cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бела-чырвона-белы сцяг
У культуры
Сцяг згадваецца ў вершах «Покліч» (1917) Ігната Дварчаніна, «Ваяцкі марш» (1919) Макара Краўцова (пакладзены на музыку Уладзімірам Тэраўскім, гімн Беларускай Народнай Рэспублікі пад назвай «Мы выйдзем шчыльнымі радамі»), «Покліч» (1920) і «Паставіў я сабе прыклад навек трывалы» Уладзіміра Жылкі, «Ты чуеш, брат…» (1930) Максіма Танка, «Беларускі сцяг» Пятра Сакола, «Беларускі сцяг» (1926) Гальяша Леўчыка , «Моладзі» Алеся Мілюця, шэрагу вершаў 1943—1944 гадоў Алеся Змагара, «Наш сьцяг» (1942) Ларысы Геніюш , «Зьняважаным сьцягом» (1948) Наталлі Арсенневай , паэме «Васіль Каліна» Уладзіміра Клішэвіча (1965), вершах «Працяг вякоў» , «25 сакавіка» і «Рыцар збройны на кані» Рыгора Барадуліна, праекце гімна Беларусі «Жыві, Беларусь!» (словы Уладзіміра Някляева , музыка Васіля Раінчыка), песні «Наўздагон» (словы Леаніда Пранчака, музыка Васіля Раінчыка ), «Сцяг» Уладзіміра Някляева (пакладзены на музыку Змітром Вайцюшкевічам ), «Родны сцяг» Сяргея Панізніка (пакладзены на музыку хорам «Унія»), «Я люблю, калі сьвеціць сонца…» Міхала Анемпадыстава (пакладзены на музыку ў 1996 годзе гуртом «Новае Неба»).
На мантыях архірэяў
Бела-чырвона-белая стужка — абавязковы элемент манаграм, або вензеляў, іерархаў некаторых Памесных Цэркваў (у тым ліку, БПЦ, РПЦ, УПЦ) пачынаючы ад епіскапа. За аснову вензеляў узята традыцыйная архірэйская мантыя, праз якую ідзе тры бела-чырвона-белыя стужкі, называныя «струменямі» або «крыніцамі» ( або источники), яны сімвалізуюць святло Старога і Новага Запаветаў, якое павінен прапаведаваць архірэй. Форма мантый архірэяў у свой час перанята ад урачыстага адзення візантыйскіх імператараў, аздобленага залатымі і сярэбранымі нашыўкамі. Пачаткова і «струмені» на мантыях былі з залатых і сярэбраных нітак у паслядоўнасці срэбра-золата-срэбра, на мантыях канстанцінопальскіх патрыярхаў так было да XVI стагоддзя. Такая аздоба была задарагой нават для Візантыі, даволі рана там пачалі ўжываць таннейшыя матэрыялы, замест золата пурпурны ядваб, а замест срэбра — белы.
Для Русі і ядваб быў задарагі, таму епіскапы Кіеўскай мітраполіі пачалі ўжываць іншыя тканіны белага і чырвонага (радзей сіняга) колераў. Сіні ўжываўся, бо пурпур — сумесь чырвонага і сіняга. Першае пэўна зафіксаванае сведчанне ўжывання «струменяў» на мантыях архірэяў Кіеўскай мітраполіі вядома з XII стагоддзя, яно захоўвалася да XX стагоддзя на мошчах наўгародскага архіепіскапа Іаана, памерлага ў 1185 годзе, і было знішчана ў першыя гады савецкай улады. Такая мантыя на Іаане зафіксавана захаванай да цяперашняга часу яго драўлянай разьбяной фігурай, вырабленай у 1559 годзе. Да канца XVI стагоддзя захавалася дужа мала выяўленчых крыніц, каб прасачыць развіццё элементаў архірэйскага адзення, але можна думаць, што традыцыя «струменяў» не перапынялася і такія мантыі былі ў сучаснікаў Іаана, полацкіх і тураўскіх архірэяў.
З XVII стагоддзя, дзякуючы папулярнаму ў Рэчы Паспалітай партрэтнаму жанру, дайшло шмат выяў тагачасных царкоўных іерархаў, часта на іх мантыях бачны традыцыйныя бела-чырвона-белыя «струмені», былі яны не толькі на мантыях праваслаўных, але і грэка-каталіцкіх, бо візантыйская традыцыя (і сфарміраваны на яе базе візантыйскі абрад) — падмурак абедзвюх гэтых Цэркваў, і стараверскіх іерархаў. У XVIII—XIX стагоддзях «струмені» усё часцей з’яўляюцца на іконах з выявамі святых епіскапаў, вядомы такія іконы са святым Мікалаем, мірлікійскім епіскапам, святымі Мітрафанам і Ціханам, варонежскімі епіскапамі, святым Георгіем, магілёўскім архіепіскапам.
Такім чынам, спалучэнне белага і чырвонага ў адпаведнай паслядоўнасці добра вядома здаўна, аднак, на думку Дзяніса Лісейчыкава, было бы «наіўным і няправільным» звязваць колеры аздаблення архірэйскага адзення з колерамі беларускага нацыянальнага сцяга.
Трыўмфальная арка
Віды
Могуць быць часовымі (часцей за ўсё драўлянымі) ці сталымі (з каменя, цэглы, бетону). Маюць адзін, тры ці пяць пралётаў, перакрытыя паўцыліндрычнымі скляпеннямі, завяршаюцца антаблементам і атыкам, упрыгожваюцца статуямі, рэльефамі (барэльефамі і гарэльефамі) і памятнымі надпісамі.
Ігнат Арцёмавіч Місурагін
Ігнат Арцёмавіч Місурагін (нар., Віцебск) — беларускі ваенны і палітык. Генерал-маёр. Кандыдат ваенных навук, дацэнт.
Біяграфія
Скончыў Калінінградскае вышэйшае ваенна-інжынернае каманднае вучылішча (тэхнік-механік), ордэна Леніна Чырванасцяжную Ваенную інжынерную акадэмію імя В. У. Куйбышава (афіцэр з вышэйшай ваеннай аператыўна-стратэгічнай адукацыяй), Акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл СССР імя К. Я. Варашылава (камандная ваенна-інжынерная).
Праходзіў ваенную службу ў якасці камандзіра ўзвода, роты, начальніка інжынернай службы брыгады, камандзіра батальёна, палка, начальніка інжынернай службы 39-й гвардзейскай мотастралковай дывізіі, намесніка начальніка інжынерных войскаў 14-й вардзейскай агульнавайсковай арміі. Быў начальнікам інжынернай службы, намеснікам камандуючага па выхаваўчай рабоце і кадрах 7-й танкавай арміі, начальнікам штаба — намеснікам начальніка ўпраўлення інжынерных войскаў, начальнікам упраўлення інжынерных войскаў Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. Удзельнік ліквідацыі вынікаў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС. Займаў пасаду начальніка ўстановы адукацыі «Ваенная акадэмія Рэспублікі Беларусь».
Узнагароды
Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны ордэнамі «За службу Радзіме» ІІ і ІІІ ступені, чатырнаццаццю медалямі СССР і Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў.
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання. Выбары прайшлі 13 чэрвеня 1971 года.
Ракале
Ракале (Racale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 10 772 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 429 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 73055. Тэлефонны код — 0833.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Себасцьян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Туранга Ліла
Туранга Ліла (Turanga Leela; нар. 29 ліпеня 2975 года), часцей проста Ліла — яе імя з’яўляецца спасылкай на Турангалiла-сімфонію Аліўе Месiана — «Olivier Messiaen») — асноўны жаночы персанаж мультсерыяла «Футурама», капітан карабля, найбольш дысцыплінаваная сябра каманды. Выгадаваная без бацькоў, вялікую частку серый верыць, што яна — прыхадзень з іншай планеты (яна выглядае цалкам як чалавек, за выключэннем таго факту, што ў яе толькі адно вока і валасы фіялетавага колеру) і жадае пазнаць пра сваё паходжанне. Пазней высвятляецца, што яна не прыхадзень, а дачка мутантаў, якія жывуць у падземных камунікацыях пад горадам. Бацькі Лiлы аддалі яе ў дзіцячы прытулак у надзеі, што яе чакае лепшае жыццё (з эпізоду «Leela’s Homeworld»). У меру імпульсіўная яна добра валодае баявымі мастацтвамі i у глыбіні душы кахае Фрая, аднак у большай частцы серыяла наадрэз адмаўляецца з ім сустракацца. У Лiлы ёсць сябар Нiблер (Зубасцiк) — маленькі іншапланецянін з трыма вачамі, якога Ліла знайшла на планеце Вергон-6 («Love’s Labours Lost In Space»), яна трымае яго пры сабе ў якасці хатняй жывёлы.
Анфім Іванавіч Міхалевіч
Анфім Іванавіч Міхалевіч (нар., в. Старыя Шарабаі Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут (ветэрынарны ўрач), Беларускі інстытут правазнаўства (юрыст).
Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў галоўным ветэрынарным урачом калгаса «Парыжская камуна», дырэктарам саўгаса «Яблынька» Глыбоцкага раёна. Быў першым намеснікам старшыні Бешанковіцкага райвыканкама — начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, старшынёй калгаса «Палітаддзелец» Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці. Займаў пасаду старшыні Чашніцкага райвыканкама.
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», пяццю юбілейнымі медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Герб Эквадора
Герб Эквадора ў яго сучасным выглядзе быў зацверджаны ў 1900 годзе і грунтуецца на больш старой версіі 1845 года.
Апісанне
На авальным шчыце намаляваны вулкан Чымбараса і рака Гуаяс, якая пачынаецца ля яго падножжа. Гэтая карціна азначае прыгажосць і багацце рэгіёнаў Сьера і Коста. Карабель на рацэ называецца таксама Гуаяс. Ён быў пабудаваны ў 1841 годзе ў Гуаякіль і быў першым параходам, які быў пабудаваны на заходнім беразе Паўднёвай Амерыкі. Замест мачты намаляваны кадуцэй, які прадстаўляе гандаль і эканоміку. Наверсе знаходзіцца залатое сонца, акружанае астралагічнымі знакамі Авена, Цяльца, Блізнят і Рака, якія прадстаўляюць месяца з сакавіка па ліпень, што азначае працягласць сакавіцкай рэвалюцыі 1845. Кондар з распасцёртымі крыламі на версе шчыта азначае моц, веліч і сілу Эквадора. Па баках шчыта размешчаны 4 сцягі Эквадора. Лаўр злева азначае славу рэспублікі. Пальмавы ліст справа азначае свет. Фасцыі пад шчытом азначаюць годнасць рэспублікі.
Джон Баега
Джон Баега (John Boyega; нар., ) — брытанскі акцёр. Найбольш вядомы па ролі Фіна ў фільмах «Зорныя войны: Абуджэнне сілы» (2015), «Зорныя войны: Апошнія джэдаі» (2017) і «Зорныя войны: Скайуокер. Узыход» (2019), якія ўтвараюць трылогію-сіквел сагі «Зорныя войны». Таксама выконваў ролю Джэйка Пентэкоста, галоўнага героя фантастычнага фільма «Ціхаакіянская мяжа 2» (2018).
Нерэіда (спадарожнік Нептуна)
Нерэі́да (Νηρεΐς) — спадарожнік Нептуна, адкрыты 1 мая 1949 года Джэрардам Койперам. Спадарожнік названы ў гонар нерэід — марскіх німф з грэчаскай міфалогіі. Дыяметр Нерэіды 340 км, гэта трэці па велічыні спадарожнік Нептуна. Яе арбіта мае адзін з самых вялікіх эксцэнтрысітэтаў сярод спадарожнікаў Сонечнай сістэмы (0,75), яе адлегласць да Нептуна вагаецца ад 1,4 млн км да 9,6 млн км (у сярэднім 5,5 млн кіламетраў). Высокі эксцэнтрысітэт арбіты гаворыць пра тое, што спадарожнік, магчыма, з'яўляецца астэроідам, захопленым Нептунам, ці аб'ектам пояса Койпера. Доўгі час Нерэіда лічылася самым аддаленым спадарожнікам Нептуна. У 1989 годзе міма Нептуна на адлегласці 4,7 млн км пралятаў зонд Вояджэр-2. На такой вялікай адлегласці атрымаць падрабязныя здымкі Нерэіды не атрымалася. Нерэіда застаецца адным з самых малавывучаных спадарожнікаў Нептуна.
Спасылкі
Нерэіда на сайце NASA
IC 3121
IC 3121 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ізабела Іванаўна Марціновіч
Біяграфія
Скончыла Мінскі юрыдычны інстытут у 1949 годзе. У 1952 г. на выкладчыцкай рабоце ў Мiнскiм юрыдычным інстытуце, з 1956 г. — на юрыдычным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта: старшы выкладчык, дацэнт. З 1971 г. — прафесар кафедры крымінальнага працэсу і пракурорскага нагляду.
Кандыдацкую дысертацыю на тэму: «Прынцып галоснасці ў савецкім крымінальным працэсе» абараніла ў 1954 г. у Маскоўскім юрыдычным інстытуце, доктарскую дысертацыю на тэму: «Развіццё суда і крымінальна-працэсуальных форм судовай дзейнасці ў Беларускай ССР (1917—1967 гг.)» — у 1969 г. у БДУ.
І. І. Марціновіч стала першай у Беларусі жанчынай прафесарам — доктарам права.
Член двух спецыялізаваных Саветаў па абароне кандыдадскіх і доктарскiх дысертацый па юрыдычных навуках пры БДУ. Навуковыя працы па пытаннях судовага ладу, пракурорскага нагляду, крымінальнага працэсу, гісторыі дзяржавы і права Беларусі.
Спадарожнікі Нептуна
Спадарожнікі Нептуна — натуральныя спадарожнікі планеты Нептун. У наш час вядома 13 спадарожнікаў.
Трытон
Найбуйнейшы спадарожнік Нептуна Трытон быў адкрыты англійскім астраномам Уільямам Ласелам у 1846 годзе, усяго праз 17 дзён пасля адкрыцця планеты. Назва Трытон была прапанавана Камілем Фламарыёнам у 1880, аднак аж да сярэдзіны XX стагоддзя больш ужывальным была проста «спадарожнік Нептуна» (другі спадарожнік Нептуна быў адкрыты толькі ў 1949). Трытон — бог мора ў грэчаскай міфалогіі.
Нерэіда
У 1949 годзе амерыканска-галандскі астраном Джэрард Койпер адкрыў другі спадарожнік Нептуна — Нерэіду. Спадарожнік мае самую выцягнутую арбіту з усіх «нядробных» спадарожнікаў планет. Яе адлегласць да Нептуна змяняецца ад 1,4 да 9,7 млн км. Перыяд абароту — 360 сутак. Перыяд вярчэння вакол сваёй восі — 11,5 гадзіны. «Вояджэр-2» у 1989 вызначыў дыяметр Нерэіды — 340 км і яе адбівальную здольнасць — 12 %. Маса спадарожніка складае 3,1 кг. Спадарожнік названы ў гонар нерэід — марскіх німф з грэчаскай міфалогіі.
Астатнія спадарожнікі
У 1989 «Вояджэр-2» адкрыў шэсць спадарожнікаў Нептуна. Усе яны рухаюцца па кругавых арбітах у прамым кірунку практычна ў плоскасці экватара планеты. Пяць з іх маюць перыяды абароту меншы за перыяд вярчэння планеты, і таму на нептуніянскім небе ўзыходзяць на захадзе і заходзяць на ўсходзе; гэта таксама азначае, што з-за гравітацыйнага трэння яны рана ці позна зваляцца на Нептун. Самы буйны з гэтых спадарожнікаў — Пратэй — няправільнай формы з сярэднім дыяметрам каля 420 км. Ён цямней Нерэіды, і адбівае ўсяго 6 % падаючага святла. Пратэй мае шэры колер; на яго паверхні бачныя кратарападобныя ўтварэнні і трэшчыны. Яшчэ адзін спадарожнік, Ларыса, цёмны аб'ект няправільнай формы памерам 210x180 км, які адбівае 5 % святла. На ім бачныя некалькі кратараў памерамі 30—50 км. Няправільная форма Пратэя і Ларысы ўказвае на тое, што на працягу ўсёй сваёй гісторыі яны заставаліся халоднымі грудамі лёду. Радыусы арбіт спадарожнікаў 117,6 тыс. км і 74 тыс. км адпаведна. Пра астатнія спадарожнікі вядома яшчэ менш. Дэспіна і Галатэя абарочваецца на адлегласцях 62 тыс. км і 52 тыс. км, адпаведна. Таласа абарочваецца вакол Нептуна за 7,5 гадзіны на адлегласці 50 тыс. км. Наяда, з перыядам абароту 7,1 гадзіны, мае арбіту, прыметна нахіленую да плоскасці экватара Нептуна — на 4,5°.
У 2002—2003 адкрыты яшчэ пяць спадарожнікаў Нептуна. Кожны з наваадкрытых аб'ектаў мае дыяметр 30-60 км і нерэгулярную, выцягнутую арбіту з вялікім нахілам. Перыяд іх абароту вакол Нептуна складае ад 5 да 26 зямных гадоў.
Хернінг
Хернінг (Herning) — горад у Даніі. Знаходзіцца ў цэнтры паўвострава Ютландыя. Хернінг — адміністрацыйны цэнтр аднайменнай камуны, уваходзіць у склад регіёна Цэнтральная Ютландыя. Насельніцтва горада складае 48 531 чалавек (на 1 студзеня 2016 года).
Гісторыя
У 1913 годзе Хернінг атрымаў права на правядзенне кірмашоў. Так Хернінг стаў вядомы на тэкстыль: ткацкая прамысловасць развівалася ў горадзе і вакол яго. Гэтая галіна калісьці была асноўнай эканамічнай дзейнасцю ў Хернінгу. Цяпер у горадзе знаходзяцца разнастайныя прамысловыя прадпрыемствы.
У 1965 ды 2003 гадах Хернінг стаў «горадам года ў Даніі» па версіі дацкай газеты «Юланс Постэн» (Jyllands-Posten).
У Хернінгу знаходзіцца буйнейшы ў Скандынавіі выставачны цэнтр Messecenter Herning.
Адукацыя
У Хернінгу знаходзіцца Інстытут бізнесу і тэхналогіі (Handels- og IngeniørHøjskolen), які з’яўляецца факультэтам сацыяльных навук Орхускага ўніверсітэта (Aarhus Universitet).
Мова
У Хернінгу, як і ў астатняй Ютландыі, шмат людзей, асабліва ў вёсках і мястэчках, размаўляюць на заходнім дыялекце дацкай мовы, які называецца ютландскі ці юцкі (jydsk, jysk).
Славутасці
У Хернінгу знаходзіцца Элія (Elia), унікальная манументальная праца скульптара Інгвара Кронгамара. Яна ўяўляе сабой чорны 60-метровы купал з чатырма лесвіцамі — 10 метраў у шырыню, якія ўкроеныя ў паверхню і глядзяць на чатыры кірункі свету.
Армен Сяргеевіч Сардараў
Армен Сяргеевіч Сарда́раў (нар., г. Адэса, Украіна) — беларускі архітэктар, вучоны, педагог, дызайнер, фотамастак. Доктар архітэктуры (2005), прафесар (2014). Сын савецкага военачальніка Сяргея Аркадзевіча Сардарава.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Адэсе. Бацька, Сяргей Аркадзевіч Сардараў, нарадзіўся ў сяле Азох у Нагорным Карабаху ў 1909 годзе. Сардаравы займалі цэлую вуліцу, якая фактычна і складала сяло, але ў час Першай сусветнай вайны амаль усе жыхары вымушаны былі эвакуіравацца. Бацька вырас у Сярэдняй Азіі, у Ташкенце засталіся нашы сваякі. Сяргей Сардараў з’яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР, камандуючым арміяй ППА ў Беларусі і Прыбалтыцы, дэлегатам партыйных з’ездаў. Паводле ўспамінаў Амена, бацька дома ніколі не карыстаўся армянскай мовай, але часам тлумачыў, як называецца тая ці іншая рэч па-армянску. Маці родам з віцебска-пскоўскага памежжа. Бабуля па маці размаўляла па-беларуску.
У Адэсе сям’я жыла ў былой віле банкіра на. Пасля дванаццаць гадоў вандраваў з бацькамі па СССР. З дзяцінства любіў маляваць, марыў стаць дызайнерам аўтамабіляў.
У 1960-я гады сям’я апынулася ў Мінску. Кватэру ў сталіцы адразу не атрымалі, жылі на дачы ў Астрашыцкім Гарадку. У 1965 годзе Армен Сардараў з залатым медалём скончыў мінскую 42-ю школу з фізіка-матэматычным ухілам.
Скончыў у 1970 годзе БПІ, у 1973 годзе аспірантуру БПІ. У 1974 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1974—1975 гадах старэйшы інжынер у інстытуце «Белдзіпрадар»; у 1975—1980 гадах намеснік галоўнага інжынера па пытаннях архітэктуры ПУ «Аўтамагістраль»; у 1980—1990 гадах начальнік архітэктурнай майстэрні інстытута «Белдзіпрадар». Член КПСС з 1985 года.
У 1989 годзе, калі адбылося разбуральнае землетрасенне ў Арменіі, 12 гадзін запар вёў разам з тэлевядучай Зінаідай Бандарэнка тэлемарафон па зборы гуманітарнай дапамогі для пацярпелых.
У канцы 2008 года наведаў роднае сяло бацькі ў Нагорным Карабаху.
Армянскай мовай не валодае.
Сям’я
Мае трох дачок, усе спецыялісты ў замежных мовах. Старэйшая дачка, Марына, жыве ў Маскве, выйшла замуж за армяніна, ад якога мае двух дзяцей. Сярэдняя, Вольга, таксама ў Маскве, працуе журналістам, выйшла замуж за журналіста. Малодшая, Аліна, выкладае ў Лінгвістычным універсітэце, танчыць у армянскім ансамблі «Эрэбуні».
Грамадская дзейнасць
Член Навукова-метадычнай Рады па ахове гісторыка-культурнай спадчыны Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь, член Камітэта па Дзяржаўных прэміях Рэспублікі Беларусь. Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года, член праўлення Беларускага саюза архітэктараў. Галоўны рэдактар зборніка «Архітэктура», член рэдкалегіі часопіса «Архітэктура і будаўніцтва» і інш.
Член Мінскага гарадскога культурна-асветніцкага таварыства «Аястан» з 1989 года.
У 1992—1998 гадах з’яўляўся членам камітэта па ландшафтнай архітэктуры аўтамабільных дарог Транспартнага даследчага савета (TRB) Нацыянальнай акадэміі навук ЗША.
Творчасць
Аўтар архітэктурных праектаў: памежныя знакі-паказальнікі (1978), афармленне пад’ездаў да мемарыяльных зон на радзіме Я. Купалы ў в. Вязынка Маладзечанскага, Я. Коласа ў Мікалаеўшчыне Стаўбцоўскага раёнаў, аўтапавільёнаў; у аўтарскім калектыве: добраўпарадкаванне аўтадарог Ракаў—Івянец—Дзяржынава (1976), Сосны—Стайкі, Масква—Мінск—Брэст (1980), «Пачатак дарог Беларусі» на Кастрычніцкай плошчы ў г. Мінску (1998); бульвар па вул. Леніна ў г. Мінску (2002—2003); памятны знак «Пакроў Прасвятой Багародзіцы» ў г. Маладзечна (2011), помнік Максіму Танку ў Мядзеле (2014, скульптары Іван Міско і Аляксандр Фінскі) скультурнай кампазіцыі «Беларусам замежжа» (2017, скульптар Аляксандр Фінскі), помнік маршалу Івану Баграмяну ў Гарадку (2018). Аўтар звыш 100 іншых архітэктурных праектаў будынкаў, помнікаў, мастоў і пуцеправодаў у Мінску, Віцебску, Магілёве, Гомелі, Оршы, аб’ектаў добраўпарадкавання, шэрагу грамадскіх будынкаў у Мінску і Мінскай вобласці. Аўтар дызайну фірменнага стылю дарожных і аўтатранспартных арганізацый Рэспублікі Беларусь.
Спраектаваў крыж-помнік хачкар, устаноўлены па блаславенні Мітрапаліта Філарэта каля мінскай царквы Аляксандра Неўскага на Вайсковых могілках. Каля хачкара збіраюцца члены армянскай абшчыны двойчы ў год: 24 красавіка — у дзень памяці ахвяр генацыду армянскага народа і 7 снежня — у дзень памяці ахвяр землетрасення. Разам з мастаком Рыгорам Данелянам я распрацаваў праект армянскай царквы ў Мінска у традыцыйным стылі з элементамі беларускага дойлідства.
Аўтар навуковых артыкулаў, манаграфій «Запаведнікі Беларусі» (Мінск, 1972), «Гісторыя і архітэктура дарог Беларусі» (Мінск, 1978, у аўтарскім калектыве).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны (2020), медалём Францыска Скарыны (2011); медалём Беларускай праваслаўнай Царквы Свяціцеля Кірылы Тураўскага (2008); шасцю сярэбранымі медалямі ВДНГ СССР (1981, 1982, 1986, 1988, 1990, 1991); знакамі «Ганаровы дарожнік» I і II ступеняў (2002, 2005); залатым медалём «За заслугі ў сферы навукі» Ерэванскага дзяржаўнага ўніверсітэта архітэктуры і будаўніцтва (2011); нагрудным знакам Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта (2013); званнем «Мінчук года» (2012); Ганаровымі граматамі і граматамі Мінскага абласнога і гарадскога саветаў, Міністэрства адукацыі, БНТУ і інш. Лаўрэат і дыпламант міжнародных і рэспубліканскіх конкурсаў архітэктурных праектаў, навуковых публікацый, фотаработ.
Бібліяграфія
Аўтар 12 кніг, у т.л.:
Аўтар больш як 150 навуковых прац і публікацый.
Рычард Энтані Солсберы
Рычард Энтані Солсберы (Richard Anthony Salisbury) (2 мая, 1761, Лідс, Англія — 23 сакавіка 1829, Лондан, Англія) — англійскі батанік. Член Лонданскага каралеўскага таварыства.
Біяграфія
Рычард Энтані нарадзіўся ў Лідсе, Англія, у сям’і Рычарда Маркхема. Сваё прозвішча ён змяніў на Солсберы для меркаванага фінансавага паляпшэння сваіх даследаванняў. Ён ажаніўся з Каралінай Стэйнфарт у 1796 годзе. У 1797 годзе нарадзілася дачка Элеанор, пасля чаго Рычард апынуўся ў вялікіх даўгах. Пазней быў арыштаваны за непраўдзівыя фінансавыя звесткі. Да 1802 годзе ён паправіў свае фінансавыя справы, купіўшы сабе дом.
Солсберы выступаў супраць сістэмы класіфікацыі Карла Лінея. Праўда, Солсберы быў вядомы тым, што шмат хто з батанікаў пазбягалі яго. Аднак ён быў педантычным батанікам, які зрабіў важкі ўнёсак у навуку.
Каламыйскі раён
Каламыйскі раён (Коломийський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Каламыя (Коломия).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 100142 чалавекі, плошча — 1000 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 3 пасялковых і 47 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 3 пасёлкі гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 78 сёлаў.
Форма вады
«Форма вады» (The Shape of Water) — мастацкі фільм 2017 года рэжысёра Гільерма дэль Тора. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Салі Хокінс, Майкл Шэнан, Рычард Джэнкінс, Даг Джонс, Майкл Стулбарг, Актавія Спенсер.
Сюжэт
У фільме распавядаецца пра жыццё нямой дзяўчыны Элайзы Эспазіта, якая ў разгар халоднай вайны працуе ў сакрэтнай лабараторыі ў ЗША прыбіральшчыцай. Яна становіцца сведкай таго, як там вывучаюць і катуюць незвычайную істоту-амфібію. Калі яна разумее, што яго могуць забіць, Элайза вырашае выратаваць яго ў што б там ні стала.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 138 кінаўзнагародамі і яшчэ 349 намінацыямі.
Марк Хэміл
Марк Рычард Хэміл (Mark Richard Hamill, нар. ) — амерыканскі акцёр і сцэнарыст. Найбольш вядомы па ролі Люка Скайуокера ў кінасазе «Зорныя войны», а таксама з’яўляецца кананічным голасам Джокера.
Псалом 86
Псалом 86 (87 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 12-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Галоўная тэма гэтага псалма — слова Святога горада Божага.
Міхаіл Аляксандравіч Сачкоўскі
Клубная кар’ера
Выхаванец пінскай СДЮШАР-3, у маладым узросце далучыўся да «Слуцка», дзе выступаў за юнацкія каманды, а ў 2019 годзе пачаў гуляць за дубль, дзе адразу замацаваўся ў складзе. У 2020 годзе стаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. Дэбютаваў у асноўным складзе «Слуцка» 29 жніўня 2020 года ў матчы Кубка Беларусі супраць гомельскага «Лакаматыва» (2:0), калі выйшаў на замену ў канцы сустрэчы. 22 лістапада 2020 года ўпершыню згуляў у Вышэйшай лізе, правёўшы на полі ўсе 90 хвілін у матчы з гродзенскім «Нёманам» (0:1).
Міжнародная кар’ера
27 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм таварыскага матча супраць Казахстана (1:1).
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Бустэр
Бустэр (booster) — дапаможнае прыстасаванне для павелічэння сілы і скорасці дзеяння асноўнага механізма або машыны ў моманты асабліва вялікіх нагрузак. Напрыклад, гідраўлічнае, электрычнае або пнеўматычнае прыстасаванне ў сістэме кіравання рулямі скорасных самалётаў; стартавы паскаральнік, першая ступень многаступенчатай ракеты; прамежкавы паскаральнік зараджаных часціц; дадатковая крыніца электрычнага току (у т.л.трансфарматар), што ўключаецца для стабілізацыі электрычнага напружання ў сетках.
Гёрэн (Альтэнбург)
Гёрэн (Göhren) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Альтэнбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Альтэнбургер Ланд. Насельніцтва — 439 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 8,60 км². Афіцыйны код — 16 0 77 008.
Камуна падзяляецца на 5 сельскіх акруг.
IC 3122
IC 3122 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Руфана
Руфана (Ruffano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 9717 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 249 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 73049. Тэлефонны код — 0833.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio di Padova.
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 9-га склікання
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 9-га склікання. Выбары прайшлі 15 чэрвеня 1975 года.
Брэсцкі абласны Палац культуры
Брэсцкі абласны Палац культуры — палац культуры ў Брэсце, размешчаны па Маскоўскай вуліцы, 275. Пабудаваны ў 1980 годзе па праекце архітэктара Г. Чысцякова як Палац культуры прафсаюзаў.
Барэльеф
Барэльеф (bas-relief — нізкі рэльеф) — разнавіднасць скульптурнага выпуклага рэльефу, у якім малюнак выступае над плоскасцю фону не больш, чым на палову аб'ёму. Калі больш — рэльеф называецца гарэльефам (высокі рэльеф).
Брэсцкі абласны Палац культуры
Архітэктура
Лаканічная архітэктура будынка, асаблівасці функцыянальнага вырашэння робяць яго адным з удалых гарадскіх грамадска-культурных збудаванняў пасляваеннага часу.
Барэльеф
Барэльеф — распаўсюджаны від упрыгожвання архітэктурных збудаванняў і дэкаратыўных вырабаў усіх часоў, вядомы з эпохі палеаліту: першыя барэльефы — глыбока высечаныя або вычасаныя наскальныя малюнкі. Барэльефы таксама часта змяшчаюць на пастаментах помнікаў, на стэлах, мемарыяльных дошках, манетах, медалях і гемах.
Як частка архітэктурнага дэкору, барэльеф можа ўпрыгожваць пілоны, сцены, франтоны, фрызы, метопы, скляпенні, капітэлі.
Донал Глісан
Донал Глісан (Domhnall Gleeson, часам сустракаецца варыянт — Доўнел Глісан па вымаўленні свайго імя самім акцёрам, памылкова — Дамнал Глісан; нар., , Ірландыя) — ірландскі акцёр, рэжысёр і пісьменнік. У 2006 годзе быў намінаваны ў прэміі «Тоні» за лепшую мужчынскую ролю ў спектаклі «Лейтэнант з вострава Інішмар». Вядомы роляй Біла Уізлі ў серыі фільмаў пра Гары Потэра, а таксама роляй генерала Армітажа Хакса ў франшызе «Зорныя войны».
Беларуская вайсковая арганізацыя
Белару́ская вайсковая арганіза́цыя (БВА) — арганізацыя беларусаў-вайскоўцаў, створаная пры спрыянні Беларускага нацыянальнага камітэта.
Гісторыя
15 траўня 1917 года ў Менску была сфарміраваная Беларуская вайсковая арганізацыя, якая паставіла сваёй мэтай «злучыць ваенных беларусаў, што жывуць у Менску, як людзей аднаго краю, звычаю і мовы і маючых агульныя патрэбы, каб падрыхтавацца да Устаноўчага Сойму і выставіць там сваю праграму».
12 ліпеня 1920 года Беларуская вайсковая арганізацыя звярнулася да Цэнтральнай Рады Віленшчыны і Гарадзеншчыны з дэкларацыяй у справе Беларускага войска.
IC 3123
IC 3123 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гёльніц
Гёльніц (Göllnitz) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Альтэнбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Альтэнбургер Ланд. Насельніцтва — 341 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 5,06 км². Афіцыйны код — 16 0 77 009.
Ёзэф Дзітрых
Ёзэф Дзітрых (Josef "Sepp" Dietrich; — ) — нямецкі военачальнік часоў Трэцяга рэйха, оберстгрупенфюрар СС і генерал-палкоўнік войскаў СС, член НСДАП.
Спіс аб’ектаў PGC (1754001—1755000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1754001—1755000)
Аляксандра Аляксандраўна Станкевіч
Біяграфія
Нарадзілася ў вёсцы Вялікія Тупалы (у Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі). Скончыла Томскі дзяржаўны ўніверсітэт у 1968 годзе па спецыяльнасці «Руская філалогія». У 1975 годзе скончыла аспірантуру пры Гомельскім дзяржаўным універсітэце па спецыяльнасці «Беларуская мова». З 1968 года працавала ў Мазырскім педагагічным інстытуце. З 1969 года А. А. Станкевіч у Гомельскім дзяржаўным універсітэце (прафесар, у 1991—2012 гадах — загадчык кафедры беларускай мовы філалагічнага факультэта ).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па сучаснай і гістарычнай лексікалогіі літаратурнай і народна-дыялектнай беларускай мовы, стылістыцы і культуры мовы, рыторыцы; агульным мовазнаўстве, па лацінскай мове, методыцы выкладання лінгвістычных дысцыплін у вышэйшых навучальных установах.
Сярод апублікаванага:
Таксама з’яўляецца адным з аўтарам «Слоўніка мовы Янкі Купалы» (т. 1—3, 1997—2001).
Цела (біялогія)
Цела (Corpus) — фізічная абалонка жывой істоты, якая часцяком супрацьпастаўляецца яго нематэрыяльным атрыбутам, такім, як душа ці (сама-)свядомасць. Клетачны матэрыял, як правіла, не разглядаецца як цела.
Навука, якая вывучае будынак біялагічных целаў, завецца анатомія, а тая, што вывучае яго функцыянаванне, да прыкладу, абмен рэчываў, — фізіялогія.
Мёртвае цела завуць трупам ці проста «целам».
Дытыленхоз бульбы
Дытыленхоз бульбы  — захворванне бульбы, якое выклікаецца. Яно адносіцца да групы захворванняў, званых нематоднымі захворваннямі.
Апісанне
Пашкоджвае клубні бульбы, дзе нематоды кормяцца і размнажаюцца (могуць развівацца на лубіне, гаросе, грэчцы, моркве, асоце і іншае). Кветкі клубняў некратызуюцца і адміраюць. Тканкі цямнеюць, становяцца трухлявымі. Нематоды ў такіх тканках жыць не могуць і пераходзяць на здаровую частку клубня, паступова павялічваюць зону пашкоджання. Хвароба асабліва небяспечная ў час хавання, выклікае страты да 50 %.
Міхаіл Алегавіч Сарочкін
Клубная кар’ера
Выхаванец нижагародскага футбола (школы «Водніка» і «Радыя»). Дарослую кар’еру пачынаў у дублі ніжагародскай «Волгі», у сезоне 2013/14 выступаў у ФНЛ за «Ангушт», пазней у ніжэйшых дывізіёнах за цвярскую «Волгу», «Разань» і «Шахцёр» з пасёлка Пешалань. У 2015 годзе вярнуўся ў Ніжні Ноўгарад, папоўніўшы склад новаўтворнага клуба «Волга-Алімпіец», і забіў першы афіцыйны гол у яго гісторыі. У пачатку 2016 года перастаў трапляць у склад і ўлетку перайшоў у «Сызрань-2003», аднак праз паўгады вярнуўся ў «Алімпіец» і дапамог яму атрымаць перамогу ў трэцім расійскім дывізіёне. Пасля сезона 2017/18 пакінуў каманду.
У сакавіку 2019 года пасля прагляду падпісаў кантракт з беларускім клубам «Гарадзея». Аднак, за асноўны склад каманды згуляў толькі ў трох матчах, выйшаўшы на замену. У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Гарадзею».
У верасні 2019 года перайшоў у «Мурам», а ў лютым 2020 года перабраўся ў «Калугу», аднак так і не згуляў за яе. У жніўні і верасні 2020 года гуляў у чэмпіянаце Крыма за сімферопальскі ТСК. Пасля стаў выступаць у чэмпіянаце Ніжагародскай вобласці за «Спартак» з Багародска.
Псалом 85
Псалом 85 (86 паводле масарэцкай нумарацыі) распачынае 12-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва за збавенне ў дзень жалобы.
Керы Расел
Керы Лін Расел (Keri Lynn Russell; нар., Фаўнцін-Валі, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская актрыса. Вядомасць ёй прынесла ролю Фелісіці Портэр у тэлесерыяле «Фелісіці» (1998—2002), за якую яна атрымала прэмію «Залаты глобус».
Расел таксама вядомая працай у такіх фільмах, як «Мы былі салдатамі» (2002), «Місія невыканальная 3» (2006), «Афіцыянтка» (2007), «Аўгуст Раш» (2008), «Планета малпаў: Рэвалюцыя». 2014) і «Свабодны штат Джонса» (2016). З 2013 па 2018 год яна выконвала ролю агента КДБ Элізабет Джэнінгс у тэлесерыяле «Амерыканцы», якая прынесла ёй намінацыі на прайм-тайм прэмію «Эмі» і «Залаты глобус». Уладальніца імянной зоркі на Галівудскай «Алеі славы».
Помнік воінам-сувязістам (Мінск)
Помнік воінам-сувязістам — помнік у Мінску, размешчаны на тэрыторыі былога Мінскага электратэхнікума сувязі, па вуліцы Петруся Броўкі.
Мемарыяльны знак пастаўлены ў 1976 годзе на ўшанаванне памяці студэнтаў тэхнікума — воінаў-сувязістаў, якія загінулі па франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Бурханаў
Бурханаў — прозвішча.
Гросрода
Гросрода (Großröda) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Альтэнбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Альтэнбургер Ланд. Насельніцтва — 225 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 2,67 км². Афіцыйны код — 16 0 77 013.
Том Тыквер
Біяграфія
Том Тыквер нарадзіўся 23 мая 1965 года ў Вупертале. У 11 гадоў зняў першы фільм на плёнку «Супер 8". З 1980 года працаваў у кінатэатрах. З 1988 года складальнік праграм групы кінатэатраў «Moviemento» у Берліне. З 1990 года зняў некалькі фільмаў, якія атрымалі досыць шырокую вядомасць у Германіі. Пасля выхаду фільма «Бяжы, Лола, бяжы» ў 1998 годзе дамогся міжнароднага прызнання.
У 2000 годзе выйшаў на экраны «Прынцэса і ваяр», а ў 2002 годзе - «Рай». Гэтыя фільмы зрабілі Тыквера адным з самых вядомых рэжысёраў не толькі ў Германіі, але і ў Еўропе.
У верасні 2006 года адбылася прэм'ера фільма «Парфумер: Гісторыя аднаго забойцы» па матывах знакамітага рамана П. Зюскінда «Парфумер». Бюджэт фільма склаў каля 65 млн. долараў, вельмі вялікі для еўрапейскага кіно.
Сядзіба Макавых (Мар’іна Горка)
Сядзіба Макавых — сядзібна-паркавы комплекс Макавых у г. Мар’іна Горка Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Пасля паўстання 1863 года маёнтак быў канфіскаваны і, як і ўвесь горад, стаў ўласнасцю міністра ўнутраных спраў Расійскай імперыі Льва Макава. Пры ім у 1876 годзе была пабудавана сядзібная хата з чырвонай цэглы.
З 1935 па 1941 год у будынку была змесцавана Дом творчасці пісьменнікаў Беларусі, дзе ў свой час адпачывалі і стваралі класікі беларускай літаратуры Янка Купала, Якуб Колас, Змітрок Бядуля, Кузьма Чорны.
Пад час Другой Сусветнай вайны ў сядзібе было арганізавана гета.
Статуя
Ста́туя (statua) — адзін з асноўных відаў круглай скульптуры, які ўяўляе сабой трохмерную выяву чалавечай фігуры ці жывёлы (часам — якой-небудзь фантастычнай істоты).
Статуі могуць размяшчацца перад фасадам будынка, у адмысловых нішах на пастаменце, на карнізе па вуглах франтона ці ў адмысловых павільёнах садоў.
Конная статуя адлюстроўвае наезніка на кані.
Статуя можа з’яўляцца творам станковага або манументальнага мастацтва. Невялікія статуі, які служыць для ўпрыгожвання інтэр’ераў, завуцца статуэткамі.
Самая высокая статуя ў свеце — Буда Вясенняга Храма ў пасёлку Чжаоцунь (правінцыя Хэнань, Кітай).
Бутадыен
Бутадыен — ненасычаны вуглевадарод. Упершыню атрыманы з сівушнага алею французскім хімікам Ж. Б. Каванту (1862). Бясколерны газ з непрыемным пахам, тэмпература кіпення — 4,47 °C, шчыльнасць вадкага 621,1 кг/м³ (20 °C), добра раствараецца ў бензоле, эфіры. Гаручы, тэмпература самазгарання 415 °C, сумесь з паветрам (1,1-12,5 % бутадыена) выбухованебяспечная. Лёгка полімерызуецца і суполімерызуецца. У прамысловасці атрымліваюць дэгідрагенізацыяй нафтапрадуктаў, якія маюць нармальныя бутан і бутэны. Выкарыстоўваецца ў вытворчасці сінтэтычных каўчукоў. Раздражняе слізістыя абалонкі вачэй і дыхальных шляхоў, ГДК 100 мг/м³.
Слава Корань
Слава Корань (нарадзіўся па пашпарце — 16 студзеня 1956 года, насамрэч — ) — беларускі рок-музыкант.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пскове ў сям’і настаўніцы і лекара. Скончыў школу №30 у Мінску, потым факультэт аўтаматыкі і вылічальнай тэхнікі Мінскага радыётэхнічнага інстытуту (РТІ) па спецыяльнасці «Аўтаматызаваныя сістэмы кіравання».
Вучыўся граць на фартэпіяна ў музычнай школе №1 у Мінску (1962—1969), але зразумеў, што фартэпіяна яму не даспадобы і пераключыўся на гітару.
Творчасць
У 1968 годзе пачаў граць у школьнай групе, працягнуў музычныя экспэрымэнты ў РТІ. У 1981 годзе заснаваў гурт Ліфт, які выступаў ў мінскім кафэ «Мерыдыян» пад «дахам» арганізацыі «Арыентыр». У той час у Мінску было толькі тры кавярні, дзе гралі жывыя групы: «Мерыдыян», «Сузор’е» і кавярня Беларускага палітэхнічнага інстытуту.
У 1982 годзе стаў гітарыстам групы «Студия 7» — гурта Беларускага тэатральна-мастацкага інстытуту, які ў 1984 годзе стаў называцца «Бонда».
Сышоў з «Бонды» ў 1988 годзе разам з Сяргеем Краўчанкам і Валерам Цініцкім і з імі, а таксама Феліксам Аксёнцавым, Кірылам Шэвандо і Андрэем Патрэем стварыў гурт ULIS, у якім грае дагэтуль.
У 1993 годзе адбыўся раскол гурта, падчас якога з ULIS cыйшлі ўсе музыкі, апроч Славы Кораня, які ўзяў на сябе функцыі вакаліста і аўтара тэкстаў, што даволі неадназначна ўспрыняла наваколле. ULIS набраў новы склад, які неаднаразова мяняўся.
Ацэнкі
Падчас імпрэзы з гуртом «Hasta La Fillsta» на «СТБ» у 2010 годзе яго вакалістка і музычная журналістка Вольга Самусік назвала Кораня «найвялікшым рок-музыкам Беларусі».
Сям’я
Жанаты, мае сына.
Харэзмская археолага-этнаграфічная экспедыцыя
Харэзмская археолага-этнаграфічная экспедыцыя АН СССР, таксама Харэзмская экспедыцыя — экспедыцыя па вывучэнні спадчыны Харэзмскай дзяржавы, якая праходзіла ў 1937—1991 гадах. Адна з самых буйных і працяглых археалагічных экспедыцый у СССР.
Гісторыя
Харэзмскую экспедыцыю заснаваў і на працягу амаль чатырох дзесяцігоддзяў узначальваў выбітны савецкі археолаг і этнограф у 1937 годзе. Ён называў Харэзм «сярэднеазіяцкім Егіптам» і прысвяціў жыццё вывучэнню яго матэрыяльнай і нематэрыяльнай спадчыны.
С. П. Талстоў упершыню пабываў у Харэзме ў 1929 годзе, калі вучыўся ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце разам са сваім блізкім сябрам, які стаў у будучым буйным навукоўцам, вядомым этнографам. З гэтага часу ён звязаў свой навуковы лёс з гэтай своеасабліва ўнікальнай краінай.
Даследаванні экспедыцыі пачаліся ў 1937 годзе, але былі перапыненыя Вялікай Айчыннай вайной. У пасляваенныя гады палявыя даследаванні на шырокай прасторы аднавіліся, і менавіта тады сфармаваўся асноўны калектыў экспедыцыі, які супрацоўнічаў у яе складзе дзясяткі гадоў.
У 1942 годзе ў Ташкенце С. П. Талстоў па рукапісе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Старажытны Харэзм», якую ў наступстве надрукавалі як буйную манаграфію і ўдастоілі высокай урадавай ўзнагароды.
Да Другой сусветнай вайны асноўныя напрамкі дзейнасці экспедыцыі складалася з папярэдняга абследавання і дробных раскопак. Пасля вайны працягвалася работа па абследаванни шырокіх абласцей Харэзма і буйнамаштабных раскопак ключавых месцаў у рэгіёне. Да ліку апошніх ставяцца такія помнікі, як (палац 2-га/3-га стагоддзя нашай эры з насценным жывапісам, архівам і г. д.),  (неалітычнае селішча і крэпасць Ахеменідаў);  (кругавая крэпасць, датуецца 4 стагоддзем да н.э. — 4 стагоддзем н.э.); некалькі месцаў  (1-е тысячагоддзе нашай эры) і сярэднявечны горад Куня-Ургенч (10 — 14 стагоддзі н.э.). У той час як паселішчы складаюць большую частку участкаў, якія былі дэталёва вывучаны, экспедыцыя таксама раскапала шматлікія могілкі і маўзалеі, уключаючы багатыя і важныя могілкі і, якія належаць да сака-скіфскага перыяду.
Пазней працы прынялі вялікі размах і разгарнуліся на новай метадычнай аснове. Харэзмская экспедыцыя стала адной з самых буйных і найбольш аснашчаных археалагічных экспедыцый у СССР, тут упершыню вялася шматпрофільная праца на розных узроўнях і з выкарыстаннем шырокага спектру тэхнік і метадаў. Раскопкі праводзіліся ў нізоўях Амудар'і і Сырдар'і, пустынях Каракумы і Кызылкум на тэрыторыях, якія цяпер належаць Узбекістану, Туркменістану і Казахстану. У складзе экспедыцыі часам працавала да васьмі атрадаў, якія ў пошуках артэфактаў літаральна перабралі па каменьчыку велізарную тэрыторыю.
Акрамя археолагаў і этнографаў абавязковымі ўдзельнікамі даследаванняў былі геолагі, геамарфолагі, глебазнаўцы, архітэктары, тапографы і антраполагі. У дадатак да стандартных метадаў археалагічных палявых даследаванняў і раскопак тут упершыню ў сусветнай практыцы была ўжыта шырокамаштабная аэрафотаздымка руінаў старажытных крэпасцяў, якія не згубіліся ў пясках за тысячы гадоў. Палёты здзяйсняліся на, па меншай меры, двух біпланах з 1946 года. Гэта прывяло да стварэння самага вялікага еўразійскага архіву аэрафотаздымкаў, зробленых спецыяльна для археалагічных мэтаў. Між іншым тапографы склалі карту старажытных ірыгацыйных сістэм усяго рэгіёну.
Навуковыя дасягненні акадэміка Талстова знайшлі сваё адлюстраванне ў шаснаццаці тамах яго прац і васьмі выпусках матэрыялаў экспедыцыі, шматлікіх манаграфіях і навуковых зборніках. Акрамя гэтага была выдадзена фундаментальная манаграфія «Старажытны Харэзм» — асноватворная праца па вывучэнні гісторыі Сярэдняй і Цэнтральнай Азіі.
Талстоў заставаўся дырэктарам харэзмскай экспедыцыі да яго смерці ў снежні 1976 года; яго змянілі А. У. Вінаградаў і М. А. Іціна. Экспедыцыя базавалася ў Інстытуце этнаграфіі і антрапалогіі (пасля перайменаваны Інстытут этналогіі і антрапалогіі РАН) Акадэміі навук СССР, дзе Талстоў працаваў і быў таксама дырэктарам у 1942—1965 гадах.
Некаторыя адкрыцці экспедыцыі
Сярод найбольш значных гістарычных знаходак Харэзмскай экспедыцыі варта адзначыць адкрыццё ў 1939 годзе неалітычных стаянак кельтэмінарскай культуры. Таксама ў 1948 годзе С. П. Талстовым была вылучана. Удзельнікі экспедыцыі адкрылі амаль тысячу археалагічных месцаў, сярод якіх некалькі дзясяткаў буйных археалагічных помнікаў, у тым ліку -масагецкія помнікі - тысячагоддзяў да н.э. і і ўнікальнае гарадзішча плошчай больш за 120 га, якое, як мяркуецца, было старажытнай харэзмійскай сталіцай ў эпоху антычнасці.
Навуковы ўплыў
Харэзмская экспедыцыя на шмат гадоў наперад вызначыла напрамак развіцця ўзбекскай гістарыяграфіі. Яе вынікі змянілі ранейшыя ўяўленні аб гісторыі гэтага краю.
Экспедыцыі Талстова дазволілі моцна прасунуць археалагічную навуку ў СССР, а ён сам фактычна арганізаваў Інстытут этнаграфіі — цяпер.
Вучонымі Харэзмскай экспедыцыі было глыбока вывучана мінулае ўзбекаў, туркмен, казахаў і каракалпакаў, якія пражывалі ў нізоўях Амудар'і, Сырдар'і і. Яны стварылі шматтомныя працы, зборнікі, манаграфіі, брашуры, у тым ліку такія выбітныя манаграфіі, як «Старажытны Харэзм», «Па слядах Харэзмскай цывілізацыі», «Па старажытных дэльтах Окса і Яксарта», больш за 400 вялікіх і малых кніг і брашур, навуковыя і навукова-папулярныя артыкулы С. П. Талстова, многія з якіх былі перакладзеныя на розныя мовы свету.
Нагайбакі
Нагайбакі (Нагайбәкләр) — цюркскі народ на поўдні Урала. Часам разглядаюцца як рэлігійная або этнаграфічная група татар. Кампактна жывуць на поўдні Чалябінскай вобласці Расіі. Агульная колькасць (2010 г.) - 8 148 чал.
Харэзмская археолага-этнаграфічная экспедыцыя
Культурнае асяроддзе экспедыцыі
С. Талстоў быў вельмі лаяльным кіраўніком. Ім запрашаліся ў экспедыцыю людзі абодвух палоў самых розных нацыянальнасцяў. Многія ездзілі ў Харэзм добраахвотнікамі, каб правесці час з карысцю і цікавасцю. Вялікая супольнасць маладых і заахвочаных людзей стварала вакол сябе ўнікальную атмасферу, якая садзейнічала не толькі плённай навуковай працы, але і творчасці. Таму Харэзмская экспедыцыя фактычна была як навуковай арганізацыяй, так і культурным цэнтрам. Напрыклад, адзін з асноўных памочнікаў С. Талстова разам з вядомым паэтам, які працаваў у экспедыцыі доўгія гады, сталі аўтарамі тэкстаў прыкладна 40 знакамітых песень Харэзмскай экспедыцыі, музыку для якіх напісаў Рурык Садакоў.
Нагайбакі
Гісторыя
Нагайбакі як самастойная група пачалі фарміравацца ў XVII ст. у сувязі з пабудовай Закамскай абарончай лініі Расіі на мяжы з качавымі народамі, куды перасялялі хрышчоных татар. Упершыню як "новахрышчоныя" ўзгадваюцца ў 1726 г. У першай чвэрці XVIII ст. налічвалася 25 населенымі імі вёсак. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што аснову нагайбакаў склалі нагайцы. Аналіз тапанімікі дазваляе меркаваць, што вызначальную ролю адыгралі казанскія татары. За вернасць царскай адміністрацыі пад час башкірскіх і татарскіх паўстанняў XVIII ст. набывалі статус казакаў.
Назва нагайбакаў паходзіць ад наймення крэпасці Нагайбак, што была заснавана ў 1736 г. на месцах качэўяў башкіра Нагайбака. Упершыню нагайбакі былі вылучаны як самастойная народнасць, адрозная ад татар і рускіх казакаў, падчас перапісаў 1920 г. і 1926 г. Аднак на афіцыйным узроўні атрымалі статус малога карэннага народа толькі ў 2000 г.
Культура
Асноўным заняткам нагайбакаў здаўна было земляробства. Стэпавыя надзелы інтэнсіўна апрацоўвалі пакуль не пачыналася падзенне ўраджайнасці і засмечванне пустазеллем, потым пакідалі і зноў апрацоўвалі пасля натуральнага аднаўлення ўрадлівасці глебы. Вырошчвалі галоўным чынам збожжавыя культуры. Некаторыя багатыя гаспадаркі развівалі жывёлагадоўлю як самастойную галіну. Для гэтага арганізоўваліся сезонныя перакачоўкі кезлэў, або жывёла перадавалася на гадаванне казахам. Важнае месца ў гаспадарчым жыцці і ў ваеннай справе займаў конь.
Харэзмская археолага-этнаграфічная экспедыцыя
Культурнае асяроддзе экспедыцыі
Моладзь і ў 70-80-х гадах з задавальненнем ездзіла ў Харэзмскую экспедыцыю валанцёрамі. Тут былі не толькі цікавая праца, але і выдатныя, таленавітыя людзі, тут ставіліся аматарскія спектаклі, сталі сябрамі людзі з розных гарадоў, розных нацыянальнасцяў і розных прафесій (сярод валанцёраў, якія працавалі тут, было, напрыклад, нямала архітэктараў, біёлагаў і матэматыкаў).
Нагайбакі
Культура
Вёскі аул будавалі каля рэк. Для іх характэрна квартальная планіроўка. Хаты будавалі з дрэва зрубнага тыпу або каркасныя з самана. Сцены абмазваліся вапнай і глінай. Знутры жытлы падобныя на рускія. Пасцельную бялізну выраблялі з вярблюжай поўсці. Хату ўпрыгожвалі ручнікамі.