cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эль-Куфра
Эль-Куфра (الكفرة) — найбуйнейшы муніцыпалітэт у Лівіі. Сталіца — горад Аль-Джаф. Плошча — 483 510 км². Насельніцтва 50 104 чалавек (2006 г.). Эль-Куфра з'яўляецца часткай гістарычнай вобласці Кірэнаіка.
Геаграфічнае становішча
Размешчаны ў паўднёва-усходнім «вугле» краіны. Мяжуе з Егіптам, Суданам і Чадам. Амаль усю плошчу муніцыпалітэта пакрывае пустыня Сахара.
Цікавы факт
Раней муніцыпалітэт Эль-Куфра быў яшчэ шырэй і ўключаў вялікі пустынны раён на поўначы. Аднак у 2007 годзе ён быў перададзены іншаму муніцыпалітэту Лівіі.
Рафаліўка
Рафаліўка (Рафалівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны, чыгуначная станцыя на лініі Сарны - Ковель.
Гісторыя
Паселішча заснавана ў часы Расійскай імперыі як невялікі чыгуначны раз'езд Паліцы у 1902 г., калі пракладвалі чыгуначныя шляхі Ковель - Сарны - Кіеў. Напярэдадні Першай сусветнай вайны драўляны домік станцыі атачалі некалькі маленькіх дамоў, дзе жылі рабочыя-чыгуначнікі. Пазней тут вырас рабочы пасёлак. Падчас савецка-ўкраінскай вайны і польска-савецкай войнаў 1917-1921 гг. паселішча неаднаразова пераходзіла з рук у рукі. У студзені 1918 г. мястэчка ненадоўга занялі савецкія войскі. У жніўні 1919 г. у раёне станцыі ішлі баі савецкай Багунскай брыгады 44-й дывізіі з польскімі войскамі. У баі за станцыю загінула 13 бальшавікоў, у тым ліку камандзір коннай разведкі савецкі габрэйскі паэт Ошэр Шварцман. Пры ўдзеле савецкай 173-й брыгада 58-й стралковай дывізіі ў ліпені 1920 г. паблізу мястэчка ішлі баі. У міжваенны перыяд з 1921 па 1939 гг. паселішча ўваходзіла ў склад Польшчы. У 1921 г. на станцыі ўжо налічвалася 17 дамоў і пражывала 139 жыхароў. Большасць з іх працавала на лесараспрацоўках і на лесапільным заводзе, а астатнія — у сельскай гаспадарцы. У 1927 г. на станцыю пераведзена валасное кіраванне з сяла Старая Рафаліўка. Таму паселішча сталі называць Новая Рафаліўка, а пазней — Рафаліўка. З 1939 г. - у складзе Украінскай ССР, з 1991 г. - незалежнай Украіны.
Пётр Уладзіміравіч Карповіч
Пётр Уладзіміравіч Карповіч (, Гомель – ) – рэвалюцыянер.
Закончыў Слуцкую гімназію, падчас вучобы пазнаёміўся з А. Абуховічам. Быў актыўным удзельнікам Гомельскай сацыял-дэмакратычнай групы. Паступіў у Маскоўскі ўніверсітэт, потым – у Тартускі, Берлінскі. Быў адлічаны за ўдзел у студэнцкім руху, распаўсюджанне марксісцкай літаратуры. У Берліне ён зблізіўся з эсэрамі. У 1901 годзе ў знак пратэсту супраць палітычных рэпрэсій студэнцтва смяротна параніў расійскага міністра асветы Мікалая Паўлавіча Багалепава. Карповіча прыгаварылі да 20 гадоў катаргі. Ён уцёк з Сібіры за мяжу і рыхтаваў забойства Мікалая ІІ, але справа правалілася. У 1917 годзе на параходзе з Англіі вяртаўся ў Расію. У Паўночным моры судна тарпедавала германская лодка. Пётр Карповіч загінуў. У памяць пра яго ў Гомелі названа вуліца.
Чарты (возера)
Чарты́ — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Паловіца, у 6 км на паўночны ўсход ад горада Паставы, каля вёскі Чарты.
Плошча паверхні 0,29 км². Даўжыня 1,18 км, найбольшая шырыня 0,38 км. Даўжыня берагавой лініі 2,8 км. Плошча вадазбору 4,75 км². Катлавіна возера выцягнутая з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Схілы вышынёй катлавіны да 3 м. Берагавая лінія звілістая. На возеры востраў плошчай 0,5 га. Выцякае ручай у возера Тусьба.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, лінь, мянтуз, акунь і іншыя віды рыб.
Чарнушкі
Чарну́шкі (Erebia) — род дзённых матылькоў з падсямейства аксамітніц.
Распаўсюджанне
Матылькі роду сустракаюцца ў Альпах, на Каўказе, у гарах Сярэдняй Азіі і Алтая, а таксама ў паўночных тундрах. Гэта азначае, што яны з’яўляюцца ледавіковымі рэліктамі. Цёмная афарбоўка крылаў спрыяе лепшаму паглынанню сонечнага цяпла ва ўмовах халоднага клімату. Матылі лётаюць толькі пры сонечным надвор’і.
На Далёкім Усходзе з сумежнымі з ім тэрыторыямі (Якуція, Забайкалле, Манчжурыя) вядома 20 відаў. На Беларусі адзначаны, ,.
Даюць адно пакаленне за год.
Маўрыкій
Маўры́кій, Рэспубліка Маўрыкій (Maurice) — астраўная дзяржава, размешчаная ў Індыйскім акіяне, прыкладна за 900 км на ўсход ад Мадагаскара.
У склад краіны, акрамя самога вострава Маўрыкій, уваходзяць востраў Радрыгес, архіпелаг Каргадас-Карахас і размешчаны на 1200 км на поўнач архіпелаг Агалега. Акрамя таго, мае тэрытарыяльную спрэчку за архіпелаг Чагас, які знаходзіцца пад кантролем Вялікабрытаніі.
Сталіца — горад Порт-Луі.
Афіцыйная валюта — маўрыкійская рупія.
Гісторыя
Востраў Маўрыкій быў вядомы арабскім мараплаўцам з VIII ст. пад назвай Дзіна Аробі (Сярэбраны востраў). Да 1598 г. ненаселены. Першымі з еўрапейцаў Маўрыкій наведалі партугальскія мараплаўцы ў пачатку XVI ст.
У 1598—1710 гг. пад уладай галандцаў, якія назвалі востраў у гонар прынца Морыца Аранскага. З 1715 г. французская калонія пад назвай Іль-дэ-Франс. У гэты час створаны буйныя плантацыі цукровага трыснягу, для працы на якіх прывозілі рабоў з Афрыкі. У 1810 г. востраў захоплены англічанамі, якія вярнулі яму былую назву. З 1814 г. англійская калонія. Пасля адмены рабства ў 1835 г. пачаўся масавы прывоз рабочай сілы з Індыі (450 тысяч чалавек у 1845—1907 гг.) і Кітая.
З 1936 г. дзейнічае першая палітычная партыя — Лейбарысцкая партыя. У 1957 г. пашыраны правы мясцовага Заканадаўчага савета, з 1958 г. уведзена ўсеагульнае выбарчае права. У 1964 г. створаны нацыянальны ўрад, які пасля выбараў 1967 г. узначаліла Лейбарысцкая партыя. 12 сакавіка 1968 г. абвешчана незалежнасць Маўрыкія ў складзе Садружнасці.
У 1968—1982 гг. Маўрыкіям кіравалі кааліцыйныя ўрады на чале са старшынёй Лейбарысцкай партыі С. Рамгуламам. На парламенцкіх выбарах у чэрвені 1982 г. перамагла партыя Маўрыкійскі баявы рух (МБР), яе лідар А. Джагнат стаў прэм’ер-міністрам Маўрыкія. У красавіку 1983 г. Джагнат выйшаў з МБР і стварыў Баявы сацыялістычны рух, які кіраваў Маўрыкіям у саюзе з Маўрыкійскай сацыялістычнай партыяй да 1997 г. 12 сакавіка 1992 г. Маўрыкія абвешчаны рэспублікай (прэзідэнт з чэрвеня 1992 г. — К. Уцім). На выбарах у снежні 1996 г. перамагла Лейбарысцкая партыя, якая сфарміравала ўрад (да 1998 г. у кааліцыі з МБР) на чале з Н. Рамгкламам.
Рок-каранацыя 2008
Рок-каранацыя 2008 адбылася 14 сакавіка 2009 года ў Доме культуры Маладзечна, вядучыя цырымоніі — Аляксандр Памідораў і Іна Кашырына.
Юіціро Нагаі
(永井 雄一郎; нар. ) — японскі футбаліст. У 2003 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Плейкі
Пле́йкі (, Плейки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 17 снежня 1971 года вёска знаходзілася ў падпарадкаванні Мёрскага пассавета, да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Дварнасельскага сельсавета.
Каралі (Мастоўскі раён)
Каралі́ (, Короли) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
17 сакавіка
17 сакавіка — 76-ы (77-ы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Чарнілава
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лютненскага сельсавета.
NGC 7638
NGC 7638 (іншыя абазначэнні — IC 1483, PGC 71246, MCG 2-59-30, ZWG 431.46, KUG 2320+110A, KAZ 556) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Траўкынэ
Траўкынэ (Тра́вкине) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабровыцкай гарадской абшчыны.
Спіс самых высокіх будынкаў Лос-Анджэлеса
Гісторыя небаскробаў у Лос-Анджэлесе пачынаецца ў 1903 годзе з моманту завяршэння будаўніцтва будынка, якое лічыцца першым вышынным будынкам у горадзе. Continental Building мае 13 паверхаў і вышыню 46 метраў. Будынак, першапачаткова пабудаваны для камерцыі, пасля быў пераабсталяваны ў жылую вежу і цяпер называецца «Кантынентальным будынкам». Лос-Анджэлес прайшоў праз вялікі будаўнічы бум з пачатку 1960-х да пачатку 1990-х, падчас якога быў завершана будаўніцтва 33 з 38 найбольш высокіх будынкаў горада, уключаючы «Вежа банка ЗША», «Аон-таўэр», і Two California Plaza. У горадзе 25 пабудаваных будынкаў маюць вышыню не менш за 150 метраў (гэта значыць з'яўляюцца небаскробамі), яшчэ каля паўтара дзясятка вышынных будынкаў вышэй 120 м зацверджаны да будаўніцтва або прапанаваны. У цэлым, нябесны гарызонт (skyline) Лос-Анджэлеса займае (на аснове спісу існуючых і тых, што будуюцца будынкаў вышынёй вышэй 150 метраў) першае месца на заходнім узбярэжжы ЗША і пятае ў ЗША, пасля Нью-Ёрка, Чыкага, Маямі і Х'юстана. У маі 2011 года ў горадзе было завершана будаўніцтва 509-га па ліку вышыннага будынка.
Спіс уключае ў сябе вышынныя будынкі ад 120 м і вышэй, якія знаходзяцца ў Лос-Анджэлесе (Каліфорнія, ЗША).
Самыя высокія будынкі
У гэтым спісе пералічаны вышынныя будынкі Лос-Анджэлеса вышынёй не менш за 120 метраў (вышыня вымяраецца па вышыні верхняга архітэктурнага элемента, гэта значыць да вярхушкі шпіля). Элементы, якія не з'яўляюцца архітэктурным прадаўжэннем будынка, напрыклад, антэны, не ўлічваюцца. Знак роўнасці (=) у слупку «месца» азначае аднолькавую вышыню двух будынкаў. У слупку «год» указаны год заканчэння будаўніцтва.
Будуюцца
На май 2011 года будаўніцтва вышынных будынкаў вышэй за 120 м у Лос-Анджэлесе не вядзецца.
Зацверджаныя да будаўніцтва
Спіс уключае будынкі вышынёй не менш за 120 метраў, зацверджаныя да будаўніцтва ў Лос-Анджэлесе.
Прапанаваныя
Спіс уключае будынкі вышынёй не менш за 120 метраў, прапанаваныя да будаўніцтва ў Лос-Анджэлесе.
Татарыўка
Татарыўка (Тата́рівка) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабровыцкай гарадской абшчыны.
Патачанка
Патача́нка, Габка — рака ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сэрвач (басейн Віліі).
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 72 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 м/км. Пачынаецца каля аграгарадка Валкалата, упадае ў Сэрвач за 1 км на поўнач ад вёскі Ясяноўцы Докшыцкага раёна. Рэчышча каналізаванае, прымае сцёк з меліярацыйных каналаў. У пойме знаходзіцца возера Станіслаўскае.
Украінка (Бабровыцкі раён)
Украінка (Украї́нка) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабровыцкай гарадской абшчыны.
Diselma
Diselma archeri — вечназялёны хвойны куст з сямейства Кіпарысавыя. Адзіны від роду Diselma.
Батанічнае апісанне
Сустракаецца на заходнім узбярэжжы Тасманіі. Расце ў гарах, аддае перавагу вышыням 900—1000 м над узроўнем мора.
Арэал
Мае незвычайны выгляд з дробнымі, лускападобнымі шчыльна прыціснутымі да галін лістамі.
Вельмі дэкаратыўная.
Значэнне
Мае у гарах схілазамацавальнае значэнне.
Спіс гарадскіх трамвайных сістэм Беларусі
Першая трамвайная сістэма на Беларусі пачала працаваць 30 чэрвеня 1898 у Віцебску (сёння 9 маршрутаў). У сталіцы трамвай пачаў працаваць у 1929 годзе (сёння 9 трамвайных маршрутаў). Акрамя таго, трамвайныя лініі існуюць у Мазыры і Наваполацку.
Вочны цвет
Во́чны цвет (Anagallis) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя і двухгадовыя травяністыя расліны з галінастым распасцёртым ці ўзнятым сцяблом. Лісце дробнае, суцэльнае, супраціўнае, найчасцей сядзячае. Кветкі звычайна адзіночныя на доўгіх кветаножках у пазухах лістоў, з кола- або лейкападобным чырвоным, блакітным ці белым вяночкам. Плод — шарападобная каробачка.
Арэал
Адрозніваецца каля 30 відаў. Пашыраны ў Еўропе, Заходняй Азіі, Афрыцы, Паўднёвай Амерыцы, як занесеныя ў Паўночнай Амерыцы; 1 від — у тропіках абодвух паўшар’яў. На тэрыторыі Беларусі трапляюцца зрэдку як пустазелле на палях, агародах, пустках, каля дарог і вельмі рэдка як пустазелле, а таксама на сухіх схілах і ў хмызняках.
Значэнне
Лекавыя (мачагонны, патагонны, жаўцягонны, слабільны сродак) і ядавітыя расліны. Садовыя формы некаторых відаў (напрыклад, гібрыдная буйнакветная) вырошчваюць у якасці дэкаратыўных.
Вісячыя сады Семіраміды
Гісторыя з'яўлення
Вавілонскі цар Навухаданосар II (605—562 да н. э.) для барацьбы супраць галоўнага ворага — Асірыі, чые войскі двойчы руйнавалі сталіцу дзяржавы Вавілон, заключыў ваенны саюз з Кіаксара, царом Мідыі.
Убранне
У архітэктурным плане вісячыя сады ўяўлялі сабой піраміду, якая складаецца з чатырох ярусаў-платформаў. Іх падтрымлівалі калоны вышынёй да 25 метраў. Ніжні ярус меў форму няправільнага чатырохвугольніка, найбольшы бок якога складаў 42 м, найменшы - 34 м.
Universal Music Group
Universal Music Group (скарочана UMG) — найбуйнейшая ў свеце бізнес-кампанія і даччыная кампанія лэйблаў гуказапісу, медыяхолдынг. Самы ўплывовы лэйбл «вялікай чацвёркі лэйблаў гуказапісу». Кампанія належыць французскаму медыякангламерату Vivendi SA.
Мае рэгіянальныя прадстаўніцтвы ў розных краінах.
UMG валодае самым вялікім музычным выдавецтвам у свеце, Universal Music Publishing Group, пасля набыцця BMG Music Publishing у маі 2007-га года.
Галоўны офіс Vivendi SA знаходзіцца ў Парыжы, Францыя. У ЗША галоўны офіс знаходзіцца ў Нью-Ёрку. Таксама ў ЗША кампанія прадстаўлена яшчэ двума офісамі ў Каліфорніі — у Юнівёрсал Сіці і ў Санта-Моніцы. Таксама офісы кампаніі знаходзяцца ў Лондане і Ромфардзе, Вялікабрытанія.
Спіс лэйблаў Universal Music Group
Deutsche Grammophon
Interscope-Geffen-A&M
The Island Def Jam Music Group
Universal Motown Records Group
Verve Music Group
Шамаўшчына
Ша́маўшчына (, Шамовщина) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Капачоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лютненскага сельсавета.
Аршанскі дзяржаўны аграрны каледж
Гісторыя
Гістарычны пачатак адукацыі каледжа быў пакладзены ў студзені 1900 года па ініцыятыве і на сродкі мясцовага памешчыка Валяр’яна Аляксандравіча Цітова, які ўтварыў найнізкую сельскагаспадарчую школу першага разраду. Школа рыхтавала спецыялістаў сельскагаспадарчай вытворчасці для памешчыцкіх гаспадарак. Смальянская сельскагаспадарчая школа праіснавала да верасня 1917 года.
У снежні 1918 года на базе сельскагаспадарчай школы быў утвораны і пачаў працаваць сельскагаспадарчы тэхнікум, які ў 1922 годзе быў ператвораны ў прафшколу.
У 1930 годзе з Касцюковічаў у Смальяны пераведзены сельскагаспадарчы тэхнікум. У часы вайны ў навучальным корпусе была ўладкавана казарма для салдат, у падвальным памяшканні — турма. Пасля вайны праца ў тэхнікуме аднавілася.
Навучальныя заняткі праводзіліся ў прыстасаваных памяшканнях, але ўжо ў 1945 годзе быў зроблены першы пасляваенны выпуск у колькасці 26 чалавек. Пабудаваліся і ўступілі ў строй навучальныя карпусы, вучэбна-вытворчыя аб’екты. У 1973 годзе Смальянскі сельскагаспадарчы тэхнікум быў ператвораны ў саўгас-тэхнікум. З 1998 года саўгас-тэхнікум рэфармаваны ў сельскагаспадарчы тэхнікум. У 2001 годзе тэхнікуму прысвоены статус каледжа.
У 2019 годзе быў перайменаваны ў Аршанскі дзяржаўны аграрны каледж.
Характарыстыка
Каледж мае два навучальныя корпусы, дом культуры, сталовую, тры інтэрнаты, вучэбна-вытворчыя майстэрні. Корпусы месцяць 40 спецыялізаваных кабінетаў і лабараторый, два камп’ютарныя класы, лабараторыю тэхнічных сродкаў навучання. Працуе бібліятэка, кніжны фонд налічвае каля 49 тысяч асобнікаў, маецца чытальная зала. На тэрыторыі каледжа створана шмат спартыўных збудаванняў.
Каледж мае вучэбна-вытворчую гаспадарку, вучэбна-вытворчы севазварот, вучэбны палігон, вучэбна-вытворчыя майстэрні, калекцыйна-доследнае поле, сад, цяпліцу, вучэбна-геадэзійны палігон.
Уражайнэ (Бабровыцкі раён)
Уражайнэ (Урожа́йне) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабровыцкай гарадской абшчыны.
Сцяна Рэфармацыі
Сцяна Рэфармацыі (Monument international de la Réformation, Internationales Reformationsdenkmal) — помнік са статуй і берэльефаў, устаноўлены ў Жэневе, Швейцарыя ў гонар асноўных дзеючых асоб і падзей пратэстанцкай Рэфармацыі.
Сцяна Рэфармацыі размешчана на тэрыторыі універсітэта Жэневы, заснавальнікам якога быў Жан Кальвін, і была адкрыта ў 1909 годзе ў гонар 400-годдзя з дня нараджэння Кальвіна і 350-годдзя з даты заснавання ўніверсітэта.
У цэнтры помніка выяўлены пяціметровыя статуі чатырох галоўных дзеячаў кальвінізма:
Злева ад цэнтра размешчаны трохметровыя статуі:
Справа ад цэнтра размешчаны трохметровыя статуі:
Уздоўж сцяны, па абодва бакі ад цэнтральнай статуі, выгравіраваны дэвіз Рэфармацыі і Жэневы: Post Tenebras Lux (лац. Пасля змроку святло). На пастаменце цэнтральнай статуі выгравіравана хрыстаграма: ΙΗΣ.
NGC 7639
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Світка (возера)
Сві́тка, Малое Світа — возера ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Мядзелка.
17 снежня
17 снежня — трыста пяцьдзясят першы (трыста пяцьдзясят другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Ступа
Сту́па — пасудзіна для размолвання чаго-небудзь таўкачом.
У цяперашні час выкарыстоўваецца ў асноўным у фармацэўтыцы і хімічных даследаваннях. Ступы таксама досыць актыўна выкарыстоўваюцца як кухонны прадмет.
Ступы вырабляюцца з дрэва, каменя або металу. Яны могуць мець розную форму і памеры, ад неглыбокай міскі да высокіх, больш за метр у вышыню, ступ для размалывания збожжа. Звычайна пад ступкай разумеюць невялікія пасудзіны вышынёй не больш за дваццаць сантыметраў.
Свята-Духаўская царква (Самахвалавічы)
Царква Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Самахвалавічы Мінскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Калініна, 7.
Гісторыя
З 1 лютага 1994 году па благаславенні Філарэта пад царкву быў зняты ў арэнду дом. У 1995 годзе пачалося будаўніцтва храма.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана крыжовым у плане аб’ёмам, які фарміруюць прамавугольная ў плане малітоўная зала, бакавыя прыдзелы, 5-гранная апсіда, трапезная з плоскай 2-яруснай званіцай-сценкай. Аб’ёмная пластычнасць храма дасягаецца спалучэннем разнастайных па форме дахаў: 2-схільнага над малітоўнай залай, трапецападобнага «церамнога» над прыдзеламі, гранёнага пад апсідай. Над алтарнай часткай і прыдзеламі ўзведзены макаўкі. Фасады расчлянёны арачнымі і прамавугольнымі аконнымі і дзвярнымі праёмамі.
Хаміўці
Хаміўці (Хомі́вці) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабровыцкай гарадской абшчыны.
Шчасніўка (Бабровыцкі раён)
Шчасніўка (Ща́снівка) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабровыцкай гарадской абшчыны.
Бескакова
Бескако́ва (, Бескаково) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Гаровэ
Гаровэ — сталіца самаабвешчанай дзяржавы Пунтленд, якая знаходзіцца на тэрыторыі Самалі, таксама з'яўляецца сталіцай правінцыі Нугал. У горадзе размешчаны прэзідэнцкі палац, будынкі парламента і ўрадавых міністэрстваў.
Насельніцтва Гаровэ складае прыкладна 60 000 чалавек. Гэта трэці па велічыні горад самаабвешчанай дзяржавы пасля Басаса і Галкаё.
Чыгуначны раён (Гомель)
Чыгуначны раён — буйнейшы з раёнаў горада Гомеля (праўда, Савецкі ад яго мала адстае). Тэрыторыя раёна ўключае мікрараёны Валатава, Сельмаш, Стары Аэрадром (большую частку), Мільча, і, каб апраўдаць назву, ваколіцы чыгуначнага вакзалу. Тут размяшчаецца ўся чыгуначная інфраструктура, заводы Гомсельмаш з філіямі, Гомелькабель, Гідрааўтаматыка, Ратон і інш.
Транспартная сістэма
У раёне размяшчаюцца чыгуначны вакзал, аўтавакзал, аэрапорт.
Адукацыя
Адукацыя ў раёне прадстаўлена 23 агульнаадукацыйнымі ўстановамі, 11 ССНУамі.
NGC 7640
NGC 7640 (іншыя абазначэнні — PGC 71220, UGC 12554, MCG 7-48-2, ZWG 532.17, ZWG 533.1, IRAS23197+4034) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Андрамеда.
Яраслаўка (Бабровыцкі раён)
Яраслаўка (Яросла́вка) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабровыцкай гарадской абшчыны.
Пціцкія
Пці́цкія (, Птицкие) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Чэраскага сельсавета.
Малыя Сцяпанішкі
Малы́я Сцяпа́нішкі (, Малые Степанишки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
Даг Халвар Нюландэр
Біяграфія
Скончыў Універсітэт Осла.
У 2021 годзе выступаў у якасці пасрэдніка на перамовах у Мехіка паміж урадам Венесуэлы і апазіцыяй.
Полацкая езуіцкая акадэмія
Полацкая езуіцкая акадэмія (1812—1820) — першая і адзіная вышэйшая навучальная ўстанова на сучаснай тэрыторыі Беларусі ў першай чвэрці ХІХ ст. У 1820 г. езуіты былі высланы з Расійскай імперыі, а Полацкая акадэмія ліквідавана.
Статус і структура
На чале акадэміі стаяў рэктар і чатыры дарадцы, факультэтамі кіравалі дэканы. Тры цэнзары і сакратар акадэміі складалі цэнзурны камітэт. Навучанне было пазаканфесійным і фармальна пазасаслоўным і бясплатным, аднак за ўтрыманне студэнта ў канвікце (інтэрнаце) браліся грошы. Выпускнікі атрымлівалі чын 14-га класа і маглі паступаць на дзяржаўную службу. Акадэмія мела права надаваць навуковыя ступені магістраў вольных навук і філасофіі, дактароў тэалогіі, цывільнага і кананічнага права.
Асноўныя падзеі і адукацыйны працэс
Узначальвалі акадэмію езуіты з багацейшым вопытам арганізацыйнай і педагагічнай дзейнасці. Выкладанне вялося дасведчанымі вучонымі мужамі. Утварыўся своеасаблівы сплаў амбітнай моладзі (зразумела, «моладзі» па тагачасных акадэмічных мерках) і абазнаных карыфеяў. З вядомых прычын сярод выкладчыкаў аказалася шмат іншаземцаў — Антоніа Калебота, Ігнацыа П’етрабоні, Матэа Малінары, Каэтан Анджаліні, Луіджы Руснаці, Якаб Кандраў, Шарль Баландрэ, Дэзідэрый Рышардо, Жак Журдан, Франсуа Гаво, Жан Разавен, Банавентура Віём і многія іншыя. Працавала і нямала езуітаў — ураджэнцаў Беларусі: Францішак Дзеружынскі, Вінцэнт Бучынскі, Самуэль Рагоза, Казімір Гласко, Юзаф Цытовіч, Язафат Залескі і інш. Агульная колькасць выхаванцаў Акадэміі і падначаленых ёй устаноў няўхільна павялічвалася: у 1818 г. яна ўжо перавысіла 500 чалавек, а ў 1820 г., напярэдадні яе закрыцця, ужо набліжалася да 700.
Полацкая акадэмія актыўна рыхтавала дактароў, магістраў і кандыдатаў навук. З 15 верасня 1814 г. па 15 верасня 1819 г., гэта значыць за пяць гадоў, розныя ступені прылі прысвоены 123 яе выпускнікам. З іх 17 чалавек сталі дактарамі тэалогіі і кананічнага права (напрыклад, Язафат Залескі); 43 — дактарамі грамадзянскага права; 13 — магістрамі тэалогіі (у т.л. Якаб Кандраў); 10 — магістрамі філасофіі; 2 — магістрамі вольных навук; 5 — кандыдатамі тэалогіі; 27 — кандыдатамі філасофіі (напрыклад, будучы праваслаўны епіскап Мінскі і Бабруйскі Антоній (Зубко)); 3 — кандыдатамі юрыспрудэнцыі і 1 атрымаў ступень кандыдата вольных навук.
Акадэмія мела бібліятэку, друкарню. Наяўнасць грашовых сродкаў дазваляла езуітам умела стымуляваць навуковую і літаратурную дзейнасць выкладчыкаў і студэнтаў. Значную ролю ў гэтым адыграў першы на тэрыторыі сучаснай Беларусі часопіс — «Полацкі штомесячнік» (Miesięcznik Połocki), заснавальнікам і рэдактарам якога быў філосаф, прафесар акадэміі Вінцэнцій Бучынскі Часопіс складаўся з шасці раздзелаў: літаратуры і вольных навук, маральна-філасофскага, фізіка-матэматычнага, гістарычнага, крытыкі і літаратурных навін. Выданне выходзіла на працягу 1818—1820 гг. (за выключэннем 1819 г.). Усяго за час яго існавання пабачыла свет 14 нумароў, або сшыткаў, аб’яднаных у чатыры тамы.
Закрыццё акадэміі
Аднак Полацкай акадэміі не быў наканаваны доўгі век. 17 жніўня 1814 г. Папа Пій VII абнародаваў брэвэ Sollicitudo omnium ecclesiarum («Клопат усіх цэркваў») аб легалізацыі Таварыства Ісуса па ўсім свеце і аднаўленні яго ранейшых прывілеяў. Гэта азначала, што расійскія ўлады страчвалі аднаасобны кантроль за езуітамі і пачалі ставіць пад сумненне неабходнасць трываць на сваёй тэрыторыі уплывовую каталіцкую організацыю. Праваслаўныя іерархі, устрывожаныя поспехамі ордэна (нават патомны расійскі арыстакрат князь Дзмітры Галіцын стаў езуіцкім місіянерам!) і спалоханыя далейшымі перспектывамі яго экспансіі, здолелі пераканаць Аляксандра І у неабходнасці прыняцця актыўных антыезуіцкіх мер. Спачатку 20 снежня 1815 г. імператарскім указам езуітаў выдалілі з абедзвюх расійскіх сталіц – Пецярбурга і Масквы. На тэрыторыі Беларусі Таварыству Ісуса забаранілі прымаць на вучобу дзяцей праваслаўнага веравызнання. 13 сакавіка 1820 г. выйшаў новы загад Аляксандра І: «1) Иезуитов, как забывших священный долг не только благодарности, но и верноподданнической присяги, и поэтому недостойных пользоваться покровительством Российских законов, выслать под присмотром полиции, за пределы государства и впредь ни под каким видом и наименованием не впускать в Россию; 2) Полоцкую иезуитскую академию и подведомственные ей училища упразднить».
Частка студэнтаў была пераведзена ў Пяцярбургскі ўніверсітэт. Бібліятэка, друкарня і іншая маёмасць былі перададзены навучальным установам Полацка, Віцебска і Пецярбурга. У будынках акадэміі неўзабаве размясцілася Полацкае вышэйшае піярскае вучылішча.
Значэнне Полацкай езуіцкай акадэміі
У XIX стагоддзі Полацкая езуіцкая акадэмія з'яўлялася буйнейшым адукацыйным цэнтрам Беларусі. Атрымала вядомасць процістаянне Полацкай езуіцкай акадэміі і Віленскага ўніверсітэта, кіраўніцтва якога прытрымлівалася ідэалогіі ў духу французскага Асветніцтва. У Полацкай акадэміі замест польскай мовы стаў больш паслядоўна ўжывацца ў адукацыйным працэсе руская мова.
Полацкія езуіты спрыялі ўмацаванню рэгіянальнай беларускай ідэнтычнасці мясцовага дваранства ў процівагу паланізатарскай палітыцы Віленскага ўніверсітэта. Полацкая акадэмія дала цэлы шэраг грамадскіх, дзяржаўных і царкоўных дзеячаў Расійскай імперыі.
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі нямала выкладчыкаў, выпускнікоў і студэнтаў працягнулі сваю выкладчыкую, навуковую і царкоўную дзейнасць у Заходняй Еўропе і Злучаных Штатах Амерыкі.
Мырнэ (Бабровыцкі раён)
Мырнэ (Ми́рне) — пасёлак у Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабровыцкай гарадской абшчыны.
Алахабадскі ўніверсітэт
Алахабадскі ўніверсітэт (University of Allahabad, इलाहाबाद विश्वविद्यालय) — дзяржаўны ўніверсітэт у г. Алахабад, Утар-Прадэш, Індыя. Створаны ў 1887 годзе на базе М’юрскага цэнтральнага каледжа, заснаванага ў 1873 годзе Вільямам М’юрам. Адзін час Алахабадскі ўніверсітэт называлі «Оксфардам Усходу».
Ракавыя
Ракавы́я (, Раковые) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Рунец
Рунец — прозвішча.
Бітва пры Бельчытэ (1937)
Ход баёў
У ходзе Сарагоскай наступальнай аперацыі на Бельчытэ наступала 11-я дывізія Энрыке Лістэра. Першыя баі ў раёне гарадка завязаліся 24 і 25 жніўня. 25 жніўня 32-я, 117-я і 131-я змешаныя брыгады захапілі чыгуначны вакзал. Затым яны абышлі населены пункт з двух бакоў і 26-га цалкам атачылі Бельчытэ.
Войскі франкістаў былі добра абсталяваны і маглі вытрымаць працяглую аблогу, але Рэспубліканская армія не магла дазволіць сабе губляць час і таму вырашыла штурмаваць Бельчытэ. Штурм горада даручылі 15-й інтэрнацыянальнай брыгадзе. Схаваўшыся за жалезабетоннымі ўмацаваннямі з кулямётнымі «гнёздамі», скарыстаўшыся будынкамі і барыкадамі з мяшкоў з пяском на вуліцах горада, сем тысяч нацыяналістаў аказалі адчайны супраціў. Абложаным перакрылі ваду, а па меры таго, як стала нарастаць інтэнсіўнасць баявых дзеянняў, стаў прыкметным недахоп харчавання і медыкаментаў.
Да 28 жніўня наступленне на Сарагосу на іншых участках фронту захлынулася, і генерал Себасцьян Посас, які камандаваў рэспубліканскай Усходняй арміяй, не разабраўшыся ў сітуацыі, перабольшыў магчымасці нацыяналістаў, на пяты дзень бітвы загадаў войскам замацавацца і не наступаць на Сарагосу да авалодання Бельчытэ і Кінта. На абавязковым узяцці Бельчытэ — апірышча арагонскіх манархістаў — настойвалі таксама актывісты ўсіх партый Рэспублікі. Так пасёлак з двума тысячамі насельніцтва стаў цэнтрам бітвы.
У сваю чаргу нацыяналісты спрабавалі прарваць аблогу. 30 жніўня іх войскі перайшлі ў контрнаступленне з боку Медыяны, але былі спынены 45-й дывізіяй Клебера.
31 жніўня байцам 15-й інтэрбрыгады ўдалося дабрацца да маслазавода. На наступны дзень рэспубліканская авіяцыя сістэматычна атакавала гарадскія раёны, а рэспубліканская артылерыя правяла інтэнсіўны абстрэл пазіцый праціўніка ў Кабеса-дэль-Лоба, за чатыры кіламетры ад горада.
3 і 4 верасня рэспубліканцы наносілі ўдары па будынках пасёлка, падчас якіх палі апошнія аплоты нацыяналістаў. Апошнія баі разгарнуліся вакол вуліцы Кале-Маёр, і да 5 верасня ў мястэчку ўсё яшчэ заставаліся два ачагі супраціву: ратуша, размешчаная на новай плошчы, і царква Сан-Марцін, на ўсходняй ускраіне Бельчытэ.
5-га, пасля значных страт, царква Сан-Марцін была ўзята рэспубліканскімі войскамі. У гэты дзень камандуючы Усходняй арміяй генерал Себасцьян Посас наведаў пасёлак і прыняў рашэнне аб вывадзе з бою інтэрнацыянальных брыгад. Засталіся дзве іспанскія змешаныя брыгады, 32-я і 153-я, якія павінны былі завяршыць аперацыю.
Раніцай 6 верасня апошнія абаронцы ратушы спрабавалі прарваць аблогу. Прыкладна тром сотням удалося прабіцца праз рэспубліканскія пазіцыі, з іх каля васьмідзесяці дабраліся да Сарагосы. Камендант Тральера загінуў у баі.
У той жа дзень Бельчытэ быў канчаткова захоплены рэспубліканскімі войскамі. Пераможцам дасталіся разваліны, бедныя трафеі і некалькі сотняў палонных, астатнія абаронцы загінулі.
Горад-помнік
Рэспубліканцы ўтрымлівалі Бельчытэ да таго часу, пакуль нацыяналісты не вярнулі кантроль над горадам у 1938 годзе. Франсіска Франка вырашыў не зносіць амаль цалкам разбураны горад, пакінуўшы яго ў якасці помніка вайне. Новы горад Бельчытэ быў пабудаваны толькі ў 1954 годзе, а да гэтага мясцовыя жыхары на працягу пятнаццаці гадоў не маглі пакінуць стары.
Чыстапілля (Бабровыцкі раён)
Чыстапілля (Чистопілля) — пасёлак у Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Пратэсты супраць вайны ў Іраку
Даваенныя акцыі
У 2002 годзе ўрад Злучаных Штатаў пачатаў прыводзіць довады ў карысць ўварвання ў Ірак. Гэта фармальна пачалося з прамовы амерыканскага прэзідэнта Джорджа Буша на Генеральнай Асамблеі ААН 12 верасня 2002 года, у якой кіраўнік дзяржавы сцвярджаў, што іракскі ўрад і асабіста Садам Хусейн парушалі законы ААН аб зброі масавага паражэння, і таму патрабуецца ваеннае ўварванне ў Ірак. Яшчэ да яе пачатку, вайна не прымалася за неабходную многімі людзьмі, якія падвяргалі сумневу тлумачэння прычын яе пачатку амерыканскім урадам. Апытанне, якое прайшло ў 41 краіне, паказала, што менш чым 10% апытаных падтрымаюць уварванне ў Ірак без санкцыі ААН, а палова не падтрымала б уварванне пры любых абставінах
Антываенныя групы ва ўсім свеце сталі арганізоўваць грамадскія пратэсты. Згодна з французскім акадэмікам Дамінік Рэініе, паміж 3 студзеня і 12 красавіка 2003 года 36 мільёнаў чалавек ва ўсім свеце прынялі ўдзел амаль у 3 000 антываенных пратэстах
Самай буйнах з іх стала дэманстрацыя 15 люты 2003 года. Гэта былі скаардынаваныя пратэсты супраць кааліцыі, якая рыхтавалася тады да ўварвання.
Ацэнкі колькасці ўцягнутых удзельнікаў пратэстаў адрозніваюцца. Згодна з Бі-бі-сі, у пратэстах прынялі ўдзел ад шасці да дзесяці мільёнаў чалавек у шасцідзесяці краінах з 15 па 16 лютага; іншыя ацэнкі вагаюцца ад васьмі да трыццаці мільёнаў. Найбольшыя пратэсты прайшлі ў краінах, чые ўрада прынялі ўдзел у нападзе на Ірак ці падтрымалі яго. Самыя магутныя пратэсты мелі месца ў Еўропе. Пратэст у Рыме прыцягнуў прыблізна тры мільёны чалавек, і занесены ў 2004 годзе ў Кнігу рэкордаў Гінеса як самая буйная антываенная дэманстрацыя ў гісторыі свету.
Пасля 2003 года
Пасля першага перыяду баявых дзеянняў у сакавіку—красавіку 2003 года інтэнсіўнасць пратэстаў часова знізілася. Акцыі супраць вайны ў цэлым працягваліся, часта з нагоды гадавін пачатку канфлікту і візітаў членаў адміністрацыі Буша ў замежныя гарады. У Злучаных Штатах да агульных антываенных пратэстаў далучыліся дэманстрацыі, засяроджаныя на канкрэтных пытаннях або стратэгіях, уключаючы: процідзеянне катаванням і жорсткаму звароту (напрыклад, у турме Абу-Грэйб), заклікі да вываду войск кааліцыі з Іраку, процідзеянне вярбоўцы і процідзеянне ваенным і карпаратыўным падрадчыкам. Самымі буйнымі пратэстамі ў гэты перыяд былі 30 жніўня 2004 года і 29 красавіка 2006 года.
Апошняя такая акцыя прайшла 20 мая 2012 года. На скрыжаванні вуліц Чэрмак і Мічыган горада Чыкага ветэраны вайны ў Іраку правялі мітынг супраць вайны. У другі раз у гісторыі Злучаных Штатаў салдаты і марскія пяхотнікі адмовіліся ад сваіх ваенных медалёў. У першы раз гэта адбылося ў 1971 годзе.
NGC 7642
NGC 7642 (іншыя абазначэнні — PGC 71264, UGC 12560, MCG 0-59-35, ZWG 380.48, IRAS23202+0109) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алег Іванавіч Краўчанка
Але́г Іва́навіч Кра́ўчанка (,  — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, дыпламат, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Злучаных Штатах Амерыкі (з 2020).
Біяграфія
У 1994 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1998 годзе — аспірантуру Інстытута філасофіі і права Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Кандыдат юрыдычных навук. З 1994па 1999 гадах быў аташэ, трэцім сакратаром службы дзяржаўнага пратакола; трэці сакратар, другі сакратар, начальнік аддзела дагаворна-прававога ўпраўлення Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1999—2003 гадах — саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь ў Швецыі (Нарвегіі і Даніі па сумяшчальніцтве). У 2003—2007 гадах працаваў у якасці саветніка, намесніка начальніка ўпраўлення — начальніка аддзела ўпраўлення гуманітарнага супрацоўніцтва і правоў чалавека Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2007—2008 гадах займаў пасаду саветніка Пасольства Рэспублікі Беларусь ў ЗША. У 2008—2014 гг. — Часовы павераны ў справах Рэспублікі Беларусь ў ЗША. У 2014—2017 гадах працаваў намеснікам начальніка ўпраўлення — начальнік аддзела ЗША і Канады ўпраўлення Амерыкі; начальнік упраўлення Амерыкі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. Са студзеня 2017 г. па 25 снежня 2020 года быў намеснікам Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
20 ліпеня 2020 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Злучаных Штатах Амерыкі.
Валодаў англійскай мовай. Жанаты і мае траіх дзяцей.
Памёр 25 снежня 2020 года ў Мінску.
Святлодыёд
Пры працяканні праз святлодыёд электрычнага току ў прамым кірунку адбываецца рэкамбінацыя электронаў з дзіркамі ў n-p-пераходзе з вызваленнем энергіі ў форме фатона. Гэты эфект называюць электралюмінесцэнцыяй. Колер свячэння, іншымі словамі, энергія фатонаў, вызначаецца шырынёй забароненай зоны ў паўправадніку.
Стары Быкіў
Стары Быкіў (Старий Биків) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Раджэндра Прасад
Раджэндра Прасад (, Зерадэі, Брытанская Індыя —, Патна, Індыя) — індыйскі змагар за незалежнасць Індыі, першы прэзідэнт краіны (1950—1962).
Біяграфія
Паходзіў са змяшанай касты «каястха» — пісцы. Яго бацька быў вучоным-філолагам ў галіне санскрыту і персідскага моў. Бацькі жанілі яго ў 12 гадоў.
Упершыню прыняў удзел у мерапрыемстве Індыйскага нацыянальнага кангрэса ў Калькуце ў 1906 годзе, стаў яго членам ў 1911 годзе. На сесіі Індыйскага нацыянальнага кангрэса, які праходзіў у 1916 годзе ў Лакхнау пазнаёміўся з Махатма Гандзі, а затым і з Джавахарлалам Нэру. У 1920 годзе прыняў рашэнне завяршыць кар’еру юрыста, а таксама свае абавязкі ва ўніверсітэце для дапамогі нацыянальна-вызваленчаму руху. Пісаў артыкулы для апазіцыйных выданняў і актыўна ездзіў па краіне, прапагандуючы ідэі незалежнасці.
У кастрычніку 1934 года на сесіі ў Бамбеі быў абраны прэзідэнтам Індыйскага нацыянальнага кангрэса (ІНК). Пазней неаднаразова падвяргаўся турэмнаму зняволенню, хоць і не на доўгі перыяд. Узначальваў камітэты дапамогі пацярпелым ад землятрусу ў Біхары (1934) і ў Квеце (1935). Пасля прыняцця ў 1942 годзе ІНК рэзалюцыі «Прэч з Індыі!» (Quit India Resolution) быў арыштаваны і да 15 чэрвеня 1945 года знаходзіўся ў турэмным зняволенні.
Пасля ўтварэння Часовага ўрада Індыі — Выканаўчага савета пры віцэ-каралі Індыі 2 верасня 1946 года ён стаў кіраўніком дэпартамента харчавання і сельскай гаспадаркі. Пазней ён тройчы абіраўся старшынёй Устаноўчага сходу, а пасля ўступлення ў сілу падрыхтаванай сходам Канстытуцыі Індыі 26 студзеня 1950 г. абраны першым прэзідэнтам краіны. Заклаў традыцыю незалежнасці прэзідэнта ад партыйнай прыналежнасці, выйшаўшы пасля абрання прэзідэнтам з Індыйскага нацыянальнага кангрэса.
Паміж 1958 і 1960 гадамі ў якасці прэзідэнта наведаў з дзяржаўнымі візітамі Японію, Цэйлон, СССР, Малайскую Федэрацыю і Інданезію.
Двойчы, у 1952 і 1957 гадах пераабіраўся на пасаду прэзідэнта калегіяй выбаршчыкаў. У 1962 годзе падаў у адстаўку, а ў наступным годзе памёр.
Хенг Самрын
Хенг Самрын (нар., вёска Как, Камбоджа) — палітычны і дзяржаўны дзеяч Камбоджы (у 1976-91 гадах Кампучыі). Член Народнай (да 1991 года Народна-рэвалюцыйнай) партыі Камбоджы з 1959 года; член яе выканкама (з 1977 года), генеральны сакратар (1981-91), ганаровы старшыня (з 1991) ЦК.
Удзельнік узброеннай барацьбы супраць рэжыму Лон Нола (з 1970 года), пасля яго падзення ў арміі рэжыму «чырвоных кхмераў»: палітычны камісар і камандзір дывізіі, намеснік начальніка штаба Усходняй ваеннай зоны (1976-78). У 1978 годзе ўзначаліў паўстанне вайсковых частак (падтрымана в'етнамскімі войскамі) супраць улады Пол Пота. З канца 1978 года старшыня ЦК Адзінага фронту нацыянальнага выратавання Кампучыі. Старшыня Народна-рэвалюцыйнага савета (1979-81), Дзяржаўнага савета (1981-91) Камбоджы. Ва ўмовах фактычнага кантролю В'етнама над краінай і працяглай грамадзянскай вайны з прыхільнікамі Пол Пота праводзіў курс на пабудову сацыялізму на в'етнамскі ўзор.
Уладзімір Фёдаравіч Храленка
Уладзімір Фёдаравіч Храленка (нар., в. Займішча, Бранская вобласць) — беларукі аграном, спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем; член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Біяграфія
Пасля заканчэння сярэдняй школы ў расійскім горадзе Клінцы прыехаў у Горкі і падаў дакументы ў Белдзяржсельгасакадэмію, які скончыў у 1985 годзе.
Выбіралася дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў 28 склікання, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Узнагароды
Адзначаны медалямі «За працоўныя заслугі» і юбілейным «100 гадоў органам дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем Беларусі», ганаровымі граматамі Мінсельгасхарча і Брэсцкага аблвыканкама.
Універсітэт Калькуты
Універсітэт Калькуты (কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয়, University of Calcutta) — адзін з найстарэйшых і найбуйнейшых універсітэтаў Індыі. Заснаваны ў 24 студзеня 1857 года ў горадзе Калькута — сталіцы Брытанскай Індыі. У Калькуцкі ўніверсітэт увайшлі таксама каледжы: прэзідэнцкі (заснаваны ў 1855 годзе), санскрыту (заснаваны у 1824 годзе), імя Бехтуна (заснаваны ў 1949 годзе), каледж Дэўтана (заснаваны ў 1823 годзе, даваў адукацыю юнакам з хрысціянскіх сем’яў), «Да Марцін’ер» (заснаваны ў 1836 годзе генералам К. Марцінам) і інш.
Амега-гіперон
Амега-гіперон (амега-мінус-часціца) — элементарная часціца Ω−, якая ўяўляе сабой барыён з дзіўнасцю -3 і ізатапічным спінам 0.. Ω-гіперон складаецца з трох s-кваркаў. Таксама Ω-гіперонамі прынята называць аналагічныя часціцы, у якіх замест аднаго, двух або ўсіх трох s-кваркаў знаходзяцца c-, b- ці t-кваркі. У асноўным стане мае спін 3/2, але пры наяўнасці арбітальнага моманту іх спін можа быць большым. Існаванне амега-гіперона было прадказана М. Гел-Манам у 1962 годзе ў рамках кваркавай мадэлі. Эксперыментальна адкрыты на паскаральніку ў Брукхейвенскай нацыянальнай лабараторыі ў 1964 годзе.
Тацухіко Кубо
(久保 竜彦; нар. ) — японскі футбаліст. У 1998—2006 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Луўрскі палац
Паходжанне слова
Першая крэпасць Луўра была пабудавана пры Філіпе-Аўгусце ў месцы, празваным «Люпара» (Lupara); паходжанне слова невядома. Вельмі шмат каму думаецца, што слова блізка лацінскаму «люпус» (lupus), ад чаго ўяўляецца месца пражывання ваўкоў.
Іншая версія адносіць паходжанне слова «луўр» да мовы тых франкаў, што былі продкамі цяперашніх французаў: слова «lauer» альбо «lower» на старафранцузскай азначала «вартаўнічая вежа».
Але падобнае слова было і ў мове тых германскіх плямёнаў, чыя мова была нелацінскага паходжання. Французскі гісторык Анры Соваль (Henri Sauval (1623—1676)) лічыў, што слова «луўр» адбылося ад «leovar, lovar, lover, leower ou lower», што азначала «крэпасць» або «умацаванне».
Збіраючыся разам з Рычардам Ільвінае Сэрца ў крыжовы паход, кароль Філіп-Аўгуст паклапаціўся агарадзіць свой ​​Горад (Cité) ад любых знешніх нападаў, і асабліва з боку сваіх сваякоў і прэтэндэнтаў на трон Францыі — Плантагенетаў. Будаўніцтва новай крапасной сцяны пачалося ў 1190 годзе і доўжылася 20 гадоў. Адна з вежаў крапасной сцяны, якая упіралася ў Сену, была празваны Луўрскай. Яе двайнік, якая стаяла на процілеглым беразе, клікалася Нельскай. Луг перад Луўрскай вежай стаў па загаду Філіпа-Аўгуста месцам пабудовы крэпасці, у будучыні пераўтворанай у каралеўскі замак, а пазней — ў адзін з самых знакамітых палацаў свету.
Луўр сёння
У Луўрскім палацы сёння знаходзяцца:
Каланада Луўра
Каланада Луўра — усходні фасад каралеўскага палаца Луўр у Парыж ы, які выходзіць на плошчу Луўра.
Збудавана ў 1667—1670 гг. архітэктарам Клодам Перо, братам знакамітага казачніка, на падставе першапачатковага праекта Луі Лево. Працягласць каланады 170 метраў. Каланада лічыцца адным з шэдэўраў французскага класіцызм а.
Лазіска Гурнэ
Лазіска Гурнэ (Łaziska Górne, Ober Lazisk) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 320 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 20 км на паўднёвы захад ад цэнтра Катавіцаў, частка Катавіцкай агламерацыі. Уваходзіць у склад Мікалоўскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 20,07 км². Насельніцтва 22,4 тыс. чалавек.
NGC 7643
NGC 7643 (іншыя абазначэнні — NGC 7644, PGC 71261, UGC 12563, MCG 2-59-33, ZWG 431.51) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 7643, NGC 7644.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алег Анатольевіч Макушнікаў
Алег Анатольевіч Макушнікаў (, Гомель — ) — беларускі археолаг і гісторык. Доктар гістарычных навук, (2012). Даследчык археалогіі і гісторыі перыяду сярэдневякоўя паўднёвага ўсходу Беларусі і сумежных рэгіёнаў.
Біяграфія
Скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці гісторыя (1982), аспірантуру Інстытута гісторыі Акадэміі навук БССР (1985). У 1987 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Ніжняе Пасожжа ў другой палове I тысячагоддзя н.э.» (навуковы кіраўнік — кандыдат гістарычных навук, дацэнт Пётр Лысенка).
Малодшы навуковы супрацоўнік, загадчык сектара археалогіі і аддзела Гомельскага абласнога краязнаўчага музея (1982, 1986—1990). Дырэктар Гомельскага абласнога археалагічнага цэнтра (1990—1993), вядучы спецыяліст у Дзяржаўнай гісторыка-культурнай экспедыцыі (1993).
З 1993 года працаваў на кафедры гісторыі славян і спецыяльных гістарычных дысцыплін гістарычнага факультэта ГДУ імя Ф. Скарыны. У 2011 годзе абараніў доктарскую дысертацыю «Сацыяльна-эканамічнае і этнакультурнае развіццё Гомельскага Падняпроўя ў V—XIII стст.». Пастаянны член секцыі археалогіі Гомельскага абласнога аддзялення арганізацыі «Беларускае добраахвотнае таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры», член Гомельскага гарадскога краязнаўчага таварыства.
Навуковыя працы
Аўтар больш за 300 навуковых і навукова-папулярных прац па сярэднявечнай гісторыі і археалогіі Паўднёва-Усходняй Беларусі, праблем узнікнення і пачатковай гісторыі Гомеля, у тым ліку шэрагу манаграфій.
Манаграфіі
Навуковы рэдактар
Навуковыя артыкулы
Свярдлы (Мёрскі раён)
Свярдлы́ (, Свердлы) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 17 снежня 1971 года вёска знаходзілася ў падпарадкаванні Мёрскага пассавета, да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Дварнасельскага сельсавета.
Ігар Міхайлавіч Дабралюбаў
І́гар Міха́йлавіч Дабралю́баў (, Новасібірск —, Мінск) — беларускі рэжысёр, сцэнарыст.
Біяграфія
Скончыў факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1956), рэжысёрскі факультэт УДІК (1963, майстэрня М. Рома). У 1956—1958 гадах — акцёр Беларускага рэспубліканскага тэатра юнага гледача. З 1963 года — рэжысёр кінастудыі «Беларусьфільм». З 1992 па 2006 год працаваў у Мінскім інстытуце сучасных ведаў загадчыкам кафедры (з 1993 года – прафесар).
Рэжысёр фільмаў «Іду шукаць» (1966), «Іван Макаравіч» (1968), «Таму што кахаю» (1974), «Па сакрэту ўсяму свету» (1976), «Расклад на паслязаўтра» (1978), «Дзіўныя прыгоды Дзяніса Караблёва» (1979), «Белыя росы» (1983), «Мама, я жывы!» (1985), «Восеньскія сны» (1987), «Плач перапёлкі» (1990), «Эпілог» (1994).
Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1974). Народны артыст БССР (1985). Лаўрэат прэміі ЦК ЛКСМ БССР у галіне кінамастацтва (1970, за фільм «Іван Макаравіч»). Узнагароджаны Срэбным медалём імя А. Даўжэнкі (1976, за фільм «Братушка»).
Кеава (прыпыначны пункт)
Кеава (Keava) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Кехтна павета Рапламаа. Знаходзіцца ў мястэчку Кеава на лініі Талін — Вільяндзі.
Масты Левыя
Масты́ Ле́выя (, Мосты Левые) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
Ласасіна (рака)
Ласасіна — рака ў Беларусі, у Віцебскім і Лёзненскім раёнах, правы прыток ракі Сухадроўка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 30 км. Плошча вадазбору 158 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 м/км.