cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Францішак Сыман
Біяграфія
З 1865 года быў выкладчыкам Санкт-Пецярбургскай акадэміі. Спачатку выкладаў біблейскую археалогію; у 1866—1870 узначальваў кафедру царкоўнай гісторыі і кананічнага права; у 1870—1877 гадах — кафедру Святога пісьма. У 1874 годзе стаў ганаровым канонікам Магілёўскай архікафедры, у 1876 — канонікам Луцка-Жытомірскай кафедры. У 1877 годзе звольнены з акадэміі «за нелаяльнасць».
Пасля звальнення стаў пенітэнцыярам пры жытомірскай кафедры. З 1883 года выкладаў грэчаскую мову і дагматычнае багаслоўе ў тамтэйшай духоўнай семінарыі. У 1883 атрымаў сан кафедральнага прэлата.
У 1884—1897 гадах быў рэктарам Пецярбургскай Духоўнай акадэміі і кіраўніком кафедры Святога пісьма.
У 1890 годзе атрымаў сан прэлата Папскага двара. 17 снежня 1891 стаў тытулярным біскупам Зянопалісу і дапаможным біскупам Магілёўскай архідыяцэзіі. Біскупскія свечанні прыняў 27 сакавіка 1892 у Пецярбургу з рук Аляксандра Берасневіча. З прычыны благога стану здароўя метрапаліта Шымана Казлоўскага ў 1892—1897 гадах выконваў абавязкі фактычнага адміністратара Рымска-Каталіцкага касцёла ў Расіі. На гэтай пасадзе наведваў каталіцкія парафіі на тэрыторыі Расійскай імперыі, бараніў правы і аўтаномію Касцёла, процістаяў яго канчатковай русіфікацыі.
Пасля далучэння Мінскай дыяцэзіі да Магілёўскай замест памерлых пробашчаў, якіх называлі рытуалістамі, магілёўскія архібіскупы не прызначалі новых. Аднак і расійскія ўлады не згаджваліся вярнуць ужыванне ў касцёлах беларускай або польскай моў. Да 1897 года каля 20 парафій не мелі пробашчаў. Пасля неаднаразовых зваротаў да цара і Папы Рымскага ў 1897 была заключана дамова, паводле якой новапрызначаныя пробашчы атрымалі дазвол на адпраўленне набажэнстваў і выкананне сакраментаў лацінскай мовай.
Пасля гэтага біскуп Францішак Сыман аб’ехаў амаль усе вакантныя парафіі, праінфармаваўшы кожнага з новапрызначаных пробашчаў пра дагавор між расійскім урадам і Апостальскім пасадам. На пытанні, якімі ж мовамі вучыць дзяцей катэхізісу, чытаць Евангелле, прамаўляць казань, задаваць пытанні пры сакраментах, абвяшчаць святы, посты і да т. п., Сыман адказваў, што ўгода тычыцца толькі літургічных набажэнстваў, а ўсё астатняе мае адбывацца мовай парафіян. Такім парадкам руская мова зноў была выцеснена з усёй дыяцэзіі. Урад спадзяваўся, што архібіскуп Казлоўскі, вярнуўшыся на пасаду, скасуе ўказанні свайго намесніка, але гэтага не сталася. Рускія адпомсцілі Сыману пазней: калі ў 1897 годзе яго прызначылі плоцкім біскупам, улады не зацвердзілі прызначэння і выслалі таго ў Адэсу. Толькі ў 1901 годзе Францішак Сыман выехаў з Расіі і адмовіўся ад далейшых спробаў заняць біскупскую пасаду ў Плоцку. У якасці кампенсацыі за страчанае біскупства Папа Рымскі надаў яму пасаду тытулярная архібіскупа Аталеі і візітатарам для польскіх каталіцкіх парафій у Злучаных Штатах Амерыкі. Расійскі ўрад прызначыў яму пажыццёвую пенсію 2500 рублёў у год і «права пражывання, дзе яму падабаецца, аднак з забаронай правядзення будзь-якой дзейнасці ў Расіі».
У 1913 асеў у Кракаве, дзе да канца жыцця быў архіпрэсвітарам пры парафіяльным касцёле Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Пахаваны ў Кракаве на Ракавіцкіх могілках.
Дзмітрый Аляксандравіч Лукас
Дзмі́трый Алякса́ндравіч Лу́кас (,, Віленская губерня — ) — беларускі кампазітар і педагог.
Біяграфія
Вучыўся ў Гомельскім музычным тэхнікуме па класе спеваў В. Зайцавай і класе кампазіцыі Г. К. Пукста (1932—1936), у 1941 годзе скончыў Беларускую кансерваторыю па класе кампазіцыі В. А. Залатарова. У 1941—1942 гадах у Чырвонай Арміі. У 1943—1944 гадах начальнік рэпертуарнага камітэта, 1945—1947 гадах кіраўнік аддзела музыкі Упраўлення па справах мастацтваў БССР, у 1948—1950 гадах адказны рэдактар музычнага вяшчання Беларускага радыё. У 1965—1972 гадах загадчык кафедры спеваў Мінскага педагагічнага інстытута імя М. Горкага.
Творчасць
Аўтар опер «Кастусь Каліноўскі» (Мінск, 1947), «Песня о счастье» (1951), «Дочь пограничника» (1969); твораў для салістаў, хора і сімфанічнага аpкестра — араторыя «Сказка о попе и работнике его Балде» (сл. А. Пушкіна, 1976); для сімфанічнага аpкестра — «Симфония» (1959); для голаса і сімфанічнага аpкестра — «Концерт» (1954); для духавога аркестра — 2 сюіты на тэмы песень удзельнікаў мастацкай самадзейнасці (1957); для 2 скрыпак, альта і віяланчэлі — квартэты: I (1939), II (1945), III (1966), IV (1974); для голаса і фартэпіяна — рамансы, песні, у т.л. цыклы: «Мелодии» (сл. Лесі Украінкі, 1954), «Времена года» (сл. Э. Агняцвет, 1958); музыкі да драматычных спектакляў і фільмаў («Человек не сдается» (1960), «Нестерка» (1954), «Дети партизана» (1954)); апрацовак беларускіх народных песень.
Узнагароды
Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1955).
Яфім Львовіч Мінкін
Біяграфія
Нарадзіўся 22 студзеня 1922 года ў Магілёве ў сям’і рабочага (бацька працаваў на тытунёвай фабрыцы, затым маляром). Яўрэй. У 1926 годзе сям’я пераехала ў Баку, у 1936 годзе вярнулася ў Магілёў, дзе ён скончыў сярэднюю школу (1939). Скончыў 2 курса Маскоўскага гідраметэаралагічнага інстытута.
У Чырвонай Арміі з 1942 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з лістапада 1942 года. Ваяваў на Сталінградскім, 1-м і 2-м Украінскіх франтах. Першае баявое хрышчэнне атрымаў у баях пад Сталінградам ў складзе 138-й стралковай дывізіі. Удзельнічаў у цяжкіх вулічных баях у раёне завода «Барыкады». Быў паранены ў абедзве нагі і кантужаны. Пасля ранення да мая 1943 года лячыўся ў шпіталі ва Уральску. Яго хацелі камісаваць, але ён адмовіўся.
Камандзір бронетранспарцёра разведвальнай роты 45-й механізаванай брыгады 6-й танкавай арміі 2-га Украінскага фронту яфрэйтар Мінкін з членамі экіпажа 26 жніўня 1944 года каля населенага пункта Зармены (Румынія) выявіў адыходзячую варожую калону. На бронетранспарцёры уварваўся ў яе склад, агнём з кулямёта забіў звыш дзесяці варожых салдат і адзінаццаць ўзяў у палон. 12 верасня 1944 года падчас разведкі абароны праціўніка, захапіў палоннага, які даў каштоўныя звесткі. 17 верасня Мінкін павёў байцоў на штурм вышыні. У ходзе атакі асабіста знішчыў пятнаццаць і ўзяў у палон пяцярых фашыстаў.
30 кастрычніка 1944 года загадам камандзіра 45-й механізаванай брыгады № 45 яфрэйтар Мінкін узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені (№ 131659).
Аўтаматчык разведвальнай роты 18-й гвардзейскай механізаванай брыгады (6-я танкавая армія, 2-і Украінскі фронт) гвардыі яфрэйтар Мінкін 13—14 снежня 1944 года ў складзе групы байцоў пракраўся ў тыл ворага каля населенага пункта Шакі (Венгрыя), здабыў каштоўныя звесткі для камандавання брыгады. 14 снежня пры адбіцці контратакі праціўніка асабістым прыкладам павёў разведчыкаў у бой, у якім асабіста знішчыў пятнаццаць і ўзяў у палон пяцярых гітлераўцаў.
Камандзір бронетранспарцёра разведвальнай роты 18-й гвардзейскай механізаванай брыгады той жа арміі гвардыі яфрэйтар Мінкін 30 сакавіка 1945 года каля населенага пункта Бромсберг (Аўстрыя) у складзе групы разведчыкаў пракраўся ў тыл праціўніка і, уступіўшы ў бой з варожай засадай, знішчыў звыш дзесяці і ўзяў у палон некалькі нямецкіх салдат. 1 красавіка 1945 года ў раёне населенага пункта Бадэн (Аўстрыя) Мінкін з байцамі прыняў няроўны бой з фашыстамі, які працягваўся да падыходу савецкіх войскаў. Разведчыкі знішчылі дваццаць сем гітлераўцаў і дваіх узялі ў палон. 3 красавіка ён падарваў мінаметную батарэю праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, гвардыі яфрэйтар Мінкін Яфім Львовіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені (№ 478).
Удзельнік Парада Перамогі ад 2-га Украінскага фронту. У 1945 годзе дэмабілізаваны.
У 1950 годзе скончыў геолагаразведачны інстытут. Жыў у Маскве. Кандыдацкую дысертацыю па тэме «Рэжым грунтавых вод на тэрыторыі Ніжне-Данской арашальнай сістэмы» абараніў у 1958 годзе. Працаваў вядучым навуковым супрацоўнікам у Інстытуце водных праблем Акадэміі Навук СССР. Доктар геолага-мінералагічных навук («Гідрагеалагічныя асновы аховы падземных вод ад забруджвання», 1968). Прымаў удзел у інжынерна-геалагічных пошуках пры будаўніцтве Валгаградскай і Куйбышаўскай ГЭС, Волга-Данскога і Туркменскага каналаў.
У 1992 годзе выехаў з сям’ёй у Германію. Жыў у горадзе Кёльн. Памёр 4 кастрычніка 2004 года.
Лысовычы
Лысовычы (Лисо́вичі) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сасунцы Давід (станцыя метро)
Сасунцы Давід (Սասունցի Դավիթ) — станцыя Ерэванскага метрапалітэна.
Шляхавое развіццё
Да поўдня ад станцыі, на перагоне Сасунцы Давід — Гарцаранаін, размешчаны пашэрсны з'езд і гейт да мыйні саставаў.
Empire V
'''«Ампір „В“. Апо́весць пра сапраўднага звышчалаве́ка»''' («Ампир «В». Повесть о настоящем сверхчеловеке») — восьмы раман рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваны ў 2006 годзе.
Фармальна дзеянне «Empire V» адбываецца ў наш час, а галоўнаму герою, ад імя якога вядзецца апавяданне, каля 20 гадоў. Асаблівае месца ў прасторы «Empire V» займаюць карпарацыі («Пятая імперыя») і карпаратыўная культура.
Выхад аднайменнага фільма, знятага паводле рамана, быў запланаваны на 2019 год, але яшчэ не адбыўся.
Сюжэт
Малады чалавек Раман Аляксандравіч Шторкін становіцца вампірам. Гэта адбываецца, калі Рома выпадкова знаёміцца ​​з іншым вампірам — Брамай, які вырашыў пазбавіць сябе жыцця пасля вампірычнай дуэлі. Але перад гэтым ён абавязаны перадаць іншаму чалавеку «мову» — асаблівую сутнасць, якая робіць чалавека вампірам. З дапамогай «мовы» вампір можа чытаць думкі чалавека ці іншага вампіра, паспрабаваўшы яго кроў. Як кажуць вампіры — «дэгустацыя».
Рама хутка асвойваецца ў грамадстве вампіраў. Паступова ён усё больш прызвычаіваецца да таго, што ўсе яго новыя знаёмыя і ён сам носяць імёны багоў, што слова «кроў» непрыстойна прамаўляць услых, і што ён больш не чалавек. Грамадства вампіраў жыве, амаль не перасякаючыся з грамадствам людзей, і будуецца на каштоўнасцях, якія не маюць нічога агульнага з чалавечымі. Пры гэтым чалавецтва працята агентамі вампіраў — «халдэямі», якія задаюць патрэбны вампірам напрамак культурнага і грамадскага жыцця. Паўнавартасныя любоўныя адносіны вампір можа мець толькі падобнымі да сябе, у кнізе апісаны складаныя адносіны Рамы з новай вампіркай Герай.
Рама пазнае, што насуперак усяму, што гаворыцца, пішацца і здымаецца пра вампіраў, яны ўяўляюць сабой асаблівую расу істот-сімбіёнтаў, вампірычная частка якіх, «мова», пераходзіць з часам ад носьбіта да носьбіта. Здольнасць чытаць думкі чалавека дазваляе вампірам кантраляваць людзей, а кантроль дыскурсу і гламура дазваляе рабіць тое ж самае з усім грамадствам. Уласна, асноўная мэта любога вампіра — кантраляваць чалавецтва, асноўны сродак — дэгустацыя «чырвонай вадкасці».
У канцы кнігі высвятляецца, што Раму пакінулі недавукам наўмысна, але менавіта гэта дазволіла яму застацца больш чалавекам, чым вампірам.
Эдальскі замак
Э́дальскі за́мак (Ēdoles pils, Schloß Edwahlen) — неагатычны замак у Эдальскай воласці на беразе Эдальскага возера, у гістарычнай вобласці Курляндыі ў заходняй Латвіі. Нацыянальная архітэктурная і археалагічная славутасць.
Гісторыя
Замак быў пабудаваны для біскупа Пілтэнэ паміж 1264 і 1267 гадамі. У XVI стагоддзі перабудаваны, і з 1561 па 1920 год быў ва ўласнасці балтыйскага нямецкага роду фон Бераў.
У XVIII стагоддзі замак быў разбудаваны, а ў 1835—1841 гадах перабудаваны ў неагатычным стылі, адным з першых у Курзэмэ. У час першай расійскай рэвалюцыі пашкоджаны пажарам. У 1906—1907 гадах у адным з кутоў палаца былі прыбудаваны памяшканні для прыслугі і вежа.
Лукаянаў
Лукаянаў (Лукоянов) — горад (з 1779) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лукаянаўскага раёна Ніжагародскай вобласці. Насельніцтва 16,0 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 16 стагоддзі.
Шведская Ост-Індская кампанія
Шведская Ост-Індская кампанія (Svenska Ostindiska Companiet) — шведскае гандлёвае манапольнае аб'яднанне для падтрымання эканамічных стасункаў з краінамі Азіі ў 1731 — 1813 гг.
Ранні перыяд
Спробы стварэння кампаніі пад патранажам шведскай кароны прадпрымаліся фламандскімі гандлярамі ў XVII ст. і еўрапейскімі піратамі з Мадагаскара ў пачатку XVIII ст. У 1718 г. Карл XII нават перадаў піратам ліст з дазволам сяліцца ў Гётэбарге і засноўваць заморскія калоніі. Аднак смерць караля паклала канец перагаворам.
Пасля заканчэння Вялікай Паўночнай вайны ў Швецыі адбываліся спрэчкі пра магчымасць адкрыцця гандлю з усходнімі краінамі. З аднаго боку, дзяржаве патрабаваліся фінансы для ўзнаўлення эканомікі, і замежныя прадпрымальнікі прапаноўвалі праекты сумесных аб'яднанняў, што маглі прыцягнуць значныя сродкі. З іншага боку, супраць выступалі прыхільнікі меркантылізму. Яны асцерагаліся, што танныя ўсходнія тавары будуць канкураваць з прадуктамі мясцовай прамысловасці. Да таго ж у Швецыі былі абмежаваныя магчымасці для аховы сваіх гандлёвых караблёў. Аднак 14 чэрвеня 1731 г. шведскі суднаўласнік нямецкага паходжання Генрык Кёніг і шатландскі інвестар Колін Кэмпбел здолелі атрымаць ад караля дакумент, які перадаваў ім манаполію на ўвоз тавараў з прасторы ад мыса Добрай Надзеі да Японіі.
Згодна хартыі Фрэдрыка I Шведская Ост-Індская кампанія мела права свабоднага гандлю акцыямі, павінна была рабіць значныя адлічэнні дзяржаве, карыстацца толькі караблямі, абсталяванымі ў Швецыі, ёй забаранялася вывозіць шведскую срэбраную манету. Караблі кампаніі маглі не ўдзельнічаць у ваенных акцыях каралеўскага флота, але яе афіцэры мелі роўныя правы з флоцкімі. Да 1753 г. акцыянеры кампаніі ўкладалі сродкі і атрымоўвалі прыбыткі з кожнага заморскага плавання. Да 1813 г. было арганізавана 131 плаванне.
Першыя экспедыцыі накіроўваліся ў Бенгалію і Кітай. Для гандлю з Кітаем патрабавалася срэбра. Яно набывалася па дарозе ў Кадысе ў абмен на шведскую сталь. Зваротна везлі спецыі, шоўк, фарфор і чай, якія збываліся ў Швецыі. Самая першая экспедыцыя працягвалася з 9 лютага 1732 г. да 27 жніўня 1733 г. і скончылася вялізарнымі прыбыткамі для акцыянераў. Галоўным заморскім портам, дзе былі адчынены шведскія гандлёвыя факторыі стаў Кантон.
Дзейнасць у другой палове XVIII ст.
Пасля 1746 г. Шведская Ост-Індская кампанія імкнулася пашырыць свой уплыў на шведскіх і замежных спажыўцоў і інвестараў. Былі павялічаны колькасць гандлёвых суднаў і адказных кіраўнікоў. У 1753 г. былі створаны фіксаваны фонд і сталыя падпіскі на акцыі, якія каштавалі не танней за 500 срэбраных талераў. Замежныя акцыянеры атрымалі магчымасць набываць шведскае падданства.
Асноўныя гандлёвыя аперацыі вяліся з Кітаем. У 1749 г. Шведская Ост-Індская кампанія зрабіла спробу замацавацца ў Сураце. Хаця гандаль з Заходняй Індыяй быў надзвычай прыбытковым, шведскія гандляры сустрэлі супраціў брытанскіх канкурэнтаў і былі вымушаны зноў арыентавацца на кітайскі рынак.
У другой палове XVIII ст. Шведская Ост-Індская кампанія ператварылася ў аднаго з найбольш заўважных пастаўшчыкоў чаю на еўрапейскі рынак. У азіяцкія краіны вывозіліся ваўняныя тканіны, свінец, срэбра. Караблі кампаніі перавозілі міжнародную пошту, абслугоўвалі патрэбы Шведская каралеўскай акадэміі навук.
Разам з гэтым, назіралася моцная канкурэнцыя з боку брытанскіх і галандскіх гандляроў. Увядзенне ў Вялікабрытаніі і яе калоніях высокага мыта на чай прывяло да значных страт сярод шведскіх пастаўшчыкоў. У 1777 г. служачы кампаніі Петэр Ёхан Бладх, заняты прыёмам і выдачай грузаў у Кантоне, прапаноўваў пачаць перагаворы з цынскімі імператарамі, каб увесці поўную манаполію на ўзаемны гандль для выцяснення брытанцаў. Аднак кіраўніцтва кампаніі адмовілася ад яго ідэі.
Заняпад
Ужо ў 1789 г. прыбыткі акцыянераў Шведскай Ост-Індскай кампаніі так знізіліся, што з'явіліся прапановы аб яе закрыцці. У 1804 г. кампанія не выправіла ні воднага судна ў заморскае плаванне. У 1806 г. каралеўскія ўлады часткова абмежавалі яе манаполію і дазволілі прыватным асобам весці гандаль з азіяцкімі краінамі ў выпадках, калі Шведская Ост-Індская кампанія не накіроўвае туды свае караблі.
У 1811 г. было афіцыйна абвешчана пра банкруцтва Шведскай Ост-Індскай кампаніі. У 1813 г. рада акцыянераў падцвердзіла гэта рашэнне. Маёмасць была прададзена праз аўкцыён. З 1814 г. з'явіўся каралеўскі дазвол на свабодны гандаль з краінамі Азіі.
Акрэцыя
Акрэ́цыя (accrētiō «прырашчэнне, павелічэнне» ад «большаць») — працэс прырашчэння масы нябеснага цела шляхам гравітацыйнага прыцягнення матэрыі (звычайна газу) на яго з навакольнай прасторы.
Акрэцыя ў аднародным асяроддзі
Для нерухомага адносна цела газавага асяроддзя акрэцыя сферычна сіметрычная. У выпадку выпраменьвальных целаў (зорак) сферычна сіметрычная акрэцыя газу магчымая толькі пры ўмове, што свяцільнасць цела не перавышае крытычную свяцільнасць, гэта значыць гравітацыйныя сілы перавышаюць ціск выпраменьвання цела.
Для рухомых гравітавальных целаў акрэцыя блізкая да сферычна сіметрычнай пры хуткасці руху цела меншай за хуткасць гуку у асяроддзі. Пры звышгукавых хуткасцях рухі гравітавальнага цела скрозь газавае асяроддзе, акрэцыя на яго адбываецца ў конусе, размешчаным ззаду цела (дакладней, ззаду вектара хуткасці цела) і абмежаваным выкліканай ім ударнай хваляй.
Акрэцыя ў магнітным поле
Пры акрэцыі плазмы на нябеснае цела, якое мае ўласнае магнітнае поле, механізмы акрэцыі вызначаюцца магнітагідрадынамічным узаемадзеяннем плазмы з магнітным полем.
Калі ціск магнітнага поля ў наваколлях нябеснага цела перавышае газавы ціск акрэцавальнай плазмы, то акрэцыя спыняецца на адлегласці альфвенаўскага радыусу, гэта значыць на граніцы магнітасферы, і накіроўваецца на магнітныя палюсы нябеснага цела. Неабходнай умовай акрэцыі плазмы на магнітныя палюсы з'яўляецца яе пранікненне ўнутр магнітасферы, якое адбываецца за кошт развіцця магнітагідрадынамічных няўстойлівасцей тыпу няўстойлівасці Рэлея — Тэйлара. Мяжа магнітасферы (магнітапаўза) вызначаецца ўмовай роўнасці ціскаў магнітнага поля і набягальнай плазмы, гэта значыць радыус магнітасферы (альфвенаўскі радыус r_A) вызначаецца суадносінамі:
дзе B — магнітнае поле нябеснага цела, \rho і V — адпаведна шчыльнасць і хуткасць патоку набягальнай плазмы.
Акрэцыя ў цесных двайных сістэмах
У выпадку двайных сістэм акрэцыя істотна асіметрычная і можа аказваць значны ўнёсак у эвалюцыю як самой сістэмы, так і яе кампанентаў. Найбольш інтэнсіўная акрэцыя ў двайных сістэмах адбываецца, калі падчас эвалюцыі адзін з кампанентаў запаўняе сваю поласць Роша, што прыводзіць да перацякання рэчыва на суседнюю зорку праз унутраны пункт Лагранжа L_1. У гэтым працэсе рэчыва, якое перацякае, утварае акрэцыйны дыск, які адказны за многія назіральныя феномены рэнтгенаўскіх крыніц.
Астранамічныя феномены, якія выклікаюцца акрэцыяй
Найбольш цікавыя з'явы выклікаюцца акрэцыяй на кампактную кампаненту двайной сістэмы.
Горацка-Мсціслаўскае ўзвышша
Займае найбольш высокую частку Аршанска-Магілёўскай раўніны. Абмяжоўваецца далінай ракі Сож на поўдні і вярхоўямі ракі Проні на захадзе. Мяжуе з Аршанскім і Смаленскім узвышшамі, Лучоскай нізінай.
Найбольшая вышыня 239 м. Працягваецца ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход на 100 км. Шырыня складае 40—50 км, плошча — больш за 2400 км².
Аснову тэктанічнай будовы складае Аршанская ўпадзіна, запоўненая магутнымі адкладамі дэвонскіх і мелавых глін і вапнякоў. Адклады антрапагену прадстаўлены невялікай магутнасці марэнай сожскага ўзросту. Характэрная асаблівасць раўніны — магутныя адклады лёсападобных карбанатных суглінкаў і супескаў таўшчынёй да 5—10 м, якія займаюць водападзелы рэчак і ствараюць плоскахвалістую платопадобную паверхню раўніны з суфазійнымі ярамі і лагчынамі глыбінёй да 20—30 м. На дне некаторых з іх цякуць ручаі. Часта трапляюцца сподкападобныя паніжэнні дыяметрам да 50 м і глыбінёй 1—1,5 м.
Глыбока ўрэзаныя даліны рэк Сож, Віхра і Проня асіметрычныя, шырынёй 0,6—1 км, з добра выражанай поймай і дзвюма надпоймавымі тэрасамі на вышыні 5-6 і 7-8 м.
Глебы ўрадлівыя, дзярнова-палева-падзолістыя, часам дзярнова-карбанатныя з наяўнасцю гумусу ў ворным слоі да 2,5 %. Яны спалучаюцца з перагнойна-ілавата-глеевымі глебамі суфазійных сподкаў. Тарфяна-балотныя глебы па днішчах лагчын. Торф абагачаны вапнай, якая ўтварае вапнавыя туфы і тарфатуфы.
Частка глебаў моцна эрадзіраваныя. Пад ворывам 60 %, натуральнай расліннасцю — 10 % тэрыторыі. Захаваліся невялікія ўчасткі ялова-дубовых лясоў пераважна кіслічнага тыпу, маюцца хваёвыя і драбналістыя лясы. Пашырана лугава-балотная расліннасць.
Лысятычы
Лысятычы (Лися́тичі) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тацуя Сакаі
(坂井 達弥; нар. ) — японскі футбаліст. У 2014 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Дзявяткіна (станцыя метро)
«Дзявяткіна» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Канцавая станцыя Кіраўска-Выбаргскай лініі ў паўночным кірунку. Размешчана на наземным участку лініі паміж парталам тунэляў і метрадэпо «Паўночнае». Адзіная станцыя Пецярбургскага метрапалітэна, якая знаходзіцца на тэрыторыі Ленінградскай вобласці.
Станцыя адкрыта 29 снежня 1978 г. пад назвай «Камсамольская» (у гонар 60-й гадавіны УЛКСМ) у складзе ўчастка ад «Акадэмічнай» да «Камсамольскай». 1 ліпеня 1992 г. пераназваная ў «Дзявяткіна» у адпаведнасці з назвай чыгуначнай станцыі прыазёрскага напрамку, праз якую ідуць электрацягнікі з Фінляндскага вакзалу.
Кратовыя
Апісанне
Падзяляецца на 14 родаў, 31 від. Формы: наземныя бегаючыя, падземнарыючыя (большасць відаў) і паўводныя плаваючыя. Тулава выцягнутае, валькаватае, канечнасці ўкарочаныя, прыстасаваяыя для рыцця, плавання. На пальцах доўгія пляскатыя кіпцюры. Галава невялікая, з падоўжанай канічнай мордай. Валасяное покрыва кароткае, густое, мяккае, пераважна чорнае або чорна-бурае. Лінька тройчы за год. Вочы маленькія, у некаторых відаў закрытыя скурай. Вушных ракавін няма. Нюх і дотык добра развітыя.
Пашырэнне
Пашыраны ў Еўразіі, Паўночнай Амерыцы. Крот еўрапейскі жыве на ўмерана вільгагных лугах, палях, агародах, парках, лясах у глебе на глыбіні 5 — 60 см. Гнездавыя камеры — на глыбіні да 1,5 м. Характэрны сезонныя міграцыі з аднаго біятопу ў другі. На Беларусі трапляецца паўднёварускі падвід крата еўрапейскага.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца лічынкамі насякомых, дажджавымі чарвямі.
Промысел
Аб'ект промыслу (шкуркі).
Mercedes-Benz W114/W115
Mercedes-Benz W114 / W115 — серыя легкавых аўтамабіляў бізнес-класа, якая выпускалася ў перыяд з 1968 па 1976. Таксама вядомы пад назвай "Штрых-восем" ("Strich-Acht" ці "/8")
У пачатку 1976 года серыя W114/W115 была заменена серыяй Mercedes-Benz W123, якая ўяўляла сабой яе далейшае развіццё. Па сутнасці, W114/W115 - папярэднік ўсіх сучасных «Мэрсэдэсаў» E-класа.
Гісторыя
Серыя Mercedes-Benz W114/W115 ў свой час лічылася адной з самых прэстыжных мадэляў сегмента, цяпер названага бізнес-класам, хоць і некалькі меншай памернасці, чым сучасны E-клас.
Сямейства W114/W115 адрознівалася класічным элегантным абліччам, а таксама высокім для свайго часу узроўнем камфорту і бяспекі. Дызайн аўтамабіля быў распрацаваны вядомым французскім дызайнерам Полем Бракам - галоўным дызайнерам легкавога падраздзялення кампаніі Mercedes-Benz з 1957 па 1967 год, у перыяд калі былі створаны такія шэдэўры, як салідны прадстаўніцкі лімузін "Grosser" Mercedes-Benz 600 і родстер "пагада" (Mercedes-Benz 230SL).
Створаныя на адной платформе W114/W115 адрозніваюцца адзін ад аднаго перш за ўсё рухавікамі і камплектацыяй. Мадэлі з чатырох-цыліндравым рухавіком пазначаліся W115, а аднолькавыя па кузаве шасці-цыліндравыя — W114, таму Мэрсэдэс прысвоіў ўсёй сям'і мянушку /8 (гэта значыць мадэлі 1968-га года).
Першапачаткова мадэльны шэраг адкрываўся аўтамабілямі 200 і 220, а таксама дызельнымі 200D і 220D для W115, а для W114: 230 і 250.
У 1969 годзе з'явілася купэ-версія W114 250C з карбюратарным маторам і 250СE з інжэктарным. У гэтым жа годзе ўпершыню ў гісторыі Mercedes-Benz сямейства W114/W115 атрымала электронную сістэму ўпырску паліва Bosch D-Jetronic.
У 1973 годзе серыя W114/W115 прайшла прыкметную касметычную мадэрнізацыю - з'явіліся змены ў ніжняй частцы капота і рашоткі радыятара, пашыраны пасадкавыя месцы для фар галаўнога святла і ўстаноўлены павялічаныя па плошчы знешнія люстэркі задняга віду, усталяваны інэрцыйныя рамяні бяспекі Reel і ўжыты новы траўмабяспечны 4-спіцавы руль, а таксама ўведзены цэлы шэраг іншых нязначных змен. На машыны пачалі ўсталёўваць бакавое шкло з пакрыццём, якое адштурхвае бруд, з'явіліся «рабрыстыя» заднія ліхтары.
Седан
На ўзмоцненую серыю W114 ўсталёўвалі 6-цыліндравыя карбюратарныя рухавікі рабочым аб'ёмам 2,3-2,8 л (мадэлі «230», «250», «280» і «280E»).
Дызелі спадабаліся не толькі таксістам, але і фермерам, якія празвалі аўтамабіль Schweine-Daimler («Свіны Даймлер»). Яшчэ адной мянушкай 115-га стала HeizÖlferrari («Дызельны Ферары").
Купэ
Версія з пяцімясцовым кузавам дзвухдзвярное купэ-хардтоп (без цэнтральнай стойкі) была прадстаўлена ў 1969 годзе.
Купэ пазначалась літарай С, рухавік з інжэктарам абазначаўся літарай E (Einspritzung - у перакладзе з нямецкага «ўпырск»).
Топ-мадэль — 280СЕ была абсталяваная 2,8-літровым 6-цыліндравым рухавіком магутнасцю 185 к.с. Дадзеная мадэль, на думку некаторых экспертаў, стала адным з лепшых класікаў 60-70-х, хоць на рынку рэтрааўтамабіляў ацэньваецца, як правіла, танней, чым яго больш папулярныя сучаснікі серыі родстэраў і купэ Mercedes SL (R107/C107).
У перыяд з 1969 па 1976 год было выраблена толькі 67048 купэ супраць 1852008 седанаў. З іх 24669 купэ топ-мадэляў "280C" і "280CE" і 42379 купэ "250C" і "250CE".
Індыяна Джонс і апошні крыжовы паход
«Індыяна Джонс і апошні крыжовы паход» (Indiana Jones & The Last Crusade) — амерыканскі прыгодніцкі фільм, зняты ў 1989 годзе рэжысёрам Стывенам Спілбергам. Трэці фільм серыі фільмаў пра прыгоды археолага і шукальніка прыгодаў Індыяны Джонса ў выкананні Харысана Форда. Шаснаццаты поўнаметражны фільм, выпушчаны кампаніяй «Lucasfilm».
Па сюжэце карціны, дзеянне якой адбываецца ў 1938 годзе, Індыяна Джонс адпраўляецца на пошукі свайго зніклага бацькі, прафесара Генры Джонса—старэйшага, выкрадзенага нацыстамі, якія жадаюць займець Святы Грааль. Пасля змешаных водгукаў крытыкі і гледачоў на змрочную атмасферу карціны «Індыяна Джонс і храм лёсу» Спілберг вырашыў зняць больш «светлы» фільм. За пяць гадоў, якія прайшлі з моманту выхаду папярэдняй карціны, Спілберг і аўтар сюжэту Лукас перагледзелі мноства сцэнарыяў і спынілі выбар на варыянце Джэфры Боэма. Здымкі праходзілі ў Іспаніі, Італіі, Англіі, Турцыі і Іарданіі.
Сыман
Сыман — прозвішча.
Луг (Стрыйскі раён)
Луг (Луг) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Шадзі
Шадзі́ (, Шеди) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўлянскага сельсавета.
NGC 5514A
NGC 5514A (іншыя абазначэнні — UGC 9102, MCG 1-36-23, ZWG 46.66, VV 70, KCPG 420B, PGC 93124) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Нейронэ
Нейронэ (Neirone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 1021 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 16040. Тэлефонны код — 0185.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Maurizio martire.
Стэрэатруба
Стэрэатруба́ — бінакулярны перыскапічны аптычны прыбор для назірання з-за ўкрыцця, вывучэння мясцовасці і цэлей, вымярэння вуглоў і адлегласцей.
Складаецца з двух перыскапічных зрокавых труб з акулярамі, трымальніка, лімба і трыногі. Мае 10-кратнае павелічэнне (з дадатковымі акулярамі — 20-кратнае). Пераменная адлегласць паміж акулярамі (стэрэабазіс) забяспечвае атрыманне стэрэаскапічнага відарыса. Вертыкальныя і гарызантальныя вуглы вымяраюцца пры дапамозе вугламернай сеткі, размешчанай у правым акуляры. У некаторых стэрэатруб маецца рухомая абойма на акулярах зрокавых труб, якая дазваляе весці назіранне як у процівагазе, так і без яго. Таксама выкарыстоўваецца падсветка лімба і вугламерных сетак. Існуюць варыянты стэрэатруб, якія могуць быць замацаваны на падручных апорах (напрыклад, драўляных).
Джэймс Полк
Джэймс Нокс Полк (James Knox Polk;  — ) — 11-ы прэзідэнт ЗША (1845-49).
Біяграфія
Полк нарадзіўся ў графстве Мекленберг, штат Паўночная Караліна. Пазней ён жыў і прадстаўляў штат Тэнэсі. Дэмакрат Полк служыў у якасці 13-га спікера Палаты прадстаўнікоў ЗША (1835-39), ён быў адзіным у гісторыі ЗША прэзідэнтам, які быў спікерам Палаты, а пасля губернатарам штата Тэнэсі (1839-41). Полк быў адкрыццём («цёмнай кабылкай») выбараў прэзідэнта 1844 года, перамогшы Генры Клея з канкуруючай партыі вігаў, паабяцаўшы далучэнне Тэхаса. Полк быў лідарам джэксанаўскай дэмакратыі ў другой партыйнай сістэме. Яго мянушка была «Малады Гікары» з-за яго цеснай сувязі са «Старым Гікары», якім быў Эндру Джэксан.
Выконваючы сваі перадвыбарныя абяцанні знаходзіцца на пасадзе прэзідэнта толькі адзін тэрмін, Полк пакінуў свой пост і вярнуўся ў Тэнэсі ў сакавіку 1849 года, дзе ён памёр ад халеры праз тры месяцы.
Навукоўцы звычайна станоўча ацэньваюць яго дзейнасць на пасадзе ў спісах найвялікшых прэзідэнтаў з-за яго здольнасці садзейнічаць, атрымаць падтрымку і дасягнуць ўсіх асноўных пунктаў яго прэзідэнцкай праграмы. Полк быў названы «найменш вядомым важным прэзідэнтам» Злучаных Штатаў.
Слонімская брыгада БСА
Слонімская брыгада БСА — беларускае вайсковае фармаванне ў складзе БСА, якое было створанае без дазволу немцаў, з-за чаго хутка было імі ж расфармаванае. Афіцыйна называлася «1-й Брыгадай Беларускае Самааховы».
Перадумовы
Хутка па стварэнні Беларускага корпуса самааховы (16 ліпеня 1942 года) на Слонімшчыне былі ўтвораныя 3 батальёны БСА:
Стварэнне
Слонімскі акруговага камітэт Беларускай Народнай Самапомачы, узначалены Рыгорам Зыбайлам, вырашыў скарыстацца невыразнасцю зместу нямецкага дазволу, склаўшы з новаўтвораных батальёнаў цэлую брыгаду пад назвай «1-я Брыгада Беларускае Самааховы» з брыгадзіным штабам у Слоніме. Камандоўцам брыгады стаў капітан Іван Таранка (Таранька). Начальнікам арганізацыйна-персанальнага аддзела штаба Слонімскай брыгады БСА стаў Аляксей Васіленя.
Стварэннем брыгады займаліся цягам месяца.
Не атрымаўшы ад немцаў дастатковай колькасці зброі, самаахоўцы «нелегальна» набывалі яе ў італьянскіх жаўнераў, якія вярталіся з усходняга фронту, за самагонку і сала аўтаматы і кулямёты.
Скасаванне
Калі пра стварэнне брыгады стала вядома нямецкім уладам (лета 1942 года, верагодна, жнівень), нямецкія жаўнеры пры падтрымцы бронесамаходаў абкружылі кашары слонімскай самааховы і забралі зброю. Штаб брыгады быў распушчаны. Таксама нямецкая жандармерыя забрала 2 кулямёты ў быценскіх самаахоўцаў.
Беларускі навукова-даследчы цэнтр электроннай дакументацыі
Беларускі навукова-даследчы цэнтр электроннай дакументацыі — рэспубліканскі навукова-даследчы і навукова-метадычны цэнтр па рабоце з электроннымі дакументамі.
Гісторыя
Беларускі навукова-даследчы цэнтр электроннай дакументацыі створаны ў адпаведнасці з пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 18 верасня 1998 г. № 1465 «Аб стварэнні Беларускага навукова-даследчага цэнтра электроннай дакументацыі». У яго складзе на правах аддзела пачаў працаваць архіў электронных дакументаў.
Работы па стварэнні архіва электронных дакументаў пачалася ў 1993 годзе. Праз праблемы з фінансаваннем яны зацягнуліся, і архіў быў уведзены ў прамысловую эксплуатацыю толькі ў снежні 1999 года, а дапрацоўкі праграмнага забеспячэння для яго аўтаматызаванай сістэмы працягваліся да канца 2000 года. У 1999 годзе створана экспертная камісія БелНДЦЭД (з 2000 — экспертна-праверачная камісія, з 2006 — экспертна-метадычная).
Штатны расклад Цэнтра ў 1998 годзе прадугледжваў 44 адзінкі супрацоўнікаў. Фактычна на канец 1998 года ў ім працавалі 11 чалавек. У тым ліку 2 кандыдаты навук, 5 маладых спецыялістаў-выпускнікоў 1998 года гістарычнага факультэта БДУ. Адзін чалавек пачаў навучанне ў аспірантуры і адзін — у магістратуры.
У 1999 г. колькасць супрацоўнікаў вырасла з 11 да 27 чалавек. У тым ліку тры кандыдаты навук. Пачаў дзейнічаць Вучоны савет у складзе 7 чалавек.
З 30 лістапада 2000 г. БелНДЦЭД зарэгістраваны ў Адзіным рэгістры юрыдычных асоб як "Дзяржаўная ўстанова «Беларускі навукова-даследчы цэнтр электроннай дакументацыі».
У 2001 г. была падрыхтавана Канцэпцыя лічбавага капіравання дакументаў дзяржаўнай часткі Нацыянальнага архіўнага фонду. У 2005 г. распрацавана метадалогія сканавання і апісання адсканаваных дакументаў для забеспячэння далейшага выкарыстання фонда лічбавых копій архіўных дакументаў. Фонд пачаў фармавацца ў 2008 г. у адпаведнасці з палажэннем аб Фондзе лічбавых копій, зацверджаным 22.06. 2007 г. загадам Дырэктара Дэпартамента па архівах і справаводству Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
У 2016 г. у прамысловую эксплуатацыю была ўведзена першая чарга Сістэмы адкрытага доступу да дакументаў Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь www.sodd.by/funds. Адміністратарам партала і аператарам САДД НАФ з’яўляецца БелНДЦЭД. У 2017—2018 гг. была праведзена мадэрнізацыя інфармацыйнай сістэмы і створана цэтралізаванае сховішча з мэтай прыёму ад дзяржаўных органаў, іншых арганізацый на пастаяннае архіўнае захоўванне электронных дакументаў Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь. На 1.10.2021 г. у сістэму загружаны апісанні 45843 фондаў ці 95 % ад агульнай колькасці фондаў (48,5 тыс.), 91461 вопісаў, 12602281 спраў і 651577 дакументаў.
Склад фондаў архіва электронных дакументаў
Асноўную частку дакументаў архіва электронных дакументаў складаюць інфармацыйныя рэсурсы дзяржаўнага значэння, якія захоўваюцца ў выглядзе архіўных копій:
Акрамя таго, у архіве БелНДЦЭД захоўваюцца статыстычныя дадзеныя па установам культуры і мастацтва Рэспублікі Беларусь, архіўная калекцыя лічбавых копій дакументаў Беларускага дзяржаўнага архіва-музея літаратуры і мастацтва, нарматыўныя, метадычныя дакументы і публікацыі БелНДІДАС, нарматыўныя і метадычныя дакументы БелНДЦЭД, заключныя справаздачы НДР навукова-даследчай установы «Інстытут ядзерных праблем» БДУ.
У 2019 г. архіў правёў вопытную эксплуатацыю інфармацыйнай сістэмы архіва электронных дакументаў Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
За гісторыю свайго існавання ў БелНДЦЭД было выканана (на канец 2021 г.) 107 планавых навукова-даследчых і вопытна-канструктарскіх работ.
БелНІЦЭД выступаў арганізатарам шэрагу навуковых і практычных мерапрыемстваў.
У маі 2003 г. быў праведзены міжнародны навукова-практычны семінар «Інфармацыйныя тэхналогіі ў архіўнай справе», у лістападзе — рэспубліканскі навукова-практычны семінар «Аўтаматызацыя дзяржаўных архіваў».
У верасні 2005 г. — міжнародны навукова-практычны семінар «Інфармацыйныя тэхналогіі ў галіне дакументазнаўства і архіўнай справы».
У 2008 г. — семінар-нарада «Аб ходзе выканання праграмы па захаванню архіўнай дакументальнай падчыны — сколадовай часткі інфармацыйнага рэсуса грамадства на 2003—2010 гг.»
У верасні 2010 г. — рэспубліканскі навукова-адукацыйны семінар «Праблемы забеспячэння захаванасці і камплектавання Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь электроннымі дакументамі і інфармацыйнымі рэсурсамі».
2011 г. — рэспубліканскі практычны семінар па пытаннях стварэння лічбавых копій архіўных дакументаў Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь.
У чэрвені 2016 г. — міжнародная навукова-практычная канферэнцыя «Архівы ў свеце інфармацыйных тэхналогій» (у рамках работы 17-й Агульнай канферэнцыі ЕЎРАЗІКІ).
Пачынаючы з 2005 года на сайце «Архівы Беларусі» пачалі з’яўляцца спецыяльныя тэматычныя распрацоўкі з віртуальнымі выставамі архіўных дакуметаў.
Атлантызм
Атланты́зм — геапалітычная філасофія палітычнага, эканамічнага і ваеннага збліжэння дзяржаў Паўночнай Амерыкі і Заходняй Еўропы пад агульнымі каштоўнасцямі дэмакратыі, індывідуальнай свабоды і вяршэнства закона.
Тэорыя атлантызму ўзнікла ў канцы Другой сусветнай вайны. Яе заснавальнікам лічыцца англійскі географ і геапалітык Хэлфард Мак-Кіндэр. На аснове гэтай ідэі быў запушчаны план Маршала, а ў 1949 быў заснаваны ваенна-палітычны блок НАТА, мэтай якога стала прадухіленне распаўсюджання савецкага ўплыву на тэрыторыю Заходняй Еўропы.
У XXI стагоддзі, калі першапачатковая прычына з'яўлення атлантызму ўжо не існуе, гэта філасофія набыла новае адценне ў святле амерыканскай «Вайны супраць тэрарызму». З 1991 НАТА разраслося з 16 да 26 удзельнікаў, паколькі практычна ўсе дзяржавы распалага Варшаўскага дагавора ўвайшлі ў Паўночнаатлантычны альянс. Глабальныя палітычныя змены канца 80-х — пачатку 90-х прывялі да таго, што філасофія атлантызму на дзяржаўным узроўні сёння вызнаецца больш у краінах Усходняй Еўропы, тады як у Заходняй пачынаюць пераважаць пан'еўрапейскія ідэі.
Сярод найбольш радыкальна атлантычна настроеных усходнееўрапейскіх дзяржаў — Польшча, Румынія і (да студзеня 2010) Украіна. Першыя дзве былі нават уцягнуты ў 2004 годзе ў буйны міжнародны скандал, звязаны з «сакрэтнымі турмамі ЦРУ».
Любынці
Любынці (Любинці́) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Здэнек Фірлінгер
Біяграфія
У час Першай сусветнай вайны быў прызваны ў аўстра-венгерскую армію, аднак перайшоў на бок Расійскай імперыі і ўступіў у Чэхаславацкі легіён. Пасля вяртання быў паслом Чэхаславакіі ў Нідэрландах, Румыніі, ЗША, Швейцарыі, Аўстрыі і СССР. Член Чэшскай сацыял-дэмакратычнай партыі з 1924, у час знаходжання ў СССР пазнаёміўся з Клементам Готвальдам.
У рамках рэалізацыі Кошыцкай праграмы, узначальваў урад Нацыянальнага фронту Чэхаславакіі з красавіка 1945 па ліпень 1946. Быў прыхільнікам аб'яднання левых сацыял-дэмакратаў Чэхаславакіі з КПЧ.
На выбарах 26 мая 1946 года Чэшская сацыял-дэмакратычная партыя атрымала 12,05% галасоў у цэлым па Чэхаславакіі і 37 месцаў у Заканадаўчым народным сходзе. 2 ліпеня разам дзвюма найбуйнейшымі партыямі ў парламенце — КП Чэхіі і КП Славакіі — сфарміравала ўрад на чале з Клементам Готвальдам.
Лыскава (горад)
Горад размешчаны правам беразе Волгі, за 89 км на ўсход ад Ніжняга Ноўгарада на федэральнай аўтамагістралі М-7 Масква — Ніжні Ноўгарад — Казань — Уфа.
Электратэхнічны, металафурнітурны заводы, камбінат будматэрыялаў, хімкамбінат, прадпрыемствы харчовай галіны.
Куторы
Куторы (Neomys) — род млекакормячых сямейства землярыйкавых.
Род уключае 2 віды: кутора звычайная, або вадзяная, і кутора малая. Пашыраны ў Еўразіі. Жывуць каля вадаёмаў, добра плаваюць і ныраюць. На Беларусі абодва віды, кутора малая больш рэдкая, трапляюцца пераважна на поўдні, на Пабужжы і Палессі; адзіныя ў фаўне Беларусі ядавітыя віды.
Даўжыня цела да 10 см, хваста да 8 см, маса да 20 г. Поўсць чорная або бурая, на брушку белая або шараватая, кароткая, аксаміцістая. Пыска падоўжаная з вібрысамі. На задніх лапах плавальная аблямоўка з цвёрдых валаскоў.
Кормяцца насякомымі, чарвямі, жабамі, ікрой, маляўкамі рыб. Гнёзды ў норах або на купінах у траве. Нараджаюць да 14 дзіцянят.
Чангар
Чанга́р, або Чангарскі паўвостраў (Чонгар, Чонгарський півострів) — паўвостраў у паўночнай частцы заліва Сіваш — Азоўскага мора. Адміністрацыйна належыць да Гэнічэскага раёна Херсонскай вобласці.
Геаграфія
Разам з паўвостравам Цюп-Джанкой, што падыходзіць да яго з боку Крыма, падзяляе Сіваш на дзве часткі: заходнюю і ўсходнюю. Чангар злучаны шматлікімі мастамі і насыпанымі дамбамі з Крымскім паўвостравам.
На паўвостраве ёсць вёска з такой самай назвай — Чангар.
Гісторыя
Чангарскі паўвостраў, разам з Перакопскім перашыйкам і Арабацкай стрэлкай, з’яўляецца месцам, што злучае Крымскі паўвостраў з матэрыком. Раней гэта надавала яму вялікае стратэгічнае значэнне. Так, падчас Савецка-ўкраінскай і Другой сусветнай войнаў у раёне Чангара адбываліся значныя баявыя дзеянні. Акрамя таго, у 1919—1920 гг. войскамі генерала Урангеля, пад кіраўніцтвам французскіх інжынераў, на прылеглых да Чангара, Цюп-Джанкойскім і Таганаскім паўастравах Крыма былі збудаваны Чангарскія ўмацаванні.
Паводле інфармацыі СМІ , падчас Крымскага крызісу пост ДАІ каля вёскі Чангар і тэрыторыя Чангарскага паўвострава 27 лютага 2014 года былі заняты крымскім «Беркутам» і расійскімі войскамі. У палях каля вёскі яны выставілі ваенную тэхніку, замінавалі тэрыторыю, паставілі таблічкі аб мінах.
26 снежня 2014 года прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка ў сваім твітэры паведаміў, што паўвостраў Чангар знаходзіцца цалкам пад кантролем Украіны.
Малі Дзідушычы
Малі Дзідушычы (Малі́ Дідушичі) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 3928
NGC 3928 (іншыя абазначэнні — UGC 6834, IRAS11491+4857, MCG 8-22-19, ZWG 243.19, MK 190, PGC 37136) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Юнацтва (стадыён, Ліда)
«Юнацтва» — шматфункцыянальны стадыён у г. Ліда, Беларусь, размешчаны па адрасе вул. Кірава, 32а. Пабудаваны і адкрыты ў 1962 годзе. У цяперашні час выкарыстоўваецца для гарадскіх спаборніцтваў і правядзенні футбольных матчаў. З'яўляецца хатнім стадыёнам футбольнага клуба «Ліда» (стадыён «Юнацтва» быў асноўным стадыёнам клуба да 2013 года, калі быў адкрыты новы стадыён «Старт»). Памеры гульнявога поля з натуральным травяным пакрыццём складаюць 105 м × 68 м, 2 трыбуны, максімальная ўмяшчальнасць — 2870 чалавек.
Джавані Батыста Брачэлі
Джавані Батыста Брачэлі (іт. Giovanni Battista Bracelli; 1584?,  — 1650?) — італьянскі гравёр і мастак-маньерыст, які аказаў вялікі ўплыў на сюррэалізм у XX стагоддзі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Фларэнцыі. Вучань Джуліа Парыджы, паводле іншых звестак — Джавані Батыста Паджы, які ў сваю чаргу з’яўляўся вучнем Лукі Камб’яза. З 1626 г. жыў у Рыме. Апошняя праца датавана 1649 годам.
Найбольш вядомы па зборніку з 50 гравюр «Bizzarie di Varie Figure» (Дзіўныя ўзоры), які быў выдадзены ў 1624 годзе ў Ліворна і быў прысвечаны дону П’етра Медычы. На гравюрах намаляваны чалавечыя фігуры, складзеныя з розных прадметаў і геаметрычных формаў (скрынкі, завітушкі і інш.), апярэджваючы эксперыменты сучаснага кубізму і нагадваючы партрэты Джузэпэ Арчымбальда. Выявы ўнікальныя ў гісторыі кніжнай ілюстрацыі і ўяўляюць сабой пік росквіту маньерызму. Яны ўслаўляюць прыгажосць цела ў геаметрычных формах і ўяўляюць яго з абсалютна новага і ўнікальнага пункта гледжання. Гравюры аказалі вялікі ўплыў на пакаленні мастакоў, у прыватнасці на сюррэалістаў сярэдзіны XX стагоддзя, якія ўзнімалі яго ўменне перадаваць грацыю чалавечага цела ў геаметрычных формах і нежывых аб’ектах. Некаторыя з гравюр малююць чалавечыя эмоцыі, напрыклад, гравюры з танцуючымі або змагаючыміся фігурамі. Копія зборніка з Калекцыі Розенвальда, якая захоўваецца ў Бібліятэцы Кангрэса, з’яўляецца самай поўнай з усіх існуючых копій.
Не менш дзіўнай з’яўляецца яго іншая праца «Alfabeto figurato» — літары алфавіту складзеныя з фігурак людзей. Падобны алфавіт таксама быў выгравіраваны Джузэпэ Мітэлі.
Пісаў ведуты Рыма і старажытнарымскага мастацтва. Выдаў калекцыю гравюр, якія паказваюць людзей за ігрой на музычных інструментах «Figure Con Instrumenti Musicali E Boscarecci».
Працы Брачэлі ў цяперашні час — вялікая рэдкасць.
Малочны Мір
ААТ «Малочны Мір» (Молочный мир) — беларуская кампанія па вытворчасці малака, якая размешчана ў Гродна.
Андрэй Юр’евіч Сцяпанаў
Андрэй Юр’евіч Сцяпанаў (, Масква, РСФСР) — беларускі хакеіст рускага паходжання, нападаючы клуба «Дынама Мінск», які гуляе ў КХЛ, і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Малочны Мір
Апісанне
Спецыялізуецца на вытворчасці натуральнамалочнай прадукцыі, марожанага, масла, сыроў цвёрдых, мяккіх, плаўленых. Акрамя таго, у аб’ёме вытворчасці маецца немалая доля прадукцыі, што выпрацоўваецца не з малака: вада, напоі, маянэз. З’яўляючыся прадпрыемствам бесперапыннага цыкла вытворчасці, перапрацоўвае парадку 730 т малака ў суткі, налічваючы ў сваім асартыменце больш за 200 відаў прадукцыі.
Андрэй Юр’евіч Сцяпанаў
Клубная
Андрэй пачаў сваю прафесійную кар’еру ў 2003 годзе ў складзе роднага маскоўскага клуба вышэйшай лігі «Крылы Саветаў», выступаючы да гэтага за ягоны фарм-клуб, а таксама другую каманду ЦСКА. Правёўшы 2 сезоны ў складзе «Крылаў», дзе ён набраў 24 (19+5) пункты ў 69 матчах, Андрэю праз запазычанасць выплаты заробку прыйшлося праз арбітраж пакінуць клуб, і перад самым плэй-оф ён перайшоў у ніжагародскае «Тарпеда», якое таксама выступала ў другім расійскім дывізіёне.
Пасля пачатку сезона 2005/06 хакеіст падпісаў кантракт з падмаскоўным клубам МУС, дзе ён змог дэбютаваць у Супэрлізе. У 2006 годзе Андрэй стаў гульцом чэхаўскага «Віцязя», у складзе якога правёў паўтара сезона, набраўшы за гэты час толькі 8 (4 +4) пунктаў у 54 матчах. Сезон 2007/08 Сцяпанаў пачаў у новакузнецкім «Металургу», аднак, правёўшы ў ягоным складзе толькі 7 матчаў, пакінуў каманду і стаў гульцом клуба вышэйшай лігі ХК «Дзмітраў».
У 2008 годзе Андрэй атрымаў запрашэнне ад клуба беларускай экстралігі «Юнацтва-Мінск», у складзе якога ён тройчы станавіўся чэмпіёнам краіны, а таксама ўладальнікам Кантынентальнага кубка ў 2011 годзе. Найбольш паспяховым для Сцяпанава стаў сезон 2010/11, калі ў 63 матчах ён набраў 93 (49 +44) пункты, стаўшы найлепшым снайперам і бамбардзірам беларускага першынства.
26 мая 2011 года Сцяпанаў заключыў пагадненне з хабараўскім «Амурам»
Міжнародная
У складзе зборнай Беларусі Андрэй Сцяпанаў прымаў удзел у чэмпіянатах свету 2011 года і 2012 гадоў, на якіх беларусы абодва разы займалі толькі 14 месца.
Ёакім Трыер
Ёакім Трыер (Joachim Trier; нар., ) — нарвежскі кінарэжысёр і сцэнарыст. Дальні родзіч дацкага рэжысёра Ларса фон Трыера.