cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Раманавіч Пастарнацкі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’i святара. Пачатковую адукацыю атрымаў у Кіеўскай гімназіі, потым скончыў Мінскую духоўную семінарыю. У далейшым вывучаў псіхіятрыю ў Санкт-Пецярбургскай імператарскай медыка-хірургічнай акадэміі, дзе дзейнічала кафедра нервовых і псіхічных захворванняў пад кіраўніцтвам вядомага прафесара І. М. Балінскага. Пасля заканчэння навучання са званнем лекара (1872) служыў у Новагеоргіеўскім і Уяздоўскім шпіталях (Польшча). У гэты перыяд у друку з’явіліся яго першыя публікацыі: «О пользе плавания» (1872), «Статистическое исследование самоубийств в Петербурге за 1870, 1871 и 1872 годы» (1873), «О влиянии алкоголя на организм человека» (1874) і інш. У 1876 г. у Варшаўскім універсітэце І. Р. Пастарнацкі абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «К вопросу о психомоторных центрах головного мозга». У працы ён прааналізаваў новыя даследаванні па лакалізацыі мозга i выказаў уласныя назіранні адносна яго рухальных цэнтраў. У 1880 г. малады вучоны быў накіраваны на стажыроўку за мяжу.
У 1882 годзе быў абраны прыватдацэнтам медыцынскага факультэта душэўных і нервовых хвароб Варшаўскага ўніверсітэта. У далейшым займаў пасаду экстраардынарнага прафесара кафедры псіхіятрыі ўніверсітэта, адначасова загадваў псіхіятрычным аддзяленнем Уяздоўскага ваеннага шпіталя (Варшава). Вучоны стаў аўтарам некалькіх навуковых прац і публікацый па пытаннях эксперыментальнай паталогіі цэнтральнай нервовай сістэмы на рускай, польскай, нямецкай і французскай мовах. Прафесар Пастарнацкі рэгулярна змяшчаў свае работы ў перыядычных выданнях «Медицинский вестник», «Врач», «Медицинская библиотека», «Архив психиатрии» і інш. Сярод публікацый: «Анатомические основы учения о душевных болезнях» (1882), «К вопросу о призрении наших душевных больных» (1883), «Нравственное лечение психиатров» (1885) і інш.
Васіль Мікалаевіч Карэлін
Васіль Мікалаевіч Карэлін (, г. Кіржач, Уладзімірская вобласць, Расія — ) — спецыяліст у галіне заатэхніі. Доктар сельскагаспадарчых навук (1960), прафесар (1963).
Біяграфія
Скончыў Сельскагаспадарчая акадэмія імя А. К. Ціміразева (г. Масква, 1924). Працаваў у Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце жывёлагадоўлі (1930—1936, вучоны спецыяліст), Дзяржаўнай інспекцыі па племянной справе (з 1945), Латвійскім навукова-даследчым інстытуце жывёлагадоўлі і ветэрынарыі (з 1950, загадчык аддзела генетыкі і развядзення сельскагаспадарчых жывёл), Беларускім навукова-даследчым інстытуце жывёлагадоўлі (з 1959), Беларускім дзяржаўным універсітэце (1962—1971, прафесар кафедры заалогіі пазваночных).
Навуковыя інтарэсы: селекцыя сельскагаспадарчай жывёлы.
Распад Югаславіі
Фактарамі распаду югаслаўскай федэрацыі сталі смерць Ціта і фіяска праводжанай яго пераемнікамі нацыянальнай палітыкі, распад сусветнай сацыялістычнай сістэмы, воплеск нацыяналізму ў Еўропе (прычым не толькі ў краінах Цэнтральна-Усходняга рэгіёна).
З прычыны нарастальных нацыянальных рознагалоссяў па завяшчанні Ціта пасля яго смерці пост прэзідэнта краіны быў скасаваны, а на чале краіны ўстаў Прэзідыум, члены якога (главы саюзных рэспублік і аўтаномных абласцей) штогод змянялі адзін аднаго па чарзе. Кароткачасовы эканамічны цуд у сярэдзіне 1980-х гг. скончыўся імклівай інфляцыяй і развалам эканомікі, што прывяло да абвастрэння адносін паміж эканамічна больш развітымі Харватыяй і Славеніяй, і астатнімі рэспублікамі.
У 1990 г. ва ўсіх шасці рэспубліках СФРЮ былі праведзеныя мясцовыя выбары. Перамогу на іх усюды атрымалі нацыяналістычныя сілы.
Падчас грамадзянскай вайны і распаду ад Вялікай Югаславіі ў канцы XX ст. аддзяліліся чатыры з шасці саюзных рэспубалік (Славенія, Харватыя, Боснія і Герцагавіна, Македонія). Тады жа на тэрыторыю спачатку Босніі і Герцагавіны, а затым аўтаномнага края Косава былі ўведзеныя міратворчыя сілы ААН пад кіраўніцтвам ЗША. У Косава, пад падставай урэгулявання cагласна мандату ААН міжэтнічнага канфлікту паміж сербскім і албанскім насельніцтвам, ЗША і іх саюзнікі правялі ваенную аперацыю па захопу і фактычнаму аддзяленню ад Югаславіі і Сербіі гэтага аўтаномнага края, які апынуўся пад пратэктаратам ААН. Тым часам Югаславія, у якой у пачатку XXI ст. заставалася дзве рэспублікі, ператварылася ў Малую Югаславію (Сербія і Чарнагорыя). На сённяшні дзень, пасля правядзення рэферэндума аб незалежнасці ў Чарнагорыі, апошнія астаткі ранейшай федэрацыі сышлі ў гісторыю, Сербія і Чарнагорыя таксама сталі незалежнымі дзяржавамі.
Судзілавічы (Ушацкі раён)
Судзі́лавічы (, Судиловичи) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кубліцкага сельсавета.
Серпухаўская (станцыя метро)
«Серпухаўская» (Серпуховска́я) — станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Судзілавічы (Ушацкі раён)
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Алоіс Альцгеймер
Ало́іс Альцге́ймер (Alois Alzheimer;, Макбрэіт, Баварыя — , Брэслаў, Германія) — нямецкі псіхіятр і неўролаг, аўтар артыкулаў па такіх праблемах як алкагольны псіхоз, шызафрэнія, эпілепсія, сіфіліс мозга, харэя Хантынгтона, артэрыйсклератычная атрафія мозга (1894), прэсенільны псіхоз (1907).
Гедэон Міхал Трызна
Гедэон Міхал Трызна (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Сын Рыгора Трызны, маршалка ваўкавыскага, і Раіны Сапегі, дачкі менскага ваяводы Багдана Сапегі. Меў братоў Марцыяна, Мікалая і Паўла Пятра.
Гараднічы гарадзенскі з 1637, паслядоўна літоўскі падстолі ў 1631, стольнік у 1631—1638, крайчы ў 1638—1642, падчашы ў 1642—1644, падскарбі вялікі літоўскі з 1644, староста берасцейскі з 1642, суражскі і мсціслаўскі, адміністратар Гарадзенскай і Магілёўскай эканомій.
Пшыточна (гміна)
Пшы́точна (Przytoczna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мендзыжэцкага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пшыточне. Плошча гміны складае 184,82 км². Станам на 2015 год у гміне Пшыточна пражывалі 5 729 чалавек, шчыльнасць — 31 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 22 населеныя пункты.
Уладзімір Пятровіч Свірыдаў
Уладзімір Пятровіч Свіры́даў ( — ) — генерал-лейтэнант артылерыі (1943), удзельнік Першай сусветнай, грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войнаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Казулічы (зараз у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі). Скончыў настаўніцкую семінарыю. У 1916 годзе быў прызваны на ваенную службу і ў чэрвені скончыў Віленскае ваеннае вучылішча, якое ў той час знаходзілася ў Палтаве. З канца жніўня 1916 года ў дзеючай арміі на Заходнім фронце. У 1917 годзе скончыў артылерыйскія курсы пры 55-й артылерыйскай брыгадзе і быў прызначаны камандзірам узвода. Пасля дэмабілізацыі ў 1918 годзе паступіў у Магілёўскі педагагічны інстытут, скончыў першы курс і ў маі 1919 года быў прызваны ў Чырвоную Армію. Удзельнік Грамадзянскай вайны ў складзе 17-й Ніжагародскай стралковай дывізіі — камандзір узвода гаўбічнага дывізіёна. У верасні 1922 года скончыў Вышэйшую артылерыйскую школу камсаставу і застаўся ў страявым аддзеле на пасадзе камандзіра ўзвода, потым начальніка курса гарматных майстроў. У кастрычніку 1926 года прызначаны камандзірам батарэі Маскоўскай артылерыйскай школы. У сакавіку 1930 года скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ і быў прызначаны начальнікам штаба 8-а артылерыйскага палка 8-й стралковай дывізіі Беларускай ваеннай акругі. З красавіка 1931 года камандзір і камісар 16-га артылерыйскага палка 16-й стралковай дывізіі Ленінградскай ваеннай акругі. З лютага 1934 года на пасадзе начальніка артылерыі 1-га стралковага корпуса ў Ноўгарадзе. З чэрвеня 1936 года У. П. Свірыдаў у штабе акругі на пасадзе начальніка аддзялення баявой падрыхтоўкі аддзела артылерыі. У 1936 годзе яму было прысвоена званне палкоўніка. Скончыў 1-ы курс Акадэміі Генеральнага штаба РСЧА і быў пераведзены на выкладчыцкую работу на пасады старшага кіраўніка кафедры тактыкі. Са снежня 1937 года У. П. Свірыдаў — начальнік артылерыі штаба Беларускага асобай ваеннай акругі, з студзеня 1939 года — Сярэднеазіяцкай ваеннай акругі, з красавіка 1940 года — Ленінградскай ваеннай акругі. У 1940 годзе яму прысвоена званне генерал-маёра артылерыі.
З пачатку Вялікай Айчыннай вайны У. П. Свірыдаў на Паўночным, Леніградскім, 2-м Прыбалтыйскім і 3-м Прыбалтыйскім франтах. З кастрычніка 1941 года — намеснік камандуючага артылерыяй Ленінградскага фронту, з лістапада — камандуючы 55-й арміяй, са снежня 1943 года — камандуючы 67-й арміяй, з сакавіка 1944 года — камандуючы 42-й арміяй. Удзельнік абароны і прарыву блакады Ленінграда, Ленінградска-Наўгародскай і Поскоўска-Остраўскай, Рыжскай наступальных аперацый.
Пасля вайны У. П. Свірыдаў з ліпеня 1945 года займаў пасаду намесніка старшыні Саюзнай кантрольнай камісіі ў Венгрыі. З лістапада 1947 па студзень 1948 года знаходзіўся ў распараджэнні Міністра Узброеных Сіл СССР, затым быў прызначаны камандуючым Асобнай механізаванай арміяй. З красавіка 1949 года займаў пасаду галоўнакамандуючага Цэнтральнай групай войскаў і адначасова (да жніўня 1950 года) Вярхоўнага камісара Аўстрыі. У чэрвені—снежні 1953 года знаходзіўся ў распараджэнні Міністра абароны СССР, у 1954 годзе скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Вышэйшай ваеннай акадэміі імя К. Я. Варашылава. У снежні 1954 года прызначаны намеснікам камандуючага войскамі Адэскай ваеннай акругі па войсках СПА краіны.
У сакавіку 1957 года звольнены ў адстаўку па стану здароўя. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 3-га склікання. Адзін з аўтараў кнігі «Бітва за Ленінград, 1941—1944».
Коле-дзі-Тора
Коле-дзі-Тора (Colle di Tora) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 380 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 2020. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Людвіг VIII Вітэльсбах
Людвіг VIII (Ludwig VIII, 1 верасня 1403 — 13 красавіка 1445) — апошні герцаг Баварска-Інгальштацкі (1438—1445).
Людвіг VIII быў сынам баварска-інгальштацкага герцага Людвіга VII і Ганны дэ Бурбон. У 1416 годзе атрымаў тытул графа фон Грайсбах, у 1420-х гадах замяшчаў бацьку, калі той адсутнічаў у герцагстве, удзельнічаў у Баварскай вайне.
У канцы 1430-х адносіны паміж бацькам і сынам рэзка пагоршыліся, бо бацька пачаў выказваць відавочную перавагу свайму незаконнаму сыну — Віланду фон Фрайберг. У 1438 Людвіг VIII паўстаў супраць бацькі, і аб'яднаўся не толькі з баварска-мюнхенскім герцагам Альбрэхтам III, але нават з баварска-ландсхуцкім герцагам Генрыхам XVI, які спрабаваў забіць Людвіга VII падчас Канстанцкага сабору. У 1443 годзе яму атрымалася паланіць бацьку ў Нойбургу-на-Дунаі і змясціць яго пад варту да канца жыцця.
У 1441 годзе Людвіг VIII жаніўся на Маргарыце, дачцы брадэнбургскага курфюрста Фрыдрыха I. Дзяцей у іх не было, і таму пасля смерці Людвіга Баварска-Інгальштацкае герцагства было далучана да Баварска-Ландсгуцкага.
Роберт Індыяна
Біяграфія
Роберт Індыяна нарадзіўся ў Нью-Касле, Індыяна, пазней пераехаў у Індыянапаліс, дзе скончыў Arsenal Technical High School. У 1954 годзе ён пераехаў у Нью-Ёрк, дзе далучыўся да поп-арт руху. Роберт Індыяна звярнуўся да вобразаў камерцыйнай графікі, змешваючы іх з экзістэнцыялізмам, што прывяло да таго, што сам мастак назваў «скульптурныя вершы».
У 1958 годзе ён змяніў сваё прозвішча (Кларк) на Індыяна. У 1961 годзе пачаў серыю карцін, выяўленчы шэраг якіх блізкі да графічнага дызайну і амерыканскай рэкламы. Часам закранаючы спажывецкія тэндэнцыі ці палітычныя эксцэсы ў амерыканскай культуры, выявы Індыяны спалучаюць тэкст, лічбы і каляровыя палі з выразнымі контурамі.
Першая персанальная выстава Роберта Індыяны ў Нью-Ёрку прайшла ў 1962 годзе ў галерэі Stable Gallery. З 1978 года Індыяна жыў і працаваў у Vinalhaven, Мэн.
Культура эсперанта
Культура эсперанта — культура, якая ўзнікла ў таварыстве эсперантыстаў за больш чым 100 гадоў існавання мовы.
Літаратура, фільмы і музыка
На эсперанта напісана больш за 120 арыгінальных раманаў, перакладзеных жа каля 25 000. Існуе эсперантамоўны часопіс Monato, у якім публікуюць навіны, папулярны сярод эсперантыстаў як Time і Newsweek. Таксама існуе часопіс для сляпых, Aŭroro, які выдаецца з 1920 года. Усяго газет і часопісаў, якія выдаюцца на эсперанта, каля 250.
Каналы на эсперанта магчыма ўбачыць па тэлевізару, вельмі часта можна пачуць аб гэтай мове па інтэрнэту і радыё. На эсперанта вяшчаюць: У лістападзе 2005 года з'явіўся эсперантамоўны тэлевізійны канал Internacia Televidio. Большая частка музычных твораў на эсперанта з'яўляюцца перакладам народных песень. У 1964 годзе Джэкс-Луіс Мэй выпусціў поўнаметражны фільм Angoroj — першы арыгінальны фільм на эсперанта. У 1965 годзе быў выпушчаны фільм Incubus.
Таварыства
Таварыствы эсперантыстаў з'яўляюцца неад'емнай часткай кульруры эсперанта. Гэтая мова была створана для палягчэння ўзаемаразумення, салідарнасці і міра. Большая частка эсперантыстаў працягвае прытрымлівацца гэтых мэт. Акрамя таго, шмат хто з эсперантыстаў выкарыстоўвае мову як дзверы у вялікі свет, каб сустрэцца з людзьмі з іншых краін на роўных, а таксама для падарожжаў. Эсперанта-грамадства мае пэўны набор агульных фонавых ведаў.
Таксама сярод эсперантыстаў існуюць суместныя святы і агульнапрынятыя традыцыі. Найбольш распаўсюджанай урачыстасцю з'яўляецца Дзень Заменгофа.
Павел Пётр Трызна
Павел Пётр Трызна (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Паўднёвая (станцыя метро)
«Паўднёвая» (Ю́жная) — станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Павел Пётр Трызна
Староста старадубскі ў 1630—1636, вялікі абозны літоўскі ў 1633—1638, вялікі падстолі літоўскі з 1638.
Каложскі вадалей
Каложскі вадалей — бронзавы акваманіл у выглядзе вершніка з Каложскай царквы ў Гродне, створаны ў Ніжняй Саксоніі ў XIII стагоддзі. Захоўваецца ў Гродзенскім дзяржаўным музеі гісторыі рэлігіі.
Апісанне
Каложскі вадалей ўяўляе сабой фігуру воіна, які застыў на грузным кані з кароткай шыяй, бычынымі грудзямі і нязграбнымі, быццам сабачымі, лапамі. Левай тонкай рукой вершнік прытрымлівае павады. Вупраж упрыгожана двайнымі зігзагамі — характэрны матыў гравіроўкі на аналагічных паўночнагерманскіх вадалівах XIII стагоддзя. Зброя, якую ён трымаў у правай руцэ была страчана, як, дарэчы, і ад галавы воіна — захавалася толькі яе ніжняя частка ў абрамленні невялікай акуратнай барады. Паміж вушамі каня адтуліна, куда нілівалася вада. Выцякала яна з рота.
Вітэльсбахі
Вітэльсбахі (Wittelsbach) — нямецкі феадальны род, які з канца XII стагоддзя і да канца Першай сусветнай вайны кіраваў Баварыяй, а таксама некаторымі бліжэйшымі землямі. Спрабавалі выводзіць сваё паходжанне ад Луітпольдынгаў.
Род атрымаў сваю назву ад замка Вітэльсбах, які да пачатку XIII ст. стаяў на рацэ Зале ў Верхняй Баварыі. Першыя Вітэльсбахі былі маркграфамі Мейсенскімі і ландграфамі Цюрынгскімі, пасля падзення Генрыха Льва (1180) замацаваліся ў Баварскім герцагстве. У 1214 г. зацвердзіліся ў Рэйнскім Пфальцы. У другой чвэрці XIV ст. падзяліліся на дзве асноўныя лініі — старэйшую (пфальцграфы Рэйнскія) і малодшую (герцагі Баварскія). Пфальцграфы Рэйнскія ў 1356 г. сталі курфюрстамі. У 1623 г. гэты тытул перайшоў да герцагаў Баварскіх, аднак у 1654 г. ён ізноў вярнуўся да пфальцграфаў.
Старэйшая лінія Вітэльсбахаў распалася на некалькі галін, і па меры іх згасання карона курфюрстаў пераходзіла ад адной галіны да іншай. Малодшая лінія загасла ў 1777 г., пасля чаго герцагскі тытул перайшоў у старэйшую лінію (Пфальц-Цвейбрукенская галіна). У 1806 г. герцагі Баварскія сталі каралямі, а герцагскі тытул перайшоў да Пфальц-Цвейбрукенской-Гельнгаўзенскай галіны.
Прадстаўнікі дому былі курфюрстамі Брадэнбургскімі (1351—1364), графамі Галандскімі (1353—1417), каралямі дацкімі (1440—1448), чэшскімі (1619—1620), шведскімі (1654—1741), грэчаскімі (1832—1862), а таксама імператарамі Свяшчэннай Рымскай імперыі (1314—1347, 1400-1410, 1742—1745). Па меркаванні якабітаў, менавіта Вітэльсбахам належаць у наш час правы на брытанскую карону.
Дом Вітэльсбахаў быў праціўнікам нацысцкага рэжыму ў Германіі. У 1939 годзе прынц Альбрэхт з сям'ёй перабраўся ў Венгрыю. Вітэльсбахі жылі ў Будапешце, а праз чатыры гады, у канцы 1943 года, пераехалі ў свой замак у Шарвары. У сакавіку 1944 года нямецкія войскі акупавалі Венгрыю, а 6 кастрычніка 1944 года ўся сям'я была арыштаваны. Вітэльсбахі былі кінуты ў канцлагеры Заксенхаўзен і Дахау. У канцы красавіка 1945 года яны былі вызвалены трэцяй арміяй ЗША.
Герцагі Баварыі
Рымскі кароль 1314—1328, Рымскі імператар, кароль Германіі 1328—1347, герцаг Баварыі 1340—1347
Герцагі Верхняй Баварыі
Рымскі кароль 1314—1328, Рымскі імператар, кароль Германіі 1328—1347, герцаг Баварыі 1340—1347
Чэхаўская (станцыя метро)
«Чэхаўская» (Че́ховская) — станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Калінкавічы)
Гісторыя
Парафія была створана ў 1990-я гады, яе вытокі звязаны з місіяй польскіх цыстэрцыянаў. Першапачаткова яна была прапісана на прыватнай кватэры, дзе і правадзіліся службы.
У 1997—2001 гадах быў пабудаваны мураваны касцёл, які 9 чэрвеня 2001 года асвяціў арцыбіскуп Мінска-Магілёўскі і апостальскі адміністратар Пінскай дыяцэзіі кардынал Казімір Свёнтак.
Пшытулы (гміна)
Пшыту́лы (Przytuły) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ламжынскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пшытулах. Плошча гміны складае 71,18 км². Станам на 2004 год у гміне Пшытулы пражывалі 2198 чалавек, шчыльнасць — 30,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Усходняя брама Брэсцкай крэпасці
Усходняя брама — колішняя брама Кобрынскага ўмацавання Брэсцкай крэпасці.
Гісторыя
Міхайлаўская брама (праезд) — адна з першых цагляных пабудоў крэпасці Брэст-Літоўск, пабудаваная ў 1834—1836 гадах. Брама складалася з праезду і дзвюх кардэгардый (казематаваныя памяшканні для варты, якая ахоўвае крапасную брама) для размяшчэння 52 чалавек. Перад брамай для яе прыкрыцця быў пабудаваны земляны равелін (крапасное збудаванне ў форме трохвугольніка са звернутай да праціўніка вяршыняй).
У часы Расійскай Імперыі брама называлася Міхайлаўскай у гонар цэсарэвіча Міхаіла, аднаго з сыноў расійскага імператара Мікалая I. У перыяд міжваеннай Польшчы — Кобрынскай (brama Kobryńska), у савецкі — Усходняй.
Другая сусветная вайна
У час абароны крэпасці палякамі ў верасні 1939 года, як адна з мер перашкодзіць пранікненню праціўніка ў крэпасць, праезд брамы быў заблакаваны бетоннымі блокамі. Для агнявой падтрымкі былі пастаўлены тры танкі FT-17. На момант пачатку Вялікай Айчыннай вайны, у кардэгардыях Усходняй брамы знаходзіліся артмайстэрня і склад ГЗМ 98-га асобнага артылерыйскага процітанкавага дывізіёна, які размясціўся ў суседніх казематах.
Пасля вызвалення Брэста праезд брамы з боку горада быў закладзены цэглай, у ім і дзвюх кардэгардыях быў створаны часовы склад трафейных снарадаў і авіябомбаў.
12 кастрычніка 1944 года, група па абясшкоджванні боепрыпасаў пад камандаваннем лейтэнанта Жвавага дапусціла памылку пры праверцы новага паступлення боепрыпасаў на склад. Прагучаў першы невялікі, і затым выбух вялікай магутнасці. У выніку выбуху загінулі 12 ваеннаслужачых, 17 чалавек цяжка паранены і 40 атрымалі дробныя раненні. На месцы праезду ўтварылася велізарная варонка, якая захавалася да нашых дзён.
Пасляваенны час
У пасляваенны перыяд на тэрыторыі III равеліна ажыццяўлялася здабыча пяску, а ў 1970-я — паверхня ўнутранай часткі равеліна была згладжана і зменена першапачатковая форма варонкі.
У 2013 годзе каля былой Усходняй брамы годзе пабудаваны мост — усходні ўезд у Брэсцкую крэпасць.
Кабанаў
Кабанаў — прозвішча.
Оўлафсвік
Оўлафсвік (Ólafsvík) — горад і абшчына ў Ісландыі. У 1887 годзе ў Оўлафсвіку была адкрытая першая дзяржаўная ў Ісландыі школа.
Выбітныя асобы Оўлафсвіка
У Оўлафсвіку нарадзіўся мастак Эро.
Леанід Вячаслававіч Кураўлёў
Леанід Вячаслававіч Кураўлёў (Леони́д Вячесла́вович Куравлёв,, , СССР — ) — савецкі і расійскі акцёр. Народны артыст РСФСР (1977).
Біяграфія
Нарадзіўся 8 кастрычніка 1936 года ў Маскве.
У 1955 годзе паступіў на акцёрскае аддзяленне УДІКа, дзе вучыўся на курсе Барыса Уладзіміравіча Бібікава, які ён скончыў у 1960 годзе. Аднакурснікамі былі Святлана Дружыніна, Сафіко Чыяўрэлі.
У кіно дэбютаваў студэнтам, сыграў салдата-сапёра Марозава ў фільме Андрэя Таркоўскага і Аляксандра Гардона «Сёння звальнення не будзе …». Паралельна акцёр зняўся ў дыпломнай працы Васіля Шукшына «З Лебядзінага паведамляюць» і ў прыгодніцкім фільме Міхаіла Швейцэра «Мічман Панін» (абодва фільма — у 1960).
У 1960—1992 гадах — акцёр Тэатра-студыі кінаакцёра. Талент камедыйнага, вострахарактарнага акцёра выявіўся ў фільмах «Залатое цяля» (1968), «Іван Васілевіч мяняе прафесію» (1973), «Самазабойца» (1991). Сярод іншых фільмаў: «Жыве такі хлопец» (1964), «Ваш сын і брат» (1966), «Вій», «Старэйшая сястра» (абодва 1967), «Пачатак» (1970), «Семнаццаць імгненняў вясны» (1973), «Афоня» (1975), «Ты — мне, я — табе» (1977), «Мы, ніжэйпадпісаныя» (1980) і інш.
Удзельнічаў у тэлеперадачы «Белы папугай». У канцы 1990-х гадоў вёў на тэлеканале «РТР» праграму «Свет кніг з Леанідам Кураўлёвым», у якой распавядаў пра кніжныя навінкі.
Памёр 30 студзеня 2022 года.
Чамярычына
Чамяры́чына (, Чемеричино) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кубліцкага сельсавета.
Players Championship 2004 (снукер)
Players Championship 2004 — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 11 па 15 сакавіка 2004 года на арэне ў SECC, у Глазга, Шатландыя. Турнір стаў трынаццатым розыгрышам турніру, які быў заснаваны ў 1981 годзе пад назвай International Open і з 1982 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд турніру склаў £584,000, з якіх £82,500 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Джымі Уайт.
Людвіг VII Барадаты
Біяграфія
Перыяд з 1391 па 1415 гады Людвіг VII пражыў у Францыі пры двары сваёй сястры каралевы Ізабо і яе мужа Карла VI. Там ён стаў бібліяфілам, а вярнуўшыся ў Германію ў 1418 годзе даў распараджэнне пачаць будаўніцтва ў Інгальштаце замка ў французскім стылі.
Стаўшы герцагам, варагаваў з усімі суседзямі, асабліва са стрыечным братам Генрыхам Ландсгуцкім, які вераломна напаў на яго падчас Канстанцкага сабору.
У 1439 годзе супраць Людвіга VII паўстаў яго законны спадчыннік, сын Людвіг VIII Гарбаты, які паступова заваяваў усе бацькаўскія землі і ў 1443 годзе ўзяў у палон самага Людвіга VII і яго тытул. Пасля смерці сына ў 1445 годзе Людвіг VII быў выдадзены герцагу Генрыху, у палоне ў якога памёр у 1447 годзе, а герцагства Баварска-Інгальштацкае было далучана да Баварска-Ландсгуцкага герцагству.
Сям'я і дзеці
1 кастрычніка 1402 года Людвіг жаніўся на Ганне дэ Бурбон, дачцы ламаршскага графа Жана I дэ Бурбона. У іх было двое дзяцей:
У 1408 годзе Ганна памерла, і ў 1413 годзе Людвіг жаніўся ў другі раз, на Кацярыне д’Алансон, дачцы алансонскага графа П'ера II. У іх было двое дзяцей:
Гродзенскі гурток беларускай моладзі
Гродзенскі гурток беларускай моладзі дзейнічаў у Гродне ў 1909—1914 гадах. Меў на мэце пашыраць веды пра Беларусь, яе гісторыю, культуру, мову, развіваць нацыянальную свядомасць моладзі.
Кіраўнікі: ксёндз Францішак Грынкевіч, да студзеня 1912 — К. Колышка, з восені 1913 — Адольф Зянюк. У гурток уваходзілі пераважна вучні мясцовых школ, гімназій. Працаваў нелегальна. Меў сувязі з газетай «Наша ніва», беларускай выдавецкай суполкай «Загляне сонца і ў наша аконца», беларускай кнігарняй у Вільні, Беларускім навукова-літаратурным гуртком студэнтаў Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта і інш. Члены гуртка займаліся літаратурнай творчасцю (Зоська Верас, Я. Лявіцкі, К. Колышка), збіралі бібліятэку беларускіх выданняў, наладжвалі вечарыны, ставілі спектаклі.
Гурткоўцы ладзілі вечарынкі, на якіх заслухоўваліся рэфераты, чыталіся вершы Францішка Багушэвіча, Янкі Лучыны, Янкі Купалы, Якуба Коласа, Максіма Багдановіча, абмяркоўваліся новыя творы беларускіх пісьменнікаў, а таксама напісаныя членамі гуртка. Выступаў арганізаваны гурткоўцамі струнны аркестр і хор, выконваліся народныя песні на словы беларускіх паэтаў, а таксама са зборніка Антона Грыневіча «Беларускія песні з нотамі».
19 лютага 1910 года арганізавана першая беларуская вечарынка ў Гродне. У праграме яе: рэферат «Беларусы і іх нацыянальнае адраджэнне», музыка, спевы, дэкламацыя і ўпершыню паказаны ў горадзе спектакль на беларускай мове «Па рэвізіі» Марка Крапіўніцкага. Наступныя вечарынкі адбыліся ў 1911—1913 гадах. У лютым 1911 года: у праграме рэферат «Водгук душы беларускага народа ў яго песнях, казках і легендах», выступленне хору і спектакль «Модны шляхцюк» Каруся Каганца. У кастрычніку 1911 года: у праграме сцэнка «Пастушка». У красавіку 1912 года: спектакль «Страхі». У лютым 1913 года: дэкламацыя, спектаклі «Міхалка» Далецкіх і «Гаданне цыганкі».
Гурток імкнуўся ахапіць работай і сялян навакольных вёсак. Наладжваў там свае вечарынкі, на якія збіраліся жыхары бліжэйшых вёсак (Бяляне, Стрэльчыкі і інш.). У 1912 годзе была арганізавана калядная ёлка для сельскіх дзяцей, аб чым паведаміла «Наша ніва» (1913, 18 студзеня).
Члены гуртка друкаваліся ў газеце «Наша ніва» (Л. Сівіцкая, К. Колышка), часопісе «Педагогическое дело» (Я. Лявіцкі пад псеўд. Юрка Снапко). У 1913 годзе гурткоўцамі выдадзены лацінкай на беларускай мове літаратурны альманах «Kołas biełaruskaj niwy» («Колас беларускай нівы»). Ён быў надрукаваны на шапірографе накладам 50 экз. На тытульным лісце пад загалоўкам малюнак — тры каласы жыта. Складаўся альманах з ананімных ці падпісаных псеўданімамі вершаў і апавяданняў Л. Сівіцкай — Зоські Верас (пад. псеўд. Шара Пташка, яна ж аўтар уступнага артыкула), Я. Лявіцкага, М. Бобрык, А. Зенюка, Ф. Лабенца. Розныя па мастацкім узроўні творы аб’яднала імкненне іх аўтараў да сацыяльнай змястоўнасці і гуманістычнага пафасу аповеду. Пісалі аб цяжкай долі беларускага народа, заклікалі да актыўнай культурна-асветнай працы сярод беларусаў. У альманаху былі змешчаны таксама вершы Марыі Канапніцкай, рэпартаж з Гродзеншчыны, заклік збіраць звесткі аб мясцовых назвах, перадрукаваны з газеты «Нашай нівы».
Дзейнасць гуртка высока ацаніла газета «Наша ніва». Яго члены ў далейшым прымалі ўдзел у працы пецярбургскіх гурткоў студэнтаў-беларусаў (Адам Бычкоўскі, А. Зянюк, Я. Лявіцкі і інш.), у грамадскім і культурным руху Заходняй Беларусі (Л. Сівіцкая, А. Бычкоўскі, А. Зянюк і інш.), а Зыгмунт Абрамовіч (па сцэне Антон Забель) стаў вядучым акцёрам Першай беларускай трупы І. Буйніцкага.
Баравіцкая (станцыя метро)
«Баравіцкая» (Борови́цкая) — станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Зборная Беларусі па футболе U-17
Зборная Беларусі па футболе U-17 прадстаўляе Беларусь на турнірах сярод гульцоў адпаведнай узроставай катэгорыі. Галоўным трэнерам з’яўляецца Аляксандр Юрэвіч (са студзеня 2020 года).
Чэмпіянаты Еўропы
''Склад: Уладзімір Гаеў, Сяргей Бекяш; Андрэй Лукашэвіч, Ігар Балін, Міхаіл Вавілаў, Вадзім Кірыленка, Вадзім Нарушэвіч, Дзмітрый Ліхтаровіч, Аляксандр Баранаў, Дзмітрый Капельян, Іван Табола, Аляксей Навіцкі, Уладзімір Ігнацік, Ігар Асіпенка, Дзмітрый Гаўрыловіч, Мікалай Рындзюк. Трэнер — Юрый Пышнік''. ''Склад: Ігар Хамляк, Ягор Хаткевіч; Аляксандр Пятроў, Ігар Карповіч, Ігар Лісіца, Ягор Філіпенка, Юрый Астравух, Алег Вераціла, Аляксей Шпілеўскі, Міхаіл Сівакоў, Антон Бубноў, Аляксей Званкоў, Уладзімір Сафранкоў, Дзмітрый Рэкіш, Станіслаў Драгун, Сяргей Кіслы, Аляксандр Калацэй, Андрэй Кухаронак. Трэнер — Пётр Міхееў''.
Цяперашні склад
Наступныя ігракі былі выкліканыя на ўдзел у элітным раўндзе юнацкага чэмпіянату Еўропы 2023 (22—28 сакавіка 2023).
Ёзеф Істлер
Ёзеф Істлер (,  —, ) — чэшскі жывапісец-сюррэаліст. У канцы 1930-х гадоў ён прыватна вучыўся жывапісу ў Югаславіі ў нямецкага мастака Вальтэра Хёфнера.
Біяграфія
Пасля Другой сусветнай вайны стаў членам Асацыяцыі выяўленчых мастакоў Манеса. У 1945-47 гадах удзельнічаў у мерапрыемствах групы Ра. У 1947—48 супрацоўнічаў з Ураціславам Эфенбергерам у фільме «Нарыс даследавання долі рэчаіснасьці» (вытворчасьць Чэхаславацкага кінаінстытуту ў Празе). У 1950-52 гадах супрацоўнічаў над «чорнымі фарсамі» Ураціслава Эфенбергера і Карэла Гінека.
Палянка (станцыя метро)
«Палянка» (Поля́нка) — станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Кабатаж
Кабатаж (cabotage) — суднаходства паміж партамі, якія належаць адной дзяржаве. Адрозніваюць вялікі кабатаж — перавозкі грузаў і пасажыраў паміж партамі розных мораў, і малы кабатаж — перавозкі паміж партамі аднаго мора.
Вірджынія-Біч
Вірджынія-Біч (Віргінія-Біч, Virginia Beach) — горад у ЗША, размешчаны на паўднёвым усходзе штата Вірджынія на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна і Чэсапікскага заліва. Самы буйны горад у штаце і 41-ы па насельніцтву ў ЗША (435619 чалавек па дадзеных на 2006 год)
Брысбен (рака)
Брысбен (Brisbane River) — рака ў Квінслендзе (Аўстралія).
Вірджынія-Біч
Вірджынія-Біч лічыцца курортным горадам, з вялікай колькасцю пляжаў і гатэляў уздоўж узбярэжжа. Тут ёсць некалькі дзяржаўных паркаў, тры ваенныя базы і 2 універсітэта. Горад згадваецца ў кнізе рэкордаў Гінеса як горад з самым доўгім грамадскім пляжам для адпачынку.
Вірджынія-Біч знаходзіцца на вышыні 4 метры над узроўнем мора і займае плошчу 1288,1 км.
Пшытык (гміна)
Пшы́тык (Przytyk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радомскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пшытыку. Плошча гміны складае 134,12 км². Станам на 2004 год у гміне Пшытык пражывалі 7080 чалавек, шчыльнасць — 52,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 38 населеных пунктаў.
AUTONOMICON
«AUTONOMICON» — эксперыментальны гурт з Гродна, які пазней стаў інтэрнацыянальным. Музыкі гурта знаходзяцца таксама ў Польшчы, Германіі і В’етнаме.
Брысбен (рака)
Даўжыня ракі — 344 км, плошча басейна каля 13,6 тыс. км². Вытокі размешчаны ў раёне горада Нананга. Далей да Брысбена рака працякае ў паўднёвым напрамку, у ніжнім цячэнні рэчышча звілістае. Вусце ракі — заліў Марэтон, ва ўсходнім Брысбене.
У месцы ўпадзення ракі ў заліў знаходзяцца мангравыя зараснікі. Брысбен багаты рыбай, гэта адзін з некалькіх арэалаў рогазуба, эндэмікаў Квінсленда.
У нізоўях ракі часта адбываюцца паводкі, перыядычна — катастрафічныя. Апошняя наймоцная паводка адбылася ў студзені 2011 года.
Праз раку пабудавана 16 буйных мастоў і адзін тунэль пад вадой. Большасць мастоў размешчана ў Брысбене.
Джон Окслі
Джон Джозеф Уільям Малесворс Окслі (John Joseph William Molesworth Oxley; 1 студзеня 1785 — 26 мая 1828) — англійскі падарожнік, адзін з першых даследчыкаў Аўстраліі.
Даследаваў мноства аўстралійскіх рэк у перыяд з 1817 па 1824.
У яго гонар у Квінслэндзе названа велізарная колькасць нацыянальных паркаў і бібліятэк.
Амнішаўскі сельсавет
Амні́шаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Плешчаніцкага раёна Мінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Амнішава.
Каледжовэ
Каледжовэ (Collegiove) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Бульвар Дзмітрыя Данскога (станцыя метро)
«Бульвар Дзмітрыя Данскога» (Бульва́р Дми́трия Донско́го) — канцавая станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Каледжовэ
Насельніцтва складае 179 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 17 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 2020. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Карл XV
Карл XV (Karl XV,  — ) — трэці кароль Швецыі і Нарвегіі (у Нарвегіі як Карл IV) з дынастыі Бернадотаў з 1859, старэйшы сын Оскара I (c 1857 рэгент падчас хваробы бацькі). Першы Бернадот, які нарадзіўся ў Швецыі. Жанаты на Луізе Нідэрландскай, дачцы малодшага сына Вілема I (1850). Пры ім праведзены маштабныя рэформы, уведзены сучаснае мясцовае (1862), царкоўнае (1863) і крымінальнае права (1864). Дэвіз караля быў: Land skall med lag byggas — «Зямлю пабудуе закон». Ён жа ў 1866 спрыяў рэформе рыксдага. Прыхільнік саюза скандынаўскіх дзяржаў, аднак падчас дацка-нямецкай вайны за Шлезвіг прытрымваўся нейтралітэту. Карл быў мастаком і паэтам.
Пакінуў толькі адну дачку, Лавісу (Луізу); сын памёр у 2-летнім узросце, таму прастол атрымаў у спадчыну брат Карла Оскар II. Пасля дасягнення незалежнасці Нарвегіі яе каралём стаў у 1905 Хокан VII — унук Карла XV, сын яго дачкі.
Чарапоўшчына
Чарапо́ўшчына (, Череповщина) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кубліцкага сельсавета.
У 1924—1939 гадах цэнтр Чарапоўшчынскага сельсавета.
Спораўскі заказнік
Спораўскі заказнік — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння, які рамяшчаецца на тэрыторыі чатырох раёнаў Брэсцкай вобласці — Бярозаўскім, Драгічынскім, Івацэвіцкім і Іванаўскім. Заказнік быў утвораны пастановай Савету Міністраў БССР ад 15.08.91 № 315.
Геаграфія
Плошча заказніка складае 19384 гектараў, з якіх 4282 га прыпадае на Драгічынскі раён. Да заказніку далучана частка поймы ракі Ясельда агульнай плошчай 2800 гектараў.
Асноўная частка тэрыторыі заказніка занятая адкрытымі нізіннымі балотамі (43,2 %), нізіннымі балотамі з мазаічна размешчанымі хмызнякамі (17,9 %), балотамі, парослымі хмызнякамі (4,1 %).
Гідраграфія
На тэрыторыі заказніка знаходзіцца Спораўскае балота — адно з самых вялікіх натуральных нізінных балотаў у Еўропе з унікальнай флорай і фаўнай. У цэнтры заказніка працякае рака Ясельда з вельмі звілістым і зарослым воднай расліннасцю рэчышчам. Пойма шырынёй ад 0,5 да 2 кіламетраў з абодвух бакоў рэчышча ўяўляе сабой тыповае нізіннае балота. У цэнтры заказніка знаходзіцца Спораўскае возера.
Фаўна
Тэрыторыя з’яўляецца вызначальным месцам гнездавання, папуляцыя якой знаходзіцца пад пагрозай глабальнага знікнення. Тут гняздуецца каля 9 % сусветнай папуляцыі і адзначана самая высокая ў свеце шчыльнасць гэтага віду. Заказнік забяспечвае існаванне папуляцый цэлага шэрагу рэдкіх і знікаючых відаў птушак, сярод якіх два віды ( і ) таксама знаходзяцца пад глабальнай пагрозай знікнення, а 20 занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі. Акрамя гэтага, тэрыторыя заказніка падтрымлівае папуляцыю, якая мае міжнародную значнасць, і папуляцыі і  нацыянальнай значнасці. Усяго на гнездаванні ў заказніку адзначана 123 віды птушак. Таксама ўвагі заслугоўваюць і.
З іншых рэдкіх прадстаўнікоў нашай фаўны, якія занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі, у заказніку адзначаны 1 від паўзуноў і 18 відаў насякомых, 2 з якіх уключаны яшчэ і ў Еўрапейскую Чырвоную кнігу.
Сысуны прадстаўлены сярод іншых такімі відамі:, , і.
Флора
Заказнік «Спораўскі» адзначаецца разнастайнасцю і багаццем вырастання лекавых раслін. На тэрыторыі заказніка налічваецца 18 відаў раслін, занесеных у Чырвоную кнігу Беларусі, і 13 відаў, якія маюць рэгіянальную значнасць, у тым ліку, , , , , , , і іншыя. Акрамя гэтага, тут адзначаны ўнікальныя супольнасці травяністай расліны, якія прыстасаваліся да росту на сухіх пясчаных выспах ва ўмовах, неспрыяльных для выжывання іншых відаў раслін. На ўчастках на ўсход ад Спораўскага возера растуць рэдкія ахоўныя віды архідэй.
Лугава-балотная расліннасць займае каля 74 % тэрыторыі. У флоры 543 віды сасудзістых раслін.
Выкарыстанне
30 % тэрыторыі выкарыстоўваецца для касьбы, яшчэ 10 % для выпасу жывёлы. Астатнія плошчы не выкарыстоўваюцца. Вышэй па цячэнні ракі Ясельда размешчаны рыбгас «Сялец».
Анніна (станцыя метро)
«Анніна» (А́ннино) — станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Казахі Беларусі
Казахі Беларусі — дыяспара казахаў у Рэспубліцы Беларусь. Паводле перапісу насельніцтва 2009 года на тэрыторыі Беларусі пражывала 1355 казаха.
У горадзе Баранавічы пражывала 11 казахаў. Асноўная частка абшчыны засяроджана ў Мінску — 386 чалавек. Казахі таксама пражываюць у Брэсце, Віцебску, Гомелі, Гродне, Магілёве, Клімавічах, Лідзе, Слоніме, Барысаве, Ганцавічах.
Дэмаграфічная асаблівасць казахскай абшчыны заключаецца ў перавазе мужчын (62,5 % ад агульнай колькасці).
У ходзе перапісу 2009 году роднай казахскую мову прызналі 369 чалавек, што складала 27,33 %. У 2009 годзе па ініцыятыве аб'яднання «Ата-Мекен» пры Пасольстве Рэспублікі Казахстан адкрыта школа выхаднога дня, у якой дзеці і дарослыя вывучаюць казахскую мову, гісторыю і культуру казахскага народа.
Упершыню грамадскае аб'яднанне беларускія казахі стварылі ў 1999 годзе. Яно называлася Міжнароднае грамадскае аб'яднанне «Елімай» («Айчына»). У 2004 годзе «Елімай» пераўтварылі ў Міжнароднае грамадскае аб'яднанне «Ата-Мекен» («Бацькоўскі край»).
Марлан Бранда
Ма́рлан Бра́нда (Marlon Brando; 3 красавіка 1924, Омаха, Небраска, ЗША —, , ЗША) — амерыканскі кіно і тэатра, рэжысёр. Адзін з найвыбітнейшых амерыканскіх акцёраў.
Вучыўся ў ваеннай акадэміі, у тэатральным класе школы сацыяльных даследаванняў, а потым у Акцёрскай студыі Лі Страсберга. У 1944 дэбютаваў у тэатры на Брадвеі ў п’есе «Я памятаю маму», а ў 1950 — у кіно (фільм «Мужчыны»).
Для акцёрскай манеры Бранда ўласцівы непасрэдная эмацыйнасць, імправізацыйны талент, прыцягальнасць і г.д. Свой уласны стыль ён распрацаваў па сістэме Станіслаўскага. Яго ігра мела ўплыў на такіх акцёраў як Джэймс Дін, Роберт Дэ Ніра, Пол Ньюман. Дыяпазон яго акцёрскіх здольнасцей надзвычай шырокі — ад псіхалагічных драм да лёгкіх камедый. Найбольш удалыя і складаныя ролі сыграў у фільмах «Пагоня» (1965), «Хросны бацька» (1972; прэмія «Оскар»), «Апошняе танга ў Парыжы» (1972), «Апакаліпсіс сёння» (1979), «Дон Жуан дэ Марка» (1995). Здымаўся ў кінастужках вядомых амерыканскіх і еўрапейскіх рэжысёраў — Ф. Ф. Копалы, Э. Казана, Б. Берталучы і інш. Неаднаразовы лаўрэат міжнародных кінафестываляў, прэмій Брытанскай кінаакадэміі. У 1994 апублікаваў мемуары пад назвай «Песні, якім навучыла мяне маці».
Екацярынбургскі метрапалітэн
Екацярынбургскі метрапалітэн — сістэма ліній метрапалітэна ў Екацярынбургу. Апошняя — трынаццатая — сістэма метрапалітэна, адкрытая ў СССР. Першы на Урале. Шосты метрапалітэн у Расіі.
Гісторыя
Будаўніцтва Свярдлоўскага метрапалітэна пачалося ў жніўні 1980 года. 27 красавіка 1991 года метрапалітэн афіцыйна быў адкрыты. У эксплуатацыю былі ўведзеныя станцыі Першай лініі — «Машынабудаўнікоў», «Уралмаш» і «Праспект Касманаўтаў». Ужо 22 снежня 1992 года была адкрыта станцыя «Уральская».
22 снежня 1994 былі адкрыты яшчэ 2 станцыі — «Плошча 1905 года» і «Дынама». Праз 8 гадоў, у 2002 годзе была адкрыта станцыя «Геалагічная».
28 лістапада 2011 года быў пушчаны ўчастак, які складаецца з станцый «Чкалаўская» і «Батанічная». Пры гэтым, пры ўвядзенні ў эксплуатацыю ўчастка ад станцыі «Батанічная» да станцыі «Геалагічная» не была адкрыта для перавозкі пасажыраў станцыя «Чкалаўская» з-за нясвоечасовай пастаўкі эскалатараў. У выніку гэтага 8 месяцаў цягнікі рухаліся без прыпынку на станцыі «Чкалаўская».
Кабачок
Кабачок — аднагадовая травяністая расліна роду гарбуз сямейства гарбузовыя; разнавіднасць гарбуза звычайнага. Агароднінная, кармавая, алейная (алей з насення) культура на ўсіх кантынентах. Радзіма кабачкоў — Мексіка.
Брадок (Драгічынскі раён)
Брадо́к (, Бродок) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Імянінскага сельсавета.
Пшывідз (гміна)
Пшы́відз (Przywidz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гданьскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пшывідзе. Плошча гміны складае 129,62 км². Станам на 2011 год у гміне Пшывідз пражывалі 5334 чалавекі, шчыльнасць — 39 чал./км².
Галіна Антонаўна Войцік
Біяграфія
Дачка Антона Войціка і Зоські Верас. Вучылася ў Віленскай беларускай гімназіі. Скончыла Вільнюскі ўніверсітэт (1950). У 1949-54 працавала ў Гродзенскім педагагічным інстытуце, у 1954-57 і 1961-86 — у Вільнюскім педагагічным інстытуце.
Творчасць
Аўтар прац па германістыцы, гістарычных даследаванняў і партрэтаў беларусаў Віленшчыны «Зоська Верас» (1992), «Лявон Луцкевіч» (1999), «Барыс Кіт» (2001), разам з мужам, Л. Луцкевічам, — «Аляксандр Коўш», «Аляксандр Уласаў», «Янка Шутовіч», «Пётра Сергіевіч» (усе 2000), «Канстанцін Галкоўскі», «Мар'ян Пецюкевіч» (абедзве 2001), «Адам Станкевіч», «Антон Антановіч» (абедзве 2002). На беларускую мову пераклала з літоўскай кнігу «Па Віліі» Ч. Кудабы (1992), нарыс «Вучыцца жыць» А. Жэмайцітэ (1988).
Алеся Віктараўна Журакоўская
Алеся Журакоўская (нар. 13 жніўня 1973, Кіеў, Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік) — украінская актрыса. Заслужаная артыстка Украіны (2016).
Амарэі
Амарэі — старажытны качавы народ на Блізкім Усходзе, які адыгрываў значную ролю ў гісторыі рэгіёна і суседняй Месапатаміі ў канцы 3 — 2 тысячагоддзях да н. э.
Паходжанне
У шумерскіх крыніцах амарэі ўзгадваліся з 2400 г. да н. э. як народ, які насяляў раёны на захад ад Еўфрата на землях Сірыі і Ханаана. У Старым Запавеце амарэі разглядаліся як адзін з народаў, што поруч з філістымлянамі насялялі Палесціну. У часы Ісуса Навіна дзяржавы амарэяў займалі поўнач і землі на ўсход ад Іардана. У старажытнаегіпецкіх надпісах 2 тысячагоддзя да н. э. тэрыторыямі амарэяў называлі землі на ўсход ад Ханаана і на поўнач ад Палесціны. У акадскіх крыніцах амарэі атаесамляліся з качавым ладам жыцця, іх назва магла пераносіцца на іншых заходніх качэўнікаў.
Дакладнае паходжанне амарэяў не вядома. Іх мова належыла да заходнесеміцай галіны моў і такім чынам была блізкай да старажытнаяўрэйскай і ханаанскіх. Старажытныя яўрэі лічылі, што амарэі паходзілі ад ханаанцаў. Сучасныя даследчыкі лакалізуюць першаснае месцазнаходжанне амарэяў усходняй часткай Антылівана, куды іх продкі падобна іншым семітам перасяліліся з Аравіі. Характэрна, што Амуру, галоўны бог амарэяў, часам зваўся ўладаром гор. Адсюль у другой палове 3 тысячагоддзя да н. э. амарэі пачалі расяленне на ўсход і поўдзень.
Амарэі ў Месапатаміі
У другой палове 3 тысячагоддзя дас н. э. ціск заходніх качэўнікаў на земляробчыя раёны Месапатаміі значна ўзрос, так што з 2240 г. да н. э. акадскія валадары арганізоўвалі супраць іх ваенныя кампаніі.
Пасля заняпаду Акадскай імперыі прадстаўнікі трэцяй дынастыі Ура пабудавалі мур даўжынёй каля 250 км паміж Тыграм і Еўфратам, каб спыніць перасяленне амарэяў на землі акадцаў і шумераў. Каб абмінуць яго, амарэі перапраўляліся праз Тыгр, рухаліся ўздоўж яго ўсходняга берага і зноў перапраўляліся ўжо з усходу на поўдні. Амарэйскія правадыры не мелі магчымасці перамагчы дастаткова магутную дзяржаву, аднак спусташалі яе ўскраіны. У выніку яны здолелі парушыць эканамічныя сувязі знутры краіны, з-за чаго ўзнік голад, некаторыя гарады пачалі адасабляцца ад Ура.
У 2004 г. да н. э. эламіты захапілі і разрабавалі цэнтр трэцяй дынастыі, што дазволіла амарэю Суму-абум прыйсці да ўлады ў Вавілоне. Ён стварыў дынастыю ўладароў, якая кіравала да 1595 г. да н. э. пакуль не была вынішчана хетамі або касітамі. Найбольш выбітным яе прадстаўніком з'яўляўся вядомы заканадавец Хамурапі. Амарэйская дынастыя рэфармавала ўнутраны лад, адмовілася ад буйных дзяржаўна-храмавых маёнткаў на карысць прыватным уладанням, пры гэтым пашырылася колькасць асабіста свабодных людзей. У месапатамскі пантэон трапіў амарэйскі бог Амуру, аднак галоўнае пашана аддавалася Мардуку. Дзяржаўнай мовай Вавілона заставалася акадская.
Амарэйскія дынастыі таксама кіравалі гарадамі-дзяржавамі Мары, Ашур, Ларса, Ісін і г. д.
Амарэі ў Палесціне
У 2 тысячагоддзі да н. э. сетка амарэйскіх дзяржаў ахоплівала не толькі Месапатамію, але частку тэрыторыі Сірыі і Палесціны. Так, амарэйскія дынастыі кіравалі ў Эбле і, згодна Бібліі, у Ерусаліме. У Старым запавеце паведамляецца, што падчас зыходу з Егіпта Бог абяцаў старажытным яўрэям заваяванне амарэйскіх земляў. Найбольш паспяховую ваенную кампанію супраць амарэйскіх валадароў арганізаваў Ісус Навін. Землі амарэяў на ўсход ад Іардана былі заняты каленам Язэпа. Відавочна, войны паміж старажытнымі яўрэямі і амарэямі працягваліся да кіравання Давыда. Біблія прыпісвала амарэям высокі рост і вялікую дужасць, характэрную для волатаў.
Вуліца Акадэміка Янгеля (станцыя метро)
«Вуліца Акадэміка Янгеля» (Улица Академика Я́нгеля) — станцыя Серпухаўска-Ціміразеўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Шахноўцы
Шахно́ўцы (, Шахновцы) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кубліцкага сельсавета.
Харкін Дэксімірэ
Харкін Дэксімірэ (нар. 3 кастрычніка 1997, ) — пісьменніца і мастачка з Філіпінаў.
Біяграфія
Нарадзілася ў Маніле 3 кастрычніка 1997 года ў сям’і філіпінцаў.
Як пісьменніца піша з большага ў жанры любоўных навел. З’яўляецца пераможцай конкурсу раманістаў NaNoWriMo 2015 года. Яе першая кніга «The Unexpected Journey» была надрукавана 14 лютага 2016 года. Другая навела пад назвай «Aeternum Dream» упершыню ўбачыла свет 12 ліпеня 2018 года. Як мастачка яна пачала працаваць з 2012 года ў стылі манга, але ў цяперашні час у большасці аддае ўвагу маляванню партрэтаў людзей у штодзённым асяроддзі.
Рознае
У вольны час грае на гітары і клавішных. Малодшая сястра Кірстэн Німвэй.
Амбон
Амбон, або амбона (ад стар.-грэч. ἄμβων — узвышэнне) — спецыяльнае збудаванне ў хрысціянскім храме, прызначанае для чытання Святога Пісання, спеваў або абвяшчэння некаторых богаслужбовых тэкстаў, вымаўлення казанняў.
Гісторыя
Верагодна, першапачаткова амбон ладзіўся ў выглядзе платформы з прыступкамі і пераносным аналоям. Упершыню ён згадваецца ў канонах Лаадыкійскага сабора 364 года. З V—VI стагоддзяў гэта ўжо стацыянарная канструкцыя ўнутры візантыйскай царквы, якая размяшчалася каля сярэдзіны храма і выглядала альбо як цыліндрычнае ўзвышэнне з 2 лесвіцамі па баках, як у храмах Канстанцінопаля, альбо як паўкруглае ў плане збудаванне, якое ўключала невялікія лесвіцы.
Праваслаўная царква
Пасля XVII стагоддзя амбоны візантыйскага тыпу выйшлі з ужывання і назва «амбона» перайшла на прымыкаючы да салеі паўкруглы выступ перад Царскай брамай.
Архірэйскі амбон
Вобразам старажытнага амбона ў сучаснай праваслаўнай царкве ў цяперашні час з'яўляецца невысокі памост ў цэнтры храма, які выкарыстоўваецца пры архірэйскім богаслужэнні. Ён завецца архірэйскім амбонам, васходніцай, аблачальным месцам або скрыняй. У выпадках, прадугледжаных тыпіконам на архірэйскім амбоне могуць ўсталёўвацца сядзенні — кафедра. Па гэтай прычыне часам памылкова архірэйскі амбон называецца кафедрай. На архірэйскім амбоне біскуп знаходзіцца да ўваходу ў алтар, на ім жа адбываецца яго ўбор. З архірэйскага амбона протадыякан чытае Евангелле.
Каталіцкая царква
Амбоны заходніх храмаў першапачаткова не адрозніваліся ад візантыйскіх. З XI стагоддзя тут з'яўляюцца двайныя амбоны (цікавы ўзор такога амбона захаваўся ў царкве святога Клімента ў Рыме), размешчаныя па баках нааса: з паўднёвага боку — для чытання і тлумачэння Евангелля, з паўночнай — для чытання Дзеяў і лісты апосталаў. На ўзвышэнні вялі лесвіцы.