cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лічбавы сігнал
Лічбавы сігнал — сігнал дадзеных, у якога кожны з прадстаўляючых параметраў апісваецца функцыяй дыскрэтнага часу і канчатковым мноствам магчымых значэнняў.
Сігналы ўяўляюць з сябе дыскрэтныя электрычныя ці светлавыя імпульсы. Вузкапалосныя сістэмы (baseband) перадаюць дадзеныя ў выглядзе лічбавага сігналу адной частаты. Дыскрэтны лічбавы сігнал складаней за Аналагавы сігнал перадаваць на вялікія адлегласці. Выкарыстанне ў лічбавых сістэмах алгарытмаў праверкі і аднаўлення лічбавай інфармацыі дазваляе істотна павялічыць надзейнасць перадачы інфармацыі.
Праз шумы і змены параметраў ліній перадачы ён мае флуктуацыі па амплітудзе, фазе/частаце, палярызацыі.
Трыт
Трыт — выкарыстоўваецца ў інфарматыцы, лічбавай і вылічальнай тэхніцы.
Пётр Мікалаевіч Багданаў
Пётр Мікалаевіч Багданаў (1924—1945) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Трыт
1 трыт (трор) роўны трайковаму лагарыфму трох магчымых станаў (кодаў) аднаго трайковага разраду.
Пётр Мікалаевіч Багданаў
Біяграфія
Пётр Багданаў нарадзіўся ў ліпені 1924 года ў вёсцы Піначы (паводле іншых звестак — Дзіванісы; цяпер у Палкінскім раёне Пскоўскай вобласці) у сялянскай сям’і. Атрымаў сярэднюю адукацыю. Ва ўзросце 16 лёт з’ехаў у Яраслаўль, дзе вучыўся ў рамесным вучылішчы. У ліпені 1941 года добраахвотнікам пайшоў на фронт. Удзельнічаў у бітве за Маскву. У верасні 1942 года быў цяжка паранены, некалькі месяцаў ляжаў у шпіталі. Вярнуўшыся на фронт, удзельнічаў у вызваленні Беларускай ССР і Польшчы, баях за Слуцк, Брэст, Баранавічы, фарсіраванні Заходняга Буга і Віслы, баях у Усходняй Прусіі, вызваленні Прэйсіш-Эйлау, Гумбінена, Алекбурга. Да красавіка 1945 года старшы сяржант Пётр Багданаў быў памочнікам камандзіра ўзвода 66-га стралковага палка 61-й стралковай дывізіі 28-й арміі 1-га Украінскага фронту. Адрозніўся ў час Берлінскай аперацыі.
Трыт
1 трыт (трор) = log3(3 [магчымых станаў (кодаў)])
Пётр Мікалаевіч Багданаў
Біяграфія
23 красавіка 1945 года Багданаў сумесна з групай байцоў захапіў мост цераз Тэльтаў-канал у Берліне. Замацаваўшыся, узвод на працягу 27 гадзін утрымліваў мост, адбіваючы шматлікія контратакі нямецкіх падраздзяленняў. У гэтым баі ўзвод знішчыў больш за 200 нямецкіх салдат і афіцэраў, каля 60 салдат праціўніка знішчыў асабіста Багданаў. Сваімі дзеяннямі ён спрыяў паспяховай пераправе палкавых падраздзяленняў. У вулічных баях Багданаў узяў у палон шмат нямецкіх салдат і афіцэраў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераічнасць» старшы сяржант Пётр Багданаў быў ганараваны высокім званнем Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка». Атрымаць узнагароды Багданаў не паспеў, таму што 24 жніўня 1945 года загінуў у баі з нацыяналістычным бандфарміраваннем. Пахаваны ў горадзе на могілках г. Брэсцкай вобласці Беларусі. У 1946 г. на магіле ўстаноўлены абеліск.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 2-й ступені і Славы 3-й ступені, а таксама шэрагам медалёў, у тым ліку «За адвагу».
Рустычны шрыфт
Рустычны шрыфт (littera capitalis rustica) — старажытнарымскі каліграфічны шрыфт. З-за негатыўнай канатацыі, якая супрацьпастаўляе гэты шрыфт «цывілізаванай» форме , Бернхард Бішаф аддае перавагу назве кананізаваны шрыфт.
Рустыкальны шрыфт падобныя на, але менш жорсткі, на яго больш ўплываюць пяро з чарніламі і паверхня, на якой пішуць: папірус альбо пергамент. Літары танчэй і больш сціснутыя, выкарыстоўваецца значна больш выгнутых ліній, чым у квадратным шрыфце, і маюцца пашырэнні ніжэй базавай лініі.
Шрыфтом карысталіся ў перыяд з I па IX стагоддзе, часцей за ўсё паміж IV і VI стагоддзямі. Пасля V стагоддзя рустычны стыль пачаў выпадаць з выкарыстання, але яшчэ выкарыстоўваўся ў якасці шрыфта для загалоўкаў і назваў, разам з унцыялам, як шрыфт асноўнага тэксту.
Захавалася каля паўсотні рукапісаў, напісаных рустычным шрыфтом, у тым ліку чатыры копіі твораў Вяргілія (у тым ліку і Раманскі Вергілій), адна копія працы Тэрэнцыя і адна з прац. Шрыфт звычайна выкарыстоўваецца для люксавых копій язычніцкіх аўтараў; для твораў хрысціянскіх аўтараў ім карысталіся Прудэнцый і.
Камаёрэ
Камаёрэ (Camaiore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 31503 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 377 чал./км². Займае плошчу 85 км². Паштовы індэкс — 55041. Тэлефонны код — 0584.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ніхоній
Ніхоній (Nihonium, Nh), або раней Унунтрый (Ununtrium, Uut) — радыеактыйны штучна сінтэзіраваны хімічны элемент III групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 113.
Тэафіл Марачэўскі
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Марачэўскіх герба «Халева». Нарадзіўся года ва Уніхоўшчызне Лідскага павета, у сям’і Мацея Марачэўскага, ростмістра янычарскай харугвы польнай булавы Вялікага Княства Літоўскага і лідскага суддзі межавога, уладальніка маёнткаў Новы і Стары Куплін Пружанскага павета, і Ганны з Асоўскіх.
Ніхоній
Упершыню атрыманы у 2003 у Аб'яднаным інстытуце ядзерных даследаванняў у Дубне, Расія (у супрацоўніцтве з Ліверморскай нацыянальнай лабараторыяй, ЗША).
Тэафіл Марачэўскі
Біяграфія
Скончыў піярскую школу ў Шчучыне, потым Віленскі ўніверсітэт. У 1812 г. — паручнік 19-га уланскага палка, 17-га пяхотнага палка літоўска-беларускіх войскаў, у 13-м корпусе французскай арміі. Адзначыўся 8 снежня 1813 года ў бітве пад Борнхестам, 10 снежня 1813 — пад Зеештадтам у Даніі. Прадстаўлены да крыжа Дацкага і французскага крыжа Ганаровай Лігі. За ўдзел у вайне супраць Расіі на баку Напалеона маёнтак Уніхоўшчызна (73 душ м. п.) трапіў пад канфіскацыю. У 1815 г. дэмабілізаваўся. У пасведчанні, якое далі Марачэўскага афіцэры 17-га палка ўланаў, было напісана, што ён адзначаўся добрым характарам, добрай службай, мужнасцю і адвагай на працягу трох гадоў (Ловіч, 20.02.1815).
Жыў з сям’ёй і працаваў на гаспадарцы і грамадскіх пасадах. У 1819 г. — асэсар Гродзенскага галоўнага суда. У 1821 г. у адстаўцы. Падкаморы Лідскага павета ў 1830 годзе.
Член масонскай ложы «Сябры чалавецтва» ў Гродне, масон 1-й ст. у 1819, 3-й ст. у 1821.
Хварэў, прыехаў у Варшаву, дзе памёр і пахаваны на Павонзкаўскіх могілках.
Узнагароды
Кавалер ордэна Святой Ганны.
Сям’я
У шлюбе з Паўлінай з Сангайлаў. Дзеці:
Усе запісаны ў дваранскія кнігі Гродзенскай губерні.
Рупіхтэрот
Рупіхтэрот (Ruppichteroth) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 61,95 км². Афіцыйны код — 05 3 82 052.
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Сонечнае зацьменне 7 верасня 1858 года
Сонечнае зацьменне 7 верасня 1858 года — поўнае сонечнае зацьменне 142 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0210 і дасягнула свайго максімуму ў 14:09:29 UTC у пункце з каардынатамі 24° пд. ш. 50° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 50 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 85 км.
Зацьменне 7 верасня 1858 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1858 годзе і 142-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 15 сакавіка 1858 года, наступнае — 3 лютага 1859 года.
Візантыйска-сельджукскія войны
Візантыйска-сельджукскія войны — шэраг ваенных канфліктаў у Малой Азіі і Сірыі паміж візантыйцамі і качавымі туркамі-сельджукамі ў другой палове XI стагоддзя; візантыйцамі і Іканійскім султанатам у XI-XIII стст.
Туркі-сельджукі былі качэўнікамі з Туркестана, якія прыступілі да заваяванняў у XI стагоддзі. Спачатку яны скарылі Іран, затым уварваліся ў Арменію, Сірыю, Палесціну. Да сярэдзіны стагоддзя імперыя сельджукаў уключала значную частку Сярэдняй Азіі, Іран і Двурэчча. У 60-я гады XI стагоддзя адбыліся першыя сутыкненні паміж арміяй Візантыі і сельджукамі. Спачатку візантыйцы паспяхова ваявалі і нават здолелі выцесніць сельджукаў з занятага імі Манцыкерта, аднак у 1071 пацярпелі разгромнае паражэнне ў бітве пры Манцыкерце і за 10 наступных гадоў пазбавіліся практычна ўсіх уладанняў у Малой Азіі.
Аднак ужо ў 1080-я гады Візантыя перайшла ў контрнаступленне: у пачатку яна вярнула сабе некаторыя прыбярэжныя тэрыторыі ў Малой Азіі, а ў 1097 годзе з дапамогай крыжакоў авалодала Нікеяй, Смірнай і шэрагам іншых гарадоў на захадзе Малой Азіі. Сельджукі абгрунтоўваюцца ў Іконіі (Коньі) і ўтвараюць тут сваю невялікую дзяржаву. На працягу XII стагоддзя Візантыя прадпрымае шэраг няўдалых спроб выбіць сельджукаў з Малой Азіі. Але ні імператару Іаану II, які праўда адбіў шэраг земляў на захадзе і поўначы паўвострава і захапіў Кастамон і Гангры — 2 найбуйнейшыя гарады Пафлагоніі, ні Мануілу I, які спрабаваў авалодаць Дарылеем і Суўлеем — стратэгічнымі крэпасцямі, а затым пайшоў прама на Іконій, па шляху да якога ён патрапіў у засаду і ў 1176 годзе пацярпеў разгромнае паражэнне ад сельджукаў у бітве пад Мірыякефаланам, зрабіць пералому ў суадносінах сіл не ўдалося, бо туркі замацаваліся ў раёне Іконій-Кесарыя-Севастыя, які быў імі каланізаваны, а мясцовае элінізаванае насельніцтва — асімілявалася, таксама заходнія землі імперыі былі важнейшыя дла імператараў, чым усход, дзе толькі ўзбярэжжы і паўн.-зах. займала грэчаскае насельніцтва, якое паступова выцяснялася турэцкім.
XIII стагоддзе адносна спакойны, адбываецца толькі некалькі канфліктаў паміж Нікейскай імперый (пераемніцай Візантыі) і Іканійскім султанатам.
Пасля нашэсця манголаў у сярэдзіне XIII стагоддзя Іканійскі султанат прыходзіць у заняпад і распадаецца на мноства бейлікаў, адзін з якіх — Асманскі, у будучыні стане вялікай імперыяй, якая знішчыць Візантыю і мноства іншых дзяржаў.
Перадгісторыя
Візантыйская імперыя была прамой спадчынніцай Рымскай імперыі; датай яе ўзнікнення прынята лічыць 395 год — год падзелу адзінай Рымскай імперыі на заходнюю і ўсходнюю, хоць яшчэ пры Канстанціне I цэнтр імперыі перамясціўся менавіта на ўсход, у будучую Візантыю. У IV стагоддзі Рымская імперыя стаяла перад шэрагам эканамічных і палітычных крызісаў, таму перанос сталіцы і падзел імперый быў непазбежным працэсам. У V стагоддзі Заходняя частка імперыі перажывае глыбокі крызіс і ў 476 спыняе сваё існаванне, тады як на ўсходзе імперыя наадварот умацоўваецца і займае абарончую пазіцыю.
У VI стагоддзі імперыя перажыла нашэсці персаў, а таксама розных варвараў, у сярэдзіне стагоддзя, пры Юстыніяне, Візантыя перайшла ў контрнаступленне і адваявала частку тэрыторый былой заходняй імперыі. Аднак ужо ў VII стагоддзі большая частка тэрыторый імперыі апынулася захопленай арабамі.
Падчас кіравання Македонскі дынастыі (X-першая палова XI стагоддзя) Візантыі ўдалося адваяваць у арабаў частку Сірыі, Кіпр, Крыт, а таксама захапіць значную частку Арменіі.
Але пасля смерці Васіля II у імперыі пачалася смута, змяняліся адзін імператар за іншым, але ўнутранае становішча імперыі было такое, што яна была не ў стане супрацьстаяць знешнім пагрозам. Як раз у той час на ўсходзе з'яўляецца новая пагроза не толькі для Візантыі, але і для ўсяго Блізкага ўсходу ў цэлым — качавыя туркі-сельджукі. Спалучаючы ў сабе цягу да заваяванняў і цудоўную конніцу туркі хутка авалодалі Іранам і Месапатаміяй, у 1055 авалодалі сталіцай Абасідскага халіфата — Багдадам і неўзабаве выйшлі да межаў Візантыі. Пачаліся першыя памежныя сутычкі Візантыйскай арміі і сельджукаў. Спачатку візантыйцы атрымалі некалькі перамог і здолелі адбіць крэпасць Манцыкерт, аднак пасля катастрафічнага паражэння пры Манцыкерце ў 1071 імперыя не здолела абараняцца далей. Адначасова з гэтай падзеяй сельджукамі быў захоплены Іерусалім у Фацімідскага халіфата. А ў 1073 годзе сельджукі пачалі планамерны наступ углыб візантыйскай Малой Азіі і за 10 наступных гадоў практычна цалкам скарылі яе.
Раннія канфлікты (1064—1071)
Туркі-сельджукі пачалі свае заваяванні ў Азіі ў раннім XI стагоддзі, захапілі спачатку шмат земляў у Сярэдняй Азіі, а неўзабаве скарылі Іран і ў 1055 захапілі сталіцу Абасідаў — Багдад. Тым часам візантыйцы падпарадкавалі Эдэсу і значна ўзмацнілі свой уплыў у Сірыі і Арменіі. У 1067 годзе туркі здзейснілі першы буйны напад на землі Візантыі — быў разрабаваны горад Кесарэя. У 1069 туркі прасунуліся далей у Малую Азію і разрабавалі Конью.
У 1071 годзе падышоў час генеральнай бітвы паміж Візантыяй і туркамі-сельджукамі. Візантыйцы тым часам адбілі ў туркаў Манцыкерт і вывелі 100-тысячнае войска для знішчэння ворагаў. Туркі-сельджукі мелі невялікую армію, аднак іх конніца дапамагла ім выйграць бітву. Цяжкія візантыйскія воіны не маглі хутка рэагаваць на напады сельджукаў, да таго ж паўсюль была здрада, Раман IV, імператар Візантыі, быў акружаны, адчайна біўся, але быў запалонены і дастаўлены да турэцкага султана Алп-Арслана. На ўмовах перадачы сельджукам крэпасцей Антыёхія, Манцыкерт, а таксама вялікай даніны Раман IV быў адпушчаны. Аднак ён быў ужо зрынуты ў сталіцы.
Сельджукскія заваяванні (1071-1096)
У 1077 у Візантыі ў выніку чарговага перавароту прыйшоў да ўлады састарэлы палкаводзец Нікіфар III Ватаніят. Як раз у той час на імперыю напалі нарманы, таму арміі Візантыі даводзілася раздзірацца на 2 франты. Аднак новы таленавіты палкаводзец, Аляксей Камнін здолеў разбіць ворагаў, што стала пераломам у вайне.
Контрнаступленне Візантыі (1096-1118)
У 1096 годзе ў Канстанцінопаль сталі прыбываць першыя воіны-крыжакі, для барацьбы з сельджукамі і вызвалення Малой Азіі. У 1097 пачалася аблога Нікеі, якая доўжылася больш за месяц; толькі дзякуючы ўмеламу тактычнаму ходу візантыйцаў Нікею ўдалося ўзяць. У 1097 годзе дзякуючы крыжакам Візантыі ўдалося вярнуць пад свой кантроль некаторыя буйныя гарады Малой Азіі (Смірна, Нікамедыя, Сарды).
У пачатку XII стагоддзя туркі зрабілі спробу адваяваць старчаныя землі, але гэтым разам перамогу атрымаў Аляксей I Камнін, які не толькі выцесніў турак з захаду Малой Азіі, але і ліквідаваў пагрозу ад іх набегаў.
Пасля зняцця аблогі Нікеі ў 1113 годзе пагроза турэцкага заваявання горада была адсунута амаль на 200 гадоў. На працягу гэтых двух стагоддзяў адбылося некалькі бітваў у Малой Азіі, але ўжо не ля сцен Нікеі.
Перыяд 1118-1176
Іаан II Камнін, сын Аляксея I, вёў паспяховыя войны з туркамі і нават здолеў адваяваць у іх Кастамон і Гангру, але яго паход углыб уладанняў сельджукаў, у Кападокію, скончыўся правалам.
Мануіл I Камнін накіроўваў сваю ўвагу больш на заходнія справы і нават пагадзіўся плаціць даніну туркам. Катастрофай для візантыйцаў стала разгромнае паражэнне пры Мірыякефалане ў 1176 годзе, калі велізарная армія імперыі была разбіта лёгкімі сельджукамі-коннікамі.
Заняпад Візантыі і контрнаступленне сельджукаў (1176-1308)
Плаўны скон магутнасці Візантыі пачаўся ў канцы XII стагоддзя, пасля 1180 (год смерці Мануіла I). У пачатку кіраванне было перададзена малалетняму Аляксею II, потым непапулярнаму Андроніку, а ў 1185 дынастыя Камнінаў была зрынута. Тым часам пачалося чарговае ўзмацненне сельджукаў, якія перайшлі да новых захопаў у 1180-я і ў 1190-я гады. Імперыя страціла значныя тэрыторыі ў Малой Азіі, а таксама на Балканскім паўвостраве.
Пасля падзей Чацвёртага Крыжовага паходу Візантыйская імперыя апыняецца падзеленай на некалькі невялікіх дзяржаў, ужо няздольных належным чынам абараняцца. У XIII стагоддзі, Нікейская імперыя — новы сусед сельджукаў на захадзе паспяхова абараняецца і нават часткова адваёўвае тэрыторыі. Аднак да канца стагоддзя, пасля аднаўлення Візантыі, захад Малой Азіі, дзе раней размяшчалася Нікейская імперыя, апусцеў і ў пачатку XIV стагоддзя становіцца лёгкай здабычай для турак-асманаў.
Панамерыканскія гульні
Праводзяцца з 1951 года раз у 4 года па большасці відаў спорту, якія ўваходзяць у праграму Алімпійскіх гульняў.
Краіны-ўдзельнікі
Да XVI Панамерыканскіх гульняў, спартсмены з Кюрасаа і Сінт-Мартэна выступалі ў складзе зборнай Нідэрландскіх Антыл. У далейшым з'явяцца дзве новыя зборныя тэрыторый, якія ўваходзяць у Каралеўства Нідэрландаў, гэтак жа, як і зборная Арубы.
Медальны залік
У прыведзенай ніжэй табліцы азначана колькасць уручаных медаляў за ўсю гісторыю Панамерыканскіх гульняў.
IC 1665
IC 1665 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зальцкотэн
Горад падзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Падстанцыя
Падста́нцыя (, Подстанция)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1,8 км на паўднёвы захад ад вёскі Мачуліна; на лініі Масты — Ваўкавыск-Цэнтральны, паміж станцыяй Рось і станцыяй Ваўкавыск-Цэнтральны.
Круханавічы
Кру́ханавічы (, Крухановичи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска Укрухінічы ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Да 12 лютага 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Сальніцкага сельсавета.
Напад на школу ў Стоўбцах
Напад на школу ў Стоўбцах (Мінская вобласць, Беларусь) адбыўся раніцай 11 лютага 2019 года. 15-гадовы вучань 10-га класа Вадзім Мілашэўскі, узброены нажом, напаў на настаўніцу і вучняў Сярэдняй школы № 2 г. Стоўбцы. У выніку інцыдэнту настаўніца і адзін з вучняў загінулі, двое атрымалі раненні.
Асоба злачынца
Вадзім Віталевіч Мілашэўскі нарадзіўся 26 чэрвеня 2003 года, вырас у поўнай сям’і, якая не знаходзілася ў сацыяльна небяспечным становішчы і пражывала ў прыватным доме на вуліцы Гагарына пасля пераезду з аграгарадка Дзераўная. Бацька працаваў кіроўцам, маці — тэхнічкай у камунгасе. Вадзім гуляў у футбол, выступаў за зборную школы па міні-футболе ў першынстве раёна сярод устаноў адукацыі. Вучыўся ў 10 «Б» класе.
Паводле намесніка дырэктара па навучальнай працы Людмілы Старовойтавай, Вадзім Мілашэўскі быў ціхім і спакойным, «у школе ніякіх праблем з яго паводзінамі не было. Добра вучыўся, урокі не прапускаў. Нідзе і ніколі ні ў чым не быў западозраны».
Вадзім выдаліў сваю старонку ў сацыяльнай сетцы «УКантакце», іншы яго акаўнт быў заблакаваны адміністрацыяй за парушэнне правіл.
Ход падзей
Па дадзеных следства ён, кіруючыся хуліганскімі матывамі, перад забойствам нанёс удар малатком аднакласніку, параніўшы яго. Затым нанёс настаўніцы нажом не менш за два ўдары. Выбег з кабінета і прычыніў нажавыя раненні двум аднакласнікам, якія спрабавалі яго затрымаць. Затым ён зайшоў у іншы кабінет і нанёс удары нажом вучню 11-класа. Затым выйшаў у калідор, дзе пагражаў нажом намесніку дырэктара і настаўніку біялогіі, спусціўся ў вестыбюль, дзе пагражаў нажом аднакласніцы і падрапаў ім ёй шыю. Потым ён збег з месца здарэння. Паведамляецца таксама, што нападнік заходзіў ва ўсе класы, дзе можна было адчыніць дзверы, потым хадзіў з нажом па трэцім паверсе, пакуль яго не заўважылі і не патэлефанавалі ў міліцыю. Хацеў збегчы праз чорны ход, але ён аказаўся зачыненым, таму ён адчыніў акно на першым паверсе і ўцёк.
Падлетак быў затрыманы неўзабаве пасля паступлення інфармацыі пра здарэнне ў міліцыю. Яго затрымалі ў пад’ездзе аднаго з дамоў са сродкам нападу, скрываўленым нажом, супрацоўнікі крымінальнага вышуку пры падтрымцы АМАПа. Да яго ўжытая мера стрымання ў выглядзе зняволення.
Загінулыя і параненыя
У выніку інцыдэнту на месцы здарэння загінулі два чалавекі — настаўніца і адзін з вучняў.
Раненні ў час нападу таксама атрымалі двое аднакласнікаў Мілашэўскага, якія спрабавалі заступіцца за настаўніцу: хлопцы 15 і 16 гадоў былі шпіталяваны і тэрмінова праапераваны ў Стаўбцоўскай цэнтральнай раённай бальніцы. На вечар 11 лютага іх стан быў стабільна цяжкім.
Расследаванне і суд
Распараджэннем Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі міністру адукацыі Беларусі Ігару Карпенку аб’яўлена вымова за «непрыняцце належных мер па забеспячэнні бяспечных умоў знаходжання дзяцей ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі».
Следства знаходзілася пад асабістым кантролем старшыні Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь Івана Наскевіча. 5 ліпеня 2019 года Следчы камітэт паведаміў пра завяршэнне расследавання. 19 жніўня Мінскі абласны суд пачаў разглядаць справу. 11 верасня былы вучань стаўбцоўскай школы Вадзім Мілашэўскі прызнаны вінаватым у забойстве настаўніка і 11-класніка, а таксама ў замаху на забойства ў дачыненні да яшчэ двух школьнікаў і прысуджаны да 13 гадоў пазбаўлення волі ў выхаваўчай калоніі, таксама прысуджана 110 тысяч рублёў кампенсацыі для сям’і забітай настаўніцы. З-за ўзросту абвінавачанага справа слухалася ў закрытым рэжыме, публічна абвясцілі толькі прысуд.
Ацэнкі
Журналіст Дзмітрый Гурневіч выказаў меркаванне, што судовы працэс у Стоўбцах і яго заканчэнне прайшлі паводле сцэнару, які вызначыла ўлада і ейная прапаганда: «чым менш ведае грамадства, тым лепш будзе спаць». Пракурор паведаміў, што злачынства было ўчыненае «з хуліганскіх памкненняў», — і гэтая фармулёўка нагадвае бюракратычную адпіску. Невядомымі для грамадства засталіся каталізатар і матыў для забойства. Гэта спрыяе патоку плётак і канспіралагічных тэорый.
Альба (Івацэвіцкі раён)
А́льба (, Альба) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Альбаўскага сельсавета.
SWORDS
SWORDS (скарачэнне ад Special Weapons Observation Reconnaissance Detection Systems) — спецыяльная баявая сістэма назірання і разведкі.
Створаны кампаніяй Фостэр-Мілер TALON Робат (у далейшым стала падраздзяленнем QinetiQ). Па сцвярджэнні вытворцы, робат прызначаны для дзеянняў у горадзе, здольны пераадольваць пясок, ваду і снег да 1 фута (гэта складае 0,3048 м ) глыбіні, а таксама ажыццяўляць ўздым па лесвіцы.
Ёсць цэлы шэраг розных відаў зброі, якія могуць быць размешчаныя на SWORDS: вінтоўкі M16, 5,56-мм M249 SAW, 7,62-мм кулямёт M240, вінтоўкі Barrett M82, шасціствольны 40-мм гранатамёт або четырехствольный 66 мм M202A1 FLASH.
Прымяняўся ў Афганістане і Іраку.
Internet Broadway Database
База дадзеных тэатраў Брадвея ў Інтэрнэце (Internet Broadway Database, IBDb) — база даных пра брадвейскія пастаноўкі і іх персанал.
IBDb — афіцыйны архіў тэатраў Брадвея. У ім знаходзяцца запісы пра брадвейскія пастаноўкі, пачынаючы з XVIII стагоддзя, а таксама цікавыя факты і статыстыка. База была задумана ў 1995 годзе Карэн Хаўзер, главой Навукова-даследчага аддзела лігі амерыканскіх тэатраў і прадзюсараў.
IC 1666
IC 1666 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Рыбы.
Бюрэн (Вестфалія)
Бюрэн (Büren) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Падэрборн. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 170,97 км². Афіцыйны код — 05 7 74 016.
На ўскраіне Бюрэна — нацысцкая цытадэль Вевельсбург.
Лідзбарк Варміньскі (гміна)
Лі́дзбарк Вармі́ньскі (Lidzbark Warmiński) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лідзбаркскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лідзбарку Варміньскім. Плошча гміны складае 371,01 км². Станам на 2004 год у гміне Лідзбарк Варміньскі пражывалі 7038 чалавек, шчыльнасць — 19 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 40 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 57 населеных пунктаў.
Анатоль Васілевіч Макараў
Анатоль Макараў (нар., Ратамка) — беларускі футбаліст, паўабаронца расійскага клуба «Арсенал» з Тулы.
Клубная кар’ера
У лютым 2019 года перайшоў у «Смалявічы». Стаў іграком стартавага складу і дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу. У 2020 годзе заставаўся асноўным іграком каманды ў Вышэйшай лізе, аднак не здолеў выратаваць «Смалявічы» ад вылету. У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў клуб.
У студзені 2021 года вярнуўся ў «Тарпеда-БелАЗ». У сезоне 2021 пераважна выхадзіў на замену, у 2022 годзе стаў часцей з’яўляцца ў стартавым складзе каманды. У пачатку 2023 года заставаўся на лаўцы запасных, пасля з-за забароны Міністэрства спорту і турызму быў выключаны з заяўкі клуба і не прымаў удзел у афіцыйных матчах.
У ліпені 2023 года падпісаў кантракт з тульскім «Арсеналам».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Дыеўка
Ды́еўка — рака ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Гаць (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 62 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰. Пачынаецца з сеткі меліярацыйных каналаў за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Восава, вусце за 1,5 км у напрамку на поўнач ад вёскі Кукалеўка. Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу.
Tegeticula
Tegeticula — гэта род матылькоў сямейства Prodoxidae. З'яўляюцца апыляльнікамі розных відаў роду.
Дзмітрый Сяргеевіч Анцілеўскі
Дзмітрый Анцілеўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік барысаўскага БАТЭ. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2020—2021).
Клубная кар’ера
Выхаванец дзіцячай школы мінскага МТЗ-РІПА, пазней трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ. З 2014 года пачаў выступаць за дубль, таксама ў 2014 і 2015 гадах выступаў за барысаўскі клуб у Юніёрскай лізе УЕФА.
З 2015 года пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. 29 лістапада 2015 года дэбютаваў у аснове БАТЭ ў матчы Кубка Беларусі супраць мікашэвіцкага «Граніта» (3:1), выйшаўшы на замену ў сярэдзіне другога тайму. У снежні 2015 года падпісаў новы кантракт з БАТЭ.
Пачатак сезона 2016 прапусціў з-за траўмы, пазней стаў выступаць за дубль, часам прыцягваўся да асноўнай каманды. З ліпеня па верасень 2016 года не гуляў з-за чарговай траўмы. Аднавіўшыся, 14 кастрычніка 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць мікашэвіцкага «Граніта» (1:0). Пазней згуляў яшчэ ў некалькіх матчах за асноўную каманду, выходзячы на замену.
У сакавіку 2017 года быў аддадзены ў арэнду ў магілёўскі «Дняпро». У складзе магіляўчан стаў рэгулярна з’яўляцца на полі, у асноўным выходзячы на замену. У ліпені 2017 года арэнднае пагадненне, разлічанае на першую палову чэмпіянату, было падоўжана да канца сезона.
У студзені 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў БАТЭ і стаў трэніравацца з «Мінскам». У сакавіку афіцыйна стаў іграком сталічнага клуба. Стаў адным з лідараў каманды, у 16 матчах Вышэйшай лігі забіў 4 галы і аддаў 5 галявых перадач.
У жніўні 2018 года перайшоў у мінскае «Дынама», дзе стаў часцей заставацца на лаўцы запасных. У пачатку 2019 года стаў часцей выхадзіць на поле, у тым ліку ў асноўным складзе, аднак з чэрвеня таў выступаць толькі за дубль, а ў ліпені выбыў з-за траўмы. У кастрычніку 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Дынама».
З лютага 2020 года знаходзіўся на праглядзе ў жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ» і ў сакавіку падпісаў кантракт. Замацаваўся ў аснове, а з лета стаў трывала выхадзіць у стартавым складзе, забіў 7 галоў у чэмпіянаце Беларусі, чым дапамог камандзе заваяваць бронзавыя медалі. У студзені 2021 года падоўжыў пагадненне з жодзінскім клубам. У сезоне 2021 з 6 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды.
У снежні 2021 года, пакінуўшы жодзінскі клуб па заканчэнні кантракта, стаў іграком тбіліскага «Дынама». Дапамог тбіліскаму клубу па выніках сезона 2022 стаць чэмпіёнам Грузіі. У студзені 2023 года па пагадненні бакоў пакінуў «Дынама».
Міжнародная кар’ера
У 2013—2015 гадах гуляў за юнацкую і юніёрскую зборныя Беларусі ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.
26 сакавіка 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм таварыскага матча супраць Латвіі (3:4).
У лістападзе 2020 года ўпершыню быў выкліканы ў нацыянальную зборную Беларусі. Дэбютаваў у зборнай 15 лістапада 2020 года ў матчы Лігі нацый супраць Літвы (2:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы.
Acanthurus mata
Acanthurus mata — гэта від марскіх трапічных рыб, якія належаць да сямейства Acanthuridae.
Апісанне
Гэта сярэдніх памераў рыба, якая можа дасягаць максімальнага памеру ў 50 см даўжыні. Цела мае авальную форму і сціснута з бакоў. Як і іншыя прадстаўнікі сямейства, Acanthurus mata плавае з дапамогай грудных плаўнікоў. Хваставы плаўнік мае форму паўмесяца. Рот маленькі і завостраны. Яго цела з прожылкамі блакітна гарызантальных ліній на карычневым фоне, хоць з часам ён можа змяніць колер, стаўшы цалкам шэра-блакітным. Жоўтая падоўжная паласа праходзіць праз вочы і падзяляецца на дзве лініі, якія праходзяць перад вачамі. Верхняя губа таксама жоўтая. Спінны і анальны плаўнік  сіняватыя з жоўтым бляскам, іх аснаванні падкрэслівае тонкая чорная лінія.
Арэал
Гэтая рыба мае шырокае распаўсюджанне ў трапічных водах, якія ідуць ад заходняй часткі Індыйскага акіяна да архіпелага пасярод Ціхага акіяна, таму яна шырока распаўсюджаная па ўсім Інда-Ціхаакіянскім рэгіёне.
Асяроддзе пражывання
Acanthurus mata, як правіла, засяляе стромкія схілы вакол каралавых рыфах ў дыяпазоне глыбінь ад 5 да 45 м.
Аляксандр Валянцінавіч Бялецкі
Аляксандр Валянцінавіч Бялецкі (нар., Чэрвень (горад) Мінскай вобл.) — беларускі вучоны ў галіне траўматалогіі і артапедыі. Доктар медыцынскіх навук (1997), прафесар (1998). Акадэмік НАН Беларусі (2017; член-карэспандэнт з 2014).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сям’і ўрачоў. Скончыў Мінскі медыцынскі ўніверсітэт (1980), дзе і працуе з 1990. Прэзідэнт таварыства траўматолагаў-артапедаў Беларусі, нацыянальны сакратар Сусветнага кангрэса траўматалогаў-артапедаў на Беларусі. З 2007 па 2018 дырэктар РНПЦ траўматалогіі і артапедыі.
Улетку 2018 года Аляксандра Бялецкага арыштавалі па абвінавачванні ў хабары. Пры вобшуках у гаражы ў яго знайшлі шмат дарагога алкаголю і каля 500 тысяч даляраў наяўнымі. 15 лютага 2019 года Мінскі гарадскі суд прыгаварыў Аляксандра Бялецкага да 7,5 гадоў пазбаўлення волі, яго прызналі вінаватым у атрыманні хабару ў асабліва буйным памеры.
У чэрвені 2021 года выйшаў на волю.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы прысвечаны дзіцячай артапедыі. У яго больш за 450 друкаваных прац, у тым ліку 16 манаграфій, з іх восем выдадзеныя за мяжой. За сваё прафесійнае жыццё ён падрыхтаваў чатырох дактароў і шэсць кандыдатаў медыцынскіх навук.
Правёў 4000 высокатэхналагічных складаных аперацый. Акрамя гэтага, у яго 92 патэнты ў лячэнні дзяцей з паталогіямі тазасцегнавых суставаў, у 2010-м годзе ён атрымаў званне «Заслужаны дзеяч навукі». З’яўляецца выдатнікам аховы здароўя Расіі, Узбекістана, Беларусі, чытаў лекцыі ў многіх краінах свету, выступаў на амерыканскай асацыяцыі хірургаў.
Прэміі і ўзнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (2011).
Пажэжын (прыпыначны пункт)
Пажэ́жын (, Пожежин)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 3,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Дубічна; на лініі Хаціслаў — Брэст-Цэнтральны, паміж станцыяй Маларыта і прыпыначным пунктам Раматова.
Хуанфран Торэс
Хуан Франсіска «Хуанфран» Торэс Белен (Juan Francisco «Juanfran» Torres Belén; нар., Крэвільентэ, Іспанія) — іспанскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі (2012—2016). Гуляў, у асноўным, на пазіцыі правага абаронцы.
«Рэал» Мадрыд
Хуанфран з’яўляецца выхаванцам футбольнай акадэміі мадрыдскага «Рэала», дэбютаваўшы ў складзе клуба 24 студзеня 2004 года. У той дзень ігрок правёў на пляцоўцы 15 хвілін у пераможным матчы супраць «Вільярэала», пасля чаго выступаў, у асноўным, у другой камандзе клуба. Сезон 2005/06 правёў у арэндзе ў клубе «Эспаньёл», дзе атрымаў вопыт рэгулярных выступаў у Ла Лізе і заваяваў свой першы буйны трафей, стаўшы ўладальнікам Кубка Іспаніі.
«Асасуна»
Пасля сканчэння тэрміну арэнды Хуанфран вярнуўся ў «Рэал», аднак адразу ж перайшоў да іншага прадстаўніка іспанскага элітнага дывізіёна клуба «Асасуна», заключыўшы з ім паўнавартасны кантракт. Гуляючы ў складзе «Асасуны», выходзіў на поле ў асноўным складзе каманды.
«Атлетыка»
11 студзеня 2011 года Хуанфран падпісаў кантракт з клубам «Атлетыка» Мадрыд да чэрвеня 2015 года. Разам з камандай станавіўся чэмпіёнам Іспаніі, двойчы выхадзіў у фінал Лігі чэмпіёнаў.
«Сан-Паўлу»
У жніўні 2019 года падпісаў кантракт на 1,5 гады з бразільскім клубам «Сан-Паўлу». Пакінуў каманду па заканчэнні сезона ў лютым 2021 года. Пасля гэтага, завяршыўшы прафесійную кар’еру, вярнуўся ў Іспанію, дзе стаў гуляць у міні-футбол.
Міжнародная кар’ера
26 мая 2012 года таварыскім матчам супраць зборнай Сербіі дэбютаваў у афіцыйных матчах у складзе зборнай Іспаніі. Нягледзячы на практычную адсутнасць вопыту выступаў у складзе першай зборнай Іспаніі, быў уключаны ў заяўку для ўдзелу ў фінальнай частцы чэмпіянату Еўропы 2012.
Клубныя
«Эспаньёл»:
«Атлетыка»:
Міжнародныя
Іспанія:
Хасій
Ха́сій (Hassium) Hs — штучна атрыманы хімічны элемент VIII групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 108. Радыеактыўны. Адносіцца да трансактыноідаў.
Упершыню сінтэзаваны ў 1984 г. у Інстытуце цяжкіх іонаў у Дармштаце (ФРГ) і таксама атрыманы ў Аб’яднаным інстытуце ядзерных даследаванняў у Дубне. У 1997 г. Міжнародным саюзам тэарэтычнай і прыкладной хіміі зацверджана назва элемента — у гонар нямецкай зямлі Гесэн (Hassia — лацінская назва сярэднявечнага княства Гесэн, цэнтрам якога быў Дармштат). Станам на 2002 г. самы цяжкіх з хімічных элементаў, даследаваных хімічнымі метадамі.
8 ізатопаў з масавымі лікамі 263—270. Найбольш устойлівы (перыяд паўраспаду 9,3 с) ізатоп 269Hs. Колер серабрыста-белы або серабрыста-шэры з металічным бляскам. З кіслародам утварае вельмі лятучы аксід. Уласцівасці падобныя да осмію.
Дом Упхагена
Дом Упхагена (Dom Uphagena) — гістарычны будынак у Галоўным горадзе Гданьска. Сёння тут размешчаны аддзел Музея Гданьска.
Гісторыя
Самыя старажытныя згадкі пра жылы будынак, верагодна драўляны, узведзены на гэтым месцы, адносяцца да 1357 года. У XV стагоддзі будынак ужо быў мураваны. Яго фасад быў перабудаваны ў XVI стагоддзі. Уладальнікі камяніцы былі з розных сем'яў. У 1775 годзе дом набыў багаты бібліяфіл і гісторык Іаган Вільгельм Упхаген (1731–1802). Ён замовіў рэканструкцыю фасада і інтэр'еру ў адпаведнасці з тагачаснай модай (ракако). Камяніца таксама атрымала новы дэкор, які ўключаў, між іншым, драўляныя панэлі, пано з рознымі матывамі (казуркі, кветкі, птушкі, старажытная архітэктура, кітайскія сюжэты).
У 1910 годзе дом быў перададзены ў арэнду гарадскім уладам, і тут быў створаны музей, які дзейнічаў да 1944 года. Пасля таго, як у сакавіку 1945 года будынак быў спалены Савецкай арміяй і большая частка першапачатковага інтэр'ера знікла, было прынята рашэнне аб яго аднаўленні. На працягу многіх гадоў быў адноўлены знешні і ўнутраны выгляд дома XVIII стагоддзя, праведзена рэканструкцыя ўнутраных памяшканняў па захаванай дакументацыі. Пасля рэканструкцыі ў 1953 годзе ў доме спачатку размяшчаліся розныя ўстановы. У 1981 годзе ён аднавіў сваю функцыю музея, а пасля наступнай рэканструкцыі ў 1998 годзе стаў даступны для наведвальнікаў як Музей гарадскіх інтэр'ераў.
Будынак размешчаны на вузкім, але доўгім участку. Фасад камяніцы трохвосевы, трохпавярховы, з двухпавярховай мансардай, пафарбаваны ў цагляна-чырвоны колер. Музей паказвае наведвальнікам каля дзясятка пакояў: зала, антрэсолі, гарбатны пакой, зала на першым паверсе, гасцёўня на першым паверсе, вялікая сталовая, тры пакоі адпачынку ў бакавой прыбудове, невялікая сталовая, флігель, пакой кухаркі, кухня, кладоўка і інш. Гэта адзіная камяніца ў Польшчы і адна з нямногіх камяніц у Еўропе, даступных для турыстаў, з інтэр'ерам, характэрным для дамоў багатых мяшчан, якія жылі ў XVIII стагоддзі. Інтэр'еры з багата ўпрыгожанымі панэлямі і ляпнінай абсталяваны каштоўным начыннем, як правіла, з XVIII стагоддзя, у тым ліку мэбляй, гадзінамі, карцінамі і музычнымі інструментамі, а таксама трыма арыгінальнымі печамі.
Гёфельгоф
Гёфельгоф (Hövelhof) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Падэрборн. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 70,67 км². Афіцыйны код — 05 7 74 024.
Камуна падзяляецца на 5 сельскіх акруг.
Канкан
Канка́н (cancan літаральна «шум, гам») — энергічны французскі танец. Доўгі час лічыўся непрыстойным. З'явіўся ў Парыжы ў 30-я гады XIX ст. на публічных балях. Уваходзіць у рэпертуар кабарэ.
Музычны памер 2/4. Тэмп энергічны, рухавы. Характэрныя па: выкідванне рукі, нагі, галавы, скачкі ўніз галавой. Найбольш вядомая мелодыя — канкан кампазітара Афенбаха з аперэты «Арфей у пекле» (1858).
Верашкі
Верашкі́ (, Верешки) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета.
У 1954—1980 гадах цэнтр Верашкоўскага сельсавета.
IC 1667
IC 1667 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дунайка
Дунайка — рака ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Вепрынка (басейн Дняпра). Даўжыня 9,1 км. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Грыбава Слабада, вусце на паўночнай ускраіне вёскі Збышын. Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу.
Ксавэрыўка (пасёлак)
Ксавэрыўка (Лука) — пасёлак у Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сялец (Зембінскі сельсавет)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Зембінскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Карсакавіцкага сельсавета.
Грамадзянін (партыя)
Палітычная партыя «Грамадзянін» (Політична партія «Громадянин»; да кастрычніка 2015 года мела назву «Партыя дзяржаўнага нейтралітэту Украіны» Партія державного нейтралітету України ці ПДНУ ) — палітычная партыя Украіны, зарэгістраваная 13 кастрычніка 2004 года пад № 99.
Ідэалогія
Партыя прапагандуе дэмакратычную і эканамічна моцную дзяржаву, спыненне руху Украіны да вайсковых блокаў, паглыбленне супрацы з суседзямі. У 2005 годзе партыя выступала за вывад ЧФ РФ з тэрыторыі Украіны (АР Крым).
Гісторыя
4 чэрвеня 2004 года ў Кіеве адбыліся ўстаноўчыя зборы партыі. За аснову праграмы быў узяты тэзіс з Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Украіны (Украіна «ўрачыста абвяшчае пра намер стаць у будучыні ўстойліва нейтральнай дзяржавай, якая не ўдзельнічае ў вайсковых блоках і прытрымліваецца трох няядзерных прынцыпаў: не прымаць, не вырабляць і не набываць ядзернай зброі»).
На выбарах у Вярхоўную Раду 2006 года ПДНУ не ўдзельнічала. Дзейнасць праводзілася на тэрыторыі АР Крым. На мясцовых выбарах 2006 года ў Крыме супрацоўнічала з прарасійскімі сіламі, увайшоўшы да «Блоку Куніцына».
Выканонваючай абавязкі старшыні партыі была Вольга Грыгор’ева. Пераемнікам стаў Андрэй Плакіда.
У кастрычніку 2015 года партыя змяніла назву на Палітычная партыя «Грамадзянін».
Сімволіка
Дэвіз: «Нейтралітэт — выбар Украіны». Сімволіка:
Кувечына
Куве́чына (, Кувечино) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Жукнеўскага сельсавета, да 29 снежня 1961 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Коханаўскага пассавета , пасля — зноў у складзе Жукнеўскага сельсавета.
Уладзімір Уладзіміравіч Карызна
Уладзі́мір Уладзі́міравіч Кары́зна (нар. 30 верасня 1962, г.п. Опса, Браслаўскі раён, Віцебская вобласць, БССР) — беларускі кампазітар.
Біяграфія
Пасля школы скончыў музычнае вучылішча, служыў у войску.
У 1990 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю па спецыяльнасці «кампазіцыя» прафесара Яўгена Глебава. Член Беларускага саюза кампазітараў з 1991 года.
Творчасць
Працуе ў розных музычных жанрах. Напісаў харавыя цыклі на вершы Максіма Багдановіча і Уладзіміра Карызны-старэйшага, сімфанічныя паэмы, інструментальныя і эстрадныя п’есы, апрацоўкі беларускіх народных песняў, творы для дзяцей, песні.
Ліманова (гміна)
Лімано́ва (Limanowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліманоўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліманове. Плошча гміны складае 152,39 км². Станам на 2005 год у гміне Ліманова пражывалі 22 756 чалавек, шчыльнасць — 149 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 21 населены пункт.
Вуліца Акадэміка Жэбрака (Мінск)
Вуліца Акадэміка Жэбрака — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска, у мікрараёне Красны Бор, названая ў гонар Антона Раманавіча Жэбрака — сусветна вядомага навукоўца, пачынальніка беларускай генетыкі і селекцыі, прэзідэнта Акадэміі навук БССР. Да 2004 года была вуліцай вёскі Кунцаўшчына, папярэдняя назва — вул. Садовая.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае. Паблізу размешчана станцыя метро «Каменная Горка».
Прафесійны саюз
Прафесійны саюз (або прафсаюз) — гэта добраахвотнае грамадскае аб’яднанне, якая аб’ядноўвае грамадзян звязаных агульнымі інтарэсамі па роду дзейнасці, як у вытворчай, так і невытворчай сферах, для абароны працоўных, сацыяльна-эканамічных правоў і інтарэсаў.
Першыя прафсаюзы пачалі з’яўляцца ў сярэдзіне XVIII стагоддзя ў Брытанскай імперыі. Яны называліся трэд-юніёнамі і аб’ядноўвалі рабочых баваўнянай прамысловасці. У 90-ых гадах XVIII стагоддзя ўтвараюцца прафсаюзы прадзільшчыкаў Ланкашыра, шарсцянікаў Ёркшыра і металістаў Шэфілда. У пачатку XIX стагоддзя прафсаюзы ўтвараюцца і ў іншых дзяржавах — у ЗША (прафсаюз працоўных-шаўцоў у Філадэльфіі), Францыі (клуб друкароў Парыжа), Прусіі (страхавыя касы ткачоў), Бельгіі (саюз капялюшнікаў), Іспаніі (таварыства ўзаемадапамогі ткачоў Барселоны), Італіі, Швейцарыі і Швецыі.
Беларусь
Першыя прафсаюзы на тэрыторыі Беларусі з’явіліся ў канцы XIX стагоддзя. У 1894 годзе ўтварыўся прафсаюз шчаціншчыкаў, у 1898 годзе — прафсаюз гарбароў, які аб’ядноўваў працоўных Смаргоні, Ашмянаў, Беластока і Вільні. У 1901 годзе аформіўся прафсаюз друкароў у Гомелі, у 1904 годзе — прафсаюз гарбароў ў Віцебску, ў 1905 годзе — прафсаюз чыгуначнікаў, работнікаў пошт і тэлеграфаў, крэдытных і гандлёва-прамысловых устаноў практычна ва ўсіх гарадах Беларусі.
Рэвалюцыя 1905 года ў Расійскай імперыі прывяла да росту колькасці прафсаюзаў і членаў прафсаюзаў на тэрыторыі сучаснай Беларусі. У 1906 годзе ўтварыліся першыя прафсаюзы настаўнікаў і сялян. У 1907 годзе на тэрыторыі сучаснай Беларусі дзейнічаў 101 прафсаюз, у якіх лічылася 14 533 члена. Да пачатку Першай сусветнай вайны практычна ўсе гэтыя прафсаюзы спынілі існаванне.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі пачаўся працэс «бальшавізацыі» беларускіх прафсаюзаў. Беларускія прафсаюзы былі падпарадкаваныя кіраўніцтву РСДРП(б). У ліпені 1920 года па прапанове савецкіх уладаў было створана Цэнтральнае бюро прафсаюзаў Беларусі, а праз некалькі дзён яно было пераўтворана ў Савет прафсаюзаў Беларусі. X з’езд РКП(б) ў 1921 годзе зацвердзіў задачу неабходнасці партыйнага кіраўніцтва над прафсаюзным рухам. У Беларусі арганізацыйнае афармленне прафсаюзнага руху ў адпаведнасці з рашэннямі X з’езда РКП(б) было завершана на Першым Усебеларускім з’ездзе прафсаюзаў у маі 1921 года. Паступова прафсаюзы ўсё больш укараняюцца ў сістэму дзяржаўнай улады і ім надаюць паўнамоцтвы, уласцівыя для выканаўчай улады, такія як арганізацыя культурнага вольнага часу рабочых і сацыяльнае страхаванне. Так, у 1937 годзе ў прафсаюзах знаходзілася 84,1 % усяго працаздольнага насельніцтва БССР.
Вялікая Айчынная вайна цалкам разбурыла дзяржаўную сістэму прафсаюзаў у БССР. Для яе аднаўлення ўжо ў снежні 1944 года ЦК КП(б)Б выпусціла пастанову «Аб аднаўленні прафсаюзных арганізацый у БССР». У выніку гэтага, у 1946 годзе ў прафсаюзах БССР ужо ўваходзіла 64,4 % усяго працаздольнага насельніцтва БССР. Таксама працягваўся працэс цэнтралізацыі прафсаюзаў: у 1948 годзе міжраённая канферэнцыя прафсаюзаў БССР стварыла Беларускі рэспубліканскі савет прафесійных саюзаў, які аб’ядноўваў у сабе ўсе галіновыя прафсаюзы БССР. Гэта структура праіснавала да 1990 года.
Лыпавэць (пасёлак)
Лыпавэць (Липовець) — пасёлак у Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Прафесійны саюз
Беларусь
Прыналежнасць да прафсаюзаў у пасляваеннай БССР стала практычна абавязковай. Так, у 1980 годзе ў дзяржаўных прафсаюзах складалася 52,3 % усіх жыхароў БССР. Адначасова з гэтым, незалежныя ад дзяржавы прафсаюзы ствараць забаранялася.
З пачаткам Перабудовы ў СССР становішча прафсаюзаў у Беларусі змянілася. Дэмакратызацыя савецкай дзяржавы і легалізацыя незалежных прафсаюзаў разам з абвастрэннем сацыяльна-эканамічнай сітуацыі ў СССР далі штуршок для развіцця незалежнага прафсаюзнага руху ў Беларусі. Так, у 1989 годзе пры садзейнічанні сябра Беларускага народнага фронту «Адраджэнне» Віктара Івашкевіча быў створаны аргкамітэт па стварэнні Працоўнага саюза Беларусі, які аб’ядноўваў працоўных Мінска, Барысава і Салігорска. У наступстве на базе аргкамітэта быў створаны першы незалежны ад савецкай улады Незалежны прафсаюз гарнякоў Беларусі, у якім аб’ядналіся салігорскія гарнякі, рабочыя з кар’ераў Мікашэвічаў, Рубы, Крычава, Петрыкаўскага керамзіту і Мінскага метрабуду. Паралельна рабочыя Мінска аб’ядноўваюцца ў Канфедэрацыю працы Беларусі на чале з Міхаілам Собалем і Свабодны прафсаюз Беларускі, які ўзначаліў Генадзь Быкаў. Беларускі рэспубліканскі савет прафсаюзаў у сваю чаргу ў 1990 годзе правёў свой 17-ы з’езд, на якім прыняў рашэнне дыстанцыявацца ад дзяржавы і перайменавацца ў Федэрацыю прафсаюзаў Беларусі.
Таксама на тэрыторыі БССР пачаліся забастоўкі рабочых. У 1990 і 1991 гадах страйкавалі шахцёры ў Салігорску, у 1990 годзе забастоўка была аб’яўлена на заводзе «Гомсельмаш», у 1991 годзе забастоўкі перакінуліся на Мінск і Оршу.
Пасля таго, як Беларусь атрымала незалежнасць, у рэспубліцы ўтварылася два асноўныя прафсаюзныя цэнтры — Федэрацыя прафсаюзаў Беларусі і Беларускі кангрэс дэмакратычных прафсаюзаў.
Вялікабрытанія
Брытанія з’яўлялася першай дзяржавай у свеце, дзе пачалі ўтварацца працоўныя саюзы. Яны называліся трэд-юніёнамі (ад англ. trade — прафесія, рамяство і union — саюз).