cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сямён Аляксеевіч Папоў
Біяграфія
Развіваючы поспех сваіх перадавых батальёнаў, 106-я стралковая дывізія ўжо да 18 гадзін пашырыла плацдарм на поўдзень ад Каменкі да 3 км па фронту і 2 км у глыбіню. Прасоўваючыся наперад, воіны дывізіі, адбіўшы дзве контратакі праціўніка, да зыходу дня вялі бой на поўдзень ад Лоева. 16 кастрычніка 1943 года былі вызваленыя Лоеў і Крупейкі, 17 кастрычніка — вёска Казярогі. Да зыходу 17 кастрычніка падраздзяленні 65-й арміі выканалі пастаўленую перад імі задачу: плацдармы былі аб'яднаны ў адзін армейскі, які складаў 18 кіламетраў па фронце і да 13 кіламетраў у глыбіню. Аднак далейшае наступленне з гэтага плацдарма прыпынілася з-за высокай канцэнтрацыі нямецка-фашысцкіх войскаў, якія выводзяцца з міжрэчча Сожа і Дняпра. Злучэння 27-га і 18-га карпусоў 18 кастрычніка вялі на захопленым плацдарме баі толькі на асобных участках перадавымі і разведвальнымі групамі. У гэты дзень група байцоў 236-га палка, у складзе якой быў чырвонаармеец. С. А. Папоў, заняўшы пазіцыю на правым беразе Дняпра на поўнач ад вёскі Казярогі, прыкрывала пераправу савецкіх войскаў праз Дняпро у раёне вёскі Абакумы. Заўважыўшы, што з прыбярэжнай траншэі нямецкія снайперы вядуць стральбу па падраздзяленням, якія перапраўляюцца, Сямён Папоў непрыкметна падабраўся да нямецкіх пазіцыяў і закідаў іх гранатамі, знішчыўшы снайпераў і станковы кулямёт праціўніка. Захапляючы за сабой астатніх байцоў, ён першым уварваўся ў нямецкую траншэю, але быў забіты варожай куляй.
За паспяховае фарсіраванне ракі Дняпро, трывалае замацаванне плацдарма на заходнім беразе ракі Дняпро і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года чырвонаармейцу Папову Сямёну Аляксеевічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза пасмяротна. Пахаваны С. А. Папоў ў брацкай магіле савецкіх воінаў у скверы вёскі Казярогі Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Рэспублікі Беларусь.
Міхайлаўка (Любаўскае сельскае паселішча)
Міхайлаўка (Михайловка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Фасцыі
Фасцыі (fasces, інакш фаскі, фасцы, таксама ліктарскія пучкі) — атрыбут улады цароў, у эпоху рымскай рэспублікі — вышэйшых магістратаў.
Перацягнутыя чырвоным шнуром або звязаныя рамянямі пучкі вязавых ці бярозавых дубцоў. Першапачаткова сімвалізавалі права магістрата дамагацца выканання сваіх рашэнняў сілай. Па-за межамі горада ў фасцыі ўтыкалася сякера, якія сімвалізавалі права магістрата караць смерцю і мілаваць падданых (унутры гарадоў вышэйшай інстанцыяй для смяротных прысудаў быў народ). Права нашэння фасцый замацоўвалася за ліктарамі. Пазней, у геральдыцы, ліктарскія фасцыі сталі сімвалізаваць дзяржаўнае і нацыянальнае адзінства, таксама ўспрымаюцца як сімвал абароны дзяржаўнасці. У такой трактоўцы яны выкарыстоўваюцца ў наш час мноствам дзяржаў і арганізацый.
Міхайлаўка (Любаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Фасцыі
Паходжанне
Мяркуецца, што прататыпам фасцый быў персідскі барсман — рытуальны пучок перавязаных дубцоў тамарыкса, які трымаў у руцэ святар падчас зараастрыйскай літургіі. Паводле іншай версіі, фасцыі — інструмент цялесных пакаранняў (розгі), разам з сякерай — інструментам пакарання смерцю, паколькі ліктары выконвалі функцыі катаў.
Міхайлаўка (Любаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
Фасцыі
Пазнейшая сімволіка
Выяву фасцый можна сустрэць (як дэкаратыўны элемент) у шматлікіх пабудовах XVIII—XIX стагоддзя, на некаторых манетах Другой сусветнай вайны: (італьянскіх, албанскіх перыяду італьянскай акупацыі і французскіх перыяду ўрада Вішы).
У XVIII стагоддзі сімволіка ўкаранілася ў ЗША і Францыі. Сёння сімвалы фасцыі можна адшукаць на гербе Францыі, манеце, помніку Лінкальну, пячатцы Сената і па баках трыбуны Палаты Прадстаўнікоў Злучаных Штатаў Амерыкі. Ліктарскі пучок ёсць на гаржэце афіцэра «легіёна Віслы» (1809—1814).
Беніта Мусаліні, які кіраваўся ідэяй аднаўлення Рымскай імперыі, абраў пасля Першай сусветнай вайны фасцыі сімвалам сваёй партыі, адкуль і з'явілася яе назва — фашысцкая.
IC 4877
IC 4877 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Слонімская капэла Агінскага
Сло́німская капэ́ла Агі́нскага — прыдворны аркестр Міхаіла Агінскага, якая існавала ў 1765—1793 гадах у горадзе Слонім (сучасны раённы цэнтр у Гродзенскай вобласці Беларусі). Абслугоўвала паказы Слонімскага тэатра Агінскага, балі, касцёльныя службы, рабіла канцэртныя паездкі. Вызначалася высокім прафесійным узроўнем аркестра, своеасаблівым выканальніцкім стылем.
Гісторыя
Напачатку капэла складалася з 12 чалавек. З 1776 года мела вялікі ансамбль інструменталістаў і вакалістаў (53 чалавекі) на чале з Ю. Паўлі, А. Данезі і Я. Стэфані.
Сярод музыкантаў: 24 прыгонныя (напрыклад, Райскі, адзін з таленавітых удзельнікаў капэлы, прыгонны Радзівілаў, працаваў у Слоніме ў 1775—1780 гадах) і замежныя (нямецкія, чэшскія і італьянскія) спевакі, інструменталісты і дырыжоры (сярод якіх К. Чыпрыяні).
Росквіт дзейнасці капэлы прыпадае на 1780 год. Потым пачынаецца яе заняпад: паменшыў склад — многія замежныя музыканты перайшлі ў Нясвіжскую капэлу Радзівілаў. Часовы ўздым капэла і тэатр перажылі ў канцы 1780-х — пачатку 1790-х гадоў. У 1792 годзе ў аркестры засталося ўсяго 12 музыкантаў, і ён ужо не складаў мастацкага цэлага.
NGC 2320
NGC 2320 (іншыя абазначэнні — UGC 3659, MCG 8-13-51, ZWG 234.47, PGC 20136) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Піза (правінцыя)
Пі́за (Provincia di Pisa) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Таскана. Адміністрацыйны цэнтр — горад Піза. Плошча — 2448 км², насельніцтва — чалавекі (на 2014 год), гэта другая па колькасці насельніцтва і пятая па велічыні правінцыя Тасканы. Складаецца з 37 муніцыпальных утварэнняў.
Хведар Чэрня
Творчасць
Выступаць у друку пачаў у 1955 г. Выйшлі зборнікі паэзіі «Добрай раніцы, людзі!» (1966), «Дабрэе свет» (вершы і паэма, 1968), «Размова з памяццю» (паэма, 1970), «Сады юнацтва» (вершы і паэмы, 1972), «Настрой» (19741, «Ваколіца» (1976), «Ажаніся, не журыся…» (гумарыстычныя вершы, 1979), «Святло рамонкаў» (1981), «На скрыжаваннях памяці» (вершы і паэмы, 1982), «Музыка дарог» (1984), кніжкі для дзяцей «Песня Сабіны» (паэма, 1971), «На сонечнай вуліцы» (1973).
Яго творам уласцівы філасофскае асэнсаванне ўзаемаадносін чалавека з часам, высокая грамадзянскасць, аптымізм.
Польская Вікіпедыя
Польская Вікіпедыя — раздзел Вікіпедыі на польскай мове. Восьмы найбуйнейшы паводле колькасці артыкулаў раздзел і другі сярод славянскіх.
Развіваецца з верасня 2001 года, 2 верасня 2009 года налічвала больш за 631 000 артыкулаў.
Пераадолела рубеж у 100 000 артыкулаў у верасні 2005 года, 300 000 — у верасні 2006 года, 400 000 — 8 ліпеня 2007 года, 500 000 — 14 мая 2008 года.
Мастоўскае благачынне
Мастоўскае благачынне, Мастоўская благачынная акруга — акруга ў Гродзенскай і Ваўкавыскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Уладзімір Саверчанка.
Gluphisia crenata
Gluphisia crenata — начны матылёк з сямейства чубаткі.
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў складае 28-34 мм. Верхнія крылы светла-шэрыя або чорна-шэрыя. Лётае з красавіка па жнівень. Бывае два пакаленні ў залежнасці ад месца пражывання. Яйкі зялёныя, круглыя. Лічынкі гладкія, жоўта-зялёнага колеру, харчуюцца лісцем розных відаў, такіх як , , і. Кукалка чорная, кароткая і матавая.
Арэал
Від распаўсюджаны ў Еўропе, Расіі, Кітаі і Японіі. Ён таксама сустракаецца ў Паўночнай Амерыцы, дзе ён традыцыйна разглядаецца як асобны від Gluphisia septentrionis.
Піза (значэнні)
Піза:
Франц Іванавіч Сіўко
Франц Іванавіч Сіўко (псеўднім Францішак Анашка; нар., в. Вята, Мёрскі раён, Полацкая вобласць, БССР) — беларускі празаік, публіцыст, педагог. Лаўрэат прэміі «Гліняны Вялес» (2015).
Ян Цьерсен
Ян П’ер Цьерсен (Yann Pierre Tiersen; нар., Брэст, Брэтань, Францыя) — брэтонскі мульціінструменталіст, кампазітар-мінімаліст, спявак. Іграе на разнастайных інструментах, сярод якіх скрыпка, фартэпіяна, акардэон, акустычная і электрагітара, віяланчэль, карыльён, клавесін, меладычная гармоніка, вібрафон, мандаліна, банджа і інш.
Франц Іванавіч Сіўко
Біяграфія
Вучыўся ў Міжрэчанскай пачатковай і Павяцкай сярэдняй школах на Мёршчыне. Вышэйшую адукацыю атрымаў на філалагічным факультэце Белдзяржуніверсітэта (1975).
З 1975 па 1980 гады выкладаў рускую мову і літаратуру, этыку ў сярэдняй школе № 2 горада Верхнядзвінска. У 1980 годзе пераехаў на сталае жыццё ў Віцебск. Настаўнічаў у сярэдніх школах № 29, 30, 12. Працаваў намеснікам дырэктара школы, карэспандэнтам-арганізатарам у сістэме прапаганды мастацкай літаратуры Саюза пісьменнікаў Беларусі, стыльрэдактарам і перакладчыкам у газеце «Віцебскі рабочы». З 1993 па 2010 гады выкладаў курс прафесійнай лексікі беларускай мовы ў Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце. Пасля незаключэння ў 2010 годзе, у час ідэалагічнага ціску на членаў непадуладнага пісьменніцкага саюза, кантракта на далейшую выкладчыцкую дзейнасць быў прыбіральшчыкам пры культава-рэлігійнай установе, карэктарам у выдавецтве. У 1995 годзе праслухаў курс лекцый па гісторыі сусветнай і польскай хрысціянскай культуры ў Летнім універсітэце польскай культуры ў Рыме. Пад псеўданімам Францішак Дубраўскі супрацоўнічае з каталіцкім часопісам «Ave Maria». Цягам шэрагу гадоў з’яўляўся сябрам рады Таварыства беларускай мовы Віцебшчыны. У верасні 1986 г. выступіў у штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва» з допісам «Прашу вызваліць…», які паклаў пачатак шырокай дыскусіі аб становішчы роднай мовы ў тагачасным айчынным грамадстве.
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1993 года, Беларускага ПЭН-цэнтра (да 2017 г.). З 1999 па 2009 год — старшыня Віцебскага абласнога аддзялення Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Творчасць
Сталую літаратурную працу пачаў у 1983 годзе. Аўтар трынаццаці кніг прозы. Творы друкаваліся ў калектыўных зборніках «Дзвіна» (1992, 2000), «Карані» (1994), «Край» (1997), «Ратуша» (2016—2019), у часопісе Саюза пісьменнікаў Паўднёвай Асеціі «Фидиуаг» (2001, 2004), у штотыднёвіках «Літаратура і мастацтва», «Наша Ніва», «Новы час», у часопісах «Дзеяслоў», «Маладосць», «Полымя», «ARCHE», «Нёман», «Беларусь», у канфесійных каталіцкіх выданнях «Наша вера», «Ave Maria, перакладаліся на асецінскую, балгарскую, рускую мовы. Аўтар публіцыстычных артыкулаў па праблемах сучаснага жыцця, у прыватнасці моўнай сітуацыі ў краіне, захавання духоўнай спадчыны і інш. Пісьменніцкую працу заўсёды сумяшчаў з педагагічнай. Аўтар метадычных матэрыялаў «Гістарычныя ўмовы развіцця беларускай мовы» (1997), метадычнай распрацоўкі (у сааўтарстве) «Культура маўлення і дзелавыя зносіны спецыяліста» (2010) для студэнтаў нефілалагічных спецыяльнасцей.
У творчасці закранае маральна-этычныя і сацыяльныя праблемы, даследуе асаблівасці ментальнасці беларускага грамадства на пераломных гістарычных этапах у кантэксце агульначалавечых каштоўнасцей. Аддае перавагу жанрам прыпавесці і кароткіх запісаў-эсэ. Для яго творчай манеры характэрныя займальнасць сюжэта, своеасаблівасць прыёмаў мастацкага ўвасаблення аўтарскай задумы, шырокае выкарыстанне лексікі абмежаванага ўжывання, у прыватнасці дыялектызмаў, як сродку характарыстыкі персанажа і выяўлення яго экзістэнцыйнай і грамадзянскай сутнасці.
Прылеп
Пры́леп (Прилеп, Pirlepe, Πριλέπια) — горад у паўднёвай частцы Паўночнай Македоніі з насельніцтвам 64 тысячы жыхароў. Горад размешчаны ў паўночнай частцы Пелаганійскай раўніны, у 128 км ад сталіцы Скоп’е.
Размешчаны ля падножжа крэпасці легендарнага сербскага каралевіча Маркі, вядомага як змагара супраць туркаў і мудрага кіраўніка.
Гісторыя
Прылеп быў заснаваны на руінах старажытнага горада Стыбера, які быў часткай Рымскай імперыі. Нягледзячы на спусташэнне готамі ў 268 Стыбера заставалася часткова заселенай. Пад імем Прылеп гэты горад быў упершыню згаданы ў 1014 як месца, дзе балгарскі цар Самуіл памёр ад разрыву сэрца пры відзе, як візантыйцы асляпляюць тысячы яго салдатаў, якія патрапілі ў палон пасля бітвы пры Бяласіцы. Горад патрапіў пад візантыйскую ўладу.
Пазней горад быў заваяваны Другім Балгарскім царствам і Сербіяй.
У XIV стагоддзі горад быў захоплены асманамі пад правадырствам Эўрэнаса. Пад кантролем Асманскай імперыяй знаходзіўся на працягу шасці стагоддзяў.
Напачатку XX стагоддзя ўваходзіў у склад Сербіі і Югаславіі і пасля яе распаду адышоў да Македоніі.
Насельніцтва
Большасць насельніцтва складаюць македонцы (93 %), але ёсць і цыганская меншасць.
Паводле перапісу 2002 года ў Прылепе пражывала 66 246 жыхароў.
IC 4878
IC 4878 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Каханне феі ды д’ябла
Сюжэт
30 000 гадоў таму Дунфан Цінцан з племені Месяца ахвяраваў свае пачуцці, каб набыць забароненую старажытную моц. Пасля забойства ўласнага бацькі ён заняў пасаду «Гаспадара Месяца» (кіраўніка племені). Ён павёў у вайну армію з 100 000 сваіх воінаў, чым паставіў у небяспеку ўсе тры света: каралеўства фей Шуюнцянь, мора Цан’ян, якое належыць племені Месца, і свет смяротных Юнмэнь. Тады багіня вайны Сішань, фея Чыдзі Нюйцзы, ахвяравала свой першародны дух, каб спыніць Дунфан Цінцана і ягоную армію. Ёй пашанцавала ператварыць на камень 100 000 воінаў і аслабіць д’ябла, але ягоны першародны дух захаваўся і быў заключаны ў вежы Хаацянь.
Праз 30 000 гадоў пячатка на вежы слабее — дух д’ябла мацнее. Праз адзін выпадак фея Сяа Ланьхуа (Эстэр Юй), якая жыве ў Зале Арбітраў і дагладае за лісцем лёсу, трапляе ў вежу і вызваляе Дунфан Цінцана (Дылана Вана), мімаволі накладваючы чароўны заклён, які адгэтуль звязвае яе з ім. Такім чынам цяпер магутны д’ябал адчувае ўсё тое ж самае, што і фея. Дунфан Цінцана турбуе становішча яго войскаў, і ён мае намер знайсці багіню Чыдзі, каб тая ажывіла воінаў. Але пасля вайны яна знікла, і ніхто не мае адказу, што з ёй трапілася. У той жа час майстар горада Хайшы здаўна шукае багіню, каб павярнуць яе ў свет багоў, Шуюнцянь. Сяа Ланьхуа, трапіўшы ў замак горада Хайшы, выкрадае ліст лёсу Сіншань, што злуе майстра. Фея лездьве ўцякае з дапамогаю д’ябла, які зразумеў, што яна з’яўляецца яго ўразлівым месцам. Таму Дунфан Цінцан цяпер павінен не толькі знайсці Чыдзі Нюйцзы, але і нейкім чынам пазбавіцца ад чароўнага заклёну. А з іншага боку, таямнічы майстар горада Хайшы спрабуе перашкодзіць ягоным планам.
Харкаўскі дзяржаўны ўніверсітэт харчавання і гандлю
Харкаўскі дзяржаўны ўніверсітэт харчавання і гандлю (Харківський державний університет харчування та торгівлі) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаная ў Харкаве.
Гісторыя
Універсітэт свае вытокі выводзіць ад Камерцыйнага вучылішча імя імператара Аляксандра III, якое дзейнічала ў 1893-1919 гады. У снежні 1911 года губернскі земскі сход задаволіў хадайніцтва купецкай грамады аб стварэнні на базе вучылішча Харкаўскага камерцыйнага інстытута. Аднак ён быў створаны толькі ў канцы 1916 года і праіснаваў да сярэдзіны 1918 года. У 1929 годзе быў адкрыты Харкаўскі інстытут савецкага гандлю па падрыхтоўцы спецыялістаў вышэйшай кваліфікацыі для сістэмы гандлю і харчавання. Другая сусветная вайна часова прыпыніла дзейнасць інстытута. Пасля вайны ў Харкаве быў адкрыты Інстытут савецкага гандлю, які ў 1959 годзе быў пераведзены ў Данецк. У Харкаве застаўся вячэрне-завочны факультэт Данецкага інстытута савецкага гандлю, на базе якога 1 ліпеня 1967 года быў створаны Харкаўскі інстытут грамадскага харчавання. Пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 20 красавіка 1994 года ВНУ рэарганізавана ў Харкаўскую дзяржаўную акадэмію тэхналогій і арганізацыі харчавання. 11 красавіка 2000 года акадэмія акрэдытаваная як вышэйшая навучальная ўстанова IV ўзроўню акрэдытацыі. Пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 11 кастрычніка 2002 года ВНУ прысвоены статус універсітэта.
Рум
Рум — прозвішча, тапонім.
Іван Ігнатавіч Шальманаў
Іван Ігнатавіч Шальманаў ( г., в. Каромка,, Гомельская вобласць) — беларускі празаік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1955 г. скончыў Рагінскую сярэднюю школу і быў прызваны ў рады Савецкай Арміі. З 1958 г. працаваў на Мінскім цагельным заводзе, качагарам на паравозе, слесарам на розных прадпрыемствах Мінска. З 1968 г. — літсупрацоўнік рэдакцыі газеты «Связист Белоруссии», рэдактар на Беларускім радыё. З 1975 г. — рэдактар, намеснік дырэктара Мінскага абласнога Дома народнай творчасці, у 1976—1979 гг. — старшы рэдактар Мінскага эксперыментальна-канструктарскага тэхналагічнага бюро скургалантарэйнай і фурнітурнай прамысловасці. У 1981 г. скончыў Вышэйшыя літаратурныя курсы ў Маскве. З таго часу працуе на Беларускім радыё.
Творчасць
Першае апавяданне «Сябры» надрукавана ў 1960 г. (газета «Чырвоная змена»). Аўтар зборніка апавяданняў «Дзень пачаўся» (1969) і аповесці «Цагельня» (1977).
NGC 2321
NGC 2321 (іншыя абазначэнні — UGC 3663, MCG 8-13-53, ZWG 234.51, NPM1G +50.0072, PGC 20141) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Актыўнасць радыеактыўнай крыніцы
Актыўнасць радыеактыўнай крыніцы — лік элементарных радыеактыўных распадаў у адзінку часу.
Вытворныя велічыні
Удзельная актыўнасць — актыўнасць, якая прыходзіцца на адзінку масы рэчыва крыніцы.
Аб’ёмная актыўнасць — актыўнасць, якая прыходзіцца на адзінку аб’ёму крыніцы. Удзельная і аб’ёмная актыўнасці выкарыстоўваюцца, як правіла, у выпадку, калі радыеактыўнае рэчыва размеркавана па аб’ёме крыніцы.
Павярхоўная актыўнасць — актыўнасць, якая прыходзіцца на адзінку плошчы паверхні крыніцы. Гэта велічыня прымяняецца для выпадкаў, калі радыеактыўнае рэчыва размеркавана па паверхні крыніцы.
Адзінкі вымярэння актыўнасці
Пазасістэмнымі адзінкамі актыўнасці з’яўляюцца:
Удзельная актыўнасць вымяраецца ў бекерэлях на кілаграм (Бк/кг, Bq/kg), часам Кі/кг и т. д. Сістэмная адзінка аб’ёмнай актыўнасці — Бк/м³, часта выкарыстоўваюцца таксама Бк/л. Сістэмная адзінка павярхоўнай актыўнасці — Бк/м², часта выкарыстоўваюцца таксама Кі/км² (1 Кі/км² = 37 кБк/м²).
Існуюць таксама састарэлыя пазасістэмныя адзінкі вымярэння аб’ёмнай актыўнасці (ужываюцца толькі для альфа-актыўных нуклідаў, звычайна газападобных, у прыватнасці для радону):
Залежнасць актыўнасці ад часу
Актыўнасць (або хуткасць распаду), гэта значыць лік распадаў у адзінку часу, паводле закона радыёактыўнага распаду залежыць ад часу наступным чынам:
дзе
NA
— лік Авагадра,
T1/2
N(t)
— колькасць радыёактыўных ядзер даннага тыпу,
— іх пачатковая колькасць,
λ
— пастаянная распада,
— малярная маса радыёактыўных ядзер дадзенага тыпу,
m
— масса рэчыва (радыёактыўных ядзер дадзенага тыпу).
Універсітэт архітэктуры і ўрбанізму імя Іона Мінку
Універсітэт архітэктуры і ўрбанізму імя Іона Мінку (Universitatea de Arhitectură și Urbanism „Ion Mincu”) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бухарэст. Названы ў гонар архітэктара і грамадска-палітычнага дзеяча Іона Мінку.
Вера Ільінічна Кавалерава
Вера Ільінічна Кавале́рава (нар., ) — беларуская актрыса. Заслужаная артыстка Беларусі (1991).
Біяграфія
Займалася ў 1959—1969 гадах дзіцячай тэатральнай студыі пры Рэспубліканскай студыі тэлебачання. З 1970 года працуе ў Тэатры юнага гледача Беларусі, у 1978—1984 гадах у.
Узнагароды
Заслужаная артыстка Беларусі (1991). Лаўрэатка прэміі імя Л. Мазалеўскай (2001). Уладальніца прыза «Крыштальная Паўлінка» (2011).
Нова-Пятрова (Рослаўльскі раён)
Нова-Пятрова (Ново-Петрово) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Нова-Пятрова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
IC 4879
IC 4879 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Малінніца
Малінніца, Блакітніца малінавая (Callophrys rubi) — дзённы матылёк з сямейства блакітніц.
Даўжыня пярэдняга крыла імага — 13 — 14 мм.
Кармавыя расліны
,, , , , , , , , , , , ,.
Час лёту
Красавік — 3 дэкада, май, чэрвень, ліпень, жнівень — 1-2 дэкада.
Месцы пражывання
Ускрайкі, разрэджаныя хмызняковыя пералескі, верхавыя балоты і ўскраіны балот у лясах розных тыпаў. На Украіне сустракаецца на палянах і ўзлесках лісцяных лясоў, сярод зараснікаў хмызнякоў і ў редкалессях, уздоўж лесапалос і палос адчужэння чыгунак, у парках, садах, на тэрыторыі гарадоў і пасёлкаў. На поўначы і месцамі ў сярэдняй паласе Расіі — мохава-хмызнячковыя супольнасці алігатрофных балот. У Хібінах адзінкава адзначаўся ў адкрытай ернікавай тундры, а таксама ў бярозавым крывалесссі. У Саратаўскай вобласці назіраліся ў остепненных бэльках, у зарасніках Caragana, у Астраханскай вобласці — у антрапагенных стациях, у хмызняковых зараснікаў у стэпе, у Валгаградскай вобласці — у караганово-кавыльны стэпе на пясках ў асяроддзі хваёвых пасадак.
Арэал
Паўночная Афрыка, умераны пояс Еўразіі. Звычайны амаль на ўсёй тэрыторыі Усходняй Еўропы. Не знойдзены ў паўднёвых абласцях Украіны. На поўнач арэал віду дасягае Палярнага Урала, паўночнага захаду Кольскага паўвострава. У Расіі адсутнічае ў стэпавым Перадкаўказзі, у гарах Вялікага Каўказа, у зоне пустыняў, а на паўднёвым усходзе — лакальны і звязаны з хмызняковымі асацыяцыямі ў стэпах розных тыпаў. У еўрапейскай частцы самымі паўднёвымі знаходкамі варта лічыць папуляцыі ў ваколіцах Ніжняга Баскунчака ў Астраханскай вобласці, у Сярэднеахтубінскім раёне Валгаградскай вобласці ў Ніжнім Паволжы, а таксама ў Растоўскай вобласці, дзе сустракаецца як у буйных урбацэнозах (Растоў-на-Доне, Сальск), так і на перыферыі вобласці.
Данута Браніславаўна Ганусевіч
Данута Браніславаўна Ганусевіч (нар., х. Амбражына Ашмянскага раёна) — беларускі педагог, Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыла Гальшанскую СШ (1952), Віцебскі педагагічны інстытут (1956). У 1956—1986 гадах працавала выкладчыкам хіміі у Гальшанскай сярэдняй школе.
Дэлегат VІ з’езда настаўнікаў (1978), з’езда настаўнікаў СССР (1978).
Узнагароды
У 1974 годзе прысвоена ганаровае званне «Заслужаны настаўнік БССР». Узнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1971), Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1978).
Прыбыткі
Назву Прыбы́ткі маюць:
Ptilophora plumigera
Ptilophora plumigera — матылёк з сямейства совак.
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў складае 33-44 мм. Матылі актыўныя ноччу. Лётаюць з кастрычніка па лістапад у залежнасці ад месцазнаходжання. Вусені даўжынёй да 30 мм, ярка-зялёнага колеру з двума тонкімі белымі палосамі на спіне. Харчуюцца лісцем і. Кукалка цёмна-карычневага колеру з чорнымі плямамі.
Арэал
Від шырока распаўсюджаны ў Еўропе, нярэдкі і сустракаецца ў некаторых рэгіёнах Далёкага Усходу Расіі, на поўдзень да Каўказа і на поўнач да паўднёвай Скандынавіі. Матылькі жывуць у розных месцах пражывання, такіх як вільготныя лісцяныя лясы, цёплыя схілы, паркі і сады.
(49) Палес
(49) Палес (Pales) — буйны цёмны астэроід галоўнага пояса, які належыць да цёмнага спектральнага класа C. Ён быў адкрыты 19 верасня 1857 года нямецкім астраномам Германам Гольдшмітам з дапамогай 4-х цалевага тэлескопа, размешчанага на шостым паверсе яго кватэры ў Лацінскім квартале Парыжа, і названы ў гонар старажытнарымскай багіні жывёлагадоўлі Палес.
IC 4880
IC 4880 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Пятровіч Рагуновіч
Васіль Пятровіч Рагуно́віч (нар. ) — вучоны ў галіне гідратэхнікі, доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (2011 ).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Маркава (сучасны аграгарадок, Маладзечанскі раён, Мінская вобласць, Беларусь). У 1957 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1965 годзе. З 1961 года ў Цэнтральным навукова-даследчым інстытуце комплекснага выкарыстання прыродных рэсурсаў, з 1971 года на пасадзе загадчыка лабараторыі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па матэматычным мадэліраванні руху вады і дамешкаў у вадацёках, стварэнню сродкаў аўтаматычнага вымярэння якасных і колькасных характарыстык вады, па распрацоўцы аўтаматычных вымяральных і кіруючых сістэм для басейнаў рэк, нафтаправодаў з выкарыстаннем касмічных тэхналогій і інш.
Сярод апублікаванага:
Студэнтка і выпускніца В. А. Іванкова пад кіраўніцтвам В. П. Рагуновіча ўдзельнічала ў Рэспубліканскім конкурсе навуковых работ студэнтаў 2011 года Рэспублікі Беларусь.
Венецыянскі кінафестываль 2009
66-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 2 па 12 верасня 2009 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Гомельскі камітэт РСДРП (1898—1900)
Гомельскі камітэт РСДРП 1898 – 1900. Утвораны ў канцы 1898 г. на базе Гомельскага рабочага саюза барацьбы. Кіраўнікі: П.У.Карповіч, Л.Драгунскі і інш. Члены камітэта перайшлі ад гуртковай работы да масавай агітацыі сярод рабочых горада. Пад кіраўніцтвам камітэта на рамесных прадпрыемтсвах ствараліся цэхавыя арганізацыі рабочых, стачачныя касы, у час забастовак выпрацоўваліся патрабаванні ад прадпрымальнікаў. Пры камітэце існавала нелегальная бібліятэка (каля 200 кніг рэвалюцыйнай літаратуры). Камітэт наладзіў сувязь з сацыял-дэмакратычнымі арганізацыямі Кіева, Екацярынаслава, Адэсы, удзельнічаў у транспарціроўцы нелегальнай літаратуры. У пачатку сакавіка 1899 г. з дапамогай прадстаўніка Кіеўскага камітэта РСДРП члены камітэта надрукавалі на гектографе сваю першую адозву «Да ўсіх чыгуначных рабочых», у якой адзначалася пагаршэнне становішча чыгуначных рабоых, абгрунтоўвалася неабходнасць арганізаванай барацьбы за свае інтарэсы. Распаўсюджанне адозвы стала прычынай масавых вобыскаў, арыштавана 8 чалавек. 9(21) красавіка 1899 г. камітэт распаўсюдзіў гектаграфічную «Адозву да ўсіх гомельскіх рабочых», у якой выкрывалася антынародная сутнасць дзяржаўнага ладу ў Расіі, палітычнае бяспраўе рабочага класа, рабочых заклікалі аб’ядноўвацца ў адзіны саюз, здольны адстойваць іх правы на свабоднае абмеркаванне інтарэсаў працоўных у друку, права сходак, саюзаў і стачак. З-за новых арыштаў у красавіку 1899 г. камітэт не здолеў своечасова узначаліць барацьбу гомельскіх чыгуначнікаў за павышэнне заработкаў, якая пачалася 11(23) мая 1899 г., а 9(21) чэрвеня 1899 г. перарасла ў агульную стачку сярод рамеснікаў. Детам 1899 г. завяршылася арганізацыйнае афармленне Гомельскага рамесніцкага рабочага саюза, які дзейнічаў пад кіраўніцтвам камітэта РСДРП і паводле свайго статута быў «мясцовым аддзяленнем РСДРП». У адозве да рамесных рабочых камітэт заклікаў аб’ядноўвацца для барацьбы за лепшыя ўмовы жыцця і працы. Пад уплывам агітацыі ў жніўні 1899 г. адбылася забастоўка рабочых 5 швейных майстэрняў, якія дамагліся скарачэння рабочга дня. У сувязі з аршытам 5 удзельнікаў стачкі ў верасні камітэт выдаў лістоўку, дзе сцвярджаў, што галоўнай прычынай цяжкага становішча рабочых з’яўляецца царскае самаўладдзе, вызваленне ад прыгнёту звязвалася з аб’яднаннем і барацьбой пралетарыяту. 1 — 2 (13 — 14) кастрычніка 1899 г. адбыліся новыя арышты. Камітэі лістоўкай паведаміў пра акцыю жандараў, і 18(30) кастрычніка 1899 г. зноў пачаліся арышты. У красавіку 1900 г. камітэт выдаў лістоўку, якая заклікала рабочых адзначыць дзень 1 мая забастоўкай з патрабаваннем палітычнай свабоды, 8-гадзіннага рабочага дня, свабоды стачак, саюзаў і друку, свабоднага святкавання 1 мая. Аднак арганізаваць першамайскае выступлене не ўдаслося. Аслаблены арыштамі, Гомельскі камітэт РСДРП ва ўмовах ідэйна-арганізацыйнага крызісу ў партыі ў чэрвені 1900 г. уступіў у Гомельскі сацыял-дэмакратычны камітэт Бунда.
Трыкалор
Трыкалор (tricolore – тры колеры) — трохкаляровы сцяг.
Трохкаляровыя сцягі шырока распаўсюджаны, напрыклад, Сцяг Румыніі, Сцяг Мексікі, Сцяг Расіі, Сцяг Бельгіі, Сцяг Германіі.
Французскі трыкалор паўстаў падчас Французскай рэвалюцыі. Парыжане хадзілі па горадзе з сіне-чырвонымі бантамі і кукардамі (геральдычныя колеры Парыжа), але новы мэр горада ў знак пагаднення з каралём вырашыў дадаць да рэвалюцыйных кветак — белы, колер манархічнай улады.
Адрозніваюць вертыкальныя (французскі, мексіканскі, румынскі, бельгійскі, італьянскі) і гарызантальныя (нідэрландскі, нямецкі, расійскі) трыкалоры.
NGC 2322
NGC 2322 (іншыя абазначэнні — UGC 3662, MCG 8-13-54, ZWG 234.50, PGC 20142) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бой пад Ваўкавыскам
Бой пад Ваўкавыскам — бой паміж расійскімі (вайсковая група Ф. В. Остэн-Сакена, 27—30 тыс. чал.) і французскімі (узмоцнены 7-ы корпус Ж. Л. Э. Рэнье; 23—25 тыс. чал.) войскамі ў Вайну 1812 г., які адбыўся 15—16 лістапада 1812 г. каля Ваўкавыска (Гродзенская губерня).
Перадгісторыя бою
Расійскія і французскія войскі былі пакінуты на Паддяшшы для аховы тылу галоўных сіл сваіх груповак — Дунайскай арміі П. В. Чычагава і Аўстрыйскага корпуса К. Ф. цу Шварцэнберга. Адначасова з пачаткам руху арміі Чычагава ад Брэста на Слонім Шварцэнберг 17—18 (29—30) кастрычніка пераправіў дзве дывізіі цераз р. Заходні Буг каля Драгічына і павёў наступленне ў агульным напрамку да Ваўкавыска і Слоніма. Пры гэтым адна дывізія была высунута ў напрамку г. Кляшчэле для прыкрыцця ад войск Ф. В. Остэн-Сакена ў раёне Брэста. Ф. В. Остэн-Сакен неадкладна таксама перайшоў у наступленне, і пасля авангардных баёў 22 кастрычніка (3 лістапада) каля Высока-Літоўска, 27 кастрычніка (8 лістапада) каля Рудні, 1(13) лістапада каля Гарнастаевіч Рэнье адвеў 7-ы корпус і заняў пазіцыі на вышыні каля Ваўкавыска.
Ход і вынікі бою
Даныя пра страты абодвух бакоў вельмі супярэчлівыя; найбольш верагодна, што загінула каля 2—3 тыс. чал з кожнага боку, прычым значную частку страт рускіх склалі палонныя. Ваўкавыск моцна пацярпеў ад пажару і артылерыйскага агню. Вынікі бою ацэньваюцца неадназначна. Рускія хутка страцілі ініцыятыву, былі вымушаны адступіць і зноў пакінуць Брэст і ўсё Падляшша. Але фактычна Остэн-Сакен прынёс сваё войска ў ахвяру аператыўнай ідэі рускага камандавання — забеспячэнню свабоднага руху галоўных сіл у глыб беларускіх губерняў, на Мінск і Барысаў. Гэта мэта была дасягнута — Шварцэнберг адмовіўся ад праследавання Чычагава і застаўся дзейнічаць на паўднёвым стратэгічным флангу. У выніку армія Чычагава атрымала магчымасць актыўна ўдзельнічаць у Бярэзінскай аперацыі 1812 г.
IC 4881
IC 4881 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бітва пад Шкловам (1654)
Бітва пад Шкловам (12 жніўня 1654) — бітва Трынаццацігадовай вайны 1654—1667 паміж войскамі Рэчы Паспалітай і Маскоўскай дзяржавы.
Пачатак
У жніўні 1654 пад націскам колькасна большых маскоўскіх войск корпус вялікага гетмана літоўскага Януша Радзівіла (6—8 тыс. чал.) адышоў ад Оршы на поўдзень да Барані, пасля да Копысі і Шклова.
12 жніўня да Шклова падышоў авангард войска маскоўскага ваяводы Чаркаскага (агулам не менш за 20 тыс. чал.) і напаў на вайсковую варту Я. Радзівіла, якая бараніла горад.
Каб не дапусціць злучэння войск Якава Чаркаскага і Аляксея Трубяцкога (15 тыс. чал.) які падыходзіў да Дняпра, Я. Радзівіл вырашыў даць бой.
Для бітвы ён абраў удалае месца — адзіную дарогу на Шклоў за некалькі кіламетраў ад горада, дзе два равы засланялі крылы войска Вялікага Княства Літоўскага. Гэта не дазволіла б маскоўцам выкарыстаць сваю колькасную перавагу. Да таго ж перад сабою ліцвіны мелі рэчку Шклоўку, і маглі біцца з тым аддзеламі маскоўцаў, якія пераправіліся праз брод. Чаркаскі таксама не збіраўся атакаваць Я. Радзівіла ў той дзень — частка яго аддзелаў была расцягнутая па дарозе і мусіла прыбыць толькі праз некалькі гадзінаў.
Ход бітвы
Януш Радзівіл вырашыў уцягнуць авангард маскоўцаў у бойку і потым разбіваць іх малымі групоўкамі. Некалькім раз'ездам ліцвіны зацягнулі частку маскоўскіх палкоў на абранае поле. Распачаўся бой, які цягнуўся больш за пяць гадзінаў. Войска Вялікае Княства не магло ўзяць верх, бо да маскоўцаў увесь час далучаліся новыя сілы, што рухаліся з-пад Копыся.
Згадваецца, што кожнай літоўскай харугве давялося 5—6 разоў атакоўваць маскоўцаў, а пасля пад націскам адыходзіць да схаваных у засадах у равах драгунскіх палкоў Вялікага Княства. Бітва цягнулася да дзявятай вечара. Януш Радзівіл асабіста ўдзельнічаў у бітве, што дадавала імпэту і ўпэўненасці літоўскаму войску. Апошняя атака ўсёй літоўскай конніцы здолела зламаць шэрагі маскоўцаў і амаль мілю гнаць іх. Да таго ж маскоўскі рэйтарскі полк у цемры абстраляў сваіх.
У выніку шматгадзіннага бою маскоўская конніца адступіла да абозу і пяхоты, пакінуўшы поле за войскам ВКЛ. На той час гэта лічылася перамогай.
Вынікі
Аднак перамога дасталася войску ВКЛ дарагім коштам — аддзелы Вялікага Княства Літоўскага страцілі найбольш вопытных жаўнераў. Загінуў пад Шкловам вайсковы суддзя Марцін Ян Чудоўскі, адзіны сын літоўскага стражніка Рыгора Мірскага — Геранім Мірскі. Шмат параненых памерлі, не атрымаўшы першаснай медыцынскай дапамогі. У дакладзе ў Вільню пісалася: «Загінула саміх коннікаў і ротмістраў 200… шмат іншых жаўнераў колькасцю 1000». Пазней згадвалася, што загінула двое паручнікаў, коннікаў больш за 50. Агульныя страты падаваліся — ад 200 да 700 чалавек.
Пра маскоўскія страты крыніцы Рэчы Паспалітай ўважаюць на 7000—8000. Але літоўскія жаўнеры пісалі, што налічылі забітых каля 3000 маскоўцаў і два маскоўскія ваяводы.
Страты, стомленасць і нешматлікасць войска Вялікага Княства на дазволіла скарыстацца перамогай. У ноч на 13 жніўня Януш Радзівіл загадаў адыходзіць на захад да Галоўчына і Барысава. Хаця пабітыя аддзелы Чаркаскага і адышлі да Оршы, але ў іх засталася значная перавага ў людскіх рэсурсах. Пасля рэарганізацыі яны маглі ўяўляць новую пагрозу. Свежае войска Трубяцкога было на падыходзе. Авангард Трубяцкога спазніўся толькі на гадзіну да заканчэння бітвы. Але новыя маскоўскія сілы цалкам з'явіліся пад Шкловам толькі 30 жніўня.
Маскоўскія даследаванні альбо не згадваюць гэтую бітву, альбо прыпісваюць перамогу за сабой.
13 жніўня да ліцвінаў прыбыла дапамога ад князя Багуслава Радзівіла і Юрыя Нямірыча — 2500 жаўнераў. Але гэта было замала і ня выратавала іх ад паразы 24 жніўня 1654 ў Бітве пад Шапялевічамі з войскам Трубяцкога.
Таццяна Іванаўна Шамякіна
Таццяна Іванаўна Шамякіна (нар., ) — беларускі крытык, літаратуразнавец, перакладчык. Доктар філалагічных навук (2001).
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і пісьменніка Івана Шамякіна. Скончыла філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1971) і аспірантуру пры гэтым універсітэце (1974). З 1974 г. — выкладчык, з 1982 г. — дацэнт кафедры беларускай літаратуры ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Даследуе беларускую міфалогію ў кантэксце сусветнай, у сувязі з літаратурай і фальклорам, праблемы сучаснай беларускай прозы, асаблівасці стылю беларускіх пісьменнікаў (Я. Коласа, А. Васілевіч, І. Пташнікава, А. Карпюка, М. Стральцова, І. Чыгрынава і інш.). Аўтар манаграфій «На лініі перасячэння» (1981), «Беларуская класічная літаратура і міфалогія» (2001). Сааўтар падручнікаў па беларускай літаратуры для школ з паглыбленым і профільным вывучэннем беларускай літаратуры, ліцэяў, каледжаў, гімназій і ВНУ.
Творчасць
Аўтар кнігі літаратурнай крытыкі «На лініі перасячэння» (1981). Пераклала на рускую мову аповесці І. Шамякіна «Гандлярка і паэт» (Масква, 1977), «Драма» (часопіс «Нёман», 1989), п’есу «Залаты медаль» (пастаўлена ў 1980), раманы «Вазьму твой боль» (Масква, 1980), «Петраград — Брэст» (Масква, 1985), «Зеніт» (Масква, 1988).
Узнагароды
Лаўрэат прэміі «Залаты купідон» (2010).
Якаў Чаркаскі
Паходзіў з кабардзінскіх князёў (Чаркаскія), пераехаў у Маскоўскае княства і хрысціўся ў 1624. Атрымаў надзел у Ніжнім Ноўгарадзе, дзе ахоўваў мяжу з татарамі. Удзельнік барацьбы за ўладу ў 1648 начале баярскай групоўкі супраць Барыса Марозава. Пасля ссылкі апошняга 12 чэрвеня 1648 — стаў кіраўніком ураду разам з Раманавым, але па вяртанні Марозава ў Маскву 26 кастрычніка 1648 пазбаўлены ўсіх пасад. Улюбёнец цара Аляксандра Міхайлавіча, які называў яго галоўным ваяводам.
Прымаў удзел у вайне Масквы з РП 1654—1667 і Расійска-шведскай вайне 1656—1658. Захапіў Оршу, Копысь. Атрымаў паразу 12 жніўня 1654 ад Януша Радзівіла ў Бітве пад Шкловам, аднак пісаў цару, што прымусіў Радзівіла ўцякаць. На зіму з'ехаў у Маскву. У 1655 сустракаў цара пад Смаленскам. Пасля наступаў на Гродна, Вільню. Разбіў войска Януша Радзівіла і Вінцэнта Гасеўскага. У 1660 пры войску Даўгарукага. У 1663 — галоўны ваявода Смаленска. У 1664 адазваны ў Маскву.
Польскія крыніцы сведчаць, што ён у 1665 годзе загінуў пад Магілёвам, забіты шротам пад час абеду. Расійскія крыніцы сведчаць, што ён памёр у Маскве.
Аньхой
Аньхой (安徽; піньінь Ānhuī) — правінцыя на ўсходзе Кітая. Сталіца і найбуйны горад — Хэфэй. Насельніцтва 64610 млн чалавек (8-е месца сярод правінцый;. Дадзеныя 2004 г).
Ніжняя Саксонія
Ні́жняя Саксо́нія (Niedersachsen, Neddersassen) — зямля ФРГ. Сталіца — Гановер.
Гісторыя
Зямля ўтворана ў 1946 годзе ў выніку аб'яднання большай часткі былой прускай правінцыі Гановер з шэрагам нямецкіх зямель, такіх як Ольдэнбург, Браўншвейг, Шаўмбург-Ліпэ.
Геаграфія
Ніжняя Саксонія займае ў Германіі другое месца па плошчы пасля Баварыі. На поўначы яна мяжуе з Паўночным морам і абмяжоўваецца на паўднёвым усходзе гарамі Гарц. Большая частка Ніжняй Саксоніі ўяўляе сабой раўніну. Знакамітая частка Ніжняй Саксоніі гэта Люнебургскія пусткі, якая знаходзіцца паміж Гарцам і Паўночным морам.
Сельская гаспадарка
Дзякуючы гліна-пясочнай глебе добра развіваецца сельская гаспадарка. Акрамя збожжавых таксама вырошчваецца рапс, цукровыя буракі, салат, капуста, морква, спаржа і зялёная капуста. Акрамя земляробства і жывёлагадоўлі таксама важную ролю адыгрывае пладаводства, асабліва на поўначы Ніжняй Саксоніі.
Палітыка
Прэм'ер-міністры Ніжняй Саксоніі з 1946 года:
Навука
Самыя значныя навуковыя ўстановы Ніжняй Саксоніі гэта універсітэт Георга-Аўгуста ў г. Гётынген, Тэхнічны ўніверсітэт Браўншвайг (de:Technische Universität Braunschweig), медыцынскі інстытут Гановер (de:Medizinische Hochschule Hannover), ветэрынарны інстытут Гановер (de:Tierärztliche Hochschule Hannover) і г. д.
Турызм
У першую чаргу прыцягваюць турыстаў горы Гарц. Таксама цікава наведаць de:Eichsfeld, de:Weserbergland, de:Leinebergland, ўзбярэжжа Паўночнага мора de:Nordsee, Люнебургскую стэп de:Lüneburger Heide, de:Wümmeniederung, de:Steinhuder Meer, de:Dümmer і рэкі Алер, Лайнэ, Хунтэ, Вюмме і Везэр. Таксама цікавыя для турыстаў традыцыйныя святы стралкоў і традыцыйная святочная страва з зялёнай капусты.
Народны фронт вызвалення Лівіі
Народны фронт вызвалення Лівіі (НФВЛ; الجبهة الشعبية لتحرير ليبيا) — палітычная і ўзброеная групоўка лівійскіх кадафістаў. Сфармавалася 26 снежня 2016 года.
У кастрычніку 2017 года НФВЛ пацярпеў паразу ў сутыкненнях з брыгадай рэвалюцыянераў у Трыпалі. 16 кастрычніка трапіў у палон адзін з яе палявых камандзіраў Аль-Мабрука Эніша.
У сакавіку 2018 года Саіф аль-Іслам Кадафі, сын загінулага ў 2011 годзе лівійскага лідара М. Кадафі і лідар НФВЛ, заявіў пра свой намер балатавацца на ўсеагульных выбарах 2018 года ў Лівіі ад Народнага фронту вызвалення, але выбары былі перанесены на 2019 год.
28 мая 2019 года брыгада Місураты распачала спробу захапіць паўднёвы раён Азізія, кантраляваны прыхільнікамі Джамахірыі. У выніку шматгадзіннага бою, брыгада страціла 19 чалавек забітымі, больш за 30 параненымі, 1 танк Т-55 і 1 бронемашына турэцкай вытворчасці BMC Kirpi II (MRAP) цалкам знішчаны.
6 ліпеня 2019 года Народны фронт вызвалення Лівіі далучыўся да ЛНА ў наступленні на Трыпалі.
30 верасня ахдабійскі філіял фронту выступіў з заявай, у якой адзначыў прагрэс Лівійскай нацыянальнай арміі супраць фракцый УНА, пацвердзіў падтрымку НВФЛ ЛНА і назваў паўстанне 2011 года турэцка-катарскай змовай.
3 лістапада 2019 года ўдзельнікі НВФЛ правялі дэманстрацыю ў Бені-Валідзе.
7 лютага 2020 года НВФЛ правёў у Тунісе панэльную дыскусію пад назвай «Роля Туніса ў развязанні лівійскага крызісу паміж замежнымі інтэрвенцыямі і глыбінёй прыналежнасці», на якой члены партыі абмеркавалі сітуацыю з бяспекай у Лівіі ў святле грамадзянскай вайны, а таксама асцярогі замежнай ваеннай інтэрвенцыі ў Лівіі. У мерапрыемствы прынялі ўдзел шэраг туніскіх палітычных партый.
Бібліятэка імя Леніна (станцыя метро)
«Бібліятэка імя Леніна» — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Ахотны рад» і «Крапоткінская». Знаходзіцца на тэрыторыі Цвярскога раёна Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы.
Размешчана пад Мохавай вуліцай, паралельна комплексу будынкаў РДБ.
Гісторыя і паходжанне назвы
Станцыя адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская».
У 1937 годзе быў пабудаваны пераход на станцыю «Вуліца Камінтэрна» (цяпер «Аляксандраўскі сад»). Такім чынам, станцыя з'яўляецца адной з дзвюх першых перасадкавых станцый Маскоўскага метрапалітэна. У 1946 годзе пераход быў рэканструяваны. У 1953 годзе да яго быў прыбудаваны аванзала і эскалатарны ход са станцыі «Арбацкая». У 1958 годзе, з паўторным адкрыццём станцыі «Калінінская» («Аляксандраўскі сад»), былі адноўлены пераходы на яе. Пад канец лютага 1965 года быў адкрыты новы пераход (праектная прапускная здольнасць — 24 тысячы пасажыраў у гадзіну) на станцыі «Аляксандраўскі сад» і «Арбацкая» з пабудаванага мастка ў цэнтры залы. У красавіку 1965 года здадзена ў эксплуатацыю новая падземная касавая зала і комплекс падземных пераходаў, што выводзяць да кас Крамлёўскага палаца і Аляксандраўскага саду.
У 1984 годзе пад заходнім вестыбюлем быў збудаваны агульная аванзала з новай станцыяй «Баравіцкая».
Станцыя атрымала назву па змесцаванай тут Расійскай дзяржаўнай бібліятэцы (да 1992 года — Дзяржаўная бібліятэка СССР імя У. І. Леніна) — найбуйнай бібліятэцы краіны.
Вестыбюлі і перасадкі
Станцыя ўваходзіць у склад найбуйнага перасадкавага вузла ў Маскве і з'яўляецца перасадкавай на станцыі «Арбацкая» Арбацка-Пакроўскай лініі, «Аляксандраўскі сад» Філёўскай лініі і «Баравіцкая» Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі.
Перасадка на станцыі «Арбацкая» і «Аляксандраўскі сад» ажыццяўляецца праз усходнюю аванзалу, а таксама праз усходы ў цэнтры залы. Праз іх жа ажыццяўляецца выхад ў сумешчаныя вестыбюлі (наземны і падземны) станцый «Аляксандраўскі сад» і «Бібліятэка імя Леніна». Праз заходнюю аванзалу станцыя злучаецца са станцыяй «Баравіцкая», а таксама з наземным вестыбюлем, што знаходзіцца побач з будынкам Расійскай дзяржаўнай бібліятэкі. Ён таксама з'яўляецца сумешчаным.
Фармальна ніводзін з вестыбюляў перасадкавага вузла не лічыцца вестыбюлем станцыі «Бібліятэка імя Леніна».
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» (Масты)
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» — мураваны праваслаўны храм у горадзе Масты Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры горада на вул 30 год УЛКСМ, 152.
Архітэктура
Архітэктарам з’яўляецца Ніна Сяргееўна Емяльянава.
Твор архітэктуры, вырашаны ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Працяглы прамавугольны аб’ём малітоўнай залы пераходзіць у тры паўкруглыя апсіды, па баках далучаны ніжэйшыя прытворы. Да фасада дабудаваны прытвор з высотнай 8-граннай званіцай, завершанай цыбулепадобнай галоўкай на гранёным сферычным купале. Над алтарнай часткай узведзены 8-гранны светлавы барабан з цыбулепадобнай галоўкай. Такія ж меншыя светлавыя барабаны ўзведзены па баках цэнтральнага аб’ёму, у аснаванні даху. Фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі і ўваходным парталам. У вугле агароджы пастаўлена капліца — прамавугольны ў плане 2-часткавы аб’ём пад вальмавым дахам з макаўкай.
Пучын
Пу́чын (, Пучин) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хракавіцкага сельсавета.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (143 сем'і) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 19 км на поўдзень ад Брагіна, 47 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 138 км ад Гомеля, на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.
Транспартная сетка
На аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з крывалінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі, да цэнтра якой далучаюцца з поўначы тры кароткія, шчыльна паміж сабой пастаўленыя мерыдыянальныя вуліцы. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.