cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Навамучанікі Беларускія
Беларуская праваслаўная царква 12 снежня 1999 года праславіла ў ліку мясцовашанаваных святых 23-х навамучанікаў, што неслі крыж свайго служэння ў Мінскай епархіі ў XX стагоддзі і былі забіты. Тыя навамучанікі, якія праслаўлены сёння, яўляюць нам узор стойкага і бескампраміснага служэння на «ніве Хрыстовай; служэнне, якое праходзіла ва ўмовах масавых пераследаванняў за веру праваслаўную».
Памяць 15 (28) кастрычніка.
Спевы
Ніжэй пададзеныя спевы ў рэдакцыі Біблейскай Камісіі Беларускай Праваслаўнай Царквы.
Трапар 23 Новамучанікам Беларускім, глас 5
Сабор навамучанікаў і вызнаўцаў нашых, / веру добра эахаваўшы, / у пакутах, бедах і напасцях, як стаўпы непахісныя выстаялі, / маліцеся за нас, каб мы веру непахісную захавалі, / і спасліся душы нашы.
Кандак 23 Новамучанікам Беларускім, глас 3
Свяшчэннамучанікі зямлі нашае, / у цяжкіх выпрабаваннях перамогі знаменне вы пранеслі / і вянцы неўвядальныя атрымалі, / Богу ўгадзіўшы, // за нас Хрысту маліцеся, каб Ён спас душы нашы.
Новы Афон
Новы Афон (Афон Ҿыц, ახალი ათონი, ) — горад у Гудауцкім раёне Абхазіі, на ўзбярэжжы Чорнага мора. Насельніцтва — 1,3 тыс.чал.(2003).
Гарады-пабрацімы:
NGC 3338
NGC 3338 (іншыя абазначэнні — UGC 5826, MCG 2-27-41, ZWG 65.87, PGC 31883) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.
Манмартр
Манмартр (Montmartre, літар. Гара Мучанікаў) — назва 130-метровага ўзгорка на поўначы Парыжа і старажытнарымскага паселішча. У 1860 раён зрабіўся часткай горада, даў назву 18-й муніцыпальнай акрузе.
NGC 3338
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Манмартр
Узгорак Манмартр — самы высокі пункт Парыжа. На вяршыні ўзгорка знаходзіцца базіліка Сакрэ-Кёр, адна з самых папулярных славутасцяў французскай сталіцы. Узысці на Манмартр можна па знакамітай лесвіцы або з дапамогай фунікулёра.
15 кастрычніка 2000 года на Манмартры адкрылі «Сцяну Кахання», на якой на 311 мовах напісана «Я цябе кахаю».
У 2001 на вялікія экраны выйшаў фільм «Неверагодны лёс Амэлі Пулен», месцам дзеяння якога стаў Манмартр. Гэта прыцягнула сюды новую хвалю турыстаў.
Еўразійскі банк развіцця
Еўразійскі банк развіцця (ЕАБР) (Eurasian Development Bank, EDB) — рэгіянальны банк развіцця, які заснаваны Расійскай Федэрацыяй і Рэспублікай Казахстан у 2006 годзе.
У цяперашні час удзельнікамі банка з’яўляюцца шэсць дзяржаў:
Прудок (Слаўгарадскі раён)
Прудо́к (, Прудок) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свенскага сельсавета.
Назва
Назва звязана з існаваннем тут стаўка (прудка). Яшчэ і цяпер сустракаюцца палі ад стаўка, а таксама дзікія камяні (жорны).
Геалогія
За 0,5 км на ўсход ад вёскі, у пойме ракі Пацэя знаходзіцца Пацэйскае радовішча мелу. Пластавы паклад звязаны з адкладамі каньякскага ярусу (верхні мел). Ва ўскрышы залягаюць пяскі, супескі.
Гісторыя
Жыхары в. Прудок, відаць, паходзяць з суседняй вёскі Рагі. Аб гэтым сведчыць надпіс на карце 1777 года — Прудок Рагоскі, дзе былі запруда і млын на р. Козел. У 1884 годзе ў Баханскай воласці Быхаўскага павета, 71 двор, у т. л. 1 кравецкі, 1 калёсны, 462 жыхары, хлебазапасны магазін. Да Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 году многа жыхароў выехалі ад беззямелля ў Сібір, напрыклад, у былую. У 1954—1961 гадах цэнтр Прудоцкага сельсавета.
Інфраструктура
У вёсцы дзейнічаюць крама і сельскі клуб.
Грэг Канілья
Грэг Канілья (Greg Coniglio; нар., , Англія) — англійскі прафесійны снукерны рэферы. Прафесійным дэбютам стала кваліфікацыя да турніру Мастэрс 2007 года. Першым рэйтынгавым матчам, які абслугоўваў Уільямс, стаў паядынак паміж Джо Джогіяй і Рыкі Уолдэнам у кваліфікацыі да адкрытага чэмпіянату Кітая 2007. Абслугоўваў кваліфікацыйныя матчы на чэмпіянаце свету 2011 году.
Спасылкі
Профіль Грэга Канільі на Pro Snooker Blog
BingX
BingX — платформа для абмену крыптавалют. Платформа актыўна выкарыстоўвае 29 тэхналогій для свайго сайта. Сярод іх SPF, Google Font API.
BingX мае 4 аперацыйныя ліцэнзіі з рэгіёнаў ЕС, ЗША, Канады і Акіяніі; прадастаўляе паслугі спотавага гандлю і гандлю вытворнымі больш чым 2 мільёнам кліентаў у больш чым 100 краінах і рэгіёнах па ўсім свеце.
Гісторыя
BingX быў заснаваны ў 2018 годзе ў якасці сацыяльнага гандлю крыптовалютой і атрымаў назву Bingbon. 18 лістапада 2021 года Bingbon быў перабрэндынгаваны ў BingX.
У кастрычніку 2019 года кампанія запусціла функцыю Copy Trading, каб вылучыцца з іншых біржаў. У красавіку 2022 года кампанія стварыла ліцэнзійны крыптовалютный бізнес у Літве.
NGC 3339
NGC 3339 — зорка ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джон Мішук
Джон Мішук, Ян Мішук (John Miszuk; нар., в. Налібакі, цяпер Стаўбцоўскі раён, Беларусь) — канадскі хакеіст беларускага паходжання. Першы хакеіст з Беларусі ў НХЛ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Налібакі ў 1940 годзе. У 1943 годзе нацысты вёску спалілі, а жыхароў вывезлі на прымусовыя працы ў Нямеччыну. Пасля вайны сям’я з нямецкіх лагераў пераязджае ў Канаду. У 1950 годзе туды пераехаў бацька Джона, які неўзабаве знайшоў працу на грыбной ферме. Пасля ён вярнуўся па астатнюю сям’ю і перавёз усіх у Гамільтан (Антарыа). Па вайне ў Гамільтан пераехала і шмат іхніх знаёмых з Налібак.
Джон пачаў гуляць у хакей ва ўзросце 10 год. У 13 год ён стаў гуляць за мясцовыя юніёрскія клубы, а яшчэ праз 7 год дэбютаваў у наймацнейшай хакейнай лізе свету — НХЛ — у складзе амерыканскай каманды «Дэтройт Рэд Уінгз». У наступныя 7 год абаронца Мішук правёў 237 гульняў (7 галоў, 39 перадач) у складзе чатырох каманд Нацыянальнай хакейнай лігі — апроч «Дэтройта», гэта «Чыкага Блэкхокс», «Філадэльфія Флаерз» і «Мінесота Норд Старз». Ён таксама згуляў больш за 200 матчаў у іншай прафесійнай хакейнай лізе WHA, якая ў 1970-я гады канкурыравала з НХЛ. У 37 гадоў Джон Мішук сышоў з прафесіянальнага хакею. Пасля выступаў у клубе ветэранаў.
У пасляспартовым жыцці пайшоў у бізнэс. Спачатку працаваў у Сан-Дыега ў рэстаране. А ў 1980 годзе вярнуўся ў Канаду і сам адкрыў па франшызе рэстаран хуткага абслугоўвання.
У 2019 годзе наведаў родную вёску праз 76 год пасля ад’езду. У чэрвені ён разам з дочкамі Кэтлін і Мэры і ўнучкай Гэйлі прыехаў у Беларусь на тры дні.
Банак
Банак (Bandak) — возера ў Нарвегіі.
Знаходзіцца ў муніцыпалітэтах Kviteseid і Tokke. Плошча паверхні возера 26,4 км². Размешчана на вышыні 72 м над узроўнем мора. Найбольшая глыбіня 325 м. Агульная даўжыня берагавой лініі — 60,16 км.
Crysis 3
Crysis 3 — камп’ютарная гульня, навукова-фантастычны шутар ад першай асобы, распрацаваная нямецкай кампаніяй Crytek і выдадзеная Electronic Arts. Гульня выходзіць 19 лютага 2013 года ў ЗША, 21 лютага 2013 года ў Еўропе для платформаў ПК, Xbox 360 і PlayStation 3. «Crysis 3» выкарыстоўвае гульнявы рухавічок уласнай распрацоўкі Crytek — CryEngine 3, і з’яўляецца другой гульнёй, якая выйшла на гэтым рухавічку. «Crysis 3» з’яўляецца працягам гульні «Crysis 2». Афіцыйна гульня была анансавана 16 красавіка 2012 года.
Сюжэт
Дзеянне Crysis 3 разгортваецца ў 2047 годзе, праз 24 гады пасля падзей другой часткі. У гэты раз нам давядзецца праходзіць сюжэтную лінію за Прарока (Prophet). Прароку з’яўляецца ўяўленне, ў якім Зямлі прыгатавана знішчэнне і ён адзіны, хто пра гэта ведае, яму трэба зрабіць усё, каб перашкодзіць прышэльцам знішчыць дом зямлян.
Месца дзеяння адбываецца як і ў другой частцы ў — Нью-Ёрку. За шмат гадоў горад ператварыўся ў сапраўдныя джунглі, а ўрад ЗША накрыў горад спецыяльным «нанакупалам», які разбіты на сем раёнаў, званых «Сем цудаў». Пад купалам знаходзіцца каранцінная зона, якая населена рэшткамі сіл прышэльцаў, цэфалаподаў (знешні выгляд зменены, Цэфы зараз падобныя на «Чужых» з аднайменнага фільма. Натуральна, дададзены і новыя віды (Ceph). Зону патрулююць супрацоўнікі C.E.L.L., якія засталіся жывымі і вывучаюць дзейнасць цэфаў.
Падчас гульні будзе выкарыстоўвацца яшчэ больш мадыфікаваны, у параўнанні з мінулымі гульнямі серыі, нанакасцюм і зброя, якая адпавядае 2047 года. У гульню вернецца персанаж з Crysis Warhead — Псіх (Psycho) і Тара Стрыклэнд з Crysis 2.
Гульня пачынаецца з уступнага відэароліка, у якім Прарок распавядае пра ўяўленне, пасланае Альфа-Цэфам. Пасля роліка пачынаецца першая місія. Напачатку місіі мы бачым першую катсцэну, у якой Прарока са сваімі людзьмі абуджае Псіх.
Чачораўка
Чачо́раўка (, Чечёровка) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Кабінагорскага сельсавета.
Назва
Назва паходзіць ад назвы ракі Чычарка.
Гісторыя
У сярэдзіне XIX стагоддзя згадваецца як фальварак, які ў 1910 годзе належаў двараніну А. П. Мурамцаву; меўся 1 двор, 7 жыхароў. Да 23 снежня 2009 года ўваходзіла ў склад Васькавіцкага сельсавета.
Інфраструктура
У вёсцы працуе дом сацыяльных паслуг.
Полымя (часопіс)
«По́лымя» — літаратурна-мастацкi i грамадска-палiтычны часопіс. Выдаецца са снежня 1922 года ў Мінску штомесяц на беларускай мове. Найстарэйшае беларускае літаратурна-мастацкае выданне.
Гісторыя
У 1922—1924 гадах да № 3 (11) выданне Беларускага кааператыўна-выдавецкага таварыства «Савецкая Беларусь», у 1924 годзе з № 4 (12) — выданне Дзяржаўнага выдавецтва Беларусі, у 1932—1934 гадах (да № 5) — орган аргкамітэта Саюза савецкіх пісьменнікаў БССР, з 1945 года — Саюза пісьменнікаў Беларусі. У 1932—1941 гадах (да № 3) выходзіў пад назвай «Полымя рэвалюцыі». У гады Вялікай Айчыннай вайны выданне часопіса было прыпынена. Адноўлены ў студзені 1945 года.
На старонках часопіса былі ўпершыню апублікаваны раманы «Людзі на балоце» Івана Мележа, «Птушкі і гнёзды» Янкі Брыля, «Сэрца на далоні» Івана Шамякіна і многія іншыя творы.
Сучаснасць
У 2002—2012 гадах уваходзіў у склад рэдакцыйна-выдавецкай установы «Літаратура і Мастацтва», потым у складзе выдавецкага дома «Звязда».
З 2021 года рэдакцыя часопіса ўвайшла ў штат выдавецтва «Мастацкая літаратура». У часопісе друкуюцца творы беларускіх пісьменнікаў, пераклады твораў класікаў сусветнай літаратуры і сучасных пісьменнікаў замежных краін, артыкулы па пытаннях беларускай культуры і мастацтва, гісторыі, краязнаўства, эканомікі, грамадска-палітычнага і сацыяльнага жыцця Беларусі, рэцэнзіі.
Фано (апалчэнне)
Фано (ፋኖ), таксама FANO або Fanno — узброеная моладзевая групоўка ў Эфіопіі, сабраная з прадстаўнікоў народа амхара, якая сфармавалася ў 2010-х гадах. Павелічэнне ўплыву і ролі арганізацыі адбылося ў 2019 годзе ў сувязі з прыходам да ўлады прэм’ер-міністра Абія Ахмеда Алі.
Ідэалогія
Апалчэнцы прытрымліваюцца ўльтранацыяналістычнай ідэалогіі, якая мае на ўвазе дэмантаж федэральнай сістэмы і аднаўленне цэнтралізаванай «імперскай» дзяржавы, дзе ў мінулым дамінавалі эліты амхара.
Злачынствы
Фано абвінавачваецца ва ўдзеле ў масавых забойствах 58 чалавек ў Метэма (10—11 студзеня 2019), у забойстве сям’і ў Азэза (29 верасня 2019), удзеле ва ўзброеным сутыкненні з рэгіянальнымі і федэральнымі сіламі бяспекі ў Гандэры і Дабаце (19 сакавіка 2020) і масавых забойствах у Хамеры (лістапад 2020).
22 кастрычніка 2021 года ў горадзе Дэсэ апалчэнцы Фано сабралі натоўп, каб публічна лінчаваць двух выкладчыкаў універсітэта Вало: дацэнта кафедры спартыўных навук Бірхану Гідэй і матэматыка Хайле Хабенам Антэнех. Прычынай расправы стала іх тыграйскае паходжанне. Раней былі распаўсюджаны спісы супрацоўнікаў-тыграйцаў ВНУ. Забойства адбылося на фоне Тыграйскага канфлікту.
Ачамчыра
Ачамчыра (Очамчыра) — горад у Абхазіі, Грузія, цэнтр Ачамчырскага раёна, на ўзбярэжжы Чорнага мора. Насельніцтва — 4,7 тыс.чал.(2003).
Ачамчыра размешчана на вышыні 5 метраў над узроўнем мора. Адлегласць да Сухума — 57 км. Клімат — субтрапічны. Сярэдняя тэмпература — 13,6 °C, тэмпература студзеня — 4,5 °C, ліпеня — 23 °C. Сярэдняя колькасць ападкаў — 1300 мм.
Ігнацы Іваноўскі
Ігнацы Іваноўскі — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, староста менскі ў 1762—1778, пасол на сойм у 1762 годзе, уладар Чаркасаў (Czerkasy) і Заблоці (Zabłoć).
З роду Іваноўскіх герба «Рагаля» зменены, сын Юзафа Міхала і Марыяны князёўны Жыжэмскай.
Македонская дынастыя
Македо́нская дына́стыя — дынастыя імператараў Візантыі ў 867—1056 гг.
Заснавана Васіліем І (867—886) — выхадцам з сялян Македоніі (адсюль назва).
Галоўныя прадстаўнікі: Канстанцін VII Багранародны (913—959), Нікіфар II Фака (963—969), Іаан I Цымісхій (969—976), Васілій II Балгарабойца (976—1025).
Пры імператарах Македонскай дынастыі былі скасаваны рэформы перыяду іканаборства, узаконена феадальная залежнасць сялян, завершана фарміраванне цэнтральнага бюракратычнага апарата, значна пашырана тэрыторыя Візантыі (захоп Балгарыі ў 968—1018, большай часткі Сірыі ў 969—975 і інш.).
Ігар Паўлавіч Клімаў
Ігар Паўлавіч Клімаў  (нар., Светлагорск, Гомельская вобласць) — беларускі мовазнавец. Кандыдат філалагічных навук (1997), дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 студзеня 1968 года ў Светлагорску.
Скончыў у 1992 годзе філалагічны факультэт БДУ, у 1995 годзе — аспірантуру пры кафедры тэарэтычнага і славянскага мовазнаўства БДУ. Абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Мова перакладу Евангелля В. Цяпінскім (графіка, арфаграфія, фанетыка)» (1997).
У 1997—1998 гадах працаваў у Гуманітарна-эканамічным недзяржаўным інстытуце, у 1999—2000 гадах у Мінскім дзяржаўным лінгвістычным універсітэце. З 2000 года дацэнт кафедры беларускай філалогіі і сусветнай літаратуры, дацэнт кафедры беларускай і замежнай філалогіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў.
Барысаўскі дзяржаўны політэхнічны каледж
Барысаўскі дзяржаўны політэхнічны каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў горадзе Барысаў. З’яўляецца філіялам БНТУ.
Ігар Паўлавіч Клімаў
Біяграфія
Сябра Міжнароднай камісіі па біблейных перакладах пры Міжнародным камітэце славістаў. Сябра Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: гісторыя беларускай літаратурнай мовы і іншых славянскіх моў; гісторыя лінгвістыкі тэксту; праблемы біблеістыкі і медыевістыкі, сацыялінгвістыкі; сучасныя працэсы ў беларускай мове; саветалогія.
Барысаўскі дзяржаўны політэхнічны каледж
Гісторыя
Каледж быў створаны загадам Міністра вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР ў 1968 як Барысаўскі політэхнічны тэхнікум. У 2000 годзе тэхнікум атрымаў статус каледжа, у 2014 - стаў філіялам Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Ігар Паўлавіч Клімаў
Навуковая дзейнасць
Спецыяліст па помніках старажытнага беларускага пісьменства. Паліглот (валодае ўсімі славянскімі мовамі, англійскай і нямецкай мовамі, ведае класічныя мовы).
Барысаўскі дзяржаўны політэхнічны каледж
Спецыяльнасці
Каледж праводзіць навучанне па наступных спецыяльнасцях сярэдняй спецыяльнай адукацыі :
Ігар Паўлавіч Клімаў
Навуковая дзейнасць
Мае каля 30 публікацый у беларускіх і замежных навуковых выданнях.
Аліўе Мартэл
Спасылкі
Профіль Аліўе Мартэла на Pro Snooker Blog
Брэймсватн
Брэймсватн (нарв.: Breimsvatn) — возера ў Нарвегіі.
Цярухскі сельсавет
Цяру́хскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Церуха.
11 студзеня 1973 года цэнтр Студзёнагуцкага сельсавета Гомельскага раёна перанесены ў вёску Церуха, сельсавет перайменаваны ў Цярухскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 4047 чалавек, з іх 84,4 % — беларусы, 7,9 % — украінцы, 6,5 % — рускія.
NGC 3340
NGC 3340 (іншыя абазначэнні — UGC 5827, MCG 0-27-42, ZWG 9.101, PGC 31892) — галактыка ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Піцунда
Піцунда  — курортны горад у Абхазіі на ўзбярэжжы Чорнага мора. Насельніцтва — 11 тыс.чал.(1991).
Абдалар (Лачын)
Абдалар (Abdallar) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Сяргей Чэткавіч
Сяргей Чэткавіч (чарн. Сергеј Ћетковић;, ) — папулярны чарнагорскі спявак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Цітаградзе (цяпер Падгорыца) у Чарнагорыі 8 сакавіка 1975 года. Скончыў музычную школу «Vasa Pavić» і музычную акадэмію ў Цэцінье.
Пачаў займацца музыкай з васьмі гадоў. У 10 гадоў заняў другое месца на дзіцячым фестывалі Naša radost. У 13 гадоў стаў удзельнікам гурта «Vatrena srca», дзе іграў на фартэпіяна і спяваў вакальныя партыі. З 1994 года спяваў у гурце «Амфитеатар». Пасля яго распаду ў 1998 годзе Сяргей распачаў сольную кар'еру і выступіў на фестывалі Suncane Skale з песняй «Била си ружа» (Ты была ружай). Пасля двух гадоў работы ён выдае свой першы альбом «Кристина», які меў вялікі поспех на прасторы Югаславіі. У 2000 годзе ўпершыню ўдзельнічае ў Будванскім фестывалі з песняй «Sati,dani,godine» (Гадзіны, дні, гады). У снежні 2002 спявак выпускае свой другі дыск «Буди ми вода». У 2003 годзе Сяргей зноў удзельнічае ў Будванскім фестывалі, дзе атрымоўвае галоўны прыз за песню «Постојим и ја». У 2004 годзе ўдзельнічае ў адборы Сербіі і Чарнагорыіі ("Европесма-2004") на Еўрабачанне, дзе с песняй «Ne mogu da ti oprostim» займае 8 месца. На наступны год ён прэзентуе свой трэці альбом „Кад ти затреба“. На пачатку лістапада 2007 года выхозіць яго чацвёрты альбом «Pola moga svijeta» (Палова майго свету). У тым жа годзе Сяргей арганізаваў вялікі тур па краінам былой Югаславіі, які меў вялікі поспех. Ён увесь час рабіў новыя незапланаваныя канцэрты. Самым вялікім поспехам карысталася яго песня «Погледи у тами» (Позіркі ў цемры). На "Беовизији" ў 2007 і 2008 гадах атрымоўваў узнагароду як лепшы поп-спевак года ў Сербіі. У 2010 годзе Сяргей выпускае новы альбом «Dva minuta» (Дзве хвіліны).
19 лістапада 2013 года быў абраны прадстаўніком Чарнагорыі на песенным конкурсе "Еўрабачанне-2014". З песняй "Моj свjет" (Мой свет) ён упершыню вывеў сваю краіну ў фінал гэтага конкурсу, дзе заняў 19 месца.
5-я брыгада (Зімбабвэ)
5-я брыгада (5th Brigade) — элітнае падраздзяленне арміі Зімбабвэ. Створана ў 1981 годзе з трох былых батальёнаў Афрыканскай нацыянальна-вызваленчай арміі Зімбабвэ.
Гісторыя
Падраздзяленне створана ў 1981 годзе. Першым камандуючым пятай брыгады быў палкоўнік Перэнчэ Сіры. У падраздзяленні былі ўласныя кодэксы, уніформа, і абсталяванне, выдатнае ад астатніх воінскіх фарміраванняў зімбабвійскай арміі. Яе галоўнай адметнай прыкметай з’яўляліся чырвоныя берэты, хоць часам байцы 5-й брыгады дзейнічалі ў грамадзянскім адзенні.
На першым этапе існавання, брыгада знаходзілася ў Гверу.
З 1982 года, падчас грамадзянскай вайны ў Мазамбіку, падраздзяленне змагалася на баку ўрада ФРЭЛІМА.
У студзені 1983 года для падаўлення бунту 5-я брыгада зімбабвійскай арміі накіравалася ў Паўночны Матабелелэнд. Пратэст быў жорстка падаўлены. Паводле афіцыйных звестак, загінула 429 чалавек, праваабаронцы сцвярджаюць, што колькасць загінулых магла дасягаць 20 тысяч.
У 1988 годзе брыгада расфармавана, але ў 2006 было прынята рашэнне аб аднаўленні падраздзялення.
Ваенная тэхніка
Брыгада мае ў распараджэнні танкі Т-54 і Т-55, а таксама бронетранспарцёры БРДМ-2 і БТР-152.
Георгій Сцяпанавіч Грыгор’еў
Георгій Сцяпанавіч Грыгор’еў (нар., в. Лошкі, Мажайскі павет, Маскоўская губерня — , в. Ваўчкі, Віцебскі раён) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Пасля заканчэння сямігадовай школы паступіў у чыгуначнае вучылішча ў Любліне.
У лютым 1942 года трапіў на фронт. Неаднаразова прабіраўся ў тыл праціўніка і ўдзельнічаў у самых рызыкоўных аперацыях.
Служыў у 114-й стралковай брыгадзе, а са студзеня 1944 года — у 94-й асобнай гвардыі разведроты.
У ноч з 19 на 20 студзеня 1944 года групе разведчыкаў пад кіраўніцтвам Грыгор’ева было загадана прабрацца да перадавых варожых пазіцый у раёне вёскі Ваўчкі (на поўдзень ад Віцебска) і ўзяць у палон афіцэра. Разведчыкам удалося выявіць нямецкі штаб, захапіць жывымі двух «языкоў». У перастрэлцы Георгій Грыгор’еў атрымаў сур’ёзнае раненне. Разведчыкі былі блакіраваныя. Коштам уласнага жыцця ён дапамог таварышам адысці і адвесці з сабой палонных.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі сяржанту Грыгор’еву Георгію Сцяпанавічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Паяць
На тэрыторыі воінскага мемарыяльнага комплексу імя Ленінскага камсамола ў 2013 годзе быў устаноўлены помнік.
Crytek
Crytek GmbH (часта — Crytek Studios; далей — Crytek) — таварыства з абмежаванай адказнасцю (GmbH), нямецкая прыватная кампанія, якая спецыялізуецца на распрацоўцы камп'ютарных гульняў, гульнявых рухавічкоў і камп'ютарных графічных тэхналогій. «Crytek» створана трыма турэцкімі братамі, Джэватам (Cevat Yerli), Аўні (Avni Yerli) і Фарукам Ерлі (Faruk Yerli) у 1999 годзе. Асноўны штаб Crytek знаходзіцца ў горадзе Франкфурт-на-Майне, Германія. Пяць іншых даччыных студый знаходзяцца ў Кіеве, Украіна (Crytek Kiev), Будапешце, Венгрыя (Crytek Budapest), Сафіі, Балгарыя (Crytek Black Sea), Сеуле, Паўднёвая Карэя (Crytek Korea) і Нотынгеме, Вялікабрытанія (Crytek UK).
Каманда распрацоўшчыкаў Crytek складаецца з 474 супрацоўнікаў, сабраных з усяго свету: Еўропа (422), Канада (6), Злучаныя Штаты (15), Бразілія (1), Чылі (1), Турцыя (16), Ізраіль (3), Расія (8), Індыя (2), Кітай (1), Японія (1), Паўднёвая Карэя (13), Аўстралія (7), Новая Зеландыя (1). Crytek стала вядомая першым чынам за распрацоўку гульні Far Cry і гульнявога рухавічка CryEngine, першага рухавічка, які выкарыстоўвае інструмент PolyBump, які засноўваецца на тэхналогіі нормалмапінгу. Наступныя распрацоўкі фірмы — рухавічок CryEngine 2 і гульня Crysis, якая грунтуецца на ім.
Сіп белагаловы
Белагаловы сіп (Gyps fulvus) — буйная драпежная птушка сямейства каршаковых, падальнікі.
Апісанне
Вельмі вялікі. Даўжыня цела 95—110 см, размах крылаў 240—280 см. Галава, шыя і верх цела белаватыя, махавыя цёмныя. Ніз цела рыжаваты, у маладых ніз цямнейшы і цёмны каўнер. Ад чорнага грыфа адрозніваецца формай хваста. Звычайна сустракаюцца некалькі асобін разам. Голас: ціхія, чутныя толькі зблізку каркаючыя і шыпячыя гукі, якія выдаюць толькі ў гнездавы перыяд.
Пашырэнне
Распаўсюджаны на засушлівых горных і раўнінных ландшафтах. Арэал разарваны: Паўднёвая Еўропа, Малая Азія і Паўднёвая Азія (акрамя ўсходняй часткі), Паўночная і Паўднёвая Афрыка. Насяляе сухія адкрытыя тэрыторыі на краі абрываў альбо гор (200—2750 м), у пошуках харчавання адзначаны ў далінах і на раўнінах (асабліва пад час качовак).
Аселы. Мноства асобін качуе, у гэты час залятаюць у Ірландыю, Вялікабрытанію, Бельгію, Галандыю, Германію, Данію, Нарвегію, Швецыю, Фінляндыю, Эстонію, Латвію, Літву, Польшчу, Чэхію, Славакію, Венгрыю, Швейцарыю, Румынію, Беларусь, Малдавію, а таксама ў Сібір.
Арэал і агульная колькасць гэтага віду паступова скарачаюцца. На тэрыторыі Беларусі вельмі рэдкі, выпадкова залётны від.
Асаблівсці біялогіі
Гняздо пераважна ў невялікай калоніі, у шчылінах альбо на скальных уступах, у нішах і ўваходах у пячоры, на абрывістых скалах, зрэдку ў старых гнёздах на дрэвах, плоская кучка сухіх галін з высцілкай з галінак і сухой травы.
Яйка адно (калі два, то яны адкладзены дзвюма самкамі), амаль эліптычныя, з шурпатай паверхняй, брудна-белыя са светла-бурымі альбо светла-чырвонымі мазкамі; часам без мазкоў. Памеры: 92,0 х 70,5 мм.
Алесь Рыбак
Алесь Рыбак (поўнае імя: Аляксандр Пятровіч; г., вёска Макаўчыцы, Дзяржынскі раён, Мінская вобласць, цяпер ў межах горада Дзяржынск — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Рана застаўся без бацькоў — загінулі ў час Вялікай Айчыннай вайны. У 1958 г. скончыў беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працаваў у рэдакцыях радашковіцкай, дзяржынскай і бягомльскай раённых газет (1958—1959), часопісе «Вожык», газеце «Калгасная праўда» (1959—1962), на Беларускім радыё (1962—1963), у часопісе «Бярозка» (1963—1964). З 1966 да 1972 г. жыў у Маскве — працаваў старшым карэктарам у Аддзеле апублікавання Актаў Вярхоўнага Савета СССР, рэферэнтам у сакратарыяце Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. Па сумяшчальніцтве выкладаў беларускую мову ў Літаратурным інстытуце ў Маскве. З 1972 г. — намеснік адказнага сакратара праўлення СП БССР, у 1978-? гг. — старшы рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура».
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў рэспубліканскім друку ў 1953 г. Аўтар кніг аповесцей і апавяданняў «Дарогі бываюць розныя» (апавяданні і гумарэскі, 1972), «Што пасееш…» (1982), «Апошняя камандзіроўка» (1985), рамана «Трэба было жыць» (1990). Выдаў кніжку апавяданняў для дзяцей «Сёння прыедзе тата» (1976).
Рагі (Слаўгарадскі раён)
Рагі́ (, Роги) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Свенскага сельсавета.
Назва
Назва вёскі паходзіць ад формы вясковых палявых абшараў у выглядзе рога.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў пачатку XVIII стагоддзя ў складзе Навабыхаўскага графства, якое ў тыя часы належала Сапегам. З 1754 да канца XVIII стагоддзя Рагі знаходзіліся ў закладным уладанні ў віленскіх піяраў і складаліся з дзвюх частак: Вялікія Рагі і Малыя Рагі (Рагоўскі Прудок). Малыя Рагі мелі 38 двароў, 248 жыхароў, Вялікія Рагі — 85 двароў, 524 жыхары. У 1884 годзе ў в. Рагі 103 двары, у тым ліку 8 кравецкіх і 1 кавальскі, 590 жыхароў, хлебазапасны магазін, ветраны млын, карчма. У 1910 годзе ў Баханскай воласці Быхаўскага павета. У 1912 годзе аднакласная школа. У 1924—1954 гадах цэнтр Рагоўскага сельсавета.
Інфраструктура
У вёсцы дзейнічае крама.
Клістэрватн
Клістэрватн (нарв.: Klistervatnet) — возера на мяжы Нарвегіі і Расіі ў даліне ракі Паз. Адміністрацыйна ўваходзіць у Мурманскую вобласць Расіі і камуну Сёр-Варангер Нарвегіі. Плошча 17,2 км², з іх 12,75 ў Нарвегіі. Размешчана на вышыні 21 м над узроўнем мора.
Забрэзскі валун
Забрэ́зскі валун — геалагічны помнік прыроды ў Беларусі, каля аўтадарогі Мінск—Ашмяны. Размешчаны за 2 км на поўдзень ад в. Забрэззе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Вялікі ледавіковы валун ружавата-шэрага сярэднезярністага мігматыту. Даўжыня валуна складае 4,6 м, шырыня 3,6 м, вышыня 1,7 м, у абводзе 12,8 м, аб'ём 15 м³, маса каля 40 т. Прынесены ледавіком каля 200—120 тысяч гадоў назад з паўднёвай Карэліі. На паверхні Забрэзскага валуна захавалася вялікае паглыбленне глыбінёй да 10 см і 50—70 см у папярочніку.
Дроп
Дроп, таксама Драфа (Otis tarda) — буйная птушка сямейства драфіных, знешнім выглядам некалькі нагадвае невялікага страуса. Распаўсюджаная галоўным чынам у стэпавых і паўпустынных раёнах Еўразіі, месцамі сустракаецца на адкрытых прасторах больш паўночных шырот. Часта селіцца на пашах, ворнай зямлі.
У заходняй і паўднёвай частках арэала — пераважна аселая птушка, на поўначы і ўсходзе — пералётная альбо часткова пералётная.
Дроп сілкуецца расліннай і жывёльнай ежай — травой, зелянінай культурных раслін, насякомымі, часам яшчаркамі і мышападобнымі грызунамі. Гняздуецца з красавіка па чэрвень, у кладцы — 1-3 яйкі жаўтлявай, зялёнай або блакітнаватаю афарбоўкі са складаным малюнкам.
У XIX стагоддзі гэтая птушка ў Расіі лічылася папулярным аб'ектам палявання. Некалі шматлікая і шырока распаўсюджаная птушка, у XX стагоддзі дрофа стала вельмі рэдкім, знікаючым у дзікай прыродзе відам. Па гэтай прычыне ў цяперашні час дроп знаходзіцца пад аховай Чырвонай кнігі Міжнароднага саюза аховы прыроды, Чырвоных кніг усіх краін, дзе яна жыве, і розных міжнародных канвенцый. Шэраг праектаў накіраваны на захаванне і рэінтрадукцыі віду ў месцы, дзе ён знік раней. Асноўныя прычыны вымірання звязаныя з дзейнасцю чалавека — некантралюемае паляванне, выкарыстанне сельскагаспадарчай механізаванай тэхнікі, змена ландшафтаў.
Этымалогія
Раней у літаратуры існавалі розныя назвы: так, у птушка пазначаная словам драхва́ с сінонімамі драфа і дуда́к. Словам дрохва птушка і зараз завецца па-ўкраінску. Рускае і беларускае слова «драфа» узыходзіць да, якое з'яўляецца словаскладаннем асноў «хутка бегаць» і «птушка» (такі ж тып словаскладання назіраецца ў слове *kuropъty «курапатка»).
Будова цела
Вельмі буйная птушка масіўнага целаскладу, з шырокай грудной клеткай і тоўстай шыяй. Самцы памерам прыкладна з індыка, пры гэтым амаль удвая цяжэй самак: іх маса складае 7-16 кг пры даўжыні да 105 см, у той час як самкі звычайна маюць даўжыню 75-80 см і важаць 4-8 кг. Крылы даволі доўгія і шырокія, іх размах 190—260 см. Хвост таксама досыць доўгі, на канцы мае круглявую форму. Ад іншых птушак дропа няцяжка адрозніць не толькі па памерах, але і па магутных неапёраных нагах, добра прыстасаваных для перамяшчэння па зямлі, а таксама па пярэстаму акрасу апярэння.
Знешні выгляд
Адрозніваюць 2 падвіды дропа. Першы — O. t. tarda, распаўсюджаны на большай частцы арэала на ўсход да заходняга і паўднёва-заходняга Алтая, мае больш цёмную шэрую афарбоўку галавы і шыі і больш расплывісты малюнак верхняй часткі цела з вузкімі чорнымі палоскамі стракацін. «Вусы» у гэтай намінатыўнай формы развіты толькі па баках галавы, у той час як у другога падвіду, O. t. dubowskii, які насяляе на ўсход ад Тувы, Мінусінскай катлавіны, паўночна-ўсходняга і паўднёва-ўсходняга Алтая, яны таксама маюцца і ў ніжняй частцы горла. Ва ўсходняй расы малюнак спіны больш рэзкі і грубы, чорныя палоскі на спіне больш шырокія.
Перамяшчэнне
Палёт некалькі нагадвае палёт  — з пастаяннымі і глыбокімі ўзмахамі крылаў, грацыёзны, мерны, але тым не менш хуткі. Шыя выцягнутая наперад, а ногі назад. У паветры птушку вызначыць можна па вялікіх белых палях на крылах і цёмных. Нягледзячы на тое, што дроп выдатна лётае, ён усё ж аддае перавагу перамяшчэнню па зямлі. Непатрывожаная птушка ходзіць павольна, пры гэтым шыю трымае ў вертыкальным становішчы; пры неабходнасці здольная хутка бегаць. Паводзіць сябе асцярожна — пры першых прыкметах небяспекі пераважае стаіцца сярод высокай травы, а калі гэта не атрымліваецца, то неадкладна ляціць. Спалоханы дроп робіць разбег супраць ветру метраў 30, пасля чаго ўзлятае і ляціць па прамой лініі. У паветры група дропаў трымаецца ўразброд на рознай вышыні, не ствараючы якой-небудзь пэўнай фігуры.
Часцей за ўсё дропы сустракаюцца невялікімі групамі, якія складаюцца з асобін аднаго полу, зрэдку паасобку. Восенню і зімой збіваюцца ў чароды.
Гнездавы арэал
Першапачатковыя межы вобласці распаўсюджвання дропа застаюцца нявывучанымі; па аналізе займаных біятопаў мяркуюць, што яе прыродны раён пражывання быў ​​звязаны з паўночнымі лугавымі стэпамі, багатымі высакатраўем. З развіццём чалавецтва лес паступова высякаўся і адступаў на поўнач, што дазволіла птушкам рассяліцца на зачышчаныя тэрыторыі. Свайго апагею арэал, як відаць, дасягнуў у XVIII стагоддзі, калі плошча астэпленых участкаў дасягнула свайго максімуму. Яшчэ ў канцы XIX стагоддзя — пачатку XX стагоддзя дроп быў шырока распаўсюджаны ў паласе стэпаў, лесастэпаў і часткова паўпустынь у Паўночна-Заходняй Афрыцы і Еўразіі ад Пірэнейскага паўвострава да Манголіі і паўднёвага Прымор'я. Былі часы, калі дроп гняздзіўся далёка за межамі стэпавай зоны ў паўночнай частцы Еўропы. Аднак шырокі арэал распаўся на множныя ізаляваныя астраўкі, якія і захаваліся да цяперашняга часу. Пачынаючы з XIX стагоддзя дроп цалкам знік у многіх краінах Еўропы — у Вялікабрытаніі (1832), Швецыі (сярэдзіна XIX стагоддзя), Францыі (1863), Грэцыі (канец XIX стагоддзя), Сірыі (1931), Азербайджане (1940-я), Польшчы (1986) і Малдове (2000). Амаль цалкам пагаслі гнездавыя папуляцыі ў Чэхіі, Славакіі, Балгарыі і Румыніі.
На тэрыторыі былога СССР захавалася некалькі ізаляваных участкаў, дзе дропы размножваюцца рэгулярна: Прычарнаморскі (стэпы Паўночнага Прычарнамор'я, Крым), Данскі, Сярэдняволжскі (галоўным чынам левабярэжжа Волгі ў Саратаўскай вобласці), Ніжняволжскі, Перадкаўказскі, Каспійска-Уральскі, Тургайскі, Перадалтайска-Сібірскі, Усходне-Казахстанскі, Хакаска-тувінскі, Забайкальскі і Прыамурскі. Апошнія дзве папуляцыі большай часткай насяляюць за межамі Расіі на тэрыторыі Манголіі і Маньчжурыі.
Міграцыі
У залежнасці ад раёна пражывання аселы, часткова пералётны або пералётны від. На Пірэнейскім паўвостраве дропы практычна не пакідаюць гнездавы арэал, хоць тыя птушкі, якія насяляюць у Андалусіі, у зімовы час часам адкачоўваюць у бок дэльты ракі Гвадалквівір. Папуляцыі цэнтральнай частцы Еўропы таксама пераважна аселыя, аднак у суровыя снежныя зімы яны раней часта (але не заўсёды) перамяшчаліся на некалькі сотняў кіламетраў у заходнім і паўднёва-заходнім напрамках. Так, з Германіі дрофы мігравалі ў краіны, прылеглыя да Паўночнага мора, — Нідэрланды, Бельгію і Францыю, з раёна Карпат — у Італію праз Харватыю і Славенію, а таксама на Балканы (Сербію, Чарнагорыю, Албанію і Грэцыю). На думку спецыялістаў, схільнасць да міграцыі звязаная не з нізкімі тэмпературамі як такімі, а галоўным чынам з таўшчынёй снежнага покрыва, з прычыны якога птушкі губляюць здольнасць здабываць сабе корм. У апошнія гады міграцыя ў гэтых раёнах не назіралася з прычыны занадта малой колькасці птушак і багацця кармавога рапсу. У Турцыі ў халодны час года частка птушак качуе ў маласнежныя раёны, але за межы краіны не ляціць.
Папуляцыя поўдня Украіны, у тым ліку і прыморскіх раёнаў Херсонскай вобласці, таксама пераважна аселыя. Больш таго, зімой тут збіраецца вялікая колькасць пералётных дрофа з іншых рэгіёнаў. Птушкі, якія гняздуюць у Еўрапейскай часткі Расіі, Казахстане і Заходняй Сібіры, у асноўным тыповыя мігранты (выключэнне — часткова аселыя папуляцыі Саратаўскай і Варонежскай абласцей ). Большай часткай яны зімуюць у паўднёвай Украіне, у паўночна-заходняй частцы Прыкаспійскай нізіны ў Дагестане (у прыватнасці, у запаведніку ), у стэпавым Азербайджане, у меншай ступені на Карскім сугор'і на ўсходзе Турцыі, у Іране і Іраку, абыходзячы Грузію і Арменію. Яшчэ параўнальна нядаўна дрофы масава зімавалі ў раёнах Ісык-Кульскай катлавіны, Чуйскай даліне, астэпленых далінах Туркменістана і Таджыкістана. У цяперашні час у гэтых месцах адзначаны толькі адзінкавыя назіранні гэтых птушак. Дрофы ўсходняй расы большай часткай зімуюць у бясснежных далінах у межах арэалу. Частка забайкальскай папуляцыі пастаянна мігруе на поўдзень ва ўсходнія раёны Кітая аж да даліны Янцзы.
Месцы пасялення
Дроп некалі засяляў выключна дзікія стэпы і паўпустыні, аднак з прычыны гаспадарчай дзейнасці чалавека засяляюць ёю біятопы змяніліся і сталі больш разнастайнымі, а першапачатковыя былі практычна страчаны. У цяперашні час дроп селіцца пераважна на паўзасушлівых адкрытых ландшафтах у лесастэпавай, стэпавай і паўпустыннай зонах Еўразіі, дзе гадавая норма ападкаў не перавышае 600 мм.
Гняздуецца большай часткай на раўніне, хоць часам заходзіць у горныя стэпы. Аддае перавагу роўныя і слаба пагорыстыя ўчасткі стэпаў і лугоў з досыць высокай, але не вельмі густой расліннасцю, пазбягаючы яраў, бэлек, моцных узвышшаў і камяністай мясцовасці. Птушка таксама адсутнічае ў сапраўдных пустынях, пераўвільготненых нізінах, на моцна засоленых участках стэпу. Калі заходні падвід наогул пазбягае якой-небудзь драўнянай расліннасці, уключаючы абзу лесу і стэпы саваннавага тыпу (з групамі дрэў), то ў паўднёва-ўсходнім Забайкаллі дропы наадварот селяцца на адкрытых ландшафтах з рэдкімі хмызнякамі або дрэвамі, на ўзлесках, палянах, на краі рачных поймаў і вільготных нізін з хмызнякамі. У гэтым выпадку самкі з нашчадкамі трымаюцца недалёка ад кустоў або іншых хованак і ў выпадку небяспекі хаваюцца сярод іх.
Птушка спакойна пераносіць нізкія тэмпературы і па гэтай прычыне часам засяляе расчышчаныя ўчасткі больш паўночнай паласы лясоў; аднак яна адчувальная да працяглага снежнага покрыву і багатых снегападаў.
Звычайныя месцы пасялення — палыновыя і злакавыя (галоўным чынам кавыльныя) стэпы, высахлыя тарфянікі, лугавыя азёрныя катлавіны і поймы рэк. Птушка добра прыстасавалася да антрапагенных ландшафтаў і нярэдка аддае перавагу палям з азімымі культурамі, пакладам, сенакосным участкам, раллі, засеянай рапсам, кармавой капустай і люцэрнай. На поўдні Сібіры і ў Казахстане адзначаны паселішчы гэтых птушак на пасевах бульбы і сланечніка. Для гнездзішчаў найбольш ахвотна выбірае месцы з досыць высокай травяністай расліннасцю.
Харчаванне
Харчаванне змяшанае, суадносіны раслінных і жывёльных кармоў змяняецца ў залежнасці ад раёна пражывання, полу, узросту і даступнасці ў пэўны перыяд часу. Дарослыя птушкі ахвотна кормяцца парасткамі, лісцем, насеннем і суквеццямі дзікіх і культурных раслін сямейства,  ,  , ,  (,  і інш.).
Пры недахопе вышэйпералічаных кармоў на працягу кароткага прамежку часу можа харчавацца парасткамі з больш жорсткай, кудзелістай структурай — напрыклад,. Апошняе часам прыводзіць да заўчаснай гібелі птушак з-за праблем са страваваннем. Часам ужывае ў ежу карэнішчы траў —, ,.
Аснову жывёл кармоў складаюць насякомыя і іх лічынкі, сярод якіх асаблівую ролю іграюць прамакрылыя і жукі (,, , ,  і ). Апошнія ўключаюць. Реже ловят клапоў і вусеняў матылёў.
Корм здабывае ў светлы час сутак, у асноўным у ранішнія і вячэрнія гадзіны. У пахмурныя дні можа карміцца ​​і днём. Шчыпле траву, павольна перасоўваючыся па зямлі і робячы частыя прыпынкі. У адрозненне ад жураўлёў, дроп ніколі не раскопвае грунт і не варушыць травяны «лямец» ні нагамі, ні дзюбай, а толькі клюе адкрыты корм. Жывёл ловіць хуткім ударам дзюбы. Перад тым як праглынуць здабычу, птушка нярэдка моцна падтрасае яе альбо дабівае на зямлі. Каб дагнаць хуткую дзічыну, дроп можа зрабіць некалькі хуткіх скачкоў за ёй. Буйная здабыча накшталт заглынаецца рэзкім кідком галавы наперад. Для лепшага пераварвання ежы дроп заглынае дробныя каменьчыкі, якія пасля ў страўніку выконваюць ролю жорнаў.
Агульныя звесткі
Самцы прыступаюць да размнажэння ва ўзросце 5-6 гадоў, самкі — ва ўзросце 3-4 гадоў. Да месцаў гнездзішчаў пералётныя дропы вяртаюцца ранняй вясной, калі толькі з'яўляюцца першыя праталіны — у розных частках арэала гэта можа быць у сакавіку альбо першых чыслах красавіка. Вясновы пералёт адбываецца ў светлы час сутак, як правіла, парамі альбо групамі з 3-6 асобін, радзей у адзіночку. Да сярэдзіны красавіка (у Еўропе — да сярэдзіны сакавіка і нават раней ), пакуль не абсохне зямля, птушкі трымаюцца невялікімі чародамі, пасля чаго збіраюцца непадалёк на загадзя вызначаных пляцоўках-такавішчах, дзе самцы выконваюць складаную шлюбную цырымонію. Такая пляцоўка, пастаянная з года ў год, уяўляе сабой роўнае адкрытае месца, вяршыню альбо схіл пакатага ўзгорка. Пастаянных пар як такіх няма, кожны самец імкнецца адначасова завалодаць некалькімі самкамі. У той жа час і самкі могуць па чарзе спарвацца з некалькімі самцамі. Звычайна самак у групе больш, і такая незбалансаванасць прыводзіць да таго, што кожны самец у сярэднім абслугоўвае «гарэм» з 2-3 і больш самак. Такаванне працягваецца да канца мая, часам да пачатку чэрвеня. У выключных выпадках адзначаны шлюбныя паводзіны з ліпеня па лістапад.
Шлюбная цырымонія
Шлюбнае дзеянне больш інтэнсіўна адбываецца на самым ранні да 8 гадзін, у меншай ступені ў надвячоркавыя (пасля 16 гадзін) або рэдка ў дзённыя гадзіны. На пляцоўцы збіраецца адзін або некалькі самцоў (у вялікіх чародах колькасць іх можа быць да некалькіх дзесяткаў, але ў цяперашні час гэта вялікая рэдкасць), кожны з іх мае свой ​​адасоблены ўчастак дыяметрам да 50 м. У зыходным становішчы такуючы самец дэманструе ўчасткі белага апярэння на крыле і падхвосце — злёгку апускае крылы і падымае вертыкальна хвост, але не выпроствае яго веерам. Час ад часу самец яшчэ больш апускае крылы ўніз і назад, закідвае хвост на спіну. Яго шыя, у звычайным становішчы накіраваная наперад, выгінаецца ў адваротны бок; на валлі моцна раздзімаецца гарлавы мяшок, пёры горла і «вусы» становяцца дыбам. Галава ўціснута ў плечы такім чынам, што з-за ўздуццямі горла і ўскудлачанага апярэння спіны яе амаль не відаць. У рэшце рэшт надыходзіць кульмінацыйны момант, пры якім птушка нагадвае бясформенны белы камяк. У такой позе птушка топчацца і круціцца 10-15 секунд, пасля чаго выпускае паветра з гарлавога мяшка і прымае зыходную пазіцыю. Пры выдыху паветра раздаецца нягучны глухі гук, чутны на адлегласці не больш за 50 м. Пастава нярэдка паўтараецца раз у некалькі хвілін, пры гэтым птушка можа перайсці на новае месца з часткова разадзьмутым горлам. Калі самцоў некалькі, то паміж імі магчымыя канфлікты за права на лепшы ўчастак, аднак у параўнанні з некаторымі відамі агрэсіўныя паводзіны ў гэтым выпадку значна больш слабыя. Прыцягнутыя дэманстрацыйным паводзінамі самцоў, такавішча наведваюць самкі — яны могуць з'явіцца як паасобку, так і невялікімі групамі. Самец імкнецца акружыць самку, якая яго зацікавіла, і звычайна на перыферыі ўчастка адбываецца спарванне.
Гняздо і кладка
Тэрміны адкладкі яек прыкладна аднолькавыя ва ўсіх частках арэала, але з-за надвор'я могуць быць моцна расцягнутыя ў часе. У цэлым птушкі прыступаюць да гнездавання з сярэдзіны красавіка па канец мая. Адна кладка ў сезон; звесткі аб паўторнай кладцы ў выпадку страты першапачатковай супярэчлівыя: у цэнтральнай Еўропе і Расіі такія выпадкі адзначаны былі, у Партугаліі лічацца малаверагоднымі. Гняздо ўяўляе сабой ямку ў грунце, звычайна дыяметрам 25-35 см і глыбінёй 5-10 см. Яго добраўпарадкаваннем займаецца самка: спачатку яна робіць лапамі паглыбленне, затым дзюбай вырывае пакінутыя сцеблы травы і нарэшце круцільнымі рухамі цела надае ямцы круглявую форму. Гняздо можа быць як цалкам адкрытым, так і замаскіраваным пад пучком травы. Бывае, што першапачаткова гняздо размешчана на толькі што засеянай раллі, аднак за перыяд наседжвання і выходжвання птушанят усходы цалкам хаваюць яго. Падсцілка як такая адсутнічае, але ў гняздзе можа ненаўмысна апынуцца некалькі травінак. Адлегласць паміж суседнімі гнёздамі часцей за ўсё вымяраецца сотнямі метраў, але можа быць і невялікай — 35-40 м.
У кладцы, як правіла, два, радзей адно яйка. Вельмі рэдка трапляюцца гнязда з трыма яйкамі, хоць у сярэдзіне XX стагоддзя такія выпадкі былі адзначаны досыць часта. Яйкі падобныя на жураўліныя, але больш круглявыя. Іх памеры: (73-90) х (53-67) мм. Афарбоўка досыць складаная. Асноўны фон — ад светла-глеістага да аліўкава-зялёнага, зрэдку блакітнаваты. Па ўсім яйку раскіданыя плямы рознай велічыні: ад смутнага размытага сыпу да буйных з няправільнай формай. Колер плям буравата-карычневы з няяснымі контурамі. Шкарлупіна моцна блішчыць.
Наседжванне і птушаняты
Наседжванне пачынаецца з першага яйка і працягваецца 21-28 дзён. Сядзіць адна самка; самцы ніякага ўдзелу ў далейшым лёсе нашчадкаў не прымаюць. Пасля пачатку наседжвання самцы паступова збіваюцца ў аднаполыя чародкі і адкачоўваюць да месцаў лінькі. Сярод высокай травы выявіць самку досыць складана — яна сядзіць шчыльна і ціха, прыціскаючыся да грунта; пярэстая заступніцкая афарбоўка птушкі добра хавае яе пасярод нават не вельмі высокай расліннасці. Пры набліжэнні чалавека птушка падпускае яго на блізкую адлегласць; пры небяспецы спрабуе адвесці ад гнязда, малюючы параненую птушку. На ўзаранай раллі, дзе дропаў прыкметна здалёк, птушка становіцца палахлівай нават на адлегласці 150—200 м. У спякоту самка хавае яйкі сваім ценем, раніцай (8-12 гадзін) і ўвечары (17-21 гадзіна) пакідае гняздо і корміцца ​​на адлегласці да 300—400 м ад гнязда.
Птушаняты вывадкавага тыпу, з'яўляюцца на святло асінхронна з тым жа інтэрвалам, што і былі адкладзены яйкі, — адно птушаня ў суткі ці двое. Абсушыўшыся, яны ўсе разам пакідаюць гняздо, аднак першыя 3-5 дзён, будучы яшчэ слабымі і маларухомымі, трымаюцца ў непасрэднай блізкасці ад яго. Асноўная ежа птушанят у гэты перыяд — мурашыныя яйкі, якія здабывае для іх маці. Пазней самка адводзіць вывадак у стэп, і якія падрослыя драпяняты пачынаюць здабываць сабе корм самастойна, хоць і атрымліваюць падкормку яшчэ на працягу 2-3-х тыдняў. Да таго, як птушаняты пачынаюць лётаць, вывадкі паводзяць сябе скрытна і раз'яднана. Ва ўзросце 30-35 дзён маладыя становяцца на крыло, дасягаючы да гэтага часу масы каля 1,5-2 кг і напалову дасягаючы росту маці. У канцы ліпеня — пачатку жніўня вывадкі аб'ядноўваюцца і пакідаюць гнездавыя месца. Птушаняты трымаюцца каля маці да зімы, а часам і да наступнай вясны.
Лінька
У дарослых птушак лінька два разы на год — поўная восеньская пасляшлюбная і частковая вясновая перадшлюбная. Падчас поўнай лінькі змена пёраў галавы, цела і хваста, як правіла, працягваецца з канца чэрвеня або першай паловы ліпеня да канца верасня альбо пачатку кастрычніка. Самцы звычайна ліняюць некалькі раней, чым чым самкі. З ліпеня па верасень адбываецца замена першасцяпенных махавых, пры гэтым, як правіла, асобныя пёры мяняюцца парамі — гэта дапамагае птушкі не губляць здольнасць да палёту. Не ўсе махавыя змяняюцца за адзін сезон, поўная змена расцягваецца на дзве поўныя лінькі. Другарадныя махавыя, як відаць, змяняюцца нерэгулярна. У перыяд вясновай лінькі ідзе замена дробнага апярэння і часам асобных маховых.
У першы год жыцця тры лінькі ў год — гнездавая, першая зімовая і першая шлюбная, якім папярэднічаюць першы і другі пуховы ўборы. Першае апярэнне на крылах пачынае развівацца ва ўзросце 6 дзён, адначасова са зменай пуху на астатняй частцы цела. Гнездавая лінька, падчас якой адбываецца частковая замена махавых і рулявых, надыходзіць ва ўзросце каля 40 дзён. Падчас першай зімовай лінькі, якая пачынаецца ва ўзросце 3 месяцаў, адбываецца поўная замена апярэння; падчас першай вясенняй (люты — чэрвень) — частка рулявых, махавых, вялікія і ніжнія крыючыя крыла, часткова апярэнне цела.
Прыродныя ворагі
У дарослых дропаў не так шмат натуральных ворагаў. На самак часам нападаюць арлы і. З наземных драпежнікаў небяспеку ўяўляюць, , , , вандроўныя сабакі і кошкі і, магчыма,.
Асаблівая небяспека пацярпець ад дзеянняў драпежнікаў адзначана сярод кладак яек і птушанят, асабліва ў раёнах з высокім узроўнем турботы з боку чалавека. Спусташэннем гнёздаў у першую чаргу займаюцца сінантропныя крумкачовыя (, і  вароны, ), а таксама звычайны ліс. Гракі звычайна суправаджаюць сельскагаспадарчую тэхніку падчас палявых работ і знішчаюць гнёзды ў той момант, калі патрывожаныя квактухі пакідаюць іх. Іншыя паляўнічыя за яйкамі і маладняком — і  луні,  і вандроўныя сабакі.
У літаратуры
Дроп здаўна лічыўся «княжацкай» дзічынай, на яго часта палявалі, нярэдка з дапамогай гончых сабак і лоўчых птушак. Папулярным аб'ектам палявання яна лічылася і ў Расіі ў XIX і першай палове XX стагоддзяў.
Прычыны дэградацыі
Прычынай катастрафічнага падзення колькасці дропаў паслужылі два фактары, абодва з якіх звязаны з чалавекам. У першую чаргу гэта масавае і некантралюемае паляванне, якое дасягнула свайго апагею ў XIX і першай палове XX стагоддзяў. Аб маштабах вынішчэння можна меркаваць па артыкуле «Охота на драхв в России», апублікаваным у 1837 годзе ў адным часопісе. Аўтар гэтага артыкулу сцвярджае, што за 20 гадоў здабыў некалькі сотняў птушак, палюючы на тэрыторыі сучасных Варонежскай і Днепрапятроўскай абласцей. Асабліва бядотным становішча дропаў аказваўся позняй восенню. У большасці птушак над хваставым пазванком развіта хвастцовая залоза, масляністымі вылучэннямі якой змазваюцца пёры для засцярогі ад намакання. У дропаў такая залоза адсутнічае, падчас замаразкаў намоклыя крылы смерзаются і губляюць здольнасць да палёту. У такім становішчы дропа забівалі палкамі. Вынішчэнне таксама адбілася на наступных нераўнамерных суадносінах палоў, паколькі буйныя старыя самцы аказваліся больш жаданай здабычай.