cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алена Іванаўна Снапкова
Біяграфія
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова (спецыяльнасць «Гісторыя, грамадазнаўства і савецкае права», 1990), Акадэмію паслядыпломнай адукацыі (аспірантура, 2002). Працавала ў СШ № 40 г. Магілёва (з 1990), Магілёўскім абласным інстытуце павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кіруючых работнікаў і спецыялістаў адукацыі (з 2000), Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя А. А. Куляшова (з 2002, кафедра педагогікі, з 2003 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: педагогіка вышэйшай школы; дыдактыка; сучасныя адукацыйныя тэхналогіі.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2013) і інш.
Celestia
Celestia — свабодная трохмерная астранамічная праграма, створаная на мове праграмавання C++, для платформаў Microsoft Windows, Linux і Mac OS X. Створана Крысам Лорэлам і даступная на ўмовах GNU General Public License.
Праграма, засноўваючыся на Каталогу HIPPARCOS, дазваляе карыстальніку разглядаць аб’екты памерамі ад штучных спадарожнікаў да поўных галактык у трох вымярэннях, выкарыстоўваючы тэхналогію OpenGL. У адрозненне ад большасці іншых віртуальных планетарыяў, карыстальнік можа свабодна падарожнічаць па Сусвету.
НАСА і ЕКА выкарыстоўваюць Celestia у адукацыйных і прапагандысцкіх праграмах, а таксама як інтэрфейс для праграм аналізу траекторый, але не варта яе блытаць з падобнай праграмай ЕКА — Celestia 2000.
Дадаткі да праграмы дазваляюць дадаваць як рэальна існуючыя аб’екты, так і аб’екты з выдуманых сусветаў, створаныя іх фанатамі (Зорныя войны, Вавілон 5, Рука Арыёна і іншыя)
Тартуская епархія
Тартуская епархія — епархія аўтаномнай Эстонскай апостальскай праваслаўнай царквы ў юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярхату з цэнтрам у горадзе Тарту ў Эстоніі.
Гісторыя
Тартуская епархія ўтворана 21 кастрычніка 2008 года ў складзе Эстонскай апостальскай праваслаўнай царквы пастановай Свяшчэннага Сінода Канстанцінопальскага Патрыярхату.
Лада
Лада — шматзначны тэрмін.
NGC 3666
NGC 3666 (іншыя абазначэнні — UGC 6420, MCG 2-29-25, ZWG 67.71, IRAS11218+1137, PGC 35043) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Леў.
Міслюкі
Гісторыя
У 1796 г. належала плябаніі Воўпаўскага касцёла.
Да 2 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Дзятлавіцкага сельсавета, да 29 верасня 1972 года — у склад Рэплеўскага сельсавета , да 18 кастрычніка 2013 года — у склад Роскага пассавета.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 6 двароў, 12 жыхароў.
Сіманаўскі сельсавет
Сі́манаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Замосце.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Сіманаўскі (Замасцянскі) сельсавет у складзе Коханаўскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Сіманава. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Коханаўскім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Замосце. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Талачынскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 9 верасня 1946 года сельсавет у складзе адноўленага Коханаўскага раёна, з 17 снежня 1956 года — у складзе Талачынскага раёна. 29 снежня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Жукнеўскага (11 населеных пунктаў: Барашы, Дуброўскія, Замосце, Крыльцова, Любатынь, Новае Рцішчава, Рэчкі, Сіманава, Старое Рцішчава, Хаценічы і Чотава) і Азярэцкага (4 населеныя пункты: раз’езд Відэршчына, Замошша, Зарэчнае Падбярэззе, Падбярэззе) сельсаветаў.
Джыз-быз
Этымалогія
Кіргізскае слова чыз-быз адносіцца да сямейства. У дадзеным выпадку паўтараюцца гукі шкварчання пры смажанні. Таксама слова чыз-быз мае на ўвазе адносную хуткасць прыгатавання гэтай стравы.
Кармеліцкая вуліца (Мсціслаў)
Кармеліцкая вуліца — вуліца ў цэнтральнай частцы г. Мсціслава Магілёўскай вобласці. Часткова пешаходная.
Назва паходзіць ад кармеліцкага кляштара, размешчанага ў пачатку вуліцы. За савецкім часам перайменавана ў Першамайскую вуліцу. У верасні 2016 года да абласнога фестывалю-кірмаша «Дажынкі» частцы вуліцы вернута гістарычная назва. Згодна з іншай інфармацыяй, назву Кармеліцкая раней насіла вуліца Кірава.
Размяшчэнне
Арыентавана з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Размешчана паміж вуліцамі Юрчанкі і Леніна, да якіх паралельна. Складаецца з двух адрэзкаў. Першы пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Кірава і завяршаецца каля будынка Мсціслаўскага дзяржаўнага будаўнічага прафесійна-тэхнічнага каледжа, недаходзячы да вуліцы Савецкай. Другі, пешаходны, адрэзак пачынаецца ад вуліцы Савецкай, з паўднёвага захаду прымыкае пешаходная Пірагоўская вуліца, пасля скрыжавання з Пралетарскай вуліцай пераходзіць у Першамайскую вуліцу. Даўжыня вуліцы складае каля 390 м.
Паркі
Квартал паміж вуліцамі Пірагоўскай і Савецкай займае парк Міру.
Курчоўцы
Назву Курчо́ўцы маюць:
Стаброўскі
Стаброўскі — прозвішча.
Леанард Іларыёнавіч Адамаў
Леанард Іларыёнавіч Адамаў (,, Украінская ССР, СССР — 9 лістапада 1977 , Мінск, Беларуская ССР, СССР) — савецкі беларускі футбаліст, нападнік. Ігрок зборнай СССР.
Біяграфія
Адзін з вядучых ігракоў «Дынама» (Мінск) у 1960-я гады. Выклікаўся ў зборную СССР на адзін матч супраць Югаславіі. Па заканчэнні кар’еры на трэнерскай працы. Скончыў жыццё самагубствам.
Пахаваны на Чыжоўскіх могілках.
Стаўка падатку
Стаўка падатку — велічыня падатку на адзінку падаткаабкладання (гектар зямлі, транспартныя сродкі, рубель даходу і інш.).
Адрозніваюць: цвёрдыя, прапарцыянальныя і прагрэсіўныя стаўкі падатку.
У Рэспубліцы Беларусь стаўка падатку ўстанаўліваецца падаткавым заканадаўствам Рэспублікі Беларусь.
Духоўная лірыка
Духо́ўная лі́рыка — фальклорныя i аўтарскія вершы i песні на рэлігійную тэматыку.
Гісторыя духоўнай лірыкі
Яшчэ ў перыяд Кіеўскай Русі на Беларусі вандроўныя лірнікі, жабракі-старцы выконвалі духоўныя песні, у аснове якіх былі сюжэты агіяграфічных i апакрыфічных твораў, старазапаветных i евангельскіх паданняў i міфаў.
Беларуская духоўная лірыка
Духоўныя песні на беларускай мове выконваліся ва ўніяцкіх храмах у 1596—1839 гг. (у перыяд існавання уніяцтва як асобнай канфесіі), часам уключаліся i ўключаюцца дагэтуль (асабліва ў ХХ ст., у перыяд нацыянальнага адраджэння) у багаслужбу ў касцёлах, цэрквах, пратэстанцкіх малітоўнях (побач з песнямі на польскай, рускай i стараславянскай мовах). Сярод іх вылучаюцца духоўныя гімны, як, у прыватнасці, гімн «Магутны Божа» (словы Н. Арсенневай, музыка М. Равенскага. Першыя з вядомых аўтарскіх духоўных вершаў напісаў Ф. Скарына i змясціў у некаторых сваіх прадмовах i пасляслоўях да перакладу Бібліі («Богу в Троици единому ко чти и ко славе», «Веруй в Бога единого», «Помни дни святые святити»). Шырокую вядомасць у свой час атрымалі напісаная па-беларуску ў элегічным стылі лірычная ананімная паэма «Лямант на смерць Лявонція Карповіча» (1620), верш А. Філіповіча «Даруй пакой царкве сваёй, Хрысце Божа» (1646). Свайго найвышэйшага ўздыму духоўная лірыка знайшла ў асобе С. Полацкага, які i ў беларускі перыяд творчасці, i пасля пераезду ў Маскву (1664) неаднаразова звяртаўся да рэлігійнай тэматыкі, у прыватнасці выдаў «Псалтирь рифмованную» — пераклад рыфмаваным вершам старажытных псалмоў.
Духоўная лірыка ў пэўнай ступені знайшла пашырэнне ў новай, а таксама ў сучаснай беларускай літаратуры. З'явіліся прафесійныя аўтары духоўнай лірыкі, пераважна святары, — К. Сваяк, В. Адважны і інш. Рэлігійную тэматыку ў сучаснай паэзіі Беларусі распрацоўваюць Р. Барадулін, І. Багдановіч, Т. Бондар і інш.
Леснікі
Назву Леснікі́ маюць:
Ачал Прабала
Ачал Прабала (Achal Prabhala) — індыйскі даследчык, актывіст і, жыве ў Бангалоры, Карнатака. З’яўляецца самым вядомым за яго працу ў галіне правоў інтэлектуальнай уласнасці ў галіне медыцыны і ведаў. Член Цэнтра інтэрнэту і грамадства (Centre for Internet and Society) і кансультатыўнага савета Фонду Вікімедыя.
Вядомыя асобы Томска
Вядомыя ўраджэнцы Томска:
Курчы
Назву Курчы́ маюць:
Мураванаашмянкоўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ашмянскага раёна Вілейскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана частка скасаванага Гардзіеўцаўскага сельсавета (17 населеных пунктаў: Анцулі, Бена, Гальгінішкі, Гервішкі, Грыгі Гаравыя, Грыгі Далавыя, Куляшы, Марачанка, Масі, Насканцы, Пагулянка, Памерач, Побень, Рудзішкі, Сайлюкі, Слоцішкі і Стрэлы). У 1978 годзе ў склад Палянскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (вёскі Вельмуты, Журавы, Мядзюны, Слабада, Талмінава, Цялежышкі, хутары Баяры, Зялёнка, Краўчышкі, Кулікоўка, Леснічоўка, Малінаўка, Роўнае Поле, Углеева, Укропішкі). 15 ліпеня 2008 года скасаваны хутар Памерач.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 879 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 4,3 % — палякі, 1,1 % — рускія.
Цэнт (манета)
Цэнт (centum «сто») — вытворная грашовая адзінка і разменная манета вартасцю ў адну сотую базавай валюты 55 краін.
Этымалогія
Скарачаецца як c (у большасці краін ад cent), ct (прыкладам, у Літве ад centas) ці s (прыкладам, у Эстоніі ад sent). У многіх краінах, што выкарыстоўваюць цэнт, для яго пазначэння таксама выкарыстоўваецца знак ¢, а на Тайвані і ў Ганконгу — іерогліфы (адпаведна, 分 і 仙).
Разменная грашовая адзінка Еўразоны носіць назву «еўрацэнт». Адзіная дзяржава, дзе для агульнаеўрапейскіх манет захавалася традыцыйная назва — Грэцыя. Тут, як і ў часы ўжытку драхмы, вытворная грашовая адзінка афіцыйна завецца лептай ( ад λεπτος, што даслоўна азначае «без лупіны», то бок «маленькі», «тонкі»).
У Ганконгу і Макаа адна сотая базавай валюты пазначаецца іерогліфам 仙, які чытаецца як «сін» (sin) — запазычанне слова «цэнт» з англійскага.
У Злучаных Штатах і Канадзе аднацэнтавую манету звычайна завуць пені (па ўзоры англійскага пені).
Ад лацінскага слова centum («сто») таксама паходзяць назвы разменных грашовых адзінак некалькіх дзясяткаў англа-, франка-, італа-, іспана- і партугаламоўных краін :
Запазычаннем з лацінскага таксама з’яўляецца албанскае слова qind, што азначае «сто» і дае назву разменнай грашовай адзінцы Албаніі — кіндарцы.
Знак цэнта
Знак цэнта (cent) — гэта лацінская літара c, перакрэсленая па вертыкалі ці па дыяганалі (¢). Адменнік знака — c без рыскі ці з рыскай, што перасякае толькі ніжняе паўкола літары. Знак выкарыстоўваецца ў многіх краінах, дзе разменнай грашовай адзінкай з’яўляецца цэнт ці сэнтава (прыкладам, на Кубе і ў Мексіцы). І, зазвычай, у адрозненне ад знака долара, гэты знак пішуць не да, а пасля грашовай сумы.
Цікавыя факты
Згодна ацэнкаў, у ЗША штогод губляюць дробязі на суму ў 216 млрд долараў.
Пярну-Саарэмааская епархія
Пярну-Саарэмааская епархія — епархія аўтаномнай Эстонскай апостальскай праваслаўнай царквы ў юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярхату з цэнтрам у горадзе Пярну ў Эстоніі.
Гісторыя
Пярну-Саарэмааская епархія ўтворана 21 кастрычніка 2008 года ў складзе Эстонскай апостальскай праваслаўнай царквы пастановай Свяшчэннага Сінода Канстанцінопальскага Патрыярхату.
Таларыі
Таларыі (, πτηνοπέδιλος, ) — боты ці сандалі з прымацаванымі да іх крылцамі. Лічыліся атрыбутамі Гермеса (Меркурыя), былі падораны ім Персею, каб дапамагчы ўправіцца з Медузай Гаргонай. Давалі магчымасць падымацца ў паветра.
Гадулка
Гадулка або гудулка (гъдулка) — народны балгарскі смычковы інструмент, які выкарыстоўваецца для суправаджэння танцаў ці песень, мае асаблівае мяккае флажалетнае гучанне.
Канструкцыя
Корпус з арэхавага дрэва, даўблёны грушападобны, шыйка шырокая без ладоў, акрамя 3-4 гральных струн, нярэдка маецца 7-10 резанансавых. У вобласці Дабруджа распаўсюджаны варыянт гадулкі малога памеру без рэзанансных (сімпатычных) струн. Верхняя частка корпуса, на якой размешчаны калкі, мае авальную форму. Асноўная частка інструмента складаецца з суцэльнага кавалка дрэва. Асабовая частка носіць назву «дошка» (балг. дъска) або «вечка» (турэцк.: kapak) і вырабляецца з драўніны хвоі або елкі. Гукавыя адтуліны маюць характэрную D-падобную форму. Сучасныя інструменты выкарыстоўваюць металічныя струны, раней выкарыстоўваліся менш трывалыя шаўковыя ці жыльныя. У адрозненне адіншых струнных інструментаў гадулка не мае верхняга парожку пад струнамі. Струны ад калкоў нацягваюцца праз масток, размешчаны над гукавымі адтулінамі, і замацоўваюцца на касцяным струнатрымальніку, які ў сваю чаргу мацуецца да ніжняга штыра. Ніжні штыр часта выкарыстоўваецца для прамацавання інструмента падчас гульні да пояса музыканта.
Дума (эпас)
Ду́ма — украінская народная эпічная песня гістарычнага або сацыяльна-бытавога характару, што выконвалася рэчытатывам пад акампанемент кобзы, бандуры ці ліры. Дума па сваім змесце і асноўных мастацкіх асаблівасцях (кампазіцыйных, сінтаксічных, слоўна-вобразных) блізкая да быліны. У пісьмовай літаратуры думай часам называюць верш-медытацыю, у якім паэт разважае над нейкай сацыяльна-філасофскай праблемай («Думы» К. Рылеева, «Дума» М. Лермантава) або апявае гераічны ўчынак асобнага чалавека («Дума про Опанаса» Э. Багрыцкага, «Дума пра Веру Харужую» М. Танка, «Дума пра бессмяротнасць» П. Броўкі).
Лін (Папа Рымскі)
Згодна з традыцыяй, гэта той самы Лін, які згадваецца ў Другім Пасланні апостала Паўла да Цімафея. Пра жыццё Ліна амаль нічога невядома. Liber Pontificalis паведамляе, што ён быў родам з Тасканы, прыняў пакутніцкую смерць і быў пахаваны каля Пятра, але раннія крыніцы аб гэтым нічога не кажуць. Год яго смерці ў розных крыніцах даецца па рознаму — 67, 76, 78 і 80. Дзень, згодна Liber Pontificalis — 23 верасня.
NGC 3667
NGC 3667 (іншыя абазначэнні — NGC 3667A, MCG -2-29-25, NPM1G -13.0324, PGC 35028) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Лін (Папа Рымскі)
Ліна ўшаноўваюць як святога хрысціяне розных канфесій. Дзень ягонае памяці ў каталікоў — 23 верасня, у праваслаўных — 4 студзеня і 5 лістапада. У Беларусі ў яго імя асвечаны касцёл у вёсцы Пеляса Воранаўскага раёна.
NGC 3667
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3667, NGC 3667A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Курылавічы
Назву Куры́лавічы маюць:
Нямержа
Назву Няме́ржа маюць:
Горныя кхмеры
Горныя кхмеры, або кхмер-леу (ខ្មែរលើ) — група малых мон-кхмерскіх народаў у Камбоджы, а таксама суседніх краінах — В’етнаме, Тайландзе, Лаосе. У 2008 г. у Камбоджы жыло 179193 горных кхмеры.
Вызначэнне «горныя кхмеры» было афіцыйна ўведзена ўладамі Камбоджы ў 1959 — 1961 гг. для прадстаўнікоў 17 племянных супольнасцей, якія насяляюць тэрыторыю гэтай краіны, пераважна ў памежных раёнах поўначы і ўсходу. Аднак далёка не ўсе яны — горцы. Напрыклад, народ суой насяляе землі не далёка ад возера Танлесап. Відавочна, племянныя супольнасці маюць тое ж паходжанне, што і кхмеры, але па розных прычынах яны былі слаба інтэграваны ў дзяржаўную сістэму, захоўвалі традыцыйныя мовы і рэлігіі, што адасабляла іх ад астатняга насельніцтва.
Колькасна найбуйнейшыя народы з ліку горных кхмераў: тампуаны, куй, браа, пеар. Да горных кхмераў часам адносяць джарай, якія на самой справе размаўляюць на аўстранезійскай мове, блізкія па паходжанню да чамаў, а не кхмераў. Асноўныя заняткі: сельская гаспадарка, рыбалоўства, збіральніцтва, радзей паляванне. Племянная структура ў большасці з іх не захавалася, аднак важную ролю адыгрываюць абшчыны, што выступаюць у якасці фактычных уладальнікаў навакольных зямель.
У 1960-х гг. праводзілася палітыка інтэграцыі горных кхмераў, прыцягненне іх да супрацоўніцтва з дзяржаўнымі органамі кіравання, на ваенную службу, адкрыццё школ і г. д. Аднак, пры гэтым улады Камбоджы навязвалі абавязковае вывучэнне кхмерскай мовы, грэбвалі абшчыннымі звычаямі, спаганялі падаткі за карыстанне зямлёй. У другой палове 1960-х гг. адбыўся шэраг узброеных выступленняў прадстаўнікоў племянных супольнасцей. Падчас вайны ў В’етнаме жыхары ўсходніх раёнаў сталі ахвярамі амерыканскіх бамбардыровак. Многія горныя кхмеры падтрымлівалі ўзброены рух чырвоных кхмераў.
У нашы дні робяцца захады для адраджэння традыцыйнай культуры, стварэння пісьмовасці на родных мовах. Тым не меней, працягваецца палітыка асіміляцыі. Горныя кхмеры пакутваюць з-за пераразмеркавання традыцыйных лясных тэрыторый на карысць камбаджыйскіх і міжнародных прыватных кампаній.
Віталь Крупіца
Віталь Крупіца ( — ) — беларускі футбаліст, грамадскі дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Выклікаўся ў юнацкую зборную Беларусі і выступаў за футбольны клуб «Масты». Затым ён прысвяціў сябе пляжнаму футболу. На працягу доўгіх гадоў кіраваў аддзяленнем гэтага віду гульні барысаўскага БАТЭ, выступаў за каманду «жоўта-сініх», з якой выйграў шэраг трафеяў. Член нацыянальнай зборнай Беларусі па пляжным футболе.
Потым прысвяціў сябе масаваму футболу. Быў начальнікам аддзела масавага футбола БФФ, апошнім часам працаваў у офісе ЮНІСЕФ у Беларусі.
Памёр ва ўзросце 39 гадоў ад раку. Засталіся жонка і трое дзяцей.
Таўэрскі мост
Таўэрскі мост (Tower Bridge) - развадны мост у цэнтры Лондана над ракой Тэмза, недалёка ад Лонданскага Таўэра. Часам яго блытаюць з лонданскім мостам, размешчаным вышэй па плыні. Адкрыты ў 1894 г.. Таксама з'яўляецца адным з сімвалаў Брытаніі.
Юліяна (каралева Нідэрландаў)
Юліяна Луіза Эма Марыя Вільгельміна Аранская-Насауская (Juliana Louise Emma Marie Wilhelmina van Oranje-Nassau; 30 красавіка 1909, Гаага — 20 сакавіка 2004, Сустдэйк) — каралева Каралеўства Нідэрландаў з моманту адрачэння яе маці Вільгельміны ў 1948 годзе да яе ўласнага адрачэння ў 1980 годзе на карысць дачкі Беатрыкс. Затым да канца жыцця насіла тытул прынцэсы Нідэрландаў.
У гонар каралевы Юліяны названая гара ў Сурынаме, канал на поўдні Нідэрландаў, аэрапорт на востраве Святога Марціна.
RedShift
RedShift — камп'ютарны планетарый для персанальнага камп'ютара і iPad/iPhone. Мае даволі шырокі спектр магчымасцяў. Выкарыстоўваюцца даныя каталога Hubble Guide Star Catalog II. Планетарый у пашыраным фармаце ўтрымлівае больш 100 мільёнаў зорак, больш мільёна аб'ектаў глыбокага космасу, больш 125000 астэроідаў і больш 1800 камет. Дзякуючы лікаваму інтэграванню магчымы дакладны разлік параметраў руху камет і астэроідаў з улікам уплыву ўсіх істотных гравітацыйных аб'ектаў сонечнай сістэмы.
Дайна
Да́йна — літоўская i латышская народная песня. Літоўскія дайны — накшталт беларускіх лірычных песень розных жанраў каляндарна-абрадавага i сямейна-абрадавага цыклаў. Латышскія дайны нагадваюць нашы прыпеўкі: чатырохскладовікі, напісаныя з цэзурай пасярэдзіне. Фалькларыст Крыш’яніс Баран у свой час запісаў амаль 218 тысяч латышскіх дайнаў i выдаў іх у шасці тамах (1894—1915). Асобныя з іх у перакладзе П. Масальскага на беларускую мову ўвайшлі ў зборнік «Дайны» (1987).
Кухары
Назву Кухары маюць:
Кахраманмараш
Заснаваны як хецкі горад-дзяржава каля 1 тыс. да н.э. Уваходзіў у склад Рымскай, а затым Візантыйскай імперый. Быў істотным цэнтрам сірыйскай праваслаўнай дыяцэзіі. Пад уладай туркаў атрымаў назву Мараш. У 1973 у азнаменаванне гадавіны перамогі над франка-армянскім легіёнам падчас вайны за незалежнасць Вялікім народным сходам Турцыі да гэтага імя было дададзена Кахраман (Kahraman — герой).
Аснова эканомікі горада — лёгкая (тэкстыль) і харчовая (марожанае) прамысловасць.
Індура
Інду́ра (, Индура) — аграгарадок у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Індурка. Уваходзіць у склад Індурскага сельсавета. Насельніцтва 1360 чал. (2010). Знаходзіцца за 25 км на поўдзень ад Гродна, на аўтамабільнай дарозе Гродна — Вялікая Бераставіца.
Вялікае Княства Літоўскае
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Індура ўвайшла ў склад Гарадзенскага павета Троцкага ваяводства. У другой палове XVI—XVII стст. мясцінай валодалі Кішкі, Радзівілы, Пацы, Валовічы, Ісайкоўскія, Млечкі, у XVIII ст. — Агінскія, Салагубы, Масальскія.
У Вялікую Паўночную вайну (1700—1721) у баі каля Індуры шведскі генерал Меерфельд атрымаў перамогу над расійска-саксонскім войскам. У 1720 годзе ў мястэчку ў часе кірмашу збіраўся для раскладкі падаткаў Літоўскі Ваад. У 1770—1780 гадах тут жыў знакаміты цадзік Хайкель (Хаім) Індурскі, да якога з’язджаліся хасіды з усіх канцоў Вялікага Княства Літоўскага.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Індура апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе зрабілася цэнтрам воласці Гродзенскага павета. Мястэчка знаходзілася ў валоданні Бжастоўскіх, Казлоўскіх.
Найноўшы час
У 1915 годзе падчас І сусветнай вайны Індура акупіравана германскімі войскамі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўключалася ў склад Беларускай ССР. З пачатку 1919 года дзейнічаў камісар польскага ўрада па Гродзенскай акрузе, ствараліся польскія вайсковыя структуры. Пасля зыходу нямецкіх войскаў, у час Польска-савецкай вайны ў 1920 годзе была ненадоўга занята бальшавікамі.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Індура апынулася ў складзе міжваенннай Польскай Рэспублікі, дзе стала цэнтрам сельскай і гарадской гмін Гродзенскага павета Беластоцкага ваяводства. 4 і 6 снежня 1932 года ў мястэчку адбыліся дэманстрацыі сялян (каля 300 чал.) супраць падатковай палітыкі ўрада, у падтрымку выступленняў сялян в. Баранава.
У 1939 годзе Індура ўвайшла ў БССР, дзе 1 мая 1940 года атрымала афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу і стала цэнтрам сельсавета. У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да 21 ліпеня 1944 года мястэчка знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. 29 снежня 1949 года статус паселішча панізілі да вёскі.
На 1995 год у Індуры было 562 двары, на 1997 год — 552. У 2007 годзе паселішча атрымала афіцыйны статус аграгарадка.
Інфраструктура
У Індуры працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры, бібліятэка, пошта.
У студзені 2019 года ў Індуры адкрылі музей лялькі. Больш за 300 экспанатаў розных эпох прадставілі ў музеі лялькі ў цэнтры культуры. Асобны стэнд прысвечаны традыцыйным лялькам-абярэгам, ёсць экзэмпляры, выкананыя ў стылістыцы канца XIX - пачатку XX стагоддзя, раздзел савецкіх цацак. Асобная экспазіцыя адведзена сучасным лялькам. Сярод экспанатаў і аксесуары: адзенне, каляскі, ложачкі, а таксама старыя фатаграфіі.
Міньёны: Узвышэнне Гру
«Міньёны: Узвышэнне Гру» (Minions: The Rise of Gru) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Illumination» 2022 года. З’яўляецца працягам мультфільма «Міньёны».
Сюжэт
Усё ідзе дрэнна, і ўсё пагаршаецца пасля таго, як Гру выкрадзе ў іх каштоўны камень з дапамогай Кевіна, Сцюарта, Боба, Ота і іншых міньёнаў і раптам апынецца смяротным ворагам вяршыні зла. У бягу Гру і міньёны звернуцца да малаверагоднай крыніцы для кіраўніцтва, самога Дзікага Наклза, і даведаюцца, што нават дрэнным хлопцам патрэбна невялікая дапамога сваіх сяброў.
Пракат
Сусветная прэм’ера мультфільма адбылася 13 чэрвеня 2022 года на Міжнародным фестывалі анімацыйных фільмаў у Ансі. У пракат ЗША стужка выйшла 1 ліпеня 2022 г. Прэм’ера стужкі ў Беларусі адбылася 26 лістапада 2022 года.
Лінус Торвальдс
Лінус Бенедыкт Торвальдс ( у Хельсінкі, Фінляндыя), фінскі праграміст, сусветна вядомы як арганізатар распрацоўвання ядра Linux. Цяпер выконвае ролю каардынатара гэтага праекта.
У пач. 1990-х гг. Лінус пачаў распрацоўваць аналаг Minix (аперацыйнай сістэмы Э.Таненбаўма), UNIX-падобную аперацыйную сістэму для ПК. Цяпер Linux працуе на мностве іншых архітэктур.
Біяграфія
Лінус нар. у Хельсінкі, сталіцы Фінляндыі, у сям’і журналістаў Ганны і Нільса Торвальдсаў. Абодва бацькі былі ў свой час студэнцкімі актывістамі Хельсінкскага ўніверсітэта ў 1960-х гг. Бацька Лінуса быў камуністам, у сяр. 1970-х гг. вучыўся ў Маскве.
Лінус Торвальдс вучыўся ў Хельсінкскім універсітэце ў 1988—1996, пры канцы вучобы атрымаў магістарскае званне па камп’ютарных тэхналогіях (тэма магістарскай работы: Linux: пераносная аперацыйная сістэма).
З жонкай пазнаёміўся на ўводных курсах у камп’ютарнай лабараторыі ўніверсітэта. Лінус даў усёй групе заданне даслаць яму са сваіх персанальных камп’ютараў ліст. Тады яго будучая жонка (слухачка гэтых курсаў) даслала Лінусу e-mail, у якім запрасіла яго на сустрэчу. Цяпер у сям’і Торвальдсаў тры дачкі: Патрысія Міранда (нар. 5 снежня 1996), Даніэла Яланда (нар. 16 красавіка 1998) і Цэлестыя Аманда (нар. 20 лістапада 2000).
Торвальдс разам з сям’ёй пераехаў у Сан Хасэ, Каліфорнія. У чэрвені 2004 Торвальдсы пераехалі ў Портланд, Арыгон, бліжэй да працоўнага месца Лінуса.
Лінус працаваў у кампаніі Transmeta з лютага 1997 па чэрвень 2003, зараз працуе ў Лабараторыі Адкрытых Крынічных Кодаў, калектыўна створанай многімі карпарацыямі.
Кухты
Назву Ку́хты маюць:
Аброва
Аброва — гідронім і тапонім.
Юліяна (гара)
Юліяна (Julianatop) — горная вяршыня ў гарах Вільгельміна ў акрузе Сіпалуіні, Сурынам. З’яўляецца найвышэйшым пунктам краіны, вышыня — 1230 м над узроўнем мора.
Вяршыня названая ў гонар нідэрландскай каралевы Юліяны.
Міхаіл Ільіч Казакоў
Міхаі́л Ільі́ч Казако́ў (, в.  —, ) — савецкі военачальнік, у гады Вялікай Айчыннай вайны начальнік штаба Бранскага і Варонежскага франтоў, камандуючы 69-й і 10-й гвардзейскай арміямі, камандуючы войскамі Уральскай (1953—1956) і Ленінградскай (1960—1965) ваенных акруг, генерал арміі (1955). Герой Савецкага Саюза (1978).
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2-га (1946—1950), 4—7 скліканняў (з 1954). Кандыдат у члены ЦК КПСС у 1961—1971 гадах.
Торвальд Стаўнінг
Торвальд Аўгуст Марынус Стаўнінг (Thorvald August Marinus Stauning; 26 кастрычніка 1873 — 3 мая 1942) — дацкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр Даніі ў 1924—1926 і 1929—1942 гадах, першы дзяржаўны міністр ад сацыял-дэмакратычнай партыі ў гісторыі Даніі.
Кірыл Сяргеевіч Шрэйтар
Кірыл Шрэйтар (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Надзея» з Баранавіцкага раёна.
Клубная кар’ера
Выхаванец пінскага футбола, гуляў за брэсцкае «Дынама» (у асноўным за дубль), аддаваўся ў арэнду ў пінскую «Хвалю». У 2010—2011 гадах гуляў за мікашэвіцкі «Граніт», у сезоне 2010 стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў Першай лізе, забіўшы 19 мячоў.
Каменналогскі сельсавет
Каменнало́гскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Каменны Лог.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Ашмянскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Цудзенішкаўскага і Янканцаўскага сельсаветаў. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 22 лістапада 2012 года скасаваны хутары Вільянова, Выгада і Дзітраўшчына.
Кірыл Сяргеевіч Шрэйтар
Клубная кар’ера
У лютым 2014 года далучыўся да клуба «Элана» з Торуні, які выступаў у чацвёртым польскім дывізіёне. У жніўні 2014 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Ліды». За паўгады забіў 6 галоў за лідскі клуб. У снежні 2014 года па пагадненні бакоў пакінуў «Ліду».
У лютым 2015 года мог перайсці ў «Баранавічы», аднак у выніку апынуўся ў складзе «Гомельчыгунтранса» , у якім і пачаў сезон 2015. У ліпені 2016 года перайшоў у «Белшыну», дзе стаў асноўным нападнікам, але не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу.
Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў Бабруйск і ў лютым 2017 года накіраваўся на прагляд у «Нафтан», але не падышоў. У выніку сезон 2017 распачаў у складзе клуба другога літоўскага дывізіёна «Нявежыс». У ліпені 2017 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Баранавічаў».
У студзені 2018 года перайшоў у «Ліду». Аднак, з-за траўм правёў толькі сем матчаў, выходзячы на замену, і ў ліпені таго ж года па пагадненні бакоў пакінуў клуб. Неўзабаве стаў іграком жыткавіцкага ЮАС, разарваў з ім кантракт у лютым 2019 года.
У сакавіку 2019 года далучыўся да рэчыцкага «Спадарожніка». У складзе рэчыцкай каманды часцей выхадзіў на замену. У ліпені 2019 года пакінуў «Спадарожнік». У жніўні 2019 года зноў стаў іграком «Баранавічаў». У сезоне 2020 з 13 галамі стаў другім бамбардзірам каманды. Па заканчэнні сезона абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
У ліпені 2022 года далучыўся да «Надзеі» з Баранавіцкага раёна.
Куцавічы
Назву Куцавічы маюць:
Эскімосы
Эскімосы — група карэнных народаў Паўночнай Амерыкі, Грэнландыі і Чукоцкага паўвострава Азіі. Эскімосы кампактна жывуць у ЗША (Аляска), поўначы Канады (правінцыя Ньюфаўндленд і Лабрадор, Паўночна-Заходнія тэрыторыі, правінцыя Квебек, Нунавут), Грэнландыі, Расіі (Чукоцкая аўтаномная акруга). Агульная колькасць можа дасягаць.
Культура эскімосаў надзвычай прыстасавана да прыроды арктычных рэгіёнаў. Галоўны традыцыйны занятак — паляванне на марскога звера, займаюцца таксама рыбалоўствам, збіральніцтвам, паляваннем у тундры.
Назва
Найменне эскімосы ніколі не ўжывалася эскімоскімі народамі ў якасці саманазвы. Яно паходзіць з мовы суседніх індзейскіх народаў і трапіла ў еўрапейскія мовы праз дацкую або французскую. У нашы дні яно шырока ўжываецца ў навуковай літаратуры і ў афіцыйных дакументах, аднак высоўваецца прапанова называць эскімоскія народы Інуіт—Юпік паводле моў, якімі яны самі карыстаюцца.
Паходжанне
Паходжанне эскімоскіх народаў з’яўляецца надзвычай складаным пытаннем. У першай палове XX стагоддзя вучонымі былі высунуты 2 асноўныя версіі :
Прадстаўнікі першай версіі не адвяргалі міграцыю старажытных людзей з Азіі ў Паўночную Амерыку праз Берынгію, аднак лічылі, што эскімосы сфарміраваліся ў выніку працяглай ізаляцыі ад індзейцаў ужо ў Паўночнай Амерыцы. Так, Франц Боас называў прарадзімай эскімосаў землі на захад ад Гудзонава заліва. Ён сцвярджаў, што менавіта адтуль пачалося рассяленне продкаў эскімосаў па арктычных тэрыторыях, болей за тое — эскімосы і некаторыя індзейскія народы перасяляліся ў Азію і аказалі ўплыў на палеазіяцкія народы Сібіры.
Прыхільнікі другой версіі абапіраліся на археалагічныя знаходкі, якія дэманстравалі тое, што міграцыя палеаэскімосаў адбывалася з захаду на паўночны ўсход. Аднак, нягледзячы на наяўнасць старажытных эскімоскіх стаянак на Чукоцкім паўвостраве і востраве Урангеля, пакуль не выяўлены знаходкі, больш старажытныя, чым на паўночнаамерыканскім беразе.
У нашы дні папярэднія веды пра развіццё старажытных эскімоскіх культур стала перагледжваюцца. Палеагенетыкі высветлілі, што продкі сучасных эскімосаў мігрыравалі ў Паўночную Амерыку каля 6 тысяч гадоў таму, значна пазней, чым продкі індзейцаў. Генетычныя даследаванні паказалі, што палеаэскімосы, якія насялялі арктычныя раёны Канады і Грэнландыі не з’яўляюцца продкамі сучасных эскімосаў. На мысе Дэнгбі на Алясцы знойдзена мікралітычная культура 4—3 тысячагоддзяў да н. э. Яна магла быць непасрэдным папярэднікам культур палеаэскімосаў, а таксама продкаў сучасных эскімосаў. У канцы 1 тысячагоддзя да н. э. на ўсходзе Аляскі і захадзе Чукоцкага паўвострава сфарміравалася археалагічная культура паляўнічых Берынгава мора, што ўжо непасрэдна датычылася сучасных эскімосаў. На яе аснове ўзнікла археалагічная культура Туле, прадстаўнікамі якой з’яўляліся продкі сучасных інуітаў. Продкі юпік пачалі міграцыю з берагоў Берынгава мора ў цэнтральныя землі Аляскі ўздоўж буйных рэк не раней за XIV стагоддзе.
Эскімоскія народы
Эскімоскае традыцыйнае грамадства ніколі не было цэнтралізавана. Групы эскімосаў найчасцей адрозніваліся па паходжанню, заняткам, рэгіёну пражывання і мове, што ў выніку прывяло да стракатай карціны спроб этнічнага падзелу ў навуковых выданнях і афіцыйных дакументах. У нашы дні вучоныя найчасцей выкарыстоўваюць моўны прынцып, тэрытарыяльны, калі размова ідзе пра эскімосаў, што жывуць у розных дзяржавах, радзей — матэрыяльна-культурны. Такім чынам вылучаюць наступныя эскімоскія народы:
Ліпецкая авіяцыйная школа
ЛІПЕЦКАЯ АВІЯЦЫЙНАЯ ШКОЛА (аб'ект "Ліпецк"). Была арганізавана супольна з нямецкімі спецыялістамі ў рамках савецка-германскага вайсковага супрацоўніцтва ў 1920-х, працавала з мая 1925 па 1933.
Паводле савецка-германскага пагаднення (красавік 1925), Германія, якой Версальскім дагаворам было забаронена, у т.л., развіваць вайсковую авіяцыю, атрымлівала магчымасць карыстацца авіябазай у Ліпецку (~400 км на Пд ад Масквы) у абмен на тэхнічную дапамогу і доступ да вынікаў выпрабаванняў. Аперацыя праводзілася ва ўмовах сакрэтнасці і называлася з нямецкага боку "Навуковай установай па эксперыментах і выпрабаваннях самалётаў" (Wissenschaftliche Versuchs- und Pruefanstalt fuer Luftfahrzeuge, WIVUPAL).
Для падрыхтоўкі нямецкіх лётчыкаў выкарыстоўваліся тыпы самалётаў, узятыя на ўзбраенне Чырвонай Арміяй, праводзіліся выпрабаванні новых тыпаў нямецкіх баявых самалётаў. У навучальнай праграме былі курсы падрыхтоўкі пілотаў і назіральнікаў. Нямецкі персанал школы складаў 50—100, пасля 1931 — да 200 чал.
Пасля 1930, патрэба ў існаванні школы ў абодвух бакоў паступова пачала знікаць, і, нарэшце, школа была закрытая. Агульны выпуск склаў каля 230 лётчыкаў і назіральнікаў, быў назапашаны важны тэхнічны досвед.
Валерый Інакенцьевіч Загрэўскі
Валерый Інакенцьевіч Загрэўскі (нар., Томск, Расія) — педагог, спецыяліст у галіне біямеханікі, тэорыі і методыкі фізічнага выхавання, спартыўнай трэніроўкі. Доктар педагагічных навук (1995), прафесар (2011). Член-карэспандэнт Акадэміі адукацыі Рэспублікі Беларусь (2001), Беларускай інжынернай акадэміі (2002).
Біяграфія
Скончыў Дзяржаўны інстытут фізічнай культуры імя Ф. Ф. Лесгафта (спецыяльнасць «Фізічная культура і спорт», кваліфікацыя «Трэнер-педагог па гімнастыцы», 1970; аспірантура, 1978), Расійскую дзяржаўную акадэмію фізічнай культуры (дактарантура, 1994). Працаваў у Томскім дзяржаўным педагагічным інстытуце (1973—1995); Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя А. А. Куляшова (з 1995, факультэт фізічнага выхавання, кафедра тэорыі і методыкі фізічнага выхавання, прафесар, у 1997—2008 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: тэхніка спартыўных практыкаванняў.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2003), Ганаровая грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2009) і інш.
Куцькі
Назву Ку́цькі маюць:
Краснасельскі сельсавет
Краснасе́льскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Краснасельскі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ваўкавыскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Краснае Сяло. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 30 красавіка 1958 года вёска Краснае Сяло пераўтворана ў рабочы пасёлак Краснасельскі. 7 чэрвеня 1958 года Краснасельскі сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў падпарадкаванне ўтвораных Краснасельскага і Роскага пассаветаў. 20 кастрычніка 1959 года да Краснасельскага пассавета далучана частка скасаванага Мачулінскага сельсавета. 18 кастрычніка 2013 года Краснасельскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет, адначасова ў склад сельсавета перададзены аграгарадок Юбілейны і вёскі Грыцкі, Калядзічы, Кукуці, Кутнікі, Маісеевічы, Няверавічы з Ваўкавыскага сельсавета.
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў без Краснасельскага) — 820 чалавек, з іх 76,6 % — беларусы, 16,8 % — палякі, 4,8 % — рускія.
Coelostomidiidae
Распаўсюджанне
Аўстралія, Новая Зеландыя, Мексіка, Цэнтральная і Паўднёвая Амерыка.
Апісанне
Дробныя чарвяцы і шчытоўкі авальнай формы. Дарослыя самкі звычайна ярка афарбаваныя, чырвоныя або аранжавыя. Ногі могуць быць цалкам развіты або рэдукаваны. Маюць 7 пар брушных дыхальцаў (радзей 6). Чатыры лічынкавых ўзросту ў самак і пяць у самцоў. Вусікі самак Coelostomidia складаюцца з 11 членікаў, у Ultracoelostoma — з 5-7. Харчуюцца сокамі дрэў і хмызнякоў.
Сістэматыка
5 родаў. Раней ўключаліся ў склад сямейства Margarodidae. У якасці асобнага сямейства ўпершыню згадана ў 1974 годзе (Koteja, 1974).
Жартай
Жарта́й — возера ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці, за 26 км на паўднёвы захад ад горада Хойнікі, на левабярэжнай пойме ракі Прыпяць, прыкладна за 3,5 км на захад ад вёскі Кажушкі.
Плошча паверхні 0,24 км². Даўжыня 1,72 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 3,82 км.
Возера старычнае. Схілы катлавіны невыразныя, месцамі пясчаныя вышынёй да 1 м. Берагі месцамі вышынёй да 1 м, пясчаныя, пад хмызняком. Возера бяссцёкавае. Злучаецца з Прыпяццю ў час веснавога разводдзя.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, плотка, краснапёрка, уюн, лінь, карась і іншыя віды рыб.
NGC 3667B
NGC 3667B (іншыя абазначэнні — MCG -2-29-26, PGC 35034) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Raspberry Pi
Гісторыя
У траўні 2011 года Дэвід Брэбэн прэзентаваў першы канцэпт Raspberry Pi памерам з USB-флэш-носьбіт.
У канцы ліпеня 2011 года была закончана і адпраўлена ў вытворчасць альфа-версія платы, а ўжо 12 жніўня Raspberry Pi Foundation атрымаў першую партыю прылад. Альфа-версія камп'ютара мела некаторыя тэставыя функцыі і дарагія дэталі, якія прыбралі з фінальнай версіі. Таксама канечная версія на менш і складаецца з чатырох пластоў, а не з шасці.
10 студзеня 2012 года кампанія аб'явіла аб пачатку вытворчасці першай партыі з 10 тысяч плат мадэлі «B».
29 лютага 2012 года пачаўся продаж плат мадэлі «B».
16 ліпеня 2012 года распрацоўшчыкі праекта паведамілі аб скасаванні абмежаванняў на замову прылад Raspberry Pi «B».
14 снежня 2012 года Raspberry Pi «A» запушчаны ў вытворчасць.
Тэхнічныя падрабязнасці
Raspberry Pi выпускаецца у дзвюх варыяцыях: мадэль «A» і мадэль «B». Першыя дзве версіі абсталяваны ARM11 працэсарам Broadcom BCM2835 з тактавай частатой 700 МГц і модулем аператыўнай памяці на 256МБ/512МБ, змешчаным тэхналогіяй «Package_on_package» непасрэдна на працэсары. Мадэль «B+» абсталявана чатырохядравым працэсарам ARM Cortex-A7 з частатой 900 МГц. Мадэль «A» абсталявана адным USB 2.0 портам, мадэль «B» — двума, у мадэлі «B+» іх чатыры. Таксама пачынаючы з мадэлі «B» прысутнічае порт Ethernet. Акрамя асноўнага ядра, BCM2835 змяшчае графічнае ядро з падтрымкай OpenGL ES 2.0, апаратнага паскарэння і FullHD-відэа і DSP-ядро. Адной з асаблівасцяў з'яўляецца адсутнасць гадзінніка рэальнага часу.
Вывад відэасігналу магчыма праз кампазітны раздым RCA альбо праз лічбавы HDMI-інтэрфейс. У мадэлі «B+» вывад аналагавага відэа і аўдыё сумашчаны ў чатырохвывадны 3.5мм TRRS раздым. Каранёвая файлавая сістэма, вобраз ядра і файлы карыстальніка змяшчаюцца на картцы памяці SD, MMC альбо SDIO.
Анапа
Анапа (Анапа) — горад (з 1846 года) у Расіі, краявога падпарадкавання ў складзе Краснадарскага края. Насельніцтва 54,8 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1781 годзе.
Горад размешчаны на Чарнаморскім узбярэжжы Каўказа, на высокім паўночна-усходнім беразе Анапскай бухты, акружанай адгор’ямі Галоўнага Каўказскага хрыбта, за 160 км на захад ад Краснадара, за 52 км на паўночны захад ад Наварасійска.
Дзмітрый Юр’евіч Ціхаміраў
Дзмітрый Ціхаміраў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Слонім-2017».
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Мінск», з 2017 года пачаў выступаць за дубль. У кастрычніку і лістападзе 2018 года гуляў таксама ў Юніёрскай лізе УЕФА. Да сезона 2019 рыхтаваўся разам з асноўнай камандай «Мінска». 5 мая 2019 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць брэсцкага «Дынама» (1:2).
Анапа
Прыморскі кліматычны і бальнеялагічны (пераважна дзіцячы) курорт усерасійскага значэння. Даўжыня пясчаных пляжаў складае звыш 40 км (Джамятэ — самы доўгі ў Еўропе натуральны пясчаны пляж), галечных — 10 км. Ёсць марская прыстань, чыгуначная станцыя і аэрапорт.
Дзмітрый Юр’евіч Ціхаміраў
Клубная кар’ера
У ліпені 2019 года далучыўся да наваполацкага «Нафтана», дзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У студзені 2020 года пасля вяртання з арэнды пачаў падрыхтоўку да сезона ў складзе «Мінска», аднак неўзабаве далучыўся да пінскай «Хвалі», якая ў лютым узяла нападніка ў арэнду. У складзе пінскай каманды звычайна выхадзіў на замену.
Анапа
Клімат міжземнаморскага тыпу. Зіма мяккая, з няўстойлівым снежным покрывам. Сярэдняя тэмпература студзеня +1 °C, часам маразы дасягаюць адзнак у −20 і ніжэй (−32 °C у 2006). Лета вельмі цёплае, сонечнае, працяглае. Сярэдняя тэмпература ліпеня +23 °C. Спякоту змякчаюць марскія брызы. Ападкаў каля 400 мм у год. Анапа — самае сонечнае месца на Чарнаморскім узбярэжжы Каўказа (сярэднегадавая колькасць пахмурных дзён 48). Купальны сезон з 15 мая па 15 кастрычніка.
Дзмітрый Юр’евіч Ціхаміраў
Клубная кар’ера
У жніўні 2020 года пакінуў «Хвалю» і неўзабаве стаў іграком «Оршы». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды, за паўгады забіў 5 галоў у Першай лізе. Па заканчэнні сезона 2020 пакінуў аршанскі клуб і адправіўся служыць у армію.
Анапа
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці, абслугоўваючыя курорт (хлебзавод, вінзавод і інш.). Вытворчасць будматэрыялаў і пластыкавых вырабаў. У наваколлях Анапы — вінаградарства і вінаробства.
Дзмітрый Юр’евіч Ціхаміраў
Клубная кар’ера
У пачатку 2022 года зноў далучыўся да «Оршы», аднак у красавіку атрымаў траўму і выбыў да канца сезона. У жніўні 2023 года далучыўся да «Слоніма-2017».
Сцяг Каморскіх Астравоў
Дзяржаўны сцяг Саюза Каморскіх Астравоў у яго цяперашняй форме быў прыняты ў 2002 годзе. Папярэдні сцяг уяўляў сабой паўмесяц на зялёным фоне. На новым сцягу паўмесяц захаваны, але змешчаны ў зялёны трохкутнік. Акрамя таго былі дададзеныя чатыры паласы, якія сімвалізуюць чатыры вострава архіпелага: жоўты сімвалізуе Магелі, белы сімвалізуе Маёта, чырвоны сімвалізуе Анжуан і сіні сімвалізуе Гранд-Камор. Чатыры зоркі побач з паўмесяцам таксама сімвалізуюць астравы. Паўмесяц сімвалізуе іслам - галоўную рэлігію Каморскіх Астравоў.
Заслужаны шахцёр Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны шахцёр Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне. Ганаровае званне «Заслужаны шахцёр Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным рабочым, інжынерна-тэхнічным работнікам шахт, абагачальных фабрык горназдабыўной прамысловасці, якія працуюць на падземных работах дзесяць і больш гадоў або на паверхні пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў здабычы руды, вытворчасці адпаведнай прадукцыі, паляпшэнні яе якасці, стварэнні, праектаванні і асваенні новых тыпаў абсталявання, ва ўкараненні новых прагрэсіўных тэхналогій, у будаўніцтве аб’ектаў горназдабыўной прамысловасці, развіцці навуковых даследаванняў, арганізацыі вытворчасці ў гэтай сферы.
Кучкі
Назву Ку́чкі маюць:
Шведскі каляндар
Шведскі каляндар — каляндар, які выкарыстоўваўся ў Швецыі ў перыяд з па  года (у самім шведскім календары гэтаму перыяду адпавядалі даты з 1 сакавіка 1700 года па 30 лютага 1712 года). Ён апераджаў на адзін дзень юліянскі каляндар і адставаў на 10 дзён ад грыгарыянскага.
Гісторыя
Да 1700 года ў Швецыі прытрымліваліся юліянскага календара, які адрозніваўся ад грыгарыянскага ў той момант на 10 дзён. Але ў 1700 годзе паміж старым і новым лічэннем з'явілася 11 дзён розніцы. У снежні 1699 года ў Шведскім каралеўстве было прынята рашэнне перайсці з юліянскага календара на грыгарыянскі. Але шведы не сталі выкідаць 11 дзён, што набраліся да таго часу. Жадаючы захаваць ранейшую розніцу ў 10 дзён, шведскі кароль Карл XII загадаў лічыць 1700 год (высакосны) простым, гэта значыць выкінуць дзень 29 лютага. Потым было вырашана рабіць пераход паступова, прапускаючы высакосныя гады на працягу 40 гадоў, гэта значыць, усе гэтыя гады пасля 28 лютага павінна было ісці 1 сакавіка і кожныя 4 гады яны б на адзін дзень набліжаліся б да грыгарыянскага календара. Але нягледзячы на прыняты план 1704 і 1708 гады былі высакоснымі. З-за гэтага на працягу 11 гадоў шведскі каляндар апярэджваў на адзін дзень юліянскі каляндар, але адставаў на дзесяць дзён ад грыгарыянскага. Таму ў пачатковы перыяд Паўночнай вайны шведскі каляндар быў на адзін дзень наперадзе рускага лічэння па старому стылю і ў той жа час адставаў на 10 дзён ад еўрапейскага. Тым не менш, шведскія гісторыкі прытрымліваліся гэтага лічэння, што потым часта выклікала блытаніну ў гістарыяграфіі дадзенай вайны.
У 1711 годзе Карл XII вырашыў канчаткова адмовіцца ад рэформы календара і вярнуцца да юліянскага летазлічэння. Для гэтага ў 1712 годзе ў лютым былі даданы 2 дні і такім чынам у Швецыі ў 1712 годзе з'явілася незвычайная дата 30 лютага.
Канчаткова Швецыя перайшла на грыгарыянскі календар у 1753 годзе звычайным для ўсіх краін чынам — дзень, наступны за 17 лютага, аб'явілі 1 сакавіка.
Гуджранвала
Гуджранвала — горад і адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі, размешчаны ў пакістанскай правінцыі Пенджаб. Баваўняна-папяровая, трыкатажная прамысловасць, металаапрацоўка, вытворчасць электрапрыбораў.
Насельніцтва
Насельніцтва горада па гадах :
Сцяг Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Дзяржаўны сцяг Дэмакратычнай Рэспублікі Конга - прыняты 20 лютага 2006 г.
Апісанне
Сцяг ДРК ўяўляе сабой блакітнае палотнішча з жоўтай пяціканцовай зоркай у верхнім правым куце і дыяганальная палосамі жоўтага, чырвонага і жоўтага колераў (чырвоная паласа шырэй па адносінах да жоўтага).
Талінская епархія
Талінская епархія (Tallinna piiskopkond, да 1945 года — Рэвельская епархія) — епархія Эстонскай праваслаўнай царквы Маскоўскага патрыярхата з цэнтрам у горадзе Талін у Эстоніі.
Гісторыя
У 1817 годзе было заснавана Рэвельскае вікарыяцтва Санкт-Пецярбургскай епархіі.
10 мая 1920 года на супольным пасяджэнні патрыярха Ціхана (Бялавіна), Сінода і Вышэйшага царкоўнага савета Расійскай Праваслаўнай Царквы была прынята пастанова прызнаць Эстонскую Праваслаўную Царкву аўтаномнай, Рэвельская дыяцэзія стала самастойнай.
У 1944 годзе, калі Эстонія зноў апынулася ў складзе СССР, мітрапаліт і больш за 20 праваслаўных святароў эмігравалі на Захад. Эстонская Царква ўвайшла ў склад Маскоўскага Патрыярхату як епархія і ў 1947 годзе была пераназвана ў Талінскую і Эстонскую епархію.
Талінская і Эстонская епархія, па дадзеных на 1 студзеня 1965 года, улучала 90 прыходаў, у тым ліку 57 эстонскіх, 20 рускіх і 13 змяшаных.
Пастановай Свяшчэннага сінода РПЦ ад 30 мая 2011 года ў складзе Эстонскай Праваслаўнай Царквы ўтворана Нарвская епархія.
Гугнін
Гугнін — прозвішча.
Кучын
Назву Кучын маюць:
NGC 3668
NGC 3668 (іншыя абазначэнні — UGC 6430, MCG 11-14-23, ZWG 314.26, IRAS11225+6343, PGC 35123) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гутарка (жанр)
Гу́тарка (літаратурны жанр) — адзін з жанраў фальклорнай і ананімнай беларускай літаратуры XIX стагоддзя; вершаваны маналог або дыялог, у якім у форме непаспешлівай, доказнай гаворкі асвятляліся вострыя сацыяльна-палітычныя (зямля, воля, адмена прыгоннага права) і маральныя (праўда і крыўда, п’янства) праблемы. Гутарка патрабавала зацікаўленага слухача, субяседніка. У ёй пераважалі інтанацыі жывога народнага маўлення, што выяўляліся ў лексіцы, сінтаксісе, рытмічным ладзе. Пісаліся гутарка раёшнікам, сілабічным, акцэнтна-складовым, сілаба-танічным вершам (чатырохстопны харэй). Асаблівае распаўсюджанне набылі «Гутарка Данілы са Сцяпанам», «Гутарка ў карчме», «Гутарка старога дзеда», «Вось цяпер які люд стаў», «Гутарка Паўлюка» і інш. Гутаркі аказалі пэўнае ўздзеянне на асобныя літаратурныя жанры — паэму, апавяданне. Пад уплывам вершаваных гутарак узніклі празаічныя мастацка-публіцыстычныя гутаркі («Перадсмяротны разгавор пустэльніка Пятра», «Дзядзька Антон, або Гутарка аб усім чыста, што баліць, а чаму баліць — не ведаем» і інш.).
Адапазары
Адапазары (Adapazarı), горад у паўночна-заходняй Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Сакар'я.