cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэорыя ўстойлівасці
Тэорыя ўстойлівасці — тэхнічная і фізіка-матэматычная дысцыпліна, якая вывучае заканамернасці паводзін  сістэм пад дзеяннем знешніх уздзеянняў.
У аналітычным аспекце з’яўляецца раздзелам тэорыі дыферэнцыяльных раўнанняў. У прыкладным аспекце найбольшае развіццё атрымала тэорыя ўстойлівасці механічных сістэм, паколькі менавіта механіка, як найстарэйшая навука, упершыню сутыкнулася з праблемамі ўстойлівасці. Эйлер упершыню строга паставіў і вырашыў задачу ўстойлівасці стану раўнавагі механічны сістэмы — стрыжня, сціснутага сціскальнай сілай (эластыка Эйлера).
У найбольш агульным выглядзе тэорыя ўстойлівасці была распрацавана А. М. Ляпуновым, які сфармуляваў і якія давялі асноўныя тэарэмы тэорыі ўстойлівасці руху. Ляпуноў па праве лічыцца стваральнікам тэорыі ўстойлівасці. У парадку развіцця тэорыі асноўныя агульныя крытэры ўстойлівасці, якія вынікаюць з прац А. М. Ляпунова і матэматычнага прынцыпу аргументу, сфармуляваны Міхайлавым, Найквістам, Гурвіцам , Вышнеградскім і інш. матэматыкамі.
Важнай часткай тэорыі ўстойлівасці з’яўляецца праблема аналітычнага і практычнага вызначэння запасаў устойлівасці складаных (шматкампанентных, дынамічных, разнофакторных) сістэм і працэсаў. У гэтай частцы тэорыі ўстойлівасці асаблівую актуальнасць з развіццём складанай тэхнікі набылі задачы дыягнаставання і прагназавання запасаў устойлівасці працэсаў, звязаных з эксплуатацыяй вялікіх тэхнічных сістэм. Такога роду розныя прыкладныя задачы, звязаныя з тэорыяй устойлівасці двухфазны патокаў — у развіццё тэорыі ўстойлівасці ў яе тэхнічных прыкладаннях, — разгледжаны і вырашаны И. И. Марозовым, В. И. Герлігой, А. В. Каралевым,  Пагосовым, В. И. Скалазубавым і інш. Даследчыкамі, якія працуюць над новымі аспектамі адаптацыі тэорыі ўстойлівасці да сучасным тэхнічным аб’ектах.
Нёўшатэль
Нёўшатэль (Neuchâtel — літаральна «новы замак», ням. Neuenburg) — горад у Швейцарыі, на Нёўшатэльскім возеры, адміністрацыйны цэнтр кантона Нёўшатэль. Нёўшатэльскі ўніверсітэт.
Ганна Аляксандраўна Урбан
Ганна Аляксандраўна Урбан (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1981 годзе з адзнакай Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1986 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Ва УП «Мінскпраект» з 1986 года, а з 2008 года галоўны архітэктар праектаў.
Творчасць
Асноўныя пабудовы і праекты: індывідуальныя жылыя дамы па вул. Жукоўскага (2003), па вул. Чарвякова (2006), па вул. Прытыцкага (2005), па вул. Чкалава / Варанянскага (2009), па вул. Бурдзейнага (2010), па пр. Дзяржынскага (2011), па вул. Сямашкі, у мікрараёнах Сухарава-5, Лошыца-3, 6 і інш., жылы комплекс «Батус» у г. Батумі, Грузія (2005); гандлёвыя цэнтры сеткі «PROSTOR» па пр. Дзяржынскага (2006); па вул. Ротмістрава (2009); па вул. Убарэвіча (2010); адміністрацыйны будынак МЗС РБ па вул. Леніна (2007); праект рэканструкцыі «Белэкспа» па вул. Я. Купалы (2007); праект будынка праектных арганізацый па вул. Берсана (2009); рэканструкцыя будынка суда ЕўрАзЭС па вул. Кірава (2012); праект адміністрацыйнага комплексу Дома прафсаюзаў (2013); гандлёва-забаўляльны комплекс «АЛМІ» (2015); цэнтр кіравання паветраным рухам «Белаэранавігацыя» (2018); будынак РУП «Белмытсэрвіс» па вул. Лермантава (2019), праект рэканструкцыі Музычнага тэатра (2018), жылы комплекс «Лазурыт» (2015—2020).
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Яўгенам Урбанам, сумесна з якім выканала многія аб’екты.
Тлатаані
Тлатаані (аст. tlàtoāni) — тытул кіраўніка гарадоў-дзяржаў у ацтэкаў (мешыкаў), тэпанекаў, акальхуас і некаторых іншых плямёнаў на тэрыторыі сучаснай Мексікі. Тытул у літаральным перакладзе азначае «той, хто добра кажа», «аратар». У перыяд росквіту імперыі ацтэкаў кіраўнік гэтай імперыі насіў тытул huey tlatoani, г.зн. вялікі тлатаані, чым адрозніваўся ад іншых тлатаані гарадоў, якія ўваходзілі у імперыю. Еўрапейцы, з лёгкай рукі Эрнана Картэса, прыраўноўвалі гэты тытул да імператарскага.
У Тэначтытлане вялікі тлатаані выбіраўся з братоў, пляменнікаў або сыноў памерлага кіраўніка. Выбарным органам быў «савет чатырох», куды ўваходзілі бліжэйшыя сваякі вялікага тлатаані, якія займалі вышэйшыя дзяржаўныя пасты: тлакатэкатль («чалавек-баец», «камандзір») тлакачкалкатль («захавальнік дома дроцікаў», «начальнік арсенала»), есуаўакатль («той, хто пускае кроў»), і тліланкалкі («гаспадар дома змроку»).
Апошнім тлатаані быў Куаўтэмак.
Гандлёвы мост
Гандлёвы мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Крукаў канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Каломенскі і Казанскі астравы. Мост захаваў архітэктурнае аблічча, тыповае для мастоў Крукава канала 1780-х гадоў. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння. Злучае Тэатральную плошчу і вуліцу Саюза Друкароў. Побач з мостам размешчаны Марыінскі тэатр. Вышэй па цячэнні знаходзіцца мост Дзекабрыстаў, ніжэй — Кашын мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча» і «Спаская». Агульная даўжыня 24 (26,7) м, шырыня моста 10,8 м.
Чарнаручча 2
Чарнару́чча 2 (, Черноручье 2) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Экіманскага сельсавета.
Зорны ястраб
Зорны ястраб (Starhawk, таксама вядомы як Стакар Огард Stakar Ogord) — персанаж, які з'яўляецца ў коміксах выдавецтва Marvel Comics. Ён быў створаны Стывам Герберам (пісьменнікам) і Салам Бусма (мастаком). Ён з'яўляецца антыгероем у Сусвеце Зямля-691 у часовай шкале Сусвету Marvel.
Стакару наканавана было перажыць сваё дзіцячае цела, перажыць сваё жыццё за незлічоную колькасць разоў. З-за ведаў будучых падзей ён маніпуляваў падзеямі, каб паўплываць на тое, што, паводле яго думкі, было лепшым вынікам, завучы сябе Тот, Хто ведае (One Who Knows). Ён зрабіў шмат ворагаў пры гэтым, але яго падкартоўка і кіраўніцтва таксама прывялі да фармавання Вартавых Галактыкі ў 31-м стагоддзі.
Гужыца (гміна)
Гужы́ца (Górzyca) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слубіцкага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гужыцы. Плошча гміны складае 145,55 км². Станам на 2009 год у гміне Гужыца пражывалі 4186 чалавек, шчыльнасць — 28,38 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Бліунг
Назву Бліу́нг маюць:
Чэрнын (Зарычнэнскі раён)
Чэрнын (Че́рнин) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 1001
IC 1001 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарады Кот-д’Івуара
У Кот-д’Івуары ёсць 66 гарадоў з колькасцю жыхароў больш за 12 000 чалавек. Самы буйны горад краіны — Абіджан, былая сталіца. Сучасная сталіца Ямусукра па колькасці насельніцтва знаходзіцца на 4 месцы сярод іншых гарадоў краіны. Перанос сталіцы з Абіджана ў Ямусукра выкліканы эканамічнай перавагай апошняга.
Цікава, што асноўная частка вялікіх гарадоў сканцэнтравана ў аддаленай ад марскога ўзбярэжжа тэрыторыі, у той час як важныя партовыя гарады, не лічачы Абіджан, маюць больш сціплыя памеры.
Эвансвіл
Эвансвіл (Evansville) — горад на Сярэднім Захадзе ЗША, трэці па велічыні горад у штаце Індыяна і найбуйнейшы горад на поўдні Індыяны. Паводле перапісу 2000 года ў горадзе пражывае 121582 чалавека, а ў агламерацыі — 342.815 чалавек. Цэнтр графства Вандэрбера. Горад размешчаны ў лукавіне ракі Агая.
У Эвансвіле працуе ўніверсітэт Эвансвіла і ўніверсітэт Паўднёвай Індыяны.
Эканоміка
Машынабудаўнічая і металаапрацоўчая (вытворчасць частак для аўтамабіляў, рухавікоў, халадзільнікаў, электрапрыбораў), харчовая, хімічная, мэблевая прамысловасць.
Эванстан (Ілінойс)
Эванстан (Evanston) — горад на поўначы ЗША, штат Ілінойс, на ўзбярэжжы возера Мічыган, паўночны прыгарад Чыкага. 74486 жых. (2010). Паліграфічная, прыборабудаўнічая, фармацэўтычная прамысловасць.
Білашыў (Здалбуніўскі раён)
Білашыў (Білаші́в) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Лісавычы (Вышгарадскі раён)
Лісавычы (Лісови́чі) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Намейкі
Наме́йкі (, Намейки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Меркаціна-Конка
Меркатына-Конка (Mercatino Conca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 1112 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 61013. Тэлефонны код — 0722.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant’Ubaldo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Васкаўшчына
Васкаўшчы́на (, Васковщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Мерч
Мерч (, Мерч) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Таўкачоўскага сельсавета.
Віктар Пятровіч Таранцей
Віктар Пятровіч Таранцей (нар., в. Ізабелін, Ваўкавыскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі вучоны. Доктар педагагічных навук, прафесар. Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі адукацыі і Акадэміі педагагічных і сацыяльных навук (Масква). Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
У 1967—1976 гадах працаваў настаўнікам фізікі і намеснікам дырэктара ў Падароскай і Ізабелінскай школах Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. У 1976 годзе паступіў на дзённае аддзяленне аспірантуры НДІ НДУ агульнай педагогікі Акадэміі педагагічных навук СССР, дзе да заканчэння тэрміну навучання абараніў кандыдацкую дысертацыю.
З 1979 года пачаў працаваць у Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Янкі Купалы выкладчыкам, з 1979 года па 1986 год сакратар парткама ВНУ, з 1982 года па кастрычнік 2006 года загадчык кафедры педагогікі. У 1992 годзе быў прызначаны прарэктарам ГрДУ імя Янкі Купалы, у 1994 годзе пераведзены на пасаду дэкана факультэта псіхалогіі і педагогікі, з 1999 года — дэкан педагагічнага факультэта. З 1991 года — прафесар, з 2003 года — доктар педагагічных навук.
Забоззе (значэнні)
Назву Забо́ззе маюць:
Майкл Рукер
Майкл Рукер (Michael Rooker, нар. 6 красавіка 1955, Алабама, ЗША) — амерыканскі кінаакцёр, прадзюсар. Вядомасць атрымаў пасля выхаду фільма «Генры: Партрэт серыйнага забойцы», у якім сыграў галоўную ролю.
Асабістае жыццё
Рукер жанаты з Марго Рукер і мае дваіх дачок, таксама ў яго ёсць унучка.
Багдашыў
Багдашыў (Богда́шів) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Лідахарчканцэнтраты
ААТ «Лідахарчканцэнтраты» (Лідскія харчовыя канцэнтраты; Лидапищеконцентраты; Лидские пищевые концентраты) — беларускае прадпрыемства харчовай прамысловасці, якое знаходзіцца ў г. Ліда Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Лідскі камбінат харчовых канцэнтратаў (пазней быў ператвораны ў завод) быў заснаваны ў 1944 годзе на базе бровара Папірмейстара. Прадукцыя прызначалася для забеспячэння вайсковых частак 3-га Беларускага фронта харчаваннем. У 1947 годзе была праведзена першая рэканструкцыя камбіната. У 1950—1951 гадах пачалася вытворчасць сухіх сняданкаў «Геркулес». У 1961 годзе быў уведзены ў эксплуатацыю цэх лёгкай кукурузы (пасля ператвораны ў цэх насыпных прадуктаў), у 1967 годзе — цэх па вытворчасці кукурузных палачак. У 1972 ці 1977 годзе завод стаў галаўным прадпрыемствам Лідскага вытворчага аб’яднання харчова-канцэнтратнай прамысловасці («Лідахарчканцэнтратпрам»), у якое ўвайшлі таксама Ашмянскі завод харчовых канцэнтратаў і Наваградскі і Радунскі агародніна-сушыльныя заводы. У 1988 годзе быў уведзены ў эксплуатацыю новы цэх насыпных прадуктаў. У 1991 годзе завод увайшоў у склад канцэрна «Белдзяржхарчпрам» Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь. У 1997 годзе завод быў ператвораны ў адкрытае акцыянернае грамадства «Лідскія харчовыя канцэнтраты» (скарочана — «Лідахарчканцэнтраты»).
Сучаснае становішча
Завод вырабляе больш за 100 найменняў прадукцыі пад брэндамі «Лидкон», «Лидские приправы», «Tvitnik», «Хрумстик», а таксама пад брэндамі буйных гандлёвых сетак па іх замове. Завод вырабляе першыя і другія абедзенныя стравы, кісялі, жэле, шматкі (аўсяныя, ячменныя і пшанічныя), заправы, крухмал, пладовыя віны, а таксама праводзіць фасаванне лімоннай кіслаты, крухмалу, какава-парашка, соды і іншых прадуктаў.
Іж
Іж — шматзначны тэрмін.
Лідахарчканцэнтраты
Сучаснае становішча
На прадпрыемствы працуе больш за 400 супрацоўнікаў.
Андрыіўка (Вышгарадскі раён)
Андрэ́еўка ці Андрыіўка (Андрі́ївка) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Карэн Гілан
Карэн Шэйла Гілан (Karen Sheila Gillan, нар. 28 лістапада 1987, Інвернес, Шатландыя) — шатландская актрыса. Найболей вядомая роллю Эмі Понд у тэлесерыяле «Доктар Хто» і роллю Небулы ў фільмах «Вартавыя Галактыкі» і «Вартавыя Галактыкі 2».
Сінельнікава
Сінельнікава — шматзначны тэрмін.
Ясукуні
Ясукуні (靖國神社 – «храм міру ў краіне») — сінтаісцкае свяцілішча, размешчанае ў Токіа. Выконвае функцыі цэнтра рэлігійных цырымоній рэлігіі сінто. Асаблівае становішча Ясукуні вызначаецца тым, што ў адрозненні ад большасці храмаў сінто, там пакланяюцца не камі, а душам воінаў, якія загінулі за Японію і імператара. Вярхоўнае бажаство храма — імператар Японіі.
Сярод найбольш вядомых паломнікаў — былы прэм'ер-міністр Японіі Дзюн’іціра Каідзумі і дзеючы прэм'ер-міністр Сіндза Абэ. У сувязі з тым, што сярод тых, каго ўшаноўваюць у свяцілішчы есць некалькі японскіх военачальнікаў, прызнаных міжнародным трыбуналам ваеннымі злачынцамі, свяцілішча шмат разоў аказвалася ў цэнтры увагі міжнароднай прэсы, а наведванне яго японскімі палітычнымі лідарамі нязменна робіцца падставай для міжнародных скандалаў і афіцыйных пратэстаў, галоўным чынам з боку Кітая і Паўднёвай Карэі.
Гісторыя храма
Пабудаваны ў 1869 годзе і, у адрозненні ад іншых свяцілішчаў знаходзіўся ў распараджэнні ваеннага кіраўніцтва краіны. Падчас святаў ролю галоўных распарадчыкаў выконвалі генералы і адміралы. Менавіта ў Ясукуні знаходзіліся спісы загінулых падчас войнаў. У гэтым свяцілішчы таксама знаходзіліся люстэрка і меч — атрыбуты імператарскай улады. У 1875 годзе імператар Мэйдзі наведаў Ясукуні, што было беспрэцэдэнтным учынкам, таму што там пакланяліся не багам, а душам воінаў, якія загінулі. Такім чынам, салдаты, якія аддалі жыццё за імператара, былі прыраўнаваны да багоў. 23 лістапала 2015 года на тэрыторыі свяцілішча Ясукуні адбыўся выбух.
Бажаствы
Згодна з сінтаісцкай традыцыяй, японскія грамадзяне, якія загінулі ў якіх-небудзь войнах, у якіх удзельнічала Японія, з'яўляюцца аб'ектам пакланення. Наступны спіс прыводзіць сумарную колькасць прылічаных да ліку святых, асобна па кожнай вайне:
Ясукуні і палітыка
У ліку святых, якіх ушаноўваюць ў межах сінтаісцкіх рэлігійных цырымоній у храме Ясукуні — прыгавораныя да пакарання смерцю праз павешанне за здейсненыя ваенныя злачынствы Хідэкі Тадзё, Сэйсіра Ітагакі, Хэйтара Кімура, Кэндзі Даіхара, Іванэ Мацуі, Акіра Мута, Кокі Хірота і іншыя. У Ясукуні таксама ўсталяваны помнік Радхабіноду Палу — індзійскаму суддзе, які адзіны, падчас Такійскага працэса, выказаўся за поўнае апаўданне абвінавачаных.
У выніку гэтага ў Кітае, які быў акупаваны Японіяй у першай палове XX стагоддзя і ў абедзьвух Карэях, якія былі японскай калоніяй, храм лічыцца сімвалам японскага мілітарызму, а ўшанаванне яго афіцыйнымі асобамі Японіі расцэньваецца як рэцыдыў мілітарызму і абразай памяці ахвяр японскай агрэсіі.
Мацвееў мост
Мацвееў мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Крукаў канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Каломенскі і Казанскі астравы. Мост захаваў архітэктурнае аблічча, тыповае для мастоў Крукава канала 1780-х гадоў. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння. Размешчаны па цотнай (паўднёвай) набярэжнай ракі Мойкі паміж дамамі № 100 і 102, у месцы скрыжавання Крукава канала і Мойкі. Утварае ансамбль з размешчаным побач Чырвонафлоцкім мостам цераз раку Мойку. Побач з мостам размешчаны комплекс Новая Галандыя і будынак Марскіх Крукаўскіх казармаў (Цэнтральны ваенна-марскі музей). Ніжэй па цячэнні знаходзіцца мост Дзекабрыстаў. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча» і «Спаская».
З 1798 года мост называўся Канюшанны, бо набярэжная левага берага Мойкі тады была Канюшаннай вуліцай. З 1812 года мост называўся Канаўскім, затым Канальным (1820—1875) або Канаўным (1836—1844) — у XVIII—XIX стагоддзях пецярбургскія каналы часта называлі канавамі. У 1868 годзе мост атрымаў назву Турэмны з-за будынка гарадской турмы (Літоўскі замак), спаленага ў дні Лютаўскай рэвалюцыі ў 1917 годзе. Часам мост называлі Літоўскім. У сакавіку 1919 года мост перайменавалі ў мост Мацвеева, у памяць пра камісара, рабочага-камуніста, удзельніка грамадзянскай вайны С. М. Мацвеева, забітага ў 1918 годзе і пахаванага на плошчы Камунараў. Сучасная назва — Мацвееў мост.
Баршчыўка Друга
Баршчыўка Друга (Борщі́вка Друга) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Зіна Гімпелевіч
Зіна (Зінаіда Якаўлеўна) Гімпелевіч (Шварцман; нар. 1949, г. Мінск) — беларускі і канадскі філолаг, культуролаг, беларусістка.
БІяграфія
Нарадзілася ў Мінску ў 1949 годзе. Яе айчымам быў беларускі кампазітар Дзмітрый Камінскі.
Пры ўладкаванні на працу на Беларускае тэлебачанне вытрымала іспыт (напісала праграму, якую прынялі), але ў працы ёй адмовілі з прычыны яўрэйскай нацыянальнасці, прапанавалі ўзяць нацыянальнасць айчыма, але яна не згадзілася. Калі ў Зінаіды нарадзілася дачка, айчым настаяў на тым, каб яна пакінула краіну. Эмігравала ў Канаду ў 1979-м з першым мужам і дачкой. Скончыла каледж Хілфілд Страталан у Гамільтане, пасля Універсітэт Ватэрлоа.
Сумесна з Івонкай Сурвілай і Паўлінай Сміт-Пашкевіч арганізавала адзін з першых у свеце Фонд для дапамогі ахвярам Чарнобылю ў Беларусі (CRFCVB) і шмат гадоў была яго першай віцэ-прэзідэнткай.
Ганаровая прафесарка канадскага Універсітэта Ватэрлоа. Прэзідэнтка, пасля ганаровая прэзідэнтка Канадскай асацыяцыі славістаў, віцэ-прэзідэнтка Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў (МАБ), у 2002—2017 гадах прэзідэнтка Беларускага інстытута навукі і мастацтва ў Канадзе. Ганаровы член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Навуковая дзейнасць
Аўтар дзевяці манаграфій, у тым ліку пра творчасць Васіля Быкава, 17 раздзелаў у калектыўных акадэмічных выданнях. Навуковыя інтарэсы: беларуская і руская мова і літаратура; яўрэйская літаратура; культура XX стагоддзя.
У 2023 годзе Беларускі інстытут навукі і мастацтва ў Канадзе і Згуртаванне беларусаў Канады выдалі кнігу Гімпелевіч «Biełarusian Fine Art: Time and Time Again» («Беларускае выяўленчае мастацтва: зноў і зноў»).
Свята-Пакроўская царква (Стахава)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Стахава Столінскі раён Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1857 г. з дрэва, капітальна перабудавана ў 1907 г. У 1910 г. пабудавана драўляная царкоўнапрыходская школа.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Храм трохчасткавай зрубнай падоўжна-восевай кампазіцыі — званіца, малітоўная зала, апсіда, двух'ярусная званіца завершаны шатром, кубападобны асноўны аб'ём — цыбулепадобнай галоўкай.
Інтэр'ер
Абразы: «Святы Мікалай», «Спас Пантакратар», «Маці Божая Замілаванне» (усе 1795), «Пакроў Багародзіцы» (1796).
Гузд (гміна)
Гузд (Gózd) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радомскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гуздзе. Плошча гміны складае 77,76 км². Станам на 2004 год у гміне Гузд пражывалі 7929 чалавек, шчыльнасць — 102 чал./км².
Асэшчына
Асэшчына (Осе́щина) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Баршчыўка Пэрша
Баршчыўка Пэрша (Борщі́вка Пе́рша) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мост Дзекабрыстаў
Мост Дзекабрыстаў — аўтадарожны бэлечны мост цераз Крукаў канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Каломенскі і Казанскі астравы. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння. Размешчаны па восі вуліцы Дзекабрыстаў (былой Афіцэрскай). Побач з мостам размешчаны Марыінскі тэатр. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Мацвееў мост, ніжэй — Гандлёвы мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская». З 1798 года мост называўся Афіцэрскім, ад назвы Афіцэрскай вуліцы. 6 кастрычніка 1923 года мост быў перайменаваны ў мост Дзекабрыстаў. Пабудаваны ў 1783—1787 гадах.
IC 1002
IC 1002 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Дзева.
Экімань 2
Экіма́нь 2 (, Экимань 2) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Экіманскага сельсавета.
IC 1002
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цысус антарктычны
Апісанне
Расліна з прадаўгавата-сэрцападобным лісцем, па краях зубчастым.
Пашырэнне
Радзіма — Аўстралія.
Раскіданае гняздо (фільм)
«Раскіданае гняздо» — фільм, пастаўлены ў 1981 годзе рэжысёрам Барысам Луцэнкам на кінастудыі «Беларусьфільм» паводле аднайменнай п’есы Янкі Купалы. Выхад фільма быў прымеркаваны да 100-годдзя з дня нараджэння беларускага класіка. Прэм’ера фільма адбылася ў верасні 1982 года.
Пачкоўшчына
Пачко́ўшчына (, Пачковщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Кругларотыя
Кругларотыя, мешкашчэлепныя (Cyclostomata) — рыбападобныя жывёлы тыпу хордавых. У сучаснай навуцы звычайна разглядаюцца як парафілетычная група.
Выдзяляюцца 2 класы (ці падкласы): міногі і міксіны. Пашыраны ва ўмераных і субтрапічных марскіх і прэсных водах.
Даўжыня да 1 м, маса да 3 кг. Тулава чэрвепадобнае. Шкілет храстковы, сківіцы адсутнічаюць. Рот у выглядзе круглай прысмоктвальнай адтуліны (адсюль назва). У скуры (лускі няма) многа слізевыдзяляльных залоз.
Паўпаразіты і паразіты водных жывёл. Кормяцца доннымі беспазваночнымі, нападаюць на аслабелых рыб, малюскаў і інш.
Аб'екты промыслу.
Кансоль (архітэктура)
У Грэцыі кансолі з вельмі лёгкімі праекцыямі ўжываліся для падтрымання дзвярных карнізаў. Храм Канкордзіі з'яўляецца першым прыкладам выкарыстання кансолі ў выглядзе завітка.
Эвальд Ааў
Эвальд Ааў (Evald Aav,, , Эстонія — , , Эстонія) — эстонскі кампазітар і харавы дырыжор.
Біяграфія
У 1926 г. скончыў Талінскую кансерваторыю. Кіраваў аматарскімі хорамі. У 1938 г. быў галоўным дырыжорам хораў на Свяце песні. Аўтар першай значнай эстонскай оперы «Вікінгі» («Вікерцы», пастаноўка 1928), сімфоніі (1938), сімфанічнай паэмы «Жыццё» (1934), шматлікіх песень і хароў.
Аўдзіева Ныва
Аўдзіева Ныва (Овдієва Ни́ва) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гомбін (гміна)
Го́мбін (Gąbin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гомбіне. Плошча гміны складае 146,71 км². Станам на 2014 год у гміне Гомбін пражывалі 11 141 чалавек, шчыльнасць — 75,93 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Красная Буда (прыпыначны пункт)
Кра́сная Бу́да (, Красная Буда)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 1,3 км на поўдзень ад вёскі Красная Буда; на лініі Церахоўка — Кругавец, паміж прыпыначным пунктам Грушаўка і прыпыначным пунктам Машок.
Гатэль Дрэйцара
Гатэль Дрэйцара — комплекс з двух будынкаў у Мінску, размешчаных па адрасе вул. Камсамольская, 13-15.
Гісторыя
У XIX стагоддзі на месцы сучасных дамоў № 13—15 існавалі два прыватныя пляцы, на якіх сфарміраваўся комплекс драўляных і мураваных пабудоў. Яны моцна пацярпелі падчас вялікага пажару 1881 года.
Адразу пасля пажару ўладальнік паўднёва-ўсходняга пляца мінскі мешчанін Окунь звярнуўся з праектам у Мінскую гарадскую ўправу на аднаўленне мураванага двухпавярховага дома, які галоўным фасадам выходзіў на вуліцу Багадзельную. Гэта быў прамавугольны ў плане будынак, накрыты двухсхільным дахам. Сіметрычны па кампазіцыі галоўны фасад быў падзелены на два ярусы прафіляванай цягай. У цэнтры знаходзілася праязная арка, перакрытая скляпеннямі. Рытм фасадаў ствараўся сеткай прамавугольных і лучковых аконных праёмаў, аздобленых прафіляванымі ліштвамі.
На суседнім пляцы, які належаў мінскаму мешчаніну Дрэйцару, існуючая драўляная забудова ў выніку пажару была цалкам страчана. Уладальнік вырашыў на старых падмурках пабудаваць два аднапавярховыя мураваныя дамы, якія пасля неаднаразова перабудоўваліся.
На мяжы XIX — пачатку XX стагоддзяў гэтыя будынкі былі аб’яднаны паводле адзінага праекта і атрымалі другі паверх. Адначасова на тэрыторыі пляца сфарміраваўся комплекс мураваных жылых і гаспадарчых пабудоў. У пачатку XX стагоддзя Дрэйцар набыў суседні пляц разам з забудовай. У гэты час над усімі будынкамі, якія выходзілі на Багадзельную вуліцу, быў надбудаваны трэці паверх, а галоўны фасад фактычна новага будынка атрымаў адзінае архітэктурнае рашэнне ў стылі мадэрн. Ён быў багата аздоблены ляпным дэкорам. На другім і трэцім паверхах знаходзіліся балконы, упрыгожаныя дэкаратыўнымі металічнымі кратамі. Цэнтральная частка была вылучана вялікім франтонам складанай канфігурацыі. Захаваліся праязныя аркі, які будынак меў да рэканструкцыі. Паводле інвентарызацыі 1910 года большую частку памяшканняў займала гасцініца Дрэйцара, якая мела 40 нумароў, а ў астатніх размяшчаліся жылыя кватэры. На першым паверсе было некалькі крам і лавак, у тым ліку ювелірная і бакалейная лаўкі.
Пасля 1920 года былая гасцініца Дрэйцара нацыяналізавана, большасць памяшканняў была перароблена пад камунальныя кватэры.
У другой палове XX стагоддзя большая частка памяшканняў будынкаў выкарыстоўвалася пад розныя ўстановы.
Архітэктура
Дом № 13 уяўляе сабой трохпавярховы з паўпадвалам прамавугольны ў плане будынак пакрыты двухсхільным дахам. Галоўны фасад строга сіметрычны. Яго цэнтральная частка завершана плоскім трохвугольным франтонам. Пад карнізам даха праходзіць фрыз з геаметрычным арнаментам. Плоскасць сцяны (за выключэннем 1-га паверха) прарэзана лучковымі вокнамі ў ліштвах, якія аб’яднаны нішамі. Балконы маюць ажурную агароджу (чыгуннае ліццё). У будынку размяшчаліся дзяржаўныя ўстановы. Помнік архітэктуры эклектызму з элементамі класіцызму. Дом № 15 уяўляе сабой двухпавярховы, амаль квадратны ў плане цагляны будынак, з мансардай. Паверхі падзелены карнізным поясам. Прамавугольныя вокны на 2-м паверсе дэкарыраваны прамымі сандрыкамі. Двухсхільны дах утварае ў тарцовай частцы трохвугольны франтон з прамавугольным аконным праёмам і паўкруглай люкарнай. На 2-і паверх і мансарду вядзе вонкавая двухмаршавая лесвіца. Выкарыстоўваўся як жылы. Помнік архітэктуры эклектызму з выкарыстаннем элементаў стыляў класіцызму і ампір.
Ільшат Раісавіч Шабаеў
Ільшат Шабаеў — расійскі танцоўшчык, харэограф, артыст мюзіклаў, выканаўца ўласных трэкаў. Пераможца праекта «Зорка танцпляца» на тэлеканале MTV. Пераможца праекта «Танцы» на ТНТ, лепшы танцор Расіі па версіі канала ТНТ. Запісвае трэкі, супрацоўнічаў з групай ALL1, Іллёй Мякковым (Граф) і іншымі выканаўцамі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў пасёлку Камсамольскі Аляксандраўскага раёна Арэнбургскай вобласці. Калі Ільшату споўнілася 2 гады, яго сям'я пераехала ў Арэнбург. Танцамі пачаў займацца ў раннім дзяцінстве, з чатырох гадоў. Як і многім дзецям, танцаваць Ільшату не спадабалася адразу, і першы час яго маме даводзілася ўкараняць сістэму заахвочванняў юнага танцора кандытарскімі вырабамі за наведванне трэніровак. Некалькі гадоў Ільшат танцаваў у хлапчуковым дзіцячым калектыве «Чачотка» пад кіраўніцтвам Віктара Якаўлевіча Быкава, якога называе сваім галоўным настаўнікам і настаўнікам у свеце танца. Пасля заканчэння школы Ільшат Шабаеў паступіў у Арэнбургскае вучылішча культуры. Падчас вучобы ён развіваўся ў розных танцавальных напрамках, працаваў над фізічнай формай. У 18 гадоў пераязджае ў Маскву і паступае ў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт культуры (цяпер МДУК). Паралельна ён наведвае майстар-класы замежных зорак і вядомых расійскіх танцораў, паляпшаючы сваю тэхніку. Ільшату паступалі прапановы аб пераездзе ў ЗША, працаваць і развіваць свой талент, але ён адмовіўся, аддаючы перавагу працы на Радзіме.
«Танцы» на ТНТ
Восенню 2014 года на тэлеканале ТНТ стартавала новае танцавальнае шоу — праект «Танцы», які «падарыў шанец усім, хто любіць рухацца і танцаваць, паспрабаваць свае сілы і прадэманстраваць свае пачуцці». У гэтым тэлевізійным праекце ўдзельнічалі больш за 280 танцораў з 77 гарадоў Расіі. Кастынг пачаўся ў красавіку 2014 года. Галоўныя прызы тэлешоў — званне лепшага танцора краіны і 3 мільёны рублеў. На тэлевізійным кастынгу ў Маскве Ільшат прадставіў на суд журы танец у стылі сучаснай харэаграфіі пад трэк Lana Del Rey «Young & Beautiful», чым уразіў суддзяў. Настаўнікам Ільшата стаў харэограф, рэжысёр і акцер Ягор Дружынін. За 10 спаборніцкіх выпускаў Ільшат станчыў 10 танцаў у дуэце і адзін сольна.
Кельцкія нацыі
Кельцкія нацыі — агульная назва тых рэгіёнаў Заходняй Еўропы, дзе захаваліся да новага і найноўшага часу кельцкія мовы альбо, шырэй, кельцкія культурныя элементы. Агульнапрызнанымі з'яўляюцца шэсць кельцкіх нацый: Ірландыя, Уэльс, Шатландыя, Брэтань, Корнуал і востраў Мэн. Сярод іншых рэгіёнаў, якія прэтэндуюць на ўключэнне ў гэты шэраг – Галісія і Астурыя.
Шэсць кельцкіх нацый
Шэсць кельцкіх нацый вылучаюцца тым, што кожная мае ўласную кельскую мову. У Ірландыі, Уэльсе, Шатландыі і Брэтані на адпаведных мовах ніколі не пераставалі гаварыць значныя групы насельніцтва, а ў Корнуале і на востраве Мэн прыкладаюцца высілкі па моўным адраджэнні.
Азэрка
Азэрка (Озе́рко) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Арэсціў
Арэсціў (Оре́стів) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Капітуляр
Капітуляр — памяшканне (пакой ці асобны будынак) пры саборы, калегіяце, кляштары альбо канвентхаўсе, якое выкарыстоўваецца для сходаў.
Віраўлянка
Віраўля́нка — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, у басейне Заходняй Дзвіны. Даўжыня 8,2 км. Пачынаецца за 2 км на ўсход ад аграгарадка Віраўля, упадае ў возера Бярнова з усходу за 0,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Загуззе Віраўлянскага сельсавета.
Забоззе (Акцябрскі раён)
Забо́ззе  — былы пасёлак у Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Акцябрскага сельсавета.
29 жніўня 1974 года скасаваны ў сувязі з тым, што жыхары пасёлка перасяліліся ў іншыя населеныя пункты.
IC 1003
IC 1003 — галактыка тыпу cE0 pec у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Перакоп (Шклоўскі раён)
Перако́п (, Перекоп) — пасёлак у Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Таўкачоўскага сельсавета.
Volkswagen Käfer
Volkswagen Käfer («Фольксваген Жук») — легкавы аўтамабіль, які выпускаўся германскай кампаніяй Volkswagen AG з 1938 года па 2003 год. З'яўляецца самым масавым аўтамабілем у гісторыі. Усяго было выраблена 21.529.464 аўтамабілі.
Багданы (Вышгарадскі раён)
Багданы́ (Богдани́) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Фердынанд Поршэ
Фердынанд Поршэ (Ferdinand Porsche; 3 верасня 1875, Маферсдорф, Аўстра-Венгрыя — 30 студзеня 1951, Штутгарт, Германія) — германскі канструктар аўтамабіляў і бранятанкавай тэхнікі. Заснавальнік кампаніі Porsche. Знакаміты і як стваральнік найпапулярнейшага аўтамабіля XX ст., які ўвайшоў у гісторыю пад імем Volkswagen Käfer.
Раннія гады
Фердынанд Поршэ нарадзіўся 3 верасня 1875 у маленькім гарадку Мафрсдорф (цяпер Ураціславіцэ, Чэхія) у сям'і судэцкіх немцаў. Бацька — Антон Поршэ, уладальнік аўтамабільнай майстэрні, умелы бляхар, паважаны мясцовымі жыхарамі і нават выбіраўся мэрам гарадка. У Фердынанда былі старэйшыя брат і сястра. Брат загінуў у няшчасным выпадку падчас працы ў майстэрні. Фердынанд пачаў працаваць у бацькавай майстэрні з 15 гадоў, тым часам у яго не было сумненняў, што пойдзе слядамі бацькі. Неўзабаве яго інтарэсы змяніліся, ён вырашыў паступаць у вучылішча. Раніцай ён працаваў у майстэрні, а ўвечары ішоў у вучылішча ў суседні гарадок Райхенберг (цяпер Ліберэц, Чэхія).
Аўтамабільны канструктар
У 1898 годзе ў Поршэ з'явілася рэвалюцыйная ідэя аўтамабіля з электрапрывадам. Ён пачаў працаваць над сваім праектам і неўзабаве выпусціў доследны ўзор, які атрымаўся ўдалым. Машына была кампактнай і хуткай — яна магла перасоўвацца з добрай па тым часе хуткасцю ў 40 км/г, але пры гэтым — цяжкай. Значную частку вагі машыны складалі свінцовыя акумулятарныя батарэі. Іх запас ходу быў невялікі — ад адной зарадкі аўтамабіль мог ехаць прыкладна гадзіну. Прадставіўшы свой аўтамабіль Лонэру ён робіцца галоўным канструктарам фірмы «Lohner» і пачынае распрацоўку больш перспектыўнага аўтамабіля. Неўзабаве такі быў створаны. Ён атрымаў назву Lohner-Porsche, меў два электрарухавіка магутнасцю 2,5 к. с. кожны. Механічнай трансмісіі не было, а электрарухавікі размяшчаліся ў невялікіх ступіцах пярэдніх колаў — гэта быў першы пярэдняпрывадны электрамабіль. Акрамя таго, машына не была выключна электрычнай — на ёй быў і бензінавы рухавік, які круціў генератар. Генератар выпрацоўваў ток, які сілкаваў акумулятары. Тыя ў сваю чаргу сілкавалі электрарухавікі. Такім чынам гэта была першая дэманстрацыя гібрыднай сілавой ўстаноўкі, якая складалася з рухавіка ўнутранага згарання, акумулятараў і электрарухавікоў. Гэтая распрацоўка атрымала Гран-пры Парыжскай сусветнай выставы 1900 года. Лонер лічыў гэты ўзор вельмі ўдалым, і ахвотна ездзіў на ім па горадзе, аднак Паршэ лічыў праект няскончаным.
У 1906 годзе Поршэ стаў тэхнічным дырэктарам і галоўным канструктарам венскай фірмы, якая вырабляла аўтамабілі Austro-Daimler. Пад яго кіраўніцтва ствараюцца мадэлі Prinz-Heinrich, Sascha, ADM і ADR. За распрацоўку ваеннай тэхнікі (машын з гібрыднымі сілавымі ўстаноўкамі, матораў для дырыжабляў і самалётаў) у гады Першай сусветнай вайны Поршэ, які не меў вышэйшай адукацыі, быў удастоены звання заслужанага прафесара Венскага тэхнічнага щніверсітэта і атрымаў ад кайзера крыж «За заслугі».
У 1923 годзе Фердынанд заняў пасаду галоўнага інжынера штутгарцкай кампаніі Daimler-Benz AG, дзе ўзначаліў распрацоўку гоначнага аўтамабіля з двухлітровы рухавіком. Самымі знакамітымі Mercedes, створанымі пад кіраўніцтвам Поршэ былі спартыўныя S і SS.
У 1930-х гадах Фердынанд Поршэ быў запрошаны ў СССР і пабываў на танкавых і авіяцыйных заводах. Яму прапанавалі пераехаць у СССР разам з усім сваім канструктарскім бюро для працы ў сферы распрацоўкі танкаў, самалётаў і аўтамабіляў. Аднак ён адмовіўся. Пазней, у часы Другой сусветнай вайны, нямецкая разведка патрабавала ад Паршэ звестак пра ваенную прамысловасць СССР -- абсталяванне, тэхналогіі і г.д.
6 сакавіка 1931 года ў Штутгарце адкрылася канструктарскае бюро Porsche, якое занялося распрацоўкай рухавікоў усіх тыпаў, а таксама аўтамабіляў і матацыклаў.
Неўзабаве па заказе фірмы Zundapp былі пабудаваны тры асобнікі Volksauto, які стаў правобразам вядомага «Жука» (па-нямецку Käfer). Гісторыкі лічаць, што калі б Поршэ распрацаваў толькі гэтую мадэль аўтамабіля, то яго імя ўсё адно ўвайшло ў сусветную гісторыю аўтамабілебудавання.
Другая сусветная вайна
За час вайны канструктарскае бюро Porsche стварыла ўсюдыходныя на аснове «Жука» і баявыя машыны — цяжкія танкі PzKpfw VI Tiger (P) і «Каралеўскі тыгр», супрацьтанкавую САУ Ferdinand і звышцяжкі танк Maus.
У канцы 1943 года, у час бамбардзіроўкі саюзнай авіяцыі быў знішчаны ўвесь архіў бюро Поршэ. У пачатку 1944 года года ацалелае абсталяванне і дакументы былі перавезены ў маленькі аўстрыйскі гарадок Гмюнд і размешчаны ў будынку лесапільні. Тут Фердынанд і яго 36-гадовы сын Фердынанд Антон Эрнст (Фэры) сустрэлі канец вайны.
Прыродазнаўчы ўніверсітэт у Любліне
Прыродазнаўчы ўніверсітэт у Любліне (Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і спецыялізацыяй у сферы тэхнічных і прыродазнаўчых навук, якая знаходзіцца ў Любліне.
Гісторыя
Вытокі вучэльні ўзыходзяць да 1944 года, калі ў рамках Універсітэта Марыі Складоўскай-Кюры былі створаны першыя чатыры факультэты: медыцынскі, прыродазнаўчы, сельскагаспадарчы і ветэрынарны. Сярод гэтых факультэтаў у 1953 годзе пачаў працаваць заатэхнічны факультэт.
Развіццё вучэльні прывяло да стварэння яшчэ двух факультэтаў ў 1970-х гадах: садаводства (з 2010 года — садаводства і ландшафтнай архітэктуры) і сельскагаспадарчай тэхнікі (з 2003 года — інжынерыі вытворчасці). Пастановай Савета Міністраў ПНР ад 23 верасня 1972 года вучэльне была прысвоена новая назва. З тых часоў, больш за 35 гадоў, яна існавала як сельскагаспадарчая акадэмія ў Любліне.
У 2008 годзе Сейм Польшчы прагаласаваў за наданне новых назваў некаторым вучэльням. Урачыстае перайменаванне ва Універсітэт прыродазнаўства ў Любліне адбылося 17 красавіка 2008 года.
У XXI стагоддзі ўніверсітэт пашырыў сваю навукова-даследчую інфраструктуру, у тым ліку выкарыстоўваючы сродкі ЕС. У 2012 годзе быў узведзены будынак галоўнай бібліятэкі, праз год – інавацыйны цэнтр укаранення новых тэхналогій і тэхналогій у сельскай гаспадарцы, а ў 2015 годзе – інавацыйны цэнтр паталогіі і тэрапіі жывёл.
Стаі (Крупскі раён)
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з 1772 г. як уласнасць князёў Сангушкаў. У канцы 19 ст. 19 двароў, 44 жыхары. У 1909 г. ў вёсцы 20 двароў, 150 жыхароў. Вёска была вядома майстрамі колавага промыслу. Пасля ўстанаўлення Савецкай улады ў складзе Шэйкаўскага сельсавета Крупскага раёна. У 1930-я гады створаны колгас "Прасвет". У Вялікую Айчынную вайну загінулі 18 чалавек. Пасля вайны вёска ў складзе ўзбуйненага калгаса імя Дзяржынскага, з 1960 г. — калгаса "Чырвоны Бобр", пазней — саўгаса "Колас". З 05.05.1962 г. вёска ў складзе Бобрскага сельсавета. На 01.01.1998 г. 11 гаспадарак, 15 жыхароў.
Элізабет Дэбікі
Элізабет Дэбікі (Elizabeth Debicki; нар. 2 жніўня 1990 года) — аўстралійская актрыса тэатра і кіно.
Біяграфія
Дэбікі нарадзілася ў Парыжы. Яе бацька паляк, а маці аўстралійка ірландскага паходжання, яны абодва былі танцорамі. Калі ёй было 5 гадоў, сям’я пераехала ў Мельбурн, дзе Дэбікі расла з двума малодшымі дзецьмі. Элізабет зацікавіў балет і яна рыхтавалася стаць танцоркай, але пазней перамкнулася на тэатр. У жніўні 2009 года атрымала стыпендыю імя Прата за поспехі на другім годзе навучання ва ўніверсітэце. У снежні 2012 года ўзяла ўдзел у фотасесіі часопіса Vogue Аўстралія.
Кар’ера
Дэбют у кіно адбыўся ў фільме Стэфан Эліята «Вясельны разгром», прэм’ера якога адбылася ў 2011 годзе. Убачыўшы Дэбікі ў роліку, рэжысёр Баз Лурман запрасіў яе на пробы ў Лос-Анджэлес. У маі 2011 года Лурман паведаміў, што Элізабет будзе мець ролю Джордан Бэйкер (Jordan Baker) у фільме «Вялікі Гэтсбі». У дадзенай карціне бралі ўдзел многія знакамітыя акцёры: Леанарда Дзі Капрыа, Кэры Маліган, Тобі Магуайр, Джоал Эдгертан, Айла Фішэр і мн. др. У 2013 годзе выканала ролю ў п’есе Жан Жэне «Прыслужніцы».
Акт аб капітуляцыі Японіі
Капітуляцыя Японскай імперыі (日本の降伏) адзначыла сабой завяршэнне Другой сусветнай вайны, у прыватнасці вайны на Ціхім акіяне і савецка-японскай вайны.
10 жніўня 1945 Японія афіцыйна заявіла пра гатовасць прыняць Патсдамскія ўмовы капітуляцыі з абмоўкай адносна захавання структуры імператарскай улады ў краіне. 11 жніўня ЗША адпрэчылі японскую папраўку, настойваючы на формуле Патсдамскай канферэнцыі; у выніку 14 жніўня Японія афіцыйна прыняла ўмовы капітуляцыі і паведаміла пра гэта саюзнікам.
Фармальная капітуляцыя падпісана 2 верасня 1945 года ў 9:02 па такійскім часе на борце амерыканскага лінкора «Місуры» ў Такійскім заліве.
Яан Гуркюф
Яан Гуркюф (Yoann Gourcuff; нар., Пламёр, Брэтань, Францыя) — французскі футбаліст, атакавалы паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі (2008—2013). Яан з’яўляецца сынам вядомага былога футбаліста, пазней футбольнага трэнера, Крысціяна Гуркюфа.
Паводле словаў Давіда Жынала, Гуркюф з’яўляецца найлепшым французскім іграком свайго пакалення. Яго стыль гульні і здольнасці прыцягнулі параўнанне яго з французскай футбольнай легендай Зінедзінам Зіданам.
Клубная кар’ера
Пачаўшы сваю кар’еру ў клубе «Лар’ян», галоўным трэнерам якога быў яго бацька Крысціян Гуркюф, у 2001 годзе Яан падпісаў кантракт з «Рэнам».
У сезоне 2003/04 ён адгуляў 9 матчаў. Наступныя сезоны былі даволі паспяховымі. У сезоне 2005/06 Гуркюф забіў 16 галоў, а «Рэн» скончыў сезон на 7-м месцы і атрымаў месца ў Кубку Інтэртота.
23 жніўня 2010 года ліёнскі «Алімпік» выкупіў у «Бардо» правы на іграка за 22 млн еўра. 25 жніўня Гуркюф падпісаў з ліёнцамі пяцігадовы кантракт. Гуляючы ў складзе «Алімпіка», Гуркюф быў вымушаны прапусціць значную колькасць матчаў з-за траўм. Па заканчэнні кантракта ён пакінуў ліёнскі клуб.
16 верасня 2015 года афіцыйна вярнуўся ў «Рэн», падпісаўшы кантракт на 1 год. Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2017/18. У ліпені 2018 года ў якасці свабоднага агента далучыўся да «Дыжона», аднак у студзені 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт, пасля чаго завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Гуркюф згуляў свой першы матч у форме зборнай Францыі 20 жніўня 2008 года ў таварыскай гульне супраць зборнай Швецыі. На пляцоўцы Яан з’явіўся на 92 хвіліне, калі Францыя ўжо атрымлівала перамогу з лікам 3:2. Свой першы гол за французскую каманду забіў 11 кастрычніка 2008 года ў матчы кваліфікацыі да чэмпіянату свету 2010 супраць зборнай Румыніі.
Дасягненні
«Мілан»:
Андрэй Аляксеевіч Цітоў
Андрэй Аляксеевіч Цітоў (24.6.1905, Пакроўка, Кыргызстан — 8.11.1981, там жа) — наводчык процітанкавай стрэльбы 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі, сфарміраванай у снежні 1941 года ў горадзе Уфе, як 112-я Башкірская кавалерыйская дывізія, 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі яфрэйтар, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 24 чэрвеня 1905 года ў вёсцы Пакроўка цяпер Джэці-Агузскага раёна Ісык-Кульскай вобласці Кіргізіі ў сялянскай сям’і. Член ВКП(б)/КПСС з 1946 года. Рускі. Скончыў пачатковую школу. Працаваў у калгасе.
У Чырвонай Арміі з 1942 года. У дзеючай арміі з кастрычніка 1942 года.
Наводчык СТР 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка гвардыі яфрэйтар Андрэй Цітоў у ноч на 28 верасня 1943 года ў ліку першых пераправіўся праз раку Дняпро у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. У баі за вёску Вялле адважны бранебойшчык знішчыў тры варожыя кулямётныя кропкі, а 30 верасня 1943 года ў баі ля вёскі Галкі падбіў штурмавую гармату.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі яфрэйтру Цітову Андрэю Аляксеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
У 1945 годзе мужны воін дэмабілізаваны. Вярнуўся ў Кіргізію — у роднае сяло, дзе працаваў старшынёй калгаса. Памёр 8 лістапада 1981 года. Пахаваны ў вёсцы Пакроўка.
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, Чырвонай Зоркі, медалямі.
Веньямін Іосіфавіч Вацякоў
Веньямін Іосіфавіч Вацякоў (, г. Бугуруслан, Арэнбургская вобласць, Расія —, г. Мінск) — беларускі вірусолаг. Доктар медыцынскіх навук (1965), прафесар (1966). Акадэмік НАН Беларусі (1995), АМН СССР (1978, член-карэспандэнт з 1971), Расійскай акадэміі медыцынскіх навук (1991). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2002).
Біяграфія
Скончыў 2-і Маскоўскі медыцынскі інстытут у 1943 годзе. Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне. З 1946 года працаваў ва Уфімскім інстытуце эпідэміялогіі і мікрабіялогіі імя Мечнікава, з 1947 года быў навуковым супрацоўнікам. З 1950 года ў Беларускім НДІ эпідэміялогіі і мікрабіялогіі: у 1950—1986 дырэктар, у 1986-1998 загадчык аддзела, з 1998 па 2006 - галоўны навуковы супрацоўнік.
Вітаўт Казіміравіч Путна
Вітаўт Казіміравіч Пу́тна (Vytautas Putna,, вёска Мацканцы, Віленская губерня — , Масква, СССР) — савецкі ваенны дзеяч; камкор (1935). Расстраляны ў часе рэпрэсій у РСЧА (1937).
Веньямін Іосіфавіч Вацякоў
Навуковая і практычная дзейнасць
Стварыў беларускую школу вірусолагаў.
Аўтар больш за 800 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій, 103 вынаходстваў, а таксама навуковага адкрыцця («З'ява рэгуляцыі імунітэтам пазваночных», 1988).
Вітаўт Казіміравіч Путна
Біяграфія
Сын селяніна-літоўца. У 1915 прызваны ў войска. Удзельнік Першай сусветнай вайны. У 1917 годзе скончыў школу прапаршчыкаў, камандаваў батальёнам. У лютым 1917 уступіў у РСДРП, бальшавік.
Веньямін Іосіфавіч Вацякоў
Навуковая і практычная дзейнасць
Аўтар вынаходстваў па вірусных інгібітарах, тромбалітычных прэпаратах і супраць адарвання трансплантаваных органаў.
Вітаўт Казіміравіч Путна
Біяграфія
У красавіку 1918 годзе ўступіў у Чырвоную Армію. З траўня 1918 года — ваенкам Віцебскага ваеннага камісарыята, з верасня 1918 па травень 1919 камісар 1-й Смаленскай (пазней 26-я стралковая) дывізіі, з траўня 1919 года — камандзір 228-га Карэльскага палка, з ліпеня — камандзір 2-й брыгады гэтай дывізіі, са снежня 1919 годзе — начальнік 27-й стралковай дывізіі, якая дзейнічала на Усходнім фронце супраць калчакаўцаў.
Веньямін Іосіфавіч Вацякоў
Навуковая і практычная дзейнасць
Падрыхтаваў 15 дактароў і 39 кандыдатаў навук.
Вітаўт Казіміравіч Путна
Біяграфія
Удзельнік задушэння Кранштацкага паўстання (1921) і падаўлення сялянскіх паўстанняў на Ніжняй Волзе.
Веньямін Іосіфавіч Вацякоў
Навуковая і практычная дзейнасць
Дакументы В.І.Вацякова (навуковая спадчына і асабістыя дакументы) захоўваюцца ў Нацыянальным архіве Рэспублікі Беларусь.
Вітаўт Казіміравіч Путна
Біяграфія
У 1923 годзе прымыкаў да трацкісцкай апазіцыі, ад якой пасля адышоў. Вучыўся на Ваенна-акадэмічных курсах вышэйшай камскладу (1923). З 1923 года начальнік і камісар 2-й Маскоўскай пяхотнай школы, працаваў у цэнтральным апараце РСЧА, камандзір корпуса.
У Кітаі з 1923 года. Першы кіраўнік Калганскай групы ваенных саветнікаў.
Будэраж (Здалбуніўскі раён)
Будэраж (Будера́ж) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Южная
Ю́жная (, Южная) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Экіманскага сельсавета.
Вітаўт Казіміравіч Путна
Біяграфія
У 1927—1931 гадах — ваенны аташэ ў Японіі, Фінляндыі, Германіі.
З 1934 года — ваенны аташэ ў Вялікабрытаніі.
У 1936 адкліканы ў СССР і 20 жніўня 1936 годзе арыштаваны (Справа Тухачэўскага). На следстве да яго ўжываліся катаванні. Прызнаў сябе вінаватым ва ўдзеле ў антысавецкай, трацкісцкай, ваенна-фашысцкай змове. Разам з Міхаілам Тухачэўскім, Іонам Якірам, Іеранімам Убарэвічам, спецыяльнай прысутнасцю Вярхоўнага суда СССР 11 чэрвеня 1937 года прысуджаны да смяротнага пакарання. У ноч на 12 чэрвеня расстраляны ў склепе Ваеннай калегіі Вярхоўнага Суда СССР. Рэабілітаваны 15 студзеня 1957 года.
Аўтар прац па гісторыі грамадзянскай вайны. Узнагароджаны трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР (1932).
Веньямін Іосіфавіч Вацякоў
Узнагароды і прэміі
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2002, у аўтарскім калектыве) — за цыкл прац «Новыя тэхналогіі прафілактычнай і экалагічнай медыцыны (метады ацэнкі рызыкі ўплыву шкодных фактараў на здароўе насельніцтва, сацыяльна-гігіенічны маніторынг, прынцыпы і сістэма біябяспекі), ліквідацыя эпідэмічнага захворвання масавых інфекцый, папярэджанне імуназалежнай паталогіі».
Гансава (гміна)
Ганса́ва (Gąsawa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жнінскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гансаве. Плошча гміны складае 135,7 км². Станам на 2004 год у гміне Гансава пражывалі 5209 чалавек, шчыльнасць — 38,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Масатэкі
Масатэкі (Mazateco) — карэнны народ Мексікі, які жыве ў горных раёнах на поўначы штата Аахака, а таксама на поўдні штатаў Веракрус і Пуэбла.