cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стральба з лука
Гістарычныя звесткі
Мастацтва стральбы з лука ўзнікла ў эпоху позняга палеаліту альбо ранняга мезаліту. Самыя старыя знаходкі, звязаныя са стральбой з лука, датуюцца VIII—IX стагоддзямі да нашай эры. Гістарычна стральба з лука выкарыстоўвалася для палявання і баявых дзеянняў. Лук выкарыстоўваўся з такой мэтай практычна паўсюдна. Адзіным рэгіёнам, дзе мастацтва стральбы з лука не было вядома да XIX стагоддзя, з’яўляецца Аўстралія і Акіянія. У буйных баявых дзеяннях лук апошні раз выкарыстоўваўся ў пачатку XIX стагоддзя.
Спартыўныя спаборніцтвы
Спаборніцтвы па стральбе стрэламі па мішэнях — адзін з найбольш старажытных відаў спорту. Мэта — трапіць у мішэнь найбліжэй да яе цэнтра. Страляюць са спартыўнага лука, які складаецца з дрэўка (драўлянае, металічнае, з сінтэтычных матэрыялаў або камбінаванае) і цецівы (сінтэтычныя валокны). Маса лука ў мужчын 22 кг, у жанчын каля 15 кг. Страла — драўляны, металічны ці пластмасавы стрыжань з наканечнікам і апярэннем. Спаборніцтвы праводзяцца на дыстанцыях 30, 50, 70 і 90 м для мужчын і 30, 50, 60 і 70 м для жанчын. Дыяметр мішэні 80 і 122 см.
Спаборніцтвы па стральбе з лука вядомы з XV стагоддзя (Швейцарыя). Міжнародная федэрацыя заснавана ў 1931 годзе. Чэмпіянаты свету праводзяцца з 1931 года (штогод, з 1960 праз год), Еўропы — з 1968, у асабістым і камандным заліках. У праграме Алімпійскіх гульняў — з 1904 года.
Аўдзееўскі трамвай
Аўдзееўскі трамвай — трамвайная сістэма горада Аўдзееўка (Данецкая вобласць). Быў адкрыты 23 жніўня 1965 года. Па стане на 2014 год маецца 2 маршруту, 24,0 км рэек і 25 вагонаў (1 службовы). 22 студзеня 2015 года праз артабстрэлы трампарку і абясточанымі кантактнай сеткі трамвайны рух спынены. З 1 кастрычніка 2016 года рух адноўлены па маршруце "Трамвайны дэпо - 1-я прахадная АКХЗ"
Маршруты
У 1984-2000 гг. Дзейнічаў маршрут № 3 «Трамвайны парк (Аўдзееўка) - вул. Някрасава (Аўдзееўка) - Спартак», які накіроўваўся ў межах горада Данецка (у раён аэрапорта і Пуцілаўскага аўтавакзала) і быў першы ўчастак міжгародняй трамвайнай лініі Данецк - Аўдзееўка. Аднак маршрут так і не быў дабудаваны непасрэдна ў [Данецк]].
У 1990-х па маршруце № 3 курсіраваў адзін вагон з інтэрвалам ў 1:00. У 2000 годзе рух па лініі быў спынены. У 2003 годзе поўнасцю ліквідавана кантактная сетка. На працягу 2004-2005 гадоў лінія ад кальца «Вуліца Някрасава» да пасёлка Спартак канчаткова цалкам дэмантаваная.
Да вайны курсаваў трамвай № 2 па маршруце Вул. Някрасава - Чацвёртая прахадная АКХЗ.
Раннеімбрыйскі перыяд
Раннеімбрыйскі перыяд — перыяд геалагічнай гісторыі Месяца, які пачаўся 3,85 млрд гадоў назад і доўжыўся 50 млн гадоў. Пачатак перыяду звязаны з утварэннем басейна мора Дажджоў (Mare Imbrium), якое дала назву перыяду. Таксама ў гэты перыяд сфарміраваліся басейны мора Крызісаў, мора Спакою, мора Яснасці, мора Дастатку і акіяна Бур.
IC 3491
IC 3491 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вячаслаў Аркадзевіч Такарэўскі
Вячаслаў Аркадзевіч Такарэўскі (нар. 1948) — беларускі інжынер-будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2004).
Біяграфія
Сваю працоўную дзейнасць пачаў у 1966 годзе ў якасці слесара-рамонтніка завода «Гомсельмаш». З 1967 па 1969 гады служыў у шэрагах Савецкай Арміі.
У 1975 годзе скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту па спецыяльнасці «Будаўніцтва чыгунак, пуць і пуцявая гаспадарка». З 1975 па 1987 год працаваў у будаўнічых арганізацыях Гомельскай вобласці (майстар, прараб, галоўны інжынер, начальнік).
Працоўную дзейнасць у Гомельскім раёне Вячаслаў Аркадзевіч пачаў у 1987 годзе на пасадзе намесніка старшыні па капітальным будаўніцтве калгаса «1 Мая». Чатырнаццаць гадоў працаваў намеснікам старшыні Гомельскага райвыканкама, трыццаць чатыры гады (станам на 2001 год) узначальвае будаўнічую галіну раёна.
Грамадская дзейнасць
Неаднаразова абіраўся дэпутатам абласнога і раённага саветаў дэпутатаў. З’яўляецца членам Гомельскага раённага Савета ветэранаў і членам Савета старэйшын Гомельскага раёна.
Узнагароды
За высокія паказчыкі ў рабоце Вячаславу Аркадзевічу прысвоена званне «Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь», узнагароджаны нагруднымі знакамі Саюза будаўнікоў Рэспублікі Беларусь «За заслугі ў будаўніцтве» і Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь «Ганаровы будаўнік», райвыканкама, ДП «Гомельскае абласное УКБ».
Рашэннем Гомельскага раённага Савета дэпутатаў ад 25 лістапада 2021 г. № 317 Такарэўскаму Вячаславу Аркадзевічу прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Гомельскага раёна».
Кывачыўка
Кывачыўка (Кивачі́вка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапілскай вясковай абшчыны.
Класічная механіка
Класічная меха́ніка — механіка, якая зыходзіць з класічных уяўленняў аб прасторы і часе і мае сваёй асноваю Еўклідаву геаметрыю і законы Ньютана. У XIX — XX стст. была выяўлена памылковасць некаторых базавых палажэнняў класічнай механікі. Але, нягледзячы на гэта, законы класічнай механікі з добрай ступенню дакладнасці апісваюць рух макраскапічных цел. Класічная механіка з'яўляецца адной з дзвюх асноўных падгалін механікі, якая мае справу з наборам фізічных законаў, якія апісваюць рух цел пад дзеяннем сістэмы сіл. Рух цел вывучаецца здаўна, што робіць класічную механіку адным з найстарэйшых і найбуйнейшых суб'ектаў у галіне навукі, тэхнікі і тэхналогіі. Класічная механіка апісвае рух макраскапічных аб'ектаў: ад снарадаў да частак машын, а таксама аб'екты ў космасе, напрыклад, касмічныя караблі, планеты, зоркі і галактыкі. Акрамя таго, дысцыпліна мае спецыялізацыі пры вывучэнні такіх суб'ектаў, як газы, вадкасці, цвёрдыя рэчывы, і іншыя канкрэтныя падтэмы. Класічная механіка дае надзвычай дакладныя вынікі, пакуль вобласць даследаванняў абмяжоўваецца буйнымі аб'ектамі, а хуткасці не набліжаюцца да хуткасці святла. Калі разглядаемыя аб'екты досыць малыя, становіцца неабходным увесці іншыя галіны механікі, як квантавую механіку, у аснове якой ляжаць законы фізікі, звязаныя з дыскрэтнай прыродай матэрыі, карпускулярна-хвалевым дуалізмам мікрачасціц (атамных ядзер, электронаў). Пры рэлятывісцкіх хуткасцях законы класічнай механікі ўжо не адпавядаюць рэчаіснасці, і замест яе выкарыстоўваюць спецыяльную тэорыю адноснасці. Агульная тэорыя адноснасці ўключае ў механіку гравітацыйнае ўзаемадзеянне.
Тэрмін «класічная механіка» быў прыдуманы у пачатку XX стагоддзя для апісання сістэмы фізікі, якая была распрацавана Ісаакам Ньютанам і многімі яго сучаснікамі-натурфілосафамі і грунтуецца на ранейшых астранамічных тэорыях Іагана Кеплера, якія ў сваю чаргу былі заснаваны на дакладных назіраннях Ціха Брагэ і наземных даследаваннях руху снарада Галілея. З таго, што гэтыя аспекты фізікі былі распрацаваны задоўга да з'яўлення квантавай механікі і тэорыі адноснасці, некаторыя крыніцы выключаюць тэорыю адноснасці Эйнштэйна з гэтай катэгорыі. Аднак шэраг сучасных крыніц уключаюць у паняцце рэлятывісцкую механіку, якая, на іх думку, уяўляе сябой класічную механіку ў яе найбольш развітай і найбольш дакладнай форме.
Пачатковы этап у развіцці класічнай механікі часта называюць ньютанаўскай механікай; ён звязаны з фізічнымі паняццямі і матэматычнымі метадамі, вынайдзенымі самім Ньютанам, паралельна з Лейбніцам, і іншымі вучонымі. Пазней былі распрацаваны больш абстрактныя і агульныя метады, якія прывялі да перафармулёўкі класічнай механікі, вядомай як механіка Лагранжа і гамільтанаўская механіка. Гэтыя дасягненні былі зроблены ў асноўным у XVIII і XIX стагоддзях.
Асноўныя раздзелы і паняцці класічнай механікі:
Бургас (правінцыя Сасары)
Бургас (Burgos) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 1068 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сцяг Сан-Марына
Сцяг Сан-Марына выглядае, як дзве гарызантальныя паласы — белая зверху і светла-блакітная знізу. У цэнтры сцягу — герб, які выглядае як шчыт (з выявай трох замкаў пасярэдзіне). Яго атачае вянок, зверху над ім карона, а пад ім — скрутак з надпісам «LIBERTAS» (Воля).
Баку-Пасажырская
Баку-Пасажырская (старая назва Баку-I) — пасажырская чыгуначная станцыя ў Баку.
Гісторыя
Станцыя была пабудавана ў 1880 годзе з будаўніцтвам Баку-Сабунчы-Сураханінскай чыгункі, і прызначалася для абслугоўвання пасажырскіх перавозак. Першы будынак вакзала (Тыфліскі) быў пабудаваны да моманту адкрыцця Баку-Тыфліскай чыгункі, другі (Сабунчынскі) да будаўніцтва Баку-Сабунчы-Сураханінскай электрыфікаванай чыгункі.
Цвіліхіўка
Цвіліхіўка (Цвілі́хівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапілскай вясковай грамады.
Баку-Пасажырская
Гісторыя
Станцыя Баку-Пасажырская да 1977 мела два вакзальныя комплексы, стары Тыфліскі вакзал, які быў пабудаваны ў 1883 г. пры будаўніцтве Баку-Тыфліскай чыгункі, і Сабунчынскі вакзал, пабудаваны ў 1926 г. і прызначаны для абслугоўвання прыгарадных электрацягнікоў, Баку-Сабунчынскай электрагаліны. У 1976 г. у сувязі з рэканструкцыяй станцыі Баку-Пасажырская, будынак Сабунчынскага вакзала спыніў сваю дзейнасць па абслугоўванні прыгарадных перавозак, наўзамен яго быў пабудаваны новы сучасны будынак Бакінскага вакзалу.
Тыфліскі вакзал канчаткова быў спраектаваны 1882 па праекце архітэктара Х. К. Васільева, але ў пачатковай стадыі праект у маўрытанскім стылі быў выкананы прафесарам Бруні, мастаком Дриттенпрейсом і іншымі, з'яўляючыся плёнам калектыўнай працы архітэктараў і мастакоў, і ўведзены ў эксплуатацыю ў 1883 г. Будынак вакзала было запраектавана ў двух узроўнях: двухпавярховы з боку горада і аднапавярховы — з перона. На першым паверсе вакол вестыбюля згрупаваныя касы, багажнае аддзяленне, службовыя памяшканні; на другім — пошта, тэлеграф, залы чакання і пр. Сцены, багата насычаныя арнаментам, якія нагадваюць ўсходні дыван, завяршаліся карнізам, пераходзь на адносна стрымана вырашанае плафон.
Ахтырскі раён
Ахтырскі раён (Охтирський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ахтырка (Охтирка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 26487 чалавек, плошча — 1284 км².
Баку-Пасажырская
Гісторыя
У 1926 г. для абслугоўвання пасажыраў электрыфікаванай Баку-Сабунчинской чыгункі, быў спраектаваны і пабудаваны другі вакзальны комплекс — Сабунчинский вакзал. Архітэктура будынка таксама была выканана ва ўсходнім стылі. У 1977 г. станцыя Баку-Пасажырская падвергнулася вялікі рэканструкцыі, пры якой было пабудавана новае сучаснае вакзальнае заднія, цесна прымыкае да будынка старога Тыфліскай вакзалу.
Ахтырскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 22 сельскіх саветаў.
Баку-Пасажырская
Гісторыя
У цяперашні час на станцыю прыбываюць і адпраўляюцца з яе толькі цягнікі далёкага накіравання. Прыгарадныя цягнікі адпраўляюцца са станцыі Беюк-Шор, размешчанай у межах Баку.
Ахтырскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 91 сяло.
Баку-Пасажырская
Далёкае прытрымліванне па станцыі
Па выніках разгляду прапановаў, якія паступілі ААТ 'ФПК' і чыгуначных адміністрацый краін СНД і Балтыі адбудуцца наступныя змены графіка руху пасажырскіх цягнікоў з 2015/01/01: Цягнікі: 373/374 Цюмень — Баку цэлы год праз дзень |- 38/37 Баку — Тбілісі цэлы год штодня |- 55/56 Баку — Масква цэлы год 2 разы на тыдзень |- 369/370 Баку — Харкаў цэлы год 1 раз у 4 дні |- 95/96 Масква — Баку цэлы год 2 разы на тыдзень |- 392/391 Растоў-на-Доне — Баку цэлы год 1 раз у 4 дні |- Прычапныя вагоны: |- Астрахань — Баку 2 разы на тыдзень (да цягніка 95/96) |- Новасібірск — Баку праз дзень (да цягніка 373/374) у летні перыяд |- Оренбург — Баку праз дзень (да цягніка 373/374) у летні перыяд |- Самара — Баку праз дзень (да цягніка 373/374) у летні перыяд |- Саратов — Баку праз дзень (да цягніка 373/374) у летні перыяд |- Уфа — Баку праз дзень (да цягніка 373/374) у летні перыяд |- Чэлябінск — Баку праз дзень (да цягніка 373/374) у летні перыяд |- З новых цягнікоў плануецца паўнавартасны цягнік Саратов — Баку.
Адлюстраванне ў літаратуры
Жуль Верн вуснамі Клодиуса Бомбарнака, героя аднайменнай аповесці, так апісаў бакінскі вакзал:
…і вялікі чыгуначны вакзал, годны любога вялікага горада Еўропы ці Амерыкі.
Эдуард Манэ
Юнацтва
Эдуард Манэ нарадзіўся ў доме 5 па вуліцы Банапарта ў парыжскім квартале Сен Жэрмен дэ Прэ ў сям'і Агюста Манэ, кіраўніка дэпартамента Міністэрства юстыцыі і Эжэн-Дэзірэ Фурнье, дачкі французскага дыпламата, былога консула ў Гётэбаргу. Шведскі кароль Карл XIII быў хросным бацькам маці Манэ. У 1839 годзе Манэ быў аддадзены на навучанне ў пансіён абата Пуалу, затым па прычыне абсалютнай абыякавасці да вучобы, быў пераведзены бацькам «на поўны пансіён» у каледж Ралена, дзе і навучаўся ў перыяд з 1844 па 1848, таксама не выяўляючы ніякіх поспехаў.
Нягледзячы на ​​велізарнае жаданне Манэ стаць жывапісцам, яго бацька, які жадаў сыну кар'еру юрыста, горача выступаў супраць яго мастацкай адукацыі. Аднак брат маці, Эдмон-Эдуар Фурнье, усведамляючы мастацкае пакліканне хлопчыка, параіў яму наведваць спецыяльныя лекцыі па жывапісе, на якія сам запісаў пляменніка і наведванне якіх асабіста аплачваў. Дзякуючы дзядзечцы Эдмунду, які рэгулярна вадзіў хлопчыка па музеях, Манэ адкрыў для сябе Луўр, што аказала вырашальны ўплыў на яго асабістае і творчае жыццё. Урокі малявання, як ні дзіўна, не выклікаюць у Манэ чаканай цікавасці, шмат у чым з-за акадэмічнасці выкладання, і хлопчык капіраванню гіпсавых выяваў аддае перавагу маляваць партрэты сваіх таварышаў, што неўзабаве стала прыкладам для многіх яго аднакласнікаў.
Но
Но (能, но:, «талент, майстэрства») — жанр японскага традыцыйнага драматычнага мастацтва, від тэатральнага музычнага прадстаўлення.
Склаўся ў XIV—XV ст. Уключае музыку, танец, спевы, драму. Для но характэрны надзвычай простыя дэкарацыі (звычайна стылізаваная сасна як сімвал даўгалецця); ігра акцёраў у масках (якія адлюстроўваюць псіхалагічны стан персанажа) і ў традыцыйным адзенні мінулых часоў; сюжэты пастановак звязаны з гістарычнымі падзеямі старажытнай Японіі. Галоўная задача акцёраў — выклікаць адваротнае «суперажыванне» гледачоў, нібы «ўцягнуць» іх у працэс тэатральнага дзеяння. Звычайна спектакль у тэатры но працягваецца каля шасці гадзін і складаецца з пяці асобных п'ес (пра багоў, самурая, жанчыну, злога чалавека, злога духа). У сучасны перыяд існуюць пяць розных школ тэатра но (у мінулым было яшчэ больш). У традыцыйным рэпертуары каля 200 п'ес. На развіццё тэатра но аказаў прыкметны ўплыў дзэн-будызм.
Кацярына Васільеўна Алейнік
Кацярына Васільеўна Алейнік (нар., Мінск ) — балерына, вядучы майстар сцэны Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны харэаграфічны каледж (клас педагога Вольгі Лапо). З 2007 года працуе ў трупе Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балеты Рэспублікі Беларусь.
Бітва пры Віторыа-Венета
Бі́тва пры Віторыа-Вене́та (25 кастрычніка — 3 лістапада 1918 года) — наступальная аперацыя войскаў Антанты ў Першай сусветнай вайне на Італьянскім фронце на рацэ П’явэ.
Перад наступам
Да пачатку наступу аўстра-венгерскія войскі практычна страцілі баяздольнасць. Фронт пакінулі венгерскія дывізіі, чэшскія і харвацкія часці спынілі барацьбу. Аўстра-Венгерская імперыя развальвалася: 26 верасня Чэхаславацкі нацыянальны савет у Парыжы абвясціў стварэнне чэхаславацкай дзяржавы на чале з Томашам Масарыкам, 4 кастрычніка ў Заграбе сфармаваўся Нацыянальны савет харватаў, сербаў і славенцаў, 21 кастрычніка 1918 года нямецкамоўныя дэпутаты рэйхсрата абвясцілі сябе Часовым нацыянальным сходам нямецкай Аўстрыі, а праз тыдзень, 30 кастрычніка, абвясцілі яе далучэнне да Германскай рэспублікі ў якасці састаўной часткі Германіі.
Наступ
Саюзнікі — 57 дывізій (51 італьянская, 3 брытанскіх, 2 французскіх, 1 амерыканская) пры 7 700 гарматах і 1 745 мінамётах прарвалі абарону аўстра-венгерскіх войскаў (58 дывізій няпоўнага складу пры 6 300 гарматах) і ўдарам у цэнтры на Віторыа-Венета (8-я і 12-я арміі) рассеклі іх фронт.
Некаторыя аўстра-венгерскія часці паўсталі і адмовіліся падпарадкоўвацца, да 28 кастрычніка ўжо каля 30 дывізій адмовіліся ваяваць. Становішча для аўстрыйцаў стала крытычным.
6-я аўстрыйская армія бязладна адыходзіла, італьянскія войскі наступалі па ўсім фронце, не сустракаючы супраціву, наступ развіваўся ўпэўнена.
У выніку працягваючагася наступлення быў заняты марскім дэсантам Трыест. Саюзныя войскі вымусілі аўстра-венгерскую армію капітуляваць. Перамір’е было падпісана 3 лістапада ў Віла-Джусці.
Баявыя дзеянні спыніліся ў 15 гадзін 4 лістапада. Да моманту перамір’я італьянцы ўзялі ў палон 387 000 аўстрыйцаў і больш за 2 300 гармат. Аўстра-венгерская армія на італьянскім фронце перастала існаваць, а сама Аўстра-Венгрыя распалася на часткі.
IC 3492
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ясная Паляна (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Ясная Паляна (Ясная Поляна) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Малыя Швакшты
Малыя Швакшты, Малая Швакшта — возера ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. За 22 км на паўднёвы захад ад горада Паставы, каля вёскі Папоўцы, у басейне ракі Страча (выцякае з возера).
Назва
Назва балцкага паходжання.
Звязана з літоўскім švakšnoti «накропваць, імжыць», švakštelėti «лінуць (ваду)».
Назва звязаная з павольным рухам вады ў возеры, якое праточнае (уцякае пратока з возера Вялікая Швакшта, выцякае рака Страча).
Гідраграфія
Плошча 1,91 км². Найбольшая глыбіня 3,2 м. Даўжыня 2,3 км, найбольшая шырыня 1,3 км. Даўжыня берагавой лініі 6,75 км. Аб’ём вады 2,86 млн м³. Плошча вадазбору 105 км².
Упадаюць 3 ручаі. Злучана пратокай з возера Вялікія Швакшты. Маюцца два астравы.
Дольск (Любэшыўскі раён)
Дольск (Дольськ) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Ніна Барысаўна Мячкоўская
Ніна Барысаўна Мячкоўская (нар., г. Брэст) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне тэарэтычнага і славянскага мовазнаўства. Доктар філалагічных навук (1986), прафесар (1987).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Руская мова і літаратура», 1968). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1971, філалагічны факультэт, кафедра тэарэтычнага і славянскага мовазнаўства, прафесар).
Узнагароды
Прэмія імя У. І. Пічэты Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (2001).
Таполіўка (Гайсынскі раён)
Таполіўка (Топо́лівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапілскай вясковай грамады.
Спіс аб’ектаў PGC (1769001—1770000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1769001—1770000)
Карл Шпіцвег
Карл Шпіцвег (ням.: Carl Spitzweg;,  — , ) — нямецкі жывапісец, малявальшчык і ілюстратар, адзін з найярчэйшых прадстаўнікоў стылю бідэрмаер.
Біяграфія
У 30-е і 40-е гады XIX стагоддзя працаваў малявальшчыкам і ілюстратарам для сатырычных часопісаў, напрыклад для «Лёгкакрылае лісце» («Fliegende Blätter»). Створаныя ім у гэты перыяд карціны іранічныя ў адлюстраванні гарадской ідыліі, жыцці дробнага бюргера. Гэтыя працы паказваюць на вялікі талент назіральніка асаблівасцяў чалавечай натуры, маюць ясную кампазіцыю і адлюстраванне гульні святла і цені, як і ў галандскіх жанравых мастакоў XVII стагоддзі. У канцы 40-х гадоў Шпіцвег здзейсніў серыю паездак за мяжу, у тым ліку ў Прагу, Парыж і Лондан, дзе адкрыў для сябе пейзажны жывапіс Джона Констэбла, а таксама творчасць Эжэна Дэлакруа і мастакоў барбізонскай школы. З гэтага моманту пейзажны жывапіс пачынае адыгрываць вялікую ролю ў творчасці мастака.
У 1832 годзе ён упершыню наведаў Італію.
У 1868 годзе атрымаў званне ганаровага члена Мюнхенскай акадэміі мастацтваў.
Дудка (ручай)
Ду́дка — ручай у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сула.
Даўжыня ручая 3,5 км. Пачынаецца каля вёскі Шашкі, упадае ў Сулу за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Дудкі. Ад вытоку на працягу 1,2 км каналізаваны.
Гастон Думерг
Гастон Думерг (Gaston Doumergue;  — ) — французскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэзідэнт Францыі (Трэцяя рэспубліка, 1924—1931).
Пачынаў як радыкал, у пазнейшыя гады — кансерватар без пэўнай партыі. Першы міністэрскі партфель (міністра калоній) атрымаў у 1902 годзе. У снежні 1913 — чэрвені 1914 — прэм'ер-міністр і міністр замежных спраў; затым зноў узначальваў МЗС у першыя месяцы 1-й сусветнай вайны. У 1914—1917 гадах зноў міністр калоній; у пачатку лютага (паводле н. ст.) 1917 года ўзначаліў французскую дэлегацыю на Петраградскай канферэнцыі саюзных дзяржаў.
У 1923—1924 гадах старшыня Сената.
На другі тэрмін не балатаваўся, але застаўся ў палітыцы і пасля зыходу з Елісейскага палаца яшчэ раз быў прэм'ер-міністрам (люты—лістапад 1934, узначальваў кансерватыўны «ўрад нацыянальнага адзінства»). Гэты кароткі перыяд быў нестабільны, характарызаваўся ростам фашысцкіх настрояў ва Францыі і фарміраваннем левага антыфашысцкага фронту; у кастрычніка 1934 года харвацкімі нацыяналістамі (усташамі) у Марселі быў забіты міністр замежных спраў ва ўрадзе Думерга, Луі Барту.
Пасля адстаўкі свайго кабінета Думерг сышоў на спакой і памёр у сваім родным горадзе Эг-Віў (поўдзень Францыі, дэпартамент Гар).
Думерг быў адзіным прэзідэнтам Францыі — пратэстантам і адзіным кіраўніком французскай дзяржавы з часоў Хлодвіга, якія не належаў да рымска-каталіцкай царквы (не лічачы Генрыха IV, які перайшоў у каталіцызм).
Думерг быў масонам і належаў да масонскай ложы «Рэха» Вялікага Усходу Францыі.
Акрамя таго, Гастон Думерг стаў адным з двух прэзідэнтаў (другім быў Нікаля Сарказі), якія ўступілі ў шлюб на пасадзе. 1 чэрвеня 1931 года 68-гадовы прэзідэнт Францыі, раней халасты, ажаніўся з Жанай-Мары Гасаль (1879—1963). Як і ў выпадку з Сарказі, шлюб быў заключаны мэрам VIII акругі, які адмыслова наведаў Елісейскі палац.
Сабаліўка (Гайсынскі раён)
Сабаліўка (Соболі́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сабаліўскай вясковай грамады.
Мяккі стыль
Мяккі стыль (Weicher Stil) — плыня ў заходнееўрапейскім, пераважна нямецкім і чэшскім, мастацтве позняй готыкі 1380-1430-я гг.. Для твораў «мяккага стылю», прасякнутых уплывамі містычных вучэнняў, характэрны лірычнасць і эмацыйная насычанасць вобразаў, што сведчыць пра паступовае разлажэнне канонаў сярэдневяковага мастацтва. У жывапісе тыповымі ўзорамі «мяккага стылю» з'яўляюцца творы так званага Майстра, Конрада з Зёста, так званага Верхнярэйнскага майстра, у скульптуры — так званыя , невялікія алтарныя статуі з каменя ці дрэва, радзей з алебастру.
Спартак (значэнні)
Спартак — рымскі раб-гладыятар
IC 3493
IC 3493 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мотарыкша
Мотарыкша (аўтарыкша, тук-тук, мотатаксі) — крыты трохколавы матацыкл ці скутэр, прызначаны для перавозкі пасажыраў ці груза.
Агульныя звесткі
Выкарыстанне мотарыкшаў шырока распаўсюджана ў краінах з цёплым кліматам, асабліва ў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі. Мотарыкша з’яўляецца матарызаванай версіяй звычайнай рыкшы і вылучаецца эфектыўнасцю і таннасцю транспарціроўкі. У Індыі мотарыкша — адно з найбольш папулярных транспартных сродкаў, тут яе часта называюць тук-тукам або аўтарыкшай. Звычайна мотарыкша індыйскай вытворчасці спажывае каля 1 літра бензіну на 35 кіламетраў шляху (каля 3 літраў на 100 кіламетраў). Сярод найбуйнейшых вытворцаў мотарыкшаў у Індыі можна назваць кампаніі Bajaj Auto, Kerala Auto, Piaggio і Force Motors, Mahindra & Mahindra і TVS Motors.
Гэты від транспарту з’яўляецца адным з самых небяспечных сродкаў перамяшчэння па горадзе, у сувязі з падвышанай аварыйнасцю і адсутнасцю сістэм бяспекі. Нягледзячы на гэта, ён папулярны сярод турыстаў, бо вельмі зручны для кароткіх паездак па гарадах, дзе дрэнна развіты грамадскі транспарт.
Шлапань
Шлапань (Шлапа́нь) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сцяг Славеніі
Нацыянальны сцяг Славеніі ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з трох роўных палос: верхняй — белага, сярэдняй — сіняга і ніжняй — чырвонага колеру з гербам Славеніі, змешчаным у верхняй частцы сцягу бліжэй да тронка. На гербе намаляваны сілуэт найвысокай гары Славеніі — Трыглава, а таксама сімвалічна намалявана Адрыятычнае мора і рэкі Славеніі.
Колеры сцягу панславянскія, яны выкарыстоўваліся на больш старажытных гербах і лічыліся нацыянальнымі яшчэ да прыняцця сцягу славенскімі патрыётамі ў 1848 годзе. На такі выбар колераў іх падапхнулі колеры сцягу Расіі.
Сцяг асацыяваўся са Славеніяй і падчас яе знаходжання ў складзе Югаславіі. У 1945 на сцяг была змешчаная чырвоная зорка. Пасля здабыцця незалежнасці зорка са сцяга была прыбраная. Новы сцяг быў афіцыйна прыняты 27 чэрвеня 1991 года.
Наталі Сарот
Наталі Сарот (Nathalie Sarraute; пры нараджэнні Наталля Ільінічна Чарняк;, Іванава-Вазнясенск, Расійская імперыя — , , Францыя) — адвакат, французская пісьменніца, родапачынальнік «новага рамана», , крытык,.
Творчасць
Прызнанне пісьменніца атрымала толькі пасля публікацыі яе раманаў «Партрэт невядомага», «Мартэро», «Планетарый» і «Паміж жыццём і смерцю». Уся творчасць Сарот пабудавана на апісанні псіхічных рэакцый. У цэнтры ўвагі яе раманаў падсвядомыя ўсплёскі эмоцый, душэўныя парывы​​, найтонкія адценні чалавечых пачуццяў.
Пераклады на беларускую мову
Апавяданне «Трапізмы» на беларускую мову перакладаў Зміцер Колас.
Мікалай Андрэевіч Паўленка
Мікалай Андрэевіч Паўленка (, с. Савінка, Паласаўскі раён, Валгаградская вобласць, Расія —, г. Прага, Чэхія) — мовазнавец, спецыяліст у галіне беларускага мовазнаўства. Доктар філалагічных навук (1979). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аддзяленне рускай мовы і літаратуры, 1954; аспірантура, 1957). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1957, прафесар кафедры агульнага і славянскага мовазнаўства), Інстытуце рускай мовы імя А. С. Пушкіна (Пражскі філіял; з 1985, дырэктар).
Навуковыя інтарэсы: словаўтварэнне ў беларускай і рускай мовах; тэорыя мовы; гісторыя пісьма.
Бухта Андрэева
Бухта Андрэева — невялікая бухта ў Азоўскім моры, змесцаваная ў паўночнай частцы Таганрогскага мыса, у межах горада, побач з Таганрогскім металургічным заводам.
Гісторыя
Бухта Таганрогскага металургічнага завода, цяпер бухта Андрэева, была ўладкавана ў месцы прылягання балкі Вялікая Чарапаха да Таганрогскага заліва на мяжы XIX і XX стагоддзяў. Сюды былі пракладзены дзве чыгуначныя галіны, што звязалі бухту з тэрыторыяй завода. Водная тэрыторыя гавані мела тры прыстані, збудаваныя са змяшаных металічных і драўляных канструкцый. Да іх швартаваліся грузавыя судны, што дастаўлялі для металургічнага завода сыравіну з Керчы і Украіны. Пазней тут быў пабудаваны элеватар.
У красавіку 2015 года бухта Андрэева трапіла ў поле зроку СМІ ў сувязі з надзвычайнай сітуацыяй: у ваду зваліўся будаўнічы кран, што вырабляў на беразе працы. Кранаўшчыка з вады вынялі самі будаўнікі і даставілі яго ў лякарню хуткай дапамогі Таганрога. Пацярпелы кранаўшчык атрымаў адкрытую чэрапна-мазгавую траўму.
Этымалогія
Назва «Бухта Андрэева» ўмацавалася ў тапаніміцы дзякуючы Таганрогскаму металургічнаму заводу, які ў 1930-х гадах зваўся «Таганрогскі дзяржаўны металургічны завод ім. Андрэева» ў гонар буйнага савецкага партыйнага і дзяржаўнага дзеяча А. А. Андрэева.
Геаграфія
Бухта Андрэева размяшчаецца ў паўночнай частцы Таганрогскага мыса, у межах горада, побач з Таганрогскім металургічным заводам, у пункце скрыжавання Сацыялістычнай вуліцы і вуліцы Адмірала Круйса.
Яндэкс.Панарамы
'''Яндэкс. Панарамы''' — вэб-сэрвіс на Яндэкс. Картах, які дазваляе праглядаць бесперапынныя панарамныя здымкі вуліц. Запушчаны ў 2009 годзе, у сапраўдны момант даступныя панарамы гарадоў Расіі, Украіны, Казахстана, Беларусі і Турцыі. Ва Украіне на панараме даступныя здымкі больш за 70 гарадоў.
Віндзія
Пячора Віндзія (Vindija) — пячора ў Харватыі, размешчаная побач з горадам Вараждзін. Вядомая тым, што ў ёй утрымліваюцца адныя з лепш за ўсё захаваўшыхся рэшткаў неандэртальцаў у свеце. Знойдзены ў 1974 годзе. Мяркуецца, што неандэртальцы жылі там прыкладна 44 тыс. гадоў таму.
Яндэкс.Панарамы
Тэхналогія здымкі
На дах аўтамабіля з GPS ўстаноўлена некалькі камер з разрозненнем не менш за 10 мегапікселяў. Машына на нізкай хуткасці рухаецца па вызначаным маршруце, і праз кожныя 20-30 метраў усе фотакамеры адначасова робяць здымкі. Пасля заканчэння здымкі з зыходных фатаграфій збіраюцца панарамы. Гэта робіцца аўтаматычна дзякуючы GPS, бо для кожнай панарамы паказваюцца каардынаты і здымкі.
Віндзія
У пластах G3 і G1 ўтрымліваюцца толькі косткі неандэртальцаў, у пласце F знаходзяць косткі і неандэртальцаў і сучасных людзей, у пазнейшых пластах знаходзяцца толькі рэшткі Homo sapiens — прадстаўнікоў гравецкай культуры. Радыявугляводны аналіз гідраксапраліну (спецыфічнай для калагена амінакіслоты) з адкладаў з пласта F паказаў, што сучасныя людзі з'явіліся ў пячоры Виндия праз прыкладна 8 тыс. гадоў пасля знікнення неандэртальцаў >40 тыс. гадоў да цяперашняга часу (калібраваная дата).
Два ўзору Vindija 33.25 і Vindija 33.16 выкарыстоўваліся ў праекце расшыфроўкі геному неандэртальца. Узор Vindija 33.16 паслужыў асноўнай крыніцай інфармацыі (больш за 99%) з усіх атрыманых узораў ДНК, у выніку чаго было прачытана 2 мільярды пар нуклеатыдаў (калі выключыцьфрагменты, якія паўтараюцца) — 63% неандертальского геному.
Дубавец
Дубавец — прозвішча, тапонім.
Пётр Ваньковіч
Пётр Ваньковіч (? — да 1670) — ураднік і землеўласнік.
Біяграфія
Войскі менскі. Валодаў маёнткам Волма і фальваркам Скарабагатава Менскага павета (1654).
Памёр да 1670 года.
Сям’я
У шлюбе з Ганнай з Дунін-Глушынскіх, дачкой харужага ваўкавыскага. Дзеці :
Качыныя гісторыі
Сусветная прэм’ера серыяла адбылася 18 верасня 1987 года, у выглядзе тэлевізійнага фільма пад назвай «Скарб залатых сонцаў», пасля гэты фільм падзялілі на пяць пілотных серый. Заключная сотая серыя серыяла выйшла ў эфір 28 лістапада 1990 года. А 3 жніўня 1990 года ў кінатэатрах ЗША выйшаў поўнаметражны мультфільм «Качыныя гісторыі».
У 2017 годзе серыял быў перазапушчаны, першы эпізод выйшаў 12 жніўня. Перазапуск адрозніваецца менш дэталізаваным малюнкам, затое вялікай увагай да характараў персанажаў і іх адносін.
Курган (паэма)
Курган — паэма-балада Я. Купалы, якая лічыцца адным з лепшых героіка-рамантычных твораў Купалы і шэдэўрам беларускай літаратуры. У дарэвалюцыйны час друкавалася з аўтарскім прысвячэннем «Памяці С. Палуяна».
Арыгінал паэмы захоўваецца ў Беларускай бібліятэцы і музеі імя Францыска Скарыны ў Лондане.
Апісанне
Паэма была завершана класікам 23 мая 1910 года ў Пецярбургу і ўпершыню апублікавана ў газеце «Наша ніва» 21 чэрвеня 1912 года.
Гэтай паэмай адкрываецца шэраг фальклорна-рамантычных паэм у творчасці Я. Купалы дакастрычніцкага часу. У лісце да Л. Клейнбарта 11 студзеня 1929 года аўтар аднёс паэму да твораў, спароджаных выключна фантазіяй. Паэма красамоўна сведчыць пра арганічную нацыянальна-фальклорную сутнасць купалаўскага мастацкага бачання свету, скандэнсаванасць народнасці яго мастацкага мыслення і рамантычнага стылю. Гэта класічны ўзор героіка-рамантычнай паэмы.
Паэма прысвечана лёсу мастака ў грамадстве. На вяселле дачкі князь кліча мясцовага Гусляра і патрабуе ад яго песень у сваю хвалу і на пацеху вяльможным гасцям. Ён папярэджвае музыку, што пакарае смерцю, калі той не выканае загад. Але замест пахвалы князю з вуснаў Гусляра гучыць суровая праўда пра бязлітаснасць і чужасць князя народу, цяжкі паднявольны лёс падданых князя. За непакору і непаслухмянасць князь загадвае закапаць Гусляра жывым разам з гуслямі. Гусляр гіне, але памяць аб ім у народзе вечная, як той курган, што як сімвал народнай памяці ўзнёсся над магілай народнага заступніка.
Ідэя паэмы празрыстая: народнай памяці варты толькі той мастак, які аддае справе народа і свае песні, і сваё жыццё; сапраўднае мастацтва толькі тое, што служыць народу; у службе народнай праўдзе — веліч і прызванне мастака. Па сваім гучанні паэма паліфанічная. Мастацкая форма паэмы выключная па сваёй прыгажосці і ўздзеянні на чытача сваёй надзвычайнай эмацыйнай сілай, яркай палітрай метафар, эпітэтаў, гіпербал, выключна зграбнай кампазіцыяй — як агульнай, страфічнай, так і звязанай з падачай дзеяння ў яго развіцці.
У паэме 12 раздзелаў, кожны з якіх складаецца з 4 катрэнаў. Змена, рухомасць гучання строфаў суадносяцца з разгортваннем сюжэту. Экспазіцыйны 1 раздзел — частка твору шырокага эпічнага размаху. Пачатак сюжэтнага апавядання ў паэме як бы прыспешаны, але завязка дзеяння ў цэлым непаспешлівая, з падрабязным раскрыццём абставін дзеяння — апісаннем княжацкага замку, «бяседы вялікай у князя» (2 і 3 раздзелы) і з падрабязнай характарыстыкай Гусляра (4 і 5 раздзелы). У цэнтральных, самых драматычна-напружаных раздзелах (6—10) ідзе дыялог князя і Гусляра. Словы Гусляра вытрыманы на самай высокай ноце. У кульмінацыйным 10 раздзеле «Князь стаіць, князь маўчыць, жуда, помста б'е з воч». У 11 раздзеле наступае развязка канфлікту. Заключны раздзел як бы вяртае чытача да першага раздзелу і так узнікае адзінага тону эмацыянальная рамка сюжэтнага дзеяння.
«Курган» — шэдэўр не толькі Я. Купалы, але і ўсёй новай беларускай літаратуры. Уздзеянне паэмы на беларускую літаратуру пачалося адразу ж пасля яе з'яўлення. Асабліва яно прыкметнае у зборніку К. Буйло «Курганная кветка» (1914), а таксама на «Абразках» З. Бядулі (1913), на першай рэдакцыі паэмы Я. Коласа «Сымон-музыка» (1918) і інш.
Пераклады
Паэма перакладалася на шматлікія замежныя мовы, у т.л. на азербайджанскую — Г. Беюкага, на англійскую — В. Рыч, на армянскую — Г. Баран, на асецінскую — А. Пухаеў, на балгарскую — Н. Вылчаў, на кітайскую — Чжу Цзі, на латышскую — С. Еранім, на літоўскую —, на малдаўскую — П. Дарые, на рускую — М. Браўн,, С. Гарадзецкі, Н. Кіслік, С. Рагавіцкі з Э. Падэрэўскім, на румынскую — С. Дэлчу, на узбекскую —, М. Шэйхзадэ, на ўкраінскую — , П. Тычына, ,.
Ушанаванне памяці
У 2010 годзе святкавалася стагоддзе паэмы. З гэтай нагоды ў Дзяржаўным літаратурным музеі імя Я. Купалы праводзілася выстаўка, дзе можна было ўбачыць копію рукапісу паэмы, першую публікацыю паэмы ў газеце «Наша ніва» 1912 года і прыжыццёвыя друкаваныя выданні з паэмай, розныя выданні гэтага твора канца ХХ — пачатку ХХІ стагоддзяў.
Выяўленчае мастацтва
Да паэмы звярталіся майстры сучаснага выяўленчага мастацтва Беларусі (творы М. Басалыгі , М. Бельскага, Я. Бусла, Л. Замаха, А. Кашкурэвіча , М. Пушкара, М. Савіцкага, П. Сергіевіча, І. Сталярова, В. Ціхановіча, В. Шаранговіча і інш.) і Расіі (Я. Чарняцін).
А. М. Кашкурэвіч атрымаў дыплом імя Францыска Скарыны Рэспубліканскага і дыплом ІІ ступені Усесаюзнага конкурсаў «Мастацтва кнігі» за ілюстрацыі да выдання паэмы 1967 года.
В. П. Шаранговіч узнагароджаны дыпломам імя Францыска Скарыны Рэспубліканскага і дыпломам ІІ ступені Усесаюзнага конкурсаў «Мастацтва кнігі» за ілюстрацыі да выдання «Паэмы [На ракой Арэсай; Безназоўнае; Яна і я; Магіла льва; Бандароўна; Курган; Адплата кахання; Нікому; Зімою]» 1978 года.
Музыка
Да паэмы Янкі Купалы «Курган» не раз звярталіся кампазітары. Ёй прысвечаныя музычныя творы К. Галкоўскага, Я. Глебава, І. Лучанка, І. Любана, А. Туранкова, У. Чараднічэнкі.
28 мая 1969 года ў Беларускім дзяржаўным тэатры оперы і балета адбылася прэм’ера балета ў 3-х дзеяннях «Выбранніца». Лібрэта напісалі А. Вярцінскі і А. Дадзішкіліані па матывах паэм Янкі Купалы «Магіла льва», «Сон на кургане», «Драматычная паэма», «Курган».
Другая рэдакцыя балета «Выбранніца», якую Яўген Глебаў прысвяціў 100-годдзю з дня нараджэння Янкі Купалы, была пастаўлена Беларускім тэатрам оперы і балета ў 1982 годзе і мела назву «Курган». Лібрэта напісалі і А. Вярцінскі.
У 1960 годзе І. Лучанок напісаў кантату «Курган» для хору салістаў і сімфанічнага аркестра, на музыку якой Ансамбль «Песняры» ў 79-м прадставіў рок-оперу, якая ўвайшла ў дваццатку лепшых твораў свету, створаных у стылістыцы прагрэсіў-року. У 2011 да 100-годдзя напісання паэмы і 70-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Мулявіна быў прадстаўлены мюзікл «Курган» на музыку І. Лучанка ў аранжыроўцы У. Мулявіна.
Кінематограф
Некаторыя вобразы паэмы ўвайшлі ў кінафільм В. Рубінчыка «Магіла льва (Беларусьфільм)» (1971) і тэлеспектакль У. Траццякова «Папараць-кветка» (1981).
Кубена
Кубена — рака ў Архангельскай і Валагодскай вобласці Расіі, упадае ў Кубенскае возера, належыць басейну Паўночнай Дзвіны.
Даўжыня — 368 км, плошча басейна — за 11 000 км², сярэдні расход у ніжнім цячэнні — 52,2 м³/сек.
Пачынаецца на Конашскім узвышшы. На рацэ размешчаны горад Хараўск.
Мальхер Казімір Дунін-Глушынскі
Мальхер Казімір Дунін-Глушынскі (? — да 1690 года) — дзяржаўны дзеяч.
Апошняе жаданне (кніга)
«Апошняе жаданне» (Ostatnie życzenie) — зборнік навел пісьменніка Анджэя Сапкоўскага ў жанры фэнтэзі, аб’яднаных агульным галоўным персанажам — ведзьмаром Геральтам з Рывіі. Першы твор з цыкла «Вядзьмар» як па храналогіі, так і па часе напісання.
Беларускія пераклады
Кнігу «Апошняе жаданне» на беларускую мову пераклала Кацярына Маціеўская. Пераклад выйшаў у 2019 годзе ў выдавецтве «Янушкевіч».
Мальхер Казімір Дунін-Глушынскі
Біяграфія
Войцех Каяловіч выводзіў Дунінаў-Глушынскіх з Польшчы, а ў Менскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага згадваў Юрыя Дуніна Глушынскага герба «Лебедзь», які быў электарам Уладзіслава ІV у 1632 і Яна Казіміра ў 1648 г. Больш інфармацыі пра род і асабіста пра Мальхера Казіміра падаў Каспар Нясецкі. Паводле яго, род паходзіў або з Раўскага, або Сандамірскага ваяводстваў Польшчы, адкуль некаторыя яго прадстаўнікі перасяліліся ў Вялікае Княства Літоўскае.
Мальхер быў сынам Каспара Глушынскага, які ў 1648 г. з’яўляўся паслом на элекцыйны сойм са Смаленскага ваяводства, і невядомай па імі Ваейкі. Герб Мальхера Казіміра адпавядае агульнапрынятаму ўзору польскага герба «Лебедзь» (ці «Дунін», ад якога ён браў прыдомак да свайго прозвішча).
У 1669—1676 г. — смаленскі войскі, у 1670 г. — камісар ЯКМ. У 1670 г. разам з братам Лукашам, як камісары ЯКМ, размяжоўвалі землі шляхты-бежанцаў, якія страцілі свае маёнткі на карысць Расіі. У 1673 г. — дэпутат у вайсковай радзе, у 1678—1680 г. — ваўкавыскі харужы, у 1680 г. — сурагатар Ваўкавыскага павета.
Валодаў маёнткам Вайтовічы ці Вайткевічы.
Памёр да 1690 года.
Сям’я
Жонкай яго была невядомая (Тэрэза?) з Шэметаў, полацкая падсталянка, з якой меў две дачкі — Альжбету, першы раз замужам за аршанскім лоўчым Хлусовічам, другі раз — за лідскім стольнікам і падстаростай Аляксандрам Глубоцкім, і Тэадору, першы раз замужам за сахачэўскім стольнікам Альбрыхтам Цадроўскім, другі раз — за менскім падстолім Тамашом Завішай, а таксама чатырох сыноў:
Помнік Міхаілу Фрунзэ (Мінск)
Помнік Міхаілу Васiльевічу Фрунзэ — помнік у Мінску, размешчаны ў Кальварыйскім скверы, каля будынка Фрунзенскага райвыканкома. Прысвечаны рэвалюцыянеру, аднаму з кіраўнікоў барацьбы за Савецкую ўладу на Беларусі, савецкаму партыйнаму дзяржаўнаму і ваеннаму дзеячу М. В. Фрунзэ. Помнік пастаўлены ў 1975 г., яго аўтарамі сталі скульптар Г. Мурамцаў і архітэктар А. Жалдакоў.
Апісанне
Помнік уяўляе сабой пагрудны бюст рэвалюцыянера вышынёй 1,25 м, устаноўлены па прамавугольным бетонным пастаменце вышынёй 2,25 м, абліцаваным шэрымі гранітнымі плітамі. Характарыстыка вобраза дасягаецца дакладным партрэтным падабенствам і дэталёвай прапрацоўкай рыс твару. На пастаменце факсіміле М. В. Фрунзэ. Уздоўж пляцоўкі, на якой устаноўлены помнік, дэкаратыўныя насаджэнні, газоны, акаймаваныя бардзюрам з бутавых камянёў.
Пагулянка (Любэшыўскі раён)
Пагулянка (Погуля́нка) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Софія Фадзееўна Навумава
Софія Фадзееўна Наву́мава (, Заазер’е Віцебскай акругі (сучаснай Віцебскай вобласці Беларусі) — ) — вучоны ў галіне хіміі высокамалекулярных злучэнняў. Доктар хімічных навук (1974).
Біяграфія
С. Ф. Навумава нарадзілася ў вёсцы Заазер’е Віцебскай акругі (сучаснай Віцебскай вобласці Беларусі). У 1941 годзе скончыла школу ва Ульянавічах. У час Вялікай Айчыннай вайны была падпольшчыцай і партызанскай сувязной. У 1949 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (хімічны факультэт). Да 1953 года працавала інжынерам у Інстытуце энергетыкі АН БССР. У 1953 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Кинетика ингибированной полимеризации метилметакрилата». З 1 лютага 1953 да 1989 года ў Інстытуце фізіка-арганічнай хіміі АН БССР (у 1952—1967 і 1975—1986 гг. загадчык лабараторыі).
Памерла С. Ф. Навумава 12 сакавіка 2000 г.
Навуковая дзейнасць
С. Ф. Навумавай належаць навуковыя працы па сінтэзу і даследаванню ўласцівасцей палімерных святлоадчувальных матэрыялаў, антыстатычных матэрыялаў і антыстатычных лакаў для каляровых кінафотаматэрыялаў, негатыўных і пазітыўных электронарэзістаў і рэнтгенарэзістаў для мікраэлектронікі, распрацоўцы поліфункцыянальных манамерных і алігамерных стабілізатараў і інш. З’яўляецца аўтарам больш за 250 навуковых прац, каля 100 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы СССР, ЗША, Францыі, Вялікабрытаніі, ФРГ, Італіі і Японіі.
Сярод апублікаванага:
Карджэгэ
Карджэгэ (Cargeghe) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 606 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 7030. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Quirico e Giulitta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3494
IC 3494 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шыманіўка
Шыманіўка (Шима́нівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сабаліўскай вясковай грамады.
Акадэмія адвакатуры Украіны
Акадэмія адвакатуры Украіны — украінская вышэйшая навучальная ўстанова правазнаўчага профілю, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Гісторыя
У 1995 годзе праўленне Саюза адвакатаў Украіны прыняло рашэнне аб заснаванні вышэйшай юрыдычнай навучальнай установы. Гэтую ідэю падтрымаў рэктар Кіеўскага нацыянальнага універсітэта, практычную рэалізацыю новай канцэпцыі падрыхтоўкі юрыдычных кадраў ўзялі на сябе Міжнародная адвакацкая кампанія "BIM " і Украінская адвакацкая карпарацыя, якія сталі сузаснавальнікамі навучальнай установы. 12 кастрычніка 1995 года было зарэгістравана ТАА "Інстытут адвакатуры пры Кіеўскім нацыянальным універсітэце імя Тараса Шаўчэнкі". Ліцэнзію на ажыццяўленне адукацыйнай дзейнасці па спецыяльнасці "Правазнаўства" інстытут атрымаў 13 чэрвеня 1996 года. У той час колькасць студэнтаў складала 150 чалавек. У тым жа годзе былі створаны тры першыя кафедры: кафедра тэорыі і гісторыі дзяржавы і права, кафедра адвакацкага майстэрства, кафедра моўнай падрыхтоўкі і культуралогіі.
У 1997 годзе была адкрыта кафедра грамадзянскага, крымінальнага і адміністрацыйнага права. У 1998 годзе створаны ўласны выдавецкі цэнтр. У 1999 годзе створана кафедра працэсуальнага права, адкрыта школа адвакацкай падрыхтоўкі з двума аддзяленнямі: спецыяльнай адвакацкай падрыхтоўкі і агульнай юрыдычнай падрыхтоўкі. У 2000 годзе створана кафедра грамадзянскага, гаспадарчага і грамадзянскага працэсуальнага права, у 2001 годзе — кафедра працоўнага, зямельнага і экалагічнага права.
17 мая 2001 года інстытут атрымаў III ўзровень акрэдытацыі, 12 снежня таго ж года быў выдзелены ў асобную ўстанову, якая атрымала назву Акадэмія адвакатуры Украіны.
У 2002 годзе адбыўся шэраг змен: кафедра грамадзянскага, гаспадарчага і грамадзянскага працэсуальнага права перайменавана ў кафедру грамадзянскага, гаспадарчага права і працэсу, кафедра працэсуальнага права — у кафедру крымінальнага працэсу і крыміналістыкі. На базе акадэміі было адкрыта аддзяленне давузаўскай падрыхтоўкі і студэнцкі дыскусійны клуб. У чэрвені ВНУ атрымаў IV ўзровень акрэдытацыі, што дазволіла рыхтаваць студэнтаў па спецыяльнасці "Правазнаўства" па адукацыйна-кваліфікацыйным узроўню спецыяліста і магістра. Таксама была адкрыта аспірантура па спецыяльнасці "Крымінальны працэс і крыміналістыка; судовая экспертыза".
У 2003 годзе акадэміі было прадастаўлена права разглядаць пытанне аб прысваенні навукова-педагагічным работнікам вучонага звання дацэнта, атрымана ліцэнзія на падрыхтоўку бакалаўраў па кірунку "філалогія" па спецыяльнасці "Пераклад" і ліцэнзію на падрыхтоўку бакалаўраў па кірунку "Міжнародныя адносіны" па спецыяльнасці "Міжнароднае права". У аспірантуры адкрыта спецыяльнасць "Крымінальнае права і крыміналогія; крымінальна-выканаўчае права". Таксама ў сакавіку пачала працу кафедра правоў чалавека, міжнароднага і еўрапейскага права.
З мая 2004 года аспірантура акадэміі пачала падрыхтоўку спецыялістаў па спецыяльнасці "Судачынства, пракуратура і адвакатура".
У снежні 2010 года пры акадэміі быў створаны інстытут медыцынскага і фармацэўтычнага права і біяэтыкі, які складаецца з навукова-даследчага цэнтра медыцынскага і фармацэўтычнага права, лабараторыі біяэтыкі, школы медыцынскага права, кансультатыўнага бюро па абароне правоў грамадзян у галіне біялогіі і медыцыны, экспертнай групы і студэнцкіх студый.
Нэвір
Нэвір (Неві́р) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Гермерынг
Гермерынг (Germering) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Фюрстэнфельдбрук. Насельніцтва — (на 31 снежня 2018 года). Плошча — 21,61 км². Афіцыйны код — 09 1 79123.
Путыўльскі раён
Путыўльскі раён (Путивльський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Путыўль (Путивль).
Утвораны ў 1926 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 28163 чалавекі, плошча — 1100 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Эспірыту-Санту
Эспірыту-Санту (Espírito Santo) — штат на ўсходзе Бразіліі. Адносіцца да Паўднёва-Усходняга рэгіёна. Мяжуе са штатамі Баія на поўначы, Мінас-Жэрайс на захадзе і Рыа-дэ-Жанейра на поўдні, усход штата абмываецца Атлантычным акіянам. Адміністрацыйны цэнтр — горад Віторыя.
Абдулвагаб Ісакавіч Вагабаў
Абдулвагаб Ісакавіч Вагабаў (нар. ) — беларускі інжынер-будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2004).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Дагестане.