cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кольцы Сатурна
Прырода кольцаў
Гэтая тэарэтычная выснова ў канцы XIX стагоддзя была па-эмпірычнаму пацверджана незалежна адзін ад другога А. А. Белапольскім (Расія), Дж. Кілерам (ЗША) і А. Дэландрам (Францыя), якія сфатаграфавалі спектр Сатурна з дапамогай шчыліннага спектрографа і на аснове эфекта Доплера—Фіза выявілі, што вонкавыя часткі кольцаў Сатурна круцяцца павольней, чым унутраныя. Вымераныя хуткасці апынуліся роўнымі тым, якія мелі бы спадарожнікі Сатурна, калі бы яны знаходзіліся на тых жа адлегласцях ад планеты.
Склад
На працягу 29,5 гадоў з Зямлі кольцы Сатурна двойчы былі бачныя ў максімальным расчыненні і двойчы былі перыяды, калі Сонца і Зямля знаходзіліся ў плоскасці кольцаў, і тады кольцы альбо асвятляюцца Сонцам «з рабра», альбо яно для зямнога назіральніка відаць «з рабра». У гэты перыяд кольцы амаль зусім не бачныя, што сведчыць аб іх вельмі малой таўшчыні. Розныя даследчыкі, якія засноўваюцца на візуальных і фотаметрычных назіраннях, іх тэарэтычнай апрацоўцы, прыходзяць да заключэння, што сярэдняя таўшчыня кольцаў складае ад 10 см да 10 км. Вядома, кольца такой таўшчыні ўбачыць з Зямлі «з рабра» немагчыма. Памеры цвёрдых цел у кольцах ацэньваюцца ад 10^{-1} да 10^3 см з перавагай груд дыяметрам каля 1 м, што пацвярджаецца і назіраным адлюстраваннем радыёхваль ад кольцаў Сатурна.
Хімічны склад рэчыва кольцаў, відаць, аднолькавы ва ўсіх чатырох складнікаў, розная ў іх толькі ступень запаўнення прасторы грудамі. Спектр кольцаў Сатурна істотна адрозніваецца ад спектру самога Сатурна; спектр паказвае на падвышаную адбівальную здольнасць кольцаў у блізкай інфрачырвонай вобласці (2,1 і 1,5 мкм), што адпавядае адлюстраванню ад лёду {H_2}O. Можна лічыць, што целы, утваральныя кольцы Сатурна, альбо пакрытыя лёдам альбо шаццю, альбо складаюцца з лёду. У апошнім выпадку масу ўсіх кольцаў можна ацаніць у 10^{24} г, гэта значыць на 5 парадкаў менш масы самой планеты. Тэмпература кольцаў Сатурна, відаць, блізкая да раўнаважкай, гэта значыць да 80°К.
Па апошніх дадзеных, кольцы Сатурна хутка эвалюцыянуюць. Пры параўнанні здымкаў «Касіні» і «Вояджэраў» былі выяўленыя істотныя змены, напрыклад, кальцо D стала больш бляклым.
Рамуальд Сымонавіч Зянкевіч
Рамуальд Сымонавіч Зянкевіч (Зянькевіч) (Romuald Zienkiewicz, Ромуальд Зенкевич;, Завілейскі павет, Віленская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі фалькларыст, этнограф, археолаг, краязнавец і педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і арандатара, бацькоўскі фальварак, верагодна, знаходзіўся недзе паміж Свір’ю і Свянцянамі. Пачатковую адукацыю атрымаў у Свірскай парафіяльнай школе (1818—1820). Скончыў Віленскую гімназію (1826) і літаратурнае аддзяленне Віленскага ўніверсітэта (1830), працаваў настаўнікам і выхавальнікам у прыватных школах. У 1844 годзе атрымаў месца настаўніка Росенскай павятовай школы Ваўкавыскага павета Гродзенскай губерні, але неўзабаве з-за прагрэсуючай слепаты пакінуў працу. У пошуках работы Рамуальд Зянкевіч апынуўся на Палессі, знайшоў прытулак у Луніне Пінскага павета, рэзідэнцыі князёў Друцкіх-Любецкіх. Князь Эдвін Геранімавіч Друцкі-Любецкі (1828—1901) дазволіў Рамуальду Зянкевічу карыстацца сваёй бібліятэкай, архівам і кабінетам-музеем.
Навуковая дзейнасць
Рамуальд Зянкевіч запісваў песні, казкі, паданні, легенды, абрады і звычаі. У 1847 годзе ў часопісе Ю. Крашэўскага «Athenaeum» («Атэнэум») надрукаваў нарыс «Народныя песні, сабраныя на Піншчыне і перакладзеныя Р. Зянкевічам» («Народные песни, собранные на Пинщине и переведённые Р. Зенкевичем»), дзе разам з беларускім арыгіналам змяшчаў пераклад на польскую мову, што значна пашырала кола даследчыкаў беларускага фальклору і павышала вартасць яго працы. У зборніку «Народныя песні Піншчыны» («Piosenki gminne ludu Pińskiego», Коўна, 1851) змясціў беларускія песні, запісаныя над Пінай, Прыпяццю і Цной (звыш 200 песень), з дадаткам некалькіх песень з Валынскага Палесся, з Бугу, з ваколіц Любамля.
Рамуальд Зянкевіч — этнограф-аматар, але яго зборнік з’яўляецца першым зборам беларускіх песень, які, у адрозненне ад папярэдніх яму зборнікаў Я. Чачота, мае навуковае значэнне. Змест зборніка ў 1868 годзе быў перадрукаваны О. Кольбергам у 52-м томе «Беларусь — Палессе» «Поўнага збору прац».
Важнейшай у навуковай спадчыне Р. Зянкевіча з’яўляецца праца «Пра ўрочышчы і звычаі жыхароў Піншчыны, а таксама пра характар іх песень» (часопіс «Вiblіotека Warszawska» — 1852, т. 4; 1853, т. 1), дзе ён даў апісанне працоўных працэсаў, каляндарных і сямейных абрадаў, вераванняў і забабонаў. Упершыню расказаў пра старажытны веснавы абрад «куста», які суправаджаўся багатым і пышным рытуалам, пахавальныя абрады, памінальны абрад «дзяды».
Зянкевіч вывучаў Крэўскі замак, запісаў паданні пра яго г.зв. «падземныя хады», даў звесткі пра гарадзішча і старажытны вал каля Турава, зафіксаваў месца даўняга пабоішча каля Сташанаў над Ясельдай. Звяртаючыся да гісторыі засялення Палесся, абвяргаў сцверджанне пра тое, што ў VI стагоддзі на Палессі жылі будзіны, а славяне там з’явіліся значна пазней. Спасылаючыся на запісаныя ім назвы ўрочышчаў, абрады, звычаі і вераванні, сцвярджаў, што Піншчына заселена славянамі са старажытных часоў.
Таксама Рамуальд Зянкевіч цікавіўся археалогіяй. З-за дрэннага зроку раскопак не праводзіў, аднак у 1843 годзе, будучы на Ашмяншчыне, рабіў абмеры курганоў, гарадзішчаў, абарончых валоў і замчышчаў. Карыстаўся звесткамі аратых пра знаходкі старажытных рэчаў. Упершыню стварыў археалагічную карту Ашмянскага павета. У 1848 годзе ў часопісе «Атэнэум» апублікаваў працу «Пра курганы і гарадзішчы Ашмянскага павета» («О kurhanach i grodziskach powiatu Osmianskego»). Матэрыял Р. Зянкевіча пра Крэўскі замак выкарыстаў польскі гісторык М. Балінскі пры напісанні працы «Старажытная Польшча…».
У Вільні Р. Зянкевіч выдаў зборнікі «Рыфмаваныя спробы», «Вяселле, рыфмаваны перадшлюбны падарунак». У рукапісе засталіся «Гісторыя польскай літаратуры», якая заканчвалася раздзелам пра творчасць А. Міцкевіча, а таксама педагагічнай працы пра выхаванне моладзі з пералікам абавязкаў бацькоў і настаўнікаў. Аўтар працы «Сістэматычны агляд усіх навук».
Частка творчай спадчыны Р. Зянкевіча захоўваецца ў Вільнюсе ў Цэнтральнай бібліятэцы АН Літвы.
Тайху
Тайху́ (太湖) — буйное возера ў дэльце ракі Янцзы, на мяжы правінцый Цзянсу і Чжэцзян (Кітай).
Плошча — 2250 км², сярэдняя глыбіня — 2 м. Гэта трэцяе па велічыні прэснаводнай возера ў Кітаі, пасля Паянху і Дунтынху. Тайху злучана са знакамітым Вялікім кітайскім каналам. У возеры бярэ пачатак некалькі рэк, у тым ліку Сучжоўхэ. Асноўным промыслам на возеры з'яўляецца рыбалоўства. На возеры стаяць унікальныя вапняковыя скалы, матэрыял з якіх выкарыстоўваецца кітайскімі ўмельцамі для ўпрыгожвання традыцыйных кітайскіх садоў у рэгіёне.
Ану Кааль
А́ну Ка́аль (Anu Kaal;, , Эстонская ССР, СССР) — эстонская ( (лірыка-каларутарнае сапрана)), ,. Народная артыстка СССР (1981). Лаўрэат Усесаюзнага конкурсу вакалістаў імя М. І. Глінкі (1968).
Біяграфія
З 1959 года вучылася вакалу ў Талінскай музычнай школе. У 1963 годзе скончыла Талінскае музычнае вучылішча (з 1975 года — імя Георга Отса) па класе вакалу, у 1968 годзе Талінскую кансерваторыю (клас В. Гур'ева).
З 1963 спявачка хору, з 1967 па 1996 год салістка Эстонскага тэатра оперы і балета ў Таліне.
У 1971—1972 гадах стажыравалася ў міланскім тэатры «Ла Скала» (клас Рэнаты Карозіа). Гастралявала за мяжой. З 1984 года выкладае ў Эстонскай акадэміі музыкі і тэатра. Дэпутат Вярхоўнага Савета Эстонскай ССР 9 склікання.
Творчасць
Сярод партый: Джылвда, Віялета («Рыгалета», «Травіята» Дж. Вердзі), Лючыя («Лючыя дзі Ламермур» Г. Даніцэці), Раксана («Сірано дэ Бержэрак» Э. Тамберга), Канстанца, Царліна, Царыца Ночы («Выкраданне з сераля», «Дон Жуан», «Чароўная флейта» В. А. Моцарта); партыі сапрана ў буйных вакальна-сімфанічных творах — «Страсці па Іаану» І. С. Баха, «Поры года» І. Гайдна, «Stabat Mater» Дж. Б. Пергалезі, «Азарэнні» Б. Брытэна і інш.
Егіпецкі музей (Турын)
Егіпецкі музей у Турыне (Museo Egizio) — першы ў свеце музей, прысвечаны цывілізацыі Старажытнага Егіпта. Гісторыя музейнага збору ўзыходзіць да 1730-х гадоў, калі сардзінскі кароль Карл Эмануіл III, у рукі якога патрапіла алтарная таблічка з храма Ізіды, адправіў у Егіпет батаніка Віталіяна Данаці для пошуку егіпецкіх старажытнасцяў, падобных ёй.
Валерый Мікалаевіч Губін
Біяграфія
Валерый Мікалаевіч нарадзіўся 2 верасня 1948 г. у горадзе Магілёве. Яшчэ ў школьныя гады захапляўся геаграфіяй і авіяцыяй. З 1963 г. займаўся ў Мінскім аэраклубе ДТСААФ і ў 16 гадоў ажыццявіў свой першы самастойны палёт на планёры.
Егіпецкі музей (Турын)
Егіпецкі музей — адзін з найбольш наведвальных у Турыне. Штогод тут бывае звыш паўмільёна турыстаў. Напярэдадні Зімовай Алімпіяды ў Турыне будынак музея быў перабудаваны, а ў 2004 годзе ўрад у парадку эксперыменту перадаў кантроль над музеем у рукі спецыялізаванага прыватнага фонду.
Валерый Мікалаевіч Губін
Біяграфія
У 1972 г. скончыў геаграфічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, пасля чаго працаваў інжынерам у лабараторыі аэрагеалагічных метадаў Інстытута геалагічных навук АН БССР.
У 1972-1973 гг. праходзіў службу на Балтыйскім ваенна-марскім флоце.
З 1974 - геамарфолаг, старшы геолаг аэракосмагеалагічнай партыі Беларускай геолага-гідрагеалагічнай экспедыцыі Упраўлення геалогіі пры СМ БССР.
На аснове самастойна сабранага і прааналізаванага факталагічнага матэрыялу ў галіне аэракасмічнага вывучэння найноўшай геадынамікі ў 1981 годзе паспяхова абараняе кандыдацкую дысертацыю.
З 1985 па 1998 гг. В.М. Губін працуе ў Беларускім навукова-даследчым геолагаразведачным інстытуце на пасадах старшага, вядучага навуковага супрацоўніка, загадчыка сектара тэктонікі, а з 1993 г. становіцца загадчыкам аддзела рэгіянальнай геалогіі.
У 1993 г. Валерый Мікалаевіч абараняе доктарскую дысертацыю на тэму «Аэраландшафтная індыкацыя геадынамічных працэсаў марфагенеза (на прыкладзе Беларусі)».
У 1998 становіцца загадчыкам кафедры дынамічнай геалогіі БДУ.
Вучоны
У сферы навуковай дзейнасці В.М. Губіна важную ролю адыгрывае космагеалагічнае вывучэнне захаду Усходне-Еўрапейскай платформы. На аснове комплекснай интэрпрэтацыі матэрыялаў дыстанцыйнага зандзіравання Зямлі з космасу і геолага-геафізічных дадзеных ім устаноўлены рэгіянальныя заканамернасці тэктанічнай дзялімасці і геадынамікі літасферы, распрацаваны рацыянальны комплекс космагеалагічных крытэрыяў пошукаў радовішчаў карысных выкапняў, выяўлены трансфармацыі геалагічнага асяроддзя пры засваенні мінеральна-сыравінных рэсурсаў. Атрыманыя В.М. Губіным вынікі шырока выкарыстоўваюцца ў навучальным працэсе пры падрыхтоўцы інжынераў-геолагаў. Гэта спрыяе засваенню студэнтамі метадычных прыёмаў рэгіянальнага вывучэння зямной кары, правядзення геалагічнай здымкі і пошукаў карысных выкапняў, арганізацыі і вядзення эколага-геалагічнага маніторынгу на аснове камплексірвання інавацыйных спадарожнікавых тэхналогій і геолага-геафізічных метадаў, больш паглыбленаму пазнанню змяненняў верхняй часткі літасферы ва ўмовах тэхнагенеза.
Галіна навуковых інтарэсаў:
Навуковыя публікацыі: агульная колькасць - 245, у тым ліку манаграфій - 13, навучальных дапаможнікаў - 11.
Педагог
Падрыхтоўка геолагаў вышэйшай кваліфікацыі з’яўляецца важнай педагагічнай дзейнасцю прафесара В.М.Губіна. Чытальныя ім асноўныя геалагічныя дысцыпліны цесна звязаны з напрамкамі яго навуковых даследаванняў. Ён ажыццяўляе кіраўніцтва курсавымі і дыпломнымі работамі, праводзіць навуковыя кансультацыі са студэнтамі, магістрантамі і аспірантамі ў галіне рэгіянальнай геалогіі і геадынамікі, прагназавання карысных выкапняў і экалагічнай геалогіі. У сваёй навукова-педагагічнай дзейнасці асаблівую ўвагу надае падрыхтоўцы і атэстацыі кадраў вышэйшай навуковай кваліфікацыі. В.М. Губін з’яўляецца адным з арганізатараў правядзення на геаграфічным факультэце БДУ штогадовых Універсітэцкіх геалагічных чытанняў.
Вялікая ўвага ў навучальным працэсе ім надаецца замежным студэнтам з Туркменіі і Нігерыі. В.М. Губіным апублікавана 11 вучэбна-метадычных дапаможнікаў, якія шырока выкарыстоўваюцца пры засваенні лекцыйнага матэрыялу.
Асноўныя публікацыі
Важнейшыя манаграфіі:
Навучальныя дапаможнікі і курсы лекцый для ВНУ:
Карты для ВНУ:
Сімон-чараўнік
Сімон-чараўнік, паводле біблейскага падання, паходзіў з Палесціны, вучыўся ў Александрыі філасофіі, пасля займаўся магіяй. Сустрэўшыся з апосталам Філіпам, захапіўся пропаведзямі і верай у Хрыста і прыняў хрышчэнне з мэтай авалодання апостальскім майстэрствам. Каб задаволіць сваго прагу, Сімон-чараўнік нават прапанаваў Пятру і Іаану грошы за такую навуку, але яны адмовіліся ад такой платы і падверглі яго публічнаму выкрыццю. Пасля правалу Сімон з новым запалам вярнуўся да свайго чараўніцтва, здзіўляў усіх у Малой Азіі, Грэцыі і Рыме сваім вядзьмарствам, выдаваў сябе за бога, які нібы зыйшоў з неба на зямлю. Будучы выкрыты апосталам Пятром у Рыме, Сімон, імкнучыся даказаць сваю магутнасць, пры спробе ўзнесціся на неба трагічна загінуў.
Сан-Луіс-Патасі
Сан-Луі́с-Патасі́ (San Luis Potosí; звычайна проста Сан-Луіс) — горад у Мексіцы, адміністрацыйны цэнтр штата Сан-Луіс-Патасі. Насельніцтва — 1 085 000 чалавек (2005).
З’яўляецца самым густанаселеным горадам штата. Горад размешчаны на вышыні 1850 метраў над узроўнем мора. Назва Сан Луіс Патасі паходзіць ад імя французскага караля Людовіка IX Святога (San Luis Rey de Francia). Патасі дададзена ў гонар багатай балівійскай шахты, пасля таго як у мястэчку Сера дэ Сан Педра, што непадалёк ад Сан Луіс Патасі, было знойдзена шмат срэбра. Людзі верылі, што ў гэтай шахце так шмат срэбра, што можна было з яго пабудаваць мост ад Балівіі да Іспаніі. Горад быў заснаваны ў 1592 годзе. У даіспанскі час тэрыторыі, на якіх размешчаны горад, былі заселеныя плямёнамі чычымекаў і атомі.
Партызанская брыгада (СССР, 1941—1944)
Партызанская брыгада — арганізацыйная форма савецкіх партызанскіх частак (1941—1944), асноўная форма на тэрыторыі БССР пасля вясны 1942.
На тэрыторыі БССР, першае злучэнне, колькасна і структурна падобнае да партызанскай брыгады, — «Гарнізон Паўлоўскага» — было створана ў студзені 1942, у Акцябрскім раёне Палескай вобласці. У красавіку 1942 года створаны 1-я Беларуская партызанская брыгада і партызанская брыгада «Аляксея» на базе атрадаў, якія дзейнічалі ў Суражскім і сумежных з ім раёнаў Віцебскай вобласці. Усяго на тэрыторыі Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну дзейнічала 199 брыгад і 14 палкоў, якія пасля злучэння з Чырвонай Арміяй вызначаны БШПР як брыгады
Асаблівы націск на стварэнне брыгад быў пачаты з 1942, у мэтах паляпшэння наступальных магчымасцяў партызанскіх частак, іх супрацоўніцтва і ўзаемадзеяння, сувязі і забеспячэння.
Брыгады былі атраднага (радзей батальённага) складу, ядналі ў асноўным 3-7 атрадаў, мелі ад некалькіх соцень да некалькіх тысяч байцоў. Структурную асаблівасць мелі брыгады створаныя ў лістападзе 1942 — сакавіку 1943 гадоў Клічаўскім аператыўным цэнтрам, у якіх адзін з атрадаў быў галоўным, а яго камандаванне і штаб адначасова былі камандаваннем і штабам брыгады. Кіраўніцтва брыгады звычайна складалася з камандзіра, камісара, начальніка штаба, намесніка камандзіра па разведцы, дыверсіях, памошніка камандзіра п забеспячэнню, начальніка медыцынскай службы, намесніка камісара па камасмолу. У большасці брыгад былі штабныя роты, ці ўзводы сувязі, аховы, радыёстанцыя, падпольныя друкарні, у многіх — свае шпіталі, майстэрні па рамонту зброі і маёмасці, узводы боезабеспячэння, пасадачныя пляцоўкі для самалётаў. Брыгады мелі зоны баявой дзейнасці, асноўныя і запасныя базы, стваралі вузлы супраціўлення, заставы, сістэму апорных і назіральных пунктаў, разгалінааную сетку сувязных, скрытыя рэзервы, атрады і групы мясцовай самаабароны, сямейныя атрады і лагеры, наладжвалі прамысловую вытворчасць, якая задавльняла патрэбы партызан і насельніцтва. Баявую і палітычную дзейнасць партызанскіх брыгадна акупіраванай тэрыторыі Беларусі накіроўвалі ЦК КП(б)Б, ЦШПР, БШПР,падпольныя абкомы, райкомы і міжрайкомы партыі.
Бягун па лязе
«Бягу́н па лязе́» (Blade Runner) — мастацкі фільм, які зняў англійскі рэжысёр Рыдлі Скот у 1982 годзе паводле навукова-фантастычнага рамана «», які напісаў Філіп Дзік у 1968 годзе. Галоўную ролю ў фільме выканаў Харысан Форд.
Жан Палан
Жан Палан (Jean Paulhan,, Нім — , ) — французскі пісьменнік, эсэіст, выдавец. Член Французскай Акадэміі (1963).
Біяграфія
Выкладаў літаратуру і гімнастыку ў ліцэі на Мадагаскары (1907—1910), затым вучыўся ў Школе ўсходніх моў у Парыжы. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне, быў паранены ў 1914 годзе. Пасля вайны зблізіўся з сюррэалістамі, у 1920 годзе стаў сакратаром рэдакцыі La Nouvelle Revue française, а потым галоўным рэдактарам гэтага аўтарытэтнага выдання ў 1925—1940, 1946—1968 гадах.
Член Французскай Акадэміі (1963), вялікі афіцэр ордэна Ганаровага легіёна, ганараваны Ваеннага крыжа за ўдзел у Першай сусветнай вайне, Медалі ўдзельніка Супраціву.
IC 3194
IC 3194 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барадзянскі раён
Барадзянскі раён (Бородянський район) — былы адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Барадзянка (Бородянка).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 57165 чалавек, плошча — 934 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 5 пасялковых і 19 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 5 пасёлак гарадскога тыпу і 42 вёскі.
Мрынал Сен
Мрынал Сен (মৃণাল সেন, Mrinal Sen;, Фарыдпур — , ) — індыйскі кінарэжысёр і сцэнарыст, які здымаў з асноўным фільмы на бенгальскай мове. З'яўляецца адным з прадстаўнікоў «паралельнага кіно» Індыі. За ўклад у развіццё кінематографа ўзнагароджаны трэцяй вышэйшай урадавай узнагародай Падма бхушан і найвышэйшай індыйскай кінематаграфічнай прэміяй імя Дадасахеба Фальке. Сем разоў удастойваўся Нацыянальнай кінапрэміі як найлепшы рэжысёр і сцэнарыст.
Партызанскае злучэнне (СССР, 1941—1944)
ПАРТЫЗАНСКАЕ ЗЛУЧЭННЕ, таксама ваенна-аператыўная група (ВАГ) або цэнтр — арганізацыйная форма савецкіх партызанскіх частак (1941—1944), якая аб’ядноўвала некалькі драбнейшых адзінак: брыгад, палкоў ці атрадаў, і мела задачай правядзенне шырокамаштабных і ўзгодненых вайсковых аперацый у тыле нямецкіх войскаў.
На тэрыторыі БССР былі сфарміраваны каля 40 такіх адзінак, пераважна ў 1943.
Адзінкі такога віду ўтвараліся савецкімі кіравальнымі органамі вышэйшага ўзроўню і ўзначальваліся, звычайна, мясцовымі кіраўнікамі кампартыі або старэйшымі афіцэрамі Чырвонай Арміі. Штабная дзейнасць ажыццяўлялася штабамі яднаных у злучэнні партызанскіх адзінак.
Марсікаветэрэ
Марсікаветэрэ (Marsicovetere) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Базіліката, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Патэнца.
Насельніцтва складае 5253 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 128 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 85050. Тэлефонны код — 0975.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Бернардзін Сіенскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Стасеўскі сельсавет (Лёзненскі раён)
Ста́сеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Стасева.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Высачанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Стасева. 28 сакавіка 1928 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вялікае Сяло. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Высачанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Лёзненскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Красыня. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Унаўскага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Стасева, таксама ў склад сельсавета з Варонаўскага сельсавета Віцебскага раёна перададзена вёска Бычкова. 23 лістапада 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Выдрэйскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Вялікая Выдрэя, Малая Выдрэя, Станцыя Выдрэя, Клімчонкі, Мерзлякова, Пагосцішча, Хамяны і Чыкаўшчына), таксама ў склад сельсавета з Веляшковіцкага сельсавета пералічаны вёскі Свірбы і Шэркіна. 17 ліпеня 1964 года ў склад Лёзненскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Красыншчына, Уна і Шахі), у склад Крынкаўскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Вялікая Выдрэя, Клімчонкі, Малая Выдрэя, Мерзлякова, Пагосцішча, Хамяны і Чыкаўшчына і чыгуначная станцыя Выдрэя). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Стасеўскага сельсавета 16 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Лёзненскага сельсавета.
Нацыянальны археалагічны музей (Мадрыд)
Нацыянальны археалагічны музей, Museo Nacional de Arqueología (да 2009 — «Нацыянальны археалагічны музей Іспаніі»)  — знаходзіцца ў Палацы бібліятэк і музеяў (Palacio de Bibliotecas y Museos) у гор. Мадрыд, дзе таксама знаходзіцца Нацыянальная бібліятэка, а раней, да зліцця з Музеем Прада ў 1971 г., таксама знаходзіўся Музей сучаснага мастацтва. Музей знаходзіцца на вуліцы Серана побач з Плошчай Калумба.
Музей заснаваны ў 1867 г. паводле дэкрэту Ізабелы II у сувязі з неабходнасцю стварыць музей, дзе б захоўваліся этнаграфічныя і археалагічныя знаходкі, прадметы дэкаратыўнага мастацтва і нумізматычная калекцыя.
Таксама сярод скарбаў музея варта адзначыць егіпецкія саркафагі і муміі, прадметы дэкаратыўна-прыкладнага мастацтва рымскага перыяду гісторыі Іспаніі, арабскія археалагічныя знаходкі і прадметы эпохі Адраджэння.
Маарду
Маарду (Maardu) — горад у павеце Хар'ю ў паўночна-цэнтральнай частцы Эстоніі на беразе заліва Мууга (часткі Фінскага заліва).
Насельніцтва — 16,5 тыс. чалавек (2010).
Геаграфічнае становішча
Мяжуе на захадзе са сталіцай Эстоніі Талінам, размешчаны ў цэнтры перасячэння марскіх, чыгуначных і шашэйных шляхоў, недалёка ад Талінскага аэрапорта імя Ленарта Мэры.
Эльяшэвіч
Эльяшэвіч — прозвішча.
Crambidae
Crambidae — сямейства насякомых з атрада лускакрылых. У сусветнай фаўне адкрыта каля 10 000 відаў.
Апісанне
Сківічныя шчупікі добра развітыя; пакрытыя густымі, доўгімі лускавінкамі, апошні сегмент трохкутны; губныя шчупікі доўгія, выцягнутыя наперад, у самцоў і самак аднолькавыя па даўжыні і форме.
Сістэматыка
1020 родаў і 9655 відаў (на снежань 2011 года).
Шкоднікі раслін
Вусені прадстаўнікоў сямейства — фітафагі, якія звычайна выядаюць унутраную частку сцябла збожжавых. Некаторыя віды маюць статус шкоднікаў раслін:
Унаўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лёзненскім раёне БССР. 21 лістапада 1934 года ўзбуйнены за кошт тэрыторыі скасаванага Унаўскага нацыянальнага латышскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стасеўскага сельсавета.
Паклюка
Паклюка вядомая перш за ўсё праводзячыміся тут спаборніцтвамі па біятлоне. Стадыён, на якім праходзяць этапы Кубка свету, знаходзіцца ў 20 км ад Бледа. З пачатку 1990-х тут рэгулярна праводзяцца гонкі сусветнай біятлоннай эліты, з 1999 года штогод. У 2001 годзе ў Паклюцы прайшоў Чэмпіянат свету па біятлоне.
Беларускі алфавіт
Гл. таксама: Беларускі лацінскі алфавіт, Беларускі арабскі алфавіт.
Выклад
Заўвагі
Гісторыя
Алфавіт сярэдневяковай кірыліцы (11 ст.) складаўся з 43 літар. У час развіцця беларускай мовы і алфавіта 15 літар былі вынятыя. Яшчэ 4 новыя літары былі дабаўлены, даючы, такім чынам, сучасны набор з 32 літар.
Новымі літарамі былі:
У сучаснай форме, беларускі алфавіт фармальна існуе з моманту афіцыйнага прыняцця граматыкі Браніслава Тарашкевіча для выкарыстання ў савецкай школьнай сістэме (1922 г., то бок з моманту выдання самой граматыкі (1918 г.)). Перад гэтым выкарыстоўвалася некалькі неафіцыйных варыянтаў алфавіта на аснове тагачаснага рускага, з дробнымі ўзаемнымі адрозненнямі.
У 1920-х, асабліва на Беларускай Акадэмічнай канферэнцыі (1926 г.), прапаноўваліся разнастайныя змяненні ў алфавіце. Найбольш абмяркоўваліся замена «й» на «ј» ( (CYRILLIC) JE ), і/або замена «е», «ё», «ю», «я» на «је» (або «јє»), «јо», «ју», «ја» (на ўзор сербскага правапісу), адпаведна, і/або замена «ы» на «и» (на ўзор украінскага правапісу), і/або ўвядзенне літары «ґ» і/або ўвядзенне спецыяльных графем ці лігатур для афрыкатных «дж», «дз» і інш. Час ад часу пэўную ўвагу атрымлівалі прапановы ўвядзення лацінскага пісьма (напрыклад, прапанова Жылуновіча на Беларускай Акадэмічнай канферэнцыі (1926 г.)). Аднак, нішто з гэтага не было ажыццёўлена.
Вядомы беларускі лінгвіст Ян Станкевіч у сваіх пазнейшых працах прапанаваў цалкам іншы парадак алфавіта (гл. таксама: Беларускі лацінскі алфавіт):
IC 3195
IC 3195 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Сяргеевіч Зацэпін
Аляксандр Сяргеевіч Зацэпін (Александр Сергеевич Зацепин, нар., Новасібірск, Сібірскі край) — савецкі і расійскі кампазітар. Атрымаў вядомасць як аўтар музыкі да многіх папулярных фільмаў, у тым ліку амаль да ўсіх фільмаў Леаніда Гайдая. Народны артыст Расійскай Федэрацыі (2003).
Біяграфія
Нарадзіўся 10 сакавіка 1926 года ў Новасібірску ў сям’і хірурга Сяргея Дзмітрыевіча Зацэпіна і настаўніцы Валянціны Баляславаўны Аксянтовіч.
Скончыўшы сярэднюю школу № 12, паступіў у Новасібірскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарта. У сакавіку 1945 года яго адлічылі з ВНУ і прызвалі ў войска. Будучы на ваеннай службе, самастойна асвоіў гульню на некалькіх інструментах. Пасля звальнення ў запас у 1947 годзе працаваў канцэртмайстрам у Новасібірскай філармоніі. Па словах Зацэпіна, калі б ён не пайшоў у войска, то не стаў бы кампазітарам.
Скончыў у 1956 годзе кансерваторыю ў Алма-Аце па класе фартэпіяна і кампазіцыі (педагог Я. Р. Брусілоўскі). Дыпломная работа — балет «Стары Хатабыч», які паставілі ў Алма-Ацінскім тэатры оперы і балета. Працаваў музычным афарміцелем на студыі «Казахфільм». У тым жа 1956 годзе напісаў музыку да свайго першага фільма «Наш мілы доктар».
Кампазітар напісаў больш за 300 песень і напісаў музыку больш як да 120 фільмаў і мультфільмаў. Аляксандр Зацэпін — заслужаны дзеяч мастацтваў Расіі (1997), член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі кінематаграфічных мастацтваў і навук (2002), член Саюза кампазітараў СССР (1956) і Саюза кінематаграфістаў СССР (1957).
Сан-Мігель (Сальвадор)
Сан-Міге́ль (San Miguel) — горад у Сальвадоры, размешчаны ў аднайменным дэпартаменце.
Гісторыя
8 мая 1530 года была заснавана вёска пад назвай Сан-Мігель. Да 1586 года вёска атрымала статус горада.
Геаграфія
Горад знаходзіцца на вышыні 129 м над узроўнем мора.
Дэмаграфія
Насельніцтва горада па гадах :
Канстанцін Фёдаравіч Шэўчык
Канстанцін Фёдаравіч Шэўчык (нар., в. Лахва Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі будаўнік, член Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Біяграфія
Скончыў Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут, інжынер-будаўнік.
Працоўную дзейнасць пачаў рабочым на Мікашэвіцкім лесазаводзе Лунінецкага раёна. Працаваў стропальшчыкам на заводзе нафтавага машынабудавання ў горадзе Валгаградзе, РСФСР. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў майстрам, прарабам, старшым прарабам, намеснікам начальніка, галоўным інжынерам, начальнікам перасоўнай механізаванай калоны № 30 трэста «Пінсксаўгасбуд». Быў намеснікам старшыні Пінскага райвыканкама. Займаў пасаду генеральнага дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «Пінсксаўгасбуд».
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь.
Рэя (спадарожнік Сатурна)
Гісторыя адкрыцця і назвы
Рэя была адкрыта Джавані Даменіка Касіні ў 1672 годзе. Касіні назваў 4 адкрытыя ім спадарожніка Сатурна «зоркамі Людовіка» (лац. Sidera Lodoicea) у гонар караля Францыі Людовіка XIV. Астраномы доўгі час пазначалі Рэю як «Пяты спадарожнік Сатурна» (Saturn V).
Сучасная назва спадарожніка прапанаваў Джон Гершэль (сын Уільяма Гершэля) у 1847. Ён высунуў ідэю назваць сем вядомых на той момант спадарожнікаў Сатурна па імёнах тытанаў — братоў і сясцёр Кронаса (аналага Сатурна ў грэчаскай міфалогіі).
Раві Шанкар
Раві Шанкар (,  —, ) — індыйскі музыкант, кампазітар, шырока вядомы як віртуоз гульні на сітары. Унёс вялікі ўклад у папулярызацыю ў заходніх краінах індыйскай класічнай музыкі ў цэлым і яе інструментаў і выканаўцаў у прыватнасці. Важную ролю пры гэтым адыгралі як знаёмства з гуртом The Beatles і доўгае сяброўства з іх гітарыстам Джорджам Харысанам (Харысан вучыўся ў Раві гульні на сітары), так і асабістая харызма Раві Шанкара.
Выступаў на легендарных фестывалях у Мантэрэі (1967) і Вудстаку (1969), у 1960-х гадах канцэртаваў разам з Іегудзі Менухіным (у студзені 1967 года быў выпушчаны рэліз «West Meets East», які адлюстроўвае іх сумесную дзейнасць).
Працаваў у кіно з Сацьяджытам Раем, Мрыналам Сенам, Норманам Мак-Ларэнам, Оліверам Стоўнам, Рычардам Атэнбора і інш., яму належыць музыка больш чым да трыццаці ігравых і дакументальных фільмаў.
Музычная кар’ера Раві Шанкара доўжылася больш за шэсць дзесяцігоддзяў, а яго міжнародная кар’ера, паводле «Кнізе рэкордаў Гінеса», з’яўлялася самай працяглай у свеце. Насіў ганаровае званне «пандыт» (з санскр. — «навуковец», тытул даваўся звычайна рэлігійным настаўнікам высокага рангу).
Ад першай жонкі Анапурны Дэві меў сына Шубхендра Шанкара (1942—1992), кампазітара, музыканта і мастака. Бацька спявачкі Норы Джонс (ад Сью Джонс, нар. 1979) і Анушкі Шанкар (ад Суканьі Шанкар, нар. 1981), амерыканскай сітарысткі і кампазітара.
Раві Шанкар быў індуістам і вегетарыянцам. З 1960-х гадоў ён жыў у ЗША, у Каліфорніі.
Бітва за Кіеў (2022)
Бітва за Кіеў — баявыя сутыкненні паміж Узброенымі Сіламі Украіны з аднаго боку і Узброенымі Сіламі Расійскай Федэрацыі з другога боку за кантроль над Кіевам. Бітва скончылася фактычнай перамогай Украіны і адводам расійскіх войскаў ад Кіева і з Кіеўскай вобласці.
Ход баявых дзеянняў
Баі ў Кіеве пачаліся 25 лютага з пранікнення расійскай дыверсійна-разведвальнай групы ў Абалонскі раён. 26 лютага ў жылы дом на праспекце Лабаноўскага трапіла ракета.
1 сакавіка расійскія войскі нанеслі два ракетныя ўдары па кіеўскай тэлевежы. Пасля ўдару тэлеканалы на пэўны час спынілі вяшчанне, загінула 5 чалавек.
29 сакавіка міністр абароны РФ Сяргей Шайгу заявіў, што расійскае войска можа спыніць баявыя дзеянні ў кірунку Кіева і іншых гарадоў, засяродзіўшыся на Данбасе. 30 сакавіка афіцыйны прадстаўнік Міністэрства абароны РФ заявіў, расійскае войска выканала свае задачы на кіеўскім і чарнігаўскім кірунках і вядзе планавую перагрупоўку. 2 красавіка Міністэрства абароны Украіны паведаміла аб тым, што Кіеўская вобласць цалкам вызвалена.
Забойствы цывільнага насельніцтва
Расійскія войскі з пачатку красавіка адступілі з Кіеўскай вобласці. Калі Украіна пачала аднаўляць кантроль над гэтымі тэрыторыямі, на іх было зафіксавана масавае знішчэнне мірнага насельніцтва. У першую чаргу гаворка ідзе пра Бучу, дзе, паводле папярэдніх ацэнак, загінулі не менш за 400 грамадзян. Агулам у Кіеўскай вобласці да восені знайшлі целы больш як 1200 забітых цывільных асоб.
Журналісты агенцтва Associated Press і праграмы Frontline прыйшлі да высновы, што жорсткае катаванне і забойствы мірных жыхароў прыгарадаў Кіева ў першыя дні вайны былі не ініцыятывай шараговых расійскіх салдатаў, а стратэгіяй іх камандавання на задушэнне супраціву «нацыяналістаў».
Леанід Трафімавіч Калодзежны
Леані́д Трафі́мавіч Кало́дзежны (27.02.1935, в. Солаўе, цяпер Андрэеўшчынскі сельсавет,Аршанскі раён, Віцебская вобласць, Беларусь — 26.12.2003, Орша, Віцебская вобласць, Беларусь) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 лютага 1935 года ў сялянскай сям’і вёсцы Солаўе. Пасля заканчэння школы вучыўся ў Віцебскім мастацка-графічным педвучылішчы з 1951 па 1953 год. Служыў у арміі з 1954 па 1957 год. Супрацоўнік аршанскай раённай газеты «Ленінскі прызыў» у 1958—1960 гадах. З 1961 года — мастак-афарміцель на Аршанскім ільнокамбінаце. З 1977 года ў Саюзе пісьменнікаў СССР. Памёр 26 снежня 2003 года.
Творчасць
Аповесці і апавяданні яго вытрыманы ў традыцыйнай для беларускай літаратуры рэалістычнай манеры. Тэматычна творы Леаніда Калодзежнага звязаны переважна з жыццём вёскі. Першае апавяданне пабачыла сьвет у літаратурна-мастацкім альманаху «Дзвіна» за 1958 год. Мноства апавяданняў, навелы і аповесці: «Буян» (1992 г.), «Вечнасць дымоў»  (1996 г.), «Пад халодным небам»  (1998 г.) — надрукаваны у перыядычных выданнях «Літаратура і мастацтва», «Полымя», «Маладосць» і інш. Аўтар кніг апавяданняў «Аўсяны звон» (1975 г.) і «Бярозы ў жыце» (1981 г.).
Наеполі
Наеполі (Noepoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Базіліката, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Патэнца.
Насельніцтва складае 1039 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 85035. Тэлефонны код — 0973.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna di Costantinopoli.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Разград
Разград (Разград) — горад у Балгарыі, у гістарычнай вобласці Лудагорые. Знаходзіцца ў Разградскай вобласці, уваходзіць у абшчыну Разград. Насельніцтва — 33,4 тыс. жыхароў.
1922 год у гісторыі астраноміі
1922 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Інфузорыі
Інфузорыі (Ciliophora) — тып (або падтып) раснічных аднаклетачных эўкарыётаў (традыцыйна разглядаліся як тып прасцейшых).
Даўжыня клеткі ад 10 мкм да 4 мм. Для інфузорый характэрна наяўнасць шматлікіх раснічак, кортэкса (покрывы і падсцілаючыя шкілетныя структуры), двух тыпаў ядзер і палавога працэса ў форме кан’югацыі. Выдзяляюцца тысячы відаў, якія насяляюць разнастайныя біятопы: марскія і прэсныя воды, глебу, тэрмальныя крыніцы, айсбергі, пустыні. Большасць свабоднажывучыя, ёсць каменсалы і паразіты.
Апісанне
Клетка пакрыта тонкай і гнуткай абалонкай складанай будовы. Раснічкі размешчаны падоўжнымі радамі; у вобласці ротавай адтуліны утвараюць папярочныя або касыя шэрагі. Яны служаць для перамяшчэння (плавання і поўзання), а таксама ўдзельнічаюць у працэсе харчавання, падганяючы харчовыя часцінкі да рота. Раснічкі могуць быць сабраны ў «пучкі» (нагадваюць канечнасці і выкарыстоўваюцца для перамяшчэння па субстраце) або ў прыплюшчаныя групы (мембранелы).
Інфузорыі маюцб адзін або некалькі макрануклеусаў — буйных, часта адрозных паводле памераў і будовы, саматычных ядраў, што ўтрымліваюць няпоўны набор шматразова паўтораных генаў, якія забяспечваюць метабалізм, а таксама адно ці некалькі дробных дыплоідных генератыўных ядраў — мікрануклеусаў, што захоўваюць спадчынную інфармацыю, амаль не ўдзельнічаюць у жыццядзейнасці клеткі, але забяспечваюць палавы працэс.
Размнажэнне
Для інфузорый характэрны бясполае размнажэнне і палавы працэс — кан’югацыя.
У час кан’югацыі дзве асобіны аднаго віда часткова зліваюцца адна з адной, мікрануклеусы дзеляцца шляхам меёзу, у выніку чаго ў кожнай асобіны застаецца па два гаплоідных ядры (астатнія дэгенеруюць), адно з якіх мігруе ў клетку-партнёра і зліваецца з пакінутым у клетцы ядром, аднаўляючы дыплоідны набор храмасом. Пасля такога абмену генетычным матэрыялам партнёры раздзяляюцца; макрануклеусы разбураюцца і аднаўляюцца зноўку з мадыфікаваных мікрануклеусаў.
Кожная асобіна, якая ўтварылася ў выніку палавога працэсу, становіцца патэнцыйным родапачынальнікам новага клона, які ствараецца шляхам бясполага размнажэння (клетка дзеліцца папярок на дзве даччыныя; тая з іх, што атрымала матчыну ротавую адтуліну, фарміруе новы задні канец, іншая — дабудоўвае ротавы апарат.
Класіфікацыя
Выдзяляюцца класы (падкласы): круглараснічныя інфузорыі, роўнараснічныя інфузорыі, спіральнараснічныя інфузорыі, этнадыніяморфы, ханатрыхі.
IC 3196
IC 3196 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джон Гершэль
Джон Фрэдэрык Уільям Гершэль (англ.: John Frederick William Herschel; 7 сакавіка 1792 — 11 мая 1871) — англійскі астраном і фізік, сын Уільяма Гершэля.
Обергрупенфюрар
Обергрупенфюрар (Obergruppenführer) — званне ў СС, СА, НСКК і НСФК, якое адпавядала званню генерала роду войскаў у вермахце.
Вызначэнне
Было ўведзена ў лістападзе 1926 года, першапачаткова — у якасці вышэйшага звання ў структуры арганізацыі СС. Першым званне обергрупенфюрар атрымаў Ёзэф Берхтальд. У перыяд з 1926 года па 1936 год выкарыстоўвалася ў якасці звання вышэйшых кіраўнікоў СС.
У СА дадзенае званне насілі кіраўнікі «обергруп» (адсюль і назва) — найбуйнейшых злучэнняў, якія па колькасці набліжаліся да «групаў армій» у ваенны час. У кожную «обергрупу» ўваходзіла некалькі «груп» (якія па колькасці набліжаліся да армій). Першымі гэтае званне ў СА атрымалі Адольф Гюнляйн, Эдмунд Гайнес (намеснік Э. Рэма), Фрыц фон Краўзер, Карл Зігмунд Літцман і Віктар Лутцэ. У 1934 званне атрымалі Аўгуст Шнайдгубер і Герман Рэшны. Падчас «Ночы доўгіх нажоў» многія члены вышэйшага кіраўніцтва СА (акрамя А. Гюнляйна, В. Лутцэ і К. Літцмана) былі пакараныя, і званне не прысвойвалася у СА на працягу некалькіх гадоў, новая хваля прысваенняў звання рушыла ўслед у гады Другой сусветнай вайны.
З заснаваннем войскаў СС гэтае званне можна толькі ўмоўна прыраўнаваць да больш позняга савецкага звання генерал-палкоўніка, паколькі ў Чырвонай Арміі дадзенае воінскае званне адпавядае пасадзе камандуючага арміяй, а прамежкавых званняў паміж генерал-лейтэнантам і генерал-палкоўнікам няма. Аднак войскі СС да 1944 года не мелі фарміраванняў буйней дывізіі. Таму дадзенае званне насілі альбо камандзіры дывізій, альбо вышэйшыя кіраўнікі цэнтральнага апарата СС. Напрыклад, обергрупенфюрарам СС быў Эрнст Кальтэнбрунер.
Да 1942 года обергрупенфюрары СА і СС насілі на пятліцах тры дубовых ліста і адну зорку. З 1942 года ў СС замест адной ўвялі дзве зоркі (у СА знак адрознення застаўся ранейшым). Змяненне знакаў адрознення вышэйшых фюрараў (генералаў) СС у красавіку 1942 года было выклікана увядзеннем звання оберстгрупенфюрар і жаданнем уніфікаваць колькасць зорачак на пятліцах і на пагонах, якія насіліся на ўсіх іншых відах формы, акрамя партыйнай, паколькі з павелічэннем колькасці часцей войскаў СС усё часцей узнікалі праблемы з карэктным распазнаннем званняў СС звычайнымі ваенаслужачымі Вермахта.
У выпадку прызначэння ўладальніка гэтага звання на пасаду ваеннай (з 1939 года) або паліцэйскай (з 1933 года) службы ён атрымліваў дубліруючае званне ў адпаведнасці з характарам службы: У прыватнасці, згаданы Э. Кальтэнбрунер насіў дубліруючае званне генерала паліцыі. У сілу рэзкага пашырэння войскаў СС у 1941—1942 гадах некаторыя групенфюрары і обергрупенфюрары перайшлі ў структуру войскаў СС з паліцэйскімі дублюючымі званнямі.
Званне обергрупенфюрар атрымалі 109 чалавек, у тым ліку 2 венгры (Фекецэхалмі і Рускай). Гельдарф быў разжалаваны і пакараны за ўдзел у змове супраць Гітлера, 5 чалавек (Шварц, Дэлюге, Дзітрых, Гаўзер і Вольф) былі павышаны да оберстгрупенфюрара.
Унаўскі нацыянальны латышскі сельсавет
У́наўскі нацыянальны латышскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лёзненскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Уна.
Утвораны ў 1926 годзе ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лёзненскім раёне БССР. 21 лістапада 1934 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Унаўскага сельсавета.
Найбольшая агульная падпаслядоўнасць
Задача знаходжання найбольшай агульнай падпаслядоўнасці (longest common subsequence, LCS) — задача пошуку паслядоўнасці, якая з'яўляецца падпаслядоўнасцю некалькіх паслядоўнасцей (звычайна дзвюх). Часта задача вызначаецца як пошук усіх найбольшых падпаслядоўнасцей. Гэта класічная задача інфарматыкі, якая мае ўжыванне, у прыватнасці, у задачы параўнання тэкставых файлаў (утыліта diff), а таксама ў біяінфарматыцы.
Сітар
Сітар — струнны шчыпковы музычны інструмент тыпу лютні, выкарыстоўваецца для выканання індыйскай класічнай музыкі.
Найбольшая агульная падпаслядоўнасць
Падпаслядоўнасць можна атрымаць з некаторай канечнай паслядоўнасці, калі выдаліць з апошняй некаторае мноства яе элементаў (магчыма пустое). Напрыклад, BCDB з'яўляецца падпаслядоўнасцю з ABCDBAB. Будзем лічыць, што паслядоўнасць Z з'яўляецца агульнай падпаслядоўнасцю паслядоўнасцей X і Y, калі Z з'яўляецца падпаслядоўнасцю як X, так і Y. Патрабуецца для дзвюх паслядоўнасцей X і Y знайсці агульную падпаслядоўнасць найбольшай даўжыні. Заўважым, што НАП можа быць некалькі.
Сітар
Асноўных струн у сітара — 7 (пяць меладычных і 2 бурдонных). Акрамя таго на сітары яшчэ 9-13 рэзаніруючых струн, якія называюцца тараф (аркестр). Рэзаніруючыя струны, адклікаючыся на гукі асноўных, ствараюць унікальнае гучанне, якое адрознівае сітар ад іншых інструментаў. Гукі здабываюць адмысловым медыятарам «мізраб», які надзяваюць на ўказальны палец.
Назва, верагодна, паходзіць ад персідскага «сетар» — прабацькі шматлікіх струнных інструментаў Усходу. З’явіўся сітар у Індыі ў XIII стагоддзі ў перыяд узмацнення мусульманскага ўплыву і выглядаў першапачаткова прыкладна так, як яго блізкі сваяк — таджыкскі сетар, які, аднак, трохструнны. Сітар мае два гарбузовыя рэзанатары: унізе і на верхавіне пустацелага грыфа, дэка ўпрыгожана палісандрам і слановай косткай, лады металічныя дугападобныя.
Найбольшая агульная падпаслядоўнасць
Поўны перабор
Існуюць розныя падыходы рашэння дадзенай задачы пры поўным пераборы — можна перабіраць варыянты падпаслядоўнасці, варыянты выкрэслівання з дадзеных паслядоўнасцей і г. д. Аднак у любым выпадку, час працы праграмы будзе экспанентай ад даўжыні радка.
Сітар
Да з’яўлення сітара народы Індыі гралі на старажытным струнным шчыпковым інструменце, выявы якога захаваліся на старажытных барэльефах II—III стагоддзяў нашай эры.
Найбольшая агульная падпаслядоўнасць
Метад дынамічнага праграмавання
Спачатку знойдзем даўжыню найбольшай падпаслядоўнасці. Дапусцім, мы шукаем рашэнне для выпадку (n1, n2), дзе n1, n2 — даўжыні першага і другога радка. Хай ужо існуюць рашэнні для усіх падзадач (m1, m2), меншых зададзенай. Тады задача (n1, n2) зводзіцца да меншых падзадач наступным чынам:
Сітар
Упершыню ў рок-музыцы сітар выкарыстаў Джордж Харысан у песні The Beatles «Norwegian Wood (This Bird Has Flown)», запісанай у альбоме «Rubber Soul» у 1965 годзе.
Найбольшая агульная падпаслядоўнасць
Метад дынамічнага праграмавання
Зараз вернемся да задачы будавання падпаслядоўнасці. Для гэтага ў існуючы алгарытм дададзім запамінанне для кожнай задачы той падзадачы, праз якую яна вырашаецца. Наступным дзеяннем, пачынаючы з апошняга элемента, падымаемся да пачатку па напрамках, зададзеных першым алгарытмам, і запісваем сімвалы ў кожнай пазіцыі. Гэта і будзе адказам у дадзенай задачы.
Час працы алгарытму будзе.
Сандэш
Сандэш (सोंदेश शोंदेश) — дэсерт з малака і цукру, родам з Бенгаліі. Некаторыя рэцэпты сандэшу патрабуюць выкарыстання хны або паніру (які робіцца шляхам згортвання малака і аддзялення ад яго сыроваткі) замест самога малака. Некаторыя людзі ў рэгіёне Дака называюць дэсерт пранахара (літаральна «выкрадальнік сэрцаў»), што з’яўляецца больш мяккім тыпам сандэшу, прыгатаванага з мавы і тварагу.
Беларуска-лівійскія адносіны
Беларуска-лівійскія адносіны — двухбаковыя дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Лівіяй, якія былі ўсталяваны ў 1992 годзе.
Гісторыя
У 2000 годзе прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з лівійскім лідарам Муамарам Кадафі. Гэта была першая сустрэча кіраўнікоў дзвюх дзяржаў. У гэтым жа годзе Лівія і Беларусь падпісалі міжурадавае пагадненне аб гандлёва-эканамічным супрацоўніцтве.
У 2001 годзе быў падпісаны мемарандум аб супрацоўніцтве ў галіне нафтахіміі і прамысловасці.
У 2008 годзе, у сувязі з прыездам Кадафі ў Мінск, былі праведзены перамовы кіраўнікоў дзяржаў, а таксама падпісаны шэраг дакументаў.
Гандаль
За студзень—люты 2004 года тавараабарот дзвюх дзяржаў склаў 9,5 млн долараў. Асновай з’яўляліся пастаўкі з Беларусі. У Лівію ішлі дарожная тэхніка, аўтапагрузчыкі, аўтамабілі спецыяльнага прызначэння, запчасткі і шыны. Пастаўкі ў Беларусь склалі толькі 3,2 тысячы долараў.
Эканамічнае супрацоўніцтва
У 2001-м ў Беларусі ўзнікла прадпрыемства з лівійскім капіталам — «Белінвестбанк». Адначасова Лівійскі знешні банк стаў акцыянерам «Транстбанка» і «БелСела». 14 снежня 2003 было заснавана сумеснае беларуска-лівійскае прадпрыемства ТАА «Прамысловая група EWCO». Яе заснавальнікамі ад Беларусі сталі «Інфабанк», «Белметалэнерга» і «МАЗ-МАН», а ад Лівіі — Генеральная прамысловая кампанія, Арабская прамысловая кампанія, Лівійская нацыянальная кампанія па вытворчасці шын і акумулятараў «Аман». Меркавалася, што прадпрыемства арганізуе ў Лівіі зборку беларускай трактарнай тэхнікі, перапрацоўку шын, рэканструкцыю і мадэрнізацыю вытворчасцяў, стварэнне сэрвісных цэнтраў па рамонце тэхнікі.
Паветраныя зносіны
У сакавіку 2009 года прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ, які тычыцца паветраных зносін паміж Беларуссю і Лівіяй. У адпаведнасці з праектам пагаднення, авіяпрадпрыемствам, прызначаным бакамі, прадастаўляецца права на падставе дазволаў здзяйсняць палёты праз тэрыторыю дзяржавы іншага боку без пасадкі альбо з пасадкамі ў камерцыйных або некамерцыйных мэтах. Дакументам таксама рэгулююцца іншыя пытанні арганізацыі паветраных зносін паміж дзяржавамі, у прыватнасці выпадкі анулявання, абмежавання і прыпынення дзеяння дазволаў на выкананне палётаў, вызвалення ад мытных пошлін, падаткаў і збораў, прынцыпы эксплуатацыі дагаворных ліній, асновы сістэмы авіяцыйнай бяспекі. Там таксама паведамілі, што на правядзенне перамоў і падпісанне пагаднення ўпаўнаважаны міністр транспарту і камунікацый Уладзімір Сасноўскі. Заключэнне пагаднення будзе садзейнічаць развіццю ўзаемавыгаднага супрацоўніцтва паміж Беларуссю і Лівіяй ў галіне грамадзянскай авіяцыі.