cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Старажытнабеларуская літаратура
Публіцыстыка
Старажытнабеларускія публіцыстычна-аналітычныя трактаты падзяляліся на філасофскія, багаслоўскія, натурфіласофскія, сацыяльна-этычныя. Яны ствараліся з мэтай абгрунтавання пэўнага вучэння або як альтэрнатыва іншым дактрынам і канцэпцыям. Аўтары часта самі вызначалі іх жанравую прыналежнасць, напр. «навука», «вучэнне», «гутарка», «разважанне», «тэзісы», «філасофія». Да гэтага жанру належалі творы: П. Гоняда «Дасканалае і правільнае вучэнне аб выключным першынстве Хрысціянскай Царквы» (1570), «Аб хрысціянскім Хрышчэнні» (1570), «Пра Сына Божага» (1570), «Аб Трох» (1570); С. Буднага «Вызнанне аб урадзе і ўрадоўцах» (1583); В. Суражскага-Малюшыцкага «Пра адзіную веру» (1588); М. Сміглецкага «Пра спрадвечнасць божую Сына Божага» (1595), I. Пацея «Унія» (1595) і «Гармонія» (1608); Я. Руцкага «Тэзісы» (1608); В. Салінарыуса «Цэнзура» (1616); М. Сматрыцкага «Аб шасці адрозненнях у вучэнні Усходняй і Заходняй цэркваў»; К. Транквіліёна-Стаўравецкага «Люстра багаслоўя» (1646) і «Праўдзівая навука аб Прасвятой Тройцы і адзінага Бога» (1646). Да гэтага тыпу дыскурсаў належаць навукова-аналітычныя трактаты А. Алізароўскага «Пра палітычную супольнасць людзей» (1651), Т. Скуміновіча «Філасофія рацыянальная, натуральная і маральная» (1675), працы П. Раізія, П. Шчэрбіца, Б. Граіцкага.
Адметнай формай сталі творы г.зв. прадмоўна-пасляслоўнага комплексу. Самастойнымі жанравымі адзінкамі можна лічыць прадмовы, прысвячэнні і пасляслоўі, змешчаныя ў выданнях да перакладаў твораў святых айцоў і біблейных тэкстаў. Прадмовы і пасляслоўі да арыгінальных твораў старабеларускіх пісьменнікаў з'яўляліся арганічнай часткай, ідэйна-зместавымі і кампазіцыйна неад'емнымі капанентамі гэтых твораў. Часам, аднак, звароты да чытачоў і падзякі мецэнатам не вылучаліся як самастойныя жанравыя адзінкі, а ўключаліся ў склад агульнай прадмовы ці пасляслоўя.
Прадмовы і пасляслоўі ўтрымлівалі ўжо зборнікі перакладаў XII—XV ст. Майстрам такіх твораў быў Ф. Скарына, аўтар 22 прадмоў, 25 уступных «сказанняў» і звыш 60 пасляслоўяў. С. Буднаму належаць прадмова да выдання апокрыфаў і Новага Запавета (1570), «Прадмова да чытача» у Бібліі (1572), «Прысвячэнне Яну Кішку» і «Прадмова да чытача» ў выданні Бібліі (1574), «Прадмова да чытача», змешчаная ў выданні перакладу кнігі А.-Ф. Маджэўскага «Аб выпраўленні дзяржавы» (1577), «Прадмова да ласкавага чытача», змешчаная ў зборніку «Аб свецкай уладзе» (1583). Захавалася «Прысвячэнне пану Мікалаю Радзівілу» (1572), напісанае братамі Кавячынскімі. А. Волан напісаў «Прысвячэнне пану Мікалаю Аляхновічу Монвіду-Дарагастайскаму, старасту ваўкавыскаму і лепельскаму» у выданні кнігі А.-Ф. Маджэўскага «Аб выпраўленні дзяржавы» (1577). «Прадмова» В. Цяпінскага да яго перакладу Бібліі справядліва лічыцца шэдэўрам літаратурна-публіцыстычнага жанру. Прадмовы, прысвячэнні і пасляслоўі напісалі: Рыгор Хадкевіч, Пётр Мсціславец, Васіль Гарабурда, Кузьма і Лука Мамонічы, Ляввонцій Карповіч, Мялецій Сматрыцкі, Іаіль Труцэвіч і інш. Захаваўся шмат ананімных прадмоў, прысвячэнняў і пасляслоўяў.
У эпоху Рэнесансу з'явіліся помнікі экзэгетычнага жанру. Т. Фальконіус адным з першых асвоіў гэты жанр, апублікаваўшы дзве кнігі каментароў да новазапаветных твораў. Да экзагетычнай літаратуры належыць творы А. Волана «Разважанні пра Пасланне апостала Паўла да жыхароў Эфеса» (1592) і С. Зізанія «Казанне святога Кірылы, патрыярха ерусалімскага «Пра Антыхрыста і знакі яго», з пашырэннем навукі супраць ерасяў розных» (1596).
Публіцыстычная літаратура ўтрымлівала навукова-філасофскія кампаненты. Мастацкая публіцыстыка ў значнай стала прарадзімай нацыянальнай філасофіі, літаратуразнаўства, мовазнаўства, этналогіі, культуралогіі, гісторыі, тэалогіі. Пісьменнікі-публіцысты абгрунтавалі ідэі свабоды, прававой дзяржавы.
NGC 4066
NGC 4066 (іншыя абазначэнні — UGC 7051, MCG 4-29-8, ZWG 128.8, PGC 38161) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гжаць
Гжаць — рака ў Смаленскай вобласці, правы прыток Вазузы.
Назва
Назва балцкага паходжання.
Цяперашні выгляд кораня ўзнік у выніку эвалюцыі *Гж- < *Гъж- < *Guž-. Звязваюць з літоўскім gužas «бусел».
Гідранімічныя аналагі — літоўскія рачныя назвы тыпу Guž-upys «Бусловая рака». На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі — гідронімы тыпу Гжолка (< *Guž-ol-), Кзапня (< *Guž-ap-).
Гэтая літоўская назва бусла (бо ёсць і іншая, меркаваны германізм gandras) звязаная з gūžinti «ісці сагнуўшыся, згорбіўшыся», gužinėti «хадзіць сагнуўшыся» і адлюстроўвае найвыразнейшую асаблівасць бусловай хады.
У назве Гжаць (< *Guž-et-) корань пашыраны пашыральнікам -et-, які добра вядомы ў літоўскім назва- і словаўтварэнні (verpti «віраваць» — verpetas «вір», адкуль назва дзесенскай ракі Верапета), з ім назвы рэк Upeta, Nereta, Viešetė, Нясета, возера Вядзета, дзесенскай ракі Снежаць (< *Snaig-et-).
Назва Гжаць магла быць матываваная наяўнасцю буслоў на рацэ або асаблівасцю рэчышча (звілістага).
У другім выпадку тыпалагічныя аналагі — назвы дзесенскай ракі Кубрь, нараўскай Kubra, літоўскай Kūbris , якія ад літоўскага kūbrinti «ісці сагнуўшыся».
Ямата (горад)
Ямата — адмысловы горад у Японіі, які знаходзіцца ў прэфектуры Канагава. Плошча горада — 27,06 км², насельніцтва — чалавекі (1 жніўня 2014 года), шчыльнасць насельніцтва — 8592,09 чал./км². Горад размешчаны на востраве Хонсю ў прэфектуры Канагава рэгіёна Канто. З ім мяжуюць гарады Ёкагама, Дзама, Сагаміхара, Аясэ, Фудзісава, Эбіна, Маціда.
Парок (кідальная машына)
Паро́к — агульная назва кідальнай машыны на землях Русі ў Сярэднявеччы (10—15 ст.). Канструкцыйна парокі маглі быць падобнымі на балісту (насцільная стральба) або на катапульту (навесная стральба). Адрозніваліся малыя і вялікія парокі. Вялікія парокі кідалі снарады масай да 200 кг (камяні, бярвенні, стрэлы, запальныя снарады і інш.) на адлегласць да 600—700 м.
Калі ападае лісце
Калі ападае лісце — опера кампазітара Ю. У. Семянякі пастаўленая на лібрэта А. Бачылы ў 1968 годзе рэжысёрам Дзмітрыем Смолічам пад кіраўніцтвам дырыжора Іосіфа Абраміса ў Дзяржаўным тэатры оперы і балета БССР.
Мастаком-пастаноўшчыкам оперы быў Яўген Чамадураў.
Абрахам ван Беерэн
Абрахам ван Беерэн (нідэрл.: Abraham van Beijeren; каля 1620,  — сакавік 1690) — галандскі мастак XVII стагоддзя, майстар нацюрмортаў з посудам і садавінай, часам з кветкамі, маляваў таксама марскія краявіды.
Маніхейства
Маніхейства (кіт. Маніцзяа 摩尼教) — рэлігія, якая паўстала ў Сярэднявеччы, мэтай якой было аб’яднанне ўсіх сусветных рэлігій. Ідэалагічны падмурак закладзены ў III ст. старажытнаперсідскім мысляром Мані. Маніхейства вучыць, што матэрыя створаная злым богам (дэміургам), і толькі дух створаны добрым і вечным Богам. Маніхеі дзеляцца на дзве групы — свецкія людзі і манахі («абраныя»), прычым манахі займаюцца толькі духоўнай дзейнасцю і не звязаныя ані з чым матэрыяльным.
Маніхейскі святар (манах, «абраны») не ўжывае ў ежу мяса, віна, малака (гл. таксама Вегетарыянства), чытае на працягу дня вялікую колькасць малітваў. Яму варта ўхіляцца ад любой працы, акрамя звязанай з напісаннем або перакладам тэкстаў, бо ў гэтым свеце толькі словы нематэрыяльныя. Свецкія людзі не маюць асаблівых абавязкаў і ў сутнасці не ўваходзяць у царкву, але ім рэкамендуецца падтрымліваць святароў і чытаць рэлігійныя кнігі.
Гісторыя маніхейства
Першапачаткова маніхейства падтрымлівалася шахамі Персіі, але зараастрыйскія святары дамагліся рэпрэсій супраць гэтай рэлігіі і нават забойства самога Мані. Пры жыцці Мані прапаведаваў не толькі ў Персіі, але і ў Індыі, а пасля яго смерці маніхейства распаўсюдзілася таксама ў Рымскай імперыі, дзе прыхільнікам маніхейства быў некаторы час Аўгусцін. Вядомы прапаведнік гэтай рэлігіі ў Рымскай імперыі — манах-біскуп Фаўст Нумідыйскі.
Пасля замацавання пазіцый каталіцызму ў Рымскай імперыі маніхейства было забароненае, але маніхейскія і падобныя групы — паўлікане, багамілы, альбігойцы — захоўваліся ў Еўропе амаль да пачатку эпохі Адраджэння.
Маніхейства было дзяржаўнай рэлігіяй Уйгурскага і Хакаскага каганатаў да часоў мангольскіх заваёваў, а ў пэўных частках Сібіры захоўвалася і да часоў расійскіх заваёваў. На Енісеі маніхеі мелі вялікія храмы і багатыя бібліятэкі. Усё гэта было разбурана качэўнікамі ў XII—XIII стст.
Неаманіхейства — спробы адрадзіць маніхейства ў канцы XX стагоддзя. Найболей развітая неаманіхейская група — Маніхейская Праваслаўная Царква ЗША (архібіскуп Абба Ешу Насрай). МПЦ ЗША спрабуе адаптаваць да маніхейства шэраг будыйскіх, суфійскіх і іншых дактрын, развіваючы сінкрэтычны патэнцыял вучэння Мані. Колькасць МПЦ ЗША каля 2500 чалавек, з іх 13 святароў. На тэрыторыі былога СССР маецца адзін святар МПЦ ЗША.
Гл. таксама
Паўлікіянства, Багамілы, Наўгародскі кодэкс, Катары, Гнастыцызм, Гісторыя Балгарыі, Гісторыя Босніі, Гісторыя Сібіры, Дуалізм, Альбігойцы, Вальдэнсы.
Паўлаўшчына
Назву Па́ўлаўшчына маюць:
Чыгуначны вакзал (Бігосава)
Чыгуначны вакзал — помнік архітэктуры мадэрну ў аграгарадку Бігосава (Верхнядзвінскі раён Віцебскай вобласці Беларусі). Гісторыка-культурная каштоўнасць рэспубліканскага значэння.
Пабудаваны ў 1924—1926 гг. на чыгуначнай станцыі Бігосава на чыгуначнай лініі Полацк — Даўгаўпілс.
Мураваны будынак падоўжанай сіметрычнай кампазіцыі. Вуглы цэнтральнага аб'ёму залы чакання вырашаны ў выглядзе вежаў, якія накрытыя высокімі чатырохсхільнымі шатровымі дахамі. Выкарыстанне элементаў абарончага дойлідства (байніцы, зубчастыя завяршэнні вежаў) абумоўленае месцазнаходжаннем вакзала ў некалі прыгранічным раёне. Бакавыя крылы, у якіх размяшчаюцца рэстаран і службовыя памяшканні, створаныя адна- і двухпавярховымі аб'ёмамі з маляўнічымі ламанымі дахамі, маюць вялікія прамавугольныя вокны з драўлянымі ліштвамі.
Арэта Франклін
Арэта Луіза Франклін (Aretha Louise Franklin;, Мемфіс, Тэнесі — ) — амерыканская спявачка ў стылях рытм-энд-блюз, соул і госпел. Найвялікага поспеху дасягнула ў 2-й палове 1960-х і пачатку 1970-х гг. Дзякуючы выключна гнуткаму і моцнаму вакалу яе часта завуць каралевай соула (The Queen Of Soul) ці Лэдзі Соул (Lady Soul). У студзені 1987 года яна стала першай жанчынай, чыё імя было занесена ў Зала славы рок-н-рола. У лістападзе 2008 года часопіс Rolling Stone абвясціў яе найвялікай вакалісткай эпохі рок-н-рола.
Качка (аэрадынамічная схема)
Перавагі
Класічная аэрадынамічная схема лётных апаратаў мае недахоп, званы «стратамі на балансаванне». Гарызантальнае апярэнне (стабілізатар) у нармальнай аэрадынамічнай схеме, мае адмоўную пад'ёмную сілу, то ёсць у гарызантальным палёце для стварэння станоўчага кута нападу апорнага крыла стабілізатар як бы апускае хваставую частку самалёта ўніз. Пры гэтым станоўчая пад'ёмная сіла крыла памяншаецца на велічыню адмоўнай пад'ёмнай сілы гарызантальнага стабілізатара. У авіяцыі гэта называецца страта на "балансаванне". У схеме «качка» ўпраўленне па тангажу ажыццяўляецца без страт пад'ёмнай сілы на балансаванне. Тут усё адбываецца наадварот, для стварэння выгаднага кута нападу крыла стабілізатар як бы падымае пярэднюю частку самалёта, пры гэтым пад'ёмныя сілы складаюцца, так як накіраваны ў адным кірунку. Таму самалёты, зробленыя па гэтай схеме, маюць важнае перавага - меншую нагрузку на адзінку плошчы крыла. Плошчу плоскасці стабілізатара з'яўляецца таксама апорнай. Яшчэ адным важным перавагай схемы "качка" з'яўляецца амаль поўная адсутнасць звальвання, гэта значыць увайсці ў некіруемы плоскі штопар самалёт практычна не можа. Гэта тлумачыцца тым, што пры страце хуткасці або вялікім вугле атакі зрыў паветранага патоку адбываецца перш на пярэднім гарызантальным апярэнні (ПГО), і самалёт злёгку апускае нос ("дзяўбе"), тым самым прадухіляючы зрыў струменя на асноўным крыле і пераводзячы ЛА ў рэжым кіраванага пікіравання.
Недахопы
Самалёты, пабудаваныя па аэрадынамічнай схеме «качка», маюць тэндэнцыю, якая ў адным выпадку з'яўляецца годнасцю, а ў іншым - сур'ёзным недахопам, якая называецца «тэндэнцыя да кляўка». «Клявок» назіраецца на вялікіх кутах нападу ПГО, блізкіх да крытычным. З-за скосу струменя за ПГО кут атакі на крыле менш, чым на ПГО. У выніку па меры павелічэння кута нападу зрыў патоку пачынаецца спачатку на ПГО. Гэта рэзка памяншае пад'ёмную сілу на ПГО, што суправаджаецца самаадвольным апусканнем носа самалёта — «кляўком», які на вышыні перашкаджае звальванню, але вельмі небяспечны пры ўзлёце і пасадцы. З ужываннем ЭДСУ усе палажэнні ПГО на розных рэжымах палёту, якія прыводзяць да "кляўка", абмяжоўваюцца камп'ютарам, па-за залежнасці ад кіраўнікоў уздзеянняў пілота на органы кіравання ЛА.
Існуе меркаванне, што размешчанае спераду НЕ спрыяе павелічэння эфектыўнай плошчы рассейвання (ЭПР) самалёта, а таму лічыцца непажаданым для знішчальнікаў пятага пакалення (напр., амерыканскі F-22 Raptor і расейскія ПАК ФА выкарыстоўвае паваротныя часткі наплываў крыла ў якасці ПГО), выкананых з захаваннем тэхналогій радыёлакацыйнай малапрыкметнасці. Аднак, названыя самалёты маюць хваставое гарызантальнае апярэнне большай плошчы, якое ў залежнасці ад свайго становішча таксама павялічвае ЭПР. Таму, ЛА з пярэднім або заднім гарызантальным апярэннем будзе аднолькава прайграваць у ЭПР ЛА без гарызантальнага апярэння (лётае крыло, бясхвостка).
Таксама пілоты, якія прывыклі лётаць на самалётах з класічнай аэрадынамічнай схемай, пры палётах на «качцы» скардзяцца на абмежаванне агляду, ствараемага ПГО. Ліквідаваць гэты недахоп можна на стадыі праектавання ЛА пераносам ПГО з зоны агляду (напрыклад за кабіну пілота, як на "Рафалях", "Міражах", "Еўрофайтэрах", "Саабах" і інш ЛА).
Падобныя схемы
«Бясхвостка з ПГО» — схема, у якой пярэдняе апярэнне не выкарыстоўваецца для кіравання па тангажу, а для паляпшэння узлётна-пасадачных характарыстык або балансавання на звышгукавых хуткасцях (Eurofighter Typhoon, Dassault Rafale, Тую-144 і North American XB-70 Valkyrie).
Біплан-тандэм — «качка» з блізкаразмешчаным пярэднім крылом — схема, у якой асноўнае крыло размешчана ў зоне скосу струменя ад пярэдняга гарызантальнага апярэння (ПГО). Па такой схеме збалансаваны Saab JAS 39 Gripen і Міг 1.44.
Таксама розныя разнавіднасці схемы «качка» выкарыстоўваюцца для многіх кіруем https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%A4%D0%BB%D0%B0%D0%B9%D0%B5%D1%80-1ых ракет.
Элізабет Нойфельд
Элізабет Фондал Нойфельд (Elizabeth Fondal Neufeld; нар., ) — французска-амерыканскі біяхімік і генетык, яе даследаванні былі сканцэнтраваны на генетычных асновах метабалічных захворванняў у людзей. Доктар філасофіі (1956), эмерыт-прафесар Каліфарнійскага ўніверсітэта, шматгадовая супрацоўніца Нацыянальных інстытутаў аховы здароўя ЗША, член Нацыянальнай акадэміі навук і Амерыканскага філасофскага таварыства (1993).
Пяць кольцаў Масквы
Пяць кольцаў Масквы — штогадовая шматдзённая шашэйная велагонка, якая праходзіць у Маскве ў пачатку мая. Лічыцца пераемніцай велагонкі па Садовым кольцы, якая ўпершыню прайшла ў 1920 годзе. У 1993 годзе гонка стала міжнароднай, у гэты ж час увайшла ў шматдзёнкі другой катэгорыі (клас 2.2) UCI Europe Tour.
Як вынікае з назвы, маршруты ўсіх этапаў гонкі ўяўляюць сабой кольцы. У розныя гады гэта былі: кольца вакол Крамля («Крамлёўскае кольца»), кольца алімпійскай трасы ў Крылацкім («Крылацкае кольца»), Садовае кольца, кольца на Вараб'ёвых гарах («Вараб'ёўскае кольца»), кольца па Лужнецкай набярэжнай («Лужнецкае кольца»).
Першы этап — пралог, індывідуальная гонка з раздзельным стартам. Астатнія этапы — групавыя гонкі з масавым стартам. Апошні этап — «Садовае кольца», традыцыйна праводзіцца 9 мая, у Дзень Перамогі.
Па аналогіі з «Тур дэ Франс» і іншымі буйнымі гонкамі, на «Пяці кольцах» уручаюцца каляровыя майкі: жоўтая — майка лідара, фіялетавая — майка самага стабільнага гоншчыка і г.д.
У 2016 годзе гонка не праводзілася. У 2017 гонка вярнулася ўжо без класічнага этапу па Садовым кольцы.
Ірына Міхайлаўна Котава
Ірына Міхайлаўна Котава (,, Irina Kotova) — беларускі і французскі мастак, графік, жывапісец.
Перформанс Вечнасць імгнення
10 студзеня 2014 года ў канцэртнай зале Яна ХХІІІ ў Парыжы адбыўся інтэрактыўны літаратурна-музычна-мастацкі перформанс «Вечнасць імгнення», створаны сумесна з французскім пісьменнікам Крыстофам Левалуа і французскім піяністам і кампазітарам беларускага паходжання Кірылам Заборавым. .
Стыль
Яўген Шунейка — кандыдат мастацтвазнаўства, дацэнт БДАМ, адзначае лаканічны артыстызм выяўленчай мовы Ірыны Котавай. Асабліва ён вылучае серыю парыжскіх твораў беларускай мастачкі: «''Яна [Ірына Котава] не займаецца дакументальнай канстатацыяй таго ці іншага ўбачанага ёй матыва, а перадае яго выразную вобразную адметнасць, шматасацыятыўнасць. У гэтым сэнсе яе творы ўспрымаюцца як жывы працяг выдатных традыцый дэмакратычнага французскага мастацтва ХІХ — першай паловы ХХ ст., звязаных з незабыўнай творчасцю імпрэсіяністаў, постімпрэсіяністаў, сімвалістаў, экспрэсіяністаў, сярод якіх — К. Мане, К. Пісаро, В.Ван Гог, П. Банар, А. Марке, М. Утрыло, М. Шагал, Х.Суцін, M.Кікоін і інш. Яе жывыя і выразныя творы, выкананыя на адным дыханні, ужо знайшлі шырокае прызнанне сярод парыжскіх знаўцаў і калекцыянераў сучаснага мастацтва.''»
Пацава
Назву Па́цава маюць:
Армія (воінскае аб’яднанне)
А́рмія (Armee, Army), аператыўнае аб’яднанне пэўных відаў узброеных сіл некаторых дзяржаў. Складаецца з некалькіх злучэнняў і часцей розных родаў войскаў. Выконвае аператыўныя задачы ў ходзе баявых дзеянняў. У залежнасці ад прыналежнасці да віду ўзброеных сіл, баявога складу і характару вырашаемых задач у гісторыі будаўніцтва ўзброеных сіл вядомыя арміі: агульнавайсковыя (ва ўзброеных сілах замежных дзяржаў — палявыя), танкавыя, паветраныя, СПА і іншыя. Армія мае прысвоены ёй нумар (напрыклад, 7-я палявая, 5-я танкавая, 16-я паветраная, 3-я армія СПА) або найменне (Рэйнская, Далёкаўсходняя, Прыморская і г. д.).
Камандаванне
Камандаванне арміяй звычайна ажыццяўляе камандуючы ў званні генерал-палкоўніка. У якасці першага памочніка выступае начальнік штаба.
Балтачаўскі раён
Балта́чаўскі раён (Балтачевский район; Балтас районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Старабалтачава.
Геаграфія
Балтачаўскі раён мяжуе з Аскінскім, Караідэльскім, Мішкінскім, Бураеўскім і Татышлінскім раёнамі. Плошча раёна складае 1598 км².
Гісторыя
Балтачаўскі раён быў утвораны 20 жніўня 1930 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Activision
Activision, Inc (nasdaq: ATVI) — амерыканская кампанія па выданні і распрацоўцы камп’ютарных і відэагульняў. Заснавана 1 кастрычніка 1979 года. Кампанія стала першым незалежным распрацоўшчыкам гульняў для гульнявых прыставак і персанальных камп’ютараў. Першай прадукцыяй кампаніі сталі гульнявыя картрыджы для Atari 2600. Зараз гэта адзін з найбуйнейшых выдаўцоў гульняў, які саступае па велічыні толькі Electronic Arts.
Гісторыя
Да з’яўлення Activision, праграмнае забеспячэнне для гульнявых прыставак выдавалася выключна кампаніямі-стваральнікамі сістэм, для якіх прызначаліся гэтыя гульні. Напрыклад, Atari была адзіным выдаўцом гульняў для Atari 2600. Гэта выклікала моцную незадаволенасць распрацоўшчыкаў гульняў, бо яны не атрымлівалі вялікае ўзнагароджанне за выдатна зробленыя гульні, і нават не згадваліся ў друкаваных матэрыялах да гульняў. Пасля таго, як некалькі гульняў сталі бестселерамі, што дало прыбытак у мільёны долараў, некалькі праграмістаў пакінулі кампанію. Activision стала першым альтэрнатыўным распрацоўшчыкам гульняў.
Activision была заснавана Джымам Леві (Jim Levy), які прыйшоў з музычнай індустрыі, і чатырма праграмістамі, якія пакінулі Atari — Дэвідам Крэйнам (David Crane), Лары Капланам (Larry Kaplan), Аланам Мілерам (Alan Miller) і Бобам Уайтхедам (Bob Whitehead). Леві падтрымаў падыход, пры якім імёны аўтараў гульні згадваюцца разам з самой гульнёй.
У 1982 ў Activision выпусціла Pitfall!, якая лічыцца адной з першых гульнёй-платформерам, і яна стала лепшай па продажах гульнёй для Atari 2600 (прададзена больш за 4 млн. копій).
У 1985 ў Activision аб’ядналася з Infocom — кампаніяй-піянерам тэкставых адвентур. Джым Леві быў фанатам гульняў Infocom і жадаў, каб гэтая кампанія засталася. Праз шэсць месяцаў пасля аб’яднання, Брус Дэвіс (Bruce Davis) стаў на чале Activision. Ён быў супраць аб’яднання з самага пачатку. Ён правёў змены ў маркетынгавай палітыцы кампаніі, у выніку чаго продажы гульняў Infocom рэзка знізіліся. У 1989 годзе Activision закрыла студыю Infocom ў Кембрыджы і прапанавала 11-ці з 26 супрацоўнікаў студыі перабрацца ў штаб-кватэру кампаніі ў Сіліконавай даліне; пяць з іх пагадзіліся.
Правал Mediagenic прывёў да рэарганізацыі і аб’яднання з The Disc Company. Пасля выхаду з працэсу банкруцтва, Mediagenic зноў змяніла назву на Activision, гэта адбылося ў Дэлаверы ў 1992 годзе. На гэты момант штаб-кватэра кампаніі была перанесена з Сіліконавай даліны ў Паўднёвую Каліфорнію. У ходзе банкруцтва, кампанія працягвала распрацоўваць гульні для PC і гульнявых прыставак, і працягвала рабіць стратэгічныя набыцці. Пасля гэтага Activision вырашыла сканцэнтравацца выключна на відэагульнях.
Аб’яднанне кампаній з Vivendi
У снежні 2007 года было абвешчана, што Activision аб’ядноўваецца з Vivendi Games, якой належыць Blizzard, распрацоўшчык і выдавец гульняў, і зліццё кампаній скончылася ў ліпені 2008. Новую кампанію назвалі Activision Blizzard, ўзначальваецца ранейшым прэзідэнтам Activision Бобі Котыкам. Vivendi — самы вялікі акцыянер у новай групе.
Даччыныя прадпрыемствы
Да студыям, часта супрацоўнічаюць з Activision, але не з’яўляюцца даччынымі кампаніямі, можна аднесці Magic Wand Productions, FUN Labs і Sand Grain Studios.
Слабадскі сельсавет (Брагінскі раён)
Слабадскі́ сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Выграбная Слабада.
Утвораны 12 лістапада 1966 года ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці з цэнтрам у вёсцы Выграбная Слабада, у складзе 5 населеных пунктаў (Выграбная Слабада, Вярховая Слабада, Жэрднае, Нежыхаў і Пучын), якія ўваходзілі ў склад Савіцкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Слабадскога сельсавета 5 населеных пунктаў. 8 студзеня 1987 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Савіцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: вёскі Выграбная Слабада, Вярховая Слабада, Жэрднае, Нежыхаў і Пучын.
Фуст (архітэктура)
Фуст (fustis — палка) у архітэктуры — сярэдняя частка або стрыжань калоны. Знаходзіцца паміж яе базай і капітэллю.
Сяргей Уладзіміравіч Кавальчук
Сяргей Кавальчук (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Фуст (архітэктура)
Профіль фуста звужаецца да вяршыні калоны. Калі перасек калоны таксама трохі звужаецца да аснавання, такая форма называецца энтазісам. Фуст можа быць гладкім, а можа мець канелюры (вертыкальныя жалабкі).
Сяргей Уладзіміравіч Кавальчук
Клубная кар’ера
Доўгі час гуляў за мінскае «Дынама». У 2004—2005 гадах правёў паўтара сезона ў хабараўскай «СКА-Энергіі», пасля чаго апынуўся ў салігорскім «Шахцёры», якому дапамог стаць чэмпіёнам Беларусі.
Фуст (архітэктура)
Размеры фуста, яго энтазіс, наяўнасць канелюр залежаць ад таго, якому ордару належыць калона. У дарычным ордары колькасць канелюр была 16, 20 ці 24.
Сяргей Уладзіміравіч Кавальчук
Клубная кар’ера
У пачатку 2011 года перайшоў у мазырскую «Славію», якой дапамог выйграць Першую лігу 2011. У сезоне 2012 страціў месца ў аснове. У лютым 2013 года стаў іграком «Смаргоні». У сезоне 2013 быў асноўным абаронцам каманды. Пакінуў «Смаргонь» у студзені 2015 года.
З сакавіка 2015 года стаў рыхтавацца да сезона разам з мінскімі «Крумкачамі». У красавіку 2015 падпісаў з дэбютантамі Першай лігі кантракт. Дапамог клубу па выніках сезона 2015 атрымаць пуцёўку ў Вышэйшую лігу, пасля чаго завяршыў кар’еру.
Бусоль
Бусо́ль (boussole) — геадэзічны інструмент для вымярэння гарызантальных кутоў паміж магнітным мерыдыянам і кірункам на пэўны прадмет. Выкарыстоўваецца ў топагеадэзічных работах для арыентацыі планшэта і вызначэння схілення магнітнай стрэлкі.
Сяргей Уладзіміравіч Кавальчук
Міжнародная кар’ера
У 2003 годзе згуляў тры матчы за нацыянальную зборную Беларусі.
Бусоль
Асноўныя часткі: вярчальная магнітная стрэлка, колца з кутавымі дзяленнямі і дыоптры або аптычная труба для навядзення на прадмет. Куты вымяраюцца ў градусах (геадэзічная бусоль) або ў дзяленнях вугламера (артылерыйская бусоль).
Артылерыйская бусоль уваходзіць у лік прыладаў кіравання артылерыйскім агнём служыць для цэлеўказання, вывучэння мясцовасці і цэляў, назірання ў час стральбы і тапаграфічнай прывязкі агнявых пазіцый і назіральных пунктаў.
У Савецкай Арміі пачатку 1980-х гг. найбольш распаўсюджанымі былі перыскапічныя бусолі тыпу ПАБ з дакладнасцю вымярэння 3,6' або 1 малое дзяленне вугламера.
NGC 4067
NGC 4067 (іншыя абазначэнні — UGC 7048, MCG 2-31-19, ZWG 69.36, IRAS12016+1107, PGC 38168) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дзева.
Куды прапала малпа Маня?
«Куды прапала малпа Маня?» — казка для дзяцей малодшага школьнага ўзросту. Аўтар — Таццяна Сівец.
Сюжэт
Найлепшыя сябры, Брык і Шуся, якія калісьці сустрэліся ў гарадскім парку і пасябравалі, у мінулай гісторыі разам увосень шукалі лета. Гэтым разам яны выпраўляюцца ў заапарк на дэтэктыўнае расследаванне адной заблытанай і цёмнай справы — знікла малпа Маня, ды, апроч таго, нехта распачаў паляванне на яе чырвоныя каралі.
Галоўныя героі
Галоўныя героі кнігі, Брык і Шуся — незвычайныя істоты, якія не маюць канкрэтнага апісання, і хутчэй з'яўляюцца увасабленнем ўсяго добрага, чыстага, што ёсць і ў дзецях, і ў душах дарослых. Па задумцы аўтара чытач павінен убачыць у іх вобразе таго, каго сам захоча ці прыдумае, што пэўным чынам павінна паслужыць развіццю фантазіі дзіцяці.
Шуся, атрымала сваё імя ад таго, што нарадзілася восенню, пад шоргат сухога лісця. Яна маленькая, але вельмі смелая. Брык, трохі старэйшы за Шусю, больш за ўсё на свеце любіць прыгоды і загадкі. Атрымаў сваё імя дзякуючы бабулі самой аўтаркі. Калі нехта падаў, яе бабуля казала: «Брык — і паваліўся».
У першай кнізе Брык і Шуся шукалі, дзе знаходзіцца Краіна вечнага лета. У працягу «Куды прапала малпа Маня?» яны ствараюць дэтэктыўнае агенцтва, і спрабуюць разгадаць, куды з Мінскага заапарка знікла малпа Маня.
Кіславодск
Кіславо́дск (Кисловодск) — горад (з 1903 года) у Расіі, у складзе Стаўрапольскага края. Насельніцтва 128,5 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1803 годзе. Бальнеакліматычны курорт федэральнага значэння ў групе Каўказскіх Мінеральных Вод.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчасмакавай (у тым ліку разліванне мінеральнай вады «Нарзан»), лёгкай, мэблевай прамысловасці. У горадзе каля 40 санаторна-курортных устаноў.
Дубра
Ду́бра — возера ў Беларусі, у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Абабіца, за 17 км на паўночны ўсход ад горада Браслаў, каля вёскі Дундзеры. Належыць да Абабіцкай групы азёр і знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй да 3 м, пад лугам. Уздоўж паўночна-ўсходняга берага парослая хваёвым лесам пясчаная озавая града вышынёй да 9 м. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, у залівах забалочаныя, тарфяністыя, 2 астравы агульнай плошчай 0,7 га. Уздоўж берагоў пойма шырынёй ад 5—10 да 250—300 м. Мелкаводдзе да глыбіні 0,5—1 м (акрамя заліваў) пясчанае. Большая частка дна возера выслана слоем крэменязёмістага сапрапелю. Возера слабапраточнае. Упадае пратока з возера Берца, выцякае пратока ў возера Абаб’е. Надводная расліннасць утварае палосу шырынёй да 25 м, залівы зарастаюць падводнай расліннасцю поўнасцю.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, лінь, карась, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Umount
<tt>umount</tt> — утыліта каманднага радка ў UNIX-падобных сістэмах. Ужываецца для размантавання файлавых сістэм, папярэдне замантаваных праз утыліту mount. Для яе ўжывання патрабуюцца прывілеі суперакарыстальніка.
Утыліта аўтаматычна выклікаецца падчас выканання працэсу выключэння камп'ютара (напрыклад, камандай shutdown).
Прыклад
Размантаванне падзела hda2:
Ключы
Размантаванне ўсіх замантаваных файлавых сістэм (акрамя каранёвай):
Прымусовае размантаванне, незалежна ад таго, ужываецца прылада, ці не:
Размяшчэнне
У залежнасці ад АС размяшчэнне ўтыліты можа розніцца:
Татышлінскі раён
Татышлі́нскі раён (Татышлинский район; Тәтешле районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Верхнія Татышлы.
Геаграфія
Татышлінскі раён мяжуе з Аскінскім, Балтачаўскім, Бураеўскім і Янаульскім раёнамі, а таксама з Пермскім краем. Плошча раёна складае 1376,15 км².
Фудзі (Сідзуока)
Фудзі — адмысловы горад у Японіі, які знаходзіцца ў прэфектуры Сідзуока. Плошча горада — 245,02 км², насельніцтва — чалавек (1 жніўня 2014 года), шчыльнасць насельніцтва — 1022,56 чал./км². Горад размешчаны на востраве Хонсю ў прэфектуры Сідзуока рэгіёна Цюбу. З ім мяжуюць гарады Сідзуока, Фудзіномія, Нумадзу, Сусона, Гатэмба і пасёлак Нагаідзумі. У горадзе размешчаны вытворца аўтакампанентаў Jatco.
Татышлінскі раён
Гісторыя
Татышлінскі раён быў утвораны 31 студзеня 1935 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 22918 чалавек. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць башкіры (60,1 %), далей ідуць удмурты (21,5 %), татары (14,9 %), рускія (1,9 %) і марыйцы (1,3 %).
Пацкава
Назву Па́цкава маюць:
Луіза Марыя Арлеанская
Луіза Марыя Арлеанская (поўнае імя Louise Marie Thérèse Charlotte Isabelle d'Orléans;, , Сіцылія — , Астэндэ, Бельгія) — французская прынцэса, пасля замужжа каралева-кансорт Бельгіі.
Біяграфія
Старэйшая дачка і другое дзіця караля Францыі Луі-Філіпа I і яго жонкі Марыі-Амаліі Неапалітанскай. Па бацьку яна прыходзілася ўнучкай Філіпу Эгалітэ, а па маці — каралю Абедзвюх Сіцылій Фердынанду I.
У дзяцінстве атрымала буржуазную адукацыю дзякуючы намаганням маці і цёткі, Адэлаіды Арлеанскай, з якой была вельмі блізкая. Абат Гіён выкладаў ёй рэлігію, Жуль Мішле — гісторыю, а П'ер-Жазеф Рэдутэ — жывапіс.
Косіна (Ваўкавыскі раён)
Ко́сіна (, Косино) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Субацкага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з 1579 года як уладанне Хадкевічаў. У 1690 г. маёнтак належаў Міхаілу Калантаю. У 1796 г. фальварак і вёска, належалі Адаму Ельскаму. У 1914 г. 17 двароў, 99 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 24 двары, 45 жыхароў.
Выбітныя ўраджэнцы і жыхары
У 1884—1894 гг. пражываў вядомы польскі і беларускі этнограф Міхаіл Федароўскі.
Гесіёд
Большую частку жыцця пражыў у Аскры (вобл. Беотыя). Для сваіх паэм абраў форму эпічнага гекзаметра і мову гамераўскага гераічнага эпасу. У «Тэагоніі» («Радаслоўная багоў») выклаў гісторыю стварэння свету з хаосу, генеалогію багоў і паслядоўнасць трох дынастый, апошняя з якіх прадстаўлена ў рацыянальным уладкаванні свету Зеўсам. У дыдактычнай паэме «Дні і турботы» спалучыў разам практычныя парады, жыццёвую мудрасць, сялянскі каляндар і міфалагічныя ўстаўкі, у т.л. міф пра Праметэя. Услаўляючы сумленную працу сялян, выкрываў сацыяльную няроўнасць, адстойваў ідэю справядлівасці як вышэйшы эстэтычны прынцып. Фрагментарна захаваўся твор «Шчыт Геракла», т.зв. «Эоя», — каталог жанчын-прамаці знатных родаў.
Ёахім Бекелар
Ёахім Бекелар (нідэрл. Joachim Beuckelaer, таксама Bueckelaer; каля 1530,  — 1573/1574, там жа) — паўднёванідэрландскі (фламандскі) мастак эпохі позняга Адраджэння.
Жыццё і творчасць
Ёахім Бекелар вывучаў жывапіс у майстэрні свайго дзядзькі, Пітэра Артсена. Тут ён пачаў свой творчы шлях, у якім пісаў пераважна жанравыя сцэнкі на кухні і на рынку, горы ежы, якія маюць, як правіла, адмысловы падтэкст і алегарычнае значэнне. Ё. Бекелар быў таксама аўтарам карцін на рэлігійныя сюжэты. Яго тэтраптых «Чатыры элементы» (цяпер у Лонданскай нацыянальнай галерэі) — напрыклад, дошка «Вада» — злучае выяву ўласцівых воднай стыхіі элементаў, арганізмаў і прыкмет — і Ісуса Хрыста, які ідзе на заднім плане карціны па роўнядзі Гефсіманскага возера. У 1560 годзе Ёахім Бекелар становіцца членам антверпенскай гільдыі мастакоў (св. Лукі).
Творчасць Ё. Бекелара аказала ўплыў на працы некаторых мастакоў паўночнай Італіі.
Мурынтал
Мурынтал — сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жанатылекскай сельскай акругі. Код КАТА — 553641500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 264 чалавекі (135 мужчын і 129 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 125 чалавек (66 мужчын і 59 жанчын).
Пашкава
Назву Па́шкава маюць:
Косіна
Назву Ко́сіна маюць:
Браслаўская група азёр
Браслаўская група азёр знаходзіцца ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Друйка ў Нацыянальным парку «Браслаўскія азёры».
Група ўключае больш за 30 азёр агульнай плошчай каля 114 км², аб'ём вады ў іх больш за 540 млн м³. Самыя вялікія: Дрывяты, Снуды, Струста, Войса, Неспіш, Воласа Паўночны, Бужа, Недрава, Бярэжа, Даўблі, Воласа Паўднёвы. Размешчаны Браслаўскія азёры сярод узгорыстага рэльефу, які прадстаўлены разнастайнымі формамі водна-ледавіковай акумуляцыі — камамі, озамі. Невялікія ўчасткі лясоў у межах Міжазёрнага ландшафтнага заказніка на поўнач ад возера Струста і на поўдзень ад возера Дрывяты. Азёры злучаны між сабой невялікімі рэкамі, ручаямі, канавамі і пратокамі, найбольшыя з іх дрэніруюцца рака Друйка. Вакол створана зона адпачынку Браслаў; па вадаёмах, злучаных Друйкай, праходзяць турысцкія маршруты.
Ракетнае паліва
Ракетнае паліва — рэчыва або сукупнасць рэчываў, якія служаць крыніцай энергіі і рабочым целам для стварэння рэактыўнай цягі ракетнага рухавіка. Адрозніваюць ракетныя палівы хімічныя і нехімічныя (напр. ядзернае ракетнае паліва). Найбольш распаўсюджаныя хімічныя ракетныя палівы: цвёрдае (гетэрагеннае і гамагеннае), адкае і гібрыднае.
Таксама ўжываецца так званае ракетнае монапаліва, у якім і акісляльнікам і аднаўляльнікам з'яўляецца адно і тое ж рэчыва. Пры працы ракетнага рухавіка на монапаліве адбываецца хімічная рэакцыя самаакіслення-самааднаўлення, альбо рухавік працуе толькі за кошт фазавага пераходу рэчывы монапаліва, напрыклад з вадкага стану ў газападобны.
Цвёрдае ракетнае паліва таксама складаецца з акісляльніка і гаручага, але яны знаходзяцца ў сумесі цвёрдых рэчываў.
Антарктычная пустыня
Антарктычная пустыня — прыродная зона частка антарктычнага геаграфічнага пояса, якая ахоплівае астраўную і мацерыковую сушу Антарктыкі, самая паўднёвая з прыродных зон Зямлі.
Клімат
Мае нізкія тэмпературы паветра ў зімовыя месяцы ад -60 да -70 °C. Тэмпература паветра ў летнія месяцы ад -30 да -50 °C. Нават летам тэмпература не падымаецца вышэй за -20°C. На ўзбярэжжы, у раёне Антарктычнага паўвострава, тэмпература паветра дасягае летам 10 - 12 °C. Фармуецца не толькі ў сувязі з нізкімі тэмпературамі высокіх шырот, але таксама на ўвазе адлюстравання цяпла (альбеда) у светлы час ад снегу і лёду. Халоднае паветра скочваецца з цэнтральных раёнаў Антарктыды, утвараючы стокавые вятры, якія дасягаюць каля узбярэжжа вялікіх хуткасцей. Адносная вільготнасць паветра 60-80%, што абумоўлена перавагай сыходзячых патокаў. Каля ўзбярэжжа і ў антарктычных аазісах адносная вільготнасць паветра зніжаецца да 20 і нават 5%. Ападкі прадстаўлены выключна ў выглядзе снегу: іх колькасць дасягае ў год ад 30-50 мм да 600-700 мм і ўзрастае на некаторых шэльфавых ледавіках да 700-1000 мм. У сувязі з моцнымі вятрамі вельмі частыя завеі.
Флора і фауна
Тут вельмі мала наземных жывёл: адсутнічаюць лятаючыя насякомыя, сухапутныя сысуны і прэснаводныя рыбы. У невялікіх прэснаводных вадаёмах на сушы насяляюць найпрастэйшыя, калаўроткі, ніжэйшыя ракападобныя.
У антарктычных аазісах, сярод лішайнікаў і імхоў ёсць дробныя абцугі і бяскрылыя насякомыя.
Да ліку нешматлікіх звязаных з сушай птушак належаць тры эндэмічных віды: белая ржанка, якая сілкуецца яйкамі пінгвінаў, вялікі канёк (Anthus antarcticus), жоўтаклювая шылахвость, а таксама некалькі відаў пінгвінаў.
Юозас Будрайціс
Юозас Будрайціс (, в. Ліпінай, Літва) — савецкі і літоўскі акцёр тэатра і кіно.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і селяніна. У 1945 годзе пераехаў у Клайпеду, а ў 1955 годзе ў Швекшне. Удзельнічаў у школьнай самадзейнасці, быў выключаны з 9 класа за хуліганства, працаваў цесляром у Клайпедзе. Адслужыўшы тэрміновую ў шэрагах Савецкай Арміі, паступіў на юрыдычны факультэт Віленскага ўніверсітэта.
Дэбютаваў у кіно ў 1961 годзе ў эпізодзе фільма «Калі зліваюцца рэкі». Навучаючыся на 3 курсе ўніверсітэта, быў запрошаны рэжысёрам В. Жалакявічусам на ролю Ёнаса ў фільм «Ніхто не хацеў паміраць», які зрабіў яго папулярным. Пераведзеныя на завочнае аддзяленне ўніверсітэта (якое скончыў у 1969), пачаў актыўна здымацца, у тым ліку за мяжой. З 1969 года акцёр Літоўскай кінастудыі. Яркі прадстаўнік «літоўскай школы», найбольш значныя ролі ў фільмах «Пачуцці», «Чацвёрты», «З табой і без цябе», «Інспектар Гуліт», «Факт», «Небяспечны ўзрост», «Крадзеж», «Грэшнікі».
Рэжысёрская кар'ера Ю. Будрайціса не склалася пасля фактычнага правалу яго дэбютнага фільма «Горад птушак» (1982) паводле аповесці Ю. Алешы.
З 1996 года аташэ па культуры пасольства Літоўскай Рэспублікі ў Расіі.
Працягвае актыўна здымацца ў айчынных і расійскіх тэлесерыялах.
Ролі ў тэатры
Рэжысёр усіх пастановак — Ё. Вайткус
Даменіка Бекафумі
Даменіка Бекафумі (іт. Domenico di Giacomo di Pace Beccafumi, 1486, Мантаперці (цяпер Кастэльнуава-Берардэнга, правінцыя Сіена) —, ) — жывапісец італьянскага маньерызму сіенскай школы, архітэктар, скульптар і скульптар. Вядомы таксама пад мянушкай Мекерына, або Мекарына (іт. Mecherino, Mecarino — «Маленькі Мекера»).
Алвару I (кароль Конга)
Алвару I Німі а Лукені луа Мвемба (Álvaro I Nimi a Lukeni lua Mvemba); каля 1568 г. — 1587 г.) — манарх афрыканскай дзяржавы Каралеўства Конга, заснавальнік дынастыі Квілу.
Паходжанне
Паколькі па законах Каралеўства Конга манархам мог стаць толькі сын жанчыны каралеўскага рода, то мяркуецца, што маці будучага караля мела высакароднае паходжанне. Алвару I быў яе сынам ад першага шлюба. Імя бацькі не вядома. Другі шлюб маці Алвару I быў з Энрыке I, што стаў каралём Конга ў 1567 г. або ў 1568 г. Кіраванне гэтага караля хутка скончылася смерцю падчас вайны на памежжы. Згодна паведамленням партугальцаў, Алвару I быў выбраны каралём Конга па супольнай згодзе ў вельмі маладым узросце.
Нашэсце яга
У 1568 г. пачалося нашэсце яга на Каралеўства Конга. Яга ўяўлялі сабою асобныя ваенныя фарміраванні, куды маглі ўваходзіць прадстаўнікі розных этнасаў. Партугальцы лічылі іх дзікунамі і канібаламі. Жанчыны яга насілі зброю падобна мужчынам, ім забаранялася нараджаць дзяцей, таму воіны бралі дзяцей заваяваных народаў. Паходжанне яга аспрэчваецца ў навуковай літаратуры. Сучасныя даследчыкі атаесамляюць іх з выхадцамі з афрыканскай дзяржавы Лунда. Яга з'явіліся на ўсходняй мяжы Конга прыкладна за дзесяцігоддзе да пачатку кіравання Алвару I. Доўгі час яны стрымліваліся герцагамі правінцыі Мбата, але пасля паражэння Энрыке I здолелі перайсці ў наступ.
Каля 1570 г. у вусці Конга высадзіўся атрад партугальскіх наёмнікаў і добраахвотнікаў на чале Франсіску дэ Гавея Сотамаёра. Ён разграміў яга, аб'яднаў рэшткі арміі Конга і вызваліў горад Мбанза-Конга. У Франсіску дэ Гавея Сотамаёра меліся інструкцыі ад караля Партугаліі аб вядзенні перагавораў з Алвару I, аднак той з-за ўмяшання місіянера Франсіска дэ Барбуды ня здолеў упэўніць кангалезскага караля даць згоду на ўсе патрабаванні. Мяркуецца, што Алвару I прызнаў сябе васалам караля Партугаліі і даў згоду на заваяванне партугальцамі тэрыторыі Луанды.
Знешняя палітыка
Пасля выгнання яга Алвару I імкнуўся выправадзіць партугальцаў. З-за частых нападаў і рабаванняў з боку мясцовых жыхароў большасць еўрапейскіх гандляроў пакінула краіну. Аднак у 1575 — 1579 гг. армія Конга ўдзельнічала ў вайне партугальцаў супраць дзяржавы Ндонга, захоўваўся гандаль рабамі.
Пасля падпарадкавання Партугаліі іспанскім Габсбургам палітыка ў дачыненні да Конга змянілася. Мадрыдскі двор арыентаваўся на інтарэсы партугальскіх гандляроў і авантурыстаў, імкнуўся стрымаць перадачу баконга агнястрэльнай зброі і новых тэхналогій. Алвару I вёў сталыя перагаворы з рымскімі папамі, у тым ліку дамагаўся стварэння самастойнай ад Партугаліі і Іспаніі кангалезскай епархіі, пашырэння місіянерскай дзейнасці капуцынаў, непадуладных партугальскім каланіяльным уладам.
NGC 4068
NGC 4068 (іншыя абазначэнні — IC 757, UGC 7047, MCG 9-20-79, ZWG 269.31, PGC 38148) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуячыч
Вуячыч — прозвішча.
Фрыц Ланг
Фрыц Ланг (Friedrich Christian Anton Lang, 5 снежня 1890 — 2 жніўня 1976) — нямецкі і сцэнарыст, які пасля 1933 года жыў і працаваў у ЗША. Адзін з найвялікшых прадстаўнікоў нямецкага экспрэсіянізму, Ланг зняў самы дарагі фільм у гісторыі нямога кіно («Метраполіс», 1927) і прадугадаў эстэтыку амерыканскага нуару («Горад шукае забойцу», 1931). Фрыц Ланг вядомы дзякуючы гісторыям пра злачынствы псіхіятраў-гіпнатызёраў Калігары (праца над сцэнарыем) і Мабузэ (рэжысура ўсяе трылогіі).
Паша (тытул)
Паша́ (paşa «апора стальца»): ганаровы тытул вышэйшых ваенных і грамадзянскіх саноўнікаў у Асманскай імперыі, пазней — у краінах, якія ў яе раней уваходзілі.
Тытул існаваў з 15 ст. і да сяр. 20 ст. — у Турцыі (скасаваны ў 1934), Егіпце (1952), Іраку (1958).
Уцуномія
Уцуномія — цэнтральны горад і адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Татыгі. Размешчаны ў цэнтральнай частцы вострава Хонсю, на адным з прытокаў ракі Тонэ. Плошча горада — 416,84 км², насельніцтва — чалавек (1 ліпеня 2014 года), шчыльнасць насельніцтва — 1228,74 чал./км².
Знаходзіцца прыблізна за 100 кіламетраў на поўнач ад Токіа і за 35 кіламетраў на ўсход ад Ніко. Уздоўж горада праходзіць высакахуткасная чыгунка «Сінкансэн», якая можа даставіць пасажыраў да сталіцы за 1 гадзіну. Таксама ў 3 гадзінах язды ад Уцуноміі размешчаны міжнародны аэрапорт Нарыта.
Працуюць прадпрыемствы машынабудавання, металаапрацоўкі, каляровай металургіі, электратэхнічнай, дрэваапрацоўчай і цэлюлозна-папяровай галін прамысловасці. Размешчаны заводы такіх прадпрыемстваў, як Canon, Japan Tobacco, Honda.
Пашкі
Назву Пашкі маюць:
Геафізічная вайна
Геафізічная вайна — намеранае ўдзеянне на прыроднае асяроддзе дзеля дасягнення ваенных мэтаў. У лік такіх уздзеянняў уваходзяць выкліканне землетрасенняў, стварэнне моцных прыліўных хваляў, магнітных бураў, моцнадзейных ультрафіялетавых выпрамяненняў і інш.
Існаванне
У цяперашні час не існуе ні афіцыйных пацверджанняў, ні дакладных дакументальных ці іншых матэрыяльных доказаў існавання геафізічнай зброі ці яе распрацоўкі ў тых ці іншых дзяржавах. Паведамленні, якія перыядычна з’яўляюцца пра яго распрацоўку і нават прымяненне, у асноўным, зыходзяць ад бульварнай прэсы і не суправаджаюцца доказамі. Магчымасць выкарыстання ў якасці геафізічнай зброі дакладна вядомых тэхналогій уздзеяння на надвор’е сумнеўная.
Прадузятасць
У сродках масавай інфармацыі
Прадузятасць у сродках масавай інфармацыі — прадузятасць журналістаў і рэдактараў навін у сродках масавай інфармацыі, якая выяўляецца ў аднабокасці адбору падзей і апавяданняў для паведамлення і дыскусій. Крайнімі ступенямі прадузятасці з’яўляюцца прапаганда і цэнзура.
Жуль Мішле
Жуль Мішле́ (Jules Michelet;, Парыж — , Ер, дэпартамент Вар, Францыя) — французскі гісторык і публіцыст, прадстаўнік рамантычнай гістарыяграфіі, аўтар глыбока суб’ектыўных трактатаў пра гісторыю, грамадства і прыроду, напісаных сакавітай, усхваляванай мовай. Вынаходнік тэрміна «Рэнесанс» («Адраджэнне»).
Член Акадэміі маральных і палітычных навук (1838). У 1834—1836 гг. прафесар у Страсбургу, у 1838—1851 гг. у Калеж дэ Франс.
Леанхард Бек
Леанхард Бек (каля 1480,  — 1542, Аўгсбург) — нямецкі жывапісец, чарцёжнік і гравёр.
Сын Іагана Георга Бека, ад якога захаваліся два рукапісы Псалтыра (каля 1495 г.). Бек стаў вучнем Гольбейна і працаваў з ім з 1500 года над дамініканскім алтаром у Франкфурце. У 1503 годзе атрымаў права стаць майстрам-рамеснікам у Аўгсбургу. Выразаў больш 300 гравюр на дрэве. Уласныя карціны амаль не захаваліся. Адна з самых вядомых работ — «Святы Георгій у барацьбе з цмокам» выстаўлена ў Музеі гісторыі мастацтваў у Вене.
Бек
Бек:
Віцебскі трамвай
Віцебскі трамвай — сістэма электрычнага трамвая ў горадзе Віцебску. Адкрыта 30 чэрвеня 1898 года. Першая ў Беларусі трамвайная сістэма, адзінай у БССР заставалася да 1929 года, пакуль не была адкрыта сістэма трамвая ў Мінску.
Дарэвалюцыйны перыяд
Дагавор паміж Віцебскай гарадской управай і французскім грамадзянінам Фернанам Гільёнам пра пабудову ў Віцебску электрычнай чыгункі — трамвая быў заключаны 4 лютага 1896 г. Дагавор прадугледжваў перадачу канцэсіі на будаўніцтва і эксплуатацыю трамвая ў Віцебску Гільёну на тэрмін 40 гадоў. Гільён абавязаўся на ўласны кошт і рызыку пабудаваць электрычную чыгунку разам з усім належным да яе і рухомым саставам, у т.л. электрастанцыю магутнасцю 425 кВт.
Электрастанцыя ўведзеная ў эксплуатацыю ў лістападзе 1897 г., энергія на ёй выпрацоўвалася трубчастымі паравымі катламі сістэмы «Бабкокс і Вілкокс», паліва да катлоў — нафта і дровы. Тры паравыя машыны «Кампаўнд» (у два цыліндры кожная) перадавалі энергію тром дынама-машынам пастаяннага току сістэмы «Шукерт» напружаннем 500—600 В. Электрастанцыя, апроч сілкавання трамвая, асвятляла губернатарскі палац, штаб Дзвінскай ваеннай акругі, суд, гасцініцу, лазарэт і тэатр. Пасля рэвалюцыі, у пач. Электрастанцыя працавала да запуску Беларускай ДРЭС — першай электрастанцыі, пабудаванай паводле плану ГОЭЛРО, т.б. да 1931 г. — года ўтварэння Беларускай энергасістэмы.
У маі 1898 г. віцебскі трамвай быў уведзены ў эксплуатацыю — на год раней чым у Маскве і на 9 год раней чым у Санкт-Пецярбургу. Адлегласць паміж рэйкамі тыпу «Фенікс» складала 3,3 футы. Рэйкі злучаліся металічнымі папярэчынамі, замацаванымі нітамі, і клаліся на друз і пясок без шпалаў. Зварот току ажыццяўляўся праз рэйкі, для гэтага яны злучаліся меднымі стрыжнямі. Апроч таго, была зробленая адмысловая каналізацыя зваротнага току, якая складалася са старых рэек, пакладзеных на некаторай глыбіні пад брукам, што стварала ўмовы для адводу зваротнага току ад перакрыжавання двух ліній на Саборнай плошчы да адмоўнага полюсу электрычных генератараў. Тралейны дрот сячэннем 84 мм быў падвешаны на ізалятарах праз кожныя 16 сажняў. Уся лінія падзялялася на ўчасткі па 230 сажняў. Кожны ўчастак сілкаваўся ад электрастанцыі асобна. Віцебскі трамвай даваў сваім акцыянерам па 20 тыс. франкаў прыбытку штогод.