cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Палац Сяменскіх-Лявіцкіх (Львоў)
Гісторыя
Вялікая сядзіба была тут яшчэ ў XVIII стагоддзі. Пасол Галіцкага сейма граф Канстанцін Сяменскі, уласнік мястэчка Магэрыў, замовіў праект палаца ў архітэктара Фрыдэрыка Баўмана з Прусіі. Палац быў пабудаваны да 1849 года.
Сын графа Канстанціна, Станіслаў Костка Канстанцін Марыя Фелікс (1864-1918), даслужыўся да звання тайнага дарадцы імператарскага двара, быў членам аўстрыйскага парламенту, кавалерам Мальтыйскага ордэна. Ён перабудаваў палац у 1877 годзе па праекце архітэктара А. Вагнера. Іван Левінскі і Ян Томаш Кудзельскі ў 1891-1894 гадах яшчэ раз па замове ўладальніка правялі рэканструкцыю палаца, і ў такім выглядзе ён дайшоў да нашых дзён.
У 1820 годзе Канстанцін Сяменскі ажаніўся з Соф'яй Лявіцкай. Іх сын Станіслаў Костка Канстанцін Марыя Фелікс пісаўся ўжо Сяменскім-Лявіцкім. З тых часоў на фасадзе палаца захаваўся вензель S. L. Сёння нашчадкі роду Сяменскіх-Лявіцкіх жывуць у Канадзе.
Самуіл Мендэлевіч Бурак
Самуіл Мендэлевіч (Маркавіч) Бурак (1872—1938) — урач-отарыналарынголаг. Доктар медыцынскіх навук (1902), прафесар (1906).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Марыупалі ў сям’і служачага.
Навуковая дзейнасць
Аўтар першага фундаментальнага кіраўніцтва па отарыналарынгалогіі на беларускай мове ў 3 частках «Хваробы вуха, носа i горла», 1934. Апублікаваў шэраг навукова-папулярных брашур.
Грамадская дзейнасць
Удзельнік шматлікіх навуковых з’ездаў і канферэнцый, у т. л. міжнародных (Будапешт, 1909; Мадрыд, 1932). Старшыня праўлення Беларускай асацыяцыі отарыналарынгалагічнага таварыства, 1928—1938, член-карэспандэнт Парыжскага, ганаровы член Мадрыдскага отарыналарынгалагічных таварыстваў.
Фрыз (архітэктура)
Фрыз (frise) — дэкаратыўная кампазіцыя ў выглядзе гарызантальнай паласы або стужкі, якая ўвенчвае або атачае тую ці іншую частку архітэктурнага збудавання.
Класічная архітэктура
Тут фрызам называецца сярэдняя частка антаблемента, размешчаная паміж архітравам і карнізам. У дарычным ордэры паласа фрыза чляніцца чаргаваннем трыгліфаў і метопаў. У іншых архітэктурных ордэраў фрыз выконваецца гладкім альбо ўпрыгожваецца неглыбокім скульптурным рэльефам.
Архітэктура Сярэднявечча і Новага часу
Па-за строгіх рамак класічнай архітэктуры фрызам можа называцца і аздабленне верхняй частцы збудаванні ў выглядзе суцэльнай паласы паміж галоўнай бэлькай і карнізам, часта з упрыгажэннем. Паласа можа упрыгожвацца арнаментам, роспісам (маляўнічай выявай) або скульптурным рэльефам.
Ганна Канапацкая
Га́нна Анато́леўна Канапа́цкая (нар. ) — беларуская палітычная дзяячка. Дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 29 кастрычніка 1976 г. Скончыла мінскую школу № 55, пазней юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Да ўступлення на пасаду дэпутаткі была дырэктаркай ТАА «Грынрэй», якое аказвае юрыдычныя паслугі.
Сябра Аб’яднанай грамадзянскай партыі. На Парламенцкіх выбарах 2016 г. абраная дэпутаткай Палаты прадстаўнікоў па Кастрычніцкай выбарчай акрузе горада Мінска.
Аднапартыйцы засталіся незадаволеныя дзейнасцю дэпутаткі. Дэлегаты з’езда Аб’яднанай грамадзянскай партыі ў верасні 2019 года прынялі рашэнне адмовіць Ганне Канапацкай у паўторным вылучэнні кандыдатам у дэпутаты на выбарах у Палату прадстаўнікоў. Тая на знак пратэсту заявіла аб прыпыненні членства ў партыі. На выбарах Ганна Канапацкая вылучалася праз збор подпісаў, але яе не зарэгістравалі ў якасці кандыдата ў дэпутаты.
Бізнес
Паводле дакументаў, Ганна Канапацкая была дырэктаркай юрыдычнай кампаніі «Грын рэй», але спыніла сваю дзейнасць пасля ўступлення на пасаду дэпутаткі. У інтэрнэце пра кампанію «Грын рэй» няма падрабязнай інфармацыі, у кампаніі ніколі не было сайта. У перадвыбарчай кампаніі дэкларавала прыбытак 293 802 204 рублі за 2015 год.
Сям’я
Бацька Ганны Канапацкай — Анатоль Трухановіч, першы доларавы мільянер у Беларусі, колішні старшыня Саюза прадпрымальнікаў, перыядычна выступае экспертам у дзяржаўнай газеце Советская Белоруссия.
Ганна Канапацкая разведзеная, мае двух дзяцей.
Станіслаў Янавіч Будзінскі
Станіслаў Янавіч Будзінскі (Партыйныя і літаратурныя псеўданімы: Стах; Традыцыя; С. Бяднарскі; Я. Марыянскі;, г. Варшава — , НКУС) — рэвалюцыйны дзеяч, публіцыст.
У 1912—1915 член Варшаўскага камітэта СДКПіЛ. З чэрвеня 1917 года член Выканкама груп СДКПіЛ у Расіі. Удзельнік Кастрычніцкага ўзброенага паўстання 1917 у Маскве. У снежні 1917 — сакавіку 1918 наркам сацыяльнага забеспячэння Масквы і Маскоўскай губерні.
Біяграфія
Са снежня 1918 у Польшчы. Удзельнік аб'яднальным з'ездзе (1918), на якім створана Кампартыя Польшчы. Член Лодзінскага, Варшаўскага камітэтаў Кампартыі Польшчы.
У 1919 арыштаваны польскімі ўладамі. У 1920 па абмене палітвязнямі ў Савецкай Расіі. Рэдактар польскамоўных газет Ваенна-рэвалюцыйнага савета Заходняга фронту.
У 1924-26 член Польбюро пры ЦК ВКП(б). У ліпені 1928 на I з'ездзе КПЗБ абраны член ЦК.
Арыштаваны ў чэрвені 1937 года. Рэабілітаваны пасмяротна.
Творчасць
Аўтар грамадска-палітычных брашур і артыкулаў. Спрабаваў падвесці ідэалагічную і тэарэтычную аснову пад палітычную кампанію па выкрыцці беларускіх нацдэмаў (артыкул «Вораг у доме» пра раман М. Зарэцкага «Крывічы»).
Рэдактар перакладаў прац У. І. Леніна на польскую мову.
Аламафруз
Оламафруз (Оламафрӯз) — сяло ў Лалазарскай сельскай абшчыне Дангарынскага раёна Таджыкістана. Ад Аламафруза да цэнтра абшчыны 28 км, да цэнтра раёна 40 км. Насельніцтва 1608 чалавек (2017), таджыкі.
Авары (Міжзем’е)
Авары (Avari) — у легендарыуме Дж. Р. Р. Толкіна адзін з двух (разам з Эльдар) народаў эльфаў Міжзем'я. У адрознанні ад эльдар, якія адышлі з Оромэ ў Валінар ад берагоў возера Куівіэнен, авары нікуды не адыходзілі і засталіся жыць там. Яны адрынулі Кліч Валар і адмовіліся прыняць удзел у Вялікім Паходзе, таму ў перакладзе з квэнья іх назва азначае «адступнікі».
У першай «Кнізе згубленых паданняў» (The Book of Lost Tales) расказвалася аб каралі авары па імені Ту (Tû), які вёў войны з Мелькарам і быў даволі магутным магам. Таксама расказвалася гісторыя аб тым, як адзін з эльфаў авары пранікнуў у нейкую даліну і знайшоў там дзяцей, якія спалі. Гэта былі людзі, якія яшчэ не абудзіліся і чакалі Сонца і Месяц. Ту забараніў эльфу будзіць гэтых дзяцей, асцерагаючыся гневу Ілуватара, але эльф не паслухаўся і ўсё ж абудзіў дваіх. Так першыя з людзей абудзіліся яшчэ да Сонца і Месяца.
Мова авары
Мова авары называлася аварын (Avarin), яна аказала вялікі ўплыў на фарміраванне ранняй мовы аданаў — таліска.
На самай справе адной агульнай мовы ў авары няма, таму тэрмін «аварын» вельмі ўмоўны. Вядома шэсць моў авары, на кожнай з якіх вядома па адным слове: kindi, cuind, hwenti, windan, kinn-lai, penni. Азначаюць усе гэтыя шэсць слоў «эльфы», «квэндзі».
Замойскі сінод
Замойскі сінод, таксама выкарыстоўваецца тэрмін сабор (Synodus Zamoscensis, Synodus provincialis Ruthenorum habita in Zamosciae)— сінод, памесны сабор Кіеўскай грэка-каталіцкай мітраполіі, які правёў у Замосці мітрапаліт Леў ІІ Кішка ў 1720 годзе. Некаторыя крыніцы падаюць гэты Сінод як Сабор, бо ў ім бралі ўдзел прадстаўнікі Львоўскага Стаўрапігійнага Брацтва, якія былі свецкімі асобамі. Гэта быў другі ў гісторыі Грэка-Каталіцкай Царквы пасля Кобрынскага (1626 г.) Агульнацаркоўны Сінод.
Даныя
Праведзены для ўдасканалення арганізацыі УГКЦ як рэакцыя на будучую рэформу Рускай Праваслаўнай Царквы Пятра I (1723), якая па-пратэстанцку падпарадкавала царкву палітычнай уладзе: скасавала патрыярхат і ўвяла Святы Сінод з прадстаўнікоў свецкай улады. Сінод забараніў шанаваць свяціцеля Рыгора Паламу.
Каб надаць большую вагу Сіноду, Папа Клімент XI прызначыў Джыралама Грымальдзі сваім легатам і кіраўніком асамблеі свайго нунцыя ў Варшаве. Ужо ў сярэдзіне 1715 г. і мітрапаліт, і нунцый напісалі папе Кліменту XI па дазвол на скліканне Сінода. У тым жа годзе быў дадзены дазвол. Аднак з-за ваенных хваляванняў і палітычных абставінаў у Рэчы Паспалітай сінод удалося склікаць толькі ў 1720 г.
У Замойскім Сінодзе ўдзельнічалі сем епіскапаў Кіеўскай Царквы:
Акрамя іх, протаархімандрыт базыльянскага ордэна а. Антоній Завадскі, сем архімандрытаў, вікарый Супрасльскай архімандрыі і 129 святароў свецкага і манаскага духавенства, члены капітулы, выкладчыкі духоўных семінарый, дэканы, ігумены галоўных манастыроў і іншыя выбітныя дзеячы царквы. Былі таксама два прадстаўнікі Львоўскага Стаўрапігійнага брацтва і простыя свецкія.
Сінод разгарнуў сваю працу па секцыях, а ў храме Пакрова Божай Маці прайшлі тры ўрачыстыя пасяджэнні. Першы ўрачысты сход адбыўся 26 жніўня 1720 г., другі — 1 верасня і трэці, заключны, — 17 верасня таго ж года.
Пастановы Сіноду
Дэлегаты Замойцкага Сіноду закранулі таксама пытанне існавання жаночых манастыроў у Грэка-Каталіцкай Царкве. У заключных пастановах сінода жаночаму манаству прысвечаны асобны раздзел (раздзел XII — «De monialibus»). У гістарычнай літаратуры пытанне аб уплыве пастановаў Замойскага Сінода на існаванне жаночых манастыроў у Грэка-Каталіцкай Царкве ў XVIII ст. яшчэ недастаткова ахоплены.
Беюк нагара
Беюк нагара (вясельная нагара) (Böyük nağara) — азербайджанскі народны ўдарны музычны інструмент. Адзін з самых распаўсюджаных ударных інструментаў у народнай музыцы Азербайджана. Самы буйны з усіх відаў нагар.
Апісанне
Кёс нагара буйной канструкцыі ў цяперашні час забытая, але ў некалькі паменшанай форме выкарыстоўваецца ў ансамблі. Беюк нагара часта выкарыстоўваецца ў спалучэнні з Магчымасці яе некалькі абмежаваныя. На гэтай нагары граюць толькі на адкрытым паветры, часта на вяселлях і святах, стукаючы па абодвум яго бакам двума драўлянымі палачкамі. Корпус інструмента цыліндрычнай формы вырабляецца з цвёрдых парод дрэва, з двух бакоў на яго нацягваецца скура. Дыяметр корпуса 400—450 мм, вышыня 500—550 мм.
NGC 6401
NGC 6401 (іншыя абазначэнні — GCL 73, ESO 520-SC11) — шаравое скопішча ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жыдычынскі манастыр свяціцеля Мікалая Цудатворца
Жыдычынскі Свята-Мікольскі манастыр (Жыдычынскі манастыр свяціцеля Мікалая Цудатворца) — мужчынскі праваслаўны манастыр у вёсцы Жыдычын Ківерцаўскага раёна Валынскай вобласці.
Упершыню ўпамінаецца ў Іпацьеўскім летапісе пад 1227 годам у сувязі з прыездам князя Данілы Раманавіча. Адносіцца да Валынскай епархіі Праваслаўнай царквы Украіны.
Праваслаўны перыяд
Пра тое, што манастыр у Жыдычыне існаваў ужо ў 975 годзе, сведчыць адна з рэдакцый базыльянскіх летапісаў. Як сведчаць дакументы, настаяцель манастыра Анэкт ахвяруе царкве ў Жыдычыне кнігу, відаць, Евангелле. Існаванне праваслаўнага манастыра на Валыні яшчэ да афіцыйнага хрышчэння Русі тлумачыцца дзейнасцю ў гэтых раёнах Мараўскай епархіі, якую ўзначальвалі асветнікі славян Кірыл і Мяфодзій. Межы епархіі праходзілі па рацэ Стыр, на якой знаходзіцца Жыдычынскі манастыр.
Першым пісьмовым гістарычным згадваннем аб манастыры ў Жыдычыне з'яўляецца запіс у Галіцка-Валынскім летапісе: «У год 6735 [1227]... Калі Яраслаў [Інгваравіч] сядзеў у Луцку, Даніла пайшоў у Жыдычын пакланіцца і памаліцца святому Мікалаю. І паклікаў яго Яраслаў у Луцк, і сказалі яму баяры ягоныя: «Вазьмі Луцк, захапі тут князя іхняга». Але ён, адказаў: «Я прыйшоў сюды памаліцца да святога Мікалая і не магу гэтага зрабіць». І пайшоў да Уіладзіміра». Аднак лічыцца, што яшчэ да заснавання супольнага манастыра ў Жыдычыне, побач з рамесным паселішчам Скудзелічы, служылі манахі-пустэльнікі.
У 13 ст у манастыры неслі послух каля 80 манахаў, якія праз некалькі гадоў былі пасечаны татарамі. Адраджаць святыню засталіся тры манахі. А за пэўны перыяд Жыдычынскі манастыр ахопліваў больш за 10 вёсак і мястэчак. З 16 ст. паходзіць «памятная кніжка князя луцкага і валадзімірскага Фёдара Любартавіча» (памёр у 1431 г.), якая захоўвалася ў манастыры. У 1429 годзе ў Луцку адбыўся з'езд кіраўнікоў еўрапейскіх дзяржаў. Некаторых яго ўдзельнікаў прымаў Жыдычын. У 1496 годзе крымскія татары на чале з сынамі хана Менглі-Герая ўварваліся на Валынь і спалілі манастыр, які пазней быў адноўлены на сродкі мясцовай шляхты.
4 снежня 1507 года кароль падараваў Жыдычынскі манастыр Канстанціну Іванавічу Астрожскаму з правам «пажыццёвага».
Архімандрытам манастыра быў Іаан Барзабагаты-Красенскі ў 1569—1582 гадах (атрымаў пасаду ад караля Жыгімонта II Аўгуста 26 снежня 1569 года).
У XVII ст. Жыдычынскі манастыр па багаццю і значнасці для Кіеўскай мітраполіі лічыўся другім пасля Кіева-Пячэрскай лаўры.
Грэка-каталіцкі перыяд
10 мая 1618 года кіраўнік Рэспублікі Абодвух Народаў Жыгімонт III Ваза даручыў мітрапаліту Ёсіфу Вельяміну Руцкаму выставіць кандыдатуру новага вікарыя манастыра пасля смерці свайго папярэдніка — Гедэона Балабана. Пасля яго ў 1619 годзе архімандрытам быў прызначаны Язэп Бакавецкі-Макосій — былы сакратар караля Жыгімонта III, які прыступіў да працы 18 верасня 1626 г.
У XVII ст., у часы Пятра (Магілы), манастыр перайшоў да грэка-каталікоў, якія ўнеслі ў яго жыццё свой лад. Манастыр падпарадкоўваўся манаскаму ордэну Васіліян. У 1644 годзе вікарый манастыра грэка-каталіцкі мітрапаліт Якаў Суша напісаў тут кнігу «Фенікс» («Phoenix tertiato redivivus»), дзе сабраў цуды каля Холмскай цудатворнай іконы Маці Божай.
Епіскап Ёсіф (Лявіцкі) распачаў вялікую будоўлю ў Жыдычыне. Побач з касцёлам пабудаваны архірэйскі палац, будынак семінарыі, келлі, гаспадарчыя памяшканні, два флігелі, а ўвесь комплекс абнесены высокім валам. Базыльяне развівалі агародніцтва і агародніцтва, клапаціліся аб развіцці адукацыі, вялі летапісанне.
Рымска-каталіцкі перыяд
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 г. расійская імператрыца Кацярына ІІ абмежавала дзейнасць базыльянскага ордэна, у тым ліку і манахаў Жыдычынскага манастыра. Царскім указам 1826 г. кляштар быў расфарміраваны і зачынены, а праз тры гады імператар Аляксандр I перадаў яго будынкі рыма-каталікам. У 1839 г. манастыр канчаткова перастаў існаваць, частка будынкаў і сцен разабрана, а цэгла перавезена ў Ківерцы для будаўніцтва чыгуначнай станцыі.
Манастыр у ХІХ-ХХ ст
Пасля ліквідацыі кляштара пабудовы былі трухлявымі, але ў 1894 г. апеку над імі ўзяў архіепіскап Жытомірскі і Валынскі Мадэст. Ён вырашыў аднавіць дом і вярнуць яму першапачатковае прызначэнне. Так палац паўстаў у новай прыгажосці, а праз чатыры гады ў ім быў асвечаны дамавы храм у гонар віленскіх пакутнікаў Антонія, Іаана і Яўстафія. Падчас Першай сусветнай вайны ў 1914 годзе ў будынку размяшчаўся штаб 11-га Ізюмскага палка. Пасля вайны, калі валынскія землі ўвайшлі ў склад Польшчы, будынак стаў дзіцячым домам — адзіная апякунская ўстанова на Валыні, у якой навучанне вялося на ўкраінскай мове. Толькі ў пачатку 30-х гадоў 20 ст. гэтае месца зноў занялі гаспадары. Праваслаўны мітрапаліт Палікарп (Сікорскі) арганізаваў тут сваю рэзідэнцыю, так званыя архірэйскія палаты. У 1936 г. пад яго кіраўніцтвам у Жыдычыне працавала камісія па перакладзе Святога Пісання.
У гады Другой сусветнай вайны тут размяшчаўся дзіцячы дом, які ўтрымліваўся мясцовымі жыхарамі, а з 1947 года працавала сельская школа. Пасля пераезду ў 1990 г. у новы будынак — палац мітрапалітаў — помнік архітэктуры рэспубліканскага значэння - зноў пачаў паступова разбурацца.
Аднаўленне манастыра
У пачатку XXI ст. адраджэннем манастыра занялася Украінская праваслаўная царква Кіеўскага патрыярхату. Вясной 2003 г. у Свята-Траецкім кафедральным саборы па благаславенні мітрапаліта Якава (Панчука) епіскап Чарнігаўскі і Сумскі Міхаіл пастрыг у манаства з імем Марка выпускніка Валынскай духоўнай семінарыі Міхаіла Ляўківа (цяпер — епіскап Кіраваградскі і Галаванаўскі ПЦУ), якога праз некалькі месяцаў Святы Сінод прызначыў намесьнікам манастыра. Калі а. Марк прыйшоў да гэтых руін, там ужо быў адзін жыхар па імені Канстанцін. Ён палюбіў Жыдычынскі манастыр, стварыў тут элементарныя ўмовы для жыцця. Для Канстанціна гэты манастыр стаў апошнім прытулкам. На світанку адраджэння манастыра пустэльнік памёр ад раку і быў пахаваны ў Кіеўскай вобласці.
З 2008 г. намесьнікам Жыдычынскага манастыра зьяўляецца ігумен Канстанцін (у міры — Марчанка Іван Васільевіч, 1980 г. н.). Сёння тут пражывае каля дзясятка манахаў, ёсць паслушнікі, якія правяраюць сваю гатоўнасць да манаскага падзвіжніцтва. Жыхарам даводзіцца шмат працаваць. Самі апрацоўваюць зямлю, вядуць рамонтныя работы. Фізічна адпачываюць толькі па святах, духоўна — ніколі.
Манастырскі комплекс знаходзіцца пад аховай дзяржавы як помнік архітэктуры. Манахам удалося аднавіць памяшканні архіерэйскіх палат, абсталяваць у іх келлі, трапезную і дамавую царкву св. прап. Святы Мікалай. Пры манастыры ёсць бібліятэка з доступам для свецкіх, нядзельная школа «Прамінчык», культурны цэнтр, моладзевае брацтва «Мірт», хор «Уваскрасенне», асветніцка-выдавецкі цэнтр Св. прап. Мікалая Святоші, князя Луцкаго, музей гісторыі манастыра. Штогод праводзяцца навуковыя Жыдычынскія Мікалаеўскія чытанні. Плануецца будаўніцтва сабора ў імя Успення Прасвятой Багародзіцы (ніжні прастол) і Уваскрэсення Хрыстова (верхні прастол).
Пачалося аднаўленне манастырскіх скітоў, якія раней атачалі манастыр. Быў адбудаваны скіт св. Духа з аднайменнай царквой, жаночым скітам Пятра і Паўла, вядзецца рэканструкцыя скіта ў імя іконы Божай Маці «Жыватворная Крыніца» паміж вёскамі Жыдзічын і Лыпляны.
У лютым 2019 года царкоўная абшчына Свята-Мікалаеўскай царквы перайшла да Праваслаўнай царквы Украіны. У ноч з 22 на 23 лютага настаяцель Свята-Мікалаеўскага храма протаіерэй Уладзімір Гелета адкрыў агонь з агнястрэльнай зброі па людзях, якія ахоўвалі храм. Таксама ў тую ж ноч была зроблена спроба падпалу гаспадарчых пабудоў з жывёлай на тэрыторыі манастырскай эканоміі, але вяскоўцы сваімі сіламі патушылі агонь. Архімандрыт Канстанцін прызначаны настаяцелем рэлігійнай абшчыны свяціцеля Мікалая Цудатворца ПЦУ.
Святыня кляштара
У дамовым храме манастыра знаходзіцца цудатворны абраз святога Агапіта, лекара і цудатворца Кіева-Пячэрскага, з часцінкай яго мошчаў. Перад абразом здзяйсняюцца шматлікія вылячэнні ад розных хвароб.
Ужо больш за 15 гадоў жыдычынскія манахі ўзносяць свае малітвы перад цудатворным абразом «Усецарыца», арыгінал якой захоўваецца на Афоне. Гэтаму вобразу Гасподзь даў ласку вылечваць рак. Звязаныя хваробай людзі спадзяюцца толькі на цуд, і з ласкі Божай яны атрымліваюць яго ў Жыдзічыне. Сведчанне таму - шматлікія дары, якія прыносілі Царыцы Нябеснай людзі, якія атрымалі вылячэнне. Кожную нядзелю ў Свята-Мікольскім манастыры чытаецца Акафіст Царыцы перад яе цудатворным абразом. Спрадвеку праваслаўныя хрысціяне шанавалі сваіх памерлых продкаў. Асаблівае значэнне для вернікаў мелі пахаванні манахаў, святароў і царкоўных іерархаў. Падобная магіла была і ў найстарэйшай украінскай Лаўры — Свята-Мікалаеўскі Жыдычынскі манастыр і ў 2020 годзе яе знайшла братыя манастыра. За час «гаспадарства» савецкай улады быў знявечаны і разрабаваны. Пазней прадстаўнікі РПЦ у Жыдычыне забетанавалі крыпту з пахаваннямі і забыліся пра яе. І толькі пасля вяртання старажытнай Мікалаеўскай царквы ў рукі Праваслаўнай Царквы Украіны вывучэнне старажытнай гісторыі манастыра зноў стала актуальным, а шанаванне святых мошчаў манахаў, якія там знаходзіліся - проста неабходна.
Манастырскія скіты
Скіт Святога Духа — радзіма манаскага жыцця у Жыдычыне. Гара «Святога Духа», як яе спрадвеку называюць мясцовыя жыхары, лічыцца першым месцам знаходжання Свята-Мікольскага Жыдычынскага манастыра. У 2010 годзе па ініцыятыве братчыкаў пачалося адраджэнне зямлі, якая дыхае святасцю. Сёння ў скіце — храм Святога Духа, дзве капліцы і тры келлі. Братэрства разводзіць галубоў, якія здаўна служаць сімвалам Святога Духа. У гэтым месцы адчуваеш незвычайны спакой, спакой і цішыню. А прыгожыя краявіды ў пойме ракі Стыр не пакідаюць абыякавым нікога, хто наведае старажытны манастыр. Петрапаўлаўскі жаночы скіт — знаходзіцца ў вёсцы Ліпляны, за 3 кіламетры ад Жыдычына. Больш за 300 гадоў на гэтай тэрыторыі не было праваслаўнага храма, а па ініцыятыве братыі Жыдычынскага манастыра ў 2015 годзе тут быў узведзены скіт. Свой гістарычны адлік вёска вядзе з 1562 года, у свой час была чэшскай калоніяй, славацкім паселішчам. Святы велікамучанік Мірон тут асабліва шануецца святым. Падчас палітычных рэпрэсій савецкіх часоў быў асуджаны да расстрэлу за знойдзеныя ў ім Святое Евангелле і крыж. У наш час у Лыплянскі скіт прыходзяць памаліцца Міронаўскаму крыжу, каб атрымаць вылячэнне ад розных страхаў і няўпэўненасці. Пры скіце ёсць нядзельная школа, служаць манашкі, ёсць сад. У гэтым маляўнічым кутку прыроды можна знайсці душэўны спакой і адчуць Божую ласку. Скіт абраза Божай Маці «Жываносная крыніца» — на ўзгорку ракі Стыр паміж вёскамі Жыдычын і Ліпляны ў 2011 годзе братчыкі заснавалі скіт у гонар іконы Божай Маці «Жываносная крыніца». Назва выбрана не выпадкова, бо каля крутога ўзгорка, на якім знаходзіцца скіт, манахі знайшлі крыніцу. З XVI ст. ва ўкраінскіх манастырах існуе звычай асвячаць манастырскія крыніцы і ўслаўляць там Божую Маці. Не стаў выключэннем і Жыдычын. Братэрства ўзяло яе пад сваю апеку, ачысціла, і цяпер кожны можа піць з яе крышталёва чыстую і смачную ваду. Успамін вялікіх цудаў, звязаных з абразом Божай Маці «Жыватворная крыніца», і яе сапраўднае шанаванне адбываецца ў пятніцу Страснога тыдня. Архітэктурны комплекс манастыра Архітэктурны комплекс манастыра сфарміраваўся ў пачатку XVIII ст. У яго ўваходзяць мураваныя будынкі, якія ў адрозненне ад драўляных захаваліся да нашага часу. Гэта — Свята-Мікалаеўская царква і званіца, пабудаваныя ў 1723 г., а таксама архірэйскія палаты, узведзеныя як келлі ў канцы XVIII ст.
Касцёл мае форму трохнефавай базілікі з размешчанымі з захаду апсідай і ўваходам, упрыгожанымі сегментаваным барочным франтонам. На франтоне дата пабудовы: «1723 г.» Роспіс і ўнутранае аздабленне адносяцца пераважна да пач. 20 ст (аднаўленне ў 1913 г.).
Званіца — двух'ярусная надбрама — характэрны помнік украінскага барока пачатку XVIII ст. На ніжнім узроўні знаходзіцца парадная брама манастырскага комплексу. У вярх — уласна званіца. Падобныя збудаванні мы можам бачыць у Кіева-Пячэрскай лаўры (значна больш багата аздобленыя званіцы другой паловы XVIII ст. на Дальніх і Блізкіх пячорах). Значнасць будынка заключаецца ў тым, што, у адрозненне, скажам, ад званіцы Карэцкага манастыра, званіца ў Жыдычыне не зазнавала пазнейшых перабудоў. Каля званіцы захаваліся рэшткі абарончага вала, які акружаў кляштар.
Курасоўшчына
Назву Курасо́ўшчына маюць:
Кастэльфонда
Кастэльфонда (Castelfondo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 636 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 38020. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola.
Хамуціны
Хамуці́ны (, Хомутины) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навіцкавіцкага сельсавета.
Варзазат
Варзазат (араб. ورزازات) — горад у Марока ў вобласці Сус-Маса-Драа, правінцыйны цэнтр. Насельніцтва каля 38 тыс. чалавек. Назва горада паходзіць ад берберскай фразы «без шуму» або «без блытаніны».
Горад размешчаны непадалёк ад Атласкіх гор і ракі Дра.
Акульск
Акульск — былое сяло ў Бескарагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Скасавана 12 ліпеня 2017 года. Уваходзіла ў склад Глухаўскай сельскай акругі, код КАТА — 633637200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 27 чалавек (14 мужчын і 13 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 14 чалавек (5 мужчын і 9 жанчын).
Мікалай Васілевіч Кугуцяк
Мікалай Васілевіч Кугуцяк (нар., Назавізаў, Станіслаўская вобласць, УССР) — украінскі гісторык, доктар гістарычных навук, прафесар. Дэкан гістарычнага факультэта Прыкарпацкага ўніверсітэта. Археолаг.
Біяграфія
Доктарская дысертацыя «Нацыянальна-палітычны рух у Галіцыі ў 1890—1939 гг.». абаронены 6 лютага 1996 г. у Інстытуце палітычных і этнанацыянальных даследаванняў НАН Украіны па спецыяльнасці «Этналогія», у 1996 г. прысвоена вучонае званне прафесара.
Кіраўнік Івана-Франкоўскай абласной арганізацыі Кангрэсу ўкраінскай інтэлігенцыі (КУІн), рэдактар ​​навуковага і культурна-асветніцкага часопіса «Галічына».
З сакавіка 1998 года — кандыдат у народныя дэпутаты Украіны. На час выбараў: загадчык кафедры новай і найноўшай гісторыі Прыкарпацкага ўніверсітэта.
Размаўляе па-польску. Захапленні: нумізматыка.
Даследчая дзейнасць
Навуковая школа гістарычнай этналогіі пад кіраўніцтвам прафесара М. В. Кугуцяка займаецца вывучэннем этнакультурных працэсаў у Карпацкім рэгіёне са старажытных часоў да нашых дзён. У 2008 г. навуковая этнолага-археалагічная экспедыцыя «Карпаты-Днястроўскія» пад кіраўніцтвам прафесара М. В. Кугуцяка зрабіла ў Прыкарпацці шэраг важных адкрыццяў — унікальных помнікаў гісторыі і культуры старажытнага насельніцтва краю: Тэрнашорскае, Касмацкае, Завоельскае, Татараўскае і іншыя свяцілішчы з рэдкімі ў сусветнай практыцы ўзорамі манументальнай каменнай скульптуры неаліту і бронзавага веку.
Прафесар М. В. Кугуцяк з’яўляецца заснавальнікам новага кірунку ва ўкраінскай гістарычнай навуцы — археапетралогіі, навукі, якая вывучае старажытныя мегалітычныя помнікі. Па выніках навуковых даследаванняў прадстаўнікамі школы гістарычнай этналогіі апублікавана 1 манаграфія (Кугутяк М. В. Скальныя святыні гор Сакіла. — Івана-Франкоўск, 2008. — 127 с.) і 15 артыкулаў.
Дэлавэр (заліў)
Заліў Дэлавэр (Delaware Bay) — заліў Атлантынчага акіяна, каля берагоў ЗША. Даўжыня 80 км, шырыня ўваходу 18,5 км, у сярэдняй частцы каля 40 км. Плошча заліва 2030 км². Замярзае ў суровыя зімы. Па дне заліва пракладзены суднаходны канал (глыбіня 11,8 метраў) да вусця ракі Дэлавэр, у раёне якога размяшчаюцца гарады Філадэльфія, Чэстэр.
Новыя Лукі
Но́выя Лу́кі — тапонім.
NGC 6403
NGC 6403 (іншыя абазначэнні — ESO 139-19, PGC 60750) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзёмін
Дзёмін — прозвішча.
Уладзімір Уладзіміравіч Пінчук
Уладзімір Уладзіміравіч Пінчук (нар., в. Залессе, Петрыкаўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне машыназнаўства, сістэм прывадаў і дэталяў машын. Доктар тэхнічных навук (2016), дацэнт (2006).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Тарфяныя машыны і комплексы», 1973; аспірантура, 1989). Працуе ў Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (машынабудаўнічы факультэт, кафедра «Гідрапнеўмааўтаматыка», прафесар).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: гідрасістэмы тэхналагічнага абсталявання.
Філіп Фрыдрых фон Хеч
Філіп Фрыдрых фон Хеч (Philipp Friedrich von Hetsch; —) — нямецкі мастак, прылічаны да дваранскага саслоўя ў 1805 годзе. Бацька архітэктара Густава Фрыдрыха фон Хеча.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 верасня 1758 года ў Штутгарце ў сям’і вюртэмбергскага прыдворнага музыканта Крысціяна Хеча (ням. Christian Heinrich Hetsch).
Памёр 31 снежня 1838 года ў Штутгарце.
Дыпламатычная акадэмія Украіны імя Генадзя Удавенкі пры Міністэрстве замежных спраў
Дыпламатычная акадэмія Украіны імя Генадзя Удавенкі пры Міністэрстве замежных спраў — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова паслядыпломнай адукацыі Міністэрства замежных спраў Украіны, якая размешчана ў горадзе Кіеве.
Гісторыя
Акадэмія ўтворана ў 1995 годзе ў адпаведнасці з указам Прэзідэнта Украіны Леаніда Кучмы. Першы статут установы быў зацверджаны пастановай Кабінета міністраў Украіны 20 ліпеня 1996 года. З 2006 года акадэмія размяшчаецца на Міхайлаўскай плошчы ў цэнтры Кіева.
На працягу 20 гадоў акадэмія функцыянавала як вышэйшая навучальная ўстанова IV узроўню акрэдытацыі, ажыццяўляючы падрыхтоўку спецыялістаў у галіне знешняй палітыкі па магістарскіх праграмах. У адпаведнасці з пастановай Кабінета міністраў Украіны ад 7 снежня 2016 года адбылося яе пераўтварэнне ў дзяржаўную вучэбна-навуковую ўстанову паслядыпломнай адукацыі з актуальнай назвай.
Asterias amurensis
Asterias amurensis — від марскіх зорак з атраду Forcipulatida.
NGC 6404
NGC 6404 (іншыя абазначэнні — OCL 1024, ESO 393-SC13) — рассеянае скопішча ў сузор’і Скарпіён.
Asterias amurensis
Распаўсюджванне
Засяляе паўночную частку Ціхага акіяна. У расійскіх водах шматлікі ў Японскім моры, Татарскім праліве, у берагоў паўднёвай часткі Сахаліна і на поўдні Курыльскай грады. Жыве на глыбіні ад 50-60 метраў да прыбярэжнай паласы.
Нагаленд
Нагаленд (Nagaland) — штат на паўночным усходзе Індыі на граніцы з М’янмай і індыйскімі штатамі Асам, Аруначал-Прадэш і Маніпур. Займае 25-е месца сярод штатаў па плошчы (16 579 км²) і 24-е па насельніцтву (2,7 млн чалавек, 2008). Адміністрацыйны цэнтр — Кахіма.
Asterias amurensis
Харчаванне
Корміцца двухстворкавымі малюскамі (мідыямі, марскімі грабеньчыкамі).
NGC 6404
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нагаленд
Геаграфія
Горны штат, 1/6 плошчы пакрытая лясамі. Багаты раслінны і жывёльны свет. Клімат мусонны, вільготны.
Эканоміка
Аснова эканомікі — сельская гаспадарка (90 % усіх занятых). Важнае значэнне маюць таксама лясная гаспадарка і турызм.
Asterias amurensis
Размнажэнне
Нерастуе два разы ў год — у маі—чэрвені і жніўні—верасні. Адна асобіна вымётвае в сярэднім 12 мільёнаў ікрынак, з якіх развіваюцца двухбакова-сіметрычныя лічынкі біпінарыі, а затым брахіялярыі. Лічынкі сілкуюцца мікраводарасцямі.
Нагаленд
Насельніцтва
На тэрыторыі штата пражываюць плямёны нага, якія гавораць на мовах сіна-тыбецкай групы. Вернікі — пераважна хрысціяне.
Asterias amurensis
Asterias amurensis і чалавек
Валодае атрутнымі ўласцівасцямі і здольная выклікаць атручванне пры ўжыванні ў ежу.
Шкоднік марыкультурных гаспадарак. На стадыі лічынкі яна здольная пранікаць у саджанкі нават з дробнай сеткай.
Эль-Джадзіда
Эль-Джадзіда (​​араб. الجديدة, фр. El Jadida) — партовы горад на атлантычным узбярэжжы Марока, сталіца аднайменнай правінцыі краіны. Старая партугальская крэпасць у горадзе з’яўляецца аб’ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя горада
Горад быў заснаваны партугальцамі у 1502 годзе, калі для абароны ад маўраў была пабудавана крэпасць Мазаган. Пад гэтай назвай і быў вядомы горад да 1769 года, калі ён быў захоплены і разбураны султанам Махамедам бен Абдалай.
У 1825 годзе арабы зноў адбудавалі горад, даўшы яму арабскую назву «Эль-Джадзіда», якую можна перакласці на беларускую мову як «новы». Аднак пасля пераходу Марока пад пратэктарат Францыі, калі горад пачаў хутка развівацца, яму было вернута старая назва. І толькі з атрыманнем краінай незалежнасці назва «Эль-Джадзіда» стала афіцыйнай.
У 2004 годзе ў горадзе пражывала 144 000 чалавек. Пляжы Эль-Джадзіды служаць месцам адпачынку як для жыхароў Марока, так і для замежных турыстаў.
Яўген Віталевіч Міронаў
Яўген Віталевіч Міронаў (нар. ) — савецкі і расійскі тэатра і кіно, народны артыст Расіі (2004), лаўрэат двух Дзяржаўных прэмій Расійскай Федэрацыі.
Творчая біяграфія
У кіно Яўген Міронаў першую ролю сыграў у 1988 годзе ў фільме Аляксандра Кайданоўскага «Жонка керасіншчыка». Пасля стужак «Рабі — раз!», «Перад світаннем», «Закінуты ў Сібіры» маладога акцёра заўважылі.
Шырокую вядомасць і прызнанне як гледачоў, так і спецыялістаў Яўген Міронаў атрымаў пасля выканання галоўнай ролі ў фільме Валерыя Тадароўскага «Каханне». За яе акцёр атрымаў цэлы шэраг кінематаграфічных узнагарод і быў прызнаны лепшым акцёрам 1992 года.
У снежні 2006 года прызначаны мастацкім кіраўніком Дзяржаўнага тэатра нацый.
Францішак Карлавіч Будзька
Францішак Карлавіч Будзька (, в. Вознаўшчына, Вілейскі павет, Віленская губерня —, в. Янатруда на Полаччыне) — рымска-каталіцкі святар, культурна-асветны дзеяч, пісьменнік, перакладчык.
Біяграфія
Скончыў народнае вучылішча ў Будславе, затым Вілейскае павятовае вучылішча (1899). У 1901 здаў экзамен на званне аптэкарскага вучня пры экзаменацыйнай камісіі Пецярбургскай навучальнай акругі. У 1901-05 вучыўся ў Пецярбургу ў Магілёўскай духоўнай каталіцкай семінарыі, дзе пачаў перакладаць на беларускую мову рэлігійныя кнігі. У 1906 працягваў вучобу ў Пецярбургскай Мітрапалітальнай духоўнай каталіцкай акадэміі. У 1907 вымушаны адмовіцца ад далейшай вучобы з-за цяжкага фінансавага становішча.
З 9 студзеня 1908 г. вікарый Полацкага касцёла. У 1912—1917 гг. у Пецярбургу, дзе служыў вікарыем і вёў заняткі ў Сестржанцэвіцкім павятовым вучылішчы пры касцёле Св. Станіслава.
У 1911 г. ксёндз Францішак Будзька выдаў па-беларуску пераклад кнігі Яна Урбана «Бл[аслаўлёны] Андрэй Баболя». Кніга выйшла ў віленскай друкарні Марціна Кухты. Да перакладзенага тэкста была далучаная паэма пра Баболю, якую, на думку літаратуразнаўцы Язэпа Янушкевіча, мог напісаць Янка Купала.
Матэрыяльна падтрымліваў выданне першай беларускай каталіцкай газеты «Biełarus» (Вільня, 1913—1915). Пасля 1917 служыў у Полацкім дэканаце. Член арганізацыйнага камітэта і ўдзельнік 1-га з’езда беларускага каталіцкага духавенства (Мінск, 24-25.5.1917).
З усталяваннем ва Усходняй Беларусі савецкай улады пераследаваўся органамі бяспекі.
Памёр ад запалення лёгкіх. Месца пахавання невядомае.
Леў Міхайлавіч Крамарэўскі
Леў Міхайлавіч Крамарэўскі (, г., Украіна — ) — балетмайстар-харэограф, педагог-рэпетытар Вялікага тэатра СССР, артыст балета.
Біяграфія
Танцавальнаму мастацтву вучыўся прыватна ў балерыны Ю. Сядовай.
У 1930—1933 гадах балетмайстар Беларускай студыі оперы і балета. Запрасіў у студыю артыстаў з танцавальнай групы БДТ-1, навучэнцаў харэаграфічнага класа Беларускага музычнага тэхнікума, аматараў, падрыхтаваў з імі пастаноўку балета «Чырвоны мак» Р. Гліэра (1933), якая дала пачатак балетнаму рэпертуару Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі. Працаваў балетмайстарам тэатра да 1937 года, паставіў таксама балет «Канёк-Гарбунок» Ц. Пуні. Ставіў танцы ў операх «Кармэн» Ж. Бiзэ, «Князь Ігар» А. Барадзіна, «Пікавая дама» П. Чайкоўскага і інш.
У 1930-я — 1940-я гады працаваў у тэатрах оперы і балета Сярэдняй Азіі. Працаваў у тэатрах оперы і балета Алма-Аты і Фрунзэ.
З’яўляецца стваральнікам балета ў Кіргізіі і першым харэографам і стваральнікам знакамітага балета «Чалпон», балета «Селькінчэк».
Заслужаны дзеяч мастацтваў Кіргізскай ССР.
Працаваў у мімічным ансамблі Вялікага тэатра ў Маскве.
Пахаваны на Увядзенскіх могілках.
Кастэла-Тэзіна
Кастэла-Тэзіна (Castello Tesino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Міронаў
Міронаў — рускае прозвішча.
Ханна Хёх
Ханна Хёх (сапраўднае імя Ханна Тэрэза Іагана Хёх, ням. Hannah Höch; —) — нямецкая мастачка—дадаіст, майстар калажу.
Жыццё і творчасць
Іагана Хёх нарадзілася ў сям’і страхавога агента, маці яе была мастаком-аматарам. У 15-гадовым узросце дзяўчына была вымушана пакінуць школу, каб клапаціцца пра малодшых братоў і сёстраў. У 1912 годзе яна паступіла ў берлінскую Школу прыкладнога мастацтва. У 1914 годзе Хёх наведала ў Кёльне вялікую выставу нямецкага сучаснага мастацтва, потым вучылася ў школе пры Музеі прыкладнога мастацтва ў Берліне, у класе ў Эміля Орліка. У гэты час яна пазнаёмілася з Раулем Хаўсманам і ўступіла з ім у блізкія адносіны. Таксама з Хаўсманам Хёх стаў развіваць мастацкі кірунак фотамантажу. У 1916—1926 гадах мастачка працавала для выдавецтва Ullstein Verlag, пераважна ў яго часопісным аддзяленні. Дзякуючы Хаўсману, Х. Хёх у 1917 годзе пазнаёмілася з дадаісцкімі мастакамі Берліна. У 1920 годзе яна прымае ўдзел у Першай міжнароднай дада-выставе. Пачынаючы з 1920 года Хёх была пастаяннай удзельніцай штогадовых выставак мастацкай групы Лістапад. У тым жа 1920 годзе Хёх і Хаўсман паехалі ў Прагу для ўсталявання адносін з чэхаславацкімі дадаістамі.
У 1921 годзе Хёх і Хаўсман расталіся. У 1924 годзе яна здзейсніла паездку ў Парыж. На зваротнай дарозе на радзіму мастачка наведала Піта Мандрыяна і членаў галандскага мастацкага гурта De Stijl. У 1924 годзе Хёх удзельнічала ў мастацкай выставе ў СССР, у 1925 — у выставе, арганізаванай Нямецкім таварыствам мастацтваў (Deutsche Kunstgemeinschaft) у Берліне. У 1926 годзе Хёх пазнаёмілася з пісьменніцай Ціл Бругман, з якой яна ў 1929 годзе жыла і працавала ў Гаазе, і затым, да 1936 года, у Берліне. У 1932 годзе яна выстаўляла свае калажы ў ЗША.
У 1933—1945 годзе Ханне Хёх было забаронена займацца мастацкай дзейнасцю. Працы яе былі абвешчаныя дэгенератыўным мастацтвам, іх было забаронена выстаўляць. Да 1937 года Хёх рассталася з Бругман, у 1938 годзе яна выйшла замуж за піяніста Курта Маціса, з якім жыла да 1944 года. У 1965 годзе Х. Хёх прынялі ў Берлінскую акадэмію мастацтваў.
Мастацкая спадчына Х. Хёх вельмі разнастайная і належыць таксама да розных напрамкаў у мастацтве. У 1996 годзе зямля Берлін заснавала датуемую цяпер сумай у 15 000 еўра Прэмію Ханны Хёх за выдатныя дасягненні ў мастацтве.
Mojang Studios
«Mojang Studios» (ад mojäng «штукавіна», раней Mojang Specifications і Mojang AB) — шведская гульнявая кампанія, якая належыць «Xbox Game Studios». Найбольш вядомая як распрацоўшчык гульні «Minecraft». Заснавана ў маі 2009 года. У 2014 годзе была набыта карпарацыяй «Microsoft» за 2,5 мільярда долараў.
Ratio mortis
«Ratio mortis» (з латыні: Прычына смерці) ― нямецкі кароткаметражны мастацкі фільм, зняты ў 2018 годзе.
Сюжэт
Чорны BMW ды святы кантракт ― але ці так уж і абавязкова яго выконваць?
Яраслаўскі
Яраслаўскі — прозвішча.
Чарнакі (Камянецкі раён)
Чарнакі́ (, Чернаки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навіцкавіцкага сельсавета.
Да 9 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Ніёле Амбразайціце
Ніёле Амбразайці́це (Nijolė Ambrazaitytė; — ) — савецкая літоўская оперная і камерная спявачка (мецца-сапрана). Народная артыстка СССР (1977).
Біяграфія
Ніёле Амбразайціце нарадзілася 21 лютага 1939 года ў вёсцы Буракай Калварыйскага павета (ці Алітускага павета) Літвы, цяпер — тэрыторыя Калварыйскага самакіравання, Марыямпальскага павета (паводле іншых крыніц — Лаздзійскага раёна Алітускага павета ).
У час Другой сусветнай вайны бацькі Ніёле пераехалі ў Германію, а затым у Канаду. Выхоўвалася ў вёсцы бабуляй і дзядулем у Расяйнейскім павеце Літвы. У 1948 годзе была дэпартавана ў Сібір і вярнулася ў Літву толькі ў 1956 годзе.
У 1966 годзе скончыла Вільнюскую кансерваторыю па класе спеву ў. З 1966 года салістка Літоўскага тэатра оперы і балета ў Вільнюсе. Выбіралася дэпутатам Сойма Літоўскай Рэспублікі некалькіх скліканняў.
Творчасць
Спявачка высокай вакальнай і сцэнічнай культуры. Сярод партый: Марына Мнішак («Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага), Кармэн («Кармэн» Ж. Бізэ), Амнерыс («Аіда» Дж. Вердзі), Мірта («Піленай» В. Кловы).
NGC 6406
NGC 6406 — падвойная зорка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тролі (Міжзем’е)
Троль (Trolls) — у творах Дж. Р. Р. Толкіна — злосныя істоты, выведзеныя Моргатам у Першую Эпоху Міжзем'я, магчыма, у насмеханне над энтамі. Тролі адрозніваюцца вялізным ростам і сілай, а таксама надзвычайнай выродлівасцю і тупасцю. Шкура троляў была тоўстай і грубай, кроў мела чорны колер. Любы троль, акрамя алагхай, на сонечным свеце ператвараўся ў камень. Тролі не будуюць ніякіх дамоў і жывуць у пячорах. Тролі сілкаваліся пераважна мясам - як сырым, так і прыгатаваным рознымі спосабамі (у аповесці «Хобіт, або Туды і назад» тролі доўга вырашалі, як з'есці гномаў - сырымі, смажанымі, зварыць або зрабіць з іх начынку для пірагоў), маглі забіць дзеля забавы, а нарабаванае дабро складалі ў пячоры. Так, менавіта ў пячоры троляў былі знойдзены даўно згубленыя эльфійскія мячы Оркрыст і Гламдрынг (гл. «Хобіт, або Туды і назад»).
Усяго існавала чатыры разнавіднасці троляў: «класічныя» каменныя тролі Эрыядара (з імі сутыкнуліся Більба і гномы падчас паходу да Эрэбара), пячорныя тролі Морыі (яны не мелі пальцаў на нагах, з адным з іх сутыкнуўся Брацтва Пярсцёнка), скальныя тролі Горгарата (іх цела пакрывала луска) і алагхай - палепшаныя Саўранам тролі і паўтроллі-паўлюдзі, які выступілі на баку Саўрана ў Бітве на Пеленонрских палях.
Пасля знішчэння Пярсцёнка Усяўладдзя тролі схаваліся ў глухіх месцах і, верагодна, з часам вымерлі.
На сіндарыне троляў называюць «торог»
Леў Сцяпанавіч Дзёмін
Біяграфія
Скончыў Ваенна-паветраную інжвнерную акадэмію імя М. Я. Жукоўскага ў 1956 годзе. У 1963-78 гадах у атрадзе касманаўтаў. 26-28 жніўня 1974 года з Г. В. Сарафанавым здзейсніў (як бортінжынер) палёт на касмічным караблі «Саюз-15». Правёў у космасе 2,2 сут.
Мультыкоптар
Мультыкоптар (multirotor, multicopter, шматротарны верталёт) — гэта лятальны апарат з колькасцю нясучых вінтоў больш двух, якія круцяцца ў дыяганальна супрацьлеглых напрамках.
Двухвінтавыя верталёты да мультыкоптараў пераважна не належаць.
Гісторыя
Шматвінтавыя верталёты распрацоўваліся яшчэ ў першыя гады верталётабудавання. Першы квадракоптар (quadrocopter, чатырохротарны верталёт), які сапраўды адарваўся ад зямлі і мог трымацца ў паветры, быў створаны Георгіям Ботэзатам і выпрабаваны ў 1922 годзе. Недахопам гэтых апаратаў была складаная трансмісія, што перадавала кручэнне аднаго рухавіка на некалькі вінтоў. Вынаходніцтва хваставога вінта і аўтамата перакосу паклала канец гэтым спробам. Новыя распрацоўкі пачаліся ў 1950-я гады, але далей прататыпаў справа не прасунулася.
Новае нараджэнне мультыкоптары атрымалі ў XXI стагоддзі ўжо як беспілотныя апараты. Дзякуючы простай канструкцыі квадракоптары часта ўжываюцца ў аматарскім мадэляванні. Мультыкоптары зручныя для танных аэрафота- і кіназдымак — грувасткая камера вынесена з зоны дзеяння вінтоў.
Прынцып дзеяння
Мультыкоптары маюць 2 ці болей вінтоў сталага кроку (аўтамат перакосу ў адрозненні ад адно- і двухвінтавых апаратаў адсутнічае). Кожны вінт круціцца сваім уласным рухавіком. Дзеля кампенсацыі круцільнага моманту адна палова вінтоў круціцца па гадзіннай стрэлцы, а другая палова у супрацьлеглым напрамку, таму хваставы вінт мультыкоптару не патрэбны. Манеўруе мультыкоптар праз змену хуткасці кручэння вінтоў, што фактычна дае кіраваны вектар цягі. Напрыклад:
Мікрапрацэсарная сістэма ўспрымае сігналы радыёкіравання і транслюе іх у сігналы рухавікам. Каб забяспечыць стабільнае завісанне, мультыкоптары абавязкова абсталёўваюць трыма гіраскопамі, дзякуючы якім кантролер здольны стабілізаваць крэн апарата. Як дапаможны інструмент таксама ўжываецца акселерометр, звесткі ад якога дазваляюць працэсару вызначаць абсалютна гарызантальнае становішча, і барометр, які дазваляе стабілізаваць апарат на патрэбнай вышыні. Таксама выкарыстоўваецца санар для аўтаматычнай пасадкі і ўтрымання невялікай вышыні, а таксама для выяўлення і аблёту перашкод. Важная частка сістэмы навігацыі — GPS-прыёмнік, які дазваляе запланаваць маршрут палёту загадзя, з камп’ютара, а таксама вяртаць апарат у пункт узлёту ў выпадку страты кіруючага радыёсігналу, альбо фіксаваць параметры палёту аператыўна ці потым
Існуюць таксама трох- і пяцівінтавыя верталёты (тры- і пентакоптары). Адзін з матораў там змяшчаецца на нанізанай на вось рухомай платформе, вугал павароту якой змяняецца сервапрывадам — так ажыццяўляецца паварот апарата вакол сваёй восі. Асобна варта адзначыць эксперыментальныя апараты: бікоптары, квадракоптары са змяняльным крокам прапелераў, квадракоптары з рухавікамі на імпелерах, аднак яны не атрымалі шырокага распаўсюджання.
У цяперашні час магчыма стварэнне квадракоптара ў хатніх умовах. Для гэтага патрэбны:
Сучаснае ўжыванне мультыкоптараў
Сучасныя мультыкоптары выкарыстоўваюць бескалектарныя электрарухавікі і літый-палімерныя акумулятары у якасці крыніцы энергіі. Гэта накладвае пэўныя абмежаванні на іх палётныя характарыстыкі: тыповая маса мультыкоптара складае ат 1 да 4 кг з часам палёту ад 10 да 30 хвілін (30-50 хвілін у адзінкавых выпадках). Падыманы карысны груз мадэлямі сярэдняга памеру і грузапад’ёмнасці — ад 500 г да 2-3 кг, што дазваляе ўзняць у паветра невялікую фота ці відэакамеру (звычайна GoPro у танных мадэлях, альбо люстэркавыя камеры ў прафесійных апаратах). Існуюць і даволі вялікія мадэлі мультыкоптараў з колькасцю ротараў каля 6-8 (гекса- і октакоптары), здольныя падняць у паветра груз масай да 20-30 кг. Дзеля павелічэння грузападымальнасці выкарыстоўваюць сувосевае змяшчэнне нясучых ротараў, што ў выпадку гексакоптара дае 12 матораў і 12 прапелераў, сумешчаных парна на 6 нясучых промнях. Хуткасць палёту мультыкоптара можа быць ад нуля (нерухомае завісанне) да 100—110 км/г. Запас энергіі батарэй дазваляе асобным мадэлям мультыкоптараў улятаць на адлегласць да 7-12 км, на практыцы радыус дзеяння (максімальная адлегласць, на якую яны здольныя уляцець з наступным вяртаннем у пункт узлёту) звычайна абмежаваны прамой бачнасцю (100—200 м пры ручным кіраванні) альбо далёкасцю дзеяння апаратуры радыёкіравання і відэатрансляцыі. Пры гэтым лепшыя ўзоры падобнай апаратуры, што ўжываюць узмацняльнікі магутнасці радыёсігналу і сістэму накіраваных антэн, здольныя забяспечваць стабільнае радыёкіраванне і відэасувязь на адлегласці да 100 км. Такім чынам, значнае абмежаванне на радыус дзеяння мультыкоптараў накладвае менавіта час палёту.
Гэтыя абмежаванні вымушаюць выкарыстоўваць мультыкоптары як апараты «бліжняга радыусу дзеяння»: для аматарскіх палётаў недалёка ад сябе, для фота-відэаздымак блізка змешчаных аб’ектаў і інш. Для параўнання, беспілотныя самалёты з акумулятаром аналагічнай ёмістасці могуць улятаць на 10-15 км пры вышыні палёту 1-2 км.