cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
СГС
СГС сіметрычная, ці Гаусава сістэма адзінак
У сіметрычнай СГС (яе таксама называюць змяшанай альбо Гаусавай сістэмай адзінак) магнітныя адзінкі роўныя адзінкам сістэмы СГСМ, электрычныя — адзінкам сістэмы СГСЭ. Магнітная і электрычная пастаянныя ў гэтай сістэме безразмерныя і маюць адзінкавую велічыню: µ0 = 1, ε0 = 1.
Гісторыя
Сістэма мер, заснаваная на сантыметры, граме і секундзе, была прапанавана нямецкім вучоным Гаусам у 1832 годзе. У 1874 Джэймс Максвел і Уільям Томсан удасканалілі сістэму, дадаўшы ў яе электрамагнітныя адзінкі вымярэння.
Пасля прыняцця ў 1960 сістэмы СІ, СГС амаль выйшла з выкарыстання ў інжынерных прыкладаннях, аднак працягвае шырока выкарыстоўвацца, напрыклад, у тэарэтычнай фізіцы з-за больш простага выгляду законаў электрамагнетызму.
З трох дадатковых сістэм найбольшае распаўсюджанне атрымала Гаусава сістэма СГС.
Інстытут рэгіянальных даследаванняў НАН Украіны
Інстытут рэгіянальных даследаванняў НАН Украіны — навукова-даследчы інстытут у сістэме Нацыянальнай акадэміі навук Украіны.
З'яўляецца галаўной навуковай установай Украіны па праблемах рэгіянальнай палітыкі і трансгранічнага супрацоўніцтва.Утвораны ў 1994 годзе на базе Львоўскага аддзялення Інстытута эканомікі НАН Украіны, якое было заснавана ў 1964 годзе.
Інстытут ўзначальвае акадэмік НАН Украіны Васіль Сцяпанавіч Краўцоў, доктар эканамічных навук, прафесар.
Структура
У Інстытуце працуе больш за 130 работнікаў. Сярод амаль 80 навуковых работнікаў дактароў навук – 18, кандыдатаў навук – 42. Сярэдні ўзрост дактароў навук – 54 года, кандыдатаў навук – 42 гады, навуковых работнікаў – 44 гады.
Даследаванні
У Інстытуце праводзяцца фундаментальныя і прыкладныя даследаванні: праблемы фарміравання рэгіянальнай палітыкі, сістэм кіравання і эколага-эканамічнага рэгулявання развіцця рэгіенаў, рацыянальнага выкарыстання вытворчага, працоўнага, прыродна-рэсурснага і інтэлектуальнага патэнцыялу рэгіёнаў, рынкавай інфраструктуры і прадпрымальніцтва, знешнеэканамічнай дзейнасці і трансгранічнага супрацоўніцтва, рэгіянальнай статыстыкі і інш.
Інстытут выконвае функцыі метадалагічнага, навукова-арганізацыйнага і каардынацыйнага цэнтра, з'яўляецца заснавальнікам і выдаўцом навукова-практычнага часопіса "Рэгіянальная эканоміка".
Кашалінскі павет
Кашалінскі павет (Powiat koszaliński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Заходнепаморскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Кашалін. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. У складзе павета чатыры гарады, чатыры вяскова-гарадскія гміны і чатыры вясковыя гміны. Займае плошчу 1653,40 км². Насельніцтва павета складае 65,8 тыс. чалавек.
Суд над Перакладам новага свету
Суд над Перакладам новага свету — шэраг судовых разбіральніцтваў паміж Паўночна-Заходняй транспартнай пракуратурай і некалькімі юрыдычнымі структурамі Сведкаў Іеговы ў 2015-2017 гг. на прадмет канфіскацыі і прызнання экстрэмісцкай некаторых прадметаў рэлігійнай літаратуры, у асаблівасці выдання Бібліі: Святое Пісанне — Пераклад новага свету.
Пачатак разбіральніцтваў
13 ліпеня 2015 г. мытня РФ затрымала на мяжы з Фінляндыяй партыю літаратуры Сведкаў Іеговы, якая накіроўвалася ў Расію. Сярод матэрыялаў былі брашуры «Хто такі Іегова?», «Сведкі Іеговы і адукацыя», «Калі памёр блізкі табе чалавек», «Біблія і яе галоўная тэма», «Як знайсці задавальненне ў жыцці» і 2016 экземпляраў выдання Бібліі «Пераклад новага свету». Некалькі экземпляраў Бібліі былі накіраваны Паўночна-Заходняй транспартнай пракуратурай на экспертызу на наяўнасць экстрэмізму. 3 жніўня 2015 г. эксперты "Цэнтра соцыякультурных экспертыз" Н. Крукава, В. Кацельнікаў і А. Тарасаў заключылі што "ПНМ не з'яўляецца варыянтам перакладу Бібліі ў хрысціянскай традыцыі, і. адпаведна не з'яўляецца Бібліяй як кананічным сходам тэкстаў ".
Сведкі Іеговы Расіі і Фінляндыі падалі скаргу на дзеянні мытні, але спачатку Арбітражны суд Санкт-Пецярбурга і Ленінградскай вобласці (29.12.2015), а потым і Вярхоўны Суд РФ (23.12.2016) адхіляюць гэту скаргу і пастанаўляюць пакінуць літаратуру, у тым ліку Бібліі, канфіскаванай.
Заключэнні экспертаў па запытам адвакатаў
Па запытам адвакатаў арганізацый Сведкаў Іеговы было зроблена некалькі экспертных заключэнняў. 9 сакавіка 2016 г. прафесар-рэлігіязнаўца Міхаіл Адынцоў зрабіў рэлігіязнаўчае заключэнне, ў якім гаворылася: "Што датычыцца агульнага сэнсавага зместу трох перакладаў Святога Пісання - Перакладу новага свету, Сінадальнага перакладу і Сучаснага перакладу, то яно фактычна ідэнтычна... Пры правядзенні даследавання сутнасных адрозненняў і розначытанняў, супярэчнасцяў і проціпастаўленняў, якія дазваляюць зрабіць выснову, што нейкі з трох прадстаўленых перакладаў Бібліі (Святога Пісання) не з'яўляецца такім, не выяўлена. Святое Пісанне - Пераклад новага свету, Сінадальны пераклад і Сучасны пераклад з'яўляюцца перакладамі Бібліі".
11 красавіка 2016 г. прафесар кафедры культуралогіі Уральскага федэральнага ўніверсітэта імя Ельцына А. Мядведзеў зрабіў яшчэ адно рэлігіязнаўчае заключэнне, якое сцвярджала: "выданне «Святое Пісанне - Пераклад новага свету» вырашае тыя ж задачы больш дакладнага перакладу, аўтэнтычнага старажытным тэкстаў, больш адпаведнага сучаснаму стану мовы і дадзеных сучасных навук... Гэты пераклад мае права называцца Бібліяй, бо з'яўляецца перакладам тых старажытных тэкстаў, якія складаюць збор святых тэкстаў, якiя прызнаюцца ўсімі хрысціянскімі напрамкамі. Параўнанне гэтага тэксту з тэкстамі іншых перакладаў Біблій сведчыць, што пры нязначных адрозненнях выданне «Святое Пісанне - Пераклад новага свету» дакладна перадае асноўны сэнс біблейскага светаразумення, асноўныя прынцыпы хрысціянскага веравучэння. Моўныя, стылістычныя несупадзення не змяняюць дамінантных сэнсаў, не ўводзяць дадатковых сэнсавых адценняў".
20 красавіка 2016 г. прафесары Інстытута рускай мовы імя Вінаградава А. Баранаў і Д. Дабравольскі зрабілі лінгвістычнае заключэнне параўнання пяці рускіх перакладаў: Сінадальнага перакладу, Сучаснага перакладу, Перакладу новага свету, перакладу Расійскага Біблейскага Таварыства і перакладу Інстытута перакладу Бібліі. Адвакаты паставілі экспертам пытанні: Якія ёсць адрозненні паміж прадстаўленымі тэкстамі перакладу Бібліі? Ці можна даць класіфікацыю існуючых адрозненняў паміж тэкстамі перакладаў? Калі адрозненні ёсць, то ці пазначаюць яны на істотныя сэнсавыя адрозненні паміж даследуемымі перакладамі? На гэта ў заключэнні былі зроблены такія высновы:
"Праведзены аналіз прадстаўленых пяці перакладаў тэксту Бібліі паказвае на тое, што пераклады звязаныя паміж сабой рэгулярнымі пераўтварэннямі, якія не змяняюць істотным чынам семантыкі (сэнсу) сціхоў Бібліі. Такімі сінанімічных пераўтварэннямі з'яўляюцца: змяненне парадку прытрымлівання членаў сказа, сінанімічныя лексічныя замены, якія ўдакладняюць пашырэння, граматычныя сінанімічныя замены, неістотныя апушчэнні, анафарызацыя і зняцце анафары, метафарызацыя і дэметафарызацыя і некаторыя іншыя менш частотныя трансфармацыі тэксту, прааналізаваныя ў прадстаўленым матэрыяле. Існаванне названых сінанімічных пераўтварэнняў, трансфармацый паміж перакладамі Бібліі кажа пра тое, што яны эквівалентныя з пункту гледжання перадачы сэнсу.
Даследаваны матэрыял 122 сціхоў з'яўляецца прадстаўнічай выбаркай з тэксту Бібліі, якая перадае істотныя змястоўныя характарыстыкі даследаваных перакладаў. Такім чынам, можна сцвярджаць наступнае:
1. Між прадастаўленымі тэкстамі перакладу Бібліі выяўляюцца рэгулярныя суадносіны, якія можна прадставіць як фармальнае пераўтварэнне Сінадальнага перакладу ў параўнанні з іншымі перакладамі.
Прадастаўленыя пераклады Бібліі эквівалентныя з пункту гледжання выразы семантыкі (сэнсу) біблейскага тэксту ."
Рашэнні Выбарскага гарадскога суда
Судовае разбіральніцтва па наяўнасці экстрэмізму ў канфіскаванай літаратуры пачалося ў Выбаргскім гарадскім судзе ў 15 сакавіка 2016 г. Суд дазволіў прадстаўнікам Сведкаў Іеговы ўдзельнічаць у працэсе ў якасці зацікаўленага боку і некалькі разоў пераносіў разбіральніцтва. 26 красавіка 2016 г. суд прыняў рашэнне аб правядзенні рэлігіязнаўчай экспертызы канфіскаванай літаратуры.
6 чэрвеня 2017 Цэнтр сацыякультурных экспертыз, арганізацыя, якой былі накіраваны на даследаванне экземпляры канфіскаванай літаратуры, заключае, што Пераклад новага свету з'яўляецца не Бібліяй, а экстрэмісцкай публікацыяй.
17 жніўня 2017 г. суд г. Выбарг (Расія) аб’явіў «Святое Пісанне — Пераклад новага свету экстрэмісцкім выданнем». Свае рашэнне суд абгрунтаваў спасылкай на заключэнне экспертаў ад пракуратуры, якія заявілі:
"Прадстаўленая на даследаванне кніга «Святое Пісанне — Пераклад новага свету» не з’яўляецца Каранам, Танахам або Ганджуром, паколькі, як гаварыцца ў самім выданні, яна складзена на аснове іншых крыніц. У той жа час яна не з’яўляецца Бібліяй у сілу тых прычын, што не мае такой назвы, у аснове яе ляжыць пераклад на англійскую мову старажытнагабрэйскіх і старажытнагрэцкіх тэкстаў, у тэкст былі ўнесены значныя змены, наяўнасць якіх прызнаецца самімі аўтарамі перакладу «новага свету». Самы паказальны прыклад — трактоўка тэтраграмматона ў форме Іеговы. Акрамя таго, ключавыя тэксты Новага Запавету, якія сцвярджаюць адзінства прыроды і роўнасць Бога Айца і Бога Сына, зменены так, каб яны маглі быць вытлумачаны ў процілеглым значэнні. Таксама ў дадзенай кнізе адсутнічаюць цытаты з Карана, Танах або Ганджура і Бібліі.
Спасылка прадстаўнікоў зацікаўленых асоб, а таксама паказанні спецыялістаў, на наяўнасць у тэксце кнігі «Святое Пісанне — Пераклад новага свету» тэксту, які часткова супадае па сваім змесце з тэкстам агульнапрызнаных перакладаў Бібліі, само па сабе не з’яўляецца падставай лічыць усё выданне Бібліяй як такой, у сувязі з чым да яго не могуць быць ужытыя нормы артыкулу 3.1 Федэральнага закона 114-ФЗ «Аб супрацьдзеянні экстрэмісцкай дзейнасці», у адпаведнасці з якім Біблія, Каран, Танах і Ганджур, іх змест і цытаты з іх не могуць быць прызнаныя экстрэмісцкімі матэрыяламі ."
Сведкі Іеговы вялі тэкставую трансляцыю судовага паседжання і 21 верасня 2017 г. падалі апеляцыю і Ленінградскі абласны суд. Пазней на афіцыйным сайце Сведкаў Іеговы з'явілася інфармацыя, што апеляцыйнае слуханне пройдзе 6 снежня 2017 г.
Рэакцыя вучоных і арбітражнае рашэнне Ленінградскага абласнога суда
Прафесар-біблеіст, вядомы крытык перакладу Новага свету, А. Дзясніцкі, перакладчыца Я. Смагіна і вядомыя рэлігіязнаўцы Расіі М. Шабураў і К. Элбакян у канцы лістапада - пачатку снежня 2017 г. выступілі з асуджэннем рашэння Выбаргскага суда, як парушэння законаў РФ і ўмяшальніцтва пракуратуры ў рэлігіязнаўчыя спрэчкі.
6 снежня 2017 г. калегія Ленінградскага абласнога суда прыняла рашэнне заслухаць экспертаў, якія праводзілі аналіз Перакладу Новага свету і яшчэ некалькіх выданняў Сведкаў Іеговы на наяўнасць экстрэмізму і 20 снежня, пасля відэаканферэнцыі з гэтымі экспертамі і разглядання матэрыялаў справы, пакінула рашэнне Выбаргскага гарадскога суда без змяненняў. Пры гэтым, згодна тэкставай трансляцыі паседжанняў 6 і 20 снежня, суд адхіліў практычна ўсе хадатайніцтвы еўрапейскіх структур Сведкаў Іеговы, якія прадстаўлялі праваўладальніка Перакладу новага свету. Пазней на сайце Сведкаў Іеговы ў Расіі была апублікавана вытрымка з пастановы Ленаблсуда, якая тлумачыла, чаму суд не прызнаў гэта выданне перакладам Бібліі: "Довады пра тое, што кніга ў шэрым пераплёце на рускай мове з назвай "Святое Пісанне - Пераклад новага свету" з'яўляецца Бібліяй, адхіляюцца, паколькі кніга не ўтрымлівае адпаведны загаловак "Біблія", што прадугледжана сістэмай стандартаў па інфармацыі, бібліятэчнай і выдавецкай справе (ДАСТ 7.80-2000), фактычна з'яўляецца перакладам на рускую мову, у яе аснове ляжыць пераклад на англійскую мову старажытнаяўрэйскіх і старажытнагрэчаскіх тэкстаў са значнымі зменамі, наяўнасць якіх прызнаецца самімі аўтарамі "Перакладу новага ўраду свету ."" Вытрымка суправаджалася тлумачэннем, што дзяржстандарт 7.80-2000 увогуле не узгадваўся падчас судовага разбіральніцтва і што ён рэгламентуе бібліятэчную і бібліяграфічную дзейнасць і таму прыменены судом памылкова.
Рыскі
Назву Рыскі маюць:
Іозеф Рот
Іозеф Рот (Moses Joseph Roth, 2 верасня 1894, Броды, Аўстра-Венгрыя — 27 мая 1939, Парыж) — аўстрыйскі пісьменнік.
Русалачка (статуя)
Русалачка (марская панна, Den Lille havfrue) — статуя, адлюстроўвае персанаж з казкі «Русалачка», Ханса Хрысціяна Андэрсена, размешчана ў порце Капенгагена. Скульптура 1,25 м вышынёй і важыць каля 175 кг.
Гісторыя стварэння
Аўтар — дацкі скульптар Эдвард Эрыксен. Адкрыта 23 жніўня 1913 г.. Вырабленая па замове сына заснавальніка бровара «Carlsberg» — Карла Якабсена, які быў зачараваны балетам па казцы Русалачка ў Каралеўскім тэатры Капенгагена. Ён прасіў прыму-балерыну, Элен Прайс, каб яна была мадэллю для статуі. Балерына адмовілася пазіраваць у аголеным выглядзе, і скульптар выкарыстаў яе ў якасці мадэлі толькі для галавы «Русалачкі». Для фігуры «Русалачкі» пазіравала жонка скульптара Элінэ Эрыксен.
Копіі
Русалачка стала адным з самых вядомых сімвалаў Капенгагена і сусветна вядомай славутасцю для турыстаў, пра што сведчыць той факт, што ў шматлікіх гарадах устаноўлены копіі статуі. Тэрмін аховы аўтарскіх правоў на статую не скончыўся, і спадчыннікі скульптара, які памёр у 1959 годзе, патрабуюць платы за выкарыстанне яе копій і малюнкаў.
Фрызскія мовы
Фрызскія мовы (саманазва Fryske talen) — група моў фрызаў, якая адносіцца да заходняй групы германскіх моў.
Распаўсюджаны галоўным чынам у правінцыі Фрысландыя ў Нідэрландах, уключаючы Заходне-Фрызскія астравы Тэрсхелінг і Схірманіког (каля 350 тыс. чал.), а таксама на паўночным захадзе Германіі, у Затэрландзе (зямля Ніжняя Саксонія; каля 3 тыс. чал., часам лічыцца самастойнай мовай, гл. «Усходнефрызская мова») і на крайняй поўначы (зямля Шлезвіг-Гольштэйн, уключаючы Паўночна-Фрызскія астравы і востраў Гельгаланд; каля 16 тыс. чал., гл. «Гельгаландскі дыялект»).
Раней мова была распаўсюджана на шырокай тэрыторыі па ўзбярэжжы Паўночнага мора (ад заліва Зёйдэрзэ ў Нідэрландах да паўднёвай Даніі). Пасля страты (да XVI стагоддзя) Фрысландыяй самастойнасці мова была выцеснена з афіцыйнай сферы нідэрландскай, стаўшы фактычна мовай бытавых зносін.
Фрызская з'яўляецца найбольш блізкім сваяком старажытнаанглійскай мовы. Але большасць сучасных носьбітаў англійскай мовы, хутчэй за ўсё, не зразумеюць сучасную фрызскую мову (за выключэннем самых простых фраз і прапаноў), і, больш таго, могуць памылкова прыняць яе за нідэрландскую мову.
Унутраная класіфікацыя
Група фрызскіх моў падзяляецца на тры мовы: заходнефрызскую, усходнефрызскую і паўночнафрызскую. Між усімі трыма мовамі не існуе ўзаемаразумення, аднак некаторыя лінгвісты лічаць усе тры мовы дыялектамі адзінай фрызскай мовы.
Заходнефрызская мова гістарычна знаходзілася пад моцным уплывам галандскай мовы, тады як паўночна- і ўсходнефрызская мовы зазнавалі ўплыў з боку нямецкай, ніжненямецкай і дацкай моў.
Паўночнафрызская мова вылучаецца вялікай дыялектнай раздробненасцю. Усходнефрызская мова часам можа лічыцца апошнім жывым дыялектам уласна ўсходнефрызскай мовы і можа праз гэта пазначацца тэрмінам затэрландская фрызская мова.
Колькасць носьбітаў
Большасць носьбітаў фрызскіх моў пражывае ў Нідэрландах, галоўным чынам у правінцыі Фрысланд, што на поўначы краіны. Колькасць носьбітаў мовы ў правінцыі складае прыкладна 350 тыс чал. З 1997 года правінцыя Фрысланд на афіцыйным узроўні выкарыстоўвае фрызскую назву — Fryslân. За апошнім часам адсочваецца тэндэнцыя да вывучэння галандцамі, якія жывуць у правінцыі, заходнефрызскай мовы, якая распаўсюджана ў гэтай правінцыі.
У Германіі налічваецца каля 2000 носьбітаў усходнефрызскай мовы. Затэрланд, арэал усходнефрызскай мовы, меў прыродную адасобленасць ад суседніх рэгіёнаў, будучы аточаным забалочанымі раёнамі, што дапамагло захаванню мовы. Гэты рэгіён знаходзіцца на паўночным захадзе федэральнае зямлі Ніжняя Саксонія.
Разам з гэтым, у рэгіёне Нордфрысланд нямецкае федэральнае зямлі Шлезвіг-Гольштэйн пражываюць каля 10 тыс чал., якія размаўляюць на паўночнафрызскай мове. Мова падзяляецца на кантынентальныя дыялекты, распаўсюджаныя на ўзбярэжжы Нордфрысланда, і дыялекты астравоў, якія месцяцца насупраць узбярэжжа.
Усходнефрызская мова і большая частка дыялектаў паўночнафрызскай на цяперашні момант знаходзяцца пад значнай пагрозай.
Афіцыйны статус
Усходнефрызская і паўночнафрызская мовы з'яўляюцца афіцыйна прызнанымі ўрадам Германіі як мовы меншасці, заходнефрызская мова мае афіцыйны статус у правінцыі Фрысланд поруч з нідэрландскай мовай.
Арфаграфія
Фрызская карыстаецца лацініцай з дадатковымі літарамі «â», «ê», «ô», «û», «ú». Літара «y» лічыцца варыянтам літары «i». Выкарыстоўваюцца таксама дыграфы і трыграфы.
Падвоеныя галосныя пазначаюць даўгату галоснага, падвоеныя зычныя — кароткасць папярэдняга галоснага.
Назоўнік
Для назоўніка ў сучаснай фрызскай мове характэрны род, колькасць, склон і артыкль. Маюцца два граматычныя роды — агульны і сярэдні, якія выражаюцца з дапамогай пэўнага артыкля (іншых знешніх прыкмет няма). Існуе два склоны — агульны і родны (ужыванне якога дастаткова абмежавана).
Старажытнафрызскі перыяд
У раннім Сярэднявеччы фрызскія землі распасціраліся ад горада Бругэ, што на паўночным захадзе сучаснае Бельгіі, да ракі Везэр (паўночны захад Германіі). На цяперашні момант гэты гістарычны рэгіён часам называюць Вялікай Фрызіяй, а некаторыя з яго жыхароў, нягледзячы на страту мовы, дагэтуль адзначаюць у гісторыі сваіх рэгіёнаў фрызскую прысутнасць.
Фрызскія мовы з'яўляюцца блізкімі да англійскай мовы і мовы скотс, разам з гэтым, гістарычна яны зазнавалі ўплыў з боку нідэрландскай мовы. Павелічэнню адрознення фрызскіх моў ад англійскай таксама спрыялі павелічэнне ўплыву на фрызскія мовы з боку нідэрландскай і ніжненямецкай, а на англійскую — нармандскай. Нягледзячы на значнае змяншэнне ўзаемаразумення паміж дзвюма мовамі, англійскі дыялект Нартамберленда (рэгіён на паўночным усходзе Англіі) мае шэраг рыс, якія збліжаюць яго з фрызскімі мовамі.
Старажытнафрызская мова, між тым, адзначаецца вялікай ступенню падабенства ў дачыненні да стараанглійскай мовы.
На фоне астатніх заходнегерманскіх моў фрызскія і англійская мова разам вылучаюцца наяўнасцю выпадзення насавых зычных у шэрагу слоў (напр., ням. uns — фрызск. ús, анг. us; ням. sanft — фрызск. sêft, анг. soft; ням. Gans — фрызск. goes, goose) і памякчэння k перад некаторымі галоснымі ў ch (напр., анг. cheese, church; фрызск. tsiis, tsjerke; але нідэрландскае kaas, kerk; высок.-ням. Käse, Kirche). Тым не менш, гэтая з'ява не адлюстравалася ў фрызскіх словах, адпаведных англійскім chin, choose — kin, kieze.
Адным з асноўных адрозненняў паміж старажытнафрызскай і сучаснымі фрызскімі мовамі з'яўляецца адсутнасць склонаў у апошніх.
Перыяд існавання старажытнафрызскай мовы адзначаецца паміж сярэдзінай XII і сярэдзінай XVI ст. Большасць захаваных тэкстаў на старажытнафрызскай мове прыпадае на перыяд XIV—XV стст., аднак некаторыя прыходзяцца на перыяд XII—XIII стст. Як правіла, гэтыя тэксты адносяцца да заканадаўчае галіны. На мове існуюць і ранейшыя дакументальныя сведчанні, у прыватнасці, рунічным пісьмом, якія пачалі з'яўляцца прыкладна з ІХ ст. Тым не менш, гэтыя надпісы звычайна прадстаўляюць з сябе запісы некалькіх слоў, з-за чаго іх нельга лічыць першымі прыкладамі літаратуры.
У сярэдзіне XVI ст. адбыўся ўмоўны пераход старажытнафрызскай мовы ў перыяд сярэднефрызскай мовы, прычынаю чаго стаў абрыў літаратурнай традыцыі на мове.
Сярэднефрызскі перыяд
Да XV ст. старажытнафрызская мова была распаўсюджана ў вусным маўленні і пісьмовым абарачэнні, аднак з XVI ст. яе сфера ўжытку звузілася да вуснага маўлення сярод жыхароў сельскай мясцовасці. Адной з асноўных прычын гэтага стала ўваходжанне сучаснага Фрысланда ў склад уладанняў герцага Альберта Саксонскага і ўсталяванне нідэрландскай мовы як афіцыйнай. Між тым, нават пасля аднаўлення незалежнасці Нідэрландаў, старажытнафрызская мова не здолела вярнуць свой статус. Прычынай гэтага было ўзвышэнне Галандыі сярод іншых правінцый Нідэрландаў, праз што мова мова правінцыі, галандская (цяпер вядомая як нідэрландская), стала дамінаваць у афіцыйных і рэлігійных сферах ужытку. Да гэтага перыяду адносіцца творчасць паэта Гюсберта Япікса (1603—1666), чые творы ў значнай ступені паўплывалі на стварэнне фрызскай арфаграфіі і літаратуры.
Аўтараў, падобных Г. Япіксу, не было да XIX ст., калі з'явілася вялікая колькасць фрызскіх пісьменнікаў і паэтаў. Гэты перыяд супаў з узнікненнем новага літаратурнага стандарту, і таму з 1820-х гадоў пачынаюць адлічваць перыяд існавання сучаснай заходнефрызскай мовы.
Прыклад
Параўнанне фрызскіх моў з некаторымі іншымі германскімі мовамі на прыкладзе аднаго тэксту.
ніжнесаксонскіх дыялектаў ніжненямецкае мовы: De jonge streake it famke om it kin en tute har op 'e wangen. ніжнесаксонскіх дыялектаў ніжненямецкае мовы: De Fent/Jung straktde dat Wicht um't Kinn to un tuutjede hör up de Wangen.
Будынак Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі
Будынак Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі размешчаны ва ўсходняй частцы горада Мінска. Каля бібліятэкі размешчаны парк Пісьменнікаў, які з’яўляецца часткай Сляпянскай воднай сістэмы.
Будынак
Будынак уяўляе сабой ромбакубаактаэдр вышынёй 72,6 м (20 паверхаў) і вагой 115 000 тон (не лічачы кніг). Пляц забудовы складае 19,5 тыс. м², агульная плошча будынка — 112,6 тыс. м², у тым ліку кнігасховішчы — 54,9 тыс. м². Бібліятэка з’яўляецца адной з самых вялікіх у свеце.
Незвычайным з’яўляецца рашэнне падсветка будынка, якая ўключаецца штодня з заходам сонца і працуе да 24.00. Колер і ўзоры змяняюцца штосекундна.
Гісторыя будаўніцтва
7 сакавіка 2002 г. прэзідэнт Беларусі А. Р. Лукашэнка падпісаў загад «Аб будаўніцтве будынка дзяржаўнай установы „Нацыянальная бібліятэка Беларусі“». 1 лістапада 2002 г. адбылася закладка падмурка новага будынка бібліятэкі, паводле праекта творчага калектыву М. К. Вінаградава і В. У. Крамарэнкі, які яшчэ ў 1989 г. перамог на міжнародным конкурс на лепшае архітэктурнае рашэнне.
Будаўніцтва
Будаўніцтва было пачата 1 лістапада 2002 года недалёка ад жылога мікрараёна Усход-1 і станцыі метро «Усход». Прыёмка першага пускавога комплексу, які ўключаў кацельню з інжынернымі сеткамі, вычышчальныя будынкі, сістэму энергазабеспячэння, вонкавыя інжынерныя сеткі былі праведзеныя ў кастрычніку 2005 года. Былі таксама праведзеныя працы па добраўпарадкаванні прылеглай тэрыторыі.
Другі пускавы комплекс, прыёмка якога была завершана ў канцы снежня 2005 года, уключаў увод у дзеянне кнігасховішча, чытальных зал і службовых памяшканняў, усіх інжынерных і інфармацыйных сістэм, а таксама сацыякультурнага цэнтра. У яго ўваходзяць шматфункцыянальная канферэнц-зала, цэнтр дзелавых сустрэч і перамоў, музычна-мастацкі салон, музейны комплекс, мастацкая галерэя.
Пуск трэцяй чаргі прадугледжваў пачатак эксплуатацыі комплексу інфармацыйна-тэхналагічных сістэм, забяспечвальных працу персаналу і абслугоўванне карыстачоў, цэнтра міжнародных сустрэч, які ўключае ў сябе офіс прэзідэнта Беларусі, дзве канферэнц-залы і залы самітаў і памяшканняў, якія да іх прымыкаюць. Увод у дзеянне гэтых аб’ектаў, які павінен быць ажыццёўлены да 31 мая 2006 года, дазволіць адкрыць бібліятэку для чытачоў.
У поўным аб’ёме комплекс інфармацыйна-тэхналагічных сістэм (чацвёрты пускавы комплекс) пачне функцыянаваць у кастрычніку 2006 года.
Конкурс на пастаўку сістэм захоўвання дадзеных і сервераў апрацоўкі інфармацыі выйграла кампанія «Х’юлет Пакард». Паводле яе прадстаўніка, рашэнняў такога ўзроўню на сённяшні дзень у СНД няма.
10 студзеня 2006 года пачалося перасоўванне кніжных фондаў у новы будынак Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі. Да 11.00 да будынка пад’ехаў грузавы аўтамабіль з трыма тонамі літаратуры на розных мовах і перыядычнымі выданнямі, загружанымі ў адмысловыя кантэйнеры. Яго сустракалі кіраўнікі Мінгарвыканкаму і Міністэрства культуры, а таксама супрацоўнікі Нацыянальнай бібліятэкі. Да 31 студзеня ў новы будынак мае быць перавезены абменна-рэзервовы фонд бібліятэкі. Ён налічае больш 358 тысяч адзінак і прызначаны для арганізацыі ўнутрыдзяржаўнага і міжнароднага кнігаабмену.
Па стане на 21 сакавіка завершаны пераезд у новы будынак асноўных фондаў Нацыянальнай бібліятэкі. Усяго да 1 мая ў новы будынак мае быць перавезена больш за 8 млн друкаваных і рукапісных выданняў, а таксама іншых дакументаў на розных носьбітах інфармацыі. Рарытэтныя выданні, у тым ліку старадрукаваныя, будуць перавезеныя ў апошнюю чаргу і размешчаныя на восьмым паверсе бібліятэкі.
Адкрыццё
Новы будынак Нацыянальнай бібліятэкі быў адчынены 16 чэрвеня 2006 года. Адкрыццё некалькі разоў адкладалася з-за таго, што будаўнікі не паспявалі скончыць з недаробкамі. У цырымоніі адкрыцця прымаў удзел прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка, яму жа быў уручаны чытацкі квіток № 1.
Чуткі
Неўзабаве пасля пачатку будаўніцтва, некаторыя сродкі масавай інфармацыі пачалі распаўсюджваць чуткі аб тым, што нібы беларускія архітэктары і канструктары не здольныя правільна стварыць такі нетыпавы і ў чымсьці ўнікальны будынак, і таму пры праектаванні не былі ўлічаныя ўсе нюансы. Сцвярджалася, што пад месцам будаўніцтва размешчана балота і будынак даў моцнае асяданне, што само будаўніцтва вядзецца ў аўральным рэжыме і праз гэтае на ім дзясяткамі гінуць працоўныя. З’яўленне ў прэсе падобнага роду здагадак спарадзіла сярод жыхароў Мінска і ўсёй Беларусі хвалю слыху і вымусіла галоўнага інжынера аб’екта, намміністра культуры і іншых адказных за будаўніцтва асоб неаднаразова выступаць з аспрэчаннямі. У прыватнасці, галоўны інжынер паказаў, што будаўніцтва вядзецца пад жорсткім кантролем, за ўвесь час на аб’екце загінуў адзін рабочы, які ў дождж схапіўся за электрычныя правады. Асяданне будынка вагой 115 000 тон (удвая цяжэй Астанкінскай вежы) складае 5 сантыметраў, і пасля завозу кніг, агульнай вагой 20 000 тон павялічыцца яшчэ на 8-10 мм.
Фінансаванне
Прэм’ер-міністр Беларусі Сяргей Сідорскі 2 чэрвеня 2006 года падпісаў дакумент, які абавязаў разлічыцца з прадпрыемствамі, якія працавалі на будаўніцтве Нацыянальнай бібліятэкі, да 10 чэрвеня таго жа года. Аднак гэтае даручэнне не было выканана. Сямі прадпрыемствам, якія будавалі бібліятэку, дагэтуль не вярнулі грошы, агульнай сумай каля 614 мільёнаў 874 тысячы рублёў. Сярод прадпрыемстваў-крэдытораў апынулася ААТ «Прафтэхмантаж» і наваполацкае ААТ «Нафтазаводмантаж», таксама ААТ «Магілёўтэхмантаж», якое займалася мантажом шкла верхняй часткі бібліятэкі, так званых граняў «дыямента». Па запэўненнях службоўцаў, дзяржава зможа заплаціць ім толькі ў канцы 2009 года.
Камісар
Камісар (komisarz, commissaire, commissarius, комиссар) — упаўнаважаны: намеснік, надзелены уладай прадстаўнік метраполіі (цэнтра кіравання).
Селішча (Прачысценскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Рэкорд
Назву Рэко́рд маюць:
Герміёна Грэйнджэр
Герміёна Джын Грэ́йнджэр (Hermione Jean Granger , /hərˈmaɪ.əni ˈdʒiːn ˈɡreɪndʒər/; 19 верасня 1979 ) — адна з галоўных гераінь цыклу раманаў пра Гары Потэра нароўні з Гары Потэрам і Ронам Уізлі.
Кніга першая
Гары і Рон едуць на Хогвартс-Экспрэсе і сустракаюць Герміёну. Яны прызнаюць яе занадта разумнай усёзнайкай. У Хогвартсе яны ўвесь час сварацца з ёй з-за яе трапятлівага стаўлення да правіл.
Падчас Хэлоўіна адбываецца яшчэ адна сутычка з-за таго, што Грэйнджэр «занадта шмат ведае». Аднак у гэты ж дзень Гары і Рон, парушыўшы пры гэтым загад разыходзіцца па спальнях, ратуюць яе ад чатырохмятровага горнага троля. Герміёна ўсю віну бярэ на сябе, і ў тройцы наладжваюцца добрыя адносіны. Дзеці становяцца лепшымі сябрамі.
Калі ўсе трое адпраўляюцца на пошукі Філасофскага каменя, Герміёна вызваляе сяброў з абдымкаў д'ябальскіх сілоў — слізкай паўзучай расліны, і вырашае загадку Снэйпа, заснаваную не на чарадзейных ведах, як усе папярэднія закляцці аховы філасофскага каменя, а на чыстай логіцы.
На банкеце з нагоды канца навучальнага года Герміёна атрымлівае 50 дадатковых ачкоў за «ўменне выкарыстоўваць халодную логіку перад тварам полымя».
Кніга другая
Герміёна з'яўляецца на старонках другой кнігі Гары Потэр і Тайны пакой у трэцяй главе, калі Гары прыязджае ў «Нару», дом сямейства Уізлі.
Калі Гары, Рон і Герміёна вырашаюць стварыць Пераваротнае зелле, Грэйнджэр, выкарыстоўваючы ліслівасць, атрымлівае ў Локанса дазвол узяць у бібліятэцы кнігу «Моцнадзейныя зеллі». У далейшым Гары і Герміёне ўдаецца выкрасці інгрэдыенты з кабінета Снэйпа. Герміёна бярэ для зелля валасоў з пінжака Мілісенты Булстраўд са Слізерына, з якой яна білася ў дуэльным клубе. Але Герміёне трапляецца волас яе кошкі, і яна ператвараецца ў паўчалавека-напаўжывёліну, пасля чаго яна вымушана была доўга лячыцца.
Пазней на Герміёну здзяйсняецца напад і яна мярцвее, як і папярэднія ахвяры монстра Тайнага пакоя. Аднак, пабываўшы перад гэтым у бібліятэцы, яна разумее, што гэта пачвара — Васіліск, і вырывае старонку з кнігі пра Васіліска, на якой піша слова «трубы». Старонка была знойдзена ў яе ў змярцвелай руцэ. Сябры зразумелі, што пачвара Тайнага Пакоя перамячшаецца па каналізацыі. Пазней выкладчык травалогіі прафесар Сцебль зрабіла адвар з мандрагор і ажывіла ўсіх ахвяр Васіліска, у тым ліку і Грэйнджэр.
З-за нападаў іспыты адмяняюцца, і Герміёна вельмі засмучана.
Кніга трэцяя
На канікулах Герміёна едзе з бацькоў у Францыю і пасылае Гары на дзень нараджэння падарунак — набор па догляду за мятлой.
У Касым завулку Грэйнджэр сустракае Рона, а затым і Гары. У «Чароўным звярынцы» купляе ката Жываглота.
У Хогвартсе Грэйнджэр атрымлівае ад Мак-Гонагал, дэкана іх факультэта, Махавік часу, з дапамогай якога яна можа наведваць усе навучальныя прадметы, якія цікавяць яе (нягледзячы на накладкі ў раскладзе).
У Герміёны пачынае развівацца непрыязнасць да прадраканняў і ў лютым, палаяўшыся з прафесарам Трэлоні, яна кідае вывучэнне гэтага прадмета.
На Калядных канікулах Герміёна даведваецца, што Гары падарылі лепшую ў свеце мятлу — «Маланку». Яна падазрае, што мятлу мог даслаць Сірыус Блэк, наклаўшы на яе кучу смяротных закляццяў і распавядае пра падарунак прафесару Мак-Гонагал. Тая забірае мятлу ў Гары. З-за гэтага ў сяброў адбываецца чарговая сварка, але неўзабаве мятлу вяртаюць. Затым з'яўляецца падазрэнне, што Жываглот з'еў пацука Рона, Рон крыўдзіцца на Грэйнджэр і яны не размаўляюць некалькі тыдняў. Герміёне самотна, яна часта ходзіць да Хагрыда і плача ў яго. Таксама яна дапамагае яму падрыхтавацца да абароны Клювакрыла ў судзе. Пасля вынясення Клювакрылу смяротнага прысуду мірыцца з Ронам і ў той жа дзень б'е Малфая па твары за насмешкі над Хагрыдам.
Герміёна адзіная з вучняў, хто здагадаўся, што прафесар Люпін пярэварацень, але нікому не гаворыць праўды, нават Гары і Рону. У канцы года Герміёна бліскуча здае экзамены, толькі на экзамене па Абароне ад цёмных мастацтваў не можа зладзіць з богартам. Пазней з дапамогай махавіка часу вяртаецца з Гары на некалькі гадзін у мінулае, каб выратаваць Клювакрыла і Сірыуса.
Кніга чацвёртая
На чацвёртым курсе Герміёна пачала ўзмоцнена займацца грамадскай дзейнасцю. А менавіта стварыла арганізацыю Г.А.Ў.Н.Э. (Грамадзянскую Асацыяцыю Узнаўлення Незалежнасці Эльфаў), дзейнасць якой была накіравана на абарону правоў хатніх эльфаў. Гары і Рону яе задума не падабалася. Герміёна дапамагае Гары ў некаторых выпрабаваннях Турніру Трох Чараўнікоў. Мірыць Рона і Гары, калі тыя пасварыліся, але неўзабаве сама сварыцца з Ронам. На Калядны баль ідзе з Віктарам Крамам, лаўцом балгарскай зборнай па квідычы. У канцы года ён запрашае яе да сябе на летнія канікулы.
Кніга пятая
На пятым курсе Герміёна стала старастай факультэта Грыфіндор. Яна прапанавала Гары стварыць «Атрад Дамблдара» і прыняла галоўную ролю ва ўтойванні і абароне арганізацыі. Герміёна прыдумала фальшывыя галеоны для таго, каб члены АД маглі па іх даведацца пра дату новага збору. Таксама Герміёна выратавала Гары ад катавання Круцыятусам.
Падчас бітвы ў Міністэрстве Герміёна была паражоная закляццем Антаніна Долахава і на доўгі час знепрытомнела (у фільме б'ецца разам з усімі да з'яўлення цемраборцаў).
Кніга шостая
Першая нароўні з Гары і Ронам пачынае негатыўна адносіцца да падручніка Прынца-паўкроўкі і спрабуе высвятліць, каму менавіта належаў падручнік. На адборачных выпрабаваннях па квідычы накладвае на Мак-Лагена закляцце Канфундус і тым самым спрыяе прызначэнню Рона ў каманду на месца брамніка. Праяўляе цікавасць да Рона Уізлі, але той не заўважае гэтага і пачынае сустракацца з Лавандай Браўн. Грэйнджэр у адплату ідзе на званую вячэру да Слізнарта з грыфіндорцам-сямікурснікам Кормакам Мак-Лагенам, але растаецца з ім. Амаль высвятляе, кім з'яўляецца Прынц-паўкроўка, калі знаходзіць інфармацыю пра студэнтку Эйлін Прынц, але не высвятліўшы спачатку, што яна была маці Снэйпа.
Кніга сёмая
Герміёна адыгрывае значную ролю ў апошняй, сёмай частцы. Дапамагае шукаць і знішчаць хоркруксы. Ратуе жыццё Гары пры сустрэчы са змяёй Нагайнай. Б'ецца ў бітве за Хогвартс, падчас якой знішчае іклом Васіліска хоркрукс — Чару Пенелопы Пуфендуй.
Далейшы лёс
Герміёна пачала сваю кар'еру з Аддзела рэгулявання і кантролю за магічнымі істотамі, дзе спрыяла значнаму паляпшэнню жыцця эльфаў-дамавікоў і іх субратаў. Потым перайшла (нягледзячы на сваю заяву Руфусу Скрымджэру) у Аддзел магічнага правапарадку, дзе займалася выкараненнем несправядлівых законаў, якія абараняюць толькі чыстакроўных магаў.
Выйшла замуж за Рона Уізлі. У іх двое дзяцей — дачка Роза і сын Х'юга. Пасля вышэйапісаных падзей адправілася ў Аўстралію і вярнула бацькам памяць. Пазней вярнулася дамоў разам з імі.
Апісанне персанажа
У Герміёны карыя вочы і каштанавыя валасы. Знешнасць яе ў кнізе «Гары Потэр і філасофскі камень» апісана так: «дзяўчынка з густымі каштанавымі валасамі… Яе пярэднія зубы былі трохі даўжэйшым, чым трэба». Аднак у кнізе «Гары Потэр і Кубак агню» у Герміёну адскочыла пушчанае Малфаем у Гары заклінанне «Дантысімус», ад якога пярэднія зубы Герміёны выраслі ці ледзь не да падбародка. У Бальнічным Крыле мадам Помфры дала Герміёне люстэрка і загадала сачыць, гледзячы ў яго, пакуль зубы не стануць ранейшага памеру. Герміёна пачакала трошкі больш, і яе зубы сталі роўнымі. Мае ката Жываглота, якога купіла на грошы, атрыманыя на дзень нараджэння ад бацькоў. Менавіта Жываглот першым пазнаў у пацуку Рона Пітэра Петыгру. Спачатку Рон ненавідзеў ката за тое, што той хацеў з'есці Каросту (Петыгру), але пазней яны памірыліся. Калі Сірыус падарыў Рону саву (карлікавага сыча, як высвятлілася ў чацвёртай кнізе) Сычыка, пакрываючы яму такім чынам страту гадаванца, той паднёс яе да пысы ката, каб пераканацца, што з птушкай усё звычайна.
Герміёна вельмі любіць вучыцца і надае гэтаму шмат часу. Часам бывае занадта напышлівай і празмерна ганарыцца сваімі поспехамі ў вучобе. Славалюбівая, на ўроках заўсёды імкнецца адказаць першай і вылучыцца сваімі ведамі, за што многія не без падстаўна лічаць яе ўсёзнайкай. У вачах вучняў са сваім фанатычным імкненнем да парадку і дысцыпліны выглядае залішне правільнай і зануднай, і за гэта з яе часта смяюцца. Гаворыць трохі павучальна і шматслоўна, не губляючы, аднак, логікі (што асабліва прыкметна ў першых кнігах). Лісты піша гэтак жа: доўгімі сказамі са мноствам косак. Яе пісьмовыя працы заўсёды апыняюцца больш аб'ёмнымі, чым было зададзена. Аднак першае ўражанне пра яе апыняецца няправільным: сапраўды, выкананне фармальных правілаў і поспехі ў вучобе для яе шмат значаць, але можна з усёй упэўненасцю сказаць, што ў яе ёсць значна больш значныя каштоўнасці і ідэалы. Яна высока шануе справядлівасць.
Герміёна рэгулярна дапамагае ў вучобе Гары і Рону, тлумачыць ім матэрыял, дае чытаць свае канспекты і нават (вельмі неахвотна) дазваляе спісваць дамашняе заданне. Часта яны прызнаюцца, што без Герміёны ім было б значна складаней вучыцца, і яе дапамога вельмі важная для іх.
Тамара Мікалаеўна Церахава
Біяграфія
У 1969 годзе скончыла з адзнакай Гомельскае медвучылішча, у 1980 годзе — з адзнакай стаматалагічны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута.
Герміёна Грэйнджэр
Апісанне персанажа
У першых кнігах дзівіць назіральнасць Герміёны. Напрыклад, яна адзіная заўважае, на чым стаіць Пушок, у той час як Гары і Рон з вока не выпускаюць з трох страшэнных галоў монстра. Аднаго позірку на багаж выкладчыка, які спіць у купэ, ёй дастаткова, каб убачыць метку прафесара Лупіна. Таксама з усіх вучняў яна адзіная здагадалася, што прафесар Лупін — пярэварацень. У той час, як увага ўсіх прыкавана да Кубка Агню, які раптам выкінуў імя чацвёртага Чэмпіёна, Герміёна ўзіраецца ў Гары. Выраз твару сябра не пакідае ніякіх сумневаў: выбар Кубка для Гары — поўная нечаканасць. Да канца першага тура Турніру Трох Чараўнікоў Герміёна заставалася ледзь не адзінай студэнткай Хогвартса, хто не вінаваціў Потэра ў падмане.
Тамара Мікалаеўна Церахава
Навуковая дзейнасць
Вобласць навуковых інтарэсаў: прафілактыка карыеса зубоў у дзяцей дашкольнага ўзросту з прымяненнем фтарыраваннай солі; першапачатковая прафілактыка стаматалагічных захвораванняў у дзяцей да 3-х гадоў.
Герміёна Грэйнджэр
Апісанне персанажа
Герміёна — храбрая і адважная дзяўчынка, якая заўсёды гатовая прыйсці на дапамогу сябрам. Тым не менш, адно з яе слабых месцаў — няўменне дзейнічаць у нестандартнай сітуацыі, калі трэба хутка прымаць рашэнне. З гадамі і гэта яе рыса змяняецца. Можна сказаць, што чэпкая назіральнасць Герміёны паступова дапаўняецца ўменнем хутка арыентавацца ў становішчы. Калі ёй даць хоць бы хвілінку спакойна падумаць, яна знойдзе найлепшае рашэнне. Гэта асабліва яскрава праявілася ў яе паводзінах у кнізе «Гары Потэр і Дары Смерці». Калі Гары, Рон і Герміёна ў чужых абліччах выкрадаюць медальён Слізерына, яна адзіная, хто скеміў сляпіць копію медальёна, каб Далорэс Амбрыдж не заўважыла прапажу; калі Герміёна літаральна ў апошнюю секунду трансгрэсіруе сябе і Гары з дома Бацільды Бэгшат, ратуючыся з лап Валдэморта; калі дзеці пакідалі Ксенафіліуса Лаўгуда, які выдаў іх Пажыральнікам смерці, Герміёна геніяльна вырашае некалькі задач адразу: хавае Рона пад мантыяй-невідзімкай (тым самым выратаўшы сям'ю Уізлі ад расследавання), сцірае памяць містара Лаўгуда пра іх візіт і на кароткае імгненне паказвае пераследнікам Гары Потэра, ратуючы тым самым бацьку і дачку Лаўгудаў ад расправы Пажыральнікаў за «лжывы выклік». Гэтак жа хутка яна пад катаваннямі Белатрысы ў асабняку Малфаяў прыдумляе складаную гісторыю пра падроблены меч Грыфіндора. Дж. К. Роўлінг прызналася, што Герміёна шмат у чым падобная да яе. Патронус Герміёны — выдра, а гэта любімая жывёла Роўлінг. Другое імя Герміёны, Джын (фігуруе ў кнізе «Гары Потэр і Дары Смерці» пры абвяшчэнні завяшчання Альбуса Дамблдара), — жаночы варыянт імя «Джон», гэтак жа як і Джаан, імя Роўлінг.
Бацькі Герміёны — маглы (па прафесіі стаматолагі) і яна, адпаведна, магланароджаная чараўніца.
Відзьядхар Сураджпрасад Найпал
Відзядхар Сураджпрасад Найпал (Vidiadhar Surajprasad Naipaul;  — ) — англамоўны пісьменнік індыйскага паходжання, вядомы праз навелы аб краінах трэцяга свету.
Захараўка (Паўладарская вобласць)
Захараўка — сяло ў Жалезінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жалезінскай сельскай акругі. Код КАТА — 554230200.
NGC 4126
NGC 4126 (іншыя абазначэнні — UGC 7123, MCG 3-31-47, ZWG 98.65, PGC 38565) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Рэкта
Назву Рэ́кта маюць:
Нідэрланды на конкурсе песні Еўрабачанне
Нідэрланды прымалі ў сябе конкурс 4 разы: у 1958, 1970, 1976 і 1980. У першых трох выпадках яны атрымлівалі права правядзення як пераможцы конкурса, а ў 1980 — пасля адмовы Ізраіля ад правядзення спаборніцтва другі год запар. Па той жа прычыне Нідэрланды адмовіліся праводзіць конкурс у 1960 годзе. У 2020 годзе, пасля перамогі годам раней, Нідэрланды павінны былі прымаць конкурс у Ротэрдаме з 12 па 16 мая, аднак у сувязі з пандэміяй COVID-19 Еўрабачанне 2020 было адменена, упершыню за ўсю гісторыю конкурса. 16 мая 2020 года ў эфіры праграмы Europe Shine a Light, якая замяніла фінал Еўрабачання, было абвешчана, што Ротэрдам прыме Еўрабачанне 2021.
За ўсю гісторыю ўдзелу ў фінале Нідэрланды атрымалі 2577 балаў, а ў паўфінале — 1203 балы.
Гісторыя галасавання
Станам на год гісторыя галасавання Нідэрландаў выглядае наступным чынам:
Сяло (Духаўшчынскі раён)
Сяло (Село) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Калабжэгскі павет
Калабжэгскі павет (Powiat kołobrzeski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Заходнепаморскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Калабжэг. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 724,66 км². Насельніцтва павета складае 79,5 тыс. чалавек.
Бярозаўка (горад)
Бяро́заўка  — горад у Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны на левым беразе р. Нёман (за 1,5 км ад ракі), за 27 км на паўднёвы ўсход ад Ліды, на аўтадарозе Ліда — Навагрудак, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Нёман. Насельніцтва 10 311 чал. (2018).
Гісторыя
У 1861 годзе ўрочышча Бярозаўка вядома ў Лідскім павеце Віленскай губерні, у складзе маёнтка Вашкевічы, уласнасць памешчыка Зянона Ленскага. У 1875 годзе ім была заснавана гута па вырабе шкла каля хутара Устрынь Боркі Лідскага павета (цяпер урочышча Устронь у Навагрудскім раёне).
У канцы 1884 года Зянон Ленскі атрымаў дазвол на будаўніцтва ў сваім маёнтку Заенчыцы (пры ўпадзенні ў Нёман Чорнай рэчкі) шклозавода. Першую прадукцыю завод даў у 1885. У 1891 годзе арандатарамі завода сталі чэшскія майстры прамысловага шкларобства Вільгельм Краеўскі і Юліус Столе. Ужо ў 1892 яны праводзяць першыя ўдалыя варкі крыштальнага шкла. У 1894 Краеўскі і Столе пачынаюць будаваць уласны завод у 4 км ад арэндаванага, у 1896 атрымліваюць тут першую прадукцыю. З таго часу завод Ленскага сталі называць «Нёман-А» ці «Старая гута», а новы — «Нёман-Б» ці «Новая гута». На кожным з заводаў у 1897 працавала больш як па 100 чал.
У 1898 годзе за 3 км ад ракі Нёман ва ўрочышчы Бярозаўка А. Квяцінскі будуе яшчэ адзін завод, які неўзабаве ў 1900 пераходзіць да В. Краеўскага і Ю. Столе. У 1902 апошнія закрылі «Старую гуту», а яе назву «Нёман-А» прысвоілі заводу ў Бярозаўцы, які становіцца галоўным. Зараз на месцы размяшчэння «Старой гуты» захавалася толькі вялікая колькасць шклобою і вогнетрывалага лому ад збураных печаў ды асобныя кусты бэзу, парэчак і агрэсту. А вакол дзеючага завода вырас горад Бярозаўка.
Шклозавод «Нёман» склаўся на базе заводаў «Нёман-А» (хутар Бярозаўка) і «Нёман-Б» (хутар Новая Гута). У 1908 годзе на першым заводзе працавалі 552 рабочыя, на другім — 454.
У 1913 годзе быў закрыты адзін завод, пасля пачатку Першай сусветнай вайны, з набліжэннем фронту ў 1915 годзе — другі. У верасні 1915 Бярозаўку акупіравалі германскія войскі.
У студзені 1919 на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада. 3 красавіка 1919 ўрочышча акупіравана польскімі войскамі. У ліпені 1920 вызвалена Чырвонай Арміяй, у верасні зноў занята польскімі войскамі.
З 1921 года Бярозаўка ў складзе Польшчы, у Навагрудскім павеце Нвагрудскага ваяводства. У 1921 годзе 12 двароў, 65 жыхароў. У 1927 на заводзе ў Бярозаўцы працавалі 338 чал. 17 мая 1929 тут адбылася буйная забастоўка з удзелам 700 рабочых, якая доўжылася каля 1,5 месяца.
У 1945 годзе на адноўленым шклозаводзе працавалі 326 чал., пры ім адкрылася рамеснае вучылішча № 17, у 1947 — школа майстроў.
3 8.1.1954 Бярозаўка ў Гродзенскай вобласці. 15 мая 1959 года пераўтворана ў рабочы пасёлак.
25 снежня 1962 года перададзена ў Лідскі раён. У 1967 на шклозаводзе працавалі 1700 рабочых. 24 чэрвеня 1968 года пераўтворана ў гарадскі пасёлак. У 1969 годзе ў Бярозаўцы 5,1 тыс. жыхароў. У 1982 годзе на базе школы майстроў адкрыта Нёманскае тэхнічнае вучылішча шкляной прамысловасці № 159 (з 1984 сярэдняе прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 116 шкляной прамысловасці).
З 1995 года Бярозаўка — горад. У 1996 годзе налічвала 11 тыс. жыхароў.
Эканоміка
Шклозавод «Нёман» з’яўляецца галоўным прадпрыемствам Бярозаўкі. Ён выпускае посуд, вазы, дэкаратыўна-мастацкія вырабы. Частка вырабаў экспартуецца за мяжу.
Прадпрыемствы сацыяльна-бытавога абслугоўвання. Гасцініца.
Рэлігія
У 1928 годзе ў Бярозаўцы створана парафія Спаслання Святога Духа. У 1932 годзе пабудаваны касцёл у новазакапанскім стылі, разбураны ў 1954 годзе. У 1992 годзе пабудаваны новы касцёл, які быў кансекраваны 18 жніўня 2001 года.
У 1994 годзе пабудавана царква Жыровіцкай Маці Божай.
Культура
Бярозаўскі музей шкла. Музей гісторыі Бярозаўкі, музей «Сялянская хатка» ў 3-й школе.
Грыгарыёпаль
Грыгарыёпаль (Grigoriopol, Григориопол, Григорио́поль, Григоріо́поль) — горад (з 2002 года) у Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспубліцы, адміністрацыйны цэнтр Грыгарыёпальскага раёна. Насельніцтва каля 9,5 тысяч чалавек (2010). Заснаваны ў 1792 годзе.
Знаходзіцца на левым беразе Днястра, за 45 км на паўночны захад ад Ціраспаля.
Сяльцо (Духаўшчынскі раён)
Сяльцо (Сельцо) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Мікалай Васілевіч Лагодзіч
Мікалай Васільевіч Лагодзіч (6 снежня 1928, вёска Радаўня Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці — 1 красавіка 2009, Пінск) — іншадумца, палітычны вязень у БССР, удзельнік дэмакратычнага руху ў часы «перабудовы» і ў незалежнай Беларусі.