cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беластоцкая акруга
Беласто́цкая акру́га (Bezirk Bialystok) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Трэцяга рэйху ў 1941—1945 гадах. Знаходзілася на паўднёвым усходзе Усходняй Прусіі і займала тэрыторыі сучасных паўночна-ўсходняй Польшчы, часткі Брэсцкай і Гродзенскай абласцей Беларусі, а таксама часткі Літвы.
Акруга ўтворана 22 ліпеня 1941 года са з'яўленнем нямецкай цывільнай адміністрацыі (Zivilverwaltungsgebiet), якая замяніла вайсковыя акупацыйныя ўлады, што дзейнічалі на акупаванай пасля нападу на СССР тэрыторыі. Пад нямецкай уладай знаходзілася да 1945 года, хоць фармальна так і не была ўключана ў склад Трэцяга рэйха.
Плошча акругі складала 31 426 км². У яе ўваходзілі сучасныя Ваўкавыскі, Зэльвенскі, Мастоўскі, Шчучынскі, Свіслацкі раёны Гродзенскай вобласці, частка Брэсцкай вобласці з Пружанамі, Камянцом і Ружанамі і прылеглая тэрыторыя Літвы з Друскенікамі і Марцінканцамі. Колькасць насельніцтва дасягала 1382 тыс. чалавек, з іх 830 000 палякаў, 300 000 беларусаў, 200 000 украінцаў, 50 000 яўрэяў і 2000 немцаў.
Гісторыя
Тэрыторыя Беласточчыны была акупаваная ў першы дзень нямецкага ўварвання ў СССР. 17 ліпеня 1941 года быў выдадзены першы дэкрэт пра ўтварэнне на тэрыторыі Беластоцкай вобласць, Брэсцкай і часткі Баранавіцкай вобласці цывільнай адміністрацыі.
1 жніўня была ўтворана Беластоцкая акруга з адначасным выключэннем яе з аператыўнай зоны дзеяння Вермахту ў СССР. Цэнтр акругі знаходзіўся ў Беластоку, яна распасціралася ад паўднёва-ўсходняга выступу Усходняй Прусіі (без Сувальшчыны па лініі: Марцінканцы — Масты (уздоўж Нёмана, без Гродна) — Ружаны — Пружаны (разам з Ваўкавыскам і Пружанамі) — Мельнік (уздоўж Бугу на захад ад Брэста) — Малкіня — Астраленка (па граніцы Генеральнага губернатарства). Да 1 верасня 1941 года ўся тагачасная Брэсцкая вобласць БССР разам з Брэстам таксама адносілася да Усходняй Прусіі і Беластоцкай акругі . На чале адміністрацыі стаяў гаўляйтар Усходняй Прусіі Эрых Кох.
1 лістапада 1941 тэрыторыя акругі ўзбуйненая за кошт выключанага з Остланда Гродна з ваколіцамі. У 1942 року Гродна было перайменавана ў Гартэн (Garten).
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Беластоцкая акруга падзялялася на 8 адміністрацыйных адзінак узроўню павета, г. зв. «крайскамісарыятаў» (Kreisskomissariat): Беластоцкі (Kreisskomissariat Nikolaus), Бельска-Падляскі (Kreisskomissariat Tubenthal), Ваўкавыскі (Kreisskomissariat Pfeifer), Гродненскі (Kreisskomissariat Plötz), Граеўскі (Kreisskomissariat Piachor, пазней Knispel), Ломжынскі (Kreisskomissariat Gräben), Сакульскі (Kreisskomissariat Seiler) і горада Беласток. Ніжэйшымі адзінкамі былі г. зв. «амцкамісарыяты» (Amtskomissariat), або гміны, якіх налічвалася 114. Найніжэйшымі адміністрацыйнымі адзінкамі былі староствы.
1 жніўня 1941 года цывільным камісарам (Zivilkommissar) стаў Эрых Кох. Пазней пасада перайменавана ў шэфа цывільнай адміністрацыі (Chef-der-Zivilverwaltung). Ёд адначасна з'яўляўся гаўляйтарам Усходняй Прусіі, рэйхскамісарам акупаванай Украіны і паслом у Рэйхстагу. З гэтай прычыны Кох не мог пастаянна жыць у Беластоку, таму прызначыў сабе намесніка, шэфа Нямецкага працоўнага фронта ў Караляўцы Вальдэмара Магунію. Апошні, аднак, неўзабаве трапіў у няміласць, і 1 лютага 1942 на ягонае месца быў прызначаны тыльзіцкі ландрат Фрыдрых дэ Брыкс.
Беластоцкая акруга фармальна так і не была ўключана ў склад Усходняй Прусіі, хоць фактычна ўсё мясцовае кіраўніцтва падпарадкоўвалася загадам з Караляўца. 16 ліпеня 1941 года Адольф Гітлер на таемнай нарадзе з удзелам Герынга, Кейтэля, Ламерса і Розенберга абвясціў пра далучэнне акругі да рэйха. Адзіным падзелам паміж імі была паліцэйская граніца, дзеля пераходу якой неабходна было атрымаць адпаведны дазвол. Мытны пераход, наадварот, быў скасаваны ў лістападзе 1941 года. На тэрыторыі акругі дзейнічалі не акупацыйныя грошы, а нямецкія маркі.
Школьніцтва
Паводле сфармуляваных Гімлерам прынцыпаў «Колькі думак пра абыходжанне з іншародцамі на Усходзе» акупаваныя не нямецкія нацыі не мусілі атрымоўваць адукацыю вышэйшую за чатырохкласную. Шэф цывільнай адміністрацыі Беластоцкай акругі Эрых Кох пайшоў яшчэ далей, разглядаючы падпарадкаваны абшар выключна як прадмет бесцырымоннай эканамічнай эксплуатацыі і таннай рабочай сілы. З гэтай прычыны ён супрацьстаяў стварэнню адукацыйных установаў на падначаленых яму тэрыторыях. Было забаронена выдаваць прэсу на польскай мове, а газета «Беларускі голас» была ліквідавана неўзабаве пасля выхаду ў верасні 1941 года.
У бальшасці паветаў акругі была забаронена дзейнасць школ, а парушэнне гэтых забаронаў пагражала суровымі рэпрэсіямі, нават да смяротнага пакарання. Аднак, у Беластоцкім павеце ў верасні 1941 года па ініцыятыве настаўнікаў і насельніцтва былі адкрытыя прынамсі 18 пачатковых школ на польскай і беларускай мовах навучання, хоць даследнік беларуска-польскіх дачыненняў Юры Туронак лічыць, што іх колькасць насамрэч была большая. Тым не меней, усе гэтыя школы былі зачыненыя пад канец года загадам павятовага камісара.
Найлепшая сітуацыя склалася ў Бельскім павеце, дзе з пачаткам 1941—1942 навучальных гадоў пачалі працу прынамсі 122 пачатковыя (двухкласныя) школы, у тым ліку з польскай мовай навучання — 61, з беларускай — 58 і 3 двухмоўныя. Юры Туронак заўважае, што дзейнічалі таксама падпольныя школы, і пэўная частка школаў магла быць не задакументаваная. Настаўнікі гэтых школ за працу напачатку нават атрымоўвалі заробкі ад ураду гмінаў (амцкамісарыятаў), а пазней, калі выплаты былі спыненая, на аплату працы складаліся бацькі навучэнцаў. Па прычыне гэткіх цяжкасцяў, а таксама рэпрэсій паліцыі пасля першага года навучання, колькасць школ у павеце скарацілася, хоць і нязначна.
У 1943 годзе стаўленне мясцовай адміністрацыі да легальнага школьніцтва пачало змяняцца, найперш гэта выяўлялася ў імкненні да змяншэння колькасці школ з польскай мовай навучання ці пераводзе іх на беларускую. Было дазволена адкрываць беларускамоўныя школы нават у іншых паветах. Дзеля ажыццяўлення арганізацыйнага і педагагічнага кантролю над школьніцтвам пры Беларускім камітэце ў Беластоку быў створаны Галоўны школьны інспектарат, кіраўніком якога стаў Аляксей Грыцук. Інспектарат, змагаючыся з недахопам беларускамоўных настаўніцкіх кадраў, улетку 1943 года зладзіў у Беластоку трохтыднёвыя педагагічныя курсы. У іх узялі ўдзел каля 80 настаўнікаў. У выніку захадаў інспектарата былі адкрытыя 18 школ у Беластоцкім, 8 школ у Сакольскім і Ваўкавыскім паветах, павялічаная колькасць беларускіх школ у Бельскім павеце. Пад канец 1943—1944 гг. на тэрыторыі былога Беластоцкага ваяводства колькасць беларускіх школ складала каля 70%. Тым не менш, большасць з іх складалі двухкласныя школы, толькі ў Беластоку, Гайнаўцы, Белавежы, Нараўцы ды Пружанах дзейнічалі поўныя сямігодкі. 7-класная школа існавала таксама ў Свіслачы.
Вуліца Янкі Купалы (Полацк)
Размяшчэнне
Вуліца пачынаецца ад Ленінградскага праезда, перасякае вуліцы Фурманава, 8 Сакавіка, Маякоўскага, Слабадскую, Радзішчава і заканчваецца на перасячэнні з 3-ім завулкам Куйбышава. Працягласць вуліцы — 1,2 км.
Вульгата
Вульгата (Vulgatаe) — пераклад Біблії на лацінскую мову IV стагоддзя, які быў ажыццёўлены пераважна святым Еранімам Стрыдонскім, які замяніў розныя варыянты лацінскіх перакладаў Бібліі (Vetus Latina), якія існавалі да таго часу.
З 1979 года існуе выпраўленая версія, вядомая як Неавульгата.
Малінавы колер
Малінавы колер — насычаннае адценне чырвонага, змешанага з сінім колерам, колер маліны.
У Англіі малінавы традыцыйна звязваюць з адвагай і пакутніцтвам, ён асацыюецца з крывёю. У дакалумбавай Перу малінавы шнур/нітка ў вузельчыкавай пісьменнасці абазначаў Інку (караля, манархію). На такой нітцы маглі размяшчацца таксама вузлы «часу», якія указвалі на тэрмін кіравання Інкі. Напрыклад, 4 вузла — гэта чатыры гады кіравання Інкі.
Іосіф Іосіфавіч Жыновіч
Іо́сіф Іо́сіфавіч Жыно́віч (Жыдовіч) (, в. Арэшкавічы, Ігуменскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя, цяпер ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, Беларусь —, ) — музыкант-цымбаліст, , і  , народны артыст БССР (1955) і СССР (1968), прафесар, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР.
Біяграфія
Іосіф Жыновіч нарадзіўся 14 мая 1907 г. у вёсцы Арэшкавічы ў сям'і земляроба. Да 15-гадовага ўзросту ён жыў у Арэшкавічах.
У 1922 г. юнака прынялі салістам-цымбалістам у БДТ-1 (зараз тэатр імя Я. Купалы ў Мінску). Іосіф прадоўжыў адукацыю ў мінскай школе № 11 (цяпер № 42). У 1927 годзе паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Вучобу ў БДУ спалучаў з вучобай у Мінскім музычным тэхнікуме. У 1930 г. кіраўнік, у 1938—1941 гг. саліст, канцэртмайстар і педагог створанага Дзяржаўнага ансамблю народных інструментаў БССР.
З 1946 г. Жыновіч прызначаны мастацкім кіраўніком і дырыжорам Дзяржаўнага народнага аркестра БССР (з 1974 г. імя Жыновіча). У Беларускай кансерваторыі Жыновіч заснаваў клас цымбалаў і кафедру народных інструментаў, загадваў ёю да 1963 года. Сярод яго вучняў В. А. Бурковіч
Творчасць
Напісаў музычныя творы: «Беларуская мелодыя» для ансамбля цымбалаў і 2 арфаў, «Сказ-быліна аб зямлі беларускай», канцэртныя апрацоўкі народных танцаў «Лявоніха» і «Мікіта».
Пераклаў для цымбалаў п'есы І. Штрауса, Ф. Шапена, Г. Вяняўскага, Ф. Крэйслера, В.-А. Моцарта, сімфаньеты «Беларускія карцінкі» М. Чуркіна, фіналы першага канцэрта для фартэпіяна з сімфанічным аркестрам і серэнады для струннага аркестра П. Чайкоўскага, фартэпіянныя п'есы «У манастыры» з «Маленькай сюіты» А. Барадзіна і «Багатырскія вароты» з «Карцінак з выстаўкі» М. Мусаргскага, многія іншыя творы замежнай класікі і савецкай музыкі.
Ушанаванне памяці
У Мінску на доме, дзе жыў І. Жыновіч, усталявана мемарыяльная дошка. У яго гонар названая адна з вуліц у мінскім мікрараёне Дамброўка.
NGC 4728C
NGC 4728C (іншае абазначэнне — PGC 214033) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Іна Ігараўна Танаеўская
Іна Ігараўна Танаеўская (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1979 годзе з адзнакай БПІ, у 1988 годзе аспірантуру БПІ. У 1996 годзе навучалася ў у Ратэрдаме (Нідэрланды), у 2004 годзе ў Інстытуце вывучэння горада ў Каіры (Егіпет). У 1979—1992 годзе архітэктар, малодшы навуковы супрацоўнік, навуковы супрацоўнік УП «БелНДІПгорадабудаўніцтва». У 1992—1996 годзе асістэнт, старэйшы выкладчык кафедры «Горадабудаўніцтва» БДПА. У 1996—2002 годзе кіраўнік Цэнтра павышэння кваліфікацыі спецыялістаў рэгіянальнага і гарадскога планавання УП «БелНДІПгорадабудаўніцтва»; у 2000-01 гоадах мясцовы эксперт па малым праекце СВС TACIS «Ініцыятыва садзейнічання рэгіянальнаму развіццю»; у 2002 годзе прадстаўнік Беларусі ў міжнароднай праграме па развіцці Балтыйскага рэгіёна BSR INTERREG IIIB; член Кансультатыўнага Камітэта Праграмы ААН па развіцці паселішчаў «Лепшыя практыкі па паляпшэнні 48-09. якасці жылога асяроддзя» (2002). У 2002—2004 гадах загадчыца групы архітэктараў УП «БелНДІПгорадабудаўніцтва»; у 2004—2009 гадах загадчыца групай архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў ПКУП «Мінскпраект». З 2009 года галоўны эксперт РУП «Галоўдзяржбудэкспертыза».
Член Саюза архітэктараў Рэспублікі Беларусь (БСА) з 1986 года.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Адміністрацыі Маскоўскага раёна г. Мінска (2007), Дыпломам I ступені і медалём лаўрэата XV Рэспубліканскага конкурсу лепшых архітэктурных твораў 2010-11.
Біскупы Пінскай дыяцэзіі
Спіс біскупаў Пінскай дыяцэзіі.
Волкава-Ягор’е
Волкава-Ягор’е (Волково-Егорье) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1918 года ў вёсцы рэгулярна праводзіліся кірмашы.
Dark Fall
«Dark Fall» — брытанскі хорар — квэст 2002 года, які выйшаў для ПК. Гульня была створана адным чалавекам — Джонатанам Боаксам (Joanathan Boakes) і незалежна выпушчана ў Вялікабрытаніі 4 чэрвеня 2002 года кампаніяй XXv Productions. У 2003 годзе гульня была перавыдадзена на тэрыторыі Вялікабрытаніі, а таксама выдадзена па ўсім свеце ўжо іншы кампаніяй — The Adventure Company, атрымаўшы назву Dark Fall: The Journal. У Расіі гульня была выдадзена ў 2004 годзе кампаніяй «Акелла»: назва ў афіцыйнай лакалізацыі — Прыстанак цемры.
У 2004 годзе выйшла працяг гульні пад назвай Dark Fall II: Lights Out, а ў 2009 выйшла трэцяя частка гульні — Dark Fall: Lost Souls.
Сюжэт
Сюжэт гульні круціцца вакол старога гатэля побач з чыгуначнай станцыяй, які, як аказваецца пасля, заселены старажытнай звышнатуральнай сілай. Галоўны герой гульні прыбывае ў гэты гатэль з мэтай дапамагчы свайму сваяку, які займаецца архітэктурнымі распрацоўкамі, і неўзабаве разумее што ў гатэлі няма ні адной жывой душы — будынак ахутана таямнічымі цёмнымі сіламі. Уласна менавіта гэтыя сілы і не далі скончыць яго брату-архітэктару свой праект чыгуначнага комплексу, а акрамя яго паланілі яшчэ незлічонае мноства душ у мінулым. Такім чынам герой, якога цёмныя сілы па нейкай прычыне не чапаюць, прымаецца за расследаванне таямніцы гатэля і драматычных падзей, якія адбыліся ў ім у 40-х гадах XX стагоддзя.
Графіка і геймплэй
Гульня валодае даволі нізкім максімальным дазволам — 640 на 480. Гулец мае абмежаваную магчымасць агляду прасторы ў 90 градусаў (прычым павароты і руху не суправаджаюцца анімацыяй — гулец проста «перамыкаецца» паміж кропкамі агляду). Гэта яму патрабуецца для агляду памяшканняў гатэля, пошуку неабходных прадметаў і чытання дзённікаў і запісаў, якія гулец знаходзіць у нумарах гатэля. Таксама па ходу гульні герою трэба будзе дазваляць розныя галаваломкі, многія з якіх звязаны з лікамі, а таксама са выкрыццём розных скрыначак, сейфаў і да т.п. Прысутнічаюць і звычайныя «квэставых» задачы на ​​прымяненне прадметаў інвентара ў пэўным месцы.
Сістэма захаванняў Dark Fall ў графічным плане выглядае вельмі проста. Пры захаванні/загрузцы гульні на экране ўзнікае стандартнае Windows — меню для захавання файлаў. Сейвы ўяўляе сабой файл у фармаце .Txt, які пры жаданні можна свабодна адкрыць і адрэдагаваць праграмай для чытання падобных файлаў, напрыклад стандартнай праграмай Windows — Нататнікам.
Гульня не мае субтытраў.
Атмасфера
Атмасфера гульні, большай часткай, ствараецца за кошт праявы розных гукаў, якія закліканы складаць атмасферу саспенса а. Гэта гук незразумелых галасоў, гук прылады, якое скануе прастору на наяўнасць звышнатуральнай і псіхічнай сілы і г. д. Немалаважнае значэнне а стварэнні «страшнай» атмасферы гульні стварае асвятленне.
Астралэнцкае ваяводства
Астралэнцкае ваяводства (Województwo ostrołęckie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Астралэнка. У 1999 годзе было ўключана ў склад Вармінска-Мазурскага ваяводства (1 гміна) і Мазавецкага ваяводства (усе астатнія гміны).
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Карл Фослер
Карл Фослер (Karl Vossler,, Хоэнхайм, паблізу Штутгарта — , ) — нямецкі лінгвіст, літаратуразнаўца і філосаф. Заснавальнік уласнай лінгвістычнай школы — т. зв. «Школы Фослера», найбуйнейшым прадстаўніком якой, акрамя яго, быў Леа Шпіцэр. Адным з вучняў Фослера быў Віктар Клемперэр, знакаміты сваім даследаваннем мовы Трэцяга рэйха «LTI».
Па асноўнай спецыяльнасці Фослер (як і большасць яго вучняў) быў раманістам. Адзін з найбуйнейшых нямецкіх даваенных філолагаў у гэтай галіне, Фослер стварыў двухтомнае даследаванне «Боскай камедыі» Дантэ і поўны яе пераклад белым вершам, над якім працаваў усё жыццё; даследаваў творчасць французскіх і італьянскіх пісьменнікаў.
Мікола Салаўцоў
Біяграфія
З сям'i сялян. Закончыў 7 класаў Красавіцкай НСШ, потым дзесяцігодку Савініцкай СШ. Пасля заканчэння Клімавіцкага ветзаатэхнікума (ветэрынарнае аддзяленне) працаваў ветэрынарам i заатэхнікам. Служыў у радах Савецкай Арміі ў горадзе Гродна.
Завочна закончыў БДУ, факультэт журналістыкі.
Творчасць
Мікола Салаўцоў піша вершы i прозу на беларускай мове. Першы верш надрукаваў у Клімавіцкай раённай газеце «Молат» у 1955 годзе пад назвай «Беларусь — мая радзіма». Вершы яго друкаваліся ў часопісах «Работніца i сялянка», «Бярозка», «Вясёлка», у газетах «Чырвоная змена», «Магілёуская праўда» i «Магілёўскія ведамасці», у «Настаўніцкай газеце», у раённых газетах гучалі на рэспубліканскім i абласным радыё i тэлебачанні. М. Салаўцоў з'яуляецца адным з аўтараў пяці калектыўных зборнікаў беларускіх паэтаў: «Прыдняпроўе» (1958 год),, «Матчына слова» (1991 год), «Галасы прыдняпроўя» (1991 год), «Дняпроўскія хвалі» (1993 год), «Самавар у лесе» (1995 год). Усе яны выйшлі ў выдавецтве «Мастацкая літаратура» ў горадзе Мінску. У гэтым выдавецтве выдадзены два зборнікі вершаў М.Салаўцова для дзяцей: «Вавёрчын веласіпед» (1976 год) i «Чаму плуг не ржавее» (1978 год).
У 2000 годзе выйшаў зборнік вершаў пад назвай «Азбука зорнага неба». У ім змешчаны, у асноўным, вершы аб мінулым i сёняшнім нашым дні з яго роздумамі i трывогамі, з яго марамі, са шчырай заклапочаннасцю аб лепшай будучыні з яе супярэчнасцямі i з высокім рамантычна-збіральным поглядам на свет. Шмат вершаў аб каханні, аб прыродзе, аб вайне, ёсць i гумар.
Іголка
Іголка, таксама шаршатка (для грубага шыцця) — доўгі тонкі востраканечны інструмент з цвёрдага рэчыва (раней з косткі) часцей за ўсё вядомы чалавеку па швейных іголках з іголкавым вушкам для ніткі з аднаго боку. Выкарыстоўваецца для разбурэння альбо дэфармацыі аб'екта ўздзеяння з мэтай атрымання якіх-небудзь новых уласцівасцяў аб'екта альбо пераадолення яго. З прычыны нязначнай плошчы ляза іголкі сіла, прыкладзеная ўздоўж іголкі, аказваецца засяроджаная на невялікай прасторы, гэтая акалічнасць дазваляе іголкам не пашкоджваючы пратыкаюць матэрыял, цвёрдасць якога менш цвёрдасці матэрыялу, з якога зроблена сама іголка. Іголкай называюцца таксама многія іншыя прадметы, якія маюць падобную форму.
Гісторыя
Першымі прыладамі, з дапамогай якіх палотнападобныя прадметы аб'ядноўваліся ніцепадобнымі валокнамі, былі рыбіны косткі. Прадстаўнікі Індскай цывілізацыі вынайшлі касцяныя іголкі з вушкам для прадзявання ніткі. Першыя металічныя іголкі з металічнай дроту пачалі вырабляць у XVI стагоддзі.
Чальчак
Чальча́к (Lythrum) — род травяністых раслін сямейства Плакуновыя. Налічвае 26 (30 ) відаў, пашыраных па ўсім зямным шары.
Навое
Наво́е (, Новое) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана за 11 км ад Бярозы, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Чальчак
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя і шматгадовыя карэнішчавыя расліны. Лісце чаргаванае або кальчаковае. Кветкі буйныя, сабраныя кальчакамі па 1—2 у пазухах лісця ў перарывістыя гронка-коласападобныя суквецці. Плод — каробачка.
Навое
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года вёска ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні, дзейнічала кузня.
Чальчак
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 30 відаў :
Навое
Гісторыя
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 была ўстаноўлена савецкая ўлада.
Чальчак
Значэнне і выкарыстанне
Лекавыя і меданосныя расліны.
Навое
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе пад назвай Новы ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства. У 1920-я г. ў вёсцы была створана ячэйка КПЗБ.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Совінскім сельсавеце.
У 1949 годзе быў створаны калгас «Савецкая Беларусь», 25 ліпеня 1951 года ён увайшоў у склад калгаса імя Кірава (цэнтр — в. Стрыгінь). З 16 ліпеня 1954 года ў Стрыгінскім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 года ў калгасе імя Кірава.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з 2 паралельных вуліц, арыентаваных з поўначы на поўдзень, іх (з захаду на ўсход) перасякаюць альбо злучаюць некалькі правулкаў.
Мантэмале-дзі-Кунеа
Мантэмале-дзі-Кунеа (Montemale di Cuneo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 227 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 12025. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Arcangelo Michele.
Null modem
Нуль-мадэмнае злучэнне — злучэнне двух камп'ютарных прыладаў праз пратакол RS-232 без мадэму.
Першапачаткова стандарт RS-232 прызначаўся для злучэння тэлетайпа з тэлефонным мадэмам  — і ўжо праз мадэмы тэлетайпы размаўлялі адзін з адным. Таму злучэнне праз RS-232 асіметрычнае: мяркуецца, што з аднаго боку мадэм, а з іншага — крыніца/спажывец звестак. У нуль-мадэмным злучэнні лініі перадачы і прыёму злучаны скрыжавана. Нуль-мадэмнае злучэнне не стандартызавана, таму існуюць некалькі разводак.
Разводка
Найболшь складаная з разводак, з якой будзе працаваць нават ПЗ, якое спраўджвае сігнал carrier detect (наяўнасць-страта нясучай).
Без кантроля злучэння
Найпростая разнавіднасць паслядоўнага кабеля — поўная адсутнасць кантролю злучэння. TxD на адным канцы злучаецца з RxD на другім, «зямля» з «зямлёй» — усяго тры провады. Працуе з ПЗ, якое не спраўджвае працу мадэма (напрыклад, з большасцю гульняў) і з прыладамі, якім не патрэбны лініі кіравання мадэмам.
Замыканне кіруючых сігналаў на сябе
Калі ПЗ патрэбны менавіта мадэм і яно спраўджвае, ці ёсць сувязь, можна яго падмануць, замкнуўшы кіруючыя лініі на сваім порце (RTS+CTS; DTR+DSR+DCD). Праграма будзе лічыць, што злучэнне і апаратанае кіраванне струменем даных ёсць.
Гэты кабель толькі вырашае праблемы сумяшчальнасці, якасцю сувязі ён нічым не лепш папярэжняга: пры любой памылцы злучэння сувязь парвецца без бачнай прычыны.
Частковае кіраванне струменем
У гэтым кабелі лінія RTS замкнутая на свой жа CTS і злучана з чужой DCD, а DTR — з чужой DSR. З адпаведным ПЗ такі кабель дазваляе сувязь на высокіх частотах — да 115 кілабод. Але з-за нестандартнай разводкі патрабуе адмысловае ПЗ.
Поўнае кіраванне струменем
Гэты кабель таксама дазваляе высокія хуткасці; менавіта гэта разводка ўказана ў табліцы і на малюнку.
Для кіравання прыладамі Cisco існавала разводка Yost, з COM-порту на 8P8C. Яна цікава тым, што ў нуль-мадэмным кабелі (з 8P8C на 8P8C) кантакты обжымаюцца ў адваротным парадку: 1…8 на адным канцы з 8…1 на іншым. Кабелі завадской вытворчасці часта робяць не з вітой пары, а з плоскага шлейфу і гэтым адрозніваюцца ад сеткавых патч-кордаў.
Небяспека
Нуль-мадэмнае злучэнне не змяшчае гальванічнай развязкі, як напрыклад Fast Ethernet. Злучэнне камп'ютараў, паміж масамі якіх маецца рознасць патэнцыялаў, можа спаліць COM-порты ці ўсю мацярынскую плату (актуальна для часоў папулярнасці ў СССР у 80-я — 90-я, калі разеткі з зазямляючым кантактам былі рэдкасцю).
Ужыванне
У 1980-я і 1990-я гады нуль-мадэмны кабель шырока ўжываўся як танная альтэрнатыва лакальнай сетцы: сеткавыя адаптары былі дарагія, COM-порты былі ў любога камп'ютара, а набыццё ці выраб нуль-мадэмнага кабеля абыходзіўся танна. У апошняй версіі MS-DOS у камплекце была праграма ; Norton Commander мог не толькі перадаваць файлы, але і «кланаваць» сябе на іншы камп'ютар праз нуль-мадэм. Многія з DOS-гульняў таго часу (Grand Prix 2, Doom, WarCraft II, Duke Nukem 3D…) падтрымлівалі сувязь і праз COM-порты. Хуткасць — да 8 кілабайт/с — была малой нават для таго часу, але для гульняў гэта было няважна: яны першапачаткова праектаваліся пад 9600- альбо 14400-бодныя мадэмы. «Кантроллер аддаленага доступу» Windows дазваляў злучэнне праз нуль-мадэм любым з даступных сеціўных пратаколаў, таму Windows-гульням досыць было падтрымліваць IPX альбо TCP/IP. З патанненнем Ethernet знікла патрэба ва ўжыванні нуль-мадэмнай сувязі для арганізацыі лакальных сетак.
Зараз нуль-мадэмная сувязь выкарыстоўваецца для адладкі ядраў АС — з-за прастаты драйверу. Гэта здольныя рабіць KGDB для Linux, ddb для BSD і WinDbg для Windows. Да таго ж сучасныя АС збудаваны так, што графічная абалонка манапольна захоплівае экран і клавіятуру — таму, калі АС «выляціць» з аварыйным экранам, адладчык не зможа іх запатрабаваць, але застанецца магчымасць перадаць аварыйныя звесткі праз кабель.
Безманіторныя прылады (камутатары, маршрутызатары, стоечныя серверы, рознага кшталту убудавальныя кантролеры) могуць адміністравацца у тым ліку і праз RS-232. У некаторых прыладах для злучэння з камп'ютарным COM-портам патрабуецца пераўтваральнік напружанняў — выдаюцца звычайныя для электронікі ТТЛ-узроўні.
У Unix ёсць віртуальныя нуль-мадэмныя злучэнні (псеўдатэрмінал, pty), якія дазваляюць злучаць кансолі на розных камп'ютарах праз любы даступны канал сувязі. У DOSBox таксама ёсць эмуляцыя нуль-мадэмнага злучэння — для «паслядоўнай» гульні праз сеціва. Варта заўважыць, што гульня праз Интернет не заўсёды магчымая — часта сеткавыя падсістэмы старых гульняў разлічвалі на малы пінг.
Cynometra
Cynometra — род трапічных вечназялёных дрэў сямейства, шырока распаўсюджаных у многіх трапічных рэгіёнах, якія растуць у Індыі, Паўднёва-Усходняй Азіі, Усходняй Афрыцы, Лацінскай Амерыцы і ў Аўстраліі. Вечназялёныя буйныя і невялікія дрэвы. Лісце простае ці пёрыстае, эліптычнай формы. Суквецці размяшчаюцца на ствалах і галінах.
Высокае (Ельнінскі раён)
Высокае (Высо́кое) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Cynometra
Род складаецца з больш чым 80 відаў, некаторыя з іх:
Высокае (Ельнінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Сцяна плачу
Сцяна плачу (הַכֹּתֶל הַמַּעֲרָבִי, حائط البراق) — выбітнае месца, якое знаходзіцца ў Старым горадзе Іерусаліма ля падножжа заходняга боку Храмавай гары. Гэта рэшткі (485 м) старажытнай сцяны, якая атачала двор яўрэйскага Храма, і, магчыма, самае святое месца прызнанае яўрэямі за межамі Храмавай гары. Крыху больш за палову сцяны, размешчана ніжэй узроўню вуліцы і адносіцца да канца перыяду Другога Храму, па агульным меркаванні, гэтая частка была пабудавана каля 19 года да н.э. Ірадам Вялікім, але нядаўнія раскопкі сведчаць аб тым, што працы не былі завершаны да канца жыцця Ірада. Астатнія пласты былі дададзеныя пачынаючы з VII стагоддзя.
Сцяна з'яўляецца месцам яўрэйскага паломніцтва на працягу стагоддзяў; самыя раннія згадкі прывязаныя да месца ўзыходзяць да IV стагоддзя. З сярэдзіны XIX стагоддзя, розныя яўрэі спрабавалі набыць правы на сцяну ці зямлю ў непасрэднай ад яе, але ва ўсе спробы былі няўдалымі. З узнікненнем сіянісцкага руху напачатку XX стагоддзя, сцяна стала крыніцай рознагалоссяў паміж яўрэйскай суполкай і мусульманскімі рэлігійнымі лідарамі, якія былі занепакоеныя тым, што сцяна была выкарыстана для далейшых яўрэйскіх нацыяналістычных прэтэнзій да Храмавай гары і ў Іерусаліме. Успышкі гвалту ля падножжа сцяны сталі звычайнай з'явай, але ў 1930 годзе міжнародная камісія вызначыла правы мусульманаў і яўрэяў у адносінах да сцяны. Пасля араба-ізраільскай вайны 1948 года сцяна трапіла пад кантроль Іарданіі і яўрэі не мелі доступу да сцяны на працягу 19 гадоў, пакуль Ізраіль не захапіў Стары горад у 1967 годзе і праз тры дні не зруйнаваў бульдозерамі суседні стары Мараканскі квартал.
Латвійская хрысціянская акадэмія
Латвійская хрысціянская акадэмія (Latvijas Kristīgā akadēmija) — латвійская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Юрмале.
Характарыстыка
Вучэльня заснаваная 12 мая 1993 года ў мясцовасці Булдуры ў Юрмале. У акадэміі вучацца студэнты ўсіх хрысціянскіх канфесій. Заснавальнікам універсітэта з’яўляецца Скайдрытэ Гутмане. Акадэмія з’яўляецца камерцыйнай кампаніяй — таварыствам з абмежаванай адказнасцю.
Акадэмія — гэта ўстанова акадэмічнай і прафесійнай вышэйшай адукацыі і навукі, дзе абітурыенты маюць права вучыцца пасля атрымання сярэдняй адукацыі. У Акадэміі рэалізуюцца акадэмічныя і прафесійныя навучальныя праграмы. Пасля засваення навучальных праграм прысуджаецца ступень бакалаўра і магістра.
У 1997 годзе акадэмія атрымала дзяржаўную акрэдытацыю, а ў 1998 годзе адбыўся яе першы выпуск. У 2002 годзе акадэмія пачала ўзнагароджваць тытулам ганаровага доктара грамадзян Латвіі і замежнікаў. У 2003 годзе вучэльня стала членам Вялікай хартыі еўрапейскіх універсітэтаў.
Адукацыйныя праграмы:
Авута
Даўжыня ракі 47 км. Плошча вадазбору 461 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 ‰.
Агульныя звесткі
Выцякае з возера Падавута на ўскраіне Свянцянскіх град, далей цячэ па Полацкай нізіне. Упадае ў Дзісну за 3 км на паўднёвы захад ад горада Дзісна.
Даліна трапецападобная, шырыня 150—250 м. Абалона высокая, шырыня 100—150 м. Рэчышча слабазвілістае, шырыня 4—6 м у вярхоўі, 8—10 м у ніжнім цячэнні. Каля вёскі Ялоўцы на рацэ плаціна і сажалка плошчай 18,3 га.
У басейне ракі азёры Падавута, Гінькава, Вялікае Язна, Малое Язна, Стрэчна, Сяльцоўскае, Горацкае, Качанава і інш. Уздоўж ракі населеныя пункты Зялёны Лог, Чарневічы, Вугольнікі, Амбросенкі, Завуцце, Кухаронкі і інш.
Апольскае ваяводства (1975—1998)
Апольскае ваяводства (Województwo opolskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Аполе. У 1999 годзе было ўключана ў склад сучаснага Апольскага ваяводства.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Іярам
Іярам:
Пеламіды
Пеламіды (Sarda) — род рыб сямейства скумбрыевых атрада акунепадобных. 4 віды. Пашыраны ў трапічных водах усіх акіянаў; 2 віды, у тым ліку пеламіда атлантычная, або звычайная (Sarda sarda), заходзяць у воды ўмеранай зоны (трапляецца ў Чорным моры). Чародныя пелагічныя рыбы. Робяць сезонныя міграцыі.
Даўжыня да 100 (звычайна 60-65) см, маса да 7 (звычайна 3-4) кг. Знешне падобныя да тунцоў. Драпежнікі. Аб’ект промыслу.
Павярсміс
Павя́рсміс (Paversmis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Палушэ. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Гур’ева (Ельнінскі раён)
Гур’ева (Гу́рьево) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Алесь Жыгуноў
Алесь (Аляксандр Міхайлавіч) Жыгуноў (нар. года, вёска Троіца, Шклоўскі раён) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Закончыў Нова-Брашчынскую СШ (1970), працаваў загадчыкам клуба ў вёсцы Баркі. Пасля заканчэння філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1976) — настаўнік беларускай і рускай мовы і літаратуры Чарневіцкай СШ Глыбоцкага раёна. З 1980 года — карэспандэнт-арганізітар Глыбоцкага раённага радыё, з 1988 — загадчык аддзела радыёінфармацыі раённай газеты «Шлях перамогі». З 1989 года працуе ў рэдакцыі раённай газеты «Веснік Глыбоччыны» (новая назва газеты). Жыве ў Глыбокім.
Творчасць
Аўтар зборнікаў вершаў «Матчына вышыванка» (1984), «Мая Тройца» (1993).
Агнеш
Агнеш, Агнеж — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 13 км. Плошча вадазбору 48 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,6 м/км. Выцякае з возера Заляшно прыкладна за 1,4 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Гукалы. Працякае па Лучоскай нізіне. Упадае ў возера Езярышча на паўднёвым усходзе, прыкладна за 1,2 км у напрамку на поўнач ад вёскі Жукава. Рэчышча каналізаванае ад вытоку да вёскі Горкі (4,6 км) і ў нізкай плыні (на 4,1 км угару ад вусця).
Некаузскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Новы Некауз.
Геаграфія
Плошча — 1954,45 км² (9-е месца сярод раёнаў). Раён мяжуе на поўначы з Брэйтаўскім, на ўсходзе — з Рыбінскім, на поўдні — з Мышкінскім раёнамі Яраслаўскай вобласці, на захадзе — з Цвярской вобласцю.
Асноўныя рэкі — Сіць, Сутка. На ўсходзе тэрыторыя раёна выходзіць на Волгу і Рыбінскае вадасховішча.
Клыч (сяло)
Клыч — сяло ў Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Актаускай сельскай акругі. Код КАТА — 354437400.
Смалярня (Бярэзінскі раён)
Смаля́рня (, Смолярня) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Трыніці-каледж (Кембрыдж)
Трыніці-каледж (Trinity College, каледж Святой Тройцы) — адзін з 31 каледжа Кембрыджскага ўніверсітэта. Найбуйнейшы каледж універсітэта паводле агульнай колькасці студэнтаў і выкладчыкаў, але па колькасці студэнтаў трохі саступае каледжу таго ж універсітэта.
У каледжа вельмі паважная рэпутацыя, многія члены брытанскай каралеўскай сям’і з’яўляліся яго выпускнікамі: кароль Эдуард VII, кароль Георг VI, прынц Генры, герцаг Глостэрскі і Чарлз, прынц Уэльскі.
Трыніці-каледж мае вельмі моцныя акадэмічныя традыцыі, яго супрацоўнікі атрымалі 31 Нобелеўскую прэмію (з 83 прэмій, атрыманых усімі супрацоўнікамі ўніверсітэта).
Сярод яго знакамітых выпускнікоў — Фрэнсіс Бэкан, Ісак Ньютан, лорд Байран, Бертран Расел і Уладзімір Набокаў.
Гісторыя
Каледж быў заснаваны каралём Генрыхам VIII у 1546 годзе ў выніку зліцця двух каледжаў  — Майклхауса (заснаванага Херві дэ Стэнтанам у 1324 годзе), і Кінгс-хола (створанага па ўказе караля Эдуарда II у 1317 годзе і ператворанага па распараджэнні караля Эдуарда III у 1337 годзе). У той час Генрых VIII праводзіў секулярызацыю царкоўных і манастырскіх зямель. Оксфардскі і Кембрыджскі ўніверсітэты былі таксама досыць багатымі, каб стаць аб’ектамі яго праследаванняў. Кароль правёў праз парламент закон, які дазваляў яму канфіскаваць маёмасць любога каледжа.
Універсітэт скарыстаўся сваімі сувязямі з шостай жонкай караля — Кацярынай Пар. Каралева пераканала свайго мужа не закрываць іх, а стварыць новы каледж. Кароль загадаў сфарміраваць новы Трыніці-каледж на аснове некалькіх старых каледжаў і пансіёнаў.
Большасць буйных будынкаў каледжа датуюцца XVI і XVII стагоддзеамі. Томас Невіл, які стаў главой каледжа ў 1593 годзе, істотна перабудаваў старыя будынкі і пабудаваў новыя. Апрача іншага, ён павялічыў і завяршыў Вялікі двор, пабудаваў тое, што цяпер называецца Дваром Невіла паміж Вялікім дваром і ракой Кам. Двор Невіла быў завершаны ў канцы XVII стагоддзя, калі па праекце знакамітага архітэктара Крыстафера Рэна была пабудавана Бібліятэка Рэна.
Вядомыя выпускнікі
Зм таксама: Катэгорыя:Выпускнікі Трыніці-каледжа (Кембрыдж)
Ахозія
Ахозія (אחזיהו, Ахазія) — біблейскае імя, з носьбітаў якога найбольш вядомыя:
NGC 4729
NGC 4729 (іншыя абазначэнні — ESO 323-16, MCG -7-27-2, DCL 314, A 1248-40, DRCG 56-55, PGC 43591) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Орша (Цвярская вобласць)
Орша (О́рша) — пасёлак гарадскога тыпу ў Калінінскім раёне Цвярской вобласці Расіі. Мясцовыя жыхары называюць пасёлак Новая Орша. Насельніцтва — 1974 чалавекі (2021)
Размешчаны за 30 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра. На ўсход ад пасёлка — балотны масіў «Аршынскі Мох».
Іаяс
Іаяс (יוֹאָשׁ ,יְהוֹאָש «Бог мая ўцеха») — біблейскае імя, з носьбітаў якога найбольш вядомыя:
Тура (Краснаярскі край)
Тура (Тура́) — пасёлак у Краснаярскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі з асаблівым статусам Эвенкійскага раёна. Утварае сельскае паселішча пасёлак Тура як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны ў месцы ўпадзення ракі Кочачум у Ніжнюю Тунгуску.
Да 10 красавіка 2002 года была адміністрацыйным цэнтрам Ілімпійскага раёна, да 1 студзеня 2007 года была адміністрацыйным цэнтрам Эвенкійскай аўтаномнай акругі. Да 21 красавіка 2011 года мела статус пасёлка гарадскога тыпу.
Зоя Жалязоўская-Смаршчок
Зоя Жалязоўская-Смаршчок ( — ) — беларуская грамадская дзяячка. Жонка айца Аўгена Смаршчка.
Біяграфія
Нарадзілася 15 снежня 1922 года ў вёсцы Стараельня Наваградскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы. Тут яе дзед Язэп і два ягоныя браты набылі на трох 60 гектараў зямлі. Бацька Пётра Жэлязоўскі за палякамі займаў пасаду войта ў гміне, але перад прыходам саветаў яе пакінуў. Дзяўчына навучалася ў навагрудскай польскай гімназіі, а далей у савецкай сярэдняй, потым політэхнічнай школе.
Падчас Другой сусветнай вайны ў часе нямецкай акупацыі працавала тэлефаністкай. Далучылася да Саюза беларускай моладзі.
Пасля Другой сусветнай вайны апынулася ў Германіі. Добра сябравала з Людмілай Гутар, жонкай Барыса Рагулі. Вучылася ў Марбургу
Потым пераехала ў пераехала ў Бельгію і паступіла ў Лювенскі ўніверсітэт, які скончыла з дыпломам фармацэўта. У 1950 г. выйшла замуж за свайго калегу па ўніверсітэту беларуса Аўгена Смаршчка, які ў хуткім часе стаў праваслаўным святаром. Працавала ў розных бельгійскіх аптэках. Была сябрам Беларускага студэнцкага згуртавання, Саюза беларусаў Бельгіі. Ад 2002 г. дапамагала Беларускай грэка-каталіцкай парафіі ў Антверпене, пры закладаньні парафіі аказала моцную маральную падтрымку і сталася дабрадзейкай парафіі. Каштоўным для парафіяльнай бібліятэкі стаўся яе дар — некалькі скрыняў беларускіх кнігаў. Нягледзячы на паважны ўзрост, удзельнічала ў беларускім грамадскім жыцці і пікетавала беларускую амбасаду ў Бельгіі.
У 2004 годзе была адным з арганізатараў і ганаровых удзельнікаў З’езду апошняй хвалі палітычнай эміграцыі ў Антверпене, на якім прысутнічалі прадстаўнікі дыяспар Бельгіі, Галандыі, Вялікабрытаніі, Германіі, Польшчы, Чэхіі, Фінляндыі, Нарвегіі, Аўстрыі, Швецыі, запрошаныя з Беларусі каардынатар руху «Зубр» і прадстаўнік кааліцыі «Свабодная Беларусь», прадстаўнікі Еўрапарламента, журналісты, прадстаўнікі Міністэрства Юстыцыі і Камісарыята па справах уцекачоў Бельгіі.
У наступныя гады актыўна ўдзельнічала ва ўсіх мерапрыемствах, арганізаваных беларускай эміграцыяй. Напісала невялікія ўспаміны «Беларусак майго веку тут амаль няма» для кнігі «Паваенная эміграцыя» Аляксандра Адзінца.
Памерла 3 красавіка 2010 года ў Бельгіі. Пахаваная разам з мужам на мясцовых могілках у Хіверы (Hever), па вуліцы Guido Gezellestraat.
Мантэроса-Грана
Насельніцтва складае 565 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 42 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giacomo il Maggiore.
Дзёмшчына
Дзёмшчына (Дёмщино) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Павел Васільевіч Афанасьеў
Па́вел Васі́льевіч Афана́сьеў (, в. Сіста-Палкіна, Пецяргофскі павет, Санкт-Пецярбургская губерня — ) — беларускі савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, міністр сувязі БССР (1955—1980).
Біяграфія
Нарадзіўся 1 кастрычніка 1910 года ў в. Сіста-Палкіна Пецяргофскага павета Санкт-Пецярбургскай губерні (цяпер Ленінградская вобласць Расіі).
Працоўную дзейнасць пачаў у 1929 годзе манцёрам, станцыйным механікам Базавай тэлефоннай станцыі Галоўваенпорта ў г. Кранштаце.
У 1937 годзе скончыў Ленінградскі электратэхнічны інстытут сувязі. З 1937 года працаваў у Наркамаце сувязі СССР, з 1942 года — у Вялікабрытаніі, спачатку інжынер, пасля галоўны інжынер у гандлёвым прадстаўніцтве СССР па прыёмцы абсталявання сувязі. З лютага 1946 па кастрычнік 1948 года працаваў галоўным інжынерам Цэнтральнага упраўлення магістральных сувязей Мінсувязі СССР. З 1948 па 1955 год працаваў начальнікам Галоўнага упраўлення міжгародняй тэлефоннай сувязі Мінсувязі СССР.
З 11 лютага 1955 па 22 студзеня 1980 года — Міністр сувязі БССР.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1959—1975), член ЦК КПБ (1960—1966).
Памёр 13 верасня 1987 года. Пахаваны ў Мінску.
Хіетаніемі (могілкі)
Хіетаніемі (Hietaniemen hautausmaa; Sandudds begravningsplats) — дзяржаўныя могілкі ў Хельсінкі, сталіцы Фінляндыі.
Уключаюць вялікія вайсковыя могілкі з секцыяй магіл салдатаў, што загінулі ў Зімовай вайне (1939—1940), Другой сусветнай вайне (1941—1944) і Лапландскай вайне (1944—1945). У цэнтры вайсковых могілак знаходзяцца магілы невядомага салдата і маршала Карла Манергейма.
У перакладзе з фінскай мовы Хіетаніемі азначае «пясчаная каса», такую назву могілкі атрымалі з прычыны таго, што яны знаходзяцца на мысе, размешчаным у цэнтральный частцы Хельсінкі.
Могілкі з’яўляюцца папулярным турыстычным месцам, асабліва сярод фінаў, якія наведваюць магілы сваякоў, што загінулі ў войнах, або магілы знакамітых фінаў, пахаваных тут.
Чатыры іншыя могілкі непасрэдна мяжуюць з Хіетаніемі, складаючы з імі адзіны комплекс: яўрэйскія могілкі, мусульманскія могілкі, «Вялікія» праваслаўныя могілкі і Мікольскія праваслаўныя могілкі.
Орша (значэнні)
Орша:
Амасія
Асобы
Горад
Іншае
Драгініна
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Байкот Беларусі і Расіі ў 2022 годзе
Байкот тавараў, паслуг і партнёрстваў Беларусі і Расіі ў 2022 годзе спантанна ўтварыўся праз уварванне Расіі ва Украіну ў 2022 годзе падчас расійска-ўкраінскай вайны.
Байкіт
Байкіт (Байки́т) — сяло ў Эвенкійскім раёне Краснаярскага края Расіі. Утварае сельскае паселішча сяло Байкіт як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчана на правым беразе ракі Падкаменная Тунгуска, за 350 км на паўднёвы захад ад адміністрацыйнага цэнтра раёна — пасёлка Туры. Заснаваны ў 1927 годзе па распараджэнні Камітэта садзейнічання народам Поўначы. Насельніцтва — 3293 жых. (2017).
Перасудавічы
Перасу́давічы (, Пересудовичи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана за 18 км ад Бярозы, за 24 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Высокаўскім сельсавеце.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Ад рук акупантаў загінулі 3 жыхары вёскі. 22 верасня 1943 года пры выкананні баявога задання кінуўся з мінай пад варожы цягнік ураджэнец вёскі А. В. Васілеўскі, партызан атрада імя Калініна; яго імем названа вуліца.
16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Перасудавіцкі (адначасова цэнтр перанесены ў Перасудавічы). Паводле перапісу 1959 года сяло. 21 лістапада 1977 года Перасудавіцкі с/с перайменаваны ў Высокаўскі, цэнтр перанесены ў в. Высокае. У 1980-я гады ў саўгасе «Белаазёрскі». З 26 лютага 2002 года вёска ў складзе Стрыгінскага сельсавета.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на поўдзень, да яе ў паўднёвай частцы з усходняга боку прымыкае яшчэ адна вуліца, арыентаваная з захаду на паўночны ўсход, да якой прылягаюць некалькі адасобленых участкаў забудовы.
Севера-Енісейскі
Севера-Енісейскі (Северо-Енисейский) — гарадскі пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Севера-Енісейскага раёна Краснаярскага края Расіі. Насельніцтва — 6747 чал. (2017). Аэрапорт.
Яўген Міхайлавіч Крупенька
Яўген Міхайлавіч Крупенька (, вёска Саськаўка,  — ) — беларускі паэт, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Пасля заканчэння Фашчаўскай СШ працаваў літсупрацоўнікам у рэдакцыі Шклоўскай раённай газеты «Чырвоны барацьбіт» (1954—1955). Служыў у Савецкай Арміі (1955—1958). З 1958 — літсупрацоўнік газеты «За вяртанне на Радзіму» (цяпер «Голас Радзімы»), з 1959 — часопіса «Блакнот агітатара», з 1961 — загадчык аддзела часопіса «Бярозка». У 1970 годзе закончыў Літаратурны інстытут імя М. Горкага ў Маскве. Пасля заканчэння інстытута — супрацоўнік газеты «Чырвоная змена». Член СП РБ з 1980 года.
Творчасць
Першыя вершы ў рэспубліканскім друку апублікаваў у 1956 (газета «Чырвоная змена»). Аўтар зборнікаў вершаў «Салаўі» (1969), «Нядзеля» (1972), «Бусліны човен» (1975), «Слон пад мікраскопам» (1978), «Стрэчанне» (1981), «Юбілейныя бліны» (1984), «Карэнні» (1986) і шэрага іншых. Перакладаў на беларускую мову творы грузінскіх і рускіх паэтаў. Выступаў з літаратурна-крытычнымі артыкуламі і рэцэнзіямі.
Баграт Васілевіч Шынкуба
Вядомы як гісторык і лінгвіст, даследчык абхаза-адыгскіх моў і гісторыі абхаза-адыгскіх народаў.
Біяграфія
Друкаваўся з 1935 года. Скончыў у 1939 годзе Сухумскі педагагічны інстытут.
У 1945—1953 гадах працаваў у Абхазскім інстытуце мовы, літаратуры і гісторыі.З 1946 года член КПСС. Паводле слоў Д. І. Паціяшвілі, у 1947 годзе Шынкуба звярнуўся з лістом «у Крэмль, запатрабаваўшы ад Сталіна і Берыі аддзялення Абхазіі ад Грузіі і надання ёй статусу незалежнай рэспублікі».
З 1958 года кандыдат у члены ЦК КП Грузіі У 1958—1978 гадах старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета Абхазіі. З 1976 года член Рэвізійнай камісіі КП Грузіі. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 5-га склікання.
Творчасць
Аўтар раманаў у вершах «Мае землякі» (1950) пра паспяваеннае жыццё вёскі і «Песня пра скалу» (1965) пра рэвалюцыю 1905—1907 у Абхазіі, гістарычнага рамана «Апошні з пайшоўшых» (1974), аповесці «Чанта прыехаў» (1968), паэм «Меч» (1943), «Чалавек на скале» (1964). Выдаў паэтычныя зборнікі «Першыя песні» (1938), «Вершы і паэмы» (1956), «Лета» (1962) і інш.
Пераклаў на абхазскую мову верш Я. Купалы «А хто там ідзе?».
Пераклады
На беларускую мову асобныя яго вершы пераклаў Р. Барадулін.
Пажамішкіс
Пажамі́шкіс (Pažemiškis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 60 чал. (2001 г.).
Эдвард Ян Ромер
Эдвард Ян Ромер ( — ) — грамадcкі дзеяч, літаратар, перакладчык i мастак. Бацька Альфрэда Ізідора і Эдварда Матэя Ромераў.
Біяграфія
З шляхецкага роду Ромераў, сын Міхала Юзафа Ромера (1778—1853) і Рахелі з дэ Раесаў (Rachela de Raës; 1783—1855). Вучыўся ў Віленскім універсітэце (1823—1828), жывапісу — у Я. Рустэма. Падчас паўстання 1830—1831 сябар Віленскага цэнтральнага паўстанцкага камітэта.
У 1833 г. паўгода правёў у турме па справе эмісара Юзафа Заліўскага, які ў тым годзе спрабаваў выклікаць новае паўстанне, прайшоўшы з атрадам з Галіцыі да Каралеўства Польскага. У 1834 усталяваў сувязь з Літоўскім камітэтам (Вільня), таксама падтрымліваў адносіны з эмігранцкім лагерам польскага «караля дэ-факта» А. Ю. Чартарыйскага.
Пасля вяртання ў Вільню быў пад наглядам паліцыі. Быў сябрам Музея старажытнасцей i Віленскай археалагічнай камісіі (з 1855), дырэктарам 2-га аддзела Таварыства дабрачыннасці (з 1855), сябар шэрагу іншых таварыстваў. Падчас паўстання 1863—1864 пад хатнім арыштам. Пазней працаваў у Таварыстве дабрачыннасці, сябар праўлення Зямельнага банка. Аўтар эпіграм на знакамітых сучаснікаў, перакла́даў, партрэтаў сына Альфрэда Ізідора i іншых членаў сваёй сям’і.
Пахаваны разам з другой жонкай Соф’яй у сямейнай капліцы Ромераў у касцёле Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Троках.