cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sex Pistols
Скандальная вядомасць (1976—1977)
Восенню 1976 года Sex Pistols упершыню далі канцэрт за мяжой (у Парыжы) і затым выступілі на першым панк-фэсце ў клубе «100» у Лондане. Тады ж выйшаў іх першы сінгл «Anarchy In The UK», які заняў 38-е месца. Праз 5 дзён адбылося сумна вядомае інтэрвью ў тэлеперадачы Біла Грундзі з удзелам гурта і іх сяброў. Пасля таго, як вядучы паспрабаваў пафліртаваць з адной з дзяўчат (якая пасля стала вельмі вядомай як Сьюзэн С’ю з Siouxsie & Тhe Banshees), музыкі ў прамым эфіры пакрылі вядучага нецэнзурнай лаянкай — выпадак, не меў прэцэдэнту да гэтага на брытанскім тэлебачанні. Шакаваў тэлегледачоў і той факт, што сябры гурту з’явіліся ў павязках са свастыкай. На наступны дзень з боку прэсы і разгневаных грамадзян Вялікабрытаніі пасыпаліся праклёны ў адрас гурту і тэлеканала Бі-бі-сі. Распачатае неўзабаве турнэ «Анархія» было часткова сарвана: у многіх гарадах улады забаранялі канцэрты гурту, а тыя, што праводзіліся, аблагалісь натоўпамі вернікаў, якія пасылалі праклёны гурту. З гэтага моманту скандальны арэол акружаў Sex Pistols да самага распаду гурту. У пачатку студзеня 1977 года адбыліся выступленні ў Амстэрдаме, пасля чаго адбыўся чарговы скандал у аэрапорце «Хітроў» (музыканты здзейснілі акты вандалізму ў салоне самалёта і працягнулі хуліганскія выхадкі ў гасцініцы).
Прыход Сіда Вішэса
Усё гэта, разам з планамі выхаду новага правакацыйнага сінгла «God Save The Queen», аказалася апошняй кропляй для EMI і 27 студзеня 1977 года кантракт быў скасаваны ў аднабаковым парадку. Кампанія выплаціла гурту няўстойку. Тады ж у склад гурту ўвайшоў Сід Вішэс, даўні сябар Роттэна, які замяніў Мэтлака, якога гурт так ніколі і не прыняў у якасці «свайго» (афіцыйна яму ў папрок ставілася любоў да The Beatles, хоць на самой справе адбіваліся іх сацыяльныя адрозненні). Нягледзячы на няўменне граць на бас-гітары, Сід Вішэс апынуўся ідэальна прыдатным для іміджу панк-рокера, а яго залежнасць ад цяжкіх наркотыкаў уносіла ўсё больш адчуваемы элемент хаосу вакол гурта.
«Never Mind The Bollocks, Here’s The Sex Pistols»
Зацікаўленасць праявілі Virgin, якія ў выніку выпусцілі ў чэрвені 1977 года сінгл «God Save The Queen» (назва паўтарае англійскі гімн). У той год Вялікабрытанія святкавала юбілей каралевы (25-годдзе ўзыходжання на пасад), і ўрачыстасці супалі з выхадам пласцінкі. Поўная жорсткай іроніі песня апынулася «аплявухай» англійскаму істэблішменту. У гонар сінгла было арганізавана выступленне на рачным параходзе, які плаваў па Тэмзе перад будынкам Парламента. Праз паўгадзіны ўсе ўдзельнікі вечарыны былі арыштаваныя паліцыяй. Пры гэтым, нягледзячы на забарону песні па брытанскаму радыё, сінгл заняў 2-е месца (па адной з папулярных версій, ён заняў 1-е, але музычная індустрыя не рашылася афіцыйна гэта прызнаць). Тады ж на ўдзельнікаў калектыву было здзейснена некалькі нападаў. Гэта вымусіла Sex Pistols скараціць канцэртную дзейнасць на радзіме: у канцы лета 1977 года гурт ананімна выступіў усяго некалькі раз у лонданскіх клубах. У той жа час прайшлі еўрапейскія гастролі і на восень была запланавана паездка ў Амерыку (пазней перанясенная на студзень наступнага года). Цікавасць да яе была падагрэтае вялікім артыкулам Чарльза М. Янга («Рок хворы і жыве ў Лондане», Rolling Stone, 10 кастрычніка 1977 года). Аўтар з вялікай сімпатыяй напісаў пра панк-рок у цэлым і The Sex Pistols у прыватнасці, непрыязна адгукнуўся аб паводзінах масмедыя і брытанскіх уладаў, чые забароны і ганенні парушалі ўвесь пералік грамадзянскіх свабодаў.
28 кастрычніка 1977 года выйшаў адзіны студыйны альбом гурту — «Never Mind The Bollocks, Here’s The Sex Pistols», які заняў 1-е месца ў брытанскім хіт-парадзе (правакацыйныя назва кружэлкі выклікала чарговы скандал). Апрача «Anarchy In The UK» і «God Save The Queen» у альбом увайшлі таксама два апошніх сінгла: «Pretty Vacant» і «Holidays In The Sun».
Распад (1978-79)
У студзені 1978 года Sex Pistols адправіліся ў гастролі па ЗША. Маршрут выступленняў пралягаў па гарадах амерыканскага Поўдня, дзе пра Sex Pistols ніхто не ведаў (адзіным піярам была радыерэклама). У выніку кантынгент гледачоў складалі ў большасці сваёй мясцовыя наведвальнікі пабаў, якім музыка гурта была цалкам чужая і незразумелая. На сцэне асноўную ўвагу стаў прыцягваць Сід Вішэс, які рэзаў сабе цела, па прыкладу Ігі Попа, бітымі бутэлькамі, абражаў публіку і правакаваў бойкі. Пры гэтым яго бас-гітару на канцэртах часта адключалі ад узмацняльнікаў, каб яго няроўная і слабая гульня не скажалі агульнае гучанне. Роттэна ж наадварот гэтыя выступы, відавочна, цягацілі: да гэтага часу адносіны паміж ім і Макларэнам практычна прыпыніліся, а імідж гурту і яго музычны напрамак сталі цяжарам, скоўвалі яго мастацкія памкненні. Некалькі дзён праз пасля фінальнага і ў цэлым больш паспяховага канцэрта 18 студзеня 1978 года ў Сан-Францыска Роттэн абвясціў, што пакідае гурт. Вішэс адправіўся да сваёй сяброўцы ў Нью-Ёрк, Кук і Джонс разам з Макларэнам паляцелі ў Бразілію, а Роттэн на Ямайку. Пазней спявак прызнаўся, што на самой справе «бляфаваў», заяўляючы аб сыходзе, аднак Макларэн прыняў тады гэтыя словы сур’езна з прычыны абвастрання іх адносін. Адмовіўшыся ад псеўданіма, Джон Лайдан неўзабаве заснаваў гурт Public Image Ltd, які даў, як лічаць некаторыя, пачатак постпанку.
«The Great Rock’n’Roll Swindle»
З сыходам Роттэна гісторыю Sex Pistols можна лічыць закончанай. Тым не менш, трэба было скончыць здымкі фільма «Вялікае ашуканства рок-н-ролу». Пад кіраўніцтвам рэжысёра Джульена Тэмпла і Макларэна здымкі працягнуліся без Роттэна. У Бразіліі быў адшуканы вядомы рабаўнік 60-х гг. Рональд Біггс, які хаваўся тут ад брытанскай паліцыі. Макларэн угаварыў яго запісаць песню з Джонсам і Кукам («No One Is Innocent») і выканаць ролю ў фільме. Затым здымкі былі перанесены ў Парыж. Для фільма было спецыяльна запісана мноства песень: Вішэс выканаў 3 песні (пару старых і змяненны да непазнавальнасці хіт Фрэнка Сінатры «My Way»), Джонс і Кук таксама запісалі свае ўласныя песні; затым былі запрошаны цалкам староннія спевакі і кампазітары, сімфанічны аркестр, група неграў, якія граюць дыска, нарэшце, адну з песень выканаў сам Малькальм Макларэн. Фільм з бязладным зместам, прасякнуты тыпова англійскім фарсам, стаў увасабленнем хаосу саміх Sex Pistols. Хоць сюжэтна фільм аб’ядноўвацца лекцыямі Макларэна аб тым, як стварыць і «раскруціць» гурт, галоўная ж лінія — Стыў Джонс, Пол Кук і Сід Вішэс шукаюць Макларэна, каб навалять, (мабыць, у сувязі з «вялікім ашуканствам», пра якое ідзе гаворка), але ў апошні момант цягнік з Макларэнам схаваўся ў іх на вачах. Фільм выйшаў на экраны кінатэатраў ў 1979 годзе і суправаджаўся аднайменным падвойным альбомам.
Смерць Сіда Вішэса
Пасля здымак фільма Сід Вішэс перасяліўся ў Нью-Ёрк, дзе нейкі час выступаў з музыкамі з New York Dolls. 29 кастрычніка 1978 года ён быў арыштаваны за забойства сваёй сяброўкі Нэнсі Спанджэн. Сам музыка з прычыны цяжкай алкагольнай і наркатычнай інтаксікацыі не памятаў здарэння і віну сваю катэгарычна адмаўляў. 9 снежня Вішэс разбіў бутэльку аб галаву брата Паці Сміта, Тода Сміта, і быў арыштаваны на 55 дзён. У лютым 1979 года ён быў выпушчаны пад заклад і на наступную раніцу пасля святкавання выхаду з турмы памёр ад перадазіроўкі гераіну, паставіўшы, такім чынам, канчатковую кропку ў біяграфіі Sex Pistols.
Пасля распаду
У 1985 годзе Лайдан адсудзіў у Макларэна права на ўсе песні Sex Pistols. Макларен да таго часу сам стаў музыкантам і запісваў альбомы ў жанрах электроннай музыкі. За мінулыя з распаду гурта 28 гадоў Sex Pistols некалькі разоў збіраліся (у 1996, 2002, 2003 і 2008 гг.). У сваім першапачатковым складзе з Мэтлакам, каб выступіць на канцэртах і гастролях.
Эстэтыка
Хоць Sex Pistols не былі першым панк-гуртом у цэлым, а толькі першым англійскім панк гуртом, большасць крытыкаў і музыкаў сыходзяцца ў адным: яны былі і застаюцца найбольш поўным увасабленнем субкультуры «панка». Хаця іх музыка не была рэвалюцыйнай, — Ramones у ЗША ужо гралі ў стылі панк, а першынство выпуску першай брытанскай панк-кружэлкі перахапілі The Damned, выпусціўшы свой сінгл на месяц раней "Anarchy In The UK — Sex Pistols кожным сваім учынкам, словам, жэстам, адзеннем неслі бескампрамісныя зарады анархіі, правакацыі і палітыкі. Як здараецца ў такіх выпадках, адначасова спрацавала мноства фактараў. Вялікабрытанія ў другой палове 1970-х гг. перажывала постімперскі заняпад, на які наклаўся сусветны крызіс; з хуткімі тэмпамі беспрацоўя рос і недавер да ўрада, для моладзі ніжэйшых класаў будучыня ўяўлялася ўсё больш нявызначанай — у такой атмасферы праходзіла жыццё калектыву. Але Sex Pistols таксама былі б немагчымы без такога настойлівага імпрэсарыё як Макларэн, апантанага сытуяціянісцкімі ідэямі правакацыі; без Джэмі Рыда, яшчэ аднаго сытуяаціяніста, аўтара ўсіх графічных работ гурту (вокладкі, плакаты і т. п.), якія з’яўляюцца цяпер класікай жанру; без Вівьен Вэствуд, якой былі абавязаныя амаль усе панкі Лондана, — менавіта яна была дызайнерам шматлікіх пінжакоў з булаўкамі, ірваных сеткаватых футболак, матацыклетных ланцугоў-ашыйнікаў; без, нарэшце, самога Джоні Роттэна, чыё бескампрамісная дасціпнасць і здзеклівая манера спеваў былі ядром музыкі Sex Pistols.
Альбомы
Уключаныя ўсе афіцыйныя альбомы, выдадзеныя лэйблам Virgin.
Бутлегі
Уключаны некаторыя найбольш значныя бутлегі і паўафіцыйныя выданні.
Чачавец
Чачаве́ц — рака ў Беларусі, у Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Беседзь.
Даўжыня ракі 10 км. Пачынаецца за 1,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Разальмова, вусце ў аграгарадку Баханы. Рэчышча каналізаванае.
Ардзіў
Ардзіў (Орді́в) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Канцана
Канцана (Conzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1004 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 86 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 15030. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Люцыя.
Жан-Батыст Ламарк
Біяграфія
У 1772—1776 у Вышэйшай медыцынскай школе ў Парыжы.
Прафесар Музея прыродазнаўчай гісторыі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па эвалюцыі жывога свету, распрацоўцы класіфікацыі і сістэматыкі раслін, палеанталогіі, зоапсіхалогіі.
Увёў падзел жывёл на пазваночных і беспазваночных, тэрмін «біялогія», апісаў шмат відаў выкапнёвых і сучасных арганізмаў.
Кім Ір Сен
Кім Ір Сен (김일성 — Кім Ільсон, народжаны Кім Сон Джу;, Мангёндэ, Карэя, Японія — , Пхеньян, Паўночная Карэя) — паўночнакарэйскі камуністычны і дзяржаўны дзеяч. Распрацаваў карэйскую ідэалогію — чучхэ, якая аб’ядноўвае ў сабе марксізм і карэйскі нацыяналізм.
Кім Ір Сен займаў пасады Старшыні Кабінета Міністраў КНДР з 1948 да 1972 і Прэзідэнта КНДР з 1972 да смерці, хоць яго рэальная ўлада заключалася ў пасадзе Генеральнага сакратара Працоўнай партыі Карэі. З 1953 г. маршал КНДР. Афіцыйны тытул, як пры жыцці, так і пасля скону: «Вялікі правадыр маршал таварыш Кім Ір Сен». Пасля смерці абвешчаны «вечным прэзідэнтам» Паўночнай Карэі.
Беневента
Беневента (Benevento, Beneviento, Beneventum) — горад у італьянскім рэгіёне Кампанія, на паўночны ўсход ад Неапаля, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Заступнікам горада лічыцца апостал Варфаламей, мошчы якога захоўваюцца тут з IX стагоддзя ў саборы Сан-Барталамеа, у сувязі з гэтым горад заўсёды быў вельмі прывабны для паломнікаў-хрысціян.
Свята горада — 24 жніўня. Дыстанцыйны ўніверсітэт імя Джусціна Фартуната.
Трубы (герб)
Тру́бы, або Тромбы (Trąby) — прыватнаўласніцкі герб, вядомы з канца XIV ст., у Вялікім Княстве Літоўскім — пасля Гарадзельскай уніі 1413 года. Гербам карысталіся больш за 100 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Войны, Грычыны, Нарбуты, Осцікі, Радзівілы, Развадоўскія, Рудаміны, Хвальчэўскія.
Апісанне
У чырвоным полі 3 чорныя паляўнічыя трубы, злучаныя муштукамі, кожная з 4 залатымі паяскамі і перакручаным шнурком; клейнод — над прылбіцай з каронай 5 страусавых пёраў.
Птушкі-насарогі
Птушкі-насаро́гі (Bucerotidae) — сямейства птушак атрада ракшападобных. Уключае 57 відаў, які насяляюць Афрыку і Паўднёва-Усходнюю Азію, на астравах Ціхага і Індыйскага акіяна; 10 з іх з'яўляюцца эндэмікамі паўднёвай Афрыкі. Навуковая назва гэтых птушак паходзіць βουσ — «бык» і κέρας — «рог», што літаральна азначае ў перакладзе «рог быка».
5-я партызанская брыгада
3-я партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная 1 чэрвеня 1944 года на базе 3-га батальёна партызанскага палка «Трынаццаць», дзейнічала ў партызанскае злучэнне «Трынаццаць». Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бялыніцкага, Бярэзінскага, Круглянскага, Шклоўскага і Крупскага раёнаў. 30 чэрвеня 1944 года брыгада (494 партызаны, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны вялі баі з ворагам, удзельнічалі ў аперацыі «рэйкавая вайна». Асноўны ўдар наносілі на чыгуначным участку Барысаў — Орша. 20 чэрвеня 1944 года каля станцыі Бобр падарвалі 400 рэек
MARUV
Раннія гады і перыяд «The Pringlez»
Нарадзілася ў Паўлаградзе 15 лютага 1991 года. У школьныя гады займалася музыкай і танцамі.
У 2013 годзе яна сабрала гурт The Pringlez як адукацыйны студэнцкі праект. У тым жа годзе каманда выйграла конкурс Pepsi Stars of Now. Калектыў выканаў кавер-версіі вядомых хітоў і ўласныя трэкі ў стылі поп-рок.
У 2014 годзе скончыла факультэт аўтаматыкі і прыборабудавання Харкаўскага політэхнічнага інстытута, атрымаўшы дыпломы па дзвюх спецыяльнасцях: «радыёфізіка і электроніка» і «спецыяліст у галіне інтэлектуальнай уласнасці». Адначасова займалася вакалам. У тым жа годзе яна ўдзельнічала сольна ў 4-м сезоне вакальнага шоу «Голас краіны» ў камандзе Сяргея Лазарава. .
The Pringlez удзельнічаў у конкурсе «Новая хваля» (Сочы) у 2015 годзе, дзе заняў 3 месца.
У пачатку 2017 года гурт пераехаў у Кіеў і змяніў назву, рэпертуар і музычны стыль.
2017—2018: пачатак сольнай кар’еры
7 мая 2017 года выйшаў сольны міні-альбом «Stories», у які ўвайшлі 7 кампазіцый на трох мовах. Увосень удзельнічала ў 8-м сезоне вакальнага шоу «Х-фактар» з уласнай украінамоўнай песняй «Обійми».
У тым жа годзе яна пазнаёмілася з гітарыстам Міхаілам Бусіным, больш вядомым пад псеўданімам Бусін. Разам яны стварылі ўласны лэйбл «Zori Sound», пад якім выпусцілі першы сумесны трэк «Спини». У канцы года Maruv і Boosin выпусцілі другую сумесную працу «Drunk Groove», якая выйшла ў Расіі пад лэйблам «Warner Music Russia».
2019—цяпер: удзел у адборы на Еўрабачанне
22 студзеня 2019 года, у дзень жараб’ёўкі паўфіналаў, стала вядома, што Maruv прыме ўдзел у Нацыянальным адборы на 64-ы конкурс песні «Еўрабачанне» замест Таяны, якая ў апошні момант адмовілася ад удзелу. Па выніках жараб’ёўкі 9 лютага выступіла ў першым паўфінале нацыянальнага адбору, выканаўшы аўтарскую песню «Siren Song», якая распаўсюджвалася на лэйбле Warner Music Russia. На працягу тыдня песня ўзначаліла чарты iTunes і Google Play Music. Па выніках галасавання гледачоў і журы Maruv выйшла ў фінал нацыянальнага адбору, у якім і перамагла. 25 лютага Нацыянальная грамадская тэлерадыёкампанія Украіны і Maruv не знайлі згоды пра умовы кантракта на ўдзел у конкурсе песні Еўрабачанне, таму яна не будзе прадстаўляць на конкурсе Украіну.
Прэмія MTV
3 кастрычніка 2019 года тэлеканал MTV Russia вылучыў Maruv у намінацыі «Лепшы выканаўца па версіі MTV Russia». 3 лістапада 2019 года атрымала прэмію MTV EMA («Еўрапейская музычная прэмія MTV») як лепшая расійская выканаўца года (Best MTV Russia Act). Пасля ўзнагароджання спявачка падзякавала ўсіх расійскіх прыхільнікаў, якія прагаласавалі за яе.
Гунхільда Свейнсдоцір
Гунхільда Свейнсдоцір (Gunnhildr Sveinsdóttir) — традыцыйна лічыцца жонкай караля Швецыі Анунда Якаба і караля Даніі Свена II. Тым не менш улічваючы вельмі расплывістыя дадзеныя аб гэтай гістарычнай асобе, некаторыя сучасныя гісторыкі прытрымліваюцца думкі, што існавалі дзве розныя аднайменныя каралевы. Часам яе называюць Гудай або Гірыд, аднак гэта адбываецца з-за блытаніны з яе дачкой Гідай, якая таксама вядомая пад імем маці-Гунхільда.
Біяграфія
Згодна «Колу Зямному» (каля 1230 года) Сноры Стурлусана і «Сазе пра нашчадкаў Кнута» (1250-я гады), яна была дачкой нарвежскага ярла Свейна Хокансана і Гольмфрыды, дачкі (або сястры) караля Олафа Шатконунга і сястры (або пляменніцы) караля Эмунда Старога. Сястра Гунхільды Сігрыд была замужам за ўплывовым бондам Аслакам Эрлінгсанам.
Каралева Швецыі
Свейн Хокансан як феадал правілаў часткай нарвежскай тэрыторыі ў якасці сюзерэна Олафа Шатконунга. У 1015 годзе ён быў разбіты прэтэндэнтам Олафам Харальдсанам (Олафам Святым) і быў вымушаны са сваёй сям’ёй бегчы ў Швецыю. З хронікі Адама Брэменскага (практычна яго сучасніка) вядома, што Гунхільда ў невядомую дату выйшла замуж за сына Олафа Шетконунга і яго спадчынніка, караля Анунда Якаба (1022 — каля 1050). Інфармацыя знойдзена ў схаліі, у якой гаворыцца: «Гунхільда, удава Анунда, не той жа чалавек, што і Гіда, якую забіла Тора». Схолія ставіцца да ўрыўку з асноўнага тэксту Адама, які апісвае Гунхільду, што яна пражывае ў Швецыі ў каля 1056 годзе, пасля таго, як яе шлюб з каралём Даніі Свенам II скончыўся. Такім чынам, у старажытнай пісьменнасці было прынята атаясамліваць шведскую і дацкую каралёў-цёзак Гунхільд адну з адной. Гэта было аспрэчана гісторыкам XX стагоддзя Стурэ Балінам, які, уважліва вывучыўшы тэкст Адама заключыў, што гэта два розныя чалавекі, прычым Дацкая каралева была дачкой Свейна Хокансана. Два пазнейшыя даследчыкі, Торы Ніберг і Карл Халенкройц, выказалі здагадку, што Гунхільда, магчыма, была жонкай і Анунда Якаба і Свена II.
У крыніцах той эпохі не згадваюцца дзеці Гунхільды і Анунда Якаба. Аднак больш позні дацкі летапісец Саксон Граматык і ісландскія летапісы кажуць, што ў «шведскага караля», верагодна Анунда Якаба, была дачка, якую звалі Гід, часам таксама званая Гудай або Гунхільдай. Магчыма гіда была дачкой Анунда ад іншай жанчыны, а Гунхільда была яе мачахай. Тым не менш, Саксан і ісландскія летапісы з’яўляюцца познімі крыніцамі, і інфармацыя аб паходжанні Гіды можа ў канчатковым выніку прывесці да няправільнага тлумачэння тэксту Адама Брэменскага. Па словах Адама Гіда была замужам за каралём Даніі Свенам II, які правёў некаторы час пры шведскім двары падчас свайго палітычнага выгнання з Даніі прыкладна ў 1047 годзе. Аднак яна памерла ўсяго праз пару гадоў, у 1048 або 1049 годзе; меркавана яе атруціла наложніца Свена, Тора.
Каралева Даніі
Кароль Анунд Якаб памёр прыкладна ў 1050 годзе. Калі дзве Гунхільды былі сапраўды адным і тым жа чалавекам, ўдава каралева адправілася ў Данію і выйшла замуж за ўдаўца сваёй дачкі (або падчарыцы), свайго былога зяця караля Даніі Свена Эстрыдсена. Згодна Annales Lundensis шлюб быў заключаны ў 1052 годзе. Адам Брэменскі піша: «Калі справы ў яго пайшлі добра, ён неўзабаве забыў цара Нябеснага і прывёз сваю сваячку са Швецыі, зрабіўшы сваёй жонкай. Арцыбіскуп [Гамбург-Брэмена] быў гэтым вельмі незадаволены». У мужа і жонкі быў сын па імі Свейн, але шлюб доўжыўся нядоўга; царква палічыла шлюб незаконным, таму што яны былі звязаны занадта цесным крэўным сваяцтвам — яны альбо былі кузенамі, альбо Свен быў жанаты на яе дачцэ — і ім пагражалі адлучэннем ад царквы, калі яны не развядуцца. Спачатку Свен быў у лютасьці і пагражаў спустошыць арцыбіскупства Гамбурга, але арцыбіскуп настойваў на сваім патрабаванні. Нарэшце, калі тата Леў IX адправіў ліст з прашэннем, Свену прыйшлося саступіць і развесціся з каралевай. Пасля гэтага Гунхільда была вымушана вярнуцца ў Швецыю ў 1051 або 1052 годзе. Шлюб Гунхільды і яе дачкі са Свенам былі пераблытаны адзін з адным у больш позняй гістарыяграфіяй.
Далейшае жыццё
Пасля свайго вымушанага разводу Гунхільда вярнулася ў свае маёнткі ў Швецыі, магчыма, у Вестэргётландзе. Адам Брэменскі называе яе Sanctissima і апісвае яе гасціннасць ў адносінах да місіянерскага біскупа Адальварду, якога кароль Эмунд Стары прагнаў з тынга. Адам піша, што Адальварда па гарыстай мясцовасці (магчыма з даліны Меларэн у Вестэргётландзе) у рэзідэнцыю каралевы суправаджалі сваяк караля Стэнкіль. Яна надала ўсё свой час «гасціннаму дачыненню да яго і іншай набожнай працы».
З крыніц таго часу пра Гунхільду больш нічога не вядома. Згодна з ненадзейнаму летапісу XVI стагоддзя Іаана Магнуса яна правяла адпушчаныя ёй дні ў набожным пакаянні за свае грахі і займаючыся царкоўнай дзейнасцю. Хроніка паведамляе, што яна заснавала майстэрню па вырабе тэкстылю і адзення для царкоўнікаў. Яе самай вядомай працай было адзенне харыстаў, якое яна зрабіла для сабора Роскіле. Па словах Яна Магнуса яна заснавала манастыр Гудхем ў сярэдзіне XI стагоддзя. У рэчаіснасці ж гэты манастыр быў заснаваны роўна праз сто гадоў, у 1152 годзе. Легенда пра манастыр можа ўзнікнуць з-за таго, што яна і яе жанчыны жылі ізаляваным рэлігійным жыццём, робячы царкоўныя адзенні ў сваіх маёнтках, адным з якіх мог быць Гудхем. Традыцыйна лічыцца, што яна памерла ў Гудхеме, дзе «явіла вялікае мноства цнотаў»; яна была пахавана пад магільным каменем, на якім быў выразаны яе малюнак.
MARUV
Асабістае жыццё
Муж — Аляксандр Корсун, дырэктар кампаніі Maruv.
Адмова ад удзелу ў «Еўрабачанні-2019».
У пачатку 2019 года стала вядома, што Maruv гастралюе ў Расіі пасля пачатку вайны на ўсходзе Украіны. Яна паведаміла, што гурт працягвае выступаць у Расіі, бо такім чынам «нясе мір […]» і што «хтосьці бярэцца за зброю, а хтосьці — за музыку. Гэта мой спосаб прынесці мір». Пазней, падчас фіналу Нацыянальнага адбору, у адказ на пытанне вядучай Ганна сказала: «Нельга судзіць аб усёй Расіі па прэзідэнце. Бо ў Расіі чатыры мільёны чалавек. Ці чатыры мільярды». У адказ Сяргей Прытула сказаў: «Чатыры мільярды гэта мара іх прэзідэнта, і чатыры мільёны — мара ўсіх украінцаў». Такая пазіцыя спявачкі выклікала асуджэнне ва ўкраінскім грамадстве.
25 лютага пасля перамогі на нацыянальным адборы на «Еўрабачанне-2019» ад Украіны Ганна адмовілася падпісваць кантракт з НСТУ на ўдзел у конкурсе «Еўрабачанне», бо яе не задавальнялі ўмовы кантракта. Адной з ключавых умоў НСТУ было патрабаванне «не выязджаць на тэрыторыю Расійскай Федэрацыі, пачынаючы з даты падпісання дагавора і заканчваючы трыма месяцамі пасля заканчэння конкурсу», усяго 6 месяцаў: з лютага па май 2019 года (час правядзення конкурсу песні «Еўрабачанне») і з чэрвеня па верасень 2019 года (праз тры месяцы пасля «Еўрабачання»).
Самай вялікай праблемай стала неабходнасць перадачы правоў на песню і кліп. Яшчэ да выступлення на адборы правы на кліп і песню належалі расійскай кампаніі «Warner Music Russia». Ганна пагадзілася з патрабаваннем адмовіцца ад канцэртаў у Расійскай Федэрацыі да заканчэння «Еўрабачання-2019». Па словах Ганны, яна не атрымала ні фінансавай, ні арганізацыйнай падтрымкі ў падрыхтоўцы выступу. У выніку яна адмовілася падпісваць дамову. Пасля ад удзелу ў Еўрабачанні адмовіліся іншыя ўдзельнікі фіналу Нацыянальнага адбору ад Украіны, якія занялі 2-4 месцы: гурты «Freedom Jazz», KAZKA і «Brunettes Shoot Blondes».
Выпуск песень у Расіі пад лэйблам Warner Music Russia
У лютым 2019 года ва Украіне напярэдадні адбору на «Еўрабачанне-2019» разгарэўся скандал, калі стала вядома, што аўтарскія правы на песню MARUV «Siren Song», якая перамагла ў нацыянальным адборы на «Еўрабачанне-2019», належаць расійскаму гуказапісвальнай кампаніі «Warner Music Russia».
Канцэрты ў Расіі пасля Еўрабачання 2019
У пачатку красавіка 2019 года ва Украіне разгарэўся скандал, калі ўкраінская грамадскасць даведалася, што MARUV выступіла ў Расіі ў канцы сакавіка 2019 года на канцэрце, прысвечаным вядомаму ўкраінафобу Іосіфу Прыгожыну. Да гэтага, у сакавіку 2019 года, у Укрнэце ўжо разгарэўся скандал, пасля таго як украінскія карыстальнікі даведаліся, што ў сярэдзіне сакавіка 2019 года спявачка дала канцэрт на маскоўскім радыё NRJ і ў «ЖАРА Music Awards» у Маскве.
У сярэдзіне красавіка 2019 года MARUV апублікавала фота са свайго вялікага сольнага канцэрту ў Маскве, што выклікала негатыўную рэакцыю ўкраінцаў ва Укрнэце. Пасля, у канцы красавіка 2019 года, ва Украіне зноў разгарэўся скандал пасля таго, як MARUV пасля канцэрту 7 красавіка 2019 года ў Санкт-Пецярбургу публічна прызналіся ў любові да Расіі.
У чэрвені 2019 года MARUV зноў трапіла ў скандал ва Украіне, калі падчас новага канцэртнага тура спявачкі па Расіі ў Маскве, Сочы, Санкт-Пецярбургу і Екацярынбургу спявачка не захацела адказаць на пытанне аднаго з журналістаў: «Чый? Крым?».
23 ліпеня 2019 года Ганна выступіла ў Маскве, адкрыўшы канцэрт Крысціны Агілеры, выступленне адбылося на стадыёне «ВТБ Арэна».
Нацыянальны парк Хэлс-Гейт
Хэлc-Гейт (Hell's Gate) — нацыянальны парк у Кеніі, размешчаны ў 63,4 км на паўночны захад ад Найробі, 3,6 км на поўдзень ад возера Найваша.
Гісторыя
Нацыянальны парк Хэлc-Гейт створаны ў 1984 г. для аховы асаблівага ландшафту і дзікай прыроды мясцовасці на поўдзень ад возера Найваша.
Прырода
Нацыянальны парк Хэлc-Гейт уяўляе сабою два скальных узвышша вулканічнага паходжання, якія перасякае вузкі праход, які і мае назву Хэлc-Гейт (літаральна "Адская брама"). На поўдні нацыянальнага парка пачынаецца каньён ракі Ньёро́ва з гарачымі крыніцамі вады.
Для Хэлc-Гейт характэрна флора тыповай афрыканскай саванны. Фаўна прадстаўлена пераважна траваеднымі — зебрамі, жырафамі, буйваламі і інш. Драпежныя жывёлы (львы, гіены, леапарды) сустракаюцца рэдка.
Дамініканскі бурштын
Дамініканскі бурштын — выгляд бурштыну (самы масавы ў тропіках і другі ў свеце пасля балтыйскага бурштыну), які выяўляецца ва ўсходняй частцы вострава Гаіці (Карыбскае мора) ў Дамініканскай Рэспубліцы.
Апісанне
Дамініканскі бурштын часцей бывае жоўтага колеру, а таксама чырвонага, зялёнага і, значна радзей, блакітнага колеру.
Блакітны бурштын сустракаецца, галоўным чынам, у шахце Апала Кемадо (Palo Quemado mine) на поўдзень ад La Cumbre.
Усе радовішчы дамініканскага бурштыну займаюць плошчу каля 400 км² у гарах Кардыльера-Септэнтрыяналь на вышыні 500—1000 метраў над узроўнем мора. Сярод буйных радовішчаў La Cumbre, La Toca, Palo Quemado, La Bucara, Los Cacaos, Bayaguana/Sabana de la Mar і іншыя.
Калекцыі дамініканскага бурштыну дэманструюцца ў музеі бурштыну Museo del Ambar Dominicano, а таксама ў музеі Amber World Museum у Санта-Дамінга.
Дамініканскі бурштын утварыўся з закамянелай смалы выкапнёвага дрэва (род, сямейства Бабовых). Ад самага масавага і вядомага балтыйскага бурштыну адрозніваецца большай празрыстасцю і адносна вялікай колькасцю выкапнёвых уключэнняў, інклюзаў. Гэта дазволіла падрабязна аднавіць структуру даўно зніклых экасістэм трапічных лясоў.
Гісторыя вывучэння
Першая згадка пра наяўнасць інклюзаў у дамініканскім бурштыне адносіцца да 1939 годзе, першы від насякомых быў апісаны адтуль у 1964 годзе. Ім стала безжальная пчала (Wille & Chandler, 1964). У 1970-1980-я гады вывучэнне энтамафаўны дамініканскага бурштыну актывізавалася, асабліва ж актыўна яно вядзецца ў апошнія два дзесяцігоддзі.
Фаўна дамініканскага бурштыну
Да цяперашняга часу з дамініканскага бурштыну вядома больш за 520 відаў насякомых у складзе 21 атраду.
Уладзімір Аркадзевіч Мацвееў
Уладзімір Аркадзевіч Мацве́еў ( г., ) — беларускі інфекцыяніст, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
У 1979 годзе з адзнакай скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут. З 1980 па 1982 год працаваў урачом рэаніматолагам ў Віцебскай інфекцыйнай клінічнай бальніцы, з 1982 па 1988 год — старэйшым лабарантам кафедры інфекцыйных хвароб Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. У 1983 годзе паступіў у завочную мэтавую аспірантуру Інстытута вірусалогіі імя Д. І. Іваноўскага АМН СССР, у 1987 годзе ў вучоным савеце названага інстытута абараніў кандыдацкую дысертацыю па спецыяльнасці «Інфекцыйныя хваробы» на тэму «Фарміраванне хранічнага гепатыту В і значэнне імуннага статусу хворага».
«Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь». Аўтар 120 навуковых прац, навучальнага дапаможніка «Інфекцыйныя хваробы ў дзяцей». У цяперашні час асноўныя навуковыя інтарэсы сканцэнтраваныя ў галіне ВІЧ-інфекцыі, апартуністычных інфекцый, вакцынапрафілактыкі, прыроджаных і перынатальных інфекцый.
Юлія Анатолеўна Курганская
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіла падрыхтоўку ў СДЮШАР «Нёман» г. Гродна, трэнер — Н. І. Дашко. У наш час асабісты трэнер — Н. І. Дашко, А. І. Кісель. Выступае за ХК «Рытм» і.
Краснаармейск (Саратаўская вобласць)
Краснаармейск (Красноармейск) — горад (з 1918) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснаармейскага раёна Саратаўскай вобласці. Насельніцтва 25,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1766 годзе.
Горад размешчаны на Прыкаспійскай нізіне, ля вытокаў ракі Голы Карамыш (басейн Мядзведзіцы), за 75 км на поўдзень ад Саратава.
Фабрыкі: ткацкая, швейная, трыкатажная; заводы: механічны, машынабудаўнічы, маслабойны, керамічны (да 2002 года — цагляны).
NGC 5026
NGC 5026 (іншыя абазначэнні — ESO 269-73, MCG -7-27-48, DCL 540, IRAS13113-4241, PGC 46023) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Цэнтаўр.
Кызылтау (аульная акруга Карыма Мынбаева)
Кызылтау — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт аульнай акругі Карыма Мынбаева. Код КАТА — 356469100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 528 чалавек (261 мужчына і 267 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 352 чалавекі (169 мужчын і 183 жанчыны).
Бярозавец
Бяро́завец (, Берёзовец) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Паліна Барысаўна Лагуноўская
Паліна Барысаўна Лагуноўская (, Віцебск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 г. Працавала ў Белдзяржпраекце, Мінскграмадзянпраекце, з 1975 года — кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Мінскпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): ПДП Усходняга жылога раёна і праект забудовы мікрараёна № 1 у Брэсце (1966—1975), Усходняга жылога раёна і праект забудовы мікрараёнаў № 1, 2 у Маладзечне (1965—1975), ПДП Задняпроўскага жылога раёна ў Магілёве (1969), праекты забудовы мікрараёнаў па вул. Танкавай—Мельнікайтэ (1979), Ангарская-3, 4 (1980—1982), Кунцаўшчына-1, 2, 3 (1984— 86).
Каўхава
Каўхава (Kauhava) — горад і муніцыпалітэт у Фінляндыі. Размешчаны ў ляні Заходняя Фінляндыя і з’яўляецца часткай вобласці Паўднёвая Астработнія, за 400 км на паўночны захад ад Хельсінкі на чыгуначнай лініі Хельсінкі — Оўлу. Насельніцтва — 16 943 чалавекі (30 чэрвеня 2015).
Літоўскі купецкі двор
Літоўскі купецкі двор існаваў з XV ст. на вул. Ільінка ў Кітай-горадзе як Старапанскі (Панскі) двор. 3 1508 года размяшчаўся ў раёне Варварскага крыжа (цяпер вул. Варварка). Тут купцы з Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы вялі аптовы і рознічны гандаль сваімі таварамі, для чаго былі створаны Панскі рад і Смаленскі іншаземны суконны рад. У канцы XVI ст. купецкі двор перанесены да царквы Грэбнеўскай Божай Маці (на Лубянскай плошчы), дзе створаны Панскі новы двор, або Літоўскі гасціны двор. Праіснаваў да другой паловы XVII ст.
Вільнюская мастацкая акадэмія
Вільнюская мастацкая акадэмія (Vilniaus dailės akademija) — вышэйшая дзяржаўная навучальная ўстанова ў Літве, якое дзейнічае ў Вільнюсе, з філіяламі ў Каўнасе (Каўнаскі інстытут дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва) і Цяльшяе (Цяльшйскі мастацкі факультэт). Адрас у Вільні — вуліца Майрон, 6 (Maironio g. 6). Рэктар прафесар Адомас Бутрымас, археолаг па спецыяльнасці, выхаванец гістарычнага факультэта Вільнюскага ўніверсітэта.
У 2007/2008 навучальным годзе навучалася 1621 бакалаўраў, 370 магістрантаў, налічвалася 32 дактаранты, 12 аспіранта, усяго 2035 навучэнцаў. Акадэмія мае сваю бібліятэку, галерэю «Akademija» на вуліцы Пілес (адкрыта ў 1991 годзе), выдавецтва (заснавана ў 1993 годзе).
Структура
У акадэміі працуюць факультэты:
Гісторыя
Заснаваны ў 1951 годзе ў Вільнюсе як Дзяржаўны мастацкі інстытут Літоўскай ССР шляхам аб'яднання Вільнюскага мастацкага інстытута і Каўнаскага інстытута прыкладнога мастацтва. У інстытуце былі кафедры жывапісу (мальбертны жывапіс, фрэска і мазаіка, вітраж, тэатральная дэкарацыя), графікі, скульптуры, архітэктурнай кампазіцыі і праектавання, а таксама пераведзеныя з Каўнаса керамікі і мастацкага тэкстылю.
У 1973 годзе былі ўтвораны два факультэты — выяўленчага мастацтва і прыкладнога мастацтва. У 1977 годзе рыхтаваліся мастакі па спецыяльнасцях: жывапіс, графіка, скульптура, дэкаратыўна-прыкладное мастацтва, інтэр'ер і абсталяванне, ландшафт, рэстаўрацыя архітэктар помнікаў, прамысловае мастацтва, мастацкае афармленне і мадэліраванне вырабаў тэкстыльнай і лёгкай прамысловасці, манументальна-дэкаратыўнае мастацтва, мастацтвазнаўства. Меўся філіял у Каўнасе, першапачаткова вячэрні аддзяленне (адкрыта ў 1959 годзе).
Краснаармейск
Назву Краснаармейск маюць:
Стоні-Брукскі ўніверсітэт
Уваходзіць у сістэму Нью-Ёркскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Яго кампус складаецца з 213 будынкаў на больш чым 588 гектарах зямлі ў акрузе Сафалк, што робіць яго самым вялікім па плошчы дзяржаўным універсітэтам у штаце Нью-Ёрк. Універсітэт — буйнейшы працадаўца на востраве Лонг-Айленд.
Арцёмаўскі (Свярдлоўская вобласць)
Арцёмаўскі (Артёмовский) — горад (з 1938 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Арцёмаўскага раёна Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 33,7 тыс. чал. (2007), плошча 47 км². Заснаваны ў 1864 годзе.
Пярэдадне Новага года
Пярэ́дадне Но́вага го́да (New Year's Eve) — апошні дзень года па грыгарыянскаму календару, напапярэдні Новага года. У сучаснай традыцыі з'яўляецца асобным ад Новага года святам, падчас якога пачынаюцца ўрачыстасці па сустрэчы наступнага года. У шматлікіх культурах у святкаванні выкарыстоўваюцца феерверкі і іншая піратэхніка.
У Беларусі і Расіі пярэдадне Новага года лічыцца працоўным днём, аднак, фактычна сямейныя застоллі і святкаванні пачынаюцца ўвечар, да надыходу самога Новага года.
Нік Мушынскі
Нік Мушынскі (Nick Muszynski; нар., ЗША) — амерыканскі баскетбаліст польскага паходжання, цэнтравы.
Кар’ера
Кар’еру баскетбаліста пачаў у «Белманце», дзе выступае з сезона 2018/2019. У жніўне 2022 года падпісаў кантракт з быдгашчскай «Асторыяй».
Налэнч (герб)
На́лэнч (Nałęcz) — прыватнаўласніцкі герб, вядомы з XIV ст., у Вялікім Княстве Літоўскім — пасля Гарадзельскай уніі 1413 года. Гербам карысталіся каля 400 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Малахоўскія, Машынскія, Рачынскія, Чарнкоўскія.
Апісанне
У чырвоным полі выява сярэбранай круглай павязкі, якая звязана ўнізе; клейнод — над прылбіцай з каронай жаночая постаць у чырвонай сукенцы і з сярэбранай павязкай на галаве, трымаецца рукамі за аленевы рогі. Першапачаткова павязка на шчыце не была звязана.
Яўген Рыгоравіч Мачулін
Яўген Рыгоравіч Мачулін (, Масква — ) — беларускі хірург, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут у 1964 годзе, пасля чаго быў накіраваны на працу ў Астравецкую раённую бальніцу Гродзенскай вобласці, у якой працаваў ардынатарам, затым загадчыкам хірургічнага аддзялення.
У 1968 годзе паступіў у клінічную ардынатуру на кафедры факультэцкай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута. Пасля ардынатуры працаваў загадчыкам хірургічнага аддзяленн Мінскай гарадской 4-й клінічнай бальніцы.
У 1974 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1974 па 1978 год знаходзіўся ў замежнай камандыроўцы ў Гвінейскую Рэспубліку. Пасля вяртання ў СССР працаваў загадчыкам аперацыйным аддзялення 9-ай клінічнай бальніцы горада Мінска.
З 1980 па 1989 год быў старшым навуковым супрацоўнікам лабараторыі сарбцыйных метадаў дэтаксікацыі Цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыі Мінскага медыцынскага інстытута.
У 1989 годзе абраны па конкурсе на пасаду асістэнта кафедры хуткай медыцынскай дапамогі Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў затым дацэнтам, прафесарам гэтай кафедры.
У 1993 годзе абараніў доктарскую дысертацыю.
Бломбас
Бломбас (Blombos, літар. «квітнеючы лес») — вапняковая пячора на паўднёвым узбярэжжы паўднёва-афрыканскай рэспублікі. Пячора атрымала вядомасць у сувязі з выяўленнем у ёй упрыгожванняў з 41 ракавіны Nassarius kraussianus і іншых вырабаў ранніх Homo sapiens, якія датуюцца узростам каля 75 000 гадоў таму. Раскопкі праводзяцца з 1991 года. Ідэнтыфікаваныя тры культурных пласта, якія адносяцца да сярэдняга палеаліту, М1, М2 і М3, узрост якіх складае каля 71, 78 і 100-140 тысячаў гадоў адпаведна. Перыяды, калі пячора была заселеная, чаргуюцца працяглымі перыядамі, калі яна пуставала. У пячоры знойдзены прылады з косці, каралі з марскіх ракавін і кавалкі охры, якія адносяцца да перыяду М1, а таксама касцяныя прылады і охра ў пластах М2 і М3.
Характэрным маркерам фазы М1 з'яўляюцца востраканечнікаў, тыповыя для сцілбейскай індустрыі, як скончаныя, так і на розных стадыях вырабу, побач з якімі прысутнічаюць невялікія аскепкі каменя, якія сведчаць, што вырабы вырабляліся непасрэдна ў пячоры. Усяго знойдзена больш за 400 востраканечнікаў. Камень, з якіх яны зроблены, здабывалі не менш, чым у 30 км ад месца знаходак. Мяркуючы па характары драпін, востраканечнікі выкарыстоўвалі як наканечнікі дзіды. Спосаб вырабу востраканечнікаў раней лічыўся характэрным для існаваўшай шмат пазней у Еўропе салютрэйскай культуры. Акрамя іх знойдзена больш за 60 пацерак, вырабленых з ракавін Nassarius kraussianus. З іх 27, верагодна, складалі раней адны каралі. Аналагічныя пацеркі некалькі большага ўзросту знаходзілі на Блізкім Усходзе і на поўначы Афрыкі, на стаянках атэрыйскай культуры. У пячоры Бломбас знойдзена таксама больш за 15 вырабаў з косці перыяду М1 і два каменя з геаметрычнымі (рашэцістымі) малюнкамі охрай. Малюнкі на адным з камянёў, падобныя на хэштэг, датаваныя узростам у 73 тыс. л. н., што робіць іх найстарэйшымі вядомымі на сённяшні дзень прыкладамі нефігуратыўнага мастацтва.
Для фазы М2 таксама характэрныя вырабы з косткі, у колькасці больш за 20, але тэхналогія апрацоўкі каменя прыкметна горш. У фазе М3 артэфакты з косткі адсутнічаюць, а вырабы з каменя таго ж паходжання маюць параўнальна грубае аздабленне, нярэдка без рэтушы. Вялікія кавалкі охры з гравіроўкай прысутнічаюць ва ўсіх пластах. У ніжніх пластах агмені вельмі вялікія і з шматлікімі рэшткамі малюскаў. Рэшткі костак жывёл, у колькасці больш за тысячу, належаць мноству відаў, сярод якіх рыбы, ластаногія, уключаючы дэльфінаў, наземныя млекакормячыя, у асноўным грызуны, даманавыя і дробныя пустарогія, а таксама дзевяць зубоў чалавека, пераважна малочных, але косткі чалавека адсутнічаюць. Зубы належалі вельмі грацыльным людзям, парэшткі якіх знаходзяць у іншых рэгіёнах Паўднёвай Афрыкі.
Клімат і навакольнае асяроддзе
Хоць зараз ад пячоры да мора толькі 100 м, у перыядзе М1 ўзровень мора быў на на 60 — 70 метраў ніжэй, і берагавая лінія праходзіла ў 10 — 25 км ад пячоры. У 12 км, у вусці ракі Гукоу, размяшчаецца горад Сцілбай, дзе выяўлены яшчэ адзін помнік сцілбейскай культуры, які даў назву ўсёй культуры. Мяркуючы па наносам пяску ўнутры пячоры, у тую эпоху замест мора пад пячорай распасціраўся шырокі пляж. Колькасць рэшткаў ракавінаў ў пласце М1 мінімальна, што, верагодна, тлумачыцца аддаленасцю берага мора. У фазе М2 ўзровень мора быў вышэй, але ўсё ж ніжэй сучаснага, і мора адлучала ад пячоры каля пяці кіламетраў. Клімат у фазе М2 быў цёплым і ўмераным, а ў фазе М1 параўнальна прахалодным. У канцы фазы М3 ракавін ў пячоры больш за ўсё, што ўскосна паказвае на блізкасць берагавой лініі. Мяркуюць, што гэты перыяд адпавядае канца Мікулінскага (эемскага) міжледніковага перыяду, калі тэмпературы ў сярэднім былі на 1 — 2 °C вышэй сучасных, а ўзровень мора — на 3 — 10 м вышэй сучаснага, і яно падыходзіла непасрэдна да падножжа пячоры, размешчанай на 35 м вышэй сучаснага ўзроўню мора.
Коста-Вескавата
Коста-Вескавата (Costa Vescovato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 361 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 15050. Тэлефонны код — 0131.
Свіслач (прыток Бярэзіны)
Сві́слач — рака ў Мінскай і Магілёўскай абласцях, правы прыток ракі Бярэзіны (басейн Дняпра).
Назва
Назва Свіслачы меркавана балцкага паходжання, пра гэта кажа другая аснова ў гэтай двухасноўнай назве — Ak-.
Корань Ak- звязаны з лат. aka «калодзеж», літ. aka(s) «палонка ў лёдзе», лат. akata «вір у рацэ; вочка ў балоце; палонка ў лёдзе». Такая семантыка развілася са значэння «вока» (індаеўрапейскае *okṷ(e)s-) : вока > палонка, калодзеж, бачажына > вада, рака.
У двухасноўных гідронімах тыпу Свіслач ці Нарач ak- займае тую ж другую пазіцыю, якую ў іншых выпадках займаюць балцкае up- / ap- (літ. upė, пруск. api «рака») або яцвяжскае -da (ад яцвяжскага *udā «вада, рака»), як у гідронімах Няропля або Грыўда.
Першая аснова Свісл- у назве Свіслачы дагэтуль вычарпальна не вытлумачаная. Прысутнасцю элемента -s-l- яна збліжаецца з балцкімі назвамі рэк Іслач і Ясельда, у якіх другая аснова ўзаемаперакладальная і аднолькава значыць «рака, вада», а першая аснова — фанетычная варыяцыя аднаго і таго ж кораня (*ei-s- : *i̯ā-s-).
Узаемнае размяшчэнне рэк Іслач, Ясельда і дзвюх Свіслачаў арыентаванае на нёманска-дняпроўскі водападзел. Па розныя бакі ад водападзелу знаходзяцца дняпроўская (бярэзінская) Свіслач і нёманская Іслач, а ў іншым месцы — нёманская Свіслач і дняпроўская (прыпяцкая) Ясельда.
Гідраграфія
Пачынаецца на схіле гары Маяк (Мінскае ўзвышша), на тэрыторыі садоўніцкага таварыства «Аір», ў 1,6 км на поўдзень ад вёскі Шапавалы Валожынскага раёна. Вусце знаходзіцца на паўднёва-ўсходняй ускраіне гарадскога пасёлка Свіслач Асіповіцкага раёна. Цячэ па цэнтральнай частцы Мінскага ўзвышша і па заходняй ускраіне Цэнтральнабярэзінскай раўніны.
Прыродны рэжым ракі зарэгуляваны каскадам вадасховішчаў (Заслаўскае, Крыніца, Дразды, Камсамольскае возера, Чыжоўскае, Асіповіцкае). На сцёк уплывае перапампоўка вады з ракі Віліі па Вілейска-Мінскай воднай сістэме. З вадасховішча Дразды частка сцёку паступае ў Сляпянскую водную сістэму, у перспектыве паступіць у Лошыцкую водную сістэму, што дасць магчымасць стварыць воднае кола ў Мінску агульным працягам каля 50 км.
Лядовы рэжым значна змяніўся пасля будаўніцтва Вілейска-Мінскай воднай сістэмы. Да яе будаўніцтва рака замярзала ў сярэдзіне снежня, крыгалом у 2-й палове сакавіка, найбольшыя ўзроўні вады ў 1-й дэкадзе красавіка, працяг разводдзя 50 сутак; пасля будаўніцтва рэжым ракі мала вывучаны.
Даліна ў вытокавай частцы У-падобная і скрынкападобная, у сярэднім цячэнні пераважна трапецападобная, у ніжнім — невыразная або трапецападобная, шырыня яе ў вярхоўі 0,4—0,6 км, у сярэднім і ніжнім цячэнні 1—2 км. Схілы ў верхнім і сярэднім цячэнні ўмерана стромкія, радзей спадзістыя (вышыня 10—12 м), парэзаныя далінамі прытокаў. Пойма двухбаковая (радзей аднабаковая), чаргуецца па берагах, парэзаная старыцамі і меліярацыйнымі каналамі, пераважна адкрытая. Шырыня яе 0,3—0,5 км у верхнім і 0,8—1 км у ніжнім цячэнні.
У вярхоўі ад вёскі Векшыцы, дзе рака з’яўляецца часткай канала Вілейска-Мінскай воднай сістэмы, шырыня рэчышча да Заслаўскага вадасховішча 20—25 м. Рэчышча ў межах Мінска і ніжэй да вёскі Каралішчавічы Мінскага раёна на 7 невялікіх участках агульнай працягласцю 7,9 км каналізаванае.
У межах Мінска рака ўтварае 8 лукавін. У цэнтры горада берагі забетаніраваны, добраўпарадкаваны. У сярэднім і ніжнім цячэнні рэчышча меандруе, глыбокаўрэзанае, звілістае, шырынёй 25—30 м, ніжэй плаціны Асіповіцкага вадасховішча — да 50 м. Берагі ў ніжнім цячэнні вышынёй 2—3 м, месцамі 6—8 м.
Асноўныя прытокі
Справа: Няміга, Цітаўка, Жалязянка, Сіняўка, Талька, Сіняя. Злева: Вяча, Волма, Балачанка, Жыцінка.
На рацэ
Гарады: Мінск, Заслаўе. Гарадскія пасёлкі: Свіслач. Водзяцца: акунь звычайны, плотка, шчупак, карась, лінь (ніжэй Мінска, з-за забруджання, рыбы амаль няма).
У творчасці
Рацэ Свіслачы прысвечаная паэма «Свіслачанка», якую па-польску напісала менская шляхцянка Гэлена Цэпрынская. Паэма надрукаваная ў 1909 годзе ў віленскай польскамоўнай літуанафільскай газеце «Litwa». У паэме аўтарка творча перапрацавала сюжэт балады Адама Міцкевіча «Свіцязянка», перанёсшы яго на берагі Свіслачы: перад нашчадкам старалітоўскіх рыцараў Веславам са свіслацкіх водаў паказваецца дух ракі ў дзявочым абліччы, заклікаючы яго быць годным вялікіх спраў высакародных продкаў, у адказ на гэта Веслаў прызнаецца ў сваёй слабасці і «Свіслачанка» расчаравана знікае ў водах ракі.
Рурык Расціславіч (князь перамышльскі)
Рурык Расціславіч (да 1066 — ) — князь перамышльскі (да 1086—1092).
Біяграфія
Сын Расціслава Уладзіміравіча. Упершыню успамінаецца «Аповесцю мінулых гадоў» пад 1086 г., як князь Перамышля, горада на мяжы Русі з Польшчай, у сувязі з забойствам уладзімір-валынскага князя Яраполка Ізяславіча.
Яшчэ ў 1084 годзе браты Рурыка — Валадар і Васілька — удзельнічалі ў канфлікце з Яраполкам Ізяславічам з-за Уладзімір-Валынскага. Зімой 1086 года Яраполк пайшоў супраць Расціславічаў, але каля Звянігарада быў забіты ўласным дружыннікам. Забойца — Нярадзец — збег у Перамышль да Рурыка, таму супраць Расціславічаў узнікла падазрэнне. А. Рапаў дапускае, што падазрэнні былі слушныя, Расціславічы па смерці Яраполка Ізяславіча спадзяваліся ўсё ж атрымаць Уладзімір-Валынскі, але гэта не здзейснілася.
Невядома з якога часу Рурык трымаў Перамышль. Толькі ў В. М. Тацішчава ёсць звесткі, што ў 1077 годзе Расціславічы разам з палякамі былі саюзнікамі Ізяслава Яраславіча ў вяртанні кіеўскага стальца. А. Рапаў давярае тацішчаўскім звесткам і робіць выснову, што Расціславічы ўжо ў 1070-я трымалі ўладанні на заходніх межах Русі, а саюзніцтвам з Ізяславам Яраславічам хацелі гэтыя ўладанні пашырыць.
Па смерці Рурыка ў 1092 годзе Перамышль перайшоў да яго брата Валадара.
Вуліца Францыска Скарыны (Львоў)
Ву́ліца Ска́рыны — вуліца ў Сыхіўскім раёне горада Львоў, мясцовасць Боднараўка. Злучае вуліцу Боднарскую і вуліцу Дэмнянскую.
Прылучаецца вуліца Гашэка.
Гісторыя і забудова
Вуліца ўзнікла, імаверна, у 1950-х гадах. У 1958 годзе атрымала афіцыйную назву вуліца Федарэнкі, у гонар савецкага лётчыка Васіля Федарэнкі (паводле іншых звестак — у гонар савецкага ваеннага дзеяча, маршала бранятанкавых войскаў Якава Федарэнкі ). Сучасная назва — з 1992 года, у гонар беларускага першадрукара Францыска Скарыны.
Забудова вуліцы пачалася ў 1950-х гадах, першымі былі пабудаваны тыповыя дву- і трыпавярховыя будынкі барачнага тыпу. У 1960—1970-х гадах на вуліцы з’явілася некалькі паціпавярховак, у 1980-х гадах у канцы вуліцы паўстаў дзевяціпавярховы шматкватэрны будынак.
Жылая забудова вуліцы размешчана толькі з цотнага боку. Увесь няцотны бок вуліцы заняты будынкамі былой Львоўскай папраўчай калоніі № 48.