cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святой Тройцы і кляштар трынітарыяў (Орша)
Гісторыя
На плане г. Орша канца XVIII ст. бачна, што кляштарны корпус размяшчаўся ў Надняпроўскім пасадзе горада і меў Г-падобную форму і злучаўся з касцёлам. Кляштар быў абнесены каменнай агароджай. Уваход (брама з каліткай) былі з боку дарогі. Тут жа за брамай перад кляштарнымі будынкамі знаходзіўся агарод. На тэрыторыі кляштара размяшчаліся мураваныя флігель, вазоўня, будынак для сена, стайня, хлеў, калодзеж, у садзе драўляная лядоўня. Планіроўка будынка, функцыянальные выкарыстанне асобных памяшканняў апісаны ў «Візітным апісанні кляштара трынітарыяў у м. Орша», складзеным у 1824 г. Будынак кляштара быў мураваны, двухпавярховы і меў два крыла. Адно крыло мела даўжыню 66 аршын, другое — 54 аршыны, шырыня кожнага крыла — 4 аршыны. Злева ад увахода знаходзіліся дзверы, якія вялі ў сутарэнні для захоўвання гародніны. У кляштары мелася пякарня, склеп, гардэроб, бібліятэка, зала. Больш поўнае апісанне будынка кляштара прыведзена ў «Вопісу будынкаў Аршанскага трынітарскага кляштара, складзеным кастрычніка 11 дня 1832 года». Паводле дакумента кляштар меў цагляны падмурак. Да ўвахода ў кляштар вёў ганак, які налічваў 10 драўляных прыступак. Ад увахода з левага боку знаходзілася кухня на два акны. Далей па калідоры з правага боку былі дзверы ў трапезную, у якой налічвалася шэсць вокнаў. Трапезная была размалявана жывапісам. Налева ад увахода знаходзілася келля настаяцеля кляштара на тры акна і з кафельнай печкай. Побач была лесвіца на другі паверх, каля яе знаходзіліся дзверы ў склеп. У другім крыле размяшчаліся келлі з кладовымі і печамі, абліцаванымі паліванымі кафлямі. У калідорах двух крылаў на кожным паверсе мелася па 14 вокнаў. На другім паверсе па левы бок калідора знаходзілася святліца з акном і печкай, побач «патрэбны» пакой з трыма вокнамі, затым дзве святліцы з кладовай, двума вокнамі і печкай, якая абагравала сумежную святліцу. Затым, па той жа лініі — чатыры святліцы, якія мелі па аднаму акну і кафлянай печы. У другой лініі калідора, па правы бок, быў уваход на гарышча, далей — зала з трыма вокнамі, затым — святліца «з пакойчыкам» і з трыма вокнамі і яшчэ святлічка. Далей — зала на шэсць акон, у якой размяшчалася бібліятэка. У канцы калідора 1-га паверха былі «прыступкі», у канцы якіх дзверы вялі на «хоры» з двума вокнамі. Комплекс быў абнесены высокай мураванай агароджай з 2 брамамі ў стылі класіцызму.
План-чарцёж будынка кляштара не знойдзены. Аднак у «Вопісе папер, прыналежных кляштару і перадаваных чыноўніку казённай палаты» у 1832 г. значыцца «Запіс на пергаменце, выданы ад суддзі Адама Саковіча, па якім заснаваны Аршанскі трынітарскі кляштар» ад 2 мая 1714 г. і «План онага кляштара, касцёла з пабудовамі».
Каталіцкае манаства прымала актыўны ўдзел у паўстанні 1830—1831 гг. У чэрвені 1831 г. магілёўскі губернатар Мураўёў падаў Мікалаю I запіску «О ходе мятежа в губерниях от Польши возврашченных и заключения о причинах столь быстрого развития оного». Камітэт па справах заходніх губерняў 28 лістапада 1831 г. прадставіў Мікалаю I даклад па гэтай запісцы. 19 ліпеня 1832 г. быў прыняты Указ аб ліквідацыі некаторых кляштараў, у тым ліку кляштара трынітарыяў у г. Орша. 5 мая 1832 г. міністр народнай асветы князь Карл Лівен у пісьме за № 3537 беларускаму генерал-губернатару дакладваў, што ў г. Орша прапанавана адкрыць вышэйшае вучылішча або ліцэй і прапанаваў разгледзіць пытанне аб яго размяшчэнні ў будынку аднаго з кляштараў — трынітарыяў, базыльян або ў будынку прысутных месцаў. Аднак, яшчэ ў 1833 г. будынак для размяшчэння вучылішча не быў дакладна вызначаны. Так, у пісьме дырэктара вучылішч Магілёўскай губерні № 340 ад 12 красавіка 1833 г. ёсць звесткі аб тым, што трынітарскі кляштар і землі, якія належаць яму, «назначены в числе других строений на учреждающее в сим городе высшее училище». Выяўлена «Справа па адносіне міністра народнай асветы аб камандзіраванні ў Оршу палкоўніка з двума архітэктарамі для адкрыцця ліцэя» (1833). З гэтай справы бачна, што архітэктары не маглі прыехаць у Оршу з-за занятасці. Адмовіўся і архітэктар Порта, які ў той час займаўся будаўніцтвам кадэцкага корпуса ў Полацку. Порта прапанаваў у якасці архітэктара ў Оршу свайго сына Пятра Порта, які служыў губернскім архітэктарам у Разані. На жаль, звестак пра тое, хто з архітэктараў займаўся ў далейшым будынкам кляштара не выяўлена.
У 1836 г. касцёл (не захаваўся), які меў выгляд трохнефавай 4-вежавай базілікі, перароблены ў праваслаўны Васкрасенскі сабор.
Невядома як выкарыстоўваліся будынкі былога кляштара ў даваенны перыяд. Сабор пераабсталяваны пад аэраклуб (быў пазбаўлены вертыкальных дамінант — 4 вуглавых вежаў).
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны сабор быў пашкоджаны і Аршанскі гарвыканкам прыняў рашэнне № 417 ад 06.10.1960 г. «О разрушении и уборке развалин от бывших церковных зданий в г. Орша», згодна з якім гаркамгасу было дазволена ўзарваць і ачысціць плошчу ад царкоўнага будынка па вул. Камсамольскай. У савецкі час у кляштарным корпусе размяшчаліся жылыя кватэры, магазіны.
Рашэннем Віцебскага аблвыканкама № 348 ад 27.12.1990 кляштар атрымаў статут помніка архітэктуры.
Кляштар
Жылы корпус — помнік архітэктуры барока і позняга класіцызму. П-падобны ў плане (адно крыло не захавалася) 2-павярховы будынак пад вальмавым дахам, адзін тарэц якога закрыты фігурным барочным франтонам. Яго франтальнае вулічнае крыло было вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад вальмавым дахам. Вось сіметрыі фасада вылучалася шырокім 5-восевым рызалітам, завершаным ступеньчатым атыкам. Плоскасны фасад рытмічна чляніўся прамавугольнымі аконнымі праёмамі, дэкарыраванымі на 1-м паверсе сандрыкамі. Рустоўкай быў вылучаны высокі цокальны паверх. Корпус мае галерэйную планіроўку з тыповымі прамавугольнымі келлямі, перакрытымі крыжовымі і цыліндрычнымі скляпеннямі.
Антыамерыканізм
Антыамерыканізм — адмоўнае стаўленне да палітыкі, культуры і насельніцтва Злучаных Штатаў Амерыкі. Упершыню тэрмін «антыамерыканізм» быў ужыты ў 1948 годзе ў Францыі, з тых часоў розныя аспекты ўнутрана- і знешнепалітычнай дзейнасці, а таксама культуры ЗША нярэдка падвяргаліся фундаментальнай крытыцы. Аднак, па прычыне таго, што гэта адбывалася ў розных кантэкстах і крытыка выказвалася зыходзячы з шырокага спектру палітычных і рэлігійных светапоглядаў, нельга гаварыць пра адзіны антыамерыканскую плынь або адзіную ідэалогію.
У шэрагу выпадкаў антыамерыканізм праяўляецца перш за ўсё ў негатыўным стаўленні да знешняй (а часам і ўнутранай) палітыкі ЗША, а не да амерыканскага народа або яго культуры.
Найбольш поўна гэтую ідэалогію сфармуляваў Шарль дэ Голь у сваёй знакамітай фразе: «Можаце быць упэўнены, што амерыканцы зробяць усё глупства, якое змогуць прыдумаць, плюс яшчэ некалькі такіх, якія і ўявіць немагчыма». Аднак яшчэ Жорж Клемансо ў пачатку XX стагоддзя заявіў: «Амерыка — адзіная краіна, якая ад варварства перайшла акурат у заняпад, абыходзячы стадыю цывілізацыі».
Узмацненне антыамерыканскіх настрояў пачалося ў сувязі з вайной у В’етнаме.
У дакладзе амерыканскага «Глабальныя трэнды 2025», падрыхтаваным восенню 2008 года, адзначаецца, што незадаволенасць палітыкай ЗША ў свеце настолькі вялікая, што любая амерыканская ідэя па міжнародным парадку дня дыскрэдытавана загадзя — ужо толькі тым, што яна амерыканская.
«Грубы і ўвесь зацяты антыамерыканізм, нябачаны з 1970-х гадоў, прахарчаваў палітыку Крамля [Расіі] і эфір дзяржаўных тэлеканалаў», — адзначае ў сваім артыкуле 2014 года Дэвід Рэмнік.
Як заявіў у 2015 годзе мітрафорны протаіерэй Валянцін Асмус, найбольшае зло ў свеце — у ЗША і іх сатэлітаў, а «ўнутры супольнасцяў, законна абараняючых ад Амерыкі свой суверэнітэт, можа фармавацца, як гэта адбываецца ў Расіі, ядро ​​духоўнага супрацьстаяння амерыканізму».
Тыповай і найбольш распаўсюджанай формай праявы антыамэрыканізму за межамі ЗША з’яўляюцца розныя вулічныя акцыі пратэсту перад амерыканскімі пасольствамі і дыпламатычнымі ўстановамі, а таксама перад амерыканскімі ваеннымі аб’ектамі за мяжой, у ходзе якіх дэманстрантамі скандуюць разнастайныя фразы і лозунгі антыамерыканскага зместу, часцей за ўсё фраза-патрабаванне ва ўльтыматыўнай форме «Yankee go home» (у пер. «Янкі, сыходзіце дадому!»), якая наносіцца таксама на транспаранты, плакаты, і ў выглядзе графіці і насценнага жывапісу, іншыя вертыкальныя і гарызантальныя паверхні.
Даліна ценяў (саўндтрэк)
«Даліна ценяў» (Valley of Shadows) — саўндтрэк нарвежскага фільма «Даліна ценяў» (рэж. Ёнас Матсаў Гюльбрандсэн), напісаны польскім кампазітарам Збігневам Прайснерам. Выдадзены ў 2018 годзе лэйблам «Caldera records».
Выканаўцы
Выканаўцы :
Крытыка і ўзнагароды
Аглядальнік саўндтрэкаў Міхнеа Мандэтуану ацаніў альбом на 94 балы са 100.
Саўндтрэк быў намініраваны на Прыз глядацкіх сімпатый «Сусветнай прэміі саўндтрэкаў».
Спіс аб’ектаў PGC (2538001—2539000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2538001—2539000)
Свята-Пакроўская царква (Азярыцкая Слабада)
Свята-Пакроўская царква  — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Слабада Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
7 ліпеня 2001 года Высокапраасвяшчэннейшы Філарэт, мітрапаліт Мінскі і Слуцкі, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі, правёў літургію ў часовым будынку храма і пасвянціў крыж на месцы будавання новага храма. Восенню 2001 года пачата будаванне храма.
Набажэнствы праходзяць у ніжнім храме.
14 ліпеня 2010 года пробашчам прыхода прызначаны св. Іяан Ясюкевіч, да яго быў іерэй Генадзь Петрашэвіч.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Жодзіна)
Гісторыя
Пабудавана ў пачатку 21 ст. з цэглы.
Архітэктура
Цэнтрычны крыжовы ў плане 2-павярховы будынак, накрыты паўвальмавымі дахамі і ўзняты на высокі бутавы цокальны паверх. На іх перакрыжаванні ўзведзены 4-гранны барабан, завершаны цыбулепадобнай галоўкай на цыліндрычнай шыі. Фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, аб’яднанымі арачнымі прасламі. Уваход аформлены 2-слуповым ганкам пад 2-схільным пакрыццём, да якога вядзе лесвічны каскад.
Жодзінскае благачынне
Жодзінскае благачынне, Жодзінская благачынная акруга — акруга ў Барысаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.
Гісторыя
13 мая 2017 года на сходзе духавенства Смалявіцкага благачыння епіскап Барысаўскі і Мар’інагорскі Веніямін абвясціў указ пра падзел Смалявіцкай благачыннай акругі на два благачынствы — Жодзінскае і Смалявіцкае.
Свята-Георгіеўская царква (Смілавічы)
Свята-Георгіеўская царква — мураваны праваслаўны храм у г. п. Смілавічы Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У сувязі з малым памерам царквы было вырашана пабудаваць новы храм. 20 верасня 2011 года распачалося будаўніцтва. 22 кастрычніка 2011 года быў асвячоны падмурак новага храма. 13 чэрвеня 2013 года была здзейснена першая літургія ў новым храме епіскапам Барысаўскім і Мар’інагорскім Веніямінам. Будаўніцтва храма было скончана 2 верасня 2014 года.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам, завершаным макаўкамі над шатровым чацверыком фасада і над вальмай алтарнай часткі. Бакавыя плоскасныя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі.
Леанід Уладзіміравіч Калядзінскі
Леанід Уладзіміравіч Калядзінскі (нар., Мінск) — беларускі археолаг. Спецыяліст па гісторыі матэрыяльнай культуры гарадоў і замкаў Беларусі X—XVIII стагоддзяў. Кандыдат гістарычных навук (1991), дацэнт (1995).
Свята-Міхайлаўская царква (Жодзіна)
Свята-Міхайлаўская царква — праваслаўны храм у горадзе Жодзіна Мінскай вобласці.
Леанід Уладзіміравіч Калядзінскі
Біяграфія
У 1991 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Верхні замак Віцебска ў XI—XVII стст.» У 1994—2013 гадах дацэнт кафедры дапаможных гістарычных дысцыплін і методыкі выкладання гісторыі, выкладчык археалогіі БДПУ імя М. Танка.
Свята-Міхайлаўская царква (Жодзіна)
Гісторыя
Пабудавана ў 1991 г. на месцы аднайменнага храма 1864 г.
Леанід Уладзіміравіч Калядзінскі
Біяграфія
З 2013 года працуе ў Цэнтры даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі: старшы навуковы супрацоўнік аддзела архітэктуры, старшы навуковы супрацоўнік рэспубліканскай лабараторыі гісторыка-культурнай спадчыны.
Свята-Міхайлаўская царква (Жодзіна)
Архітэктура
У аснову архітэктурна-стылёвай трактоўкі храма пакладзены традыцыі царкоўнага дойлідства Рускай Поўначы. Архітэктурная выразнасць храма дасягаецца аб'ёмна-кампазіцыйнымі сродкамі — дынаміічным і рытмічным нарастаннем прамавугольных зрубаў прытвора, бабінца, малітоўнай залы, апсіды. Але ў аснове прасторавай дынамікі — рытм 2-гранных шчытоў 2-схільных дахаў, цэнтральны з якіх пасярэдзіне завершаны цыбулепадобнай галоўкай на гранёнай шыі. Больш дэкарыравана і канструкцыйна лёгка вырашаны 3 уваходныя ганкі пад 2-схільнымі навісямі на разных стойках і з балюстраднымі агароджамі. Храм упрыгожаны абразом «Маці Божая ахвяр Чарнобыля» (мастак А. Марачкін).
Леанід Уладзіміравіч Калядзінскі
Біяграфія
Скончыў дактарантуру Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: матэрыяльная культура гарадоў і замкаў Беларусі X—XVIII стагоддзяў, этапы яе фарміравання; віталітыўная культура (культура штодзённага побыту, жыццезабеспячэння). Вывучае матэрыяльную культуру сярэдневечных беларускіх гарадоў: Брэста, Віцебска, Слуцка, Капыля.
Удзельнічаў у раскопках, абследаваў помнікі археалогіі. У 1980—1981 гадах браў удзел у падземных даследаваннях мінскага Замчышча, у 1995 гадах даследаваў курганы ў прадмесці Сухарава (Мінск). Аўтар шматлікіх навуковых і навукова-папулярных артыкулаў па археалогіі і гісторыі Беларусі, у тым ліку па старажытнасцях Мінска.
Стваральнік археалагічнага музея ў Віцебску, які функцыянаваў у 1982—1989 гадах. Навуковы кансультант па бытавой культуры XVI стагоддзя пры стварэнні мастацкага кінафільма «Анастасія Слуцкая».
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Прэзідыума Цэнтральнага савета Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры (1981), падзяка ад Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта «за неацэнны ўклад у вывучэнне гісторыі г. Віцебска» (2002), падзяка ад адміністрацыі Фрунзенскага раёна г. Мінска «за плённую працу і папулярызацыю гістарычнай спадчыны» (2008).
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Задомля)
Царква ў гонар Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у в. Задомля Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці.
Антыімперыялізм
Антыімперыялізм — тэрмін, які ўжываецца да той ці іншай формы апазіцыйнага імперыялізму руху. Антыімперыялізм выступае супраць заваявальных войнаў, асабліва супраць заваёў народаў з іншымі мовай і культурай. Антыімперыялістамі можна лічыць, такім чынам, рэспубліканскіх сенатараў у Рымскай імперыі або членаў Антыімперыялістычнай лігі ЗША, якія пратэставалі супраць акупацыі Філіпін падчас іспана-амерыканскай вайны.
Як самастойны палітычны рух антыімперыялізм паўстаў у Еўропе ў канцы XIX і ў пачатку XX стагоддзяў, як рэакцыя на пашырэнне еўрапейскіх каланіяльных імперый і захоп Філіпін Злучанымі Штатамі. Але найвышэйшай народнай падтрымкай антыімперыялізм карыстаўся ў саміх калоніях, дзе ён стаў асновай фарміравання розных нацыянальна-вызваленчых рухаў з сярэдзіны XX стагоддзя. Гэтыя рухі і іх антыімперыялістычных ідэі адыгралі галоўную ролю ў працэсе дэкаланізацыі 1950-х і 60-х гадоў, у выніку якой большасць каланіяльных краін у Азіі і Афрыцы сталі незалежнымі.
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Задомля)
Гісторыя
У 1997 годзе на месцы пачалося ўзвядзенне новага храма ў гонар Раства Хрыстова. Намаганнямі мясцовых жыхароў навакольных вёсак, якія пачалі збіраць сродкі, на працягу 6 гадоў быў узведзены храм.
Антыімперыялізм
Для дадзенага руху характэрна наяўнасць спецыфічнай палітыка-эканамічнай праграмы, у 1970-я гады вядомай таксама як праграма нацыянальнага вызвалення з наступнымі прынцыпамі:
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Задомля)
Гісторыя
19 кастрычніка 2013 г. храм быў асвечаны епіскапам Барысаўскім Веніямінам. У перыяд з 2014 па 2016 год была пабудавана званіца. 15 кастрычніка 2016 г. здзейснена асвячэнне званіцы храма ў гонар Раства Хрыстова, чын здзейсніў Праасвяшчэнны Веніямін.
Святыні храма: абраз «Уваскрасенне Хрыстова»; абраз з часціцай Жыватворчага Крыжа Гасподняга, мошчамі прападобнага Амфілохія Пачаеўскага, прападобнай Ефрасінні Полацкай; абраз свяціцеля Спірыдона Трыміфунцкага.
Спіс аб’ектаў PGC (2539001—2540000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2539001—2540000)
Леанід Дзянісавіч Кізім
Біяграфія
Сярэднюю школу скончыў у 1958 годзе. Пасля школы паступіў у Чарнігаўскае вышэйшае ваеннае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў, якое скончыў у 1963 годзе. Служыў у Ваенна-паветраных сілах СССР.
У атрад касманаўтаў (група ВПС № 3) залічаны ў 1965 годзе.
Першы палёт у космас здзейсніў на касмічным караблі «Саюз Т-3» у якасці камандзіра карабля. Палёт праходзіў з 27 лістапада па 10 снежня 1980 года.
Другі палёт у космас здзейсніў на касмічным караблі «Саюз Т-10» у якасці камандзіра карабля. Палёт праходзіў з 8 лютага да 2 кастрычніка 1984 года.
Трэці палёт здзейсніў на касмічным караблі «Саюз Т-15» у якасці камандзіра карабля. Палёт праходзіў з 13 сакавіка да 16 ліпеня 1986 года.
З 27 кастрычніка 1991 года — намеснік начальніка Касмічных сродкаў МА СССР (са жніўня 1992 года — Ваенна-касмічных сіл РФ) па баявой падрыхтоўцы.
З 1992 года працаваў намеснікам камандуючага Ваенна-касмічнымі сіламі Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі.
З 11 мая 1993 па верасень 2001 года з’яўляўся начальнікам Ваеннага інжынерна-касмічнай акадэміі (з 1998 года — універсітэта) імя А. Ф. Мажайскага (Санкт-Пецярбург).
Памёр 14 чэрвеня 2010 года. Пахаваны 18 чэрвеня 2010 года ў Маскве на Траякураўскіх могілках.
Спіс аб’ектаў PGC (2540001—2541000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2540001—2541000)
Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт культуры і мастацтваў
Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт культуры і мастацтваў (Київський національний університет культури і мистецтв) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Кіеве, а філіялы дзейнічаюць у Дніпры, Львове і Мікалаеве.
Гісторыя
Заснаваны ў 1968 г. як Кіеўскі дзяржаўны інстытут культуры ў адпаведнасці з пастановай Савета Міністраў СССР ад 8 жніўня 1968 г.; пастановы Савета Міністраў РСФСР ад 28 жніўня 1968 г.; загад міністра культуры СССР ад 4 верасня 1968 г.
У 1972 г. Кіеўскаму дзяржаўнаму інстытуту культуры прысвоена імя А.Я. Карнійчука, гэтае імя ўстанова насіла да 1992 г. У савецкія гады Інстытут узначальвалі А.С. Сакальскі, І.В. Бохан, Г.Д. Цыбуляк. Інстытут складаўся з факультэтаў культурна-асветнай працы і бібліятэчнага, а таксама факультэтаў культурна-асветніцкай працы ў Мікалаеве і Роўна. Інстытут меў 12 кафедраў.
За апошнія два дзесяцігоддзі вну атрымала статус нацыянальнага ўніверсітэта і сучасную назву (1999 г.), была адкрыта дактарантура, істотна пашырын спектр спецыяльнасцяў.
У апошні час універсітэт моцна асацыюкецца з ягоным шматгадовым былым рэктарам - спеваком, палітыкам і бізнэсмэнам Міхаілам Паплаўскім, які пасля некалькіх дзесяцігоддзяў кіраўніцтва дзяржаўным вну стварыў свой прыватны ўніверсітэт з падобнай назвай - Кіеўскі ўніверсітэт культуры, які свайго часу нават абвінавачвалі ў махлярстве, незаконным выкарыстанні назвы, іміджа і нават матэрыяльнай базы дзяржаўнага вну.
1-е Лагойскае благачынне
1-е Лагойскае благачынне, 1-я Лагойская благачынная акруга — акруга ў Барысаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы на паўдню Лагойскага раёна Мінскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Аляксандр Зімніцкі
Спіс аб’ектаў PGC (1099001—1100000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1099001—1100000)
SYBR Green I
SYBR Green I (SG) - асіметрычны сінілавы фарбавальнік, які выкарыстоўваецца ў  малекулярнай біялогіі для надання колеру нуклеінавай кіслаце. Вытворчасцю дадзенага фарбавальніка займаецца кампанія Molecular Probes Inc., якая з'яўляецца даччынай кампаніяй Life Technologies Corporation. На тэрыторыі Беларусі вытворчасцю дадзенага фарбавальніка займаецца кампанія Праймтэх, пры гэтым прадукт мае камерцыйную назву ZUBR Green-1. Галоўнай уласцівасцю дадзенага злучэння з'яўляецца тое, што яно звязваецца з ДНК. Пры гэтым, атрыманы комплекс ДНК:SYBR Green мае максімум паглынання λ max = 497  нм, а выпраменьвае зялёнае святло з максімумам λ max = 520   нм. Фарбавальнік пераважна звязваецца з двухланцужковай ДНК, а таксама і з адналанцужковай ДНК, а з меншай эфектыўнасцю. Апрэч гэтага, SYBR Green таксама можа афарбоўваць і РНК, але з меншай прадукцыйнасцю, чым адналанцужковую ДНК.
Выкарыстоўванне
SYBR Green знаходзіць прымяненне ў некалькіх галінах біяхіміі і малекулярнай біялогіі. Ён выкарыстоўваецца ў якасці фарбавальніка для колькаснага вызначэння адналанцужковай ДНК у некаторых метадах колькаснай ПЛР. Ён таксама выкарыстоўваецца для візуалізацыі ДНК пры гель-электрафарэзе. Больш высокія канцэнтрацыі SYBR Green могуць быць выкарыстаны для афарбоўвання агарозных геляў з мэтай візуалізацыі наяўнай ДНК. У дадатак да маркіроўкі чыстых нуклеінавых кіслот SYBR Green таксама можа быць выкарыстаны для маркіроўкі ДНК у клетках для праточнай цытаметрыі і флуарэсцэнтнай мікраскапіі. У гэтых выпадках абпрацоўка РНКазай можа спатрэбіцца для памяншэння РНК-фону ў клетках.
Бяспека
SYBR Green I прадаецца ў якасці замены патэнцыйнага мутагена чалавека – бромістага этыдыя, так як з ім бяспечней працаваць і лягчэй ажыцяўляць пераапрацоўку адыходаў. Аднак любая маленькая малекула, якая здольная да звязвання ДНК з высокім зрадством, з'яўляецца магчымым канцерагенам. Гэта тычыцца і SYBR Green.
Чарнавіцкі нацыянальны ўніверсітэт імя Юрыя Фядзьковіча
Чарнавіцкі нацыянальны ўніверсітэт імя Юрыя Фядзьковіча (Чернівецький національний університет імені Юрія Федьковича) — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Чарнаўцы ва Украіне.
Гісторыя
Заснаваны 4 кастрычніка 1875 г. указам імператара Аўстра-Венгрыі Франца Іосіфа, на аснове тэалагічнага інстытута, які існаваў з 1827 г. з нямецкай мовай выкладання і з асобнымі кафедрамі украінскай і румынскай моў і літаратур.
Меў розныя назвы: Чарнавіцкі ўніверсітэт імя імператара Франца Іосіфа (1875—1918 гг.), Чарнавіцкі ўніверсітэт караля Карла І (1919—1940 гг.) і Чарнавіцкай дзяржаўны універсітэт (пасля 1940 г.). У 1989 г. Чарнавіцкаму ўніверсітэту прысвоена імя Восіпа-Юрыя Адальбертавіча Фядзьковіча — украінскага пісьменніка-рамантыка, прадвесніка ўкраінскага нацыянальнага адраджэння на Букавіне. 11 верасня 2000 г. Указам Прэзідэнта Украіны Леаніда Кучмы Чарнавіцкаму дзяржаўнаму ўніверсітэту імя Юрыя Фядзьковіча нададзены статус нацыянальнага.
Першым рэктарам стаў вядомы вучоны і грамадскі дзеяч Канстанцін Тамашчук. Тут выкладалі і вялі даследчую працу навукоўцы еўрапейскага і сусветнага ўзроўню: эканаміст Ёзэф Шумпэтэр, філосаф Георг Эліс Мюлер, юрыст Ганс Грос, гісторык Раймунд Кайндль, славіст Емяльян Калужняцкі, украініст Сцяпан Смаль-Стоцкі, кампазітар і пісьменнік Сідар Варабкевіч і інш.
У гэты час у Чарнавіцкім універсітэце вучыліся, акрамя букавінцаў, таксама шмат галічан, у тым ліку: І. Франко, Л. Мартовіч, Д. Лук’яновіч; хабілітаваліся В. Мільковіч па гісторыі Усходняй Еўропы (пасля прафесар ЧУ, 1895—1919 гг.), А. Калесса па ўкраінскай мове. Сярод рэктараў універсітэта былі ўкраінцы: К. Тамашчук (1875—1876 гг.), А. Калужняцкі (1889—1890 гг.) і Е. Казак (1907—1808 гг).
У 1875 г. з агульнай колькасці ў 208 студэнтаў украінцаў было 41, у 1914 г. на 1198—303 (прыкладна столькі ж румын, больш за ўсё было габрэяў і немцаў/аўстрыйцаў).
Пасля распаду Аўстра-Венгерскай імперыі ў 1918 г. і далучэння Букавіны да Румынскага Каралеўства ўніверсітэт да 1940 г. лічыўся румынскай вышэйшай навучальнай установай. У 1918—1940 гг. універсітэт быў румынізаваны, адмененыя ўкраінскія кафедры, а ўкраінскія прафесары звольненыя. Філасофскі факультэт падзелены на два: філасофска-літаратурны і прыродазнаўчы. Шматгадовым рэктарам ЧНУ пры румынскай уладзе быў І. Ністар. На прыродазнаўчым факультэце доўгія гады працавалі вядомыя навукоўцы К. Гармузакі і К. Пэнэке.
У 1920 г. на 1671 студэнтаў было 239 украінцаў, у 1933 г. на 3247 студэнтаў было 2117 румын, 679 габрэяў, 199 немцаў, 155 украінцаў, 57 палякаў, 40 іншых.
У 1940 г. пасля далучэння Букавіны да УССР, універсітэт рэарганізаваны ў дзяржаўную вышэйшую навучальную ўстанову з украінскай мовай навучання і падзелены на сем факультэтаў, а з 1955 г. на адзінаццаць: гістарычны, філасофскі, замежных моў, геаграфічны, біялагічны, хімічны, фізіка-матэматычны, эканамічны, тэхнічны і завочны, была 51 кафедра. Тэалагічны факультэт быў ліквідаваны. Уведзена завочнае і вячэрняе навучанне і аспірантура.
У 1976—1977 гг. было каля 10 000 студэнтаў (у тым ліку 38 % завочнікаў) і каля 500 выкладчыкаў, у тым ліку 26 прафесараў і дактароў навук, каля 290 дацэнтаў і кандыдатаў навук.
Наталля Любаміраўна Бучынская
Наталля Любаміраўна Бучынская (Ната́лія Любоми́рівна Бучи́нська; нар., Львоў) — украінская , рэжысёр, Народная артыстка Украіны (2004).
Біяграфія
Бацька працаваў стаматолагам, а маці — таваразнаўцам. Яны любілі спяваць, што адыграла значную ролю ў выбары будучай прафесіі. Першымі слухачамі яе спеваў былі госці бацькоў, яе сябры і знаёмыя. Калі дзяўчыне споўнілася пяць гадоў, сям’я пераязджае жыць у Цярнопаль. У школе ўдзельнічала ў школьным хоры. Маючы трохразовыя рэпетыцыі кожны тыдзень, яна аж да 11 класа заставалася нязменнай удзельніцай творчага калектыву, разам з якім выступала на сцэне Цярнопальскага дома культуры «Бэрэзіль». Скончыла Цярнопальскую гімназію імя Івана Франка і музычную школу. Пасля паступае ў Цярнопальскую акадэмію народнай гаспадаркі на спецыяльнасць «Рэвізія і кантроль». У 2005 г. скончыла Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт культуры і мастацтваў па кірунку «Рэжысура». У 2001 г. выйшла замуж за вайскоўца Аляксандра Якушава, у 2002 г. нарадзіла дачку Кацярыну. Як салістцы ансамбля ёй прысвоена спецыяльнае званне прапаршчыка ўнутранай службы. У 2004 г. скончыла Кіеўскую акадэмію ўнутраных спраў у званні маёра міліцыі.
Творчасць
Ужо з першага курса навучання ў вну Наталля прымае ўдзел у песенных конкурсах і фестывалях. У 1995 г. атрымлівае сваю першую перамогу ў конкурсе «Міс акадэмія». 18 лютага 1995 г. перамагае на фестывалі «Чэрвона рута». Юная спявачка бярэ ўдзел у фестывалях «Маладая Галічына», «Співаначка-джазачка» (Наваявораўск), «Песня будзе сярод нас» (Трускавец), «Мелодыя», «На хвалях Свіцязя», «Пярліны сезона», «Лёс», і становіцца лаўрэатам конкурсу «Песня года» (1995—1998 гг.). У 1998 г. прыязджае ў Кіеў па запрашэнні Дзяржаўнага ансамбля песні і танца Міністэрства ўнутраных спраў Украіны, праходзіць праслухоўванне і становіцца салісткай. Менавіта тады і сустракае свайго будучага дырэктара Леаніда Радчанку, які стаў не толькі яе творчым настаўнікам, але і сябрам па жыцці. У тым жа годзе яе песня «Паслухай, шэлесцяць дажджы» стала «Песняй года». Прымала ўдзел у «Песенным вернісажы» (1998—2002 гг.), ездзіла з вялікай канцэртнай праграмай у Косава. Стала самай маладой народнай артысткай Украіны. Дала больш за 800 канцэртаў. У яе рэпертуары больш за 160 песень. Спявачка выконвае песні на ўкраінскай, рускай, армянскай, англійскай і французскай мовах. Аўтарамі песень з’яўляюцца, у прыватнасці, Мікола Петраш, Юрый Рыбчынскі, Руслан Квінта, Уладзімір Мацецкі інш.
Спіс аб’ектаў PGC (2541001—2542000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2541001—2542000)
Ігар Васілевіч Куржалаў
Ігар Васілевіч Куржалаў (нар., г. Віцебск) — беларускі архітэктар і дызайнер. Брат краязнаўца Алега Куржалава.
Біяграфія
Скончыў у 1979 годзе мастацка-графічны факультэт Віцебскага педінстытута, у 1984 годзе Ленінградскае вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя У. І. Мухінай. У 1987—1992 гадах працаваў у сістэме Мастацкага фонду СССР; у 2003—2006 гадах галоўным мастаком г. Полацка. У 2007—2010 гадах старэйшы выкладчык кафедры архітэктуры Полацкага дзяржуніверсітэта.
Член Беларускага саюза дызайнераў з 1993 года, Беларускага саюза архітэктараў з 2006 года.
Пражывае ў Полацку па вул. Е. Полацкай.
Творчасць
Сярод асноўных работ: распрацоўка канцэпцыі і выкананне ў натуры экспазіцый Музея беларускага кнігадрукавання ў Полацку (1990); Музея-бібліятэкі Сімяона Полацкага ў Полацку (1993); экспазіцыі «Покліч» у Дзяржаўным літаратурным музеі ў Мінску (1994), выстаўкі да 100-годдзя Максіма Гарэцкага для ЮНЕСКА ў Парыжы (1995), распрацоўка канцэпцыі экспазіцыі Дзяржаўнага музея тэатра і музыкі у Мінску (1996-98), распрацоўка канцэпцыі і выкананне ў натуры экспазіцыі Музей Уладзіміра Караткевіча ў Оршы (2000); праект добраўпарадкавання «Двор па вул. Камуністычнай, 7, пр. К. Маркса, 9» у Полацку (2003), распрацоўка канцэпцыі і выкананне ў натуры экспазіцыі Музея гісторыі і культуры г. Наваполацка (2008), «Абароннае дойлідства ВКЛ» музея Мірскага замка (2010), экспазіцыі Музея Тызенгаўза ў Паставах (2012—2013), дызайн-канцэпцыя і праект экспазіцыі «Музея Віцебскага аблвыканкама» (2012—2013); дызайн-праект «Экспанаванне знятых слаёў манументальнага жывапісу Спаскага сабора Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра г. Полацка ў памяшканнях полацкай карціннай галерэі»; праектаванне і выкананне ў натуры экспазіцыі музея «Сценапіс XII—XIX стагоддзяў Спаса-Праабражэнскай царквы ў Полацку», Полацк (2013—2014), экспазіцыі «Да 100-годдзя Першай сусветнай вайны ў Паставах» (2013—2014).
Свята-Успенская царква (Бяларучы)
Свята-Успенская царква — мураваны праваслаўны храм у вёсцы Бяларучы Лагойскага раёна Мінскай вобласці. Пабудавана ў пачатку XXI стагоддзя.
Гісторыя
У 2001 годзе пачата будаўніцтва мураванага храма, у 2002 годзе здзейснена першая літургія.
У 2004 годзе па дабраславенні Высокаправялебнейшага Уладыкі Філарэта пачалося будаванне новай, каменнай царквы, якую сам валадар Філарэт і асвяціў 7 сакавіка 2010 года. Архітэктар храма Генадзь Іванавіч Чырван.
Любенскае гарадзішча
Любенскае гарадзішча (Шведская горка, Шведская гара) — гарадзішча мілаградскай культуры (6-3 ст.ст. да н.э.). Першапачаткова мысавае гарадзішча (памеры прыкладна 102 на 108 м) было ўмацавана 3 валамі (захаваўся толькі 1). Размешчана на ўскраіне Гомеля.
Свята-Міхайлаўская царква (Гайна)
Свята-Міхайлаўская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Гайна Лагойскага раёна Мінскай вобласці. Пабудавана ў пачатку XXI стагоддзя.
Любенскае гарадзішча
Гісторыя даследавання
Гарадзішча вядома з канца 19 ст. Даследвалася ў 1928 (К. М. Палікарповіч) і ў 1936 гадах (А. М. Ляўданскі і А. Д. Каваленя). Раскопкі праводзілі: у 1926 годзе І. Х. Юшчанка і ў 1977—1978 гадах В. І. Сычоў. Падчас раскопак знойдзена ляпная кераміка, у т.л. гліняная прасліца і грузікі, жалезныя прылады працы, зброя і прадметы быта, бронзавыя ўпрыгожваньні. Знаходкі (на 1990 год) захоўваліся часткова ў Інстытуце гісторыі АН Беларусі і Гомельскім краязнаўчым музеі.
Свята-Міхайлаўская царква (Гайна)
Гісторыя
Урачыста асвячоны 12 лістапада 2002 года вікарыем Мінскай епархіі біскупам Іаанам.
Любенскае гарадзішча
Гісторыя даследавання
На краю пляцоўкі гарадзішча археолаг І. Юшчанка выявіў рэшткі бескурганнага могільніка мілаградскай эпохі. Пахавальныя абрады таго часу патрабавалі спалення трупа на спецыяльным вогнішчы. Парэшткі спаленага трупа хавалі ў невялікай яме побач з вогнішчам.
Свята-Міхайлаўская царква (Гайна)
Гісторыя
Прамавугольны ў плане аб’ём пад двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры цыбулепадобнай галоўкай на 8-гранным барабане. Плоскасныя фасады прарэзаны адзінарнымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Любенскае гарадзішча
Сучасны стан
Частку тэрыторыі гарадзішча ў наш час займае лодачная база. У 2003 годзе гарадзішча было ўзята пад ахову дзяржавы — «Навукова-метадычнай радай па пытанням гісторыка-культурнай спадчыны» ўнесена ў спіс матэрыяльных нерухомых каштоўнасцяў Гомельскай вобласці пад шыфрам 1a1P703119 (пратакол №81 ад 22 студзеня 2003 года). У пачатку нашага стагоддзя тут некалькі гадоў запар праводзіліся аўтамабільныя гонкі «Джып-трыял», што пагражала пашкоджаннем культурнаму слою. У наш час у наваколлях старажытнага паселішча быў пабудаваны сучасны мікрараён.
Спіс вуліц Светлагорска
У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, мікрараёны, плошчы, праезды Светлагорска.
Аперацыя «Крыніца міру»
Аперацыя «Крыніца міру» (Barış Pınarı Harekâtı) — ваенная аперацыя ўзброеных сіл Турцыі і пратурэцкіх узброеных фармаванняў сірыйскай апазіцыі (Сірыйская нацыянальная армія і інш.) на поўначы Сірыйскай Арабскай Рэспублікі. Афіцыйная аб’ява аб пачатку аперацыі была зроблена прэзідэнтам Турцыі Рэджэпам Эрдаганам 9 кастрычніка 2019 году.
Аперацыя накіравана супраць курдскай групоўкі YPG («Атрады народнай самаабароны»), якую Турцыя лічыць тэрарыстычнай арганізацыяй, а таксама курдскіх Сірыйскіх дэмакратычных сіл (СДС), створаных ЗША для барацьбы з ІДІЛ. Турэцкае кіраўніцтва было зацікаўлена ў стварэнні на поўначы Сірыі буфернай зоны, якая павінна стаць ахоўным поясам для турэцкай мяжы, дзе ў выпадку поспеху планавалася размясціць 2 млн сірыйскіх бежанцаў з Турцыі.
У ходзе аперацыі турэцкія войскі і іх саюзнікі ўсталявалі кантроль над сірыйскімі прыгранічнымі гарадамі Рас-эль-Айн і Тэль-Аб’яд. Пачатак аперацыі прывёў да паспяховага вываду амерыкана-французскага кантынгенту з Сірыі.
13 кастрычніка прадстаўнікі курдскай самаабвешчанай аўтаномнай адміністрацыі паўночна-ўсходніх раёнаў пры садзейнічанні расійскай арміі дасягнулі пагаднення з сірыйскім урадам аб уводзе сірыйскіх урадавых войскаў у раёны, якія кантраляваліся курдамі. 14 кастрычніка сірыйскія падраздзялення пачалі вылучэнне на поўнач Сірыі і на працягу некалькіх дзён узялі пад свой кантроль горада Манбідж, Кабані, Ат-Табка, Рака і суседнія раёны, дзве гідраэлектрастанцыі, масты праз Еўфрат, а таксама стратэгічныя шашы.
17 кастрычніка ЗША і Турцыя па выніках перамоваў у Анкары дасягнулі пагаднення аб прыпыненні аперацыі на 120 гадзін, каб даць магчымасць курдскім атрадам пакінуць створаную Турцыяй 30-кіламетровую памежную зону бяспекі
22 кастрычніка прэзідэнты Расіі і Турцыі Уладзімір Пуцін і Рэджэп Таіп Эрдаган правялі ў Сочы перамовы, якія замацавалі новыя зоны ўплыву на паўночным усходзе Сірыі. Аднаўлення аперацыі «Крыніца міру» атрымалася пазбегнуць. У выніку шматгадзінных напружаных перамоваў прэзідэнты прыйшлі да пагаднення, сутнасць якога заключалася ў захаванні статус-кво і прадастаўленні 150 гадзін для адводу ўсіх курдскіх фарміраванняў ад мяжы з Турцыяй на ўсім яе працягу, пасля чаго Расія і Турцыя пачнуць сумеснае патруляванне вызваленай курдамі тэрыторыі, а на мяжу з Турцыяй вернуцца сірыйскія памежнікі.
Перадгісторыя
Турцыя ўжо даўно агучвала планы па правядзенню аперацыі супраць курдскіх узброеных фарміраванняў на поўначы Сірыі. Пасля аперацыі «Аліўкавая галіна» прэзідэнт краіны Рэджэп Эрдаган сказаў, што дзяржава будзе старацца ліквідаваць тэрарыстычны «калідор» курдаў уздоўж межаў Турцыі. Як заўляў турэцкі кіраўнік, мэта Анкары заключаецца ў стварэнні буфернай зоны або зоны бяспекі на сірыйскім баку мяжы. Адзіным стрымліваючым фактарам было наяўнасць на ўсходзе Еўфрата амерыканскіх вайскоўцаў, якія дапамагалі курдам у вайне з ІДІЛ. Пасля доўгіх перамоў у жніўні 2019 года туркі і амерыканцы дамовіліся стварыць бяспечную зону, прыбраць з мяжы ўсе фартыфікацыйныя ўмацаванні і цяжкае ўзбраенне, а таксама арганізоўваць сумесныя патрулі. Пасля гэтага пагаднення турэцкія і амерыканскія вайскоўцы некалькі разоў правялі патруляванне, але турэцкі бок застаўся незадаволены тым, што амерыканцы не выканалі дамоўленасці. Эрдаган заявіў, што калі Вашынгтон не забяспечаць бяспеку на поўначы Сірыі да канца верасня, то ваеннае ўмяшанне непазбежна. Пазней Эрдаган паказаў, што Анкара мае права праводзіць трансмежную аперацыю «Крыніца міру» ў суседняй Сірыі дзякуючы дамове, падпісанаму ўрадамі дзвюх краін у горадзе Адана ў 1998 годзе.
Ход аперацыі
9 кастрычніка пасля афіцыйнай аб’явы аб пачатку вайны турэцкія ВПС нанеслі шэраг бомбавых удараў па пазіцыях курдскіх памежнікаў. У адказ былі абстраляны прымежныя гарады Турцыі, ёсць пацярпелыя.
10 кастрычніка Узброеныя сілы Турцыі, як гаворыцца ў паведамленні Міністэрства абароны краіны, пачалі правядзенне наземнага этапу аперацыі «Крыніца міру» на ўсход ад ракі Еўфрат у Сірыі. Паводле турэцкага ваеннага ведамства, па даных на раніцу другога дня, УС Турцыі ў рамках аперацыі нанеслі артылерыйскія ўдары па 181 мэты «тэрарыстаў». Часці турэцкага армейскага спецпрызну ў ноч на 10 кастрычніка прасунуліся ўглыб паўночна-ўсходніх раёнаў Сірыі. У раёне прыгранічнага з Турцыяй сірыйскага горада Тэль-Аб’яд (правінцыя Рака) назіралася зацішша. Турэцкія самаходныя артылерыйскія ўстаноўкі і танкі з вечара 9 кастрычніка вялі абстрэл аб’ектаў пераважна курдскіх «Сірыйскіх дэмакратычных сіл» (СДС) у раёне Тэль-Аб’яда. Па стане на раніцу 10 кастрычніка, у раёне прыгранічнага горада перастрэлкі не зафіксаваны. Паказвалася, што пасля авіяўдараў і артылерыйскага абстрэлу баевікі СДС пакінулі свае пазіцыі. Раней курдскія крыніцы паведамілі пра пяць загінулых і дзесятках параненых мірных жыхарах ў раёне сірыйскіх гарадоў Рас-эль-Айн (правінцыя Хасаке) і Тэль-Аб’яд у выніку авіяўдараў і артылерыйскіх абстрэлаў з турэцкага боку.
11 кастрычніка зенітныя ўстаноўкі «Дэмакратычных сілаў Сірыі» (SDF) працавалі ноччу па пазіцыях турэцкай арміі, сутыкненні ў памежнай зоне не спыняліся і ў цёмны час сутак. Баевікі «Нацыянальнай арміі» далучыліся да турэцкай аперацыі і ўжо ноччу захапілі шэраг вёсак на ўсход ад Тэль-Аб’яда, імкнучыся ўзяць яго ў аблогу. Пазней войскі Турцыі з падтрымкай авіяцыі паспрабавалі штурмаваць Тэль-Аб’яд і Айн-Ісу, як перадаваў Twitter-канал Viva Revolt, але першую спробу штурму курды здолелі адлюстраваць. Турэцкая армія засяродзіла свае сілы на знішчэнні інфраструктуры на поўначы правінцыі, атакаваўшы станцыі вода- і электразабеспячэння, плаціны, нафтавыя ўстаноўкі і жылыя кварталы, што прывяло да гібелі шэрагу грамадзянскіх асоб і значнай матэрыяльнай шкоды. Курдскія сілы бяспекі працягнулі паліць покрыўкі, каб пагоршыць бачнасць для турэцкай артылерыі і знішчальнікаў. Паводле паведамлення Эрдагана, размешчаным на яго афіцыйнай старонцы ў сетцы Twitter, у выніку аперацыі «Крыніца міру» ў Сірыі было забіта 109 тэрарыстаў SDF. У адказ на абвінавачванне ў тым, што Турцыя наўмысна наносіць удары па турмах, дзе ўтрымліваюцца баевікі ІДІЛ, ствараючы ім магчымасць ўцёкаў, Эрдаган заявіў, што ІДІЛ пасля правядзення аперацыі не адродзіцца.
12 кастрычніка спецпрызн ЗША патрапіў пад артылерыйскі абстрэл у горадзе Кабані (Айн-эль-Араб). Інфармацыі аб загінуўшых не паступала. Пасля гэтага байцы Сірыйскіх дэмакратычных сіл абстралялі турэцкі Нусайбін. Пад агнём, у прыватнасці, апынуўся адзін з мясцовых рэстаранаў, у якім на той момант знаходзіліся журналісты. Паводле папярэдніх даных, ніхто не пацярпеў. Войскі Турцыі пры падтрымцы баевікоў Сірыйскай свабоднай арміі (ССА) распачалі спробу штурму населенага пункта ад-Дэрбасія, які знаходзіцца ля самай мяжы паміж Рас Аль-Айнам і Камышлы. У выніку, паводле інфармацыі курдскіх інфармагенцтваў, у прадмесцях горада пад агнём туркаў і іх саюзнікаў былі забіты дзве мясцовыя жыхаркі. Тысячы сваякоў тэрарыстаў «Ісламская дзяржавы» паспрабавалі распаліць беспарадкі ў лагеры «Аль-Хол», скарыстаўшыся аслабленнем аховы на фоне турэцкага наступлення, каб выбрацца з тэрыторыі пункта часовага размяшчэння палонных баевікоў.
13 кастрычніка навінавы партал Halab Today TV перадаваў, што турэцкая артылерыя абстрэляла ўмацаваныя раёны курдаў ля прыгранічнага горада Гэт-Тэль-эль-Аб’яд, у той час як «Сірыйская нацыянальная армія» сцягвала да населенага пункта свае атрады. Саюзнікамі былі захоплены па меншай меры 17 паселішчаў. Акрамя таго, яны прасунуліся на 30 кіламетраў углыб займанага курдамі раёна на мяжы з Эль-Хасакай, ненадоўга перакрыўшы шашы М-4, якая пасля «дэмакратычным сілам» усё ж удалося адбіць. Перш чым прыступіць да бамбардзіроўкаў, турэцкія вайскоўцы скінулі ўлёткі з верталётаў, у якіх утрымліваўся заклік да сірыйцаў не набліжацца да апорных пунктах атрадаў народнай самаабароны (YPG) і звязаных з імі фармаванняў. Паступалі супярэчлівыя звесткі аб захопе горада Рас-эль-Айн. Таксама праціўнікі абменьваліся ўдарамі ў раёне населенага пункта Эль-Малікія.
Пратурэцкія баевікі занялі шэраг населеных пунктаў на перыферыі горада Рас-аль-Айн і перарэзалі шашы М4 у 30 км ад мяжы, якая злучае Раку і Хасаку. Камандаванне СДС перакінула сюды падмацаванні і аднавіла баі ў прамысловай зоне і на ўскраіне населенага пункта Тэль-Бейдар, але ВПС Турцыі і артылерыя адціснулі іх. Пазней партал навінаў Anadolu паведаміў аб пачатку штурму горада Эль-Тэль-Аб’яд. У другой палове дня горад перайшоў пад кантроль турэцкай арміі і іх саюзнікаў, якія захапілі яшчэ некалькі прыгранічных пасёлкаў на паўднёвы захад ад Рас-эль-Айна. У раёне горада Камышлы ВПС Турцыі нанеслі ўдар па апорных пунктах СДС; у выніку авіяўдару з ладу выведзена электрастанцыя. Між тым турэцкая артылерыя працягнула абстрэльваць курдскія ўмацаванні ў ваколіцах горада Рас-эль-Айн, а таксама ў суседнім горадзе Дэрбасія.
Тым часам каля 800 замежных грамадзян беглі з лагера ў раёне горада Айн-Іса, у якім курды ўтрымлівалі прыхільнікаў ІД. Як заявіў агенцтву Reuters прадстаўнік СДС Марван Камышлы, лагер на 12 тыс. затрыманых асоб ахоўвала ўсяго 60-70 чалавек, хоць у звычайнай сітуацыі ахова налічвала 700 асоб. Ананімная крыніца турэцкага агенцтва Anadolu паведаміла, што курды самі ўчынілі пажар у лагеры, папярэдне вывеўшы сваю ахову. Прэс-сакратар СДС Мустафа Балі напісаў у сувязі з гэтым у Twitter: «Не трэба чакаць ад нас, што мы будзем клапаціцца пра вашых грамадзян-тэрарыстаў, пакуль вы спакойна глядзіце, як нашых дзяцей забіваюць, людзей прымушаюць бегчы, а ў рэгіёне ідзе этнічная чыстка». Са свайго боку, медыярэсурс ІД заклікаў «спячыя ячэйкі» аказваць садзейнічанне асобам, якія ўтрымліваліся ў лагерах на курдскай тэрыторыі. Па даных турэцкіх СМІ, у выніку артылерыйскіх абстрэлаў з тэрыторыі Сірыі за мінулыя пяць дзён загінулі 18 турэцкіх мірных жыхароў.
У сувязі з турэцкай аперацыяй курды адмовіліся ад правядзення контртэрарыстычных аперацый супраць ІД у зоне сваёй акупацыі, што прывяло да ўзмацнення актыўнасці «спячых ячэек» ісламістаў.
Між тым, узяўшы пад свой кантроль горада Рас-эль-Айн і Тэль-Аб’яд, Турцыя заявіла пра намер развіваць поспех. Рэджэп Эрдаган 14 кастрычніка паабяцаў, што ў бліжэйшы час саюзныя турэцкай арміі атрады сірыйскай апазіцыі ўвойдуць у стратэгічна важныя гарады Манбідж і Кабані, кантраляваныя курдамі. Афіцыйны прадстаўнік турэцкага прэзідэнта Ібрахім Калын пацвердзіў, што Анкара не мае намеру спыняць аперацыю, пакуль не будуць вырашаны пастаўленыя перад арміяй задачы, нягледзячы на ​​ ціск з боку ЗША і саюзнікаў па НАТА.
Па паведамленні сірыйскага тэлеканала Al Ihbaria, 14 кастрычніка падраздзяленні турэцкай арміі спрабавалі ўзяць пад свой кантроль шашы ўздоўж мяжы з Турцыяй, якая злучае Алепа з адміністрацыйным цэнтрам Хасеке на паўночным усходзе краіны. Баі турэцкай арміі з курдскімі фарміраваннямі вяліся ў раёне населеных пунктаў Тувейджэль і Эль-Хавейш.
17 кастрычніка ў Анкару прыбыў віцэ-прэзідэнт ЗША Майкл Пенс і дзяржсакратар Майк Пампеа. Па выніках перамоў Майкл Пенс паведаміў, што дасягнуў пагаднення з прэзідэнтам Турцыі Рэджэпам Таіпам Эрдаганам аб прыпыненні турэцкай аперацыі ў паўночнай Сірыі на 120 гадзін. Як заявіў амерыканскі чыноўнік, Анкара пагадзілася не весці ваенныя дзеянні ў Кабані. Па словах віцэ-прэзідэнта, ЗША не плануюць ўводзіць дадатковыя санкцыі супраць Турцыі, а акрамя таго, прэзідэнт Трамп гатовы адклікаць ужо дзеючыя эканамічныя санкцыі па меры спынення агню.
Паводле паведамлення тэлеканала Al Mayadeen, 18 кастрычніка турэцкія самалёты атакавалі калону бежанцаў, якая рухалася па шашы Тэль-Тамер — Айн-Іса на поўначы Сірыі. У выніку налёту 13 чалавек загінулі і каля 70 атрымалі раненні. Раней, як перадало агенцтва SANA, у населеным пункце Ум-эль-Хейры ахвярамі ўдару турэцкай авіяцыі сталі пяць мірных грамадзян і яшчэ 20 атрымалі раненні. «Сірыйскія дэмакратычныя сілы» абвінавацілі турэцкія войскі ў нападах на грамадзянскае насельніцтва ў горадзе Рас-эль-Айн і яго ваколіцах, нягледзячы на ​​абвешчанае раней пагадненне аб прыпыненні баявых дзеянняў.
19 кастрычніка Міністэрства нацыянальнай абароны Турцыі абвінаваціла курдскія фарміраванні ў парушэнні рэжыму спынення агню. Як сцвярджалася, «за апошнія 36 гадзін тэрарысты з Рабочай партыі Курдыстана і Атрадаў народнай самаабароны здзейснілі 14 абстрэлаў, 12 з якіх былі здзейснены ў раёне Рас-эль-Айна, адзін у раёне Тэль-Аб’яд і адзін у раёне Тэль-Тамер». Кааліцыя СДС, у сваю чаргу, выступіла з аналагічным абвінавачваннем у адрас турэцкай арміі.
Як паведаміла 19 кастрычніка агенцтва Associated Press, курдскія фарміраванні на поўначы Сірыі пакінулі раёны паблізу мяжы з Турцыяй пасля таго, як Анкара дазволіла эвакуіраваць узброенныя атрады і грамадзянскіх асоб з горада Рас-эль-Айн. Афіцыйны прадстаўнік кааліцыі СДС заявіў, што эвакуацыя з горада намечана на бліжэйшыя суткі. Раней прадстаўнікі СДС заяўлялі, што Турцыя перашкаджае вываду курдскіх атрадаў з горада.
20 кастрычніка дзяржсакратар ЗША Майкл Пампеа ў інтэрв’ю тэлеканалу ABC заявіў, што, па звестках ЗША, перамір’е на поўначы Сірыі па большай частцы выконваецца. Амерыканцы чакалі, што курдскія сілы скарыстаюцца прыпыненнем баявых дзеянняў для вываду сваіх атрадаў — у тым ліку з горада Рас-эль-Айн.
21 кастрычніка турэцкая армія адкрыла гуманітарны калідор для выхаду курдскіх атрадаў з Рас-аль-Айна.
Расійска-турэцкі мемарандум аб узаемаразуменні
22 кастрычніка прэзідэнты Расіі і Турцыі Уладзімір Пуцін і Рэджэп Таіп Эрдаган правялі ў Сочы перамовы, якія замацавалі новыя зоны ўплыву на паўночным усходзе Сірыі. Аднаўлення аперацыі «Крыніца міру» атрымалася пазбегнуць. У выніку шматгадзінных напружаных перамоваў прэзідэнты падпісалі мемарандум аб узаемаразуменні, сутнасць якога заключалася ў захаванні статусу-кво ў існуючым раёне аперацыі «Крыніца міру» паміж гарадамі Тэль-Аб’яд і Рас-эль-Айн глыбінёй да 32 км і прадастаўленні 150 гадзін для адводу ўсіх курдскіх фарміраванняў ад мяжы з Турцыяй на ўсім яе працягу, пасля чаго Расія і Турцыя пачалі сумеснае патруляванне вызваленай курдамі тэрыторыі, а на мяжу з Турцыяй вярнуліся сірыйскія памежнікі.