cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Заполле (Кардымаўскі раён)
Заполле (Заполье) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Юхан Агрэл
Юхан (Ёхан, Ёган) Агрэл (швед. Johan Joachim Agrell; —) — шведскі і нямецкі скрыпач, піяніст, дырыжор і кампазітар.
Біяграфія
Юхан Агрэл нарадзіўся 1 лютага 1701 года ў Лёце (Усходні Готланд). Атрымаў адукацыю ва Упсале, падарожнічаў па Англіі, Францыі, Італіі і іншым краінам.
З 1723 па 1746 год быў прыдворным скрыпачом у Каселі. З 1746 г. быў капельмайстрам у Нюрнбергу.
Яму належыць цэлы шэраг твораў (сімфоніі, канцэрты, санаты і інш.), зборнік якіх быў надрукаваны ў Нюрнбергу; многія іншыя дайшлі да нас у рукапісах. У маладосці на музыку Агрэла моцна паўплывала сучасная італьянская музыка, у прыватнасці Антоніа Вівальдзі.
Чымберга
Чымберга (Cimbergo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Юхан Агрэл
Біяграфія
Юхан Агрэл памёр 19 студзеня 1765 года ў горадзе Нюрнбергу.
Чымберга
Насельніцтва складае 585 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 25050. Тэлефонны код — 0364.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Вальдар
Вальдар (Valdarr; 700-я) — легендарны кароль Даніі.
Біяграфія
Сага пра Герварара апавядае пра Вальдара, які быў віцэ-каралём Даніі пад кіраўніцтвам Івара Відфамна. Ён быў бацькам Рандвера і Гаральда Варатута, які быў легендарным каралём Даніі і Швецыі.
Паводле сагі «Як засялялася Нарвегія», Вальдар быў сынам Раара (Гродгара) з дому Ск’ёльдунга. З гэтай крыніцы вынікае, што Вальдар быў бацькам Гаральда Старэйшага, а значыць, дзедам Гальўдана Адважнага, бацькі Івара Відфамна.
Маен (дэпартамент)
Маен (Mayenne) — дэпартамент на захадзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Краіна Луары. Парадкавы нумар 53. Адміністрацыйны цэнтр — Лаваль. Насельніцтва 285,3 тыс. чалавек (77-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 5175 км². Праз дэпартамент працякае рака Рака Маен.
Дэпартамент уключае 3 акругі, 32 кантона і 261 камуну.
Маен — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Мэн. Назва паходзіць ад мясцовай ракі.
Грамовіч
Грамовіч — прозвішча.
Магноліевыя
Магноліевыя (Magnoliaceae) — сямейства двухдольных раслін.
Сямейства прадстаўлена відамі дрэвавых і хмызняковых раслін субтропікаў паўночнага паўшар'я. Адрозніваецца 14 родаў 240 відаў.
Юз Аляшкоўскі
Юз Аляшкоўскі (сапраўднае імя Іосіф Яфімавіч Аляшкоўскі;, , Сібірскі край — , , Фларыда) — празаік, паэт і сцэнарыст, аўтар-выканаўца песень. З 1979 году жыў у ЗША.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1929 годзе ў расейскім Краснаярску. Ягоны бацька Хаім нарадзіўся ў беларускім Мазыры.
Адзін з самых вядомых твораў Аляшкоўскага — песня 1959 года «Таварыш Сталін, вы вялікі вучоны», напісаная ад асобы палітвязня.
Эміграваў з сям’ёй у ЗША ў 1979 годзе, пасля публікацыі ў самвыдатаўскім альманаху «Метраполь» тэкстаў ягоных «лагерных» песень.
Лаўрэат Нямецкай Пушкінскай прэміі, прысуджанай у 2001 годзе па сукупнасці — «за творчасць, якая ствараецца пісьменнікам з 50-х гадоў, што зрабіла яго адной з вядучых асоб рускай літаратуры XX стагоддзя». У 2011 годзе «Маленькі турэмны раман» Юза Аляшкоўскага заняў першае месца ў намінацыі «буйная проза» «Рускай прэміі» — галоўнага міжнароднага літаратурнага конкурсу для рускамоўных пісьменнікаў з усяго свету.
Памёр у ЗША ва ўзросце 92 гадоў у 2022 годзе.
Зевакіна (Кардымаўскі раён)
Зевакіна (Зевакино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5939
NGC 5939 (іншыя абазначэнні — UGC 9854, MCG 12-15-7, ZWG 338.8, IRAS15244+6854, PGC 55022) — галактыка ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Царква Сан-Барнаба
Сучаснае выкарыстанне царквы - музей машын Леанарда да Вінчы.
Кубак Польшчы па баскетболе 2020/2021
Кубак Польшчы па баскетболе 2020/2021 — 57-ы кубак Польшчы па баскетболе.
Пагроза
Пагроза ў крымінальным праве — выказаны ў любой форме намер прычыніць фізічную, матэрыяльную ці іншую шкоду грамадскім або асабістым інтарэсам.
У крымінальным праве Рэспублікі Беларусь найбольш небяспечныя віды пагроз — забойствам, нанясеннем цяжкіх цялесных пашкоджанняў або знішчэннем маёмасці шляхам падпалу і да т.п., якія ствараюць самастойныя саставы злачынства. Разглядаецца заканадаўствам як сродак над чалавекам і караецца ў крымінальным парадку.
Зялёны Бор (Смалявіцкі раён)
Зялёны Бор (, Зелёный Бор) — гарадскі пасёлак у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Знаходзіцца за 37 км у напрамку на ўсход ад горада Смалявічы, за 73 км ад Мінска. Насельніцтва 1 129 чал. (2017).
Гісторыя
Рабочы пасёлак быў утвораны ў 1958 годзе на базе пасёлкаў торфапрадпрыемства «Смалявіцкае» — Тарасік і Зялёны Бор, дзе з 1947 года працавала будаўніча-мантажнае ўпраўленне. Цягам 1962—1965 гадоў Зялёны Бор уваходзіў у склад Барысаўскага раёна. У 1971 годзе паселішча стала цэнтрам пасялковага савета.
19-я асобная механізаваная брыгада
19-я гвардзе́йская Мікала́ева-Будапе́шцкая чырванасцяжная о́рдэна Суво́рава асобная механізаваная брыгада — адно з найбуйнейшых падраздзяленняў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Падчас Другой сусветнай вайны
12 верасня 1941 года ў Свярдлоўскай вобласці была сфарміравана 363-я стралковая дывізія. За ўдзел у сакавіку 1942 года ў разгроме нямецкіх войскаў пад Масквой яна была ўдастоена звання гвардзейскай.
28 сакавіка 1944 года за ўдзел у вызваленні горада Мікалаева гэтаму корпусу было прысвоена ганаровае найменне «Мікалаеўскі», а 5 красавіка 1945 года пасля ўзяцця горада Будапешта — ён стаў яшчэ і Будапешцкім.
24 красавіка 1945 года корпус быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга, у тым жа месяцы — ордэнам Суворава II ступені. У ходзе баёў за гады Вялікай Айчыннай вайны з ліку ваеннаслужачых гвардзейскага злучэння Залатой Зоркай Героя Савецкага Саюза былі ўзнагароджаны 29 чалавек і больш за 140 тысяч ваеннаслужачых — ордэнамі і медалямі.
Пасля вайны
У красавіку 1957 года 2-я гвардзейская механізаваная дывізія была ператворана ў 19-ю гвардзейскую Мікалаеўскага-Будапешцкую Чырванасцяжную, ордэна Суворава II ступені танкавую дывізію.
У Рэспубліцы Беларусь
З 1992 года дывізія — у складзе Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. У 1993 годзе яна была перафарміравана ў 19-ю гвардзейскую базу захоўвання ўзбраення і тэхнікі. А ў 2008 годзе — перайменаваная ў 19-ю гвардзейскую асобную механізаваную брыгаду.
Асабісты склад брыгады удзельнічаў ва ўсіх буйных вучэннях Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, паказваючы пры гэтым толькі высокія вынікі.
Storage Wars
«Storage Wars» (Войны сховішчаў, стылізаваны пад STORAGE WAR$) — амерыканскі конкурсны серыял, які выходзіць на канале. Першапачаткова ён выходзіў у эфір на працягу 12 сезонаў, з 1 снежня 2010 года па 30 студзеня 2019 года. Прэм’ера 13-га сезона адбылася ў красавіку 2021 года.
Ільнішчава
Ільнішчава (Ильнищево) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Коліа
Коліа (Collio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 2300 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 53 км². Паштовы індэкс — 25060. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 5940
NGC 5940 (іншыя абазначэнні — UGC 9876, MCG 1-39-25, ZWG 50.7, IRAS15288+0737, PGC 55295) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іскра (Кардымаўскі раён)
Іскра (Искра) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Цна (Любанскі сельсавет)
Назва
Назва тапоніма Цна паходзіць ад назвы ракі Цна. Гэты гідронім балцкага паходжання, з цягам часу зведаў эвалюцыю Цна < *Тъсна̄ < балцк.*Tusnā.
З балцкай лексікі да гэтага гідроніма найбліжэйшае прускае tusn(а)s «ціхі», прускі тапонім Tuseine. Далей да прускага *tusitwei «маўчаць», балцкага *taus- / *tus- «супакойваць, маўчаць, супакойвацца», індаеўрапейскага *taus- «ціхі, маўклівы».
Назвы тыпу Цна фіксуюцца на Верхнім Падняпроўі, Верхнім Павоччы, Верхнім Падонні.
Назву Цна можна перадаць як «Ціхая, спакойная (рака)».
Шарбэль Маклуф
Біяграфія
У 23 гады пакінуў родную вёску. Ён паступіў у кляштар св. Марона. Атрымаў манаскае імя Шарбэль у гонар эдэскага мучаніка, які памёр на пачатку ІІ стагоддзя.
У кляштары Шарбэль вёў аскетычнае жыццё. 23 ліпеня 1859 года атрымаў прэзбітэрскае пасвячэнне. Разам з душпастырствам, апякуючыся вернікамі наваколля, ён займаўся і фізічнай працай на палях кляштара.
У кляштары Шарбэль пражыў 47 гадоў, 23 з іх — у пустэльніцтве. Ён захоўваў строгі пост і маліўся ўначы. Шарбэль памёр у вігілію Божага Нараджэння 1898 года, пахавалі на Божае Нараджэнне.
Яшчэ пры жыцці Шарбэль быў вядомы як цудатворца, а пасля смерці колькасць аздараўленняў праз яго заступніцтва ўзрасла. На яго магіле з’явілася незвычайнае святло, пра якое сведчылі многія, у тым ліку мясцовы мусульманскі прэфект. Гэтае святло немагчыма было вытлумачыць рацыянальна. Урэшце ўлады далі дазвол адчыніць труну. Цела Шарбэля аказалася несапсутым, а праз чатыры месяцы яго зноў адкрылі ў прысутнасці камісіі экспертаў, якія пацвердзілі, што цела захавалася ў такім стане, быццам яго толькі што паклалі ў труну.
Мараніцкі ордэн, да якога належаў Шарбэль, звярнуўся да Святога Пасаду з просьбай аб яго кананізацыі. Мясцовы біскуп збіраў звесткі пра святасць жыцця Шарбэля і цуды, якія адбыліся па яго малітвах. У чэрвені 1956 года было пацверджана, што яго жыццё было сапраўдным подзвігам і адрознівалася хрысціянскімі цнотамі.
У лістападзе 1965 года прызнаныя невытлумачальнымі аздараўленні манашкі Марыі Абэль Камары, якая 14 гадоў пакутавала на цяжкую хваробу страўніку, і Аляксандра Абеіда, які неверагодным чынам пачаў бачыць пасля 13 гадоў слепаты. Абодва аздараўленні адбыліся дзякуючы малітвам да Шарбэля Маклуфа.
5 снежня 1965 года у базыліцы св. Пятра ў Ватыкане ён быў беатыфікаваны. Для кананізацыі неабходна было даказаць яшчэ адзін цуд, і сярод шматлікіх для экспертызы абралі аздараўленне ад раку Марыям Асаф Ауад. Ён і паслужыў апошнім сведчаннем для падпісання Паўлам VI Дэкрэта аб кананізацыі, якое адбылася 9 кастрычніка 1977 года у ватыканскай базыліцы.
Вялікі Анюй
Вялікі Анюй — рака ў Расіі на тэрыторыі Чукоцкай аўтаномнай акругі.
Даўжыня ракі 693 км. Плошча вадазбору прыкладна 57,3 тыс. кв. км. Бярэ пачатак на Анадырскім пласкагор’і. Зліваючыся з Малым Анюем утварае раку Анюй (правы прыток ракі Калыма). Замярзае ў пачатку кастрычніка, выкрываецца ў пачатку чэрвеня. У вярхоўях шырыня рэчышча 80—100 м, глыбіня да 1,5 м, хуткасць плыні да 4 м/с. Ля вусцяў шырыня рэчышча 500—700 м, глыбіня да 4 м, хуткасць плыні каля 1 м/с.
Паданне
Пада́нне — жанр фальклору розных народаў; вуснае апавяданне, у якім з элементамі большай ці меншай фактычнай сапраўднасці тлумачыліся рэальныя з'явы жыцця, расказвалася пра значныя падзеі роднага краю, пра народных герояў. Паданні, як і легенды, блізкія да казак, але вызначаюцца не толькі займальнасцю; у своеасаблівай форме яны неслі веды пра навакольны свет і гісторыю краю.
Беларусь
Беларускія паданні, напрыклад, пра Рагнеду і Усяслава Чарадзея, вядомы з XII ст.. Захаваліся летапісныя апавяданні, у аснову якіх пакладзены народныя паданні пра воінскія подзвігі герояў («Паданне пра Кажамяку»). Паэтычныя паданні пра гістарычнае мінулае ёсць у беларускіх хроніках XVI ст., напрыклад, у Хроніцы Быхаўца — пра паходы Гедзіміна на Украіну і Альгерда на Маскву, пра заснаванне Вільні і інш.
Беларускія паданні тэматычна падзяляюцца на гістарычныя — пра войны, барацьбу з іншаземнымі захопнікамі, пра эпідэміі, пра гістарычных асоб і герояў («Пра князя Яраслава», «Платон казак»); тапанімічныя — пра паходжанне гарадоў, мястэчак, вёсак, урочышчаў, гарадзішчаў і інш. («Пра заснаванне Магілёва», «Адкуль Нясвіж»).
Паданні і легенды перадаваліся з пакалення ў пакаленне і былі своеасаблівай гістарычнай памяццю народа. Сюжэт пра народнага героя разбойніка Машэку выкарыстаў Янка Купала ў паэме «Магіла льва». Паводле гэтай паэмы і п'есы Е. Міровіча «Машэка» Р. Пукст напісаў оперу «Машэка».
Марбіян
Плошча тэрыторыі 6823 км². Дэпартамент абмываецца водамі Біскайскага заліва, уключаючы бухту Кіберон і Марбіян, яго тэрыторыя ўключае некалькі астравоў у гэтым залів.
Аляксандр Марыянскі
Біяграфія
Пасля заканчэння ў Познані духоўнай семінарыі ён у 1870 г. высвеціўся на святара ў Гнезне. У 1873 г. пераязджае ў Львоў, адкуль у 1897 г. ізноў вяртаецца ў Гнезна, дзе і памірае.
Дзейнасць
Быў заўзятым бібліяфілам, нястомна корпаўся ў парафіяльных бібліятэках і хатніх архівах, займаўся гісторыяй і публіцыстыкай. Нягледзячы на даволі слабую літаратурную падрыхтоўку, прыклаў шмат намаганняў каб «Dyaryusz więzienia moskiewskiego miast i miejsc spisany przez Adama Kamieńskiego», які ён, у няякаснай копіі, зробленай у XVIII ст. для капаніцкага старасты Панінскага, адшукаў у рукапіснай кнізе «Silva Rerum» у бібліятэцы парафіі Святога Апостала і Евангеліста Мацея ў Гэмбіцах, калі гасцяваў у святара Пятра Кушынскага, пабачыў свет: «Warta. Książka zbiorowa ofiarowana księdzu Franciszkowi Bażyńskiemu proboszczowi przy kościele św. Wojciecha w Poznaniu na Jubileusz 50-letniego kapłaństwa w dniu 23. kwietnia 1874. od jego przyjaciól i wielbicieli. (S popiersiem Jubilara.)». W Poznaniu. 1874. S. 378—388.
Сярод іншых шматлікіх публікацый, яго пяру таксама належаць: «Unicka Matka Boska Nowogródzka Zamkowa na czele „Pana Tadeusza“» (Львоў, 1898—1899) і «Wspomnienie o Słucku» (Wydał B.J.K. W Gnieźnie. 1905.). Яго кнігазбор захоўваецца ў Бібліятэцы Рачынскіх у Познані.
Фэст-ноз
Традыцыя
Тэрмін "фэст-ноз" вядомы ў Брэтані з канца XIX ст., аднак канчаткова гэта назва замацавалася за традыцыйнымі вечарынамі толькі ў сярэдзіне XX ст. Лічыцца, што ў мінулым яны праводзіліся падчас пабудовы жытла для ўтоптвання зямлі для падлогі або падчас сельскагаспадарчых работ для выраўноўвання паверхні палеткаў. У нашы дні фэст-ноз накіраваны на захоўванне брэтонскіх народных традыцый. У ім удзельнічаюць прадстаўнікі розных пакаленняў. Штогод у Брэтані арганізуецца вялікая колькасць такіх вечарын.
Асаблівасці
Для фэст-ноза характэрны групавыя танцы, калі ўдзельнікі становяцца ў кола або ў раўналежныя лініі. Танцы, накіраваныя на збліжэнне танцораў "жывот да жывата", калісьці былі забаронены царквой як юрлівыя. Дзеянне суправаджаецца музычным акампанементам. Да вынаходніцтва мікрафонаў найчасцей гралі на брэтонскай дудзе і габоі, пасля чаго пачалі выкарыстоўваць розныя музычныя інструменты з надзвычай разнастайным рэпертуарам. Песні спяваюцца як падчас танца самімі танцорамі, так і ў прамежку паміж танцамі адмысловымі выканаўцамі.
Спадчына
5 снежня 2012 г. фэст-ноз быў прызнаны ЮНЕСКА нематэрыяльнай спадчынай чалавецтва.
Марбіян
Дэпартамент уключае 3 акругі, 42 кантона і 261 камуну.
Марбіян — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Брэтань.
У Марбіяне знаходзяцца адны з найболей цікавых мегалітаў Францыі — Гаўрыні і Дысіньяк.
Жанна Франсуаза дэ Шанталь
Жанна Франсуаза дэ Шанталь (, Дыжон, Францыя — ) — каталіцкі святы.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і старшыні парламента Бургундыі. Яна выйшла замуж і ў шлюбе нарадзіла шасцярых дзяцей. Калі раптоўна памёр муж Жанны, яна цалкам прысвяціла сваё жыццё рэлігіі. У 1610 годзе ў французскім мястэчку Анэсі яна разам са святым Францішкам Сальскім заснавала законную супольнасць Адведзінаў Найсвяцейшай Панны Марыі, сясцёр якой называюць таксама «візіткамі» ад лацінскага слова visitatio — адведзіны.
Супольнасць вельмі хутка расла і на момант смерці заснавальніцы мела ўжо больш за 80 кляштараў. Жанна Франсуаза атрымала шмат містычных ласкаў, але разам з тым да канца жыцця змагалася з цяжкімі спакусамі і пакутавала ад розных хваробаў, якія зносіла як мучаніцтва, без скаргаў.
Памерла 13 снежня 1641 года і была пахаваная ў касцёле сясцёр візітак у Анэсі. Кананізаваная ў 1767 годзе, з’яўляецца апякункаю заснаванай ёю ордэна.
Вільгельм Фрыдэман Бах
Вільгельм Фрыдэман Бах (ням.: Wilhelm Friedemann Bach;,  — , ) — старэйшы сын Іагана Себасцьяна Баха, вядомы арганіст, імправізатар і кампазітар, майстар контрапункта. Вядомы як «Хальскі Бах».
Біяграфія
Нарадзіўся ў Веймары і навучаўся ў лейпцыгскай школе Святога Тамаша; у 1733 г. яго прызначылі на пасаду арганіста царквы св. Сафіі ў Дрэздэне (у конкурсе на замяшчэнне гэтай вакантнай пасады ён атрымаў перамогу над кампазітарам і клавесіністам Крыстафам Шафратам), а ў 1746 годзе ён стаў арганістам царквы Найсвяцейшай Панны (Liebfrauenkirche) у Гале. Вядомасць і ўплыў яго бацькі былі дастатковымі для атрымання Вільгельмам апошняй пасады без традыцыйнага праслухоўвання.
Са смерцю яго бацькі ў 1750 г. сышоў і яго ўплыў на жыццё Вільгельма Фрыдэмана, і яго жыццё ў Гале перастала быць шчаслівай. Перыядычна Вільгельм з’яжджаў з горада на пошукі іншай працы. У 1762 годзе яму была прапанавана пазіцыя капельмайстра пры дармштацкім двары, але па незразумелых прычынах ён адпрэчыў прапанову. У 1764 годзе ён звольніўся з працы ў Гале, пасля чаго Вільгельм так і заставаўся (прынамсі, фармальна) беспрацоўным да канца жыцця. З гэтага часу ён вандраваў па свеце, пакуль не памёр 1 ліпеня 1784 года ў Берліне ў глыбокай галечы. Пахаваны на Луізэнштацкіх парафіяльных могілках, скапаных пасля Другой сусветнай вайны. Цяпер на яго месцы парк, дзе Баху ўсталявана памятная стэла.
Леў Аляксандравіч Зянкевіч
Леў Аляксандравіч Зянке́віч (Лев Александрович Зенкевич;  — ) — савецкі вучоны ў галіне акіяналогіі і гідрабіялогіі, доктар біялагічных навук, прафесар, акадэмік Акадэміі навук СССР (1968).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Цароў Цароўскага павета Астраханскай губерні (зараз сяло ў Валгаградскай вобласці Расіі). Вучыўся ў Цвярской, потым у Арэнбургскай гімназіі. Паступіў на юрыдычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта, у 1911 годзе быў адлічаны за антыўрадавую дзейнасць і высланы ў Тулу, але скончыў яго экстэрнам у 1912 годзе і паступіў на фізіка-матэматычны факультэт. Універсітэт скончыў у 1916 годзе і быў пакінуты ў ім на кафедры заалогіі для падрыхтоўкі к прафесарскаму званню. У 1917—1925 гадах асістэнт, з 1925 года — прыват-дацэнт, з 1931 года — загадчык наноў утворанай кафедры заалогіі беспазваночных. У 1935 годзе абараніў дысертацыю на ступень доктара біялагічных навук і атрымаў званне прафесара. Адначасова за працай у Маскоўскім універсітэце, па запрашэнню ўзначальваў кафедру заалогіі беспазваночных Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1936—1947 гадах. З 1946 года з перапынкамі працаваў у Інстытуце акіяналогіі Акадэміі навук СССР, дзе ўзначальваў Лабараторыю бентасу.
Памёр Л. А. Зянкевіч 20 чэрвеня 1970 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар навуковых прац па акіяналогіі і гідрабіялогіі. У шэраг навуковых інтарэсаў Л. А. Зянкевіча ўваходзілі пытанні марфалогіі, анатоміі, сістэматыкі і экалогіі водных арганізмаў, бяіцэналогіі і прадукцыйнасці марской фаўны і флоры, яе колькаснага размеркавання і біягеаграфіі, паходжання і старажытнасці глыбакаводнай фаўны, выкарыстання біялагічных і мінеральных рэсурсаў мораў і акіянаў. Шэраг прац прысвечаны развіццю ўяўлення аб біялагічнай структуры акіяна і аб акіянічных біяцэнозах і экасістэмах, прагнозам гаспадарчага выкарыстання і развіцця рыбнага промыслу ў батыяльнай зоне акіяна, марыкультуры і інш.
Прымаў удзел у стварэнні Косінскай біялагічнай станцыі Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1918—1919 гадах, будаўніцтве першага даследчага судна «Персей», Плывучага марскога інстытута з 1919 года (займаў пасаду намесніка яго дырэктара ў 1921—1932 гадах і загадваў гідрабіялагічнай лабараторыяй). Узначальваў экспедыцыі і прымаў удзел у іх на суднах «Персей», «Малыгін», «Віцязь», «Акадэмік Курчатаў». У 1949—1952 гадах узначальваў Комплексную акіянаграфічную экспедыцыю Інстытута акіяналогіі па даследаванню далёкаўсходніх мораў.
У час працы ў Беларускім дзяржаўным універсітэце пад кіраўніцтвам Л. А. Зянкевіча закладзены асновы комплекснага даследавання вадаёмаў на тэрыторыі БССР, падрыхтоўкі навуковых кадраў па гідрабіялогіі ў аспірантуры. У 1946 годзе па яго ініцыятыве была створана Нарачанская біялагічная станцыя.
У 1951—1970 гадах займаў пасаду старшыні Акіянаграфічнай камісіі пры Прэзідыуме Акадэміі навук СССР, у 1954—1970 гадах — прэзідэнт Усесаюзнага акіянаграфічнага таварыства, у 1950—1970 гадах — віцэ-прэзідэнт Маскоўскага таварыства даследчыкаў прыроды. З 1957 года займаў пасаду акадэміка-сакратара Аддзялення акіянаграфіі, фізікі атмасферы і геаграфіі Акадэміі навук СССР. У 1960—1970 гадах быў галоўным рэдактарам створанага па яго ініцыятыве часопіса «Акіяналогія». Таксама ўваходзіў у склад рэдакцыйных калегій шэрагу савецкіх і замежных навуковых часопісаў і навуковых выданняў. Займаў ў пасаду галоўнага рэдактара шматтомнага выдання «Жизнь животных» (1968—1971).
Сярод апублікаваных прац:
Андрэй Мікалаевіч Наумовіч
Андрэй Мікалаевіч Наумовіч (, в. Сіняўская Слабада,, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 ліпеня 1963 года ў в. Сіняўская Слабада Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці.
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага, настаўнік геаграфіі і біялогіі; Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава, эканаміст; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання.
Працаваў настаўнікам, выконваў абавязкі намесніка дырэктара па навучальна-выхаваўчай рабоце ў Запольскай васьмігадовай школе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці; дырэктарам Красненскай сярэдняй школы Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці; намеснікам старшыні, намеснікам старшыні па эканоміцы Карэліцкага раённага выканаўчага камітэта; старшынёй Карэліцкага раённага Савета дэпутатаў, старшынёй Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі».
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў.
Thomisus onustus
Thomisus onustus — від павукоў-бакаходаў з роду.
Апісанне
Гэты від праяўляе палавы дымарфізм як па памеры, так і па афарбоўцы. Дарослыя самцы дасягаюць даўжыні цела ўсяго 2-3 мм, а самкі 6-7 мм. У самцоў асноўны колер галавагрудзей вар’іруецца ад жоўта-карычневага да цёмна-карычневага, апістасома можа быць жоўтай і зялёнай або карычневай. Самкі вельмі зменлівыя па колеры, асноўны іх колер можа быць белым, жоўтым бледна-карычневым або ружовым, часам з дадатковымі адценнямі чырвонага.
Спосаб жыцця
Як і іншыя віды сямейства, гэтыя павукі-крабы не робяць павуціння, а чакаюць у засадзе сваю здабычу на кветках. Павукі маскіруюцца, набываючы той жа колер, што і кветка, падманваючы як насякомых, так і птушак драпежнікаў. Здабыча складаецца з насякомых, якія наведваюць кветкі ўсіх відаў, такіх як мухі, пчолы, восы, матылі або жукі, якія часта ў некалькі разоў больш павука. Яны бяруць сваю здабычу двума магутнымі і моцна пашыранымі парамі пярэдніх ног і звычайна забіваюць іх, кусаючы за патыліцу. Пры нараджэнні могуць харчавацца пылком або нектарам, калі не хапае здабычы насякомых.
Размнажэнне
Спарванне адбываецца пераважна ў чэрвені. Самец падымаецца на тыльны бок самкі для спарвання. Самка на працягу ўсяго спарвання абсалютна пасіўная і не праяўляе ніякіх агрэсіўных паводзін.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Від мае палеарктычнае распаўсюджанне, яго знаходзяць ад Вялікабрытаніі і Партугаліі на захадзе да Японіі на ўсходзе. Ён прысутнічае ў большасці краін Еўропы, але адсутнічаў у Ісландыі, Ірландыі, Нарвегіі, Даніі і Фінляндыі, а таксама назіраўся ў Іраку і Егіпце. Яго распаўсюджанне з поўначы на поўдзень распасціраецца ад Швецыі да Паўднёвай Афрыкі ад Сібіры да Цэнтральнай Явы, уключаючы умераныя і трапічныя эказоны. Гэтыя павукі аддаюць перавагу цёплай тэмпературы, безмарозным участкам, сухому і пясчанаму асяроддзю пражывання з высокай сонечнай радыяцыяй і сухімі лугамі.
Сакрэтныя турмы ЦРУ
Сакрэтныя турмы ЦРУ — засакрэчаныя ўстановы за межамі ЗША, дзе, па сцвярджэнні амерыканскіх уладаў, утрымліваліся падазраваныя ў тэрарыстычнай дзейнасці. Звесткі аб дадзеных засакрэчаных месцах былі апублікаваны праваабарончымі арганізацыямі і сусветнай прэсай. Пачынаючы з 2 лістапада 2005 года, дадзеныя звесткі з’явіліся і ў амерыканскай прэсе («The Washington Post»).
У 2006 годзе прэзідэнт ЗША Джордж Буш-малодшы афіцыйна прызнаў факт існавання такіх турмаў. У сваёй прамове на дадзеную тэму ён заявіў пра тое, што гэтыя ўстановы былі неабходны па меркаваннях бяспекі і што ўтрымліваліся там толькі асабліва небяспечныя асобы, падазраваныя ў тэрарызме.
Геаграфія
Таемныя турмы размяшчаліся, у прыватнасці, на тэрыторыі краін Усходняй Еўропы (Польшча і Румынія  ). У чэрвені 2004 брытанская газета «The Observer» сцвярджала, што ў гэтай якасці выкарыстоўваюцца турма Аль-Тамара ў Марока, турма Мулхак аль-Мазра і штаб-кватэра мясцовай службы дзяржбяспекі ў Егіпце, а таксама ізалятары ў Літве, Польшчы , Катары, Саудаўскай Аравіі, Тайландзе і іншых краінах.
Прэзідэнт Польшчы Аляксандр Квасьнеўскі даў згоду на размяшчэнне амерыканскай сакрэтнай турмы пасля тэрактаў у ЗША 11 верасня 2001 года. Па словах палітыка, ён прыняў рашэнне на падставе кодэкса НАТА аб узаемнай дапамозе ў выпадку нападу пасля таго, як даведаўся пра гібель палякаў у Сусветным гандлёвым цэнтры.
Катаванні
Пачынаючы з сакавіка 2002 на сакрэтных базах у Еўропе і Азіі стала ўжывацца так званая «пашыраная тэхніка вядзення допыту», якая цалкам афіцыйна дазваляе прымяненне шэрагу відаў катаванняў да зняволенага. У рамках гэтай «тэхнікі» дапытваных запалохваюць, б’юць, прымушаюць стаяць на месцы да сарака гадзін, пазбаўляюць сну на тэрмін да 180 гадзін, пакідаюць распранутымі ў халодных камерах, аглушаюць пры дапамозе гучнай музыкі, імітуюць утапленне. Наглядчыкі пагражалі фізічнымі расправамі над сем’ямі зняволеных, у тым ліку дзяцей. Катаванні шырока ўжываліся ў тым ліку ў дачыненні да невінаватых людзей.
Зняволеных закопвалі ў равах, свідравалі ім дрылём зубы і чарапы, ужывалі ў іх дачыненні сексуальны гвалт. Прымяненне катаванняў пацвярджаў Крэйг Мюрэй, які паведаміў у інтэрв’ю французскай газеце «Le Temp», што ён быў непасрэдным сведкам катаванняў у сакрэтных турмах МІ-6, а таксама бачыў дзясяткі складзеных спецслужбамі дакументаў аб катаваннях у сакрэтных турмах са штампам па сведчаннях зняволенага.
У 2010 годзе міжнародная праваабарончая арганізацыя Physicians for Human Rights абвінаваціла лекараў ЦРУ ў саўдзеле пры катаваннях і вывучэнні метадаў павышэння іх эфектыўнасці.
У 2016 годзе Міністэрства замежных спраў Расіі заявіла аб неабходнасці прыцягнення да адказнасці за здзейсненыя ў сакрэтных турмах ЦРУ злачынствы кіраўнікоў тых краін, якія пагадзіліся размясціць іх на сваёй тэрыторыі.
Знішчэнне відэазапісаў допытаў
9 лістапада 2005 года амерыканскімі спецслужбамі знішчаны відэазапісы ЦРУ, на якіх змяшчаліся допыты меркаваных членаў Аль-Каіды Абу Зубайды (90 плёнак) і Абд аль-Рахіма аль-Нашыры (2 стужкі), праведзеныя ў 2002 годзе ў сакрэтнай турме ў Тайландзе. На дванаццаці стужках адлюстраваны допыты з выкарыстаннем «пашыраных метадаў» (катаванняў). Інфармацыя аб ліквідацыі відэазапісаў і іх змест сталі вядомы грамадскасці ў снежні 2007 года. У 2010 годзе спецыяльны пракурор Міністэрства юстыцыі Джон Дарэм, па выніках расследавання, пастанавіў не ўзбуджаць ніякіх крымінальных спраў супраць знішчальнікаў плёнак.
Закрыццё
23 студзеня 2009 года прэзідэнт ЗША Барак Абама выдаў указ аб закрыцці ўсіх сакрэтных турмаў ЦРУ.
У красавіку таго ж года дырэктар ЦРУ Леон Панета абвясціў аб ліквідацыі турмаў за мяжой.
Рашэнні ЕСПЧ
Еўрапейскі суд па правах чалавека ў 2014 і 2018 гадах па пазовах Абд Рахіма Нашыры і Абу Зубайды прызнаў факты грубага парушэння правоў чалавека ў сакрэтных турмах ЦРУ на тэрыторыі Польшчы, Румыніі і Літвы і прысудзіў ім кампенсацыю.
У мастацтве
На тэму сакрэтных турмаў ЦРУ зняты мастацкі фільм «Версія» (2007).
Pawn Stars
«Pawn Stars» (Закладныя зоркі) — амерыканскі рэаліці-серыял, які дэманструецца на канале «» і вырабляецца «Leftfield Pictures». Здымкі серыяла праходзяць у Лас-Вегасе, штат Невада, дзе распавядаецца пра штодзённую дзейнасць сусветна вядомага ламбарда золата і срэбра, кругласутачнага, адкрытага ў 1989 годзе і першапачаткова кіраванага патрыярхам , яго сынам , сынам Рыка і сябрам дзяцінства Коры,. Серыял, які стаў самым рэйтынгавым шоу ў сетцы і рэаліці-шоу № 2 пасля «», дэбютаваў 26 ліпеня 2009 года.
Маскарпонэ
Маскарпонэ (Mascarpone) — італьянскі вяршковы сыр. Паходзіць з рэгіёну Ламбардыя. Лічыцца, што ўпершыню яго пачалі рабіць у вобласці паміж мястэчкамі Лодзі і Абіятэграса да паўднёвым захадзе ад Мілана ў канцы XVI — пачатку XVII стагоддзяў. Часта выкарыстоўваецца ў прыгатаванні тварожнікаў і іншых дэсертаў.
Пры вытворчасці маскарпонэ вяршкі тлустасцю 25 % падаграваюць на вадзяной лазні да 75-90 ° C і пры мяшанні дадаюць вінную кіслату (традыцыйны спосаб), лімонны сок або белы вінны воцат, каб пачаўся працэс каагуляцыі (згортвання) малочнага бялку. Пасля непрацяглага нагрэву для завяршэння каагуляцыі прадукт астуджаюць і падвяргаюць для выдалення сыроваткі самапрэсаванню ў палатняных мяшках, падвешаных у прахалодным месцы. З прычыны непрымянення для згортвання малочнакіслых культур (заквасак) і ферментаў назва «сыр» можа быць выкарыстана ў адносінах да яго з вялікай доляй умоўнасці.
Маскарпонэ ўтрымоўвае ў сухім астатку каля 75 % тлушчу, мае крэмпадобную кансістэнцыю, таму ідэальна падыходзіць для дэсертаў. Найбольш вядомы дэсерт, падрыхтаваны на аснове маскарпонэ, — тырамісу. Часам сыр выкарыстоўваецца замест масла для бутэрбродаў.
Культ продкаў
Пад культам продкаў разумеюць не толькі веру або асобныя вераванні ў боскасць продкаў, але і абрады (або цэлыя комплексы абрадаў) іх ушанавання. Звычайна да культу продкаў адносяць і звязаную з ім атрыбутыку, а таксама сістэму паводзін і народнай этыкі. Часта ў навуковай літаратуры культ продкаў тлумачыцца яшчэ шырэй — як наогул клопат пра памерлых, вера ў сямейных заступнікаў.
У гэтым шырокім тлумачэнні культу продкаў ён прысутны ў маральна-паводзінскіх асновах сучаснага чалавека (шанаванне памерлых, наведванне могілак).
Гісторыя
Культ продкаў узнік у першабытнам грамадстве. З развіццём чалавецтва ён граў прыкметную ролю ў палітэістычных рэлігіях старажытных грэкаў, рымлянаў, а таксама праславян.
З пашырэннем вялікіх сусветных рэлігій (хрысціянства, іўдаізм, іслам, будызм) культ продкаў захоўваўся ў народных вераваннях.
У заходняй хрысціянскай традыцыі «Дзень усіх святых» — рэха культу продкаў. У некаторых народаў культ продкаў лёг у аснову нацыянальных рэлігійных сістэм — індуізму, канфуцыянства, сінтаізму.
Ва ўсходніх славян
Ва ўсходнеславянскіх народаў была шырока распаўсюджанай вера ў шанаванне памёрлых продкаў. Як адзначыў з гэтай нагоды этнограф Дз. Зяленін (1878—1954) у сваёй «Усходнеславянскай этнаграфіі»: «Магічныя абрады і культ мёртвых наогул выціснулі ва ўсходніх славян даўнейшы культ прыродных сіл».
З хрысціянізацыяй беларусаў і ўкраінцаў у новых традыцыйных святах і рытуалах захавалася шмат паганскіх рыс, звязаных з даўнейшым славянскім культам продкаў. Яны асабліва адчуваюцца ў калядных павер'ях, у прыватнасці, у шанаванні дзядоў (укр. дід, дідух) — раданачальнікаў сям'і, а таксама ў абавязковых памінальных днях пасля Вялікадня — Радаўніцы (грабкы́, Ра́дуныця, діды́ ва ўкраінцаў).
Карэлы (Кардымаўскі раён)
Карэлы (Кареллы) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Карцана
Карцана (Carzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 500 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 500 чал./км². Займае плошчу 1 км². Паштовы індэкс — 38050. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Neve.
NGC 5941
NGC 5941 (іншыя абазначэнні — MCG 1-40-3, ZWG 50.11, HCG 76B, PGC 55314) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Магноліякветныя
Класіфікацыя
Сістэмы класіфікацыі APG (1998) і APG II (2003) адносяць парадак у групу Magnoliids і адрозніваюць наступныя сямействы:
Кубак Польшчы па баскетболе 2019/2020
Кубак Польшчы па баскетболе 2019/2020 — 56-ы кубак Польшчы па баскетболе.
Анатоль Іванавіч Храноўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 3 сакавіка 1934 года ў в. Талькаўшчына Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы. Бацька Іван Храноўскі за рознымі ўладамі працаваў загадчыкам па лесанарыхтоўцы, маці Любоў займалася домам. Брат Уладзімір памёр ад сур’ёзнай хваробы, меў сястру Зінаіду (потым жыла непадалёк ад Анатоля Храноўскага) і брата Івана, які пазней эміграваў у Брытанскую Калумбію.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны сям’я перасялілася ў Слонім. У сваіх успамінах Анатоль Храноўскі пісаў, што гэта было выклікана тэрорам партызанаў у вёсцы, а ў Слоніме было бяспечней, бо яго пільнавала беларуская паліцыя. Брат Іван Храноўскі быў завадовым у Саюзе беларускай моладзі пад кіраўніцтвам Барыса Суравага. Пад канец Другой сусветнай вайны разам з сям’ёй апынуўся ў Германіі, дзе пражыў пяць гадоў у лагерах для перамешчаных асоб.
У 1989 годзе ён арганізаваў Згуртаванне Беларусаў у Квебеку, якое ўзначальваў на працягу 25 гадоў. Кожны год у Манрэалі арганізоўваў угодкі 25 сакавіка, куды таксама часам прыязджалі беларусы з Атавы і Таронта. Сябры Згуртавання беларусаў Квебека прымалі ўдзел у палітычных акцыях пратэсту ў Манрэалі і Атаве. Так, 17 кастрычніка 1999 года і 16 сакавіка 2000 года больш як 20 прадстаўнікоў з Атавы, Манрэаля і Таронта ўдзельнічалі ў пікетах «Марш Свабоды» каля амбасады Беларусі ў сталіцы Канады, а 6 красавіка 2003 года ў Атаве каля пасольства Расіі адбылася дэманстрацыя супраць планаванага аднаўлення саюза Расіі і Беларусі.
У 1993 годзе быў удзельнікам I з’езду беларусаў свету.
Пераехаў у невялікі гарадок.
У 2019 годзе быў узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Памёр 31 сакавіка 2020 года.
Сям’я
Сям’я Анатоля Храноўскага таксама прымала актыўны ўдзел у жыцці беларусаў у Манрэалі і Квебеку. Жонка Крысціна, полька народжаная ў Францыі, добра размаўляла па-беларуску і дапамагала мужу ў выданні часопісу «Прамень». Пакінуў пасля сябе жонку Крысціну, дачок Ларысу і Алёну, сыноў Антона і Рыгора, унукаў.
Агнешка Рымская
Агнешка Рымская (каля 291 года, Рым — каля 304 года, Рым) — святая і хрысціянская мучаніца.
Біяграфія
Была зусім маладой дзяўчынай, калі прыняла ў Рыме мучаніцкую смерць за веру, прагнучы захаваць чыстасць.
Паводле адной з легенд, калі Ангнешцы ледзь споўнілася трынаццаць гадоў, да яе пасватаўся Сіфрыній (сын прэфекта Рыма Семпронія) з-за яе незвычайнай прыгажосці. Каб заваяваць сэрца прыгажуні, юнак абяцаў ёй велізарнае багацце і пашану, але Агнешка адказала яму, што сваё жыццё яна ўжо прысвяціла Хрысту. Схопленую па даносе як хрысціянку, яе спачатку выставілі на ўсеагульны агляд аголенай, а затым прыгаварылі да смерці.
У IV стагоддзі прынцэса Канстанціна, дачка імператара Канстанціна, загадала пабудаваць храм на вуліцы Наментана над месцам яе пахавання. Святыня перажыла ўжо некалькі рэканструкцый і сёння застаецца ў ліку самых важных рымскіх храмаў.
Папа Дамас ушанаваў яе песняй, а многія Айцы Касцёла праслаўлялі яе як прыклад хрысціянскіх цнотаў. Паводле старажытнага звычаю, у гэты дзень Папа пасвячае двух ягнятаў, з воўны якіх робіцца палій — знак улады арцыбіскупа.
Карла Райнальдзі
Карла Райнальдзі (Carlo Rainaldi; 1611—1691) — адзін з архітэктараў, які ўнёс найбольшы ўклад у фарміраванне аблічча Рыма эпохі барока.
Да смерці ў 1655 годзе бацькі, Джыралама Райнальдзі, Карла працаваў пад яго кіраўніцтвам у традыцыі паўночнаітальянскага маньерызма (у прыватнасці, над фасадам Сант-Аньезэ-ін-Агонэ). Уласная манера малодшага Райнальдзі, якая склалася ў 1660-я гг., адзначана цягай да тэатральнай манументальнасці.
З твораў Райнальдзі ў «паўночнай» манеры найбольш вылучаецца царква Санта-Марыя-ін-Кампітэлі (1663-67), Шмат'яруснае выкарыстанне калон стварае ў гледача адчуванне ўзнёсласці. У 1661-65 гг. працаваў над фасадам грандыёзнай Сант-Андрэа-дэла-Вале. Адначасова спраектаваў парныя цэрквы на П'яца дэль Попала.
У канцы жыцця Райнальдзі будаваў усходні фасад базілікі Санта-Марыя-Маджорэ, закліканы арганічна аб'яднаць старажытную апсідную частку з капэлай, прыбудаванымі Сікстам V і Паўлам V.
Іаган Крысціян Бах
Іаган Крысціян Бах (ням.: Johann Christian Bach,,  — , ) — кампазітар эпохі класіцызму, адзінаццаты з трынаццаці дзяцей Іагана Себасцьяна Баха ў другім шлюбе. Вядомы як «Міланскі Бах» і «Лонданскі Бах», ці «Англійскі Бах» (пражыў у Мілане 8 гадоў і ў Лондане 20 гадоў). Аказаў уплыў на фармаванне канцэртнага стылю Моцарта.
Гомельскі аўтобус
Гомельскі аўтобус — сетка аўтобусных маршрутаў горада Гомель, абслугоўваецца ААТ «Гомельаблаўтатранс». Асноўны від наземнага муніцыпальнага грамадскага транспарту горада. Сетка гарадскіх аўтобусаў ахоплівае не толькі тэрыторыю горада, але і шэраг прыгарадных населеных пунктаў, у тым ліку Бярозкі, Галавінцы, Бальшавік, Прыбор, Узу, Рандоўку, Чонкі.
Маршруты
Нумарацыя
Аплата праезду
У залежнасці ад маршруту і мадэлі аўтобуса квіткі на адну паездку можна набыць: у кандуктараў у салонах аўтобусаў, у шапіках «Гарэлектратранспарту» і ў вадзіцеляў (набыты квіток трэба пракампаставаць), у вадзіцеляў у выглядзе касавых чэкаў. Праязныя квіткі на дэкаду і месяц дзейнічаюць на звычайных і хуткасных маршрутах і не дзейнічаюць на экспрэсных маршрутах. Кошт праезду на звычайным маршруце - 50 капеек, экспрэсным - 60 капеек.
Wi-Fi у аўтобусах
У 2017 годзе Wi-Fi з'явіўся ў 20 аўтобусах, якія курсуюць у Гомелі па аўтобусным маршруце № 17 «мікрараён Клёнкаўскі – Медгарадок». Адначасова карыстацца бясплатным інтэрнэтам могуць да 80 пасажыраў.
Спасылкі
Даведкавая інфармацыя
Фатаграфіі аўтобусных паркаў
Цынцавічы
Цы́нцавічы (, Цынцевичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Геаграфія
За 2,5 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі знаходзіцца возера Вула.
Аляксандр Пятровіч Данялюк
Аляксандр Пятровіч Данялюк (псеўданімы: Olda; Edmund Stefański;, Варшава — люты 1937 ?) — палітычны дзеяч, публіцыст.
Біяграфія
У 1917 у Расіі, член Чугуеўскага рэўкама. У 1919 вярнуўся ў Польшчу. У 1921—1923 гадах сакратар акруговага камітэта Дамброўскага басейна КПП, член ЦК КП Усходняй Галіцыі. Адзін са стваральнікаў КПЗБ. У 1924 кааптаваны ў ЦК, член Сакратарыята ЦК КПЗБ. Выступаў у друку з публіцыстычнымі матэрыяламі. Тройчы арыштоўваўся польскімі ўладамі. У 1930 у апараце Выканкама Камінтэрна. У 1931—1935 у КП Румыніі: член ЦК і Палітбюро ЦК. З канца 1935 на гаспадарчай рабоце ў СССР.
Арыштаваны ў лютым 1937; загінуў. Рэабілітаваны ў 1955 годзе.
Цюлі Манёз
Цюлі́ Манёз (Tullie Moneuse; таксама Цюлі Блюм, імя пры нараджэнні: Марыя Адэлаіда Кенэ; 6 красавіка 1804, Грэ, Верхняя Сона, Францыя — 11 мая 1875, Парыж, Францыя) — французская пісьменніца.
Біяграфія
Марыя Адэлаіда Кенэ нарадзілася ў Вярхняй Соне ў месце Грэ. Больша вядомая як Цюлі Кенэ, яна пісала пад псеўданімам Цюлі Манёз, а пазней пад псеўданімам Цюлі Блюм. Упершыню яна выйшла замуж за Бернара Жыля Манёз 30 чэрвеня 1825 г. і, такім парадкам, стала нявесткай Катрын мелані Манёз, якая нарадзіла Густава Эйфеля. У 1826 годзе ў пары нарадзілася дачка Марыя Кэтрын Адэлаіда, вядомая як Аліса, але Цюлі Кенэ папросіць разводу ў 1833 годзе пасля таго, як яе муж-фармацэўт некалькі разоў спрабаваў забіць яе.
Творчасць
Зноў жа ў 1836 годзе выступіла з скандальным тэкстым у падтрымку шлюбаразводнага закона — «Trois ans après» (Тры гады пазней).
Яе часам сентыментальныя тэксты адзрозніваліся пры гэтым моцным сюжэтам, іранічнасцю і крытыкай грамадства.
У рамане «Рэгіна» пісьменніца ўз’яла дасюль актуальнае пытанне сямейнага гвалту супраць кабеты.
Да 2023 года пісьменніца была забыта французскім чытацтвам. Але нядаўна яе творчасць нанава адкрытая, яе тэксты даступныя на партале Gallica.
Vine
«Vine» ― мабільнае прыкладанне, якое дазваляе ствараць 6-секундныя відэаролікі. Належыць кампаніі «Twitter», якая набыла яго ў кастрычніку 2012 года. Сэрвіс быў адкрыты для шырокай публікі 24 студзеня 2013 года.
Кампанія «Vine» была створана ў чэрвені 2012 года Колінам Кролам, і Домам Хофманам.
Ужо 9 красавіка 2013 года «Vine» стаў самым пампаваным бясплатным дадаткам у iOS App Store. Адзін час колькасць яго карыстальнікаў даходзіла да 200 млн чалавек. Нягледзячы на гэта, пазней сервіс не вытрымаў канкурэнцыі з «Instagram», «Snapchat» і «YouTube» і пачаў губляць аўдыторыю, у выніку 27 кастрычніка 2016 года сервіс быў зачынены для загрузкі новых відэа. 20 студзеня 2017 года «Twitter» запусціў архіў з усімі ўжо загружанымі «вайнамі».
«Vine» не інтэграваны ў «Twitter», але дазваляе дадаць адтуль «сяброў», якія таксама выкарыстоўваюць «Vine».
Сэрвіс канкураваў з такімі праграмамі, як «Instagram», «» і «MixBit» ад «YouTube».
Раздзел 1: Мандалорац
«Раздзел 1: Мандалорац» (Chapter 1: The Mandalorian) — прэм’ерны эпізод амерыканскага серыяла «Мандалорац». Сцэнарый серыі напісаў Джон Фаўра, рэжысёрскае крэсла заняў Дэйв Філоні. Серыя выйшла на Disney+ 12 лістапада 2019 года.
Сюжэт
Праз пяць гадоў пасля падзення Галактычнай імперыі найміт-мандалорац адлоўлівае на задворках Галактыкі злачынцаў і ўцекачоў. Даставіўшы чарговага палоннага, Мандалорац просіць лідара Гільдыі паляўнічых за галовамі Грыфа Карга аб больш прыбытковым заданні, і Карга адпраўляе яго да Кліента, які знаходзіцца ў бункеры ў асяроддзі імперскіх штурмавікоў. Кліент даручае Мандалорцу заданне знайсці аб’ект, які трэба даставіць жывым або прадставіць доказы яго ліквідацыі (у другім выпадку ўзнагарода будзе меншая). Калега Кліента, доктар Першынг, настайвае на тым, каб здабыча была дастаўлена жывой. Адзіная даступная інфармацыя пра аб’ект — гэта ўзрост (50 гадоў) і апошняе вядомае месцазнаходжанне. У якасці авансу Кліент дае Мандалорцу злітак бескарскай сталі, святой для яго народа. Ён адносіць сталь у логава мандалорцаў, дзе Збройніца выкоўвае з іх наплечнікі. Прыбыўшы на пустэльную планету Арвала-7, дзе апошнім разам бачылі аб’ект, Мандалорац сустракае фермера-вільгацезбіральніка на імя Куііл. Той гатовы паказаць дарогу да мэты, спадзяючыся, што паспяховае завяршэнне місіі Мандалорца верне мір на планету, якая стамілася ад бясконцай плыні паляўнічых за галовамі. Дабраўшыся да форта, Мандалорац сутыкаецца з дроідам-забойцам IG-11, якому таксама даручана заданне знайсці аб’ект. Дамовіўшыся працаваць разам, яны зачышчаюць лагер і знайсці аб’ект. Да свайго здзіўлення Мандалорац выяўляе, што іх здабыча — Дзіця, зялёная вушастая істота той жа расы, што і магістр ордэна джэдаяў Ёда. IG-11 хоча ліквідаваць яго, але Мандалорац страляе ў дроіда і забірае Дзіця жывым.
Музыка
Музыку да серыі напісаў Людвіг Ёрансан. Саўндтрэк быў выпушчаны 12 лістапада 2019 года.
Ванкувер (востраў)
Ванкувер (Vancouver Island) — востраў, размешчаны на заходнім узбярэжжы Канады ў правінцыі Брытанская Калумбія. Амываецца Ціхім акіянам на захадзе, пралівам Хуан-дэ-Фука (Strait of Juan de Fuca) на поўдні і пралівам Джорджыя (Strait of Georgia) на ўсходзе.
Горы Ванкувера (да 2200 м) складзены пераважна палеазойскімі метамарфізаванымі пародамі, моцна расчленены. Заходні бераг вострава зрэзаны фіёрдамі.
Прыгажосць і веліч рознабаковай прыроды вострава дзівіла ўсіх падарожнікаў, пачынаючы з капітана Кука, які першы высадзіўся на тутэйшых берагах у 1778 годзе.
У 2005 годзе насельніцтва вострава складала прыблізна 723 000 чалавек. Найбуйнейшым горадам з'яўляецца Вікторыя, сталіца Брытанскай Калумбіі, размешчаная на паўднёва-ўсходнім канцы вострава. Акрамя Вікторыі, да ліку асноўных па насельніцтву гарадоў адносяцца Нанайма (Nanaimo), Данкан (Duncan), Порт-Альберні (Port Alberni), Кортні (Courtenay), Кэмпбэл-Рывер (Campbell River), а ў паўночнай частцы вострава — Порт-Гардзі (Port Hardy) і Порт МакНіл (Port McNeill)
NGC 5942
NGC 5942 (іншыя абазначэнні — MCG 1-40-1, ZWG 50.9, HCG 76C, NPM1G +07.0387, PGC 55309) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адміністрацыйны падзел Германіі
Землі
Зямля ў Федэратыўнай Рэспубліцы Германія з’яўляецца суб’ектам міжнароднага права.
Заканадаўчы орган зямлі — ландтаг (landtag), які выбіраецца народам, выканаўчы орган зямлі — зямельны ўрад (landesregierung), які складаецца з зямельнага прэм’ер-міністра (landesministerpraesident) і зямельных міністраў (landesminister), якія выбіраюцца ландтагам.
Адміністрацыйная структура зямель
Тры гарады Берлін, Гамбург і Брэмен прыраўнаваныя па сваім статусе да зямлі.
У пяці землях існуюць 22 адміністрацыйныя акругі (Regierungsbezirk), якія аб’ядноўваюць некалькі раёнаў.