cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ірландцы
Вопратка
Археалагічныя знаходкі сведчаць пра тое, што ў Ірландыі здаўна былі распаўсюджаны ваўняныя тканіны. Сярэднявечны гісторык Гіральд з Камбрыі паведамляў, што вопратка ірландцаў мае пераважна чорны колер, бо авечкі ў гэтай краіне ў асноўным чорныя. Лічыцца, што з Ірландыі паходзіць кілт, менавіта адсюль ён трапіў у Шатландыю. Аднак не ўсе сучасныя даследчыкі прытрымліваюцца гэтай думкі. Кілты пачалі распаўсюджвацца пераважна ў XIX ст., калі ў працэсе ўніфікацыі народнай вопраткі рамантычна настроеныя нацыяналісты прапанавалі выкарыстоўваць кілт у якасці агульнагэльскага нацыянальнага адзення. У гэты ж час з'явіліся зялёныя сукенкі з пышнымі спадніцамі, белыя фартухі, чорныя берэты і іншае адзенне, якое ў нашы дні выдаецца за нацыянальнае.
Ралпачан
Біяграфія
У час яго праўлення дзяржава актыўна спансавала пераклады будыйскіх твораў з санскрыту на тыбецкую мову.
Ралпачан запрашаў з Індыі найвядомых будыйскіх навукоўцаў — каментатараў і знаўцаў канону з мэтай іх удзелу ў доўгатэрміновым праекце перакладу і тлумачэння кананічных тэкстаў.
Ірландцы
Жытло
Даволі доўгі час асноўным тыпам паселішча ў Ірландыі была вёска. Толькі пасля аграрных рэформ, што пачаліся пасля Вялікага голада 1845 - 1847 гг. імкліва распаўсюджваліся адасобленыя фермы. У наш час большасць сельскіх жыхароў жыве на фермах-хутарах, аднак вёскі таксама працягваюць сваё існаванне. Звычайна яны не маюць канкрэтнага плана, хаты пабудаваны ў залежнасці ад рэльефа мясцовасці. Гарады ўзніклі ў перыяд сярэднявечча. У час заваявання яны з'яўляліся з аднаго боку цэнтрамі каланізацыі, з другога — культурных кантактаў з вонкавым светам.
Ужо ў глыбокай старажытнасці ў Ірландыі ўзводзіліся каменныя пабудовы. Але сярэднявечныя крыніцы паведамляюць, што большасць хацін ладзілася са звычайнага галля, потым абмазвалася глінай. У XVIII ст. з пашырэннем сельскагаспадарчых тэрыторый плошча лясоў значна скараціася, таму каменныя дамы сталі будавацца часцей. Глінабітныя хаціны захоўваліся пераважна ў багністай мясцовасці. Цэглу пачалі выкарыстоўваць адносна позна. Цагляныя пабудовы найчасцей сустракаюцца ў гарадах і вакол гарадоў, а таксама на поўначы Ірландыі. Дахі каркасныя. Да XIX ст. крыліся саломай. Падлога рабілася з гліны. Для ірландскіх традыцыйных дамоў характэрна наяўнасць дзвюх дзвярэй, прычым з дадатковымі малымі дзвярыма знізу.
У сярэднявеччы агмень ладзіўся ў цэнтры хаты. Паасобных пакояў у ёй не было. У нашы дні пераважаюць дамы, падзеленыя на пакоі з прыфрантавымі камі́намі. Дом ацяплялі торфам і сухім дзёрнам. Дзёран таксама выкарыстоўваўся для ўзвядзення невялікіх гаспадарчых пабудоў. Ложкі часцяком месціліся ў сценавых нішах. Да XIX ст. сталамі карысталіся ў багатых сем'ях, а ў бедных — невялікімі плеценымі падносамі.
Сацыяльная структура
У перыяд сярэднявечча кланы ўжо не з'яўляліся звычайнымі родамі, і фактычна ўяўлялі сабою пашыраныя карпарацыі, паміж якімі існавалі даволі складаныя адносіны. Вылучаліся высакародныя кланы, што стаялі на чале кланавых дзяржаў tauth, былі саюзныя і проста набліжаныя да іх, а таксама дробныя падпарадкаваныя. Кіраўнікі кланаў мелі розныя тытулы. Яны вызначаліся станам клана. Вышэйшы тытул, які ўзгадваецца ў крыніцах, — Ard-Ri (літаральна "валадар каралёў"). Моцныя кланы маглі паглынаць або нават вынішчаць больш слабыя, заключаць саюзы і аб'ядноўвацца.
Кланавая сістэма была разбурана ў XVII ст., калі найбольш прадстаўнічая кланавая арыстакратыя пакінула Ірландыю або была вынішчана ва ўзаемных сутычках і ў барацьбе з англічанамі. Аднак памяць пра прыналежнасць да пэўнага клана захавалася. У сярэдзіне XX ст. быў складзены спіс, у якім узгадвалася 240 буйных кланаў. У нашы дні аб'яднанне некаторых ірландцаў у кланы мае сімвалічны характар і сведчыць пра цікавасць да гістарычных каранёў, а не пра сапраўднае адраджэнне кланавай сістэмы.
Пасля разбурэння кланаў, размеркавання зямлі паміж буйнымі прыватнымі ўладальнікамі і ўсталявання сістэмы адкрытых палеткаў асновай сельскага грамадства сталі пашыраныя патрыярхальныя сем'і або аб'яднанні з некалькіх сем'яў - карыстальнікаў зямлі. Але і гэта форма сацыяльнага суіснавання працягвалася толькі да сярэдзіны XIX ст. Эміграцыя і аграрныя рэформы садзейнічалі ўсталяванню прыярытэта малой нуклеарнай сям'і, якая ў нашы дні з'яўляецца асноўнай. Да 1989 г. заканадаўства Ірландыі абмяжоўвала магчымасці разводаў. Паколькі дарослыя мужчыны часцяком эмігравалі, ў Ірландыі ў пасляваенны час нават склалася традыцыя існавання няпоўных сем'яў, калі муж ад'язджаў замяжу і фактычна разбураў адносіны з жонкай, але тая не мела магчымасці развесціся і заключыць шлюб з іншым мужчынам. У выніку прававой рэформы 1989 г. і новага сямейнага закана 1996 г. гэтае абмежаванне было ліквідавана, але знешні ўплыў дзяржавы і судоў на ўнутрысямейныя адносіны захаваўся. У 2004 г. была дазволена рэгістрацыя шлюбаў паміж асобамі аднаго пола.
Музыка і песні
Ірландскія музычныя і спеўныя народныя традыцыі вывучаліся з XVIII ст. Да нашага часу дайшлі сярэднявечныя сагі з міфалагічнымі і гераічнымі сюжэтамі, якія выконвалі спевакі філінды і барды, а таксама песні на гэльскай мове, прысвечаныя разнастайным бакам жыцця. З XVII ст. распаўсюдзіліся англамоўныя балады, што ў падрабязнай форме апавядалі пра гістарычныя і паўседзённыя падзеі. У канцы XIX - пачатку XX ст. у вулічных баладах адлюстоўваліся факты нацыянальнай барацьбы. Масавая эміграцыя суправаджалася пераносам мясцовых традыцый на іншаэтнічную глебу, знаёмствам ірландцаў з музычнай спадчынай іншых народаў, абагачэннем іх рэпертуару. Папулярныя музычныя інструменты: арфа, дуда, бубен, скрыпка, акардэон, губны гармонік і інш.
Танцы
Ірландскія танцы — амаль самая вядомая частка ірландскай культуры за межамі самой Ірландыі. Першыя пісьмовыя ўзгадкі пра ірландскія танцы адносяцца да позняга сярэднявечча, аднак іх дакладнага апісання не захавалася. Відавочна, большасць танцавальных традыцый прыходзіла ў Ірландыю з іншых еўрапейскіх краін. У XVIII ст. з'явіліся вандроўныя майстры танцаў, якія прафесійна навучалі танцавальнаму мастацтву.
К канцу XIX ст. майстры танцаў захаваліся пераважна на паўднёвым захадзе Ірландыі, адзінкі з іх вялі навучанне ў Лондане і гарадах ЗША. З 1898 г. прадстаўнікі Гэльскай Лігі ў мэтах папулярызацыі традыцыйнай культуры арганізавалі першае танцавальнае спаборніцтва. З 1900 г. па ініцыятыве лонданскай суполкі Гэльскай Лігі пачалося вывучэнне танцаў непасрэдна ў Ірландыі, публікаваліся этнаграфічныя працы, прысвечаныя танцам. У 1930 г. была створана Ірландская танцавальная камісія (Coimisiún le Rincí Gaelacha), якая займалася ўніфікацыяй танцавальнага мастацтва. З 1960-ых гг. яе дзейнасць набыла міжнародны характар. Танцавальныя спаборніцвы арганізоўваліся не толькі ў Ірландыі і Вялікабрытаніі, але таксама ў ЗША, Аўстраліі, Канадзе і іншых краінах. У 1970 г. быў заснаваны сусветны чэмпіянат па ірландскіх танцах.
Найбольш папулярныя танцы кейлі (céilí). Яны могуць выконвацца парна або групамі больш за 1 чалавека, танцорам дазваляецца станавіцца ў лінію або ў кола. Кейлі суправаджаюцца адбіваннем рытмічнай чачоткі. Таксама вядомыя парныя танцы, у тым ліку мадэрнізаваная версія кадрылі, фігурныя танцы рыл (reel), джыга (Jig, "партовы танец"), хорнпайп (hornpipe, "танец пад ражок") і інш.
Казкі
Іх героямі выступаюць старажытныя багі, хрысціянскія святыя, каралі і воіны, адсутнічаюць героі-жывёлы, якія паводзяць сябе як людзі. Казка абавязкова пачынаецца з прадмовы казачніка, звычайна іранічнай, а скончваецца высновамі на жыццёвыя тэмы.
Рэлігія
Каля 440 г. н. э. Святы Патрык арганізаваў першую хрысціянскую епархію. Да другой паловы VII ст. у Ірландыі была заснавана сетка кляштараў, якія вялі актыўную культурную і місіянерскую дзейнасць. Хрысціянская кельцкая царква арганізацыйна не адасаблялася ад каталіцкай царквы, але вызначалася адсутнасцю моцнай іерархіі. Войны з датчанамі прывялі да часовага заняпаду кляштараў. У 1118 г. збор біскупаў на чале папскага легата вырашыў распачаць рэформы з мэтай аднаўлення царкоўнага ўплыву. У адрозненні ад англічан і шатландцаў большасць ірландцаў не прыняла пратэстантызм, таму ў гады заваявання Ірландыі каталіцызм з'яўляўся адным з сімвалаў барацьбы за незалежнасць.
У нашы дні большасць вернікаў працягваюць заставацца каталікамі. Ірландыя — адна з краін сучаснай Еўропы, дзе моцны ўплыў царквы адчуваецца на розных баках свецкага жыцця.
Мова
Ірландская, або гэльская мова адносіцца да кельцкай галіны індаеўрапейскіх моў. Ранняя літаратурная мова склалася ў перыяд ранняга сярэднявечча. Аднак з XVI ст. у Ірландыі адбываўся працэс распаўсюджвання англійскай мовы, у тым ліку праз гарадскую культуру, адукацыю і службу ў брытанскай арміі. Да 1871 г. ужыванне ірландскай мовы ў афіцыйных дакументах забаранялася. У выніку ірландская мова засталася асноўнай у найбольш бедных раёнах захаду Ірландыі. У XVIII - XIX стст. сфарміраваўся ірландскі дыялект англійскай мовы, адлюстраваны ў шматлікіх помніках літаратуры. Працэс адраджэння сучаснай літаратуры на ірландскай мове адбыўся толькі ў пачатку XX ст.
Восьмы артыкул Канстытуцыі незалежнай Ірландыі абвяшчае ірландскую мову першай дзяржаўнай мовай, а англійскую мову — толькі другой дзяржаўнай мовай. Аднак магчымасці для атрымання паўнавартай адукацыі на ірландскай мове значна меншыя, чым на англійскай. У выніку перапіс 2011 г. зафіксаваў той факт, што на ірландскай мове ў Ірландыі стала размаўляе толькі 82 600 чалавек (1,5% ад усяго насельніцтва) — значна меней, чым на англійскай мове і нават меней, чым на польскай мове.
У Ольстэры ірландская мова лічыцца афіцыйна прызнанай мовай нацыянальнай меньшасці. У 2011 г. з 1 735 711 жыхроў Паўночнай Ірландыі, старэйшых за 3 гады, толькі 104 943 жыхара маглі размаўляць на ірландскай мове і 161 662 жыхара маглі разумець ірландскую мову.
Брэдлі Уігінс
Сэр Брэдлі Марк Уігінс (Bradley Marc Wiggins; нар., , Бельгія) — брытанскі трэкавы і шашэйны велагоншчык, значную частку кар’еры выступаў за «Team Sky». Пяціразовы алімпійскі чэмпіён (чатыры разы на трэку і адзін раз на шашы), сяміразовы чэмпіён свету на трэку, чэмпіён свету на шашы і пераможца Тур дэ Франс 2012 года. Камандор ордэна Брытанскай імперыі (CBE), рыцар-бакалаўр з 2013 года. 28 снежня 2016 года Брэдлі Уігінс паведаміў пра завяршэнне кар’еры спартсмена. Уігінс з’яўляецца самым тытулаваным па колькасці алімпійскіх узнагарод спартсменам Вялікабрытаніі.
Чырвонаслабодскі сельсавет
Чырвонаслабо́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — гарадскі пасёлак Чырвоная Слабада.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Чырвоная Слабада. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. 15 ліпеня 1935 года скасаваны ў сувязі са стварэннем Чырвонаслабодскага местачковага савета, які ў 1938 годзе рэарганізаваны ў пассавет. Пасля ўвядзення абласнога дзялення 20 лютага 1938 года ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. Пасля скасавання Чырвонаслабодскага раёна 8 жніўня 1959 года пассавет у складзе Старобінскага раёна (за выключэннем населеных пунктаў Ракіні, Талмачова і Эвалінава, якія перададзены ў склад Капыльскага раёна ), з 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна. 25 снежня 1962 года населеныя пункты Баравая, Вялікі Рожан, Добрая Лука, Новы Рожан і Чырвоныя Хутары Чудзінскага сельсавета Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці перададзены ў Любанскі раён Мінскай вобласці, 27 снежня 1962 года яны ўвайшлі ў склад Чырвонаслабодскага пассавета. 6 студзеня 1965 года пассавет увайшоў у склад Салігорскага раёна. 28 лютага 1965 года з часткі Чырвонаслабодскага пассавета ўтвораны Рожанскі сельсавет.
30 сакавіка 2006 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Першамайскага сельсавета (населеныя пункты Белае Балота, Вішнёўка, Вялікая Альшанка, Гарохаўцы, Дошнава, Дубраўка, Камсамольскі, Малая Альшанка, Навінкі, Падазернае, Першамайск, Язвіны). 30 кастрычніка 2009 года Чырвонаслабодскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет. 29 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Рожанскага сельсавета (вёскі Баравая, Вялікі Рожан, Добрая Лука, Новы Рожан). 24 лістапада 2010 года скасавана вёска Дошнава.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва пассавета (17 населеных пунктаў без Чырвонай Слабады) — 650 чалавек, з іх 92,5 % — беларусы.
Уэйн Руні
Уэйн Марк Руні (Wayne Mark Rooney; нар., , Англія) — англійскі футбаліст (нападнік) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Англіі (2003—2018). У цяперашні час працуе галоўным трэнерам амерыканскага клуба «Дзі Сі Юнайтэд».
Раннія гады
Уэйн вырас у Крокстэце, у адным з раёнаў Ліверпула, у сям’і пралетарыяў. З 1997 па 2002 гады навучаўся ў Дэласальскім гуманітарным каледжы, дзе пазней таксама навучаліся два яго малодшыя браты Грэм і Джон. З дзяцінства Руні быў заўзятарам клуба «Эвертан», а яго кумірам быў шатландскі нападнік Данкан Фергюсан.
Клубная кар’ера
У малодшым школьным узросце Уэйн гуляў за клубы «Ліверпул Скулбойз» і «Дынама Браўнінгз». На сваё адзінаццацігоддзе перайшоў у футбольную акадэмію «Эвертана». Усеагульная вядомасць прыйшла да Руні 19 кастрычніка 2002 года, калі ён ва ўзросце 16 гадоў і 360 дзён забіў гол у браму дзейнага чэмпіёна «Арсенала», стаўшы на той момант самым маладым галеадорам Англіі. З 2004 года на працягу доўгага часу выступаў за клуб «Манчэстэр Юнайтэд», дзе пазней стаў капітанам, а таксама найлепшым бамбардзірам клуба ў гісторыі.
У ліпені 2017 года вярнуўся ў «Эвертан», падпісаўшы двухгадовы кантракт. У чэрвені 2018 года перайшоў у амерыканскі клуб «Дзі Сі Юнайтэд».
У студзені 2020 года вярнуўся ў Англію, афіцыйна стаўшы іграком «Дэрбі Каўнці», дзе таксама ўвайшоў у трэнерскі штаб. У лістападзе 2020 года пасля звальнення Філіпа Каку ўвайшоў у часовы трэнерскі штаб клуба, а ў студзені 2021 года афіцыйна завяршыў гульнявую кар’еру і ўзначаліў каманду.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя Англіі, а 12 лютага 2003 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай у таварыскім матчы супраць Аўстраліі. Прымаў удзел у чэмпіянатах Еўропы 2004, 2012 і 2016, чэмпіянатах свету 2006, 2010 і 2014. У жніўні 2014 года быў прызначаны капітанам зборнай пасля таго, як Стывен Джэрард завяршыў міжнародную кар’еру. Пасля лістапада 2016 года не гуляў за нацыянальную каманду, і ў жніўні 2017 года вырашыў завяршыць кар’еру ў зборнай. 15 лістапада 2018 года правёў развітальны матч за зборную Англіі, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў таварыскім матчы супраць ЗША.
Трэнерская кар’ера
Пасля завяршэння кар’еры ў студзені 2021 года стаў галоўным трэнерам «Дэрбі Каўнці». Пакінуў каманду ў чэрвені 2022 года пасля таго, як яна страціла месца ў Чэмпіёншыпе.
У ліпені 2022 года ўзначаліў амерыканскі «Дзі Сі Юнайтэд».
IC 2323
IC 2323 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крэпасць Альбрэхтсбург
Крэпасць Альбрехтсбург (Albrechtsburg) была збудавана ў Мейсене паміж 1471 і 1500 гадамі як рэзідэнцыя саксонскіх курфюрстаў з дынастыі Ветынаў на месцы старой маркграфскай крэпасці Ветынаў. Падчас пачатку будаўніцтва курфюрствам Саксоніяй кіравалі сумесна курфюрст Эрнст і герцаг Альбрэхт.
Фарфор
З 1710 па 1863 гады тут вырабляўся знакаміты мейсенскі фарфор.
Генадзь Васілевіч Буралкін
Гена́дзь Васілевіч Бура́лкін (, Ленінагорск, Казахская ССР) — беларускі скульптар.
Біяграфія
У 1976 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. У 1976—1990 гадах скульптар Гродзенскага мастацкага камбіната. З 1976 удзельнічае рэспубліканскіх і міжнародных выстаўках. З 1980 — член Беларускага саюза мастакоў, у 1990—2001 гадах — яго старшыня. Жыве і працуе ў Мінску
Творчасць
Працуе ў вобласці станковай і манументальнай скульптуры. Асноўныя тэмы ўзятыя з народнага жыцця, знітаваныя з памяццю гісторыі, нацыянальнымі паданнямі. Яго творы адрозніваюцца манументальнасцю, арганічным спалучэннем абагульненых і рэалістычных дэталяў, вытанчанасцю формаў, глыбокім філасофскім асэнсаваннем гістарычных падзей. Аўтар манумента шахцёрскай славы ў Салігорску (1976), мемарыяльны знак у гонар 850-годдзя Гродна (1978), мемарыяльных помніка «Георгій Пераможца» ў Бабруйску (1999), мемарыял ахвярам трагедыі на Нямізе ў Мінску (1999, у сааўтарстве з архітэктарамі Аляксандрам Чадовічам, Святланай Барысовіч, Людмілай Жлоба), ансамбля воінам-пагранічнікам у Гродне (2004). Выканаў скульптуры серыі «Скачок» (1998—2000), «Жыцень» (2000), «Берагіня» (2001—2002), «Абліччы камянёў» (2002), «Лель» (2003), станковыя кампазіцыі «Песня пратэсту» (1977), «Вясна Перамогі» (1978), «Уз’яднанне Усходняй і Заходняй Беларусі» (1979), «Яблынька» (1981), шэраг жаночых партрэтаў (1980-я г.), «Памяці В. Хары» (1987), «Музыка» (1990), «Двое», «Сын зямлі» (абодва 1991), «Лясное возера» (1992), «Кастусь Каліноўскі», «Белая Ганча», «Сумненне» (усе 1993), «Вяртанне белага анёла», «Сымон-музыка», «Адам і Ева» (усе 1994), «Скок» (1995), серыя «Прысвячэнне П. Пікаса» (1996) і інш., графічныя серыі «Славянскія матывы», «Ноч на Івана Кулалу», «Раніца» (усё 1995), «Усяночная» (2002) і інш. Афармленне інтэр’ераў драматычнага тэатра (у сааўтарстве) і Дома грамадзянскіх абрадаў у Гродне (1970-я гг.).
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва (Мінск), Мастацкім музеі імя П. Масленікава (Магілёў), Мастацкім музеі г. Флагштафа ў штаце Паўночная Караліна (ЗША) і інш., у прыватных калекцыях у Беларусі і па-за яе межамі.
Лю Цзун’юань
Лю Цзун’юань (, Хэдун, Шаньсі —, Лючжоу, Гуансі) — кітайскі філосаф і пісьменнік дынастыі Тан. Іерогліф «лю» перакладаецца «вярба».
Біяграфія
Рабіў паспяховую кар’еру пры двары, але ў 805 годзе быў сасланы ў Хунань, а затым у Гуансі за выказванне рэфарматарскіх поглядаў. Разам з Хань Юем выступаў за вяртанне да мовы і стылю старажытных. Філасофскія погляды Лю Цзун’юаня выкладзены ім у «Адказах на „Пытанні да неба“», «Меркаваньні аб небе», «Меркаванні аб ахвярах духам» і іншых працах. З яго літаратурных твораў найбольш вядомымі былі байкі і прытчы, пейзажныя замалёўкі, пуцявыя нататкі.
На скон Лю Цзун’юаня Хань Юй адгукнуўся эпітафіяй.
Бунянг Варачыт
Бунянг Варачыт (нар. г.) — 6-ы прэзідэнт Лаоса і генеральны сакратар Цэнтральнага камітэта Народна-рэвалюцыйнай партыі Лаоса з 2016 года.
Абраны Генеральным сакратаром ЦК НРПЛ на арганізацыйным пленуме ЦК пасля X з'езда НРПЛ 22 студзеня 2016 года.
Дудкін
Дудкін — прозвішча.
Беларуска-камбаджыйскія адносіны
Беларуска-камбаджыйскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Каралеўствам Камбоджа. Дыпламатычныя адносіны паміж дзяржавамі ўсталяваныя 25 студзеня 1995 года.
У траўні 1999 года адбыўся візіт у Рэспубліку Беларусь дэлегацыі Міністэрства нацыянальнай абароны Каралеўства Камбоджа на чале з першым намеснікам Міністра Пор Бун Сро.
З ліпеня 2011 года Пасол Беларусі ў Сацыялістычнай Рэспубліцы В'етнам акрэдытаваны ў Каралеўстве Камбоджа па сумяшчальніцтве. У верасні 2011 года ў Камбоджы ў рамках 32-й сесіі Міжпарламенцкай асамблеі АСЕАН Парламенту Беларусі прысвоены статус назіральніка. У сакавіку 2012 года Камбоджу наведала дэлегацыя на чале з намеснікам Міністра прамысловасці Рэспублікі Беларусь Віталём Прымай.
У чэрвені 2012 года адбыўся візіт у Беларусь старшыні Нацыянальнай асамблеі Парламента Каралеўства Камбоджы Хенга Самрына. Адбыліся яго сустрэчы з Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкам, Прэм'ер-міністрам Рэспублікі Беларусь Міхаілам Мясніковічам, кіраўніцтвам Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
У лютым 2013 года адбыўся візіт дэлегацыі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь на чале са Старшынёй Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Уладзіміра Андрэйчанкі ў Камбоджу. Адбыліся яго сустрэчы і перамовы са Старшынёй Нацыянальнай асамблеі Парламента Каралеўства Камбоджа Хенгам Самрынам, Прэм'ер-міністрам Камбоджы Хун Сенам. У рамках візіту арганізаваны сустрэчы і перамовы членаў беларускай дэлегацыі з кіраўніцтвам камбаджыйскіх міністэрстваў прамысловасці, шахтаў і энергетыкі; адукацыі, моладзі і спорту; сельскай, лясной гаспадаркі і рыбалоўства; Камбаджыйскай гандлёвай палаты. Падпісаны шэраг міжведамасных пагадненняў (аб міжпарламенцкім супрацоўніцтве, аб супрацоўніцтве ў сферы адукацыі, аб супрацоўніцтве паміж ГПП; аб усталяванні кансультацый паміж знешнепалітычнымі ведамствамі дзвюх краін).
У сакавіку і кастрычніку 2012 года адбыліся візіты ў Камбоджу дэлегацый на чале з кіраўніцтвам Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь. У рамках візітаў адбыліся сустрэчы і перамовы з кіраўніцтвам ключавых камбаджыйскіх міністэрстваў і арганізацый, якія адказваюць за гандлёва-эканамічныя пытанні.
У студзені 2014 года Камбоджу наведаў Пасол Беларусі В. Я. Садоха, адбыліся сустрэчы з намеснікам Прэм'ер-міністра — Міністрам замежных спраў і міжнароднага супрацоўніцтва Камбоджы, Міністрам шахтаў і энергетыкі Камбоджы, Міністрам адукацыі, моладзі і спорту Камбоджы, Міністрам аховы здароўя Камбоджы, а таксама кіраўнікамі камбаджыйскіх міністэрстваў: нацыянальнай абароны; сельскай, лясной гаспадаркі і рыбалоўства; прамысловасці і рамёстваў.
У сакавіку 2014 года адбыўся афіцыйны візіт у Камбоджу Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь Уладзіміра Макея. У рамках візіту адбыліся перамовы з Прэм'ер-міністрам Камбоджы Хун Сенам, намеснікам Прэм'ер-міністра — Міністрам замежных спраў і міжнароднага супрацоўніцтва Камбоджы Хор Намхонгам, заключана міжурадавае Пагадненне аб бязвізавых паездках для ўладальнікаў дыпламатычных і службовых пашпартоў.
У сакавіку 2014 года Камбоджу таксама наведала дэлегацыя дзелавых колаў на чале з намеснікам Міністра прамысловасці Беларусі Генадзем Браніслававічам Свідэрскім.
Ваенна-паветраныя сілы СССР
Ваенна-паветранныя сілы СССР — адзін з відаў Узброенных сілаў СССР.
Савецкія ВПС ствараліся разам з Чырвонай Арміяй. 28 кастрычніка 1917 года па ініцыятыве Леніна было створана Бюро камісараў авіяцыі і паветраплавання. У снежні 1917 года была заснаваная Усерасійская авіяцыйная калегія па кіраванні Паветраным флотам Рэспублікі, на якую ўскладаліся задачы кіраўніцтва фарміраваннем авіяцыйных частак, цэнтральных і мясцовых упраўленняў Паветранага флоту РСФСР, падрыхтоўка авіяцыйных кадраў і матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне. У студзені 1918 года былі сфармаваныя першыя 6 авіяцыйных атрадаў (па 12 самалётаў у кожным), накіраваныя пад Петраград, на Украіну і ў Беларусь. Адначасова са стварэннем першых авіяцыйных частак праводзілася рэарганізацыя органаў кіравання. 24 мая 1918 года было створана Галоўнае ўпраўленне Рабоча-Сялянскага Чырвонага Ваенна-Паветранага флоту, якое аб’ядноўвала ВПС краіны. Да лістапада 1918 года было сфарміравана 38 авіяатрады, да вясны 1919 года — 61. Усяго на франтах Грамадзянскай вайны ў 1918—1920 гадах адначасова дзейнічала да 350 савецкіх самалётаў.
У далейшым савецкія ВПС ўдзельнічалі ў Грамадзянскай вайне ў Іспаніі, Другой сусветнай вайне, савецка-фінскай вайне і ў Афганскай вайне.
Кушняроўка
Кушняро́ўка (, Кушнеровка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пачаевіцкага сельсавета.
Навуковая (станцыя метро)
Навуковая (Науко́ва, ) — станцыя Алэксііўскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
R (мова праграмавання)
R — гэта мова праграмавання, створаная для статыстычных вылічэнняў і графічнага прадстаўлення даных навукоўцамі Росам Іхака і Робертам Джэнтльменам. Мова напісана на C, Fortran і ўласна R, яе падтрымкай займаюцца R Core Team і R Foundation.
R выкарыстоўваецца для інтэлектуальнага аналізу даных, у біяінфарматыцы і статыстыцы для аналізу даных і распрацоўкі статыстычнага праграмнага забеспячэння. Магчымасці R значна пашыраюцца дадатковымі пакетамі, якія ствараюцца непасрэдна карыстальнікамі R і распаўсюджваюцца праз адзіны рэпазіторый CRAN. Станам на студзень 2023 года рэпазіторый CRAN налічвае 18988 даступных пакетаў.
R распаўсюджваецца як свабоднае праграмнае забеспячэнне з адкрытым зыходным кодам па ліцэнзіі GNU GPL у выглядзе выконвальных файлаў для розных аперацыйных сістэм, у тым ліку FreeBSD, Linux, Windows і MacOS. Мова мае інтэрфейс каманднага радка, таксама даступныя графічныя карыстальніцкія інтэрфейсы, напрыклад RStudio і Jupyter.
У студзені 2023 года R займала 13-е месца ў індэксе TIOBE, абганяючы Ruby, Rust і Perl. Станам на студзень 2018 года мова R мела менш за 1% актыўных карыстальнікаў на GitHub.
Прыклад
Прыклад базавага сінтаксісу праграмы на R:
Вахшскі хрыбет
Вахшскі хрыбет — горны хрыбет у Таджыкістане, выцягнуты ўздоўж левага берага сярэдняга цячэння ракі Вахш. Служыць водападзелам рэк Вахш і Кызылсу.
Архітэктара Бякетава (станцыя метро)
Архітэктара Бякетава (Архіте́ктора Беке́това, ) — станцыя Алэксііўскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Раз’езд 103
Раз’езд 103 — раз’езд у Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Майлыбаскай сельскай акругі. Код КАТА — 434449900.
Вахшскі хрыбет
Працягласць хрыбта складае каля 80 км. Максімальная вышыня — 3141 м. Хрыбет складзены пясчанікамі, вапнякамі, кангламератамі, глінамі. На схілах размешчаны эфемеравыя паўпустыні і субтрапічныя стэпы.
Раз’езд 103
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 63 чалавекі (32 мужчыны і 31 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 95 чалавек (41 мужчына і 54 жанчыны).
2009 год у гісторыі літаратуры
2009 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
IC 2324
IC 2324 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лявонцій Пятровіч Фурса
Лявонцій Пятровіч Фурса (, г. Свіслач — ) — беларускі трэнер зборнай каманды Рэспублікі Беларусь па вольнай барацьбе, заслужаны трэнер БССР, майстар спорту СССР, Ганаровы грамадзянін горада Гродна.
Біяграфія
У 1953 годзе скончыў сярэднюю школу і ў гэтым жа годзе паступіў у Беларускі інстытут фізічнай культуры.
Штогод у горадзе Гродна праводзіцца Міжнародны турнір па вольнай барацьбе на прызы Ганаровага грамадзяніна горада — Л. П. Фурсы.
Алег Мікалаевіч Логвін
Алег Мікалаевіч Логвін (нар., г. Барысаў, Беларусь) — беларускі спартсмен (веласпорт), спартыўны дзеяч, заслужаны майстар спорту СССР, чэмпіён ХХІІ Алімпійскіх гульняў (1980, Масква), сярэбраны (1981) і бронзавы (1982) прызёр чэмпіянатаў свету, чэмпіён Еўропы (1979, 1980), чэмпіён СССР (1979, 1980).
Біяграфія
У 1977 годзе ў складзе зборнай БССР стаў другім на саюзным першынстве, а затым заняў другое месца на юніёрскім чэмпіянаце свету, у 1979 годзе разам з партнёрамі па камандзе заваяваў сярэбраны медаль на Спартакіядзе народаў СССР.
У 1980 годзе пасля перамогі ў галандскай шматдзёнцы «Алімпійскі велатур», быў уключаны ў склад зборнай СССР. Каманду рыхтаваў да спаборніцтваў вядомы велагоншчык і трэнер Віктар Капітонаў, пад кіраўніцтвам якога савецкія спартсмены двойчы выйгравалі залатыя медалі на Алімпійскіх гульнях у 1972 і 1976 гадах. Гульні ў Маскве не сталі выключэннем: апярэдзіўшы сваіх галоўных сапернікаў — спартсменаў з каманды ГДР — на 1 хвіліну і 31 секунду, каманда СССР стала пераможцам у шасейных гонках на дыстанцыі 100 км. На п’едэстал гонару падняліся Юрый Кашырын, Алег Логвін, Сяргей Шалпакоў і Анатоль Яркін.
Наступны трыумф адбыўся ў маі 1981 года на Велагонцы Міру. Маршрут яе пралягаў праз Берлін, Прагу, Варшаву і складаў 1 887 км. У складзе зборнай СССР стаў пераможцам. У гэтым жа годзе ў складзе каманды СССР заваяваў сярэбраны медаль на чэмпіянаце свету, у наступным годзе разам з камандай заняў трэцяе месца.
Беларуска-лаоскія адносіны
Беларуска-лаоскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Лаоскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікай. Дыпламатычныя адносіны паміж дзяржавамі ўстаноўлены 7 лютага 1994 года.
Алег Мікалаевіч Логвін
Біяграфія
На чэмпіянаце СССР 1984 года заняў другое месца ў групавой гонцы і пацвердзіў сваё права на ўдзел у Алімпійскіх гульнях, аднак з-за байкоту XXIII Алімпійскіх гульняў у Лос-Анджэлесе савецкая зборная не прымала ўдзел у спаборніцтвах. У 1984 годзе зборная СССР зноў выйграла Велагонку Міру. У склад савецкай каманды велагоншчыкаў уваходзіў і Алег Логвін.
Беларуска-лаоскія адносіны
На працягу 15 гадоў ажыццяўляліся нерэгулярныя двухбаковыя афіцыйныя кантакты. 14 лютага 2017 года Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Беларусі ў Сацыялістычнай Рэспубліцы В'етнам Уладзімір Гошын уручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Лаоскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікі Бунянгу Варачыту.
Алег Мікалаевіч Логвін
Біяграфія
У 1986 годзе завяршыў спартыўную кар’еру і паступіў у Вышэйшую школу МУС, аднак у 1987 годзе аднавіў трэніроўкі і праз год разам з камандай «Працоўныя рэзервы» заваяваў бронзавы медаль чэмпіянату СССР. Пасля вяртання ў вялікі спорт увайшоў у першую савецкую прафесійную каманду «Альфа Люм», з якой ён выступаў у Галандыі, Бельгіі, Францыі, Партугаліі.
Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры стаў трэнерам.
Беларуска-лаоскія адносіны
У чэрвені 2012 года Лаос з афіцыйным візітам наведаў Міністр замежных спраў Беларусі Сяргей Мікалаевіч Мартынаў. Міністр эканомікі Беларусі М. Г. Снапкоў двойчы наведаў Лаос з рабочымі візітамі на чале дэлегацый дзелавых колаў (красавік, чэрвень 2013 года). У чэрвені 2013 года адбыўся афіцыйны візіт у Беларусь Намесніка Прэм'ер-міністра — Міністра замежных спраў Лаоса Т.Сісуліта. У ліпені 2013 года Беларусь з афіцыйным візітам наведаў Прэзідэнт Лаоса Ц.Сайнясон. У кастрычніку 2013 года дэлегацыя на Міністэрства прамысловасці Беларусі на чале з намеснікам Міністра А. С. Агароднікавым наведала Лаос.
Алег Мікалаевіч Логвін
Узнагароды
Кавалер ордэна «Знак Пашаны», ганаровы грамадзянін Барысава
Беларуска-лаоскія адносіны
5-6 лютага 2014 года ў Лаосе адбыліся першае пасяджэнне Беларуска-Лаоскай сумеснай камісіі па двухбаковым супрацоўніцтве, першы раўнд кансультацый паміж міністэрствамі замежных спраў Беларусі і Лаоса на ўзроўні намеснікаў міністраў, а таксама ўрачыстыя мерапрыемствы, прысвечаныя 20-годдзю ўстанаўлення дыпламатычных адносін.
25-26 сакавіка 2014 года адбыўся візіт у Лаос Міністра замежных спраў Беларусі Уладзіміра Макея.
29-30 красавіка 2015 года ў г.Мінску адбылося другое пасяджэнне Беларуска-Лаоскай сумеснай камісіі па двухбаковым супрацоўніцтве. Сустаршынямі камісіі з'яўляюцца Старшыня Праўлення Банка развіцця Рэспублікі Беларусь Сяргей Румас і Міністр планавання і інвестыцый Лаоса С.Донгдзі. Абмеркаваны пытанні далейшага пашырэння двухбаковага супрацоўніцтва і рэалізацыі сумесных узаемавыгадных праектаў.
У пачатку жніўня 2015 года ў г. Мінску прайшоў другі раўнд беларуска-лаоскіх кансультацый паміж МЗС на ўзроўні намеснікаў міністраў.
Дагаворна-прававая база двухбаковых адносін знаходзіцца ў стадыі фарміравання. Падпісана больш за 10 двухбаковых дакументаў, у тым ліку пагаднення ў галіне ўзаемнай абароны інвестыцый, пазбяганні падвойнага падаткаабкладання, супрацоўніцтве ў галіне сельскай гаспадаркі.
Ford Union
ЗАТ «Ford Union» — сумеснае беларуска-амерыканскае прадпрыемства па зборцы легкавых аўтамабіляў Ford Escort і мікрааўтобусаў Ford Transit. Існавала ў 1997–2000 гадах.
Заснавальнікамі прадпрыемства выступілі Ford Motor Company (51%), урад РБ (26%) і кампанія Лада ОМС (23%). Запланаваны аб'ём выпуску ў 1997 годзе быў 6300 аўтамабіляў, колькасць працаўнікоў ЗАТ "Форд-Юніён" — 130 чалавек.
У ліпені 2000 года завод згортвае вытворчасць у сувязі з нізкім попытам на прадукцыю. Агулам за амаль тры гады на заводзе былі сабраныя 3660 машынаў Ford.
Лі Сан Хва
Лі Сан Хва (이상화, нар. ) — паўднёвакарэйская канькабежка, спецыялізуецца ў спрынце. Двухразовая алімпійская чэмпіёнка на дыстанцыі 500 метраў (2010 і 2014), чэмпіёнка свету 2010 года ў спрынтарскім мнагабор’і, сярэбраная і двухразовая бронзавая прызёрка чэмпіянатаў свету на дыстанцыі 500 метраў, двухразовая чэмпіёнка Універсіяды на гэтай дыстанцыі.
Ford Union
Гісторыя
Завод «Форд Юніён» у вёсцы Апчак пад Мінскам быў урачыста адчынены 30 ліпеня 1997 года. Праектная магутнасць заводу ў Апчаку складала каля 6 тысячаў аўтамабіляў штогод. Удзельнікамі СП «Форд-Юніён» з’яўляліся: кампанія «Форд Мотар», якая валодала 51% акцыяў; беларускі ўрад, які валодаў 26% акцыяў; і фірма «Лада ОМС» — 23% акцыяў. На заводзе працавалі 124 супрацоўнікі.
Лі Сан Хва
Сусветны рэкорд
20 студзеня 2013 года на этапе Кубка свету ў Калгары Лі Сан Хва прабегла 500 метраў за 36.74, палепшыўшы папярэдні рэкорд свету на 6 сотых секунды.
Ford Union
Гісторыя
Восенню 1997 года з канвеера сышлі першыя аўтамабілі: мінівэн Ford Transit і легкавы Ford Escort. Амерыканскі канцэрн валодаў падаткавымі ільготамі ў Беларусі і збяраўся заняць вялікую нішу на расійскім рынку.
Спрыяльныя ўмовы вытворчасці аўтамабіляў былі звязаныя з тым, што ў 1996 годзе парламент Беларусі ўхваліў скасаванне мыты на камплектуючыя і абсталяванне для вытворчасці «Форд Юніён», а таксама адмену падатку на дадатковы кошт (ПДК) на 5 гадоў. Аднак увосень 1997 года прэзідэнт Беларусі сваім указам узнавіў роўныя ўмовы гаспадарання для ўсіх машынабудаўнікоў.
12 траўня 2000 года кампанія «Форд Мотар» афіцыйна заявіла пра спыненне вытворчасці аўтамабіляў на заводзе СП «Форд-Юніён» пад Мінскам. Алан Баці, прэзідэнт «Форд Мотар Кампані» ў Расіі і СНД паведаміў: «Са шчырым спачуваннем мы вымушаныя паведаміць пра спыненне вытворчасці мадэляў Escort і Transit на нашым заводзе ў Апчаку».
Усяго за тры гады ў Беларусі былі сабраныя 3660 машынаў маркі Ford. Укладанні амерыканскай кампаніі ў праект склалі 9,69 мільёна долараў.
Пасля спынення вытвочасці аўтамабіляў завод быў прададзены і перапрафіляваны. Новым інвестарам стала англійская кампанія J&W Sanderson, якая спецыялізуецца на іньекцыйным ліцці пластмасавых кампанентаў для радыёэлектроннай прамысловасці.
Прадукцыя
На заводзе была асвоена CKD-зборка легкавых аўтамабіляў Ford Escort (пераважна з кузавам седан) і доўгабазных фургонаў Ford Transit.
5 снежня 1997 «Форд-Юніён» выпускае соты аўтамабіль. На працягу першых двух гадоў з канвеера сышло аўтамабіляў 3000, 1999 у годзе выпушчана 440 машын, а з пачатку года 2000 года — 140.
Усяго з 1997 па 2000 год было сабрана 3660 аўтамабіляў, з іх: 2380 — Ford Escort і 1420 — Ford Transit. Сабраныя ў Беларусі аўтамабілі ў ідэнтыфікацыйным нумары мелі код завода-вытворцы Y4F, код пастаўшчыка і зборачнага завода — RA.
Ліпавец (Чашніцкі раён)
Ліпаве́ц (, Липовец) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Скампітэла
Скампітэла (Scampitella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 1346 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 90 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 83050. Тэлефонны код — 0827.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Камаровіцкі сельсавет
Камаро́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Камаровічы (з 1939 года па 16 ліпеня 1954 года — вёска Заполле ).
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Петрыкаўскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Камаровічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Петрыкаўскім раёне БССР. 12 лютага 1935 года перададзены ў склад адноўленага Капаткевіцкага раёна. З 21 чэрвеня 1935 года ў Капаткевіцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. Пасля скасавання Капаткевіцкага раёна вернуты ў склад Петрыкаўскага раёна. 26 верасня 1974 года да сельсавета далучана частка тэрыторыі скасаванага Бобрыкаўскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Белы Пераезд, Бобрык, Забінне, Замосце).
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 931 чалавек, з іх 97,3 % — беларусы.
Шкорнеўка
Шко́рнеўка (, Шкорневка) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
2010 год у гісторыі літаратуры
2010 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Муратбаеў (сяло)
Муратбаеў — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Муратбаеўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 7 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, пасёлка Айтэке-Бі. Код КАТА — 434450100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1329 чалавек (670 мужчын і 659 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1640 чалавек (847 мужчын і 793 жанчыны).
Беларуска-кувейцкія адносіны
Беларуска-кувейцкія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Дзяржавай Кувейт. Дыпламатычныя адносіны паміж дзяржавамі ўсталяваныя 25 мая 1992 года.
Пасол Рэспублікі Беларусь у ААЭ акрэдытаваны ў Дзяржаве Кувейт па сумяшчальніцтве. Пасол Дзяржавы Кувейт у Расійскай Федэрацыі акрэдытаваны ў Рэспубліцы Беларусь па сумяшчальніцтве.
У кастрычніку 2002 года адбыўся афіцыйны візіт у Кувейт беларускай дзяржаўнай дэлегацыі на чале з Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкам.
Узаемадзеянне паміж Беларуссю і Кувейтам ў рамках ААН мае канструктыўны характар. Краіны паспяхова ўзаемадзейнічаюць па пытанні падтрымкі кандыдатур у склад выбарных органаў арганізацый сістэмы ААН.
Дагаворна-прававую базу двухбаковых адносін складаюць міжурадавыя пагадненні аб эканамічным, гандлёвым і тэхнічным супрацоўніцтве, аб садзейнічанні ажыццяўленню і ўзаемнай абароне інвестыцый, аб пазбяганні падвойнага падаткаабкладання, аб паветраных зносінах, мемарандум аб узаемаразуменні аб правядзенні сумесных кансультацый паміж міністэрствамі замежных спраў, пагадненне аб супрацоўніцтве паміж БелГПП і Гандлёва-прамысловай палатай Кувейта, Пагадненне аб супрацоўніцтве паміж НАН Беларусі і Кувейцкім інстытутам навуковых даследаванняў.
Кукай
Кукай (яп. 空 海, «моры пустэчы») (774-835) — буйны рэлігійны, культурны і грамадскі дзеяч Японіі эпохі Хэйан. Заснавальнік будыйскай школы Сінгон.
У 804 г. адправіўся на вучобу ў танскі Кітай, дзе набыў шырокія пазнанні, быў прыняты пры двары і праславіўся як выдатны каліграф. Па вяртанні ў Японію ў 806 г. заваяваў давер імператара Сага, а ў 810 годзе быў нават прызначаны на пасаду настаяцеля цэнтральнага храма Тода-дзі ў Нара. Галоўнай справай у жыцці Кукая было заснаванне манастыра Кангобу-дзі на гары Коя-сан (суч. прэфектура Вакаяма). Манастыр па гэты дзень з'яўляецца адным з галоўных духоўных цэнтраў Японіі, якія прывабліваюць мноства паломнікаў і турыстаў. Акрамя таго, Кукай заснаваў першыя ў Японіі грамадскія школы, якія прымалі вучняў незалежна ад іх саслоўя.
Кукай вучыўся ў Кітаі ў той жа час, што і Сайцё, заснавальнік школы Тэндай, яны доўгі час сябравалі. Сайцё шмат разоў звяртаўся да Кукая па дапамогу, браў у яго тантрычныя тэксты, атрымліваў таксама навучанні і ініцыяцыі. Аднак Кукай, даўшы Сайцё пачатковую ініцыяцыю і ініцыяцыю другога ўзроўню, адмовіўся даць яму вышэйшую перадачу, якая зрабіла б Сайцё паўнавартасным майстрам тантрычнай школы, бо не былі выкананыя папярэднія ўмовы, а потым адмовіўся даваць яму некаторыя тэксты, гэта прывяло да заканчэння іх сяброўства ў 812.
Пасля смерці Кукай атрымаў тытул-псеўданім Коба Дайс (弘法 大师 - яп. «Вялікі настаўнік - распаўсюднік дхарма»). Японскія паданні прыпісваюць яму заслугі ў самых розных галінах: будаўніцтва дамбаў, медыцына, вынаходніцтва складовай азбукі і г. д. Аўтарытэт Кукая быў так вялікі, што нават кіраўнікі сярэднявечнай Японіі пасля спасылаліся на яго імя для апраўдання сваіх новаўвядзенняў.
Ва ўзросце 61 год Кукай адмовіўся ад ежы і вады і пагрузіўся ў медытацыю. На 21 дзень 3-га Месяца ў (835) яго дыханне спынілася.
Алесь Стаховіч
Алесь (Аляксандр Іосіфавіч) Стахо́віч (, в. Кашына,, Віцебская вобласць — ) — беларускі савецкі пісьменнік. Бацька архітэктара Алега Стаховіча.
Біяграфія
Сярэднюю школу скончыў у Оршы ў 1923 годзе. Тады ж уступіў у камсамол і быў накіраваны на камсамольскую работу — спачатку ў Оршу, потым у Мсціслаўскі райкам камсамола. Працаваў загадчыкам аддзелаў культуры і прапаганды ў Крупскім, Талачынскім, Жлобінскім райкамах партыі. Быў начальнікам палітаддзела ў саўгасах «Горкі-Апчак», «Старчыцы», інструктарам ЦК КПБ. 3 1938 года адказны сакратар рэдакцыі часопіса «Полымя». Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, пайшоў на фронт, працаваў у армейскіх газетах. Пасля вайны на творчай рабоце.
Творчасць
Друкавацца А. Стаховіч пачаў у 1928 годзе ў газеце «Чырвоная змена». У 1930 годзе ў часопісе «Беларуская работніца і сялянка» апублікавана яго першае апавяданне «Яе шлях». Пісаў нарысы, фельетоны, невялікія апавяданні. Першая кніга яго апавяданняў «Маленькія героі» (1939 год) прысвечана дзецям. Пра даваеннае і пасляваеннае жыццё расказаў у аповесці «Пампей Шчупак», раманах «Пад мірным небам», «Шырокія гарызонты». Гэтыя творы, актуальныя па тэматыцы, не вылучаліся пастаноўкай вострых праблем. Наадварот, усе складанасці жыцця калгаснікаў напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны і ў пасляваенны перыяд тут прыхарошаны. У яго творах назіраецца даніна пануючай тады ў мастацтве тэорыі бесканфліктнасці. Аповесць А. Стаховіча «Шумяць лясы» прысвечана партызанскай барацьбе на тэрыторыі Беларусі. У 1951 годзе выйшла апавяданне для дзяцей «Залаты карп».
Пераклаў на беларускую мову «Аповесць пра сапраўднага чалавека» Б. Палявога і інш. Творы А. Стаховіча выдаваліся на рускай і польскай мовах.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, двума ордэнамі «Знак Пашаны», медалямі.
2011 год у гісторыі літаратуры
2011 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Слаўгарад)
Царква Раства Багародзіцы — архітэктурны помнік класіцызму ў горадзе Слаўгарад Магілёўскай вобласці.
Гісторыя
У ансамбль з царквой уваходзяць двух’ярусная званіца з невялікай вежачкай у завяршэнні, будынак царкоўнапрыходскай школы. З паўднёвага боку ад царквы — парк, які спускаецца да р. Сож. У 1988 г. перададзена вернікам і адрэстаўрыравана, набыты званы.
Каля царквы былі пахаваныя князь Мікалай Крапоткін (1831—1887) і яго жонка Марыя Аляксандраўна, народжаная фон Бенкендорф (1833—1887). На іх магілах стаялі мармуровыя помнікі з крыжамі наверсе.
Архітэктура
Гэта цэнтрычны безапсідны храм з васьмігранным купалам. Помнік архітэктуры класіцызму. Цэнтрычны крыжова-купальны храм. На сяродкрыжжы двухсхільных дахаў з трохвугольнымі франтонамі на тарцах узвышаецца васьмігранны светлавы барабан з пакатым сферычным купалам, пакрытым сусальным золатам. Грані барабана прарэзаны «паладыянскімі» арачнымі аконнымі праёмамі. У пазухах планіровачнага крыжа нізкія акруглыя аб'ёмы прыдзелаў і рызніц (у плане чвэрць круга) пад сферычнымі пакрыццямі. Усе фасады аднолькавай трактоўкі, апяразаны карнізам на дэнтыкулах і шырокім фрызам з разетак. Уваходны партал вылучаны 2 тасканскімі паўкалонамі і паўкруглым «паладыянскім» акном на версе. Аналагічна аформлены арачныя аконныя праёмы фасадных граняў.
Інтэр'ер
Унутры малітоўная зала перакрыта цыліндрычнымі скляпеннямі, над сяродкрыжжам узвышаецца паўсферычны купал. На сценах і скляпеннях зберагліся фрэскавыя размалёўкі ў стылі класіцызму (канец 18 ст.; верагодна, пры ўдзеле мастака У. Баравікоўскага). Захаваліся 57 сюжэтных кампазіцый, найбольш цікавыя з якіх «Пакуты Хрыста» (у 1-м ярусе) і «Цябе Бога хвалмі» (на купале), выявы евангелістаў у прасценках барабана. У 1793 — 94 гг. устаноўлены драўляны іканастас (не збярогся). Над уваходам у заходняй частцы хоры.
Школа
Пры царкве працавала прыходская школа, будынак якой быў пабудаваны ў канцы XVIII стагоддзя і захаваўся па сённяшні дзень.
Сулкавіцы (гміна)
Сулкаві́цы (Sułkowice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мысляніцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сулкавіцах. Плошча гміны складае 60,53 км². Станам на 2004 год у гміне Сулкавіцы пражывалі 13 640 чалавек, шчыльнасць — 225,3 чал./км².
IC 2325
IC 2325 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Франц Легар
Франц Легар (Franz Lehár, Lehár Ferenc;, Комарам, Венгрыя, цяпер Славакія — , Бад-Ішль, Аўстрыя) — венгерскі і аўстрыйскі кампазітар і дырыжор. Нараўне з Ёганам Штраўсам і Імрэ Кальманам — найбуйнейшы кампазітар венскай аперэты. Лібрэтыст Паўль Кнеплер пісаў: «Існуюць тры віды музычнай драмы: опера, аперэта і Легар».
Біяграфія
Скончыў у 1888 годзе Пражскую кансерваторыю (клас А. Беневіца). З 1888 скрыпач у тэатральных аркестрах Будапешта і Вены, ваенны капельмайстар. З 1902 года дырыжор венскага тэатра «Ан дэр Він». Адзін з заснавальнікаў т. зв. новай венскай аперэты.
Творчасць
Яго музыка адметная лірычнай інтанацыйнасцю, заснаванай на спалучэнні венгерскіх, румынскіх, аўстрыйскіх і славянскіх элементаў. Пашырыў рамкі класічнай аперэты, наблізіў яе да камічнай оперы і зінгшпілю. Аўтар больш за 30 аперэт. Найбольш вядомыя «Вясёлая ўдава» (1905), «» (1910), «» (1922; усе пастаўлены Дзяржаўным тэатрам музычнай камедыі Беларусі адпаведна ў 1978, 1974, 1984), «» (1909). Сярод інш. твораў: опера «Зязюля» (паст. 1896); сімфанічныя паэма для голасу з аркестрам (1917); канцэрты для скрыпкі з аркестрам; санаты для скрыпкі і фартэпіяна; маршы, вальсы, песні; музыка да драматычных спектакляў.
Шарль Нюітэр
Архівіст
Трапіўшы ў ў 1863 годзе, Нюітэр стаў афіцыйным архіварыусам праз тры гады і скончыў юрыдычную кар’еру (ён даваў юрыдычныя кансультацыі Ж. Афенбаху ў спрэчцы з мэнэджэрам Тэатра Буф-Парызьен перад прэм’ерай оперы «Прыгожая Алена» (La belle Hélène) у 1864 годзе).
Яго архіўная праца была надзвычай важнай для каталагізацыі існай бібліятэкі, выратавання дакументаў ад знішчэння і набыцця дакументаў з аўтографамі і часопісаў (часам за ўласныя сродкі) для калекцыі. Набыткі Нюітэра ўключалі важную калекцыю тэатральных кніг Джозэфа дэ Філіпі і каля 900 оперных лібрэта былога дырэктара тэатра Нестора Рокплана. Яго ўплыў на пашырэнне архіва быў уражлівым. У 1861 годзе было 350 тамоў; да канца 1862 года іх стала 1076, а ў 1882 годзе калекцыя павялічылася да 7 807 тамоў. Ён гарантаваў, што іх важнасць была ўлічана пры адкрыцці оперы Гарнье ў 1875 годзе.
Bureau
Bureau — англійскі музычны калектыў з Манчэстэра (Вялікабрытанія), змяніўшы назву на Daggers. Былыя яго удзельнікі Тэа Хатчкрафт і Адам Андэрсан стварылі гурт Hurts.
Гісторыя
Гурт стварыўся калі Тэа, Адам і Скот сустрэліся даждлівай, ветранай ноччу ў Манчэстэры ў снежні 2005. Амаль адразу трыа пачало пісаць песні. Вельмі хутка было вырашана, што гурту неабходна рэалізацыя вялікага песеннага патэнцыялу. Там было вырашана прыняць у гурт Фліка і Джэмі (красавік 2006). Група дэбютавала ў маі 2006 года ў клубе Voltage @ Music Box ў Манчэстэры. Гэты выступ прыцягнуў увагу вялікай колькасці фанатаў, якія былі ўражаныя "выбуховым" матэрыялам гурта на іхняй старонцы ў MySpace.
Наконт канцэрту live ў Манчэстэры Bureau адказалі:"За апошнія два ці тры гады сонца зноў пачало выходзіць і цень над горадам вось-вось знікне. Існуе невялікая колькасць пачынаючых талантаў і хутка шматлікія рэчы зменяцца"
Manchester Music сталі сведкамі іхняга дэбютнага шоў ў траўні і апісалі Bureau як гурт, які "выконвае музыку так, каб вы танчылі, нібыта на вас ніхто не глядзіць".