cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гісторыя Венгрыі
Першая сусветная вайна
У 1-й сусветнай вайне ў складзе Аўстра-Венгрыі на баку Цэнтральных дзяржаў, пасля паражэння і распаду Аўстра-Венгрыі Венгрыяй страчаны значныя тэрыторыі, у т.л. з значнай венгерскай меншасцю. Была створана рэспубліка, перажыты перыяд нестабільнасці, у т.л. камуністычнае паўстанне з утварэннем Венгерскай сацыялістычнай рэспублікі (1919). Манархія (1920).
Другая сусветная вайна
У 2-й сусветнай вайне Венгрыя далучылася да Германіі, атрымала тэрыторыі пасля раздзелу Чэхаславакіі (1938). Пасля паражэння ў вайне была вернутая да граніц 1937 года.
Рэспубліка (1946). Улада была канчаткова забраная Венгерскай партыяй рабочых (1947). У перыяд 1947—1953 пад кіраўніцтвам М. Ракашы венгерская кампартыя збудавала, абапіраючыся на падкантрольную сабе палітычную паліцыю (АВХ), самы жорсткі ў Цэнтральнай Еўропе варыянт камуністычнага палітычнага ладу (: рэпрэсіі ў Венгрыі). Тымчасам, гаспадарка краіны цярпела вялікія шкоды ад выплаты ваенных рэпарацый, а магчымасці атрымання дапамогі з плану Маршала Венгрыя таксама не мела.
1953-1956
Пасля смерці Сталіна (1953) новае савецкае кіраўніцтва вымусіла Ракашы пайсці на пэўныя палітычныя саступкі, на пасаду прэм'ер-міністра быў прызначаны Імрэ Надзь (1953). Аднак, праграма лібералізацыі палітычнага і эканамічнага жыцця, ініцыяваная Надзем, была згорнутая ў 1955, а сам ён зняты з пасады і выключаны з кампартыі.
У 1955 з СССР у Венгрыю былі вернуты венгерскія ваеннапалонныя.
Летам 1955 адбываецца вывад саюзных акупацыйных войскаў з Аўстрыі, і краіна становіцца нейтральнай. Кантынгент савецкай Цэнтральнай групы войск у Аўстрыі вяртаецца ў СССР, але савецкі кантынгент у Венгрыі перафарміроўвецца ў Асобы корпус і застаецца на тэрыторыі краіны, насупор Парыжскаму дагавору.
Пасля XX з'езду КПСС у венгерскай кампартыі з сакавіка 1956 пачынаецца рух за перагляд вынікаў «партыйных чыстак» 1949, ствараецца спецыяльная партыйная камісія. Узмацняецца крытыка ў бок кіраўніцтва кампартыі (М. Ракашы і Э. Герэ) за празмерную жорсткасць кіравання, бяздумнае капіраванне савецкага досведу ў гаспадарцы, няправільную сацыяльна-эканамічную палітыку. У кампартыі складаецца апазіцыйная група (пад ідэйным кіраўніцтвам Імрэ Надзя і Гезы Лошанцы), незадаволенасць у грамадстве канцэнтруецца вакол Саюзу венгерскіх пісьменнікаў і Клубу Пецёфі. Асабліва мацнеюць антыкамуністычныя і антысавецкія настроі сярод інтэлігенцыі і моладзі.
Нарэшце, перагляду вынікаў палітычных працэсаў 1949 года ад Ракашы запатрабавала ўжо савецкае кіраўніцтва, а па яго нязгодзе дамаглося зняцця Ракашы з усіх пасад (ліпень 1956). Гэтым часам унутраны канфлікт у венгерскай кампартыі быў ужо моцным.
Звонкі на падтрымку і пашырэнне незадаволенасці ў Венгрыі працуюць краіны Заходняга блоку (: халодная вайна), між іншым, прапагандысцкую дзейнасць, скіраваную супраць існуючага палітычнага рэжыму, вядуць радыёстанцыі «Голас Амерыкі» і «Свабодная Еўропа».
Паводле думкі савецкай і пост-савецкай часткі расійскай гістарыяграфіі, у гэты час у венгерскіх эмігранцкіх цэнтрах (асабліва ў Аўстрыі) актывізуецца праца па стварэнні груп баявікоў і арганізатараў антыўрадавых выступленняў (: закон Лоджа).
Наогул, у 1956 у венгерскім грамадстве існавала моцнае незадавальненне цяжкім эканамічным становішчам, савецкім кантролем над асноўнымі сферамі жыцця, савецкай ваеннай прысутнасцю, таталітарным палітычным ладам пад кіраўніцтвам кампартыі і адсутнасцю грамадскіх свабод.
Bethesda Softworks
Па распрацоўцы ролевых гульняў, гонак, мадэляванню і сімулятарам Bethesda Softworks займаюць адно з вядучых месцаў у свеце.
Кампанія Bethesda вядомая, у першую чаргу, як распрацоўшчык серыі ролевых гульняў The Elder Scrolls, а таксама пастапакаліптычнай РПГ Fallout 3, якая з’яўляецца працягам культавай серыі і да гэтага выпускалася Interplay і Black Isle Studios.
Bethesda — таксама выдавец дзвюх новых гульняў серыі Star Trek, Star Trek — Legacy (Для PC/Xbox 360) і Star Trek — Tactical Assault (для DS/PSP).
Лагатыпы
Bethesda выкарыстоўвае два лагатыпа. «Bethesda Game Studios» звычайна выкарыстоўваецца для гульняў, распрацаваных Bethesda іх уласнымі камандамі. Яго можна знайсці і ў гульнях, выдадзеных іншымі выдаўцамі. «Bethesda Softworks» часта выкарыстоўваецца для гульняў, выдадзеных Bethesda, але не заўсёды, для распрацаваных імі. Гэта размежаванне лагатыпаў не заўсёды паслядоўна ад гульні да гульні.
Серыя Fallout
Серыя The Elder Scrolls Travel: Shadowkey, Stormhold, і Dawnstar былі распрацаваны сумесна з сястрынскай студыяй Vir2L, ZeniMax Media company. Fallout: New Vegas распрацавана сумесна з Obsidian Entertainment.
Тэкст
Тэкст (ад textus «тканіна, сувязь, пабудова») — паведамленне, якое напісанае, надрукаванае (выказванне, абзац, раздзел твора і г. д.) або выказанае вусна, і якое характарызуецца сэнсавай і структурнай завершанасцю, і якое можна ўзнавіць, паўтарыць у тым самым выглядзе.
Паводле спосабаў выкладу інфармацыі адрозніваюць тры тыпы тэкстаў: апавяданне, апісанне, разважанне. Паводле стылю адрозніваюць тэкст мастацкі, навуковы і інш.
У залежнасці ад стылю, тэкст арганізоўваецца з дапамогай адпаведных сродкаў арганізацыі: лексічных і структурных канструкцый, зрокавага афармлення і пад. Мінімальнай сэнсава закончанай адзінкай тэксту з'яўляецца сказ. Адносна класіфікацыі абзацу ў дачыненні да тэксту думкі мовазнаўцаў разыходзяцца.
Апавяданне
Апавяданне — тып тэксту, у якім паведамляецца пра дзеянні, падзеі, якія адбываюцца паступова, паслядоўна. Характэрны для мастацкай літаратуры. Звычайна ў такім тэксце ўтрымліваюцца зачын і заканчэнне, а самі падзеі ўтвараюць паслядоўнасць адносна завершаных частак.
Апісанне
Апісанне — тып тэксту, які з'яўляе дакладную (паводле магчымасці) слоўную перадачу, адлюстраванне прадмета, дзеяння ці стану ў іх істотных прыкметах. Характэрны для навуковай літаратуры.
Разважанне
Разважанне — тып тэксту, у якім разгляд пэўных пытанняў, праблем грунтуецца на лагічнасці, аргументаванасці; меркаванні, якія выказваюцца ў адносінах да пэўных праблем, палажэнняў і пад., параўноўваюцца адно з адным, затым групуюцца ў лагічную паслядоўнасць, на аснове якой робяцца пэўныя заключэнні, вывады. Тып, асабліва характэрны для навуковай літаратуры.
Тэксты-разважанні ў сваёй структуры маюць тры часткі: тэзіс, доказы-аргументы, вывады.
Доказ
Доказ — распаўсюджаная назва адмены тэкставага выкладу-разважання, звычайна сустраканай у матэматычных навуках. Такое разважанне будуецца паводле схемы: агульнапрынятае палажэнне (аксіёма) — доказ-аргумент аўтара — фармулёўка вывадаў і/або агульнага закону для чытача.
Царква Роўнаапостальных Канстанціна і Алены (Валожын)
Царква Роўнаапостальных Канстанціна і Алены — праваслаўны храм у г. Валожын (Валожынскі раён). Размешчана ў цэнтры горада па вул. Савецкай. Помнік народнага дойлідства з рысамі рэтраспектыўна-рускага стылю. Пабудавана ў 1866 г. здрэва.
Архітэктура
Царква ўяўляе сабой крыжападобны ў плане храм з двух'яруснай чацверыковай шатровай званіцай з франтальнага фасада. Над сяродкрыжжам узвышаецца двух'ярусны васьмігранны барабан, завершаны, як і званіца, шатром з макаўкай. На гарызантальна ашаляваных сценах блакітнай афарбоўкі вылучаюцца пабеленыя ліштвы высокіх арачных аконных праёмаў.
Малітоўная зала перакрыта васьмігранным самкнутым скляпеннем на ветразях, у яе прастору шырокімі прасветамі адкрываюцца бакавыя прыдзелы, апсіда і бабінец.
У 1990-я гг. злева ад храма пастаўлена драўляная капліца — прамавугольны ў плане будынак пад двухсхільным дахам з купалам па цэнтры.
Ле-Манскі ўніверсітэт
Ле-Манскі ўніверсітэт (Le Mans Université) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ле-Ман.
Агульная характарыстыка
Універсітэт заснаваны ў перыяд з 1965 па 1977 гады, галоўны кампус размешчаны ў Ле-Мане, дэпартамент Сарта, таксама ёсць кампус у Лавалі, у Маене. У 2020 годзе ва ўніверсітэце навучалася каля 10 000 студэнтаў і было 630 выкладчыкаў-даследчыкаў, а таксама было тры факультэты, два тэхналагічных інстытуты і інжынерная школа. Таксама ўніверсітэт уключае ў сябе 15 даследчых лабараторый. Дысцыпліны, якія выкладаюцца ва ўніверсітэце, тычацца ў асноўным дакладных навук, тэхнікі, літаратуры, мовазнаўства, гуманітарных навук, права, эканомікі і кіравання. ВНУ мае цэнтр перадавога вопыту ў галіне акустыкі з лабараторыяй акустыкі.
Уладзімір Анатолевіч Канцадайлаў
Уладзімір Анатолевіч Канцада́йлаў (нар., Бабруйск) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў г. Бабруйску. У 1982 годзе скончыў Бабруйскі каледж мастацтваў, у 1989 г. скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Удзельнік мастацкіх выставак з 1987 г. Член Беларускага саюза мастакоў з 1996 г.
Жыве ў Мінску.
Творчасць
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, у Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў у Мінску, у галерэях і прыватных калекцыях у Беларусі і іншых краінах.
Расійская акупацыя Запарожскай вобласці
Расійская акупацыя Запарожскай вобласці — ваенная акупацыя, якая пачалася 24 лютага 2022 года, калі расійскія войскі ўварваліся ва Украіну і пачалі захоп часткі Запарожскай вобласці. 26 лютага горад Бярдзянск перайшоў пад кантроль Расійскай Федэрацыі, пасля чаго Расія атрымала перамогу пад Мэлітопалем 1 сакавіка. Рускія войскі таксама аблажылі і захапілі горад Энэргадар, дзе размешчана Запарожская атамная электрастанцыя, якая перайшла пад кантроль Расіі 4 сакавіка.
NGC 2488
NGC 2488 (іншыя абазначэнні — UGC 4161, MCG 9-13-109, ZWG 287.29, PGC 22520) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Расійская акупацыя Запарожскай вобласці
Паведамлялася, што ўвосень Расійская Федэрацыя плануе правесці рэферэндумы па далучэнні Запарожскай і Херсонскай абласцей да РФ. У маі Расія пачала выдаваць пашпарты ў гэтых рэгіёнах. У ліпені Расія выдала ўказ, які распаўсюджвае расійскія законы аб ваеннай цэнзуры 2022 года на Запарожскую вобласць і прадугледжвае ў якасці пакарання дэпартацыю ў Расійскую Федэрацыю.
NGC 2488
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Расійская акупацыя Запарожскай вобласці
Бярдзянск
26 лютага 2022 года расійскія войскі захапілі порт Бердзянск і аэрапорт Бярдзянск. На наступны дзень расійскія ваенныя цалкам ўзялі пад кантроль горад.
Пачынаючы з 14 сакавіка порт выкарыстоўваўся расіянамі як лагістычны вузел для падтрымкі іх наступу на поўдні Украіны і, у прыватнасці, аблогі Марыупаля. 21 сакавіка расійскае СМІ «Звезда» паведаміла аб прыбыцці ў Бярдзянск дэсантных транспартаў. Афіцэр расійскага ВМС назваў гэта «знакавай падзеяй, якая адкрые лагістычныя магчымасці для Чарнаморскага флоту».
24 сакавіка украінскія войскі нанеслі авіяўдар па Alligator-class дэсантным караблі Саратаў, які быў знішчаны і затоплены, і адзін з двух Ropucha-class дэсантных караблёў атрымалі пашкоджанні, але змаглі пакінуць порт. У той час гэта была самая цяжкая марская страта, якую панесла Расія падчас уварвання, і адзін з самых значных поспехаў Украіны.
Мэлітопаль
1 сакавіка 2022 года, неўзабаве пасля захопу горада жыхары Мэлітопаля правялі вулічную акцыю пратэсту супраць ваеннай акупацыі гораду. Пратэстоўцы прайшлі маршам і выкарыстоўвалі свае целы для блакавання калоны расійскай ваеннай тэхнікі.
10 сакавіка дырэктар Мэлітопальскага краязнаўчага музея Лэйла Ібрагімава была арыштаваная дома расійскімі сіламі і затрыманая ў невядомым месцы. Праз дзень мэр Мэлітопаля Іван Фёдараў быў выкрадзены расійскімі ваеннымі за адмову супрацоўнічаць з імі і працягваў вывешваць украінскі сцяг у сваім кабінеце. Расійскія ўлады не каментавалі знікненне Фёдарава, але пракуратура самаабвешчанай ЛНР абвінаваціла яго ў «тэрарыстычнай дзейнасці».
12 сакавіка Запарожская абласная адміністрацыя паведаміла, што выконваючым абавязкі гарадскога галавы прызначаная былая саветніца і дэпутат ад Апазіцыйнага блока Галіна Данільчанка. СБУ сцвярджала, што дэ-факта кіруе гарадскімі ўладамі былы народны дэпутат Украіны Яўген Баліцкі. Тым часам сотні людзей выйшлі на акцыю пратэсту ў мэрыі Мэлітопаля з патрабаваннем вызваліць Фёдарава. Вольгу Гайсумаву, кіраўніка грамадскай арганізацыі «Сумленнае Таварыства Мэлітопаля», арганізатара мясцовых акцый пратэсту супраць расійскіх войскаў, арыштавалі.
13 сакавіка Мэлітопальскі гарсавет заявіў, што «акупацыйныя войскі Расійскай Федэрацыі спрабуюць незаконна стварыць акупацыйную адміністрацыю горада Мэлітопаль». Гарсавет звярнуўся да Генеральнага пракурора Украіны Ірыны Венедзіктавай з просьбай пачаць дасудовае расследаванне ў дачыненні да Данільчанкі і яе партыі «Апазіцыйны блок» па факце дзяржаўнай здрады. «Украінская праўда» паведамляла, што расійскія ваенныя выкралі кіраўніка райсавета Мэлітопаля Сяргея Прыйму і спрабавалі выкрасці сакратара гарсавета Рамана Раманава. Між тым расійская ваенная тэхніка па гучнагаварыцелях апавяшчала аб забароне мітынгаў і дэманстрацый, а таксама аб увядзенні каменданцкай гадзіны з 18:00 да 6:00.
14 сакавіка «Украінская праўда» паведаміла, што расійскія сілы прадухілілі новыя пратэсты, перакрыўшы цэнтральную плошчу Мэлітопаля. Там таксама сцвярджаецца, што «двух актывістаў выкралі і вывезлі ў невядомым кірунку».
23 сакавіка 2022 года мэр Фёдараў паведаміў, што ў горадзе паўсталі праблемы з ежай, лекамі і палівам, а расійскія ваенныя захопліваюць прадпрыемствы, запалохваюць мясцовае насельніцтва і трымаюць пад вартай некалькіх журналістаў. 22 красавіка Фёдараў заявіў, што падчас акупацыі горада партызанамі было забіта больш за 100 расійскіх салдат.
Энэргадар
4 сакавіка горад Энэргадар і Запарожская атамная электрастанцыя патрапілі пад расійскую ваенную акупацыю.
Старшыня Запарожскай вобласці Аляксандр Старух 5 сакавіка заявіў, што расійскія войскі пакінулі горад пасля яго рабавання і сітуацыя ў горадзе цалкам кантралюецца мясцовымі ўладамі. Аднак Арлоў абверг гэтую інфармацыю і заявіў, што расійскія войскі ўсё яшчэ акупавалі перыметр горада і электрастанцыю, а мясцовыя ўлады ўсё яшчэ кіруюць горадам. Украінская ваенная адміністрацыя на паўднёвым-усходзе пацвердзіла 7 сакавіка, што Энэргадар знаходзіцца пад кантролем расійскіх ваенных.
6 сакавіка МАГАТЭ апублікавала заяву, у якой гаварылася, што расійскія сілы ўмешваюцца ў працу электрастанцыі, у якой пазначана, што «любыя дзеянні кіраўніцтва станцыі, уключаючы мерапрыемствы, звязаныя з тэхнічнай эксплуатацыяй шасці рэактарных блокаў, патрабуюць папярэдняга адабрэння з боку расійскіх камандзіраў», і далей ідзе ў заяве, што «расійскія войскі на месцы аб’екта выключылі некаторыя мабільныя сеткі і інтэрнэт, таму дакладную інфармацыю з месца немагчыма атрымаць праз звычайныя каналы сувязі». 9 сакавіка міністр энэргетыкі Украіны Герман Галушчанка заявіў, што расійскія войскі трымаюць работнікаў электрастанцыі ў закладніках і прымусілі некалькіх зняць прапагандысцкія відэа.
Спіс найстарэйшых дрэў
Дадзены спіс складаецца з табліцы, у якой прадстаўлены дрэвы, адсартаваныя па ўзросце і відах. Табліца пералічвае дрэвы, для якіх мінімальны ўзрост быў вызначаны непасрэдна, або шляхам падліку гадавых кольцаў і іх крыжаванай датыроўкай, або пры дапамозе. Шматлікія з пералічаных дрэў могуць быць нашмат старэй паказанага ў табліцы веку, але ўдакладніць яго не ўяўляецца магчымым, з прычыны таго, што найболей старая драўніна ў цэнтры ствала згніла. У гэтым выпадку вызначэнне ўзросту праводзілася шляхам адзнакі памераў дрэва і меркаваных тэмпаў росту.
Hexomyza
Hexomyza — род двухкрылых, які ўключаюць у сямейства.
IC 5090
IC 5090 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Усходні рэгіён (Камерун)
Усходні рэгіён (Région de l'Est) — адзін з дзесяці рэгіёнаў Камеруна, які размяшчаецца ўва ўсходняй частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Бертуа. Плошча — 109 002 км², насельніцтва складае 875 949 чалавек (на 2007 год).
Андрай Бабіш
А́ндрай Ба́біш (Andrej Babiš; нар. 2 верасня 1954) — чэшскі прадпрымальнік і дзяржаўны дзеяч.
Палітычная кар’ера
Міністр фінансаў Чэхіі з 29 студзеня 2014 да 24 мая 2017 года.
Прэм’ер-міністр Чэхіі з 6 снежня 2017 па 28 лістапада 2021 года.
У канцы красавіка 2019 года чэшская паліцыя заявіла, што палітык павінен паўстаць перад судом па справе аб махлярстве. 4 чэрвеня дзясяткі тысяч чалавек выйшлі на акцыю пратэсту ў Празе з патрабаваннем адстаўкі прэм’ер-міністра Андрэя Бабіша, падазраючы яго ў канфлікце інтарэсаў.
Лідар найбуйнейшай апазіцыйнай партыі, на прэзідэнцкіх выбарах 27 студзеня 2023 года саступіў у другім туры Петру Павелу.
Ада Лаўлейс
Аўгуста Ада Кінг (народжаная Байран), графіня Лаўлейс (Augusta Ada King Byron, Countess of Lovelace, звычайна згадваецца проста Ада Лаўлейс (,, Вялікабрытанія — , , Вялікабрытанія) — англійскі матэматык. Вядомая перш за за ўсё стварэннем апісання вылічальнай машыны, праект якой быў распрацаваны Чарльзам Бебіджам. Склала першую ў свеце праграму (для гэтай машыны). Увяла ва ўжытак тэрміны «цыкл» і «рабочая ячэйка», лічыцца першым праграмістам.
Сяргей Мікалаевіч Занько
Сяргей Мікалаевіч Занько (нар., г. Лепель, Віцебская вобласць) — беларускі ўрач – акушэр-гінеколаг і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання. Доктар медыцынскіх навук (1998). Прафесар (1998). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа»; клінічную ардынатуру па спецыяльнасці «Акушэрства і гінекалогія»; аспірантуру на кафедры акушэрства і гінекалогіі Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута; доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце, дзе прайшоў шлях ад асістэнта да загадчыка кафедры акушэрства і гінекалогіі.
Старшыня спецыялізаванага савета па абароне дысертацый пры ўстанове адукацыі «Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт», галоўны рэдактар рэспубліканскага навукова-практычнага часопіса «Ахова мацярынства і дзяцінства», старшыня Беларускага медыцынскага грамадскага аб'яднання «Рэпрадуктыўнае здароўе».
Удастоены званняў «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь», «Чалавек года Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта» (2000, 2003), «Чалавек года Віцебшчыны» (2013).
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны, ганаровымі граматамі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, Беларускага рэспубліканскага камітэта прафсаюзаў, упраўлення аховы здароўя Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта, знакам «Выдатнік аховы здароўя».
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў.
Нові-Садскі ўніверсітэт
У склад універсітэта таксама ўваходзіць Акадэмія мастацтваў.
Азараўка (Магілёўскі раён)
Аза́раўка (, Азаровка) — былы пасёлак у Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіў у склад Княжыцкага сельсавета. Размешчаны за 21 км на паўднёвы захад ад Магілёва, за 21 км ад чыгуначнай станцыі Магілёў I. Рэльеф раўнінны, на поўнач мяжуе з лесам. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз в. Булыжыцы і далей па шашы Магілёў—Мінск.
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 года да 27 чэрвеня 1944 года пасёлак акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У 1990 годзе ў складзе калгаса імя Калініна (цэнтр — в. Бракава).
У 1998 годзе зліўся з в. Булыжыцы.
Планіроўка
Планіровачна складаўся з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой на поўдні далучалася кароткая прамалінейная вуліца. Быў забудаваны двухбакова, шчыльна традыцыйнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Анастасія Сяргееўна Грушэцкая
Анастасі́я Сярге́еўна Грушэ́цкая (нар., Томск) — расійская і беларуская біятланістка, удзельніца Кубка свету ў складзе зборнай Беларусі, неаднаразовая чэмпіёнка і прызёр чэмпіянату Расіі. Майстар спорту Расіі.
Біяграфія
У сезоне 2007/08 выступала за зборную Беларусі. На Кубку IBU дэбютавала на этапе ў нарвежскім Гейла, у сваёй першай гонцы — спрынце — заняла 24-е месца. Лепшы вынік у асабістых відах на Кубку IBU паказала на этапе ў Аўстрыі, заняўшы восьмае месца ў спрынце. Таксама ў сезоне 2007/08 удзельнічала ў Кубку свету, стартавала ў трох гонках. Лепшым вынікам стала 74-е (апошняе) месца ў спрынце на этапе ў Ханты-Мансійску. На этапе ў Паклюцы спартсменка фінішавала 78-й і 82-й, але там ёй удавалася апярэдзіць некалькіх саперніц.
Па заканчэнні сезону 2007/08 вярнулася ў Расію, выступала на ўнутраных спаборніцтвах.
Станавілася чэмпіёнкай Расіі ў 2013 годзе ў гонцы патрулёў і ў 2014 годзе ў каманднай гонцы. Некалькі разоў станавілася прызёрам чэмпіянату Расіі ў камандных дысцыплінах. У 2011 годзе стала чэмпіёнкай Расіі па летнім біятлоне ў эстафеце, а ў 2012 годзе — бронзавым прызёрам.
Асабістае жыццё
Скончыла Томскі дзяржаўны педагагічны універсітэт (2008).
Сальсет
Прырода
Востраў Сальсет сфарміраваўся ў выніку ваганняў Аравійскага мора, калі прылівы ў чацвярцічны перыяд паступова затапілі нізіны, што злучалі сушу з мацерыком. У нашы дні востраў адлучаны ад паўвострава Індастан вузкім пралівам (каля 70 м), праз які пракладзена некалькі мастоў. Аднак астраўны масіў мае больш старажытнае вулканічнае паходжанне, уяўляе сабою базальтавае плато, утворанае на лініі геалагічных разломаў. Выхады базальту фарміруюць скалістыя пагоркі. Найвышэйшая вяршыня Кахеры дасягае 467 м. Берагі нізкія, часам абрамленыя пясчанымі пляжамі. У выніку меліярацыі ўзбярэжжа плошча вострава істотна ўзрасла ў параўнанні з мінулым.
Клімат трапічны вільготны. З сярэдзіны чэрвеня да пачатку верасня працягваецца сезон мусонаў. Дажджы жывяць глебу, утвараюць унутраныя рэкі і азёры, якія з'яўляюцца важнай крыніцай пітной вады для гараджан Мумбаі.
На поўначы вострава створаны невялікі нацыянальны парк Санджай-Гандзі (87 км²), дзе пад аховай знаходзяцца каля 1000 відаў флоры, 251 від птушак і 40 відаў сысуноў, у тым ліку некалькі леапардаў.
Гісторыя
У старажытнасці востраў Сальсет з'яўляўся важным гандлёвым і рэлігійным цэнтрам Конканскага берага. Згодна традыцыі, Св. Варфаламей ператварыў мясцовых жыхароў у хрысціян ужо ў I ст. н. э. У II ст. н. э. яго ўпадабалі будысцкія манахі. Захавалася 109 пячор з рэшткамі будысцкіх храмавых комплексаў. Найбольш вядомы пячоры Канхеры. К канцу 1 тысячагоддзя н. э. пануючай рэлігіяй стаў індуізм.
Лічыцца, што ў мінулым на востраве існавала 66 вёсак, жыхары якіх займаліся рыбалоўствам і сельскай гаспадаркай. У 1343 г. ён трапіў у склад Гуджарата. У 1534 г. быў захоплены партугальцамі. На ім некаторы час жыў Гарсія дэ Орта, партугальскі натураліст яўрэйскага паходжання. Ён займаўся апісаннем індыйскіх лекавых раслін. У 1668 г. Сальсет быў здадзены ў арэнду англічанам. Яны заснавалі горад Бамбей, куды пераехала з Сурата штаб-кватэра Ост-Індскай кампаніі. У 1737 — 1774 гг. Сальсет быў акупаваны маратхамі. У 1782 г. афіцыйна далучаны да Брытанскай Індыі. З 1947 г. у складзе незалежнай Індыі.
Натуральны адбор
Натуральны адбор — працэс, пасродкам якога ў папуляцыі павялічваецца колькасць асобін, якія валодаюць максімальнай прыстасаванасцю (найбольш спрыяльнымі прыкметамі), у той час як колькасць асобін з неспрыяльнымі прыкметамі памяншаецца. У свеце сучаснай сінтэтычнай тэорыі эвалюцыі натуральны адбор разглядаецца як галоўная прычына развіцця адаптацый, відаўтварэння і паходжання надвідавых таксонаў. Натуральны адбор — адзіная вядомая прычына адаптацый, але не адзіная прычына эвалюцыі. Да колькасці неадаптыўных прычын адносяцца генетычны дрэйф, паток генаў і мутацыі.
Леў Георгіевіч Ходскі
Леў Георгіевіч Хо́дскі (нар., г. , Харкаўская вобласць, Украіна) — беларускі вучоны ў галіне неарганічнай хіміі. Доктар тэхнічных навук (1984), прафесар (1986).
Біяграфія
Скончыў у 1953 годзе Харкаўскі політэхнічны інстытут. З 1956 года ў Інстытуце агульнай і неарганічнай хіміі НАН Беларусі, у 1964—1989 гадах загадчык лабараторыі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па вывучэнні заканамернасцей сувязі «склад—уласцівасць—мікраструктура» ў аксідных шклоўтваральных сістэмах, а таксама ўмоў сінтэзу токаправодных і, па сінтэзе і фізіка-хімічным даследаванні паўправадніковага шкла. Аўтар і сааўтар шэрагу патэнтаў.
Сярод апублікаваных прац:
Оле Хегэ
Оле Хегэ (Ole Hegge;, Барду, Нарвегія — , , ЗША) — нарвежскі лыжнік, прызёр алімпійскіх гульняў у Санкт-Морыцы.
На Алімпійскіх гульнях 1928 года ў Санкт-Морыцы заваяваў серабро ў гонцы на 18 км, роўна дзве хвіліны саступіўшы пераможцу, свайму партнёру па камандзе Юхану Гротумсбротэну і ледзь больш за хвіліну выйграў у нарвежца Рэйдара Одэгорда, пры гэтым Хегэ стаў першым у гісторыі алімпійскім прызёрам, які нарадзіўся і пражываў за палярным кругам. Гэтак жа быў 5-м у гонцы на 50 км.
У 1928 годзе эміграваў у ЗША, але нягледзячы на ​​гэта быў уключаны ў зборную Нарвегіі на Алімпійскіх гульнях 1932 года ў Лэйк-Плэсідзе. На гэтай Алімпіядзе ён удзельнічаў толькі ў гонцы на 50 км, і спыніўся за крок ад медаля, заняўшы чацвёртае месца і толькі 11 секунд саступіўшы бронзаваму прызёру, іншаму нарвежцу Арнэ Рустадстуэну.
IPhone 5
Працуе на аперацыйнай сістэме iOS 6, якая афіцыйна стала даступная 19 верасня 2012 года.
Пасля анонсу
Пасля прэзентацыі акцыі Apple паставілі гістарычны максімум на біржы Nasdaq, кошт даходзіў да рэкордных $685,5 за каштоўную паперу. На зачыненні гандлю кошт склаў $683,09, што на 2% вышэй, чым напярэдадні.
Перадзаказ пачаўся 14 верасня 2012 года, першая партыя прылад была прададзена за 60 хвілін. Для параўнання партыю iPhone 4 прадалі за 20 гадзін, iPhone 4S — за 22 гадзіны. У некаторых аператараў узнікалі праблемы з працай сеткі, у сайта Apple таксама былі выяўлены непаладкі ў працы. Першая партыя склала 2 млн. прылад, гэта ў двое больш паказчыкаў першай партыі iPhone 4S.
Як мяркуюць многія эксперты, колькасць прададзеных iPhone 5 у першы месяц дасягне адзнакі ў 20 млн.прылад. Амерыканскі партал правёў апытанне сярод сваіх чытачоў, 57% рэспандэнтаў незадаволены iPhone 5. У апытанні прыняў удзел 1135 чалавек, 53% рэспандэнтаў засталіся незадаволены новым док-раздымам Lightning, 26% — фарматам nano-sim для раздыма SIM-карты, 21% — адсутнічаем версіі на 128 Гігабайт, аднак, 39% удзельнікаў апытання iPhone 5 ні ў чым не расчараваў.
У той жа час многія эксперты засталіся задаволены новым iPhone. Уолт Мосберг з The Wall Street Journal лічыць новы смартфон "лепшым на рынку". Аглядальніку спадабалася, што экран iPhone 5 не такі вялікі, як у канкурэнтаў. Апарат значна лягчэй трымаць у руках і карыстацца ім:
Дызайн
iPhone 5 практычна не змяніў сваіх рыс у параўнанні з iPhone 4S. Успадкаваўшы шматлікія яго канструктыўныя асаблівасці. У корпусе выкарыстоўваюцца металічныя элементы – Пярэдняя і задняя частка з'яўляюцца плоскімі, экран пакрыты шклом. Камеры на задняй і пярэдняй частках корпуса, сам корпус выкананы з ужываннем алюмінію і шкла. Экран мае памер 4 цалі, пад ім размешчана кнопка «Home». iPhone 5 існуе ў дзвюх кветках, чорны і белы. Ужыта тэхналогія «вадкага металу», тэхналогія кампаніі Liquidmetal набытая Apple у снежні 2010 г.
ГЛАНАС
Пачынаючы з iPhone 4S, смартфонам нароўні з GPS падтрымліваецца сістэма глабальнага пазіцыянавання ГЛАНАС.
Apple Lightning канектар
IPhone 5, атрымаў новы раздым для злучэння з док-станцый пад назвай Lightning («Маланка»). Ён заменіць 30-кантактны раздым, які быў уведзены ў 2003 годзе, са з'яўленнем першых пакаленняў Ipod. Новы раздым не падтрымлівае перадачу відэа і не зможа працаваць з усімі аўдыёкодэкамі.
Васіль Сцяпанавіч Сопікаў
Васіль Сцяпанавіч Сопікаў (,  —, ) — вядомы бібліёграф, укладальнік роспісу рускіх кніг, які да цяперашняга часу не страціў значэння.
Біяграфія
Сын купца, займаўся кніжным гандлем. У 1811 годзе, пры садзейнічанні А. М. Аленіна, паступіў на службу ў Імператарскую публічную бібліятэку у Санкт-Пецярбургу памочнікам бібліятэкара рускага аддзела, дзе заняўся ўпарадкаваннем на славянскіх і рускай мовах; у 1812 годзе Сопікаў быў камандзіраваны ў Аланецкую губерню для суправаджэння 200 скрынь кніг і рукапісаў, якія складалі найкаштоўнейшы здабытак бібліятэкі.
Дзейнасць
Па вяртанні, Сопікаў заняўся падрыхтоўкай і апрацоўкай матэрыялаў для свайго шырокага бібліяграфічнага даведніка, які выйшаў пад назвай ''«Опыт российск. библиографии, или полный словарь сочинений и переводов, напечатанных на славенском и российск. языках от начала заведений типографий до 1813 года, с предисловием, служащим введением в сию Науку, совершенно новую в России, с историей о начале и успехах книгопечатания как в Европе вообще, так и особенно в России с примечаниями о древних редких книгах и их изданиях, и с краткими из оных выписками. Собранный из достоверных источников Васильем Сопиковым»'' (5 т., СПб., 1813-21) і стаў, нягледзячы на памылкі і прагалы, неабходным дапаможнікам для тых, хто займаецца бібліяграфіяй або папросту мае патрэбу ў даведках пра старыя кнігі.
У 1-й частцы змешчана прадмова (прыпісваецца К. Калайдовічу), дзе выкладзены найважнейшыя звесткі па «тэорыі» бібліяграфіі і яе літаратуры і апавядаецца пра план «Опыту» і яго крыніцы. Затым змешчаны роспіс старажытных славянскіх друкарань з указаннем, у якіх месцах яны знаходзіліся і з якога часу кожная стала вядома па друкаваных ёю кнігах; звесткі пра цывільныя друкарні і інш. За гэтым пачынаецца сам спіс кніг у алфавітным парадку, і ў 1-м томе (часткова і ў 5-м) змешчаны кнігі царкоўнага друку, а ў астатніх — цывільнага. Канец 5-га тому (з № 13150) завершаны В. Анастасевічам, які быў і выдаўцом гэтай апошняй часткі. Усіх кніг налічана ў Сопікава 13249; названы яны ў алфавітным парадку загалоўкаў, але гэты парадак не строга вытрыманы. Спісам Сопікава можна карыстацца толькі з вялікай асцярогай. Што тычыцца 1-й часткі, то-бок спісу кніг царкоўнага друку, то ён цяпер, пасля прац Строева, Кёпена, Калайдовіча, Максімовіча і інш., страціў свае значэнне для бібліёграфаў. Спіс жа кніг цывільнага друку, апроч непаўнаты, мае яшчэ нязручнасць у тым, што загалоўкі кніг не выпісаныя цалкам, а часта пазначаны і недакладна, і з памылкамі друку. Тлумачыцца гэта тым, што Сопікаў не меў ўсіх кніг пад рукамі, а роспіс свой складаў збольшага паводле гатовых вопісаў, рукапісных і друкаваных каталогах. Гэтая ж прычына мноства памылак пры ўказанні фарматаў і гадоў друку, а колькасць старонак, гравюр, планаў або карт, прыкладзеных да многіх з выданняў, зусім не паказана. Пры ненадзейнасці большасці прыватных звестак, паведамленых Сопікавым, галоўнаму, то-бок таму, што тая ці іншая кніга, у яго адзначаная, сапраўды была, можна давяраць цалкам. Многія з адзначаных Сопікавым кніг нагэтулькі рэдкія, што некаторыя бібліёграфы лічылі іх нават не існавалымі, але пазнейшыя адкрыцці пацвердзілі праўдзівасць яго паказанняў (напрыклад, № 13097 — «Приветъ киръ Михаилу митрополиту киевскому и галицкому», Львоў, 1591; 4°, знойдзены ў 1861 г.). Не кажучы ўжо пра 1-ю і 5-ю часткі, дзе пазначаны рэдкія творы старадрукаванай літаратуры, у астатніх частках знаходзіцца роспіс рэдкіх кніг цывільнага друку; між імі асаблівай увагі заслугоўваюць масонскія кнігі, якія выходзілі ў канцы XVIII ст. з таемных друкарань у невялікай колькасці асобнікаў для ўжывання ў ложах ордэна, у продаж не паступалі, а пасля канфіскаваныя і знішчаныя. Непатрэбныя выпіскі з кніг, якімі Сопікаў хацеў ўпрыгожыць сваю працу, знаходзяцца толькі ў першых двух тамах. Да сваёй каласальнай працы, зробленай ім без неабходных матэрыялаў і, відаць, без усялякага заахвочвання, Сопікаў думаў прыкласці роспіс геаграфічных карт і розных паказальнікаў, але паспеў скласці паказальнік імёнаў аўтараў да аднаго толькі 1-га тому, а падобны паказальнік, неабходны да кожнай бібліяграфічнай працы, удвая неабходны для «Опыту» Сопікава з прычыны прынятай ім сістэмы — размяшчаць кнігі ў алфавітным парадку загалоўкаў, і пры яго адсутнасці праца Сопікава значна губляе ў сваёй каштоўнасці.
Кніга мела вялікае значэнне для ўзнікнення ў Расіі цікавасці да беларускай мовы. У кантэксце гаворкі пра пераклады на «нячыстую славянскую» мову Сопікаў напісаў пра пераклады Ф. Скарыны, у сувязі з перакладамі Е. Славінецкага напісаў пра іх «няяснасць», а таксама пазначыў, што некаторыя са старажытных кніг былі надрукаваны на «беларускай мове».
У спецыяльнай зносцы ў кнізе сустракаецца першае ў ХІХ ст. рускамоўнае вызначэнне беларускай мовы. Сопікаў напісаў пра яе як пра «мову шчырых грэчаскай веры людзей, што жылі ў Беларусі і Польшчы. Манахі, якія жылі ў гэтых землях да канца XVII ст., амаль усе свае багаслоўскія і павучальныя творы пісалі на гэтай мове. Яна ёсць сумесь моў: славянскай, рускай, польскай, а часткова і лацінскай»
У сваёй дэфініцыі Сопікаў не характарызаваў беларускую мову ў яе сучасным разуменні, а толькі кваліфікаваў пэўны гістарычны пісьмовы стыль, уласцівы помнікам пэўных жанраў. Тэрмін рускі ў Сопікава не абазначаў сучасную рускую мову. Названае Сопікавым спалучэнне моў павінна трактавацца не як агульная характарыстыка беларускай мовы, але як звычайны набор складнікаў, ужывальны пры руцінным аналізе старажытных беларускіх і ўкраінскіх пісьмовых помнікаў і ў наш час.
У 1815 годзе ў польскім часопісе «Pamiętnik Warszawski» з'явілася вельмі слушная крытыка першых 3-х частак «Опыту» Сопікава, напісаная Ліндэ (вынятак з яе ў «Вестник Европы» 1816, ч. 90). З нагоды выдання 5-га тому былі змешчаныя папраўкі і нататка ў «Библиографических листах» Кёпена 1825 г., № 3. Пазней У. І. Саітаў надрукаваў «Заметки и разъяснения к Опыту росс. Б. В. Сопикова» (у «Журнале Министерства народного просвещения», 1876 г., і асобна СПб., 1878). У тым жа 1876 годзе выйшаў «Алфавитный указатель имен» да «Опыту», укладзены П. А. Марозавым, а ў 1900 годзе «Указатель к книгам гражданской печати», укладзены В. М. Рагожыным.
Апроч «Опыту», Сопікаў выдаў сачыненне Мантэск'ё: «О существе законов», у перакладзе Д. І. Языкава, і пераклад з французскай «Пифагоровых законов и нравственных правил».
Аксаміт
Аксаміт (аксамитъ, оксамитъ ад ἑξάμιτον — з шасці нітак) — тканіна з натуральнага шоўку або хімічнага валакна з густым разрезным ворсам на адным баку. Даўжыня ворса — звычайна 1—2 мм.
Аснова аксаміту, як правіла, баваўняная. Аксаміт выкарыстоўваюць для пашыву адзення, для аздаблення і ў дэкаратыўных мэтах.
У свеце
Аксаміт — адна з самых старажытных тканін — паходзіць з Індыі, ён быў распаўсюджаны ў Кітаі, з Сярэдневякоўя — у Заходняй Еўропе, у прыватнасці вырабляўся ў Італіі.
На Русі аксаміт вядомы з часоў Кіеўскай Русі, тканіны з гэтага матэрыялу згадваюцца ў «Слове пра паход Ігаравы»: ...уцяклі палавецкія прыгожыя дзяўчаты, а з імі золата, і павалокі, і дарагія аксаміты...
Аксамітам таксама называлі багата арнаментаваную расліннымі ўзорамі ці разводамі шаўковую, шчыльную, варсаваную двухасноўная тканіну з залотнымі і сярэбранымі ніткамі ва ўтку, падобную да аксаміту часоў Адраджэння.
NGC 2489
NGC 2489 (іншыя абазначэнні — OCL 690, ESO 430-SC3) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 5091
IC 5091 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Баі за Аль-Абейд (2023)
Баі за Аль-Абейд — эпізод канфлікту паміж прыхільнікамі суданскіх генералаў Абдэля аль-Бурхана і Махамеда Дагала, звязаны з барацьбой за горад, адміністрацыйны цэнтр правінцыі.
У кантэксце суданскага канфлікту 2023 года Аль-Абейд атрымаў стратэгічнае значэнне: за кошт яго Сілы аператыўнай падтрымкі (САП) змаглі адрэзаць большую частку Узброеных сіл Судана (УСС) ад сваіх падраздзяленняў у Дарфуры.
Баявыя дзеянні
15 красавіка фарміраванні САП узялі пад свой кантроль аэрапорт. У сваю чаргу часці УСС знішчылі некалькі аб’ектаў праціўніка ў Аль-Абейдзе. Падчас сутыкненняў паветраная гавань была разбурана. 17 красавіка прыхільнікі Дагала аддалі грамадзянскім асобам, якія жылі вакол аэрапорта, указанне бегчы з-за пагрозы далейшых баёў. Аднак сітуацыя ў наступныя некалькі дзён была адносна спакойнай.
4 мая атрады Дагала распачалі другое наступленне на горад, атакаваўшы з усходу і захаду. Баі вяліся ля штаба 5-й пяхотнай дывізіі і ў раёне Аль-Аб’яд. У ходзе новых сутыкненняў байцы САП узялі пад свой кантроль раён Аль-Бант. 23 мая падчас перастрэлкі яны ўсталявалі кантроль над дарогамі на поўдзень і захад ад горада. Да канца мая паўстанцы пачалі заключаць здзелкі з правадырамі плямёнаў у наваколлях Аль-Абейда, каб адрэзаць гарадскі гарнізон УСС ад падмацаванняў.
30 мая сутыкненні ўспыхнулі зноў. 13 чэрвеня сілы Дагала захапілі паўночна-ўсходні ўезд ў Аль-Абейд. 14 чэрвеня армія Бурхана нанесла авіяўдары па пазіцыях САП. Асноўныя баі перакінуліся ў раён Эль-Рахад.
Да 19 чэрвеня наступіла зацішша.
3 ліпеня на захад ад Аль-Абейда адбыўся напад САП на калону Аб’яднаных сіл Дарфура, якая накіроўвалася ў Эль-Фашыр з Белага Ніла для дастаўкі гаручага. Баявыя дзеянні зноў успыхнулі 8 ліпеня. 11 ліпеня атрады Дагала захапілі канвой з гуманітарнай дапамогай.
Гуманітарны стан
Да 23 красавіка многія мірныя жыхары раёна Альбан беглі, і каля 400 сем’яў знайшлі прытулак у школе Аль-Шарк. У іншых школах горада таксама размясціліся ўцекачы.
Да 8 чэрвеня школы, у якіх размяшчаліся ўцекачы, закрыліся, горад застаўся без святла і вады. Дзіцячая смяротнасць рэзка ўзрасла. Гуманітарныя грузы не змаглі дабрацца да жыхароў з-за прыдарожных рэйдаў САП. 13 чэрвеня падача электраэнергіі ў Аль-Абейд была адноўлена.
У трэцяй дэкадзе чэрвеня пасля дасягнення пагаднення паміж прабурханаўскімі плямёнамі і САП падача электрычнасці была адноўлена. Праведзены работы па рамонце вадаправодных станцый і ліній сувязі.
У ліпені падача электраэнергіі ў заходнюю частку горада была адключаная.
Людскія ахвяры
Саюз суданскіх лекараў і мясцовыя моргі заявілі, што ў першы дзень баёў загінулі трынаццаць чалавек, дваццаць атрымалі раненні. Яшчэ тры чалавекі былі забіты і адзінаццаць паранены 16 красавіка.
20 красавіка падчас нападу САП на паліцыянтаў загінула 20 і было паранена 40 сілавікоў. Мясцовы прафсаюз лекараў заявіў, што з моманту пачатку баявых дзеянняў па меншай меры 30 мірных жыхароў былі забіты і 70 паранены. 21 красавіка ў выніку перакрыжаванага агню быў забіты супрацоўнік Міжнароднай арганізацыі па міграцыі.
4 мая мясцовыя медцэнтры паведамілі пра 12 забітых і 30 параненых, не лічачы параненых, якія не змаглі дабрацца да бальніцы. Пяць суданскіх салдат былі забіты падчас нападу прыхільнікаў Дагала на навучальны цэнтр на захадзе горада. Трое мірных жыхароў таксама загінулі ў выніку атакі на раён Аль-Сахва. 7 мая 15 чалавек загінулі падчас нападу САП на вёску недалёка ад Аль-Абейда.
6 чэрвеня ў выніку тэракту ў аэрапорце загінулі трое мірных жыхароў. . Да сярэдзіны чэрвеня было забіта яшчэ 20 мірных жыхароў.
Падчас сутыкнення 5 ліпеня загінула дзіця і яшчэ чацвёра атрымалі раненні. Пазней жыхары заявілі, што па меншай меры чатыры чалавекі былі забітыя і сорак пяць параненыя.
Рэакцыя
25 красавіка губернатар Паўночнага Кардафана Фадлалах Махамед Алі аль-Том склікаў экстранную нараду з прадстаўнікамі дзяржаўнай бяспекі і іншымі афіцыйнымі асобамі з нагоды баявых дзеянняў, а таксама абвясціў каменданцкі час.
Артур Кларк
Артура Кларка, Айзэка Азімава і Роберта Хайнлайна клічуць «вялікай тройкай» навуковых фантастаў, як зрабіўшых вялікі ўплыў на жанр у сярэдзіне XX стагоддзя.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 снежня 1917 года ў горадзе Майнхэд, графства Самерсэт. Скончыўшы школу, у 1936 годзе пераехаў у Лондан, дзе быў прыняты на пасаду аўдытара ў казначэйства і ўступіў у Брытанскую міжпланетную грамаду, якая адной з сваіх мэтаў ставіла прапаганду ідэі касмічных палётаў; у 1940—1950-я гады двойчы абіраўся яе старшынёй. Адзін з заснавальнікаў і актывістаў брытанскага фэндама.
З пачаткам Другой сусветнай вайны быў закліканы ў Каралеўскія ВПС, служыў у званні лейтэнанта, удзельнічаў у распрацоўцы радарнай сістэмы для спрошчвання пілотам навігацыі ў складаных пагодных умовах, пра што напісаў паўдакументальны раман «Укатаны шлях» («Glide Path»), выдадзены ў 1963 годзе. Пасля вайны з адменнасцю скончыў Каралеўскі каледж у Лондане па спецыяльнасцях фізіка і матэматыка.
У 1956 годзе Кларк перабраўся ў Шры-Ланку, а пасля атрымаў грамадзянства Шры-Ланкі.
Артур Кларк — лаўрэат прэміі Калінгі за дасягненні ў папулярызацыі навукі (1962). У 1989 годзе ён быў узнагароджаны Оpдэнам Бpытанскай імпеpыі.
Апошнія гады Артур Кларк пражыў у Каломба, сталіцы Шры-Ланкі. Тамака ён удзельнічаў у стварэнні серыі тэлеперадач, прысвечаных легендам і міфам сучаснасці.
У 1998 годзе англійская каралева Елізавета II даравала Кларку рыцарскае званне.
У апошнія гады жыцця Артур Кларк цяжка хварэў (па некаторых дадзеных, рассеяным склерозам), у выніку чаго, змушаны быў перайсці да супрацоўніцтва з іншымі пісьменнікамі. Сканаў 19 сакавіка 2008 года з-за праблем з дыханнем, якія з’явіліся ў яго з выяўленнем яшчэ ў 1960-я гады постпаліяміэлітнага сіндрому.
Эліна Аляксандраўна Чарняўская
Эліна Аляксандраўна Чарняўская (нар. 14 лістапада 1964, г. Каломна, Маскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар Беларускага дзяржаўнага універсітэта.
Біяграфія
Чарняўская Эліна Аляксандраўна нарадзілася 14 лістапада 1964 г. у горадзе Каломна Маскоўскай вобласці, РСФСР, СССР. У 1982 г. скончыла ДУА Ордэна працоўнага чырвонага сцяга 50 школу г. Мінска. У 1982—1987 гг. — студэнтка фізічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага універсітэта. У 1987—1990 гг. Чарняўская Эліна Аляксандраўна — аспірантка кафедры квантавай радыёфізікі фізічнага факультэта Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава. У 1990—1991 гг. удзельнічала ў навуковых экспедыцыях на суднах «Віцязь» і «Маскоўскі універсітэт». У 1991 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце. У 1991 годзе праходзіла стажыроўку па гранце DAAD у Рурскім універсітэце, г. Бохум, Германія. У 1992—1994 гг. — асістэнт кафедры ядзернай фізікі фізічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага універсітэта. У 1994—2013 гг. — дацэнт кафедры ядзернай фізікі фізічнага факультэта БДУ. У рамках сумесных навуковых праектаў выконваліся працы ў якасці запрошанага вучонага ў Рурскім універсітэце (Бохум, Германія). У 2013 годзе Чарняўская Эліна Аляксандраўна абараніла дысертацыю на суісканне доктара фізіка-матэматычных навук у Беларускага дзяржаўнага універсітэта. З 2013 г. Чарняўская Э. А. — прафесар кафедры ядзернай фізікі фізічнага факультэта БДУ.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя цікаўнасці Э. А. Чарняўскай ляжаць у наступных галінах: оптаэлектроніка, нанафатоніка, нанобиаінфарматыка, метады аналізу, кіравання і апрацоўкі інфармацыі, мадэлі і метады дыягностыкі складаных гетэрагенных сістэм. Эліна Аляксандраўна вядзе вялікую педагагічную працу: чытае курсы «Дазіметрыя і радыяцыйная бяспека», «Статыстычныя метады апрацоўкі інфармацыі ў ядзерна-фізічным эксперыменце», «Апрацоўка эксперыментальных дадзеных у сучасных пакетах у дачыненні да АЭС», «Нейтронных сеткі», «Лічбавая апрацоўка малюнкаў». Удзельнічае ў міжнародных навукова-адукацыйных праектах, якія фінансуюцца Еўрапейскай камісіяй: BMBF/DRL (Германія – Беларусь, TEMPUS CRIST-Plus, TEMPUS NETCENG, у якіх задзейнічаны навуковыя і адукацыйныя арганізацыі наступных краін: Германія, Францыя, Венгрыя, Англія, Польшча, Балгарыя, Турцыя, Расійская Федэрацыя, Украіна, Казахстан, Узбекістан, Кіргізія, Таджыкістан, Беларусь). У вобласці навуковых даследаванняў супрацоўнічае з калегамі з Германіі (Рурскі ўніверсітэт, г. Бохум, Берлінскі тэхнічны універсітэт), Расіі (Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт), Літвы, Украіны і інш.
Асноўныя публікацыі
Э. А. Чарняўская аўтар больш за 160 навуковых і вучэбна-метадычных работ. Манаграфіі і навучальныя дапаможнікі: Артыкулы:
Энгельберг
Энгельберг (Engelberg) — камуна і курорт у Швейцарыі, у кантоне Обвальдэн. Акрамя вёскі Энгельберг, у муніцыпалітэт таксама ўваходзяць паселішчы Графенорт, Оберберг і Шванд. Муніцыпалітэт Энгельберг з’яўляецца эксклавам Обвальдэна, акружаным кантонамі Берн, Нідвальдэн і Уры.
Энгельберг — буйны горны курорт у Цэнтральнай Швейцарыі. Бліжэйшы буйны горад — Люцэрн. Курорт акружаны з усіх бакоў альпійскімі вяршынямі.
Насельніцтва — 4194 чалавекі (на снежань 2020 года). Афіцыйны код — 1402.
Накідны мантаж
Накідны мантаж мае мэтай вызначыць якасць залёту, г. зн. правільнасць пакрыцця зададзенай плошчы і вытрыманасць перакрыцця, адсутнасць лётна-здымачных парываў, прамалінейнасць маршрутаў, правільнасць усталёўкі камеры адносна кірункі маршруту (адсутнасць вугла скосу) і, нарэшце, фотаграфічная якасць матэрыялу.
Фатаграфія накіднога мантажа ў паменьшаным маштабе называецца рэпрадукцыя накіднога мантажа. Пры дэшыфраванні выкарыстоўваецца для вызначэнні меж даследуемай тэрыторыі і яе ландшафтнага аналізу і раянавання, для пошуку асобных кантактных адбіткаў неабходнай тэрыторыі, для вызначэння месца закладкі ключавых участкаў і маршрутаў даследвання.
Айдар (батальён)
24-ы асобны штурмавы батальён «Айдар» - ваеннае фарміраванне Сухапутных войскаў Украіны. Уваходзіць у склад 53-й асобнай механізаванай брыгады.
Падраздзяленне было створана як батальён тэрытарыяльнай абароны Украіны «Айдар» у мае 2014 года падчас ўзброенага канфлікту на Данбасе. 22 мая 2014 года ў Старабільску адбылася першая аперацыя батальёна «Айдар».
У сакавіку 2015 года добраахвотніцкі батальён стаў часткай Узброеных сіл Украіны. Гэтай падзеі папярэднічала абвінавачванне камандавання батальёна з боку ААН, АБСЕ і Amnesty International ў здзяйсненні злачынстваў і парушэнні правоў чалавека вайскоўцамі батальёна.
Пружанскі дэканат
Пружанскі дэканат — дэканат Пінскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Рыкарду Куарэжма
Рыка́рду Андра́дэ Куарэ́жма Берна́рду (Ricardo Andrade Quaresma Bernardo; нар., , Партугалія) — партугальскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі (2003—2018).
«Спортынг»
Сваю кар’еру Рыкарду распачаў у 2001 годзе ў моладзевай акадэміі клуба «Спортынг». У сезоне 2000/01 ён дэбютаваў у другой камандзе клуба, а на наступны год пераведзены ў склад асноўнай каманды. Дэбют Рыкарду ў партугальскай Суперлізе прыйшоўся на матч супраць «Порту». У сезоне 2002/2003 вынікі «Спортынга» не ўражвалі заўзятараў, якія абвінавачвалі ў гэтым трэнера Ласла Бёлёні, які не выпускаў на поле адначасова Куарэжму і Крыштыяну Раналду.