cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Краснаармейскі раён (Краснадарскі край)
Гісторыя
Раён зноў быў утвораны 30 снежня 1966 года.
У сувязі з утварэннем у 1978 годзе Калінінскага раёна з Краснаармейскага ў новы раён быў перададзены шэраг населеных пунктаў: станіцы Наванікалаеўская, Грывенская, сяло Грышкоўскае і інш.
Насельніцтва
Колькасць пастаяннага насельніцтва: 104181 чал., у тым ліку: непаўналетніх дзяцей — 21332 чал.; пенсіянераў — 31117 чал.; інвалідаў — 7356 чал., у тым ліку дзяцей-інвалідаў — 297 чал. Колькасць грамадзян, якія стаяць на ўліку ва ўпраўленні сацыяльнай абароны насельніцтва, — 75991 чал., з іх маюць права на меры сацыяльнай падтрымкі — 26246 чал.
Муніцыпальныя ўтварэнні і населеныя пункты
У межах адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўпарадкавання края, Краснаармейскі раён уключае 10 сельскіх акруг.
У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання ў Краснаармейскі раён уваходзяць 10 муніцыпальных утварэнняў ніжняга ўзроўню са статусам сельскіх паселішчаў:
Населеныя пункты
У Краснаармейскім раёне 43 населеныя пункты:
Сельская гаспадарка
Галоўны сектар эканомікі Краснаармейскага раёна — аграпрамысловы комплекс. Агульная плошча сельгасугоддзяў складае 143 тыс. га. Вырошчваннем сельскагаспадарчай прадукцыі тут займаюцца 38 сельскагаспадарчых прадпрыемстваў, 140 сялянскіх фермерскіх гаспадарак.
Таксама ў раёне дынамічна развіваецца галіна жывёлагадоўлі. Штогод тут вырабляецца звыш 50 тон малака, да 134 тысяч тон мяса і 100 млн штук яек.
Прамысловасць
Прамысловы патэнцыял раёна прадстаўлены 40 прадпрыемствамі, сярод якіх вядучымі з’яўляюцца Палтаўскі і Ангелінскі элеватары, завод «Полтавские консервы» («Палтаўскія кансервы»), «Райпищекомбинат» («Раёны харчовы камбінат»), Краснаармейскі «Хлебокомбинат» («Хлебакамбінат»), гандлёвы дом «Дар Кубани» («Дар Кубані»).
Транспарт
Па тэрыторыі раёна праходзіць Федэральная траса Тэмрук — Краснадар — Крапоткін, а таксама чыгунка Масква — Новарасійск, якая злучае раён з буйнымі цэнтрамі Паўночнага Каўказа і Поўдня Расіі.
Васіль Сямёнавіч Гігевіч
Васіль Сямёнавіч Гігевіч (, в. Жыцькава, Мінскай вобласці) — беларускі пісьменнік.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1969 скончыў фізічны факультэт Харкаўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працаваў выкладчыкам фізікі ў Новааляксандраўскай сярэдняй школе Сахноўшчынскага раёна Харкаўскай вобласці. З 1970 — карэспандэнт-радыёарганізатар ашмянскай раённай газеты «Красное знамя». У 1970-77 г. — інжынер Барысаўскага шклозавода. Скончыў Вышэйшыя літаратурныя курсы ў Маскве (1979). З 1979 па 1981 працаваў на кінастудыі «Беларусьфільм», з 1981 — у часопісе «Маладосць», з 1988 — загадчык аддзела прозы часопіса. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1977.
Творчасць
Першае апавяданне надрукаваў у 1972 у часопісе «Полымя». Аўтар зборнікаў прозы «Спелыя яблыкі» (апавяданні, 1976), «Калі ласка, скажы» (аповесць і апавяданні, 1978), «Жыціва» (аповесці, 1980), «Астравы на далёкіх азёрах» (аповесці, апавяданні, 1984), «Доказ ад процілеглага» (раман, 1985), «Мелодыі забытых песень» (аповесці, раман, апавяданні, 1988), «Карабель» (аповесці, раман, 1989), «Марсіянскае падарожжа» (аповесць, раман, 1990), раманаў «Не забывай пра дом свой, грэшнік» (1990), «Кентаўры» (1993). У 2011 годзе ў часопісе «Полымя» выйшла аповесць «Страчанае шчасце».
Для яго творчасці характэрны псіхалагізм, філасафічнасць, умоўна-абагуленая форма мастацкага асэнсавання жыцця. Аўтар, выкарыстоўваючы своеасаблівыя мастацкія формы, даследуе сучасныя праблемы існавання цывілізацыі ў Сусвеце: паводзіны звычайнага чалавека, які па няволі апынуўся ў чужым грамадстве; магчымасці найноўшых тэхналогій стварыць штучны розум, каб устанавіць дыктат над людзьмі; рэакцыя зямлян на незвычайныя бытавыя праявы, якія выкліканы кантактамі з іншапланецянамі.
Прэміі і ўзнагароды
Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1982) за аповесць «Жыціва».
Савіцкі
Савіцкі — беларускае, украінскае, польскае і рускае прозвішча.
Луцішча (Крупскі раён)
Луці́шча (, Лутище) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Назва паходзіць ад тэрміна лут, лута — лыка маладой ліпы. Паводле пісьмовых крыніц вядома з пачатку 18 ст. У 1713 г. належала Чарэскаму маёнтку паноў Сапегаў, 20 двароў. У 1772 г. у закладзе ў Агінскага, 11 двароў, 43 мужчыны, у 1778 г. прададзена Ераніму Пшамыцкаму. У 1883 г. 38 жыхароў, у 1909 г. вёска ў складзе Абчугскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні, 33 двары, 184 жыхары. З 20.08.1924 г. у Смародзінскім сельсавеце Чарэйскага, з 08.07.1931 г. Крупскага раёнаў, з 20.02.1938 г. Мінскай вобласці. У 1930-я гады жыхары вёсак Смародзінка, Луцішча, Кутавец і Шкорнеўка аб’ядналіся ў калгас імя Сталіна. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 32 чалавекі. У 1944 г. калгас адноўлены. З 16.07.1954 г. вёска ў складзе Абчугскага сельсавета. З 1958 г. вёска ў складзе саўгаса «40 год Кастрычніка». З 5 мая 1962 года вёска ў складзе Акцябрскага сельсавета. З 1965 г. вёска ў складзе саўгаса «Слабада», потым — калгаса «Слабада». З 28 ліпеня 1966 года вёска ў складзе Бобрскага сельсавета, з 31 сакавіка 1977 года — у складзе Абчугскага сельсавета. На 01.01.1998 г. 14 гаспадарак, 24 жыхары. З 28 мая 2013 года вёска ў складзе Акцябрскага сельсавета.
Петэр Грунберг
Петэр Андрэас Грунберг (Peter Andreas Grünberg;, , цяперашняя Чэхія) — нямецкі фізік, які спецыялізуецца ў галіне фізікі цвёрдага цела. Самым вядомы яго адкрыццём з’яўляецца эфект гіганцкага магнетасупраціўлення (ЭГМС), за якое ён быў ганараваны Нобелеўскай прэміяй па фізіцы (2007) (сумесна з Альберам Фертам)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Свіслач)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы — былы драўляны рымска-каталіцкі храм у г. Свіслач Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Касцёл у Свіслачы быў заснаваны прыватнай фундацыяй у 1550 годзе, але ў часы рэфармацыі ён дзейнічаў як кальвінісцкі збор. Святыня была перадана каталікам у 1630 годзе.
Новы драўляны касцёл пад тытулам Найсвяцейшай Тройцы быў пабудаваны ў 1666 годзе літоўскім падскарбіем Геранімам Крышпінам. У 1772 годзе адноўлены тагачаснай уладальніцай маёнтка Тэрэзай Тышкевіч. У 1782 годзе яго ізноў аднавіў і аздобіў Вінцэнт Тышкевіч, тагачасны ўладальнік Свіслачы.
Да свіслацкай парафіі ў XIX ст. належалі капліцы ў Грынках, Краснай і Рудні. У самой жа Свіслачы па вуліцы Брэсцкай (цяпер вуліца Леніна) з другой паловы XIX ст. знаходзілася драўляная капліца Анёла-ахоўніка — ратондападобнае гранёнае збудаванне пад шатровым дахам з глаўкай, якое стаяла паміж дзвюх брам.
Пасля Першай сусветнай вайны капліцы ў Грынках і Рудні ўжо не ўзгадваюцца, затое капліца Святога Анёла-ахоўніка атрымала статус філіяльнага касцёла. У трыццатых гадах колькасць вернікаў свіслацкай парафіі перад Другой сусветнай вайной складала амаль 4000 чалавек.
13 ліпеня 1943 года ў лесе каля паселішча фашыстамі быў расстраляны пробашч свіслацкага касцёла кс. Юзаф Казлоўскі. У гады вайны згарэў парафіяльны касцёл, а філіяльны касцёл Анёла-ахоўніка быў знішчаны пасля вайны. Цяпер на месцы касцёла Найсвяцейшай Тройцы знаходзіцца адміністрацыйны будынак (на скрыжаванні вул. Леніна і Дзяржынскага, каля пл. К. Маркса). Захавалася толькі частка касцёльнай агароджы.
Архітэктура
Драўляная святыня мела наступныя памеры: 41 локаць даўжыні і 20 локцяў шырыні (прыблізна 26 на 13 м). Двух’ярусная шатровая вежа пазначала ўваходны фасад. Высокі гонтавы дах над алтаром завяршала сігнатурка. Асобна стаяла двух’ярусная чацверыковая званіца з гадзіннікам. Касцёльны ўчастак быў абнесены штакетнай агароджай на цагляных слупках з такой жа ўваходнай брамай.
Сухань (гміна)
Су́хань (Suchań) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Старгардскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сухані. Плошча гміны складае 132,8 км². Станам на 2005 год у гміне Сухань пражывалі 4,302 чалавекі, шчыльнасць — 32,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 14 населеных пунктаў.
Узбекская кухня
Узбекская кухня (O'zbek taomlari) — нацыянальная кухня Узбекістана. Мае багатую гісторыю, цесна звязаная з узбекскай культурай, мовай і традыцыямі. Значны ўплыў на разнастайнасць рэцэптаў зрабіла тое, што ўзбекам гістарычна быў уласцівы як аселы, так і качавы лад жыцця. Таксама запазычанне кулінарных традыцый, асіміляцыя культур (асабліва персідска-таджыкскай) аказалі глыбокі ўплыў на разнастайнасць і багацце страў. Паходжанне многіх з іх мае агульныя карані з традыцыйнымі азіяцкімі стравамі, такімі як плоў, лагман, манты і іншымі. Аднак ва Узбекістане ёсць свае асаблівасці прыгатавання гэтых страў, а таксама цалкам арыгінальныя стравы.
Асову кухні складаюць мясныя стравы, супы, хлебабулачныя і кандытарскія вырабы, салаты і напоі.
Мясныя стравы вызначаюцца смажаннем, высокакаларыйнасцю, шырокім выкарыстаннем баваўнянага алею, курдзючнага сала, масла, спецый і зеляніны.
Мужчын-прафесійных кухараў клічуць «ашпаз» (ошпаз). У шырокім сэнсе ашпаз наогул кухар, але звычайна ва ўзбекскай мове пад гэтым тэрмінам разумеюць менавіта спецыяліста па прыгатаванні плову.
IC 2307
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Савіцкі сельсавет (Калінкавіцкі раён)
Са́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Савічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Азарыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Азарыцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Мазырскім раёне. З 12 лютага 1935 года ў Даманавіцкім раёне, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. Пасля скасавання Даманавіцкага раёна з 20 студзеня 1960 года ў складзе Капаткевіцкага раёна. З 24 сакавіка 1960 года ў Калінкавіцкім раёне. У 1966 годзе ў склад сельсавета з Капліцкага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Варатынь Капліцкі, Варатынь Ператрутаўскі і Дубнякі).
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 1380 чалавек, з іх 92,4 % — беларусы.
Гілі
Гілі́ (, Гили) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Гільскага сельсавета. Да 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Пачаевіцкага сельсавета.
2008 год у гісторыі тэлебачання
2008 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Фрыдрых Кальморген
Фрыдрых Кальморген (, Альтона, герцагства Гальштэйн —, Гроцынген) — нямецкі жывапісец.
Фрыдрых Кальморген паходзіў з гамбургскай сям’і архітэктараў. З 1862 па 1863 год атрымаў першыя ўрокі малявання ў свайго дзядзькі, партрэтыста і пейзажыста Тэадора Кухеля. Кальморген паступіў у Дзюсельдорфскую мастацкую акадэмію ў 1875 годзе, дзе вучыўся ў Андрэаса Мюлера, Эрнста Дэгера і Яўгена Дзюкера. Пасля навучальнай паездкі ў Франконскую Швейцарыю з Карлам Фрыдрыхам Лесінгам ён пераехаў у Карлсруэ ў 1877 годзе ў Акадэмію мастацтваў Вялікага Княства Бадэнскага. Там Кальморген стаў вучнем Эрнста Хільдэбранда, а затым Ганса Фрэдрыка Гудэ. Летам 1878 года вучыўся ў Бланкенбургу-на-Гарцы і ў Люнебургскай пусташы. У 1880 годзе ён паехаў за сваім настаўнікам Гудэ ў Берлін, але вярнуўся ў Карлсруэ ў 1881 годзе. Тут ён далучыўся да гуртка вакол Густава Шонлебера, у якога таксама завяршыў вучобу.
Савіцкі сельсавет
Назву Са́віцкі сельсавет маюць:
Сезон 2013 ЖФК Бабруйчанка
У 2013 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Сальца-Ірпіна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ельня (прыток Нёмана)
Даўжыня ракі 23 км. Плошча вадазбору 123 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,3 ‰. Пачынаецца на паўночны захад ад вёскі Барташы Шчучынскага раёна, упадае ў Нёман за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Масты Правыя Мастоўскага раёна. Вадазбор на Лідскай раўніне і Нёманскай нізіне. Мае левы прыток Абрамаўшчыну. На працягу 18 км каналізаваная: ад вёскі Барташы да вёскі Скоржыкі (8 км) і ад вёскі Мілеўцы да вусця (10 км).
Мадэніет (Казалінскі раён)
Мадэніет — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кумжыекскай сельскай акругі. Код КАТА — 434443600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 164 чалавекі (91 мужчына і 73 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 161 чалавек (81 мужчына і 80 жанчын).
Кароўнікі
Назву Кароўнікі маюць:
Расія
Кароўнікі — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці
Міхаіл Генадзевіч Савельеў
Міхаіл Генадзевіч Савельеў (нар. 15 верасня 1954) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
10 жніўня 2001 г. Прэзідэнт даў згоду на назначэнне Савельева старшынёй Ваўкавыскага райвыканкама, 17 мая 2007 г. назначаны намеснікам Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь. 14 кастрычніка 2009 г. вызвалены ад пасады ў сувязі з выхадам у адстаўку.
Сухэднеў (гміна)
Сухэ́днеў (Suchedniów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Скаржыскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сухэдневе. Плошча гміны складае 74,94 км². Станам на 2006 год у гміне Сухэднеў пражывалі 10 904 чалавекі, шчыльнасць — 145,5 чал./км².
Вуліца Гурава (Брэст)
Вуліца Гурава (гістарычныя назвы: Рыся, вуліца Прыгарадная) — вуліца ў паўночнай частцы Брэста. Працягласць 643 м — ад вул. Чырвонагвардзейскай да вул. Карасёва. Забудова — 1-павярховыя дамы сядзібнага тыпу. Школа. На доме № 1 — мемарыяльная дошка ў гонар Гурава.
Кароўнікі (Полацк)
Кароўнікі — мясцовасць у Полацку.
Агульная характарыстыка
Мясцовасць знаходзіцца на левым беразе Заходняй Дзвіны ў паўднёва-ўсходняй частцы горада. На захадзе мясцовасць абмяжоўвае чыгунка Полацк — Маладзечна. На поўначы натуральнай мяжой мясцовасці выступае рака Заходняя Дзвіна, а на ўсходзе аднайменная рака (упадае тут у Дзвіну), за якой пачынаецца ўжо вёска Каз’янкі. На паўднёвым захадзе да мясцовасці прылягае вёска Южная і тэрыторыя Полацкай птушкафабрыкі. Асноўнай транспартнай магістраллю мясцовасці з’яўляецца вуліца Бабушкіна. Забудова мясоцвасці ў асноўным малапавярховая сядзібнага тыпу.
Гісторыя
22 снежня 1959 года вёска Кароўнікі Экіманскага сельсавета Полацкага раёна ўключана ў гарадскую мяжу горада Полацк.
Народнае слова
«Народнае слова» — абласная газета, заснавана ў жніўні 1990 года Віцебскім абласным Саветам дэпутатаў. 3 чэрвеня 1995 года яе заснавальнікам стаў і Віцебскі аблвыканкам. Выдавалася на беларускай і рускай мовах 3 разы на тыдзень.
3 чэрвеня 2006 года газета выдавалася ў поўнакаляровым выкананні. У 2013 годзе разам з газетай «Віцебскі рабочы» рэарганізавана «Витебские вести». Рэдакцыя знаходзілася па адрасе: 210601, г. Віцебск, вул. Гогаля, 17.
Франкіроўка
Франкіраванне, або франкіроўка (ад fran-care — вызваляць і francus — бясплатны), — форма папярэдняй аплаты паштовага збору, матэрыяльнае сведчанне аплаты паслуг паштовай сувязі, якія прадстаўляюцца ўстановамі сувязі (поштай) па зацверджаных тарыфах.
Чапаева (Гомель)
Пачаў фарміравацца ў 1920-я гг. разам з фарміраваннем асноўных вуліц, часткова на месцы колішняга лугу, вядомага як «Дачы Палякова». Бязладнасць вулічнай забудовы спарадзіла неафіцыйнае найменне гэтага раёна Собачий Ящик (літаральна — Сабачая Скрыня), якое бытавала сярод жыхароў суседняй Новай Беліцы.
Раён забудоўваўся перасяленцамі з розных вёсак Гомельскага, Добрушскага і Веткаўскага раёнаў. Работнікі чыгункі стварылі жыллёвы кааператыў «Чырвоны транспартнік» і пабудавалі тры баракі для сваіх сем'яў.
У пачатку 1930-х гг. жыхары вуліцы Свярдлова і яе наваколляў супольна з сялянамі вёскі Якубоўка стварылі калгас імя В. І. Чапаева. Мяркуецца, што на яго аснове ўзнік пасёлак імя Чапавева (ці проста — Чапаева).
7 кастрычніка 1957 г. пасёлак увайшоў у межы Гомеля. На момант уваходжання складаўся са 100 двароў, дзе пражывала 430 чалавек.
Інтэрферэнцыя хваль
Інтэрферэнцыя хваль — з'ява ўзмацнення ў адных і аслаблення ў другіх пунктах прасторы амплітуды выніковай хвалі, атрыманай пры складанні дзвюх (ці больш) хваль.
Назіраецца для хваль любой прыроды. Прыводзіць да пераразмеркавання энергіі ваганняў паміж суседнімі ўчасткамі асяроддзя, аднак у сярэднім выніковая энергія роўная суме энергій зыходных хваль.
Інтэрферэнцыя хваль адбываецца, калі рознасць іх фаз не мяняецца з цягам часу (гл. кагерэнтнасць) або змяняецца настолькі павольна, што атрыманая інтэрферэнцыйная карціна за час назірання не паспявае зрушыцца на адметную велічыню; для назірання інтэрферэнцыі папярочных хваль неабходна таксама супадзенне плоскасцей іх ваганняў. Амплітуда выніковага вагання мае найбольшае значэнне, калі
, дзе (m — цэлы лік)
Размеркаванне максімумаў і мінімумаў у прасторы залежыць ад даўжыні хвалі, памераў, формы і ўзаемнага размяшчэння крыніц зыходных хваль. Асобны выпадак — інтэрферэнцыя сустрэчных хваль (напр., прамой і адбітай), што вядзе да ўтварэння стаячай хвалі.
Вуліца Горкага
Вуліца Горкага, Вуліца Максіма Горкага:
Ніжняя Таўда
Ніжняя Таўда (Ни́жняя Тавда́) — сяло ў Цюменскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Ніжнеўдзінскага раёна. Паселішча заснавана ў 1620 годзе як Таўдзінская слабада мітрапаліта Табольскага. Насельніцтва — 8316 чалавек (2021). Таўдзінскае на рацэ Таўда адзначана на карце С. У. Рэмезава 1701 года.
Да 1917 года уваходзіла ў Цюменскі павет Табольскай губерні. У 1965 годзе атрыманы статус пасёлка гарадскога тыпу. У 1991 годзе пасёлак пераўтвораны ў сельскі населены пункт.
Pseudopachystylum
Pseudopachystylum — род мух сямейства.
IC 2308
IC 2308 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Сураж
Сураж — тапонім.
Крыніца права
Крыніца права — спосаб, з дапамогай якога замацоўваюцца (знаходзяць знешняе выражэнне) нормы права (правапалажэння). Паняцце крыніц права — адна з вузлавых катэгорый юрыдычнай навукі.
Прынята лічыць, што ў навуковы зварот паняцце было ўведзена рымскім гісторыкам Цітам Лівіем у 1 стагоддзі ў працы «Гісторыя ад заснавання горада». Пры апісанні распрацоўкі і прыняцця «12 табліц» у якасці асноватворнай крыніцы рымскага права Ціт Лівій згадваў, што яны, «нягледзячы на цэлую гару нагрувашчаных адзін на аднаго законаў, застаюцца вытокам усяго дзяржаўнага і грамадзянскага права».
Класіфікацыя
Класіфікацыю крыніц права можна праводзіць на розных падставах. Ажыццяўляецца класіфікацыя крыніц па асобных параметрах (крытэрыях):
Упорава
Упорава (Упорово) — сяло ў Цюменскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Упораўскага раёна і Упораўскага сельскага паселішча. Размешчана на беразе ракі Упораўка (раней называлася Чорная, Чарнушка) за 4 км ад яе ўпадзення ў раку Табол. За 139 км ад Цюмені.
Кастрычнік (Крупскі раён)
Гісторыя
З 1924 года ў складзе Барысаўскай акругі. З 1924 г. — у Чарэйскім, з 08.07.1931 г. — у Крупскім раёнах. У 1930-я гады вяскоўцы аб'ядналіся ў калгас «Чырвоны Кастрычнік». У 1941 г. ў вёсцы 28 двароў, 145 жыхароў.
У Вялікую Айчынную вайну загінулі 10 чалавек. Пасля вайны калгас адноўлены. З 1960 г. ў складзе саўгаса «Бобр». Потым вёска была ў складзе калгаса «Слабада». Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Бобрскага сельсавета.
На 01.01.1998 г. 6 гаспадарак, 9 жыхароў.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета.
Ленінская вуліца (Магілёў)
У часы Вялікага Княства Літоўскага
Вынікі археалагічных даследаванняў і пісьмовыя крыніцы дазваляюць рэканструяваць планіроўку горада на розных этапах яго развіцця. У XV ст. пачала складвацца планіроўка Старога горада. У цэнтры размяшчаўся Нагорны пасад, які складаўся з Астрожскай і Нагорскай соцен. Пасад меў невялікія кварталы і скучаную забудову. У той час паступова сталі вылучацца дзве галоўныя вуліцы — Шклоўская (сучасная Першамайская) і Ветраная (Ленінская), што перасякалі тэрыторыю тагачаснага горада з поўдня на поўнач. Менавіта на Ветранай была пабудавана першая драўляная ратуша пасля атрымання ў 1577 г. горадам Магдэбургскага права. Гэта была найбольш прэстыжная частка Магілёва. Тут размяшчаліся галоўныя культавыя збудаванні, ратуша, дом войта, сядзібы купецтва, магістрацкага і цэхавых вярхоў, майстэрні рамеснікаў.
У XVI—XIX стст. называлася Ветраная. Канчаткова сфарміравалася ў канцы XVI-пачатку XVII стст. Яе архітэктурны ансамбль склаўся ў XVIII ст. Пачыналася вуліца ад Гандлёвай плошчы і цягнулася да абарончых збудаванняў — Бліжняга або Кругавога валу (XVI — пач. XIX стст.) У анцы яе знаходзілася Ветраная брама.
Менавіта на гэтай вуліцы знаходзіўся дом пякаркі, у якім у 1655 г. стала міраточыць ікона, якая сёння вядома як цудатворны абраз Магілёва-Брацкі, які шануецца як праваслаўнымі, так і католікамі.
Пад расійскай уладай
Пасля далучэння да Расійскай імперыі пачынаецца перапланіроўка горада. Аднак план забудовы Магілёва 1778 г. і наступныя 1779 г., 1804—1806 гг., 1830 г. пакінулі нязменнай сярэдневечную планіроўку ў межах Нагорскага пасада: прамую веерную сетку вуліц, тры поясы ўмацаванняў. Новай з’яўлялася прамавугольная планіроўка забудовы горада ў межах Шклоўскага і іншага пасадаў з прабіўкай восевай магістралі, паралельнай Шклоўскай вуліцы. Гэта быў працяг вуліцы Ветранай, які пазней атрымаў назву Вялікая Садовая. Такім чынам вуліцы ў 1823 г. яна набыла выгляд скразной дарогі і праходзіла праз увесь горад. Перакрыжоўвалася з Дваранскай, Паштовай вуліцамі, плошчай пад назвай Шклоўскі базар, Афіцэрскай вуліцай. Ад яе ішлі Спаскі, Семінарскі і Лютэранскі завулкі.
Сярод збудаванняў, якія ўпрыгожвалі вуліцу, асабліва вылучаліся будынак гарадской управы, узведзены ў другой палове XIX ст. на падмурках гандлёвых радоў XVII ст., фасад якога і цяпер выходзіць на плошчу Славы, комплекс дамоў ансамбля Спаскага манастыра, на тэрыторыі якога з другой паловы XVIII ст. размяшчаўся архірэйскі падворак. У 1780-я гг. быў пабудаваны комплекс духоўнай семінарыі. Спаса-Праабражэнская царква была пабудавана ў XVIII ст. (драўляная існавала з XV ст.) у стылі барока. У ёй сярод іншых архірэяў быў пахаваны св. Георгій Каніскі. З комплексу будынкаў ансамбля Спаскага манастыра захаваліся архірэйскі дом (вул. Ленінская, 11а), пабудаваны ў 1762—1785 гг. паводле праекта архітэктара І. Глаўбіца па замове архіепіскапа Г.Каніскага (на доме ўсталявана памятная дошка ў яго гонар), дом № 11 — былы жылы корпус Спаскага манастыра; дамы № 13, 15 — былыя жылыя дамы архірэйскага падворку.
На левым баку вуліцы, насупраць комплексу Спаскага манастыра, знаходзіўся адзін з буйнейшых у той час Богаяўленскі манастыр, гісторыя якога пачынаецца з 1618 г. і звязана з дзейнасцю праваслаўнага Магілёўскага брацтва. У 1676 г. кароль Ян Сабескі даў брацтву прывілей на адкрыццё пры манастыры друкарні, у якой у XVII ст. працаваў і выдаваў свае кнігі Спірыдон Собаль, і выданне кніг на беларускай і польскай мовах. З дзейнасцю друкарні звязаны імёны вядомых гравёраў Максіма і Васіля Вашчанкаў, Ф. Ангілейкі ды інш.
Далей на левым баку вуліцы знаходзіўся пабудаваны ў 1604 г. па фундацыі караля Жыгімонта III Фарны касцёл Св. Казіміра, будынак якога часткова захаваўся да нашага часу і цяпер належыць аблтэлекаму.
За перакрыжаваннем вуліцы з Семінарскім завулкам (цяпер вул. Болдзіна) на месцы абарончага вала па ініцыятыве губернатара М. М. Мураўёва (1828—1831 гг.) быў створаны сад, які атрымаў назву Мураўёўскага (сучасная назва — сквер імя Герцэна). Далей, за вуліцай Дваранскай (Камсамольская), знаходзіўся Шклоўскі пасад.
У другой палове XIX ст. адбылася чарговая перапланіроўка забудовы вуліц, якая паступова стала двух-трохпавярховай і мураванай, змяніла гістарычную планіровачную структуру.
Пад савецкай уладай
У 1919 г. вуліца атрымала назву Ленінская. Сучаснае аблічча вуліцы стала складвацца ў 1930-я гады. Аднак планамерная забудова пачалася пасля Вялікай Айчыннай вайны, калі па генеральнаму плану Магілёва 1947—1950 гадоў. праводзілася рэканструкцыя і аднаўленне цэнтральнай часткі горада. Перапланіроўкі савецкага часу Значна паўплывалі на забудову старой часткі Магілёва, але вуліцу Ленінскую яны закранулі толькі часткова.
Сучаснасць
У 2004 г. вуліца Ленінская, якая захавала найбольшую колькасць дамоў XIX ст., стала пешаходнай вуліцай — зонай адпачынку гараджан.
Забудова
Вялікую ролю ў фарміраванні вуліцы адыгрываюць помнікі гісторыі, жылой і грамадзянскай архітэктуры XVIII — пачатку XX стагоддзяў як.
Цотныя бок
Ад скрыжавання з Камсамольскай раней стаялі дамы Эдэльмана, Граната, Шафрая, К. Гофмана. У вуглавым доме Эдэльмана знаходзілася вядомая крама братоў Л. і І. Берштэйнаў, да якіх любілі заходзіць, бываючы ў Магілёве, вялікія князёўны, дочкі імператара Мікалая II.
На той частцы вуліцы, дзе дазволены аўтамабільны рух размешчаны магілёўскі аўтавакзал, швейная фабрыка «Вяснянка», Магілёўскі завод «Строммашына».
Збігнеў Брудка
Збігнеў Марцін Брудка (Zbigniew Marcin Bródka, нар., Глоўна, Польшча) — польскі канькабежац, алімпійскі чэмпіён 2014 года на дыстанцыі 1500 м, бронзавы прызёр чэмпіянату свету ў каманднай гонцы (2013).
Спартыўная кар'ера
Дэбютаваў у Кубку свету ў 2008 годзе.
На Алімпійскіх гульнях 2010 года ў Ванкуверы ўдзельнічаў на дыстанцыі 1500 метраў і заняў 27-е месца.
У 2012 годзе заваёўваў прызавыя месцы на 500 метраў на чэмпіянатах ў класічным мнагабор'і, стаў другім на 500 м на чэмпіянаце Еўропы (12-е выніковае месца) і выйграў 500 м на чэмпіянаце свету (11-е выніковае месца).
На зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года перамог на дыстанцыі 1500 метраў, толькі на 0,003 секунды апярэдзіўшы галандца Куна Вервея. Залаты медаль Збігнева стаў першай алімпійскай узнагародай вышэйшай вартасці ў гісторыі канькабежнага спорту Польшчы.
Брэстсельмаш
ААТ «Брэстсельмаш» — прадпрыемства горада Брэста. Створаны ў 1946 годзе, калі на базе цэнтральнай рамонтнай майстэрні была сфарміравана рамонтна-механічная майстэрня Міністэрства абароны СССР. Рамонтна-механічная майстэрня набыла статус рамонтна-механічнага завода. У 1970 годзе рамонтна-механічны завод — машынабудаўнічы завод абсталявання жывёлагадоўчых фермаў. У 2000 годзе агульным сходам НП «Завод „Брэстсельмаш“» ператвораны ў адкрытае акцыянернае таварыства «Брэстсельмаш» (ААТ «Брэстсельмаш»).
Сан-Манга-суль-Калорэ
Сан-Манга-суль-Калорэ (San Mango sul Calore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Айында
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 111 чалавек (59 мужчын і 52 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 106 чалавек (55 мужчын і 51 жанчына).
IC 2309
IC 2309 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Сладкова (Цюменская вобласць)
Сладкова (Сладково) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Сладкоўскага раёна і Сладкоўскага сельскага паселішча Цюменскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 3438 чалавек (2021).
Геаграфія
Сяло размешчана паміж азёрамі Салёнае і Прэснае за 400 км ад абласнога цэнтра. Яго плошча складае 4,025 км.
Мядуніца
Мядуніца
Тэрмез
Тэрме́з (Termiz, Термиз) — горад ва Узбекістане, адміністрацыйны цэнтр Сурхандар’інскага вілаета.
Насельніцтва — 136,2 тыс. жыхароў (1 студзеня 2014 года). Самым паўднёвы горад Узбекістана. Размешчаны на правым беразе Амудар’і, па якой праходзіць мяжа з Афганістанам, пры ўпадзенні ў яе Сурхандар’і, за 490 км на паўднёвы захад ад Ташкента (па дарозе 708 км).
Чыгуначная станцыя, міжнародны рачны порт, аэрапорт. За 40 км на паўночны ўсход ад Тэрмеза размешчаны ваенны аэрадром «Какайды».
Уват (Цюменская вобласць)
Уват (Ува́т) — сяло ў Цюменскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Увацкага раёна. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Увацкага сельскага паселішча. Сяло размешчана на левым беразе Іртыша, за 116 км на паўночны ўсход ад горада Табольск. Насельніцтва — 5142 чалавекі (2021).
Сухажэбры (гміна)
Сухажэ́бры (Suchożebry) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сядлецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сухажэбрах. Плошча гміны складае 100,71 км². Станам на 2004 год у гміне Сухажэбры пражывалі 4620 чалавек, шчыльнасць — 45,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Віктар Карамазаў
Віктар Філімонавіч Карамазаў (,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Віктар Філімонавіч Карамазаў нарадзіўся 27 чэрвеня 1934 года ў сям’і настаўніка ў горадзе Чэрыкаў (цяпер Магілёўская вобласць, Беларусь). У час Вялікай Айчыннай вайны жыў з бацькамі ў Чувашыі, Татарстане, Ульянаўскай вобласці. Пасля вайны сям’я стала жыць у Крычаве. В. Карамазаў — прадстаўнік «філалагічнага пакалення» ў нашай літаратуры. Скончыў аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1958). Пасля заканчэння БДУ ў 1958 годзе Віктар Карамазаў пачаў свой доўгі журналісцкі і пісьменніцкі шлях: працаваў адказным сакратаром чэрыкаўскай раённай газеты «Сацыялістычная перамога», крычаўскай раённай газеты «Шлях сацыялізму», загадваў аддзелам у міжраённай газеце «Новае жыццё» (Крычаў).
У 1962—1963 гг. — уласны карэспандэнт абласной газеты «Магілеўская праўда». З 1964 года працаваў у Беларускай рэспубліканскай газеце «Звязда» — літсупрацоўнікам; загадчыкам аддзела навукі, ВНУ і школ; загадчыкам аддзела літаратуры і мастацтва.
У 1969-71 г. быў літсупрацоўнікам, пасля загадчыкам аддзела культуры газеты «Літаратура і мастацтва», загадчыкам аддзела мастацкіх фільмаў Галоўнай рэдакцыі «Тэлефільм», быў членам сцэнарна-рэдакцыйнай камісіі тэлебачання, сябрам сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі Беларускага тэлебачання. З сакавіка 1982 — загадчык аддзела публіцыстыкі часопіса «Полымя». У 1982-86 г. — кансультант СП БССР. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1969.
Аўтар сцэнарыяў мастацкага тэлевізійнага фільма «Зялёныя фрэгаты» (пастаўлены ў 1974) і шэрага дакументальных кінастужак.
Творчасць
Аўтар сцэнарыяў мастацкага тэлевізійнага фільма «Зялёныя фрэгаты» (пастаўлены ў 1974) і шэрагу дакументальных кінастужак.
Узнагароды
Пісьменнік з’яўляецца лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі БССР імя К. Каліноўскага (1990) за кнігу публіцыстыкі «Проста ўспомніў я цябе», узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны».
Гогалеўка
Го́галеўка (, Гоголевка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (1727001—1728000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1727001—1728000)
Халодная гара (станцыя метро)
Халодная гара (Холодна гора, ) — канцавая станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
IC 2310
IC 2310 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
CMYK
Чатырохколеравая аўтатыпія (CMYK: Cyan, Magenta, Yellow, Key color) — субтрактыўная схема фармавання колеру, ужываная першым чынам у паліграфіі для стандартнага трыяднага друку. Схема CMYK, як правіла, валодае (параўнальна з RGB) невялікім каляровым ахопам.
Па-беларуску гэтыя колеры часта завуць так: блакітны, пурпурны, жоўты, хоць у прафесійным асяроддзі часта маюць на ўвазе cyan, magenta і yellow (пра значэнне K гл. далей). Друк чатырма фарбамі, якія адпавядаюць CMYK, таксама завуць друкам трыяднымі фарбамі.
Колер у CMYK залежыць не толькі ад спектральных характарыстык фарбавальнікаў і ад спосабу іх нанясення, але і іх колькасці, характарыстык паперы і іншых фактараў. Фактычна, лічбы CMYK з’яўляюцца толькі наборам апаратных даных для фотанаборнага аўтамата ці CTP і не вызначаюць колер адназначна.
Так, гістарычна ў розных краінах склалася некалькі стандартызаваных працэсаў афсетнага друку. Сёння гэта амерыканскі, еўрапейскі і японскі стандарты для мелаванай і немелаванай папер. Менавіта для гэтых працэсаў распрацаваны стандартызаваныя паперы і фарбы (напрыклад, стандарты ECI). Для іх жа створаны адпаведныя колеравыя мадэлі CMYK, якія выкарыстоўваюцца ў працэсах колерападзелу. Аднак, шматлікія друкарні, у якіх працуюць спецыялісты з дастатковай кваліфікацыяй (ці здольныя на час запрасіць такога спецыяліста), нярэдка ствараюць профіль, які апісвае друкарскі працэс пэўнай друкарскай машыны з пэўнай паперай. Гэты профіль яны падаюць сваім заказчыкам.
Піўдэнны вакзал (станцыя метро)
Піўдэнны вакзал (Південний вокзал, ) — станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Паўночны Сентынельскі востраў
Паўночны Сентынельскі востраў (North Sentinel Island) — адзін з Андаманскіх астравоў у Бенгальскім заліве. Ён знаходзіцца на захад ад паўднёвай часткі Паўднёвага Андамана і мае плошчу 72 км². Афіцыйна востраў кіруецца Індыяй, як частка аб’яднанай тэрыторыі Андаманскіх і Нікабарскіх астравоў (з 1947 года).
Паўночны Сентынельскі востраў — радзіма сентынельцаў — абарыгенаў, якія пражываюць на ім, колькасць якіх у цяперашні час ацэньваецца прыблізна паміж 50 і 400 чалавек. Яны адхіляюць любыя кантакты з іншымі людзьмі па-за іх цывілізацыі. Паколькі ніколі не было ніякага пагаднення з жыхарамі гэтага вострава, ні якіх-небудзь запісаў аб фізічнай акупацыі, з дапамогай якіх жыхары вострава прызналі б суверэнітэт Індыі, востраў існуе ў цікаўным стане нявызначанасці, у адпаведнасці з устаноўленым міжнародным правам і можа быць прадстаўлены як суверэнная тэрыторыя пад індыйскім пратэктаратам. Таму ён адзін з дэ-факта аўтаномных рэгіёнаў Індыі.
Лакальны ўрад Андаманскіх і Нікабарскіх астравоў нядаўна пастанавіў, што ў яго няма намераў ўмешвацца ў жыццё сентынельцаў і іх асяроддзе пражывання. Хоць востраў, верагодна, і пацярпеў ад цунамі 2004 года ў Індыйскім акіяне, наяўнасць тых людзей, што выжылі, была пацверджана, калі праз некалькі дзён пасля цунамі верталёт індыйскага ўрада назіраў некалькіх жыхароў, якія пускалі стрэлы ў верталёт, які завіс, з відавочным намерам адагнаць яго. У 2014 годзе расійскі тэлевядучы Цімафей Бажэнаў наведаў адзін з Андаманскіх выспаў (верагодна, Паўночны Сентынельскі). У сваёй паездцы ён не сустрэў карэнных жыхароў выспы. Зрэшты, перад Бажэнавым не стаяла задача пошуку сентынельцаў, ён адправіўся на востраў, каб знайсці ў мангравых зарасніках глейкага скакуна — рыбу, якая вядзе земнаводны лад жыцця і здольную перасоўвацца па сушы і дрэвам.
Забойства
17 лістапада 2018 года быў забіты стралой амерыканскі місіянер Джон Чау, які хацеў звярнуць мясцовых жыхароў у хрысціянства. Паліцыяй былі арыштаваныя рыбакі, якія даставілі місіянера на востраў.
Вуліца Вароўскага (Брэст)
Вуліца Вароўскага (першапачатковая назва: Звежынскага) — вуліца ў цэнтральнай частцы г. Брэста. Названа ў 1940 годзе ў гонар В. В. Вароўскага. Працягласць — 380 м, ад вуліцы Леніна да тэрыторыі рамонтна-будаўнічага дарожнага ўчастка. Пачала забудоўвацца ў 1922 годзе. Сучасны архітэктурны выгляд сфарміраваўся ў 1950-70 гады. На вуліцы знаходзяцца паліклініка, басейн, упрўленне «Брэстэнерга». З правага боку да выліцы прымыкае сквер Іконнікава.
Антоні Ян Тышкевіч
Антоні Ян Тышкевіч (, Лагойск — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Чашнік вялікі літоўскі (1640), падскарбі надворны літоўскі (1640—1645), маршалак надворны літоўскі (1645—1649), староста вількамірскі, адміністратар берасцейскай эканоміі.
Сям'я
Прадстаўнік лагойскай лініі роду Тышкевічаў, cтарэйшы сын ваяводы берасцейскага Яна Яўстаха Тышкевіча і яго першай жонкі Сафіі Вішнявецкай, дачкі чаркаскага старосты Міхала Вішнявецкага. Меў братоў падкаморага берасцейскага Казіміра, біскупа віленскага Юрыя, ваяводу чарнігаўскага Крыштафа і чашніка кіеўскага Феліцыяна.
Нарадзіўся ў Лагойску ў 1609 годзе, рана страціў маці.
Ажаніўся з Хрысцінай Швыкоўскай, меў аднаго сына:
Біяграфія
У 1640 годзе назначаны чашнікам вялікім літоўскім, у тым жа годзе атрымаў пасаду падскарбія надворнага літоўскага.
У 1645 годзе назначаны маршалкам надворным літоўскім.
Ісецкае (Цюменская вобласць)
Ісе́цкае (таксама Ісе́цк; Исе́тское) — сяло ў Цюменскай вобласці Расіі, цэнтр Ісецкага раёна. Размешчана ў паўднёвай частцы Турынскай раўніны, на рацэ Ісець (прыток Табола), за 72 км на поўдзень ад Цюмені і за 68 км на паўднёвы захад ад чыгуначнай станцыі Ялутараўск. Насельніцтва — 8290 чалавек (2021).
Сухы Дамб (гміна)
Су́хы Дамб (Suchy Dąb) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гданьскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сухым Дамбе. Плошча гміны складае 84,98 км². Станам на 2012 год у гміне Сухы Дамб пражывалі 4062 чалавекі, шчыльнасць — 47,8 чал./км².
Тапа (Кызылардзінская вобласць)
Тапа — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кумжыекскай сельскай акругі. Код КАТА — 434443880.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 228 чалавек (127 мужчын і 101 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 363 чалавекі (183 мужчыны і 180 жанчын).
Сан-Нікола-Баронія
Сан-Нікола-Баронія (San Nicola Baronia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 854 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 143 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 83050. Тэлефонны код — 0827.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Навамышскі сельсавет
Навамы́шскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Новая Мыш.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 8 красавіка 1957 года сельсавет у складзе Баранавіцкага раёна. 22 сакавіка 1962 года ў склад сельсавета з Палонкаўскага сельсавета перададзены вёскі Балабановічы, Бараўцы, Гінцавічы, Дзераўная і Магіляны. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Навамышскага сельсавета было 12 населеных пунктаў. 17 лютага 1975 года да сельсавета далучана частка скасаванага Гірмантаўскага сельсавета (вёскі Драгабылле, Лугавая, Пастарынне). 27 лютага 1978 года ў склад горада Баранавічы ўключаны хутар Храсты. 18 сакавіка 1985 года пасёлак Жамчужны перададзены ў склад новаўтворанага Жамчужненскага сельсавета. 29 снежня 2012 года Рашэннем Баранавіцкага раёнага Савета дэпутатаў скасаваны вёскі Бараўцы і Зорная. 26 чэрвеня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Цешаўлянскага сельсавета (9 населеных пунктаў: вёскі Белалессе, Забалацце, Лебяжаны, Люшнева, Старая Мыш, Цешаўле, Цюхнявічы, Шпакоўцы і пасёлак Першамайскі).
Склад
У склад сельсавета да пашырэння ў 2013 годзе ўваходзілі 1 пасёлак, 1 аграгарадок і 11 вёсак :
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 4669 чалавек, з іх 82,2 % — беларусы, 10,4 % — палякі, 5,2 % — рускія, 1,3 % — украінцы.
Фокіна (Бранская вобласць)
Фокіна (Фокино) — горад (з 1964 года) у Расіі, у Дзядзькаўскім раёне Бранскай вобласці. Насельніцтва 15,3 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1954 годзе.
Вацлаў Вацлававіч Вароўскі
Вацлаў Вацлававіч Вароўскі (Wacław Worowski, псеўданімы: П. Арлоўскі, Шварц, Жазефіна, Фаўн і інш.; 15 (27) кастрычніка 1871,  —, ) — расійскі рэвалюцыянер, публіцыст і. Адзін з першых савецкіх дыпламатаў. Забіты былым белагвардзейскім афіцэрам. У Брэсце яго імем названа вуліца.
Фокіна (Бранская вобласць)
Горад размешчаны ў Прыдзяснянскай нізіне на рацэ Балва (прыток Дзясны), за 16 км на поўнач ад Бранска.
Горадаўтваральным прадпрыемствам з’яўляецца цэментавы завод. Таксама ў горадзе ёсць іншыя прадпрыемствы: шыферны завод (АТ «Брянскшифер»), завод керамічных дрэнажных труб, завод жалезабетонных вырабаў, камбінат асбестацэментных вырабаў.
Узген
Узген (Өзгөн) — горад у Кыргызстане, адміністрацыйны цэнтр Узгенскага раёна (Ошская вобласць).
Партызанская брыгада імя М. І. Калініна (Ф. Н. Гаўрыленка)
'''Партызанская брыгада імя М. І. Калініна''' — партызанская брыгада, створаная 12 мая 1944 года на базе 1-га (арганізаваны ў жніўні 1943 года ў 2-й Ушацкай партызанскай брыгадзе імя П. К. Панамарэнкі) і 2-га (арганізаваны ў партызанскай брыгадзе імя В. І Чапаева) Віцебскай вобласці. Дзейнічала на тэрыторыі Мёрскага раёна. 2 ліпеня 1944 года брыгада (186 партызан, 3 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Начальнік штаба
Партызаны ў кастрычніку 1943 года спалілі ўсе масты на бальшаку Германавічы — Дзісна. У лістападзе правялі засадны бой супраць нямецкага гарнізона ў Дзісне, які накіроўваўся супраць партызан. У лютым 1944 года напалі на гарнізон у вёсцы Лужкі, у маі 1944 года вялі баі супраць карнай экспедыцыі. Удзельнічалі ў аперацыі «рэйкавая вайна» на чыгуначным участку Навадруцк — Варапаева.
Памяць
У 1975 годзе ў горадзе Мёры ў гонар брыгады пастаўлена стэла.
IC 2311
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Міхайлавіч Некрашэвіч
Аляксандр Міхайлавіч Некрашэвіч (, в. Бобрык Пінскага раёна Брэсцкай вобласці, БССР) — беларускі мастак-жывапісец, працуе на стыку такіх мастацкіх напрамкаў як гістарычны жанр, поп-арт і contemporary art. Цытаты з вядомых твораў мінулага спалучаюцца ў яго жывапісу з фантастычнымі выявамі іншапланетных прышэльцаў з будучыні альбо з добра вядомымі выявамі нашых сучаснікаў.
Біяграфія
Нарадзіўся на Палессі, у сям'і эканамістаў. З дзяцінства выяўляў схільнасць да малявання. У 1985 годзе прайшоў конкурсны адбор ў Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчаму мастацтву імя І. В. Ахрэмчыка, якую скончыў у 1991 годзе. З 1991 па 1997 вывучаўся на факультэце манументальна-дэкаратыўнага жывапісу Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. У 1996 годзе быў стыпендыятам Беларускай Акадэміі Выяўленчага Мастацтва. Пасля заканчэння БДАМ некаторы час выкладаў малюнак у гэтай навучальнай установе. У 2004 годзе ўступіў у Беларускі саюз мастакоў.
Па матэрыяльных прычынах быў вымушаны змяніць поле дзейнасці — пераехаў у Маскву, дзе два гады займаўся аэраграфіяй і дызайнам клубных памяшканняў.
Па вяртанні ў Мінск жывапіс мастака быў заўважаны галерыстамі з Украіны, якія арганізавалі яму серыю персанальных выставак у Кіеве. Таксама Аляксандр Некрашэвіч працуе з галерэямі ў Нідэрландах, што не з'яўляецца дзіўным, бо ў шматлікіх творах мастака прасочваецца класічная манера фламандскага і галандскага жывапісу, адаптаваная пад сучасныя умовы і тэндэнцыі ў мастацтве. Прынцып гістарызма ў спалучэнні з навейшымі тэхнікамі і тэхналогіямі жывапiсу ў творчасці Аляксандра дае моцны візуальны і псіхалагічны эфекты. Таксама, высокі ўзровень прафесійнага майстэрства мастака ўзводзіць яго ў шэраг буйнейшых жывапісцаў сучаснай Беларусі.
Гурэц
Гурэ́ц (, Гурец) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Сі (значэнні)
Назву Сі маюць:
Ганна Міхайлаўна Эйсмант
Ганна Міхайлаўна Эйсмант — беларуская журналістка.
Біяграфія
Нарадзілася ў Гродна. Вучылася на факультэце журналістыкі БДУ па спецыяльнасці «Радыё і тэлебачанне». У 2020 годзе мадэльер Аляксандр Варламаў заявіў, што прыкладна ў 2002 годзе пазнаёміў Ганну Эйсмант з Аляксандрам Лукашэнка на прыватнай вечарыне, што, па яго сцверджанню, паспрыяла кар’ернаму росту Ганны, яе брата і яго жонкі.
У 2003 году скончыла БДУ. Працавала на Радыё Рокс, затым стала вядучай спартыўных навін на каналах Белтэлерадыёкампаніі. Пасля стала аўтарам тэлефільмаў пра беларускіх спартсменаў і спартсменак. У 2013—2014 гадах яе фільм аб хакеісце Руслане Салее атрымаў узнагароды Беларускай асацыяцыі спартыўнага друку і Міжнароднага фестывалю спартыўных фільмаў. У 2017 году атрымала ўзнагароду Міжнароднага алімпійскага камітэта «у знак прызнання выдатнага ўкладу ў прапаганду і развіццё ідэй удзелу жанчын і дзяўчат у спорце».
Пуантылізм
Пуантылізм (Pointillisme, літаральна «кропкавасць», point — пункт), ці дывізіянізм — кірунак у жывапісе неаімпрэсіянізму, які ўзнік у Францыі каля 1885 года, у аснове якога ляжыць манера пісьма асобнымі мазкамі правільнай, кропкавай ці прамавугольнай формы. Характарызуецца адмовай ад фізічнага змешвання фарбаў дзеля аптычнага эфекту.
Ганна Міхайлаўна Эйсмант
Дачыненне да забойства Рамана Бандарэнкі
Паводле дадзеных «BYPOL», праз атрыманыя аўдыёзапісы і нумароў мабільных тэлефонаў аб’яднанню ўдалося дакладна ўсталяваць кола асоб, якія маюць дачыненне да забойства мінчука Рамана Бандарэнкі, які памёр у шпіталі пасля таго, як быў збіты. Эйсмант уваходзіць у гэты лік.
Пуантылізм
Гісторыя
Узнікненне пуантылізму звязана з захапленнем маладога мастака Жоржа Сёра тэорыяй колеру, ім былі вывучаны працы Шарля Блана, Эжэна Шэўрэля, Агдэна Руда і ўдала ўжыты на практыку ў карціне «Нядзельны дзень на востраве Гранд-Жат», якая ўпершыню экспанавалася на апошняй выстаўцы імпрэсіяністаў у 1886 годзе.
Ганна Міхайлаўна Эйсмант
Сям’я
Брат Іван Міхайлавіч Эйсмант, старшыня Белтэлерадыёкампаніі. Міліцыянер па прафесіі Іван прыйшоў на тэлебачанне па пратэкцыі сястры.
Пуантылізм
Гісторыя
Таксама ў гэтым кірунку працавалі Поль Сіньяк, Анры Крос, Люсьен Пісаро і з 1885 да 1890 адзін з заснавальнікаў імпрэсіянізму Каміль Пісаро.
Ганна Міхайлаўна Эйсмант
Сям’я
У шлюбе, ёсць дачка Іванка.
Ганна Аўстрыйская (значэнні)
Ганна Аўстрыйская — імя некалькіх прадстаўніц еўрапейскай манархіі дынастыі Габсбург:
Цэнтральны рынак (станцыя метро)
Цэнтральны рынак (Центральний ринок, ) — станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Ёган Лукас фон Гільдэбрант
Ёган Лукас фон Гільдэбрант (, Генуя — ) — аўстрыйскі архітэктар; адзін з вядучых прадстаўнікоў аўстрыйскага барока.
Біяграфія
Вучыўся ў Рыме ў К.Фантаны. Служыў інжынерам у арміі прынца Яўгена Савойскага (з 1701 года прыдворны інжынер). У манументальных пабудовах багатыя рытмічныя чляненні працяглых фасадаў і пышная арнаментыка спалучалася са строгай сіметрычнасцю планіроўкі: палацы Даўн-Кінскі (1713-16), Бельведэр Ніжні (1714-16) і Верхні (1721-22; усе ў Вене).
Частата
Частата паказвае колькасць цыклаў перыядычнай з'явы за адзінку часу. У Сістэме СІ адзінкай частаты з'яўляецца герц (Гц), вызначаны як адзін цыкл у секунду. Перыяд — гэта працягласць аднаго цыкла перыядычнай з'явы, такім чынам, перыяд узаемна адваротны частаце.
Вызначэнне і адзінкі
Для цыклічных працэсаў, такіх як вярчэнне, ваганні і хвалі, частата вызначаецца як колькасць цыклаў у адзінку часу.
У фізіцы і інжынерных дысцыплінах, такіх як оптыка, акустыка і радыё, частату звычайна пазначаюць лацінскай літарай f (эф) або грэчаскай літарай ν (ню).
У Сістэме СІ адзінкай частаты з'яўляецца герц (скарочана Гц). Назва дадзена ў гонар нямецкага фізіка Генрыха Герца. 1 Гц азначае, што падзея паўтараецца адзін раз за секунду.
Перыяд — звычайна пазначаецца T — гэта працягласць часу, за які адбываецца адзін цыкл, узаемна адваротны частаце f:
Частата хваль
Частата адваротна прапарцыянальна даўжыні хвалі λ (лямбда). Частата f роўная фазавай скорасці v, падзеленай на даўжыню хвалі λ: