cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксей Іванавіч Абрыкосаў
Біяграфія
А. А. Абрыкосаў нарадзіўся ў Маскве, у сям’і прадпрымальнікаў Абрыкосавых. У 1894 годзе скончыў прыватную гімназію Крэймана, у 1899 годзе — медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Працаваў урачом у Маскве, з 1900 года ў Стара-Екацярынінскай бальніцы. З 1902 года — памочнік празектара на кафедры паталагічнай анатоміі Маскоўскага ўніверсітэта. У 1904 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «О первых анатомических изменениях при начале легочного туберкулеза». У 1904—1918 гг. прыват-дацэнт Маскоўскага ўніверсітэта і адначасова ў 1904—1911 гг. празектар Марозаўскай дзіцячай бальніцы, у 1904—1916 гг. — выкладчык у Маскоўскай зубаўрачэбнай школе. У 1918—1920 гг. А. А. Абрыкосаў на пасадзе загадчыка кафедрай паталагічнай анатоміі 2-а Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1920—1930 гг. прафесар медыцынскага факультэта Маскоўскага ўніверсітэта, у 1924—1930 гг. — дэкан медыцынскага факультэта ўніверсітэта, з 1930 года — 1-а Маскоўскага медыцынскага інстытута. У 1944—1951 гг. А. А. Абрыкосаў на пасадзе дырэктара Інстытута нармальнай і паталагічнай марфалогіі Акадэміі медыцынскіх навук СССР.
Памёр А. А. Абрыкосаў ў Маскве. Пахаваны на Новадзявочых могілках.
Навуковая дзейнасць
А. А. Абрыкосаву належаць навуковыя працы па марфалогіі туберкулёзу, алергічных рэакцыях, сепсісе, ранавых інфекцыях, паталогіі вегетатыўнай нервовай сістэмы і інш. Апублікаваў больш за 100 навуковых прац і шэраг падручнікаў. Таксама вядомы тым, што выканаў першае бальзаміраванне цела У. І. Леніна, кіраваў ускрыццём целаў М. В. Фрунзэ, У. М. Бехцерава, В. У. куйбышава, В. П. Нагіна. У час Вялікай Айчыннай вайны зрабіў значны ўклад у развіццё ваенна-палявой хірургіі.
Адзін са стваральнікаў і галоўны рэдактар часопіса «Архив патологии» (1935).
Сярод апублікаваных прац:
Язёра Вельке (гміна)
Язё́ра Ве́льке (Jeziora Wielkie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Магіленскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Язёры Вельке. Плошча гміны складае 123,96 км². Станам на 2004 год у гміне Язёра Вельке пражывалі 5033 чалавекі, шчыльнасць — 40,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 30 населеных пунктаў.
Чанталес (дэпартамент)
Чанталес (ісп.: Chontales) — дэпартамент у Нікарагуа.
Асновай эканомікі дэпартамента Чанталес з'яўляецца сельская гаспадарка. Тут вырошчваюцца ў першую чаргу каўчук, рыс, цытрусавыя; вырабляецца высечка каштоўных гатункаў драўніны.
У адміністрацыйным плане Чанталес падпадзяляецца на 10 муніцыпій:
Вабальнінкас
Вабальнінкас (Vabalninkas; да 1917 года Вабольнікі) — горад у Літве, уваходзіць у склад Біржайскім раёне Панявежыскага павета. Знаходзіцца за 27 км на паўночны захад ад Купішкіса, за 26 км ад Біржая; адміністрацыйны цэнтр сянюніі (староства).
Гісторыя
Назву атрымаў ад ракі Вабала (прыток ракі Татула). Вядомы з 1555 года. З 1618 года зваўся мястэчкам. У 1775 годзе атрымаў правы гарадскога самакіравання. У 1792 годзе кароль Станіслаў Аўгуст паўторна даў правы горада і зацвердзіў герб. Зноў статус горада быў прысвоены ў 1950 годзе. Цяперашні герб зацверджаны дэкрэтам прэзідэнта Літвы 8 сакавіка 1997 года.
Мазінкы
Мазінкы (Мазінки́) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сабор у гонар Казанскага абраза Маці Божай (Калінкавічы)
Сабор у гонар Казанскага абраза Маці Божай — мураваны праваслаўны храм у Беларусі, у горадзе Калінкавічы Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Піянерская, 2б.
Архітэктура
Цэнтрычны квадратны ў плане са скругленымі вугламі аб’ём завершаны 5-купаллем. Фасады расчлянёны ў 2 ярусы арачнымі аконнымі праёмамі, вылучаны па цэнтры рызалітамі. У сілуэце пануе магутны цыліндрычны светлавы барабан з цыбулепадобным купалам. Перад храмам пастаўлена магутная 2-ярусная 4-гранная шатровая званіца, расчлянёная арачнымі праёмамі.
Ніл Армстранг
Ніл (або Нэйл) Олдэн Армстранг (Neil Alden Armstrong;  — ) — амерыканскі астранаўт, першы зямлянін, ступіўшы на Месяц (21 ліпеня 1969) у рамках месяцавай экспедыцыі карабля «Апалон-11».
Дзяцінства і юнацкасць
Ніл Армстранг нарадзіўся ў горадзе Уапаканета, штат Агая, у сям’і Стывена Армстранга (Stephen Koenig Armstrong) і Віёлы Энгель (Viola Louise Engel). Ён меў шатландска-ірландскае і нямецкае паходжанне. У яго былі малодшыя сястра і брат: Джун (June) і Дзін (Dean). Бацька, Стывен Армстранг, працаваў аўдытарам на ўрад штата, і пасля нараджэння Ніла сям’я часта пераязджала з горада ў горад: яны паспелі пажыць у дваццаці розных гарадах да таго, як канчаткова аселі ў Уапаканеце (штат Агая) ў 1944 годзе. К таму часу Ніл ужо быў актыўным удзельнікам руху, дзе ён у канчатковым выніку дасягнуў самага высокага рангу. Быўшы сталым, ён таксама атрымаў ад іх узнагароды і.
У 1947 годзе Ніл пачаў вывучаць авіяцыйную прамысловасць у Універсітэце Пердзью, дзе ён уступіў у студэнцкія братэрствы і. У сваёй сям’і ён стаў другім чалавекам, які пайшоў у коледж. Яго таксама бралі і ў Масачусецкі тэхналагічны інстытут, але адзіны знаёмы яму інжынер (які там вучыўся) адгаварыў яго ад навукі там, аргументуючы тым, што за добрай адукацыяй зусім неабавязкова ехаць у Масачусетс. Аплату яго навучання ў коледжы ўзяла на сябе дзяржава, а ўзамен Ніл абавязваўся адслужыць 3 гады ў войску пасля двух гадоў навучання (астатнія 2 гады вучобы заканчваліся ўжо пасля службы). У першыя два гады вучобы Ніл атрымваў сярэднія ацэнкі.
Ваенная служба
Служыў у ВМС ЗША ў Льюіскім даследчцкім цэнтры лётчыкам выпрабавальнікам, выпрабоўваў рэактыўныя самалёты, браў удзел у Карэйскай вайне, у якой здзейсніў 78 баявых вылетаў на знішчальніку-бамбардзіроўшчыку Grumman F9F Panther і быў адзін раз збіты. Атрымаў Авіяцыйны медаль і дзве Залатыя зоркі.
Касмічныя палёты
У сакавіку 1966 года быў камандзірам экіпажа касмічнага карабля «Джэміні-8». У час гэтага палёту ён і астранаўт Дэвід Скот ажыццявілі першую стыкоўку двух касмічных караблёў (з беспілотнай ракетай-цэллю «Аджэна»). Палёт быў перапынены датэрмінова з-за сур’ёзнага збою ў рабоце сістэмы рухавікоў арыентацыі карабля, што пагражаў жыццю астранаўтаў.
Высадка на Месяц
У ліпені 1969 года камандаваў экіпажам касмічнага карабля «Апалон-11», галоўным заданнем якога была першая ў гісторыі пасадка на Месяц. 20 ліпеня стаў першым чалавекам, які ступіў на паверхню Месяца. Ступаючы на паверхню Месяцы, Армстранг прамовіў гістарычную фразу (Гл. Гукавая цытата):
Армстранг і яго напарнік Баз Олдрын здзейснілі выхад на паверхню Месяца працягласцю 2 гадзіны 31 хвіліна 40 секунд.
Візіт у СССР
Амаль праз год пасля свайго палёту на Месяц, у маі—чэрвені 1970 года, Ніл Армстранг пабываў з візітам у СССР. 24 мая ён прыбыў у Ленінград, дзе ў складзе дэлегацыі з трыццаці двух кіроўных супрацоўнікаў і навуковых спецыялістаў НАСА ўзяў удзел у XIII штогадовай канферэнцыі Камітэта па касмічных даследаваннях (КАСПАР) пры Міжнародным савеце па навуцы, якая праходзіла 20—29 мая. Удзельнікі канферэнцыі бурнымі авацыямі віталі Армстранга, які выступіў з вялікім дакладам пра першую высадку людзей на Месяц і свае ўражанні ад знаходжання і працы на месяцавай паверхні. У дні форума ахова з вялікімі цяжкасцямі стрымлівала ахвотнікаў выказаць Армстрангу сваё захапленне. Агенцтва Асашыэйтэд прэс пісала, што гэта быў хвалюючы і незвычайны прыём, якога ў Савецкім Саюзе рэдка ўдастойваюцца замежныя госці. Разам з тым, шырокай публіцы пра візіт астранаўта было амаль нічога невядома. За пяць дзён знаходжання Армстранга ў Ленінградзе толькі адна мясцовая газета напісала пра яго. І толькі ўжо ў час візіту савецкім бокам было прынята рашэнне пра яго падаўжэнне.
Пасля заканчэння канферэнцыі, 30—31 мая, Ніл Армстранг у суправаджэнні савецкіх касманаўтаў Георгія Берагавога і Канстанціна Феакцістава наведаў Новасібірск, адкуль прыбыў у Маскву. 2 чэрвеня 1970 года Армстранг сустрэўся са Старшынёй Савета міністраў СССР Аляксеем Касыгіным і падарыў яму маленькую ёмістасць з узорамі месяцавага грунту і невялікі сцяг СССР, які разам з астранаўтамі і са сцягамі больш чым 130 іншых дзяржаў пабываў 20—21 ліпеня 1969 года на паверхні Месяцы. Касыгін сказаў, што заўсёды будзе захоўваць гэты гасцінец як знак вялікага дасягнення. 3 чэрвеня Армстранг выступіў у Акадэміі навук СССР. У Маскве ўвага прэсы да астранаўта была вялікай. Армстранг расказаў карэспандэнтам, што найболей чуллівымі і хвалюючымі для яго ў час усяго знаходжання былі сустрэчы з Валянцінай Гагарынай і Валянцінай Камаровай, удовамі загінулых савецкіх касманаўтаў. Візіт завяршыўся 5 чэрвеня 1970 года.
Пасля НАСА
Пакінуў працу ў NASA у 1971 годзе, пасля чаго да 1979 года выкладаў ва Універсітэце Цынцынаці. З 1985 па 1986 год быў членам Нацыянальнага камітэта па касманаўтыцы. У 1986 годзе быў віцэ-старшынёй следчай камісіі, што вывучала акалічнасці страты шатла «Чэленджэр». Займаўся бізнесам, узначальваў кампанію AIL Systems, Inc. (Deer Park, N.Y.). У 1992-2002 гадах займаў пасаду прэзідэнта кампаніі па вытворчасці авіёнікі AIL Technologies.
У 1999 годзе ўзяў удзел у тэлевізійным праекце «BBC: Планеты» як эксперт.
Узнагароды
Н. Армстранг меў мноства ўзнагарод, найвышэйшымі з якіх з’яўляюцца:
Уключаны ў Залу славы астранаўтаў. У лік узнагарод уваходзіць Вашынгтонская прэмія (1980).
Асабістае жыццё
Быў жанаты з Джэнэт Шэран (Janet Shearon) з 1956 да іх разводу ў 1994 годзе, у шлюбе нарадзіліся сыны Марк і Эрык, а таксама дачка Карэн, якая памерла ў раннім узросце. Пасля 1994 года жаніўся другі раз з Кэрал Хелд Найт (Carol Held Knight) і пражыў з ёй аж да сваёй смерці ў 2012 годзе. Жыў у штаце Агая. Лічыў сябе дэістам.
Смерць
7 жніўня 2012 года Армстрангу была зроблена аперацыя аортакаранарнага шунціравання. Аднак 25 жніўня з-за ўскладненняў пасля аперацыі ён сканаў.
Сям’я першага чалавека, які ступіў на Месяц, выступіла з заявай, у якім, у прыватнасці, гаворыцца :
Ніл Армстранг быў таксама міжвольна амерыканскім героем, які служыў сваёй краіне з гонарам, як баявы лётчык вайскова-марскога флота, лётчык выпрабавальнік і астранаўт…
Смуткуючы ў сувязі са стратай вельмі добрага чалавека, мы ў той жа час славім яго выдатнае жыццё і спадзяёмся, што для маладых людзей ва ўсім свеце яно паслужыць прыкладам таго, як трэба працаваць, каб увасобіць свае мары ў рэальнасць, як трэба жадаць даследаваць і рассоўваць межы і самааддана служыць справе, большай, чым уласнае жыццё.
Да тых, хто, магчыма, спытае, як яны могуць аддаць даніну павагі Нілу, у нас ёсць простая просьба. Ушануйце яго прыклад служэння, дасягненняў і сціпласці, і ў наступны раз, калі ў ясную ноч вы выйдзеце на вуліцу і ўбачыце Месяц, што ўсміхаецца вам, падумайце пра Ніла Армстранга і падміргніце яму.
Свае пачуцці выказалі і калегі Армстранга, члены экіпажа «Апалона-11». Баз Олдрын заявіў, што ён вельмі засмучаны весткай пра смерць. «Я ведаю, — дадаў Олдрын, — што мільёны смуткуюць разам са мной з нагоды страты сапраўднага амерыканскага героя і лепшага лётчыка, якога я калі-небудзь ведаў».
А астранаўт Майкл Колінз, у сваю чаргу, сказаў вельмі проста: «Ён быў лепшым, і мне яго будзе страшна не хапаць».
14 верасня 2012 года прах Ніла Армстранга пахавалі на дне Атлантычнага акіяна.
Цытаты
Божа мой, я цярпець не магу небяспеку.
Я заўсёды быў і застануся інжынерам-«батанікам», неразлучным з алоўкамі і лагарыфмічнай лінейкай, народжаным пад другім законам тэрмадынамікі, загартаваным у даведніках, закаханым у паралелаграм сіл, ператвораным па Лапласу і жыву па законах нелінейнай гідрадынамікі.
Казміры
Казміры (Казмірі) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Новадзяражна
Новадзяра́жна (, Новодеражно) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
IC 1127
IC 1127 — галактыка тыпу Sd у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віктар Якаўлевіч Крышчановіч
Віктар Якаўлевіч Крышчановіч (, Багатол, Томская губерня, Расійская імперыя — ) — савецкі беларускі географ, вучоны ў галіне картаграфіі і геадэзіі. Заснавальнік кафедры геадэзіі і картаграфіі ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, кандыдат геаграфічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Скончыў школу-сямігодку ў Мінску, пасля чаго ў 1930—1933 гадах вучыўся ў транспартна-эканамічным тэхнікуме, затым два гады працаваў у планавым аддзеле Галоўдзяржтранса БССР.
У 1935 годзе паступіў на геаграфічны факультэт БДУ, які скончыў у 1940 годзе з адзнакай і застаўся працаваць на кафедры асістэнтам.
У 1940 годзе быў прызваны ў РСЧА, служыў у тапаграфічным атрадзе ў Гродне. Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне. У пачатку вайны трапіў у акружэнне пад Мінскам, трапіў у палон, але праз 10 дзён збег і удзельнічаў у беларускім падполлі са жніўня 1941 па верасень 1943 гадоў, працуючы ў акупаваным Мінску стрэлачнікам і чарцёжнікам на чыгунцы, уваходзячы ў групу падпольнага райкама партыі.
У кастрычніку 1943 года па заданні райкама партыі быў камандзіраваны ў партызанскі атрад імя Катоўскага, які ўваходзіў у Асвейскую брыгаду імя Фрунзе (камандзір — І. К. Захараў), затым — у спецгрупу гэтай брыгады.
Пасля вызвалення тэрыторыі Беларусі ўлетку 1944 года адразу быў накіраваны на працу ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт.
Навуковая дзейнасць
В. Я. Крышчановіч зрабіў вялікі ўнёсак у развіццё картаграфіі ў Беларусі. Віктар Якаўлевіч кіраваў кафедрай з дня яе стварэння (1 кастрычніка 1969) па 1980 год.
Віктар Якаўлевіч удзельнічаў у стварэнні Атласа БССР (1958). Ён узначаліў навуковае даследванне — «Вывучэнне насельніцтва Беларусі і яго картаграфаванне па выніках Усесаюзных перапісаў 1959 і 1970 гг.». Пад яго кіраўніцтвам супрацоўнікі кафедры ўдзельнічалі ў стварэнні адзінай Дзяржаўнай карты насельніцтва СССР, выдадзенай у 1975 годзе. Дзякуючы яго актыўнай падтрымцы развівалася цеснае супрацоўніцтва з картаграфічнай фабрыкай № 2 ГУГК СССР і кафедрай картаграфіі МДУ.
За час працы на кафедры В. Я. Крышчановічам было апублікавана 58 навукова-метадычных работ, а таксама падрыхтавана 3 рэцэнзіі на падручнікі па картаграфіі, якія выдаюцца ў МДУ. Віктар Якаўлевіч удзельнічаў у чатырох Усесаюзных канферэнцыях па картаграфіі.
Педагагічная дзейнасць
Педагагічная дзейнасць на геаграфічным факультэце звязана з дысцыплiнамi тапографа-картаграфічнага профілю. Па гэтых прадметах ён чытаў лекцыі, праводзіў лабараторныя заняткі, а таксама палявую і вытворчую практыкі.
Дом Карана
Дом Карана (<span title="Бейт аль-Куръан" style="border-bottom: 1px dotted; cursor: help; white-space: nowrap">بيت القرآن ‎‎‎) — музей у Бахрэйне, які спецыялізуецца на Каране. Музей пабудаваны ў 1990 годзе ў традыцыйным ісламскім стылі і лічыцца адным з самых вядомых ісламскіх музеяў у свеце. У ім захоўваюцца рукапісныя выданні Карана, сабраныя з усяго ісламскага свету, навуковая і ісламская літаратура, пераклады Карана і іншыя значныя матэрыялы.
Будаўніцтва
Будаўніцтва комплексу пачалося ў 1984 годзе, а ў сакавіку 1990 года ён быў афіцыйна адкрыты Абдул-Латыфам Джасімам Кану. Аснову калекцыі музея складае асабістая калекцыя рэдкіх рукапісаў і ісламскага мастацтва самога Кану. Музей быў пабудаваны на ахвяраванні жыхароў Бахрэйна. Калекцыю музея складаюць рукапісы з розных частак ісламскага свету, ад Кітая на ўсходзе і да Іспаніі на захадзе.
Паслугі
Дом Карана адкрыты для наведвальнікаў па суботах з 9 раніцы да 12 гадзін дня і серадах 4 да 6 гадзін вечара. Вонкава комплекс нагадвае мячэць 12-га стагоддзя. У ім дзесяць выставачных залаў, а таксама мячэць, бібліятэка, аўдыторыі і медрэсэ. Вялікі шкляны купал ахоплівае вялікую залу і мячэць. Міхраб пакрыты сіняй керамічнай пліткай з выгравіраваным аятам аль-Курсі.
Кніжны фонд бібліятэкі складаецца з больш чым 50 000 кніг і рукапісаў на трох мовах — арабскай, англійскай і французскай. Бібліятэка і яе чытальныя залы адкрыты для наведвальнікаў на працягу ўсяго працоўнага дня, а для даследчыкаў і спецыялістаў прадастаўляюцца асобныя памяшканні.
Музей
Музей складаецца з 10 залаў, размешчаных на двух паверхах. У ім дэманструюцца рэдкія рукапісы Карана розных перыядаў, пачынаючы з першага стагоддзя хіджры (700 г.). У ім захоўваюцца рукапісы з Саудаўскай Аравіі (Мекі і Медзіна), Дамаска і Багдаду, напісаныя на пергаменце. Рукапісы захоўваюцца ў спецыяльна створаных умовах для таго, каб абараніць іх ад пашкоджанні. У музеі захоўваюцца рэдкія асобнікі Карана, надрукаваныя ў 1694 г. у Германіі; пераклад Карана на лацінскі (1548 г.); першы асобнік Карана, напісаны падчас праўлення халіфа Усман ібн Аффана; невялікія асобнікі Карана, якія можна прачытаць толькі з дапамогай аптычных прыбораў.
У музеі захоўваюцца зерні гароху і рысу, на якіх выгравіраваны каранічныя суры, а таксама працы ісламскіх багасловаў, такіх як Ібн Таймія і інш.
Дом Карана лічыцца адзіным у свеце музеем, які прысвечаны Карану і каранічным даследаванням.
Волма (Смалявіцкі раён)
Во́лма (, Волма) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Львоўскі пагром (1941)
Львоўскі пагром — яўрэйскі пагром, які адбыўся ў Львове 30 чэрвеня — 2 ліпеня і 25-27 ліпеня 1941 года. Пагром быў арганізаваны нямецкай акупацыйнай адміністрацыяй, у ім узялі ўдзел жыхары Львова, у т.л. некаторыя члены АУН.
Гісторыя
Неўзабаве пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны, 30 чэрвеня 1941 года ў Львоў уступілі нямецкія войскі. 1 ліпеня ў горадзе пачаўся маштабны пагром. Яўрэяў лавілі і арыштоўвалі, збівалі і прыніжалі. У прыватнасці, іх прымушалі чысціць вуліцы, так, аднаго яўрэя прымусілі прыбіраць конскі гной з вуліц сваім капелюшам. Жанчын білі палкамі і рознымі прадметамі, распраналі дагала і гналі па вуліцах, некаторых гвалтавалі. Білі таксама і цяжарных. У нападах на яўрэяў бралі ўдзел мясцовыя падлеткі і дзеці. Львоўскі яўрэй Маурыцый Алерханд запісаў у сваім дзённіку з дзень пагрому, што бачыў каля 20 украінцаў, якія білі яўрэяў палкамі і бізунамі, ён апазнаў іх па блакітна-жоўтых павязках і праклёнах на ўкраінскай мове. Адзін з выжылых львоўскіх яўрэяў, асабліва запомніў чалавека, апранутага ў прыгожую вышыванку, які ў турме «Брыгідкі» біў яўрэяў кіем з жалезнай булавешкай — вочы, кавалкі скуры і мазгі ляцелі ва ўсе бакі, — калі кій зламаўся, ён узяў абпаленае палена, а немцы ўсё гэта фатаграфавалі.
Другі пагром ў Львове 25—27 ліпеня 1941 года быў спланаванай акцыяй нямецкіх акупацыйных уладаў. На думку Г. Матыкі, вялікую ролю ў ім адыгрывала прапаганда АУН-Б, якая падсілкоўвалася антысеміцкімі настроямі. Арганізаваная акцыя нямецкіх акупацыйных уладаў, пазней называная некаторымі «львоўскімі днямі Пятлюры»  — адбыліся збіццё, рабаванні і забойствы яўрэяў падрыхтаванай для гэтай мэты групай украінцаў. Агулам падчас другога пагрому была забіта ад 1500 да 2000 чалавек.
Ахвярамі Львоўскага пагрому сталі, па самых сціплых ацэнках, 4000 чалавек. З 135—150 тысяч яўрэяў, якія пражывалі ў Львове да моманту акупацыі горада гітлераўцамі, да вызвалення яго Чырвонай Арміяй дажылі толькі 823 чалавекі.
Захавалася частка фатаграфій і кінахронікі, зробленых немцамі падчас пагромаў у Львове ў 1941 годзе.
Барыс Віктаравіч Кавалеўскі
Барыс Віктаравіч Кавалеўскі (нар., с. Інгіры Зугдзідскага раёна Грузіі) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Біяграфія
Скончыў Мінскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны тэхнікум, Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут, Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта харчавання.
Працоўную дзейнасць пачаў электраманцёрам па рамонце электраабсталявання чацвёртага разраду Аршанскага завода лёгкага машынабудавання. Быў электраманцёрам па рамонце абсталявання чацвёртага разраду, інжынерам-канструктарам аддзела галоўнага энергетыка вытворчага аб’яднання «Інтэграл», інжынерам аддзела інжынернай падрыхтоўкі і камплектацыі трэста «Магілёўводбуд», электраманцёрам пятага разраду энергасілавога цэха, інжынерам-канструктарам, інжынерам па арганізацыі, эксплуатацыі і рамонце, інжынерам, вядучым інжынерам па арганізацыі, эксплуатацыі і рамонце другой катэгорыі, начальнікам бюро аддзела галоўнага энергетыка Магілёўскага ліфтабудаўнічага завода, намеснікам начальніка аддзела маркетынгу, начальнікам аддзела маркетынгу, начальнікам упраўлення па маркетынгу і падрыхтоўцы графікаў вытворчасці, начальнікам упраўлення па маркетынгу і дагаворнай рабоце, начальнікам упраўлення па маркетынгу рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Магілёўскі завод ліфтавага машынабудавання», генеральным дырэктарам вытворчага аб’яднання «Магілёўліфтмаш» — генеральным дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Магілёўскі завод ліфтавага машынабудавання».
Генеральны дырэктар адкрытага акцыянернага таварыства «Магілёўскі завод ліфтавага машынабудавання».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Лебяда шызая
Лебяда шызая (Chenopodium glaucum) — аднагадовыя пустазельная травяністая расліна, від роду сямейства.
Арэал
Від шырока распаўсюджаны па ўсім паўночным паўшар’і, у тым ліку ў Афрыцы і Паўночнай Амерыцы, сустракаецца ў Аўстраліі.
У прыродных умовах расце па сырых месцах, на берагах вадаёмаў і на саланчаках, паблізу жылля чалавека — на смеццевых месцах і агародах.
Батанічнае апісанне
Расліна з працягнутым, прыўзнятым або прамым, часта галінастым, сцяблом вышынёй да 75 см. Лісце чарговае, на хвосціках, выцягнутае, ля асновы клінаватае, з жаўтлява-зялёнай сярэдняй жылкай. На ніжнім баку ліставай пласцінкі маецца бялёса-сопкі налёт, верхні бок чысты, гладкі, зялёнага колеру. Кветкі абодваполыя з голымі калякветнікамі, сабраны ў кароткія шчыльныя коласападобныя суквецці. Цвіценне працягваецца з ліпеня па верасень.
Насенне круглявае, 0,5—0,7 мм у дыяметры, з глянцавай паверхняй цёмна-бурага колеру, пакрытае плёнкавым, лёгка аддзяляльным перыкарпіям. На адной расліне ў жніўні-верасні выспявае да 3000 семачак.
У месцах сумеснага росту з утварае гібрыд  вонкава падобны на Chenopodium glaucum, але з характэрнай сярэдняй жылкай і мучністым налётам на ніжнім баку лісця.
Гаспадарчае значэнне
Вегетатыўныя часткі расліны ядуцца многімі відамі свойскай жывёлы, у тым ліку вярблюдамі.
Элегія
Эле́гія (ἐλεγεία) — жанр лірычнай паэзіі; у ранняй антычнай паэзіі — верш, напісаны элегічным дыстыхам, незалежна ад зместу; пазней (Калімах, Авідзій) — верш з характарам задуменнага суму. У новаеўрапейскай паэзіі элегія захоўвае ўстойлівыя рысы: інтымнасць, матывы расчаравання, нешчаслівага кахання, адзіноты, тленнасці зямнога быцця, вызначае рытарычнасць у выяве эмоцый; класічны жанр сентыменталізму і рамантызму.
Элегія ў антычнай літаратуры
Першапачаткова ў старажытнагрэчаскай паэзіі элегія пазначала верш, напісаны страфой пэўнага памеру, а менавіта двухрадкоўем — гекзаметр-пентаметр. Слова έ̓λεγος, азначала ў грэкаў сумную песню пад акампанемент флейты. Элегія ўтварылася з эпасу каля пачатку алімпіяд у іанійскага племя ў Малой Азіі, у якога ўзнік і квітнеў таксама эпас.
Маючы агульны характар лірычнага разважання, элегія ў старажытных грэкаў была вельмі разнастайнай па зместу, напрыклад, сумнай і выкрывальнай у Архілоха і Сіманіда, філасофскай у Салона ці Тэагніда, ваяўнічай у Каліна і Тыртэя, палітычнай у Мімнерма. Адзін з лепшых грэчаскіх аўтараў элегіі — Калімах.
У рымлян элегія стала больш вызначанай па характары, але і больш свабоднай па форме. Моцна ўзрасло значэнне любоўных элегій. Знакамітыя рымскія аўтары элегій — Праперцый, Тыбул, Авідзій, Катул.
Асаблівае распаўсюджанне элегія атрымала ў сентыменталістаў і рамантыкаў. Стваралі элегіі Гётэ («Рымскія элегіі»), А. Пушкін («Брожу ли я вдоль улиц шумных»), М. Лермантаў («Выхожу один я на дорогу»), М. Някрасаў («Внимая ўжасам войны»), Т. Шаўчэнка («Думы мае») і іншыя паэты. Вытокі беларускай літаратурнай элегіі — у народнай песні (працоўнай, сямейна-абрадавай), у вопыце рускай і сусветнай літаратур, што ўплывалі на беларускую. Упершыню ў беларускай паэзіі элегія як жанр з’явілася ў XIX стагоддзі («Думка» Ф. Багушэвіча, «Могілкі» невядомага аўтара).
Сасновы Бор (Расонскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Юхавіцкага сельсавета.
Пуціла
Пуціла — прозвішча.
Свірдуны
Свірду́ны (, Свирдуны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Капані (Радывыліўскі раён)
Капані (Копа́ні) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Разора
Разора (Rosora) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 1879 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 196 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 60030. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рыцына
Рыцы́на — тлусты раслінны алей, атрымліваемы з насення клешчавіны прасаваннем і экстрагаваннем арганічнымі растваральнікамі.
Вязкая вадкасць светла-жоўтага колеру або бясколерная, амаль без паху, з непрыемным смакам. Невысыхальны алей. На 80—90 % складаецца з трыгліцэрыдаў рыцынолевай кіслаты. Таксама ўтрымлівае 3—5 % лінолевай і 3—9 % алеінавай кіслаты. Шчыльнасць 950—974 (948—968 ) кг/м³ пры тэмпературы 15 °С. Застывае пры тэмпературы ад −8 да −18 (-16 )°С. Не раствараецца ў вадзе і бензіне. Добра раствараецца ў спірце.
У медыцыне
У медыцыне рыцына выкарыстоўваецца ў якасці хуткадзеючага слабіцельнага сродку. У спалучэнні з хінінам і інш. у акушэрстве. Мазі і бальзамы з рыцынай выкарыстоўваюцца пры лячэнні апёкаў, язваў, змякчэння скуры і інш.
Нёман-52012
Нёман-52012 — прыгарадны аўтобус, які выпускаўся Лідскім заводам Нёман. Створаны на базе ЛіАЗ-5256, ліцэнзію на вытворчасць якога завод атрымаў у сярэдзіне 1990-х гадоў.
Кузаў
У салоне аўтобуса ўсталявана чатыры шэрагі сядзенняў (здвоеныя сядзенні ўздоўж абодвух бартоў), уздоўж задняга борта ўстаноўлена сядзенне на ўсю шырыню салона. Агульная колькасць месцаў — 86. Колькасць месцаў для сядзення — 45.
Рухавік
Сілавы агрэгат усталяваны падоўжна ў заднім звесе, а радыятар сістэмы астуджэння — папярочна.
На аўтобусах ранніх выпускаў усталёўваўся васьміцыліндравы V-падобны дызельны рухавік КамАЗ. Яго аб'ём складаў 10,85 літраў, максімальная магутнасць — 237 к.с. (176 кВт) максімальны круцільны момант 833 Н * м. Аднак такі рухавік з'яўляецца вельмі ненадзейным і складаным у абслугоўванні, таму ў цяперашні час на аўтобус устанаўліваецца шасціцыліндравы V-падобны дызельны рухавік ЯМЗ-236НЕ2.
Хадавая частка
Пярэдні мост складаецца з двух рычагоў падвескі і замацаваных на іх праз шворан колава-ступічных вузлоў. Бэлька — неразразная. Падвеска — залежная, пнеўматычная на двух пнеўмабалонах з двума тэлескапічнымі амартызатарамі і адным рэгулятарам палажэння кузава.
Задні — падвойная разнесеная галоўная перадача з цэнтральным канічным рэдуктарам і планетарнымі колавымі перадачамі. Вырабляўся Мінскім заводам колавых цягачоў. Падвеска задняга моста — залежная пнеўматычная на чатырох пнеўмабалонах з чатырма тэлескапічнымі амартызатарамі і двума рэгулятарамі палажэння кузава.
Спіс прэзідэнтаў Венгрыі
Ніжэй прадстаўлены Спіс прэзідэнтаў Венгрыі.
Старшыня Прэзідыума (Венгерская народная рэспубліка)
У жніўні 1949 г. пасада прэзідэнта скасавана, замест яе ўведзена пасада Старшыню Прэзідыума
Прэзідэнт Венгрыі
У 1990 годзе пасада прэзідэнта адноўлена, праведзены першыя прэзідэнцкія выбары.
Крукы
Крукы (Круки́) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Нікшыч
Нікшыч  — горад у Чарнагорыі. Размешчаны ў Нікшыцкай даліне, ля падножжа гары Трэб’еса. Другі па колькасці насельніцтва горад Чарнагорыі пасля Падгорыцы, важны індустрыяльны цэнтр краіны. Адміністрацыйны цэнтр Нікшыцкага муніцыпалітэта, Насельніцтва — 58212 чалавек (2003).
Загван (вілает)
Загван (ولاية زغوان) — адзін з дваццаці чатырох вілаетаў Туніса. Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Туніса. Тэрыторыя 2768 км² з насельніцтвам 161.000 (2004). Адміністрацыйны цэнтр — Загван.
Сінск (Расонскі раён)
Сінск (, Синск) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Клясціцкага сельсавета.
Cousinia butkovii
Cousinia butkovii - гэта від кветкавых раслін сямейства астравых. Родам з Узбекістана.
Таксанамія
Cousinia butkovii была апісана ў 1961 годзе.
Міхал Корбут
Міхаіл Філіп Сігізмунд Антон Корбут — дзяржаўны служачы, памешчык Навагрудскага павета.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Карафа-Корбутаў герба «Корчак». Сын Іосіфа Антона Корбута, чашніка і маршалка навагрудскага, і Саламеі з Гінтараў, дачкі стольніка навагрудскага.
Ахрышчаны 2 мая 1795 г. у Нясвіжскім касцёле. Кандыдат філасофіі. Падкаморы навагрудскі.
Паручнік 17-га палка кавалерыі войска польскага, «не вядома, ці служыў ён у войсках Герцагства Варшаўскага і ці ўвайшоў пасля асабіста ў склад былых войскаў Царства Польскага». У адстаўцы з 19 ліпеня 1817 г. З 1824 г. валодаў маёнткам Дамашэвічы Навагрудскага павета (у 1832 г. 100 рэвізскіх душ).
Прызнаны ў дваранстве пастановамі ад 25.09.1826 г. Гродзенскага дваранскага дэпутацкага сходу з унясеннем у 6-ю частку радаводнай кнігі дваран Гродзенскай губерні, Мінскага дваранскага дэпутацкага сходу ад 30.03.1850 г. з унясеннем у 6-ю частку радаводнай кнігі дваран Мінскай губерні, 12.03.1851 г. з унясеннем у 3-ю частку радаводнай кнігі дваран Мінскай губерні. Зацверджаны ўказам Сената.
Сям’я
У шлюбе з Соф’яй са Слізняў (22 ліпеня 1805 — 24 студзеня 1878), дачкой харунжага навагрудскага Яна Слізня і сястрой скульптара Рафала. Жонка Соф’я пахаваная на могілках у Друцкаўшчыне (магіла знішчана).
Меў двух сыноў, якія, відаць, памерлі ў раннім дзяцінстве, і дачок, якія валодалі спадчыннымі маёнткамі Рудаўка і Ужанка Навагрудскага павета (у 1786 г. больш за 1000 дзесяцін зямлі):
Чжоу Юэлун
Чжоу Юэлун (周躍龍; нар., , Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер. Паўфіналіст Еўрапейскага Мастэрса 2017 года.
Кінематограф Бразіліі
Кінематограф Бразіліі — адзін з відаў мастацкай творчасці ў Федэратыўнай Рэспубліцы Бразілія, нацыянальны стыль і спосаб падачы кінематаграфічнага матэрыялу, а таксама эканамічныя ўзаемаадносіны, звязаныя з працэсам вытворчасці і пракатам створаных твораў.
Гісторыя
У 1970—1980-я гады ўзмацніўся кантроль урада над кінапракатам з мэтай стымуляваць кінавытворчасць. Адначасова з камерцыйнымі здымаліся творы, заснаваныя на міфалагічных і фальклорных матывах, гістарычных фактах. Ствараліся карціны, у аснове якіх сур'ёзныя. Сярод лепшых фільмаў: «» (1952), «» (1953), «» (1955), «» (1956), «» (1961), «» (1962), «» (1963), «» (1966), «» (1976), «Падзенне» (1977), «» (1984).
Езяраны (гміна)
Езяра́ны (Jeziorany) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Альштынскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Езяранах. Плошча гміны складае 213,51 км². Станам на 2004 год у гміне Езяраны пражывалі 8185 чалавек, шчыльнасць — 38,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Манагуа (дэпартамент)
Манагуа (ісп.: Managua) — дэпартамент у Нікарагуа.
Дэпартамент Манагуа знаходзіцца ў заходняй частцы краіны, на беразе возера Манагуа. На захадзе ён абмываецца водамі Ціхага акіяна. Плошча дэпартамента складае 3.672 км². Колькасць насельніцтва складае прыблізна 1.400.000 чалавек (ацэнка на 2006 год). Шчыльнасць жыхароў тут роўная 384 чал./км², што робіць яго самым шчыльнанаселенным дэпартаментам Нікарагуа. Галоўны горад дэпартамента - Манагуа - з'яўляецца таксама і сталіцай краіны.
У адміністрацыйным плане дэпартамент Манагуа падзяляецца на 9 муніцыпій:
Міхаіл Богуш-Багавіцінавіч
Міхаіл Богуш-Багавіцінавіч, Міхайла Богуш-Багавіціновіч, Міхаіл Богуш (? — лістапад-снежань 1530) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Дзяк гаспадарскі (1499—1503), вялікі пісар літоўскі (1504—1530). Адначасова гараднічы троцкі (1506—1507), маршалак гаспадарскі (1510—1530), падскарбі земскі літоўскі (часова ў 1509, 1520—1530). Тым жа часам намеснік пералайскі (1500—1505), жыжморскі (1508—1509), даўгоўскі (1508—1518), камянецкі (1518—1530), дзяржаўца слонімскі (1522—1530).
Біяграфія
З валынскага баярскага роду Багавіцінавічаў, сын Богуша Багавіцінавіча. У 1509 годзе браў удзел у польскім паходзе на Малдову.
Таксама зарэкамендаваў сябе як дыпламат. Браў удзел у пасольстве ў Маскву ў 1509 годзе, як пасол быў там у 1517—1518, 1520, 1522, 1526 гадах. Удзельнік Венскага кангрэса 1515 года. У 1518 годзе прадстаўнік ВКЛ у пасольстве Э. Цёлка на германскі рэйхстаг у Аўгсбургу. Прадстаўнік Жыгімонта Старога на Віленскім сойме 1520 года.
У 1513 годзе разам з братамі атрымаў велікакняжацкае пацвярджэнне на маёнткі нададзеныя ix продкам вялікімі князямі Вітаўтам i Казімірам. Пад канец жыцця сканцэнтраваў значныя ўладанні, асноўныя з іх у Троцкім павеце (Прамезі), Слонімскім павеце (Азярніца, дзе пабудаваў замак, Блізна), у Берасцейскім павеце (Славяцічы, Даўгаброды, Сямацічы, Яблычна), на Падляшшы (Арляя, Тапчыкалы, Кашалі, Вярвенкі) на Валыні (Берасцечка, Жукаў, Свінярын) i іншымі.
Сям’я
У шлюбе з Федзяй, дачкой князя Андрэя Сангушкі, меў дачок Ганну (жонка ), Фядору (жонка паслядоўна князя Фрыдэрыка Пронскага, ваяводы кіеўскага, М. Тшэбухоўскага, кашталяна гнезненскага, i Міхала Дзялынскага, падкаморага хэлмскага) і Ульяну, жонку Івана Гарнастая.
Мала Каратуль
Мала Каратуль (Мала́ Карату́ль) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Франсуа Ашыль Базен
Франсуа Ашыль Базен (François Achille Bazaine;, Версаль — ) — ваенны дзеяч Францыі, маршал (1864).
Удзельнік войнаў у Алжыры (1835), Іспаніі (1837), Крымскай вайны (1853—1856), аўстра-італа-французскай вайны (1859) і Мексіканскай экспедыцыі (1862—1867). У час французска-прускай вайны (1870—1871) камандаваў корпусам, Рэйнскай арміяй; у 1870 годзе здаў крэпасць Мец, за што ў 1873 годзе прыгавораны ваенным судом да 20 гадоў зняволення. У 1874 годзе ўцёк з турмы і астатнія гады пражыў у Іспаніі.
Буза (напой)
Буза (буҙа, боза, каз. боза, боза, кирг. бозо, боза, бўза) — слабаалкагольны густы і салодкі напой башкіраў, казахаў, кіргізаў, татараў, крымскіх татараў. Робіцца са злёгку заброджанага проса або кукурузы. Вядомы быў таксама на Русі, дзе гатаваўся з аўсянай, прасяной або грачанай мукі гэтак жа, як піва, але без выкарыстання хмеля. Згадваецца ў кнізе турэцкага вандроўцы XVII стагоддзя.
Буза змяшчае 4-6 % спірту. Падаецца на дэсерт і з'яўляецца знакам асаблівай павагі да гасцей.
У татарскай мове слова «буза» мае і іншае значэнне: скандал, шумны беспарадак (буза куптару). Ад гэтага слова, напрыклад, паўстала рускае слова «бузіць». Няцяжка зразумець сэнс: хмельны напой → п'янка → скандал. Распаўсюджана і іншае тлумачэнне слова «бузацёр»: у даўніну тых, хто праштрафіўся падчас папярэдняга застолля, перад новым прымушалі на спецыяльнай тарцы расціраць зерне для прыгатавання напою. Праца не столькі цяжкая, колькі наносіць шматлікія пацёртасці і ранкі на тыльным баку далоняў, што стрымлівала ў вінаватых жаданне зноў ладзіць бойку.
Сучасная геаграфія распаўсюджвання
Распаўсюджаная ў Крыме, на Каўказе і ў Сярэдняй Азіі. Перанесена з Азіі разам з мангола-татарскім нашэсцем. Ва ўжытку так называлася любое сусла, маладое піва або брага.
Прамова
Назву Прамова маюць:
Свірплішкі
Сві́рплішкі (, Свирплишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Малі Гайкы
Малі Гайкы (Малі́ Гайки́) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Мар’яніўка (Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Зямельны кадастр
Зямельны кадастр — сістэматызаваны збор дакументаваных звестак аб прыродным, гаспадарчым і прававым становішчы зямель. Парадак вядзення Зямельнага кадастру ўстанаўліваецца ўрадам. У Рэспубліцы Беларусь Зямельны кадастр вядзецца за кошт сродкаў бюджэту з мэтай забеспячэння дзяржаўных органаў, устаноў і іншых суб'ектаў гаспадарання дакладнымі звесткамі пра канкрэтны зямельны ўчастак, для яго рацыянальнага выкарыстання і аховы. абгрунтавання памераў платы за зямлю. У зямельным праве вызначаны крыніцы інфармацыі, што ўключаюцца ў кадастр, формы кадастравай дакументацыі, перыядычнасць абнаўлення кадастравых звестак і іншае. Службовыя асобы нясуць юрыдычную адказнасць за дакладнасць звестак, якія знаходзяцца ў кадастравай кнізе раёна (горада).
Кызыл
Горад размешчаны ў Тувінскай катлавіне, ля зліцця рэк Бій-Хем (Вялікі Енісей) і Ка-Хем (Малы Енісей), якія ўтвараюць раку Улуг-Хем (Енісей), за 390 км ад чыгуначнай станцыі Мінусінск.
Горад лічыцца геаграфічным цэнтрам Азіі, усталяваны адпаведны манумент.
Санта-Роса-Штампак
Санта-Роса-Штампак, Santa Rosa Xtampak — буйныя руіны горада мая ў Мексіцы на паўвостраве Юкатан ў штаце Кампечэ. Руіны знаходзяцца ў 26 км на ўсход ад горада Хапельчэн каля мяжы са штатам Юкатан. У Санта-Роса-Штампак прадстаўлены абодва найбуйнейшых стыля маяскай архітэктуры, Пуўк і Чэнес. Горад быд размешчаны на самым высокім з ланцуга пагоркаў побач з саванай.
Гісторыя вывучэння
Упершыню ў новы час помнік абследавалі ў 1841 г. Джон Лойд Стывенс і Фрэдэрык Кезервуд. Юкатанская вайна рас прывяла да таго, што насельніцтва ў гэтых месцах амаль знікла, наведванне помніка стала складаным. Толькі ў 1891 г. руіны наведаў Тэаберт Малер. Наступныя падрабязныя раскопкі правёў у 1936 г. Гары Полак. У 1949 г. замеры помніка правялі Джордж Брэйнерд, Карл Рупет і Лорэнс Ройс. З сярэдзіны 1990-х гг. праводзяцца раскопкі і рэстаўрацыя, першапачаткова пад кіраўніцтвам Антоніа Бенавідэса Кастыльё, затым іх узначаліла Рэнэ Ларэлей Сапата.
Манументы з надпісамі
Санта-роса-Штампак — адзін з нешматлікіх помнікаў Пуўкскага стылю, дзе выяўлены надпісы пісьменнасцю мая, якія добра чытаюцца, з указаннем дакладных дат ўзвядзення манументаў:
Стэлы знаходзяцца ў двары на поўдзень ад вялікай піраміды.
Гарадкіўка (Крыжопільскі раён)
Гарадкіўка (Городкі́вка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Эма Пятроўна Сюбарава
Эма Пятроўна Сюба́рава (,  — ) — беларускі вучоны ў галіне селекцыі пладовых культур. Доктар сельскагаспадарчых навук (1963). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1967).
Біяграфія
Скончыла 1-ы Маскоўскі ўніверсітэт у 1924 годзе. З 1957 года загадчык аддзела, з 1972 г. загадчык, з 1974 г. старшы навуковы супрацоўнік лабараторыі селекцыі пладовых культур Беларускага НДІ бульбаводства і плодаагароднінаводства.
Навуковая дзейнасць
Аўтар сартоў вішні ('Кистевая', 'Новодворская', 'Владимирская улучшенная'), слівы ('Ранняя лошицкая', 'Минская', 'Белорусская', чарэшні ('Народная', 'Северная', 'Красавица', 'Мускатная'). Сааўтар многіх сартоў яблыні і грушы ..
Памяць
У гонар Сюбаравай названы некалькі сартоў пладовых раслін, у тым ліку зімаўстойлівы сорт чарэшні 'Памяць Субаравай' і сорт яблыні 'Памяць Сюбаравай'
IC 1128
IC 1128 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нэмырыўка (Радывыліўскі раён)
Нэмырыўка (Неми́рівка) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Кайруан (вілает)
Адміністрацыйны цэнтр — горад Кайруан.
Лу Нін
Лу Нін (魯寧; нар., Гірын, Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер.
Дахталія
Дахталія (Дахталі́я) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Англа-французскае пагадненне (1904)
Англа-французскае пагадненне (Entente cordiale — літар. «сардэчнае пагадненне») — серыя пагадненняў па каланіяльных пытаннях паміж Брытанскай імперыяй і Францыяй, падпісаныя 8 красавіка 1904 года. Яны падвялі рысу пад стагоддзем каланіяльнага суперніцтва паміж дзяржавамі («бойка за Афрыку») і, разам з франка-рускім саюзам, прывялі да стварэння Антанты.
Нацягайліўка
Нацягайліўка (Натяга́йлівка) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Канстанцін Канстанцінавіч Красоўскі
Канстанцін Канстанцінавіч Красоўскі ( — ) — беларускі географ.
Біяграфія
Нарадзіўся 24 чэрвеня 1958 годзе ў в. Красава Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Ва ўстанове адукацыі «Брэсцкі дзяржаўны універсітэт імя А. С. Пушкіна» працаваў з 1987 года — асістэнтам, старшым выкладчыкам, дацэнтам, дэканам геаграфічнага факультэта (1995—2000 гг.), загадчыкам кафедры фізічнай і сацыяльна-эканамічнай геаграфіі (2006 г.), прарэктарам па навуковай рабоце (2007—2009 гг.), першым прарэктарам (2009—2011 гг.). З 2011 года працаваў прафесарам кафедры сацыяльна-эканамічнай геаграфіі і турызму.
Дзяхань
Дзяха́нь (, Дехань) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Канстанцін Канстанцінавіч Красоўскі
Біяграфія
З 1989 года па 1992 гг. К. К. Красоўскі навучаўся ў вочнай аспірантуры Мінскага педінстытута імя А. М. Горкага, а з 2001 па 2004 гг ў дактарантуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1992 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па геаграфіі насельніцтва Брэсцкай вобласці, а ў 2006 годзе доктарскую дысертацыю па спецыяльнасці 25.00.24 — эканамічная, сацыяльная і палітычная геаграфія на тэму: «Урбанізацыя Беларусі: эканоміка-геаграфічны аналіз і прагноз». У 2012 г. К. К. Красоўскаму ВАК Беларусі прысвоена званне прафесара. З’яўляўся членам Савета па абароне дысертацый Д 02.01.06 БДУ.
Унёсак у навуку
З’яўляўся высокакваліфікаваным спецыялістам у галіне эканамічнай і сацыяльнай геаграфіі. Удзельнік больш за 40 навуковых канферэнцый у Беларусі і за яе межамі. З’яўляўся кіраўніком і выканаўцам больш за 10 фінансуюцца тым НДР, шэрагу міжнародных праектаў у рамках праграм TACIS, TEMPUS, ПРААН.
Пад кіраўніцтвам К. К. Красоўскага абаронены шматлікія дыпломныя работы, магістарскія дысертацыі, падрыхтаваны дзесяткі студэнцкіх дакладаў на навуковыя канферэнцыі.
Займаўся пытаннямі дэмаграфіі, рассялення насельніцтва і яго структур, міграцый.
За заслугі ў развіцці адукацыі ўзнагароджаны нагрудным знакам Міністэрства адукацыі «Выдатнік адукацыі», медалём «За працоўную доблесць». Стаў лаўрэатам конкурсу на ўсталяванне персанальнай надбаўкі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь за значны ўклад у сацыяльна-эканамічнае развіццё рэспублікі ў сферы адукацыі. У 2012 г. Саветам спецыяльнага фонду прэзідэнта Рэспублікі Беларусь узнагароджаны 3-яй прэміяй за асаблівы ўнёсак у развіццё здольнасцяў адораных навучэнцаў і студэнтаў.
Асноўныя труды
Аўтар і сааўтар больш за 160 навуковых і навукова-метадычных публікацый, у тым ліку трох манаграфій і двух навучальных дапаможнікаў з грыфам Міністэрства адукацыі, курсу лекцый па сацыяльнай дэмаграфіі. З іх 2 манаграфіі: «Гарадское насельніцтва Брэсцкай вобласці» — 1997 г. i «Урбанізацыя ў Беларусі: эканоміка-геаграфічны аналіз» — 2004 г .; 9 раздзелаў у манаграфіях; 2 навучальных дапаможніка (у суаўтарстве).
З’яўляецца адным з аўтараў намінацыйнае заяўкі на атрыманне ландшафтным заказнікам «Прыбужскае Палессе» на тэрыторыі Беларусі статусу біясфернага рэзервата ў ЮНЕСКА, за што ў 2005 годзе атрымаў прэмію Брэсцкага аблвыканкама «Чалавек года» ў галіне экалогіі.
Судзімасць
Судзімасць — юрыдычныя вынікі, якія звязаны з вынясеннем абвінаваўчага прыгавору і дзейнічаюць пасля адбывання вінаватым устаноўленага пакарання. Судзімасць разглядаецца як абцяжваючая адказнасць, акалічнасць пры ўчыненні новага злачынства. Наяўнасць судзімасці можа пацягнуць пэўныя абмежаванні ў выбары працы. Паводле Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь за асуджаным пры пэўных умовах на працягу тэрміну судзімасці можа ажыццяўляцца прафілактычнае назіранне або прэвентыўны нагляд. Тэрміны пагашэння судзімасці ўстаноўлены заканадаўствам з улікам характара ўчыненага злачынства, віду і тэрміну пакарання. Пагашэнне або зняцце судзімасці анулюе ўсе прававыя вынікі, звязаныя з судзімасцю. Асоба лічыцца асуджанай з дня набыцця законнай сілы прыгавора суда да пагашэння або зняцця судзімасці, калі прыгавор не быў адменены ва ўстаноўленым законам парадку.
Бар (Чарнагорыя)
Бар  — горад у Чарнагорыі на ўзбярэжжы Адрыятычнага мора. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта і Барскай Рыўеры. Плошча муніцыпалітэта складае 67 км². Галоўны марскі порт краіны. Насельніцтва — 13719 жыхароў (2003).
Спутнік Міра
Спутнік Міра (або Спадарожнік Міру ) — жылы масіў у Савецкім раёне Гомеля. У межах Гомеля з 1983 г., да гэтага — пасёлак у Красненскім сельсавеце Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Асноўныя вуліцы — Спадарожнік Міру, Васільковая, 30 год Кастрычніка. Складаецца з індывідуальнай забудовы пераважна сядзібнага тыпу.
Згодна з матэрыяламі Надзвычайнай дзяржаўнай камісіі, падчас нямецкай нацысцкай акупацыі ў 1943 г. на прымусовыя працы ў Германію быў сагнаны адзін жыхар Заходняга блокпаста — Уладзімір Пятровіч Вятошкін.
Рост пасёлка паскорыўся ў першыя пасляваенныя гады. Сіламі ваеннапалонных немцаў была ўзведзена вуліца з дамамі для машыністаў. У 1947 г. гэтая вуліца, якую пачаткова называлі вуліцай Машыністаў, атрымала назву 30 год Кастрычніка. Такая ж назва — «30 год Кастрычніка» — замацавалася і за ўсім пасёлкам (па ўсім відаць, у рускамоўнай форме «30 лет Октября» як асноўнай).
З 23 лютага 1983 г. пасёлак увайшоў у межы Гомеля. На момант уваходжання складаўся з 57 двароў, дзе пражывала 262 чалавекі.
Паводле Лукі Святое Дабравесце
Паво́дле Лукі́ Свято́е Дабраве́сце, Ева́нгелле паво́дле Лукі́ , Паво́дле Лукаша́ Свято́е Дабраве́сце  — адна з кніг Бібліі, якая ўвайшла ў спіс кніг Новага Запавету. Размяшчаецца пасля Евангелля паводле Марка перад Евангеллем паводле Яна.
Аўтарства
Нягледзячы на тое, што ў пачатку кнігі аўтар кажа пра свае мэты напісання кнігі, уласна яго імя нідзе ў творы не згадваецца. Згодна з паданняммі, імя аўтара было Лука (па-лацінску — Лукій), — адзін з бліжэйшых супрацоўнікаў Паўла і яго бліжэйшых сяброў. У лісце да Каласянаў Павел называе яго «шаноўны наш урач Лука». Лічыцца, што, суправаджаючы Паўла, Лука вёў дзённік, які стаў падставай для напісання і другой яго кнігі — Дзеянні апосталаў. Згодна з тымі жа паданнямі, лічыцца, што Лука нарадзіўся ў Антыёхіі і быў, хутчэй за ўсё, грэкам. Лука не быў сведкам евангельскім апавяданняў, і ён сам піша ў пралогу, што абапіраўся на створаныя да яго хрысціянскія творы, на апавяданні «сведкаў Слова». Лука вельмі сур’ёзна падыходзіў да гэтых сведчанняў, старанна правяраючы крыніцы і ўдакладняючы храналагічны ход падзей.