cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Армія нацыянальнага вызвалення (Македонія)
Гісторыя
Армія нацыянальнага вызвалення была заснавана і ўзначалена Алі Ахмеці ўвосень 1999 года. Яна была мала вядомая да таго часу, пакуль яе байцы не пачалі адкрытую канфрантацыю з македонскай арміяй і паліцыяй. Абвешчанымі мэтамі Арміі былі роўныя з македонцамі права албанскага насельніцтва ў рамках канфедэратыўнай Македоніі. Адзін з лідараў АНВ сказаў наступнае: «Мы не жадаем падвяргаць небяспецы стабільнасць і тэрытарыяльную цэласнасць Македоніі, але мы будзем ваяваць да таго часу, пакуль не атрымаем свае асноўныя правы». Урад Рэспублікі Македоніі заявіў пра тое, што Армія з'яўляецца тэрарыстычнай арганізацыяй, якая шукае спосаб аддзяліць албанскую меншасць ад Македоніі і аб'яднацца з Албаніяй.
З 22 студзеня 2001 года, АНВ стала здяйсняць свае напады на рэгулярныя часці македонскай арміі. Неўзабаве канфлікт абвастрыўся, а з сакавіка 2001 года Армія нацыянальнага вызвалення атрымала кантроль над паўночнымі і заходнімі раёнамі Македоніі, і была ў 20 кіламетрах ад сталіцы Скоп’е.
У сакавіку 2001 года байцы АНВ кантралявалі ўзгоркі і горы паміж Косавам і Цетавам (сам горад ім узяць не ўдалося). 3 мая 2001 года армія і паліцыя Македоніі пацярпелі паражэнне падчас абарончага бою ў Куманаве. 16 жніўня абодва бакі канфлікту падпісалі Охрыдскае пагадненне, пасля чаго Алі Ахмеці абвясціў пра спыненне ўзброенай барацьбы і пра стварэнне Дэмакратычнага саюза за інтэграцыю.
Пасля роспуску АНВ становішча ў рэгіёне стала спакайнейшым. Аднак, частка баявікоў працягнулі правакацыйную дзейнасць у складзе Албанскай нацыянальнай арміі.
IC 286
IC 286 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Падлессе (Слуцкі раён)
Падле́ссе (, Подлесье) — аграгарадок у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ленінскага сельсавета.
Міжнародны кодэкс батанічнай наменклатуры
Міжнародны кодэкс батанічнай наменклатуры (МКБН) — збор правілаў і рэкамендацый, які рэгламентуе ўтварэнне і ўжыванне навуковых назваў раслін, грыбоў і некаторых іншых груп арганізмаў. Батанічная наменклатура незалежна ад наменклатуры заалагічнай і бактэрыялагічнай, якія маюць свае Кодэксы.
МКБН распаўсюджваецца не толькі на расліны ў сучасным разуменні (уключаючы і бясколерныя водарасці), але таксама і на сіне-зялёныя водарасці, якія па сутнасці з'яўляюцца бактэрыямі, на грыбы, а таксама на ааміцэты, хітрыдыяміцэты і слізявікі, якіх адносяць да грыбападобных арганізмаў.
Мэта МКБН
Мэта кодэкса — дамагчыся, каб кожная таксанамічная група мела толькі адну правільную назву, прынятую ва ўсім свеце. Каштоўнасць навуковай назвы складаецца ў тым, што яно ўяўляе сабой імя ўласнае, якое не схільна да зменаў (пры гэтым яна не абавязкова павінна мець апісальную або дыягнастычную каштоўнасць).
1117
1117 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 1117 год нашай эры, 117 год 2-га тысячагоддзя, 17 год XII стагоддзя, 7 год 2-га дзесяцігоддзя XII стагоддзя, 8 год 1110-х гадоў.
NGC 528
NGC 528 (іншыя абазначэнні — UGC 988, MCG 5-4-57, ZWG 502.83, IRAS01226+3324, PGC 5290) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ноэль Жазеф дэ Некер
Ноэль Мартэн Жазеф дэ Некер (Noël Martin Joseph de Necker, Natalis Martinus Joseph de Necker; 1730—1793) — нямецкі батанік і гістарыёграф французскага паходжання.
Біяграфія
Ноэль Жазеф дэ Некер нарадзіўся 25 снежня 1730 года (па іншых даных — у 1729 годзе) у горадзе Ліль у Францыі. Затым Некер пераехаў у Германію. Ён працаваў асабістым лекарам Курпфальца ў Мангейме. Ноэль дэ Некер сканаў 30 снежня 1793 года ў Мангейме.
У 1768 годзе была выдадзена двухтомная кніга дэ Некера Deliciae gallo-belgicae. У ёй упершыню выкарыстаны некаторыя далінееўскія назвы родаў раслін. Для відаў раслін прынята бінамінальная наменклатура. У адрозненне ад гэтай працы, у трох тамах Elementa botanica 1790 года прынятая іншая наменклатура. У ёй назвы таксонаў у рангу species naturalis лічацца краявіднымі, хоць складаюцца з аднаго слова. Паводле артыкула 20.4 МКБН, усе назвы, апублікаваныя ў гэтай працы, з'яўляюцца несапраўднымі (nomen invalidum).
Месцазнаходжанне гербарных узораў, выскарыстаных дэ Некерам для апісання новых відаў, не ўсталявана. Некалькі ўзораў мохаў, верагодна, знаходзяцца ў Батанічным садзе і музеі Берлін-Далем.
Чыўаўа
Чыўаўа (Estado Libre y Soberano de Chihuahua) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 247,455 км². Насельніцтва складае 3,406,465 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — Чыўаўа. Ад назвы штата паходзіць парода сабак чыхуахуа.
Палукс
Палукс, β Блізнят — зорка ў сузор'і Блізнят. Бачная зорная велічыня 1,1. Нябесныя каардынаты: прамое ўзыходжанне 7 гадз.45 хвіл.19 сек.; схіленне 28°1´34´´. Спектральны клас K0 III. Адлегласць ад Сонечнай сістэмы 36 светлавых гадоў.
Мацуры
Мацуры́ (, Мацуры) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Дунілавіцкага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Варапаеўскага пассавета.
Аласія
Аласія (Алашыя — назва горада (зманім. Энгамі) і краіны) — важная старажытная дзяржава ва Усходнім Міжземнамор'і, якая займала востраў Кіпр і існавала ў сярэдзіне — канцы II тыс. да н.э. Аласія была найбуйнейшым вытворцам медзі і бронзы. Даследаванні сучасных гісторыкаў паказалі, што гліна, на якой напісаны пасланні кіраўніка Аласіі егіпецкаму фараону, паходзяць з вострава Кіпр, з радовішчаў каля сучасных гарадоў Калавасас і Аласа, таму пераважная большасць сучасных гісторыкаў атаясамляюць Аласію з Кіпрам, дзе ў гэты час існавалі дзяржавы спачатку мінойцаў, затым тэўкраў (і тыя, і іншыя выкарыстоўвалі кіпра-мінойскае пісьмо).
Меркаванне, што Кіпр называўся «Аласіяй», пацвярджаецца надпісам «Апалон Аласіёцкій» ("ΑΠΟΛ(Λ)ΩΝ ΤΩΙ ΑΛΑΣΙΩΤΑΙ"), выяўленым на пастаменце статуі скульптуры Плітаса, якую Апсасамас прысвяціў Апалону з Аласоты.
Кіраўнікі Аласіі
З кіраўнікоў Аласіі па імёнах вядомыя толькі двое. Гэта Кушмешуша, сучаснік цара Угарыта Нікмаду III (кан. XIII ст. да н.э.), і Хатыба, якая згадваецца каля 1050 г. да н.э. у справаздачы пра падарожжа па краінах Левантыйскага ўзбярэжжа егіпцяніна Уну-Амона. Царыца (ці прынцэса) Хатыба была сучасніцай кіраўніка Верхняга Егіпта Херыхора і цара Егіпта Смендэса (Несубанебджэда).
Дзяніс Максімавіч Кавалевіч
Дзяніс Кавалевіч (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца салігорскага «Шахцёра» і моладзевай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец кобрынскай ДЮСШ, пазней гуляў на юнацкім узроўні за акадэміі салігорскага «Шахцёра» і брэсцкага «Дынама», у 2020 годзе стаў прыцягвацца да дубля дынамаўцаў.
У пачатку 2021 года пасля пераходу акадэміі «Дынама» да «Руха» таксама перайшоў у гэты клуб. Спачатку гуляў за дубль, неўзабаве стаў прыцягвацца да асноўнага складу. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 5 лістапада 2021 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы супраць «Віцебска» (2:0).
У пачатку 2022 года рыхтаваўся да новага сезона з «Рухам», а ў красавіку, пасля таго як брэсцкі клуб зняўся з Вышэйшай лігі, далучыўся да петрыкаўскага «Шахцёра». У складзе каманды пераважна выхадзіў на замену, тым не меней здолеў у сезоне 2022 адзначыцца 10 галамі.
У пачатку 2023 года стаў рыхтавацца да новага сезона з асноўнай камандай салігорскага «Шахцёра».
Міжнародная кар’ера
21 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Расіі (1:6).
Мікалай Станіслававіч Ратабыльскі
Мікалай Станіслававіч Ратабыльскі (, в. Сакольнічы, цяпер Крычаўскі раён — ) — беларускі фізіка-географ, ландшафтазнавец, адзін з пачынальнікаў беларускай медыцынскай геаграфіі. Кандыдат геаграфічных навук (1953). Дацэнт (1960).
Біяграфія
Нарадзіўся  г. у в. Сакольнічы. Скончыў геаграфічны факультэт Магілёўскага педінстытута ў 1936 годзе. У 1937—1939 гг. настаўнік геаграфіі, завуч сярэдняй школы ў г.п. Крупкі. У 1939—1941 гг. аспірант і асістэнт кафедры фізгеаграфіі БДУ.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны: камандзір узвода, перакладчык штаба часці. Дайшоў да Германіі.
Навуковая дзейнасць
Усесаюзную вядомасць яму прынеслі сумесныя з П. А. Лярскім падручнікі для факультэтаў пачатковых класаў (педфакаў) «География» (аўтар раздзела «Общее землеведение»; 1963, 1966), «Землеведение и краеведение» (1978, 1987).
Памяць
У 13 мая 2019 года ў вучэбным корпусе № 3 МДУ імя А. А. Куляшова адбылося ўрачыстае адкрыццё мемарыяльнай дошкі ў гонар 105-годдзя з дня Мікалая Станіслававіча Ратабыльскага (скульптар А. Вараб’ёў). Ініцыятарамі выступілі Магілёўскі абласны аддзел Беларускага геаграфічнага таварыства і кафедра прыродазнаўства факультэта матэматыкі і прыродазнаўства МДУ імя А. А. Куляшова.
Allium olympicum
Allium olympicum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Грэцыі і Турцыі.
Апісанне
Цыбуліна яйцападобная, дыяметрам 0,8-1 см; вонкавыя абалонкі чарнаватыя, паласатыя. Сцябло вышынёй 30-50 см. Лісткоў 2-3, вузкалінейныя, 3-4, 5 мм шырынёй, плоскія. Парасонік паўсферычны, 2-3 см дыяметрам, шматкветкавы, шчыльны. Калякветнік коратка-званочкавы; сегменты фіялетава-чырвоныя або бэзава-ружовыя, яйцападобныя, 3-4 мм, тупыя. Пылавікі фіялетавыя. Каробачка кругла-трохвугольная, ≈ 3 мм.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: Эгейскія астравы, поўнач Турцыі.
Насяляе піхтавыя і хваёвыя лясы, зараснікі хмызняковага ядлоўцу, альпійскія пашы над лініяй дрэва, здараецца на вышынях 1300—2800 метраў н.у.м.
Чэрцы (возера)
Чэ́рцы — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ула, за 10 км на паўднёвы ўсход ад горада Лепель, каля вёскі Чэрцы.
Плошча паверхні возера 0,13 км², даўжыня 0,72 км, найбольшая шырыня 0,26 км, даўжыня берагавой лініі 1,75 км. Найбольшая глыбіня дасягае 6,8 м, сярэдняя 3,6 м. Аб'ём вады ў возеры 0,47 млн. м³. Плошча вадазбору 2,3 км².
Катлавіна возера эварзійнага тыпу, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Вышыня схілаў катлавіны 5—7, ва ўсходняй частцы да 10—11 метраў. Берагі возера высокія, на поўначы і поўдні нізкія, месцамі сплавінныя. Зона мелкаводдзя стромкая, шырынёй 10—45 м.
Возера эўтрофнае. Зарастае слаба (на адлегласці да 30 м ад берага).
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, акунь і іншыя рыбы.
Каля возера пралягае аўтамабільная дарога.
Аляксандр Паўлавіч Назараў
Аляксандр Паўлавіч Назараў (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1966 годзе сярэднюю школу з мастацкім ухілам у г. Мінску, у 1966 годзе студыю жывапісу і рысунку пры Тэатральна-мастацкім інстытуце, у 1971 годзе архітэктурны факультэт БПІ. У 1971—1973 гадах галоўны архітэктар г. Маладзечна. У 1973—1975 гадах старэйшы архітэктар Мінскага філіяла інстытута «Белдзяржпраект», у 1975—1979 гадах кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў інстытута «Белмясцпрампраект», у 1978—1982 гадах выкладчык кафедры прамысловай архітэктуры, кіраўнік дыпломных праектаў архітэктурнага факультэта БПІ. У 1979—1990 гадах галоўны інжынер праектаў, галоўны архітэктар праектаў Маладзечанскага філіяла Інстытута «Мінскграмадзянпраект» — Генеральны праектыроўшчык па г. Маладзечна. У 1987—1992 гадах дырэктар праектнага кааператыва «Атлант»; у 1990—1995 гадах кіраўнік творчай майстэрні Саюза архітэктараў Беларусі. З 1995 года майстэрня рэарганізавана ў праектна-вытворчае ўнітарнае прадпрыемства «АРК майстэрня архітэктара Назарава А. П.».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года, пасля член Беларускага Саюза архітэктараў.
Пражывае ў Мінску па пр. Пераможцаў, 23.
Творчасць
Аўтар, сааўтар праектаў па больш як 300 вытворчых, грамадскіх і жылых комплексах у Беларусі, значная частка аб’ектаў пабудавана, у т.л. кветкавая крама (1975), камбінат надомнай працы (1981) у Маладзечне, фабрыка мастацкіх вырабаў у Бабруйску (1981); у аўтарскім калектыве: 9-павярховы жылы дом з памяшканнямі цэнтральных чыгуначных кас, кветкавай крамай па вул. Чкалава ў Мінску (1979), камбінат прыкладнога мастацтва ў Барысаве (1982), 9-павярховыя жылыя дамы ва 2-м мікрараёне з блокам абслугоўвання па вул. Калініна, забудова жылога квартала завода парашковай металургіі (1983) у Маладзечне, культурна-аздараўленчы цэнтр «Дрывяты» ў нацыянальным парку «Браслаўскія азёры» (2007), завод ІП «Белтэкс Оптык» у г. Ліда (2009), паркетная фабрыка СП ТАА «Косвік» у г. Заслаўе (2008), жылы комплекс з гандлёвым цэнтрам «Дабрадар» па вул. Прытыцкага ў г. Маладзечна (2006), рэканструкцыя з пашырэннем дзіцячага рэабілітацыйна-аздараўленчага цэнтра «Ждановічы» (2012) і інш.
Асноўныя працы:.
Андрэй Алегавіч Вараб’ёў
Андрэй Алегавіч Вараб’ёў (нар., г. Магілёў) — беларускі скульптар.
Біяграфія
У 1988 г. скончыў Мінскае мастацкае вучылішча, у 1996 — Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў. Удзельнік рэспубліканскіх і міжнародных выставак і пленэраў з 1995 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 2003 года.
Жыве і працуе ў Магілёве.
Творчасць
Працуе ў галіне станковай і манументальнай скульптуры. Аўтар скульптур «Агурок» у Шклове, «Гімнастка» ў Магілёве, «Студэнтка і студэнт» у Горках і «Лёва» ў Магілёве, шматлікіх станковых канцэптуальных серый.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва (Мінск), Мастацкім музеі імя П. Масленікава (Магілёў), у прыватных калекцыях Беларусі і за яе межамі.
Узнагароды
Лаўрэат 2-га Беларускага біенале жывапісу, графікі і скульптуры ў намінацыі «Скульптура» (2010).
Глінна (Смаргонскі раён)
Глі́нна (, Глинно) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
Рыгор Абрамавіч Міранскі
Рыгор Абрамавіч Міранскі (Григорий (Гершон) Абрамович Миранский; 25 лютага 1875, Рэжыцкі павет, Віцебская губерня — студзень 1942, Мінскае гета ) — мінскі фотамайстар, служачы пажарнай аховы ; адзін з першых фотарэпарцёраў Мінска і піянераў беларускай мастацкай фатаграфіі. Яго творчасць частка культурнай спадчыны Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся 25 лютага 1875 года ў Рэжыцкім павеце Віцебскай губерні, у яўрэйскай сям’і. Пазней сям’я пераехала ў Мінск. У 19 год, у 1894 годзе, стаў супрацоўнікам Мінскага добраахвотнага пажарнага таварыства. Паралельна вымушаны шукаць заробку, бо ў канцы XIX — пачатку ХХ стагоддзя служба ў пажарных частках лічылася ганаровай і не аплачвалася.
Невядома, дзе і калі Рыгор Міранскі вывучаў фотамастацтва, але ў канцы XIX стагоддзя ён стаў вядомым фатографам і ўладальнікам фотаатэлье ў цэнтры Мінска. У 1896 годзе, разам з кампаньёнам Абрамам Левінманам, Міранскі атрымаў дазвол мінскага губернатара на адкрыццё ўласнай фотастудыі. Супрацоўніцтва з Левінманам доўжылася 2 гады. Фотастудыя размяшчалася ў цэнтры Мінска — на вуліцы Губернатарскай, у доме Ярохава. Улічваючы даволі высокую канкурэнцыю ў асяроддзі фатографаў, «Цэнтральная фатаграфія Міранскага» дадаткова займалася бірулькамі, брошкамі з фота, пакрыццём фотаэмаллю.
У 1902 годзе, праслужыўшы 8 гадоў у пажарнай ахове радавым ахвотнікам, ён быў абраны на пасаду начальніка атрада трубнікаў, узначаліў 65 ствольшчыкаў, трымаў на пажарах наканечнік пажарнага рукава.
Захаваліся звесткі аб тым, што у 1911 годзе Міранскі звяртаўся ў «Элвад» аб вызваленні яго ад дадатковай платы, «якая узымаецца з яго за электраэнергію, спажываную электрычнай лямпай для здымання ў цемры».
У 1912 годзе ў Санкт-Пецярбургу адбыўся III Міжнародны пажарны кангрэс і выстава пажарнага абсталявання, дзе Рыгор Міранскі экспанаваў шэраг сваіх фатаграфій па прафесійнай тэматыцы. У 1913 годзе Міранскі атрымаў званне «Ганаровы патомны грамадзянін Мінска».
Нягледзячы на ​​бурныя гістарычныя падзеі, рэвалюцыйныя змены дзяржаўнага ладу, Міранскі працягваў займацца фатаграфіяй.
У савецкі час, з 1920 па 1924 гады Міранскі займаў пасаду намесніка старшыні праўлення Мінскага добраахвотнага пажарнага таварыства, быў удзельнікам яго адміністрацыйнай і фінансавай камісій.
Міранскі выканаў серыю твораў з выявамі разбураных пад час польскай акупацыі будынкаў у беларускіх гарадах і мястэчках. Гэты цыкл, магчыма, дэманстраваўся на Першай Міжнароднай выставе супрацьпажарных і выратавальных сродкаў у 1925 годзе ў Зальцбургу.
У 1926 годзе ў газеце «Звязда» паведамляецца, што пад час святкавання 50-годдзя Мінскай гарадской пажарнай аховы памочнік старшыні каманды Рыгор Абрамавіч Міранскі быў узнагароджаны срэбранай пажарнай каскай за шматгадовую сумленную службу, і таксама ён атрымаў ганаровае званне «Герой працы».
Паводле ўспамінаў мастака Леаніда Ракава (1930—2022) Рыгор Міранскі, што даводзіўся братам ягонай бабулі, у час акупацыі знаходзіўся ў Мінскім гета, дзе і памёр ад голада ў студзені 1942 года.
Заняцце фатаграфіяй
Міранскі быў рознабаковым майстрам, працаваў у жанрах партрэта, пейзажа, архітэктурнай фатаграфіі, фотарэпартажа.
IC 287
IC 287 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Рыгор Абрамавіч Міранскі
Заняцце фатаграфіяй
Сярод насельніцтва ў тыя часы была вельмі папулярнай партрэтная фатаграфія. Міранскім была выканана вялікая колькасць мужчынскіх, жаночых, дзіцячых, адзіночных, парных і групавых партрэтаў візітнага і кабінетнага фарматаў.
IC 287
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рыгор Абрамавіч Міранскі
Заняцце фатаграфіяй
Пад час супрацоўніцтва з Абрамам Левінманам кампаньёны прадавалі свае негатывы з відамі Мінска для паштовак І. Каплана і А. Рудэрмана.
І пасля таго выдаўцы ахвотна набывалі ў Міранскага фатаграфіі з архітэктурнымі выявамі Мінска цэлымі цыкламі для вытворчасці паштовак, якія выходзілі серыямі з некалькіх дзясяткаў сюжэтаў.
Большая частка яго фотаработ пачатку XX стагоддзя не захавалася, але існуюць здымкі 35-й гадавіны добраахвотнага пажарнага таварыства. Фатаграфіі былі зроблены з вышыні, на заднім плане прапрацаваны ўсе дэталі, святло, ракурс.
Даследчык творчасці Міранскага, гісторык i мастацтвазнаўца Надзея Саўчанка адзначала: Рыгор Міранскі — адзін з нямногіх мінскіх фатографаў, хто непасрэдна выязджаў на месца падзей і выконваў больш складаную рэпартажную здымку, якая патрабавала ўважлівага назірання за ходам падзеі, хуткай арыентацыі ў выбары больш выгаднага пункта здымкі, умелага выкарыстання святла і ракурсаў.
Творчасць
Найбольш вядомыя фотаработы ў Мінску:
Allium opacum
Allium opacum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў паўднёвай Турцыі і паўночнай Сірыі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў паўднёвай Турцыі і паўночнай Сірыі.
NGC 529
NGC 529 (іншыя абазначэнні — UGC 995, MCG 6-4-19, ZWG 521.23, HCG 10B, PGC 5299) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Емтланд (правінцыя)
Емтланд (Jämtland) — гістарычная правінцыя Швецыі, размешчаная ў рэгіёне Норланд.
Геаграфія
Емтланд гранічыць на поўначы з Лапландам, на захадзе з Нарвегіяй, на поўдні з Хер'едаленам, а з усходу — з Медэльпадам і Онгерманландам.
Гісторыя
Першапачаткова правінцыя належала Нарвегіі, затым у яе складзе адышла к Даніі, якая ў 1645 годзе страціла яе на карысць Швецыі па мірным дагаворы ў Брэмсебры (1645).
Хвоі
Хвоі (Pinales, у мінулым — Coniferales (шышканосныя )) — парадак раслін з класу, які змяшчае усіх сучасных прадстаўнікоў хвойных раслін: кедр, хвою, елку, піхту, лістоўніцу, секвою, кіпарыс, ядловец і ціс. Вядомыя, аднак, некаторыя выкапні хвойных раслін, якія не адносяцца да парадку Pinales.
Асаблівасці біялогіі
У жыццёвым цыкле дамінуе спарафіт. Адметнай асаблівасцю гэтых раслін з’яўляецца рэпрадуктыўная структура, вядомая пад назвай «шышка». На спарафіце ўтвараюцца жаночыя і мужчынскія шышкі. У пыльніках, якія фарміруюцца ў мужчынскіх шышках, утвараюцца мікраспоры. Яны даюць пачатак мужчынскім гаметафітам — пылковым зярнятам. У семязачатках, якія фарміруюцца ў жаночых шышках, утвараюцца мегаспоры. Адна з іх дае пачатак жаночаму гаметафіту — першаснаму эндасперму. Пылковыя зярняты з дапамогай ветру пераносяцца на семязачаткі. Пры іх прарастанні ўтвараецца пылковая трубка, якая дастаўляе дзве нерухомыя мужчынскія гаметы — сперміі — да яйцаклеткі. З семязачатка пасля апладнення ўтвараецца семя. Прарастаючы, семя дае пачатак новаму спарафіту.
Класіфікацыя
Сямействы:
У мінулым цісавыя (разам з Cephalotaxaceae) вылучалі ў асобны парадак Taxales, але апошнія генетычныя даследаванні паказалі, што прадстаўнікі гэтага сямейства монафілетычныя іншым хвойным раслінам, і цяпер яны таксама аднесены да парадку Pinales.
Ёхан Кройф
26 сакавіка 2010 года Кройф быў абвешчаны ганаровым прэзідэнтам ФК «Барселона» за свае заслугі перад клубам у якасці іграка і трэнера. Быў часова пазбаўлены гэтага звання новым прэзідэнтам клуба Сандра Розелем у ліпені 2010 года, бо ў статуце клуба няма такога звання.
Асееўка (прыпыначны пункт)
Асе́еўка (, Асеевка, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Асееўка; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Міханавічы і пуцявым пастом Асееўка.
Велюнь
Велюнь (Wieluń) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Вялюньскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Велюнь. Насельніцтва складае 27 000 жыхароў.
Славінск (Слуцкі раён)
Сла́вінск (, Славинск; гістарычная назва — Пуцяты) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі Пуцяты былі пераназваны ў пасёлак Славінскі, у гонар рэвалюцыйнага дзеяча Адама Славінскага.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ленінскага сельсавета.
Валянцін Анатолевіч Борзды
Валянцін Анатолевіч Борзды (нар., г. Маладзечна, Мінская вобласць) — беларускі скульптар.
Біяграфія
Скончыў у 1988 годзе Мінскае мастацкае вучылішча, у 1996 годзе — Беларускую акадэмію мастацтваў. 3 1982 удзельнік мастацкіх выставак.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1997 года.
Творчасць
Працуе ў манументальнай, станковай і паркавай скульптуры. Матэрыял — бронза, метал, дрэва.
Сярод твораў: скульптуры «Бронзавы меч», «Гітара», «Сірэна», «Насарог» (усе Мінск).
Творы знаходзяцца ў Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, Нацыянальным Полацкім гісторыка-культурным музеі-запаведніку, Музеі новага мастацтва (Віляндзі, Эстонія) і інш.
Стаячае
Стая́чае — тапонім
Бяскветкавыя расліны
Бяскветкавыя расліны, або крыптагамы (Cryptogamae) — вылучаная Карлам Лінеем група раслін, якія не меюць кветак (папараць, хвашчы, дзераза, селагінелы, палушнікі, псілотавыя і блізкія да іх расліны, мохі, водарасці, грыбы і інш.), супрацьпастаўленая кветкавым раслінам, або фанерагамам.
Іаган Хедвіг
Іага́н Хе́двіг (таксама Гедвіг Johann Hedwig; 8 снежня 1730, Кранштат, Трансільванія — 18 лютага 1799, Лейпцыг) — нямецкі батанік, спецыяліст па бяскветкавым раслінам, адзін з заснавальнікаў брыялогіі.
Біяграфія
Іаган Хедвіг скончыў Лейпцыгскі ўніверсітэт, у 1759 годзе атрымаў дыплом урача і на працягу наступных дваццаці гадоў займаўся батанікай у свабодны ад медыцынскай практыкі час. Затым яго батанічныя працы атрымалі прызнанне, у 1789 годзе ён заняў кафедру прафесара батанікі і пасаду дырэктара Лейпцыгскага батанічнага саду.
Некаторыя каштоўныя назіранні Хедвіг таксама зрабіў адносна водарасцей (у прыватнасці, спірагіры).
Сярод асноўных прац Хедвіга — «Fundamenta historiae naturalis muscorum frondosorum» (ізноў выдадзена ў 1883 годзе), «Theoria generationis et fructificationis plantarum cryptogamicarum Linnaei» і «Abbildungen kryptogamischer Gewächse» (1787—1797, 4 тома), аднак галоўная праца яго, «Species Muscorum Frondosorum», была выдадзена ў 1801 годзе пасмяротна: ён утрымлівае апісанне амаль усіх вядомых да таго часу мохаў і заклаў аснову іх сістэматыкі.
У памяць пра Хедвіга названы батанічны часопіс «Hedwigia».
Надазер’е (Пастаўскі раён)
Надазе́р’е (, Надозерье) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лучай Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Дунілавіцкага сельсавета, да 27 снежня 1985 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Варапаеўскага пассавета , да 27 верасня 1991 года ўваходзіла ў склад Юнкаўскага сельсавета.
Фотатранзістар
Канструктыўна фотатранзістар уяўляе сабой монакрышталічную пласцінку паўправадніка, на якой створаны 3 вобласці, аналагічныя калектару, базе і эмітару біпалярнага транзістара, змешчаную ў ахоўны корпус з празрыстым акенцам для праходжання святла. Вобласць базы фотатранзістара звычайна не мае вывада. У электрычную схему ўключаецца падобна біпалярнаму транзістару — з агульным эмітэрам і нулявым токам базы.
Пры асвятленні базы фотатранзістара ў ёй узнікаюць парныя носьбіты зараду. Уздзеянне электрычнага поля калектарнага пераходу вядзе да іх раздзялення і назапашвання ў вобласці базы асноўных носьбітаў зараду. У сваю чаргу гэта прыводзіць да аслаблення патэнцыяльнага бар'ера эмітарнага пераходу і павелічэння электрычнага току праз фотатранзістар.
Выкарыстанне
Фотатранзістары выкарыстоўваюцца ў якасці элементаў гальванічнай развязкі (у т.л. у аптронах), датчыкаў асвятлення.
Караваі
Карава́і (, Караваи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
NGC 530
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фамальгаўт
Фамальгаўт, α Паўднёвай Рыбы — зорка ў сузор'і Паўднёвай Рыбы.
Бачная зорная велічыня 1,2. Нябесныя каардынаты: прамое ўзыходжанне 22 гадз. 57 мін. 39 сек.; схіленне -29°37´20´´. Спектральны клас A3 V. Адлегласць ад Сонечнай сістэмы 22 светлавыя гады.
Колеры нацыі
«Колеры нацыі» — беларускі дакументальны фільм, які зняла рэжысёр Настасся Ярамеева ў 2021 годзе.
Сюжэт
Беларусы нават не абмяркоўвалі, пад якім сцягам аб’яднацца. Нібыта памяць і павага да бела-чырвона-белых колераў заўсёды жыла ў сэрцы, а цяпер, праз боль і пакуты, абудзілася і натхняе нацыю рушыць наперад. Калі Іна Зайцава пабачыла, як падчас маршаў сцягі жорстка адбіраюць у пратэстоўцаў, вырашыла сама стаць сцягам: нафарбавала балонам чырвоную паласу на сваёй шлюбнай сукенцы. І зрабілася «БЧБ-нявестаю» — яскравым сімвалам пратэсту. Бела-чырвона-белы сцяг як ніколі ўзмацняецца як нацыянальны сімвал, за абарону якога людзі гатовыя пацярпець. За бел-чырвона-белую сімволіку цяпер можна не толькі атрымаць неабгрунтавана вялікі штраф, але і страціць жыццё. Фільм прысвечаны светлай памяці Рамана Бандарэнкі.
IC 288
IC 288 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium ophiophyllum
Allium ophiophyllum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ва Узбекістане і Туркменістане.
Апісанне
Цыбуліна адна, яйцападобная, 1.5-2.5 см у даўжыню і ≈ 1 см у таўшчыню; вонкавыя абалонкі карычневыя. Цыбулінкі паралельна няроўныя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ва Узбекістане і Туркменістане.
Triticeae
Triticeae — трыба аднадольных раслін падсямейства сямейства.
Веракрус (штат)
Веракрус (Veracruz de Ignacio de la Llave) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 71,820 км². Насельніцтва складае 7,643,194 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — Халапа-Энрыкес.
Пагарцы
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Ульянаўка (Знаменскі сельсавет)
Улья́наўка (, Ульяновка) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Бабруйскага раёна
Гісторыка-культурныя каштоўнасці Бабруйскага раёна — аб’екты архітэктуры, археалогіі, гісторыі і мастацтва, помнікі горадабудаўніцтва і запаведныя мясціны на тэрыторыі Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікі Беларусь.
Сан-Дыега
Сан-Дые́га (San Diego) — горад на паўднёвым захадзе ЗША на беразе Ціхага акіяна каля мяжы з Мексікай, адміністрацыйны цэнтр акругі Сан-Дыега ў штаце Каліфорнія.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Бабруйскага раёна
У Бабруйскім раёне гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 80 аб’ектаў, з якіх 74 — помнікі археалогіі, 6 — помнікі гісторыі. 79 аб’ектаў — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння, 1 аб’ект — гісторыка-культурная каштоўнасць рэспубліканскага значэння.
Сан-Дыега
Насельніцтва 1,3 млн жыхароў (2005), з прыгарадамі 2,9 млн. Па колькасці насельніцтва Сан-Дыега другі ў штаце пасля Лос-Анджэлеса і восьмы ў ЗША.
У горадзе размешчана асноўная база ВМФ ЗША на Ціхім акіяне.
Гісторыя
У XVI стагоддзі на тэрыторыі горада Сан-Дыега жылі індзейцы племені кумеяй. Першым еўрапейцам, хто зайшоў у заліў Сан-Дыега, быў Хуан Радрыгес Кабрылья, які назваў порт Сан-Мігель. У лістападзе 1602 года Себасцьян Віскаіна абследаваў гавань і даў ёй цяперашнюю назву, у гонар Святога Дыега Алькалайскага У 1769 годзе Гаспар Партола заснаваў тут крэпасць, а францысканы, пад начальствам Хуніпера Серы заснавалі місію, якая ўжо да 1797 года налічвала амаль паўтары тысячы новазвернутых. Пасля атрымання Мексікай незалежнасці ў 1823 годзе, місія трапіла ў дзяржаўнае кіраванне. Пасля амерыкана-мексіканскай вайны, Сан-Дыега па дагаворы Гуадалупэ-Ідальга разам з Каліфорніяй быў далучаны да ЗША.
Транспарт
У Сан-Дыега дзейнічае сістэма хуткаснага трамвая, афіцыйная назва сістэмы — San Diego Trolley (літаральны пераклад — «трамвай Сан-Дыега»). Сістэма трамвая Сан-Дыега была адкрыта ў 1981 годзе і стала першай сучаснай трамвайнай сістэмай ЗША, адкрытай пасля доўгага перыяду заняпаду гэтага віду транспарту ў ЗША (з трыццатых гадоў).
Горад абслугоўвае Міжнародны аэрапорт Сан-Дыега.
Ульянаўка (Знаменскі сельсавет)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ленінскага сельсавета.
Удар парасона
«Удар парасона» (Le Coup Du Parapluie) ― крымінальная камедыя 1980 года з П’ерам Рышарам у галоўнай ролі. Стварэнне фільма было натхнёнае некалькімі забойствамі балгарскіх дысідэнтаў, у якіх так званы «» выкарыстоўваўся ў якасці зброі. Працоўная назва фільма — «Укол балгарскім парасонам» (Le Coup du Parapluie Bulgare).
Асіна (прыпыначны пункт)
А́сіна (, Асино)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 2,5 км на поўнач ад вёскі Старая Мезенаўка; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж прыпыначным пунктам Энергетык і прыпыначным пунктам Мезенаўка.
Герб Камянецкага раёна
Герб Камянецкага раёна — чаканы геральдычны сімвал Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У першай палове 2022 года на разгляд у Геральдычны савет пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь накіраваны новы варыянт герба, распрацаваны Марынай Міхайлаўнай Ялінскай і мастаком Віктарам Аляксандравічам Ляхарам.
Бебжа
Бебжа (Biebrza, традыцыйная беларуская назва — Бобра) — рака ў паўночна-ўсходняй Польшчы, у Падляскім ваяводстве, правы прыток Нарава (басейн Віслы).
Назва
Назва балцка-яцвяжскага паходжання. Звязаная з літоўскім bebras, babras, прускім bebrus «бабёр», далей да індаеўрапейскага кораня *bhe-bhros «бабёр».
Прамы гідранімічны аналаг — літоўскія рачныя назвы тыпу Bebrė, Bebrinė, Bebrujis, таксама бярэзінская рака Бабруйка, верхнедняпроўская Бебря.
Непасрэдна ў Бебжу (каля Гонядзі) уцякае рэчка з прызнана яцвяжскай назвай Голда (польск. Gołda), у якой другая аснова ад яцвяжскага *udā «вада, рака».
«Яцвяжскасць» рачной назвы Бебжы кажа пра тое, што ў яцвяжскай мове мела быць слова для «бабра», роднаснае літоўскаму і прускаму словам.
Апроч Бебжы, на поўнач ад Беластока таксама такія балцкія (меркавана яцвяжскія) рачныя назвы, як Кумялка, Нерасль, Супрасль.
Гідраграфія
Даўжыня 165,1 км. Плошча вадазбору 7054,4 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 33,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,13 ‰.
Праз Аўгустоўскі канал злучаецца з ракой Нёман.
Басейн Бебжы характарызуецца асіметрыяй: больш развіты правыя прытокі — 75,5 % (галоўным чынам рэкі, якія выцякаюць з Мазурскіх азёраў), левыя прытокі ўсяго — 24,5 % вады ад агульнай масы.
У басейне ракі размяшчаецца Бебжанскі нацыянальны парк.
Зарэчча (Вішнявецкі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнявецкага сельсавета.
Грубешаў
Грубешаў (Hrubieszów, Грубешів) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Грубяшоўскага павета Люблінскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з'яўляецца сядзібай вясковай гміны Грубешаў.
Уільям Айтан
Уі́льям А́йтан (William Aiton, 1731, каля Гамільтана, Шатландыя — 2 лютага 1793, К'ю, Лондан, Англія) — шатландскі батанік і садоўнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1731 годзе, у маленькай вёсачцы недалёка ад шатландскага горада Гамільтан. У 1754 годзе пераехаў у Лондан, дзе стаў памочнікам Філіпа Мілера, дырэктара Саду ў Чэлсі.
У 1759 годзе стаў дырэктарам толькі што адкрытага Каралеўскага батанічнага саду ў К'ю, які пад яго кіраваннем стаў самым багатым на свеце. Заставаўся дырэктарам да самай сваёй смерці.
Бацька батаніка Уільяма Таўнсенда Айтана, які атрымаў у спадчыну пост дырэктара батанічнага саду ў К'ю.
NGC 531
NGC 531 (іншыя абазначэнні — UGC 1012, MCG 6-4-20, ZWG 521.24, HCG 10C, PGC 5340) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Common Intermediate Format
CIF (Common Intermediate Format), таксама вядомы як FCIF (Full Common Intermediate Format) — гэта фармат, ужываны для стандартызацыі вертыкальнага і гарызантальнага разрознення ў пікселях у YCbCr-паслядоўнасцях у відєасігнале. Пераважна выкарыстощваецца ў сістэмах відэаканферэнцсувязі і ў мабільным тэлебачанні (DVB-H), упершыню быў прапанаваны як стандарт для H.261.
CIF быў спраектаваны для простага канвертавання паміж стандартамі PAL і NTSC, з заяўленым разрозненнем 352 x 288.
Разнавіднасці фармата
Табліца ілюструе тыпы гэтага фармату.
Вестманланд
Вестманланд (Västmanland):
Кузніца
Ку́зніца (Kuźnica; раней Ку́зніца Беласто́цкая) — вёска ў Польшчы, на рацэ Ласасянцы. Месціцца за 15 км на паўночны ўсход ад Сакулкі, за 54 км на паўночны ўсход ад Беластока, каля беларуска-польскай граніцы. Уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства, сядзіба вясковай гміны Кузніца. Пагранічная чыгуначная станцыя на лініі Беласток — Гродна.
Вялікае Княства Літоўскае
Каля 1504 года на беразе ракі Ласасянкі была заснавана рудня, пры якой неўзабаве ўзнікла дзяржаўная вёска. У 1536 годзе Юрый Зеляпуха заснаваў тут мястэчка Кузніцу, якое ўваходзіла ў склад Гарадзенскага павета Троцкага ваяводства. 12 чэрвеня 1546 года каралева і вялікая княгіня Бона Сфорца надала Кузніцы прывілей на гандаль (існуе меркаванне, што існаваў прывілей на магдэбургскае права). У 1545 годзе ў мястэчку быў пабудаваны касцёл.
На 1679 годзе ў Кузніцы існаваў Рынак і 4 вуліцы. У 1731 годзе ўладальнік Кузніцы падкаморы гарадзенскі Казімір Мацута перадаў маёнтак Супраслеўскаму манастыру пры ўмове, каб у мястэчку быў заснаваны базыльянскі манастыр.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Кузніца апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Гродзенскім павеце Гродзенскай губерні. 8 чэрвеня 1808 года яна атрымала афіцыйны статус заштатнага горада. У 1862 годзе цераз Кузніцу прайшла Пецярбургска-Варшаўская чыгунка. 27 лютага 1875 года з’явіўся праект герба Кузніцы: срэбны шчыт з выявай кавальскага молата ў чырвоным полі, на якім размяшчаецца дзевяць залатых падкоў.
Найноўшы час
У 1915 годзе падчас І сусветнай вайны Кузніца акупіравана германскімі войскамі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай мястэчка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўключалася ў склад Беларускай ССР. Ад пачатку 1919 года дзейнічаў і камісар польскага ўрада па Гродзенскай акрузе, ствараліся польскія вайсковыя структуры. Пасля зыходу нямецкіх войскаў, у час Польска-савецкай вайны 20 ліпеня 1920 года польскія ўзброеныя сілы на чале з ген. А. Макрэцкім здалі Кузніцу і адышлі да Саколкі, але, пацярпеўшы паражэнне ў бітве пад Варшавай, бальшавікі адступілі.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Кузніца апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Гродзенскім павеце Беластоцкага ваяводства. У 1930 годзе статус паселішча паніжаны да вёскі.
З пачаткам Другой сусветнай вайны 15 верасня 1939 года Кузніцу акупавалі войскі Трэцяга Рэйха, але праз тыдзень вёску была перададзена СССР згодна з пактам Молатава — Рыбентропа. У лістападзе 1939 года Кузніца ўвайшла ў склад БССР, цэнтр Кузніцкага сельсавета Саколкаўскага раёна Беластоцкай вобласці. З чэрвеня 1941 да верасня 1944 года вёска зноў была пад нямецкай акупацыяй. 16 жніўня 1945 года ўлады СССР перадалі Кузніцу Польскай Народнай Рэспубліцы.
Ілья Андрэевіч Маскаленчык
Клубная кар’ера
У пачатку 2021 года пасля пераходу акадэміі «Дынама» да «Руха» таксама перайшоў у гэты клуб, гуляў за дубль. У ліпені 2021 года на правах арэнды далучыўся да «Дынама». 29 ліпеня 2021 года дэбютаваў за «Дынама» ў адказным матчы 2-га кваліфікацыйнага раўнда Лігі канферэнцый УЕФА супраць пльзенскай «Вікторыі» (1:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. 2 жніўня 2021 года ўпершыню згуляў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з гродзенскім «Нёманам» (1:3). У далейшым замацаваўся ў аснове брэсцкай каманды, нярэдка выхадзіў у стартавым складзе.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2019 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2021 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
21 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Расіі (1:6) і быў заменены ў другім тайме.
Ганна Генадзеўна Комар
Ганна Генадзеўна Комар (нар., , Брэсцкая вобласць) — беларуская паэтэса, пісьменніца і перакладчыца.
Творчасць
Аўтарка паэтычных зборнікаў «Страх вышыні» (2016) і «Recycled» (2018). Паасобныя творы Ганны Комар перакладзены на англійскую, нямецкую, шведскую, нарвежскую, чэшскую, польскую, украінскую, рускую, японскую мовы.
Перакладае з англійскай. Укладальніца і перакладчыца (разам з Юліяй Цімафеевай і Наталляй Бінкевіч) зборніка перакладаў Чарлза Букоўскі «Святло, і паветра, і месца, і час» (2017). Перакладае на англійскую свае тэксты.
Эксперыментуе ў жанры фота і відэа-паэзіі, запісвае свае тэксты з музычным афармленнем. Супрацоўнічала з беларускім электронным гуртом «Maximalism» у межах конкурсу маладых выканаўцаў «Заспявай-5».
Паэзія, пераклады і проза публікаваліся ў часопісах «Дзеяслоў», «Маладосць», «Паміж» і газеце «Літаратура і Мастацтва».
Брала ўдзел у паэтычных фестывалях «Вершы на асфальце» (Мінск), «Прадмова» (Мінск, Гродна, Брэст), Літаратурны тыдзень Еўразійскай творчай гільдыі (Лондан), «Час паэтаў» (Люблін), паэтычных слэмах і конкурсах («Вершы на асфальце», «Рухавік», «Дорогой поэт»), праектах «Вершаява» і «Перастварэнне» Фонда Роберта Боша і Беларускага З ПЭН-цэнтра (2017—2018), творчай рэзідэнцыі ірландскага мастака Марка Дзёркана ў музеі Заіра Азгура (2018).
З 9 чэрвеня 2020 года — сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Сябра Беларускага ПЭНа; ганаровая сябра Англійскага ПЭНа.
Фіналістка конкурса «Экслібрыс» імя Рыгора Барадуліна (2015), прэміі «Дэбют» імя Максіма Багдановіча (2017) у намінацыі «Паэзія», прэміі імя Наталлі Арсенневай (2017).
Агуаскальентэс (штат)
Агуаскальентэс (Aguascalientes) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 5,618 км². Насельніцтва складае 1,184,996 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — Агуаскальентэс.
Ганна Генадзеўна Комар
Творчасць
Таксама працуе ў жанры дакументальнай паэзіі. Спрабуе сябе ў дакументальнай прозе.
Краснае (Смаргонскі раён)
Кра́снае (, Красное) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
1125
1125 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 1125 год нашай эры, 125 год 2-га тысячагоддзя, 25 год XII стагоддзя, 5 год 3-га дзесяцігоддзя XII стагоддзя, 6 год 1120-х гадоў.
IC 289
IC 289 — галактыка тыпу PN (Планетарная туманнасць) у сузор’і Касіяпея.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэмпература плаўлення
Тэмпература плаўлення/зацвярдзення і тэмпература кіпення/кандэнсацыі лічацца важнымі фізічнымі ўласцівасцямі рэчыва. Тэмпература зацвярдзення супадае з тэмпературай плаўлення толькі для чыстага рэчыва.
Бяляеўка (Бяляеўскі раён)
Бяляеўка (Беляевка) — сяло ў Арэнбургскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Бяляеўскага раёна і Бяляеўскага сельсавета. Сяло знаходзіцца на левым беразе Урала крыху ніжэй за ўпадзенне ракі Урта-Бурця, за 100 км на паўднёвы ўсход ад Арэнбурга. Праз сяло праходзіць аўтадарога, якая злучае населеныя пункты ўздоўж левага берага Урала з Арэнбургам. Мост цераз Урал вышэй па цячэнні недалёка ад сяла. Насельніцтва — 4989 чалавек (2010).
NGC 532
NGC 532 (іншыя абазначэнні — UGC 982, MCG 1-4-56, ZWG 411.55, IRAS01226+0900, PGC 5264) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сундсваль
Су́ндсваль (Sundsvall) — горад у Швецыі, у правінцыі Медэльпад. Размешчаны ў прыроднай гавані на паўночна-ўсходнім узбярэжжы Батнічнага заліва, за 395 км ад Стакгольма. Сундсваль заснаваны у 1621 годзе.
Рубель (Столінскі раён)
Рубе́ль (, Рубель) — аграгарадок у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, на рацэ Чаква (старыца Рубельская Рака). Уваходзіць у склад Рубельскага сельсавета. Размешчана за 10 км на паўднёвы захад ад Альпеня, за 6 км на ўсход ад Беражнога, за 3 км на поўнач ад Хотамля, за 18 км паўночны ўсход ад Століна, за 263 км — ад Брэста, за 26 км — ад чыгуначнай станцыі Гарынь.
Цэнтр сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Рубельскі» (былога калгасу). Другая паводле велічыні вёска ў Брэсцкай вобласці (пасля Альшан).
Гісторыя
Вядома з 1458 года пад назвай Любра (Любер), у канцы XVIII ст. згадваецца ўжо як Рубля, Рубель. У XVI—XVIII стст. у складзе Пінскага павета Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уладаннем Зышчынічаў, Пашкевічаў, Рэзановічаў.
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793) года ў Расійскай імперыі, у складзе Хорскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы.
З 1939 года ў складзе Беларускай ССР, з 15 студзеня 1940 года ў Давыд-Гарадоцкім раёне Пінскай вобласці створаны Рубельскі сельсавет.
Падчас Другой сусветнай вайны, у 1944 годзе, падчас адступлення нямецка-фашысцкія захопнікі спалілі вёску — 730 хат, загубілі 122 жыхароў, ацалела толькі царква. Рубель увекавечаны ў мемарыяльным комплексе «Хатынь» як адна са спаленых вёсак.
З 1954 года ў Брэсцкай вобласці. З 1961 года ў Столінскім раёне.
Насельніцтва
Да 1973 года Рубель была найбуйнейшая вёска Беларусі. На пачатку XXI ст. — другая па велічыні вёска Столінскага раёна і Брэсцкай вобласці (пасля Альшан), да 2005 года — трэцяя ў Брэсцкай вобласці (пасля Альшан і Моталя).
Інфраструктура
У вёсцы знаходзяцца льнокамбінат (не працуе), аддзяленне сувязі РУП «Белпошта», аддзяленне ААТ «Беларусбанк», аптэка, 7 прыватных крам (Вераніка, Людміла, Вольга, аўтазапчасткі), 4 дзяржаўных крамы, два ўнівермага (Сілуэт і Прамтавары), кафэ «Івушка», школьная сталовая, кнігарня (зачынена), дзве хлебныя крамы, бібліятэка, Дом культуры, камбінат бытавога абслугоўвання, сярэдняя школа, два яслі-сада, рынак, аўтазаправачная станцыя, два млыны.
У ліпені 2008 года ў вёсцы адкрылася новая амбулаторыя.
Мікратапанімія
Традыцыйная вёска дзеліцца на 11 мікравёсак:
Рубельская гаворка
Прыклады мясцовай гаворкі:
Шалавічы
Шалаві́чы (, Шаловичи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ленінскага сельсавета.
Прамышляды
Прамышля́ды (, Промышляды) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лучай Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Аульс (станцыя)
Ау́льс (, Аульс)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана на ўсходняй ускраіне горада Гродна; на лініі Масты — Гродна, паміж п.п. Мураванка і п.п. Палескі Парк.
Герэра
Герэра (Estado Libre y Soberano de Guerrero) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 63,621 км². Насельніцтва складае 3,388,768 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — горад Чыльпансінга-дэ-лос-Брава.
Цацанкі
Цацанкі, або Забаўкі — назва малых твораў мастацтва, з якіх можна фарміраваць калекцыі ці складваць наборы, такія як размаляваныя кубкі і вазачкі, кампазіцыі з пер’я і ці пад шклянымі купаламі, упрыгожаная яечная шкарлупіна, парцалянавыя статуэткі, размаляваныя мініяцюры або фатаграфіі ў рамках і гэтак далей.
У дамах сярэдняга дастатку цацанкі выкарыстоўваюцца ў якасці ўпрыгажэнняў на, сталах і паліцах, выстаўляюцца ў : часам гэтыя шафы маюць шкляныя дзверы, каб выстаўляць цацанкі, абараняючы іх ад пылу. Слова часцей за ўсё выкарыстоўваецца для называння прадметаў невялікага кошту, якія часта прадаюцца на вулічных рынках і ў дабрачынных крамах.
У ідышы са славянскіх моў слова цацанка (цацка) патрапіла ў дэфармаваным выглядзе. Цацанкі там называюцца «», і акрамя ідышмоўных людзей яно шырока вядома і амерыканцам таксама.
Прыволжа (Самарская вобласць)
Прыволжа (Приво́лжье) — сяло ў Самарскай вобласці Расіі, цэнтр Прыволжскага раёна і аднайменнага сельскага паселішча. Размешчана на левым беразе Волгі (Саратаўскае вадасховішча) за 110 км на паўднёвы захад ад Самары і за 35 км на поўдзень ад Сызрані. Заснавана ў 1783 годзе. Насельніцтва — 7078 чалавек (2021).