cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чардаклы (Ульянаўская вобласць)
Чардаклы (Чердаклы́) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Чардаклінскага раёна Ульянаўскай вобласці Расіі і аднайменнага гарадскога паселішча. Размешчаны за 35 км ад абласнога цэнтра, у лесастэпавай мясцовасці левабярэжжа Куйбышаўскага вадасховішча, на беразе азёр Пясчанае і Вялікае (Яік), у цэнтры пасёлка размяшчаецца возера Папова. Акрамя пералічаных трох азёр, у пасёлку ёсць яшчэ чатыры, некаторыя з якіх ужо на мяжы знікнення. Заснаваны ў 1688 годзе служылымі татарамі, выхадцамі з Пензенскага павета на чале з Сулейманам Янгапавым.
Інстытут польскай пралетарскай культуры Акадэміі навук Беларусі
Інстытут польскай пралетарскай культуры (ІППК) Акадэміі навук Беларусі — навукова-даследчая ўстанова ў 1925—1936 гадах.
Гісторыя
Заснаваны 30 сакавіка 1925 года як польскі аддзел у складзе Інстытута беларускай культуры (Інбелкульт), старшыня Стэфан Гельтман. Падзяляўся на 3 камісіі: гісторыі (у 1929 годзе ўвайшла ў склад Інстытута гісторыі АН БССР), этнаграфіі, мовы і літаратуры; 2 секцыі: маскоўскую і карэспандэнтаў. З 1926 года — польскі сектар Інбелкульта, з 1929 года — Акадэміі навук.
У 1931 годзе пераўтвораны ў ІППК, у складзе якога дзейнічала гістарычная камісія. У 1931—1935 гадах дырэктар інстытута Іван Віткоўскі, тут працавалі Барбара Будкевіч, Тамаш Домбаль, В. Карніенка, Адам Славінскі (Качароўскі), В. Фрышман і іншыя. Значная частка супрацоўнікаў была дзеячамі польскага і міжнароднага рабочага руху. Асноўнымі кірункамі даследаванняў былі гісторыя нацыянальна-вызваленчага і дэмакратычнага руху на Беларусі ў XIX—XX стагоддзях і ўдзел у ім палякаў, гісторыя паўстання 1863—1864 гадоў, гісторыя рэвалюцыйнага руху ў Польшчы, палітычнае і эканамічнае становішча ў пасляваеннай Польшчы (1920-я — 1930-я), польскае нацыянальна-культурнае будаўніцтва ў Беларускай ССР. Супрацоўнікі разам з спецыялістамі іншых устаноў працавалі над падручнікамі для школ, ВНУ, складалі вучэбныя праграмы. Работнікі інстытута прымалі ўдзел у рабоце Усесаюзнага з’езда навуковых работнікаў па лініі польскай працы, які адбыўся 11 ліпеня 1933 года ў Менску.
Дзейнасці інстытута перашкаджалі недахоп адмыслова падрыхтаваных кадраў, навуковай літаратуры, замежнай прэсы і фінансаў, цяжкасці з наладжваннем кантактаў з навуковымі цэнтрамі ў Польшчы. Пазней былі распачатыя палітычныя рэпрэсіі і арышты супрацоўнікаў, якіх звычайна абвінавачвалі ў «шпіянажы на карысць Польшчы».
У 1935 годзе інстытут быў уключаны ў склад Інстытута пралетарскай культуры нацыянальных меншасцей (ІПКНМ) АН у якасці польскай секцыі. У 1936 годзе ІПКНМ спыніў дзейнасць, польская секцыя перададзеная ў склад секцыі Захаду Інстытута гісторыі АН БССР. Секцыя практычна не дзейнічала і ў канцы 1930-х гадоў была ліквідавана.
Дзейнасць
Былі выдадзены працы «Польскі рабочы ў Кастрычніцкай рэвалюцыі на Беларусі» Стэфана Гельтмана (1927), «Паўстанне 1863 года і расійскі рэвалюцыйны рух пачатку 1860-х гадоў» Івана Віткоўскага (кн. 3, 1931), «1863 год на Меншчыне» (1927), «Рабочы рух у царстве Польскім» Барбары Будкевіч (1934) і інш.
Коўпіцы
Распаўсюджанне
Коўпіцы распаўсюджаныя пераважна ў арыдным поясе Еўразіі. Найбольш шматлікія папуляцыі насяляюць у рэгіёне Міжземнага, Чорнага, Жоўтага і Японскага мораў. Некаторыя папуляцыі жывуць ва ўсходняй Афрыцы і Індыі. У Беларусі трапляецца  — рэдкая залётная птушка.
Сезон 2018 ЖФК Зорка-БДУ
У 2018 годзе жаночы футбольны клуб «Зорка-БДУ» з горада Мінску прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
NGC 377
NGC 377 (іншыя абазначэнні — ESO 541-19, MCG −4-3-53, IRAS01041-2036, PGC 3931) — спіральная галактыка (Sbc) у сузор’і Кіт.
Лютая (прыток Палаты)
Лютая — рака ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Палата (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 7 км. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Алёшча, вусце за 4 км на захад ад вёскі Малое Сітна. Працякае праз возера Лютае. Цячэ па лясістай мясцовасці.
IC 120
IC 120 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вільгельм Фільхнер
Вільгельм Фі́льхнер (Wilhelm Filchner; 13 верасня 1877, Мюнхен — 7 мая 1957, Цюрых) — нямецкі падарожнік і пісьменнік, даследчык Цэнтральнай Азіі, арктычных і антарктычных абласцей.
Біяграфія
У 1900 годзе конна пераадолеў Памір.
У 1903—1905 гадах, сумесна з Альбертам Тафелем, ажыццявіў экспедыцыю ў Заходні Кітай, даследаваўшы раён ад Сініна да Тыбета.
У 1910 годзе працаваў на Шпіцбергене.
У 1911—1912 гадах узначаліў 2-ю Германскую Паўднёвапалярную экспедыцыю, якая адплыла на караблі «Дойчланд» да Антарктыды. У шэльфавых водах Антарктыкі адкрыў і даследаваў Зямлю Прынца Луітпольда, дзе выяўленая ім гіганцкая ледзяная даліна памерам у 500 000 кв. км названа ў 1912 годзе ў яго гонар — Шэльфавы ледавік Фільхнера.
У 1926—1928 гадах Фільхнер ажыццявіў новыя экспедыцыі ў Цэнтральную Азію, падчас якіх ён паміж Тарымскай катлавінай і Кашмірам, а таксама ў раёнах паміж Сінінам, балотамі Цайдама і Тыбетам (у 1934—1938 гг.) правёў электрамагнітныя і метэаралагічныя даследаванні. Выконваючы падобныя ж навуковыя працы, у перадваенныя гады (1939—1940 ) Фільхнер выязджаў таксама ў Непал.
Падчас Другой сусветнай вайны даследчык быў інтэрнаваны англічанамі ў Індыю, адкуль вярнуўся ў Еўропу ў 1951 годзе.
У гонар В. Фільхнера названыя шэльфавы ледавік, горы і мыс у Антарктыдзе, скалы каля вострава Паўднёвая Георгія.
Пэн
Пэн — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Кісан
Кісан (किसान; саманазва: कुन्हर) — дравідамоўны народ на ўсходзе паўвострава Індастан. Жывуць пераважна на паўночным усходзе Індыі, у Бангладэш, таксама ў Непале. Агульная колькасць (2019 г.) - 1 642 900 чалавек.
Горкі (Слуцкі раён)
Го́ркі (, Горки) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Кісан
Кісан жывуць дысперсна сярод іншых народаў. Займаюцца пераважна сельскай гаспадаркай, з-за чаго атрымалі сваё найменне, якое літаральна значыць «сяляне». Толькі насельнікі Арысы захавалі родную мову дравідыйскага паходжання і саманазву куньяр (літаральна «жыхары пагоркаў»). Агульная міфалогія набліжае іх па паходжанню з курух. Некаторы перыяд яны падпарадкоўваліся правадырам бенгальцаў, а потым пачалі рассяляцца па ўсходняй Індыі. Брытанскія каланіяльныя ўлады прыцягвалі кісан для працы на чайных плантацыях.
Кісан селяцца ў асобных вёсках або ствараюць асобныя кварталы ў вялікіх паселішчах. У старых вёсках хаціны звычайна пабудаваны адна каля іншай, у сучасных — уздоўж дарог. Жытлы нізкія каркасныя, абмазаныя глінай, з чарапічнымі дахам. Частка жытла аддаецца пад гаспадарчыя патрэбы.
Асноўная ежа складаецца з рысу, кукурузы, проса, гародніны, ужываюць мяса і рыбу, а таксама грыбы, алкагольныя напоі і тытунь.
Сем'і малыя нуклеарныя і вялікія пашыраныя. Яны аб'яднаны ў 16 родаў. Звычайна вёска населена прадстаўнікамі аднаго рода, кіруецца мужчынскай радай. У Біхары і Заходняй Бенгаліі вылучаецца пасада вясковага правадыра.
Традыцыйная рэлігія інтэгравана ў індуізм. Кісан шануюць сваіх продкаў, вясковых і агульных багоў.
ВЛ80
Электравоз УЛ80 (ВЛ80) — грузавы магістральны электравоз пераменнага току з восевай формулай 2(2O-2O) Першыя электравозы УЛ80 абсталёўваліся ртутнымі дугавымі выпрамнікамі; пазней усе яны былі пераабсталяваны пад крамянёвыя выпрамнікі і сталі называцца УЛ80К.
Імянныя электравозы серыі УЛ80с
УЛ80с−650 «Партызан-заслонавец» (Пастанова № 45/17 ад 23 мая 1983 года) прыпісаны да лакаматыўнага дэпо Баранавічы. Ажыццяўляе перавозку грузаў як па Беларусі, так і за яе межамі.
УЛ80с−648 «Чыгуначнік Беларусі» (Пастанова № 51/20 ад 20 чэрвеня 1986 года) прыпісаны да лакаматыўнага дэпо Баранавічы. Працуе з грузавымі цягнікамі ад Брэста да Вязьмы.
Тэхнічныя характарыстыкі электравоза УЛ80с
Электравозы ВЛ80 ўсіх індэксаў будаваліся Новачаркаскім электравозабудаўнічым заводам (НЭВЗ) па праектах распрацаваным ВЭлНИИ ў перыяд з 1961 па 1995 год. Механічную частка, цягавыя рухавікі, дапаможныя Электрамашына завод вырабляў сам. Некаторыя важныя камплектуючыя завод атрымліваў ад іншых заводаў: цягавы трансфарматар, галоўны выключальнік.
Будаваўся з 1979 па 1994 год, выпушчана 2746 ад. Фактычна УЛ80с — гэта УЛ80Т, даабстаўляны для працы ў складзе больш чым двух секцый пры кіраванні з адной кабіны па сістэме многіх адзінак (СМЕ). Першапачаткова электравоз будаваўся з магчымасцю працы толькі двух ці чатырох счэпленых секцый. У 1982 годзе былі пабудаваныя электравозы 550, 551, 552 якія маглі працаваць у складзе двух, трох ці чатырох секцый. З электравоза 697 (1983 год) усё электравозы будуюцца з такой магчымасцю. Адзіным абмежаваннем з’яўляецца немагчымасць працы трэцяга прычапной секцыі ў рэжыме рэастатнае тармажэння.
Шэраг змяненняў канструкцыі прывялі да пацяжэннем электравоза, і быў усталяваны новы пашпартны вага электравоза — 192 т.
Электравоз УЛ80к
Будаваўся з 1963 па 1971, выпушчана 695 адз. Пасля эксперыментаў з рэгуляваннем напружання Тэд на першаснай баку трансфарматара і каляскамі без рысор серыйныя УЛ80 здабылі канструкцыю, у цэлым працягвае традыцыю электравоза УЛ60К. Аднак, шматлікія вузлы значна адрозніваліся ад гэтых на УЛ60К — цягавыя рухавікі мелі больш выгадныя характарыстыкі, генератар току кіравання ДК-405 быў заменены на бескантактавы крыніца харчавання на аснове трансфарматара ТРПШ. Праход — уздоўж левай сценкі кузава, пакінутая прастора ад папярочнага праходу (размешчаны за кабінай секцыі) да межсекционного пераходу (размешчаны ў хвасце) адгароджаны шторамі і называецца высакавольтнай камерай (ВВК).
Электравоз УЛ80Т
Тялежкi УЛ80Т першых выпускаў былі аналагічныя тялежкам УЛ80к, але з электравоза УЛ80Т−1004 (1975 год)бакавыя апоры змяніла 'люлечная падвеска — кузаў падвешаны да кожнай калясцы на чатырох подпружиненных стрыжнях, ледзь нахіленых да цэнтра каляскі для лепшага цэнтравання кузава пры адносяць яго ў бок, а таксама ў ланцугах кіравання замест топкія засцерагальнікі пастаўленыя  'аўтаматычныя выключальнікі. Сістэма вентыляцыі змянілася ў параўнанні з УЛ80к № 380-750 не кардынальна, але левыя форкамеры моцна паменшаны ў памерах і паднятыя пад дах, у выніку праходу па калідоры нішто не перашкаджае. Таксама значна зменена электрычная схема — на электравозе ўсталяваны рэастатнае тормаз. Гэта азначае ўстаноўку:
Такая змена электрасхемы і даданне новых апаратаў пацягнула за сабой і перекомпоновку абсталявання ў секцыі.
Электравоз УЛ80см
Электравоз УЛ80см — будаваўся з 1991 па 1995 год, выпушчана 4 адз. Усе прыпісаны да дэпо Батайск Паўночна-каўказскай чыгункі.
Чуфарава (Вяшкаймскі раён)
Чуфарава (Чуфарово) — рабочы пасёлак Вяшкаймскага раёна Ульянаўскай вобласці Расіі, цэнтр пасялковай адміністрацыі, чыгуначная станцыя. Размешчаны за 20 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра пры ўпадзенні ракі Майна ў раку Барыш. Статус рабочага пасёлка Чуфарава з 1968 года.
МФК БЧ
МФК «БЧ» — міні-футбольны клуб з Гомеля.
Гісторыя
У 2007 годзе на базе будаўніча-мантажнага цягніка № 354 была створана каманда па міні-футболе «БМЦ-354».
Дасягненні клуба
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе
Кубак Беларусі па міні-футболе
Суперкубак Беларусі па міні-футболе
Тоні Лойд
Тоні Лойд (Anthony Joseph Lloyd; нар. ) — палітычны дзеяч Лейбарысцкай партыі (Вялікабрытанія). На пасаду дэпутата Палаты абшчын ад выбарчай акругі Рочдэйл быў абраны ў 2017 годзе. У 1983—1997 гадах займаў пасаду дэпутата па выбарчай акрузе Стрэтфард. Пасля гэтага быў дэпутатам Палаты абшчын ад Цэнтральнага Манчэстэра да 2012 года. У 2012—2017 гадах займаў пасаду Вялікага камісара Манчэстэра па паліцыі і злачыннасці, у 2015—2017 гадах выконваў абавязкі Мэра Вялікага Манчэстэра.
У 2018—2020 гадах таксама займаў пасаду Ценявога сакратара па справах Паўночнай Ірландыі, пакуль не саступіў з пасады 28 красавіка 2020 года, каб удзяляць больш часу на рэабілітацыю ад захворвання на COVID-19.
Станіслава Сташа Заёвіч
Станіслава Сташа Заёвіч (Stanislava Staša Zajović; нар. 1953, Нікшыч) — чарнагорская феміністка, пацыфісцка і публіцыст. Сузаснавальнік і каардынатар арганізацыі «Жанчыны ў чорным» ў Бялградзе.
Біяграфія
Скончыла факультэт іспанскай і італьянскай моў у Бялградскім універсітэце і далучылася да фемінісцкага руху ў 1980-х гадах у Бялградзе.
Займаецца шматлікімі фемінісцкімі мерапрыемствамі, пачынаючы ад арганізацыі вулічных акцый і заканчваючы працай з бежанцамі, жанчынамі і гэтак далей. Ініцыявала некалькі жаночых сетак, такіх як «Жаночая мірная сетка», «Міжнародная сетка жаночай салідарнасці супраць вайны/Міжнародная сетка „Жанчын у чорным“», «Сетка адмоўнікаў ад ваеннай службы па меркаваннях сумлення і супраць мілітарызму ў Сербіі», «Кааліцыя за свецкую дзяржаву» і іншыя.
Арганізавала шматлікія адукацыйныя мерапрыемствы, прысвечаныя правам жанчын, жаночай мірнай палітыцы, міжэтнічнай і міжкультурнай салідарнасці, жанчынам і ўладзе, жанчынам і антымілітарызму. Адыграла важную ролю ў пашырэнні сеткі «Жанчыны ў чорным» па ўсім свеце. Напрыклад, у сваёй кнізе «Mujeres en pie de paz» Кармэн Магалон расказвае, што візіт Сташы Заёвіч у Іспанію ў 1993 годзе, яе ідэі і прыхільнасць паўплывалі на стварэнне ў гэтай краіне групы «Жанчыны ў чорным».
З 1992 года Сташа Заёвіч з’яўляецца аўтарам шматлікіх эсэ, артыкулаў і дадаткаў у мясцовых, рэгіянальных і міжнародных СМІ, часопісах і публікацыях пра жанчын і палітыку, рэпрадуктыўныя правы, вайну, нацыяналізм і мілітарызм, жаночы супраціў вайне і антымілітарызм. У 2017 годзе Сташа Заёвіч падпісала Дэкларацыю аб агульнай мове харват, сербаў, баснійцаў і чарнагорацаў.
Прысутнічала на мерапрыемствах «Жанчыны ў чорным», арганізаваных у памяць ахвяр вайны ў Вукавары (Харватыя), і спікерам акцыі пратэсту, прысвечанай гадавіне пачатку Баснійскай вайны , падкрэсліўшы адсутнасць увагі да гэтых падзеяў, ахвярам і раскрыцці ваенных злачынстваў.
З 1995 года ўдзельніцы «Жанчын у чорным» штогод ушаноўваюць памяць ахвяр разні ў Срэбраніцы. У 2015 годзе ў інтэрв’ю ўкраінскаму BBC Сташа Заёвіч заявіла, што прадстаўнікі сербскага ўрада павінны паважаць прысуды міжнародных судоў у Гаазе і прызнаць генацыд у Срэбраніцы.
Балта
Ба́лта  — горад, цэнтр Балцкага раёна Адэскай вобласці Украіны. Размешчаны на рацэ Кодыме (басейн Паўднёвага Буга), за 8 км ад чыгуначнай станцыі Балта. Вузел аўтамабільных дарог. 20 тыс. жыхароў. Мэблевы камбінат, футравая, швейная фабрыкі, масласыраробчы завод. Вытворчасць будматэрыялаў. Педагагічнае вучылішча.
Люта (рака)
Лю́та — рака ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Лань (басейн Дняпра). Даўжыня 20 км. Пачынаецца з Агараджальнага канала за 9,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Барсукова (у верхнім цячэнні рака называецца Петрашэўская канава), вусце каля вёскі Мокрава. Рэчышча каналізаванае.
Шкіралі
Шкіралі́ (, Шкирели) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Хахуля
Хахуля (Desmana moschata) — млекакормячае сямейства атрада. Адзін з двух відаў трыбы Desmaninі, часам вылучаемай як сямейства; другім відам з'яўляецца.
Распаўсюджанне
Хахуля — рэліктавы від, эндэмічны на тэрыторыі былога СССР. У дагістарычныя часы сустракалася ў Еўропе аж да Брытанскіх астравоў. Яе сучасны натуральны арэал мае разарваны характар ​​і ў асноўным абмежаваны басейнамі Дняпра, Волгі, Дона і Урала. Водзіцца яна таксама ў Казахстане і на Украіне.
Анатомія
Хахуля адносна буйны звер: цела даўжынёй 18-22 см, хвост — такі ж, маса да 520 г.
Насавыя адтуліны таксама замыкаюцца пры дапамозе адмысловага клапана ў насавой паражніне. Вібрысы вельмі доўгія; на целе растуць адчувальныя валасінкі. Морда выцягнута ў хабаток.
NGC 379
NGC 379 (іншыя абазначэнні — UGC 683, IRAS01045+3215, MCG 5-3-50, 4ZW 38, ZWG 501.82, VV 193, Z 0104.5+3215, ARP 331, PGC 3966) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Хахуля
Анатомія
Канечнасці даволі кароткія, 5-палыя, заднія ступні буйней і шырэй пярэдніх. Пальцы да кіпцюроў аб'яднаны плавальнай перапонкай. Кіпцюры добра развітыя, доўгія, слаба выгнутыя. Па краях усіх лап ідзе аблямоўка з жорсткіх шчаціністых валасоў, якая павялічвае плавальную паверхню лап.
NGC 379
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хахуля
Анатомія
Мех у хахуляў густы, аксаміцісты, вельмі трывалы, валасінкі футра ўладкаваныя не як у іншых жывёлу, бо да верху яны пашыраюцца, а да кораня звужаюцца. Афарбоўка спіны шаравата- або цёмна-карычневая, брушка — серабрыста-шэрае або серабрыста-белае. Мех настолькі добра ўтрымлівае паветра, што ў ім пасяляецца паразіт —, непрыстасаваны да дыхання ў вадзе.
Зубоў у хахулі — 44. Зубная формула.
Хахулі практычна сляпыя, але валодаюць развітым нюхам і дотыкам.
Правая палова сэрца тоўсцей і масіўней, чым у сухапутных звяроў. Вада шчыльней паветра і мацней сціскае грудную клетку. Каб пераадолець гэта ўздзеянне, мышцы правага жалудачка ўзмоцнены дадатковымі цягліцавымі валокнамі.
Спосаб жыцця
Найбольш спрыяльныя для пражывання хахуль замкнёныя пойменныя вадаёмы (тыпу старыц) з плошчай воднага люстэрка 0,1-0,5 га, і глыбінёй 1,3-5,0 м, з участкамі невысокіх, але сухіх абрывістых берагоў з воднай расліннасцю і блізкасцю пойменнага лесу.
Большую частку года звяркі жывуць у норах з адным выхадам кожная. Выхад адкрываецца пад вадой. Асноўная частка ходу, размешчанага над узроўнем вады, ідзе амаль гарызантальна на 2,5-3,0 м і забяспечаная 2-3 пашырэннямі (фотакамерай ці кольцамі). У перыяд паводкі камеры затапляюцца, звяркі іх пакідаюць і хаваюцца тады на паўзатопленых дрэвах, у кучах наносаў або ў неглыбокіх часовых норах, выкапаных у незатопленых участках карэннага берага. На дне вадаёма паміж уваходамі ў дзве сумежныя норы пракладзеная траншэя, якая прарэзвае ўсю тоўшчу глею да пясчанай асновы.
Улетку хахулі жывуць паасобку, парамі ці сем'ямі, а зімой у адной нары могуць жыць да 12-13 звяркоў рознага полу і ўзросту. Кожны звярок мае часова наведвальныя норы, размешчаныя на адлегласці 25-30 м адна ад іншай. Такую адлегласць хахуля праплывае ўздоўж злучальнай траншэі за нармальны тэрмін яе знаходжанні пад вадой — за 1 хвіліну (хоць можа затрымлівацца ў тоўшчы вады да 3-4 хвілін).
Калі звярок перасоўваецца па дновай траншэі, ён паступова выдыхае набранае ў лёгкія паветра ў выглядзе чарады невялікіх бурбалак. Пад ціскам вады бурбалкі выходзяць таксама з тоўшчы футравага покрыва. Узімку бурбалкі паветра запасяцца над траншэяй пад ніжняй паверхняй лёду і паступова ўмярзаюць ў яго ў выглядзе пустэч рознай велічыні. Лёд над траншэяй становіцца порыстым і нетрывалым. За кошт бурбалак паветра пад лёдам над дновай траншэяй хахулі ствараюцца ўмовы лепшай аэрацыі, якая прываблівае сюды малюскаў, п'явак і малявак.
Прывабнае дзеянне на іх аказвае, мабыць, і пах мускусу, нейкія дозы якога ствараюць над траншэяй пахкі след. Хахуля не пульсуе па дне вадаёма ў пошуках ежы, а перасоўваецца па сістэме траншэй, да якіх яе ахвяры самі актыўна сцягваюцца. Пры небяспечных для жыцця хахуляў ранніх паводках лёд ламаецца перш за ўсё па лініі з высокай сітаватасцю (над траншэямі); праз расколіны, якія ўтварыліся, звяркі сыходзяць ад затаплення і вернай згубы.
Пры частых зімовых уздымах вады норы хахуль затапляюцца. Лёд, нават калі ён кіпры, не заўсёды стварае шырокую расколіну, дастатковую для выхаду звярка на паверхню. У затопленай нары хахуля гіне праз 5-6 хвілін. У моцна засушлівыя гады пойменныя вадаёмы мялеюць або цалкам перасыхаюць. Адшукаць іншы вадаём — задача для хахуль не з лёгкіх. Звярок практычна сляпы (контураў не адрознівае), касалапы (доўгія пальцы задніх ног у яго моцна выгнутыя). На зямной паверхні хахуля не можа хутка перасоўвацца і становіцца ахвярай драпежнікаў.
Корміцца малюскамі, лічынкамі насякомых, п'яўкамі, рыбай, расліннасцю.
Размнажэнне
Палавая сталасць надыходзіць ва ўзросце 10-11 месяцаў. У перыяд вясновай паводкі выцесненыя з нор хахулі злучаюцца парамі. У ціхія дні гэтага перыяду яны выдаюць своеасаблівыя гукі: самцы гучна цвыркаюць, самкі выдаюць далікатныя, меладычныя гукі. Гон суправаджаецца бойкамі паміж самцамі.
Пасля 45-50 дзён цяжарнасці нараджаецца ад 1 да 5 дзіцянятаў, сляпых, голых і бездапаможных. Маса нованароджанага 2-3,3 г (амаль удвая менш нованароджанага пацучаняці). Гнездавая камера знаходзіцца на невялікай глыбіні, тэмпература паветра ў ёй у зімовыя месяцы нізкая. Самка ладзіць гняздо з мокрых раслін, сабраных на дне вадаёма. Вяртаючыся ў нару пасля кармлення, самка стрэсвае з сябе ваду. Мех не намакае, але на яго паверхні могуць заставацца плёнка і кроплі вады, тэмпература якой блізкая да нуля. У такім становішчы аказваюцца малюсенькія, голыя, сляпыя, бездапаможныя дзіцяняты хахулі.
Пікі нараджальнасці прыпадаюць на канец мая — чэрвень і лістапад — снежань. Прыплодаў ў годзе 2. Калі самку патрывожыць, яна перавозіць нашчадства ў іншую нару, пасадзіўшы яго на спіну. Самец знаходзіцца пры. У месячным узросце дзіцяняты пачынаюць карміцца ​​дарослай ежай; ў 4-5 месяцаў становяцца самастойнымі.
Статус папуляцыі і ахова
Хахуля - рэдкі эндэмічны від, занесены ў Чырвоны спіс МСАП, Чырвоную кнігу Расіі з катэгорыяй 2: рэдкі рэліктавы від, які скарачаецца ў колькасці. Да такой жаласнага становішча хахулю ў Расіі прывялі такія фактары, як высечка пойменных лясоў, забруджванне вадаёмаў, дзе жывуць жывёлы, асушэнне пойменных угоддзяў, што пагаршае ўмовы для здабычы корму і абароны, будаўніцтва плацін і дамбаў, а таксама забудова на берагах вадаёмаў, стварэнне вадасховішчаў, выпас жывёлы паблізу вадаёмаў.
У цяперашні час хахулю атрымліваецца захаваць дзякуючы метадам і нетрадыцыйным арганізацыйным формам. А менавіта стварэнню спецыялізаваных паляўнічых гаспадарак, галоўны прынцып дзейнасці якіх - рацыянальнае выкарыстанне і ахова гэтых жывёл.
На Беларусі траплялася да сярэдзіны ХХ ст., спробы рэакліматызацыі былі няўдалыя.
Абмежавальныя фактары
Арэал хахулі невялікі, паколькі спрыяльных для яе вадаёмаў мала. Да натуральных фактараў, якія адмоўна ўплываюць на яе колькасць, адносяцца працяглыя зімовыя паводкі і высокае разводдзе. Пры зімовых уздымах вады норы хахуль затапляюцца, і яны тонуць. Засушлівым летам пойменныя вадаёмы мялеюць і перасыхаюць, і хахулям даводзіцца шукаць новае месца жыхарства. На зямлі хахуля з-за слабога зроку і марудлівасці практычна безабаронная, хоць драпежнікі рэдка ядуць іх з-за моцнага мускуснага паху. На іх часам нападаюць гарнастаі, тхары, выдры, лісіцы, вандроўныя сабакі і коткі; з птушак - балотны лунь, чорны каршун, скапа, беркут, вялікі арлец, пугачы, шэрая кугакаўка, нават шэрая варона і сарока. Пад вадой на іх палююць шчупакі і буйныя самы. Шкодзяць хахулі таксама дзікі, раздзіраючыя зямлю, і жывёлы, якія пасуцца на лугах. Але найбольшы ціск на іх аказваюць інтрадуцыраваныя віды - амерыканская норка і андатра; апошняя актыўна выцясняе хахулю, займаючы яе норы.
Аднак асноўнае скарачэнне арэала і колькасці хахулі адбываецца з-за антрапагенных фактараў: рыбалоўства сеткамі, гаспадарчага пераўтварэння поймаў (асушэнне, забор вады для арашэння, высечка лясоў), выпас жывёлы, забруджванне вадаёмаў.
Гаспадарчае значэнне і меры аховы
У мінулым хахуля з'яўлялася каштоўным прамысловым відам. Да трэцяй чвэрці XVII стагоддзя яе здабывалі выключна з-за мускуснага паху. На Русі высушанымі хахулевымі хвастамі перакладалі бялізну; пазней сакрэт яе мускусных залоз стаў прымяняцца ў парфумерыі як замацавальнік паху духоў. Толькі пазней хахулю сталі здабываць дзеля футра, прычым яно шанаваўся вышэй бабровага.
Забарона на здабычу хахулі быў абвешчаны савецкім урадам у 1920 годзе і дзейнічала больш за 20 гадоў. За гэты час колькасць хахуль прыкметна павялічылася, і здабыча зноў была дазволена. Аднак у 1957 годзе яе зноў забаранілі, за выключэннем адлову звяркоў для рассялення.
У Расіі неаднаразова рабіліся захады па ахове і аднаўленню папуляцыі хахуль. З 1929 па 1999 г. было расселена больш за 10 000 асобін, у тым ліку ў Новасібірскай (р. Тортас ) і Томскай (р. Тагаеў) абласцях, дзе раней хахуля не вадзілася. Былі створаны 4 запаведнікі і 80 заказнікаў федэральнага і мясцовага значэння, дзе засяроджана больш за 30 % ад агульнай колькасці жывёл. З восені 2000 г. Цэнтр аховы дзікай прыроды пры фінансавай падтрымцы Фонду нацыянальных паркаў ажыццяўляе праект «Захаваем рускую хахулю», прысвечаны ацэнцы сучаснага стану папуляцыі хахуль і распрацоўцы мер яе захавання.
Колькасць
Улік колькасці хахулі на вялікіх тэрыторыях вельмі складаны, а ў апошнія гады практычна спынены, таму судзіць пра яе колькасці складана.
Да 1970 г. у СССР насяляла больш 70000 хахулей: з іх 69 000 асобін даводзілася на РСФСР, 1500 асобін - на Казахстан; на Украіне і ў Беларусі яны вылічаліся адзінкамі. У пачатку 90-х гг. колькасць на тэрыторыі Расіі ўпала да 40 000 асобін, і яшчэ 2000 асобін пражывала ў Казахстане. Цяпер колькасьць віду ў Расіі па экспертнай ацэнцы складае каля 35 000 асобін, засяроджаных у асноўным у басейнах Волгі - 20 000 звяркоў, і Дона - 10 000 звяркоў. Каля 2000 хахуль насяляе ў басейне Дняпра. У басейне Урала яны нешматлікія. У басейне Обі звярок з'явіўся дзякуючы штучнаму рассяленню і ў цяперашні час найбольш шматлікі ў Курганскай вобласці (2000 асобін) і вельмі рэдкі ў Томскай і Новасібірскай абласцях, дзе яго колькасць ўпала з-за высокіх паводак і слабой аховы.
IC 121
IC 121 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Быхаўскае благачынне
Быхаўскае благачынне, Быхаўская благачынная акруга — акруга ў Бабруйскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Мікалай Паўлавіч.
Новая Малыкла
Новая Малыкла (Но́вая Малыкла́) — сяло ва Ульянаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Новамалыклінскага раёна і Новамалыклінскага сельскага паселішча. Размешчана за 20 км на ўсход ад Дзімітраўграда і за 95 км ад Ульянаўска. На паўночнай ускраіне сяла размешчана чыгуначная станцыя «Малыкла», на лініі Ульянаўск — Уфа. Насельніцтва — 3273 чалавека (2010).
Геркулес у калысцы
«Геркулес у калысцы (пялёнках)»  — масонская ложа ў Магілёве. Заснавана ў 1776—1777 гадах з дазволу І. П. Ялагіна. Пасля паездкі І. Я. Шварца ў Мітаву пераўтворана па сістэме «строгого наблюдения». Вядомы маскоўскі даследчык А. Сяркоў лічыць, што, магчыма, існавалі дзве розныя ложы.
Грычынскі сельсавет
Гры́чынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Грычына.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Самахвалавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Самахвалавіцкім раёне БССР. 18 студзеня 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу горада Мінска. З 26 мая 1935 года ў складзе Мінскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. З 4 лютага 1939 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Фаніпальскага сельсавета.
Квасынічы
Квасы́нічы (, Квасыничи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Бедны П’еро
Фармальна не з’яўляецца мультфільмам, бо зроблены не ў выглядзе кінастужкі, а ў выглядзе набору пласцінак для.
Руслан Анатолевіч Капанцоў
Руслан Капанцоў (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Горкі».
Клубная
Гуляў у розных клубах, пераважна ў магілёўскім «Дняпро». З клубам атрымаў бронзавы медаль чэмпіянату 2009, а на наступны год паспяхова гуляў у Лізе Еўропы. У студзені 2011 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну». Па заканчэнні сезону 2012 пакінуў клуб.
Першую палову 2013 года прапусціў, аднаўляючыся ад траўмы. У верасні 2013 года дзеля падтрымання формы стаў іграком пінскай «Хвалі», дзе атрымаў ігравую практыку.
У студзені 2014 года падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У салігорскім клубе быў другім брамнікам пасля Артура Каценкі. У маі 2014 года атрымаў траўму і перастаў трапляць у заяўку салігорскага клуба. У ліпені 2014 года пакінуў «Шахцёр», так і не згуляўшы ніводнага матчу за гэты клуб.
У лютым 2015 года вярнуўся ў магілёўскі «Дняпро», які па выніках сезону 2014 выбыў у Першую лігу. У складзе «Дняпро» стаў чаргавацца з Уладзімірам Журавым. У лютым 2016 года падоўжыў кантракт з магіляўчанамі. У сезоне 2016 саступіў месца ў аснове маладому Паўлу Паўлючэнку, толькі ў канцы сезону стаў часцей з’яўляцца ў складзе. У сезоне 2017 быў другім брамнікам каманды пасля Ігара Даўгялы.
У студзені 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў магілёўскі клуб і неўзабаве стаў іграком «Белшыны». У першай палове сезону 2018 быў асноўным брамнікам, але пазней стаў часцей заставацца на лаўцы запасных. Па заканчэнні сезону 2018 пкінуў бабруйскі клуб.
У красавіку 2019 года быў заяўлены за «Горкі».
Міжнародная
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі (да 21 года).
Брэсцкі дзяржаўны каледж чыгуначнага транспарту
Брэсцкі дзяржаўны каледж чыгуначнага транспарту — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова г. Брэста, філіял Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту. Размяшчаецца ў цэнтры горада, у гістарычным будынку па адрасе вул. Пушкінская, 65, пабудаваным для гарадскога ліцэя ў 1933 годзе.
Гісторыя
14 чэрвеня 1940 года Народным Камісарыятам шляхоў зносін быў падпісаны загад аб арганізацыі Брэст-Літоўскага тэхнікума чыгуначнага транспарту. Усталяваны прыём навучэнцаў на 1940—1941 навучальны год па трох спецыяльнасцях: рух і грузавая праца; пуцявая гаспадарка; сігналізацыя, цэнтралізацыя, блакіроўка.
8 красавіка 2005 года Брэсцкі дзяржаўны тэхнікум чыгуначнага транспарту Беларускай чыгункі ператвораны ў Брэсцкі дзяржаўны каледж чыгуначнага транспарту Беларускай чыгункі.
Дні воінскай славы Расіі
Дні воінскай славы Расіі — памятныя даты, дні перамог рускай зброі, якія адыгралі вырашальную ролю ў гісторыі Расіі. Зацверджаны ў лютым 1995 года Федэральным законам Расійскай Федэрацыі «Аб днях воінскай славы (пераможных днях) Расіі», дзе быў усталяваны пералік гэтых дат.
У Расійскай Федэрацыі ўсталяваныя наступныя дні воінскай славы Расіі:
IC 122
IC 122 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Татарбунары
Татарбунары  — горад, цэнтр Татарбунарскага раёна Адэскай вобласці Украіны. Размешчаны на паўночным беразе возера Сасык, за 24 км ад чыгуначнай станцыі Сарата (на лініі Адэса — Арцыз). 10,3 тыс. Жыхароў (1974). Суконная фабрыка; маслацэх Кілійскага завода. Краязнаўчы музей.
Батумскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Шата Руставелі
Батумскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Шата Руставелі — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Батумі.
Гісторыя
У 1893 годзе паўстала пытанне аб адкрыцці ў Батумі гімназіі для хлопчыкаў. 26-27 чэрвеня 1893 года муніцыпалітэт горада надаў зямлю для мужчынскай гімназіі на беразе мора. На першым паверсе будынка размяшчалася трэнажорная зала, а на другім паверсе размяшчаліся царква, актавая зала, восем класных пакояў, клас малявання, кабінет фізікі, лабараторыя і бібліятэка. Гімназія для хлопчыкаў пачала функцыянаваць у ліпені 1897 года. 26 верасня 1900 года стала магчымым адкрыць і жаночую гімназію. Пазней, у 1923 годзе, у будынку былой жаночай гімназіі (цяпер школа № 2) быў заснаваны педагагічны інстытут.
У будынку гімназіі для хлопчыкаў у 1935 годзе быў адкрыты 2-гадовы настаўніцкі інстытут з 4 факультэтамі: грузінскай мовы і літаратуры, фізікі і матэматыкі, гісторыі, прыродазнаўчых навук і геаграфіі. Да гэтага пераліку ў 1936 годзе быў дададзены факультэт фізічнага выхавання, а ў 1938 годзе – факультэт рускай мовы і літаратуры. У 1938 годзе інстытуту было прысвоена імя Шата Руставелі. Значную дапамогу інстытуту ў забеспячэнні навуковымі кадрамі аказалі іншыя вышэйшыя навучальныя ўстановы Грузіі, у першую чаргу - Тбіліскі дзяржаўны ўніверсітэт.
У ліпені 1935 года былі створаны падрыхтоўчыя курсы, якія асабліва спрыялі прыцягненню абітурыентаў з сярэдняй школы Аджарскага нагор'я. Паводле статыстыкі, за першы год у інстытут падалі заявы 600 выпускнікоў школ, у інстытут было прынята 219 абітурыентаў.
У чэрвені 1945 года на базе Батумскага настаўніцкага інстытута быў заснаваны педагагічны інстытут, за якім рушыў услед працэс рэканструкцыі і ўдасканалення памяшканняў і абсталявання. У 1956 годзе адрамантаваны будынак быў ўведзены ў эксплуатацыю. Аднак гэтага аказалася недастаткова для росту інстытута, і ў 1977 годзе пачалося будаўніцтва новага 5-павярховага будынка, які было завершана ў 1982 годзе.
Кехра
Кехра — горад без муніцыпальнага статусу на поўначы Эстоніі ў павеце Хар'ю. Уваходзіць у склад воласці Анія, з'яўляючыся яе складовай часткай і адміністрацыйным цэнтрам. Размешчаны на рацэ Ягала, якая ўпадае ў Фінскі заліў.
Бальшое Нагаткіна
Бальшое Нагаткіна (Большо́е Нага́ткино) — сяло Цыльнінскага раёна Ульянаўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Бальшанагаткінскага сельскага паселішча. У снежні 1962 года Багдашкінскі раён быў скасаваны і ён увайшоў у склад Ульянаўскага раёна. 3 лістапада 1965 года раён зноў быў адноўлены з райцэнтрам у Бальшым Нагаткіне, але памяняў назву на Цыльнінскі раён. У снежні 1965 года пабудаваны Дом культуры. Закладзены сквер на плошчы Рэвалюцыі з помнікам загінулым воінам сяла. У чэрвені 1968 года пушчаны ў эксплуатацыю першы двухпавярховы жылы дом, а ў жніўні — другі дом. У верасні 1971 года адкрылася першая школа на 640 месцаў. Бальшанагаткінскі тэхнікум тэхналогіі і сэрвісу.
Курт Кофка
Курт Кофка (Kurt Koffka; 18 сакавіка 1886, Берлін - 22 лістапада 1941, Нортхемптан) — нямецка-амерыканскі псіхолаг. Разам з Максам Вертхеймерам і Вольфгангам Кёлерам лічыцца адным з заснавальнікаў гештальтпсіхалогіі.
Біяграфія
Навучаўся ў Берлінскім універсітэце ў Карла Штумпфа, у 1909 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі. Таксама на працягу 1 года навучаўся ў Эдынгбургскім універсітэце ў Шатландыі. Пасля заканчэння навучання працаваў ва Франкфурцкім універсітэце, у 1911 годзе стаў прыват-дацэнтам ў універсітэце горада Гісена, дзе разам з Кёлерам ўдзельнічаў у эксперыментах Вертхеймера, прысвечаных вывучэнню ўспрымання руху. У 1918 годзе - прафесар універсітэта, прапрацаваў у ім да 1924 года.
Разам з Вертхеймерам і Кёлерам ў 1921 годзе заснаваў часопіс «Psychologische Forschung» (Псіхалагічнае даследаванне).
У працы "Асновы псіхічнага развіцця" (1921) ужыў метады гештальтпсіхалогіі для даследавання псіхічнага развіцця дзіцяці. Галоўная праца Кофкі - «Прынцыпы гештальтпсіхалогіі» (1935).
NGC 380
NGC 380 (іншыя абазначэнні — UGC 682, ARP 331, MCG 5-3-51, VV 193, ZWG 501.81, 4ZW 38, Z 0104.5+3213, PGC 3969) — эліптычная галактыка (E2) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ахоўны статус
Ахо́ўны ста́тус біялагічнага віду — паказчык імавернасці таго, што від захоўваецца цяпер і захаваецца ў бліжэйшай будучыні. Пры ацэнцы статусу ўлічваюцца многія чыннікі: не толькі лік наяўных асобін, але і агульны прырост ці спад велічыні папуляцыі з цягам часу, поспехі селекцыі, вядомыя пагрозы і гэтак далей.
Сусветныя сістэмы
Самым вядомым пералікам ахоўных статусаў з іхнімі рангамі (рэйтынгамі) з'яўляецца Чырвоная кніга Міжнароднага саюза аховы прыроды (МСАП). У ім выдзелены дзевяць катэгорый статусу, вызначаных на аснове як агульных вышэйпрыведзеных прынцыпаў, так і з улікам асаблівасцей кожнага віду:
Таксама пералічаны дакументальна пацверджаныя факты вымірання відаў пасля 1500 года, і відаў, якія зніклі ў дзікай прыродзе.
Мэта Канвенцыі аб міжнародным гандлі выміраючымі відамі дзікай фаўны і флоры у тым, каб міжнародны гандаль узорамі дзікіх жывёл і раслін не пагражаў іх існаванню. У гэтым дакуменце распрацавана свая сістэма класіфікацыі ахоўных статусаў.
Ахоўныя расліны
Ахоўныя расліны — віды раслін, адносна якіх мясцовымі, дзяржаўнымі ці міжнароднымі актамі, пагадненнямі і канвенцыямі агавораны і дзейнічаюць спецыяльныя меры аховы. Звычайна гэта рэдкія для пэўнага рэгіёна і тыя, што знікаюць, асабліва карысныя ці каштоўныя па пэўных якасцях віды дзікарослых раслін, якім пад уплывам негатыўных прыродных ці антрапагенных уздзеянняў пагражае скарачэнне колькасці або знікненне з флоры. Асноўная частка іх занесена ў міжнародную, рэгіянальныя ці нацыянальныя Чырвоныя кнігі.
У Чырвонай кнізе Беларусі 180 відаў ахоўных раслін, у т.л. 156 сасудзістых (бяроза карлікавая, венерын чаравічак сапраўдны, кадзіла сармацкае, купальнік горны, цыбуля мядзведжая, гарлачык белы, піхта белая, пазнацвет асенні, пярэсна еўрапейская, хвошч вялікі і інш), 15 мохападобных (андрэя скальная, меркія ірландская, сфагнум мяккі, цынклідотус дунайскі і інш.), 9 водарасцяў (гільдэнбрантыя рачная, нітэла грацыёзная, хара грубая і інш.), 17 відаў грыбоў (пархавік вялізны, спарасіс кучаравы, труфля летняя і інш.) і 17 лішайнікаў (лабарыя ямістая і лёгачная, уснея квітучая і інш.).
Ахоўныя жывёлы
У Чырвонай кнізе Беларусі 182 віды ахоўных жывёл, у т.л. 14 млекакормячых (арэшнікавая соня, барсук, белавежскі зубр, буры мядзведзь, рысь і інш.), 75 птушак (аўдотка, беркут, змеяед, сапсан, пугач і інш.), 2 паўзуноў (балотная чарапаха, мядзянка), 1 земнаводных (чаротная рапуха), 5 рыб (сцерлядзь, стронга, звычайны харыус, рыбец, вусач), 79 насякомых (апалон, жужаль цудоўны, жук-алень, махаон, падалірый, пустэльнік, чмель Шрэнка і інш.), 1 двухстворкавых малюскаў (жамчужніца звычайная), 5 ракападобных (бакаплаў Паласа, лімнакалянус, мізіда рэліктавая, понтапарэя, шыракапальцы рак).
Белыя Лужы
Бе́лыя Лу́жы (, Белые Лужи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрашыцкагарадоцкага сельсавета. Размешчаны на скрыжаванні шашы з.
IC 123
IC 123 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзмітрый Сяргеевіч Вашкель
Дзмітрый Вашкель (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Крумкачы».
Кар’ера
Выхаванец шаркаўшчынскага футбола, пазней выступаў за дубль наваполацкага «Нафтана». У асноўным складзе дэбютаваў 20 ліпеня 2013 года ў матчы супраць гродзенскага «Нёмана», калі выйшаў на замену на 74-й хвіліне.
У лютым 2014 адправіўся на прагляд у пінскую «Хвалю» і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. У складзе «Хвалі» адразу стаў іграком асновы. Па выніках сезону 2014 пінскі клуб вылецеў у Другую лігу, але Дзмітрый застаўся ў камандзе. У жніўні 2015 года кантракт з «Хваляй» быў датэрмінова скасаваны, і неўзабаве Дзмітрый стаў іграком светлагорскага «Хіміка».
У пачатку 2017 года перайшоў у гомельскі «Лакаматыў», дзе замацаваўся ў аснове. У студзені 2019 года адправіўся на прагляд у мазырскую «Славію», а ў лютым пакінуў гомельскі клуб. Аднак, пасля беспаспяховых праглядаў у «Славіі» і бабруйскай «Белшыне» вярнуўся ў «Лакаматыў». У пачатку 2021 года, пакінуўшы гомельскі клуб, праходзіў прагляд у «Віцебску», аднак атрымаў траўму і ў выніку прапусціў увесь сезон 2021.
У пачатку 2022 года знаходзіўся на праглядзе ў «Віцебску» і рагачоўскім «Макслайне», а пазней далучыўся да «Астраўца» і ў сакавіку афіцыйна папоўніў склад каманды. У сакавіку 2023 года перайшоў у рагачоўскі «Макслайн».
У жніўні 2023 года далучыўся да «Крумкачоў».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Анатоль Міхайлавіч Смірноў
Анатоль Міхайлавіч Смірноў (Анатолий Михайлович Смирнов; нар. ) — расійскі вучоны. Доктар ветэрынарных навук (1980), прафесар (1987), акадэмік РАН (2013), акадэмік Расійскай акадэміі сельскагаспадарчых навук (1995), акадэмік Нацыянальнай акадэміі аграрных навук Украіны (1995), акадэмік Мангольскай акадэміі сельскагаспадарчых навук. Заслужаны дзеяч навукі Расійскай Федэрацыі (1998). Лаўрэат прэміі Урада РФ (1996, 2011).
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут (1959).
Млынка
Млы́нка (, Млынка) — вёска ў Беларусі, у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Старая Вічуга
Старая Вічуга (Ста́рая Ви́чуга) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вічугскім раёне Іванаўскай вобласці Расіі. З 2005 года ўтварае Старавічугскае гарадское паселішча. Размешчаны за 6 км ад чыгуначнай станцыі Вічуга (на лініі Іванава — Кінешма), прыкладна за 60 км на паўночны ўсход ад Іванава. Пасёлак знаходзіцца ў маляўнічай мясцовасці на берагах ракі Вічужанка, якая ўпадае ў раку Сунжу — правы прыток Волгі. Статус пасёлка гарадскога тыпу ў Старой Вічугі — з 1938 года. Храм Сергія Раданежскага (1828). Музей пры прадзільна-ткацкай фабрыцы.
Байдацкі сельсавет
Байда́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Леднікі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Койданаўскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Байдакі. 29 кастрычніка 1924 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Леднікі, сельсавет перайменаваны ў Ледніцкі сельсавет. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Байдакі, сельсавету вернута папярэдняя назва. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Койданаўскім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Леднікі. З 23 сакавіка 1932 года ў Койданаўскім нацыянальным польскім раёне. З 29 чэрвеня 1932 года ў складзе Дзяржынскага раёна. З 31 ліпеня 1937 года ў складзе Мінскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. З 4 лютага 1939 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сталінскага сельсавета.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 1998/1999
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 1998/1999 — 7-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Элва
Элва — горад у паўднёва-усходняй частцы Эстоніі ў павеце Тарту. З'яўляецца самастойным гарадскім муніцыпалітэтам і не ўваходзіць у склад якой-небудзь воласці. Размешчаны на рацэ Элва, якая ўпадае ў Эмайыгі. У горадзе знаходзіцца два возеры: Верэві і Арбі. Недалёка ад горада знаходзіцца возера Війс'яагу.
Чыгуначная станцыя на лініі Тарту — Валга.
Нерль (Іванаўская вобласць)
Нерль (Нерль) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1927) у Тэйкаўскім раёне Іванаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Нерльскага гарадскога паселішча. Размешчаны за 62 км на паўднёвы захад ад Іванава. Аднайменная чыгуначная станцыя на лініі Іванава — Аляксандраў. Насельніцтва — 1789 чалавек (2021).
Юрась Зянковіч
Юрась (Юрый) Леанідавіч Зянковіч (нар. 31 кастрычніка 1977, Мінск, Беларуская ССР) — беларускі палітык, грамадскі дзеяч, адвакат.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску ў сям’і Леаніда і Наталлі Зянковічаў. Яго бацькі пераехалі ў Беларусь незадоўга да нараджэння Юрася. Юрась быў першым у родзе за больш як 100 год, хто нарадзіўся ў Беларусі. Ягоныя продкі паходзілі з Віцебска, але з’ехалі адтуль ва Украіну ў канцы XIX стагоддзя.
Юрась скончыў матэматычную школу № 50 у Мінску і паступіў на факультэт прыкладной матэматыкі БДУ. Там ён далучыўся да дэмакратычнага руху — уступіў у Задзіночанне беларускіх студэнтаў і Свабодны прафсаюз студэнтаў. Пасля 1-га курса ён вырашыў змяніць профіль навучання і паступіў на юрыдычны факультэт БДУ. Аднак перад самым пачаткам навучальнага года атрымаў паведамленне, што яго залічылі «памылкова». У выніку ён паехаў вучыцца ў Польшчу, дзе вучыўся ў Універсітэце імя Марыі Складоўскай-Кюры ў Любліне і ў Варшаўскім універсітэце. У той жа час ён супрацоўнічаў з беларускімі СМІ — быў карэспандэнтам газеты «Беларускі Рынак» і ўласным карэспандэнтам агентства БелТА.
У 2001—2007 гадах навучаўся завочна на юрыдычным факультэце Украінскай акадэміі банкаўскай справы. Пасля сканчэння навучання эміграваў у ЗША.
Першы час жыў у Дэнверы, працуючы развозчыкам піццы. Затым у 2010 годзе пераехаў у Нью-Ёрк. Там працаваў, у прыватнасці, у газеце «Новае Рускае Слова», а таксама памочнікам адваката. У 2011 годзе паступіў у магістратуру Юрыдычнай школы Універсітэта Фордхэм, якую скончыў у 2012 годзе. У 2013 годзе здаў адвакацкі экзамен у штаце Нью-Ёрк і прыняў адвакацкую прысягу ў лютым 2014 года.
З 2014 года валодае юрыдычным офісам у Ніжнім Манхэтэне, а таксама другім офісам у Дэнверы. Спецыялізуецца на падтрымцы IT-стартапаў, а таксама на імміграцыйным праве.
Жанаты з Аленай Дзенісавец. Пара пражывае стала ў Х’юстане.
Палітычная дзейнасць
З 1999 да 2008 года — член Сойма Партыі БНФ, старшыня Мінскай раённай арганізацыі Партыі БНФ. У 2004—2007 гадах в.а. старшыні Мінскай абласной Рады Партыі БНФ і член Управы па пасадзе.
Юзафінопаль
Юзафіно́паль (, Юзефинополь) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камайскага сельсавета. Ліквідавана 20 чэрвеня 2008 года.
Юрась Зянковіч
Палітычная дзейнасць
У 2004 годзе вылучаўся ў дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў трэцяга склікання па Мінскай сельскай выбарчай акрузе № 84. Па афіцыйных дадзеных набраў 8,5 % галасоў.
У 2016 годзе быў вылучаны Партыяй БНФ па Заслаўскай выбарчай акрузе № 77 у дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў. Выбарчая камісія адмовіла ў рэгістрацыі.
30 верасня 2017 года чарговы з’езд Партыі БНФ вылучыў Юрася Зянковіча ў якасці аднаго з двух партыйных кандыдатаў на пасаду прэзідэнта Беларусі. Другім вылучаным кандыдатам стаўся Аляксей Янукевіч.
Юрась Зянковіч узначальвае створаны ў ЗША Інстытут беларускай дэмакратыі — грамадскую арганізацыю, якая ставіць сабе на мэце пашырэнне беларуска-амерыканскага супрацоўніцтва і правядзенне навучання асновам дэмакратыі ў Беларусі.
Таксама ўзначальвае раду Міжнароднага грамадзкага камітэту па ўзаемаразуменні і прымірэнні (International Civil Society Committee for Understanding and Reconciliation) — сумесны праект грамадзянскіх супольнасцяў Расеі, Украіны ды Злучаных Штатаў, які ставіць на мэце прымірэнне расейскага ды ўкраінскага народаў. З боку Ўкраіны сузаснавальнікам камітэту выступіла арганізацыя «Сінергія міра», а з расейскага — Фонд Міра. Арганізацыя таксама атрымала падтрымку ад амэрыканскага Інстытута Міра.
Набыў нерухомасць у Мядзельскім раёне, лета 2020 года ён разам з жонкай бавіў у Беларусі. Падчас пратэстаў у жніўні 2020 года быў асуджаны на 10 сутак арышту, які адбываў у ізалятары Мядзельскага РАУС, дзе трымаў галадоўку пратэсту.