cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Палескі сельсавет (Пастаўскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гадуцішскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 25 лістапада 1940 года ў складзе Пастаўскага раёна. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Рынкянскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Віцебскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Палескага сельсавета 28 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Лынтупскага сельсавета.
Мікалай Мікалаевіч Бекман
Мікалай Мікалаевіч Бекман (Николай Николаевич Бекман;  — ) — дзяржаўны службовец, землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў абруселага роду шведскага паходжання. Нарадзіўся ў сям’і барона Мікалая Мікалаевіча Бекмана (1842—1897), памешчыка Палтаўскай губерні, Ганны Іванаўны Крамаравай (1845—1919). Меў сястру Кацярыну (у шлюбе Ляпнінская; 1846—1930).
Скончыў Царскасельскі ліцэй у Пецярбургу і Пятроўска-разумоўскую сельскагаспадарчую акадэмію ў Маскве.
Памешчык, валодаў вёскай Янаўка Клімавіцкага павета. Ляснічы ва ўгоддзях князёў Мяшчэрскіх. Апошні клімавіцкі павятовы маршалак у 1911—1916 гадах. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі працаваў аграномам у Рослаўлі.
Сям’я
У другім шлюбе з баранесай Марыя Мікалаеўна з Мяшчэрскіх (у першым шлюбе фон ). Да рэвалюцыі сям’я жыла ва ўласным асабняку ў Клімавічах, пазней сям’ю перасялілі ў невялікі ўбогі домік на ўскраіне горада.
202
202 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 202 год нашай эры, 202 год 1 тысячагоддзя, 2 год III стагоддзя, 2 год 1-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 3 год 200-х гадоў.
NGC 7732
NGC 7732 (іншыя абазначэнні — PGC 72131, UGC 12738, Z 2339.1+0327, MCG 0-60-35, KCPG 590B, ZWG 381.26) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Палац у Э
Шато-д’Э (Château d’Eu) — каралеўскі палац у горадзе Э на поўначы Францыі, за 4 км ад Ла-Манша.
Італьянскі мост
Італьянскі мост (Италья́нский мост) — пешаходны мост-цеплаправод цераз канал Грыбаедава ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння.
З’яўляецца працягам Італьянскай вуліцы побач з храмам Уваскрэсення Хрыстова (Спас на Крыві). Вышэй па цячэнні знаходзіцца Нова-Канюшанны мост, ніжэй — Казанскі мост. Найбліжэйшая станцыя метрапалітэна (300 м) — «Неўскі праспект», выхад на канал Грыбаедава.
Мост атрымаў сваю назву ў 1910-х гадах ад размешчанай побач Італьянскай вуліцы.
Анжуйская галіна дому Валуа
Дом Валуа-Анжу ці Малодшы Анжуйскі дом — галіна французскага каралеўскага дому Валуа, якая кіравала шэрагам уладанняў па-за межамі Францыі, уключаючы Неапалітанскае каралеўства.
Гісторыя
Бабуля французскага караля Іаана па бацькаўскай лініі — Маргарыта Анжу-Сіцылійская, атрымала ў спадчыну графствы Анжу і Мэн ад бацькі, Карла II Неапалітанскага з Анжу-Сіцылійскага дому. Яна завяшчала графства (з тых часоў герцагства) Анжу, другому сыну Іаана II — Людовіку I Анжуйскаму.
Джаванна I Неапалітанская з Анжу-Сіцылійскага дому, не маючы ўласных дзяцей, прыняла рашэнне перадаць неапалітанскую карону Людовіку ў абыход Карла з Дураца. Яна ўсынавіла Людовіка і абвясціла яго сваім спадчыннікам. Гэта паклала пачатак барацьбе за неапалітанскую карону паміж старэйшым і малодшым Анжуйскімі хатамі.
Спачатку Карл з Дураца і яго сын Уладзіслаў захавалі за сабой Неапаль, у той час як Людовік са спадчыны Джаванны далучыў да сваіх уладанняў Праванс. Пасля канфлікту Уладзіслава з папствам ён быў адлучаны ад царквы. Людовік II Анжуйскі  адправіў армію на заваяванне Паўднёвай Італіі; яго панаванне ў Неапалі працягвалася з 1389 па 1399 гг.
У 1435 годзе памерла апошняя прадстаўніца старэйшага Анжуйскага дому, Джаванна II Неапалітанская. Разам з ёй загасла дурацкая лінія старэйшага Анжуйскага дому. Перад смерцю Джаванна ўсынавіў і абвясціў сваім спадчыннікам палітычнага саюзніка — Альфонса Арагонскага. Такім чынам, у Валуа з'явіўся новы канкурэнт — Арагонская дынастыя. Пераможцам у вайне арагонскага караля з анжуйскім герцагам Рэнэ Добрым выйшаў першы. У 1442 г. ён пачаў кіраваць у Неапалі.
Апошні герцаг Анжуйскай лініі — Рэнэ Добры, герцаг Латарынгскі — сканаў у 1480 годзе, і герцагства Анжу вярнулася ў каралеўскі дамен. А калі ў 1481 годзе памёр і пляменнік Рэнэ — Карл IV Анжуйскі — усе Анжуйскія ўладанні і маёмасць разам з Правансам адышлі да французскай кароны.
Анжуйскія прэтэнзіі на Неапаль атрымалі ў спадчыну прадстаўнікі Вадэмонскай лініі Латарынгскага дому, якія паходзіла ад старэйшай дачкі герцага Рэнэ. Гэтыя прэтэнзіі былі выкарыстаны для абгрунтавання французскай экспедыцыі супраць Неапаля ў час вайны Валуа і Габсбургаў 1551—1559 гадоў. Аднак Франсуа, герцаг дэ Гіз пацярпеў у гэтым паходзе разгромнае паражэнне.
Генеалогія
Іаан II Добры (1319-1364), кароль Францыі ¦ +->Карл V Мудры (1338-1380), кароль Францыі ¦ ¦ ¦  L->Валуа ¦ +->Філіп II Смелы (1342-1404), герцаг Бургундыі ¦ ¦ ¦  L->Бургундская галіна дынастыі Валуа ¦ L->Людовік I Анжуйскі (1339-1384), тытулярны кароль Неапаля, граф, затым герцаг Анжу і герцаг Турэні, граф Мэна і Праванса X Марыя дэ Блуа-Шацільён (1345-1404), графіня дэ Гіз ¦   +>Марыя (1370-да 1383) ¦   +>Людовік II Анжуйскі  (1377-1417), тытулярны кароль Неапаля, герцаг Анжу, граф Мэна і Праванса ¦ X Іаланда Арагонская  (1384—1443) ¦ ¦      ¦  +->Людовік III Анжуйскі  (1403-1434), герцаг Анжу і граф Праванса ¦ ¦  X Маргарыта Савойская  (1410-1479) ¦ ¦       ¦  +->Марыя Анжуйская  (1404-1463) ¦ ¦  X Карл VII  (1403-1461), кароль Францыі ¦ ¦       ¦  +->Рэнэ Добры  (1409-1480), герцаг Латарынгіі, Бара і Анжу, граф Праванса ¦ ¦  X 1)Ізабела Латарынгская  (1400-1453)    ¦  ¦  X 2)Жанна дэ Лаваль  (1433-1498) ¦ ¦  ¦    ¦  ¦  +-1>Жан II  (1425-1470), герцаг Латарынгіі ¦ ¦  ¦  X Марыя дэ Бурбон  (1428-1448) ¦ ¦  ¦  ¦    ¦  ¦  ¦  +->Ізабела  (1445-памерла ў дзяцінстве) ¦ ¦  ¦  ¦    ¦  ¦  ¦  +->Рэнэ  (1446-памерла ў дзяцінстве) ¦ ¦  ¦  ¦    ¦  ¦  ¦  +->Марыя  (1447-памерла ў дзяцінстве) ¦ ¦  ¦  ¦    ¦  ¦  ¦  +->Жанна  (пам. 1471) ¦ ¦  ¦  ¦    ¦  ¦  ¦  +->Нікала I  (1448—1473), герцаг Латарынгіі ¦ ¦  ¦      ¦  ¦  +-1>Луі  (1427—1444), маркіз Понт-а-Мусон. ¦ ¦  ¦      ¦  ¦  +-1>Іаланда  (1428-1483), герцагіня Латарынгіі і Бара ¦ ¦  ¦  X Феры II дэ Вадэмон  (1417-1470), граф дэ Вадэмон. ¦ ¦  ¦      ¦  ¦  +-1>Нікала  (1428-памёр у дзяцінстве), блізня Іаланды ¦ ¦  ¦      ¦  ¦  +-1>Маргарыта Анжуйская  (1430-1482) ¦ ¦  ¦  X Генрых VI  (1421—1471), кароль Англіі ¦ ¦  ¦      ¦  ¦  +-1>Карл  (1431-1432), граф дэ Гіз ¦ ¦  ¦      ¦  ¦  +-1>Ізабела  (1433-памерла ў дзяцінстве) ¦ ¦  ¦      ¦  ¦  +-1>Рэнэ  (1435-памёр у дзяцінстве) ¦ ¦  ¦      ¦  ¦  +-1>Ганна  (1437-памерла ў дзяцінстве) ¦ ¦        ¦  +->Іаланда  (1412—1440) ¦ ¦  X Францыск I  (1414—1450), герцаг Брэтонскі ¦ ¦        ¦  +->Карл IV  (1414-1472), граф Мэна і граф дэ Гіз ¦    X 1)Кабела Руфа  (каля 1415-1433/35)    ¦     X 2)Ізабела дэ Сен-Поль  (каля 1424-1472) ¦    ¦               ¦     +-1>Жан-Луі Марын (1433-памёр у дзяцінстве) ¦    ¦    ¦     +-2>Луіза  (1445-1470) ¦    ¦  X Жак д'Арманьяк-Немур  (1433-1477), герцаг Немур. ¦    ¦      ¦     +-2>Карл IV Анжуйскі  (1446/7-1481), герцаг Анжу, граф Праванса. ¦    ¦  X Жанна Латарынгская  (1458-1480) ¦       +->Карл  (1380-1404), граф Мэн, д'Этамп і дэ Жыян.
203
203 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 203 год нашай эры, 203 год 1 тысячагоддзя, 3 год III стагоддзя, 3 год 1-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 4 год 200-х гадоў.
Іван Платонавіч Крэнь
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі педагагічны інстытут (1959). У 1959—1967 працаваў настаўнікам. З 1967 у Гродзенскім педагагічным інстытуце (з 1978 універсітэце) — старшы выкладчык, дацэнт, з 1990 загадчык кафедры гісторыі Беларусі, з 1995 дэкан факультэта гісторыі і культуры. Кандыдат гістарычных навук (1981), прафесар (1991).
Напрамкі навуковай дзейнасці: дзейнасць грамадскіх арганізацый (прафсаюзаў і інш.), гісторыя населеных пунктаў Гродзеншчыны, гістарычнае краязнаўства. Даследуе навукова-метадычнае забеспячэнне курсаў гісторыі Беларусі і дапаможных гістарычных дысцыплін.
Памёр 4 мая 2014 г. Пахаваны 6 мая 2014 года ў Гродне.
Банкаўскі мост
Банкаўскі мост (Ба́нковский мост) — пешаходны вісячы мост цераз канал Грыбаедава ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі востраў. Пабудаваны ў 1825—1826 гадах па праекце інжынера В. Трэтэра. З’яўляецца адным з шасці мастоў «ланцужнога» тыпу канструкцыі, пабудаваных у Санкт-Пецярбургу ў 1820-я гады і адным з трох мастоў, якія захаваліся да нашага часу (разам з Львіным і Паштамцкім мастамі). Мост упрыгожваюць статуі крылатых львоў работы скульптара П. П. Сакалова: выбітныя ўзоры ампірнай манументальнай скульптуры. Малюнак крылатага льва Банкаўскага моста з’яўляецца часткай лагатыпа фабрыкі імя Крупскай. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння.
Першапачаткова збудаванне называлася «ланцужным пешаходным мостам аб чатырох грыфах на Екацярынінскім канале». Цяперашняя назва вядомая з 1836 года. Мост атрымаў назву ад размешчанага побач Асігнацыйнага банка (цяпер у будынку размяшчаецца Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт).
Аксана Альгердаўна Юркеўская
Аксана Альгердаўна Юркеўская (, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генплан горада (1971), праект 1-й чаргі будаўніцтва, ПДП Паўночна-Заходняга жылога раёна (1972), тэхнічныя праекты і рабочыя чарцяжы мікрараёнаў № 8, 9 (1970), комплекс грамадскага цэнтра ў Салігорску, № 1 у Барысаве (1969).
Аўтар навуковых прац, у т.л.: «Пераўтварэнне гарадскога асяроддзя» (1973, у аўтарскім калектыве), «Архітэктурна-мастацкая кампазіцыя забудовы гарадоў і іх зон на пойме» (1981), «Архітэктурна-планіровачная арганізацыя гарадскіх паселішчаў» (1986, у аўтарскім калектыве).
Равяцічы (Навагрудскі раён)
Равя́цічы (, Ревятичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Курган працоўнай славы
Курган працоўнай славы — курган у Наваполацку. Знаходзіцца ў прамысловай зоне горада, каля аўтабазы № 6.
Гісторыя
У 1968 годзе ў гонар 10-годдзя заснавання горада і працоўнага подзвіга будаўнікоў-вадзіцеляў насыпаны Курган Працоўнай Славы. На яго вяршыні на бетоннай пляцоўцы размешчаны грузавік ЗІЛ-585 пад нумарам БЮ 19-20, вадзіцелем якога быў Дзмітрый Аністратаў.
204
204 — высакосны год, пачаўся ў нядзелю. 204 год нашай эры, 204 год 1 тысячагоддзя, 4 год III стагоддзя, 4 год 1-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 5 год 200-х гадоў.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 1993/1994
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 1993/1994 — 2-і чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Genicathus
Genicanthus — гэта род марскіх рыб сямейства Pomacanthidae.
Спосаб жыцця
У адрозненне ад іншых прадстаўнікоў сямейства Pomocanthidae, рыбы роду Genicanthus, як правіла, лічацца рыфавымі насельнікамі. Таксама, у адрозненне ад большасці іншых членаў сямейства, прадстаўнікам роду ўласцівы палавы дымарфізм. Рыбы гэтага віду валодаюць невялікім ротам адносна агульных памераў. Гэты маленькі рот добра прыстасаваны для кармлення планктонам ў тоўшчы вады. Харчаванне выключна планктонам прывяло да таго, што прадстаўнікі роду наогул не спрабуюць есці каралы і сядзячых беспазваночных.
Развядзенне ў няволі
Прадстаўнікі роду ў параўнанні з іншымі відамі сямейства, якія разводзяцца ў акварыумах, з’яўляюцца добрым выбарам для пачаткоўцаў, паколькі дасягаюць адносна невялікіх памераў. Яшчэ адна ўнікальная прыкмета заключаецца ў тым, што прадстаўнікі роду дастаткова лагодна ставяцца да іншых асобін свайго віду і могуць быць зведзены ў пары або гарэмы з адным самцом і некалькімі самкамі, хоць звычайна лепей дадаваць іх у акварыум адначасова. Пры даданні па аднаму, асобіна, якая дададзена першай можа праявіць тэрытарыяльную агрэсіўнасць да новых насельнікаў.
NGC 7733
NGC 7733 (іншыя абазначэнні — PGC 72177, ESO 110-22, ESO 78-1, AM 2339-661) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Дзмітрыевіч Сіраж
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і калгаснікаў. Пасля вайны атрымаў адукацыю ў Астраглядаўскай няпоўнай сярэдняй школе. Рана пачаў працоўную дзейнасць: з 1949 года — на паляводчых работах у мясцовым саўгасе.
Пасля службы ў арміі ўладкаваўся рознарабочым на Рэчыцкі мэблевы камбінат, але з цягам часу, у 1956 годзе, вярнуўся ў сельскую гаспадарку. Набыў прафесію трактарыста-машыніста і застаўся на малой радзіме ў саўгасе «Астрагляды». Працаваў у саўгасе «Астрагляды» механізатарам да яго ліквідацыі ў 1986 годзе ў выніку чарнобыльскай катастрофы.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР у 1970—1974 гадоў. Неаднаразова быў дэпутатам раённага і сельскага Саветаў.
Узнагароды
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 сакавіка 1966 года за дасягнутыя поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак мяса, малака, яек, шэрсці і іншай прадукцыі Івану Сіражу прысвоена званне Героя Сацыялістычнай працы.
Колтава
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Сялецкага сельсавета.
Густаў Майрынк
Густаў Майрынк, сапраўднае імя Густаў Маер (Gustav Meyrink, 19 студзеня 1868, Вена, Аўстра-Венгрыя - 4 снежня 1932, Штарнберг, Баварыя, Германія) — аўстрыйскі пісьменнік-экспрэсіяніст, драматург, перакладчык і банкір. Сусветную славу яму прынёс раман «Голем», які стаў адным з першых бэстсэлераў XX стагоддзя. Майрынк разам з Кафкай і Перуцэм зрабіў літаратурную Пражскую школу знакамітай.
Заліў Шэліхава
Даўжыня заліва каля 650 км, шырыня каля ўваходу 130 км, найбольшая — 300 км. Глыбіні да 350 м. Берагі заліва пераважна скалістыя, паўднёвым усходзе нізінныя. Паўвостравам Тайгано́с заліў падзелены на дзве губы: Гіжыгінскую і Пенжынскую. У заліў упадаюць рэкі Пенжына, Гіжыга і інш. У паўднёвай частцы заліва, каля паўвострава П’ягіна група Ямскіх астравоў. На абрывістых берагах птушыныя кірмашы.
Прамысловае рыбалоўства (камбала, селядец, навага, палтус).
Мядзведзевыя
Мядзведзі, таксама Мядзведзевыя (Ursidae) — сямейства млекакормячых атрада драпежных. Адрозніваюцца ад іншых прадстаўнікоў сабакападобных больш каржакаватым целаскладам. Мядзведзі ўсяедныя, добра караскаюцца і плаваюць, хутка бегаюць, могуць стаяць і праходзіць кароткія адлегласці на задніх лапах. Маюць кароткі хвост, доўгую і густую поўсць, а таксама выдатныя нюх і слых. Палююць вечарам або на досвітку. Звычайна баяцца чалавека, але могуць быць небяспечнымі ў тых месцах, дзе яны прывыклі да людзей, асабліва белы мядзведзь і мядзведзь грызлі. Неўспрымальныя да пчалінага джалення. У прыродзе натуральных ворагаў амаль не маюць.
Варакляны
Варакляны (Varakļāni) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Вараклянскага краю. Плошча 5,33 км². Насельніцтва 1960 чал. (2016). Знаходзяцца на аўтамабільнай дарозе Екабпілс — Лудза.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе Варкляны апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Рэжыцкім павеце Віцебскай губерні. У другой палове XIX ст. тут было 110 будынкаў.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1918 годзе Варкляны занялі войскі Германскай імперыі.
Найноўшы час
У 1920 годзе Варакляны ўвайшлі ў склад Латвіі. 11 лютага 1929 года яны атрымалі статус горада.
Анзегізель
Анзегізе́ль (Ansegisel) — адзін з прадстаўнікоў роду Арнульфінгаў. Сын Арнульфа Мецкага, заснавальніка дынастыі.
Біяграфія
Анзегізель быў жанаты з Бегай Андэнскай з роду Піпінідаў (пазней — Каралінгаў). Пасля іх вяселля адбылася своеасаблівая асіміляцыя Арнульфінгаў: іх сын, будучы маярдом Піпін II Герыстальскі, і яго нашчадкі да Карла Вялікага сталі называцца Піпінідамі.
Анзегізель быў забіты Гундэвінам (ці Гундаінам) не пазней за 679 год, магчыма, каля 662 года, неўзабаве пасля звяржэння караля франкаў Хільдэберта Прыёмнага.
Шлюб і дзеці
Жонка: пасля 635 года — Бега Андэнская (каля 605—да 679)
ФК Жэлезнічар Сараева
«Жэ́лезнічар» (Željezničar) — баснійскі футбольны клуб з горада Сараева, заснаваны ў 1921 годзе. У цяперашні час гуляе ў Прэм’ер-лізе Босніі і Герцагавіны. Клуб прымае гасцей на стадыёне «Грбавіца», які ўмяшчае 20 000 гледачоў. Жэлезнічар у перакладзе азначае Чыгуначнік, тым самым клуб з’яўляецца прадстаўніком баснійскіх чыгуначнікаў. Прынцыповым супернікам клуба з’яўляецца «Сараева».
Дзмітрый Іванавіч Шмялёў
Дзмітрый Іванавіч Шмялёў (,  — ) — расійскі мастак і педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Тамбове ў 1918 годзе. З 1933 па 1937 год вучыўся ў Тамбоўскім мастацкім вучылішчы. Пасля заканчэння гэтай навучальнай установы, працягнуў навучанне ў Дзяржаўным мастацкім інстытуце Эстонскай ССР (1950—1959 гг.). Пасля вайны працаваў як дэкаратар. Жывапісец, працаваў у галіне партрэта і жанравай карціны. Член саюза мастакоў Расіі з 1964 года. Жыў і працаваў у Ніжнім Ноўгарадзе.
З 1938 года — пастаянны ўдзельнік абласных выставак. Экспанент занальных («Вялікая Волга», 1967 г., 1974, 1985, 1991) мастацкіх выставак.
Выкладаў у Горкаўскім мастацкім вучылішчы з 1958 па 1959 год.
Партызанская брыгада імя М. А. Шчорса (С. С. Ключнік)
'''Партызанская брыгада імя М. А. Шчорса''' — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1943 года на базе атрада імя Шчорса, арганізаванага ў маі 1943. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Заслаўскага, Мінскага, Дзяржынскага, Івянецкага, Радашковіцкага раёнаў. 4 ліпеня 1944 года брыгада (1120 партызан, 8 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
У лютым — ліпені 1944 года партызаны падарвалі 23 эшалоны, разбурылі каля 150 м. чыгуначнага палатна. Правялі больш за 60 баёў, знішчылі каля 60 аўтамашын ворага.
Памяць
У 1966 годзе ў вёсцы Траскоўшчына Мінскага раёна ў гонар брыгады быў пастаўлены абеліск.
Альхоўка (Новапагосцкі сельсавет)
Альхо́ўка (, Ольховка) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 17 снежня 1971 года хутар уваходзіў у склад Наўгародскага сельсавета.
Будынак Магілёўскага гарадскога камітэта КПБ
Будынак Магілёўскага гарадскога камітэта КПБ — будынак у Магілёве, размешчаны па адрасе вул. Крыленкі, 12. Узведзены ў 1988 годзе па праекце архітэктара К. Аляксеева для Магілёўскага гарадскога камітэта КПБ і Магілёўскага гарадскога гаркама ЛКСМБ. У наш час у будынку размяшчаецца Магілёўскі філіял Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Архітэктура
Уяўляе сабой цагляны з атынкаванымі фасадамі 5-павярховы будынак з развітым цокальным паверхам, дзе размешчаны актавая зала і фае. У аб’ёмна-планіровачнай кампазіцыі выкарыстаны рэльеф участку — значны перапад вышынь дазволіў зрабіць уваходы ў адміністрыцыйны блок на ўзроўні 1-га паверху, у актавую залу — на ўзроўні цокальнага. Уваходная група (партал) абліцавана паліраваным гранітам цёмна-чырвонага колеру. У аздабленні памяшканняў выкарыстаны граніт, мармур, каштоўныя пароды драўніны. У комплексе з будынкам вырашана добраўпарадкаванне прылеглай плошчы з парадным падыходам з боку праспекта Міру і пад’ездам аўтатранспарту з вуліцы Крыленкі.
Вера Ільінічна Юрціна
Вера Ільінічна Юрціна (, Палтава, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Львоўскі політэхнічны інстытут у 1958 годзе. Працавала ў Кузбасгарпраекце ў Новакузнецку, Казгарбудпраекце ў Алма-Аце, з 1971 года — у Мінскпраекце, з 1974 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белжылпраекце.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генпланы гарадоў Шэлек і Шыелі (1963—1965), мікрараён № 16 у Новакузнецку (1966), ПДП Сяміпалацінска (1968), жылы раён у Арале Казахскай ССР (1968), жылыя дамы па вул. Брэсцкай (1976— 78), праекты капітальнага рамонту жылых дамоў, школ, дашкольных устаноў, добраўпарадкаванне часткі вул. Я. Коласа (1975—1983), рэканструкцыя дзіцячага садка № 204 з плавальным басейнам (1986) у Мінску.
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Барысам Юрціным.
205
205 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 205 год нашай эры, 205 год 1 тысячагоддзя, 5 год III стагоддзя, 5 год 1-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 6 год 200-х гадоў.
Зянон Станіслававіч Паўлоўскі
Зянон Станіслававіч Паўлоўскі (, в. Прылукі, цяпер Мінскі раён — ) — беларускі жывапісец.
Творчасць
Працаваў пераважна ў жанры партрэта. Стварыў рэалістычныя вобразы народнага паэта Беларусі Я. Коласа, партызанкі Н. Хахалінай (абодва 1943), Герояў Савецкага Саюза В. І. Казлова (1946), І. П. Ціткова (1945), Е. С. Зяньковай (1957), камандзіра партызанскай брыгады А. Л. Шубы, мастака А. Мазалёва (абодва 1945), народнага артыста СССР Б. В. Платонава (1950), прэзідэнта АН Беларусі В. Ф. Купрэвіча (1960), народнага пісьменніка Беларусі М. Лынькова (1962), Героя Сацыялістычнай Працы настаўніцы А. Л. Казей (1968) і інш. Аўтар групавых кампазіцый «Беларускія пісьменнікі ў Я.Купалы ў гады вайны» (1947), «Сустрэча сяброў» (1952) і інш. Творам уласцівы глыбокае раскрыццё ўнутранага свету асобы, тонкасць выяўленчых сродкаў. Працаваў таксама ў галіне сатырычнага малюнка, станковай скульптуры.
Пярэсека
Пярэ́сека (, Пересека) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Міханавіцкага сельсавета. Месціцца за 11 км на поўдзень ад Мінска, за 4 км на захад ад чыгуначнай станцыі Міханавічы, на шашы.
Гісторыя
У 1897 годзе фальварак, урочышча, двор у Самахвалавіцкай воласці Мінскага павета Мінскай губерні.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
5 сакавіка 1959 года вёска перададзена са скасаванага Гатаўскага сельсавета ў склад Самахвалавіцкага сельсавета.
Асобы
У пачатку XX стагоддзя ў маёнтку Пярэсека жыў будучы вядомы фатограф Ян Булгак (1876—1950).
Нагаўкаўскі сельсавет
Нага́ўкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Нагаўкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пастаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 25 лістапада 1940 года ў складзе Мядзельскага раёна. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзягільскага сельсавета.
Фільмаграфія Пітэра Уіра
Пітэр Уір (нар. 1944) — аўстралійскі кінарэжысёр, сцэнарыст і кінапрадзюсар.
Лар’янава
Лар'я́нава (, Ларьяново) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
NGC 7734
NGC 7734 (іншыя абазначэнні — PGC 72183, ESO 110-23, ESO 78-2, AM 2339-661, IRAS23398-6613) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мучны мост
Мучны мост (Мучно́й мост) — пешаходны бэлечны мост-цеплаправод цераз канал Грыбаедава ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы.
Перакінуты цераз канал Грыбаедава побач з Мучным завулкам. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Банкаўскі мост, ніжэй — Каменны мост. Бліжэйшыя станцыі Санкт-Пецярбурга метрапалітэна (600 м) — «Садовая», «Сянная плошча» і «Спаская».
Сваю назву мост атрымаў у 1952 годзе ад наймення Мучнога завулка.
Першы мост на гэтым месцы быў пабудаваны ў 1931 годзе для пракладкі цеплафікацыйных труб Ленэнерга, а таксама для руху пешаходаў. Гэта быў драўляны мост бэлечна-падкаснай сістэмы на драўляных палевых апорах. Агульная даўжыня моста была 18,86 м, шырыня паміж парэнчамі — 2,28 м. Драўляная пралётная будова складалася з трох складовых бэлек з брусаў 23×20 см, размешчаных на адлегласці 110 см адна ад адной па восях. Паміж бэлькамі былі пракладзены дзве цеплафікацыйныя трубы дыяметрам 216 мм.
З прычыны поўнага загнівання і, як следства, аварыйнага стану, у 1952 годзе мост быў заменены новым металічным.
Дзяды
Дзяды́ (Діди, Dziady, Ilgės) — славянскі і балцкі народны памінальны абрад, рытуальная вячэра ў памяць памерлых продкаў. Дзядамі называлі дзень, калі адбываўся абрад, і душы нябожчыкаў, якіх ушаноўвалі. Дзяды шануюцца ў Беларусі, Украіне, частцы Польшчы і Літвы. Цягам года адзначалася шмат дзён ушанавання памерлых, але галоўнымі лічыліся восеньскія, якія ў розных мясцінах Беларусі спраўляліся ў розныя, хоць і блізкія даты.
Лічылася, што на гэтыя святы душы памерлых прыходзяць да сваіх нашчадкаў і, нябачныя, частуюцца за сямейным сталом. У найбольш архаічнай форме святкаванне Дзядоў захавалася ў беларусаў. Абрад мае язычніцкае паходжанне і сыходзіць каранямі да першабытнага культу продкаў.
Пералік дзядоў
Цягам года адзначалася шмат дзён ушанавання памерлых.
Абрад
Слова «Дзяды» мае некалькі сэнсаў. Так называлі душы памерлых продкаў, абрадныя дні, а таксама рытуальную ежу да гэтых абрадаў.
Пачатак дня, павер’і
Найболей шырока шанаваліся Восеньскія (Вялікія, Змітраўскія) Дзяды. У гэты дзень усе хатнія мыліся ў лазні, але пакідалі пасля сябе крыху чыстай вады і венік: лічылася, што дзяды (душы памерлых продкаў) таксама павінны прыйсці і памыцца. Звычайна людзі наведвалі царкву, потым ішлі на могілкі, рабілі прыклады (нарубы, церамкі, каменныя пліты), абкладалі магілы дзірваном, камянямі, ставілі крыжы. Пасля на магілах пакідалі пачастунак (хлеб, печыва). Лічылася, што птушкі, якія з’ядаюць гэтыя ласункі, і ёсць душы продкаў, што прыляцелі з Выраю. Часта ў гонар кожнага памерлага запальвалі асобнае вогнішча. 3 дому з печы прыносілі гарачыя вуголлі, якія насыпалі на магілы, а гаршкі разбівалі ўшчэнт. У гэты дзень забаранялася ткаць на кроснах (бо «дзяды ў кроснах заблытаюцца»), бяліць печ («бо дзядам вочы замажаш»). У хаце вешалі чысты ручнік (або некалькі ручнікоў, паводле ліку запрошаных памерлых). У некаторых вёсках адчынялі комін, бо верылі, што душы будуць ісці праз яго.
Памінальны стол, запрашэнне дзядоў
Вяртаючыся дадому, рыхтавалі памінальны стол. Продкаў трэба было добра пачаставаць, а потым і павесяліць, іначай, як лічылася, яны нашлюць неўраджай і розныя няшчасці. У некаторых мясцінах на рытуал запрашалі гасцей (звычайна сваякоў, суседзяў, а часам і жабракоў). Перад тым як сесці вячэраць, гаспадар тры разы абыходзіў са свечкай стол, адчынялі вокны і дзверы і клікалі па імёнах продкаў. У некаторых вёсках гаспадар запрашаў дзядоў словамі:
Святыя дзяды завём вас,
Хадзіце да нас!
Ёсць тут усё, што Бог даў,
Што я для вас ахвяраваў,
Чым толькі хата багата.
Святыя дзяды! Просім вас,
Хадзіце, ляціце да нас.
Пасля гэтага ўсе хатнія пільна назіралі: любы рух на вуліцы ў бок хаты (палёт лістка, птушкі, бег жывёліны) адразу ж расцэньваўся так: дзяды прынялі запрашэнне і набліжаюцца.
У розных мясцінах на стол ставілі розную колькасць страў — дзесьці цотную, дзесьці няцотную (сем, адзінаццаць, дванаццаць), але, нягледзячы на гэта, у некаторых вёсках дазвалялася з’есці толькі тры стравы і выпіць тры чаркі. Сярод страў былі варанае і смажанае мяса, бліны, клёцкі, кісель, гарох з макавым малаком, крупнік з грыбамі або рыбай, верашчака з каўбасой ды інш.
На стол ставілі так званыя дзедаўскую чарку і дзедаўскую міску, куды кожны з прысутных адліваў напоі і адкладаў ежу. У час вячэры гаварылі толькі пра продкаў, успаміналі іх учынкі, парады. Лічылася, што яны сядзяць побач і ўсё чуюць. На Дзісеншчыне выпісвалі з сямейнай хронікі памерлых і ўпісвалі нованароджаных.
Праводзіны дзядоў
Пасля вячэры гаспадар казаў :
Святыя дзяды
Зляталісь сюды,
Есці — пад`елі,
Піць — напіліся,
Цяпер скажыце нам,
Чаго вам трэба?
А лепей:
Ляціце ў неба!
У многіх мясцінах на стале пакідалі рэшткі страў, бо лічылася, што душы продкаў будуць частавацца яшчэ да раніцы. Часам пасля вячэры весялілі дзядоў. Былі песні, пляскі, маскарады. Пасля заканчэння вячэры свечку тушылі хлебнай скарынкай або блінам. Iснавала прыкмета: калі дым пойдзе ўверх — добра, а калі нахілена, асабліва ў бок дзвярэй, то ў сям’і нехта памрэ.
Стравы
Частка страў была універсальнай святочнай, але былі і абавязковыя, якіх патрабавала «дзедава вячэра». Склад вячэры вар’іраваўся ў розных рэгіёнах Беларусі.
У вёсках Салігорскага раёна Дзяды святкаваліся 3 дні (чацвер, пятніца, субота). У чацвер былі Дзецкія Дзяды. На іх пяклі бліны са смятанай.
Калі Дзяды святкаваліся два дні (пятніца і субота), то ў пятніцу рабілі посную вячэру, а ў суботу — «скаромны абед». На посны стол падавалі рыбу, фасолю, куццю, кісель, канун, квас (Жлобінскі, Рагачоўскі раёны), на скаромны стол — ужо варанае мяса, квас з буракоў, бліны, кашу, канун (Бярэзінскі, Салігорскі раёны) або поліўку, клёцкі, куццю (Лепельскі, Ушацкі раёны).
Як пабачыць дзядоў
Паводле павер’яў, жывыя маглі пабачыць душы памерлых. Паводле некаторых вераванняў, дзядоў мог пабачыць той, хто не спіць пасля зедавай вячэры. Таксама пабачыць іх мог чалавек, які пасціцца. У некаторых месцах лічылася, што каб убачыць дзядоў, трэба было ўвесь дзень пасціцца і маўчаць, а ў час вячэры — залезці на печ і начапіць прадзеную суравую нітку ці пояс, вытканы з імху. Або паглязець скрозь конскі хамут, на які накінута палатно. Пры гэтым нельга было размаўляць з дзядамі, калі іх бачыш. У некаторых сем’ях лічылася, што ўбачыць дзядоў мог толькі той, хто не прыгатаваў ім вячэру. Або толькі дзеці ці тыя, каму хутка паміраць.
Масавыя мерапрыемствы на Дзяды
З 1987 года святкаванне Дзядоў перайшло ў публічную прастору, гэта было звязана з нарастаннем беларускага нацыянальнага руху. Упершыню правялі Дзяды ў парку Янкі Купалы ў Мінску грамадскія аб’яднанні «Тутэйшыя» і «Талака» ў 1987 годзе. А 30 кастрычніка 1988 года ў Мінску ля Усходніх могілак і Курапат адбыліся шматтысячнае шэсце і мітынг-рэквіем памяці ахвяр сталінізму, камуністычныя ўлады сілай разагналі акцыю. З таго часу штогод беларускі нацыянальна-дэмакратычны рух ладзіць шэсці ў Курапаты і Лошыцкі яр, маючы перашкоды ад уладаў рэжыму Лукашэнкі.
Тлінкіт (мова)
Тлі́нкіт (саманазвы: tlingit, ɬingít, чытаецца як /ˈklɪŋkɪt/) — індзейская мова сям'і на-дэне, распаўсюджаная на паўднёвым усходзе штата Аляска (ЗША) і на поўначы Брытанскай Калумбіі (Канада). Родная мова тлінкітаў. Агульная колькасць носьбітаў (2016 г.) - каля 17 000 чал.
Уладзімір Садоўскі
Уладзімір Садоўскі (нар. ) — беларускі пісьменнік-фантаст і краязнавец з Маладзечна. .
Барыбал
Барыбал, або чорны мядзведзь (Ursus americanus) — млекакормячае сямейства мядзведзяў. Часам яго вылучаюць у асобны род Euarctos.
Гэта самы звычайны паўночнаамерыканскі мядзведзь, распаўсюджаны ад поўначы Аляскі (Нацыянальны парк Дэна) і Канады да цэнтральнай Мексікі (штаты Наярыт і Тамауліпас) і ад Атлантычнага да Ціхаакіянскага ўзбярэжжа. Сустракаецца ў 39 з 50 штатаў ЗША і ва ўсіх канадскіх правінцыях.
Налічваюць 16 падвідаў барыбала. Сярод іх — кермод і глечарны мядзведзь.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 1994/1995
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 1994/1995 — 3-і чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Выбары ў Мінскі гарадскі Савет дэпутатаў (2018)
Выбары ў Мінскі гарадскі Савет дэпутатаў 2018 года з’яўляюцца часткай выбараў у мясцовыя Савет дэпутатаў, якія адбыліся ў Беларусі 18 лютага.
Віесітэ
Віесітэ (Viesīte) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Віесіцкага краю. Плошча 2,3 км². Насельніцтва 1705 чал. (2016).
207
207 — невысакосны год, пачащся ў чацвер. 207 год нашай эры, 207 год 1 тысячагоддзя, 7 год III стагоддзя, 7 год 1-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 8 год 200-х гадоў.
Японская Праваслаўная Царква
Японская праваслаўная царква (日本ハリストス正教会 = ніхон халісутосу сэйкё:кай) — аўтаномная праваслаўная царква Японіі, уваходзіць у склад Маскоўскага Патрыярхата. Налічвае каля 36 тысяч чалавек. Кананічная тэрыторыя — Японія.
Гісторыя
Заснаваная рускім місіянерам архімандрытам (потым архіепіскапам) Мікалаем (Касаткіным) (1836—1912), які прыбыў у Японію ў 1861 годзе паводле рашэння Святога Сінода Рускай Праваслаўнай Царквы.
У 1870 годзе ён заснаваў і ўзначаліў Рускую праваслаўную місію ў Японіі. Пераклаў на японскую мову Свяшчэннае Пісанне, кнігі для набажэнстваў, пабудаваў у Токіа Васкрасенскі сабор. У 1970 годзе свяціцель Мікалай быў прылічаны да святых Рускай Праваслаўнай Царквой. У тым жа годзе РПЦ надала Японскай праваслаўнай царкве аўтаномію.
У Японскай Праваслаўнай Царкве тры епархіі: Усходне-Японская (кафедра ў Сэндаі), Заходне-Японская (кафедра ў Кіота) і Такійская (кафедра ў Токіа).
У ЯПЦ адзін манастыр — мужчынскі Святой Сафіі ў прэфектуры Тыба.
Кіраўніком Японскай Аўтаномнай Праваслаўнай Царквы з’яўляецца архіепіскап Данііл (Нусіра). Тытул Прадстаяцеля: Высокапрэасвяты Архіепіскап Такійскі, Мітрапаліт усёй Японіі.
Рэзідэнцыя і кафедральны сабор Васкрасення Хрыстова (пры якім знаходзіцца адзіная праваслаўная семінарыя) знаходзяцца ў Токіа.
Уладзімір Сідаравіч Доўнар
Уладзімір Сідаравіч Доўнар (, Старадарожскі раён) — беларускі вучоны, доктар біялагічных навук (1985), прафесар (1988).
Біяграфія
Яго прозвішча занесена ў Міжнародны біяграфічны зборнік «2000 выдатных вучоных ХХ стагоддзя».
Асавыя
Асавы́я (, Осовые) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Уладзімір Сідаравіч Доўнар
Біяграфія
Аўтар 60 навуковых прац.
Асавыя
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 11 лютага 1974 года хутар уваходзіў у склад Камянполлеўскага сельсавета.
Дэрна (Лівія)
Дэрна (درنة) — горад у Лівіі, адміністрацыйны цэнтр муніцыпалітэта Дэрна. Размешчаны на ўзбярэжжы Міжземнага мора, у гістарычнай вобласці Кірэнаіка.
Геаграфія
Горад размешчаны на ўзвышаным беразе Міжземнага мора на вышыні каля 26-27 м за 252 км на ўсход ад горада Бенгазі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам мухафазы Дэрна. Здаўна з’яўляўся портам на Міжземным моры. У 1493 годзе істотна павялічыўся пасля прыбыцця сюды бежанцаў-мусульман з Іспаніі. У цяперашні час гэта буйны гандлёвы цэнтр па зборы і продажы цытрусавых і іншай садавіны. Прамысловасць прадстаўлена вытворчасцямі цэменту, мукі, мыла і інш. Сярод мясцовых рамёстваў вылучаецца мастацкая металаапрацоўка, маецца і прыбярэжная курортная зона.
Гісторыя
У сярэднявечча Дэрну аблюбавалі мусульманскія піраты і рабагандляры (гл. Варварскі бераг), якія рабавалі еўрапейскія караблі да пачатку XIX стагоддзя. У красавіку 1805 года войска ЗША захапілі асманскую Дэрну падчас Першай берберыйскай вайны. У 1912—1943 гадах горад кіраваўся Італіяй (Гл. Італьянская Лівія). Пасля 1951 г. у складзе Каралеўства Лівія, з 1969 года — Лівійскай Рэспублікі, з 1977 па 2011 гады — Лівійскай Джамахірыі, а пасля гэтага — у сучаснай Лівіі.
У канца кастрычніка 2014 года горад захоплены тэрарыстамі групоўкі Ісламская дзяржава (ІДІЛ) у колькасці прыблізна 800 чалавек.
11 чэрвеня 2015 года з’явіліся паведамленні, што тры лідара баевікоў, звязаных з «Аль-Каідай», былі забітыя ў сутыкненнях з прыхільнікамі ІД у Дэрне, таксама было забіта каля 16 прыхільнікаў ІД, у тым ліку лідар баявікоў з Лівіі і дзесяць замежнікаў. Прычынай сутыкненняў стала «розная ідэалогія».
У 2016 годзе горад быў адбіты ў тэрарыстычнай арганізацыі ІДІЛ і перашоў пад кантролем Савета Шуры маджахедаў Дэрны, у якую ўваходзілі групоўкі, звязаныя з «Аль-Каідай».
7 мая 2018 года, пасля адпрэчанага ультыматуму аб здачы, генерал Халіфа Хафтар загадаў штурмаваць горад. Пачаліся баі.
11 лютага 2019 горад быў цалкам вызвалены ад баевікоў
Чарлз Стэбінс Фэрчайлд
Чарлз Стэбінс Фэрчайлд (Charles Stebbins Fairchild; 30 красавіка 1842 — 24 лістапада 1924) — амерыканскі палітык, прадпрымальнік, 38-й міністр фінансаў ЗША.
Біяграфія
У 1874 годзе Чарлз Фэйрчайлд стаў намеснікам Генеральнага пракурора Нью-Ёрка. На гэтай пасадзе ён набыў рэпутацыю карэктоўшчыкі спраў аб карупцыі. Губернатар Нью-Ёрка Сэмюэль Тилден быў настолькі ўражаны поспехамі маладога юрыста, што ў 1875 годзе высунуў яго кандыдатуру ў якасці новага Генеральнага пракурора. Фэйрчайлд быў абраны і з 1875 па 1877 год ён займаў гэтую пасаду. Затым ён зноў вярнуўся да юрыдычнай практыцы.
Па просьбе свайго сябра і дзеючага міністра фінансаў Дэніэла Мэнінга прэзідэнт Гровер Кліўленд 8 сакавіка 1885 года прызначыў Чарлза Фэйрчайлда намеснікам міністра фінансаў. 31 сакавіка 1887 года Мэнінг, па прычыне дрэннага здароўя, падаў у адстаўку. Кліўленд прызначыў Фэйрчайлда пераемнікам Мэнніга на пасадзе міністра фінансаў, але з паразай прэзідэнта на выбарах ў 1888 годзе Чарлз сышоў на пенсію. У 1904 годзе, пасля сыходу з палітыкі, стаў дырэктарам чыгуначнай кампаніі.
Ластрыгіна
Ластры́гіна (, Ластрыгино) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Сялецкага сельсавета.
Будынак гасцініцы «Брысталь»
Гасцініца з рэстаранам, якая належала Рыўцы Брэслау, размяшчалася ў доме Этлінгера. Калі ў Магілёве знаходзілася Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандуючага, у гасцініцы жылі прадстаўнікі саюзных дзяржаў.
208
208 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 208 год нашай эры, 208 год 1-га тысячагоддзя, 8 год III стагоддзя, 8 год 1-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 9 год 200-х гадоў.
Сенна
Се́нна (, Сенно) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Згадваецца ў «Абмежаванні спрэчных зямель Лаўрышаўскага манастыра, зробленае Новагародскім намеснікам Петрашам Мантыгірдавічам на загад вялікага князя Вітаўта». Арыгінал дакумента не захаваўся. У копіі 1711 года пададзена дата 15 чэрвеня 1398 года, але яе лічаць памылковай праз разыходжанні з іншымі звесткамі ў дакуменце. Найбольш верагоднае датаванне — 1424 год.
«А шъто монастырская пашня, поля и чашъчо и поросъли и ограничили есьмо монастырскую земълю по реку Боловячу, липу Лопату и по дорогу мимо Сенъну, а по заднюю Стругу по Русечъ, а по дорогу, што од Гнесичъ лежитъ у Самойловичъ островъ, у тое бы все монастыръское князя великого людемъ не надобе усътупатисе.»
NGC 7735
NGC 7735 (іншыя абазначэнні — PGC 72165, UGC 12744, MCG 4-55-46, ZWG 476.115) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Пік Энгельса
Пік Энгельса — горная вяршыня Шахдарынскага хрыбта ў Паўднёва-Усходнім Паміры на тэрыторыі Таджыкістана.
Вышыня 6510 м. Складзены з гнейсаў і крышталічных сланцаў.
Бітва пры Вестэрніцэ
Бітва пры Вестэрніцэ (Wisternitz, Věstonice) адбылася 5 жніўня 1619 года паміж багемскімі пратэстантамі і імперскімі сіламі пад камандаваннем Дампьера. Бітва скончылася перамогай чэхаў. Бітва з'яўляецца адной з падзей Трыццацігадовай вайны.
Горад Чэскі-Будэевіцэ быў адным з трох гарадоў, якія заставаліся лаяльнымі Імператару пасля пражскіх падзеяў. Пасля паразы пры Саблатэ чэхі былі вымушаны зняць аблогу гэтага горада. 15 чэрвеня 1619 года Гогенлоэ адступіў у Собеслаў, дзе чакаў падмацавання ад графа Турнэ.
Пасля ўсталявання кантролю над моцнымі пунктамі паўднёвай Багеміі, Бюку паслаў атрад Дампьера ў Маравію, якая прыняла бок мяцежнікаў. Аднак Дампьер пацярпеў паразу пры Вестэрніцэ, якая пакінула Маравію ў лагеры мяцежнікаў.
Спарафіл
Спарафі́л, або спаралі́сцік — бакавы орган парасткаў спарафіту сасудзістых раслін, відазменены ліст, на якім размяшчаецца адзін або некалькі спарангіяў.
У разнаспоравых раслін, у залежнасці ад таго, якога тыпу спарангіі размяшчаюцца на спарафіле, адрозніваюць макраспарафілы, або мегаспарафілы (жаночыя спарафілы) і мікраспарафілы (мужчынскія спарафілы).
Спарафілы кветкавых раслін
Спарафілы ў перайначаным відзе захоўваюцца і ў кветкавых раслін.
Мегаспарафілу (макраспарафілу) голанасенных раслін і разнаспоравай папараці адпавядае ў кветкавых раслін пладалісцік (іншыя назвы — пладнік, карпела, carpellum).
Мікраспарафілу голанасенных раслін і разнаспоравай папараці адпавядае ў кветкавых раслін тычынкавая ніць — стэрыльная частка тычынкі.
Дагда
Да́гда (Dagda) — горад на паўднёвым усходзе Латвіі, на возеры Дагда. Адміністрацыйны цэнтр Дагдскага краю. Насельніцтва 2 563 (2008). Знаходзіцца за 267 км на паўднёвы ўсход ад Рыгі, каля беларуска-латвійскай граніцы, на аўтамабільнай дарозе Краслаўка — Люцын.
Пінхас Хаімавіч Яброў
Біяграфія
Скончыў у 1926 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1948 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у Белдзяржкіно, начальнікам Упраўлення кінафікацыі СНК БССР, намеснік начальніка Упраўлення па справах будаўніцтва і архітэктуры пры Савеце Міністраў БССР, галоўным інжынерам БУ Міністэрства шляхоў зносін БССР, старшым інжынерам дзяржбуд-інспекцыі Дзяржбуда БССР.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1946 года. Член КПСС з 1927 года.
Аўсянка (Мёрскі раён)
Аўся́нка (, Овсянка) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Пераброддзе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Падальхоўка (Лідскі раён)
Падальхо́ўка (, Подольховка) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваверскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Мыцкага сельсавета, потым у складзе Белагрудскага сельсавета.
209
209 (дзвесце дзявяты) год па юліянскім календары — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю.
Атласкі мядзведзь
Атласкі мядзведзь (Ursus arctos crowtheri) — вымерлы падвід бурага мядзведзя, часам лічыцца асобным відам. Яго арэал ахопліваў Атласкія горы і прылеглыя рэгіёны ад Марока да Лівіі. Тысячы Атласкіх мядзведзяў былі забітыя ў якасці трафеяў, таксама іх забівалі на розных спартыўных спаборніцтвах. Апошні вядомы асобнік быў, верагодна, забіты паляўнічымі ў 1870-х у гарах паўночнага Марока, хоць паведамленні аб існаванні атласкіх мядзведзяў з’яўляюцца да гэтага часу.
Атласкі мядзведзь быў цёмна-карычневага колеру, часам з белай плямай на хмызе. Поўсць на ніжнім баку цела была чырвонай. Даўжыня поўсці была 10-12 см. Хмыза і кіпцюры былі карацейшыя, чым у барыбала, хоць атласкі мядзведзь адрозніваўся больш моцным і масіўным целаскладам. Верагодна, асноўны яго рацыён складалі карані, жалуды і арэхі.
Скрышава (Навагрудскі раён)
Скры́шава (, Скрышево) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Слёзкі (Мсціслаўскі раён)
Слёзкі (, Слёзки) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Сялецкага сельсавета.
NGC 7736
NGC 7736 (іншыя абазначэнні — PGC 72173, ESO 606-5, MCG -3-60-10, NPM1G -19.0695) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тамаш Жаброўскі
Тамаш Жаброўскі (, Новагародскі павет —, Вільня) — рымска-каталіцкі дзеяч, матэматык, архітэктар. Магістр філасофіі і вольных навук. Прадстаўнік мастацтва ракако.
Біяграфія
З шляхецкай сям’і. 6 жніўня 1734 г. уступіў у Вільні ў Таварыства Ісуса. Навучаўся ў Навагрудскім езуіцкім калегіуме, а потым на філасофскім (1735—1738) і тэалагічным (1740—1744) факультэтах Віленскай акадэміі. Выкладаў паэтыку і рыторыку ў Ілуксцінскім езуіцкім калегіуме (1745—1746), быў прэфектам будаўніцтва ў рэзідэнцыі езуітаў у Бабруйску (1746). Прафесар філасофіі і прэфект бурсы ў Крожскім езуіцкім калегіуме (1746—1748), міністр (намеснік рэктара па адміністрацыйна гаспадарчых пытаннях) і прэфект будаўніцтва ў віленскім навіцыяце (1748—1750). У 1750—1752 гг. вывучаў матэматыку, фізіку, астраномію і архітэктуру ў Вене і Празе.
Пасля вяртання на Радзіму працаваў у Віленскай езуіцкай акадэміі (1752—1758), дзе нанова арганізваў выкладанне матэматыкі, стварыў кабінет эксперыментальнай фізікі і астранамічную абсерваторыю, а таксама сам выкладаў матэматыку і дакладныя навукі. У 1752 г. атрымаў у Акадэміі ступень магістра філасофіі і вольных навук. Некаторы час выкладаў у Полацкім езуіцкім калегіуме. Засталіся рукапісы лекцый Т. Жаброўскага па логіцы і матэматыцы.
Джэймс Браўн
Джэймс Джозеф Браўн мл. (James Joseph Brown Jr.,  — ) — амерыканскі спявак, прызнаны адной з самых уплывовых фігур у поп-музыцы XX стагоддзя. «Хросны бацька соўла», «містар Please Please Please» і «містар Дынаміт», як ён сам сябе называў. За сваю больш чым 50-гадовую кар’еру аказаў уплыў на развіццё некалькіх музычных жанраў. Працаваў у такіх жанрах, як госпел, рытм-энд-блюз, фанк.
Браўн пачаў сваю кар’еру ў якасці спевака госпела ў Такоа, штат Джорджыя. Ён далучыўся да вакальнага гурта «Gospel Starlighters» (пазней ператварыўся ў The Famous Flames), заснаваным Бобі Бёрдам, у якім ён быў вакалістам. Упершыню з’явіўся ў цэнтры ўвагі грамадскасці ў канцы 1950-х гадоў як удзельнік гурта «The Famous Flames» з хітовымі сінгламі «Please, Please, Please» і «Try Me». Яго слава дасягнула свайго піку ў 1960-х гадах з канцэртнага альбома Live at the Apollo і хітовых сінглаў, такія як «Papa’s Got a Brand New Bag», «I Got You (I Feel Good)» і «It’s a Man’s Man’s Man’s World».
Спарафіт
Спарафі́т — дыплоідная мнагаклетачная фаза ў жыццёвым цыкле раслін і водарасцей, якая развіваецца з аплодненай яйцаклеткі, або зіготы і выпрацоўвае споры.
На спарафіце ў спецыяльных органах — спарангіях — у выніку меёзу развіваюцца гаплоідныя споры. У многіх раслін (рознаспоравыя дзярозы і рознаспоравыя папараці, а таксама голанасенныя і кветкавыя) спарангіі дзеляцца на два тыпы: макра-і мікраспарангіі. Макраспарангіі выпрацоўваюць макраспоры, а мікраспарангіі — мікраспоры. З макраспор развіваюцца жаночыя гаметафіты, а з мікраспор — мужчынскія.
Дзягільскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мядзельскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Нагаўкаўскага сельсавета. 15 лістапада 1957 года ў склад сельсавета з Мядзельскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Бялявіна, Кухальскія, Някасецк, Студзяніца). З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Мінскай вобласці. 26 верасня 2006 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Слабадскога сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў: Бакачы, Вайцяхова, Вохабні, Двор Крапіўна, Дзягілі, Крапіўна, Кухальскія, Леанардава, Мікасецк, Мілты, Муцеўшчына, Нагаўкі, Нагаўшчына, Посапава, Пугачы, Рамашкі, Рубанікі, Студзяніца і Суднікі.