cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мухавец
Агульнае
Сярэднегадавы расход вады каля Брэста 34,9 м³/с, найбольшы 269 м³/с (1979), найменшы 3,4 м³/с (1971—1972). Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў сярэдзіне сакавіка, сярэдняя вышыня над межанным узроўнем 1,5—2,4 м, найбольшая 2—3,8 м (1951, 1958). Замярзае ў сярэдзіне снежня, лёд трымаецца да 2-й паловы сакавіка.
Транспарт у Джыбуці
Агульная даўжыня чыгуначнай сеткі складае 781 км. У канцы 1990-х гадоў транспарт агульнага карыстання, перш за ўсё чыгуначны, быў прыватызаваны. Канцэсійная дакументацыя была падрыхтавана і ўведзена ў дзеянне кансультацыйнай фірмай Louis Berger пры садзейнічанні двух фірмаў са Швецыі.
Мухавец
Агульнае
Даліна ў верхнім цячэнні невыразная, шырыня яе ў сярэднім цячэнні 400—600 м, ніжэй 1,5—2 км. Схілы ўмерана стромкія, вышынёй 4—8 м (у ніжнім цячэнні 3—6 м), адкрытыя, месцамі разараныя або пад лесам. Пойма двухбаковая, нізкая, парэзаная старыцамі і меліярацыйнымі каналамі, месцамі забалочаная. Да вёскі Шэбрын Брэсцкага раёна шырыня яе 200—400 м, ніжэй 1—1,5 км; у разводдзе і пры паводках затапляецца на глыбіню 0,2—0,8 м у вярхоўі і да 1—2 м у ніжнім цячэнні.
Транспарт у Джыбуці
Чыгунка Джыбуці — Адыс-Абеба (джыбуційскі ўчастак — 106 км) знаходзіцца ў кантролі сумеснай джыбуційска-эфіопскай кампаніі. Будаўніцтва джыбуційскага ўчастка з шырынёй каляіны 1000 мм завершана ў 1900 годзе. У лакаматыўным парку галоўным чынам цеплавозы. З 1998 г. у сувязі з закрыццём для Эфіопіі Эрытрэйскіх марскіх партоў з-за канфлікту паміж двума краінамі, грузаперавозкі па маршруце Адыс-Абеба-Джыбуці-Адыс-Абеба ўзраслі ў 4-5 разоў.
Мухавец
Агульнае
Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу. У верхнім цячэнні рака называецца канал Мухавец. Ад Кобрына да Брэста рака зарэгуляваная; шырыня ў межань у верхнім цячэнні 4—8 м, ніжэй упадзення Дняпроўска-Бугскага канала 20—35 м, у вусці 60—70 м. Берагі вышынёй 0,5—2 м, абрывістыя, ніжэй упадзення Рыты разбураюцца, на суднаходным участку абвалаваныя.
У басейне ракі азёры Арэхава, Церабовічы (Валынская вобласць), Ажыннік (Брэсцкая вобласць) і інш.
Царква Святой Тройцы і базыльянскі манастыр (Вільнюс)
Царква Прасвятой Тройцы і базыльянскі манастыр, Траецкая царква, Базыльянская царква — дзеючы ўніяцкі храм у імя Найсвяцейшай Тройцы (набажэнствы вядуцца на украінскай і беларускай мовах ) і былы базыльянскі манастыр у Вільнюсе; ансамбль будынкаў з рысамі архітэктуры готыкі, барока, класіцызму і гістарызму, помнік архітэктуры і гісторыі. Размяшчаецца ў паўднёвай частцы Старога горада, непадалёк ад Вострай брамы і размешчанага на процілеглым боку вуліцы Свята-Духава манастыра. Адрас: вуліца Вастрабрамская, 7б (Аўшрас Варту, ).
Ансамбль утвараюць царква Святой Тройцы, масіўная чатырохвугольная званіца, два манастырскія будынкі ў некалькі карпусоў і пышная барочная брама з двума арачнымі праездамі. Два карпусы былога мужчынскага манастыра з праездам у агароджы і будынка з усходняга боку, якія не адносяцца да ансамбля, атачаюць вялікі двор мужчынскага манастыра, у цэнтры якога стаіць храм, а ў паўночным баку — званіца. Будынак былога жаночага манастыра размешчаны ў паўночнай частцы ансамбля, яго карпусы ўтвараюць два меншыя двары, а адзін з карпусоў сваімі сценамі выходзіць на вуліцу Вастрабрамскую. На вуліцу выходзіць брама, размешчаныя ў паўночна-ўсходняй частцы ансамбля. За брамай знаходзіцца невялікі дворык трапецападобнай формы, праз які вядзе шлях да ўезду ў двор мужчынскага манастыра.
Ансамбль пачаў фарміравацца напачатку XVI стагоддзя і ў цэлым склаўся ў XIX стагоддзі. Заснаваныя як праваслаўныя, храм і манастыр у 1608—1827 гадах належалі ўніяцкаму Базыльянскаму ордэну (па іншых звестках, базыльяне былі выгнаны ў 1821 годзе).
Гісторыя
Паводле падання, праваслаўны храм з’явіўся ў дубовым гаі ўжо XIV стагоддзі, праз некалькі гадоў пасля мучаніцкага пакарання смерцю віленскіх мучанікаў Антонія, Іаана і Яўстафія. На месцы гібелі мучанікаў збіраліся для малітвы хрысціяне і збудавалі тут невялікую капліцу. Пры садзейнічанні другой жонкі Альгерда Юліяніі на месцы капліцы была пабудавана царква ў імя Святой Тройцы, у якую былі перанесены целы мучанікаў.
Да пачатку XVI стагоддзя драўляная Траецкая царква прыйшла ў заняпад і ўяўляла сабой разваліны. Кароль Жыгімонт I за заслугі вялікага гетмана літоўскага князя Канстанціна Астрожскага і ў падзяку за перамогу ў бітве пад Оршай дазволіў яму пабудаваць у Вільні дзве каменныя цэрквы, у тым ліку Свята-Траецкую. Збудаваная ў 1514 годзе царква была па форме гатычнай, з контрфорсамі, высокім дахам і трохвугольным франтонам. Адначасова на сродкі Канстанціна Астрожскага быў збудаваны будынак манастыра. Побач з храмам была пабудавана высокая васьмівугольная званіца.
Манастыр пры Траецкай царкве дзейнічаў ужо прынамсі з XV стагоддзя. Будынкі манастыра неаднаразова перабудоўваліся. У манастыры атрымалі выхаванне выдатныя царкоўныя дзеячы: мітрапаліт Кіеўскі Макарый — свяшчэннамучанік, які пацярпеў ад татараў ; Іона II, полацкі архіепіскап і пасля літоўскі мітрапаліт; літоўскі мітрапаліт Сільвестр Белькевіч і іншыя. Манастыр як першая ў Вільні хрысціянская абшчына карыстаўся асобымі прывілеямі. Пасля падзелу Рускай мітраполіі на Кіеўскую і Маскоўскую манастыр падпарадкоўваўся сусветным патрыярхам, а яго настаяцелі ўзводзіліся ў сан мітрапаліта.
З 1584 года пры Свята-Троіцкім манастыры дзейнічала, якое аб’ядноўвала праваслаўных жыхароў горада розных саслоўяў для абароны і распаўсюджання праваслаўя. Пры кляштары каля 1585 года былі заснаваны духоўнае вучылішча, якое склала канкурэнцыю езуіцкай калегіі, і друкарня. У друкарні ў 1596 годзе быў аддрукаваны першая ўсходнеславянская Азбука з Лексісам «Наука ку читаню и розуменю писма словенского: ту тыж о святой Тройци, и о въчловеченіи Господни» Лаўрэнція Зізанія. Наведаўшы ў 1588 годзе Вільню, канстанцінопальскі патрыярх Ерамія блаславіў праваслаўнае брацтва.
Базыльянскі манастыр і царква
Пасля Берасцейскія уніі па загаду караля Жыгімонта III манастыр у 1608 годзе быў перададзены ўніяцкім манахам базыльянам. Праваслаўнае брацтва, вучылішча і друкарня перайшлі ў Свята-Духаў манастыр. Туды ж былі перанесены мошчы віленскіх мучанікаў.
У 1622 годзе Астафій Корсак-Галубіцкі прыбудаваў да паўночнага фасада галоўнага корпуса царквы капліцу Святога Лукі. У 1628 годзе на сродкі пісара земскага Яна Календы да паўднёвага фасада, па левы бок ад уваходу ў храм, была прыбудавана капліца Узвіжання Святога Крыжа. Ян Календа ў капліцы стварыў алтар, а пад ім склеп для сябе і сваіх нашчадкаў, для чаго ахвяраваў на вечнае памінанне 3000 злотых і свой дом у Вільні на Сярэйкішках.
Крыконіс I
Крыко́ніс I (Krikonys I) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Міелагеная, на рацэ Бірвеце.
Царква Святой Тройцы і базыльянскі манастыр (Вільнюс)
Базыльянскі манастыр і царква
У 1628 годзе да базыльян перайшла былая друкарня братоў Мамонічаў. У базыльянскай друкарні ў XVII—XVIII стст. было аддрукавана каля двухсот кніг на розных мовах, у тым ліку і на літоўскай (да 1839 года было надрукавана 51 літоўская кніга). Падчас паўстання Якуба Ясінскага ў манастырскай друкарні друкаваліся заклікі паўстанцаў. У 1839 годзе друкарня была ліквідавана.
Каля 1670 года царква рамантавалася. Манастыр і царква пацярпелі ў 1706 годзе пры моцным пажары, які знішчыў большую частку горада. У адноўленай царкве апроч галоўнага алтара было створана шэсць новых — алтар Святога Крыжа, Святога Васіля Вялікага, Маці Божай, Іасафата Кунцэвіча, Святога Мікалая і Святога Ануфрыя. Перад галоўным алтаром быў створаны здымны іканастас, каб яго можна было зняць, калі ў святочныя дні запрашалася служыць рымска-каталіцкае духавенства. Пасля пажараў 1706 і 1728 гадоў аднаўляўся купал храма.
У капліцы па правы бок ад уваходу ў багатым мармуровым саркафагу быў пахаваны будаўнік Януш Скумін Тышкевіч са сваёй жонкай Барбарай, народжанай Нарушэвіч. Пра гэта сведчыць надпіс на пліце ў сцяне. Януш Тышкевіч быў дбайным распаўсюджвальнікам уніі і абаронцам базыльянскага ордэна, апекаваўся над манастыром і пры жыцці прыгатаваў у Траецкай царкве склеп для свайго пахавання і пабудаваў над ім капліцу Дабравешчання Найсвяцейшай Багародзіцы. Пасля яго смерці ў 1747 годзе ён разам з жонкай і сынам быў урачыста пахаваны ў гэтай капліцы. Яго дачка Яўгенія-Кацярына, якая ажанілася з вялікім канюшым каронным Карыбут-Вішнявецкім, адпісала манастыру 15000 польскіх злотых з тым, каб штодня адпраўлялася памінальная абедня.
Будынак манастыра і храма перабудоўваліся пасля пажараў 1748 і 1760 гадоў. У 1761 годзе была праведзена барочная рэканструкцыя храма пад кіраўніцтвам Іагана Крыстофа Глаўбіца. Пасля гэтага архітэктурнае аблічча храма страціла гатычныя рысы і набыла барочныя; па вуглах заходняга і ўсходняга фасадаў былі збудаваны вежкі (захавалася толькі іх пара на ўсходнім фасадзе).
Пры Свята-Троіцкам манастыры з XVI стагоддзя дзейнічаў жаночы манастыр. Манастыр заняў будынак, у 1609 годзе перабудаваны з трох суседніх гатычных дамоў. На сродкі князёў Сапегаў у 1630 годзе будынак быў пашыраны. Пазней да яго былі прыбудаваны два флігелі. Ігуменняй манастыра была дачка Паўла Сапегі Кацярына. Пры жаночым манастыры знаходзілася невялікая бібліятэка з кніг на польскай мове. Жаночая абшчына знаходзілася побач з мужчынскай, ад якой аддзялялася спачатку драўлянай агароджай, затым каменнай сцяной, пабудаванай у 1777 годзе. Памяшканне манашак знаходзілася па правы бок ад уваходу ў Траецкі манастыр. Сваёй царквы ў жаночым манастыры не было, і манашкі хадзілі ў Свята-Траецкую царкву праз веснічкі, прароблены ў першай браме. Манашкам была аддадзена капліца Узвіжання Святога Крыжа, прыбудаваная да царквы па левы бок ад уваходу. У капліцу з жаночага манастыра вяла асобная закрытая галерэя. Каля 1784 года яна была разбурана; у 1792 годзе была пабудавана новая драўляная галерэя праз званіцу, якая вяла ў капліцу Узвіжання Святога Крыжа. Тады ж былі павялічаны вокны царквы.
Храм рамантаваўся ў 1820 годзе пад кіраўніцтвам архітэктара Жазефа Пусье.
Праваслаўныя храм і семінарыя
Каля 1826 года ігумення жаночага манастыра Дамасцэна Важынская адкрыла пры манастыры пансіён для дзяўчын. Навучаннем займаліся манашкі, гувернанткі, а таксама свецкія настаўнікі, якія навучалі выхаванак пансіёну музыцы і танцам.
У 1841 годзе (паводле іншых звестак у 1842 годзе) жаночы манастыр быў скасаваны, яго памяшканні і рухомую маёмасць перайшлі ва ўласнасць Кафедральнага праваслаўнага сабора. У памяшканнях, якія належалі жаночыму манастыру, былі створаны жылыя кватэры.
Траецкі манастыр па прапанове Іосіфа Сямашкі, тады ўніяцкага епіскапа, а пасля праваслаўнага літоўскага мітрапаліта, быў пералічаны ў трэцякласны (па штаце 1842 года яму належылі адзін настаяцель-архімандрыт, пяць іераманахаў, адзін манах і чатыры паслушнікі), а вызваленыя будынкі, якія раней належалі манастыру, былі аддадзены пад праваслаўную духоўную семінарыю.
Семінарыя была пераведзена ў Вільню з мястэчка Жыровічы Гродзенскай губерні ў 1845 годзе. Для прыстасавання будынкаў пад семінарыю па распараджэнні мітрапаліта Іосіфа Сямашкі былі зроблены капітальная пераробка і пабудаваны неабходныя пабудовы. У 1851—1852 гадах рэканструявалася капліца Скуміных (капліца Дабравешчання Найсвяцейшай Багародзіцы) па праекце архітэктара Міхаіла Прозарава. У ёй была створана царква ў імя Святога Іаана Багаслова.
Генерал-губернатар М. М. Мураўёў, які рупліва сачыў за аднаўленнем у краі старажытных праваслаўных святынь, вылучыў на абсталяванне семінарскіх будынкаў 60 тысяч рублёў. Пры Мураўёве быў нанова перакрыты бляхай дах царквы. У 1867 годзе будынак манастыра рэканструяваўся, пры гэтым разбіраліся сцены, якія раней раздзялялі келлі, каб атрымаліся прасторныя класныя памяшканні. У 1869 годзе манастыр быў канчаткова скасаваны. У другой палове XIX стагоддзя была прыбудавана круглая вежа з паўднёва-заходняга боку манастырскага ансамбля.
Па праекце Мікалая Чагіна ў 1869 годзе былі надбудаваны вежкі галоўнага заходняга фасада, збудаваны новы ўсходні франтон царквы, збудаваны драўляны купал з распісанымі вокнамі (разабраны напачатку XX стагоддзя); будынак набыў рысы архітэктуры гістарызму.
На пілонах, якія падтрымлівалі купал, былі панавешаны абразы святых. Драўляны іканастас Траецкай царквы быў простым, афарбаваным алейнай фарбай і месцамі аздобленым пазалотаю. Абраз Збавіцеля ў царскіх варот была пакрыта масіўнай срэбнай рызай. У царкве меліся абразы пэндзля акадэміка І. Ф. Хруцкага, сына ўніяцкага святара, і абразы Святога Ануфрыя, Святых Апосталаў Пятра і Паўла і іншыя, выкананыя мастаком Ф. Смуглевічам. Абразы былі вывезены ў 1915 годзе, з набліжэннем нямецкіх войскаў да горада, углыб Расіі.
XX стагоддзе
Пасля Першай сусветнай вайны ў 1919 годзе храм быў перададзены каталікам. Некалькі гадоў працягвалася спрэчка аб праве ўласнасці на будынкі манастыра паміж свецкімі польскімі ўладамі і праваслаўнай кансісторыяй. У 1927 годзе па судовым рашэнні будынкі перайшлі ва ўласнасць дзяржавы. Аднак частка будынка былога базыльянскага манастыра ўладамі была пакінута за праваслаўнай духоўнай семінарыі.
У іншай частцы з 1919 гады размяшчаліся Беларуская гімназія, беларускі сірочы прытулак, Беларускае навуковае таварыства; з 1921 года таксама беларускі Віленскі беларускі музей імя Івана Луцкевіча. У 1939 годзе Беларускае навуковае таварыства было ліквідавана, музей працягваў дзейнічаць да 1943 года, калі па патрабаванні нямецкіх улад памяшканне было вызвалена для шпіталя, а экспанаты вывезены ў памяшканні аддзялення вытанчаных мастацтваў Універсітэта Стэфана Баторыя побач з касцёлам Святой Ганны.
У 1940 годзе храм быў зачынены. У 1946—1960 гадах манастырскія будынкі займаў Вільнюскі педагагічны інстытут, у 1964—1969 гадах тут працаваў Вільнюскі філіял Каўнаскага політэхнічнага інстытута. З 1969 года будынкі царквы і манастыра належалі Вільнюскаму інжынерна-будаўнічаму інстытуту.
У 1991 годзе храм быў перададзены грэка-каталіцкай абшчыне. З тых часоў у храме вядзецца рамонт. У 1994 годзе царква адышла да манахаў базыльянаў. Манахі займаюць таксама невялікую частку памяшканняў былога манастыра. Часткай памяшканняў карыстаўся Вільнюскі тэхнічны ўніверсітэт імя Гядзімінаса. З 2008 года ў частцы будынкаў манастыра размяшчаецца гатэль і рэстаран «У базыльян».
Келля Конрада
Напачатку XIX стагоддзя ў паўднёвым крыле манастыра была створана турма. Тут у 1823—1824 гадах утрымліваліся арыштаваныя па справе філаматаў, сярод якіх былі Адам Міцкевіч, Ігнат Дамейка, Аляксандр Ходзька. Падкупіўшы вартаўнікоў, зняволеныя па начах сустракаліся ў келлі, у якой сядзеў Міцкевіч. Гэта келля атрымала назву «келлі Конрада»: у III частцы драматычнай паэмы Міцкевіча «Дзяды» яе галоўны герой, які носіць аўтабіяграфічныя рысы, у такой келлі вядзе спрэчку з Богам і сатаной і перажывае духоўнае перараджэння, ператвараючыся з Густава ў Конрада. Пазней у памяшканнях былога манастыра ўтрымліваліся таксама ўдзельнікі паўстання 1831 года, яшчэ пазней у 1838—1839 гадах тут знаходзіўся ў зняволенні да свойго пакарання Шыман Канарскі.
У 1920-х гадах месца келлі Конрада ва ўсходнім канцы паўднёвага корпуса ўсталяваў гісторык архітэктуры Юліюш Клос. Гэта памяшканне не захавала свайго ранейшага выгляду: сцяна келлі Конрада ў 1867 годзе была разабрана і злучана з суседнім памяшканнем, дзе ў савецкі час размяшчалася бібліятэка Вільнюскага інжынерна-будаўнічага інстытута. Пасля пераходу будынка базыльянскага манастыра ў 1927 годзе ва ўласнасць дзяржавы з той часткі будынка, дзе знаходзілася келля Конрада, былі выселена праваслаўная духоўная семінарыя. У 1929 годзе быў праведзены неабходны рамонт, які вярнуў келлям ранейшы выгляд. У яе сцяну была ўмуравана мемарыяльная мармуровая табліца з тэкстам на лацінскай мове, які ў «Дзядах» Густаў напісаў на калоне, якая падтрымлівала скляпенне турмы:
Богу Найлепшаму, Найвялікшаму. Густаў памёр у 1823 г., у першы дзень лістапада; тут нарадзіўся Конрад у 1823 г., у першы дзень лістапада
Памяшканне было перададзена Саюзу польскіх пісьменнікаў Вільні. Тут ж размясцілася Польскае таварыства краязнаўства. У келлі Конрада ладзіліся літаратурныя вечарыны.
У паваенныя гады над уваходам у манастырскі будынак была ўсталявана мемарыяльная табліца, затым у 1970 годзе яе змяніла іншая табліца ў памяць пра тое, што ў гэтым будынку ўтрымліваліся ў няволі Міцкевіч і іншыя філаматы і тут разыгрывалася дзеянне «Дзядоў».
У 1990-х гадах прадпрымаліся спробы адрадзіць традыцыю «літаратурных гурткоў» у келлі Конрада. У першым адноўленым «літаратурным гуртку» ў 1992 годзе ўдзельнічаў Чэслаў Мілаш. Некаторы час памяшканні разам з келляй Конрада арандавала нямецкая камп’ютарная фірма, затым гэта частка будынка манастыра была перададзена манахам базыльянам.
У 2008 годзе ў манастырскім будынку пасля рамонтных прац быў адкрыты гатэль «У базыльян». У келлі Конрада быў створаны гасцінічны нумар. Копія даваеннай мемарыяльнай табліцы «для выгоды пастаяльцаў», як тлумачыў саўладальнік гатэля, была перамешчана ў калідор. Сама келля Конрада была перанесена ў прыбудову, нанова адбудаваную паміж будынкам манастыра і царквой на месцы знесенай у XIX стагоддзі прыбудовы. У маі 2009 года адбылося адкрыццё экспазіцыі «Келля Конрада» (аўтар Яланта Поль з Літаратурнага музея імя А. Міцкевіча ў Варшаве), якая адлюстроўвае месца зняволення Адама Міцкевіча. Частка польскай грамадскасці расцаніла знішчэнне сапраўднай, хоць і адрэстаўраванай келлі Конрада як вандалізм, а новую «келлю Конрада» — як прафанацыю.
Царква Святой Тройцы
Будынак царквы захаваў рысы архітэктуры готыкі, барока і руска-візантыйскага стылю. Асноўны будынак храма ў плане прамавугольны. Галоўны заходні фасад сіметрычны. Па вуглах узвышаюцца невялікія васьмівугольныя вежкі, у цэнтры паміж імі франтон у выглядзе выцягнутай аркі, злучаны з вежкамі парапетам. Плоскасць фасада расчлянецца пілястрамі і вокнамі. Уваход падкрэсліваюць прыступкі і паўкруглая арка партала. У нішы ў сцяне храма, злева ад галоўнага ўваходу ў заходняга фасада, намаляваны святыя віленскія мучанікі Антоній, Іаан і Яўстафій. Пад нішай знаходзіцца металічная мемарыяльная табліца. Побач з уваходам размяшчаецца мемарыяльная табліца ў памяць Іасафата Кунцэвіча.
У задняга ўсходняга фасада маюцца тры масіўныя апсіды і дзве выцягнутыя вежкі званіц у стылі позняга барока. Двух’ярусныя вежы з валютамі і ляпнінай у плане маюць форму авалу, кожны ярус упрыгожаны чатырма парамі пілястраў. Вежы ўвянчаны шлемамі ў выглядзе званоў з глухімі імітацыямі паддашкавых акенцаў.
У паўночнага фасада царквы, па правы бок ад уваходу, размешчана капліца Святога Лукі, у паўднёвага фасада з левага боку ад уваходу — капліца Узвіжання Святога Крыжа і капліца Скуміных з крыптай, з купалам і сценамі, упрыгожанымі нішамі і пілястрамі, якая прылягае да яе.
Вежы храма ўпрыгожваюць дзве пары масіўных крыжоў XIX стагоддзя з рысамі барока і народнага мастацтва. Невысокі чатырохсхільны дах крыта бляхай. Масіўныя сцены гатычнага мура, схаваны пад тынкоўкай, захавалі сляды контрфорсаў.
Вялікая прастора храма чатырма парамі пілонаў, якія падтрымліваюць купал, падзелена на тры нефы амаль аднолькавай шырыні. Масіўныя васьмігранныя пілоны ўвянчаны стукавымі капітэлямі. Сцены і скляпенні атынкаваны і пабелены; пад пластом мелу і тынкоўкі захаваліся сляды фрэсак. У царкве захаваліся класіцыстычны алтар і арган.
У паўднёвай сцяне царквы на вышыні прыкладна аднаго метра ад падлогі ўмуравана надмагільная металічная рэльефная пліта (памерам 1,55 м х 2,25 м) канца XVI стагоддзя. Пліта складаецца з дзвюх частак: у левай частцы знаходзіцца гербавы картуш, вакол якога — лаўровы вянок, лісце аканта і галоўкі анёлаў, справа — апраўленае арнаментам надмагілле канца XVI ст., пастаўленае па віленскім бурмістры Апанасе Фёдаравічы Брагу і яго сыне Антоне. На ім кірылічная эпітафія :
Мастацкім асаблівасцям гэтага надмагілля прысвяціла свае працы літоўская даследчыца Марыя Матушакайтэ. У процілеглую паўночную сцяну ўмуравана іншая пліта. На ёй па-польску напісана, што тут пахаваны сёстры Яленскія, якія памерлі ў 1757 і 1758 гадах. Паралельна гэтаму надпісу змешчаны доўгія кранальныя вершы.
Манастырскі корпус
Каля гэтага ўваходу ў 1992 годзе на будынку манастыра, у якім дзейнічала Беларуская гімназія, былі адкрыты дзве мемарыяльныя табліцы — у памяць паэтэсы Наталлі Арсеньевай, якая тут вучылася ў 1921—1921 гадах, і настаўнікі, класіка беларускай літаратуры Максіма Гарэцкага. Адкрытая ў 2005 годзе мемарыяльная табліца ў памяць беларускага святара Адама Станкевіча, аднаго з заснавальнікаў Беларускай гімназіі і сірочага прытулку, была выкрадзена.
Брама
Брама, якая вядзе з вуліцы ў двор былога манастыра, уяўляе сабой выдатны твор архітэктуры ў стылі позняга барока, узор віленскай школы позняга барока, якое пераходзіць у ракако. Брама шырынёй 10,8 м і вышынёй 17,5 м адносяцца да найбуйнейшых у Літве.
Манументальны трох’ярусны арачны праезд узведзены архітэктарам Іаганам Крыштофам Глаўбіцам у 1761 годзе. Пышны хвалісты фасад брамы ўпрыгожвае складаная кампазіцыя пілястраў і антаблементаў хвалістага профіля, якія расчляняюць плоскасці сцен. Два хвалістыя антаблементы са звілістымі карнізамі падзяляюць фасад на тры ярусы. У ніжнім ярусе размяшчаюцца прафіляваныя арачныя праёмы. Па баках на пастаментах стаяць пілястры з карынфскімі капітэлямі, па тры з кожнага боку.
На франтоне, які ўтварае трэці ярус, размешчана барэльефная кампазіцыя ў «Святая Тройца і шар зямны». Франтон завяршаюць валюты па вуглах і выгнуты карніз. Арачны праезд перакрыты крыжовым скляпеннем. Над ім размяшчаецца даволі вялікае крытае памяшканне з балконам. Даўней з гэтага балкона выступаў аркестр базыльянскага манастыра для сустрэчы рэлігійных працэсій, якія ладзіліся на царкоўныя святы і асабліва ў дзень Іасафата Кунцэвіча.
У верасні 2002 года ў браме была адкрыта мемарыяльная табліца ў памяць Ігната Дамейкі з барэльефам (скульптар Валдас Бубялявічус, архітэктар Ёнас Анушкявічус).
Званіца
Масіўная званіца стаіць у паўночнай частцы вялікага манастырскага двара, наўскасяк ад галоўнага фасада царквы, злучаючыся з флігелем паўднёвага корпуса будынка былога жаночага манастыра. Званіца збудавана ў XVI стагоддзі па ініцыятыве і на сродкі Канстанціна Астрожскага. Пасля пажару 1748 года званіца была адрамантавана і пакрыта новым дахам. У XIX стагоддзі званіцу ўпрыгожыў новы класіцыстычны карніз.
У плане званіца амаль квадратная (9,8 х 9,5 м), вышынёй у 22,5 м. Тоўстыя сцены (таўшчынёй у 2,3 м) знадворку атынкаваны. Манументальныя фасады стрыманых, лаканічных формаў. У нізкім цокальным паверсе размяшчаюцца невялікія вокны прамавугольнай формы. Другі высокі ярус са зрэзанымі вугламі і высокімі аконнымі праёмамі з закругленымі аркамі; над імі ў фрызе авальныя нішы. Чатырохсхільны дах крыты дахоўкай.
Леашкі
Леашкі́ (, Леошки) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозаўскага сельсавета. Размешчана за 7 км ад Бярозы, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1864 годзе вядомы ў Сашыцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года, вёска знаходзілася ў Сялецкай воласці, дзейнічаў хлебазапасны магазін. Побач з ёй знаходзіўся аднайменны маёнтак ва ўладанні Дыядора Волкава.
Алатсківі (воласць)
Алатсківі (Alatskivi) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 128,38 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2011 года складала 1404 чалавек.
Леашкі
Гісторыя
У 1905 годзе дзейнічаў вапнавы завод. З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 да ліпеня 1920 года і са жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 года на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада.
Алатсківі (воласць)
Палажэнне
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Алатсківі.
Леашкі
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства, у Бяроза-Картузскай гміне, з 1932 года ў Сялецкай гміне.
У выніку пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь 17 верасня 1939 года Леашкі апынуліся ў БССР. З 1940 года вёска ў Самойлавіцкім сельсавеце.
У 1941—1944 гадах знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. На фронце загінулі 8 воінаў-землякоў. З 1964 года ў Бярозаўскім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 года, дзейнічаў крэйдавы завод.
Чэске-Будзеёвіцы (раён)
Раён Чэске-Будзеёвіцы (Okres České Budějovice) — адзін з 7 раёнаў Паўднёвачэшскага края Чэхіі. Адміністрацыйным цэнтрам з'яўляецца горад Чэске-Будзеёвіцы. Плошча складае 1638,30 км², насельніцтва — 187 881 чалавек (шчыльнасць насельніцтва — 114,68 чалавек на 1 км²). Раён складаецца з 109 населеных пунктаў, у тым ліку з 9 гарадоў.
Каракаціцы
Каракаціцы, Сепіі (Sepiida) — атрад жывёл з класа галаваногіх малюскаў.
Ад усіх іншых сучасных галаваногіх, каракаціцы адрозніваюцца прысутнасцю своеасаблівай вапнавай ўнутранай ракавінай ў выглядзе шырокай пласцінкі, якая займае амаль усю спінавы бок тулава. Авальнае цела абрамляе з абодвух бакоў плаўнік ў выглядзе вузкай касцістай аблямоўкі, што цягнецца ўздоўж усяго тулава. Толькі на заднім канцы цела левы і правы плаўнікі падзеленыя. Хапальныя рукі доўгія, уцягваюцца цалкам у асаблівыя мехападобныя рытвінкі; астатнія рукі кароткія. Варонка з клапанам. Чацвёртая левая рука ў самцоў гектакатылізавана ў пачатку (гэта значыць адрозніваецца па сваёй будове і служыць для апладнення).
Харашонкі
Харашонкі (Хорошонки) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 10 км на ўсход ад горада Сафонава, на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вержа. За 6 км на паўднёвы захад ад вёскі чыгуначная станцыя Дурава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Баранаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Мар’іна (Глінкаўскае сельскае паселішча)
Мар’іна (Ма́рьино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Вара (воласць)
Вара (Vara) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 333 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2006 года складала 1947 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Вара.
Жартас (Каксунская сельская акруга)
Жартас — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Каксунскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 14 км на захад ад раённага цэнтра, цэнтра горада Абай. Код КАТА — 353253200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 368 чалавек (168 мужчын і 200 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 357 чалавек (167 мужчын і 190 жанчын).
Бер’е
Бе́р'е (, Берье) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Кубічная сінгонія
У крышталяграфіі кубічная сінгонія — адна з сямі сінгоній. Элементарная ячэйка крышталя кубічнай сінгоніі вызначаецца трыма вектарамі роўнай даўжыні, перпендыкулярнымі адзін аднаму.
У кубічнай сінгоніі існуе тры віду рашотак Бравэ: прымітыўная, аб'ёмна-цэнтраваная і гранецэнтраваная.
NGC 4565
NGC 4565 — спіральная галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі, таксама вядомая як «Галактыка-Голка». Размешчана ў 40 млн. светлавых гадоў ад Зямлі. Мае папярочнік каля 100 тысяч светлавых гадоў. Бачна «з рабра» як тонкі дыск, падзелены пасярэдзіне пылавой палосай.
Кубічная сінгонія
У ніжэйстаячай табліцы прыведзена іх міжнароднае абазначэнне, абазначэнне паводле Шонфлісса і прыклад.
Тадэвуш Рэйтан
Тадэвуш Рэйтан герба Рэйтан (Tadeusz Rejtan, Tadeusz Reytan; (арыгінальнае, Reyten)  — ) — удзельнік Барскай канфедэрацыі (няма доказаў), дэпутат Сойма Рэчы Паспалітай ад Новагародскага ваяводства ВКЛ. Стаў пятым каленам ліцьвінскай галіны абшарнікаў прускага паходжання, асеўшых у ВКЛ у XVII ст. Нацыянальны герой Польшчы, які лічыцца героем і ў значнай частцы беларускага грамадства.
Біяграфія
Дакладная дата нараджэння невядомая, але, хутчэй за ўсё, канец кастрычніка — самы пачатак лістапада 1740 года. Сын заможнага ліцьвінскага землеўладальніка — Дамініка Рэйтана, герба «Рэйтан», новагародскага падкаморага. Брат Міхала — пісара земскага навагрудскага, слуцкага павятовага маршалка. Аўтар маніфестаў.
Абранне паслом
У жніўні 1772 г. кіраўнікі Расіі, Аўстрыі і Прусіі, аслабіўшы Рэч Паспалітую, дамовіліся аб першым падзеле яе тэрыторыі паміж сабою. 18 верасня таго ж года гэтыя дзяржавы давялі да ўлад Рэчы Паспалітай аб ужо адбыўшымся факце падзелу яе тэрыторыі і запатрабавалі склікання надзвычайнага сойма, каб фармальна пацвердзіць законнасць сваіх захопаў. Ад складовай часткі Рэчы Паспалітай, тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага (ВКЛ), на карысць Расійскай імперыі адрывалася, у прыватнасці, усходняя частка беларускіх зямель з Полацкам, Невелем,Віцебскам, Себежам, Мсціславам, Магілёвам і Гомелем агульным памерам прыблізна ў 82 тыс. кв. км, насельніцтвам больш як 1 300 000 чалавек. Кароль Станіслаў Аўгуст, апынуўшыся ў дыпламатычнай ізаляцыі, калі краіна была фактычна акупавана іншаземнымі войскамі, вымушаны быў выдаць універсал аб скліканні павятовых соймікаў. Яны павінны былі абраць паслоў ад Польшчы і ВКЛ на вальны сойм у Варшаве, які прызначаўся на 19 красавіка 1773 г.
Новагародскае ваяводства на той час складалася з трох паветаў — Наваградскага, Слонімскага (у 1773 годзе слонімская шляхта сарвала соймік і паслоў не абрала) і Ваўкавыскага. Ад кожнага з іх мясцовы соймік абіраў двух паслоў на вальны сойм. 22 сакавіка 1773 г. пасламі на сойм у Варшаву былі абраныя наваградцы Тадэвуш Рэйтан (1742—1780) і Самуэль Корсак (1745—1794). Згодна з традыцыяй для такіх паслоў на агульнадзяржаўны сойм ад імя павятовага сойміка выпрацоўвалася і прымалася спецыяльная інструкцыя. Паслы павінны былі ўсімі сіламі адстойваць на сойме наказ шляхты, ні ў чым не адступаючы ад яго. Інструкцыя, якую атрымалі паслы, вылучалася катэгарычнасцю сваіх наказаў. Рэйтан і Корсак павінны былі настойваць на поўнай эвакуацыі расійскіх войскаў з тэрыторыі Княства. Яны атрымалі наказ перашкаджаць працы сойма, пакуль не будуць абраныя спецыяльныя прадстаўнікі да іншых еўрапейскіх дзяржаў з мэтай атрымання пэўных гарантый па захаванні цэласці Рэчы Паспалітай.
Вальны сойм
На першых пасяджэннях сойма яны адкрыта выступілі супраць здрадніцтва пасла з Польшчы Адама Панінскага, маршалка прарасійскай канфедэрацыі. Яны заклікалі іншых паслоў не дапусціць абрання Панінскага соймавым маршалкам. На адным з паседжанняў Тадэвуш Рэйтан, дамагаючыся ад паслоў такога рашэння і не выпускаючы іх з залы паседжанняў, лёг крыжам перад выхадам. Ён крычаў: «Тапчыце мяне, не тапчыце дзяржаву!». Змаганне Тадэвуша Рэйтана, Самуэля Корсака і Станіслава Багушэвіча-Мінькоўскага на сойме працягвалася з 19 па 22 красавіка 1773 г., да таго часу, пакуль Станіслаў Аўгуст пад пагрозай расійскага пасла ўвесці войскі ў Варшаву і дашчэнту разбіць горад і яго наваколле, быў вымушаны, як і большасць паслоў, далучыцца да канфедэрацыі. Пасля гэтага ў працы сойма, які далучыўся да прарасійскай канфедэрацыі, Рэйтан, Корсак і Багушэвіч-Мінькоўскі ўдзелу ўжо не прымалі.
Смерць
Апошнія годы свайго жыцця правёў у радавым маёнтку Грушаўцы пад Ляхавічамі, дзе памёр у 1780 г. Быў пахаваны ў ляхавіцкім касцёле (паводле Ю.Нямцэвіча), загінуў у выніку няшчаснага выпадку (Г.Жавускі). У 1930 годзе камісія шукала месца спачынку Рэйтана. Але знойдзеныя ў Грушаўцы парэшткі камісія не прызнала за парэшткі Тадэвуша Рэйтана. Магіла яго да гэтага часу не знойдзеная.
Ушанаванне памяці
Асобы Тадэвуша Рэйтана, Самойлы Корсака, Станіслава Багушэвіча-Мінькоўскага — паслоў ад ВКЛ на надзвычайны сойм Рэчы Паспалітай ужо пад час сойму былі абкружаны ўсеагульнай пашанай. Але да першых спробаў ушанавання памяці Рэйтана дайшло толькі падчас Чатырохгадовага Сойму 1789-92 гадоў. Паслы-ліцвіны (беларусы), выконваючы загады сваіх выбаршчыкаў, нагадалі каралю Станіславу Аўгусту Панятоўскаму не толькі пра Рэйтана, але і пра жывых Корсака і Багушэвіча. Пазней у сваіх творах асобу Тадэвуша Рэйтана ўзгадвалі Францішак Князьнін, Юльян Нямцэвіч, Адам Міцкевіч («Пан Тадэвуш»), Генрык Жавускі, Уладзімір Караткевіч і інш.
Толькі пасля Другой Сусветнай вайны імя Рэйтана і яго паплечнікаў было забыта. Забытыя ў Беларусі, яны працягвалі ўшаноўвацца па-за яе межамі, праўда, як «палякі».
Вяртанне памяці пра Тадэвуша Рэйтана распачалося з моманту, калі Беларусь атрымала незалежнасць. Флагманам у гэтай справе выступіла газета «Культура», якая ў 1993 годзе надрукавала артыкул гісторыка Уладзіміра Емяльянчыка, прысвечаны яму. Ад таго часу да 2013 г. выйшла каля 15 артыкулаў у мясцовых або рэспубліканскіх выданнях, якія закраналі асобу Рэйтана і пытанне захавання сядзібнага комплексу роду Рэйтанаў у вёсцы Грушаўка.
У канцы 1990-х было створана таварыства імя Тадэвуша Рэйтана (Ляхавічы), якое правяло фестываль у Грушаўцы. Пасля чаго сваю дзейнасць спыніла.
У 2013 годзе створана Арт-суполка імя Тадэвуша Рэйтана, якая мэтанакіравана займаецца вяртаннем імёнаў Тадэвуша Рэйтана, Самойлы Корсака, Станіслава Багушэвіча-Мінькоўскага (і не толькі іх), шляхам друку артыкулаў у СМІ, правядзення мастацкіх фестываляў, імпрэзаў, вечарынаў, а таксама выступае з прапановай стварэння ў сядзібе роду Рэйтанаў мемарыяльнага музея.
У 1919—1921 гг. у цэнтры Мінска існавала вуліца Рэйтана (былая Юр’еўская). У Баранавічах да 1939 года была не толькі вуліца Рэйтана, але і гімназія яго імя.
Па стане на 2018 год Мінскі гарвыканкам разглядае прапанову аб наданні адной з вуліц Мінска імені Тадэвуша Рэйтана.
Харкаўская вобласць
Ха́ркаўская во́бласць (Ха́рьківська о́бласть) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ва Украіне. Плошча вобласці складае 31,415 тыс. км². Насельніцтва — 2,829 млн чалавек (2006). Адміністрацыйны цэнтр — горад Харкаў.
У складзе вобласці 56 тэрытарыяльных грамад.
Месцазнаходжанне
Размешчаная на паўночным усходзе Украіны.
На поўначы і паўночным усходзе мяжуе з Белгародскай вобласцю Расіі, на ўсходзе — з Луганскай, на паўднёвым усходзе — з Данецкай, на паўднёвым захадзе — з Днепрапятроўскай, на захадзе ды паўднёвым захадзе — з Палтаўскай і Сумской абласцямі Украіны.
Працягласць тэрыторыі з поўначы на поўдзень — 210 км, з захаду на ўсход — 220 км.
Клімат
Вобласць ляжыць у зонах лесастэпу і стэпу. Клімат умерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература ліпеня +21 °C, студзеня –7 °C.
Рэльеф
Вобласць размешчаная ў межах Сярэднярускага і Прыдняпроўскага ўзвышшаў. Стэпавыя раёны характарызуюцца раўнінным ландшафтам, зрэдку сустракаюцца глыбокія яры.
Глебы пераважна чарназёмныя.
Гісторыя
У VII—X стст. частка тэрыторыі вобласці ўваходзіла ў склад Хазарзкага каганату. У XIII ст. тэрыторыя вобласці пацярпела ад нашэсця татара-манголаў. Доўгі час гэтыя землі заставаліся малазаселенымі.
У 1596 г. на поўначы ад Ізюма была заснаваная першая расійская фартэцыя — Царабарысаў. У 1765 г. была створаная Слабодска-Украінская губерня.
З 1919 па 1934 гг. Харкаў быў сталіцай УССР. Харкаўская вобласць УССР была ўтвораная 27 лютага 1932 г.
Да ліпеня 2020 года ў вобласці налічвалася 27 раёнаў, пасла правядзення рэформ узбуйнення раёнаў, засталося 7.
Адміністрацыйны падзел
Вобласць налічвае 7 адміністрацыйных раёнаў, 17 гарадоў (з якіх 7 абласнога значэння), 61 пасёлкаў гарадскога тыпу, 175 пасёлкаў, 1508 вёсак.
Герб Егіпта
Герб Егіпта (شعار مصر) уяўляе сабой залатога арла, які глядзіць у правы бок і трохі ўверх.
Знешні выгляд
«Арол Салах ад-Дзіна» трымае надпіс, на якім напісана назва дзяржавы па-арабску: Арабская Рэспубліка Егіпет. На месцы сэрца арла знаходзіцца шчыт з колерамі сцяга - але ў вертыкальнай замест гарызантальнай канфігурацыі. У саюзе з Сірыяй ў складзе Аб'яднанай Арабскай Рэспублікі (1958-1961) і да 1971 года, на шчыце размяшчаліся дзве зоркі. У перыяд паміж 1972 і 1984 гадамі беркут быў заменены на залатога ястраба, знак Федэрацыі Арабскіх Рэспублік.
Барская канфедэрацыя
Гісторыя
У 1767—1768, Расійскія ўлады прымусілі сейм Рэчы Паспалітай выканаць нявыгадныя загады. У адказ на гэта, і асабліва на арышт і выгнанне некаторых дысідэнтаў, а менавіта біскупа Кіева Юзафа Залускага, біскупа Кракава Каетана Солтыка, і гетмана Вацлава Ржэвуцкага з яго сынам Севярынам. Магнаты Адам Красінскі, Казімір Пуласкі і Міхал Красінскі і іх саюзнікі вырашылі ўтварыць канфедэрацыю — законную ваенную асацыяцыю, якая б супрацьстаяла ўраду.
Прынцыповай мэтай Барскай канфедэрацыі была абарона незалежнасці, правядзенне Рэччу Паспалітай самастойнай знешняй і ўнутранай палітыкі, выгнанне чужаземных войскаў. У гэтым бачыўся, несумненна, яе пазітыўны і патрыятычны бок. Адначасова барычане рашуча выступілі ў абарону вяршэнства каталіцкай царквы, шляхецкіх правоў пры ігнараванні спачатку якіх-небудзь істотных дзяржаўных рэформаў. Пры гэтым трэба ўлічваць, што ідэалогія канфедэрацкага руху на даволі працяглым адрэзку часу яе існавання мянялася. Яна карэкціравалася ў залежнасці ад абставін часу, міжнароднай сітуацыі, змен у кіраўніцтве, але па сутнасці заставалася той жа. Адзін з буйнейшых даследчыкаў гісторыі Барскай канфедэрацыі польскі гісторык У. Канапчынскі сцвярджаў, што яна «была і засталася да канца» рухам шляхецкім у арганізацыі і практыцы. Канфедэрацыя была шляхецкай па духу, але далёка не шляхецкай паводле саслоўнай прыналежнасці яе ўдзельнікаў. Даволі шырокі ўдзел у ёй узялі прадстаўнікі сялянства і мяшчанства. 3 таго факта, што шляхта змагла ўцягнуць у канфедэрацкі рух людзей ніжэйшых станаў, яшчэ не вынікала, што гэты рух меў цалкам дэмакратычны напрамак ці агульнасаслоўны грамадскі характар. І сялянства, і мяшчанства, далучыўшыся да гэтага руху, пакуль што служыла інтарэсам шляхецкай Рэчы Паспалітай. Пашырэнне сацыяльнай базы канфедэрацыі пагражала змене яе сутнасці. Калі б было больш увагі да «паспольства», канфедэрацыя магла б узняцца да паўстання і хаця б часткова стаць народным рухам.
Кароль Станіслаў Аўгуст пазнаўшы аб канфедэрацыі, імкнуўся спачатку дзейнічаць павольна, нягледзячы на тое, што канфедэрацыя ў сваім маніфесце абышла яго маўчаннем, але калі наступныя міралюбівыя дзеянні сталі немагчымымі, вялікі гетман Францыск Браніцкі з войскам і генералы Апраксін і Крачэтнікаў выступілі супраць канфедэратаў і ўзялі Бар. Аднак, адначасовы ўсплёск Каліеўшчыны на Украіне стымуляваў пашырэнне канфедэрацыі па ўсіх усходніх абласцях Польшчы і нават у Літве. Канфедэраты звярнуўся за дапамогай з-за мяжу і ўнеслі ўклад у выклік вайны паміж Расіяй і Асманскай імперыяй (Руска-турэцкая вайна, 1768-1774).
Сілы Канфедэрацыі пад камандаваннем Ігнацыя Мальчэўскага, Міхала Яна Паца і Караля Станіслава Радзівіла, выйгралі некалькі бітваў з рускімі, і нарэшце, ігнаруючы караля, паслалі паслоў усім асноўным Еўрапейскім паўнамоцтвам. У 1770 Рада Барскай канфедэрацыі перамясцілася ад яе першапачатковага месца ў Сілезію, адкуль вяла дыпламатычныя перамовы з Францыяй, Аўстрыяй і Турцыяй з мэтай фарміравання саюза супраць Расіі. Версальскі суд паслаў Шарля Франсуа Дзюмур'е, для таго каб ён дапамог канфедэратам арганізаваць войска. Пад яго ўплывам фракцыя перастала прызнаваць Станіслава Аўгуста, і ў той час, калі кароль вёў перамовы з мэтай далучыцца да канфедэрацыі, яго супраць волі значнай часткі канфедэратаў і французскага ўрада абвясцілі тыранам. Пасля гэтага кароль далучыўся да рускай фракцыі, маніфест, выдадзены супраць яго, быў разам з тым апошнім актам канфедэрацыі, нягледзячы на ваенную рэарганізацыю, якую ў 1770 і 1771 гг. імкнуўся зрабіць Дзюмур'е. канфедэрацыя страціла ўсякае значэнне. Каля 1776 г. зніклі апошнія яе сляды.
Крыконіс II
Крыко́ніс II (Krikonys II), традыцыйная беларуская назва — Крыконі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана каля Міелагеная. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Хохлаўка (Сафонаўскі раён)
Хохлаўка (Хохловка) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 14 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 23 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 4 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Дымка. За 9 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Іздзешкава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Леанід Паўлавіч Дубар
Леанід Паўлавіч Дубар (Магілёў — ) — беларускі жывапісец і графік.
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1961 годзе. Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы з 1961 года. Сярод работ сюжэтна-тэматычныя карціны «Чацвёра адважных» (1961), «У дарозе» (1962), «Тарпедная атака» (1963), «Пагрузка мін» (1964), «Матросы» (1970), пейзажы «Каля прычала» (1963), «Блакітнае змярканне» (1965), «Шэры дзень» (1967). Працаваў у кніжнай графіцы, аформіў кнігі «Шчаслівая дарога» А. Александровіча (1958), «Мсціслаўцаў посах» Э. Ялугіна (1971), «Па закліку сэрца» М. Аляксеева (1974), «Дзяўчына ішла пасля вайны» М. Гамолкі (1976).
Прафесар
Гісторыя
Тэрмін «прафесар» быў сінонімам вучоных ступеняў магістра ці доктара навук.
У Расійскай Федэрацыі званне прафесара прысвойваецца, як правіла ВАК Расійскай Федэрацыі; ў пачатку 1990-х гг. налічвалася окала 25 тысяч прафесараў. Аналагічная сістэма ёсць і ў Беларусі, ў Украіне.
У ЗША пасады (звання) дацэнта адпавядае тытул «асістэнт-прафесар».
Варта адзначыць, што ўніверсітэты ў многіх краінах могуць прысвойваць званне «ганаровы прафесар» вядомым мастакам, спартсменам, замежным чыноўнікам, у якіх няма навуковай або педагагічнай падрыхтоўкі, неабходнай для атрымання тытула (звання) «прафесар». Пры гэтым універсітэты і не мяркуюць, што такія «прафесара» будуць выконваць якую-небудзь навуковую працу.
Матроніна (Глінкаўскі раён)
Матроніна (Матрёнино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Выну (воласць)
Выну (Võnnu) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 229 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2006 года складала 1218 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Выну.
2-я гвардзейская пяхотная дывізія (Германская імперыя)
2-я Гвардзе́йская Пяхотная Дыві́зія (2. Garde-Infanterie-Division) — вайсковая часць Прускай (і далей) Германскай імперскай арміі, штаб-кватэра — у Берліне.
Была сфармавана падчас Вызваленчай вайны ў 1813 годзе ў якасці грэнадзёрскай брыгады з чатырох батальёнаў. 5 верасня 1818 года брыгада была развёрнута ў 2-ю дывізію Гвардзейскага корпуса і, нарэшце, 22 снежня 1819 года атрымала назву 2-й Гвардзейскай дывізіі. У гады Першай Сусветнай вайны ваявала на Заходнім фронце.
Яўген Андрэевіч Шастакоў
Яўген Андрэевіч Шастакоў ( года ў Валгаградзе) — беларускі дыпламат.
Скончыў Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт (1992). Працаваў у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь, а таксама амбасадах Рэспублікі Беларусь у Літве і Расіі.
31 кастрычніка 2008 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Італьянскай Рэспубліцы. 4 лютага 2011 года быў дадаткова прызначаны паслом у Рэспубліцы Мальта па сумяшчальніцтве.
Ібрагім Леанідавіч Друян
Ібрагім Леанідавіч Друян (,  — ) — беларускі медык, выкладчык. Кандыдат медыцынскіх навук (1959). Заслужаны ўрач Беларускай ССР (1964).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1916 годзе ў горадзе Еўпаторыя. Армянін, з сялян.
У часы Вялікай Айчыннай вайны
З 1936 па 1941 гады І. Л. Друян быў студэнтам Днепрапятроўскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. Заканчэнне інстытута супала з нападам фашысцкай Германіі на СССР. З першых дзён вайны Ібрагім Леанідавіч трапіў у дзеючую армію. У 1941 годзе ён начальнік эвакаадзялення корпуснага шпіталя 72 ППС, начальнік санітарнай службы 193 АПБ Кіеўскага ўмацаванага раёна. У адным з баёў у верасні 1941 года І. Л. Друян трапіў у палон, а пасля ў Славуцкі лагер для ваеннапалонных.
У маі 1942 года праз дапамогу падпольнай групы І. Друяну ўдалося збегчы з палону, усталяваць сувязь з партызанамі і з 1942 па 1944 год, да злучэння з часцямі Чырвонай Арміі, І. Л. Друян з’яўляўся начальнікам санітарнай службы партызанскай брыгады № 99 імя Д. Ц. Гуляева.
Пасляваенны час
Пасля вызвалення тэрыторыі БССР ад нямецка-фашысцкіх акупантаў І. Л. Друян з 1944 года працаваў загадчыкам райздраўаддзелам, галоўным урачом бальніцы, загадчыкам паліклінікі, начальнікам медыцынскай службы і хірургам, начальнікам шпіталя інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны.
З 1960 па 1969 год яго дзейнасць цесна звязана з Гомельскім дзяржаўным педагагічным інстытутам імя В. П. Чкалава, дзе ён працаваў старшым выкладчыкам, а з 1961 года — дацэнтам кафедры натуральнага асяроддзя пражывання.
З 1980 года на заслужаным адпачынку. Памёр 4 кастрычніка 1988 года і быў пахаваны на гомельскіх могілках «Асаўцы».