cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
П’ер Поль Нергар
Нергар займаў пасаду дырэктара дацкага ўрадавага Інстытута паталогіі насення для краін у стадыі развіцця (Danish Governement Institute of Seed Pathology for Developing Countries) у Капенгагене. З 1956 па 1974 год ён займаў пасаду старшыні камітэта па хваробах раслін (International Seed Testing Association. ISTA). На пасадзе старшыні ISTA ён дапамог стандартызаваць метады выяўлення грыбковых пакрыццяў насення.
Нергар з’яўляецца аўтарам двухтомнай працы пад назвай «Паталогія насення» (1977), якая арыентавана на шырокае вывучэнне пытанняў, што тычацца паталогіі насення, эканамічнай значнасці ўстаранення захворванняў насення. Гэтая капітальная праца паслужыла ў якасці даведачнага і вучэбнага стандарта для навукі, што вывучае паталогію насення ва ўсім свеце.
Нергар быў актыўным прапагандыстам міжнароднай мовы эсперанта. Ён быў членам Акадэміі эсперанта, выдаў некалькі кніг аб навуцы і лінгвістыцы на эсперанта, быў рэдактарам часопіса па лінгвістыцы «Даследаванні эсперанта» (1949—1961).
Букаціна (Сычоўскі раён)
Букаціна (Букатино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Ханс-Юрген Дыль
Ханс-Юрген Дыль (Hans-Jürgen Diehl; нар., ) — нямецкі жывапісец, прадстаўнік крытычнага рэалізму. У 1964-67 гадах разам з Петэрам Зоргэ, Вольфгангам Петрыкам і іншымі мастакамі ўваходзіў у «Выставачнае аб’яднанне на вуліцы Гросгершэн 35» у Берліне. У сваёй творчасці мастак крытыкаваў сучасныя сацыяльныя і палітычныя супярэчлівасці.
Беларускае грамадска-культурнае таварыства (Санкт-Пецярбург)
Белару́скае грама́дска-культу́рнае тавары́ства (БГКТ) у Санкт-Пецярбургу — грамадская арганізацыя. Заснавана 30 красавіка 1989 года. Старшыня да 2013 года — Валянцін Пятровіч Грыцкевіч. Праводзіць навуковыя канферэнцыі, творчыя сустрэчы, лекцыі па гісторыі і культуры Беларусі, культурна-асветную работу. Мае філіялы — Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны і рэгіянальную суполку Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў. У 1992 годзе намаганнямі арганізацыі на месцы масавых растрэлаў савецкіх грамадзян у гарадскім пасёлку Левашова пастаўлены памятны крыж ахвярам з Беларусі і Літвы, падрыхтавана кніга «Мартыралог беларусаў Ленінграда». Прымае ўдзел у міжнародных і беларускіх навуковых канферэнцыях, з’ездах беларусаў свету і блізкага замежжа і іншае. Калектыў мастакоў «Маю гонар» наладжвае выстаўкі ў Расіі, Беларусі, краінах Балтыі.
Сапернік (фільм, 2020)
«Сапе́рнік» (Rivale) — нямецкі мастацкі фільм 2020 года рэжысёра Маркуса Ленца.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 1 кінаўзнагародай і яшчэ 3 намінацыямі.
Сяльцоўскае
Сяльцо́ўскае, Сяльча́нскае — возера на мяжы Глыбоцкага і Мёрскага раёнаў Віцебскай вобласці ў басейне ракі Авута, каля вёсак Карнацкія і Сяльцо. Размешчана за 47 км на паўднёвы ўсход ад Мёраў, за 39 км на паўночны ўсход ад Глыбокага.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй да 18 метраў. Берагавая лінія ўмерана звілістая (паўднёвай частцы возера заліў). На возеры востраў плошчай 0,4 га. У паўночнай частцы ў возера ўпадае ручай.
На ўсход ад возера аўтамабільныя дарогі, ,
Allium glaciale
Allium glaciale — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Таджыкістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Таджыкістана.
Дзьёр
Дзьёр (Győr) — горад на паўночным захадзе Венгрыі, стаіць на палове дарогі паміж Будапештам і Венай. Горад знаходзіцца на сутоцы ракі Рабы ў Дунай. Адміністрацыйны цэнтр медзье Дзьёр-Мошан-Шопран. Насельніцтва 130 478 чалавек (2010 г.). Дзьёр — шосты па велічыні горад Венгрыі.
NGC 223
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі Новага агульнага каталога.
Характарыстыкі
Галактыка з'яўляецца спіральнай. Нядаўнія даследаванні паказалі, што ў ёй прысутнічаюць шырокія рэгіёны іанізаванага вадароду, што кажа пра маштабны працэс зоркаўтварэння. Галактыка таксама была ўлучана ў даследаванні буйнамаштабнай структуры Сусвету па параметрах наяўнасці атамарнага вадароду, які дазваляе вызначыць не толькі ўнутраны будынак дадзенай галактыкі, але і размеркаванне рэчыва ў Сусвеце.
Кутузаўскі праспект
Праспект пачынаецца як працяг вуліцы Новы Арбат за Новаарбацкім мостам, далей ідзе на паўднёвы захад (з ухілам на захад) і заканчваецца ў месцы скрыжавання Рублёўскай і Аміньеўскай шашаў. Працягам праспекта з’яўляецца Мажайская шаша.
Бея
Бе́я (Бе́я; Пии) — сяло ў Рэспубліцы Хакасіі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Бейскага раёна і Бейскага сельсавета.
Насельніцтва — 5247 чал. (2010). Размешчана за 100 км на поўдзень ад Абакана, у міжрэччы рэк Енісей і Абакан, ля адгор’яў Заходняга Саяна ў Койбальскім стэпе. Тут зліваюцца ў адну раку Бея тры невялікія рэчкі: Катамор, Дзеханаўка і Бея Кузняцова. Сяло знаходзіцца ў цэнтры Бейскага раёна. Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі і аэрапорта ў г. Абакане 100 км. Сяло звязана з гарадамі Абаканам і Саянагорскам асфальтаванай дарогай.
Сыны Ірака
«Сыны Ірака» (أبناء العراق), таксама «Адраджэнне» (إحياء) — кааліцыя суніцкіх апалчэнняў у іракскай правінцыі Анбар. У гады Іракскай вайны групоўка выступала на баку кааліцыйных сіл і сфармаванага імі ўрада краіны, змагаючыся супраць партызанскага руху. «Сыны» сфармаваліся ў 2005 годзе і ў розным выглядзе праіснавалі да 2013.
У 2009 годзе Міністэрства абароны Ірака распусціла суніцкія групоўкі, каб яны не сталі асобнай ваеннай сілай. Пазней у тым жа годзе некаторыя члены апалчэнняў (пасля таго, як не атрымалі поспех на выбарах) пагражалі падпаліць вуліцы і «пачаць племянную вайну».
Пасля перавыбрання ў 2010 годзе Нуры аль-Малікі Ісламская дзяржава разгарнула кампанію забойстваў суніцкіх племянных лідараў і рэшткаў руху ў Аль-Анбар. Перастрэлкі і забойствы былі задакументаваны ў відэазапісах ІД пад назвай «Звон мячоў». У перыяд з 2009 па 2013 год былі забіты 1345 членаў «Адраджэння», што фактычна прывяло да знішчэння арганізацыі.
Вязаўка (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Адольф Дзітрых
Адольф Дзітрых (Adolf Dietrich,, Берлінген — ) — швейцарскі мастак, прадстаўнік «наіўнага» мастацтва. Ткач і ляснік, ён займаўся жывапісам толькі ў вольны час. Яго першая выстава адбылася ў Канстанцы ў 1913 годзе, а другая — у адной з галерэй Мюнхена ў 1917 годзе. Дзітрых быў адным з першых швейцарскіх непрафесійных мастакоў. Яго карціны з выявамі жывёл і кветак, яго партрэты і пейзажы з’яўляюцца выдатным прыкладам «наіўнага рэалізму».
Пагарэлец (Пухавіцкі раён)
Пагарэ́лец (, Погорелец) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Гісторыя
Па перапісу 1926 г. вядома як засценак.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Беларускае дабрачыннае таварыства
Белару́скае дабрачы́ннае тавары́ства — грамадская арганізацыя ў Заходняй Беларусі ў 1920—1930-я гады.
Пагарэлец (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Селецкага сельсавета.
З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Вецярэвіцкага сельсавета.
Беларускае дабрачыннае таварыства
Займалася аказаннем дапамогі і ўтрыманнем інтэрнатаў пры беларускіх гімназіях, настаўніцкіх семінарыях і інш. Праўленне арганізацыі размяшчалася ў Вільні. У 1925—1930 гадах арганізацыя знаходзілася пад уплывам рэвалюцыйна-дэмакратычных і нацыянал-вызваленчых арганізацый Беларускай сялянска-работніцкай грамады і «Змагання», атрымлівала субсідыі ад Чырвонага Крыжа БССР. З пачатку 1930-х гадоў пасля разгрому «Змагання» дзейнічала пад уплывам беларускіх нацыянальных арганізацый.
Шпенгэ
Шпенгэ (Spenge) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 40,244 км². Афіцыйны код — 05 7 58 032.
Вітая пара
Кабелі гэтага тыпу найчасцей моцна адрозніваюцца якасцю і магчымасцямі перадачы інфармацыі. Адпаведнасць характарыстык кабеляў вызначанага класу або катэгорыі вызначаюць агульнапрызнаныя стандарты (ISO 11801 і TIA-568). Самі характарыстыкі наўпрост залежаць ад структуры кабелю і ўжытых у ім матэрыялаў, якія і вызначаюць фізічныя працэсы, што адбываюцца ў кабелі падчас перадачы сігналу.
Гісторыя
Першыя тэлефоны выкарыстоўвалі тэлеграфныя лініі або аднаправодныя лініі з ланцугом зазямлення, пракладзеныя адкрытым спосабам. У 1880 годзе ў многіх гарадах былі пушчаны электрычныя трамваі, якія наводзілі шмат шуму на гэтыя лініі. Судзіцца было марна і тэлефонныя кампаніі перарабляюць свае лініі ў збалансаваную схему, якая мела дадатковую выгаду ў выглядзе змяшэння аслаблення сігналу.
Калі лініі электраперадачы сталі больш распаўсюджанай з’явай, гэтай меры аказалася недастаткова. Тэлеграфныя правады ішлі раўналежна лініям электраперадачы, і на працягу некалькіх гадоў калі ўжыванне электраэнергіі расло ўзровень шуму зноў узрос, таму інжынеры распрацавалі метад транспазіцыі правадоў, каб звесці завады на нішто.
У транспазіцыі правадоў іх становішча мянялася праз пэўную колькасць апор. Такім чынам, два правады збалансаванай пары атрымлівалі аналагічныя завады ад ліній электраперадачы. Гэта ўяўляла сабой раннюю рэалізацыю скручвання з крокам транспазіцыі правадоў каля чатырох перакрыжаванняў на кіламетр, ці шэсць на мілю. Такія адкрытыя сіметрычныя лініі з перыядычнымі транспазіцыямі дажылі да нашых дзён у некаторых сельскіх раёнах.
Вітая пара вынайдзена Аляксандрам Грэямам Бэлам у 1881 годзе. Да 1900 года ўся амерыканская сетка тэлефонных ліній была або на вітай пары, або на адкрытых правадах з транспазіцыяй для абароны ад завад.
Віды кабеля, які ўжываецца ў сетках
У абароне маюць патрэбу як сігналы, якія перадаюцца па кабелі, так і элементы канструкцыі кабеля. Ахоўныя элементы падзяляюць залежна ад прызначэння на:
Ахоўныя элементы падаўжаюць тэрмін службы кабеля.
Для хімічнай абароны кабеля выкарыстоўваюць фольгу і поліэтылен. Кабелі, абароненыя фольгай, абазначаюць тэрмінам «foiled» — «фальгаваныя».
Для механічнай абароны провада выкарыстоўваюць асоба трывалыя абалонкі і аплётку з меднага дроту. Абалонка з чорнага поліэтылену абараняе кабель ад сонечнага святла (адмысловая абарона, якая ўжываецца для кабеляў, прызначаных для пракладкі на адкрытым паветры). Кабелі, якія маюць дадатковыя пласты абароны, завуць «double jacket».
Па колькасці дратоў (жыл) у кожным провадзе кабелі падзяляюць на:
шматжыльныя, шматдрацяныя — кабелі з правадамі, якія складаюцца з некалькіх жылаў.
Аднажыльны кабель не мяркуе непасрэднага кантакту з якое падключаным да сеткі абсталяваннем. Гэта значыць, як правіла, яго ўжываюць для пракладкі ў корабах, сценах і т. д. з наступным тэрмінаваннем разеткамі. Звязана гэта з тым, што медныя жылы даволі тоўстыя і пры частых выгібах хутка ламаюцца. Аднак для «ўразання» у раздымы панэляў разетак такія жылы падыходзяць як нельга лепш.
Шматжыльны кабель дрэнна пераносіць «уразанне» у раздымы панэляў разетак (тонкія жылы разразаюцца), але выдатна паводзіць сябе пры выгінах і скручванні. Акрамя таго, шматжыльны провад валодае вялікім згасаннем сігналу. Таму шматжыльны кабель выкарыстоўваюць у асноўным для вырабу патчкордаў (англ. patchcord), якія злучаюць сеткавыя прылады з разеткамі.
Экранаванне
Згодна з міжнародным стандартам ISO / IEC 11801, дадатак E, для абазначэння канструкцыі экранаванага кабеля выкарыстоўваецца камбінацыя з трох літар: U — неэкранаваны, S — металічная аплётка (толькі агульны экран), F — металізаваная стужка (алюмініевая фольга). З гэтых літар фармуецца абрэвіятура выгляду xx/xTP, якая пазначае тып агульнага экрана і тып экрана для асобных пар. Распаўсюджаны наступныя тыпы канструкцыі экрана:
Экранаваныя кабелі катэгорый 5e, 6/6A і 8/8.1 часцей за ўсё выкарыстоўваюць канструкцыю F/UTP (агульны экран з фольгі), тады як экранаваныя кабелі катэгорый 7/7A і 8/2 выкарыстоўваюць канструкцыю S/FTP (з агульнай металічнай аплёткай і фольгай для кожнай пары). Літарны код перад зваротнай рысай пазначае тып агульнага экрана для ўсяго кабеля, код пасля рысы пазначае тып індывідуальнага экранавання для кожнай вітай пары:
Канструкцыя вітапарнага кабеля
Вітапарны кабель мае агульны дыяметр каля 5,2-6 мм. Кабель складаецца з некалькіх вітых пар. Праваднікі ў парах выраблены з маналітнага меднага дроту таўшчынёй 0,4-0,6 мм або з мноства больш тонкіх медных праваднікоў (кабель атрымліваецца больш гнуткі і звычайна выкарыстоўваецца ў патчкордах). Акрамя метрычнай, прымяняецца амерыканская сістэма AWG, у якой гэтыя велічыні складаюць 26-22 AWG. У стандартных 4-парных кабелях у асноўным выкарыстоўваюцца праваднікі дыяметрам 0,51 мм (24 AWG). Таўшчыня ізаляцыі правадніка — каля 0,2 мм. Матэрыял ізаляцыі — звычайна полівінілхларыд (ПВХ, англ. PVC), для больш якасных узораў 5 катэгорыі — поліпрапілен (ПП, англ. PP), поліэтылен (ПЭ, англ. PE). Асабліва высакаякасныя кабелі маюць ізаляцыю з успененага (ячэістага) поліэтылену, які забяспечвае нізкія дыэлектрычныя страты, або тэфлона, які забяспечвае шырокі працоўны дыяпазон тэмператур.
Таксама ўнутры кабеля часам сустракаецца так званая «разрыўная нітка» (звычайна капрон), якая выкарыстоўваецца для палягчэння раздзелкі знешняй абалонкі — пры выцягванні яна робіць на абалонцы падоўжаны разрэз, які адкрывае доступ да кабельнага стрыжня, гарантавана не пашкоджваючы ізаляцыю праваднікоў. Таксама разрыўная нітка, з прычыны сваёй высокай трываласці на парыў, выконвае ахоўную функцыю.
Вонкавая абалонка 4-парных кабеляў мае таўшчыню 0,5-0,9 мм у залежнасці ад катэгорыі кабеля і звычайна вырабляецца з полівінілхларыда з даданнем крэйды і павялічвае далікатнасць. Гэта неабходна для дакладнага аблома па месцы надрэзу лязом адрэзнай прылады. Для вырабу абалонкі могуць выкарыстоўвацца палімеры, якія не распаўсюджваюць гарэння пры групавой пракладцы і не вылучаюць пры нагрэве галагены (такія кабелі маркіруюцца абрэвіятурай англ. LSZH: low smoke zero halogen — малой дымнасці, які не вылучае галагенаў; расійская маркіроўка: F, НГ(B)-HF, НГ(C)-HF, НГ(D)-HF). Кабелі, якія не падтрымліваюць гарэнне і не вылучаюць дым, па еўрапейскіх стандартах дазваляецца пракладаць і выкарыстоўваць у закрытых абласцях, дзе могуць праходзіць паветраныя патокі сістэмы кандыцыянавання і вентыляцыі (так званых пленум-вобласцях). Кабелі для вонкавай пракладкі па-над полівінілхларыднай абалонкай маюць абалонку з поліэтылену для абароны ад сонечнага выпраменьвання. Гэтыя кабелі распаўсюджваюць гарэнне нават пры адзіночнай пракладцы. Адкрытая пракладка такіх кабеляў у будынках і збудаваннях забаронена.
У агульным выпадку, колеры не пазначаюць адмысловых уласцівасцяў, але іх ужыванне дазваляе лёгка адрозніваць камунікацыі c розным функцыянальным прызначэннем, як пры мантажы, так і абслугоўванні. Самы распаўсюджаны колер абалонкі кабеляў — шэры. У вонкавых кабеляў знешняя абалонка чорнага колеру. Аранжавая афарбоўка, як правіла, паказвае на негаручы матэрыял абалонкі.
Асобна трэба адзначыць маркіроўку. Маркіроўка на кабелі ў бухтах, акрамя даных пра вытворцу і тып кабеля, абавязкова ўключае ў сябе метровыя або футавыя пазнакі. Гэтыя пазнакі дазваляюць пазнаць даўжыню ўжо пракладзенага закрытым спосабам кабеля. Маркіроўка патч-кордаў не ўключае ў сябе пазнакі аб даўжыні.
Форма знешняй абалонкі кабеля «вітая пара» можа быць рознай. Часцей за іншых прымяняецца круглая форма. Для пракладкі пад дывановым пакрыццём можа выкарыстоўвацца плоскі кабель. У плоскім кабелі правады гэтак жа скручаныя ў пары, аднак пары не скручаныя вакол агульнай восі. У выніку плоскі кабель больш схільны ўплыву завад.
Кабелі для вонкавай пракладкі абавязкова маюць вільгацятрывалую абалонку з поліэтылену, якая наносіцца (як правіла) другім пластом па-над звычайнай, полівінілхларыднай. Акрамя гэтага, магчыма запаўненне пустэч у кабелі воданепрымальным гелем і браніраванне з дапамогай гафрыраванай стужкі ці сталёвага дрота.
Катэгорыі кабеля
Існуе некалькі катэгорый кабеля «вітая пара», якія нумаруюцца ад 1 да 8 і вызначаюць эфектыўны прапускальны частотны дыяпазон. Кабель больш высокай катэгорыі звычайна змяшчае больш пар правадоў і кожная пара мае больш віткоў на адзінку даўжыні. Катэгорыі неэкранаванай вітай пары апісваюцца ў стандарце EIA/TIA 568 (Амерыканскі стандарт праводкі ў камерцыйных будынках) і ў міжнародным стандарце ISO 11801, а таксама прыняты ДАСТ Р 53246-2008 і ДАСТ Р 53245-2008. Кожная асобна ўзятая вітая пара, уваходная ў склад кабеля, прызначанага для перадачы даных, павінна мець хвалевы супраціў 100±15 Ом, у адваротным выпадку форма электрычнага сігналу будзе скажоная і перадача даных стане немагчымай. Чыннікам праблем з перадачай даных можа быць не толькі няякасны кабель, але таксама наяўнасць «скрутак» у кабелі і выкарыстанне разетак ніжэйшай катэгорыі, чым кабель.
Часам пад выглядам вітай пары могуць прадаваць кабелі з амедненага сталёвага провада (Copper Clad Steel, CCS). Жылы провада з алюмінія, пакрытага тонкім пластом медзі з’яўляюцца менш устойлівымі да выгібу і менш даўгавечнымі. Падобныя CCA-кабелі і CCS-кабелі не адпавядаюць катэгорыям EIA/TIA 568 з-за падвышанага ўзроўня згасання сігналу; таксама стандарт прадугледжвае выраб жылаў толькі з медзі. Аднак, з прычыны выключна нізкага кошту, такія кабелі часта знаходзяць ужыванне ў побыце, а таксама для пракладкі ліній, працягласць якіх адносна невялікая.
Мікалай Мікалаевіч Арочка
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў Азярніцкую сярэднюю школу (1951), паступіў на філалагічны факультэт БДУ, які скончыў у 1956. Працаваў у часопісе «Сельская гаспадарка Беларусі» (1956—1960) і ў газеце «Літаратура і мастацтва» (1962). Скончыў аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР (1966). У 1966 — пачатку 1990-х гг. — навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1958).
Творчасць
Дэбютаваў у друку вершамі ў 1949 (баранавіцкая абласная газета «Чырвоная звязда»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Не ўсе лугі пакошаны» (1958), «Ветраломная паласа» (1962), «Крылатае семя» (1967), «Кветкі бяссмертніка» (1972), «Матчына жыта» (1978), «Колас на ржышчы» (1980), «Бяздоннае» (1985), «Падземныя замкі» (1986), драматычных паэм «Курганне. Крэва» (1982), «Судны дзень Скарыны» (1990), кніжкі вершаў для дзяцей «У птушынай вёсцы» (1964) і аповесці «Хай расце маладая таполя» (1964).
Асноўныя рысы паэзіі Арочкі — сардэчнасць, засяроджаны роздум пра жыццё і час; пазней — паглыбленне філасофскага пачатку, зварот да перажытага падчас вайны (паэма «Матчына жыта») і гістарычнага мінулага (паэма «Курганне»).
Перакладаў з рускай, латышскай, польскай і англійскай моў. У тым ліку перакладаў паасобныя творы А. Пракоф'ева, Я. Райніса, У. Бранеўскага і Д. Байрана.
Родзінггаўзен
Родзінггаўзен (Rödinghausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва — 9862 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 36,27 км². Афіцыйны код — 05 7 58 028. Камуна падзяляецца на 5 сельскіх акруг.
Куніцкія 1
Куні́цкія 1 (, Куницкие 1) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
Да 7 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Белькаўскага сельсавета.
Сяргей Юльянавіч Шлапак
Сяргей Юльянавіч Шлапак (нар., Полацк Віцебскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Беларускае дэмакратычнае аб’яднанне
Беларускае дэмакратычнае аб'яднанне (БДА) — палітычная партыя беларусаў у Польшчы. Створана ў 1990 г. на базе Беларускага клуба (дзейнічаў з 1989 г.). Устаноўчы кангрэс БДА (10 лютага 1990 г.), Беласток, каля 100 дэлегатаў) прыняў праграму і статус, адозва да беларускай эміграцыі і БНФ «Адраджэньне». Асноўная мэта — выказванне патрабаванняў беларускага насельніцтва Польшчы і абарона яго інтарэсаў. Кіруючы орган — галоўная рада. Выдавала бюлетэнь «Беларускія навіны».
Спыніла дзейнасць.
Скалхольт
Скалхольт (Skálholt) — гарадок у Ісландыі.
Геаграфія
Мястэчка Скалхольт знаходзіцца на поўдні Ісландыі, у сісле Аўрнес, на рацэ Хвіта. Праз гарадок пралягае аўтастрада «Залатое кольца», якая злучае паўднёвы ўсход краіны з яе паўднёвымі рэгіёнамі. Сёння Скалхольт уяўляе сабой невялікае паселішча з вялікім саборам.
Гісторыя
Скалхольт — значны рэлігійны цэнтр Ісландыі. У 1056 годзе тут было ўтворана першае біскупства краіны. Новы сабор у Скалхольце будаваўся з 1956 па 1963 пры дапамозе шэрагу скандынаўскіх краін. Штогод у Скалхольце, у будынку царквы, ладзіцца міжнародны летні фестываль класічнай музыкі.
Эдэм (фільм, 2020)
«Эдэ́м» (Éden) — мастацкі фільм 2020 года рэжысёркі Агнэш Кочыш.
Сюжэт
Эва пакутуе ад алергіі на ўсе хімічныя рэчывы, забруджанне паветра, радыёхвалі і электрамагнітнае выпраменьванне. Ёй неабходная поўная ізаляцыя ад навакольнага свету. Найменшая памылка можа прывесці да смерці. Эва бачыцца толькі з братам і лекарамі, якія праводзяць над ёй доследы. Яе выпадак прыцягвае ўвагу псіхіятра, які спрабуе даведацца, хвароба Эвы рэальная ці існуе толькі ў яе свядомасці. І ці зможа каханне выратаваць яе?
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 намінацыямі.
Зіміна (Сычоўскі раён)
Зіміна (Зимино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сяргей Валянцінавіч Войчанка
Сяргей Валянцінавіч Войчанка (,  — ) — беларускі мастак-графік, жывапісец, скульптар, дызайнер.
Творчасць
Аўтар плакатаў «Нержавеющий Сталин», «1939, начало войны в Польше», «Карл Маркс 1990-х», «Афганистан», «Good morning, Belarus!», «От международного года мира — к миру без войн и оружия», «Война несет людям…», «Афган, Forbidden Fruit», «Contemporary art+centre „VITA NOWA“», Made in NEW RUSSIA, «Эх, в яблочко…». Аўтар мастацкага афармлення шэрагу выданняў.
Атрымаў больш 40 узнагарод міжнародных конкурсаў, біенале і фестываляў плакату. Плакат «Вудсток. 30 лет. — Levi`s» зберагаецца ў калекцыі Луўра.
9 верасня
9 верасня — дзвесце пяцьдзясят другі (дзвесце пяцьдзясят трэці ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Лінцкі ўніверсітэт Іагана Кеплера
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны 8 кастрычніка 1966 года як Вышэйшая школа сацыяльных і эканамічных навук. Першым рэктарам стаў Людвіг Фролер. У першы год працы ВНУ студэнты паступалі на факультэт сацыяльных, эканамічных і юрыдычных навук. Праз два гады быў створаны факультэт інжынерыі і прыродазнаўчых навук. У 1975 годзе ва ўніверсітэце быў створаны самастойны юрыдычны факультэт. У тым жа годзе ўніверсітэт перайменаваны ва Універсітэт Іагана Кеплера. У 1977 годзе была адкрыты новы кампус факультэта інжынерных і прыродазнаўчых навук. У 2012 годзе быў створаны медыцынскі факультэт.
Клепачы (Слонімскі раён)
Клепачы́ (, Клепачи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярніцкага сельсавета.
Гісторыя
За 2,5 км на захад ад вёскі, за 20 м на поўдзень ад возера Бяздоннае знаходзіцца каменны могільнік канца XIV — пач. XVI ст. На пляцоўцы памерам 200х50 м больш за 100 магіл.
Аналіз вымасткаў, пахавальнага інвентару і абраду сведчыць, што, нягледзячы на афіцыйнае прыняцце хрысціянства, да пач. XVI ст. нябожчыкаў хавалі паводле язычніцкага абраду.
Паэт
Паэ́т, жаночыя формы паэ́тка, паэтэ́са (ад лац.: Poeta, што ў сваю чаргу паходзіць ад грэч.: ποιητής) — літаратар, які стварае ў паэтычных жанрах.
У шэрагу культур, якім уласцівае адрозненне паэзіі і прозы, паэт разглядаецца як творца, надзелены высокім статусам: ён валодае асаблівым паэтычным дарам, гэты дар мае звышрэальны характар. Да такіх культур адносіцца традыцыйная еўрапейская.
Ягор Аляксандравіч Марціновіч
Яго́р Алякса́ндравіч Марціно́віч (нар. 3 верасня 1988, Мінск) — беларускі журналіст, галоўны рэдактар выдання «Наша Ніва», палітычны зняволены.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і пісьменнікаў Алеся Марціновіча і Таццяны Мушынскай. Мае брата Дзяніса, гісторыка і журналіста. Скончыў Ліцэй Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (2006), факультэт журналістыкі БДУ (2011).
З 2009 года працуе ў газеце «Наша Ніва». З 1 сакавіка 2017 года яе галоўны рэдактар.
Пры Марціновічу выданне зрабіла стаўку на інтэрнэт. З 1 ліпеня 2016 года «Наша Ніва» стала выходзіць у фармаце штомесячніка на 24 старонках, галоўная ўвага надаецца развіццю інтэрнэт-партала. Навіны на сайце даступны ў дзвюх версіях (на беларускай і рускай мовах). У чэрвені 2018 года спыніўся рэгулярны выхад папяровай газеты, «Наша Ніва» існуе толькі ў электроннай форме як партал (у маі 2018 года яго наведалі 475 тысяч карыстальнікаў, якія прачыталі 7,1 мільёна старонак).
Палітычны пераслед
Са жніўня 2020 года доступ да сайта «Нашай Нівы» «nn.by» на тэрыторыі Беларусі быў заблакаваны з-за асвятлення парталам пратэстаў у Беларусі. 25 лістапада пасля трох месяцаў улады разблакавалі сайт «Нашай Нівы», першы з сотні забароненых рэсурсаў.
23 верасня 2020 года сілавікі зрабілі ператрус на кватэры Марціновіча і канфіскавалі ўсе тэхнічныя прылады і носьбіты інфармацыі. Яго дапыталі ў Следчым камітэце, пасля чаго ён тры дні сядзеў у адзіночнай камеры. Акрамя таго, супраць яго была ўзбуджана крымінальная справа за паклёп. Міжнародная арганізацыя «Рэпарцёры без межаў» раскрытыкавала гэтую палітыку ў дачыненні да «Нашай Нівы».
8 ліпеня 2021 года ў памяшканні, дзе працавала рэдакцыя, а таксама ў кватэрах і дамах супрацоўнікаў «Нашай Нівы» адбыліся ператрусы. Былі затрыманыя Марціновіч, кіраўнік аддзела рэкламы Андрэй Скурко, галоўная бухгалтарка Вольга Раковіч і галоўны рэдактар дачынных часопісаў «Наша гісторыя», «Асцярожна: дзеці!» і «Дуду» Андрэй Дынько. Паводле інфармацыі рэдакцыі, галоўнага рэдактара збівалі па затрыманні. Былі часова затрыманыя яшчэ некалькі журналістаў «Нашай Нівы».
У пачатку жніўня праваабаронца Андрэй Палуда расказаў са слоў Марціновіча, што яму ''«апранулі на галаву баксёрскі шлем і лупілі па галаве. Падчас ператрусу яго таксама білі. Нават калі ён хацеў выйсці з аднаго пакоя ў той пакой, дзе праходзіў ператрус, — яго білі. Ён робіць крок — яму ўдар. Яму было дрэнна — і хуткую дапамогу [спачатку] не хацелі пускаць да следчага [які яго дапытваў пасля ператрусу]»''.
З моманту затрымання даменнае імя стала недаступным, Міністэрства інфармацыі Беларусі заблакавала доступ да сайта па заяве Генеральнай пракуратуры, рэдакцыі так і не паведамілі, якія парушэнні знайшлі дзяржаўныя органы. Пасля разгрому ў Беларусі рэдакцыя «Нашай Нівы» з’ехала за мяжу і пачала працу пад новым даменным імем «nashaniva.com».
12 ліпеня 2021 года сумеснай заявай дзесяці арганізацый, у тым ліку Праваабарончага цэнтра «Вясна», Беларускай асацыяцыі журналістаў, Беларускага Хельсінскага камітэта, Беларускага ПЭН-цэнтра, арыштаваныя супрацоўнікі «Нашай Нівы» былі прызнаны палітычнымі зняволенымі.
Пазней Вольга Раковіч і Андрэй Дынько былі вызваленыя. Але Андрэй Скурко і Марціновіч застаюцца за кратамі. 29 ліпеня 2021 года стала вядома, што ім выставілі абвінавачванне паводле ч. 2 арт. 216 КК (нанясенне маёмаснай шкоды без прыкметаў раскрадання групай асобаў). Сэнс прэтэнзіяў у тым, што аплата за камунальныя паслугі памяшкання была паводле тарыфаў для фізічных асоб, а трэба было плаціць паводле тарыфаў для юрыдычных асоб. Следчыя налічылі, што за чатыры гады прадпрыемству «Мінэнерга» быў нанесены ўрон у 3500 BYN. Само прадпрыемства з прэтэнзіямі ніколі не звярталася.
Спіс кіраўнікоў каралеўства Гвінед
Каралеўства Гвінед — кельцкая дзяржава ў паўночна-заходнім Уэльсе, якая існавала з V па XIII стагоддзі. З моманту ўтварэння да 825 года Гвінедам кіравала дынастыя нашчадкаў заснавальніка каралеўства — Кунеды. Далей прастол пераходзіў па лініі нашчадкаў Мервіна Фрыха, прынца з вострава Мэн, які атрымаў карону праз шлюб. Пасля Родры Вялікага за ўладу ў Гвінедзе змагаліся тры галіны яго спадчыннікаў: гвінедская дынастыя Аберфрау, дэхейбарцкая дынастыя Дыневура і повіская дынастыя Матравала.
Верас
Верас звычайны (Calluna) — манатыпны род раслін сямейства верасовых. Адзіны від — Ве́рас звычайны (Callúna vulgáris).
Кругліца (Сычоўскі раён)
Кругліца (Круглица) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Верас
Назвы
Верас, верас звычайны, вераст , верус барвинки, вржос, вржост , веряс.
Кругліца (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Верас
Батанічнае апісанне
Шматгадовая вечназялёная галінастая куставая ці кусцікавая расліна вышынёю да 1 м. Лісце дробнае, лускападобнае, сядзячае, ланцэтнае, размешчана накшталт чарапіцы ў 4 рады. Кветкі дробныя, двухполыя, званочкавыя, бэзава-ружовыя, зрэдку белыя, у аднабокіх гронках. Плод — пушыстая чатырохгранная каробачка.
Арэал
Адзін від — верас звычайны. Пашыраны ў Еўропе, Заходняй Азіі, Паўночнай Афрыцы і на Атлантычным узбярэжжы Амерыкі. Расце на пясчаных мясцінах у хваёвых барах, на высечках, выгарынах, пустках, тарфяніках, утварае вялікія зараснікі — верасоўнікі.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная, лекавая (мачагонны, патагонны, процізапаленчы, вяжучы, злёгку снатворны і заспакаяльны сродак), тэхнічная (мае дубільнікі, гліказіды, смалу, крухмал), кармавая і меданосная (дае т. зв. «верасовы мёд») расліна.
Іншае
Часам верасам таксама называюць віды роду.
Марына Цімафееўна Сямёнава
Марына Цімафееўна Сямёнава (Мари́на Тимофе́евна Семёнова; 30 мая (12 чэрвеня) 1908,, Расійская імперыя — , , Расійская Федэрацыя) — савецкая расійская артыстка балета, балетны педагог. Герой Сацыялістычнай Працы (1988). Народная артыстка СССР (1975). Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1941) і Прэміі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (2004).
Эльвкарлебю (камуна)
Камуна Эльвкарлебю (Älvkarleby kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Упсала ў центральній Швецыі на ўзбярэжжы Батнічнага заліва.
Эльвкарлебю 244-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Скутшэр.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 9 082 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Чэслаў Фаміч Шмігіра
Чэслаў Фаміч Шмігіра (нар., в. Смаліха Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, вучоны заатэхнік. Працоўную дзейнасць пачаў вучнем слесара Іўеўскага раённага аб’яднання «Сельгастэхніка» Гродзенскай вобласці. Пасля службы ў радах Узброеных Сіл працаваў ветсанітарам, загадчыкам жывёлагадоўчай фермы саўгаса «Навадворскі» Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Быў загадчыкам фермы саўгаса «Слонімскі», намеснікам старшыні калгаса «Перамога». Займаў пасаду старшыні сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва імя Ф. Э. Дзяржынскага Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі «За працоўную доблесць», «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Генадзь Пятровіч Драздоў
Генадзь Пятровіч Драздоў (нар. 11 сакавіка 1959, в. Паддуб’е, Рагачоўскі раён) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 сакавіка 1959 года в. Паддуб’е Рагачоўскага раёна.
Скончыў у 1979 годзе Мінскае мастацкае вучылішча імя А. Глебава, у 1989 годзе Беларускую акадэмію мастацтваў. Вучыўся ў Івана Чухраева, Віктара Маркаўца. У мастацкіх выстаўкаах бярэ ўдзел з 1981 года.
Сябра Беларускага саюза мастакоў з 1999 года. У 2011—2016 гадах старшыня Рады творчай суполкі «Пагоня».
У 2019 годзе ўдзельнічаў у цырымоніі перапахавання ўдзельнікаў паўстання 1863—1864 гадоў у Вільнюсе.
Палітычны пераслед
Затрыманы 10 жніўня 2022 года і асуджаны на 15 сутак арышту ў межах распачатага пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года тэрору супраць любой нелаяльнасці да рэжыму Лукашэнкі. Спярша супраць яго распачалі крымінальную справу за ўдзел у пратэстах у 2020 годзе (арт. 342 Крымінальнага кодэксу). Пасля Генадзю памянялі абвінавачванне на «садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці» (ч. 1 арт. 361-4 КК).
4 траўня 2023 года Генадзю Драздову прысудзілі тры гады пазбаўлення волі.
Творчасць
Аўтар шматлікіх канцэптуальных праектаў: «I Фестываль Беларускага духоўнага мастацтва», Мінск, Палац мастацтва (1999); «ART рэйтынг», Мінск, галерэя «Золата» (2001); «Перформанс „Вясны“», Мінскі касцёл Св. Сымона і Алены (2001), Кіеў (2005); «II Фестываль Беларускага духоўнага мастацтва», Мінск, Палац мастацтваў (2012).
Наладзіў больш за дзесяць персанальных выставак у Беларусі і за яе межамі. Творы экспанаваліся на выставах у Беларусі, Польшчы, Чэхіі, Германіі, ЗША, Нарвегіі, Бельгіі, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах, Украіне, Расіі.
Творы захоўваюцца ў Нацыянальным гістарычным музеі Рэспублікі Беларусь, Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі, у прыватных калекцыях.
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам I ступені за серыю графічных прац на II Мінскай міжнароднай выстаўцы графікі (2009), дыпломам III ступені (у намінацыі лічбавае фота) на IV Мінскім міжнародным фестывалі лічбавага мастацтва (2013).
Вольга Міхайлаўна Абрамава
Вольга Міхайлаўна Абрамава (, Мінск) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, сацыёлаг, філосаф. Прадстаўнік т.зв. «канстуктыўнай апазіцыі».
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1975 годзе. Кандыдат філасофскіх навук (1988), тэма дысертацыі: «Гуманізм гвалтоўнае задачы сацыялістычнае рэвалюцыі». Выкладае ў Беларускім тэхналагічным інстытуце і Мінскім радыётэхнічным інстытуце, дацэнт. Дырэктар даследчых праграм Нацыянальнага цэнтра стратэгічных ініцыятыў «Усход-Захад» (1995 і ад 1997), дырэктарам навуковых і адукацыйных праграм аналітычнага цэнтра «Стратэгія».
У 2000—2004 гг. дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання ад Усходняе выбарчае акругі № 106, член Пастаяннай камісіі па заканадаўстве і судова-прававых пытаннях, дэпутацкай групы «Садзейнічанне эканамічнаму развіццю».
У 2004—2008 гг. дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання ад Каліноўскай выбарчай акругі № 108, член Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенту. Была адзінай дэпутатам, хто прагаласаваў супраць адмены сацыяльных ільгот. У 2006 годзе яна заявіла: «''Я не магу сёння сказаць: Еўропа — гэта „наша ўсё“. Але, мяркуючы па тым, дзе мы знаходзімся, так павінна быць. Гэта агульныя культурныя каштоўнасці, гэта агульнацывілізацыйныя каштоўнасці''».
Узнагароджаная Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Актыўна выступае ў прэсе. Мае больш 200 публікацый (артыкулы, брашуры, кнігі). Замужам, мае сына.
Вільям Мальмсберыйскі
Уі́льям Малмсберы́йскі (William of Malmesbury, каля 1090—1143) — англійскі гісторык XII стагоддзя родам з Уілтшыра, Паўднёва-Заходняя Англія.
Біяграфія
У 1105 годзе ён быў аддадзены на навучанне ў Мальмсберыйскі манастыр, Уілтшыр, у якім атрымаў рознабаковую адукацыю, якая ўключала ў сябе заняткі логікай, медыцынай і фізікай. Асаблівую ж увагу Уільям надаваў этыцы і гісторыі. Быўшы на працягу пэўнага перыяду жыцця бібліятэкарам манастыра, ён меў цудоўную магчымасць вывучаць працы старажытных аўтараў і збіраць матэрыялы пра жыццё выдатных дзеячаў англійскай гісторыі, што падштурхнула яго на стварэнне ўласных гістарычных сачыненняў.
Відаць, Уільям правёў усё жыццё ў Мальмсберыйскім манастыры, дзе была напісана большасць яго твораў, за выключэннем невялікага перыяду знаходжання ў манастыры Гластанберы, пра гісторыю якога ў 1139 годзе ім была напісана кніга «Пра старажытнасці Гластанберыйскай царквы».
Памёр ён у 1142 годзе, неўзабаве пасля таго як скончыў пісаць трэцюю кнігу «Новай гісторыі».
Сачыненні
Уільямам Мальмсберыйскім былі напісаны каля двух дзясяткаў гістарычных, агіяграфічных і тэалагічных сачыненняў. Галоўнымі яго працамі з’яўляюцца «Гісторыя англійскіх каралёў» («Gesta regum Anglorum») і «Новая гісторыя» («Historia novella»).
Першая рэдакцыя «Гісторыі англійскіх каралёў» пабачыла свет у 1125 годзе. Гэта манументальная праца, якая складаецца з пяці кніг, апісвае гісторыю Англіі ад апошніх дзён рымскага валадарства над Брытаніяй да сярэдзіны XII стагоддзя. У сутнасці, гэта сачыненне Уільяма з’яўляецца першым пасля «Царкоўнай гісторыі народа англаў» Беды Вялебнага творам з бесперапынным выкладам гістарычных падзей Англіі ў названы перыяд.
Першая кніга «Гісторыі англійскіх каралёў» змяшчае апісанне падзей, які пачаліся з прыбыцця англасаксаў у Брытанію і заканчваецца кіраваннем Эгберта, які аб’яднаў Гептархію ў адно каралеўства. Другая кніга апісвае перыяд кіравання англасаксонскай дынастыі. Трэцяя кніга прысвечана Вільгельму Заваёўніку. Чацвёртая кніга апавядае пра кіраванне Вільгельма Рудога і падзеі Першага крыжовага паходу. Пятая кніга напісана на фактычным матэрыяле, сучасным Уільяму, і прысвечана кіраванню Генрыха I.
«Новая гісторыя» ў трох кнігах з’яўляецца працягам «Гісторыі англійскіх каралёў». Асноўнай тэмай твора выступае грамадзянская вайна паміж Стэфанам Блуаскім і Мацільдай, дачкой нябожчыка Генрыха I. Пры апісанні гэтых падзей звесткі Уільяма неверагодна дакладныя, бо ён чэрпаў іх непасрэдна ад высокапастаўленых удзельнікаў гэтага канфлікту.
Многія сучасныя спецыялісты сыходзяцца ў тым, што сярод сучасных яму гісторыкаў Уільяма Мальмсберыйскага адрозніваў крытычны падыход да падбору крыніц, яго творы вылучаюцца скрупулёзнасцю ў адсеве недакладнага матэрыялу і імкненнем да аб’ектыўнасці. Апошняе асабліва характэрна выявілася ў «Новай Гісторыі» — неаднаразова называючы Роберта Глостэрскага, галоўнага военачальніка Мацільды ў яе супрацьстаянні са Стэфанам, сваім сябрам і патронам, Уільям, тым не менш, захоўвае нейтральны пункт гледжання.
Таксама для твораў Уільяма характэрна добрая лацінская мова, упрыгожаная шматлікімі вытрымкамі з антычных і сучасных яму аўтараў, прамовамі галоўных гістарычных персанажаў, народнымі паданнямі і прыказкамі. Асноўнае месца ў гістарычным палатне ён адводзіць выдатным асобам, апісанне якіх характарызуецца глыбокім псіхалагічным аналізам і адсутнасцю ідэалізацыі. Гістарычны матэрыял у сачыненнях Уільяма прадстаўлены з высокай ступенню сістэматызацыі і спробамі выявіць аб’ектыўныя прычыны апісаных падзей.
Творы Уільяма Мальмсберыйскага былі годна ацэнены яго сучаснікамі, пра што гаворыць багатая колькасць цытат і спасылак на іх у працах многіх яго калегаў. Дагэтуль «Гісторыя англійскіх каралёў» і «Новая гісторыя», роўна як і іншыя яго творы, уяўляюць значную цікавасць як з пункту гледжання гістарыяграфіі XII стагоддзя, так і ў якасці крыніц па гісторыі Англіі таго часу.
Атыла
Аты́ла (Attila, Ἀττήλας, памёр 453) — правадыр гунаў з 434 па 453 год, што аб’яднаў пад сваёй уладай варварскія плямёны ад Рэйна да Паўночнага Прычарнамор’я.
Памяць пра правадыра гунаў захоўвалася на працягу стагоддзяў у вусновым германскім эпасе і перайшла ў скандынаўскія сагі. У ранніх паданнях германцаў, складзеных у эпоху Вялікага перасялення народаў, Атыла ў спісе вялікіх варварскіх правіцеляў ставіўся на першае месца наперадзе легендарных германскіх каралёў.
Паходжанне і прыход да ўлады
Год і месца нараджэння Атылы засталіся невядомыя. Вельмі прыблізна яго ўзрост можна ацаніць на падставе сведчанняў відавочцы Прыска Панійскага, які ў 448 годзе даў апісанне Атылы як чалавека з барадой, толькі кранутай сівізною. Старэйшы сын Атылы, якога ён паслаў княжыць сярод акаціраў ​​у 448 годзе, быў у такім узросце, што яму патрабаваўся апякун у асобе военачальніка Анегесія. Усё гэта дазваляе выказаць здагадку нараджэнне Атылы ў першым дзесяцігоддзі V стагоддзя. Сучасныя навукоўцы выказваюць розныя здагадкі па этымалогіі імя Атыла, знаходзячы карані ў зусім розных мовах.
Да 440-х гадоў гуны не дастаўлялі адмысловых клопатаў Заходняй і Усходняй Рымскай імперыі, выступаючы часцей як федэраты Заходняй імперыі супраць яе ворагаў-германцаў. Месца іх рассялення ў 420-я гады адзначана каля Паноніі, што прыкладна зараз знаходзіцца ў раёне сучаснай Венгрыі. Яны вандравалі за Дунаем на шырокіх прасторах паміж яго вусцем і Рэйнам, пакараючы мясцовыя варварскія плямёны.
Бацька Атылы Мундзук быў з царскага роду гунаў. Яго браты Актар (або Аптар) і Руа (Роас, Ругіла) былі правадырамі ў гунаў. Прыск згадвае таксама іх чацвёртага брата Аіварсія. Аб Мундзуке нічога не вядома, акрамя таго, што ён быў бацькам будучых правадыроў Атылы і Бледы. Аптар адзначаны ў «Царкоўнай гісторыі» Сакрата Схаластыка як правадыр гунаў, які ў 420-я гады змагаўся супраць бургундаў на Рэйне і памёр ад абжорства.
Найбольшую вядомасць у крыніцах атрымаў Руа. У 433 годзе Руа, якому Візантыя выплачвала штогадовую даніну ў 350 літры золатам, стаў пагражаць Візантыі скачаваннем мірнай дамовы з-за ўцекачоў, якія хаваліся ад гунаў на тэрыторыі імперыі. У ходзе перамоўнага працэсу і лакальных набегаў Руа памёр.
У 434 годзе пляменнікі Руа Бледа і Атыла сталі правадырамі гунаў. Верагодна, Бледа быў старэйшым з братоў, бо «Гальская хроніка 452 года» паведамляе толькі яго імя як спадчынніка Руа. Аднак Бледа нічым не праявіў сябе, у той час як гісторык Прыск у апісанні падзеяў заўсёды згадвае Атылу як правадыра, з якім імперыя была вымушана дамаўляцца. Працягнуўшы перамовы, пачатыя Руа, Атыла прымусіў візантыйскага імператара Феадосія Малодшага выплачваць штогадовую даніну ў падвойным памеры і наклаў іншыя цяжкія ўмовы захавання мір. Мірная дамова падтрымлівалася семгод, на працягу якіх гуны ваявалі супраць варварскіх плямёнаў за межамі Рымскай імперыі.
Адной з вядомых падзеяў стаў разгром гунамі адной з першых германскіх дзяржаў, Бургундскага каралеўства на Рэйне, у 437 годзе. Паводле Ідацыя, у выніку нашэсця загінула 20 тысяч бургундаў, а тым хто выжыў Заходняя Рымская імперыя падала для паселішча новыя землі ў Галіі на сярэдняй Роне, у вобласці сучаснай мяжы Францыі і Швейцарыі.
Мыслава
Мы́слава (, Мыслово) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярніцкага сельсавета.
Allium glandulosum
Allium glandulosum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Гватэмале, Гандурасе, Мексіцы.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Гватэмале, Гандурасе, Мексіцы.
Кузьміно (Сычоўскі раён)
Кузьміно (Кузьмино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Эркеленц
Эркеленц (Erkelenz) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Гайнсберг. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2019 года). Плошча — 117,34 км². Афіцыйны код — 05 3 70 004.
Горад падзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Мікалай Фёдаравіч Бліадухо
Мікалай Фёдаравіч Бліадухо́ (да русіфікацыі Блёдуха ;, Ігумен — ) — беларускі геолаг, акадэмік Акадэміі навук БССР, прафесар (1926). Арганізатар геалагічнай службы БССР, складальнік першай геалагічнай карты Беларусі, адзін з заснавальнікаў сістэмнага вывучэння выкапняў у Беларусі. Рэпрэсіраваны ў 1930-я.
Біяграфія
Мікалай Блёдуха нарадзіўся ў мястэчку Ігумен (цяпер Чэрвень у Мінскай вобласці Беларусі) у сям’і настаўніка. Скончыў Дзвінскае рэальнае вучылішча. У 1896—1903 гадах навучаўся ў Горным інстытуце ў Пецярбургу, дзе зацікавіўся петраграфіяй і мінералогіяй рудных радовішчаў. Яшчэ студэнтам браў удзел у палявых працах у Сібіры.
Істотную ролю ў станаўленні Мікалая Блёдухі геолагам адыгралі экспедыцыйныя даследаванні Далёкага Усходу, дзе ў 1903—1907 гг. пад камандаваннем вядомага ў той час прафесара Якава Эдэльштэйна ён вывучаў радовішчы золата і серабра на рацэ Амуры, а таксама Манчугайскае радовішча вуглю.
Далейшая геалагічная дзейнасць Мікалая Блёдухі звязаная з Сібірру, дзе ён загадваў залатасплаўнай і аналітычнай лабараторыяй у Томску (1903—1911), узначальваў Енісейскую горную акругу ў Краснаярску (1911—1917), кіраваў горна-пошукавымі партыямі на Алтаі (1917—1922). З яго ўдзелам у Сібіры былі адкрыты радовішчы мармуру, даламіту, пірыту, бурага вуглю, каляровых металаў.
Быў старшынёй Беларуска-ўкраінскага камітэта помачы ахвярам вайны (Барнаул), а пасля арганізацыі Беларускай грамады і Міжнароднага камітэта бежанцаў у Сібіры стаў у апошнім адным з беларускіх прадстаўнікоў. У 1920 годзе выбраны і старшынёй Беларускай грамады.
У 1922 годзе Блёдуха ачоліў горны аддзел Упраўлення Савета народнай гаспадаркі Беларускай ССР. З 1923 года выкладаў у Беларускім дзяржаўным універсітэце, загадваў кафедрай геалогіі. У 1926 годзе атрымаў званне прафесара.
У горным аддзеле Мікалай Блёдуха кіраваў геалагічнымі даследаваннямі, ладзіў палявыя партыі, складаў кадастар нярудных карысных выкапняў на тэрыторыі Беларусі. Першая карта іх залягання ў БССР маштабам 1 : 800 000 скончаная ў 1926 годзе. З улікам новых геалагічных звестак карта няруднай мінеральнай сыравіны была выдадзена Акадэміяй навук БССР (1933).
Дзеля вывучэння прыродных рэсурсаў рэспублікі ў 1926 годзе па рашэнні СНК БССР у складзе Інстытута беларускай культуры створаная Камісія па вывучэнні натуральных вытворчых сіл Беларусі. У 1927 годзе на базе гэтай камісіі і часткі навукова-тэхнічных кадраў геолага-глебазнаўчай падсекцыі Інбелкульту створаны Інстытут геалогіі АН БССР. Мікалай Фёдаравіч стаў першым дырэктарам інстытута, у той жа час кіруючы кафедрай геалогіі БДУ. У 1928 годзе атрымаў званне акадэміка АН БССР.
З 1929 года — старшыня Прадстаўніцтва геалагічнага камітэта ў БССР. У 1929—1935 — дырэктар Інстытута геалогіі і гідрагеалогіі АН БССР.
Пахаваны на Ваенных могілках Мінску.