cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спіс аб’ектаў PGC (1637001—1638000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1637001—1638000)
Спіс аб’ектаў PGC (3079001—3080000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3079001—3080000)
Спіс аб’ектаў PGC (1631001—1632000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1631001—1632000)
Спіс аб’ектаў PGC (1636001—1637000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1636001—1637000)
Спіс аб’ектаў PGC (1642001—1643000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1642001—1643000)
Спіс аб’ектаў PGC (1638001—1639000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1638001—1639000)
Спіс аб’ектаў PGC (3080001—3081000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3080001—3081000)
Спіс аб’ектаў PGC (1640001—1641000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1640001—1641000)
Спіс аб’ектаў PGC (1641001—1642000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1641001—1642000)
Спіс аб’ектаў PGC (1650001—1651000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1650001—1651000)
Спіс аб’ектаў PGC (1644001—1645000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1644001—1645000)
Спіс аб’ектаў PGC (1645001—1646000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1645001—1646000)
Спіс аб’ектаў PGC (1643001—1644000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1643001—1644000)
Спіс аб’ектаў PGC (1639001—1640000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1639001—1640000)
Спіс аб’ектаў PGC (1649001—1650000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1649001—1650000)
Спіс аб’ектаў PGC (1655001—1656000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1655001—1656000)
Спіс аб’ектаў PGC (1653001—1654000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1653001—1654000)
Спіс аб’ектаў PGC (1648001—1649000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1648001—1649000)
Спіс аб’ектаў PGC (1657001—1658000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1657001—1658000)
Спіс аб’ектаў PGC (1647001—1648000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1647001—1648000)
Спіс аб’ектаў PGC (1652001—1653000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1652001—1653000)
Спіс аб’ектаў PGC (1656001—1657000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1656001—1657000)
Спіс аб’ектаў PGC (1651001—1652000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1651001—1652000)
Спіс аб’ектаў PGC (1646001—1647000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1646001—1647000)
Спіс аб’ектаў PGC (1654001—1655000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1654001—1655000)
Спіс аб’ектаў PGC (3081001—3082000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3081001—3082000)
Шторы
Шторы (Store ) — агульнае найменне бытавых функцыянальна-дэкаратыўных аконных фіранак з тканінавых матэрыялаў. Штора ў прыватным выпадку — аконная фіранка, якая рассоўваецца ў бакі ці падымаецца ўверх.
Спіс аб’ектаў PGC (1658001—1659000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1658001—1659000)
Мінскі электратэхнічны завод імя В. І. Казлова
'''Мінскі электратэхнічны завод імя В. І. Казлова (МЭТЗ імя В. І. Казлова''') — прадпрыемства ў Мінску, размешчанае па адрасе: вул. Уральская, 4. На 2011 год з’яўлялася адным з найбольшых вытворцаў сілавых трансфарматараў у Еўропе.
Станам на 2016 год вырабляе сілавыя масленыя і сухія трансфарматары; камплектныя (КТП); антырэзанансныя, рухавіковыя, сеткавыя і ; устаноўкі катоднай абароны; дызельныя электрастанцыі; аўтазараднікі акумулятараў; пусказарадныя прылады і стартавыя дроты для аўтамабіляў; зварачныя паўаўтаматы;  электраабагравальнікі.
Гісторыя
Будаўніцтва завода пачалося ў 1953 годзе. У 1956 годзе завод выпусціў першую прадукцыю. З 1956 года называўся Мінскі дзяржаўны саюзны электратэхнічны завод. У 1957—1965 гадах пабудаваны галоўны і дапаможныя карпусы. У 1960 г. пачалі серыйны выраб трансфарматараў уласнай канструкцыі з алюмініевай абмоткай замест абмоткі даражэйшым медным дротам. У 1980 г. прыступілі да вырабу герметычных гафраваных трансфарматараў, якія абыходзіліся без замены масла цягам усяго тэрміна службы. Замест масларасшыральнікаў ціск пры нагрэве масла ў іх кампенсаваўся гофрамі бака. Гафраваны бак сталі запаўняць пад вакуумам, якое папярэдне дэгазавалі для выкарыстання без замены цягам усяго тэрміна службы. Выраб гафраваных бакаў наладзілі на абсталяванні, набытым у французскага прадпрыемства (Сент-Уэн, дэпартамент Сен-Сен-Дэні, рэгіён Іль-дэ-Франс). У 1990 г. асвоілі выраб пласцін з электратэхнічнай сталі на аўтаматызаванай лініі, набытай у нямецкага прадпрыемства  (Кройцталь, Арнсбергская акруга, зямля Паўночны Рэйн — Вестфалія). Размяшчэнне такіх магнітаправодаў у трансфарматары дазволіла істотна скараціць страты электраэнергіі падчас працы пры халастым ходзе. Затым сумесна з нямецкім прадпрыемствам (Мюнхен, зямля Баварыя) наладзілі вытворчасць сухіх трансфарматараў.
На 1999 г. Мінскі электратэхнічны завод вырабляў: сілавыя масленыя трансфарматары (да 1000 кілавольт-ампер); маламагутныя сухія трансфарматары (0,063-2,5 кілавольт-ампер); электрападстанцыі для электрастанцый, нафтаздабыўной прамысловасці і цеплаапрацоўкі бетону і грунту; прылады катоднай абароны магістральных трубаправодаў і падземных металічных збудаванняў;побытавыя зараднікі і пусказарадныя прылады; зварачныя трансфарматары; масленыя электраабагравальнікі. У 2000 г. распрацавалі маслены герметычны трансфарматар з сіметравальнай прыладай (ТАГСП), якая дазволіла значна змякчыць скачкі напружання ў электрасетцы пры сілкаванні адчувальных прыбораў (аўтаматыка, камп’ютар, тэлевізар). Затым прыступілі да вырабу камплектных трансфарматарных падстанцыяў (КТП) у маналітнай бетоннай абалонцы. Для гэтай патрэбы завод мае ўласную бетонную вытворчасць у вёсцы Калядзічы (Мінскі раён). Найбольш шырока такія КТП закупаюцца жыллёва-камунальнымі гаспадаркамі. Таксама гэтыя КТП пастаўляліся для спартыўных будынкаў у Сочы (Краснадарскі край, Паўднёвая федэральная акруга, Расія), якія ўзводзіліся да Зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года. КТП ва ўцепленай абалонцы пазней паставілі для дапаможных будынкаў Беларускай АЭС у Астраўцы (Гродзенская вобласць).
У 2011 г. выраб трансфарматараў склаў каля 80 % агульнага аб’ёму вытворчасці. Каля 80 % вырабаў збылі ў Расію. Рэнтабельнасць продажаў склала 26,3 %. На 2012 г. трансфарматары мелі магутнасць 10—2500 кілавольт-ампер і напругу да 35 кілават. Выпускаліся ў 3- і 1-фазным варыянтах для працы ва ўмовах ад халоднага да трапічнага клімату. Выкарыстоўваліся ў электрасетках напружаннем да 35 кілават, на чыгунцы, у нафтаздабычы і для цеплаапрацоўкі бетону ва ўмовах холаду. Сілавыя трансфарматары вырабляліся пераважна ў масленым, а таксама сухім выкананні. Сярод масленых трансфарматараў пераважалі герметычныя (ТАГ — трансфарматары масленыя герметычныя), якія працуюць без замены масла цягам усяго 30-гадовага тэрміна выкарыстання (гарантыйны тэрмін — 5 гадоў). Таксама выпускаліся: камплектныя трансфарматарныя падстанцыі (КТП) для электрыфікацыі жытла і ў прамысловасці; падстанцыі ўласных патрэб для электрастанцыі, нафта- і газаздабычы, цеплаапрацоўкі бетону і электрыфікацыі чыгункі; станцыі катоднай абароны ад карозіі магістральных трубаправодаў; маламагутныя трансфарматары для станкабудавання і аснашчэння шахт і марскіх суднаў; электразварачныя прылады; рубільнікі; дроселі для вулічнага асвятлення; зараднікі і пусказарадныя прылады для аўтамабіляў.
На 2011 г. «Мінскі электратэхнічны завод» меў аздараўленчы дзіцячы лагер і базу адпачынку «Моладзі» (Швабскі сельсавет, Лагойскі раён, Мінская вобласць).
Холдынг
18 верасня 2014 г. Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь паставіла на ўлік «Мінскі электратэхнічны завод» у Дзяржаўны рэестр холдынгаў за № 86. У холдынг увайшлі 11 ААТ: «Аптычнае станкабудаванне і вакуумная тэхніка» (Мінск, вул. Філімонава, д. 25), «Вітаўтаматыка» (Віцебск, вул. Мінская, д. 16), «Завод сродкаў комплекснай аўтаматызацыі» (Мінск, вул. Ляшчынскага, д. 8), «Лідскі завод электравырабаў» (Гродзенская вобласць), Астравецкі завод «Радыёдэталь» (Гродзенская вобласць), «Ратон» (Гомель, вул. Фядзюнінскага, д. 19), «Смаргонскі завод аптычнага станкабудавання» (Смаргонь, Гродзенская вобласць), «Спецаўтаматыка» (Брэст, вул. Я. Купалы, д. 120/1), «Спецмантажаўтаматыка» (Мінск, вул. Гусоўскага, д. 6), «Спецпрамаўтаматыка» (Гомель, вул. Хімзаводская, д. 8), «Спецрадыёналадка» (Мінск, вул. Магілёўская, д. 41).
Спасылкі
Даччыныя прадпрыемствы «МЭТЗ»:
Заграбская абсерваторыя
Заграбская астранамічная абсерваторыя (Zvjezdarnica Zagreb) — астранамічная абсерваторыя, размешчаная ў сталіцы Харватыі Заграбе. Заснавана ў 1903 годзе і знаходзіцца ў падпарадкаванні Заграбскага астранамічнага таварыства. Галоўнай дзейнасцю абсерваторыі з'яўляецца адукацыйная.
Месцазнаходжанне і абсталяванне
Галоўным тэлескопам, размешчаных пад купалам абсерваторыі, з'яўляецца рэфрактар TMB APO 175/1400 мм, усталяваны ў 2007 годзе. Стары тэлескоп фірмы (130/1950 мм) усталяваны паралельна першаму; з яго дапамогай пасля ўстаноўкі дадатковага абсталявання плануецца праводзіць фотаздымку Сонца ў. Таксама ў абсерваторыі маюцца некалькі партатыўных тэлескопаў паменш, сярод іх — Celestron 200/2000 мм і Konus refractor 80/900 мм. Фоталабараторыя пры абсерваторыі праяўляе здымкі ў чорна-белым колеры.
Абсерваторыя размешчана ў цэнтры горада, недалёка ад галоўнай плошчы. Размяшчаецца на апошнім паверсе вежы пад нумарам 22 на вуліцы Опатычка (Opatička ulica), званай «Вежай святара» (Popov Toranj), якая была ўзведзена ў XIII стагоддзі ў часы пагрозы татарскага нашэсця і раней была ва ўладанні Заграбскага архіепіскапа. Акрамя непасрэдна купала на верхняй тэрасе, абсерваторыя змяшчае лекцыйную залу на 50 чалавек, фоталабараторыю, 5 офісаў, бібліятэку і невялікі каворкінг.
Гісторыя
Абсерваторыя была заснавана Харвацкім таварыствам натуральных навук. Памяшканні на версе вежы былі прадастаўлены гарадскім урадам, які таксама фінансаваў рэканструкцыю і ўстаноўку купала. Адкрыццё адбылося 5 снежня 1903 года. Першым яе кіраўніком быў, вядомы харвацкі папулярызатар навукі.
, адкрыты ў 1906 годзе ў , у гонар адкрыцця Загребской абсерваторыі атрымаў назву «Харватыя».
Нягледзячы на чаканні Кучэры, абсерваторыя не стала даследчыцкім цэнтрам — у сувязі з недахопам спецыялістаў. Яна заўсёды выкарыстоўвалася пераважна для папулярызацыі навукі. У сярэдзіне XX стагоддзя атрымалі вядомасць выданні на эсперанта, выпушчаныя пад эгідай абсерваторыі. Яна была зачынена ў перыяд Другой сусветнай вайны. У 1963 годзе абсерваторыя і Харвацкае астранамічнае таварыства зрабілі важны ўклад у культуру горада, сканструяваўшы планетарый. Пазней ён быў перададзены ў дар, дзе функцыянуе да гэтага часу. Рэфрактар Zeiss замяніў тэлескоп, першапачаткова усталяваны ў абсерваторыі, ў 1966 годзе.
Помнік А. П. Чэхаву (Растоў-на-Доне)
'''Помнік А. П. Чэхаву''' — бронзавы манумент, які быў усталяваны ў гонар 150-годдзя з дня нараджэння пісьменніка Антона Паўлавіча Чэхава. У Растове-на-Доне помнік размешчаны ў месцы скрыжавання праспекта Чэхава і Пушкінскай вуліцы.
Гісторыя
Помнікі Антону Паўлавічу Чэхаву ўсталяваны на тэрыторыі розных гарадоў: у Маскве, Таганрогу, Южна-Сахалінску, Краснаярску, Томску і ў некаторых невялікіх населеных пунктах. Вясной 2010 года з'явілася ідэя стварэння помніка Чэхаву ў Растове-на-Доне. Для арганізацыі і ўвасаблення гэтай задумы, была створана адмысловая камісія і праведзены конкурс. Паводле яго вынікаў быў абраны праект помніка растоўскага скульптара, заслужанага мастака Расіі Анатоля Скнарына. Аўтар ствараў выяву пісьменніка па знойдзеных архіўных фатаграфіях.
З месцам размяшчэння помніка вызначыліся не адразу. Разглядалася некалькі варыянтаў: тэрыторыя паблізу дома купца Максімава на скрыжаванні вуліц Станіслаўскага і Сямашкі, каля Дома кнігі на Будзёнаўскім праспекце і на Пушкінскай каля Публічнай бібліятэкі. Таксама быў прапанаваны варыянт месцавання помніка пісьменніку на скрыжаванні вуліц Пушкінскай і Чэхава — на ім камісія ў выніку і спыніла свой выбар. Адкрыццё помніка адбылося 28 студзеня2010 года. Вышыня помніка складала 2,5 метра.
Джон Уэслі Паўэл
Джон Уэслі Паўэл (John Wesley Powell; — ) — амерыканскі географ, геолаг і этнолаг, даследчык ракі Каларада і Вялікага каньёна.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Маўнт-Морыс, штат Нью-Ёрк у сям'і англійскага эмігранта. Юнацкія гады правёў у Ілінойсе, дзе атрымаў класічную адукацыю. З дзяцінства цікавіўся геаграфіяй і батанікай, вандраваў на лодцы па рэках Ілінойс, Агая, Місісіпі.
У 1861 г. паступіў на службу саюзнай арміі ў якасці афіцэра артылерыі. Быў паранены, пазбаўлены правай рукі ніжэй за локаць, але вярнуўся ў армію і скончыў грамадзянскую вайну ў званні маёра. У 1865 г. заняў пасаду прафесара геалогіі ў каледжы Ілінойс, курыраваў мясцовы музей.
У 1867 - 1869 гг. і 1871 - 1872 гг. арганізоўваў і ўзначальваў навуковыя экспедыцыі ў раён Скалістых гор, даследваў і апісаў раку Каларада і Вялікі Каньён.
У 1880 - 1894 гг. узначальваў Геалагічную службу ЗША. Пад уплывам Л. Г. Моргана зацікавіўся навуковымі даследаваннямі жыцця індзейцаў, стаў першым дырэктарам Бюро амерыканскай этналогіі Смітсанаўскага інстытута. Увёў у навуковы зварот тэрмін "акультурацыя" як псіхалагічныя змены пад уздзеяннем вонкавага культурнага ўплыву.
Пасля смерці пахаваны на Арлінгтонскіх Нацыянальных могілках.
Памяць
У гонар Джона Уэслі Паўэла названы мінерал паўэліт, шэраг навуковых і навучальных устаноў у штатах Вірджынія, Каларада і Арызона, вадасховішча на рацэ Каларада, пік у Скалістых гарах.
Паўночныя могілкі (Растоў-на-Доне)
Паўночныя могілкі Растова-на-Доне — найбуйнейшыя па занятай плошчы могілкі ў Еўрапейскай частцы Расіі. Адны з найбуйнейшых могілак у Еўропе.
Гісторыя
Былі адкрыты ў 1972 годзе. Займаюць тэрыторыю больш 400 гектараў. Колькасць пахаванняў — больш 500 тысяч. Па стане на 2009 год колькасць пахаванняў складала 355034 на плошчы На могілках функцыянуе крэматорый, аднак большасць сваякоў нябожчыкаў аддае перавагу рытуалу традыцыйнага пахавання. На Паўночных могілках знаходзяцца таксама Свята-Пакроўскі храм-капліца, калумбарый, адміністрацыйныя пабудовы, фірмы, што займаюцца вырабам надмагільных збудаванняў.
Па тэрыторыі могілак курсуе аўтобус, інтэрвал руху — 30 хвілін.
Могілкі ўвесь час пашыраюцца. У летнія месяцы колькасць пахаванняў даходзіць да 50 чалавек у дзень.
Спіс аб’ектаў PGC (1659001—1660000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1659001—1660000)
Паўночныя могілкі (Растоў-на-Доне)
Гісторыя
З усходняга боку могілкі мяжуюць з ворнымі землямі саўгаса «Цемярніцкі». З паўночнага боку да могілак прылягае новы жылы мікрараён «Сувораўскі», размешчаны на землях былога саўгаса СКВО. ад паўднёва-ўсходняга ўскрайку могілак размясціліся крамы «Ашан» і «Леруа-Мерлен». На паўднёва-заходнім боку могілак (за іх тэрыторыяй) размешчаны незаконныя пахаванні свойскай жывёлы.
Прэстыжныя кварталы каля ўваходу ў могілкі знаходзяцца пад сталым відэаназіраннем і аховай, каб выключыць вандалізм і разбурэнне каштоўных надмагілляў і помнікаў.
Кампутарная база дадзеных адміністрацыі могілак мае магчымасць пошуку пахаванняў, зробленых са снежня 1974 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1662001—1663000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1662001—1663000)
Спіс аб’ектаў PGC (1661001—1662000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1661001—1662000)
Спіс аб’ектаў PGC (1663001—1664000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1663001—1664000)
Спіс аб’ектаў PGC (1667001—1668000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1667001—1668000)
Спіс аб’ектаў PGC (1665001—1666000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1665001—1666000)
Спіс аб’ектаў PGC (1660001—1661000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1660001—1661000)
Спіс аб’ектаў PGC (1666001—1667000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1666001—1667000)
Спіс аб’ектаў PGC (3083001—3084000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3083001—3084000)
Спіс аб’ектаў PGC (1668001—1669000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1668001—1669000)
Спіс аб’ектаў PGC (3084001—3085000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3084001—3085000)
Спіс аб’ектаў PGC (1669001—1670000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1669001—1670000)
Спіс аб’ектаў PGC (3085001—3086000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3085001—3086000)
Спіс аб’ектаў PGC (3086001—3087000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3086001—3087000)
Спіс аб’ектаў PGC (1670001—1671000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1670001—1671000)
Спіс аб’ектаў PGC (1664001—1665000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1664001—1665000)
Спіс аб’ектаў PGC (1672001—1673000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1672001—1673000)
Спіс аб’ектаў PGC (3082001—3083000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3082001—3083000)
Спіс аб’ектаў PGC (3087001—3088000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3087001—3088000)
Спіс аб’ектаў PGC (1673001—1674000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1673001—1674000)
Спіс аб’ектаў PGC (3088001—3089000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3088001—3089000)
Спіс аб’ектаў PGC (3089001—3090000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3089001—3090000)
Філатэлістычны дылер
Філатэлісты́чны ды́лер — кампанія або асоба, якая гандлюе паштовымі маркамі і філатэлістычнай прадукцыяй. Да іх таксама адносяцца асобы, якія прадаюць паштовыя маркі для штодзённага ўжытку або службовыя маркі і маркі гербавага збору для выкарыстання на дакументах.
Спіс аб’ектаў PGC (3090001—3091000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3090001—3091000)
Спіс аб’ектаў PGC (3091001—3092000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (3091001—3092000)
Карфаген мусіць быць разбураны
«Карфаге́н му́сіць быць разбу́раны» (Carthago delenda est) ці «Акрамя таго, я мяркую, што Карфаген мусіць быць разбураны» (Ceterum censeo Carthaginem delendam esse) — лацінскі крылаты выраз, які азначае настойлівы заклік да барацьбы з ворагам ці перашкодай. У шырэйшым сэнсе — сталае вяртанне да аднаго і таго ж пытання, не зважаючы на агульную тэматыку абмеркавання.
Гісторыя выразу
У працы «Жыццё Катона Старэйшага» старажытнагрэчаскі жыццяпісец Плутарх згадвае, што рымскі военачальнік і дзяржаўны дзеяч Катон Старэйшы, непрымірымы вораг Карфагена, сканчаў усе свае прамовы (безуважна да іх тэматыкі) ў сенаце фразай: «Акрамя таго, я мяркую, што Карфаген мусіць быць разбураны» (Ceterum censeo Carthaginem esse delendam). Разнастайныя формы выразу таксама сустракаюцца ў некаторых іншых старажытных крыніцах.
Гістарычная падаплёка
Нягледзячы на поспех першай і другой Пунічных войнаў, у якіх Рым змагаўся з фінікійскім горадам-дзяржавай Карфагенам за панаванне ў Міжземным моры, рымляне атрымалі шэраг крыўдных паражэнняў ад Карфагена і баяліся яго адраджэння, што прывяло да жадання поўнай перамогі і адпомсты ўсіх стратаў. Акрамя таго, Карфаген хутка аднаўляўся і па-ранейшаму ствараў значную канкурэнцыю рымскаму гандлю. Гэта і прывяло да з'яўлення настойліва паўтаранага закліку.
У рэшце рэшт падчас трэцяй Пунічнай вайны паўмільённы горад Карфаген быў цалкам знішчаны, а жыхары, якія засталіся ў жывых, прададзены ў рабства. Месца, дзе размяшчаўся горад, было засыпана соллю. Аднак пазней рымляне зноў засялілі Карфаген, які стаў галоўным горадам рымскай Афрыкі і адным з найбуйнейшых гарадоў імперыі аж да арабскага заваявання. Цяпер на тым месцы, дзе знаходзіўся Карфаген, размяшчаецца прадмесце Туніса.
Шток-ружа
Шток-ружа, Сляс (Alcea) — род кветкавых раслін сямейства, які ўключае каля 80 відаў. Шматгадовыя, двухгадовыя, рэдка аднагадовыя травяністыя расліны.
Батанічнае апісанне
Расліна з правільнымі, двухполымі кветкамі.
Формула кветкі: *K5C(5)A∞g∞
Віды
Яшчэ некаторая колькасць відавых назваў гэтага роду мае ў The Plant List (2013) статус unresolved name, то ёсць адносна гэтых назваў нельга адназначна сказаць, ці варта іх выкарыстоўваць як назвы самастойных відаў — альбо іх варта звесці ў сінаніміку іншых таксонаў.
Lampropeltis californiae
Lampropeltis californiae  — неядавітая змяя сямейства вужовых (Colubridae).
Апісанне
Агульная даўжыня дасягае 1, 5 м. Галава крыху выцягнутая і сціснутая з бакоў. Тулава масіўнае. Тыпавая афарбоўка (варыяцыі «звычайная» і «пустынная») складаецца з чорных і белых колцавых палос, размешчаных па чарзе. Яны таксама заходзяць на жывот. У варыяцыі «звычайная» поласы вузкія, у «пустыннай» — шырокія. На спіне светлыя поласы вузейшыя, але пашыраюцца на баках. Галава цёмная, з белай плямай паміж вачэй. Ніжняя частка галавы і кончык морды бялейшы, чым верхняя. Існуюць таксама іншыя каляровыя варыяцыі гэтай змеі: альбіносы, жоўтыя, кававыя, чорна-жоўтыя, ніціды, альбіносы з папярочнай чорнай паласой.
Арэал
Насяляе ад штата Арэгон праз Юту, Неваду і Каліфорнію да Арызоны (ЗША) і паўвострава Каліфорнія ў Мексіцы.
Спосаб жыцця
Любіць паўпустыні, рэдкалессі, хмызняковыя зараснікі па далінах рэк. Актыўная ноччу. Сілкуецца яшчаркамі, грызунамі і змеямі.
Гэта яйцакладная змяя. Самка адкладае да 20 яек.
Дом Рафаілавіча
Дом Рафаілавіча — старажытны асабняк у Таганрогу (вул. Фрунзэ, 20). Знаходзіцца паміж Домам Караспасава і Домам Драсі. Помнік архітэктуры 1860-х гадоў, уваходзіць у лік аб'ектаў культурнай спадчыны Расійскай Федэрацыі пад кодам 6101266000. Лічыцца адным з самых прыгожых асабнякоў старога Таганрога.
Гісторыя
Дом па адрасе вул. Мікалаеўская, 22 быў пабудаваны ў 1860-х гадах.
У першыя гады, як і дом пад нумарам 18 у сённяшняй нумарацыі, прыналежаў спачатку купцу Міхалу Караспасаву, потым турэцка-падданаму Панаш Канстанцінідзі.
У канцы 1880-х гадоў будынак набыла жонка аўстрыйска-падданага Кацярына Антонаўна. Яе муж Мікалай Іванавіч Рафаілавіч (1850—1912), купец 2-й гільдыі, раптоўна сканаў 9 студзеня 1912 года на 62 годзе жыцця. Дачка Мікалая Іванавіча Зінаіда, 18-летняя красуня, па патрабаванні бацькі заручылася і абвянчалася з 54-летнім Мікалаем Мікалаевічам Алафузавым, шлюб з якім, аднак, аказаўся недаўгавечным і быў скасаваны. Разам са сваім другім мужам Максімавым, сынам багатага растоўскага капіталіста, Зінаіда з'ехала за мяжу з мэтай пабываць у Францыі і пабачыць яе сталіцу. У 1895 годзе яе другой муж пасля смерці бацькі П. Р. Максімава атрымаў па спадчыне 65 тысяч рублёў. У сувязі з Кастрычніцкай рэвалюцыяй Зінаіда і яе муж у Расію больш не вярнуліся. У Мікалая Іванавіча Рафаілавіча вазніцай працаваў Аляксандр Міхайлавіч Недадаеў, які жыў разам са сваёй сямігадовай дачкой Анастасіяй у цокальным паверсе гаспадарскага дома. Яе Мікалай Іванавіч уладкаваў у жаночую гімназію, па сканчэнню якой яна працавала ў яго сакратаром-машыністкай.
У 1925 годзе ў Таганрогу была праведзена ўсеагульная «муніцыпалізацыя» прыватных дамоў, што мелі агульную плошчу звыш 100 кв. м. Былым уладальнікам або падавалася невялікае памяшканне ў былым уласным доме, або іх перасялялі ў іншыя кватэры. У рамках гэтай «муніцыпалізацыі» ў 1925 годзе асабняк Рафаілавіча быў падзелены на камунальныя кватэры. Без належнага догляду ён хутка страціў сваё вонкавае і ўнутранае хараство. Фасад мае патрэбу ў складаным рэстаўрацыйным рамонце.
Мальва пагрэбаваная
Мальва пагрэбаваная (Malva neglecta) — від раслін роду сямейства.
Назва
Мальва пагрэбаваная, пацёркі, шалежкі, прасты сляз, сляз, слясь, шалежкі, шэляг , перапечкі, праскуркі, свіная рэпа
Распаўсюджанне
Расце ў Еўразіі ў абласцях субтрапічнага і ўмеранага клімату. Інвазійны від у Паўночнай Амерыцы. Аддае перавагу глебам, багатым на азоцістыя рэчывы. Расце на выганах і сярод рэдкіх кустоў, уздоўж дарог, у садах і гародах.
Батанічная апісанне
Аднагадовая расліна, 10—40 см вышынёй, месцамі пакрытая валасінкамі. Сцябло прамое або прыпаднятае, разгалінаванае.
Лісце з доўгімі чарашкамі, круглявае, часткова 5—7-лопасцевае, пільчатае. Неапушанае зверху, знізу, з валасінкамі і залозкамі. Прылісткі яйкападобныя.
Кветкі развіваюцца ў пазухах лісця. Вяночак у 2 разы даўжэй за чашачку, ружова-белы, пялёсткі злёгку выемчатыя. Цвіце з мая па верасень.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
Лекавая расліна. У народнай медыцыне ўжываецца пры катарах верхніх дыхальных шляхоў і страўнікавых захворваннях.
Аляксандр Віктаравіч Сасноў
Біяграфія
Нарадзіўся 14 жніўня 1947 года ў Гомелі. Праз тры гады пасля нараджэння ваенны-бацька перавёз сям’ю на новае месца службы ў Сібір (Іркуцкая вобласць). Пасля вяртання на радзіму, паступіў у дарожна-будаўнічы тэхнікум, які скончыў з чырвоным дыпломам. Пасля службы ў войску працаваў у будаўнічым трэсце — тэхнікам, пасля майстрам.
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў у Гомельскім дзяржаўным універсітэце (1975—1983), дацэнтам, загадчыкам кафедры на Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце.
Падчас стварэння Партыі народнай Згоды, Саснову і Аляксандру Лукашэнка прапанавалі стаць яе сустаршынямі. Аднак на першым жа пасяджэнні выявілася, што яго погляды (замоцна кансерватыўныя і правыя), як і погляды Лукашэнкі (замоцна левыя) не падабаюцца іншым. Таму партыю ўзначалілі Карпенка і Ганчар.
Дэманстрацыйна не галасаваў за прыняцце Канстытуцыі 1994 года з-за дысбалансу «галін улады». Падчас прэзідэнцкіх выбараў 1994 года, працаваў у камандзе Зянона Пазняка.
Пасля перамогі Аляксандра Лукашэнкі на выбарах, Саснову прапанавалі ўзначаліць Міністэрства працы. У 1994—1996 гадах — міністр працы Беларусі. Разам з прэм’ерам Міхаілам Чыгіром падаў у адстаўку ў лістападзе 1996 года напярэдадні рэферэндуму.
Пасля працаваў намеснікам дырэктара Незалежнага інстытута сацыяльна-эканамічных і палітычных даследванняў.
На прэзідэнцкіх выбарах 2010 года ўваходзіў у каманду Яраслава Раманчука.
Хван Кё Ан
Хван Кё Ан (황교안; нар. 15 красавіка 1957, Сеул) — паўднёвакарэйскі юрыст і дзяржаўныя дзеяч. 63-ці міністр юстыцыі Паўднёвай Карэі і 44-ы Прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя, выканаўца абавязкаў прэзідэнта Паўднёвай Карэі ў 2016—2017 гадах.
Аляксандр Віктаравіч Сасноў
Біяграфія
Член Аб’яднанай грамадзянскай партыі. Аўтар больш за 70 навуковых публікацый.
Хван Кё Ан
Біяграфія
Скончыў прэстыжную сярэднюю школу Кенгі ў Сеуле, а ў 1981 годзе юрыдычны факультэт універсітэта Сонгюнгван. Больш трыцыці гадоў у органах пракуратуры. Занімаў Пасады пракурора Чханвона, Тэгу і Пусана.
9 снежня 2016 года, у сувязі с імпічментам Пак Кын Хэ, у адпаведнасці з Канстытуцыяй, стаў выканаўцам абавязкаў Прэзідэнта Рэспублікі Карэя. Заставаўся ім да 10 мая 2017 года, калі прэзідэнтам стаў Мун Чжэ Ін.
Шпроты
Шпроты )Sprattus) — род прамянёвапёрых рыб сямейства селядцовых (Clupeidae).
Апісанне
Даўжыня цела да 13-18 см, маса — 10-12 г. Цела сціснутае з бакоў, укрытае луской, якая лёгка спдае. Брушная кілявая луска добра развітая. Спіна сіняя або цёмна-блакітная, бакі і бруха серабрыстыя. Ніжняя сківіца выдаецца ўперад.
Пашырэнне
Пашыраны ва ўмераных і субтрапічных водах каля берагоў Еўропы, Паўднёвай Амерыкі, Паўднёвай Аўстраліі і Новай Зеландыі. У склад роду ўключаюць 5 відаў. Найбольш вядомы еўрапейскі шпрот (Sprattus sprattus) і яго 2 падвіды — балтыйскі (або кілька) і чарнаморскі, жыве ў морах Еўропы ад Нарвегіі да Чорнага мора. Sprattus fuegensis сустракаецца на шэльфе Патагоніі, 3 іншых віды трапляюцца ў водах Новай Зеландыі і поўдня Аўстраліі — Тасманія, Басаў праліў.
Асаблівасці біялогіі
Чародныя планктонаедныя рыбы. Сілкуюцца зоапланктонам.
Палавой спеласці дасягаюць ва ўзросце 1-2 гады. Ікра пелагічная.
Жывуць да 5-6 гадоў.
Промысел
Аб'екты промыслу.
Еўрапейскі шпрот (Sprattus sprattus) — адна з найважнейшых прамысловых рыб ў Паўночным, Балтыйскім (10-20 % ўсіх ўловаў) і Нарвежскім морах і, у некалькі меншай ступені, у Міжземным і Чорным. Актыўная здабыча вядзецца Даніяй, Нарвегіяй, Расіяй, Латвіяй, Балгарыяй.
Высокае Сярэдневякоўе
Высокае Сярэднявечча — перыяд у еўрапейскай гісторыі, які ахоплівае прыблізна ХІ—XIV стагоддзі. Эпоха Высокага Сярэднявечча змяніла Ранняе Сярэднявечча і папярэднічала Позняму Сярэднявеччу. Асноўнай тэндэнцыяй быў рост колькасці насельніцтва Еўропы, што прывяло да рэзкіх змен у сацыяльнай, палітычнай, эканамічнай і культурнай сферах жыцця.
Скандыванія
Паміж сярэдзінай Х і сярэдзінай ХІ стагоддзя скончылася эпоха набегаў вікінгаў. Скандынаўскія каралеўствы цяпер былі аб’яднаныя, іх насельніцтва прыняла хрысціянства. У пачатку ХІ стагоддзя Данія, Нарвегія і Англія аб’ядналіся пад уладай караля (конунга) Кнуда Вялікага. Пасля яго смерці ў Англіі і Нарвегіі аднаваліся старадаўнія дынастыі. А пасля паразы данаў у 1227 годзе іх уплыў на рэгіён моцна зменьшыўся. На пэўны час Нарвегія павялічыла свой уплыў на Атлантыку, падпарадкаваўшы сабе Грэнландыю і востраў Мэн, а Швецыя пад кіраваннем караля Біргера Ярла замацавалася на Балтыцы.
Францыя і Германія
У Раннім Сярэднявеччы ўзнікла Каралінгская імперыя; пазней яна распалася на тры дзяржавы, з якіх пазней сфарміраваліся сучасныя Германія і Францыя. Першая аформілася ў Свяшчэнную Рымскую Імперыю.
Паўднёвая Еўропа
На 711 год большасць тэрыторыі Пірэнейскага паўвострава (акрамя паўночных рэгіёнаў) была акупавана мусульманамі (маўрамі). У ХІ - ХІІІ стагоддзях адбывалася ”Рэканкіста” - адваяванне тэрыторыі будучай Іспаніі ў мусульман. Пад контролем апошніх застаўся толькі маленькі рэгіён з цэнрам у Гранадзе.
Італія, раздробленая на мноства маленькіх краін, дынамічна развіваецца. Генуя, Пізанская Рэспубліка, Венецыянская Рэспубліка ператвараюцца ў прамысловых, культурных, марскіх і гандлёвых гігантаў тагачаснай Еўропы. Аддзяленні венецыянскіх банкаў з’яўляюцца ў многіх еўрапейскіх гарадах.
Усходняя Еўропа
Эпоха Высокага Сярэднявечча адзначылася росквітам, а затым распадам Кіеўскай Русі, з’яўленнем на гістарычнай сцэне Польшчы, Вялікага Княства Літоўскага. Нашэсце мангола-татар прывяло цэлыя рэгіёны ў заняпад і вызначыла іх далейшае развіццё. На тэрыторыі Беларусі ў ХІ стагоддзі набыло незалежнасць і дасягнула росквіту Полацкае княства. Палачане каланізавалі басейн ракі Дзвіны да самога Балтыйскага мора, атрымаўшы такім чынам выйсце да марской прасторы.
Рэлігія
Схізма 1054 году прывяла да ўзнікнення асобных Рымска-каталіцкай (Заходняя і Цэнтральная Еўропа) і Праваслаўнай (Усходняя Еўропа і Балканы) цэркваў. Раскол адбыўся з-за канфлікту паміж Папскім легатам кардыналам Гумбертам і канстантынопальскім патрыярхам Міхаілам Кіруларыем, у час якога царкоўнікі агучылі адзін аднаму анафему. У каталіцкім свеце вызначылася тэндынцэя да незалежнасці царквы і дамінавання Папы Рымскага над каралямі. У праваслаўным свеце царква была падпарадкаваная свецкай уладзе.
Крыжовыя паходы
Адна з вызначальных рыс эпохі - Крыжовыя паходы, якія арганізавалі хрысціяне з мэтаю адваяваць у мусульман Палестыну (”Святую зямлю”).
Схаластыка
У філасофіі таго часу дамінавала схаластыка - вучэнне, заснаванае, з аднаго боку, на спадчыне грэчаскіх філосафаў, а з другога на тэзісе, што ісціна ўжо даная ў Бібліі, і задача філасофіі - толькі абгрунтаваць яе (”Філасофія - служка багаслоўя”). Найболей выбітнымі філосафамі-схаластамі былі Фама Аквінскі і Раймунд Лулій.
Мінскі падшыпнікавы завод
ААТ «Мі́нскі падшы́пнікавы заво́д» (МПЗ) — дзяржаўнае машынабудаўнічае прадпрыемства Беларусі, якое спецыялізуецца на вырабе падшыпнікаў (ад 10 мм да 980 мм). Знаходзіцца ў горадзе Мінску. Колькасць персаналу — каля 2 000 чалавек. Агульная вытворчая плошча — звыш 380 000 м².
Заснаваны ў маі 1948 года ў якасці Дзяржаўнага падшыпнікавага завода № 11.
На 2021 год уваходзіў у 10-ку найбольшых прадпрыемстваў Беларусі. Налічваў каля 2000 супрацоўнікаў. Займаў звыш 38 гектараў у Заводскім раёне Мінска. Выпускаў звыш 600 мадэляў падшыпнікаў пад таварным знакам МПЗ ад 1 см прамерам і 10 грамаў вагой да 98 см прамерам і да 880 кг вагой. Вырабляў каля 70 % канструктыўных груп падшыпнікаў, якія існавалі ў свеце. За 2020 год вырабілі звыш 5 млн падшыпнікаў, з якіх 40 % новых узораў 2010-х гадоў. Доля ролікавых сферычных 2-радных падшыпнікаў склала 65 % продажаў і каля 90 % паставак за мяжу ў больш як 20 краін. Асноўнымі пакупнікамі былі прадпрыемствы 7 галін прамысловасці — машынабудаўнічай, горназдабывальнай, металургічнай, энергетычнай, будаўнічай, нафтагазавай і абароннай. Прадпрыемства ўваходзіла ў Міжрэспубліканскі саюз вытворцаў падшыпнікаў (Расія). Мінскі падшыпнікавы завод меў станцыю выпрабавання падшыпнікаў з лабараторыяй на 60 выпрабавальных машын ВНІПП мадэляў 537 і 542—545. Гэта дазваляла выпрабаваць падшыпнікі карданных валаў, аўтамабільніх ступіцаў, рухавікоў і вадзяных насосаў на вібрацыю і шум. Для патрэб супрацоўнікаў завод меў аздараўляльны летнік і буфет, 2 сталовыя і 3 інтэрнаты.
Вырабы і паслугі
На 2021 год Мінскі падшыпнікавы завод вырабляў 77 узораў ролікаў і 788 узораў падшыпнікаў, у тым ліку:
Таксама на заводзе выпускалі: прывадныя ролікавыя ланцугі для трактароў, дэталі ровараў, свердзелы, мэблевую фурнітуру, адкрывалкі бляшанак і пляшак, а таксама дэталі для чыгуначнага палатна , пакоўку і раскатныя кольцы. Урэшце МПЗ аказваў праз сваю лабараторыю, выпрабавальню і цэх перавозак паслугі: хіміка-спектральнага аналізу металаў; вымярэння ўнутраных зазораў, дакладнасці кручэння і геаметрычнай дакладнасці падшыпнікаў; вымярэння рэшткавай намагнічанасці і шурпатасці паверхні; памераў і норм дакладнасці ролікаў, лінейных памераў для ўнутраных і вонкавых паверхняў; пасажырскіх перавозак мікрааўтобусамі і грузаперавозак да 40 тонаў, здачы ў наём аўтавышкі, аўтакрана, пагрузчыка і экскаватара.
Збытавая сетка
На 2021 год Мінскі падшыпнікавы завод меў 25 гандлёвых прадстаўнікоў у 36 гарадах 16 краінаў:
Гісторыя
17 мая 1948 года Савет міністраў СССР ухваліў Пастанову № 5959-РС «Аб будаўніцтве падшыпнікавага завода № 11 у г. Мінску». 20 мая 1948 года міністр аўтамабільнай і аўтатрактарнай прамысловасці СССР Г. С. Харламаў падпісаў Указ № 77, якім прадпісаў «у дэкадны тэрмін утварыць і накіраваць камісію для выбару пляцовак пад будаўніцтва падшыпнікавага завода № 11 у г. Мінску». Завод прызначаўся для забеспячэння падшыпнікамі грузавікоў «Мінскага аўтамабільнага завода» і трактароў «Беларус». У красавіку 1950 года ў Красным урочышчы на ўскрайку Мінска пачалі ўзводзіць завод. 13 жніўня 1951 года майстарка Л. Ф. Арлова сабрала першы беларускі падшыпнік пад таварным знакам «ДПЗ-11». У снежні 1956 года на прадпрыемстве стварылі газету «Адзінаццаць». 7 верасня 1960 года на заводзе выпусцілі 100-мільённы падшыпнік.
У 1962—1977 гадах уведзены ў дзеянне вытворчыя карпусы № 2, 3, 4 (з блокамі цэхаў), цэхі: тэрмічны, літых сепаратараў, інжынерна-бытавы, лабараторна-бытавы. 16 верасня 1969 года ў 2-м корпусе ўвялі ў дзеянне цэх ролікавых сферычных падшыпнікаў. У 1975 годзе ўпершыню ў свеце правялі звышглыбокае бурэнне турбабурамі з падшыпнікамі «ДПЗ-11». 21 мая 1975 года Галоўны камітэт Выстаўкі дасягненняў народнай гаспадаркі СССР узнаградзіў «ДПЗ-11» дыпломам 1-й ступені за ўкараненне электракаагуляцыйных збудаванняў для ачысткі прамысловых сцёкавых вод, а распрацоўшчыкаў — залатым, сярэбраным і бронзавым медалямі. Да 1977 года ўвялі ў дзеянне карпусы № 2, 3 і 4 з 4-ма цэхамі: тэрмічны, літых сепаратараў, інжынерна-побытавы і лабараторна-побытавы. 13 лютага 1982 года на заводзе выпусцілі мільярдны падшыпнік. У 1987 годзе выпусцілі рэкордныя 55,5 млн падшыпнікаў.
У 1995 годзе стварылі ўчастак пластмасавых і гумава-тэхнічных вырабаў. 25 снежня 1995 года завод перайменавалі ў арэнднае прадпрыемства «Мінскі падшыпнікавы завод» (МПЗ). Таксама ў 1995 годзе сабралі 1-ы буйнагабарытны падшыпнік 3680 вагой 637 кг для «Крыварожскага горна-ўзбагачальнага камбіната акісленых руд» (Днепрапятроўская вобласць, Украіна). На 1999 год МПЗ выпускаў шарыкавыя, ролікавыя і шарнірныя падшыпнікі, мэталарэзныя станкі і кантрольныя вымяральнікі. 10 лютага 2000 года прадпрыемства пераўтварылі ў адкрытае акцыянернае таварыства. У сакавіку 2000 года адкрылі замежнае прадстаўніцтва ў Маскве (Расія).
Да пачатку 2010-х гадоў аб’ёмы вытворчасці скараціліся да 5-6 млн штук у год. У 2013 годзе МПЗ увайшоў у склад холдынгу «Беларуская металургічная кампанія», якім кіраваў «Беларускі металургічны завод» (Жлобін, Гомельская вобласць). У 2010—2013 гадах для змяншэння выдаткаў газу і электраэнергіі перааснасцілі кавальска-нарыхтоўчае і тэрмічнае абсталяванне завода на 70 млн долараў. У 2013 годзе пачаліся пастаўкі падшыпнікаў у Польшчу і Турцыю. 4 чэрвеня 2015 года на беларуска-індыйскім форуме МПЗ заключыў дагавор на пастаўку падшыпнікаў у Індыю на 1 млн долараў. У жніўні 2015 года ў 1-м корпусе запусцілі кольцараскатны ўчастак з лічбавым праграмным кіраваннем (ЛПК) і адпальвальным агрэгатам з поўначы Італіі (край Венета). У 2016 годзе ўсталявалі 29 і асучаснілі 16 прыбораў для вытворчасці ролікасферычных падшыпнікаў. У выніку замены газавыя награвальныя печы абсталявалі аўтаматычнай загрузкай і выгрузкай. Укаранілі загартовачна-адпускныя агрэгаты і звышфінішаванне кольцаў падшыпнікаў. 21 ліпеня 2017 года адкрылі аўтаматычную лінію загатовак кольцаў прамерам ад 22 да 60 см.
У 2018 годзе 77 % вырабаў паставілі за мяжу, пераважна ў Расію. Аб’ёмы вытворчасці ў параўнанні з 2010 годам упалі яшчэ ў пяць разоў і ў 2018 годзе склалі 1 млн 57 тысяч штук.
На ліпень 2019 года прадпрыемства налічвала каля 1800 супрацоўнікаў. 28 снежня 2020 года ўвялі ў дзеянне газанагравальную печ, што стала апошнім 41-м прыборам у мадэрнізацыі коштам 44 млн еўра з 2010 года. 21 студзеня 2021 года МПЗ адгрузіў у Германію 4 падшыпнікі для шахтавых вентылятараў коштам 55 300 еўра.
12 траўня 2023 года Украіна ўвяла санкцыі супраць завода.
100 найвялікшых выканаўцаў усіх часоў па версіі часопіса Rolling Stone
У 2004 годзе часопіс Rolling Stone надрукаваў артыкул «Несмяротныя: 50 найвялікшых выканаўцаў усіх часоў» (The Immortals:The Fifty Greatest Artists of All Time). Спіс быў падрыхтаваны да 50-годдзя рок-н-рола, які, на думку рэдакцыі, з’явіўся 5 ліпеня 1954 года, калі Элвіс Прэслі запісаў песню That's All Right.
Спіс выбіралі не толькі музыканты, але і музычныя крытыкі: Ніл Дайманд, Dr. John, The Edge, Арт Гарфанкел, Дон Хенлі, Крысі Гайнд, Moby, Кіт Рычардс, Карлас Сантана, Брус Спрынгсцін, Квенцін Таранціна, Піт Таўнсенд і іншыя.
Каментарый па кожным з выбраных быў дадзены кім-небудзь з сучаснікаў зорак музычнай індустрыі. Напрыклад, Брытні Спірс напісала пра Мадонну, а Элтан Джон — пра Літл Рычарда.
У 2005 годзе часопіс надрукаваў артыкул «Несмяротныя: 100 найвялікшых выканаўцаў усіх часоў» (The Immortals:The 100 Greatest Artists of All Time), які пашырыў першапачатковы спіс «несмяротных» артыстаў.
Спіс 100 найвялікшых выканаўцаў
51. Pink Floyd
52. Queen
53. The Allman Brothers Band
54. Хаўлін Вулф
55. Эрык Клэптан
56. Dr. Dre
57. Grateful Dead
58. Parliament/Funkadelic
59. Aerosmith
60. The Sex Pistols
61. Metallica
62. Джоні Мітчэл
63. Ціна Цёрнер
64. Філ Спектар
65. The Kinks
66. Эл Грын
67. Cream
68. The Temptations
69. Джэкі Уілсан
70. The Police
72. AC/DC
73. Radiohead
74. Хэнк Уільямс
75. Eagles
76. The Shirelles
77. Beastie Boys
78. The Stooges
79. The Four Tops
80. Элвіс Кастэла
81. The Drifters
82. Creedence Clearwater Revival
84. Джэймс Тэйлар
85. Black Sabbath
89. The Yardbirds
90. Карлас Сантана
91. Том Пеці
92. Guns N’ Roses
93. Booker T. & the M.G.'s
95. Lynyrd Skynyrd
96. Даяна Рос и The Supremes
97. R.E.M.
98. Кёртыс Мейфілд
100.Talking Heads
Свята-Дабравешчанская грэчаская царква (Растоў-на-Доне)
Грэчаская царква ў гонар Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі — грэчаскі праваслаўны храм, пабудаваны ў 1909 годзе ў Растове-на-Доне. У савецкі час храм быў знесены, а на яго падмурку пабудавалі Тэатр лялек. Новая грэчаская Дабравешчанская царква была канчаткова збудавана ў 2014 годзе.
Гісторыя
Грэчаская Дабравешчанская царква была пабудавана ў Растове-на-Доне ў пачатку XX стагоддзя. Храм размяшчаўся ў Ткачоўскім завулку (цяпер Універсітэцкі) у яго скрыжавання з Мала-Садовай вуліцай (цяпер вуліца Суворава) на тэрыторыі, што належала «Элінскаму дабрачыннаму таварыству». Сродкі на будаўніцтва храма ахвяравалі грэкі, якія жылі ў горадзе. Найболей значнае ахвяраванне зрабіў уладальнік тытунёвай фабрыкі Ахілес Асланідзі. Храм быў закладзены ў 1907 годзе, і ў 1909 годзе будаўніцтва было завершана.
Аўтарам праекта храма быў архітэктар І. П. Злобін. Будаўніцтва ажыццяўлялася пад кіраўніцтвам гарадскога архітэктара Г. Н. Васільева. Унутраныя роспісы храма выканаў мастак Е. Г. Чарапахін. Храм быў пабудаваны ў стылі неакласіцызму. Яго памеры складалі 19×10 сажняў (40,5×21 м). Над галоўным уваходам з чатырохкалонным порцікам узвышалася дваццацімятровая двух'ярусная званіца. Пры храме дзеяла бібліятэка з кнігамі на грэчаскай мове. У 1913—1914 гадах пробашчам храма быў святар Парысіс Сава.
У 1930-х гадах храм быў зачынены і прыстасаваны пад дзіцячую тэхнічную станцыю. Падчас нямецкай акупацыі Растова храм ізноў адкрылі. 6 лістапада 1942 года каля Дабравешчанскай царквы праходзіў агляд-парад румынскіх войскаў, прысвечаны дню нараджэння румынскага караля Міхая I. На мерапрыемстве былі нямецкія афіцэры. Парад завяршыўся ўрачыстым набажэнствам у Дабравешчанскай царкве.
У 1959 годзе храм зачынілі канчаткова. Будынак быў перададзена суседняй школе школы № 7. У былой царкве размясцілася спартзала і навучальна-вытворчыя майстэрні. На момант ліквідацыі храм быў адным з найбуйнейшых у горадзе, у будныя дні на службу прыходзіла па 30 чалавек, па нядзелях жа ён быў цалкам запоўнены людзьмі, што выклікала раздражненне ўлад, што праводзілі антыцаркоўную палітыку. Яшчэ раней царква была абнесена трохмятровым плотам, але гэта мера не прывяла да скарачэння ліку вернікаў. У 1964 годзе храм быў знесены, а на яго падмурку пабудавалі Тэатр лялек (Універсітэцкі завулак, 46). Пры гэтым былі часткова захаваны старыя царкоўныя сцены.
Новы храм
Пасля перабудовы ў Растове стала абмяркоўвацца пытанне пра магчымае аднаўленне Дабравешчанскай царквы і перанос Тэатра лялек у іншае месца. Аднак гэта ідэя не знайшла вялікай падтрымкі, і тады было вырашана ўзвесці непадалёк новы храм. У 2003 годзе для будаўніцтва храма была вылучаная зямельная дзяльніца плошчай 0,2099 га па адрасе Кіраўскі праспект, 57. Спачатку храм хацелі ўзнавіць па выточным праекце. Пазней было вырашана пабудаваць зусім новы храм у неавізантыйскім стылі. Аўтарам праекта храма стаў архітэктар Г. А. Шаўчэнка.
Урачыстая закладка храма адбылася 22 верасня 2007 года. У 2012 годзе побач з будаўніцтвам з'явілася невялікая часовая царква, у якой праводзіліся набажэнствы да сканчэння будаўніцтва.