cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Львоўскі дзяржаўны ўніверсітэт унутраных спраў
Львоўскі дзяржаўны ўніверсітэт унутраных спраў (Львівський державний університет внутрішніх справ) — вышэйшая навучальная ўстанова Міністэрства ўнутраных спраў Украіны, размешчаная ў Львове.
Гісторыя
Гісторыя станаўлення ўніверсітэта бярэ свой адлік ад лістапада 1939 г., калі пачала працаваць Львоўская школа рабоча-сялянскай міліцыі. Львоўскай школе міліцыі быў выдзелены трэці паверх дома па вул. Зялёнай 12 (на той час — абласное ўпраўленне міліцыі Львоўскай вобласці, цяпер — інстытут эпідэміялогіі і гігіены). Набор курсантаў быў праведзены галоўным чынам з шэрагаў дэмабілізаваных грамадзян. Спачатку тэрмін навучання складаў тры месяцы, потым — шэсць месяцаў. За першыя два наборы было падрыхтавана 265 работнікаў для працы ў пашпартных службах і на ўчастках. Трэцім наборам падрыхтавана 150 аперупаўнаважаных крымінальнага вышуку.
У пачатку 1940 г. пастаянны склад навучальнай установы папоўнілі новыя кадры з усіх рэгіёнаў СССР. У тым жа годзе школа была пераведзена на вул. Чапаева 34 (цяпер вул. Гарадоцкая). У жніўні 1940 г. установа рэарганізавана ў двухгадовую школу па падрыхтоўцы начальніцкага складу міліцыі, якая спыніла існаванне з пачаткам Другой сусветнай вайны на тэрыторыі СССР.
У 1950 г. навучальная ўстанова перапрафілявана на падрыхтоўку работнікаў пашпартнай службы, арганізавана аддзяленне перападрыхтоўкі начальнікаў гаррайаддзелаў міліцыі і іх намеснікаў. У 1955 г. навучальная ўстанова рэарганізавалася ў сярэднюю спецыяльную школу для падрыхтоўкі аператыўных работнікаў міліцыі з сярэдняй юрыдычнай адукацыяй, якая рыхтавала аператыўных і следчых работнікаў. У 1957 г. адкрыта аддзяленне вячэрняга і завочнага навучання для падрыхтоўкі аперупаўнаважаных крымінальнага вышуку і ўчастковых інспектараў. Навучанне доўжылася 1 год і 10 месяцаў, а выпускнікам прысвойвалі званне «лейтэнант міліцыі» і кваліфікацыю «юрыст».
У 1989 г. Львоўская спецыяльная сярэдняя школа міліцыі МУС СССР аб’яднаная са Львоўскай спецыяльнай сярэдняй школай міліцыі па падрыхтоўцы начальніцкага складу МУС СССР у Львоўскую спецыяльную сярэднюю школу міліцыі і начальніцкага складу МУС СССР. Львоўская афіцэрская школа міліцыі МУС СССР — навучальная ўстанова, якая дзейнічала на працягу 1951—1989 гг. Асновай камплектавання школы сталі афіцэры і сяржанты былой 32-й дывізіі войскаў МУС СССР. Тэрмін навучання складаў 11 месяцаў, выпускнікам прысвойвалі званне «малодшы лейтэнант унутранай службы». З 1955 г. гэтая школа пачала падрыхтоўку спецыялістаў па двухгадовай праграме і атрымала назву Львоўская сярэдняя спецыяльная школа падрыхтоўкі начскладу МУС СССР. Першы набор складаў 200 чалавек. Пасля яе заканчэння курсанты атрымлівалі званне «лейтэнант унутранай службы».
Структура
Ва ўніверсітэце функцыянуюць 6 факультэтаў: Таксама дзейнічае вучэбна-трэніровачны аддзел «Верашчыца», Заходнеўкраінскі цэнтр першаснай прафесійнай падрыхтоўкі «Акадэмія паліцыі», Аддзяленне арганізацыі адукацыйна-навуковай падрыхтоўкі і Цэнтр паслядыпломнай адукацыі, завочнага і дыстанцыйнага навучання.
Ва ўніверсітэце дзейнічаюць Дактарантура і аспірантура (ад’юнктура), спецыялізаваныя навукоўцы парады па абароне дысертацый на суісканне вучонай ступені доктара філасофіі па спецыяльнасцях «крымінальнае права і крыміналогія, крымінальна-выканаўчае права», «філасофія права», «Эканамічная бяспека дзяржавы», «Эканамічная бяспека суб’ектаў гаспадарчай дзейнасці», «Адміністрацыйнае права і працэс; фінансавае права; інфармацыйнае права» і «крымінальны працэс і крыміналістыка; судовая экспертыза; аператыўна-вышуковая дзейнасць».
Салодкавічы
Сало́дкавічы (, Солодковичи) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Красавічы
Краса́вічы (, Красавичи) — пасёлак у Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціманаўскага сельсавета.
Свабода (Гарадоцкі раён)
Свабо́да (, Свобода) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Хмяльніцкага сельсавета.
Генрых Майсеевіч Левін
Генрых Майсеевіч Левін — беларускі вучоны ў галіне тэхнічнай кібернетыкі. Доктар тэхнічных навук.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1961 годзе. З 1968 года ў Інстытуце тэхнічнай кібернетыкі Акадэміі навук БССР.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па аўтаматызацыі праектна-канструктарскіх работ, даследаванні аперацый, дыскрэтным праграмаванні. Распрацаваў метады пераметрычнай дэкампазіцыі для рашэння складаных экстрэмальных задач, мадэлявання і аптымізацыі праектных рашэнняў.
Сямён Навумавіч Леках
Сямён Навумавіч Леках (нар., , Віцебскай вобласці) — беларускі вучоны ў галіне металургіі. Доктар тэхнічных навук. Заслужаны вынаходнік Беларусі (1993).
Біяграфія
Скончыў БПІ (1969). З 1974 у Беларускай політэхнічнай акадэміі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па тэорыі і тэхналогіі плаўкі, крышталізацыі ліцейных сплаваў, рэцыклінгу металаў.
Майсей Аронавіч Левін
Майсей Аронавіч Ле́він (, — ) — беларускі вучоны ў галіне тэарэтычнай і прыкладной механікі. Доктар тэхнічных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут (1959). З 1962 г. у Беларускім політэхнічным інстытуце.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па будаўнічай механіцы, супраціўленні матэрыялаў, дынаміцы колавых сістэм. Распрацаваў дыскрэтныя мадэлі для разліку кантынуальных сістэм будаўнічай механікі, даследаваў пытанні дэфармацыі і напружання.
Сярод апублікаванага:
Мяжэнін
Мяжэ́нін (, Меженин) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціманаўскага сельсавета.
Герб Рыдзігерава
Апісанне
Герб Рыдзігерава ўяўляе сабой варажскі шчыт, які мае чатырохчастковы падзел. У верхнім правым і ніжнім левым палях блакітнага колеру намаляваны па сярэбранай лілеяпадобнай кветцы, у верхнім левым і ніжнім правым палях чырвонага колеру - па залатым лістку лубіна.
Джэніфер Фіхтэр
Джэніфер Крысцін Фіхтэр (Jennifer Christine Fichter; ) — амерыканская школьная настаўніца, абвінавачаная ў 37 эпізодах спакушэння трох 17-гадовых старшакласнікаў. Паводле рашэння суда прызнана вінаватай.
Біяграфія
У чэрвені 2003 года Джэніфер скончыла старэйшую школу Пакстан (Paxon High School) у Джэксанвілі (Фларыда). У жніўні таго ж года паступіла ва ўніверсітэт Фларыды. Вучылася ва ўніверсітэце да снежня 2006 года і ў выніку атрымала ступень бакалаўра мастацтваў па спецыяльнасці англійская мова.
У жніўні 2007 года 22-гадовая Фіхтэр пачала працаваць настаўніцай у сярэдняй школе Робінсвуд горада Арланда. Яна выкладала english language arts (ELA), што даслоўна можна перакласці як англійская літаратура. Яна мае на ўвазе вывучэнне і ўдасканаленне моўных навыкаў. Традыцыйна асноўнымі складнікамі прадмета з’яўляюцца: літаратура і мова з пункту гледжання лінгвістыкі, а таксама ўменне чытаць, пісаць, пісьменна казаць, слухаць плюс навыкі візуальнай пісьменнасці. Аднак у лістападзе 2008 года адміністрацыя школы абвінаваціла Фіхтэр у «недапушчальных адносінах» з васьмікласнікамі і адхіліла ад выкладання, а ў снежні Джэніфер звольнілася.
У жніўні 2011 года пачала працаваць у старэйшай школе Кэтлін Kathleen High School у Лейкленд (акруга Полк, штат Фларыда).
Следства і суд
Джэніфер была арыштаваная ў красавіку 2014 года па абвінавачванні ў 37 эпізодах сексуальных адносін з непаўналетнімі. За кожны падобны эпізод Джэніфер пагражала да 15 гадоў турмы, аднак, у красавіку 2015 года яна адмовілася ад здзелкі са следствам, якія прапаноўвалі 25 гадоў турмы сумарна за ўсё эпізоды.
Штат Фларыда з’яўляецца адным з 12 штатаў ЗША, дзе ўзрост згоды складае 18 гадоў (у астатніх 38 штатах ўзрост згоды 17 або 16 гадоў).
Падчас суда Джэніфер раскаялася ў зробленым і прызналася, што адзін раз ёй давялося зрабіць аборт.
2 ліпеня 2015 года суддзя абвясціў прысуд, даслаўшы Джэніфер Фіхтэр у турму на 22 гады і назваўшы яе «драпежніцай».
Дублін (графства)
Графства Дублін мае ў сучаснай Ірландыі (з 1994 года) два значэнні:
Гарадзілаўскі сельсавет
Гарадзі́лаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Беразінскае (да 2008 г. вёска Гарадзілава).
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Гарадзілава. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Літвенскага сельсавета. 11 верасня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пякарскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 18 сакавіка 2008 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Бярэзінскае.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3191 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 2,4 % — рускія.
Віктор Катала
Кацярына Альберт і Парадыс, больш вядомая пад псеўданімам Víctor Català (Caterina Albert i Paradís,, Ла-Эскала, Іспанія — , там жа) — іспанская пісьменніца-мадэрніст і аўтар аднаго з асноватворных твораў жанру, «Адзінота» («Solitude») (1905). Яе літаратурны талент быў упершыню выяўлены ў 1898 годзе, калі яна атрымала ў першы літаратурны прыз Jocs Florals; неўзабаве пасля гэтага, яна пачала выкарыстоўваць псеўданім Віктор Катала (Víctor Català) — імя галоўнага героя так ніколі не закончанага рамана. Нягледзячы на яе поспех у якасці драматурга і спробах ў паэзіі, найбольш вядомая яна за сваю працу ў апавядальнай літаратуры.
Раннія гады і мадэрнізм
Кацярына пачала сваю літаратурную кар'еру ў маладым узросце, супрацоўнічаючы з ілюстраваным сатырычным штотыднёвікам L'Esquella de la Torratxa. Першы твор — рамантычныя вершы пад псеўданімам Virigili d'Alacseal — створаны паміж 1897 і 1900 гг.
Прыкладна ў гэты ж час яна атрымала прыз Jocs Florals d'Olot за кнігу вершаў «Lo Llibre Ноў» («Новая кніга») і маналог «La infanticida» («Дзетазабойства»). Невялікі скандал выліўся, калі журы даведалася, што аўтарам апошняй асабліва вострай працы тэатра была маладая дзяўчына, і з гэтага моманту Кацярына выкарыстала псеўданім Víctor Català для ўсіх наступных работ.
Першай апублікаванай кнігай быў зборнік вершаў «Lo Cant dēls Mesos» («Песня з месяцаў») (1901). У гэтым жа годзе яна апублікавала зборнік з 4 маналогаў, і пачала супрацоўнічаць з мадэрнісцкім часопісам «Joventut». Гэтая публікацыя стала першым крокам да вядомасці і прасоўванні яе літаратурных амбіцый, у часопісе «Joventut» яна апублікавала свае першыя «сельскія драмы» і найбольш вострыя апавяданні. У 1902 годзе яе кніга пад назвай «Drames rurals» («Сельскія драмы») быў апублікавана і прынесла ёй славу. Выкарыстоўваючы свой ​​псеўданім у якасці «шчыта», яна магла напісаць усё, што ёй падабалася, без якіх-небудзь маральных абмежаванняў, так як грамадства ўсё яшчэ не глядзела добразычліва на аўтараў-жанчын. У 1902 годзе яе фіксацыя на цёмных баках чалавечага існавання пачала прыцягваць крытыкаў. Неўзабаве пасля гэтага яна выдае зборнік казак «Ombrívoles» (1904) і другі зборнік вершаў, «Llibre Blanc» («Белая кніга») (1905). Яна таксама апублікавала некалькі менш драматычныя апавяданні і некалькі вершаў у часопісе «La Ilustració Catalana».
Яе самая вядомая праца, раман «Solitud» («Адзінота»), быў апублікаваны на старонках часопіса «Joventut» паміж 1904 і 1905 гадамі, а пасля перавыдадзены ў выглядзе кнігі ў 1905 годзе, у выніку чаго атрымаў шырокае прызнанне, і зрабіў «Віктора» вядомым пісьменнікам. У гэты ж час пісьменніца пачынае схіляцца да навесентызма.
Другі перыяд (1907 — грамадзянская вайна ў Іспаніі)
У 1920 Кацярына Альберт апублікавала зборнік апавяданняў «La Mare Balena»; у 1926 годзе яна выпусціла свой ​​другі і апошні раман «Un film 3000 metres».
Кацярына была таксама членам Акадэміі каталонскай мовы (з 1915) і Акадэміі Вялікіх пісьменнікаў Барселоны (з 1923 года). Яна была таксама актыўным фалькларыстам і нават археолагам, збірала і класіфікавала грэчаскія, і рымскія археалагічныя знаходкі. Яе другі перыяд літаратурнага маўчання пачаўся з пачаткам вядзення баявых дзеянняў у грамадзянскай вайне ў Іспаніі.
Пасляваенны перыяд
У 1944 годзе Кацярына апублікавала яшчэ адну працу — першы зборнік апавяданняў на іспанскай мове «Retablo» (1944). Два гады праз яна прадставіла зборнік мастацкай прозы па хатніх тэмах, «Мазаіка» («Mosaic») (1947), якая стала першай працай, перадрукаваны ў каталонскай рэдакцыі выдавецтва Далмау. У 1951 году з'яўляецца праца «Obres Completes» (поўны збор твораў) (перавыдадзены ў 1972, ужо пасля смерці аўтара).
Літаратурныя працы
Літаратурную кар'еру пісьменніцы можна раздзяліць на тры перыяды:
Рамесеум
Рамесеум — памінальны храм фараона Рамсеса II (1279—1213 гг. да н.э.). Ляжыць у руінах, але нават па развалінах бачна, што гэта было грандыёзнае збудаванне. Архітэктура яго падобна да пазнейшага і менш маштабнага храма ў Медзінет-Абу. Рамесеум стаяў у цэнтры жылога квартала, абнесенага глінянай сцяной. Злева ад храма знаходзіўся павільён фараона, а справа і ззаду — незлічоныя маленькія будынкі з паўкруглымі дахамі, якія служылі жыллём для рабочых, майстэрнямі і складамі. Ад Ніла да храма ішоў канал. Памінальныя храмы, як і піраміды, будаваліся пры жыцці фараонаў. Манарх сам складаў сваю біяграфію, пералік добрых учынкаў і загадваў высекчы іх на каменных сценах храмаў. Рамсес II лічыў, відаць, галоўным подзвігам свайго жыцця бітву пры Кадэшы з хетамі, хоць, па меркаванні гісторыкаў, яна зусім не была трыумфам егіпецкай арміі. На абодвух пілонах Рамесеума адлюстраваны сцэны гэтай бітвы — гэтак жа, як у Луксорскім і Карнакскім храмах і ў Абу-Сімбеле.
На першым двары, які падзяляе пілоны, на зямлі ляжыць верхняя частка найвелізарнай статуі Рамсеса II. Яна, відаць, была вышынёй 18 м разам з пастаментам, а важыла прыкладна 1000 т. У велізарнай гіпастыльнай зале захаваліся 29 калон (першапачаткова было 48), якія падтрымліваюць рэшткі скляпенняў. За залам ідуіць два пакоі. У першым з іх знаходзіцца столь з выявай нябесных свяцілаў. Склады з цэглы ззаду храма (іх можна лёгка заўважыць з пагорка ля дарогі) служылі свіранамі. Яны з'яўляюцца відавочным сведчаннем таго, што Рамесеум атачалі вялікія ўгоддзі.
Падрызнік
Падры́знік, або Стыха́р, або Ры́зы — ніжняе богаслужэбнае аблачэнне праваслаўных і ўніяцкіх святароў і архіерэяў, апранаецца на падраснік і паверх яго называецца рызы. Падрызнік, або стыхар, паводле паходжання самае старажытнае аблачэнне. У дыяканаў і ніжэйшых клірыкаў стыхар — верхняе богаслужэбнае адзенне з шырокімі рукавамі. У цяперашні час падрызнік, або стыхар, уяўляе сабой аблачэнне да пят у выглядзе кашулі, пашыранае кнізу, з выразам для галавы, без каўняра і з разрэзамі па баках ад падпахаў да пояса і ніжэй. На спіне нашываецца крыж. У стыхары як верхнім служэбным адзенні дыяканаў і клірыкаў шырокія рукавы. Стыхар шыецца з парчы, аксаміту і іншай дарагой тканіны. У адрозненне ад стыхара падрызнік шыецца з вузкімі рукавамі. Рукавы падрызніка з разрэзамі на канцах. Да аднаго з бакоў разрэзу прышываецца шнурок або тасьма так, што пры адзяванні гэтым шнурком ніжні край рукава падрызніка шчыльна сцягваецца каля запясця. Падрызнікі шыюцца з лёгкай тканіны і павінны быць белымі. Падрызнік апранаецца толькі пры служэнні Святой Літургіі і ў некаторых асаблівых выпадках.
Яўген Анатолевіч Зубейка
Яўген Зубейка (нар., Артэміўск, Данецкая вобласць, УССР) — украінскі футбаліст, абаронца нямецкага клуба «Айнтрахт» з Эмзела.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам на юнацкім узроўні ў Данецку, пазней вучыўся ў Днепрапятроўску. Першым прафесійным клубам стаў адэскі «Чарнаморац», дзе выступаў з ліпеня 2008 года спачатку за моладзевы склад, а ў сезоне 2010/11, калі «Чарнаморац» выбыў у Першую лігу, замацаваўся ў асноўнай камандзе, заставаўся ў асноўным складзе і пасля вяртання ў Прэм’ер-лігу, толькі часам прыцягваўся да моладзевых матчаў.
У снежні 2014 года стаў іграком расійскага клуба «Тосна», аднак за паўгода згуляў усяго ў адным матчы і ў чэрвені 2015 года пакінуў каманду. Вярнуўшыся ва Украіну стаў гуляць за харкаўскі «Металіст», аднак пасля сезона 2015/16 ён быў расфарміраваны, і ў верасні 2016 года абаронца далучыўся да львоўскіх «Карпат». У сезоне 2017/18 зноў гуляў за «Чарнаморац», а ў другой палове 2018 года быў іграком данецкага «Алімпіка».
У сакавіку 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Мінск». У складзе «Мінска» стаў асноўным правым абаронцам, толькі часам прапускаў гульні з-за траўм. У снежні 2019 года пакінуў каманду.
У студзені 2020 года зноў стаў іграком адэскага «Чарнаморца». Па выніках сезона 2020/21 дапамог камандзе вярнуцца ў Прэм’ер-лігу, хоць рэдка выхадзіў на поле. У ліпені 2021 года перайшоў у мыкалаіўскую «Вікторыю», якая заявілася ў Другую лігу. У лютым 2022 года далучыўся да «Альянс», але так і не згуляў за яго. У ліпені 2022 года перабраўся ў нямецкі «Айнтрахт» з Эмзела.
Агароднікі (Гнезнаўскі сельсавет)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гнезнаўскага сельсавета.
Да 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Мсцібаўскага сельсавета, да 2006 года — у склад Шылавіцкага сельсавета.
Лісіўшчына (Корасценскі раён)
Лісіўшчына (Лісі́вщина) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Кекеш
Кекеш (Kékes) — гара, з вышынёй 1014 метраў над узроўнем мора найвышэйшая вяршыня Венгрыі, знаходзіцца ў горнай сістэме Матра на поўначы краіны. Гэта трэцяе месца па папулярнасці ў турыстаў пасля возера Балатон і Дуная. Назва Кекеш паходзіць ад блакітнаватага выгляду гары. У венгерскай мове слова «Кек» азначае «блакітны», а Кекеш, адпаведна, «блакітнаваты».
Селязні (Гарадоцкі раён)
Селязні́ (, Селезни) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Хмяльніцкага сельсавета.
Новы Строй (Клімавіцкі раён)
Но́вы Строй (, Новый Строй) — пасёлак у Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціманаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Высакоўскага сельсавета.
Judas Priest
«Judas Priest» — брытанскі хэві-метал гурт, які адначасова з такімі калектывамі, як Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin і Uriah Heep вызначыў гучанне хэві-металу 1970-х гадоў, а таксама моцна ўплыў на далейшае развіццё гэтага стылю агулам. За 40 гадоў сваёй кар’еры музыканты прадалі 30 мільёнаў асобнікаў альбомаў па ўсім свеце.
Заснавальнікамі гурта і яго бяззменнымі ўдзельнікамі з’яўляюцца гітарыст Кенэт Даўнінг і бас-гітарыст Ен Хіл. «Класічны» склад Judas Priest, у які таксама ўваходзяць Роб Хэлфард і гітарыст Глен Тыптан, с перапынкам у 1993—2003 гадах, калі гурт пакінуў Хэлфард, праіснаваў 25 гадоў (да зыходу Даўнінга ў 2011). Адносна нестабільным звяном заўсёды было месца бубнача (за 40 гадоў існавання ў гурце змянілася 9 ударнікаў). На сённяшні дзень (2016) у складзе Judas Priest іграе бубнач Скот Трэвіс.
Ранні час
Гісторыя Judas Priest непарыўна звязана з імёнамі двух яе бацькоў-заснавальнікаў — Кенэта Даўнінга і Ена Хіла, двух школьных прыяцеляў, якія захапляліся ігрой на гітары, пра якую даведаліся толькі пасля смерці іх агульнага куміра — Джымі Хендрыкса. Сябры вырашылі сумесна стварыць музычны калектыў, запрасіўшы на вакантнае месца бубнача яшчэ аднаго школьнага прыяцеля — Джона Эліса (John Ellis). Неўзабаве трыа «прагрэсіўнага блюзу», як яны самі вызначылі свой стыль, пачало рэпетыцыі у старой школе, якую мясцовы вікарый пераўтварыў у рэпетыцыйную базу, здаючы групам класныя пакоі за ўмераную плату ў 5 шылінгаў за дзень.
Гурт Slade, які да таго часу выпусціў ужо некалькі ўдалых пласцінак, таксама прыязджала туды рэпеціраваць. Школа называлася Holy Joe’s — «Святы Джо», і гурт Кенэта і Хіла праводзіў у ёй рэпетыцыі наступныя паўгода. Адну з рэпетыцый выпадкова наведаў Алан Аткінс (Al Atkins), даволі вядомы ў мясцовых колах вакаліст, які прапанаваў далучыцца да гурта. Аткінс таксама добра іграў на барабанах, гітары, пісаў песні. Менавіта ім і была прапанавана назва гурта «Judas Priest», якую вакаліст пазычыў у свайго папярэдняга гурта, у сваю чаргу названага па імені персанажа песні Боба Дылана «The Ballad of Frankie Lee And Judas Priest». Але бірмінгемскі Judas Priest, праіснаваўшы толькі некалькі месяцаў, распаўся пасля таго, як яго гітарыст скончыў жыццё самагубствам. Гэты калектыў быў вядомы і Даўнінгу, бо ён аднойчы праходзіў там праслухоўванне (праўда, няўдалае). Са згоды астатніх удзельнікаў старога гурта квартэт атрымаў назву Judas Priest. Гурт адзначыў свой дзень нараджэння першым канцэртам, які адбыўся 16 сакавіка 1971 года ў залі «Сэнт Джонз Хол» у горадзе Эсінгтан. У залі было не болей за 70 чалавек, але пачаткоўцы былі добра прынятыя, што дазволіла гурту ў той вечар зарабіць 6 фунтаў стэрлінгаў.
Ісай Майсеевіч Ліпец
Ісай Майсеевіч Ліпец (, Плёсы,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне тэрапіі. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў 2-і Маскоўскі ўніверсітэт у 1923 годзе. У 1939—1941 і 1953—1956 гг. загадчык кафедры Віцебскага медыцынскага інстытута. У 1942 г. кіраваў кафедрай унутраных хвароб Паўночна-Асетынскай медыцынскай акадэміі.
Лісабуда
Лісабуда (Лісобу́да) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Сяргей Валер’евіч Ваўчкоў
Сяргей Валер’евіч Ваўчкоў (Сергей Валерьевич Волчков; нар. 3 красавіка 1988, Быхаў, Беларуская ССР, СССР) — беларуска-расійскі спявак і музыкант, пераможца другога сезона музычнага шоу «Голос» на Першым канале Расіі.
Майсііўка (Корасценскі раён)
Майсііўка (Мойсі́ївка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Алекшыцы (Ваўкавыскі раён)
Але́кшыцы (, Алекшицы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гнезнаўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Мсцібаўскага сельсавета, да 2006 года — у склад Шылавіцкага сельсавета.
Вядомыя асобы
У вёсцы пахаваны беларускі грамадска-палітычны дзеяч Заходняй Беларусі і ўрач Мікалай Марцінчык (1901—1980).
Юзаф Харытон
Біяграфія
Нарадзіўся ў мнагадзетнай сям'і. Пазней матэрыяльнае становішча вымусіла бацькоў пераехаць у в. Тумін, а затым у Высока-Літоўск. Скончыў школу і гімназію ў Высока-Літоўску. У 1928 годзе паступіў у Варшаўскую школу выяўленчых мастацтваў, але праз год спыніў навучанне і на працягу семестру быў вольным слухачом на аддзяленні мастацтва і скульптуры Кракаўскай Акадэміі прыгожых мастацтваў. У 1932 годзе Харытон вярнуўся ў Высока-Літоўск, быў чыноўнікам ў гміне, фатографам, распісваў касцёльныя крыпты.
Падчас 2-й сусветнай вайны дом Юзафа Харытона суседнічаў з гета. Пасля вайны займаўся рэканструкцыяй і роспісам касцёлаў і цэркваў. З сярэдзіны 1950-х гадоў, асэнсаваўшы убачанае ў Высокаўскім гета, мастак стварыў шмат твораў-сведчанняў Халакосту, якія прынеслі яму вядомасць, асабліва за мяжой.
У 1964 годзе пераехаў ў Сямятычы, уступіў у Саюз польскіх мастакоў, займаўся творчасцю. Працаваў інструктарам жывапісу ў павятовым Доме культуры.
Найбольш вядомыя яго карціны «Камянец-Літоўск. Ветракі», «Камянец-Літоўск. Школьная вуліца», «Камянец-Літоўск. Вежа з боку вуліцы Пахілай».
Ствалкова
Ствалко́ва (, Стволково) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Мяжанскага сельсавета.
Да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Хмяльніцкага сельсавета. Скасавана ў 2021 годзе.
Слабада (Ціманаўскі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціманаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Высакоўскага сельсавета.
Бабылі (Ваўкавыскі раён)
Бабылі́ (, Бобыли) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шылавіцкага сельсавета.
Мошкіўка (Корасценскі раён)
Мошкіўка (Мо́шківка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Сячонка
Сячо́нка (, Сечёнка) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Царква Святой Марыі (Штральзунд)
Царква Святой Марыі (Марыенкірхэ; St.-Marien-Kirche) у Штральзундзе — самая вялікая царква ганзейскага горада і шэдэўр позняй готыкі ў Цэнтральнай Еўропе. З 1625 па 1647 гады будынак царквы быў самым высокім у свеце. Першая згадка пра царкву датуецца 1298 годам. З вежы царквы, вышыня якой складае 104 метра, адкрываецца цудоўная панарама горада, яго наваколляў і Ругена.
Пасля царквы Святога Мікалая ў Люнебургу Марыенкірхэ ў Штральзундзе з'яўляецца самай ранняй базілікай у стылі цаглянай готыкі ў Паўночнай Еўропе. Царква пабудавана па ўзоры любекскай Марыенкірхэ.
Майсей Юдавіч Канэ
Майсей Юдавіч Канэ́ (,  — ) — беларускі вучоны ў галіне машынабудавання; адзін са стваральнікаў беларускіх аўтамабіляў і тэхналагічнай школы машынабудавання.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча ў 1926 годзе. З 1945 года галоўны тэхнолаг Мінскага аўтамабільнага завода, з 1954 года ў Беларускім політэхнічным інстытуце.
Пэршатраўнэвэ (Корасценскі раён)
Пэршатраўнэвэ (Першотравне́ве) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Ахаціўка
Ахаціўка (Охоті́вка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Торчанка
То́рчанка (, Торченка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціманаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Высакоўскага сельсавета.
Абрахам Крэскас
Абрахам Крэскас (Cresques Abraham, Пальма — ), сапраўднае імя Крэскас (сын) Абрахама — яўрэйскі картограф, член Арагонскай кароны). Разам са сваім сынам Іехудай Крэскасам стварыў знакаміты Каталанскі атлас у 1375.
Асабістае жыццё
Умеў пісаць карты і збіраць гадзіннікі, компасы і іншыя навігацыйныя інструменты. Ён быў галоўным членам картаграфічныя Школы на Мальёрцы.
Яго сапраўднае імя Эліша (іншыя клікалі Крэскасам), сын Раві Абрахама, сын Раві Бенавістэ, сын Равві Элішы. Яму далі імя Эліша, калі ён дасягнуў паўналецця, але ён быў вядомы як Абрахам Крэскас (Крэскас — гэта яго імя ад нараджэння, Эліша — рэлігійны, Абрахам — яго імя па бацьку), але ў больш позніх кнігах часта перастаўляецца парадак яго імёнаў. Яго сын, Іехуда Крэскас таксама быў выдатным картографам.
Каталанскі атлас
У 1375 годзе Крэскас і яго сын Іехуда атрымалі распараджэнне ад Прынца Хуана I Арагонскага (будучы Кароль Хуан I Арагонскі) зрабіць набор чарцяжоў, якія не былі б падобныя да звычайных партуланаў тых часоў, каб яны ахоплівалі «ўсход і захад і ўсё, што ад ідзе ад Гібралтара да захаду». За зробленую працу Крэскасу і Іехудзе павінны былі заплаціць 150 арагонскіх залатых флорынаў і 60 маёрканскіх фунтаў, адпаведна, як было пазначана ў дакументах самога Прынца і яго бацькі, датаваных 14-м стагоддзем Пэдра IV, каралём Арагонскім. Прынц Хуан меў намер падарыць карту свайму кузену (які пазней стаў Карлам VI, кароль Францыі). у гэтым жа 1375 Крэскас і Іехуда намалявалі шэсць чарцяжоў, якія складалі Каталанскі атлас, у сябе дома, у яўрэйскім квартале Пальме.
Працы, прыпісаныя Крэскасу
Каталонска атлас 1375 года — адзіная карта, якая дакладна належала Крэскасу Абрахаму. Але даследчыкі мяркуюць, што пяць іншых існуючых карт маглі б таксама быць прыпісаны Крэскасу, Іехудзе, а можа і іншым нейкім рабочым у майстэрні Крэскаса. Як і Каталанскі атлас, так і астатнія пяць (чатыры партулана і фрагмент mappa mundi) не падпісаныя і не датаваныя, дату іх стварэння вызначаюць дзесьці паміж 1375 і 1400 гг.
Згодна з Кэмпбелам, чатыры партуланы належалі чалядніку Крэскаса. Неапальскія і парыжскія чарцяжы больш ўпрыгожаны, чым два іншых, як і парыжская карта ў прыватнасці (1400), але яны выглядаюць больш падобнымі на Каталанскі Атлас. Аднак, прыпісванне аўтарства Крэскасу — гэта толькі здагадка. Як заўважыў Кэмпбел: «Гэтыя чарцяжы падобныя адзін з адным, гэта відавочна. Але цяжка нешта сказаць толькі пасля аналізу колеру, напэўна, што гэтыя чатыры карты былі зробленыя ў адной майстэрні».
Паліскэ (Корасценскі раён)
Паліскэ (Полі́ське) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Анрык Прат-дэ-ла-Рыба Сара
Анрык Прат-дэ-ла-Рыба Сара (Enric Prat de la Riba i Sarrà;, Кастэльтэрсоль — , там жа) — каталонскі палітычны і культурны дзеяч, адзін з заснавальнікаў руху каталонскіх нацыяналістаў у канцы XIX стагоддзя, публіцыст і тэарэтык каталанізму.
Біяграфія
Нарадзіўся ў заможнай сям’і. Вывучаў юрыспрудэнцыю ўва ўніверсітэтах Барселоны і Мадрыда. У 1887 годзе А. Прат паступае ў Цэнтр каталонскай адукацыі (Centre Escolar Catalanista), дзе ўпершыню было сфармулявана вызначэнне каталанізму. У 1890 годзе ён становіцца прэзідэнтам гэтай установы. У 1892 годзе ён у якасці сакратара вёў пасяджэнні, на якім была прынятая Манрэская праграма, якая заклала асновы для аўтаноміі Каталоніі. А. Прат быў адным з пачынальнікаў культурнага каталонскага нацыянальнага руху навесентызму.
Будучы прэзідэнтам гарадскога савета Барселоны, А. Прат ў 1907 годзе засноўвае Інстытут вывучэння Каталоніі. Роўным чынам ён быў ініцыятарам стварэння Каталонскай садружнасці, першым прэзідэнтам якой і заставаўся — з 6 красавіка 1914 года і аж да свайго скону. Каталонская садружнасць адказвала за ажыццяўленне важных будаўнічых збудаванняў, транспартных і культурных праектаў, многія з якіх захоўваюць сваё значэнне і па гэты дзень.
А. Прат-дэ-ла-Рыба з’яўляецца аўтарам шэрагу палітычных твораў, якія адыгралі немалую ролю ў абуджэнні нацыянальных пачуццяў сярод каталонцаў канца XIX — пачатку XX стагоддзяў.
Андзюлевіча
Андзюле́віча (, Андюлевича) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Яноўка (Клімавіцкі раён)
Яно́ўка (, Яновка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціманаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Высакоўскага сельсавета.
Украішча
Укра́ішча (, Украище) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Хмяльніцкага сельсавета.
Пугачыўка (Корасценскі раён)
Пугачыўка (Пугачі́вка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Рышаўка
Рышаўка (Ри́шавка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Розіўка (Корасценскі раён)
Розіўка (Ро́зівка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Арцёмаўка (Клімавіцкі раён)
Арцёмаўка (, Артёмовка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Хацейка
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Хмяльніцкага сельсавета.
Бартэшышкі
Бартэ́шышкі (, Бартешишки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Чарныя
Чарны́я (, Черные) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Якаў Эмануілавіч Кенігсберг
Якаў Эмануілавіч Кенігсберг (,, Гомельскай вобласці — ) — беларускі вучоны-імунолаг. Доктар біялагічных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1962). Працаваў у Гомельскай абласной супрацьсухотнай бальніцы, НДІ санітарыі і гігіены, з 1970 у БелНДІ экперыментальнай ветэрынарыі, з 1988 у Навукова -даследчым клінічным інстытуце радыяцыйнай медыцыны і эндакрыналогіі, Інстытуце радыялогіі. З 2001 старшыня Нацыянальнай камісіі па радыяцыйнай абароне пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. З 2009 года працаваў у ГУ «Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр гігіены» на пасадзе загадчыка лабараторыі радыяцыйнай бяспекі. У 2012 быў прызначаны афіцыйным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь у Навуковым камітэце Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па дзеянні атамнай радыяцыі.
З’яўляўся экспертам Міжнароднага агенцтва па атамнай энергіі, экспертам Сусветнай арганізацыі аховы здароўя (СААЗ), а таксама сябрам Рады Міжнароднай асацыяцыі радыепаталогіі. Неацэнны яго ўклад у стварэнне навуковай школы пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС. Пад кіраўніцтвам Якава Эмануілавіча былі распрацаваны рэспубліканскія дапушчальныя ўзроўні ўтрымання радыенуклідаў у харчовых прадуктах (1990, 1992, 1996, 1999), многія нацыянальныя прававыя дакументы ў галіне радыяцыйнай бяспекі. Ён прымаў актыўны ўдзел у распрацоўцы асноватворных дакументаў МАГАТЭ ў галіне радыяцыйнай бяспекі і рэагавання на аварыйныя сітуацыі.
Вайкунцы
Вайку́нцы (, Вайкунцы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Сантарка
Сантарка (Санта́рка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Васілёўка (Клімавіцкі раён)
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Каралеўства Данія
Каралеўства Данія (Kongeriget Danmark) — суверэнная дзяржава, якая складаецца з садружнасці трох аўтаномных краін — Даніі ў Паўночнай Еўропе, Фарэрскіх астравоў у Паўночнай Атлантыцы, Грэнландыі ў Паўночнай Амерыцы. Данія — канстытуцыйная манархія і старэйшым членам садружнасці, з яе зыходзіць судовая, выканаўчая і заканадаўчая ўлада. Адносіны дзяржаў-членаў называюцца Rigsfællesskabet. Паводле фарэрскага і грэнландскага акту аб хатнім кіраванні, Фарэрскія астравы і Грэнландыя складаюць самакіравальную супольнасць людзей у межах каралеўства.
З гэтых трох краін толькі Данія — член Еўрапейскага саюза.
Дзяржаўны лад
Нацыянальны заканадаўчы орган — Фолькетынг, аднапалатны парламент, у які выбіраюць прапарцыйнай большасцю 175 дэпутатаў з Даніі і па два дэпутаты з Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Парламенцкія выбары праходзяць раз у чатыры гады, але ў межах паўнамоцтваў прэм’ер-міністра праводзіць датэрміновыя выбары.
Струмок (Корасценскі раён)
Струмок (Струмо́к) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Герб Луніна
Герб Луніна — герб вёскі Лунін Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Апісанне
Герб Луніна ўяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога намалявана сярэбраная птушка лунь, якая трымае ў кіпцюрах лілеяпадобную кветку таго ж металу.
Вашкелі
Вашке́лі (, Вашкели) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Ушыця (Корасценскі раён)
Ушыця (У́шиця) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ушомырскай вясковай абшчыны.
Герб Лахвы
Герб Лахвы — герб вёскі Лахвы Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Бараўцы (Пальмінскі сельсавет)
Бараўцы́ (, Боровцы) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пальмінскага сельсавета.
Шарыпы
Шары́пы (, Шарипы) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета. За 39 км на паўночны ўсход ад горада і чыгуначнай станцыі Гарадок на лініі Віцебск — Невель, 74 км ад Віцебска. Рэльеф раўнінны.
Галіцкая Мыза
У 1924—1938 гадах цэнтр сельсавета. Ліквідавана 25 лістапада 2009 года.
Віганцы
Віга́нцы (, Виганцы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Шэршні (Корасценскі раён)
Шэршні (Ше́ршні) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іршанскай пасялковай абшчыны.
Плектр
Пле́ктр (πλῆκτρον, pléktron — прылада для ігры на ліры; таксама медыя́тар) — прылада, вырабленая з косці, металу, пластыку ці ў форме пярсцёнка з кіпцюром, прызначаная для гуказдабывання ў струнных інструментах. У адных інструментаў плектр знаходзіцца непасрэдна ў руцэ выканаўцы. У клавесінах і іншых клавішных інструментах падчас націску на клавішу пяро-плектр б'е па струнах.
Гітарныя плектры
Для электрагітар, акустычных гітар, бас-гітар і мандалін звычайна выкарыстоўваюцца плектры (часцей медыятары) у выглядзе трохвугольніка з ссурочанымі кутамі. Самым вострым вуглом здзяйсняецца гуказдабыванне. Медыятары бываюць розных памераў, таўшчыні і матэрыялу: часцей за ўсё вырабляюцца з пластыку (нейлон) ці металу. Некаторыя выканаўцы замест сапраўдных медыятараў выкарыстоўваюць манеты, старыя пластыкавыя банкаўскія карткі, CD-дыскі і іншыя слушныя займеннікі.
Клавесіны
У клавесінах кожная струна мае свой асабісты плектр. Плектры ў клавесіне маленькія: часцей каля сантыметру даўжынёй, 1,5 міліметра шырынёй і міліметр таўшчынёй. Плектры завостраныя, на канцы яны зусім вузкія. У XVIII—XIX стагоддзях майстры выкарыстоўвалі стрыжні пер’я крумкачоў. У Італіі некаторыя майстры (у прыватнасці, Барталамеа Крыстафоры) выкарыстоўвалі стрыжні пер’я грыфаў. Іншыя італьянскія майстры звярталіся да свінцу. Французскі клавесінны майстар Паскаль Таскен для стварэння далікатнейшага піянісіма выкарыстоўваў скуру зуброў. У цяперашнія часы плектры для клавесінаў вырабляюцца з болей стойкіх поліфармальдэгідных матэрыялаў.
Баталі
Баталі́ (, Батали) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пальмінскага сельсавета.
Да 10 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Прудніцкага сельсавета.
Старыкы (Корасценскі раён)
Старыкы (Старики́) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іршанскай пасялковай абшчыны.
Завідаўка (Галіцкі сельсавет)
Заві́даўка (, Завидовка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Свіднае (вадасховішча)
Сві́днае — вадасховішча ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Убарць, каля вёсак Свіднае і Замошша.
Плошча паверхні 2,2 км². Даўжыня 2,8 км, найбольшая шырыня 2 км. Найбольшая глыбіня 4,6 м, ваганні ўзроўню вады на працягу года да 2,5 м. Аб’ём вады ў вадасховішчы 5,7 млн м³.
Вадасховішча наліўное, напаўняецца вадой з ракі Убарць. Створана ў 1986 годзе ў мэтах арашэння і рыбагадоўлі. Проціпажарны вадаём у зоне радыяцыйнага забруджання.
Сакорыкы
Сакорыкы (Сокорики) — пасёлак у Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гарадзішча (Воранаўскі раён)
Гарадзі́шча (, Городище) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Сінці-поп
Сінці-поп — жанр поп-музыкі, у якім сінтэзатар з’яўляецца галоўным інструментам. У той час як большасць сучаснае папулярнае музыкі ствараецца з дапамогай сінтэзатараў, сінт-поп мае стылістычныя асаблівасці, якімі ён адрозніваецца ад астатняй музыкі, створанай тэхналагічна аднолькава.
Гэтымі асаблівасцямі з’яўляюцца: штучнасць гуку (сінтэзатары больш не імітуюць гучанне рэальных музычных інструментаў), акцэнт на механічных рытмах, выкарыстанне вакалу ў якасці кантрапункта штучнаму паходжанню аранжыроўкі, шмат паўтораў структурных элементаў. Форма кампазіцыі сінт-поп песень не адрозніваецца ад формы звычайных поп-песень. Нярэдка тэксты песень маюць лёгкую сацыяльную і навукова-тэхнічную тэмы.
У больш шырокім сэнсе сінці-поп — музычная сцэна пачатку і сярэдзіны 80-х, якая актыўна выкарыстоўвае ў музыцы гук сінтэзатараў (напрыклад, Depeche Mode, Erasure), а таксама хваля папулярнае Новае Рамантыкі (гурты Duran Duran, Spandau Ballet і іншыя).
Дэсятыны
Дэсятыны (Десяти́ни) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іршанскай пасялковай абшчыны.
Варошына
Варо́шына (, Ворошино) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пальмінскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2167001—2168000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2167001—2168000)
Евіна
Е́віна (, Евино) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пальмінскага сельсавета.
Рудня (Навынскі сельсавет)
Ру́дня (Ру́дня) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Навынскага сельсавета.
Іванава Слабада (Клімавіцкі раён)
Іва́нава Слабада́ (, Иванова Слобода) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Касперка
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Эрмесэнда Каркасонская
Эрмесэнда Каркасонская (Ermessenda de Carcassona, /975-977, Сан-Кірзэ-дэ-Безора , Іспанія — , там жа ) — графіня, жонка Рамона Барэля I, графа Барселоны, Жыроны і Асоны.
Біяграфія
Эрмесэнда выйшла замуж за Рамона Барэля каля 991 года і сумесна правілы з ім да яго смерці ў 1017, пасля чаго правіла ў адзіночку як рэгент у перыяд непаўналецця сына (1017-1021), а пасля 1021 як суправіцель. У 1035 сын раптам памёр, адпісваўшы свае ўладанні сваім нашчадкам, і Эрмесэнда стала рэгентам пры сваім унуку ў 1035-1039 гадах і суправіцелем пасля 1039. У гэты перыяд адзначана паслабленне ўлады графаў Барселоны, адбылося паўстанне баронаў, захавальнікаў замка лордаў і дарадцаў з эпіцэнтрам у Пенедэсы і на чале з Мірам Жэрыбертам (Mir Geribert), якія кінулі выклік Барселоне і яе палітыцы падтрымання міру з мусульманамі ў абмен на выплату даніны.
Сабор Святога Кнуда
Сабор Святога Кнуда (Sct. Knuds Kirke) — кафедральны сабор евангелічнай лютэранскай царквы ў горадзе Одэнсэ, Каралеўства Данія; адзін з шэдэўраў дацкай цаглянай готыкі. Пахавальня дацкага караля Кнуда IV Святога і яго брата Бенедыкта.
Гісторыя
Паводле падання, у 1086 годзе ў Одэнсэ, падчас малітвы перад алтаром бенедыкцінскага кляштара Святога Албана паўсталымі падданымі быў забіты дацкі Кароль Кнуд IV, яго брат Бенедыкт і яшчэ 17 рыцараў. Пасля забойства караля Кнуда на Данію абрынулася некалькі неўрадлівых гадоў, якія выклікалі голад, што было ўспрынята датчанамі як божая кара за святатацкае злачынства ў царкве. Амаль адразу ж сталі вядомыя выпадкі цудоўных вылячэнняў на магіле Кнуда IV. Гэта прывяло да яго хуткай кананізацыі ўжо ў 1101 годзе.
Драўляная царква на ўзгорку Klosterbakken, на месцы капішча вікінгаў, была ўзведзена ў 1095 годзе адмыслова для пахавання рэштак Кнуда IV. Дэталі яе падмурка з траверціну і цяпер можна ўбачыць у склепе сабора. Старая царква была пабудавана ў раманскім стылі з паўкруглымі аркамі, якія падтрымліваюць плоскую столь.
Алэксандрыўка (Корасценскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Навынскага сельсавета.
Сабор Святога Кнуда
Гісторыя
У 1247 годзе падчас грамадзянскай вайны паміж каралём Эрыкам IV і яго братам Абелем невялікая драўляная царква згарэла ў агні пажару. У канцы XIII стагоддзя Гізіка — біскуп Одэнсэ з 1286 па 1300 гады — заклаў на гэтым месцы новы храм. Гатычная царква чырвонай цэглы са спічастымі аркамі і высокімі скляпеннямі будавалася каля двухсот гадоў і была асвячоная 30 красавіка 1499 года.
Даўгялішкі
Да 24 красавіка 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Пашкавіцкага сельсавета, да 23 студзеня 2014 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Радунскага пассавета.
Сабор Святога Кнуда
Гісторыя
У 1513 годзе ў саборы Святога Кнуда быў пахаваны дацкі кароль Ганс. Рэшткі яго жонкі Крысціны Саксонскай, сына, караля Крысціяна II з жонкай Ізабелай Аўстрыйскай, былі пахаваныя ў каралеўскай капліцы францысканскага мужчынскага кляштара, разбуранага ў 1807 годзе. Пасля гэтага цела членаў каралеўскай сям'і былі перапахаваны ў саборы Святога Кнуда.
У 1586 годзе была завершана вежа сабора. У храм з каралеўскай капліцы быў перададзены гатычны алтар XVI стагоддзя працы любекскага майстра Клауса Берга, якому пашчасціла перажыць гады рэфармацыі. Гэты разьбяны пазалочаны трыпціх з 300-мі фігурамі святых і дацкіх каралёў у наш час лічыцца адным з нацыянальных скарбаў Даніі.
Архітэктура
Сабор уяўляе сабой трохнефны храм з двума шэрагамі калон і мае ў даўжыню 52 метра і ў шырыню — 22 метра. На вежы — пяць званаў, самы стары з якіх датуецца 1677 годам, а самы малады — 1880 годам. Самым наведвальным месцам сабора застаецца крыпта, дзе захоўваюцца мошчы Святога Кнуда.
Кемейшы
Кеме́йшы (, Кемейши) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Да 24 красавіка 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Пашкавіцкага сельсавета, да 23 студзеня 2014 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Радунскага пассавета.
Навына (Корасценскі раён)
Навына (Новина́) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Навынскага сельсавета.
Герб Кажан-Гарадка
Герб Кажан-Гарадка — герб аграгарадка Кажан-Гарадок Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Апісанне
Герб Кажан-Гарадка ўяўляе сабой варажскі шчыт, скошаны злева, у правым блакітным полі якога намалявана сярэбраная лілеяпадобная кветка, у левым зялёным — залаты высокі бот на абцасе.
Абыходы
Абыходы (Обихо́ди) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Кузьміцкага
Кузьмі́цкага (, Кузьмицкого) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Абыходзіўка
Абыходзіўка (Обихо́дівка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гальштынская брама
Гальштынская брама (Хольстэнтор, Holstentor ) — сярэднявечныя гарадскія вароты Любека ў паўночна-заходняй частцы ўнутранага горада. Помнік паўночна-еўрапейскага архітэктурнага стылю «цагляная готыка». Гістарычны сімвал горада, Ганзы і архітэктурнага ландшафту ўсёй Паўночнай Германіі. Аб'ект Сусветнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Брама ўваходзіла ў сістэму крапасных гарадскіх умацаванняў сталіцы Ганзы. Да зносу крэпасці ў 1864 годзе ўвесь комплекс брамы ўяўляў сабой каскад з чатырох, размешчаных адзін за адным, самастойных абаронных збудаванняў (гл. малюнак 1700 года). Брама з'яўлялася цэнтральным звяном у паўночна-заходняй, найбольш уразлівай для нападаў з боку гальштынскіх герцагстваў і Дацкага каралеўства, частцы сістэмы сцен, вежаў, земляных валаў, капаніраў і каналаў, якія акружалі гістарычнае ядро Любека па абодвух берагах рэк Травэ і.
З 1950 года ў Гальштынскай браме размяшчаецца музей гісторыі горада.
Архітэктура
У наш час Гальштынская брама складаецца з дзвюх вежаў, паўночнай і паўднёвай, і цэнтральнага пралёта, які злучае іх. Вежы складзены з ярусаў чырвонай і чорнай паліванай цэглы, вокны ўяўляюць сабой байніцы.
Першы паверх у цэнтральнай частцы брамы адсутнічае, з прычыны таго, што тут знаходзіцца праход праз браму. Пабудова мае пяць паверхаў, першы паверх злучае вежы паміж сабой. З унутранага (гарадскога) боку вежы выглядаюць як адзінае цэлае, а са знешняга (палявога) боку яны выступаюць, і адлегласць паміж імі дасягае 3,5 м. Вежы характэрны сваімі конусападобнымі дахамі, а сярэдні пралёт упрыгожаны франтонам.
Плошча-сквер перад брамай часам выкарыстоўваецца гарадскімі ўладамі для правядзення культурных ці відовішчных прадстаўленняў, канцэртаў. Брама застаецца заўсёды адкрытай для прахожых. Сярэднявечны надпіс залатымі літарамі на франтоне з вонкавага боку брамы абвяшчае: «Concordia Domi Foris Pax» (Згода ўнутры, знадворку мір).
Забор’е (Гарадоцкі раён)
Забо́р’е (, Заборье) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пальмінскага сельсавета.