cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рускі калабарацыянізм у Другой сусветнай вайне
Расійскі трыкалор 1896 года ў рускіх калабарантаў
Ужыванне расійскай сімволікі ў атрадах рускіх калабарантаў нацыстамі ніколі не забаранялася. Шырока ўжываліся:
Побалаўскі сельсавет
По́балаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Побалава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Рагачоўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рагачоўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. У 1962—1963 гадах у склад сельсавета з Краснабярэжскага сельсавета Жлобінскага раёна перададзены 7 населеных пунктаў (Антушы, Гарбачоўка, Гарбачоўская Рудня, Красная Слабада, Марусенька, Сенажаткі і Ухватаўка). 26 верасня 1968 года ў склад Краснабярэжскага сельсавета Жлобінскага раёна вернуты 3 населеныя пункты (Гарбачоўка, Красная Слабада і Марусенька). 21 лютага 2012 года скасавана вёска Цагельня.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1809 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы, 2,3 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
Енс Крысціян Скоу
Енс Крысціян Скоу (, Лемвіг, Данія —, Орхус, Данія) — дацкі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1997).
Біяграфія і навуковая праца
Скоу нарадзіўся ў 1918 годзе ў старажытным дацкім мястэчку Лемвіг у багатай сям’і леса- і вуглепрамыслоўца. Ён скончыў Капенгагенскі ўніверсітэт ў 1944 годзе і там жа абараніў дысертацыю ў 1954 годзе. З 1947 года Скоу працаваў ва Універсітэце Орхуса. У пачатку 1950-х гадоў Скоу вывучаў механізм дзеяння анестэтыкаў. Ён выявіў, што дзеянне анестэтыка звязана з яго здольнасцю растварацца ў ліпідным пласце клетачнай мембраны і перакрываць натрыевыя каналы. Скоу выказаў здагадку, што канал з’яўляецца бялковай малекулай і яго блакаванне ў нейронах прыводзіць да таго, што нервовыя клеткі губляюць здольнасць узбуджацца, што прыводзіць да анестэзіі. Скоу таксама спрабаваў вылучыць АТФазу з нерва краба, але ў яго нічога не атрымалася і ён доўгі час працягваў іншыя даследаванні анестэзіі, не ўсвядоміўшы велізарную патэнцыйную важнасць гэтага адкрыцця. У 1958 годзе на канферэнцыі ў Вене ў размове з іншым даследчыкам Постам Скоу даведаўся аб знаходцы кардыятаксічнага гліказіда ўабаіна, інгібітара натрый-каліевага насоса. Выкарыстоўваючы оуабаін, Скоу хутка даказаў сувязь паміж ферментам АТФазай і іонным каналам.
Карсакаў
Карсакаў (Корсаков, да 1946 — Атамары) — горад (з 1946) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Карсакаўскага раёна Сахалінскай вобласці. Насельніцтва 35,9 тыс. чал. (2005). Горад размешчаны на беразе заліва Аніва, за 42 км ад Южна-Сахалінска.
Гісторыя
Карсакаў з’яўляецца самым старым з рускіх паселішчаў Сахалінскай вобласці. Заснаваны ў 1853 годзе як Мураўёўскі пост, у наступным годзе ліквідаваны. У 1869 узноўлены пад імем Карсакаўскі пост. Названы ў гонар расійскага дзяржаўнага дзеяча Міхаіла Карсакава. Заснаваны як вёска ў 1886 годзе.
З 1905 па 1946 меў назву Атамары. Статут горада атрымаў у 1946 годзе. У Карсакаве размешчаны база акіянічнага рыбалоўства, рыбазавод, фабрыка гафрыраванай тары.
Вядзецца будоўля буйнога завода па звадкаванні прыроднага газу ў рамках энергетычнага праекту «Сахалін-2».
Бабына Далына
Бабына Далына (Ба́бина Доли́на) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Камутатыўная аперацыя
Матэматычнае вызначэнне
Тэрмін камутатыўны ўжываецца ў некалькіх суадносных сэнсах.
1. Бінарная аперацыя * на мностве S завецца камутатыўнай, калі:
Аперацыя, якая не задавальняе гэтаму вызначэнню, завецца некамутатыўнай.
2. Гавораць, што x камутатыўна y пры *, калі:
3. Бінарная функцыя завецца камутатыўнай, калі:
IC 3785
IC 3785 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вэрхнёкурганнэ
Вэрхнёкурганнэ (Верхньокурганне) — вёска ў Сімферопальскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Данскому сельскаму савету.
Ленькі
Назву Ле́нькі маюць:
Любестава
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Любестава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Каля вёсцы знаходзіцца чыгуначны прыпыначны пункт Любестава.
Яравэ (Шаргарадскі раён)
Яравэ (Ярове́) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Пагадненне аб дзейнасці дзяржаў на Месяцы і іншых нябесных целах
[[Выява:Moon Treaty.png|400px|right|thumb|
]]
Пагадненне аб дзейнасці дзяржаў на Месяцы і іншых нябесных целах складзена ў рамках ААН 18 снежня 1979 года.
Распаўсюджвае міжнароднае права на Месяц і ўсе іншыя нябесныя целы, акрамя Зямлі, уключаючы арбіты вакол гэтых целаў.
Абвяшчае прынцып выключна мірнага выкарыстання Месяца і іншых нябесных целаў, прынцып роўных правоў усіх дзяржаў на даследаванні нябесных целаў, прынцып недапушчальнасці прэтэнзіі з боку любой дзяржавы на распаўсюджванне свайго суверэнітэту на якое-небудзь нябеснае цела.
Пагадненне набыло моц толькі для некалькіх дзяржаў, якія ратыфікавалі яго, прычым сярод іх няма ніводнага члена «вялікай васьмёркі», пастаяннага члена Савета Бяспекі ААН ці дзяржавы, што мела б істотную ўласную касмічную праграму. Такім чынам, пагадненне не мае на гэты час асаблівай палітычнай сілы, не гаворачы ўжо пра тое, што актуальнасць юрыдычнага рэгулявання карыстання нябеснымі целамі пакуль не ўяўляе практычнага сэнсу.
Акбеіт (Акмолінская вобласць)
Акбеіт — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жалтырскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 21 км на паўночны ўсход ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113640300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 522 чалавекі (270 мужчын і 252 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 178 чалавек (94 мужчины и 84 жанчыны).
Ацэтаты
Ацэтаты — солі і эфіры воцатнай кіслаты, напрыклад:
Солі — крышталічныя рэчывы, растваральныя ў вадзе, выкарыстоўваюцца як каталізатары ў арганічным сінтэзе. Эфіры — лятучыя вадкасці з фруктовым ці кветкавым пахам.
Выкарыстоўваюць як растваральнікі нітрацэлюлозных лакаў, поліэфірных і гліфталевых смолаў, у вытворчасці целулоіду, кінаплёнак, у парфумернай і харчовай прамысловасці.
Юхыміўка
Юхыміўка (Юхимівка) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3786
IC 3786 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Макія-д’Ізернія
Насельніцтва складае 955 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 86070. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ваенны саветнік (Расійская імперыя)
Ваенны саветнік — стацкі класны чын VI класа ў Табелі аб рангах. У пачатку XX стагоддзя практычна не прысвойваўся. Правам прысваення дадзенага чыну карысталіся выключна вайсковы міністр, галоўнаўпраўляючы марскім міністэрствам (адміралцействам) і камандуючыя асобнымі ваенізаванымі карпусамі.
Па статуце быў ніжэй за стацкага саветніка і вышэй за надворнага саветніка, тытулаваўся «ваша высокаблагароддзе». Быў роўны па прававым становішчы калежскаму саветніку, аднак даваў шэраг прывілеяў, збліжаўшых яго па статусе са званнем палкоўніка. Па дадзеным чыне надавалася нашчадкавае дваранства, для атрымання якога ў іншых грамадзянскіх ведамствах з 1845 года трэба было выслужыць чын стацкага саветніка (з 1856 года — сапраўднага стацкага саветніка), службовец мог быць прадстаўлены да ордэна за вайсковыя заслугі (гэта значыць з мячамі, мячамі і бантам). Акрамя таго, ваенныя саветнікі маглі вырабляцца як у стацкія саветнікі, так і ў генерал-маёры, гэта значыць праз адзін клас, у тым ліку і ў парадку заахвочвання — пры адстаўцы, што было недаступна калежскім саветнікам вайсковага ведамства. Некаторы час існаваў таксама чын ваеннага советніка V класа (тытулаваўся «ваша высакароддзе»), які з'явіўся з-за жадання вайсковых службоўцаў захаваць перавагі чыну ваеннага саветніка (асабліва — магчымасць вытворчасці ў генералы) пры вытворчасці ў наступны чын стацкага саветніка. У яго жа вырабляліся пазней і некаторыя тэхнічныя спецыялісты з ліку штаб-афіцэраў, напрыклад штаб-афіцэры корпуса інжынераў-механікаў адміралцейства, у тым выпадку, калі яны мелі права на паскораную вытворчасць у чын або званне IV класа (пасля ўсяго трох гадоў выслугі).
Апроч вайсковага ведамства чын ваеннага саветніка некаторы недоўгачасовы час выкарыстоўваўся і ў некаторых іншых ведамствах, напрыклад у дэпартаменце паліцыі міністэрства ўнутраных спраў, а таксама ў некаторых ваенізаваных карпусах.
Стацкі саветнік
Стацкі саветнік — грамадзянскі чын V класа ў Табелі аб рангах (Расійская імперыя). Асобы, якія яго мелі, займалі пасады віцэ-дырэктара дэпартамента і віцэ-губернатара, старшыні казённай палаты і інш. З 1856 года даваў права на асабістае дваранства, раней — на спадкаемнае. Тытулаваўся «ваша высакароддзе». Для ўзвядзення ў чын стацкага саветніка быў усталяваны тэрмін службы ў 5 гадоў з часу атрымання папярэдняга чыну.
Бісквіт
Прыгатаванне
Існуе некалькі спосабаў прыгатавання бісквітнага цеста. Найбольш зручны для хатняга прыгатавання спосаб: яйкі ўзбіваюць з цукрам да павелічэння ў аб'ёме ў 2,5-3 разы. Затым дадаюць муку і хутка перамешваюць. Дно і краі формы змазваюць сметанковым маслам або распаленым маргарынам або заслаюць паперай. Цеста разліваюць у падрыхтаваныя формы, запаўняюць іх на 0,75 аб'ёму. Запоўненыя формы выпякаюць у духоўцы. Атрыманы бісквіт з'яўляецца распаўсюджанай асновай для тартоў, пірожных і дэсертаў.
Для атрымання бісквіта лепшай якасці яечныя жаўткі трэба аддзяліць ад бялкоў і старанна ўзбіць з цукрам (або цукровай пудрай) да павелічэння ў аб'ёме не менш чым у два разы, затым дадаць муку, замясіць вадкае цеста і ўмяшаць узбітыя да стану пены (без цукру) бялкі. Існуе «веганскі» варыянт бісквіта, у якім змацоўваючы кампанент (яйка) замяняецца разведзеным у вадзе крухмалам, бо без крухмалу або яек бісквіт хутка «ападае».
Талалаіўскі раён
Талалаіўскі раён (Талалаївський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Талалаіўка (Талалаївка).
Утвораны ў 1933 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 13259 чалавек, плошча — 633 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 42 сяла.
Юліямпіль
Юліямпіль (Юлія́мпіль) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Хамэнкы (Шаргарадскі раён)
Хамэнкы (Хоменки́) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Калежскі саветнік
Калежскія саветнікі маглі займаць сярэднія кіруючыя пасады: начальнік аддзялення, справавод у цэнтральных установах і інш.
Уолтэр Хелер
Уолтэр Вольфганг Хелер (Walter Wolfgang Heller; 27 жніўня 1915, Буфала — 15 чэрвеня 1987, Худ-Канал, Вашынгтон) — амерыканскі эканаміст.
Біяграфія
Вучыўся ў Аберлінскім каледжы; доктар філасофіі (1941) Вісконсінскага ўніверсітэта. Выкладаў у Мінесоцкім універсітэце. Старшыня Савета эканамічных кансультантаў пры прэзідэнце ЗША (1961-1964). Прэзідэнт Амерыканскай эканамічнай асацыяцыі (1974).
Тур’я (левы прыток Прыпяці)
Тур’я́, канава Тур’я́ — рака ў Рэчыцкім, Хойніцкім і Калінкавіцкім раёнах Гомельскай вобласці Беларусі, левы прыток Прыпяці.
Даўжыня ракі 46 км. Пачынаецца за 6 км на паўночны ўсход ад вёскі Шаўлоў Калінкавіцкага раёна. Цячэ праз азёры па пойме Прыпяці і ўпадае ў яе за 4 км на паўночны захад ад вёскі Ломыш Хойніцкага раёна. Рэчышча ад вытоку на працягу 37 км — каналізаванае і называецца канава Тур’я. Асноўны прыток — Вужынецкі канал (справа).
У басейне ракі каля вёскі Дуброва вадасховішча Віць. У Калінкавіцкім раёне ў басейне ракі возера Буяч.
Спіс самых высокіх статуй свету
Спіс самых высокіх статуй свету ўключае статуі, вышыня якіх роўная або перавышае 25 метраў. У спісе пералічаны статуі розных памераў, якія існуюць у цяперашні час, спарадкаваныя па вышыні самой статуі без п’едэстала. У спіс уключаны толькі скульптуры, якія паказваюць аб’ект асобна і ў поўны рост. У прыватнасці, таму ў спіс не ўключаны скульптуры (106 м), статуя Буды ў Лэшане (71 м) і Баміянскія статуі Буды (55 і 37 м). Многія вядомыя манументальныя статуі, як, напрыклад, Вялікі Сфінкс (20 м), не дасягаюць вышыні 25 метраў і таксама не прадстаўлены ў спісе.
Цёмна-шэрым у спісе выдзелены разбураныя статуі, светла-шэрым — разбураныя, але пазней адноўленыя.
Жуан Бернарду Віейра
У сувязі з перамогай апазіцыі ў грамадзянскай вайне 1998—1999 гадоў вымушаны быў пакінуць сваю пасаду і бегчы ў Гвінею.
Сербскі крыж
Сербскі крыж (Српски крст) — сімвал Сербіі, сербскага народа і Сербскай праваслаўнай царквы. З’яўляецца грэчаскім (роўнабаковым) крыжам, па баках якога намаляваны чатыры стылізаваных  Ͻ  і С-падобных крэсіва.
Такая форма крыжа першапачаткова выкарыстоўвалася ў Візантыйскай імперыі; ў візантыйскім варыянце замест сербскіх крэсіва на сцягу было чатыры літары Β (віта), якія азначалі візантыйскі дэвіз «Βασιλεὺς Βασιλέων, Βασιλεύων Βασιλευόντων» («Цар цароў, які валадарыць над царамі»). Аднак у сучаснай Сербіі чатыры крэсіва часам тлумачацца як чатыры літары С, і такім чынам, як дэвіз «Само склада Србина спасава» («Толькі адзінства выратуе сербаў»).
Сербскі крыж прысутнічае на гербе и сцягу Сербіі, а таксама сцягу Сербскай праваслаўнай царквы. На гербу Сацыялістычнай Рэспублікі Сербія былі намаляваны чатыры крэсіва без крыжа.
Сербская крыж часам вышываюць на верхняй частцы чарнагорскіх кап.
Жукі (гміна Заблудаў)
Жукі́ (Żuki, на мясцовай беларускай гаворцы: Жукі́ ) — вёска ва ўсходняй Польшчы, у Беластоцкім павеце Падляскага ваяводства. Знаходзіцца ў гміне Заблудаў.
Насельніцтва
Жыхары вёскі этнічныя беларусы, праваслаўныя (прыход Успення Божай Маці ў Заблудаве ) ды палякі-каталікі (парафія святых Апосталаў Пятра і Паўла ў Заблудаве ).
Гісторыя
Першыя згадкі пра сённяшнюю вёску адносяцца да канца XV стагоддзя, калі над ракой Туросьнай пражывалі мужыкі Жаўко і Жук. Пасля вёска была ўключаная ў склад заблудаўскага графства Радзівілаў. У міжваенны перыяд Жукі належалі гміне Заблудаў Беластоцкага павета Беластоцкага ваяводства. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывала тут 136 жыхароў (30 каталікоў і 106 праваслаўных, усе былі пагалоўна запісаныя палякамі).
Тайны саветнік
Тайны саветнік (тайный советник) — грамадзянскі чын III (у 1722—1724 — IV) класа ў Табелі аб рангах (Расійская імперыя). Асобы, якія яго мелі, займалі вышэйшыя дзяржаўныя пасады, напрыклад таварыша міністра. Прызначэнне ў чын ажыццяўлялася па меркаванні імператара. Тытулаваліся «ваша правасхадзіцельства». У 1903 годзе ў Імперыі было 553 тайныя саветнікі.
Аляксандр Мікалаевіч Скрабін
Аляксандр Мікалаевіч Скрабін (25 снежня 1871, (6 студзеня 1872), Масква — 14 (27) красавіка 1915, там жа) — рускі і. Яго творчасць прынята разглядаць асобна, хоць з пункту гледжання кампазітарскай тэхнікі яна можа быць збліжана з Новай венскай школай. Вострую праблему «недастатковасці», «вузкасці» танальнасці, якая стаяла перад кампазітарамі таго часу, Скрабін вырашае па-свойму, максімальна ўскладняючы гармонію. Адначасова жаданай выразнасці ён дамогся, увядучы ў музыку колер, гэта значыць упершыню ў гісторыі выкарыстоўваў святламузыку.
Заходнегерцагавінскі кантон
Геаграфія
Заходнегерцагавінскі кантон размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы Босніі і Герцагавіны, і адпаведна сваёй назве займае заходнія раёны Герцагавіны. Адміністрацыйным цэнтрам кантона з’яўляецца Шырокі Брыег. Праз кантон праацякаюць тры ракі — Лішціца, Трэбіжат, Рычына. Найвышэйшы пункт кантона — вяршыня Плочна (2228 м) горнага храбту Чвршніца.
Гісторыя
Гісторыя падрыхтоўкі стварэння дадзенага адміністрацыйна-тэрытаряльнага ўтварэння пачынаецца 18 сакавіка 1994 года падпісаннем Вашынгтонскага пагаднення аб спыненні агню паміж самаабвешчанай Харвацкай рэспублікай Герцаг-Босна і баснійскімі мусульманамі. А ў снежні 1994 года дэкларуецца стварэнне кантона з наступным афіцыйным абвяшчэннем 26 сакавіка 1996 года, як аднаго з дзесяці кантонаў Федэрацыі Босніі і Герцагавіны.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2013 году насельніцтва Заходнегерцагавінскага кантона склала 94 989 жыхара пры шчыльнасці 69,7 чал/км². У той час агульная колькасць дамашніх гаспадарак была 25 081, а сярэдняя колькасць асобаў у адной дамашняй гаспадарцы сягала 3,77. Працаздольнага насельніцтва — 67,7 %. Пераважную большасць насельніцтва складаюць каталікі, якія адносяць сябе да харватаў. Невялікае і раней у рэгіёне сербскае насельніцтва было значна скарочана ў гады Другой сусветнай вайны ў выніку знішчэння харвацкімі ўсташамі, буйным асяродкам якіх былі Любушкі.
Склад насельніцтва ў межах сёння існуючага Заходнегерцагавінскага кантона:
Гаспадарка
Адна з галоўных пераваг гаспадарчага развіцця Заходнегерцагавінскага кантона ў яго зручным геаграфічным размяшчэнні на мяжы з Харватыяй, а значыцца і з Еўрапейскім саюзам — так праз рэгіён праходзіць панеўрапейскі аўтатранспартны калідор 5C (яго часткай з’яўляецца Аўтадарога A1 па ўнутранай нумерацыі Босніі і Герцагавіны). Таксама сярод пераваг прыродныя рэсурсы, паміж якіх — ветра- і сонцаэнэргетычныя, турыстычныя (рэкрэацыйныя), і вельмі ўрадлівыя глебы. .
Золтан Хусарык
Золтан Хусарык (Zoltán Huszárik, — ) — венгерскі кінарэжысёр.
Біяграфія
Золтан Хусарык нарадзіўся 14 мая 1931 года ў вёсцы у Венгрыі.
У 1949 годзе Хусарык паступіў на кінафакультэт будапешцкага Інстытута тэатра і кіно, адкуль яго ў 1952 годзе выключылі як сына заможнага селяніна. Перапыніўшы вучобу, Хусарык змяніў шмат заняткаў: працаваў пуцявым рабочым, маляром, нафтавіком, земляробам, сельскім культработнікам, страхавым агентам і мастаком-мультыплікатарам. У 1957 годзе Хусарык пачаў працаваць на кінастудыі «Гунія». У 1959 годзе працягнуў вучобу і праз два гады атрымаў рэжысёрскі дыплом, пасля чаго працаваў асістэнтам у шэрага вядучых венгерскіх майстроў. Займаўся кніжнай графікай, яго малюнкі публікаваліся ў шматлікіх часопісах, а ў 1969 годзе адбылася персанальная выстава.
Хусарык з’яўляецца адным з заснавальнікаў Студыі Белы Балаша, дзе ён зрабіў некалькі філасофска-паэтычных і дакументальных кароткаметражных фільмаў («», 1970; «Амерыга Тот», 1970; і іншыя), у якіх шукаў новую мастацкую форму, новую кінамову. Найбольшую вядомасць атрымала «Элегія» (1965), удастоеная прэмій на нацыянальных і міжнародных кінафестывалях, — горкі аповед пра страту чалавекам сувязі з прыродай, з верным і вельмі даўнім сваім сябрам — канём. Пяшчотная і лірычная ў пачатку, карціна асобнымі кадрамі нагадвае Рэнуара і Дэга, аднак далей фільм становіцца жорсткім, калі чалавек, пусціўшы па горадзе трамвай і аўтамабіль, адводзіць каня на бойню. «Элегія» — гэта мастацкі вобраз нашага свету, адлюстраванне думак і пачуццяў мастака, які асэнсоўвае гісторыю XX стагоддзя і паказвае яго пакуты. Так жа віртуозна, як у гэтым кінавершы, выбудаваны гуказрокавыя кантрапункты ў яго іншых фільмах-эсэ («Гонар бабулькам», 1972; «П’ячэрэ», 1976; і іншыя), выяўленча-вытанчаных і напоўненых сур’ёзнымі роздумамі пра жыццё і смерць, пра творчасць.
Першы поўнаметражны ігравы фільм «Сіндбад», зняты Хусарыкам у 1971 годзе, стаў адначасова і вяршыняй яго творчасці. Сапраўдны шэдэўр, які не мае прыкладаў у гісторыі кіно, у якім на экран перанесены з абсалютным разуменнем і эмацыйным суперажываннем свет арыгінальнай, поўнай своеасаблівага сумнага лірызму прозы Дзюлы Крудзі, класіка венгерскай літаратуры XX стагоддзя. Карціна стала адначасова ўзорам кінематаграфічнага і выяўленчага мастацтва і была адзначана шэрагам міжнародных узнагарод. Вобразы мудрагелістай памяці, свабодныя асацыяцыі, якія складаюцца ў шматгалосае зачараванне быццём, чаргуюцца і перамяжоўваюцца ў апошнія хвіліны жыцця героя — у мінулым галантнага спадара, шукальніка любоўных прыгод, ашуканца, марнатраўцы і гурмана, вольнага ад прывязаннасцяў і растраціўшага ўсяго сябе на чароўныя мімалётнасці. Рэжысура Хусарыка, якая характарызуецца дбайнасцю аздаблення, адпаведная ёй выразная аператарская праца Шандара Шары, і выкананне галоўнай ролі выбітным венгерскім акцёрам Золтанам Лаціновічам забяспечылі карціне асаблівае месца ў гісторыі венгерскага кінамастацтва.
«» (1980), другі і апошні поўнаметражны ігравы фільм Хусарыка, стаў найбольш асабістым творам рэжысёра, у якім ён канцэнтруецца на праблеме творчасці. Гэта фільм-разважанне пра мастака, яго місію і лёс у пераменлівым свеце, фільм маньерысцкі, складаны па кампазіцыі, па сістэме вытанчана-метафарычных вобразаў, поўны выяўленчай фантазіі і па-постмадэрнісцку эклектычны. Немалое месца ў ім займаюць алегарычныя вобразы, за якімі ляжаць канкрэтныя старонкі і факты венгерскай гісторыі. Хусарык абапіраўся тут на біяграфію геніяльнага венгерскага жывапісца і рысавальшчыка Тывадары Косткі Чонтвары, які жыў і тварыў на пачатку стагоддзя, але адначасова трымаў у памяці асобу і лёс трагічна загінуўшага ў сярэдзіне 70-х гадоў Золтана Лаціновіча, пад якога першапачаткова быў напісаны сцэнарый (фільм адкрываецца прысвячэннем акцёру).
Золтан Хусарык скончыў жыццё самагубствам 15 кастрычніка 1981 года ў Будапешце. Пры жыцці Хусарык быў удастоены прэміі Белы Балаша (1971) і звання заслужанага дзеяча мастацтваў (1981). У 1990 годзе быў пасмяротна ўганараваны прэміяй Кошута.
Падгляднева
Падгляднева (Подгляднево) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Падгляднева абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Смоланд
Смоланд (Småland) — гістарычная правінцыя ў паўднёвай Швецыі, ва ўсходняй частцы рэгіёну Гёталанд.
Смоланд мяжуе на поўначы з Эстэргётландам, на поўдні — з Блекінгэ і Сконэ, на захадзе — з Вестэргётландам і Халандам. Мае выхад да Балтыйскага мора на ўсходнім узбярэжжы Швецыі. На тэрыторыі Смоланд размешчаны вялікія часткі ленаў Кальмар, Крунуберг і Ёнчэпінг, а таксама невялікія часткі ленов Эстэргётланд і Халанд.
Большая частка тэрыторыі правінцыі пакрыта лясамі, размешчанымі на пераважна пясчаных і камяністых глебах, малапрыдатных для земляробства. Культывуемыя землі займаюць каля 14 %, лугі — 7 %, лясы — 50 %. На працягу XIX стагоддзя было асушана мноства балот і тарфянікаў у барацьбе за прыдатныя для апрацоўкі зямлі.
Правінцыя багатая на азёры. Сярод найбуйнейшых — Ветэрн, другое па велічыні возера ў Швецыі, а таксама Больмен і Оснен.
Найбуйнейшыя гарады: Кальмар, Векшэ, Ёнчэпінг.
Мурыгіна (Рослаўльскі раён)
Мурыгіна (Мурыгино) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мурыгіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Сыч (рака)
Сыч — рака ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Чапа (басейн Дняпра). Даўжыня 6,8 км. Пачынаецца за 1 км на поўдзень ад вёскі Цешкаўка, вусце ў вёсцы Чарневічы. Рэчышча ад вёскі Сыч да вусця на працягу 3,5 км каналізаванае.
Крамушаўка
Назву Краму́шаўка маюць:
IC 3787
IC 3787 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фэдарыўка (Шаргарадскі раён)
Фэдарыўка (Федорівка) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Тэкліўка (Шаргарадскі раён)
Тэкліўка (Теклі́вка) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Абарыгены Тасманіі
Абарыгены Тасманіі (сучасная саманазва Palawah) — карэннае насельніцтва Тасманіі. Да пачатку брытанскай каланізацыі Аўстраліі яны складалі некалькі моўных і этнічных супольнасцей. У выніку генацыду, які адбыўся ў XIX ст., чыстакроўных тасманійцаў не захавалася. Практычна зніклі іх мовы. Аднак у Тасманіі засталіся тыя, хто мае змешанае паходжанне і працягваюць лічыць сябе карэннымі тасманійцамі. У 2001 г. налічвалася 15 773 такія асобы.
Згодна перапісу 2011 г., у Тасманіі пражывала 19 625 абарыгенаў і тубыльцаў праліва Торэса, хаця трэба мець на ўвазе, што гэтая лічба ўключае таксама абарыгенаў Аўстраліі, а не толькі асабіста Тасманіі.
Паходжанне
Па меркаванню вучоных, Тасманія была населена каля 35 тысяч гадоў таму. Да гэтага часу належыць найстаражытнейшая з пакуль знойдзеных археолагамі на востраве стаянак. Некаторыя даследчыкі адсоўваюць гэтую дату да 40 тысячагоддзя да н.э. Характар знойдзеных ранніх прадметаў, а таксама супастаўленне моў абарыгенаў Цэнтральнай і Усходняй Тасманіі з мовай аўстралійскіх абарыгенаў Новага Паўднёвага Уэльса сведчаць пра тое, што перасяленне адбылося з Аўстраліі. Хаця міграцыя людзей сучаснага тыпу з Азіі ў Аўстралію патрабавала наяўнасці навыкаў мараплаўства, большасць вучоных схіляецца да думкі, што перасяленне з Аўстраліі ў Тасманію адбывалася па сушы, паколькі няма доказаў, што тасманійцы да прыходу еўрапейцаў умелі вырабляць судны, годныя для плавання на вялікія адлегласці. У перыяд апошняга ледавіковага перыяду ўзровень акіяну быў значна ніжэйшы, і на месцы сучаснага Басава праліва існаваў сухапутны мост. Відавочна, ён быў пакрыты вадой не пазней за 8 тысячагоддзе да н.э. Прыкладна ў гэты час у Аўстралію трапілі сабакі дынга, але ў Тасманію яны перабрацца не здолелі.
Такім чынам, асаблівая культура карэнных насельнікаў Тасманіі развівалася ў сувязі з яе ізаляцыяй. Лад жыцця паляўнічых і збіральнікаў рабіў абарыгенаў вельмі залежнымі ад зменаў клімату і пераўтварэнняў у навакольнай прыродзе.
Культура
Абарыгены Тасманіі вялі лад жыцця, заснаваны на прысвойванні прыродных рэсурсаў. Галоўнымі заняткамі да прыходу еўрапейцаў былі паляванне і збіральніцтва. Яны не ведалі металаў, амаль не апрацоўвалі ракавіны і косткі жывёлін (хаця карысталіся імі), а метады апрацоўкі каменю заставаліся надзвычай прымітыўнымі. Большасць каменных прылад тэра-вата атрымоўвалі з дапамогай звычайнага адбівання сколаў. Такая тэхніка нагадвае апрацоўку каменю, вядомую ў іншых частках свету ў перыяд мезаліту і нават палеаліту. Тэра-вата мелі ўніверсальны характар. Імі разбіралі дзічыну, завастралі дзіды, рэзалі трыснёг і г. д.
Палявалі на кенгуру і вамбатаў, розных птушак. Ужывалі шмат рознай расліннай ежы, грыбоў. Перажаваныя ягады ферментавалі і пазней пілі як алкагольны напой. Жыхары ўзбярэжжаў забівалі пінгвінаў і ластаногіх, збіралі малюскаў. Рыбу па невядомай прычыне яны не елі.
Пірожнае
Пірожнае — кандытарскі выраб невялікага памеру з салодкага здобнага цеста, звычайна з крэмавай начынкай.
Абарыгены Тасманіі
Культура
Падобнае жыццезабеспячэнне занадта абмяжоўвала іх колькасць. Па прыкладных падліках, на Тасманіі магло адначасова існаваць да 6 тысяч чалавек. Тым не менш, большасць назіральнікаў у канцы XVIII — пачатку XIX ст. адзначала, што абарыгены не галадалі і выглядалі здаровымі.
Мак’ягадэна
Мак'ягадэна (Macchiagodena) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Абарыгены Тасманіі
Культура
Матэрыяльная культура карэнных тасманійцаў можа падацца надзвычай простай. Аснову баявой і паляўнічай зброі складалі дзіды і булавы. Дзіды прадстаўлялі сабою доўгія завостраныя калы, 2 - 3, а часам да 4 метраў у даўжыню. Жыхары поўначы карысталіся дзідамі з вышчэрбленымі канцамі. Навершы маглі атручваць трупным ядам. Булавы з'яўляліся завостранымі з абодвух бакоў кароткімі каламі, на якіх рабілі толькі насяканні для зручнага трымання ў руцэ. Абарыгены кідалі дзіды да 40 м. Булаву пры кіданні трымалі гарызантальна, прычым у палёце яна круцілася.
Пірожнае
Вызначэнне
Пірожныя — штучныя кандытарскія вырабы разнастайнай формы з па-мастацку аздобленай паверхняй. Маса іх вагаецца ад 17 да 110 г.
Каменка (Астраханскі раён)
Каменка — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Каменскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 51 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113641100.
Мак’ягадэна
Насельніцтва складае 1961 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 86096. Тэлефонны код — 0865.
Абарыгены Тасманіі
Культура
Тасманійцы не ведалі ткацтва, але асвоілі спіральна-валікавую тэхніку пляцення. Вопраткай служылі скуры кенгуру. Іх завязвалі як фартух наперадзе або накідвалі на плечы. Нават у прахалоднае надвор'е многія хадзілі голымі.
Дзеян Бодзірага
Дзеян Бодзірага (Дејан Бодирога; нар., Зрэнянін, Югаславія) — сербскі баскетбаліст, у цяперашні час генеральны менеджар італьянскага клуба «Віртус» Рым. У 1995 годзе быў абраны пад 51-м нумарам на драфце НБА клубам «Сакрамента Кінгз», але так і не згуляў у НБА, правёўшы ўсю кар'еру ў розных еўрапейскіх клубах.
Больмен
Больмен (Bolmen) — возера ў паўднёвай Швецыі, знаходзіцца ў гістарычнай правінцыі Смоланд, на мяжы сучасных ленаў Крунуберг, Халанд і Ёнчэпінг.
Правадзейны тайны саветнік
Правадзейны тайны саветнік (действительный тайный советник) — цывільны чын II класа Табелі аб рангах Расійскай імперыі. Асобы, якія яго мелі, займалі вышэйшыя дзяржаўныя пасады, напрыклад міністра. Наданне чыну здзяйснялася воляй імператара. Тытулаваліся «ваша высокаправасхадзіцельства». У 1903 годзе ў Імперыі налічвалася 99 правадзейных тайных саветнікаў.
Пірожнае
Разнавіднасці
Пірожныя падзяляюцца на асобныя групы залежна ад выпечанага цеставага паўфабрыкату:
Абарыгены Тасманіі
Культура
Абарыгенам прыходзілася стала змяняць месца паселішча, таму замест капітальных жытлаў яны рабілі навесы, але часам узводзілі круглыя драўляныя хаціны. Судны для перамяшчэння па вадзе былі невялікімі, умяшчалі некалькі чалавек. Яны нагадвалі гібрыд лодкі з плытом. Майстраваліся з доўгіх трубак скручанай кары розных відаў эўкаліптаў, сплеценых з дапамогай звычайнай травы.
Рабілі ўпрыгожванні з ракавін (звычайна кара́лі), шаравалі цела і валасы охрай, наносілі сабе шрамы. Захаваліся пятрогліфы абарыгенаў, высечаныя на камянях.
Складаных сацыяльных аб'яднанняў накшталт племені ў абарыгенаў не было. Яны аб'ядноўваліся ў групы, якія складаліся з сем'яў рознага ўзросту, не абавязкова сваяцкіх. Колькасць сем'яў у групе рэдка перавышала 3 - 4, але ўзгадваліся групы да 48 чалавек. Групы вандравалі па пэўнай тэрыторыі, стала мелі кантакт і абмен з іншымі групамі, перш за ўсё тымі, хто размаўляў на блізкім дыялекце. Усяго налічвалася каля 20 вялікіх дыялектных груп. Сучасны тасманійскі гісторык Ліндал Раян на аснове супастаўлення археалагічных знаходак і сведчанняў відавочцаў сцвярджае, што на Тасманіі існавала 9 кантактных тэрыторый, для якіх былі характэрныя больш-менш агульная культура і сталыя ўзаемасувязі паміж рознымі групамі. Сапраўдных правадыроў не было, але ў XIX ст. пад час сутычак з брытанцамі з'явіліся тыя, хто кіраваў іншымі ўзброенымі мужчынамі. Іх улада была вельмі абмежаванай.
Пра рэлігійныя вераванні вядома мала. Назіральнікамі ўзгадваліся вера ў начныя і дзённыя духі, свяшчэнныя камяні і простыя магічныя рытуалы. Прыродным шклом і косткамі памерлых сваякоў карысталіся як абярэгамі. Часам каля нябожчыкаў клалі хворых, каб тыя прагналі злых духаў і вылечылі хваробу. Памерлых хавалі ў пячорах, дуплах дрэў або спальвалі. Верылі, што пасля смерці душа трапляе ў іншы свет, багаты дзічынай.
Генацыд
У 1803 г. пачалася каланізацыя Тасманіі Вялікабрытаніяй. Брытанцы лічылі, што ў абарыгенаў няма правоў на іх зямлю, а, значыцца, няма сэнсу заключаць з імі якія-небудзь пагадненні. Абарыгены не лічыліся брытанскімі паддадзенымі, а, значыцца, не мелі роўных юрыдычных правоў з каланістамі. Казус выявіўся ўжо ў 1804 г., калі ў маі таго года адбылася першая ўзброеная сутычка паміж абарыгенамі і пасяленцамі. Суддзя канстатаваў немагчымасць прыцягнення карэнных тасманійцаў да судовай адказнасці. Гэта стала адной з прычын наступнага апраўдання пераследу абарыгенаў без санкцый суда і "ачысткі" ад іх прылеглых да калоній земляў. Прыніжэнню падвяргаліся нават тыя з іх, хто жыў далёка ад брытанцаў.
Справа ў тым, што каланіяльная адміністрацыя выкарыстоўвала аўстралійскі досвед стварэння катаржных паселішчаў, прычым першапачаткова ў Тасманію накіроўвалі катаржнікаў з самой Аўстраліі, якія караліся мінімум у другі раз. У 1804 — 1853 гг. было ўвезена больш за 70 тысяч зняволеных. Умовы ўтрымання зняволеных былі вельмі цяжкімі, таму збеглыя злачынцы і вызваленыя катаржнікі імкнуліся падаліцца ад калоніі. Яны адрозніваліся жорсткасцю нават ва ўзаемных адносінах. Хаця існавалі прыклады мірнага суіснавання абарыгенаў і катаржнікаў, многія тубыльцы станавіліся ахвярамі вандроўных злачынцаў. Таксама пагрозу ўяўлялі кітабоі, што займаліся здабычай у Басавым праліве. Яны выкрадалі і эксплуатавалі жанчын, распаўсюджвалі інфекцыі.
Канфлікты часта ўзнікалі з-за непаразуменняў. Напрыклад, калі абарыгены палявалі хатнюю жывёлу брытанцаў. На пераслед з боку пасяленцаў тасманійцы адказвалі не менш жорсткімі нападамі, забівалі жанчын і дзяцей.
Вострай праблемай сталі хваробы, завезеныя еўрапейцамі. Ізаляваныя шмат тысячагоддзяў ад астатняга свету, карэнныя тасманійцы не мелі імунітэту супраць звыклых для белых людзей захворванняў. Такім чынам, да пачатку 1830-ых гг. засталося ўсяго некалькі соцень абарыгенаў.
Канчаткова "праблему" абарыгенаў Тасманіі вырашыла так званая "Чорная вайна". У лістападзе 1828 г. у адказ на патрабаванні пасяленцаў пакараць "дзікуноў" за напады было ўведзена ваеннае становішча. Яго асноўнай мэтай было пазбаўленне ад тых абарыгенаў, што працягвалі традыцыйны лад жыцця і быццам бы прадстаўлялі пагрозу для каланістаў. Дазвалялася страляць у любога тубыльца. Ваеннае становішча працягвалася да 1832 г. і скончылася амаль поўным знішчэннем абарыгенаў. Гісторык Джарэд Дайманд апавядае пра дзеянні брытанцаў наступнае: "Тактыка палявання на Тасманіі складалася ў стральбе, седзячы вярхом на кані, растаноўцы пастак і атручанай мукі ў месцах, дзе абарыгены маглі знайсці яе. Пастухі адразалі палавыя органы мужчын і глядзелі як тыя беглі кароткую адлегласць, пакуль не падалі і паміралі. На пагорцы, названым гара Перамогі, пасяленцы забілі 70 тасманійцаў і кінулі іх целы са скалы. Аднойчы паліцыя забіла 70 тасманійцаў, так што ў дзяцей выляцелі мазгі".
Перасяленне на Фліндэрс
Частка грамадскасці была занепакоена вынішчэннем абарыгенаў. Меркавалася, што тубыльцы могуць быць "цывілізаваны" і больш не стануць пагражаць калоніі. Сярод такіх дзеячаў быў Джордж Огастэс Робінсан (1791 — 1866 гг.), просты брытанскі будаўнік з Англіі, які пераехаў у Тасманію ў 1824 г. У 1829 г., калі стала зразумелым, што нават пасля распраў дастатковая колькасць тубыльцаў працягвае хавацца ў лясах, улады прынялі яго прапанову стаць пасрэднікам у перагаворах. Робінсан спадзяваўся згуртаваць выжылых абарыгенаў у адным месцы і выхоўваць іх згодна хрысціянскім прынцыпам. Ён пакінуў Хобарт і даследаваў лукавіны Вялікай ракі (Great River) і Ойстэр-Коўв (Oyster Cove), дзе знайшоў рэшткі мясцовых груп і ўгаварыў іх прыняць удзел у праекце перасялення. Вяртанне Робінсана жывым разам з абарыгенамі ўпэўніла грамадскасць у яго добрасумленнасці, і ён атрымаў далейшую падтрымку.
Дж. О. Робінсан здзейсніў яшчэ некалькі вандровак па Тасманіі ў суправаджэнні сваіх сыноў і далучаных да яго місіі абарыгенаў. Ён вёў падрабязныя дзённікі, а таксама вывучаў мову і культуру карэнных тасманійцаў. За кожнага абарыгена, што пагаджаўся далучыцца да яго, брытанец атрымоўваў шчодрую ўрадавую ўзнагароду. Такім чынам, у 1830 - 1833 гг. ён знайшоў і пераправіў на новае месца жыхарства на востраве Фліндэрс у Басавым праліве 167 чалавек.
Аднак пераселеныя абарыгены апынуліся ў цяжкіх умовах. Іх новае месца жыхарства не зусім адпавядала звыклым умовам, не хапала ежы (перасяленцы адмаўляліся есці прапанаваныя ім бульбу і авёс), да таго ж брытанская ахова больш нагадвала турэмшчыкаў. Сярод абарыгенаў пачаліся голад і хваробы. У кастрычніку 1835 г. Робінсан у якасці афіцыйнага абаронцы карэнных тасманійцаў узначаліў калонію і ўрэгуляваў яе забеспячэнне. Яго дзейнасць шырока асвятлялася сродкамі масавай інфармацыі.
Аднак прыхільнікі мірнага перасялення зусім не збіраліся захоўваць традыцыйны лад жыцця абарыгенаў. Перасяленцаў вымушалі апранаць еўрапейскае адзенне, наведваць касцёл і школу, у якой выкладалі настаўнікі-брытанцы, займацца земляробствам і гандляваць. Але абарыгены не маглі прыстасавацца да новых умоў. Хваробы і адчай прывялі да значнай смяротнасці.
Трагедыя перасяленцаў, якія пагадзіліся на прапанову Робінсана, выклікала да жыцця міф аб поўным знішчэнні тубыльцаў Тасманіі. Але, як паказаў гісторык Ліндал Раян, Труганіні нават не была апошняй чыстакроўнай абарыгенкай. Міф пра знікненне карэнных тасманійцаў распаўсюджваўся таму, што гэтага жадалі ўлады і грамадскасць. Сапраўдная апошняя чыстакроўная абарыгенка Фані Кохрэйн Сміт памерла толькі ў 1905 г. Яна, як і многія іншыя абарыгены, не далучылася да Робінсана. Акрамя таго, захаваліся шматлікія нашчадкі ад сумесных шлюбаў брытанскіх перасяленцаў, чарнаскурых выхадцаў з Вест-Індыі, кітабояў з розных краін і жанчын-абарыгенак з Паўночнай і Усходняй Тасманіі. Яны склалі аснову сучасных абарыгенаў Тасманіі.
Сучасныя абарыгены Тасманіі
Сучасныя абарыгены Тасманіі — нашчадкі ад сумесных шлюбаў чыстакроўных жанчын-абарыгенаў з перасяленцамі, кітабоямі і маракамі з іншых краін (галоўным чынам з Вялікабрытаніі). Яны згубілі родную мову і традыцыйную культуру, прынялі хрысціянства, але ніколі не ўсведамляліся як паўнавартасныя члены белага грамадства. За імі замацаваліся мянушкі бунг (boong) і кун (coon, літаральна "янот"). Толькі ў 1960 - 1970-ых гг. сярод іх пачалося адраджэнне цікавасці да сваіх каранёў. Гэтаму садзейнічала далучэнне Тасманіі ў 1967 г. да руху за паляпшэнне правоў карэнных жыхароў Аўстраліі.
У 1972 г. быў адчынены Тасманійскі цэнтр абарыгенаў. У 1976 г. адбылася першая гучная акцыя абарыгенаў Тасманіі, якія пахавалі рэшткі Труганіні паводле яе запавету ў моры.
У 1997 г. штат Тасманія афіцыйна папытаў прабачэнне ў абарыгеннага насельніцтва. У чэрвені 2005 г. было заканадаўча пацверджана, што абарыгенам у Тасманіі можа лічыцца той, хто мае паходжанне ад абарыгенаў, усведамляе сябе як абарыген і вызнаецца іншымі як абарыген. У лістападзе 2006 г. прынята рашэнне аб значнай фінансавай кампенсацыі абарыгенам Тасманіі за прынесеную ім у мінулым шкоду.
Аднак дзейнасць абарыгенаў і законы, накіраваныя на маральную кампенсацыю, выклікалі не толькі станоўчы, але і адмоўны рэзананс. Прыкладам таму з'яўляецца дзейнасць аўстралійскага пісьменніка Кейта Віндсчатла, які апублікаваў у 2002 г. кнігу, якая адмаўляла генацыд абарыгенаў Тасманіі. Кейт Віндсчатл лічыць, што выміранне абарыгенаў адбылося ў выніку эпідэмій, а не наўмыснай дзейнасці перасяленцаў і ўлад, што ваенныя сутычкі з абарыгенамі мелі лакальны характар, і, што гісторыя вымірання абарыгенаў была наўмысна скажоная ліберальнымі гісторыкамі. Кніга і артыкулы пісьменніка шырока абмяркоўваліся ў сродках масавай інфармацыі, што ў далейшым прывяло да абвінавачвання сучасных абарыгенаў у фальсіфікацыі правоў на спадчыну сваіх продкаў для атрымання кампенсацыі. Гісторыкі Тасманіі абвяргаюць яго погляды.
Больмен
Плошча возера — 184 км², максімальная глыбіня — 37 м. Больменскае возера забяспечвае значную частку патрэбнасці лена Сконэ ў прэснай вадзе з дапамогай 82-кіламетровага Больменскага вадаправода (Bolmentunneln), які быў пабудаваны ў другой палове XX стагоддзя (1975—1987).
Каменка (Астраханскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1023 чалавекі (494 мужчины и 529 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 863 чалавекі (442 мужчины и 421 жанчына).
Больмен
На возеры маецца 365 астравоў. Найбуйнейшым з іх з’яўляецца востраў Больмсё, на якім быў зроблены шэраг археалагічных знаходак.
Мак’ягадэна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Правадзейны тайны саветнік 1-га класа
Правадзейны саветнік 1-га класа (действительный тайный советник 1-го класса) -- цывільны чын I класа Табелі аб рангах Расійскай імперыі. Даваўся асобам, якія праз свой службовы стан не маглі называцца канцлерамі. За час існавання чыну яго атрымала каля 10 чалавек. Тытулаваліся «ваша высокаправасхадзіцества».
Водар жанчыны (фільм, 1992)
«Водар жанчы́ны» (Scent of a Woman) — амерыканскі драматычны фільм 1992 года працы рэжысёра Марціна Брэста, які распавядае пра вучня падрыхтоўчай школы, які ўладкоўваецца на працу памочнікам абурлівага сляпога падпалкоўніка войска ў адстаўцы. Фільм з'яўляецца рымейкам італьянскага фільма Дына Рызі «Водар жанчыны» 1974 года, адаптаванага Бо Голдманам паводле раману «Цемра і мёд» Джавані Арпіна. У фільме здымаліся Аль Пачына, Крыс О’Донел, Джэймс Рэбгарн, Філіп Сеймур Гофман і Габрыэль Анвар. Пачына атрымаў прэмію Оскар за найлепшую мужчынскую ролю за сваю гульню, а фільм быў намінаваны на найлепшую рэжысуру, найлепшы фільм і найлепшы сцэнарый. Да таго ж, фільм атрымаў тры галоўныя ўзнагароды прэміі Залаты Глобус за найлепшы сцэнарый, найлепшы акцёр і як найлепшы драматычны фільм.
Сюжэт
Чарлі Сымз (Крыс О’Донел) ёсць студэнтам-стыпендыятам у Бейдзе, эксклюзіўнай падрыхтоўчай школе Новай Англіі. Ён знаходзіць часовую працу на выходныя на Дзень падзякі, каб на гэтыя грошы купіць білет на самалёт дадому ў Арэгон на Каляды. Жанчына, якая яго наймае, просіць Чарлі клапаціцца за яе дзядзькам, падпалкоўнікам арміі ў адстаўцы Фрэнкам Слэйдам (Аль Пачына). Фрэнк з'яўляецца сляпым ветэранам вайны ў В'етнаме, але ў той жа час з'яўляецца сварлівым алкаголікам. Яшчэ да выходных Чарлі і яшчэ адзін студэнт, Джордж Уіліс-малодшы (Філіп Сеймур Гофман), становяцца сведкамі таго, як тры студэнты ладзяць выбрык, каб публічна зняважыць дырэктара школы містара Траска (Джэймс Рэбгарн). Стаўшы ахвярай такой розыйгры, Траск хутка даведваецца пра сведак і беспаспяхова спрабуе прымусіць іх назваць імёны злачынцаў. Траск у прыватныай размове прапануе Чарлі хабар, гэта значыць рэкамендацыйны ліст дзеля паступлення ў Гарвардскі ўніверсітэт.
З надыходам выходных Фрэнк нечакана бярэ Чарлі ў падарожжа ў Нью-Ёрк, дзе яны спыняюцца ў атэлі Уолдард-Асторыя. Падчас абеду ў рэстарацыі Фрэнк ёмка заяўляе пра намер скончыць жыццё самагубствам. Яны абодва наведваюць дом брата Фрэнка ва Уайт-Плэйнз на вячэру ў святочны дзень, дзе выяўляецца прычына слепаты вайскоўца. Паводле аповяду, Фрэнк у стане алкагольнага ап’янення ён жангляваў гранатамі, каб пахваліцца перад групай малодшых афіцэраў, але адна з іх выбухнула. Фрэнк наўмысна правакуе ўсіх за вячэрай, якая заканчваецца пасля гарачай бойкай з братам. Калі яны вяртаюцца ў Нью-Ёрк, Чарлі распавядае Фрэнку пра сваю праблему ў школе. Фрэнк раіць Чарлі стаць інфарматарам і паступіць у Гарвард, папярэджваючы яго, што Джордж, верагодна, паддасца ціску Траска, таму ён павінен пачаць дзейнічаць раней за Джорджа. Знаходзячыся ў рэстарацыі, Фрэнк праз водар парфумы заўважае Донну (Габрыэль Анвар), маладую жанчыну, якая чакае спаткання з сваім хлопцам. Ён вядзе яе на танцплац, дзе яны выконваюць эфектнае танга. Наступнай раніцай, глыбока засмучаны, Фрэнк першапачаткова не цікавіцца прапановамі Чарлі адносна заняткаў на дзень, пакуль ён не ўзгадвае, што з'яўляецца магчымасць пакатацца на новым Ферары. Фрэнк угаворвае прадаўца дазволіць ім узяць машыну краху пакатацца перш чым набыць яе. Апынуўшыся на дарозе, Фрэнк не адчувае энтузіязму, пакуль Чарлі не дазваляе яму кіраваць аўтамабілем. Іх затрымлівае паліцэйскі, але Фрэнк угаворвай адпусціць іх, нават не выяўляючы сябе сляпым. Вярнуўшы машыну і чакаючы на вуліцу, Фрэнк становіцца нецярплівым і выходзіць на сярэдзіну Парк-авеню, і яго амаль не збівае аўтамабіль. Калі яны вяртаюцца ў атэль, Фрэнк пасылае Чарлі выканаць некалькі даручэнняў. Чарлі спачатку сыходзіць, але вяртаецца і знаходзіць Фрэнка ў параднай форме. Падпалкоўнік рыхтуецца скончыць жыццё самагубствам. Яны сварацца, і выніку Чарлі пераконвае Фрэнка, што яму варта мужна сустрэць сваё жыццё.
Надыходзіць пасяджэнне дысцыплінарнай камісіі, якую праводзяць перад усімі студэнтамі школы. Калі Траск пачынае пасяджэнне, Фрэнк нечакана з'яўляецца ў аўдыторыі і садзіцца побач з Чарлі. Джордж звяртаецца за дапамогай да свайго заможнага бацькі, і яны называюць трох верагодных злачынцаў, але не паведамляючы падрабязнасці. У выніку Уілісы сцвярджаюць, што дрэнны зрок Джорджа-малодшага не дазволіў яму ўбачыць больш чым Чарлі. Траск звяртаецца да Чарлі, але той адмаўляецца паведаміць аб злачынцах. Траск рэкамендуе выключыць яго, пры гэтым не наказваючы Джорджа-малодшага і хлопцаў, што зладзілі розыйгры. Фрэнка не задавольвае вырак і ён пачынае палкую прамову, абараняючы Чарлі і нагадваючы аўдыторыі, што трэба шанаваць такія якасці, як вернасць і сумленнасць. У выніку дысцыплінарны камітэт адпраўляе вінаватых на выпрабавальны тэрмін, але адмаўляе Джорджу ў якой-небудзь льгоце за тое, што ён назваў іх імёны. Чарлі застаецца адзіным каго не караюць.
Крытыка
«Водар жанчыны» мае рэйтынг 89% ухвалення на агрэгатары аглядаў Rotten Tomatoes, грунтуючыся на 46 аглядах. Metacritic надаў фільму 59 сярэдняўзважаных балаў з 100 магчымых, грунтуючыся на 14 рэцэнзіях крытыкаў, што сведчыць аб змяшаных водгуках.
Воцатная кіслата
Воцатная кіслата (этанавая кіслата) — арганічнае рэчыва з формулай CH3COOH. Слабая, лімітавая аднаасноўная карбонавая кіслата. Вытворныя воцатнай кіслаты носяць назву «ацэтаты».
Гісторыя
Першыя згадкі аб практычным прымяненні воцатнай кіслаты адносяцца да трэцяга стагоддзя да н. э. Грэчаскі вучоны Тэафраст ўпершыню апісаў дзеянне воцату на металы, якое прыводзіць да ўтварэння некаторых выкарыстоўваемых ў мастацтве пігментаў. Воцат ўжываўся для атрымання «свінцовых бяліл», а таксама яр-мядзянкі (зялёнай сумесі соляў медзі, якая змяшчае акрамя ўсяго ацэтат медзі).
У Старажытным Рыме рыхтавалі спецыяльна пракіслае віно ў свінцовых чыгунах. У выніку атрымліваўся вельмі салодкі напой, які называлі «Сапа». «Сапа» змяшчала вялікую колькасць ацэтату свінцу — вельмі салодкага рэчыва, якое таксама называюць «свінцовым цукрам» або «цукрам Сатурна». Высокая папулярнасць «сапы» была прычынай хранічнага атручвання свінцом, распаўсюджанага сярод рымскай арыстакратыі.