cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Павел Васілевіч Масленікаў
Біяграфія
Нарадзіўся 14 лютага 1914 года ў вёсцы Нізкая Вуліца Магілёўскай губерні. Скончыў Віцебскае мастацкае вучылішча (1938) і Інстытут жывапісу, скульптуры, архітэктуры імя І. Я. Рэпіна ў Ленінградзе (1953). У 1953—1957 гадах — вучыўся ў аспірантуры Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклора Акадэміі Навук БССР без адрыву ад вытворчасці.
У 1941—1945 гадах удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне. З 1946 па 1960 гады Масленікаў працаваў мастаком-пастаноўшчыкам у Беларускім дзяржаўным акадэмічным Вялікім тэатры оперы і балета. Аформіў спектаклі: у тэатры оперы і балета «Трыльбі» А. Юрасоўскага (1940), «Бахчысарайскі фантан» Б. Асаф’ева і «Прададзеная нявеста» Б. Сметаны (1949), «Салавей» М. Крошнера і «» А. Рубінштэйна (1950), «Паяцы» Р. Леанкавалы і «Запарожац за Дунаем» С. Гулак-Арцямоўскага (1951), «Іаланта» П. Чайкоўскага і «Страшны двор» С. Манюшкі (1952), «Маладая гвардыя» Ю. Мейтуса (1954), «Міхась Падгорны» Я. Цікоцкага (1957), «Яснае світанне» А. Туранкова (1958), «Джаконда» А. Панкелі (1962) і інш.
У Беларускім тэатры імя Я. Купалы: «Цудоўны скарб» П. Малярэўскага (1949), «Шчасце паэта» В. Віткі (1959), «Пінская шляхта» В. Дуніна-Марцінкевіча (1954).
З 1960 па 1964 год займаў пасаду рэктара Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута. У 1965—1967 кіраваў майстэрняй тэатральных мастакоў БДТМІ.
З 1967 па 1979 г. — загадчык кафедры мастацкага афармлення тканін і вырабаў з іх.
Займаўся афармленнем спектакляў у Беларускім тэатры імя Я. Купалы.
Аўтар пейзажаў: «Жнівень» (1953), «Хвоі» (1956), «Перад цвіценнем» (1957), «Золата бярозы» (1959), «Пачатак вясны» (1961), «Беларускі пейзаж» i «На ўскраіне Мінскай» (1963), «Над возерам» i «Абуджэнне» (1969), «Азёрны край» (1970), «На Вячы» (1971), серыі «Па родным краі» i «Алтайскі цыкл» (1972), «На раўнінах Палесся» (1980) і іншыя. Аўтар манаграфіі «Беларускі савецкі тэматычны жывапіс» (1962), артыкула па мастацтве Беларусі для «Гісторыі мастацтва народаў СССР» (т. 8, 1977); адзін з аўтараў «Гісторыі беларускага мастацтва» (т. 4—6, 1990—1994).
У 1978 годзе выйшаў на пенсію.
У 1994 годзе ў Магілёўскім абласным мастацкім музеі адкрыта карцінная галерея П. В. Масленікава, з 1997 года музей носіць імя мастака, побач з музеем усталяваны яго бюст працы скульптара У. Лятуна.
Памёр 6 верасня 1995 года ў вёсцы Княжыцы Гарадзецкага сельсавета Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці.
Манра
Манра (кірыб. Manra) — востраў у групе астравоў Фенікс. Уваходзіць у склад дзяржавы Кірыбаці. Плошча — 4,4 км². Незаселены.
Гісторыя
На поўначы вострава Манра захаваліся сведчанні прысутнасці людзей да прыбыцця еўрапейцаў — больш за дзясятак каменных платформаў і пліт, рэшткі калодзежаў і печаў. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што яны належалі палінезійскім і мікранезійскім насельнікам, якія пакінулі гэты кавалак сушы па невядомых прычынах.
У 1823 г. востраў быў адкрыты брытанскімі кітабоямі. Яны далі яму назву Сідней. Сучасная назва паходзіць з мовы кірыбаці, яна замацавалася толькі ў другой палове XX ст.
У 1882 г. брытанскі ўрад выдаў ліцэнзію аўстралійскаму прадпрымальніку Дж. Т. Арундэлу на здабычу на востраве гуана. Ён пабудаваў вузкакалейную чыгунку, аднак не прадугледзеў цяжкасцяў падыходу вялікіх транспартных суднаў да мясцовага рыфу. У выніку, адзін з караблёў разбіўся аб скалы. У 1885 г. здабычу прыйшлося перарваць.
26 чэрвеня 1886 г. Вялікабрытанія афіцыйна абвясціла аб анексіі Манра. Востраў быў здадзены ў арэнду для вырошчвання какосавай пальмы. На Манра першапачаткова працавалі выхадцы з Самоа і Такелау. У пач. 1930-ых гг. сюды перасялілі 130 чалавек з астравоў Гілберта.
У 1937 г. востраў афіцыйна ўвайшоў у склад брытанскай калоніі Астравы Гілберта і Эліс.
У пасляваенны час вытворчасць какосаў стала малапрыбытковай, да таго ж пачалася працяглая засуха, і да 1963 г. насельніцтва пакінула Манра.
Яшчэ ў 1938 г. тут быў арганізаваны птушыны запаведнік. У 1975 г. брытанскія ўлады надалі Манра поўны запаведны статус.
У 1979 г. востраў перайшоў пад кіраўніцтва Кірыбаці, але запаведны статус захаваўся. У 2010 г. востраў быў уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Прырода
Востраў Манра мае каралавае паходжанне і ўяўляе сабою замкнёны атол з шырокай унутранай лагунай (2,2 км²) глыбінёй да 6 м. Вада ў лагуне надзвычай салёная.
Прырода часткова зменена чалавекам. Значную частку паверхні пакрывае лес. Акрамя мясцовых відаў раслін сустракаюцца культурныя, перш за ўсё какосавая пальма. Фаўна прадстаўлена шматлікімі птушкамі, крабамі, чарапахамі і казуркамі. Даволі добра захаваўся падводны свет каралавага рыфа. Цікава, што з-за распаўсюджання атрутных водарасцей многія віды рыб ля ўзбярэжжа таксама маюць атрутнае мяса. Таму нават у перыяд каланізацыі перасяленцы адмаўляліся лавіць рыбу ля вострава.
NGC 61A
NGC 61A (іншыя абазначэнні — NGC 61-1, MCG −1-1-62, VV 742, PGC 1083) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка была адкрыта англійскім астраномам Уільямам Гершэлем 10 верасня 1785.
Чарвягі
Чарвя́гі (Caeciliidae) — сямейства бязногіх земнаводных.
Апісанне
Даўжыня да 120 см. Вонкавым выглядам нагадваюць вялікіх дажджавых чарвей (адсюль назва) ці змей. Цела з кальцавымі перахватамі (каля 400), чорнае з белаватымі баразёнкамі паміж кольцамі або аліўкава-карычневае. Большасць адкладваюць яйцы (да 30) і ахоўваюць іх, зрэдку і лічынак; водныя чарвягі жывародныя. Кормяцца чарвямі і іншымі беспазваночнымі.
Пашырэнне
Пашыраны ў тропіках Азіі, Афрыкі, Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі. Большасць жывуць у вільготнай глебе, некаторыя — у мурашніках, тэрмітніках, вадзе. Найбольш вядомыя чарвяга кольчатая (Siphonops annulatus).
Рокастрада
Рокастрада (Roccastrada) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Niccolò.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Калос Нерона
Пасля кіравання Нерона, імператар Веспасіян пераназваў яе ў статую бога сонца Геліяса (Colossus Solis), з-за сваёй непрыязнасці да Нерона. Імператар Адрыян заклаў каменны падмурак каля Калізея і перамясціў на яе статую. Комад рэканструяваў статую ў сваю ўласную, але пасля яго смерці яна была адноўлена.
Абрыкосавэ (Крым)
Абрыкосавэ (Абрикосове) — вёска ў Пэрвамайскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Утварае асобны Абрыкосаўскі сельскі савет.
Пэрляева (гміна)
Пэрляе́ва (Perlejewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Семятыцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пэрляеве. Плошча гміны складае 106,32 км². Станам на 2004 год у гміне Пэрляева пражывалі 3287 чалавек, шчыльнасць — 30 чал./км².
Нахічэвань-на-Доне
Нахічэва́нь-на-Доне (Нахічэван, Նոր Նախիջևան, ) — у мінулым горад на правым беразе ракі Дон, цяпер — частка Пралетарскага раёна горада Растова-на-Доне. Быў заснаваны армянамі, пераселенымі з Крыма па ўказе Кацярыны II ад 14 лістапада 1779 года. Адным з заснавальнікаў горада лічыцца князь Іосіф Аргуцінскі, у гонар якога ў 1999 годзе быў усталяваны помнік на плошчы Свабоды.
З 1928 года горад Нахічэвань-на-Доне стаў Пралетарскім раёнам горада Растова-на-Доне.
Гісторыя
У 1779 годзе на ўсход ад крэпасці армяне (выхадцы з Крымскага паўвострава) заснавалі горад Нор-Нахічэван (прыстаўка нор- азначае новы). У распрацоўцы плана новага горада браў удзел вядомы рускі архітэктар І. Я. Староў. 9 жніўня 1797 года крэпасць і Нахічэван увайшлі ў склад Растоўскага павета Новарасійскай губерні.
У 1838 годзе горад быў пераназваны ў Нахічэвань-на-Доне. Растова-Нахічэванская мяжа пралягала па сучасным Тэатральным праспекце.
Нахічэвань-на-Доне таксама ўлучала Каменку, частку цяперашняга Першамайскага раёна і Сурб Хач у Варашылаўскім. У наш час усе гэтыя тэрыторыі ў складзе горада Растова-на-Доне.
На гербе намаляваны шэсць залатых пчол і залаты вулей. Пчолы паказваюць на працавітасць, а вулей — на здабыццё новай радзімы. Па адной з версій колькасць пчол азначае лік армянскіх селішчаў вакол горада, а вулей азначае саму Нахічэвань.
Да пачатку XIX стагоддзя Нахічэвань-на-Доне стаў рамесна-прамысловым і гандлёвым цэнтрам. У армянскіх паселішчах блізу горада развіваліся хлебаробства і гавядніцтва. Горад хутка пачаў забудоўвацца дамамі, майстэрнямі, грамадскімі будынкамі, размешчанымі на простых і шырокіх вуліцах. Першы храм — Сурб Аствацацын (найсвяцейшай Багародзіцы)— пабудавалі ў 1780 годзе. Усяго ў горадзе былі пабудаваны 6 армянскіх цэркваў, а ў прыгарадзе збудаваны манастыр Сурб Хач (Святога Крыжа). Перасяленцам была пададзена адносная аўтаномія. Апроч уласна горада Нор-Нахічэван, Васпані-імператрыцай Кацярынай Вялікай былі дараваны армянам прылеглыя да яго сёлы: Чалтыр, Крым, Султан-Салы, Вялікія Салы, Несвятай, Кацярынавар (цяпер Самбек). Гэтыя селішчы былі адміністрацыйна падначалены Нахічэвану. Цяпер гэта тэрыторыя Мяснікаўскага раёна (у гонар Мяснікяна) Растоўскай вобласці, дзе кампактна жывуць нахічэванскія ці, як іх яшчэ завуць, данскія армяне.
Дзейнічалі духоўная семінарыя, жаночыя і мужчынскія гімназіі, рамеснае і камерцыйнае вучылішчы. У 1900 годзе быў пабудаваны новы будынак гарадскога тэатра. Увогуле, у 1819 годзе ў горадзе дзейнічалі 9 дабрачынных і асветніцкіх устаноў.
9 снежня года пад Нахічэванню адбыўся адзін з першых баёў Грамадзянскай вайны ў Расіі — казачыя часткі, юнкеры-данцы і юнкеры-добраахвотнікі спрабавалі выбіць з Растова-на-Доне прыхільнікаў бальшавікоў, якія паднялі ў Растове паўстанне і захапілі ў горадзе ўладу.
У 1928 годзе Нахічэвань-на-Доне быў скасаваны ў сувязі з уключэннем у склад Растова-на-Доне. Тым не менш, тапонім «Нахічэвань» працягвае неафіцыйна выкарыстоўвацца жыхарамі Растова ў дачыненні да адпаведнай часткі горада.
Галоўчыцы (Драгічынскі раён)
Да 17 верасня 2013 года Галоўчыцы былі цэнтрам Галоўчыцкага сельсавета.
Мір (кінатэатр, Брэст)
Кінатэатр «Мір» — кінатэатр у горадзе Брэст, на вул. Пушкінская, 7. Адкрыўся ў 1959 годзе. Першы будынак кінатэатра, пабудаваны па тыпавым праекце ў горадзе Брэсце. Вестыбюль і фае абліцаваныя мармурам і гранітам ў спалучэнні з плітамі з ракушачніка. З 1 снежня 2010 года ў кінатэатры «Мір» фільмы дэманструюцца ў фармаце 3D. Глядзельная зала мае 243 месцы. З іх 203 — мяккія іспанскія крэслы. У зале таксама 14 мяккіх модуляў са столікамі, 8 двухмесных канап і 10 пуфікаў. На другім паверсе кінатэатра працуе кафэ-бар.
Леў Іванавіч Агібалаў
Леў Іванавіч Агібалаў ( — ) — савецкі і беларускі дызайнер, архітэктар, член праўлення грамадскага аб’яднання Беларускага саюза дызайнераў, лаўрэат шматлікіх Рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў.
Біяграфія
Леў Іванавіч Агібалаў нарадзіўся ў г. Паўлава у СССР. У 1974 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў А. В. Чарнышова, І. Я. Герасіменкі. З 1965 года прымаў удзел у выставах у Беларусі (Мінск, 1965 ― залаты медаль ВДНГ БССР), Расіі (Масква, 1986), Германіі (Штутгарт, 1987). ў 1987 годзе стаў членам Беларускага саюза дызайнераў, спецыялізуючыся на выданні дызайне інтэр’ераў і арт-дызайне. З 2019 года быў прафесарам Міжнароднай акадэміі архітэктуры (аддзяленне ў Маскве).
Жыў і працаваў у Мінску.
Асноўныя працы
Сярод асноўных работ — інтэр’еры адміністрацыйных і грамадскіх будынкаў, дызайн-праекты кабін гарадскога таксафона, абсталявання для мабільнай гандлю, бытавых электрапрыбораў, асартыменту нажніц.
Хвошч лугавы
Хвошч лугавы (Equisetum pratense) — шматгадовая травяністая расліна сямейства. Этымалогія: pratense — «на лугах».
Апісанне
Мае зялёныя, разгалінаваныя, 16-50(-60) см вегетатыўныя сцеблы; з полым цэнтрам. Плоданосныя і стэрыльныя, таўшчынёй 1-4 мм парасткі маюць розны знешні выгляд. Плоданосныя парасткі жаўтлява-карычневыя і неразгалінаваныя. Цэнтральная паражніна займае больш за палову папярочнага перасеку ствала. На вяршыні проданосных парасткаў з’яўляюцца ў маі і чэрвені спарангіевыя шышкі даўжынёй 15-40 мм і з тупым верхам. 2n = 216.
Распаўсюджанне
Еўропа: Беларусь, Эстонія, Латвія; Літва; Украіна; Аўстрыя; Бельгія; Чэхія; Германія; Польшча; Славакія; Германія; Данія; Фінляндыя; Ісландыя; Ірландыя; Нарвегія; Швецыя; Вялікабрытанія; Харватыя; Італія; Румынія; Славенія. Каўказ: Грузія. Азія: Кітай, Японія; Расія — Чукотка, Сахалін. Паўночная Амэрыка: Канада, ЗША. Звычайна сустракаецца ў лясах з высокімі дрэвамі або вельмі густой лістотай, якія могуць забяспечыць цень. Яны таксама маюць тэндэнцыю расці больш тоўстымі вакол ручаёў, сажалак і рэк. Аддае перавагу вільготным, вапнавым, але шчолачным глебы.
Ва Украіне расце ў лясах, на палянах, узлесках, сярод хмызнякоў, на сырых лугах, ускраінах балот і ў далінах рэк — у Карпатах, на Палессі, у лесастэпе. Уваходзіць у пералік відаў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення на тэрыторыі Харкаўскай вобласці.
Першы Нікейскі сабор
Першы Нікейскі сабор — сабор Царквы, прызнаваны Сусветным; адбыўся ў чэрвені 325 года ў горадзе Нікея (цяпер Ізнік, Турцыя); працягваўся больш за два месяцы і стаў першым Усяленскім саборам у гісторыі хрысціянства.
Сабор быў скліканы імператарам Канстанцінам Вялікім, для таго каб паставіць кропку ў спрэчцы паміж Александрыйскім епіскапам Аляксандрам і Арыем, які адмаўляў адзінасутнасць Хрыста і Бога Айца. На думку Арыя і яго шматлікіх прыхільнікаў, Хрыстос не Бог, а першая і найдасканалая са створаных Богам істот (гл. арыянства).
На Нікейскім саборы вызначыліся і ўсталяваліся асноўныя дактрыны (дагматы) хрысціянства.
Удзельнікі
На Першым Усяленскім саборы прысутнічала, паводле сведчання Афанасія Вялікага, 318 епіскапаў. Пры гэтым, у іншых крыніцах утрымліваюцца і меншыя адзнакі колькасці ўдзельнікаў сабора. Папа Сільвестр асабіста не прыняў удзел у Саборы і дэлегаваў на Сабор сваіх легатаў — двух прэсвітараў. На Сабор прыбылі дэлегаты ад тэрыторый, не якія ўваходзілі ў склад імперыі: з Піціўнта на Каўказе, з Баспорскага царства (Керчы), са Скіфіі, два дэлегаты з Арменіі, адзін з Персіі. Акрамя епіскапаў у працы Сабора прынялі ўдзел шмат прэсвітараў і дыяканаў. Многія з іх яшчэ зусім нядаўна вярнуліся з катаргі і на сваіх целах мелі сляды катаванняў. Яны сабраліся ў палацы ў Нікеі, і сам імператар Канстанцін старшынстваваў на іх сходзе, чаго яшчэ ніколі не было. На Саборы прысутнічала мноства епіскапаў, пасля ўшанаваных царквой як святых (свяціцель Мікалай, епіскап Міраў Лікійскіх і свяціцель Спірыдон Трыміфунцкі).
Пасля некалькіх спроб аспрэчыць арыянскае веравучэнне на падставе адных толькі спасылак на Св. Пісанне Сабору быў прапанаваны сімвал веры Кесарыйскай Царквы, да якога, па прапанове імператара Канстанціна, была дададзена характарыстыка Сына "адзінасутная Айцу". Гэты Сімвал веры быў зацверджаны Саборам для ўсіх хрысціян імперыі, а тыя епіскапы-арыяне, што не прынялі яго, выдалены з Сабора і адпраўлены ў ссылку. Сабор таксама прыняў 20 канонаў (кіраваў), якія тычыліся розных бакоў царкоўнага жыцця.
Пастановы
Пратаколы Першага Нікейскага сабору не захаваліся (гісторык царквы А.В. Карташоў лічыў, што яны і не вяліся). Пра рашэнні, прынятых на гэтым Саборы, вядома з пазнейшых крыніц, у тым ліку з дзеянняў наступных Усяленскіх сабораў.
Градаўка
Градаўка — рака ў Камянецкім і Брэсцкім раёнах Беларусі, левы прыток ракі Лясная (прыток Заходняга Буга, басейн Віслы). Даўжыня 13 км.
Асноўны прыток — рака Безымянка.
Пачынаецца на паўночным усходзе ад вёскі Задвор’е Камянецкага раёна, вусце за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Чарнаўчыцы Брэсцкага раёна. Цячэ па паўднёвай ускраіне Прыбужскай раўніны. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Праліў Кука
Праліў Кука — праліў, які падзяляе Паўночны і Паўднёвы астравы Новай Зеландыі. Злучае Ціхі акіян на ўсходзе і Тасманава мора на захадзе. Даўжыня 107 кіламетраў, шырыня ў самым вузкім месцы складае 22 кіламетры, глыбіня 87 метраў.
У паўднёва-заходняй частцы вострава Паўночны на беразе бухты вулканічнага паходжання Уэлінгтан, якая з’яўляецца часткай праліва Кука, размешчана самая паўднёвая ў свеце сталіца — горад Уэлінгтан.
Пінакатэка Брэра
Брэ́ра (Pinacoteca di Brera, Пінакатэка Брэра) — адна з найбуйнейшых галерэй Мілана, размешчаная ў аднайменным барочным палацца канца XVI — н. XVII стст, дзе таксама размяшчаецца міланская акадэмія мастацтваў.
У калекцыі пінакатэкі прадстаўлены працы такіх мастакоў як Амброджыа Ларэнцэці, Даната Брамантэ, Рафаэль, Мантэнья, П'еро дэла Франчэска, Джэнціле да Фабрыяна, Карпача, Цінтарэта і інш.
Калекцыя
У галерэі 38 зал з карцінамі, размешчанымі як у храналагічным парадку, так і па школах жывапісу (венецыянская, тасканская, ламбардская), адзіным выключэннем з'яўляецца зала X, дзе знаходзяцца працы XX стагоддзя.
Арка Януса
Арка Януса (Arco di Giano, Ianus Quirinus) — антычны будынак у Рыме.
У антычным Рыме 16-мятровы будынак размяшчаўся ў паўночным канцы Бычынага форума ў раёне Велабр. Спачатку меркавалася, што арка была пабудавана ў IV стагоддзі ў гонар імператара Канстанціна. Магчыма, што арка стаяла на скрыжаванні дарог.
Глыбачка (Глыбачанскі сельсавет)
Глы́бачка (, Глыбочка) — аграгарадок ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Знаходзіцца за 40 км у напрамку на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 85 км ад Віцебска, каля паўночна-заходняга берага возера Рукшанскае.
Юхнавічы (станцыя)
Ю́хнавічы (, Юхновичи)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана за 1,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Юхнавічы.
Пэжаў (гміна)
Пэ́жаў (Perzów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кэмпінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пэжаве. Плошча гміны складае 75,46 км². Станам на 2004 год у гміне Пэжаў пражывалі 3925 чалавек, шчыльнасць — 52 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 14 населеных пунктаў.
Ваеннаслужачы
Ваеннаслужачы (ці Ваенны, вайсковец) — чалавек, які служыць ва Узброеных сілах краіны. Іншамоўныя адпаведнікі — (military serviceman або military personnel).
Прававое становішча ваеннаслужачых у Рэспубліцы Беларусь
Згодна з «Законам аб статусе ваеннаслужачых» Рэспублікі Беларусь ваеннаслужачымі з’яўляюцца грамадзяне Рэспублікі Беларусь, якія знаходзяцца на ваеннай службе ва ўзброеных сілах, памежных, унутраных і іншых войсках, воінскіх фарміраваннях, пералік якіх зацвярджаецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.
Грамадзяне, якія маюць статус ваеннаслужачых
Згодна з арт.2 «Закона аб статусе ваеннаслужачых» Рэспублікі Беларусь статус ваеннаслужачых маюць:
Кукарда
Кукарда (ад cocardes — «пеўнікавыя пёры») — распазнавальны знак (з металу або тканіны) на галаўным уборы (часам мацуецца на плячо, сцягно, галёнку і іншыя часткі цела). Уяўляе сабой стужку (або разетку са стужак) аднаго або некалькіх колераў, круглую або авальную эмблему, штампаваную або вышытую, часта забяспечаную дадатковымі знакамі. Колеры і сімволіка кукарды абазначаюць прыналежнасць да той ці іншай краіны, роду войскаў або палітычнай фракцыі.
Абрыкосіўка (Кіраўскі раён)
Абрыкосіўка (Абрикосівка) — сяло ў Кіраўскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Цэнтр Абрыкосіўскага сельскага савета.
Каралін (Гомельскі раён)
Каралі́н (, Каролин) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярухскага сельсавета.
Санта-Ф’ёра
Санта-Ф'ёра (Santa Fiora) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 2782 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 44 чал./км². Займае плошчу 63 км². Паштовы індэкс — 58037. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Flora e Santa Lucilla.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Распаўсюджванне COVID-19 у Беларусі
]] Першы выпадак захворвання каронавіруснай інфекцыяй COVID-19 у Беларусі афіцыйна пацверджаны 28 лютага 2020 года.
Створаны сайт для інфармавання аб стане спраў па барацьбе з вірусам і рэкамендацыямі для насельніцтва. 26 красавіка Міністэрства аховы здароўя пацвердзіла больш за 10 000 выпадкаў заражэння.
Храналогія
28 лютага 2020 года Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь пацвердзіла першы выпадак інфікавання ў краіне. 27 лютага тэст студэнта БНТУ з Ірана даў станоўчы вынік і ён быў змешчаны ў бальніцу ў Мінску. Ён прыбыў у Беларусь рэйсам з Баку 22 лютага 2020 года.
12 сакавіка Саветам міністраў прынята рашэнне пра абмежаванне ўсіх культурна-масавых, спартыўных і навуковых мерапрыемствы з міжнародным удзелам да 6 красавіка.
Станам на 13 сакавіка, выяўлена 27 выпадкаў заражэння.
13 сакавіка Беларуская чыгунка часова прыпыніла курсіраванне цягнікоў у Чэхію, 14 сакавіка — Польшчу, Германію і Францыю, 15 сакавіка — Украіну, Латвію і Літву. Таксама былі адменены авіярэйсы ў 25 краін.
Станам на 16 сакавіка, выяўлена 36 выпадкаў заражэння.
Па стане на 18 сакавіка выяўлены 51 выпадак заражэння, на 20 сакавіка — 69 , на 21 сакавіка — 76.
Па стане на 23 сакавіка 2020 года выяўлена 81 выпадак заражэння. У Гомельскай вобласці хворых на два чалавекі (дыягназ у тым ліку пацверджаны ў жыхаркі Жыткавічаў), у Гродне — адзін чалавек, у Мінску — больш за 40, каля 30 — у Віцебску. 41 выпадак завазны, астатнія заразіліся ў краіне. Сярод тых, хто захварэў, адзін замежнік і 80 беларусаў. Сярэдні ўзрост пацыентаў — ад 15 гадоў да 49 гадоў. Самому старэйшаму 78 гадоў, самаму малодшаму — 3 гады (кантактаваў з мамай). Сярод медработнікаў заражаных кароаавірусам няма. Аднак ёсць медработнікі на каранціне, бо былі ў кантакце з пацыентамі, у якіх вірус пацвердзіўся.
На 25 сакавіка 2020 года выяўлена 86 выпадкаў заражэння. Праведзена каля 23 тыс. тэстаў на COVID-19. Выпісаныя ці рыхтуюцца да выпіскі 29 пацыентаў. Працягваецца медыцынскі кантроль і лячэнне 57 пацыентаў. Яшчэ па двух пацыентах спецыялісты праводзяць дадатковую праверку ў сувязі з неадназначнасцю атрыманых вынікаў.
На 27 сакавіка выяўлены 91 выпадак заражэння. Праведзена каля 24 тыс. тэстаў на COVID-19. Выпісаны або рыхтуюцца да выпіскі 32 пацыенты. Працягваецца медыцынскі кантроль і лячэнне 62 пацыентаў.
На 30 сакавіка выяўлена 152 выпадкаў заражэння. Праведзена больш за 30 тыс. тэстаў на COVID-19. Выпісаны або рыхтуюцца да выпіскі 47 пацыентаў. Працягваецца медыцынскі кантроль і лячэнне 105 пацыентаў.
20 сакавіка 2020 года заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь, акцёр Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа (Віцебск) Віктар Дашкевіч і ягоная жонка Святлана, загадчыца тэатральнай трупы, адчулі сябе кепска, паднялася тэмпература. На наступны дзень іх паклалі ў лякарню. У мужчыны, які ўжо меў хранічную абструкцыйную хваробу лёгкіх, пацвердзілі COVID-19. Тыдзень ён знаходзіўся ў рэанімацыі на апараце штучнай вентыляцыі лёгкіх. У ноч на 31 сакавіка памёр. Віктар Дашкевіч стаў першай ахвярай каранавірусу ў Беларусі падчас пандэміі COVID-19 2019—2020 гадоў.
Па стане на 2 красавіка 2020 года выяўлена 304 выпадкі заражэння, 46 пацыентаў паправіліся, 4 памерлі.
21 красавіка на сайце Сусветнай арганізацыі аховы здароўя з’явіўся спіс рэкамендацый Беларусі па выніках місіі незалежных экспертаў, якія ацэньвалі, як у краіне змагаюцца з каранавірусам. Было адзначана, што ўспышка COVID-19 у Беларусі перайшла ў фазу кантактнай перадачы на ўзроўні супольнасці. СААЗ рэкамендуе адкласці ўсе масавыя мерапрыемствы — спартыўныя, рэлігійныя, культурныя, а таксама перавесці школы і ўніверсітэты на дыстанцыйнае навучанне
26 красавіка Міністэрства аховы здароўя пацвердзіла больш за 10 000 выпадкаў заражэння. Гэтая колькасць расце ў геаметрычнай прагрэсіі. Па стане на 28 красавіка каранавірус выявілі ў 12208 чалавек у Беларусі. У заяве з гэтай нагоды Прадстаўніцтва ААН у Беларусі звярнула ўвагу на неабходнасць неадкладных і маштабных мер па ўзмацненні жорсткасці фізічнага дыстанцыявання.
Пад канец красавіка кожны дзень у Беларусі выяўлялася больш новых выпадкаў заражэння COVID-19 на 1 мільён насельніцтва, чым у суседзяў. Паводле дадзеных, якія прадастаўляюцца Міністэрствам аховы здароўя, у краіне назіраецца ўстойлівы рост колькасці новых выпадкаў COVID-19 на працягу ўжо чатырох з паловай тыдняў. Пры гэтым тэмп прыросту новых выпадкаў у Беларусі з’яўляецца адным з самых высокіх у Еўрапейскім рэгіёне. Эпідэмія ў Беларусі перайшла ў фазу мясцовай трансмісіі інфекцыі сярод насельніцтва. Прадстаўнік СААЗ у Беларусі Батыр Бердыклычаў адзначыў, што намаганняў аднаго сектара аховы здароўя на гэтым этапе аказалася недастаткова для стрымлівання і запавольвання тэмпаў эпідэміі, і адна з галоўных прычын імклівага развіцця эпідэміі ў краіне — адсутнасць адэкватных мер фізічнага дыстанцыявання.
У Мінску 9 мая правялі парад да Дня Перамогі, нягледзячы на каранавірус. Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (2020) праз каранавірус не сталі пераносіць, а таксама адмовіліся рабіць дыстанцыйнымі.
18 мая ў Беларусі колькасць хворых на каранавірус перавысіла 30 тысяч чалавек. Да 29 мая ў Беларусі было зарэгістравана звыш 40 тысяч чалавек са станоўчым тэстам на COVID-19. З пачатку чэрвеня рост колькасці захворванняў памяншаецца, выздаравелых становіцца болей, чым захварэлых.
4 чэрвеня Польшча адправіла вялікую партыю гуманітарнай дапамогі ў Беларусь для барацьбы з пандэміяй. 47 грузавікоў з грузам у 300 тон лекаў, тэстаў на каронавірус, рэспіратараў, абарончых масак, шчыткоў, халатаў і апаратаў ШВЛ 5 чэрвеня перасеклі польска-беларускую мяжу ў кантрольна-прапускным пункце «Брузгі». Гэта найбуйнейшая партыя гуманітарнай дапамогі ў гісторыі сучаснай Польшчы.
На раніцу 9 чэрвеня ў Беларусі зарэгістравалі 50 265 алавек са станоўчым тэстам на COVID-19. Усяго праведзены 644 160 тэстаў. Да 25 чэрвеня ў Беларусі зарэгістраваны 60 382 выпадкаў COVID-19. Станам на гэты дзень ад COVID-19 вылечаны і выпісаны 41 448 пацыентаў.
Падазрэнні на фальсіфікацыю статыстыкі
Па словах Сцяпана Пуцілы, незалежнага беларускага журналіста і кіраўніка інтэрнэт-СМІ «NEXTA», урад сфальсіфікаваў афіцыйныя дадзеныя аб распаўсюджванні захворвання на COVID-19 у Беларусі і апублікаваў значна заніжаныя лічбы. 11 мая 2020 года са спасылкай на атрыманыя дакументы Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Пуціла прыйшоў да высновы, што штодзённы прырост у колькасці больш за тысячу выпадкаў COVID-19 быў дасягнуты «пару дзён таму», а агульная колькасць выпадкаў COVID-19 у Беларусі склала 26348, пры гэтым 166 пацыентам з COVID-19 патрабавалася штучная вентыляцыя лёгкіх. Паводле звестак «NEXTA», фактычны штодзённы прырост выпадкаў заражэння на COVID-19 у перыяд з 8 па 11 мая быў наступным: 8 мая - +1251 9 мая - +1271 10 мая - +1183 11 мая - +1242
13 мая 2020 года «NEXTA» паведаміла пра 27717 выпадкаў захворвання на COVID-19 і штодзённы прырост у 1369 выпадкаў.
Паводле статыстыкі, прадстаўленай падчас вебінара Беларускага таварыства анестэзіёлагаў і рэаніматолагаў 22 мая 2020 года, у красавіку 2020 года смяротнасць сярод пацыентаў з аддзяленняў інтэнсіўнай тэрапіі COVID-19 толькі ў Мінску склала 27%, альбо 117 пацыентаў у абсалютнай колькасці, што супярэчыла афіцыйным звесткам Міністэрства аховы здароўя ад 1 мая пра агульную колькасць (г.зн. у Беларусі ў цэлым) у 93 смерці пацыентаў з COVID-19. У дадатковым афіцыйным тлумачэнні Міністэрства аховы здароўя было адзначана, што ўзровень смяротнасці, прадстаўлены падчас вебінара, адлюстроўвае дадзеныя па ўсіх пацыентах «пульманалагічнага профілю» і ўключае як пацверджаныя смерці пацыентаў з COVID-19, так і смерці пацыентаў з «іншымі этыялогіямі пнеўманіі», што супярэчыць слайдам прэзентацыі вебінара, у якіх згадваюцца выключна пацыенты з COVID-19. Пасля агалоскі ў СМІ запіс вебінара быў выдалены з «YouTube».
Паводле дадзеных супрацоўнікаў аддзялення інтэнсіўнай тэрапіі 1-й мінскай клінічнай бальніцы, у некаторыя дні там былі рэгістрыравалася па 3–4 смерці верагодна станоўчых пацыентаў на каронавірус, у той час як афіцыйная штодзённая статыстыка смерцяў за гэтыя дні не перавышала 5 выпадкаў у цэлым па Беларусі.
Згодна з заўвагаю Лідзіі Ярмошынай ад 22 ліпеня 2020 года са спасылкай на дадзеныя Міністэрства аховы здароўя, на той момант каля 41000 чалавек былі альбо шпіталізаваны, альбо праходзілі амбулаторнае лячэнне ад COVID-19, альбо знаходзіліся ў стане кантакту першага ўзроўню з вышэйназванымі, што супярэчыла афіцыйнай статыстыцы, якая паказвала агульную колькасць у 6947 актыўных спраў. У дадатковым тлумачэнні Міністэрства аховы здароўя было адзначана, што названая колькасць прадстаўляе колькасць людзей, якія падпадаюць пад «усе віды медыцынскага назірання», уключаючы актыўныя выпадкі COVID-19, кантакты першага і другога ўзроўняў і асоб, якія знаходзяцца ў карантыне. Тым не менш у адпаведнасці з уласнымі рэкамендацыямі Міністэрства аховы здароўя, кантакты другога ўзроўню былі вызвалены ад патрабаванняў самакаранціну і не падлягалі назіранню.
Статыстычны аналіз афіцыйных штодзённых лічбаў заражэння на COVID-19 дазволіў выказаць здагадку пра наяўнасць штучнага абмежавання на агалошванне не больш чым 1000 выпадкаў у дзень.
Паводле дадзеных статыстычнага аддзела ААН наконт штомесячнай колькасці смерцяў у Беларусі ў красавіку–чэрвені 2020 года, агульная колькасць смерцяў перавысіла сярэднюю лічбу за апошнія 5 гадоў прыблізна на 5500, у той час як сярэдняя лічба за студзень–красавік не паказала прыкметнай розніцы з папярэднімі гадамі. Паводле «Нашай Нівы», падобныя статыстычныя анамаліі ніколі не назіраліся з пачатку працы статыстычнага аддзела ААН у 1980 годзе і маглі б адлюстроўваць фактычную статыстыку смерцяў ад COVID-19 у Беларусі.
У інтэрв’ю тэлеканалу «» 7 верасня 2020 года Аляксандр Мрочак, кардыёлаг і акадэмік Акадэміі навук Беларусі, выказаў здагадку, што смерці ад COVID-19 у Беларусі ў афіцыйнай статыстыцы смяротнасці былі прадстаўлены як смерці ад сардэчна-сасудзістых захворванняў: «Сардэчна-сасудзістыя захворванні складаюць 58% статыстыкі смяротнасці ў Беларусі, што значна перавышае падобныя паказчыкі ў суседніх краінах. Мая прапанова, і ў мяне ёсць пэўныя факты, якія пацвярджаюць гэта, [...] заключаецца ў тым, што дыягназ атэрасклератычнай хваробы сэрца [пісаўся ў пасведчанні аб смерці] без уліку таго, што пацыент памірае ад дыхальнай недастатковасці, выкліканай інфекцыяй COVID-19». Па словах Мрочака, Уладзімір Каранік, былы міністр аховы здароўя, нясе персанальную адказнасць за фальсіфікацыю.
9 лістапада 2020 года ў інтэрв’ю «БелТА» намеснік прэм’ер-міністра Беларусі Ігар Петрышэнка адзначыў, што, паводле папярэдніх звестак, у 15–20% жыхароў Беларусі выпрацаваўся калектыўны імунітэт супраць COVID-19, што супярэчыла афіцыйнай справаздачы Міністэрства аховы здароўя ад 9 лістапада, якая паказала ўсяго 108000 пацверджаных выпадкаў.
Згодна са статыстыкай смяротнасці, апублікаванай Магілёўскім ЗАГСам, у студзені–лістападзе 2020 года агульная колькасць смерцяў за 11 месяцаў (4375) перавысіла агульную колькасць смерцяў за ўвесь папярэдні год на 609, у той час як магілёўская статыстыка смяротнасці на працягу папярэдніх 5 гадоў не ведала падобных скокаў смярцей і заставалася на адзнацы каля 3800 чалавек штогод. Лічбы таксама паказалі, што ў лістападзе 2020 года ў Магілёве было амаль удвая больш смерцяў, чым у лістападзе 2019 года. Пасля агалоскі ў СМІ статыстыка была выдалена з сайта ЗАГСа.
Ускосныя разлікі, вырабленыя па афіцыйных дадзеных Белстата (паказчыкі «раздробны таваразварот на душу насельніцтва» і «раздробны таваразварот»), дазваляюць выказаць здагадку, што сярэднегадавая колькасць насельніцтва за 2020 год паменшылася на 47,8 тыс. чалавек. Пры скарачэнні сярэднегадавой колькасці насельніцтва за 2018 год на 14,7 тыс. чалавек і за 2019 год – на 17,8 тыс. чалавек залішняя смяротнасць за 2020 год магла скласці каля 30 тыс. чалавек.
24 сакавіка 2021 года Аляксей Знаткевіч з Радыё Свабода апублікаваў артыкул, падставай якога стала апытанне некалькі лекараў, у якім прыводзяцца доказы на фальсіфікацыю статыстыкі да 7 разоў. Напрыклад, за 2020 год у Бабруйску і Бабруйскім раёне афіцыйна зарэгістравалі 16309 выпадкаў захворвання на COVID-19. Гэта 6998 заражэнняў на 100 тысяч жыхароў. Хваробу перанесла каля 7% насельніцтва раёну, у той час сярэднерэспубліканскія лічбы Белстата за той жа перыяд сведчаць, што толькі каля 2% насельніцтва Беларусі хварэла на COVID-19. Ад 28 лютага 2020 да 28 лютага 2021 года ў Бабруйску і раёне памерлі больш за 360 чалавек. Калі экстрапаліраваць гэтыя лічбы на ўсю краіну, дык агулам памерлых мелася б быць каля 16000, у той час як станам на 28 лютага 2021 года Міністэрства аховы здароўя паведамляла, што ад COVID-19 памерлі 1976 чалавек. Апытаны доктар 1-й лякарні Мінску таксама паведаміў пра дзіўныя суадносіны памерлых: «Толькі ў нашай лякарні ў ковідных аддзяленнях штодня паміралі 3–5 чалавек, менавіта ад COVID-19. Пры гэтым афіцыйна ў той час паведамлялі пра 7, 8 ці 9 памерлых ад каранавірусу па ўсёй краіне». Таксама, па словах аднаго з лекараў з паліклінік Мінску, медыкаў абмяжоўвалі ў колькасці тэстаў: з 30–40 пацыентаў, што ўрач аглядаў за дзень, звычайна палова выклікала падазрэнне на COVID-19, але можна было накіроўваць тэсціраваць максімум 10; з тых 5–7 чалавек, што доктар пасылаў штодзень, практычна ва ўсіх хвароба пацвярджалася. Ён жа дадаў, што ў часы, калі афіцыйна абвяшчалася пра 7–8 памерлых за дзень па ўсёй краіне, яго калегі з мінскіх лякарняў казалі яму пра 3–5 памерлых у кожнай. Міністэрства аховы здароўя каментарый з нагоды артыкула не дало.
Паводле статыстыкі мінскіх ЗАГСаў і ўстаноў аховы здароўя за 2020 год, доступ да якой атрымала «Медиазона», у сталіцы за год ад хваробы павінна было памерці значна больш людзей, чым паведамляла Міністэрства аховы здароўя, так як у цэлым нябожчыкаў было на 5000 больш (альбо на 29%), чым у сярэднім за папярэднія пяць год. Ва ўнутранай дакументацыі было зафіксавана больш за 101000 ўпершыню зарэгістраваных выпадкаў COVID-19 у Мінску за перыяд з 5 ліпеня па 29 лістапада, у той час як афіцыйная статыстыка за той жа перыяд адлюстравала толькі 88753 пацверджаных выпадкаў COVID-19 па ўсёй краіне. Паводле дадзеных «Медиазоны», статыстыка смерцяў ЗАГСаў паказала, што ў снежні 2020 года ў Мінску ў сярэднім штодня рэгістравалася каля 15 смерцяў ад COVID-19, а на 17 снежня прыйшоўся пік у 27 смерцяў, у той час як афіцыйна было паведамлена толькі пра дзевяць смерцяў у гэты дзень. Узроставае размеркаванне смерцяў, зарэгістраваных у Мінску, паказала, што ў 2020 годзе ў параўнанні з папярэднімі гадамі смяротнасць людзей ва ўзросце 60–69 і звыш 70 гадоў павялічылася на 30,45% і 27,7% адпаведна.
6 мая 2021 года эксперты ў сваім дакладзе прыйшлі да высновы, што «смяротнасць ад COVID-19 ў свеце можа быць удвая вышэйшай за афіцыйныя лічбы, у Беларусі разрыў гіганцкі». На іх думку, у Беларусі каэфіцыент смяротнасці складае 459,6 на 100 тысяч чалавек — гэта адзін з найвышэйшых паказнікаў у свеце.
Цэнзура і рэпрэсіі
30 красавіка 2020 года галоўны ўрач Віцебскай клінічнай бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі Сяргей Лазар быў вызвалены з пасады неўзабаве пасля публікацыі інтэрв’ю «TUT.BY», дзе ён раскрытыкаваў контрпандэмічныя меры, прынятыя ўрадам, і адзначыў недахоп медыцынскіх сродкаў аховы, тым не менш, паводле словаў прэс-сакратара Міністэрства аховы здароўя Юліі Барадун, звальненне Сяргея Лазара не было звязана з публікацыяй.
25 сакавіка 2020 года Сяргей Сацук, галоўны рэдактар інтэрнэт-газеты «Ежедневжик» («ej.by»), быў арыштаваны па абвінавачванні ў атрыманні хабару праз тры дні пасля публікацыі яго артыкула з крытыкай рэакцыі беларускага ўрада на пандэмію COVID-19.
На фоне няшчыльных антыпандэмічных мер, прынятых дзяржавай, з лета 2020 года Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь спыніў прадстаўленне сезонных статыстычных дадзеных па смяротнасці. Да 2021 года ён выпускаў штогадовыя справаздачы з рознымі статыстычнымі дадзенымі, уключаючы статыстыку па смяротнасці. Справаздача за 2020 год была апублікаваная ў красавіку 2021 года, але без статыстыкі па смяротнасці, у той час як дадатковы бюлетэнь пра натуральны рух насельніцтва таксама не быў выпушчаны. На запыты Еўрапейскага радыё для Беларусі ў красавіку і маі 2021 года ўрадавая ўстанова адмовілася назваць прычыну апушчэння такой інфармацыі. Паводле «Новага Часу» і Еўрапейскага радыё для Беларусі, гэта было зроблена проста для таго, каб выключыць магчымасць падлічыць колькасць смерцяў у сувязі з захворваннем на COVID-19.
NGC 62
NGC 62 (іншыя абазначэнні — MCG −2-1-43, IRAS00145-1345, PGC 1125) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Днепрапятроўская вобласць
Днепрапятроўская вобласць (Дніпропетровська область) — вобласць у цэнтральнай частцы Украіны.
Гісторыя
Першыя сляды чалавека разумнага на тэрыторыі вобласці датуюцца раннім палеалітам. У XI—XIII стагоддзях частка гэтай тэрыторыі ўваходзіла ў склад Палавецкай зямлі.
У Новы час вялікая частка вобласці ставілася да т.зв. Дзікага Поля, насельніцтва якога складалі качавыя плямёны нагайцаў, якія знаходзіліся пад кантролем Крымскага ханства.
У выніку руска-турэцкай мірнай дамовы 1774 года землі ў ніжняй плыні Дняпра ўвайшлі ў склад Расійскай Імперыі. З гэтага моманту пачалося засяленне гэтых месцаў аселымі жыхарамі. Акрамя вялікаросаў і ўкраінцаў сярод новых пасяленцаў былі і нямецкія каланісты. Тэрыторыя вобласці ўвайшла ў т.зв. «рысу аселасці», таму ў гарадах пасялілася значная колькасць яўрэяў, прыязджаўшых сюды з заходніх губерняў.
У канцы XVIII стагоддзя новыя землі былі падзеленыя на губерні. У 1783 годзе была утворана Екацярынаўская губерня, на тэрыторыі якой размяшчаецца цяпер некалькі абласцей, у тым ліку і Днепрапятроўская вобласць Украіны.
У гады Грамадзянскай вайны тэрыторыя вобласці стала арэнай упартых баёў. Сярод сялянскага насельніцтва вялікую папулярнасць атрымалі ідэі анархізму. У вёсцы Гуляй-Поле (цяпер Запарожскай вобласці) з 1917 па 1920 гады размяшчаўся цэнтр Сялянскага паўстанцкага войска (махноўцаў).
27 лютага 1932 года ў выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы была ўтворана Днепрапятроўская вобласць (адна з пяці першых абласцей УССР). Яе тэрыторыя значна адрознівалася ад сучаснай Днепрапятроўскай вобласці, уключаючы тэрыторыю сучасных Запарожскай, паўночнай часткі Херсонскай і ўсходняй часткі Данецкай абласцей.
17 ліпеня 1932 года са складу Днепрапятроўскай і Харкаўскай абласцей была вылучаная Данецкая вобласць. 10 студзеня 1939 года са складу Днепрапятроўскай вобласці вылучаная Запарожская вобласць і тэрыторыя вобласці была зафіксаваная ў сучасных межах.
Эканоміка
Вобласць прадстаўляе сабой буйны цэнтр металургіі Украіны (Дніпро, Крывы Рог, Кам’янскэ, Нікапаль), машынабудавання (у тым ліку авіякасмічнага, транспартнага), хімічнай, горназдабываючай (гл.Крыварожскі жалезарудны басейн), вугальнай прамысловасці. Развітыя транспарт, гандаль, банкі, сельская гаспадарка (пшаніца, сланечнік). Вобласць прэтэндуе на статус эканамічнага лакаматыва Украіны.
Французскі кансулат
Кансулат — перыяд у гісторыі Францыі, калі ўлада ў Першай Французскай рэспубліцы дэ-юрэ належала калектыўнаму органу ўлады - кансулату. З часам улада ў кансулаце цалкам перайшла да Напалеона Банапарта, Францыя была абвешчана імперыяй, а Банапарт стаў імператарам.
Эпоху французскага кансулата можна падзяліць на тры перыяды:
Будынкі Баранавіцкага завода аўтаматычных ліній
Будынкі Баранавіцкага завода аўтаматычных ліній пабудаваны ў 1971—1975 гадах па праекце інстытута «Дзіпрастанок» (Масква) па вуліцы Кароліка, 8. У інжынерна-лабараторным корпусе размяшчаўся таксама Інжынерны факультэт БарДУ.
Архітэктура
Тэрыторыя комплексу падзелена па перадзавадскую і вытворчую зоны. Дамінанта архітэктурна-прасторавай кампазіцыі комплексу — 12-павярховы, квадратны ў плане інжынерна-лабараторны корпус, злучаны з 2-павярховым аб’ёмам, дзе размешчаны лабараторыі, інфармацыйна-вылічальны цэнтр, канферэнц-зала на 400 месцаў, сталовая. Інжынерна-лабараторны корпус і злучаны з ім пераходам прадаўгаваты аб’ём галоўнага корпуса ствараюць кантраст у аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі комплексу. Вытворчыя карпусы размешчаны ўнутры тэрыторыі, пабудаваны з выкарыстаннем прагрэсіўных аб’ёмна-планіровачных і інжынерных метадаў. Будынкі перадзавадской зоны фарміруюць архітэктурнае аблічча галоўнай магістралі Мінск — Брэст у паўночна-ўсходняй частцы горада.
Ервандыды
Ервандыды, Аронтыды, Ервандуні ці Ервандаканы (Երվանդունիներ, Ὀρόντης, ; каля 570 або 520—200 гг. да н. э.) — армянская дынастыя, якая кіравала з 401 г. да н.э. у якасці персідскіх (ахеменідскіх) сатрапаў Арменіі, у 323—200 гг. да н.э. у якасці цароў Айрарацкага царства. Згодна Страбону («Геаграфія», XI,14, 15), паходзіла ад персідскага вяльможы Гідарна Старэйшага, аднаго з сямі забойцаў Ілжэ-Смердыса. Яе адгалінаваннем часам лічыцца дынастыя Арташэсідаў.
Адгалінаваннем дынастыі Ервандыдаў з'яўляецца армянскі княскі, царскі і візантыйскі імператарскі род Арцрунідаў.
Галік (Драгічынскі раён)
Га́лік (, Галик) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Антопальскага сельсавета.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галоўчыцкага сельсавета.
(183) Істрыя
(183) Істрыя (Istria) — параўнальна невялікі астэроід галоўнага пояса, прыналежны да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 8 лютага 1878 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізай у абсерваторыі Пула і названы ў гонар Істрыі, паўвострава ў Адрыятычным моры, які быў у той час часткай Аўстра-венгерскай імперыі, на заходнім узбярэжжы якога знаходзіўся горад Пула.
Баляслаў Іосіфавіч Тумашчык
Баляслаў Іосіфавіч Тума́шчык — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Баранавічах. Пасля ўніверсітэта працаваў у «Мінскпраекце». Займаў пасаду начальніка ўпраўлення архітэктуры і горадабудаўніцтва Баранавіцкага гарадскога выканаўчага камітэта, галоўны архітэктар горада Баранавічы, з ліпеня 2011 года — намеснік начальніка ўпраўлення.
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1985 года.
Сям’я
Жонка працавала хірургам у баранавіцкай бальніцы, ад яе меў дзвюх дачок.
Пэлчыцы (гміна)
Пэлчы́цы (Pełczyce) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хашчэнскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пэлчыцах. Плошча гміны складае 200,71 км². Станам на 2008 год у гміне Пэлчыцы пражывалі 8 016 чалавек, шчыльнасць — 40 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Краўцоўка
Краўцо́ўка (, Кравцовка) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярухскага сельсавета.
Абрыкосіўка (Сакскі раён)
Абрыкосіўка (Абрикосівка) — вёска ў Сакскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Малочнінскаму сельскаму савету.
Краўцоўка
За 6 км ад вёскі знаходзіцца прыпыначны пункт Краўцоўка.
Адзінкавы куб
Адзінкавы куб — гэта куб, даўжыня рабра якога роўная 1. Часам патрабуюць таксама каб адна вяршыня знаходзілася напачатку каардынат і ўсе рэбры былі паралельныя восям сістэмы каардынат. Аб’ём адзінкавага куба — 1, плошча паверхні — 6.
Адзінкавы n-мерны куб
Абагульненне адзінкавага куба да n-мернай прасторы. У такіх выпадках яго пункты лёгка апісаць як
Кубак Італіі па футболе 2021/2022
Кубак Італіі па футболе (італ.: Coppa Italia) — футбольны кубкавы турнір нацыянальнага ўзроўню ў Італіі, які праводзіцца штогод Лігай Серыі A. Дзеючы ўладальнік Кубка Італіі — міланскі «Інтэрнацыянале», які ў фінале Кубка Італіі 2021/22 11 мая 2022 года перамог у дадатковы час «Ювентус» з лікам 4:2.
Турнір Кубка Італіі 2021/2022 праводзіўся з 7 жніўня 2021 па 11 мая 2022.
Кваліфікацыйны раўнд
07.08.21 — Комо — Катанзаро* — 5:6 (па пенальці) (2:2 — у асноўны час)
08.08.21 — Тэрнана* — Авеліна — 5:4 (па пенальці) (1:1 — у асноўны час)
08.08.21 — Перуджыа* — Сюдтыроль — 1:0
08.08.21 — Падуа — Алесандрыя* — 0:2 (у дадатковы час)
1/32 фінала
13.08.21 — Пордэнонэ — Спецыя* — 1:3
13.08.21 — Джэноа* — Перуджыа — 3:2
13.08.21 — Удынезэ* — Асколі — 3:1
13.08.21 — Фіярэнтына* — Касенца — 4:0
14.08.21 — Беневента* — СПАЛ — 2:1
14.08.21 — Чытадэла* — Монца — 2:1
14.08.21 — Верона* - Катанзаро — 3:0
14.08.21 — Кальяры* — Піза — 3:1
15.08.21 — Эмпалі* — Вічэнца — 4:2
15.08.21 — Парма — Леччэ* — 1:3
15.08.21 — Венецыя* — Фразінонэ — 9:8 (па пенальці) (1:1 — у асноўны час)
15.08.21 — Тарына* — Крэманэзэ — 4:1 (па пенальці) (0:0 — у асноўны час)
16.08.21 — Кратонэ* - Брэшыа — 6:4 (па пенальці) (2:2 — у асноўны час)
16.08.21 — Балонья — Тэрнана* — 4:5
16.08.21 — Салернітана* — Рэджына — 2:0
16.08.21 — Сампдорыя* — Алесандрыя — 3:2
1/16 фінала
14.12.21 — Венецыя* — Тэрнана — 3:1
14.12.21 — Удзінэзе* — Кратонэ — 4:0
14.12.21 — Джэноа* — Салернітана — 1:0
15.12.21 — Кальяры* — Чытадэла — 3:1