cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Акаба (заліў)
Гісторыя
Егіпецкая марская блакада супраць ізраільскіх караблёў у паўднёвай частцы заліва прывяла да Шасцідзённай вайны 1967 года.
Турызм
Заліў Акаба з’яўляецца адным з самых папулярных месцаў для дайвінгу ў свеце. Каля 250 000 апусканняў у ваду ажыццяўляецца на 11-кіламятровым ізраільскім участку заліва, і дайвінг прыносіць 10 % ад усіх прыбыткаў гэтага рэгіёна.
Бешанковічы
Назва
Узнікненне бешанкоўскай назвы датуецца першай паловай XIV стагоддзя, калі пры вялікім князю літоўскім Казіміры на ўсходзе і поўдні з абарончымі мэтамі рассяляліся (надзяляліся землямі) літоўскія баяры, і яна была перанесеная перасяленцамі з-пад Ліды, дзе вядомы тапонім Бешанкі.
Пра гэта сведчаць такія назвы ў наваколлі Бешанковічаў, як Бачэйкава, Тарантова, Толміншчына, Рапшына, якія паходзяць ад літоўскіх імёнаў тыпу Bačeika, Taranta, Tolminas, Rapšys, а таксама тапонімы Баяры і Ліцвякі.
Пра час перасялення гаворыць згадка дзяцей і ўнукаў баярына Бачэйкі ў канцы XIV стагоддзя.
Пасяленне літоўскіх баяраў у раёне Бешанковічаў мела радыяльны характар: пасярэдзіне — Толміншчына (адзіная назва ў мясцовасці, якая паходзіць ад прэстыжнага ў раннелітоўскім баярскім асяроддзі двухскладовага імя Tolminas, ад toli «далёка» і mintis «думка»), наўкола — згаданыя адыменныя паселішчы, яшчэ далей — кола паселішчаў, некаторыя з якіх маюць другаснае адназоўнае паходжанне: Гайнаўшчына, Радунь, Лелюкі (цяпер — Люлюкі), а таксама Бешанковічы. Яны прынесеныя з мясцін, дзе на той час захоўвалася літоўскамоўнае насельніцтва: Гайна (ля Лагойска), Радунь, Лелюкі, Бешанкі (усе ля Ліды).
Назва лідскіх Бешанкоў, у сваю чаргу, паходзіць ад балцкага (літоўскага) антрапоніма тыпу Bešys або Bešėnas. Аналагі — балцкія тапонімы Bešiai (Літва, ля Коўна), Bēšoni (Латвія, ля Аглоны).
Падобным чынам утварыўся і тапонім Мерачоўшчына ў басейне Ясельды.
Паводле іншай версіі, тапонім Бешанковічы ўтварыўся ад слова «бешань» — моцная плынь у сярэдзіне ракі. На думку географа В. Жучкевіча, у аснове назвы Бешанковічаў магло быць прозвішча Бешанковіч. Такога прозвішча, аднак, ён не зафіксаваў, і ў сваім «Кароткім тапанімічным слоўніку Беларусі» не падаў.
Вялікае Княства Літоўскае
Паводле падання, спачатку Бешанковічы месціліся вышэй па цячэнні Дзвіны, на левым беразе, на месцы цяперашніх Мількавічаў. Пазней былі перанесены на 6,5 км ніжэй.
Паводле гісторыка Аляксея Сапунова, населены пункт упершыню ўпамінаецца ў 1447 годзе, калі вялікі князь «Казімір у памяць выратавання сваёй жонкі ў 20-ы дзень ліпеня ад утаплення загадаў пабудаваць у Беларусі шэсць цэркваў у імя святога Ільі-прарока». Гісторык Восіп Турчыновіч называе 1460 год, калі «у памяць выратавання каралевы Елісаветы ад утаплення 20 ліпеня ў дзень прарока Ільі Казімір загадаў пабудаваць у Беларусі некалькі цэркваў праваслаўных па берагах рэк Дзвіны, Дняпра і Сажа: у Віцебску, Бешанковічах, Магілёве, Крычаве, Оршы і Чэрыкаве, падараваў гэтым храмам у карыстанне перавозы». У пачатку XVI стагоддзя вёска Бешанковічы ўваходзіла ў склад Крывінскай воласці Полацкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага і належала Друцкім-Сакалінскім.
У 1605 годзе Бешанковічы перайшлі да Язерскіх, з 1615 года — у валоданні аршанскага маршалка М. Адравонжа. У 1630 годзе Бешанковічы набыў ваявода віленскі Казімір Леў Сапега, неўзабаве паселішча атрымала статус мястэчка, а ў 1634 годзе магдэбургскае права. Пры Сапегах Бешанковічы разбудаваліся, у мястэчку штогод праводзіліся 2 кірмашы, самы вядомы быў Петрапаўлаўскі, які пачынаўся 29 чэрвеня (дзень святых Пятра і Паўла) і стаяў 4 тыдні. Штогод на яго з’язджалася да 4—5 тысяч чалавек. У 1650 годзе Казімір Леў Сапега збудаваў тут касцёл.
У 1656 годзе пасля смерці Сапегі Бешанковічы перайшлі ў спадчыну яго стрыечнай пляменніцы Ганне Сапега, якая была жонкай Станіслава Нарушэвіча. З канца XVII ст. праз шлюб іх дачкі Яаны Тэадоры з Янам Агінскім Бешанковічы перайшлі ва ўласнасць Агінскім, пры якіх у мястэчку пабудаваны першыя камяніцы. У Паўночную вайну (1700—1721) у 1708 годзе тут размяшчаліся маскоўскія войскі, тры разы мястэчка наведаў маскоўскі цар Пётр I. З сярэдзіны XVIII ст. Бешанковічы — горад (места), у якім было каля 1,5 тысячы двароў; цэнтр ганчарнага і мылаварнага рамёстваў, вырабу гонты; працаваў гасціны двор. Князь Міхал Казімір Агінскі 2 лютага 1762 года выдаў мяшчанам ліст, якім вызваляў іх ад значнай часткі паншчыны, акрамя згону за млын. Міхал Казімір Агінскі збудаваў у горадзе палац, заклаў парк з некалькімі экзотамі, вадаёмамі, гаспадарчымі пабудовамі. Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Бешанковічы былі падзелены на 2 часткі, задзвінская частка Бешанковічаў з 500 дварамі апынулася ў складзе Расійскай імперыі. Граніца праходзіла па Дзвіне, праз што была пабудавана галоўная мытня. У 1783 годзе Агінскі зрабіў даравальны запіс, паводле якога Бешанковічы сталі ўласнасцю Іахіма Храптовіча. З 1785 года пачаўся эканамічны заняпад Бешанковічаў, прычынай былі некалькі пажараў і перавод галоўнай мытні ў Полацк і Талачын. На 1785 год на частцы Вялікага Княства Літоўскага было 1000 двароў, дзейнічалі касцёл і царква.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Бешанковічы цалкам апынуліся ў складзе Расійскай імперыі. Расійскія ўлады панізілі статус паселішча да мястэчка Лепельскага павета Віцебскай губерні; у гэты час больш за чвэрць ягоных жыхароў займаліся толькі сельскай гаспадаркай. У вайну 1812 года з 11 ліпеня да 20 кастрычніка Бешанковічы займалі французскія войскі, некалькі дзён тут месціўся штаб Напалеона. У верасні 1821 года на агляд расійскай гвардыі ў мястэчка прыязджаў расійскі імператар Аляксандр I.
На 1868 год у Бешанковічах 392 будынкі; працавалі народнае вучылішча, 2 гарбарныя заводы, бровар, 115 крам, у наваколлі 17 вадзяных і ветраных млыноў. Ужо ў сярэдзіне XIX стагоддзя галоўныя вуліцы былі брукаванымі. З 1881 года Дзвіной з Улы на Віцебск рэгулярна хадзіў параход, а з 1892 года — 4 параходы. Паводле вынікаў перапісу 1897 года, у мястэчку было 1099 будынкаў. У пачатку XX стагоддзя — 7 мураваных і 1243 драўляныя дамы, пошта, тэлеграф, царкоўна-прыходская школа, 3 народныя вучылішчы, 127 крам, лякарня.
Найноўшы час
26 лістапада 1917 года ўладу ў мястэчку захапілі бальшавікі. Пасля лютаўскага наступлення 1918 года нямецкіх войскаў Бешанковічы апынуліся ў прыфрантавой паласе. У сувязі з заняццем немцамі большай часткі Лепельскага павета яго выканаўчы камітэт часова быў пераведзены ў Бешанковічы.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Бешанковічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня маскоўскія бальшавіцкія ўлады адабралі мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР; у Лепельскім (1919—1923) і Бачэйкаўскім паветах (1923—1924).
У 1924 годзе ў выніку першага ўзбуйнення Бешанковічы вернуты ў склад БССР. З 1924 года цэнтр Бешанковіцкага раёна Віцебскай акругі (да 1930 года), з 1938 года — гарадскі пасёлак у Віцебскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з 6 ліпеня 1941 года да 25 чэрвеня 1944 года пад акупацыяй Германіі.
7 чэрвеня 1966 года ў мяжу гарадскога пасёлка Бешанковічы ўключана вёска Стрэлка.
Эканоміка
Прадпрыемствы лёгкай (ільнозавод), харчовай прамысловасці (малочны завод), камбінат будматэрыялаў. Вядомыя як цэнтр традыцыйных ганчарных вырабаў, так званай бешанковіцкай керамікі (фабрыка мастацкіх вырабаў). Гасцініца (вул. Камуністычная, 22). Дом паляўнічага.
Культура і адукацыя
Дзейнічаюць Бешанковіцкі гісторыка-краязнаўчы музей і сярэдняя школа.
NGC 5534
NGC 5534 (іншыя абазначэнні — MCG -1-36-14, MK 1379, VV 615, IRAS14150-0711, PGC 51055) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шведы
Шведы (svenskar) — народ, які размаўляе па-шведску, асноўнае насельніцтва Каралеўства Швецыя. Колькасць — 8 577 900 чалавек. У самой Швецыі жыве каля  7 975 000 чал. Значная шведская меншасць жыве ў ЗША (56 000) і Канадзе. Паводле рэлігіі — у асноўным лютэране, ёсць каталікі, баптысты і інншыя.
Гісторыя
Продкамі шведаў былі свеі і ёты (адсюль назва гістарычнай вобласці Швецыі — Свеаланд і Гёталанд), а таксама готы і старажытныя германскія плямёны, якія жылі на тэрыторыі Швецыі ў 1-м тысячагоддзі н.э. Яны склалі аснову шведскай народнасці, якая кансалідавалася ў 11-12 стагоддзях. У этнагенезе шведаў удзельнічалі таксама фіны і саамы. Барацьба шведаў супраць засілля немцаў і датчан у познім Сярэднявеччы, войны за ўладарства на Балтыцы, Рэфармацыя, хуткае развіццё сельскай гаспадаркі, гандлю ў новы час, стварэнне нацыянальнага рынку спрыялі кансалідацыі шведаў у нацыю у 17-18 стагоддзях.
Святы і традыцыі
Асноўнае народнае свята — Каляды (юль), падрыхтоўка пачынаецца за 2-3 тыдні: вараць піва, пякуць хлеб і печыва (у форме казла, свінні альбо зоркі). Захоўваецца павер'е пра гаючыя ўласцівасці каляндага хлеба і піва. Калядныя танцавальныя вечары суправаджаюцца пераапрананнем (пераапранаюцца ў казла). Іншыя святы — масленіца, тройца, Купалле і святы, якія звязаны з уборкай ураджаю. Асаблівай папулярнасцю сярод студэнтаў і навучэнцаў карыстаецца Дзень Люцыі (13 снежня), калі ладзіцца баль дзяўчат і самая прыгожая абіраецца «каралевай». Захаваўся фальклор: казкі, легенды, балады, песні, карагодныя танцы.
Кухня
Традыцыйныя стравы гатуюць да святаў: рысавую кашу з разынкамі, смажаны гусак, яблычны торт, салодкае піва, вяндліну, печыва. Сяляне пякуць па старой традыцыі вялікія караваі кісла-салодкага хлеба.
Гаранскі сельсавет
Гара́нскі сельсавет:
Івашкіўці (Туркіўскі раён)
Івашкіўці (Іва́шківці) — вёска ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Юя Кубо
(久保 裕也; нар. ) — японскі футбаліст. У 2016—2018 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Кавалёўка (вадасховішча)
Кавалёўка — вадасховішча ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца на захадзе ад вёскі Кавалевічы, каля аўтамабільнай дарогі.
Усходнеафрыканская кампанія
Усходне-Афрыканская кампанія — серыя бітваў паміж узброенымі сіламі Італіі і Брытанскай імперыі (а таксама яе дамініёнаў і саюзнікаў) у Усходняй Афрыцы падчас Другой сусветнай вайны. Гэта кампанія была часткай Афрыканскага тэатра ваенных дзеянняў.
Сухапутныя войскі
Італьянская армія ва Усходняй Афрыцы ўяўляла з сябе адрэзаную ад цывілізацыі ваенную структуру, якая складаецца пераважна з тубыльных войскаў, так званых аскары, запці і дубатаў. Такія падраздзяленні аднак былі добра ўзброены і ўкамплектаваны, знаходзіліся цалкам пад кіраваннем і камандваннем італьянскіх афіцэраў. Прысутнічалі і еўрапейскія часткі, якія складаліся з італьянцаў (напрыклад 65 пяхотная дывізія «Грэнадзёры Савоі»). Усе італьянскія сухапутныя войскі былі падзелены на так званыя ваенныя сектары: Паўночны, Паўднёвы, Усходні і Г’юба. Агульнае камандаванне войскамі ажыццяўляў віцэ-кароль Усходняй Афрыкі Амадэй Савойскі, герцаг Аосцкі.
Ніжэй прадстаўлены спіс падраздзяленняў італьянскай арміі ва Усходняй Афрыцы на чэрвень 1940 года, падзелены па ваенных сектарах.
Паўднёвы сектар Дзве каланіяльных пяхотных брыгады былі на стадыі фарміравання (85 і 86).
Усходні сектар Адна каланіяльная пяхотная брыгада была на стадыі фарміравання (70-я).
Тыльета
Тыльета (Tiglieto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Усходнеафрыканская кампанія
Сухапутныя войскі
Сектар Г’юба Астатнія злучэнні былі на стадыі фарміравання: 91-я і 92-я каланіяльныя пяхотныя брыгады, некалькі пяхотных і кавалерыйскіх батальёнаў з каланіяльных войскаў.
Тыльета
Насельніцтва складае 618 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 16010. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunta.
Усходнеафрыканская кампанія
Вялікабрытанія
Да ўдзелу ў кампаніі за выключэннем непасрэдна брытанскіх сіл былі прыцягнуты шматлікія войскі Брытанскіх калоній і краін Брытанскай Садружнасці: Судана, Брытанскага Самалі, Брытанскай Усходняй Афрыкі, Індыі, ПАС, Паўночнай Радэзіі, Паўднёвай Радэзіі, Ньясаленда, Нігерыі, Залатога Берага, Сьера-Леонэ і Гамбіі. Акрамя таго, у кампаніі ўдзельнічалі часткі з Брытанскага мандата ў Палесціне. Да брытанскіх войскаў таксама далучыліся эфіопскія нерэгулярныя войскі, сілы Свабоднай Францыі і Свабоднай Бельгіі.
Ход баявых дзеянняў
Хоць буйнамаштабныя баявыя дзеянні завяршыліся да канца 1941 года, італьянцы працягвалі партызанскія дзеянні ў Самалі, Эрытрэі і некаторых раёнах Эфіопіі да канца 1943 года, калі інфармацыя пра капітуляцыю Італіі дасягнула апошніх з партызан.
Канстытуцыя Бадэна
Канстытуцыя федэральнай зямлі Бадэн — канстытуцыя, прынятая 18 мая 1947 года, якая распаўсюджвала сваю юрысдыкцыю на тэрыторыю зямлі Бадэн. 19 лістапада 1953 года дзеянне Канстытуцыі адменена, так як зямля Бадэн 25 красавіка 1952 года ўвайшла ў склад зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Канстытуцыя мела пяць раздзелаў: асноўныя правы, абавязкі і грамадскае жыццё, дзяржаўны лад, абарона Канстытуцыі і заключныя палажэнні.
Праект канстытуцыі быў зацверджаны 21 красавіка 1947 года на 16-м пасяджэнні кансультатыўнай асамблеі Бадэна 40 галасамі супраць дванаццаці. Затым 25 красавіка яго ўхваліў французскі ваенны ўрад. Канстытуцыя зямлі Бадэн была прадстаўлена насельніцтву адначасова з правядзеннем парламенцкіх выбараў 18 мая.
Чорны карлік
Чорныя карлікі — астылыя белыя карлікі, якія не выпраменьваюць (або выпраменьваюць слаба) у бачным дыяпазоне. Уяўляюць сабой канчатковую стадыю эвалюцыі белых карлікаў ў адсутнасці акрэцыі. У цяперашні час у астранамічнай літаратуры тэрмін «чорны карлік», як правіла не выкарыстоўваецца, такія аб'екты называюцца белымі карлікамі (WD). Масы чорных карлікаў, падобна масам белых карлікаў, абмяжоўваюцца зверху мяжой Чандрасекара, ніжняя мяжа масы вызначаецца хуткасцю эвалюцыі зорак галоўнай паслядоўнасці ў белыя карлікі і хуткасцю наступнага астывання. Сучасныя мадэлі (2006 г.) астывання белых карлікаў прадказваюць, што белыя карлікі, утвораныя пры эвалюцыі першага пакалення зорак (узрост ~ 13 млрд. гадоў) павінны ў цяперашні час мець тэмпературы фотасферы ~ 3200 K і бляск у ~ 16 абсалютных зорных велічынь, г.зн. быць вельмі цьмянымі аб'ектамі і разглядаюцца ў якасці адных з кандыдатаў-кампанентаў схаванай масы, якая ўваходзіць у склад масіўных кампактных аб'ектаў галактычных гало (MACHO). Адным з прыкладаў такіх «астылых» аб'ектаў з'яўляецца белы карлік WD 0346 246 з тэмпературай паверхні 3900 K. Чорныя карлікі, як і масіўныя карычневыя карлікі, знаходзяцца ў стане гідрастатычнай раўнавагі, якая падтрымоўваецца ціскам выраджанага электроннага газу іх нетраў.
Ільнык
Ільнык (І́льник) — вёска ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Termitotrox
Termitotrox — род тэрмітафільных пласцініставусых жукоў з падсямейства Termitotroginae. Каля 10 відаў. Трапічная Афрыка і паўднёвая і паўднёва-усходняя Азія. Дробныя жукі, як правіла, карычневага колеру (ад чырвона-бурага да чорнага), даўжыня 1-3 мм. Вочы і крылы адсутнічаюць. Вусікі 9-членікавыя з 3-членікавай булавой. Сцёгны і тазікі шырокія. Лапкі сярэдняй і задняй пары ног кароткія, складаюцца з 5 членікаў.
Біялогія
Аблігатныя тэрмітафілы, якія жывуць унутры тэрмітнікаў грыбаразводных тэрмітаў з сямействаў Termitidae (Macrotermitinae: і ). Баразёнкі і жалабкі на маршчыністым целе запоўненыя труднавыдаляемымі мікрачасцінкамі глебы, што сведчыць пра ўмовы іх пражывання. Лічынкавыя стадыі не выяўленыя.
Беларусы ў Кіеве
Беларусы ў Кіеве складаюць усяго 0,64 % ад агульнага нацыянальнага складу горада. Беларусы мелі сувязі з Кіевам яшчэ з часоў Кіеўскай Русі. Сёння ў фондах Нацыянальнай бібліятэкі Украіны ў Кіеве можна знайсці шмат беларускіх выданняў.
Сярэднявечча
Раней каля Кіева было сяло Прадславіна, якое стала часткаю горада (паміж вуліцамі Фізкультуры, Вялікай Васількоўскай і Дзімітрава). Назва паселішча паходзіць ад імя дачкі Рагнеды і Уладзіміра. Як лічыцца, Рагнеда атрымала сяло ў падарунак па нараджэнні Прадславы.
У 1187 годзе мошчы Ефрасінні Полацкай былі перанесеныя ў Кіева-Пячорскую лаўру, дзе знаходзіліся да 1910 года, пакуль не былі вернутыя на Радзіму, у Полацк.
XVII стагоддзе
У 1640-я гады Сімяон Полацкі навучаўся ў Кіева-магілянскім калегіюме. У апошнія месяцы жыцця Полацкі рыхтаваў да адкрыцця вышэйшую школу ў Маскве на ўзор гэтага калегіюма.
XIX стагоддзе
У 1852 годзе малы Альгерд Абуховіч перанёс у Кіеве складаную на той час хірургічную аперацыю. У 1878 годзе Абуховіч зноў наведаў Кіеў.
У Кіеве вучыўся на інжынера-механіка Рамуальд Зянкевіч.
З 1879 года Дзмітрый Лапо вучыўся ў Кіеўскай гімназіі, некаторы час з’яўляўся старшынёй аб’яднанага камітэта рэвалюцыйных груп сярэдніх навучальных устаноў Кіева. Пазней паступіў на юрыдычны факультэт Кіеўскага ўніверсітэта. У 1885 годзе быў арыштаваны і сасланы.
У 1889 годзе Мітрафан Доўнар-Запольскі здаў экстэрнам экзамен на атэстат сталасці і паступіў у Кіеўскі ўніверсітэт. Скончыў яго ў 1894 годзе. У 1888 годзе ў Кіеве ўбачыла свет першая кніга М. Доўнар-Запольскага «Белорусская свадьба и свадебные песни: Этнографический этюд».
XX стагоддзе
У 1904 годзе Зоська Верас паступіла ў прыватнае гандлёвае вучылішча ў Кіеве. У вучылішчы на шапірографе выдаваўся літаратурны часопіс «Подснежник», дзе і быў надрукаваны першы твор будучай пісьменніцы — прыродазнаўчы абразок «Каляндар вясны» (1907).
У 1913 годзе бібліятэка Храптовічаў была накіраваная на часовае захаванне ў бібліятэку Кіеўскага ўніверсітэта. Паводле жадання спадчынніка, бібліятэка з адкрыццём ВНУ на Радзіме павінная была быць вернутая туды, але гэтага так і не адбылося.
18 красавіка 1918 года Народны сакратарыят БНР звярнуўся з радыёграмай у Міністэрства замежных спраў УНР з прапановай найхутчэй стварыць камісію, сумесна з якой дэлегацыя па справах знешніх перамоў БНР змагла б дакладна ўстанавіць межы і замацаваць у асобнай дамове межы Рэспублік.
24 красавіка 1918 года Народны сакратарыят зацвердзіў статут і асабісты склад Беларускай гандлёвай палаты на Украіне, якую ўзначаліў Мітрафан Доўнар-Запольскі. Арганізацыя ўдзельнічала ў тавараабмене паміж БНР і УНР.
26 мая 1918 года Раман Скірмунт прыехаў у Кіеў у якасці надзвычайнага ўпаўнаважанага Рады БНР, каб пачаць перамовы з гетманам Скарападскім. 29 мая генеральнае консульства БНР у Кіеве ўзначаліў П. В. Трамповіч.
19 верасня надзвычайная беларуская дэлегацыя прыехала ў Кіеў дзеля развязання пытання аб афіцыйным прызнанні незалежнасці беларускай дзяржавы і стварэнні беларускага войска. 9 кастрычніка дэлегацыя была прынятая гетманам Скарападскім, які запэўніў яе ў хуткім прызнанні ім БНР. 4 лістапада беларускія дыпламаты, не дачакаўшыся прызнання, вярнуліся безвынікова ў Менск.
У 1919 годзе Кіеўскі ўніверсітэт скончыў будучы акадэмік АН БССР Сямён Вальфсон.
З 16 снежня 1926 года да 1930 года ў Кіеве існавала Беларускае зямляцтва пралетарскага студэнцтва.
У 1928 годзе Янка Купала ўпершыню наведаў Кіеў. Пазней ён там быў у сакавіку і маі 1939 года.
У 1939 годзе будучы беларускі пісьменнік Мікола Лобан паступіў у Кіеўскі ўніверсітэт.
У 1944 годзе літаратуразнаўца Павел Ахрыменка закончыў Кіеўскі ўніверсітэт. У тым жа годзе ў Кіеве (Багдана Хмяльніцкага, 52.) некалькі месяцаў жыў 13-гадовы Уладзімір Караткевіч з маці. У 1949 годзе ён вярнуўся ў Кіеў як студэнт Кіеўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Таксама ў баях пад Кіевам удзельнічаў беларускі літаратурны крытык Рыгор Бярозкін.
XXI стагоддзе
У маі 2000 года на I-м з’ездзе ў г. Кіеве быў створаны Усеўкраінскі саюз беларусаў (УСБ).
У 2009 годзе ў межах афіцыйнага візіту Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі ва Украіну быў адкрыты з ягоным удзелам Цэнтр беларускай мовы і культуры. У чэрвені 2013 года Цэнтру прысвоенае імя Уладзіміра Караткевіча.
У 2011 годзе ў Кіеве каля Пасольства Рэспублікі Беларусь па вуліцы Міхаіла Кацюбінскага быў усталяваны помнік Уладзіміру Караткевічу. 29 сакавіка 2016 года быў адкрыты помнік беларусам, загінулым за Украіну ў вайне на Усходзе (Беларуская, 22). Афіцыйны беларускі бок на адкрыцці не быў прадстаўлены.
Падчас расійска-ўкраінскай вайны 2022 года для абароны незалежнасці Украіны, у прыватнасці абароны Кіева быў заснаваны Батальён імя Кастуся Каліноўскага, які пазней быў ператвораны ў полк. 13 сакавіка 2022 года у баях пад Кіевам загінуў намеснік камандзіра батальёна Аляксей Скобля. .
Стрыганец
Стрыга́нец (, Стриганец) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ракітніцкага сельсавета.
У 1940—1961 гадах цэнтр Стрыганецкага сельсавета. Да 4 студзеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Рагозненскага сельсавета.
Ніжняя шведская хата
Ніжняя шведская хата (Lower Swedish Cabin) ― гістарычны зруб у шведскім стылі на Крык-Роўд у раёне у, штат Пенсільванія, уздоўж. Хата з’яўляецца адным з найстарэйшых зрубаў у Злучаных Штатах і адной з апошніх хат, пабудаваных шведскімі пасяленцамі, якая застаецца цэлай.
Гарады Чэхіі
У Чэхіі налічваецца 592 населеных пункта, якія маюць статус горада (канец 2008 года).
Кучава-дажджавыя воблакі
Кучава-дажджавыя воблакі (Cumulonimbus, Cb) — шчыльныя і магутныя воблакі белага колеру, з цёмнымі, зрэдку сіняватымі асновамі з моцным вертыкальным развіццём (да вышыні 14 км).
Андэрс Фог Расмусен
А́ндэрс Фог Ра́смусен (Anders Fogh Rasmussen; нар. ) — былы прэм’ер-міністр Даніі, лідар ліберальнай партыі ў парламенце.
Nokia 6680
Nokia 6680 — трохдыяпазонны смартфон фірмы Nokia.
Смартфон для працы з выявамі, дае магчымасць адпраўляць і праглядаць відэакліпы падчас гутаркі.
Ісаі (Львоўская вобласць)
Ісаі (Іса́ї) — вёска ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Геяпіксіс
Геопіксіс (Geopyxis) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1889 годзе.
Класіфікацыя
Род Geopyxis налічвае 106 відаў:
Поліфункцыянальнасць (мова)
Полiфункцыянальнасць мовы, полівалентнасць мовы, здольнасць мовы выконваць функцыі ў розных сферах дзейнасці, адна з найбольш істотных рыс, якімі літаратурная мова адрозніваецца ад іншых адгалінаванняў нацыянальнай мовы, абмежаваных тэрытарыяльна або функцыянальна (дыялекты, прафесіянальныя гаворкі, прастамоўе, жаргоны).
Карпацкэ
Карпацкэ (Карпа́тське) — вёска ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Gloiocephala
Gloiocephala — род грыбоў сямейства. Род шырока распаўсюджаны, але ў асноўным вядомы ў трапічных і субтрапічных раёнах і налічвае каля 30 відаў.
Апісанне
Грыбы гэтай групы вельмі дробныя і растуць на сцеблах і лісці аднадольных раслін, такіх як асака, звычайна ў вільготных месцах. У большасці відаў іх пладовыя целы не развіваюцца ў тыповую грыбную форму — пласцінкі часта рэдукаваныя да жылкападобных структур або зусім адсутнічаюць, а ножка можа быць асіметрычнай, кароткай або адсутнічаць.
У Еўропе растуць пяць відаў:, , , і.
Дзень Лачплэсіса
Дзень Ла́чплэсіса (Lāčplēša diena) — дзень памяці герояў, якія загінулі за вызваленне Латвіі, адзначаецца 11 лістапада. Свята названа ў гонар героя латышскага нацыянальнага эпасу Лачплэсіса, які з’яўляецца ўвасабленнем барацьбы латышскага народа за свабоду роднай зямлі ад іншаземных захопнікаў ..
Падчас так званай Бермантыяды ў 1919 годзе Узброеныя сілы Латвіі разграмілі заходнерасійскую добраахвотніцкую армію ў Пардаўгаве (левабярэжжа Заходняй Дзвіны). У гэты дзень быў заснаваны Ваенны ордэн Лачплэсіса.
У часы Латвійскай ССР гэта свята было пад забаронай, але з 1988 года яго зноў пачалі адзначаць. У 1989 годзе было ўстаноўлена, што гэты дзень будзе гістарычнай памятнай датай, а з 1990 года ён стаў Днём памяці загінулых герояў.
Адной з самых вядомых традыцый у Дзень Лачплэсіса з’яўляецца запальванне свечак у Рыжскім замку.
Гарані
Назву Гара́ні маюць:
Горад жанчын (часопіс)
«Горад жанчын» — беларускі штомесячны часопіс, выходзіць з 2015 года.
NGC 5535
NGC 5535 (іншае абазначэнне — PGC 97424) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Горад жанчын (часопіс)
Гісторыя
Першы нумар надрукаваны ў Мінску ў 2015 годзе як рэкламна-інфармацыйнае выданне тыражом 16 000 асобнікаў. Да 2016 года часопіс выпускаў “Выдавецкі дом “Турынфо”, а пасля заснавальнікам і выдаўцом стала ТАА “Горад жанчын”. 22 чэрвеня 2016 года часопіс быў зарэгістраваны ў Міністэрстве інфармацыі Рэспублікі Беларусь. З моманту заснавання часопіса і па гэты час галоўным рэдактарам з’яўляецца Аксінья Бяляўская.
NGC 5535
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Горад жанчын (часопіс)
Гісторыя
У матэрыялах часопіса падтрымліваюцца напрамкі гендэрнай ідэнтычнасці, прысутнічаюць асноўныя тыпалагічныя і тэматычныя асаблівасці глянцу. У структуру выдання ўваходзяць калонкі беларускіх аўтараў, інтэрв'ю з папулярнымі асобамі, а таксама артыкулы на тэму псіхалогіі, жаночага здароўя, моды і прыгажосці. Кожны матэрыял часопіса падмацаваны меркаваннем эксперта.
У студзені 2021 года часопіс пачаў выдавацца ў digital-фармаце. Да гэтага выданне было друкаваным і выходзіла ў фармаце А4, а з 2020 года – у А5. Часопіс распаўсюджваецца на ўсёй тэрыторыі Беларусі.
Карл Попер
Карл Раймунд По́пер (Karl Popper; 1902 — 19 верасня 1994) — аўстрыйскі філосаф. Шляхецкі чын Вялікабрытаніі.
Зрабіў значны ўнёсак у філасофію, філасофію навукі. Прапанаваў тлумачэнне механізму развіцця навукі праз дэдукцыйнае абвяржэнне.
Святы павук
«Святы павук» (Holy Spider) — крымінальны трылер 2022 года рэжысёра Алі Абасі. Сумесная вытворчасць Даніі, Германіі, Швецыі, Францыі.
Прэм’ера фільма адбылася 22 мая 2022 года ў межах асноўнай конкурснай праграмы 75-га Канскага кінафестывалю. Карціна была ўдастоена.
Сюжэт
Сем’янін Саід сам ставіць перад сабой рэлігійную місію — ачысціць іранскі горад Мешхед ад прастытутак. Але пасля некалькіх забойстваў ён выяўляе, што грамадству да яго крыжовага паходу няма ніякай справы.
Кучавыя воблакі
Кучаваыя воблакі (Cumulus, Cu) — шчыльныя, днём ярка-белыя воблакі са значным вертыкальным развіццём (да вышыні 5 км і больш).
Верхнія часткі падобныя да купалаў або вежаў з круглаватымі абрысамі. Узнікаюць найчасцей як воблакі канвекцыі ў халодных паветраных масах, а ў цёплы час года таксама ў мясцовых паветраных масах над паверхняю сушы, якая праграваецца ўвесь дзень. Могуць ператварацца ў кучава-дажджавыя воблакі.
Павел Ягмін (1747—1808)
Павел Ягмін (  — да 1813 года) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ягмінаў герба «Пелікан».
У 1785—1795 быў віцэ-адміністратарам каралеўскіх маёнткаў Брэсцкай эканоміі. Адданы прыхільнік польскага караля часоў Чатырохгадовага сейма: наглядаў за дзейнасцю сейміка Берасцейскага павета. У 1792 годзе ўдзельнічаў у вайне супраць Расійскай імперыі.
Камісар цывільна-вайсковы кобрынскі, 17 лютага 1792 года выбраны праз акламацыю, 14 мая прызначаны (намінаваны) харунжым кобрынскім, а 22 лютага 1794 года атрымаў прызначэнне на больш высокі урад кобрынскага маршалка.
У 1794 годзе па загаду караля прыняў удзел у паўстанні на чале стральцоў Брэсцкай эканоміі. Быў сябрам Брэсцкай парадкавай камісіі і суддзёй па крымінальных справах.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай яго ацанілі і рускія, ён быў прызначаны стацкім саветнікам і атрымаў некалькі высокіх узнагарод. Гэта дазволіла яму значна павялічыць свой стан і купіць у генерала Румянцава ягоныя землі ў Брэсцкім, Кобрынскім і Пружанскім паветах, у тым ліку маёнткі Пружаны, Вістычы і Дывін.
Сям’я
Памёр бяздзетным, па тэстаменце яго маёнткі адышлі да сыноў брата Каэтана (1758—1813) — Паўла, Станіслава і Фелікса. Малодшаму Феліксу дасталася, відаць, менш за іншых, таму што ён пачаў вайсковую кар’еру.
Тарылья
Тарылья (Torriglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 2412 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 60 км². Паштовы індэкс — 16029. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nostra Signora della Divina Provvidenza.
Даўлеканава
Даўлеканава (Давлеканово) — горад (з 1942) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Даўлеканаўскага раёна Башкартастана. Насельніцтва 23,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 18 стагоддзі. Размешчаны на рацэ Дзёме, за 96 км на паўднёвы захад ад Уфы. Чыгуначная станцыя.
У горадзе — 2 хлебакамбінаты, якія вырабляюць муку і камбікормы. Развітыя і іншыя галіны харчовай прамысловасці (малочны, масласыраробчы заводы). Вытворчасць будматэрыялаў (буйная цагельня), аўтарэмонтны завод, завод пажарнага абсталявання. Фабрыка дзіцячага абутку, завод нафтавага машынабудавання.
Камарныкы
Камарныкы (Кома́рники) — вёска ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Датчане
Датча́не (danskere) — народ Паўночнай Еўропы, асноўнае насельніцтва Даніі, бліжэй за ўсё стаіць да скандынаваў (нарвежцаў і шведаў). Агульная колькасць — 5 037 тыс. чал.
Мова — дацкая, уваходзіць у германскую групу. Пануючая рэлігія — лютэранства.
Гарбавіцкі сельсавет
Гарбаві́цкі сельсавет:
Дом Генры Уітфілда
Дом Генры Уітфілда (Henry Whitfield House) ― гістарычны дом, размешчаны ў, уніз па вуліцы ад горада Грын. Гэты дом датуецца 1639 годам, ён быў пабудаваны непасрэдна перад засяленнем горада Гілфард. Гэта самы стары дом у Канектыкуце і самы стары каменны дом у Новай Англіі. Дом з масіўнымі каменнымі сценамі таксама служыў крэпасцю для абароны супольнасці. , для якога быў пабудаваны дом, быў пурытанскім служыцелем, які прыехаў з Англіі, каб ратавацца ад рэлігійнага пераследу. Дом быў адрэстаўрыраваны ў 1868 годзе і адкрыты для публікі ў 1899 годзе як першы музей штата Канектыкут, Дзяржаўны музей Генры Уітфілда. Дом быў адрэстаўрыраваны ў 1902–1904 гадах і ў 1930-я гады і быў абвешчаны нацыянальным гістарычным помнікам у 1997 годзе. У 2006 годзе ён атрымаў назву Дзяржаўнага археалагічнага запаведніка.
Гербы студэнцкіх карпарацый
Гербы студэнцкіх карпарацый, студэнцкія гербы (Studentenwappen) — гербы  — аб’яднанняў студэнтаў, якія ўзніклі на стыку XVIII і XIX стагоддзяў у нямецкіх універсітэтах і за наступныя два стагоддзі шырока распаўсюдзіліся ў студэнцкіх асяродках краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы. Студэнцкімі карпарацыямі гербы выкарыстоўваюцца з пачатку XIX стагоддзя. Ад радавых гербаў, а таксама гербаў краін і мясцін, якія адпавядаюць нормам еўрапейскай класічнай геральдыкі, студэнцкія гербы адрозніваюцца наяўнасцю рада канструкцыйных сваеасаблівасцей.
Афармленне
Студэнцкія гербы ў геральдычнай навуцы не прызнаюцца за «сапраўдныя» гербы, бо ў большасці сваёй не прытрымліваюцца строгіх геральдычных правіл. У прыватнасці, у большасці выпадкаў на шчытах (тарчах) гербаў змяшчаюцца негеральдычныя выявы.
Шчыт
Як правіла, шчыты (тарчы) студэнцкіх гербаў чвартаваныя (падзеленыя на чатыры палі), часта ў цэнтры (на перакрыжаванні восевых ліній-меж палёў) прысутнічае дадатковы элемент —, ці «сяродкрыжжа» (Herzschild, Vierung; таксама інакш — , шчыток). У выніку шчыты складаюцца з чатырох-пяці палёў, якія запаўняюцца пэўным наборам гербавых элементаў. У класічнай геральдыцы «сяродкрыжжа» выкарыстоўваецца як спосаб злучэння геральдычных элементаў, змешчаных на шчыце, на студэнцкіх жа гербах «сяродкрыжжа», верагодна, было ўведзенна, каб мець больш месцаў для размяшчэння.
Яшчэ адным распаўсюджаным элементам з’яўляецца адмысловая манаграма студэнцкай карпарацыі, якая называецца (Zirkel; cyrkiel). Цыркель звычайна размяшчаюць альбо ў адным полі з фарбамі паверсе іх, альбо ў асобным полі, часцей за ўсё ў «сяродкрыжжы».
Для запаўнення палёў шчыта таксама выкарыстоўваецца (галоўным чынам, на гербах (Corps) — найстарэйшых нямецкіх студэнцкіх карпарацый)  (Bundeszeichen), які мае масонскае паходжанне. Звычайна ён выяўляецца ў скарочаным варыянце: лаўровы вянок, два перакрыжаваныя (Mensurschlägern), якімі б’юцца ў час, і дата заснавання студэнцкай карпарацыі.
На гербах нямецкіх студэнцкіх карпарацыяй таксама шырако выкарыстоўваюцца сімвалы «Сяброўства» (выява поціску рук) і «Вечнасць», якія былі перанятыя ў масонаў яшчэ (т. зв. ) або запазычаныя з Антычнасці.
Часта ў якасці гербавых элементаў выкарыстоўваюцца гербы гарадоў, у якіх узніклі ці дзейнічаюць студэнцкія карпарацыі, альбо гербы мясцін ці краін, адкуль паходзяць члены той ці іншай карпарацыі. Часам гэтыя элементы перадаюцца не дакладным чынам, а прадстаўляюць сабой варыяцыі па матывах арыгіналаў. Напрыклад, на гербе студэнцкай карпарацыі, якая была заснавана ў 1828 годзе студэнтамі Дэрпцкага ўніверсітэта паходжаннем з зямель былой Рэчы Паспалітай, колеры палёў адпавядаюць колерам , а не колерам палёў на гербах Польшчы, Літвы і Русі (дакладней, колішняга Кіеўскага ваяводства).
У нямецкіх прафесійна-арыентаваных студэнцкіх карпарацыях у якасці гербавых элементаў выкарыстоўваюцца сімвалы: перакрыжаваныя  — у горных спецыялістаў, дрэва ці галава аленя — у спецыялістаў у галіне лясной гаспадаркі, цыркуль ці шасцярня — у тэхнічных спецыялістаў, чэрап ці посах Асклепія — у медыкаў і ветэрынараў.
У такой разнавіднасці нямецкіх студэнцкіх карпарацый, як (Burschenschaften; брацтва буршаў), часта ўжываецца дэвіз самага першага бурства (Urburschenschaft), якое было заснавана ва ўніверсітэцкім горадзе Іена ў 1815 годзе, а менавіта:  („Ehre, Freiheit, Vaterland“). Словы гэтага дэвіза прынята афармляць у выглядзе асобных гербавых элементаў: так, напрыклад, скрыжаваныя сімвалізуюць гонар, узыходзячае сонца — свабоду, а дрэва дуба — айчыну. Таксама часта паверсе меж чвартаванага шчыта размяшчаюць (Schwarzes Kreuz). Акрамя таго, распаўсюджаным з’яўляецца выкарыстанне ў якасці гербавага элемента знака.
У нямецкіх (Turnerschaften; гімнастычныя студэнцкія таварыствы) часта ўжываюць выяву  (Turnerkreuz), у музычных студэнцкіх аб’яднаннях — выяву арфы, у навуковых студэнцкіх аб’яднаннях — выявы скрутка (кнігі) ці савы.
Іншыя гербавыя элементы
Як у выпадку з гербамі ў класічнай геральдыцы, найбольш распаўсюджанымі дадатковымі элементамі студэнцкіх поўных гербаў з’яўляюцца шлем (гелм) з кляйнотам і намётам. Шлем пераважна ўпрыгожваюць каронай, якая, паводле геральдычнай навукі, з’яўляецца атрыбутам высакароднасці.
Шмат на якіх гербах нямецкіх студэнцкіх карпарацый зверху і знізу прысутнічае атачэнне ў выглядзе слоў дэвіза. Пераважна выкарыстоўваецца наступная форма: зверху — «<Назва карпарацыі> sei’s Panier!» (даслоўна: «<Назва карпарацыі>, будзь сцягам!»), знізу — уласны дэвіз карпарацыі.
Шчытатрымальнікі ў гербах студэнцкіх карпарацый выкарыстоўваюцца вельмі рэдка.
Кляйноты на большасці студэнцкіх гербаў маюць такі ж выгляд, як на гербах, выкананых па правілах класічнай геральдыкі, і ўяўляюць сабой страусавыя пёры, афарбаваныя ў колеры, пры гэтым колькасць пёраў адпавядае колькасці колераў у фарбах. Зрэдку выкарыстоўваюцца іншыя геральдычныя фігуры, напрыклад, (Flug) ці галава аленя. Страусавыя пёры ў якасці кляйнота на нямецкіх звычайных гербах выкарыстоўваюцца даволі рэдка, гэты геральдычны элемент больш уласцівы для польскіх гербаў.
Гербы хрысціянскіх студэнцкіх аб’яднанняў
Адметнасцю гербаў (Wingolfsverbindungen) з’яўляецца тое, што яны маюць агульны для ўсіх узор афармлення і абавязкова ўтрымоўваюць на чвартаваным шчыце ў якасці гербавых элементаў:, у нямецкіх і аўстрыйскіх карпарацыях — выяву Імперскага (Reichsadler) ці Федэральнага арла (Bundesadler), а таксама выяву герба горада, у якім месціцца карпарацыя. Толькі адносна чацвёртага поля маюцца разыходжанні. У той час як старыя студэнцкія аб’яднанні змяшчаюць там выяву лаўровага вянка з датай заснавання карпарацыі, на гербах больш маладых аб’яднанняў можа змяшчацца рэгіянальны герб. Выявы намётаў таксама выконваюцца аднолькавым чынам. Спасылкай на герб Іерусалімскага каралеўства тлумачыцца наяўнасць недапушчальнага ў класічнай геральдыцы спалучэння металічных залатога і белага (сярэбранага) колераў пры выкарыстанні такого гербавага элемента, як Іерусалімскі крыж.
Спалучэнне гербаў
У выпадку аб’яднання студэнцкіх карпарацый паўстае пытанне не толькі наконт прыняцця новай назвы і новых, але таксама і агульнага герба. Праблема вырашаецца альбо праз пакіданне герба адной з карпарацый, альбо праз злучэнне гербаў. У апошнім выпадку можа быць створаны як зусім новы герб, у якім захоўваюцца асноўныя элементы папярэдніх гербаў, так і альянс гербаў, калі пакідаюцца, як мінімум, арыгінальныя шчыты, якія ставяцца побач адзін да аднаго. Бывае, што такі альянс гербаў мае агульныя шлем, кляйнот і намёт.
Узнікненне і распаўсюджванне
Гербамі карысталіся яшчэ ранняга Новага часу, але, хутчэй за ўсё, гэта былі гербы краін ці мясцін, адкуль паходзілі студэнты. Студэнцкія гербы, нагружаныя ўласнымі сэнсамі, з’явіліся ў канцы XVIII стагоддзя ў асяроддзі (т. зв. ). Насуперак правілам пурыстычнай класічнай геральдыкі, якая ўжо ў той час знаходзілася ў стане заняпаду, студэнцкія аб’яднанні аддалі перавагу «сімвалічнай вучэбнай табліцы ў форме герба».
Самым старым з вядомых студэнцкіх гербаў з’яўляецца герб узнікшага ў 1794 годзе ў Фрайбергу ордэнападобнага студэнцкага аб’яднання «Concilium Metallicorum».
Форма гербаў уласна студэнцках карпарацый узнікла каля 1810 года і шырока распаўсюдзілася сярод ранніх (Corps) — найстарэйшага з існуючых тыпаў студэнцкіх аб’яднанняў. узніклі тады ж. Распаўсюджванне студэнцкіх гербаў, верагодна, варта разглядаць у сувязі са з’яўленнем фарфоравых курыльных трубак, вядомых як самыя раннія прадметы, на якіх змяшчаліся выявы гербаў студэнцкіх карпарацый. Найранейшая традыцыя выкарыстання студэнцкіх гербаў узнікла ва ўніверсітэцкім горадзе Іена, які лічыцца месцам паходжання студэнцкіх карпарацый.
Стрыганецкія Бусні
Стрыга́нецкія Бусні́ (, Стриганецкие Бусни) — хутар у Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ракітніцкага сельсавета.
Гербы студэнцкіх карпарацый
Намаганні па рэфармаванні студэнцкай геральдыкі
Гербы студэнцкіх карпарацый па той прычыне, што вельмі рэдка адпавядаюць нормам класічнай геральдыкі, увесь час падвяргаюцца крытыцы з боку геральдычнай навукі. У прыватнасці, у традыцыі студэнцкіх гербаў прынята выкарыстанне танальных варыяцый аднаго колеру, што, з пункту гледжання класічнай геральдыкі, робіць немагчымым дакладнае апісанне такіх гербаў, і гэта акалічнасць ізалюе студэнцкую геральдыку ад класічнай геральдычнай традыцыі.
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў у нямецкамоўных краінах было прадпрынята некалькі спроб разгарнуць рэфармаванне студэнцкай геральдыкі з мэтай прывядзення яе ў адпаведнасць з нормамі геральдычнай навукі. У прыватнасці, прапанавалася прыбраць са студэнцкіх гербаў выявы і літарных знакаў. Але ў кансерватыўным асяроддзі студэнцкіх карпарацый гэтая і іншыя прапановы былі ўспрынятыя ў якасці непрымальных, і, у канечным выніку, усе захады па рэфармаванні студэнцкай геральдыкі аказаліся няўдалымі.
Выкарыстанне ў быце
На сённяшні дзень, у краінах, дзе атрымалі распаўсюджанне студэнцкія карпарацыі, выявы студэнцкіх гербаў можна пабачыць на сценах і дахах будынкаў, на асобных карцінах, а таксама на разнастайных бытавых рэчах, сярод якіх найбольшай папулярнасцю карыстаюцца фарфоравыя піўныя кубкі. Вырабленныя з каштоўных матэрыялаў выявы студэнцкіх гербаў былі папулярнымі падарункамі (асабліва ў часы Германскай імперыі) як унутры карпарацый, так і паміж сябруючымі карпарацыямі. У 1970-я і 1980-я гады былі ў модзе налепкі з выявамі студэнцкіх гербаў, якія мацаваліся на бамперах аўтамабіляў.
Дом па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 13а (Мінск)
Дом па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 13а — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе. Пабудаваны ў сярэдзіне XIX ст. з цэглы.
Архітэктура
Двухпавярховы, прамавугольны ў плане будынак, накрыты вальмавым дахам. Фасады вырашаны плоскасна, прарэзаны невялікімі прамавугольнымі і лучковымі аконнымі праёмамі. Выкарыстоўваецца як жылы.
Вінзен (Луэ)
Вінзен (Winsen), таксама Вінзен-на-Луэ (Winsen an der Luhe) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гарбург. Насельніцтва — 34 247 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 109,55 км². Афіцыйны код — 03 3 53 040. Горад ляжыць на р. Луэ (басейн Эльбы) і падзяляецца на 13 гарадскіх раёнаў.
Карытышчэ (Туркіўскі раён)
Карытышчэ (Кори́тище) — вёска ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Баджальскі хрыбет
Баджальскі хрыбет — горны хрыбет на тэрыторыі Хабараўскага краю ў міжрэччы Амура і Амгуні, на ўсход ад Бурэінскага хрыбта.
Даўжыня — 220 км, максімальная вышыня — 2221 м (гара Улун). Складзены вулканічнымі пародамі, пясчанікамі і сланцамі. Характарызуецца сярэднегорным рэльефам альпійскага тыпу, наяўнасцю карставых азёр. У перадгор’ях хрыбта лістоўнічныя лясы, на схілах — тайга з перавагай піхты і елкі, а таксама хмызнякова-лішайнікавая тундра.
Альковічы
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 43 км у напрамку на ўсход ад горада Вілейка, за 102 км ад Мінска, за 3 км на поўнач ад аўтамабільнай дарогі.
Гісторыя
У першай чвэрці XVIII ст. сяло ў Вілейскім старостве Ашмянскага павета Віленскага ваяводтва ВКЛ, шляхецкая ўласнасць. У 1722 г. пабудаваны драўляны касцёл.
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у Расійскай імперыі. У 1800 г. сяло, уласнасць Леана Гарайна, дзейнічала ўніяцкая царква, мелася карчма, праходзілі два кірмашы штогод. У 1886 г. сяло ў Крайскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, дзейнічаў касцёл, адбываўся штогадовы кірмаш. У 1897 г. у сяле згадваюцца касцёл, крама, піцейны дом. У 1899 г. адкрыта школа граматы. У пач. XX ст. працавала аднакласнае народнае вучылішча, у 1908 г. ў складзе Сушкоўскай сельскай грамады той жа воласці, 113 дзесяцін надзелаў.
У лютым 1918 г. занята германскімі войскамі. 25 сакавіка 1918 года тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 г. занята польскімі войскамі. З 31 ліпеня 1920 года ў складзе Беларускай ССР.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, цэнтр гміны Вілейскага павета Віленскага ваяводства, затым мястэчка ў Ільянскай гміне.
З лістапада 1939 г. ў БССР, з 15 студзеня 1940 г. ў Ільянскім раёне Вілейскай вобл., з 12 кастрычніка 1940 г. цэнтр Альковіцкага сельсавета. У час Вялікай Айчыннай вайны з З чэрвеня 1941 г. да 3 ліпеня 1944 г. акупіраваны нацыстамі, у вёсцы размяшчаўся гарнізон. У ваколіцах вёскі дзейнічалі партызанскія брыгады імя Жалезняка і «Народны мсцівец», партызаны двойчы грамілі ў вёсцы варожы гарнізон. З фронту не вярнуліся 2 жыхары вёскі. З 20 верасня 1944 г. ў Ільянскім, з 20 ліпеня 1957 г. ў Вілейскім раёнах Маладзечанскай, з 20 студзеня 1960 г. Мінскай абласцей.
У 2003 г. працавалі урачэбная амбулаторыя, магазін. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад і была цэнтрам Альковіцкага сельсавета.
Інфраструктура
У 2009 г. дзейнічаў магазін.
SPQR
S.P.Q.R. — абрэвіятура лацінскай фразы «Senatus Populus que Romanus» («Сенат і грамадзяне Рыма»), якую малявалі на штандарах рымскіх легіёнаў, і якая выкарыстоўвалася ў Рымскай рэспубліцы і Рымскай імперыі. Была заменена на хрысціянскі знак лабарум Канстанцінам Вялікім.
Паходжанне
Дакладнае значэнне абрэвіятуры S.P.Q.R., хутчэй за ўсё, мела архаічнае паходжанне нават у часы Старажытнага Рыма. Гэта значыла: падзяка сенату і рымскаму народу.
Усе гэтыя значэнні прыводзяць да наступных варыянтаў расшыфроўкі абрэвіятуры S.P.Q.R.:
Новы Час
У эпоху Адраджэння манаграма была перайначана іншымі гарадамі: SPQV — Венецыя і SPQB — Брусель. Таксама сустракаюцца: SPQS — у Сіене, SPQO — у Оламаўцы.
У наш час выкарыстоўваецца ў гербе горада Рым, таксама намалявана на шматлікіх гарадскіх будынках і люках. У перыяд Рысарджымента дадзеная абрэвіятура пачала выкарыстоўвацца ў сімволіцы адроджанай Італьянскай дзяржавы; яе можна сустрэць на італьянскіх плакатах Першай сусветнай вайны.
Беніта Мусаліні часта выкарыстоўваў SPQR для прапаганды свайго рэжыму.
У выяўленчым мастацтве
У хрысціянскім мастацтве манаграма сустракаецца ў розных сцэнах Мукаў Хрыстовых і для ілюстрацый рымскай гісторыі, паказваючы на прысутнасць рымскіх салдатаў.
Распазнаванне маўлення
Распазнаванне маўлення – гэта міждысцыплінарнае падполе камп’ютарнай лінгвістыкі, якое займаецца распрацоўкай метадалогій і тэхналогій, што дазваляюць камп’ютару распазнаваць і пераўтвараць маўленне ў тэкст. Распазнаванне маўлення таксама вядома як ASR (automatic speech recognition — «аўтаматычнае распазнаванне маўлення») альбо проста STT (speech-to-text — «маўленне ў тэкст»). Сюды ўключаюцца веды і даследаванні ў галінах лінгвістыкі, інфарматыкі і электратэхнікі.
Праграмы для распазнавання маўлення ўключаюць такія галасавыя карыстальніцкія інтэрфейсы, як галасавы набор (напрыклад, «Патэлефанаваць дадому»), маршрутызацыя званкоў (напрыклад, «Я жадаю зрабіць групавы званок»), кіраванне прадметамі хатняга ўжытку, пошук (напрыклад, знайсці падкаст, дзе былі ўжыты пэўныя словы), просты ўвод даных (увод нумара банкаўскай карткі), падрыхтоўка структурных дакументаў (напрыклад, справаздача па радыялогіі), вызначэнне характарыстык дыктара, апрацоўка маўлення ў тэкст (STT) (напрыклад, тэкставыя працэсары або электронная пошта) і авіясфера (як правіла, так званы direct voice input – кіраванне некаторымі функцыямі самалёта простымі камандамі).
Смартфон
Смартфо́н (smartphone — разумны тэлефон) — мабільны тэлефон, дапоўнены функцыянальнасцю кішэннага персанальнага камп’ютара. Таксама камунікатар (сommunicator, PDA phone) — кішэнны персанальны камп’ютар, дапоўнены функцыянальнасцю мабільнага тэлефона.
Хоць у мабільных тэлефонах практычна заўсёды былі дадатковыя функцыі (калькулятар, каляндар), з часам выпускаліся ўсё больш і больш інтэлектуальныя мадэлі, для падкрэслення узрослай функцыянальнасці і вылічальнай магутнасці такіх мадэляў ўвялі паняцце «смартфон». У час росту папулярнасці КПК яны сталі выпускацца з функцыямі мабільнага тэлефона, такія прылады былі названыя камунікатарамі. Цяпер падзел на смартфоны і камунікатары неактуальны, абодва паняцця абазначаюць адно і тое ж — мініяцюрны ўніверсальны камп’ютар з паўнавартаснымі карыстальніцкімі інтэрфейсамі і развітымі радыё-інтэрфейсамі мабільнага тэлефона.
Распазнаванне маўлення
З тэхналагічнага пункту гледжання, распазнаванне маўлення мае доўгую гісторыю з некалькімі хвалямі буйных інавацый. Прарывы ў такіх сферах, як глыбокае навучанне і Big Data далі важкія падставы для развіцця ASR увогуле. Поспехі ў плыні можна заўважыць не толькі па колькасці акадэмічных артыкулаў, але і па ўкараненні метадаў глыбокага навучання ў дачыненні да сістэм распазнавання маўлення. Такія гіганты сучаснага ІТ, як Google, Microsoft, IBM, Baidu, Apple, Amazon, Nuance, SoundHound, iFLYTEK прадставілі свае тэхналогіі распазнавання маўлення заснаваныя на метадах глыбокага навучання.