cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Малік Агар
Біяграфія
У лютым 2011 года прызначаны старшынёй Народна-вызваленчага руху Судана (паўночнае крыло). 2 верасня Агар быў зрынуты з пасады губернатара па загадзе прэзідэнта Амара аль-Башыра. У лютым 2012 года стаў сузаснавальнікам апазіцыйнай кааліцыі «Суданскі рэвалюцыйны фронт». Альянс меў на мэце звяржэнне суданскага ўрада і дэмакратызацыю. Адначасна абраны прэзідэнтам Суданскага рэвалюцыйнага фронту.
2 лютага 2021 года прызначаны членам Суверэннага савета. 19 мая 2023 года прызначаны намеснікам старшыні Пераходнага суверэннага савета.
Погляды
Агар выступае супраць бачання Судана як араба-ісламскай дзяржавы і выступае за мультыкультурную грамадзянскую дэмакратыю. Быў блізкі да Джона Гаранга і падзяляў яго мэту звяржэння ўрада Аль-Башара. Выказаў сваю нязгоду з аддзяленнем Паўднёвага Судана.
Тамара Герасімаўна Раманоўская
Тамара Герасімаўна Раманоўская (нар., пас. Фралова, Хіславіцкі раён, Смаленская вобласць, РСФСР)  — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1955 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. У 1955—1958 гадах тэхнік-архітэктар, старэйшы тэхнік-архітэктар Белдзяржпраекта. У 1964 годзе БПІ. У 1964—1990 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў Белдзяржпраекта; у 1990—1997 гадах індывідуальны прадпрымальнік — праектаванне архітэктурнай часткі праектаў.
Член Саюза архітэктараў з 1967 года.
Пражывае ў Мінску па вул. Андрэеўскай, 7.
Узнагароды
Узнагароджана Граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1980), Ганаровай граматай Фрунзенскага райкама КПБ (1980), Ганаровай граматай Упраўлення замежнага турызму пры Саўміне БССР, граматай Саюза архітэктараў БССР (1984), граматай МУС Рэспублікі Беларусь (1996). Мае дыплом 1 ступені за распрацоўку праекта гасцініцы «Планета».
IC 2168
IC 2168 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мыхайліўці (Магілёў-Падольскі раён)
Мыхайліўці (Миха́йлівці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Скаржыска Касцельнэ (гміна)
Скаржы́ска Касце́льнэ (Skarżysko Kościelne) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Скаржыскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скаржыску Касцельнэ. Плошча гміны складае 53,24 км². Станам на 2006 год у гміне Скаржыска Касцельнэ пражывалі 6204 чалавекі, шчыльнасць — 116,53 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Марозіўка (Магілёў-Падольскі раён)
Марозіўка (Моро́зівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жанаканыс (Жалагашскі раён)
Жанаканыс — сяло ў Жалагашскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Танскай сельскай акругі. Код КАТА — 433653200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 230 чалавек (119 мужчын і 111 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 178 чалавек (96 мужчын і 82 жанчыны).
Роказека
Роказека (Roccasecca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 7594 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 177 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 3038. Тэлефонны код — 0776.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жучкі (Чашніцкі раён)
Жучкі́ (, Жучки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Пачаевіцкага сельсавета , да 8 красавіка 2004 года — у склад Лукомльскага сельсавета , да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Антапольскага сельсавета.
Карнеева
Карнеева — прозвішча, тапонім.
Карэтны мост
Карэтны мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Абводны канал у Цэнтральным / Фрунзенскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала.
Праектная назва моста была Днепрапятроўскі, ад Днепрапятроўскай вуліцы. Аднак Тапанімічная камісія Санкт-Пецярбурга, палічыўшы варыянт Днепрапятроўскі «нецікавым», прапанавала назваць мост Карэтным, ад былой Карэтнай часткі (гістарычнага раёна, які размяшчаўся тут у XIX стагоддзі). 27 ліпеня 2012 года назва была прысвоена афіцыйна.
Наддністранскэ
Наддністранскэ (Наддністря́нське) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Павел Паўлавіч Скалацкі
Павел Паўлавіч Скалацкі (1910—1943) — сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Павел Скалацкий нарадзіўся ў 1910 годзе ў вёсцы Дубовае (цяпер — Калпянскі раён Арлоўскай вобласці). Пасля заканчэння пачатковай школы працаваў у калгасе. У жніўні 1941 года Скалацкі быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З верасня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да верасня 1943 года гвардыі сяржант Павел Скалацкі камандаваў прыладай 37-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. 26 верасня 1943 года разлік Скалацкага удзельнічаў у баях у раёне пасёлка Любеч Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР, адбіўшы вялікую колькасць нямецкіх контратакаў і знішчыўшы 2 танкі, 2 бронетранспарцёры і вялікую колькасць салдатаў і афіцэраў праціўніка. У ноч з 28 на 29 верасня разлік Скалацкага адным з першых пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Глушец Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і знішчыў шэраг агнявых кропак праціўніка. 14 кастрычніка 1943 года Скалацкі загінуў у баі. Пахаваны ў Глушцы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі сяржант Павел Скалацкі пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і медалём.
Універсітэт Гельмута Шміта
Універсітэт Гельмута Шміта (Helmut-Schmidt-Universität) ці Гамбургскі ўніверсітэт Бундэсвера (Universität der Bundeswehr Hamburg) — нямецкая дзяржаўная спецыялізаваная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Гамбург.
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца спецыялізаванай ваеннай навучальнай установай, заснаванай у 1973 годзе па ініцыятыве тагачаснага федэральнага міністра абароны Гельмута Шміта. Вучэльня вядома таксама пад сваёй першапачатковай назвай «Універсітэт бундэсвера ў Гамбургу». Выкладанне ўпершыню пачалося восенню 1973 года. Гэта адзін з двух універсітэтаў, якія былі створаны Бундэсверам для падрыхтоўкі і навучання сваіх будучых і дзеючых афіцэраў.
Вучэльня даступна толькі афіцэрам і кандыдатам у афіцэры Бундэсвера. Аднак з тых часоў, як ён пачаў дзейнічаць, былі заключаны пагадненні аб супрацоўніцтве з краінамі-саюзнікамі НАТА, на аснове якіх пэўная колькасць афіцэраў з гэтых дзяржаў могуць вучыцца ў Гамбургу.
З 2002 года ва ўніверсітэце навучаецца невялікая колькасць цывільных студэнтаў. Абавязковай умовай для такога навучання з'яўляецца стыпендыя. Гэтыя стыпендыі звычайна прысуджаюцца фондамі, якія маюць цесныя сувязі з нямецкай прамысловасцю — такім чынам, гэтыя студэнты, па меншай меры ўскосна, атрымліваюць падтрымку ад свайго будучага працадаўцы, звычайна буйных прамысловых кампаній, якія нярэдка цесна звязаныя з вайскова-прамысловым комплексам. Па стане на 2011 год кошт навучання складаў 6 000 еўра (гуманітарныя навукі), 8 000 еўра (эканоміка) або 10 000 еўра (інжынерыя) за навучальны год.
IC 2169
IC 2169 — галактыка тыпу RN (відзеркалююча туманність) ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Міронавіч Прыйма
Васіль Прыйма (нар., Наваяварыўск, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у родным горадзе Наваяварыўску, у 11-гадовым узросце быў запрошаны ў кіеўскую ДЮСШ-15. Пазней у Дзіцяча-юнацкай футбольнай лізе Украіны выступаў і за іншыя каманды з Кіева.
У пачатку 2008 года далучыўся да данецкага «Металурга». Спачатку выступаў за дубль, але ў тым жа годзе дэбютаваў у асноўнай камандзе ў Прэм’ер-лізе. Гуляў за «Металург» да лета 2015 года, калі клуб спыніў сваё існаванне.
У кастрычніку 2015 года падпісаў кантракт з італьянскі клубам «Тарына» да чэрвеня 2016 года з магчымасцю падаўжэння яшчэ на два гады. Дэбютаваў за «Тарына» 1 снежня 2015 года ў матчы Кубка Італіі супраць «Чэзены» (4:1), аднак у Серыі A так і не згуляў. У лютым 2016 года быў аддадзены ў арэнду «Фразінонэ», у складзе якога дэбютаваў у Серыі A. У чэрвені 2016 года перайшоў у «Фразінонэ» на трывалай аснове, падпісаўшы трохгадовы кантракт. У 2017 годзе вярнуўся на радзіму, стаўшы іграком луганскай «Зары», аднак не меў трывалага месца ў складзе.
У лютым 2019 года падпісаў двухгадовы кантракт з беларускім клубам «Шахцёр» з Салігорска. У салігорскай камандзе стаў іграком ратацыі, рэдка з’яўляючыся на полі, у чэрвені атрымаў траўму, пасля аднаўлення ў верасні выступаў за дубль. У студзені 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў «Шахцёр».
У лютым 2020 года стаў трэніравацца з львоўскімі «Карпатамі» і неўзабаве падпісаў кантракт. Гуляў у камандзе да канца сезона 2019/20. У верасні 2020 года далучыўся да адэскага «Чарнаморца», пакінуў клуб у лютым 2021 года.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскія і моладзевыя зборныя Украіны розных узростаў.
Скавіна (гміна)
Скаві́на (Skawina) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кракаўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скавіне. Плошча гміны складае 100,15 км². Станам на 2012 год у гміне Скавіна пражывалі 41 999 чалавек, шчыльнасць — 427,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Самі аль-Хадж
Самі Махі Эль Дзін Мухамед аль-Хадж (سامي محي الدين محمد الحاج; нар. 15 лютага 1969) — суданскі журналіст тэлекампаніі «Аль-Джазіра». З 2002 года па 1 мая 2008 года знаходзіўся ў зняволенні ў амерыканскай турме Гуантанама.
Біяграфія
Затрыманы ў снежні 2001 года ў Пакістане на мяжы з Афганістанам, а 13 чэрвеня 2002 года быў дастаўлены ў турму Гуантанама. Па словах журналіста, ужо на базе Баграм амерыканскія салдаты доўгі час падвяргалі яго жорсткім катаванням (рэгулярныя збіцці, сексуальныя дамаганні, пагрозы згвалтавання, шматгадзіннае стаянне на каленях, цкаванне сабакамі), яго таксама пасадзілі ў клетку ў халодным авіяцыйным ангары. Як казаў Самі аль-Хадж, катаванні працягнуліся і пасля пераводу ў Гуантанама: яму не давалі спаць, збівалі, не аказвалі медыцынскую дапамогу. У 2005 годзе Камітэт абароны журналістаў выказаў занепакоенасць лёсам суданца.
1 мая 2008 года ён быў вызвалены і адпраўлены на радзіму. Па дамоўленасці з ЗША ўлады Судана пагадзіліся забараніць аль-Хаджу займацца журналісцкай дзейнасцю і пакідаць межы дзяржавы. За шэсць гадоў зняволення ў Гуантанама вязень схуднеў на 18 кілаграмаў, набыў сур’ёзныя захворванні печані, нырак, сэрца і засмучэнне псіхікі. Пасля вызвалення ён заявіў, што наглядчыкі ў турме груба парушаюць правы зняволеных.
Генадзій Магілёўскі
Генадзій Магілёўскі, свецкае імя Грыгорый (пач. 16 ст., Магілёў, ВКЛ — 23 студзеня 1565) — прападобны Магілёўскі, Кастрамскі і Любімаградскі, прылічаны да Сабору беларускіх святых.
Біяграфія
Быў адзіным сынам у заможнай шляхецкай сям'і Івана і Алены. З дзяцінства вызначаўся богабаязнасцю, з вялікай стараннасцю наведваў царкоўныя службы, спяваў на клірасе. У юнацтве Грыгорый надоўга пакідаў бацькоўскі дом, «на крыле царкоўным жывучы, дзень і ноч маліўся Богу». Заможныя бацькі былі незадаволены гэтым, бо жадалі яму багацця і зямнога шчасця. Грыгорый пакінуў бацькоўскі дом, каб пасяліцца ў адным з манастыроў. Пэўны час з іншымі вандроўнікамі ён падарожнічаў па ВКЛ, цярпячы нягоды і ад злых людзей.
Праз нейкі час прападобны прыйшоў у Маскву, дзе сустрэўся з юнаком Фёдарам і разам з ім пачаў шукаць месца для манашаскага пострыгу. Так яны дайшлі да Валагодскіх лясоў, дзе жыў вядомы сваім падзвіжніцтвам старац Карнілій Валагодскі. Тут Грыгорый прыняў пострыг пад імем Генадзій і стаў насельнікам гэтай абіцелі. Атрымаўшы паслушніцтва, выпрабоўваў сябе пастом і цяжкай фізічнай працай. Затым, імкнучыся да духоўнага ўзрастання, прыняў абет маўчання.
У скорым часе Генадзій адышоў у пустыннае месца і па блаславенні старца Карнілія стварыў новы манастыр. Уладкаваўшы святую абіцель, прападобны Генадзій праславіўся руплівасцю, любоўю да Госпада і набожнасцю. Але зайздрасць і інтрыгі насельнікаў вымусілі яго пакінуць абіцель і пайсці ў глухія лясы на Сурскае возера. Тут у бязлюдным дзікім месцы заснаваў прападобны новую абіцель, куды неўзабаве перабраўся і старац Карнілій. Ціхае і мірнае жыццё заахвочвала і іншых манахаў да сумеснага пражывання пад ігуменствам прападобнага Генадзія.
У 1529 г. паводле загаду вялікага князя маскоўскага старац Карнілій вярнуўся ў ранейшы Белаазерскі манастыр, пакінуўшы прападобнаму Генадзію запавет пабудаваць Свята-Праабражэнскую царкву. Гэты запавет скора быў выкананы, і ў манастыры сталі дзейнічаць ужо дзве царквы — Праабражэнская і ў імя прападобнага Сергія Раданежскага. Прападобны Генадзій з вялікай любоўю ўпрыгожваў манастырскія цэрквы, з асаблівым стараннем займаўся іконапісам. Ён нястомна накіроўваў духоўных братоў на ўзрастанне духу, сам даючы прыклад посніцтва і малітоўнасці.
Яшчэ пры жыцці прападобны праславіўся шматлікімі прароцтвамі і цудамі ацалення хворых. Па малітве святога Генадзія ў 1559 г. атрымаў ад Госпада выздараўленне і епіскап валагодскі Кіпрыян.
Прападобны Генадзій пакінуў насельнікам манастыра духоўнае завяшчанне, якое не страціла значэння і для сучаснікаў. Пахавалі прападобнага на манастырскім падворку, і адразу пасля смерці ён стаў ушаноўвацца сваімі духоўнымі дзецьмі. Праз 50 гадоў быў пабудаваны храм, асвячоны ў гонар святога. Яшчэ раней ігуменам Аляксіем было складзена Жыціе і служба святому. У 1644 г. пры капанні рову пад царкву былі знойдзены мошчы прападобнага і з пашанай пакладзеныя ў царкве святога Аляксія — чалавека Божага. Цяпер нятленныя мошчы прападобнага спачываюць у Кастраме.
Трапар прападобнаму Генадзію Магілёўскаму
"Яко пустыннолюбивая горлица, / от суетнаго и многомятежнаго мира в пустыню удалився, / чистотою и говением, молитвами и труждением / прославил еси Бога в душе и телеси своем. / И тако благочестно пожив, / явился еси, преподобне Геннадие, пустыни Любимоградския украшение, / иноком честнаго жития образ / и теплый молитвенник за всех, / притекающих к тебе с верою."
Чырвоная фалунская
Фалунская чырвоная (фалунская фарба, шв. Falu rödfärg) - шведская фарба цёмнага чырвонага колеру, добра вядомая сваім выкарыстаннем у вонкавай афарбоўцы драўляных дамоў і гаспадарчых пабудоў у Скандынавіі. Атрымала сваю назву ад меднага рудніка размешчанага ў горадзе Фалун цэнтральнай Швецыі. У Фінляндыі вядомая пад назвамі punamaali (чырвоная фарба), punamultamaali (чырвоная земляная фарба) або keittomaali (вараная фарба) па спосабе яе вытворчасці. Агульнавядомы фінскі выраз punainen tupa ja perunamaa (чырвоны дом і бульбяное поле) адносіцца да ідылічнага малюнку адасобленага сямейнага жыцця ў асобным доме, і гэта прамы намёк на загарадны дом афарбаваны фалунской фарбай.
Тэхналогія
Сучасны рэцэпт фарбы быў завершаны ў 1920 годзе:
Фактычна, колер можа быць розным - ад амаль чорнага да яркага светла-чырвонага, у залежнасці ад таго, колькі спальваецца аксіду. Розныя адценні чырвонага былі папулярныя ў розны час. Нядаўна, шляхам змешвання чорнага колеру і охры, атрымалася новае адценне гэтай фарбы - цёмна-зялёнае (Falu Grön).
Цяперашні час
У 1992 годзе на шахце ўсе запасы руды былі вычарпаныя, здабыча спынілася і з 1998 года адзінай дзейнасцю на шахце застаецца вытворчасць пігмента для фалунской фарбы. У 2001 годзе ЮНЕСКА ўключыла "Вялікую Медную гару" і медную шахту ў г. Фалун ў спіс аб'ектаў сусветнай спадчыны. Медная шахта належыць фінска-шведскай кампаніі Stora Enso. Запасы дзындраў для вытворчасці пігмента абмежаваныя і паводле ацэнак спецыялістаў павінны скончыцца прыкладна ў 2090. Вытворчасць фарбы знаходзіцца пад кантролем дзяржавы. Па дзяржаўнай ліцэнзіі вытворчасць наладжана на двух шведскіх прадпрыемствах. На экспарт ідзе вельмі невялікая частка вырабленай фарбы.
Нышыўці
Нышыўці (Ни́шівці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Замачак
За́мачак (, Замочек) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах вёска ў складзе Замацкага сельсавета, у 1924—1935 яго цэнтр. З 16 ліпеня 1954 года вёска ў складзе Старасельскага сельсавета, з 10 мая 1958 года — у складзе Чарэйскага сельсавета, з 7 чэрвеня 1966 года — у складзе Слідчанскага сельсавета (у 1968 годзе перайменаванага ў Антапольскі), з 10 кастрычніка 2013 года — у складзе Кругліцкага сельсавета.
Адам Аляксандравіч Паўлюкавец
Адам Аляксандравіч Паўлюкавец (, Лунінец, Пінская вобласць, БССР —, Мінск, Рэспубліка Беларусь) — беларускі паэт, публіцыст, перакладчык , паліглот (валодаў беларускай, рускай, эсперанта, французскай, англійскай і польскай мовамі).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Быў апошнім (сёмым) дзіцем. Бацька Аляксандр Адамавіч (06.06.1901 — 23.12.1951) працаваў кладаўшчыком на базе па перапрацоўцы садавіны і гародніны. Афіцыйная прычына смерці — сухоты. Яго жонка Кацярына Данілаўна (23.11.1906 — 25.12.1980) працавала пасудамыйкай.
Пра раннія гады жыцця А. А. Паўлюкаўца амаль нічога не вядома, бо дакументы ў архівах не захаваліся. Вядома, што ён пайшоў у першы клас школы № 1 г. Лунінца ў 1948 годзе. 28 лютага 1954 года атрымаў камсамольскі білет (аднак у асабовым лістку па ўліку кадраў, які запаўняўся ў студзені 1987 года на Мінскім заводзе шасцерань, у графе «Партыйнасць» указана «б/парт.»). У 1958 годзе скончыў школу і паступіў на першы курс Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў, адкуль быў адлічаны ў сакавіку 1960 года (прычыну высветліць не атрымалася). Некаторы час працаваў на цаліне. У лістападзе 1960 года, пасля сканчэння ўборачнага сезона, вярнуўся ў г. Лунінец, адкуль Лунінецкім раённым аддзелам культуры быў накіраваны ў Гродзенскую школу кінамеханікаў. Спыніў навучанне ў сувязі з тым, што быў прызваны ў рады Савецкай арміі (служыў з 1961 па 1963 год у Мурманскай вобласці, воінскае званне па заканчэнні службы — старшы лейтэнант запасу).
Сан-Б’яджа-Сарачыніска
Сан-Б'яджа-Сарачыніска (San Biagio Saracinisco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Адам Аляксандравіч Паўлюкавец
Біяграфія
Менавіта ў арміі А. А. Паўлюкавец знаёміцца з мовай эсперанта. У жніўні 1963 года, атрымаўшы добрую характарыстыку з боку камандавання, зноў паступае на першы курс Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў (факультэт французскай мовы). У жніўні 1966 года ўдзельнічаў у Першым кангрэсе студэнтаў-эсперантыстаў у Балгарыі. Некалькі гадоў быў старшынёй студэнцкага клуба эсперантыстаў. Пазней атрымаў пасаду сакратара Міжнароднага саюза студэнтаў-эсперантыстаў. У чэрвені 1968 года паспяхова скончыў інстытут, атрымаўшы спецыяльнасць настаўніка французскай і англійскай моў сярэдняй школы.
Сан-Б’яджа-Сарачыніска
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Адам Аляксандравіч Паўлюкавец
Біяграфія
Пасля сканчэння вышэйшай навучальнай установы працаваў настаўнікам французскай мовы Слабадской сярэдняй школы (в. Слабада Смалявіцкага раёна, 1968—1976), настаўнікам англійскай і нямецкай мовы Варанёўскай сярэдняй школы (в. Варані Столінскага раёна, 1976—1977), перакладчыкам на Лунінецкім заводзе электрарухавікоў (1978), настаўнікам замежнай мовы Азярніцкай васьмігадовай школы (в. Азярніца Лунінецкага раёна, 1978—1981), дыспетчарам Мінскага гарадскога ўпраўлення аўтобуснага транспарту, 1-ы аўтобусны парк (1981—1984), паштальёнам па дастаўцы тэлеграм (г. Мінск, 1984), прыёмаздатчыкам Мінскага завода безалкагольных напіткаў (1985), загадчыкам склада экспедыцыйнага атрада ЦС АСВОД БССР (г. Мінск, 1985), прыёмаздатчыкам Мінгараб'яднання малочнай прамысловасці, малочны завод № 3 (г. Мінск, 1986), настаўнікам французскай мовы Дабрэнеўскай васьмігадовай школы (в. Дабрэнева Лагойскага раёна, 1986). З 1987 па 1990 год працаваў на Мінскім заводзе шасцерань.
Асабістае жыццё А. А. Паўлюкаўца склалася няўдала. У канцы 1970-х гадоў ён знаёміцца ў бібліятэцы са сваёй будучай жонкай — Ганнай. Агульных захапленняў у іх не было. Жонка да канца жыцця не падзяляла нацыяналістычных поглядаў мужа наконт Беларусі, не падтрымлівала ягонае захапленне эсперанта. Па ўспамінах сяброў, жылі яны як чужыя людзі. Дзяцей пасля сябе не пакінулі. Вядома, што жонка была ўдзельніцай адной з рэлігійных сект, да якой неўзабаве далучыўся і муж. У яго асабовай картцы з Мінскага завода шасцерань у графе «Сямейнае становішча» алоўкам напісана «разведзены», у той час як на момант запаўнення асабовага лістка па ўліку кадраў на тым жа прадпрыемстве (студзень 1987 года) указана «халасты». З гэтага вынікае, што ў шлюбе пара пражыла толькі некалькі гадоў.
Апошнія гады свайго жыцця А. А. Паўлюкавец прысвяціў выкладанню эсперанта ў мінскіх гуртках (усе заняткі былі бясплатныя), самастойна выдаваў машынапісны часопіс «Эсперантыст Беларусі» (з 15 мая па 25 снежня 1988 года выйшла 14 нумароў), падрыхтаваў і выдаў беларускамоўны падручнік «Мова эсперанта» (1992), пісаў вершы, у тым ліку на эсперанта, падтрымліваў сувязь з разнастайнымі арганізацыямі, звязанымі з гэтай мовай. Сродкі на жыццё атрымліваў дзякуючы перакладам для рэлігійных арганізацый.
Памёр пры малавядомых абставінах. Пахаваны на могілках у Міханавічах (участак 22, рад 2, месца 2). Помнік быў усталяваны ў 2002 годзе, агароджа — у 2012-м дзякуючы сродкам, якія змаглі сабраць эсперантысты з Беларусі. Месца пахавання даглядае эсперантыстка Яўгенія Якаўлеўна Пячкова, якая была блізкім сябрам А. А. Паўлюкаўца.
Рудня (Валгаградская вобласць)
Рудня (Рудня) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Руднянскага раёна Валгаградскай вобласці. Чыгуначная станцыя Ільмень. За 347 км ад г.Валгаград.
Насельніцтва — 6264 чалавека (2019).
Арт Сядзіба
Арт Сядзіба — культурная пляцоўка і грамадская арганізацыя, якая нарадзілася ў канцы 2011 года ў Мінску.
«Арт Сядзіба» на «Гарызонце» і ціск уладаў
Першая «Арт Сядзіба» адчынілася 24 снежня 2011 года ў ГД «Гарызонт». 24 чэрвеня Павел Белавус атрымаў загад да 23 ліпеня вызваліць памяшканне, якое займала творчая ўстанова.
Наступнае памяшканне арганізацыя арандавала па праспекце Пушкіна, 28а. Аднак 28 верасня канцэрт Лявона Вольскага не адбыўся — МНС апячатала памяшканне.
«Арт Сядзіба» ў падпольным фармаце
Каля году «Арт Сядзіба» была вымушана існаваць паўпадпольна: пляцоўка месцілася ў звычайнай двухпакаёвай кватэры ў цэнтры Мінску, непадалёк ад парку Горкага. За гэты час у падпольным памяшканні правялі каля сотні мерапрыемстваў: ад кватэрнікаў да семінараў, моўных лекцый і прэс-канферэнцый.
Вяртанне ў фармат адкрытай культурнай пляцоўкі
З кастрычніка 2013 года «Арт Сядзіба» ўзнавіла сваю дзейнасць як культурная пляцоўка ў Мінску на завулку Інструментальным, 6.
ФК Савіт
«Савіт» — былы беларускі футбольны клуб з горада Магілёў, заснаваны ў 2005 годзе. Хатнія гульні каманды праходзілі на стадыёне «Тарпеда». У 2008 годзе клуб дэбютаваў у Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі, але адразу ў канцы сезона спыніў сваё існаванне.
Забудова вуліцы Леніна (Глыбокае)
Дом № 5
Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя з цэглы як жылы. Размешчаны адасоблена, галоўным вузкім фасадам выходзіць на «чырвоную лінію» вуліцы. Двухпавярховы будынак з пакатым вальмавым дахам, прамавугольны ў плане, выцягнуты ў бок двара. Галоўны фасад сіметрычнай кампазіцыі з рытмам прамавугольных аконных праёмаў і балконам у цэнтры. Архітэктурны дэкор складаюць ліштвы праёмаў, філёнгі, міжпаверхавы і завяршальны карнізы. Кожны з паверхаў дома падзелены на 4 кватэры, аб’яднаныя вакол цэнтральнай лесвіцы.
У міжваенны перыяд (1920—1930) у гэтым будынку размяшчалася аптэка, якая належыла глыбоцкаму яўрэю Атону Фейертаку.
Дом № 11
З’яўляецца ўзорам гарадской забудовы пачатку ХХ стагоддзя. У міжваенны перыяд гэты дом належаў глыбоцкаму яўрэю Іцэку Трэйстэру.
Дом № 38
Пабудаваны ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя з цэглы як жылы. У міжваенны перыяд (1920—1930) у гэтым будынку размяшчаўся магазін вырабаў з металу, які належаў Янкелю Шэйнкеру.
Планіровачна развіты ў глыбіню двара і выходзіць на «чырвоную лінію» вуліцы вузкім тарцовым фасадам. Двухпавярховы будынак з вальмавым дахам. Галоўны фасад сіметрычны, з рытмам лучковых акон і 2 уваходамі. У яго пластыка-дэкаратыўнай аздобе выкарыстаны лучковыя сандрыкі з замковымі камянямі, вуглавыя лапаткі, прафіляваны карніз. Планіроўка зменена, дом прыстасаваны для прадпрыемстваў бытавога абслугоўвання.
Дом № 40
Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты двухсхільным дахам. Падоўжаны вулічны фасад рытмічна члянёны радамі лучковых акон з сандрыкамі і замковымі камянямі. Фасад па перыметры абмежаваны прафіляваным карнізам, бакавымі лапаткамі, цокальным выступам. Планіроўка зменена, дом прыстасаваны пад кінатэатр. Забудова па вуліцы Леніна — характэрны помнік горадабудаўніцтва Беларусі канца XIX — пачатку XX ст.
IC 2170
IC 2170 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шаменаў
Шаменаў — сяло ў Жалагашскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт сельскай акругі Шаменава. Знаходзіцца прыкладна за 16 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Жалагаш. Код КАТА — 433655100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1336 чалавек (676 мужчын і 660 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1193 чалавекі (629 мужчын і 564 жанчыны).
Закон захавання моманту імпульсу
Закон захавання моманту імпульсу — вектарная сума ўсіх момантаў імпульсу адносна любой восі для замкнёнай сістэмы застаецца пастаяннай у выпадку раўнавагі сістэмы. У адпаведнасці з гэтым, момант імпульсу замкнёнай сістэмы адносна любой нерухомай кропкі не змяняецца з часам. законе захавання моманту імпульсу ёсць праява ізатропнай прасторы.
Укмярге
Укмярге (Ukmergė, традыцыйная беларуская назва — Вількамір) — горад у цэнтральнай Літве, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Укмяргскага раёна Вільнюскага павета.
Юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Юбіле́йны меда́ль «70 гадо́ў Узбро́еных Сіл СССР» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 студзеня 1988 года  ў адзначэнне 70-й гадавіны Узброеных Сіл СССР. Аўтар малюнка медаля — мастак А. Б. Жук.
Палажэнне аб медалю
Юбілейным медалём «70 гадоў Узброеных Сіл СССР» ўзнагароджваюцца: Юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР» носіцца на левым боку грудзей і размяшчаецца пасля медаля «60 гадоў Узброеных Сіл СССР».
Укмярге
Гісторыя
Укмярге з’яўляецца адным з самых старажытных гарадоў Літвы. Звесткі аб гарадскім замку датуюцца 1225 годам, але археалагічныя даследаванні датуюць першыя паселішчы X стагоддзем.
Юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Палажэнне аб медалю
Па стану на 1 студзеня 1995 года юбілейным медалём «70 гадоў Узброеных Сіл СССР» узнагароджана прыблізна 9 842 160 чалавек.
Укмярге
Гісторыя
У XIII стагоддзі горад быў захоплены крыжакамі, але ў 1391 годзе замак быў узяты Вітаўтам. 1 верасня 1435 года тут адбылася буйная бітва, паміж войскам Жыгімонта Кейстутавіча і войскам Свідрыгайлы, якая скончылася паражэннем Свідрыгайлы. Вількамір руйнаваўся крыжакамі ў 1333, 1365, 1378, 1386 і ў 1391 гадах. Крыжацкія набегі скончыліся толькі пасля Грунвальдскай бітвы.
Юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Апісанне медаля
Юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР» вырабляецца з латуні і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
Укмярге
Гісторыя
У XV стагоддзі тут была пабудаваная сядзіба княжацкага старосты. З 1566 года Вількамір стаў цэнтрам староства. Замак быў зруйнаваны пад час войнаў са Швецыяй. У 1792 годзе Вількамір атрымаў гарадскія правы і герб ад караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага.
Юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Апісанне медаля
На адным боку медалі, у цэнтральнай яго частцы, размешчаны профільныя пагрудныя малюнкі лётчыка, марака і салдата сухапутных войскаў, звернутыя налева. Па акружнасці медалі праходзяць лаўровыя галіны. У верхняй частцы аверса медаля — выява пяціканцовай зоркі з сярпом і молатам у цэнтры, у ніжняй — размешчаныя ў два радкі лічбы «1918» і «1988».
На адваротным боку ў пяць радкоў размешчана надпіс «70 ЛЕТ ВООРУЖЁННЫХ СИЛ СССР». Ніжэй надпісы — лаўра-дубовы вянок.
Укмярге
Гісторыя
У 1795 годзе горад трапіў у склад Расійскай імперыі, увайшоўшы ў склад Віленскай губерні. У 1812 годзе ў наваколлі Вількаміра адбылася бітва паміж рускім і французскім войскамі. Пад час паўстання 1830 года горад быў узяты войскам паўстанцаў на некалькі месяцаў. У 1843 годзе горад увайшоў у склад Ковенскай губерні. Жыхары горада актыўна ўдзельнічалі ў паўстанні 1863—1864 гадоў.
Навасілка (Магілёў-Падольскі раён)
Навасілка (Новосі́лка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Укмярге
Гісторыя
У 1918 годзе горад увайшоў у склад Літвы, але ў 1919 годзе ён быў заняты Чырвонай Арміяй. У 1920 годзе горад спрабавалі заняць польскія войскі, але пасля некалькіх сутычак, была заключаная дамова, якая ўсталявала мяжу паміж краінамі.
Юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
Апісанне медаля
Медаль пры дапамозе вушка і кальца злучаецца з пяцікутнай калодачкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай чырвонага колеру шырынёй 24 мм. Края стужкі акантаваны зялёнымі палоскамі. Пасярэдзіне стужкі падоўжная палоска блакітнага колеру, і дзве палоскі залацістага колеру па абодва бакі ад блакітнай.
Укмярге
Гісторыя
З 1991 года ў складзе Літоўскай Рэспублікі.
Блонь
Блонь (, Блонь) — аграгарадок у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Блонскага сельсавета. Месціцца за 1 км на поўдзень ад Мар’інай Горкі, 51 км ад Мінска, 4 км ад чыгуначнай станцыі Пухавічы, на рацэ Цітаўка.
Назва
Першапачатковая назва — сяло Балоннае, Балонскае. Балонь, балонне — нізкі заліўны луг каля ракі.
Вялікае Княства Літоўскае
У пісьмовых крыніцах Блонь вядома з XVI стагоддзя. У 1582 годзе сяло Балоннае (Балонскае) у Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
Маёнтак Блонь належаў розным асобам. Адзін з іх, Юзаф Бака, у 1745 годзе заснаваў у Блоні місію езуітаў. Юзаф (1707—1780), сын Адама Бакі, скарбніка мсціслаўскага, у 1723 годзе ўступіў у ордэн езуітаў і пабудаваў у 1742 годзе ў Блоні драўляны касцёл, а ў 1745 годзе — драўляны кляштар (дом, які стаў рэзідэнцыяй езуіцкай місіі). Паводле мясцовых паданняў, касцёл і рэзідэнцыя злучаліся падземным ходам. Пасля смерці Юзафа Бакі маёнтак Блонь перайшоў ва ўласнасць айцоў-езуітаў, але дзейнасць езуіцкай місіі была спынена.
Пад уладай Расійскай імперыі
Паводле перапісу 1800 года былі мястэчка і сяло Блонь, у якіх быў касцёл, 2 царквы і карчма. У 1826 годзе была пабудавана Свята-Троіцкая царква.
У пачатку XIX стагоддзя маёнтак ненадоўга перайшоў да Панінскіх, а потым да Асоўскіх. За ўдзел уладальніка маёнтка ў паўстанні 1863 года, расійскія царскія ўлады канфіскавалі маёнтак, а пазней перадалі яго ва ўладанне чыноўніку Іосіфу Бонч-Асмалоўскаму, сапраўднаму стацкаму саветніку, члену Губернскай прысутнасці па сялянскіх справах. Анатоля Бонч-Асмалоўскага, сына Іосіфа, выгналі за ўдзел у хваляваннях з Пецярбургскага ўніверсітэта і саслалі ў Блонь да бацькі. Бацька завяшчаў сядзібу сыну без права продажу. Паводле спісу землеўладальнікаў Пухавіцкай воласці Мінскай губерні 1889 года, падрыхтаванага І. Е. Краўцовым, Асмалоўскі-Бонч Анатоль Восіпавіч, дваранін, праваслаўны, валодаў, сярод іншых, маёнткам Блонь Пухавіцкай воласці на 880 дзесяцін зямлі.
У 1869 годзе ў Блоні адкрыта народнае вучылішча, у якім на 1892 года вучылася 55 хлопчыкаў і 3 дзяўчынкі. У 1877 годзе закладзены крухмальны завод. Паводле звестак 1866 года ў сяле была праваслаўная царква, касцёл, вадзяны млын, народнае вучылішча (65 вучняў), адбываліся 2 штогадовыя таржкі, у маёнтку Бонч-Асмалоўскіх была бібліятэка і народніцкі гурток на чале з Анатолем Бонч-Асмалоўскім.
Рэвалюцыйная дзейнасць Бонч-Асмалоўскіх
У 1899 годзе Анатоль Бонч-Асмалоўскі са сваёй жонкай Варварай Бонч-Асмалоўскай (Вахоўскай) заснавалі ў вёсцы так званую Блонскую сялянскую арганізацыю, якая праіснавала да 1908 года, у межах якой праводзілі адукацыйна-асветніцкую дзейнасць сярод сялян. Найбольш кемлівым сялянам гаспадары маёнтка давалі кнігі, праводзілі ў маёнтку вечарынкі для сялян, сваіх дзяцей пасылалі ў мясцовую сельскую школу, летам аддавалі ў работнікі да сялян. Пасля ўзнікнення ў Мінскай губерні ў канцы 1890-х гадоў Рабочай партыі палітычнага вызвалення Расіі, адным з кіраўнікоў якой стаў Бонч-Асмалоўскі, сярод жыхароў Блоні і суседніх вёсак узмацнілася рэвалюцыйная агітацыя. Гэтаму садзейнічалі таксама сябры Бонч-Асмалоўскага па партыі, таксама народнікі, муж і жонка С. Клячко і Л. М. Клячко-Радзівонава, якія ў 1896 годзе прыехалі ў Пухавічы. У выніку, у 1899 годзе сярод сялян Блоні ўзнік тайны гурток самаразвіцця і ўзаемадапамогі. У ім налічвалася каля 20 чалавек: М. і А. Цехановічы, Н. і C. Мігуцкія, Р. Абрачынскі, М. Васкабойнік, А. Буцанец і іншыя. Гурток меў бібліятэку, аказваў матэрыяльную дапамогу сялянам. На сходах гурткоўцы абмяркоўвалі палітычныя і эканамічныя праблемы, распаўсюджвалі рэвалюцыйную літаратуру. Пад уплывам гуртка знаходзіліся і жыхары суседніх вёсак — Клятное, Кляцішын, Сінча, Церабуты. У 1898—1899 гадах у маёнтку некалькі месяцаў жыла народніца Кацярына Брэшка-Брашкоўская. Таксама ў Блонь прыязджалі нарадаволец С. П. Кавалік, народнікі Р. А. Гершуні, Я. К. Судзілоўская, Е. У. Нікіфарава і Л. П. Нікіфараў, марксісты С. Мяржынскі і П. Румянцаў, рускі пісьменнік Я. Чырыкаў і іншыя. У 1901 годзе гурток быў разгромлены. Бонч-Асмалоўскі з сынам Іванам і М. Цехановіч на 4 гады адпраўлены ў ссылку, астатнія ўзяты пад асобы нагляд паліцыі.
У 1903 годзе вакол селяніна В. Катка (Федарончыка), які знаходзіўся пад уплывам эсэраў, пачаў складацца новы гурток. У яго ўвайшлі жыхары Блоні В. Кавальчук, Р. Сарачынскі, В. Цехановіч і А. Буцанец. Сходкі праводзілі ў доме В. Слаболера. Удзельнікі гуртка распаўсюджвалі сярод сялян антыўрадавыя і антырэлігійныя погляды. Аднак, ужо ў траўні 1903 года, Каток быў высланы на жыхарства ў Мінск, і дзейнасць гуртка была прыпынена. Зноў актывізавалася ў канцы 1904 года, пасля вяртання са ссылкі Бонч-Асмалоўскага і М. Цехановіча, якія ў 1905 годзе заснавалі суполку Усерасійскага сялянскага саюза, у рабоце якой прымалі ўдзел эсэры, прадстаўнікі мінскіх арганізацый РСДРП і Беларускай сацыялістычнай грамады.
Сумеснымі намаганнямі рэвалюцыйных партый у Блоні пачалася падрыхтоўка сялян-агітатараў, якія разыходзіліся па суседніх маёнтках і вёсках. Агітатары наймаліся батракамі, кавалямі і цеслярамі, яны вялі масавую прапаганду рэвалюцыйных ідэй, рыхтавалі выступленні сялян супраць памешчыкаў. Прадстаўнікі Блоні — Анатоль Бонч-Асмалоўскі і Р. Гайдук — удзельнічалі ва Устаноўчым з’ездзе Усерасійскага сялянскага саюза (31.07 — 1.08.1905). З дапамогай свядомых сялян — М. Лукашыка, М. Цехановіча, Катка, С. Мігуцкага, Дз. Васкабовіча, В. Шыбайлы рэгулярна праводзіліся мітынгі, якія збіралі да 500 чалавек з навакольных мясцін. З 1906 года, у сувязі з узмацненнем паліцэйскага рэжыму, дзейнасць палітычнага гуртка ў Блоні страціла сваю актыўнасць, паменшыўся ўплыў РСДРП і Беларускай сацыялістычнай грамады. Анатоль Бонч-Асмалоўскі с жонкай і сынам, а таксама найбольш актыўныя з сялян былі прыцягнуты да судовага следства. У сядзібе выявілі склад забароненай літаратуры, якая паступала ў Блонь з-за мяжы і перадавалася ў Пецярбург.
Найноўшы час
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы. З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. Сядзіба Бонч-Асмалоўскіх нацыяналізаваная. У 1922 годзе працавала школа 1-й ступені. На базе колішняга маёнтка створаны саўгас «Чырвонае Полымя», меў 2 млыны, крупадзёрку, маслабойку, у 1924 годзе лесапільны і крухмальны завод, пры якім была электрастанцыя, малатарня, кармарэзка, мукамольня. з 20 жніўня 1924 года цэнтр Блонскага сельсавета Пухавіцкага раёна Менскай акругі, з 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці. У пачатку 1930-х працавалі саўгас «Блонь», калгас «Асаавіяхім», былі 2 кузні, 2 сталярныя і слясарныя майстэрні.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
У 1967 годзе да Блоні быў далучаны Пасёлак Саўгаса «Індустрыя».
Культура
З 19 жніўня 1982 г у вёсцы дзейнічае народны калектыў «Зарачанка».
Ізаэнтропа
Ізаэнтро́па, адыяба́та (ст.-грэч. ἴσος [isos] - «роўны» + ἐντροπία [entropía] — «зварот, пераўтварэнне», ці ἀδιάβατος [adiabatos] — «непраходны») — крывая, графічна паказвае сувязь паміж тэрмадынамічнымі параметрамі ў сістэме, якая не абменьваецца цеплынёй з асяроддзем, г. зн. пры ізаэнтрапійным (адыябатным) працэсе.
Назву «ізаэнтропа» ужываюць, каб паказаць, што працэс адбываецца пры нязменнай энтрапіі сістэмы.
Акатава
Акатава — тапонім.
Скала (гміна)
Ска́ла (Skała) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кракаўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скале. Плошча гміны складае 74,3 км². Станам на 2010 год у гміне Скала пражывалі 9919 чалавек, шчыльнасць — 128,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
IC 2171
IC 2171 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гановерскі ўніверсітэт імя Готфрыда Лейбніца
Гановерскі ўніверсітэт імя Готфрыда Лейбніца (Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Гановер.
Пэрэкорынці
Пэрэкорынці (Переко́ринці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Андрэй Каладынскі
Андрэй Каладынскі або Казьма Каладынскі — вялікалітоўскі дзеяч Рэфармацыі XVI ст.
Былы праваслаўны дыякан з Віцебска. На думку Івана Малышэўскага, Каладынскі тоесны сацыніяніну Кузьме-Андрэю з паслання Арцемія Сымону Буднаму: «И се товарищ, ваш Козма: егоже вы нарекаете Андрея: в Витебску ясно обьявил нынешния ереси проповедени: не треба глаголя Троицу именовати… И лист показал тот Козма: яко от вашея сонмища послан з Вильна…». Відаць, Каладынскі належаў да паслядоўнікаў маскоўскага ерэтыка Феадосія Касога, які ў 1550-я гады пасяліўся каля Віцебска.
Андрэй Каладынскі меркаваны аўтар апакрыфічнага «Пісьма полаўца Івана Смеры». У 1567 годзе ён нібыта знайшоў у Перамышльскай зямлі пісьмо полаўца Івана Смеры, «урача, вучонага і годнага чалавека», адпраўленага кіеўскім князем Уладзімірам у X ст. у Візантыю, каб апісаць звычаі і стан «грэчаскай» (хрысціянскай) веры. У пісьме да князя рэзка крытыкуецца візантыйскае хрысціянства за «ідаласлужэнне», раскошу, карыслівасць, трыманне «народа ў рабстве». Адначасова з задавальненнем гаворыцца пра існаванне ў Александрыі сапраўдных хрысціян-праведнікаў, у малітоўных дамах якіх «няма ніякіх ідалаў, а толькі сталы і лавы». «Пісьмо…» у перакладзе на лаціну апублікавана ў 1675 годзе ў кнізе па царкоўнай гісторыі Хрыстафора Сандзіуса і ў 1679 годзе ў «Чатырох кнігах пра славянскую рэфармацыю» польскага пратэстанцкага гісторыка Андрэя Вянгроўскага.
Элсмір
Э́лсмір (Ellesmere Island, Île d'Ellesmere) — востраў на паўночным усходзе Канадскага Арктычнага архіпелага; тэрыторыя Канады.
Самы паўночны канадскі востраў належыць да тэрыторыі Нунавут, на ўсход ад вострава Аксель-Хейберг. Уваходзіць у склад Астравоў Каралевы Елізаветы. На ўсход ад вострава праходзіць мяжа Канады з Грэнландыяй.
Плошча каля 203 тыс. км². Вышыня да 2926 м. Каля 1/3 тэрыторыі ўкрыта ледавікамі. На поўначы — шэльфавыя ледавікі, ад якіх адколваюцца айсбергі. Шматлікія фіёрды падзяляюць востраў на адасобленыя часткі — землі (Гранта, Грынела, Свердрупа, Элсмір). Арктычныя пустыні, тундра. Населеныя пункты: Алерт, Юрыка.
Бакланава
Бакланава — шматзначны тэрмін.
Лапацінскі сельсавет (Пінскі раён)
Лапа́цінскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Лапаціна (да 19 сакавіка 2004 года — Лапацін).
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 20 мая 1957 года ў склад сельсавета з Вяляціцкага сельсавета перададзена вёска Лосічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў. 15 красавіка 1985 года ў склад Плешчыцкага сельсавета перададзены вёскі Лосічы і Крывое Сяло. 17 верасня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лемяшэвіцкага сельсавета з вёскамі Балгары, Курадава, Лемяшэвічы, Тупчыцы, Хрысцібалавічы, Церабень, Чорнава 1, Чорнава 2.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 697 чалавек, з іх 88,2 % — беларусы, 7,6 % — украінцы.
Пэтрыманы
Пэтрыманы (Петрима́ни) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Каланыя
Каланыя (ад цюрк. - па-душны падатак), катэгорыя цяглых слуг на Украіне ў XV — XVI стст. Былі людзьмі несвабоднымі, але вышэйшымі па статусе за рабоў: мелі права сведчыць у судзе, заключаць некаторыя грамадзянскія здзелкі, весці працэсы па маёмасных справах праз упаўнаважаных. За выкананне службы карысталіся надзелам зямлі, першапачаткова без выплаты падаткаў. У XVI ст. былі абавязаны плаціць падымны і інш. падаткі, выконвалі замкавую службу.
Сант’Амброджа-суль-Гарыльяна
Насельніцтва складае 993 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 111 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 3040. Тэлефонны код — 0776.
Алеся (опера)
«Алеся» (Дзяўчына з Палесся) — опера кампазітара Яўгена Цікоцкага, упершыню пастаўленая ў снежні 1944 года ў Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі рэжысёрам-пастаноўшчыкам Барысам Пакроўскім.
Сант’Амброджа-суль-Гарыльяна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алеся (опера)
Пастаноўкі
Кампазітар неаднаразова вяртаўся да свайго сачынення, дамагаючыся большай абагульненасці і цэласці. Ён перапрацаваў драматургію, увёў новыя персанажы і выключыў некаторыя старыя. Опера была пастаўлена ў розных рэдакцыях 4 разы і яшчэ ў адной пастаноўцы быў выкарыстаны яе музычны матэрыял :
Усе пастаноўкі адбываліся на сцэне Беларускага тэатра оперы і балета.
Сюжэт
У аснове сюжэту ляжаць адносіны двух закаханых Сяргея і Алесі на фоне партызанскай барацьбы ў час Вялікай Айчыннай вайны.
Узнагароды і водгукі
Музыка спектакля ў 1968 годзе ўдастоена Дзяржаўнай прэміі БССР.
Як адзначала музыказнавец Арыядна Ладыгіна, пляменніца Л. П. Александроўскай, «Музычная характарыстыка галоўнай гераіні оперы досыць разнапланавая і дынамічная, дазваляе выканаўцы раскрыць багатую гаму перажыванняў. Гераічны пачатак, які, безумоўна, дамінуе, не перашкаджае ў той жа час і пранікнёнай, мяккай лірыцы. Глыбока хвалююць, прама-ткі хапаюць за душу трагічныя інтанацыі арыі „Гора край наш агарнула“ ці песня Алесі „Чаго зоранькi, зоркi ясныя“».
Камянец (Чашніцкі раён)
Камяне́ц (, Каменец) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Пачаевіцкага сельсавета , да 3 ліпеня 1970 года — у склад Лукомльскага сельсавета , да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Антапольскага сельсавета.
Скярбешаў (гміна)
Скярбе́шаў (Skierbieszów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скярбешаве. Плошча гміны складае 139,17 км². Станам на 2004 год у гміне Скярбешаў пражывалі 5938 чалавек, шчыльнасць — 40,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 30 салецтваў.
Pussy Riot
Pussy Riot — расійскі фемінісцкі панк-рок-гурт, які арганізуе свае выступы ў фармаце нелегальных акцый у нетрадыцыйных месцах, напрыклад, такіх як станцыі маскоўскага метро, дахі тралейбусаў, следчы ізалятар паліцыі, Чырвоная плошча і храм Хрыста Збавіцеля.
Удзельнікі
Гурт створаны ў жніўні 2011 года і складаецца з некалькіх удзельніц, якія выступаюць пад псеўданімамі. І на выступах, і пры зносінах з прэсай удзельніцы гурта носяць вязаныя балаклавы, лёгкія яркія сукенкі і каляровыя калготкі.
Удзельніцы гурту выступаюць пад псеўданімамі, якімі яны часта мяняюцца адна з адной, носячы пры гэтым стракатыя вязаныя каляровыя маскі. Па словах удзельніц, гэта выклікана своеасаблівым вобразам гурта і каб прэса не фіксавала сваю ўвагу на якой-небудзь удзельніцы гурту. У гурце прысутнічаюць каля 10 пастаянных удзельнікаў і некалькіх дзясяткаў памагатых.
Творчасць
Гурт акцэнтуецца на выкананні песень у стылі Oi! і хардкор-панк. Сваімі натхняльнікамі і папярэднікамі ўдзельніцы гурту лічаць суфражыстак, эсэрак, Эмелін Панкхёрст і некаторых іншых творчых дзеячаў з феміністычнымі і суфражысцкімі перакананнямі.
Акцыя ў храме Хрыста Збавіцеля
21 лютага 2012 года гурт здзейсніў акцыю, дзякуючы якой стаў значна больш вядомым, чым раней.
3 сакавіка 2012 па абвінавачванні ў хуліганстве ў сувязі з несанкцыянаваным выступам (названым гуртам «панк-малебнам») у храме Хрыста Збавіцеля, былі арыштаваныя Надзея Талаконнікава і Марыя Алёхіна, а 16 сакавіка — Кацярына Самуцэвіч. Міжнародная праваабарончая арганізацыя «Amnesty International» прызнала арыштаваных вязніцамі сумлення.
Да вынясення прысуду абвінавачаныя ўтрымліваліся пад вартай. 17 жніўня 2012 года Хамоўніцкім раённым судом Масквы ўдзельніцы акцыі былі прызнаны вінаватымі ў хуліганстве па матывах рэлігійнай нянавісці і прысуджаны да двух гадоў пазбаўлення волі з адбываннем пакарання ў папраўчай калоніі агульнага рэжыму. 10 кастрычніка 2012 Маскоўскі гарадскі суд замяніў для Кацярыны Самуцэвіч рэальнае пакаранне на ўмоўнае. 23 снежня 2013 года Надзея Талаконнікава і Марыя Алёхіна выйшлі на волю па амністыі, прынятай Дзярждумай Расіі да 20-годдзя канстытуцыі краіны.
Акцыя «Міліцыянер уступае ў гульню»
Падчас фіналу Чэмпіянату свету па футболе 2018 актывісты групы «Pussy Riot», у ліку якіх былі Пётр Вярзілаў, Вераніка Нікульшына, Вольга Курачава выбеглі на поле «Лужнікоў» у Маскве з акцыяй «Міліцыянер уступае ў гульню». Яны былі ў параднай паліцэйскай форме і такім чынам пратэставалі супраць катаванняў і палітычных рэпрэсій у Расіі. Удзельнікі былі затрыманыя і прысуджаныя да 15 сутак арышту, а таксама штрафу за нашэнне паліцэйскай формы.
Вольга Аляксееўна Іванова
Вольга Аляксееўна Івано́ва (Ольга Алексеевна Иванова; — ) — вучоны ў галіне генетыкі і селекцыі сельскагаспадарчых жывёл, кандыдат сельскагаспадарчых навук (1939), прафесар (1935). Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1971).