cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бітва за Себху (2019)
Ход падзей
Наступленне сіл фельдмаршала Хафтара на город пачалося 16 студзеня 2019 года. Мэтай аперацыі стала вызваленне Себхі ад тэрарыстычных фармаванняў. Неўзабаве войскам удалося хутка падысці да горада, дзе баевікі ўжо падрыхтаваліся да абароны. Найбольш жорсткія баі вяліся за аэрапорт. 28 студзеня сілы ЛНА цалкам авалодалі Себхай.
Падчас аперацыі, 18 студзеня, Лівійская нацыянальная армія абвясціла, што за 60 км ад Себхі забіты Абу Талха аль-Лібі, лідар Аль-Каіды ў Магрыбе.
З 3 па 6 лютага, пасля шэрагу паразаў, баявыя групы з Нігера і Чада пачалі сыходзіць з краіны. Адзін з атрадаў чадскіх баевікоў падчас свайго адступлення падвергнуўся бамбардзіроўцы ВПС Францыі.
Тым часам УНЗ выказала сваю незадаволенасць аперацыяй ЛНА у Себхе. 6 лютага паміж сіламі ўрада і хафтараўцамі адбыліся першыя сутыкненні.
Раніцай 20 лютага сараджысты ўваходзяць у горад Мурзук і выцясняюць адтуль чадскіх паўстанцаў
21 лютага УНЗ абвясціў, што ён «мірна» захапіў нафтарадовішча Аль-Філ.
У сакавіку сілы Хафтара праводзяць паспяховае наступленне ў раёне Себхі, выцясняючы з рэгіёне УНЗ, у тым ліку з гарада Мурзук, які яны захапілі 2 сакавіка.
Конкурс песні Еўрабачанне 2014
Пераможцам конкурсу стала прадстаўніца з Аўстрыі пад сцэнічным імем Канчыта Вурст. Конкурс вялі трое вядучых — Лісэ Ронэ, Мікалай Копель і Пілоу Асбек. Упершыню ў гісторыі конкурсу трыо вядучых складалася з двух мужчын і адной жанчыны. Гэта быў трэці раз, калі Данія прымала ў сябе конкурс, у апошні раз гэта здаралася ў 2001 годзе.
Трыццаць сем краін пацвердзілі свой удзел у конкурсе. 10 мая 2013 года падчас прэс-канферэнцыі арганізатараў у Мальмё, выканаўчы кіраўнік, Ён Ула Сан, адзначыў, што ён спадзяецца на вяртанне краін, якія не ўдзельнічалі ў конкурсе 2013 года, і што Еўрапейскі вяшчальны саюз (EBU) быў у абмеркаваннях з гэтымі краінамі ў дачыненні да іх патэнцыйнай даходнасці. Паўфіналы былі прызначаны на 6 і 8 мая 2014 года, а фінал прайшоў вечарам 10 мая 2014 года, нягледзячы на тое, што першапачаткова правядзенне конкурсу было запланавана на тыдзень пазней. Прычынай таго, што конкурс быў перанесены наперад на тыдзень, з'яўляецца зручнасць для гарадоў-кандыдатаў.
Капенгаген, Хернінг, Хорсенс, Фрэдэрысія і Ольбарг сталі пяццю гарадамі, якія падалі свае заяўкі на правядзенне конкурсу. Конкурс вяла дацкая нацыянальная тэлекампанія «DR», якую прызначыў Перніле Горба ў якасці выканаўчага прадзюсара для конкурсу 2014 года. У конкурсе 2014 можна таксама было ўбачыць вяртанне Валянціны Манеты, якая прадстаўляла Сан-Марына трэці год запар. Партугалія ў 2014 годзе прыняла рашэнне вярнуцца на конкурс пасля перапынку ў 2013 годзе. Польшча таксама абвясціла аб сваім вяртанні пасля перапынку ў два гады.
Члены дацкай каралеўскай сям'і, кронпрынц Фрэдэрык і яго жонка, кронпрынцэса Мэры прысутнічалі на фінале ў якасці гасцей.
Чарнагорыя і Сан-Марына ў першы раз выйшлі ў фінал конкурсу з часу іх дэбюту ў 2007 і 2008 гадах адпаведна.
Месца правядзення
Дацкі нацыянальны вяшчальнік DR 2 верасня 2013 года абвясціў аб тым, што конкурс песні Еўрабачанне 2014 пройдзе ў Капенгагене, у залах B & W, якія размяшчаюцца на плошчы «Рэфхалеёэн» на востраве Амагер. Яны ўяўляюць сабой стары прамысловы комплекс, які стаў найважнейшым культурным цэнтрам горада. Комплекс мае вялікія зачыненыя памяшканні. Капенгаген прэтэндуе на тое, што гэта месца адпавядае ўсім патрабаванням ЕВС. Па дадзеных арганізацыі, яго можна пакінуць у яго першапачатковым «сырым і прамысловым выглядзе».
Лозунг конкурсу — «Join Us», што азначае «Далучайцеся да нас». Гэты выбар быў ухвалены ЕВС і рэферэнтнай групай.
Фармат
Конкурс складаўся з двух паўфіналаў і фіналу, гэта значыць у фармаце, які выкарыстоўваецца з 2008 года. Дзесяць краін з самымі высокімі баламі ў кожным паўфінале выйшлі ў фінал, дзе яны далучыліся да прымаючай краіны Даніі і да пяці асноўных краін-спонсараў (вядомым як «Вялікая пяцёрка») — Францыі, Германіі, Італіі, Іспаніі і Вялікабрытаніі.
Вядучыя
4 лютага 2014 года дацкі вяшчальнік «DR» абвясціў, што конкурс песні «Еўрабачанне 2014» будуць весці тры чалавекі — дацкія тэлевядучыя, Лісэ Ронэ і Мікалай Копель, а таксама дацкі акцёр Пілоу Асбек.
Змены ў правілах
20 верасня ЕВС сумесна з камандай Еўрабачання ўсталявалі новыя правілы для конкурсу песні Еўрабачанне 2014. Ён Ула Сан паведамляе, што правілы збіраюцца зрабіць больш адкрытымі, тым самым узмацніўшы іх. Сістэма галасавання не змянілася, галасаванне журы па-ранейшаму складае 50 % ад агульнага выніку кожнай краіны-удзельніцы.
Згодна з новымі правіламі, імёны ўсіх членаў журы будуць абвешчаныя яшчэ да пачатку конкурсу, як мяркуецца, 1 мая 2014 года. Пасля фіналу будуць апублікаваныя ўсе ацэнкі кожнага члена журы, а таксама вынікі галасавання кожнай краіны-удзельніцы. Змены закранулі і адбор членаў журы — адзін і той жа член журы будзе судзіць толькі раз у тры гады.
Графічны дызайн
19 снежня 2013 года адбылася прэзентацыя тэмы дызайну конкурсу і самога лагатыпа. Сімвалам гэтага года стаў сіне-блакітны брыльянт.
Сцэна
Сцэна мела форму вялізнага брыльянта, як на лагатыпе, на які білі пражэктары, а таксама часам феерверкі зверху і дым знізу. Подыум сцэны быў уладкаваны ў выглядзе вялізнага медыйнага экрана, акружанага пражэктарамі і сопламі феерверкаў, якія блі ўверх у басейне, і ў які саскоквалі танцоры падчас некаторых шоў-выступленняў. На сцэне была ўсталяваная велізарная 40-тоная канструкцыя ў выглядзе вуглавога каркаса-лясоў са светлавых трубак з пражэктарамі ў вузлах, на канструкцыю праецыяваліся лазерна-светлавыя малюнкі. Усяго сцэна мела больш за 3000 агнёў і больш чым 1200 квадратных метраў святлодыёдных экранаў.
Лёсаванне
Размеркаванне на паўфіналы прайшло 20 студзеня 2014 года ў Капенгагене, дзе ў агульнай складанасці 28 краін былі падзелены на 2 паўфінала. Лёсаванне прайшло ў мэрыі Капенгагена. Краіны-ўдзельніцы, за выключэннем Швецыі, Нарвегіі і Ізраіля, у тым ліку і краіны «Вялікай пяцёркі», былі аўтаматычна размеркаваны на два паўфіналы і фінал, астатнія краіны былі падзеленыя на 6 кошыкаў.
Крым
У канцы красавіка 2014 года, па вынікам падзей, якія адбыліся на Украіне і ў Крыму, Еўрапейскі вяшчальны саюз і дацкая тэлекампанія «DR» прынялі рашэнне, што вынікі тэлегаласавання ў рэгіёне будуць залічвацца як галасы ад Украіны — у сувязі ўкраінскай прыналежнасцю аператараў сувязі на паўвостраве.
Першы паўфінал
У першым паўфінале галасуюць: Іспанія, Францыя, Данія. Сінім колерам пазначаныя краіны, якія прайшлі ў фінал.
Другі паўфінал
У другім паўфінале галасуюць: Германія, Італія, Вялікабрытанія. Сінім колерам пазначаныя краіны, якія прайшлі ў фінал.
Гуды
Гуды (Gudai) — адна з літоўскіх назваў беларусаў. У ХІХ ст. існавалі таксама іншыя значэнні гэтага паняцця, так жыхары Прусіі называлі жамойтаў, а таксама іншых сваіх паўднёвых суседзяў — літвінаў, аўкштотаў, палякаў і рускіх.
Паходжанне
Слова вядомае ад XV ст. Найбольш пашыраны погляд, што слова гуды паходзіць ад назвы народу готаў. Верагодна, балты засвоілі гэтую назву ў ІІ—ІІІ ст., калі готы прасоўваліся з Павіслення ў Паўночнае Прычарнамор'е. Іх шляхі ішлі ўздоўж сучасных беларускіх земляў, па тэрыторыі Польшчы. З цягам часу назва гуды была перанесеная з готаў на іншыя суседнія народы, пакуль, урэшце, не замацавалася за беларусамі. Ад этноніму гуды, ці адпаведных атрапанонімаў паходзіць назва шэрагу населеных пунктаў у Беларусі (калі 15 на памежжы з Літвой), у Літве (па ўсёй тэрыторыі каля 150), Латвіі і Польшчы.
Род Лоўлер
Род Лоўлер (Rod Lawler; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Фіналіст International Open 1996 года і пераможца аднаго з этапаў серыі PTC. Былы 20-ы нумар сусветнага рэйтынгу (1996/1997).
Спіс аб’ектаў PGC (2231001—2232000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2231001—2232000)
Беларуская калійная кампанія
ААТ «Беларуская калійная кампанія» — адзін з найбуйнейшых пастаўшчыкоў калійных мінеральных угнаенняў у свеце.
Размешчана ў горадзе Мінск.
Харцызск
Харцызск (Харци́зьк) — горад у Данецкай вобласці Украіны.
Беларуская калійная кампанія
Гісторыя
Беларуская калійная кампанія (БКК) заснавана ў красавіку 2005 года Рэспубліканскім унітарным прадпрыемствам «Вытворчае аб’яднанне „Беларуськалій“» (Рэспубліка Беларусь) і адкрытым акцыянерным таварыствам «Уралкалій» (Расійская Федэрацыя). Пры гэтым акцыянерам належала па 50 % акцый кампаніі.
Харцызск
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Беларуская калійная кампанія
Гісторыя
У маі 2008 года склад акцыянераў змяніўся, і акцыі размяркоўваюцца наступным чынам: «Уралкалій» — 50 %, «Беларуськалій» — 45 % і дзяржаўнае аб’яднанне «Беларуская чыгунка» — 5 %. Асноўная мэта сумеснай працы прадпрыемстваў — экспартныя пастаўкі калійных угнаенняў на сусветныя рынкі.
На наступным этапе акцыянерамі кампаніі выступілі ААТ «Беларуськалій» (48 %), «Беларуская чыгунка» (42 %) і РУП «Белэксімгарант» (10 %).
Харцызск
Гісторыя
Афіцыйна заснаваны ў 1869 г. як пасёлак пры станцыі на Курска-Харкаўска-Азоўскай чыгунцы. Але на месцы сучаснага горада яшчэ ў 1786 г. была заснавана Слабада Харцызская, якая належала генерал-маёру Івану Ілавайскаму.
Беларуская калійная кампанія
Гісторыя
Гандлёвымі аперацыямі БКК кіруе галаўны офіс, які размешчаны ў Мінску, пры садзейнічанні шасці прадстаўніцтваў кампаніі за мяжой. Рэгіянальныя прадстаўніцтвы кампаніі дзейнічаюць у Дэлі, Пекіне, Сінгапуры, Сан-Паўлу, Чыкага і Панаме.
2 снежня 2021 года Міністэрства фінансаў ЗША ўключыла БКК і яе ўкраінскае прадстаўніцтва «Аграрозквіт» у амерыканскі санкцыйны спіс. У 2022 годзе БКК была ўнесена ў санкцыйныя спісы Канады, ЕС , Швейцарыі.
Харцызск
Гісторыя
Назва паходзіць ад слова "харцызы" ("разбойнікі, рабаўнікі") — так у XVI ст. называлі туркі і татары збеглых сялян і запарожскіх казакаў. Месцы іх паселішчаў называлі "харцызскімі".
Беларуская калійная кампанія
Прадукцыя
БКК экспартуе калійныя ўгнаенні ў Еўропу, ЗША, Цэнтральную і Паўднёвую Амерыку, Афрыку, Азіяцка-Ціхаакіянскі рэгіён, Індыю і Кітай. Доля БКК на сусветным рынку экспарту калійных угнаенняў складае 43 працэнты.
Харцызск
Гісторыя
У 1860-х гг. паблізу станцыі пачалася распрацоўка радовішчаў каменнага вугалю.
Катамаран
Катамаран — 1) плыт для кароткіх зносін і рыбнай лоўлі ў народаў азіцякага ўзбярэжжа Індыйскага акіяна, а таксама астравоў Ціхага акіяна і Паўднёвай Амерыкі. Перамяшчаецца з дапамогай вёслаў або ветразяў. 2) Невялікае грабное або ветразевае судна з некалькіх выдзеўбаных і завостраных з канцоў бярвён, злучаных масткамі. 3) Сучаснае марское або рачное судна (грузавое, рыбалоўнае, пасажырскае, буксірнае, спартыўнае) з двума злучанымі (палубай або фермамі) у верхняй частцы паралельнымі карпусамі. Мае добрую ўстойлівасць і мараходныя якасці, вялікую палубу. Катамаран называецца таксама аднакорпуснае судна з паплавамі-балансірамі па баках.
Беларуская калійная кампанія
Рынкі збыту
Пасля пападанння ў амерыканскі санкцыйны спіс, у 2022 годзе БКК пачала весці перамовы з Індыяй аб пастаўках 1 млн тон калійных угнаенняў.
Лён і Лляніца
Лён і Лляніца - персаніфікаваны ўраджай лёну і яго міфічная жонка ў беларускай міфалогіі. Асэнсоўваюцца як мужчынскі і жаночы пачаткі льнянога поля. Калі сяляне засявалі яго, то клікалі Лён і Лляніцу да сябе, просячы добры ўраджай. Звычай уключаў эратычны падтэкст: ад "супругаў" патрабавалі, каб яны актыўна "апыляліся" (гэта значыць, апылялі льняныя кветкі). Павер'е зафіксавана толькі на Веткаўшчыне.
Хрэсціўка
Хрэсціўка (Хрестівка) — горад у Данецкай вобласці Украіны.
Гісторыя
Былое нямецкае паселішча а самага пачатку мела тры назвы: немцы называлі свой хутар Ман-Гэйм, у дакументах было напісана Давыда-Арлоўка, чумакі называлі нямецкую калонію праз крыжападобны паказальнік дарог Таганрог — Бахмут Хрэсціўкай (ад хрест - крыж). У 1956 г. горад перайменаваны ў Кіраўскэ - у гонар савецкага партыйнага дзеяча С. Кірава. У 2016 г. у рамках працэса дэкамунізацыі Вярхоўная Рада Украіны пастанавіла вярнуць гораду гістарычную назву - Хрэсціўка.
Фінскія татары
Фінскія татары — этнічная меншасць у Фінляндыі, колькасцю каля 1000 чалавек.
Гісторыя татарскай абшчыны Фінляндыі
Асноўнымі грамадскімі арганізацыямі татар Фінляндыі з'яўляюцца Ісламскае таварыства Фінляндыі «Ісламія» і Таварыства татарскай культуры (было заснавана ў 1935 годзе). У розны час таксама існавалі спартыўны клуб «Ёлдыз» (заснаваны ў 1945 годзе), татарская пачатковая школа (існавала паміж 1948 і 1969 гадамі) і іншыя арганізацыі, а таксама перыядычныя выданні на татарскай мове.
Большасць фінскіх татар жыве ў гарадах Хельсінкі, Турку і Тамперэ. Татары цалкам інтэграваны ў фінскае грамадства і звычайна валодаюць, акрамя роднай мовы, яшчэ фінскай і шведскай. Гэта самая першая паводле часу стварэння мусульманская абшчына ва ўсёй Скандынавіі.
Продкі фінскіх татар былі гандлярамі і камерсантамі з татарскіх вёсак Сергацкага раёна Ніжагародскай губерні, якія аселі ў Фінляндыі паміж 1870 і 1920 гадамі пасля таго як узніклі палітычныя перашкоды, якія зрабілі немагчымымі гандлёвыя паездкі ў Фінляндыю.
77 фінскіх татар удзельнічалі ў другой і Трэцяй Савецка-фінскай вайне на баку Фінляндыі, 10 з іх загінулі
Вядомыя асобы
Адным з вядомых фінскіх татар з'яўляецца футбаліст Ацік Ізмаіл (нар. у 1957 годзе).
Адным з самых яскравых прадстаўнікоў творчай інтэлігенцыі фінскай татарскай дыяспары з'яўляецца Дэніз Батрэтдзін — фінскі татарын у чацвёртым пакаленні, бізнесмен і музыкант. Музычную кар'еру ён пачаў у 1970-х гадах у Хельсінкі разам з татарскім рок-ансамблем «Башкарма». У 1992 годзе заснаваў уласную групу "Kazan Gruppasi Bedretdin" (скарочана «KGB»), у рэпертуары якой як традыцыйная татарская музыка, так і ўласныя сачыненні. Стылістыка музыкі сучасная — у аранжыроўках адчуваецца ўплыў рока і часткова джазавай і блюзавай музыкі.
Чысцяковэ
Чысцяковэ (Чистякове) — горад у Данецкай вобласці Украіны. З сярэдзіны ХІХ ст. - цэнтр здабычы каменнага вугля.
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Металазнаўства
Металазна́ўства — навука пра састаў, будову і ўласцівасці металаў і сплаваў, пра іх залежнасць (заканамернасці змен) ад вонкавых уздзеянняў (цеплавых, механічных, хімічных і інш.). Асноўная практычная задача металазнаўства — пошук аптымальных саставаў і метадаў апрацоўкі сплаваў для атрымання патрэбных (зададзеных) уласцівасцей. Металазнаўства ўмоўна падзяляюць на тэарэтычнае, якое разглядае агульныя заканамернасці будовы і працэсаў, што адбываюцца ў металах і сплавах пры розных уздзеяннях, і прыкладное, якое вывучае тэхналагічныя працэсы апрацоўкі (тэрмічная апрацоўка, ліццё, апрацоўка металаў ціскам), а таксама канкрэтныя класы металічных матэрыялаў. Састаўной частка металазнаўства з’яўляецца металаграфія.
Гісторыя
Металазнаўства развіваецца з другой паловы XIX ст. Яго заснавальнікамі лічацца Дз. К. Чарноў і П. П. Аносаў. Развіццю металазнаўства спрыяла адкрыццё ў 1869 годзе перыядычнага закону Дз. Л. Мендзялеева, што дазваляе прадбачыць уласцівасці як чыстых металаў, так і сплаваў. Станаўленню металазнаўства спрыялі працы і А. Партэвена (Францыя), Г. Тамана (Германія),  (Вялікабрыганія)  (ЗША) і інш. Значны ўклад у развіццё металазнаўства зрабілі расійскія вучоныя Г. В. Курдзюмаў, А. А. Бочвар, А. А. Байкоў і інш.
Беларусь
На Беларусі работы ў галіне металазнаўства вядуцца ў Інстытуце фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў, Фізіка-тэхналагічным інстытуце НАН Беларусі, БНТУ, інш. ВНУ і галіновых НДІ. Распрацоўваюцца пытанні павышэння якасці металапрадукцыі, удасканалення тэхналогіі яе апрацоўкі, укаранення новых спосабаў уздзеяння на структуру і ўласцівасці металаў і сплаваў, стварэння новых матэрыялаў і інш. Важкі ўклад у развіццё металазнаўства зрабілі працы беларускіх вучоных Г. А. Анісовіча, С. А. Астапчыка, С. І. Губкіна, К. В. Горава, Я. Р. Канавалава, В. П. Севярдэнкі, А. В. Сцепаненкі, В. М. Чачына і інш.
Альфрэд Бёрдэн
Альфрэд «Альфі» Бёрдэн (Alfred Burden; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Чвэрцьфіналіст адкрытага чэмпіянату Кітая 2016 года, Еўрапейскага Мастэрс 2016 года і адкрытага чэмпіянату Гібралтара 2017 года, а таксама ўдзельнік чэмпіянату свету 1998 года. Былы 38-ы нумар сусветнага рэйтынгу (2001—2003). У 2016 годзе ва ўзросце 39 гадоў выканаў свой адзіны максімальны брэйк.
Пачаў прафесійную кар’еру ў 1994 годзе ва ўзросце 17 гадоў, а ў сезоне 1997/1998 упершыню дайшоў да 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру на Гран-пры, а таксама ў першы і адзіны раз у кар’еры патрапіў у асноўную стадыю чэмпіянату свету, дзе ў першым раундзе саступіў Тоні Дрэгу з лікам 8:10, пасля чаго ў наступным сезоне ўвайшоў у топ-64 і здабыў адзіную турнірную перамогу на першым этапе Тура Вялікабрытаніі. У сезоне 1999/2000 у другі раз выйшаў у 1/8 фіналу на рэйтынгавым Гран-пры Мальты, а з 2001 па 2003 гады займаў найвышэйшае ў сваёй кар’еры 38-е месца ў рэйтынгу, але пасля гэтага вылецеў з топ-64 у 2004 годзе і пакінуў мэйн-тур у 2008 годзе. На працягу двух наступных сезонаў паспяхова выступаў на турнірах Міжнароднай адкрытай серыі і, перамогшы на чэмпіянаце свету сярод аматараў 2010 года, вярнуў сабе статус прафесіянала ў сезоне 2010/2011. У сезоне 2012/2013 дайшоў да паўфінальнай стадыі нізкарэйтынгавага турніру серыі PTC у Глостэры і пасля перапынку ў 13 гадоў у трэці раз да 1/8 фіналу рэйтынгавага спаборніцтва ў Гранд-фінале PTC. Пасля гэтага яшчэ двойчы гуляў у 1/8 фіналу рэйтынгавых турніраў, на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі ў 2013 годзе і на German Masters у 2015 годзе, да таго, як упершыню за сваю 22-гадовую кар’еру выйшаў у рэйтынгавы чвэрцьфінал на адкрытым чэмпіянаце Кітая 2016 года, паўтарыўшы гэтае дасягненне яшчэ двойчы на Еўрапейскім Мастэрс 2016 і адкрытым чэмпіянаце Гібралтара 2017 года. На чэмпіянаце Вялікабрытаніі, другім па значнасці рэйтынгавым турніры пасля чэмпіянату свету, пяць разоў даходзіў да 1/32 фіналу, але ніколі не праходзіў далей.
За сваю прафесійную кар’еру аформіў 111 соценных брэйкаў і ўваходзіць у топ-65 снукерыстаў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 400 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-90 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Адзіль Абдул-Махдзі
Адзіл Абдул-Махдзі аль-Мунтафікі (عادل عبد المهدي المنتفكي; нар. 1 студзеня 1942 г., Багдад, Каралеўства Ірак) — іракскі шыіцкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, эканаміст. Да нядаўняга часу з’яўляўся адным з найстарэйшых членаў Вярхоўнага ісламскага савета Ірака. У розныя гады займаў пасады міністра нафтавай прамысловасці (2014—2016), фінансаў (2004—2006) і віцэ-прэзідэнта Ірака (2005—2011). З 25 кастрычніка 2018 па 1 снежня 2019 з’яўляўся прэм’ер-міністрам Ірака.
Біяграфія
Будучы сынам паважанага шыіцкага святара, які займаў пасаду міністра ў часы манархічнага Ірака, Адзіл Абдул-Махдзі атрымаў сярэднюю адукацыю ў заснаваным амерыканскімі езуітамі элітным Багдадскім каледжы. У 1963 г. атрымаў ступень бакалаўра эканомікі ў Багдадскім універсітэце. Два гады праз пачаў працаваць у якасці трэцяга сакратара міністра замежных спраў Ірака. Працягнуў вывучэнне эканомікі ў Францыі, дзе знаходзіўся ў выгнанні з 1969 года. Працаваў у розных аналітычных цэнтрах, рэдагаваў часопісы на французскай і арабскай мовах.
Палітычная кар’ера
У 1970-х Адзіл Абдул-Махдзі стаў вядучым членам Іракскай камуністычнай партыі (ІКП). Пасля расколу ІКП на дзве фракцыі — адна з якіх сімпатызавала ваенным урадам, якія кіравалаі Іракам з 1958 года, а другая адпрэчвала любыя формы супрацоўніцтва з анты-прагрэсіўнымі рэжымамі, быў актыўным паслядоўнікам другой фракцыі аж да 1980 года. Да таго часу Абдул-Махдзі прасякнуўся ідэямі ісламскага Ірана і далучыўся да ісламістаў, калі аятала Хамейні фактычна ліквідаваў камуністаў і іншыя апазіцыйныя ліберальныя групы ў Іране. Пасля, адмовіўшыся ад свайго марскісцкага мінулага, распачаў прапаганду ідэй Хамейні ў Францыі, дзе ён жыў у той час. У канчатковым выніку Абдул-Махдзі стаў членам Вярхоўнага савета ісламскай рэвалюцыі ў Іраку, апазіцыйнай партыяй у выгнанні, створанай Іранам у Тэгеране ў 1982 годзе, у якую ўваходзілі пераважна іракскія эмігранты.
У 2006 годзе, сыходзячы з пасады віцэ-прэзідэнта Ірака, Абдул-Махдзі беспаспяхова балатаваўся на пасаду прэм’ер-міністра Ірака ад Нацыянальнай іракскай кааліцыі (НВК) супраць дзеючага Ібрахіма аль-Джафара, прайграўшы з розніцай у адзін голас. Ён лічыўся прэтэндэнтам на пасаду старшыні ўрада і пазней, аж да таго часу, пакуль кандыдатам ад НВК не стаў Нуры аль-Малікі. Пасля ён зноў быў пераабраны на пасаду аднаго з віцэ-прэзідэнтаў Ірака і пайшоў у адстаўку толькі ў 2011 годзе.
У 2009 годзе яго целаахоўнікі сталі вінаватымі крывавага рабавання банка ў Багдадзе.
У ліпені 2013 года абвясціў аб сваім рашэнні адмовіцца ад пенсійных выплат пасля работы ў якасці віцэ-прэзідэнта.
Прэм’ер-міністр Ірака
2 кастрычніка 2018 года прэзідэнт Ірака Бархам Салех назначыў Абдула-Махдзі ў якасці новага прэм'ер-міністра Ірака.
25 кастрычніка 2018 года, уступаючы на ​​пасаду кіраўніка ўраду Іраку, Абдул-Махдзі заявіў, што прыярытэтам для краіны ў выбудоўванні адносін са Злучанымі Штатамі і Іранам будзе забеспячэнне ўласных нацыянальных інтарэсаў. Па словах новага прэм’ер-міністра, ён зацікаўлены ў тым, каб засцерагчы Ірак ад любога вонкавага ўмяшання ў яго ўнутраныя справы, няхай гэта будзе суседнія краіны ці якія-небудзь іншыя дзяржавы ў свеце.
Пецярых з 14 членаў будучага кабінета міністраў Абдул-Махдзі выбраў з 15 тысяч паступілых анлайн-заявак на спецыяльны інтэрнэт-сэрвіс, з дапамогай якога ўсе прэтэндэнты на міністэрскія партфелі маглі падаць свае рэзюмэ. Жадаючыя заняць пасаду міністра павінны былі ўказаць, членамі якой палітычнай партыі яны з’яўляюцца і якое міністэрства разлічваюць ўзначаліць.
1 снежня 2019 года Адзіль Абдул-Махдзі сышоў з паста прэм’ер-міністра на фоне пратэстаў, у якіх загінулі каля 400 чалавек.
Замахі
26 лютага 2007 года Абдул-Махдзі перажыў замах, у выніку якога загінула дзесяць чалавек. Да гэтага ён станавіўся мішэнню як мінімум двойчы.
Сан Жордзі (кінапрэмія)
Кінематаграфічная прэмія «Сан Жордзі» (Premis Sant Jordi de Cinematografia) — каталонская кінематаграфічная ўзнагарода, якую прысуджае штогод у Барселоне Нацыянальнае радыё Іспаніі (Radio Nacional de España, RNE).
Прэмія была заснавана ў 1957 годзе з мэтай спрыяння развіццю каталонскага кіно ва ўмовах супрацьстаяння, выкліканага барацьбой рэжыму генерала Франка з каталонскім сепаратызмам і забаронай здымак фільмаў на каталанскай мове. Пазней узнагарода трансфармавалася ў агульнанацыянальную іспанскую прэмію з дадатковымі намінацыямі для замежных фільмаў. Большасць узнагарод прысуджае журы ў складзе крытыкаў, што належаць да СМІ Барселоны.
Першым фільмам, які атрымаў галоўную прэмію, стаў фільм іспанскага рэжысёра «».
Прэзідэнцкі савет Лівіі
17 снежня 2015 года ў рамках мірнага ўрэгулявання грамадзянскай вайны ў Лівіі, было падпісана Схірацскае пагаднення, якое мела на ўвазе стварэнне Прэзідэнцкага савета і ўрада нацыянальнай згоды. Таксама Прэзідэнцкі савет павінен прыняць камандаванне УС. Пагадненне было аднагалосна адобрана Саветам Бяспекі ААН, які вітаў фармаванне Савета і прызнаў законнасць ўрада Фаіза Сараджа.
Старшынёй Прэзідэнцкага савета з’яўляецца Фаіз Аль-Сарадж (з 30 сакавіка 2016 года ). 5 красавіка Урад Усеагульнага Нацыянальнага Кангрэсу прыняў рашэнне аб перадачы ўсіх паўнамоцтваў Прэзідэнцкаму савету.
Прэзідэнцкі савет складаецца з дзевяці членаў. Пасяджэння вядзе старшыня разам з трыма намеснікамі, кожны з якога ўяўляе адну з трох гістарычных абласцей Лівіі: Трыпалітанія, Кірэнаіка і Фецан.
5 лютага 2021 дэлегаты двух супрацьлеглых бакоў абралі ў Жэневе лідараў пераходнага ўрада краіны. Гэты ўрад будзе кіраваць Лівіяй да выбараў, прызначаных на снежань. Прэзідэнцкі савет узначаліў лівійскі дыпламат Мухамед Юніс Манфі, які карыстаецца падтрымкай на ўсходзе краіны. Прэм’ер-міністрам на час пераходнага перыяду прызначаны ўплывовы прадпрымальнік Абдэль Хамід Махамед Дбэйбе, які падтрымліваецца на захадзе Лівіі.
Гастон (комікс)
Гастон — бельгійскі гумарыстычны комікс-серыял аўтарства мастака Андрэ Франкіна аб прыгодах персанажа Гастона Лагафа. Дадзены персанаж упершыню з'явіўся 28 лютага 1957 года ў журнале «Спіру» як адзін з герояў серыяла «Спіру і фантазіі»; з 1960 года ў гэтым жа часопісе пра няго пачаў друкавацца асобны серыял. Кожная серыя прадстаўляла сабой кароткую іранічную гісторыю ў карцінках. Франкін перастаў маляваць новыя гісторыі пра Гастоне ў 1991 годзе, за шэсць гадоў да смерці.
Гастон Лагаф, кудлаты малады чалавек у зялёным швэдры і чорных джынсах, згодна з сюжэтам гісторый, працуе офісным клеркам і адрозніваецца адначасова знаходлівасцю і вялікі лянотай. Ён увесь час імкнецца любымі спосабамі пазбегнуць працы і якіх бы там ні было намаганняў, для чаго спрабуе выкарыстоўваць прыдуманыя і сабраныя ім вынаходкі; аднак ён лянуецца і пры іх зборцы, таму ўсе яго агрэгаты зроблены з памылкамі і ў выніку не прыносяць гора-вынаходніку жаданага выніку, на чым і пабудаваны гумар абсалютнай большасці гісторый. Адным з нязменных атрыбутаў Гастона з'яўляецца аўтамабіль Fiat 509 1925 года выпуска, да 1960-м гадам ужо безнадзейна састарэлы і фактычна развальваецца на хаду, на якім Гастон ездзіць на працу; «гэгі» і гумар у многіх гісторыях звязаныя менавіта з ім. У цэлым шэрагу гісторый пра Гастон прысутнічалі намёкі на тыя ці іншыя актуальныя на той момант палітычныя падзеі.
«Гастон» лічыцца адным з найбольш вядомых бельгійскіх коміксаў, многія гісторыі аб ім перакладаліся на розныя мовы свету. У 2014 годзе ў Бельгіі і Францыі, дзе коміксы аб дадзеным персанажу таксама карысталіся вялікай папулярнасцю, шырока адзначалі 57-летні юбілей персанажа: газета Le Figaro прысвяціла яго гісторыі вялікі артыкул, а кампанія Google — адзін з «дудлаў».
Пітэр Лайнс
Пітэр Лайнс (Peter Lines; нар., , Англія) — англійскі былы прафесійны гулец у снукер. Чвэрцьфіналіст адкрытага чэмпіянату Кітая 1999 года і чэмпіянату Вялікабрытаніі 2009 года. Удзельнік чэмпіянату свету 1998 года.
Helsingin Sanomat
Газета была заснавана ў 1889 годзе і першапачаткова называлася Päivälehti. Выданне перыядычна зачынялі расійскія ўлады, бо газета прапагандавала незалежнасць Фінляндыі. З 1905 года газета пачала выдавацца пад яе цяперашняй назвай — Helsingin Sanomat. Адным з саўладальнікам газеты на 2010 год з’яўляўся вядомы фінскі журналіст і бізнэсмэн — Аатас Эркі.
Першая бітва за Себху (2011)
Першая бітва за Себху — адна з бітваў грамадзянскай вайны ў Лівіі 2011 года.
Ход бітвы
19 верасня з’явіліся паведамленні, што войскі арміі ПНС, якія наступалі з усходняга боку да Себхі, захапілі аэрапорт, крэпасць і раён Манш у паўднёвай частцы горада.
20 верасня войскі ПНС працягвалі весці баі за Себху. Прадстаўнік «Брыгады Шчыта пустыні» Мухамед Вардугу паведаміў, што быў узяты ў палон кіраўнік разведкі ўрада Кадафі раёна Эль-Хофра генерал Бельгасім Эль-Абаадж, які, па словах Вардугу, адказны за многія «злачынствы». Таксама, па словах Вардугу, каля 300 наймітаў з атрадаў Кадафі беглі з Себхі.
Увечары таго жа дня камандуючы войскамі ПНС Башыр Альхваз паведаміў, што за час кароткатэрміновых баёў за Себху страты іх арміі склалі 3 чалавекі забітымі, страты войскаў Кадафі склалі 19 чалавек забітымі. Таксама, як ён казаў, войскі ПНС кантралююць большую частку горада, заявіўшы, што для ўзяцця пад поўны кантроль паўднёвых межаў Лівіі спатрэбіцца тыдзень.
21 верасня прадстаўнік Пераходнага Нацыянальнага Савета Лівіі ў Себха паведаміў, што іх армія «цалкам кантралююць Себху, і ўсё, уключаючы [тых, хто быў] за Кадафі, цяпер на баку рэвалюцыі». Як ён дадаў, супраціў Пераходнага Нацыянальнаму Савету ў горадзе быў нязначным. Пазней, са спасылкай на камандаванне войскаў паўднёвага фронту, крыніцы паведамілі, што з 300 адступаючых салдат Кадафі, 150 было ўзята ў палон.
Значэнне бітвы
Себха з’яўляецца найбуйнейшым і стратэгічна важным горадам (11-ы горад Лівіі па насельніцтву, да 130 тысяч жыхароў) на поўдні Лівіі. Праз яе праходзяць аўтамагістралі, якія злучаюць паўночнае ўзбярэжжа Лівіі і паўднёвую частку краіны, а таксама суседнія з Лівіяй дзяржавы (Алжыр, Нігер і Чад). Таму ўзяцце Себхі з аднаго боку адкрыла шлях прыхільнікам Пераходнага Нацыянальнага Савета Лівіі да ўсталявання кантролю над паўднёвымі і паўднёва-заходнімі межамі дзяржавы, а з другога — адрэзала лаяльным Кадафі войскам, якія заставаліся ў Бені-Валідзе і Сірце, да адыходу на поўдзень Лівіі, альбо да сумежным дзяржавам рэгіёну Субсахары (Алжыр, Нігер, Чад, Малі і інш.).
Сезон 2018 ФК Горкі
У 2018 годзе футбольны клуб «Горкі» з г.Горкі прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на верасень 2018 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Эскадраныя мінаносцы Францыі тыпу Branlebas
Эскадраныя мінаносцы тыпу Branlebas — серыя з 10 эсмінцаў, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі 20-га стагоддзя. Усе караблі перажылі Першую сусветную вайну і былі спісаны пасля вайны.
Мэцью Сэлт
Мэцью Сэлт (Matthew Selt; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Чвэрцьфіналіст чэмпіянату Вялікабрытаніі 2015 года і яшчэ чатырох рэйтынгавых турніраў, а таксама фіналіст нізкарэйтынгавага адкрытых чэмпіянатах Лісабона 2014 года.
Цянь Пэнфэй
Цянь Пэнфэй (, нар., , Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/8 фіналу шасці рэйтынгавых турніраў.
Смурфы (мультсерыял)
«Смурфікі» (The Smurfs) — амерыкана-бельгійскі анімацыйны серыял, які складаецца з 10 сезонаў. Упершыню ён быў паказаны на тэлеканале NBC 12 верасня 1981 года і завершыцца 2 снежня 1989 года. Мультсерыял быў зроблены амерыканскай кампаніяй «Hanna-Barbera» па коміксах «Смурфы», якія стварыў бельгійскі мастак П'ер Кюліфар, больш вядомы як Пейа (Peyo). У агульнай складанасці было выраблена 255 выпускаў.
У 2011 годзе выйшаў фільм «Смурфікі», а ў 2013 годзе выйшла яго прадаўжэнне.
Мак няпэўны
Мак няпэўны (Papaver dubium) — аднагадовая травяністая расліна, від травяністых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
1 — Papaver dubium]] Сцябло звычайна прамое, малагалінаванае, з прыціснутымі галінкамі, даволі густа і мякка касмата-шчаціністае.
Ніжнія лісце проста пёрыста-рассечанае або (у слабых асобінікаў) пёрыста-надрэзанае з больш-менш буйнымі, шырокімі, даўгаватымі, яйкападобнымі сегментамі, часам суцэльнымі, часам зубчастымі, тупаватымі або вострымі. Верхняе лісце або проста двойчы-пёрыста-рассечанае на лінейныя або даўгавата-лінейныя або ланцэтныя, суцэльныя або зубчастыя, вострыя сегменты і долі; зубцы заканчваюцца доўгай шчацінкай.
Кветканосы прамыя, моцныя, доўгія, даволі густа, часта бялёса-прыціснута-шчаціністыя. Бутоны доўга-адагнута-касматыя, невялікія, без ражкоў. Вяночкі вінна-чырвоныя ці ружовыя, звычайна бледныя, рэдка белыя, невялікія, рана ападаюць. Пялёсткі 1-2 (рэдка да 3) см даўжынёй, з невялікай чорнай плямай пры аснаванні, рэдка без яе, звычайна зваротнаяйкападобныя, не налягаюць бакамі адзін на аднаго. Тычынкі малалікія, ніткі іх вельмі тонкія. Цвіце ў красавіку — чэрвені.
Плод — голая, даўгавата-булавападобная або булавападобна-цыліндрычная каробачка, маладая зваротнаяйкападобная, без прыкмет ножкі, сядзячая, 12-20 мм даўжынёй, амаль без жылак на паверхні, з цвёрдымі сценкамі, шызая; дыск спелай каробачкі плоскі, плёнкавы, зубцы яго моцна налягаюць адзін на аднаго; прамянёў 4-11.
Апісаны са Швецыі і Англіі.
Распаўсюджанне
Паўночная Еўропа: Данія, Ірландыя, Швецыя (поўдзень), Вялікабрытанія; Цэнтральная Еўропа: Аўстрыя, Бельгія, Чэхаславакія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Швейцарыя; Паўднёвая Еўропа: Албанія, Балгарыя, Югаславія, Грэцыя, Італія (уключаючы Сардзінію і Сіцылію), Румынія, Францыя (уключаючы Корсіку), Партугалія, Іспанія (уключаючы Балеарскія астравы); тэрыторыя былога СССР: Беларусь, Літва, Латвія, Эстонія, Украіна, Расія (Крым), Каўказ (Арменія, Азербайджан, Грузія, Перадкаўказзе, Дагестан), Туркменія; Заходняя Азія: Афганістан,Егіпет (Сінайскі паўвостраў), Іран, Ірак, Турцыя; Паўднёвая Азія: Пакістан; Афрыка: Алжыр (поўнач), Егіпет, Лівія (поўнач), Марока, Туніс, востраў Мадэйра, Канарскія астравы.
Натуралізаваўся як заносная расліна на Азорскіх астравах і ў Паўночнай Амерыцы.
Расце па камяністых і гліністых схілах, на палях, у дарог.
Класіфікацыя
У межах віду вылучаюцца тры падвіда :
Нарашскі сельсавет
Нарашскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Нарашы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Васілішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Шчучынскага раёна, з 23 мая па 25 снежня 1962 года ў складзе Скідзельскага раёна. 14 студзеня 1974 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Астрынскага пассавета.
Джэрэмі Бэнтам
Джэ́рэмі Бэ́нтам (Jeremy Bentham;, Лондан — , Лондан) — англійскі асветнік, вынаходнік, адзін з заснавальнікаў ідэалогіі неалібералізму.
Біяграфія
Джэрэмі Бэнтам нарадзіўся ў багатай сям’і ў Лондане. Да 3 гадоў навучыўся чытаць і размаўляць на лацінскай мове. У 7 гадоў — іграць на скрыпцы. У 12 гадоў быў накіраваны бацькам навучацца ў Каралеўскі каледж Оксфардскага ўніверсітэта. У 1769 г. атрымаў ступень магістра права.
Працаваў прыватным адвакатам у Лондане. У 1786—1787 гг. жыў разам з братам Сэмюэлам Бэнтамам у Крычаве, дзе падрыхтаваў праект Паноптыкона. Пасля вяртання ў Вялікабрытанію актыўна займаўся грамадскай дзейнасцю, выступаў за рэформу права і кадыфікацыю заканадаўства, вёў перапіску з вядомымі палітыкамі і эканамістамі, у тым ліку Адамам Смітам. Прапанаваў некалькі вынаходніцкіх праектаў. Аднак ніводны пры яго жыцці не быў рэалізаваны. Удзельнічаў у заснаванні Універсітэцкага каледжа ў Лондане.
Шырневічы
Шырневічы, Шырновічы, Шырнавічы — колішняя вёска на тэрыторыі сучаснага Крупскага раёна.
Размяшчалася на правым беразе Бабра за 6 км ніжэй цяперашніх Крупак. Станам на 2019 год захаваліся вясковыя могілкі.
Гісторыя
Прынамсі ў канцы XIV ст., Шырневічы — група даннікаў на заходняй ускраіне Друцкага княства, якая пазней долямі трапіла ў розныя ўдзелы друцкіх князёў, а затым да іх спадчыннікаў і пераемнікаў. Такім чынам пэўную долю Шырневічаў атрымалі князі Адзінцэвічы, якія, на думку некаторых даслечыкаў, маглі быць галінай роду Друцкіх.
Да 1436 года доля даннікаў Шырневічаў належала князю Аляксандру Адзінцэвічу, па галоўнай сядзібе называнаму Рэпухаўскім, які на баку вялікага князя Свідрыгайлы браў удзел у бітве пад Вількамірам (1435) і пасля паразы паехаў з сынам у Маскву. Вялікі князь Жыгімонт канфіскаваў маёнткі князя Адзінцэвіча і даў іх літоўскаму пану Юшку Гойцавічу.
Упершыню згадваюцца ў 1461 годзе, калі пан Юшка запісаў сваю «выслугу на вялікім князю Жыгімонце» — «двор» Рэпухаў з «дварцом» Ваўкавічы, «дварцом» Мілотынню, даннікамі Капеньчычамі, даннікамі на Белай і даннікамі Шырневічамі — жонцы Ганне Даўгірдаўне. Пані Ганна, пасля смерці пана Юшкі, выйшла замуж за пана Івана Іллініча і ў 1481 годзе запісала яму спадчыну па першым мужу.
Пазней Шырневічы згадваюцца як частка Варанцэвіцкага маёнтка Ільінічаў, невядома, ці яшчэ адна доля належала гэтага маёнтка, ці пан Іван Ільініч перапісаў на Варанцэвічы даннікаў атрыманага Рэпухаўскага маёнтка, не выключана разам першае і другое.
У 1559 годзе Шырневічы згадваюцца і як частка Варанцэвіцкай воласці, якая належала дзяржаўнаму Аршанскаму замку, склад яе быў стракаты — саміх Варанцэвіч у ёй не было, але былі паселішчы са складу маёнтка Падбярэззе ды іншых удзелаў былога Друцкага княства. Як гэтыя ўладанні трапілі да замка, не вядома. Магчыма, гэта яшчэ адна доля Шырневічаў з ранейшага ўдзелу кагосьці з князёў Друцкіх, які ў сярэдзіне XVI ст. перайшоў на вялікага князя. У гэтай долі Шырневічаў было 5 службаў, што агулам налічвалі 19 дымоў.
Станам на 1775 год — 26 двароў.
Станам на 1910 год вёска Шырневічы і пасёлак Шырневічы знаходзіліся ў складзе Бобрскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні.
З 1924 года ў складзе Крупскага раёна.
У 1933 годзе пры стварэнні зенітна-артылерыйскага палігона Заходняй асобай ваеннай акругі жыхары Шырневіч былі выселены (разам з жыхарамі суседніх вёсак Слоўчы, Краснай Горкі, Селішча, Маласаяў).
Пастарнак дзікі (значэнні)
Пастарнак дзікі
Амет-Хан Султан
Аме́т-Ха́н Султа́н (Amet-Han Sultan,  — ) — савецкі лётчык-ас, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Двойчы Герой Савецкага Саюза, заслужаны лётчык-выпрабавальнік СССР. Нацыянальны герой крымскататарскага народа.
Даваенны час
Амет-Хан Султан нарадзіўся 25 кастрычніка 1920 у пасёлку Алупка Ялцінскага павета Таўрычаскай губерні (цяпер горад Алупка Ялцінскага гарсавета) у рабочай сям’і. Бацька Амет-Хана — Султан — лакец па, маці Насіб — крымская татарка. Амет-Хан лічыў сябе крымскім татарынам.
Пасля заканчэння сямігадовай школы, у 1937 годзе, паступіў у чыгуначнае фабрычна-заводскае вучылішча ў Сімферопалі. Пасля працаваў слесарам-кацельшчыкам у сімферопальскім паравозным дэпо. Адначасова вучыўся ў аэраклубе, які скончыў у 1938 годзе.
Вялікая Айчынная вайна
Свой першы баявы вылет на разведку праціўніка здзейсніў на досвітку 22 чэрвеня 1941 года. У кастрычніку 1941 прызначаны камандзірам звяна таго ж палка (147-я знішчальная авіяцыйная дывізія, Паўднёва-Заходні фронт). Да гэтага часу зрабіў 130 баявых вылетаў на самалётах І-16 і на разведку і штурмоўку войскаў праціўніка, за што ўзнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. У канцы снежня 1941 г. лейтэнант Амет-Хан у ліку іншых лётчыкаў палка быў накіраваны ў Кінешму (Іванаўская вобласць) для перападрыхтоўкі на англійскі знішчальнік. Затым вярнуўся ў свой полк, які ў гэты час увайшоў у сістэму СПА горада Яраслаўля. Войскі гітлераўцаў не дайшлі да горада, але авіяцыя саперніка наносіла па ім бомбавыя ўдары, таму СПА для Яраслаўля была жыццёва неабходнай. 31 мая 1942 года горад быў атакаваны «Юнкерсамі». Савецкія знішчальнікі ўступілі ў сутычку. Амет-Хан Султан патраціў усе боепрыпасы, нагнаў праціўніка і тараніў яго. «Харыкейн» захраснуў у, але савецкі лётчык выбраўся з кабіны і прызямліўся пры дапамозе парашута. За подзвіг у небе Яраслаўля Амет-Хан Султан быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
Пасля вайны
23 верасня 1961 г. Амет-Хану Султану было прысвоена званне «Заслужаны лётчык-выпрабавальнік СССР» (нумар знака — 38). За час лётнай працы ён асвоіў каля 100 тыпаў лятальных апаратаў, яго налёт склаў 4237 гадзін.
Жыў у горадзе Жукоўскі Маскоўскай вобласці.
Загінуў 1 лютага 1971 года пры выкананні выпрабавальнага палёту на лятучай лабараторыі Ту-16, прызначанай для выпрабавання новага рэактыўнага рухавіка.
Прорва (значэнні)
Прорва
Юзаф Кімбар
Юзаф Кiмбар уласнага герба «Секеш» (нар. каля 1750 — памёр с1800) — стольнік упіцкі, пасол на Гарадзенскім сойме (1793), стараста тарвідоўскі (1775), суддзя i пісар гродскі ўпіцкі (1776), падчашы (1781), падстолі (1783), стольнік упіцкі (з 1787).
На Гарадзенскім Маўклівым сойме выступаў супраць падзелу Рэчы Паспалітай. 1 ліпеня 1793 года, калі ён выказаў перакананне, што палітыка Кaцярыны II імкнецца ператварыць Рэч Паспалітую ў правінцыю Расіі, Юзаф быў заключаны ў турму па загаду рускага пасланца Якаба Сіверсa. Пазней ён быў вызвалены. Ён працаваў сумесна з апазіцыйнай групай патрыятычна настроеных мазавецкіх і падляскіх амбасадараў.
15 ліпеня 1793 года выступіў з драматычнай прамовай, у якой ён прапанаваў каралю Станіславу Аўгусту Панятоўскаму разам з усім соймам выгнанне ў Сібір, чымся падпісанне дамовы аб ганебным падзеле. Пасля падпісання трактата аб падзеле атакаваў караля, кажучы: Я нічога не баюся і страху не маю, я кажу праўду, ты здраднік. У шэрагу выступленняў выказваў негатыўнае стаўленне да стварэння парламенцкага камітэта аб пачатку перамоў з Прусіяй аб падзеле. Разам з некалькімі іншымі дэпутатамі-патрыётамі вымусіў ініцыятара гэтага праекта Адама Падгорскага бегчы з палаты дэпутатаў. Як адзін з чатырох прадстаўнікоў Літвы з’яўляўся сябрам некалькіх іншых патрыятычных камісій, прызначаных для стварэння новай формы праўлення.
Падчас паўстання 1794 года пад кіраўніцтвам Тадэвуша Касцюшкі быў сябрам акруговага крымінальнага упіцкага суда. Быў ад’ютантам генерала літоўскай арміі.
Быў жанаты з Ганнай з Касцюшкаў, яго сын Ануфрый быў афіцэрам у арміі Княства Варшаўскага.
Чжан Аньда
Чжан Аньда (, нар., Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер. Чатырохразовы ўдзельнік 1/8 фіналу рэйтынгавых турніраў, у тым ліку чэмпіянату Вялікабрытаніі 2016 года, і трохразовы ўдзельнік чэмпіянатаў свету.
Залесненскі сельсавет
Зале́сненскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Залесна.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шчучынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Каменскага сельсавета.
Бухта Нагаева
Бухта Нага́ева (Бухта Нагаева) — бухта ў заліве Тауйская губа Ахоцкага мора (Магаданская вобласць Расіі). Названая ў гонар рускага гідрографа і картографа, адмірала А. І. Нагаева.
Даўжыня бухты складае 16 км. Прылівы вышынёй да 4 м на ўзбярэжжы бухты знаходзіцца горад Магадан і марскі порт. Бухта Нагаева лічыцца лепшай стаянкай суднаў у Ахоцкім моры.
Феетвіл
Феетвіл (Fayetteville) — горад у штаце Паўночная Караліна, ЗША.
Рубіжнэ
Рубіжнэ (Рубі́жне) — горад у Луганскай вобласці Украіны на рацэ Северскі Данец каля Севераданэцка і Лісічанска. Чыгуначная станцыя на лініі Сватавэ — Папасна. Назва горада паходзіць ад заснаванай запарожскімі казакамі памежнай заставы на рубяжы Слабадской Украіны з Дзікім полем.
1711 год у гісторыі астраноміі
1711 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Каменскі сельсавет (Шчучынскі раён)
Ка́менскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Каменка.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1006 чалавек, з іх 53,6 % — палякі, 39,6 % — беларусы, 5,5 % — рускія.
Спіс аб’ектаў PGC (2232001—2233000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2232001—2233000)
Разначынцы
Разначынцы (Разночинцы) («людзі рознага чыну і звання») — міжсаслоўная катэгорыя насельніцтва ў Расійскай імперыі ў канцы XVIII—XIX стст., выхадцы з розных саслоўяў (духавенства, купецтва, мяшчанства, дробнага чыноўніцтва і г.д.); юрыдычна не аформленая катэгорыя насельніцтва, якая займалася пераважна разумовай працай.
1698 год у гісторыі астраноміі
1698 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Усходнеўкраінскі нацыянальны ўніверсітэт імя Уладзіміра Даля
Усходнеўкраінскі нацыянальны ўніверсітэт імя Уладзіміра Даля (Східноукраїнський національний університет імені Володимира Даля) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова.
Гісторыя
27 сакавіка 1920 года быў створаны Луганскі народны тэхнікум, неўзабаве перайменаваны ў Луганскі вячэрні працоўны тэхнікум. Тэхнікум стаў першай навучальнай установай на Данбасе, дзе на механічным і электратэхнічным факультэтах рыхтавалі інжынераў для машынабудаўнічай прамысловасці. У 1930 годзе пастановай СНК СССР Луганскі вячэрні працоўны тэхнікум быў рэарганізаваны ў Луганскі вячэрні працоўны машынабудаўнічы інстытут. Першы выпуск інжынераў адбыўся ў 1932 годзе па спецыяльнасці «Будаўнічая справа». З 1934 года дзейнасць інстытута была прыпыненая і адноўленая толькі ў 1939 годзе пад новай назвай — Варашылаўградскі вячэрні машынабудаўнічы інстытут.
8 мая 1993 года на базе Луганскага машынабудаўнічага інстытута і некалькіх іншых навучальных устаноў Луганска і Луганскай вобласці быў створаны Усходнеўкраінскі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1996 годзе установе прысвоены IV ўзровень акрэдытацыі. Імя Уладзіміра Даля, які нарадзіўся ў Луганску, было прысвоена ўніверсітэту 13 лістапада 2001 года.
28 верасня 2014 года ў сувязі з баявымі дзеяннямі ўніверсітэт быў часова эвакуяваны з Луганска ў Севераданэцк.
Сезон 2018 ФК Нёман-Агра Стоўбцы
У 2018 годзе футбольны клуб «Нёман-Аграі» з г.Стоўбцы прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Канстанцін Іванавіч Развадоўскі
Канстанцін Іванавіч Развадоўскі (Константин Иванович Развадовский) ( — ) — расійскі ваенны дзеяч. Генерал ад іфантэрыі (1883). Граф (1872).
Біяграфія
З дваран Мінскай губерні. З 1829 г. унтэр-афіцэр Літоўскага лейб-гвардыі палка. Прымаў удзел у падаўленіі паўстання 1830—1831 гг. У 1832 г. праізведзены ў падпаручнікі і паручнікі гвардыі. З 1845 г. падпалкоўнік у Неўскім марскім палку. З 1849 г. прызначаны камандзірам 24-га Сімбірскага пяхотнага палка, на чале якога ў гэтым жа годзе прыняў удзел у падаўленні Венгерскага паўстання. У 1850 г. праізведзены ў палкоўнікі. З 1854 г. разам са сваім палком ўдзельнічаў у Крымскай вайне.
З 1861 г. праізведзены ў генерал-маёры з прызначэннем памочнікам начальніка 4-й пяхотнай дывізіі. З 1863 г. прызначаны генералам для асобых даручэнняў пры намесніку Царства Польскага графе Ф. Ф. Берг і адначасова старшынёй Асобай следчай камісіі па палітычных справах у Царстве Польскім. Прымаў удзел у падаўленні паўстання 1863—1864 гг., камандаваў войскамі Замкавага напрамку г. Варшавы, потым старшыня асобай следчай камісіі па палітычных справах у Царстве Польскім. З 1867 г. камендант Варшавы. У 1869 г. праізведзены ў генерал-лейтэнанты. У 1883 г. праізведзены ў генералы ад інфантэрыі.
Мудранка
Мудранка (Páris) — род аднадольных раслін сямейства.
Від у прыродзе, як правіла, прадстаўлена паліплоіднымі формамі з трыма, чатырма ці пяццю наборамі храмасом. У сувязі з утварэннем незбалансаваных гамет пры меёзе, палавое размнажэнне мае адносна малое значэнне. Гэты від прадстаўляе сабой важны мадэльны аб’ект папуляцыйнай генетыкі.
Прадстаўнікі роду доўгі час захоўвалі сусветны рэкорд па памеры геному сярод раслін — 132,50 пг.
Батанічнае апісанне
Мнагалетнік вышынёй да 40 см з паўзучым карэнішчам.
Лістаразмяшчэнне мутоўчатае. У адрозненне ад большасці аднадольных, жылкаванне ліста ў мудранкі сеткаватае.
Формула кветкі:.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Від расце ў цяністых лясах усёй Цэнтральнай Еўропы і лясах умеранага пояса Азіі да Камчаткі. На Каўказе расце, у Гімалаях — з васьмю — дзесяццю лістамі пад кветкай і 4-5-дольнымі кветкамі.