cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Снаўбордынг на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — слоўпстайл (мужчыны)
Кваліфікацыя
Першыя чатыры спартсмена з кожнай групы непасрэдны трапляюць у фінал. Усе астатнія спартсмены атрымліваюць магчымасць адабрацца ў вырашальны раўнд праз паўфінал.
Зэта (рака)
Зэта  — рака на захадзе Балканскага паўвострава. Працякае па тэрыторыі Чарнагорыі.
На рацэ пабудавана ГЭС Перучыца магутнасцю 307 МВт.
Тэадор Дэнгаф (падкаморы каронны)
Тэадор Дэнгаф (? — 1684) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Падстолі (1655—1656) і крайчы вялікі літоўскі (1656—1658), падскарбі надворны літоўскі (1658—1661), падкаморы каронны (з 1661).
Сям’я
Прадстаўнік шляхецкага роду Дэнгафаў герба ўласнага «Дзік», сын Генрыка, каралеўскага сакратара і старосты дынабургскага.
У шлюбе з Кацярынай Францішкай фон Бесэн меў дзяцей:
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Бастынь)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Бастынь Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У 1750 годзе арандатар вёскі памешчык Шчыт пабудаваў царкву ў імя Святой Вялікапакутніцы Параскевы. У 1960-я гады старая царква была разбурана.
Новая аднайменная царква пабудавана ў 1998 годзе.
Архітэктура
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Вырашана ў традыцыях народнага храмабудаўніцтва XIX стагоддзя. Чатырохчасткавую прасторавую кампазіцыю ствараюць прамавугольныя зрубы прытвора, званіцы, малітоўнай залы, 5-граннай апсіды з рызніцамі. Шацёр званіцы, вальмавыя дахі малітоўнай залы і апсіды завершаны бдяшанымі цыбулепадобнымі купаламі. Гарызантальна ашаляваныя сцены (цокальная частка — вертыкальная) расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі ў прамавугольных ліштвах.
Штраус
Штраус (Strauß, Straus ці Strauss) — нямецкае прозвішча.
Мыльнікаў
Мыльнікаў — прозвішча.
Esperantic Studies Foundation
Esperantik Studies Foundatin (ESF) (Фонд даследаванняў у галіне эсперанта) — некамарцыйная арганізацыя падтрымліваючая даследаванні ў галіне міжнароднай моўнай праблемы, і, у асабістасці, эсперанта.
Спасылкі
Афіцыйная старонка Esperantik Studies Foundation
Савіныя
Савіныя, таксама Совы нармальныя або Совы сапраўдныя (Strigidae) — сямейства драпежных птушак, якое адносіцца да атрада совападобных. Да савіных належаць, напрыклад, вушастыя совы, няясыці, сычы, сплюшкі і пугачы. Усяго да савіных прылічаюць 23 роды і больш за 200 відаў.
Даўжыня цела да 84 см, размах крылаў да 2 м, маса да 4,5 кг. Самкі буйнейшыя за самцоў. Апярэнне мяккае, рыхлае, шараватае, бурае або рыжаватае, з цёмнымі і светлымі плямамі і стракацінамі. Тваравы дыск акруглы. 3 органаў пачуццяў найбольш развіты слых і бінакулярны зрок. Вочы вялікія, у арбітах нерухомыя. У многіх відаў на галаве «вушкі» з падоўжаных пёраў (відавая адзнака). Вонкавыя вушныя адтуліны вялікія. Шыйных пазванкоў 14, шыя вельмі рухавая (галава можа паварочвацца на 180—270°). Крылы шырокія, закругленыя, хвост адносна кароткі. Дзюба вострая, кароткая, крута загнутая ўніз, каля асновы з васкавіцай, якая прыкрыта шорсткімі пёркамі. Лапы моцныя, чатырохпальцыя (4-ы палец паварочваецца назад). Цэўкі ўкарочаныя, апераныя, кіпцюры гладкія.
Гняздуюцца на зямлі, у дуплах дрэў, гнёздах іншых птушак, расколінах скал, збудаваннях. Аселыя і вандроўныя птушкі. Большасць савіных палююць выключна ноччу або ў прыцемках. Ад іншых драпежных птушак адрозніваюцца адсутнасцю валля, наяўнасцю доўгіх сляпых кішак.
Манагамы. Адкладваюць 3—6 (зрэдку да 14) яец. Развіццё птушанят па птушанятным тыпе.
Уладзіслаў Шчыпа
Уладзісла́ў Шчы́па (Władysław Szczypa; нар. ; Уластавіцы, Царства Польскае, Расійская імперыя  — забіты ў 1940 годзе ў Харкаве, УССР, СССР) — польскі ваенны і палітык, забіты падчас украінскай часткі катынскага расстрэлу.
Нарадзіўся ў вёсцы Уластавіцы каля Пулаў (сёння частка гэтага горада). Навучаўся ў сандамірскай гімназіі (да 1911 года). Да 1914 года быў аптэкарам. У 1913 годзе скончыў парамілітарны курс у польскай арганізацыі «Польскія стралковыя каманды». З 1915 года служыў у царскай арміі, з якой дэзерціраваў і далучыўся да польскага 4 Палка пяхоты легіёнаў у складзе аўстрыйскай арміі. Быў арганізатарам і камандантам пулаўскай групы Польскай вайсковай арганізацыі. Арыштаваны 14 мая 1918 года пасля нападу на склад зброі ў Пулавах, утрымліваўся ў люблінскім замку да 15 кастрычніка 1918 года. Камандзіраваў разбраеннем нямецкіх і аўстрыйскіх салдат, якія дыслакаваліся ў Пулавах і ваколіцах.
З 1927 году працаваў у пулаўскім муніцыпалітэце і ашчаднай касе. У 1935 годзе быў абраны дэпутатам Сойма IV склікання (1935—1938).
У Вераснёвай кампаніі служыў у 2 палку сапёраў каняўскіх. Пасля савецкага нападу на Польшчу ў 1939 годзе трапіў у савецкі палон, быў вывезены ў Старабельск на тэрыторыі УССР. Увесну 1940 года быў забіты ў Харкаве разам з некалькімі тысячамі польскіх афіцэраў.
Познань (Ракытніўскі раён)
Познань (По́знань) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 1190
IC 1190 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чарняцін (Шырокаўскі сельсавет)
Чарня́цін (, Чернятин) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шырокаўскага сельсавета.
Янанішкі
Яна́нішкі (, Янанишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Пясчанка (крыніца)
Пясчанка — крыніца ў г. Сянно Віцебскай вобласці. Крыніца размешчана на захад ад дарогі Р25, каля магазіна па вуліцы К. Маркса. Да гідралагічнага помніка пракладзена пешаходная дарожка. Побач знаходзіцца вуліца Пясчанка. Верагодна ад яе крыніца атрымала назву.
Пагарэлец (Шчучынскі раён)
Пагарэ́лец (, Погорелец) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Пясчанка (крыніца)
Апісанне
Статус гідралагічнага помніка мясцовага значэння крыніца «Пясчанка» атрымала ў 1992 годзе згодна з рашэннем Сенненскага райвыканкама.
На той момант прылеглая да вытоку тэрыторыя зарасла кустамі і мела непрывабны від. З цягам часу пры фінансаванні раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя пачалося добраўпарадкаванне крыніцы. У 2016 годзе была ўстаноўлена купальня.
Мяжой помніка прыроды з’яўляецца зона 13,99 м па перыметры ад крыніцы. Плошча — 11 м2.
Побач з помнікам прыроды была пабудавана купель Святой Троіцы. Крыніца папаўняе невялікую рэчку Каменку, якая звязвае Сенненскае і Рахальскае азёры.
Жэрар дэ Нерваль
Жэрар дэ Нерваль (Gérard de Nerval; сапр. — Жэрар Лабруні (Gérard Labrunie);, Парыж — , тамсама) — французскі паэт-рамантык.
Біяграфічныя звесткі
Жэрар Лабруні нарадзіўся ў сям’і хірурга напалеонаўскай арміі. Калі будучаму пісьменніку было два гады, яго маці памерла ў Сілезіі, дзе знаходзілася тады разам з мужам-ваенным. Хлопчыка выхоўваў дзядзька з боку маці, Антуан Бушэ, але калі ў 1814 вярнуўся з вайны бацька Жэрара, хлопчыка адправілі да яго ў Парыж.
У 1841 ў паэта здарыўся першы нервовы прыпадак. Апошнія гады яго жыцця былі азмрочаныя нястачай і псіхічнай хваробай, ён скончыў жыццё самагубствам, павесіўшыся ў адным з парыжскіх завулкаў. Пахаваны на могілках Пэр-Лашэз.
Творчасць
Знакамітым Жэрар дэ Нерваль зрабіўся пасля таго, як пераклаў «Фаўста» Гётэ ў 1828 годзе. Гэты пераклад быў ухвалены І. Гётэ і пасля паўплываў на Г. Берліёза, стваральніка сімфоніі «Пракляцце Фаўста» (La Damnation de Faust). Таксама перакладаў вершы Г. Гайнэ, Шылера, Клопштака, Бюргера. Напісаў некалькі зборнікаў гістарычна-літаратурных артыкулаў, у т.л. «Эцюды пра нямецкіх паэтаў» (Études sur les poètes allemands, 1830).
Паэзію Ж. дэ Нерваля можна ахарактарызаваць як рамантычны дэізм, духоўны свет цікавіць паэта значна больш за свет матэрыяльны. Спачатку ён вітаў Чэрвеньскую рэвалюцыю, але яго напалохаў грамадскі рух, які пашырыўся пасля, і ён расчараваўся ў рэвалюцыі. З надыходам рэакцыі трапіў пад уплыў «галантнай», ці «залатой» багемы Тэафіля Гацье, лозунгам якой было «мастацтва дзеля мастацтва». У канцы 1830-х прыйшоў да думкі пра поўную бясплённасць сацыяльна-палітычнай барацьбы (драма «Léo Burckart», 1839). У многім Жэрар дэ Нерваль — папярэднік французскіх сімвалістаў, яго творчасць высока цанілі таксама сюррэалісты.
Пакінуў некалькі зборнікаў вершаў: «Нямецкія вершы» (Poésies allemandes, 1830), «Галантная багема» (La bohême galante, 1855), шэраг гістарычных драмаў і оперных лібрэта: «Пракляцце Фаўста» (La damnation de Faust, 1846), некалькі аповесцяў: зборнік «Дочкі агню» (Les filles de feu, 1854). Эратызм, фантастыка і культ мастацтва дзеля мастацтва былі для Ж. дэ Нерваля, на якога моцна паўплываў нямецкі рамантызм, формай вызвалення ад зямной рэчаіснасці.
Падарожжы па Усходзе і Германіі апісаныя ў кнігах «Сцэны ўсходняга жыцця» (Scènes de la vie orientale, 1848), «Падарожжа на Усход» (Voyage en Orient, 1851), «Ларэлея» (Loreley, 1852).
Аляксандр Сяргеевіч Мыльнікаў
Аляксандр Сяргеевіч Мыльнікаў (, — ) — савецкі і расійскі гісторык-славіст, багеміст і беларусіст. Доктар гістарычных навук (1972), Заслужаны дзеяч навукі Расіі (1999).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачых. У 1937—1947 гадах вучыўся ў школе, у т.л. падчас вайны ў Іашкар-Але (Марыйская АССР). Хацеў стаць гісторыкам, у 1947 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта, бо ў сталінскі час гістарычны факультэт ЛДУ быў «кузняй партыйных кадраў», а прафесура, якая хацела займацца навукай, перайшла ў галіну гісторыі дзяржавы і права.
Навуковым кіраўніком А. Мыльнікава быў прафесар Інакенцій Якаўкін, адзін з найвыдатнейшых знаўцаў Вялікага Княства Літоўскага, складальнік хрэстаматыі «Законодательные акты ВКЛ» (Ленінград, 1936). З парады свайго кіраўніка А. Мыльнікаў вывучаў славянскія мовы і помнікі права, такія як «Статут ВКЛ 1529 году», «Законнік» сербскага цара Стэфана Душана, «Выклад чэшскага земскага права» пана Андржэя з Дубы. З універсітэцкіх гадоў пачалося зацікаўленне А. Мыльнікава Вялікім Княствам Літоўскім.
Па сканчэнні ўніверсітэта на выдатна А. Мыльнікаў быў накіраваны на працу ў Расійскую нацыянальную бібліятэку, дзе за 20 гадоў прайшоў пасады ад бібліятэкара да загадчыка аддзелу рукапісаў. За гэты час з яго ініцыятывы было здзейснена некалькі археаграфічных экспедыцый, арганізаваны штогадовыя навуковыя канферэнцыі «Дэпо манускрыптаў». Паралельна падрыхтаваў і абараніў кандыдацкую (1958) і доктарскую (1972) дысертацыі па багемістыцы. Тэма доктарскай дысертацыі — «Узнікненне нацыянальна-асветніцкай ідэалогіі ў Чэшскіх землях XVIII стагоддзя». Працуючы ў РНБ, А. Мыльнікаў атрымаў унікальную магчымасць грунтоўнага вывучэння славянскіх, у тым ліку старабеларускіх, кніг і рукапісаў ранняга Новага часу.
У 1973—2003 гадах А. Мыльнікаў працаваў у Інстытуце этнаграфіі і антрапалогіі (Кунсткамера) Савецкай, пазней Расійскай акадэміі навук, у тым ліку ў 1992—1997 гадах — дырэктарам Кунсткамеры.
Дзейнасць
Асноўныя кірункі навуковых інтарэсаў А. Мыльнікава — славістыка, гісторыя і тэорыя культуры, этналогія, кнігазнаўства, беларусістыка. Паступова пашыраў сферу сваіх зацікаўленняў, абапіраючыся на параўнальна-гістарычны, параўнальны і інтэрдысцыплінарны метады. Зыходным для А. Мыльнікава ад самага пачатку было шматаспектнае разуменне аб’екту даследавання, не абмежаванае фармальнымі рамкамі асобных дысцыплін. Апошнія гады А. Мыльнікаў вывучаў пытанне значэння міжэтнічных кантактаў у працэсе развіцця нацый і нацыянальных культур. Прапанаваў тэзу пра «мову культуры» як сукупнасць знакавых сродкаў выражэння этнічнай спецыфікі.
У 1990-я гады А. Мыльнікаў заняўся распрацоўкай новага міждысцыплінарнага кірунку — этнічнай імагалогіі — прысвяціў гэтаму фундаментальны праект, вынікам якога стаў двухтомнік «Карціна славянскага свету». Упершыню для рэканструкцыі заходніх навуковых ведаў пра тагачасны славянскі свет, яго народы, мовы і культуры аўтарам выкарыстаны ўнікальны комплекс малавядомых еўрапейскіх прац XVII—XVIII ст. на лацінскай, нямецкай, французскай, англійскай і шведскай мовах. У абодвух частках кнігі А. Мыльнікаў актыўна карыстаўся беларускай праблематыкай, выказаў шмат думак наконт лакалізацыі назвы Беларусь у Еўропе, сэнсу паняцця «літвінаў» ВКЛ, Літвы як гістарычнай назвы сучаснай Беларусі. Праца актыўна цытуецца беларускімі навукоўцамі. Першы том стаў гістарычным бестселерам у Расіі ў 1996 годзе. Трэці том планаваўся, але не скончаны з-за смерці аўтара.
Агулам А. Мыльнікаў аўтар 12 манаграфій і больш за 500 навуковых прац, пад яго рэдакцыяй выйшла 75 кніг, апаніраваў пры абароне больш за 50 кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый.
Член Навуковага савета па гісторыі сусветнай культуры РАН, акадэмік Акадэміі гуманітарных навук Расіі, член Саюза расійскіх пісьменнікаў.
Сабраў унікальную гістарычную бібліятэку, частку якой падарыў універсітэту Рэспублікі Марый Эл.
Беларусістыка
Як беларусіст А. Мыльнікаў большасць сваіх прац прысвяціў Францыску Скарыну, на асобе якога сышліся яго навуковыя інтарэсы багеміста, кнігазнаўца і культуролага. Пра што сведчаць назвы больш за 20 яго артыкулаў скарынаўскай тэматыкі, у т.л. «Зямля — дзяржава — этнас: Францыск Скарына ў кантэксце этнакультурных уяўленняў ранняга Новага часу»; «Францыск Скарына і чэшскае кнігадрукаванне». Першым са скарыністаў А. Мыльнікаў давёў, што чэшскую Прагу асветнік абраў месцам дзейнасці з-за развітай традыцыі друку і падабенства моў, а таксама абгрунтаваў, што адным з важнейшых фактараў было ўладарства дынастыі Ягелонаў адначасова ў Празе, Вільні і Кракаве. У працы «Эфект Скарыны, або Спецыфіка міжэтнічных кантактаў у шматэтнічным асяроддзі» навуковец растлумачыў, чаму Ф. Скарына карыстаўся рознай этнічнай самаідэнтыфікацыяй («русін», «літвін», «паляк»).
Ад заснавання Пецярбурскай асацыяцыі беларусістаў (1991) А. Мыльнікаў стаў яе старшынём і нязменна быў на гэтай пасадзе. Большасць штогадовых канферэнцый «Санкт-Пецярбург і беларуская культура» прайшлі пад яго кіраўніцтвам, іх навуковы ўзровень шмат у чым вызначала атмасфера праніклівых дыскусій і абмеркаванняў, арганізаваных А. Мыльнікавым. Разам з дырэктарам Расійскай нацыянальнай бібліятэкі Уладзімірам Зайцавым, увайшоў у склад рэдкалегіі першага з 1917 года пецярбурскага выдання па беларусістыцы на беларускай і рускай мовах «Беларускі зборнік». На старонках гэтага выдання публікаваў і свае даследаванні.
Важная роля А. Мыльнікава як кіраўніка і дабрадзея маладых беларускіх даследчыкаў і студэнтаў у Санкт-Пецярбургу 1990-х гадоў.
Карнева (гміна)
Карне́ва (Karniewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Макоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Карневе. Плошча гміны складае 129,38 км². Станам на 2004 год у гміне Карнева пражывалі 5459 чалавек, шчыльнасць — 42,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 36 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 35 населеных пунктаў.
Нэтрэба (Ракытніўскі раён)
Нэтрэба (Нетре́ба) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Ірбід
Ірбід (араб. أربد, у антычныя часы Арабела) — трэці па велічыні горад Іарданіі пасля Амана і Эз-Заркі, насельніцтва звыш 350 000 чалавек (2004 г.). Горад населены з часоў бронзавага веку. У горадзе нарадзіўся былы прэм'ер-міністр Іарданіі Абдэльраўф аль-Равабдэ.
Ізабыліна
Ізабылі́на (, Изабылино) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сакалішчанскага сельсавета.
Міхаіл Канстанцінавіч Раманаў
Міхаіл Канстанцінавіч Раманаў (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў бегу на кароткія дыстанцыі. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў бегу на 400 метраў з бар'ерамі з вынікам 51.15 сек.
Жэліруючы цукар
Прадаецца гэтая цукровая сумесь у трох розных канцэнтрацыях: 1:1, 2:1 і 3:1, дзе першая лічба паказвае на частку садавіны, якая выкарыстоўваецца на адну частку цукру.
Стаўрас Хрыстафарыдзіс
Стаўрас Хрыстафарыдзіс — грэчаскі біятланіст, удзельнік двух Алімпійскіх гульняў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Ноес, якая зараз з'яўляецца часткай горада Ротэнбург, у Саксоніі. Пачаў займацца біятлонам у 1990 годзе і з таго часу ўваходзіць у склад нацыянальнай каманды. Жыве ў грэчаскім горадзе Драма, трэніраваўся ў Верыі. Выступаў за спартыўны клуб «Драма».
Кар'ера
Першым міжнародным стартам для грэка стала індывідуальная гонка на этапе Кубка свету ў аўстрыйскім Бад-Гаштайне ў 1993 годзе, дзе ён фінішаваў 132-м са 136 удзельнікаў. На працягу 15 гадоў, за выключэннем сезону 1996/1997, выступаў на этапах Кубка свету. Лепшым вынікам з'яўляецца 73-е месца ў індывідуальнай гонцы на чэмпіянаце свету 2003 года ў Ханты-Мансійску.
Удзельначаў у трох чэмпіянах Еўропы (2000, 2001, 2007). У палове гонак не фінішаваў, лепшым стала 57-е месца ў спрынце ў 2000 годзе ў польскім Касцеліска.
У Кубку Еўропы ўпершыню выступіў у 2003 годзе. Лепшы вынік — 7-е месца ў спрынце ў балгарскім Банска ў сезоне 2008/2009.
Двойчы (2002, 2006) прымаў удзел у Алімпійскіх гульнях. Лепшы вынік — 83-е месца ў спрынце на трасах Чэзана-Сан-Сікарыё ў 2006 годзе.
Апошнім выступам на міжнародных спаборніцтвах па біятлоне стаў чэмпіянат свету 2008 года ў шведскім Эстэрсундзе. Пасля гэтага да 2012 года стартаваў у лыжных гонках у Балканскім Кубку.
Гудзевіцкі сельсавет
Гудзе́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Гудзевічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ваўкавыскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 6 студзеня 1965 года ў Мастоўскім раёне. 28 жніўня 2013 года ў склад сельсавета з Лунненскага сельсавета перададзена вёска Тоўсцікі.
Склад
Самы вялікі насялены пункт — Гудзевічы (732 жыхары), самы маленькі — Міткевічы (6 жыхароў).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1525 чалавек, з іх 70,6 % — беларусы, 25,7 % — палякі, 2,3 % — рускія.
Ахова здароўя
У сельсавеце дзейнічаюць Гудзевіцкая амбулаторыя ўрача агульнай практыкі, Пілкаўскі і Радзявіцкі фельчарска-акушэрскія пункты. Ёсць аптэка чацвёртай катэгорыі ў аграгарадку Гудзевічы.
Адукацыя
ДУА «Гудзевіцкая сярэдняя школа», «Гудзевіцкі дзіцячы сад».
Бытавыя паслугі
Комплексна-прыёмны пункт у аг. Гудзевічы.
Банкі
Аддзяленне ў аг. Гудзевічы, банкамат у аг. Гудзевічы.
Прадпрыемствы
ЗАТ «Гудзевічы».
Іаган Генрых Кальтэнбах
Іаган-Генрых Кальтэнбах (Johann-Heinrich Kaltenbach; 1807—1876) — нямецкі энтамолаг.
Біяграфія
Быў выкладчыкам у розных сярэдніх навучальных установах Германіі. У Ахене і на тэрыторыях каля яго вывучаў энтамалогію і батаніку.
Урубак
Урубак (Урубок) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Урубак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
Геаграфія
Да вёсцы ад трасы ідзе дарога.
Мантэфана
Насельніцтва складае 3479 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 62010. Тэлефонны код — 0733.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Donato.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Губерт Вайзэ
Гу́берт Ва́йзэ (Hubert Weise; — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік люфтвафэ, начальнік паветранай абароны Рэйха (1944—1945).
Кіеў-Пасажырскі
Кіеў-Пасажырскі (Ки́їв-Пасажи́рський) — галоўная пасажырская чыгуначная станцыя Кіева. Адносіцца да Паўднёва-Заходняй чыгунцы. На ёй размешчаны пасажырскі вакзал, які складаецца з Цэнтральнага, Паўднёвага і прыгараднага чыгуначных вакзалаў.
На тэрыторыі станцыі таксама знаходзяцца лакаматыўнае і вагоннае дэпо.
Нялюбаўцы
Нялю́баўцы (, Нелюбовцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Фрэнсіс Пейтан Роўс
Фрэнсіс Пейтан Роўс (Francis Peyton Rous;, Балтымар — , ) — амерыканскі патолаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1966 годзе «за адкрыццё анкагенных вірусаў». Падзяліў прэмію з Чарлзам Хагінсам, узнагароджаны «за адкрыцці, якія тычацца гарманальнага лячэння рака прадсталёвай залозы».
Обсіч
Обсіч (Олекса́ндрівка) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 1193
IC 1193 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Геркулес.
IC 1191
IC 1191 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эрык Лесер
Эрык Лесер (нар., Зуль, ГДР) — нямецкі біятланіст, сярэбраны прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года ў індывідуальнай гонцы. Унук вядомага нямецкага лыжніка Акселя Лесера.
Спартыўная кар’ера
12 сакавіка 2010 года дэбютаваў на этапе Кубка свету ў Кантыялахці ў змешанай эстафеце, дзе разам з Каці Вільхельм, Магдаленай Нойнер і Сімонам Шэмпам стаў другім, саступіўшы толькі камандзе Нарвегіі. Затым прыняў удзел у спрынце (44-е месца) і гонцы пераследу (51-е месца).
ФК Харт оф Мідлатыян
«Харт оф Мідлатыян» (Heart of Midlothian F.C.) — шатландскі футбольны клуб з горада Эдынбург, прадстаўнік Шатландскага Прэм’ершыпа. Адзін з двух клубаў горада, якія прадстаўляюць найвышэйшую лігу краіны, другі мае назву «Хайберніян». Хатнія матчы праводзіць на стадыёне «Тайнкасл», які размяшчаецца ў эдынбургскім раёне Горгі. Стадыён з’яўляецца хатняй арэнай з 1886 года і змяшчае 17 420 гледачоў. У 2005 годзе літоўска-расійскі бізнесмен і банкір выкупіў большую частку правоў на клуб у былога ўладальніка Крыса Робертсана. На сённяшні дзень клуб знаходзіцца пад вонкавым адміністрацыйным кантролем, паклаўшы канец уладанню клубам Уладзімірам Раманавым. Апошнім значным дасягненнем клуба лічыцца перамога ў Кубку Шатландыі ў 2012 годзе, дзе ў фінале «сэрцы» перамаглі свайго спрадвечнага суперніка клуб «Хайберніян» з лікам 5:1.
Гісторыя
Найбольш ранішняе згадванне клуба пад назвай Heart of Midlothian у спартыўным кантэксце было зроблена ў газете The Scotsman 20 ліпеня 1864 года, калі каманда The Scotsman і Heart of Midlothian праводзілі гульню ў крыкет. На сённяшні дзень невядома меў гэты клуб дачыненне да футбольнага ці не, але ў тыя часу ў Брытаніі шмат клубаў таксама добра гулялі ў іншых відах спорту. «Хартс» быў заснаваны ў 1874 годзе. Па розных меркаваннях назва была ўзята ад папулярнай невялічкай танцавальнай залы, якая ў сваю чаргу так звалася па вядомым рамане сэра Вальтэра Скота «Сэрца графства Мідлатыян» (Heart of Midlothian).
Клуб пачаў мець сур’ёзныя фінансавыя праблемы ў лістападзе 2011 года, што азначала, што кіраўніцтва было не ў стане выплаціць ігракам заробную плату, і клуб быў выстаўлены на продаж. Заробак за кастрычнік быў выплачаны позна, а заробак за лістапад ігракі ўбачылі толькі праз дваццаць дзевяць дзён, літаральна за дзень іх заробку за снежань. Але і заробак за снежань таксама не быў выплачаны своечасова, з-за чаго прафсаюз ігракоў падаў скаргу ў кіраўніцтва шатландскай Прэм’ер-лігі. У гэты перыяд клуб параіў ігракам шукаць новы клуб. 4 студзеня 2012 года кіраўніцтва Прэм’ер-лігі загадала «Хартсу» выплаціць усе нявыплачаныя заробкі да 11 студзеня і настойвала, каб заработная плата студзеня павінна была быць выплачана ў тэрмін да 16 студзеня. «Хартс» выплаціў усе заробкі 16 студзеня пасля продажу Эгерта Ёнсана ва Вулверхэмптан Уондэрэрс.
17 чэрвеня 2013 года «Хартс» быў перададзіны пад вонкавы кантроль, маючы пазыку ў памеры 25 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў.
Фарм-клубы
Наступныя клубы раней прымыкалі да «Хартса», калі яны ўваходзілі ў холдынг Уладзіміра Раманава: «Каўнас» (Літва), «Партызан» (Беларусь).
Лістападавічы
Лістапа́давічы (, Листопадовичи) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старобінскага сельсавета.
Мантэлупонэ
Мантэлупонэ (Montelupone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 3223 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 98 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 62010. Тэлефонны код — 0733.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Firmano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мінскае Мора
Мі́нскае Мо́ра (, Минское Море)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 0,8 км на поўнач ад вёскі Качына; на лініі Мінск-Пасажырскі — Маладзечна, паміж станцыяй Ждановічы і станцыяй Ратамка.
Осныцк
Осныцк (О́сницьк) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Вайзэ
Вайзэ — прозвішча.
Чарняцкая Паляна
Чарня́цкая Паля́на (, Черняцкая Поляна) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шырокаўскага сельсавета.
Качына (міфалогія)
Качына, радзей каціна, на мове хопі — kachina,, katsina, qacína, , мн. л. katsinim — духі ў касмалогіі і рэлігіі першапачаткова заходніх пуэбла, затым іншых народаў пуэбла і нават суседніх народаў, уключаючы даўніх супернікаў пуэбла — наваха. Індзейцы-пуэбла вырабляюць лялькі-качына, якія раней адыгрывалі цырыманіяльныя ролю, а ў цяперашні час з'яўляюцца адным з прадметаў сувенірнага гандлю.
Боцеў
Боцеў:
Качына (міфалогія)
Буйную калекцыю лялек-качына сабраў вядомы амерыканскі палітык Бары Галдуотар. У цяперашні час дадзеная калекцыя захоўваецца ў музеі Хёрда.
Круцігалоўкі
Круцігалоўкі (Jynx) — род дробных птушак сямейства дзятлавых, распаўсюджаных у Еўразіі і Афрыцы. У Беларусі на рэдкалессях і ў поймавых гаях трапляецца круцігалоўка звычайная. Як і іншыя прадстаўнікі сямейства, вылучаюцца непрапарцыйна вялікай галавой і доўгім языком, з дапамогай якога здабываюць насякомых з кары. У адрозненне ад сапраўдных дзятлаў, дзюба больш кароткая і па форме менш кінжалападобная. Хвост досыць доўгі, аднак не валодае дастатковай калянасцю, каб упірацца ў вертыкальную паверхню — па гэтай прычыне птушкі звычайна кормяцца седзячы на ​​галінцы дрэва. Будова ног тыповая для дзятлаў — чатыры пальцы, два з якіх звернутыя наперад і два назад.
Асноўная ежа — мурашкі і іншыя насякомыя, якіх птушкі знаходзяць у гнілой кары і амаль голым грунце. Самі дупло не выдзёўбваюць, аднак выкарыстоўваюць гнёзды-дуплы іншых відаў дзятлаў. Яйкі белыя.
Бёрнет
Бёрнет — прозвішча.
Карл Штрэкер
Карл Штрэ́кер (Karl Strecker; — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік, камандуючы 11-м армейскім корпусам (1942—1943).
Осткы
Осткы (О́стки) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Карсін (гміна)
Ка́рсін (Karsin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Касцерскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Карсіне. Плошча гміны складае 169,2 км². Станам на 2012 год у гміне Карсін пражывалі 6025 чалавек, шчыльнасць — 35,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Падгалішкі
Падга́лішкі (, Подгалишки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Канюхова
Канюхо́ва (, Конюхово) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сакалішчанскага сельсавета.
Віцебская мужчынская гімназія
Віцебская мужчынская гімназія — сярэдняя навучальная ўстанова Расійскай імперыі, якая дзейнічала ў Віцебску на Саборнай вуліцы ў 1808—1918 гадах.
Гісторыя
Была арганізавана ў 1808 годзе на базе пяцікласнага народнага вучылішча; урачыстае адкрыццё адбылося праз год — года. Спачатку гімназія ўваходзіла ў склад Віленскай навучальнай акругі, затым далучана да ; у 1829—1850 гг. — у Беларускай навучальнай акрузе; у 1850—1864 гг. — у Віленскай навучальным акрузе.
Першапачаткова гімназія была сямікласнай і ў яе прымаліся дзеці ўсіх саслоўяў, з 1828 года — дзеці дваран і чыноўнікаў. У 1830 годзе ператворана ў шасцікласную; у 1871 годзе гімназія стала васьмікласнай. Ставіла за мэту падрыхтоўку навучэнцаў да паступлення ва універсітэт. Як і тэрміны навучання, неаднаразова мяняўся гімназічны курс. У розны час у гімназіі выкладаліся філасофія, палітэканомія, права, польская, руская, лацінская, грэчаская, французская, нямецкая мовы, фізіка-матэматычныя і прыродазнаўчыя дысцыпліны, Закон Божы. У 1810 годзе пры гімназіі была арганізавана метэаралагічная станцыя. У 1814 годзе на прадметы гуманітарнага цыкла адводзілася 2/3 вучэбнага часу.
У 1831 годзе ў гімназіі было 220 вучняў, у тым ліку 158 — з дваран, 14 — з мяшчан. У гімназіі былі бібліятэка, музей натуральнай гісторыі, фізічны кабінет і збор карт. З 15 кастрычніка 1836 года былі арганізаваны паралельныя класы для нямецкай і французскай моў. Да 1839 года навучанне ў Віцебскай гімназіі было бясплатным. У 1851 годзе ў гімназіі было ўведзена навучанне прыёмам ваеннай службы, у вышэйшых класах выкладаўся страявы статут пяхотнай службы. У 1834—1839 гадах пры Віцебскай гімназіі працавала семінарыя прыходскіх настаўнікаў. У ёй налічвалася да 30 навучэнцаў. Тэрмін навучання складаў чатыры гады. Выхаванцы атрымлівалі ўтрыманне ад казны і жылі ўсе разам у адным пакоі. Выпушчана з семінарыі было ўсяго 68 чалавек.
Гімназія была закрыта на падставе дэкрэта УЦВК ад 16 кастрычніка 1918 года. У яе будынку быў размешчаны Дзецкасельскі ваенны шпіталь; з мая 1920 года ў ёй размяшчаўся часовы пункт кіравання Заходнім фронтам у савецка-польскай вайне на чале з камандуючым фронтам М. М. Тухачэўскім; а 24 чэрвеня 1921 года ён быў перададзены педагагічнаму інстытуту.
Будынак
Гімназія доўгі час размяшчалася ў мураваным будынку, пабудаваным для народнага вучылішча ў 1803 годзе на Успенскай вуліцы (цяпер вуліца Камісара Крылова, 7). Затым гэты будынак быў аддадзены духоўнай семінарыі, а гімназія ў 1876—1879 гг. знаходзілася ў будынку былога Гільзена-Шадурскіх каля касцёла св. Антонія на Смаленскай вуліцы. У канцы 1879 г. па праекце архітэктара М. Ф. Карчэўскага (сумесна з А. А. Палонскім і І. І. Лявіцкім ) для гімназіі быў пабудаваны новы трохпавярховы будынак на Тэатральнай вуліцы (цяпер — Пушкіна). Пры будаўніцтве была скапана частка Замкавай гары. Гімназія пераехала ў новы будынак у студзені 1880 года. Будынак меў калідорную планіроўку, па баках калідора размяшчаліся навучальныя класы. У новым будынку таксама была свая гімнастычная зала, актавая зала, царква Святога Сергія Раданежскага і кватэры для сям’і дырэктара.
У 1812 годзе, у час Айчыннай вайны 1812 года, будынак гімназіі быў заняты французамі, пасля вызвалення ў ім размяшчаўся лазарэт для расійскіх салдат. Да жніўня 1813 года будынак быў адрамантаваны і гімназія аднавіла працу. З 1831 года гімназія стала насіць назву Аляксандраўскай у гонар расійскага імператара Аляксандра I. З першых дзён існавання Віцебскай гімназіі пры ёй існавалі павятовае і прыходскае вучылішча. Першае было двукласным і з двухгадовым тэрмінам навучання. Другое — аднакласнае, з адным годам навучання.
У 1973 годзе гістарычны будынак гімназіі быў разбураны ў ходзе рэканструкцыі Замкавай вуліцы.
Выкладчыкі
Першым дырэктарам гімназіі быў Кірыл Апанасавіч Канароўскі-Саховіч, які ўзначальваў са студзеня 1802 года народнае вучылішча. Дырэктарамі гімназіі былі таксама:, Сцяпан Іванавіч Краснавумаў, Мікалай Міхайлавіч Арнольд (1865—1867); з 1867 года — Густаў Карлавіч Шэфлер , з 1881 — Юльян-Сямён Аляксандравіч Шакальскі , з 1890 — Іван Андрэевіч Увядзенскі.
Адным з прафесараў ў гімназіі быў Кірыл Канароўскі-Саховіч, які патрабаваў, каб не толькі бясплатна вучылі дзяцей з бедных сем'яў, але каб і стаўленне да іх нічым не адрознівалася ад абыходжання з дзецьмі багатых. У 1812 годзе гэты настаўнік выратаваў ад напалеонаўскіх марадзёраў маёмасць гімназіі, а пасля вайны дамагаўся пашырэння пачатковага навучання ў Віцебску і губерні.
У розныя часы выкладчыкамі гімназіі працавалі М. Чысцякоў і яго брат В. Чысцякоў, музыкант і кампазітар М. В. Анцаў, гісторыкі А. П. Сапуноў і З. П. Осіпаў, этнографы М. Я. Нікіфароўскі, П. В. Шэйн і інш. Закон Божы праваслаўнай веры ў 1828—1830 гг. выкладаў І. І. Грыгаровіч, а закон Божы яўрэйскай веры з 1906 года выкладаў рабін, дзед паэта С. Я. Маршака Бер-Абрам Гітэльсон. Ганаровым апекуном гімназіі ў 1845—1847 і 1853—1856 гг. быў К. І. Гібенталь.
Выпускнікі
За час існавання гімназіі сярэднюю адукацыю ў ёй атрымалі каля 3 тысяч юнакоў. Сярод выпускнікоў і вучняў гімназіі былі: дзекабрыст І. І. Гарбачэўскі, сенатар А. Ф. Кубліцкі-Піятух, акадэмік , паэты Т. Лада-Заблоцкі і Я. Вуль (Э. Карафа-Корбут), пісьменнік Г. Ф. Марцінкевіч, верагодны аўтар паэмы «Тарас на Парнасе» К. Вераніцын, філосаф М. А. Лоскі, усходазнавец К. А. Касовіч, філолаг , педагог Д. Д. Сямёнаў, літаратуразнавец Л. Ю. Шапялевіч, акадэмік архітэктуры , псіхіятр , Ф. Р. Барадулін, Б. Р. Брэжга, К. В. Вераніцын, , мемуарыст і ўдзельнік вызваленчага руху М. А. Маркс, У. К. Стукалич, , некалькі інжынераў-архітэктараў, сярод якіх І. Дваржэцкі , Уладзімір і Яўген Прусакі , Канстанцін і Сяргей Ціхаміравы , і інш.
ФК Хайберніян
«Хайберніян» (Hibernian Football Club) ― шатландскі прафесійны футбольны клуб з Эдынбурга. Адзін з двух эдынбургскіх клубаў разам са сваімі гістарычнымі супернікамі па эдынбургскім дэрбі «Хартсам». Клуб быў закладзены ў 1875 годзе ірландскімі мігрантамі, але такая самаіндэнтыфікаванасць была з цягам часу перайначана , бо клуб пачалі патрымліваць у залежнасці ад месцазнаходжання, не ўлічваючы этнічныя і рэлігійныя прыналежнасці. Але ж ірландская спадчына адлюстроўваецца ў назве клуба, яго колераў і лагатыпу.
Клуб чатыры разы станавіўся чэмпіёнам Шатландыі і апошнім разам гэта здарылася ў 1952 годзе. Тры з гэтых чатырох тытулаў прыйшліся на перыяд паміж 1948 і 1952 гадамі, калі за клуб гуляла так званая Цудоўная пяцёрка ― выбітная лінія нападнікаў. Клуб тройчы перамагаў у Кубку Шатландыі ў 1887, 1902 і 2016 гадах, пры гэтым дзевяць разоў атрымліваў паражэнне ў фіналах Кубка паміж 1902 і 2016 гадамі. Акрамя таго, «Хайберніян» тройчы здабываў Кубак лігі Шатландыі — ў 1972, 1991 і 2007 гадах, у апошнім з гэтых фіналаў у 2007 годзе разграміўшы «Кілмарнак» (5:1).
Заснаванне
Футбольны клуб «Хайберніян» быў заснаваны ў жніўні 1875 года Рымска-каталіцкай прыходскай царквой імя святога Патрыка, якая размешчана на вуліцы Коўгейт у Эдынбургу. Заснавальнікамі клуба былі Кенан Эдвард Джозеф Ханан і прэзідэнт мясцовай асацыяцыі каталіцкіх маладых мужчын, Майкл Уілаен, які стаў першым капітанам клуба. Першапачаткова клуб, як і большасць каманд Эдынбурга, гуляў свае хатнія матчы на «Мідаўз Парк», які быў размешчаны на поўдзень ад цэнтра горада. У 1880 годзе клуб пераехаў ва ўсходні раён Эдынбурга ― Лэйт, дзе быў пабудаваны новы стадыён. У 1891 годзе клуб зноў пераехаў на новую пляцоўку ― «Істэр Роўд», якая размяшчалася ў некалькіх метрах ад папярэдняга аб’екта.
У 1870-х і 1880-х гадах адзінымі спаборніцтвамі, у якіх бралі ўдзел шатландскія клубы, быў Кубак Шатландыі, які быў заснаваны ў 1874 годзе. «Хайберніян» выступаў у гэтым турніры не атрымліваючы прыкметных поспехаў. Толькі праз дванаццаць гадоў пасля свайго заснавання клуб атрымаў першую перамогу ў спартыўных спаборніцтвах. 12 лютага 1887 года ў фінальны матчы на Кубак Шатландыі клуб атрымаў перамогу з лікам 2:1 над камандай «Думбартан», стаўшы, такім чынам, пятай каманд, якая здолела здабыць Кубак Шатландыі.
Малое Хонава
Мало́е Хо́нава (, Малое Хоново) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Заводскаслабодскага сельсавета.
У 1965—1973 гадах цэнтр Хонаўскага сельсавета.
IC 1192
IC 1192 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Холдэн Кефер Хартлайн
Холдэн Кефер Хартлайн (Haldan Keffer Hartline;, Блумсберг — , Фолстан) — амерыканскі фізіёлаг і нейрабіёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1967 годзе (сумесна з Рагнарам Гранітам і Джорджам Уолдам) «за адкрыцці, звязаныя з першаснымі фізіялагічнымі і хімічнымі глядзельнымі працэсамі, якія адбываюцца ў воку».
Харынка (Пачынкаўскі раён)
Харынка (Харинка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Харынка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сіцянец (Салігорскі раён)
Сіцяне́ц (, Ситенец) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старобінскага сельсавета.
Харынка (Пачынкаўскі раён)
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Пэрэходычы
Пэрэходычы (Перехо́дичі) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Лубрыкант
Лубрыкант ( — рабіць гладкім, слізкім) — матэрыял, які аблягчае трэнне, тое ж, што і змазка, у значэнні матэрыял.
У адрозненне ад шматзначнага тэрміна змазка, тэрмін лубрыкант мае тэхнічны характар. Вельмі часта ім пазначаюцца інтымныя гелі-змазкі. Звычайна лубрыканты — гэта рэчывы арганічнага паходжання, галоўным чынам розныя натуральныя і сінтэтычныя воскі. Лубрыканты таксама абараняюць слізістую абалонку ад з'яўлення мікратрэшчын і раздражнення, праз якія пранікаюць інфекцыі, здымаюць болевыя адчуванні і павялічваюць камфорт. Лубрыканты не маюць супрацьпаказанняў да ўжывання. У рэдкіх выпадках можа ўзнікнуць алергічная рэакцыя на некаторыя складнікі прадукту. Алергіі можна пазбегнуць — досыць правільна падабраць адпаведны сродак з больш за двухсот найменняў.
Аранжарэйная вуліца (Мінск)
Вуліца Аранжарэйная — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска, якая ідзе ад чыгункі Асіповіцкага кірунку да вуліцы Лугавой.
Сухажылле
Сухажылле — шчыльнае, эластычнае ўтварэнне са злучальнай тканкі, канцавая структура папярочна-паласатых цягліц, з дапамогай якіх яны прымацоўваюцца да костак шкілета. Сухажылле складаецца з кампактных паралельных пучкоў калагенавых валокнаў, паміж якімі размешчаны шэрагі фібрацытаў (тэндацытаў). Часцей у фарміраванні сухажылляў ўдзельнічае калаген тыпу I, таксама сустракаюцца валокны калагену тыпаў III і V. Пучкі калагена ўтрымліваюцца разам протэагліканамі. Паралельна ходу калагенавых валокнаў размешчаны крывяносныя сасуды, якія маюць папярочныя анастамозы.
Аранжарэйная вуліца (Мінск)
Вуліца спачатку праходзіць паміж скверам і шматпавярховым домам, затым прымыкае да вуліцы Маякоўскага. Паміж вул. Маякоўскага і вул. Палескай перарываецца (ідзе будаўніцтва шматпавярховага дому). Ад вул. Палескай да вул. Лугавой у прыватным сектары.
Сухажылле
Літаратура
Tendon
Аранжарэйная вуліца (Мінск)
Вуліца двухпалосная. Рух грамадскага транспарта няма.
Фрэнк Макфарлейн Бёрнет
Сэр Фрэнк Макфарлейн Бёрнет (Sir Frank Macfarlane Burnet;, Траралгон, штат Вікторыя — ) — аўстралійскі вірусолаг.
Скончыў Мельбурнскі ўніверсітэт (1923), прафесар гэтага ўніверсітэта. Дырэктар Інстытута медыцынскіх даследаванняў Уолтэра і Элізы Хол (1944—1965).
З 1965 па 1969 год быў прэзідэнтам Акадэміі навук Аўстраліі.
Найбольш вядомы сваімі працамі ў галіне імуналогіі. З’яўляецца аўтарам кланальна-селектыўнай тэорыі імунітэту і першаадкрывальнікам з’явы імунаталерантнасці; за апошняе адкрыццё атрымаў Нобелеўскую прэмію.
Шырокае (Буда-Кашалёўскі раён)
Шыро́кае (, Широкое) — аграгарадок у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шырокаўскага сельсавета.
Эз-Зарка
Эз-Зарка (таксама Зарка) — горад у Іарданіі, адміністрацыйны цэнтр мухафазы Эз-Зарка. Размешчаны на паўночны ўсход ад Амана на адлегласці каля 20 км. Пры насельніцтве 792.665 жыхароў (2000), у Эз-Зарка пражывае каля 15,5 % насельніцтва Іарданіі, гэта другі па велічыні горад краіны. З арабскай назва горада перакладаецца як «сіні». Каля 98 % насельніцтва горада складаюць мусульмане, ёсць таксама хрысціянская дыяспара.
Анастасія Віктараўна Родзькіна
Дасягненні
На Кубку Беларусі па спартыўный хадзьбе 2016 года заняла 4 месца ў хадзьбе на 20 кіламетраў з вынікам 1:39.45.
На Чэмпіянаце Беларусі 2016 года заняла 5 месца ў хадзьбе на 20 кіламетраў з вынікам 1:51.53.
Хмарка
Хмарка (Хморка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Хмарка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Звычайная бульбяная тля
Звычайная бульбяная тля (Aulacorthum solani) — від тлей роду з трыбы.
Назва
Від быў упершыню апісаны ў 1843 годзе нямецкім энтамолагам Іаганам Генрыхам Кальтэнбахам (Johann-Heinrich Kaltenbach; 1807-1876) пад першапачатковай назвай.
Апісанне
Даўжыня ад 3,2 да 3,5 мм. Цела бліскучае, эліпсоіднай формы, асноўная афарбоўка ад бялёса-зялёнай да жаўтлява-зялёнай. Брушныя трубачкі амаль у 2 разы даўжэй хвосціка.
Пашырэнне
Касмапаліт. Сустракаюцца паўсюдна, паколькі дзякуючы бульбе трапіла ў многія краіны свету, акрамя прыпалярных абласцей.
Падвіды
Падвіды :
Сяргей Сяргеевіч Роганаў
Дасягненні
Пераможац Кубка Беларусі 2016 года ў кіданні дыска з вынікам 60,33 м.
Звычайная бульбяная тля
Значэнне
Шкодзіць многім сельскагаспадарчым культурам, такім як бульба, таматы і іншыя (соя, гарбуз, агуркі, дыня, кветкавыя дэкаратыўныя расліны), высмоктваючы сокі з лісця і сцеблаў і распаўсюджваючы раслінныя вірусы.
Паўль Кірхгоф
Паўль Кірхгоф (Paul Kirchhoff,, Хорст, Вестфалія, Германія — , ) — мексіканскі антраполаг нямецкага паходжання. Вядомасць атрымаў сваімі працамі па вызначэнні культурна-гістарычнага арэала Месаамерыка (тэрмін уведзены ім жа).
Пачаў навучанне па спецыяльнасцях «пратэстанцкая тэалогія» і «параўнальнае рэлігіязнаўства» у Берлінскім універсітэце, пазней перайшоў у Albert Ludwigs University of Freiburg. У сярэдзіне 1920-х гадоў працягнуў навучанне ў Лейпцыгскім універсітэце па этналогіі і псіхалогіі і скончыў адукацыю ў 1927 годзе. Там жа, у Лейпцыгу, ён зацікавіўся карэннымі народамі Амерыкі.
Як актыўны трацкіст, Кірхгоф змушаны быў пакінуць Германію пасля прыходу да ўлады нацыстаў. Ён пасяліўся ў Мексіцы, дзе хутка заваяваў рэпутацыю кампетэнтнага вучонага і стаў адным з заснавальнікаў Нацыянальнай школы антрапалогіі і гісторыі ў 1938 г.
Львавэцкі павет
Львавэцкі павет (Powiat lwówecki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Львовак Слёнскі. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 709,94 км². Насельніцтва павета складае 45,9 тыс. чалавек.
Аб кульце асобы і яго наступствах
Аб кульце асобы і яго наступствах — даклад першага сакратара ЦК КПСС Мікіты Хрушчова на ўнутраным закрытым пасяджэнні 20-га з'езду партыі 25 лютага 1956 года ў маскоўскім Вялікім Крамлёўскім палацы. Грунтаваўся на дадзеных Пракуратуры СССР, КДБ, Цэнтральнай камісіі па пераглядзе спраў на раней асуджаных грамадзян і Камісіі партыйнага кантролю ЦК КПСС. Змяшчаў абвінавачанне папярэдняга кіраўніка партыі Іосіфа Сталіна ў сфабрыкаванні крымінальных спраў аб змовах і ў рэпрэсіях, ад якіх загінулі тысячы людзей. Таксама ў дакладзе адзначалася, што Нямецка-савецкую вайну ўдалося выйграць насуперак рашэнням Сталіна: «Калі фашысцкія войскі ўжо ўварваліся.., з Масквы быў загад — на стрэлы не адказваць.. таму, што Сталін.. лічыў, што гэта яшчэ не вайна.. Гэта прывяло да таго, што ў першыя ж гадзіны і дні праціўнік вынішчыў у нашых памежных раёнах вялікую колькасць авіяцыі, артылерыі,.. знішчыў вялікую колькасць нашых ваенных кадраў, дэзарганізаваў кіраванне войскамі, і мы апынуліся не ў стане перагарадзіць яму шлях углыб краіны».
З'езд пастанавіў азнаёміць з дакладам толькі аднапартыйцаў, камсамольцаў і беспартыйных кіраўнікоў, бо Хрушчоў у ім зазначаў: «Гэтае пытанне мы не можам вынесці за межы партыі, а тым больш, у друк». Пасля з'езду замяшанае ў беззаконні Сталіна партыйнае кіраўніцтва вырашыла не друкаваць даклад, бо замест галоснасці мела зацікаўленасць толькі ў спыненні рэпрэсій, ад якіх само цярпела. Пры зачытванні на партыйных сходах у сакавіку 1956 г. яго забаранялася абмяркоўваць і бралася распіска аб неразгалошванні. Аднак у 1956 г. яго надрукавала амерыканская газета «Вашынгтон пост». У СССР даклад упершыню апублікавалі праз 33 гады, у 1989 г., у часопісе «Весткі ЦК КПСС» (Известия ЦК КПСС).
Клодзкі павет
Клодзкі павет (Powiat kłodzki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Клодзка. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1643,37 км². Насельніцтва павета складае 158 тыс. чалавек.
Картузы (гміна)
Карту́зы (Kartuzy) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Картузскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Картузах. Плошча гміны складае 205,28 км². Станам на 2011 год у гміне Картузы пражывалі 32 631 чалавек, шчыльнасць — 158,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Барба
Барба́ (, Борьба) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Знаходзілася ў падпарадкаванні Веткаўскага раённага Савета дэпутатаў і выканаўчага камітэта.
Агульны залік Кубка свету па біятлоне
Агу́льны залі́к Ку́бка све́ту па біятло́не — рэйтынг біятланістаў па суме ачкоў, набраных спартсменамі ў індывідуальных спаборніцтвах Кубка свету і Чэмпіянату свету. У агульны залік ідуць ачкі, атрыманыя ў індывідуальнай гонцы, спрынце, гонцы пераследвання і мас-старце. У канцы кожнага біятлоннага сезона пераможцу агульнага заліку Кубка свету ўручаецца сертыфікат, грашовы прыз і галоўны біятлонны трафей — «хрустальны глобус». Бягучы лідар у агульным заліку Кубка свету выступае на спаборніцтвах у жоўтай майцы.
Барба
У 1926—1927 гадах цэнтр Барбянскага сельсавета. Ліквідавана ў 2011 годзе.
Агульны залік Кубка свету па біятлоне
З сезона 2011/2012 пры падліку выніковага рэйтынгу адкідаюцца два горшых вынікі — вынікі гонак, за якія спартсмен атрымаў найменшую колькасць ачкоў.
Сістэма налічэння ачкоў за гонкі
За кожную гонку, праведзеную біятланістам у Кубке свету або Чэмпіянат свету (пачынаючы з 1995 года), спартсмен атрымлівае пэўную колькасць ачкоў у залежнасці ад занятага месца. Гэтыя ачкі ідуць у залік Кубка свету па адпаведнай дысцыпліне, так і ў агульны залік Кубка свету.
Спіс па колькасці тытулаў
Вылучаныя дзеючыя біятланісты
Агульны залік Кубка свету па біятлоне (жанчыны)
Вылучаныя дзеючыя біятланісткі