cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phelsuma barbouri
Асяроддзе пражывання
У адрозненне ад астатніх фельзум, дадзены від звычайна жыве на камяністая зямлі або на скалах. Клімат у месцах іх пражывання вельмі грубы. Існуе велізарная розніца тэмператур паміж днём і ноччу, а таксама паміж рознымі сезонамі. Максімальная тэмпература ўдзень 30 °C. Уначы прахалодна і туманна.
Харчаванне
Гэтыя геконы харчуюцца рознымі насякомымі і іншымі беспазваночнымі.
Касцюкі (Шаркаўшчынскі раён)
Касцюкі́ (, Костюки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Валожынскага сельсавета.
Бургас (правінцыя)
Бу́ргас (Burgos) — правінцыя на поўначы Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Адміністрацыйны цэнтр — Бургас.
Зборная Беларусі па хакеі з шайбай
Нацыянальная зборная каманда Беларусі па хакеі з шайбай — каманда, якая прадстаўляе Беларусь на міжнародных турнірах па хакеі з шайбай. Першы матч правяла 7 лістапада 1992 года. Найлепшы вынік на чэмпіянатах свету — 6 месца ў 2006 годзе, на алімпіядах — 4-е месца ў 2002 годзе. У рэйтынгу Міжнароднай федэрацыі хакея займае 11-е месца.
Гісторыя
Пасля Алімпійскіх гульняў 1992 года, дзе ў хакейным турніры ўдзельнічала зборная СНД, былыя саюзныя рэспублікі пачалі ствараць свае нацыянальныя каманды. Зборная Расіі, як правапераемнік зборнай СССР, аўтаматычна атрымала месца ў групе «А» чэмпіянату свету, а ўсім астатнім камандам прыйшлося пачынаць з ніжэйшага дывізіёна — групы «С».
Шлях да вышэйшага дывізіёну
Зборная Беларусі свой першы матч правяла 7 лістапада 1992 года ў рамках кваліфікацыйнага турніру да чэмпіянату свету супраць зборнай Украіны і саступіла з лікам 1:4. У сярэдзіне 1990-х гадоў у ніжэйшых дывізіёнах чэмпіянату свету была высокая канкурэнцыя — вырашалі задачу павышэння ў класе шэраг моцных зборных новаўтвораных дзяржаў: Беларусь, Казахстан, Латвія, Славакія, Украіна. Першая спроба беларускай каманды выйсці ў дывізіён класам вышэй была няўдалай. У сакавіку 1994 года ў славацкім Попрадзе беларусы пацярпелі паражэнне ў вырашальным матчы з гаспадарамі з вынікам 1:2. Пуцёўку ў групу «Б» беларуская зборная зарабіла ў наступным годзе, калі абыйшла зборныя Казахстана і Украіны. На пераадоленне чарговай стадыі таксама спатрэбілася два гады. У 1996 годзе ў нідэрландскім Эйндхавене беларусы пацярпелі паражэнне двойчы ад зборных Латвіі і Вялікабрытаніі.
1997 год быў для зборнай Беларусь паспяховым, у красавіку ў польскім Сасноўцы беларускія хакеісты пад кіраўніцтвам Анатоля Варывончыка здолелі выйсці ў групу «А» першынства планеты. Двума месяцамі раней, у аўстрыйскім Інсбруку, зборная Беларусі ў барацьбе са зборнымі Аўстрыі, Казахстана і Нарвегіі здабыла пуцёўку на зімовыя Алімпійскія гульні 1998 года ў Нагана, дзе дабралася да 1/4 фіналу.
Сярод мацнейшых
На Алімпіядзе 2002 года ў Солт-Лэйк-Сіці беларуская зборная пад кіраўніцтвам Уладзіміра Крыкунова дасягнула самага гучнага поспеху ў сваёй гісторыі. 20 лютага на лёдзе Уэст-Вэлі, дзякуючы шайбе Уладзіміра Копаця, яны здолелі абгуляць у чвэрцьфінале аднаго з фаварытаў турніру — зборную Швецыі, і выйсці ў паўфінал. Журналісты ахрысцілі тую сустрэчу «Цуд на лёдзе-2», паводле аналогіі з паўфіналам Алімпійскіх гульняў 1980 года.
Дэсна (Чарнігаўская вобласць)
Дэсна (Десна) — пасёлак у Казэлэцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Знаходзіцца на правым беразе Дзясны. Пасёлак гарадскога тыпу з 1960 года. 7478 чалавек (2018). У пасёлку Дэсна размешчаны 169-ы вучэбны цэнтр «Дэсна».
Новыя Чаромушкі (станцыя метро)
«Новыя Чаромушкі» (Новые Черёмушки) — станцыя Калужска-Рыжскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Назар Логвінавіч Юшкоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1926 годзе ў вёсцы Круча Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям’і. Беларус. Скончыў 7 класаў. У 1941—1942 гадах быў у партызанах на часова акупаванай тэрыторыі Беларусі.
У Чырвонай Арміі з 1944 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з лістапада 1944 года. Ваяваў на 3-м Беларускім і 1-м Украінскім франтах.
Загадам па 229-й стралковай дывізіі ад 15 лютага 1945 года за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, яфрэйтар Юшкоўскі Назар Логвінавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
У перыяд з 16 па 18 сакавіка 1945 года ў баях за горад Нейсе памочнік камандзіра ўзвода стралковай роты 783-га стралковага палка малодшы сяржант Назар Юшкоўскі ўзначаліў атаку байцоў узвода і знішчыў да дзесяці праціўнікаў.
Загадам па 21-й арміі ад 27 красавіка 1945 года за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, малодшы сяржант Юшкоўскі Назар Логвінавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі старшы сяржант Юшкоўскі Назар Логвінавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1945 годзе старшына Юшкоўскі Н. Л. дэмабілізаваны. Жыў у вёсцы Папоўка Канатопскага раёна Сумской вобласці Украіны працаваў у саўгасе «Канатопскі». Памёр 27 мая 1967 года.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Славы 1-й, 2-й, 3-й ступені, медалямі.
Аляксандр Ананьевіч Труханаў
Аляксандр Ананьевіч Труханаў (нар., в. Карпіна Гарадоцкага павета, Віцебская губерня — ) — вучоны, доктар тэхнічных навук (1944), прафесар (1937).
Біяграфія
Скончыў Саратаўскае сярэднетэхнічнае вучылішча (1919), Ленінградскі электратэхнічны інстытут (1926). З 1927 года супрацоўнік бюро асвятлення Ленінградскага НДІ гігіены працы і тэхнікі бяспекі.
У 1931 годзе ўзначаліў светлатэхнічны аддзел інстытута. З 1939 года ў Маскоўскім энергетычным інстытуце: прафесар кафедры светатэхнікі, затым кафедры эканомікі энергетыкі, з 1946 года загадчык кафедры тэхнікі бяспекі.
Навуковая дзейнасьць
Аўтар навуковых прац па пытаннях асвятлення, арганізацыі вытворчасці і тэхнікі бяспекі, шэрага вынаходстваў. Створаны ім прыбор для даследавання якасна-колькасных характарыстык асвятлення адзначаны залатым медалём ВДНГ у 1964 годзе.
Холмская зямля
Холмская зямля (Хо́лмшчына) — гістарычная вобласць XIII — пачатку XX стст. на левабярэжжы Заходняга Буга з цэнтрам у горадзе Холм (Хелм).
З сярэдзіны XIV ст. знаходзілася ў складзе Літвы, Польшчы, Аўстрыі (да 1809), потым Герцагства Варшаўскага, а з 1815 — у межах Расійскай імперыі. З 1919 — у складзе Польшчы.
Бернд Каненберг
Бернд Герхард Каненберг (Bernd Gerhard Kannenberg;, Кёнігсберг, Вольная дзяржава Прусія — , , Паўночны Рэйн-Вестфалія) — нямецкі лёгкаатлет (спартыўная хада), чэмпіён Алімпійскіх гульняў, удзельнік двух Алімпіяд.
Спартыўная кар’ера
Бернд Каненберг да 27 гадоў захапляўся лёгкай атлетыкай на аматарскім узроўні і толькі пасля 1969 года пачаў займацца гэтым відам спорту прафесійна. Праз тры гады ў маі 1972 года ён палепшыў сусветны рэкорд у хадзе на 50 км больш чым на восем хвілін.
У складзе алімпійскай зборнай ФРГ выйграў золата ў спартыўнай хадзе 50 км на Алімпійскіх гульнях 1972 годзе ў Мюнхене з новым алімпійскім рэкордам 3:56:11,6. З’яўляючыся вайскоўцам, за гэтую перамогу ён атрымаў званне старшага сяржанта, таксама быў ганараваны срэбнай лаўровай лісцінкай. Служыў у спартыўнай школе бундэсвера ў Варэндорфе.
Праз два гады ён дамогся яшчэ аднаго вялікага поспеху, фінішаваўшы другім у хадзе на 20 км на чэмпіянаце Еўропы ў Рыме з вынікам 1:29:38,2.
З’яўляецца залатым (1973), срэбным (1975) і бронзавым (1970) прызёрам Кубка свету па спартыўнай хадзе.
Каненберг тройчы за сваю кар’еру станавіўся чэмпіёнам Германіі ў хадзе на 50 км (1972, 1973, 1975) і хадзе на 20 км (1972, 1974, 1975). Ён выйграваў і чэмпіянаты Германіі ў камандных спаборніцтвах: двойчы на ​​дыстанцыі 20 км (1972, 1975) і тройчы на ​​дыстанцыі 50 км (1971, 1972, 1975).
Прымаў удзел у Алімпійскіх гульнях 1976 года ў Манрэалі ў хадзе на 20 км, аднак да фінішу не дайшоў з-за моцнага болю. Да канца спартыўнай кар’еры, якая доўжылася да 1978 года, моцна падарваў здароўе пахвіннай кілай.
У 1974 годзе ён быў ганараваны Мемарыяльнай прэміяй Рудольфа Харбіга.
Пасля завяршэння кар’еры спартсмена доўгі час працаваў трэнерам нацыянальнай зборнай Германіі па спартыўнай хадзе.
Грут-Айленд
Грут-Эйландт, таксама Грут-Айленд (Groote Eylandt) — найбуйнейшы востраў у заліве Карпентарыя. Належыць Аўстраліі. Плошча - 2 326,1 км². Насельніцтва (2016 г.) — 2 811 чал. Назва, дадзеная падарожнікам Абелем Тасманам у 1644 годзе, перакладаецца з галандскай мовы як «вялікі востраў».
Востраў Грут-Айленд размешчаны за 47 км ад бліжэйшай мацерыковай часткі Паўночнай тэрыторыі, паўвострава Арнем-Ленд, а таксама за 630 км ад горада Дарвін. Працягласць вострава з усходу на захад — каля 50 км, з поўначы на ​​поўдзень — каля 60 км. Востраў нізінны, сярэдняя вышыня над узроўнем мора — 15 м. Вышэйшы пункт Грут-Айленда — пагорак Сентрал-Хіл (219 м).
Клімат трапічны з гарачым, вільготным летам і частымі навальніцамі. На Грут-Айлендзе можна вылучыць два сезоны — сухі пад уплывам вятроў, якія дзьмуць з Паўднёвага Усходу, і сезон дажджоў пад уплывам мусонаў. Сезон дажджоў на востраве доўжыцца з лістапада па красавік. Сярэдняя тэмпература ў гэты час года — 25-38 °C. Перыяд засухі доўжыцца з мая па кастрычнік. Тэмпература ў гэты час года — 10-30 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — каля 1177 мм.
Асноўнае насельніцтва складаюць абарыгены з племені аніндыляква.
Атэлета
Насельніцтва складае 41027 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 394 чал./км². Займае плошчу 104 км². Паштовы індэкс — 67051. Тэлефонны код — 0863.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Madonna di Pietraquaria (santo).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тшэбіня (гміна)
Тшэбі́ня (Trzebinia) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хшаноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тшэбіні. Плошча гміны складае 105,22 км². Станам на 2007 год у гміне Тшэбіня пражывалі 34 036 чалавек, шчыльнасць — 324 чал./км².
Мурашка земляная жоўтая
Мурашка земляная жоўтая (Lasius flavus) — від насякомых роду сямейства.
Даўжыня рабочых мурашак 2—5, самцоў 3—4,5, самак 7—9 мм. Рабочыя мурашкі, жоўтыя, самкі ад буравата-жоўтых да жаўтавата-бурых, самцы жаўтавата-бурыя.
Пашырана ў Галарктыцы. Жыве ў земляных узгорках. На каранях раслін гадуе тлей.
Сяло Ш. Кадаманава
'''Сяло Ш. Кадаманава''' — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Танкерыскай сельскай акругі. Код КАТА — 435263100.
Дмытрыўка
Дмытрыўка (Дмитрівка) — пасёлак гарадскога тыпу, размешчаны на тэрыторыі Бахмацкага раёна Чарнігаўскай вобласці (Украіна). Дзень вызвалення — 14 верасня 1943 г. Адлегласць да Чарнігава па чыгунцы 184 км, да Кіева — 227 км.
Павел Апалонавіч Туткоўскі
Павел Апалонавіч Туткоўскі (, г.п. Ліпавец, цяпер Вінніцкая вобласць, Украіна — ) — украінскі геолаг. Акадэмік АН Украіны (1919). Акадэмік АН Беларусі (1928).
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт (1882). У 1884—1895 гадах хавальнік мінералагічнага і геалагічнага кабінетаў Кіеўскага ўніверсітэта, з 1914 года прафесар гэтага ўніверсітэта, з 1924 года загадчык кафедры, з 1926 года дырэктар Інстытута геалогіі АН Украіны.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па мінералогіі, петраграфіі, гідралогіі, палеанталогіі, рэгіянальнай чацвярцічнай геалогіі, геамарфалогіі. Распрацаваў мікрапалеанталагічны метад вывучэння асадкавых горных парод. Прапанаваў новую эолавую тэорыю паходжання лёсаў. Даследаваў геамарфалогію Беларускага Палесся і геалагічную будову Беларусі.
Калужская (закрытая станцыя метро)
«Калу́жская» (Калу́жская) — былая наземная станцыя метро, якая з’яўлялася канцавой на Калужска-Рыжскай лініі Маскоўскага метрапалітэна. 12 жніўня 1974 г. была закрыта.
Цівалі (станцыя метро)
«Цівалі» (, Тивали) — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на скрыжаванні вуліцы Прытыцкага і праспекта Пушкіна, паміж станцыямі «Альшэўская» і «Тучынка». Стане перасадачнай станцыяй на «Пушкінскую» Аўтазаводскай лініі.
18 студзеня 2018 года рашэннем Мінгарвыканкама была афіцыйна зацверджана назва «Цівалі».
Авельянеда
Авельянеда (Avellaneda) — іспанскае прозвішча, тапонім.
Уітлак
Уітлак — прозвішча.
IC 2444
IC 2444 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Экспанат (значэнні)
Экспана́т:
Калужская (станцыя метро, Калужска-Рыжская лінія)
«Калу́жская» (Калу́жская) — станцыя Калужска-Рыжскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Гарадоцкі веснік
Гарадоцкі веснік — раённая газета Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Выдаецца з 1919 года. Заснавальнікі: Гарадоцкі раённы выканаўчы камітэт і Гарадоцкі раённы Савет дэпутатаў.
Гісторыя
29 сакавіка 1919 года ў Гарадку выйшаў другі нумар «Известий Городокского исполнительного комитета Совета рабочих и крестьянских депутатов». Першага нумара ў архівах не захаваўся яе першы нумар. Не раз мяняліся назвы газеты: «За сацыялістычную вёску» (1930 год), «Калгасная праўда» (1931 год), «Бальшавіцкая праўда» (1938 год), пасля Вялікай Айчыннай вайны стала называцца «Сталінскі прызыў» (1956 год), «За высокі ўраджай» (1957 год), «Прамень камунізму» (1957 год) і, нарэшце, са студзеня 1991 года — «Гарадоцкі веснік».
Харальд Уітлак
Гектар Харальд Уітлак (Hector Harold Whitlock;, Хендан, Вялікі Лондан — , Уілквуд, Норфалк) — брытанскі лёгкаатлет (спартыўная хада), чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 1936 года ў Берліне, удзельнік двух Алімпіяд.
Біяграфія
Спецыялізаваўся ў хадзе на 50 км. У 1931 годзе Уітлак стаў другім на чэмпіянаце Брытанскай асацыяцыі спартыўнай хады (RWA), у 1933 годзе пераможцам гэтага чэмпіянату. Усяго да пачатку Другой сусветнай вайны Уітлак перамагаў на гэтых спаборніцтвах шэсць разоў. Яго перамогі на гэтых чэмпіянатах чаргаваліся з перамогамі Томі Грына. У 1934 годзе Уітлак перамог на дыстанцыі «Лондан — Брайтан», а на наступны год стаў першым, хто прайшоў гэты маршрут хутчэй чым за 8 гадзін.
На летніх Алімпійскіх гульнях 1936 года ў Берліне Уітлак стаў алімпійскім чэмпіёнам, пераадолеўшы дыстанцыю за 4-30:41,4 с і апярэдзіўшы швейцарца Артура Шваба (4-32:09,2 с) і латыша Адалбертса Бубенку (4-32:42,2 с).
На летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года Хельсінкі Уітлак быў сцяганосцам каманды Вялікабрытаніі на цырымоніі адкрыцця Гульняў. На гэтай Алімпіядзе Уітлак заняў 11-е месца.
IC 2445
IC 2445 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вікскі ўніверсітэт — Цэнтральны ўніверсітэт Каталоніі
Вікскі ўніверсітэт — Цэнтральны ўніверсітэт Каталоніі (Universidad de Vich - Universidad Central de Cataluña) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Вік у аўтаномнай супольнасці Каталонія, якая кіруецца адмысловым фондам пад старшынствам мясцовага мэра.
Бяляева (станцыя метро)
«Бяляева» (Беля́ево) — станцыя Калужска-Рыжскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Спенсер (заліў)
Спенсер (Spencer Gulf) — заліў у паўднёвай частцы Аўстраліі, абмывае бераг штата Паўднёвая Аўстралія, аб’яднаны з водамі Вялікага Аўстралійскага заліва. Даўжыня заліва Спенсер складае 322 км, а шырыня пры ўваходзе ў заліў — 129 км. У заходняй частцы заліў абмывае паўвостраў Эйр, а ва ўсходняй — паўвостраў Ёрк, які аддзяляе яго ад невялікага заліва Св. Вінсента. На беразе заліва размешчаны гарады Уаяла, Порт-Піры і Порт-Агаста. Заліў атрымаў сваю назву ў 1802 годзе, названы падарожнікам Мэцью Фліндэрсам у гонар Джорджа Джона Спенсера.
Бізенья
Бізенья (Bisegna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 332 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 46 км². Паштовы індэкс — 67050. Тэлефонны код — 0863.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Синоптик (альбом Nizkiz)
«Синоптик» (Сіноптык) — трэці студыйны альбом рок-гурта «Nizkiz» з Магілёва, выдадзены 21 красавіка 2017 года.
Паводле музыкаў, гэта песні пра ўнутранае надвор'е, дзякуючы якім можна спрагназаваць настрой на дзень.
Тшэбніца (гміна)
Тшэбні́ца (Trzebnica) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тшэбніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тшэбніцы. Плошча гміны складае 200,19 км². Станам на 2008 год у гміне Тшэбніца пражывалі 22 185 чалавек, шчыльнасць — 110,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 40 салецтваў.
Цюрынгія
Цюрынгія — федэральная зямля ФРГ. Сталіца — Эрфурт. Нараўне з Саксоніяй з’яўляецца адной з найболей эканамічна развітых федэральных земляў на ўсходзе.
Цюрынгія мяжуе з федэральнымі землямі Гесэн (270 км), Баварыя (381 км), Саксонія (265 км), Саксонія-Ангальт (296 км) і Ніжняя Саксонія (112 км).
Корпус аховы памежжа
Ко́рпус ахо́вы паме́жжа (скарочана: КАП, Korpus Ochrony Pogranicza (KOP)) — вайсковае фармаванне Войска Польскага, створанае для аховы савецка-польскай дзяржаўнай мяжы, якое дзейнічала ў 1924—1939 гадах на тэрыторыях Заходняй Беларусі і Украіны.
Кары Хейкіля
Кары Хейкіля (Kari Heikkilä;, Кангасала, Фінляндыя) — фінскі хакеіст, трэнер. З 16 жніўня 2011 г — галоўны трэнер зборнай Беларусі.
Корпус аховы памежжа
З’явілася ў 1924 годзе пасля нападу на Стоўбцы па ініцыятыве генерала Уладзіслава Сікорскага дзеля «змагання з бальшавіцкімі бандамі на ўсходнім памежжы». У выпадку пачатка ваенных дзеянняў дзейнасць Корпуса аховы памежжа спынялася, а яе падраздзяленні, у адпаведнасці з мабілізацыйным планам, павінны былі ўзмацніць падраздзяленні і часткі польскіх узброеных сілаў. У ходзе пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь і Украіну Корпус аховы памежжа падвергся нападу з боку савецкіх войскаў, і пасля непрацяглага супраціву быў знішчаны.
Кары Хейкіля
Клубная кар’ера ў якасці гульца
Як гулец выступаў за клубы: «Калгары» (фарм-клуб, WHL) (1978—1979), «Ільвес» (Тамперэ, Фінляндыя) (1980—1983, 1987—1989, 1992), Лулу (Швецыя) (1984—1986), «Віта Хястэн» (Швецыя) (1990—1991), «Фаса» (Італія) (1993—1994).
Двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянату Фінляндыі, у якім правёў 277 гульняў і набраў 120 ачкоў (37 + 83).
Корпус аховы памежжа
Стварэнне
Пасля Рыжскай мірнай дамовы, падпісанай у 1921 годзе, на савецка-польскай мяжы адбываліся канфлікты. Сталы бандытызм быў моцна распаўсюджаны як на тэрыторыях Заходняй Беларусі, так і на населенай у большай меры ўкраінцамі Валыні, колькасць арганізаваных дыверсійных нападаў з тэрыторыі СССР і Літвы ўвесь час расло.
Дзеля змагання са злачыннасцю ў 1923 годзе ахова мяжы была перададзена дзяржаўнай паліцыі, аднак гэта не прывяло да поспеху. Самым гучным інцыдэнтам на польска-савецкім памежжы стаў напад на Стоўбцы, падчас якога дыверсійная банда са 100—150 чалавек пад камандаваннем афіцэраў Чырвонай Арміі напала на горад і разбурыла дзяржаўныя ўстановы. У выніку загінула 10 чалавек. Рэакцыяй на гэты і іншыя выпадкі стала скліканне польскай Рады міністраў з удзелам прэзідэнта Станіслава Вайцяхоўскага 21-22 жніўня 1924 года. 12 верасня Міністэрства ваенных спраў пад кіраўніцтвам Уладзіслава Сікорскага выдала загад аб стварэнні КАП, а ў інструкцыі ад 17 верасня, распрацаванай Генеральным штабам пад кіраўніцтвам генерала Станіслава Галера, была распісана вайсковая структура падраздзялення.
У яго склад уваходзілі камандаванне, штаб, адмысловыя службы, брыгады аховы мяжы, а таксама асобныя роты і стражніцы (заставы). Пытаннямі, звязанымі з навучаннем кадраў, займаліся падафіцэрскія школы: кадравых падафіцэраў пяхоты, кадравых падафіцэраў кавалерыі, дрэсіроўкі службовых сабак, а таксама рота навучання падафіцэраў мытнай службы. Камандаванне Корпуса аховы памежжа размешчана ў Варшаве, у будынку на вуліцы Халубінскага.
Дзейнасць у 1924—1929 гадах
Корпус аховы памежа быў падпарадкаваны двум органам: Міністэрству ваенных спраў (у кадравым, арганізацыйным, аператыўным пытаннях і навучанні), а таксама Міністэрству ўнутраных спраў (у пытаннях аховы мяжы, бяспекі ў памежнай паласе і бюджэту). Ад мая 1938 года ў пытаннях выведкі, а таксама падрыхтоўцы ваенных заданняў КАП падпарадкоўваўся таксама і Генеральнай інспекцыі ўзброеных сілаў. Складзеная паміж міністрамі ўнутраных і ваенных спраў дамова прадугледжвала арганізацыю КАП у тры этапы: першы — з 1 лістапада 1924 гады, другі — да 1 сакавіка 1925 гады і трэці — да 11 сакавіка 1926 гады. Корпус аховы памежжа, хаця і адносіўся да падраздзяленняў МУС, з’яўляўся складовай часткай узброеных сіл II Рэчы Паспалітай. Ён павінен быў абараняць усходнюю мяжу краіны. У яго задачы ўваходзіла:
Толькі да канца 1924 года служачыя КАП затрымалі каля 5 тысяч чалавек, якія спрабавалі нелегальна перасекчы мяжу ў СССР ці ў Польшчу, адбілі 89 нападаў розных бандыцкіх груповак, знішчылі 51 банду. У баях страты КАП склалі 70 чалавек забітымі і параненымі. Фармаванне корпуса, які атрымаў структуру вайсковай часткі, было скончана ў снежні 1927 года, хаця на працягу ўсяго перыяду яго існавання часта праводзіліся розныя структурныя змены. На чале Корпуса было камандаванне, якому падпарадкоўваліся 6 брыгад, у склад якіх уваходзілі батальёны пяхоты і эскадроны кавалерыі. Найменшым падраздзяленнем была стражніца (застава), якая налічвала ў мірны час адзін узвод пяхоты. Стражніцаў налічвалася 357 адзінак.
Рэарганізацыя 1929 года
18 мая 1929 года новым камандзірам КАП быў прызначаны брыгадны генерал Станіслаў Цясара. У ліпені 1929 года была праведзена рэарганізацыя Корпуса аховы памежжа пад кодавай назвай «R.1», якая датыкнулася як унутранай арганізацыі, так і месцаў дыслакавання. Дадаткова былі створаны шэсць камандаванняў палкоў і новыя батальёны. Усе падраздзяленні, ад заставы і да брыгады, атрымалі назвы ад населенага пункта ці геаграфічнага рэгіёна, у якіх месцаваліся іх штабы. Частка падраздзяленняў была перафармавана, дадаткова створаны некалькі новых. У выніку рэформы ўтварыліся падраздзяленні сапёраў і артылерыі.
Брыгады атрымалі наступныя найменні: «Гродна», «Вільна», «Навагрудак», «Палессе», «Валынь», «Падолле». Палкам, у сваю чаргу, былі прысвоены адпаведныя іх месцазнаходжанню назвы: «Глыбокае», «Вілейка», «Валожын», «Сарны», «Чарткіў». Батальёны і эскадроны атрымалі нумары, якія пазначаліся арабскімі лічбамі, а таксама дадатковую назву ў адпаведнасці з назвай месца іх дыслакавання. Адначасова, у дакументах і мемуарах з’яўляюцца нефармальныя назвы, напрыклад, 3-я памежная брыгада атрымала мянушку «Віленская» ці «Вілейская».
У 1931 годзе адбылася рэарганізацыя Корпуса аховы памежжа пад кодавай назвай «R.2». У гэты раз нумарацыя падраздзяленняў была ліквідавана, пакінуты толькі назвы месцаў іх дыслакавання.
Ежы Бузек
Ежы Караль Бузек (Jerzy Karol Buzek ; нар., Смілавіц, Германія, цяпер — Смілавіцы, Чэхія) — польскі палітык, прэм’ер-міністр Польшчы ў 1997—2001 гадах, дэпутат Еўрапарламента з 13 чэрвеня 2004 года. Абраны яго старшынёй 14 ліпеня 2009 года.
Корпус аховы памежжа
Мадэрнізацыя і пашырэнне
У другой палове 1937 года пачалося стварэнне артылерыі Корпуса аховы памежжа. У верасні 1937 года былі створаны дывізіён лёгкай артылерыі «Чарткіў» і Батарэя]] артылерыйская батарэя «Клецк», а ў кастрычніку 1937 года — дывізіён лёгкай артылерыі КАП «Асавец». Пяхота павялічылася на адзін батальён, які быў створаны ў палку «Сноў» і атрымаў найменне рэзервовага батальёна «Сноў».
Жан-Луі Дэбрэ
Жан-Луі Дэбрэ (Jean-Louis Debré;, ) — французскі палітык, член партыі "Саюз за народны рух". З палітычнай дынастыі Дэбрэ, сын аднаго з заснавальнікаў Пятай рэспублікі прэм'ер-міністра Францыі Мішэля Дэбрэ.
Ежы Бузек
Скончыў Сілезскую політэхнічную акадэмію. Прафесар Інстытута хіміі ў Глівіцы. З 1980 — дзеяч «Салідарнасці», праявіў сябе як актыўны арганізатар мясцовых структур у Сілезіі; псеўданім «Караль» з’явіўся менавіта ў гэты перыяд. У 1997 стаў дэпутатам Сейма ад «Выбарчай Акцыі Салідарнасці». Прэм’ер-міністр Польшчы з 31 кастрычніка 1997 па 19 кастрычніка 2001 года. З 2004 года — дэпутат Еўрапарламента, удзельнік шматлікіх парламенцкіх камісій. Абраны старшынёй Еўрапарламента 14 ліпеня 2009. Ежы Бузеку забаронены ўезд на тэрыторыю Рэспублікі Беларусь.
Жан-Луі Дэбрэ
З 5 сакавіка 2007 года - старшыня канстытуцыйнага савета Францыі.
Корпус аховы памежжа
Мадэрнізацыя і пашырэнне
1938 год быў апошнім, падчас якога корпус існаваў і дзейнічаў у адпаведнасці са структурай мірнага часу. Далейшае яго развіццё прыйшлося ўжо на 1939 год. Тады былі створаны 1-ы пяхотны полк «Карпаты» з батальёнамі «Сколэ» і «Дзяляцін» і 2-і пяхотны полк «Карпаты» з батальёнамі «Каманча» і «Дукла». У мабілізацыйным плане падраздзяленні КАП прызначаліся для задач арганізацыі заслонаў і стварэння на іх аснове дывізій рэзерву. Падрыхтаваны з пачатку трыццатых гадоў і прыняты ў 1939 годзе мабілізацыйны план «W» ставіў перад Корпусам шэраг новых задач. У рамках іх рэалізацыі, з вясны 1939 года пачалося, адначасова з правядзеннем частковай мабілізацыі 23 сакавіка 1939 года, перасоўванне батальёнаў і іх падраздзяленняў у розныя рэгіёны краіны і іх падначаленне аператыўным часткам. Такім чынам, корпус перайшоў у становішча ваенных падрыхтовак.
У сакавіку 1939 года, у сувязі з узрастаннем пагрозы на паўднёвай мяжы, туды былі сцягнуты 4 батальёны пяхоты («Беразвечча», «Жыцін», «Сноў I» і «Сноў II»), а да заходняй мяжы пасланы тры сапёрныя роты («Вілейка», ««Столін», «Гошча»). Акрамя таго, 23 сакавіка быў выдадзены загад пра стварэнне ўдарнага палка кавалерыі ў складзе 6 лінейных і аднаго кулямётнага эскадрона. Пад ахову палка «Карпаты» паступіла польска-вугорская мяжа, створаная пасля распаду Чэхаславакіі.
15 ліпеня 1939 года быў выдадзены арганізацыйны загад пра арганізацыю яшчэ аднаго палка «Карпаты», для аховы мяжы са Славакіяй. З моманту яго арганізацыі абодва палкі атрымалі нумарацыю — 1-ы пяхотны полк «Карпаты» і 2-і пяхотны полк «Карпаты». У адпаведнасці з планам «Z» (Захад), у выпадку вайны з Нямеччынай, частка сіл КАП павінна была стаць базай для арганізацыі падраздзяленняў Войска Польскага. Створаныя такім чынам армейскія падраздзяленні атрымлівалі ад Корпуса вялікую частку кадравых афіцэраў, салдат і амуніцыі. Уся артылерыя павінна была перайсці ў новаствораныя падраздзяленні. У красавіку 1939 г. на паўднёвую мяжу былі пасланы два чарговых батальёна («Вілейка» і «Валожын»), а таксама адзін — у Аўгустаў («Слабодка»). У маі на Хельскую касу былі накіраваны: з батальёна «Сінкевічы» — рэзервовая і кулямётная рота, з палка «Сарны» — рэзервовая рота. З гэтых падраздзяленняў утварыўся 4-ы батальён «Хель».
Мабілізацыя і ўдзел у абарончай вайне
На 1 верасня 1939 года Корпус аховы памежжа складаўся са штаба, адзінай брыгады «Палессе» і сямі палкоў. Агульная колькасць асабовага склада была ўсяго каля 20 тысяч чалавек. Вельмі малая была колькасць кадравых афіцэраў і навучаных салдатаў, вялікая частка рэзервістаў паходзіла з беларусаў, украінцаў і немцаў. Пасля пачатку вайны штаб Корпуса аховы памежжа эвакуяваўся з Варшавы ў Пінск.
2—3 верасня 1939 г. 151-я рота «Вэнгерска Гурка» пад камандаваннем капітана Тадэвуша Сёмухі абараняла фарты ў Вэнгерскай Гурцы. Калі 17 верасня 1939 года Чырвоная Армія перасекла сіламі двух франтоў — Беларускага і Ўкраінскага (усяго 750 тысяч салдатаў) — усходнюю мяжу Польшчы, на адзін батальён КАП прыходзіўся адзін савецкі корпус. Часткі і падраздзяленні КАП правялі шэраг баёў і боесутыкненняў з савецкімі войскамі. Недахоп амуніцыі і боепрыпасаў, а таксама вялікія страты ў жывой сіле прывялі да таго, што камандуючы корпусам генерал Вільгельм Орлік-Рукеман вызваліў салдат ад прысягі і распусціў 3-тысячную групу. Аднак частка з іх перайшла ў аператыўную групу «Палессе» і брала ўдзел у апошніх баях Войска Польскага. На працягу 29—30 верасня 1939 г. у баі пад Шацкам 4-тысячная група КАП пад камандаваннем Орлік-Рукемана нанесла цяжкія страты 52-й стралковай дывізіі савецкага войска. Баі за Шацк пачалі польскія сілы. Мястэчка было абстраляная артылерыяй, а затым у выніку штурму і нападу да поўдзеня была ўзята. Змешчаныя ў Шацку харчовыя запасы і рыштунак палепшылі сітуацыю сярод стомленых маральна і фізічна польскіх салдатаў. Пасля поўдня былі заняты яшчэ некалькі навакольных сёлаў. Пераслед пабітай 52-й дывізіі працягваўся да вечара, але савецкім часткам атрымалася сысці ў паўночна-усходнім кірунку ў Маларыту. На працягу наступнага дня польскія часткі разбілі сілы яшчэ адной дывізіі, а затым адышлі ў кірунку Буга. У баях загінула каля 350 польскіх жаўнераў, а яшчэ 900 было паранена. КАП страціў таксама шмат рыштунка, галоўным чынам артылерыйскага.
30 верасня 1939 г. памежнікі накіраваліся ў кірунак Парчава, каб там далучыцца да асобнай аператыўнай групы «Палессе» генерала Клееберга. Пры спробе перасекчы шашу Уладава—Люблін у раёне Вытычна адбылася бітва з танкавымі групамі чырвонаармейцаў, што надыходзілі з боку Уладавы. Рэшткі падраздзяленняў КАП былі пабіты ў баі пад Вытычна 1 кастрычніка. З-за вялікай перавагі ў сілах суперніка камандзір загадаў адыходзіць і распусціў групу. Атрады дробнымі групкамі прабіраліся ў лясы для працягу падпольнай барацьбы. Вялікая колькасць ваяроў КАП загінулі ў Катыні (сярод іх капітан Станіслаў Звойшчык і генэрал Генрык Мінкевіч) і Харкаве (у тым ліку капітан Рудольф Шрайбер). Прайграная абарончая вайна, такім чынам, спыніла існаванне Корпуса аховы памежжа.
Абмундзіраванне
Абмундзіраванне жаўнераў Корпуса аховы памежжа не моцна адрознівалася ад формы іншых салдатаў Войска Польскага. Адрозненнем было тое, што яны насілі круглыя шапкі і гэтым разам з шэвалежэрамі складалі выключэнне ў сухапутных войсках. Шапкі, названыя ў інструкцыях шапкамі «англійскага ўзору», вырабляліся з габардыну агульнавайсковага колеру, са светла-зялёнай аблямоўкай уздоўж краю донца і гранатавым асяроддзем, былі дапоўнены чорным брылём, аблямаваным срэбным металічным аколышкам. Арлы на шапках былі такія ж, як і ў сухапутных войсках. Донцы шапак былі мяккія, як на канфедэратках у астатнім войску да рэформы абмундзіравання ў 1936 годзе, калі донцы канфедэратак былі дапоўнены драцяной падтрымкай. Пятліцы (лапкі) на мундзірах памежнікаў былі гранатавага колеру, са светла-зялёнай ашалёўкай, упрыгожаныя тыпавым галуном.
Кулагі
Кула́гі (, Кулаги) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 10 кастрычніка 2013 года хутар уваходзіў у склад Валожынскага сельсавета.
Ангеліна Пятроўна Бельцюкова
Ангеліна Пятроўна Бельцюкова (нар., г. Кіраў, РСФСР) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Біяграфія
Скончыла ў 1949 годзе Маскоўскі тэкстыльны інстытут. Выкладала ў Львоўскім інстытуце прыкладнога і дэкаратыўнага мастацтва, у 1964—1979 гадах у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
Творчасць
Працуе ў галіне мастацкага афармлення тканін, распрацоўвае эскізы дэкаратыўных і манументальных габеленаў. Сярод работ: ворсавы дыван «Скалярыі» (1967), габелены «Спадчына» (1979) і «Айчына», габелен-заслона для тэатра музычнай камедыі Беларусі (абодва 1980, усе з А. М. Кішчанкам); «Ружы» (1987), «Світанне» (1988), «Летні дзень» (1989), трыптых «Абпаленая Белая Русь» (1993) і інш.
IC 2446
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канькова (станцыя метро)
«Канькова» (Конько́во) — станцыя Калужска-Рыжскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Прышцінскі ўніверсітэт (Косава і Метохія)
Прышцінскі ўніверсітэт (Универзитет у Приштини) — адзін з універсітэтаў Сербіі, знаходзіцца ў горадзе Косаўскай-Мітравіцы. Заснаваны 18 лістапада 1969 года ў Прышціне. Пасля Косаўскай вайны ўніверсітэт быў перамешчаны спачатку ў Крушавац, а затым у Косаўску-Мітравіцу. Сярод студэнтаў, якія навучаюцца на яго факультэтах, ёсць студэнты з тэрыторыі Косава і Метохіі, з іншых частак Сербіі, з Чарнагорыі, Рэспублікі Сербскай і Македоніі.
Агляд
Факультэты ўніверсітэта былі прызнаныя ад боку МООНК і ЕУА пад назвай «Універсітэт у Мітравіцы», у той час як універсітэт атрымаў далейшае прызнанне як сербскі інстытут ад Урада Рэспублікі Сербіі. З’яўляецца членам канферэнцыі Універсітэтаў Сербіі (КОНУС) і Еўрапейскай універсітэцкай асaцыяціі. Усталяваў супрацоўніцтва з сеткай Балканскіх універсітэтаў і шматлікімі інстытутамі па ўсім свеце (Францыя, Расія, Італія, Нарвегія, Аман, Ірландыя, Вялікабрытанія).
Статыстыка і арганізацыя ўніверсітэта
У 1999 годзе ў рамках Прышцінскага ўніверсітэта было 14 факультэтаў, у якіх навучалася каля 18 000 студэнтаў і больш за 1300 выкладчыкаў і супрацоўнікаў. Пасля вайны ў Косава і Метохіі каля 6000 студэнтаў былі пераведзеныя ў іншыя ўніверсітэты Сербіі. У 2001 годзе (падчас знаходжання ў горадзе Крушавац) у ім вучыліся 17 000 студэнтаў. З 1999 па 2001 гады каля 2000 студэнтаў скончылі Прышцінскі ўніверсітэт, 50 былі ганараваны ступенню магістра і 20 атрымалі доктарскія ступені. На 2004 год ва ўніверсітэце было 10 факультэтаў, у якіх навучалася каля 8000 студэнтаў, з квотай на залічэнне 1200 студэнтаў. У жніўні 2007 года ў ім налічвалася 9 320 студэнтаў, больш за 700 факультэцкіх і каля 200 іншых супрацоўнікаў. Квота прыёму была 2726 студэнтаў. Каля 45 % былі з Косава, 30 % з Сербіі, 25 % з Чарнагорыі. Таксама было менш студэнтаў з Македоніі і Босніі і Герцагавіны. У цяперашні час у ім навучаюцца 10 264 студэнтаў, працуюць 730 выкладчыкаў і 320 супрацоўнікаў.
Гісторыя
Развіццё вышэйшай адукацыі ў Косава і Метохіі пачынаецца са стварэння першай школы вышэйшай адукацыі ў Прышціне ў 1958/1959 навучальным годзе. Першым факультэтам, які пачаў працу, была філасофская школа (1960/1961 навучальны год), з якога праз два гады ўтварыліся два факультэты: філасофскі і факультэт матэматычных навук. У 1989 годзе філасофскі факультэт разгалінаваўся на: філасофскі і філалагічны. У 1961/1962 навучальным годзе быў заснаваны юрыдычны і эканамічны факультэт, які затым таксама развіўся ў два факультэты, адпаведна: юрыдычны і эканамічны. Тэхнічны факультэт у Прышціне пачаў функцыянаваць у 1965/66 навучальным годзе. У мэтах стварэння ўмоў для паляпшэння аховы здароўя і развіцця навукова-даследчай работы ў 1969 годзе быў заснаваны медыцынскі факультэт. Гэтыя факультэты былі часткай Бялградскага універсітэта да 1970 года і заняткі для студэнтаў былі на сербскай мове.
Прышцінскі ўніверсітэт быў створаны ў адпаведнасці з Законам аб заснаванні Прышцінскага ўніверсітэта 18 лістапада 1969 года. У Прышцінскі ўніверсітэт былі ўключаны ўсе прышцінскія факультэты, а затым і іншыя факультэты, а таксама сем «вышэйшых школ». Прышцінскі ўніверсітэт у адпаведнасці з Законам аб заснаванні арганізаваў навучальны працэс на сербскай і албанскай мовах.
Перыяд з 1991 года па цяперашні час
Выкладанне на албанскай мове праходзіла з 1991/1992 навучальнага года. Універсітэт раздяліўся так, што была сфарміравана паралельная сістэма адукацыі. Факультэты Прышцінскага ўніверсітэта на сербскай мове працягвалі займацца адукацыйнай і навуковай дзейнасцю ў рамках сістэмы адукацыі Рэспублікі Сербія. Пасля дасягнення пагаднення паміж тагачасным прэзідэнтам Слaбaданaм Мілошавічам і албанскім палітыкам Ібрагімам Ругoвaм 1 верасня 1996 года на яго падставе была сфарміравана Камісія «3+3» 23 сакавіка 1998 года. Членамі Камісіі «3+3» з албанскага боку былі: Фехмі Аган, Абдул Рама і Рэджэп Асмані; з сербскага боку былі прадстаўнікі дзяржаўных органаў Рэспублікі Сербія: Ратамір Віца, Горан Перчавіч і Добрасаў Б’елеціч, у прысутнасці членаў Супольнасці Святога Эўгідзіа: монсіньёр Вічэнца Палія, прафесар Роберт Марак дэла Рока і доктар Марыа Гіра. Пасля ўсталяваных тэрмінаў і тэрмінаў ажыццяўлення ўзгодненых мер па «нармалізацыі» сістэмы адукацыі, адбыўся поўны падзел універсітэцкіх памяшканняў (інтэрнатаў, сталовых, бібліятэк), гэта значыць падзел выкладчыкаў, партнёраў і студэнтаў сербскай і албанскай нацыянальнасці. Па даных камісіі «3+3», албанцы складалі 60 % універсітэцкай прасторы, 35 % для сербаў і 5 % для туркаў.
Пасля жорсткага выгнання з Прышціны ўніверсітэт быў часова пераведзены ў Крушавац па рашэнні Сербіі з некалькімі іншымі факультэтамі, у той час як некаторыя факультэты працавалі ў: Косаўскай-Мітравіцы, Лепосавічы, Вране, Блацэ, Варварыну. Па рашэнні ўрада Рэспублікі Сербія ў канцы 2001 года Прышцінскі ўніверсітэт пераведзены ў горад Косаўску-Мітравіцу, які быў прызначаны часовым месцам знаходжання ўніверсітэта. Паступова ўсе факультэты, якія ўваходзілі ў склад універсітэта, вяртаюцца на тэрыторыю Косава і Метохіі.
Уітні Х’юстан
Уітні Элізабэт Х’юстан (Whitney Elizabeth Houston; 9 жніўня 1963, Ньюарк, Нью-Джэрсі — 11 лютага 2012, Беверлі-Хілз, Каліфорнія ) — амерыканская поп-, соўл- і рытм-н-блюзавая, , прадзюсар, былая фотамадэль. Адна з самых камерцыйна паспяховых поп-выканаўцаў, вядомая сваімі музычнымі дасягненнямі, вакальнымі здольнасцямі і скандальным асабістым жыццём.
Статус суперзоркі замацаваўся за Х’юстан пасля выхаду ў 1992 годзе на шырокія сусветныя экраны фільма «Целаахоўнік», у якім яна сыграла адну з галоўных роляў (разам з Кевінам Костнерам) і выканала асноўныя музычныя партыі. Балада «I Will Always Love You» (Я заўсёды буду кахаць цябе) з кінастужкі стала сусветным хітом. Лаўрэат 6 узнагарод «Грэмі», 15 узнагарод Billboard Music Awards, 21 узнагарод American Music Award, 2 узнагарод Emmy, 8 узнагарод , 12 узнагарод NAACP Image Awards, BET Lifetime Achievement Award і мноства іншых прэмій і ўзнагарод гуказапісной індустрыі.
Паводле Кнігі рэкордаў Гінэса, Х’юстан з’яўляецца артысткай з самай вялікай колькасцю ўзнагарод (The Most Awarded Female Artist of All Time). Паводле сцвярджэнняў яе рэкорд-лэйбла, агульны аб’ём прададзеных запісаў складае 170 млн копій. Па версіі Амерыканскай асацыяцыі гуказапісных кампаній, Х’юстан з’яўляецца чацвёртай спявачкай у спісе самых камерцыйна паспяховых выканаўцаў у ЗША, сертыфікаваны тыраж запісаў якой складае 55 млн адзінак у гэтай краіне. Часопіс Rolling Stone уключыў Х’юстан у спіс 100 найвялікшых выканаўцаў.
Універсітэт імя Раймунда Лулія
Універсітэт імя Раймунда Лулія (Universidad Ramon Llull) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Барселона ў аўтаномнай супольнасці Каталонія. Названы ў гонар каталонскага філосафа і паэта Раймунда Лулія.
Альберт Міхайлаў
Альберт Міхайлаў:
Бабрыкоўскі сельсавет
Бабрыко́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Бобрык.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лагішынскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 20 мая 1957 года ў склад сельсавета з Лышчаўскага сельсавета перададзена вёска Дабраслаўка. Пасля скасавання Лагішынскага раёна 25 снежня 1962 года ўвайшоў у склад Пінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 10 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2088 чалавек, з іх 97,7 % — беларусы.
Авіла (правінцыя)
А́віла (Ávila) — правінцыя на захадзе Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Адміністрацыйны цэнтр — Авіла.
Тшэбаўніска (гміна)
Тшэбаўні́ска (Trzebownisko) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жэшоўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тшэбаўніску. Плошча гміны складае 90,29 км². Станам на 2011 год у гміне Тшэбаўніска пражывалі 20168 чалавек, шчыльнасць — 223,39 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Explorer 1
Explorer 1 (Даследчык 1) або 1958 Alpha 1 — першы запушчаны штучны спадарожнік Зямлі ЗША. Пуск адбыўся а 3:48 UTC 1 лютага 1958 камандай Вернера фон Браўна. Аднак сапраўдным першым спадарожнікам ЗША быў Vanguard TV3, але пры яго запуску адбылася аварыя ракеты-носьбіта і ён быў запушчаны паўторна толькі 17 сакавіка 1958.
Фон Браўну па палітычных прычынах не давалі дазволы на запуск першага амерыканскага спадарожніка, і падрыхтоўка да Explorer 1 пачалася сур’езна толькі пасля аварыі Vanguard TV3.
Арбіта Explorer 1 была прыкметна вышэй арбіты першага ШСЗ, і калі ў перыгее лічыльнік Гейгера дэманстраваў чаканае касмічнае выпраменьванне, якое было ўжо вядома па запусках вышынных ракет, то ў апагеі ён наогул не даваў сігналу. Джэймс ван Ален выказаў здагадку, што ў апагеі лічыльнік уваходзіць у насычэнне з-за знадта высокага ўзроўня апрамянення. Ён разлічыў, што ў гэтым месцы могуць знаходзіцца пратоны сонечнага ветра, захопленыя магнітным полем Зямлі ў своеасаблівую пастку. Іншые дадзеныя пацвердзілі гэту гіпотэзу, і радыяцыйныя пояса вакол Зямлі завуць паясамі ван Алена.
Спадарожнік Explorer 1 спыніў радыёперадачы 28 лютага 1958 года, знаходзіўся на арбіце да сакавіка 1970 года.
Пасля запуску
1 лютага 1958 а 03:48 UTC ракета Juno I была даставіць Explorer 1 на арбіту, што зрабіла бы яго першым штучным спадарожнікам Зямлі ЗША. Яго арбіта мела перыгей 358 км і апагей 2550 кіламетраў з перыядам абарочвання 114,8 хвілін. Прыкладна а 1:30 раніцы EST, пасля пацверджання, што Explorer 1 сапраўды апынуўся на арбіце, прайшла прэс-канферэнцыя ў Нацыянальнай Акадэміі Навук у Вялікай зале, каб аб’явіць гэта свету.
Агульная маса спадарожніка была 13,97 кг, з якіх 8,3 кг былі прыборы. Для параўнання: першы савецкі Спутнік-1 важыў 83,6 кг. Прыборны адсек ў пярэдняй частцы спадарожніка і пустая чацвёртая ступень ракетнага корпуса з’яўляюцца адным цэлым і робіць вакол сваёй падоўжнай восі 750 абаротаў у хвіліну.
Хардбас
Хардбас (праз рус.: хардбас(с) ад англ.: hard bass, літ.: жорсткі бас) — паджанр пампінг-хауса, які зарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу ў канцы 1990-х гадоў, чэрпаючы натхненне ў бадзёрым тэхна, хардстайле, а таксама пад уплывам сучаснай расійскай культуры. Характэрны бас характарызуецца хуткім тэмпам (звычайна 150—175 удараў у хвіліну), донкам, характэрнымі басавымі лініямі (шырока вядомымі як «жорсткі адскок»), скажонымі гукамі, моцнымі ўдарамі нагамі і, падчас, спевам або рэпам. У шэрагу еўрапейскіх краін з’явіліся так званыя «сцэны хардбаса», якія ёсць падзеямі, звязанымі з жанрам, у якіх некалькі людзей танцуюць на публіцы ў масках, часам з удзелам мошынга.
Сярэдзіна 2010-х — канец 2010-х: мемы і абмежаваны мэйнстрым у Расіі
З сярэдзіны 2010-х хардбас часта фігуруе як інтэрнэт-мем, які звязаны з гопнікамі, сядзеннем на кукішках, алкагольнымі звычкамі і беднасцю як цэнтральнымі стэрэатыпамі рускага і славянскага ладу жыцця. B2S, арганізатар хард-дэнс мерапрыемстваў з Нідэрландаў, арганізоўваў хард-бас мерапрыемствы на стадыёне GelreDome з 2009 па 2019 год.
Зноскі
<references group="" responsive="1">
Адэская нацыянальная акадэмія сувязі імя А. С. Папова
'''Адэская нацыянальная акадэмія сувязі імя А. С. Папова'''  — акадэмія ў горадзе Адэса, Украіна.
Агульныя дадзеныя
465 настаўнікаў: 44 прафесароў і дактароў навук, 328 кандыдатаў навук, большасць з іх акадэмікі і лаўрэаты дзяржаўных і міжнародных узнагарод.
На сённяшні дзень у акадэміі навучаюцца больш за 7 000 студэнтаў. Акадэмія мае магутную эксперыментальную базу, цесныя сувязі з сучаснымі ІТ і тэлекамунікацыйнымі кампаніямі. Навучальны працэс і навуковыя даследаванні праходзяць у спецыялізаваных памяшканнях, навукова-лабараторных комплексах, аснашчаных сучаснымі сродкамі навучання.
Арганізацыя
Акадэмія мае 6 інстытутаў:
Бун’яра
Буньяра (Bugnara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 1072 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 67030. Тэлефонны код — 0864.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Magno e San Vittorino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сонечныя зацьменні VI стагоддзя
У перыяд з 501 па 600 год адбылося 251 сонечнае зацьменне.
Спіс зацьменняў VI стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні VI стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
Крычка рачная
Крычка рачная (Sterna hirundo) — від птушак з сямейства крачкавых.
Апісанне
Даўжыня цела 31-38 см, размах крылаў 72-98 см. Стройная, бела-папялістая з чорным верхам галавы і глыбокай выразкай на хвасце, хвост роўны са складзенымі крыламі; ногі ўвесь час чырвоныя. Увесну і летам канец аранжавай дзюбы чорны. У няшлюбным уборы дзюба чырвоная толькі каля асновы, астатняя яе частка чорная; лоб белы, на спіне чорныя плямы. Голас вельмі разнастайны.
Пашырэнне
Арэал разарваны: Еўропа, Малая Азія, Месапатамія, Азія (акрамя поўначы і поўдня), цэнтральная і ўсходняя часткі Паўночнай Амерыкі, лакальна сустракаецца ўздоўж узбярэжжа Атлантыкі да поўначы Венесуэлы і ў Паўночнай і Заходняй Афрыцы.
Насяляе вадаёмы з расліннасцю, якая слаба зраслася на паверхні, або нізкай надводнай расліннасцю, якая расце купінамі, або месцамі на скошаным трыснягу, пляжы і пясчаныя астравы сярод рэк і азёр, марскія ўзбярэжжы. У паслягнездавы перыяд — усе тыпы вадаёмаў. У Арменіі даходзіць да 2000 м в.у.м., а найбольш высокае гнездаванне адзначана на вышыні 4400-4800 м.
Пералётная птушка. На поўдні арэала папуляцыі аселыя. На Беларусі звычайны на гнездаванні пералётны і транзітна мігрыруючы від.
Адрозніваецца 4 падвіды.
Асаблівасці біялогіі
Яйкі 2-3 (часам 1-4) крыху падоўжаныя з завостраным вузейшым канцом, афарбоўка зменлівая, светла-жоўтыя, крэмавыя, гліністыя або аліўкава-гліністыя з зеленаватым або блакітнаватым адценнем; глыбокія плямы — шэра-бурыя або светла-шэрыя, паверхневыя — карычневыя з чырванаватым адценнем або чорна-карычневыя. Памеры: 41,5 х 30,5 мм.
IC 2447
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзігцяры
Дзігцяры (Дігтярі) — пасёлак гарадскога тыпу ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Дзігцяры вядомыя з 1666 года, пасёлак гарадскога тыпу з 1960 года. 1200 жыхароў (2017).
Артакшыл (Кызылардзінская вобласць)
Артакшыл — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Артакшылскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 20 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435267100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1328 чалавек (681 мужчына і 647 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 981 чалавек (527 мужчын і 454 жанчыны).
Курычанкі
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 10 кастрычніка 2013 года хутар уваходзіў у склад Валожынскага сельсавета. Скасаваны 26 студзеня 2022 года.