cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лявон Павел Валадковіч
Сям’я
Канстанцыя з Цеханавецкіх памерла ў канцы 1744 г. Адчуўшы сябе моцна хворай запісала мужу ўсе свае землі і наяўныя грошы. Пасля смерці жонкі Валадковіч 13 снежня гэтага ж года «прыняў усіх падданых сваёй жонкі» ў сваё валоданне.
У другі раз узяў шлюб з Францішкай з Дэ Раесаў, дачкой Казіміра, скарбніка менскага, і Феліцыяны з Эйсмантаў. Крыху раней, у пачатку 30-х гадоў XVIII ст., з яе сястрой Ганнай узяў шлюб Марцін Валадковіч, малодшы брат Лявона Паўла. Ад другой жонкі засталося трое дзяцей:
Сямён Фёдаравіч Варатынскі
Сямён Фёдаравіч Варатынскі (? — пасля 1492) сын Фёдара Львовіча. Акрамя атрыманых у спадчыну ад бацькі валасцей і траціны Варатынска, атрымаў ад вялікага князя літоўскага Казіміра IV воласць Мошчын, у выніку чаго сканцэнтраваў у сваіх руках амаль усё правабярэжжа Угры. У 1492 г. перайшоў на бок Масквы, з гарадамі Сярпейск і Мезецк. У жніўні 1492 г. ён і яго пляменнік Іван Міхайлавіч спалілі Масальск і паланілі князёў Масальскіх.
Сусветная выстаўка (1904)
Сусветная выстаўка павінна была прайсці ў горадзе Сент-Луісе (ЗША) у 1903 годзе — у год стагоддзя Луізіянскай куплі. Па розных прычынах адкрыццё выстаўкі было перанесена на май 1904 года, а доўжылася яна да 1 снежня.
Адметнай рысай гэтай выстаўкі быў яе размах. Адзін толькі сельскагаспадарчы павільён займаў 324 тысячы кв. метраў, а ўсяго да выстаўкі было пабудавана 1500 будынкаў, злучаных дарожкамі агульнай даўжынёй 120 км. Нават асноўныя павільёны немагчыма было абыйсці менш чым за тыдзень. Амаль усе павільёны былі з гіпсу і разлічаны на недоўгачасовае выкарыстанне, аднак у дзвюх з іх дагэтуль змяшчаюцца асноўныя музеі горада — мастацкі і гістарычны.
У сувязі з правядзеннем выстаўкі атрымалі папулярнасць новыя віды харчовых прадуктаў (напр., марожанае ў вафлевай шкляначцы і Dr Pepper). Адбыліся прэм'еры новых музычных твораў, у тым ліку з выкарыстаннем найбуйнейшага ў свеце аргана.
Польская Аўтакефальная Праваслаўная Царква
Польская Аўтакефальная Праваслаўная Царква (ПАПЦ) — кананічнае аўтакефальнае царкоўна-адміністрацыйнае аб’яднанне праваслаўных епархій у межах Рэспублікі Польшча, частка Усяленскай праваслаўнай царквы. Ахоплівае каля 600 тыс. вернікаў.
Гісторыя
У ХІХ — пач. ХХ ст. праваслаўныя епархіі Польшчы ўваходзілі ў склад Рускай праваслаўнай царквы (РПЦ). 3 утварэннем незалежнай Польскай дзяржавы ў 1918 годзе і фактычным разрывам сувязей з РПЦ у выніку польска-савецкай вайны 1919-20 паўстала пытанне пра самастойнасць епархій, якія апынуліся па-за межамі Расіі і СССР (з 1922). У 1921 годзе патрыярх Ціхан дазволіў самастойнае кіраванне ў межах епархіі ці іх групы і надаў праваслаўнай царкве ў Польшчы права аўтаноміі. Патрыяршым экзархам у Польшчы з 1921 стаў мінскі архіепіскап Георгій (Ярашэўскі). У 1922 ім абвешчана аўтакефалія Польскай царквы. Частка духавенства (пераважна з расійскай эміграцыі) з гэтым не пагадзілася, і ў 1923 архіепіскап Георгій забіты. 13 лістапада 1924 года ПАПЦ прызнана Канстанцінопальскім патрыярхатам, 17 верасня 1925 года урачыста абвешчаны акт аўтакефаліі, але РПЦ не прызнала аўтакефалію ПАПЦ кананічнай.
3 1991 статус ПАПЦ рэгулюецца законам, які дазваляе дзейнасць Праваслаўнага ардынарыята ў Войску Польскім і катэхізацыю моладзі ў дзяржаўных і грамадскіх школах. Выдаюцца «Cerkiewny Wieśnik» («Царкоўны веснік», на польскай і рускай мовах), «Wiadomości PAKP» («Весткі ПАПЦ»), «Żołnierz Prawosławny» («Праваслаўны салдат»), «Kalendarz Prawosławny» («Праваслаўны каляндар»; на польскай і рускай, часам і на беларускай і ўкраінскай мовах) і інш. ПАПЦ — адна з прычын захавання нацыянальнай тоеснасці сярод беларусаў Польшчы.
Структура і епархіі
На 2003 у ПАПЦ 6 епархій:
Дзейнічае больш за 250 прыходаў, 410 цэркваў, 270 святароў і дыяканаў, больш за 600 тыс. вернікаў, манастыры мужчынскія (ва Уйковіцах, Супрасльскі Благавешчанскі манастыр, Яблычынскі Свята-Ануфрыеўскі манастыр) і жаночыя (у Войнаве, Грабарцы, Дайлідах). Дзейнічаюць навучальныя ўстановы: Духоўная семінарыя і Багаслоўская акадэмія (абедзве ў Варшаве), кафедра праваслаўнага багаслоўя ў Беластоцкім універсітэце і інш.
Анастасія Раманаўна Лаўрынчук
Біяграфія
Анастасія Лаўрынчук нарадзілася 27 красавіка 2000 года ў горадзе Мінску.
Скончыла Інстытут бізнесу БДУ па спецыяльнасці Бізнес-адміністраванне па праграме бакалаўрыяту ў 2021 годзе.
Спачатку Анастасія Лаўрынчук стала пераможцай Нацыянальнага конкурсу прыгажосці «Віцэ-Міс Беларусь-2018», фінал конкурсу адбыўся 4 мая 2018 года ў Мінску.
У снежні 2019 года адправілася ў Лондан, дзе ў шэрагу 111 удзельніц беларусцы ўдалося прабіцца ў дваццатку найпрыгажэйшых жанчын планеты, яе лепшым вынікам стала трапленне ў рэйтынг з 19 самых інтэлектуальных дзяўчат свету ў рамках намінацыі «Head to Head Challenge» і ў намінацыі «Міс Спорт», патрапіўшы ў трыццатку па выніках залікаў, яе прызналі лепшай на еўрапейскім кантыненце. Прадстаўляла краіну на конкурсе «Міс Свету». Анастасія ўвайшла ў лік прызёраў конкурсу і заняла месца сярод удзельніц конкурсу, атрымаўшы званне «Міс Свету Еўропы».
Путрыўка
Путрыўка (Пу́трівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Тлушчанка звычайная
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з вельмі кароткім карэнішчам.
Лісце амаль сядзячае, сабрана ў прыкаранёвую разетку, даўгавата-эліптычнай формы, звужаныя да асновы, 2—4 см даўжынёй і 0,6—2 см шырынёй, з жалезістай-клейкай светла-зялёнай верхняй паверхняй.
Кветкі размяшчаюцца на адным або некалькіх, спачатку густа пакрытых дробнымі валасінкамі, кветканосах 5—17 см вышынёй, панікшым. Кубачак, пакрыты рэдкімі кароткімі жалезістымі валасінкамі, складаецца з яйкападобных або даўгавата-эліптычных тупазавостраных долей. Вяночак сіне-фіялетавага колеру, 15—20 мм даўжынёй разам са шпорцам, зеў пакрыты даволі доўгімі бялёсымі валасінкамі. Шпорац шылападобнай формы, амаль у два разы карацей астатняй часткі вяночка.
Плод — каробачка авальна-шарападобнай формы. Насенне 0,7 × 0,1 см, светла-карычневага колеру.
Спосаб харчавання
Харчаванне тлушчанак ўладкована прасцей, чым у. Паверхня іх лісця ліпкая, запар пакрытая залозкамі, адны з якіх выпрацоўваюць цукар, каб прыцягнуць насякомых, а іншыя — стрававальныя ферменты, каб пераварыць іх. Для дробных насякомых хапае эфекту прыліпання. Калі ж здабыча буйная, тлушчанка можа трохі згарнуць свой ​​ліст (але не цалкам, як робіць расіца).
Экалогія і распаўсюджванне
Растуць на багністых лугах, балотах.
Натуральны арэал віду распасціраецца ў Еўразіі ад Заходняй Еўропы да Далёкага Усходу Расіі і Японіі, у Амерыцы від распаўсюджаны на паўночным усходзе ЗША і ў Канадзе. Апісаны з Заходняй Еўропы.
IC 2865
IC 2865 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кархарадонтазаўр
Кархарадонтазаўр (Carcharodontosaurus; ад karcharo — акула, odonto — зуб, sauros — яшчарка) — тэраподны дыназаўр, адна з самых буйных наземных драпежных жывёл верхняга мелавога перыяду. Лічыцца, што даўжыня цела кархарадонтазаўра дасягала 13,5 метраў з вагой да васьмі тон.
У мелавы перыяд тэрыторыя сучаснай Сахары была ўрадлівым ланшафтам. Кархарадонтазаўр быў распаўсюджаны ў гэтым рэгіёне і насяляў берагі буйных рэк, якія забяспечвалі яго здабычай. Чэрап жывёлы быў значна большым па памерах у параўнанні з магутным паўночнаамерыканскім тыраназаўрам, але больш вузкім. Яшчэ адзін з тэраподаў, гігантазаўр з Паўднёвай Амерыкі, быў прыблізна аднолькавым па велічыні з кахарадонтазаўрам і меў цесныя родственыя сувязі з апошнім.
Па астанкам кархарадонтазаўр лёгка распазнаецца дзякуючы адметнай сваеасаблівай форме зубоў, нават калі шкілет жывёлы захаваўся фрагментарна. Невялікія барозны, якія расходзяцца ад характэрных для тэраподаў зубоў і праходзяць праз іх паверхню, сведчаць аб тым, што акамянеласць, або яе часткі, належаць кахарадонтазаўру.
Кархарадонтазаўр быў адкрыты нямецкім палеантолагам Эрнстам Штромерам фон Райтэбахам, які ў 1931 даў навуковае апісанне жывёлы. Назва рода паходзіць ад падабенства зубоў драпежнага дыназаўра да зубоў кархарадона (Carcharodon) — белай акулы.
Жалязкаў (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 36 населеных пунктаў.
Нэмірыўскі раён
Нэмірыўскі раён (Немирівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Нэмірыў (Немирів).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 59554 чалавекі, плошча — 1290 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 40 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння (Нэмірыў), 2 пасёлкі гарадскога тыпу (Брацлаў, Сыткіўці), 3 пасёлкі сельскага тыпу і 89 сёлаў.
Авельянеда (горад)
Авельянеда (Avellaneda) — горад у Аргенціне, уваходзіць у склад агламерацыі Вялікага Буэнас-Айрэса, порт. Па дадзеных перапісу 2010 году ў горадзе пражывае 342 677 жыхароў. У Авельянедзе размешчаны два гранды аргенцінскага клубнага футбола — «Індэпенд'ентэ» і «Расінг». Мясаперапрацоўчая, тэкстыльная, нафтаперапрацоўчая, гарбарна-абутковая прамысловасць.
Пшэнычнэ (Васылькіўскі раён)
Пшэнычнэ (Пшени́чне) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Іна Васілеўна Антонава
Іна Васілеўна Антонава (нар., Тула, РСФСР) — беларускі медык.
Біяграфія
Скончыла Паўночна-Асецінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «лячэбная справа».
Працавала школьным урачом, загадчыкам аддзялення здаровага дзяцінства, галоўным урачом Наваполацкай дзіцячай паліклінікі. Займала пасады намесніка галоўнага ўрача па дзяцінству Наваполацкага гарадскога тэрытарыяльна-медыцынскага аб’яднання, галоўнага ўрача дзіцячай паліклінікі ўстановы аховы здароўя «Наваполацкая цэнтральная гарадская бальніца».
Арганізавала ў горадзе Наваполацку цэнтр рэабілітацыі для дзяцей-інвалідаў і цэнтр добразычлівых адносін да падлеткаў «Дыялог», была яго кіраўніком.
З’яўлялася дэпутатам Наваполацкага гарадскога Савета дэпутатаў, Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць чацвёртага і дваццаць пятага скліканняў. Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Міньюскі ўніверсітэт
Міньюскі ўніверсітэт (Universidade do Minho) — партугальская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Брага.
Старнара
Старнара (Stornara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Міхаіл Міхута
Міхаіл Міхута — беларускі гандбаліст і трэнер. Пляменнік гандбаліста Уладзіміра Міхуты. Майстар спорта па гандболе.
Біяграфія
Пачынаў трэніравацца пад кіраўніцтвам Заслужанага трэнера Беларусі Леаніда Гана.
Гуляў за СКА-2, стаў чэмпіёнам Еўропы і віцэ-чэмпіёнам свету ў складзе студэнцкай каманды БДУФК. Пасля заканчэння кар’еры вярнуўся на малую радзіму ў Зэльву і пачаў трэніраваць дзяцей у Зельвенскай ДЮСШ.
Заляшно
Заляшно — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Обаль, за 38 кіламетраў на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 0,9 км на поўдзень ад вёскі Гукалы.
Плошча паверхні возера 0,36 км², даўжыня 820 метраў, найбольшая шырыня 600 метраў, даўжыня берагавой лініі каля 2,92 км. Плошча вадазбору 4 км². Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 10—12 метраў, пераважна пад хмызняком, на захадзе і поўначы часткова разараная. Берагавая лінія звілістая. Берагі пясчаныя. На паўднёвым усходзе ў возера ўпадае ручай. На захадзе выцякае рака Агнеш.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, гусцяра, краснапёрка і іншыя рыбы.
Раславычы
Раславычы (Росла́вичі) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Раславычы было ў складзе Хоціўскай воласці Кіеўскага павета Кіеўскай губерні.
Еўрапейская кінапрэмія 1994
7-я цырымонія прысуджэння прэміі «Фелікс» за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 27 лістапада 1994 года ў Берліне, Германія. На гэтай цырымоніі ўзнагароды прысуджаліся толькі ў 5-ці намінацыях: Найлепшы еўрапейскі фільм, Найлепшы малады еўрапейскі фільм, Найлепшы еўрапейскі дакументальны фільм, Прэмія крытыкаў (ФІПРЭСІ) і Прэмія за прыжыццёвыя дасягненні.
Спіс намінантаў і пераможцаў
Ніжэй прыведзены намінанты і пераможцы прэміі «Фелікс» за 1994 год. Пераможцы адзначаны блакітным колерам фона.
Слаўкавіцкі сельсавет
Сла́ўкавіцкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) Заеліца.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Слаўкавічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці, з 23 студзеня 1960 года — Магілёўскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Бабруйскага раёна. 29 сакавіка 2005 года цэнтр перанесены ў вёску Заеліца.
20 лістапада 2013 года да сельсавета далучана частка тэрыторыі скасаванага Клятнянскага сельсавета (аграгарадок Клетнае, пасёлкі Зара, Красны, вёскі Байлюкі, Барбарова, Баянава, Бярэжкі, Вайцяхова, Малінава, Новаандрэеўка, Пагарэлае, Пяценка). 13 красавіка 2018 года ў склад сельсавета з Хваставіцкага сельсавета перададзена вёска Гарадзішча.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (6 населеных пунктаў) — 1274 чалавекі, з іх 93,2 % — беларусы.
IC 2866
IC 2866 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жэляхлінак (гміна)
Жэляхлі́нак (Żelechlinek) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жэляхлінку. Плошча гміны складае 92,01 км². Станам на 2004 год у гміне Жэляхлінак пражывалі 3509 чалавек, шчыльнасць — 38,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Салывонкы
Салывонкы (Саливо́нки) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Рулыкіў
Рулыкіў (Ру́ликів) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Эдгар (кароль Англіі)
Эдгар Міралюбівы (Ēadgār;  — ) — кароль Англіі з Уэсекскай дынастыі, уладарыў у 959—975 гадах. Малодшы сын караля Эдмунда I і яго першай жонкі Эльфгіты, брат Эдвіна, святы Рымска-каталіцкай царквы (дзень ушанавання — 8 ліпеня).
Біяграфія
У 958 годзе арыстакратыя Мерсіі і Нартумбрыі на тайным сходзе аб'явіла Эдгара каралём тэрыторыі на поўначы ад Тэмзы, але паўнавартасным манархам ён стаў толькі ў 959 годзе, пасля смерці свайго брата караля Эдвіна. Ступіўшы на прыстол, Эдгар вярнуў з выгнання Данстана — абата, які меў вялікі ўплыў у краіне ў часы Эдмунда I і, магчыма, валодаў большай уладай чым сам кароль. Эдгар назначыў Дунстана спачатку епіскапам Уорчэстэра, потым Лондана, а потым павысіў да сана архіепіскапа Кентэрберыйскага.
У гістарычных крыніцах таго часу адзначаецца, што Дунстан не ўхваляў караля з-за яго вобразу жыцця і працяглы час адказваўся каранаваць Эдгара. Але нягледзячы на ўсе рознагалоссі Дунстан заставаўся галоўным парадчыкам пры двары.
Эдгар пазбягаў ваенных канфліктаў, таму і атрымаў мянушку «Міралюбівы». У 970 годзе ён саступіў паўночную частку Нартумбрыі шатландскаму каралю Кенету II, што змагло на пэўны час зняць напругу паміж каралеўствамі.
11 мая 973 года ва ўзросце трыдцаці гадоў Эдгар быў каранаваны ў Бацкім абацтве. На каранацыю былі закліканы шэсць каралёў суседніх дзяржаў, у тым ліку каралі Шатландыі і Стратклайда, якія пакляліся ў вернасці быць васаламі Эдгара на вадзе і на зямлі.
Памёр 8 ліпеня 975 года ў Вінчэстэры, але быў пахаваны ў Гластанберыйскім абацтве.
Дзеці
Ад 1-га шлюбу: сын: Эдуард II Ад 2-га шлюбу: дачка: Эдгіта Ад 3-га шлюбу: сыны: Эдмунд, Этэльрэд II
Помнік землякам (Масты)
Помнік землякам — помнік у горадзе Масты Гродзенскай вобласці. Пастаўлены на ўшанаванне памяці 17 землякоў, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Гісторыя
Помнік усталяваны ў 1968 годзе ў горадзе Масты на вуліцы Занёманская ў памяць пра загінуўшых землякоў. Спачатку на пастаменце стаяў бронзавы салдат, пазней была ўсталявана стэла.
Апісанне
У цэнтры кампазіцыі — стэла ў форме салдацкага штыка, вакол якой з абодвух бакоў пастамента размешчаны таблічкі, на якіх пазначаны імёны загінуўшых. Усе элементы кампазіцыі былі абліцаваныя светла-шэрым каменем. Каля помніка — выкладзеная пліткай пляцоўка.
У красавіку 2021 года абеліск быў пафарбаваны ў зялёна-чырвоны колер.
Павел Ігаравіч Ляхновіч
Павел Ляхновіч (нар., Плешчаніцы, Лагойскі раён) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Крумкачы».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай футбольнай школы «Фартуна», першы трэнер — Сяргей Уладзіміравіч Раманоўскі. З 2015 года пачаў выступаць за дубль барысаўскага БАТЭ. У ліпені 2016 года перайшоў у «Смалявічы-СТІ», з сакавіка па жнівень 2017 года быў іграком мінскага «Промня», але ў гэтых клубах рэдка з’яўляўся на полі. У жніўні 2017 года папоўніў склад «Крумкачоў», дзе спачатку выступаў за дубль, а пазней стаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. 28 кастрычніка 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы са «Слуцкам» (0:2).
У пачатку 2018 года «Крумкачы» не былі дапушчаны да ўдзелу ў Вышэйшай лізе, і ў красавіку паўабаронца далучыўся да «Чысці». У жніўні 2018 года перайшоў у «Смаргонь». Сезон 2019 пачынаў у складзе «Узды», а ў жніўні стаў іграком «Ашмянаў-БДУФК». Разам з гэтым клубам выйшаў у Першую лігу, дзе пачаў сезон 2020, а другую яго палову правёў у мар’інагорскай «Вікторыі».
Іаган Авенцін
Іаган Авенцін (сапраўднае імя Іаган Георг Турмайр, Johann Georg Turmair, Ioannes Aventinus;, Абенсберг — , Рэгенсбург) — нямецкі вучоны-гуманіст, гісторык і філолаг.
У 1512 году І. Авенцін піша лацінскую граматыку, якая стала вядомай сярод навукоўцаў і выкладчыкаў свайго часу. У 1516 ён піша, а затым выдае першую ў гісторыі друкаваную энцыклапедыю «Encyclopedia orbisque doctrinarum, hoc est omnium artium, scientiarum, ipsius philosophiae index ac divisio» (назва энцыклапедыя належыць таксама І.Авенціну). Вучоны вёў актыўную перапіску з Марцінам Лютэрам і Філіп Меланхтанам.
Электрацэнтрмантаж
ААТ «Электрацэнтрмантаж» (ЭЦМ) — дзяржаўнае будаўнічае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў 1962 годзе. На 2014 г. налічваў адно наладачнае (Мінск) і 7 мантажных падраздзяленняў ва ўсіх абласцях краіны, што мелі вытворчыя майстэрні са станочным і грузападымальным абсталяваннем, аўтамабільнай тэхнікай. У 2006 г. займеў даччынае прадпрыемства ў Расіі. Мантажныя падраздзяленні: №1 (Мінск), №2 (Гродна), №3 (Гомель), №4 (Белаазёрск, Бярозаўскі раён, Брэсцкая вобласць), №5 (Новалукомль, Чашніцкі раён, Віцебская вобласць), №6 (пасёлак Дружны, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) і №7 (Магілёў).
Вырабы і паслугі
Прадпрыемства вырабляе металаканструкцыі, датчыкі пад назіральна-вымяральныя прыборы і прылады аўтаматызацыі, электрашчытавое абсталяванне, блокі кіравання засавак і. Ажыццяўляе і ўзвядзенне акумулятарных станцыйных батарэяў, кабельных ліній і металаканструкцый, сетак зваркі і асвятлення, прыстасаванняў уліку цеплавой і электрычнай энергіі, сетак тэлевымярэння і дыспетчарскай сувязі, аўтаматызаваных прыстасаванняў кіравання прыладамі. Займаецца ўладкаваннем асноў і падмуркаў збудаванняў, пракладваннем сетак сувязі і ўладкаваннем каменных і жалезабетонных пабудоў. Узводзіць апоры і агароджы. Ажыццяўляе вонкавае атынкоўванне і абліцоўванне дахаў, гідра- і цеплаізаляцыйныя работы.
Гісторыя
У 1962 г. у Мінску заснавалі Мантажнае ўпраўленне № 8. 30 снежня 1992 г. яе ператварылі ў арэнднае прадпрыемства «Электрацэнтрмантаж», якое 7 верасня 1994 г. стала прадпрыемствам калектыўнай уласнасці. 15 кастрычніка 1999 г. яго ператварылі ў ААТ.
Скрыпкы
Скрыпкы (Скрипки́) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ніжнеангарск
Ніжнеангарск (Доодо Ангар, Нижнеанга́рск) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Паўночна-Байкальскага раёна Рэспублікі Бурація і гарадскога паселішча «Пасёлак Ніжнеангарск».
Насельніцтва — 4520 чал. (2017).
У пасёлку знаходзяцца станцыя Ніжнеангарск на Байкала-Амурскай магістралі, аднайменны аэрапорт і прыстань на Байкале.
Жалехаў (гміна)
Жале́хаў (Żelechów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гарвалінскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жалехаве. Плошча гміны складае 87,64 км². Станам на 2005 год у гміне Жалехаў пражывалі 8,503 чалавекі, шчыльнасць — 96,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19[http://www.stat.gov.pl/broker/access/performSearch.jspa?searchString=*&level=miejsc&wojewodztwo=2217&powiat=5076&gmina=7941&miejscowosc=38396&advanced=true GUS. Rejestr TERYT] населеных пунктаў.
IC 2867
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
УЕХЛ у сезоне 1997/1998
Сезон УЕХЛ 1997/1998 — 3-ы розыгрыш Усходне-еўрапейскай хакейнай лігі. Чэмпіянат пачаўся 13 верасня 1997 года і завяршыўся 1 сакавіка 1998 года. Чэмпіёнам сезона стаў украінскі хакейны клуб «Сокал».
У сезоне 1997/1998 арганізатары адмовіліся ад правядзення раўнда плэй-оф. Турнір зноў праходзіў у 2 этапа: спачатку ўсе каманды гулялі 4 кругі, пасля якіх падзяляліся на дзве групы. Каманды фінальнай шасцёркі гулялі яшчэ два кругі і разыгрывалі месцы з 1 па 6, каманды суцяшальнага турніра тым жа чынам вызначалі пераможца.
Псалом 45
Псалом 45 (46 паводле масарэцкай нумарацыі) канчае 6-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Галоўная тэма гэтага псалма: Бог — прыстанішча і сіла.
Герцэброк-Кларгольц
Герцэброк-Кларгольц (Herzebrock-Clarholz) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Гютэрсла. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 79,28 км². Афіцыйны код — 05 7 54 020.
Камуна падзяляецца на 2 сельскія акругі.
Старнарэла
Старнарэла (Stornarella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 5006 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 152 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 71048. Тэлефонны код — 0885.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Francesco da Paola & Madonna della Stella.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Самуіл Пятровіч Асновіч
Самуіл Пятровіч Асновіч (нар. ) — беларускі, канцэртмайстар, заслужаны артыст БССР (1961). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У 1941 годзе С. П. Асновіч скончыў Беларускую кансерваторыю. У 1937-41 гадах ён саліст, а з 1945 — канцэртмайстар Дзяржаўнага акадэмічнага сімфанічнага аркестра Беларусі. Акрамя таго, з 1948 года Асновіч выкладаў у школе пры кансерваторыі. У складзе струннага квартэта Беларускай філармоніі С. П. Асновіч гастраляваў па Беларусі і Літве, выступаў як саліст. Яго праграма была насычана творамі беларускіх кампазітараў.
Людміла Мікалаеўна Журбіла
Людміла Мікалаеўна Журбіла (дзяв. Алізарэвіч;, в. Аснежыцы, Пінскі павет, Палескае ваяводства — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1973), Ганаровы грамадзянін Пінскага раёна.
Біяграфія
Скончыла Аснежыцкую сямігодку. У кастрычніку 1950 года пачала працоўную дзейнасць аператарам у сартыравальным аддзеле раённага вузла паштовай сувязі ў Пінску.
У дзевятнаццацігадовым выйшла замуж за Антона Сямёнавіча Журбілу, пасяліліся ў яго роднай вёсцы Любель. З 1956 года рахункаводам, з 1962 года — паляводам, памочнікам брыгадзіра калгаса «Аснежыцкі». У 1966 годзе калектыў калгаса за добрую працу ўзнагароджаны ордэнам Леніна.
У 1965 годзе была прызначана брыгадзірам паляводчай брыгады «Любель» калгаса «Аснежыцкі» і ўзначальвала яе на працягу 35 гадоў (1965—1999). Каб паспяхова кіраваць калектывам, завочна скончыла заатэхнічнае аддзяленне Пінскага сельскагаспадарчага тэхнікума.
Была дэлегатам XXVIII з’езда Камуністычнай партыі Беларусі (1976), дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 9-га (1975—1980) і 10-га скліканняў (1980—1985), членам прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1975—1980). Прымала ўдзел ва Усесаюзным з’ездзе калгаснікаў.
З мужам выхавалі дачку Галіну і сыноў Мікалая і Міхаіла.
Узнагароды
Два ордэны Леніна, медалі, Дзяржаўная прэмія БССР (1973), Ганаровая грамата БССР (1975). За высокія вытворчыя паказчыкі ў паляводстве 12 снежня 1973 годзе было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы. У 2006 годзе было прысвоена званне Ганаровага грамадзяніна Пінскага раёна.
Данстан
Данстан (Dunstan; 910 — ) — святы, біскуп Уорчэстэра і Лондана, архібіскуп Кентэрберыйскі і патрыярх ангасаксонскай царквы. Быў знатнага паходжання, выхоўваўся пры манастыры ў Гластэнберы, дзе пазней быў манахам і настаяцелем.
Кароль Эдрэд даверыў яму фінансавае кіраванне краіны. Пры каралі Эдвіне Данстан, як звыш строгі мараліст быў выгнаны з краіны ў Фландрыю, але праз нейкі час змог вярнуцца, бо караля змясцілі з пасады. Новы кароль Англіі Эдгар вярнуў Данстана да двара. Спачатку ён дараваў былому выгнаніку пасаду біскупа, а потым і архібіскупа Кентэрберыйскага. У якасці саветніка добра кіраваў краінай і ў той жа час з настойлівасцю прадвігаў царкоўную рэформу. Шмат увагі надаваў адукацыі.
Пасля таго, як Эдгар сканаў у 975 годзе, Данстан падтрымаў старэйшага сына нябожшчыка Эдуарда, які і стаў каралём. Але праз тры гады Эдуард быў атручаны. На прастол узышоў яго брат Этэльрэд, але Данстан сышоў з пасады і аддаліўся ад двара.
Пётра Шыркоўскі
Пётра Шыркоўскі (10 кастрычніка 1925 — 23 снежня 2004) — грамадскі дзеяч беларускай дыяспары ў Вялікабрытаніі.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 кастрычніка 1925 года ў вёсцы Новы Свержань Стаўбцоўскага павета Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы.
Падчас Другой сусветнай вайны вучыўся ў Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі. Разам з іншымі навучэнцамі гімназіі стаў курсантам Мінскай афіцэрскай школы БКА. Як і іншыя навучэнцы школы апынуўся ў 30-й грэнадзёрскай дывізіі пры СС (1-я беларуская), пасля чаго перайшоў на бок саюзнікаў, трапіў у Другі Польскі корпус.
Пасля вайны разам з корпусам у 1946 годзе прыбыў у Вялікабрытанію. Пасяліўся ў Манчэстэры. З 2 снежня 1946 года быў сябрам Згуртавання беларусаў у Вялікабрытаніі. Адзін з заснавальнікаў аддзела ў Манчэстэры, дзе ў розныя гады быў старшынёй і сакратаром арганізацыі. Як прадстаўнік Згуртавання ўваходзіў у манчэстэрскі Каардынацыйны камітэт дапамогавых арганізацый уцекачоў. У 1951 годзе стаў сябрам Згуртавання беларускіх камбатантаў. Доўгі час займаў пасаду адміністратара Беларускага дома ў Манчэстэры. На беларускія нацыянальныя святы (угодкі 25 Сакавіка і Слуцкае паўстанне) разам з іншымі выступоўцамі чытаў прысвечаныя адпаведнай падзеі рэфераты. Быў старшынёй царкоўнага камітэта БАПЦ у Манчэстэры.
Памёр 23 снежня 2005 года. Пахаваны ў Манчэстэры на Паўднёвых могілках.
Генрых II (граф Шампані)
Генрых Шампанскі (29 ліпеня 1166 — 10 верасня 1197) — граф Шампані (Генрых II, 1181—1197), кароль Іерусаліма (Генрых I, 1192—1197), хоць ён ніколі не выкарыстоўваў тытул «кароль».
Раннія гады
Генрых быў старэйшым сынам графа Шампані Генрыха I Шчодрага і Марыі, дачкі Людовіка VII Маладога і Аліеноры Аквітанскай. Яго цётка Адэль Шампанская была каралевай Францыі.
Бацька Генрыха памёр у 1181 годзе, і яго маці кіравала графствам у якасці рэгенткі да 1187 года.
Крыжовы паход
У 1190 годзе Генрых адправіўся на Усход, загадзя атрымаўшы ад баронаў клятву прызнаць графам яго малодшага брата Тэабальда ў выпадку, калі ён не вернецца назад. Генрых далучыўся да Трэцяга крыжовага паходу. Першапачаткова ён быў адным з лідараў французскіх войскаў пры аблозе Акры да прыбыцця Філіпа II. Ёсць непацверджаныя звесткі, што ён быў членам атрада, які ўдзельнічаў у выкраданні каралевы Ізабелы Іерусалімскай, накіраванага на яе вяселле з Конрадам Манферацкім. Генрых быў звязаны з Конрадам роднаснымі сувязямі праз іх агульных бабулю і дзядулю. Паводле Баха ад-Дзіна ібн Шадада, Генрых быў паранены ў Акры 15 лістапада.
Пазней Генрых перайшоў у світу Рычарда Львінае Сэрца. У красавіку 1192 года кароль Рычард паслаў Генрыха ў якасці свайго прадстаўніка з Акры ў Тыр, каб паведаміць Конраду Манферацкаму пра яго абранне каралём Іерусаліма. Генрых вярнуўся ў Акру, а праз некалькі дзён Конрад быў забіты асасінамі. Генрых вярнуўся ў Тыр праз два дні, нібыта каб дапамагчы арганізаваць каранацыю Конрада, але ў выніку апынуўся на пахаваннях. Ён неадкладна заручыўся з нядаўна аўдавелай і цяжарнай каралевай Ізабелай. Вяселле адбылося ўсяго праз восем дзён пасля смерці Конрада.
Некаторыя летапісцы сцвярджалі, што Ізабела сама папрасіла Генрыха ажаніцца з ёй. Паколькі ўжо было вядома пра цяжарнасць каралевы ад Конрада, шлюб апынуўся скандальным, аднак вяселле было палітычна важнай падзеяй: каралеве быў неадкладна патрэбен новы муж, каб абараніць каралеўства. Генрых папрасіў дазволу на шлюб у свайго дзядзькі Рычарда, які даў згоду неадкладна. Аднак гэта паспешнасць толькі падагрэла падазрэнні ў дачыненні Рычарда да забойства Конрада.
Генрых памёр у 1197 годзе ў выніку няшчаснага выпадку, выпаўшы з акна свайго палаца ў Акры. Існуюць розныя звесткі пра акалічнасці гэтага здарэння. Большасць летапісцаў лічыць, што акно-рашотка правалілася, калі Генрых прыхінуўся да яе. Слуга, магчыма, карлік па імі Скарлет, выпаў разам з гаспадаром, спрабуючы яго выратаваць: ён схапіў Генрыха за рукаў, аднак слуга важыў занадта мала, каб утрымаць дужага і фізічна развітага Генрыха ад падзення. Паводле іншай версіі Генрых назіраў парад з акна, калі ў залу ўвайшлі пасланцы з Пізы. Абярнуўшыся, каб павітаць іх, ён спатыкнуўся, страціў раўнавагу і выпаў з акна, якое не вытрымала яго вагі. Якімі б ні былі дакладныя акалічнасці, Генрых загінуў імгненна. Слуга, які зваліўся на Генрыха, зламаў сцягно, але падняў трывогу (пазней ён памёр ад ран). Некаторыя лічаць, што Генрых мог бы выжыць, калі б яго слуга не прызямліўся на яго зверху.
Спадчына
Удава Генрыха каралева Ізабела зноў выйшла замуж неўзабаве пасля яго смерці. Яе чацвёртым (і апошнім) мужам быў Амары II, кароль Кіпра. Галоўнай спадчынніцай Генрыха была яго старэйшая дачка Аліса, якая неўзабаве была выдадзена за яе зводны брата караля Гуга I Кіпрскага і чые спадчыннікі склалі старэйшую лінію графаў Шампані.
Генрых пакінуў пасля сябе нямала праблем. Ён актыўна запазычаў грошы для фінансавання сваёй экспедыцыі ў Іерусалім і для жаніцьбы. Да таго ж, адсутнасць спадчыннікаў мужчынскага роду прывяла да спрэчак за тытул у Шампані. У 1213 годзе прыхільнікі пляменніка Генрыха Тэабальда IV, спасылаючыся нібы на папскага легата, заявілі, што ануляванне шлюбу Ізабелы і Анфруа IV дэ Тарона было несапраўдным, а значыць, дочкі Генрыха мусяць лічыцца бастардамі. Тэабальд у канчатковым выніку быў вымушаны прызнаць сваю няправасць, і спрэчка была вырашаная.
Шлюб
Дзеці:
У літаратуры
Неаднаразова згадваецца ў Навеліна як Генрых Шампанскі.
Вертэр (Вестфалія)
Вертэр (Werther (Westfalen)) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Гютэрсла. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 35,31 км². Афіцыйны код — 05 7 54 052.
Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Жэркаў (гміна)
Жэ́ркаў (Żerków) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ярацінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жэркаве. Плошча гміны складае 170,5 км². Станам на 2004 год у гміне Жэркаў пражывалі 10 599 чалавек, шчыльнасць — 62,2 чал./км².
Вертэр
Вертэр:
Эмілі Дзікінсан
Эмілі Элізабэт Дзікінсан (Emily Elizabeth Dickinson, год, Амхерст, штат Масачусетс — 15 мая 1886 года, там жа) — амерыканская паэтэса.
Біяграфічныя звесткі
Эмілі нарадзілася другой з трох дзяцей у пурытанскай сям’і Эдварда Дзікінсана, багатага адваката, кангрэсмена і Эмілі Норкрас. Дзедам Эмілі быў Самуэль Фаўлер Дзікінсан, заснавальнік Коледжу Амхерст. У доме Дзікінсаў прытрымліваліся строгіх пратэстанцкіх правілаў. Эмілі наведвала пачатковую школу на Плезэнт Стрыт, у 1840 годзе паступіла разам з сястрой у Коледж Амхерст, які за два гады да гэтага стаў прыймаць дзяўчынак. У каледжы Эмілі вывучала англійскую мову, латынь, літаратуру, батаніку, геалогію, псіхалогію і арыфметыку. Скончыла каледж у 1847 годзе, а потым, з 10 жніўня да 25 сакавіка 1848 года, вучылася ў жаночай семінарыі Маўнт-Холіноўк, у 16 км ад Амхерсту. Прычыны яе сыходу з семінарыі невядомыя. Пасля семінарыі Эмілі вярнулася ў бацькоўскі дом. Да канца жыцця Эмілі Дзікінсан так і не выйшла замуж і засталася ў доме бацькоў. Родны горад Амхерст Эмілі пакідала толькі некалькі разоў для падарожжаў у Філадэльфію, Вашынгтон і Бостан. Пісаць вершы яна пачала ў 30 гадоў. У 1862 годзе Эмілі даслала некалькі сваіх вершаў у выдавецтва «Atlantic Monthly», але рэдактар Томас Хігінсан адмовіўся іх друкаваць па прычыне неадпаведнасці прынятым стандартам вершаў таго часу. Аднак яны пасябравалі і яшчэ шмат гадоў яны перапісваліся, ў лістах Хігінсан даваў парады Дзікінсан ў справах паэзіі.
У гады жыцця Эмілі Дзікінсан было надрукавана толькі сем яе вершаў. Пасля яе смерці 15 мая 1886 года яе малодшая сястра Лавінія знайшла ў закрытай на ключ шафе рукапісы 1775 вершаў Эмілі.
Лавінія папрасіла дапамогі ў выданні вершаў сястры ў Мэйбл Луміс Тод, жонкі мясцовага прафесара астраноміі, таленавітай мастачкі і сяброўкі Эмілі. Пасля шматлікіх спробаў і пры дапамозе Томаса Хігінсана атрымалася выдаць творы Эмілі (у 1890 годзе), але вершы былі адрэдагаваны, каб дапасаваць іх да прынятых у той час эстэтычных правілаў для вершаў. Публікацыя некаторых з вершаў была адхілена з-за асцярогі публічнага меркавання. Аднак, нягледзячы на асцярогі, вершы хутка атрымалі папулярнасць. Толькі ў 1955 годзе быў надрукаваны поўны збор твораў паэтэсы. Гэта дапамагло грамадскасці больш поўна ацаніць медытатыўную лірыку творчасці Эмілі, а аўтар была прызнана як самая таленавітая амерыканская паэтэса.
Творчасць
Вершы Эмілі Дзікінсан не маюць аналагаў у паэзіі таго часу. Іх радкі кароткія, назвы, як правіла, адсутнічаюць, і часта сустракаецца незвычайная пунктуацыя і выкарыстанне загалоўных літар. Шматлікія яе вершы ўтрымліваюць матывы неўміручасці і смерці, гэтыя ж сюжэты ёсць і ў яе лістах да сяброў.
На беларускую мову вершы Дзікінсан перакладалі Рыгор Барадулін, Андрэй Хадановіч, Макс Шчур.
Эйстэйн III Дзяўчынка
Эйстэйн III Дзяўчынка (Øystein Øysteinsson Møyla) — кароль Нарвегіі (1176—1177). Пазашлюбны сын Эйстэйна II, лідар паўстання біркебейнераў. Абраны каралём Нарвегіі ў 1176 годзе. Валадарыў усяго год, пасля чаго загінуў у бітве пры Рэ.
Новы Лісабонскі ўніверсітэт
Новы Лісабонскі ўніверсітэт (Universidade Nova de Lisboa) — партугальская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лісабон.
Зазерка
За́зерка (, Зазерка) — аграгарадок у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета.
Геаграфія
За 43 км на паўночны захад ад раённага цэнтра Мар’іна Горка, 30 км ад Мінска, 0,5 км ад чыгуначных прыпыначных пунктаў Седча і Зазерка на лініі Мінск—Асіповічы.
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да 4 ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй. Загінула 27 мірных жыхароў.
Чыгунка
Каля вёскі праходзіць Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі Мінск — Гомель. Знаходзіцца прыпыначны пункт Зазерка
IC 2868
IC 2868 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цельшаўскі павет
Це́льшаўскі павет (Тельшевский уезд, Telšių apskritis) — адміністрацыйная адзінка Ковенскай губерні, якая існавала ў 1795 — 1920 гадах. Павятовы горад — Цельшы.
Гісторыя
Павет утвораны ў 1795 годзе ў складзе Віленскай губерні пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай. У 1842 годзе павет увайшоў у склад навастворанай Ковенскай губерні.
Насельніцтва
Паводле перапісу 1897 года насельніцтва павета складала 183 351 чалавек, у тым ліку ў горадзе Цельшы — 6205 жых ., у мястэчках Плунгяны — 4795 чал., Шкуды — 3900 чал., Крэтынген — 3263 жых. .
Нацыянальны склад
Нацыянальны склад паводле перапісу 1897 года :
Адміністрацыйны падзел
У 1913 годзе ў павеце было 18 валасцей:
Веспасіян
Ціт Флавій Веспасіян (Titus Flavius Vespasianus;  — ) — рымскі імператар (69—79), заснавальнік дынастыі Флавіяў.
Першы імператар, што паходзіў з нязнатнай сям’і. У часы імператарства Калігулы быў ваенным трыбунам у Фракіі, потым квестарам, а пасля прадстаўніком вышэйшай судовай улады. У 51 быў прызначаны консулам, пазней намеснікам у Афрыцы. Пры імперагарах Клаўдзіі і Нероне займаў вышэйшыя пасады ў магістратуры і камандаванні. У 66 Нерон прызначыў яго галоўнакамандуючым рымскага войска ў Палесціне. Пасля звяржэння Нерона прысягнуў на вернасць са сваім войскам спачатку Гальбе, а пасля яго забойства — Атону. Аднак пасля смерці апошняга (69) егіпецкія войскі абвясцілі Веспасіяна імператарам. Будучы імператарам, ён уключыў многіх прадстаўнікоў правінцыяльнай знаці ў сенат і распаўсюдзіў на іх шэраг правоў рымскага і лацінскага грамадзянства, умацоўваў сацыяльную базу рабаўладальніцкай імперыі, траціў вялікія сродкі на ўзвядзенне манументальных грамадскіх будынкаў. Пасля смерці ў 79 пакінуў двух сыноў, Ціта і Даміцыяна, якія таксама былі імператарамі.
Псалом 46
Псалом 46 (47 паводле масарэцкай нумарацыі) пачынае 7-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Галоўная тэма гэтага псалма: Бог — Цар усёй зямлі.
Саюз абароны Эстоніі
Саюз абароны, Кайцаліт (Kaitseliit) — добраахвотнае ваенізаванае фарміраванне ў Эстоніі. Разам з Узброенымі сіламі Эстоніі ўваходзіць у склад Сілаў абароны Эстоніі.
Узнікненне
Гісторыя «Кайцаліта» пачалася яшчэ ў канцы 1917 − пачатку 1918 гг. і з гэтага часу была заўсёды звязана з гісторыяй Эстонскай дзяржавы. Пасля прыходу да ўлады Эстонскага бальшавіцкага ваенна-рэвалюцыйнага камітэта ў кастрычніку 1917 г. у многіх паветах сталі ўтварацца нацыянальныя вайсковыя фармаванні на чале з заможнымі сялянамі, гаспадарамі крам і невялікіх прадпрыемстваў. У лютым 1918 г., падчас наступу нямецкай кайзераўскай арміі на ўсходнім фронце, эстонскі Камітэт выратавання, у які ўвайшлі Канстанцін Пятс, К. Конік і Ю. Вильмс, спадзеючыся на падтрымку і дапамогу нямецкага камандавання, аддалі загад нацыянальным фарміраванням выконваць у дачыненні да немцаў поўны нейтралітэт і захапіць уладу на месцах, арыштаваўшы бальшавіцкіх кіраўнікоў. Гэтыя нацыянальныя ваенізаваныя фарміравання і атрымалі назву «Самаабарона». А ўжо пасля 23 лютага 1918 года, пасля абвяшчэння незалежнасці Эстоніі, «Омакайцсе» забяспечвала парадак практычна ва ўсіх паветах новай дзяржавы.
Аднак нямецкая адміністрацыя, пасля акупацыі Эстоніі ў лютым−сакавіку 1918 года, не прызнала яе незалежнасць, нацыянальныя палітычныя партыі былі забароненыя, а «Омакайцсе» фармальна быў распушчаны, але працягваў дзейнічаць на паўлегальных падставах. Пасля сыходу нямецкай арміі ў канцы 1918 года атрады «Омакайцсе» выйшлі з падполля і сталі асновай для фарміравання новай арганізацыі — «Кайцаліта» («Саюза абароны»), на базе якога ў 1918−1919 годзе фармавалася Эстонская армія.
У арміі Лайдонера на Пскоўскім накірунку змагаліся і атрады «Кайцаліта», якія пасля заканчэння наступу забяспечвалі парадак на захопленых тэрыторыях і ахоўвалі розныя аб'екты ў тыле эстонскай арміі.
1918-1940
У сярэдзіне 1920-х гадоў «Кайтцаліт» атрымаў заканадаўчае афармленне. У 1924 годзе галоўнакамандуючы эстонскай арміяй генерал Ёханэс Лайдонер зацвердзіў «Статут Кайтцаліта», які вызначыў мэты і задачы «саюза», увёў арганізацыйную структуру «Кайцаліта» — тэрыторыя Эстоніі дзялілася на акругі, аддзялення, раёны і групы самаабароны, якія павінны былі падпарадкоўвацца Начальніку самаабароны і ваеннаму міністру. Першапачаткова атрады «Кайцаліта» былі узброеныя стралковай зброяй, якое, як правіла, захоўвалася ў клубах і штабах гэтага ваеннага грамадства, але дапушчалася і стварэнне рэзервовых складоў — схованкі на выпадак ваенных дзеянняў. З другой паловы 1930-х гадоў на ўзбраенні «Кайцаліта» ужо знаходзілася некалькі танкаў і артылерыйскіх гармат. У члены «Кайцаліт» прымалі ўсіх грамадзян Эстоніі, якія дасягнулі 18-гадовага ўзросту, яны павінны былі праходзіць ваеннае навучанне, удзельнічаць у разнастайных ваенна-патрыятычных і спартыўных мерапрыемствах, разыгрывалі магчымыя сцэнары ўдзелу ў баявых дзеяннях, калі прыйдзецца абараняцца ад СССР. Час ад часу атрадам ўладкоўваліся агледзіны, яны выязджалі ў ваенна-спартыўныя лагеры, арганізоўвалі стральбы і конкурсы. Для заахвочвання праславіліся членаў у Эстоніі была ўведзена сістэма узнагарод, сярод якіх прыкметнае месца займаў «Ордэн белага крыжа Кайцаліта», які даваўся за асабістую мужнасць і заслугі ў гады Вызваленчай вайны 1918—1920 гг. Жаночыя атрады «Кайцаліта» арганізоўвалі культурна-асветніцкія мерапрыемствы. Агульная колькасць членаў «Кайцаліта», да канца 1930-х гадоў разам з жаночымі і дзіцячымі атрадамі і падраздзяленнямі складала амаль 100 000 чалавек, з іх больш за 42 000 навучаных і падрыхтаваных для ваенных дзеянняў байцоў. З 1925 па 1940 гг. на чале стаяў генерал-маёр Ёханэс Орасмаа.
У цяперашні час
У 1992 годзе пасля аднаўлення незалежнасці і прыходу да ўлады ўрада Тийта Вяхи «Кайцаліт» быў прызнаны на дзяржаўным узроўні. У лютым таго ж года «Кайцаліту» былі вернутыя раней належыўшыя яму стралковыя клубы і ціры (з зброяй і боепрыпасамі). 28 красавіка 1992 г. урад Эстоніі прыняў пастанову, у адпаведнасці з якім «Кайцаліт» абвешчаны складовай часткай Абарончых сіл Эстонскай рэспублікі (ОСЭР). Кіраўніцтва «Кайцаліта» атрымала воінскія званні Эстоніі і правы афіцэраў рэгулярнай арміі. Цяпер камандзіра «Кайцаліта» і начальніка штаба прызначае ўрад Эстоніі па прапанове кіраўніка галоўнага штаба ОСЭР. Дзейнасць «Кайцаліта» фінансуецца з сум, прадугледжаных на дзяржаўную абарону, ўзбраенне і рыштунак прадастаўляецца галоўным штабам ОСЭР. У сваёй дзейнасці «Кайцаліта» кіруецца законамі Эстоніі і іншымі нарматыўнымі актамі, зацверджанымі яшчэ ў 1930-я гады статутам і унутраным распарадкам «Кайцаліт».
Агульная інфармацыя
Сёння аддзялення «Кайцаліт» дзейнічаюць ва ўсіх 15 паветах Эстоніі. Агульная яго колькасць разам з жаночай і дзіцячай арганізацыямі дасягнула амаль 20 000 чалавек, якія знаходзяцца ў 17 дружынах. Кайтселійт рэгулярна прымае ўдзел у агульнавайсковых і міжнародных вучэннях, праводзіць ўласныя вучэнні і адмысловую падрыхтоўку кадраў у самых розных напрамках. Сябрамі арганізацыі могуць быць як грамадзяне, так і неграмадзяне Эстоніі. Члены падзяляюцца на некалькі груп: дзеючы, які дапамагае, ветэран.
Дружыны
На дадзены момант у Кайцаліце 15 дружын (Malev). Кожная каманда дзеліцца на больш дробныя падраздзяленні: роты, малевконды (MalevkondMalevkond).
Талінская дружына
Штаб дружыны знаходзіцца ў Кадрыёргу. Ва ўласнасці два тыры, а таксама навучальны комплекс у Ныме, які з'яўляўся ў мінулым пажарнай ваеннай часткай. Дружына дзейнічае на тэрыторыі сталіцы. На канец 1939 года ў дружыне было звыш 8000 чалавек, на дадзены момант колькасць членаў складае 2000 разам з падкантрольнымі арганізацыямі. У таллінскую дружыну ўваходзіць 11 падраздзяленняў:
Дружына Хар'ю
Дзейнічае ў павеце Хар'ю. Мае 6 падраздзяленняў:
Дружына Рапла
Дзейнічае на тэрыторыі павета Рапламаа.
Дружына Віру
Дружына знаходзіцца ў павеце Ляанэ-Віру. У склад дружыны ўваходзіць 3 асобныя роты:
Дружына Йыгева
Дзейнічае ў павеце Йыгева.
Дружына Ярва
Дзейнічае ў павеце Ярва.
Дружына Пярнумаа
Размяшчаецца ў павеце Пярнумаа і складаецца з трох малеўкондаў:
Дружына Ляанэ
Дзейнічае ў Ляэнемаа і на востраве Хіію. Да Хііюмаа адносіцца аднайменнае падраздзяленне, а ў Ляанэмаа знаходзяцца два іншыя малеўконды. Склад дружыны:
Дружына Саарэмаа
Дзейнічае на востраве Саарэмаа ў аднайменным павеце.
Дружына Тарту
Дружына, якая дзейнічае ў горадзе Тарту і ў Тартускім павеце. Дзеліцца на 4 атрады:
Дружына Сакала
Дзейнічае ў павеце Вільяндзі.
Дружына Валгамаа
Дзейнічае ў павеце Валга.
Дружына Вырумаа
Дзейнічае ў павеце Выру.
Дружына Пылва
Дзейнічае ў павеце Пылвамаа.
Падначаленыя арганізацыі
Саюзу Абароны падпарадкоўваюцца тры дапаможныя арганізацыі.
Найскодукайтсэ
Найскодукайтсэ (Naiskodukaitse - жаночая абарона дома). Членамі арганізацыі з'яўляюцца жанчыны. Заснавана 2 верасня 1927 года, адноўлена 20 верасня 1991. Задачамі арганізацыі з'яўляюцца падтрымка Саюза абароны Эстоніі ў пытанні абароны дзяржавы, медыцынская і тылавая служба ў садзейнічанні з Кайтселийтом. Арганізацыя дзеліцца па чатырох акругах: Арганізацыя дзеліцца на 6 прафесійных груп:
Ноарэд Коткад
Ноарэд Коткад (Noored Kotkad— Маладыя арлы; Арляняты). Добраахвотная арганізацыя, якая складаецца з хлопчыкаў-скаўтаў. Задачамі арганізацыі з'яўляюцца выхаванне і навучанне сумленных і патрыятычных маладых людзей. У арганізацыі могуць быць грамадзяне Эстоніі ва ўзросце ад 8 да 18 гадоў. Заснавана 27 мая 1930 года. Адноўлена 12 жніўня 1989.
Кодуцютрэд
Кодуйютрэд (Kodutütred— Дачкі радзімы), аналаг арганізацыі «Ноарэд коткад». Членамі арганізацыі з'яўляюцца дзяўчынкі. Далейшым лагічным працягам з'яўляецца сяброўства ў арганізацыі «Найскодукайтсэ». Заснавана 19 студзеня 1932. Арганізацыя была ліквідавана ў 1940 годзе і адноўлена апасля звароту незалежнасці.
Мунку-Сардык
Мунку-Сардык (Мүнхэ Һарьдаг) — найвышэйшая вяршыня Саян, вышыня 3491 м. Размешчана на мяжы Бураціі (Расія) і Манголіі.
Хрыбет Мунку-Сардык мае альпійскі рэльеф, з горнымі далінамі ледавіковага паходжання. На галоўнай і некаторых іншых вяршынях зараз знаходзіцца чатыры невялікія ледавікі, агульнай плошчай каля 1,3 км². Асноўны паўночны ледавік мае таўшчыню да 85 м, з расколінамі шырынёй да паўметра і глыбінёй да 6 м. У цяперашні час плошча ледавікоў актыўна скарачаецца.
На ўсход ад Мунку-Сардыка ад цясніны Іркут адыходзяць Тункінскія Гальцы. На паўночны ўсход знаходзіцца Акінскае плато, на якім бяруць пачатак буйныя левыя прытокі Ангары — рэкі Ака, Іркут і Кітой. На поўначы на ​​вышыні 2613 м размешчана возера Айхай. З паўднёвага боку, за 12 км ад вяршыні ляжыць возера Хубсугул.