cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Люфтвафэ
Пачатак Другой сусветнай вайны
У прыватнасці, яшчэ да заканчэння 2-й фазы паветраных бітваў у англійскім небе, было прынята рашэнне не выкарыстоўваць у далейшых налётах цяжкія двухматорныя знішчальнікі. Пасля страты многіх каштоўных лётчыкаў над Англіяй і Ла-Маншам было прынята рашэнне перарабіць траціну Bf-110 у знішчальнікі-бамбардзіроўшчыкі, з прычыны чаго страты абодвух бакоў рэзка скараціліся. Тым не менш, у выніку недахопаў у ўзбраенні самалётаў і навучанні пілотаў Bf-110 бомбакіданню эфектыўнасць бамбардзіровак рэзка скарацілася.
З надыходам сезону дажджоў і халадоў нямецкія палявыя аэрадромы ператварыліся ў пляцоўкі з брудам, і нямецкае камандаванне афіцыйна вырашыла, што ўмовы надвор’я перашкаджаюць правядзенню дэсантнай аперацыі (у Гітлера паўсталі сур’ёзныя асцярогі адносна магчымага нападу з боку СССР, у выпадку ажыццяўлення нямецкага марскога дэсанта ў Англію), і стала ясна, што бітва за Брытанію прайграна.
Бітва за Брытанію
Бітва за Брытанію — адна з найбуйнейшых і самая працяглы авіяцыйная бітва Другой сусветнай вайны, якая доўжылася з ліпеня 1940 па май 1941 года.
Праводзілася сіламі 2-га і 3-га паветраных флатоў, якія базіраваліся ўздоўж атлантычнага ўзбярэжжа ад Даніі да Бардо ў Францыі, і далёкай авіяцыяй 5-га паветранага флоту ў Нарвегіі, якая адрывала частку знішчальнай авіяцыі Вялікабрытаніі на паўночны ўсход краіны. Прамежкавыя мэты кампаніі, у выніку адсутнасці адзінства меркаванняў у ваеннага камандавання Рэйха, на ўсім яе працягу заставаліся няяснымі, у выніку чаго сілы паветраных флатоў распыляліся на рашэнне адразу некалькіх задач (удары па аэрадромах, барацьба з суднаходствам, знішчэнне авіяпрамысловасці, знішчэнне партовай інфраструктуры, вымотванне знішчальнай авіяцыі Вялікабрытаніі і г. д.), і ні адна з іх не была даведзена да канца.
Люфтвафэ і Італьянскі корпус ВПС
На пачатак кампаніі — 20 ліпеня 1940 года — у складзе 2-га і 3-га паветраных флатоў меліся наступныя сілы: Ва ўдарных сілах 5-га паветранага флоту мелася: Да кастрычніка ў складзе трох флатоў было каля 700 баяздольных бамбардзіроўшчыкаў.
У кастрычніку-лістападзе, у аперацыі прынялі ўдзел 40 бамбардзіроўшчыкаў і 54 знішчальніка ВПС Італіі.
Каралеўскія Ваенна-паветраныя сілы Вялікабрытаніі
Першапачаткова сілам люфтвафэ і італьянскага паветранага корпуса супрацьстаялі 675 знішчальнікаў Каралеўскіх ВПС, пазней — да 1000 баявых машын.
У бамбардзіраванні інфраструктуры люфтвафэ на еўрапейскім кантыненце і ўласна тэрыторыі Германіі першапачаткова прымала ўдзел больш за 200 брытанскіх бамбардзіроўшчыкаў.
Пасля заваёўвання панавання ў паветры вышэйшае палітычнае і ваеннае кіраўніцтва Трэцяга рэйха планавала пачаць аперацыю «Марскі леў», па высадцы нямецкіх войскаў на Брытанскія астравы з мэтай іх акупацыі.
Змяненне тактыкі
Нягледзячы на тое, што на 23 жніўня нямецкая разведка ўстанавіла, што ВПС Вялікабрытаніі для папаўнення высокіх страт лётчыкаў-знішчальнікаў прыцягваюць пілотаў бамбардзіровачнай авіяцыі, аперацыя супраць сіл брытанскага Камандавання знішчальнай авіяцыі была нечакана спыненая. Галоўныя сілы знішчальнікаў люфтвафэ былі накіраваны на суправаджэнне бамбардзіроўшчыкаў, якія ажыццяўлялі па загадзе Гітлера «удары адплаты» — бамбардзіраванне буйных гарадоў Вялікабрытаніі. Нямецкая прапаганда сцвярджала, што гэтая акцыя з’яўляецца адказам на дзеянні брытанскіх бамбардзіровачных сіл, якія бамбілі Берлін і яго наваколле.
Вайна ў паветры
У ходзе разлютаваных паветраных баёў Каралеўскія ВПС Вялікабрытаніі адбілі спробы заваяваць панаванне люфтвафэ ў паветры і дамагчыся пастаўленых мэтаў — знішчыўшы брытанскія ВПС, разбурыць прамысловасць і інфраструктуру, дэмаралізаваць насельніцтва і тым самым прымусіць Вялікабрытанію да заключэння выгаднага для Германіі міру.
Падрыхтоўка ўварвання ў СССР вымусіла люфтвафэ спыніць Бітву за Брытанію. Бітву за Брытанію называюць першым буйным паражэннем люфтвафэ. Страты Вялікабрытаніі склалі: 1547 самалётаў розных тыпаў, 27 450 чалавек грамадзянскага насельніцтва забітымі, 32 138 — параненыя.
Нападзенне на Савецкі Саюз
Аб рашэнні Гітлера напасці на СССР штабы наземных войскаў і люфтвафэ даведаліся неўзабаве пасля падзення Францыі ў чэрвені 1940 года, што стала для большасці старшых афіцэраў люфтвафэ поўнай нечаканасцю — паводле матэрыялаў допытаў намесніка Герынга Эрхарда Мільха, начальніка службы разведкі люфтвафэ генерал-маёра Ёзэфа Шміта і генерала Гальд'ра. Будучы цвярозадумным практыкам Мільх, даведаўшыся аб прынятым рашэнні, якое было на яго думку катастрафічнай памылкай і азначала б паражэнне ў вайне, адправіўся да Герынга і паспрабаваў пераканаць яго ў неабходнасці прадухіліць вайну з Савецкім Саюзам, заявіўшы пры гэтым, што Герынг можа паўплываць на ход гісторыі. Шміт паведаміў аб сваіх асцярогах начальніку штаба люфтвафэ Яшонеку, які таксама звярнуўся да Герынгу. Герынг выказаў свае пярэчанні Гітлеру, але не змог яго пераканаць.
Ваганні
У красавіку-маі 1941 года дэлегацыя Германскай прамысловай камісіі, якая складалася з інжынераў, якія працавалі пад пачаткам Удэта, на чале з оберстам Генрыхам Ашэнбрэнерам (ваенна-паветраным аташэ ў Маскве) наведала савецкія авіяцыйныя заводы. Камісія дала спрыяльныя водгукі аб савецкай авіяпрамысловасці, але Шміт ім не паверыў, палічыўшы, што інжынераў Уд'та, як французаў перад «Мюнхенскай пагадненнем», абвялі вакол пальца. Таму іх справаздачы з згоды Герынга былі пакінутыя без увагі.
Герынг не верыў у афіцыйную прычыну «прэвентыўнага ўдару» нападу на СССР, які не лічыў небяспечным для Германіі з моманту заключэння Дагавора аб ненападзе паміж Германіяй і Савецкім Саюзам 1939 года, што пацвярджаецца яго выступам перад камандаваннем люфтвафэ на Захадзе, у якім ён абвясціў аб рашэнні Гітлера. Ён спрабаваў адцягнуць увагу Гітлера ад СССР, прапанаваўшы ўдар па Гібралтару праз тэрыторыю Іспаніі, аднак Гітлер застаўся непахісны, і гэта выратавала Вялікабрытанію. Герынгу нічога не заставалася, як «зараджаць» сваіх падначаленых і пераконваць іх у перавазе люфтвафэ. Ён прызнаваўся ў роспачы, і ўсе надзеі звязваў толькі з бліцкрыгам. На ўсіх нарадах ён называў верагодную працягласць кампаніі каля 6 тыдняў. У некаторай меры гэта сцвярджэнне стала вынікам ацэнкі Шмітам сіл савецкай авіяцыі: па разліках Шміта яна была роўная нямецкай па колькасці, але значна саступала як у тэхнічным плане, так і ў вопыце. Шміт не ўлічыў ні здольнасці савецкай арміі змагацца з авіяцыяй усімі магчымымі сродкамі, ні развіцця прамысловасці ў СССР. Прывялі да гэтай памылцы і 20-гадовая знешняя ізаляцыя СССР, і нямецкая прапаганда, і прадузятасць ў поглядах рускіх эмігрантаў. Такім чынам, аж да лета 1942 года разведка працягвала даваць памылковыя ацэнкі савецкай авіяцыі.
Люфтвафэ супраць ВПС РСЧА
Нямецкая атака з паветра 22 чэрвеня 1941 года з прычыны пастаянных правакацый не была поўнай нечаканасцю для асабістага складу ВПС РСЧА, у адрозненне ад Народнага камісарыята абароны. На світанні 22 чэрвеня, пасля пачатку бамбёжак, радыёграмамі былі пацверджаны загады: «на правакацыі не паддавацца, адзінкавыя нямецкія самалёты не збіваць», а загад аб разгрупаванні самалётаў па палявых аэрадромах і маскіроўцы паступіў толькі напярэдадні 22 чэрвеня. У сілу гэтага лётчыкі люфтвафэ працавалі па вялікай колькасці самалётаў на адкрытых аэрадромах і па інфраструктуры як па вучэбным мэтам, без усялякага процідзеяння. Дзякуючы падняўшайся паніцы большай часткі пагранічных лётных часцей савецкіх ВПС, люфтвафэ атрымалася практычна без намаганняў садзейнічаць надыходзячым наземным часцям вермахта і СС. Першы запіс на фотакулямёт атакі нямецкага самалёта на савецкі І-153, працягласцю 20 секунд і датаваны 22 чэрвеня 1941 года 5 гадзін 20 хвілін раніцы, захоўваецца ў калекцыі Брытанскага музея Другой сусветнай вайны ў Лондане.
Разам з люфтвафэ вайну з СССР пачалі ВПС Румыніі. ВПС Фінляндыі далучыліся да люфтвафэ 25 чэрвеня (люфтвафэ ж выкарыстоўвалі фінскую тэрыторыю з 22 чэрвеня), ВПС Венгрыі — 27 чэрвеня, лётчыкі Італіі з складу экспедыцыйнага корпуса ў Расіі (83 баявых самалёта) — у сярэдзіне ліпеня, ВПС Харватыі — у лістападзе. Сотні савецкіх самалётаў былі знішчаныя і кінутыя ў першыя дні вайны, большая частка — на зямлі, аднак лётны склад пацярпеў менш, так як адступаў ад мяжы, пералятаючы з аэрадрома на аэрадром. Персанал аэрадромаў быў кінуты на зямлі не паспяваючы адступаць за самалётамі.
Нямецкія камандзіры былі аднадушныя ў поглядах на эфект масіраванага паветранага ўдару ў першыя дні вайны. Атака была добра падрыхтавана і паспяхова ажыццёўлена. Нямецкія знішчальнікі суправаджэння Bf 109 атакавалі аэрадромы разам з пікіруючымі бамбардзіроўшчыкамі. З 22 чэрвеня па 13 ліпеня, толькі адзін германскі I паветраны флот знішчыў 1698 савецкіх самалётаў: 487 ў паветры і 1211 — на зямлі. Але, у першыя ж дні вайны месцамі завязваліся ўпартыя паветраныя баі, ужо 22 чэрвеня савецкімі лётчыкамі было здзейснена 15 паветраных таранаў. Люфтвафэ ў першы дзень вайны 22 чэрвеня на Усходнім фронце страцілі 69 баявых самалётаў. За 27 дзён баёў з 22 чэрвеня па 19 ліпеня 1941 года нямецкая авіяцыя страціла 1284 самалёта ўсіх тыпаў, што было больш чым за два месяцы баёў у «Бітве за Англію». Савецкая авіяцыя за гэты час страціла каля 8000 самалётаў, з іх за першы дзень вайны 2852. Што паказала з аднаго боку агідную працу савецкага камандавання (вялікія страты), але таксама мужнасць і гераізм савецкіх лётчыкаў (вялікая колькасць збітых нямецкіх самалётаў), аднак гэта было дасягнута вялікімі стратамі вопытных і ўмелых лётчыкаў, якія і збілі асноўную масу самалётаў немцаў і іх саюзнікаў.
Чалавек на ўсе часы
«Чалавек на ўсе часы» (A Man for All Seasons) — брытанская гістарычная драма, знятая Фрэдам Цынеманом ў 1966 годзе па аднайменнай п’есе Роберта Болт. Распавядае пра святога Томаса Мора, які, будучы ў XVI стагоддзі лорд-канцлерам Англіі, адмовіўся ўхваліць развод караля Генрыха VIII, ня пабаяўшыся аддаць жыццё за свае рэлігійныя перакананні.
Карціна заваявала дзве прэміі Маскоўскага кінафестывалю (1967), шэсць прэмій «Оскар» (1967), сем прэмій BAFTA (1968) і мноства іншых узнагарод.
Інгеборг Бахман
Інгеборг Бахман (Ingeborg Bachmann;, Клагенфурт, Аўстрыя — , Рым, Італія) — аўстрыйская пісьменніца.
Біяграфія
У 1945 — 50-х гг. Інгеборг Бахман вывучала філасофію, псіхалогію, філалогію і права ва ўніверсітэтах Інсбрука, Граца і Вены. У 1950 годзе яна абараніла дысертацыю на тэму «Крытычнае ўспрыманне экзістэнцыяльнай філасофіі Марціна Хайдэгера». Найбольш вялікі след у творах пісьменніцы пакінула яе знаёмства з філасофіяй мовы венскага лінгвіста і філосафа Людвіга Вітгенштэйна.
У літаратуру Інгеборг Бахман увайшла як лірык, выдаўшы ў 1950-я гады два зборнікі вершаў: «Адтэрмінаваны час» (Die Gestundete Zeit, 1953) і «Заклік да Вялікай Мядзведзіцы» (Anrufung des großen Bären, 1956). Адна з найважнейшых праблем яе лірыкі — праблема тоеснасці ўласнага «я». У асноўным Бахман выкарыстоўвала свабодныя рытмы і старанна зашыфраваныя вобразы і метафары. Вершаваная спадчына Інгеборг Бахман невялікая па памеры: 67 асобных вершаў, тры вершаваныя цыклы і «Маналог князя Мышкіна» да пантамімы «Ідыёт».
50-я гады — гэта таксама час працы над радыёп’есамі «Цыкады» (1955) і «Добры бог з Манхэтэна» (1958). Зварот пісьменніцы да гэтага жанру быў абумоўлены новымі магчымасцямі радыёп’есы: выкарыстаннем акустычных эфектаў, зменай часавых узроўняў, рэальнай і ўяўнай прасторы, — што дазваляла больш яскрава адлюстраваць псіхічныя памежныя сітуацыі.
У 1959—1960 навучальным годзе Бахман чытала лекцыі ва ўніверсітэце Франкфурта-на-Майне, якія ў далейшым склалі зборнік з падзагалоўкам «Праблемы сучаснай паэзіі».
Зварот Інгеборг Бахман да прозы адбыўся ў 60-я гады. Зборнік «Трыццаты год» (Das dreißigste Jahr, 1961) мае шмат у чым аўтабіяграфічны характар. Гэта сем апавяданняў-маналогаў, напісаных метафарычнай мовай, у цэнтры якіх — канфлікт паміж памкненнямі чалавека і недасканаласцю навакольнага свету.
У сярэдзіне 60-х гадоў пісьменніца пачала працу над цыклам раманаў пад агульнай назвай «Віды смерці», які мусіў паказаць сучаснае грамадства як «арэну забойстваў», звярнуць увагу на існаванне латэнтных формаў фашызму ў палітычным і сацыяльным жыцці. Першым і адзіным раманам з гэтага цыклу, дапісаным да канца, стаў раман «Мáліна» (Malina), апублікаваны ў 1971 годзе. Пасмяротна былі надрукаваныя фрагменты яшчэ двух раманаў — «Рэквіем па Фані Гольдман» і «Кніга Франца». «Маліну» аўтар лічыла ўверцюрай да гэтага цыклу. Раман мае вельмі складаную структуру: тэлефонныя размовы, лісты, гісторыі, снабачанні і г.д. У кнізе існуе фрагмент пад назвай «Таямніцы прынцэсы Кагранскай» — устаўное паданне, пабудаванае на шэрагу алюзій да творчасці іншых пісьменнікаў, філосафаў, псіхолагаў і кампазітараў.
Узнагароды
Інгеборг Бахман — лаўрэат мноства літаратурных прэмій: прэміі «Групы-47» за паэтычную творчасць (1953), прэміі горада Брэмена (1954), прэміі Таварыства сляпых інвалідаў вайны за радыёп’есу «Добры бог з Манхэтэна» (1959), прэміі Саюза нямецкіх крытыкаў за зборнік апавяданняў «Трыццаты год» (1961), Бюхнераўскай прэміі (1964), Вялікай аўстрыйскай дзяржаўнай прэміі (1968), прэміі імені Антона Вільдганса (1972).
Памяць
У 1977 годзе ў Клагенфурце заснаваная прэмія імя Інгеборг Бахман для нямецкамоўных аўтараў.
Беларускія пераклады
На беларускую мову яе творы перакладалі Сяргей Законнікаў, Вольга Гронская.
Касцёл Святой Кацярыны (Заграб)
Касцёл Святой Кацярыны (Crkva sv. Katarine u Zagrebu) — касцёл у Заграбе, Харватыя, кафедра Заграбскай архіепархіі. Помнік архітэктуры барока, лічыцца адным з найпрыгажэйшых храмаў Заграба. Асвечаны ў гонар Святой Кацярыны.
Размешчаны ў цэнтры горада — у Верхнім горадзе, на плошчы Святой Кацярыны.
Гісторыя
На месцы сучаснага касцёла Святой Кацярыны з XIV стагоддзя існаваў дамініканскі касцёл, які падчас турэцкага ўварвання выкарыстоўваўся ў якасці ваеннага складу.
У першай палове XVII стагоддзя быў перададзены езуітам. Паколькі касцёл быў у занядбаным стане, езуіты пабудавалі на яго месцы ў 1620—1632 гадах новы. Касцёл цалкам згараў пры пажарах у 1645 і 1674 гадоў, але дзякуючы харвацкім магнатам, быў адбудаваны наноў.
Пасля забароны езуітаў (1773) касцёл Св. Кацярыны быў перададзены ў 1783 годзе ў склад парафіі Святога Марка, а з 1874 года стаў кафедрай. У XIX—XX стагоддзях неаднаразова рэканструяваўся.
Апісанне
Касцёл — аднанефнае збудаванне з шасцю бакавымі капліцамі і апсідай. У капліцах размешчаны пяць драўляных алтароў (XVII стагоддзе) і адзін мармуровы (1729 год). Інтэр’еры ўпрыгожаны карцінамі Бернарда Бобіча і Антоніа Куадрыа. Скляпенні нефу са сцэнамі з жыцця Святой Кацярыны належаць аўтарству Джуліа Куальі, а алтар Святога Ігната — Франчэска Роба.
Бухтарма (значэнні)
Бухтарма — тапонім:
Шацкі сельсавет
Ша́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Шацк.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Шацк. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Рудзенскага раёна, з 6 ліпеня 1935 года — Смілавіцкага раёна, з 11 лютага 1938 года — Рудзенскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Рудзенскім раёне Мінскай вобласці. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецкімі войскамі. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета з Хатлянскага сельсавета Уздзенскага раёна перададзены вёскі Гута і Завішына. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Уздзенскага раёна. 1 красавіка 1960 года сельсавет перададзены ў склад Пухавіцкага раёна за выключэннем 24 населеных пунктаў (Астравок, Бярозава Пасека, Вараноўка, Весялоўка, Вішнёўка, Вялікая Каменка, Вялікая Малінаўка, Грабнікі, Гута, Завішына, Зялёная Дуброва, Камінтэрн, Малая Каменка, Малінаўка, Новы Шлях, Пабеда, Падградка, Падрэчка, Пілічы, Рабінаўка, Таўкачэвічы I, Таўкачэвічы II, Чырвоная Ніва і Чырвоны Клін), якія засталіся ў складзе Узденскага раёна і былі ўключаны ў Хатлянскі сельсавет, у склад сельсавета са Слабадскога сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Варонічы, Вяркалы, Задашчэнне, Закрыніцы, Зарэчча, Каліны, Лука I, Лука II, Пратасаўшчына і Смолзавод). 5 мая 1962 года ў склад Слабадскога сельсавета вернуты 3 населеныя пункты (Варонічы, Вяркалы і Пратасаўшчына). 15 чэрвеня 1972 года скасаваны пасёлак Сціпірка. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Вецярэвіцкага сельсавета (31 населены пункт: Антанова, Борцы, Бярэзнікі, Вецярэвічы, Вецярэвічы 2, Выемка, Вяркалы, Грыбное, Дубавое, Ельнікі, Завод, Ільінка, Карнічае, Кашалі, Ладымер, Лучкі, Медзенае, Міжылішча, Мірная, Міхалова, Пагарэлец, Паднямонец, Парэчча, Пахар, Пратасаўшчына, Пруцк, Рудзіца, Селецк, Селішча, Слабада і Ямнае).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (6 населеных пунктаў) — 1589 чалавек, з іх 93,3 % — беларусы, 5,2 % — рускія, 0,7 % — палякі, 0,6 % — украінцы.
Эпіфіты
Агульнае апісанне
Амаль усе эпіфіты маюць прыстасаванні для прымацавання і ўлоўлівання вады і пажыўных рэчываў з паветра. З'яўляюцца аўтатрофамі. Акрамя эпіфітаў, якія растуць у наземных умовах, існуе шмат водных відаў водарасцяў, якія з'яўляюцца эпіфітамі на іншых водарасцях, або водных кветкавых раслінах.
Эпіфіты не з'яўляюцца паразітычнымі раслінамі, яны растуць незалежна ад расліны-апоры і патрабуюць ад яе выключна фізічнай падтрымкі. Відавочнай перавагай эпіфітаў, асабліва ў шчыльна зарослай дрэвамі мясцовасці, ёсць магчымасць не залежаць ад глебы і знаходзіцца бліжэй да крыніц святла; таксама эпіфіты менш з'ядаюцца траваеднымі жывёламі. Але пры занадта шчыльным нарастанні эпіфітаў яны могуць пашкоджваць расліну-апору.
Самымі вядомымі эпіфітамі з'яўляюцца імхі, лішайнікі, архідэі і прадстаўнікі сямейства брамеліевых, але эпіфіты могуць быць знойдзеныя практычна ў любой таксанамічнай групе раслін; больш за тое, тэрмін «эпіфіт» часта выкарыстоўваецца і для бактэрый. Самыя багатыя і развітыя супольнасці эпіфітаў сустракаюцца ў трапічных лясах (асабліва вільготных), але імхі і лішайнікі з'яўляюцца вельмі звычайнымі эпіфітамі ўмеранага і нават арктычнага кліматычнага пояса.
На тэрыторыі Еўропы час ад часу можна ўбачыць травы, хмызнякі і нават дрэвы, якія растуць на развілках галінак іншых, вялікіх дрэў. Але гэта толькі выпадковыя месцы прарастання неэпіфітных відаў; эпіфітаў, якім была б уласцівая сапраўдная каранёвая сістэма, на тэрыторыі Еўропы не сустракаецца. Першае фундаментальнае даследаванне эпіфітнай флоры было апублікавана батанікам Шымперам у 1888 годзе, і называлася «Die epiphytische Vegetation Amerikas» («Эпіфітная флора Амерыкі»).
Класіфікацыя
У 1888 годзе нямецкім батанікам А. Шымперам была складзена класіфікацыя, у якой эпіфіты падзеленыя на чатыры групы: протаэпіфіты, гнездавыя і кішэнныя эпіфіты, рэзервуарныя эпіфіты, паўэпіфіты.
Па месцы існавання адрозніваюць:
Выдзялягоць таксама эпібрыяфіты — віды, якія трапляюцца на парастках або дзярнінках }імхоў (напр., імхі з родаў радула, мецгерыя, лежанея, лішайнікі з родаў бацыдыя і мікрафіяле). Мохападобныя зрэдку могуць пасяляцца на слаявіне лішайнікаў (напр., гіпнум).
Андрэй Міхайлавіч Юсіпец
Андрэй Міхайлавіч Юсіпец (нар., Гомель) — беларускі футбаліст і трэнер. Выхаванец ФК «Гомель». У сучасны час — галоўны трэнер дублюючага склада ФК «Гомель».
Клубная кар’ера
Прафесійную дзейнасць пачаў у 1988 годзе ў камандзе «Гомсельмаш». За 7 гадоў у клубе Юсіпец згуляў у 210 матчай нацыянальнага чэмпіяната і забіў 56 галоў. У 1994 гаду правёў за «ЗЛіН» 3 матчы, а потым перайшоў у нямецкі клуб «Алеманія» з Ахена. У 1997 гаду вярнуўся ў ФК «Гомель» (так з 1995 года стаў называцца «Гомсельмаш»). Прафесійную кар’еру футбаліста закончыў у 2004 гаду, выступаючы за рэчыцкі «Ведрыч-97». Гуляў на пазіцыі нападаючага ці паўабаронцы.
Кар’ера за зборную
Дэбют за нацыянальную зборную Беларусі адбыўся 25 мая 1994 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Украіны (1:3). Тады футбалісту было 27 гадоў. Усяго за зборную Беларусі правёў 11 матчаў.
Трэнерская кар’ера
У наступным гаду пасля завяршэння кар’еры футбаліста Андрэй Юсіпец стаў памочнікам галоўнага трэнера ФК «Гомель». У верасні 2008 года пасля адстаўкі галоўнага трэнера Леаніда Борсука стаў галоўным трэнерам клуба. На гэтай пасадзе ён прабыў да канца 2009 года. З наступнага года займае розныя трэнерскій пасады ў камандах ФК «Гомель».
Іга Свёнтак
Іга Свёнтак (Iga Świątek; нар., Варшава, Польшча) — польская тэнісістка. Пераможца Адкрытага чэмпіянату Францыі (2020, 2022, 2023) у асабістым разрадзе, шэрагу іншых буйных прафесійных турніраў. Першая ракетка свету згодна рэйтынгу WTA (з 4 красавіка 2022).
4 чэрвеня 2022 года Іга Свёнтак выйграла фінал Адкрытага чэмпіянату Францыі, атрымаўшы перамогу ў 35-й гульні запар.
Глухоўшчына
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Ляхавіцкага сельсавета.
NGC 6194
NGC 6194 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-54, ZWG 196.82, KUG 1634+363, PGC 58598) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спінеда
Спінеда (Spineda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 620 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 26030. Тэлефонны код — 0376.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Зыгмунт Мухнеўскі
Зыгмунт Мухнеўскі (Zygmunt Muchniewski; 30 ліпеня 1896 — 5 студзеня 1979) — польскі палітык, кіраўнік урада Польшчы ў выгнанні.
У міжваенны час служыў у разведцы Корпуса аховы памежжа, затым быў ваяводскім радцам у Брэсце, у 1932–1938 гадах старастам у Тчэве і да пачатку Другой сусветнай вайны загадчыкам грамадска-палітычнага аддзела ваяводскай адміністрацыі ў Кракаве. Пасля пачатку вайны апынуўся ў Францыі, дзе ваяваў у шэрагах Войска польскага, а пасля капітуляцыі гэтай краіны — у Руху Супраціўлення. З 1948 года жыў у Вялікабрытаніі. Быў уцягнуты ў палітычнае жыццё на эміграцыі як член Партыі працы ў эміграцыі. З 16 ліпеня 1970 па 14 ліпеня 1972 года — кіраўнік польскага эміграцыйнага ўрада, імкнуўся да аб’яднання цэнтраў сілы польскай эміграцыі.
Malus angustifolia
Malus angustifolia — дрэва, від роду сямейства, якое расце на паўночным усходзе ЗША.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 10 метраў, лістападнае часам паўлістападнае. Галіны карычневыя, пупышкі злёгку апушаныя.
Лісце вузкае, ад ланцэтнай да даўгавата-яйкападобнай формы, даўжынёй да 7,5 см, шырынёй да 3,5 см, скурыстае, цёмна-зялёнага колеру, голае (маладое злёгку апушанае). Край ліставай пласцінкі зубчата-пільчаты, часам лісце бывае злёгку лопасцевае або фестончатае.
Кветкі белыя або ружовыя, духмяныя, дыяметрам да 2,5 см, сабраны ў малакветкавыя суквецці. Кветаножкі голыя або апушаныя, даўжынёй да 3,5 см. Гіпантый голы або слабаапушаны. Слупкі густа апушаны ля аснавання. Час цвіцення — чэрвень.
Плады зелянява-жоўтыя, шарападобныя, часам злёгку сціснутыя з бакоў, дыяметрам да 2,5 см. Кіслыя на смак, вельмі духмяныя.
Прымяненне
Асаблівага гаспадарчага значэння не мае. Плады даўкія і кіслыя, у сырым выглядзе, неядомыя, аднак з іх можна прыгатаваць джэм, жэле і г. д. Часам вырошчваюць у якасці дэкаратыўнай расліны.
Такары (Камянецкі раён)
Такары́ (, Токари) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агародніцкага сельсавета.
У 1940—1945 гадах цэнтр Такарскага сельсавета.
Букавыя
Бу́кавыя (Fagaceae) — сямейства двухдольных раслін.
Батанічнае апісанне
Дрэвы з чарговымі простымі ці лопасцевымі лістамі з ападаючымі прылісткамі, часта вечназялёныя. Суквецці каташкападобныя ці галоўчатыя. Кветкі аднаполыя, адна-домныя, рэдка двухдомныя, размешчаны на галоўнай восі суквецця дыхазіяльнымі групамі ці адзіночна. Мужчынскія кветкі маюць каля-кветнік з трохчленных кругоў. Тычынак столькі, колькі лісцікаў калякветніка ці больш. Тычынкі нерасшчэпленыя. Жаночыя кветкі маюць надпесцічны трохмерны калякветнік і песцік з 3 ці большага ліку карпел. Завязь трох-, шасцігняздовая з двума семязачаткамі ў кожным гняздзе. Плод — арэх з плюскай.
Батанічная класіфікацыя
У сістэме APG II сямейства разбіта на дзесяць родаў. Род, які раней ставіўся да дадзенага сямейства, у цяперашні час выведзены ў асобнае сямейства.
Роды:
Партызанскі полк «Трынаццаць»
Партызанскі полк «Трынаццаць» дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Смаленскай вобласці РСФСР, Магілёўскай, Мінскай і Віцебскай абласцей Беларускай ССР.
Дзейнасць
У лістападзе 1941 года ў в. Фаміна Дарагабужскага раёна Смаленскай вобласці на базе групы ваеннаслужачых, якія не выйшлі з тылу, і з мясцовых жыхароў пачаў арганізоўвацца атрад. Спачатку ён называўся па прозвішчы камандзіра, а з красавіка 1942 г. — атрад «Трынаццаць». 13—14 лютага 1942 года атрад С. У. Грышына ўдзельнічаў у вызваленні горада Дарагабуж. Да лета 1942 года атрад колькасна вырас, усталяваў сувязь са штабам партызанскага руху пры Ваенным савеце Заходняга фронту і па яго распараджэнню ў чэрвені 1942 года разгарнуўся ў полк «Трынаццаць», у складзе 1-га, 2-га і 3-га батальёнаў. 30 ліпеня 1942 г. загадам Смаленскага абкама УКП(б) у палку арганізаваны дыверсійна-разведвальны атрад «Мікіты Камень» агульнай колькасцю 52 партызана (камандзір — Фёдар Ігнатавіч Цесар, камісар — Васіль Андрэевіч Самсонаў, начальнік штаба — Васіль Ягоравіч Гамазаў). У верасні 1942 г. атрад расфарміраваны, а яго асабісты склад уліты ў падраздзяленне разведкі палка. 31 ліпеня ў складзе палка быў створаны партызанскі атрад Івана Сяргеевіча Полбіна, які ў верасні 1942 года падчас нямецкай антыпартызанскай аперацыі выйшаў у савецкі тыл.
У ліпені 1942 года полк падпарадкаваўся Заходняму штабу партызанскага руху на тэрыторыі Смаленскай вобласці. З красавіка 1943 года пачаў дзейнічаць у Мсціслаўскім, Крычаўскім, Чавускім, Быхаўскім, Прапойскім, Бялыніцкім, Бярэзінскім, Шклоўскім, Круглянскім, Крупскім і Талачынскім раёнах; у аператыўным тыле 4-й і 9-й армій вермахта. У чэрвені 1943 г. з атрада і асобных груп Горацкага раёна быў створаны 4-ы батальён (у жніўні 1943 года вылучаны для фарміравання 17-й брыгады). У маі і чэрвені 1943 года арганізаваны атрады 1-ы і «Беларусь», якія ў жніўні і верасні 1943 года былі пераўтвораны адпаведна ў 5-ы і 6-ы батальёны. У верасні з партызан, вылучаных 5-м батальёнам, утвораны атрад «За Радзіму», які ў кастрычніку падчас карнай аперацыі супраць партызан расфарміраваны, яго асабісты склад перададзены для ўзмацнення 6-га батальёна. У сакавіку 1943 года у полк уключаны асобны дыверсійны атрад «Перамога» (пазней 13-ы).
Полк вёў абарончыя, сустрэчныя і наступальныя баі ў раёне Дзямідава (верасень 1942), Касплі, Манастыршчыны (сакавік 1943). 23 кастрычніка 1943 года прыказам начальніка Цэнтральнага штаба партызанскага руху полк, без атрада «Перамога», падпарадкаваны Беларускаму штабу партызанскага руху. Ва ўмовах блакады 19 дзён вёў цяжкія абарончыя баі ў Быхаўскім і Прапойскім раёнах. У красавіку—верасні 1943 года і красавіку—маі 1944 года разграмілі каля 20 нямецкіх апорных пунктаў, у маі 1943 года — чыгуначную станцыю Чавусы. У жніўні—верасні 1943 года на чыгуначных участках Магілёў — Крычаў, Орша — Крычаў падарвалі больш за 2 тыс. рэек.
1 чэрвеня 1944 года полк разгорнуты ў асобае партызанскае злучэнне «Трынаццаць».
Памяць
На заходняй ускраіне вёскі Дабужа 9 мая 1966 года быў адкрыты мемарыял партызанскай славы «Курган Бессмяротнасці».
Герэнук
Герэнук (Litocranius walleri) або жырафавая газель — афрыканская антылопа з сямейства сапраўдных антылоп, у якім ўтварае асобны род. Яе назва верагодна паходзіць ад самалійскага слова «гарануг».
Апісанне
З-за сваёй вельмі дліннай шыі і ног, герэнука цяжка зблытаць з другой жывёлай. Яго вышыня састаўляе 95 см. Поўсць зверху чырвона-карычневая, па баках болей светлая. Выразная лінія аддзяляе амаль белую ніжнюю частку цела. Вакол глаз знаходзяцца белыя пятны, якія зужаюцца у бок рта. Рогі маюць толькі самцы.
Распаўсюджванне
Арэал герэнукоў ахапляе землі ад Эфіопіі і Самалі да поўначы Танзаніі. Раней герэнукі жылі таксама ў Судане і Егіпце, але ўжо доўгі час там вынішчан. Сферай пражывання герэнукоў з'яўляюцца сухія тэрыторыі, як правіла, прарослыя калючым кустарнікам саванны. Жыве ў засушлівых або адносна вільготных стэпах з зараснікамі хмызнякоў, на раўнінах і пагорках, падымаецца ў горы да 1800 м.
Паводзіны
На сухіх тэрыторыях генэрукі могуць вельмі доўга абыходзіцца без вады. Яны сілкуюцца выключна лісцем і накшталт няроднасныя ім жырафам развілі для гэтага ў працэсе эвалюцыі доўгую шыю і канечнасці. Як і ў жырафа ў іх вельмі жорсткі язык, а таксама падоўжаныя і нячулыя вусны, якімі яны могуць абхапляць калючыя галінкі. З закрытым ротам герэнук адцягвае галаву назад і сшчыпвае з галін ўсё лісце. Для таго, каб дацягнуцца да высокіх галінак, геренук становіцца на заднія ногі, абапіраючыся пярэднімі аб ствол дрэва.
Актыўны раніцай і вечарам. Сілкуецца лісцем, парасткамі і галінкамі кустоў і дрэў.
Самкі жывуць разам з маладняком ў невялікіх групах ад двух да пяці звяроў. Дарослыя самцы жывуць па адзіночцы і валодаюць уласным арэалам. Падчас шлюбных перыядаў яны спрабуюць утрымаць самак ў сваіх арэалах, каб з імі спарвацца.
Статус папуляцыі
Герэнукі, верагодна, ніколі не былі асабліва шматлікімі жывёламі. З-за іх прыроды жыць паасобку яны часта не кідаюцца ў вочы сярод буйных статкаў іншых капытных, якія сустракаюцца ў саванах. З-за палявання герэнукі за апошнія дзесяцігоддзі сталі яшчэ радзей. Большасць герэнукаў жыве ў нашы дні ў Эфіопіі. Іх агульная колькасць складае 70 тысяч асобін. Від занесены ў міжнародную Чырвоную кнігу.
Іншае
Герэнук месцамі даволі шматлікі, бо самалійцы не палююць на яго і не ядуць яго мяса. Яны лічаць геренука сваяком вярблюда. Па народных павер'ях, забойства геренука пацягне за сабой гібель вярблюдаў, якіх лічаць сваякамі антылопы і складаюць галоўную каштоўнасць качэўнікаў. Мяркуючы па наскальных малюнках, якія адносяцца да 4000-2900 гг. да н. э. ,знойдзеных на правым беразеНіла (у Вадзі Саб), спробы прыручыць герэнука прадпрымаліся ўжо старажытнымі егіпцянамі.
NGC 6195
NGC 6195 (іншыя абазначэнні — UGC 10469, MCG 7-34-118, ZWG 224.75, IRAS16348+3907, PGC 58596) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Палац культуры льнокамбіната (Орша)
Палац культуры льнокамбіната — будынак у Оршы, размешчаны па адрасе вуліца Леніна, 21. Пабудаваны ў 1930-я гады. У наш час у будынку месціцца Дзіцячая школа мастацтваў № 1 г. Орша.
Архітэктура
Мае асіметрычную кампазіцыю, сфарміраваную з 3-павярховага клубнага аб'ёма і глядзельнай залы. Уваход вырашаны глыбокай нішай з лоджыямі, якія абапіраюцца на 4-гранныя канеліраваныя калоны са стылізаванымі капітэлямі, на першым паверсе — на патоўшчаныя круглыя калоны. Фасад дэкарыраваны шырокімі лапаткамі, ляпной пластыкай.
Рэчкаўскі сельсавет (Веткаўскі раён)
Рэ́чкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Рэчкі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Утонька-Хутарскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Свяцілавіцкага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Рудня-Шлягінскага і Ухоўскага сельсаветаў. З 17 снежня 1956 года ў складзе Веткаўскага раёна, з 25 снежня 1962 года — Гомельскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Веткаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Рэчкаўскага сельсавета 9 населеных пунктаў. 28 студзеня 1991 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хізоўскага сельсавета. 27 жніўня 1991 года Рэчкаўскі сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Свяцілавіцкага сельсавета.
Альфрэд Урбаньскі
Альфрэд Урбаньскі (Alfred Urbański; 13 студзеня 1899 — 10 верасня 1983) — польскі палітык, эканаміст, кіраўнік урада Польшчы ў выгнанні.
Скончыў факультэт права і сацыяльных навук Віленскага ўніверсітэта Стэфана Баторыя. Працаваў на Віленшчыне і Навагрудчыне, у тым ліку адвакатам у Маладзечне. Падчас вайны апынуўся ў глыбіні СССР. Там, пасля абвяшчэння амністыі, ён дабраўся да Самары да створанага польскага войска. Там ён клапаціўся, між іншым, аб адпаведным прадстаўніцтве жыхароў Віленшчыны. Пасля вайны жыў у эміграцыі ў Лондане. У 1969-1972 гадах быў членам "Рады трох" (органа, які лічыў сябе калектыўным кіраўніком польскай дзяржавы ў эміграцыі). У 1972-1976 гадах быў кіраўніком ўрада Польшчы ў выгнанні.
Джэймс Мэцью Бары
Джэймс Мэцью Бары (James Matthew Barrie,, Кірым'юр — , Лондан) — шатландскі драматург і празаік, найбольш вядомы як аўтар казкі «Пітэр Пэн».
Біяграфія
Быў дзявятым дзіцем у сям'і ткача. Калі яму было шэсць, ягоны старэйшы брат Дэвід (матчын улюбёнец) загінуў за два дні да свайго 14-годдзя. Маці была ў роспачы, і Джэймс спрабаваў заняць месца Дэвіда, нават апранаў яго адзенне. Аднойчы Джэймс зайшоў у матчын пакой, і тая спытала: «Гэта ты?» "Я думаю, яна размаўляла з мёртвым хлопчыкам, — напіша Бары пасля ў аўтабіяграфічнай кнізе, — і я сумна адказаў: «Не, гэта не ён, гэта ўсяго толькі я». Яго маці знаходзіла суцяшэнне, думаючы, што яе мёртвы сын назаўжды застанецца хлопчыкам, ніколі не вырасце і не пакіне яе.
Бары вучыўся ў Акадэміі Дамфрыса, а пасля ў Эдынбургскім універсітэце, па заканчэнні якога працаваў у рэдакцыі газеты Nottingham Journal. Літаратурай пачаў займацца ў 1885 годзе — напісаў серыю аповесцяў пра вясковае жыццё, раман пра журналістаў, некалькі любоўна-псіхалагічных раманаў. З 1897 года звяртаецца да драматургіі, робіцца вядомым пасля камедыі Quality Street (1901) пра жыццё Англіі ў пачатку ХІХ ст.
У 1897 годзе Бары знаёміцца з Сільвіяй і Артурам Дэвісамі, іх сям'я будзе граць важную ролю ў жыцці пісьменніка. Ён часта бавіць час з дзецьмі Дэвісаў. Сам Бары быў жанаты з актрысай Мэры Энсэл 15 гадоў, але дзяцей не меў. Пасля смерці Артура і Сільвіі Бары робіцца апекуном іх пяцярых дзяцей — Джорджа, Джона (Джэка), Пітэра, Майкла і Нікаласа. Бары выдумаў Пітэра Пэна, каб забаўляць Джорджа і Джэка: ён прыдумаў, што іх малодшы брат Пітэр умее лётаць. Ён сцвярджаў, што да нараджэння ўсе дзеці — гэта птушкі, і бацькам даводзіцца зачыняць акно ў дзіцячым пакоі, каб дзеці пасля не адляцелі. Гэтая гісторыя перарасла ў казку пра хлопчыка, які ўсё ж адляцеў.
Упершыню вобраз Пітэра Пэна з'яўляецца ў дзвюх ранніх кнігах Бары. У рамане «Томі і Грызел» згадваецца хлопчык, які адбіўся ад сям'і: ён рады, што згубіўся, і баіцца, што яго знойдуць і прымусяць вырасці. Потым пра хлопчыка, які не хацеў расці, апавядалася ў шасці раздзелах кнігі «Белая птушачка» (The little white bird), якія пасля выйшлі асобным выданнем пад назвай «Пітэр Пэн у Кенсінгтанскіх садах» (Peter Pan in Kensington Gardens, 1906) з ілюстрацыямі Артура Рэкхэма.
У 1911 годзе Бары перапрацаваў п'есу ў аповесць «Пітэр і Вэндзі» (Peter and Wendy).
Джэймс Мэцью Бары памёр 19 чэрвеня 1937 года. Праз некалькі гадоў пасля яго смерці Пітэр сабраў сямейны архіў, які ўключаў дакументы і перапіску з Бары, далучыў да гэтага свае каментарыі, а пасля гэтага скончыў жыццё самагубствам, кінуўся пад цягнік.
Леніна (Дзяржынскі раён)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Ляхавіцкага сельсавета.
Украіна на Паралімпійскіх гульнях
Украіна дэбютавала на Паралімпійскіх гульнях у 1996 годзе на летніх гульнях у Атланце з 30-цю атлетамі, якія спаборнічалі ў стральбе з лука, лёгкай атлетыцы, паўэрліфцінгу, плаванні і валейболе седзячы. Васіль Лішчынскі выйграў першы паралімпійскі залаты медаль зборнай Украіны ў штурханні, а таксама ўкраінцы атрымалі яшчэ 4 срэбныя і 2 бронзавыя медалі падчас сваіх першых Паралімпійскіх гульняў. Да гэтага ўкраінцы ўдзельнічалі ў складзе дэлагацыі зборнай СССР у 1988 годзе і ў складзе Аб'яднанай каманды ў 1992 годзе. Пасля атрымання незалежнасці ад СССР у 1992 годзе Украіна прапусціла зімовыя Паралімпійскія гульні ў 1994 годзе, але дэбютавала на зімовых гульнях у 1998 годзе ў Нагане. З таго часу зборная Украіны паспяхова ўдзельнічала ва ўсіх розыгрышах Паралімпійскіх гульняў.
Мацкявічус
Мацкявічус — літоўскае прозвішча.
Доктаравіцкі сельсавет
До́ктаравіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Новыя Доктаравічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Евангелевіцкі сельсавет у складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Евангелевічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. У 1929 годзе сельсавет перайменаваны ў Ванелевіцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Доктаравічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капыльскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ванелевічы. 24 мая 1960 года ў склад сельсавета з Грозаўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Астравок, Гарнастайла, Навасёлкі і Ужа), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Доктаравічы, сельсавет перайменаваны ў Доктаравіцкі. 27 студзеня 1987 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Новыя Доктаравічы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1816 чалавек, з іх 96,6 % — беларусы, 2,4 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Барыс Пятровіч Калінін
Барыс Пятровіч Калінін (1913—1943) — малодшы лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Барыс Калінін нарадзіўся 20 ліпеня 1913 года на станцыі Пярлоўская (цяпер — Мыцішчанскі раён Маскоўскай вобласці). Скончыў сем класаў школы і Ленінградскі тэхнікум малочнай прамысловасці. Жыў у Маскве, працаваў спачатку рабочым, затым брыгадзірам Маскоўскага малаказавода № 2. Пасля заканчэння Маскоўскіх курсаў майстроў сацыялістычнай працы працаваў начальнікам цэха. У 1935—1936 гадах служыў у Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі. У жніўні 1941 года Калінін паўторна быў прызваны ў армію. З кастрычніка таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у абарончых баях 1941 года. У 1942 годзе Калінін скончыў Падольскае артылерыйскае вучылішча. Ужо ў якасці афіцэра ўдзельнічаў у Сталінградскай бітве, вызваленні Украінскай ССР. Да верасня 1943 года гвардыі малодшы лейтэнант Барыс Калінін камандаваў агнявым узводам 45-міліметровых гармат 53-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 15-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
У канцы верасня 1943 года ўзвод Калініна паспяхова пераправіўся праз Днепр у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за плацдарм на яго заходнім беразе. 2-5 кастрычніка ён удзельнічаў у вызваленні населеных пунктаў Зладзееўка, Вільямаўка, Пасудава. У баі за Пасудава артылерысты ўзвода Калініна сарвалі нямецкую контратаку. У тым баі Калінін атрымаў цяжкае раненне, ад якога памёр 10 кастрычніка 1943 года. Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Піліпча Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 снежня 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» гвардыі малодшы лейтэнант Барыс Калінін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі.
Хмялі
Хмялі́ (, Хмели) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агародніцкага сельсавета.
Бухтармінскае вадасховішча
Бухтармі́нскае  — вадасховішча ў Казахстане, ва Усходне-Казахстанскай вобласці, на рацэ Іртыш.
Плошча паверхні вадасховішча 5490 км². Даўжыня 425 км, найбольшая шырыня 35 км. Сярэдняя глыбіня 9,6  м. Аб’ём вады 53 км³. Ваганні ўзроўню да 7 м. Вадасховішча створана ў выніку будаўніцтва на рацэ Іртыш плаціны Бухтармінскай ГЭС (пачалося ў 1953 годзе). Запаўнялася вадой у 1960—1967  гг. Займае частку далін рэк Іртыш, Нарым, Бухтарма і Манчакурскую ўпадзіну. У выніку стварэння вадасховішча і падпору павысіўся на 7 м узровень вады ў возеры Зайсан, якое стала часткай Бухтармінскага мора.
Вадасховішча выкарыстоўваецца ў мэтах суднаходства, рыбнай гаспадаркі, арашэння, адпачынку, забеспячэння работы Бухтармінскай и Усць-Каменагорскай ГЭС.
Спіна-д’Ада
Спіна-д’Ада (Spino d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 7064 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 367 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 26016. Тэлефонны код — 0373.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Марцінкявічус
Марцінкявічус (Marcinkevičius) — літоўскае прозвішча.
Яноўскі сельсавет
Назву Яно́ўскі сельсавет маюць:
Гл. таксама
Янаўскі сельсавет
Сяргей Анатольевіч Кізіма
Сяргей Анатольевіч Кізіма  — беларускі навуковец у галіне палітычных навук, сусветнай эканомікі, навейшай гісторыі, доктар палітычных навук (2010).
У цяперашні час — загадчык кафедры міжнародных адносін Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, эксперт Кансультацыйнага савета Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра пры Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, намеснік кіраўніка секцыі знешняй палітыкі Навукова-кансультацыйнага савета Саюзнага парламента.
Аўтар больш за 70 навуковых і вучэбна-метадычных прац. Даследуе праблемы глабалізацыі, суверэнітэту, нацыяналізму, беларускую мадэль развіцця, іслам, пытанні, звязаныя з Кітаем.
Індуізм паводле краін
Індуізм мае больш за 1 млрд прыхільнікаў ва ўсім свеце (15% насельніцтва свету). Разам з хрысціянствам (31,5%), ісламам (23,2%) і будызмам (7,1%), індуізм з'яўляецца адной з чатырох асноўных рэлігій свету па адсотку аднасельніцтва.
Большасць індусаў пражываюць у азіяцкіх краінах. Краіны з больш чым 500,000 індуістаў (у парадку змяншэння) — Індыя, Непал, Бангладэш, Інданезія, Пакістан, Шры-Ланка, Філіпіны, Малайзія, ЗША, М'янма, Вялікабрытанія, Паўднёвая Афрыка, Маўрыкій і Канада.
NGC 6196
NGC 6196 (іншыя абазначэнні — IC 4615, UGC 10482, MCG 6-36-58, ZWG 196.88, PGC 58644) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс вуліц Лагойска
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Лагойска
Міхаіл Паўлавіч Клімец
Міхаіл Паўлавіч Клімец (2 ліпеня , в. Роўбіцк Пружанскага павета Палескага ваяводства, цяпер Пружанскі раён Брэсцкай вобласці — ) — беларускі краязнавец.
Біяграфія
Бацька — Павел Антонавіч Клімец (1906—1953), сталяр, член КПЗБ з 1927 года, палітвязень у міжваеннай Польшчы, пасля верасня 1939 года актыўна ўдзельнічаў ва ўстанаўленні савецкай улады; маці — Алена Адамаўна Барысевіч.
У першыя дні Вялікай Айчыннай вайны Пружаншчына была акупіравана нямецкімі войскамі. У лютым 1943 года гестапа арыштавала Паўла Клімца разам з жонкай, чатырохгадовым Міхаілам і немаўлём Анатолем. Да сакавіка яны ўтрымліваліся ў перасылачных пунктах у Сухопалі, Белавежы, Бельску, Беластоку, затым перавезены ў канцлагер непадалёк чыгуначнай станцыі Чарнавесь у Польшчы. У ім знаходзілася больш за 1 000 вязняў, якія туліліся ў фанерных бараках і працавалі па 15 гадзін у суткі на лесараспрацоўках і ў мэблевых цэхах. Зняволеныя цярпелі ад знясільваючай працы, халадоў, голаду і пабояў аховы, шмат хто хварэў на сухоты і нервовыя захворванні.
Гімнакалея ўздутая
Гімнакалея ўздутая (Gymnocolea inflata) — від мхоў сямейства.
Міхаіл Паўлавіч Клімец
Біяграфія
У такіх жа невыносных умовах знаходзіліся і малалетнія вязні — больш за 300 дзяцей ва ўзросце да 14 гадоў. Яны ўтрымоўваліся ў дзіцяча-медыцынскім бараку за калючым дротам, у якім гітлераўцы праводзілі медэксперыменты па вывучэнні новых лекаў для нямецкіх салдат, доследы ставіліся нават над дзецьмі-інвалідамі. Дзеці выкарыстоўваліся выключна для ўзяцця донарскай крыві. Працавалі малалетнія вязні і падсобнікамі ў мэблевых цэхах, на гародах і г. д. Міхаіл Паўлавіч успамінаў, што восенню 1943 г. быў жорстка збіты нямецкім ахоўнікам за тое, што з’еў на градцы некалькі бульбін. У выніку атрымаў моцную траўму нагі, якая турбавала яго ўсё жыццё.
Гімнакалея ўздутая
Апісанне
Гэта невялікая, цёмна-зялёная (ці карычневая або чарнаватая) расліна мае вузкае лісце, як правіла даволі ўвагнутае. Яна характэрная для вільготных, кіслых месцаў, такіх як мокрыя верасовыя пустэчы, багны і акрайкі тарфяных басейнаў.
Міхаіл Паўлавіч Клімец
Біяграфія
У чэрвені 1944 г. чыгуначную станцыю Чарнавесь і лагер, які знаходзіўся побач, моцна бамбілі. Некалькі вязняў загінулі, а Міхаіл быў цяжка паранены, што пасля стала прычынаю інваліднасці. У жніўні 1944 г. лагер быў вызвалены Чырвонай арміяй. Бацька адправіўся на фронт, ваяваў пад Кёнігсбергам.
Пасля вяртання на радзіму П. А. Клімец адбудоўваў спаленыя фашыстамі вёскі, у 1949 г. узначаліў калгас, першы ў Роўбіцкім сельсавеце. У 1953 г. падчас хлебанарыхтовак ён загінуў ад рук бандытаў. Пасля гэтага маці моцна захварэла, з ёю застаўся Міхаіл, а два малодшыя браты (Анатоль і Аляксандр) выхоўваліся ў дзіцячых дамах Шарашова і Кобрына.
Нягледзячы на пасляваенныя цяжкасці, Міхаіл Клімец скончыў Магілёўскае культасветвучылішча, а затым Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1967). Больш за 15 гадоў працаваў у Пружанскім райкаме ЛКСМБ, затым — у райкаме КПБ, а з 1974 г. — намеснікам начальніка ўпраўлення культуры Брэсцкага аблвыканкама. У 1980—1993 гг. выкладаў гісторыю ў навучальных установах Брэста, працаваў начальнікам аддзела кадраў камбіната «Дываны Брэста». У 1993—2000 гг. узначальваў абласны Савет былых малалетніх вязняў фашызму — інвалідаў 1941—1945 гг., з 2001 г. быў кансультантам выдання «Кто есть Кто в Республике Беларусь».
Міхаіл Паўлавіч Клімец пайшоў з жыцця 22 чэрвеня 2007 г. У 2008 г. выйшла дакументальна-мастацкая кніга Анатоля Крэйдзіча «Михаил Климец. Колесо судьбы».
Навуковая дзейнасць
Цяжкім перыядам жыцця для Міхаіла Паўлавіча сталі гады перабудовы, калі рушыліся ідэалы, за якія змагаўся ўсё жыццё. Асаблівыя адносіны былі ў Міхаіла Паўлавіча да рэлігіі. Нягледзячы на тое, што называў сябе атэістам, ужо ў сталым узросце абвянчаўся з жонкай. Пасля вянчання царкву не наведваў, але цягнуўся да яе, стаў ініцыятарам адраджэння храма ў родным Роўбіцку. Праваслаўную капліцу пабудавалі ў 1993 г. з дапамогай аднавяскоўцаў і пры фінансавай падтрымцы родных Міхаіла Клімца. На памятнай дошцы сярод арганізатараў будаўніцтва капліцы ёсць імя Міхаіла Паўлавіча Клімца.