cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Рыгоравіч Бяляеў
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне заданняў у баях з нямецка-варожымі захопнікамі гвардыі старшй сяржант Бяляеў Мікалай Рыгоравіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам гэтага ордэна.
Быў дэмабілізаваны восенню 1945 года. Экстэрнам скончыў 10 класаў. Працаваў электраслесарам у Джамбульскім хімічным вытворчым аб'яднанні. Член КПСС з 1970 года. Жыў у горадзе Ужгарадзе, Закарпацкай вобласці Украіны. Памер 22 красавіка 1997 года.
Узнагароджаны ардэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Чырвонай Зоркі, Славы 1-й, 2-й, 3-й ступеняў, медалямі.
Палёнкаўскі сельсавет
Палё́нкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Палёнка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Палёнскі (Палёнкаўскі) сельсавет у складзе Горацкага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Палёнка. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ліхачова, сельсавет перайменаваны ў Ліхачоўскі сельсавет. 24 верасня 1926 года цэнтр сельсавет вернуты ў вёску Палёнка, сельсавет перайменаваны ў Палёнскі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Горацкім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ліхачова, а сельсавет зноў перайменаваны ў Ліхачоўскі. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. Пасля Вялікай Айчыннай вайны цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Пална. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Палёнка, сельсавет перайменаваны ў Палёнкаўскі. 5 чэрвеня 1992 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Аўсянкаўскага сельсавета.
Армія «Нарвегія»
Армія «Нарвегія» (Armee Norwegen) — створана 19 снежня 1940 г.
Сфармавана ў снежні 1940 г., з 21-й вайсковай групы ў Нарвегіі. Мела задачу абараняць Нарвегію.
У чэрвені — снежні 1941 г. тры корпусы са складу арміі (36-ы горны корпус, горны корпус «Нарвегія» і 3-і фінскі корпус) вялі баі супраць Чырвонай Арміі на Мурманскам кірунку. У студзені 1942 г. з гэтых трох карпусоў была сфармавана новая армія «Лапландыя».
У выніку наступлення савецкіх войск у паўночнай Нарвегіі, у лістападзе 1944 г. армія «Нарвегія» адышла на поўдзень Нарвегіі, 19 снежня 1944 г. — расфармавана.
Баявы склад арміі «Нарвегія»
Студзень 1941 г.
Верасень 1941 г.
Сакавік 1942 г.
Вевярыца
Вевярыца (векша, сучаснае беларуская — вавёрка) — старажытнаруская плацёжная адзінка. Назву атрымала ад вавёрчынай скуры, што з’яўлялася таварам-грошамі. У X—XI стагоддзях гэта манетны фрагмент (0,33—0,50 г) куфіцкага дырхема або заходнееўрапейскага дэнарыя. У XI стагоддзі складала 1/100—1/150 грыўні кун, 1/5—1/8 нагаты, 1/4—1/6 куны, 1/2—1/3 разаны. У XII—XIII стагоддзях састарэлы тэрмін, што азначаў вельмі нязначную, мізэрную суму.
IC 4841
IC 4841 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзімір Сцяпанавіч Бабраўніцкі
Уладзімір Сцяпанавіч Бабраўніцкі (, мяст. Койданава, Мінскі павет, Мінская губерня, цяпер Дзяржынск Мінскай вобл. — 1969, Мінск) — беларускі вучоны, дзяржаўны дзеяч, кандыдат навук (1936). Рэктар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1938 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў сямігодку (1923). Сярэднюю адукацыю атрымаў у Мінску. У 1925 паступіў у Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію. У 1929 атрымаў дыплом інжынера лясной гаспадаркі і паступіў у аспірантуру Гомельскага лесатэхнічнага інстытута. З 1932 дацэнт. У жніўні 1934 пераехаў у Мінск, паступіў у аспірантуру БелАН. У 1936 абараніў кандыдацкую дысертацыю. Са студзеня 1938 рэктар БДУ.
Арыштаваны 12.7.1938 на рабоце. Падчас следства прызнаўся ў «шпіянажы і шкодніцтве», потым ад сваіх слоў адмовіўся. 10.3.1940 справа У. Бабраўніцкага была спынена і праз тыдзень яго вызвалілі.
Да 2-й сусветнай вайны дацэнт кафедры арганічнай хіміі БДУ. Падчас вайны ў эвакуацыі (Татарская АССР, Масква). З 1947 зноў у БДУ. Спрабаваў абараніць доктарскую дысертацыю, але ў чэрвені 1952 на сходзе кафедры арганічнай хіміі з-за «адсутнасці неабходных друкаваных прац» не атрымаў рэкамендацыі. У 1955 з шэрагам іншых выкладчыкаў БДУ звольнены «ў сувязі са скарачэннем штатаў».
Памёр у 1969 годзе. Пахаваны на Усходніх могілках разам з жонкай Валянцінай Віктараўнай Бабраўніцкай (1917-2004).
(35) Леўкафея
(35) Леўкафея — буйны астэроід галоўнага пояса, які належыць да цёмнага спектральнага класа C. Ён быў адкрыты 19 красавіка 1855 года нямецкім астраномам Робертам Лютэрам у Дзюсельдорфскай абсерваторыі, Германія і названы ў гонар Леўкафеі, у старажытнагрэчаскай міфалогіі дачкі Кадма і Гармоніі. У кастрычніку 2007 года, на падставе даных змянення крывой бляску астэроіда Леўкафея, навукоўцы вызначылі яго перыяд вярчэння, як роўны 31,893 ± 0,004 гадзіны.
Стараюр’ева
Стараюр’ева (Старою́рьево) — сяло ў Тамбоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Стараюр’еўскага раёна і Стараюр’еўскага сельсавета.
Геаграфія
Размешчана за 130 км на паўночны захад ад Тамбова на рацэ Лясны Варонеж, чыгуначная станцыя Старое Юр’ева Паўднёва-Усходняй чыгункі на лініі Богаяўленск — Чалновая.
Маладняк (літаратурнае аб’яднанне)
«Маладня́к» — Усебеларускае аб’яднанне паэтаў і пісьменнікаў «Маладняк» — аб’яднанне беларускіх савецкіх пісьменнікаў, якое існавала з 1923 па 1928 гады. Першае літаратурнае аб’яднанне Беларусі.
Гісторыя аб’яднання
Аб’яднанне ўзнікла як гурток маладых паэтаў пры часопісе «Маладняк» (лістапад 1923 года). Заснавальнікі: М. Чарот, А. Вольны, А. Дудар, А. Александровіч, А. Бабарэка, Я. Пушча. Назву «Усебеларускае аб’яднанне…» гурток узяў па стварэнні філіі ў Маскве (май 1924) і ініцыятыўных груп у Віцебску і Магілёве. Філіі былі ў Мінску, Бабруйску, Барысаве, Віцебску, Гомелі, Клімавічах («Калінінская філія»), Магілёве, Оршы, Полацку, Слуцку, Смаленску, Ленінградзе (Расія), Празе (Чэхія), Рызе (Латвія); студыі і гурткі — у многіх гарадах і мястэчках. У склад аб’яднання ўваходзілі нацыянальныя секцыі рускіх, польскіх, яўрэйскіх, літоўскіх пісьменнікаў.
25-29 лістапада 1925 года адбыўся Першы Усебеларускі з’езд «Маладняка», у ім узялі ўдзел 74 (ці 71) дэлегаты, у тым ліку Майк Ягансан і Уладзімір Гадзінскі ад Украіны. Захаваўся фотаздымак удзельнікаў. Як было агалошана на з’ездзе, «Маладняк» на той час складаўся са 101 сябра, 89 кандыдатаў і 128 студыйцаў, якія ўваходзілі ў 12 філій.
Кіраўнічы орган: Прэзідыум, потым — Цэнтральнае Бюро (з лютага 1925 года). ЦБ у розныя гады ўзначальвалі М. Чарот, А. Вольны, У. Дубоўка, П. Галавач. Друкаваны орган — часопіс «Маладняк» (нумары з 9/1926 да 11/1928). Многія філіялы мелі ўласныя часопісы або альманахі. З мая 1925 года аб’яднанне выдавала на свае сродкі бібліятэчку («кніжніцу») — невялікія зборнікі твораў сваіх сяброў (выйшла каля 60).
З цягам часу ў аб’яднанні выспеў крызіс, вынікам якога стаў расклад арганізацыі і выхад з яе складу ў маі 1926 многіх сяброў (Чорны, Крапіва, Дубоўка, Бабарэка, Глебка, Пушча, Лужанін і інш.) а на мяжы 1927—1928 гадоў — і асноўнага кіравальнага ядра (Чарот, Зарэцкі, Вольны, Дудар, Сташэўскі і інш.). Аб’яднанне было рэарганізавана ў БелАПП (лістапад 1928 года).
Дзейнасць
Творчая праграма была сфармулявана ў дэкларацыі (снежань 1924 года): «…ідэі матэрыялізму, марксізму і ленінізму ажыццявіць у беларускай мастацкай творчасці»; мастацкі вобраз павінен аб’ектыўна адпавядаць рэальнасці. Праграма ўдакладнялася новымі дэкларацыямі (1925, 1926) у кірунку размежавання творчай і культурна-масавай працы, барацьбы за развіццё марксісцкай крытыкі і інш.
Савецкая крытыка адзначала, што творчасць маладнякоўцаў была прасякнутая пафасам сцвярджэння сацыялістычнага ладу, вызначалася пошукамі новых мастацкіх форм і сродкаў. Аднак многія з сяброў абвяшчалі літаратурную спадчыну перажыткам старога грамадства, захапляліся арыгінальнічаннем, фармалістычным штукарствам («бурапена»). У сваёй дзейнасці аб’яднанне кіравалася ўказаннямі кампартыі, было цесна звязанае з камсамолам і стаяла на цвёрдай ідэалагічнай платформе, хоць і дапускала пралікі і памылкі.
Аляксандра Фёдараўна Нічыпар
Алякса́ндра Фёдараўна Нічы́пар (, с. Мядзведкі  — ?) — дзяржаўны і гаспадарчы дзеяч БССР.
Біяграфія
Член КПСС (1948). Скончыла Маскоўскі тэкстыльны інстытут (1939).
Працоўную дзейнасць пачала ў 1931 годзе на фабрыцы ў Серпухаве, з 1939 года працуе намеснікам начальніка фабрыкі Монінскага камвольнага камбіната, у 1940—1941 гг. эканамістам планавага аддзела Наркамата тэкстыльнай прамысловасці БССР. У Вялікую Айчынную вайну працуе нарміроўшчыцай, планавіком, начальнікам аддзела на прадпрыемствах Серпухава, Бійска, Чалябінска, у 1945—1953 гг. — начальнікам планавага аддзела Белгалоўтэкстыльснаба, затым начальнікам аддзела, намеснікам дырэктара Мінскага тонкасуконнага камбіната.
У 1953 годзе прызначана на пасаду намесніка міністра лёгкай прамысловасці БССР (у тым жа годзе перайменавана ў Міністэрства прамысловасці тавараў шырокага спажывання БССР), у 1955 годзе намеснікам міністра тэкстыльнай прамысловасці БССР, у 1956 годзе зноў намеснікам міністра лёгкай прамысловасці БССР. З 1957 па 1965 год працавала намеснікам начальніка Упраўлення лёгкай прамысловасці Саўнаргаса БССР, а затым намеснікам старшыні СНГ БССР.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 4, 7—8 склікання. Узнагароджана ордэнам Леніна, медалямі.
Георгій Іванаў Маркаў
Біяграфія
У 1969 годзе бег у Вялікабрытанію, ратуючыся ад праследаванняў, якім ён падвяргаўся за свае перакананні. Абгрунтаваўшыся ў Лондане, балгарын ажаніўся з англічанкай Анабель Дылайк, уладкаваўся на радыёстанцыю «Бі-Бі-Сі».
7 верасня 1978 года Георгій Маркаў выйшаў з працы і ішоў да свайго аўтамабіля, прыпаркаванага на некаторым аддаленні. Праходзячы праз натоўп людзей на аўтобусным прыпынку, ён спатыкнуўся аб нечы парасон, і адчуў укол. Чалавек з парасонам папрасіў прабачэння і паехаў.
На наступны дзень Маркава сталі мучыць прыступы млоснасці, і рэзка паднялася тэмпература, ён быў дастаўлены ў бальніцу. Аднак стан яго ўсё пагаршаўся і праз некаторы час ён сканаў. Перад смерцю ён паспеў распавесці пра эпізод з парасонам. Расследаванне паліцыі, якое праводзілася па смерці Маркава, паказала, што ён быў забіты ўколам парасона ў нагу, калі ў ікру яго нагі была імплантавана металічная капсула з рыцынам, якая была знойдзена пры ўскрыцці.
NGC 2289
NGC 2289 (іншыя абазначэнні — UGC 3560, MCG 6-15-10, ZWG 175.18, NPM1G +33.0089, PGC 19716) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вольга Канстанцінаўна
Вялікая князёўна Вольга Канстанцінаўна (, Паўлаўск —, ) — жонка другога грэчаскага караля Георга, рэгентка Грэцыі ў лістападзе — снежні 1920 года.
Біяграфія
Вольга Канстанцінаўна да такой ступені захаплялася паэзіяй Міхаіла Лермантава, што склала хатняе выданне «Вытрымкі з сачыненняў Лермантава на кожны дзень года» з аўтографамі членаў рускай імператарскай фаміліі і некаторых замежных.
У разгар вайны балканскіх краін з Турцыяй, распачатай у 1912 годзе, кароль Георг I паў ахвярай тэрарыстычнага акту. Пасля яго гібелі каралева Вольга Канстаўцінаўна, знаходзячыся да рэвалюцыі ў Расіі, жыла ў тым ліку і ў Канстанцінаўскім палацы (Стрэльна), рэзідэнцыі Канстанцінавічаў.
У 1920 годзе, пасля смерці свайго ўнука Аляксандра і да паўторнага ўзыходжання на прастол свайго сына Канстанціна, выконвала абавязкі рэгенткі Грэцыі.
Сканала ў 1926 годзе. Першапачаткова цела было пахавана ў крыпце праваслаўнай царквы Раства Хрыстава і Мікалая Цудатворца ў Фларэнцыі (Грэчаскі каралеўскі дом выкарыстоўваў адно з памяшканняў крыпты ў якасці пахавальні для манархаў-выгнаннікаў). У 1936 годзе, пасля аднаўлення манархіі ў Грэцыі, адбылося перапахаванне рэштак каралевы Вольгі ў Татоі — сядзібе грэчаскіх каралёў у наваколлях Афін.
IC 4842
IC 4842 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Live Through This
«Live Through This» (Жывіце праз гэта) — другі студыйны альбом амерыканскага альтэрнатыўнага рок-гурта «», выпушчаны 12 красавіка 1994 года на лэйбле «», толькі праз чатыры дні пасля таго як муж, Курт Кабейн, быў знойдзены мёртвым у іх хаце. «Live Through This» — апошні альбом «Hole» з бас-гітарысткай перад яе смерцю ў чэрвені 1994 года, і першы — з барабаншчыцай Паці Шэмель.
Армія «Лапландыя»
Армія «Лапландыя» (Armee Lappland) — створана 14 студзеня 1942 г.
Сфармавана ў студзені 1942 г. з трох карпусоў, раней якія ўваходзілі ў склад арміі «Нарвегія».
Ваявала ў Савецкім Запаляр'і і ў Карэліі.
22 чэрвеня 1942 г. перафармавана ў 20-ю горную армію.
Баявы склад арміі «Лапландыя»
22 красавіка 1942 г.
Руды лес
Руды лес (Рудий ліс), часам Іржавы лес, Чырвоны лес — каля 10 км² дрэваў, што атачаюць Чарнобыльскую АЭС. Назва «Руды лес» паходзіць ад чырвона-бурага колеру соснаў, пасля таго як яны ўвабралі найбольшую долю выкіду радыеактыўнай пылі падчас выбуху рэактара ў 1986 годзе. Падчас работаў па дэзактывацыі тэрыторыі лес быў знесены бульдозерамі і захаронены. На сённяшні дзень Руды лес з’яўляецца найбольш моцна забруджанай тэрыторыяй у свеце.
Запаведнік
На сённяшні дзень Руды лес з'яўляецца найбольш моцна забруджанай тэрыторыяй у свеце. Тым не менш, гэты абшар стаў надзвычай утульным месцам для размнажэння шматлікіх відаў пад пагрозай знікнення. У 1996 годзе дакументальны фільм BBC «Inside Chernobyl’s Sarcophagus» (Унутры Чарнобыльскага саркафагу) паказаў, як са шчылінаў будынку колішняга рэактара вылятаюць птушкі. Доўгатэрміновае ўздзеянне радыеактыўных ападкаў на флёру і фаўну рэгіёну дагэтуль да канца не даследавана. Адзначалася наяўнасць буслоў, баброў, ваўкоў і некаторых драпежных птушак
Сучасны стан
На сённяшні дзень узровень радыяцыі на тэрыторыі Рудога лесу не перавышае аднаго рэнтгена за гадзіну, але агульным паказчыкам з'яўляецца колькасць у 10 мілірэнтгенаў у гадзіну. Больш за 90% радыеактыўных рэчываў Рудога лесу скопленыя ў грунце.
Навукоўцы плануюць выкарыстоўваць горад Прыпяць і яго ваколіцы ў якасці ўнікальнай лабараторыі для мадэлявання рассейвання радыенуклідаў пасродкам выбуху бруднай бомбы альбо атакі хімічнымі або біялагічнымі рэчывамі. Абшар прапаноўвае выдатную магчымасць сістэмна зразумець шлях радыеактыўных ападкаў праз гарадскую і сельскую мясцовасць.
Прырода на гэтай тэрыторыі не толькі здолела выжыць, але і закрасаваць праз яўную адсутнасць чалавека. Абшар раптоўным чынам стаў радыелагічным запаведнікам. Раней меркавалася пра наяўнасць знешняй дэфармаванасці жывёл пасродкам хаатычных мутацыяй, аднак пазней гэта не было даказана, акрамя частковага альбінізму ў ластавак. На дадзены момант вучоных непакоіць наяўнасць стронцыя-90 і цэзія-137 у грунце Рудога лесу, перыяд паўраспаду якіх складае 30 гадоў. Таксама выказваюцца няўсцешныя здагадкі пра магчымасць уздзеяння радыяцыі на некалькі наступных пакаленняў.
35 cm Marinekanone L/45 M. 16
35 cm Marinekanone L/45 M. 16 (35 см марская гармата L/45 M. 16) — належала да цяжкай крапасной артылерыі Аўстра-Венгрыі. Гармата была распрацавана для ВМС Аўстра-Венгрыі для ўжывання ў лінейным крэйсеру.
Гісторыя
Вытворчасць гармат пачала кампанія Škoda у Пльзень. Гарматы былі аналагічныя нямецкім 35 cm SK C 14 L / 45 кампаніі Krupp.
28 мая 1915 была выраблена гармата №1, якую адвезлі па чыгунцы для патрэб крапасной артылерыі. Гармата «Георг» узяла ўдзел у наступе мая 1916 на возера Гальдоназ, выпусціўшы 122 снарады ў бітве пры Бітве пры Азьяга. Пасля гэтага гармату вярнулі для рамонту.
Пад канец вайны італьянцы і французы захапілі гармату №4, якую падарвалі. Дзве гарматы апынуліся ў руках югаславаў, пасля чаго іх сляды згубіліся.
Кузьма Рыгоравіч Хромчанка
Кузьма Рыгоравіч Хромчанка (, п. Калінаўка,, Магілёўская вобласць) — беларускі літаратуразнавец,.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў літаратурны факультэт Магілёўскага педагагічнага інстытута (1951). Выкладаў беларускую мову і літаратуру ў Дзятлаўскай сярэдняй школе (Гродзенская вобласць, 1951—1953). Вучыўся ў аспірантуры (1953—1956), працаваў навуковым супрацоўнікам, вучоным сакратаром Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР (1956—1966). З 1966 г. на выкладчыцкай рабоце ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, дацэнт кафедры беларускай літаратуры. Кандыдат філалагічных навук.
Юйцюаньшань
Юйцюаньшань (玉泉山, літар. «Гара Нефрытавай крыніцы») — гара ў Пекіне, на захад ад Пекінскага батанічнага саду. На гары Юйцюаньшань знаходзяцца будыйскі і пагада Юйфэн. У цяперашні час гара з’яўляецца загараднай дачай Цэнтральнай ваеннай камісіі КПК, староннія туды не дапускаюцца.
Нефрытавая крыніца
На паўднёвым схіле гары маецца крыніца, які называецца Юйцюань (玉泉, «Нефрытавая крыніца»).
Калі ў часы дынастыі Мін быў пабудаваны Пекін, то вада з гары Юйцюаньшань была аб’яўлена імператарскай, яе меў права піць толькі імператар. Кожную раніцу вада з крыніцы Юйцюань дастаўлялася праз вароты Січжымэнь да імператарскага палаца.
Іпаліт Восіпавіч Младзецкі
Іпаліт Восіпавіч Младзецкі (, г.  —, г. ) — слуцкі мешчанін, тэрарыст-адзіночка.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і дробнага гандляра. Хрышчаны габрэй. Вучыўся ў слуцкай гімназіі, выключаны. Хатні настаўнік у Рагачове. Пражываў у Мінску, у Вільні, дзе ў жніўні 1879 года хрысціўся. Віленскі генерал-губернатар П. П. Альбедзінскі паведамляў у Санкт-Пецярбург: «Іпаліт Младзецкі гатаваўся ў віленскім духоўным братэрстве да ўспрымання святога хрышчэння, ахрышчаны і неўзабаве адправіўся ў Пецярбург… Затым праз паўгода Младзецкі з’явіўся да сакратара братэрства, быццам бы праездам у Слуцк па нагоды смерці бацькі, у крайняй беднасці, што відаць было па яго апратцы. З сум братэрства выдадзена яму 10 рублёў».
З’ехаў у Пецярбург, але хутка быў высланы ў Слуцк, як не меўшы права на пражыванне ў сталіцах. Нелегальна вярнуўся ў Пецярбург. Прапанаваў свае паслугі «Народнай Волі», але адказу не атрымаў. Вырашыў здзейсніць тэрарыстычны акт, спыніўшыся на забойстве графа М. Т. Лорыс-Мелікава. 20 лютага 1880 года спрабаваў на вуліцы яго застрэліць, але няўдала. 21 лютага 1880 года Пецярбургскім ваенна-акруговым судом прысуджаны да смяротнага пакарання праз павешанне.
Замах
Выканаўчы камітэт «Народнай Волі», скарыстаўшыся выпадкам, узвёў Младзецкага ў ранг рэвалюцыянера. Аднак, адзначыў прыватны характар замаху. Пракламацыя Выканаўчага камітэта «Народнай Волі» аб’яўляла, што гэта замах «аднаасобны, як па задуме, так і па выкананні», прычым было агаворана: «Младзецкі сапраўды звяртаўся да ВК з прапановай сваіх сіл на якое-небудзь тэрарыстычнае прадпрыемства, але, ня вычакаўшы двух-трох дзён, здзейсніў свой замах не толькі без дапамогі, але нават без ведама ВК. Гэтая акалічнасць, між іншым, адбілася і на тэхнічнам баку прадпрыемства: ВК, без усялякага сумнення, адшукаў б больш верныя сродкі здзяйснення пакарання Мелікава, калі б над ім адбыўся смяротны прысуд».
"…Сёння ў трэцяй гадзіне дня Лорыс вяртаўся дадому, калі блага апрануты чалавек, на выгляд гадоў 30, чакаў яго на рагу Пачтамцкай і Вялікай Марской, выскачыўшы са сваёй засады, стрэліў у яго ва ўпор ў правы бок. Шынель выратавала графа, куля слізганула па шынялі, разарваўшы яе ў трох месцах, а таксама і мундзір. Але, дзякуй Богу, Лорыс застаўся цэлы. Злачынцу адразу схапілі. Гэта габрэй з перахрышчаных, але які знаходзіўся пад наглядам паліцыі. Лорыс, калі адчуў дула пісталета, размахнуўся на забойцу, што, мабыць, і выратавала яго. Граф сказаў: «Мяне куля не бярэ, а гэты паскуда думаў забіць мяне…».
Суд і пакаранне
На судзе Младзецкі прылічыў сябе да нарадавольцаў: «Я сацыяліст, падзяляю цалкам іх перакананні, але знаёмых маіх і сяброў не назаву». Падняўшыся на эшафот, Младзецкі крыкнуў у натоўп: «Я паміраю за вас!».
Вял. князь Канстанцін Канстанцінавіч, з дзённіка, 26 лютага 1880 года: «…Дастаеўскі хадзіў глядзець пакаранне Младзецкага, мне гэта не спадабалася, мне было б агідна зрабіцца сведкам такой бесчалавечнай справы; але ён патлумачыў мне, што яго займала ўсё, што тычыцца чалавека, усе палажэнні яго жыцця, радасці і пакуты. Нарэшце, можа быць, яму хацелася ўбачыць, як вязуць на пакаранне смерцю злачынца і ў думках другі раз перажыць ўласныя ўражанні… Младзецкі азіраўся па баках, здаваўся абыякавым. Фёдар Міхайлавіч тлумачыць гэта тым, што ў такую хвіліну чалавек стараецца адагнаць думка пра смерць, яму прыгадваюцца большаю часткай ўцешныя карціны, яго пераносіць у нейкі жыццёвы сад, поўны вясны і сонца. І чым бліжэй да канца, тым неадчэпна і пакутлівей робіцца ўяўленне немінучай смерці. Маючая адбыцца боль, перадсмяротныя пакуты не страшныя: жудасны пераход у іншы невядомы вобраз…».
Газета «Голас», 23 лютага 1880: «…сотні лавак, зэдлічкаў, скрынь, бочак і ўсходаў ўтварылі свайго роду карэ вакол войска… За месцы плацілі ад 50 капеяк да 10 рублёў; месца нават перакуплялі… Твар гэтага чалавека з рыжаватым бародкай і такімі ж вусамі быў благі і жоўты. Ён быў скажоны. Некалькі разоў здавалася, што яго перакручвае ўсмешка… Твар яго быў пакрыты страшнаю бледнасцю і рэзка вылучаўся сваей азызласцю з-пад чорнага адзення; бліскучыя вочы яго неспакойна блукалі ў прасторы. Густыя чорныя бровы, сыходзячы да носе, надавалі яму вельмі змрочны і злосны выгляд, які часам непрыемна мякчэў лёгкай насмешкай і сціснутымі усмешкай правай паловы непрыгожа акрэсленага рота…»
Газета «Новы час»: «…Младзецкі ўяўляе сабою чыста габрэйскі тып самага несамавітага склада. Некаторыя сцвярджалі, што ён быццам бы ўсміхаўся. Мы не маглі прыняць за ўсмешку хваравіта крывыя рысы. Твар спыніўся перакрыўляцца ва ўсмешку, якую перад тым ён стараўся зрабіць. Ён быў сам не свой…»
"..Прыйшоў Дастаеўскі. Кажа, што на кары Младзецкага народ глуміўся і крычаў. Вялікі эфект вырабіла тое, што Младзецкі пацалаваў крыж. З усіх бакоў сталі казаць: «Пацалаваў! Крыж пацалаваў!…».
Аляксандр II: «…Младзецкі павешаны ў 11 г. На Сямёнаўскім пляцу ― усё ў парадку…». Цэсарэвіч Аляксандр: «…Вось гэта спраўна і энергічна!..».
Нямецка-Гановерская партыя
Няме́цкая гановерская па́ртыя (Deutsch-Hannoversche Partei, DHP), таксама вядомая, як Вельфская партыя (Welfenpartei) — кансерватыўная, федэралісцкая палітычная партыя Германскай імперыі і Веймарскай рэспублікі.
Гісторыя
Партыя была заснавана ў 1867 годзе ў знак пратэсту супраць анексіі Каралеўства Гановер Каралеўствам Прусія пасля Аўстра-прускай вайны. Яны хацелі адраджэння Гановерскага каралеўства і звароту канфіскаваных актываў былога кіруючага Дома Вельфа. Таму партыю таксама называлі Welfen, і яна мела наймацнейшую падтрымку ў сельскіх раёнах вакол Гановера. У рэйхстагу дэпутаты НГП звычайна выступалі ў якасці саюзнікаў антыпрускай парламенцкай групы партыі Цэнтра на чале з Людвігам Віндхорстам, які, хоць і быў католікам і лідарам партыі «Цэнтр», але займаў пасаду гановерскага міністра юстыцыі і быў лаяльны да Дома Вельфа. З 1890 партыю ўзначаліў Георг фон дэр Дэкен.
Падчас Нямецкай рэвалюцыі 1918—1919 гадоў НГП выступала за аб’яўленне Свабоднай дзяржавы Гановер у межах Веймарскай Рэспублікі і дамогся правядзення 19 мая 1924 года плебісцыту ў прускай правінцыі Гановер. Аднак на рэферэндум прыйшло менш адной трэцяй колькасці грамадзян, якія мелі права ўдзельнічаць, неабходнай для прыняцця паўнамоцтваў. Параза паскорыла заняпад партыі, і ў наступныя гады шмат яе членаў далучылася да ўзрастаючай нацысцкай партыі, іншыя — да каталіцкага Цэнтра. У 1933 годзе НГП, як і іншыя кансерватыўныя і ліберальныя партыі, распусцілася, каб прадухіліць забарону нацысцкага рэжыму.
Пасля Другой сусветнай вайны, як спадчынік НГП, была сфармавана партыя пад назвай Niedersächsische Landespartei («Ніжнесаксонская Дзяржаўная партыя»). З 1947 года гэтая партыя была вядома, як Нямецкая партыя (DP). Да 1953 года група раскольнікаў з НП сфармавала новую НГП, якая ўрэшце далучылася да рэшткаў Нямецкай партыі ў 1962 годзе.
Аскалі-Пічэна
Аскалі-Пічэна (Ascoli Piceno) — горад у італьянскім рэгіёне Марке, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Знаходзіцца за 25 км ад Адрыятычнага мора на месцы зліцця рэк Тронта і Кастэлана, з трох бакоў акружаны ўзгоркамі, сярод якіх гара Ушэсця, узгорак Святога Марка і Кветкавая гара.
Горад злучаны чыгуначнымі лініямі з Сан-Бенедэта-дэль-Тронта, а ўздоўж узбярэжжа праходзіць платная аўтастрада A14. З паўночна-заходняга і з паўднёвага боку горад акружаюць два натуральныя паркі, Парк Таямнічых Гор і Парк Монці Лага. Заступнікам горада лічыцца святой Эмідыа. Свята горада 5 жніўня.
BMW 319
BMW 319 — аўтамабіль сярэдняга класа нямецкай кампаніі Bayerische Motoren Werke 1935 — 1937 гадоў, прыйшла на замену мадэлі BMW 315. Выпускалася спартыўная мадыфікацыя BMW 319/1. Было выраблена 6 466 машын дадзенай мадэлі.
Канструкцыя
Для спартыўнай мадэлі BMW 315/1 распрацавалі шасціцыліндравы радны рухавік аб'ёмам 1911 см³ для магчымасці ўдзелу ў спартыўных міжнародных спаборніцтвах класа 2 літра. Гэты матор ўсталявалі ў 1935 годзе на шасі мадэлі 315, паменшыўшы яго магутнасць на 10 к. с. да 45 к. с. (33 кВт) пры 3700 аб/хв. Новая мадэль BMW 319 таксама атрымала ў спадчыну ад мадэлі BMW 315 4-ступеньчатую каробку перадач, шасі, тормазы на ўсе колы і падвеску. Аўтамабіль развіваў хуткасць 115 км/г. З снежня 1934 года да пачатку 1937 года было выпусшчана пяць варыянтаў кузаваў BMW 319. Мадыфікацыя з кузавам тарпеда, аналагічным мадэлі 315, была на 400 марак даражэй (4 500 марак), лімузін — 4 150 марак, кабрыялет-лімузін — 4 350 марак, 4-месны кабрыялет — 4 800 марак, 2-месны спартыўны кабрыялет — 5 150 марак.
Да заканчэння вытворчасці ў 1937 годзе было выпушчана 6 646 экзэмпляраў.
Бабінічы (Віцебскі раён)
Бабінічы (, Бабиничи) — аграгарадок у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, цэнтр сельсавета. Знаходзіцца за 11 км у напрамку на паўночны ўсход ад Віцебска, на аўтадарозе Віцебск — ДППП «Стайкі» (мяжа з Расійскай Федэрацыяй).
Гісторыя
У XVI ст. упамінаецца ў Віцебскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. У 1667 г. маёнтак, прыватная ўласнасць зямяніна Корсака.
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у Віцебскай губерні Расійскай імперыі. У 1839 г. існавала праваслаўная Свята-Петра-Паўлаўская царква. У 1841 г. пабудавана драўляная праваслаўная Свята-Мікалаеўская царква. У 1862 г. адкрыта народнае вучылішча, у якім вучыліся 41 хлопчык і 1 дзяўчынка. У 1867 г. адкрыта царкоўнапрыходская школа. У 1880 г. сяло — цэнтр Бабініцкай воласці. Знаходзілася за 10 вёрст ад павятовага горада. Тут размяшчалася валасная ўправа, за 1 вярсту знаходзіліся ваколіца Бабінавічы і праваслаўная царква, пры якой працавала царкоўнапрыходская школа, у 6 вярстах размяшчаўся кардон паштовай станцыі. Дзейнічаў прызыўны вайсковы ўчастак, пазыкова-ашчаднае таварыства. У 1895 г. існавалі двухкласнае народнае вучылішча і аднакласная царкоўнапрыходская школа, для якой сяляне ў 1899 г. на свае сродкі пабудавалі ўласнае драўлянае памяшканне.
NGC 2290
NGC 2290 (іншыя абазначэнні — UGC 3562, MCG 6-15-12, ZWG 175.19, PGC 19718) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Блізняты.
Бабінічы (Віцебскі раён)
Гісторыя
12 чэрвеня 1919 г. вёску на чале з агітпоезда «Кастрычніцкая рэвалюцыя» наведаў М. І. Калінін. З 20 жніўня 1924 г. — цэнтр сельсавета Віцебскага раёна і акругі. На базе дарэвалюцыйнай школы была створана чатырохгадовая школа, якую наведвалі дзеці з 12 навакольных вёсак. У 1926 г. 23 двары, 78 жыхароў. Непадалёку знаходзілася аднайменная вёска (25 двароў, 111 жыхароў). У 1929 г. арганізаваны калгас імя Молатава. У калгасе працавала кузня. У 1939 г. школа была пераўтворана ў сярэднюю.
NGC 2290
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бабінічы (Віцебскі раён)
Гісторыя
У 1941 г. у Бабінічах 114 двароў. У час нямецкай акупацыі, у снежні 1943 г., нямецкія акупацыйныя ўлады знішчылі тут 104 двары і 7 мірных жыхароў. У баях за вызваленне вёскі ад нямецкай акупацыі загінула 2527 савецкіх салдат. Пасля вайны вёска адбудавалася.
На 1 студзеня 2003 г. 297 двароў, 761 жыхар. У вёсцы размешчана цэнтральная сядзіба камунальнага ўнітарнага сельгаспрадпрыемства «Падбярэззе». Тут працуюць жывёлагадоўчая ферма, машынны двор, сярэдняя школа (пры школе дзейнічаў краязнаўчы музей), дзіцячы сад, дзіцячая школа мастацтваў, участковая бальніца, аптэка, Дом культуры, бібліятэка, аддзяленне сувязі, АТС, комплексны прыёмны пункт, сталовая, 2 магазіны.
Іван Кушлейка
Іван Кушлейка — дзяк гаспадарскі за часам вялікага князя Казіміра Ягелончыка.
Пачаў служыць дзякам Канцылярыі ў 1440—1443 гады, бо ў запісах Кнігі данін Казіміра імя Кушлейкі сустракаецца побач Даўгерда, пісара які памёр у 1443 годзе. Згадваецца як служачы Канцылярыі да 1460 года. Колькасць запісаў пазначаных яго імем сведчыць пра падрыхтоўку ім асноўнай часткі вялікакняскіх дакументаў таго часу. Кушлейка адзін з тых пісараў, што прынеслі ў Канцылярыю адметныя традыцыі «рускага» фармуляру дакумента, іх элементы захаваліся ў пазнейшым лацінскім фармуляры.
Трымаў «сяльцо» ў Новым Месце, напэўна, у Менскім павеце. Ад вял.кн. Казіміра за службу атрымаў да свайго сяла пяць «чалавек», пазней нададзены «людзі» Пяцезкія і «зямля» Гаўрасоўшчы Украеўшчы, напэўна, усё ў Менскім павеце. Таксама меў «людзей» у Жамойці.
IC 4843
IC 4843 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мадонна з пацеркамі
«Мадонна з пацеркамі» (La Virgen del Rosario) — карціна іспанскага жывапісца Барталомэ Эстэбана Мурылья, напісаная ў 1650—1655 гадах і набытая Карлам IV для каралеўскага палаца Эскарыял у XVIII стагоддзі.
Барталомэ Мурыльё намаляваў Мадонну і Ісуса з ружоўнікам, традыцыйнымі каталіцкімі пацеркамі, малітве па якіх надавалася вялікае значэнне ў часы мастака. У гэтай карціне яшчэ прыкметныя рысы натуралізму, які пераважаў у працах прадстаўнікоў Севільскай школы ў першай палове XVII стагоддзя, аднак маляўнічая манера Мурыльё ўжо больш свабодная, чым у яго ранняй творчасці. Гэта свабодная манера асабліва моцна выяўляецца ў выяве вэлюму Дзевы Марыі. Мастак выкарыстоўвае яркае святло для вылучэння фігур на цёмным фоне і стварэння кантрасту паміж далікатнымі тонамі твару Багародзіцы і цела немаўля Хрыста і глыбокімі ценямі ў зморшчынах тканін.
Універсітэт Казіміра Вялікага ў Быдгашчы
Універсітэт Казіміра Вялікага ў Быдгашчы (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy UKW скарач. ад Універсітэт Казіміра Вялікага) — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Быдгашч.
Гісторыя
Заснаваны 28 чэрвеня 1969 г.
Дацкая партыя
Гісторыя
Партыя была створана ў 1871 годзе для прадстаўлення 50-тысячнага дацкага насельніцтва Паўночнага Шлезвіга, якое па-ранейшаму выступала супраць іх аддзялення ад Даніі пасля Другой Шлезвігскай вайны ў 1864 годзе. Яна атрымоўвала адно месца ў кожным Рэйхстагу, абраным паміж 1871 і 1912 гадамі. Яе лепшыя вынікі былі на выбарах 1881 года, адзіны выпадак, калі яна атрымала два мандаты.
Партыя знікла пасля Першай сусветнай вайны пасля плебісцытаў Шлезвіга і вяртання Паўночнага Шлезвіга ў Данію.
Праходжанне Венеры па дыску Сонца
Прахо́джанне Вене́ры па ды́ску Со́нца — разнавіднасць астранамічнага праходжання або транзіту; адбываецца тады, калі планета Венера знаходзіцца дакладна паміж Сонцам і Зямлёй, засланяючы сабой невялічкую частку сонечнага дыска. Пры гэтым планета выглядае з Зямлі як маленькая чорная плямка, якая перамяшчаецца па Сонцы. Па сваёй сутнасці праходжанні падобныя на сонечныя зацьменні, калі Месяц засланяе Сонца, але хоць дыяметр Венеры амаль у 4 разы большы чым у Месяца, падчас праходжання яна выглядае прыкладна ў 30 разоў меншай за Сонца, бо знаходзіцца на значным аддаленні ад Зямлі. Да наступлення эпохі пакарэння космасу назіранні гэтай з’явы дазволілі астраномам вылічыць адлегласць ад Зямлі да Сонца метадам паралакса.
IC 4844
IC 4844 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
(36) Аталанта
(36) Аталанта  — буйны астэроід галоўнага пояса, які належыць да цёмнага спектральнага класа C. Ён быў адкрыты 5 кастрычніка 1855 года нямецкім астраномам Германам Гольдшмітам у Парыжы, Францыя і названы ў гонар Аталанты аркадской, дачкі Іяса і Клімены, гераіні старажытнагрэчаскай міфалогіі. Назва была прапанавана французскім матэматыкам Урбенам Левер'е.
Канстанцін-Васіль Канстанцінавіч Астрожскі
Канстанцін (Васіль) Канстанцінавіч Астрожскі (1526—1608) — дзяржаўны і ваенны дзеяч ВКЛ.
Радавод
Першым вядомым прадстаўніком роду Астрожскіх быў Даніла Астрожскі, які жыў на Валыні ў сяр. 14 ст.. Яго сын Фёдар Данілавіч (2-я пал. 15 ст.), удзельнік Грунвальдскай бітвы і Гусіцкіх войнаў, у канцы жыцця стаў інакам Кіева-Пячэрскай лаўры пад імем Феадосій. За набожнае і падвіжніцкае жыццё яшчэ ў 16 ст. быў прылічаны да святых.
Канстанцін Іванавіч Астрожскі (1460—1530), вялікі гетман літоўскі, памёр у 1530 у Тураве, а пахаваны ў Успенскім саборы Кіева-Пячэрскай лаўры, дзе ёсць надмагілле з яго выяваю.
Біяграфія
Нарадзіўся Канстанцін-Васіль Астрожскі ў Тураве, там правёў дзяцінства і юнацтва. Пасля смерці бацькі выхоўваўся маці — Аляксандрай Сямёнаўнай з роду князёў Алелькавічаў. У доме бацькоў князь Канстанцін атрымаў добрую адукацыю і выхаванне ў духу праваслаўя. Дасягнуўшы паўналецця, Канстанцін-Васіль ажаніўся з Сафіяй з Тарноўскіх, галіцкіх магнатаў і графаў. У 27 гадоў ён займаў пасаду старосты ўладзімірскага, у 32 гады стаў кіеўскім ваяводам.
З узростам князь стаў свядомым і глыбока перакананым прыхільнікам праваслаўя, быў сярод тых нямногіх магнатаў. Хоць афіцыйна вышэйшым ктытарам у Кіеўскай мітраполіі лічыўся кароль, на справе Астрожскі быў найбольш значнай асобай сярод міран у справе ўладкавання праваслаўнай царквы. Канстанцінопальскі патрыярх Іерамія II, высока ацэньваючы пабожныя памкненні князя ў адносінах да Царквы, у сваіх граматах называў яго захавальнікам і паборнікам ладу ў Царкве на ўсіх паўднёва-заходніх землях Вялікага княства Літоўскага. У сваіх уладаннях Астрожскі заснаваў больш чым 600 цэркваў і 20 манастыроў, пры многіх з іх дзейнічалі шпіталі і школы.
Князь К. К. Астрожскі быў найбольш аўтарытэтным сярод абаронцаў Праваслаўнай царквы ва ўмовах падрыхтоўкі і заключэння Берасцейскай уніі. Пра сваю нязгоду з афіцыйнай палітыкай Рэчы Паспалітай ён неаднойчы заяўляў на сейме Польска-Літоўскай дзяржавы, звяртаўся з пасланнямі да караля, жыхароў Рэчы Паспалітай, да праваслаўных епіскапаў. Ён быў арганізатарам і актыўным удзельнікам праваслаўнага сабора 1596 г., які праходзіў у Брэсце адначасова з уніяцкім пад кіраўніцтвам Нікіфара Кантакузіна — пасланніка Канстанцінопальскага патрыярха. Пасля падпісання уніі князь працягваў барацьбу ў абарону правоў праваслаўных.
Памяць
У Мінску, побач з Петрапаўлаўскім саборам, стаіць памятны крыж надпісам: «Да 400-годдзя памяці дабравернага князя Канстанціна Васілія Астрожскага (1526—1608), славутага дзяржаўнага і царкоўнага дзеяча. 13/26 лютага 2008 года»
3.7 cm Infanteriegeschütz M.15
3.7 cm Infanteriegeschütz M.15   — пяхотная гармата. Стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. У самым пачатку Першай сусветнай вайны паўстала праблема змагання з супернікам, размешчаным у палявых умацаваннях, бо агонь палявой артылерыі апынуўся неэфектыўным. Прамы агонь быў эфектыўным, але палявыя гарматы былі занадта вялікімі і цяжкімі для выкарыстоўвання падчас атакі. Часовы развязак палягаў у тым, каб адпраўляць меншыя і лягчэйшыя горныя гарматы ў пяхотныя часткі, але яны таксама часта былі зацяжкімі. У Аўстра-Венгрыі было вырашана адаптаваць горную гармату 3.7 cm Gebirgskanone M.13. Выпрабаванні новай зброі прайшлі ў 1915 годзе на паўднёва-ўсходнім фронце. Напачатку 1916 года было заказана 1000 гарматаў. Яны атрымалі вайсковае пазначэнне 3,7 гл. Infanteriegeschütz M.15. M.15 мела сталёвы ствол калібру 37 мм з клінавай засаўкай. У гарматы быў шчыт. Пры патрэбы да M.15 могуць быць прымацаваны невялікія колы.
Саламонавы астравы
Саламо́навы астравы́ — вулканічны архіпелаг у паўднёва-заходняй частцы Ціхага акіяна, у Меланезіі, на ўсход ад вострава Новая Гвінея.
Плошча 40,4 тыс. км². Вышыня да 2743 м (на востраве Бугенвіль), ёсць дзеючыя вулканы (Балбі, Багана). Клімат субэкватарыяльны, вельмі вільготны. Сярэднямесячныя тэмпературы ад 26 °С да 28 °C. Ападкаў выпадае ад 2300 да 7500 мм за год. Кароткія мнагаводныя рэкі. Вечназялёныя лясы, у найбольш сухіх месцах — саванна, па берагах — мангры.
Вырошчванне трапічных культур. Рыбалоўства.
Сярод насельніцтвы пераважаюць меланезійцы, якія размаўляюць на аўстранезійскіх мовах (145 тысяч), ёсць папуасы (45,4 тысячы), палінезійцы (6 тысяч), мікранезійцы (2 тысячы). Жыве таксама няшмат еўрапейцаў.
Найбуйнейшыя астравы: Бука і Бугенвіль, палітычна адносяцца да Папуа — Новай Гвінеі, астатнія — Шуазёль, Малаіта, Санта-Ісабель, Сан-Крыстобаль, Нью-Джорджыя, Рэнел, Гуадалканал, астравы Санта-Крус, складаюць асобную дзяржаву — Саламонавы Астравы ў складзе Брытанскай Садружнасці нацый.
Адкрыты для еўрапейцаў у 1568 годзе іспанскім мараплаўцам Альвара Менданья дэ Нейра.
Будапешцкае гета
Будапешцкае гета — яўрэйскае гета, створанае нацыстамі ў Будапешце ў лістападзе 1944 года ў рамках палітыкі пераследу і знішчэння яўрэяў. У студзені 1945 года вызвалена наступаўшымі савецкімі войскамі.
Пераследаванне яўрэяў у Венгрыі пачаўся з 1938 года правым нацыяналістычным рэжымам Міклаша Хорці. У 1941 годзе ў Будапешце жыло 184 тыс. яўрэяў і 62 тыс. хрышчоных яўрэяў, якія ў адпаведнасці з антыяўрэйскімі законамі падвяргаліся рэпрэсіям.
У сакавіку 1944 года нямецкія войскі акупавалі Венгрыю. Мноства яўрэяў было арыштавана. Стварэнне гета ў правінцыі пачалося ў красавіку 1944 года і ўслед за гэтым пачалася дэпартацыя ў лагеры смерці.
15 чэрвеня 1944 г. міністр унутраных спраў Венгрыі выдаў загад аб стварэнні гета ў Будапешце. Згодна з загадам пад гета было выдзелена 2000 дамоў, пазначаных жоўтымі зоркамі і абгароджаных сцяной. Усяго ў гета планавалася перасяліць 220 тыс. яўбрэяў. 25 чэрвеня для яўрэяў Будапешта была ўведзена каменданцкая гадзіна.
Жыхароў гета пачалі дэпартаваць у канцлагеры адразу пасля яго стварэння. За час акупацыі Венгрыі яўрэйскае насельніцтва Будапешта скарацілася з 200 тысячаў да 70 тысячаў чалавек у гета. Каля 20 тысячаў чалавек пражывала ў дамах па-за межамі гета, карыстаючыся дакументамі, выдадзенымі дыпламатамі нейтральных краін (у тым ліку Раулем Валенбергам і Джорджа Перласка).
У 2005 годзе ў памяць аб ахвярах на набярэжнай Дуная усталяваны мемарыял.
Гімнадыніум
Гімнадыніум (Gymnodinium) — род аднаклетачных пірафітавых водарасцей сямейства гімнадыніевых.
Апісанне
Клеткі рухомыя, з двухбаковай сіметрыяй, эліпса-, яйца-, грыбападобныя або сферычныя. Абалонка кволая ці грубая, цвёрдая, часам баразнаватая. Ад перакрыжавання папярочнай і падоўжанай баразён па абалонцы адыходзяць 2 жгуцікі. Клетачнае ядро звычайна ў цэнтры. Храматафоры шматлікія або адзінкавыя, жоўта-бурыя ці аліўкава-зялёныя, нярэдка адсутнічаюць. Вочка часцей адсутнічае.
Утварае цысты. Жыўленне фота- і гетаратрофнае.
Пашырэнне
Каля 150 прэснаводных, саланаватаводных і марскіх відаў пашыраны ў планктоне вадаёмаў рознага тыпу, асабліва ў невялікіх са стаячай вадой (азёрах, балотах, сажалках, лужынах і інш.). На Беларусі адзначаны ў Прыпяці і на Дняпры, у азёрах і вадасховішчах. Выклікаюць цвіценне вады — падлёднае і летам.
Крэпасць Гагрон
Крэпасць была заснавана ў 1195 г. у лясістай горнай мясцовасці. З двух бакоў акружана рэкамі. У мінулым выконвала функцыі рэзідэнцыі мясцовага манарха. У старажытных пісьмовых крыніцах узгадваецца як горад.
У нашы дні з'яўляецца турыстычнай славутасцю Раджастхана.
Беларускі кангрэс дэмакратычных прафсаюзаў
Асацыяцыя прафсаюзаў «Беларускі кангрэс дэмакратычных прафсаюзаў» (: БКДП) — беларуская асацыяцыя прафесійных саюзаў. Кангрэс быў створаны на ўстаноўчым з’ездзе ў 1993 годзе. У БКДП уваходзяць Беларускі незалежны прафсаюз, Свабодны прафсаюз Беларускі, Свабодны прафсаюз металістаў і Беларускі прафсаюз работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці.
2022
7 красавіка 2022 года членская арганізацыя БКДП, Беларускі прафсаюз работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці, была прызнана экстрэмісцкім фарміраваннем.
19 ліпеня 2022 года Вярхоўны суд Рэспублікі Беларусь спыніў дзейнасць асацыяцыі па прычыне таго, што кіраўніцтва і шэраг членаў прафсаюза прымала ўдзел у так званай «дэструктыўнай дзейнасці, масавых мерапрыемствах, якія парушалі грамадскі парадак, распаўсюджвалі інфармацыйную прадукцыю эстрэмісцкага зместу».
26 снежня Сяргей Антусевіч і Ірына Бут-Гусаім былі прыгавораны да 2 гадоў і 1,5 гадоў калоніі агульнага рэжыму адпаведна па абвінавачанні ў актыўным удзеле ў дзеяннях, якія парушаюць грамадскі парадак. Аляксандр Ярашук быў прыгавораны да 4 гадоў калоніі агульнага рэжыму па абвінавачанні ў публічных закліках да гвалтоўнай змены канстытуцыйнага ладу.
Уільям Колінз (мастак)
Колінз нарадзіўся ў Лондане ў 1788 годзе. Быў сынам Уільяма Колінза-старэйшага, ірландскага гандляра карцінамі і пісьменніка. З ранняга ўзросту праявіў схільнасць да мастацтва і некаторы час быў вучнем Джорджа Морленда.
У 1822 годзе ён ажаніўся з Гарыет Гедэс, сястрой мастачкі-партрэтысткі Маргарэт Сары Карпентэр.
Пісаў карціны народнага побыту, у якіх з асобай любоўю выводзіў на сцэну дзяцей з іх свавольствамі, радасцямі і горам, і даваў такую ​​важную ролю пейзажнай абстаноўцы, што яго можна лічыць у такой жа ступені ландшафтыстам, як і жанрыстам. Творы Колінза не занадта вялікія па памеры, выкананы тонка, крыху сухавата і адрозніваюцца праўдзівасцю і цеплынёй зместу. Ён некалькі разоў падарожнічаў у Парыж, Бельгію, Галандыю, Германію, Ісландыю, і, правёўшы два гады (1837—1839) у Італіі, перайшоў там да рэлігійнага жывапісу, які, аднак, не павялічыў яго вядомасці, а наадварот, прывёў яго талент да заняпада. Лепшыя з яго жанравых карцін — «Шчаслівы, як кароль», «Вясковая ветлівасць», «Продаж любімага ягня», «Адплыццё рыбакоў», «Збіранне хмеля», «Разбуральнікі птушыных гнёздаў», «Адлёт марскіх птушак» і некаторыя інш.
NGC 2291
NGC 2291 (іншыя абазначэнні — ZWG 175.20, MCG 6-15-13, NPM1G +33.0090, PGC 19719) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вырвіч
Вырвіч — прозвішча.
Ларыса Сямёнаўна Латыніна
Ларыса Сямёнаўна Латыніна (, г. Херсон, Украіна) — украінская спартсменка (спартыўная гімнастыка). Заслужаны майстар спорту СССР (1956), заслужаны трэнер СССР (1972), суддзя міжнароднай катэгорыі (1968).
Скончыла Кіеўскі інстытут фізічнай культуры (1959). Старшы трэнер жаночай зборнай каманды СССР (1966—77), дзяржтрэнер Маскоўскага спарткамітэта (1980—90).
Уладальніца 18 медалёў Алімпійскіх гульняў, 9-разовая чэмпіёнка XVI, XVII і XVIII Алімпійскіх гульняў (1956, г. Мельбурн, Аўстралія — у асабістым і камандным першынствах, апорных скачках, вольных практыкаваннях; 1960, Рым — у асабістым і камандным першынствах, вольных практыкаваннях; 1964, Токіа — у камандным першынстве і вольных практыкаваннях). Абсалютная чэмпіёнка свету (1958, 1962), Еўропы (1957, 1961), СССР (1961—62). Да 2012 з’яўлялася ўладальніцай найбольшай колькасці медалёў у гісторыі сучасных Алімпійскіх гульняў (яе рэкорд перакрыў амерыканскі плывец Майкл Фелпс).
Аўтар успамінаў «Гімнастыка праз гады» (1977).
IC 4845
IC 4845 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рэжым Лукашэнкі
Рэжы́м Лукашэ́нкі — марыянеткавы аўтарытарны палітычны рэжым у Беларусі, усталяваны прарасійскім кіраўніком краіны, які трымае ўладу праз фальсіфікацыі выбараў і тэрор беларусаў пры фінансавай, вайсковай і інфармацыйнай падтрымцы Расіі.
Classic Christmas (альбом Білі Гілмэна)
«Classic Christmas» — другі студыйны альбом выканаўцы музыкі кантры Білі Гілмэна.
Альбом складзены з найбольш папулярных у англамоўных краінах калядных песень.
Альбом быў выдадзены неўзабаве пасля трыумфальнага дэбюту «One Voice» і хутка атрымаў сертыфікацыю «Gold» ад Асацыяцыі Гуказапісваючых Кампаній Амерыкі (RIAA).
У чартах «U.S. Billboard 200» альбом дасягнуў пікавай пазіцыі на 42 радку.
Іншае
На кампазіцыю "Warm and Fuzzy" рэжысёр Дэвід МакКалістр зняў музычнае відэа ў канцы 2000 года.
(216) Клеапатра
(216) Клеапатра (Kleopatra) — буйны астэроід галоўнага пояса. Адкрыты 10 красавіка 1880 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у Венскай абсерваторыі і названы ў гонар Клеапатры VII, царыцы эліністычнага Егіпта з македонскай дынастыі Пталамеяў. Назва была прапанавана венскімі астраномамі.
ПІ-труба
ПІ-труба, Папярэднеізаляваная труба — гэта зборная сістэма для пракладкі трубаправода, якую вырабляюць на заводзе. У гэтай сістэме труба і яе абалонка становяцца адным цэлым з дапамогай пенаполіўрэтану.
У Беларусі ўсім суб'ектам гаспадарання даручана пры новым будаўніцтве, капітальным рамонце або рэканструкцыі цеплавых сетак прадугледжваць праектамі ПІ-трубы па магчымасці ў бесканальным выкананні.
Гісторыя
У 1937 годзе ў Германіі Ота Баер атрымаў першы жорсткі поліўрэтанавы пенапласт. У 1944 годзе ў Нямеччыне было наладжана прамысловая вытворчасць. У Еўропе масавае вытворчасць эластычнага пенаполіурэтану было наладжана з 1955 года. Крызіс 1975-76 гадоў стымуляваў тэндэнцыю да стварэння эканамічных цепласетак, што прывяло да паскоранага распаўсюджвання ПІ-труб.
Характарыстыкі
ПІ-трубы прызначаны для пракладкі цеплавых сетак з пастаяннай тэмпературай цепланосбіта да 393 К (120 °C) з дапушчальным кароткачасовым павышэннем да 423 К (150 °C), а таксама для пракладкі цеплавых сетак, якія працуюць па графіку якаснага рэгулявання з тэмпературай цепланосбіта да 423 К (150 °C).
Тэрмін службы 30-40 гадоў з цеплавымі стратамі каля 8 % (Для традыцыйных труб — 5-10 гадоў са стратамі 30-40 %.
Канструкцыя
Уяўляе сабой канструкцыю выгляду «труба ў трубе». Усярэдзіне знаходзіцца сталёвая труба, пакрытая пластом ППУ і абалонкай з тэрмасветастабілізаванага поліэтылену высокай шчыльнасці (для падземнай пракладкі) ці тонкаліставай ацынкаванай сталі (для надземнай пракладкі).
У якасці трубы-абалонкі ПІ-труб, прызначаных для падземнай пракладкі цеплавых сетак, павінна прымяняцца поліэтыленавая труба, вырабленая метадам экструзіі з поліэтылену нізкага ціску па ГОСТ 16338. Шчыльнасць ПЭНД трубы-абалонкі павінна быць не менш 944 кг/м3, з колькасцю сажы (2,5  0,5)% ад масы.