cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэя скальная
Апісанне
Дзернавінкі невялікія, падушачкападобныя, зялёныя. Сцёблы 1-1,5 см вышынёй, простыя ці вілавата-разгалінаваныя, шматрадкова-густааблісцелыя. Лісце прама адстаіць або павернута ў адзін бок (сухое — прылеглае), падоўжана-яйкападобнае да косаяйкападобна-ланцэтнага, тупаватае ці завостранае, без жылак. Клеткі ліста акруглашматвугольныя або авальныя, з патоўшчанымі сценкамі, уверсе ліста на спінным баку папілозныя, у сярэдняй частцы ліста падоўжаныя, каля асновы вузкія. Каробачка падоўжана-яйкападобная, спелая — бура-чырвоная да чорнай, падымаецца на псеўданожцы і раскрываецца 4 падоўжнымі шчылінамі.
Пашырэнне
Арктаальпійскі від, пашыраны ў Паўночным паўшар'і цыркумпалярна і пераважна ў Арктыцы; трапляецца таксама ў тайзе, на поўдзень ад яе — толькі ў гарах; расце ў Паўднёвай Амерыцы, на поўдні Афрыкі, у Тасманіі, Новай Зеландыі, Акіяніі, Антарктыдзе. У Беларусі дакладна вядома месца росту ў Белавежскай пушчы, расце на гранітных валунах у разрэджаных лясах.
Асаблівасці біялогіі
Аднадомная расліна. Спараносіць увесну і летам.
Наокі Сома
(相馬 直樹; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1995—1999 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Анелі Яатээнмякі
Анелі Яатээнмякі (Anneli Tuulikki Jäätteenmäki, нар., Лапуа) — фінскі палітык і член Еўрапейскага парламента. З 17 красавіка па 24 чэрвеня 2003 года працавала прэм’ер-міністрам Фінляндыі, стаўшы першай жанчынай у гісторыі Фінляндыі, якая заняла гэтую пасаду. Таксама ў 2002—2003 гадах была абраная старшынёй партыі Фінляндскі цэнтр. З 25 сакавіка 2003 па 17 лютага 2003 працавала спікерам эдускунты.
Маці Ванханен
Маці Танелі Ванханен (Matti Taneli Vanhanen;, Ювяскюля) — фінляндскі палітык; з 2003 па 2010 год — прэм'ер-міністр Фінляндыі і старшыня партыі Фінляндскі цэнтр.
Анелі Яатээнмякі
Біяграфія
З 1981 года Яатээнмякі працавала юрыстам. У 1987 яе ўпершыню абралі ў парламент Фінляндыі. Яна ішла на выбары ад партыі Фінляндскі цэнтр і атрымала звыш 9000 галасоў. У 1994—1995 гадах займала пасаду міністра юстыцыі ў кабінеце Эска Аха.
Маці Ванханен
У 1976 годзе Маці Ванханен уступіў у партыю Фінляндскі цэнтр. У 1980—1983 гг. працаваў старшынёй моладзевага аддзялення партыі. З 1981 па 1984 год быў дэпутатам савета кунта (муніцыпалітэта) Эспа.
Анелі Яатээнмякі
Біяграфія
У 2002 яна была абраная замест Аха лідарам партыі і па выніках праведзеных у наступным годзе парламенцкіх выбараў сфармавала кабінет з удзелам сацыял-дэмакратаў і Шведскай народнай партыі, у выніку чаго Фінляндыя стала адзінай краінай у свеце, дзе пасты прэзідэнта (Тар’я Халанен) і прэм’ер-міністра займалі адначасова жанчыны.
Маці Ванханен
Да прыходу ў парламент у 1991 Ванханен працаваў у Вантаа ў мясцовай газеце «Кехясанамат» журналістам у 1985—1988 гг. і галоўным рэдактарам у 1988—1991 гадах. У 1991 годзе ён быў абраны ў Эдускунту. З 1991 па 1995 Ванханен з’яўляўся намеснікам старшыні камісіі парламента па экалогіі.
У 2006 годзе Ванханен удзельнічаў у першым туры прэзідэнцкіх выбараў. Набраўшы 18,6 % галасоў, заняў трэцяе месца і не прайшоў у другі тур.
У цяперашні час Маці Ванханен жыве ў Клаўкала, Нурміярві.
Масаюкі Акано
(岡野 雅行; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1995—1999 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Тосіхідэ Сайто
(斉藤 俊秀; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1996—1999 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ісламізм
Ісламізм (الإسلام السياسي — палітычны іслам) — рэлігійна-палітычная ідэалогія і практычная дзейнасць, накіраваныя на стварэнне ўмоў, пры якіх любыя супярэчнасці ўнутры грамадства і дзяржавы, дзе ёсць мусульманскае насельніцтва, а таксама міждзяржаўныя адносіны з іх удзелам будуць вырашацца на аснове нормаў шарыяту.
Мадыфікацыі ісламізму рознай ступені радыкальнасці з’яўляюцца ідэалогіяй такіх партый, як Браты-мусульмане, Эн-Нахда ў Тунісе, Партыя свабоды і справядлівасці і Аль-Нур у Егіпце, Партыя справядлівасці і развіцця ў Марока, Іслах у Емене, Джамаат-і-Ісламі ў Бангладэш, Джамаат-і-Ісламі ў Пакістане, Саюз будаўнікоў ісламскага Ірана, Хезбала ў Ліване, ХАМАС у Палесціне, Нацыянальны кангрэс Судана, Партыя ісламскага адраджэння Таджыкістана, Ісламская дзяржава Ірака і Леванта ў Іраку і Сірыі і інш.
Прафесар Дамаскскага ўніверсітэта Садык аль-Азм лічыў, што ісламізм ''«уяўляе сабой ахоўную рэакцыю супраць доўгачасовай эрозіі галоўнай ролі ісламу ў грамадскім, інстытуцыйным, эканамічным, сацыяльным і культурным жыцці мусульманскай супольнасці XX стагоддзя». На яго думку, ісламізм уводзіцца ў практыку праз ''«адраджэнне паняцці ісламскага джыхаду (свяшчэннай вайны) у яго самых моцных формах».
Шэраг даследчыкаў мяркуюць, што ісламізм — гэта рэакцыя клерыкальных суполак на навуковае і матэрыяльнае адставанне ісламскага свету ў XX стагоддзі, на мадэрнізацыйныя працэсы сучаснага свету і г. д.
Жорж Клод
Жорж Клод (Georges Claude,  — ) — французскі хімік, канструктар першай неонавай лямпы (1910). У часы акупацыі Францыі гітлераўцамі быў калабарацыяністам.
Вучыўся ў Вышэйшай школе прамысловай фзікі і хіміі Парыжа. У 1902 годзе разам з прадпрымальнікам Полем Дэлармэ заснаваў кампанію Air Liquide, якая выпускала кісларод.
Пан Тадэвуш
«Пан Тадэвуш» (Pan Tadeusz) — найбуйнейшы твор Адама Міцкевіча, эпічная паэма, якая пісалася ў 1832—1834 гадах у Парыжы, дзе паэт жыў у эміграцыі, і выдадзена тамсама ў 1834 годзе. Складаецца з 12 «кніг» (амаль 10 тысяч радкоў) і напісаная сілабічным 13-складнікам — польскім александрыйскім вершам. Самы значны мастацкі твор паэта, вялікая нацыянальная эпапея.
Поўная назва — «Пан Тадэуш альбо апошні наезд на Літве: Шляхецкая гісторыя з 1811 і 1812 гадоў у дванаццаці быліцах вершам » (Pan Tadeusz, czyli Ostatni zajazd na Litwie. Historia szlachecka z roku 1811 i 1812 we dwunastu księgach wierszem). «Наезд» (zajazd) — старажытны славянскі тэрмін, які азначае форму выканання прысуду ў маёнткавых справах. Наезд быў формай грамадзянскага правасуддзя, часам — нават афіцыйна прызнанага законным.
Дзеянне паэмы адбываецца на працягу 5 дзён у 1811 годзе і аднаго дня ў 1812 годзе на берагах Нёмана, «на Літве» (у мінулым Вялікім Княстве Літоўскім) перад нашэсцем Напалеона на Расію. Галоўныя героі паэмы — Тадэвуш і Зося, прадстаўнікі двух узаемнаварожых шляхецкіх фамілій. Задума паэмы эвалюцыянавала з ідыліі (узорам для якой была ідылія Гётэ «») у шырокую эпічную карціну, якая спалучае бытавую, ваенную, любоўную і патрыятычную лініі.
У паэме створаны поўны настальгіі і гумару вобраз маляўнічых, але гістарычна асуджаных шляхецкіх нораваў. З самага пачатку паэма атрымала агромністую папулярнасць сярод польскіх эмігрантаў. Лічыцца польскай нацыянальнай эпапеяй і шэдэўрам славеснага жывапісу. Класічныя ілюстрацыі да паэмы стварыў Міхал Эльвіра Андрыёлі. «Пан Тадэвуш» экранізаваны польскім рэжысёрам Анджэем Вайдам (1999).
Рукапіс паэмы з 1870-х гадоў захоўваўся ў бібліятэцы Асалінскіх у Львове разам са спецыяльнай аздобленай шкатулкай для яго захоўвання, з чырвонага дрэва і слановай косці, якую замовіў Станіслаў Тарноўскі і зрабіў львоўскі майстар Юзаф Бжастоўскі. У 1946 годзе разам з асноўнымі фондамі бібліятэкі Асалінскіх рукапіс перавезены ва Уроцлаў, дзе знаходзіцца дагэтуль.
Перадгісторыя і праца над творам
Дзякуючы сябру Адама Міцкевіча Юзафу Залескаму, задума «сельскай паэмы» нарадзілася ўжо ў 1831 годзе падчас знаходжання барда ў Вялікапольшчы. Паэт хацеў пачаць апавяданне з апісання шляхецкага двара. Згодна з гэтым, Юзаф Грабоўскі — уладальнік сяла Лукава — казаў пазней, што гэта ў яго мясцовасці Міцкевіч вырашыў напісаць Пана Тадэвуша. Аднак гэтыя факты дакладна невядомыя. Навукоўцы мяркуюць, што паэт напісаў каля 100—110 вершаў у якіх апісваецца с. Сапліцава (па апошніх меркаваннях гэты фрагмент сканчваецца на 174 вершы I кнігі). Аднак паэт, пасля напісання гэтага фрагменту, не працягваў пісаць тэкст цягам некалькіх наступных месяцаў.
Дзеючыя асобы
Героямі паэмы з’яўляюцца прадстаўнікі ліцвінскай шляхты. Між іншым:
Сюжэт
У пралогу паэт думкамі пераносіцца на Радзіму. Паэма пачынаецца з пранікнёных радкоў звароту да сваёй любай Літвы-Беларусі. «Пан Тадэвуш» пачынаецца са знакамітага прызнання ў любові да Радзімы:
Дзеянне твора адбываецца ў цэнтральнай Беларусі напярэдадні і ў час вайны 1812 года. Многае з падзей таго часу помніў аўтар (яму ж было чатырнаццаць гадоў, калі войскі Напалеона ўступілі ў Навагрудак).
Адна з ліній «Пана Тадэвуша» — змаганне за незалежнасць Рэчы Паспалітай. Ксёндз Робак з роду Сапліцаў, агітуе ліцвінаў да паўстання супраць расійскіх войскаў і змагання на баку Напалеона. Два варагуючыя шляхецкія кланы, якія змагаюцца за замак, заключаюць мір і разам уступаюць у французскае войска. Аднак жаўнеры, якія ўступілі ў войскі Напалеона пад сваімі нацыянальнымі сімваламі, вяртаюцца дадому разбітымі.
Структура
Паэма складаецца з дванаццаці кніг з эпілогам:
Мастацкія якасці
У паэме маляўніча і яскрава намалявана цэлая галерэя арыгінальных вобразаў — прадстаўнікоў мясцовай шляхты, сялян, святароў, ваенных, пададзена шырокая карціна народнага жыцця, побыту, створаны яркія пейзажныя малюнкі ў якіх і сёння ўгадваюцца краявіды Навагрудчыны, Налібоцкай пушчы.
Як і ў шэрагу іншых твораў А. Міцкевіча, у «Пане Тадэвушу» апісаны асобныя беларускія народныя звычаі, вераванні, абрады, міфалагічныя ўяўленні, легенды і паданні, а сама польская мова паэмы перасыпана беларусізмамі, якія дапамагаюць стварыць непаўторны рэгіянальны каларыт.
Іван Ціханавіч Вараб’ёў
Іван Ціханавіч Вараб’ёў (, в. Чырвоная Слабада, Акцябрскі раён —) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Пан Тадэвуш
Мастацкія якасці
«Пан Тадэвуш» — гэта мастацкая энцыклапедыя жыцця Беларусі канца XVII — пачатку XIX стагоддзя, напісаная геніяльнай рукой паэта-патрыёта. Узнікшы прыблізна ў адзін час з «Яўгеніем Анегіным» (1830) Аляксандра Пушкіна і «Фаўстам» (1832) Іагана Вольфганга Гётэ, твор гэты адкрыў усяму чалавецтву непаўторнасць насельнікаў і прыроды яшчэ аднаго кутка зямлі, што быў да таго часу terra incognita.
Пераклад Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча
Упершыню поўны пераклад на беларускую мову паэмы А. Міцкевіча «Пан Тадэвуш» зрабіў Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч у 1850-я гады. Увесь тыраж выдадзеных у 1859 першых дзвюх «быліц» перакладу, паводле няпэўных звестак, быў знішчаны (фармальна — з-за лацінскага шрыфту). Поўны пераклад застаўся ў рукапісе і верагодна загінуў, хаця аўтар спрабаваў перадаць яго за мяжу, каб надрукаваць у Бруселі. На цяперашні час вядомы чатыры ацалелыя асобнікі перакладу першых двух кніг паэмы, усе яны знаходзяцца па-за межамі Беларусі. У 1907 пераклад быў выдадзены выдавецкай суполкай «Загляне сонца і ў наша аконца».
Іван Ціханавіч Вараб’ёў
Скончыў БСГА ў 1969. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1946 аграном, з 1951 дырэктар МТС, з 1957 дырэктар саўгаса «Арэса» Акцябрскага раёна, з 1973 кіраўнік раённага міжгаспадарчага аб’яднання па арашэнні.
Званне Героя прысвоена за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнне вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1971-75.
Пан Тадэвуш
Пераклад Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча
Узнёслыя першыя радкі эпапеі, прадстаўлены ў польскім арыгінале чатырохрадкоўем, на беларускую мову В. Дунін-Марцінкевіч перадаў шасцю радкамі:
Для перакладу В. Дуніна-Марцінкевіча была характэрна неадпаведнасць (лакальная) колькасці радкоў у перакладзе арыгіналу; беспадстаўная спроба ўтварэння новых слоў («ашанцуе»), хоць перакладчыку часцей бракавала моватворчай смеласці; празмернае выкарыстанне слоў з памяншальна-ласкальнымі суфіксамі («зямейка») і інш. Часам перакладчык беларусізаваў не толькі форму, але і змест твору, дадаючы згадку беларускай мовы, якой не было ў Міцкевіча:
Пераклад Аляксандра Ельскага
У 1892 у Львове Аляксандр Ельскі выдаў перакладзеную ім на беларускую мову першую песню паэмы «Пан Тадэвуш». Праз выяўленчыя магчымасці беларускай мовы, ён імкуўся перадаць мастацка-вобразнае багацце арыгінала. Аднак гэта задача была для А. Ельскага вельмі складанай. Перакладчык перш за ўсё стараўся максімальна дакладна перадаваць змест, і гэта яму ў асноўным удавалася. Праўда, ён не змог знайсці не тое што адэкватныя ці эквівалентныя, але хоць бы ў нейкай ступені блізкія мастацка-вобразныя формы абмалёўкі панскага двара і паводзін маладога Тадэвуша пасля вяртання ў дом пана суддзі. Не абышлося таксама без паланізмаў і польскіх сінтаксічных канструкцый. Разам з тым сустракаюцца мясціны, якія можна лічыць творчай удачай перакладчыка, напр. фрагмент з уступнага раздзела «Гаспадарства»:
Пераклад Браніслава Тарашкевіча
Зроблены ў 1931—1932 гадах у лёхах польскіх турмаў вядомым беларускім грамадскім і палітычным дзеячам Браніславам Тарашкевічам пераклад «Пана Тадэвуша» ў выніку паўторнага арышту ўжо ў СССР, апынуўся ў падвалах НКУС і пазней быў выдадзены асобным выданнем.
Лёс арыгінала поўнага перакладу тэксту паэмы канчаткова не высветлены. У 1978 годзе арыгінал адзінаццатай і дванаццатай быліцаў тарашкевічаўскага перакладу, знойдзеных у Вільні, і сем сшыткаў яго копіі, перададзеных яго жонкай Н. А. Тарашкевіч Дзяржаўнаму музею БССР, паступілі ў аддзел рэдкай кнігі і рукапісаў Фундаментальнай бібліятэкі АН БССР. На выснове гэтых рукапісаў Інстытутам літаратуры АН БССР была падрыхтавана першая поўная публікацыя твора на беларускай мове: ''Адам Міцкевіч. Пан Тадэвуш / Пер. з польскай Б. Тарашкевіча. Мн.: Навука і тэхніка, 1981''.
У пачатку 1984 г. у Польшчы выйшла з друку яшчэ адно выданне тарашкевічаўскага перакладу паэмы: ''Адам Міцкевіч. Пан Тадэуш альбо апошні заезд на Літве: Шляхоцкая гісторыя з 1811 і 1822 г. у дванаццаці быліцах вершам / Пер. Б. Тарашкевіча. Ольштын: Поезежэ, 1984''. Выданне было падрыхтавана на падставе ксеаграфічнай копіі перакладу.
Беларускі тэкст «Пана Тадэвуша» складаецца з 12 вершаваных быліцаў (кніг, або глаў). 13-складовыя радкі Міцкевіча Тарашкевіч ператварыў у 15-складовыя. Правапіс беларускага перакладу захоўвае ў асноўным тую лінію рашэнняў, якой прытрымліваўся сам Тарашкевіч у сваёй «Беларускай граматыцы для школ».
Пераклад Пятра Бітэля
Пятро Бітэль працаваў над перакладам у 1953-1955, падчас зняволення. Максім Танк пасля азнаямлення з перакладам назваў яго адным з найлепшых. Вынік працы быў пасмяротна апублікаваны толькі ў 1998, да двухсотгадовага юбілею Міцкевіча. Паўторна быў выдадзены ў 2015 годзе ў паўкішэнным фармаце ў серыі "Мая беларуская кніга" выдавецтвам "Папуры". У 2018 годзе выдадзены дзяржаўным выдавецтвам "Беларусь" з ілюстрацыямі Васіля Шаранговіча.
Пераклад Язэпа Семяжона
Пераклад паэмы, зроблены Язэпам Семяжонам, выйшаў у 1985 годзе з ілюстрацыямі Васіля Шаранговіча. Семяжон захаваў арыгінальную даўжыню радку ў 13 складоў (у некаторых фрагментах скараціў да 11), але паводле колькасці радкоў пераклад атрымаўся амаль на траціну даўжэйшым за арыгінал. Менавіта гэты пераклад быў абраны Нацыянальным акадэмічным тэатрам імя Янкі Купалы для пастаноўкі спектаклю ў 2014 годзе.
Пераклады на замежныя мовы
Ніжэйпададзеная табліца змяшчае спіс перакладаў паэмы «Пан Тадэвуш» на замежныя мовы.
Тэатральныя пастаноўкі і экранізацыі
Аднайменны кінафільм зняў рэжысёр Анджэй Вайда (1999).
15 студзеня 2014 прэм’ера спектакля «Пан Тадэвуш» адбылася ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы (рэжысёр Мікалай Пінігін). Паэма Адама Міцкевіча (у перакладзе Язэпа Семяжона) упершыню атрымала сцэнічнае ўвасабленне ў беларускім тэатры.
Эска Тапані Аха
Нарадзіўся ў сям'і фермера. У 1980 годзе скончыў Хельсінкскі ўніверсітэт, мае ступень кандыдата палітычных навук. Ва ўніверсітэце пачаў займацца палітыкай - быў старшынёй Саюза маладога цэнтра і членам Дзяржсавета па справах моладзі.
З 1983 года стаў дэпутатам Парламента Фінляндыі. У 1990 годзе на з'ездзе Партыі Фінляндскі цэнтр абраны яе старшынём.
На пасадзе прэм'ер-міністра быў прыхільнікам супрацоўніцтва з Расіяй, нарошчвання партнёрства з яе прыгранічнымі рэгіёнамі. Неаднаразова наведваў Рэспубліку Карэлію (1992), Санкт-Пецярбург і Ленінградскую вобласць (1993), Мурманскую вобласць (1994).
Ва ўнутранай палітыцы праяўляў гатоўнасць ўзаемадзеяння з апазіцыяй, перш за ўсё з сацыял-дэмакратамі. У чэрвені 1994 года на з'ездзе Партыі Фінляндскі цэнтр, нягледзячы на магутную апазіцыю, здолеў дамагчыся прыняцця рашэння ў падтрымку ўступлення Фінляндыі ў ЕС.
З 2000 па 2001 год працаваў у Гарвардскім універсітэце. З 2008 года працаваў у Nokia, а з 2009 па 31 жніўня 2012 года займаў пасаду віцэ-прэзідэнта кампаніі па карпаратыўных сувязях. З 1 верасня 2012 года ізноў прызначаны на пасаду старэйшага навуковага супрацоўніка ў Гарвардскім універсітэце.
Вагнер Лопіс
(呂比須 ワグナー; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1997—1999 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Беркут (значэнні)
Беркут:
Тур дэ Франс
«Тур дэ Франс» (Le Tour de France) — самы вядомая і прэстыжная веласіпедная гонка свету, якая праводзіцца з 1903 года ў Францыі. Неафіцыйная назва — «Вялікая пятля».
Гісторыя
Велагонка «Тур дэ Франс» першапачаткова была заснаваная як рэкламны праект газеты L'Auto (папярэднік цяперашняга L'Équipe), яго рэдактарам і сузаснавальнікам, Анры Дэгранжам і быў закліканы канкураваць з велагонкай Парыж-Брэст-Парыж і велагонкай Бардо — Парыж.
Ідэя стварэння Тур дэ Франс належыць журналісту L'Auto Жэа Лефеўру, з якім Анры Дэгранж абедаў у парыжскім Café de Madrid 20 лістапада 1902 г. Поспех гонкі Le Tour de France стаў вялікім поспехам і для газеты L'Auto, колькасць падпісчыкаў якой вырасла ў 1903 годзе з 25 тысяч (перад Турам) да 65 тысяч пасля Тура; ў 1908 годзе колькасць падпісчыкаў газеты ўзрасла да 250 тысяч, а ў час «Тур дэ Франс» 1923 прадавалася 500 тысяч асобнікаў газеты ў дзень. Рэкордны наклад газеты быў дасягнуты на працягу «Тур дэ Франс» 1933—854 тысячы асобнікаў у дзень. Сёння Тур арганізоўвае «Таварыства Тур-дэ-Франс» — філіял Amaury Sport Organisation, які з'яўляецца часткай медыя-холдынгу, у які ўваходзіць газета L'Équipe.
Тур, які праводзіцца ў Францыі і ў блізкім замежжы, праходзіць штогод на працягу трох тыдняў у ліпені. Толькі ў час Першай (1915—1918) і Другой сусветнай вайны (1940—1946) тур быў адменены.
Прынцыпы гонкі
Генеральная класіфікацыя — ранжыраванне гоншчыкаў згодна назапашанаму часу. Пераможцам Тура становіцца той гоншчык, сумарны час якога з'яўляецца найменшым сярод усіх удзельнікаў. Магчыма выйграць ўвесь Тур, не выйграваючы ніводнага этапу (Грэг Лемонд і Альберта Кантадор зрабілі гэта ў 1990 годзе і 2009 адпаведна).
Акрамя заліку па часе існуюць і іншыя намінацыі:
Хіросі Нанамі
(名波 浩; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1995—2001 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Паўстанцкая армія Украіны
Рэвалюцыйная паўстанцкая армія Украіны — збройныя паўстанцкія фарміраванні падчас Грамадзянскай вайны ў Расіі, якія дзейнічалі на паўднёвым усходзе Украіны з 21 ліпеня 1918 па 28 жніўня 1921 года пад лозунгамі анархізму. РПАУ сустракаецца ў дакументах і крыніцах пад такімі назвамі, як Паўстанцкая армія Украіны, Украінская паўстанцкая армія, армія імя бацькі Махно, паўстанцкі рух пад кіраўніцтвам Махно, альбо дастаткова часта ў крыніцах больш позняй савецкае эпохі — «махноўцы».
Цэнтрам паўстанцкага руху махноўцаў было сяло Гуляйполе Екацярынаўскай губерні — радзіма Нестара Махно. Раён аперацый атрадаў Махно знаходзіўся ад Днястра да заходніх межаў Вобласці Войска Данскога.
Варанецкі
Варанецкі — беларускае прозвішча.
Жоўтая майка
Жоўтая майка — адметная майка спартсмена, які лідыруе ў агульным заліку спаборніцтва. Упершыню ўведзена на велагонцы Тур дэ Франс, на дадзены момант выкарыстоўваецца ў многіх іншых велагонках. Дзякуючы майцы, лёгка ідэнтыфікаваць лідара агульнага заліку сярод усіх удзельнікаў спаборніцтва. Таксама жоўтая майка выкарыстоўваецца ў лыжных відах спорту і ў біятлоне, дзе лідар агульнага заліку Кубка свету выступае ў ёй на чарговым этапе. Акрамя жоўтай майкі ў спорце выкарыстоўваюць і майкі іншых колераў (чырвоная, ружовая, белая і г.д.), якія паказваюць лідарства спартсмена ў спецыяльных класіфікацыях агульнага заліку.
Сёдзі Дзё
(城 彰二; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1995—2001 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Хірао Анода
— малодшы лейтэнант ваеннай разведкі японскіх узброеных сіл, які ваяваў супраць саюзных войскаў на філіпінскім востраве Лубанг падчас Другой сусветнай вайны (з 1944 года) і на працягу шматлікіх гадоў пасля гэтага, адмаўляючыся верыць, што вайна скончылася. Ён здаўся філіпінскім уладам толькі ў 1974 годзе.
Біяграфія
Праходзіў навучанне ў армейскім вучылішчы Накана, якое рыхтавала спецыялістаў па партызанскай вайне. З 1984 года — старшыня «Школы прыроды», якая займаецца сацыялізацыяй японскай моладзі. Узнагароджаны бразільскім медалём Сантаса-Дзюмона і японскім медалём Гонару.
Хіроакі Морысіма
(森島 寛晃; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1995—2002 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Мікалай Васілевіч Вараб’ёў
Мікалай Васілевіч Вараб’ё́ў (, в. Камароўка, Шклоўскі раён — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1971). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
З 1953 года ў Чавускім раёне: механік МТС, з 1966 начальнік участка па механізацыі жывёлагадоўчых ферм раённага аб’яднання Сельгастэхнікі, з 1971 года начальнік перасоўнай механізаванай калоны Магілёўскага трэста «Сельспецмантаж».
Званне Героя прысвоена за паспяховае выкананне 8-га пяцігадовага плана развіцця сельскай гаспадаркі раёна.
Фёдар Аляксандравіч Крамер
Фёдар Аляксандравіч (Тэадор Хрысціянавіч) Крамер (1761 -- пасля 1804) — расійскі гарадскі архітэктар, аланецкі і мінскі.
Дваранін Фёдар Хрысціянавіч Крамер згаданы ў алфавітным спісе дваранскіх родаў Аланецкай губерні.
Адукацыя і праца механікам
Скончыў Імператарскую Акадэмію мастацтваў.
12 мая 1763 года ў Цвяры здарыўся моцны пажар, драўляны за выключэннем асобных каменных цэркваў горад выгарыў амаль цалкам — з 900 згарэла 852 двары, у тым ліку ўся цэнтральная частка горада. Над аднаўленнем горада працавала вялікая каманда архітэктараў і інжынераў пад кіраўніцтва, сярод іх, напэўна, працаваў і Ф. Крамер. У Цвяры ён меў магчымасць пераняць унікальны досвед рэканструкцыі цэлага горада, першы ў гісторыі рускага горадабудаўніцтва. Рэгулярны генеральны план Цвяры стаў узорам для многіх перапланіровак гарадоў Расійскай імперыі ў кацярынінскі час.
Праца ў Петразаводску
З Цвяры Ф. Крамер быў запрошаны ў Петразаводск для перабудовы. Крамер стаў губернскім механікам, затым атрымаў пасаду аланецкага, верагодна, за поспехі ў праектаванні і будаўніцтве шматлікіх завадскіх і цывільных аб’ектаў, сярод якіх Гасціны двор, а таксама рэканструкцыю ў 1789 годзе.
На гэтай пасадзе Ф. Крамер працаваў у 1787—1793 гадах.
Аляксандраўскі завод
У 1786—1789 гадах Ф. Крамер разам з архітэктарам Міхаілам Бярэзіным бараў удзел у рэканструкцыі, якую праводзіў. Яны пабудавалі цэхі па перыметры ўчастка такім чынам, што ўтварыўся комплекс са сценамі і вежамі, які нагадваў звонку замак. Улічваючы цэнтральнае у горадзе размяшчэнне завода, Гаскойн пастараўся надаць характару прамысловых карпусоў больш цывільнае гучанне.
Будынкі XVIII ст. на тэрыторыі сучаснага завода былі страчаны, але захаваўся гэтак званы Дом горнага начальніка, які таксама быў пабудаваны па праекце аднаго з архітэктараў трыа Гаскойн-Бярэзін-Крамер, але хто менавіта аўтар, пакуль не вызначана.
Комплекс будынкаў на Круглай плошчы
У 1788 годзе была рэканструявана па ініцыятыве цывільнага губернатара Г. Р. Дзяржавіна для размяшчэння ў будынках губернскіх устаноў. Праект рэканструкцыі ў 1785 годзе распрацаваў губернскі архітэктар, выпускнік Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў, Міхаіл Кісельнікаў. Будаўніцтва вёў губернскі архітэктар Фёдар Крамер. 6 з 8 будынкаў былі злучаны ў два паўколы. Ганак аднаго з будынкаў (цяпер будынак Міністэрства культуры Рэспублікі Карэлія) у 1858 годзе ўпрыгожылі постаці львоў, адлітыя на.
Гасціны двор
У 1790 годзе губернскі архітэктар Фёдар Крамер пачаў узвядзенне першых 15-ці двухпавярховых каменных лавак Гасцінага двара, запраектаванага ў канцы каля. Будаўніцтва Гасцінага двара працягвалася шмат гадоў: спачатку забудоўвалася частка звернутая да галоўнай вуліцы, затым — іншыя тры бакі з утварэннем унутры будынка гаспадарчага двара. Гасціны двора ўяўляў сабой манументальны каменны двухпавярховы будынак з адкрытымі на вуліцу аркадамі, вырашаны ў стылі класіцызму.
Гандлёвыя і складскія памяшканні, аб’яднаныя адкрытымі галерэямі, размяшчаліся па перыметры сцен у два ярусы, агароджай верхняга служылі каменныя балюстрады. Галоўны фасад будынка Гасцінага двара, найбуйнейшага гандлёвага цэнтра горада, увагнутай дугой утвараў невялікую Гандлёвую плошчу, аддзеленую ад праезнай часткі вуліцы пешаходным бульварам. Дзякуючы свайму прызначэнню, а таксама характэрнаму архітэктурным вобразу, Гасціны двор панаваў на галоўнай вуліцы Петразаводска да 1940-х гадоў, калі быў разбураны падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Дом Бекранёва
У 1791 годзе Ф. Крамер стварыў праект самага вялікага прыватнага каменнага будынка горада на той час — дома Бекранёва, санкт-пецярбургскага купца і сына  (1794—1796).
Быстры (Жытомірскі раён)
Быстры (Бистрі́) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Фёдар Аляксандравіч Крамер
Дом Бекранёва
Двухпавярховы дом размясціўся на нарожным участку, значным у горадабудаўнічым плане, бо фарміраваў кут будучай і фіксіраваў кірункі галоўных вуліц цэнтральнай часткі Петразаводска — Пецярбургскай (Марыінскай, ), Петрапаўлаўскай (Саборнай, ) і цяперашняй Пушкінскай.
Мяркуючы па прадстаўленым праекце, Фёдар Крамер узяў за аснову дома «ўзорны» фасад № 6 — двухпавярховага каменнага дома «з крамамі». Аднак ад скразных праходаў узорнага фасада на выбудаваным доме Бекранёва засталіся толькі дэкаратыўныя аркі, па восі якіх размясціліся дзвярныя праёмы. Дом сіметрычны, тэма арак паўтараецца ва ўзроўні другога паверха, а па восі дома зроблены франтон з паўкруглым акном, за якім прыбудаваўся невялікі мезанін. Першы і другі паверхі падзеленыя міжпавярховым карнізам, які апяразвае ўвесь будынак, зрокава раздзяляючы функцыі гандлёвую і жылую. Фасад па будучай Пушкінскай апрацаваны аналагічнымі аркамі; ён адрозніваўся ад галоўнага адсутнасцю франтона і меншай колькасцю вокнаў на кожным паверсе — 5 супраць 11. Будынак быў разбураны на пачатку Вялікай Айчыннай вайны.
Праца ў Мінску
Праз некалькі гадоў жыцця і працы ў Петразаводску Ф. Крамер накіраваны на пасаду мінскага. У Мінску ён стварыў некалькі значных для горада архітэктурных аб’ектаў.
Мінская ратуша
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай каля 1793-94 года стаў аўтарам праекта перабудовы Мінскай ратушы ў стылі класіцызму. Чарцёж галоўнага фасада будынка прыводзіўся ў «Атласе Мінскай губерні». Будаўнічыя работы былі завершаны у 1797 годзе. Мяркуецца, што Крамер захаваў канструктыўную аснову старога будынка, дадаўшы порцік з гаўбцамі. На плане горада 1793 года ратуша паказана, як прамавугольны двухпавярховы будынак з вежай, якая выступае за плоскасць галоўнага фасада. Вянчаў яе складаны па форме купал. Ратуша мела на фасадзе гадзіннік і звон.
Будынак ваеннага шпіталя
Пасля ўваходжання ўсходніх тэрыторый Беларусі, у тым ліку і горада Мінска ў склад Расійскай імперыі, у 1797 годзе па праекту Фёдара Крамера быў пабудаваны драўляны будынак для ваеннага шпіталя. У той час ён знаходзіўся за мяжой горада і займаў тэрыторыю ад р. Свіслач да сучаснай вуліцы Захарава. Дасюль будынак не захаваўся.
Троіцкі манастыр базыльянак
Быў аўтарам праекту мураванага манастырскага будынку, які быў узведзены ў 1799—1800 гадах.
Манастырскі корпус яўляў сабой двухпавярховы, П-падобны ў плане, накрыты двухсхільным дахам будынак. Сіметрычны галоўны фасад быў падзелены карнізным поясам на два ярусы (ніжні апрацаваны рустам) і раскрапаваны трыма рызалітамі, завершанымі трохкутнымі франтонамі. Рытм фасадаў ствараўся прамавугольнымі аконнымі праёмамі (у бакавых рызалітах завяршаліся сандрыкамі). Памяшканні перакрытыя крыжовымі, калідоры — цыліндрычнымі скляпеннямі. Інтэр’еры на першым паверсе ўсходняга крыла былі ўпрыгожаныя насценнай размалёўкай, некаторыя з фрэсак часткова захаваліся пад слоем пазнейшага пабелу.
Пасля пажару 1809 года быў перабудаваны архітэктарам М. Чахоўскім.
Дом віцэ-губернатара
Ф. Крамер быў аўтарам праекту перабудовы свецкай шасцігадовай школы, першапачаткова пабудаванай як езуіцкі калегіум, пад Дом мінскага віцэ-губернатара ў стылі класіцызм у 1799 годзе. Пры перабудове будынак страціў архітэктурны дэкор XVIII стагоддзя, у тым ліку і вежу з купалам.
Гасціны двор ў Мінску
Праект будынка паўночна-усходняй часткі комплексу мінскага гасціннага двара быў рэалізаваны Ф. Крамерам у канцы XVIII стагоддзя ў стылі класіцызм. Ён змешчаны ў «Атласе Мінскай губерні 1800 года».
Паўднёвы Ачэх
Акруга Паўднёвы Ачэх (Kabupaten Aceh Selatan) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Тапактуан.
Гісторыя
Акруга быў утвораны 4 лістапада 1956 г. У 2002 годзе з яе былі вылучаныя акругі Паўднёва-Заходні Ачэх і Ачэх-Сінкіл.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 206252 чалавека.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Паўднёвы Ачэх дзеліцца на наступныя раёны:
Міраслаў Іван Любачыўскі
Міраслаў Іван Любачыўскі (, Далына —, , Украіна) — украінскі рэлігійны дзеяч, прадстаяцель Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы ў 1984—2000 гг., кардынал.
Біяграфія
Міраслаў Іван Любачыўскі нарадзіўся 24 чэрвеня 1914 г. у мястэчку Даліна на Івана-Франкоўшчыне. Яго бацькі — Яўстахій і Ганна — мелі трох сыноў, з якіх Міраслаў быў самым старэйшым. Пачатковую адукацыю атрымаў у школе ў Даліне. У 1933 г. скончыў з адзнакай навучанне ў Стрыйскай гімназіі. У 1934—1937 гг. вучыўся ў Львоўскай багаслоўскай акадэміі на факультэце філасофіі, а затым — на факультэце тэалогіі. У 1937 г. пачаў далейшыя багаслоўскія студыі ва Універсітэце Канізіянум у Інсбруку (Аўстрыя).
У маі 1947 г. выехаў у ЗША для апекі над украінскімі эмігрантамі ў Філадэльфіі, потым у Стэмфардзе. Служыць сакратаром Архіепіскапа УГКЦ. У 1949 г. прызначаны настаяцелем царквы св. Пятра і Паўла ў Кліўлендзе (штат Агая), служыў у прыходах штатаў Пенсільванія і Вісконсін. Тут пачалася яго пісьменніцкая дзейнасць. Сярод ранніх твораў і публікацый ёсць некалькі нядзельных пропаведзяў і пераклад Катэхізіса Трыдэнцкага сабора. У 1968 г. стаў духаўніком Украінскай каталіцкай семінарыі св. Язафата ў Вашынгтоне. Працаваў у Манасе і Рычмандзе (штат Вірджынія).
У 1971 г. прызначаны прафесарам Акадэміі св. Васіля ў Філадэльфіі (штат Пенсільванія). У 1973 г. быў прызначаны духаўніком семінарыі св. Васіля ў Стэмфардзе, штат Канэктыкут. У красавіку 1978 г. Папа Павел VI надаў яму ступень ганаровага прэлата. У 1977 г. прызначаны духоўным дырэктарам семінарыі св. Васіля Вялікага ў г. Стэмфард. 13 верасня 1979 г. Папа Ян Павел II прызначыў яго архіепіскапам і мітрапалітам Філадэльфійскім і 12 лістапада 1979 г., разам з Вярхоўным архіепіскапам УГКЦ Іосіфам Сляпым і мітрапалітам Максімам Германюком, у Сікстынскай капэле ў Рыме хіратанізаваў яго на епіскапа (першая хіратанія пры непасрэдным удзеле Папы Яна Паўла II у гісторыі УГКЦ). Тады ж быў прызначаны архіепіскапам УГКЦ у Філадэльфіі.
27 сакавіка 1980 г. пасля Сіноду епіскапаў УГКЦ атрымаў прызначэнне на каад’ютара Вярхоўнага архіепіскапа Львоўскага з правам пераемнасці. Пераязджае ў Рым. Пасля смерці кардынала Іосіфа Сляпога, 7 верасня 1984 г. абраны на Вярхоўнага архіепіскапа Львоўскага. 25 мая 1985 г. прызначаны членам Калегіі кардыналаў з тытулам царквы Санта Сафія а Віа Бачэа ў Рыме. Чацвёрты кардынал у гісторыі УГКЦ. З 1984 г. — сакратар украінскай секцыі Нацыянальнай каталіцкай канферэнцыі.
У маі 1992 г. адкрыў першы ў незалежнай Украіне Сінод епіскапаў УГКЦ, дзе заявіў пра далейшую дзейнасць, накіраваную на прызнанне Патрыярхату УГКЦ. Аднаўляе дзейнасць Львоўскай багаслоўскай акадэміі (Украінскага каталіцкага ўніверсітэта). У 1995—1996 гг. у сувязі з дрэнным станам здароўя, Сінод епіскапаў УГКЦ выбраў Любаміра Гузара епіскапам-памочнікам кіраўніка УГКЦ. Пасля чаго ён збольшага займаўся навукова-багаслоўскай дзейнасцю.
Памёр 14 снежня 2000 г. а 4-й гадзіне раніцы. Пахаваны ў крыпце сабора св. Юра ў Львове.
Беркут (спецпадраздзяленне)
«Беркут» (Беркут) — былое падраздзяленне міліцыі спецыяльнага прызначэння МУС Украіны, створанае ў 1992 годзе на аснове аддзелаў міліцыі асаблівага прызначэння (АМАП). 25 лютага 2014 года выканаўца абавязкаў міністра ўнутраных спраў Украіны Арсэн Авакаў падпісаў загад № 144 «Пра ліквідацыю спецыяльных падраздзяленняў міліцыі грамадзянскай бяспекі „Беркут“».
На запыт «Радыё Свабода» ў 2014 годзе пасля публікацыі сайту газеты «Салідарнасць» пра тое, што ў беларускім АМАПе працаўладковаюцца былыя супрацоўнікі ўкраінскага «Беркуту», прэс-сакратар МУС Канстанцін Шалкевіч адказаў адмоўна, бо «МУС не каментуе нізкаякасныя сачыненні на вольную тэму, размешчаныя ў інтэрнэце».
Тым не менш у 2020 годзе былі апазнаныя экс-супрацоўнікі расфармаванага «Беркута» ў радах АМАПу. Выданне «Новы Час» працягнула журналісцкі цыкл расследаванняў і ў 2021 годзе, выявіўшы яшчэ больш такіх асоб.
Андрэй Максімавіч Варанецкі
Андрэй Максімавіч Варанецкі (, в. Дубраўка, Пухавіцкі раён —, в. Вялікія Эйсманты) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Скончыў Мінскі настаўніцкі інстытут у 1940 годзе. Накіраваны працаваць на пасадзе дырэктара Суражкоўскай васьмігадовай школы. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1946 г. настаўнічаў у Гродзенскай вобласці, у 1953—1972 гадах — старшыня калгаса «Гвардыя» Бераставіцкага раёна (з 1972 года калгас імя Варанецкага). Член ЦК КПБ у 1966—1971 гадах. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 6-га склікання ў 1962—1966 гадах, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання ў 1971—1972 гадах.
Памёр 14 студзеня 1972 года пасля цяжкай і працяглай хваробы. Пахаваны ў вёсцы Вялікія Эйсманты. Калгас «Гвардыя» быў названы калгасам імя А. М. Варанецкага.
Багданіўка (Жытомірскі раён)
Багданіўка (Богдані́вка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Балярка (Жытомірскі раён)
Балярка (Боля́рка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Акіноры Нісідзава
(西澤 明訓; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1997—2002 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Аранжавая рэвалюцыя
Аранжавая рэвалюцыя (Майдан, Помаранчева революція) — кампанія агульнанацыяльных пратэстаў, мітынгаў, пікетаў, страйкаў і іншых акцый грамадзянскага непадпарадкавання ва Украіне, арганізаваная і праведзеная прыхільнікамі Віктара Юшчанкі, асноўнага кандыдата ад апазіцыі на прэзідэнцкіх выбарах у лістападзе-снежні 2004 года, пасля абвяшчэння Цэнтральнай выбарчай камісіяй папярэдніх вынікаў, згодна якіх перамог яго супернік — Віктар Януковіч. Акцыя пачалася 22 лістапада 2004 года.
Асноўнай базай аб'яднанай апазіцыі сталі заходнія і цэнтральныя рэгіёны краіны, у той час як Віктара Януковіча падтрымаў усход і поўдзень Украіны. Грамадская думка заходніх краін была пераважна на баку ўкраінскай апазіцыі.
Асноўным вынікам рэвалюцыі было прызначэнне судом паўторнага другога туру прэзідэнцкіх выбараў (не прадугледжанага наўпрост заканадаўствам). У выніку кампрамісу, дасягнутага фракцыямі Вярхоўнага Савета, пасля прызначэння паўторнага другога туру выбараў былі прыняты змены да Канстытуцыі, якія атрымалі назву Канстытуцыйная рэформа. Канстытуцыйная рэформа зменшыла паўнамоцтвы прэзідэнта, і, такім чынам, знізіла ўзровень значнасці спрэчных прэзідэнцкіх выбараў.
Па выніках галасавання ў паўторным другім туры выбараў перамогу атрымаў Віктар Юшчанка.
Змена кіруючай эліты Украіны, што адбылася ў выніку «Аранжавай рэвалюцыі», і звязаная з гэтым радыкальная пераарыентацыя ўнутранага і знешнепалітычнага курсу краіны далі падставу шматлікім назіральнікам казаць аб чарзе «каляровых» рэвалюцыяў, якая пачалася са змены ўлады ў Сербіі і працягнулася ў Грузіі, Украіне і Кыргызстане, спрабаваць знайсці аналогіі паміж імі і вызначыць тыя дзяржавы, у якіх магчымы паўтор «каляровых» рэвалюцыяў. Са свайго боку, улады краін, якія называліся як патэнцыйныя аб'екты скарыстання «рэвалюцыйнага досведу», пачалі пэўныя контрзахады для недапушчэння гэтага (у тым ліку і Беларусь).
Галоўным лозунгам рэвалюцыі стала выслоўе «Разом нас багато, Нас не подолати!» (Разам нас багата, Нас не пераадолець!)
Букы (Жытомірскі раён)
Букы (Буки́) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ачэх-Таміянг
Акруга Ачэх-Таміянг (Kabupaten Aceh Tamiang) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Каранг Бару.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 34146 чалавек.
Адміністрацыйны падзел
Акруга дзеліцца на наступныя раёны:
Васыліўка (Жытомірскі раён)
Васыліўка (Васи́лівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вэрэсы
Вэрэсы (Вереси́) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вэртакыіўка
Вэртакыіўка (Вертоки́ївка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Эйсукэ Наканісі
(中西 永輔; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1997—2002 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Лангса
Лангса — горад у Інданезіі.
Размешчаны ў правінцыі Ачэх ў 400 км ад горада Банда-Ачэх.
Насельніцтва — 147 251 чалавек, плошча 262,41 км².
Атрымаў статус горада 21 чэрвеня 2001 г.
Спіс аб’ектаў PGC (2208001—2209000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2208001—2209000)
Вэршына (Жытомірскі раён)
Вэршына (Верши́на) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Высока Піч
Высока Піч (Висо́ка Піч) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Паўднёва-Усходні Ачэх
Акруга Паўднёва-Усходні Ачэх (Kabupaten Aceh Tenggara) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кутачане.
Гісторыя
Акруга была выдзелена ў 1969 годзе з акругі Цэнтральны Ачэх.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 218111 чалавек. Акруга з'яўляецца адным з традыцыйных месцаў пражывання народнасці гаё.
Эканоміка
Эканоміка акругі заснавана на сельскай гаспадарцы і вытворчасці пальмавага алею.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Паўднёва-Усходні Ачэх дзеліцца на наступныя раёны:
Выгада (Жытомірскі раён)
Выгада (Ви́года) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гадзынка
Гадзынка (Га́дзинка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вышнэвэ (Жытомірскі раён)
Вышнэвэ (Вишне́ве) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Усходняя Сібір
Усходняя Сібір — частка Сібіры, якая ўключае азіяцкую тэрыторыю Расіі ад Енісея на захадзе да водападзельных хрыбтоў, якія ідуць уздоўж Ціхага акіяна на ўсходзе. Уваходзіць ва Усходне-Сібірскі эканамічны раён.
Геаграфія
Плошча — больш за 7 млн км². Большая частка занятая таёжным Сярэднесібірскім пласкагор'ем, якое змяняецца на поўначы тундравымі нізінамі, на поўдні і ўсходзе высокімі горнымі хрыбтамі Заходніх і Усходніх Саян, Забайкалля і Яна-Калымскага краю. Тут размешчаны найбуйнейшыя ракі Расіі — Енісей, Лена, Вілюй, Селенга, Алёкма, Ангара.
У межах Усходняй Сібіры размешчаны Краснаярскі край, Забайкальскі край, Іркуцкая вобласць, Бурація, Тыва, Якуція. Найбуйнейшы горад Усходняй Сібіры — Краснаярск; буйныя гарады — Іркуцк, Улан-Удэ, Чыта, Якуцк, Ангарск, Брацк, Нарыльск, Ачынск.
Усходняя Сібір — край пераважна тайговы. Зона тайгі распасціраецца ад межаў лесатундры на поўначы да мяжы з Манголіяй на поўдні на прасторы каля 5 млн км², з якіх 3455 тыс. км² занята тайговага лясамі.
Глебы і расліннасць тайговай зоны Усходняй Сібіры развіваюцца ў больш спрыяльных умовах, чым у зонах тундры і лесатундры. Рэльеф больш перасечаны, чым у суседняй Заходняй Сібіры, на друзавым элювіі карэнных парод фармуюцца камяністыя, нярэдка маламагутныя глебы.
Паўднёва-Заходні Ачэх
Акруга Паўднёва-Заходні Ачэх (Kabupaten Aceh Barat Daya) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Блангпідзіе.
Гаёлуэс
Гісторыя
Акруга была выдзелены ў 2002 годзе з акругі Паўднёва-Усходні Ачэх.
Паўднёва-Заходні Ачэх
Гісторыя
Акруга была выдзелены ў 2002 годзе з акругі Паўднёвы Ачэх.
Гаёлуэс
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 74151 чалавек.
Паўднёва-Заходні Ачэх
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 125354 чалавекі.
Гаёлуэс
Адміністрацыйны падзел
Акруга Гаёлуэс падзяляецца на наступныя раёны:
Паўднёва-Заходні Ачэх
Адміністрацыйны падзел
Акруга Паўднёва-Заходні Ачэх дзеліцца на наступныя раёны:
Тамокадзу Мёдзін
(明神 智和; нар. ) — японскі футбаліст. У 2000—2002 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Валыця (Жытомірскі раён)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гай (Жытомірскі раён)
Гай (Гай) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Глыбочыця (Жытомірскі раён)
Глыбочыця (Глибо́чиця) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Галавэнка
Галавэнка (Голове́нка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Наганрая
Акруга Наганрая (Kabupaten Nagan Raya) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сука-Макмуе.
Гісторыя
Акруга была выдзелены ў 2002 годзе з акругі Заходні Ачэх.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 144944 чалавекі.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Наганрая дзеліцца на наступныя раёны:
Усходні Ачэх
Акруга Усходні Ачэх (Kabupaten Aceh Timur) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Ідзі Раёк.
Гісторыя
Доўгі час акруга была адной з асноўных зон дзеяння руху Свабодны Ачэх.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 352927 чалавек.
Эканоміка
На тэрыторыі акругі маюцца багатыя радовішчы нафты, здабываюцца жалеза і свінец. Развітыя рыбалоўства і харчовая прамысловасць. Маюцца пальмавыя і каўчукавыя плантацыі, вырошчваецца какава.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Усходні Ачэх дзеліцца на наступныя раёны:
Глыбачок (Жытомірскі раён)
Глыбачок (Глибочо́к) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Новыя Задворцы
Новыя Задворцы — былая вёска ў складзе Тэльмінскага сельсавета Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці, за 5 км на ўсход ад Брэста.
Гісторыя
У пачатку 20 стагоддзя вёска ў Косіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Косіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. Да 4 красавіка 1983 года вёска ўваходзіла ў склад Чэрнінскага сельсавета.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Брэсцкі» (цэнтр — в. Тэльмы-1).
З 1 чэрвеня 2007 года Новыя Задворцы ўвайшлі ў склад горада Брэст.
Чэрэмошнэ (Жытомірскі раён)
Чэрэмошнэ (Черемо́шне) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Старашыйка
Старашыйка (Староши́йка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Заходні Ачэх
Акруга Заходні Ачэх (Kabupaten Aceh Barat) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Меулабох.
Гісторыя
У 2004 годзе акруга стала адной з асноўных ахвяр землятрусу ў Індыйскім акіяне.
Эканоміка
Эканоміка акругі заснавана на вытворчасці пальмавага алею.
Макаронныя вырабы
Макаронныя вырабы — харчовыя вырабы з прэснага, замешанага на вадзе і высушанага да вільготнасці 12,5-13% пшанічнага цеста. Да іх адносяцца макарона, вермішэль, локшына, фігурныя вырабы (ракавінкі, зорачкі) і інш. Вырабляюць з мукі вышэйшых гатункаў, якая багата пратэінамі. Вызначаюцца добрым смакам, высокай пажыўнасцю і каларыйнасцю (1,5 кДж на 100 грам макаронных вырабаў), лёгкасцю прыгатавання; доўга захоўваюцца без страты пажыўных і смакавых якасцей.
Тарасіўка (Жытомірскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Тэтэрыўка (Жытомірскі раён)
Тэтэрыўка (Те́терівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Масасі Накаяма
(中山 雅史; нар. ) — японскі футбаліст. У 1990—2003 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Трыгір’я
Трыгір’я (Тригі́р'я) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Капеліні
Капеліні (Capellini) — гатунак італьянскіх макаронных вырабаў.
Капеліні гатуюць з пшанічнай мукі грубага памолу. Нягледзячы на малую таўшчыню, капеліні пры прыгатаванні не разварваюцца. Варацца ў кіпячай вадзе тры хвіліны. Капеліні служаць як дадатак пры падрыхтоўцы булёнаў альбо падаюцца да стала разам з лёгкімі соўсамі.
Цэнтральны Ачэх
Акруга Цэнтральны Ачэх (Kabupaten Aceh Tengah) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Такенган.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 175527 чалавек. Большасць насельніцтва акругі належыць да народнасці гаё.
Эканоміка
Акруга з'яўляецца асноўным цэнтрам вытворчасці кавы ў правінцыі Ачэх.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Цэнтральны Ачэх дзеліцца на наступныя раёны:
Спагеці
Спагеці (Spaghetti; ) — локшына з цвёрдай пшаніцы з круглым сячэннем, дыяметрам каля 2 мм (пасля адваркі), і як правіла даўжынёй каля 25 см. Больш тонкія спагеці называюцца «спагеціні» (Spaghettini), таксама капеліні, тоўстыя спагеці — «спагетоні» (Spaghettoni). Радзімай спагеці з'яўляецца Італія, і яны шырока выкарыстоўваюцца ў італьянскай кухні, часта запраўляюцца таматным ссоусам. З'яўляюцца асновай шматлікіх італьянскіх страў, напрыклад: Spaghetti Napoli (спагеці па-неапалітанску) — з таматным соусам, Spaghetti Bolognese (спагеці-баланьезэ) — з таматнай падліўкай і мясным фаршам, Spaghetti all’Aglio ed Olio (спагеці з часнаком і алеем) — з гарачым аліўкавым алеем і крыху абсмажаным у ім часнаком.
Траяніў
Траяніў (Троянів) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Слабада-Сэлэць
Слабада-Сэлэць (Слобода-Селець) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бенэрмерыях
Гісторыя
Акруга была выдзелены ў 2003 годзе з акругі Цэнтральны Ачэх.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 121870 чалавек. 25% насельніцтва складаюць гаё, 40% — ачэх, 30% — яванцы.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Бенермерыях дзеліцца на наступныя раёны:
Туравэць
Туравэць (Ту́ровець) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Рудня-Пошта
Рудня-Пошта (Рудня-Пошта) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Акіра Нарахасі
(名良橋 晃; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1994—2003 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Уляніўка (Жытомірскі раён)
Уляніўка (Уля́нівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Рудня-Гарадышчэ
Рудня-Гарадышчэ (Рудня-Городище) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Садкы (Жытомірскі раён)
Садкы (Са́дки) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пала-Альта
Пала-Альта (, вымаўляецца ) — горад у акрузе Санта-Клара, штат Каліфорнія, ЗША. Назва паходзіць ад іспанскіх слоў palo: «палка» (або «pole» — «дрэва») і alto: «высокі».
Пала-Альта з'яўляецца гістарычным цэнтрам амерыканскай Крэмніевай даліны. Часам яго завуць неафіцыйнай сталіцай даліны. Да Пала-Альта прылягае кампус Стэнфардскага ўніверсітэта, які лічыцца самастойнай адміністрацыйнай тэрыторыяй.
Пала-Альта з'яўляецца месцам нараджэння і штаб-кватэрай шматлікіх знакамітых кампаній, у тым ліку Hewlett-Packard, Xerox, Apple, Facebook, VMware і Tesla Motors. Тут знаходзіцца акадэмічнае выдавецтва Annual Reviews.