cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хабамаі
Назва Хабамаі распаўсюдзілася ў Японіі не раней за кан. XVIII ст., а, хутчэй за ўсё, з 1807 г., калі Малая Курыльская града пачала паступова асвойвацца жыхарамі Хакайда. Зараз назва афіцыйна не выкарыстоўваецца японскімі тапографамі, аднак сустракаецца ў прэсе і сярод палітычных колаў.
СССР, а потым Расія выкарыстоўвалі назву Хабамаі ў тэкстах міжнародных пагадненняў з Японіяй 1956 г. і 1998 г.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Дзеркаўшчына)
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі  — мураваны каталіцкі храм у в. Дзеркаўшчына Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Касцёл пад тытулам Унебаўшэсця Пана ў Дзеркаўшчыне пачалі будаваць 7 травень 1822 г. Парафія пачала існаваць з ХІХ ст. Падчас Другой сусветнай вайны святыню спрабавалі знішчыць.
У 1989 г. касцёл аддалі вернікам. Касцёл быў адбудаваны, адноўлены і асвечаны 15 траўня 1990 г. арцыбіскупам Тадэвушам Кандрусевічам.
Архітэктура
Касцёл збудаваны з каменя і цэглы. Памеры святыні — 25 м у шырыню і 40 м у даўжын. З’яўляецца помнікам архітэктуры з рысамі класіцызму.
Свяча (Бешанковіцкі раён)
Свяча́ (, Свеча) — аграгарадок у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца на рацэ Свячанка, на аўтамабільнай дарозе Віцебск — Лепель, за 12 кіламетраў у напрамку на захад ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, за 63 кіламетры ад Віцебска, за 32 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Чашнікі.
Гісторыя
Згадваецца ў 1641 годзе як вёска ў Полацкім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.
Да 2004 года цэнтр Свячанскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2486001—2487000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2486001—2487000)
Ян Цадроўскі
Ян Цадроўскі (, в. Пагост каля Слуцка — пасля 1682) — падчашы новагародскі, мемуарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў шляхецкай кальвінісцкай сям’і Цадроўскіх герба «Адрованж» Яна Цадроўскага і Сафіі Цёлкаўны Камароўскай. Браты — Тамаш, Аляксандр, блізнец Стэфан; сястра Ганна.
Свяціца (Ляхавіцкі раён)
Свяці́ца (, Святица) — вёска ў Беларусі, у Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крывошынскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 45 кіламетраў на паўднёвы захад ад горада Ляхавічы і 41 км ад чыгуначнай станцыі Ляхавічы, за 220 км ад Брэста.
Гісторыя
Каля вёскі, ва ўрочышчы Куль, знаходзіцца стаянкі эпохі фінальнага палеаліту і мезаліту.
Пасля ўз’яднання з БССР з 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навасёлкаўскага сельсавета Ганцавіцкага раёна Пінскай вобласці. Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы жыло 964 чалавекі ў 200 дварах.
У сакавіку 1943 года нямецкімі акупацыйнымі ўладамі было спалена 200 дамоў, забіта 106 чалавек.
У 1954—1957 гадах Свяціца была цэнтрам Свяціцкага сельсавета Ганцавіцкага раёна. З 22 красавіка 1957 года ў Крывошынскім сельсавеце Ляхавіцкага раёна. У 1997—2013 гг. з’яўлялася цэнтрам адноўленага Свяціцкага сельсавета ў складзе Ляхавіцкага раёна.
Зулу
Зулу, або зулуская мова (саманазв. isiZulu) — мова групы нгуні моў банту, распаўсюджаны галоўным чынам на тэрыторыі Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі. Сярод усіх моў ПАР менавіта зулу больш за ўсё распаўсюджана як першая мова (больш за 10 млн носьбітаў); яе могуць разумець да паловы насельніцтва краіны, бо яна у цэлым узаемназразумелая з блізкароднаснымі мовамі коса, сваці і (паўночная) ндэбеле.
Малаялам
Малаялам (саманазв. മലയാളം) — дравідская мова, распаўсюджана на паўднёвым захадзе Індыі (у асноўным сярод народа малаялі), знаходзіцца ў цесным сваяцтве з тамільскай мовай; адна з 23 афіцыйных моў краіны. На малаялам размаўляюць звыш 35 мільёнаў чалавек (малаялі), перш за ўсё ў індыйскім штаце Керала.
Этымалогія
Назва мовы «малаялам» складаецца са слоў «mala», што азначае «гара», і «aalam» — «месца».
Спіс аб’ектаў PGC (2487001—2488000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2487001—2488000)
Віківіды
Адкрыты і свабодны каталог відаў, які змяшчае класіфікацыю жывёл, раслін, грыбоў, бактэрый, архей, пратыстаў і ўсіх астатніх форм жыцця.
Інфармацыя з сайта даступная ў адпаведнасці з ліцэнзіямі GNU FDL і CC-BY-SA.
Праект адкрыўся 14 верасня 2004 года.
Агнастыцызм
Агнастыцы́зм (ад ἄγνωστος — «непазнавальны», «непазнаны») — пазіцыя ў філасофіі, тэорыі пазнання і тэалогіі, якая лічыць прынцыпова магчымым пазнанне толькі праз досвед (пазнанне аб'ектыўнай рэчаіснасці), і немагчымым пазнанне любых гранічных і абсалютных асноў рэальнасці. Таксама адмаўляецца магчымасць доказу або аспрэчання ідэй і сцверджанняў, заснаваных цалкам на суб'ектыўных пасылках. Часам агнастыцызм вызначаецца як філасофскае вучэнне, якое сцвярджае прынцыповую непазнавальнасць свету.
Гісторыя
Тэрмін быў уведзены ва ўжыванне англійскай біёлагам, прафесарам Томасам Генры Хакслі ў 1869 годзе, калі «Метафізічнае таварыства» прапанавала Хакслі стаць удзельнікам яго паседжанняў. «Калі я дасягнуў інтэлектуальнай сталасці, — піша Хакслі, — і пачаў задавацца пытаннем, хто ж я — атэіст, тэіст ці пантэіст, матэрыяліст ці ідэаліст, хрысціянін ці свабодна думаючы чалавек — я прыйшоў да высновы, што мне не падыходзіць ніводнае з гэтых найменняў, акрамя апошняга». Па яго вызначэнні, агностык — гэта чалавек, які адмовіўся ад звязанай з багамі веры і перакананы ў тым, што першасны пачатак рэчаў невядомы, бо не можа быць спазнаны. Тэрмін ужываецца да вучэння Герберта Спенсера, Гамільтана, Джорджа Берклі, Давіда Юма і інш.
Свой варыянт паходжання гэтага тэрміна прыводзіць П. А. Крапоткін : «Слова „агностыкі“ ўпершыню было ўведзена ва ўжыванне невялікай групай няверуючых пісьменнікаў, якія збіраліся ў выдаўца часопіса „Дзевятнаццатае стагоддзе“ („Nineteenth Century“) Джэймса Ноўльса (James Knowles) і аддалі перавагу назве „агностыкі“, гэта значыць тыя, хто адмаўляюць гнозу, назве атэісты».
Агнастыцызм можна выявіць ужо ў антычнай філасофіі, у прыватнасці ў сафіста Пратагора, а таксама ў антычным скептыцызме.
Аляксандр Аляксандравіч Аваеў
Аляксандр Аляксандравіч Аваеў (Александр Михайлович Аваев) (? — пасля 1946,, Польшча) — протаіерэй.
Спіс аб’ектаў PGC (2488001—2489000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2488001—2489000)
Карная аперацыя «Dreieck»
«Dreieck» («Трохвугольнік») — крыптонім антыпартызанскай аперацыі нямецкіх акупацыйных улад у Другой сусветнай вайны супраць савецкіх партызан і мясцовага насельніцтва на тэрыторыі паміж чыгункамі Брэст — Кобрын і Брэст — Маларыта ў верасні — кастрычніку 1942 г.; састаўная частка сумесных планаў паліцыі бяспекі і СД генеральных камісарыятаў Валыні, Падоліі, Беларусі і акругі Беласток для «ўціхамірвання» заходніх і паўднёва-заходніх раёнаў Гродзенскай, Баранавіцкай, Брэсцкай і Пінскай абласцей летам — восенню 1942 г.
Аперацыя праводзілася сіламі 3-га батальёна 15-га нямецкага паліцэйскага палка, 3 узводаў (жандарскага, бронеаўтамабіляў, процітанкавых гармат), 2 паліцэйскіх палкоў, спецыяльнай роты «Нюрнберг». Пасля няўдалай карнай аперацыі «Міхель» у Косаўскім, Бярозаўскім, Ружанскім, Пружанскім раёнах (30 жніўня — 4 верасня) 3-і паліцэйскі батальён 5 верасня распачаў аперацыю. Была спалена вёска Баравая (загублена 58 жыхароў), Забалоцце (289 жыхароў) Маларыцкага, Барысаўка (206 жыхароў), Каменка Стралкоўская (152 жыхары), Рэчыца (64 жыхары) Кобрынскага раёнаў; пасля вайны не аднавіліся спаленыя вёскі Драмлёва (286 жыхароў) Жабінкаўскага і Зялёная Буда (28 жыхароў) Маларыцкага. Немцы захапілі некалькі тысяч буйной рагатай жывёлы, коней, свіней, авечак, шмат сельскагаспадарчых машын, сотні цэнтнераў збожжа. У вёсцы Ляплёўка Брэсцкага раёна расстралялі 54 дзіцяці з выхавальніцай Дамачоўскага дзіцячага дома. Паводле справаздач 3-га батальёна, з 6 верасня да 24 лістапада 1942 г. у раёне Брэста, Кобрына, Маларыты і Пінска знішчана 44 837 грамадзян.
Халеб
Геаграфія
Размешчаны ў паўночнай частцы Сірыі, паміж Аронтам і Еўфратам, на стэпавай рацэ Куэйкэ (араб. قويق), у паўночна-заходняга падножжа бясплоднага ўзвышша, у шырокай катлавіне, акружанай з усіх бакоў высокімі вапнавымі сценамі, на вышыні 380 м і ў 350 км на паўночны ўсход ад Дамаска.
Гісторыя
Дакладны ўзрост Алепа невядомы, хоць лічыцца, што гэта адзін з найстарэйшых бесперапынна заселеных гарадоў свету. Мяркуецца, што першыя пасяленцы пабудавалі дамы на ўзгорку ў цэнтры сучаснага горада, выкарыстоўваючы прыродныя абарончыя перавагі раёна, урадлівыя сельскагаспадарчыя землі і блізкасць да крыніцы вады, ракі Куэйкэ. Аднак бесперапынная заселенасць горада да сённяшняга дня ўскладніла пошук археалагічных доказаў самай ранняй гісторыі паселішча.
Арабская назва горада Халаб мае старажытнасеміцкае паходжанне. Упершыню ён згадваецца ў архівах старажытнага горада Эбла ў канцы ІІІ-га тысячагоддзя да н.э. як месца важнага храма, прысвечанага блізкаўсходняму богу буры Хададу. У канцы ХХ-га стагоддзя археолагі выявілі пахаваныя рэшткі гэтага храма на месцы сярэднявечнай цытадэлі Алепа, на вяршыні пагорка ў цэнтры горада. Самыя старажытныя часткі храма датуюцца ІІІ-м тыс. да н.э., і на працягу наступных тысячагоддзяў будынак некалькі разоў рэканструяваўся. Таўшчыня яго разбураных сцен сведчыць аб тым, што храм быў высокай вежай, якая была бачная на вялікія адлегласці.
У XVIII ст. да н.э. Халаб быў сталіцай амарэйскага царства Ямхад. Пазней ён апынуўся пад уладай хетаў, егіпцян, мітан і зноў хетаў у XVII—XIV стст. да н.э. У наступныя стагоддзі яно дасягнула некаторай незалежнасці ў якасці хецкага княства. Горад быў заваяваны асірыйцамі ў XVIII-м ст. да н.э., а затым кантраляваўся персамі з VI-га па IV стст. да н.э. Недахоп гістарычных звестак пра Халаб у перыяд панавання Асірыі і Ахеменідаў сведчыць аб тым, што значэнне горада паменшылася. У пачатку III стагоддзя да н.э. горад трапіў у рукі Селеўкідаў, якія заснавалі на гэтым месцы македонскую калонію і назвалі яе Бероя, у гонар старажытнага македонскага горада, які, магчыма, быў першапачатковым домам многіх пасяленцаў. Ён стаў важным горадам эліністычнага перыяду і вялікім гандлёвым цэнтрам паміж міжземнаморскім рэгіёнам і землямі на ўсходзе. Горад увайшоў у склад рымскай правінцыі Сірыя ў I ст. да н.э. Верагодна, у гэты перыяд тут пачалося яўрэйскае засяленне, а таксама была створана хрысціянская абшчына. Бероя квітнела як цэнтр караваннага руху пад візантыйскім панаваннем, але была разрабавана і спалена персідскім царом Сасанідаў Хасравам I у 540 г. н.э.
У 637 годзе горад быў заваяваны арабамі, пры якіх ён вярнуўся да сваёй старой назвы Халаб. У Х стагоддзі дынастыя Хамданідаў замацавалася ў Алепа як незалежнае княства. Пад яго кіраваннем горад меў бліскучае культурнае жыццё: пры двары Сайфа аль-Даўлаха, які быў заснавальнікам дынастыі ў Алепа, былі такія свяцілы, як паэт аль-Мутанабі і філосаф аль-Фарабі. Горад быў абложаны і разрабаваны візантыйскай арміяй Нікіфара II Фокі ў 962 годзе. Наступіў перыяд вайны і беспарадкаў, падсілкоўваных барацьбой за ўладу на мясцовым узроўні і намаганнямі візантыйцаў, фацімідаў і сельджукаў атрымаць кантроль над паўночнай Сірыяй.
У XII стагоддзі Алепа стаў цэнтрам мусульманскага супраціўлення крыжакам, якія беспаспяхова аблажылі яго ў 1124—1125 гадах. Пагроза крыжакоў была адбітая Імадам ад-Дзінам Зангі, які захапіў Алепа ў 1129 годзе, і яго сынам Нур ад-Дзінам. Пасля смерці Нур ад-Дзіна горад перайшоў пад кантроль дынастыі Айюбідаў, заснаванай Саладзінам (Далах ад-Дзін). Пры Айюбідах Алепа перажыў перыяд выключнага росквіту. Былі заключаны дагаворы з венецыянцамі, якія аднавілі ролю Алепа як перавалачнага пункта для гандлю паміж Еўропай і Азіяй. Была перабудавана цытадэль, пашыраны рынкі і прыгарады горада. Айюбідскія кіраўнікі таксама пабудавалі шэраг медрэсэ, каб спрыяць аднаўленню суніцкага ісламу ў Алепа, які стаў апорай шыітаў пры Хамданідах.
Панаванне Айюбідаў раптоўна спынілася ў 1260 годзе, калі Алепа быў узяты манголамі, якія знішчылі яго жыхароў. Неўзабаве манголы былі выцеснены з Сірыі егіпецкімі мамлюкамі, але горад працягваў пакутаваць, перажыўшы ўспышку чумы ў 1348 г. і спусташальны напад Цімура ў 1400 г. Камерцыйнае адраджэнне ў XV стагоддзі стала магчымым дзякуючы заняпаду паўночных гандлёвых шляхоў праз Анатолію і Чорнае мора.
У 1516 годзе горад быў уключаны ў Асманскую імперыю, і неўзабаве стаў сталіцай правінцыі, якая ўключала паўночную Сірыю і частку паўднёвай Анатоліі. Камерцыйнае ажыўленне працягвалася, што падштурхнула рэканструкцыю і пашырэнне сука (рынку) Алепа і будаўніцтва новых ханаў (дамоў адпачынку для вандроўных гандляроў). Асноўныя тавары горада — персідскі шоўк і індыйскі перац. У XVI-м і XVII-м стагоддзях Алепа быў трэцім па велічыні горадам у Асманскай імперыі пасля Канстанцінопаля і Каіра, дзе размяшчаліся венецыянскія, брытанскія, галандскія і французскія консульствы і гандлёвыя офісы. Прысутнасць вялікай еўрапейскай купецкай суполкі была асабліва выгаднай для хрысціян у Алепа, якія часта служылі камерцыйнымі агентамі і перакладчыкамі.
Росквіт працягваўся да сярэдзіны XVIII стагоддзя, калі гандаль заняпаў з-за падзення вытворчасці персідскага шоўку, якое суправаджала крах дынастыі Сефевідаў. Развіццё эканамічнага ветразнага і параходнага транспарту таксама прывяло да таго, што значная частка міжнародных камерцыйных перавозак перайшла ў прыбярэжныя гарады Міжземнага мора за кошт унутраных цэнтраў караваннага гандлю, такіх як Алепа. У канцы XVIII стагоддзя назіралася паслабленне кантролю асманскага ўрада ў Алепа і адпаведнае ўзмацненне фракцыйнага канфлікту паміж магутнымі гандлёвымі гільдыямі і асацыяцыямі. Асманскія рэформы справакавалі эпізод беспарадкаў і пратэстаў, якія суправаджаліся гвалтам і рабаваннем супраць хрысціянскай супольнасці Алепа ў 1850 г.; асманскі кантроль, аднак, неўзабаве быў адноўлены.
Узнікненне ў сярэдзіне ХХ-га стагоддзя новай палітычнай структуры, у якой дамінавалі алавіты (секта шыіцкай меншасці) за кошт традыцыйнай суніцкай гарадской эліты, перыядычна прыводзіла да ўспышак гвалту. У 1979 г. успыхнула паўстанне супраць рэжыму Хафеза Асада, баевікі забілі каля 50 курсантаў, большасць з якіх былі алавітамі, у ваеннай акадэміі ў Алепа. Урад адказаў масіраваным разгортваннем ваенных сіл у Алепа ў 1980 годзе, і некалькі сотняў чалавек былі забіты спецназам, які паляваў на баевікоў у горадзе.
Горад дадаткова моцна пацярпеў ад землятрусу 6 лютага 2023.
Сучасны горад
Самай прыкметнай славутасцю Алепа з’яўляецца сярэднявечная цытадэль, якая знаходзіцца на часткова рукатворным узгорку ў цэнтры горада вышынёй каля 40 метраў. Старая частка горада, якая распасціраецца вонкі ад падножжа ўзгорка, займае прыблізна 4 квадратных кіламетры. На захад ад цытадэлі знаходзіцца адзін з найбуйнейшых і найлепш захаваных крытых базараў на Блізкім Усходзе, які цягнецца на мілі па вузкіх вулачках. Прадаўцы групуюцца па гандлі на базары, утвараючы спецыялізаваныя алеі для тавараў, уключаючы адзенне, тэкстыль, скуру, мыла і спецыі. Шматлікія ханы, мячэці і купецкія дамы пабудаваны з вапняка, і многія з іх датуюцца XVI-м і XVII-м стагоддзямі нашай эры. Традыцыйныя жылыя раёны ў старым горадзе адрозніваюцца цесна пастаўленымі дваровымі дамамі, злучанымі сеткай завулкаў з высокімі сценамі.
За старым горадам былі пабудаваны жылыя забудовы ў еўрапейскім стылі з шырокімі вуліцамі і шматпавярховымі жылымі дамамі, каб улічыць рост насельніцтва горада ў ХХ-м стагоддзі. Хуткае пашырэнне апярэдзіла гарадское планаванне; перанаселенасць і недастатковая інфраструктура застаюцца ключавымі праблемамі развіцця. Будаўніцтва шырокіх сучасных дарог праз цэнтр горада ў 1950-х і 1970-х гадах прывяло да падзелу сумежных раёнаў старога горада на асобныя кварталы, парушаючы традыцыйныя схемы дзейнасці.
Рэлігійны і этнічны склад Алепа падобны да Сірыі ў цэлым. Большасць жыхароў — мусульмане-суніты, але ёсць таксама значная колькасць алавітаў і хрысціян. Значная армянская суполка была створана ў Алепа, калі каля 50 000 армянскіх бежанцаў пасяліліся там пасля Першай сусветнай вайны. У гэтым раёне таксама значная колькасць курдскага і туркменскага насельніцтва.
Карані яўрэйскай абшчыны Алепа сягаюць глыбокай старажытнасці, і Алепа на працягу стагоддзяў быў важным цэнтрам яўрэйскай культуры. Значная колькасць габрэяў, выгнаных з Іспаніі ў канцы XV стагоддзя, у выніку пасялілася ў Алепа. У ХХ-м стагоддзі мусульманская апазіцыя сіянісцкім пасяленням у Палестыне ператварылася ў рост варожасці і гвалту ў адносінах да габрэяў Алепа, што выклікала хвалю эміграцыі. Да 1948 г. большая частка яўрэйскай абшчыны пакінула Алепа, а апошнія яўрэйскія жыхары пакінулі Алепа ў 1990-х гадах
Асноўныя галіны прамысловасці Алепа — шаўкаткацтва, вытворчасць бавоўны, прадукаванне мыла і фарбавальнікаў, апрацоўка скуры, воўны, сухафруктаў і арэхаў. Горад з’яўляецца рынкавым цэнтрам для навакольных сельскагаспадарчых раёнаў, якія вырабляюць пшаніцу, бавоўна, ячмень, гародніну, садавіну, арэхі і кунжут. Алепа асабліва вядомы вытворчасцю фісташак, якія экспартуюцца па ўсім свеце. Горад ляжыць уздоўж чыгункі Стамбул-Багдад і злучаны чыгункай з Дамаскам і Бейрутам (на 2023 не дзейнічае).
Алепа застаецца цэнтрам традыцыйнай арабскай паэзіі, музыкі, кухні і рамёстваў. Гэта таксама інтэлектуальны цэнтр з універсітэтам Алепа (1960), інстытутам музыкі і некалькімі медрэсэ. Нацыянальны музей Алепа дэманструе старажытныя артэфакты, знойдзеныя ў паўночнай Сірыі на некалькіх буйных археалагічных помніках (на стан красавіка 2023 для наведвальнікаў адчынены толькі дагістарычны аддзел).
Стары горад Алепа быў унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 1986 годзе. Цытадэль Алепа лічыцца адным з самых яркіх прыкладаў сярэднявечнай ісламскай архітэктуры, якая захавалася ў XXI стагоддзі. Яшчэ адна славутасць — Вялікая, або Закарыя, мячэць (пабудавана ў 715 г. н. э., перабудавана ў 1285 г.), названая ў гонар Захарыі, бацькі Іаана Хрысціцеля. Часткі старых каменных сцен горада разам з некалькімі іх брамамі ўсё яшчэ захаваліся. Падчас Грамадзянскай вайны ў Сірыі стары горад, у тым ліку цытадэль і Вялікая мячэць, пацярпелі значны ўрон. Намаганні па аднаўленні будынкаў пачаліся пасля таго, як горад быў адбіты ўрадам Сірыі.
Лукаш Копаць
Лукаш Васілевіч Копаць (? — 1621) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Берасцейскі падкаморы з 1612, кашталян з 1615.
Сям'я
Ажаніўся 14 лютага 1610 года з Кацярынай Фірлей, дачкой кракаўскага ваяводы Мікалая Фірлея. Меў сына Аляксандра, кашталяна берасцейскага.
Аляксандр Копаць
Аляксандр Копаць (? — 1651) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Берасцейскі кашталян з 1643.
У 1648 удзельнічаў у абранні каралём Яна II Казіміра.
Сям'я
Паходзіў з роду Копцяў, сын Лукаша Копця і Кацярыны Фірлей, дачкі кракаўскага ваяводы Мікалая Фірлея.
Жанаты быў першы раз з Тэафілай Тэнчынскай, дачкой любельскага ваяводы Габрыэля Тэнчынскага. Яна памерла ў 1635 годзе, і Аляксандр другі раз ажаніўся з Ганнай Нускоўскай, дачкой любельскага падкаморага.
Меў сына Францішка Аляксандра і дачку Кацярыну, якая выйшла за літоўскага падканюшага Абрагама Галухоўскага.
Юрый Уладзіміравіч Семяняка
Юрый Уладзіміравіч Семяняка (, Менск —, Мінск) — беларускі кампазітар. Народны артыст Беларусі (1974). Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1962).
Біяграфія
Нарадзіўся 26 лістапада 1925 года ў Менску.
Астраном
Астраном — вучоны, які спецыялізуецца ў галіне астраноміі.
Прафесійныя астраномы — людзі, якія займаюцца астраноміяй прафесійна. Сучасныя метады астраноміі патрабуюць добрых ведаў матэматычных метадаў, таму ў прафесійных астраномаў звычайна ёсць адпаведная вышэйшая профільная адукацыя. Яны працуюць у абсерваторыях, даследчых цэнтрах або ўніверсітэтах. Вялікую частку часу вучоныя гэтай спецыяльнасці праводзяць у навуковых даследаваннях і аналізе інфармацыі, некаторыя вучоныя сумяшчаюць прафесійную занятасць з выкладчыцкай і папулярызатарскай працай. Істотна, што, з прычыны пашыранасці астраноміі як навукі, агульная катэгорыя астраномаў падзяляецца на мноства вузкіх спецыяльнасцяў: напрыклад, касмолагаў, планетолагаў, астрафізікаў, астрахімікаў, астрабіёлагаў і г.д.
Колькасць прафесійных астраномаў (у суадносінах са спецыялістамі ў іншых натуральных навуках) адносна невялікая. У Амерыканскім астранамічным таварыстве (American Astronomical Society), якое з'яўляецца галоўнай арганізацыяй прафесійных астраномаў у Паўночнай Амерыцы, уваходзіць прыблізна 6500 удзельнікаў. Сюды ўключаны вучоныя з іншых абласцей, такіх як фізіка, геалогія, машынабудаванне, даследчыя інтарэсы якіх так ці інакш звязаны з астраноміяй. Міжнародны Астранамічны Саюз (International Astronomical Union) уключае амаль 10 000 удзельнікаў з 87 краін свету.
Юрый Уладзіміравіч Семяняка
Біяграфія
Закончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю па класе кампазіцыі (1957, клас А. Багатырова). У 1947—63 канцэртмайстар Дзяржаўнай акадэмічнай харавой капэлы Беларусі.
Член Саюза кампазітараў Беларусі з 1957. У 1978—80 старшыня праўлення Саюза кампазітараў Беларусі.
Творчасць
У творчасці Юрыя Семянякі пераважалі два асноўныя кірункі — музычны тэатр і песня. Яго музыцы ўласцівы лірызм, яркі меладызм, шчырасць выказвання; інтанацыйны склад грунтуецца на беларускай народнай песеннасці і асаблівасцях сучасных масавых жанраў.
Сярод твораў: оперы «Калючая ружа» (паст. 1960), «Калі ападае лісце» (1968), «Зорка Венера» (1970), «Новая зямля» (1982), аперэты «Рабінавыя каралі» (1964), «Пяе Жаваранак» (1969, 2-я рэд. 1971), «Паўлінка», «Тыдзень вечнага кахання», дзіцячая «Сцяпан — вялікі пан», кантаты, у т.л. «Ясныя дарогі» (1957), «Памяці Канстанціна Заслонава» (1958), «Горад юнацтва» (1964), «Велічальная Мінску» (1967), «Зямля мая» ў 4-х частках (1979, для народнага хору і народнага аркестра), «У вянок Максіму Багдановічу» (1980), сюіты «Родныя песні» (1979, для хору і народнага аркестра) і інш.
Памяць
На доме па вул. Савецкай, 19 у Мінску, дзе жыў Юрый Семяняка, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Спіс аб’ектаў PGC (1084001—1085000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1084001—1085000)
Андрэй Фёдаравіч Масальскі
Андрэй Фёдаравіч Масальскі (? — 1651) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Маршалак гарадзенскі з 1618, кашталян берасцейскі з 1627, ваявода менскі з 1643 і берасцейскі з 1645.
Сям’я
Прадастаўнік алекшыцкай лініі роду Масальскіх. Сын гарадзенскага маршалка Фёдара Іванавіча Масальскага і князёўны Багданы Лукомскай. Двойчы жанаты: першы раз з Альжбетай Вейгер, дачкой хэлмінскага ваяводы Яна Вейгера, а другі з Крысцінай Тышкевіч, дачкой кіеўскага ваяводы Януша Тышкевіча. Ад першага шлюбу меў сына Станіслава і дачку Ізабелу, ад другога — сына Казіміра і дачку Марцыбелу.
Васіль Васілевіч Копаць
Васіль Васілевіч Копаць (1575 — люты 1636) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Берасцейскі падкаморы з 1615, кашталян новагародскі з 1626. Таксама староста ожскі і пераломскі з 1619.
Сям’я
Ажаніўся спачатку з Аленай Дольскай, дачкой кашталяна берасцейскага Міхала Ніцыфара Дольскага, але яна памерла 24 верасня 1617 года, дзяцей з ёй не меў. Другі шлюб узяў з Барбарай Хадкевіч, дачкой кашталяна віленскага Гераніма Хадкевіча. З ёй меў сына Яна Караля і дачку Ганну Барбару, якая выйшла за вялікага літоўскага гетмана Паўла Яна Сапегу.
Ян Рудаміна-Дусяцкі
Імя Ян мела некалькі прадстаўнікоў роду Рудамінаў-Дусяцкіх
Ян Кароль Копаць
Ян Кароль Копаць (? — 1 мая 1681) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
У 1630—1640-я гады вучыўся ў Навадворскай акадэміі ў Кракаве, Кракаўскай акадэміі, Падуанскім універсітэце.
Староста берасцейскі ў 1652—1665 і 1670—1680 гадах. Вялікі літоўскі чашнік у 1656—1658 гадах і падстолі ў 1658 годзе, ваявода полацкі з 1658 года; пасол на соймы ад Берасцейскага павета ў 1648, 1650, 1653 гадах.
У палітычнай дзейнасці цесна звязаны з ваяводам віленскім і вялікім гетманам літоўскім Паўлам Янам Сапегам, нясвіжскім ардынатам Міхалам Казімірам Радзівілам. У 1664—1665 гадах падтрымліваў групоўку Пацаў, выступаў разам з імі за пажыццёвае абранне караля. У 1660-я гады стаў дзяржаўцам дрыскім, бельскім, ковенскім, атрымаў Гарадзенскую эканомію.
Фундатар кляштара бенедыкцінцаў у Гарадзішчы каля Пінска.
Сям’я
Паходзіў з роду Копцяў, сын Васіля Копця і Барбары Хадкевіч, дачкі кашталяна віленскага Гераніма Хадкевіча.
Ажаніўся з Лукрэцыяй Марыяй Строцы, удавой полацкага ваяводы Аляксандра Людвіка Радзівіла. З ёй меў дзвюх дачок:
Спіс аб’ектаў PGC (2489001—2490000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2489001—2490000)
Аляксандр Рыгоравіч Масальскі
Сям'я
Прадстаўнік лініі на Рачках і Сапежышках роду Масальскіх. Сын гарадзенскага падкаморага Рыгора Афанасавіча Масальскага і Марыі Рачкі. Жанаты з Апалоніяй Ясінскай, дачкой вялікага літоўскага пісара Мікалая Ясінскага. Меў сыноў Станіслава, дзяржаўцу ясвонскага (памёр у 1630), Аляксандра, які памёр маладым, і дачку Соф'ю Вікторыю, якая стала францысканкай.
Біялюмінесцэнцыя
Біялюмінесцэнцыя — здольнасць жывых арганізмаў свяціцца, дасягаецца самастойна або з дапамогай сімбіёнтаў. Назва паходзіць ад грэчаскага слова «біяс», што азначае жыццё, і лацінскага «люмен» — святло. Святло ствараецца ў больш высока развітых арганізмаў у спецыяльных свяцільных органах (напрыклад у фотафорах рыб), у аднаклетачных эукарыёт. Асноўныя — у адмысловых арганоідах, а ў бактэрый — у цытаплазме. Біялюмінесцэнцыя грунтуецца на хімічных працэсах, пры якіх энергія, якая вызваляецца, выдзяляецца ў форме святла. Такім чынам, біялюмінесцэнцыя з’яўляецца асаблівай формай хемілюмінесцэнцыі.
Себарэя
Себарэя (ад Sebum (сала) і грэч. Rrhea (цяку)) — хваравіты стан скуры, абумоўлены ўзмоцненым салааддзяленнем з прычыны парушэння нейраэндакрыннай рэгуляцыі функцый сальных залозаў скуры.
Віды себарэі
Адрозніваюць 3 віды себарэі: тлустая, сухая і змешаная.
Тлустая себарэя
Тлустая себарэя выяўляецца ў пашырэнні вусця сальных залоз. Пры гэтым зніжаецца эластычнасць скуры, назіраюцца пашыраныя поры, можа адбывацца закаркаванне сальна-валасяных фалікул рагавымі масамі, што прыводзіць да ўтварэння камедонаў і вугравых высыпанняў. Таксама назіраецца падвышаная тлустасць валасоў і жаўтлявыя лускавінкі на галаве. Тлустая себарэя можа прыводзіць да ўзнікнення гнайніковых захворванняў скуры. Тлустая себарэя характэрная для падлеткавага ўзросту і часцей выяўляецца ў жанчын (60% пацыентаў).
Сухая себарэя
Сухая себарэя ўяўляе сабой паніжанае салааддзяленне, пры гэтым на скуры галавы і ў валасах багата лускавінак перхаці. Сухая себарэя з'яўляецца як вынік зніжэння імунітэту з прычыны інтэнсіўных эмацыйных, фізічных нагрузак і няправільнага харчавання. Цыкл натуральнага адлушчвання клетак скуры скарачаецца, узнікае перхаць, парушаецца структура воласа (валасы робяцца тонкімі, сухімі, ломкімі), можа назірацца выпадзенне валасоў.
Змешаная себарэя
Пры змешанай себарэі ў пацыента могуць назірацца прыкметы сухой і тлустай себарэі на аднолькавых участках скуры.
Прыкметы себарэі
Себарэя выяўляецца ў павышаным вылучэнні скурнага сала і яго якаснай змене.
Спіс аб’ектаў PGC (2490001—2491000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2490001—2491000)
Оскар Мілаш
О́скар Мі́лаш герба Любіч (Oscar Vladislas de Lubicz Milosz, Oskaras Milašius; 28 мая 1877, мястэчка Чарэя, цяпер вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці — 2 сакавіка 1939, Фантэнбло, Францыя) — французскі паэт, вучоны-арыенталіст; дзядзька і настаўнік лаўрэата Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1980) Чэслава Мілаша.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Чарэя ў сям’і Уладзіслава дэ Любіч Мілаша, былога афіцэра расійскай арміі, і Марыі Разаліі Разенталь (паходзіла з варшаўскіх яўрэяў).
З 1889 года жыў у Парыжы, навучаўся ў ліцэі Жансон-дэ-Саі, пасля вывучаў асірыйскую мову і іўрыт у Школе ўсходніх моў.
У 1904 годзе, пасля смерці бацькі, вярнуўся ў Чарэю, дзе мусова заняўся вялікай гаспадаркай.
Пасля Першай сусветнай вайны ў публічных выступах прапагандаваў ідэю стварэння незалежнай літоўскай дзяржавы. У 1925 годзе быў першым прадстаўніком Літвы ў Францыі, у 1925—1938 гадах — дарадцам пасольства Літвы ў Парыжы. У 1931 годзе атрымаў французскае грамадзянства.
Творчасць
Дэбютаваў «Паэмай упадку» («Le Poéme des Décadences») ў 1899 годзе. Акрамя вершаваных твораў, пакінуў драматычныя сачыненні («Мігель Маньяра», «Мефібасет», «Саул з Тарса»), містычныя трактаты-паэмы «Ars Magna» (1924) і «Les Arcanes» (1927), раман «L’Amoureuse Initiation» (1910), выдаў зборнік літоўскіх песняў і казак ва ўласным перакладзе на французскую мову.
Свае творы падпісваў Oscar Vladislas de Lubicz Milosz, O. V. de L. Milosz.
Творы
Поўны збор твораў Оскара Мілаша выдадзены ў 13 тамах у парыжскім выдавецтве Silvaire/du Rocher. Усе паэмы Мілаша абагульненыя ў 2 тамах «Паэзія» (Poésies).
Узнагароды
Узнагароджаны Ордэнам Ганаровага легіёна (1931).
Нацыянальная кніжная палата Беларусі
Нацыянальная кніжная палата Беларусі была створана ў адпаведнасці з пастановай СНК ССРБ ад 15 верасня 1922 года «Аб зацверджанні Беларускай дзяржаўнай бібліятэкі і абавязковай рэгістрацыі ўсіх твораў друку, якія знаходзяцца ў межах ССРБ».
На першым этапе на Беларускую кніжную палату ўскладаліся функцыі атрымання, рэгістрацыі і размеркавання абавязковых экземпляраў. З’яўляючыся структурным падраздзяленнем бібліятэкі, палата будавала сваю работу ў цесным кантакце з аддзелам беларускай літаратуры і бібліяграфіі.
Канстанцін Людвік Плятэр
Канстанцін Людвік Плятэр (Броэль-Плятэр) ( —, Краслава) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Вялікі пісар літоўскі ў 1746—1754, кашталян полацкі ў 1754—1758, ваявода мсціслаўскі ў 1758—1770, кашталян троцкі з 1770; маршалак Трыбунала ВКЛ у 1754.
Сям’я
Сын Яна Людвіка Плятэра, інфлянцкага ваяводы, і Разаліі Бжастоўскай, дачкі троцкага кашталяна Яна Уладзіслава Бжастоўскага.
Нацыянальная кніжная палата Беларусі
Асноўнымі накірункамі дзейнасці з’яўляюцца: атрыманне бясплатнага абавязковага экземпляра ўсёй друкаванай прадукцыі, якая выдаецца ў Рэспубліцы Беларусь; кантроль за паўнатой рассылкі; дзяржаўная рэгістрацыя і статыстычны ўлік усёй выдавецкай прадукцыі; стварэнне дзяржаўнай універсальнай бібліяграфічнай інфармацыі — сістэмы паказальнікаў — «Летапісу друку» па ўсіх відах выданняў і рэтраспектывы; стварэнне дзяржаўнага страхавога фонду выданняў на базе абавязковага экземпляра; стандартызацыя ў галіне выдавецкай справы, паліграфіі, кніжнага гандлю, бібліяграфіі; міжнародная дзейнасць.
Северскі Данец
Се́верскі Дане́ц — рака поўдня Усходне-Еўрапейскай раўніны, працякае праз Белгародскую і Растоўскую вобласці Расіі, а таксама Харкаўскую, Данецкую і Луганскую вобласці Украіны, правы (найбольшы) прыток ракі Дон. Сёмая па велічыні рака Украіны і найважнейшая крыніца прэснай вады на ўсходзе гэтай краіны.
Нацыянальная кніжная палата Беларусі
Асновай, на якой будуецца ўся бібліяграфічная дзейнасць, з’яўляюцца абавязковыя экземпляры друкаваных выданняў, якія атрымлівае Палата ў адпаведнасці з пастановай Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Северскі Данец
Даўжыня ракі 1053 км. Плошча вадазбору 98 900 км².
Асноўныя прытокі: Айдар, Аскол, Калітва (левыя).
Нацыянальная кніжная палата Беларусі
Усе паліграфічныя прадпрыемствы, незалежна ад формы ўласнасці, штодзённа высылаюць бясплатныя экземпляры, колькасць якіх штогод павялічваецца. Дэманапалізацыя выдавецкай дзейнасці пазітыўна спрыяла стварэнню ўмоў для ўзнікнення новых выдавецтваў, выдавецкіх устаноў, колькасць якіх узрасла ў параўнанні з пачаткам 1990-х гадоў ХХ стагоддзя амаль у 20 разоў.
Міжнародная стандартная нумарацыя кніг — важная галіна працы Нацыянальнай кніжнай палаты Беларусі.
Нацыянальнае агенцтва створана ў 1993 г. і з’яўляецца неабходным інструментам для ўсіх выдаўцоў, кнігагандляроў. У сучасны момант нумары ISBN прастаўляюцца не толькі на кнігі і брашуры, якія выдаюцца на традыцыйных носьбітах, але і на асобныя віды электронных выданняў, відэаматэрыялы.
Існуе патрэбнасць у стварэнні Нацыянальнага агенцтва стандартнай нумарацыі серыяльных выданняў ISSN і звязана яна з тым, што вельмі хутка павялічыцца колькасць новых перыядычных выданняў (часопісы, газеты, бюлетэні). Напрыклад, у 1990 г. выдавалася 40 часопісаў, 89 бюлетэняў, 224 газеты, а ў 2001 г. — адпаведна 290, 77, 633. Стварэнне такога агенцтва дасць магчымасць інфармаваць сусветнае супольніцтва аб усіх серыяльных выданнях (часопісы, газеты, бюлетэні), якія выходзяць на тэрыторыі нашай дзяржавы, з іншага боку, у межах праграмы Універсальнага бібліяграфічнага ўліку мы атрымаем магчымасць доступу да баз даных серыяльных выданняў розных краін свету.
Ажыццяўляецца з 1992 г. фарміраванне базы даных аб перакладной літаратуры, якая выдаецца на тэрыторыі Беларусі, звесткі аб выданнях накіроўваюцца ў ЮНЭСКА, якія ў сваю чаргу адлюстроўваюцца ў штогоднім міжнародным паказальніку «Index Translationum».
Канзас-Сіці
Тапоніму Ка́нза́с-Сі́ці (Kansas City) адпавядаюць некалькі аб'ектаў на карце ЗША:
Іншыя значэнні:
Карл V
Karolo (regantoj)
Карл IX
Карл IX
Себасцьяна дэль П’ёмба
Себасцьяна Лучані (Sebastiano Luciani, 1485?, Венецыя — 21 чэрвеня 1547, Рым), больш вядомы як Себасцьяна дэль П’ёмба (Sebastiano del Piombo — «свінцовы Себасцьян») — італьянскі жывапісец, прадстаўнік венецыянскай школы.
Біяграфія і творчасць
Нарадзіўся ў Венецыі прыблізна ў 1485. Быў вучнем Джавані Беліні. У ранніх творах П’ёмба адчуваецца ўплыў Джарджонэ і Тыцыяна. У 1511 годзе мастак пераязджае ў Рым, дзе збліжаецца з Рафаэлем. Яго працы набываюць строгасць, робяцца больш ураўнаважанымі, але пры гэтым не губляюць венецыянскі каларыт. Пасля 1515, карціны Себасцьяна дэль П’ёмба знаходзяць драматычную афарбоўку, гэта звязана з уплывам Мікеланджэла, якое той аказвае на венецыянцаў. У якасці ілюстрацыі можна паказаць карціну «Уваскрашэнне Лазара», напісаную з 1517 па 1519 гады. Работы мастака, створаныя ў перыяд контррэфармацыі, адрозніваюцца змрочнай суровасцю вобразнага ладу (напрыклад, карціна «Нясенне крыжа»), якая сведчыць пра крызіс мастацкіх прынцыпаў Высокага Адраджэння. Себасцьяна дэль П’ёмба належаць партрэты многіх яго вядомых сучаснікаў (Хрыстафор Калумб, Папа Клімент VII, Джулія Ганзага, П’етра Арэціна і інш.) Яго біяграфію напісаў Джорджа Вазары.
Юзаф Вінцэнт Плятэр
Юзаф Вінцэнт Плятэр (Броэль-Плятэр) (,  — паміж 1 і 6 студзеня 1806) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Генерал-лейтэнант у 1775—1791, пісар польны літоўскі ў 1771—1783, кашталян троцкі з 1793; староста берасцейскі ў 1770—1777, маршалак Трыбунала ВКЛ у 1774, член Пастаяннай Рады ў 1793—1794. У 1775 заснаваў у Талачыне родавую камандорыю Мальтыйскага ордэна.
Сям’я
Ажаніўся з Кацярынай Сасноўскай, дачкой полацкага ваяводы Юзафа Сасноўскага. У шлюбе нарадзіліся дзеці Цэцылія, Фердынанд, Адам Эдвард, Станіслаў, Генрыка Соф’я і Адэлаіда.
Крапіва вялікая
Крапіва вялікая
Каражар
Каражар — тапонім.
Пуцалан
Пуцала́н — адкладанні з попелу і іншых прадуктаў вулканічных вывяржэнняў, багатыя крэмнезёмам. Знешне нагадвае крупчасты пясок. Вылучаюць чорныя, белыя, чырвоныя, шэрыя тыпы пуцаланаў.
Першым месцам здабычы лічыцца горад Пацуолі каля Неапаля ў Італіі.
Выкарыстоўваецца ў вытворчасці будаўнічых матэрыялаў, у тым ліку трывалых бетонаў і штучнага дэкаратыўнага камення, а таксама ў хімічнай прамысловасці.
Севан
Сева́н (Սևանա լիճ) — возера ў Арменіі, на вышыні 1900 м; найбольшае з азёр Каўказа.
Плошча — 1240 км². Глыбіня да 83 м. Выцякае рака Раздан. Воды Севана і Раздана выкарыстоўваюцца Севанскім каскадам ГЭС. Для папаўнення вод Севана пабудаваны тунэль (49 км) для перакідання ў возера вод р. Арпа. У 1978 годзе створаны прыродны нацыянальны парк «Севан». .
Севан аточаны горнымі хрыбтамі: з паўночнага захаду — Памбацкім, з паўночнага ўсходу — Арэгуні, з паўднёвага ўсходу — Севанскім і Усходне-Севанскім, з захаду — Гегамскім, з поўдня — Вардэніскім хрыбтамі.
Возера прэснаводнае, водная паверхня мае лазурна-сіні колер. Севан — адзіная буйная гарантаваная крыніца свежай вады ў Арменіі.
Маэбасі
Маэбасі — цэнтральны горад Японіі, размешчаны ў паўднёва-цэнтральнай частцы прэфектуры Гуму, адміністрацыйны цэнтр гэтай прэфектуры. Размешчаны ва ўсходняй частцы вострава Хонсю, на поўначы раўніны Канто, каля паўднёвага падножжа вулкана Акагі.
Плошча горада — 311,64 км², насельніцтва — 340 041 чалавек (1 ліпеня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 1091,13 чал./км², працягласць з поўначы на поўдзень складае 25 км, з захаду на ўсход — каля 20 км.
Белтрансгаз
«Белтрансгаз» — беларускі дзяржаўны канцэрн, які займаецца транзітам прыроднага газу праз тэрыторыю Беларусі і яго пастаўкамі беларускім спажыўцам.
Гісторыя
Першыя магістральныя газаправоды газатранспартнай сістэмы Беларусі былі пабудаваныя ў 1960—1961 гадах. 25 кастрычніка 1960 года загадам Галоўнага ўпраўлення газавай прамысловасці пры Савеце Міністраў СССР у Мінску было створанае Мінскае ўпраўленне магістральных газаправодаў. У 1973 Мінскае ўпраўленне магістральных газаправодаў пераўтворана ў Заходняе вытворчае аб’яднанне па транспарце і пастаўцы газу «Захадтрансгаз».
У 1992 г. пастановай Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 10 лістапада 1992 г. № 675 дзяржаўнае прадпрыемства «Захадтрансгаз» было пераўтворана ў дзяржаўнае прадпрыемства па транспарце і пастаўцы газу «Белтрансгаз».
Касігая
Касігая — цэнтральны горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Сайтама.
Белтрансгаз
Гісторыя
У 1996 годзе пачалося будаўніцтва транскантынентальнага газаправода «Ямал-Еўропа».
31 сакавіка 2003 года быў падпісаны загад Міністэрства эканомікі № 45 аб пераўтварэнні кампаніі ў адкрытае акцыянернае таварыства.
18 мая 2007 года Дзяржаўным камітэтам па маёмасці Рэспублікі Беларусь і ААТ «Газпрам» падпісаная дамова куплі-продажу ААТ «Газпрам» часткі акцый ААТ «Белтрансгаз», што належалі Рэспубліцы Беларусь.
Паводле дамоўленасці, урад Беларусі згадзіўся прадаць «Газпраму» 50 % акцый Белтрансгаза за 2,5 млрд долараў. Газпрам пачаў выкупаць акцыі роўнымі часткамі ў 2007 г. У 2007—2009 гг. ён выкупіў 37,5 % акцый «Белтрансгаза» за 1,9 млрд долараў. Яшчэ 12,5 % акцый плануецца выкупіць у 2010 г.
Ямал — Еўропа
Ямал — Еўропа — расійскі магістральны экспартны газаправод, пабудаваны прадпрыемствам Ленгазспецстрой. Злучае газавыя радовішчы поўначы Заходняй Сібіры з канцавымі спажыўцамі ў Заходняй Еўропе. Праходзіць праз тэрыторыю Беларусі і Польшчы.
Трубаправод мае дыяметр 1420 мм, ціск у ім забяспечвае 31 кампрэсар, сумарная магутнасць якіх складае 2399 МВт. Прыкладна 3000 км труб праходзіць па тэрыторыі Расіі, 575 км — па тэрыторыі Беларусі і 680 км — Польшчы. У Германіі ён падзяляецца на лакальную сетку трубаправодаў. Прапускная здольнасць газаправода Ямал—Еўропа складае каля 30 млрд кубаметраў газу ў год.
Спіс аб’ектаў PGC (2491001—2492000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2491001—2492000)
Казімір Канстанцін Плятэр
Казімір Канстанцін Плятэр (Броэль-Плятэр) ( — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Сын Канстанціна Людвіка Плятэра, троцкага кашталяна, і Аўгусты Агінскай, дачкі троцкага ваяводы Юзафа Тадэвуша Агінскага.
У 1787 прызначаны абозным ВКЛ, але не прыняў пасады, кашталян троцкі ў 1790—1793, падканцлер ВКЛ з 1793; член Пастаяннай Рады ў 1776—1788 і 1793—1794.
Адзін з актыўных дзеячаў Таргавіцкай канфедэрацыі. У 1774 заснаваў у Кальніку родавую камандорыю Мальтыйскага ордэна.
Аўтар дзённікаў падарожжа караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага ў Канеў на сустрэчу з Кацярынай II у 1787 і падарожжа ў Пецярбург у 1792 (выдадзены Ю. І. Крашэўскім у 1860 і 1859), публіцыстычных твораў.
Сям'я
Ажаніўся з Ізабеляй Людвікай Борх, дачкой вялікага кароннага канцлера Ян Анджэя Борха. У шлюбе нарадзіліся дзеці Людвік, Міхал, Канстанцін, Ян, Казімір, Станіслаў і Генрык. З іх Міхал, узяўшы шлюб з апошняй прадстаўніцай роду баронаў Зіберг цу Вішлінг (Ізабеляй Аленай), прыняў на сябе і нашчадкаў прозвішча Плятэр-Зіберг.
Касцёл Маці Божай Каралевы (Порплішча)
Касцёл Маці Божай Каралевы — драўляны каталіцкі храм у в. Порплішчы Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Драўляны касцёл быў пабудаваны перад вайной пад кіраўніцтвам кс. Рышарда Вербля, вікарыя з Параф’янава. Пасля пробашчам стаў кс. Пётр Барташэвіч.
Пасля вайны кс. Барташэвіч быў высланы ў Сібір, а касцёл быў перароблены пад школу і майстэрні.
Святыня была вернута католікам у 1990 г. Пасля рамонту, праведзенага пад кіраўніцтвам а. Пятра Ясевіча з Валкалаты, а пасля кс. Кірыла Клімовіча з Глыбокага, яе рэкансэкраваў кс. кардынал Казімір Свёнтэк.
На тэрыторыі парафіі ёсць каплічка ў вёсцы Барсукі.
Бітва пад Друяй
Бітва пад Друяй — бітва лютага 1661 года, у якой рускае войска на чале з князем Іванам Хаванскім перамагло войска Рэчы Паспалітай пад камандаваннем Лісоўскага. Нягледзячы на тактычную перамогу, Хаванскі пасля бітвы адышоў у Вялікія Лукі ў чаканні падмацавання.
Гільермі Фігейрэду
Гільермі Фігейрэ́ду (Guilherme Figueiredo;, г. , Бразілія — ) — бразільскі драматург і пісьменнік.
Скончыў універсітэт у Рыа-дэ-Жанейра.
Творчасць
На беларускай мове яго п’есу «Ліса і вінаград» першым паставіў Беларускі тэатр імя Я. Купалы (1957, у перакладзе Ю. Гаўрука).
Мілтан Фрыдман
Мілтан Фрыдман (Milton Friedman;,  — ) — амерыканскі эканаміст, вядомы сваімі працамі ў мікраэканоміцы, макраэканоміцы, гісторыі эканомікі, статыстыцы, а таксама актыўнай абаронай эканамічнага і палітычнага лібералізма.
У сваёй працы Капіталізм і свабода (1962) ён заклікаў да мінімізацыі ролі ўраду ў свабодным рынку дзеля палітычнай і грамадскай свабоды. У 1976 годзе Фрыдман стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1976) «за дасягненні ў даследванні спажывецтва, гісторыі грашовага абарачэння, а таксама за практычную дэманстрацыю складанасці палітыкі эканамічнай стабілізацыі».
Біяграфія
Мілтан Фрыдман нарадзіўся ў Нью-Ёрку ў беднай сям’і яўрэйскіх эмігрантаў з Украіны. Скончыў Універсітэт Рутгерса з дыпломам па матэматыцы. Працягнуў навучанне ў Чыкагскім універсітэце, дзе атрымаў ступень магістра эканомікі.
З 1937 г. працаваў у Нацыянальным бюро эканамічных даследванняў.
У 1946 г. атрымаў ступень доктара ў Калумбійскім універсітэце.
Пад час Другой Сусветнай вайны працаваў у міністэрстве фінансаў ЗША, потым у складзе групы даследчых-статыстыкаў, што выконвалі замову міністэрства абароны.
Быў кансультантам ураду ЗША па Плане Маршала, эканамічным саветнікам прэзідэнтаў Ніксана і Рэйгана. Вёў калонку ў часопісе Newsweek у 1966—1984. Працаваў у Гувераўскім універсітэце рэвалюцыі, вайны і міру пры Стэнфардскім універсітэце.
Жонка Мілтана Фрыдмана Роза Фрыдман і яго сын Дэвід Фрыдман таксама з’яўляюцца вядомымі эканамістамі-лібераламі.
Олівер Голдсміт
Олівер ГОЛДСМІТ (Oliver Goldsmith;, Кілкені-Уэст, графства Уэстміт, Ірландыя — ) — брытанскі пісьменнік, , паэт.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Дублінскі ўніверсітэт (1749). Вывучаў медыцыну ва ўніверсітэтах Эдынбурга і Лейдэна (1752—56). Прафесар Каралеўскай акадэміі (з 1770).
Творчасць
Першы твор — «Даследаванне пра сучасны стан славесных навук у Еўропе» (1759). Вядомасць яму прынёс цыкл сатырычных нарысаў, прысвечаных найважнейшым праблемам духоўнага і палітычнага жыцця Англіі, «Грамадзянін свету, або Пісьмы кітайскага філосафа, які жыве ў Лондане, сваім сябрам на Усходзе» (1760— 61). Новым этапам у англійскай асветніцкай літаратуры стаў напісаны ў рэчышчы сентыменталізму яго раман «Уэйкфілдскі святар» (1766), у якім паказана патрыярхальнае жыццё ў адзінстве з прыродай, непрыняцце эгаізму «вялікага свету». Паэмы «Вандроўнік» (1764) і «Пакінутая вёска» (1770) з дэмакратычнасцю мовы і жанравымі навацыямі прадвызначылі пазнейшыя адкрыцці рамантыкаў. Аўтар камедый «Дабрачок» (1766) і «Ноч памылак» (1773), сатырычнай паэмы «Адплата» (1774), літаратурна-крытычных трактатаў.
Газпрам
ААТ «Газпрам» — расійская газаздабыўная і газаразмеркавальная кампанія, найбуйнейшая кампанія ў Расіі (па даных часопіса «Эксперт»), найбуйнейшая газавая кампанія свету, валодае самай працяглай газатранспартнай сістэмай (больш 160 000 км). Лічыцца сусветным лідарам галіны. Паводле спісу Forbes 2000 (2010 год), «Газпрам» па выручцы займае 24-е месца сярод сусветных кампаній. Паводле рэйтынгу Fortune Global 500, па выніках 2009 года «Газпрам» стаў самай прыбытковай кампаніяй у свеце, апярэдзіўшы амерыканскую Exxon Mobil, заняўшы пры гэтым 50-е месца па агульным аб’ёме выручкі. Кампанія займае агульнае 22 месца ў Fortune Global 500 (2009 год).
Поўнае фірменнае найменне — Адкрытае акцыянернае таварыства «Газпрам»; папярэдняя назва — Расійскае акцыянернае таварыства «Газпрам». Зарэгістраваныя таварныя знакі і знакі абслугоўвання — Газпром (ГАЗПРОМ) і Gazprom (GAZPROM). Штаб-кватэра — у Маскве.
Даччыныя кампаніі
5 чэрвеня 2018 г. суд у Нідэрландах арыштаваў долі ў галандскіх даччыных кампаніях «Газпрама» па пазове «Нафтагаза Украіны». Арышт накладзены для выканання лютаўскага рашэння Стакгольмскага арбітражу аб спагнанні з расійскай кампаніі больш за 2,5 млрд долараў ЗША кампенсацыі за недапастаўкі «Газпрамам» узгодненых аб’ёмаў газу для транзіту [http://www.naftogaz.com/www/3/nakwebru.nsf/0/001788854138938CC22582A30023B109?OpenDocument&year=2018&month=06&nt=%D0%9D%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D1%81%D1%82%D0%B8&      Суд арестовал голландские активы Газпрома для выплаты Нафтогазу 2,6 млрд долл. по решению Стокгольмского арбитража ].
Акружны суд Амстэрдама заблакаваў 100% акцый кампаніі South Stream Transport BV, якая адказвае за будаўніцтва і ўпраўленне «Турэцкага патока». Гэта зроблена ў сувязі з разглядам справы «Газпрома» праз перадачу названых акцый кампаніі «Трансгаз Краснадар».
Актывы
Няпоўны спіс паводле краін
Андрэ Маруа
Андрэ Маруа (André Maurois; сапр. Эміль Эрзог, Émile Herzog;, Эльбёф каля Руана, Францыя — ) — французскі пісьменнік.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Руанскі ліцэй. Член Французскай акадэміі (з 1938).
Творчасць
Першыя раманы «Маўклівы палкоўнік Брамбл» (1918), «Гаваркі доктар О’Грэдзі» (1922). Аўгар псіхалагічных раманаў «Бернар Кенэ» (1926), «Зменлівасць кахання» (1928), «Зямля запаветная» (1945), зборніка навел «Лісты да незнаёмкі» (1953) і інш., эсэ, гістарчных і літаратуразнаўчых прац, кнігі «Мемуары» (апубл. 1970).
Станіслаў Кішка (біскуп жамойцкі)
Станіслаў Кішка (каля 1577 — ) — рэлігійны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Андрэ Маруа
Творчасць
Майстар жанру т.зв. раманізаванай біяграфіі («Арыэль, або Жыццё Шэлі», 1923; «Байран», 1930; «Лелія, або Жыццё Жорж Санд», 1952; «Алімпіо, або Жыццё Віктора Гюго», 1954; «Тры Дзюма», 1957; «Праметэй, або Жыццё Бальзака», 1965, і інш.). У жыццеапісаннях вялікіх людзей асноўным лічыў складанасць і супярэчлівасць асобы, цікавасць да яе ўнутранага свету, смелы пошук праўды.
Станіслаў Кішка (біскуп жамойцкі)
Вялікі рэферэндар літоўскі з 1615, біскуп жамойцкі з 1618. Дзеяч контррэфармацыі (у ліку вернутых ім у каталіцтва быў і яго глуханямы ад нараджэння бацька).
Андрэ Маруа
Творчасць
Яго творчасць і тэарэтычныя погляды спрыялі пераадоленню ўсталяванага схематычнага падыходу да адлюстравання героя і метадаў стварэння яго вобраза. Зрабіў вялікі ўклад у развіццё біяграфічнага жанру ХХ ст., садзейнічаў нараджэнню «новай біяграфіі» ў канцы 1920-х г.
Станіслаў Кішка (біскуп жамойцкі)
Яго братам быў вялікі літоўскі гетман Януш Кішка.
Андрэ Маруа
Творчасць
На беларускую мову асобныя навелы А. Маруа пераклалі Ю. Гаўрук, Л. Казыра, Г. Скрыган.