cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Васіль Васільевіч Дакучаеў
Геолага-геамарфалагічныя даследаванні
Ужо ў гэты час у вобласць навуковых інтарэсаў Дакучаева трапляюць глебы. У 1874 годзе ён робіць даклад аб падзолістых глебах Смаленскай губерні на пасяджэнні Санкт-Пецярбургскага таварыства прыродазнаўцаў. У 1875 у Дакучаеў быў запрошаны В. І. Часлаўскім да складання глебавай мапы Еўрапейскай Расіі. У 1878 Часлаўскі памёр і тлумачальную запіску да мапы ў 1879 складае ўжо Дакучаеў. У тым жа годзе ён выступае з ідэяй стварэння глебавага музея з лабараторыяй пры ім.
Стварэнне генетычнага глебазнаўства
У Імператарскім вольным эканамічным таварыстве (ВЭТ) ужо з 1840-х гадоў ставілася пытанне пра вывучэнне чарназёмаў, але толькі пасля рэформаў Аляксандра II, пачатка развіцця ў Расіі капіталізма і з'яўлення першых прыкметаў знясілення стэпавых глебаў (засухі 1873 і 1875 гадоў), у гэтай галіне былі зроблены першыя крокі. У 1876 годзе А. В. Саветаў і М. М. Багданаў пераконваюць ВЭТ у неабходнасці глыбокага вывучэння чарназёмаў. Саветаў далучае да працы Дакучаева. У 1877 годзе Дакучаеў выступае перад ВЭТ з дакладам «Вынікі пра рускі чарназём», дзе крытычна аналізуе адрывістыя звесткі пра чарназёмы, апублікаваныя да гэтага часу, тэорыі яго паходжання (марскую, балотную, раслінна-наземную), пасля чаго прапануе план будучых спецыяльных даследаванняў. Іншая праграма была прадстаўлена П. А. Костычавым, ВЭТ, аднак, аддалі перавагу Дакучаеву і даручылі яму кіраўніцтва «чарназёмнай камісіяй».
За час з 1877 па 1881 гады Дакучаеў зрабіў шэраг паездак па чарназёмнай зоне, агульная даўжыня маршруту экспедыцый склала больш за 10 тыс. км. Акрамя апісання геалагічных агаленняў і глебавых разрэзаў, праводзіўся лабараторны аналіз узораў, у якім прымалі ўдзел К. Шміт, П. А. Костычаў, студэнты Пецярбургскага ўніверсітэта: М. М. Сібірцаў, П. А. Земятчэнскі, А. Р. Ферхмін і інш.
У 1883 годзе выйшла сачыненне Дакучаева «Рускі чарназём», у якім дэталёва разгледжаны: вобласць распаўсюду, спосаб паходжання, хімічны склад чарназёму, прынцыпы класіфікацыі і метады даследавання гэтай глебы. У ім было прапанавана вызначэнне глебы як асаблівага прыроднага мінеральна-арганічнага стварэння, а не любых павярхоўных наносаў (канцэпцыя аграгеалогіі) або ворных слаёў (аграномія). Тыя ці іншыя глебы з'яўляюцца вынікам сукупнага дзеяння наступных агентаў: жывога свету, матчынай пароды, клімату, рэльефу і часу. Для класіфікацыі глебаў, роўна як для іх рацыянальнага выкарыстання, неабходна зыходзіць з яе паходжання (генезісу), а не петраграфічнага, хімічнага або грануламетрычнага складу. У сваёй кнізе Дакучаеў звяртаецца і да чыннікаў росту частоты і шкоды ад засухаў, называючы сярод іх адсутнасць належных спосабаў апрацоўкі глебы, севазваротаў, мераў па захаванню вільгаці, распыленні крупчастай структуры чарназёмаў, пагаршэнні воднага і паветранага рэжымаў, эрозіі.
Ніжагародская і Палтаўская экспедыцыі
У 1882 Дакучаеў прыняў прапанову ніжагародскага губернскага земства вырабіць, з мэтай больш правільнай расцэнкі зямель, поўнае даследаванне губерні ў геалагічным, глебавым і наогул натуральна-гістарычным адносінах з дапамогай падрыхтаваных ім супрацоўнікаў-спецыялістаў па глебазнаўству. Гэтая праца была скончаная пад кіраўніцтвам Дакучаева за 6 год, яе вынікам з’явіліся 14 выпускаў «Матэрыялаў па ацэнцы зямель Ніжагародскай губерні» (па адным на кожны павет губерні), з глебавай і геалагічнай мапай. Да працаў былі прыцягнуты вучні Дакучаева М. М. Сібірцаў, П. А. Земятчэнскі, А. Р. Ферхман, А. М. Красноў, У. П. Амаліцкі, Ф. Ю. Левінсан-Лесінг, П. Ф. Баракаў і інш.
Па запрашэнні губернскага земства, Дакучаеў даследаваў у 1888—1894 гадах Палтаўскую губерню, выдаўшы вынікі працаў у 16 тамах. У Палтаўскай экспедыцыі прымалі ўдзел таксама новыя вучні Дакучаева: У. І. Вернадскі, Г. М. Высоцкі, К. Д. Глінка, П. В. Атоцкі, Г. Н. Адамаў, Г. І. Танфільеў і інш. У гэты час былі ўпершыню вылучаны і апісаны шэрыя лясныя глебы, пачата даследаванне Саланцовых глебаў.
Як у Ніжнім Ноўгарадзе, так і ў Палтаве, Дакучаевым былі створаны прыроднагістарычныя музеі з глебавымі аддзеламі. Пры жыцці Дакучаева яго вучні правялі падобныя ацэначныя работы ў 11 губернях.
«Адмысловая экспедыцыя»
Падчас ацэначных экспедыцый Дакучаеў не перастае шукаць чыннікі дэградацыі чарназёмаў і шляхі выхаду з сітуацыі, якая склалася. У 1888 годзе ён знаёміцца з А. А. Ізмаільскім, спецыялістам па водным рэжыму глебаў і стэпаваму земляробству. Праз год пасля маштабнай засухі 1891 года Дакучаеў выдае кнігу «Нашы стэпы раней і цяпер», дзе прапануе план аховы чарназёмаў, які ўключае ў сябе рэгуляванне яраў і бэлек, меры па абароне глеб ад змывання, стварэнне лесапалосаў, штучнае абрашэнне, падтрыманне пэўных суадносін паміж раллёй, лугам і лесам.
У 1892—1896 гадах Дакучаещ дамогся арганізацыі «Асобнай экспедыцыі па выпрабаванню і ўліку розных спосабаў і прыёмаў лясной і воднай гаспадаркі ў стэпах Расіі» ляснога дэпартамента для эксперыментальнай праверкі эфектыўнасці яго праграмы. Разам з ім у работах удзельнічалі М. М. Сібірцаў, П. А. Земятчэнскі, Г. М. Высоцкі, Г. І. Танфільеў, К. Д. Глінка, П. В. Атоцкі, Г. Н. Адамаў. Адпрацоўка метадаў абароны глебаў праводзілася на трох участках: Быў дасягнуты значны эфект, аднак ўкладанні год ад года скарачаліся і ў 1897 годзе работы зусім спыніліся.
Арганізатарскія дзейнасць
Па ініцыятыве і пры бліжэйшым садзейнічанні Дакучаева ў 1888 годзе была заснавана глебавая камісія пры Вольным эканамічным таварыстве, у якой ён быў старшынёй, якая стала першай арганізацыяй глебазнаўцаў. У 1889 годзе была створана камісія пад старшынствам Дакучаева для ўсебаковага навуковага даследавання Санкт-Пецярбурга і яго ваколіц. У 1889—1890 гадах Дакучаеў быў сакратаром аргкамітэта VIII з'езду прыродазнаўцаў і ўрачоў у Санкт-Пецярбургу. У 1895 годзе Дакучаеў арганізаваў Бюро па глебазнаўству пры Навуковым камітэце Міністэрства земляробства і дзяржаўных маёмасцей, атрымана згода на падрыхтоўку новай глебавай карты (скончана ў 1900 годзе М. М. Сібірцавым, А. Р. Ферхманам і Г. І. Танфільевым).
У 1892—1896 гадах Дакучаеў часова выконваў абавязкі дырэктара Новаалександрыйскага інстытута сельскай гаспадаркі і лесаводства і кіраваў пераўтварэннем яго ў вышэйшую сельскагаспадарчую і лясную навучальную ўстанову. У 1894 годзе ён дамогся арганізацыі там першай кафедры генетычнага глебазнаўства, загадчыкам якой стаў М. М. Сібірцаў.
Апошнія гады жыцця
Увосень 1895 года Дакучаеў захворвае цяжкой формай нервовага расстройства. Увосень і ўзімку 1896—1897 адбываецца другі прыступ хваробы, два тыдні ён праводзіць у трызненні, летам 1897 года яго мучаць галаўныя болі, паслабленне пачуццяў і памяці. У лютым таго ж года ад раку памірае жонка Дакучаева Ганна Ягораўна. Толькі восенню 1897 Дакучаеў змог вярнуцца да працы.
Задарожжа
Назву Задаро́жжа маюць:
Васіль Васільевіч Дакучаеў
Апошнія гады жыцця
Наступныя 3,5 гады яго жыцця становяцца надзвычай плённымі. Каля чвэрці ўсіх публікацый Дакучаева прыходзіцца на іх. У гэты час Дакучаеў праводзіць экспедыцыі на Каўказ, у Бесарабію і Сярэднюю Азію. У 1899 годзе ён публікуе артыкул «Аб занальнасці ў мінеральным царстве» і брашуру «Да вучэння аб зонах прыроды», у якіх, грунтуючыся на ўсталяванай залежнасці глебаў ад фактараў іх фарміравання, распаўсюджвае закон занальнасці, адкрыты для жывёльнага і расліннага свету яшчэ А. фон Гумбальтам, на глебы і наогул «усё чацвярцічныя стварэнні». Ім была таксама задумана кніга «Аб суадносінах паміж жывой і мёртвай прыродай», для якой ён паспеў напісаць толькі главу «Месца і роля сучаснага глебазнаўства ў навуцы і жыцці».
У 1900 годзе Дакучаева наганяе трэці прыступ хваробы. Увосень ён практычна спыняе ўсякую сувязь з навакольным светам, у сакавіку 1901 піша апошні ліст свайму вучню В. І. Вернадскаму.26 кастрычніка (8 лістапада) 1903 года Дакучаеў памёр. Пахаванне адбылося [29 кастрычніка] (11 лістапада), на іх прысутнічалі А. П. Карпінскі, Д. І. Мендзялееў, А. А. Інастранцаў, шматлікія сябры і вучні Дакучаева, студэнты, дэлегаты ад шматлікіх навучальных установаў. Памяці Дакучаева было прысвечана больш за 100 публікацый у прэсе 1903—1904 гадоў.
Распаўсюджванне ідэй Дакучаева
Дакучаеў выхаваў мноства вучняў, якія сталі пасля вядомымі даследчыкамі, стварыў школу глебазнаўцаў. Яго ідэі сталі распаўсюджвацца па-за межамі Расіі. Гэтаму, у ліку іншага, спрыяў ўдзел Дакучаева і яго вучняў у працы Сусветных выставаў 1889 (Парыж), 1893 (Чыкага), 1900 (Парыж) гадоў, на якіх выстаўляліся калекцыі глебаў з суправаджальным матэрыялам. На выставе ў Чыкага прадаваўся ангельскі пераклад кнігі «Нашы стэпы раней і цяпер», глебавая экспазіцыя прыцягнула ўвагу М. Уітней, на парыжскай выставе 1900 года рускі аддзел глебазнаўства за дасягненні Дакучаеўскай школы (у прыватнасці, глебавыя мапы і калекцыі) атрымаў гран-пры.
Памяць
'Інстытуты'
'Музей'
'Населеныя пункты'
'Узнагароды'
'Філатэлія'
Алгол
Алгол (скарачэнне ад ALGOrithmic Language) прадстаўляе сабой сямейства імператыўных камп'ютарных моў праграмавання. Першапачатковая распрацоўка адбывалася ў сярэдзіне 1950-х гадоў. Мова значна паўплывала на многія іншыя мовы, і была стандартным метадам апісання алгарытму, які выкарыстоўваўся ў падручніках ACM і навуковых крыніцах на працягу больш як трыццаці гадоў.
Хоць і не атрымаўшы паўсюднага камерцыйнага прымянення, мова аказала велізарны ўплыў на развіццё вылічальнай тэхнікі і канструяванне моў праграмавання. Распрацаваная, каб пазбегнуць некаторых з выяўленых праблем у FORTRAN, у канчатковым выніку спарадзіла мноства іншых моў праграмавання, сярод якіх BCPL, B, Pascal, PL/I, Сімула і C. У Алгол упершыню былі прадстаўлены блокі коду і пара ключавых словаў …  для іх размежавання. Таксама, у гэтай мове ўпершыню рэалізаваны ўкладзеныя вызначэнні функцый з лексічнай вобласцю бачнасці. Акрамя таго, гэта была першая мова праграмавання, якая надавала падрабязную ўвагу фармальнаму вызначэнню мовы, а ў справаздачы Алгол 60 была прадстаўлена форма Бэкуса–Наура, прынцыповае пазначэнне для распрацоўкі мовы.
Існуюць тры асноўныя спецыфікацыі:
Афіцыйныя версіі Алгол утрымліваюць у назве лічбы года, у якім яны ўпершыню былі апублікаваны.
Алгол 68 істотна адрозніваецца ад Алгол 60 і быў не надта добра прыняты, такім чынам, абагульненая назва «Алгол» хутчэй азначае Алгол 60 і яго дыялекты. Фрагменты алголападобнага сінтаксісу часам і цяпер выкарыстоўваюцца ў якасці псеўдакоду.
Нове-Места-на-Мораве
Но́ве-Ме́ста-на-Мо́раве (Nové Město na Moravě) — горад у раёне Ждзяр-над-Сазаваў края Высачына, Чэхія. Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне Ждзярскіх гор на 10 км на ўсход ад горада Ждзяра-над-Сазаваў.
Тамашаў Мазавецкі
Тамашаў Мазавецкі (Tomaszów Mazowiecki) — горад у Польшчы, размешчаны за 55 на паўднёвы ўсход ад Лодзі і за 110 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Тамашоўскага павета Лодзьскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Тамашаў Мазавецкі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 41,3 км². Насельніцтва 63,8 тыс. чалавек.
Нове-Места-на-Мораве
Спорт
З 1934 года ў ваколіцах горада праводзіцца турнір «Залатая лыжня Чэшска-Мараўскага ўзвышша» (Zlatá lyže Českomoravské vrchovinyZlatá lyže Českomoravské vrchoviny). На паўночны захад ад горада знаходзіцца біятлонны комплекс «Vysočina». На комплексе неаднаразова праходзілі этапы Кубка Еўропы і Кубка свету па біятлоне, а ў 2013 годзе быў праведзены чэмпіянату свету па біятлоне.
У ваколіцах горада ў 2007 годзе праводзіўся чэмпіянат свету па спартыўным арыентаванні на веласіпедах, а раней у 2000 годзе — чэмпіянат свету сярод юніёраў. Выбар месца правядзення чэмпіянатаў свету абумоўлены цікавай мясцовасцю для арыентавання.
NGC 1885
NGC 1885 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC88) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рыўнэ (Драгобыцкі раён)
Рыўнэ (Рі́вне) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Паўловычы (Оўруцкі раён)
Паўловычы (Павло́вичі) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
IC 4526
IC 4526 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хелен Элізабет Кларк
Біяграфія
У 1999 годзе Лейбарысцкая партыя сфарміравала кааліцыю з партыяй Альянсу, і Хелен Кларк узначаліла ўрад. Яна займае таксама пасаду міністра культуры. Выступае за захаванне бяз’ядзернага статусу Новай Зеландыі, удасканаленне сістэмы сацыяльнага забеспячэння.
17 верасня 2005 года адбыліся чарговыя выбары ў парламент. Гэтым разам лейбарысты атрымалі 50 месцаў, супраць 48 у Нацыянальнай партыі, у 121-мясцовым парламенце.
Касцёл і кляштар бернардзінцаў (Беразіно)
Касцёл і кляштар бернардзінцаў — колішні каталіцкі культавы комплекс у в. Беразіно Докшыцкага раёна.
Гісторыя
У 1682 г. надворны харунжы літоўскі К. У. Пац заснаваў тут драўляныя касцёл і кляштар манахаў ордэна бернардзінцаў; у фундацыі касцёла удзельнічаў К. Л. Сапега.
У інтэр’еры касцёла на апсіднай сцяне была нанесена ілюзорная выява алтара. Кляштар існаваў да 1832 г.
Жукей
Жукей:
Рыхтычы
Рыхтычы (Ри́хтичі) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Крывыя вечары
«Крывы'я вечары'» — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» (студыя «Летапіс») у 1993 годзе.
Над фільмам працавалі
Аўтарскі калектыў у складзе З. Мажэйка, Н. Савы і А. Шклярэўскага за стварэнне цыкла музычна-этнаграфічных кінафільмаў (у т. л. «Крывыя вечары») ў 1994 годзе атрымаў Дзяржаўную прэмію Рэспублікі Беларусь.
Паланак
Пала́нак (Замок «Паланок»; Munkács vára; Паланський варош) ці Мукачаўскі замак – выбітны гісторыка-архітэктурны і фартыфікацыйны помнік Закарпацця XIV- XVIII стст., размешчаны на заходняй ускраіне Мукачева, на высокім вулканічным конусе 68-мятровай гары. Замак доўгі час з’яўляўся сямейным гняздом трансільванскіх князёў Ракацы. За ўсю гісторыю свайго існавання замак ні разу не быў заваяваны ў адкрытай і сумленнай барацьбе.
Гісторыя
Першапачаткова на вяршыні гары быў пабудаваны драўляны замак, які ў 1089 беспаспяхова спрабаваў захапіць палавецкі хан Куцешка, а ў 1241 шасцідзесятітысячная арда татара-манголаў хана Батыя двойчы абложвала Паланак і абодва разу не скарыла яго.
У 1396-1414 гг. падольскі князь Фёдар Каратовіч на месцы старога драўлянага пабудаваў новы каменны замак, які ў мадыфікаваным выглядзе захаваўся да нашых дзён. Адноўлены замак мог вытрымаць агонь любой тагачаснай артылерыі і быў забяспечаны ўсім неабходным для жыцця і абароны: тоўстымі сценамі да 5 метраў; шасцітысячным, увесь час дзейным гарнізонам, 164 гарматамі буйнага калібра і вялікай колькасцю іншага ўзбраення; 60 бочкамі артылерыйскага пораху, разнакаліберными гарматнымі ядрамі, іншым боезапасам, велізарнай колькасцю разнастайнага запасу харчавання, 86-мятровай студняй, якая забяспечвала замак сваёй уласнай вадой. Пры збудаванні каменнага замку былі выкарыстаны найноўшыя на той час дасягненні фартыфікацыйнай навукі - бастыёны, пад'ёмныя масты, эскарпы, контрэскарпы, байніцы, брустверы, апарэлі, бар-бэты.
Наступныя ўладальнікі на працягу XV - XVII стст. разбудоўваюць замак, удасканальваюць умацаванні, пашыраюць фартыфікацыйныя магчымасці. У той час замак меў 14 веж, а ў верхняй частцы знаходзіўся вялікі палац.
У 1633 – 1711 гг. Мукачевским замкам валодаюць трансільванскія князі дынастыі Ракацы, якія так удасканалілі фартыфікацыю замка, што ён не меў роўных сабе ў Цэнтральнай Еўропе. З 1685 па 1688 доўжылася адна з найцяжкіх аблог замка, абаронай якого кіравала ўдава Феранца I Ракацы - княгіня Ілона Зрыні.
У 1782 замак стаў палітычнай турмой Аўстрыі. За амаль 120 гадоў тут пабывала больш 20 тысяч вязняў. 12 ліпеня 1847 замак-турму наведаў выбітны венгерскі паэт Шандар Петэфі. Турэмныя парадкі некалькі разоў адмяняліся, але канчаткова былі адменены ў 1904. У перыяд Чэхаславацкай рэспублікі (1919 - 1939) у замку былі раскватараваны ваенныя часткі.
Пасля ўваходжання Закарпацця ў склад Савецкай Украіны ў замку знаходзілася прафтэхвучылішча. Цяпер у замку знаходзіцца дзяржаўны абласны гістарычны музей.
Папірня (Оўруцкі раён)
Папірня (Папі́рня) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Васіль Фёдаравіч Галынец
Васіль Фёдаравіч Галыне́ц (1850 — пасля 1917) — член III Дзяржаўнай думы ад Магілёўскай губерні, протаіерэй.
Біяграфія
Праваслаўны.
Па заканчэнні Магілёўскай духоўнай семінарыі ў 1871 годзе служыў народным настаўнікам, а затым выкладчыкам лацінскай і рускай моў у Гомельскім духоўным вучылішчы. На працягу пяці гадоў быў епархіяльным місіянерам.
Служыў святаром у Георгіеўскай царкве сяла Балонаў Сялец Быхаўскага павета Магілёўскай губерні.
У 1907 годзе быў выбраны членам III Дзяржаўнай думы ад Магілёўскай губерні. Уваходзіў у фракцыю ўмерана-правых, з 3-й сесіі — у групу беспартыйных.
З 1910 года быў святаром Траецкай царквы ў сяле Мхінічы, а з 1914 года — настаяцелем Траецкай царквы ў горадзе Горкі. Быў узведзены ў сан протаіерэя.
Лёс пасля 1917 года невядомы.
Чэмпіянат свету па фехтаванні 1926
Чэмпіянат свету па фехтаванні у 1926 годзе праходзіў у Будапеште (Венгрыя); на момант правядзення ён лічыўся еўрапейскім турнірам, а статус чэмпіянату свету яму быў прысвоены заднім чыслом у 1937 годзе.
Рыбнык
Рыбнык (Ри́бник) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дарыа Марыянелі
Да́рыа Марыяне́лі (Dario Marianelli; нар., Піза, Італія) — італьянскі кінакампазітар, дырыжор, піяніст. Лаўрэат прэміі «Оскар» за музыку да фільма «».
IC 4527
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Аладавых (Мінск)
Вуліца Аладавых — вуліца ў Мінску, у мікрараёне Дамброўка.
Названая ў адпаведнасці з рашэннем Мінгарсавета ад 29 чэрвеня 2007 года ў гонар сям’і Мікалая і Алены Аладавых — вядомых дзеячоў культуры і мастацтва Беларусі.
Підвэлідныкы
Підвэлідныкы (Підвелі́дники) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Крынкі
Кры́нкі (Krynki) — горад (з 1950 па 2009 — вёска) у Польшчы, у Сакульскім павеце Падляскага ваяводства. Цэнтр вяскова-гарадской гміны Крынкі. Знаходзіцца на ўсход ад Беластока, ля мяжы з Рэспублікай Беларусь.
Гісторыя
Упершыню Крынкі згадваюцца ў 1-й палове XV ст. Гарадскія правы і герб Крынкам нададзены Жыгімонтам Аўгустам 22 лістапада 1569 г. Горад Гарадзенскага павета Вялікага Княства Літоўскага. Апроч вызвалення з-пад розных юрысдыкцый і атрымання вайтоўскага і бурмістроўскага судоў, крынскаўскім мяшчанам і прадмяшчанам надавалася на чатыры кірмашы: 1-ы — на свята Божага Цела, 2-і — на Святую Ганну, 3-і — на дзень нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі і 4-ы — на Святога Мікалая. Таксама прадпісвалася пабудаваць ратушу з крамамі і крамкамі, лазню, вагі і цырульню. Прывілей пацверджаны Стэфанам Баторыям, Жыгімонтам Вазам, Уладзіславам Вазам, Янам Казімірам, 30 сакавіка 1670 г. прывілей Жыгімонта Аўгуста быў пацверджаны Міхалам Карыбутам Вішнявецкім з прычыны пашкоджання дакумента «непрыяцелем Масквіцянінам», пазней усе правы і прывілеі Крынкаў пацверджаны Янам Сабескім.
У 1573 г. Крынкаўскім войтам быў Ян Гунірскі, лаўнікамі — Станіслаў Сіпнеўскі, Себастыян Каменскі, Станіслаў Гарачка, Павел Санцовіч, Грынь Петраневіч.
У 1640 г. згадваецца Крынкаўскі войт Пётр Дыбоўскі, бурмістр Якуб Семяновіч, райцы — Ян Мікалаевіч Эйсімонт, Міхал Семяновіч, Ян Асташкевіч, Валенты Трушко, лаўнікі — Пётр Сыпнеўскі, Ян Эйсімонт, Матыс Маськевіч, Войцех Ляшчынскі, пісар Якуб Кухарэвіч, ксёндз Мацей Дзяргоўскі, мяшчане — Каспар Лаўрыноўскі з жонкай Ганнай Лушнеўскай, пан Ян Грыбоўскі, Якуб Капцевіч, Іван Васкевіч Парфяновіч, кравец Андрэй Мяжвінскі.
У 1670 г. згадваецца Крынкаўскі бурмістр Іван Стэцэвіч і райца Марцін Міхніч.
Паводле «Рэвізіі Гродзенскай эканоміі 1680 г.», Крынкі складаліся з Рынку Старога і Рынку Новага каля касцёлу Святой Ганны, а таксама вуліц: Вялікабельскай, Астроўскай, Новагарадзенскай, Завадскай, Старагарадзенскай, Свіслацкай, Выпустнай, Сакольскай, Рыцарскай, Старабельскай, Новабельскай, Нехвядоўскай, Малаастроўскай і Старога Места.
З 1940 па 1944 гады — цэнтр Крынкаўскага раёна Беластоцкай вобласці БССР.
Іржы Трнка
Творчасць
Заснавальнік нацыянальнай школы лялечнай мультыплікацыі, дзіцячай мастацкай кінематаграфіі. Сярод фільмаў: Ілюстраваў кнігі для дзяцей.
NGC 1886
NGC 1886 (іншыя абазначэнні — ESO 487-2, MCG -4-13-13, FGCE 485, AM 0519-235, IRAS05197-2351, PGC 17174) — галактыка ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Міхайлавіч Радзькоў
Міхаіл Міхайлавіч Радзькоў (нар. 1955) — беларускі ўрач-гінеколаг, Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2009). Брат беларускага дзяржаўнага дзеяча Аляксандра Радзькова.
Біяграфія
Загадчык гінекалагічнага аддзялення ўстановы аховы здароўя «Магілёўская гарадская бальніца хуткай медыцынскай дапамогі».
Сваяшкі
Свая́шкі (, Свояшки) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ляснянскага сельсавета.Размешчана за 28 км на паўднёвы захад ад Баранавіч, за З км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст. Насельніцтва 3 жыхары, 2 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Підруддзя
Підруддзя (Підру́ддя) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Феліцыян Тышкевіч (чашнік кіеўскі)
Феліцыян Тышкевіч (, Лагойск —, Зборыў) — ваенны і дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Чашнік кіеўскі (1644—1649), староста жыжмарскі, трабскі і рэжыцкі, палкоўнік каралеўскі, рэгіментар войск Вялікага Княства Літоўскага. Пасол на Сойм Рэчы Паспалітай 1640 года.
Біяграфія
Прадстаўнік лагойскай лініі роду Тышкевічаў, сын ваяводы берасцейскага Яна Яўстаха Тышкевіча і яго першай жонкі Сафіі Вішнявецкай, дачкі чаркаскага старосты Міхала Вішнявецкага. Меў братоў маршалка надворнага літоўскага Антонія Яна, падкаморага берасцейскага Казіміра, біскупа віленскага Юрыя і ваяводы чарнігаўскага Крыштафа.
Нарадзіўся ў 1609 годзе ў Лагойску.
Загінуў у.
Сям’я
Меў аднаго сына:
Ранэвычы
Ранэвычы (Ране́вичі) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Праваслаўная царква Італіі
Праваслаўная царква Італіі, некананічная праваслаўная дэнамінацыя ў Італіі. Створана ў 1991 годзе Антоніа дэль Росам, былым каталіцкім святаром, які да гэтага паслядоўна ўваходзіў у Бельгійскую старакаталіцкую царкву, Партугальскую праваслаўную царкву (пад амафорам Польскай праваслаўнай царквы), Грэчаскую царкву сінода супрацьстаялых. У 1991 годзе абвясціў разам з Ліна Вавіяна асобную "царкву". У 1993 годзе аб'явіў сабе епіскапам Равены і Італіі і ўвёў новаюліянскі каляндар.
У 1995 годзе гэтую царкву прызнаў альтэрнатыўны сінод Балгарскай праваслаўнай царквы, які ў 1997 годзе ўзвёў Антоніа ў мітрапаліты.
У 2004 да царквы далучыўся епіскап Ларэнца (Лінеагес) са сваім адзіным прыходам у Палерма, але ўжо ў 2005 годзе ён перайшоў у юрысдыкцыю УАПЦ мітрапаліта Мяфодзія. У 2008 годзе да царквы далучыўся епіскап Васілій, які пасля смерці мітрапаліта Антоніа 20 лютага 2009 абраны новым прадстаяцелем царквы.
У складзе ПЦІ знаходзіцца 1 манастыр у 45 км ад Рыма, а таксама каля 12 прыходаў.
Вуліца Будзённага (Гродна)
Вуліца Будзённага (улица Будённого) — вуліца ў цэнтральнай частцы Гродна. Працягласць 1800 м, ад вуліцы Свярдлова да Прывакзальнай плошчы і пераезду цераз чыгуначныя шляхі каля Азёрскай шашы.
Гісторыя
У 1940 годзе перайменавана ў гонар савецкага военачальніка С. М. Будзённага. У 1940 — пачатку 1950-х гг. вуліца забудавана пераважна 2—3-павярховымі дамамі.
У 1989 годзе на вуліцы размяшчаліся чыгуначны вакзал, мытня Гродзенскай вобласці, інспекцыя па ахове прыроды, цэх афсетнага друку абласной друкарні, паліклініка бальніцы вузлавой, ЦЭЦ-1, аддзяленне сувязі, дзіцячы сад, Кастрычніцкі камбінат грамадскага харчавання, санэпідстанцыя Гродзенскага аддзялення Беларускай чыгункі, аддзяленне абласной і санпрапускнік гарадской санітарна-эпідэміялагічнай станцый, крамы і інш. На скрыжаванні з Маркса Карла вуліцай знаходзіўся інстытут «Гроднасельбудпраект».
Каралеўскі грыф
Каралеўскі грыф (Sarcoramphus papa) — найбольш стракатаафарбаваны від з сямейства амерыканскіх грыфаў (Cathartidae). Сустракаецца ў Паўднёвай Амерыцы і з'яўляецца адзіным відам ў родзе Sarcoramphus. Назва гэтага віду паходзіць ад таго, што ў паядынках з іншымі грыфамі за падалку ён, як правіла, аказваецца пераможцам.
Постаць
Каралеўскія грыф пафарбаваны ў вельмі яркія, прыкметныя фарбы. Іх лысая галава на тыкаўцы, шыі і вакол вачэй чырвонага колеру, а наросты вакол дзюбы і задняя частка шыі — аранжавай-жоўтыя. У раёне шчок у яго кароткая шэра-белая пер'евая шчаціна, у той час як ніжняя частка шыі афарбаваная ў чорны колер. Пярэдні бок бела-шэры. Памеры каралеўскіх грыфаў могуць дасягаць 85 см, а вага даходзіць да 4,5 кг. Размах іх крылаў налічвае каля 2 м. Як і ўсе амерыканскія грыфы, каралеўскі грыф мае моцную дзюбу і ўчэпістыя лапы.
Старажытная гісторыя Беларусі
Старажытная гісторыя Беларусі — перыяд у гісторыі Беларусі ад з’яўлення людзей да ўтварэння першых дзяржаў на тэрыторыі сучаснай Беларусі — прыкладна да IX стагоддзя.
Старажытны каменны век (палеаліт). Перашапачатковае засяленне тэрыторыі
Па сцвярджэнні А. М. Мікляева, сляды дзейнасці раннепалеалітычных гамінід (па вызначэнні Н. К. Анісюткіна і Н. Д. Праслова) знойдзеныя ў 1986 блізу в. Ястраб, на левым беразе р. Заходняя Дзвіна (вышэй г. Вяліж, Смаленская вобласць). І калі гэты факт знойдзе пацвярджэнне, здагадка пра вельмі раннім пранікненне чалавека на тэрыторыю Усходняй Еўропы цалкам можа апраўдацца.
Засяленне тэрыторыі сучаснай Беларусі пачалося каля 100—35 тыс. гадоў таму. Лічыцца, што першымі насельнікамі на тэрыторыі Беларусі былі неандэртальцы, якія апынуліся тут у час кароткіх пацяпленняў у перыяд так званага Рыскага абледзянення, ці яшчэ перад ім. На тэрыторыі Беларусі пакуль што не было знойдзена аніводнага шкілету людзей гэтага перыяду. Найбольш старажытныя прылады працы сярэдняга палеаліту, або мусцье, знойдзены каля вёсак Свяцілавічы, Падлужжа (Гомельская вобласць), Абідавічы (Магілёўская вобласць).
Найстаражытнейшыя рэшткі дзейнасці людзей былі знойдзены на стаянках Юравічы і Бердыж, якія датуюцца прыкладна 26 — 24 тысяч гадоў таму. Нарэшце, гэтыя даты дазваляюць у любым выпадку аднесці з’яўленне першага насельніцтва на тэрыторыі Беларусі да верхняга палеаліта, якое магло жыць тут толькі пасля адступлення ці зыходу ледавіка. Колькасць насельніцтва ў верхнім палеаліце не перавышала некалькіх сотняў. Тэрыторыю Беларусі насялялі маманты, на якіх першыя людзі паспяхова палявалі — напрыклад, у Бердыжы былі знойдзены косткі, якія належалі прыкладна 50 асоб мамантаў. У Юравічах былі знойдзены першыя рэшткі матэрыяльнай культуры — пласцінка з біўня маманта з простай арнаментацыяй. Каля 16 тысяч гадоў таму адбылося новае моцнае пахаладанне, і сучасная тэрыторыя Беларусі была зноў пакінутая.
Мезаліт
Апошні ледавік зышоў прыблізна 13 — 8 тыс. гадоў таму, пасля чаго на тэрыторыі Беларусі пачаўся мезаліт (IX—V тысячагод. да н.э.). Па меры таяння і адступлення ледавіка клімат рабіўся ўсё больш цёплым, тэрыторыя паступова пакрывалася лесам. Пераходзячы з месца на месца, чалавек паступова рухаўся на поўнач. Першае сталае (аўтахтоннае) насельніцтва на тэрыторыі Беларусі ўтварылася ў VIII—VII тысячагод. да н.э. Быў вынайдзены лук і стрэлы з крамянёвымі наканечнікамі, які змяніў характар палявання. У эпоху мезаліту на тэрыторыі Беларусі, чалавек прыручыў першую жывёлу — сабаку. Пачалося інтэнсіўнае асваенне новых тэрыторый. На Беларусі вядома 120 мезалітычных стаянак трох асноўных археалагічных культур (грэнскай, свідэрскай і сожскай), а агульная колькасць насельніцтва складала каля 4,5 — 6 тыс. чалавек.
Неаліт
У эпоху неаліту (4-3 тыс. гадоў да н.э.) клімат стаў яшчэ цяплейшым. Прысвойваючая гаспадарка дасягнула свайго росквіту. На Беларусі да неаліту адносяцца плямёны нёманскай, днепра-данецкай, нарвенскай і верхнедняпроўскай культур. Вывучэнне могілак днепра-данецкай культуры на Украіне даказалі, што прадстаўнікі гэтай культуры належалі да паўночных еўрапеоідаў ці позніх краманьёнцаў. Асноўным заняткам неалітычных плямёнаў было рыбалоўства, усе астатнія заняткі не былі так распаўсюджаныя. Гэта з’яўляецца галоўнай асаблівасцю неаліта на тэрыторыі сучаснай Беларусі, таму што звычайна падчас неаліта праходзіла неалітычная рэвалюцыя і пераход ад прысвойваючай да вытворчай гаспадаркі.
Істотная рыса неаліту — з’яўленне керамічнай вытворчасці. З гліны выраблялі посуд. Яго ляпілі і абпальвалі на вогнішчы. Пасудзіны ўпрыгожваліся арнаментам, які, відаць, меў рэлігійны сэнс. Удасканальваліся спосабы апрацоўкі каменя, пашыралася шліхтаванне сякер, долатаў, цёслаў, матык. Людзі пачалі пераходзіць да здабычы крэменю шахтным спосабам. Старажытныя шахты былі выяўлены каля в.Краснага Сяла (Ваўкавыскі раён).
Бронзавы век
Каля 2000 гадоў да н.э. пачаўся бронзавы век, спачатку на поўдні сучаснай Беларусі. Бронза выкарыстоўвалася не так часта як камень, таму што матэрыялаў для стварэння бронзавых прылад працы — медзі і волава — тут не было. Але ж медныя і бронзавыя рэчы знаходзяць на тэрыторыі Беларусі, што сведчыць аб гандлёвых сувязях тагачаснага насельніцтва. Асноўныя культуры гэтага часу — сярэднедняпроўская, вісла-нёманская, тшцінецкая. Паступова Беларусь засялялі індаеўрапейцы, з прыходам якіх пачаўся паступовы пераход да вытворчай гаспадаркі (асноўным заняткам індаеўрапейцаў была жывёлагадоўля). З канца бронзавага веку большасць тэрыторыі сучаснай Беларусі была заселеная балтамі (гл. Культура штрыхаванай керамікі).
Жалезны век
Жалезны век на тэрыторыі сучаснай Беларусі пачаўся ў 8-7 ст. да н.э. У адрозненне ад медзі, на тэрыторыі Беларусі сустракаюцца радовішчы жалеза (у выглядзе так званых «балотных руд» або «лугавых руд»). Мясцовыя майстры пачалі вырабляць жалезныя прылады працы. З дапамогай жалезных тапароў чалавек паступова засвоіў новы метад земляробства — падсечна-агнявы (лядны). Дрэвы зрубалі, спальвалі і попелам угнойвалі глебу. У яе высявалі зерне і баранавалі «сукаваткай», якую рабілі з верхавіны дрэва. Некалькі гадоў атрымлівалі добрае збожжа. Калі ўраджай рэзка зніжаўся, пераходзілі на новую дзялянку. Вырошчвалі проса, пшаніцу, бабы.
Пачаевычы
Пачаевычы (Почає́вичі) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4528
IC 4528 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзмітрый Уладзіміравіч Караў
Дзмітрый Уладзіміравіч Караў (Дмитрий Владимирович Карев;, Уфа, Башкірская АССР — , Гродна, Беларусь) — савецкі і беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1996), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны гістарычна-архіўны інстытут. Працаваў у Інстытуце гісторыі, археалогіі і этнаграфіі народаў Далёкага Усходу Далёкаўсходняга навуковага цэнтра АН СССР, у Далёкаўсходнім дзяржаўным універсітэце (1973—1979). З 1979 года выкладчык Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы, загадчык кафедры эканамічнай тэорыі. У 1983 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Акадэмік М. К. Любаўскі як гісторык феадальнай Расіі».
У 1995 г. скончыў юрыдычны факультэт Гродзенскага ўніверсітэта. Пачынаючы з 1995 г., узначальвае Гуманітарны цэнтр даследаванняў Усходняй Еўропы. У 1996 г. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Беларуская гістарыяграфія канца XVIII — пачатку XIX ст.».
З 1997 года — прафесар кафедры ўсеагульнай гісторыі Гродзенскага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. У 1997—1999 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры тэорыі і гісторыі права Гродзенскага філіяла Беларускага інстытута правазнаўства. Апошнія гады працаваў прафесарам кафедры дызайну Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы.
З’яўляўся старшынёй Гродзенскага аддзялення Археаграфічнай камісіі пры Белкамдзяржархіве.
Навуковая дзейнасць
Кола навуковых інтарэсаў Д. У. Карава вельмі шырокае, аднак Дзмітрый Уладзіміравіч вядомы перш за ўсё як спецыяліст у галіне гістарыяграфіі і крыніцазнаўства гісторыі Беларусі, гісторыі культуры Беларусі XVI—XXI ст.
Прапанаваў уласнае бачанне вытокаў і этапаў развіцця беларускай гістарычнай думкі. Пад яго кіраўніцтвам пачалася распрацоўка асобных аспектаў дасавецкай гістарыяграфіі Беларусі: гістарыяграфія шляхты ВКЛ (Н. У. Казлоўская), гістарыяграфія заходнерусізму (А. У. Літвінскі).
Рэдактар і складальнік 8 кніг міжнароднага гісторыка-культуралагічнага альманаха «Наш радавод» (1991—2001). Актыўна садзейнічаў выданню ў Маскве фундаментальнай працы М. К. Любаўскага «Обзор истории русской колонизации с древнейших времен и до ХХ века». У 2007 г. у Вільнюсе апублікавана манаграфія Дзмітрыя Уладзіміравіча «Белорусская и украинская историография конца XVIII — начала 20-х гг. ХХ в. в процессе генезиса и развития национального исторического сознания белорусов и украинцев», у якой паслядоўна і змястоўна распавядаецца аб дасягненнях і праблемах гістарыяграфічнай навукі Беларусі і Украіны ў вызначаны перыяд.
Аўтар 193 навуковых работ, у тым ліку 5 манаграфій, 2 вучэбных дапаможнікаў.
Узнагароды
За плённую працу і навуковыя дасягненні Д. У. Караў узнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Граматай БДУ, Граматамі Гродзенскага гарвыканкама і Гродзенскага аблвыканкама.
Торыі Кіёнага
Торыі Кіёнага (яп. 鳥居清長, —) — японскі мастак, майстар перыяду росквіту укіё-э з дынастыі Торыі.
Біяграфія і творчасць
Пра жыццё Торыі Кіянагі засталося мала звестак. Яго сапраўднае імя — Сэкі (Сэкігуці) Сінсукэ (Ісібэй). Кіёнага нарадзіўся ў горадзе Урага ў сям’і кнігагандляра па імені Сіракоя Ісібэй, вучыўся ў Эда ў Торыі Кіёміцу, пасля смерці якога стаў кіраўніком школы Торыі.
У працяг традыцыі дынастыі Торыі Кіёнага пачынаў з жанру тэатральнай гравюры якуся-э, аднак знакаміты ён працамі ў жанры бідзінга. Часта яны ўяўляюць сабой дыпціхі і трыпціхі. Сюжэтамі служылі святочныя працэсіі, прагулкі, пікнікі. Кіёнага дэталёва прапрацоўваў выявы фону, навакольнага герояў інтэр’ера, выкарыстоўваў прыёмы заходняга мастацтва ў адлюстраванні прасторы і святла.
Торыі Кіёнага належыць вялікая колькасць работ, у асноўным — каляровых станковых гравюр (звыш 1000) і каля 120 ілюстраваных кніг. Вылучаюцца такія серыі работ мастака, як «Спаборніцтвы модных прыгажунь з вясёлых кварталаў», «12 партрэтаў паўднёвых прыгажунь», «10 відаў чайных крам» і іншыя. Яго стыль, які адрозніваецца яснасцю і прастатой малюнка, насычаным колерам, рэалістычнасцю малюнка аказаў уплыў на розных майстроў укіё-э, такіх як Утагава Тоёкуні, Кацусіка Хокусай, Тэбунсай Эйсі, Кітагава Утамара.
Палескія вяселлі
«Пале'скія вясе'ллі» (Полесские свадьбы) — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» (творчае аб’яднанне «Летапіс») у 1986 годзе.
Над фільмам працавалі
Аўтарскі калектыў у складзе З. Мажэйка, Н. Савы і А. Шклярэўскага за стварэнне цыкла музычна-этнаграфічных кінафільмаў (у т. л. «Палескія вяселлі») ў 1994 годзе атрымаў Дзяржаўную прэмію Рэспублікі Беларусь.
Франсіска дэ Сурбаран
Франсіска дэ Сурбаран (Francisco de Zurbarán, ахрышчаны 7 лістапада 1598, Фуэнтэ дэ Кантас, Эстрэмадура —, Мадрыд) — іспанскі мастак, прадстаўнік Севільскай школы жывапісу.
Біяграфія
Франсіска дэ Сурбаран нарадзіўся ў мястэчку Фуэнтэ дэ Кантас (правінцыя Эстрэмадура). Вучыўся ў Севільі, у П. Д. дэ Вільянуэвы. У 1617-18 гадах Сурбаран жыў і працаваў у невялікім мястэчку Эстрэмадуры — Льерэне, затым вярнуўся ў Севіллю і да 1633 бесперапынна жыў там.
У 1622 годзе ён ужо быў вядомым майстрам, атрымліваў заказы для храмаў і манастыроў. У 1626-27 гадах па кантракце з ордэнам дамініканцаў ён піша 21 карціну на рэлігійныя сюжэты, у тым ліку знакамітую карціну «Укрыжаванне». У 1628-30 гадах Сурбаран піша цыкл карцін пра святога Пэдра Наласка і цыкл карцін пра жыццё св. Банавентуры.
У 1631 Ф. Сурбаран стварае адзін з лепшых сваіх твораў — карціну «Трыумф святога Фамы Аквінскага», якая была прызнана шэдэўрам яшчэ сучаснікамі жывапісца.
У 1634 годзе мастак здзейсніў падарожжа ў Мадрыд, дзе атрымаў тытул прыдворнага жывапісца. У Мадрыдзе пры працы над упрыгожваннем нядаўна пабудаванага палаца Буэна-Рэціра майстар адышоў ад рэлігійнай тэматыкі — ім быў напісаны цыкл з дзесяці палотнаў, якія паказваюць подзвігі Геркулеса (цяпер у музеі Прада), а таксама гісторыка-манументальнае палатно «Абарона Кадзіса».
Вывучэнне прац вялікіх італьянскіх жывапісцаў і зносіны з іншымі бачнымі майстрамі, якія працавалі ў сталіцы, ўзбагаціла творчасць мастака. Пасля вяртання ў Севіллю ён напісаў выдатную серыю карцін для манастыра ў Херасе — найбольш вядомыя «Дабравешчанне», «Каляды» і «Пакланенне вешчуноў».
Паступова яго слава расла, ў Паўднёвай Амерыцы адкрываліся манастыры і цэрквы, ахвотна заказвалі ў Сурбарана карціны. На канец трыццатых гадоў прыходзіцца пік творчай актыўнасці і папулярнасці мастака.
У позні перыяд творчасці Сурбаран звяртаецца да лірычных вобразаў Хрыста і Маці Божай ў дзяцінстве — «Мадонна з дзіцем», «Маленства Мадонны».
У 1658-64 гадах Ф. Сурбаран жыў у Мадрыдзе. Яго папулярнасць ішла на спад, нягледзячы на ​​падтрымку аднаго Дыега Веласкеса ён, забыты заказчыкамі, адчуваў матэрыяльныя цяжкасці.
Творчасць
Зазнаў уплыў Караваджа. Жывапіс Ф. Сурбарана адрознівае асаблівая матэрыяльнасць у перадачы фігур людзей, акружэння, прадметаў, якая надае выяўляемым падзеям жыццёвую перакананасць. Творы вылучаюцца грубаватай рэалістычнасцю вобразаў, павышанай дэталізацыяй, частым увядзеннем у карціны элементаў нацюрморта. Раннім работам уласціва выкарыстанне шырокіх форм і аб'ёмаў («Укрыжаванне», 1627).
Асаблівае месца займае цыкл яго палотнаў, прысвечаных жыццю і духоўнаму служэнню Святога Банавентуры («Смерць Святога Банавентуры», «Святы Банавентура ў Ліёнскім саборы», «Наведванне Святога Банавентуры Фамой Аквінскім»). Карціна «Малітва Святога Банавентуры ў час выбрання папы» (1629) будуецца на кантрасных спалучэннях светлых і цёмна-карычневых тонаў, ажыўленых акцэнтамі чырвонага і вохрыстага колераў. Дзякуючы гэтаму ўкленчаная фігура святога, паказаная ў профіль, яго складзеныя ў малітоўным руху рукі з тонкімі нервовымі пальцамі ўспрымаюцца асабліва выразна. Над ім у залацістай прасторы выяўлены анёл, які ў адпаведнасці з легендай называе імя будучага папы. Нягледзячы на гэты містычны эпізод, работа напоўнена адчуваннем рэальнага жыцця, нават з адценнем празаічнасці.
У перыяд творчага росквіту (1630—40-я г.) ствараў суровыя манументальна-лаканічныя, драматычна-напружаыя і адначасова стрыманыя ў выяўленні пачуццяў вобразы. Творы адметныя смелай абагульненасцю і матэрыяльнасцю пластычнай мадэліроўкі, строгай гамай шэрых і карычневых, насычаных чырвоных тонаў: «Трыумф святога Фамы Аквінскага» (1631), «Спакушэнне святога Іераніма» (1634), «Святы Францыск», цыкл карцін для картэзіянскага кляштара Ла Картуха ў Херэс-дэ-ла-Франтэра (1637—39) і інш.
Лірычны, некалькі інтымны характар маюць палотны Ф. Сурбарана, прысвечаныя Марыі. Сярод іх вылучаецца работа «Дзяцінства Маці Боскай» (1630-ыя), у якой дамінуе некалькі жанравы настрой. Гэтаму садзейнічае прадметнае асяроддзе, паказанае мастаком з асаблівай увагай. У карціне ўсё па-будзённаму проста: у бок адстаўлена плеценая каробка з рукадзеллем, на столік пакладзены нажніцы, спынена работа над вышыўкай, каб прачытаць малітву. Толькі арэол вакол галавы Марыі, складзены з выяў анёлаў, ды ружы і лілеі ў вазе з'яўляюцца напамінам аб будучым Дабравешчанні і ахвярнай смерці Хрыста.
Для твораў 1650—60-х г. характэрны рысы лірычнай сузіральнасці і эмацыянальнай усхваляванасці: «Бічаванне Хрыста», «Мадонна з дзіцем і Іаанам Хрысціцелем». У 1640-я г. стварыў серыі карцін, прысвечаных жыццю кляштара ордэна іеранімітаў у Гуадалупе: «Спакушэнне брата Дыега Арзаскага», «З'яўленне Хрыста брату Андрэсу Сальмерону», «Уяўленне брата Педра Саламанкскага»; партрэты (серыя «Дактары з Ла Мерсед», «Доктар з Саламанкі» і інш.).
Класічная фізіка
Класі́чная фі́зіка — раздзелы фізікі, якія не ўключаюць квантавую механіку і тэорыю адноснасці.
Асновай класічнай фізікі з'яўляецца класічная механіка. Да яе адносяць таксама электрамагнетызм, оптыку тэрмадынаміку і статыстычную механіку, якая грунтуецца на класічнай механіцы.
Добра апісваючы з'явы макраскапічнага свету, класічная фізіка аказалася няздольнай растлумачыць адкрытыя ў пачатку 20-га стагоддзя новыя з'явы: існаванне электрона, радыеактыўнасць і г.д. Адкрыццё Планкам кванта святла і пабудова спецыяльнай тэорыі адноснасці Эйнштэйнам адзначылі пачатак новай эры ў фізіцы.
Знешняя палітыка Венгрыі
Венгрыя з'яўляецца членам ААН (са снежня 1955 года), НАТА (з 1999) і Еўрапейскага саюза (з 2004). У 1975 годзе Венгрыя была адным з падпісантаў Хельсінкскага заключнага акту, з 1973 года — удзельнік СБСЕ/АБСЕ.
Пасля распаду Аўстра-Венгрыі ў 1918 годзе значная венгерская дыяспара апынулася на тэрыторыі суседніх з Венгрыяй краін. Праблема венгерскай меншасці дагэтуль выклікае абвастрэнні ва ўзаемаадносінах Венгрыі са Славакіяй, Румыніяй і Сербіяй.
Давыд-Гарадоцкі раён
Давы́д-Гарадо́цкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940 — 1961 гг. Утвораны 15 студзеня 1940 г. у складзе Пінскай вобласці. Цэнтр — г. Давыд-Гарадок. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 11 сельсаветаў : Азданіцкі, Альгомельскі, Альшанскі, Веляміцкі, Лядзецкі, Мярлінскі, Рамельскі, Рубельскі, Харомскі, Хорскі, Храпунскі.
З 8 студзеня 1954 г. у складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваныя Альгомельскі, Рамельскі і Хорскі сельсаветы.
19 студзеня 1961 г. раён скасаваны, яго тэрыторыя перададзена ў Столінскі раён.
Дамброўка (гміна Янаў)
Дамброўка (Dąbrówka) — хутар у Сакульскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Янаў.
Грэчаская царква сапраўдна-праваслаўных хрысціян
Грэчаская царква сапраўдна-праваслаўных хрысціян, калістаўцы - некананічная праваслаўная дэнамінацыя, якая існавала ў 1979—1984 гадах у Грэцыі і на востраве Сардзінія.
Утварылася ў выніку расколу фларынітаў - Сапраўдна-Праваслаўнай царквы Грэцыі (Старастыльнай). Мітрапаліт Карфінскі Каліст у 1979 годзе нечакана разам з мітрапалітам Антоніям Мегарскім рукапалажылі 8 новых епіскапаў і, стварыўшы з іх "Сінод" адразу ж нізлажылі архіепіскапа Аўксенція (Патраса). Аўксенцій, у сваю чаргу, рукапалажыў 10 новых епіскапаў для атрымання лікавага перавесу.
Каліст і яго паслядоўнікі зарэгістравалі новую арганізацыю Грэчаскую царкву сапраўдна-праваслаўных хрысціян, сінод якой 1980 годзе ўстанавіў зносіны з румынскімі старастыльнікамі і ўтварыў на востраве Сардзінія епархію, прызначыўшы туда епіскапам Івана з тытулам "мітрапаліт Сардзінскі, экзарх Італіі.
У 1983 годе Каліст пакінуў гэты Сінод у выніку абвастрэння ўнутранай барацьбы, і прадстаяцелем быў абраны мітрапаліт Мегарскі Антоній. У той жа час частка епіскапаў вярнулася да фларынітаў. У 1984 годе Кіпрыан, мітрапаліт Арапоскі і Філейскі і Іван, мітрапаліт Сардзінскі ўтварылі новую царкву - Сінод супрацьстаялых, а астатнія іерэі на чале з Антоніем далучыліся да Царквы сапраўдна-праваслаўных хрысціян Грэцыі юрысдыкцыі мітрапаліта Пірэйскага і Саламінскага Геронція (Маргіоліса).
НАСА
Нацыянальная адміністрацыя аэранаўтыкі і космасу, НАСА (National Aeronautics and Space Administration, ск.: NASA) — ведамства, якое належыць Федэральнаму Ураду ЗША, падпарадкоўваюцца непасрэдна Віцэ-прэзідэнту ЗША, і фінансуецца на 100% з дзяржаўнага бюджэту. Адказная за грамадзянскую касмічную праграму краіны.
Усе малюнкі і відэаматэрыялы, якія атрымлівае НАСА і падраздзяленні, у тым ліку з дапамогай шматлікіх тэлескопаў і інтэрфераметрыі, публікуюцца як грамадскае здабытак і могуць вольна капіявацца.
Гісторыя
НАСА было створана 29 ліпеня 1958 года шляхам узмацнення і перайменавання Нацыянальнага дарадчага камітэта па аэранаўтыцы (НАКА) ў рамках касмічнай гонкі пасля запуску Савецкім Саюзам першага штучнага спадарожніка Зямлі. Раней, у лютым таго ж 1958, было створана агенцтва DARPA, многія праекты якога былі перададзеныя НАСА.
Пішчаныця
Пішчаныця (Піща́ниця) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Геаграфія
Каля вёскі, на паўночна-ўсходніх схілах Оўруцкага кража, бярэ выток рака Жалонь.
Аліна Яноўская
Аліна Яноўская (Alina Maria Janowska-Zabłocka;, — , Варшава) — польская актрыса, удзельніца Варшаўскага паўстання.
Біяграфія
Нарадзілася 16 красавіка 1923 года ў Варшаве ў сям’і буйных земляўласнікаў. Бацька, па адукацыі інжынер сельскай гаспадаркі, быў ад’ютантам генерала Юзафа Доўбар-Мусніцкага. Маці, Марцэліна Рымкувічоўна, па адукацыі спявачка аперэты, адмовілася ад шматспадзеўнай кар’еры дзеля мужа і сям’і. Брат бацькі, Богдан Яноўскі, земляўласнік маёнтку Яноўскіх у вёсцы Паляны-2 каля Вішнева, быў расстраляны бальшавікамі ў Харкаве (1940, частка катынскага расстрэлу). Яна ў 1939 годзе ўцякла з Крэсаў да Варшавы. У 1942 годзе была арыштавана і зняволена ў вязніцы Сербія ў Варшаве. У Варшаўскім паўстанні з першага да апошняга дня (батальён «Кіліньскі»). Памерла 13 лістапада 2017 года ў Варшаве.
NGC 1887
NGC 1887 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC59) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Торыі Кіёнобу
Торыі Кіёнобу (яп. 鳥居 清信 1664—1729) — японскі мастак, майстар укіё-э, адзін з заснавальнікаў дынастыі Торыі.