cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ГЭС Чыжоўка
Будаўніцтва планавалася пачаць у ліпні 2009, пачалося ў ліст. 2009 г., работы ажыццяўляў «Мінсквадбуд». Нарматыўны тэрмін будаўніцтва — 9 месяцаў. Устаноўлена 2 турбіны польскай вытворчасці. Кошт абсталявання каля 2 млрд руб., агульны кошт праекту каля 5 млрд руб. (2009). Будаўніцтва фінансуе «Мінскводаканал». Тэрмін акупнасці — каля 10 гадоў. Міні-ГЭС здольная працаваць у аўтаномным рэжыме і не патрабуе абслугоўваючага персаналу.
Пінскі павет
Назву Пі́нскі паве́т мела некалькі адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак:
Георгій Алегавіч Манастырскі
Георгій Манастырскі (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца ізраільскага клуба «Хапаэль Бней» з Фурэйдыса.
Клубная кар’ера
Выхаванец «Гомеля», з 2013 года пачаў выступаць за дубль клуба. У пачатку 2016 года падчас адпачынку ў Ізраілі дамовіўся аб пераходзе ў хайфскі «Макабі», дзе гуляў за моладзевую каманду. Пазней выступаў у другім ізраільскім дывізіёне за «Ірані» (Нешэр).
У сакавіку 2017 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком бабруйскай «Белшыны». Спачатку выхадзіў на замену, але неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У жніўні 2017 года пакінуў «Белшыну» і неўзабаве далучыўся да гомельскага «Лакаматыва», дзе стаў трывалым іграком стартавага складу.
У ліпені 2019 года пакінуў «Лакаматыў», а ў жніўні стаў іграком рэчыцкага «Спадарожніка». У сезоне 2020 у якасці аднаго з асноўных ігракоў дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу. Гуляў за «Спадарожнік» да ліпеня 2021 года, калі клуб зняўся з турніру.
У жніўні 2021 года зноў апынуўся ў Ізраілі, папоўніўны склад клуба трэцяга дывізіёна «Цэйрэй» з Кафр-Каны, аднак ужо ў кастрычніку перайшоў у «Хапаэль» з Іксала. У снежні 2021 года перабраўся ў «Хапаэль Бней» (Арара), а ў лютым 2022 года — у «Хапаэль Бней» з Фурэйдыса.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2013 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Барыспільскі раён
Барыспільскі раён (Бориспільський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Барыспіль (Бориспіль).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 53191 чалавек, плошча — 1485 км².
IC 3147-1
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герб Карэйскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікі
Герб Карэйскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікі — адзін з дзяржаўных сімвалаў КНДР.
NGC 1354
NGC 1354 (іншыя абазначэнні — MCG -3-10-4, IRAS03301-1523, PGC 13130) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 3147-2
IC 3147-2 — галактыка тыпу S0    R  ў сузор’і Дзева.
Ямагата (прэфектура)
Ямагата (山形県) — прэфектура, размешчаная ў рэгіёне Тахоку на востраве Хонсю, Японія. Адміністрацыйны цэнтр прэфектуры — горад Ямагата.
IC 3147-2
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ямагата (прэфектура)
Геаграфія
Мяжуе на поўначы з прэфектурай Акіта, на ўсходзе з прэфектурай Міягі, на поўдні з прэфектурамі Фукусіма і Ніігата. На захадзе знаходзіцца Японскае мора. Вялікая частка тэрыторыі — гарыстая. На ўсходзе з сервера на поўдзень раскінуліся горы Оў, горы Дэва і Асахі праходзяць уздоўж заходняга ўзбярэжжа. Буйная рака Магамігава цячэ на поўнач паміж горнымі масівамі, а затым зварочваючы на захад і ўпадае ў Японскае мора недалёка ад Сакаты.
Гісторыя
З'яўлялася часткай правінцыі Дэва, да канца перыяду Хэян патрапіла пад уладу сям'і Фудзівара. Доўгі час была падзелена на некалькі ўладанняў, сучасную форму і назву атрымала ў 1876 годзе пасля рэстаўрацыі Мэйдзі.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У прэфектуры Ямагата размешчана 13 гарадоў і 8 паветаў (19 пасёлкаў і тры сёлы).
Гарады
Спіс гарадоў прэфектуры:
Паветы
Пасёлкі і сёлы паводле паветаў:
Сімволіка
Эмблема прэфектуры была зацверджана 21 жніўня 1967 года. На ёй намаляваны тры трохвугольнікі, якія ўяўляюць горы прэфектуры. Вострыя канцы трохвугольнікаў сімвалізуюць рост і развіццё прэфектуры. Сцяг прэфектуры стварылі 26 сакавіка 1963 года.
31 сакавіка 1982 гады былі зацверджаны кветка, дрэва, птушка і жывёла прэфектуры: сафлор фарбавальны, вішня, мандарынка і японскі серау. У сакавіку 1992 года рыбай прэфектуры абралі сіму.
Іаан Дамаскін
Іаан Дамаскін (~675, Дамаск — 4 снежня 749) — багаслоў, філосаф і паэт, адзін з так званых айцоў царквы.
Нарадзіўся ў знатнай арабскай сям'і хрысціянскага веравызнання. Атрымаў рознабаковую энцыклапедычную адукацыю. Спачатку, відаць, быў прыбліжаным халіфа, потым стаў манахам. Выступіў вядучым ідэйным кіраўніком г.зв. іконапаклоннікаў, абаронцам буйнога манастырскага землеўладання, адстойваў тэзіс аб перавазе духоўнай улады над свецкай, быў завяршальнікам і сістэматызатарам грэчаскай патрыстыкі. Імкнучыся ўпарадкаваць сучасныя яму навукі пад эгідай царквы на аснове Арыстоцелевай логікі, заклаў асновы схаластычнага метаду сярэднявечнай тэалогіі. Яго пяру належаць шматлікія творы філасофскага і багаслоўскага характару, сярод якіх галоўным была «Крыніца ведаў» (~742) — своеасаблівая энцыклапедыя філасофскіх і багаслоўскіх звестак, якія аказалі вялікі ўплыў на фарміраванне сярэдневяковай схаластыкі. Традыцыя праваслаўнай кніжнасці прыпісвае яму аўтарства трактата аб «Осьми честий слова». Яму ж прыпісваецца аўтарства трактату «Граматыка славянскай мовы». Яго творы ў скарочаным выглядзе і перакладах былі пашыраны ў Заходняй Еўропе, у славянскіх краінах і на Русі. У гісторыю літаратуры Іаан Дамаскін увайшоў як славуты паэт-гімнограф. У літургічнай лірыцы ён ускладніў архітэктоніку канона, дапоўніў яе акравершамі і ператварыў яе ў структуру, якая глыбока ўздзейнічала на ўяўленне чытача і слухача прадуманасцю і стройнасцю.
Глазгаўскі ўніверсітэт
Глазгаўскі ўніверсітэт — чацвёрты па старшынстве ў Вялікабрытаніі і найбуйнейшы ўніверсітэт у Шатландыі. Размешчаны ў горадзе Глазга. Заснаваны ў 1451 годзе папскай булай Мікалая V. Уваходзіць у прэстыжную групу вядучых даследчых універсітэтаў Вялікабрытаніі «Расэл» і міжнародную сетку ўніверсітэтаў Universitas 21.
У спісе QS World University Rankings 2013 універсітэт заняў 9 месца ў Вялікабрытаніі і 51 месца ў свеце, увайшоўшы ў 1 % лепшых ВНУ планеты. З універсітэтам звязаны сем Нобелеўскіх лаўрэатаў, адзін прэм’ер-міністр і першы міністр Шатландыі.
Структурна складаецца з чатырох каледжаў.
Бібліятэка ўніверсітэта мае аддзел спецыяльных калекцый, які змяшчае выдатную бібліятэку старых, рэдкіх і ўнікальных выданняў.
Ваўкі і авечкі: вааар’яцкае ператварэнне
Ваўкі і авечкі: вааар'яцкае ператварэнне (рус. «Во́лки и о́вцы: бееезу́мное превраще́ние») — расійскі поўнаметражны камп'ютарны мультфільм з магчымасцю прагляду ў фармаце 3D. Расійская прэм'ера карціны адбылася 28 красавіка 2016 года, міжнародная жа прэм'ера прайшла шасцю днямі раней. Мультфільм трапіў у асноўную праграму міжнароднага фестываля ў Ансі, таксама быў прадстаўлены на фестывалі ў Зліне і Берлінскім кінафестывалі, атрымаў гран-пры карэйскага фестываля дзіцячага кіно ў Гуро, спецыяльны прыз і намінаваўся на Азіяцка-ціхаакіянскую кінапрэмію.
Вячаслаў Леанідавіч Ганчарэнка
Вячасла́ў Леані́давіч Ганчарэ́нка (, Мінск) — пастар мінскай пратэстанцкай царквы «Новае жыццё», епіскап Аб’яднання супольнасцей поўнага Евангелля Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 чэрвеня 1970 годзе ў хрысціянскай сям’і. Агулам бацькі мелі 12 дзяцей. Бацька Леанід Карнеевіч быў служыцелем пяцідзясятніцкай царквы, прапаведнікам. У 1961 годзе быў асуджаны на 5 гадоў за рэлігійную дзейнасць.
Вячаслаў Ганчарэнка скончыў тэалагічны каледж і ўніверсітэт Орала Робертса ў Кіеве. Працаваў муляром, электрамантэрам, геадэзістам.
Born Pink
«Born Pink» — другі студыйны альбом карэйскага дзявочага гурта Blackpink. Альбом быў выпушчаны 16 верасня 2022 года лэйбламі YG Entertainment і Interscope Records. У альбом агулам уваходзяць 8 песень, адна з якіх з’яўляецца сольным праектам удзельніцы гурта, Разэ.
Вячаслаў Леанідавіч Ганчарэнка
Біяграфія
У 2006 годзе абраны епіскапам (старшынёй) Аб’яднання супольнасцей поўнага Евангелля ў Рэспубліцы Беларусь.
Крысціна Сяргееўна Ільчанка
Крысці́на Сярге́еўна І́льчанка (нар., ) — беларуская біятланістка, якая мае таксама расійскае грамадзянства, майстар спорту Расіі. Удзельніца Кубка свету па біятлоне ў складзе зборнай Беларусі. Трохразовая чэмпіёнка свету па летнім біятлоне сярод юніёраў.
Вячаслаў Леанідавіч Ганчарэнка
Біяграфія
Аўтар кнігі «Ты будзеш жыць вечна».
Сям’я
Ажаніўся 28 лістапада 1992 годзе. З жонкай Ірынай маюць трох дачок: Караліну, Эстэр і Мілану.
Крысціна Сяргееўна Ільчанка
Выступленні ў Расіі
У дзяцінстве займалася лыжнымі гонкамі, пазней перайшла ў біятлон, трэніравалася ў ДЮСШ горада Лабытнангі пад кіраўніцтвам Хаміта Файзрахманавіча Ахатава. У юніёрскім узросце пераехала ў Цюмень і стала прадстаўляць Цюменскую вобласць, трэніравалася ў Сяргея Сяргеевіча Шастова і Леаніда Аляксандравіча Гур’ева. Доўгі час удзельнічала толькі ва ўнутрырасійскіх спаборніцтвах (у зімовым біятлоне) і не магла прабіцца ў зборную Расіі.
На міжнародным узроўні дэбютавала ў 2014 годзе на чэмпіянаце Еўропы ў Нове-Места-на-Мораве, дзе ўдзельнічала ў юніёрскай катэгорыі, заняла 14-е месца ў спрынце і дзевятае — у гонцы пераследвання. Таксама прымала ўдзел у зімовай Універсіяды 2015 года, дзе пасля 26-га месца ў спрынце паднялася на шостае месца ў гонцы пераследвання, а ў мас-старце была 15-й.
У дарослых спаборніцтвах прымала ўдзел у чэмпіянаце і Кубку Расіі, была адной з самых хуткасных спартсменак на гэтых спаборніцтвах, але адрознівалася недакладнай стральбой. Па выніках сезона 2014/15 заняла месца ў трэцім дзясятку рэйтынгу СБР. Адзіны свой медаль чэмпіянату Расіі заваявала ў 2015 годзе ў гонцы патрулёў у складзе каманды Цюменскай вобласці.
У летнім біятлоне Ільчанка выступала больш удала. На чэмпіянаце свету сярод юніёраў 2013 года ў Форні-Авольтры яна заваявала золата ў змешанай эстафеце і бронзу ў гонцы пераследвання. На наступным юніёрскім чэмпіянаце, у 2014 годзе ў Цюмені, Крысціна заваявала два залатыя медаля — у спрынце і пераследванні, а таксама срэбра ў змяшанай эстафеце.
Выступленні ў Беларусі
Восенню 2015 года Ільчанка прыняла прапанову выступаць за зборную Беларусі, куды яе запрасіў былы настаўнік расійскай зборнай Уладзімір Каралькевіч. У лістападзе 2015 года спартсменка дэбютавала ў спаборніцтвах Кубка IBU на этапе ў Ідры, а праз тыдзень ўпершыню прыняла ўдзел у гонцы Кубка свету.
На дадзены момант лепшым вынікам у кар’еры Ільчанкі з’яўляецца 43-е месца ў гонцы пераследвання на этапе Кубка свету 2016/17 у Осла. У Кубку IBU яе лепшы вынік — 9-е месца ў гонцы пераследвання на этапе ў Мартэлі.
Асабістае жыццё
Вучылася ў Цюменскім нафтагазавым універсітэце і Цюменскім дзяржаўным універсітэце, у 2015 годзе перайшла ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры.
Андрэй Міхайлавіч Мельнікаў
Андрэ́й Міха́йлавіч Ме́льнікаў (нар. 24 лістапада 1965 года, г. Гомель, Гомельская вобласць) — бард (гітара), літаратар, заснавальнік фэстаў беларускай аўтарскай песні «Аршанская бітва», «Талькаўскі фэст», аўтар больш за 2 дзясяткі альбомаў на тэму нацыянальнага адраджэння і жыцця ў постсавецкіх рэаліях.
Біяграфія
Працаваў у г. Светлагорску (прадпрыемства «Цэнтрэнергамантаж»). Закончыў завочны факультэт Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны (спецыяльнасць — беларуская мова і літаратура).
Творчасць
Сваю беларускую творчую дзейнасць пачаў у другой палове 1980-х з песень «Песня з мінуўшчыны», «Казка», якія адразу сталі вядомымі ў беларускіх нацыянальна арыентаваных колах.
Альбом «За сцягі, за волю!» быў запісаны ў 1989 годзе самапалам, але шырокая папулярнасць спрыяла таму, што з аднаўленнем музычна-выдавецкай дзейнасці ў краіне альбом быў перавыдадзены. Амаль усе песні першага альбому былі прысвечаны тэме нацыянальнага адраджэння і адразу знайшлі свайго слухача.
У 1991 годзе выйшаў альбом «Успамін». Адзін з нешматлікіх альбомаў барда, у якім пераважае лірычная тэма. У альбом увайшло больш за 20 песень. Праз некалькі год альбом быў перавыдадзены.
У 1991 годзе выйшаў у масавы тыраж альбом «Да апошняга камісара». У песнях альбому, як і ў ранейшых, пераважае гістарычная тэма, вялікая заклапочанасць лёсам нацыі.
Цалкам з эмігранцкай беларускай паэзіі склаўся альбом Андрэй Мельнікава «Песні выгнання» (1994). Песні з альбому адкрылі для беларусаў многіх таленавітых паэтаў эміграцыі.
13 кастрычніка 1996 года выйшаў альбом «Гэта МЫ». Песні альбома — гэта адлюстраванне падзей першых гадоў незалежнасці Беларусі. Песня «Гэта Мы» з аднайменнага альбому стала гімнам патрыятычнай моладзі тых часоў. Праз некалькі гадоў песня выйшла ў рокавай аранжыроўцы ў выканні гурта «Новае Неба» з Касяй Камоцкай. У канцы 90-х песні з альбому можна была пачуць амаль на кожнай беларускай вечарыне. У 2007 годзе альбом быў перавыдадзены і таксама даволі хутка раскуплены.
У 1996 годзе ў Польшчы быў выдадзены альбом «Шлях». У склад альбому ўвайшло больш за 2 дзясяткі песень як на словы самога Андрэя Мельнікава, так і на словы А. Сыса, А. Змагара, А. Тананы, К. Атраховіча, а таксама народная песня «Продразвёрстка».
У 2008 годзе ў Польшчы быў выдадзены альбом «Пад знакамі Арла і Пагоні». На ім, як і на ранейшых, пераважае тэма нацыянальнага адраджэння.
У 2012 годзе быў выдадзены ў Польшчы альбом «Як з-за астравы на фарвацер» пры падтрымцы «Радыё Рацыя». У тым жа годзе ў Беларусі выйшаў альбом Андрэя Мельнікава «Зубы на далоні». Альбом з'яўляецца пэўнай рэакцыяй барда на падзеі Плошчы 2010.
Асноўная тэма песень барда — Бог, Радзіма, каханне. Андрэй Мельнікаў першым сярод музыкантаў звярнуўся да постаці С. Булак-Балаховіча і падзей Слуцкага збройнага чына. У яго творчай скарбонцы — больш за 2 дзясяткі альбомаў на тэму нацыянальнага адраджэння і жыцця ў постсавецкіх рэаліях. Песні А. Мельнікава сталі класікай беларускай бардаўскай песні.
Заснавальнік фестываляў беларускай аўтарскай песні і паэзіі «Аршанская бітва», "Талькаўскі фэст(be), «Гэта МЫ».
Трыб’ют на песні А. Мельнікава рабілі Зміцер Бартосік, Чырвоным па Белым, Вальжына Цярэшчанка, Зміцер Вінаградаў.
Базіліка Святой Кацярыны Александрыйскай
Базіліка святой Кацярыны Александрыйскай — каталіцкі храм у Санкт-Пецярбургу, адзін з найстарэйшых каталіцкіх храмаў Расіі. Помнік архітэктуры. Размешчаны па адрасе: Неўскі праспект, д. 32-34.
Парафія храма адміністрацыйна адносіцца да Паўночна-заходняга дэканата Архідыяцэзіі Маці Божай (з цэнтрам у Маскве), узначаленай архібіскупам мітрапалітам Паала Пеццы. Адзіны каталіцкі храм Расіі, якому прысвоены ганаровы тытул малой базілікі.
Будаўніцтва
Каталіцкая парафія святой Кацярыны Александрыйскай была заснавана ў 1716 годзе; у 1738 годзе імператрыца Ганна Іаанаўна падпісала дазвол на ўзвядзенне каталіцкай царквы на Неўскай перспектыве (Неўскім праспекце), аднак будаўніцтва ішло з вялікімі цяжкасцямі. Першапачатковы праект быў распрацаваны П'етра Антоніа Трэзіні, работы, якія пачаліся пад яго кіраўніцтвам, былі спынены ў 1751 годзе пасля ад'езду дойліда на радзіму. Спроба скончыць будаўніцтва ў 60-х гадах XVIII стагоддзя, прадпрынятая архітэктарам Ж. Б. Вален-Дэламотам, таксама была няўдалай. Увесь гэты час абшчына праводзіла набажэнствы ў часовым храме, зала для якога была абсталявана ў суседнім доме (на месцы сучаснага дома 34 на Неўскім праспекце). Толькі ў 1782 годзе будаўніцтва храма было скончана пад кіраўніцтвам італьянскіх архітэктараў Мінчыяні і А. Рынальдзі, апошні быў старастам абшчыны. 7 кастрычніка 1783 года храм, які атрымаў статус сабора, быў асвячоны ў гонар Святой Кацярыны Александрыйскай, заступніцы імператрыцы Кацярыны II.
Храм у часы Расійскай імперыі
Храм Св. Кацярыны звязаны з імёнамі шматлікіх выдатных асоб. У 1798 годзе тут быў пахаваны апошні польскі кароль Станіслаў Аўгуст Панятоўскі (пасля перапахаваны ў Польшчы), а ў 1813 годзе французскі палкаводзец Жан Віктор Маро. Парафіянінам храма быў знакаміты архітэктар Манферан, будаўнік Ісакіеўскага сабора. Тут ён вянчаўся і хрысціў сына. Тут жа было адпета яго цела пасля смерці, пасля чаго яго ўдава павезла труну з целам мужа ў Францыю. Таксама парафіянінам храма быў шэраг расійскіх дваран, якія перайшлі ў каталіцтва: княгіня З. А. Валконская, дзекабрыст М. С. Лунін, князь І. С. Гагарын і іншыя.
Служэнне ў царкве праводзілі прадстаўнікі розных манаскіх ордэнаў. Першапачаткова храм належаў францысканцам, у 1800 годзе Павел I аддаў храм езуітам, а ў 1815 годзе, пасля высылкі апошніх з Расіі, вернікаў храма сталі акармляць дамініканцы. У 1859 годзе ў храме быў ахрышчаны будучы архітэктар Ф. В. Шэхтэль.
У 1892 годзе храм перастаў быць ордэнскім і стаў кіравацца епархіяльнымі святарамі, аднак дамініканская абшчына пры храме працягвала існаваць.
Перад рэвалюцыяй 1917 года парафія налічвала больш за трыццаць тысяч вернікаў.
Пры храме Святой Кацярыны неслі служэнне людзі, прылічаныя Каталіцкай Царквой да ліку святых: Зыгмунт Фялінскі, Уршуля Ледухоўская, блажэнны Антоній Ляшчэвіч.
Пінскі павет (Расійская імперыя)
Пі́нскі павет (Пинский уезд) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мінскай губерні, якая існавала ў 1793—1920 гадах. Цэнтр — горад Пінск. У 1797 годзе плошча павета каля 10 тыс. км².
Гісторыя
У 1793 годзе ў выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай большая частка Пінскага павета адышла да Расійскай імперыі. У 1795 годзе павет утвораны паўторна: на поўначы да яго далучана частка Навагрудскага павета, усходняя частка вылучана ў Давыд-Гарадоцкі павет, паўднёвая частка перададзена ў Ровенскі павет. 3 1796 года ў Мінскай губерні.
Базіліка Святой Кацярыны Александрыйскай
Пасля 1917 года
Пры бальшавіцкім рэжыме некаторыя члены парафіі былі падвергнуты рэпрэсіям; пробашч Канстанцін Будкевіч быў расстраляны ў 1923 годзе.
Пінскі павет (Расійская імперыя)
Гісторыя
3 18 сакавіка 1921 года павет у складзе Палескага ваяводства Польшчы.
Базіліка Святой Кацярыны Александрыйскай
Пасля 1917 года
Храм заставаўся адкрытым аж да 1938 года; у ім служылі французскія святары. Дамініканец Мішэль Фларан служыў у храме з 1935 па 1938 год і заставаўся ў той час адзіным каталіцкім святаром у Ленінградзе.
Пінскі павет (Расійская імперыя)
Насельніцтва
Паводле дадзеных перапісу 1897 года ў павеце пражывала 230,8 тыс. чал., у тым ліку беларусаў — 74,3 %; яўрэяў — 19,5 %; рускіх — 2,6 %; палякаў — 2,6 %.
У павятовым горадзе Пінску пражывала 28 368 чал. . Мелася 11 мястэчак, 75 сёл, 292 вёскі, 191 фальварак.
Базіліка Святой Кацярыны Александрыйскай
Пасля 1917 года
Будынак храма выкарыстоўвалася як сховішча; у 1977 годзе было прынята рашэнне аб рэканструкцыі будынка і пераўтварэнні яго ў арганную залу філармоніі. Пачаліся рэстаўрацыйныя працы. У лютым 1984 года, у выніку падпалу, у будынку ўспыхнуў наймацнейшы пажар, які звёў на нішто працу рэстаўратараў і канчаткова знішчыў унутранае ўбранне. У агні загінула ўся скульптура, рэшткі роспісаў, мармуровыя алтары і 12-мятровы корпус органа канца XVIII стагоддзя. Пасля гэтага згарэлы храм стаяў зачыненым, а вокны былі забіты. У будынку манастыра былі створаны кабінеты Музея атэізму і прыватныя кватэры.
Пінскі павет (Расійская імперыя)
Адміністрацыйны падзел
Пасля 1861 года ўключаў 23 воласці :
Базіліка Святой Кацярыны Александрыйскай
Адраджэнне
Аднаўленне нармальнай дзейнасці Каталіцкай царквы ў Расіі пачалося ў пачатку 1990-х гадоў. У 1991 годзе быў зарэгістраваны зноў утвораная парафія Святой Кацярыны, у лютым 1992 года гарадскія ўлады прынялі рашэнне вярнуць храм Касцёлу. У тым жа годзе пачаліся маштабныя рэстаўрацыйныя працы ў будынку храма, які знаходзіўся ў жудасным стане. Да кастрычніка 1992 года завяршыўся першы этап рэстаўрацыйных прац, быў пастаўлены часовы алтар. У кастрычніку 1998 года была адкрыта капліца Дабравешчання, а 16 красавіка 2000 года была асвячоная алтарная частка храма. У 2003 годзе было скончана аднаўленне асноўнай часткі храма і ўпершыню адкрыты цэнтральныя вароты. Працы над аднаўленнем унутранага інтэр'ера працягваюцца дагэтуль.
11 сакавіка 2006 храм Св. Кацярыны прыняў удзел у сумеснай малітве Ружоўніка з каталікамі з дзесяці еўрапейскіх і афрыканскіх гарадоў, арганізаванай пасродкам тэлемоста. У малітве прыняў удзел Папа Рымскі Бенедыкт XVI.
29 лістапада 2008 года пасля шматгадовых рэстаўрацыйных прац быў асвячоны галоўны неф царквы.
У 2013 годзе царквы быў нададзены статус малой базілікі. Яна стала адзінай базілікай у Расіі.
Пры царкве дзейнічае нядзельная школа, катэхуменат, дзіцячы цэнтр імя Урсулы Ледухоўскай, сустрэчы руху Жывога Ружоўніка, свецкіх дамініканцаў. Парафіяльны хор рэгулярна выступае на розных фестывалях. У храме праводзяцца канцэрты і сустрэчы з дзеячамі культуры. Працуе таварыства дапамогі бедным.
Парафія налічвае каля тысячы вернікаў, сярод іх вядомы джазавы музыкант і педагог Генадзь Гольштэйн, пісьменнік і журналіст Ілья Стогаў.
Архітэктура і ўнутранае ўбранне
Будынак мае форму лацінскага крыжа, з папярочным трансептам, увянчаны вялікім купалам. Даўжыня будынка храма — 44 метры, шырыня — 25 метраў, вышыня — 42 метры. Храм умяшчае адначасова каля дзвюх тысяч чалавек. Галоўны фасад будынка вырашаны ў выглядзе манументальнага арачнага партала, які абапіраецца на калоны. Над фасадам высокі парапет, на якім стаяць фігуры чатырох евангелістаў і анёлаў, якія трымаюць крыж. Над галоўным уваходам напісаны словы з Евангеллі паводле Мацвея (на латыні): «Дом Мой назавецца домам малітвы» (Мф 21. 13) і дата завяршэння будаўніцтва сабора. Над галоўным прастолам раней раней знаходзіўся абраз «Містычныя заручыны святой Кацярыны», напісаны мастаком Ёганам Метэнляйтарам і падораны храму імператрыцай Кацярынай II, але разрабаванне храма пасля рэвалюцыі абраз не перажыў. У храме не пазней за 1789 год быў пастаўлены арган. Затым езуіты замянілі яго на новы, які лічыўся адным з найлепшых у Пецярбургу (інструмент не захаваўся), у канцы XIX стагоддзя ў царкве паставілі арган, зроблены ў Германіі (таксама не захаваўся).
Старадаўні алтарны крыж быў выратаваны ў 1938 годзе ў час рабавання храма адной з верніц, Соф'яй Стэпулкоўскай, і цяпер вернуты ў храм.
У 2013 годзе пачалося аднаўленне алтарнай часткі, адноўлены па фатаграфіях дзверы. У 2014 годзе па фатаграфіях адноўлены і пастаўлены алтарны крыж.
Юлія Алегаўна Самойлава
Ю́лія Але́гаўна Само́йлава (нар., Ухта, Комі АССР, РСФСР, СССР) — расійская спявачка.
Біяграфія
Нарадзілася ў рэспубліцы Комі (Комі АССР), горад Ухта. З дзяцінства брала ўдзел у розных конкурсах як мясцовага, так і міжнароднага ўзроўню. Вось найбольш яскравыя дасягненні Юліі ў дзіцячым і падлеткавым узросце: Юлія Самойлава таксама прымала ўдзел у стварэнні цяжкай альтэрнатыўнай музыкі. У 2008 годзе, вясной, заснавала групу «TerraNova». Група праіснавала да 2010 года, запісаўшы 6 кампазіцый. За межамі рэспублікі Комі група вядомай не стала.
Вялікую папулярнасць, як у Расіі, так і за яе межамі, Юлія атрымала пасля таго, як стала фіналісткай трэцяга сезона праекта Алы Пугачовай «Фактар А», які праходзіў з 9 лютага па 21 красавіка 2013 года на канале «Расія 1». Ала Барысаўна Пугачова адзначыла Юлію прэміяй «Залатая Зорка Алы». Гэтая ўзнагарода — знак асабістага прызнання Прымадонны расійскай эстрады. Вось найбольш яскравыя дасягненні ў перыяд з 2012 года: Да 2014 года запісаны дзве кампазіцыі «Лайт» (словы: Самойлава Юлія, музыка: Самойлава Юлія), «Новый Дзень» (Словы: Канстанцін Арсенеў, Музыка: Аляксандр Якаўлеў). Таксама запісаны адзін дуэт з Юрыем (Гошай) Куцэнкам) — «Камета» (Словы: Юрый Куцэнка, музыка: Юрый Куцэнка). Гэты дуэт уключаны ў другі альбом Юрыя Куцэнкі.
Юлія Самойлава з дзяцінства перасоўваецца на інвалідным крэсле і мае першую групу інваліднасці па спадчынным захворванні. У 13 гадоў ёй быў пастаўлены дыягназ спінальная аміятрафія Вердынга — Гофмана.
Таксама Юлія Самойлава з’яўляецца переможцам унутранага конкурсу, праведзенага Першым каналам, па выніках якога стала прадстаўніком Расіі на конкурсе песні Еўрабачанне-2017 у Кіеве з кампазіцыяй «Flame Is Burning» (аўтар музыкі і слоў Леанід Гуткін).
«Еўрабачанне-2017»
Выбар Самойлавай выклікаў негатыўную рэакцыю з боку Украіны з-за выступлення Самойлавай у Керчы 27 чэрвеня 2015 года на гала-канцэрце фестываля «Свет спорту і дабра» без спецыяльнага дазволу на ўезд ад украінскіх улад. Украінскі музыкант і акцёр, пазаштатны саветнік міністра культуры Украіны Антон Мухарскі «Ораст Люты» запрапанаваў сустрэць Самойлаву ў аэрапорце сотняй пакалечаных байцоў АТА. 22 сакавіка 2017 года Служба бяспекі Украіны прыняла ряшэнне пра забарону на 3 гады ўезду Самойлавай на тэрыторыю Украіны, што азначала фізічную немагчымасць удзелу прадстаўніцы Расіі ў конкурсе «Еўрабачанне-2017»; спробы Еўрапейскага вяшчальнага саюза ўрэгуляваць пытанні выявіліся дарэмнымі і ў выніку Расія не была прадстаўлена на конкурсе 2017 года.
Беларуская газета (1941)
«Беларуская газэта» («Менская газэта» да 5 лютага 1942). Выдавалася з 27 ліпеня 1941 да 28 чэрвеня 1944 у Мінску на беларускай мове пад кантролем нямецкіх акупацыйных улад; самае буйное беларускае антысавецкае перыядычнае выданне ў перыяд Другой сусветнай вайны. Рэдактары А. Сянькевіч, У. Казлоўскі, А. Дземчанка, М. Шкялёнак. [[Файл:Рэдакцыя “Беларускай газеты” і “Голасу вёскі”.jpg|thumb|300пкс|Рэдакцыя «Беларускай газеты» і «Голасу вёскі».
Сядзяць (злева направа): Уладзіслаў Казлоўскі, Наталля Арсеннева, Аляксей Сянкевіч.
Юлія Алегаўна Самойлава
«Еўрабачанне-2017»
Сама Юлія Самойлава 9 мая выступіла ў крымскім горадзе Севастопаль на святковым канцэрце, арганізаваным на плошчы Нахімава.
Беларуская газета (1941)
Стаяць (злева направа): Уладзімір Кушаль, Антон Адамовіч, Караленка. Мінск, снежань 1942 г.]] Распаўсюджвалася на тэрыторыі Генеральнай акругі Беларусь. «Беларуская газэта» мела на мэце кансалідацыю беларускага народа на антысавецкай платформе, барацьбу з бальшавізмам, ідэалагічную падтрымку акупацыйнага рэжыму. Вызначалася нацыяналізмам і шавінізмам, нянавісцю да рускіх, палякаў і яўрэяў, імкненнем да стварэння беларускай нацыянальнай ідэалогіі «ўзвышэнства», пошукамі «арыйскіх каранёў» беларускага народа, спробай даказаць яго нібыта гістарычна абумоўленую цягу да Германіі, атаясамліваннем марксізму і сіянізму і інш.
Друкавала прамовы і артыкулы кіраўнікоў нацысцкай Германіі, распараджэнні, звароты і аб'явы акупацыйных улад, агляды нацысцкай прэсы, асвятляла і каменціравала падзеі на франтах Другой сусветнай вайны, міжнароднага становішча, прапагандавала эканамічныя і палітычныя мерапрыемствы акупацыйнай адміністрацыі, усхваляла Трэці Рэйх як ідэальную дзяржаву. Інфармавала пра дзейнасць Беларускай народнай самапомачы, Беларускай краёвай абароны, Беларускай цэнтральнай рады, Саюза беларускай моладзі, ролю і значэнне якіх значна перабольшвала, а любыя іх акцыі з захапленнем каменціравала. Шмат увагі аддавала праблемам моўнай палітыкі, выкладання ў пачатковай школе, падрыхтоўкі настаўніцкіх кадраў, выхавання нацыянальнай самасвядомасці, арганізацыі культурнага жыцця на месцах.
Юлія Алегаўна Самойлава
«Еўрабачанне-2018»
11 сакавіка 2018 года ў эфіры «Першага канала» адбылася прэм’ера песні Юліі Самойлавай «I Won’t Break», з якой выканаўца прадставіла Расію на конкурсе песні Еўрабачанне 2018. Над кампазіцыяй працавалі Леанід Гуткін, Нета Німродзі і Ар’е Бурштэйн. Рэжысёрам відэакліпу на гэту кампазіцыю выступіў Аляксей Голубеў, які таксама стаў пастаноўшчыкам конкурснага нумару спявачкі ў Лісабоне. Спявачка выступіла ў другім паўфінале, збілася падчас выканання песні, але спявачцы дапамаглі бэк-вакалісты. У фінал не прайшла, заняўшы 15 месца и атрымаўшы 65 балаў. Частка дзеячаў расійскага шоу-бізнесу нізка ацаніла выступленне Самойлавай на конкурсе.
Беларуская газета (1941)
Друкавала папулярныя нарысы па гісторыі і культуры Беларусі, многія з якіх яўна палітызаваныя і блізкія да публіцыстыкі, матэрыялы па гісторыі беларускай эміграцыі, пра беларускія традыцыі і абрады, паходжанне беларускай сімволікі і інш. На старонках газеты змешчаны ўспаміны ўдзельнікаў грамадзянскай вайны, матэрыялы пра сталінскія злачынствы (артыкулы пра Катынскі расстрэл, лагеры НКУС, успаміны Ф. Аляхновіча «У кіпцюрах ГПУ», сведчанні былых вязняў і інш.), творы Н. Арсенневай, Л. Геніюш, М. Зарэцкага, М. Багдановіча, М. Загорскага, літаратурна-крытычныя артыкулы, рэцэнзіі і інш. Шэраг публікацый газеты канца 1943 — пачатку 1944 прасякнуты песімізмам, асуджанасцю, расчараваннем у выбраным шляху. Аднак гэтыя настроі не паўплывалі на антысавецкі кірунак выдання.
Выйшла 272 нумары.
Юлія Алегаўна Самойлава
Пасля Еўрабачання
21 снежня 2018 года выйшаў першы міні-альбом Юліі Самойлавай «Спи» з некалькімі песнямі ў стылях synth-pop, synth-wave, а таксама ў рытмах techno, house і trip-hop. Альбом высока ацаніў Аляксей Мажаеў, адзначыўшы альтэрнатыўнае гучанне дэбютнага рэлізу спявачкі, далёкае духу Еўрабачання і тым музычным конкурсам, дзякуючы якім Юлія стала вядомай.
Касмічны ліфт
Касмічны ліфт — задума астраінжынернага збудавання для вываду грузаў на планетарную арбіту ці нават за яе межы. Ідэю такога ліфта прывёў Канстанцін Цыялкоўскі ў 1895 годзе, дэталёвую распрацоўку ідэя атрымала ў працах. Гіпатэтычная канструкцыя заснаваная на ўжыванні троса, працягнутага ад паверхні планеты да арбітальнай станцыі, змешчанай на геастацыянарнай арбіце. Мяркуецца, што такі спосаб у перспектыве можа быць на парадак таннейшым за выкарыстанне ракет.
Юлія Алегаўна Самойлава
Асабістае жыццё
З 2015 года замужам за музыкантам Аляксеем Таранам, які працуе яе адміністратарам.
Альбом
21 снежня 2018 — «Спи»
BMW 600
BMW 600 — чатырохмесны мікрааўтамабіль, якія выпускаўся BMW з сярэдзіны 1957 да лістапада 1959 года. Гэта быў першы пасляваенны чатырохмесны аўтамабіль BMW эканом-класа, які быў часткова заснаваны на двухмесным BMW Isetta. Гэта мадэль не мела значны камерцыйны поспех, але яна распачала працэс праектавання для свайго больш паспяховага пераемніка, BMW 700.
IC 3148
IC 3148 — галактыка тыпу SBd ў сузор’і Дзева.
BMW 600
Канцэпцыя і дызайн
BMW было трэба пашырыць свой мадэльны шэраг, але яна не мела рэсурсаў, каб распрацоўваць поўнасцю новыя машыны з новымі рухавікамі. Таму яна выкарыстала напрацоўкі, ужываныя ў Ізецце ў якасці адпраўной кропкі для новага чатырохмеснага аўтамабіля эканом-класа. Заднематорны чатырохмесны аўтамабіль вагоннай кампаноўкі меў дзверы для вадзіцеля і пасажыра ў пярэдняй сценцы, і дзверы з правага боку для задніх седакоў. Неабходнасць перавазіць чатырох чалавек патрабавала большай рамы, іншай задняй падвескі і больш магутнага рухавіка. З дапамогай каробчатага бакавога профілю і прамых папярочных труб была распрацавана новая рама.
Мадэль 600 выкарыстоўвала пярэднюю падвеску і пярэднія дзверы Ізеты. Задняя падвеска — незалежная з касымі рычагамі; гэта быў першы раз, калі BMW выкарыстаў гэтую сістэму. Шасі мела колавую базу 1700 мм, пярэднюю каляіну 1220 мм, заднюю каляіну 1160 мм.
BMW 600 меў двухцыліндравы рухавік рабочым аб'ёмам 582 см3 ад матацыкла Р67. Гэты рухавік, які выдаваў 19,5 к.с. пры 4500 абаротаў у хвіліну, быў усталяваны ззаду задняга кола. Акрамя стандартнай цалкам сінхранізаванай чатырохступеньчатай механічнай каробкі, таксама была даступная паўаўтаматычная каробка перадач Saxomat. Максімальная хуткасць — каля 100 км/г.
Прыём
Дадзеныя аб продажах 600 мадэлі не апраўдалі надзеяў BMW. За ўвесь час яе вытворчасці з жніўня 1957 па 1959 год было выраблена каля 35 000 экземпляраў. Гэта было звязана з канкурэнцыяй з больш звычайнымі машынамі, уключаючы Фольксваген Жук
Спадчына
BMW 600 гуляў непасрэдную ролю ў распрацоўцы яго пераемніка, BMW 700. Вольфганг Дэнзел, дыстрыб’ютар аўтамабіляў BMW у Аўстрыі, папрасіў Джавані Мікелоці падрыхтаваць канцэптуальныя эскізы, грунтуючыся на падоўжаным шасі BMW 600. Дэнзел прадставіў кіраўніцтву BMW канцэпцыю 2-дзвернага купэ з нахільным дахам. Канцэпцыя ў цэлым была прынятая добра, але былі выказаны пярэчанні з нагоды абмежаванай прасторы для пасажыраў. Кампанія BMW вырашыла выпускаць дзве версіі — купэ і 2-дзверны седан з дахам, які быў вышэй і больш.
NGC 1355
NGC 1355 (іншыя абазначэнні — MCG -1-10-2, PGC 13169) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Беларуская доля (1927)
«Беларуская доля» — штодзённая незалежная газета. Выдавалася Беларускім таварыствам «Аб'яднанне» ў Гродне ў 1927 на беларускай мове. Рэдактар А. Брушок.
Выступала за дзяржаўную дапамогу бяздомным беларускім сем'ям у Заходняй Беларусі, адкрыццё школ на роднай мове, у якія маглі б уладкавацца беспрацоўныя настаўнікі-беларусы, за прыём беларускай інтэлігенцыі на дзяржаўныя пасады, аблягчэнне становішча беларускай вёскі, стварэнне культурных цэнтраў, эканамічных кааператываў і інш. Паведамляла пра 9-ыя ўгодкі з дня абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі і арганізацыю яе Рады, дзейнасць Беларускага сельскагаспадарчага таварыства і таварыства «Аб'яднанне», сход Беларускага дабрачыннага таварыства, закрыццё Гродзенскага павятовага сакратарыята Беларускай сялянска-работніцкай грамады, дазвол царкоўных улад весці пропаведзі на беларускай мове, выхад 2 нумароў газеты «Беларускі дзень», інфармавала пра падзеі ў свеце і Польшчы, дзейнасць польскіх сейма і сената, ўмовы эміграцыі ў ЗША, Канаду, Перу, грашовы курс і праекты падатковай сістэмы, вяла карэспандэнцыю з чытачамі пра жыццё сялян-беларусаў і інш.
Сальяна-Кавоўр
Сальяна-Каваўр (Sogliano Cavour) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 4889 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 818 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 73010. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Архіпелаг Аляксандра
Архіпелаг Аляксандра (Alexander Archipelago) — група астравоў каля заходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі ў Ціхім акіяне, якія адасоблены ад мацерыка Лін-Каналам. З’яўляецца часткай тэрыторыі ЗША, штат Аляска. Плошча 36,8 тысяч км².
Геаграфія
Каля астравоў і скал. Найбольшымі астравамі з’яўляюцца астравы Баранава, Прынца Уэльскага, Адміралцейства, Чычагова, Анет і інш. Рэльеф горны, са слядамі старажытных зледзяненняў. Вышыня да. Берагі стромкія, моцна расчлянёныя, часткова фіёрдавыя. Складзены з інтрузіўных і метамарфічных парод. Клімат умераны, марскі. Сярэдняя тэмпература студзеня ад −1,6 °C на поўначы да 1,2 °C на поўдні; сярэдняя тэмпература ліпеня адпаведна 12 °C і 14 °C. Ападкаў ад да  за год. Да вышыні — сустракаюцца хваёвыя лясы (сітхінская елка і інш.), якія змяняюцца альпійскімі лугамі.
Насельніцтва
З карэнных народаў у рэгіёне жывуць індзейцы тлінкіты і кайгані-хайда. Індзейцы племя цымшыян, якія жывуць на востраве Анет, пасяліліся на ім параўнальна нядаўна, прыбыўшы ў XIX стагоддзі з Брытанскай Калумбіі. Самым буйным горадам архіпелага з’яўляецца горад Сітка на востраве Баранава, а таксама горад Кетчыкан на востраве Рэвільяхіхеда.
Гаспадарка
Гаспадарчая дзейнасць заснавана на рыбалоўстве, зверагадоўлі, лесараспрацоўцы. На тэрыторыі архіпелага знаходзіцца Нацыянальны парк Адміралці.
Дом Ландау (Кракаў)
Дом Ландау або Дом Ярданаў (Dom Landauów, Kamienica Jordanów) — архітэктурны помнік, які знаходзіцца ў кракаўскім гістарычным раёне Казімеж на скрыжаванні вуліц Шырокая, 2 і Мядовая, 41. Будынак ўнесены ў рэестр ахоўных помнікаў Малапольскага ваяводства.
У познім сярэднявеччы на гэтым месцы стаялі два асобных дома. У 1890—1892 гг. гэтыя дамы былі злучаныя ўласнікам Л. Ландау ў адзіны будынак у стылі неакласіцызму па праекце архітэктара Максіміліяна Ніча. Будаўнічыя працы праводзіліся па праекце яўрэйскага архітэктара Беньяміна Торбэ. Пры перабудове была знесена задняя частка дамоў пры захаванні ўнутранай планіроўкі. У 1932 годзе быў зменены фасад будынка.
20 верасня 1947 года будынак быў унесены ў рэестр ахоўных помнікаў Малапольскага ваяводства (№ А-286). Найменне «Дом Ландау» выкарыстоўваецца ў «Encyklopedia Krakowa». У рэестры ахоўных помнікаў Малапольскага ваяводства ён згадваецца як «Дом Ярданоў».
Да цяперашняга часу ва ўнутраным дворыку захаваліся арыгінальныя драўляныя веранды XIX стагоддзя.
Андрэй Фёдаравіч Печкуроў
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па рэгуляванні рэк, водапрыёмнікаў асушальна-ўвільгатняльных сістэм; даследаванню рэчышчавых пропэсаў і інш.
Дом Ландау (Кракаў)
У канцы 80-х гадоў у будынку быў рэстаран «Myśliwska». У цяперашні час у будынку размяшчаецца клуб «Kuźnica» і яўрэйскі кніжны магазін «Jarden».
Браварскі раён
Браварскі раён (Броварський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Бравары (Бровари).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 68339 чалавек, плошча — 1198 км².
Зацьменне
Зацьме́нне — астранамічная з'ява, у час якой адно нябеснае цела засланяе іншае нябеснае цела. Найбольш вядомы месяцавае і сонечнае зацьменні. Таксама існуюць такія з'явы, як праходжанне ніжніх планет (Меркурый і Венера) па дыску Сонца.
Беларуская доля (1925)
«Беларуская доля» — грамадска-палітычная газета прагрэсіўнага кірунку ў Заходняй Беларусі, орган Беларускага пасольскага клуба. Выдавалася на беларускай мове ў Вільні з 11 студзеня да 22 мая 1925. Рэдактар-выдавец А. Пракапеня.
Асвятляла палітычныя падзеі ў Польшчы і свеце. Вялікую ўвагу аддавала пытанням нацыянальна-вызваленчаму руху ў Заходняй Беларусі, садзейнічала яго росту і пашырэнню, развіццю палітычнай свядомасці народа. Узнімала актуальнае для Заходняй Беларусі аграрнае пытанне (арт. «Праект урада аб парцэляцыі і асадніцтве» і «Сельскі пралетарыят», «На што ідуць нашы падаткі», «Асадніцтва і абшарнікі» і інш.). Друкавала выступленні ў сейме беларускіх дэпутатаў П. Валошына, Б. Тарашкевіча, Ф. Ярэміча і інш., прысвечаныя надзённым палітычным і сацыяльным праблемам заходнебеларускага жыцця, іх інтэрпеляцыі (запыты) пра факты самаўпраўства мясцовай польскай адміністрацыі, арышты, праследаванне беларускай школы, друку, адлюстроўвала ідэйнае размежаванне дэпутатаў Беларускага пасольскага клуба. Крытычна ставілася да дзейнасці польскага сейма (арт. «Сонная сесія», «У сойме»), выкрывала дзейнасць на заходнебеларускіх землях дробнабуржуазнай згодніцкай партыі «Вызволене». У артыкуле «Свята працоўных» разгледжана гісторыя Перша-мая ў кантэксце грамадска-палітычных праблем Польшчы і Заходняй Беларусі. Асаблівую ўвагу аддавала барацьбе за школу на роднай мове. У пастаяннай рубрыцы «Змаганне за школу» надрукаваны «Зварот Цэнтральнай беларускай школьнай рады да грамадзянства», інструкцыя «Як дамагацца беларускай урадавай школы», выступленні дзеячаў асветы.
Выйшла 36 нумароў, з іх 3 канфіскаваны. Рэдактар-выдавец арыштаваны, пазней эмігрыраваў у СССР. Закрыта ўладамі Польшчы.
Марыя Края
Марыя Края (24 верасня 1911, Задар — 21 лістапада 1999 Тырана) — албанская оперная спявачка.
Біяграфія
Нарадзілася у 1911 годзе ў Задары у Каралеўстве Далмацыя, якое пазней увайшло ў склад Аўстра-Венгрыі у каталіцкай сям’і, якая жыла ў невялічкім албанскім раёне ў мяжы горада. З’яўлялася сваячкай Маці Тэрэзы. Ва ўзросце шасці гадоў разам з сям’ёй пераехала на этнічную радзіму ў Албанію ў горад Шкодэр. У Албаніі яна пазнаёмілася з нацыянальнымі традыцыямі і албанскай культурай.
У 1930 годзе стала займацца спевамі. Музычную адукацыю яна атрымала ў Грацы (Аўстрыя), у філіяле Венскага ўніверсітэта музыкі і выканаўчага мастацтва, скончыла адукацыю ў 1934 годзе. Пасля навучання займалась выкладаннем ў сярэдняй школе ў Шкодары, затым у Педагагічным інстытуце ў Тыране. У Тыране яна стала выступаць у якасці спявачкі з піяністам Танінам Гуразіў. Края прадстаўляла Албанію на «Вечары Нацый» у Вене.
У 1937 годзе Марыя дала канцэрт ў Бары (Італія), а ў наступным годзе яна выступіла ў Мюнхене (Германія). У 1938 годзе яна сумесна з Лолай Г’ёка і Тэфтай Ташка-Како арганізавала серыю дабрачынных канцэртаў з мэтай збору грашовых сродкаў на навучанне ў Мілане венгерскага музыканта Крыста Како. У 1939 годзе дала канцэрт у Фларэнцыі.
Пасля заканчэня Другой сусветнай вайны Края выкладала ў музычнай акадэміі Іардана Міша, паралельна працягваючы выступаць на опернай сцэне. У 1959 годзе стала салісткай першай албанскай оперы Mrika, кампазітара Прэнка Якава і лібрэціста Лазара Сілікі.
Сярод самых вядомых выступленняў спявачкі магчыма вылучыць яе выкананне ў операх Іаланта (опера)Іаланта кампазітара Пятра Чайкоўскага і Прададзеная нявеста кампазітара Бедржыха Сметаны пастаўленых у Нацыянальным тэатры оперы і балета Албаніі.
Памерла ў Тыране ў 1999 годзе. Яна была ўдастоена найвышэйшага прызнання для дзеячаў мастацтваў Албаніі — звання Народнага артыста Албаніі.
IC 3149
IC 3149 — галактыка тыпу SB0-a R  ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чыгуначная транспартная сістэма Мінска
Чыгуначная транспартная сістэма Мінска з'яўляецца сістемай, якая абслугоўвае Мінск — найбуйнейшы чыгуначны цэнтр Беларусі.
Вакзал
Вакзал знаходзіцца па адрасе Бабруйская вуліца, дом 4. Станцыя называецца «Мінск-Пасажырскі». Адсюль адпраўляюцца цягнікі па наступных напрамках:
Прыгарадныя цягнікі адпраўляюцца па напрамках:
Аляксей Аляксандравіч Вакуліч
Аляксей Вакуліч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца мінскага «Дынама».
Клубная кар’ера
У лютым 2018 года праходзіў прагляд у «Смалявічах», але беспаспяхова і пачаў сезон 2018 у складзе «Энергетыка-БДУ». У жніўні 2018 года перабраўся ў «Баранавічы».
У снежні 2018 года папоўніў склад «Смалявічаў». Па выніках сезона 2019 дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу, у 2020 годзе заставаўся асноўным іграком смалявічцаў. У ліпені 2020 года пакінуў клуб.
У жніўні 2020 года папоўніў склад расійскага клуба «Велес», дзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, у 2021 годзе стаў часцей заставацца на лаўцы запасных. У чэрвені 2021 года стала вядома, што расійскі клуб не будзе падаўжаць пагадненне з футбалістам, і неўзабаве той падпісаў двухгадовы кантракт з брэсцкім «Рухам». Гуляў пераважна ў стартавым складзе брэсцкай каманды. 7 кастрычніка 2021 года ў матчы супраць мінскага «Дынама» быў выдалены з поля на 30-й хвіліне за грубую гульню, у выніку «Рух» саступіў лікам 1:3, а абаронца атрымаў дыскваліфікацыю на 6 матчаў (пазней скарочана да 4 матчаў) і больш не з’яўляўся на полі ў сезоне 2021.
У пачатку 2022 года рыхтаваўся да новага сезона з «Рухам», аднак у сакавіку, пасля таго як брэсцкі клуб зняўся з Вышэйшай лігі, падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». Замацаваўся ў стартаавым складзе дынамаўцаў, толькі восенню стаў часам заставацца на лаўцы запасных. У снежні 2022 года падоўжыў пагадненне са сталічным клубам.
Міжнародная кар’ера
У лістападзе 2016 года выступаў за юніёрскую зборнай Беларусі (да 19 гадоў) у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Ямагата (горад)
Ямагата (山形市) — адмысловы горад Японіі, адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Ямагата. Ён быў заснаваны 1 красавіка 1889 года.
Сімволіка
Герб прэфектуры быў зацверджаны ў кастрычніка 1954 года. Кветкай горада лічыцца сафлор фарбавальны, а дрэвам — рабіна змяшаная.
Пародненыя гарады
Ямагата пароднены з чатырма гарадамі:
Анадырскі раён
Анадырскі раён — адміністрацыйны раён на захадзе Чукоцкай аўтаномнай акругі. Заснаваны ў 1927 годзе. Адміністрацыйны цэнтр — Анадыр (не ўваходзіць у склад). Раён налічвае 15 населеных пунктаў, у тым ліку 2 пасёлкі гарадскога тыпу — Берынгаўскі і Вугальныя Копі.
Аляксандр Міхайлавіч Міхаленка
Аляксандр Міхаленка (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Энергетык-БДУ» (у арэндзе з мінскага «Дынама»).
Клубная кар’ера
Выхаванец жлобінскай ДЮСШ, у юнацкім узросце трапіў у структуру мінскага «Дынама». З 2018 года пачаў выступаць за дубль, у 2020 годзе замацаваўся ў стартавым складзе дубля.
У лютым 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў рэчыцкі «Спадарожнік». 14 сакавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы першага тура супраць брэсцкага «Дынама» (0:4), правёўшы на полі ўсе 90 хвілін. У далейшым замацаваўся ў стартавым складзе рэчычан.
У ліпені 2021 года, пасля таго як «Спадарожнік» зняўся з Вышэйшай лігі, на правах арэнды далучыўся да магілёўскага «Дняпра», дзе таксама стаў гуляць у стартавым складзе. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў магілёўскі клуб.
У студзені 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў «Іслач». З’яўляўся на полі эпізадычна, пераважна заставаўся на лаўцы запасных. Па заканчэнні сезона 2022 вярнуўся з арэнды ў «Дынама».
У студзені 2023 года стаў трэніравацца з асноўным складам дынамаўцаў. Пазней праходзіў прагляд у мазырскай «Славіі», а ў сакавіку 2023 года быў арандаваны «Энергетыкам-БДУ».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2017 года быў у складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) на кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы, аднак на поле не выхадзіў.
26 сакавіка 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Арменіі (2:1).
NGC 1356
NGC 1356 (іншыя абазначэнні — ESO 200-31, AM 0329-502, IRAS03291-5028, PGC 13035) — галактыка ў сузор’і Гадзіннікі.
Хідры
Назву Хі́дры маюць:
NGC 1356
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Зацішша (Мінск, паўночная)
Заці́шша — колішняя вёска, з 1959 года ў складзе Мінска.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя маёнтак Зацішша Сёмкава-Гарадзецкай воласці Мінскага павета, 4 вярсты ад Мінска, на 1909 год быў 1 двор і 9 жыхароў.
IC 3150
IC 3150 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Зацішша (Мінск, паўночная)
Гісторыя
У 1959 годзе вёска ўвайшла ў склад горада Мінска, была праглынутая Сельгаспасёлкам — велізарным раёнам сядзібнай забудовы ў паўночнай частцы Мінска. У 1991 годзе пасля перайменавання вуліцы Горкага ў вуліцу Максіма Багдановіча старая вуліца Максіма Багдановіча была пераназваная ў вуліцу Зацішша. Вёска месцілася ля сённяшніх вуліц Зацішша і Халтурына.
IC 3150
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.