cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рабочая партыя Курдыстана
Рабочая партыя Курдыстана (РПК, таксама Курдская рабочая партыя; Partiya Karkerên Kurdistan — PKK, Kürdistan İşçi Partisi, са студзеня 2000 году — Дэмакратычны народны саюз, з 4 красавіка 2002 года называлася Кангрэсам свабоды і дэмакратыі Курдыстана (KADEK)), з 4 красавіка 2005 зноў працягнула дзейнасць пад назвай Рабочая партыя Курдыстана) — арганізацыя, якая змагаецца за палітычныя правы курдаў у Турцыі і стварэнне курдскай аўтаноміі ў складзе Турцыі. Прызнана тэрарыстычнай арганізацыяй у многіх краінах свету, уключаючы Еўрапейскі Саюз. Мае таксама ваеннае крыло — Народныя сілы абароны.
Палескае ваяводства
Палескае ваяводства (Województwo poleskie) — адміністрацыйная адзінка міжваеннай Польскай Рэспублікі. Утворанае 4 лютага 1921 года.
Геаграфія
Ваяводства знаходзілася ва ўсходняй Польшчы, межавала з СССР і ваяводствамі:
Сядзіба ваяводскай улады — Брэст.
Паветы
1 сакавіка 1921 года ваяводства было створана ў складзе 9 паветаў. 1 студзеня 1923 з некаторых гмін Лунінецкага, Сарненскага і Пінскага паветаў быў створаны дзясяты Столінскі павет.
16 снежня 1930 Сарненскі павет быў пераведзены ў склад Валынскага ваяводства.
1 красавіка 1935 года Косаўскі павет быў скасаваны, а на яго тэрыторыі быў створаны Івацэвіцкі павет з павятовым горадам Івацэвічы.
Гміны і населеныя пункты
У склад ваяводства ўваходзілі 113 гмін.
Гарады
У ваяводстве налічвалася 17 населеных пунктаў з гарадскімі правамі, у тым ліку: Брэст (цэнтр ваяводства), Пінск, Бяроза-Картуская, Давыд-Гарадок, Драгічын, Кобрын, Лунінец, Столін.
Насельніцтва
Паводле даных перапісу, праведзенага ўладамі 30 верасня 1921 года, насельніцтва Палескага ваяводства складала 879 417 чалавек, шчыльнасць — 20,8 чал. на км², самая нізкая сярод 16 ваяводстваў II Рэчы Паспалітай. Паводле даных перапісу 1931 года, насельніцтва вырасла да 1 132 200 чалавек, шчыльнасць да 31 чал. на км². 48,4 % насельніцтвы былі непісьменнымі — найбольш высокі працэнт у рэспубліцы (сярэдні ўзровень па II Рэчы Паспалітай у 1931 — 23,1 %).
М-111-90
М-111-90 — тыпавая серыя панэльных дамоў. Спраектавана ў сярэдзіне 1970-х гадоў і выраблялася на ДБК-1, ДБК-2 горада Мінска з 1976 года. Гэтая серыя — адна з найбуйнейшых у Мінску. Дамы гэтай серыі магчыма таксама ўбачыць у Жодзіна, Барысаве і іншых населеных пунктах Беларусі.
Серыя з'яўляецца мадыфікацыяй серыі 111-90, дамы якой магчыма знайсці ў Новасібірску, Казані, Вялікім Ноўгарадзе і Растове-на-Доне.
З пачатку 1980-х гадоў гэтыя дамы пачалі будаваць практычна ва ўсіх новых мікрараёнах Мінска: напрыклад, у Паўднёвым-Захадзе, Малінаўцы, Уруччы. Дамы дадзенай серыі будуюцца і сёння. З 1983 з'явіліся 16-ці павярховая мадыфікацыя, а 3 1997 — 19-ціпавярховая. У 1998 годзе з'явілася мадыфікацыя 12-ціпавярховай версіі, званая БС40-БС41.
Канструкцыйныя асаблівасці
Дамы гэтай серыі маюць яскравую канструкцыйную асаблівасць — наяўнасць незадымляльных пераходаў паміж лесвічнай клеткай і ліфтавым холам. Экраны гэтых пераходаў маюць разнастайнае афармленне (12-ці павярховая мадыфікацыя). Аднак, у пазнейшых 12-ці павярховых мадыфікацыях (БС40-БС41) ад іх адмовіліся.
Жылыя будынкі серыі М-111-90 будуюцца у двух варыянтах: гэта шматсекцыйныя 9-, 10-паверховыя і аднасекцыйнныя 16-19-паверховыя. У кропкавых аднасекцыйных жылых дамах шырока выкарыстоўваюцца кухні з эркерамі, развітыя па плошчы летнія памяшканні з павялічанай плошчай шклення і паніжаным глухім экранам агароджы. У 9-, 10-павярховых жылых дамах магчыма будаўніцтва кватэр у двух узроўнях. Таўшчыня вонкавых сценавых панэляў гэтай серыі — 300 мм, пры гэтым пласт уцяпляльніка — 160 мм. Канструкцыйны крок — 3,6 м, вышыня паверху — 2,8 м. Гарызантальны вонкавы стык грэбнёвы.
== Крытыка ==
Rammstein (альбом)
Rammstein — сёмы студыйны альбом нямецкага метал-гурта «Rammstein», выдадзены 17 мая 2019 года. Гэта першы за 10 гадоў альбом калектыва, афіцыйна анансаваны 28 сакавіка 2019 года. Выданню дыска папярэднічалі два сінглы: «Deutschland» і «Radio», першы з якіх дасягнуў найвышэйшага месца ў чартах Германіі. Канцэртны тур у падтрымку альбома пачаўся 27 мая 2019 года.
Крытыка
Альбом атрымаў станоўчыя водгукі ад музычных крытыкаў. На сайце-агрэгатары аглядаў «Metacritic» ён мае сярэднюю адзнаку ў 82 бала са 100 магчымых, засноўваючыся на 11 аглядах, што сведчыць пра «усеагульнае прызнанне». У рэцэнзіі ад англійскага часопіса «New Musical Express» адзначана, што «гэты альбом, несумненна, з’яўляецца гучным трыумфам». «Wall of Sound» ацаніў альбом на 9.5 з 10 балаў і заўважыў: «„Rammstein“, відаць, з’яўляецца кульмінацыяй папярэдніх шасці студыйных альбомаў, узяў лепшыя партыі некалькіх апошніх дзесяцігоддзяў і змясціў іх у адзін альбом, а таксама дадаў некалькі нечаканых сюрпрызаў».
Шахдарынскі хрыбет
Шахдары́нскі хрыбет  — горны хрыбет у Таджыкістане, на паўднёвым захадзе Паміра, у Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці. З’яўляецца водападзелам рэк Шахдара і Пяндж.
Складаецца з Ішкашымскага, накіраванага ў мерыдыянальным напрамку, і ўласна Шахдарынскага хрыбтоў. Ва ўсходняй частцы Шахдарынскі хрыбет пераходзіць у Ваханскі. Даўжыня Шахдарынскага хрыбта каля 100  км. Хрыбет складзены пераважна з гнейсаў, амфібалітаў і іншых метамарфічных горных парод. Рэльеф пераважна высакагорны. Вышыні да 6726 м (пік Карла Марса). На схілах хрыбта стэпы і лугастэпы. Маюцца ледавікі, агульная плошча якіх складае каля 270 км².
Найбольш высокія горныя вяршыні хрыбта: пік Карла Марса (6726 м), пік Маякоўскага (6096 м), пік Энгельса (6510 м).
Кумамота (значэнні)
Кумамота:
Замарстыніў
Замарстыніў (Замарсти́нів, Zamarstynów) — мясцовасць у Шаўчэнкаўскім раёне Львова, якая абмежаваная Замарстыніўскім лесапаркам і вуліцамі Мыкалайчука, Лыпынскага і Замарстыніўскай. На поўдні мяжуе з раёнам Підзамчэ, на паўночным усходзе — са Збоішчамі, з захаду — з мясцовасцю Галоска.
Гісторыя
У канцы XIV ст. гэтыя землі набыў мешчанін Андрэас Зомэрштайн. Пасля ён пабудаваў тут маёнтак Зомэрштайнгоф. Гэта нямецкае слова паступова трансфармавалася ў «Замарстыніў». У 1615 г. горад выкупіў Замарстыніў з прыватнай уласнасці. Яго жыхары традыцыйна вырошчвалі і прадавалі на львоўскіх рынках гародніну і садавіну, працавалі на шматлікіх тарфяніках.
У пачатку ХХ ст. на Замарстынаве былі адкрытыя яўрэйскія могілкі, знішчаныя пасля Першай сусветнай вайны. Падчас Другой сусветнай вайны ў Замарстынаве было размешчана гета, трэцяе па велічыні ў Трэцім Рэйху. Гета было аддзелена ад горада калючым дротам і насыпам чыгункі. Тут змяшчалася больш за 130 тыс. чалавек, частку якіх знішчылі тут, а частку — вывезлі ў канцлагер Бэлжэц.
У другой палове ХХ ст. раён быў часткова забудаваны шматпавярховымі дамамі. Праз раён пралёг тралейбусны маршрут № 13, на крайнім паўднёвым захадзе раёна знаходзіцца канцавы прыпынак трамвайных маршрутаў № 4 і № 5, а на паўднёвым усходзе — маршрута № 6.
Купала (фільм)
«Купала» — беларускі мастацкі фільм пра жыццё і творчасць беларускага класіка Янкі Купалы, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» пры падтрымцы Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. Публічна паказаны толькі адзін раз на маскоўскім кінафестывалі ў 2020 годзе, пасля чаго не дэманстраваўся з палітычных прычын.
Сюжэт
Гістарычная драма паказвае жыццяпіс народнага паэта Беларусі Янкі Купалы. У карціне раскрываюцца асноўныя вехі жыццёвага і творчага шляху паэта, якія супалі з найбольш трагічнымі падзеямі XX стагоддзя.
Стварэнне і пракат
Здымкі адбываліся цягам 2018—2019 гадоў і праходзілі ў Беларусі, Расіі, Літве. Працоўнымі назвамі былі «Янка Купала», «Пакуль будзе неба». У канцы верасня 2019 года фільм быў змантаваны. Над фільмам працавалі расійскія і беларускія аператары. Музыка да фільма была запісана сімфанічным аркестрам. Праца грымёраў выканана паводле тэхналогіі, якая выкарыстоўвалася ў Маскве на здымках фільма «». Трэйлер фільма быў зроблены на англійскай, беларускай, рускай, і кітайскай мовах. Афіша распрацоўвалася сумесна з беларускім мастаком і дызайнерам Уладзімірам Цэслерам.
Стваральнікі не планавалі адразу пускаць стужку ў шырокі пракат: у дзень прэм’еры фільм прадставілі толькі журналістам і кінематаграфічнай грамадскасці. Фільму рыхтавалі шырокі ўдзел у фестывалях, а ў 2020 годзе кінастужку планавалі пусціць у шырокі пракат. Таксама планаваўся паказ стужкі ў фармаце 4-серыйнага тэлевізійнага фільма.
7 верасня 2020 года фільм з’явіўся ў адкрытым доступе ў інтэрнэце ў адным з тэлеграм-каналаў, гэта не канчатковая змантаваная версія, у якой адсутнічаюць некаторыя спецэфекты. Генеральны дырэктар «Беларусьфільма» Уладзімір Карачэўскі заявіў, што гэта пірацкая версія фільма і паабяцаў, што з’яўленню дадзенай чарнавой версіі фільма ў сетцы будзе дадзена прававая ацэнка.
Прэм’ерны паказ стужкі прайшоў 14 лістапада 2020 года на пляцоўцы міжнароднага фестывалю кіно «Маскоўская прэм’ера». Публіцы карціну прадставілі рэжысёр Уладзімір Янкоўскі і члены здымачнай групы. Праз паўгода фільм мусіў дэманстравацца на Еўразійскім кінафестывалі ў Вялікабрытаніі. Напярэдадні паказу яго паглядзела некалькі сяброў журы, але за 2 дні да прэм’еры «Беларусьфільм» адклікаў стужку з фестывалю. Пасля гэтага фільм не дэманстраваўся на фестывалі і не быў пушчаны ў беларускі пракат. Эксперты лічаць, што гэта звязана з пачаткам палітычнага крызісу ў Беларусі пасля выбараў 2020 года і нацыянальнай скіраванасцю фільма, якая супярэчыць прарасійскім ідэям рэжыму Лукашэнкі.
Крытыка
11 жніўня 2021 года палітык і кандыдат мастацтвазнаўства Зянон Пазняк абнародаваў водгук на фільм, у якім зазначыў: «Гэта адзіны твор, зроблены на кінастудыі „Беларусьфільм“, дзе адлюстраваны праўдзівы беларускі дух, культура, вобразы і дачыненні між людзьмі».
Гравёр звычайны
Гравёр звычайны, ці Малы яловы караед (Pityogenes chalcographus) — жук з падсямейства , шырока распаўсюджаны на тэрыторыі Заходняй Еўропы і Сібіры.
Апісанне
Яго хады адыходзяць у выглядзе прамянёў 4-6-і маткавых хадоў, якія аддрукоўваюцца на абалоне. Маткавыя хады ідуць у касым або гарызантальным кірунку і параўнальна кароткія па параўнанні, напрыклад, з тэрмітам.
Самая распаўсюджаная мера барацьбы з гэтымі караедамі — выкладванне лоўчых дрэў — елак з тонкай карой.
Збоішчы
Збоішчы (Збо́їща) — мясцовасць у Шаўчэнкаўскім раёне Львова, размешчаная паміж вуліцамі Мыкалайчука, Палтвянай і Б. Хмяльніцкага. Самы паўночны мікрараён горада.
Гісторыя
Мяркуецца, што назва «Збоішчы» (або «Збоіска») паходзіць ад zbój — «разбойнік», «бандыт» і звязана з тым, што ў даўнія часы за ракой Полтвай рос густы лес, у якім сяліліся бандыты і ізгоі — людзі, якім у пакаранне за іх учынкі пад страхам смерці было забаронена з’яўляцца ў межах Львова.
Першая згадка пра вёску Збоішчы датуецца 10 студзеня 1359 г. У падатковым рэестры 1515 г. у вёсцы дакументуецца карчма і 2 поля (каля 50 га) апрацоўванай зямлі. Сяло было ўласнасцю канцлера Каралеўства Польскага Яна Канецпольскага. У 1527 г. сабранае пад Львовам для паходу на Малдову шляхецкае апалчэнне ўзбунтавалася супраць планаў абсалютнага каралеўскага праўлення. Цэнтрам бунтароў стала сяло Збоішчы. Шляхецкае апалчэнне аблажыла Львоў, дзе тады знаходзіўся кароль.
У 1691 годзе да Львова падышлі татары. Яны лёгка захапілі Замарстыніў і ўжо рыхтаваліся штурмаваць горад, калі нечакана ззаду на іх наляцела ватага са Збоішчаў. Напад быў такі раптоўны, што ім удалося прабіцца ў самую сярэдзіну татарскага лагера і засячы некалькіх воінаў. Падняўся перапалох, і татары, не арыентуючыся ў колькасці нападнікаў, кінуліся бегчы. Шмат іх загінула ці патанула ў Полтве. За гэты подзвіг магістрат выбачыў збоішчынскім разбойнікам ўсе іх правіны і дазволіў з’яўляцца ў горадзе, але пры ўмове, што яны перастануць займацца разбоем. Так яно і адбылося.
Збоішча ляжалі пры жвавым Жоўкіўскім тракце, таму тут часта сустракалі каранаваных гасцей. Напрыклад, 29 лютага 1556 года ў Львоў прыбыла венгерская каралева Ізабэла, сястра тагачаснага караля Жыгімонта ІІ Аўгуста, са сваім сынам Янам Жыгімонтам. Таму дэпутацыя з райцаў і лаўнікаў выйшла насустрач ёй аж да Збоішчаў, правяла яе да горада і ўручыла падарункі. А аўстрыйскі імператар Іосіф II гуляў у кеглі ў тутэйшай карчме. Яе ўладальнік пасля загадаў аздобіць срэбрам кеглі і шар, якім цэліўся ў іх імператар.
У 1990-х гг. на выездзе з мікрараёна па вул. Хмяльніцкага адкрыўся рынак «Галіцкае скрыжаванне». У 2001 г. каля рынка «Кантынент» (вул. Мікалайчука, 2б) здадзены ў эксплуатацыю канцавы прыпынак трамвая № 6. У пачатку ХХІ стагоддзя каля «Кітайскай сцяны» збудавалі вядомыя ў горадзе каляровыя дамы. У апошнія гады забудова мікрараёна ажыўляецца.
Пардубіцкі замак
Пардубіцкі замак — рэнесансны замак-палац недалёка ад цэнтра горада Пардубіцы, які ў XV—XVI стст. з'яўляўся рэзідэнцыяй паноў з Пернштэйна. У наш час у замку размяшчаюцца Усходнечэшскі музей, Усходнечэшская галерэя і філіял Нацыянальнага інстытута помнікаў. У 2010 годзе замак быў унесены ў спіс нацыянальных помнікаў культуры Чэшскай Рэспублікі. У канцы XIII стагоддзя на месцы цяперашняга замка быў збудаваны водны форт. У XIV стагоддзі гэты замак, як і ўся акруга, належаў роду паноў з Пардубіцаў, з якога, у прыватнасці, выйшлі першы архібіскуп пражскі Арнашт з Пардубіцаў і сярэднявечны чэшскі паэт-баечнік Сміль Флашка з Пардубіцаў. Неўзабаве пасля гусіцкіх войнаў замак быў перабудаваны і абнесены новай каменнай сцяной з кутнімі вежкамі і байніцамі (фрагменты сцен захаваліся да нашых дзён).
Род паноў з Пардубіцаў згас у 1439 годзе, а ў 1491 годзе пардубіцкае панства разам з замкам набыў Вілем II з Пернштэйна, які перабудаваў замак у чатырохкрылы рэнесансны палац.
Пешмерга
Гісторыя
Пешмерга з’явіліся ў Курдыстане са з’яўленнем курдскага руху за незалежнасць Курдыстана ў 1890-х гадах. Моцны штуршок у развіцці яна атрымала ў пачатку 1920-х, пасля развалу Асманскай імперыі.
Падчас вераснёўскага паўстання ў 1961—1975 гадах атрады Пешмерга, колькасць якіх за час паўстання вырасла прыкладна да 15 тыс. чалавек, сталі падобны на рэгулярныя вайсковыя фармаванні, — байцы былі апрануты ў аднастайную ахоўную форму, атрымлівалі зарплату, былі зведзены ў «дывізіі» (фактычна брыгады), батальёны, роты, ўзводы і аддзяленні. Для паступлення на службу ў Пешмерга неабходна было прайсці сур’ёзны адбор, — не бралі жанчын і падлеткаў да 18 гадоў. Асноўнай зброяй у 1960-х гадах былі чэшскія даваенныя вінтоўкі «Брно-17» (мадыфікацыя германскай вінтоўкі). Паступова іх выціснулі савецкія АК і АКМ, у тым ліку і іх нізкаякасныя, але танныя кітайскія мадыфікацыі. Неўзабаве пасля пачатку вераснёўскага паўстання — у 1963 годзе — з’явіліся мінамёты (у тым ліку цяжкія). З’явілася і іншая артылерыя. Адзін з лідараў курдаў, Мустафа Барзані, нават арганізаваў асаблівыя артылерыйскія курсы.
Пешмерга ваявала на баку УС ЗША і кааліцыі на паўночным фронце падчас уварвання 2003 года ў Іраку.
На працягу наступных гадоў Пешмерга гуляла жыццёва важную ролю ў забеспячэнні бяспекі ў Курдыстане і іншых частках Ірака. Яе атрады таксама былі разгорнуты ў Багдадзе і правінцыі Аль-Анбар для антытэрарыстычных аперацый. Пешмерга стал актыўным удзельнікам барацьбы супраць ІД.
Сучаснасць
Іракскаму Курдыстану дазволена мець уласныя ўзброеныя сілы (гэта прапісана ў іракскай канстытуцыі). Цэнтральнай іракскай арміі забаронена ўваходзіць на тэрыторыю Курдыстана.
У цяперашні час існуе 12 аб’яднаных пяхотных батальёнаў, кожны з якіх налічвае каля 3-5 тыс. вайскоўцаў. Маецца таксама некалькі батальёнаў сіл спецыяльнага прызначэння, цяжкай артылерыі, сфармаваны штабы і апарат міністэрства, а таксама іншыя дапаможныя падраздзяленні, агульнай колькасцю каля 120 000 вайскоўцаў.
Узбраенне і ваенная тэхніка
Пешмерга ў асноўным выкарыстоўвае старую зброю, якая засталася ад СССР. Гэта адносіцца і да бранятанкавай тэхніцы, артылерыі і кулямётаў тыпу ДШК і гэтак далей. Выключэннем з’яўляюцца некалькі тысяч вінтовак G36 і G3 фірмы Heckler & Koch, пастаўленых Германіяй, але асноўная стралковая ўзбраенне — аўтаматы Калашнікава (АК-47, АКМ і АК74). У 2010-я гады Пешмерга падвышала сваю моц з дапамогай амерыканцаў і трафейных баявых машын (Т-72, ​​Т-55). З’явіліся і больш сучасныя амерыканскія і расійскія сістэмы, у тым ліку M16, M82, джыпы, SA-16 і SA-18.
Напон Саенхам
Напон Саенхам (нар., правінцыя , Тайланд) — тайскі прафесійны гулец у снукер. Чвэрцьфіналіст адкрытага чэмпіянату Кітая 2016 года.
Бітва пад Плешчаніцамі
Авангард рускай арміі пад кіраўніцтвам Чапліца нанёс паразу адступаючай з Расіі «Вялікай Арміі» Напалеона.
Напярэдадні падзей
Пасля пераправы праз Бярэзіну, перад працягам маршу да Вільні праз Маладзечна, французская армія згуртавалася паміж Зембінам і Плешчаніцамі, маючы ў ар’ергардзе корпус маршала Віктора. Спальваючы масты і завальваючы дарогі, Напалеон адступаў праз мястэчка Плешчаніцы, якое загадаў ўтрымліваць некаторы час.
З надыходам маразоў авангард Чычагава пад камандаваннем Чапліца атрымаў магчымасць перайсці праз змёрзлыя балоты, у баку ад мастоў.
Марыя Фёдараўна Вішнеўская
Марыя Фёдараўна Вішнеўская (, в. Саланое, — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Бітва пад Плешчаніцамі
Сілы бакоў
Паводле ўспамінаў Ф. Сегюра, у бітве з боку французаў ўдзельнічалі 2-і корпус пад камандаваннем Мезона колькасцю 700-800 чалавек, 2-і і 3-і корпусы пад камандаваннем Нэя колькасцю каля 3-х тысяч чалавек. 2 — 3 снежня да іх далучыўся польскі атрад — каля 1800 чалавек і 9-ы корпус Віктора колькасцю каля 4000 чалавек.
Марыя Фёдараўна Вішнеўская
З 1929 г. рабочая, у 1945—1970 гг. рабочая-птушніца саўгаса «Жлобін» Жлобінскага раёна.
Бітва пад Плешчаніцамі
Ход бітвы
29 лістапада 1812 года генерал Ланскі, дазнаўшыся аб знаходжанні ў Плешчаніцах параненага маршала Удзіно з невялікім эскортам, у якім былі герцаг Рэджыа, генерал Легран, некалькі іншых генералаў, параненыя афіцэры і два фур’еры з імператарскага абозу, здзейсніў набег на мястэчка на чале свайго атрада, быў узяты ў палон польскі брыгадны генерал Каменскі. Нягледзячы на малалікасць абаронцаў на чале з генералам Піно, набег быў адбіты.
Марыя Фёдараўна Вішнеўская
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчых прадуктаў.
Бітва пад Плешчаніцамі
Ход бітвы
30 лістапада ў мястэчка ўступіў кавалерыйскі атрад генерала Жуна, які ішоў у авангардзе адступаючай арміі Напалеона, атачэнне было знята. Корпус генерал-лейтэнанта Чапліца ў кароткай сутычцы з ар’ергардам узяў у палон каля 400 французскіх салдат.
1 снежня казакі Платава атакавалі французскія войскі ў Плешчаніцах, але атака была адбітая карпусамі Нэя і Мезоны, падтрыманымі польскім атрадам і рэшткамі 9-га корпуса маршала Віктора. Увесь дзень ішлі абарончыя баі. У гэты ж час уздоўж ўсёй калоны адступаючых войскаў атрады Чапліца здзяйснялі напады, адбіваючы гарматы і наносячы людскія страты. Да канца дня французскі ар’ергард адступіў у бок Маладзечна, страціўшы сем гармат, фуры з боепрыпасамі і маёмасцю. Бітва адбывалася ўздоўж усяго прамежка ад Плешчаніц да Хатаевіч. Лінія абароны праходзіла па рубяжы Гайна — Плешчаніцы — Слабада — Акалова. У гэтай бітве рускія войскі праявілі сапраўдныя цуды гераізму. Пахвалу Кутузава атрымалі 9-я і 18-я дывізіі пад камандаваннем Інзова, Шчарбатава, палкі Уладзімірскі, Віцебскі, Беларускі, Саратаўскі, Паўлаградскі, Башкірскі.
5 снежня французскі ар’ергард увайшоў у Маладзечна, дзе стаяў корпус Віктора.
Рачаёцін Ятарук
Рачаёцін Ятарук (тайск. รัชโยธิน โยธารักษ์, нар., Тайланд) — тайскі прафесійны гулец у снукер.
Эдвард Масальскі
Эдвард Тамаш Масальскі (Edward Tomasz Massalski;, в. Рудаўка Слуцкага пав., цяпер Нясвіжскі раён — ) — польскі пісьменнік.
Артштэйн
Артштэйн, рудзяк (ортштейн, ortstein, iron stone concretions; Ortstein m) — круглявыя жалеза-марганцывыя глебавыя канкрэцыі з дыяметрам 1 — 10 мм і больш. Знаходзяцца асобна, або складаюць шчыльны артштэйнавы гарызонт. Утвараюцца ва ўмовах пераменнага вода-паветранага і акісляльна-аднаўленчага рэжымаў.
Данілевіч
Данілевіч — прозвішча.
Саланое
Назву Саланое маюць:
Юзаф Масальскі
Юзаф Масальскі (Józef Massalski;, в. Белічаны, Ігуменскі павет, цяпер Бярэзінскі раён — пасля 1840) — польскі пісьменнік, удзельнік нацыянальна-вызвольнага руху.
Біяграфія
Аўтар аповесці «Яцак» (1823), зборніка «Паэзія» (Вільня, т. 1—2, 1827—28), у якіх адбілася беларуская тэматыка, папулярных баек, эпіграм, песень, у т.л. «Далібог, скажу маме…», музыку да якой напісаў С. Манюшка (1842).
Рака трох вешчуноў
Рака трох вешчуноў (ням. Dreikönigsschrein) — самы вялікі рэлікварый Заходняй Еўропы, агульнапрызнаны шэдэўр сярэднявечнага латарынгскага мастацтва. Створаны ў 1181—1225 гг. для захоўвання ў Кёльнскім саборы мошчаў трох каралёў, якія, паводле падання, прыходзілі з дарункамі пакланіцца Хрысту.
У 344 г. медыяланскі біскуп Еўсторгій прывёз з Канстанцінопаля мошчы трох каралёў. Праз восем стагоддзяў, у 1164 г., Мілан быў узяты і спустошаны войскамі імператара Фрыдрыха Барбаросы. Ён завалодаў царкоўнымі святынямі і перадаў іх у дар свайму вернаму саюзніку — кёльнскаму архібіскупу Райнальду фон Даселю.
У Сярэднявеччы такі дар меў не толькі духоўнае значэнне: мошчы святых прыцягвалі ў тыя ці іншыя храмы натоўпы паломнікаў і, адпаведна, грашовыя патокі. Біскуп Райнальд з трыумфам прывёз мошчы ў Кёльн, і з тых часоў яны лічацца галоўнай хрысціянскай святыняй горада.
Мікалай Вердэнскі, знакаміты на ўсю Еўропу залатар, пачаў працу над патройным рэлікварыем у 1181 годзе. Кожны з трох каралёў пахаваны ў асобным саркафагу. У цэлым пірамідальная канструкцыя (два саркафагі ўнізе і адзін над імі) нагадвае базіліку. Яе шырыня 110 см, вышыня 153 см, даўжыня 220 см.
Па сценках саркафага рассаджаны 74 рэльефныя фігуры з пазалочанага срэбра, якія адлюстроўваюць прарокаў (унізе) і апосталаў (уверсе), а таксама сцэны з жыцця Хрыста. Адлюстраваны і Райнальд, архібіскуп кёльнскі. Для ўпрыгожвання рэлікварыя было выкарыстана не менш за тысячу каштоўных каменняў і жамчужын, у тым ліку антычныя камеі і гемы.
Мурлат
Мурлат (ад Mauer — «сцяна» і Latte — «брус», «ашэстак») — элемент дахавай сістэмы будынка.
Прадстаўляе сабой брус або бервяно, выкладзенае зверху па перыметры вонкавай сцяны. Служыць крайняй ніжняй апорай для крокваў. Традыцыйна вырабляецца з дрэва, аднак, пры будаўніцтве металічнага дахавага каркаса можа прымяняцца швелер, двухтаўр і інш.
У залежнасці ад крутасці пахілу і даўжыні навісяў, мурлатам для крокваў можа выступаць альбо верхні брус, якім прыціснутыя бэлькі паддашкавага перакрыцця, альбо любы з наступных. Прызначэнне мурлата — размеркаванне засяроджанай нагрузкі, якая перадаецца кропкамі апірання крокваў на ўсю плошчу верхняй частцы сцяны, другое прызначэнне, гэта прывязка даху да сцен дома.
Мурлат кладзецца з некаторым водступам ад знешняй абзы сцяны і мацуецца да яе (да сцяны). Знізу ізалюецца воданепранікальным матэрыялам (напрыклад: руберойдам у некалькі слаёў), якія прадухіляюць гніенне драўніны з прычыны кандэнсацыі вільгаці з-за розніцы ў тэмпературы паміж сцяной і дрэвам. Кожнае звяно мурлата звязваецца з двума суседнімі, што разам з мацаваннем да крокваў стварае надзейную, стабільную канструкцыю па ўсім перыметры дахавай сістэмы. Мурлат можа таксама асобнымі сегментамі подкладываться пад кроквенныя ногі.
Смаляк (значэнні)
Смаляк:
Сяргей Віктаравіч Бубноў
Клубная кар’ера
Выхаванец барысаўскай ДЮСШ-2. Першым трэнерам быў Рыгор Трафімавіч Гурскі.
У 2005 годзе ўваходзіў у склад юнацкай зборнай Беларусі. У 2006—2007 гадах гуляў у другім складзе ФК «БАТЭ». У 2007 годзе з 9 галамі ўвайшоў у лік лепшых бамбардзіраў турніру моладзевых камандаў.
З 2010 до 2012 года ў складзе ФК «Рудзенска».
Гаўсава гравітацыйная пастаянная
Га́ўсава гравітацы́йная пастая́нная
k
— велічыня, звязаная з універсальнай гравітацыйнай пастаяннай суадносінамі
Служыць для вызначэння астранамічнай адзінкі, у сістэме прынятая ў якасці адзінай асноўнай (умоўна нязменнай) пастаяннай (1976).
Лікавае значэнне (у сістэме, дзе за адзінкі ўзятыя астранамічная адзінка, суткі і сонечная маса)
а. а.3/2 × суткі−1 × −1/2 вызначана К. Гаўсам (1809) на аснове 3-га закона Кеплера (гл. законы Кеплера) для сістэмы Сонца—Зямля і зацверджана Міжнародным астранамічным саюзам у якасці абсалютна дакладнай канстанты (1938).
Кранарцый
Кранарцый (Cronartium) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікавана ў 1815 годзе.
Класіфікацыя
До роду адносяць 77 відаў:
Казейкі (Стаўбцоўскі раён)
Казе́йкі (, Казейки) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасвержанскага сельсавета. У 1966 годзе да в. Казейкі далучана в. Залоззе.
Ігельстром
Ігельстром — прозвішча.
Ігельстром — дваранскі род. Вядомыя прадстаўнікі:
Спіс аб’ектаў PGC (1034001—1035000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1034001—1035000)
Смаляк
Смаляк  — прасмоленая драўніна хвойных парод (галоўным чынам хвоі звычайнай; радзей сібірскага кедра), падзеленая на кавалкі і вычышчаная ад кары, грунта і гнілі.
Прасмольванне драўніны адбываецца з-за адмірання жывых клетак, смаляных хадоў у выніку ранення смаланоснай сістэмы. Жывіца, якая выцякае з адмерлых або пашкоджаных смаляных хадоў запаўняе трахеіды і міжклетнікі, насычае сценкі клетак. Найбольшае значэнне мае пнёвы смаляк — натуральна прасмоленая на працягу 10-15 гадоў (пасля рубкі) ядровая частка выкарчаваных пнёў (уключаючы карані). Таксама ў якасці смаляку могуць выкарыстоўвацца гладкія нарасты, якія выраслі на ствалах хвойных дрэў і адрозніваюцца павышаным утрыманнем смалы.
У смаляку змяшчаецца каля 13 % (і больш) смаляных і тлустых кіслот і іх кіслародзмяшчальных вытворных, 3-5 % монатэрпенаў, тэрпенавых спіртоў і інш. Смаляк ужываецца ў якасці тэхналагічнай сыравіны для атрымання экстракцыйнай каніфолі, шкіпінару і іншых лесахімічных прадуктаў. З адной тоны смаляку шляхам апрацоўкі арганічнымі растваральнікамі (звычайна бензінам) з наступнай перапрацоўкай экстракту атрымліваецца 75-120 кг каніфолі, 25-35 кг шкіпінару і 3-7 кг флатацыйнага алею.
Таццяна Рыгораўна Мархель
Таццяна Рыгораўна Ма́рхель (, в. Шпакоўшчына, Мінскай вобласці) — беларуская актрыса. Народная артыстка Беларусі.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1963). 3 1963 у Гродзенскім, з 1967 у Магілёўскім абласных драматычных тэатрах, з 1970 у Беларускім тэатры імя Я. Коласа. Заслужаная артыстка Беларусі (1984). З 1987 у Тэатры-студыі кінаакцёра, з 1994 у Рэспубліканскім тэатры беларускай драматургіі.
Творчасць
Характарная актрыса. Створаныя Т. Мархель вобразы вылучаюцца лірызмам, дакладнасцю псіхалагічнага малюнка, пранікненнем у сутнасць нацыянальнага характару, мілагучнай мовай.
Першая выканаўца партыі жаночага голасу ў 3-й сімфоніі «Белая вежа» А. Янчанкі, а таксама беларускіх народных песень у спектаклі «Сымон-музыка», тэлеспектаклі «Новая зямля», кінафільме «Людзі на балоце» і інш. Пранікнёнасць гучання голасу, свабодная імправізацыйная манера блізкія да народна-песеннай выканальніцкай традыцыі.
Здымаецца ў кіно («Подых навальніцы», «Трэцяга не дадзена», «Кантрольная па спецыяльнасці», «Радаўніца», «Плач перапёлкі», «Маці Урагану», «Яўдоха» і інш.).
Элеары
Элеары (Elear, ад Eloljaro — які скача наперадзе, ці ад — абраныя) — тып лёгкай кавалерыі Рэчы Паспалітай, які існаваў у канцы XVI — першай палове XVII стагоддзя.
У Рэчы Паспалітай з’явіліся ў сярэдзіне XVI стагоддзя. Фармаваліся на месцы: ад кожнай гусарскай роты адбіраліся 4 жаўнеры, якія складалі атрад элеараў колькасцю прыкладна ў 100 чалавек. Асноўнай задачай элеараў было рухацца перад асноўнымі сіламі арміі, выконваючы разведку, а падчас бітвы — правакуючы праціўніка на неабдуманыя дзеянні.
Атрады элеараў адыгралі значную ролю ў баях пры Пічыне (1588), Букоў (1600), Кокнэсэ (1601) і Гузуве (1607). У сувязі з ростам эфектыўнасці агнястрэльнай зброі, элеары да канца 1620-х гадоў ператварыліся ў «застрэльшчыкаў», якія пачыналі змаганне, праводзячы дзерзкую атаку на праціўніка.
Звонку элеары амаль што не адрозніваліся ад звычайных гусараў. У 1627—28 гадах галандзец Абрахам Бот выканаў малюнкі вершнікаў без даспехаў, але з крыламі, якія верагодна з’яўляліся элеарамі. Крылы без рамы былі вольна падвешаны да шыі воіна, хаця астатняя экіпіроўка больш падобна да абмундзіравання казака, чым гусара. Магчыма, што на малюнках быў адлюстраваны спецыфічны тып экіпіроўкі лісоўчыкаў, якія ў 1620-х гадах сталі называць сябе элеарамі.
Васіль Міхайлавіч (князь друцкі)
Васіль Міхайлавіч (1-я палова XIV ст. — паміж 1394—1398) — князь друцкі.
Сын князя Міхаіла Міхайлавіча з роду друцкіх князёў. Упершыню згадваецца як князь Васіль Друцкі сярод сведкаў граматы 1350—1377 гадоў полацкага князя Андрэя Альгердавіча на наданне баярам Фёдару і Дзмітрыю Корсакам. Таксама, магчыма, у 1374 годзе князь Васіль са старэйшым братам князем Дзмітрыем ускосна згаданы Германам з Вартберга як «князі одрыскія» (reges ... de Odriske) у паходзе князя Андрэя Альгердавіча на ордэнскі замак Дынабург.
Паміж 1378 і 1394 гадамі князь Васіль Міхайлавіч, разам з жонкай княгіняй Васілісай, аздобіў і надаў Евангелле-Апракас друцкай царкве Прачыстай Багародзіцы разам з сялом Мараўінічы з людзьмі і ўсімі даходамі, дзесяцінай з жыта ў сяле Відзінічы, 5 пудамі мёду з «чалавека» на Паротвінай зямлі (магчыма, цяпер урочышча Ператоўшчына за 20 км на захад ад Друцка), лукном мёду Якімава і паўлукном мёду на Худаве.
Каля 1390—1392 года разам з сынам Львом (княз Василии Михаилович… Левъ Васильевъ снъ) быў сярод паручнікаў перад вялікім князем Скіргайлам за нейкага Грыдку Канстанцінавіча. У рэчышчы гіпотэзы паходжання друцкіх князёў з Гедзімінавічаў, Аляксандр Белы выказаў думку тоеснасці князя Васіля Міхайлавіча з паручнай граматы і пінскага князя Васіля Нарымонтавіча, такую магчымасць аспрэчваў, хоць і з іншай нагоды, Я. Тэнгоўскі , былі і крыніцазнаўчыя пярэчанні, урэшце, Аляксандр Груша паказаў уяўнасць асобы пінскага князя Міхаіла Нарымонтавіча, таму і немагчымасць зваць князя Васіля Нарымонтавіча Міхайлавічам.
Меў прынамсі трох сыноў — Льва, Глеба і Андрэя.
Александроў (Жлобінскі раён)
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XIX стагоддзя. У 1909 годзе 324 дзесяціны зямлі, у Стрэшынскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў чэрвені 1943 года гітлераўскія карнікі цалкам спалілі вёску і забілі 8 жыхароў. 19 жыхароў загінулі на франтах. У 1954 годзе да вёскі далучаны суседнія вёскі Гнілая Лужына і Залужжа. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгасу «Ніва» (цэнтр — вёска Нівы). Да 11 лютага 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мормальскага сельсавета, да 8 снежня 1966 года — у склад Акцябрскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2289001—2290000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2289001—2290000)
Кам’янка (Львоў)
Кам’янка (Кам’янка) ці Баторыўка (Batorówka) — мясцовасць у Шаўчэнкаўскім раёне Львова ўздоўж вул. Шаўчэнкі ад вул. Бруховіцкай да вул. Бузыновай.
Гісторыя
Самастойным сялом Баторыўка ніколі не была, адміністрацыйна яна належала да Расной Польскай, з прыходам савецкай улады Баторыўка была перайменаваная ў Кам’янку па класава-палітычных меркаваннях (першапачаткова мясцовасць называлася ў гонар караля Рэчы Паспалітай Стэфана Баторыя).
У склад Львова гэтая тэрыторыя ўвайшла ў 1958 г.
Зараз гэта раён у асноўным з малапавярховай, сядзібнай забудовай 1930-2000-х гадоў, таксама ёсць некалькі дамоў барачнага тыпу 1950-х гадоў, і шматпавярховыя дамы 1980-х гадоў на вуліцах Бібэровыча, Ажынавай і Парэчкавай.
Анжаліка Анатольеўна Агурбаш
Анжаліка Анатольеўна Агурбаш (Анжелика Анатольевна Агурбаш) — беларуская, і , у цяперашні час выступае і на расійскай эстрадзе. У перыяд з 1995 па 2001 выступала пад дзявоцкім прозвішчам Ліка Ялінская. Прадстаўляла Беларусь на конкурсе песні Еўрабачанне 2005.
У маі 2021 года Генеральная пракуратура Рэспублікі Беларусь узбудзіла крымінальныя справы па часцы 3 артыкула 130, часцы 2 артыкула 368 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь у дачыненні да Анжалікі Агурбаш за распальванне варожасці і за абразу прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Lidbeer
«Lidbeer» — беларускі фестываль у фармаце «open air», які быў задуманы і рэалізаваны як праваднік культуры і пiўных традыцый у сталіцы піваварэння Лідзе, дзе бесперапынна з 1876 года варыцца піва. У 2018 годзе сабраў 130 000 гасцей з Беларусі, Расіі, Украіны, Польшчы, Літвы і іншых краін. Падчас фестывалю дзейнічаюць амаль 200 намётаў фудкорта, працуюць групавыя экскурсіі на дзеючую піўную вытворчасць завода «Лідскае піва», ладзяцца інтэрактыўныя квэсты, забаўляльная праграма для дарослых і дзяцей, амаль 100 майстроў на вуліцы рамеснікаў. Падчас фестывалю граюць маладыя групы і вулічныя музыкі, працуе вольная малая сцэна з новымі імёнамі, а таксама выступленні вядомых музыкаў на тэрыторыі фестывалю.
Гісторыя
7 верасня 2019 года на сцэне гала-канцэрта выступяць сем гуртоў: «Yellow Arc 6», «Молчат дома», «Akute», «Агонь», Элджэй. Хэдлайнеры – рок-гурты «Сплін» і «Чайф».
Фестываль 2020 года быў адменены з нагоды пандэміі каранавіруса.
Еменскае Мутавакілійскае Каралеўства
Еменскае Мутавакілійскае Каралеўства (المملكة ‏المتوكلية اليمنية) — дзяржава на частцы тэрыторый сучаснага Емена, якая існавала з 1918 па 1962 год.
Гісторыя
30 кастрычніка 1918 года, пасля разгрому Асманскай імперыі падчас Першай сусветнай вайны шэйх Ях'я бен Мухамед абвясціў незалежнасць краіны, а праз тры дні абвясціў сябе каралём. У 1958 годзе Каралеўства Емен увайшло ў склад канфедэрацыі з Аб'яднанай Арабскай Рэспублікай, якая складалася з Егіпта і Сірыі.
У 1962 годзе падчас перавароту (Еменская рэвалюцыя 1962 года) манархія была зрынута, краіна абвешчана Еменскай Арабскай Рэспублікай.
Знешняя палітыка
1 лістапада 1928 паміж СССР і Еменскім Мутавакілійскім Каралеўствам складзены дагавор аб дружбе і гандлю.
Rock August
«Rock August» — беларускі фестываль у фармаце «open air», які адбываецца пад Гродна ў берагоў Нёмана. Пляцоўка фестывалю месціцца побач з Аўгустоўскім каналам.
Гісторыя
19 жніўня 2017 года прайшоў першы міжнародны рок-фестываль «Rock august». Пляцоўка фестывалю размесцілася на тэрыторыі базы адпачынку «Прывал», якая знаходзіцца за некалькі кіламетраў ад горада Гродна. У фестывалі прымалі ўдзел выканаўцы: «Дай Дарогу!», «», «Workplace» (Польшча), «Nikamuza» і Гродзенская капэла, «Bright Ophidia» (Польшча), «The Goonzz!».
Араба-ізраільская вайна (1947—1949)
Араба-ізраільская вайна 1947—1949 гадоў — вайна паміж яўрэйскім насельніцтвам Палесціны, а пасля — ізноў створанай дзяржавай Ізраіль, і арміямі суседніх арабскіх дзяржаў і нерэгулярных арабскіх ваенных фарміраванняў. У Ізраілі яна завецца «Вайна за незалежнасць» (מלחמת העצמאות) («мільхемет хаацмаўт»), а ў арабскіх краінах і сярод палестынцаў гэта вайна вядома як «Катастрофа» (النكبة) («Накба»).
Груа
Груа́ (Groe; Groix) — востраў і муніцыпалітэт на гэтым востраве на поўначы Біскайскага заліва. Уваходзіць у склад Брэтані (Францыя). Плошча — 14,82 км². Насельніцтва (2016 г.) — 2 334 чалавек.
Араба-ізраільская вайна (1947—1949)
На першым этапе з 30 лістапада 1947 года па 14 мая 1948 года яўрэйскія і арабскія ваенізаваныя фарміраванні Палесціны імкнуліся да максімальнага захопу тэрыторыі і кантролю над камунікацыямі, заняцця ключавых пунктаў адразу ж пасля сыходу брытанскіх войскаў.
Груа
Геаграфія
Востраў Груа месціцца ў 108 км на паўднёвы ўсход ад Брэста, найбуйнейшага горада Брэтані. Аддзелены ад Брэтонскага паўвострава пралівам (6,2 км). Найбольшая даўжыня з захаду на ўсход — 7,44 км. Найбольшая шырыня — 2,88 км.
Араба-ізраільская вайна (1947—1949)
На другім этапе вайны, пасля спынення дзеяння брытанскага мандата, 15 мая 1948 года Ізраіль абвясціў незалежнасць. Егіпет, Сірыя, Ліван, Трансіарданія, Саудаўская Аравія, Ірак і Емен не пагадзіліся з рашэннем ААН аб падзеле, увялі ў Палесціну рэгулярныя войскі і пачалі серыю ваенных аперацый супраць яўрэйскіх узброеных сіл і паселішчаў, частка якіх належала абвешчанаму напярэдадні Ізраілю, імкнучыся пераламаць ход ваенных дзеянняў, які апынуўся на першым этапе няўдалым для арабскіх ірэгулярных ваенных фарміраванняў. Канчатковай мэтай дзеянняў краін Арабскай лігі было недапушчэнне рэалізацыі Плана ААН па раздзеле Палесціны, знішчэнне новаўтворанай яўрэйскай дзяржавы і, паводле дэкларацыі арабскіх краін пры ўварванні, «стварэнне аб’яднанай дзяржавы Палесціны на аснове дэмакратычных прынцыпаў, якія забяспечаць за ўсімі яго жыхарамі роўнасць перад законам». Ізраільцяне адбілі напад, абаранілі існаванне Ізраіля і захапілі яшчэ больш арабскай тэрыторыі, у дадатак да захопленай на першым этапе вайны. Баявыя дзеянні працягваліся да 18 ліпеня 1949 года. 20 ліпеня было падпісана апошняе пагадненне аб спыненні агню з Сірыяй.
Груа
Геаграфія
Груа ўзнік у выніку працэса павольнай субдукцыі літасферных пліт, якая пачалася ў дэвонскі перыяд і суправаджалася моцным сцісканнем горных парод. Суша сфарміравана сланцамі, гнейсамі і асадкавымі пародамі, што багата назапашваліся з пачатку ледавіковага перыяду. Берагі паднятыя. Сярод прыбярэжных скал сустракаюцца невялікія пячоры. На паўночным усходзе вылучаецца працяглы пляж з рознакаляровым пяском, намыты дзвюмя марскімі плынямі, што агінаюць востраў.
Клімат мяккі, вызначаны ўздзеяннем цёплых паўднёвых вятроў. Сярэднегадавая тэмпература — ад 10,1°C да 15,1°C. Гадавая колькасць ападкаў — 814,7 мм.
Араба-ізраільская вайна (1947—1949)
Вайна суправаджалася масавым (ад 520 да больш за 900 тысяч) выхадам палесцінскага арабскага насельніцтва з тэрыторый, якія патрапілі пад кантроль Ізраіля. З іншага боку, пасля рашэння ААН аб падзеле Палесціны больш за 800 тысяч яўрэяў былі выгнаны ці беглі з арабскіх краін у Ізраіль і некаторыя іншыя краіны.
Груа
Прырода
Пераважае лугавая флора. Распаўсюджаны такія расліны, як канюшына, палушнік, касачы, дзікая морква, катран і інш. Фаўна сушы прадстаўлена птушкамі, жабамі, казуркамі, трусамі. У навакольных водах сустракаюцца афаліны і марскія свінні.
Гісторыя
Сведчаннем прысутнасці старажытных людзей на Груа з'яўляюцца мегаліты — менгіры і дальмены. У жалезным веку быў населены галамі. Археолагамі былі знойдзены ваенныя ўмацаванні той пары. У V ст. на востраве з'явіліся продкі сучасных брэтонцаў. Лічыцца, што сучасная назва паходзіць са старажытнай брэтонскай мовы і можа значыць або «ведзьмін», або «друзлы». Згодна паданням, на Груа знаходзілася хрысціянская абшчына, заснаваная валійскім прынцам Гурфернам. Астравіцяне вераць, што на іх зямлі скончыў свой век Св. Тудвал (у нашы дні ён прызнаецца заступнікам вострава). Да 1906 г. захоўвалася магільня вікінга X ст.
У 1037 г. феадалы Энебон перадалі Груа ў валоданне Каталіцкага Касцёла, і востраў быў пераўтвораны ў месца пілігрымак. Кляштар, пабудаваны на Груа, валодаў значнымі зямельнымі багаццямі на мацерыке. У канцы XVII — пачатку XVIII ст. астраўныя паселішчы пацярпелі ад галандскіх і англійскіх піратаў. Падчас Вялікай французскай рэвалюцыі частка манахаў адмовілася прысягацца рэспубліканскім уладам і была вымушана ратавацца ў Іспаніі. Зямля была перададзена ў прыватную маёмасць.
Dreamcast
Dreamcast (ドリームキャスト) — пятая і апошняя гульнявая прыстаўка кампаніі SEGA і спадчыннік Sega Saturn. Як спроба адваяваць рынак падчас шостага пакалення гульнявых сістэм, Dreamcast была распрацавана для канкурэнцыі з PlayStation і Nintendo 64. Прыстаўка была выпушчаная за пятнаццаць месяцаў да выхаду PlayStation 2 і за тры гады да GameCube з Xbox. Аднак ёй не ўдалося сабраць досыць папулярнасці да выхаду PlayStation 2, і Sega вырашыла закрыць праект і сысці з рынку гульнявых прыставак.
Стварэнне
Японская група, якую ўзначальваў Хідэкі Сато, прадставіла варыянт з працэсарам Hitachi SH4 і графічным працэсарам PowerVR ад VideoLogic. Кодавая назва праекта была «White Belt». Першыя ўвасобленыя праекты называліся «Guppy», а пазней — «Katana».
Група ў США, якую ўзначальваў Тацуа Ямамота прадставіла варыянт з працэсарам IBM/Motorola PowerPC 603e і графічным працэсарам 3dfx Voodoo 2. Кодавай назва праекта была «Black Belt». Першы прататып называўся «Shark».
Японскае жалеза называлася «Dural», пазней «Katana». «Black Belt» і «Shark» выкарыстоўваліся камандай Тацуа, якая насіла назву «Black Belt Team»; назва «Shark» было адказам на «Guppy».
Калі 3dfx правялі першасную публічную прапанову (IPO) у красавіку 1997 года, яна адкрыла кожную дэталь свайго кантракта з SEGA, нягледзячы на тое, што Sega трымала распрацоўку кансолі ў сакрэце.
Адмененыя аксесуары
Sega планавала выпусціць для сваёй прыстаўкі і іншыя аксесуары. VMU/MP3 player, ISDN terminal adapter, ZIP-дыскавод, Dreamcast DVD player (Sega прадэманстравала мадыфікаваны Dreamcast з убудаваным DVD-ROM 13 мая 2000 года). Ні адзін з іх афіцыйна не быў выпушчаны.
Таксама ў супрацоўніцтве з PACE Techologies планавалася выпусціць так званы «Set-top box» або лічбавы відэамагнітафон, з убудаваным Dreamcast. З носьбітаў даных прысутнічаў толькі цвёрды дыск, так што гульні неабходна было спампоўваць з інтэрнэту і захоўваць на вінчэстары. Быў паказаны рабочы прататып, аснашчаны 40-гігабайтным цвёрдым дыскам, пультам дыстанцыйнага кіравання і чатырма партамі для геймпадаў Dreamcast. Геймпадам можна было кіраваць не толькі кансоллю, але і самім відэамагнітафонам. Былі прадэманстраваны спецыяльныя версіі Sonic Adventure і F355 Challenge. Але ў сувязі з закрыццём вытворчасці кансоляў, гэты праект быў скасаваны.
Такім чынам, Sega прадбачыла сённяшні напрамак па пераходзе на спампаваныя гульні для кансоляў яшчэ 10 гадоў таму.
BIOS
BIOS (basic input/output system — «базавая сістэма ўводу-вываду»), таксама БСУВ, — рэалізаваная ў відзе мікрапраграм частка сістэмнага праграмнага забеспячэння, якая прызначаецца для прадстаўлення аперацыйнай сістэме API-доступу да апаратуры камп'ютара і падключаных да яго прыладаў.
У персанальных IBM PC-сумяшчальных камп’ютарах, якія выкарыстоўваюць мікраархітэктуру x86, BIOS уяўляе сабой набор запісаных на мікрасхему EEPROM персанальнага камп’ютара мікрапраграм (якія ўтвараюць сістэмнае праграмнае забеспячэнне), што забяспечвае пачатковую загрузку камп'ютара і наступны запуск аперацыйнай сістэмы.
Асноўныя вытворцы BIOS для ноўтбукаў, персанальных камп’ютараў і сервераў (акрамя прадаўцоў-вытворцаў):
Для камп’ютараў на базе іншых платформ для абазначэння ўбудаванага ПЗ выкарыстоўваюцца іншыя тэрміны. Напрыклад, у архітэктуры SPARC такі набор мікрапраграм можа звацца PROM, ці Boot.
Сутора
Партыя сірыякскага саюза (في سورية; скар. ПСС) — афіцыйна зарэгістраваная палітычная партыя ў Сірыйскай Арабскай Рэспубліцы. Нароўні з Мтакастай пазіцыянуе сябе як арганізацыя, якая прадстаўляе інтарэсы асірыйскай меншасці ў гэтай краіне. Заснавана 1 кастрычніка 2005 года. З пачаткам у краіне грамадзянскай вайны знаходзіцца ў апазіцыі рэжыму Башара Асада. Уваходзіць у склад Нацыянальнага каардынацыйнага камітэта (НККДП) — афіцыйна дазволенай сірыйскімі ўладамі арганізацыі ўмеранай кааліцыі левага толку.
Гісторыя
Партыя была ўтворана 1 кастрычніка 2005 года. За некалькі месяцаў да гэтага ў суседнім Ліване пачаліся масавыя акцыі пратэсту супраць прысутнасці ў краіне сірыйскіх войскаў, якія атрымалі назву «Рэвалюцыя кедраў». На хвалі антыўрадавых выступаў 29 сакавіка ў Ліване была сфарміравана аналагічная партыя з той жа назвай. Яе заяўленая мэта — абарона асірыйскай меншасці па-за залежнасці ад прыналежнасці да праваслаўнай ці каталіцкай канфесій. У наступны час ліванскае аддзяленне партыі ўзначаліў Ібрагім Мурад, а сама партыя ўвайшла ў склад Кааліцыі 14 сакавіка — аб’яднання розных апазіцыйных рухаў і арганізацый часоў рэвалюцыі кедраў, якія выступалі супраць прасірыйскай палітыкі краіны.
У сакавіку 2011 года на хвалі арабскай вясны антыўрадавыя выступы ўспыхнулі і ў самой Сірыі. З іх пачаткам партыя далучылася да сірыйскай апазіцыі. У знак пратэсту супраць дзеянняў урада Башара Асада 15 жніўня 2012 года прыхільнікі партыі зладзілі штурм будынка сірыйскай дыпмісіі ў Стакгольме. Многія з іх пасля былі затрыманы шведскай паліцыяй. У гэты час у ПСС з’яўляюцца ўласныя сілы самаабароны — хрысціянскае апалчэнне «Сутора» (афіцыйна — Асірыйскае ўпраўленне бяспекі), мэтай якога з’яўляецца абарона асірыйскіх абшчын ад спусташэння радыкальнымі ісламістамі. Першыя атрады былі сфарміраваны ў 2012 годзе ў гарадах Эль-Кахтанія і Эль-Маліка (Дэрык). Сутора цесна супрацоўнічае з фарміраваннямі курдскіх рэгіяналістаў, у прыватнасці — з атрадамі народнай самаабароны (YPG).
Сутора не варта блытаць з «Сірыйскім упраўленнем абароны» — іншым хрысціянскім апалчэннем з Эль-Камышлы. Гэта — праўладная арганізацыя, лаяльная сірыйскім уладам, на сірыйскім мове мае дакладна такую ​​ж назву, аднак не мае ніякага дачынення ні да ПСС, ні да курдаў. У яе ўваходзяць мясцовыя асірыйцы і армяне, якія вызнаюць хрысціянства. Сутора лічыць, што гэта аднайменнае апалчэнне адкалолася ад ПСС, у той час як самі апалчэнцы з Эль-Камышлы гэта адмаўляюць.
Асірыйскі ваенны савет
Ваенізаванае крыло партыі — Асірыйскі ваенны савет (Mawtbo Fulhoyo Suryoyo, скар. МФС), было сфармавана ў лютым 2013 года ў самы разгар канфлікту. Арганізацыя дзейнічае пераважна ў густанаселеных раёнах правінцыі Хасеке на паўночным усходзе краіны. Сумесна з курдскімі фарміраваннямі яе байцы неаднаразова прымалі ўдзел у сумесных аперацыях супраць радыкальных ісламісцкіх груповак, такіх як «Фронт аль-Нусра» і «Ісламская дзяржава» (ІД). У студзеня 2014 года МФС улілася ў склад атрадаў народнай самаабароны. На дадзены момант колькасць арганізацыі складае больш за дзве тысячы чалавек.
Рэпрэсіі
Нягледзячы на ​​тое, што партыя мае афіцыйную рэгістрацыю, пасля пачатку канфлікту яе члены сталі падвяргацца рэпрэсіям з боку ўладаў краіны. Так, 6 чэрвеня 2013 года ў Эль-Камышлы сірыйскімі спецслужбамі быў арыштаваны член выканкама партыі — Рубель Габрыэль Баго. У жніўні таго ж года сілавікамі быў арыштаваны Саіта Малкі Косар — бацька кіраўніка «Сутора», Іяганам Косар. Ён адначасова з’яўляўся яго намеснікам. Мужчыну арыштавалі прама ў аэрапорце Эль-Камышлы адразу па прылёце з Швейцарыі, дзе ў яго мелася другое грамадзянства. Пазней ён быў пераведзены ў турму непадалёк ад Дамаска, пасля чаго сувязь з ім была страчана. Афіцыйна яму так і не было прад’яўлена ніякіх абвінавачванняў, інфармацыі аб пачатку судовага працэсу над Косарам або яго вызваленні не паступала. Па стане на люты 2014 года аб арыштаваных членах партыі нічога не вядома.
Па чутках, Косар памёр у турме пры нявысветленых абставінах. Па сцвярджэннях сірыйскіх уладаў у дзень свайго арышту ён памёр ад сардэчнага прыступу, знаходзячыся ў Дамаску. Па іх сцвярджэннях, смерць наступіла паміж 22:00 і 22:25 па мясцовым часе, аднак на той момант яго самалёт нават не паспеў прызямліцца ў Эль-Камышлы, што ставіць пад сумнеў афіцыйную версію яго смерці. Нягледзячы на ​​шматлікія просьбы, цела нябожчыка так і не была перададзена членам яго сям’і. Аднак сваякам усё-такі атрымалася адшукаць лекараў з Дамаска, якія падпісвалі пасведчанне аб смерці. Яны распавялі ім, што як і ў выпадку з Косарам, сілавікі часта прымушаюць іх падпісваць такія сведчанні, не дазваляючы ім аглядаць цела нябожчыкаў. Сябры, блізкія і калегі дагэтуль мяркуюць, што Косар можа быць яшчэ жывы і лічаць, што ўлады наўмысна хаваюць ад грамадскасці факты яго катаванняў у зняволенні.
Рок па вакацыях
«Рок па вакацыях» — фестываль беларускай музыкі, які адбываўся штогод у Мінску.