cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Савет народных камісараў РСФСР
Народныя камісары
Дзяржаўнага догляду (з 26.4.1918 — Сацыяльнага забеспячэння; НКСЗ 4.11.1919 аб’яднаны з НК Працы, 26.4.1920 падзелены):
Пошт і тэлеграфаў:
Па справах нацыянальнасцей:
Фінансаў:
Шляхоў зносін:
Земляробства:
Гандлю і прамысловасці:
Харчавання:
Дзяржаўнага кантролю РСФСР:
Аховы здароўя:
Рабоча-Сялянскай інспекцыі:
Дзяржаўных маёмасцей:
Па мясцовым самакіравання:
Вышэйшы савет народнай гаспадаркі (старшыні):
Дзмітрый Сяргеевіч Шматко
Дзмітрый Шматко (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
З мінскага «Дынама», дзе не згуляў ніводнага матча за аснову, перайшоў у «Партызан», дзе стаў асноўным абаронцам. Пасля распаду «Партызана» ў сакавіку 2012 года падпісаў кантракт з гродзенскім «Нёманам», але не замацаваўся ў складзе і ў снежні 2012 года пакінуў гродзенскі клуб.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскую зборную Беларусі, у 2007 годзе ў яе складзе стаў пераможцам мемарыяла Гранаткіна ў Санкт-Пецярбургу, таксама быў прызнаны найлепшым абаронцам турніру. Пазней гуляў за моладзевую зборную Беларусі і алімпійскую зборную Беларусі.
Трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША
Кангрэс Злучаных Штатаў ратыфікаваў першыя 10 паправак да Канстытуцыі 15 снежня 1795 г. Яны ўвайшлі ў гісторыю як "Біль аб правах". Трэцяя папраўка забараняе прымусовае размяшчэнне вайскоўцаў у прыватным жыллі мірнага насельніцтва. Была прынята ў сувязі з масавым прымусовым размяшчэннем войск англійскага караля ў прыватных дамах жыхароў Паўночнай Амерыкі напярэдадні Амерыканскай рэвалюцыі (яшчэ вядомай як "Вайна за незалежнасць паўночнаамерыканскіх калоній").
Тэкст папраўкі
У мірны час ніводзін вайсковец не павінен быць размешчаны ў прыватным доме без дазволу яго ўладальніка, у час вайны размяшчэнне вайскоўцаў у прыватным жылле ажжыццяўляецца згодна парадку, які прадугледжаны адпаведнымі законамі.
"No soldier shall, in time of peace be quartered in any house, without the consent of the owner, nor in time of war, but in a manner to be prescribed by law."
Рудня-Карпыліўска
Рудня-Карпыліўска (Рудня-Карпилівська) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Вытачыў
Вытачыў (Витачів) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Флісінгскі
Мыс Флісінгскі — крайні ўсходні астраўны пункт Еўропы. Знаходзіцца на паўночным усходзе вострава Паўночны архіпелага Новая Зямля, Архангельская вобласць, Расія.
Уяўляе сабой скальны масіў вышынёй да 28 метраў. Падзяляе прыбярэжныя воды на заліў Аварыйны (на поўначы) і бухту Андрамеды (на поўдні).
Мыс адкрыты і нанесены на карту экспедыцыяй Вілема Барэнца ў 1596 годзе, назва дадзена ў гонар нідэрландскага горада Флісінген.
Дошнава
До́шнава (, Дошново) — былая вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Чырвонаслабодскага сельсавета.
Верхнемамонскі раён
Верхнемамо́нскі раён (Верхнемамонский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Верхні Мамон.
Геаграфія
Верхнемамонскі раён мяжуе з Паўлаўскім, Калачэеўскім, Петрапаўлаўскім, Багучарскім і Расашанскім раёнамі. Плошча раёна складае 1350 км².
Дошнава
Да 30 сакавіка 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Туркестанская вобласць
Туркестанская вобласць — вобласць у Казахстане.
Вобласць была ўтворана 10 сакавіка 1932 як Паўднёва-Казахстанская вобласць з цэнтрам у горадзе Шымкент (Чымкент). З 3 мая 1962 па 6 ліпеня 1992 вобласць называлася Чымкенцкай. У 1992 вобласці вярнулі ранейшую назву — Паўднёва-Казахстанская. У 2018 годзе Шымкент быў выдзелены з вобласці і атрымаў статус горада рэспубліканскага значэння, цэнтр вобласці пераведзены ў Туркестан, вобласць перайменавана ў Туркестанскую.
Плошча вобласці складае 117,25 тыс.км² або 4,3 % тэрыторыі рэспублікі. Адлегласць паміж самымі паўночнымі і паўднёвымі ўчасткамі па прамой складае 600 км.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У адміністрацыйна-тэрытарыяльную структуру вобласці ўваходзяць 3 гарады абласнога падпарадкавання: Арыс, Кентау, Туркестан і 11 сельскіх раёнаў.
Прырода
Паўночная частка занята пустыняй Бетпак-Дала, на крайнім поўдні — Галодны Стэп (Мырзашоль). Сярэднюю частку вобласці займае хрыбет Каратау (гара Бессаз — 2176 м), на паўднёвым усходзе — заходняя ўскраіна Таласкага Аталау, хрыбты Каржантау (вышыня да 2824 м) і Угамскі (найвышэйшая кропка — Сайрамскі пік — 4238 м).
Найбольш буйныя рэкі — Сырдар’я (з прытокамі Келес, Курукелес, Арысь, Бугунь і інші) перасякае тэрыторыю вобласці з поўдня на паўночна-захад, і рака Чу (ніжняе цячэнне), якая цячэ на поўначы і губляецца ў пясках Муюнкум.
Дошнава
Ліквідавана ў 2010 годзе.
Ледневічы
Ле́дневічы (, Ледневичи) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Туркестанская вобласць
Прырода
Вобласць размешчана ў зоне рэзка кантынентальнага клімату. Урадлівыя глебы, мноства сонечнага святла, шырокія пашы ствараюць вялікія магчымасці для развіцця ў гэтым раёне разнастайных галін сельскай гаспадаркі, у першую чаргу паліўнога земляробства і пашавай авечкагадоўлі. Высокія ўраджаі даюць пасевы бавоўніку, рысу, а таксама сады і вінаграднікі.
Ледневічы
Гісторыя
Згадваецца ў 1669 годзе як уладанне Сангушкаў у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Туркестанская вобласць
Радовішчы карысных выкапняў
У вобласці маюцца радовішчы поліметалічных руд (паўднёва-заходні схіл хрыбта Каратау ў раёне горада Кентау, Ачысайскае, Байжансайскае, Міргалімсайское радовішчы і інш.) Вялікую прамысловую цікавасць уяўляюць радовішчы жалезных руд Каратаўскага хрыбта. У вобласці маюцца мінеральна-сыравінныя рэсурсы для вытворчасці будаўнічых матэрыялаў (вапняк, гіпс, кварцавыя пяскі, вогнеўстойлівыя керамічныя і бентанітавыя гліны, мінеральныя фарбы, вырабныя камяні).
Верхнемамонскі раён
Гісторыя
Верхнемамонскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР. З 1934 года знаходзіцца ў складзе Варонежскай вобласці.
Туркестанская вобласць
Насельніцтва
Насельніцтва Паўднёвага Казахстана, нягледзячы на відавочную колькасную перавагу казахаў (якая значна ўзмацнілася з пачатку 1990-х і ў цяперашні час доля казахаў у насельніцтве складае каля 72 %), адрозніваецца значнай этнамоўнай разнастайнасцю. У насельніцтве вобласці традыцыйна шырока (каля 18 % усяго насельніцтва) прадстаўлены ўзбекі, якія складаюць значную частку насельніцтва некаторых гарадоў і раёнаў вобласці (Сайрам, Туркестан, Сарыагаш, Шымкент), жывуць рускія (у асноўным у горадзе Шымкент, хоць іх доля значна скарацілася за апошнія 20 гадоў з больш чым 23 % у 1980 г. да каля 6 % у цяперашні час), пражываюць таксама татары, таджыкі, карэйцы, курды. Распаўсюджаныя казахская, руская (ў тым ліку як сродак міжнацыянальных зносінаў) і ўзбекская мовы.
Верхнемамонскі раён
Эканоміка
Вядучай галіной эканомікі раёна з’яўляецца сельская гаспадарка. Плошча сельскагаспадарчых угоддзяў складае 93 тыс. га. Асноўнымі вытворцамі раслінаводчай і жывёлагадоўчай прадукцыі з’яўляюцца сельскагаспадарчыя арганізацыі, як калгасы і сялянска-фермерскія гаспадаркі.
Дэмура Фуміо
Дэмура Фуміо (нарадзіўся ў Ёкагама, Японія 15 верасня 1938) - японcкі майстар і настаўнік баявых мастацтваў, 9 Дан Shito-ryū, мае званне Сіхан.
У 8 гадоў ён пачаў вывучаць баявыя мастацтвы і прыступіў да трэніровак пад кіраўніцтвам Сакагамі Рюсё ў Shito-ryū Itosu Kai karate, калі яму было 12. Дэмура атрымаў 1-ы Дан чорны пояс ў 1956 годзе і выйграў East Japan Karate Championship ў 1957 годзе. У пачатку 1958 Дэмура пачаў падрыхтоўку ў кобудо, у стылі акінаўскай падрыхтоўкі (a style of Okinawan weapons training), пад кіраўніцтвам сэнсэя Taйрa Сінкэн. Дэмура славіцца сваімі здольнасцямі ў якасці інструктара па зброі і тым, што вучыў вядомых акцёраў баявым мастацтвам, такіх як Брус Лі. У 1965 годзе разам з Dan Ivan, Дэмура прыехаў у Злучаныя Штаты, каб выкладаць і садзейнічаць распаўсюджванню стылю Shito-ryū Karate.
Дэмура атрымаў шматлікія ўзнагароды і быў прызнаны амерыканскімі і міжнароднымі згуртаваннямі баявых мастацтваў. У 2005 годзе ён адзначыў свой 40-ы год у Злучаных Штатах у якасці майстра і настаўніка баявых мастацтваў. Genbu Kai International аддзяліўся ад Itosu Kai International ў 2003 годзе. У цяперашні час ён з'яўляецца прэзідэнтам і галоўным інструктарам Shito-ryū Genbu Kai International.
Дэмура жыве ў Паўднёвай Каліфорніі, але праводзіць большую частку свайго часу ў турах (у ЗША і за мяжой) у якасці настаўніка і афіцыйнага госця. Ён навучае каратэ студэнтаў у многіх штатах ЗША і больш чым у 24 краінах. Нягледзячы на тое, што ён пражыў у Злучаных Штатах больш за 40 гадоў, Дэмура застаецца японскім грамадзянінам, але вельмі добра гаворыць па-англійску. Ачуняўшы ад невялікіх праблем з сэрцам, ён доўгі час вандраваў па свеце, наведваючы Genbu-Kai dojos, праводзячы семінары па Каратэ і Кобудо і здымаючыся ў фільмах.
Цэтрарыя ісландская
Цэтрарыя ісландская, Ісландскі мох, Лішай ісландскі (Cetraria islandica) — від лішайнікаў, якія растуць у Еўропе, Азіі, Афрыцы і Аўстраліі.
Біялагічнае апісанне
Яго слаявіна вонкава падобна на друзлую дзярнінку вышынёй да 10-15 см. Яна ўтворана плоскімі, месцамі жалабкова згорнутымі, лопасцямі. Ніжняя паверхня афарбавана святлей, яна светла-карычневая, амаль да белага, са шматлікімі белымі плямкамі і разрывамі кары, якія служаць для пранікнення паветра.
Лопасці няправільна-стужкападобныя, скурыста-храшчавыя, вузкія, плоскія, з кароткімі цёмнымі вейчыкамі. У залежнасці ад асвятлення паверхня гэтых лопасцей карычневая або зеленавата-карычневая, бліскучая. Краі лопасцяў злёгку загнутыя ўверх.
Пладовыя целы ўтвараюцца на канцах пашыраных лопасцей: талеркападобнай формы, карычневага колеру, плоскія або злёгку ўвагнутыя, 1,5 см у дыяметры, са злёгку зубчастым краем.
Нарыхтоўка сыравіны
Слаявіны збіраюць улетку, адрываюць ад субстрату, чысцяць ад расліннага смецця і высушваюць на адкрытым паветры або на сонцы, аднак, больш надзейная сушка ў сушылках з добрай вентыляцыяй.
Фармакалагічныя ўласцівасці
Прэпараты цэтрарыі ісландскай валодаюць антысептычнымі ўласцівасцямі: у медыцыне выкарыстоўваюць натрыевую соль уснінавай кіслаты (натрыю уснінат), які валодае антыбактэрыяльнымі ўласцівасцямі. Паказана, што проталіхестэрынавая і ліхестэрынавая кіслоты праяўляюць высокую антымікробную актыўнасць у дачыненні да стафілакокаў, стрэптакокаў і некаторых іншых мікраарганізмаў. Уснінат натрыю ўжываюць вонкава пры лячэнні інфікаваных ран, трафічных язваў, апёкаў.
Значэнне і ўжыванне
Цэтрарыя ісландская паказана для лячэння знясіленых хворых. Ужываецца ў выглядзе адвару. У сувязі з тым, што яна змяшчае крухмал (пры растварэнні утварае халадцападобную масу), а таксама антыбіётык — уснінавую кіслату, яе ўжываюць пры запаленнях страўнікава-кішачнага тракту.
Ёй сілкуюцца не толькі алені, але і жыхары паўночных краін. Перш чым прымаць лішайнік у ежу, неабходна выдаліць з яго горкія рэчывы. Для гэтага яго вымочваюць у вадзе з содай або поташам на працягу сутак. На 1 ліст вады кладуць 5 грамаў соды або поташу. Калі соды няма, яе можа замяніць шчолаччу, якая вырабляецца з попелу. Шчолач атрымліваюць, раствараючы 50 грамаў попелу у 1 літры вады. Для вымочвання 1 кг моху неабходна 8 літраў шчолачы, разведзенай на 16 літраў вады.
Мох, вымачаны на працягу сутак у растворы соды або шчолачы, прамываюць у вадзе і пакідаюць стаяць яшчэ суткі залітым чыстай вадой. Затым расліну высушваюць і здрабняюць у муку, якую дадаюць да жытняй мукі пры выпечцы хлеба.
Здробнены лішайнік, кіпячоны на працягу адной-двух гадзін, зварыўшыся, ператвараецца ў халадцападобную масу са слабым грыбным пахам. Калі такую ​​масу працадзіць, то можна атрымаць «халадзец» або «жэле». Развараны лішайнік цалкам замяняе жэлацін, толькі ён непразрысты.
У Швецыі з крухмалу моху атрымліваюць патаку, цукар і спірт.
Цэтрарыю ісландскую збіраюць круглы год. Узімку яго выкопваюць з-пад снегу.
Анісся Давыдаўна Балоціна
Анісся Давыдаўна Балоціна (, , Магілёўская губерня, Расійская імперыя —, , Вялікабрытанія) — рэвалюцыянерка-народніца 1880-х гадоў.
Біяграфія
Падчас вучобы ў Маскоўскім вучылішчы жывапісу, скульптуры і дойлідства ўваходзіла ў гурток нарадавольцаў, удзельнічала ў выданні і распаўсюдзе нелегальнай літаратуры.
12 красавіка 1886 года арыштавана, высланая ў Сібір. Прыняла ўдзел ва ўзброеным выступе ссыльных у Якуцку 3 красавіка 1889 года. Узброенае супраціўленне скончылася тым, што шасцёра ссыльных было забіта, сем паранена, у тым ліку і Балоціна. Ваенна-судовай камісіяй прыгаворана да пазбаўлення ўсіх правоў і пажыццёвай катаргі. Пакаранне адбывала ў Вілюйскай катаржнай турме, у якой утрымліваліся асабліва небяспечныя палітычныя злачынцы, пасля — у турме на Кары. У верасні 1893 атрымала дазвол на вольнае пасяленне. З 1897 года пад наглядам паліцыі ў Шклове.
У 1898 годзе эмігравала. Жыла ў Антверпене (Каралеўства Бельгія, затым пераехала ў Лондан (Вялікабрытанія).
Гескі
Гескі — прозвішча.
Гэрманіўка (Абухіўскі раён)
Гэрманіўка (Германі́вка) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Грыгарыўка (Абухіўскі раён)
Грыгарыўка (Григорі́вка) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сэлышчэ (Сарнэнскі раён)
Сэлышчэ (Се́лище) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Герб Сірыі
Герб Сірыі (араб. شعار سوريا) — дзяржаўны сімвал Сірыі. Герб Сірыі ўяўляе сабой залатога "ястраба курайшытаў", які мае на грудзях шчыток, двойчы рассечаны на чырвоны, срэбраны і чорны колер з двума адна над адной зялёнымі пяціканцовымі зоркамі пасярэдзіне (колеры сцяга Сірыі). У лапах ястраб трымае зялёны скрутак, на якім напісана назва дзяржавы на арабскай мове: الجمهورية العربية السورية (аль-Джумхурыя аль-Арабія ас-Сурыя). На хвасце - два зялёныя пшанічныя каласы.
Марэска
Марэска (Moresco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 616 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 100 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 63010. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Судоль
Судо́ль (, Судоль) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Неманіцкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Бродаўскага сельсавета.
IC 1362
IC 1362 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каэфіцыент Джыні
Каэфіцые́нт Джыні – паказчык размежавання грамадства краіны ці рэгіёна да якой-небудзь вывучаемай прыкметы (напрыклад да ўзроўню гадавога прыбытку).
Каэфіцыент Джыні можа мець значэнне ад 0 да 100 (0 азначае што ўвесь прыбытак размяркоўваецца абсалютна роўна, 100 азначае што ўвесь прыбытак знаходзіцца ў аднаго чалавека), размешчаных паміж прамой раўнамернага размеркавання і крывой Лорэнца.
Гэта статыстычная мадэль была размешчана і распрацавана італьянскім статыстам і дэмографам Карада Джыні і апублікавана ў 1912 у яго кнізе «Зменлівасць і непастаянства».
Фёдараўка (Веткаўскі раён)
Фёдараўка (, Фёдоровка) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Свяцілавіцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Фёдараўскага сельсавета.
Гусачыўка
Гусачыўка (Гусачі́вка) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Свята-Панцеляймонаўская царква (Крошын)
Свята-Панцеляймонаўская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Крошын Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі на вул. Леніна, 2.
Гісторыя
Пабудавана ў 2000 годзе з цэглы. Архітэктарам храма з’яўляецца Леанід Васілевіч Макарэвіч.
Архітэктура
Вырашана ў стылізаваных формах старажытнарускага дойлідства. Цэнтрычны 4-гранны аб’ём накрыты сферычным купалам, завершаным 8-гранным светлавым барабанам пад шлемападобным купалам. Апсіда вырашана цыліндрычным аб’ёмам пад конхавым пакрыццём. Фасады па цэнтры вылучаны перспектыўна прафіляванымі рызалітамі з кілепадобнымі завершамі, прарэзаны вузкімі арачнымі аконнымі і ўваходнымі праёмамі.
Стрыльск
Стрыльск (Стрільськ) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Каралі Бельгіі
Кароль Бельгіі мае афіцыйны тытул Кароль бельгійцаў (Koning der Belgen, Roi des Belges), што адсылае да канцэпцыі «народнай манархіі» (па аналогіі з тытулам французскага караля Луі-Філіпа «кароль французаў» («roi des Français»)).
Ліплянск
Ліпля́нск (, Липлянск) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Максім Антонавіч Антанюк
Максі́м Анто́навіч Антаню́к (, в. Мацы, Кобрынскі раён — ) — савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант (1940).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Мацы, цяпер Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці Рэспублікі Беларусь у сялянскай сям’і.
Служыў у Рускай імператарскай арміі з 1915 года па 1917, курсант 3-й Маскоўскай школы прапаршчыкаў, паручнік. Ваяваў у баях Першай сусветнай вайны на Паўночным фронце.
У Чырвонай гвардыі з 1917 года. У Чырвонай Арміі з 1918 года. Член РКП(б) з 1918 года.
У Грамадзянскую вайну М. А. Антанюк начальнік тапаграфічнага аддзела, памочнік і начальнік баявога ўчастка, ваенны прадстаўнік Рэўваенсавета, камандзір 7-га Нежынскага палка, брыгады 44-й стралковай дывізіі, Мазырскай групы войскаў. Скончыў Ваенную акадэмію РСЧА (1921 і 1924).
У міжваенны перыяд з ліпеня 1924 года да кастрычніка 1930 года паслядоўна камандаваў 4-й Туркестанскай, 5-й Віцебскай імя Чэхаславацкага пралетарыяту, 3-й Крымскай стралковымі дывізіямі. З кастрычніка 1930 года па люты 1931 года — выкладчык Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ. З лютага 1931 — камандзір і ваенкам 8-га стралковага корпуса ва Украінскай ваеннай акрузе. 20 лістапада 1935 года М. А. Антанюку прысвоена званне камкора. З чэрвеня 1937 года — камандуючы войскамі Сібірскай ваеннай акругі. У чэрвені 1938 года рэпрэсаваны па паказаннях былога каменданта Крамля П. П. Ткалуна, вызвалены ад пасады камандуючага СібВА з накiраваннем у распараджэнні Упраўлення па каманднага складу. Палажэнне М. А. Антанюка пагаршалася тым, што яго малодшы брат, капітан, таксама быў арыштаваны і знаходзіўся пад следствам. З вялікай цяжкасцю яму ўдалося апраўдацца, і ў снежні 1938 года ён атрымаў прызначэнне выкладчыкам тактыкі ў Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ. З чэрвеня 1940 года — начальнік пяхоты РСЧА. 4 чэрвеня 1940 года М. А. Антанюку прысвоена званне генерал-лейтэнант. З 2 жніўня 1940 года — намеснік генерал-інспектара пяхоты РСЧА.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны займаўся камплектаваннем, фарміраваннем і расфармаванне стралковых і кавалерыйскіх злучэнняў, падрыхтоўкай маршавага папаўнення. Са жніўня 1941 года камандуючы Петразаводскай аператыўнай групай войскаў 7-й арміі, а з верасня — 48-й арміяй Ленінградскага фронту, якая пад ударамі праўзыходных сіл суперніка вяла баі ў раёне горада Шлісельбург, 14 верасня палявое ўпраўленне арміі расфармавана, а М. А. Антанюк прызначаны камандуючым групай войскаў 54-й арміі Ленінградскага фронту на мгінскім кірунку. З кастрычніка 1941 г. знаходзіўся ў распараджэнні Маршала Савецкага Саюза К. Я. Варашылава, які здаў камандаванне войскамі Ленінградскага фронту генералу арміі Г. К. Жукаву. З чэрвеня 1942 года М. А. Антанюк — камандуючы 60-й арміяй, якая была створана на базе 3-й рэзервовай арміі. З верасня 1942 года — намеснік, затым камандуючы 2-й рэзервовай арміяй Стаўкі ВГК. З красавіка 1943 года намеснік камандуючага войскамі Стэпавай ваеннай акругі (з 10 ліпеня 1943 — Стэпавы фронт). У гэтай пасадзе М. А. Антанюк прарабіў вялікую працу па падрыхтоўцы войскаў да маючых адбыцца баявых дзеянняў, праявіўшы высокія арганізатарскія здольнасці, цвёрдую волю і рашучасць у выкананні задач, пастаўленых камандуючым войскамі фронту. Гэта дазволіла войскам фронту паспяхова дзейнічаць у Белгародска-Харкаўскай наступальнай аперацыі і вызваленні гарадоў Белгарад і Харкаў. З кастрычніка 1943 М. А. Антанюк — памочнік камандуючага войскамі Прыбалтыйскага (з 20 кастрычніка 2-га Прыбалтыйскага) фронту, войскі левага крыла якога ва ўзаемадзеянні з 1-м Прыбалтыйскім фронтам вялі наступ на Віцебска-Полацкім кірунку. У студзені-лютым 1944 года фронт удзельнічаў у Ленінградска-Наўгародскай наступальнай аперацыі. Надыходам ў раёне Навасакольнікаў войскі фронту скавалі 16-ю нямецкую армію і не дапусцілі перакідання яе сіл пад Ленінград і Ноўгарад. У ходзе Стараруска-Наваржэўскай аперацыі яны прасунуліся на 110—160 км і выйшлі на подступы да Вострава, Пушкінскі Гарам, Ідрыцы. У ліпені 1944 года войскі фронту правялі Режыцка-Дзвінскую аперацыю і прасунуліся на захад да 200 км. Ва ўпраўленні войскамі камандуючаму фронтам падчас аперацый актыўную дапамогу аказваў М. А. Антанюк.
Пасля вайны з кастрычніка 1945 года па май 1946 года — намеснік камандуючага войскамі Львоўскай ваеннай акругі па вышэйшым навучальным установам. З 1947 года ў адстаўцы.
Памёр 30 ліпеня 1961 года ў Маскве, пахаваны на Новадзявочых могілках.
Дубраўка (Салігорскі раён)
Да 30 сакавіка 2006 года пасёлак уваходзіў у склад Першамайскага сельсавета.
Тарасіўка (Абухіўскі раён)
Тара́саўка ці Тара́сіўка (Тара́сівка) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Тыннэ
Тыннэ (Ти́нне) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Схізма
Схізма (стар.-грэч. Σχίσμα - «расшчапленне, раскол, нязгода») — раскол у Царкве ці іншай рэлігійнай арганізацыі.
IC 1363
IC 1363 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Інтэрвенцыя ў Гамбію
Інтэрвенцыя ў Гамбію, пад кодавай назвай «Аперацыя аднаўлення дэмакратыі» — ваенны канфлікт паміж некалькімі краінамі Заходняй Афрыкі і Гамбіяй, справакаваны адмовай прэзідэнта Гамбіі Яя Джамэ падаць у адстаўку пасля перамогі Адамы Бэрау на прэзідэнцкіх выбарах 2016 года.
Удзельнікі
З боку ЭКАВАС у аперацыі прынялі ўдзел узброеныя сілы Сенегала, Ганы і Нігерыі. Нігерыя таксама дала самалёты і караблі. Паводле некаторых дадзеных, да аперацыі могуць далучыцца вайскоўцы з Малі і Тога. Армія Гамбіі не збіраецца ўмешвацца ў палітычную спрэчку. Пра гэта заявіў начальнік штаба ўзброеных сіл Гамбіі генерал Усман Баджа. Аднак некаторыя ваенізаваныя фармаванні, напрыклад дзяржаўная ахова, і найміты заставаліся вернымі Джамэ. Сенегальская паўстанцкая групоўка «Рух дэмакратычных сіл Казаманса» далучылася да прапрэзідэнцкіх сіл, паведамлялася пра сутыкненні на граніцы з Сенегалам.
Уварванне
Эканамічная супольнасць краін Заходняй Афрыкі (ЭКАВАС) вырашыла ўмяшацца ў канстытуцыйны крызіс у Гамбіі 19 студзеня 2017 года і пачаць ваенную аперацыю ў сувязі з тым, што прэзідэнт Гамбіі Яя Джамэ адмовіўся сысці ў адстаўку пасля паразы на прэзідэнцкіх выбарах у краіне.
19 студзеня 2017 года сенегальскія войскі ўварваліся ў Гамбію, каб забяспечыць уладу абранаму прэзідэнту краіны Адаме Бэрау. У гэты ж дзень прэзідэнт Батсваны Ян Кхама заявіў, што яго краіна не прызнае Джамэ кіраўніком Гамбіі.
19 студзеня Савет Бяспекі ААН прыняў рэзалюцыю з заклікам паважаць вынікі выбараў, паводле якіх Адама Бэрау быў прызнаны ў якасці абранага прэзідэнта Гамбіі і заявай аб падтрымцы ЭКАВАС ў яго рашучасці забяспечыць, перш за ўсё палітычнымі сродкамі, павагу да волевыяўлення народа Гамбіі. Аднак рэзалюцыя, па патрабаванні Расіі і Егіпта, не санкцыянавала прымяненне сілы. Па словах прэс-сакратара Дзяржаўнага дэпартамэнта ЗША Джона Кірбі, інтэрвенцыя павінна «стабілізаваць напружаную сітуацыю ў Гамбіі».
Была ўсталяваная марская блакада Гамбіі, у якой прыняў удзел найноўшы карвет ВМС Нігерыі NNS Unity. У першыя гадзіны наступу сутыкненні мелі месца ў раёне прыгранічнага пасёлка Канілаі, роднага горада Джамэ, паміж сенегальцамі і падкантрольнымі прэзідэнту сіламі РДСК. ВПС Нігерыі быў нанесены шэраг ракетна-бомбавых удараў па лаяльным Джамэ армейскім падраздзяленням, да якіх далучыліся прыхільнікі Руху дэмакратычных сіл Казаманса. Па словах палкоўніка арміі Сенегала Абду Ндзіае, бамбардзіроўкай была нанесена «значная шкода» паветраным, наземным і марскім аб'ектам узброеных сіл Гамбіі.
Чамярня
Чамярня́ (, Чемерня) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Свяцілавіцкага сельсавета.
Інтэрвенцыя ў Гамбію
Уварванне
21 студзеня Джамэ паведаміў, што адмаўляецца ад барацьбы за ўладу. У заяве, паказанай па мясцовым тэлебачанні, ён сказаў, што ў Гамбіі не павінна быць праліта ні кроплі крыві. Потым ён сеў у самалёт, які паляцеў у сталіцу Гвінеі Канакры.
26 студзеня абраны прэзідэнт Адама Бэрау вярнуўся ў Гамбію з Сенегала і прыступіў да выканання абавязкаў прэзідэнта. 2500 ваеннаслужачых краін ЭКАВАС часова засталіся ў Гамбіі.
Руска-беларускі тлумачальны слоўнік медыцынскіх тэрмінаў
Ру́ска-белару́скі тлумача́льны сло́ўнік медыцы́нскіх тэ́рмінаў — першае выданне такога тыпу ў беларускім мовазнаўстве. Аўтар слоўніка — старшы выкладчык кафедры рускай і беларускай моў Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта В. І. Варанец. Выдадзены ў Гродне ў 2011 годзе.
Слоўнік змяшчае больш за тры тысячы медыцынскіх тэрмінаў і тлумачэнняў да іх (каля 2000 уласнабеларускіх). Разлічаны на беларускамоўную частку насельніцтва Беларусі, а таксама на работнікаў аховы здароўя, якім досыць часта прыходзіцца сутыкацца з носьбітамі беларускай мовы. Слоўнік будзе карысным пры выкладанні курса «Беларуская мова. Прафесійная лексіка» на лячэбным, педыятрычным, медыка-псіхалагічным, медыка-дыягнастычным факультэтах медыцынскіх ўніверсітэтаў. Кніга можа зацікавіць і спецыялістаў-мовазнаўцаў, а таксама прыхільнікаў беларускага слова.
Алег Аркадзевіч Сурскі
Алег Аркадзевіч Сурскі (,  —, ) — беларускі дызайнер, мастак, арт-крытык і мастацтвазнаўца.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 красавіка 1928 года ў Тбілісі. Вучыўся ў Тбіліскім авіяцыйным тэхнікуме. У 1952 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Прымаў удзел у мастацкіх выстаўках з 1947 года. Уваходзіў у шэраг грамадскіх аб’яднанняў: Саюз журналістаў СССР, Саюз мастакоў СССР, Міжнародная асацыяцыя крытыкаў мастацтва пры ЮНЕСКА, Асацыяцыя мастацтвазнаўцаў СНГ, Беларускі саюз дызайнераў.
Алег Сурскі стаяў ля вытокаў школы беларускай мастацкай крытыкі. З яго імем у значнай ступені звязаны пад’ём беларускага мастацтвазнаўства і выхад беларускай мастацкай крытыкі на міжнародную арэну. Аднім з першых у Беларусі займаўся пытаннямі тэхнічнай эстэтыкі і дызайна, публікаваўся ў буйных савецкіх і замежных выданнях. З’яўляўся аўтарам шматлікіх артыкулаў і публіцыстычных нарысаў ва ўсесаюзным і рэспубліканскім друку. манаграфіі, альбомы і каталогі былі прысвечаны дэкаратыўна-прыкладному мастацтву, а таксама вядомым беларускім мастакам: Барысу Забораву, Васілю Сумараву, Маю Данцыгу, Віктару Грамыку, Віталю Цвірке, Георгію Паплаўскаму, Абраму Кролю і іншым.
У якасці дызайнера выканаў унікальныя аб’ёмна-прасторавыя светлавыя кампазіцыі ў санаторыях «Беларусь» (Сочы, Місхор), пансіянаце «Сосны» (возера Нарач), Доме прыёмаў Савета Міністраў БССР (Мінск), Нацыянальным банку Беларусі, Магілёўскім мастацкім музеі імя. П. Масленікава, Заслаўскім гісторыка-культурным музеі-запаведніку. З’яўляўся аўтарам экспазіцый у Музеі этнаграфіі народаў СССР, Музеі гісторыі Ленінграда (Санкт-Пецярбург), для ВДНГ СССР, Лейпцыгскага міжнароднага кірмашу.
Ліпніцы
Лі́пніцы (, Липницы) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Алег Аркадзевіч Сурскі
Біяграфія
Працаваў разам са скульптарам Анатолем Анікейчыкам, мастакамі Гаўрылай Вашчанкай, Аляксандрам Кішчанкай, Міхаілам Савіцкім, Уладзімірам Стальмашонкам, Барысам Заборавым. Быў у сяброўскіх адносінах з выдатнымі савецкімі крытыкамі Д. Сараб’янавым, А. Кантарам, Л. Жадавай, М. Аўсяннікавым.
Ліпніцы
Гісторыя
У 1921—1945 гадах — засценак, пазней — вёска ў складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Алег Аркадзевіч Сурскі
Біяграфія
Памёр 28 лістапада 2012 года ў Мінску.
Трыхаграмы
Трыхаграмы (Trichogrammatidae) — сямейства паразітычных наезнікаў надсямейства Chalcidoidea падатрада Apocrita атрада Перапончатакрылыя насякомыя. Памеры мікраскапічныя, большасць відаў менш за 1 мм (0,3—1,2 мм). Крылы з моцна редукаваным жылкаваннем.
Біялогія
Паразіты-яйцаеды лускакрылых, жукоў і інш Некаторыя віды здольныя паразітаваць на водных насякомых. Сярод іх у Еўропе выяўленыя 2 віды Trichogrammatidae: Prestwichia aquatica (паразітуюць на клапах і жуках) і Prestwichia solitaria (паразітуюць на жуках і стракозах). Яны цалкам адаптаваныя да жыцця ў вадзе і паміраюць без яе на адкрытым паветры. Некаторыя здольныя плаваць пад вадой з дапамогай ног (Prestwichia).
Генетыка
Гаплоідны набор храмасом n = 5.
Трыскыні
Трыскыні (Трі́скині) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Любча (значэнні)
Назву Лю́бча маюць:
Афіда
Афіда (Offida) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Насельніцтва складае 5318 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 108 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 63035. Тэлефонны код — 0736.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы La Croce Santa.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Давыд-Гарадок)
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай — праваслаўны храм у горадзе Давыд-Гарадку Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры горада. Пабудавана ў 1913 годзе з цэглы на месцы драўлянай Уваскрасенскай царквы 1844 г. З 1848 па 1890 гадах на гэтым месцы знаходзіўся касцёл Божага Цела. Побач пабудавана прыпісная цагляная капліца.
Архітэктура
Помнік архітэктуры маскоўска-яраслаўскага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Вылучаецца развітай і шматпланавай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыяй: прытвор, званіца над трапезнай, кубападобная малітоўная зала з бакавымі прыдзеламі, паўкруглая апсіда з акруглымі рызніцамі. Маляўнічы сілуэт фарміруе шматкупалле: пяцігалоўе над асноўным аб'ёмам, макаўкі над званіцай, прыдзеламі і апсідай. На чырвонацагляным фоне муроўкі сцен вылучаюцца пабеленыя элементы дэкору: аркатурныя, гарадковыя і шырыначныя фрызы, кілепадобныя ліштвы і броўкі арачных аконных праёмаў, вуглавыя лапаткі. У адзінай архітэктурнай трактоўцы вырашана 3-арачная брама, завершаная цыбулепадобнай галоўкай і бакавымі шатрамі.
Капліца
Помнік архітэктуры маскоўска-яраслаўскага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана васьмігранным шатровым аб'ёмам, завершаным цыбулепадобнай галоўкай. Апяразана аркатурным парапетам у аснаванні шатра, поясам кілепадобных бровак у фрызавай частцы. Каларыстычнае багацце архітэктуры стварае спалучэнне чырвонацаглянай муроўкі сцен і пабеленых элементаў дэкору: вуглавых лапатак, шырыначнага фрыза, ліштваў арачных праёмаў.
Кахульскі раён
Кахульскі раён (Raionul Cahul) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў паўднёва-заходняй частцы Рэспублікі Малдова з цэнтрам у горадзе Кахул. У гэтым раёне знаходзіцца самы паўднёвы пункт Рэспублікі Малдова і адзіны порт Малдовы на Дунаі.
Гісторыя
Як і большасць раёнаў Малдаўскай ССР, утвораны 11 лістапада 1940 года з цэнтрам у горадзе Кагул. Да 16 кастрычніка 1949 года знаходзіўся ў складзе Кагульскага павета, пасля скасавання павятовага падзелу перайшоў у непасрэднае рэспубліканскае падпарадкаванне.
З 31 студзеня 1952 года па 15 чэрвеня 1953 года раён уваходзіў у склад Кагульскай акругі, пасля скасавання акруговага падзелу зноў перайшоў у непасрэднае рэспубліканскае падпарадкаванне.
19 снежня 1962 года горад Кагул быў перададзены ў рэспубліканскае падпарадкаванне і выведзены са складу раёна.
25 снежня 1962 года Кахульскі раён быў ліквідаваны і аб’яднаны з Вулкэнешцкім раёнам, але ўжо праз два гады, 23 снежня 1964 года, адноўлены.
З 1999 года па 2002 год, у рамках праведзенай адміністрацыйнай рэформы, раён з’яўляўся часткай Кахульскага павета.
Пасля скасавання павятовага падзелу ў 2002 годзе, раён ізноў стаў самастойнай адміністрацыйнай адзінкай, пры гэтым у яго складзе застаўся Вулкэнешцкі раён.
У 1999 годзе Малдова павінна была перадаць частку сваёй берагавой лініі па Днястры і ўчастак аўтадарогі каля сяла Паланка Штэфан-Водскага раёна ў абмен на права пабудаваць порт Джурджулешць. Улетку 2011 года працу па выкананні дамоўленасцей 1999 года ўдалося завяршыць.
Дэва (правінцыя)
Дэва (出羽国) — гістарычная вобласць Японіі, якая адпавядае сённяшнім прэфектурам Ямагата і Акіта, акрамя гарадоў Кадзуно і Косака.
У 708 годзе Дэва была аддзелена ад Этыго і пачала паступова пашырацца на поўнач па меры таго, як японцы выцяснялі карэннае насельніцтва паўночнага Хонсю. У часы Сэнгоку паўднёвыя раёны вакол Ямагаты кіраваліся кланам Магамі, а паўночныя — кланам Акіта. Абодва гэтыя кланы ваявалі на боку Такугава Іэясу пры бітве пры Секігахары.
У часы Мэйдзі Дэва была падзелена на дзве вобласці — Удзэн і Уго, якія пасля былі ператвораны ў прэфектуры.
Сэмэніўка (Абухіўскі раён)
Сямёнаўка ці Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Кандык
Канды́к, эрытроніум (Erythronium) — род кветкавых раслін сямейства.
Труды (Ровенская вобласць)
Труды (Тру́ди) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Кандык
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя цыбульныя расліны. Цыбуліна мае яйцападобна-цыліндрычную форму. Сцябло прамое. Лісце (іх 2) простае, суцэльнае, завостранае, з гладкім краем і клінападобнае каля асновы. Кветкі з пяццю пялёсткамі, ружовага, пурпуровага, белага або жоўтага колеру, часцей за ўсё па адной на верхавінцы сцябла. Плод — каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Эфемероіды ва ўмераных зонах горных лясоў Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. Любяць зацененыя месцы.
Віды
Паводле сайта The Plant List род налічвае 29 відаў. Сярод іх:
Гаспадарчае значэнне
Дэкаратыўныя расліны. Цыбуліны некаторых відаў выкарыстоўваюць у ежу.
Ордэн «За асабістую мужнасць» (СССР)
О́рдэн «За асабі́стую му́жнасць» зацверджаны указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 снежня 1988 года. Аўтар праекта ордэна — мастак А. Б. Жук.
Першым узнагароджаным 3 лютага 1989 года стала настаўнік школы № 42 горада Арджанікідзэ (цяпер Уладзікаўказ) Наталля Яфімава: у снежні 1988 года 31 чацвёртакласнік і настаўніца, якія знаходзіліся ў аўтобусе, былі захопленыя ў закладнікі, а пасля вызваленыя ў выніку аперацыі «Гром».
Статут ордэна
Ордэн «За асабістую мужнасць» заснаваны для ўзнагароджання грамадзян СССР за мужнасць і адвагу, праяўленыя пры выратаванні людзей, ахове грамадскага парадку і сацыялістычнай уласнасці, у барацьбе з злачыннасцю, стыхійнымі бедствамі і пры іншых надзвычайных абставінах.
Узнагароджанне ордэнам «За асабістую мужнасць» ажыццяўляецца: Ордэн «За асабістую мужнасць» носіцца на левым баку грудзей і пры наяўнасці іншых ордэнаў СССР размяшчаецца пасля ордэна «Знак Пашаны».
Апісанне ордэна
Ордэн «За асабістую мужнасць» уяўляе сабой злёгку выпуклую пяціканцовую зорку, паверхня якой выканана ў выглядзе разбежных прамянёў. У прамежках паміж тупымі кутамі зоркі размешчаны з левага боку дубовая, а з правага — лаўровая галіны, злучаныя ўнізе.
У цэнтры зоркі намаляваны шчыт, сярэдзіна якога, якая мае злёгку выпуклую авальную форму, апраўленая абадком. У верхняй частцы шчыта размешчана пяціканцовая зорка з сярпом і молатам. Пад ёй знаходзіцца рэльефны надпіс «ЗА ЛИЧНОЕ МУЖЕСТВО». У ніжняй частцы шчыта — рэльефная стужка з надпісам «СССР».
Прамяністая пяціканцовая зорка, серп і молат і надпісы пазалочаныя. Зорачка і стужка пакрытыя рубінава-чырвонай эмаллю і абрамлены пазалочанымі абадкамі. Краі шчыта пакрытыя белай эмаллю, унутраны і знешні пазалочаныя абадкі. Дубовая, лаўровая галіны і сярэдзіна шчыта аксідзіраваны.
Ордэн «За асабістую мужнасць» вырабляецца з серабра. Памер ордэна паміж супрацьлеглымі канцамі прамяністай зоркі 45 мм. Вышыня ордэна 48 мм, шырыня — 44,5 мм. Агульная вага ордэна — 33,250±1,62 г.
Ордэн пры дапамозе вушка і кальца злучаецца з пяцікутнай калодачкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай чырвонага колеру з трыма падоўжнымі белымі палоскамі па краях. Шырыня стужкі — 24 мм. Шырыня палосак — па 1 мм.
Гісторыя ордэна
Ордэн «За асабістую мужнасць» з'яўляўся апошнім ордэнам, заснаваным у СССР да моманту яго распаду. Ордэн прызначаўся для ўзнагароджання грамадзянскіх асоб за праяўленыя мужнасць і мужнасць.
22 жніўня 1988 года была прынята пастанова Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР «АБ удасканаленні парадку ўзнагароджання дзяржаўнымі ўзнагародамі СССР», у якім гаварылася аб заснаванні ордэна «За асабістую мужнасць». Распрацоўка праекта статута і апісання будучай узнагароды была даручана Міністэрствам унутраных спраў і юстыцыі СССР.
Постсавецкая гісторыя ордэна
У адпаведнасці з указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Расійскай Федэрацыі ад 2 сакавіка 1992 года № 2424-1 ордэн былога СССР, з аналагічнай назвай, застаўся ва ўзнагароднай сістэме Расіі. Знешняе адрозненне расійскай ўзнагароды ад саюзнай заключалася ў адсутнасці надпіса «СССР» на эмалевай стужцы ў ніжняй частцы шчыта.
Узнагароджанні дадзеным ордэнам у РФ ажыццяўлялася з 1992 па 1994 год. Першыя ўзнагароджанні расійскім ордэнам «За асабістую мужнасць» адбыліся 10 чэрвеня 1992 года. . Па сакавік 1994 г. «За асабістую мужнасць» заставаўся адзіным баявым ордэнам Расійскай Федэрацыі.
Згодна з Палажэннем аб дзяржаўных узнагародах Расійскай Федэрацыі, зацверджаным указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 2 сакавіка 1994 года № 442, ордэн «За асабістую мужнасць» не ўключаны ў сістэму дзяржаўных узнагарод Расіі (фактычна яго замяніў ордэн Мужнасці).
Кавалеры ордэна «За асабістую мужнасць»
Першае ўзнагароджанне ордэнам «За асабістую мужнасць» было ажыццеўлена указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 лютага 1989 года. Згодна з гэтым указам ордэн «За асабістую мужнасць» № 1 быў уручаны Яфімавай М. В. настаўніцы сярэдняй школы горада Арджанікідзэ. Калі група ўзброеных злачынцаў захапіла аўтобус і ўзяла ў закладнікі яго пасажыраў (31 школьнік), Яфімава добраахвотна засталася з дзецьмі і ўсяляк падтрымлівала і супакойвала іх, пакуль ішлі перамовы з тэрарыстамі. У выніку закладнікі не пацярпелі.
Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 1613 ад 7 кастрычніка 1993 года ордэнам «За асабістую мужнасць» была адзначаная група журналістаў і работнікаў СМІ «За мужнасць і адвагу, праяўленыя пры выкананні службовага абавязку падчас асвятлення падзей 3—4 кастрычніка 1993 года ў Маскве». Двое з шаснаццаці журналістаў былі ўзнагароджаны пасмяротна — рэдактар Расійскай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі «Астанкіна» Белазёраў І. Ю. і відэаінжынер Расійскай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі «Астанкіна» Красільнікаў С. Н. Сярод узнагароджаных гэтым указам быў і фотакарэспандэнт газеты «Известия» Машацін Уладзімір Мікалаевіч. Неабходна адзначыць, што Уладзімір Машацін — муж Наталлі Яфімавай, якая была першым кавалерам ордэна «За асабістую мужнасць». Гэта адзіны выпадак, калі муж і жонка з'яўляліся кавалерамі гэтай узнагароды.
Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 162 ад 17 студзеня 1994 года ордэнам «За асабістую мужнасць» былі ўзнагароджаны работнікі прадпрыемстваў, устаноў і арганізацый аховы здароўя горада Масквы — «За мужнасць і самаадданасць, праяўленыя пры выкананні службовага абавязку падчас падзей 3—4 кастрычніка 1993 года ў горадзе Маскве». Сярод іх былі лекары, медсёстры і вадзіцелі аўтамабіляў хуткай дапамогі Навукова-даследчага інстытута транспланталогіі і штучных органаў (цяпер ФДБУ «Федэральны навуковы цэнтр транспланталогіі і штучных органаў імя акадэміка Шумакова» Міністэрства аховы здароўя Расіі), шпіталя Галоўнага ўпраўлення ўнутраных спраў горада Масквы, Навукова-практычнага цэнтра экстранай медыцынскай дапамогі, паліклінікі Расійскай дзяржаўнай акадэміі фізічнай культуры, а таксама 5, 9 і 34 падстанцый станцыі хуткай і неадкладнай медыцынскай дапамогі.
Штабін (гміна)
Шта́бін (Sztabin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Аўгустоўскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Штабіне. Плошча гміны складае 361,8 км². Станам на 2016 год у гміне Штабін пражывалі 5187 чалавек, шчыльнасць — 14,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 39 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 40 населеных пунктаў.
Мадонна Канестабіле
«Мадонна Канестабіле» (Madonna Connestabile) — мініяцюрная і, імаверна, няскончаная выява Дзевы Марыі і немаўляці Хрыста, якое належыць пэндзлю 20-гадовага Рафаэля. Традыцыйна лічыцца апошняй працай, створанай Рафаэлем у Умбрыі, да пераезду ў Фларэнцыю (мастак, хутчэй за ўсё, пакінуў яе няскончанай у сувязі з пераездам).
Карціна, раней вядомая як «Мадонна з кнігай» (Madonna del Libro), паходзіць з сям’і графа Канестабіле з Перуджы, у якога яна была набыта Аляксандрам II у 1871 годзе. Цар падарыў яе сваёй жонцы, Марыі Аляксандраўне. З тых часоў карціна выстаўляецца ў зборы Эрмітажа ў Санкт-Пецярбургу.
Эрмітажныя працы старых майстроў моцна пацярпелі пры  — звычайная практыка ў многіх музеях XIX стагоддзя. Аднак гэты працэс прыносіў і свае адкрыцці. Цяпер карціна адлюстроўвае Мадону за чытаннем кнігі — імаверна, Святога Пісання. У 1881, калі карціна пераводзілася на палатно, было выяўлена, што спачатку яна трымала ў руках не кнігу, а гранат — сімвал пралітай крыві і Хрыстовай ахвяры. Саму працэдуру пераводу апісаў В. В. Стасаў у нарысе «Мастацкая хірургія».
У час карціну разам з «Мадоннай Альба» вывезлі ў Еўропу, аднак, нягледзячы на ​​сціпласць запрошанай цаны, пакупніка на «сумнеўную» працу знайсці так і не змаглі. Дзякуючы гэтаму «Мадонна Канестабіле» засталася адзіным палатном Рафаэля ў расійскіх зборах.
Да пераводу на палатно адно цэлае з карцінай складала пышная рама з гратэскам, створаная ў адзін час з палатном, імаверна, па малюнку самога Рафаэля. «Мадонна Канестабіле» і цяпер выстаўляецца ў гэтай раме — у зале, суседняй з залай, дзе знаходзяцца такія шэдэўры Адраджэння, як «Мадонна Бенуа» і «Мадонна Літа» Леанарда да Вінчы.
Антон Анатолевіч Кавалеўскі
Антон Кавалеўскі (нар., , ГДР) — беларускі футбаліст, брамнік.
Клубная кар’ера
Гуляў за дубль «Нафтана» і МТЗ-РІПА, а з 2008 года стаў асноўным брамнікам наваполацкага клуба. У 2009 годзе саступіў месца ў аснове Мікалаю Раманюку і перайшоў у «Віцебск», дзе, аднак, таксама не здолеў замацавацца. Пасля гуляў за розныя клубы, у 2012 годзе разам з магілёўскім «Дняпром» стаў пераможцам Першай лігі.
У лютым 2013 года падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай». У «Белшыне» стаў другім брамнікам пасля Дзмітрыя Гушчанкі, але часам з’яўляўся і ў стартавым складзе. 19 кастрычніка 2013 года ў матчы з «Нафтанам» атрымаў цяжкую траўму ў сутыкненні з Ігарам Крывабокам, але неўзабаве вярнуўся ў строй.
У студзені 2014 года падоўжыў кантракт з бабруйскім клубам. У сезоне 2014 чаргаваўся ў асноўным складзе з Андрэем Шчарбаковым. У канцы ліпеня 2014 года пакінуў бабруйскі клуб.
У кастрычніку 2014 года далучыўся да першалігавай «Іслачы». Стаў асноўным брамнікам гэтага клуба, але па заканчэнні сезона 2014 пакінуў «Іслач». У 2015 годзе, завяршыўшы кар’еру, з’ехаў працаваць на Камчатку.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборнай Беларусі, быў запасным брамнікам на моладзевым чэмпіянаце Еўропы 2009 у Швецыі.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Квадратура Сеціва (арганізацыя)
Квадратура Сеціва (Квадрат Сеціва па-французку) — гэта эдвокасі група, якая прасоўвае лічбавыя правы і свабоды грамадзян. Яна абараняе ў заканатворчай дзейнасці Францыі і Еўропы павагу да базавых прынцыпаў Інтэрнэта, найбольш значнае сярод іх гэта кругазварот ведаў. Квадратура Сеціва ў публічнай палітыцы палемізуе па тэмы, напрыклад, свабоды слова, рэформы капірайта, рэгулявання тэлекамунікацыйнай і сеціўнай прыватнасці.
Гэта група была заснавана ў 2008 годзе актывістамі і прыхільнікамі свабонага праграмнага забеспячэння. Яна стала агульнавядомай падчас змагання супраць закона HADOPI у Францыі, вельмі супярэчлівага праекту, які абазначаў градуяванне адказнасці за паводзіны ў сеціве. Акцыі супраць інтэрнэт цэнзуры і за сеціўны нейтралітэт узначаліла Квадратура Сеціва, працуючы таксама ў такіх тэмах як закон LOPPSI, Тэлекамунікацыйны Пакет, альбо ACTA. У 2012 годзе спікер Квадратуры і заснавальнік Джэрэмі Зымерман (Jérémie Zimmermann) атрымаў узнагароду Pioneer за яго дзейнасць супраць ACTA.
Дзейнасць Квадратуры падтрымліваецца іншымі эдвокасі групамі, уключаючы Фронт Электронных Межаў і Фонд Свабодных Праграм. Джэрэмі Зымерман часта запрашаецца на тэлевезійныя праграмы і інтэрвью для паведамлення калектыўнай пазіцыі супраць закона HADOPI і Тэлекамунікацыйнага Пакета.
Філіп Эйграйн (Philippe Aigrain) аўтар двух кніг па публічнай інфармацыі, сузаснавальнік гэтага калектыву.
Паходжанне назвы
Згодна пазіцыі групы: «немагчыма эффектыўна кантраляваць паток інфармацыі ў лічбавую эпоху законамі і тэхналогіямі без парушэння грамадзянскіх свабод і пагрозы эканамічнаму і сацыяльнаму развіццю». Гэты калектыў праводзіць аналогію з квадратам у сеціве як праблеме, што магла б забраць вечнасць у людзей для спазнання немагчымасці яе вырашэння. .
Мішэль дэ Мантэнь
Мішэ́ль дэ Мантэ́нь (Michel de Montaigne; поўнае імя — Мішэ́ль Эке́м дэ Мантэ́нь, Michel Eyquem de Montaigne; 28 лютага 1533, замак Мантэнь у Сен-Мішэль-дэ-Мантэнь — 13 верасня 1592, Бардо) — французскі пісьменнік і філосаф эпохі Адраджэння, аўтар кнігі «Вопыты». Лічыцца заснавальнікам жанру эсэ.