cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эль-Пуэрта-дэ-Санта-Марыя
Эль-Пуэрта-дэ-Санта-Марыя (El Puerto de Santa María) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кадыс, у складзе аўтаномнай супольнасці Андалусіі. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Баія-дэ-Кадыс. Плошча — 159 км². Насельніцтва — чалавекі (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 21 км. Размешчаны каля вусця Гуадалетэ.
Віктар Паўлавіч Касцючонак
Біяграфія
У 1995 пачаў кар'еру. У 1995-2001 выступаў за мінскае «Юнацтва» і ў гэты час таксама адыграў некалькі матчаў у іншых клубах беларускай экстралігі і нямецкай хакейнай лігі на правах арэнды. У 2001-2003 гуляў у лізе Магнуса за французскі «Брэст». У 2003-2006 зноў выступаў за «Юнацтва». У 2006-2007 гуляў у расійскай суперлізе за тальяцінскую «Ладу». У 2007-2008 зноў гулец «Юнацтва». З 2008 гулец Кантынентальнай хакейнай лігі. Спачатку выступаў за хабараўскі «Амур», а ў канцы 2009 перайшоў у маскоўскі «Спартак». З 2010 выступае за «Дынама-Мінск».
Алій Мажліс
Алі́й Мажлі́с (ад Oliy Majlis — Вышэйшая Сход) — парламент Узбекістана, паводле вынікаў рэферэндуму 27 лютага 2002 года, складаецца з дзвюх палат — ніжняй (заканадаўчая палата) і верхняй (сенат). Тэрмін паўнамоцтваў Заканадаўчай палаты і Сената — пяць гадоў.
Ніжняя палата
Заканадаўчая палата складаецца са 150 дэпутатаў, якія выбіраюцца ў адпаведнасці з законам. Галоўнай асобай у Заканадаўчай палаце з’яўляецца Спікер Заканадаўчай палаты Алій Мажліса.
Дэпутатаў ніжняй (заканадаўчай) палаты ў першым скліканні — 120 (абіраліся на прамых усеагульных выбарах), у наступных двух — 150, з іх 135 абіраліся на прамых усеагульных выбарах, 15 месцаў было зарэзервавана для Экалагічнага руху Узбекістана. Парадак дзейнасці Заканадаўчай палаты вызначаецца Канстытуцыяй Рэспублікі Узбекістан, Законам «Аб Заканадаўчай палаце Алій Мажліса Рэспублікі Узбекістан» і іншымі заканадаўчымі актамі.
Верхняя палата
Сенат з’яўляецца палатай тэрытарыяльнага прадстаўніцтва і складаецца са 100 сенатараў. Члены Сената Алій Мажліса абіраюцца ў роўнай колькасці — па 6 чалавек — ад Рэспублікі Каракалпакстан, вілаетаў і горада Ташкента шляхам тайнага галасавання на адпаведных сумесных пасяджэннях дэпутатаў Жакаргы Кенэса Рэспублікі Каракалпакстан, прадстаўнічых органаў дзяржаўнай улады вілаетаў, раёнаў і гарадоў з ліку гэтых дэпутатаў. 16 членаў Сената Алій Мажліса Рэспублікі Узбекістан прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Узбекістан з ліку найбольш аўтарытэтных грамадзян з вялікім практычным досведам і заслугамі ў галіне навукі, мастацтва, літаратуры, вытворчасці і іншых сферах дзяржаўнай і грамадскай дзейнасці.
Святлана Васілеўна Хоркіна
Святлана Васілеўна Хоркіна (нар., , РСФСР, СССР) — расійская гімнастка, двухразовая алімпійская чэмпіёнка ў практыкаваннях на брусах (1996, 2000), 9-разовая чэмпіёнка свету, у тым ліку тройчы ў абсалютным першынстве і пяць разоў на практыкаваннях на брусах, і 13-разовая чэмпіёнка Еўропы (тройчы ў абсалютным першынстве). Заслужаны майстар спорту Расіі (1995).
Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры, з 2007 года па 2011 год — дэпутат Дзяржаўнай думы РФ пятага склікання ад партыі «Адзіная Расія». З кастрычніка 2012 года — рэферэнт кантрольнага ўпраўлення справамі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі, з лютага 2016 года — першы намеснік начальніка ЦСКА (ФАУ МА РФ ЦСКА), палкоўнік (2018). Сапраўдны дзяржаўны саветнік Расійскай Федэрацыі 3 класа.
Саша и Сирожа
«Саша и Сирожа» — творчы дуэт мастака Аляксея Хацкевіча і музыкі Сяргея Міхалка. Поле дзейнасці калектыву вельмі шырокае: ад тэлеперадач да музыкі, у асноўным забаўляльнага зместу.
Біяграфія
У 1980-х гадах Аляксей Хацкевіч, вучань мастацкай школы, пазнаёміўся з аднакласнікам Сашам і яго братам Сяргеем з вёскі. Іх вобразы былі настолькі яркімі і нестандартнымі, што не давалі спакою юнаму мастаку, яны і ляглі ў аснову Сашы и Сирожы.
Група адразу пасля заснавання атрымала станоўчую рэпутацыю. Пасля выпуску песні «Калыханка» ў Беларусі стала вельмі папулярным слова колдырь.
На самай жа справе, слова гэта — калдыр — у беларускай мове старое і абазначае амбала, увальня.
Менавіта ў працэсе стварэння песні «Калыханка» і аформіўся касцяк групы: да Хацкевіча, Міхалка і прадзюсара Калмыкова далучыўся Мацвей Сабураў (вядомы па мінскай музычнай групе «Плато»). Мацвей стаў рэжысёрам, аніматарам і галоўным па камп’ютарным эфектам.
Зімой 2003 года ў эфіры мінскага «» з’яўляюцца «Оперы для ленивых», выпушчаныя ў ліпені 2003 на кампакт-дыску кампаніяй «Гранд рекордс». Саша и Сирожа пераказвалі сюжэты вядомых опер так, як яны іх разумеюць. На гэтым этапе да праекта далучыўся Віталь Драздоў.
У канцы 2004 года ўдзельнікі калектыву вырашылі запісаць альбом «Ска-ты!». Альбом быў выпушчаны кампаніяй «Moon Records», і 10 чэрвеня ў кіеўскім клубе «Бінга» адбылася яго канцэртная прэзентацыя.
Група Саша и Сирожа уваходзіла ў творчае аб’яднанне «Дети солнца», разам з гуртамі Ляпіс Трубяцкі, Zdob și Zdub, ТТ-34, Крамбамбуля, Мантана, Merry Poppins, Пиво вдвоём. Усяго ў альбом «Ска-ты!» ўвайшло чатырнаццаць песень, а таксама відэакліпы на песні «Калыханка» і «Филя».
У 2001—2004 гадах выходзіла тэлеперадача «Калыханка».
З 2003 года эфір перадачы «Достань звезду» на «Першым нацыянальным канале» Беларусі прыпынены з-за нізкага рэйтынгу.
Тамашаў Любэльскі (гміна)
Тама́шаў Любэ́льскі (Tomaszów Lubelski) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тамашаве Любэльскім. Плошча гміны складае 170,78 км². Станам на 2004 год у гміне Тамашаў Любэльскі пражывалі 10 909 чалавек, шчыльнасць — 63,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Генадзь Пятровіч Баданаў
Генадзь Пятровіч Баданаў (, с. Тубанаеўка,, Горкаўская вобласць — ) — савецкі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1940 годзе. У 1946—1950 гг. працаваў у інстытуце Белдзяржпраект.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1947 года.
Праца ў БССР
Адзін з аўтараў праекта забудовы Цэнтральнай плошчы (праект 1949, з У. Каралём, Л. Мацкевічам, М. Асмалоўскім, М. Паруснікавым ), аўтар праектаў 106-, 108- і 124-кватэрных дамоў (1948—1954), моста цераз Свіслач на Ленінскім праспекце (1952, сумесна з М. Паруснікавым), корпуса гасцініцы «Мінск» (1957, сумесна з Г. Сысоевым, С. Мусінскім, Д. Кудраўцавым) — усе ў Мінску.
Праца ў іншых краінах
У Маскве ўзведзены 10-павярховы жылы дом па вуліцы Аўтазаводскай (1950—1954); распрацаваны: праект дэталёвай планіроўкі забудовы эксперыментальнага жылога раёна (1957—1960), серыя тыпавых праектаў 9—12-павярховых буйнапанэльных жылых дамоў (1971). Аўтар праектаў жылых дамоў з сілікатабятонных блокаў для калгаснага будаўніцтва ў Калінінскай вобласці (1957—1960), праекта дэталёвай планіроўкі забудовы цэнтральнай часткі Улан-Батара (МНР, 1957—1961).
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія БССР 1968 года за ўдзел у стварэнні архітэктурнага ансамбля Ленінскага праспекта ў Мінску.
Нортэм
Нортэм (Northam) — горад у Заходняй Аўстраліі, размешчаны на зліцці рэк Эйван і Морлак, за 97 км ад Перта. 6548 жыхароў (2016). З’яўляецца самым буйным горадам у рэгіёне Эйван.
Урад Швецыі
Урад Швецыі (Sveriges regering), да 1975 года Kungl. Maj:t, Дзяржаўны савет караля (Konungen i statsrådet) ці Дзяржаўны савет (statsrådet) — вышэйшы дзяржаўны орган Швецыі на чале з прэм'ер-міністрам. Падпарадкаваны парламенту і павінен мець падтрымку парламенцкай большасці па ключавых пытаннях.
Кіраўнік урада
Кіраўнік урада: прэм'ер-міністр Фрэдрык Райнфельт.
Кабінет міністраў: прызначаецца прэм'ер-міністрам і аб'яўляецца парламенту.
Выбары 2006 года: Фрэдрык Райнфельт абраны Прэм'ер-Міністрам 5 кастрычніка 2006 года пасля перамогі Альянсу за Швецыю на Парламенцкіх выбарах Швецыі 2006 года. Новы ўрад прадстаўлена 6 кастрычніка 2006 года.
Канстытуцыя Узбекістана
Канстытуцыя Узбекістана (Oʻzbekiston Respublikasining Konstitutsiyasi/Ўзбекистон Республикасининг Конституцияси) — вышэйшы нарматыўны прававы акт Рэспублікі Узбекістан. Канстытуцыя была прынята 8 снежня 1992 года і ў той жа дзень ўступіла ў сілу, усталяваўшы прэзідэнцкую рэспубліку. Першая рэдакцыя Канстытуцыі была апублікавана ў № 247 (438) газеты «Народнае слова» 15 снежня 1992 года. Дзеючая Канстытуцыя Рэспублікі Узбекістан перавыдавалася ў 8 рэдакцыях, цяперашняя з'яўляецца дзявятай і датуецца 4 снежня 2014 года.
Поліэстэрнае валакно
Поліэстэрнае валакно (міжнародная абрэвіятура PES) — гэта вырабы з групы  з поліэтылентэрэфталату (ПЭТ),  (ПБТ) і  (ПТФ). Абазначэнне поліэфірных валокнаў звычайна адносіцца да вырабаў з ПЭТ, з якога зроблена пераважная большасць валокнаў.
Гістарычнае развіццё
Натуральны поліэстэр вядомы прыкладна з 1830 года, першы сінтэтычны поліэстэр быў выкарыстаны ў Першую сусветную вайну ў якасці матэрыялу. Сінтэтычнае поліэфірнае валакно было вынайдзена ў Англіі ў 1941 годзе і прамыслова вырабляецца з 1947 года.
У 2012 годзе сусветная вытворчасць поліэстэрных валокнаў дасягнула 53 мільёнаў тон, з якіх 63 % у выглядзе і 37 % як валокнавая маса. (У 2004 года агульная вытворчасць склала 29 млн т).
Хімічны склад
Валакно — гэта лінейная макрамалекула, галоўны ланцуг якой -[-CO-O-]- складаецца як мінімум на 85 % з эстэру, атрыманага.
Вытворчасць
Асноўнай сыравінай з’яўляецца нафта, з якой атрымліваюць і. У выніку полікандэнсацыі абодвух злучэнняў утвараецца поліэтылентэрэфталат.
Уласцівасці і прымяненне поліэстэрных валокнаў
Поліэстэрныя валокны можна знайсці практычна ва ўсіх тэкстыльных вырабах.
Да найбольш важных станоўчых асаблівасцяў можна аднесці:
Высокая ўстойлівасць да святла, надвор’я і мікраарганізмаў (шторы, заслоны)
Нізкая вільгоцеўспрымальнасць (хуткае высыханне)
Многія ўласцівасці можна лёгка палепшыць з дапамогай хімічных або механічных працэсаў. Напрыклад:
Падвышаная малекулярная арыентацыя можа павялічыць трываласць (корды для шын, канвеерныя стужкі, швейныя ніткі)
Уздзеянне на навакольнае асяроддзе
Поліэстэрныя валокны і вырабы з іх з’яўляюцца найбуйнейшай крыніцай, які забруджвае прыроду. Вылучэнне мікрапластыку адбываецца ў асноўным падчас мыцця адзення з поліэстэру, калі падчас аднаго цыклу мыцця вылучаюцца сотні тысяч драбнюткіх поліэфірных валокнаў і фрагментаў.
Уплыў на здароўе чалавека
Даказана, што поліэстэр, як і іншыя, аказвае негатыўнае ўздзеянне на лёгкія пры ўдыханні яго драбнюткіх валокнаў. Ёсць шэраг даследаванняў, якія паказваюць, што ў рабочых на заводах па апрацоўцы сінтэтычных валокнаў, у тым ліку поліэстэру, з цягам часу ўзнікалі такія сімптомы, як кашаль і дыхавіца ў выніку хранічных запаленчых рэакцый, выкліканых валокнамі, якія затрымліваюцца ў лёгкіх і могуць заставацца там назаўсёды з-за іх нераскладальнасці. У выпадку працяглага высокага ўздзеяння гэта прыводзіць да развіцця.
Цытау
Цытау (Zittau, Žitawa — Жытава) — горад у Германіі, размешчаны ў зямлі Саксонія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дрэздэн. Уваходзіць у склад раёна Гёрліц. Насельніцтва — 28 212 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 25,42 км². Афіцыйны код — 14 2 86 470.
Горад падзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Дзяніс Уладзіміравіч Панкратаў
Дзяніс Уладзіміравіч Панкратаў (Дени́с Влади́мирович Панкра́тов; нар., , РСФСР, СССР) — расійскі плывец, спецыяліст у плаванні батэрфляем, цяпер — спартыўны журналіст, тэлекаментатар і тэлевядучы. Двухразовы алімпійскі чэмпіён, чэмпіён свету, шматразовы чэмпіён Еўропы. Заслужаны майстар спорту Расіі.
Земляны хрыбет
Земляны хрыбет (Бальшазямельскі хрыбет), назва марэнных град — «мусюраў» — у Бальшазямельскай тундры. Утварае водападзел рэк басейна Баранцава мора і Пячоры. Грады (да 250 м) чаргуюцца з шырокімі слабахвалістымі паніжэннямі, занятымі тарфяными балотамі і азёрамі.
Алгабас (Кызылардзінская вобласць)
Алгабас — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жуантабінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 14 км на поўнач ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435247100.
IC 2425
IC 2425 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сеса-Чылента
Сеса-Чылента (Sessa Cilento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1466 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 84074. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Стэфан.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Панкратаў
Панкратаў — прозвішча.
Алава
Алава:
Сялявічы (Слонімскі раён)
Сяля́вічы (, Селявичи) — аграгарадок у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярніцкага сельсавета. За 24 кіламетры на паўднёвы захад ад Слоніма, 150 кіламетраў ад Гродна, 7 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Азярніца.
Саксонія (правінцыя)
Раён з развітай сельскай гаспадаркай, які вылучаўся ў Германіі вытворчасцю цукровага бурака і пшаніцы. Шырока развітая бурачнацукровая прамысловасць давала да Другой сусветнай вайны каля 1/3 выпрацоўкі цукру ў Германіі. Развіты таксама свінагадоўля і малочная гаспадарка. Багатыя радовішчы бурых вугляў, калійных соляў (Стасфурт) і каменнай солі, на базе якіх узнікла шырокая горназдабыўная і разнастайная апрацоўчая прамысловасць. Асабліва вылучаецца хімічная вытворчасць у раёне Мерзебурга, Леўна, Магдэбурга, Стасфурта, Хале (Гале), пераўтворанага германскім фашызмам у найбуйнейшую базу ваенна-хімічнай індустрыі. У перыяд другой сусветнай вайны толькі на заводах Лоўна было занята да 100 тыс. рабочых. У маі — чэрвені 1943 гэтыя гарады падвергліся разбурэнню ўзмоцненай бамбардзіроўкай англа-амерыканскай авіяцыі.
Гісторыя
Саксонія ахапіла тэрыторыю гарадоў Магдэбург, Гальберштат, Мюльгаўзен, Нордгаўзен і Эрфурт і частку саксонскай тэрыторыі, якая пасля паражэння Напалеона (Саксонія была яго саюзнікам) перайшла да Прусіі. Іншыя былыя саксонскія тэрыторыі былі ўключаны ў правінцыі Сілезія і Брандэнбург. Правінцыя Саксонія была адным з самых багатых рэгіёнаў Прусіі з высокаразвітай сельскай гаспадаркай і прамысловасцю. Яна існавала да ліквідацыі Прусіі пасля Другой сусветнай вайны. На тэрыторыі правінцыі і зямлі Анхальт у 1946 годзе была створана федэральная зямля Германіі Саксонія-Анхальт.
Дампір (Заходняя Аўстралія)
Дампір (Dampier) — прамысловы порт на паўночным захадзе Заходняй Аўстраліі.
Вываз нафтахімічных прадуктаў, солі, жалезнай руды і прыроднага газу. Rio Tinto экспартуе вялікія аб’ёмы жалезнай руды праз порт, а ў верасні 2010 года абвясціла аб планах па пашырэнні магутнасцяў. 1,341 жыхар (2011).
Карась (значэнні)
Назву Карась маюць:
Ламбардская ліга
Ламбардская ліга (Lega Lombarda) — саюз з 16 паўночна-італьянскіх гарадоў (склад не быў нязменным) у супрацьстаянні са Свяшчэннай Рымскай імперыяй.
Ліга была створана 7 красавіка 1167 года ў манастыры Панціда. Яе заснавальнікамі былі — Мілан, Лодзі, Ферара, Парма і П'ячэнца. Дагавор паміж імі быў падпісаны на 20 гадоў для барацьбы з імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі супраць яго панавання ў ламбардскіх гарадах. На працягу красавіка — снежня 1167 года да Лігі далучыліся і іншыя гарады.
У бітве пры Леньяна ў 1176 годзе Ламбардская ліга сіламі гарадскіх апалчэнняў ушчэнт разбіла рыцараў Фрыдрыха I Барбаросы, вымусіўшы апошняга ў 1183 годзе прызнаць самастойнасць гарадоў Ламбардскай Лігі. Ламбардская ліга была адноўлена ў 1198 годзе на 10 гадоў.
У 1226 годзе ў сувязі са спробай Фрыдрыха II Штаўфена скарыць Ламбардыю зноў адноўлена на 11 гадоў.
Будынак стаматалагічнай паліклінікі (Горкі)
Будынак стаматалагічнай паліклінікі — будынак у г. Горкі, размешчаны па вул. Леніна, 22. Помнік эклектычнай архітэктуры.
Пабудаваны ў канцы XIX — пачатку XX ст. з цэглы як дзяржаўная ўстанова.
Архітэктура
Аднапавяховы Г-падобны ў плане будынак накрыты вальмавым дахам. Галоўны выцягнуты фасад мае сіметрычную кампазіцыю. Яго цэнтральная частка вылучана неглыбокім рызалітам з плоскімі лапаткамі па вуглах. Лучковыя вокны з ліштвамі і замковым каменем. Сістэма планіроўкі калідорная, з двухбаковым размяшчэннем памяшканняў.
Сяло імя Ібрая Жахаева
Сяло імя Ібрая Жахаева — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Іркольскай сельскай акругі. Код КАТА — 435249100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1978 чалавек (993 мужчыны і 985 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2069 чалавек (1028 мужчын і 1041 жанчына).
Палонка (Баранавіцкі раён)
Пало́нка (, Полонка) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, на рацэ Палонка. Адміністрацыйны цэнтр Палонкаўскага сельсавета. Знаходзіцца за 20 км на захад ад Баранавічаў, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Палонка (лінія Баранавічы — Ваўкавыск); на аўтамабільнай дарозе Новая Мыш — Слонім. Насельніцтва 786 жыхароў, 305 гаспадарак (2005).
Назва
Як паказвае мовазнаўца Ігар Капылоў, назва вёскі Палонка паходзіць ад геаграфічнага тэрміна. У сучаснай беларускай мове палонкай называецца незамерзлы або расталы ўчастак ледзяной паверхні ракі або возера. На паўночным усходзе і ўсходзе Беларусі палонкай называюць частку возера, дзе выходзяць падземныя воды, на Цэнтральным і Заходнім Палессі мясцовыя жыхары ўжываюць слова палонь для абазначэння чыстага, адкрытага месца без лесу і хмызняку, свабоднага для пашы або касьбы. Паказальна, што слова палоня сустракаецца ў большасці славянскіх моў. Аднакаранёвыя назвы Паланечка, Паланіца, Паланная, Палонск вядомы на тэрыторыі іншых раёнаў Беларусі. Аднайменныя назвы населеных пунктаў і мікрааб’ектаў шырока распаўсюджаны і за яе межамі.
Географ Вадзім Жучкевіч дапускаў сувязь назвы Палонка з паняццем палон і выказваў гіпотэзу, што так маглі называцца паселішчы палонных татараў у XVI стагоддзі.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Палонку як сяло, уладанне Сапегаў датуецца 1506 годам, калі ў ваколіцах сяла войскі Вялікага Княства Літоўскага на чале з гетманамі Міхаілам Глінскім і Станіславам Кішкам разграмілі татар. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства.
У Трынаццацігадовую вайну 1654—1667 гадоў каля Палонкі 28 чэрвеня 1660 адбылася бітва паміж войскамі Вялікага Княства Літоўскага пад камандаваннем гетманаў Паўла Сапегі і Стэфана Чарнецкага і расійскімі войскамі чале з ваяводамі Змеявым, Нашчокіным, Трубяцкім, Хаванскім, Шчарбатавым. Войска Расіі налічвала 46 тыс., аб’яднаныя сілы Рэчы Паспалітай — каля 15 тысяч воінаў. Сапега і Чарнецкі атрымалі бліскучую перамогу над расійскімі ваяводамі: князь Шчарбатаў быў забіты, а Хаванскі цяжка паранены. У выніку ваенных дзеянняў сяло Палонка было разбурана, а насельніцтва вызвалена ад падаткаў тэрмінам на адзін год. У 1680 у мястэчку заснавалі дамініканскі кляштар (існаваў да 1830). У другой палове XVIII ст. сяляне напісалі скаргу свайму пану Сапегу на жорсткі прыгнёт з боку эканома.
Пад уладай Расійскай імперыі
У 1886 годзе дзейнічалі 2 яўрэйскія школы, царкоўна-прыходскія школа і папячыцельства. Праваслаўны прыход налічваў каля 1,4 тыс. вернікаў.
Найноўшы час
З 1900 года працавала народнае вучылішча, у якім у 1889—1900 навучальным годзе займалася 96 дзяцей (з іх 8 дзяўчынак, настаўніца К. Завусцінская). Летам 1906 года настаўнікі Літоўскі, Буляк, Кужалевіч вялі сярод сялян агітацыю, распаўсюджвалі лістоўкі і пракламацыі, якія заклікалі іх да барацьбы з царызмам і памешчыкамі. У пачатку XX ст. пабудавана драўляная царква.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Палонка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай вобласці. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі.
Перад вайной у вёсцы жыло 346 чалавек у 74 дварах. У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да 7 верасня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, якія ў 1941 годзе загубілі 14 жыхароў. У ліпені 1944 года гітлераўцамі было спалена 33 дамоў, забіта 172 чалавекі. На франтах вайны загінула 11 вяскоўцаў.
Да Палонкі ў пасляваенныя гады далучаны суседні хутар Прушынава. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
Інфраструктура
Працуюць выканкам сельсавета, сядзіба саўгаса, рамонтна-механічныя с.-г. майстэрні, ветэрынарны ўчастак, Дом быту, клуб, бібліятэка, дзіцячыя яслі-сад, амбулаторыя, аптэка, аддзяленне сувязі, аўтаматычная тэлеф. станцыя, лясніцтва, 4 магазіны.
На цудоўным блакітным Дунаі
«На цудоўным блакітным Дунаі» (An der schönen blauen Donau) — адзін з самых вядомых класічных музычных твораў, вальс Іагана Штрауса-сына (op. 314), напісаны ў 1866 годзе. Ён з'яўляецца ў пэўным сэнсе неафіцыйным гімнам Аўстрыі і традыцыйна выконваецца на біс у навагоднім венскім канцэрце.
Першапачаткова вальс быў напісаны для Венскага харавога таварыства (Wiener Männergesangverein). Словы на музыку напісаў паэт харавога таварыства Іозеф Вайль (Joseph Weyl). Прэм'ера адбылася 13 лютага 1867 года ў палацы Думбы і сустрэла халаднаваты прыём у венскай публікі. Пасля канцэрта Штраус сказаў: «Чорт з ім, з вальсам, а вось коду мне шкада — я б хацеў яе поспеху» («Den Walzer mag der Teufel holen, nur um die Coda tut's mir leid — der hätt' ich einen Erfolg gewünscht»).
Другі раз Штраус прадставіў чыста інструментальную версію вальса ў гэтым жа 1867 годзе на Сусветнай выстаўцы у Парыжы, і гэта выступленне мела вялікі поспех. Вальс быў выдадзены мільённым тыражом.
Аляксандр Якаўлевіч Гаўрылёнак
Аляксандр Якаўлевіч Гаўрыленак (, Мінск, БССР) — беларускі хакеіст, брамнік.
Біяграфія
Выхаванец мінскай хакейнай школы «Юнацтва». Першы трэнер: Генадзь Іванавіч Бандурын.
За нацыянальную зборную Беларусі выступаў з 1992 па 1999 год. Правёў 17 матчаў, прапусціў 39 шайбаў.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Тамашаў Мазавецкі (гміна)
Тама́шаў Мазаве́цкі (Tomaszów Mazowiecki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тамашаве Мазавецкім. Плошча гміны складае 151,3 км². Станам на 2004 год у гміне Тамашаў Мазавецкі пражывалі 9663 чалавекі, шчыльнасць — 63,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Шэй-Гэп
Шэй-Гэп (Shay Gap) — былы горад, цэнтр здабычы жалезнай руды ў рэгіёне Пілбара Заходняй Аўстраліі, знаходзіўся за 1335 км ад Перта і 165 км на ўсход ад Порт-Хедленд. Афіцыйна абвешчана пра заснаванне ў 1972 годзе. Здабыча жалезнай руды пачалася ў студзені 1973 года.
У перыяд росквіту насельніцтва налічвала больш 850 жыхароў. Горназдабыўная дзейнасць спынілася 10 снежня 1993 года і горад быў зачынены ў лютым 1994 года. Частка будынкаў была прададзена, частка знесена, а частка перамешчана ў руднік Яры.
IC 2426
IC 2426 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Амбросенкі (Шаркаўшчынскі раён)
Амбро́сенкі (, Амбросенки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Пяліцкага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Валожынскага сельсавета.
Тучынка (станцыя метро)
На праектных схемах развіцця Мінскага метрапалітэна першапачаткова была пазначана як «Харкаўская» (Харьковская). У маі 2017 года Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт на сваім сайце распачаў галасаванне па выбары назваў новых станцый, станцыі было прапанавана надаць назву «Тучынка», па назве гістарычнага прадмесця Мінска.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 2010
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 2010 (Welsh Open 2010, таксама вядомы як Totesport.com Welsh Open 2010 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 25 па 31 студзеня 2010 года на арэне Ньюпарт Цэнтр, у Ньюпарце, Уэльс. Турнір стаў 19-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 году. Кампанія Totesport.com упершыню спансавала турнір. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £224,700, з якіх £35,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Джон Хігінс з Шатландыі, які перайграў на свяім шляху да тытула Майкла Джаджа (5:2), свайго суайчынніка Грэма Дота (5:1), Марка Сэлбі ў чвэрцьфінале (5:2), лідара сусветнага рэйтынгу Роні О’Салівана ў паўфінальным матчы (6:4) і леташняга пераможцу Алістэра Картэра ў фінальным паядынку (9:4). Такім чынам, 34-гадовы шатландзец выйграў свой другі ў кар'еры тытул адкрытага чэмпіянату Уэльса, 21-ы рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама першы турнір пасля чэмпіянату свету 2009 года.
Прызавыя грошы
У 2010 годзе спонсарам адкрытага чэмпіянату Уэльса стала кампанія Totesport.com. Прызавы фонд застаўся амаль на тым жа ўзроўні, што і ў мінулым годзе, склаўшы £224,700. Першы прыз спаборніцтва не змяніўся, застаўшыся на ўзроўні £35,000.
Карона Святога Эдуарда
'''Карона Св. Эдуарда''' — карона, якая выкарыстоўваецца пры каранацыі новага манарха Вялікабрытаніі. Была створана ў 1661 годзе для каранацыі караля Карла II. Як мяркуюць, для яе вырабу выкарыстоўвалі золата з вянка Святога Эдуарда Спаведніка, англійскага манарха, які кіраваў у XI стагоддзі.
Карона Святога Эдуарда адносіцца да так званых Каштоўнасцей Кароны — каралеўскіх рэгалій і ювелірных упрыгожванняў, якія належаць не асабіста манарху, а дзяржаве.
Форма кароны традыцыйная для каралеўскіх рэгалій Англіі: вянок, які ўяўляе сабой чаргаванне чатырох крыжоў і чатырох геральдычных лілей, вышэй крыжоў ідуць чатыры паўдугі, якія вянчае шар з крыжам. У цэнтры — аксамітавая шапка з гарнастаевай апухай. Карона выраблена з цвёрдага золата і ўпрыгожана 444 каштоўнымі камянямі. Першапачаткова камяні ўстаўляліся толькі для працэдуры каранацыі, пасля чаго карона дэмантавалася, і заставаўся каркас. Аднак у 1911 годзе каштоўныя камяні былі ўстаўлены на ўвесь час.
Вага кароны вялікая — 4 фунты 12 унцый (2,155 кг). З-за гэтага каралева Вікторыя і Эдуард VII адмовіліся быць каранаванымі каронай Св. Эдуарда і каранаваліся лягчэйшай каронай Брытанскай імперыі.
У наш час карона выстаўлена на ўсеагульны агляд у экспазіцыі Лонданскага Таўэра.
Кельтэмінарская культура
Кельтэмінарская культура — неалітычная культура аселых еўрапеоідных рыбаловаў, якія жылі ў паўднёвым Прыараллі ў VI—III тысячагоддзях да нашай эры. Знаходкі на плато Усцюрт, якія раней уключалі ў склад кельтэмінарскай культуры, вылучаныя ў айдабольскую культуру эпохі мезаліту і неаліту.
Шэраг даследчыкаў лічыць гэтую культуру роднаснай культуры ямачна-грабеністай керамікі і адносяць да фіна-угорскіх народаў.
Кельтэмінарцы ўпрыгожвалі сябе каралямі з ракавін. Выраблялі каменныя сякеры трапецападобнай формы і мініяцюрныя крэмневыя наканечнікі стрэл. Гліняныя пасудзіны для варэння ежы яны рабілі без дапамогі ганчарнага круга.
Кельтэмінарцы жылі ў велізарных дамах (плошча 24х17 і вышынёй 10 м), у якіх змяшчалася цэлая радавая абшчына прыкладна ў 100—120 чалавек. Гаспадарка — аселае рыбалоўства і паляванне.
Аляксей Сцяпанавіч Скакун
Аляксей Сцяпанавіч Скаку́н ( года, вёска Дастоева,, Брэсцкая вобласць) — беларускі вучоны-эканаміст, дзяржаўны дзеяч. Доктар эканамічных навук, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук, акадэмік Міжнароднай акадэміі арганізацыйных і кіруючых навук, акадэмік Беларускай і Міжнароднай інжынерных акадэмій. Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут. Працоўную дзейнасць пачаў заатэхнікам калгаса «Чырвоная Зорка» Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Пасля службы ў шэрагах Узброеных Сіл працаваў галоўным заатэхнікам, намеснікам старшыні калгаса «Маладая гвардыя», старшынёй калгасу «Дружба» Іванаўскага раёна, намеснікам старшыні Іванаўскага райвыканкама — начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, старшынёй калгаса-камбіната «Памяць Ільіча» Брэсцкага раёна. Старшыня сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Астрамечава» Брэсцкага раёна. Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 11-га склікання, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў. Дэпутат Брэсцкага раённага Савета дэпутатаў. Старшыня грамадскіх аб’яднанняў «Беларускі аграпрамысловы саюз» і «Беларускі сялянскі савет». Член дэлегацыі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь у парламенцкай структуры Цэнтральнаеўрапейскай ініцыятывы.
Аўтар 6 навуковых прац, 5 кніг.
Алава (Іспанія)
Алава або Араба (афіцыйна Араба/Алава, Araba, Álava) — правінцыя на поўначы Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Краіна Баскаў. Адміністрацыйны цэнтр — Віторыя-Гастэйс. Тэрыторыя — 2963 км² (48-е месца). Насельніцтва — 324 тысяч (дадзеныя 2016 года).
Люблінскае ўзвышша
Люблінскае ўзвышша (Wyżyna Lubelska) — узвышша на паўднёвым усходзе Польшчы, у міжрэччы Віслы і Заходняга Буга.
Паверхня ўяўляе сабой узгорыстую раўніну, якая раздзеленая глыбокімі далінамі рэк (Вепш, Танеў) і ярамі. Пераважныя вышыні — 200—300 м, на поўдні — да 390 м (града Разточэ). Узвышша пераважна складаюць вапнякі і мергелі. Растуць лісцяныя і букава-піхтавыя лясы.
Большая частка тэрыторыі разараная: вырошчваецца пшаніца, цукровыя буракі, хмель, тытунь. Вялікія гарады: Люблін, Хэлм.
Андамскае ўзвышша
Андамскае ўзвышша — узвышша на паўночным захадзе Усходне-Еўрапейскай раўніны. Знаходзіцца ў Валагодскай вобласці і Карэліі.
Вышыня — да 293 м. На ўзвышшы бярэ пачатак рака Андама, якая і дала назву ўзвышшу. З'яўляецца водападзелам басейнаў азёр Лача, Анежскага і Белага. Складзеная галоўным чынам вапняком. Паверхня роўная з марэннымі ўзгоркамі і мноствам звілістых азёр. Характэрны карст.
Салаірскі краж
Салаі́рскі краж (Салаирский кряж) — платопадобнае ўзвышша ў гарах Паўднёвай Сібіры, у Алтайскім краі, Кемераўскай і Новасібірскай абласцях Расіі.
Даўжыня кража каля 300 км. Вышыня да 621 м (гара Кіўда). Уяўляе сабою нахільнае плато, якое абмяжоўвае з захаду Кузнецкую катлавіну. На паўднёвым захадзе мяжуе з Бійска-Чумышскім ўзвышшам.
Рэкі — Бердзь, Чумыш, Суенга, Вялікі (Чарнавы) Бачат і Малы (Стэпавы) Бачат.
Італьянскае ўварванне ў Албанію
Італьянскае ўварванне ў Албанію — уварванне італьянскіх войскаў у Албанскае каралеўства, якое завяршылася яе анексіяй (7—12 красавіка 1939 года)
Дагаворы 1926, 1927 і 1935 гадоў паміж Албаніяй і Італіяй фактычна пазбавілі першую палітычнай самастойнасці. Албанскі кароль Ахмет Зогу падаў Італіі права выступаць «гарантам» Албаніі. Таму Мусаліні не лічыў неабходнасцю анексію Албаніі. Італьянскі корпус уварвання налічваў 22 тысячы чалавек, для яго авіяцыйнай падтрымкі было выдзелена 400 самалётаў. 7 красавіка італьянскія войскі ўвайшлі ў Албанію, армія якой (14 тысяч чалавек, з якіх 12 тысяч нядаўнія рэзервісты) аказала ім малаважнае супраціўленне. 12 красавіка ў Тыране паміж Італіяй і Албаніяй была складзена «асабістая унія», якая азначала ўключэнне краіны ў склад Італьянскага каралеўства пры чыста фармальным захаванні албанскага ўрада. Кароль Зогу бег.
Каранацыя брытанскіх манархаў
Цырымонія праводзіцца архібіскупам Кентэрберыйскім, вышэйшым святаром Цэрквы Англіі ў Вэстмінстэрскім абацтве. Іншыя святары і прадстаўнікі знаці (пэры Англіі) таксама ўдзельнічаюць у каранацыі; большасць удзельнікаў цырымоніі абавязаны насіць падчас яе цырыманіяльную форму ці адзенне. Каранацыю наведваюць многія іншыя ўрадавыя чыноўнікі і госці, у тым ліку прадстаўнікі замежных дзяржаў.
Ключавыя элементы каранацыі амаль не змяніліся за апошнія тысячу гадоў. Манарх на ёй «упершыню» прадстаўляецца народу і прымаецца ім. Ён ці яна пасля гэтага дае клятву абараняць закон і царкву. Пасля гэтага адбываецца памазанне манарха ялеем, увянчанне яго каронай Святога Эдуарда, і надзяленне яго рэгаліямі, пасля чаго адбываецца працэдура яго ці яе амажу. Калі манарха ўвенчваюць каронай, усе прысутныя пэры таксама надзяваюць свае кароны. Падчас каранацыі манарх сядзіць у крэсле караля Эдуарда, у якое да 1996 г. быў умантаваны Скунскі камень.
Спіс сенакосцаў Беларусі
Спіс сенакосцаў Беларусі.
На шляхах волі
«На шляхах волі» — вершаваны раман Якуба Коласа. Апісвае драматычны лёс герояў на фоне падзей Першай сусветнай вайны і рэвалюцыі. Гэта адзіны з большых Коласавых твораў, у якім усё дзеецца па-за межамі Беларусі — ва Украіне, Румыніі, Расіі — і галоўныя героі не беларусы.
Апісаны вайна, тылавое і франтавое жыццё, баі, адступленні, пакуты вымушаных уцекачоў-«бежанцаў».
Гісторыя твора
Раман ствараўся з вялікім перапынкам: у 1926—1935 і 1955—1956 гадах. Складаецца з уступу і 28 частак. Ёсць устаўныя вершы-санеты, якія друкаваліся асобна. Урыўкі з’яўляліся ў часопісах з 1929 года, але асобнага выдання не было. У адной кніжцы ўвесь твор выданы ў Зборах твораў (у 12, 14, 20 тамах). Асобнае выданне толькі ў 2014 годзе.
Якуб Колас назваў твор паэмай, але пазней казаў: «Пачала шмат тачыць здрадная думка: памыліўся ў жанры. Было пісаць у прозе, малы разгон у вершаваным радку». Міхась Мушынскі мяркуе, што гэта сацыяльна-псіхалагічны раман у вершах. У ім ёсць толькі асобныя элементы паэмнай формы. Падзеі і героі не ўслаўляюцца, не паэтызуюцца. Асноўная ўвага надаецца асабістым дачыненням герояў, прыватнаму жыццю, побыту.
Змест
У «Шляхах…» некалькі сюжэтных ліній. Адна — галоўны герой, прапаршчык Барыс Дзяжа. Другая — Насця Галута, у якую Барыс закаханы, яна засталася на хутары Засценне ля горада Луцка, што ва Украіне. Трэці год з Засцення няма вестак, і малады прапаршчык перажывае, турбуецца за лёс каханай, лёс сваіх і ейных бацькоў. Часамі ў душы Барыса ўзнікаюць сумненні наконт Насці, ці не забылася на яго яна, ці не пакахала другога. Яшчэ адна лінія — салдацкія мітынгі-выступленні, звязаныя з Лютаўскай рэвалюцыяй 1917 года.
Дэтальна апісана быццё Дзяжы ў далёкім тылавым горадзе на рэчцы Кама, тамтэйшыя ўмовы жыцця, дачыненні з аднапалчанамі, перажыванні ў сувязі з хуткім ад’ездам на фронт, успаміны пра знаёмства з Насцяй і пра іх кароткія сустрэчы, спатканні, асабістыя стасункі ў даваенныя гады, таксама ўзноўлены ўнутраны стан героя, думкі, ацэнкі падзей. Блізкі сябра Барыса — паручнік Далін, данскі казак. На станцыйным прыпынку Барыс знаёміцца з харошай дзяўчынай Галяй з-пад Чарнігава, якая спяшаецца ў Кіеў к хвораму знаёмаму артылерысту. Барыс, сумняючыся, заляцаецца да спадарожніцы, як раіў Далін.
А са старым Галутам засталіся на хутары жонка, дачка Насця і тры нявесткі з малымі дзецьмі. Сыны ў войску. Ён мяркуе, ці ехаць у далёкі свет, ці сцерагчы роднае котлішча. Кабеты не слухаюць яго прапановы паехаць з уцекачамі на Усход. Расійскія казакі загадваюць ім ехаць, паляць гаспадарову клуню. Расійскую армію выганяюць аўстрыякі. Аўстрыйскі афіцэр чэх Ян Крочак асталёўваецца ў Галутаў, Насця пакахала яго.
У 1930-я гады Якуб Колас змясціў у творы палемічныя радкі, звернутыя крытыкам, пашырыў агляд гістарычных падзей і ўвёў новых персанажаў. Гэта палкоўнік Грун, капітан Кунашын, ротны камандзір Гланда, прапаршчыкі Грынчар, Дунец, узводны Талалай, дэлегат Сафонаў, безыменнныя салдаты. Розныя палітычныя погляды (манархісты, кадэты, эсэры, меншавікі) аўтар пераказаў, не высмейваючы іх. Мусіць, каб нейтралізаваць небяспеку для сябе, ён дадаў і некаторыя процілеглыя элементы. З’явіўся яшчэ адзін новы персанаж — бальшавіцкі агітатар латыш Шкунда. Ён займае месца ў позніх частках, але ягоны характар не развіваецца, дзейнасць не выходзіць за межы гучных прамоў і заклікаў.
Барыс Дзяжа, Насця Галута, Ян Крочак сустрэліся. Незнаёмы паручнік Чухлоў дапамог Насці ўладкавацца сястрой у бальніцу, там апынуўся і кантужаны Барыс. Ён не даруе дзеўцы ейнае часовае захапленне. Мо яму не ставала дабрыні, спагадлівасці, высакародства. Развітаўшыся з Насцяй, Дзяжа едзе на Румынскі фронт, куды трэба даставіць дэзерціраў. Усе разбегліся і ён сам становіцца дэзерцірам. Барыс затрыманы, яго ратуе Далін. Зараз Барысава мэта: Дабрацца да Валыні, У двор Галуты зазірнуць: Быць можа ўдасца што-нібудзь Пачуць аб страчанай дзяўчыне.
Аскаміцэты
Аскаміцэты, сумчатыя грыбы (Ascomycota) — аддзел грыбоў, які адрозніваецца асобнымі органамі размнажэння — сумкамі (аскамі).
Біялагічныя асаблівасці
Налічваецца каля 30 тыс. відаў; на Беларусі больш за 10 парадкаў, каля 200 родаў, каля 500 відаў. Трапляюцца ў глебе і на арганічных субстратах. Да аскаміцэтаў адносяць амаль усе грыбы, што ўваходзяць у склад лішайнікаў.
Маюць добра развіты септаваны гаплоідны міцэлій, галінасты, шматклетачны, што складаецца са шмат'ядзерных або аднаядзерных клетак. У некаторых (напр., дражджэй) сапраўдны міцэлій адсутнічае, ёсць толькі асобныя клеткі, здольныя пачкавацца. Размнажэнне вегетатыўнае (часткамі міцэлію), бясполае (канідыямі) і палавое (сумкаспорамі). У выніку палавога працэсу ўтвараюцца сумкі (адсюль назва) у выглядзе мяшочка з адтулінай, звычайна 8-споравыя, аднаклетачныя. У ніжэйшых аскаміцэтаў сумкі знаходзяцца непасрэдна на міцэліі, у вышэйшых — размешчаны ў пладовых целах (апатэцыях, клейстатэцыях і перытэцыях). У цыкле развіцця многіх сумчатых грыбоў адзначана канідыяльнае споранашэнне, якое мае выгляд плям, бугаркоў, налётаў. Канідыяносцы ўзнікаюць адзіночна, кучкамі або суцальным слоем на шчыльным спляценні міцэлію ці ў пікнідах.
Вегетатыўнае размнажэнне ажыццяўляецца ўчасткамі міцэлію, пачкаваннем ці шляхам рассячэння гіфы на асобныя клеткі і фармавання аідый, хламідыяспор і г.д. Важнае месца ў цыкле развіцця аскаміцэтаў адыгрывае бясполае размнажэнне пры дапамозе канідыяў. Асобныя групы грыбоў могуць развіваць некалькі відаў канідыяльнага споранашэння.
Значэнне ў прыродзе і для чалавека
Сапратрофы, раскладаюць раслінныя і жывёльныя рэшткі, утвараюць плесні на прадуктах харчавання, прамысловых матэрыялах і вырабах. Многія паразіты, узбуджальнікі хвароб жывёл і чалавека (напр., мікозы), раслін (мучністай расы, паршы, плямістасцей і інш.).
Выкарыстоўваюцца ў сыраварэнні, хлебапячэнні і ў мікрабіялагічнай прамысловасці як прадуцэнты ферментаў, антыбіётыкаў і інш. Есць ядомыя (смаржкі, страчкі, труфелі).
Жансеіт
Жансеіт — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Іркольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 11 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435249300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 400 чалавек (219 мужчын і 181 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 419 чалавек (232 мужчыны і 187 жанчын).
Стэла-Чылента
Стэла-Чылента (Stella Cilento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 850 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 84070. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nicola di Mira.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Давід Адамавіч Рыгерт
Біяграфія
Продкі Давіда Рыгерта прыехалі з Германіі ў Расію ў 1740 годзе. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны бацькоў Рыгерта, Адама Адамавіча Рыгерта і Лізавету Рудольфаўну Горн, дэпартавалі ў Паўночны Казахстан, дзе ён і нарадзіўся. У 1964 годзе сям’я вярнулася на ранейшае месца жыхарства, на Кубань. Там Давід Рыгерт узяў упершыню ў рукі самаробную штангу. Пасля войска перабраўся ў Шахты, мэтанакіравана, каб трэніравацца ў знакамітага Рудольфа Плюкфельдэра, па яго ж запрашэнні.
Член КПСС з 1977 года. Скончыў Маскоўскі інстытут фізічнай культуры (1978). Давід Рыгерт быў трэнерам зборнай СССР па цяжкай атлетыцы.
Сезон 2011 ЖФК Гомель-СДЮШАР-8
У 2011 годзе жаночы футбольны клуб «Гомель-СДЮШАР-8» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Таміцы (гміна)
Тамі́цы (Tomice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадавіцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Таміцах. Плошча гміны складае 41,73 км². Станам на 2008 год у гміне Таміцы пражывалі 7442 чалавекі, шчыльнасць — 171 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
IC 2427
IC 2427 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Васільевіч Клебановіч
Мікалай Васільевіч Клебановіч (нар., в. Грэск, Слуцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі глебазнаўца, доктар сельскагаспадарчых навук (2004), прафесар (2016), дэкан геаграфічнага факультэта БДУ (2017).
Біяграфія
Мікалай Васільевіч Клебановіч нарадзіўся 1 мая 1957 года ў вёсцы Грэск Слуцкага раёна Мінскай вобласці.
На выбар прафесіі вялікі ўплыў аказалі бацькі. Бацька — Васіль Фёдаравіч, большую частку жыцця працаваў у НДІ глебазнаўства і аграхіміі старэйшым навуковым супрацоўнікам, а з 1974 па 1977 гг. — загадчыкам сектара. Юны Мікалай бываў з бацькам на палявых пошуках, у школьныя гады захапляўся матэматыкай і геаграфіяй.
У 1974 г. скончыў СШ № 24 г. Мінска і паступіў на геаграфічны факультэт БДУ. Ужо ў студэнцкія гады з’явіліся першыя два артыкулы М. В. Клебановіча ў «Весніку БДУ» (у сааўтарстве з дацэнтам У. В. Сцяцко). На працягу трох гадоў быў старастай глебавага гуртка пры кафедры глебазнаўства БДУ. У 1979 г. атрымаў дыплом з адзнакай.
У 1980 годзе Мікалай Васільевіч паступіў у аспірантуру Беларускага НДІ глебазнаўства і аграхіміі. За гады навучання ў аспірантуры падрыхтаваў дысертацыю па спецыяльнасці «глебазнаўства» на тэму «Змена марфалагічных прыкмет, асноўных уласцівасцяў і ўрадлівасці дзярнова-падзолістых супяшчаных глеб у працэсе акультурвання», якую паспяхова абараніў 1 сакавіка 1984 года. Пасля заканчэння аспірантуры працаваў малодшым, старэйшым (са снежня 1985 г.), а затым і вядучым (з лютага 1991 г.) навуковым супрацоўнікам Беларускага НДІ глебазнаўства і аграхіміі. Асноўнай сферай навуковых інтарэсаў становіцца праблема аптымізацыі кіслотнасці глеб Беларусі, праводзяцца шматлікія палявыя і лабараторныя эксперыменты для падрыхтоўкі доктарскай дысертацыі.
У жніўні 1999 года перайшоў на працу ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на пасаду дацэнта кафедры глебазнаўства і геалогіі геаграфічнага факультэта.
У сакавіку 2004 г. абараніў дысертацыю па спецыяльнасці «аграхімія» на тэму «Сістэма падтрымліваючага вапнавання глеб Беларусі» (навуковы кансультант — акадэмік І. М. Багдзевіч).
З верасня 2004 года працаваў загадчыкам кафедры глебазнаўства і геалогіі БДУ, з 2010 года — кафедры глебазнаўства і зямельных інфармацыйных сістэм. У лютым 2017 г. прызначаны дэканам геаграфічнага факультэта.
Вучоны
Клебановіч М. В. з’яўляецца вядучым спецыялістам у галіне хімічнай меліярацыі глеб, антрапагеннай эвалюцыі глеб, ГІС-картаграфавання глеб, аграхіміі. Ім распрацаваны пытанні тэорыі, методыкі і практыкі вапнавання кіслых глеб у Беларусі, ён з’яўляецца адным з аўтараў дзеючай інструкцыі «Аб парадку вапнавання кіслых глеб сельскагаспадарчых зямель Рэспублікі Беларусь». Апошнія 10 гадоў распрацоўвае тэарэтычныя асновы рацыянальнага землекарыстання ў Беларусі, фарміруе глебазнаўчую навуковую школу ў БДУ. З’яўляецца членам ВМА ВНУ Рэспублікі Беларусь па геаграфічнай адукацыі.
Вальядалід (правінцыя)
Вальядалід (Valladolid) — правінцыя на паўночным захадзе Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Адміністрацыйны цэнтр — Вальядалід. Тэрыторыя — км² (28-я сярод правінцый краіны, 1,61 % тэрыторыі Іспаніі). Па колькасці насельніцтва Вальядалід — 29-я правінцыя ў краіне. Насельніцтва правінцыі ў 2006 годзе — жыхароў, што складае 1,17 % ад насельніцтва Іспаніі, шчыльнасць насельніцтва — 64,03 чал./км².
Мікалай Васільевіч Клебановіч
Вучоны
З’яўляецца членам рэдкалегіі навуковых часопісаў: «Глебазнаўства і аграхімія», «Зямля Беларусі», «Веснік БДУ», ​​"Аграхімічных веснік" (Масква).
Апублікаваў больш за 300 навуковых і вучэбных прац, у тым ліку звыш 40 навучальных дапаможнікаў і карт, больш за 100 артыкулаў у часопісах са спісу ВАК Беларусі. Без сааўтарства падрыхтавана 100 публікацый.
Педагог
М. В. Клебановіч падрыхтаваў аўтарскія курсы лекцый па 5 дысцыплінах.
Пералік курсаў на геаграфічным факультэце:
Узнагароды і прэміі
За поспехі ў навуковай і педагагічнай дзейнасці быў двойчы ўдастоены Ганаровай граматы БДУ, занесены на дошку гонару БДУ (2013 год).
Публікацыі ў часопісе Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта
Поўны спіс публікацый: Электронная бібліятэка БДУ.
Вальядалід (значэнні)
Вальядалід:
Ліга Еўропы УЕФА 2010/2011
Ліга Еўропы УЕФА 2010/2011 — 2-і розыгрыш футбольнага клубнага турніру — Лігі Еўропы УЕФА, які прыйшоў на змену Кубку УЕФА. Фінальны матч адбыўся 18 мая 2011 г. на стадыёне «Авіва» у Дубліне. Пераможцам турніру стаў партугальскі клуб «Порту», які ў фінале перамог сваіх суайчыннікаў — «Брагу» з лікам 1:0.
Удзельнікі
У розыгрышы Лізе Еўропы УЕФА 2010/11 удзельнічаюць 194 каманды з 53 асацыяцый УЕФА. У адпаведнасці з месцам у табліцы каэфіцыентаў УЕФА па стане на канец еўракубкавага сезону 2008/09 ад кожнай асацыяцыі ў турніры прымае ўдзел вызначаная колькасць каманд:
Акрамя іх, у розыгрышы ўдзельнічаюць:
Іван Іванавіч Яворскі
Іван Іванавіч Яворскі (,  — ) — удзельнік барацьбы за Савецкую ўладу ў Беларусі.
Ліга Еўропы УЕФА 2010/2011
Удзельнікі
Ніжэй прадстаўлена планаваная схема размеркавання ўдзельнікаў па пачатковых раўндах. Пасля перамогі «Атлетыка» ў Лізе Еўропы 2009/10 у схему былі ўнесеныя змены. Першы кваліфікацыйны раўнд
Іван Іванавіч Яворскі
Біяграфія
Член КПСС з 1904 года. За рэвалюцыйную дзейнасць быў арыштаваны (1904, 1905, 1906) і сасланы (1906-09). Адзін з арганізатараў бальшавісцкай групы на заводзе «Арсенал» у Гомелі (1915).
Ліга Еўропы УЕФА 2010/2011
Удзельнікі
Другі кваліфікацыйны раўнд
Іван Іванавіч Яворскі
Біяграфія
Удзельнік Лютаўскай і Кастрычніцкай рэвалюцый 1917 у Маскве. У 1918 годзе адзін з арганізатараў партызанскага атрада з рабочых Новабеліцы. З 1918 года ваенкам Вышэйшых курсаў касаставу Заходняга фронта, камандзір атраду асобага прызначэння, які дзейнічаў у Гомелі, Пінску, Лунінцы.
Ліга Еўропы УЕФА 2010/2011
Удзельнікі
Трэці кваліфікацыйны раўнд
Іван Іванавіч Яворскі
Біяграфія
У 1922-25 ваенкам, , намеснік камандуючага войскамі АДПУ Заходняй пагранічнай акругі па палітчастцы.
З 1925 на гаспадарчай працы.
Ліга Еўропы УЕФА 2010/2011
Удзельнікі
Чацвёрты кваліфікацыйны раўнд