cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чэмпіянат свету па футболе 1990
Турнір
Фармат спаборніцтва застаўся той жа, што і ў 1986 годзе: 24 каманды кваліфікуюцца, падзеленыя на 6 груп, па 4 каманды ў кожнай. У стадыю плэй-оф выходзяць 16 каманд: 6 пераможцаў груп, 6 каманд, якія занялі другое месца, і 4 лепшыя каманды, якія занялі трэцяе месца. Тры краіны ўпершыню выйшлі ў фінальную частку: Коста-Рыка, Ірландыя і Аб'яднаныя Арабскія Эміраты.
Рыта Сангалі
Рыта Сангалі (Rita Sangalli,  — )  — італьянская артыстка балета.
Біяграфія
Нарадзілася ў Антэньяце.
Танцавала ў італьянскіх правінцыях Асці, П’ячэнца і Турын. У 1865 годзе скончыла школу «Ла Скала» у О. Юса, дэбютавала ў тым жа годзе ў Мілане ў тэатры «La Scala» ў балеце Поля Тальёні (1808—1884) «Прыгоды Фліка і Флока» на музыку П. Л. Гертэля. Пасля яе нанялі ў Тэатр Яе Вялікасці ў Лондане. У тым жа годзе яна выехала ў ЗША і заснавала ўласную трупу ў Нью-Ёрку.
Сангалі гастралявала па Амерыцы ў Каліфорніі, Каларада, Арэгон і да Солт-Лэйк-Сіці ў 1866—1870 гадах. Разам з Мары Банфанці выступала ў музыкальнай пастаноўцы «Чорны жулік» (The Black Crook) Дэвіда Косты, а затым трыумфавала ў пантамімах «Humpty Dumpty» (1868) і «Hickory Dickory Dock» (1869).
У 1872—1883 вядучая танцоўшчыца парыжскай Оперы.
У 1872 годзе Сангалі выканала галоўную ролю ў паспяхова адноўленай пастаноўцы балета «Ручай» Л. Дэліба. У тым жа годзе яна далучылася да балетнай трупы Парыжскай оперы, дзе выступала ў шматлікіх прэм’ерах, у тым ліку ў балетах«Сільвія» (пастаўлены Л. А. Мерантам 14 чэрвеня 1876 года), «Yedda» (1879) і «Намуна» Э. Лало (6 сакавіка 1882) (балетмайстар Л. Петыпа).
Выступленне Р. Сангалі ў галоўнай партыі ў балеце «Yedda» А. Метра (1879, балетмайстар Луі Мерант) прадэманстравала яе выдатны драматычны талент. Сангалі спалучала акадэмізм, уласцівы французскай школе, з экспрэсіўнасцю і віртуозным майстэрствам (валодала «сталёвым наском»), уласцівымі танцоўшчыцам італьянскай школы.
Сангалі сышла са сцэны ў 1884 годзе і выйшла замуж за Роберта-Мары-Жана Марка, барона дэ Сен-П’ера 8 верасня 1886 года ў Парыжы.
У жніўні 1901 года Сангалі і Мары Банфанці выступалі ў Метрапалітэн-оперы падчас першага сезона балета ў Нью-Ёрку.
Рыта Сангалі памерла ў італьянскім Карпезіна-д’Арчэласка 3 лістапада 1909 года. Пахавана на могілках Пасі.
Новапалякоўка
Новапалякоўка — сяло ў Катон-Карагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Новапалякоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 635453100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 784 чалавекі (390 мужчын і 394 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 552 чалавекі (282 мужчыны і 270 жанчын).
Тройскі ўніверсітэт
Тройскі ўніверсітэт (Troy University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Трой у штаце Алабама.
Агульная характарыстыка
Ён быў заснаваны ў 1887 годзе як Тройская дзяржаўная нармальная школа у сістэме Алабамскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Універсітэт акрэдытаваны Паўднёвай асацыяцыяй каледжаў і школ для прысуджэння акадэмічных ступеняў бакалаўра, магістра, спецыяліста і доктара.
Сёння ўніверсітэт абслугоўвае адукацыйныя патрэбы студэнтаў у чатырох кампусах у штаце Алабама і 60 навучальных цэнтрах у 17 штатах ЗША і 11 краінах свету. Універсітэт мае больш за 100 тысяч выпускнікоў у 50 штатах ЗША і іншых краінах.
Калодніца
Кало́дніца (, Колодница) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 36 км у напрамку на поўнач ад горада Крупкі, за 157 км ад Мінска, за 37 км ад чыгуначнай станцыі Бобр, на ўсход ад возера Сялява каля ракі Ракітаўка.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў летапісе ў 1562 годзе як уладанне князя Друцкага-Азярэцкага, які перадаў яе ва ўласнасць пасынкам князя Рыгора Сенскага.
Анатоль Андрэевіч Дронь
Анатоль Андрэевіч Дронь (Дронь Анатолій Андрійович) (18 сакавіка 1945) — украінскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, дыпламат.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 сакавіка 1945 года ў пасёлку Сяднёў на Чарнігаўшчыне. Скончыў Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут (1972), Кіеўскую вышэйшую партыйную школу (1979). Кандыдат эканамічных навук.
Лютыя
Лю́тыя (, Лютые) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Анатоль Андрэевіч Дронь
Біяграфія
Працаваў рабочым бетоншчыкам домабудаўнічага камбіната № 1 г. Кіеў. Служба ў Савецкай Арміі. Працаваў на цаліне ў Казахскай ССР. Намеснік старшыні выканкама Дарніцкага раённага Савета г. Кіева. Інструктар, загадчык сектара гарадскога гаспадаркі ў апараце ЦК Кампартыі Украіны. У 1986 удзельнік ліквідацыі наступстваў аварыі на ЧАЭС. З 1987 па 1991 — намеснік міністра жыллёва -камунальнай гаспадаркі СССР. З 1990 па 1998 — Народны дэпутат Украіны 1-га і 2-га скліканняў. З 1991 па 1994 — старшыня Дзяржаўнага камітэта Украіны па жыццёва-камунальнай гаспадарцы. З 1994 па 1997 — старшыня падкамітэту Камітэта ВР Украіны па пытаннях базавых галін і сацыяльна-эканамічнага развіцця рэгіёнаў. Са студзеня 1998 па чэрвеня 2003 г. — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Украіны у Рэспубліцы Беларусь. З ліпеня 2003 па люты 2005 г. — намеснік міністра замежных спраў Украіны па сувязях з Вярхоўнай Рады Украіны.
Лютыя
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета. З 5 мая 1962 года да 28 ліпеня 1966 года вёска з’яўлялася цэнтрам Акцябрскага сельсавета.
Анатоль Андрэевіч Дронь
Спасылкі
‎
Тыбесты
Тыбесты (араб. تيبستي, фр. Tibesti) — горнае плато (нагор'е) у цэнтральнай Сахары, размешчана пераважна на поўначы дзяржавы Чад і часткова на поўдні Лівіі.
Вышэйшы пункт нагор'я (а таксама Чада і ўсёй Сахары) — актыўны шчытавы вулкан Эмі-Кусі, які дасягае 3445 метраў у вышыню. Гара Біку-Біці, таксама адносіцца да нагор'я, з'яўляецца вышэйшым пунктам Лівіі (2267 м).
Цэнтральная частка Тыбесты ўтворана пяццю шчытавымі вулканамі c буйнымі кальдэрамі — Эмі-Кусі (3445 м), Тусідэ (3265 м), Тарс Вун (3100 м), Тарс Ега (2972 м) і Тарс Тун (2575 м).
Нагор'е размяшчаецца ў 1000 км на поўнач ад Нджамены і ў 1500 км на паўднёвы ўсход ад Трыпалі; прыкладна на паўдарогі паміж Міжземным морам і возерам Чад. Адміністрацыйна прыпадае на тэрыторыі чадских рэгіёнаў Борку і Тыбесты і лівійскіх муніцыпалітэтаў Марзук і Эль-Куфра.
Парламенцкія выбары ў Германіі (1987)
Федэральныя выбары ў Бундэстаг ФРГ адбыліся 25 студзеня 1987 года, ХДС/ХСС атрымала большасць месцаў у Бундэстагу, а лідар ХДС — Гельмут Коль, зноў быў пераабраны на пасаду федэральнага канцлера.
Перадвыбарная кампанія
СДПГ прызначыла намесніка старшыні партыі і прэм’ер-міністра зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія Ёханеса Рау сваім кандыдатам у канцлеры. СДПГ пакутавала ад унутраных рознагалоссяў і канкурэнцыі з Зялёнымі. Было таксама няясна, як яны сфарміруюць урад, паколькі Зялёныя былі падзеленыя па пытанню, ці прымаць удзел ва ўрадзе.
Адным з асноўных пытанняў на гэтых выбарах было навакольнае асяроддзе, што сталася вельмі важным пасля Чарнобыльскай катастрофы і іншых аварый.
Міціна (Смаленскі раён)
Міціна (Митино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Смаленскім раёне. Насельніцтва — 81 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй вобласці за 6 км на ўсход ад Смаленска, на ўсход ад чыгуначнай станцыі Саколья Гара на лініі Смаленск — Рослаўль. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Малінаўка (Крупскі раён)
Малі́наўка (, Малиновка) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Да 14 верасня 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікахальнявіцкага сельсавета
Заходняя вобласць (Сьера-Леонэ)
Заходняя вобласць (Western Area) — адно з чатырох асноўных падраздзяленняў Сьера-Леонэ. Адміністрацыйны цэнтр — горад Фрытаўн, який таксама з'яўляецца сталіцай дзяржавы.
Плошча — 557 км², насельніцтва — 1,447,271 чалавекі (перапіс 2015 года). Самая высокая кропка — Пікет-Хілз 888 метраў.
Насельніцтва
У адрозненне ад іншых трох правінцыі Сьера-Леонэ, у Заходняй вобласці пераважае гарадское насельніцтва.
Адміністрацыйны падзел
Адміністрацыйна падзелена на два раёны (акругі):
Адміністрацыйны цэнтр абодвух раёнаў — горад Фрытаўн.
Пётр Дзмітрыевіч Шапавал
Пётр Дзмітрыевіч Шапавал (Шаповал Петро Дмитрович; нар. 1 сакавіка 1948) — украінскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, дыпламат.
Біяграфія
Заслужаны эканаміст Украіны, Дзяржаўны служачы 1-га рангу (10.1994). Дыпламатычны ранг — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол (01.2005). Воінскае званне — палкоўнік.
Чэмпіянат свету па футболе 1994
XV чэмпіянат свету па футболе праходзіў з 17 чэрвеня па 17 ліпеня 1994 года ў ЗША. Чэмпіёнам, чацвёрты раз у сваёй гісторыі, стала зборная Бразіліі. Другое месца заняла зборная Італіі. Трэцяй сенсацыйна стала зборная Швецыі, якая паказала свой най​​лепшы футбол з 1958 года. Чацвёртае месца таксама сенсацыйна заняла Балгарыя, якая ў 1/4 фіналу выбіла са спаборніцтваў дзейснага на той момант чэмпіёна свету — зборную Германіі. Упершыню ў фінальным матчы чэмпіянату свету не было забіта ніводнага мяча; таксама ўпершыню фінал завяршыўся ўнічыю, і для вызначэння чэмпіёна былі выкарыстаныя пасляматчавыя пенальці.
Клептакацяня Дасці
Клептакацяня Дасці (Dusty the Klepto Kitty) — хатні кот пароды сноў-шу, які праславіўся сваімі «кацінымі крадзяжамі». На момант паявы на Познім шоу з Дэвідам Летэрманам (Late Show with David Letterman) у лютым 2011 года Дасці ўжо выкраў 16 рукавіц для мыцця аўтамабіляў, 7 губак, 213 кухонныя ручнікі, 7 вяхотак, 5 лазневых ручнікоў, 18 адзінак абутку, 73 шкарпэткі, 100 пальчатак, 1 пару рукавічак, 3 фартухі, 40 мячоў, 4 камплекты бялізны, 1 сабачы нашыйнік, 6 гумовых цацак, 1 коўдру, 3 грэлкі для ног, 2 фрысбі, 1 чахол на клюшку для гольфа, 1 ахоўную маску, 2 сеткаватыя мяшкі, 1 мяшок з паветранымі шарамі, 1 пару піжамных штаноў, 8 купальных косцюмаў і 8 розных прадметаў. Мянушку «Клептакацяня» Дасці атрымаў пасля таго, як прынёс дадому болей за 600 речаў з садоў, якімі ён шпацараваў па начах. Уладальнікі кажуць, што ягоны рэкорд — 11 прадметаў за паход. Аднойчы Дасці знялі на камеру, калі ён нёс дадому бюстгальтар.
Раннія годы
Дасці нарадзіўся 20 сакавіка 2006 года ў Сан-Матэа в Каліфорніі. Джын Чу і Джым Коўлман узялі яго з прытулка Peninsula Humane Society. У 2008 годзе гаспадары сноў-шу сталі знаходзіць прадметы хатняга ўжытку, якія ім не належалі, у дзіўных месцах і падазраваць, што ў дом іх прыносіць Дасці.
Вядомасць
Аператарская група шоу тэлеканала Animal Planet «Котак не любіць не можна» (Must Love Cats) змагла злавіць Клептакацяню на камеру начного бачання, калі ён прыносіў сваю здабычу. 14 лютага 2011 года Вік Лі з KGO-TV з Сан-Францыска напісаў гісторыю пра ката, а 22 лютаго сам Дасці з’явіўся на Познім шоу з Дэвідам Летэрманам.
Значэнне для культуры
Дасці браў удзел у шматлікіх грамадскіх мерапрыемствах у раёне заліва Сан-Францыска, а яшчэ быў у многіх нацыянальных і міжнародных СМІ. У траўні 2011 года Клептакацяня стаў галоўнакамандуючым Парада Хатніх Жывёл у Рэдвуд-Сіці, а ў чэрвені Дасці з’явіўся на зборах сродкаў для Peninsula Humane Society, дзе былі выстаўлены на продаж некаторыя непажаданыя рэчы, якія выкраў кот. У 2011 годзе на DVD выйшаў троххвілінны кароткаметражны фільм «Klepto Kitty» як бонус да мультфільма «Кот у ботах». Гаспадары Дасці стварылі старонку ў Facebook і публікавалі фатаграфіі рэчаў, якія кот прыносіў дадому.
Эльвіра Анатольеўна Жвікова
Эльвіра Анатольеўна Жвікава (нар. ) — савецкі і беларускі дызайнер, член грамадскага аб’яднання Беларускі саюз дызайнераў.
Біяграфія
Эльвіра Анатольеўна Жвікава нарадзілася ў г. Віцебску ў БССР. У 1985 годзе скончыла Маскоўскі дзяржаўны тэкстыльны універсітэт імя А. М. Касыгіна. Вучылася ў Т. В. Казловай, Б. А. Бурмістрава. З 1985 года ўдзельнічае ў выставах, конкурсах, фестывалях мод у Беларусі (Мінск, 1987, 1997. — прэмія рэспубліканскага конкурсу мадэльераў «Мамант»; Віцебск, 1997), Эстоніі (Талін, 1985—1989), Украіне (Кіеў, 1996 г. — прэмія міжнароднага фестывалю мадэльераў «Alta Moda»). З 1996 года член грамадскага аб’яднання Беларускага саюза дызайнераў.
Бясюй
Бясюй — сяло ў Катон-Карагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новапалякоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 635453200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 214 чалавек (113 мужчын і 101 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 161 чалавек (88 мужчын і 73 жанчыны).
Чэмпіянат свету па футболе 1998
XVI чэмпіянат свету па футболе (10.6–12.7.1998, Францыя). Чэмпіён — зборная каманда Францыя, якая абыграўла ў фінале бразільцаў з лікам 3:0. Францыя стала сёмай краінай, якая завалодала Кубкам Свету (пасля Уругвая, Італіі, ФРГ, Бразіліі, Англіі і Аргенціны). Афіцыйным мячом чэмпіянату стаў «Адыдас Трыкалор». Гэта быў першы чэмпіянат свету, у якім у фінальнай стадыі ўдзельнічалі 32 каманды. Такая колькасць каманд захоўваецца да гэтага часу.
Атэнскі дзяржаўны ўніверсітэт
Атэнскі дзяржаўны ўніверсітэт (Athens State University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Атэнс у штаце Алабама.
Гісторыя
Гэта старэйшая вышэйшая навучальная ўстанова Алабамы. Яна пачалася як Афінская жаночая акадэмія ў 1822 годзе. Метадысцкая царква пачала нагляд за ўстановай у 1842 годзе, змяніўшы яе назву на Атэнскі жаночы інстытут. У 1889 годзе ён стаў Атэнскім жаночым каледжам. У 1931 годзе назва была скарочаная да Атэнскага каледжа, калі ён стаў сумесным для мужчын і жанчын. У 1974 годзе права ўласнасйці на ўстанову перайшло ад метадысцкай царквы да штата Алабама. У 1998 годзе каледж стаў Атэнскім дзяржаўным універсітэтам.
Мошчынкі
Мошчынкі (Мощинки) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Смаленскім раёне. Насельніцтва — 769 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 19 км на поўнач ад г. Смаленска, за 2 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Холм — Дзямідаў. Уваходзіць у склад Стабенскага сельскага паселішча. Аўтобуснае паведамленне са Смаленскам. Вуліцы: Лясная, Садовая, Фермерская. «Жукоўскі псіханеўралагічны інтэрнат з адасобленым спецаддзяленнем». Аддзяленне міліцыі.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У чэрвені 1967 года загадам камітэта па сацыяльным развіцці ўтвораны дом — інтэрнат для састарэлых. Пазней ён пераназваны ў псіханеўралагічны інтэрнат з адасобленым спецаддзяленнем. А распараджэннем Губернатара Смаленскай вобласці ад 23.12.2010 г. створана ўжо смаленская абласная дзяржаўная аўтаномная ўстанова «Жукоўскі псіханеўралагічны інтэрнат з адасобленым спецаддзяленнем». Цяпер гэта буйная, сучасная, стацыянарная медыка-сацыяльная ўстанова, разлічаная на 560 месцаў.
Шпілі (значэнні)
Назву Шпілі маюць:
Малыя Хальнявічы
Малы́я Хальняві́чы (, Малые Хольневичи) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Да 14 верасня 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікахальнявіцкага сельсавета
Шпылі
Шпілі́ ці Шпылі́ (Шпилі́) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Шпыліўскага сельсавета.
Дарога Р68
Дарога  — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння ў Беларусі, якая злучае аграгарадок Пухавічы, горад Узда і аграгарадок Негарэлае. Працягласць — 97 км.
Праходзіць па тэрыторыі Пухавіцкага, Уздзенскага і Дзяржынскага раёнаў Мінскай вобласці.
Джэксанвільскі дзяржаўны ўніверсітэт
Джэксанвільскі дзяржаўны ўніверсітэт (Jacksonville State University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Джэксанвіл у штаце Алабама.
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны як Джэксанвільская дзяржаўная нармальная школа Джэксанвіля, а ў 1930 годзе назву змянілі на Джэксанвільскі дзяржаўны педагагічны каледж, а ў 1957 годзе — на Джэксанвільскі дзяржаўны каледж. Вучэльня пачала працаваць як Джэксанвільскі дзяржаўны ўніверсітэт у 1966 годзе.
Хатэм Ясін
Хатэм Ясін  — егіпетскі прафесійны гулец у снукер. Чэмпіён Афрыкі 2015 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1998001—1999000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1998001—1999000)
Білы Бэрэг (Іванкіўскі раён)
Бе́лы Бе́раг ці Бі́лы Бэ́рэг (Бі́лий Бе́рег) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шпыліўскага сельсавета.
Каражал (Катон-Карагайскі раён)
Каражал (, да 2013 г. — Огнева ) — сяло ў Катон-Карагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новапалякоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 635453400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 275 чалавек (140 мужчын і 135 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 145 чалавек (74 мужчыны і 71 жанчына).
Варапаіўка
Варапа́еўка ці Варапа́іўка (Воропа́ївка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шпыліўскага сельсавета.
Ракытна Слабада
Ракітная Слабада ці Ракытна Слабада (Роки́тна Слобода́) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шпыліўскага сельсавета.
Зымовышчэ
Зімовішча ці Зымовышчэ (Зимо́вище) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шпыліўскага сельсавета.
Грандзіцкі сельсавет
Гра́ндзіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Грандзічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гродзенскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 2 снежня 1961 года ў склад Путрышкаўскага сельсавета перададзены вёскі Малышчына і Кульбакі. 11 лютага 1972 года ў склад сельсавета з Гожскага сельсавета перададзены вёскі Русота Каменная і Чашчаўляны, з Путрышкаўскага сельсавета — вёскі Астравок і Русота. 16 сакавіка 1987 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Путрышкаўскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: Астравок 1, Астравок 2, Грандзічы, Дзевятоўка, Дуброва, Зарыца, Кукалі, Лапенкі, Падкрыжакі, Русота, Русота Каменная і Чашчаўляны.
Алэксандрыўка (Чарнігаўскі раён)
Аляксандраўка ці Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэшнянскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па футболе 2002
XVII чэмпіянат свету па футболе праходзіў з 31 мая па 30 чэрвеня 2002 года ў Паўднёвай Карэі і Японіі. Чэмпіёнам у пяты раз стала зборная Бразіліі.
Упершыню спаборніцтва такога маштабу праходзіла ў Азіі і ўпершыню адначасова ў двух краінах. Рашэнне аб выбары месца правядзення чэмпіянату свету было прынята міжнароднай федэрацыяй футбола ФІФА у Цюрыху ў маі 1996 года (папярэдне, і ў лістападзе таго ж года — канчаткова). Першапачаткова на права правядзення турніру прэтэндавалі ўсяго 2 краіны — Карэя і Японія, паасобку. Але 31 мая 1996, каб не абвастраць і без таго напружаныя адносіны паміж дзвюма краінамі, кангрэс ФІФА прыняў сапраўды «саламонава рашэнне», аб’яднаўшы заяўкі, хоць былі і праціўнікі такога выбару, у прыватнасці тагачасны прэзідэнт ФІФА Жаао Авеланж. Нягледзячы на якасную арганізацыю чэмпіянату свету 2002, у далейшым ФІФА мае намер не практыкаваць сумеснага правядзення турніраў пад сваёй эгідай. Афіцыйны мяч турніру — Adidas Fevernova.
Чэмпіянат свету па футболе 2006
XVIII чэмпіянат свету па футболе (9.6–9.7.2006, Германія). У фінальнай стадыі прымалі ўдзел 32 каманды, якія спачатку сустракаліся ў групавых матчах, каб вызначыць 16 лепшых, а потым адыгралі адзін супраць аднаго ў стыкавых матчах да фіналу. Усяго адбылося 64 сустрэчы. Чэмпіён — зборная каманда Італіі.
Германія выйграла права на правядзенне фінальнага турніру чэмпіянату свету 6 ліпеня 2000 года, апярэдзіўшы Бразілію, Марока, Англію і, нарэшце, у фінале, 12 галасамі супраць 11 - Паўднёвую Афрыку.
Адборачны турнір
У адборачным турніры да 18-га чэмпіянату свету прымалі ўдзел 197 каманд, якія былі падзеленыя на 6 геаграфічных зон:
Нікола Ігняціевіч
Клубная кар’ера
Нікола з’яўляецца выхаванцам бялградскай «Црвены Звезды», гуляў за моладзевыя каманды, але ў аснову прабіцца не здолеў, аддаваўся ў арэнды клубам ніжэйшых дывізіёнаў «Адзінства» і «Явар». У 2006 годзе, пакінуўшы сталічны клуб, стаў іграком «Земуна», пазней выступаў за «Напрэдак», а з 2007 па 2009 год зноў быў іграком «Явара».
Улетку 2009 года вярнуўся ў склад «Црвены Звезды». 16 ліпеня 2009 года дэбютаваў на міжнароднай арэне ў матчы супраць славенскага «Рудара» (1:0), а 15 жніўня таго ж года — і ў Сербскай Суперлізе ў матчы з «Ягодзінай» (3:0). У студзені 2011 года быў аддадзены ў арэнду румынскай «Тымішаары» да канца сезону 2010/11, дапамог клубу заваяваць срэбраныя медалі чэмпіянату Румыніі.
У студзені 2012 года, пакінуўшы «Црвену Звезду», падпісаў кантракт з луганскай «Зарой», дзе адразу стаў іграком асноўнага складу. Пакінуў луганскі клуб па заканчэнні кантракта ў студзені 2015 года, вярнуўся на радзіму, дзе гуляў за «Раднічкі» і ОФК.
У сакавіку 2016 года прыбыў на прагляд у салігорскі «Шахцёр», з якім неўзабаве падпісаў кантракт. У складзе «Шахцёра» замацаваўся ў якасці асноўнага левага абаронцы. У снежні 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў салігорскі клуб.
У студзені 2017 года вярнуўся ў Сербію, стаўшы іграком клуба «Борац» (Чачак). У студзені 2018 года перайшоў у «Рад», пакінуў яго ў студзені 2019 года і завяршыў кар’еру. Пасля працаваў трэнерам у юнацкіх камандах.
Хайнань (значэнні)
Хайнань — шматзначны тэрмін (тапонім).
Куш (дзяржава)
Куш — старажытная дзяржава ва Усходняй Афрыцы (1070 г. да н.э. — 330 г.)
Друя (гміна)
Гміна Друя (Gmina Druja, таксама ) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве, Віленскай зямлі, Віленскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў Друі (2453 жых. у 1921 годзе ), якая першапачаткова была асобнай гарадской гмінай.
У самым пачатку міжваеннага перыяду гміна Друя ўваходзіла ў склад Дзісенскага павета Навагрудскага ваяводства. 13 красавіка 1922 года гміна разам з астатнім Дзісенскім паветам была ўключана ў склад Віленскай зямлі, ператворанай 20 студзеня 1926 года ў Віленскае ваяводства. 1 студзеня 1926 года гміна з Дзісенскага павета перададзена ў склад Браслаўскага павета таго ж ваяводства. Гміна Друя была адной з 7 гмін, размешчаных на граніцы з Латвіяй.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Куш (дзяржава)
Егіпецкае кіраванне
Узнікненню дзяржавы Куш у Верхняй Нубіі папярэднічала амаль тысячагадовае існаванне дзяржавы Керма, якая да 1450 г. да н. э. была заваявана Егіптам. Відавочна, улада фараонаў Новага царства распаўсюджвалася да чацвёртага парога ракі Ніл. У Нубіі мелася егіпецкая адміністрацыя, апарат чыноўнікаў і армія. Заваяваныя землі, асабліва Ніжняя Нубія, трапілі пад моцны культурны ўплыў егіпцян.
Перыяд Напаты
Каля 1070 г. да н. э. Новае царства распалася, і намеснікі Куша атрымалі самастойнасць. Цэнтрам новай дзяржавы стала Напата. Яе галоўны сакральны цэнтр Джэбель-Баркал быў прысвечаны богу Амону і ўзвялічваў уладу мясцовых уладароў корэ да статуса фараона. Існаваў звычай пахавання корэ і членаў іх сям’і ў пірамідах.
У сярэдзіне VIII ст. да н. э. кушыцкі валадар Кашта авалодаў Верхнім Егіптам і стварыў XXV дынастыю фараонаў. Яго спадчыннік Піанхі далучыў Верхні Егіпет. З гэтай нагоды ў Напаце была усталявана гранітная пліта. Аднак канчатковае далучэнне Егіпта да Куша адбылося толькі пры корэ Піанхі. Кушыцкія фараоны Егіпта працягвалі кіраваць у Напаце, пасля смерці іх хавалі ў Нуры і Эль-Куру. Апошнія кушыцкія фараоны Тахарка і Танутамон былі выгнаны з Егіпта асірыйцамі.
У 591 г. да н. э. у час паходу ў Егіпет персы ўварваліся таксама на поўнач Нубіі. Ад іх нашэсця пацярпела Напата. Хаця ў 525 г. да н. э. персідскія войскі спыніліся на паўночнай мяжы Куша, існавала далейшая пагроза з боку персаў. Пры нявысветленых абставінах цэнтр дзяржавы Куш быў перанесены ў Мероэ. У V ст. да н. э. Герадот ужо называў Мероэ галоўным горадам Эфіопіі. Разам з гэтым, Напата заставалася асноўным рэлігійным і культурным цэнтрам да сярэдзіны III ст. да н. э.
Перыяд Мероэ
Раскопкі ў Мероэ падцвярджаюць тое, што Куш доўгі час заставаўся эканамічна актыўнай дзяржавай, падтрымліваў гандлёвыя сувязі з Міжземнамор’ем, Аравійскім паўвостравам і Індыяй. Верхняя Нубія была багатым сельскагаспадарчым рэгіёнам. Тут працягвалі здабываць золата, выплаўлялі чыгун. Заваяванне Рымам Егіпта спрыяла пашырэнню пасрэдніцкіх кантактаў, адбылося засяленне Ніжняй Нубіі. У 23 г. да н. э. у адказ на напад кушытаў на поўдзень Егіпта, рымляне арганізавалі карную экспедыцыю, якая зруйнавала Напату. Але ў далейшым захоўваліся мірныя сувязі.
У першыя стагоддзі н. э. улада Мероэ паступова прыходзіла ў заняпад. Магчымай прычынай быў экалагічны крызіс, выкліканы пахаладаннем. Саванны вакол Ніла пачалі апустыньвацца, і жывёлагадоўцы мігрыравалі на поўдзень. Значныя міграцыі з Мероэ часткова падцвярджаюцца раскопкамі ў раёнах трапічнай Афрыкі. Акрамя таго, каля Куша з’явіліся моцныя супернікі. Імператар Дыяклетыян перасяліў у Ніжнюю Нубію набатэйцаў, якія занялі заходні бераг Ніла і стварылі дзяржаву Набадыю. На ўсходзе хутка набірала моц Аксумская дзяржава. Каля 330 г. н. э. на стэле аксумскага валадара з’явіўся надпіс аб заваяванні ім Мероэ. Гэты год лічыцца апошнім у гісторыі існавання дзяржавы Куш.
Алэшня (Чарнігаўскі раён)
Алешня ці Алэшня (Оле́шня) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Алэшнянскага сельсавета.
Старожышча
Старо́жышча (, Сторожище) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Да 26 жніўня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Дубоўскага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у склад Вялікахальнявіцкага сельсавета.
Грыбава Рудня
Грыбава́ Ру́дня (Грибова́ Ру́дня) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэшнянскага сельсавета.
Сеннае (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 317 чалавек (160 мужчын і 157 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 285 чалавек (149 мужчын і 136 жанчын).
Заводскэ (Рыпкынскі раён)
Заводскае ці Заводскэ (Заводське) — вёска ў Рыпкынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэшнянскага сельсавета.
Дзмітрый Антонавіч Сцяпура
Біяграфія
Скончыў гістарычнае аддзяленне Кіеўскай праваслаўнай духоўнай семінарыі ў 1897 годзе. З кастрычніка 1897 года працаваў выкладчыкам Віленскага парафіяльнага вучылішча, з ліпеня 1898 года працаваў у Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі, з жніўня 1900 года быў галоўным інспектарам народных вучылішч Ковенскай губерні, з кастрычніка 1906 года працаваў загадчыкам канцылярыяй апекуна Віленскай навучальнай акругі, з 1909 па 1914 год — дырэктар Рагачоўскай настаўніцкай семінарыі. Арганізаваў пры семінарыі педагагічны музей, які абслугоўваў таксама патрэбы слухачоў мясцовых летніх настаўніцкіх курсаў і выкладчыкаў пачатковых школ Рагачоўскага павета. Адзін з арганізатараў адкрыцця краязнаўчых экскурсій па гістарычных мясцінах Расійскай імперыі для навучэнцаў Віленскай навучальнай акругі. Быў першым дырэктарам (1914—1918) Мінскага настаўніцкага інстытута, адкрытага 21 лістапада 1914 года. Пасля выкладаў у гэтым інстытуце логіку, псіхалогію, педагогіку.
Адным з першых асветнікаў у Беларусі на пачатку ХХ стагоддзя. Сцяпура ўсвядоміў неабходнасць перабудову школы, падкрэсліваў, што ідзе перагляд сістэм, метадаў і прыёмаў навучання і выхавання. Ён умела спалучаў практычную дзейнасць з распрацоўкай пытанняў па педагогіцы, педагагічнай падрыхтоўцы народных настаўнікаў. Абапіраючыся на перадавыя педагагічныя ідэі свайго часу, прапагандаваў ідэі К. Д. Ушынскага, М. І. Пірагова. У 1916 годзе арганізаваў кароткатэрміновыя педагагічныя курсы павышэння кваліфікацыі настаўнікаў пачатковых школ Гомельскага павета, нядзельную школу па навучанні грамаце дарослых.
Удзельнічаў у з’ездзе выкладчыкаў сярэдніх школ Расіі па эксперыментальнай псіхалогіі ў чэрвені 1915 года, з’ездзе педагогаў настаўніцкіх інстытутаў Расіі ў жніўні 1917 года і інш.
Адмоўна ставіўся да прыходу бальшавікоў да ўлады. Да 1921 выкладаў у сярэдніх навучальных установах Яраслаўля, потым вярнуўся ў Менск, выкладаў у Менскім педагагічным тэхнікуме, на I-х агульнаадукацыйных курсах. У 1924 годзе працаваў у Беларускім інстытуце сельскай і лясной гаспадаркі, Наркамаце асветы БССР.
Аўтар артыкулаў па гісторыі адукацыі, праблемах педагогікі і адукацыйнай сістэмы Беларусі. Апублікаваў шэраг прац па методыцы навучання ў пачатковай школе, выкладання літаратуры.
Педагагічная дзейнасць Сцяпура адыграла немалаважную ролю ў развіцці народнай асветы, падрыхтоўцы народных настаўнікаў у Беларусі.
У 1930—1931 гадах абвінавачваўся ў прыхільнасці да «нацыянал-дэмакратызму». Далейшы лёс невядомы.
Брызгліна еўрапейская
Брызгліна еўрапейская (Euonymus europaeus) — лістападны куст сямейства брызглінавых. Народныя назвы: браздзельнік, бразгуліна, бруслён, гіржамяліна, сухалеснік.
Апісанне
Куст вышынёй 2—5 м, з гладкімі зялёнымі тупачатырохграннымі галінкамі, па гранях з бурымі акаркавелымі рэбрамі. Лісце простае, суцэльнае, адваротнаяйцападобнае або падоўжана-эліпсоіднае, цёмна-зялёнае, злёгку скурыстае, з гладкім краем. Кветкі жаўтавата-зялёныя, у 2—5-кветкавых паўпарасоніках. Каробачкі шара-грушападобныя. Насенне белае з аранжавымі прынасеннікамі.
Пашырэнне
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, ва ўмераных абласцях Заходняй Азіі, на Каўказе. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца на паўночна-ўсходняй мяжы суцэльнага пашырэння. Ценевынослівая расліна, мезафіт і эўтроф. Расце ў шыракалістых і мяшаных лясах, у зарасніках хмызняку па далінах рэк і схілах яроў. Цвіце ў чэрвені, плады выспяваюць у верасні.
Выкарыстанне
Плады з ванітоўнымі і слабільнымі ўласцівасцямі выкарыстоўваюцца ў медыцыне.
Бакшаева
Бакшаева — тапонім.
Рудэнка
Рудэнка — прозвішча і тапонім.
Прошыка
Про́шыка (, Прошика) — вёска ў Беларусі, у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на поўнач ад горада Крупкі, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Крупкі, за 141 км ад Мінска, каля аўтамабільнай дарогі Крупкі—Халопенічы. За 0,1 км на поўнач ад вёскі — возера Сялява і вусце ракі Высокая.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска Пярошыцы/Пярошык/Пярэшыцы ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. Вядома з сярэдзіны XVIII стагоддзя як уласнасць паноў Сапегаў. У 1772 годзе вёска знаходзілася ў закладзе ў Салагуба, дзейнічала царква. У 1778 годзе А. Сапега прадаў яе Томашу Гзоўскаму.
З 1875 года дзейнічала сукнавальня двараніна Э. Шалкоўскага, здавалася ў арэнду. У 1881 годзе прадпрыемстве працаваў 1 чалавек, валавы даход складаў 140 рублёў. З 1892 года працаваў мукамольны млын М. Трафімава, на якім у 1895 годзе працавалі 2 чалавекі. У 1897 годзе — засценак Лісічанскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні, дзейнічалі паравы млын і царква.
З 1924 года ў Чарэйскім, Халопеніцкім, з 1931 года — Крупскім раёнах. У 1930-я гады створаны калгас.
На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 7 чалавек. На ўшанаванне памяці 95 аднавяскоўцаў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну, у 1963 годзе пастаўлены помнік — скульптура воіна з аўтаматам
Пасля вайны калгас адноўлены, з 1957 года вёска ў складзе ўзбуйненага саўгаса «40 год Кастрычніка». З 26 ліпеня 1966 года па наш час цэнтр Акцябрскага сельсавета, за выключэннем кароткага перыяду ў 2013 годзе. На 1 студзеня 1998 года працавалі клуб, бібліятэка, сталовая, комплексны прыёмны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, крама.
Памона (Каліфорнія)
Памона (Pomona) — сёмы па велічыні горад у акрузе Лос-Анджэлес, Каліфорнія, ЗША. Размешчаны паміж арэалам Унутраная імперыя і далінай Сан-Габрыэль. Плошча — 59,474 км². Насельніцтва - 149 058 чалавек (перапіс 2010 года). Першае паселішча тут было заснавана яшчэ ў 1830-х гадах.
Макрушына (Смаленскі раён)
Макрушына (Мокрушино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Валокаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 8 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 28 км на паўночны захад ад Смаленска, за 12 км на поўнач ад аўтадарогі. За 13 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя 416 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Памона
Памона:
Археологическая карта Гродненской губернии
«Археологическая карта Гродненской губернии» (Археалагічная карта Гродзенскай губерніі) — навукова-краязнаўчая праца археолага Ф. В. Пакроўскага, падрыхтаваная да IX археалагічнага з'езда (Вільня, 1895 г.). Надрукавана ў 1-м томе «Трудах Девятого археологического съезда».
Няманя Мілаванавіч
Няманя Мілаванавіч (Немања Миловановић / Nemanja Milovanović; нар., , Сербія) — сербскі футбаліст, паўабаронца клуба «Мешава».
Клубная кар’ера
Няманя з’яўляецца выхаванцам клуба «Напрэдак» з роднага горада Крушавац. У складзе «Напрэдака» дэбютаваў у сербскай Суперлізе 13 сакавіка 2010 года, выйшаўшы на замену ў матчы супраць «Црвены Звезды» (1:2). Па выніках сезона 2009/10 «Напрэдак» выбыў у Першую лігу, і Няманя некаторы час заставаўся ў клубе, але ў пачатку 2011 года далучыўся да іншага клуба Першай лігі, «Тэлеоптыка», дзе гуляў на працягу трох з паловай сезонаў.
Улетку 2014 года, пасля таго як «Тэлеоптык» выбыў з Першай лігі, пераехаў у чэмпіянат Мальты, стаўшы іграком клуба мясцовай Прэм'ер-лігі «Моста». У студзені 2015 года прайшоў у клуб Першага Дывізіёна «Гзіра Юнайтэд». У ліпені 2015 года вярнуўся ў Сербію, стаўшы іграком клуба «Младаст» Лучані, аднак ужо праз паўгода пакінуў яго, згуляўшы 6 матчаў у Суперлізе.
У сакавіку 2016 года згуляў адзін матч за клуб «Борча» ў Першай лізе Сербіі. 1 красавіка 2016 года, у апошні дзень трансфернага акна ў Беларусі, падпісаў кантракт з мясцовым клубам «Гарадзея». У «Гарадзеі» замацаваўся ў якасці асноўнага апорнага паўабаронцы, але ў канцы сезона страціў месца ў складзе. Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў беларускі клуб.
У лютым 2017 года стаў іграком клуба сербскай Першай лігі «Мачва». Па выніках сезона 2016/17 «Мачва» выйшла ў Суперлігу, аднак Няманя застаўся ў другім дывізіёне, перайшоўшы ў жніўні 2017 года ў «Дынама» з Вране. У ліпені 2018 года далучыўся да «Явара» з Іваніцы.
У ліпені 2019 года папоўніў склад «Бачкі» з Бачка-Паланкі. У студзені 2020 года перайшоў у «Калубару», а ў ліпені 2020 года стаў іграком «Напрэдака». У студзені 2023 года далучыўся да «Мешава».
РСБ-Груп
«РСБ-Груп» альбо «Расійскія сістэмы бяспекі» (Российские системы безопасности) — расійская кампанія, якая аказвае паслугі ваеннага кансалтынгу ў зонах c высокай тэрарыстычнай актыўнасцю і вядзення баявых дзеянняў. Фактычна, з’яўляецца прыватнай ваеннай кампаніяй. Мае рэгіянальны офіс у Сенегале, а таксама прадстаўніцтвы ў Турцыі, Германіі і Італіі. Займаецца размініраваннем, канкурэнтнай разведкай і аналітыкай, узброенай аховай і абаронай марскіх грамадзянскіх судоў ад марскіх піратаў у Адэнскім, Гвінейскім заліве, Малакскім праліве і г. д. Так, супрацоўнікі кампаніі «РСБ-Груп» удзельнічалі ў размініраванні аднаго з найбуйнейшых цэментных заводаў Лівіі ў Бенгазі кампаніі Libyan Cement Company. Сума кантракту па звестках сродкаў масавай інфармацыі склала 10 млн долараў. Паводле аспрэчваемых звестак ААН, падчас лівійскага канфлікту яе спецыялісты меркавана ажыццяўлялі абслугоўванне і рамонт ваеннай авіяцыі арміі фельдмаршала Халіфы Хафтара. У жніўні 2020 года супрацоўнікі кампаніі адбілі напад на лівійскае пасольства ў Мінску. Пазней яны ўступілі ў канфлікт з дыпмісіяй і нават самі спрабавалі яе захапіць.
Тапарышча
Тапары́шча (, Топорище) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з 1713 года як уласнасць пана Салагуба, 26 двароў, 10 валок зямлі. У 1909 годзе — у складзе Абчугскай воласці Сенненскага павета, з 1924 года — Дубоўскага сельсавета Чарэйскага, з 1931 года — Крупскага раёнаў. У 1929 годзе створаны калгас «Полымя рэвалюцыі».
На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 23 чалавекі, знішчана 8 мірных жыхароў. З 1957 года вёска ў складзе саўгаса «40 год Кастрычніка». З 26 жніўня 1959 года вёска ў складзе Заборскага сельсавета (у маі 1962 года перайменаванага ў Акцябрскі).
На 1 студзеня 1998 года працавалі крама, жывёлагадоўчая ферма.
Парламенцкія выбары ў Германіі (1990)
Федэральныя выбары былі праведзены ў Германіі 2 снежня 1990 года, на якіх былі абраныя члены 12-га бундэстагу. Гэта былі першыя канкурэнтныя і ўсеагульныя агульнагерманскія выбары пасля выбараў сакавіка 1933 года, якія ўмацавалі ўладу Адольфа Гітлера. Вынікам стала пераканаўчая перамога кіруючай кааліцыі Хрысціянска-дэмакратычнага саюза / Хрысціянскага сацыяльнага саюза і Свабоднай дэмакратычнай партыі.
Перадвыбарная кампанія
Гэта былі першыя выбары, праведзеныя пасля ўз’яднання Германіі, якое адбылося 3 кастрычніка. Было дададзена амаль 150 месцаў для прадстаўлення далучаных усходніх зямель Германіі без скарачэння колькасці заходніх членаў. Эйфарыя пасля ўз’яднання дала кіруючай кааліцыі ХДС / ХСС — СвДП істотную перавагу, як у Заходняй, так і ва Усходняй Германіі на працягу ўсёй кампаніі.
Гэта былі адзіныя выбары, для якіх 5% парог быў ужыты асобна для Усходняй Германіі (уключаючы Усходні Берлін) і Заходняй Германіі (уключаючы Заходні Берлін). У выніку, у той час, як «заходнія зялёныя» не змаглі прайсці ў парламент, ідэалагічна падобная партыя з усходу, «Альянс 90» атрымала прадстаўніцтва ў заканадаўчым органе. Яны аб’ядналіся і стварылі партыю Саюз 90 / Зялёныя.
Вынікі
Вынікі галасавання 2 снежня 1990 года:
Бір Тавіль
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Бір Тавіль (بير طويل,  [biːɾ tˤɑˈwiːl]) гэта тэрыторыя плошчай 2060 квадратных кіламетраў на мяжы Егіпта і Судана, на якую ніводная з гэтых дзяржаў не прэтэндуе.
Харытанцы
Харыта́нцы (, Хаританцы) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Бір Тавіль
Бір Тавіль мае чатырохкутную форму, але, нягледзячы на ​​гэта, яго часам называюць «трохвугольнікам Бір Тавіля».
Харытанцы
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як вёска Харытанцы ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Заборскага сельсавета, да 14 верасня 1972 года — у склад Абчугскага сельсавета.
Бір Тавіль
Яе terra nullius статус вынікае з неадпаведнасці паміж прамой палітычнай мяжой паміж Егіптам і Суданам, усталяванай у 1899 годзе, і нерэгулярнай адміністрацыйнай мяжой, усталяванай у 1902 годзе. Егіпет прызнае палітычную мяжу, а Судан — адміністрацыйную, у выніку чаго на суседні Халаібскі трохкутнік прэтэндуюць абодва, а на Бір Тавіль ні той, ні іншы. У 2014 годзе пісьменнік Аластэр Бонэт апісаў Бір Тавіль як адзінае месца на Зямлі, якое прыдатнае для жыцця, але на якое не прэтэндуе ніякі прызнаны ўрад.
Гісторыя
19 студзеня 1899 г. пагадненне паміж Вялікабрытаніяй і Егіптам аб кіраванні Суданам вызначала «Судан» як «тэрыторыі на поўдзень ад 22-й паралелі шыраты». 4 лістапада 1902 г. Вялікабрытанія правяла асобную «адміністрацыйную мяжу», прызначаную для адлюстравання фактычнага выкарыстання зямлі плямёнамі ў рэгіёне. Тэрыторыя Бір Тавіль была пашавым угоддзем, якое выкарыстоўвалася племем Абабда, жывучым каля Асуана, такім чынам Бір Тавіль быў адданы пад кіраванне Егіпта з Каіра. Аналагічным чынам Халаібскі трохвугольнік на паўночным усходзе быў аддадзены брытанскаму губернатару Судана, таму што яго жыхары былі культурна бліжэй да Хартума.
Егіпет прэтэндуе на першапачатковую мяжу з 1899 г., 22-ю паралель, па якой Халаібскі трохвугольнік знаходзіцца ў Егіпце а Бір Тавіль у складзе Судана. Судан, аднак, прэтэндуе на адміністрацыйную мяжу 1902 г., якая змяшчае Халаібскі трохвугольнік у Судане, а Бір Тавіль у межах Егіпта. У выніку абедзве дзяржавы прэтэндуюць на Халаіб і ніводная не прэтэндуе на нашмат менш каштоўны Бір Тавіль, які ў дзясяцера менш па плошчы, не мае сталых паселішчаў і выхаду да мора. У міжнародным праве няма ніякіх падстаў ні для Судана, ні для Егіпта, каб прэтэндаваць на абедзве тэрыторыі, і ні адна з краін не жадае саступіць Халаіб. Ніякая трэцяя дзяржава не прэтэндуе на закінутую тэрыторыю, таму Бір Тавіль з’яўляецца адной з нямногіх раёнаў сушы ў свеце, на якую не прэтэндуе ні адна прызнаная дзяржава.
Геаграфія
Бір Тавіль мае плошчу 2060 квадратных кіламетраў. Даўжыня яго паўночнай і паўднёвай межаў складае 95 кіламетраў і 46 кіламетраў адпаведна; даўжыня яе ўсходняй і заходняй межаў складае 26 кіламетраў і 49 кіламетраў адпаведна. На поўначы вобласці знаходзіцца гара Джабал-Таўіл (جبل طويل), вышынёй 459 метраў. На ўсходзе знаходзіцца Габал-Хагар-эль-Зарка вышынёй 662 метры. На поўдні знаходзіцца Вадзі Таўіл (وادي طويل), таксама званы Кхаўр Абу Бард.
Клімат
Клімат Бір-Тавіла, згодна з кліматычнай класіфікацыяй Кёпена, вельмі арыдны. У летнія месяцы, прыблізна тры чвэрці года, тэмпература можа перавышаць 40 °C, у самыя гарачыя месяцы (чэрвень-жнівень) дасягаючы 45 °C. Падчас кароткіх зім (снежань і студзень з’яўляюцца самымі халоднымі месяцамі) тэмпература можа быць больш мяккай, звычайна дасягаючы піку ў 26 °C.
Чыкаса
Чыкаса (саманазва: Chikashsha) — індзейскі народ у ЗША. У нашы дні жывуць пераважна ў штатах Аклахома і Паўднёвая Караліна. Агульная колькасць (2010 г.) — 27 973 чалавек.
Бір Тавіль
Клімат
З-за таго, што тэрыторыя знаходзіцца далёка ад акіяна (не менш за 200 км ад Чырвонага мора), сутачны дыяпазон тэмператур складае каля 20 °C круглы год.
Чыкаса
Паходжанне
У XVIII — першай траціне XIX стст. чыкаса насялялі землі на захадзе сучасных штатаў Кентукі і Тэнесі, а таксама на поўначы штатаў Місісіпі і Алабама. Яны размаўляюць на адной з моў сям'і маскогі, блізкай да мовы чакта. Згодна паданням чыкаса, іх продкі і продкі чакта мелі адзінае паходжанне, прыйшлі з зямель на захад ад ракі Місісіпі і разлучыліся ўжо на ўсходзе ад яе. Ад імя правадыра Чыкса паходзіць назва народа.
Бір Тавіль
Прэтэнзіі
З-за статуса de jure незапатрабаванай тэрыторыі, шэраг асоб і арганізацый спрабаваў абвяшчаць у Бір Тавілі мікрадзяржавы. Аднак міжнародная супольнасць ніводную са спроб не ўспрыняла сур’ёзна, і з-за аддаленасці і варожага клімату рэгіёну пераважная большасць гэтых прэтэнзій была зроблена ў заявах, размешчаных у Інтэрнэце з іншых месцаў. Ні адна з гэтых прэтэнзій, ні любыя іншыя, не была прызнана, афіцыйна або іншым чынам, любым урадам або міжнароднай арганізацыяй.
Чыкаса
Паходжанне
Мяркуецца, што прарадзімай магла быць даліна ракі Тамбігбі. Перасяленне адбылося да кантактаў з еўрапейцамі, бо ў 1540 г. экспедыцыя Эрнанда дэ Сота сутыкнулася з чыкаса ў раёне сучаснага горада Тупела. З 1670-х гг. назва чыкаса фіксуецца на поўнач ад месцаў рассялення чакта.
Бір Тавіль
Насельніцтва
У Бір-Тавіле няма аселага насельніцтва, але прадстаўнікі плямёнаў Абабда і Бішары наведваюць рэгіён, і па ўсёй тэрыторыі месцяцца лагеры па пошуках радовішчаў золата.
Чыкаса
Гісторыя
Чыкаса ўпершыню ўзгадваюцца ў апісанні экспедыцыі іспанскіх канкістадораў на чале Эрнанда дэ Сота ў 1540 г. Пасля заснавання англійскай калоніі ў Караліне ў 1670 г. чыкаса ўсталявалі з ёю кантакты, частка насельніцтва перасялілася бліжэй да англійскіх паселішчаў. У 1702 г. французскія гандляры ацэньвалі агульную колькасць гэтага народа ў 10 тысяч чалавек, у тым ліку каля 2 тысяч дарослых мужчын-воінаў. Аднак да 1761 г. колькасць воінаў знізілася да 400. Гэта тлумачыцца ваеннымі дзеяннямі, якія чыкаса вялі супраць чакта і іншых французскіх саюзнікаў.
У 1786 г. чыкаса заключылі саюзны дагавор з ЗША і ў далейшым падтрымлівалі амерыканцаў у войнах супраць іншых індзейскіх плямён на паўночным захадзе і паўднёвым усходзе. У першай трэці XIX ст. значная ўлада апынулася ў руках братоў Кольберт, нашчадкаў шатландскага гандляра і жанчын-чыкаса. Яны служылі ў амерыканскай арміі і пасля атрымання пасад правадыроў актыўна супрацоўнічалі з уладамі ЗША. У 1816 г. і 1818 г. яны выступілі за перадачу часткі тэрыторый белым пасяленцам. Дагаворы прадугледжвалі кампенсацыю правадырам у памеры 100 — 150 долараў, але братам Кольбертам перадалі па 1000 долараў, іншыя грашовыя выплаты і зямельныя гарантыі. Пад уплывам амерыканцаў чыкаса былі ўцягнуты ў рынкавую эканоміку, стваралі камерцыйныя плантацыі, дзе выкарыстоўвалі працу неграў-рабоў. Так, у 1837 г. у іх было 1 156 рабоў.
Чыкаса, пераселеныя ў Аклахому, спярша ўваходзілі ў канфедэрацыю чакта. 22 чэрвеня 1855 г. два народы падпісалі дагавор, згодна якому племянныя тэрыторыі чыкаса вылучаліся ў асобнае дзяржаўнае фарміраванне. 30 жніўня 1856 г. была прынята Канстытуцыя нацыі чыкаса, што рэгламентавала падзел улады на заканадаўчую, выканаўчую і судовую, дзяржаўную школьную адукацыю і захаванне рабства. Замест спрэчнай постаці вярхоўнага правадыра ўводзілася пасада губернатара. Ён узначальваў выканаўчую ўладу. Першым губернатарам стаў правадыр Сайрус Харыс, занепакоены ўмяшвальніцтвам амерыканцаў ва ўнутраныя справы індзейцаў. Падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША, урад чыкаса падтрымаў Канфедэратыўныя Штаты. Пасля іх паражэння ў 1866 г. быў вымушаны падпісаць мірны дагавор з ЗША, які прадугледжваў вызваленне рабоў, наданне ім статуса паўнапраўных грамадзян. Паколькі чыкаса не выканалі ўмову аб наданні былым рабам грамадзянства, ЗША пакаралі іх анексіяй часткі тэрыторый.
У 1907 г. са стварэннем штата Аклахома аўтаномная дзяржава чыкаса перастала існаваць. Аднак у 1970 г. кангрэс ЗША ўзнавіў дазвол на выбранне самастойных органаў улады. У нашы дні ўрад нацыі чыкаса месціцца ў горадзе Ада, дзейнічае Канстытуцыя, прынятая ў 1990 г.
Асаблівасці культуры
З часоў існнавання місісіпскай культуры найважнейшым гаспадарчым заняткам чыкаса было земляробства. Асноўную працу на зямлі выконвалі жанчыны, таму зямля пераходзіла ў спадчыну па жаночай лініі, адлік сваяцтва вёўся пераважна па жаночай лініі. У XVII ст. саюз з англічанамі дазволіў атрымоўваць і выкарыстоўваць агнястрэльную зброю супраць суседніх плямён. У 1720 — 1725 гг. і 1733 — 1743 гг. чыкаса вялі войны супраць французскіх каланістаў і іх саюзнікаў. Еўрапейцы разглядалі іх як найбольш ваяўнічы народ у рэгіёне Місісіпі. Сталыя ваенныя дзеянні садзейнічалі ўмацаванню вайсковай культуры сярод мужчын і ўсталяванню ўлады ваенных правадыроў.