй несумяшчальныя з жыццём пашкоджанні. Стрейтар чытае ёй «баюльную песню», каб пазбавіць ад пакут. Пасля смерці яе розум з дапамогай загаворы перасяляецца ў ірландца-паліцэйскага, выпадкова былога паблізу.
Паралельна асноўнай лініі апісваюцца падзеі, што адбываюцца пасля заканчэння кнігі - Карл Стрейтар і ірландзец-паліцыянт (Сяржант) палююць за Монай і Вустрыцай, якія выкарыстоўваюць магію ў сваіх мэтах.
Аляксандр Іосіфавіч Батурын
Аляксандр Іосіфавіч Батурын (, Ашмяны — ) — савецкі (бас-барытон), народны артыст РСФСР (1947), лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка. Бацька будучага спевака памёр, калі таму быў адзін год. У 1911 годзе сям’я перабралася ў Адэсу. Выступаў у самадзейнасці, быў заўважаны і накіраваны ў Пецярбургскую кансерваторыю.
У 1925 годзе скончыў Ленінградскую кансерваторыю. У 1927—1958 гадах саліст Вялікага тэатра оперы і балета (Масква). З 1948 года вёў клас сольнага спеву ў Маскоўскай кансерваторыі (з 1962 года прафесар).
Выступаў як канцэртны спявак. Гастраляваў у пасляваенны час у Польшчы, Чэхіі, ГДР, Бельгіі, Італіі, Англіі.
Альфонс Браніслававіч Лаўрыновіч
Альфонс Браніслававіч Лаўрыновіч (, г. Паставы Віцебскай вобласці — ) — беларускі ўрач, Заслужаны ўрач БССР.
Біяграфія
Скончыў Пастаўскую СШ (1951). Пасля заканчэння Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (1957) быў накіраваны на работу ў Гальшанскую ўчастковую бальніцу, у якой працаваў галоўным урачом да 2003 года.
Унёс вялікі ўклад у развіццё медыцыны на сяле ў 1960—1990-х гадах ХХ стагоддзя.
Узнагароды
Ганараваны знакамі «Выдатнік санітарнай абароны СССР», «Выдатнік аховы здароўя», «Ганаровы донар СССР», медалём «За доблесную працу ў адзнаменаванне 100-годдзя з дня народзін У. І. Леніна» і імя М. І. Пірагова.
У 1978 годзе прысвоена ганаровае званне «Заслужаны ўрач БССР».
Універсітэт імя Адама Міцкевіча ў Познані
Гісторыя
На падставе каралеўскага прывілея Жыгімонта III Вазы з 28 жніўня 1611 года Езуіцкі калегіюм у Познані пераўтварыўся ў Першы ўніверсітэт у Познані.
1939—1945 — нацысцкія акупанты спынілі дзейнасць ўніверсітэта.
1945 — аднаўленне дзейнасці адразу пасля спынення ваенных дзеянняў у Познані.
IC 4941
IC 4941 — галактыка тыпу SBd ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2369A
NGC 2369A (іншыя абазначэнні — ESO 88-8, AM 0718-625, IRAS07182-6250, PGC 20640) — галактыка ў сузор’і Кіль.
Гінвіл (староста троцкі)
Гінвіл, Гінівіл (Gynewille, Кгинивил) — староста троцкі (успам. 1398).
NGC 2369A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Гінвіл (староста троцкі)
У канцы XIV ст., мабыць у 1392 годзе, вялікі князь Вітаўт паслаў Гінвіла і Васіля Барэйкавіча ваяваць супраць Карыбута, войскі якога яны разбілі каля Дакудава.
У 1398 годзе Гінвіл як староста троцкі выступаў сведкам Салінскага дагавора.
Джаты
Джат (जाट, ਜੱਟ جٹ Jaṭṭ, جاٹ) — этнічная група. Жывуць галоўным чынам у Пенджабе, Хар’яне, Раджастхане і Утар-Прадэш — заходняй частцы паўночнай Індыі, а таксама маюць вялікія дыяспары ў іншых краінах. Джаты маюць багатую гісторыю, якую можна прасачыць да старажытных часоў.
Джаты размаўляюць у асноўным на мове панджабі (дыялект джаткі-хіндзі, хіндкі і інш.), распаўсюджаны таксама урду. Вызнаюць галоўным чынам сікхізм, ёсць індуісты, у Пакістане — мусульмане-суніты. Напачатку нашай эры плямёны продкаў джатаў засялялі заходнія раёны Пенджаба; рассяліліся ў Паўночнай Індыі, склалі этнічную аснову пенджабцаў. Джаты былі галоўным чынам земляробамі і войнамі. У Сярэднявеччы вялі барацьбу з Вялікімі Маголамі, стварылі самастойную дзяржаву, захопленую англійскімі каланізатарамі ў 1849 годзе.
Народнасць джат адна з найбольш квітнеючых груп у Індыі. Пенджаб, Хар’яна і Гуджарат з’яўляюцца самымі багатымі індыйскія штаты. У апошнія гады народнасць джат — дамінуючы палітычны клас у Пенджабе.
Пазыка
Пазыка — перадача грашовых сродкаў і рэчыўных каштоўнасцей адным удзельнікам дагавору другому з умовай вяртання і выплаты працэнтаў.
Віды
Від пазыкі залежыць ад тыпу дагавору, складу ўдзельнікаў пазыковага дагавору, памеру і крыніцы выплаты працэнтаў. Таксама пазыкі падзяляюцца паводле: Дзейнікамі знешніх (міжнародных) пазыкаў выступаюць дзяржавы, банкі, міжнародныя валютна-пазыковыя і фінансавыя ўстановы, юрыдычныя асобы.
Генадзь Васілевіч Багдановіч
Генадзь Васілевіч Багдановіч (, в. Мікольскае Дрысенскага павета Віцебскай губерні — (?)) — беларускі грамадскі дзеяч. Брат Вячаслава Багдановіча.
Біяграфія
Скончыў Віцебскую духоўную семінарыю (1907), Віленскі настаўніцкі інстытут. У 1918 загадчык юрыдычнага аддзела Белнацкама ў Петраградзе. З 1919 настаўнічаў у Дрысе, пазней — у Віленскай беларускай гімназіі. Выдаваў газету «Незалежная думка». У 1924 эмігрыраваў у СССР, працаваў выкладчыкам віцебскіх педагагічнага тэхнікума і ветэрынарнага інстытута.
15 ліпеня 1930 арыштаваны ДПУ БССР па справе СВБ. Пастановай Калегіі АДПУ СССР ад 10 красавіка 1931 сасланы ў г. Слабадскі Кіраўскай вобласці. Падлягаў пільнаму нагляду АДПУ СССР, трактаваўся як «нераззброены нацдэм». Паўторна арыштаваны 25 ліпеня 1937. Загінуў у зняволенні. Абставіны смерці невядомыя. Рэабілітаваны 15 лістапада 1957.
Алесь Мікалаевіч Карлюкевіч
Алесь (Аляксандр Мікалаевіч) Карлюке́віч (нар., в. Зацітава Слабада, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі краязнаўца, літаратуразнаўца, журналіст, дзяржаўны дзеяч. Міністр інфармацыі Рэспублікі Беларусь (2017—2020). Старшыня Саюза пісьменнікаў Беларусі (з 2022).
Біяграфія
Скончыў аддзяленне журналістыкі Львоўскага вышэйшага ваенна-палітычнага вучылішча (1985) і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2002). У 1981—1995 гадах служыў ва Узброеных Сілах СССР і Рэспублікі Беларусь. Працаваў у газетах «Звязда» (1995—1998), «Чырвоная змена» (1998—2002) — галоўны рэдактар, «Советская Белоруссия» (2002—2006). У 2006—2011 гадах дырэктар рэдакцыйна-выдавецкай установы «Літаратура і мастацтва». Адначасова ў 2009—2011 гадах галоўны рэдактар газеты «Літаратура і мастацтва», што ўваходзіла ў склад названай установы.
8 лістапада 2011 года прызначаны галоўным рэдактарам газеты «Звязда». З лістапада 2012 года — адначасова выконваючы абавязкі, са снежня 2012 — дырэктар-галоўны рэдактар Выдавецкага дома «Звязда». З кастрычніка 2011 года адначасова быў старшынёй Мінскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі (да 2016 года).
15 снежня 2016 года стаў намеснікам міністра інфармацыі Беларусі, 28 верасня 2017 года — міністрам інфармацыі Рэспублікі Беларусь. Звольнены з пасады міністра 4 чэрвеня 2020 года. З ліпеня 2020 года — галоўны рэдактар часопіса «Беларуская думка».
20 жніўня 2020 года зноў прызначаны галоўным рэдактарам газеты «Звязда» і дырэктарам Выдавецкага дома «Звязда».
Член Беларускага саюза журналістаў і Саюза пісьменнікаў Беларусі. 22 сакавіка 2022 года на з’ездзе Саюза пісьменнікаў Беларусі Аляксандр Карлюкевіч быў выбраны старшынёй пісьменніцкай арганізацыі.
Творчасць
Аўтар шэрагу краязнаўчых кніг. У тым ліку:
Погляды
У красавіку 2019 года ў інтэрв’ю газеце «Народная Воля» выказаўся супраць пашырэння беларускай мовы: «Усе магчымыя меры пашырэння, заканадаўчыя ініцыятывы адносна ўсталявання, кантролю і гэтак далей нічога не прынясуць, акрамя гарачых спрэчак у грамадстве. Моўная рэчаіснасць у Беларусі склалася такая, якая склалася…''».
Лагер НКУС для нямецкіх ваеннапалонных № 168
Лагер № 168 — адзін з лагероў НКУС, які знаходзіўся ў Масюкоўшчыне. З'яўляўся часткай лагернай сістэмы для ваеннапалонных армій гітлераўскай кааліцыі і інтэрніраваных грамадзян Германіі. Заснаваны летам 1944 г. на месцы былога лагера савецкіх ваеннапалонных. Першымі зняволеннымі лагера былі ваеннапалонныя Вермахта, якіх узялі ў палон пад Мінскам. Пасля гэтага лагер актыўна папаўняўся новымі партыямі ваеннапалонных.
Пастановай Дзяржкамітэта абароны ад 3 лютага 1945 г. і загадам НКУС СССР Л. Берыя ад 6 лютага 1945 г. было прадпісана вывозіць працаздольнае насельніцтва савецкай акупацыйнай зоны Германіі ў СССР для прымусовай працы па аднаўленню савецкай эканомікі. Так лагер № 168 стаў папаўняцца грамадзянскімі асобамі.
У 1945 г. ў лагеры № 168 памерла 237 палонных. Памерлых хавалі на ўскраіне лагера. На красавік 1946 г. усяго ў лагеры знаходзілася 22594 чал.
Палонныя і інтэрніраванныя выкарыстоўваліся пры адбудове і пабудове такіх аб'ектаў, як МАЗ і МТЗ (7500 чал.), завод імя Кірава (1200 чал.), Тэатр оперы і балета (1500 чал.), Акадэмія навук (800 чал .), завод імя Вавілава, частку цяперашняга пр. Незалежнасці, Асмалоўка.
Рэпатрыяцыя пачалася ў 1947 г. Немцам і іншым інтэрніраваным, якія вярталіся на радзіму, плацілі грошы за выкананую справу, але яны не мелі права вывозіць грошы за тэрыторыю СССР мусілі іх «атаварыць» на месцы. Апошнімі пакінулі лагер у канцы верасня 1955 г. асуджаныя за вайсковыя злачынствы, якіх памілаваў урад СССР. Могілкі ваеннапалонных і інтэрніраваных у Масюкоўшчыне, былі знішчаны як і іншыя 77 такіх могілак на Беларусі. Частка пахаваных там перанесена на зборныя моглікі у ХХІ ст.
Карнеліс Карнеліс ван Харлем
Карнеліс Карнеліс ван Харлем (нідэрл. Cornelis Cornelissen, Cornelis Cornelisz), (1562, —, ) — галандскі жывапісец, малявальшчык і архітэктар. Нараўне з Карэлам ван Мандэрам і Хендрыкам Гольцыусам адзін з вядучых мастакоў нідэрландскага маньерызму харлемскай школы, часцей званы Карнелісам Харлемскім (нідэрл. Cornelis van Haarlem).
Біяграфія
У 1583 годзе Карнеліс вярнуўся ў Харлем, дзе ён заставаўся да канца свайго жыцця. Ён стаў паважаным членам абшчыны і ў тым жа годзе атрымаў сваю першую афіцыйную замову ад горада на групавы партрэт «Банкет Харлемскай грамадзянскай гвардыі». Ён стаў гарадскім мастаком Харлема і атрымліваў шматлікія афіцыйныя замовы. Як партрэтыст Карнеліс ван Харлем аказаў вялікі ўплыў на творчасць Франса Халса. Каля 1600 года ён ажаніўся з Марытген Дэйман, дачкой мэра Харлема. У 1605 годзе атрымаў у спадчыну трэць стану свайго багатага цесця. Памёр Карнеліс ван Харлем у родным горадзе ў 1638 годзе, ва ўзросце 76 гадоў.
Рудабельская рэспубліка
Рудабельская рэспубліка, Рудабельская партызанская рэспубліка (Рудобельская республика) — тэрыторыя Рудабельскай воласці Бабруйскага павета, на якой захоўвалася Савецкая ўлада падчас германскай (1918 г.) і польскай (1919г -1920 гадоў) акупацыі.
Паўлаўскі раён
Паўлаўскі раён:
Аляксей Мікалаевіч Бойка
Член Саюза архітэктараў Беларусі з 2006 года.
Біяграфія
Скончыў у 1994 годзе Гомельскі дарожна-будаўнічы тэхнікум, у 2005 годзе — Беларускі дзяржаўны інстытут чыгуначнага транспарту. У 1995—1996 гадах у НВПС УУС Гомельскага аблвыканкама. У 1996—1998 гадах служыў ва Узброеных Сілах Беларусі. У 1998—1999 гадах працаваў у Цэнтральным раённым аддзеле Аб’яднання «Ахова» пры МУС РБ; у 1999—2000 гадах у праектным інстытуце «Гомельграмадзянпраект»; у 2000—2002 гадах Рэспубліканскім алмазаапрацоўчым унітарным прадпрыемстве «Гомельскае ВА Крышталь»; у 2003 годзе ў ТДА «Дызайн-Цэнтр»; у 2004 годзе ў дызайн-студыі «Ар-нуво»; у 2004—2005 гадах у філіяле ПКМ «Будпраект» ААТ «Гомельпрамбуд»; у 2006—2007 гадах у Замежным прыватным архітэктурна-праектным унітарным прадпрыемстве «Фармат БСТ»; з 2007 года ў ТДА «Імір А».
Творчасць
Асноўныя працы: шматпавярховы жылы дом па вул. Навагорская ў г. Масква (2002—2004, канстр. С. Малашэнка); аўтасалон аўтамабіляў маркі Шэўрале, Кадылак, Опель прадпрыемства «Мультымотарс» па вул. Магілёўская 43а, у г. Мінску (2005—2007, будаўніцтва 2006—2008, канстр. С. Чучвага, Ю. Елісееў).
Тамаш Яўлевіч
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў Магілёве. Вучыўся ў Магілёўскай брацкай школе, у сярэдзіне 1620-х гадоў — у Ягелонскім універсітэце ў Кракаве. 3 1628 да 1632 года займаў пасаду рэктара Кіеўскай брацкай школы. У 1632 годзе, пасля аб’яднання гэтай школы з Кіева-Пячорскай і стварэння Кіева-Магілянскай калегіі, Тамаш Яўлевіч быў звольнены мітрапалітам Пятром Магілам з пасады рэктара. Палічыўшы звальненне за абразу, ён пакінуў Кіеў і накіраваўся ў родны Магілёў. Займаўся педагагічнай дзейнасцю ў Магілёўскім, a ў 1640-я гады ў Слуцкім брацтвах. Аб далейшым лёсе звесткі адсутнічаюць.
Творчасць
Адзіны вядомы твор Тамаша Яўлевіча «Лабірынт, або Заблытаная сцежка» быў напісаны ў час яго навучання ў Кракаве на польскай мове і выдадзены асобнай кнігай у 1625 годзе ў мясцовай друкарні Францыска. На тытульным аркушы пазначана, што кнігу напісаў «Тумаш Яўлевіч, студэнт навук вызваленых». Паэма адрасавалася «брацтву малодшаму магілеўскаму новапачатнаму». У ёй паэт як бы прапануе свае паслугі настаўніка і выхавальніка, публічна дэманструе свае разумовыя і літаратурныя здольнасці.
Назва паэмы ўзнікла як вынік аўтарскага ўяўлення пра сусвет, які нагадваў яму заблытаны клубок супярэчнасцей, адкуль чалавецтва не знаходзіць выйсця. Паводле зместу і ідэйна-мастацкай скіраванасці «Лабірынт…» працягвае рэнесансныя, гуманістычныя традыцыі. Зліццё лірычнага героя і алегарычнага вобраза Мудрасці, ад імя якіх ажыцяўляецца аповед, складае мастацка-кампазіцыйную аснову твора. Так дасягаецца эпічная шырыня і шматпланавасць мастацкага выяўлення.
Міхаіл Іосіфавіч Луня
Міхаіл Іосіфавіч Луня (, в. Пескаўцы Лідскага раёна — ) — беларускі настаўнік, Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі педагагічны інстытут імя Я. Купалы (1953). У 1953—1962 гадах выкладаў матэматыку ў СШ № 1 г. Ашмяны, у 1962—1969 гадах намеснік дырэктара гэтай школы па вучэбна-выхаваўчай рабоце.
Ганаровае званне «Заслужаны настаўнік БССР» прысвоена ў 1967 годзе. Узнагароджаны медалямі, нагруднымі знакамі.
IC 4942
IC 4942 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Тэлескоп.
Phaonia
Phaonia — вялікі род мух сямейства.
Прадстаўнікі распаўсюджаныя па ўсім свеце, было выяўлена больш за 750 відаў.
Аляксандр Фёдаравіч Мідэндорф
Аляксандр Фёдаравіч Мідэндорф (Alexander Theodor von Middendorff; 18 жніўня 1815 - 24 студзеня 1894) — заснавальнік мерзлотазнаўства, расійскі падарожнік, географ, батанік і натураліст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Эстляндской губерні Расійскай імперыі (па іншых дадзеных, у Санкт-Пецярбургу). Адукацыю атрымаў на медыцынскім факультэце Тартускага ўніверсітэта (1832-1837), які скончыў у званні ўрача. Два гады працаваў у Аўстрыі і Германіі, дзе спецыялізаваўся ў галіне заалогіі, этнаграфіі, антрапалогіі. У 1839 годзе быў прызначаны ад'юнктам пры кафедры заалогіі ва ўніверсітэце Святога Уладзіміра (Кіеў). У 1840 годзе Мідэндорф ўдзельнічаў у лапландскай экспедыцыі К. М. Бэра, збіраў матэрыялы па арніталогіі, малакалогіі і геалогіі Лапландыі. У 1842 годзе Акадэмія навук па рэкамендацыі К. М. Бэра даручыла Мідэндорфу арганізаваць экспедыцыю ў Паўночную і Усходнюю Сібір. У перыяд падрыхтоўкі экспедыцыі Мідэндорф склаў карту Таймыра, выкарыстоўваючы працы С. І. Чалюскіна і X. П. Лапцева. У перыяд сваёй экспедыцыі ў Паўночную Сібір і на Далёкі Ўсход у 1842-1845 адкрыў плато Путарана, стаў першым даследчыкам паўвострава Таймыр, Паўночна-Сібірскай нізіны, Амурска-Зейскай раўніны, Станавога хрыбта, ніжняй часткі басейна Амура, паўднёвага ўзбярэжжа Ахоцкага мора, Удска-Тугурскага прыпалявання, Шантарскіх астравоў. Справаздача Мідэндорфа аб экспедыцыі была для свайго часу найбольш поўным натуральна-гістарычным апісаннем Сібіры. У ліку навуковых дасягненняў Аляксандра Мідэндорфа першае этнаграфічнае апісанне шэрагу сібірскіх народаў і першая навуковая характарыстыка клімату Сібіры, вызначэнне паўднёвай мяжы распаўсюджвання шматгадовай («вечнай») мерзлаты, вызначэнне занальнасці расліннасці, фармулёўка т. зв. «Закона Мідэндорфа», які тлумачыць прычыны звілістасці паўночнай мяжы лясоў. У 1852 годзе Аляксандр Мідэндорф быў абраны ардынарным акадэмікам Пецярбургскай акадэміі навук, а ў 1855 годзе - абавязковым сакратаром акадэміі. У 1867 годзе Мідэндорф суправаджаў у падарожжы па Расіі вялікага князя Аляксея Аляксандравіча, у 1869 - вялікага князя Уладзіміра Аляксандравіча. У 1870 годзе, суправаджаючы Аляксея Аляксандравіча ў падарожжы па Белым моры і на Новую Зямлю, зрабіў важныя назіранні адносна Гальфстрыму на ўсход ад Нардкапа, адкрыў Нардкапскае цячэнне ў Баранцавым моры. У 1870 годзе даследаваў Барабінскі стэп, у 1878-м - Ферганскую даліну.
Падарожжа на месяц (фільм, 1902)
«Падарожжа на Месяц» (Le Voyage dans la Lune) — першы навукова-фантастычны фільм у гісторыі кінематографа. Кароткаметражная фарсавая камедыя, якая парадыруе сюжэты раманаў Жуля Верна «З гарматы на Месяц» і Герберта Уэлса «Першыя людзі на Месяцы». Пастаўлена рэжысёрам Жоржам Мельесам па ўласным сцэнарыі, на створаных ім дэкарацыях, на яго прыватнай студыі і сіламі яго акцёрскай трупы.
Сюжэт
Вучоны робіць у Акадэміі даклад аб магчымасці палёту на Месяц. Пасля бурных дыскусій вырашана адправіць на Месяц экспедыцыю, для якой будуецца касмічны карабель у выглядзе снарада, які запускаецца ў космас стрэлам з велізарнай гарматы. Снарад падае на Месяц. Акадэмікі выходзяць на паверхню Месяца, мілуюцца на Зямлю і кладуцца спаць. Раніцай яны ідуць даследаваць знойдзеную пячору, дзе сустракаюць селенітаў-скакуноў (у фільме іх гралі прафесійныя акрабаты). Расправіўшыся з селенітамі пры дапамозе парасонаў, навукоўцы вырашаюць вярнуцца на Зямлю, садзяцца ў снарад, пасля чаго апошні акадэмік спіхвае снарад з края Месяца і сам заскоквае следам. Снарад падае ў акіян і шчасна даплывае да гавані. Падарожнікаў з пашанай сустракаюць суайчыннікі.
Гозлу (Лачын)
Гозлу (Qozlu) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Міхась Юдэлевіч
Міхась Юдэлевіч (Міхаіл Львовіч Юдэлевіч; (,, Мінская вобласць — ) — беларускі драматург, тэатральны крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і саматужніка. Пасля заканчэння сярэдняй школы ў Мінску (1929) працаваў рабочым на гуце. Быў акцёрам у Мінскім тэатры рабочай моладзі (1929-1931), студэнтам Дзяржаўнага інстытута мастацтва ў Маскве (1931-1935). У 1935-1940 гг. - супрацоўнік рэдакцыі газеты «Літаратура і мастацтва», загадчык аддзела тэатра Упраўлення па справах мастацтва пры Саўнаркаме БССР. З 1940 г. у Савецкай Арміі, удзельнічаў у савецка-фінляндскай і ў Вялікай Айчыннай войнах. Загінуў у 1941 г. на фронце.
Адальберт Пражскі
Адальберт Пражскі (Adalbertus Pragensis) ён жа Войцех (Vojtĕch, Wojciech;, Лібіца, Чэхія — , Прусія (цяпер Калінінградская вобласць Расіі)) — епіскап, прапаведнік хрысціянства, прылічаны да святых каталіцкай царквой, асабліва шануецца ў Чэхіі, Польшчы і Венгрыі. Яму прыпісваецца аўтарства вядомага хрысціянскага гімна «Багародзіца».
Юнацтва
Па паходжанню Войцех належаў да моцнага чэшскага княжацкага рода Слаўнікавічаў. Яго бацька, князь Слаўнік, быў валадаром незалежнага Злічанскага княства, як сцвярджае храніст Казьма Пражскі, багатым і шчаслівым чалавекам. У Войцеха было шэсць братоў, адзін з якіх, Радзім (ён жа Гаўдэнцый), таксама стаў вядомым рэлігійным дзеячам і першым епіскапам Польшчы. Сям’я Войцеха жыла ў горадзе Лібіцы над Цыдлінай. Слаўнікавічы былі канкурэнтамі Пржэмыславічаў у Багеміі, і феадальная ўсобіца паміж двумя княжацкімі дамамі абвастрылася як раз пры жыцці Войцеха.
У 970—973 гадах Войцех паехаў вучыцца ў г. Магдэбург. Яго духоўным настаўнікам стаў Адальберт Магдэбургскі, які даў яму пры мірапамазанні імя свайго нябеснага патрона. Атрымаўшы выдатную адукацыю ў саборнай школе Магдэбурга і ў школе кляштара Св. Морыца ў знакамітага Отэрыха. Хутка Адальберт-Войцех стаў вядомы ва ўсёй Еўропе.
Рэлігійная дзейнасць
У 981 годзе пасля смерці абодвух настаўнікаў Адальберт вярнуўся ў Прагу, у 982, супраць яго жадання, быў абраны епіскапам пражскім, а ў 983 рукапаложаны ў сан. Жыў у дабраахвотнай беднасці, цалкам прысвяціўшы сябе дабрачыннасці і служэнню царкве. У 989 сам зняў з сябе сан епіскапа і пасяліўся ў Рыме ў бенедэктыескім кляштары Св. Аляксея.
Праз чатыры гады, у 993 вярнуўся ў Прагу супраць волі князя Баляслава II, з бласлаўлення Рыма зноў у якасці епіскапа. Яшчэ праз год ён заснаваў у пражскім прадмесце Бржэнаў першы на тэрыторыі Чэхіі мужчынскі кляштар. Яго заслугай было стварэнне ў Чэхіі манашаскіх ордэнаў, якія будавалі першыя манастыры па ўсяму каралеўству. Адальберт таксама актыўна змагаўся з паганскімі вераваннямі, якія яшчэ мелі значную моц у Багеміі. Гэтая дзейнасць займала ў яго шмат сіл і часу, а высокая адказнасць за паводзіны чэшскага народа рабіла яго епіскапства цяжкім абавязкам. Прыблізна праз год, сустрэўшыся са Страхквасам, родным братам князя Баляслава, які таксама абраў шлях духоўнага служэння і займаў даволі высокую царкоўную пасаду, Адальберт прапанаваў яму свой епіскапскі посах. Ён патлумачыў гэта тым, што не адчувае сябе здольным адвесці народ ад ідалапаклонства, палігаміі, кровазмяшальных шлюбаў. Ён лічыў, што чалавек з рода Пржэмыславічаў здолее гэта зрабіць значна лягчэй. Страхквас першапачаткава адмовіўся прыняць прапанову Адальберта, на што апошні адказаў, што Страхквас будзе вымушаны ў будучыні прыняць епіскапскі сан, але ўжо ў значна горшых умовах. У 995 феадальная ўсобіца паміж Слаўнікавічамі і Пржэмыславічамі абвастрылася, і па загаду Баляслава II Лібіца была ўзята штурмам, а чацвёра братоў Войцеха-Адальберта былі забіты комітамі з роду Вршоўцаў. Злічанскае княства было далучана да Прагі. Адальберт пракляў забойцаў всаіх братоў і ў другі раз пайшоў у Рым. У 996 майнцкі архіепіскап Вілігіз патрабаваў, каб Адальберт вярнуўся да Прагі. Папа Ян XV падтрымаў гэта патрабаванне, але даў Адальберту дазвол, на выпадак, калі чэхі яго не прымуць, адысці прапаведаваць паганцам. Паколькі чэхі адмовіліся яго прыняць, Адальберт назаўсёды пакінуў радзіму. Яго пераемнікам быў пастаўлены Страхквас, які, аднак, не здолеў атрымаць епіскапскія паўнамоцтвы, паколькі нечакана памёр у час рукапалажэння.
Місія і гібель у Прусіі
Пасля кароткай місіі ў Венгрыі Адальберт пасяліўся ў Польшчы, дзе быў добра прыняты князем Баляславам Храбрым, і вясной 997 года разам са сваім братам Гаўдэнцыям (Радзімам) накіраваўся да паганцаў прусаў прапаведваць хрысціянства, дзе і быў забіты 23 красавіка 997 года. Парэшткі святога мучаніка былі выкуплены Баляславам Храбрым і пакладзеныя ў саборы ў Гнезна, першай сталіцы Польшчы. Ужо праз два гады пасля смерці Войцех-Адальберт быў кананізаваны Папам Сільвестрам II.
Памяць аб святым Адальберце
У 1997 годзе праз тысячу год пасля пакутніцтва Св. Адальберта адбыліся прысвечаныя яму юбілейныя ўрачыстасці ў Польшы, Чэхіі, Расіі. У Калінінградскай вобласці на меркаваным месцы пакутніцтва Св. Адальберта непадалёк ад вёскі Берагавая быў пастаўлены дзесяцімятровы крыж.
Першыя біёграфы Св. Адальберта:
Лойд Джэймс Осцін
Лойд Джэймс Осцін III (Lloyd James Austin III; нар. 8 жніўня 1953, Мабіл, Алабама, ЗША) — амерыканскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, генерал арміі ЗША, у 2013—2016 гадах — кіраўнік Цэнтральнага камандавання ўзброеных сіл ЗША. 7 снежня 2020 года было абвешчана аб прызначэнні Осціна на пасаду міністра абароны ЗША ў кабінеце абранага прэзідэнта ЗША Джо Байдэна. 22 студзеня 2021 года зацверджаны сенатам ЗША 92 галасамі супраць двух на пасаду міністра абароны ЗША. Першы чарнаскуры на гэтай пасадзе.
Юрый Георгіевіч Лопух
Юрый Георгіевіч Лопух (нар., в. Горная Рута Карэліцкага раёна) — беларускі матагоншчык. Майстар спорту СССР (1984), майстар спорту міжнароднага класа (1987).
Біяграфія
Скончыў сярэднюю школу № 3 г. Ашмяны (1981). У 1983—1991 гадах праходзіў вайсковую службу ў спартыўных клубах арміі ў Мінску і Групе савецкіх войскаў у Германіі. Пасля вяртання ў Ашмяны працаваў трэнерам па мотаспорце ў ПТВ № 192. З 1994 годзе працуе ў закрытым акцыянерным таварыстве «Аграсакрат-Інтэрнэйшанал», заснавальнік таварыства.
Гідрадынаміка
Гідрадына́міка — галіна фізікі суцэльных асяроддзяў, якая вывучае рух ідэальных і рэальных вадкасцей і газаў.
З пункту гледжання механікі, вадкасцю называецца рэчыва, у якога ў раўнавазе няма датычных напружанняў. Вадкасць валодае ўласцівасцямі цячы і прымаць форму пасудзіны, у які яна наліваецца або прымаць форму нерухомай або рухомай паверхні, праз якую яна праходзіць.
У патоках несціскаемых вадкасцяў звычайна дзейнічаюць розныя плыні і сілы. Напрыклад, ламінарнае або турбулентнае цячэнне, якое ўключае ў сябе сілы ціску, супраціўлення, глейкасці, цяжару і гэтак далей... Захаванне іх прапарцыйнасці азначае поўнае гідрадынамічнае падабенства. Ажыццяўленне на практыцы поўнага гідрадынамічнага падабенства аказваецца вельмі цяжкім, таму звычайна маюць справу з частковым (няпоўным) падабенствам, пры якім выконваецца прапарцыянальнасць толькі асноўных, галоўных сіл.
Як і ў іншых галінах фізікі суцэльных асяроддзяў, першым чынам ажыццяўляецца пераход ад рэальнага асяроддзя, якое складаецца з вялікага ліку асобных часціц (атамаў або малекул), — да абстрактнага суцэльнага асяроддзя.
Дзеля яго і пішуцца ураўненні руху: дыферэнцыяльныя ураўненні Наўе-Стокса ў частковых вытворных.
Практычнае прымяненне гідрадынамікі надзвычай разнастайнае. Гідрадынамікай карыстаюцца пры праектаванні караблёў і самалётаў, разліку трубаправодаў, помпаў, гідратурбін і вадазліўных плацін, пры даследаванні марскіх плыняў і рачных наносаў, вывучэнні фільтрацыі грунтавых вод і нафты ў падземных радовішчах.
Альберта Хінес Лопес
Альберта Хінес Лопес (Alberto Ginés López; нар., Касерэс, Эстрэмадура) — іспанскі спартсмен, які выступае ў спартыўным скалалажанні. Спецыялізуецца ў лажанні на складанасць і боўлдэрынгу. Чэмпіён Алімпійскіх гульняў 2020 у Токіа. Ён заняў другое месца на Кубку свету па лажанні на складанасць у агульным заліку 2019 года і выйграў сярэбраны медаль на чэмпіянаце Еўропы 2019 года па скалалажанні.
Біяграфія
Альберта Хінес Лопес нарадзіўся 23 кастрычніка 2002 года. Хінес пачаў займацца скалалажаннем разам са сваімі бацькамі ў юным узросце. У 2013 годзе Альберта пазнаёміўся з прафесійным трэнерам па скалалажанні Давідам Масіяй у Радэлары пасля таго, як бацька Хінеса прывёў сына ў секцыю. Масія быў здзіўлены настроем, з якім Хінес Лопес падняўся на Эль-Дэльфін (7c+) і стаў яго трэнерам. У 2016 годзе, пасля аб’яўлення аб тым, што скалалажанне стане алімпійскім відам спорту на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года ў Токіа, ён пераехаў з Касерэса ў Барселону, каб трэніравацца дзеля кваліфікацыі на галоўны старт.
У жніўні 2017 года Хінес заваяваў сярэбраны медаль маладзёжнага чэмпіянату свету ў лажанні на складанасць сярод моладзі. Праз месяц ён выйграў маладзёжны чэмпіянат Еўропы па лажанні на складанасць. У маі 2018 года Хінес выйграў маладзёжны чэмпіянат Еўропы, а ў жніўні 2019 года ён заваяваў бронзавыя медалі маладзёжнага чэмпіянату свету ў лажанні на складанасць і ў мнагаборстве сярод моладзі. Праз месяц Альберта таксама выйграў бронзу на моладзевым чэмпіянаце Еўропы ў лажанні на складанасць.
6 кастрычніка 2019 года Альберта Хінес заваяваў сярэбраны медаль на чэмпіянаце Еўропы па лажанні на складанасць. Пазней у тым жа месяцы ён заняў другое месца ў Кубку свету па скалалажанні, выйграўшы медалі на двух з шасці этапаў: бронзу ў Кране і срэбра ў Індзяі. У лістападзе іспанец кваліфікаваўся для ўдзелу ў летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года ў Токіа.
На Алімпіядзе ў кваліфікацыі Хінес Лопес стаў сёмым у лажанні на хуткасць (6,32 с у другой спробе), заняў 14-е месца ў боўлдэрынгу (1 топ і 1 зона), а затым стаў трэцім у лажанні на складанасць (больш за 41 зачэп). Ён заняў шостае месца ў мнагаборстве і выйшаў у фінал. У фінале ў лажанні на хуткасць перамог, спачатку апынуўшыся мацнейшым за Коліна Дафі, які здзейсніў фальстарт у чвэрцьфінале, затым мацнейшы за чэха Адама Ондра ў чвэрцьфінале, і, нарэшце, у фінале прайшоў эталонную трасу хутчэй за Тамоа Нарасакі. Тым не менш, у боўлдэрынгу Альберта не дасягнуў ніводнага топа і заняў апошняе сёмае месца. У лажанні на складанасць заняў чацвёртае месца, прайшоўшы 38 зачэпаў. Першага месца ў хуткасці, сёмага ў боўлдэрынгу і чацвёртага ў цяжкасці іспанцу хапіла, каб стаць алімпійскім чэмпіёнам: у яго актыве 28 ачкоў, тады як у сярэбранага прызёра Натаніэля Коўлмана 30.
Радопы
Рэльеф
Даўжыня каля 240 км, сярэдняя вышыня 785 м, самы высокі пік — гара Голям Пералік (2191 м). Складаюцца з шэрагу масіваў, якія паступова зніжаюцца на ўсходзе. Для Заходніх Радопаў характэрны астраўныя горы, якія ўзвышаюцца над старажытнымі паверхнямі выраўноўвання; ва Усходніх Радопах пераважаюць расчлянёныя сярэднегор’і і нізкагор’і.
Геалогія
Складзены вапнякамі, пясчанікамі, крышталічнымі і вулканічнымі пародамі. Ападкаў на захадзе выпадае да 1000 мм, на ўсходзе — 650 мм у год. Рэкі (належаць да басейнаў Марыцы і Месты), парожыстыя, валодаюць вялікімі запасамі гідраэнергіі. На прытоках Марыцы — рэках Арда і Выча — каскады ГЭС і вадасховішчы.
Флора
У ніжніх частках паўднёвых схілаў — хмызняковая расліннасць (тыпу маквіс, шыбляк), гаі вечназялёнага дуба, на паўночных схілах — дубовыя, букавыя і хвойныя лясы. З вышыні 1800—2000 м — субальпійскія лугі і кусты.
Эканоміка
У Заходніх Радопах — лясныя промыслы. Ніжнія часткі схілаў Усходніх Радопаў (да вышыні 700 м) заняты плантацыямі тытуню і вінаграднікамі, якія прыйшлі ў некаторы заняпад у параўнанні з канцом 1980-х гадоў. У Кырджалійскай вобласці ажыццяўляюцца эксперыментальныя пасадкі аліў пры падтрымцы Еўрасаюза, для замяшчэння тытуню, традыцыйна найважнейшай культуры.
Радовішчы жалезных руд (Хаскава), хрому (Крумаўград), поліметалічныя (Мадан) і інш. Шматлікія крыніцы мінеральных вод.
Бальнеялагічныя і кліматычныя курорты: Нарэчан, Велінград, Васіл Калараў і інш. размяшчаюцца на тэрыторыі Балгарыі. Інтэнсіўна развіваецца турызм, у тым ліку экатурызм і наведванне помнікаў старажытнасці фракійскай і рымскай эпох. У Златаградзе — этнаграфічны комплекс.
Гісторыя
Горныя масівы Радопаў уваходзілі ў склад Рымскай імперыі, Балгарскіх царстваў, Візантыі, Асманскай імперыі. Увесь час вяліся войны за валоданне гэтым стратэгічным рэгіёнам, з якога адкрываліся подступы да Канстанцінопаля. Гэта адбілася на нацыянальным складзе жыхароў гэтага рэгіёна, дзе апроч балгараў і грэкаў пражываюць туркі (у шэрагу абшчын яны складаюць больш за палову насельніцтва), памакі і цыгане.
Заходскі сельсавет
Захо́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Заходы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лупалаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лупалаўскім раёне БССР. З 2 сакавіка 1931 года ў складзе Шклоўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Нічыпаравіцкага сельсавета, у склад Мастоцкага сельсавета Магілёўскага раёна перададзена вёска Кастрыцы. 11 сакавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Падгайцаўскага сельсавета, у склад Фашчаўскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Дуброўка, Завараты, Каралёўка, Мікалаеўка, Нічыпаравічы, Патапава, Святлоўка і Чарапы). У 1977 годзе ў склад сельсавета з Фашчаўскага сельсавета вернута вёска Мікалаеўка. 20 лістапада 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Фашчаўскага сельсавета.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў: аграгардок Еўдакімавічы, вёскі Азер’е, Астравец, Бель, Дуброўка 2, Завараты, Заходы, Лакуці, Мікалаеўка, Наваселле, Падгайцы, Плешчыцы і Пруды.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1105 чалавек, з іх 94,9 % — беларусы, 3,7 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
NGC 2369B
NGC 2369B (іншыя абазначэнні — ESO 123-5, IRAS07199-6157, PGC 20717) — галактыка ў сузор’і Кіль.
Боркаўскі сельсавет
Бо́ркаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Боркі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Пешкаўскі сельсавет у складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Пешкі. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Боркаўскі, цэнтр перанесены ў вёску Боркі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 7 населеных пунктаў. 17 верасня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сігневіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 780 чалавек, з іх 88,2 % — беларусы, 5,8 % — украінцы, 4,5 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў: Боркі, Вялікія Лясковічы, Кашалёва, Малыя Лясковічы, Міхалкі, Пешкі, Чарнякава.
Леанард Феліксавіч Супрон
Леанард Феліксавіч Супрон ( — ) — беларускі арганізатар аховы здароўя. Кандыдат медыцынскіх навук (1940).
Біяграфія
Выпускнік Віцебскага медыцынскага інстытута (1938), дзе ў далейшым загадваў кафедрай санітарнай абароны (1939—1941).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, служыў начальнікам Хабараўскага эвакуацыйнага шпіталя Далёкаўсходняга фронту. Пасля дэмабілізацыі — дацэнт кафедры ваенна-медыцынскай падрыхтоўкі медыцынскага інстытута, затым Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў, намеснік Міністра аховы здароўя БССР (1946—1947). Застаўся ў памяці як арганізатар і першы дырэктар (рэктар) Гродзенскага медыцынскага інстытута (1958—1962).
Пахаваны на Усходніх могілках Мінска (Беларусь), участак № 3, шэраг 15, магіла 31.
Навуковая дзейнасць
Аўтар звыш 40 навуковых прац, у тым ліку манаграфія «Медыцынскае забеспячэнне насельніцтва ва ўмовах прымянення сродкаў масавага паражэння» (1959).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, шматлікімі медалямі.
TIBO
Міжнародны спецыялізаваны форум па тэлекамунікацыях, інфармацыйных і банкаўскіх тэхналогіях TIBO — штогадовае міжнароднае мерапрыемства, прысвечанае тэлекамунікацыям, інфармацыйным і банкаўскім тэхналогіям. Ладзіцца ў Мінску з 1994 года. Арганізатары — Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Беларусі, Міністэрства інфармацыі Беларусі.
У выстаўцы бяруць удзел прадпрыемствы-вытворцы тэлекамунікацыйнага абсталявання, камп'ютараў, праграмнага забеспячэння, сродкаў і сістэм бяспекі, пастаўшчыкі разнастайных інфармацыйны-камунікацыйных тэхналогій з розных краін свету.
У межах выставачнага форуму з 2003 праводзіцца конкурс інтэрнэт-рэсурсаў, па выніках якога адбываецца ўручэнне «Інтэрнэт-прэміі TIBO».
Падчас форуму праходзяць такія мерапрыемствы, як семінары, прэзентацыі, прэс-канферэнцыі.
IC 4943
IC 4943 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хронікі маладога Індыяны Джонса
«Хронікі маладога Індыяны Джонса» (The Young Indiana Jones Chronicles) ― тэлесерыял, які ўяўляе сабой перадгісторыю да вядомай фільмаў пра.
Арон Ісакавіч Юдэльсон
Арон Ісакавіч Юдэльсон (,, Латвія — , ) — беларускі паэт, нарысіст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і настаўніка. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Рызе. З 1928 г. жыў у Мінску. Працаваў у рэдакцыі яўрэйскай газеты «Акцябэр» («Кастрычнік»), на Беларускім радыё. З 1930 г. адначасова вучыўся на літаратурна-лінгвістычным аддзяленні педагагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (скончыў тры курсы). У 1937 г. рэпрэсіраваны. Асуджаны да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны 29.10.1937 г. Рэабілітаваны 09.04.1957 г.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў у 1923 г. з выступленняў у нелегальным камуністычным друку Латвіі. Пісаў на мове ідыш. У 1929 г. апублікаваў паэму «Негарэлае» ў часопісе «Штэрн» («Зорка»). Выдаў паэму «Камбінат» (1931), кнігу вершаў «Граніца» (1934), зборнікі нарысаў «У нас у краіне» (1934), «Чырванасцяжны калгас «Колас» (з Х.Шынклерам, 1934). У перакладзе на беларускую мову выйшла кніжка паэзіі «Прывітанне» (1961). Выступаў як перакладчык на мову ідыш.
Gecko
Gecko  — гэта свабодны рухавічок вываду вэб-старонак (layout engine) браўзераў Mozilla Firefox, Netscape і іншых. Старыя назвы — «Raptor» і «NGLayout». Галоўная канцэпцыя Gecko складаецца ў падтрымцы адкрытых стандартаў Інтэрнэту, такіх як HTML, CSS, W3C DOM, XML 1.0 і JavaScript. Іншая канцэпцыя — кросплатформавасць. На сённяшні дзень Gecko працуе на аперацыйных сістэмах Linux, Mac OS X, FreeBSD і Microsoft Windows, а таксама на Solaris, HP-UX, AIX, Irix, OS/2, OpenVMS, BeOS, Amiga і іншых.
Gecko мае падтрымку XUL (XML User Interface Language), створанага спецыяльна для яго XML-мовы апісання карыстальніцкага інтэрфейсу. На XUL напісаны ўсе асноўныя прадукты сямейства Mozilla.
Старажоўскі сквер
Старажоўскі сквер (Сторожевский сквер) — сквер у Цэнтральным раёне Мінска. Размешчаны на рагу праспекта Машэрава і вуліцы Старажоўскай.
Назва скверу прысвоена рашэннем Мінскага гарадскога савета дэпутатаў ад 22 снежня 2006 года ,паводле назвы гістарычнага прадмесця Старажоўка.
Сквер размешчаны на тэрыторыі знесеных у 1950-я гады Старажоўскіх могілак. Побач захавалася царква Святой Марыі Магдаліны, узведзеная ў 1847 годзе. На тэрыторыі сквера месціцца Тэатр-студыя кінаакцёра.
Георгій Канстанцінавіч Нацэўскі
Георгій Канстанцінавіч Нацэўскі (, г. Днепрадзяржынск Днепрапятроўскай вобласці — ) — беларускі настаўнік, Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя Куйбышава (1955). Працаваў выкладчыкам у Ашмянскім сельскагаспадарчым тэхнікуме (1955—1991). Жыў у Ашмянах.
Узнагароды
Ганаровае званне «Заслужаны настаўнік БССР» прысвоена ў 1973 годзе. Узнагароджаны медалямі, знакам «За выдатныя поспехі ў сярэдняй спецыяльнай адукацыі» (1989).
Паўлаўскі раён (Алтайскі край)
Паўлаўскі раён (Па́вловский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Паўлаўск, размешчанае за 59 км ад Барнаула.
Геаграфія
Раён размешчаны ў паўночнай частцы края. Мяжуе з Калманскім, Тальменскім, Тапчыхінскім, Рабрыхінскім, Шалаболіхінскім раёнамі края і г. Барнаулам. Плошча — 2230 км². Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −18,6 °C, ліпеня +20 °C. Гадавая колькасць атмасферных ападкаў — 370 мм. Глебы — чарназёмы, вышчалачаныя звычайныя, лугова-чарназёмныя, светла-шэрыя лясныя, поймавыя лугавыя, у паўднёвай частцы — саланцы.
Па тэрыторыі раёна працякае рака Об і яе прытокі Касмала і Барнаулка. Размешчаны два істужачныя бары — Касмалінскі і Барнаульскі. Растуць хвоя, бяроза, асіна, таполя, вярба. Фаўна — ліса, заяц, лось, вавёрка, карсак, бурундук, барсук. З птушак — гусь, качка, голуб лясны.
У раёне 35 населеных пунктаў, найбольш буйныя — Новыя Зоры, Чаромнае, Камсамольскі, Пруцкой, Калыванскае, Шахі, Лебядзінае.
Аляксандр Віктаравіч Шарапа
Аляксандр Віктаравіч Шарапа (нар. 26 студзеня 1938, Ходараўцы, Лідскі павет, Навагрудскае ваяводства, сёння ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці) — доктар гістарычных навук, першы загадчык кафедры міжнародных адносін, з’яўляўся першым дэканам факультэта міжнародных адносін БДУ (1995—2008).
Біяграфія
Нарадзіўся 26 студзеня 1938 года ў сям’і селяніна. У 1955 годзе скончыў Жалудоцкую сярэднюю школу. У тым жа годзе паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута ім. А. М. Горкага. У 1960 годзе скончыў навучанне і прыступіў да працы ў якасці настаўніка Вілейскай сярэдняй школы-інтэрната. З 1961 па 1971 год працаваў у камсамольскіх і партыйных органах, займаў розныя пасады раённага, абласнога і рэспубліканскага ўзроўняў. У 1973—1976 гадах вучыўся ў аспірантуры у Берліне, дзе займаўся даследаваннем кадравай палітыкі партыі. У 1976 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1982 годзе, будучы сакратаром парткама Мінскай вышэйшай партыйнай школы, быў рэкамендаваны на пасаду прарэктара па міжнародных сувязях БДУ. У 1988 абараніў доктарскую дысертацыю па германістыцы і стаў першым беларускім савецкім гісторыкам, які атрымаў званне прафесара за мяжой. У 1992 годзе па яго ініцыятыве была створана кафедра міжнародных адносін на гістарычным факультэце ўніверсітэта. З верасня 1992 года ўзначаліў кафедру міжнародных адносін. Пасля адкрыцця ў 1995 годзе ў БДУ факультэта міжнародных адносін, ён стаў яго першым дэканам. У 1995—2008 гадах з’яўляўся дэканам факультэта міжнародных адносін Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Асноўныя публікацыі
Аўтар больш за ста навуковых публікацый, у тым ліку трох манаграфій, шэрагу навучальных дапаможнікаў, рэкамендаваных Міністэрствам адукацыі Рэспублікі Беларусь. Яго асобныя навуковыя працы перакладаліся на нямецкую мову і былі выдадзены ў ФРГ і Аўстрыі.
Авангард (спартыўны комплекс, Кіеў)
«Авангард» — дзіцяча-юнацкі навучальна-спартыўны комплекс прафсаюзаў у Кіеве. Пабудаваны ў 1960-я і 1970-я гады на месцы мусульманскіх і караімскіх могілак, разбураных пасля Другой сусветнай вайны, якія ўваходзілі ў склад Лук’янаўскіх могілак.