cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сарматызм
Шляхецкая ідэалогія
Да канца XVI ст. cарматызм набыў рысы і класавай тэорыі, якая разглядала як нашчадкаў сарматаў найперш шляхту. У XVII ст. cарматызм перажываў росквіт і стаў шляхецкім светапоглядам, культурай і ладам жыцця. Падкрэсліваліся заслугі польскай шляхты ў барацьбе з «нявернымі» (туркамі, татарамі), «схізматыкамі» (маскавітамі), ератыкамі-пратэстантамі (шведамі), што нібыта працягвала традыцыю перамог сарматаў над рымлянамі. 3 сарматызму вырас месіянізм, сцвярджалася, што Рэч Паспалітая — падмурак хрысціянства, апора каталіцызму ва Усходняй Еўропе. Ідэал сарматызму — шляхціц-католік, які ў мірны час займаецца гаспадаркай, а ў час вайны выступае як ваяр. Ухваляліся патрыярхальныя адносіны на вёсцы паміж панамі і сялянамі і ў шляхецкай сям’і. Сарматызм вызначаўся кансерватызмам у эканамічных і грамадскіх адносінах, не дапускаў магчымасці змен у шляхецкай «залатой вольнасці» і дзяржаўным ладзе Рэчы Паспалітай. Ад шляхты сарматызм патрабаваў пэўнага ладу жыцця: паказной набожнасці і ахвярнасці на карысць касцёла, гасціннасці, правядзення ўрачыстых сямейных свят, нашэння багатай зброі, вопраткі і аксесуараў (кунтуша, жупана, пояса ўсходняга тыпу і гд.); у мастацтве ён выявіўся ў знешняй атрыбутыцы сармацкага партрэта. Такі лад жыцця ў Рэчы Паспалітай стаў узорным, да яго імкнулася і мяшчанства. Ідэолагамі сарматызму ў мастацкай літаратуры 17 ст. выступілі Веспасіян Кахоўскі, Пётр Каханоўскі, Ян Анджэй Морштын і інш., якія праводзілі думку пра ідэальны лад Рэчы Паспалітай і ўзорнае палітычнае жыццё краіны. Сарматызм садзейнічаў павелічэнню каставасці шляхецкага стану.
Заняпад
У XVIII стагоддзі сарматызм перажываў крызіс, выкліканы пачаткам заняпаду Рэчы Паспалітай. У гістарычнай навуцы даказвалася беспадстаўнасць сармацкага міфа, ставіліся пад сумненне каштоўнасці шляхецкай дзяржавы і ўсяго ладу жыцця. Асабліва ўзмацнілася крытыка сарматызму з пашырэннем у другой палвое 18 ст. ідэалогіі Асветніцтва. Сарматызм пачалі звязваць з нявыхаванасцю і маральным заняпадам.
Рамантызм
Як плынь у ідэалогіі сарматызм ажывіўся ў 1830—1840-я гг. як разнавіднасць рамантызму. Тагачасны сарматызм вылучаўся патрыятычна-паўстанцкімі тэнцэнцыямі, а шляхта разглядалася як асноўная сіла адраджэння Рэчы Паспалітай (творы Адама Міцкевіча, Генрыка Жавускага, Ігната Ходзькі, Уладзіслава Сыракомлі, Юзафа Ігнацыя Крашэўскага і інш.). У Галіцыі дзейнічала тайная арганізацыя «Маладая Сарматыя», у Віленскім універсітэце — «Племя сарматаў». 3 ідэалагічнай арэны сарматызм сышоў пасля аграрнай рэформы 1860-х гг. і задушэння паўстання 1863—1864 гадоў.
Тэлебарометр
Тэлебарометр — праграма аб надвор’і ў Беларусі ў прыватнасці і аб клімаце на планеце ў цэлым. Меркаванні і каментарыі, даследаванні і прагнозы метэаролагаў і эколагаў, астролагаў і астраномаў, псіхолагаў і арнітолагаў на самыя актуальныя тэмы: глабальнае пацяпленне, азонавыя дзіркі, тэмпературныя рэкорды і антырэкорды, прыродныя анамаліі, магнітныя палі, экасістэмы.
Вядучы праграмы Дзмітрый Карась запрашае пагаварыць аб надвор’і за кубкам кавы гасцей творчых прафесій: артыстаў эстрады, кіно і тэлебачання, спартыўных каментатараў і спартсменаў, мастакоў і літаратараў і проста цікавых людзей, якім не ўсё роўна, што адбываецца з надвор’ем у іх у жыцці, у краіне і на планеце.
Балінген
Балінген (Balingen, Balenga) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Цолернальб. Насельніцтва складае чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 90,34 км². Афіцыйны код — 08 4 17 002.
Горад падзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.
NGC 5830
NGC 5830 (іншыя абазначэнні — UGC 9670, MCG 8-27-56, ZWG 248.47, IRAS15001+4804, PGC 53674) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ганна Сухоцкая
Ганна Станіслава Сухоцкая (Hanna Stanisława Suchocka; нар. 3 красавіка 1946, Плешаў) — польскі палітык, прэм’ер-міністр Польшчы ў 1992—1993 гадах.
Хабілітаваны доктар юрыдычных навук, надзвычайны прафесар Універсітэта імя Адама Міцкевіча ў Познані. Адзін з заснавальнікаў і лідараў Дэмакратычнага саюза, а затым Саюза свабоды, у 1997—2000 гадах міністр юстыцыі і генеральны пракурор Польшчы ва ўрадзе Ежы Бузека, у 2001—2013 гадах амбасадар Польшчы пры Апостальскай Сталіцы і Мальтыйскім ордэне. У 1980—1985 і 1989—1991 гадах была дэпутатам Сейму ПНР, а ў 1991—2001 гадах дэпутатам Сейма Польшчы, у 2015—2016 гадах яна была першым намеснікам старшыні Венецыянскай камісіі. Дама ордэна Белага Арла.
Сяргей Веніямінавіч Дудкін
Сяргей Веніямінавіч Дудкін (, пас. Смілавічы, Чэрвеньскі раён, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 4 верасня 1962 года ў пас. Смілавічы Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці.
Працаваў токарам, фармоўшчыкам на Мінскім аўтамабільным заводзе, вызваленым старшынёй прафсаюзнага камітэта сталеліцейнага цэха № 2, старшынёй заводскага камітэта прафсаюза ліцейнага завода ААТ «МАЗ».
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў.
Джэк Дэмпсі
Уільям Харысан Дэмпсі (William Harrison Dempsey, больш вядомы як Джэк Дэмпсі, Jack Dempsey або Касталом з Манасы, англ. Manassa Mauler; 24 чэрвеня 1895, Манаса, ЗША - 31 мая 1983, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі баксёр-прафесіянал, чэмпіён свету ў суперцяжкай вазе.
Фара-Алівана-кон-Сола
Фара-Алівана-кон-Сола (Fara Olivana con Sola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1167 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 292 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 24058. Тэлефонны код — 0363.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo e Santo Stefano.
Рэпертуары калектыўнага дзеяння
Рэпертуары калектыўнага дзеяння - тэрмін уведзены ў сацыялогію амерыканскім сацыёлагам Чарльзам Тылі ў 1986 г.
Сутнасць тэрміну
Пад рэпертуарам калектыўнага дзеяння Ч. Тылі разумеў пэўныя і гістарычна апрабаваныя насельніцтвам любой краіны сродкі супольнага дзеяння накіраваныя на дасягненне агульных інтарэсаў. Пры чым гэтыя сродкі характарызуюцца вялікай разнастайнасцю і разнароднасцю, адрозніваюцца па пераследуемым мэтам, а таксама ліку і складу ўдзельнікаў.
«Гэтыя сродкі дзеяння ўтвараюць рэпертуар, у тым сэнсе, у якім гэты тэрмін выкарыстоўваецца ў тэатры ці музыцы, але які, хутчэй, падобны на камедыя дэль артэ або джаз ... У ім больш-менш вядомыя правілы, якія адаптуюцца да пераследуемай мэты» ... «Рэпертуар у сваім выкарыстанні вызначае калектыўнае дзеянне. Нягледзячы на ​​спантанны характар, які звязваюць часам з ідэяй натоўпу, людзі імкнуцца дзейнічаць у абмежаваных рамках таго, што ім вядома, ўносіць змены на аснове існуючых формаў і не ведаюць пра тыя магчымасці, якія
Характэрныя рысы рэпертуараў сацыяльных рухаў у Францыі ў XVII - пач. XXI стст.
Абапіраючыся на аналіз сацыяльных рухаў у Францыі з пачатку XVII ст. і да канца XX ст. Ч. Тылі прыйшоў да высновы, што формы мабілізацыі ў гэтай краіне не былі сталымі і мяняліся ў часе. У прыватнасці ён паказвае на тое, што ў сярэдзіне XIX ст. французы адмовіліся ад ранейшых формаў калектыўнай мабілізацыі, якія служылі ім на працягу двух стагоддзяў, і сталі выкарыстоўваць новы рэпертуар, які захоўвае сваю актуальнасць і ў нашы дні.
Літаратура
Tilly C. La France conteste: de 1600 a nos jours, Fayard, Paris, 1986 - ISBN 9782213015767
Целюкоўка
Целюкоўка (Телюковка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Іван Іванавіч Пуцяціч
Іван Іванавіч Пуцяціч (каля 1440 — пасля 1516) — князь.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх герба «Друцк». Сын Івана Пуцяты.
Гараднічы луцкі (1487), падстараста (1493) і ключнік луцкі (1496), намеснік перамільскі (1506—1507).
Сям’я
Меў адзінага сына Багдана (1475?— да 1516), спадчына якога адышла да дачок.
Гарадзішча (Пензенская вобласць)
Гарадзі́шча (Городище) — горад (з 1780 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гарадзішчанскага раёна Пензенскай вобласці. Насельніцтва — 8,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1681 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Юлоўка (прыток Суры, басейн Волгі), за 48 км ад горада Пенза.
Дрэваапрацоўчы завод, цагельня.
Падбярэззе (Вілейскі раён)
Падбярэ́ззе (, Подберезье) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Ржавец (Ершыцкі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Паўлаўскі раён (Варонежская вобласць)
Па́ўлаўскі раён (Павловский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Паўлаўск.
Геаграфія
Паўлаўскі раён мяжуе з Ліскаўскім, Баброўскім, Бутурлінаўскім, Вараб’ёўскім, Падгоранскім, Калачэеўскім, Каменскім, Расашанскім і Верхнемамонскім раёнамі. Плошча раёна складае 1900 км².
Гісторыя
Паўлаўскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў складзе Расашанскай акругі Цэнтральна-Чарназёмнай вобласці РСФСР.
Юрацішкі
Юрацішкі  — гарадскі пасёлак у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца за 16 км на паўночны ўсход ад Іўя, 174 км ад Гродна, 4 км ад чыгуначнай станцыі Юрацішкі. Насельніцтва 1 281 чал. (2019).
Гісторыя
У Трынаццацігадовую вайну расійскія войскі спалілі Юрацішкі. У Вялікую Паўночную вайну мястэчка занялі шведы.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Юрацішкі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі цэнтрам воласці Ашмянскага павета Віленскай губерні.
У 1939 Юрацішкі ўвайшлі ў БССР, дзе ў 1940 сталі цэнтрам раёна (з 1944 — у Маладзечанскай вобласці). 23 снежня 1957 года вёска атрымала афіцыйны статус пасёлку гарадскога тыпу. У 1960 Юрацішкаўскі раён расфарміравалі, мястэчка ўвайшло ў склад Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці.
Жаночы бокс
Жаночы бокс з’явіўся ўпершыню на Алімпійскіх гульнях на дэманстрацыйнай сутычцы ў 1904 годзе. Аднак на працягу XX стагоддзя гэты від спорту быў забаронены ў шматлікіх краінах. Адраджэнне жаночага бокса звязана са Шведскай Асацыяцыяй баксёраў-аматараў, якая санкцыянавала спаборніцтвы для жанчын у 1988 годзе. Аналагічная брытанская асацыяцыя санкцыянавала першыя жаночыя спаборніцтвы па боксе ў 1997 годзе.
13 жніўня 2009 года Міжнародны алімпійскі камітэт прыняў рашэнне ўключыць жаночы бокс у праграму Лонданскай Алімпіяды-2012.
Каралас Папульяс
Каралас Папульяс (Κάρολος Παπούλιας,  —, Афіны) — грэчаскі палітык, прэзідэнт Грэцыі (2005—2015).
Біяграфія
Актыўны ўдзельнік барацьбы супраць дыктатарскага рэжыму «чорных палкоўнікаў» 1967—1974, блізкі паплечнік Андрэаса Папандрэў. У 1985—1989 і 1993—1996 гадах займаў пасаду міністра замежных спраў Грэцыі.
12 сакавіка 2005 года стаў Прэзідэнтам Грэцыі. 3 лютага 2010 года Парламент Грэцыі пераабраў Караласа Папульяса на другі прэзідэнцкі тэрмін (за пераабранне прагаласавалі 266 дэпутатаў з 298 прысутных). 12 сакавіка 2015 года Пракопіс Паўлапулас змяніў Караласа Папульяса на пасадзе прэзідэнта краіны.
Памёр 26 снежня 2021 года ў Афінах.
Іванюк
Іванюк — беларускае прозвішча.
NGC 5831
NGC 5831 (іншыя абазначэнні — UGC 9678, MCG 0-38-20, ZWG 20.54, PGC 53770) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прыедар
Прыедар (Приједор, Prijedor) — горад у Босніі і Герцагавіне. Горад размешчаны ў паўночнай частцы Рэспублікі Сербскай (як цэнтр аднайменнай абшчыны і рэгіёна Прыедар), на берагах ракі. Пасля падпісання Дэйтанскага пагаднення 14 снежня 1995 года Прыедар перайшоў у склад Рэспублікі Сербскай.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва горада па перапісе 2013 года склала чалавекі, абшчыны —  чалавек, у 1991 годзе — 34 635 чалавек.
Міхаіл Міхеевіч Пірагоў
Міхаіл Міхеевіч Пірагоў (, г. Арцёмаўск, Краснаярскі край) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1991). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (2004). Член Расійскай акадэміі архітэктуры і будаўнічых навук (2010).
Біяграфія
У 1975 годзе запрошаны ў Мінск, працаваў у «Белдзяржпраекце» галоўным архітэктарам (май 1975 — май 1978), кіраўніком майстэрні (май 1978 — кастрычнік 1988), галоўным архітэктарам праектаў (кастрычнік 1988 — студзень 2001). З лютага 2001 года дырэктар «Творчай майстэрні М. М. Пірагова».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1960 г., Саюза архітэктараў БССР з 1975 г.
Творчасць
Асноўныя работы ў Расіі: у Новасібірску — комплекс дзіцячага санаторыя пад Новасібірскам (1962) ; (1967; у сааўтарстве з мастаком  і архітэктарам Б. Захаравым); праект забудовы грамадскага цэнтра Ленінскага раёна г. Новасібірска (1969) ; Палац культуры і творчасці імя В. П. Чкалава з залай на 1000 месцаў (1970, высоўваўся на сушуканне Дзяржаўнай прэміі РСФСР у 1971 года), комплекс рачнога вакзала з гасцініцай «Об» на 600 месцаў (1973, у сааўтарстве з ), (сааўтараў У. Зонаў, У. Дабрэнка, пры ўдзеле Б. Свірскага), Дом Саветаў Кіраўскага раёна (1972—1973; у сааўтарстве з А. Хахловым), Комплекс абласной Адміністрацыі (былы абкам КПСС, 1975—1980; сааўтары Б. Захараў, У. Зонаў ) ; праект забудовы грамадскага цэнтра 1-й чаргі г. Ніжнявартаўска Цюменскай вобласці (1974, сааўтары Б. Свірскі, А. Чупрын, У. Зонаў, Жыгалава і інш.); гасцініца на 400 месцаў у г. Ніжнявартаўску (1974, сааўтары Б. Свірскі, У. Зонаў і інш.) ;
Асноўныя работы ў Беларусі: у Бабруйску — тэатр драмы і камедыі імя Дуніна-Марцінкевіча (1979, сааўтары В. Крамарэнка, Б. Папоў, высоўваўся на сушуканне Дзяржаўнай прэміі БССР за 1980 год); праект забудовы навукова-вытворчай базы Акадэміі навук БССР (1977, 1978, сааўтар Б. Папоў); у Мінску — комплекс яхт-клуба на Заслаўскім вадасховішчы (1979; у сааўтарстве з А. Зензіным, С. Федчанкам), станцыі Мінскага метрапалітэна «Акадэмія навук» і «Плошча Я. Коласа» (1984; у сааўтарстве з А. Зензіным; прэмія Савета Міністраў СССР 1987), прафілакторый «Лясное» на 100 месцаў у Валожынскім раёне (1986, сааўтары У. Шчарбіна, А. Прохараў ; Архітэктурная прэмія прафсаюзаў БССР 1989), рэстаўрацыя і рэканструкцыя опернага тэатра ў г. Мінску (1992—1993, сааўтары Л. Зданевіч, М. Пірагоў), Палац Рэспублікі на Кастрычніцкай плошчы (кіраўнік аўт. калектыву; 2000; Дзяржаўная прэмія Беларусі 2004), комплекс пасольства Украіны (2003; у сааўтарстве з Л. Зданевічам).
Займаецца рысункам і акварэльным жывапісам. Яго працы неаднаразова экспанаваліся ў СА СССР, Саюзе архітэктараў Беларусі, у Палацы мастацтваў у Мінску, у сталічным кінатэатры «Масква», у будынку «Белдзяржпраекта», змяшчаліся ў органах архітэктурнага друку («Архітэктура СССР» — 1963; «Архітэктура і будаўніцтва БССР»).
Конкурсныя праекты
На рахунку М. Пірагова — удзел у 18 гарадскіх, усесаюзных, рэспубліканскіх і паміж народных конкурсах, на 11 з іх ганараваны рознымі прэміямі: «Адкрыты конкурс на помнік У. І. Леніну ў г. Новасібірску» (1958, арх. А. Валавік, скульптар А. Аўчыннікаў; 3-я прэмія); «Адкрыты конкурс на забудову грамадскага цэнтра Акадэмгарадка СА АН СССР» (1959, сааўтары арх. Б. Захараў, У. Іваноў, 2-я прэмія); «Усесаюзны конкурс на помнік-манумент у памяць гераічнай абароны Брэсцкай крэпасці» (1959, сааўтары Б. Захараў, А. Валавік; 2-я прэмія (1-я не прысуджалася)); «Адкрыты конкурс на праект комплексу рачнога вакзала з гасцініцай на 600 месцаў у г. Новасібірску» (1963, сааўтары А. Валавік; 1-я прэмія); «Міжнародны конкурс на помнік Перамогі на Плая-Хірон. Куба» (1963, сааўтары Я. Амосаў, А. Валавік); «Закрыты конкурс на забудову цэнтра г. Хабараўска» (1967; кіраўнік аўтарскага калектыва); «Заказны конкурс забудовы раёна па Паркавай магістралі (цяпер праспект Пераможцаў)» (1977—1978, заахвочвальная прэмія); «Заказны конкурс на архітэктурныя рашэнні станцый 2-й лініі мінскага метрапалітэна» (1985-86, сааўтары А. Зензін, мастак С. Булатаў; заахвочвальная прэмія); «Гарадскі конкурс на музей ваеннай гісторыі Рэспублікі Беларусь» (1992, сааўтар Л. Зданевіч, 1-я прэмія); гарадскі конкурс на праект манумента «Змагарам за Савецкую ўладу ў г Мінску» — 2 варыянты (1987, 3-я і заахвочвальная прэміі), паўторны конкурс на эскіз-ідэю помніка «Змагарам за Савецкую ўладу ў г. Мінску» (1988, 3-я прэмія).
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейным медалём «За доблесную працу. Да 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна» (1970), ордэнам «Знак Пашаны» (1984), дыпломам I ступені Саюза Архітэктараў СССР на Усесаюзным аглядзе-конкурсе на найлепшы праект года (1984), медалём «За працоўныя заслугі» (2002), «Ветэран працы».
Шадога
Шадога (Шадога) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Друцкія-Азярэцкія
Друцкія-Азярэцкія — княжацкі род, адгалінаванне Друцкіх. Карысталіся гербам «Друцк». Паходзяць ад Івана, сына Фёдара Бабіча.
Хантынгтан-Парк (Каліфорнія)
Хантынгтан-Парк (Huntington Park) — горад у акрузе Лос-Анджэлес (штат Каліфорнія, ЗША). Названы ў гонар амерыканскага чыгуначнага магната Генры Хантынгтана (1850—1927). Статус горада набыў 1 верасня 1906 года. Насельніцтва - 58 114 чалавек (2010).
Вараб’ёўскі раён
Вараб’ёўскі раён (Воробьёвский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Вараб’ёўка.
Геаграфія
Вараб’ёўскі раён мяжуе з Бутурлінаўскім, Калачэеўскім, Новахапёрскім і Паўлаўскім раёнамі. Плошча раёна складае 1236 км².
Гісторыя
Вараб’ёўскі раён быў утвораны 30 чэрвеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР.
Насельніцтва
Асноўнай прычынай зніжэння колькасці з’яўляецца натуральнае і механічнае змяншэнне насельніцтва. У 2014 годзе колькасць памерлых у 2,1 разы перавышала нараджальнасць, колькасць прыбыўшых больш чым у 3 разы ніжэй за колькасці тых, хто выехаў з раёна.
Эканоміка
Асноўным напрамкам вытворчай дзейнасці раёна з’яўляецца сельскагаспадарчая вытворчасць.
Вільгельміна Зындрам-Касцялкоўская
Вільгельмíна Зындрам-Касцялкóўская (польск. Wilhelmina Zyndram-Kościałkowska, нар. 1844, Гродна, Расійская імперыя ― 27 красавіка 1926, Гродна) — польская пісьменніца-пазітывістка, эсэістка, літаратуразнаўца і перакладніца.
Біяграфія
Вільгельміна Зындрам-Касцялкоўская была дачкой Бенедыкта Зындрам-Касцялкоўскага (1807—1851) і Эміліі з Чахоўскіх. Дзяцінства прайшло ў Друскеніках. Пасля заканчэння школы ў Вільні пераехала ў Гродне. У той час яна таксама ездзіла ў Варшаву і за мяжу (у тым ліку ў Італію).
Яна напісала і апублікавала свой літаратурны дэбют — аповесць «Залатая графіня» — разам з Элізай Ажэшкай, якая заахвочвала яе працягваць працу і была для яе літаратурнай узорам. Аднак у наступныя гады паміж імі ўзнік канфлікт, звязаны з уключэннем «Залатой графіні» ў выданне твораў Ажэшкі.
Яна таксама сябравала з Леапольдам Меетам, польскім адвакатам, літаратарам і філантропам.
Памерла ў Горадні 27 красавіка 1926 г. ва ўзросце 82 гадоў і была пахавана на каталіцкіх фарных могілках. Магіла пісьменніцы захавалася.
Творчасць
Акрамя кароткіх апавяданняў, яна пісала эсэ, у якіх прадстаўляла профілі англійскіх, амерыканскіх, італьянскіх і іспанскіх пісьменнікаў.
Таксама займалася перакладамі замежнай літаратуры: пераклад рамана «Дэвід Каперфілд» Чарльза Дзікенса перавыдаецца ў яе перакладзе да сённяшняга дня.
Напісала шмат артыкулаў па польскай і замежнай літаратуры, між іншым пра творчасць Уладзіслава Сыракомлі, Цыпрыяна Каміля Норвіда, Ігната Ходзькі, Марыі Канапніцкай, Аляксандра Свентахоўскага.
Яна выдала свае літаратурныя творы даволі позна: пачынаючы з 80-х гадоў XIX ст. Друкавала іх у часопісах «Ateneum» і «Bluszcz». Таксама выдала асобныя зборнікі: аповесці «W półcieniu» (1885), «Jedna z wielu» (1903), «Obrazki» (1904), «Bajki archaiczne i nowele» (1906).
Liparis bautingensis
Liparis bautingensis — від кветкавых раслін роду сямейства. Эндэмік Кітая, расце ў горных лясах Паўднёвага Хайнаня да вышыні 1600 м.
Апісанне
Эпіфітная травяністая расліна. Карэнішчы даўгаватыя, са мноствам вузлоў, таўшчынёй 2-2, 5 мм, міжвузеллі даўжынёй 2-8 мм. Псеўдабульбы разнесеныя адна ад адной на 1,5-4 см, цыліндрычна-даўгаватыя або вузкаяйцападобна-цыліндрычныя, каля 12×3-7 мм.
Ліст адзіны, на хвосціку 1,5—4 см даўжынёй, пласцінка ад эліптычнай да даўгаватай, 6-15×1,6-1,8 см, завостраная.
Суквецце даўжынёй 7-14 см, агульная кветаножка пляската-цыліндрычная. Рахіс каля 5 мм, трох- або чатырохкветкавыя, прыкветнічкі зялёныя, ланцэтныя або вузкаланцэтныя, 5-15 мм даўжынёй. Кветкі зялёныя або зелянява-белыя, кветаножка і завязь 1,5—2,2 см знешні чашалісцік шыракалінейны да лінейна-ланцэтнага, 9-10×1,5-2 мм, з адагнутымі назад бакамі, на верхавіне тупы; бакавыя чашалісцікі ланцэтныя, ледзь скошаныя, 9-10×2 мм. Пялёсткі ніткападобныя, 9-10×0,5 мм.
Каробачка зваротнаяйкападобная, пладаножка 1,2-1,8 см даўжынёй.
Вайбштат
Вайбштат (Waibstadt) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Райн-Некар. Насельніцтва — 5723 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 25,57 км². Афіцыйны код — 08 2 26 091.
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны.
Рагнар Граніт
Біяграфія
Скончыў Хельсінкскі ўніверсітэт у 1927 годзе. З 1928 года працаваў у лабараторыі Ч. С. Шэрынгтана ў Оксфардскім універсітэце, у 1927—1932 гадах у Пенсільванскім універсітэце.
У 1963—1965 гадах прэзідэнт Каралеўскай шведскай АН.
Аўтар навуковых прац па рэгуляванні рухаў цэнтральнай нервовай сістэмай.
Даследаваў першасныя нейрафізіялагічныя працэсы зроку.
Член Каралеўскай шведскай акадэміі навук, член Нацыянальнай АН ЗША, ганаровы член Амерыканскай акадэміі навук і мастацтваў, а таксама замежны член Каралеўскага таварыства.
Node.js
Node.js — падзейна-арыентаваная серверная платформа распрацоўкі праграм для інтэрнэту. У якасці мовы праграмавання выкарыстоўваецца JavaScript (існуе пашырэнне, якое дазваляе распрацоўку на CoffeScript — спрошчанай мове праграмавання, якая аўтаматычна канвертуецца ў JavaScript). Зыходны код Node.js заснаваны на V8 JavaScript Engine — распрацаваным Google рухавіку JavaScript з адкрытым зыходным кодам, які выкарыстоўваецца ў браўзеры Google Chrome.
Распрацоўка Node.js пачалася ў 2009 годзе як персанальны некамерцыйны праект Раяна Даля (Ryan Dahl). Цяпер распрацоўка праекту спансуецца кампаніяй Joyent.
Node.js выкарыстоўваюць такія карпарацыі, як GoDaddy, Groupon, IBM, LinkedIn, Microsoft, Netflix, PayPal, Rakuten, SAP, Tuenti, Voxer, Walmart, Yahoo! і Cisco Systems.
Прыклады
Рзалізацыя найпрасцейшага HTTP-серверу на Node.js, які адказвае тэкстам "Hello World" на кожны запыт:
Каб запусціць сервер дастаткова захаваць гэты код у файл (напрыклад example.js) і выканаць у камандным радку каманду накшталт:
% node example.js
Другі вядомы прыклад — TCP-сервер, які вяртае кліенту тэкст кожнага атрыманага запыту:
var net = require('net'); var server = net.createServer(function (socket) {  socket.write('Echo server\r\n');   socket.pipe(socket); }); server.listen(1337, '127.0.0.1');
Супольнасць распрацоўшчыкаў
Дзейнасць супольнасці распрацоўшчыкаў Node.js у асноўным сканцэнтравана вакол спісаў рассылкі nodejs і nodejs-dev, а таксама IRC каналу #node.js на freenode. Штогод супольнасць збіраецца на NodeConf — канферэнцыю распрацоўшчыкаў Node.js.
Пашырэнне функцыянальнасці
Бібліятэка даступных для ўсталявання пакетаў называецца npm registrty і налічвае больш чым 9 тысяч пакетаў. Бібліятэка адкрыта для дапаўнення.
Соленцкі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Паходжанне універсітэта можна прасачыць ад прыватнай школы мастацтваў, заснаванай у 1856 годзе, якая ў выніку стала Саўтгемптанскім каледжам мастацтваў. Зліццё з Саўтгемптанскім тэхналагічным каледжам, а затым і Варсашскім каледжам марскіх студый прывяло да стварэння Саўтгемптанскага інстытута вышэйшай адукацыі ў 1984 годзе.
Саўтгемптанскі інстытут стаў універсітэтам 12 ліпеня 2005 года. Да гэтага Саўтгемптанскі інстытут аказваў дапамогу Нотынгемскаму Трэнцкаму ўніверсітэту ў наданні ступеняў, арыентаваных на бізнес, якія тычацца бухгалтарскага ўліку і фінансаў.
У 2015 годзе ўніверсітэт заключыў пагадненне з Лонданскім новым гуманітарным каледжам, у адпаведнасці з якім ён будзе пацвярджаць некаторыя з іх ступені. У лістападзе 2017 года Таемны савет зацвердзіў з 2018 года змену назвы Саўтгемптанскага Соленцкага ўніверсітэта на Соленцкі ўніверсітэт.
Янка Пачопка
Янка Пачопка, сапраўднае Іван Пятровіч Пачопка (, в. Летнікі, Дзісенскі павет Віленскай губ. —, в. Малінаўка Глыбоцкага р-на; Псеўданімы і крыптанімы: I.Р.; Башкір; Iв. П-ка; Праваслаўны; Шкiрба; Я. П.; Янка Башкiр; Я. Шкiр-ба) — беларускі свецкі праваслаўны і культурны дзеяч, удзельнік хрысціянскага руху пачатку XX ст., рэдактар і выдавец, пісьменнік, перакладчык, фалькларыст, аграном.
Біяграфія
Быў блізкім сябрам Язэпа Драздовіча. Мастак стварыў некалькі партрэтаў Я. Пачопкі, а таксама рыхтаваў ілюстрацыі да яго кніг, у т.л. у 1923 годзе ўсе ілюстрацыі да кнігі «Пчолы і як вадзіць іх у рамавых вуллях». Многія работы і некаторыя асабістыя рэчы Я. Драздовіча доўгі час захоўваліся ў сям'і Я. Пачопкі. Таксама сябраваў з Міхасём Машарам, з якім ўсе трое ўтваралі своеасаблівае творчае трыо. Часта сустракаліся ў хаце Янкі Пачопкі ў 1930-ых г.г., у Летніках. Ладзілі там паэтычныя вечары і культурныя мерапрыемствы.
Меў траіх дзяцей — сына і дзвюх дачок. Дзядзька сяброўкі Саюза беларускіх патрыётаў Людмілы Краснадубскай.
Пахаваны ў в. Малінаўка Глыбоцкага раёна.
Творчасць
Дэбютаваў перакладам з рускай у «Нашай Нівай» у 1912 годзе. Першы верш Я. Пачопкі «Дудар» апублікаваны ў «Нашай ніве» ў 1913 годзе.
Збіраў народныя казкі і паданні, на аснове якіх напісаў кнігу «Народныя казкі і апавяданні Дзісненшчыны», але з яе ў 1927 годзе была надрукавана толькі адна казка «Дурнішча: Народная казка з Дзісненшчыны».
У 1920-я гады ў Вільні выйшлі кнігі Я. Пачопкі на сельскагаспадарчую тэматыку «Малочная карова: Як яе выбраць, карміць і даглядаць» (1923), «Пчолы і як вадзіць іх у рамавых вуллях» (1923), «Гародніцтва: Як трэба гаспадарыць на гародзе, каб мець добрае варыва» (1925), «Як выбраць добрага каня» (1928).
Рукапісны сшытак вершаў Я. Пачопкі захоўваўся ў яго старэйшай дачкі, Ліны Іванаўны Павульскай, якая перадала яго на сталае захаванне Дзяржаўнаму музею гісторыі беларускай літаратуры.
Шальчынінкелей
Шальчынінке́лей (Šalčininkėliai, традыцыйная беларуская назва — Малыя Салечнікі) — вёска ў Шальчынінкайскім раёне Вільнюскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Шальчынінкайскай сянюніі. Размешчана за 8 км на поўнач ад Шальчынінкая. Насельніцтва на 2011 год — 615 чалавек.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Малыя Салечнікі ўпамінаюцца ў XVII стагоддзі, калі яны ўваходзілі ў склад Віленскага павета Віленскага ваяводства. У гэты час з фундацыі Яна Альфонса Ляцкага тут быў пабудаваны касцёл.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Малыя Салечнікі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце Віленскай губерні.
На 1866 год у Малых Салечніках было 12 будынкаў.
Найноўшы час
У 1920 годзе Малыя Салечнікі апынуліся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе сталі цэнтрам гміны Віленскага павета Віленскага ваяводства.
Пасля заняцця тэрыторыі ў выніку паходу ў Заходнюю Беларусь у верасні 1939 года ўлады СССР перадалі мястэчка Літве.
Дзмітрый Міхайлавіч Карась
Дзмітрый Міхайлавіч Карась (нар. 16 снежня 1975, Гомель, БССР, СССР) — беларускі тэлевядучы, выканаўчы прадзюсар тэлеканала «Беларусь 3».
Біяграфія
Нарадзіўся і вырас у Гомелі. Жыў у сям’і з мамай і сястрой. У 1991 годзе змяніў прозвішча бацькі Якіменка на маці Карась.
У 1999 годзе быў вядучым навін і карэспандэнтам на «8 канале». З 2001 года працуе ў Белтэлерадыёкампаніі ў якасці вядучага навін.
Таксама да лістапада 2011 года з’яўляўся вядучым ранішняй праграмы «Добрай раніцы, Беларусь!». Прымаў удзел у праекце «Зорныя танцы» ў пары з Ірынай Казанцавай.
У 2012 годзе адкрыў чарговы аўтарскі музычны праект «Імперыя песні».
З пачатку 2014 года з’яўляецца вядучым праграмы аб надвор’і і клімаце ў Беларусі і свеце «Тэлебарометр».
Міжнародны алімпійскі камітэт
МАК заснаваны 23 чэрвеня 1894 у Парыжы баронам П’ерам дэ Кубертэнам і Дэметрыусам Вікеласам. Штогод 23 чэрвеня святкуецца Міжнародны Алімпійскі дзень.
Прэзідэнты
Усе прэзідэнты МАК былі еўрапейцамі, акрамя Эйверы Брэндэджа. Прэзідэнт МАК абіраецца на 8 гадоў і мае права пераабрацца на наступныя 4 гады.
Гертруда Саксонская
Гертруда Суплінбургская, або Гертруда Саксонская (Gertrud/Gertraud von Sachsen, 18 красавіка 1115 — 18 красавіка 1143) — маркграфіня Аўстрыі і Тасканы, герцагіня Саксоніі і Баварыі. Адзіная дзіця ў сям’і імператара кіруючай Суплінбургскай дынастыі Свяшчэннай Рымскай імперыі Лотара II і Рыхензы Нортхеймскай.
Біяграфія
29 мая 1127 года Гертруда выйшла замуж за Генрыха Гордага, які паходзіў з дынастыі Вельфаў і ў 1126 ужо быў герцагам Баварыі. У іх нарадзіўся хлопчык, які пазней стаў герцагам Саксоніі і атрымаў імя Генрыха Льва. У 1168 годзе Генрых Леў ажаніўся з Мацільдай, дачкой англійскага караля Генрыха II і Аліеноры Аквітанскай.
У 1137 годзе муж з жонкай атрымалі тытулы герцагаў Саксоніі. Пасля смерці Генрыха ў 1139 годзе Гертруда 1 мая 1142 года выйшла замуж у другі раз за Генрыха II, маркграфа Аўстрыі (памёр у 1177 годзе), з дынастыі Бабенбергаў. Гертруда Суплінбургская памерла ў 28 гадоў у свой жа дзень нараджэння ў 1143 годзе, праз год пасля нараджэння іх дачкі, і была пахавана ў манастыры Клостэрнойбург.
У XIII стагоддзі яе рэшткі былі перанесены ў манастыр Хайлігенкройц.
Гофбург (Інсбрук)
Го́фбург — былы палац Габсбургаў у Інсбруку, Аўстрыя, які прынята вызнаваць за адзін з трох найбольш значных помнікаў архітэктуры і культуры (разам з Венскім Гофбургам і палацам Шонбрун). Гофбург — галоўны будынак вялікага комплексу рэзідэнцыі Габсбургаў, у склад якога сёння ўваходзяць Фонд Калегіума Высакародных Жанчын, Сярэбраная Капліца, Гофкірхэ (якая змяшчае кенатаф імператара Максіміліяна і Чорны Мандэрн), Тэалагічны Універсітэт, Музей Цірольскага Народнага Мастацтва, Кафедральны Сабор Біскупства Інсбрука, Кангрэс і Гофгартэн.
Ворга
Ворга (Во́рга) — сяло ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Воргінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вядома як мінімум з 1855 года, калі тут быў заснаваны шкляны завод.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Фіна-дэль-Монтэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Andrea Apostolo.
Ворга
Гісторыя
У 1948-1994 гг. мела статус пасёлка гарадскога тыпу.
Дзмітравіцкі сельсавет (Бярэзінскі раён)
Дзмі́травіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзмітравічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бярэзінскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бярэзінскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Бярэзінскім раёне Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Арэшкавіцкага сельсавета. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Чэрвеньскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Бярэзінскага раёна. 28 мая 2013 года ў склад сельсавета з Пагосцкага сельсавета перададзены 16 населеных пунктаў (вёскі Альшанец, Барсукі, Высокая Гара, Вяшэўка, Глінішча, Дзевяніца, Журоўка, Замасточча, Карма, Медзенка, Селішча, Старыя Гумны, Стаўпы, Тылькаўка, Харчычы і Ялоўка).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (13 населеных пунктаў) — 1260 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 2,5 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
NGC 5832
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гэры Росінгтан
Гэры Росінгтан (Gary Robert Rossington; ) — амерыканскі музыка і аўтар песень. Найбольш вядомы як член-заснавальнік рок-гурта «Lynyrd Skynyrd», у якім ён граў на сола-гітары і рытм-гітары. Ён таксама быў апошнім жывым членам-заснавальнікам «Lynyrd Skynyrd», адным з заснавальнікаў «» разам з былым таварышам па групе.
Аблога Дамаска (1148)
Аблога Дамаска, 1148 — аблога якую праводзілі крыжаносцы падчас Другога крыжовага пахода, длілася чатыры дні, і сканчылася паражэннем крыжаносцаў. Фактычна з'яўлялася вырашальнай бітвай, паклаўшай раскол у паходзе.
Сосенка (Вілейскі раён)
Со́сенка (, Сосенка) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Касцяневіцкага сельсавета.
Іван Архіпавіч Цімашэнка
Іван Архіпавіч Цімашэнка (18 кастрычніка 1924, Гомельская вобласць — 12 лютага 1999, Крывы Рог) — механік-вадзіцель танка 46-га асобнага/85-га гвардзейскага танкавага палка 9-й механізаванай брыгады 9-га гвардзейскага механізаванага корпуса 6-й / 6-й гвардзейскай танкавай арміі 2-га Украінскага фронту, гвардыі старшы сяржант. Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 кастрычніка 1924 года ў вёсцы Навінкі Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў 7 класаў. Працаваў трактарыстам.
У Чырвонай Арміі з лістапада 1943 года. У баях Вялікай Айчыннай вайны з мая 1944 года. Ваяваў на 2-м і 3-м Украінскіх франтах. Вызначыўся пры вызваленні ад праціўнікаў Румыніі, Чэхаславакіі, Аўстрыі.
Механік-вадзіцель танка 46-га асобнага танкавага палка старшы сяржант Іван Цімашэнка 12-23 верасня 1944 года каля румынскага горада Турда ўмела манеўраваў і, у складзе танкавага экіпажа, у баі за вышыню 597 знішчыў замаскіраваную варожую гармату.
Загадам па 9-му гвардзейскаму механізаванаму корпусу ад 6 лістапада 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях старшы сяржант Цімашэнка Іван Архіпавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Механік-вадзіцель танка 85-га гвардзейскага танкавага палка гвардыі старшы сяржант Іван Цімашэнка 16 снежня 1944 года на паўночным захадзе ад чэхаславацкага горада Шагі прыкрыў сапёраў, якія рабілі размініраванне двух мастоў, і ў складзе экіпажа знішчыў варожы кулямёт, дзевяць праціўнікаў, тры падводы з ваеннай маёмасцю.
Загадам па 9-му гвардзейскаму механізаванаму корпуса ад 16 лютага 1945 года за мужнасць і адвагу выяўленыя ў баях гвардыі старэйшы сяржант Цімашэнка Іван Архіпавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
30 сакавіка 1945 года механік-вадзіцель танка гвардыі старшы сяржант Іван Цімашэнка ў складзе войскаў 3-га Украінскага фронту першым уварваўся на баявой машыне ў аўстрыйскі населены пункт Вісма. У баі за аўстрыйскі горад Вінерайонейштадт ва ўмовах горна-лясістай мясцовасці знішчыў да дзесяці салдат праціўніка, захапіў склад з фаўстпатронамі. Быў паранены, але застаўся ў страі.
16 мая 1945 года камандуючы войскамі 3-га Украінскага фронту Маршал Савецкага Саюза Ф. І. Талбухін падпісаў прадстаўленне да ўзнагароджання Івана Цімашэнкі ордэнам Славы 1-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі гвардыі старэйшы сяржант Цімашэнка Іван Архіпавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Пасля вайны працягваў службу ў арміі. Член КПСС з 1962 года. З лютага 1970 года падпалкоўнік Цімашэнка І. А. у запасе.
Перасопенка
Перасо́пенка, Перасопня — рака ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Суша (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 18 км. Плошча вадазбору 60 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 м/км. Пачынаецца за 2 км у напрамку на ўсход ад вёскі Убалацце. Упадае ў Сушу за 0,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Перасопня. Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Асноўны прыток — рака Перасека (справа).
Новахапёрскі раён
Новахапёрскі раён (Новохопёрский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Новахапёрск.
Геаграфія
Новахапёрскі раён мяжуе з Грыбанаўскім, Вараб’ёўскім, Талаўскім, Аннінскім, Бутурлінаўскім і Паворынскім раёнамі, а таксама Валгаградскай вобласцю. Плошча раёна складае 2340 км².
Гісторыя
Новахапёрскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР.
Іван Аляксандравіч Буканаў
Іван Аляксандравіч Буканаў (, Калужская вобласць —, Чырвоная Слабада, Дубровенскі раён, Віцебская вобласць) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Камандзір узвода ўпраўлення лейтэнант Іван Аляксандравіч Буканаў 15 лістапада 1943 года карэкціраваў агонь артылерыйскай батарэі: у ходзе бою знішчыў 5 кулямётных кропак праціўніка. Пры адбіцці варожай контратакі з двума байцамі знішчыў гарматны разлік ворага, захапіў пушку і біў з яе па пяхоце і танках праціўніка, да таго часу, пакуль хапіла снарадаў. Затым узарваў сваю часовую зброю, а забітага і параненага баявых сяброў вынес да сваіх.
Загінуў у баі 3 снежня 1943 года пры вызваленні Мала-Савінскага сельскага Савета. Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 3 чэрвеня 1944 года.
Абэныжы
Абэныжы (Обенижі́) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 5833
NGC 5833 (іншыя абазначэнні — ESO 42-3, FAIR 840, IRAS15066-7240, PGC 54250) — галактыка ў сузор’і Райскі Птах.
Фантанела (Італія)
Насельніцтва складае 3899 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 229 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 24056. Тэлефонны код — 0363.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cassiano.
Шон Мак-Брайд
Біяграфія
Па адукацыі юрыст. У 30-40-я гг. займаўся журналістыкай і юрыдычнай практыкай. Займаў адказныя пасады ў шматлікіх міжнародных арганізацыях. З 1973 вярхоўны камісар ААН па Намібіі. Міжнародная Ленінская прэмія «За ўмацаванне міру паміж народамі» (1977).
Палітычная дзейнасць
Актыўны ўдзельнік барацьбы за незалежнасць Ірландыі. Падвяргаўся пераследам англійскіх уладаў. У 20-я гг. быў адным з кіраўнікоў Ірландскай рэспубліканскай арміі. У 1947-58 дэпутат ірландскага парламента ад створанай ім (у 1936) Рэспубліканскай партыі (Клан на Поблахта). У 1948-51 міністр замежных спраў Ірландыі. Актыўна ўдзельнічаў у падрыхтоўцы і рабоце Сусветнага кангрэса (1973) і Сусветнага форуму (1977) міралюбных сіл у Маскве.
Малы гасціны двор
Малы гасціны двор — колішні гандлёва-складскі комплекс у Мінску на паўночным баку пл. Свабоды. Гісторыка-культурная каштоўнасць рэспубліканскага значэння.
Гісторыя
Комплекс узведзены ў XVIII—-пач. XIX стст. і складаўся з трох двух-трохпавярховых будынкаў, якія ўтваралі замкнутую кампазіцыю з двума унутранымі дворыкамі. Быў часткова разбураны падчас Вялікай Айчыннай вайны, захаваліся толькі два будынкі.
Падчас будаўніцтва Аўтазаводскай лініі Мінскага метрапалітэна, тунэль якой пралягаў праз Верхні горад і прайшоў непасрэдна пад Малым гасціным дваром, пад будынкам была выяўлена лінза пераахалоджанай вады. Будаўнічая дзейнасць закранула лінзу, што прывяло да вымыцця грунту з-пад будынка, узровень зямлі ў сутарэннях панізіўся на некалькі метраў - Малы гасціны двор фактычна павіс у паветры і трымаўся толькі за кошт папярэдняга ўмацавання вонкавых сцен, пад якімі лінзы не было. Аператыўнае бетанаванне фундамента дазволіла закенсерваваць аб'ект і даць магчымасць распрацаваць праект яго далейшай рэстаўрацыі. Нягледзячы на гэта, будынак стаў ахвярай бюракратычных паравалок і ў канчатковым выніку быў знесены.
Архітэктура
Дамы № 19 і 21 уяўлялі сабой Ш-падобны комплекс. Двухпавярховы будынак № 19 на высокім цокалі меў няправільную форму ў плане. З заходняга боку да яго была прыбудавана галерэя-тэраса, пад якой размяшчаліся крамы і складскія памяшканні. З боку унутранага двара на ўзроўні другога паверха праходзіла вонкавая галерэя, на якую вяла лесвіца з ажурнай чыгуннай агароджай. Унутраная планіроўка была анфіладнай.
Трохпавярховы будынак № 21 меў форму няправільнага чатырохвугольніка і часткай дваровага фасада прымыкаў да будынка № 19. На галоўным фасадзе вылучаўся неглыбокі рызаліт, завершаны трохвугольным шчытом з круглай люкарнай, над ўваходам праходзіў ступеньчаты карніз. Першы паверх руставаны, аддзелены ад астатніх карнізам. Аконныя праёмы невялікія прамавугольныя. Бакавы фасад па вуглах умацаваны руставанымі лапаткамі, планіроўка — калідорна-анфіладная.
У XX ст. комплекс быў перабудаваны і накрыты складаным па канфігурацыі дахам з дахоўкі.
Архив исторических и практических сведений, относящихся до России
«Архив исторических и практических сведений, относящихся до России» — шматтомнае археаграфічнае выданне ў Санкт-Пецярбургу ў 1858—1869 гадах. Складальнікам і рэдактарам быў гісторык-юрыст Мікалай Васільевіч Калачоў. Друкаваў крыніцы і даследаванні па гісторыі, праву і этнаграфіі, артыкулы, у якіх ставіліся пытані падрыхтоўкі сялянскай рэформы. Служыла працягам чатырохтомніка, выдадзенага М. Калачовым у Маскве ў 1850—1861 гадах — «Архіва гісторыка-юрыдычных звестак»
Сярод публікацый матэрыялы па гісторыі і этнаграфіі Беларусі: «Мазыршчына (З падарожжа па заходнерускім краі» П. М. Шпілеўскага (1859), «Панцырныя баяры» В. Вешнякова і «Запіска аб яўрэях» Г. Р. Дзяржавіна (1862) і інш.
Войцех Дамарацкі
Войцех Іосіфавіч Дамарацкі (3 лютага 1840 — 24 красавіка 1863) — студэнт Горы-Горацкага сельгаспадарчага інстытута, удзельнічаў у паўстанні пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага. Загінуў пры вызваленні Горак ад царскай улады.
Біяграфія
Пад канец дзевятнаццатага стагоддзя ён вучыўся ў Горы-горацкім земляробчым інстытуце. У свае 23 гады хлопец не толькі атрымліваў адукацыю, але і займаўся падпольнай дзейнасцю супраць царскага рэжыму.
Дамарацкі быў удзельнікам сакрэтнага студэнцкага камітэта, сябры якога рыхтаваліся да паўстання Каліноўскага.
24 красавіка 1863 года ў Горкі ўвайшоў атрад Людвіга Звяждоўскага, паплечніка Кастуся Каліноўскага, і абвясціў аб усталяванні ў мястэчку народнай улады. Змагароў падтрымалі студэнты мясцовага інстытута. Але падчас бою паўстанцы панеслі страты.
Арцём Аляксандравіч Падасінаў
Арцём Аляксандравіч Падасінаў (нар. ) — беларускі гандбаліст, брамнік румынскага клуба «Дунэра».
Войцех Дамарацкі
Біяграфія
Адным з забітых быў Войцех Дамарацкі, якога паплечнікі пахавалі на тэрыторыі акадэмічнага дэндрапарка.
Памяць
Толькі ў савецкі час на магіле гераічнага студэнта была пакладзена пліта з адпаведным надпісам.
З часам пахаванне Дамарацкага было занядбана, а надмагільная пліта нават раскалолася. Адзінкі зазіралі сюды, каб ускласці кветкі і прыбраць смецце.
Арцём Аляксандравіч Падасінаў
Кар’ера
У красавіку 2017 года падпісаў аднагадовы кантракт з польскім клубам «Каліш», які пачаў дзейнічаць з ліпеня 2018 года.
Войцех Дамарацкі
Памяць
І толькі новае кіраўніцтва БДСГА ў 2010 годзе аднавіла і добраўпарадкавала пахаванне, ўсталявала над ім помнік.
Арцём Аляксандравіч Падасінаў
Кар’ера
У маі 2019 года перайшоў у французскі клуб «Біер», які выйшаў у другі дывізіён Францыі. У красавіку 2020 года кантракт з французскім клубам быў разарваны.
Войцех Дамарацкі
Памяць
Штогод на Дзень незалежанасці БНР на магілу Дамарацкага прыходзяць жыхары Горак, каб ускласці кветкі.
Арцём Аляксандравіч Падасінаў
Кар’ера
У ліпені 2020 года папоўніў склад румынскага клуба «Дунэра».
Мацільда Плантагенет
Мацільда Плантагенет (Mathilde Plantagenet, Matilda of England;,  — , ) — прадстаўніца англійскай дынастыі Плантагенетаў, герцагіня Баварыі і Саксоніі, другая жонка Генрыха Льва, магутнага манарха з дынастыі Вельфаў.
Дачка караля Англіі Генрыха II і каралевы Аліеноры Аквітанскай, сястра каралёў Англіі Рычарда I Львінае Сэрца і Іаана Беззямельнага. Пахавана з мужам у Браўншвайгскім саборы.
Оўлачын
Оўлачын (О́влочин) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Другі крыжовы паход
Другі крыжовы паход (1147—1149), пачаты з еўрапейскімі краінамі, у адказ на захоп мусульманамі Эдэскага графства, быў абвешчаны рымскім папай Яўгенам III, і быў першы з крыжовых паходаў, які ўзначальвалі кіраўнікі дзяржаў, а менавіта Луі VII ад Францыі і Конрад III ад Германіі. Яшчэ ў Еўропе, войска падзялілася на дзве часткі, мінуўшы Візантыю і аказаўшыся ў Малой Азіі, яно было разбіта паасобку сельджукамі. Луі і Конрад і астаткі іх войскаў дасягнулі Іерусаліма і ў 1148, удзельнічалі ў безвыніковым нападзе на Дамаск. Крыжовы паход на ўсходзе быў няўдалы для ўдзельнікаў еўрапейскай кампаніі і вялікай перамогай для мусульман. Гэта ў канчатковым выніку прывяло да падзення Іерусаліма і пачатку трэцяга крыжовага паходу ў канцы 12-ага ст. Тым часам, ва Усходняй Еўропе, пачаўся першы з Паўночных крыжовых паходаў з мэтай гвалтоўнага хрышчэня язычніцкіх плямён.
Паход
Войска абодвух каралёў было моцна стомлена, яно мела з сабою шмат абозаў і было ўязвіма. Таму сельджукі лёгка змаглі разбіць войска Конрада каля Дарылей. Французская частка войска таксама спачувала напады сельджукоў. Абодзве арміі змаглі дабрацца да Іерусаліма, дзе адбыўся сход валадароў з мэтай вырашыць тактыку вядзення баявых дзеянняў супраць туркаў-сельджукоў. Французскі кароль прапанаваў адваяваць Эдэс, кароль Іерусаліма Балдуін III прапанаваў захапіць Аскалон, князь Антыохіі Раймунд дэ Пуацье — штурмаваць Алепа. Але было вырашана распачаць наступленне на багаты Дамаск, у той перыяд саюзніка Іерусалімскага каралеўства