cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скалка (гарадзішча)
Апісанне
Выяўлена і даследавана ў 1997 годзе. Раскопкі не праводзіліся.
Мясцовая назва
Гарадзішча знаходзіцца ва ўрочышчы Варацень. Назву яго старажылы звязваюць з падзеямі руска-шведскай вайны. Па словах мясцовых жыхароў сэнс назвы Варацень (паварот, вярнуцца) звязаны з паходжаннем урочышча Скалецкі Прыхаб, якое знаходзіцца за 2 км на паўночны захад ля вытокаў ракі Рудзянкі. Легенда распавядае, што шведы, захапіўшы ўмацаванне (гарадзішча ва ўрочышчы Варацень), засталіся без фуражу і вымушаны былі павярнуць у адваротны бок. Яны пайшлі па адзінай сцежцы, што ішла ўздоўж ракі. Пасля гэтых падзей і пайшлі назвы Варацень і Скалецкі Прыхаб.
Палічын
Палі́чын (, Паличин) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Малагарадзяціцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 33 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Любань, за 185 км ад Мінска, каля ракі Арэса.
Сантарын
Сантары́н (Σαντορίνη), або Ці́ра (Θήρα) — востраў на поўдні Эгейскага мора. Уваходзіць у склад Грэцыі. Агульная плошча - 92,5 км². Насельніцтва (разам з суседнімі астраўкамі, 2011 г.) - 15 550 чал.
Геаграфія
Сантарын уваходзіць у групу Кікладскіх астравоў. Знаходзіцца ў 107 км на поўнач ад вострава Крыт, у 238 км на паўднёвы ўсход ад Афінаў, у 1961 км на паўднёвы захад ад Мінска.
Востраў мае вулканічнае паходжанне і разам з суседнімі астравамі Цірасія, Аспранісі, Палеа-Камені, Неа-Камені і Агі́ас-Нікалаас з'яўляецца рэшткамі кальдэры вулкана, вывяржэнне якога адбылося каля 21 тыс. гадоў таму. Лічыцца, што вывяржэнні каля 1520 г. да н.э. і 1460 г. да н.э. загубілі Мінойскую цывілізацыю. Апошняе вывяржэнне адбылося ў 1956 г. Новае вывяржэнне чакаецца ў бліжэйшыя гады.
Унутраныя схілы кальдэры стромкія, пік Святога Іллі дасягае вышыні 566 м.
Клімат сухі субтрапічны. Сярэдняя дзённая тэмпература ўлетку — +27°C, узімку — +12°C. З чэрвеня да верасня дажджы здараюцца ў сярэднім 1 раз на месяц.
Назвы
На працягу сваёй гісторыі востраў меў розныя назвы. Старажытныя грэкі называлі яго Каліста (Καλλίστη) або Странгі́ле (Στρογγύλη, літаральна "круглы"). Назва Сантарын з'явілася ў XIII ст. і была дадзена ў часы Лацінскай імперыі ў гонар Святой Ірыны. Назва Ціра або Фера старажытная, але канчаткова прыжылася толькі ў XIX ст., была дадзена па найменню галоўнага населенага пункта. Мясцовыя жыхары і аўтары даведнікаў для вандроўнікаў да нашых дзён аддаюць перавагу назве Сантарын.
Мінойскі перыяд
Французскія вучоныя, якія працавалі на Сантарыне з 1866 г., яшчэ ў XIX ст. засведчылі наяўнасць старажытнай культуры. Імі былі знойдзены рэшткі керамікі, рэдкія медныя і бронзавыя вырабы, а таксама фрэска. У 1956 г. адбылося землетрасенне. Яно разбурыла кар'ер Акраціры на паўднёвым захадзе Сантарына, у якім здабывалі пуцалан. Пласты зямлі зрушыліся, і на месцы кар'ера выявіўся старажытны горад сярэдзіны 2 тысячагоддзя да н.э. У 1967 г. грэчаскі археолаг Спірыдон Марынатас пачаў раскопкі. Пад пластамі попелу і пемзы (да 20 м таўшчынёй) ён знайшоў вялікае паселішча мінойскага перыяду.
У выніку археалагічных даследаванняў выяўлена, што Сантарын быў населены паміж 4 і 3 тысячагоддзямі выхадцамі з суседніх Кікладскіх астравоў. Культура гэтага часу нагадвае тую, што існавала на суседніх астравах. Каля 2 тысячагоддзя да н.э. на месцы больш старажытнага паселішча ўзнік горад. Жыхары Акраціры займаліся земляробствам, жывёлагадоўляй, рыбалоўствам і гандлем. Ён займаў значную тэрыторю, цягнуўся з поўначы на поўдзень праз увесь востраў. Прычым, астатняя частка горада знікла падчас вывяржэння вулкана, папросту правалілася ў кратар.
Акраціры быў добра ўмацаваны, меў натуральны або толькі часткова штучны канал, які атачаў пабудовы. Вялікі флот выкарыстоўваўся для ваенных спраў і знешняга гандлю, перш за ўсё з Крытам. Знешні выгляд горада паказаны на адной з фрэсак:
Мясцовае мастацтва мела асаблівыя рысы, аднак знаходзілася пад уплывам крыцкага. Тубыльцы карысталіся лінейным пісьмом тыпу А (як і мінойцы Крыта). Аднак не вядома, ці меў Акраціры прамое палітычнае дачыненне да Крыта, які вызначаўся палацавымі комплексамі і адсутнасцю гарадоў. На фрэсках, а таксама сярод археалагічных знаходак знойдзены рэчы, якія прывозілі з Афрыкі, Заходняга Міжземнамор'я і Азіі.
Горад загінуў у выніку трох вывяржэнняў вулкана сярэдзіны 2 тысячагоддзя да н.э. Першае адбылося каля 1580 г. да н.э. і мела лакальны характар. Многія жытлы былі часткова разбураны, але пазней адноўлены другім пластом сцен, больш тонкім, чым першасны. Падвойныя сцены будынкаў першапачаткова здзіўлялі археолагаў, пакуль сітуацыя не была растлумачана геолагамі.
Смяротным для Акраціры стала вывяржэнне каля 1520 г. да н.э. Яно значна пераўзыходзіла знакамітае вывяржэнне Кракатау ў 1883 г., суправаджалася магутным выбухам, вікідамі вадзянога пару, атрутных газаў, вялізарнага воблака попелу, цунамі з хвалямі да 25 - 40 м увышыню. Лічыцца, што вывяржэнне нанесла значныя страты на суседнім Крыце, яго наступствы адчуваліся ў Егіпце і на Блізкім Усходзе.
Цор (Гадрут)
Цор (Ցոր), Сор (Sor) — сяло ў Гадруцкім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Сантарын
Паслямінойская гісторыя
Згодна паданням, пасля вывяржэння Сантарын зноў быў каланізаваны спачатку фінікійцамі, пасля — дарыйцамі з Лаконіі. Новыя пасяленцы займаліся земляробствам, вырошчваннем вінаграду, гандлявалі віном. Імі быў пабудаваны храм Апалона, праводзіліся святы ў гонар вясны. Герадот паведамляў, што семігадовая засуха і перанаселенасць вымусілі частку сантарынцаў пакінуць востраў, заснаваць калоніі на поўначы Афрыкі. Адна з іх, Кірэна, дала назву цэлай вобласці Кірэнаіке.
У эліністычны перыяд Сантарын залежыў ад дзяржавы Пталамеяў. Тут былі пабудаваны буйны гандлёвы цэнтр і ваенныя ўмацаванні. Але ў часы рымскага, а потым візантыйскага панавання востраў згубіў сваё стратэгічнае значэнне. У XIII ст. ён быў захоплены крыжакамі і перададзены венецыянцам. У 1579 г. далучаны да Асманскай імперыі. У 1830 г. — да Грэцыі.
Інфраструктура
На сучасным востраве Сантарын існуе каля 20 населеных пунктаў, пабудаваных так шчыльна адзін да іншага, што звонку яны нагадваюць адзіны горад. У 1986 г. здабыча пуцалану была спынена. Мясцовае насельніцтва займаецца земляробствам (вырошчваннем гародніны і вінаграду), вытворчасцю віна, але найбольшы прыбытак прыносіць турызм. Дзейнічаюць міжнародны аэрапорт (на ўсходзе вострава) і порт Афініас, які прымае паромы.
Зоркаўтварэнне
Зоркаўтварэнне — астрафізічны тэрмін, які пазначае буйнамаштабны працэс у галактыцы, пры якім масава пачынаюць фармавацца зоркі з міжзорнага газу. Спіральныя галіны, агульная структура галактыкі, зорнае насельніцтва, свяцільнасць і хімічны склад міжзорнага асяроддзя — усё гэта вынік гэтага працэсу.
Асноўныя звесткі
Для пачатку працэсу ўтварэння зорак з міжзорных газапылавых туманнасцей у галактыках патрабуецца наяўнасць рэчыва ў космасе, якое знаходзіцца ў стане гравітацыйнай няўстойлівасці па тых або іншых прычынах. Напрыклад, трыгерам могуць служыць блізкія ад воблака выбухі звышновых тыпаў Ib\c і II, блізкасць да масіўным зорак з інтэнсіўным выпраменьваннем і наяўнасць знешніх магнітных палёў, такіх, як магнітнае поле Млечнага Шляху. У асноўным працэс зоркаўтварэння адбываецца ў аблоках іанізаванага вадароду або абласцях H II. У залежнасці ад тыпу галактыкі, інтэнсіўнае ўтварэнне зорак адбываецца альбо ў выпадкова размеркаваных галінах, альбо ў галінах, упарадкаваных ў спіральныя структуры галактык. Зоркаўтварэнне носіць характар ​​«лакальных успышак». Час «успышкі» нядоўгі, парадку некалькіх мільёнаў гадоў, маштаб — да сотняў парсек.
Склад абласцей міжзорнага газу, з якіх адбылося фарміраванне зорак, вызначае іх хімічны склад, што дазваляе вырабіць датыроўку фарміравання канкрэтнай зоркі або аднесці яе да вызначанага тыпу зорнага насельніцтва. Больш старыя зоркі фармаваліся ў галінах, у якіх практычна не было цяжкіх элементаў і, адпаведна, пазбаўленыя гэтых элементаў у сваіх атмасферах, што вызначаецца на падставе спектральных назіранняў. Акрамя спектральных характарыстык, першапачатковы хімічны склад зоркі аказвае ўплыў на яе далейшую эвалюцыю і, напрыклад, на тэмпературу і колер фотасферы.
Па колькасці зорак таго ці іншага насельніцтва вызначаецца хуткасць зоркаўтварэння ў пэўнай вобласці на працягу працяглага часу. Сумарную масу зорак, якія ўзнікаюць, у адзін год называюць тэмпам зоркаўтварэння (SFR, Star Formation Rate).
Працэс зоркаўтварэння з'яўляецца адным з асноўных прадметаў вывучэння дысцыпліны астрафізіка. З пункту гледжання эвалюцыі Сусвету з'яўляецца важным веданне гісторыі тэмпу зоркаўтварэння. Па сучасных дадзеных у Млечным шляху зараз пераважна ўтворацца зоркі з масамі 1 — 10 M☉.
Асноўныя працэсы
Базавыя працэсы зоркаўтварэньня ўключаюць у сябе ўзнікненне гравітацыйнай няўстойлівасці ў воблаку, фарміраванне акрэцыйнага дыску і пачатак тэрмаядзерных рэакцый у зорцы. Апошняе таксама часам называецца нараджэннем зоркі. Пачатак тэрмаядзерных рэакцый, як правіла, спыняе рост масы нябеснага цела, што фарміруецца, і спрыяе ўтварэнні новых зорак у яе наваколлі (гл., напрыклад, Плеяды, Геліясфера).
Вольга Віктараўна Аржанухіна
Вольга Віктараўна Аржанухіна (нар. ) — савецкі і беларускі дызайнер, мастак, сябра грамадскага аб'яднання Беларускага саюза дызайнераў.
Акрэцыйны дыск
Акрэцыйны дыск — дыск, які ўтвараецца вакол зоркі ў выніку акрэцыі, калі рэчыва, якое падае, мае момант кручэння. Сітуацыя, якая прыводзіць да ўтварэння акрэцыйнага дыску, у прыватнасці, узнікае ў цесных падвойных сістэмах.
Вольга Віктараўна Аржанухіна
Біяграфія
Вольга Віктараўна Аржанухіна нарадзілася ў г. Чырвонаармейск у СССР. У 1981 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. З 1983 гады прымае ўдзел у выставах у Беларусі, Германіі і інш. У 1986 годзе стала сябрам Беларускага саюза мастакоў, У 1997 годзе - членам  Беларускага саюза дызайнераў, спецыялізуючыся на дызайне інтэр'ераў, арт-дызайне, кераміцы і стварэнні вітражоў. Стварае вітражы ў тэхніцы «Ціфані». Работы знаходзяцца ў прыватных калекцыях: Францыя, Германія, Ізраіль, Італія. Жыве і працуе у Мінску.
Асноўныя працы
Сярод асноўных работ - кафлі для станцыі метро «Плошча Я.Коласа», гастранома «Мінск» (Валгаград), роспіс керамічнага пано для басейна спорткомплекса «Стайкі», аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя ў бібліятэцы Я.Купалы, інтэр'ер рэстарана «Альбатрос» (Мінск).
Акрэцыйны дыск
Механізм утварэння
Газ, які перацякае ад адной кампаненты сістэмы да іншай, мае значны момант кручэння, абумоўлены арбітальным рухам. Таму часціцы газу не могуць падаць на зорку радыяльна. Замест гэтага яны рухаюцца вакол яе па Кеплераўскім арбітам. З прычыны гэтага ўтворыцца газавы дыск, размеркаванне хуткасцяў у якім павінна адпавядаць законам Кеплера: пласты, змешчаныя бліжэй да зоркі, будуць мець большыя хуткасці. Аднак з-за трэння паміж пластамі газу іх хуткасці выраўноўваюцца, і ўнутраныя пласты перадаюць частку свайго моманту імпульсу вонкі. З прычыны гэтага ўнутраныя пласты набліжаюцца да зоркі і, у рэшце рэшт, падаюць на яе паверхню. Фактычна, траекторыі асобных часціц газу маюць выгляд спіралей, якія павольна закручваюцца.
Радыяльнае зрушэнне рэчывы ў акрэцыйным дыску суправаджаецца вызваленнем гравітацыйнай энергіі, частка якой ператвараецца ў кінетычную энергію (паскарэнне руху газу пры набліжэнні да зоркі), а іншая частка ператвараецца ў цяпло і разагравае рэчыва дыска. Таму акрэцыйны дыск выпраменьвае. Кінетычная энергія газу пры сутыкненні з паверхняй зоркі таксама трансфармуецца ў цеплавую энергію і выпраменьваецца.
Паняцце акрэцыйнага дыску ўжываецца для тлумачэння многіх з'яў фізікі нестацыянарных зорак.
Юшына (Смаленскі раён)
Юшына (Юшино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стабенскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 24 км на паўночны ўсход ад Смаленска, за 11 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Альшанка. За 24 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск-Сартавальны на лініі Масква — Мінск.
Шчытнікі (Смаленскі раён)
Шчытнікі (Щитники) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стабенскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўночны ўсход ад Смаленска, за 5 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Стабна. За 14 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Рука пустыні
Рука пустыні (Mano del desierto) — скульптура ў пустыні Атакама ў 400 метрах ад Панамерыканскай шашы ў рэгіёне Антафагаста (Чылі).
Скульптура ўяўляе сабой левую далонь чалавека, якая прыкладна на тры чвэрці як бы высоўваецца з-пад зямлі. Аўтар — чыліец Марыё Ірарасабаль, вышыня рукі — 11 метраў. Па задуме аўтара, яго работа павінна паказваць чалавечую несправядлівасць, адзіноцтва, гора і пакуты, а столь значны памер — слабасць і бездапаможнасць. Матэрыял канструкцыі — цэмент на стальным каркасе. Адкрыццё адбылося 28 сакавіка 1992 года.
Скульптура — папулярнае месца для здымкі, яна трапіла ў мноства рэкламных ролікаў і музыкальных кліпаў. «Руку» часта размалёўваюць графіці, таму ўлады яе рэгулярна ачышчаюць, у прыватнасці, у рамках святкавання сусветнага дня турызму ў 2013 годзе ўлады Антафагасты і міністэрства турызму краіны арганізавалі ачышчэнне рукі намаганнямі 20 валанцёраў. Клопат пра помнік узяло на сябе «Аб’яднанне за Антафагасту», яе члены займаюцца ачысткай помніка і заклікаюць наведвальнікаў не пакрываць яго надпісамі.
Сялянская вайна ў Германіі
Сяля́нская вайна́ 1524—1526 гадо́ў (Deutscher Bauernkrieg) — найбуйнейшае антыфеадальнае выступленне сялян (падтрымана асобнымі гарадамі і рыцарамі) у сярэдневяковай Германіі, у частцы Аўстрыі і Швейцарыі.
Была працягам шматлікіх сялянскіх хваляванняў з 14 ст. (рух Г.Бёгайма, і іншыя). Праходзіла ва ўмовах рэлігійнай Рэфармацыі. Выклікана эканамічнымі, сацыяльнымі і палітычнымі прычынамі (уціск сялян землеўласнікамі, падатковы прыгнёт, у т. л. царкоўная дзесяціна, і іншае).
У марксісцкай гістарыяграфіі Сялянская вайна 1524—1526 гг. разглядаецца як кульмінацыя раннебуржуазнай рэвалюцыі перыяду Рэфармацыі.
Ход вайны
Сялянская вайна пачалася ў чэрвені 1524 з паўстання на поўдні Германіі. Пад уплывам прапаганды Т. Мюнцэра і анабаптыстаў паўстанне набыло арганізаваны характар.
З пачатку 1525 яно ахапіла і Франконію. У красавіку 1525 паўсталі сяляне ў Цюрынгіі, у маі — у Ціролі.
Лідарамі паўстанцаў былі Т. Мюнцэр, Ф. Гаер, М. Гайсмайр і іншыя. У раёнах сялянскіх паўстанняў дзейнічалі буйныя атрады колькасцю да некалькіх тысяч чалавек, яны авалодалі шэрагам замкаў.
Было распрацавана некалькі ўтапічных праграмных дакументаў паўстанцаў («Артыкульнае пісьмо»,, «Гейльбронская праграма» і іншыя), якія з пазіцый «боскага права» адлюстроўвалі ідэю сацыяльнай справядлівасці.
Многія вёскі і цэлыя мясцовасці адмаўляліся ад выканання феадальных павіннасцей і патрабавалі ад сваіх землеўласнікаў іх ліквідацыі.
Але разрозненасць асноўных цэнтраў паўстанняў і іх слабая падтрымка бюргерствам аблегчылі задушэнне сялянскай вайны сіламі і іншых рыцарскіх войск. Апошнімі супраціўляліся паўстанцы ў Ціролі, Карынтыі, Штырыі, Крайне (да лета 1526).
Вынікі
Паражэнне Сялянскай вайны не прывяло да істотных змен у становішчы сялянства ў Германіі, але вайна засведчыла вялікую сацыяльную актыўнасць сялянскага саслоўя.
Рэхам Сялянскай вайны была Мюнстэрская камуна (1534—1535).
Страпон
Страпон (strap-on) — фалаімітатар, які складаецца з трусікаў-папружак і рэалістычнай асадкі ў выглядзе фаласа з матэрыялу «жывое цела». Тыповыя памеры насадкі-фаласа: даўжыня 16—20 см, дыяметр 3—4 см. (аднак бываюць як вялікія, так і малыя)
Цяк
Цяк (Տյաք), Дагдашу (Dağdöşü) — сяло ў Гадруцкім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Страпон
Ужыванне
Мужчына, які выкарыстоўвае страпон, можа карыстацца толькі ім — у выпадку часовых, альбо сталых праблем з патэнцыяй. Таксама, у выпадку выкарыстання страпона мужчынам, магчыма ажыццявіць так званае «падвойнае пранікненне», не звяртаючыся да дапамогі дадатковага ўдзельніка.
Вікторыя Карава
Вікторыя Карава (нар., Бравары, Украіна) — прафесійная ўкраінская баскетбалістка.
Біяграфія
Спартыўную кар’еру пачала на кафедры баскетбола аддзела моладзі і спорту ДЮСШ пад кіраўніцтвам трэнера Наталлі Рубанавай. Пасля заканчэння дзявятага класа паступае вучыцца ў Кіеўскі спартыўны ліцэй.
Агуй
Агуй (А-Куэй) (阿桂; 7 верасня 1717 — 10 кастрычніка 1797) — кітайскі военачальнік і дзяржаўны дзеяч часоў імперыі Цын. Сын дыпламата Акдуня. Родам са шляхетнай маньчжурскай сям’і. Камандаваў войскамі пры падаўленні мецяжоў у заходніх правінцыях Сычуань і Ганьсу. Кіраваў ваеннымі кампаніямі па захопу і Туркестан (цяпер у складзе Сіньцзян-Уйгурскага аўтаномнага раёна), баявымі дзеяннямі ў Бірме і на Тайвань. Служыў ваенным міністрам, быў канцлерам Дзяржаўнага савета. Займаў пасаду (1767—1768).
Палата (значэнні)
Назву Палата́ маюць:
Каўнер
Каўнер — дэталь вопраткі, якая ўпершыню з'явілася ў XIII стагоддзі як вузкая палоска ў выразе, якая ў 14—15 стагоддзях паступова пераўтварылася ў стаячы каўнер, характэрны для мужчынскіх плашчоў і жакетаў, вырабляўся з футра ці аксаміту.
Парк Фарэсталь
У парку знаходзяцца Нацыянальны музей выяўленчага мастацтва і музыкі і Музей сучаснага мастацтва, насупраць парка на вуліцы Мерсэд знаходзіцца Паласіё Бруна.
Адметнымі асаблівасцямі парка з'яўляюцца яго тры алеі ўсходніх платанаў, а таксама насаджэнні бананавых дрэваў. У парку знаходзяцца помнікі лацінаамерыканскаму паэту Рубену Дарыё, пісьменнікам эпохі вызвалення, а таксама Хрыстафору Калумбу. Амаль кожны дзень тут праходзяць кніжныя кірмашы і культурныя фестывалі, на сцэне адкрытага тэатра ладзяць паказы акцёры.
Спасылкі
Гісторыя парка Фарэсталь на сайце Славутасці Чылі (www.monumentos.cl)
Фалаімітатар
Фалаімітатар (сінонім дзілда' ад dildo) — адмысловы выраб, які імітуе узбуджаны мужчынскі пеніс (фалас). Ужываецца пры палавым акце, мастурбацыі. У цяперашні час з’яўляюцца адным з асноўных тавараў у секс-шопах. Не з’яўляецца пратэзам.
Гісторыя
Існуюць доказы таго, што штучныя фаласы ўжываліся ўжо чатыры тысячагоддзя назад. Так, адны з ранніх фалаімітатараў былі выяўленыя ў пячорах раёна Састро ў Славеніі. У экспазіцыі Састроўскага музея сексуальнай культуры неандэртальцаў маецца пышны фалас, выкананы з нефрыта, выраблены тысячагоддзе назад. Суцэль магчыма, што ён выкарыстоўваўся ў якасці фалаімітатара.
Згадваецца фалаімітатар і ў Бібліі: "І узяла прыбраныя твае рэчы з Майго золата і з Майго срэбра, якія Я даў табе, і зрабіла сабе мужчынскія малюнкі, і блудадзейнічала з імі. (Іезыкііль 16: 17)."
Меркаванні аб тэрміналогіі
Сустракаюцца розныя меркаванні (па большай меры меркавання неадмыслоўцаў) аб тым, якія сексуальныя цацкі з’яўляюцца фалаімітатарамі, а якія не. Фалаімітатар у вузкім сэнсе — гэта невібрыруючая мадэль эрэкцыйнага палавога члена. Але можна назваць фалаімітатарам і вібратар, калі ён прызначаны для вагінальнай стымуляцыі, а таксама іншыя падобныя прылады, нават калі яны не падобныя на палавы фалас.
Некаторыя лічаць, што дзілда і фалаімітатар — некалькі розныя паняцці.
Гэтыя тэрміналагічныя тонкасці не прынцыповыя, паколькі звычайна зразумела, пра што ідзе размова. Бо ў Беларусі гэтыя вырабы атрымалі распаўсюджванне адносна нядаўна, ужывальныя словы (дзілда, мастурбатар, страпон, анальны стымулятар, вібратар), як правіла, запазычаныя з англійскай мовы.
Медыцынскія пратэзы палавога члена не з’яўляюцца фалаімітатарамі, бо выкарыстоўваюцца мужчынамі змушана пры адсутнасці патэнцыі, а не для пашырэння дыяпазону атрымоўваных адчуванняў. У гэтым выпадку ўжываецца тэрмін фалапратэз.
Матэрыял
Фалаімітатары вырабляюцца з розных матэрыялаў, напрыклад, латэкс, акрыл, шкло, камень, дрэва, метал, пластык. У цяперашні час найболей папулярныя сіліконавыя вырабы. Яны пругкія, але ў той жа час мяккія і гладкія, а таксама досыць даўгавечныя. Сілікон не мае паху, яго бяспорыстая фактура і ўстойлівасць да тэмпературнай апрацоўкі прадухіляюць рызыку скаплення бактэрый, што ў сукупнасці робіць сілікон найболей прымальным матэрыялам для выкарыстання ў дадзенай галіне. Хоць для даражэйшых вырабаў часта ўжываецца латэкс, як вельмі якасны імітатар чалавечага цела.
Прыгожая Дзева Марыя з Кружлёвай
Апісанне
Скулптура адносіцца да так званага мяккага попознагатычнага стыля і з'яўляецца ўзорам так званых «Прыгожых Мадон», якія адносяцца да стыля інтэрнацыянальнай готыкі. Яна была выраблена ў пачатку XV стагоддзя невядомым разьбяром.
Статую вышынёй 119 см магчыма аглядаць толькі з трох бакоў, а сзаду яна выдзеўбана дзяля таго, каб прадухіліць растрэсківанне драўніны.
Статуя адлюстроўвае Дзеву Марыю з аголеным Немаўлятам, які трымае яблык. Марыя стаіць у кантрапосце, яе адзенне абільна дэкаравана складкамі ўбрання, якія не скажаюць прапорцыі фігуры.
Гісторыя
Ёсць меркаванне, што статуя была прызначана для аднаго з кракаўскіх касцёлаў і толькі ў XVIII стагоддзі была выціснута модай на барочныя скульптуры і была перанесена ў вясковы касцёл у Кружлёвай Выжне.
Першае дакументальнае згадванне аб скульптуры датуецца 1607 годам, а наступнае ўжо 1766 годам. Скульптура знаходзілась спачатку ў галоўным алтары, потым была перанесена ў прытвор, і, нарэшце, з-за пашкоджання шашалем яе аднеслі на вышак касцёла.
Статуя была знойдзена ў вельмі благім стане, яна была пакрытая шматлікімі слаямі алейных фарбаў: калі чарговы слой пачынаў аблязаць, яго саскоблівалі і фарбавалі зноў. У Кракаве была выстаўлена ў залях Сукенніц на Рыначнай плошчы, потым з 1924 года ў Кракаўскай ратушы, падчас гітлераўскай акупацыі была ўзята ў якасці ўпрыгожвання кабінета губернатара Ганса Франка ў Вавельскім палацы.
З кастрычніка 2007 года належыць калекцыі музея Эразма Цёлака ў Кракаве.
Астравок (Любанскі раён)
Астраво́к (, Островок) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Дзедзіч
«Дзедзіч» — брэсцкае абласное маладзёвае грамадскае аб’яднанне, утворанае ў лістападзе 1999 года студэнтамі Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Атрымала рэгістрацыю ад Упраўлення юстыцыі ў 2002 годзе, у 2006-м пазбавілася яе пастановай суда. 23 верасня 2010 года рэгістрацыю аднавілі. Выдае аднайменную газету і часопісы «Купалінка», «Еўраклуб» і «Юбілейка».
У час палітычнага крызісу, 8 ліпеня 2021 года аб’яднанне «Дзедзіч» было ліквідавана «за парушэнні закона». Пракуратура палічыла, што арганізацыя нібыта вяла дзейнасць, якая не адпавядае заяўленым у статуце прадмеце і мэтам: замест аказання інфармацыйна-кансалтынгавых паслуг у галіне культуры арганізоўвала конкурсы мастацкіх твораў і трансляцыю ў сацыяльных сетках ролікаў, якія прапагандуюць фарміраванне ў грамадзян ухвальнага стаўлення да здзяйснення супрацьпраўных дзеянняў.
Маска Агамемнана
«Маска Агамемнана» — залатая пахавальная маска сярэдзіны другога тысячагоддзя да нашай эры, знойдзеная ў 1876 годзе ў Мікенах Генрыхам Шліманам. Сваю назву атрымала ад легендарнага цара Агамемнана, паколькі Шліман быў упэўнены, што знайшоў яго магілу. Аднак па часе стварэння маска з'яўляецца больш старажытнай.
Гісторыя знаходкі
Маска была знойдзена падчас раскопак поруч з, на заходнім баку мікенскіх умацаванняў. Шліман выявіў групу пахаванняў (магільны круг А), якая складаецца з пяці. У іх было знойдзена 19 шкілетаў (8 мужчынскіх, 9 жаночых, 2 дзіцячых). Твары некаторых мужчын былі пакрыты залатымі маскамі. Акрамя іх, у пахаваннях былі знойдзены залатыя дыядэмы, спражкі, завушніцы і залатыя шалі для «ўзважвання душ». Агульная вага залатых скарбаў склала 15 кілаграм.
Апісанне
Маска адлюстроўвае твар пажылога барадатага чалавека з тонкім носам, блізка пасаджанымі вачамі і буйным ротам. Твар адпавядае індаеўрапейскаму тыпу. Кончыкі вусоў падняты ўгару ў форме паўмесяца, каля вушэй бачны. Маска мае адтуліны для ніткі, якой яе мацавалі да твару нябожчыка.
Гэта маска - у вышэйшай ступені выразная і велічная выява, які сведчыць не толькі пра любоў мікенцаў да золата, але таксама пра незвычайна высокае прадстаўленне аб чалавеку.
Месцазнаходжанне
Усе знойдзеныя ў грабніцах артэфакты, уключаючы маску Агамемнана, знаходзяцца ў экспазіцыі Нацыянальнага археалагічнага музея Афін. У выстаўлена копія маскі.
Банмо
Банмо́ (ဗန်းမော်) — горад у штаце Качын ў М’янме, знаходзіцца за 186 км на поўдзень ад сталіцы штата горада Мьічына. Размешчаны на рацэ Іравадзі, гэта бліжэйшы рачны порт да Кітайскай тэрыторыі. Насельніцтва складаецца пераважна з кітайцаў і шанаў, вышэй у гарах жывуць качыны.
Гісторыя
Падчас канфліктаў з Кітаем кітайцы некалькі разоў займалі горад. Замежнікам праезд да Банмо па дарогах забаронены, раз у тыдзень сюды лётае самалёт, а тры разы на тыдзень да Банмо ходзіць рачны цеплаход.
Карэспандэнт
Карэспандэнт ці Замежны карэспандэнт — журналіст, які асвятляе падзеі з-за мяжы для прэсы сваёй краіны. У ідэале ён валодае мовай краіны, з якой асвятляе падзеі і знаёмы з яе культурай і палітычнай сітуацыяй. Для хатняй аўдыторыі ён гуляе ролю інтэрпрэтатара.
У краінах з абмежаванай свабодай масавай інфармацыі ён сутыкаецца з праблемамі цэнзуры, ён часта не мае магчымасці бесперашкоднага перамяшчэння і вядзення інтэрв'ю.
Маніжа
Маніжа, поўнае імя Маніжа Далераўна Сангін (народжаная Хамраева; нар. 8 ліпеня 1991, Душанбэ, Таджыкская ССР, СССР) — расійская і актывістка таджыкскага паходжання, аўтарка і выканальніца песень, рэжысёрка музычных відэакліпаў, грамадская дзяячка ў галіне барацьбы з хатнім гвалтам , пасол дабрачыннага фонду «Падары жыццё» (са снежня 2019 года) , пасол добрай волі Агенцтва ААН па справах бежанцаў (са снежня 2020 года).
Tron: Evolution
«Tron: Evolution» — камп’ютарная гульня ў жанры action-adventure з выглядам ад трэцяй асобы, распрацаваная кампаніяй «Propaganda Games» і выдадзеная «Disney Interactive» у 2010 годзе.
Гульнявы ​​працэс
На працягу ўсёй гульні гульцу будуць пастаянна трапляцца розныя ворагі, то гэта «чорныя варты» ці заражаныя праграмы. Часам будуць трапляцца і такія праграмы, якія непаражальныя да некаторых вашых баявым здольнасцей. Вельмі часта гульцу будуць трапляцца Дыск-Станцыі, пры дапамозе якіх ён можа ўдзельнічаць у гульнях і атрымліваць сабе розныя версіі (узроўні), а з атрыманнем версіі гулец атрымлівае і Мбайт, пры дапамозе якіх ён можа паляпшаць свае характарыстыкі. Таксама гэтыя версіі можна зарабіць і ў самой гульні, забіваючы «чорных вартаўнікоў» і заражаныя праграмы, а таксама выконваючы місіі.
Сюжэт
У сетцы Трон з'яўляецца вірус Абраксас, які заражае бяскрыўдныя праграмы. У якасці рэакцыі ў адказ Кевін Флін стварае праграму Анон. Абраксас задавальняе паляванне за Анонам, што прыводзіць апошняга да моста, з якога Анон назірае за забойствам Трона. Квора з'язджае ў Арджыю разам з Анонам расказаць лідару ізаморфаў — Радыі пра здарэнне, але прыбыўшы да Радыі, яны даведаліся, што CLU ужо паспеў расказаць ўласную версію гібелі сістэмнага адміністратара. Пачуўшы праўду ад Кворы, Радыя рассылае вестку па ўсёй сеткі. CLU пачынае паляванне на Анонам, адначасна распавядаючы Радыі аб тым, што ён стварыў Абраксаса з звычайнага ізаморфа. Радыя пасылае Анона знайсці Гібсана — ізаморфа, які даў прытулак Кевіну Фліну. У бітве з Абраксасам апошні ператварае Гібсана ў вірус і Анону даводзіцца забіць яго. Вярнуўшыся ў амаль разбураную Арджыю, Анон мае намер забіць Абраксаса, і ў выніку вірус закідвае абломкамі. Кевін Флін даў Анону заданне знайсці выкрадзеную Квору і вярнуць яе цэлай. Адправіўшыся на флагман CLU — Рэгулятар, Анон ўступае ў бітву з Абраксасам і канчаткова забівае яго. Анону атрымоўваецца выратаваць Квору, але ён сам гіне. Далей Кевін Флін забірае Квору.
Музычнае суправаджэнне
Музыка для гульні напісаная Сашам Дзікісянам (Sonic Mayhem), Крысам Веласка (God of War) і Кевінам Мантэем. Дзве кампазіцыі («Derezzed» і «The Grid»), напісаныя Daft Punk, былі ўзятыя з саўндтрэка фільма Трон: Спадчына.
Музей сексу (Нью-Ёрк)
«Музей сексу» адкрыў свае дзверы 5 кастрычніка 2002 на куце Пятай Авеню і 27-ай Вуліцы ў горадзе Нью-Ёрку (ЗША), пад скарочаным назвай «MoSex» (што сугучна з фразай: «Больш сексу»). Экспазіцыя музея распавядае аб развіцці і змене сексуальнай культуры ў Амерыцы. У цяперашні час «Музей Сексу» мае сем пастаянных выстаў і тры вэб-праекту анлайн.
Заснавальнік і кіраўнік «Музея Сексу», Дэніела Глака (Daniel Gluck). Загарэўшыся ідэяй стварэння такой установы яна цалкам прысвяціла сябе даследаванню гісторыі, развіцці і культурнага значэння чалавечай сексуальнасці. У адпаведнасці з гэтай ідэяй, музей імкнецца да адкрытасці ў абмеркаваннях пытанняў аб сексе, падаючы публіцы апошнія дасягненні і адкрыцці сучаснай навукі. «Музей Сексу» збірае свае экспанаты па ўсім міры. Прыватная калекцыя папаўняецца матэрыяламі з розных кантынентаў і аб разнастайных культурах, дэманструе розныя перыяды часу. Супрацоўнікі збіраюць, захоўваюць і аналізуюць матэрыялы СМІ, калекцыі малюнкаў і карцін, фатаграфіі, кінафільмы і відэазапісы, старажытныя экспанаты і новыя тэхналогіі.
З'яўляючыся адным з цэнтраў сексуальнай адукацыі, музей мае разнастайную праграму мерапрыемстваў, уключаючы тэатралізаваныя паданні, лекцыі і семінары. Наведвальнікі могуць наведаць і электронную краму музея, які прапаноўвае багаты асартымент сексуальна-эратычных тавараў і цацак.
Але не ўсё могуць наведаць «Музей Сексу». Жадаючаму ўбачыць яго экспанаты павінна быць не менш 18 гадоў.
Басовішча 1993
Басовішча 1993 — чацвёрты фестываль беларускай музыкі «Басовішча», які адбыўся з 16 па 17 ліпеня 1993 года ў мястэчку Гарадок у Беластоцкім павеце Польшчы па ініцыятыве БАС. З 1993 года на «Басовішчы» дзеля будавання дыялогу і партнёрства маладога пакалення беларусаў і палякаў пачалі выступаць і польскія гурты. Тры ўзнагароды на фестывалі атрымаў гітарыст Слава Корань.
Палярнае струменевае цячэнне
Нягледзячы на тое, што для фізікаў ўутварэнне і існаванне палярных цячэнняў — па большай частцы ўсё яшчэ загадка, найбольш часта называюцца дзве крыніцы для падтрымання іх існавання: цэнтральны аб'ект (напрыклад, чорная дзірка) і акрэцыйны дыск. Дыскі, якія існуюць вакол многіх зорак, здольныя спараджаць палярныя бруі, але тыя, што існуюць каля чорных дзірак — самыя хуткія і актыўныя. Гэта тлумачыцца тым, што хуткасць бруі прыкладна такая ж, як хуткасць уцёкаў цэнтральнага аб'екта, — і хуткасць палярных плыняў каля чорных дзірак блізкая да хуткасці святла, у той час як хуткасць плыняў каля протазоркі значна менш. Дакладны механізм утварэння бруй з акрэцыйнага дыска не ясны, але мяркуецца, што ён складаецца ўва ўтварэнні дыскамі складаных магнітных палёў, якія прымушаюць бруі зводзіцца разам. Часткова гэты механізм можа нагадваць гідрадынамікі сопла Лаваля.
Лепшым спосабам разумення гэтага механізму лічыцца вызначэнне складу бруй ў месцы, дзе яны могуць быць непасрэдна убачаныя. Напрыклад, плазма з бруі каля чорнай дзіркі будзе мець розны склад у залежнасці ад таго, ці адбываецца яна з акрэцыйнага дыска (электрон-іонная) або з чорнай дзіркі (электрон-пазітронная). Плазма таксама мае розны спектр выпраменьвання, такі як рэнтгенаўскія або радыёхвалі.
Юрыс Алунан
Юрыс Алунан (Juris Alunāns;, маёнтак Яункалснава, Латвія — ) — латышскі паэт і грамадскі дзеяч; заснавальнік нацыянальнай пісьмовай паэзіі.
Атраднае (Любанскі раён)
Да 1969 года вёска мела назву Бычкі.
Юрыс Алунан
Біяграфія
Скончыў Тартускі ўніверсітэт (1861). 3 1862 г. рэдактар першай латышскай газеты («Пецярбургская газета»). Аўтар зборніка «Песенькі» (1856, пераклады класікаў сусветнай паэзіі), эпіграм. Складальнік зборніка навукова-папулярных артыкулаў «Двор, прырода і сусвет» (т. 1—3, 1859—61), у якім змешчаны матэрыялы па геаграфіі, гісторыі Расіі, мовазнаўстве. У вершах выступаў супраць самадзяржаўя, клерыкалізму, абуджаў нацыянальную самасвядомасць латышскага народа, удасканальваў нацыянальную латышскую мову.
Ніжняя вуліца (Гомель)
З гісторыі
Пачала фарміравацца ў даваенную пару ў мясцовасці, якую ў народзе называлі Балотам або Бязодным балотам. Па ўспамінах старажылаў, там нярэдка грузлі і патаналі, як свойскія жывёлы (каровы), так і людзі. Фарміраванне вуліцы адбывалася разам з асушэннем гэтага балота. Рэшткі дрэнажнай сістэмы дагэтуль заўважаюцца на ўчастку вуліцы, паралельным 2-му завулку Крупскай.
Назва, верагодна, узнікла на аснове ландшафтных асаблівасцей — вуліца будавалася ніжэй адносна і ўзгоркавай часткі Прудка (на захадзе), і прылеглага калгаснага поля (на ўсходзе).
Мірдза Эдуардаўна Абала
Мі́рдза Эдуа́рдаўна А́бала (Mirdza Ābola;, воласць Світэнэ, Латвія — ) — латышскі літаратуразнавец. Доктар філалагічных навук (1956).
Біяграфія
Скончыла ў 1949 годзе Латвійскі ўніверсітэт.
Навуковая дзейнасць
Даследчыца творчасці Я. Судрабкална, беларуска-латышскія гістарычных і літаратурных сувязей (кніга «Дружба, умацаваная ў вяках», з Д. Вікснай, 1977). Была знаёма з П. Броўкам, П. Глебкам, У. Караткевічам, А. Мальдзісам, С. Панізнікам. Прымала ўдзел у складанні навуковага збору твораў Я. Райніса (т. 1—3, 5—7, 17; варыянтаў 1—3). Аўтар прац «Райніс і беларусы» (1975), «Ян Судрабкалн і беларусы» (1977). Складальнік латышска-беларускага і беларуска-латышскага слоўніка. На латышскую мову пераклала зборнік прозы У. Караткевіча «Чазенія» (1976), шэраг апавяданняў Я. Коласа і інш. Прэзідэнт Латышскай асацыяцыі беларусістаў (з 1991).
Аляксей Кузьміч Гардзіцкі
Аляксей Кузьміч Гардзіцкі (, в. Пугачова Брэсцкага павета, з 1979 года ў межах Брэста — ) — беларускі літаратуразнавец і.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў аддзяленне беларускай мовы і літаратуры Брэсцкага педагагічнага інстытута (1956). Працаваў завучам Мікашэвіцкага дзіцячага дома, сакратаром райкама камсамола, журналістам на Брэстчыне. У 1959—1962 гадах — аспірант, у 1962—1966 — навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры АН БССР. Працаваў старшым рэдактарам Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па друку. Член СП БССР (1970). З 1972 — літкансультант СП БССР. Член КПСС.
Творчасць
З рэцэнзіямі і артыкуламі на літаратурныя тэмы пачаў выступаць у 1959 годзе (брэсцкая абласная газета «Заря»). Працы прысвечаны пытанняма сучаснай літаратуры, літаратурных узаемасувязей.
Аўтар кніг дыялогаў, інтэрв'ю, гутарак пра літаратуру «Дыялогі» (1968), «Сустрэчы» (1972), «Зразумець як сваё» (1977), «Вачыма сяброў» (1977), «Сябрына» (1986), «Гутаркі» (1988). Напісаў літаратуразнаўчую працу «Пра майстэрства дэталі» (1969) і брашуру «Творчасць Івана Шамякіна» (1971). Выступаў і як аўтар празаічных мініяцюр і літаратурных эцюдаў. Складальнік зборніка «Беларускія савецкія паэты» (на грузінскай мове, Тбілісі, 1978), біябібліяграфічных даведнікаў «Пісьменнікі савецкай Беларусі» (1981) і «Беларускія пісьменнікі: 1917—1990» (1994).
Трон (гульня)
Tron — аркадная камп'ютарная гульня, распрацаваная ў 1982 годзе, якая вырабляецца і распаўсюджваецца Bally Midway. Яна заснавана на фільме Walt Disney Productions Трон, які быў выпушчаны ў тым жа годзе. Гульня складаецца з чатырох падгульняў, натхнёных падзеямі навукова-фантастычнага фільма. У ёй прысутнічаюць некаторыя персанажы і абсталяванне з фільма, напрыклад, светлавыя матацыклы, баявыя танкі і Вежа ўводу-вываду. Даход ад гульні перавысіў першапачатковы даход ад фільма.
У 1983 годзе Midway выпусціла працяг Discs of Tron, які быў натхнёнае баямі з фільма, у якіх адбывалася кіданне дыска. Іншым працягам стала камп'ютарная гульня 2003 Tron 2.0. 10 студзеня 2008 годзе гульня была выпушчаная для Xbox Live Arcade пад брэндам Disney Interactive.
У фільме 2010 года Трон: Спадчына гульнявы аўтамат з гэтай гульнёй з'яўляецца ў адным з эпізодаў. Ён апісваецца як вырабляны кампаніяй ENCOM International, а не Bally Midway. Ён таксама прысутнічае на прома-сайце «ENCOM International».
Гульнявы аўтамат
Гульня пастаўлялася ў трох відах гульнявых аўтаматаў: звычайны вертыкальны, міні вертыкальны і гарызантальны. Дызайн вертыкальнага аўтамата звязаны з фільмам. Яго асаблівасцю з'яўляюцца дзве крыніцы падсвятлення і намаляваныя на ім флюарэсцэнтнай фарбай лініі, якія нагадваюць блакітныя і чырвоныя ланцугі мікрасхем з фільма «Трон». У цёмным пакоі гульнявых аўтаматаў лініі свяціліся.
Ва ўсіх аўтаматах прысутнічае джойсцік з 8 напрамкамі для руху, адной кнопкай для стральбы або кіравання хуткасцю і дыск для кіравання кірункам агню (такі ж набор элементаў кіравання выкарыстоўваўся ў Kozmik Krooz'r, іншай гульні Midway.
Гульнявы ​​працэс
Гулец прымае ролю аднаго з персанажаў фільма «Трон» і павінен прайсці чатыры падгульні, у кожнай з якіх ёсць 12 узроўняў з нарастаючай складанасцю. Узроўні названыя ў гонар моў праграмавання, у прыватнасці «BASIC», «RPG», «COBOL», «FORTRAN», «SNOBOL», «PL1», «PASCAL», «ALGOL», «ASSEMBLY», «OS», «JCL» і «User»(пасля гэтага яшчэ раз паўтараецца «User»). Перш чым прайсці на новы ўзровень, неабходна скончыць усе падгульні на бягучым узроўні.
Стральчатка трохзубец
Стральчатка трохзубец (Acronicta tridens) — матылёк з сямейства совак (Noctuidae). Распаўсюджаны па ўсёй Еўропе.
Біялагічнае апісанне
Пярэднія крылы буравата-шэрыя з чорнымі рыскамі. Заднія — у самца бялёсыя, у самкі — буравата-шэрыя. Размах крылаў да 40 мм. Матылёк вельмі падобны на Acronicta psi. Адрозніць іх можна ў большасці выпадкаў толькі з дапамогай аналізу геніталій. Аднак, звычайна, Acronicta psi цямней, заднія крылы ніколі не бываюць белымі, што часта ўласціва самцу Acronicta tridens. Вусень цёмна-шэры, з чырвона-жоўтай падоўжнай паласой на спінцы, якая перарываецца чорнымі папярочнымі лініямі, на баках чырвоныя і белыя плямы. На першым брушным сегменце зверху маецца кароткі спінны выраст, на 11-м — невялікі горбік. Цела пакрыта кароткімі валасінкамі. Даўжыня дарослага вусеня да 40 мм. Кукалка бурая, у лёгкім павуцінным кокане. На працягу года Acronicta tridens дае дзве генерацыі; першая шкодзіць у чэрвені — ліпені, другая — у жніўні — верасні. Сілкуецца многімі відамі раслін, сярод якіх неабходна адзначыць яблыню, грушу і ружу.
Брацлаўшчына
Брацлаўшчына (Брацлавщина) — гістарычная вобласць ва ўсходнім Падоллі ў XIV—XVIII стст. Займала тэрыторыю сучаснай Вінніцкай вобласці Украіны, а таксама часткова Чаркаскай, Кіраваградскай і Адэскай абласцей. Назва паходзіць ад горада Брацлаў — яе адміністрацыйнага цэнтра.
У 1362 годзе землі Брацлаўшчыны былі захоплены вялікім князем літоўскім Альгердам. У 1460-х гадах на тэрытарыяльнай аснове Брацлаўшчыны было створана Брацлаўскае ваяводства, якое пасля заключэння Люблінскай уніі адышло да Кароны Польскай. Насельніцтва Брацлаўшчыны актыўна ўдзельнічала ў вызваленчых паўстаннях супраць польскага панавання. Сярод іх варта адзначыць Брацлаўска-Вінніцкае паўстанне, паўстанні Касінскага, Налівайкі, Жмайлы, Федаровіча і Паўлюка. У 1648 годзе на вызваленай ад польскай шляхты Брацлаўшчыне была створана новая адміністрацыйная адзінка — Брацлаўскі полк, казакі якога бралі ўдзел у бітвах паўстання Хмяльніцкага.
Пасля заключэння Андросаўскага перамір'я 1667 года, па ўмовах якога Украіна была падзелена паміж Рускім царствам і Рэччу Паспалітай, Брацлаўшчына, як і ўся Правабярэжная Украіна, адышла да апошняй. Аднак антыпольскія паўстанні не цішэлі. Іх узначальвалі гетман Пётр Дарашэнка, палкоўнікі Андрэй Абазін і Сямён Палій. Апошні быў правадыром буйнога паўстання супраць польскай шляхты. У 1712 годзе пасля падпісання Пруцкага мірнага дагавора Брацлаўскі полк быў скасаваны.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай ў 1793 годзе Брацлаўшчына ўвайшла ў склад Расійскай імперыі і на яе тэрытарыяльнай аснове было створана Брацлаўскае намесніцтва (Брацлаўскі, Вінніцкі, Гайсінскі, Тульчынскі, Ямпальскі, Магілёўскі, Махноўскі, Ліпавецкі, Пяцігорскі, Бершадскі, Літынскі, Хмяльніцкі, Сквірскі паветы). У 1796 годзе (1797) пасля ліквідацыі намесніцтваў у Расіі тэрыторыя Брацлаўшчыны (разам з Падольскім намесніцтвам) увайшла ў склад Падольскай (большай часткай) і Кіеўскай губерняў (Пяцігорскі, Сквірскі, Махноўскі, Ліпавецкі паветы; апошнія — цяпер Вінніцкая вобл.).
Даніэл Набароўскі
Даніэл Набароўскі (Daniel Naborowski; 1573—1640, Кракаў) — паэт, перакладчык, лекар, дыпламат, дзеяч кальвінізму ў Вялікім Княстве Літоўскім.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і кракаўскага аптэкара. З юнацтва імкнуўся да навук, у 1590 годзе паступіў у Вітэнбэрскі, праз два гады ў Базельскі ўніверсітэт. 12-гадовае знаходжанне за мяжой вызначыла навуковы кругагляд Набароўскага, асаблівую ўвагу ён надаваў медыцыне. Вынікам яго навуковых інтарэсаў сталі медыцынскія трактаты «Аб тэмпераменту» (De temperamentis, 1593), «Тэарэмы пра яды (лекі)» (De venenis, 1594) і філасофская праца, якая стала дысертацыяй ― «Этычны дыспут пра прыгажосць». У 1601 годзе слухаў лекцыі Галілея ў Падуе.
Жывучы ў Страсбургу, навучаў французскай і нямецкай мовамі сына ваяводы віленскага Крыштафа Радзівіла ― Януша Радзівіла, затым маладога Рафала Ляшчынскага ― прадзеда караля Станіслава Ляшчынскага. У 1602 годзе Януш Радзівіл запрасіў Набароўскага ў якасці асабістага лекара, настаўніка і сакратара ў Нясвіж. Там, а таксама ў Вільні, Дзяляцічах, Капылі Набароўскі і пражыў доўгі час.
Разам з Я. Радзівілам браў удзел у палітычным жыцці Вялікага Княства Літоўскага, суправаджаў Радзівіла ў паездках па Еўропе. У 1602—1633 гг. прадстаўляў у судах інтарэсы Януша і Кшыштафа (Пяруна) Радзівілаў.
Па вяртанні князя ў Нясвіж, пасылаўся ім з таемнымі даручэннямі да еўрапейскіх правіцеляў. У 1633 годзе выбраны віленскім суддзёй гродскім. Быў кальвіністам, але стараўся захоўваць добрыя адносіны з каталікамі.
У 1639 годзе, пасля таго як пасерб Набароўскага выпадкова стрэліў з лука ў абраз віленскага касцёла св. Міхаіла, віленскія жыхары разбурылі кальвінскі храм і пакаралі смерцю некалькі пратэстантаў. З-за перажыванняў, Даніэль Набароўскі цяжка захварэў і праз год памёр.
Творчасць
Даніэля Набароўскага літаратуразнаўства з поўным правам лічыць пачынальнікам новага віду ў паэзіі барока. Такое змешванне стыляў незвычайна ў адным паэце сярэдзіны XVII стагоддзя: гэта і панегірыкі, і эпіграмы, і фрашкі. Тэмы досыць шырокія: любоўная лірыка, бытавыя карціны, філасофскія развагі. З Набароўскім ў польскую літаратуру прыйшлі як барочныя плыні консэптізм і культэранізм ― вытанчаная гульня слоў, іх сэнсавыя адценні, эфектна-мудрагелістая складанасць вобразаў, больш ўскладненая форма верша.
Набароўскі звычайна не апісвае рэальнасць. Напрыклад, у лірычным вершы «На вочы каралевы агліцкай» ён выходзіць на абагульненыя асацыяцыі: «Твае ж, каралеўна, вочы сутнасць у выніку / свяцілы, зоркі, сонцы, нябёсы і багі».
У іранічна-філасофскім вершы «Omnia si pebdas famam etc», ён устаўляе лацінскія словы: Fama za nic nie stoi, gdy nie masz pieniędzy, Żaden nie da szeląga, byś był sto lat w nędzy. Perdas to marne słówko; servare potrzeba, By nie przyszło na starość żebrać sztuki chleba, Bo omnia straciwszy żaden nie ratuje, Ba, i szelągiem jednym więcej nie daruje. O memento, memento, na cię by pamiętać, Mógłby się człowiek nigdy lichoty nie lękać. O nieszczęście, nieszczęście, gdybyś chłopem było, Tak bym clę kijem walił, ażbyś się kurzyło!
Не чужы Набароўскаму і гумар, яму належыць некалькі фрашак ― дасціпных вершаваных мініяцюр. Вось адна з іх ― «Łazarz do bogacza»: Jak błogosławiony z błota, Jak złodziej rzeczon od złota, Jak szwiec od świece nazwany, Jak człowiek, człek malowany, Tak Jezuita z Jezusa, Strzeż się go, własna pokusa.
Перакладаў з латыні вершы Мацея Сарбеўскага, санеты Петраркі з італьянскай мовы, рэлігійныя вершы Дзю Бартаса з французскай.
Набароўскі як паэт быў амаль невядомы чытачу да XX стагоддзя.
Музей эротыкі
Музей эратычнага мастацтва, скар.: музей эротыкі — музейная ўстанова, якая спецыялізуецца на дэманстрацыі твораў мастацтва сексуальна-эратычнага характару, гісторыі і каранёў сексуальна-эратычных узаемаадносін, асветы, гігіены і медыцынскай пісменнасці. Часта таксама завуцца секс-музеямі. Секс-музеі перацярпелі бум росквіту і былі найбольш папулярныя ў Еўропе ў перыяд з канца 60-х гадоў мінулага стагоддзя і да канца 70-х. Гэты гістарычны перыяд часу замацаваў за сабой назву «сексуальная рэвалюцыя». Пачынальна з 1990-х і да цяперашняга часу сталі звацца музеямі эротыкі або эратычнага мастацтва.
Барок (пасёлак, Любанскі раён)
Баро́к (, Борок) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Дэрэк Вінсэнт Кук
Кар’ера
Прыйшоў да баскетбола ў старэйшай школе і працягнуў сваё захапленне ва Універсітэце Ваёмінга. Адразу пасля атрымання вышэйшай адукацыі форвард адправіўся ў Грэцыю. Але пасля 5 афіцыйных гульняў вярнуўся дамоў і працягнуў сезон у D-League за «Бэйкерсфілд Джэм». А ў сезоне 2016/17 за «Паўночную Арызону Санз». Потым быў год у аўстралійскіх «Дзікіх кошках» і каманды G-League: «Арызона» і «Рапторс 905».
У 2019 годзе ў адкрытым раўндзе быў задрафтаваны канадскімі «Хэмилтон Ханей Баджэрс», выступоўцам у элітнай баскетбольнай лізе Канады. Сезон 2019/20 правёў у італьянскай «Палаканэстра Трыесце» з сярэдняй статыстыкай 5.5 ачкоў, 6 падбораў за 21 гульню. 2020 год форвард пачынаў за «Баджэрсе».
У студзені 2021 года падпісаў кантракт з баскетбольным клубам «Цмокі-Мінск».
Біргіта Тротцыг
Біргіта Тротцыг, народжаная Астра Біргіта К’елен (швед. Birgitta Trotzig, Astri Birgitta Kjellén; нар. 11 верасня 1929, Гётэбарг — 14 мая 2011, Лунд)  — шведская пісьменніца, абраная ў Шведскую акадэмію ў 1993 годзе Яна была адным з самых вядомых аўтараў Швецыі, пісала мастацкую і публіцыстычную прозу, а таксама празаічную паэзію.
Біяграфія
Тротцыг нарадзілася ў Гётэбаргу, Швецыя, яна была адзіным дзіцёнкам у сям’і. Першапачаткова сям’я жыла з бабуляй і дзядулем па матчынай лініі ў Гётэборгу, пазней пераехала ў маленькі горад Крыстыянстад на поўдні, дзе бацькі бацькоў працавалі настаўнікамі. Яна скончыла гімназію ў 1948 годзе. Тротцыг вярнуўся ў Гётэбарг і вывучала гісторыю літаратуры. Яна пачала пісаць для нацыянальнай газеты «Aftonbladet» і для літаратурнага часопіса «Bonniers Litterära Magasin». Выйшла замуж за мастака і скульптара Ульфа Тротцыга і жыла ў Парыжы з 1955 па 1969 разам з мужам; у гэты перыяд яна прыняла рыма-каталіцтва. З-за гэта яна атрымала доступ да розных аспектаў французскай культуры і да хрысціянскай і яўрэйскай містыкі; яе вельмі зацікавілі Сан-Хуан-дэ-ла-Крус і П’ер Тейяр дэ Шардэн.
Біргіта Тротцыг была лаўрэатам шматлікіх літаратурных прэмій, у тым ліку прэміі Эўраліда ў 1997 годзе. Біргіта Тротцыг жыла ў Лундзе і вялікую частку свайго далейшага жыцця заставалася актыўнай у грамадскім жыцці і ў розных праектах Шведскай акадэміі.
15 мая 2011 года Петэр Энглунд апублікаваў вестку пра смерць Тротцыг ўвечары 14 мая пасля працяглай хваробы.
Белы Слуп
Бе́лы Слуп (, Белый Слуп) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Бангі
Заснаваны ў 1889 годзе. Порт на рацэ Убангі (прыток Конга). Вузел аўтадарог. Міжнародны аэрапорт. Эканамічны і культурны цэнтр краіны.
Колін
Ко́лін (Kolín, Kolin) — горад у Чэхіі, у раёне Колін Сярэднячэшскага края. Размешчаны на рацэ Лабе. Насельніцтва горада складае 29,7 тыс. жых. (2003). Плошча 34,9 км ². Чыгуначны вузел.