cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Міхайлаўская царква (Чарэя)
Свята-Міхайлаўская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Чарэі Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры паселішча.
Гісторыя
Пабудавана ў 1601—1604 гадах з цэглы.
Іванава (Сафонаўскі раён)
Іванава (Иваново) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 0 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 28 км на паўднёвы ўсход ад горада Сафонава, за 6 км на поўнач ад аўтадарогі. За 13 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя Іздзешкава
Аляксандр Аляксандравіч Алехін
Аляксандр Аляксандравіч Алехін (распаўсюджанае напісанне і вымаўленне Алёхін з’яўляецца памылковым;, Масква — , Эштарыл, Партугалія) — рускі і французскі шахматыст, які выступаў за Расійскую імперыю, Савецкую Расію і Францыю, чацвёрты чэмпіён свету па шахматах.
Алехін ўвайшоў у лік наймацнейшых шахматыстаў свету перад Першай сусветнай вайной, заняўшы трэцяе месца на пецярбургскім турніры 1914 гады, а ў 1921 годзе пакінуў Расію і пераехаў на пастаяннае месца жыхарства ў Францыю, грамадзянiнам якой стаў у 1925 годзе. У 1927 годзе Алёхін выйграў матч за званне чэмпіёна свету ў Хасэ Рауля Капабланкі, які лічыўся непераможным, і затым на працягу некалькіх гадоў дамінаваў у спаборніцтвах, выйграючы найбуйнейшыя турніры свайго часу з вялікай перавагай над супернікамі.
Нанатэхналогія
Нанатэхналогія (nanotechnology): распрацоўка, дакументацыя, выпуск і выкарыстанне структур, прыстасаванняў і сістэм пры кіраванні іх формай і памерам у нанамаштабе.
Тэрміналогія ў сферы нана-навук і нанатэхналогій па стане на канец 2000-х гг. заставалася неканчаткова аформленай. Яе стандартызацыяй займаліся ТК ІСО 229, а таксама розныя нацыянальныя арганізацыі па стандартызацыі. Адной з прапановаў на ўнармаванне нана-тэрміналогіі з’яўляецца тымчасовая Публічная спецыфікацыя PAS 71 Брытанскага інстытуту стандартаў (BSI), выпушчаная ў 2005.
NGC 4326
NGC 4326 (іншыя абазначэнні — UGC 7454, MCG 1-32-33, ZWG 42.64, VCC 623, NPM1G +06.0336, PGC 40192) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кельцкае мора
Кельцкае мора — мора басейна Атлантычнага акіяна. Абмывае частку Ірландыі, Вялікабрытаніі і Францыі, марскія межы абмяжоўваюцца пралівам святога Георга, Брыстальскім залівам, Ла-Маншам. Назву бярэ ад гістарычных тэрыторый, што належылі кельтам. Раней частка вод кельцкага мора звалася Праліў Святога Георга, але асноўная частка вод не мела ўласнай назвы і вызначалася як «паўднёва-заходнія падыходы» Вялікабрытаніі. З-за агульнай геалогіі і гідралогіі патрэба ў агульнай назве даўно наспела і ў 1921 годзе назва была прапанавана вядомым англійскім марскім даследчыкам Эрнэстам Уільямам Лайанс Хольтам.
Андрэеўка (Гагарынскі раён)
Андрэеўка (Андре́евка) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Храналогія Старажытнага Блізкага Усходу
Храналогія старажытнага Блізкага Усходу — сістэма датавання вядомых гістарычных падзей, якія адбыліся на Старажытным Блізкім Усходзе ( Егіпце, Леванце,  Міжрэччы,  Малой Азіі і навакольных рэгіёнах) у перыяд ад каля 2300 гадоў да н.э. да 627 года да н.э. (даты смерці Ашурбаніпала). Паколькі даты ўсіх вядомых падзей у гэты перыяд у цяперашні час можна вызначыць толькі адносна, то існуе некалькі сістэм (храналогій), якія па-рознаму прывязваюць вядомыя падзеі да дакладных дат. Асноўнымі з іх з'яўляюцца сярэдняя і кароткая храналогіі. Састарэлымі і маладастасавальнымі з'яўляюцца доўгая і ультра-кароткая храналогіі.
Асноўная праблема з дакладным датаваннем падзей у старажытнай гісторыі Блізкага Усходу заключаецца ў тым, што ўсе літаратурныя звесткі, якія дайшлі да нашага часу, запісаны ў выглядзе паслядоўнасцей валадарання кіраўнікоў розных гарадоў і краін, без прывязкі да абсалютнай даты. Таму магчымым (у большасці выпадкаў) з'яўляецца толькі адноснае датаванне падзей. На шчасце для гісторыкаў, у падобныя хронікі патрапіла некалькі астранамічных падзей, час якіх можна вылічыць дакладна. Самым галоўным з іх з'яўляецца назіранне за рухам Венеры і апісанне сонечных зацьменняў, супастаўленых з дакладнымі гадамі кіравання пэўных вавілонскіх і асірыйскіх цароў. Існуе некалькі магчымых варыянтаў дакладнага датавання гэтых падзей, да якіх і «прымацоўваюцца» іншыя апісаныя ў хроніках і спісах года кіраванняў. Гэтыя розныя варыянты і сталі прычынай існавання розных храналогіі.
Тэрэзін
Тэрэзін (Terezín) — назва былой крэпасці і гарнізоннага мястэчка ў раёне Літамержыцы ва Усцецкім краі Чэхіі. Падчас Першай і Другой сусветнай вайны у Тэрэзіне знаходзіліся канцэнтрацыйныя лагеры.
Гісторыя
Крэпасць збудаваная ў 1780—1790 гады. З канца XIX стагоддзя ў крэпасці таксама знаходзілася турма.
Першая сусветная вайна
Тэрэзінская крэпасць у гады Першай сусветнай вайны выкарыстоўвалася як канцлагер для ваеннапалонных. У Тэрэзіне з 1914 па 1915 гады ўтрымліваліся палітычныя зняволеныя — галіцкія русіны. Сюды былі дэпартаваныя жыхары Галіцыі і Букавіны — русіны, якія сімпатызавалі або магчыма сімпатызавалі Расіі, высланыя з сваіх абласцей па заявах палякаў і украінафілаў <span class="mw-ref" id="cxcite_ref-McCormick_M..E2.80.94.E2.80.94.E2.80.94_4-0" rel="dc:references" contenteditable="false" data-sourceid="cite_ref-McCormick_M..E2.80.94.E2.80.94.E2.80.94_4-0">. Іншым буйным канцлагерам для русафілаў быў Талергоф.
Другая сусветная вайна
Падчас Другой сусветнай вайны ў Тэрэзінштате было заснавана «ўзорнае гета», у якім знаходзілася каля 140 000 чалавек (з іх 33 000 памерлі падчас знаходжання ў гета). У Тэрэзінскім гета мелася самакіраванне. Спецыяльна да візіту прадстаўнікоў Чырвонага Крыжа немцы выпусцілі «грошы гета», на якіх быў намаляваны безназоўны рабін, і якія ў рэальнасці не выкарыстоўваліся. Нямецкія ўлады разглядалі Тэрэзінштат як часовае месцазнаходжанне для яўрэяў аж да «канчатковага рашэння», таму каля 88 000 насельнікаў Тэрэзінштата былі паступова дэпартаваныя ў Асвенцым і іншыя лагеры смерці. Да канца вайны ў гета знаходзілася 17 247 чалавек, якія выжылі.
Частка крэпасці была аддзеленая ад гета і служыла як турма гестапа, праз якую за гады вайны прайшло каля 90 000 чалавек, з іх 2600 памерлі там жа. Тэрэзін быў вызвалены савецкімі войскамі 9 мая 1945 года.
Мора Ірмінгера
Мора Ірмінгера - мора на паўночным захадзе Атлантычнага акіяна паміж паўднёвай часткай вострава Грэнландыя і падводным хрыбтом Рэйк'янес - часткай Сярэдзінна-Атлантычнага хрыбта, што адыходзіць ад паўднёвай канечнасці Ісландыі. З поўначы праз Дацкі праліў злучаецца з Грэнландскім морам.
Названа ў гонар гідрографа Карла Людвіга Хрысціяна Ірмінгера (1802-1888).
Салаір
Салаір (Салаир) — горад (з 1941 года) у Расіі, гарадскога падпарадкавання (адміністрацыі горада Гур’еўска) у складзе Кемераўскай вобласці. Насельніцтва 9,2 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1626 годзе.
Размешчаны за 10 км ад Гур’еўска, за 210 км ад Кемерава. Горадаўтваральнае прадпрыемства — Салаірскі горна-абагачальны камбінат.
Тэставанне прадукцыйнасці
Тэставанне прадукцыйнасці ў інжынерыі праграмнага забеспячэння - тэставанне, якое праводзіцца з мэтай вызначэння, як хутка працуе вылічальная сістэма ці яе частка пад пэўнай нагрузкай. Таксама можа служыць для праверкі і пацверджання іншых атрыбутаў якасці сістэмы, такіх як маштабаванасць, надзейнасць і спажыванне рэсурсаў.
Тэставанне прадукцыйнасці - гэта адна з сфер дзейнасці, што развіваецца ў галіне інфарматыкі інжынерыі прадукцыйнасці і імкнецца ўлічваць прадукцыйнасць на стадыі мадэлявання і праектавання сістэмы, перад пачаткам асноўнай стадыі кадавання.
Квай-Гон Джын
Квай-Гон Джын (Qui-Gon Jinn; 92—32 ДБЯ) — персанаж сусвету Зорных войнаў. Навучаўся ў Графа Дуку. Погляды Квай-Гон Джына не супадалі з поглядамі на жыццё Савета джэдаяў. Квай-Гон не марнаваў час на медытацыю, ён кіраваўся філасофіяй «Жывой моцы»: адчуваць сябе, не думаць — выкарыстоўваць свае інстынкты. З-за непакорлівага погляду Квай-Гон Джын так і не быў прыняты ў Савет джэдаяў, хоць і карыстаўся вялікай павагай сярод сваіх паплечнікаў.
Зброя
Светлы бок Сілы і зялёны светлавы меч.
Характар
Квай-Гон па жыцці вельмі вольналюбівы чалавек, ён часта не падпарадкоўваецца загадам Ордэна Джэдаяў, дзейнічае згодна сваім пачуццям і інстынктам. Квай-Гон Джын вельмі добра ўспрымае моц і знаходзіць хутка кантакты з любымі формамі розуму ў галактыцы. Нягледзячы на свой сталы ўзрост, ён з’яўляецца адным з лепшых ваяроў у галактыцы.
Апошняя бітва і смерць
Пад час бітвы за Набу Квай-Гон Джын і Обі-Ван Кенобі сустракаюцца з Дартам Молам у каралеўскім палацы на планеце Набу. Пачынаецца бой, пад час якога Дарт Мол працінае Квай-Гона сваім мячом. Квай-Гон памірае на руках Обі-Вана Кенобі. Аднак перад смерцю Квай-Гон наракае Обі-Вана джэдаем і просіць працягнуць навучанне Энакіна.
Пасля смерці
У трэцім эпізодзе Ёда кажа Обі-Вану: «Той, хто да неўміручасці шлях адкрыў, са свету сілы здолеў вярнуцца — настаўнік былы ваш». Такмі чынам Ёда кажа, што Квай-Гон Джын здолеў, дзякуючы сваёй філасофіі і разуменню моцы, знайсці шлях кантактаваць са светам жывых. Пасля Обі-Ван Кенобі вучыцца гэтаму майстэрству ў Ёды і падтрымлівае сувязь з Квай-Гонам на Татуіне, дзе жыве ў выгнанні, да сустрэчы з Люкам Скайуокерам. Потым, пасля смерці, і сам Обі-Ван выходзіць на сувязь з Люкам такім жа чынам.
Браян Фрыл
Браян Фрыл (,, графства ) — ірландскі пісьменнік і драматург. У 1948 годзе скончыў каледж св. Патрыка (Мейнут) са ступенню бакалаўра мастацтваў. Затым вучыўся ў педагагічным каледжы св. Іосіфа (Белфаст). Працаваў настаўнікам у школах акругі Лондандэры (1950—1960).
Пачаў пісаць у 1950-я гады радыёп'есы і апавяданні для часопіса «». Напісаная ў 1963 годзе п'еса «Філадэльфія, я іду да цябе!», якая была ўпершыню прадстаўлена на тэатральным фэсце ў Дубліне (1964), пасля — у Нью-Ёрку (1966) і Лондане (1967), атрымала глядацкае прызнанне.
Затым пісаў меладраматычныя п'есы. Першая палітычная п'еса «Ганаровыя грамадзяне» (1973) пра падзеі «» 1972 была прадстаўлена адначасова ў тэатры «Раял Корт» у Лондане і ў Тэатры Абацтва ў Дубліне. П'еса «Пераклады» (1980) пра канфлікт Ірландыі з Вялікабрытаніяй стала першай пастаноўкай трупы «Філд Дей Ціэтр», створанай Фрылам разам з акцёрам Стывенам Ры, паэтам Шэймасам Хіні і іншымі. За п'есу «Танцы на свяце Луга» Фрыла ў 1991 годзе атрымаў Прэмію Лорэнса Аліўе, годам пазней — нью-ёркскую прэмію Тоні. Гэтая, пабудаваная на аўтабіяграфічным матэрыяле, п'еса ў 1999 годзе была экранізавана.
Дэні Бойл
Дэніэл «Дэні» Бойл (Daniel «Danny» Boyle, нар. 20 кастрычніка 1956, Манчэстэр, Вялікабрытанія) — брытанскі кінарэжысёр і прадзюсар, які атрымаў сусветную вядомасць пасля выхаду яго фільма «На ігле».
Вядомы сваім супрацоўніцтвам з брытанскімі акцёрамі Эванам Макгрэгарам («Неглыбокая магіла», «На ігле», «Жыццё горш звычайнай») і Робертам Карлайлам («На ігле», «Пляж», «28 дзён праз»).
OpenOffice.org
OpenOffice.org, шырока вядомы як OOo або OpenOffice, гэта офісны пакет з адкрытым зыходным кодам, асноўныя складнікі якога прызначаны для апрацоўкі тэксту, табліц, прэзентацый, графікі і баз даных. Ён даступны для шэрагу розных камп’ютарных аперацыйных сістэм, распаўсюджваецца як свабоднае праграмнае забеспячэнне і напісаны з выкарыстаннем уласных інструментаў для стварэння графічнага інтэрфейсу карыстальніка. Падтрымлівае стандарт ISO/IEC OpenDocument Format (ODF) для абмену данымі і як прадвызначаны фармат файлаў, а таксама фарматы Microsoft Office сярод іншых. На канец 2009 года, OpenOffice падтрымлівае больш за 110 моў.
OpenOffice.org паходзіць ад StarOffice, офіснага пакета, распрацаванага нямецкай кампаніяй StarDivision, і набытага Sun Microsystems ў жніўні 1999 года. Зыходны код пакета быў выпушчаны ў ліпені 2000 года з мэтай зніжэння долі рынку Microsoft Office, шляхам забеспячэння свабоднай і адкрытай альтэрнатывы; апошнія версіі StarOffice заснаваны на OpenOffice.org з дадатковымі прыватнаўласніцкімі кампанентамі. Галоўны спонсар праекта OpenOffice.org — карпарацыя Oracle (першапачаткова Sun Microsystems). Сярод іншых буйных карпаратыўных ўдзельнікаў — Novell, Red Hat, IBM, Google.
Праект і праграмны пакет шырока вядомыя як OpenOffice, але гэты тэрмін з’яўляецца гандлёвай маркай кампаніі з Нідэрландаў, а таксама ў выкарыстанні Orange UK, з-за гэтага праект вымушаны быў прыняць OpenOffice.org у якасці афіцыйнай назвы.
Не гледзячы на назву OpenOffice.org, офісны пакет, уключаны ў большасць дыстрыбутываў Linux (у тым ліку Ubuntu, OpenSUSE і Mandriva Linux) — насамрэч адгалінаванне, альбо неафіцыйная галіна, якая называецца Go-oo.
Па стане на жнівень 2011 года ва ўсіх найбольш папулярных linux-дыстрыбутывах пакет OpenOffice.org замешчаны на яго адгалінаванне — LibreOffice. Старонка праекта ў інтэрнэце — libreoffice.org
Лавы
Лавы — тапонім:
Квантавая кропка
Квантавая кропка (quantum dot): часцінка ў нанамаштабе, якая выказвае залежныя ад памеру электронныя і аптычныя якасці з прычыны квантавага абмежавання (quantum confinement).
Тэрміналогія ў сферы нана-навук і нанатэхналогій па стане на канец 2000-х гг. заставалася неканчаткова аформленай. Яе стандартызацыяй займаліся ТК ІСО 229, а таксама розныя нацыянальныя арганізацыі па стандартызацыі. Адной з прапановаў на ўнармаванне нана-тэрміналогіі з'яўляецца тымчасовая Публічная спецыфікацыя PAS 71 Брытанскага інстытуту стандартаў (BSI), выпушчаная ў 2005.
Матыкальскі канал
Матыка́льскі канал — галоўны канал меліярацыйнай сістэмы Матыкалы. Знаходзіцца ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Даўжыня 18,6 км, шырыня 7,0 м, глыбіня 1,5 м. Плошча вадазбору 1957 км². Пачынаецца за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Вялікія Матыкалы, упадае ў Заходні Буг за 1,2 км на захад ад вёскі Чыжэвічы. Пабудаваны ў 1962—1963 гадах. За 1 км на поўдзень ад вёскі Сычы ў канал упадае рака Сарока.
Леон Батыста Альберці
Леон Батыста Альберці (Leone Battista Alberti; 18 лютага 1404, Генуя —, ) — італьянскі навуковец, гуманіст, пісьменнік, адзін з пачынальнікаў новай еўрапейскай архітэктуры і вядучы тэарэтык мастацтва эпохі Адраджэння.
Альберці первым складна выклаў матэматычныя асновы вучэння аб перспектыве. Таксама ўнёс істотны ўклад у развіццё крыптаграфіі, прапанаваўшы ідэю шматалфавітнага шыфра.
Творчасць
Літаратура Першыя працы Альберці напісаў у 20-я гг. — камедыі «Філадокс» (1425), «Дэіфіра» (1428) і інш. У 30-я — пачатку 40-х гг. стварыў шэраг сачыненняў на лацінскай мове — «Аб перавагах і недахопах вучоных» (1430), «Пра права» (1437), «Пантыфекс» (1437); дыялогі на вальгары на этычныя тэмы — «Аб сям'і» (1434—1441), «Аб спакоі душы» (1443).
У 50-60-я гг. Альберці напісаў сатырычна-алегарычны цыкл «Застольныя гутаркі» — свае галоўныя сачыненні ў вобласці літаратуры, якія сталі ўзорамі лацінскай гуманістычнай прозы XV ст. Апошнія творы Альберці: «Аб прынцыпах складання кодаў» (матэматычны трактат, пасля страчаны) і дыялог на вальгары «Хатабуд» (1470).
Альберці адным з першых выступаў за выкарыстанне італьянскай мовы ў літаратурнай творчасці. Яго элегіі і эклогі — першыя ўзоры гэтых жанраў на італьянскай мове.
Альберці стварыў шмат у чым арыгінальную (узыходную да Платона, Арыстоцеля, Ксенафонта і Цыцэрона) канцэпцыю чалавека, заснаваную на ідэі гармоніі. Этыка Альберці — свецкая па характары — адрознівалася ўвагай да праблемы зямнога быцця чалавека, яго маральнага ўдасканалення. Ён узвялічваў прыродныя здольнасці чалавека, шанаваў веды, творчыя магчымасці, розум чалавека. У вучэнні Альберці атрымаў найбольш суцэльны выраз ідэал гарманічнай асобы. Усе патэнцыйныя здольнасці чалавека Альберці аб'яднаў паняццем virtu (доблесць, здольнасць). Ва ўладзе чалавека раскрыць гэтыя прыродныя здольнасці і стаць паўнавартасным творцам свайго лёсу. Па думцы Альберці, развіць у чалавеку ўласцівасці натуры павінны выхаванне і адукацыя. Здольнасці чалавека, яго розум, воля, адвага дапамагаюць яму выдужаць у барацьбе з багіняй выпадку Фартунай. Этычная канцэпцыя Альберці напоўнена верай у здольнасць чалавека да разумнага ладу жыцця, сям'і, грамадства, дзяржавы. Асноўнай сацыяльнай ячэйкай Альберці лічыў сям'ю. Дойлідства
Альберці-архітэктар аказаў вялікае ўздзеянне на фарміраванне стыля Высокага Адраджэння. Услед за Філіпа Брунелескі развіваў антычныя матывы ў архітэктуры. Па яго праектах быў пабудаваны палацца Ручэлаі ў Фларэнцыі (1446—1451), перабудаваны фасад царквы Санта-Марыя-Навела (1456—1470), цэркваў Сан-Франчэска ў Рыміні, Сан-Себасцьяна і Сант-Андрэа ў Мантуі, якія вызначылі кірунак у архітэктуры XV ст.
Альберці займаўся і жывапісам, спрабаваў свае сілы ў скульптуры. Як першы тэарэтык італьянскага мастацтва Адраджэння вядомы сачыненнем «Дзесяць кніг пра архітэктуру» (De re aedificatoria) (1452), і невялікім лацінскім трактатам «Аб статуі» (1464).
Галіч (Івана-Франкоўская вобласць)
Га́ліч (Га́лич — Галыч) — горад (да 1940 пасёлак гарадскога тыпу), цэнтр Галіцкага раёна Івана-Франкоўскай вобласці Украіны, на правым беразе р. Днестр, за 26 км на поўнач ад Івана-Франкоўска. Чыгуначная станцыя (на лініі Івана-Франкоўск — Львоў). Вузел аўтадарог. Заснаваны ў 9 стагоддзі. У 1772 адыходзіць да Аўстрыі, а ў 1919 акупаваны Польшчай. З 1939 г. у складзе УССР.
Эканоміка
Агароднінасушыльны завод, сыраробны, будматэрыялаў, жалезабетонных вырабаў, цагляны.
Памятныя мясціны
Царква Ражства (канец 14 — пачатак 15 стст.; рэстаўрацыя ў 1825 годзе).
Амброзіус Гольбейн
Амброзіус Гольбейн (Ambrosius Holbein; 1494—1519) — нямецкі жывапісец, сын Ганса Гольбейна-старэйшага (1465—1524) і брат Ганса Гольбейна-малодшага (1497—1543).
Біяграфія
Як і малодшы брат, Ганс, Амброзіус нарадзіўся ў Аўгсбургу (у сучаснай Баварыі), які быў у той час вольным імперскім горадам, а таксама цэнтрам мастацтваў, культуры і гандлю. Бацька, Ганс Гольбейн-старэйшы быў наватарам і першаадкрывальнікам у пераўтварэнні тэхнікі нямецкага жывапісу на этапе пераходу ад готыкі да Рэнесансу. У яго майстэрні абодва яго сыны, Амброзіус і Ганс, атрымалі першыя ўрокі жывапісу, а таксама пазнаёміліся з ювелірнай справай і з гравіравальным майстэрствам.
У 1515 годзе Амброзіус жыў у швейцарскім горадзе Штайн-на-Рэйне, дзе ён працаваў як чаляднік у майстэрні Ханса Хорбста над фрэскамі ў галоўнай зале кляштара святога Георгія.
У 1517 годзе быў залічаны ў гільдыю жывапісцаў Базеля, а ў 1518 годзе быў натуралізаваны як грамадзянін гэтага горада. У Базелі ён дзяліў майстэрню са сваім малодшым братам Гансам. У іх было шмат невялікіх заказаў на гравюры ад выдаўцоў кніг у Базелі, а таксама на партрэты і на карціны рэлігійнага зместу.
Памёр Амброзіус Гольбейн, як мяркуецца, каля 1519 года.
6-я асобная механізаваная брыгада
6-я гвардзе́йская Кі́еўска-Берлі́нская о́рдэна Ле́ніна, Чырвонасцяжная, о́рдэнаў Суво́рава і Багда́на Хмяльні́цкага асо́бная механізава́ная брыга́да — адно з найбуйнейшых падраздзяленняў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Падчас Другой сусветнай вайны
Была сфармавана 25 мая 1942 года на тэрыторыі Разанскай, Тульскай і Маскоўскай абласцей у якасці 12-га танкавага корпуса. Гэтае падраздзяленне прайшло баявы шлях працягласцю 3.520 кіламетраў, прыняла удзел у бітве на Курскай дузе, вызваленні Украіны і Польшчы ад нямецкіх войск, штурме Берліна і вызваленні Прагі.
За мужнасць і гераічнасць асабовага складу, праяўленыя ў баях з ворагам, корпусу было прысвоена званне гвардзейскага (ліпень 1943 года), ганаровыя найменні «Кіеўскі» і «Берлінскі» (6 лістапада 1943 года і 4 чэрвеня 1945 года). У ліпені 1943 года злучэнне было пераназвана ў 6-ы гвардзейскі танкавы корпус. На яго Баявым Сцягу чатыры баявыя ўзнагароды — ордэн Леніна (28 мая 1945 года), ордэн Чырвонага Сцяга (7 лістапада 1945 года), ордэн Суворава II ступені (10 жніўня 1944 года) і ордэн Багдана Хмяльніцкага (3 красавіка 1944 года).
Пасля вайны
Пасля заканчэння вайны 6-ы танкавы корпус быў перафармаваны ў 6-ю гвардзейскую танкавую дывізію і ўвайшоў у склад Групы савецкіх войск у Германіі. У 1979—1980 гадах злучэнне перадыслакавалася ў СССР і размясцілася ў Гродне, у ваенных гарадках Фолюш і Новая Гожа.
У Рэспубліцы Беларусь
З 1992 года дывізія — у складзе Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. 1 жніўня 1992 года яна была перафармавана ў 6-ю гвардзейскую асобную механізаваную брыгаду з захаваннем ганаровых найменняў і баявых ордэнаў.
З’яўляючыся адным з флагманаў Сухапутных войскаў Рэспублікі Беларусь, брыгада прыняла ўдзел у комплексных аператыўных вучэннях «Нёман-2001», «Бярэзіна-2002», «Чыстае неба — 2003», «Шчыт Айчыны–2004», «Восень-2008», комплексных аператыўных вучэннях 2005 і 2007 гадоў, комплексным аператыўна-тактычным вучэнні «Шчыт Саюза 2006», аператыўна-стратэгічным вучэнні «Захад-2009», сумесным аператыўным вучэнні ўзброеных сіл Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі «Шчыт Саюза–2011», сумесным стратэгічным вучэнні ўзброеных сіл Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі «Захад-2013».
Таштагол
Таштагол (Таштагол) — горад (з 1939) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Таштагольскага раёна Кемераўскай вобласці. Насельніцтва 22,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1963 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Кондама (прыток Томі), за 511 км ад Кемерава. Здабыча жалезнай руды.
Нейрадэгенератыўныя захворванні
Нейрадэгенератыўныя захворванні — (грэч. Νέυρο-, нейра-, «нервы-» і лац. Dēgenerāre, «выраджацца») — група ў асноўным павольна прагрэсуючых, спадчынных або набытых захворванняў нервовай сістэмы.
Агульным для гэтых захворванняў з’яўляецца прагрэсуючая гібель нервовых клетак (нейрадэгенерацыя), якая вядзе да розных неўралагічных сімптомаў — перш за ўсё, да дэменцыі і парушэння рухаў.
Захворванні могуць наступіць у розным узросце, працякаюць дыфузна або генералізавана, гісталагічна вызначаецца спецыфічны тып змяненняў.
Бачкары (Смаленская вобласць)
Бачкары (Бочкари) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гебрыдскае мора
Гебрыдскае мора — мора на паўночным усходзе Атлантычнага акіяна. Абмежавана з усходу узбярэжжам Шатландыі, а з захаду — Гебрыдскімі астравамі. Гебрыдскае мора, а таксама пралівы Літл-Мінч і Норт-Мінч (на поўначы) падзяляюць астравы на дзве групы — Унутраныя і Знешнія Гебрыды.
Плошча: 47 000 км². Сярэдняя глыбіня: 64 м. Найбольшая глыбіня: 137 м.
Петрыкаўскі замак
Петрыкаўскі замак — драўлянае абарончае і рэпрэзентатыўнае збудаванне ў Петрыкаве. Існаваў у XVI—XIX стст., на стромкім беразе Прыпяці, на месцы замку XV—XVI стст. Заснаваны слуцкім князем Юрыем Алелькавічам. Неаднаразова разбураўся і аднаўляўся. У другой палове XVIII — пачатку XIX ст. ператвораны ў сядзібна-палацавы комплекс, які ўключаў палац у стылі барока, гаспадарчыя пабудовы, сад.
Паводле інвентара за 1810 год да драўлянай двух'яруснай брамы замка вёў драўляны мост з парэнчамі. На ніжнім паверсе брамы размяшчалася хата з алькежамі і дзве каморы, а ў верхнім — летняе жытло. Брама завяршалася шатровым дахам з круглай банькай. У цэнтры дзядзінца стаяў аднапавярховы прамавугольны ў плане драўляны палац з бруса з мезанінам пад ламаным гонтавым дахам з дэкаратыўнымі дымнікамі. Унутры палац меў вялікія і малыя сенцы, шэраг пакояў, гардэроб, спальню з альковам, парадную залу і на другім паверсе летняе жытло. Па бакох палац фланкіравалі дзве афіцын. За палацам быў разбіты сад, які спускаўся да берагоў Прыпяці.
Непадалёку знаходзіліся два флігелі, стайня, вазоўня, хлеў і сад з боку ракі. Комплекс быў абведзены вадзяным ровам, праз які да брамы пракладзены мост.
Ігнаткава (Сафонаўскі раён)
Ігнаткава (Игнатково) — вёска ў Сафонаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Ігнаткоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці, у 7 км на поўдзень ад Іздзешкава, да раённага цэнтра Сафонава 27 км.
Ш’ёльцэ
Ш'ёльцэ (Sciolze) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1519 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 138 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10090. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Дзятлаўскага раёна
У Дзятлаўскім раёне гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 37 аб’ектаў, з якіх 16 — помнікі археалогіі, 15 — помнікі архітэктуры, 5 — помнікі гісторыі, 1 — помнік мастацтва. Акрамя таго, 4 аб’екты — помнікі археалогіі — мелі статус гісторыка-культурнай каштоўнасці, аднак пазней былі выключаны са спісу.
33 аб’екты — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння, 3 аб’екты — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэспубліканскага значэння, 1 аб’ект — уключаны ў спіс сусветнай спадчыны.
Вячаслаў Станіслававіч Брыль
Вячасла́ў Станісла́вавіч Брыль (нар., ) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, спецыяльнасць — аўтаматызацыя і комплексная механізацыя машынабудавання (1991).
У 1985—1987 гадах — служба ў радах Савецкай Арміі, г. Мінск. У 1991—1996 гадах — праца на кіруючых пасадах у міжнародных камерцыйных структурах. У 1996—1997 гадах — віцэ-прэзідэнт сумеснага прадпрыемства «Каруна СБС Лімітэд», г. Мінск. У 1998—2001 гадах — дырэктар прадпрыемства «Ямалнефтегаздобыча», г. Мінск. У 2003—2011 гадах — дырэктар замежнага прадпрыемства «Джы2Экс Дэвелапмент Сервісіз», г. Мінск. У 2011—2013 гадах — дырэктар прыватнага замежнага прадпрыемства «Навагейт», г. Мінск. У 2013 годзе працаваў у структуры Беларускай гандлёва-прамысловай палаты, г. Мінск. У 2013—2014 гадах — дырэктар прыватнага выставачнага ўнітарнага прадпрыемства «Белінтэрэкспа» Беларускай гандлёва-прамысловай палаты, г. Мінск. У 2014—2018 гадах — намеснік Старшыні Беларускай гандлёва-прамысловай палаты, г. Мінск.
З 26 чэрвеня 2018 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 252 прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Нігерыя, Рэспубліцы Гана (па сумяшчальніцтве), Рэспубліцы Камерун (па сумяшчальніцтве).
Жанаты, мае сына і дачку.
Даніла Уладзіміравіч Жаркоўскі
Даніла Уладзіміравіч Жаркоўскі (, вёска Ходараўка, Горацкі раён —, Мінск) — беларускі хімік. Доктар хімічных навук (1966), прафесар (1967).
Біяграфія
Скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут (1931) і Ленінградскую лесатэхнічную акадэмію (1935). У 1936—1941 і 1946—1952 гадах у Інстытуце хіміі АН БССР, у 1956—1966 у Беларускім інстытуце механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі, у 1968—1973 у Інстытуце фізіка-арганічнай хіміі АН БССР. Навуковыя працы па вывучэнні цэлюлозы і яе эфіраў, даследаваў працэсы мерсерызацыі.
Роберт Карлайл
Роберт Карлайл OBE (Robert Carlyle; нар. 14 красавіка 1961) — шатландскі, які атрымаў вядомасць пасля роляў у фільмах «На іголцы», «Мужчынскі стрыптыз» і «І цэлага свету мала». Лаўрэат прэміі BAFTA.
Лагойск
Лаго́йск  — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Лагойскага раёна, на р. Гайна. За 40 км ад Мінска, 31 км ад чыгуначнай станцыі Смалявічы (лінія Мінск — Орша). Аўтадарогі на Мінск, Лепель, Смалявічы, Барысаў, Маладзечна. Каля горада праходзіць аўтамагістраль Мінск — Віцебск. Горад-спадарожнік Мінска. Насельніцтва 12 950 чал. (2017).
Назва
Назва Лагойск (< Логожьск) ад назвы ракі Лагаза, якая старабалцкага паходжання.
На гэта паказвае балцкі гідранімічны пашыральнік -(а)z-. Ён вядомы і ў літоўскім словаўтварэнні: keikti «лаяць» — keikazas «хто лаецца», pilvas «жывот» — pilvazas «хто з вялікім жыватом». Фанетычны варыянт гэтага пашыральніка -auz- у назве ракі Макоўза (прыток бярэзінскай Цны) у гэтым жа лагойскім рэгіёне, на ўсходзе ад Лагазы.
Назва Лагаза ад індаеўрапейскага *leg- / *log- «накропваць, прасочвацца, распускацца». У балцкай лексіцы гэты корань (выціснуты з цягам часу сінонімамі) не фіксуецца, так жа сама і са старабалцкімі *dravas, *snavas «цячэнне», якія засталіся толькі ў гідраніміі (ад іх гідронімы Адроў, Сноў).
Лагойск аддалены на ўсход ад цячэння Лагазы. Мяркуецца, што першапачаткова «Лагожаск» называлася паселішча ля сутокаў Лагазінкі і Гайны. Пазней яго маглі перанесці на новае месца, захаваўшы старую назву. Думка пра ўтварэнне тапоніму ад слова «лог» выглядае сумнеўна.
Варыянты напісання назвы ў гістарычных крыніцах: Лагожск, Лагожаск.
Ранняе Сярэднявечча
Першы пісьмовы ўспамін пра Лагойск змяшчаецца ў «Павучанні» Уладзіміра Манамаха і датуецца 1078 годам: «Пожог землю и, повоевав до Лукомля и до Логожьска, та на Дръютъск воюя». У апошняй чвэрці XI стагоддзя паселішча далучана да Полацкага княства. У 1127 годзе князь кіеўскі Мсціслаў Уладзіміравіч у часе выправы на Полацк разрабаваў Лагойск, узяў у палон жыхароў і перадаў яго Ізяславу Мсціславічу. У 1132 годзе вернуты дынастыі полацкіх князёў. У 1180 годзе горад зрабіўся сталіцай удзельнага княства.
Вялікае Княства Літоўскае
У першай чвэрці XIV стагоддзя Лагойск далучыўся да Вялікага Княства Літоўскага. Тут існаваў праваслаўны манастыр Іаана Прадцечы. У 1387 годзе вялікі князь Ягайла надаў яго ў валоданне свайму брату Скіргайлу. З 1392 года Лагойск перайшоў ва ўладанне вялікага князя Вітаўта. У «Спісе гарадоў далёкіх і блізкіх» (канец XIV стагоддзя) Лагойск значыцца сярод «літоўскіх» замкаў. У 1413 годзе мясцовасць увайшла ў склад Віленскага ваяводства. З часоў княжання Казіміра Лагойскам валодалі Чартарыйскія. У 1505 годзе крымскія татары спалілі і разрабавалі мястэчка, у тым ліку замак.
З 1528 года, дзякуючы шлюбу, Лагойск перайшоў да Тышкевічаў, якія ўладкавалі тут сваю рэзідэнцыю. З гэтага часу мястэчка зрабілася цэнтрам графства. З 1531—1532 гадоў быў адноўлены замак. У 1532 года тут адбудавалі спаленую татарамі замкавую Богаяўленскую царкву, пры царкве існаваў манастыр. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Лагойск увайшоў у склад Менскага павета Менскага ваяводства. У часы войнаў Маскоўскай дзяржавы з Вялікім Княствам Літоўскім (1512—1522, 1534—1537), і ў вайну 1654—1667 гадоў мястэчка пэўны час (у 1519, 1535, 1654 гадах) знаходзілася пад маскоўскай акупацыяй.
У 1609 годзе навуковец Аляксандр Тышкевіч фундаваў у Лагойску першы парафіяльны касцёл, у якім праводзілася пахаванне тутэйшай лініі роду. У 1673 годзе кароль і вялікі князь Міхал Вішнявецкі надаў мястэчку прывілей на штотыднёвы гандаль і два штогадовых кірмашы.
У часы Вялікай Паўночнай вайны (1700—1721) 6 мая 1708 года шведскае войска заняла Лагойск і спаліла замак. У 1752 годзе на месцы зруйнавага замка Аляксандр Тышкевіч збудаваў новую царкву і заснаваў кляштар базылянаў. У 1787 годзе ён жа распачаў будову мураванага касцёла, асвечанага ў 1793 годзе.
У складзе Расійскай імперыі
У 1814—1819 гадах тут збудавалі двухпавярховы палац (будынак падарвалі ў канцы апошняй вайны). У 1837 годзе пачала працаваць ткацкая фабрыка, таксама дзейнічала невялікая фабрыка сельскагаспадарчых прылад з жалезаплавільнай майстэрняй. Канстанцін Тышкевіч заснаваў у мястэчку банк для мяшчан і сялян, але праз пэўны час фабрыку і банк закрылі. У 1842 годзе браты Канстанцін і Яўстах Тышкевічы стварылі музей старажытнасцей, на аснове калекцыі якога ў 1855 годзе заснавалі Віленскі музей старажытнасцей.
Станам на 1861 год у Лагойску працавалі шкіпінарны і медны заводы. Паводле вынікаў перапісу (1897) у Лагойску працавалі народнае вучылішча, гарбарны завод, вадзяны млын, 14 крамаў, рэгулярна адбываліся 3 кірмашы.
Найноўшы час
У 1919 годзе Лагойск увайшоў у БССР, дзе 17 ліпеня 1924 года стаў цэнтрам раёна. 27 верасня 1938 года паселішча атрымала афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу. У Другую сусветную вайну з 2 ліпеня 1941 года да 2 ліпеня 1944 года пасёлак знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
У 1998 годзе Лагойск атрымаў статус горада.
Культура
Гісторыка-краязнаўчы музей імя К. і Я. Тышкевічаў.
NGC 4327
NGC 4327 — чацвярная зорка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нанакрышталь
Нанакрышталь (Nanocrystal): цвёрдае рэчыва ў нанамаштабе, сфарміраванае з перыядычнай рашоткай атамаў, іонаў ці малекул.
Тэрміналогія ў сферы нана-навук і нанатэхналогій па стане на канец 2000-х гг. заставалася неканчаткова аформленай. Яе стандартызацыяй займаліся ТК ІСО 229, а таксама розныя нацыянальныя арганізацыі па стандартызацыі. Адной з прапановаў на ўнармаванне нана-тэрміналогіі з'яўляецца тымчасовая Публічная спецыфікацыя PAS 71 Брытанскага інстытуту стандартаў (BSI), выпушчаная ў 2005.
Старыца (горад)
Старыца — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Старыцкага раёна Цвярской вобласці. Насельніцтва — 9137 жыхароў (2010 год). Горад размешчаны на ўсходняй ускраіне Валдайскага ўзвышша, прыстань на Волзе, за 12 км ад аднайменнай чыгуначнай станцыі, за 77 км на паўднёвы захад ад Цверы.
Бяздоннае (возера, Брэсцкі раён)
Бяздо́ннае — возера ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 20 км на паўночны захад ад горада Брэст, на паўднёвай ускраіне вёскі Чыжэвічы, за 0,4 км ад мяжы з Польшчай. Адносіцца да басейна ракі Заходні Буг.
Плошча паверхні 0,007 км², даўжыня 0,2 км, найбольшая шырыня 0,06 км. Даўжыня берагавой лініі 0,6 км. Возера старычнага тыпу.
Вуліца Браніслава Тарашкевіча
Вуліца Браніслава Тарашкевіча — назва вуліц у населеных пунктах розных краін.
Вешкі (Гагарынскі раён)
Вешкі (Вешки) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бяржынінкай II
Бя́ржынінкай II (Beržininkai II) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Гайдзе.
Сідарук
Сідарук — прозвішча.
Грушанскі сельсавет
Груша́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Грушаны.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Савіцкага сельсавета.
Еўрапейская эканамічная супольнасць
Еўрапейская эканамічная супольнасць (ЕЭС) — міжнародная арганізацыя, якая існавала з 1957 па 1993 год, створаная для ажыццяўлення эканамічнай інтэграцыі (уключаючы агульны рынак) Бельгіі, Германіі, Галандыі, Італіі, Люксембурга і Францыі.
Гісторыя
У 1951 годзе быў падпісаны Парыжскі дагавор, які стварыў Еўрапейскае аб’яднанне вугалю і сталі (ECSC). Гэта была міжнародная супольнасць, заснаваная на наднацыянальнасці і міжнародным праве, закліканая дапамагчы эканоміцы Еўропы і прадухіліць будучую вайну шляхам інтэграцыі сваіх членаў.
З мэтай стварэння федэратыўнай Еўропы былі прапанаваныя яшчэ два супольнасці: Еўрапейская абарончая супольнасць і еўрапейская палітычная супольнасць. У той час як дагавор для апошняга распрацоўваўся агульным сходам, парламенцкай палатай ЕЦБ, прапанаваная абарончая супольнасць была адпрэчана французскім парламентам. Прэзідэнт ECSC Жан Манэ, вядучая фігура, якая стаіць за суполкамі, сышоў у адстаўку з высокай пасады ў знак пратэсту і пачаў працу над альтэрнатыўнымі суполкамі, заснаванымі на эканамічнай інтэграцыі, а не на палітычнай інтэграцыі. Пасля Месінскай канферэнцыі ў 1955 годзе Поль Анры Спаак атрымаў заданне падрыхтаваць даклад аб ідэі Мытнага саюза. Так званы даклад Спаак камітэта Спаак стаў краевугольным каменем міжурадавых перамоваў у канферэнц-цэнтры Валь-Дзюшэс у 1956 годзе. Разам з дакладам Оліна даклад Спаак паслужыць асновай для рымскага дагавора.
У 1956 годзе Поль Анры Спаак узначаліў міжурадавую канферэнцыю па агульным рынку і Еўратаму ў канферэнц-цэнтры Валь-Дзюшэс, якая падрыхтавала Рымскі дагавор у 1957 годзе. Канферэнцыя прывяла да падпісання 25 сакавіка 1957 г. Рымскага дагавора аб стварэнні Еўрапейскай Эканамічнай Супольнасці.
Стварэнне і раннія гады
У выніку ўтварыліся Еўрапейскае эканамічнае супольнасць (ЕЭС) і еўрапейскую супольнасць па атамнай энергіі (Еўратам або часам ЕАЭС). Яны былі прыкметна менш наднацыянальнымі, чым папярэднія супольнасці, з-за пратэстаў з боку некаторых краін, што іх суверэнітэт быў парушаны (аднак усё яшчэ будуць праблемы з паводзінамі камісіі Халлштейна). Германія стала адным з заснавальнікаў ЕЭС, і Конрад Адэнаўэр стаў лідарам у вельмі кароткі час. Першае афіцыйнае пасяджэнне камісіі Гальштэйна адбылося 16 студзеня 1958 года ў замку Валь-Дзюшэс. ЕЭС (прамы продак сучаснай супольнасці) павінен быў стварыць Мытны саюз, а Еўратам — садзейнічаць супрацоўніцтву ў сферы атамнай энергетыкі. ЕЭС хутка стала самай важнай з іх і пашырыла сваю дзейнасць. Адным з першых важных дасягненняў ЕЭС стала ўсталяванне (1962 г.) адзіных узроўняў коштаў на сельскагаспадарчую прадукцыю. У 1968 годзе былі адменены ўнутраныя тарыфы (тарыфы на гандаль паміж краінамі-членамі) на некаторыя тавары.
Прэзідэнт Францыі Шарль дэ Голь наклаў вета на сяброўства Вялікабрытаніі, затрымаў развіццё паўнамоцтваў парламента і апынуўся ў цэнтры «крызісу пустых крэслаў» 1965 года.
Яшчэ адзін крызіс паўстаў у сувязі з прапановамі аб фінансаванні Агульнай сельскагаспадарчай палітыкі, якія ўступілі ў сілу ў 1962 годзе. Пераходны перыяд, калі рашэнні прымаліся аднагалосна, падышоў да канца, і большасць галасоў у Савеце ўступіла ў сілу. Тагачасны прэзідэнт Францыі Шарль дэ Голь выступаў супраць супранацыянализма і баяўся, што іншыя члены ЕС кінуць выклік КЭП, што прывяло да «палітыцы пустых крэслаў», у адпаведнасці з якой Французскія прадстаўнікі былі выведзеныя з еўрапейскіх інстытутаў да таго часу, пакуль французскае вета не будзе адноўлена. У рэшце рэшт быў дасягнуты кампраміс з Люксембургскім кампрамісам ад 29 студзеня 1966 года, у адпаведнасці з якім джэнтльменскае пагадненне дазваляла членам выкарыстоўваць права вета ў галінах, якія прадстаўляюць нацыянальны інтарэс.
1 ліпеня 1967 года, калі ўступіў у сілу дагавор аб зліцці, які аб’яднаў інстытуты ЕЦБ і Еўратама ў ЕЭС, яны ўжо мелі агульную Парламенцкую асамблею і суды. У сукупнасці яны былі вядомыя як еўрапейскія супольнасці. Абшчыны па-ранейшаму валодалі незалежнымі асобамі, хоць і станавіліся ўсё больш інтэграванымі. Будучыя дагаворы падавалі супольнасці новыя паўнамоцтвы акрамя простых эканамічных пытанняў, якія дасягнулі высокага ўзроўню інтэграцыі. Па меры набліжэння да мэты палітычнай інтэграцыі і стварэння мірнай і адзінай Еўропы, якую Міхаіл Гарбачоў назваў агульным еўрапейскім домам.
Пашырэнне членскага складу і выбары
У 1960-я гады былі зроблены першыя спробы пашырэння. У 1961 годзе Данія, Ірландыя, Вялікабрытанія і Нарвегія (у 1962 годзе) падалі заяўкі на ўступленне ў гэтыя тры супольнасці. Аднак прэзідэнт Шарль дэ Голь убачыў у брытанскім членстве траянскага каня для ўплыву ЗША і наклаў вета на сяброўства, а заяўкі ўсіх чатырох краін былі прыпыненыя. Грэцыя стала першай краінай, якая далучылася да ЕС у 1961 годзе ў якасці асацыяванага члена, аднак яе сяброўства было прыпынена ў 1967 годзе пасля дзяржаўнага перавароту палкоўнікаў.
Чатыры краіны зноў падалі свае заяўкі 11 траўня 1967 года, і пасля таго, як Жорж Пампіду змяніў Шарля дэ Голя на пасадзе прэзідэнта Францыі ў 1969 годзе, вета было знята. Перамовы пачаліся ў 1970 годзе пры праеўрапейскім урадзе Вялікабрытаніі Эдварда хіта, якому давялося мець справу з рознагалоссямі, якія тычацца агульнай сельскагаспадарчай палітыкі і адносін Вялікабрытаніі з Садружнасцю Нацый. Тым не менш, два гады пасля былі падпісаны дагаворы аб далучэнні, так што Данія, Ірландыя і Вялікабрытанія далучыліся да супольнасці з 1 студзеня 1973 года. Нарвежскі народ канчаткова адмовіўся ад сяброўства ў арганізацыі на рэферэндуме 25 верасня 1972 года.
У рымскіх дагаворах гаварылася, што Еўрапейскі парламент павінен быць абраны наўпрост, аднак гэта патрабавала, каб Савет спачатку ўзгадніў агульную сістэму галасавання. Савет марудзіў з рашэннем гэтага пытання, і парламент заставаўся прызначаным, прэзідэнт Францыі Шарль дэ Голь быў асабліва актыўны ў блакаванні развіцця парламента, прычым яму былі прадастаўлены бюджэтныя паўнамоцтвы толькі пасля яго адстаўкі.
Неўзабаве пасля свайго абрання парламент прапанаваў супольнасці прыняць дызайн сцяга Еўропы, які выкарыстоўваецца Саветам Еўропы. Еўрапейскі савет у 1984 годзе прызначыў для гэтай мэты спецыяльны камітэт. Еўрапейскі савет у 1985 годзе ў значнай ступені ішоў рэкамендацыям камітэта, але паколькі прыняцце сцяга моцна нагадвала нацыянальны сцяг, які прадстаўляе дзяржаўнасць, было спрэчным, дызайн «сцяга Еўропы» быў прыняты толькі са статусам «лагатыпа» або «эмблемы».
Пашырэнне супольнасці
У сувязі з перспектывай далейшага пашырэння і імкненнем пашырыць сферы супрацоўніцтва міністры замежных спраў 17 і 28 лютага 1986 года падпісалі ў Люксембургу і Гаазе, адпаведна, адзіны еўрапейскі акт. У адзіным дакуменце гаворка ішла аб рэформе інстытутаў, пашырэнні паўнамоцтваў, знешнепалітычным супрацоўніцтве і адзіным рынку. Ён уступіў у сілу 1 ліпеня 1987 года. За гэтым актам рушыла ўслед праца над тым, што стане Маастрыхцкім дагаворам, які быў узгоднены 10 снежня 1991 года, падпісаны ў наступным годзе і ўступіў у сілу 1 лістапада 1993 года, засноўваючы Еўрапейскі Саюз і пракладваючы шлях да Еўрапейскага валютнага Саюзу.
Еўрапейская супольнасць
ЕС паглынуў еўрапейскія супольнасці ў якасці аднаго са сваіх трох слупоў. Сферы дзейнасці ЕЭС былі пашыраны і перайменаваны ў еўрапейскую супольнасць, працягваючы прытрымлівацца наднацыянальнай структуры ЕЭС. Інстытуты ЕЭС сталі інстытутамі ЕС, аднак суд, парламент і Камісія ўнеслі толькі абмежаваны ўклад у новыя слупы, паколькі яны працавалі ў рамках больш міжурадавай сістэмы, чым еўрапейскія супольнасці. Гэта знайшло адлюстраванне ў назвах устаноў, савет быў фармальна «Саветам Еўрапейскага Саюза», а камісія — фармальна «Камісіяй Еўрапейскіх супольнасцяў».
Аднак пасля заключэння Маастрыхцкім дамовы парламент набыў значна большую ролю. У Маастрыхце была ўведзена працэдура кодэцызыі, якая надзяліла яго роўнымі заканадаўчымі паўнамоцтвамі з Саветам па пытаннях супольнасці. Такім чынам, з улікам больш шырокіх паўнамоцтваў наднацыянальных інстытутаў і наяўнасці кваліфікаванага большасці галасоў у Савеце супольны кампанент можна было б ахарактарызаваць як значна больш федэратыўны метад прыняцця рашэнняў.
Амстэрдамскі дагавор перадаў адказнасць за свабоднае перамяшчэнне асоб (напрыклад, візы, незаконную іміграцыю, прытулак) ад кампанента юстыцыі і ўнутраных спраў (JHA) еўрапейскай супольнасці (JHA ў выніку была перайменаваная ў супрацоўніцтва паліцыі і судовых органаў па крымінальных справах (PJCC)). Як Амстэрдам і Ніцкі пагадненне таксама распаўсюдзілі працэдуру кодэцызыи амаль на ўсе вобласці палітыкі, падаўшы парламенту роўныя паўнамоцтвы з Саветам у супольнасці.
Пасля ўступлення ў сілу Лісабонскай дамовы ў 2009 годзе слупковая структура спыніла сваё існаванне. Еўрапейскае супольнасць разам са сваёй правасуб’ектнасцю было паглынута новым кансалідаваным Еўрапейскім Саюзам, які аб’яднаўся ў двух іншых слупах (аднак Еўратам заставаўся асобным). Першапачаткова гэта было прапанавана ў адпаведнасці з еўрапейскай Канстытуцыяй, але гэты дагавор не быў ратыфікаваны ў 2005 годзе.
Рыдлі Скот
Сэр Рыдлі Скот (Ridley Scott; нар., Саўт-Шылдс) — англійскі і. Старэйшы брат рэжысёра і прадзюсара Тоні Скота.
Лі Страсберг
Лі Страсберг (Lee Strasberg; 17 лістапада 1901,, Аўстра-Венгрыя — 17 лютага 1982, ) — амерыканскі , кіраўнік акцёрскай студыі, , і.
Біяграфія
У 1931 годзе стаў адным з заснавальнікаў тэатральнага калектыву Group Theatre. У 1949 годзе пачаў працаваць у школе акцёрскага майстэрства Actors Studio ў Нью-Ёрку. У 1952 годзе стаў яе кіраўніком, навучанне вёў па сваёй методыцы на аснове сістэмы Станіслаўскага. Сярод выпускнікоў школы шмат вядомых акцёраў - Пол Ньюман, Аль Пачына, Мэрылін Манро, Джэйн Фонда, Дасцін Хофман, Роберт Дэ Ніра, Марлан Бранда, Мікі Рурк.
У 1966 годзе заснаваў Actors Studio West ў Лос-Анджэлесе. У 1969 годзе заснаваў Тэатральны інстытут Лі Страсберга. У 1974 годзе сыграў ролю другога плана ў фільме «Хросны бацька-2». За гэтую ролю Страсберг намінаваўся на кінапрэміі «Оскар» і «Залаты глобус».
Асабістае жыццё
Першая жонка — Нора (Nora Krecaun), 1926—1929 гады. У 1934—1966 гадах быў жанаты на актрысе Поле Страсберг. Іх дзеці — актрыса Сьюзан Страсберг і выкладчык акцёрскага мастацтва Джон Страсберг. Трэцяя жонка — Ганна Мізрахі. Дзеці — Давід і Адам. Быў блізкім сябрам сваёй вучаніцы Мэрылін Манро, якая адпісвала яму большую частку сваёй маёмасці.
Альбрэхт Брандэнбургскі
Альбрэхт II, маркграф Брандэнбургскі (Albrecht von Brandenburg;,  — , замак Марцінсбург, каля Майнца) — архібіскуп магдэбургскі і майнцкі, курфюрст і эрцканцлер Свяшчэннай Рымскай імперыі, адміністратар хальберштацкага архібіскупства і да прызначэння кардыналам маркграф Брандэнбургскай маркі разам са сваім старэйшым братам Іаахімам. Шматгранная і неадназначная асоба, сучаснік Лютэра, заступнік Дзюрэра, Кранаха, Груневальда, Бальдунга, Альбрэхт Брандэнбургскі пакінуў вялікі след у гісторыі і мастацтве Германіі.
Партрэты Альбрэхта Брадэнбургскага
Дзякуючы сваёй мецэнацкай дзейнасці Альбрэхт Брадэнбургскі пакінуў вялікі след у нямецкім мастацтве і першым чынам у жывапісе. Да нашага часу захавалася вялікая колькасць яго партрэтаў.
Стратапаўза
Стратапа́ўза — слой атмасферы Зямлі, які з’яўляецца пераходным паміж стратасферай і мезасферай.
У стратасферы тэмпература павышаецца з павелічэннем вышыні, а стратапаўза з’яўляецца слоем, дзе тэмпература дасягае максімуму. Тэмпература стратапаўзы — каля 0 °C. На Зямлі стратапаўза знаходзіцца на вышыні 50—55 км над узроўнем мора. Атмасферны ціск складае каля 1/1000 ад ціску на ўзроўні мора.
Іздзешкава (вёска)
Іздзешкава (Издешково) — вёска ў Сафонаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Іздзешкаўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 21 км на ўсход ад горада Сафонава.
Дрысенскі замак
Дрысенскі замак — абарончае збудаванне ў мястэчку Дрыса Вялікага Княства Літоўскага (цяпер у г. Верхнядзвінску Віцебскай вобласці). Знаходзіўся на мысе паміж рэкамі Заходняя Дзвіна і Дрыса.
Гісторыя
Першая згадка пра Дрысенскі замак у «Хроніцы польскай, літоўскай, жамойцкай і ўсёй Русі» Мацея Стрыйкоўскага адносіцца да 1386 года (першая дакументальная згадка і аб паселішчы Дрыса ўвогуле) і звязана з падзеямі, калі полацкі князь Андрэй Альгердавіч прыйшоў у Дрысу і спаліў там замак, які належаў Ягайлу. .