cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дэмакратычная Рэспубліка Конга
Знешні гандаль
Экспарт (6,1 млрд даляраў у 2007) - алмазы, золата, медзь, кобальт, лесаматэрыялы, сырая нафта, кавы.
Асноўныя пакупнікі экспарту (у 2008): Кітай 47,3%, Бельгія 15,4%, Фінляндыя 9,6%, ЗША 8,1%, Замбія 4,4%.
Імпарт (5,2 млрд дал у 2007) - прадукты харчавання, машынабудаўнічая прадукцыя, транспартныя сродкі, паліва.
Асноўныя пастаўшчыкі імпарту (у 2008) - ПАР 28,4%, Бельгія 9,9%, Замбія 7,1%, Кітай 5,9%, Кенія 5%.
Знешні доўг - 10 млрд долараў (у 2007 годзе).
Найбуйнейшыя спажыўцы сельскагаспадарчай і прамысловай прадукцыі ДРК — ЗША, Вялікабрытанія, Бельгія, Нідэрланды і іншыя краіны ЕС.
Адміністрацыйны падзел
Паводле Канстытуцыі 2006 года Дэмакратычная Рэспубліка Конга падзяляецца на 26 правінцый.
Урад
Пасля чатырохгадовага пераходнага перыяду паміж двума канстытуцыямі былі створаны новыя палітычныя інстытуты на розных узроўнях ўсіх галін улады, быў прыняты новы адміністрацыйны падзел, і палітычная сістэма ДРК прыняла ўстойлівы выгляд прэзідэнцкай дэмакратычнай рэспублікі. Згодна з палажэннямі пераходнай канстытуцыі 2003 г., быў створаны заканадаўчы орган, які складаецца з двух палат - Сената і Нацыянальнага сходу. Сенат, апроч іншага, быў адказны за распрацоўку новай канстытуцыі. Выканаўчая ўлада была ўскладзена на кабінет міністраў з 60 членаў, які ўзначальвае прэзідэнт і чатыры віцэ - прэзідэнты. Прэзідэнт атрымаў паўнамоцтвы вярхоўнага галоўнакамандуючага ўзброенымі сіламі. Пераходная канстытуцыя таксама ўстанавіла адносна незалежную судовую сістэму на чале з Вярхоўным судом, якія маюць права на тлумачэнне канстытуцыі.
Канстытуцыя 2006 г., таксама вядомая як канстытуцыя Трэцяй рэспублікі, ўступіла ў сілу ў лютым 2006. Яна дзейнічала адначасова з пераходнай канстытуцыяй аж да ўступлення ў пасаду службовых асоб, абраных на ліпеньскіх выбарах 2006. Па новай канстытуцыі, парламент ДРК застаўся двухпалатным: Сенат з 108 членаў, якія выбіраюцца на пяць гадоў рэгіянальнымі парламентамі, і Нацыянальны сход з 500 дэпутатаў, якія выбіраюцца на пяць гадоў насельніцтвам. Выканаўчая ўлада была падзелена паміж прэзідэнтам і ўрадам, узначаленым прэм'ер-міністрам з партыі, якая мае большасць у Нацыянальным сходзе. Урад стаў адказна перад парламентам, а прэзідэнт стаў выбірацца на пяць гадоў з магчымасцю другога тэрміну запар.
Новая канстытуцыя таксама прадаставіла новыя паўнамоцтвы рэгіёнам. Заканадаўчыя органы ў правінцыях атрымалі права абіраць губернатараў - кіраўнікоў рэгіянальных урадаў. Таксама, па новай канстытуцыі, Вярхоўны суд быў падзелены на тры новыя інстытуты. Прэрагатыва тлумачэння канстытуцыі перайшла да Канстытуцыйнага суду.
Па выніках выбараў 30 ліпеня 2006 найбольшая колькасць месцаў у Нацыянальнай асамблеі (111 з 500) у партыі прэзідэнта Жазефа Кабілы (Народная партыя за перабудову і дэмакратыю, PPRD). Усяго ў асамблеі прадстаўленыя 69 палітычных партый, а таксама некалькі дзясяткаў беспартыйных дэпутатаў.
Па выніках выбараў у Сенат 19 студзені 2007 г. прэзідэнцкая партыя атрымала 22 месцы, 7 партый - ад 14 да 2 месцаў, 18 партый - па 1 месцы, таксама ў Сенат прайшлі 26 беспартыйных.
Адукацыя
Колькасць вучняў у школах ўсталёўваецца паводле фармальнай рэгістрацыяй і не заўсёды адпавядае рэальнай наведвальнасці. У 2000 годзе 65 % дзяцей ва ўзросце ад 10 да 14 гадоў наведвалі школу. У выніку шасцігадовай грамадзянскай вайны больш за 5,2 мільёна дзяцей не атрымалі адукацыі.
Кірыл Уладзіміравіч Казакоў
Біяграфія
Нарадзіўся 23 жніўня 1979 года ў горадзе Магілёў.
Скончыў гістарычны факультэт Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Кулешова (1997—2003 гады), а таксама прайшоў прафесійную перападрыхтоўку ў Інстытуце дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Міжнародныя адносіны» (2008—2010).
У час вучобы ў МДУ імя Куляшова працаваў у тэлерадыёкампаніі «Магілёў» рэпарцёрам (1998—2001 гады). У 2001 годзе становіцца спецыяльным карэспандэнтам Белтэлерадыёкампаніі па Магілёўскай вобласці.
У 2002 годзе пераехаў у Мінск і працаваў у Белтэлерадыёкампаніі ў праграме «Зона Х» рэпарцёрам. У 2003 узначаліў аддзел крымінальных навін Агенцтва тэленавін Першага нацыянальнага телеканала і стаў вядучым праграмы «Зона Х». Пад кіраўніцтвам Кірыла Казакова праграма стала набірать папулярнасць, і пасля стала самай рэйтынгавай праграмай на беларускім тэлебачанні (у 2003 аўдыторыя склала 209 тысяч чалавек). У ранішніх эфірах пад кіраўніцтвам Казакова з’явілася рубрыка, дзе ў рэжыме рэальнага часу транслявалася дарожнае становішча ў горадзе — перадача стала выходзіць у прамым эфіры. У гэты ж час стварае шэраг аўтарскіх спецыяльных рэпартажаў, журналісцкіх расследаванняў і дакументальных фільмаў.
У 2011 годзе ўзначаліў спадарожнікавы телеканал «Беларусь-ТБ», які ўваходзіць у склад Белтэлерадыёкампаніі.
У 2012 вярнуўся ў Агенцтва тэленавін БТРК у якасці галоўнага дырэктара структуры. Пад яго кіраўніцтвам у Агенцтве тэленавін працавала больш за 10 аддзелаў, журналісты АТН стваралі кантэнт для тэлеканалаў «Беларусь 1», «Беларусь 2», «Беларусь 3» і «Беларусь 24». У 2015 годзе стаў генеральным прадзюсарам Белтэлерадыёкампаніі. Потым — намеснікам генеральнага дырэктара Сталічнага тэлебачання.
Са студзеня 2021 да лютага 2022 года займаў пасаду генеральнага дырэктара ЗАТ «Сталічнае тэлебачанне».
Работы
Аўтарскія фільмы:
Жамыслаўская ГЭС
Жэмыслаўская ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя ў Жамыслаўлі Гродзенскай вобласці, размешчаная на рацэ Гаўя. Пабудаваная ў 1953. Адноўленая (1994), вызначаная магутнасць 200 КВт. Работы выконвала ТАА «Малая энергетыка».
Паўночны саюз рускіх рабочых
Паўночны саюз рускіх рабочых або Паўночна-рускі рабочы саюз — адна з першых рабочых арганізацый Расійскай імперыі.
Саюз быў заснаваны ў 1878 годзе, арганізатарамі выступілі народнікі Віктар Абнорскі і Сцяпан Халтурын. Саюз меў аддзяленні ў рабочых раёнах Санкт-Пецярбургу, на чале кожнага з іх стаяў мясцовы камітэт, прадстаўнік якога ўваходзіў у цэнтральны гурток, які ў сваю чаргу кіраваў дзейнасцю ўсяго саюза. На ўстаноўчым сходзе арганізацыі была прынята праграма, якая адчула ўплыў Эйзенахскай праграмы германскай сацыял-дэмакратыі і ідэй Першага інтэрнацыяналу. У праграме ўпершыню было пастаўлена пытанне аб стварэнні агульнарускай арганізацыі працоўных.
Сябры арганізацыі вялі рэвалюцыйную прапаганду на прадпрыемствах Пецярбурга, удзельнічалі ў стачках і кіравалі імі, падтрымлівалі стачачнікаў грашовымі сродкамі, выпускалі пракламацыі. Яго кіраўнікі ўсталявалі сувязі з працоўнымі Масквы, Каломны, Растова-на-Доне. У 1879 годзе ў рабочых гуртках Варшавы і Кракава вывучалася праграма саюза. У лютым 1880 у Пецярбургу саюз выдаў першую нелегальную газету «Рабочая зара». Пасля выхаду 1-га нумара друкарня была разгромлена ў сакавіку таго ж года. Неўзабаве з-за арышту найвядомых чальцоў «Саюза» ён спыніў дзейнасць.
Адам Ваньковіч (1827—1895)
Адам Ваньковіч (1827, Сляпянка, Мінскі павет, Мінская губерня —, Мікелеўшчына, Сакольскі павет, Гродзенская губерня) — арыстакрат, удзельнік паўстання 1863 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Сляпянцы. Ахрышчаны 25 кастрычніка 1827 года ў Пінскім касцёле.
Паходзіў са шляхецкага роду Ваньковічаў, старэйшы сын мастака Валенція Ваньковіча і Анэлі Растоцкай. Брат Казіміра, Яна Эдварда і Алены. Каталік паводле веравызнання. Памешчык Мінскага павета, уласнік маёнткаў Сляпянка і Дуды. Да яго перайшла каштоўная мастацкая калекцыя бацькі, якая захоўвалася ў Малой Сляпянцы.
Спачатку Адам Ваньковіч вучыўся ў Мінскай гімназіі, куды паступіў у жніўні 1839 годзе. 16 жніўня 1843 года паступіў у Кандуктарскую роту Галоўнага інжынернага вучылішча (у будучыні Мікалаеўскага). 13 чэрвеня 1848 года атрымаў чын прапаршчыка інжынерных войскаў. 25 чэрвеня 1849 года Ваньковіч быў пераведзены ў 2-гі рэзервовы сапёрны батальён, а 11 ліпеня 1851 года атрымаў чын падпаручніка. 14 красавіка 1854 года ён становіцца паручнікам і з-за хваробы выходзіць у адстаўку. У 1859 годзе Ваньковіч становіцца старшынёй Мінскага, 24 мая 1860 года яго зацвярджаюць Мінскім сумленным суддзёй, а з 1861 года ён працуе ў Мінскай губернскай установе па сялянскіх справах, за што 17 красавіка 1861 года быў узнагароджаны срэбным медалём на Аляксандраўскай стужцы.
У паўстанні 1863 года Ваньковіч уваходзіў у склад мінскай паўстанцкай арганізацыі, займаючы пасаду мінскага камісара, з’яўляючыся адным з кіраўнікоў паўстанцаў па Мінскім павеце. Аднак з цягам часу ён выйшаў са складу арганізацыі. Нягледзячы на гэта, Ваньковіч быў арыштаваны і ўтрымліваўся ў Мінскай турме. Па канфірмацыі камандуючага войскамі Віленскай вайсковай акругі за прыналежнасць да паўстанцкай арганізацыі яго пазбавілі правоў стану і пакаралі ссылкай у аддаленыя раёны Сібіры. 2 красавіка 1864 года быў накладзены секвестр на маёнтак Малая Сляпянка, а ягоная рухомая маёмасць была ацэнена ў 83 рублі. У далейшым маёнтак і мастацкая калекцыя былі канфіскаваныя.
Ссылку Ваньковіч адбываў без сям’і. Жонка з дзецьмі перабраліся з Мінска ў свой маёнтак Мікелеўшчына Сакольскага павета Гродзенскай губерні. З 24 мая 1870 года Ваньковіч жыў у Казані, дзе з кастрычніка 1870 года месцам ягонага жыхарства быў дом Марусава на Рыбнарадскай вуліцы. У Казань ён прыбыў з Табольскай губерні праз Астрахань.
На радзіму Ваньковіч вярнуўся ў 1871 годзе. У 1875 годзе жыў у маёнтку Галынка Аўгустоўскага павета Сувалкаўскай губерні, з 1876 года перабраўся на сталае жыхарства да сваёй сям’і ў Мікелеўшчыну, дзе і памёр.
Сям’я
У 1854 годзе Адам Ваньковіч ажаніўся, ягонай абранніцай стала Амелія Клячкоўская, з якой ён меў шэсць сыноў:
HMS C27
HMS C27 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 22 красавіка 1909 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 14 жніўня 1909 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў, дзе была ўключана ў Сёмую падводную флатылію.
20 ліпеня 1915 года падчас супольнай аперацыі з траўлерам Princess Louise ў ўзбярэжжа Шатландыі, між Аркнейскімі і Шэтландскімі астравамі здолела патапіць германскую падводную лодку SM U-23.
5 сакавіка 1918 года была затоплена сваім экіпажам у Хельсінкі, пасля высадкі германскіх войскаў у Фінляндыі
Улацлаўскі павет
Улацлаўскі павет (Powiat włocławski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Куяўска-Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Улацлавак. Займае плошчу 1472,34 км². Насельніцтва павета складае 86,6 тыс. чалавек.
NGC 2939
NGC 2939 (іншыя абазначэнні — UGC 5134, MCG 2-25-11, ZWG 63.22, IRAS09354+0945, PGC 27451) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уолес і Громіт: Праклён труса-пярэваратня
«Уолес і Громіт: Праклён труса-пярэваратня» (Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit) — англійскі анімацыйны фільм студый «Aardman Animations» і «DreamWorks Animation» 2005 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2006) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Набліжаецца штогадовы конкурс гіганцкай гародніны, і «гароднінаманія» ахоплівае ўсіх суседзяў Уолеса і Громіта. Прадпрыемлівыя браты вырашылі зарабіць грошай на барацьбе з грызунамі, скарыстаўшыся сваёй вынаходкай «Анты-Песта».
Але знянацку вялізная таямнічая жывёла пачала тэрарызаваць акругу знішчаючы гародніну, якая магла прэтэндаваць на галоўны прыз конкурсу. У роспачы, спрабуючы выратаваць мерапрыемства, яго арганізатар лэдзі Тотынгтан абяцае царскія ўшанаванні таму, хто зловіць звера і выратуе свята.
Дзідзье Дэшам
Дзідзье Дэшам (Didier Deschamps; нар., , Францыя) — французскі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Чэмпіён свету 1998 у складзе нацыянальнай зборнай Францыі. У цяперашні час з’яўляецца галоўным трэнерам нацыянальнай зборнай Францыі.
Акт аб дэмакратыі, правах чалавека і суверэнітэце Беларусі (2020)
Закон, які быў прадстаўлены дэпутатам ад штата Нью-Джэрсі Крысам Смітам, быў прыняты Палатай прадстаўнікоў ЗША, Сенатам — 21 снежня. Прэзідэнт ЗША Д. Трамп падпісаў закон 28 снежня 2020 года.
Закон заклікае да правядзення ў краіне новых прэзідэнцкіх выбараў, якія адпавядаюць стандартам АБСЕ, і да неадкладнана вызвалення ўсіх палітычных зняволеных у Беларусі. Акрамя іншага, ЗША адмаўляюцца прызнаць любую інтэграцыю Беларусі ў так званую «Саюзную дзяржаву» разам з Расіяй і пад яе кантролем.
Бельскі раён (Расія)
Бельскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым захадзе Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Белы.
Геаграфія
Плошча раёна — 2135 км². Асноўныя рэкі — Обша, Нача.
Гісторыя
Раён утвораны пры расфармаванні Бельскага павета Смаленскай губерні ў 1929 годзе. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Вялікалуцкай вобласці, у 1957 годзе зноў адышоў да Калінінскай вобласці. У 1963—1965 гадах яго тэрыторыя ўваходзіла ў Нялідаўскі раён, а ў 1965 годзе Бельскі раён быў адноўлены.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 7,3 тыс. чалавек, у тым ліку ў гарадскіх умовах жывуць каля 4,0 тыс. Усяго налічваецца 160 населеных пунктаў.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У склад раёна ўваходзяць 1 гарадское і 6 сельскіх паселішчаў:
Гарадскія паселішчы: Сельскія паселішчы:
Музычны прадзюсар
У індустрыі гуказапісу існуе два выгляду прадзюсараў: выканаўчы прадзюсар і музычны прадзюсар. Выканаўчы прадзюсар адказвае за фінансаванне праекта, у той час як музычны прадзюсар адказвае за стварэнне музыкі.
Часам музычнага прадзюсара блытаюць з музычным мэнэджэрам.
Яшчэ часта (асабліва на пост-савецкай прасторы) музычнага прадзюсара блытаюць з інвестарам або спонсарам, што таксама з'яўляецца памылковым меркаваннем. Музычны прадзюсар (англ. producer – музычны вытворца, вытворца) – спецыяліст, які адказвае ў першую чаргу за вытворчасць музычнага матэрыялу, другараднай задачай музычнага прадзюсара з'яўляецца кіраўніцтва музычным праектам (адміністрацыйныя функцыі).
Службовыя абавязкі
Музычны прадзюсар можа працаваць як з праектам у цэлым, так і над асобна ўзятымі яго альбомамі, песнямі, кліпамі, і/ці канцэртнымі выступленнямі.
Першапачаткова ў падпарадкаванні музычнага прадзюсара знаходзіцца кантроль над працэсам запісу музыкі, вызначэнне стылю рэпертуару, адбор і адабрэнне вершаў, музыкі і аранжыровак. Але акрамя гэтага ён можа весці адбор сцэнарыяў для кліпаў або канцэртнага выступу. Таксама музычны прадзюсар можа вызначаць і агульную лінію паводзін праекта, весці распрацоўку іміджу і развіцця створанага публічнага ладу.
Музычны прадзюсар абавязаны кантраляваць працэс напісання і запісы песень, радзей — здымак кліпаў, яшчэ радзей — арганізацыю канцэртных выступленняў праекта.
Музычны прадзюсар падбірае тэхнічны персанал для праекта — музыкаў-акампаніятараў, гукааператараў, гукаінжынер, асістэнтаў, мантажораў.
Працу, выкананую музычным прадзюсарам, можна параўнаць з працай, выкананай мастацкім кіраўніком. Аднак, у адрозненне ад мастацкага кіраўніка, у абавязкі музычнага прадзюсара часцяком ўваходзіць не толькі «кіраўніцтва» творчай часткай працы праекта, але і арганізацыя і кантроль матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння гэтых работ.
Пецяргоф
Пецяргоф (Петергоф) ад (Peterhof)  — унутрыгарадское муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Петрадварцовага раёна горада федэральнага значэння Санкт-Пецярбурга. Размешчаны на паўднёвым беразе Фінскага заліва на захад ад Санкт-Пецярбурга, за 29 км па чыгунцы. Буйны турыстычны, навуковы і навучальны цэнтр (Петрадварцовы вучэбна-навуковы комплекс СПБДУ, ваенныя вышэйшыя і сярэднія навучальныя ўстановы, гімназіі).
На тэрыторыі муніцыпальнага ўтварэння «Горад Пецяргоф» размешчаны чыгуначная станцыя «Новы Пецяргоф» і тры чыгуначныя прыпыначныя пункты, якія з’яўляюцца часткай інфраструктуры Балтыйскай лініі Акцябрскай чыгункі і абсталяваны двума платформамі прыгарадных зносін. Назвы гэтых пунктаў у парадку іх аддаленасці ад Балтыйскага вакзала: «Чырвоныя Зоры», «Стары Пецяргоф», «Універсітэт». На тэрыторыі муніцыпальнага ўтварэння таксама знаходзіцца прыстань (прычал на Фінскім заліве).
Пецяргоф заснаваны ў 1710 годзе як імператарская загарадная рэзідэнцыя, статус горада — з 1762 года. У горадзе знаходзіцца помнік сусветнай архітэктуры і палацава-паркавага мастацтва XVIII—XIX стагоддзяў музей-запаведнік «Пецяргоф». Навукаград з 2005 года.
Сцяг Канектыкута
Сцяг Канэктыкута (Flag of Connecticut) - адзін іх дзяржаўных сімвалаў амерыканскага штата Канектыкут.
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру, у цэнтры якога размешчаны белы барочны шчыт. На шчыце намаляваныя тры вінаградныя лазы, з кожнай з якіх звісае па тры гронкі вінаграду. Пад шчытом знаходзіцца бела-залатая стужка з надпісам: Qui transtulit sustinet(з Той, хто пасадзіў нас, будзе клапаціцца пра нас - дэвіз штата).
У аснову сцяга пакладзена пячатка калоніі Сейбрук, распрацаваная у 1639 годзе. На пячатцы былі намаляваныя 15 вінаградных лоз і, у верхнім левым куце, рука, якая трымае скрутак з надпісам Sustinet qui transtulit. У 1644 годзе калонія Сейбрук улілася ў склад калоніі Канэктыкут, таксама да апошняй перайшла пячатка Сейбрука. 25 кастрычніка 1711 года губернатар і заканадаўчы орган калоніі мадыфікавалі пячатку. Колькасць вінаградных лоз паменшылі да трох, якія сталі сімвалізаваць тры самыя старыя селішча - Віндзар, Вэзэрсфайлд і Хартфард (па іншай версіі тры калоніі - Канэктыкут, Сейбрук і Нью-Хейвен, зліўшыся ў адну калонію Канэктыкут) і памянялі фармулёўку і размяшчэнне дэвізу.
Сцяг Каліфорніі
Сцяг Каліфорніі (Flag of California) — адзін з сімвалаў амерыканскага штата Каліфорнія. Правобразам сцяга паслужыў «Мядзведжы Сцяг», які выкарыстоўваўся ў 1846 годзе Каліфарнійскай рэспублікай, таксама званай Рэспублікай Мядзведжага Сцяга. Мянушка «Мядзведжы сцяг» распаўсюджваецца і на цяпер існуючы сцяг.
Сцяг быў прыняты рашэннем заканадаўчага сходу штата і падпісаны губернатарам Хірамам Джонсанам 3 лютага 1911 года.
Апісанне сцяга
Сцяг (узору 1911) уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча белага колеру, унізе паласа чырвонага колеру шырынёй 1/6 ад шырыні сцяга. У крыжы размешчана чырвоная зорка, над чырвонай паласой надпіс CALIFORNIA REPUBLIC (з Каліфарнійская рэспубліка). У цэнтры белага поля малюнак ідучага да дрэўка па зялёным лужку мядзведзя грызлі. Мядзведзь малюецца карычневым колерам і даўжынёй 1/3 ад даўжыні сцяга. Стаўленне шырыні сцяга да яго даўжыні 2:3.
У 1953 годзе быў падпісаны новы закон аб сцягу, які змяніў некаторыя прапорцыі. Даўжыня мядзведзя - 2/3 шырыні сцяга, вышыня мядзведзя да яго даўжыні 1:2.
Мядзведзь, што намаляваны на сцягу, быў змаляваны з мядзведзя па мянушцы Манарх, злоўленага газетным рэпарцёрам Аленам Кэлі. Пасля мядзведзь быў перамешчаны ў Вудвардс Гардэнс у Сан-Францыска. Пасля смерці мядзведзя ў 1911 годзе, зробленае з яго пудзіла было выстаўлена ў Каліфарнійскай Акадэміі Навук у Golden Gate Park.
«Сцяг самотнай зоркі»
У 1836 годзе Хуан Альварада і Айзек Грэм паднялі паўстанне супраць мексіканскага праўлення. Захапіўшы Мантэрэй, паўсталыя абвясцілі Каліфорнію «Свабоднай незалежнай дзяржавай». Хоць паўстанне было асуджана на правал, гэты сцяг паслужыў правобразам для першапачатковага «Мядзведжага сцяга». «Сцяг самотнай зоркі» ўяўляў сабой белае палотнішча з чырвонай зоркай у цэнтры.
«Мядзведжы сцяг»
Першы «Мядзведжы сцяг» быў прыдуманы Уільямам Л. Тодам, пляменнікам Мэры Тод — жонкі Абрахама Лінкальна. Згодна з кнігай Flags Over California (Сцягі Каліфорніі), выдадзенай Каліфарнійскім ваенным дэпартаментам, зорка на сцягу ўзята з «Сцяга самотнай зоркі». Уільям Тод у 1878 годзе у лісце ў Los Angeles Express пісаў, што зорка, намаляваная сокам ажыны, зробленая ў памяць аб каліфарнійскім «Сцягу самотнай зоркі». Выява мядзведзя сімвалізуе сілу і ўпарты рух Супраціву.
Мядзведжы сцяг, перададзены маладому Мантгомеры, адбыў з караблём ВМФ ЗША «Портсмут» на ўсходняе ўзбярэжжа ЗША ў 1848 годзе. У 1855 годзе гэты сцяг быў вернуты ў Каліфорнію і ўручаны двум сенатарам Каліфорніі, якія 8 верасня 1855 года ахвяравалі сцяг «Таварыству Каліфарнійскіх першапраходцаў» (Society of California Pioneers) у Сан-Францыска. 18 красавіка 1906 года сцяг, які захоўваўся ў будынку грамадства, згарэў у пажары пасля землетрасення ў Сан-Францыска. Сёння дакладная копія дэманструецца ў ваенным гарнізоне Саномы (Sonoma Barracks). Таксама ў Саноме на плошчы, дзе ўпершыню быў узняты «Мядзведжы сцяг», устаноўлены помнік у гонар гэтай падзеі.
Анціфарава (Руднянскі раён)
Анціфарава (Анцифорово) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 7 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 28 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 3 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Студзянец. За 6 км на паўночны захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Пасялковая на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Шчаслівыя ногі
«Шчаслівыя ногі» (Happy Feet) — аўстралійскі анімацыйны фільм студый «Village Roadshow Pictures» і «Warner Brothers» 2006 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2007) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
У музычным свеце імператарскіх пінгвінаў, якія знаходзяць сабе пару дзякуючы спяванню, нараджаецца пінгвінёнак па імі Мамбл, які не можа выдаць ніводнай ноты. Затое можа танцаваць тую яшчэ чачотку.
Яго бацькі, Норма Джын і Мэмфіс, у роспачы, але спадзяюцца, што іх малы, пазбаўлены музычнага слыху, перарасце сваё недарэчнае танцавальнае захапленне. Аднак спрабуючы праспяваць хоць нейкую мелодыю, ён не можа перастаць адбіваць чачотку.
Роза Лімская
Ісабэ́ль Фло́рэс-дэ-Алі́ва (ісп.: Isabel Flores de Oliva) (Ліма, Перу, 20 красавіка 1586 — 24 жніўня 1617), больш вядомая як Свята́я Ро́за Лі́мская (ісп.: Santa Rosa de Lima), — перуанская каталіцкая святая. Кананізаваная папам Кліментам Х у 1671. Першая святая "Новага Свету", патронка Лімы і Перу (з 1669), "Новага Свету" і Філіпінаў (з 1670).
Старая Вадва
Стара́я Вадва́ (, Старая Водва) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 22 кіламетры на паўднёвы захад ад горада Шклоў, за 27 кіламетраў ад Магілёва, за 7 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Латва, на рацэ Лахва.
Гісторыя
У 1744 годзе згадваецца Малая Вадва ў складзе маёнтка Бракава ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Навасёлкаўская ГЭС
Навасёлкаўская ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя на ўскраіне Наваельні Гродзенскай вобласці, размешчаная на Наваельнянскім вадасховішчы на рацэ Моўчадзь. Вызначаная магутнасць 200 кВт.
Для пераводу Навасёлкаўскай ГЭС ў аўтаматызаваны рэжым неабходна замяніць кандэнсатарныя батарэі з намінальным напружаннем 400 В на 630 В, усталяваць АВР і змяніць састарэўшыя масленыя выключальнікі вакуумнымі на РП-10 кВ «Навасёлкі», да якога падключана ГЭС, каб абараніць ад пашкоджанняў генератары і турбіны пры знікненні напружання на ГЭС і неспрацоўванні абечкаў накіравальнага апарата, неабходна прадугледзіць неадкладнае аўтаматычнае закрыццё шахт турбін затворамі, вырабіць і ўсталяваць аўтаматычныя тормазы для спынення генератараў у аварыйных рэжымах, усталяваць датчыкі ціску на смеццеўтрымальных сетках, для кантролю іх забруджвання ўсталяваць датчыкі ўзроўню вады, кантролю нагрэву кантактных злучэнняў на аўтаматах і кантактарах уводаў, кантролю нагрэву падшыпнікаў генератараў, кантролю біцця валаў генератараў і турбін. Падобныя патрэбы склалася і на іншых ГЭС у Беларусі.
Ян Неруда
Ян Непамук Не́руда (Jan Nepomuk Neruda;  — ) — чэшскі пісьменнік, паэт і журналіст, найбуйнейшы ў Чэхіі прадстаўнік крытычнага рэалізму.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1834 годзе ў Празе ў сям’і гандляра. Вывучаў права і філасофію ў Карлавым універсітэце ў Празе. Пасля вучобы працаваў выкладчыкам, а ў 1860 годзе стаў журналістам мясцовай газеты. Неруда падтрымліваў блізкія адносіны з пісьменніцай Каралінай Светлай, але так ніколі і ажаніўся.
Ян Неруда памёр 22 жніўня 1891 года і быў пахаваны на Вышаградскіх могілках у Празе. Яго імем названа адна з вуліц Прагі.
Творчасць
У аснове яго творчасці — перакананні ў прагрэс чалавецтва, што бяруць свае вытокі ў гегельянстве, багацці і пільнасці жыццёвых назіранняў, разнастайным эмацыянальным рэагаванні на іх. Першы паэтычны зборнік «Могільнікавыя кветкі» (1857). Грамадзянская, філасофская і інтымная лірыка Неруды (зборнікі «Кнігі вершаў», 1868; «Касмічныя песні», 1878; «Балады і рамансы», 1883; «Песні перадвелікоднай пятніцы», 1896) адметная арганічным спалучэннем лёсу паэта і радзімы, дасканаласцю і натуральнай прастатой. Як празаік выступіў у жанры сацыяльна-бытавога апавядання (зборнікі «Арабескі», 1864; «Розныя людзі», 1871). Аўтар цыкла «Маластранскія аповесці» (1878), падарожных нарысаў (кнігі «Парыжскія карцінкі», 1863; «Блізкія вандроўкі», 1877), артыкулаў і фельетонаў пра музыку і мастацтва, падзеі грамадскага і культурнага жыцця Чэхіі і іншых краін.
NGC 2940
NGC 2940 (іншыя абазначэнні — MCG 2-25-12, ZWG 63.23, NPM1G +09.0192, PGC 27448) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Луга
Луга — назва шэрагу геаграфічных аб'ектаў у розных краінах, уключаючы Іспанію, Італію, Расію, Сенегал:
Янаўская ГЭС
Янаўская ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя ў Астравецкім р-не Гродзенскай вобл., размешчаная на рацэ Лошы. Пабудаваная ў 1954 як міжкалгасная, забяспечвала электрычнасцю гарадскі пасёлак і прылеглыя вёскі. Закінутая ў кан. 1950-х. Адноўленая ў 1997, адпаведна Праграме малай энергетыкі РБ, з вызначанай магутнасцю 160 кВт. Штогадовая выпрацоўка электраэнергіі адпавядае патрэбам сярэдняга СВК.
Усталяваныя дзве эксперыментальныя капсульныя гідраэнергетычныя устаноўкі — ГЭУ-60 (60 кВт) і ГЭУ-100 (100 кВт), вытворчасці ТАА «Прамысловы саюз — Энергія» (Гродна). На ГЭУ-60 для павялічэння надзейнасці быў павялічаны зазор паміж ротарам і статаром. ГЭУ-100 таксама была мадэрнізаваная, генератар шляхам усталёўкі рэдуктара быў вынесены з воднага струменя. Падчас рэканструкцыі ГЭС таксама дабраўпарадкавана прылеглая тэрыторыя, на вадасховішчы абсталяваны пляж і станцыя па пракаце лодак.
Татуіроўка
Татуіроўка (ад самоан. Tatau) — форма мадыфікацыі цела праз унясенне фарбавага пігменту ў клеткі дэрмы (гл. Скура).
Коваль
Коваль (Kowal) — горад у Польшчы, размешчаны за 150 км на паўночны захад ад Варшавы і за 70 км на поўдзень ад Торуні. Уваходзіць у склад Улацлаўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Коваль. Займае плошчу 4,71 км². Насельніцтва 3,5 тыс. чалавек.
Жаночая зборная Беларусі па валейболе
Жаночая зборная Беларусі па валейболе — прадстаўляе Беларусь у міжнародных турнірах па валейболе сярод жанчын.
Маргерс Скуеніекс
Маргерс Скуеніекс (Marģers Skujenieks;, Рыга — , Масква) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Латвіі ў 1926—1928 і 1931—1933 гадах.
У 1905 годзе зацікавіўся «левымі» поглядамі, будучы яшчэ вучнем гімназіі ў Рызе. Вучыўся ў Маскоўскім універсітэце. Заняўся навуковай працай у галіне статыстыкі, вынікам чаго стала яго прызначэнне 1 верасня 1919 года старшынёй Дзяржаўнага статыстычнага ўпраўлення Латвійскай Рэспублікі.
У 1918 годзе быў членам Латвійскай народнай рады, якая 18 лістапада абвясціла незалежнасць краіны. У першай палове 1919 года удзельнічаў у Версальскай канферэнцыі як афіцыйны дэлегат Латвіі. У красавіку 1920 года абраны дэпутатам Канстытуцыйнага сходу. Заставаўся парламентарыем у першым, другім, трэцім і чацвёртым скліканнях Сейма (да 1934 года) ад Латвійскай сацыял-дэмакратычнай партыі.
19 снежня 1926 года ён змяніў Артурса Альберынгса на пасадзе кіраўніка ўрада. Ён быў першым прэм’ер-міністрам Латвіі, які прадстаўляў «левых». Адначасова быў міністрам унутраных спраў (да 23 студзеня 1928 года). Падчас яго знаходжання на пасадзе ў 1927 годзе была падпісана савецка-латвійская гандлёвая дамова. Пасля парламенцкіх выбараў восенню 1931 года зноў абраны прэм’ер-міністрам. 6 снежня ён змяніў Карліса Улманіса на пасадзе кіраўніка ўрада (быў ім да 23 сакавіка 1933 года). Важнымі падзеямі гэтага перыяду было падпісанне 5 лютага 1932 года ў Рызе дагавора аб ненападзе з СССР.
Пасля перавароту Улманіса ў 1934 годзе Скуеніекс падтрымаў новы рэжым, стаўшы віцэ-прэм’ерам урада Латвіі (да 1938 года), таксама актыўна займаўся спортам — быў кіраўніком Спартыўнай асацыяцыі і Нацыянальнага алімпійскага камітэта. Пасля 1936 года ён усё далей і далей адыходзіў ад палітычнай лініі ўрада Улманіса.
Пасля акупацыі Латвіі Савецкім Саюзам у чэрвені 1940 года быў арыштаваны і вывезены ў Маскву, дзе і быў расстраляны.
HMS C35
HMS C35 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 2 лістапада 1909 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 21 лютага 1910 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Дуўры, дзе была ўключана ў Чацвёртую падводную флатылію.
5 сакавіка 1918 года была затоплена сваім экіпажам у Хельсінкі, пасля высадкі германскіх войскаў у Фінляндыі
Артурс Алберынгс
Артурс Алберынгс (Arturs Alberings;, Руіена — , Рыга) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Латвіі ў 1926 годзе.
Вучыўся на агранома ў Рыжскім політэхнічным інстытуце, у 1906 годзе атрымаў ступень бакалаўра, затым кіраваў адной з сельскагаспадарчых школ у Расіі. У 1910 годзе стаў дырэктарам Цэнтральнага сельскагаспадарчага бюро ў Рызе.
У 1918 годзе быў членам Латвійскай нацыянальнай рады, якая 18 лістапада абвясціла незалежнасць Латвіі. У 1920 годзе быў абраны ў Канстытуцыйны сход, заставаўся дэпутатам Сейма некалькі тэрмінаў да кастрычніка 1931 года. Прадстаўляў Латвійскую сялянскую партыю.
7 мая 1926 года быў прызначаны наступнікам Карліса Улманіса на пасадзе прэм'ер-міністра Латвіі, а ў верасні таго ж года атрымаў прызначэнне яшчэ і міністэрствам фінансаў. У снежні 1926 года яго змяніў на пасадзе кіраўніка ўрада Маргерс Скуеніекс.
Ва ўрадзе Гуга Цэлміньша быў міністрам сельскай гаспадаркі (1928–1930), таксама ўзначальваў гэтае міністэрства ў час Улманіса (1931).
Правіла Хунда
Гэта азначае, што ў кожная з арбіталей падслоя запаўняецца спачатку адным электронам, а толькі пасля расходавання незапоўненых арбіталей на гэтую арбіталь дадаецца другі электрон. Пры гэтым на адной арбіталі знаходзяцца два электрона з паўцэлымі спінамі процілеглага знака, якія спарваюцца (утвараюць двухэлектроннае воблака) і, у выніку, сумарны спін арбіталі становіцца роўным нулю.
Іншая фармулёўка: Ніжэй па энергіі ляжыць той атамны тэрм, для якога выконваюцца дзве ўмовы.
Разбярэм гэта правіла на прыкладзе запаўнення арбіталей p-падузроўняў «p»-элементаў другога перыяду (гэта значыць ад бора да неона (у прыведзенай ніжэй схеме гарызантальнымі рысачкамі пазначаны арбіталі, вертыкальнымі стрэлкамі — электроны, прычым кірунак стрэлкі пазначае арыентацыю спіна).
Як бачна, спачатку з’яўляецца адзін электрон на 2px-арбіталі, затым адзін электрон на 2py-арбіталі, пасля гэтага адзін электрон на 2pz-арбіталі, затым з’яўляюцца парныя электроны на 2px-, 2py- і 2pz-арбіталях.
Кападокія
Кападо́кія (Καππαδοκία,, Cappadocia, Kapadokya) — гістарычная назва мясцовасці ў сярэдняй частцы Малай Азіі на тэрыторыі сучаснай Турцыі (частка зямель правінцый Неўшэхір, Кайсеры, Аксарай і Нійдэ), ужываецца з часоў антычнасці да нашых дзён. Характарызуецца надзвычай цікавым ландшафтам вулканічнага паходжання, падземнымі гарадамі, створанымі ў 1 тысячагоддзі да н.э. і абшырнымі пячорнымі манастырамі, якія вядуць сваю гісторыю з часоў ранніх хрысціян. Нацыянальны парк Гёрэме і пячорныя паселішчы Кападокіі ўваходзяць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Паскаральнік зараджаных часціц
Паскара́льнікі зара́джаных часці́ц — устаноўкі для атрымання зараджаных часціц (электронаў, пратонаў, атамных ядраў, іонаў і інш.) высокіх энергій (больш за 1 МэВ) за кошт іх паскарэння ў электрычным полі.
У аснову работы паскаральніка закладзена ўзаемадзеянне зараджаных часціц з электрычным і магнітным палямі. Электрычнае поле здольна напрамую здзяйсняць работу над часціцай, гэта значыць павялічваць яе энергію. Магнітнае ж поле, ствараючы сілу Лорэнца, толькі адхіляе часціцу, не змяняючы яе энергіі, і задае арбіту, па якой рухаюцца часціцы.
Выкарыстоўваюцца для навуковых мэт (нараджэння новых часціц, атрымання штучных нуклідаў, вывучэння ядзерных рэакцый, для доследаў у радыебіялогіі, хіміі, фізіцы цвёрдага цела і інш.), а таксама ў металургіі (для дэфектаскапіі), дрэваапрацоўчай прамысловасці (для хуткай высакаякаснай апрацоўкі вырабаў), харчовай прамысловасці (для стэрылізацыі прадуктаў), медыцыне (для прамянёвай тэрапіі, і інш.).
Гісторыя
Штуршком да развіцця паскаральнікаў зараджаных часціц паслужылі даследаванні будовы атамнага ядра, якія патрабавалі патокаў зараджаных часціц высокай энергіі. Ужывальныя спачатку натуральныя крыніцы зараджаных часціц — радыеактыўныя элементы — былі абмежаваныя як па інтэнсіўнасці, так і па энергіі выпусканых часціц. З моманту ажыццяўлення першага штучнага ператварэння ядраў (1919г, Э. Рэзерфорд) з дапамогай патоку aльфа-часціц ад радыеактыўнага крыніцы пачаліся пошукі спосабаў атрымання пучкоў паскораных часціц.
У 1919—1932 гадах развіццё паскаральнікаў зараджаных часціц грунтавалася на атрыманні высокіх напружанняў і іх выкарыстанні для паскарэння зараджаных часціц.
У 1931—1944 гадах былі распрацаваны рэзанансныя метады паскарэння часціц, пры якіх паскораныя часціцы шматразова праходзілі паскаральны прамежак і набіралі энергію пры адносна невялікім паскаральным напружанні (гл. цыклатрон).
У 1940 пабудаваны цыклічны індукцыйны паскаральнік электронаў — бэтатрон.
На пачатку 1950-х гг. быў прапанаваны прынцып знаказменнай факусоўкі часціц (амерыканскія навукоўцы Н. Крыстофілос, 1950 г.; Э. Курант, М. Лівінгстан, Х. Снайдэр, 1952), істотна павысіць тэхнічны мяжа дасягальных энергій ў цыклічных і лінейных паскаральніках зараджаных часціц. У 1956 Векслер апублікаваў працу, у якой была вылучана ідэя кагерэнтнага, або калектыўнага, метаду паскарэння часціц.
Сучасныя паскаральнікі
Сучасныя паскаральнікі, часам, з’яўляюцца велізарнымі дарагімі комплексамі, якія не можа дазволіць сабе нават буйная дзяржава.
Існуюць лінейны паскаральнік даўжынёй больш за 3 км, дзе электроны і пазітроны маюць энергію да 45 ГэВ (г. Станфард, ЗША); цыклічны паскаральнік з даўжынёй арбіты каля 27 км з энергіяй да 103 ГэВ (г. Жэнева, Швейцарыя); тэватрон паскарае пратоны і антыпратоны да энергіі 940 ГэВ (г. Батавія, ЗША).
Сулейман Дэмірэль
Самі Сулейман Гюндогду Дэмірэль (Sami Süleyman Gündoğdu Demirel,, Ыспарта — , ) — турэцкі кансерватыўны палітык. Прэм’ер-міністр Турцыі (1965—1971, 1975—1977, 1977—1978, 1979—1980, 1991—1993), Прэзідэнт Турцыі (1993—2000).
Паскаральнік зараджаных часціц
Сучасныя паскаральнікі
Развіццё паскаральнікаў звязана з павелічэннем энергій паскораных часціц, нарошчваннем іх інтэнсіўнасці (сілы току ў пучку) і працягласці імпульсу паскоранага пучка. Распрацоўваюцца новыя і ўдасканальваюцца метады паскарэння, дзе выкарыстоўваюцца звышправодныя матэрыялы ў магнітах і паскаральных сістэмах, аўтаматычнае кіраванне, паскаральнікі з накапляльнымі кольцамі (гл. паскаральнік з сустрэчнымі пучкамі) і інш.
Класіфікацыя
Канструктыўна паскаральнікі можна прынцыпова падзяліць на дзве вялікія групы. Гэта лінейныя паскаральнікі, дзе пучок часціц аднакратна праходзіць паскаральныя прамежкі, і цыклічныя паскаральнікі, у якіх пучкі рухаюцца па замкнутых крывых (напрыклад, акружнасцях), праходзячы паскаральныя прамежкі па некалькі разоў.
Парламенцкія выбары ў Даніі (1861)
Выбары ў Фолькетынг Каралеўства Данія — парламенцкія выбары, якія былі праведзены 14 чэрвеня 1861 года.
Прэм'ер-міністрам застаўся прадстаўнік партыі нацыянал-лібералаў Карл Крысціян Холь.
Паскаральнік зараджаных часціц
Класіфікацыя
Можна таксама класіфікаваць паскаральнікі па прызначэнні: калайдары, крыніцы нейтронаў, бустары, крыніцы сінхратроннага выпраменьвання, устаноўкі для тэрапіі раку, прамысловыя паскаральнікі.
Парламенцкія выбары ў Даніі (1861)
Выбарчая сістэма
Выбары праходзілі па сістэме «першы кандыдат» у аднамандатных акругах. Узроставы цэнз складаў 30 гадоў, што было вышэй узросту паўналецця — 25 гадоў. Акрамя таго, права голасу мелі толькі мужчыны, і мужчыны павінны былі адпавядаць 6 дадатковым патрабаванням:
Паскаральнік зараджаных часціц
Класіфікацыя
Па механізме, які забяспечвае ўстойлівасць руху часціц у перпендыкулярных да арбіты кірунках (факусоўку), адрозніваюць паскаральнікі з аднастайнай факусоўкай, у які факусуюць сіла сталая ўздоўж траекторыі (прынамсі, па знаку), і паскаральнікі са знаказменнай факусоўкай, у які факусуюць сіла змяняе знак уздоўж траекторыі, т. ч. чаргуюцца ўчасткі факусоўкі і дэфакусоўкі. Ва ўжыванні да некаторых тыпах цыклічных паскаральнікаў (сынхроны і сінхрафазатрон) замест тэрмінаў «аднастайная» і «знаказменныя» факусоўка карыстаюцца тэрмінамі «слабая» і «моцная» («жорсткая») факусоўка.
Лыткавая цягліца
Лы́ткавая цяглі́ца (m. gastrocnemius), або Ікрано́жная мы́шца  — парная цягліца, размешчаная на задняй паверхні галёнкі чалавека. Разам з камбалападобнай цягліцай утварае трохгалоўкавую цягліцу галёнкі. Лыткавая цягліца ўтворана дзвюма моцнымі мясістымі галоўкамі — медыяльнай і латэральнай. Больш моцная медыяльная галоўка, caput mediale, бярэ пачатак ад падкаленевай паверхні над медыяльнай мышчалкай сцегнавой косці, а латэральная галоўка, caput laterale, — сіметрычна ёй, але крыху ніжэй, над латэральнай мышчалкай сцегнавой косці. Пад кожным з сухажыллеў апісаных галовак на мышчалках знаходзяцца адпаведна медыяльная падсухажыльная сумка лыткавай цягліцы, bursa subtendinea musculi gastrocnemii medialis, і латэральная падсухажыльная сумка лыткавай цягліцы, bursa subtendinea musculi gastrocnemii lateralis. Сваімі пачатковымі аддзеламі галоўкі абмяжоўваюць знізу падкаленевую ямку. Накіроўваючыся ўніз, абедзве галоўкі злучаюцца разам прыблізна на сярэдзіне галёнкі, а потым пераходзяць у агульнае сухажылле.
Функцыя
Ажыццяўляецца ў складзе трохгалоўкавай цягліцы галёнкі, якая згінае галёнку ў каленным суставе, ажыццяўляе згінанне ступні, паднімае пятку і пры фіксаванай ступні цягне галёнку і сцягно назад.
Кровазабеспячэнне
Цягліца забяспечваецца крывёю з задняй вялікагалёнкавай артэрыі (a. tibialis posterior).
Інервацыя
Цягліца інервуецца вялікагалёнкавым нервам (n. tibialis) праз наступныя спіннамазгавыя сегменты: LIV—SII.
Горбушы (Смаленская вобласць)
Горбушы (Горбуши) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 4 жыхары (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 28 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 2 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Леляква. У 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Леляквінская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
SVG
SVG (ад англ. Scalable Vector Graphics — вектарная графіка, якая маштабуецца) — мова разметкі вектарнай графікі, якая маштабуецца, створаная Кансорцыумам Сусветнай павуціны (W3C) і ўваходзіць у падмноства пашыраемай мовы разметкі XML, прызначанай для апісання двухмернай вектарнай і змяшанай векторно/растравай графікі ў фармаце XML. Падтрымлівае як нерухомую, так і аніміраваныя інтэрактыўную графіку — або, у іншых тэрмінах, дэкларатыўную і скрыптовую. Не падтрымлівае апісанне трохвымерных аб’ектаў (не блытаць з імітацыяй трохвымернасці шляхам святлаценю). Гэта адкрыты стандарт, які з’яўляецца рэкамендацыяй кансорцыума W3C — арганізацыі, якая распрацавала такія стандарты, як HTML і XHTML. У аснову SVG ляглі мовы разметкі VML і PGML. Распрацоўваецца з 1999 года. У 2001 годзе выйшла версія 1.0, у 2011 — версія 1.1, якая застаецца актуальнай да сённяшняга дня. У цяперашні час у актыўнай распрацоўцы знаходзіцца версія 2.
Магчымасці мовы
.
Уладар (Нікало Макіявелі)
«Уладар» або «Князь» («Il Principe») адна з галоўных кніг Нікало Макіявелі, напісаная ў 1513. Ад «Уладара» пайшоў тэрмін «макіявелізм».
Змест і мэты кнігі
Уладар складаецца з 26 раздзелаў, прысвечаных розным бакам палітычнага жыцця. Кніга напісана ў форме парады Ларэнца II Медычы, на якога ён склаў надзеі з аб’яднаннем Італіі і вызваленнем яе ад чужынцаў. Гэтую кнігу Макіявелі падчас высылкі ў родавы маёнтак Сан-Кашана і пасля яе, ён адразу ж набыў дзяржаўную пасаду гістарыёграфа.
SVG
Прыклады
Заўвага: Гэты код выконваецца аднолькава ў Mozilla Firefox 2.0.0.11 і ў Internet Explorer 6.0.2900.2180 (SVG Document Adobe Systems Inc.)
Уладар (Нікало Макіявелі)
Палітычнае вучэнне Уладара
Прадметам разваг Уладара з'яўляецца адзінаўладнае панства. Уладар Макіявелі — то ёсць палітык, які імкнецца захаваць цалкам моц сваёй улады і выкарыстоўвае для гэтага, усялякія магчымыя сродкі, якімі ён, між тым, карыстаецца разважна і эканамічна. Макіявелі не апісвае вартасцей адзінаўладнага панства, але ён толькі даследчык метадаў і сутнасці адзінаўладдзя. Ён апісваў тое, што людзі звычайна робяць, а не тое, што павінны рабіць. Нават ёсць думкі, што ва Уладары ён падвяргае тыранаў крытыцы, што ён шукае тып гаспадара, каторы ўсталяваў бы добры лад, суд і незалежнасць ад чужынцаў.
SVG
SVGZ
Паколькі код SVG займае даволі шмат месца, была створана «абгортка» SVGZ, калі SVG сціскаюць з дапамогай gzip, а атрыманаму файлу прысвойваюць пашырэнне «SVGZ».
Уладар (Нікало Макіявелі)
Палітычнае вучэнне Уладара
Кніга Уладар стала падручнікам для ўсіх тых уладароў, якія імкнуцца да неабмежаванай улады. Часта мяркуюць, што з яе пачалася сучасная палітычная навука. На сур'ёзным узроўні Князя чытаюць разам з Развагамі над першымі дзесяццю кнігамі Тыта Лівія, дзе Макіявелі прэзентуе сабе ў якасці прыхільніка абмежаванага ўрада, улады закону, пабронцам вольнасці.
SVG
SVGZ
SVG добра сціскаецца, паколькі гэта тэкставы XML-дакумент, які мае рэгулярную структуру.
Уладар (Нікало Макіявелі)
Палітычнае вучэнне Уладара
Уладар Макіявелі аказаў моцны ўплыў на палітыку. Пад яго ўздзеяннем знаходзіліся многія мысляры і пісьменнікі, пачынаючы ад Леанарда да Вінчы і скончваючы сённяшнім днём. Ён быў забароненым у елізавецінскай Англіі, а кароль прускі Фрыдрых II Вялікі напісаў твор «Антымакіявелі».
Ідэі, якія апісваюцца ва Уладары
Макіявелі ва Уладары выдвігае шэраг важных ідэй, якія аказалі вялізны ўплыў на палітыку. Сярод іх такія, як аддзяленне маральнасці ад палітычнага дзеяння, у выніку чаго сталі шырока вядомымі асобныя пункты макіявелізму — Machtpolitik (палітыка сілы). Такі макіявелізм стаў падзеяй скандальным, а тэрміны кшталту frodi onorevoli (годны, сапраўдны абман) ці scelleratezze gloriose (слаўнае шахрайства) набылі дурную славу.
Цыклічнасць
У ідэі аб цыклічнасці, Макіявелі ўсталяваў новы, невядомы ні Антычнасці, ні Сярэднявеччу закон цыклу — змена формы дзяржавы адбываецца не па жаданню ці па фантазіі людзей, але пад уплывам жыццёвых абставін, пад «уздзеяннем рэчаіснага ходу рэчаў але не ўяўнага».
Рэлігія
Макіявелі раскрытыкаваў дзеянні Папаў і выдвінуў тэзу аб выкарыстанні рэлігіі ў свецкай палітыкі. Гэтая акалічнасць выклікала шырокія адповяды з баку Каталіцкага Касцёла. За тое, Уладар быў унесены ў «Індэкс забароненых кніг» і карыстацца яго кнігай можна было толькі праз спецыяльны дазвол. У 1592 Антоніа Пасевіна напісаў супраць Макіявелі трактат.
Заклік да аб'яднання Італіі
Вельмі важнай думкай стаў заклік да аб'яднання Італіі. Такая ідэя ўжо існавала перад ім — яна ёсць у Дантэ, які выказваў яе «Боскай камедыі», пры жыцці Макіявелі прапаноўвалі канфедэрацыю Франчэска Гвічардзіні, Даната Джаноці і Паола Парута, і іншыя пісменнікі і мысляры. Гэтую ідэю імкнуўся ажыццявіць на практыцы Папа Аляксандр VІ Борджыа са сваім сынам Чэзарэ Борджыа. Свой заклік Макіявелі кінуў за тры стагоддзі перад аб'яднаннем краіны. Але яна не рэчаісная ў вельмі рэчаіснага Макіявелі, бо аб'яднанне краіны тады было мала верагодным. То была толькі мара і заклік. Але то быў адзіны чын выратаваць Італію і пазбавіцца ад іншаземнага панавання, якое прыносіла пакуты і разбурэнні.
Майкл Колінз
Майкл Колінз:
Ганалес (гідраэлектрастанцыя)
ГЭС «Ганалес» — малая гідраэлектрастанцыя ў Мінскай вобласці, размешчаная на рацэ Свіслач (прыток Бярэзіны). Вызначаная магутнасць 300 кВт. Адноўленая ў 1994 годзе. Работы выконвалі УП «Мінскводаканал» і ТАА «Малая энергетыка».
Варшаўскі гандлёвы цэнтр
Варшаўскі гандлёвы цэнтр (Warsaw Trade Tower) — небаскроб ў Варшаве, Польшча. Вышыня 43-павярховага небаскроба складае 184 метра, разам з антэнай - 208 метраў, з'яўляецца другім па вышыні небаскробам Польшчы. Будаўніцтва вежы працягвалася з чэрвеня 1997 па лістапад 1999 года. Будынак спраектавала архітэктурнае бюро Wyszyński, Majewski, Hermanowicz & RTKL. Будаўніцтвам займалася паўднёвакарэйская кампанія Daewoo, якая ў 2002 годзе прадала аб'ект кампаніі Apollo-Rida.
Міхаіл Маркавіч Добкін
Міхаіл Маркавіч Добкін (Михайло Маркович Добкін,, ) — украінскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Кандыдат у прэзідэнты Украіны 2014 года ад Партыі рэгіёнаў.
Старшыня Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі (2010—2014), старшыня Харкаўскай абласной арганізацыі Партыі рэгіёнаў, кіраўнік адміністрацыі Харкава (2006—2010), народны дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны IV склікання (2002—2006). Дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны VIII склікання з 27 лістапада 2014 года.
Ураган (РСЗА)
9К57 «Ураган» — савецкая рэактыўная сістэма залпавага агню (РСЗА) калібра 220 міліметраў.
Дадзены комплекс быў прыняты на ўзбраенне ў 1975 годзе. Галоўны канструктар сістэмы — Аляксандр Мікітавіч Ганічаў. Галоўны канструктар баявой машыны — Юрый Мікалаевіч Калачнікаў. Баявая і транспартная машына грунтуюцца на дапрацаваных шасі грузавога аўтамабіля ЗІЛ-135ЛМ. Колькасць снарадаў у залпе адной баявой машыны: 16 штук. Час залпу з адной баявой машыны — 20 секунд. Маса баявой машыны — 20 тон, рэактыўнага снарада-280 кг. Разлік баявой машыны — 4 чалавекі. Ва Узброеных Сілах СССР РСЗА «Ураган» складаліся на ўзбраенні «рэактыўных артылерыйскіх палкоў» акругаў, артылерыйскіх дывізій і агульнавайсковых армій.