cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аднадомныя расліны
Аднадо́мныя раслі́ны, або манагамныя расліны — расліны, у якіх аднаполыя кветкі — мужчынскія (тычынкавыя) і жаночыя (песцікавыя) або іншыя мужчынскія і жаночыя органы размнажэння (у ) знаходзяцца на адной расліне. Напрыклад, дрэўныя расліны — бяроза, ляшчына, дуб, сасна, елка; травяністыя — кукуруза, агуркі, гарбузовыя; многія імхі, водарасці.
Дун
Дун, або «круглы форт», або «каменны форт» (ringfort, stone fort; гэльск. і ірл. dun, уэльск. din «гара-крэпасць») — тып жылога ўмацавання ў кельцкіх народаў часоў ранняга сярэднявечча (2-я пал. 1-га тыс.) на землях Ірландыі, Шатландыі і інш.
У наш час вядомыя дзесяткі тысяч месцаў, дзе існавалі падобныя збудаванні (45 тыс. толькі на востраве Ірландыя ).
Слова ў форме «дун» («дан») і лацінізаванай форме «дунум» азначала збудаванні такога тыпу, што належалі важнейшым асобам, і захавалася ў назвах населеных пунктаў на землях колішняга кельцкага засялення ў Брытаніі, Францыі — Да*мбартан, Да*нкелд, Лугдунум, Вердэн і інш. У залежнасці ад рэгіёну, а таксама ад тыпу і прыналежнасці ўмацавання, існавалі і іншыя назвы такіх умацаванняў («катхайр», «ліос», «кашэль», «ратх» і інш.).
Умацаванне мела круглую ў плане форму, дыяметрам 20—60 м, і часам будавалася на зрэзаным версе пагорку (у адрозненне ад збудаванняў жалезнага веку — «фартоў-пагоркаў» (hill forts)), і ў аснове складалася з кальцавой сцяны (валу земляной, каменнай (сухой кладкі) або мяшанай канструкцыі), часам з тынам. Пры наяўнасці лягчэйшых грунтаў вал абводзіўся ровам. Валы маглі ўтвараць 2 і 3 абводы. Жытло і гаспадарчыя збудаванні мясціліся ўсярэдзіне абарончага абводу. Існавалі такія збудаванні, якія былі прызначаныя выключна для гаспадарчых патрэб, напрыклад, для металургічнай вытворчасці. Маглі размяшчацца групамі. У пазнейшым сярэднявеччы такія фарты маглі перабудоўвацца ў замкі, або замкі будаваліся на іх месцы.
Адаміўка (Врадзііўскі раён)
Адаміўка (Ада́мівка) — вёска ў Врадзііўскім раёне Мікалаеўскай вобласці Украіны.
Чэрэта-Груе
Чэрэта-Груе (Cerreto Grue) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 339 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 15050. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Нямецкі нацыянальны тэатр у Веймары
Нямецкі нацыянальны тэатр і Дзяржаўная капэла ў Веймары (Deutsches Nationaltheater und Staatskapelle Weimar, DNT) — самы вядомы тэатр Веймара, які аб'ядноўвае, як вынікае з назвы, дзве арганізацыі: тэатр і аркестр. Нямецкі нацыянальны тэатр мае ў горадзе ў цэлым шэсць сцэнічных пляцовак. Тэатр часта гастралюе па Германіі і іншых нямецкамоўных рэгіёнах і выступае ў электронных сродках інфармацыі.
Барысава
Бары́сава — прозвішча, тапонім.
Адаміўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Адаміўка (Ада́мівка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Манархія
Мана́рхія — 1) форма кіравання, пры якой вярхоўная дзяржаўная ўлада належыць адной асобе — манарху (каралю, цару, імператару, герцагу, эрцгерцагу, султану, эміру і г. д.) і звычайна перадаецца спадчынна.
Манархія — 2) форма дзяржаўнага кіравання, у якой крыніца ўлады -- Бог (самадзяржаўе) або сам носьбіт дзяржаўнай улады (самаўладства), а асновай улады служаць яе маральны аўтарытэт у грамадстве і традыцыя, у сілу гэтага ўлада спадчынная. Таксама, манархія — адна з найстаражытнейшых форма кіравання.
Манархічныя дзяржавы сучаснасці
У спісах прадстаўлены манархіі на 1 студзеня 2023 года. Асобным спісам прадстаўлены дамініёны — манархіі — былыя англійскія калоніі, у якіх главой дзяржавы з'яўляецца кароль (каралева) Вялікабрытаніі.
Садружнасць нацый
Пост главы Садружнасці не з'яўляецца тытулам і не перадаецца па спадчыне. Пры змене манарха на брытанскім троне главам урадаў краін-членаў Садружнасці трэба прыняць фармальнае рашэнне аб прызначэнні новага главы арганізацыі.
Каралеўствы Садружнасці
У каралеўствах Садружнасці (раней называліся дамініёнамі) главой дзяржавы з'яўляецца манарх Вялікабрытаніі, прадстаўлены генерал-губернатарам.
Гарніерыт
Названы ў гонар французскага горнага інжынера Жуля Гарн'е (фр. Jules Garnier; 1839-1904), які знайшоў гэты мінерал на Новай Каледоніі ў 1865 годзе.
Уласцівасці
Склад (%): NiO - 15-45;, MgO - да 15; склад мінерала можа моцна адрознівацца. Утвараецца ў кары выветрывання серпентынітаў. Крышталі, якія маюць монаклінную сінгонію, рэдкія. Звычайна гарніерыт знаходзіцца ў выглядзе прамяністых утварэнняў, агрэгатаў гронкападобнай формы.
Не плавіцца. На паветры губляе ваду і можа рассыпацца ў парашок. Раскладаецца ў цёплай салянай кіслаце. Сустракаецца ў асацыяцыі з талькам, сепіялітам, апалам, ліманітам.
Верхняя Сілезія (правінцыя)
Пруская правінцыя Верхняя Сілезія (Górny Śląsk, Oberschlesien) існавала з 1919 па 1945.
Пасля Першай сусветнай вайны правінцыя «Верхняя Сілезія» была аддзелена ад правінцыі Сілезія. Астатняя частка называлася Ніжняй Сілезіяй. Тая частка, якая ў 1922 была ўключана ў Польшчу, ўтварыла "Аўтаномнае ваяводства Сілезія". Да гэтага абедзве часткі Верхняй Сілезіі ўвайшлі ў адміністрацыйную акругу Опельн
Баявы патэнцыял
Баявы патэнцыял — сукупнасць матэрыяльных і духоўных фактараў, якія вызначаюць стан узброеных сіл і іх здольнасць выконваць пастаўленыя перад імі задачы; найважнейшы складнік ваеннага патэнцыялу дзяржавы.
Абдала ібн Абдэль Азіз ас-Сауд
Абдала ібн Абдэль Азіз ас-Сауд (عبد الله بن عبد العزيز آل سعود;, Эр-Рыяд — Эр-Рыяд) — кароль Саудаўскай Аравіі (Служка двух святынь) у 2005—2015 гадах. Сын першага караля Саудаўскай Аравіі Абдэль Азіза і яго восьмай жонкі Фахды (з племя шамар). У 1982—2005 гадах — наследны прынц, першы намеснік прэм'ер-міністра. З 1996 года — фактычны кіраўнік дзяржавы пры каралю Фахдэ, бо апошні перанёс шырокі інсульт і не мог цалкам выконваць свае абавязкі.
Багацце манарха паводле стана на пачатак 2013 года ацэньвалася Forbes у $ 18 міліярдаў. Паказчыкам багацця караля стаў той факт, што ён вырашыў асабіста фінансаваць будаўніцтва станцыі метро ў Эр-Рыядзе, якая будзе ўпрыгожана залатымі пласцінамі.
Памёр 23 студзеня 2015 года пасля трохтыднёвай гаспітализацыі з нагоды пнеўманіі. Пахаваны ў безыменнай магіле.
Адаміўка (Іваніўскі раён)
Адаміўка (Ада́мівка) — вёска ў Іваніўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Лётцы
Лё́тцы — возера ў Беларусі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Шэвінка. Знаходзіцца за 15 км на паўднёвы ўсход ад Віцебска каля вёскі Вялікія Лётцы.
Плошча паверхні возера 0,31 км², даўжыня 1,28 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 3,7 м. Аб’ём вады 0,84 млн м³. Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 25—30 метраў, складзеныя з суглінкаў і супесяў. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. Дно возера да глыбіні 1,5—2 м выслана пяском і апясчаненымі адкладамі, на большых глыбінях глеістае.
Возераэўтрофнае, праточнае. Працякае рака Вужніца, упадаюць ручаі. Да глыбіні ў 1 м зарастае. Прыбярэжная расліннасць займае паласу 5—20 м. Падводная расліннасць распаўсюджана да глыбіні 2,4 м.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, лінь, плотка, карась і іншыя віды рыб.
Каля возера Лётцы праходзіць аўтамабільная дарога.
Алапаеўск
Алапа́еўск (Алапаевск) — горад (з 1781 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Алапаеўскага раёна Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 43,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1639 годзе.
Геаграфія
Размешчаны на ўсходнім схіле Сярэдняга Урала, на рацэ Нейва (басейн Обі), пры ўпадзенні ў яе ракі Алапаіха, у цэнтры Свярдлоўскай вобласці, за 180 км на паўночны ўсход ад Екацярынбурга, за 1847 км ад Масквы.
Дамброва (герб)
Дамброва (Dąbrowa), або Дуброва — прыватнаўласніцкі герб, вядомы з сярэдзіны XIV ст. Гербам карысталася каля 70 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Карніцкія, Кішкі, Лосі, Цеханавецкія і інш.
Апісанне
У блакітным полі сярэбраная падкова канцамі ўніз, на ёй і на яе канцах стаяць залатыя кавалерскія крыжы. Клейнод — над прылбіцай з каронай чорнае крыло, прабітае стралой. Існуюць варыянты герба з чырвонай падковай, клейнод — 5 страусавых пёраў; з 6-прамянёвай залатой зоркай пасярод падковы.
Сяргей Аляксандравіч Дацэнка
Сяргей Дацэнка (нар. ) — украінскі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец школы кіеўскага «Дынама», гуляў за розныя клубы ніжэйшых украінскіх дывізіёнаў. Выступаў таксама ў Малдове і Узбекістане.
У лютым 2016 года вярнуўся ва Украіну, стаўшы іграком клуба «Абалонь-Бровар». У ліпені 2017 года прыбыў на прагляд у магілёўскі «Дняпро» і ў выніку падпісаў кантракт. У складзе магіляўчан замацаваўся ў якасці асноўнага цэнтральнага абаронцы.
У студзені 2018 года пакінуў магілёўскі клуб і неўзабаве далучыўся да кіеўскага «Арсенала». У пачатку 2019 года завяршыў кар’еру і ўвайшоў у трэнерскі штаб кіеўскага клуба, аднак пался працягваў гуляць на аматарскім узроўні за «Джуніярс» (Шпыцькы) і «Баварыю» (Святапэтрыўскэ).
Сядзіба Ваньковічаў (Мінск)
Сядзі́ба Ванько́вічаў у Вялі́кай Сляпя́нцы — помнік архітэктуры класіцызму ў Мінску на вул. Філімонава.
Гісторыя
Сляпянка з’явілася ў XVI стагоддзі. Яна размяшчалася на тым месцы, дзе сыходзіліся два гасцінцы, што вялі ў Мінск, — Гарадзішчанскі і Старабарысаўскі. Да сярэдзіны XVIII стагоддзя маёнтак Сляпянка належаў князям Радзівілам. Пазней гэтыя землі перайшлі да Ваньковічаў. Ужо ў другой палове XVIII стагоддзя Аляксандр Янавіч Ваньковіч падзяліў свае вялікія ўладанні паміж двума сынамі — Станіславам (?—1812) і Мельхіёрам (1775—1842). Так на карце Мінскага павета з’явіліся адразу дзве Сляпянкі — Вялікая Сляпянка і Малая Сляпянка. Пасля смерці Станіслава Вялікая Сляпянка дасталася яго сыну Эдварду (1793—1872), стрыечнаму брату мастака Валянціна Ваньковіча.
Сядзібны комплекс сфарміраваны ў 1-й пал. XIX ст. Ансамбль уключаў мураваны сядзібны дом, драўляныя флігелі (не захаваліся) і парк, перапланаваны ў 1896 г. садаводам В. Кроненбергам. Цяпер з’яўляецца рэстаранам з закрытай тэрыторыяй.
Архітэктура
Двухпавярховы Т-падобны ў плане палац з высокім цокалем накрыты пакатым двухсхільным дахам, закрытым парапетам. Тарцовыя сцены аформленыя трохвугольнымі франтонамі. Галоўны фасад вылучаны ў цэнтры шырокім рызалітам. Фасады дома дэкараваны пілястрамі, прафіляванымі карнізамі і інш. Унутраная планіроўка змененая. З аздобы інтэр’ераў захаваліся фрагменты мазаічнай падлогі і карнізаў.
2-я Ушацкая партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі
'''2-я Ушацкая партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі''' — партызанская брыгада, створаная ў ліпені 1943 года на базе атрадаў вылучаных брыгадай «Смерць фашызму» (пазней партызанская брыгада імя В. І. Чапаева). У жніўні 1943 года ў брыгадзе створаны і накіраваны ў Вілейскую вобласць партызанскі атрад пад камандаваннем С. Я. Косава (пазней 1-ы атрад партызанскай брыгады імя М. І. Калініна. Дзейнічала на тэрыторыі Ушацкага і Лепельскага раёнаў. У ліпені 1944 года брыгада (1033 партызаны, 9 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны ўчынялі дыверсіі на чыгунках, шашэйных і грунтавых дарогах у раёне дыслакацыі. У ліпені — жніўні 1943 года разбілі нямецкі гарнізон у вёсцы Бачэйкава Бешанковіцкага раёна, напалі на гарнізон у вёсцы Пышна Лепельскага раёна, удзельнічалі ў Лепельскай аперацыі, разбілі ў студзені — лютым 1944 фашысцкія гарнізоны ў вёсках Поплаўкі, Аўгустова, Сукнёўшчына Лепельскага раёна. Вялі абарончыя баі каля вёскі Кісялёва (люты 1944 года) Ушацкага раёна, у красавіку — маі 1944 года ўдзельнчалі ў баях супраць карнай экспедыцыі на тэрыторыі Полацка-Лепельскай партызанскай зоны, утрымлівала абарону на ўчастках вёсак Стараселле — Вацлавова, Завыдрына — Істопішча — Жары, Слабада — Кавалеўшчына — Завячэлле, каля вёсак Вялічкаўцы, Горы, Кублішчына Ушацкага раёна. У «рэйкавай вайне» на чыгунцы Полацк — Маладзечна падарвалі больш за 5000 рэек
Дэрыпсал
Дэрыпсал — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Краснапалянскай сельскай акругі. Код КАТА — 356467300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 170 чалавек (89 мужчын і 81 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 88 чалавек (54 мужчыны і 34 жанчыны).
Адаміўка (Любашыўскі раён)
Адаміўка (Ада́мівка) — вёска ў Любашыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Чэрына-Манферата
Насельніцтва складае 1602 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 94 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 15020. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nazario.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Марына Віктараўна Паханава
Марына Віктараўна Паханава (нар. ) — беларуская хакеістка (хакей на траве). Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіла падрыхтоўку ў СДЮШАР «Тэмп» г. Орша, трэнеры — С. В. Белавусава, А. А. Сергіенка. У наш час асабісты трэнер — С. Р. Каграманян. Выступае за МАК «Вікторыя» і.
Інстытут імя Гётэ
Інстытут імя Гётэ (Нямецкі культурны цэнтр імя Гётэ, ням. Goethe-Institut) — германская няўрадавая арганізацыя, задачай якой з’яўляецца папулярызацыя нямецкай мовы за мяжой і садзейнічанне міжнароднаму культурнаму супрацоўніцтву. Найбольш важнай задачай з’яўляецца навучанне нямецкай мове ў якасці замежнай. Таксама мэтай Інстытута імя Гётэ з’яўляецца ўзмацненне міжкультурнага ўзаемадзеяння з Германіяй, якое ўключае не толькі абмен фільмамі, музыкай, літаратурай, але таксама і грамадскімі каштоўнасцямі. Арганізацыя названая ў гонар выбітнага нямецкага паэта Іагана Вольфганга фон Гётэ.
NGC 5023
NGC 5023 (іншыя абазначэнні — UGC 8286, MCG 7-27-43, ZWG 217.17, FGC 1578, PGC 45849) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бакунова (Валожынскі раён)
Бакуно́ва (, Бакуново) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Станюшкаўскага сельсавета.
Адаміўка (Віньківецкі раён)
Адаміўка (Ада́мівка) — вёска ў Віньківецкім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Сядзібны комплекс Завер’е
Сядзібны комплекс Завер’е — сядзіба ў вёске Завер’е, Браслаўскі раён, Віцебская вобласць.
Гісторыя
Пабудаваны ў канцы ХVІІ стагоддзя і значна пашыраны ў XIX ст.
Уладальнікамі палаца былі даволі багатыя дваране Мірскія. Будынак размяшчаўся на пагорку. Ніжэй, з боку галоўнага фасада, быў разбіты невялікі парк. Тут меліся штучны вадаём, скульптуры. Заходні аднапавярховы фасад быў вырашаны ў неагатычным стылі. Уваход аздабляў гатычны аркадны порцік з ляпнымі гербамі ўладальнікаў маёнтка. Супрацьлеглы фасад пасля перабудовы набыў рысы класіцызму.
Па яго цэнтры была ўзведзена авальная бальная зала з чатырохкалонным порцікам, упрыгожаным фрызам з трыгліфамі. Частку пакояў палаца аздабляла разьба з дрэва ў гатычным стылі. Непадалёку ад палаца знаходзілася капліца, аранжэрэя, шэраг гаспадарчых пабудоў.
Адаміўка (Дэражнянскі раён)
Адаміўка (Ада́мівка) — вёска ў Дэражнянскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Аколіца
Назву Ако́ліца маюць:
Араміль
Араміль (Арамиль) — горад (з 1966) у Расіі, у Сысерцкім раёне Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 15,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1675 годзе.
Размешчаны на ўсходнім схіле Сярэдняга Урала, ў месцы ўпадзення ў раку Ісець ракі Арамілкі (басейн Обі), за 5 км ад чыгуначнай станцыі Араміль (на лініі Екацярынбург — Курган), за 15 км на паўночны ўсход ад Екацярынбурга.
Злаві мяне, калі зможаш
«Злаві мяне, калі зможаш» (Catch Me If You Can) — амерыканскі біяграфічны крымінальны фільм 2002 года, рэжысёрам якога стаў Стывен Спілберг паводле сцэнару Джэфа Натансана. У фільме здымаліся Леанарда Дзі Капрыа, Том Хэнкс, Крыстафер Уокен, Марцін Шын і Наталі Бае. Фільм заснаваны на жыцці Фрэнка Абігнейла, які да свайго 19-годдзя паспяхова скраў праз свае аферы мільёны долараў, прадстаўляючыся пілотам кампаніі Pan American World Airways, урачом у Джорджыі і пракурорам у Луізіяне. Галоўным яго злачынствам было махлярства з чэкамі, у падробцы якіх ён стаў настолькі высокакваліфікаваным, што пазней ФБР звярнулася да яго па дапамогу ў пошуку іншых падробшчыкаў чэкаў.
Распрацоўка фільму пачалася ў 1980 годзе, але зацягнулася да 1997 года, калі кампанія, якая часткова належыць Спілбергу, DreamWorks выкупіў правы на фільм, які заснаваны на сюжэце аднайменнай кнігі Абігнейла 1980 года. Меркавался, што рэжысёрамі фільму стануць Дэвід Фінчэр, Гор Вярбінскі, Ласэ Хальстрэм, Мілаш Форман альбо Кэмеран Кроў, аднак, у выніку паставіць фільм вырашыў сам Спілберг. Здымкі праходзілі з лютага па май 2002 года. Фільм пабачыў свет 25 снежня 2002 года, атрымаўшы камерцыйны поспех і ўхваленне з боку кінакрытыкаў. На 75-й цырымоніі прэміі «Оскар» Крыстафер Уокен і Джон Уільямс былі намінаваныч на найлепшую мужчынскую ролю другога плану.
Сюжэт
У 1963 годзе падлетак Фрэнк Абігнейл (Леанарда Дзі Капрыа) жыве ў Нью-Рошэлі, штат Нью-Ёрк, разам з сваім бацькам Фрэнкам Абігнейлам-старэйшым (Крыстафер Уокен) і маці-францужанкай Поляй (Наталі Бае). Калі Фрэнк-старэйшы сутыкаецца з падатковымі праблемамі, яго сям’я вымушаная пераехаць з вялікага дома ў невялікую кватэру. Тым часам Фрэнку даводзіцца перайсці ў дзяржаўную школу і ён трапляе ў бяду, калі пачынае прадстаўляць сябе заменай настаўніка французскай мовы ў свой першы дзень навучання.
Неўзабаве пасля гэтага Фрэнк выяўляе, што ў яго маці мае раман з бацькавым сябрам Джэкам Бёрнсам (Джэймс Бролін), і ўцякае, калі даведваецца пра разжэнства бацькоў. Праз патрэбу на грошы, ён звяртаецца да метадаў махлярства, каб выжыць, аднак першапачаткова церпіць няўдачу. Потым, ён выдае сябе за пілота авіякампаніі і падрабляй чэкі авіякампаніі, што дапамагае яму зманам завалодаць мільёнамі долараў. Агент ФБР Карл Хэнрэты (Том Хэнкс) пачынае адсочваць Фрэнка. Ён знаходзіць юнака-махляра ў атэлі, але Фрэнк прымушае Карла паверыць, што ён з’яўляецца агентам сакрэтнае службы, якая таксама шукае махляра. Гэты зман дазваляе юнаку ўцячы, перш чым Карл зразумее, што яго ашукалі.
Фрэнк пачынае выдаваць сябе за лекара і адваката. Як доктар Фрэнк Конерз, ён закахаўся ў Брэнду (Эмі Адамс), наіўную маладую працаўніцу шпіталю, у якім пачынае працаваць. Ён просіць у бацькі Брэнды, які працуе адвакатам, дазволу ажаніцца на ёй, а таксама патрабуе яго дапамогі ў арганізацыі здачы экзамену на адвакатуру штату Луізіяна, які Фрэнк паспяхова здае. Карл адсочвае Фрэнка і прыязджае на вечарыну, зладжаную ў гонар махляра і Брэнды. Фрэнк, тым не менш, уцякае праз вакно лажніцы за некалькі хвілін да таго, як Карл дабяраецца да яго. Перад ад’ездам Фрэнк просіць Брэнду сустрэцца з ім у аэрапорце Маямі праз два дні. У аэрапорце Фрэнк бачыць Брэнду, але таксама заўважае агентаў у цывільным, разумеючы, што яна ад яго адмовілася. Не маючы іншага выбару, як выратаваць сябе, Фрэнк пакідае Брэнду і з’язджае.
Затым Фрэнк зноў выдае сябе за пілота Pan Am і арганізуе фальшывы набор на працу дзеля сцюардэсаў у мясцовым каледжы. Ён набірае восем жанчын у якасці сцюардэсаў і збягае ад Карла і іншых агентаў праз аэрапорт Маямі, хаваючыся за маладымі студэнткамі. У выніку Абігнейл уцякае рэйсам у Мадрыд. Карл спрабуе распачаць пошукі махляра за мяжой і выяўляе, што хавацца Фрэнк можа ў невялікай вёсцы, адкуль паходзіць яго маці. Агент накіроўваецца ў Францыю, каб арыштаваць падлетка.
Крытыка
На Rotten Tomatoes фільм мае рэйтынг ухвалення роўны 96 %. Ён заснаваны на 202 аглядах, а сярэдні рэйтынг складае 7,91/10. На думку кінакрытыкаў, дзякуючы моцнага выступу Леанарда Дзі Капрыа ў вобразе махляра, Стывен Спілберг стварыў стыльны забаўляльны фільм. На Metacritic кінастужка мае ацэнку 75 балаў з 100 магчымых, заснаваную на 39 крытычных водгуках, што сведчыць пра ўхваленне фільму.
Аднаклетачныя арганізмы
Аднакле́тачныя аргані́змы — парафілетычная група жывых арганізмаў, целы якіх складаецца з адной (у адрозненне ад шматклетачных) клеткі. Існуюць 2 узроўні арганізацыі аднаклетачных: пракарыёты (бактэрыі і сіне-зялёныя водарасці) і эўкарыёты (зялёныя і іншыя водарасці, прасцейшыя). У пракарыётаў няма дыферэнцыраванага клетачнага ядра, у эўкарыётаў яно ёсць і можа дзяліцца. Аднаклетачныя спалучаюць уласцівасці клеткі і самастойнага арганізма. Маюць простую будову (хларэлы, амёбы) і складаную (ацэтабулярыі, інфузорыі). Многія ўтвараюць калоніі. Ад аднаклетачных узніклі шматклетачныя.
Аднаклетачныя арганізмы адрозніваюцца па форме і памерах, якія вар'іруюць ад 0,3 мкм (некаторыя бактэрыі, напрыклад, мікаплазмы) да 20 см (некаторыя ксенафіяфоры, напрыклад, Syringammina fragilissima). Большасць аднаклетачных арганізмаў нябачныя для вока чалавека, і каб іх разгледзець, патрэбны мікраскоп.
Канстанцін Іванавіч Малевіч
Канстанцін Іванавіч Малевіч (, вёска Замошша, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі акушэр-гінеколаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
У 1947 г. скончыў сярэднюю школу ў г. Баранавічы, у 1953 г. — лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута і на працягу чатырох гадоў працаваў галоўным урачом участковай бальніцы.
У 1957 г. паступіў у клінічную ардынатуру на кафедру акушэрства і гінекалогіі Мінскага медыцынскага інстытута.
З 1959 па 1962 гг. працаваў асістэнтам кафедры акушэрства і гінекалогіі Віцебскага, а затым Гродзенскага медыцынскіх інстытутаў. У 1964 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Прафілактыка нутрачарапных кровазліццяў ў плода», а ў 1968 г. абраны дацэнтам кафедры акушэрства і гінекалогіі Гродзенскага медінстытута.
У 1975 г. адбылася абарона доктарскай дысертацыі на тэму «Скарачальная дзейнасць маткі ў жанчын з генітальным інфантылізмам». У 1976 г. прысвоена вучонае званне прафесара.
У 1997 г. абраны Ганаровым акадэмікам Беларускай інжынернай акадэміі па секцыі «Лазерная медыцына».
З’яўляецца аўтарам (сааўтарам) 4 вынаходніцтваў і 60 рацыяналізатарскіх прапаноў, у 1986 г. узнагароджаны граматай «Выдатнік рацыяналізатарства і вынаходніцтва». Апублікаваў 295 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфіі, 5 метадычных рэкамендацый. Доўгі час быў актыўным лектарам таварыства «Веды», член Беларускага навуковага таварыства акушэраў-гінеколагаў, неанатолагаў, член спецыялізаваных навуковых Саветаў па абароне доктарскіх і кандыдацкіх дысертацый пры Мінскім і Гродзенскім медыцынскіх інстытутах.
Каніёла
Каніёла (Coniolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 444 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 15030. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione della Vergine Maria.
Адносная вышыня
Адно́сная вышыня́ — адлегласць па вертыкалі ад пункта на паверхні зямлі да якога-небудзь адвольна прынятага за нуль узроўню. Паказвае, наколькі адзін пункт зямной паверхні перавышае другі, напрыклад, вышыня горнай вяршыні над яе.
Я — рок-музыкант
«Я — рок-музыкант» — песня рок-гурта «Мроя», якая выйшла на альбоме «Дваццаць восьмая зорка». Словы для песні напісалі Лявон Вольскі і Уладзімір Давыдоўскі ў кавярні «Папараць-кветка». Кавер-версіі песні запісалі ў 2016 годзе Сяргей Башлыкевіч і гурт «Leibonik», а таксама гурт «».
Відэакліп
На песню беларускім тэлебачаннем быў зняты відэакліп, які стаў адным з першых беларускіх музычных кліпаў.
Петр Павел
Кадравы вайсковец. Начальнік Генеральнага штаба Арміі Чэшскай Рэспублікі (2012—2015). Старшыня Ваеннага камітэта НАТА (2015—2018), першы прадстаўнік усходнееўрапейскай дзяржавы на гэтай пасадзе.
Удзельнічаў у прэзідэнцкіх выбарах у Чэхіі, 27 студзеня 2023 года перамог у другім туры Андрая Бабіша і быў абраны на пасаду Прэзідэнта Чэхіі.
Адаміўка (Кам’янэць-Падзільскі раён)
Адаміўка (Ада́мівка) — вёска ў Кам’янэць-Падзільскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Нікалаус Ленау
Ні́калаус Ле́нау (Nikolaus Lenau, сапр. імёны і прозвішча Нікалаус Франц Німбш Эдлер фон ШтрэЛенау — Nikolaus Franz Niembsch Edler von Strehlenau;, Чатад, правінцыя Банат, Аўстрыя / Румынія — , Обердзёблінг, Аўстрыя) — нямецкамоўны аўстрыйскі паэт-рамантык, аўтар вершаў, паэм, нарысаў.
Біяграфія
Вучыўся ў Венскім і Гайдэльбергскім універсітэтах.
Паводле сацыяльна-філасофскай накіраванасці яго паэзія сугучная матывам «сусветнага жалю» Дж. Байрана і Г. Гейнэ. Паэтычныя зборнікі «Вершы» (1832), «Новыя вершы» (1838) і інш. адметныя яркай метафарычнасцю, рамантычнай сімволікай, блізкасцю да нямецкай і венгерскай народнай паэзіі. Цыкл вершаў «Польскія песні» (1832) прысвяціў лёсу ўдзельнікаў паўстання 1830—1831 г. Аўтар паэм «Фауст» (1836), «Саванарола» (1837), «Дон Жуан» (выд. 1851). У паэмах «Ян Жыжка» (1837—42), «Альбігойцы» (1842) прадчуванне непазбежнасці рэвалюцыйных змен.
Давід Лівінгстан
Давід Лівінгстан (David Livingstone) (, Блантайр, каля Глазга — ) — шатландскі місіянер, даследчык Афрыкі, па адукацыі медык.
У 1840 годзе пасланы Лонданскім місіянерскім таварыствам у Паўднёвую Амерыку. З 1840 года зрабіў некалькі працяглых падарожжаў па Паўднёвай і Цэнтральнай Афрыцы і даследаваў вялікую тэрыторыю ад Кейптаўна да экватара і ад Атлантычнага акіяна да Індыйскага акіяна. Перайшоў пустыню Калахары і адкрыў возера Нгамі; абследаваў басейн ракі Замбезі, адкрыў раку Луалаба, вадаспад Вікторыя, азёры Бангвеулу, Шырва, Ньяса і іншыя. Разам з Г. Стэнлі даследаваў возера Танганьіка. Усе маршруты нанёс на карту. Сабраў вялікі навуковы матэрыял аб прыродзе і насельніцтве Паўднёвай Афрыкі.
Імем Лівінгстана названы горад у Замбіі, вадаспады на рацэ Конга і горы. Каля горада Табора (Танзанія) знаходзіцца дом-музей Д. Лівінгстана.
Антоній Фіялкоўскі
Антоній Фіялкоўскі (Antoni Fijałkowski;, Лепель, Віцебская губерня — 1883) — рымска-каталіцкі дзеяч.
Карамурун
Карамурун — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Краснапалянскай сельскай акругі. Код КАТА — 356467400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 446 чалавек (227 мужчын і 219 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 301 чалавек (158 мужчын і 143 жанчыны).
Аглядзіў
Аглядзіў (Огля́дів) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Максім Кутузаў
Максім Кутузаў (нар. 1995, ) — беларускі пісьменнік, драматург і навуковец.
Біяграфія
Скончыў хімічны факультэт БДУ ў 2017 годзе. У 2018 стаў лаўрэатам міжнароднай літаратурнай прэміі «Еўракон-2018» з беларускім фэнтэзі «Князь-ваўкалак» у намінацыі «Крызаліс». У 2019 годзе атрымаў ступень магістра фізіка-матэматычных навук. Валодае англійскай і нямецкай мовамі.
Ганна Уладзіміраўна Цаброва
Ганна Уладзіміраўна Цаброва (нар. ) — беларуская хакеістка (хакей на траве). Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіла падрыхтоўку ў СДЮШАР а. Замасточча, трэнер — Вашкевіч. У наш час атрымлівае падрыхтоўку ў РЦАП, асабісты трэнер — М. Я. Санкавец. Выступае за КХТ «Мінск» і.
Мемарыяльная кватэра Пушкіна на Арбаце
Мемарыяльная кватэра Пушкіна на Арбаце (г. Масква, вул. Арбат, 53) — музей у старым арбацкім доме, куды паэт упершыню прывёз сваю жонку Н. М. Ганчарову. Філіял Дзяржаўнага музея А. С. Пушкіна.
Будынак быў пабудаваны ў 1815 годзе наўзамен згарэлага падчас пажару 1812 года. У перыяд пражывання Пушкіна сядзіба належала ў Мiканору Міканоравічу Хітраво.
У 1884—1885 гадах, калі дом належаў І. В. Патрыкееву, у кватэры другога паверха пражываў брат вялікага рускага кампазітара Анатоль Ільіч Чайкоўскі. У гэты перыяд у яго часта гасцяваў Пётр Ільіч Чайкоўскі, які прыязджаў у Маскву з сяла Майданава Клінскага павета.
У 1921 годзе на другім паверсе дома працаваў Акруговы самадзейны тэатр Чырвонай Арміі. Авангардысцкім тэатрам кіраваў У. Л. Жамчужны, рэвалюцыйныя ідэі абнаўлення тэатральнага мастацтва падтрымліваў А.Луначарскі. У мастацкі савет тэатра ўваходзілі У. У. Маякоўскі, У. Э. Меерхольд.
Падчас Вялікага тэрору тут знаходзіўся Ваенны трыбунал Маскоўскай ваеннай акругі, пазней у доме з’явіліся камунальныя кватэры. У 80-х гадах нарадзілася ідэя аднавіць пушкінскі інтэр’ер. Музей «Мемарыяльная кватэра А. С. Пушкіна на Арбаце» быў адкрыты 18 лютага 1986 г. Экспазіцыя носіць мемарыяльны характар, бо ўся абстаноўка была страчаная. Залы першага паверха прысвечаны тэме «Пушкін і Масква».
Пастаянная экспазіцыя прысвечана ўзаемаадносінам Пушкіна і Масквы, тут жа знаходзяцца мемарыяльныя пакоі сям’і Пушкіных. У фондах музея захоўваюцца творы беларускага графіка А. Г. Лось
Халіфа ібн Зайд ан-Нахаян
Халіфа ібн Зайд ан-Нахаян (خليفة بن زايد بن سلطان آل نهيان;  — ) — Прэзідэнт Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў (2004—2022).
Сын Зайда ібн Султана аль-Нахаяна, эміра Абу-Дабі і першага прэзідэнта Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў. У 1971 годзе быў вылучаны бацькам як пераемнік і галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі. Таксама ўзначальваў Вярхоўную Раду па справах нафты. Пасля смерці бацькі ў лістападзе 2004 году стаў эмірам Абу Дабі (2 лістапада), а на наступны дзень прэзідэнтам Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў.
Калінінск
Калінінск (Калининск) — горад (з 1962) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Калінінскага раёна Саратаўскай вобласці. Насельніцтва 18,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1680 годзе.
Размешчаны на заходняй ускраіне Прыволжскага ўзвышша, на рацэ Баланда (прыток Мядзведзіцы), за 121 км на захад ад Саратава. Чыгуначная станцыя Прыволжскай чыгункі (канцавая на лініі ад станцыі Аткарск), вузел аўтамабільных дарог.
Заводы: гумовых вырабаў, аўтарамонтны, асфальтабетонны, цагляны; прадпрыемствы харчовай прамысловасці: малочна-кансервавы камбінат, птушкакамбінат, бровар.
Петля Пристрастия
«Петля Пристрастия» — беларускі пост-панк-гурт.
Гісторыя
У 2009 годзе выйшаў дэбютны альбом гурта «Всем Доволен», які быў выдадзены маскоўскім лэйблам «». Кружэлка атрымала вялікую колькасць станоўчых водгукаў у прэсе, у прыватнасці аглядальнік маскоўскага часопіса «» напісаў: «Першы альбом «Всем Доволен» — найлепшая руская рок-кружэлка года». Аднак усе наступныя альбомы гурт палічыў за лепшае выдаваць сваімі ўласнымі сіламі.
22 лістапада 2020 года ў Мінску падчас «Марша супраць фашызму» быў затрыманы вакаліст і лідар групы Ілья Чарапко-Самахвалаў.
19 траўня 2023 года «Петля Пристрастия» упершыню выпусцілі сінгл на беларускай мове. Свой наступны альбом гурт таксама плануе запісваць на беларускай.
Мечыслаў Мар’янавіч Марквардэ
Мечыслаў Мар’янавыч Марква́рдэ (, вёска Уздзянка,, Мінская вобласць -- 12 мая 2020) — беларускі рэнтгенолаг, доктар медыцынскіх навук (1981), прафесар (1982).
Біяграфія
Вучыўся ў Мінскім медыцынскім інстытуце (1947—1952), скончыў Ваенна-медыцынскі факультэт пры Куйбышаўскім медыцынскім інстытуце ў 1953 г. Служыў у Савецкай Арміі (1953—1956).
Клінічны ардынатар кафедры рэнтгеналогіі Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў — 1956—1958; аспірант кафедры — 1958—1959. Асістэнт кафедры — 1959—1967; прысуджана вучоная ступень кандыдата медыцынскіх навук (1964). Дацэнт кафедры — 1967—1968; прысвоена вучонае званне дацэнта (1968). Загадчык кафедры рэнтгеналогіі Мінскага медыцынскага інстытута — 1968—1995; прысуджана вучоная ступень доктара медыцынскіх навук (1981); званне прафесара (1982). Прафесар кафедры прамянёвай дыягностыкі і тэрапіі Беларускага медыцынскага ўніверсітэта — 1995—2004.
Выкладчык прамянёвай дыягностыкі Цэнтра падрыхтоўкі сярэдняй медыцынскага і фармакалагічнай адукацыі БелМАПА — з 2004 года па цяперашні час. Мае вышэйшую медыцынскую кваліфікацыйную катэгорыю ў галіне прамянёвай дыягностыкі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прагрэсіўнай канцэпцыі рэарганізацыі і абнаўлення службы прамянёвай дыягностыкі ў Беларусі, пастаянна ажыццяўляе навукова-тэхнічную экспертызу па новай тэхніцы і тэхналогіях.
М. М. Марквардэ адказны рэдактар ​​і член рэдакцыйных калегій 8 зборнікаў навуковых прац. Аўтар больш за 125 навуковых прац, адной манаграфіі, 2 вынаходніцтваў, аднаго патэнта, 15 навучальных дапаможнікаў, 13 рацыяналізатарскіх прапаноў. Пад яго кіраўніцтвам абаронена 6 кандыдацкіх дысертацый.
Старшыня праўлення беларускага навуковага таварыства прамянёвых дыягностаў у 1965—2005 гг.
Газдава (герб)
«Газда́ва» (Gozdawa) — прыватнаўласніцкі герб, вядомы з пачатку XIV стагоддзя. Як сцвярджае Каспар Нясецкі, гэты герб мае ўласна польскае паходжанне.
Гербам карысталася больш за 200 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Гадлеўскія, Ганскія, Корфы, Міцуты, Неміровічы, Падбярэскія, Пацы, Рымшы, Трызны, Храпавіцкія.
Апісанне
У чырвоным полі 2 сярэбраныя лілеі, павернутыя ўверх і ўніз і змацаваныя залатым пярсцёнкам; клейнод — над прылбіцай з каронай выява такіх жа лілей на паўлінавым хвасце (герб «Газдава І»). Існуюць варыянты герба: з 5 страусавымі пёрамі і 2 лілеямі ў клейнодзе («Газдава ІІ»); з 5 страусавымі пёрамі («Газдава ІІІ»); з падзеленым на 2 часткі полем, дзе ў верхнім сярэбранага колеру змешчана чорная лілея, а ў ніжнім чорнага колеру — сярэбраная, клейнод — 3 страусавыя пёры («Газдава IV»).
3-я партызанская брыгада
3-я партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная 1 чэрвеня 1944 года на базе 3-га батальёна партызанскага палка «Трынаццаць», дзейнічала ў партызанскае злучэнне «Трынаццаць». Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бялыніцкага, Бярэзінскага, Круглянскага і Крупскага раёнаў. 30 чэрвеня 1944 года брыгада (3 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны ўдзельнічалі ў аперацыі «рэйкавая вайна»: асноўныя ўдары наносілі на чыгуначным участку Барысаў — Орша, каля станцыі Бобр. 20 чэрвеня 1944 года падарвалі 239 рэек.
Баравікі (Валожынскі раён)
Баравікі́ (, Боровики) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Дзюна (фільм, 2021)
«Дзю́на» (Dune) — амерыканскі эпічны фантастычны фільм 2021 года працы рэжысёра Дэні Вільнёва. Сцэнарый склалі Джон Спэйтс, Вільнёў і Эрык Рот. Гэта першая з запланаваных дзвюх частак адаптацыі аднайменнага рамана 1965 года Фрэнка Герберта, якая ахоплівае прыкладна першую палову кнігі. У фільме зняліся Тымаці Шаламэ, Рэбека Фергюсан, Оскар Айзек, Джош Бролін, Стэлан Скарсгард, Дэйв Баўтыста, Стывен Мак-Кінлі Хендэрсан, Зендэя, Дэвід Дастмолчан, Чан Чэнь, Шэран Данкан-Брустэр, Шарлота Рэмплінг, Джэйсан Мамоа і Хаўер Бардэм. Прэм’ера «Дзюны» адбылася на 78-м міжнародным кінафестывалі ў Венецыі 3 верасня 2021 года. У міжнародным пракаце фільм дэбютаваў 15 верасня 2021 года. Тым не менш, выхад на кінаэкраны ў ЗША плануецца толькі 22 кастрычніка, адначасова з рэлізам на сэрвісе струменевага відэа HBO Max.
Сюжэт
Высакародны дом Атрэйдэсаў кіруе дажджлівай планетай Каладан. Аднак малады сын герцага Лета (Оскар Айзек), Пол (Тымаці Шаламэ), мроіць пра пустыную планету Аракіс і яе жыхароў вольных людзей. Неўзабаве амабасадар імператару прыбывае на ў Каладан з загадам неадкладна пераехаць на Аракіс, каб усталяваць там мір і працягнуць здабычу спецыяў, неабходных дзеля забеспячэння касмічных палётаў у імперыі. Лета разумее, што гэта своеасаблівая пастка, але выконвае загад, каб не страціць гонар свайго дому. Герцаг Лета пераязджае на Аракіс разам з сям’ёй, бо чакае хітрасцей з іншых дамоў. Ён мяркуе, што імператар хоча падбухторваць дом Атрэйдэсаў да дому Харконенаў, былых кіраўнікоў Аракіса, каб аслабіць абодвух. Тым часам на планеце Гіедзі-Прайм барон Уладзімір Харконен (Стэлан Скарсгард) прыслухоўваецца да абурэння свайго пляменніка Рабана (Дэйв Баўтыста) на рашэнне імператару і плануе вярнуць уладу над Аракісам.
Джэсіка (Рэбека Фергюсан), маці Пола, знаёміць яго з вялебнай маці Магіям (Шарлота Рэмплінг), якая зацікавілася яго сненнямі. Яна ладзіць выпрабаванні Полу, якому даводзіцца цярпець неверагодны боль, каб даказаць, што ён кантралюе сваё цела. Магіям абвінавачвае Джэсіку ў парушэнні праграмы адбору ордэна Бенэ-Гесерыт, паводле якой праводзіцца селекцыя звышчалавека Квісак Гэдэрага, што дазволіць ордэну атрымаць усю сусветную моц. Парушаючы парадак ордэну, Джэсіка нарадзіла сына і тым самым паставіла пад пагрозу план Бенэ-Гесерыту. Пол даведваецца ад сваёй маці, што Бенэ-Гесерыт закінулі зерне веры ў прыход месіі ў мясцовае насельніцтва на планеце Аракіс, каб маніпуляваць людзьмі. Новая пакаёўка Джэсікі дае ёй нож, зроблены з зуба мясцовай жывёлы, пясковага чарвяка, і запэўнівае яе, што прыход месіі наблізіўся. Тым часам Пол аглядае сталіцу і бачыць, што найбольшай каштоўнасцю на Аракісе ёсць вада. У адзін з вечароў адбыўся замах на Пола, які здзейсніў агент Харконенаў, аднак забойства не адбылося. Тым часам Магіям сустракаецца з Уладзімірам і патрабуе ад таго, каб ён пакляўся не забіваць Джэсіку і Пола, бо яны знаходзяцца пад аховай ордэну. Пасля сыходу вялебнай маці Уладзімір дае загад усё ж забіць іх, але зрабіць гэта пад выглядам смерці з натуральных прычын.
Каб забяспечыць пастаўкі спецыяў належным чынам, Лета вырашае асабіста кантраляваць іхную вытворчасць. Дункан (Джэйсан Мамоа), адмысловы агент Атрэйдэсаў, вяртаецца з выведнай аперацыі і кажа, што вольных людзей на Аракісе нашмат больш, чым думалі Харконены. Іх лідар Стылгар (Хаўер Бардэм) патрабуе не ўмешвацца ў справы свайго народа, і Лета абяцае выканаць гэту просьбу. Падчас палёту да месца збору спецыяў герцаг ратуе рабочых ад пясковага чарвяка, прымаючы іх на борт свайго лётнага апарату. Харконены, скарыстаўшыся адсутнасцю сувязі з Аракісам, таемна высаджваюць свае войскі на планеце. Доктар Юэ (Чан Чэнь) выключае абарончы сталічны шчыт, прапускаючы ворагаў. У той жа час Юэ, ведаючы, што Уладзімір хоча ўбачыць Лета жывым, расстаўляе пастку Харконена, каб адпомсціць за сваю жонку. Юэ ўстаўляе ў герцага зуб, які вылучае атрутны газ. Харконены захопліваюць Джэсіку і Пола і адвозяць іх у пустыню, каб пакінуць іх на смерць. Дункан, змагаючыся з ворагамі, садзіцца на самалёт і адпраўляецца на пошукі Пола, беручы па дарозе імператарскага пасла Ліет-Кайнз (Шэран Данкан-Брустэр). Пол, выкарыстоўваючы гіпнатычны голас, якому яго навучыла маці, прымушае памагатых Харконенаў спыніцца ў пустыні і аддаць ім абсталяванне. Уцекачы знаходзяць паведамленне ад Юэ і пячатку Атрэйдэсаў у якасці доказу таго, што Пол цяпер ёсць кіраўніком дому. Лета выдыхае газ, які забівае яго і ўсіх навакол яго, але барон выжывае дзякуючы ахоўнаму полю.
У пустыні Пол бачыць бачанне будучай вайны, якая ахопіць увесь сусвет, што яго моцна палохае. Дункан знаходзіць Джэсіку і Пола і забірае іх да закінутай экалагічнай станцыі. Па дарозе ён кажа, што на баку Харконенаў былі сардаўкары, гэта значыць элітныя воіны імператару. Такім чынам, стала вядомым, што імператар і Уладзімір знаходзяцца ў змове. Ліет-Кайнз успамінае мінулыя планы па азеляненні Аракіса, якія аказаліся марнымі. Сардаўкары знаходзяць станцыю, але Дункан затрымлівае іх і памірае. Ліет-Кайнз паказвае шлях да самалёту, а сама ўцякае пешшу. Сардаўкары гоняцца за Полам і Джэсікай, заганяючы іх у пясковую буру. Рабан паведамляе пра гэта Уладзіміру, які вырашае, што аніхто не можа перажыць такую буру, і загадвае цяпер турбавацца толькі аб прыбытку ад здабычы спецыяў.
Пол і Джэсіка выратоўваюцца з буры і выратоўваюцца ад пясковага чарвяка ля скалаў. Іх знаходзіць група вольных людзей, іх узначальвае Стылгар. Стылгар вырашай адвесці Пола да рады вольных людзей, а Джэсіку лічыць занадта старой і вырашае як забіць. Аднак, Джэсіка дэманструе свае баявыя здольнасці, што пераконвае правадыра даць ёй прытулак. Сярод групы Пол бачыць дзяўчыну Чані (Зендэя) са сваіх сненняў. Джаміс (Бабз Алусанмокун) аспрэчвае прыём Пола ў племя і патрабуе судовага паядынку. Чані дае Паўлу нож, хоць не верыць, што малады чалавек выжыве. Пол перамагае Джаміса, але не хоча забіваць суперніка, аднак па загаду правадыра бо працягваецца, што вядзе да смерці Джаміса. Пол прымае прапанову застацца ў племені і разумее, што вольныя людзі могуць змяніць лёс усёй імперыі.
Крытыка
На сайце агрэгата аглядаў Rotten Tomatoes фільм мае рэйтынг ухвалення 88%, заснаваны на 60 рэцэнзіях. Сярэдні рэйтынг на сэрвісе складае 7,9/10. На думку кінакрытыкаў, фільму часам цяжка ўвасобіць у жыццё грувасткі зыходны матэрыял, але гэтыя праблемы ў значнай ступені пераадольваюцца праз аб’ёмную і амбітную візуальна захапляльную адаптацыю. Metacritic мае адзнаку 75 пунктаў з 100 магчымых, заснаваных на 24 крытычных водгуках, што ў цэлым сведчыць пра спрыяльнае стаўленне да фільму. Пасля прэм’еры на Венецыянскім кінафестывалі «Дзюна» атрымала ў цэлым станоўчы водгук ад рэцэнзентаў, але меркаванні некаторых крытыкаў падзяліліся. Аднак шэраг адмоўных водгукаў лічыўся чаканым, зважаючы на гісторыю рэжысёрскіх работ Вільнёва і зыходны матэрыял.
NGC 5025
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Обарціў
Обарціў (О́бортів) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Беневента (правінцыя)
Беневента (Provincia di Benevento) — правінцыя ў італьянскім рэгіёне Кампанія з адміністрацыйным цэнтрам у горадзе Беневента.
Гісторыя
26 лютага 1266 года пры Беневента адбылася бітва, пасля якой Карл I Анжуйскі стаў каралём Сіцыліі і Неапаля.
У 1877 годзе было задушана ўзброенае паўстанне бакуністаў.
Апліцка
Апліцка (Опліцько) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Днестр
Днестр — рака ва Усходняй Еўропе, упадае ў Чорнае мора. Цячэ па тэрыторыі Украіны і Малдовы. Старажытнагрэчаская назва — Тырас.
Даўжыня — 1352 км, плошча басейна — 72,1 тыс. км². Пачынаецца ў Карпатах на вышыні 900 м. Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні 310 м³/с. Аб’ём гадавога сцёку — 10 млрд м³.
Сярод прытокаў — рака Жван (левы), Свіча (правы).
Sex Pistols
Sex Pistols («Секс Пістолз») — брытанскі рок-гурт, які з’явіўся найбольш поўным увасабленнем субкультуры панка. Нягледзячы на непрацяглую найбольш актыўную фазу свайго існавання (крыху больш за два гады), Sex Pistols аказалі ўплыў на вялікую колькасць рок-музыкаў.
Пачатак (1973—1975)
Гісторыя Sex Pistols пачынаецца з лонданскага гурту The Strand, якую ў 1973 годзе заснавалі Стыў Джонс (вакал), Пол Кук (барабаны) ды Уол Найтынгейл (гітара). Назва калектыву была запазычана з назвы песні «Do The Strand» гурту Roxy Music. Пазней Джонс казаў, што ў той час яны з Кукам гулялі на крадзеных інструментах (Джонс тады вучыўся граць на гітары), таму што на свае давялося б доўга збіраць.
Удзельнікі The Strand перыядычна наведваліся ў дзве крамы адзення на Кінгс Роўд, што ў раёне Чэлсі: «Acme Attractions» (ён належаў нейкаму Джону Крывайну) і «Too Fast to Live, Too Young To Die», гаспадарамі якога былі Малькальм Макларэн і Віўен Вэствуд. Апошняй установе і наканавана было стаць калыскай Sex Pistols. Крама Макларэна і Вэствуд адкрыўся ў 1971 годзе пад шыльдай «Let It Rock», а ў 1972 годзе змяніла назву. Нарэшце, праз два гады, у 1974, яна была яшчэ раз перайменавана (на гэты раз у «SEX») і пасля стала сапраўдным цэнтрам лонданскай панк-тусоўкі.
У пачатку 1974 года Джонс папрасіў Макларена дапамагчы The Strand раскруціцца, дзякуючы чаму Макларен фактычна стаў менеджарам каманды і першай справай дадаў да Джонса, Кука і Найтынгейла Глена Мэтлака (у якасці басіста), які падпрацоўваў у краме «SEX» — студэнта Цэнтральнага каледжу мастацтва і дызайну ім. Святога Марціна. У такім складзе гурт пачаў рэпетаваць, а ў лістападзе Макларэн паляцеў у Нью-Ёрк, дзе некаторы час быў менеджарам New York Dolls. У Лондан Макларен вяртаецца ў маі 1975 года, знаходзячыся пад уражаннем ад фарміруемай заакіянскай панк-сцэны і ў прыватнасці ад харызмы Рычарда Хэлла з Television, загараецца ідэяй стварыць правакацыйныя рок-гурт (адбілася таксама і яго захапленне ў свой час ідэямі сітуацынізма). За аснову ён вырашае ўзяць наяўны «пад рукой» калектыў The Strand, які тым часам працягваў рэпетаваць пад наглядам сябра Макларэна Бернарда Роўдса (пазней стаяў ля вытокаў The Clash) і ўжо меў у сваім актыве выступы на публіцы. Неўзабаве з падачы Макларэна з гурту выганяюць Найтынгейла, гітарыстам становіцца Джонс, а гурт пераназываюць ў The Swankers. Аднак без харызматычнага лідара гурт быў асуджаны заставацца невядомым рок-н-рольным ансамблем, таму Макларен, Роўдс і ўдзельнікі калектыву аператыўна пачалі пошукі вакаліста. Адным з прэтэндэнтаў быў у прыватнасці шатландзец Мідж Юр з гурту Slik. Увогуле, «пошукі вакаліста», як пазней распавядаў Мэтлак, зводзіліся ў асноўным да пошуку людзей з кароткімі валасамі, таму што доўгія тады насілі практычна ўсе.
Прыход Джона Лайдана
У жніўні 1975 года Роўдс заўважыў на Кінгс Роўд 19-гадовага Джона Лайдана, такога ж, як і Джонс з Кукам, выхадца з мясцовага ніжэйшага сацыяльнага асяроддзя. Яго знешні выгляд маментальна прыцягваў увагу: валасы, зачэсаныя дагары, ірваная футболка з надпісам «Pink Floyd», паверх якой фламастэрам было выведзена «Я ненавіджу», маніякальны погляд — ён здаваўся гатовым недастаючым элементам для гурта, заставалася толькі даведацца пра яго музычныя здольнасці. У гэты ж дзень (па іншых звестках — на наступны) Лайдан быў запрошаны пад вечар у найбліжэйшы паб для сустрэчы з Джонсам і Кукам. Джонс пазней успамінаў, што прыкід Лайдана, яго зялёныя валасы, манера трымацца ды і сама сустрэча зрабілі добрае ўражанне. Калі паб зачыніўся, у краме Макларэна Лайдану наладзілі праслухоўванне, на якім ён паімпразаваў пад песню Эліса Купера «I’m Eighteen». Яго выступленне выклікала ў Джонса і Кука смех, але Макларэн пераканаў іх прыняць Лайдана ў склад The Swankers і пачаць рэпетаваць. За нежаданне чысціць зубы Джонс неўзабаве ахрысціў Лайдана «Джоні Роттэнам» («гнілым»).
У той час на рэпетыцыях гурта часам з’яўляўся Нік Кент, які супрацоўнічаў з часопісам «New Musical Express», але Ротэн адразу ж запатрабаваў, каб ён знік. Пасля Роттэн сцвярджаў, што пасля гэтага выпадку Кент не напісаў пра яго ні аднаго добрага слова. У верасні гурт працягваў рэпетаваць і выступаць па мясцовым пабам. Кук, які акрамя музіцыравання яшчэ і працаваў, пачаў падумваць пакінуць гурт на падставе таго, што Джон недастаткова добра грае на гітары. Неўзабаве ў часопісе «Melody Maker» з’явілася абвестка аб пошуку другога гітарыста. Паводле яго тэксту, кандыдат павінен быў быць не старэйшы за 20 гадоў і павінен быў выглядаць не горш Джоні Тандерса з New York Dolls. Большасць з тых, хто адгукнуўся на аб’яву, як гітарысты не былі прыдатны, але Макларэн лічыў, што працэс сумеснага праслухоўвання ў любым выпадку ўзмацніць згуртаванасць паміж членамі калектыву. Па выніках праслухоўвання пятым удзельнікам гурта быў узяты таленавіты і тэхнічны гітарыст Стыў Нью. Аднак навыкі гульні Джонса паступова паляпшаліся, таму Нью пакінуў калектыў ужо праз месяц.
Стварэнне Sex Pistols
Між тым перад гуртом паўстала пытанне аб змене назвы і пасля разбору мноства варыянтаў (сярод якіх былі Le Bomb, Subterraneans, The Damned, Beyond, Teenage Novel, Kid Gladlove, Creme De La Creme, QT Jones And His Sex Pistols) вырашана было спыніцца на Sex Pistols. З нагоды выбару гэтай назвы маецца некалькі версій (па адной з іх, назва была падглядзена з загалоўка порна-часопіса, па іншай — так называлася вулічная банда ў Нью-Ёрку). Сам Макларэн туманна тлумачыў, што яго ідэя ў агульных рысах заключалася ў тым, каб яго падапечных ўспрымалі як «дрэнных хлопцаў», але пры гэтым вельмі прыцягальных. У гэты ж час гурт пачынае пісаць свой уласны музычны матэрыял. Усе тэксты пісаў Роттэн, а большасць музыкі — Мэтлак, хоць у ліку аўтараў заўсёды ўказваліся ўсе чацвёра.