cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фелікс Язэпавіч Янушкевіч
Біяграфічныя звесткі
Жанаты з Наталляй Янушкевіч (1996), мае дачку Вікторыю і сына Валяр'яна.
Творчасць
Працуе ў розных жанрах станковага жывапісу. Сярод твораў: «Роздум. А. Пашкевіч (Цётка)», «У вырай» (абодва 1976), «Натхненне. Максім Багдановіч» (1981), «Я. Купала і Б. Тарашкевіч. Лазенкі. Варшава, 1927 год» (1982), «А. Свентарэцкі, В. Дунін-Марцінкевіч і М. Грушвіцкі на месцы збору інсургентаў Мінскага павета» (1983), «Сталь» (1984), «Паўстанне» (1992), «Тата, я запаліў святло», «Гэй славяне, гэй Улане (Партрэт бацькі)» (абодва 1993). Аўтар трыпціхаў «Кастусь Каліноўскі» (1978), «Лёс Рагнеды, або Сцяна Памяці» (1986); поліпціха «Слава Мікалаю Гусоўскаму» (1980); серый «Гульні дзяцей Беларусі» (1980), «Камунары Беларусі» (1983), «У партызанскім краі» (1984), «Дзе мой край?» (1985—86).
Творы вызначаюцца глыбокім пранікненнем у сутнасць гістарычных падзей, метафарычнасцю вобразнага ладу, эмацыянальнасцю колеравага вырашэння, кампазіцыйнай ураўнаважанасцю.
Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага
Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага, таксама Рускі тэатр — драматычны тэатр горада Мінска, рэпертуар якога складаецца з пастановак рускай і сусветнай класікі. Усе спектаклі ідуць на рускай мове.
Гісторыя
Тэатр быў створаны ў Бабруйску ў 1927 годзе пад кіраўніцтвам Уладзіміра Кумельскага. З кастрычніка 1932 года — Дзяржаўны рускі драматычны тэатр Беларускай ССР. У 1935—1941 гг. тэатр працаваў у Магілёве. У гады вайны тэатр не працаваў. У 1944—1945 гг. тэатр працаваў у Магілёве. З красавіка 1945 г. да чэрвеня 1947 года — у Гродне. З ліпеня 1947 года пераехаў у Мінск.
У красавіку 1994 года за высокія дасягненні ў галіне сцэнічнага мастацтва Дзяржаўнаму драматычнаму тэатру імя М. Горкага было прысвоена ганаровае званне «Акадэмічны». У 1999 годзе тэатру прысвоена ганаровае званне Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя М. Горкага.
Гісторыя тэатра прадстаўлена ва ўспамінах народнай артысткі Беларусі Ганны Абуховіч «Паўвека на сцэне» (літаратурная запіс Таццяны Мушынскай, 1987).
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, ціску на Купалаўскі тэатр з боку ўладаў і звальнення яго дырэктара Паўла Латушкі, калектыў тэатра падпісаў адкрыты ліст, у якім запатрабаваў прыцягнуць да адказнасці сілавікоў і асоб, якія аддавалі ім загады, спыніць скажэнне праўды ў дзяржаўных СМІ, а таксама выказаў салідарнасць з купалаўцамі.
Будынак
На сённяшні дзень тэатр займае будынак Харальнай (галоўнай) сінагогі, пабудаваны ў 1906 годзе. Будынак быў узведзены ў маўрытанскім стылі. Уяўляў сабой трохнефавую базіліку. Сродкі на ўзвядзенне сінагогі выдзяліла шматлікая яўрэйская абшчына горада.
Пасля рэвалюцыі будынак сінагогі прыватызавалі. У 1923 годзе сінагогу пераабсталявалі ў Дзяржаўны яўрэйскі тэатр БССР, дзе праводзіліся лекцыі, з’езды і дэманстраваліся фільмы. Пазней тут размясціўся Дом культуры сакратарыята ЦВК імя М. В. Фрунзе.
У лістападзе 1926-га будынак быў перададзены ў карыстанне створанай арганізацыі «Белдзяржкіно». Неўзабаве тут адкрыўся кінатэатр «Культура» — адзін з самых буйных у той час у Беларусі. Глядзельная зала «Культуры» (першапачаткова харальная зала) славілася выдатнай акустыкай. Знакамітыя спевакі і артысты (Уладзімір Маякоўскі, Леанід Уцёсаў, Сяргей Лемешаў ды іншыя) аддавалі перавагу выступаць у часе гастроляў менавіта тут.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны будынак быў рэканструяваны ў 1948—1950 гадах па праекце архітэктара Міхаіла Бакланава. У ім размясціўся Рускі тэатр.
Архітэктура
Цяпер гэта вялікая трохпавярховая пабудова, амаль прамавугольная ў плане, сіметрычнай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі. Галоўны фасад вылучаны магутным шасцікалонным порцікам з масіўным трохвугольным франтонам і калонамі карынфскага ордара. Да галоўнага ўвахода вядзе высокі шматступеньчаты ганак. Вуглы фасада ўмацаваны плоскімі лапаткамі. Невялікія прамавугольныя вокны без ліштваў. Цяпер у бакавых вітражы (мастак В. Позняк).
Інтэр’ер
Унутраная прастора таксама вырашана сіметрычна. Былы цэнтральны неф пераабсталяваны ў глядзельную залу, бакавыя — у фае. Сцэна і службовыя памяшканні займаюць паўночна-ўсходнюю частку.
Мемарыяльныя дошкі
На будынку ўстаноўлены мемарыяльныя дошкі У. У. Маякоўскаму і ў гонар VI Усебеларускага з’езда Саветаў.
Кіраўніцтва
Мастацкія кіраўнікі:
Трупа
Народныя артысты Беларусі
Заслужаныя артысты Беларусі
Заслужаны артыст Расіі
Былыя акцёры
Народны артыст СССР
Генадзь Пятровіч Рылоў
Генадзь Пятровіч Рыло́ў ( — ) — вучоны ў галіне пладаводства, доктар сельскагаспадарчых навук (1996), Ганаровы садавод Украіны (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Куцаўшчына Слуцкай акругі БССР. Скончыў школу і Мар’інагорскі сельскагаспадарчы тэхнікум. Працаваў у Цэнтральным батанічным садзе Акадэміі навук БССР. З 1962 года працаваў у Гродзенскай абласной доследнай станцыі. У 1965 годзе скончыў Усесаюзны сельскагаспадарчы інстытут завочнай адукацыі, у 1987 годзе Ціміразеўскую сельскагаспадарчую акадэмію. У 1976—2001 гадах выкладаў у ПТВ-198 у Шчучыне.
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Аляксандр Іванавіч Маркевіч
Аляксандр Іванавіч Маркевіч (нар., Шчучын Гродзенскай вобласці) — беларускі ваенны і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Палкоўнік.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскае вышэйшае ваенна-палітычнае вучылішча СПА імя Ю. У. Андропава, Маскоўскую дзяржаўную юрыдычную акадэмію, Пагранічную акадэмію ФСБ Расійскай Федэрацыі.
Праходзіў ваенную службу на пасадах намесніка камандзіра роты, камандзіра роты, інжынера аддзела вайсковай часці 1725 (г. Нагінск), намесніка камандзіра вайсковай часці 1234 (г. Ліда), першага намесніка камандзіра — начальніка аператыўнага ўпраўлення вайсковай часці 2034 (г. Полацк), намесніка начальніка першага ўпраўлення — начальніка першага аддзела галоўнага аператыўнага ўпраўлення Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Рэспублікі Беларусь, начальніка Смаргонскай пагранічнай групы.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага і сёмага склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За бездакорную службу» I, II і III ступені, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2022).
Сістэма нябесных каардынат
Сістэма нябесных каардынат — сістэма каардынат, якая выкарыстоўваецца ў астраноміі для вызначэння месцазнаходжання астранамічных аб'ектаў на небе, або пунктаў на ўяўнай нябеснай сферы. Каардынаты аб'ектаў вызначаюцца дзвюмя велічынямі (або дугамі), што дае адназначнае месцазнаходжанне аб'ектаў на нябеснай сферы. Такім чынам, сістэма нябесных каардынат з'яўляецца сферычнай сістэмай каардынат, у якой трэцяя каардыната — адлегласць — часцей невядомая і не грае істотнай ролі.
Кожнай з сістэм нябесных каардынат адрозніваецца выбарам асноўнай, фундаментальнай, плоскасці і пачаткам адліку. У залежнасці з пастаўленай задачы, можа быць зручнейшым выкарыстанне пэўнай сістэмы каардынат. Найбольш часта выкарыстоўваюцца гарызантальная і экватарыяльная сітэмы каардынат. Радзей — экліптычная, галактычная і іншыя.
Рылоў
Рылоў — прозвішча:
IC 575
IC 575 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 909
NGC 909 (іншыя абазначэнні — UGC 1872, MCG 7-6-13, ZWG 539.16, NPM1G +41.0066, PGC 9197) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуглы (Полацкі раён)
Вуглы́ (, Углы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
NGC 1058
NGC 1058 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Персея. Бачная зорная велічыня: 11,2. Бачны размер: 2,5' × 2,5'. Прамое ўзыходжанне: 2 гадз. 43 мін. 29,9 сек. Схіленне: +37° 20' 29".
890
890 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 890 год нашай эры, 890 год 1-га тысячагоддзя, 90 год IX стагоддзя, 10 год 9-га дзесяцігоддзя IX стагоддзя, 1 год 890-х гадоў.
Свята-Троіцкая царква (Орша)
Свята-Троіцкая царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Оршы Віцебскай вобласці. Раней была вядома як Свята-Духаўская царква. Знаходзіцца на вуліцы Ф. Скарыны, 79.
Гісторыя
Узведзена ў 1624—1626 гадах у складзе Куцеінскага Богаяўленскага манастыра з цэглы як Свята-Духаўская царква. У 1762 годзе была перайменавана ў Свята-Троіцкую царкву. У канцы XVIII стагоддзя было зроблена драўлянае перакрыцце, якое падзяліла храм на два ярусы: унізе размяшчаўся прастол у імя Раства Багародзіцы, наверсе — святога Апостала Андрэя Першазванага. У 1869 годзе перабудавана (паводле гісторыка І. І. Грыгаровіча, у 1819) і рэканструяваня (перакрыцце дэмантавана), у 1870 годзе спічасты дах заменены на вальмавы (крыты бляхай) з купалам на барабане, у 1885 годзе царква ўпрыгожана перадалтарным плафонам і новым іканастасам. Адрэстаўрыравана ў 1995 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры барока. Манументальны прамавугольны ў плане аб’ём па восі заход — усход пераходзіць у працяглую 5-гранную апсіду з невялікай паўночнай рызніцай. Да франтальнага фасада далучана 4-гранная 2-ярусная вежа-званіца, шацёр якой, як і вальмавы дах апсіды, завершаны макаўкай. Першапачаткова ўсе аб’ёмы мелі самастойныя шатровыя дахі (паводле малюнка Дз. Струкава). У 1880 годзе бляшаны шатровы дах асноўнага аб’ёму быў завершаны цыбулепадобным купалам на 8-гранным барабане. Галоўны і тыльны фасады завершаны барочнымі фігурнымі франтонамі, крапаванымі ў ярусы аркатурамі. Манументальнасць храма ствараецца яго магутным канструкцыйным вырашэннем і характэрнай для ранняга барока стрыманай і лаканічнай пластыкай. Плоскасныя фасады крапаваны буйнымі лапаткамі, расчлянёны 2 ярусамі арачных аконных праёмаў у прафіляваных ліштвах, апяразаны тонкапрафіляваным карнізам.
Зала і апсіда перакрыты цыліндрычным скляпеннем з падпружнымі аркамі і люнетамі. Апсіду вылучаў 6-ярусны драўляны іканастас, створаны ў 1885 годзе разам з перадалтарным настольным плафонам. У інтэр’еры сцены таксама крапаваны буйнымі лапаткамі. У 1762 (1868?) годзе прастора малітоўнай залы драўляным перакрыццем была падзелена на 2 паверхі: унізе створаны прастольны храм у гонар Раства Багародзіцы, наверсе — храм у імя святога апостала Андрэя Першазванага. Інтэр’ер упрыгожвала фрэскавая размалёўка, выкананая майстрам Рыгорам, і сюжэт «Супакойванне бурлівага мора» (1690, мастак П. Ігнатовіч). Пасля рэканструкцыі 1869 годзе інтэр’ер малітоўнай залы адноўлены ў першапачатковым стане, у манастырскіх мастацкіх майстэрнях (кіраўнік В. В. Жураўлёў) створаны 4-ярусны іканастас і абразы ў ківотах. Царква мела ацяпленне (называлася «цёплай»).
IC 576
IC 576 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Імпульс сілы
І́мпульс сі́лы - фізічная вектарная велічыня, якая характарызуе дзеянне сілы на працягу пэўнага адрэзка часу. Колькасна імпульс пастаяннай сілы вызначаецца як здабытак сілы на прамежак часу, на працягу якога яна дзейнічала:
Імпульс пераменнай сілы вызначаецца шляхам яе інтэгравання па часе:
Імпульс сілы, што дзейнічае на матэрыяльны пункт на працягу пэўнага адрэзку часу, вызначае змяненне яго імпульса за гэты прамежак часу:
Шырлі Тэмпл
Шырлі Тэмпл (Shirley Temple, 23 красавіка 1928, Санта-Моніка, ЗША — 10 лютага 2014, Вудсайд, ЗША) — амерыканская актрыса, уладальніца Моладзевага «Оскара» ў 1934 годзе (самы малады чалавек у гісторыі кінематографа), найбольш вядомая па сваіх дзіцячым ролях у 1930-х гадах.
Яе паспяховая кар’ера пачалася ва ўзросце шасці гадоў, калі яна з’явілася ў фільме «Ззяючыя вочкі» (1934), пасля якога рушыла ўслед серыя новых паспяховых фільмаў, дзякуючы якім Шырлі стала адной з самых высокааплатных актрыс ЗША падчас Вялікай дэпрэсіі. Пасля завяршэння акцёрскай кар’еры Шырлі занялася палітыкай, стаўшы бачным амерыканскім дыпламатам і паслом.
NGC 910
NGC 910 (іншыя абазначэнні — UGC 1875, MCG 7-6-14, ZWG 539.17, PGC 9201) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуглы 2
Вуглы́ 2 (, Углы 2) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
NGC 1073
NGC 1073 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Кіта. Бачная зорная велічыня: 10,8. Бачны размер: 4,9' × 4,3'. Прамое ўзыходжанне: 2 гадз. 43 мін. 40,3 сек. Схіленне: +01° 22' 34".
Завулак Чыжэўскіх (Мінск)
Знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы горада. Пачынаецца скрыжаваннем з вуліцай Чыжэўскіх, затым паварочвае направа і заканчваецца скрыжаваннем з Ігуменскім трактам. Забудаваны прыватнымі аднапавярховымі дамамі.
Перасячэнні
Завулак перасякаецца з:
Кашыра
Кашыра — адзін з найстарэйшых (з 1356) гарадоў Маскоўскай вобласці Расіі, размешчаны за 115 км на поўдзень ад Масквы, прыстань на высокім правым беразе р. Ака, адміністрацыйны цэнтр Кашырскага раёна. Найбуйнейшы населены пункт муніцыпальнага щтварэння «Гарадское паселішча Кашыра». Чыгуначная станцыя на лініі Масква-Павялецкая — Данецк. З’яўляецца адным з цэнтраў Ступіна-Кашырскай агламерацыі і яе другім па велічыні горадам. Насельніцтва 41880 чалавек (2010).
Скірдзімы
Скірдзі́мы (, Скирдимы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Стрыпунскага сельсавета.
Драздоўшчына (Стаўбцоўскі раён)
Драздо́ўшчына (, Дроздовщина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цясноўскага сельсавета. 12 жыхароў (2009).
Верхвозера
Верхво́зера (, Верхозеро) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Глядкі (прыпыначны пункт)
Глядкі́ (, Глядки)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 4,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Працавічы; на лініі Слуцк — Салігорск, паміж прыпыначным пунктам Навагоркі і станцыяй Калій ІІІ.
Джэмона-дэль-Фрыулі
Джэмона-дэль-Фрыулі (Gemona del Friuli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Падуанскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вухвішча
Ву́хвішча (, Ухвище) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
Праезд Чыжэўскіх (Мінск)
Праезд Чыжэўскіх — праезд у Ленінскім раёне Мінска, які названы ў гонар маці і дачкі — Марыі Паўлаўны (1899—1943) і Алены Антонаўны (1924—1943) Чыжэўскіх, удзельніц Мінскага патрыятычнага падполля, удзельніц падрыхтоўкі акта адплаты над катам беларускага народа генеральным камісарам Вайсрутэніі, начальнікам паліцыі бяспекі фон Готбергам.
Знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы горада. Пачынаецца скрыжаваннем з вуліцай Чыжэўскіх, заканчваецца тупіком.
Перасячэнні
Праезд перасякаецца з:
Фларыян Бохвіц
Фларыян Бохвіц (, мястэчка Мір (цяпер Карэліцкі раён Гродзенскай вобласці) —, маёнтак Вашкоўцы, цяпер у складзе в. Ураджайная) - польска-беларускі асветнік, філосаф-мараліст, пісьменнік.
Біяграфія
Паходзіў з сям'і памешчыка. Бацька Рамуальд Бохвіц быў пратэстантам, маці, Анелія Борзабагатая — каталічка, выхавала сына ў духу сваёй веры.
Вучыўся ў канвінкце дамініканцаў у Нясвіжы, на юрыдычным факультэце Кіеўскага, затым Віленскага ўніверсітэтаў. Працаваў адвакатам у Навагрудку. Уваходзіў у Наваградскую асацыяцыю адвакатаў.
Ажаніўся з Паўлінай Маеўскай, стрыечнай пляменніцай маці Адама Міцкевіча. У 1838 набылі ў Чарнецкіх маёнтак Вошкаўцы (цяпер Фларыянаў, Ляхавіцкі раён), дзе і жыў разам з сям'ёю да сваёй смерці. Займаўся тут гаспадаркай, літаратурнай працай, дабрачыннай дзейнасцю. Яго маёнтак наведвалі знакамітыя літаратары і філосафы.
Пахаваны на старых могілках у вёсцы Дарава. У 1960-70-я магіла Бохвіца была разрабаваная. Помнік з надпісам Twoj przyklad niech nam pokazuje drogi prawdy не знойдзены. Знаходзіцца пад аховаю дзяржавы. Нягледзячы на гэта, у 2003 годзе магіла знішчана і ў той самы год на ёй з'явіліся новыя пахаванні.
Творчасць
Імкнуўся прымірыць філасофію і «боскае адкрыццё», рэлігію з навукай. Супрацьлегласць зыходных прынцыпаў абумовіла супярэчнасць філасофскіх і этыка-педагагічных поглядаў. Педагагічная праграма Бохвіца грунтавалася на прынцыпах асветы і рэлігійнай маралі. Галоўнай мэтай выхавання лічыў ўдасканаленне розуму і пачуццяў. Выступаў з патрабаваннем прыняць такую ​​сістэму выхавання і адукацыі, якая рыхтавала б людзей, карысных грамадству, высока ацэньваў ролю натуральных навук у працэсе пераўтварэння свету. У 1838 годзе Вільні на польскай мове выйшла яго кніга «Выява думкі. На памятку маёй жонцы і дзецям» (другое выданне выйшла ў 1839 годзе). Працяг гэтай маральна-філасофскай працы — «Выява маёй думкі пра мэты існавання чалавека» (Вільня, 1841). Першая кніга ў перапрацаваным выглядзе выйшла ў 1842 годзе пад назваю: «Асновы маіх думак і пачуццяў». Выдаў «Думкі пра выхаванне чалавека» (Вільня, 1847).
IC 577
IC 577 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рохер Каньяс
Рохер Каньяс (Roger Cañas; нар., , Калумбія) — калумбійскі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Шахцёр» з Караганды.
Клубная кар’ера
Дарослую кар’еру пачаў у 2009 годзе ў клубе «Індэпенд’ентэ Медэльін», з якім стаў чэмпіёнам Калумбіі. У 2010 годзе быў блізкі да пераходу ў італьянскі «Удзінезэ», аднак з-за змянення ліміту на легіянераў пераход не адбыўся, і Рохер, некаторы час пагуляўшы за латвійскі «Транзіт», перайшоў у новасібірскую «Сібір». Разам з «Сібір’ю» гуляў у Лізе Еўропы, застаўся ў камандзе і пасля яе выніку з Прэм’ер-лігі па выніках сезона 2010. У другой палове 2011 года на правах арэнды быў іграком польскай «Ягелоніі», аднак за асноўны склад правёў толькі адзін матч у Кубку Польшчы.
У студзені 2012 года стаў іграком карагандзінскага «Шахцёра», з якім у 2012 годзе стаў чэмпіёнам краіны, а ў 2013 годзе — уладальнікам Кубка і Суперкубка, гуляў таксама ў групавым раўндзе Лігі Еўропы. У канцы 2013 года стала вядома пра пераход Каньяса ў данецкі «Металург», аднак па выніках медагляду клуб адмовіўся адмовіўся ад падпісання іграка з-за наяўнасці ў яго толькі адной ныркі. У выніку ў лютым 2014 года Каньяс падпісаў двухгадовы кантракт з «Астаной». Па выніках сезона 2014 дапамог сталічнаму клубу ўпершыню стаць чэмпіёнам Казахстана. У 2015 годзе выйграў Суперкубак Казахстана, а таксама ўдзельнікаў у складзе «Астаны» ў групавым раўндзе Лігі чэмпіёнаў.
У лютым 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Шахцёр» з Салігорска. Замацаваўся ў стартавым складзе салігорскай каманды. У жніўні 2018 года самавольна ад’ехаў у Калумбію і пазней паведаміў, што не збіраецца вяртацца ў Беларусь.
У студзені 2019 года зноў апынуўся ў Казахстане, стаўшы іграком паўладарскага «Іртыша». Пакінуў каманду ў ліпені 2019 года, пасля чаго доўгі час заставаўся без каманды, пакуль у красавіку 2021 года не далучыўся да чылійскага «Барнечэа». У студзені 2022 года вярнуўся ў карагандзінскі «Шахцёр».
Мікалай Іванавіч Камінскі
Мікала́й Іва́навіч Камі́нскі (5 снежня 1928, в. Масоры, цяпер Сенненскі раён, Віцебская вобласць — 18 лістапада 1993) — беларускі гісторык, архівіст.
У 1952 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Пазней навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела, намеснік дырэктара Цэнтральнага дзяржаўнага архіва Кастрычніцкай рэвалюцыі БССР. У 1969—1989 гадах рэдактар у выдавецтве «Беларуская Савецкая Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі».
Адзін са складальнікаў зборніка дакументаў і матэрыялаў «Злачынствы нямецка-фашысцкіх акупантаў на Беларусі, 1941—1944» (2-е выд., 1965), «Мастацтва Савецкай Беларусі» (т. 1, 1976), рэдактар-складальнік даведніка «Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Беларусі» (3-е выд., 1992, разам з В. В. Гетавым). Адзін з аўтараў даведніка «Цэнтральны дзяржаўны архіў Кастрычніцкай рэвалюцыі і сацыялістычнага будаўніцтва БССР» (1967). Аўтар артыкулаў па гісторыі Беларусі XX стагоддзя, Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны. Асабісты архіў захоўваецца ў Нацыянальным архіве Беларусі.
NGC 911
NGC 911 (іншыя абазначэнні — UGC 1878, MCG 7-6-16, ZWG 539.21, PGC 9221) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вымач
Вы́мач (, Вымочь) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
892
892 — высакосны год, пачаўся ў суботу. 892 год нашай эры, 892 год 1-га тысячагоддзя, 92 год IX стагоддзя, 2 год 10-га дзесяцігоддзя IX стагоддзя, 3 год 890-х гадоў.
Ганс Кранах
Ганс Кранах (Hans Cranach; каля 1513,  —, ) — нямецкі мастак.
Біяграфія
Ганс Кранах — старэйшы сын і вучань Лукаса Кранаха Старэйшага. Пра яго кароткае жыццё захаваліся вельмі бедныя звесткі. Ён пачаў працаваць мастаком у Вітэнбергскай майстэрні свайго бацькі. У прасторным вершы, напісаным на яго смерць, Ганс Кранах названы таленавітым і пладавітым мастаком. І нават калі гэта некалькі перабольшана, Ганс у рэчаіснасці граў сур’ёзную ролю ў майстэрні Кранаха. Стыль атрыбутаваных яму карцін не мае прынцыповых адрозненняў ад работ яго бацькі.
Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 4 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 4 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Рура 2014 (Ruhr Open 2014) і Kreativ Dental Ruhr Open 2014 ад назвы спонсара) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 20 па 23 лістапада 2014 года ў RWE-Sporthalle, у Мюльгайме, Германія. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Шон Мёрфі, які перайграў на сваім шляху да тытула кітайца Лу Ніна (4:2), Майкла Холта (4:2), Дэвіда Гілберта (4:1), Джо Свэйла (4:3), Марка Уільямса ў чвэрцьфінале (4:2), Джада Трампа у паўфінальным матчы (4:3) і Роберта Мілкінса ў фінальным паядынку з лікам 4:0. Гэтая перамога стала чатырнаццатым прафесійным і чацвёртым нізкарэйтынгавым тытулам у кар'еры снукерыста з Англіі, а таксама другім турнірам серыі PTC, выйграным Мёрфі ў сезоне 2014/2015 пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Балгарыі ў кастрычніку таго ж года (за паўтара месяцы да турніру ў Мюльгайме).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў €125,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2014/2015, якія праходзілі ў Еўропе. Пераможца спаборніцтва атрымаў €25,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Чынадзіева
Чынадзіева (Чинадійово) — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Мукачэўскага раёна над ракой Латарыцай.
Гісторыя
Паселішча вядома з 1214 г. Да 1944 г. называлася Сэнт-Міклаш (мясцовы варыянт ад «Святы Мікалай»), мела статус заштатного мястэчка Мукачэўскага павета Бэрэзскага камітата Каралеўства Венгрыя (у складзе Аўстра-Венгерскай імперыі).
Суворая крэпасць з двума вуглавымі вежамі, са сценамі метровай таўшчыні, збудаваная ў XIV ст. баронам Пэрэні (захавалася да нашага часу) і за некалькі кіламетраў ад яе ёсць яшчэ замак Бэрэгвар (365 вокнаў, 52 пакоя, 12 уваходаў). Эрвін-Фрыдрых Шэнбарн — прадстаўнік пятага пакалення Шэнбарнаў — будуе ў 1889 г. замак Бэрэгвар, які некалькі разоў потым перабудоўваўся. Апошні з дынастыі Шэнбарнаў — граф Георг-Эрвін фон Шэнбарн-Бухгейм — у 1944 г. пакінуў замак Бэрэгвар і вярнуўся ў Аўстрыю. З 1945 г. мясцовыя лясы перайшлі ва ўласнасць дзяржавы, а землі былі перададзеныя сялянам, якія затым перайшлі ў калгасы. На базе замка быў адкрыты санаторый «Карпаты».
З 1992 г. на базе калодачна-каблучнай фабрыкі пачало дзейнасць украінска-славацкае прадпрыемства «Фактар-Праспэрыту». Прадпрыемства пачала глыбокую перапрацоўку драўніны і паралельна вытворчасць дзіцячых драўляных цацак, якія з’яўляюцца адзінымі ва Украіне і маюць попыт як на ўласным рынку, так і на замежных рынках. На прадпрыемстве працуе амаль 200 чал.
Трактаразаводскі пасёлак
Гісторыя
У раёне сучасных Трактаразаводскага пасёлка і велазавода ў XIX стагоддзі знаходзіўся «Архірэйскі гай» (так званая «Пустыня»). Шпілеўскі згадвае «Пустыню» — «прыгожы хутар, абкружаны хвойнікам і бярозавымі лясамі, які славіцца сваёй чысцюткай сажалкай, садам і хаткамі з мяккай гліны з прымессю верасу, пабудаванымі па плану самога ўладальніка хутара, архірэя  Антонія, сапраўднага аматара аграноміі і натуральных навук, які і жыве ў  Пустыні». Таксама на тэрыторыі пасёлка трактарнага завода размяшчаліся вёска Будзілава і прадмесце Доўгі Брод.
У 1939 годзе было прынята рашэнне пабудаваць на тэрыторыі будучага мікрараёна завод авіябамбардыроўшчыкаў. У будаўнічых работах прымала ўдзел вялікая колькасць рабочых, бо тэрміны здачы аб’екта былі вельмі кароткімі. Было пабудавана некалькі ангараў для самалётаў. Але будаўніцтва спынілася з пачаткам Вялікай Айчыннай вайны.
Адразу пасля заканчэння вайны пачалося будаўніцтва Трактаразаводскага пасёлка. На базе авіязавода № 453 у адпаведнасці з рашэннем Савета Міністраў СССР ад 29 мая 1946 года было распачата будаўніцтва Мінскага трактарнага завода. Для працоўных такога буйнога прадпрыемства было неабходна стварыць жылы раён, цалкам забяспечаны ўсёй сацыяльна-бытавой інфраструктурай. Таму работы па ўзвядзенні пасёлка пачаліся адначасова з будаўніцтвам завода. У адпаведнасці з планам будаўніцтва раёна была прадугледжана малапавярховая забудова (2—3-павярховыя будынкі) і стварэнне грамадскага цэнтра пасёлка. У праектаванні раёна прыняў удзел архітэктар Зіновій Майсеевіч Розенфельд — вядучы савецкі спецыяліст у галіне жыллёвага будаўніцтва, які выканаў, у тым ліку, вялікі аб’ём работ па афармленні цяперашняга праспекта Незалежнасці ў Мінску. У будаўніцтве мікрараёна, разам з савецкімі грамадзянамі, былі задзейнічаны і палонныя немцы, а нямецкія архітэктары прымалі ўдзел ў праектаванні пасёлка.
Будаўніцтва мікрараёна ішло ў строгай адпаведнасці з усімі санітарна-гігіенічнымі нормамі, такімі як нармальная шчыльнасць забудовы і шчыльнасць насельніцтва, спрыяльная арыентацыя будынкаў, максімальная інсаляцыя будынкаў і участкаў добраўпарадкавання. Дамы будаваліся такім чынам, каб паміж імі было дастаткова вольнай прасторы. Пад іх былі вылучаныя буйныя тэрыторыі, якія маюць шмат зялёных насаджэнняў. Прастора двароў спраектавана так, каб максімальна адгарадзіць жылыя пабудовы ад вуліцы. Дваровыя тэрыторыі ўпрыгожваліся разнастайнымі скульптурамі, напрыклад, медзведзянятаў з бочачкай мёду і дзяўчынкі на самакаце.
Паэт Пятрусь Броўка, уражаны размахам работ, напісаў:
"Рассунуўшы сосны
Плячамi, што волат,
У лесе ўздымаецца
Трактарагорад."
Ужо ў канцы 1940-х многія працоўныя трактарнага завода атрымалі ключы ад новага жытла. Некаторыя дамы прызначаліся для сем’яў рабочых-стаханаўцаў .Будынкі па вуліцы Даўгабродскай былі ўзведзены ў 1950-я гады і выкананы ў іншым архітэктурным рашэнні. Больш позняя забудова раёна (1960—70-я) уяўляе сабой пераважна 4—5-павярховыя цагляныя і панэльныя дамы — «хрушчоўкі».
У 1950 годзе ў сваёй кнізе «Мінск» вядомы архітэктар Міхаіл Асмалоўскі напісаў:
Жыллёвы фонд
Жыллёвы фонд мікрараёна прадстаўлены 2—5-павярховай забудовай. На тэрыторыі мікрараёна размешчаны інтэрнат № 9 РУП МТЗ.
Прамысловасць
Мінскі трактарны завод — найбуйнейшае ў краіне прадпрыемства па распрацоўцы і вырабе колавых і гусенічных трактароў і іншых сельскагаспадарчых машын і запасных частак да іх. Завод уваходзіць у васьмёрку найбуйнейшых вытворцаў сельскагаспадарчай тэхнікі ў свеце. Менавіта ў сувязі з буданіцтвам завода з’явіўся Трактаразаводскі пасёлак. На заводзе працуе больш за 20 тысяч супрацоўнікаў.
Таксама на тэрыторыі мікрараёна раней функцыянаваў Мінскі аўтарамонтны завод, які ў савецкі час займаўся рамонтам ваенных машын, а пазней — і грамадзянскай аўтамабільнай тэхнікі. У сучасны момант там размешчана 124-ая аўтазборачная вытворчасць Мінскага завода колавых цягачоў.
Культура
На тэрыторыі мікрараёна размешчаны Палац культуры Мінскага Трактарнага завода. Яго праект быў распрацаваны супрацоўнікамі архітэктурнай майстэрні № 1 інстытута «Белдзяржпраект» пад кіраўніцтвам архітэктара Г. Бенедыктава і галоўнага інжынера праекта В. Паўлоўскай. Будаўніцтва ажыццявіў будаўнічы трэст № 5. Абъём будынка склаў 46 тысяч м³, былі ўзведзены дзве залы на 800 і 300 месцаў, прасторная бібліятэка і мноства памяшканняў для мастацкай самадзейнасці. У Палацы праводзяцца творчыя мерапрыемствы для жыхароў Партызанскага раёна і горада Мінска. На сцэне ПК штогод праводзяцца агляд-конкурс мастацкай самадзейнасці працаўнікоў завода, а таксама буйныя міжнародныя фестывалі: Фестываль гарманістаў, Фестываль казацкай песні «Гайда», Конкурс дуэтаў. Сваю творчую працу праводзяць ансамбль бальнага танца «Мара», ансамбль танца «Лянок», ансамбль эстраднага танца «Серпанцін», тэатры «На Доўгім бродзе» і «Карусель», студыя выяўленчага мастацтва і духавы аркестр.
БРЫКС
БРЫКС (англ. BRICS) — група з пяці хутка развіваючыхся краін: Бразілія, Расія, Індыя, Кітай, Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка (Brazil, Russia, India, China, South Africa). Скарачэнне BRIC было ўпершыню прапанавана Джымам О’Нейлам, аналітыкам Goldman Sachs, у лістападзе 2001 года ў аналітычнай запісцы банка. Да 2011 года ў адносінах да арганізацыі выкарыстоўвалася абрэвіятура БРЫК. У сувязі з далучэннем ПАР да БРЫК 18 лютага 2011 г., па заяве індыйскага міністра фінансаў з гэтага часу група пачала насіць назву BRICS. На думку Goldman Sachs, да 2050 года сумарна эканомікі краін групы па памеры перавысяць сумарны памер эканомік самых багатых краін свету (Вялікай сямёркі).
Allium tatyanae
Allium tatyanae — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Узбекістана. Від названы ў гонар доктара.
Распаўсюджанне
, Ферганская ўпадзіна (паўночныя нізкія горы).
Канагава
Канага́ва (神奈川県) — прэфектура, размешчаная ў рэгіёне Канто на востраве Хонсю, Японія. Адміністрацыйны цэнтр прэфектуры — горад Іакагама.
Трактаразаводскі пасёлак
Культура
Таксама на тэрыторыі Трактаразаводскага пасёлка размешчана бібліятэка № 6 па адрасе: вул. А. Кашавога, 10.
Канагава
Гарады
Спіс гарадоў прэфектуры:
Трактаразаводскі пасёлак
Славутасці
Сам пасёлак з’яўляецца музеем пад адкрытым небам, бо захаваў сваю планіроўку, асноўную частку забудоўлі і элементы дэкору двароў і фасадаў дамоў:
Разам з захаванымі савецкімі назвамі вуліц, знакавай для горада гісторыяй, характэрнай і аўтэнтычнай архітэктурай, лёсамі сваіх знакамітых ураджэнцаў і жыхароў, творамі мастацтва, прысвечанымі яму — пасёлак успрымаецца грамадскасцю, у тым ліку экспертнай, як цэльны помнік гісторыі і культуры, што, аднак, пакуль не зафіксавана адпаведным статусам ў заканадаўстве. Атмасфера гарадскога асяроддзя канца 1940-пач.50-х гг., якая захавалася ў пасёлку, стала прычынай частага выкарыстання яго вуліц і двароў у якасці натуры для кіназдымкаў, а таксама месцам частага правядзення мастацкіх пленэраў і фотасесій.
Канагава
Гарады
Найбуйнейшыя гарады прэфектуры: Іакагама (3,7 млн.), Кавасакі (1,4 млн.), Сагаміхара (715 тыс.), Іакосука (420 тыс.), Фудзісава (410 тыс.).
Трактаразаводскі пасёлак
Славутасці
Акрамя таго, на тэрыторыі мікрараёна размешчаны помнік-трактар (1971 года, на тэрыторыі трактарнага завода).
У скверы «Садружнасць» размешчаны помнік воінам-казахстанцам, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, у тым ліку і ў баях за вызваленне Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Канагава
Паветы
Пасёлкі і сёлы паводле паветаў:
Трактаразаводскі пасёлак
Адукацыя
На тэрыторыі Трактаразаводскага пасёлка знаходзіцца шэраг навучальных устаноў (школы, вучылішча, каледжы, у тым ліку прафесіянальна-тэхнічныя, і ўніверсітэт).
Мату-Гросу-ду-Сул
Мату-Гросу-ду-Сул (Mato Grosso do Sul) — штат на паўднёвым-захадзе Бразіліі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кампу-Гранды.
Суседнімі бразільскімі штатамі з’яўляюцца (з поўначы па гадзіннікавай стрэлцы): Мату-Гросу, Гаяс, Мінас-Жэрайс, Сан-Паўлу і Парана. Акрамя таго, на захадзе Мату-Гросу-ду-Сул мяжуе з Парагваем і Балівіяй.
Канагава
Геаграфія
Прэфектура Канагава размешчана на поўдні ўсходнеяпонскага рэгіёна Канто, на беразе Ціхага акіяна, у раёне паўвострава Міура. На поўначы яна мяжуе з прэфектурай Токіа, на захадзе — з прэфектурамі Яманасі і Сідзуока. На ўсходзе яе абмываюць воды Такійскага заліва і канала Урага, а на поўдні — воды Сагамскага заліва.
Трактаразаводскі пасёлак
Адукацыя
Па адрасе вул. Будзённага, 6 раней знаходзілася сярэдняя школа № 57, ля якой быў разбіты яблыневы сад. Школа была адкрыта ў 1960 годзе. Першым дырэктарам быў Васіль Якаўлевіч Назараў. Цяпер там месціцца вучэбны корпус Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. На тэрыторыі мікрараёна таксама знаходзіцца сярэдняя школа № 22 (вул. Грыцаўца, 9). Школа з’яўляецца адной са старэйшых у Партызанскім раёне. Яна заснавана ў 1949 годзе. З 1 верасня 2008 года школа працуе з харэаграфічным ухілам. У школе арганізавана навучанне танцам, выяўленчаму мастацтву, ігры на музычных інструментах, створаны 9 танцавальных ансамбляў і 3 дзіцячых хора. Таксама на тэрыторыі мікрараёна функцыянуюць сярэдняя школа № 87 (вул. Шчарбакова, 23) і дзіцячая музычная школа мастацтваў № 3 імя Ф. Шапена, якая знаходзіцца па адрасе вул. Шчарбакова, 4.
Мату-Гросу-ду-Сул
Эканоміка штата ў значнай ступені арыентавана на сельскую гаспадарку і жывёлагадоўлю. Усечаны на поўдні ад тропікаў Казярога, Мату-Гросу-ду-Сул, як правіла, мае цёплы і вільготны клімат, а таксама па ім праходзяць шматлікія прытокі ракі Парана.
Трактаразаводскі пасёлак
Адукацыя
Апроч школ працуюць Спецыялізаваны ліцэй МУС (вул. Стаханаўская, 13), два прафесіянальна-тэхнічных каледжы — Мінскі дзяржаўны каледж мантажных і пад’ёмна-транспартных работ (вул. Будзённага, 8) і Мінскі дзяржаўны машынабудаўнічы каледж (вул. Даўгабродская, 25), а таксама Мінскі дзяржаўны медыцынскі каледж (вул. Даўгабродская, 41, к.1) і Міжнародны дзяржаўны экалагічны інстытут імя А. Д. Сахарава Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (вул. Даўгабродская, 23).
Канагава
Гісторыя
Прэфектура Канагава займае тэрыторыю гістарычнай правінцыі Сагамі і паўднёва-ўсходнюю частку правінцыі Мусасі. Яе адміністрацыйны цэнтр — горад Іакагама — найбуйнейшы населены пункт Японіі пасля Токіа. Ён паўстаў у сярэдзіне XIX ст. на месцы рыбацкага паселішча, ператворанага ў міжнародны порт у выніку вестэрнізацыі Японіі. Сярод іншых гістарычных месцаў прэфектуры — гарады Камакура і Адавара. Першы быў рэзідэнцыяй першага ў гісторыі краіны самурайскага ўрада — Камакурскага сёгуната. Другі выконваў ролю галоўнай цытадэлі гегемонаў рэгіёна Канто — самураяў роду га-Хадзё.
Мату-Гросу-ду-Сул
Нізіны Пантанала пакрываюць 12 муніцыпалітэтаў і ўяўляюць сабой вялікую разнастайнасць флоры і фаўны, лясы, прыродныя водмелі, саваны адкрытыя пашы, палі і хмызнякі. Горад Баніта, на гары Бадакена, мае дагістарычныя пячоры, прыродныя рэкі, вадаспады, басейны і пячоры Блакітнае Возера.
Канагава
Насельніцтва
Прэфектура Канагава з’яўляецца трэцяй найбуйнейшай прэфектурай Японіі паводле колькасці насельніцтва, саступаючы толькі Токіа і Осацы. Станам на 1 ліпеня 2011 яно складала 9 060 649 чал. Дзякуючы высокай шчыльнасці насельніцтва і развітой сетцы транспарту бачнай мяжы паміж Іакагамай і Такійскімі адмысловымі раёнамі не адчуваецца.
Трактаразаводскі пасёлак
Ахова здароўя
Медыцынскае абслугоўванне дарослага насельніцтва мікрараёна ажыццяўляюць 9-я гарадская паліклініка (вул. Шчарбакова, 1, рэканструяваны будынак) і медыцынскі цэнтр Мінскага трактарнага завода, які знаходзіцца па адрасе вул. Стаханаўская, 10а (абслугоўвае працаўнікоў завода). Медыцынскае абслугоўванне дзіцячага насельніцтва ажыццяўляе 9-я гарадская дзіцячая паліклініка (часова месціцца ў будынку 14-й раённай паліклінікі на вул. Фролікава, 2; філіял — аддзяленне медыцынскай рэабілітацыі знаходзіцца на вул. Стаханаўскай, 41). Было вырашана рэканструяваць будынак паліклінікі, але ў выніку гэта атрымалася немагчымым з-за падоўжных расколін, што ўзніклі ў сценах. Тады было вырашана пабудаваць новы будынак дзіцячай паліклінікі. На дадзены момант работа ўсіх службаў (за выняткам аддзела рэабілітацыі) часова ажыццяўляецца на базе ўстановы аховы здароўя «14 Цэнтральная раённая паліклініка» па адрасе: г. Мінск, вул. Фролікава, 2.
Канагава
Эканоміка
Канагава з’яўляецца буйной прамысловай зонай Канто. Асноўныя галіны прамысловасці прэфектуры — хімічная, металургічная, аўтамабільная, электратэхнічная і харчовая. Асновай эканомікі прэфектуры Канагава з’яўляецца цяжкая прамысловасць.. У ёй размешчаны найбуйнейшы ў краіне Такійска-Іакагамскі прамысловы раён. Яго цэнтрам з’яўляецца міжнародны Іакагамскі порт — найбуйнейшы ў Японіі. Пачынаючы з сярэдзіны 20 стагоддзя ўзровень індустрыялізацыі прэфектуры і даходы ад збыту прамысловай прадукцыі застаюцца самымі высокімі па краіне. Акрамя прамысловасці прыбытковай галіной з’яўляецца турызм. Яго цэнтрамі з’яўляюцца багатыя прыродныя славутасці Хаконэ і старажытная Камакура.
Сімволіка
Эмблема прэфектуры была абрана 3 лістапада 1948 года. Сцяг прэфектуры афіцыйна не зацвярджаўся, але звычайна ў яго якасці выкарыстоўваюць чырвоную эмблему горада на белым фоне. 10 красавіка 1950 года быў зацверджаны гімн прэфектуры пад назвай «Хікары аратані» (光あらたに). Тэкст гімна быў напісаны Тэрыміцу Мурасэ і дапоўнены Ёсіа Кацу. Музыку напісаў Набуа Ііда.
Трактаразаводскі пасёлак
Пошта
На тэрыторыі мікрараёну знаходзяцца аддзяленні пошты № 70 (вуліца Ванеева, 18) [4] і № 9 (вуліца Чабатарова, 1/6).
Паркі і скверы
На тэрыторыі Трактаразаводскага пасёлка размешчаны Антонаўскі парк, назва якога звязана з імем арцыбіскупа Антонія (Зубко), урочышча якога было на гэтай терыторыі да 1930-х гадоў. Парк працягнуўся ўздоўж Сляпянскай воднай сістэмы ад чыгункі Мінск-Масква да Партызанскага праспекта. 22 снежня 2006 года сесія Мінскага гарадскога савета прысвоіла яму назву Антонаўскі парк. Таксама месцамі адпачынку жыхароў мікрараёна з’яўляюцца сквер «Садружнасць», размешчаны ў межах вуліц Кашавога, Чабатарова і Даўгабродскай і сквер Клумава — названы, як і адпаведная вуліца, імем Героя Савецкага Саюза Яўгена Клумава.
Транспарт
Транспартнае забеспячэнне ўнутры мікрараёна і з іншымі часткамі горада ажыццяўляюць :
NGC 913
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Слабадан Мілошавіч
Слабадан Мілошавіч (Слободан Милошевић ;  — ) — сербскі і югаслаўскі палітык, які быў прэзідэнтам Сербіі (спачатку Сацыялістычнай Рэспублікі Сербіі ў складзе Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславіі) з 1989 да 1997 года і прэзідэнтам Федэратыўнай Рэспублікі Югаславіі з 1997 да 2000 года. Узначальваў Сацыялістычную партыю Сербіі з моманту яе заснавання ў 1990 годзе. Прыйшоў да ўлады як прэзідэнт Сербіі пасля таго, як ён і яго прыхільнікі сцвярджалі пра неабходнасць рэформаў Канстытуцыі Югаславіі 1974 года з-за нібыта маргіналізацыі Сербіі і яе палітычнай няздольнасці стрымліваць албанскія сепаратысцкія хваляванні ў правінцыі Косава.
Ягонае прэзідэнцтва ў Сербіі і Федэратыўнай Рэспубліцы Югаславіі было адзначана буйнымі рэформамі ў канстытуцыі Сербіі ў 1980-я і 1990-я гады, якія скарацілі паўнамоцтвы аўтаномных правінцый Сербіі і ў 1990 годзе замянілі марксісцка-ленінскую аднапартыйную сістэму на шматпартыйную, спробамі рэформаў канстытуцыі Югаславіі 1974 года, распадам Югаславіі і пачаткам Югаслаўскіх войнаў, стварэннем Федэратыўнай Рэспублікі Югаславіі з былых рэспублік Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславіі Сербіі і Чарнагорыі, вядзеннем перамоваў па Дэйтанскім пагадненні ад імя баснійскіх сербаў, якое скончыла Баснійскую вайну ў 1995 годзе, і яго звяржэннем у 2000 годзе.
Сышоў у адстаўку з пасады прэзідэнта Югаславіі на фоне дэманстрацый супраць спрэчных прэзідэнцкіх выбараў 24 верасня 2000 года, а 31 сакавіка 2001 года быў арыштаваны югаслаўскай федэральнай уладай па падазрэнні ў карупцыі, перавышэнні службовых паўнамоцтваў і прысваенні грошай. Першае расследаванне па Мілошавічу было спынена з-за адсутнасці доказаў, што заахвоціла прэм’ер-міністра Сербіі Зорана Джынджыча выдаць яго міжнароднаму крымінальнаму трыбуналу па былой Югаславіі, каб замест гэтага ён прадстаў перад судом за здзяйсненне ваенных злачынстваў. У пачатку судовага працэсу Мілошавіч асудзіў трыбунал як незаконны, паколькі ён быў распачаты без згоды Генеральнай Асамблеі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і адмовіўся прызначаць адваката для сваёй абароны. Мілошавіч вёў сваю ўласную абарону на працягу пяцігадовага працэсу, які скончыўся без прысуду, калі ён памёр у сваёй турэмнай камеры ў Гаазе 11 сакавіка 2006 года. Мілошавіч, які пакутаваў на хваробу сэрца і гіпертэнзію, памёр ад сардэчнага прыступу. Трыбунал адмовіўся ад адказнасці за смерць Мілошавіча, заявіўшы, што той адмовіўся прымаць прапісаныя лекі і медыкаменты. У лютым 2007 года Міжнародны суд вынес асобнае рашэнне па справе аб баснійскім генацыдзе, што не было ніякіх доказаў сувязі паміж Сербіяй і Мілошавічам і генацыдам з боку баснійскіх сербаў у баснійскай вайне. Тым не менш суд пастанавіў, што Мілошавічам і іншымі кіраўнікамі Сербіі была парушана Канвенцыя аб генацыдзе, бо яны не здолелі прадухіліць генацыд і не супрацоўнічалі з міжнародным трыбуналам у пакаранні асобаў, вінаватых у генацыдзе, у прыватнасці генерала Ратку Младзіча, а таксама парушаны абавязацельствы па выкаанні часовых мераў па распараджэнні суда.
NGC 1097
NGC 1097 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Печы. Бачная зорная велічыня: 9,5. Бачны размер: 9,4' × 6,6'. Прамое ўзыходжанне: 2 гадз. 46 мін. 19,5 сек. Схіленне: −30° 16' 32".
Старыя Баруны
Стары́я Бару́ны (, Старые Боруны) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (1692001—1693000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1692001—1693000)
IC 578
IC 578 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вялікае Сяло (Полацкі раён)
Вялі́кае Сяло́ (, Великое Село) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
Дзямідава Жэсць
Дзямі́дава Жэсць (, Демидова Жесть) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Заменка
За́менка (, Заменка) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цясноўскага сельсавета. 7 жыхароў (2009).
Канстанцін Мікалаевіч Салаўёў
Канстанцін Мікалаевіч Салаўёў (, Ленінград — 17 мая 2023, Мінск) — беларускі вучоны ў галіне спектраскапіі і люмінесцэнцыі шмататамных малекул. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1994), доктар фізіка-матэматычных навук (1970), прафесар (1976).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1956).
У 1959—1972 гадах малодшы, старшы навуковы супрацоўнік, у 1972—1992 гадах загадчык лабараторыі Інстытута фізікі імя Б. І. Сцяпанава АН Беларусі, у 1992—2006 гадах загадчык лабараторыі Інстытута малекулярнай і атамнай фізікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З 2007 гадах галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута фізікі імя Б. І. Сцяпанава Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія БССР (1980) за цыкл работ «Фатоніка біялагічна важных пігментаў і іх аналагаў». Дзяржаўная прэмія СССР (1986) за цыкл работ «Фотавыпальванне стабільных спектральных правалаў і селектыўная спектраскапія складаных малекул».
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па вывучэнні палярызацыі люмінесцэнцыі, электронна-вагальных спектраў, электроннай структуры ўзбуджаных станаў малекул тыпу хларафіла і працэсаў пераўтварэння энергіі светлавога ўзбуджэння ў малекулярных сістэмах на іх аснове. Вызначыў сіметрыю малекул парфірынаў і металапарфірынаў. Даў агульную і дэталёвую інтэрпрэтацыю электронна-вагальных спектраў парфіну і яго аналагаў. Даследаваў нізкатэмпературныя рэакцыі фотатаўтамерызацыі парфірынаў, вывучэнне якіх паклала пачатак новаму напрамку ў малекулярнай спектраскапіі высокага разрашэнню — фотавыпальвання стабільных спектральных правалаў.
Аўтар больш за 300 навуковых прац, у т.л. 5 манаграфій, 14 вынаходстваў.
NGC 1156
NGC 1156 (іншыя абазначэнні — UGC 2455, MCG 4-8-6, ZWG 485.6, KARA 121, VV 531, IRAS02567+2502, PGC 11329) — галактыка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Партызанская брыгада імя ВЛКСМ
Партызанская брыгада імя ВЛКСМ — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1943 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Ушацкага і Чашніцкага раёнаў. 1 ліпеня 1944 года брыгада (282 партызаны, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была створана на базе асобных атрадаў імя Лазо, «Сібрак», «КІМ», арганізаваных на Асобым беларускім зборы, 2-га і 4-га. У лістападзе 1943 года 2-гі атрад быў расфарміраваны.
На дату злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі атрады імя Лазо, «Сібірак», «КІМ», імя Сільніцкага.
Гісторыя
Партызаны рабілі дыверсіі на чыгунцы Полацк — Маладзечна, знішчылі ці пашкодзілі 14 эшалонаў, падарвалі больш за 1 тысячу рэек. У красавіку — маі ўдзельнічалі ў абароне Полацка-Лепельскай партызанскай зоны на рубяжы вёсак Асінаўка — Рабчонкі Ушацкага раёна. Вялі баі супраць карнай аперацыі «Веснавое свята»
Коўпіца
Ко́ўпіца звычайная (Platalea leucorodia) — невялікая балотная птушка з роду сямейства.
Пашырэнне
Арэал разарваны — паўднёвы ўсход Еўропы, лакальна трапляецца на Іберыйскім паўвостраве, у Галандыі, Францыі, Даніі, Чэхіі і Славакіі, Германіі, Літве, Малой Азіі і паўднёвай частцы Азіі без Індакітая і поўдня Кітая, лакальна ў Паўночнай Афрыцы.