cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рок па вакацыях
Гісторыя
Узнік на пачатку 1990-х як свята нефармальных зносін пасля летніх вакацый для школьнікаў і студэнтаў, з мэтай паказаць гатоўнасць музыкаў да новага канцэртнага сезону. За гады існавання фестывалю на яго сцэне пабывалі ўсе вядучыя рок-гурты Беларусі. Беларускае тэлебачанне транслявала запісы з канцэртаў.
Першы фестываль адбылося 1 верасня 1993 года. Да 1997 года праходзіў штогод. Затым рушыла ўслед доўгая паўза. З новымі арганізатарамі фестываль адрадзіўся ў 2008 годзе і праводзіўся кожны год. Фінансаванне прымусіла паменшыць маштабы фестывалю — з к/з «Мінск» мерапрыемства перамясцілася ў клуб «Рэактар», дзе прайшлі канцэрты 2009 і 2010 гадоў.
У 2013 годзе фестываль адсвяткаваў 20-годдзе. У юбілейным канцэрце, які прайшоў 13 верасня ў клубе «Цэнтр», прынялі ўдзел: «N.R.M.», «Крама», «Neuro Dubel», «Палац», Кася Камоцкая, «Re1ikt», «Naka», «Зьмяя»,.
У апошнім фестывалі удзельнікамі былі: «Drum Ecstasy», «Akute», «Кассиопея», «No Comment Band», «Yellow Brick Road», «Петля Пристрастия», «ZM99», «Kull Orchestra».
Ацэнкі
Рок-князёўна Кася Камоцкая як калумніст «БелаПАН» у 2008 годзе ўспамінала, што фестываль ей падабаўся, таму што ён быў просты і «людзі пасля лета збіраліся, весяліліся».
Саланое (Жлобінскі раён)
Гісторыя
Выяўлены археолагамі курганны магільнік (2 насыпы, за 1 км на поўдзень ад вёскі) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Пра гэта кажа і знойдзены ў вёсцы ў 1905 годзе кёльнскі дынар, схаваны ў X стагоддзі. Паводле пісьмовых крыніц вядомы з XVI стагоддзяа як вёска ў Рэчыцкім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уладанне каталіцкай царквы.
Пасля першага падзела Рэчы Паспалітай (1772) у складзе Расійскай імперыі. У 1805 замест струхлелай пабудаваная новая драўляная царква Раства Багародзіцы (у ёй захоўваліся метрычныя кнігі з 1796 года, рэстаўравалася ў 1823 і 1862 гадах). У 1812 годзе адкрыта плавільня медзі, якая ў 1829 годзе вырабіла 1000 яе пудаў. Паводле рэвізіі 1858 года сяло, уладанне князя Л. М. Галіцына, у Стрэшынскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У 1881 годзе 2 вадзяныя млыны, хлебазапасны магазін. З 1864 года дзейнічала народнае вучылішча (у 1889 годзе 41 вучань). Паводле перапісу 1897 года знаходзіўся крухмальны завод, 2 вадзяныя млыны, вятрак, валюшня, крама, піцейны дом. У 1908 годзе пры школе працавала бібліятэка, 2494 дзесяціны зямлі. З здачай у эксплуатацыю ў 1915 годзе чыгункі Жлобін — Калінкавічы пачала дзейнічаць чыгуначная станцыя.
З 20 жніўня 1924 года да 16 ліпеня 1954 года і з 8 снежня 1966 года цэнтр Салонскага сельсавета Жлобінскага раёна Бабруйскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці. З 16 ліпеня 1954 года да 8 снежня 1966 года цэнтр Акцябрскага сельсавета. У 1929 годзе арганізаваны калгас «На варце». У пачатку Вялікай Айчыннай вайны быў створаны знішчальны атрад (27 чалавек). З 1942 года дзейнічала падпольная патрыятычная група (кіраўнік П. С. Дзегцяроў). Акупанты спалілі 175 двароў і забілі 55 жыхароў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінуў 101 жыхар з вёсак Салонскага сельсавета. У памяць пра загінуўшых у 1957 годзе ў цэнтры вёскі была ўсталявана скульптурная кампазіцыя. У 1962 годзе да вёскі далучаны пасёлак птушкааддзялення саўгаса «Жлобін». Цэнтр саўгаса «Жлобінская птушкафабрыка». Працуюць сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, дзіцячыя яслі-сад, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, сталовая, крама. У 1993 годзе адкрыты і асвячоны новы храм Раства Багародзіцы.
Інфраструктура
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтадарогах, якія адыходзяць ад Жлобіна. Планіроўка складаецца з амаль раўналежных паміж сабой доўгай крывалінейнай і кароткай просталінейнай вуліц, злучаных завулкамі і арыентаваных з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Забудова двухбаковая, пераважна драўляная, сядзібнага тыпу.
Іаан X (Патрыярх Антыяхійскі)
Іаан X (1955, Латакія, Сірыя) — епіскап Антыяхійскай Праваслаўнай Царквы; з 2012 прадстаяцель.
Свецкае імя — Хані Язігі. Ён этнічны араб, нарадзіўся ў Сірыі. Яго бацька — сірыец, Мунах Язігі, настаўнік арабскай мовы, а яго маці — ліванка, Ружа Мусі, родам з Трыпалі. Скончыў Універсітэт Тышрын па спецыяльнасці «Грамадзянскае будаўніцтва», затым у 1978 годзе атрымаў ступень па тэалогіі ў Інстытуце тэалогіі Святога Яна Дамаскіна пры Універсітэце Баламанда. У 1983 годзе скончыў тэалагічны факультэт Універсітэта Арыстоцеля ў Салоніках па спецыяльнасці «Літургіка». Ён таксама мае ступень у галіне візантыйскай музыкі ў Кансерваторыі візантыйскай музыкі ў Салоніках.
Смаршчок
Смаршчок — шматзначны тэрмін
Асялок
Асялок — шматзначны тэрмін
Кульпаркіў
Гісторыя
Першапачаткова даходы з гэтых зямель ішлі на ўтрыманне гарадскіх фартыфікацый. Першая згадка пра прыгараднае паселішча ў гэтым месцы адносіцца да 1426 г. Паселішча з'явілася на месцы выкарчаваных лясоў і належала мяшчаніну Паўлу Гольдбэргу. Аад яго імя паселішча атрымала назву Гольдбэргоф (Goldberghof), а пасля - Гольдпаркіў, якое з часам трансфармавалася ў Кульпаркіў.
У 1875 г. па пастанове краявога сейма тут была пабудавана псіхіятрычная бальніца, у якую накіроўваліся хворыя з усей Галічыны. Бальнічная дапамога псіхічнахворым у гэты перыяд абмяжоўвалася галоўным чынам функцыяй ізаляцыі і ўтрымання. у верасні 1884 г. пры бальніцы былі адкрытыя невялікія габрэйскія могілкі. Цяпер на іх месцы размешчаны завод жалезабетонных вырабаў.
У 1899 г. на Кульпаркаве адкрылася паштовае аддзяленне, якое да 1939 г. размяшчалася ў доме на вул. Абаронцаў Львова 3а (цяпер — вул. Кульпаркіўская). Сяло належала да парафіі пры касцёле Святой Марыі Магдаліны. У 1926-1927 гг. па праекце архітэктара Л. Гюрковіча тут пабудавана невялікая капліца ў нэабарокавых формах. Пасля Другой сусветнай вайны капліца была ператвораная ў праваслаўную царкву, а ў 1970 г. разбурана танкам. Частка Кульпаркава 1 красавіка 1927 г. была канфіскавана з сельскай гміны і далучана да Львова, 11 красавіка 1930 г. прыгараднае сяло Кульпаркіў было канчаткова далучана да Львова. У савецкі час праз Кульпаркіў былі пракладзеныя тралейбусныя маршруты, якія звязалі мясцовасць з цэнтрам горада, а таксама з іншымі раёнамі Львова.
Прэзідэнт Эстоніі
Прэзідэнт Эстонскай Рэспублікі (Eesti Vabariigi President) — глава Эстонскай Рэспублікі.
Паколькі паводле Асноўнага закона 1992 года Эстонія з’яўляецца парламенцкай рэспублікай, паўнамоцтвы прэзідэнта ў значнай ступені абмежаваны, ён не ўваходзіць у сістэму выканаўчай улады і з’яўляецца, галоўным чынам, сімвалічнай фігурай, якая выконвае прадстаўніцкія і розныя фармальна-юрыдычныя функцыі. Прэзідэнт не можа быць членам якой-небудзь палітычнай партыі і не можа займаць ніякую іншую выбарную ці прызначальную пасаду. Гэтыя абмежаванні накіраваны на забеспячэнне незалежнасці і палітычнай непрадузятасці прэзідэнта пры выкананні імслужбовых абавязкаў.
Абранне прэзідэнта праходзіць шляхам галасавання ў парламенце ці ў спецыяльнай калегіі выбаршчыкаў (у тым выпадку, калі ніводнаму з кандыдатаў не ўдаецца падчас трох тураў набраць патрэюную большасць у дзве траціны ад канстытуцыйнага складу Рыйгікогу). Прэзідэнт абіраецца тэрмінам на пяць гадоў, адна і тая ж асоба не можа быць абрана прэзідэнтам больш чым на два тэрміны запар.
Рэзідэнцыя
Рэзідэнцыя Прэзідэнта Рэспублікі размешчана ў Талінскім раёне Кадрыёрг недалёка ад Екацярынентальскага палаца з прылеглым паркавым комплексам і музея Куму. У гэтым жа будынку размяшчаецца канцылярыя Прэзідэнта Рэспублікі, якая ажыццяўляе матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне дзейнасці главы дзяржавы.
Будынак быў збудаваны ў 1938 годзе па праекце архітэктара Алара Котлі. У часы савецкай улады ў гэтым будынку размяшчаўся Прэзідыум Вярхоўнага Савета ЭССР.
Panolis
Panolis — род матылькоў у сямействе.
Заборскі
Заборскі — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Новы Світ (Львоў)
Новы Світ (Нови́й Світ), таксама На Байках (На Ба́йках) ці Байкы (Ба́йки) — мясцовасць у Франкіўскім раёне Львова. Абмежаваная з поўдня чыгункай на Кульпаркіў, з захаду - вуліцай Герояў УПА, з усходу - вул. Княгіні Вольгі і вул. Сахарава, з поўначы — вул. С. Бандэры. Ужо больш стагоддзя гэта адзін з самых элітных раёнаў Львова.
Гісторыя
У 1890-х гг. раён з усходу пачалі асвойваць архітэктары Ю. Захарэвіч і І. Левінскі, якія стварылі тут адзін з найпрыгажэйшых куткоў Львова. Па сёння захоўваецца планіроўка вуліц і камунікацый, створаная па задуме гэтых вядомых архітэктараў. З захаду раён пачаў забудоўваць і развіваць прадпрымальнік А. Франц, сродкамі якога была пракладзеная цяперашняя вул. Канавальца. Таму гэтая частка раёна звалася Францыўкай. Тут размяшчаліся фабрыка будаўнічых матэрыялаў І. Левінскага і гіпсавае прадпрыемства братоў Францаў.
У канцы XIX ст. на Новым Свеце была самая дарагая ў Львове нерухомасць. 18 студзеня 1907 г. ад "Венскай кавярні" (сучасны пр-т Свабоды) сюды была пракладзеная лінія электрычнага трамвая. Аднак пасля гэтага кошт тутэйшай зямлі ўпаў удвая.
У 1920-1930-х гг. раён зноў стаў папулярным для будаўніцтва віл. Тады раён забудоўваўся ў стылі функцыяналізму, вілы будавалі пасярод зялёных насаджэнняў, што было ў духу моднай тады ідэі горада-саду. У міжваенны перыяд мясцовасць была выдзелена ў асобны адміністратыўны раён горада.
У час нямецкай акупацыі раён "Новы Світ" быў выдзелены для пражывання выключна арыйскага насельніцтва, нягледзячы на тое, што ў раёне сучаснага Палаца спорту «Украіна» быў уладкаваны канцлагер для савецкіх ваеннапалонных.
У савецкі час забудова мясцовасці была кропкавай, а на ўскраіне мясцовасці быў пабудаваны завод «Кінескоп», а крыху далей — Львоўскі завод тэлеграфнай апаратуры. Пасля Другой сусветнай вайны мясцовасць стала асновай новага Савецкага раёна горада (сёння — Франкоўскі раён).
Ян Шванкмаер
Біяграфія
Нарадзіўся 4 верасня 1934 г. у Празе, дзе жыве і сёння. У 1950-54 гг. атрымаў адукацыю ў пражскім Вышэйшым мастацка-прамысловым вучылішчы, у 1956-58 гг. - на тэатральным факультэце пражскай Акадэміі прыгожых мастацтваў. З 1958 г. робіць калажы, займаецца малой скульптурай, графікай, тактыльнымі аб'ектамі. З 1964 г. знімае кароткаметражныя фільмы, працуючы пры гэтым як рэжысёр, сцэнарыст і мастак. Супрацоўнічае з кінастудыяй "Барандоў", а таксама з пражскімі тэатрамі "Латерна магіка", "На Забрадпі", "Семафор", "Чірногерні клуб" у якасці мастака. У сярэдзіне 1960-х гг. эксперыментуе ў стварэнні датыкальных эфектаў з дапамогай візуальных рэчаў. З 1970 г. - адзін са стваральнікай групы сюррэалістаў у Чэхаславакіі. За наступныя 40 гадоў здымае 6 поўнаметражных фільмаў і некалькі дзесяткаў кароткаметражных ігравых і анімацыйных стужак.
Дом Стэнбака
Дом Стэнбака (Stenbocki maja) — будынак Урада і Дзяржканцылярыі Эстонскай Рэспублікі.
Ян Шванкмаер
Біяграфія
Сярод асноўный тэмаў творчасці Шванкмайера - уласная свабода чалавека ў сучасным грамадстве, права быць самім сабою. Творчыя сродкі - фантастычныя падзеі і історы, яскрава выкананыя з дамапогай лялечнай і пластылінавай анімацыі; атмасфера сна, кашмара. Правобразамі многіх матываў творчасці з'яўляюцца дзіцячыя фобіі, сэксуальныя прыхільнасці ці парушэнні, псіхічныя анамаліі. Аказаў уплыў на станаўленне творчасці Ціма Бёртана, Тэры Гіліама, братоў Куай. Кожная новая праца Яна Шванкмайера робіцца падзеяй у свеце анімацыі.
Дом Стэнбака
Узведзены на паўночным боку ўзгорка Тоампеа ў Таліне паводле праекта архітэктара Іагана Каспара Мора для судовых устаноў Эстляндскай губерні. Аднак пасля ўзвядзення будынка ў 1792 годзе ён стаў гарадской рэзідэнцыяй графа Якаба Понтуса Стэнбака.
Будынак узведзены ў строга класіцыстычным стылі, на фасадзе вылучаюцца балкон на шасці дарычных калонах.
Пачынаючы з 2005 года ў доме Стэнбака кожны год праходзяць дні адкрытых дзвярэй.
Пядзенік хваёвы
Пядзенік хваёвы, Хваёвы каморнік (Bupalus piniaria) — матылёк з сямейства пядзенікаў.
Меры барацьбы
Як меры супраць гэтага ляснога шкодніка рэкамендуюцца: зграбанне восенню ляснога подсцілу ў кучы, усярэдзіне якіх кукалкі паміраюць; выган у лес свіней, якія адрываюць і ядуць кукалак.
Самшыт вечназялёны
Самшыт (Búxus sempervírens) — драўняная расліна, від роду сямейства. У прамысловасці драўніну самшыта часам называюць пальмавым дрэвам.
Біялагічнае апісанне
Самшыт вечназялёны — дрэва вышынёй да 15 м, часам куст.
Парасткі прамыя, тырчаць, чатырохгранныя, зялёныя, густа пакрытыя лісцем.
Лісце на кароткіх чаранках, амаль сядзячае, простае, суцэльнае, з гладкім краем, моцна адрозніваецца па форме, скурыстае, голае, з бліскучым цёмна-зялёным верхнім бокам і светла-зялёным, нават жаўтлявым ніжнім.
Кветкі дробныя, зеленаватыя, звычайна аднаполыя, тычынкавыя — у кампактных галоўкавых суквеццях, песцічныя — адзінкавыя.
Плод — дробная чорна-карычневая трохражковая шарападобная каробачка з вырастамі і створкамі, якія раскрываюцца па меры паспявання насення.
Распаўсюджанне і экалогія
Расце ў Заходняй і Паўднёвай Еўропе, паўночна-заходняй Афрыцы і Пярэдняй Азіі. Яго арэал распасціраецца ад паўднёвай Англіі да паўночнага Марока, а на ўсходзе дасягае Турцыі і Заходняга Каўказа.
Ксерафіт, мезафіт, мезатроф, эўтроф. Ценелюбівая, ценевынослівая расліна. Расце па берагах рэк і ручаёў, на скалах, камянях і камяністых россыпах, узлесках шыракалістых лясоў.
Значэнне і прымяненне
Расліна выкарыстоўваюць пры стварэнні бардзюра, радзей — жывой загарадзі. Тэхнічная культура. Расліна ядавітая.
Гаргона Медуза
Гаргона Медуза (Μέδουσα — «стражнік, абаронца, валадарка») — найбольш вядомая з трох сясцёр гаргон, пачвара з жаночым тварам і змеямі замест валасоў. Яе позірк ператвараў чалавека ў камень. Была забітая Персеем. Згаданая ў «Адысеі» (XI 634).
Самшыт вечназялёны
Сінонімы
Па дадзеных The Plant List на 2010 год, у сінаніміку віду ўваходзяць:
Гаргона Медуза
Напісанне: «Гаргона Медуза», дзе «Гаргона» — від пачвары, а «Медуза» — імя ўласнае. Сваю назву марская медуза атрымала з-за падабенства з валасамі-змеямі легендарнай гаргоны Медузы з грэчаскай міфалогіі.
Інтэрпрэтацыя
Мяркуецца, што першапачаткова сёстры-гаргоны маглі ўвасабляць зімовыя халады, характэрныя дзеля поўначы Грэцыі (яны прымушалі ваду і зямлю «камянець»), завяданне і адміранне прыроды.
Уваскрэсенне дачкі Іяіра
Уваскрэсенне дачкі Іяіра — падзея новазапаветняга апавядання, адно з цудаў Ісуса Хрыста, запісаная ў Евангеллях паводле Марка 5:21-43, Мацвея 9:18-26, Лукі 8:40-56.
Біблейскае апавяданне
Гісторыя адбываецца адразу ж за выгнанне нячыстай сілы ў краіне Гадарынскай. Іяір, старшыня сінагогі, просіць Ісуса вылечыць яго паміраючую дачку. Згодна Евангеллям, Ісус адразу атпраўляецца да дому Іяіра. Аднак шлях да дому Іяіра аказваецца працяглым, на шляху да дома Іяіра Ісус вылечвае жанчыну, якая 12 гадоў пакутвала на крывацячэнне. Пасля гэтага Іяіру паведамляюць, што яго дачка ўжо памерла, і што не трэба турбаваць Настаўніка. Пачуўшы гэта, Хрыстос кажа Іяіру, каб той верыў.
Пасля гэтых словаў дзяўчына прабуджаецца да жыцця, а Хрыстос кажа, каб нікому не казалі пра гэта.
Інтэрпрэтацыі
Аб'яднанае апавяданне было выкарыстана ў якасці прыкладу інтеркаляціі. Адно апавяданне ўстаўлена ў іншае, такім чынам параўноўваецца старая жанчына з 12-гадовай хваробай і 12-гадовая дзяўчынка. Такім чынам паказваецца сувязь паміж Яірам і жанчынай у тым, што абодва, як Іяір, дык і жанчына паказалі вялікую веру ў Ісуса.
Таксама сцвярджаецца, што здавалася б катастрафічная затрымка для вылячэння жанчыны на самай справе атрымалася для ўваскрэсення дачкі Іяіра. Такім чынам прадбачліва была праверана і ўмацавана вера Іяіра.
Hylesinus
Hylesinus - род жукоў-караедаў сямейства.
Віды
У родзе налічваецца як мінімум 180 апісаных відаў .
Некаторыя віды:
Макрасям’я
Макрасям'я — структурная адзінка ў лінгвістыцы, якая ўключае ў сябе некалькі сем'яў моў. Аб'яднанні некалькіх сем'яў у адну вялікую макрасям'ю звычайна грунтуюцца толькі на тэорыях, і ўспрымаюцца шматлікімі лінгвістамі неадназначна. Таму, кажучы пра якую-небудзь макрасям'ю, напрыклад настратычную або сіна-каўказскую, варта памятаць, што тэрмін макрасям'я ў гэтым выпадку азначае толькі магчымую сувязь паміж групамі моў, якія ў яе ўваходзяць.
Некаторыя прапанаваныя макрасем'і
Дагэтуль застаецца незразумелай сітуацыя з макракласіфікацыяй моў індзейцаў Амерыкі (за выключэннем эскімоса-алеуцкіх і на-дэнэ, якія ўключаюцца ў барэйскую гіперсям'ю)
Хваёвы прадзільнік
Хваёвы прадзільнік (Dendrolimus spectabilis) — від молей сямейства.
Арэал
Сустракаецца ў Японіі.
Расліны-гаспадары і шкода
Японскія саламяныя кілімкі, якія завуцца былі створаны для абароны хваёвых дрэў ад молі.
Спіс аб’ектаў PGC (2290001—2291000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2290001—2291000)
Губерні Фінляндыі
Да 1 студзеня 2010 года Фінляндыя падзялялася на 6 губерняў (lääni - ляні län).Губерні кіраваліся ўрадам, на чале якога знаходзіўся прызначаўшыся прэзідэнтам краіны губернатар. Максімальны срок, напрацягу якога губернатар мог займаць свой пост - 8 гадоў. У 2010 былі цалкам ліквідаваны.
Гісторыя
Перад адміністрацыйнай рэформы 1997 года Фінляндыя падзялялася на 12 губерняў, якія захаваліся з часоў праведзенай Мікалаем I губерняў. Большая частка трынаццатай, Выбаргскай губерні была далучана да СССР пасля Зімняй і Другой сусветнай войн.
Пасля праведзенай у 1831 годзе Мікалаем I рэформыВялікае княства Фінляндскае падзялялася на 8 губеняў: У 1918 годзе, неўзабаве пасля абвяшчэння незалежнасці Фінляндыі, Аландскія астравыбылі выдзелены ў асобную губерню, якая атрымала аўтаномны статус у выніку аландскага крызіса ў 1921 годзе.
У 1921 годзе на набытай паводле Тартускага мірнага дагавора тэрыторыі была створана Печангская губерня, але ўжо 1 студзеня яна была ліквідавана і ўключана ў склад губерні Оўлу.
У 1938 годзе паўночная частка губерні оўлу былавыдзелена ў Лапландскую губерню. Пасля таго як большая частка Выбаргскай губерні ўключаючы губернскі горад, адышла да СССР пасля Зімняй і Другой сусветнай войн, на застаўшайся ў Фінляндыі частцы ў 1947 годзе была створана Губерня Кюмі.
У 1960 годзе былі створаны губерні Цэнтральная Фінляндыя (з частак Вазаскай, Міхельскай, Куапійскай губерняў і губерні Хяме) і Паўночная Карэлія (з часткі Куапійскай губерні).
У выніку рэформы 1997 года колькасць губерняў была скарочана да шасці: губерні Уўсімаа, Кюмі і паўднёвая частка губерні Хяме былі аб'яднаны ў губерню Паўднёвая Фінляндыя, губерні Ваза, Турку-Поры, Цэнтральная Фінляндыя і паўночная частка губерні Хяме ў губерню Заходняя Фінляндыя, а губерні Куопіа, Мікелі і Паўночная Карэлія ў губерню Усходняя Фінляндыя.
1 студзеня 2010 года ўсе губерні былі ліквідаваны. але было створана Агенцтва рэгіянальнага кіравання. Таксама захаваўся падзел Фінляндыі на вобласці.
Март Лаар
Март Лаар (нар., , Эстонская ССР, СССР) — эстонскі палітык і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Эстоніі з 1992 па 1994 і з 1999 па 2002 гады, міністр абароны Эстоніі з 2011 па 2012, былы старшыня правай кансерватыўна-нацыяналістычнай партыі Саюз Айчыны і Res Publica.
Палітычная дзейнасць
Быўшы палітыкам, Лаар напісаў некалькі кніг па гісторыі Эстоніі і Расіі. Акрамя таго, быў настаўнікам гісторыі ў Таліне, а таксама старшынёй Савета гісторыкаў пры Фондзе Эстонскай Спадчыны, Таварыства за захаванне эстонскай гісторыі і Таварыства эстонскіх студэнтаў. У 1983 годзе Лаар скончыў Тартускі ўніверсітэт, у 1995 годзе ў тым жа ўніверсітэце атрымаў ступень магістра гісторыі, а ў 2005 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У перыяд навучання ва ўніверсітэце актыўна ўдзельнічаў у працы камсамольскай арганізацыі ўніверсітэта.
Рашэннем Рыйгікогу (парламент Эстоніі) ад 21 кастрычніка 1992 года Лаар быў зацверджаны прэм’ер-міністрам, пасля таго, як быў прызначаны на гэту пасаду прэзідэнтам Ленартам Меры. У 1994 у выніку адкрытага галасавання Парламент Эстоніі пазбавіў Лаара пасады прэм’ер-міністра. Адстаўка суправаджалася абвінавачваннямі ў хлусні, што было следствам сумніўных здзелак, звязаных са знікненнем 2,3 мільярдаў савецкіх рублёў (атрыманых у выніку абмену на эстонскія кроны падчас грашовай рэформы . Паводле адпаведнага пагаднення, грошы павінны былі быць перададзены Расійскаму Цэнтрабанку, аднак замест гэтага апынуліся ў руках двух эстонскіх бізнесменаў, і прададзены затым рэжыму рэспублікі Ічкерыя ) і «зброевай афёрай» (урадам Эстоніі быў складзены дагавор на куплю ў ізраільскай ваеннай дзяржаўнай карпарацыі Israel Military Industries зброі на суму $50 млн . У выніку гэтай здзелкі пацярпела таксама рэпутацыя Сійма Каласа, які быў у той перыяд дырэктарам Банка Эстоніі).
За час свайго першага знаходжання ва ўладзе здолеў заслужыць рэпутацыю буйнога эканаміста і паспяховага рэфарматара. Рэформы, праведзеныя Лаарам у 1992—94 гадах пад лозунгам plats puhtaks! (ачысцім месца!), паводле заходніх ацэнак, заклалі аснову для хуткага эканамічнага росту і прывялі да прыёму Эстоніі ў ЕС. Зрабіў істотны ўнёсак у фарміраванне палітыкі Эстонскай Рэспублікі ў дачыненні да нацыянальных меншасцей.
Праз пяць гадоў, у 1999 годзе, ён вярнуўся на тую ж пасаду, дэкларуючы наступныя палітычныя мэты: выцягнуць эканоміку з балота і прывесці краіну ў ЕС. Заставаўся на пасадзе да адстаўкі ў 2002 годзе.
У 2006 годзе Лаар быў ганараваны прэміяй Мілтана Фрыдмана ($0,5 млн), што прысуджаецца раз у два гады «чалавеку, які зрабіў значны ўнёсак у развіццё чалавечых свабод».
З’яўляецца адной з самых скандальных фігур эстонскай палітыкі. Акрамя «зброевай» і «рублёвай» афёры, шырокую агалоску атрымалі некаторыя выказванні Лаара, а таксама выпадак, калі ён, быўшы прэм’ер-міністрам, практыкаваўся ў стральбе з пісталета па партрэце свайго палітычнага праціўніка Эдгара Савісаара. Вядомы сваім нацыянал-радыкалізмам, рэзкімі заявамі ў адрас Расіі.
З 2006 года быў саветнікам прэзідэнта Грузіі Саакашвілі. Па словах міністра замежных спраў Эстоніі Урмаса Паэта, адна з частак дзейнасці Лаара (апроч кансультавання) «растлумачыць прэзідэнту і ўраду Грузіі, якія настроі пануюць цяпер у ЕС і НАТА, каб Тбілісі паводзіў сябе як мага рэалістычней». Выконваў гэтыя абавязкі да вайны жніўня 2008 года.
У 2010 годзе запрошаны на пасаду саветніка Урада Малдовы.
У ліпені 2011 года Лаар выступіў з заявай пра тое, што ў выпадку ваеннага канфлікту з Расіяй часці Арміі абароны Эстоніі змогуць спыніць да падыходу сіл НАТА расійскія танкі, а таксама заявіў, што ў Эстоніі ўжо пачалася падрыхтоўка партызанскіх атрадаў для аналагічных мэт. Пастаянны прадстаўнік Расіі пры НАТА Дзмітрый Рагозін ахарактарызаваў Лаара як «фантазёра» і параіў яму «часцей прымаць антыдэпрэсанты». Крыху пазней міністр абароны Эстоніі заяўляў пра разгляд планаў па стварэнні танкавых падраздзяленняў у краіне.
Дэнэ-енісейскія мовы
Дэнэ-енісейскія мовы — гіпатэтычная макрасям'я, якая ўключае енісейскія мовы цэнтральнай Сібіры (адзіны жывы прадстаўнік — кецкая мова) і мовы на-дэнэ (Паўночная Амерыка). Гіпотэзу прапанаваў у сакавіку 2008 года Эдвард Вайда з Заходне-Вашынгтонскага ўніверсітэта на падставе даных параўнальнай марфалогіі.
Тацішчаў
Тацішчаў — прозвішча.
ISO 3166
ISO 3166 — міжнародны стандарт ISO, які вызначае кодавыя пазначэнні дзяржаў і залежных тэрыторый, а таксама асноўных адміністрацыйных утварэнняў унутры дзяржаў. Складаецца з наступных частак: Двух літарныя коды ISO 3166-1 alpha-2 выкарыстоўваюцца ICANN для прысваення нацыянальных даменных імёнаў верхняга ўзроўню.
Спіс ISO 3166-1
База дадзеных па двухлітарным даменам верхняга ўзроўню па кодах краін складаецца на аснове спісу краін, распрацаванага ISO 3166 Maintenance Agency. IANA стварае новы ccTLD толькі пасля таго, як яго код з'яўляецца ў спісе ISO 3166-1.
Спіс ISO 3166-2
ISO 3166-2 займаецца адміністрацыйнымі адзінкамі другога ўзроўню. Чалябінская вобласць Расіі напрыклад пазначаецца RU-CHE.
Агасіс
Агасіс (Agassiz) — колішняе прэснаводнае прылядніковае возера, якое існавала каля 10—12 тысяч гадоў назад на краю ледавіковага шчыта ў Паўночнай Амерыцы. Узнікла ў выніку актыўнага раставання ледавікоў у канцы апошняга ледавіковага перыяду. Памерамі пераўзыходзіла плошчу ўсіх сучасных Вялікіх азёр. Існавала да тысячы гадоў, пакуль не было спушчана ракой Нельсан, якая праклала сцёк у Гудзонаў заліў. Названа ў 1923 годзе ў гонар швейцарскага прыродазнаўца Ж. Л. Агасіса.
На месцы Агасіс засталося некалькі азёр, сярод якіх найбольш вядомы азёры Вініпег, Манітоба, Вініпегосіс, Ніпігон, Лясное.
Уладзіслаў Андрэевіч Салановіч
Уладзіслаў Салановіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца бабруйскай «Белшыны».
Ждановічы
Назву Ждано́вічы маюць:
Уладзіслаў Андрэевіч Салановіч
Клубная кар’ера
Выхаванец бабруйскай «Белшыны», з 2015 года пачаў выступаць за дубль клуба. У 2018 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды «Белшыны» ў Першай лізе, згуляў у трох матчах, але неўзабаве быў аддадзены ў арэнду ў мар’інагорскую «Вікторыю», дзе ў 8 матчах забіў два галы. У пачатку 2019 года вярнуўся ў Бабруйск, спачатку выхадзіў на замену, а пасля замацаваўся ў стартавым складзе і дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.
Міжнародная кар’ера
4 верасня 2020 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Нідэрландаў (0:7).
Дзмітар Звонімір
Дзмі́тар Зво́німір (Дзмітрый Звонімір; Dmitar Zvonimir; памёр ) — кароль Харватыі з дынастыі Трпіміравічаў, які кіраваў у 1076—1089 гадах. У часы яго кіравання харвацкае каралеўства знаходзілася ў зеніце сваёй магутнасці, пасля яго смерці пачаўся хуткі заняпад.
Біяграфія
У 1075 годзе нарманы ўварваліся ў Харватыю і аблажылі Раб. У гэты ж перыяд памёр кароль Петар Крэшымір, паводле некаторых крыніц, у нарманскім палоне. Пасля смерці караля ў краіне ўспыхнула міжусобіца: частка харвацкай знаці, настроеная супраць Звоніміра, выбрала каралём бана Славаца. Гэтыя выбары супраць волі Папы Рымскага і жадання багатых далмацінскіх гарадоў прывялі да таго, што супраць Славаца былі прызваныя нарманскія сілы. Паводле паведамлення старой харвацкай хронікі, Славац быў разбіты на Рабе і кінуты ў вязніцу. Сучасныя даследчыкі лічаць, што ў гэтым паведамленні ідзе гаворка пра паражэнне на Рабе Петара Крэшыміра, а Славаца згадаюць памылкова. Славац згаданы як кароль усяго ў некалькіх дакументах і фактычна не кіраваў. Перыяд міжцарства 1074—1075 гадоў завяршыўся зацвярджэннем на троне Дзмітара Звоніміра пры падтрымцы Папы Рыгора VII. Звонімір быў каранаваны ў Салоне 8 кастрычніка 1076 года пасланцам папы, пры гэтым выкарыстоўваліся адмыслова створаная карона.
Звонімір працягнуў паспяховую ўнутраную і знешнюю палітыку свайго папярэдніка Петара Крэшыміра. Унутраныя рэформы прывялі да эканамічнага ўздыму, у прыватнасці, было цалкам адменена рабства. Кароль зрабіў сваёй сталіцай горад Кнін, які атрымаў мянушку «Звоніміраў горад». Знакамітая Башчанская пліта, найстаражытны помнік харвацкага глагалічнага пісьменства, змяшчае згадку пра караля Звоніміра і створана неўзабаве пасля яго смерці.
У знешняй палітыцы Дзмітар Звонімір працягнуў курс на збліжэнне з папскім прастолам і ў той жа час заняў больш варожую пазіцыю ў дачыненні да Візантыі, чым Петар Крэшымір IV. Звонімір усталяваў саюзніцкія адносіны з нядаўнім ворагам, нарманамі, і калі нарманскі граф Роберт Гвіскар у пачатку 1080-х гадоў уварваўся ў балканскія правінцыі Візантыі, Дзмітар Звонімір паслаў яму на дапамогу войска. Дзмітар Звонімір быў у шлюбе з Аленай, сястрой караля Венгрыі Ласла Святога і дачкой Белы I. Праз гэты шлюб ён парадніўся не толькі з кіруючым домам Венгрыі, але таксама і з каралеўскімі сем’ямі Польшчы, Даніі, Балгарыі і Візантыі. У гэтым шлюбе нарадзілася двое дзяцей: сын Радаван, які памёр раней, чым сам Звонімір і дачка Клаўдзія. У сувязі з адсутнасцю спадчыннікаў у караля, харвацкі трон перайшоў пасля яго смерці да апошняга прадстаўніка дынастыі Трпіміравічаў Сцепана II, унука Сцепана I і пляменніка Петара Крэшыміра IV.
Існуе некалькі версій смерці Дзмітара Звоніміра ў 1089 годзе. Паводле некаторых крыніц, ён памёр натуральнай смерцю, аднак у «Летапісе папа Дукляніна» паведамляецца, што ён быў забіты ўласнымі салдатамі з прычыны закліку да харватаў ісці вызваляць Гроб Гасподні; гэта ідэя была непапулярнай сярод знаці і ў арміі. Пазнейшая прыпіска да «Летапісу папа Дукляніна» выкладае легенду пра праклён, які нібыта прамовіў паміраючы кароль, прадказаўшы, што харваты страцяць сваю дзяржаву і на шмат стагоддзяў апынуцца пад чужым кіраваннем.
Таполя пірамідальная
Таполя пірамідальная (Pópulus nígra var. itálica, або Populus nigra f. pyramidális)  — высокае (15-30 м) дрэва з вузкапірамідальнай кампактнай кронай.
Батанічнае апісанне
Лісце драбней, чым у ясакара, шырокатрохкутнае, завостранае, сядзіць на чырванаватых хвосціках, большай часткай распаўсюджаныя мужчынскія асобнікі, а з песцічнымі кветкамі сустракаюцца вельмі рэдка.
Таксанамія
Від уваходзіць у род сямейства  парадку.
Аляксандр Георгіевіч Заборскі
Аляксандр Георгіевіч Заборскі (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар. Сын беларускага архітэктара Георгія Заборскага.
Біяграфія
Скончыў у 1975 годзе архітэктурна-будаўнічы факультэт БПІ па спецыяльнасці «архітэктура». У 1975—1978 гадах працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект» архітэктарам, пасля старэйшым архітэктарам; у 1978—1983 гадах у інстытуце «Белкамунпраект» старэйшым архітэктарам, вядучым архітэктарам.
У 1983 годзе скончыў аспірантуру БПІ. Член Саюза архітэктараў СССР (пасля Беларусі) з 1983 года. У 1983—1992 гадах галоўны архітэктар архітэктурна-будаўнічага аддзела № 1 інстытута «Белмясцпрампраект». У 1985 годзе скончыў Вышэйшыя інжынерныя курсы САПР аб’ектаў будаўніцтва ў Цэнтральным навукова-даследчым інстытуце прамысловых будынкаў і збудаванняў у Маскве.
У 1992—1993 галоўны архітэктар праектаў спецыялізаванага малога дзяржаўнага праектнага прадпрыемства «СІНДА»; з 1993 года — дырэктар Творчай праектнай майстэрні архітэктара Заборскага А. Г. ТМ «АЛМЕГ» (цяпер ППУП «АЛМЕГ»).
Творчасць
Пры яго ўдзеле запраектавана і пабудавана звыш 200 аб’ектаў па тэрыторыі былога СССР грамадзянскага і прамысловага профіля.
Сям’я
Сын выдатнага беларускага архітэктара Георгія Заборскага. Мае сына Георгія Заборскага, таксама архітэктара.
Феадор II (Патрыярх Александрыйскі)
Феадор II (нар. 1954, Крыт) — епіскап Александрыйскай Праваслаўнай Царквы; з 2004 года — яе прадстаяцель з тытулам Папа і Патрыярх Александрыйскі і ўсяе Афрыкі.
Нарадзіўся на грэцкім востраве Крыт ў 1954 годзе, дзе скончыў школу. Скончыў царкоўную школу ў Афінах і атрымаў вышэйшую адукацыю на тэалагічным факультэце Універсітэта Арыстоцеля ў Салоніках. Ён таксама вывучаў гісторыю мастацтва, літаратуры і філасофіі ў Адэсе.
Пасвечаны ў сан дыякана ў 1975 годзе. З 1975 па 1985 год ён служыў архідыяканам і канцлерам Святой мітраполіі Ламбіса і Сфакіёна на Крыце, дзе развіваў значную прапаведніцкую і дабрачынную дзейнасць. З 1985 па 1990 год ён служыў Патрыяршым Экзархам у СССР і жыў у Адэсе.
У 1990 годзе ён быў пасвечаны ў епіскапа Кірэнскага і прызначаны прадстаўніком патрыярха Парфенія ў Афінах (1990-1997). Ён заўсёды суправаджаў Патрыярха Парфенія ў яго паездках па Афрыцы і на шматлікіх міжнародных, міжканфесійных і багаслоўскіх канферэнцыях.
У 1997 годзе патрыярх Пётр VII прызначыў яго патрыяршым вікарыем Александрыі, каб дапамагчы яму ў пачатку яго патрыяршаства, і праз дзесяць месяцаў ён быў абраны мітрапалітам Камеруна. Ён значна развіў там місіянерскую дзейнасць, будаваў цэрквы, школы і бальніцы, дапамагаючы многім афрыканцам і мясцовым грэкам. У 2002 годзе ён быў пераведзены ў мітраполію Зімбабвэ, дзе заснаваў чатыры місіянерскіх цэнтра, грэцкі культурны цэнтр, два буйных місіянерскіх цэнтра ў Малаві з бальніцай, тэхнічнымі школамі і дзіцячымі садкамі.
Пасля гібелі Патрыярха Пятра і іншых старэйшых епіскапаў у выніку крушэння верталёта ў Эгейскім моры, Феадор быў аднагалосна абраны 9 кастрычніка 2004 года Сінодам Александрыйскай царквы Патрыярхам. Цырымонія інтранізацыі адбылася ў Благавешчанскім саборы Александрыі ў нядзелю, 24 кастрычніка 2004 года, у прысутнасці рэлігійных і грамадзянскіх прадстаўнікоў і вялікай колькасці вернікаў. Ён з'яўляецца сёмым патрыярхам Александрыі крыцкага паходжання.
Старына
Назву Старына́ або Ста́рына маюць:
Андрэй Мікалаевіч Азараў
Андрэй Мікалаевіч Азараў, таксама вядомы як talerka (нар., г. п. Астрына, Гродзенская вобл., БССР) — беларускі і расійскі дызайнер. Адзін з першых беларускіх вэб-дызайнераў.
Біяграфія
Скончыў факультэт мастацкага афармлення Мінскага мастацкага вучылішча (1990), у 1991—1992 гадах вучыўся на аддзяленні «Інтэр’еры і абсталяванне» Беларускай акадэміі мастацтваў.
Пачаў кар’еру ў 1994—1996 гадах дызайнерам, а затым арт-дырэктарам інфармацыйнага агенцтва «РІД». У 1996—1999 гадах працаваў дызайнерам у кампаніі «Глабінфарм-С» (G.I.S.) — першым беларускім кантэнт-правайдару. Тады ж, у 1996 годзе, першым у Беларусі заняўся вэб-дызайнам. У 1999—2001 гадах працаваў дызайнерам, а затым арт-дырэктарам у беларуска-амерыканскай кампаніі EPAM Systems. У 2001—2003 гадах займаўся фрыланс вэб-дызайнам, адкрыў уласны праект Matepuana Project. З 2003 года працаваў дызайнерам у крэатыў-бюро DEFA; у 2004—2005 — дызайнерам у студыі Арцемія Лебедзева; у 2005—2006 — арт-дырэктарам дызайн-бюро «Тэлетайп.ru». Таксама ў 2003—2006 гадах супрацоўнічаў з маскоўскімі студыямі вэб-распрацовак і дызайну Promo Interactive, Open! Design, Dot. З 2006 года — фрыланс арт-дырэктар і дызайнер мультымедыя. У 2008 годзе чытаў курс «Інтэрактыўны дызайн» у Нацыянальным інстытуце дызайну, працаваў арт-дырэктарам студыі Artics. У 2011—2012 гадах працаваў крэатыўным дырэктарам па інтэрактыўных праектах у маскоўскім офісе Leo Burnett. Член Беларускага саюза дызайнераў.
Жыве ў Мінску і Маскве. Жанаты, двое дзяцей.
Захапляецца кулінарыяй, з 2005 году робіць фатаграфіі, а з 2008 года — відэаролікі для свайго кулінарнага праекта Talerka.ru.
Творчасць
Да 2-га курсу вучылішча ў асноўным пісаў алеем, затым займаўся інсталяцыяй і ў 1996 годзе зрабіў персанальную выставу «12.12.96» — першую і апошнюю. Пасля знаёмства з кампутарам і інтэрнэтам, шмат чаго пераасэнсаваў, з тых часоў, пакуль, не шукаў іншага асяроддзя для творчасці, лічачы іх удалай прыладай для ўвасаблення сваіх ідэй — работы адначасова з гукам, рухам, фактурамі і фатаграфіяй.
Мультымедыя-дызайн
Аўтар каля 100 сайтаў, у тым ліку lexus.is.ru, triart2000.ru, аўтарскага кулінарнага сайта talerka.ru і іншых.
Асноўнае дасягненне А. Азарова — змена ўяўленняў заказчыкаў і дызайнераў пра тое, якімі мусяць быць сайты, ён здолеў стварыць сайты, падобныя хутчэй да інтэрактыўных фільмаў, якімі наведвальнікі могуць кіраваць робячыся датычнымі падзеям на маніторы.
Matepuana Project
Праект ствараўся для ўдзелу ў работах студый вэб-дызайну, у якасці спецыяліста па флэш-анімацыі, паліграфічнаму дызайну і чалавека са свежымі ідэямі.
У 2005 годзе праект уключаны ў выданне Web Design: Studios (серыя ICONS) выдавецтвы Taschen, як лепшая студыя вэб-дызайну з прасторы колішняга СССР, у ліку 100 лепшых вэб-студый свету.
Прызнанне
З 1991 года ўдзельнічае ў нацыянальных беларускіх і міжнародных мастацкіх выставах, з 2001 года — у маскоўскіх, украінскіх і міжнародных фестывалях рэкламы.
Семіцкія мовы
Семіцкія мовы — група моў, адна з галін афразійскай, ці семіта-хаміцкай, макрасям'і моў, распаўсюджаных на Блізкім Усходзе, у Паўночнай Афрыцы і ва Усходняй Афрыцы, якая аб'ядноўвае некалькі буйных моўных сямей, звязаных адносінамі аддаленага сваяцтва.
З сучасных семіцкіх моў найбольш шырока распаўсюджаны
Андрэй Мікалаевіч Азараў
Talerka.ru
Некамерцыйны праект, які праз відэаролікі падае гледачу традыцыйныя рэцэпты розных краін свету. Значна, каля 10 % агульнага ліку рэцэптаў, у праекце прадстаўлена беларуская і літоўская кухні, што па задуме Азарава мусіць папулярызаваць кулінарныя традыцыі гэтага гістарычнага рэгіёна. У планах і стварэнне версіі talerka.ru на беларускай мове, калі такая будзе запатрабавана аўдыторыяй.
Семіцкія мовы
Паходжанне і ўзрост
На семіцкіх мовах на працягу тысячагоддзяў размаўляе насельніцтва Блізкага Усходу.
Андрэй Мікалаевіч Азараў
Talerka.ru
Ідэя праекта з’явілася ў 1994—1995 гадах, але здзейснена была толькі ў 2005—2006, калі з’явіліся адпаведныя тэхнічныя магчымасці і дастатковы кулінарны досвед. Відэаролікі з’явіліся на сайце talerka.ru у 2008 годзе — першыя былі занадта доўгія, па 7 хвілін, цяпер усе ролікі 1-2-хвілінныя.
Семіцкія мовы
Паходжанне і ўзрост
Да сям'і семіцкіх моў адносяцца мовы:
Андрэй Мікалаевіч Азараў
Talerka.ru
Да кастрычніка 2010 года на talerka.ru было 300 відэарэцэптаў, да студзеня 2012 года — больш 500.
Наведвальнасць talerka.ru, у кастрычніку 2010 года — каля 2,5 тысяч штодзень, у студзені 2012 года — каля 3 тысяч штодзень.
Семіцкія мовы
Гісторыя
Паводле распаўсюджанай гіпотэзы, продкі носьбітаў протасеміцкай мовы прыйшлі ў Пярэднюю Азію з Афрыкі, дзе знаходзілася прарадзіма афразійскіх моў. Паводле меркавання семітолага Ю. Зарынса, семіцкія мовы ўзніклі на тэрыторыі качавога пастухоўскага комплексу ў Аравіі, які з'явіўся ў перыяд асушвання клімату ў канцы дакерамічнага неаліту на старажытным Блізкім Усходзе (Глабальнае пахаладанне 6200 года да н.э.).
Андрэй Мікалаевіч Азараў
Talerka.ru
Праект talerka.ru быў пераможцам у намінацыі «карпаратыўныя сайты» на 11-м фестывалі рэкламы «Ідэя!» і лаўрэатам 8-га Кіеўскага фестывалю рэкламы ў інтэрактыўным конкурсе, атрымаўшы 3-е месца ў намінацыі «Некамерцыйныя праекты: забаўляльныя, культурныя, гуманітарныя, экалагічныя».
Семіцкія мовы
Гісторыя
На працягу некалькіх тысячагоддзяў семіцкія плямёны неаднаразова здзяйснялі міграцыі на поўнач, асімілюючы насельніцтва іншых абласцей. У III тысячагоддзі да н.э. семіцкія плямёны занялі Месапатамію і, магчыма, засялялі вобласці, якія адпавядаюць тэрыторыі цяперашняй Сірыі. Адзін з найбольш шырока распаўсюджаных дыялектаў протасеміцкай мовы стаў звацца акадскай мовай (па геаграфічнай назве сталіцы Саргонаўскай імперыі (2350—2170 да н.э.). Элементы акадскай мовы пранікалі ў шумерскую. У другім тысячагоддзі да н.э. і Асірыя і Вавілон шырока выкарыстоўвалі акадскую мову . Носьбіты гэтай мовы выкарыстоўвалі клінапіс, атрыманы ў спадчыну ад шумераў.
Электравакуумны дыёд
Электравакуумны дыёд — электравакуумны прыбор (электронная лямпа) з двума электродамі, валодаючы ўласцівасцю аднабаковай праводнасці.
Складаецца са шклянога балона, з якога адпампавана паветра да ціску 10-5—10-4 Па. У балоне змешчаны электроды: анод і катод. Катод можа быць прамога і ўскоснага напалу.
Прынцып дзеяння
У выніку награвання катода электрычным токам адбываецца вылучэнне з яго электронаў (тэрмаэлектронная эмісія). Вакол катода ўтвараецца адмоўны прасторавы зарад. Створанае ім электрычнае поле перашкаджае выхаду электронаў з катода, ствараючы патэнцыяльны бар'ер. Пры дадатным напружанні на анодзе адносна катода электроны, вылучаныя з катода, пераадольваюць патэнцыяльны бар'ер, паскараюцца і накіроўваюцца да анода. Праз дыёд пачынае працякаць электрычны ток. З павелічэннем напружання на анодзе ток праз дыёд узрастае. Пры адмоўным напружанні на анодзе патэнцыяльны бар'ер каля катода павялічваецца, і электроны не могуць яго пераадолець. У выніку гэтага электрычны ток праз дыёд адсутнічае.
Андрэй Мікалаевіч Азараў
Talerka.ru
Калегі па кулінарным Рунэце ставяцца да Азарава неадназначна, што агулам тлумачыцца творчай рэўнасцю.
Таполя белая
Таполя белая, Таполя серабрыстая (Populus alba) — высокае, 15-25 (35) метраў вышынёй, лістападнае дрэва сямейства вярбовых.
Назва
Таполя белая, таполя серабрыстая, ясакар, таполя , топаль , таполь.
Батанічнае апісанне
Мае шырокую шатровую крону і цыліндрычны ствол дыяметрам да 2 метраў, пакрыты гладкай светла-аліўкавай карой; у ніжняй частцы ствала, асабліва ў старых дрэў, кара цёмна-шэрая, глыбока парэпаная. Пупышкі белалямцавыя. Лісце чарговае, круглявае або трохкутна-яйкападобнае, 10-12 см даўжынёй і 5-10 см шырыні, ля аснавання злёгку сэрцападобнае, края вяліказубчастыя, форма выемкава 3-5 лопасцевая, зверху цёмнае, глянцавае, адваротны бок — белалямцавы, на круглых у сячэнні хвосціках, у 2-4 разы больш кароткіх за пласцінку. Кветкі аднаполыя, у ніцых суквеццях; пылавікі пурпурныя на кароткіх нітках; лычыкі двухраздзельныя, ярка-зялёныя, бледна-жоўтыя або цёмныя. Плод — каробачка. Цвіце ў сакавіку — красавіку, да з’яўлення лісця.
Таксанамія
Від уваходзіць у род сямейства  парадку.
Андрэй Мікалаевіч Азараў
Talerka App
У верасні 2012 года Talerka App трапіла ў Top-50 амерыканскага Apple App Store у катэгорыі Food&Drink, раней ніводная расійская прылада не паднімалася ў гэтай катэгорыі так высока. Апроч таго, Talerka App на працягу кастрычніка-верасня 2012 года ўваходзіла ў дзесятку самых папулярных кулінарных прылад «App Store Расія», канкуруючы з прыладамі Юліі Высоцкай і Джэймі Олівера.
Да кастрычніка 2012 года Talerka App на свае тэлефоны і планшэты ўсталявала больш 18 тысяч карыстальнікаў.
Да кастрычніка 2012 года ў Talerka App было больш за 520 відэарэцэптаў, палова іх з перакладам на англійскую мову.
Семіцкія мовы
Гісторыя
Пазней ролю «лінгва франка» ва ўсім рэгіёне Блізкага Усходу выконвала арамейская мова. Асабліва ўзмацняецца становішча арамейскай мовы ў эпоху кіравання Ахеменідаў (VII стагоддзе да н.э. — IV стагоддзе да н.э.), пры якіх яна становіцца афіцыйнай мовай імперыі.
Паводле Бібліі народы, якія размаўлялі на семіцкіх мовах паходзілі ад Сіма, сына Ноя.
Фанетыка
Для фанетычнага ладу семіцкіх моў характэрны наступныя асаблівасці:
Мікалай Іванавіч Жучко
Мікалай Іванавіч Жучко (нар., в. Масцілавічы, Клецкі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
У 1959—1960 гадах працаваў стропальшчыкам у Новасібірску. У 1960—1963 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1963—1965 гадах маляр Новасібірскага інструментальнага завода; у 1965—1972 гадах мастак-афарміцель завода ЖБВ; старэйшы тэхнік, у 1972—1973 гадах інжынер праектнага інстытута «Сібакадэмпраект» у Новасібірску.
Скончыў у 1973 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут В. У. Куйбышава; спецыяльны факультэт перападрыхтоўкі кадраў «Архітэктура і горадабудаўніцтва» пры Маскоўскім архітэктурным інстытуце.
У 1973—1975 гадах старэйшы архітэктар Гродзенскага філіяла інстытута «Белдзяржпраект»; у 1975—1976 гадах кіраўнік групы архітэктараў інстытута «Гроднаграмадзянпраект»; галоўны архітэктар праектаў АПМ-2 інстытута «Гроднаграмадзянпраект»; у 1985—1997 гадах кіраўнік архітэктурна-канструктарскай майстэрні № 2, № 1; з 1997 года галоўны спецыяліст па архітэктуры тэхнічнага аддзела УП «Інстытут Гроднаграмадзянпраект».
Член Саюза архітэктараў БССР з 1978 года. Пражывае ў Гродне.
Творчасць
Пабудаваныя па яго праектах жылыя дома і грамадскія будынкі фарміруюць горадабудаўнічае асяроддзе вуліц і жылых мікрараёнаў абласнога і раённых цэнтраў Гродзенскай вобласці.
Асноўныя работы ў Гродне: шматпавярховыя жылыя дамы з убудаванымі грамадскімі памяшканнямі і крамамі «Мелодыя», «1000 дробязяў» па вул. М. Горкага (1979—1982), забудова вуліц Дзяржынскага, Брыкеля, бульвара Ленінскага Камсамола, фізкультурна-аздараўленчы комплекс па праспекце Касманаўтаў, дзіцячы садок па вул. Прохаравай, комплексу 9-12 павярховага інтэрната з актавай залай на 600 месцаў і спартзалай 18x36 м і іншымі ўбудаванымі памяшканнямі на рагу вуліцы Урублеўскага і бульвара Ленінскага Камсамола (усе 1980), вытворчы будынак АСК сельскай гаспадаркі па вул. Віленскай (1981) , добраўпарадкаванне ўчастку драмтэатра (1983) , лёгкаатлетычны манеж, мікрараён Дзевятоўка-2 (абодва 1986) , камерцыйнага банка па вул. Міцкевіча (сааўтары Н. Чуйко, А. Тараненка), універсальнай залы з лядовай арэнай на 4000 месцаў і спартзалай па вуліцы Горкага (1999, сааўтары У. Еўдакімаў, А. Пархута, А. Тараненка); касцёлаў у мікрараёне «Паўднёвы» і жылым раёне «Дзевятоўка» ; рэканструкцыя цэнтральнага парку імя Жылібера (сааўтары А. Тараненка, К. Ладынцаў, Г. Шчамялёва) і інш.
Пры яго ўдзеле і непасрэднай кіраўніцтве распрацоўваліся праект забудовы, магістральныя сеткі і вуліцы мікрараёна № 1 і мікрараёна № 2 у г. Астравец, а таксама жылыя і грамадскія будынкі горада энергетыкаў Астравецкай АЭС; праводзілася рэканструкцыя будынка Гродзенскай абласной філармоніі па вул. Гарнавых, 17 у Гродне.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2017), Ганаровай граматай Гродзенскага Савета дэпутатаў (2003), лістом падзякі старшыні Гродзенскага аблвыканкама (2009), нагрудным знакам Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі «Ганаровы будаўнік» (2010), Ганаровымі граматамі УП «Інстытут Гроднаграмадзянпраект».
Даменнае імя
Даменнае імя — гэта імя, якое служыць для ідэнтыфікацыі абласцей — адзінак адміністрацыйнай аўтаноміі ў сетцы Інтэрнэт — у складзе бацькоўскіх (вышэйстаячых) абласцей. Кожная з такіх абласцей завецца даменам. Агульная прастора імёнаў Інтэрнэту функцыянуе дзякуючы DNS — сістэме даменных імёнаў. Даменныя імёны даюць магчымасць адрасавання інтэрнэт-вузлоў і размешчаных на іх сеткавых рэсурсаў (вэб-сайтаў, сервераў электроннай пошты, іншых службаў) у зручнай для чалавека форме.
Поўнае даменнае імя складаецца з непасрэднага імя дамена і далей імёнаў усіх даменаў, у якія ён уваходзіць, падзеленых кропкамі. Напрыклад, поўнае імя  пазначае дамен трэцяга ўзроўню , які ўваходзіць у дамен другога ўзроўню  , які ўваходзіць у дамен верхняга ўзроўню  , які ўваходзіць у безназоўны каранёвы дамен. У гутарковай мове пад даменным імем нярэдка разумеюць менавіта поўнае даменнае імя.
У DNS і, што асабліва важна, у, FQDN завяршаюцца кропкай (напрыклад, ), гэта значыць уключаюць каранёвае даменнае імя  , якое з'яўляецца безназоўным.
Міжнародныя дамены (gTLD)
Агульныя дамены верхняга ўзроўню (gTLD) кіруюцца арганізацыяй ICANN.
Інтэрнацыяналізаваныя дамены (IDN)
Даменныя імёны, якія ўтрымліваюць сімвалы нацыянальных алфавітаў. IDN верхняга ўзроўню кіруюцца і знаходзіцца пад кантролем ICANN.
Нацыянальныя дамены (ccTLD)
Нацыянальныя дамены верхняга ўзроўню (ccTLD) дэлегаваны адпаведным нацыянальным рэгістратарам, якія ўсталёўваюць правілы рэгістрацыі ў іх або самі, або паводле ўказанняў урада. Кіруючай арганізацыяй з'яўляецца IANA.
Зарэзерваваныя даменныя імёны
Дакумент RFC 2606 (Reserved Top Level DNS Names — Зарэзерваваныя імёны даменаў верхняга ўзроўню) вызначае назвы даменаў, якія варта выкарыстоўваць у якасці прыкладаў (напрыклад, у дакументацыі), а таксама для тэсціравання. Акрамя,   і  , у гэту групу таксама ўваходзяць  ,   і інш.
Дудкі
Назву Ду́дкі́ маюць:
Паручнік Кіжэ (фільм)
«Паручнік Кіжэ» — камедыйны гістарычны фільм, зняты ў 1934 годзе на кінастудыі Белдзяржкіно. Вядомы пераважна дзякуючы музыцы, якую да гэтага фільму напісаў Сяргей Пракоф'еў.