cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
4-я Вінаградная вуліца (Наваполацк)
4-я Вінаградная вуліца (, 4-я Виноградная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Будаўнік 2003" недалёка ад берага Заходняй Дзвіны. Працягласць вуліцы складае 350 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Курдыстан (астан)
Курдыста́н ( — Kordestân; Kurdistan; Kürdüstan) — правінцыя (астан) у Іране (не блытаць з буйнейшым рэгіёнам — Іракскім Курдыстанам). Адміністрацыйны цэнтр — горад Санандаж (Сенендэдж), іншыя буйныя гарады — Секез (135 тыс.), Мерыван (95 тыс.), Банэ (71 тыс.), Карвэ (67 тыс.), Кам'яран (48 тыс.), Біджар (47 тыс.), Дзівандарэ (23 тыс.), Дэхгалан (21 тыс.). Плошча правінцыі — 29 137 км², што складае толькі восьмую частку тэрыторыі, населенай курдамі. Правінцыя размешчана на захадзе Ірана. Мяжуе з Іракам на захадзе, з правінцыяй Заходні Азербайджан на поўначы, з правінцыяй Зенджан на паўночным захадзе і з правінцыяй Керманшах на поўдні.
Новая Данілаўка
Новая Данілаўка (Новая Даниловка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новая Данілаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай Федэрацыі
Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай Федэрацыі, МУС Расіі — федэральны орган выканаўчай улады Расійскай Федэрацыі, які ажыццяўляе функцыі па рэалізацыі дзяржаўнай палітыкі і нарматыўна-прававога рэгулявання ў сферы ўнутраных спраў, у сферы кантролю за абаротам наркатычных сродкаў, псіхатропных рэчываў і іх прэкурсораў, а таксама ў сферы міграцыі.
Структура
Міністру падпарадкоўваецца цэнтральны апарат МУС Расійскай Федэрацыі, які ўключае ў сябе галоўныя ўпраўленні, упраўленні, дэпартаменты і НЦБ Інтэрпала. Цэнтральнаму апарату падпарадкоўваюцца прадстаўнікі МУС Расіі ў замежных дзяржавах (замежны апарат МУС РФ), арганізацыйныя сістэмы МУС Расіі (такія як адукацыйныя ўстановы і навуковыя арганізацыі) і тэрытарыяльныя органы Міністэрства ўнутраных спраў. Тэрытарыяльныя органы прадстаўляюць сабой міністэрствы ў суб’ектах Расійскай Федэрацыі.
Africa (альбом)
«Africa» (Афрыка) — альбом беларускага гурта «Без Билета», запісаны на студыі «Селах» у 2009 годзе. Кампакт-дыск з альбомам змяшчае мультымедыя-дадатак у выглядзе відэакліпа на песню «Африка».
Крытыка
Музычны журналіст Алег Клімаў лічыць, што «ёсць настрой у альбоме». Музычны крытык Зміцер Падбярэзскі адзначыў, што «нягледзячы нават на не надта разнастайны па настроі матэрыял, пэўную меланхалію, альбом тым ня менш нясе ў сабе вялікі зарад пазытыву, нейкай па-сапраўднаму сонечнай цеплыні». Музычны журналіст Дзмітрый Безкаравайны мяркуе, што ў параўнанні з папярэднімі альбомамі гурта «сам матэрыял прыкметна спрасціўся і музычна, і па тэкстах, якія ладна страцілі па частцы фірмовай аўры». Музычны крытык Сяргей Будкін адзначыў, што у гэтай працы гурт усур’ёз забавіўся рэгі-тэматыкай і аддаў напоўніцу даніну павагі музыцы 1980-х гадоў.
Ружавыя
Ружавыя, Ружакветкавыя (Rosaceae) — сямейства двухдольных раслін, якое змяшчае каля 100—120 родаў і больш за 3000 відаў дрэў, хмызнякоў і травяністых раслін.
Смародзінка (Рослаўльскі раён)
Смародзінка (Смородинка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Смародзінка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Аляксандр Маркавіч Астроўскі
Аляксандр Маркавіч Астроўскі (Олександр Маркович Островський;, — , Лугана, кантон Тычына, Швейцарыя) — матэматык.
Скончыў Кіеўскае камерцыйнае вучылішча, вучыўся ў Марбургскім універсітэце ў Германіі. У 1922 годзе абараніў дысертацыю аб модулях кольцаў мнагачленаў і стаў прыват-дацэнтам Гётынгенскага ўніверсітэта. Прайшоў стажыроўку ў Кембрыджскім, Оксфардскім і Эдынбургскім універсітэтах. З 1927 года — прафесар матэматыкі Базельскага ўніверсітэта.
Аўтар прац па алгебры, тэорыі лікаў, геаметрыі, тапалогіі, тэорыі функцый, дыферэнцыяльных ураўненнях. У 1956 годзе выйшаў у адстаўку, працягваючы навуковую дзейнасць у Базельскім універсітэце. Ганаровы доктар універсітэтаў Францыі, Швейцарыі і Канады.
Фюрстэнберг
Фюрстэнберг:
Су-17
Су-17 (выраб «С32», па кадыфікацыі НАТА: Fitter — «Мантажнік») — савецкі знішчальнік-бамбардзіроўшчык, распрацаваны ў першай палове 1960-х гадоў. Першы савецкі самалёт з крылом змянянай стрэлападобнасці. Таксама, першы ў свеце такой, пабудаваны вельмі вялікі серыяй.Тры дзесяцігоддзі знаходзіўся на ўзбраенні ВПС СССР і Расіі, шырока экспартаваўся, прымяняўся і прымяняецца ў шэрагу ўзброеных канфліктаў. Замежны варыянт машыны называўся Су-22.
Характерыстыкі
Лётна-тэхнічныя дадзеныя асноўных мадыфікацый самалёта Су-17 :
Парфірый (Праднюк)
Епіскап Парфірый (свецкае імя Алег Сцяпанавіч Прэднюк; нарадзіўся, Кобрын) — беларускі праваслаўны дзеяч, епіскап.
Біяграфія
У 1987 г. пасля заканчэння сярэдняй школы паступіў у Брэсцкі політэхнічны інстытут на электронна-механічны факультэт. Па заканчэнні першага курса быў прызваны ў рады Узброеных сіл.
З 1990 г. працягнуў навучанне ў інстытуце, які скончыў у 1994 г. з кваліфікацыяй «інжынер-механік». З 1994 г. рэгулярна наведваў храм у в. Бухавічы Кобрынскага раёна, выконваючы абавязкі дзяка і чцяца.
У 1998-2002 гг. навучаўся ў Мінскай духоўнай семінарыі.
У 2002 г. прыняты ў лік браціі Успенскага Жыровіцкага манастыра.
27 сакавіка 2004 г. епіскапам Навагрудскім і Лідскім Гурыем, намеснікам Жыровіцкага манастыра, пастрыжаны ў расофор з імем Анісім ў гонар прападобнага Анісіма, затворніка Пячэрскага.
21 красавіка 2005 г. епіскапам Навагрудскім Гурыем пастрыжаны ў мантыю з імем Парфірый ў гонар свяшчэннамучаніка Парфірыя (Рубановіча), прасвітара.
4 мая 2005 г. мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам, Патрыяршым Экзархам усяе Беларусі, рукапаложаны ў іерадыякана.
3 снежня 2006 г. епіскапам Навагрудскім Гурыем пасвечаны ў іераманаха.
У 2007-2010 гг. навучаўся ў Мінскай духоўнай акадэміі. 2 верасня 2010 года абараніў кандыдацкую дысертацыю па пастырскай тэалогіі на тэму «Таінства пакаяння ў жыцці Царквы», за якую была прысвоена вучоная ступень кандыдата багаслоўя.
У Жыровіцкім манастыры з 2002 па 2009 гг. выконваў послух садоўніка. З 2009 па 2012 гг. выконваў абавязкі памочніка, а затым эканома Жыровіцкага манастыра. У 2012 г. вызвалены ад пасады эканома і прызначаны благачынным Жыровіцкага манастыра.
З 2013 г. — выкладчык Мінскіх духоўных школ. У 2014 г. прызначаны памочнікам духаўніка Мінскіх духоўных акадэміі і семінарыі.
У 2014 г. прызначаны намеснікам намесніка Жыровіцкага манастыра і старшынёй Сінадальнага аддзела па справах манастыроў і манаству Беларускага экзархата.
Рашэннем Свяшчэннага Сінода ад 25 снежня 2014 г. (журнал № 119) абраны Праасвяшчэнным Лідскім і Смаргонскім.
28 снежня 2014 г. за Літургіяй у храме святой мучаніцы Ірыны ў Пакроўскім г. Масквы (прадстаўніцтва Беларускага Экзархату) мітрапалітам Мінскім і Заслаўскім Паўлам, Патрыяршым Экзархам усяе Беларусі, узведзены ў сан архімандрыта.
Нарачоны ў епіскапа 18 студзеня 2015 г. у крыжовым храме ў гонар Уладзімірскай іконы Божай Маці Патрыяршай рэзідэнцыі ў Чыстым завулку г. Масквы. Хіратанісаны 5 красавіка за Літургіяй у Храме Хрыста Збавіцеля г. Масквы. Набажэнства ўзначаліў Свяцейшы Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Кірыл.
Нім
Нім (Nîmes, Nimes) — горад на поўдні Францыі, прэфектура (адміністрацыйны цэнтр) дэпартамента Гар (рэгіён Аксітанія). Насельніцтва — 137 200 чалавек (1 студзеня 2004).
Гісторыя
Нім (Nemausus) у старажытнасці быў сталіцай гальскага племені волька-арэкомікаў, якія былі заваяваны рымлянамі ў 121 годзе да н.э. На месцы кельцкага паселішча імператар Актавіян Аўгуст заснаваў новы горад. Дзякуючы ўдаламу месцазнаходжанню ў вінаробным рэгіёне і прадастаўленым імператарамі прывілеям, Нім стаў адным з самых буйных гарадоў Паўднёвай Францыі. У V стагоддзі яго разрабавалі вандалы і вестготы, за якімі ў VIII стагоддзі прыйшлі арабы, выгнаныя ў 737 годзе.
З X стагоддзя Нім уваходзіў ва ўладанні графаў Тулузскіх, быў ачагом руху альбігойцаў. У 1229 годзе далучаны да дамена караля Францыі. У XVI стагоддзя грамадзяне прынялі пратэстантызм. Пасля адмены Нанцкага эдыкта тут назіраліся хваляванні гугенотаў.
Геаграфія
Нім размешчаны на мяжы Праванса, за 35 км на поўнач ад міжземнаморскага ўзбярэжжа, за 20 км на захад ад Роны, у падножжа плато Гарыг.
Анджэй Сапкоўскі
А́нджэй Сапко́ўскі (Andrzej Sapkowski,, , Польшча) — польскі пісьменнік-фантаст, публіцыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1948 годзе ў горадзе Лодзь. Скончыў універсітэт горада Лодзь, факультэт знешняга гандлю. З 1972 па 1994 год працаваў у гандлі.
В 1986 годзе напісаў фэнтэзійную навелу Wiedzmin (Вядзьмар), галоўным героем якой стаў майстар мяча і чарадзейства Геральт.
З 1994 па 1999 год стварыў пяцітомную сагу пра Вядзьмара і Вядзьмарку, якая прынесла яму сусветнае прызнанне: Krew Elfów (1994), Czas Pogardy (1995), Chrzest Ognia (1996), Wieża Jaskólki (1997), Pani jeziora (1999). Яго кнігі перакладзены больш чым 16 мовамі.
Уладальнік прэміі імя Януша Зэйдэля (найлепшы фантаст Польшчы) і пераможца Еўракона (найлепшы фантаст Еўропы).
Манга (род раслін)
Манга (Mangifera) — род трапічных раслін сямейства.
Вечназялёныя дрэвы вышынёй 10—45 м. Лісце суцэльнае. Кветкі двухполыя і тычынкавыя, дробныя, белыя, у мяцёлчатых суквеццях. Плод — касцянка, зялёная, жоўтая або чырвоная.
Каля 40 відаў, пашыраны ў Паўднёва-Усходняй Азіі. Гэта расліна — адзін з нацыянальных сімвалаў у Індыі і Пакістане.
Манга індыйскае культывуецца са старажытных часоў, яго плады (даўж. да 25 см, дыям. да 10 см) ядомыя, маюць да 20% цукру, шмат вітамінаў, ім уласціва процівіруснае дзеянне. Некаторыя віды манга культывуюцца як пакаёвыя расліны.
Слова «манга» выкарыстоўваюць таксама для назвы садавіны з салодкім смакам і кудзелістай структурай, з лупінай у чырвоных, жоўтых і зялёных колерах і з жоўтым або аранжавым колерам мякаці.
Гаспадар (1943)
«Гаспадар» — беларускі народны каляндар, які выдаваўся ў 1943—1944 у Кёнігсбергу на беларускай мове Усходнепрускім галіновым філіялам Імперскага земляробчага выдавецтва па заказу акупацыйных улад генеральнай акругі Беласток і Беларускага аб'яднання ў Беластоку. Адказны рэдактар М. Альтгаер. Аўтарамі большасці публікацый з'яўляліся прадстаўнікі нямецкай адміністрацыі. Друкаваў матэрыялы пра сістэму адміністрацыйнага і гаспадарчага кіравання ў Беластоцкай акрузе, дзейнасць Беларускага аб'яднання, барацьбу з партызанамі, рэкламаваў прадукцыю германскіх прадпрыемстваў. На старонках часопісу змяшчаліся сельска-гаспадарчыя парады, беларускі фальклор, вершы Н. Арсенневай, М. Багдановіча, К. Буйло і інш, выйшла два нумары.
Дэвальвацыя беларускага рубля
Дэвальва́цыя белару́скага рубля́ — аднамомантавыя паніжэнні курсу нацыянальнай валюты ў 1999, 2009 і 2011 гадах.
1999
У 1999 годзе курс беларускага рубля быў зніжаны на 37 % адносна долару ЗША. Паводле звестак Сусветнага банка, дэвальвацыя 1999 года ў Беларусі была найбольш значнай дэвальвацыяй нацыянальнай валюты ў свеце ў 1999 годзе і адной з найбуйнейшых дэвальвацый за перыяд 1990—2010 гадоў: нароўні з Інданезіяй (37 %, 1998) пасля Аргенціны (54 %, 2002), Эфіопіі (54 %, 1992) і Расіі (38 %, 1998).
2009
1 студзеня 2009 годзе Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь аднамомантава знізіў курс беларускага рубля на 20,5 % адносна долару ЗША. Адначасна з гэтым Нацбанк перайшоў да прывязкі курсу рубля да кошыку валют, у склад якое ўключаныя долар, еўра і расійскі рубель у роўных долях.
2011
У пачатку 2011 года кіраўнік Нацбанка Пётр Пракаповіч неаднаразова заяўляў пра тое, што дэвальвацыі ў Беларусі не плануецца, курс беларускага рубля ў адносінах да кошыку валют утрымаецца ў васьміпрацэнтным калідоры, а паказчыкі, зацверджаныя ў Асноўных накірунках грашова-крэдытнай палітыкі Беларусі, не будуць парушацца.
Адначасна з 24 мая цэнтральнае значэнне рублёвага кошту кошыка валют было ўсталявана на адзнацы 1810 рублёў, і Нацбанк пачаў адлік 12-ціпрацэнтнага калідору ад гэтага значэння.
Быковічы
Назву Быковічы маюць:
Плошча Працы (Гомель)
Плошча Працы — плошча ў цэнтральнай частцы Гомеля, на скрыжаванні праспекта Леніна і вуліцы Інтэрнацыянальнай.
Гісторыя
Назву плошча атрымала ў паслярэвалюцыйныя гады ў сувязі з тым, што там была ўсталявана чыгунная статуя працоўнага, сімвалізаваўшая несакрушальную моц пралетарыяту. Скульптура была знесена з-за таго, што шкодзіла руху транспарта. У перыяд нарастання рэвалюцынага руху, плошча была месцам масовак і сходаў рабочых многіх прамысловых прадпрыемстваў і чыгуначнага вузла горада. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, тут у святочныя дні праходзілі дэманстрацыі і мітынгі працоўных.
Перасякае вуліцы
Прылягаюць таксама вуліцы:
Забудова
Усходняя частка плошчы — яе мемарыяльная зона. Тут, паміж вуліцамі Ланге і Працоўнай разбіты невялікі сквер, дзе на брацкай магіле савецкіх воінаў і падпольшчыкаў, якія загінулі ў 1943—44 гг., усталяваны помнік — скульптура салдата з апушчаным сцягам, запалены Вечны агонь.
Дзеснагорск (муніцыпальнае ўтварэнне)
Муніцыпальнае ўтварэнне «горад Дзеснагорск» (Муниципальное образование «город Десногорск») — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (гарадская акруга) у Смаленскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Дзеснагорск.
Гісторыя
Статус і межы гарадской акругі ўстаноўлены абласным законам ад 28.12.2004 г. № 120-з «Об административно-территориальном устройстве Смоленской области».
Івана Бакера
Іва́на Баке́ра Масі́ас (Ivana Baquero Macías; нар., , Іспанія) — каталонская актрыса, найбольш вядомая роллю Афеліі ў фільме «Лабірынт фаўна» (2006).
Біяграфія
Івана Бакера, дачка Івана Бакера і Джуліі Масіас, нарадзілася 11 чэрвеня 1994 года ў горадзе Барселона. Івана атрымала адукацыю ў, дзе паглыблена вывучала англійскую мову, у выніку чаго яна свабодна валодае трымя мовамі: англійскай, іспанскай і каталонскай. Івана скончыла навучанне ў 2012 годзе.
На пачатку сваёй кінакар’еры Івана Бакера выканала некалькі другарадных роляў у кіно. Самая вялікая роля была ў фільме «Крохкасць» (2005), дзе яна знялася разам з Калістай Флокхарт і Рычардам Роксбургам.
Ва ўзросце 11 год Івана Бакера зыграла ролю Афеліі ў фільме Гільерма дэль Тора «Лабірынт фаўна». За гэту ролю Івана была ўзнагароджана шасцю кінапрэміямі і атрымала станоўчыя водгукі крытыкаў. Бакера была адабрана з прыблізна 1000 дзяцей, якія праслухоўваліся на ролю ў фільме «Лабірынт фаўна», і дзеля яе ўдзелу Гільерма дэль Тора нават перапісаў пад яе сцэнарый, паводле якога Афеліі павінна было быць 8 год.
Пацко
Пацко — прозвішча.
5-я Вінаградная вуліца (Наваполацк)
5-я Вінаградная вуліца (, 5-я Виноградная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Будаўнік 2003" недалёка ад берага Заходняй Дзвіны. Працягласць вуліцы складае 250 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Ігнацій П’етрабоні
Ігнацій П’етрабоні (Ignazio Pietroboni, Ignatius Pietroboni, Ignacy Pietroboni, ; 18 студзеня 1749, Мантуя, Італія – 4 сакавіка 1831, Генуя) – каталіцкі святар, прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі.
Уступіў у Таварыства Ісуса 12 кастрычніка 1765 г. у Венецыянскай правінцыі Ордэна. У 1801 г. прыехаў на Беларусь. Служыў прапаведнікам для італьянцаў у Пецярбургу. З 1814 г. – у Полацкай езуіцкай акадэміі: прафесар італьянскай мовы (1814-1815), прафесар маральнай тэалогіі (1816-1817). Выдаў на італьянскай два выданні падручніка хрысціянскае навукі для дзетак (Compendio della dottrina cristiana ad uso dei Fanciulli. Polociae: 1811. і Compendio della dottrina cristiana. Ristampato. Ad uso dei Fanciulli. Polociae: Nella Stamperia dell'Academia, 1817), а таксама зборнік казанняў у Вене і Пецярбургу.
Сапота
Сапота (Pouteria sapota) — расліна сямейства сапотавыя.
Апісанне
Дрэва вышынёй каля 20 м. Лісціны вельмі буйныя, даўжынёй да 60 см. Кветкі абодваполыя, бялёсыя. Плады шарападобныя, чырванавата-карычневыя, дыяметрам 8-20 см, з вельмі салодкай ружовай або чырванаватай мякаццю і адным буйным семем.
Распаўсюджанне
Радзіма сапоты — Паўднёвая Мексіка. Культывуецца таксама паўсюль у трапічнай Амерыцы, на Антыльскіх астравах, на Філіпінах, у Паўднёва-Усходняй Азіі.
Азоў (вялікі супрацьлодачны карабель)
Азоў («Азов») — вялікі супрацьлодачны карабель праекта 1134БФ Чырвонасцяжнага Чарнаморскага флота ВМФ СССР, а з 1991 года ВМФ Расіі.
Сапота
Гаспадарчае значэнне
Драўніну дрэва выкарыстоўваюць для сталярных вырабаў. Плады ўжываюцца ў свежым выглядзе, у малочных кактэйлях і марожаным.
Азоў (вялікі супрацьлодачны карабель)
Гісторыя
Залічаны ў спісы караблёў ВМФ 4 студзеня 1972 года, 21 ліпеня таго ж года закладзены на заводзе імя 61 камунара ў Мікалаеве (завадскі № 2004).
14 верасня 1973 года спушчаны на ваду, уступіў у лад 25 снежня 1975 года. 19 лютага 1976 года залічаны ў склад Чырвонасцяжнага Чарнаморскага флота.
5-7 кастрычніка 1976 года была праведзена інспекцыя Міністэрства абароны СССР. Падчас выхаду ў мора прысутнічаў намеснік міністра Кірыл Маскаленка.
Здзейсніў візіты: Вялікі супрацьлодачны карабель «Азоў» стаў першым і адзіным караблём, якія прайшлі мадэрнізацыю пад усталяванне спробнага ўніверсальнага шматканальнага ЗРК «Форт». Па першапачатковым праекце 1134-БФ на ім меркавалася змесцаваць дзесяць пускавых усталёвак новага ЗРК (80 ракет): шэсць у карме на месцы кармавога УЗРК «Шторм» і чатыры на месцы насавога. Артылерыйскія ўсталёўкі АК-726 меркавалася замяніць больш магутнымі АК-100, а на месцы антэннага паста насавой РЛС «Гром» усталёўваўся антэнны пост РЛС МР-114 «Леў». Ужо падчас мадэрнізацыі «Азова» ад ідэі замены артылерыі адмовіліся, пакінуўшы старыя, але надзейныя АК-726. Чатыры насавыя пускавыя ўсталёўкі ЗРК «Форт» таксама не сталі месцаваць замест насавога УЗРК «Шторм», асцерагаючыся ў выпадку няўдачы з новым зенітным ракетным комплексам пакінуць карабель без эфектыўных сродкаў супрацьпаветранай абароны. Месцаванне новага ЗРК запатрабавала змяніць надбудову ад дымавой трубы да верталётнага ангара і змяніць кампаноўку памяшканняў пад ёй для месцавання скляпоў і баявых пастоў. У ВСК «АЗОЎ» не было праходу са шкафута на шкафут за трубой. У сувязі з пашырэннем надбудовы ў кармавой частцы пяцітрубныя тарпедныя апараты былі заменены на двухтрубныя ДТА-53-1134БФ. Радыётэхнічнае ўзбраенне і іншыя тэхнічныя сродкі карабля адпавядалі праекту 1134-Б.
Выпрабаванні і дапрацоўка ЗРК «Форт» праходзілі доўга і з вялікай напругай, а канчатковая здача сістэмы і прыняцце яе на ўзбраенне адбыліся толькі пасля правядзення дзяржаўных выпрабаванняў на ТАРКР «Кіраў». Пасля прыняцця мадэрнізаванага па праекце 1134-БФ у склад ВМФ СССР у 1977 годзе ВСК «Азоў» стаў адзіным у свеце караблём, узброеным трыма «калібрамі» ЗРК — блізкага, сярэдняга і далёкага дзеяння («Аса-М», «Шторм» і «Форт»).
З 18 ліпеня 1984 года па 21 лютага 1985 года прайшоў на заводзе імя 61 камунара ў Мікалаеве капітальны рамонт. У 2000 годзе быў выведзены са складу флота і да чэрвеня 2002 года разабраны на метал у Інкермане.
Віленская бочка
Віленская бочка — мера сыпкіх рэчываў у ВКЛ, пазней на землях ВКЛ у складзе Расіі.
Паводле пастановы сойма ВКЛ (1766) віленская бочка раўнялася 406,54 л, і прыблізна адпавядала 19 пудам пшаніцы, 18 — жыта, 15 — ячменю, 10 пудам аўса. Пасля далучэння Беларусі да Расіі была прыведзена ў адпаведнасць з рускімі мерамі: дзялілася на 4 чвэрці (карцы), 8 асьмін, 16 шаснастак, 72 гарцы вялікія, 144 гарцы малыя.
Леанід Леанідавіч Ковель
Клубная кар’ера
Пачаў займацца футболам у роднай Смаргоні, пасля трапіў у мінскі РВАР, адкуль перайшоў у «Дынама», дзе стаў адным з найлепшых бамбардзіраў.
У 2007 годзе перайшоў у львоўскія «Карпаты», а пасля, у 2008 годзе, стаў іграком падмаскоўнага «Сатурна» (з гэтым быў звязаны скандал, бо ўкраінскі клуб абвясціў гэты пераход незаконным). У «Сатурне» звычайна гуляў у якасці флангавага абаронцы.
Пасля спынення існавання падмаскоўнага клуба ў студзені 2011 года ў якасці свабоднага агента вярнуўся ў мінскае «Дынама», але пасля заканчэння сезона 2011 пакінуў клуб, так і не здолеўшы належным чынам праявіць сябе.
У сезоне 2012 выступаў за «Мінск», дзе стаў асноўным нападнікам, за сезон забіў 8 галоў і стаў найлепшым бамбардзірам каманды.
У чэрвені 2014 года трэніраваўся з «Мінскам». 1 ліпеня 2014 года чарговы раз стаў іграком сталічнага клуба. У «Мінску» стаў выкарыстоўвацца на пазіцыі правага ўскрайняга нападніка. У чэрвені-ліпені 2015 года не гуляў з-за траўмы. У студзені 2016 года падоўжыў кантракт з «Мінскам». У сезоне 2016 заставаўся асноўным іграком мінчан, забіў 7 галоў у чэмпіянаце, чым дапамог камандзе заняць чацвёртае месца.
У студзені 2017 года стаў іграком латвійскага клуба РФШ. Пачынаў сезон 2017 асноўным нападнікам, пазней стаў выхадзіць на замену. У лістападзе 2017 года стала вядома, што РФШ не будзе падаўжыць кантракт з Ковелем.
Неўзабаве пасля зыходу Ковеля з РФШ цікавасць да нападніка стаў праяўляць гродзенскі «Нёман». У студзені 2018 года стаў трэніравацца з гродзенскім клубам і ў лютым падпісаў кантракт. Пачынаў сезон 2018 у стартавым складзе гродзенцаў, пазней стаў у асноўным выхадзіць на замену, а са жніўня ўвогуле перастаў з’яўляцца на полі, у тым ліку з-за траўм. У снежні 2018 года стала вядома, што нападнік пакідае «Нёман».
У студзені 2019 года пачаў трэніравацца з «Мінскам» і неўзабаве ў чарговы раз стаў іграком сталічнага клуба. Пачынаў сезон 2019 у стартавым складзе, але пазней стаў пераважна выхадзіць на замену. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў мінскі клуб.
У лютым 2020 года пасля прагляду падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай». Стаў асноўным нападнікам бабруйчан, адгуляў ва ўсіх 30 матчах чэмпіянату Беларусі ў сезоне 2020, з 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды, але не здолеў выратаваць яе ад вылету ў Першую лігу. У снежні 2020 года пакінуў «Белшыну».
У лютым 2021 года стаў іграком «Смаргоні», а ўжо 23 красавіка 2021 года, у матчы супраць «Спадарожніка» Леанід забіў свой першы гол за новы клуб. Апошні матч правёў 15 жніўня супраць салігорскага «Шахцёра» (2:2). У верасні 2021 года ўвайшоў у штаб новага трэнера «Смаргоні» Ігара Трухава, а ў лістападзе завяршыў кар’еру футбаліста.
У пачатку 2023 года ў якасці аматара далучыўся да каманды «Смаргонь-2» у Другой лізе.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі, у тым ліку на чэмпіянаце Еўропы ў Швецыі ўлетку 2009 года. У 2004 годзе дэбютаваў за нацыянальную зборную.
Дрыбінскі раён
Геаграфія
У паўночна-заходняй частцы раёна распаўсюджаны ўзвышаны лясавы ладшафт (Смаленска-Маскоўскае ўзвышшша займае каля 15 % плошчы раёна); для паўднёва-ўсходняй часткі раёна і цэнтральнай характэрны другасна-марэнны раўнінны ландшафт, які займае каля 35 % плошчы раёна; раён другасна-водна-ледніковай раўніны займае каля 45 % тэрыторыі і прымеркаваны да рачных далін Проні з прытокамі Раста, Бася, Быстрая, Вербаўка, Быстранка. Найвышэйшы пункт 226 м знаходзіцца на паўднёвым захадзе ад вёскі Еськаўка Цемналескага сельсавета, пераважаюць вышыні 170—190 м.
Пад лесам знаходзіцца 27,4 % тэрыторыі раёна, або 21,0 тыс. га. Пераважаюць шыракаліста-яловыя лясы. Кустарнікі — 1,0 тыс. га, балоты — 1,1 тыс. га, вада — 0,6 тыс. га, іншых угоддзяў — 5,5 тыс. га.
Гісторыя
Дрыбінскі раён як адміністрацыйная адзінка быў утвораны 17 ліпеня 1924 г. у складзе Аршанскай акругі Беларускай ССР. Па адміністрацыйным падзеле ў раёне налічвалася 9 сельскіх Саветаў, 98 населеных пунктаў, у якіх пражывала больш 28 тысяч чалавек.
У ліпені 1931 г. быў ліквідаваны, адноўлены ў лютым 1935 г. у складзе 18 сельскіх Саветаў, узбуйненне адбылося за кошт ліквідацыі Лупалаўскага раёна Магілёўскай вобласці і далучэння шэрагу сельскіх Саветаў. Са студзеня 1938 г. уваходзіць у склад Магілёўскай вобласці. 16 верасня 1959 г. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Дрыбінскі раён быў скасаваны. Тэрыторыя раёна падзелена і перададзена ў Горацкі, Мсціслаўскі, Чавускі і Шклоўскі раёны.
Пазбаўленне статуса раёна не прайшло бясследна, пад час рэарганізацыі многія прадпрыемствы былі ліквідаваны, большасць праектуемых будаўнічых аб’ектаў было звернута.
Утвораны паўторна 29 снежня 1989, у сувязі з масавым перасяленнем жыхароў Краснапольскага раёна, тэрыторыя якога была забруджана радыёнуклідамі пасля Чарнобыльскай тэхнагеннай катастрофы (1986).
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва — 12.8 тыс. чалавек.
Населеныя пункты
Усяго налічваецца 102 населеныя пункты.
Эканоміка
За 2013 год суб’ектамі гаспадарання раёна экспартавана тавараў на суму 408 тыс. долараў ЗША, што складае 169,5 працэнта да адпаведнага перыяду мінулага года. Імпарт тавараў у цэлым па раёне склаў 882,5 тыс. долараў ЗША ці 422,5 % да 2012 года. Сальда знешняга гандлю таварамі па раёне склала мінус 474,5 тыс. долараў ЗША. Аб’ём экспарту паслуг у цэлым па раёне склаў 48,4 тыс. долараў ЗША або 196,7 працэнта да 2012 года. Сальда знешняга гандлю паслугамі па раёне за 2013 — станоўчае і склала 37,7 тыс. долараў ЗША. Асноўнымі прадпрыемствамі-экспарцёрамі тавараў і паслуг у раёне з’яўляюцца: Дрыбінскае райпа, ПВУП «Максімлеспрам», ПГПУП «ІВАЛ — 2009», ПВУП «Гранат ПСМ», УАЗ «Дрыбінская цэнтральная раённая бальніца».
Транспарт
Праз раён праходзяць чыгунка «Орша-Крычаў», аўтамабільная дарога «Магілёў-Мсціслаў». Тут таксама пралягае нафтаправод «Унеча-Полацк».
NGC 2874
NGC 2874 (іншыя абазначэнні — UGC 5021, IRAS09230+1138, MCG 2-24-10, ZWG 62.34, KCPG 202B, PGC 26740) — галактыка ў сузор’і Леў.
Крупіца (рака)
Крупі́ца — рака ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Гаць.
Даўжыня 6 км. Пачынаецца за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Глінішча, вусце за 0,3 км на ўсход ад вёскі Слабада. Рэчышча каналізаванае.
Фоціева схізма
Да сярэдзіны IX стагоддзя візантыйская царква ўжо працяглы час знаходзілася ў стане ўнутранага канфлікту. Барацьба паміж прыхільнікамі і праціўнікамі іконашанавання завяршылася ў 843 годзе паражэннем іканаборцаў, але ў царкоўнай партыі пераможцаў не сціхала барацьба кансерватыўнага і ліберальнага кірункаў. У барацьбе за ўладу паміж імператарам Міхаілам III (842 — 867) і яго маці Феадорай патрыярх Ігнацій (847 — 858, 867 — 877), які прадстаўляў кансерватараў, прыняў бок імператрыцы і быў зрынуты. Яго пераемнікам, падтрыманым царкоўнымі лібераламі, стаў чыноўнік і навуковец Фоцій, які не належаў да гэтага да духавенства. Хоць узвядзенне ў патрыярхі з парафіян раней у царкоўнай гісторыі здаралася, прыхільнікі зрынутага Ігнація абвясцілі абранне Фоція незаконным і звярнуліся да Папы. Папа Мікалай I, які скарыстаўся гэтай сітуацыяй для замацавання дагмату аб прымаце епіскапа Рыма, паспрабаваў выступіць у якасці вярхоўнага арбітра ў гэтай спрэчцы, адмаўляючы Фоцію ў прызнанні яго патрыярхам. Да 867 годзе Мікалай і Фоцій адлучылі адзін аднаго ад царквы. Тым не менш патрыярх, які карыстаўся падтрымкай Міхаіла, знаходзіўся ва ўладзе пакуль у выніку дзяржаўнага перавароту імператарам у 867 годзе не стаў Васіль I Македанянін (867 — 886), пасля чаго Фоцій быў зрынуты, а Ігнацій адноўлены ў якасці патрыярха.
Паўднёвы Харасан
Паўднёвы Хараса́н ( Xorâsân-e Janubi, Устони Хуросони) — правінцыя (астан), размешчаная ва ўсходнім Іране. Адміністрацыйны цэнтр — Бірджэнд, іншыя буйныя гарады — Каен (33 тыс.), Фердоус (25 тыс.), Башруе (14 тыс.).
Паўднёвы Харасан — адна з трох правінцый, якія былі створаны пасля падзелу Харасанa у 2004. Плошча — 69 555 км², насельніцтва — 636 420 чалавек (2006), вялікая частка персы, а таксама белуджы, пуштуны і таджыкі.
Крупіца (значэнні)
Назву Крупі́ца маюць:
Зінаіда Сяргееўна Гараінава
Зінаіда Сяргееўна Гараі́нава (Зинаида Сергеевна Горяинова;  — ) — вучоны ў галіне ветэрынарыі, доктар ветэрынарных навук (1966), прафесар (1967).
Біяграфія
Нарадзілася ў сяле Двурэчкі Ліпецкага павета Тамбоўскай губерні (зараз у Гразінскім раёне Расіі). У 1938 годзе Новачаркаскі зоаветэрынарны інстытут. У 1945 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю. З верасня 1956 г. дацэнт кафедры Віцебскім ветэрынарным інстытуце, у 1961—1964 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай унутраных незаразных хвароб. У 1966 годзе абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Руминография в функциональной диагностике заболеваний преджелудков крупного рогатого скота». З 1967 г. — прафесар кафедры.
Навуковая дзейнасць
З. С. Гараінавай належаць навуковыя працы па страўнікава-кішачных захворваннях буйной рагатай жывёлы. З’яўляецца аўтарам 27 навуковых прац і аднаго вынаходніцтва — румінограф Гараінавай.
Бярозава
Назву Бярозава маюць:
Уладзімір Абрамавіч Этуш
Уладзімір Абрамавіч Этуш (, —, ) — расійскі акцёр.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 мая 1922 года ў Маскве ў яўрэйскай сям’і. Бацька будучага акцёра — Абрам Савельевіч Этуш, родам з мястэчка Глуск Магілёўскай губерні — да Кастрычніцкай рэвалюцыі быў каміваяжорам. Маці — Раіса Канстанцінаўна Этуш — да першага арышту мужа была хатняй гаспадыняй (Абрама Савельевіча арыштоўвалі двойчы), пасля працавала касірам у фотаатэлье.
У гады Вялікай Айчыннай вайны Уладзімір Этуш скончыў ваенна-перакладчыцкі факультэт Другога Маскоўскага педагагічнага інстытута замежных моў, ваяваў на фронце ў званні лейтэнанта адміністрацыйнай службы. У 1943 годзе пад Такмаком (сяло Варашылаўка) у Запарожскай вобласці быў цяжка паранены. Пасля шпіталя атрымаў другую групу інваліднасці і быў камісаваны. Член ВКП (б) з 1946 года.
У кіно акцёр пачаў здымацца ў 1953 годзе і першую ролю адыграў у гістарычнай карціне Міхаіла Рома «Адмірал Ушакоў».
Уладзімір Этуш — майстар вострахарактарных і камедыйных роляў. Гледачам памятныя яго цудоўныя працы ў камедыях Леаніда Гайдая — Саахаў з легендарнай «Каўказскай палонніцы», інжынер Андрэй Брунс з экранізацыі «12 крэслаў» і стаматолаг Антон Сямёнавіч Шпак з карціны «Іван Васільевіч мяняе прафесію».
Сям’я
Жонкі:
Дзеці:
Унук: Уладзімір.
Promo Disk 2005
«Promo Disk 2005» (таксама вядомы як проста «Jitters 2005») — сінгл беларускага рок-гурта «Jitters», запісаны на студыі «X-NOISE Factory» і які выйшаў у 2005 годзе. Усе спевы напісаны Канстанцінам Карманам на англійскай мове.
Прыём крытыкаў
О’К, аглядальнік «Музыкальнай газеты», апісаў матэрыял CD, які пакідае адсылкі да прагрэсіўнага року, словамі «гітарны, багаты па думцы, эфектны», ацаніў як выдатны вакал, так і беднасць на аранжыровачныя эмоцыі. На яго думку, песні з самотніка вельмі падобны да песень з самотніка «Hover» таксама гурта брытанскага року «Hair Peace Salon», а найбольш прыкметны твор на дыску — спеў «Jaded».
Удзельнікі
Вытворчасць:
Котвіч (герб)
Котвіч (Kotwicz) — прыватнаўласніцкі герб, вядомы з сярэдзіны XIV ст., пазней вельмі пашыраны Вялікім Княстве Літоўскім. Гербам карысталіся больш за 70 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Згурскія, Калячыцкія, Крыцкія, Лянкевічы, Радаміцкія, Смолікі, Струпінскія, Талкачы і інш.
Апісанне
Мае ў сярэбраным полі чырвоны пояс. Клейнод — над прылбіцай з шляхецкай каронай рука ў латах з мячом. Існуюць варыянты герба: сярэбраны пояс у чырвоным полі, чорны пояс у сярэбраным полі, у клейнодзе — тры страусавыя пёры і інш. У Польшчы вядомы з сярэдзіны 14 ст., пазней вельмі пашыраны ў ВКЛ.
Фізіка-тэхнічны інстытут НАН Беларусі
Фізіка-тэхнічны інстытут — даследчая ўстанова Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (НАНБ), заснаваная ў сакавіку 1931 года.
На 2019 год ФТІ ўваходзіў у склад Аддзялення фізіка-тэхнічных навук НАНБ. У аспірантуру набіралі па трох спецыяльнасцях: 1) электрафізіка, 2) механічная і фізіка-тэхнічная апрацоўка, 3) матэрыялазнаўства. Інстытут выпускаў: 1) абсталяванне хуткаснага індукцыйнага нагрэву, пластычнай дэфармацыі і іонна-плазменнай апрацоўкі, 2) сродкі асабістай бронеабароны ўласнай распрацоўкі. Таксама ФТІ аказваў паслугі: 1) малатанажнай металургіі высокачыстых каляровых і высакародных металаў, 2) высокадакладнай пакоўкі медыцынскіх імплантантаў, 3) ахоўнага, біясумяшчальнага, дэкаратыўнага і ўмацавальнага пакрыцця; 4) металізавання рулонных матэрыялаў, 5) рэкуперавання прамысловых алмазаў, 6) выпрабавання алмазна-абразіўных і лязовых прылад, 7) вызначэння рэшткавага рэсурсу магістральных трубаправодаў.
Гісторыя
29 сакавіка 1931 года Прэзідыум Беларускай акадэміі навук (БАН) зацвердзіў Пастанову № 9 аб стварэнні Фізіка-тэхнічнага інстытута (ФТІ) на аснове кафедры фізікі БАН. Да закрыцця ў 1938 годзе ФТІ стварыў 5 лабараторый: электрамагнітных ваганняў, электратэхнікі, геафізікі, металафізікі і рэнтгенаструктурнага аналізу. У 1945 годзе ў Акадэміі навук БССР стварылі фізіка-тэхнічны сектар, які ў 1947 годзе пераўтварылі ў Фізіка-тэхнічны інстытут. У 1950 годзе стварылі аспірантуру па 6 спецыяльнасцях. У 1953 годзе ў ФТІ стварылі сектар фізікі і матэматыкі, які 17 студзеня 1955 года вылучылі ў Інстытут фізікі і матэматыкі. Да 1969 года ў ФТІ стварылі 8 працоўняў: электрафізікі, металазнаўства, пластычнасці, фізікі паверхневых з’яў, фізікі кантактных з’яў, фізіка-хімічнай механікі, тэрмакінетыкі структурных пераўтварэнняЎ у металах і сплавах, прыкладнай механікі. 6 кастрычніка 1970 года стварылі Магілёўскае аддзяленне ФТІ. У 1974 годзе 5 даследчыкаў інстытуту — Г. П. Грышановіч, Ігар Дрывоцін, Яўмен Канавалаў, Яўген Пятосін і В. А. Сідарэнка — атрымалі Дзяржаўную прэмію БССР за стварэнне прылад памерна-чыставой і ўмацавальнай апрацоўкі дэталяў машын шляхам паверхне-пластычнага дэфармавання. У 1976 годзе пры ФТІ стварылі Спецыяльнае канструктарска-тэхналагічнае бюро з доследнай вытворчасцю. У 1978 годзе даследчык ФТІ Пётр Яшчарыцын атрымаў Дзяржпрэмію БССР за стварэнне вытворчасці гідраўлічнага абсталявання на ВА «Гідрааўтаматыка» ў Гомелі. Адначасна Дзяржпрэмію БССР атрымалі Канстанцін Гораў і Пётр Пархуцік за стварэнне вытворчасці алюмінавага ліцця з выкарыстаннем другаснай сыравіны.
У 1980 годзе 8 даследчыкаў ФТІ — Іван Бакута, Аляксандр Жураўскі, Генадзь Здор, Вячаслаў Малышкін, Міхал Міцкевіч, Жорж Мрочак, Аляксандр Скрыпнічэнка і Віктар Чачын — атрымалі Дзяржаўную прэмію БССР за стварэнне абсталявання электраімпульснай апрацоўкі матэрыялаў. Адначасна Віктар Бажок і Аляксей Шыпко атрымалі прэмію камсамолу Беларусі за распрацоўку хуткаснай тэрмічнай апрацоўкі тытанавых сплаваў. У 1982 годзе прэмію камсамолу атрымаў Аляксей Белы за даследаванне зніжэння зносу, энерга- і металаёмістасці машын. У 1984 годзе Леанід Гурскі і Мікалай Румак атрымалі Дзяржпрэмію БССР за стварэнне вытворчасці нізкапарогавых вялікіх інтэгральных схем на камплементарнай структуры метал-аксід-праваднік (КМАП). Адначасна Дзяржпрэмію БССР атрымалі яшчэ 7 даследчыкаў ФТІ — Георгій Андрэеў, Эрнест Варанцоў, Валерый Клушын, Яўген Макушок, Уладзімір Садко, Н. Р. Шахавец і Валерый Шчукін — за ўкараненне аўтаматызаванай папярэчна-клінавой пракаткі. У 1986 годзе Станіслаў Астапчык атрымаў Дзяржаўную прэмію СССР за распрацоўку хуткаснага тэрмічнага ўмацавання сталі і сплаваў. У 1988 годзе 6 даследчыкаў ФТІ — Анатоль Гардзіенка, Міхаіл Бадзяка, А. С. Дымоўскі, В. С. Жукавец, Віктар Івашка і Г. А. Семянюк — атрымалі Дзяржпрэмію БССР за стварэнне электратэрмічнай вытворчасці гетэрагенных матэрыялаў. Адначасна Аляксандр Аліфанаў, Аляксей Белы і Таццяна Каліноўская атрымалі Дзяржпрэмію БССР за стварэнне вытворчасці аўтатрактарных дэталяў з выкарыстаннем халоднай аб’ёмнай штампоўкі. У 1990 годзе Генадзь Анісовіч і Яўген Маруковіч атрымалі Дзяржпрэмію БССР за павышэнне якасці адлівак у вытворчасці. Адначасна прэмію атрымалі Ігар Васілеўскі і Жорж Мрочак за распрацоўку абсталявання для нанясення плазменных ахоўных пакрыццяў на трубы цепласетак.
У 1992 годзе Магілёўскае аддзяленне ФТІ вылучылі ў Інстытут тэхналогіі металаў НАН Беларусі. Дагэтуль даследчыкаў ФТІ ўзнагародзілі 10 Дзяржаўнымі прэміямі Беларусі. За савецкім часам у ФТІ працавалі акадэмікі Мікалай Акулаў, Генадзь Анісовіч, Цэлясцін Бурстын, Канстанцін Гораў, Сяргей Губкін, Аляксей Кайгарадаў, Яўмен Канавалаў, Васіль Севярдэнка, Антон Сеўчанка, Мікалай Сірата, Барыс Сцяпанаў і Віктар Чачын. Таксама ў Інстытуце працавалі члены-карэспандэнты Міхаіл Бадзяка, Альберт Вейнік і Мікалай Румак. На 1998 год асноўнымі кірункамі даследаванняў былі: фізіка трываласці і пластычнасці; узаемадзеянне лазернага і плазменнага выпрамянення з рэчывам; электраразбуральныя, лазарныя і пучковыя (вакуумныя і іонаплазменныя) тэхналогіі; кампазіцыйныя матэрыялы; малаадкіднае абсталяванне для машынабудавання і электронікі; камп’ютарная мультыплікацыя. У Інстытуце распрацавалі: спосабы фотапластычнасці і муаравых палосаў; цеплавую тэорыю ліцця, тэрмадынамікі не- і абарачальных працэсаў; будову і відападзел формаўтварэння; тэорыю апрацоўкі металаў і сінтэзу дыэлектрыкаў. Усталявалі заканамернасці пластычнага формаўтварэння. Даследавалі фазавыя і структурныя пераўтварэнні, фізіка-механічныя ўласцівасці сталі і сплаваў. Распрацавалі аўтаматызаваную папярочна-клінавую пракатку і лазарнае абсталяванне для тэрмічнай апрацоўкі, рэзкі і зваркі. Стварылі: абсталяванне для імпульснай і магнітна-абразіўнай апрацоўкі, нанясення іржаўстойлівых, гарачатрывалых і аздабленчых пакрыццяў; браню для асабістай засцярогі і аховы тэхнікі, бязнікелевы чыгун, літыя і валакністыя алюміній-графітавыя матэрыялы. На 1998 год у ФТІ працавалі акадэмікі Станіслаў Астапчык, Аляксандр Сцепаненка і Пётр Яшчарыцын, а таксама члены-карэспандэнты Анатоль Гардзіенка і Леанід Гурскі.
6-я Вінаградная вуліца (Наваполацк)
6-я Вінаградная вуліца (, 6-я Виноградная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Будаўнік 2003" недалёка ад берага Заходняй Дзвіны. Працягласць вуліцы складае 180 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Венскі медыцынскі ўніверсітэт
Венскі медыцынскі ўніверсітэт (Medizinische Universität Wien, MUW) — медыцынскі ўніверсітэт у Вене, Аўстрыя. На бягучы момант з’яўляецца найбуйнейшым медыцынскім навукова-даследчым інстытутам Аўстрыі і найбуйнейшым медыцынскім універсітэтам у нямецкамоўных краінах (больш 8000 студэнтаў і каля 1200 выкладчыкаў).
Быў заснаваны ў 1365 годзе як медыцынскі факультэт Венскага ўніверсітэта, з 2004 года — самастойны ўніверсітэт.
Сонечнае зацьменне 12 мая 1706 года
Сонечнае зацьменне 12 мая 1706 года — поўнае сонечнае зацьменне 133 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0591 і дасягнула свайго максімуму ў 09:35:09 UTC у пункце з каардынатамі 52° пн. ш. 15° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 6 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 242 км.
NGC 2875
NGC 2875 — частка галактыкі ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сонечнае зацьменне 12 мая 1706 года
Зацьменне 12 мая 1706 года стала 1-м сонечным зацьменнем у 1706 годзе і 13-м у XVIII стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 лістапада 1705 года, наступнае — 5 лістапада 1706 года.
Бярозавая Рошча
Назву Бярозавая Рошча маюць:
Павел Карлавіч Рэненкампф
Па́вел Ка́рлавіч фон Рэненка́мпф (Paul Georg Edler von Rennenkampff;, маёнтак Конафер, Эстляндская губерня — , , Савецкая Расія) — расійскі ваенны дзеяч канца XIX — пачатку XX стагоддзя. Удзельнік кітайскага паходу рускай арміі, руска-японскай вайны і Першай сусветнай вайны. Камандуючы 1-й рускай арміяй, пераможца 8-й германскай арміі пры Гумбінене.
Грушанка зеленаватая
Груша́нка зеленаватая (Pyrola chlorantha) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі ўмераных абласцей Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. Добра пераносіць цень. Мезафіт, алігатроф і мезатроф. Расце ў хваёвых і яловых лясах. Цвіце ў чэрвені—ліпені.
Лекавая і дэкаратыўная расліна. Ахоўваецца ў шэрагу рэгіёнаў Расіі і Украіны.
Сінонімы
Сінонімы паводле сайта The Plant List:
МіГ-23
МіГ-23 (па кадыфікацыі НАТА: Flogger — «Бічавальнік») — савецкі шматмэтавы знішчальнік трэцяга пакалення з верхнім размяшчэннем крыла змянянай стрэлападобнасці распрацоўкі АКБ-155. Першы палёт на дасведчаным самалёце «23-11» выканаў 10 чэрвеня 1967 года лётчык-выпрабавальнік А. В. Фядотаў.
Су-24
Су-24 (выраб Т-6, па кадыфікацыі НАТА: Fencer — «Фехтавальшчык») — савецкі і расійскі тактычны франтавы бамбавік з крылом змянянай стрэлападобнасці, прызначаны для нанясення ракетна-бомбавых удараў у простых і складаных метэаўмовах, днём і ноччу, у тым ліку на малых вышынях з прыцэльным паразай наземных і надводных мэтаў. Носьбіт тактычных ядзерных зарадаў.
31 жніўня 2016 года ў ВКС Расіі завяршылася эксплуатацыя бамбавікоў Су-24 у зыходным варыянце (без літары ў індэксе). Бамбардзіроўшчыкі былі знятыя з узбраення. Су-24М/М2 павінны быць зняты з ўзбраення да 2020 года, магчыма праз некалькі гадоў.
Тэхнічныя праблемы і асаблівасці эксплуатацыі
Усе самалёты тыпу Су-24 з’яўляюцца канструктыўна складанымі машынамі і патрабуюць высокай падрыхтоўкі як лётнага, так і наземнага персанала. Высокая насычанасць электронікай і аўтаматыкай змяншае надзейнасць бартавых сістэм. У пачатковы перыяд эксплуатацыі з прычыны адмоваў спраўнасць парка самалётаў была нізкай, выконваліся шматлікія дапрацоўкі. Аднак адмовы ў шматлікіх сістэмах самалёта не з’яўляюцца крытычнымі для бяспечнага завяршэння палёту, што першапачаткова было прадугледжана распрацоўшчыкамі.
Сістэма аварыйнага пакідання, паводле інструкцыі, забяспечвае бяспечнае аварыйнае пакіданне самалёта ў палёце, а таксама падчас разбегу або прабегу на хуткасці не меньш за 70 км/г. Аднак вядомы выпадак няштатнага спрацоўвання крэсла штурмана на стаянцы (у працэсе запуску рухавікоў і з’яўлення ціску ў гідрасістэме адхіленая «на сябе» ручка кіравання рыўком устала ў нейтральную пазіцыю і, зачапіўшыся за трыманне катапульты, выклікала спрацоўванне крэсла). Адбылося катапультаванне крэсла са штурманам, які на ім сядзеў, усе сістэмы крэсла адпрацавалі штатна і прызямленне чалавека прайшло нармальна. Пасля гэтага выпадку на ўсіх самалётах суцэльнапаваротны стабілізатар пры стаянцы самалёта пачалі фіксаваць перакінутым праз фюзеляж фалам, не дапушчаючы яго перасоўвання — на стаянцы самалёта і адсутнасці ціску ў гідрасістэме наскі стабілізатара самаадвольна імкнуцца да апускання ўніз, на кабраванне, таксама было дапрацавана катапультнае крэсла.
Езус (кельцкая міфалогія)
Езус, таксама Эзус («пан» або «гаспадар») — бог у кельцкай міфалогіі, вядомы з двух манументаў (Парыж і Трыр) і радка ў Bellum civile Лукана.
Імя Езус звязваюць з старажытным індаеўрапейскім коранем Esu, што значыць «добры бог» або «бог-пан», падобна ірландскаму Дагдзе.
Альбер Лебрэн
Альбер Лебрэн (Albert Lebrun;, Мерсі-ле-О, дэпартамент Мёрт і Мозель — , ) — французскі палітык, апошні прэзідэнт Францыі ў перыяд Трэцяй рэспублікі (1932—1940).
Гэтак жа як і яго папярэднікі, Гастон Думерг і Поль Думер, быў абраны на пасаду прэзідэнта з пасады старшыні сената Францыі. Да гэтага каля 30 гадоў удзельнічаў у палітычным жыцці на другарадных пасадах. Меў адукацыю горнага інжынера і пачаў палітычную кар'еру ў 1900 годзе як дэпутат ад Левай рэспубліканскай партыі, затым быў міністрам калоній. Падчас Першай сусветнай вайны быў на фронце, меў афіцэрскае званне і ўдзельнічаў у бітве пад Вердэнам, а пасля вайны стаў міністрам вызваленых тэрыторый і сенатарам.
Швянтойі (прыток Віліі)
Швянтойі (Šventoji) — рака ў Літве, правы прыток Віліі (басейн Нёмана).
Пачынаецца на Свянцянскіх градах, упадае ў Вілію (Нярыс). Даўжыня 242 км.
Лясы займаюць 13 % плошчы вадазбору, 9 % — балоты, 3 % — азёры. Жыўленне ракі змешанае: траціну агульнага сцёку складаюць падземныя воды, астатняе — дажджавое і снегавое жыўленне. Азёры згладжваюць сцёк, таму Швянтойі нават летам паўнаводная.
Лешчынка
Ле́шчынка, Лешынка — рака ў Беларусі, ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Уса (басейн Бярэзіны).
Даўжыня ракі 8,8 км. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Кадзішча, вусце за 1 км на поўдзень ад вёскі Анаполле. Рэчышча каналізаванае на працягу 3,5 км (ад вытоку да вёскі Кораб).
Людамір Міхал Рагоўскі
Людамір Міхал Рагоўскі (Ludomir Michał Rogowski;, г. Люблін, Польшча — , Дуброўнік ) — польскі кампазітар і дырыжор.
Біяграфія
Паходзіў з інтэлігентнай польскай сям’і. З малых гадоў будучы кампазітар знаходзіўся ў атмасферы вялікай любові да музыкі. Ягоны бацька, Дамінік Рагоўскі быў скрыпач-аматар, добра граў на скрыпцы, а маці, Караліна Касакоўская, — на фартэпіяна. Яна нарадзілася ў шляхецкай сям’і, якая раней жыла на Віленшчыне. Вядома, што няня Л. Рагоўскага была беларускага паходжання і спявала яму народныя песні. Таленавітае дзіця, ужо ва ўзросце сямі гадоў ён добра ведаў нотную грамату і спрабаваў самастойна сачыняць музыку.
Вучыўся ў Варшаўскім музычным інстытуце (скончыў у 1906), потым у музычных навучальных установах Лейпцыга, Мюнхена, а таксама ў Рыме і Парыжы.
У 1909—1912 гг. працаваў у Вільні, дзе пачаў кіраваць сімфанічным аркестрам, весці заняткі ў школе арганістаў, супрацоўнічаць з беларускім тэатрам Ігната Буйніцкага, а таксама з газетай «Літоўскі кур’ер» у якасці музычнага крытыка і публіцыста.
Са снежня 1926 года жыў і працаваў у Дуброўніку (Харватыя).
Творчасць
У час побыту ў Вільні Людамір Рагоўскі захапіўся беларускім фальклорам, пасябраваў з нашаніўцамі Янкам Купалам, Іванам Луцкевічам і Аляксандрам Уласавым. У 1910 годзе кампазітар паклаў на музыку верш Янкі Купалы «А хто там ідзе?». Верш Купалы з нотамі Рагоўскага газета «Наша ніва» надрукавала асобнай лістоўкай (Вільня, 1910) на беларускай мове і лацінкай, а таксама быў надрукаваны ў «Беларускім календары» на 1910 год.