cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пісек
Штогод праводзяцца фестывалі — кінематаграфічны, музычны і інш.
Музей. Паблізу горада — замкі Орлік і Звікаў.
Фрэдэрыка Бадэнская
Фрэдэрыка Даратэя Вільгельміна Бадэнская (ням. Friederike Dorothea Wilhelmine von Baden, швед. Fredrika av Baden; 12 сакавіка 1781 — 25 верасня 1826) — каралева Швецыі з 1797 па 1809 гады як жонка караля Густава IV Адольфа.
Ранні перыяд жыцця
Фрэдэрыка Бадэнская нарадзілася ў Карлсруэ ў Вялікім Герцагстве Бадэн 12 сакавіка 1781 года, дачка Карла Людвіга Бадэнскага і Амаліі Гесэн-Дармштацкай. Яна была малодшай сястрой імператрыцы Лізаветы Аляксееўны (былай княгіні Луізы Бадэнскай), жонкі расійскага цара Аляксандра I.
Фрэдэрыка ў сваёй сям’і, вядома як Frick (Фрык), атрымала звычайную і неглыбокую адукацыю ад французска-швейцарскай гувернанткі ў Карлсруэ і была апісана як інтэлектуальна неглыбокая. Ужо ў дзяцінстве яе апісвалі як прыгажуню, але, як паведамлялася, яна мела слабы целасклад, бо з двух гадоў пакутавала на рэўматызм.
У кастрычніку 1797 года Фрэдэрыка Бадэнская выйшла замуж за караля Швецыі Густава IV Адольфа. Шлюб быў арганізаваны самім Густавам IV Адольфам пасля таго, як ён адмовіўся ажаніцца з першай герцагіняй Луізай Шарлотай Мекленбург- Швэрынскай, паколькі жаданы шлюб з Эббай Мадэй атрымаў адмову ад яго, і другой з вялікай княгіняй Расіі Аляксандрай Паўлаўнай, бо яна прапанавала шлюбны кантракт, які дазволіў бы Аляксандры захаваць сваю праваслаўную веру. Фрэдэрыка Бадэнская разглядалася як падыходзячы выбар: Расія не магла афіцыйна не ўхваляць новую нявесту пасля таго, як расійскай вялікай княгіні было адмоўлена, калі нявеста была нявесткай вялікага князя Аляксандра, якая ўскосна захавала саюз паміж Швецыяй і Расіяй, і, акрамя таго, Густаў IV Адольф хацеў прыгожую жонку і чакаў, што яна будзе такой пасля таго, як склалася добрае ўражанне ад яе сястры падчас яго візіту ў Расію годам раней. Кароль наведаў Эрфурт, каб убачыць яе і яе сям’ю ў жніўні 1797 года, заручыны былі аб’яўлены адразу пасля гэтага, а першая цырымонія шлюбу была праведзена ў кастрычніку.
Каралева
6 кастрычніка 1797 года Фрэдэрыка Бадэнская выйшла замуж за шведскага караля Густава IV Адольфа у Штральзундзе ў Шведскім Памераніі, а шведскі барон Эверт Таўбе быў даверанай асобай манарха. Яна пакінула маці і сястру Марыю, якія суправаджалі яе ў Шведскую Памеранью, і барон Таўбе праводзіў марскім шляхам у Карльскруну ў Швецыі, дзе яе прыняў кароль. Антураж працягваў рух да палаца Дротнінгхольма, дзе яе прадставілі членам каралеўскага дома і суда. Нарэшце, яна зрабіла свой афіцыйны ўваход у сталіцу, і другая вясельная цырымонія была праведзена ў каралеўскай капліцы 31 кастрычніка 1797 года. Ёй было шаснаццаць гадоў.
Каралева Фрэдэрыка захаплялася сваёй прыгажосцю, але рабіла дрэннае ўражанне з-за яе сарамлівасці, якая прымусіла яе адасобіцца і ўстрымацца ад выканання сваіх цырыманіяльных абавязкаў, а ёй не падабалася грамадскае жыццё і прадстаўніцтва. Яе галоўная фрэйліна, графіня Хеда Піпер, па паведамленнях, спрыяла яе ізаляцыі, заяўляючы, што этыкет забараняе каралеве ўдзельнічаць у размовах, калі яе не ўводзіць яе галоўная фрэйліна: на самай справе гэта было няправільна, але каралева стала залежнай ад Піпер. Фрэдэрыцы было цяжка прыстасавацца да прыдворнага этыкету і пратаколаў і ізалявала сябе ад прыдворных. За выключэннем яе галоўнай фрэйлін, графіні Піпер, кароль прызначаў дзяўчынак прыкладна таго ж ўзросту, што і яна, прыдворнымі, напрыклад, Аўрору Вільгельміну Каскуль, Фрэдрыку фон Каўлбарс і Эмілі Дэ Гір, з якімі яна, як паведамлялася, гуляла ў дзяцячыя гульні.
Да яе добразычліва ставілася яе свякроў, Сафія Магдалена Дацкая, якая памятала, як дрэнна да яе ставілася ўласная цешча. Адносіны паміж Фрыдрыкай і Густавам IV Адольфам спачатку былі не лепшымі. Як паведамлялася, абодва яны былі без досведу, яны мелі цяжкасці ў сэксуальных сувязях, што расчаравала караля і прымусіла яго паводзіць сябе з нецярплівым незадавальненнем і падазронасцю да яе, што пагоршыла праблемы з-за сарамлівасці інтраверта Фрэдэрыкі. Гэта прыцягнула ўвагу, калі ў караля была ўлюбёная фрэйліна каралевы Ганна Шарлота фон Фрызендорф, сасланая са двара за нахабства, што таксама пагоршыла канфлікт. Аднак праблемы былі вырашаны пасрэдніцтвам герцагіні Шарлоты і да канца шлюбу яна была амаль пастаянна цяжарнай. Гэта не пайшло на карысць шлюбу з яе пункту гледжання, бо яны не былі сумяшчальныя сэксуальна: кароль, які меў моцны сэксуальны характар, але не любіў пазашлюбны сэкс, часам раніцай затрымліваўся на некалькі гадзін пасля таго, як «увайшоўшы ў ложак каралевы» раніцай, настолькі, што члены каралеўскага савета палічылі сябе абавязанымі перапыніць і папрасіць караля «пашкадаваць здароўе каралевы», у той час як Фрэдэрыка скардзілася ў лістах да маці, як гэта стамляе і вымотвае яе. Фрэдэрыка была ўзрушана і заінтрыгавана сэксуальна ліберальным шведскім дваром і напісала маці, што яна, верагодна, адзіная жанчына, у якой не было як мінімум трох-чатырох закаханых, і што ў каралеўскай герцагіні Шарлоты, як кажуць, ёсць і мужчына, і жанчына палюбоўнікі.
Адносіны паміж каралём і каралевай палепшыліся пасля нараджэння іх першага дзіцяці ў 1799 годзе, пасля чаго яны пражылі інтымнае і гарманічнае сямейнае жыццё, у якім зблізіліся дзякуючы ўзаемнай цікавасці да дзяцей. Паведамляецца, што кароль абараняў яе і ахоўваў яе сэксуальную невінаватасць. У 1800 годзе ён вызваліў усіх яе маладых фрэйлін з-за іх легкадумных паводзін і замяніў іх старэйшымі такімі як Хедвіг Амалія Шарлота Клінкоўстром і Шарлота Аўрора Дэ Гір, а праз шэсць гадоў, калі ў Шведскай каралеўскай оперы ў прысутнасці каралевы французская тэатральная пастаноўка выконвала несур’ёзную п’есу, каралём была выслана французская тэатральная кампанія, а Опера была зачынена.
Каралева Фрэдэрыка была каранавана са сваім мужам у Норчэпінгу 3 красавіка 1800 года. Каралеўская пара мала ўдзельнічала ў прадстаўленні і аддала перавагу інтымнаму сямейнаму жыццю ў невялікім палацы Хага, дзе яны ізаляваліся ад прыдворнага жыцця толькі з невялікім атачэннем. Фрэдэрыка весяліла караля ўмелай гульнёй на клавікордах, паведамлялася, што яна была радаснай у кампаніі свайго вузкага кола сяброў, асабліва ў адсутнасць манарха, і прысвяціла сябе выхаванню сваіх дзяцей. Яна падтрымлівала цесную перапіску са сваёй сям’ёй, і ў 1801 годзе прыняла бацькоў, якія наведалі Швецыю пасля таго, як пабывалі ў Расіі павітацца са сваёй сястрой. Падчас гэтага візіту маці папракала яе за жорсткія і аддаленыя паводзіны ў грамадскіх месцах і за тое, што яна не магла зрабіць сябе папулярнай. Візіт скончыўся няшчасцем, яе бацька памёр у выніку няшчаснага выпадку падчас візіту. У 1802 года яна суправаджала мужа і жонку ў правінцыі Фінляндыя, падчас якой была арганізавана сустрэча паміж ёй (без караля) і яе сёстрамі, расійскай імператрыцай Лізаветай і Амаліяй, у мястэчку Абарфорс. Густаў IV Адольф паабяцаў наведаць яе сям’ю ў Бадэне, і летам 1803 года яны адправіліся ў Карлсруэ. Яны вярнуліся толькі ў лютым 1805 года, што стварыла непрыязнасць у Швецыі, і Фрэдэрыку некалькі абвінавацілі ў доўгай адсутнасці манарха.
Ёй не дазволілі суправаджаць караля, калі ён з’ехаў у Германію для ўдзелу ў вайне Чацвёртай кааліцыі ў лістападзе 1805 года, а таксама не прызначылі яе служыць у рэгенцтве падчас яго адсутнасці. Аднак падчас яго адсутнасці яе сталі разглядаць як сімвал маральнай падтрымкі, і герцагіня Шарлота апісвае драматычную сцэну, калі каралева пасля развітання з каралём вярнулася ў каралеўскі палац у Стакгольме: «Члены ўрада і двара іх вялікасці сустрэў яе ў палацавай зале. Плачучы ад горычы, яна паднялася наверх прама да пакоя дзяцей, дзе былі сабраны члены каралеўскага дома. Блізкая да прытомнасці, яна ледзь дыхала і ўпала на канапу. Там яна ляжала з насоўкай на вачах, схільная найглыбейшаму болю, у атачэнні дзяцей, якія кінуліся да яе, і астатніх, якія, былі вельмі занепакоеныя, спрабавалі выказаць ёй спачуванне. У яе сапраўды стваралася ўражанне, што яна ўжо ўдава, тым больш, яна была апранута ў чорнае. Я не магу апісаць кранальную сцэну! Да яе маладосці і прыгажосці, прыгажосці выдзеленай смуткам, і нічога не хапала, каб выклікаць самае гарачае спачуванне да беднай каралевы». У астатнюю частку адсутнасці караля яна прыцягнула грамадскую сімпатыю да таго, што цалкам адасобіла сябе як праяву смутку і тугі за каралём.
Зімой 1806-07 гадоў яна далучылася да караля ў Мальмё, дзе прымала ў сябе сястру прынцэсу Марыю Бадэнскую, якая была бежанкай пасля ўцёкаў ад заваявання герцагства Брансвік Напалеонам.
Фрэдэрыка не мела непасрэднага ўплыву на дзяржаўныя справы і, падобна, не цікавілася імі, за выключэннем выпадкаў, калі яны закраналі яе вузкае кола сям’і і сяброў. Аднак яна ўскосна ўдзельнічала ў палітыцы праз сваю сям’ю і асабліва праз маці, якая, паводле паведамленняў, паўплывала на мужа выступіць супраць імператара Напалеона.
У 1807 годзе падчас вайны чацвёртай кааліцыі Фрэдэрыка ўмяшалася палітычна. Яе сястра, расійская імператрыца, адправіла ёй праз маці ліст, што яна павінна выкарыстоўваць свой уплыў, каб параіць каралю заключыць мір з Францыяй, і што-небудзь іншае будзе памылкай. Яна сапраўды спрабавала гэта зрабіць, але кароль разглядаў гэта як спробу паўплываць на яго на карысць Напалеона, і яе ўмяшанне ў справу выклікала канфлікт паміж каралём і каралевай. У адным палітычным пытанні Фрэдэрыка зацікавілася падчас замужжа і паспяхова прымусова ажыццявіла яго, хоць яе прычына не была палітычнай. Ужо ў першыя гады замужжа кароль часта казаў пра сваё жаданне адрачыся ад прастола на карысць простага жыцця прыватнага чалавека за мяжой. Фрэдэрыка заўсёды пярэчыла і не саромелася ўмацаваць сваё меркаванне, нават калі гэта прыводзіла да аргументаў, але галоўнай прычынай гэтага было тое, што, калі яе муж адмовіцца ад пасады, гэта прывядзе да таго, што яны павінны пакінуць сына, які атрымае прастол яго бацькі, замест яго.
Пераварот
12 сакавіка 1809 года кароль Густаў IV Адольф пакінуў яе і дзяцей у палацы Хага для барацьбы з паўстаннем Георга Адлерспарэ. На наступны дзень пасля таго, як ён быў захоплены ў каралеўскім палацы ў Стакгольме ў выніку перавароту 1809 года, зняволены ў замку Грыпсхольм і зменены 10 мая на карысць свайго дзядзькі, які змяніў яго на пасадзе як Карл XIII 6 чэрвеня. У адпаведнасці з умовамі звяржэння, зробленымі 10 мая 1809 года, ёй было дазволена захаваць тытул каралевы нават пасля звяржэння мужа.
Фрэдэрыка і яе дзеці знаходзіліся пад аховай у палацы Хага. Першапачаткова каралеўскую пару трымалі асобна, бо кіраўнікі дзяржаўнага перавароту падазравалі яе ў планаванні дзяржаўнага перавароту. Як паведамлялася, падчас хатняга арышту яе годные паводзіны прынеслі ёй больш сімпатыі, чым увесь час яе знаходжання на пасадзе каралевы. Яе пераемніца, каралева Шарлота, якая адчувала да яе сімпатыю і часта наведвала яе, належала да густаўцаў і хацела захаваць права на трон сына Фрэдэрыкі Густава. Фрэдэрыка сказала ёй, што гатовая расстацца з сынам дзеля пераемнасці, і папрасіла ўз’яднацца са сваім мужам. Другая просьба была задаволена пасля ўмяшання каралевы Шарлоты, і Фрэдэрыка разам з дзецьмі далучылася да Густава Адольфа ў замку Грыпсхольм пасля каранацыі новага манарха 6 чэрвеня. Як паведамляецца, адносіны паміж былым каралём і каралевай былі добрыя падчас хатняга арышту ў Грыпсхольме.
Падчас хатняга арышту ў замку Грыпсхолм пытанне пра права яе сына на права наследнага прынца Густава яшчэ не было вырашана і было прадметам дыскусіі.
Была задума густаўскай ваеннай фракцыі на чале з генералам Эберхардам фон Вегесакам вызваліць Фрыдэрыку і яе дзяцей ад арышту, каб яе сын быў абвешчаны манархам і Фрэдэрыка рэгентам Швецыі падчас яго сталення. Гэтыя планы былі на самой справе прадстаўлены ёй, але яна адмовілася: «Каралева праявіла высакароднасць у сваіх пачуццях, што робіць яе годнай ганаровай кароны і паставіла яе над жаласным зямным каралеўствам. Яна не выслухала сакрэтныя прапановы, зробленыя ёй партыяй, якая хацела захаваць пераемнасць наследнага прынца і пажадала, каб яна засталася ў Швецыі, каб стаць рэгентам пры сталенні яе сына… яна патлумачыла цвёрда, што яе абавязак жонкі і маці загадаў ёй падзяліцца ссылкай з мужам і дзецьмі». Выключэнне сына з парадку спадчыннасці, тым не менш, яна расцаніла як юрыдычна супрацьпраўную.
6 снежня 1809 года сям’я выехала са Швецыі на трох асобных карэтах. Густаў Адольф і Фрэдэрыка падарожнічалі ў адной карэце ў суправаджэнні генерала Скёльдэбранда; іх сын Густаў падарожнічаў у другім разам з палкоўнікам баронам Пасэ; і іх дачкі і іх гувернантка фон Панхуйс падарожнічалі ў апошняй карэце ў суправаджэнні палкоўніка фон Отэр. Фрэдэрыку прапанавалі праводзіць з усімі ўшанаваннямі члена дома Бадэна, калі яна будзе падарожнічаць адна, але яна адмовілася і не прывяла прыдворных з сабой, а толькі яе пакаёўку з нямецкай палаты Элізабэт Фрэйдлайн. Сям’я адправілася ў Германію на караблі з Карлскруны 6 снежня.
Выгнанне
Пасля адмовы ў паездцы ў Вялікабрытанію былыя кароль і каралева пасяліліся ў герцагстве Бадэн, калі яны прыбылі 10 лютага 1810 года. Пасля таго, як сталі прыватнымі асобамі, несумяшчальнасць паміж Фрэдэрыка і Густавам Адольфам адразу стала бачна ў іх розных поглядах на тое, як жыць сваім жыццём. Густаў Адольф пажадаў жыць простым сямейным жыццём у суполцы мараўскай царквы ў Крысціянсфельдзе ў Шлезвігу ці Швейцарыі, а Фрэдэрыка хацела пасяліцца ў палацы Мерсбург ля Бодэнзэ, які ёй падарыла яе сям’я. Таксама былі выяўлены іх сэксуальныя адрозненні, бо Фрэдэрыка адмовілася ад палавога акту, бо не хацела нараджаць сасланых каралеўскіх асоб. Гэтыя адрозненні прымусілі Густава Адольфа ў красавіку 1810 года ад’ехаць у Базель у Швейцарыі, адкуль ён выказаў скаргі на іх сэксуальную несумяшчальнасць і запатрабаваў разводу.
Паліна Васілеўна Дружына
Паліна Васілеўна Дружына (у дзявоцтве Галачэва;, в. Палоева, Чавускі раён, Магілёўская вобласць — жнівень 2000 ) — беларуская спявачка (мецца-сапрана). Заслужаны артыст Беларускай ССР (1964).
Фрэдэрыка Бадэнская
Выгнанне
Пара зрабіла дзве спробы асабіста памірыцца: адзін раз у Швейцарыі ў ліпені і другі раз у Альтэнбургу ў Цюрынгене ў верасні. Спробы прымірэння не ўвянчаліся поспехам, і ў 1811 годзе Густаў Адольф распачаў перамовы з яе маці аб разводзе, заявіўшы, што хоча мець магчымасць ажаніцца зноў. Фрэдэрыка не хацела разводзіцца, і яе маці прапанавала Густаву Адольфу заключыць нейкі сакрэтны марганатычны шлюб, каб пазбегнуць скандалу з разводам. Густаў Адольф сапраўды пагадзіўся з гэтай прапановай, але, паколькі яны не маглі зразумець, як такое павінна быць арганізавана, у лютым 1812 года быў нарэшце праведзены належны развод. У рамках разводу Густаў Адольф адмовіўся ад усіх сваіх актываў як у Швецыі, так і за мяжой, а таксама будучых актываў у выглядзе спадчынных правоў пасля маці; ён таксама адмовіўся ад апекі і апекі над сваімі дзецьмі. Праз два гады Фрэдрыка аддала сваіх дзяцей пад апеку свайго шурына, рускага цара Аляксандра. Фрэдэрыка падтрымлівала кантакты праз перапіску са шведскай каралевай Шарлотай, якой яна даверыла свае эканамічныя інтарэсы ў Швецыі, а таксама са сваёй былой цешчай, і хаця яна не кантактавала наўпрост з Густавам Адольфам, яна інфармавала пра яго жыццё і часта ўносіла ўклад у сваю эканоміку без яго ведама.
Фрэдэрыка пасялілася ў замку Брухзаль у Бадэне, але таксама набыла некалькі іншых рэзідэнцый у Бадэне, а таксама загарадную вілу, Вільямонт, за межамі Лазаны ў Швейцарыі. На практыцы яна праводзіла большую частку часу пры двары Карлсруэ з 1814 года, а таксама шмат падарожнічала па Германіі, Швейцарыі і Італіі, выкарыстоўваючы імя графіні Ітэрбург пасля спусташэння ў Гесэне.
Паліна Васілеўна Дружына
Біяграфія
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1959 года.
Палінезія
Паліне́зія (ад грэчаскіх: πολύς шмат, νῆσος востраў) — культурна-гістарычная і геаграфічная вобласць Акіяніі, якая ўключае мноства астравоў вулканічнага і каралавага паходжання, размешчаных у цэнтральнай частцы Ціхага акіяна, паміж 23°30’з. ш. — 28°паўд. ш. і 176°ўс. д. — 109°20’з. д.
Фрэдэрыка Бадэнская
Выгнанне
У 1819 годзе яе дачка Сафія выйшла замуж за спадчынніка Бадэнскага трона, свайго паўдзядзьку па бацькоўскай лініі, будучага вялікага князя Леапольда I Бадэнскага.
Паліна Васілеўна Дружына
Творчасць
Валодае моцным прыгожым голасам вялікага дыяпазону. Найбольш блізкія ёй ролі лірыка-драматычнага плана. Сярод партый у нацыянальных операх: Марына («Яснае світанне» А. Туранкова), у класічных — Марына Мнішак («Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага), Канчакоўна («Князь Ігар» А. Барадзіна), Любаша, Любава («» і «» М. Рымскага-Корсакава), Графіня і Паліна, Княгіня («Пікавая дама», «» П. Чайкоўскага), Княгіня («Русалка» А. Даргамыжскага), Амнерыс, Ульрыка, Азучэна («Аіда», «Баль-маскарад», «Трубадур» Дж. Вердзі), Лаура і Сляпая («» ). У канцэртным рэпертуары творы бел. кампазітараў, кампазітараў-класікаў, бел. нар. песні.
Палінезія
Прырода і геаграфія
У склад Палінезіі ўваходзяць наступныя буйныя групы астравоў:
Мэры Сміт Джонс
Біяграфія
Мэры нарадзілася ў невялікім горадзе Кардова на Алясцы. 5 мая 1948 года яна выйшла замуж за рыбака Уільяма Ф. Сміта. Хаця яны мелі дзевяць дзяцей, яны так і не навучылісь размаўляць на гэтай мове, таму што гэта ў тыя часы лічылася ганебным. У 1970-я гады яна пераехала ў Анкарыдж. Для таго каб захаваць мову эяк, Сміт Джонс працавала з лінгвістам Майклам Краусам, які склаў слоўнік і граматыку. У 1990-я гады памёр яе апошні брат, і яна засталася адзіным носьбітам гэтай мовы.
Палінезія
Гісторыя
Тэрмін "Палінезія" упершыню быў выкарыстаны ў французскай літаратуры ў 1756 г. У навуковы зварот уведзены ў 1831 г.
Насельніцтва
Карэннае насельніцтва Палінезіі - палінезійцы.
Мэры Сміт Джонс
Біяграфія
Пазней Мэры стала палітычным актывістам і двойчы вытупала ў ААН па праблеме рэдкіх і знікаючых моў. Яна таксама займалася пытаннямі якія тычыліся індзейцаў і іх навакольнага асяроддзя.
У 2005 годзе у сваім інтэрв’ю Сміт Джонс распавяла, што яе імя на мове эяк — Udach' Kuqax*a’a’ch, якое перакладаецца як «гук, які склікае людзей здалёк». У раннім узросце яна пакутавала з-за алкагалізму, але ў пачатку 1950-ых гадоў кінула піць у сувязі з тым, што абзавелася сям’ёй і дзецьмі. Але іншую сваю шкодную звычку — паленне — яна не кінула аж да смерці.
Мэры Сміт Джонс памерла 21 студзеня 2008 года ва ўзросце 89 гадоў у сваім доме ў Анкарыдж.
Фрэдэрыка Бадэнская
Выгнанне
У апошнія гады жыцця яна пакутавала ад аслабленага здароўя. Яна памерла ў Лазане ад хваробы сэрца. Пахавана ў Шлосе і Штыфцырхе ў Пфорцгайме, Германія.
Памяць
У яе гонар былі названы абшчыны Фрэдрыкі (1799), Даратэі (1799) і Вільгельміны (1804), размешчаныя ў шведскай Лапландыі. У яе гонар таксама названа плошча Drottningtorget (плошча каралевы) у Мальмё.
Паліна Васілеўна Дружына
Сям’я
Была ў шлюбе са спеваком Міхаілам Дружынам, з якім мела сына Аляксандра, які працаваў на тэхнічных пасадах у Тэатры музычнай камедыі.
Капыльскі раённы краязнаўчы музей
Капыльскі раённы краязнаўчы музей — музей, створаны ў г. Капыль паводле рашэння Капыльскага райкама КПБ ад 01.12.1978 г. Музей знаходзіцца ў былым будынку гарбарнай майстэрні (тут пачынаў працаваць Зміцер Жылуновіч), першапачаткова дзяліў яго з раённым аддзелам статыстыкі, меў плошчу 120 м². Пасля рэканструкцыі (з 1997 г.) зноў адкрыты для наведвальнікаў 14 мая 2000 года, ад гэтага часу займае ўвесь будынак. Музеем кіравалі У. В. Аляшкевіч, В. В. Лойка, Н. М. Міцкевіч, В. І. Жук. З 1985 года дырэктар В. Л. Шуракова.
Асноўны фонд музея (на 2012 год) налічвае 24 854 адзінак захоўвання, навукова-дапаможны — 3709 адзінак (станам на 2008 год). Плошча экспазіцыйных памяшканняў 195,8 м², выставачнай залы — 47 м². Сярод калекцый музея: археалогія (1277 адзінак), іканапіс (299 адзінак), народнае ткацтва (225 адзінак), жывапіс (215 адзінак).
Экспазіцыя музея, размешчаная ў 3 залах, падзяляецца на 2 тэматычныя раздзелы: «Археалагічная гісторыя Капыльшчыны са старажытных часоў да пачатку ХІХ ст.» і «Мястэчка Капыль канца ХІХ — пачатку ХХ ст.». У першым прадстаўлены знаходкі з археалагічных раскопак, што праходзілі ў г. Капыль у 1996—99 гг., 2004 г. і 2007 г. Найбольш цікавыя з іх адзінкавыя на тэрыторыі Беларусі пчаліныя соты ХІІІ ст., хірургічны нож ХІІІ ст., наверша шлема ХІІ—ХІІІ ст., арбалетны болт XVI ст. і інш. Найбольшую цікавасць прадстаўляюць калекцыі «Іканапіс», «Народнае ткацтва», «Археалогія», «Жывапіс, скло, фарфор». У трэцім зале прадстаўлена гісторыя Капыльскага раёна ў XX стагоддзі. У чацвёртай залі і ў калідоры адбываюцца часовыя выставы.
У 2000 годзе музей атрымаў грант Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь на стварэнне музейнай экспазіцыі. Музей двойчы перамагаў у намінацыі Мінаблвыканкама «Музейная справа» (2004, 2009), таксама атрымаў прыз у намінацыі «Лепшы музей года».
Філіялы музея
Музей мае два філіялы : Філіял адкрыты ў 2008 годзе, складаецца з двух раздзелаў: «Родная хата» і «Вытворчая, акадэмічная і грамадская дзейнасць М. С. Высоцкага».
Герхард Герцберг
Герхард Герцберг (Gerhard Herzberg;, — ) — канадскі фізік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гамбургу ў сям'і Альбіна Герцберга і Элы Бібер. Рана застаўся без бацькі, выхоўваўся маці, якая для ўтрымання сям'і працавала прыбіральшчыцай. Вучыўся ў тэхналагічным інстытуце Дармштата, Гётынгенскім і Брыстальскім універсітэтах. Выкладаў у тэхналагічным інстытуце Дармштата (з 1930 года). У 1935 годзе быў вымушаны пакінуць Германію (з-за шлюбу з яўрэйкай) і пераехаць у Канаду, у 1935—1945 гг. прафесар універсітэта Саскачэван. З 1945 года прафесар Чыкагскага ўніверсітэта. З 1949 г. кіраўнік аддзела тэарэтычнай фізікі Нацыянальнага навукова-даследчага савета Канады (Атава). Прэзідэнт Канадскай асацыяцыі фізікаў (1956). Віцэ-прэзідэнт міжнароднага саюза тэарэтычнай і прыкладной фізікі (1957—1963).
Нобелеўская прэмія
Нобелеўская прэмія па хіміі (1971).
Руслан Уладзіміравіч Акостка
Руслан Уладзіміравіч Акостка (нар. 17 мая 1990) — беларускі палітвязень, абвінавачаны і асуджаны пад час пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Храналогія пераследу
Руслан Акостка стаў вядомы пасля таго, як 15 лістапада 2020 г. здолеў прайсці амаль праз увесь горад з бел-чырвона-белым сцягам. Такім чынам ён адзначыў акцыю ў памяць пра забітага Рамана Бандарэнку. Быў затрыманы супрацоўнікамі міліцыі і змешчаны ў ізалятар. 30 лістапада 2020 г. была распачата крымінальная справа за супраціў падчас затрымання супрацоўнікам РАУС і нанясенне цялесных пашкоджанняў, якія не панеслі за сабой цяжкіх наступстваў і шкоды здароўю супрацоўніку РАУС. Абвінавачваны віну ў здзяйсненні супраціву супрацоўніку міліцыі з ужываннем гвалту не прызнаў. Суддзя Алеся Серадзенка вынесла прысуд: тры гады пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму і матэрыяльная кампенсацыя ў памеры 2 000 рублёў.
Пяцеўшчына
Пя́цеўшчына (, Пятевщина) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупіцкага сельсавета.
Матэа Сальвіні
Матэа Сальвіні (Matteo Salvini; нар., , Італія) — італьянскі палітык і журналіст, дэпутат Еўрапарламента, лідар Лігі Поўначы.
Перастрэл
Перастрэл
Матэа Сальвіні
Біяграфія
Атрымаў (няпоўную) адукацыю на гістарычным факультэце Міланскага ўніверсітэта. У 1990 далучыўся да Лігі Поўначы. Працаваў у медыях, звязаных з гэтай групоўкай, у тым ліку ў якасці рэдактара радыё Свабодная Паданія і газеты La Padania. З 1993 года працягваў выконваць функцыі дарадцы ў Мілане. У 2004 годзе стаў членам Еўрапарламента, склаў мандат у палове тэрміну. У 2008 годзе быў выбраны ў Палату дэпутатаў Італіі XVI склікання.
У 2009 годзе на выбарах у Еўрапейскі Парламент VII склікання зноў атрымаў дэпутацкі мандат. Стаў членам групы Еўропа свабоды і дэмакратыі і Камітэта па пытаннях унутранага рынку і абароны правоў спажыўцоў. У 2013 стаў федэральным сакратаром Лігі Поўначы, тым самым прымаючы лідарства ў гэтай партыі. У 2014 годзе паспяхова балатаваўся на перавыбранне ў Еўрапарламент.
Варшаўскі вакзал (Гатчына)
Варшаўскі вакзал — пасажырскі тэрмінал чыгуначнай станцыі Гатчына-Варшаўская, адзін з 2-х дзеючых чыгуначных вакзалаў Гатчыны на лініі Санкт-Пецярбург-Луга.
Рух па Варшаўскай чыгунцы ад Санкт-Пецярбурга да Гатчыны пачаўся 1 лістапада 1853 года. Тады ж быў адчынены Варшаўскі вакзал. У 1858 годзе быў гатовы праект сталай станцыі і пасажырскага вакзалу, які распрацаваў архітэктар П. О. Сальмановіч. Вакзал уяўляў сабой выцягнуты павільён з арачнымі вокнамі і дзвярамі, у якім імператарскую палову ад касавай залы і вестыбюляў 1-га, 2-га і 3-га класаў адлучаў скразны праход. У 1888 годзе інжынер распрацаваў праект металічнага падстрэшка над пасажырскай платформай. У 1895 годзе была пабудаваная электрычная станцыя для асвятлення чыгуначнай станцыі.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны і акупацыі вакзал быў разбураны. Пасля вайны быў пабудаваны новы будынак вакзалу ў класічным стылі па праекце архітэктара Д. П. Бурышкіна. У 1967 годзе пуці станцыі былі электрыфікаваныя, з 6 лістапада паведамленне з Ленінградам стала здзяйсняцца электрацягнікамі. У 2000-х гадах вакзал прайшоў капітальны рамонт.
Хлібадарскэ
Хлібадарскэ (Хлібодарське) — пасёлак гарадскога тыпу ў Біляіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны за 12 км на ўсход ад цэнтра Адэсы і за 1,5 км ад яе аб’язной аўтадарогі. Заснаваны ў 1987 годзе, у гэты ж год Прэзідыум Вярхоўнага Савета УССР прысвоіў новазбудаванаму паселішчу статус пасёлка гарадскога тыпу.
Од Хасель
Од Хасель (Odd Hassel;, — ) — нарвежскі фізіка-хімік, член Нарвежскай АН у Осла (1933). Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1969).
Біяграфія
Скончыў універсітэт Осла (1920); адукацыю працягваў ва ўніверсітэтах Францыі, Італіі, Германіі (1921-1925). Доктар філасофіі (1924). Дацэнт (з 1926), прафесар універсітэта Осла (1934-1964).
Свята-Міхайлаўская царква (Астрамечава)
Свята-Міхайлаўская царква — праваслаўная царква, помнік архітэктуры з рысамі стылю позняга класіцызму. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі Астрамечава Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Пабудавана ў 1846 годзе. Фундатаркай царквы была Ганна Сузіна (1780—1846), жонка Юзафа Швыкоўскага (1780—1823).
Побач з царквой знаходзіцца крыж з трыма надмагільнымі плітамі, надпісы на якіх былі затынкаваны ў 1950-я гг. Мяркуецца, што ў склепе пад помнікам могуць быць пахаваныя Ганна Сузіна (1780—1846) і Юзаф Ігнацій Пузына (1800—1874), дзед знакамітага паэта, пісьменніка і гісторыка Юзафа Эдварда Пузыны (1878—1949 гг.).
Архітэктура
Пабудавана з бутавага каменю і цэглы, абнесена цаглянай агароджай. Тры простыя чатырохсценныя аб’ёмы аб’яднаны ў падоўжна-восевую кампазцыю. Сцены акантаваныя і расчлянёныя атынкаванымі і пабеленымі плоскімі і руставанымі лапаткамі, прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах. Новая стылёвая арыентацыя на формы старажытнарускай архітэктуры праявілася ў надбудове над прытворам васьміграннага яруса шатровай званіцы з цыбулепадобнай галоўкай у завяршэнні. Такая ж галоўка па цэнтры вільчыка вальмавага даху. Гэты стылёвы сімбіёз надае архітэктуры храма пераходны эклектычны характар. Да прамавугольнага ў плане асноўнага аб’ёму з усходу далучана трохсценная апсіда. У перакрытую плоскай бэлечнай столлю малітоўную залу выступаюць хоры з дэкаратыўнай разной агароджай.
Од Хасель
Асноўныя працы
Адзін з заснавальнікаў канфармацыйнага аналізу, аўтар шэрагу фундаментальных прац па стэрэахіміі і крышталяхіміі. Хасель упершыню рэнтгенаграфічна даследаваў цыклагексан і паказаў, што яго шасцічленны цыкл мае форму (канфармацыю) крэсла; паказаў далей, што такую ж канфармацыя маюць вытворныя цыклагексану, сістэмы, якія змяшчаюць кандэнсаваныя цыклагексанавыя кольцы, а таксама некаторыя цукры, напрыклад піранозы; прапанаваў наменклатуру і абазначэнне замяшчальнікаў у розных палажэннях цыклу.
Сяргей Міхайлавіч Кастраміцкі
Сяргей Міхайлавіч Кастраміцкі (нар., г. Харкаў, Украіна) — беларускі вучоны ў галіне радыёфізікі. Член-карэспандэнт (2014), доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыў Мінскае вышэйшае інжынернае зенітнае ракетнае вучылішча СПА (1977).
У 1972—1998 гадах служыў ва Узброеных Сілах СССР і Рэспублікі Беларусь. З 1998 года намеснік дырэктара дзяржаўнага прадпрыемства «СКБ Камертон». З 2006 года дырэктар навукова-вытворчага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «КБ Радар». З 2016 года дырэктар Рэспубліканскага навукова-вытворчага прадпрыемства «Цэнтр радыётэхнікі НАН Беларусі».
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны (2014).
Навуковая дзейнасць
Распрацаваў тэорыю і прынцыпы пабудовы шматпрамянёвых адаптыўных антэнных рашотак, якія выкарыстоўваюцца ў сістэмах перадачы інфармацыі, радыёлакацыі і канцэнтрацыі сверхвысокочастотных (ЗВЧ) электрамагнітных палёў. Вывучыў фізічныя ўласцівасці вядомай з’явы факусоўкі ЗВЧ-энергіі з перавыпраменьваннем на аснове звароту хвалевага фронту, тэарэтычна і эксперыментальна ацаніў перспектывы і спосабы яго практычнага выкарыстання ў задачах накіраванай перадачы ЗВЧ-энергіі, радыёлакацыі і сістэмах перадачы інфармацыі. Вызначыў колькасныя характарыстыкі эфектыўнасці аўтакагерэнтнай прасторавай апрацоўкі сігналаў на вялікіх і звышвялікіх апертурах.
Аўтар больш за 500 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфій, 75 аўтарскіх пасведчанняў.
Лейпцыг
Ле́йпцыг (, Lipsia Lipsk) — буйнейшы горад у Саксоніі, Германія. Да 1990 года ўваходзіў у склад ГДР. Па дадзеных на 30 верасня 2006 года, у Лейпцыгу пражывае каля 505 тысяч чалавек. Назва горада паходзіць ад славянскай назвы Ліпск (месца, дзе растуць ліпы). Горад знакаміты сваімі кірмашамі, якія адбываюцца тут кожныя 2 гады і збіраюць тысячы наведвальнікаў.
Гісторыя
Першыя славянскія пасяленні на тэрыторыі Лейпцыга пачалі з'яўляцца ў VII — IX ст. У 1015 годзе пасяленне Лібзі было ўзгадана ў хроніках Біскупа Тэтмара фон Мерсебурга. Каля 1165 года горад атрымаў грамату "Імперскага кірмашовага горада".
У 1409 годзе быў заснаваны Лейпцыгскі ўніверсітэт — 2-гі па старасці ў Германіі. Гэта вызначыла развіццё горада як цэнтра культуры. У горадзе жылі і працавалі такія людзі, як Іаган Себасцьян Бах, Роберт Шуман, Фрыдрых Шылер. Нарадзіліся кампазітар Рыхард Вагнер і Готфрыд Лейбніц.
У 1650 годзе ў Лейпцыгу была выдадзена першая штодзённая газета ў свеце. Лейпцыг стаў цэнтрам кнігадрукавання Германіі.
У 1813 годзе каля горада адбылася Бітва Народаў, у гонар якой быў усталяваны мемарыял.
У 1839 годзе з Лейпцыга ў Дрэздэн была адчыненая першая "доўгая" чыгунка. З таго часу Лейпцыг стаў важным транспартным вузлом. У Лейпцыгу зараз знаходзіцца самы вялікі па плошчы чыгуначны тэрмінал у Еўропе.
23 мая 1863 года Фердынанд Ласаль заснаваў у Лейпцыгу першую працоўную партыю Германіі.
У канцы Другой сусветнай вайны большая частка горада была знішчана англійскай авіяцыяй падчас бамбардзіровак. 18 красавіка 1945 года, горад быў заняты амерыканскімі войскамі, а 2 ліпеня быў аддадзены пад кантроль савецкай Чырвонай Арміі. Пасля вайны горад стаў адным з найбуйнейшых гарадоў Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі.
У 1900 годзе ў Лейпцыгу была заснавана Футбольная Асацыяцыя Германіі, а ў 2006 годзе ў горадзе адбылося некалькі футбольных матчаў у рамках Кубка Свету па футболу 2006.
Эканоміка
Лейпцыг з’яўляецца важным прамысловым цэнтрам. Горад мае развітыя машынабудаўнічую, электратэхнічную, паліграфічную, тэкстыльную і інш. прамысловасць. З’яўляецца буйным міжнародным гандлёвым цэнтрам.
Буйныя кампаніі, якія размешчаны ў горадзе і вакол яго:
Транспарт
Гарадскі транспарт у Лейпцыгу складаецца з 14 трамвайных і 62 аўтобусных маршрутаў. Працягласць дарог - 1673 кіламетра.
Лейпцыг знаходзіцца на перакрыжаванні важных чыгуначных шляхоў з поўдня на поўнач і з усходу на захад. Каля горада знаходзяцца 2 аэрапорта: Leipzig/Halle Airport і Altenburg-Nobitz Airport.
Адукацыя
У Лейпцыгу знаходзіцца адзін са старэйшых еўрапейскіх універсітэтаў — Лейпцыгскі ўніверсітэт, заснаваны ў 1409 годзе. Сярод знакамітых выпускнікоў можна назваць Іагана Вольфганга Гётэ, Готфрыда Лейбніца, Фрыдрыха Ніцшэ, Карла Лібкнехта, Рыхарда Вагнера.
У Лейпцыгу ў 1843 годзе была заснавана музычная кансерваторыя, пасля пераўтвораная ва Універсітэт Музыкі і Тэатра. Адным з яе заснавальнікаў быў Фелікс Мендэльсон.
Акадэмія выяўленчага мастацтва была заснавана ў 1764 годзе.
Культурныя помнікі
Сярод месцаў, на якія варта звярнуць увагу, можна таксама вылучыць оперу і лейпцыгскі заапарк, у якім знаходзіцца самая вялікая калекцыя прыматаў у свеце. Nikolaikirche (Касцёл Св. Мікалая) быў месцам з якога пачаліся мірныя дэманстрацыі за ўз’яднанне Германіі. У Лейпцыгу таксама знаходзіцца музей.
Міжнародныя сувязі
Адміністрацыя Лейпцыга падпісала пагадненні пра братэрства з наступнымі гарадамі:
Лейпцыг уваходзіць у сетку еўрапейскіх гарадоў Eurocities.
Старадворскі сельсавет (Расонскі раён)
Старадво́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Расонскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Краснаполле.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Дрэтунскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — фальварак Стары Двор. З 3 ліпеня 1925 года ў складзе Краснапольскага, з 4 жніўня 1927 года ў складзе Расонскага раёнаў Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Расонскім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Краснаполле. З 21 чэрвеня 1935 года ў Расонскім раёне Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Шуляцінскага сельсавета.
Луіс Федэрыка Лелуар
Луіс Федэрыка Лелуар (Luis Federico Leloi;,  — , Аргенціна) — аргенцінскі ўрач і біяхімік, першы іспанамоўны лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі. Член Нацыянальнай АН ЗША (1960), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1961), Лонданскага каралеўскага таварыства (1972).
Біяграфія
Скончыў універсітэт Буэнас-Айрэса (1932). У 1934—1935, 1937—1943 гадах працаваў у Інстытуце фізіялогіі пры гэтым універсітэце (з 1941 прафесар фізіялогіі). У 1936 годзе ў біяхімічнай лабараторыі Кембрыджскага ўніверсітэта. У 1943 пераехаў у ЗША. Працаваў у Вашынгтонскім (1944 г.) і Калумбійскім універсітэтах (1944—1945). У 1946 годзе вярнуўся ў Аргенціну. З 1946 загадчык біяхімічнай лабараторыі Інстытута фізіялогіі.
Асноўныя працы
Працы па метабалізму вугляводаў ў жывых клетках, а таксама вугляводных вытворных нуклеатыдаў. Лелуар і яго калегі вывучалі глікапратэіны, паказалі асноўныя шляхі метабалізму галактозы, а таксама шляхі развіцця галактаземіі — прычыны з'яўлення неўспрымальнасці да лактозы. Сумесна з групай супрацоўнікаў вылучыў і вывучыў шматлікія ферменты вугляводнага абмену.
Мікранезія
Мікранезія — частка Акіяніі. У асноўным уключае каралавыя астравы Акіяніі, у заходняй частцы Ціхага акіяна пераважна на поўнач ад экватара.
Уключае астравы: Марыянскія, Каралінскія, Маршалавы, Гілберта і Науру. Сюды таксама можа быць аднесены атол Уэйк. Усяго каля 1500 астравоў.
Назва азначае "мелкаастроўе". Яна выкарыстоўваецца з першай паловы 19 ст. Агульная плошча Мікранезіі каля 2,6 тыс. км. кв. Насельніцтва - каля 450 тыс. чал., у асноўным мікранезійцы.
Клімат экватарыяльны і субэкватарыяльны. Сярэднегадавыя тэмпературы 26-28 градусаў, ападкаў 2000-5000 мм у год. У раёне Каралінскіх астравоў часта ўзнікаюць трапічныя цыклоны. Расліннасць астравоў вечназялёныя лясы, кустарнікі. Высаджваюць какосавую пальму, займаюцца рыбалоўствам.
Дзяржавы на тэрыторыі Мікранезіі:
Людвіг VI Рымлянін
Людвіг Рымлянін (Ludwig der Römer;,  — паміж 11 лістапада 1364 і 27 лютага 1365, ) — герцаг Верхняй Баварыі пад імем Людвіг VI і маркграф і першы курфюрст Брадэнбургскай маркі пад імем Людвіг II.
Біяграфія
Людвіг Рымлянін — першы сын ад другога шлюбу імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Людвіга IV з Маргарытай Галандскай. Ён адмовіўся ад нідэрландскай спадчыны па матчынай лініі на карысць сваіх малодшых братоў Вільгельма і Альбрэхта, паколькі, ажаніўшыся з дачкой караля Польшчы Казіміра III, спадзяваўся ўзысці на польскі прастол.
Пры раздзеле герцагства паміж братамі паводле Ландсбергскага дагавора 1349 года Людвіг разам з Людвігам і Атонам атрымаў Верхнюю Баварыю. Свае долі спадчыны ён і Атон у снежні 1351 гады абмянялі ў Людвіга V паводле Лукаўскага дагавора на Брадэнбургскую і Лужыцкую маркі. У Брандэнбургу Людвігаў вымусіў Ілжэвальдэмара адмовіцца ад улады ў Брандэнбургу, але патрапіў у даўгі і быў вымушаны закласці частку тэрыторыі маркі.
У 1356 годзе паводле залатой булы імператара Карла IV атрымаў тытул курфюрста Брандэнбурга.
Павет
Паве́т (pówiat; пове́т, уе́зд, пові́т) — сярэдняя адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Польшчы, а раней — у Вялікім Княстве Літоўскім, Рускім царстве і Расійскай імперыі, Рэчы Паспалітай, існуе прыкладна з XIV стагоддзя.
Польшча
У Польшчы ў шэраг абавязкаў кіраўніцтва паветаў уваходзяць усе лакальныя пытанні, якія выходзяць за межы гміны, у тым ліку, ахова грамадскага парадку і агульная бяспека, супрацьпажарная бяспека і ахова ад навадненняў, прадухіленне сціхійных бедстваў і ліквідацыя іх наступстваў, утрыманне агульных бальніц, барацьба з беспрацоўем, будаўніцтва і ўтрыманне міжгмінных дарог.
Паветам могуць перадавацца правы ваяводстваў у тых пытаннях, якія могуць быць вырашаны на месцы.
Гміна і павет вырашаюць усе адміністрацыйныя пытанні іх жыхароў. Такім чынам грамадзяне пазбаўлены ад неабходнасці ехаць у ваяводскі цэнтр для вырашэння адміністрацыйных праблем.
Павет мае асобны бюджэт, а яго даходы не залежаць ад даходаў гмін. Павет не ажыццяўляе нагляд за дзейнасцю гмін, не мае права атабраць іх правы і ўмешвацца ў іх фінансавае кіраванне. Фінансава аўтаномны павет можа праводзіць уласную бюджэтную палітыку.
Памер павета выбіраецца, улічваючы, каб уся дзейнасць яго адміністрацыі магла знаходзіцца пад непасрэдным кантролем выбаршчыкаў. Начальнікам савета кіравання з’яўляецца староста.
Вялікае Княства Літоўскае
Тэрмін «павет» пачаў ужывацца на Беларусі з XV стагоддзя спачатку як сінонім старажытнарускага тэрміна воласць. У першай палове XVI стагоддзя пад паветам звычайна разумелі буйную воласць, цэнтрам якой быў горад або замак, што належаў дзяржаве, у т. л. скасаванае ўдзельнае княства. Першапачаткова не меў афіцыйнага статуса і органаў кіравання. Буйныя землеўладальнікі (паны) на тэрыторыі павета падпарадкоўваліся ваяводу, дробныя (баяры-шляхта) — намесніку павятовага цэнтра. Часам пад паветам разумелі толькі тэрыторыю, падкантрольную намесніку, у гэтым сэнсе павет быў сінонімам намесніцтва.
Упершыню статус павета афіцыйна акрэслены ў выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 1565—1566 гадоў. Паветы ўваходзілі ў склад ваяводстваў. Усе намесніцтвы і воласці, якія не атрымалі статус павета, увайшлі ў іх склад у якасці звычайных маёнткаў. 3 гэтага часу ўсе землеўладальнікі на тэрыторыі павета падлягалі юрысдыкцыі павятовых органаў улады: грамадянскія справы разглядаў земскі суд, крымінальныя — замкавы суд, справы аб межах маёнткаў — падкаморы, ваенна-мабілізацыйнымі справамі ведаў харунжы. У час вайны шляхецкае апалчэнне (харугва) знаходзілася пад кіраўніцтвам маршалка, а калі цэнтр павета адначасова быў цэнтрам ваяводства — пад кіраўніцтвам кашталяна. Павятовая шляхта збіралася на сеймікі, дзе выбірала дэлегатаў на агульнадзяржаўны вальны сойм і ў галоўны літоўскі трыбунал. Структура павятовага кіравання замацавана Статутамі Вялікага Княства Літоўскага 1566 і 1588 гадоў. Аднак тэрмін «павет» зрэдку ўжываўся ў першапачатковым сэнсе, як вызначэнне гістарычнай воласці з цэнтрам у горадзе, які неабавязкова меў павятовыя ўстановы (у такім сэнсе ў крыніцах сустракаюцца назвы «Магілёўскі павет», «Крычаўскі павет» і інш.
Расійская імперыя
Пасля далучэння да Расіі паветы (уезды) уваходзілі ў склад губерняў. На падставе «Палажэння аб установах для кіравання губерняй» 1775 замест гродскіх, земскіх і падкаморскіх судоў уведзены агульныя павятовыя суды, маршалкі заменены прадвадзіцелямі дваранства. У 1797 годзе адноўлены земскія і падкаморскія суды, у 1831 годзе зноў заменены павятовымі. Пасля рэформы 1861 года паветы падзяляліся на воласці, уведзены новыя дзяржаўныя ўстановы: павятовыя паліцэйскія ўправы, вайсковыя начальнікі, з’езды міравых пасрэднікаў і інш. Падзел на паветы ў БССР скасаваны 20 чэрвеня 1924 года.
Заходняя Беларусь
Пасля заняцця часткі тэрыторыі Беларусі ў 1919 годзе польскія ўлады захавалі падзел на паветы, якія былі ўключаны ў склад акруг. Паветы падзяляліся на гміны. На працягу 1919—1920 гадоў утвораны шэраг новых паветаў, 4 лютага 1921 года яны ўвайшлі ў склад новаўтвораных Навагрудскага і Палескага ваяводстваў. Пазней межы і колькасць паветаў у Польшчы мяняліся. Падзел на паветы ў Заходняй Беларусі скасаваны 15 студзеня 1940 года, пасля ўз’яднання з БССР.
Свята-Лукінская царква (Дамачава)
Царква ў імя святога апостала і евангеліста Лукі — праваслаўная царква, помнік архітэктуры неарускага стылю. Знаходзіцца ў цэнтры гарадскога пасёлка Дамачава Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1905 годзе з дрэва на месцы старога храма. У 1891 г. прыхаджане набылі 12-пудовы звон.
Архітэктура
Храм пабудаваны ў неарускім стылі. Мае кананічную 4-часткавую планіровачную схему. Цыклапічная па вышыні 3-ярусная шатровая званіца ўзносіцца над простым, але высокім і шырокім прамавугольным у плане зрубам бабінца. Яе верхнія грані дэкарыраваны балюстрадай і паўкалонамі. Кубападобны аб'ём залы завершаны вялікім 8-гранным светлавым барабанам, шацёр якога, як і на званіцы, вянчае цыбулепадобная галоўка. Дынаміку архітэктурнай кампазіцыі ўзмацняюць больш нізкая 5-гранная апсіда і высокі 6-слуповы ганак, завершаны 3-вугольным франтонам «мадэрнавай» трактоўкі. Суровая плоскаснасць ашаляваных фасадаў змякчаецца высока ўзнятымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах. Галоўны ўваход вылучаны высокім шчыпцом на 6 тонкіх слупах.
Інтэр'ер
У інтэр'еры грані раскрытага ў залу барабана і сцены дэкарыраваны паліхромнай размалёўкай. Ветразі барабана падтрымліваюць 4 здвоеныя калоны. Апсіда абмежавана разным 3-ярусным іканастасам.
Абразы 18 стагоддзя: «Хрыстос у сілах», «Евангеліст Лука», «Евангеліст Марк», «Святая велікамучаніца Варвара». Да больш позняга часу адносяцца абразы «Прападобны Афанасій Філіповіч Брэсцкі», 3 апосталаў «Васіль Вялікі, Іаан Златавуст і Іаан Багаслоў» і 3 прарокаў.
Майкл Оўэн
Майкл Джэймс Оўэн (Michael James Owen; года, Чэстэр, Англія) — былы англійскі футбаліст, гуляў на пазіцыі нападніка. Былы ігрок нацыянальнай зборнай Англіі, за якую дэбютаваў ва ўзросце 18 гадоў і 59 дзён. Займае чацвертае месца ў спісе бамбардзіраў зборнай Англіі па футболе, забіўшы за яе 40 галоў. Оўэн ёсць адзіны ігрок зборнай Англіі, які забіваў галы на чатырох чэмпіянатах, гэта значыць двух чэмпіянатах Еўропы і двух чэмпіянатах свету.
Кар’ера
У снежні 1996 года ва ўзросце 17 гадоў Майкл падпісаў свой ​​першы прафесійны кантракт з «Ліверпулам». Раней, у тым жа годзе ён паспяхова выступаў за юнацкую каманду гэтага мерсысайдскага клуба, выйграўшы з ім Кубак Англіі сярод юніёраў. Ужо тады ў Англіі Майкл лічыўся адным з самых перспектыўных футбалістаў-юнакоў у краіне.
Зборная
Пасля бліскучага сезону Майкл Оўэн быў уключаны ў заяўку зборнай Англіі на чэмпіянаце свету 1998 года ў Францыі.
Асабістае жыццё
Майкл Оўэн нарадзіўся ў сям'і прафесійнага футбаліста Тэры Оўэна, які выступаў за «Эвертан». яго сям'я ёсць даволі вялікай, у яго два браты — Тэры і Эндру, і дзве сястры — Карэн і Лэслі. Оўэн жанаты на сваёй сяброўцы дзяцінства Луізе Бонсал, з якой пазнаёміўся яшчэ ў школе. Ён выхоўвае з ёй чацвярых дзяцей: дачок Джэму Роўз, Эмілі і Джэсыку, і сына Джэймса Майкла.
Дасягненні
Ліверпул:
Манчэстэр Юнайтэд:
Рудзянец звычайны
Рудзяне́ц звычайны, Перастрэл (Lapsana communis) — від кветкавых раслін роду  сямейства, распаўсюджаны ў Еўразіі. Этымалогія: communis — «звычайны».
Апісанне
Аднагадовая або азімая травяністая расліна, вырастае да вышыні 1—1,2 м з прамымі, валасістымі галінастымі сцябламі і празрыстым (не малочным) сокам. Сцяблы залозіста апушаныя. Лісце простае, чаргаванае. Ніжняе лісце на чаранках, верхняе — сядзячае. Ліставыя пласціны 1—15(30) × 1—7(10) см. Кветкавыя кошыкі 5—25(100 і больш). Кветкі жоўтыя. Плод — сухая сямянка (3—5 мм) бурага колеру.
Распаўсюджанне
Афрыка: Алжыр, Марока, Туніс, Партугалія — Мадэйра; Азія: Арменія, Азербайджан, Грузія, Расія, Іран, Ірак, Ізраіль, Іарданія, Ліван, Сірыя, Турцыя, Індыя, Пакістан (інтрадукаваны на Кіпры і ў Кыргызстане); Еўропа: па ўсёй тэрыторыі (у Ісландыі від уведзены ў некалькіх месцах) акрамя Свальдбарда. Уведзены ў Паўночнай Амерыцы (Грэнландыя, ЗША, Канада) і Паўднёвай Амерыцы (Аргенціна, Чылі, Іспанія, Ямайка), Аўстраліі, Новай Зеландыі, Рэюньён, Азорскіх астравах. Засяляе лясы з умеранай колькасцю вільгаці, абароненыя ўчасткі, абочыны дарог, берагі рэк. Святлолюбівая, ценевынослівая расліна. Мезафіт і эўтроф (нітрафіл).
Ва Украіне расце па цяністых месцах, у лясах, у хмызняках, у пасевах і на палях — па ўсёй тэрыторыі (за выключэннем Крыма).
Лекавая расліна.
Міхаіл Васільевіч Аляксееў
Міхаі́л Васі́льевіч Аляксе́еў (Михаил Васильевич Алексеев; 15 лістапада года, горад Вязьма, Расійская імперыя — 8 кастрычніка года, Екацерынадар) — рускі ваеначальнік. Удзельнік руска-турэцкай (1877—1878 гадоў) і руска-японскай (1904—1905 гадоў) войнаў, у гады Першай сусветнай вайны — начальнік штаба войскаў Паўднёва-Заходняга фронту, галоўнакамандуючы арміямі Паўночна-Заходняга фронту, начальнік штаба Вярхоўнага галоўнакамандуючага (з жніўня 1915 года). Генеральнага штаба генерал ад інфантэрыі (24 верасня 1914 года), генерал-ад'ютант (10 красавіка 1916 года).
Падчас Лютаўскай рэвалюцыі (1917) выступіў за адрачэнне Мікалая II ад пасады і сваімі дзеяннямі спрыяў прыняццю імператарам гэтага рашэння.
Актыўны ўдзельнік Белага руху ў гады Грамадзянскай вайны ў Расіі, адзін са стваральнікаў і Вярхоўны кіраўнік Добраахвотніцкай арміі.
Міхаіл Афанасьевіч Дружына
Міхаіл Афанасьевіч Дружы́на (, в. Курылаўка, Днепрапятроўская вобласць, УССР — 2013, Мінск) — беларускі спявак (бас). Заслужаны артыст Беларускай ССР (1982).
Біяграфія
Украінец. Нарадзіўся 7 мая 1922 года ў сяле Курылаўка Днепрапятроўскай вобласці. Бацька, Афанасій Пятровіч, яшчэ з дарэвалюцыйных часоў працаваў кавалём на металургічным заводзе ў Днепрадзяржынску, маці, Наталля Пракопаўна, з’яўлялася хатняй гаспадыняй. Толькі бабуля была гарачай аматаркай спеваў.
Міхаіл вучыўся ў суседнім Днепрадзяржынску, каб патрапіць туды з Курылаўкі трэба было пераправіцца цераз Дняпро на вялікай шырокай лодцы («дубе»). У дзяцінстве марыў, каб у іх сяле працавала свая школа, паступова ў яго ўзнікла жаданне самому вучыць дзяцей. Таму, атрымаўшы ў 1939 годзе сярэдняя адукацыя, ён паступіў у Днепрадзяржынскае педагагічнае вучылішча. Тут адбыўся дэбют будучага спевака, калі ўдзельнічаючы ў самадзейнасці, ён выканаў куплеты Трыке з «Яўгена Анегіна». Вучылішча Дружына скончыў у чэрвені 1941 года, але папрацаваць па спецыяльнасці не паспеў, бо пачалася вайна.