cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ордэн Чартапалоху
Гісторыя
Нейкі шатландскі кавалерскі ордэн дакладна існаваў у XVI стагоддзі, але ўрэшце быў скасаваны. Якаў VII выпусціў патэнт «які ажыўляе і аднаўляе Ордэн Чартапалоху ў яго поўнай славе, бляску і велічы» ў 1687 г. Былі прызначаны восем рыцараў з максімуму ў 12, але кароль быў зрынуты ў 1688 г. Яго пераемнікі, каралі Вільгельм III Аранскі і Марыя, не рабілі далейшых прызначэнняў у ордэн, які ўрэшце спусцеў. У 1703 г. каралева Ганна зноў аднавіла ордэн Чартапалоху, і ён дажыў да нашых дзён.
Склад ордэна
Каралі шатландскія, а пазней каралі Вялікабрытаніі і Злучанага Каралеўства, з'яўляліся «Суверэнамі» ордэна. Калі Якаў VII аднавіў ордэн, у статуце запісалі, што ордэн павінен «складацца з Суверэна і дванаццаці рыцараў-братоў у памяць Блаславёнага Збавіцеля і яго дванаццаці апосталаў». У 1827 годзе, Георг IV пашырыў ордэн да шаснаццаці членаў. Жанчыны (акрамя кіруючай каралевы) першапачаткова былі выключаны з ордэна; Лізавета II, аднак, дазволіла ўваходжанне лэдзі Чартапалоху ў 1987 годзе.
Час ад часу асобы могуць быць дапушчаны спецыяльнымі ўказамі. Такія члены вядомыя як дадатковыя рыцары і не залічваюцца ў абмежаванне 16 членамі. Праз гэту працэдуру звычайна праходзяць члены брытанскай каралеўскай сям'і; першым быў малодшы сын караля Георга III, затым прынц Уільям Генры (пазней Вільгельм IV). Нарвежскі кароль Олаф V быў першым замежнікам, дапушчаным у ордэн адмысловым указам у 1962 годзе.
Рыцары і лэдзі Чартапалоху могуць быць таксама дапушчаны ў ордэн Падвязкі. Раней, многія (але не ўсё) рыцары, якія падняліся да больш старэйшага ордэна, выходзілі ў адстаўку з ордэна Чартапалоху. Першым выйшаў з ордэна Чартапалоху Джон Кэмпбел, 2-і герцаг Аргайл у 1710 г.; апошнім выйшаў Томас Дандас, 2-і герцаг Зетланд у 1872 г. Кавалеры і дамы Чартапалоху могуць таксама пазбавіцца рыцарства. Адзіны падобны выпадак звязаны з асобай Джонам Эрскінам, 6-м герцагам Сак, якія страціў і кавалерства, і герцагства пасля ўдзелу ў паўстанні якабітаў 1715 года.
У ордэне пяць афіцэраў: Аратар, Канцлер, Брамнік, Герольд і Сакратар. Аратар звычайна з'яўляецца святаром Царквы Шатландыі. Канцлер звычайна адзін з кавалераў, хоць не абавязкова самы старэйшы. Брамнік ордэна — Джэнтльмен брамнік Зялёнага Жазла (у адрозненне ад роўнага ў ордэне Падвязкі, Джэнтльмена брамніка Чорнага Жазла, у яго няма функцыі дапамогі палаце лордаў). Герольд, адказны за геральдыку, Lord Lyon King of Arms, кіраўнік шатландскай герольдыі. Лорд Lyon часта — але не заўсёды — таксама служыць сакратаром.
Адзенне і знакі адрознення
Па значных днях Ордэна, такіх як штогадовая служба кожны чэрвень ці ліпень, а таксама каранацыя, кавалеры і дамы носяць зацверджанае адзенне:
Па-за гэтымі асаблівымі выпадкамі выкарыстоўваюцца нашмат прасцейшыя знакі.
Зрэшты, на некаторых «каўнерных днях», які прызначаюцца Суверэнам, члены, якія прысутнічаюць на фармальных мерапрыемствах, могуць насіць ордэнскі каўнерык на ваенную ўніформу, фармальнае адзенне, або іншы касцюм. Калі яны належаць да іншага ордэна, то павінны надзець шырокую стужку іншага ордэна, паколькі ордэн чартапалоху ўжо прадстаўлены каўняром.
Па смерці кавалера ці дамы знакі ордэна павінны быць вернутыя ў Цэнтральную канцылярыю Рыцарскіх ордэнаў. Знак і зорка вяртаюцца асабіста Суверэну найбліжэйшым сваяком нябожчыка.
Афіцэры ордэна таксама носяць зялёныя накідкі. Джэнтльмен Брамнік Зялёнага Жазла таксама носіць, у якасці тытула яго пасады, зялёнае жазло. Лорд Герольд носіць камзол, які адлюстроўвае каралеўскі герб.
Капліца
Калі Якаў VII ажывіў ордэн у 1687 годзе, ён загадаў, каб абацкая царква ў палацы Холіруд стала капліцай ордэна Чартапалоху, магчыма капіруючы ідэю ордэна Падвязкі, у якога капліца знаходзілася ў Віндзарскім замку. Якаў VII, аднак, быў зрынуты ў 1688 годзе; капліцу разбурылі ў бунтах. Ордэн не меў капліцы да 1911 года, пакуль ордэнскай капліцай не стаў Сабор Святога Джайлза ў Эдынбургу. Кожны год, Суверэн пераязджае на тыдзень у палац дому Холіруд у чэрвені ці ліпені; падчас візіту адбываецца служба ордэна. Падчас штогадовай службы пасвячаюцца новыя кавалеры ці дамы. Кожны член ордэна, уключаючы Суверэна, атрымлівае кабінку на хорах капліцы.
Міхайлаўск (Свярдлоўская вобласць)
Міхайлаўск (Михайловск) — горад (з 1961) у Расіі, у Ніжнесяргінскім раёне Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 10,2 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1805 годзе.
Горад размешчаны за 163 км ад Екацярынбурга, за 28 км ад раённага цэнтра Ніжнія Сяргі.
Рэштка звышновай
Рэштка звышновай (SuperNova Remnant, SNR) — газапылавое ўтварэнне, вынік катастрафічнага выбуху зоркі і ператварэння яе ў звышновую, што адбыўся шмат дзясяткаў ці сотняў гадоў таму. Падчас выбуху абалонка звышновай разлятаецца ва ўсе бакі, утвараючы ўдарную хвалю, якая пашыраецца з велізарнай хуткасцю і фармуе рэштку звышновай. Рэштка складаецца з выкінутага выбухам зорнага матэрыялу і паглынальнага ўдарнай хваляй міжзорнага рэчыва.
Утварэнне
Ёсць два магчымыя сцэнарыі нараджэння звышновай зоркі:
У абодвух выпадках выбух звышновай выкідвае ў навакольную прастору ўсе ці амаль усе рэчыва з вонкавых пластоў зоркі з хуткасцю каля 1 % ад хуткасці святла, што адпавядае прыкладна 3000 км/сек. Калі выкінутае рэчыва сутыкаецца з калязорным або міжзорным газам, фармуецца ўдарная хваля, якая ператварае газ у гарачую плазму, разагравае яго да тэмпературы каля 10 мільёнаў К.
Імаверна самыя прыгожыя і лепш за ўсё даследаваны маладыя рэшткі створаны звышновай SN 1987A ў Вялікім Магеланавым Воблаку, якая бліснула ў 1987 г. Іншыя добра вядомыя рэшткі звышновых, гэта Крабавідная туманнасць, рэшта адносна нядаўняга выбуху (1054 год), рэшта звышновай Ціха (SN 1572), якая атрымала імя ў гонар Ціха Брагэ, які назіраў і зафіксаваў яе першапачатковую яркасць адразу пасля ўспышкі ў 1572, а таксама рэшта звышновай Кеплера (SN 1604), названай у гонар Іагана Кеплера.
Абоз (Любанскі раён)
Або́з (, Обоз) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Крысцін (фільм, 1983)
«Крысцін» (Англійская: Christine) — амерыканскі трылер Джона Карпэнтэра па матывах аднайменнага рамана Стывена Кінга, які быў зняты ў 1983 годзе. Падзеі, якія адбываюцца ў 1978 годзе, рассказваюць гісторыю пра занудлівага падлетка, які выпадкова пакупае дзіўны аўтамабіль, што радыкальна змяняе яго жыццё. Фільм звычайна адносяць да катэгорыі жахаў, але некаторыя крытыкі, лічаць яго адным з налепшых фільмаў пра аўтамабілі ўсіх часоў. Прэм’ера фільма адбылася 9 снежня 1983 года.
Сюжэт
Падзеі пачынаюцца ў 1957 годзе на аўтамабільным заводзе ў Дэтройце, дзе з канвэйра сыходзіць новенькая мадэль Chrysler Plymouth Fury. Падчас зборкі, аўтамабіль траўміруе аднаго працаўніка і забівае другога.
Праз 21 год Арнольд "Эрні" Канінгэм (Кейт Гордан) - тыповы занудлівы і рахманы падлетак старэйшай школы, над якім здекваюцца аднакласнікі і якога трымаюць пад жорсткім наглядам бацькі, робіць самачыннае рашэнне і пакупае разбіты стары аўтамабіль мадэлі Plymouth Fury за $250. Яго адзіны сябар Дэніс (Джон Стоквэл) намагаецца пераканаць яго не рабіць гэтага, але Арнольд нікога не слухае. Увесь свой вольны час Эрні аддае рамантаванню аўтамабіля, які ён называе Крысцін, у гаражы Уіла Дарнэла (Роберт Проскі), дзе таксама падпрацоўвае.
Чым больш аўтамабіль набывае свой першапачатковы выгляд, тым больш змяняецца Эрні фізічна і псіхалагічна. У Эрні з'яўляецца дзяўчына (Аляксандра Пол), ён пачынае апранацца па апошняй модзе і паводзіць сябе фанабэрыста са сваімі бацькамі і сябрам Дэнісам. Дзяўчына Эрні Лі пачынае заўважаць, што ён больш любіць Крысцін, чым яе, на падставе чаго яны заўсёды сварацца.
Амерыканская літаратура
Амерыканская літаратура (American literature) — англамоўная літаратура, створаная на тэрыторыі ЗША і былых брытанскіх калоній, да іх аб'яднання ў Злучаныя Штаты Амерыкі. Літаратура ЗША канчаткова вылучылася з ангельскай літаратуры ў XIX ст. З тых часоў амерыканская літаратура атрымала шырокае развіццё і самабытнае значэнне і займае сёння адно з вядучых месцаў сярод літаратур народаў свету.
Крысцін (фільм, 1983)
Сюжэт
Тым часам Крысцін пачынае забіваць: спачатку яна забівае школьных хуліганаў, якія здзекваліся над Арнолльдам і нанеслі шкоду самой Крысцін, потым уладальніка гаража Дарнэла. Пасля таго, як Лі амаль што не загінула ў салоне машыны, яна разумее, што Крысцін уяўляе сабой небяспеку, як для Эрні, так і для ўсіх астатніх. Гэтымі думкамі яна дзеліцца з сябрам Эрні Дэнісам, і яны вырашаюць знішчыць Крысцін. Яны вырашаюць завабіць Крысцін у гараж Дарнэла і раздавіць Крысцін бульдозерам. Падчас фінальнага супрацьстаяння ў гаражы Дарнэла Крысцін, за рулём якой знаходзіцца Арнольд, намагаецца забіць Лі і Дэніса, але выпадкова гіне сам Арнольд. Дэніс сплюшчвае Крысцін бульдозерам. На наступны дзень, Крысцін праганяюць праз металічны прэс і каток.
Амерыканская літаратура
ЗША падарылі сусветнай літаратуры такіх класікаў як Эдгар По, Марк Твен, Джэк Лондан, Джон Стэйнбек, Тэадор Драйзер, Уільям Фолкнер, Эрнэст Хэмінгуэй, Рэй Брэдберы, Стывен Кінг і многіх іншых. У пачатку XXI стагоддзя ў ЗША штогод выдаецца і прадаецца больш кніг, чым у любой краіне свету.
Крысцін (фільм, 1983)
Сюжэт
Скончваецца фільм кадрам, у якім спрэсаваны кубік, які ўяўляе сабой Крысцін, пачынае зноў рухацца.
Акторскі склад і персанажы
Галоўная роля спачатку прапанавался Кевіну Бэйкану, але ён адмовіўся.
Персанажы фільма з'яўляюцца стэрэатыпнымі для таго часу. Арольд Канінгэм - тыповы бясшчасны і занудлівы студэнт амерыканскай старэйшай школы, але мае вельмі добры ітэлектуальны паказчык. Арнольд мае аднаго сябра - Дэніса, які таксама ўяўляе сабой тыповы узор дабрадушнага заўзятага спратсмена, які сябруе з усімі. Школьныя хуліганы таксама тыповыя персанажы для амерыканскай рэчаіснасці 80-х гадоў.
Пракат
На першым тындне праката ў Злучаных Штатах фільм атрымаў $3.408.904 і скончыў тыдзень на 4 месцы сярод прэм'ерных паказаў. Агулам фільм атрымаў $21.017.849 у ЗША за сем тыдняў праката, HKD265.268 у Ганконзе і ў пераліку на еўра €3.272.268 у ФРГ.
Уільям Шэперд
Уільям Мак-Майкл Шэперд (анг.: William McMichael Shepherd; нар., Оўк-Рыдж, ЗША) — амерыканскі астранаўт. Узначальваў місію МКС-1, за што атрымаў касмічны медаль пашаны.
Праца ў NASA
У 1984 годзе быў адабраны ў лік астранаўтаў NASA, з-за немалаважнай дзейнасці ў выратавальнай аперацыі пасля катастрофы шатла Чэленджэр. Пасля адбору займаўся ажыццяўленнем праграм: STS-27 (1988), STS-41 (1990) і STS-52 (1992). У 1993 годзе займаўся наладкай кіравання МКС. З 31 кастрычніка 2000 года па 21 сакавіка 2001, ён і расійскія касманаўты, Юрый Гідзенка і Сяргей Крыкалёў, удзельнічалі ў місіі МКС-1 - першай місіі на МКС.
Падчас гэтай місіі ён правёў у космасе больш за 140 дзён і сустрэў на арбіце 21 стагоддзе.
Усяго здзейсніў 4 палёты:
Уключаны ў Залу славы астранаўтаў.
Чынуа Ачэбэ
Чынуа Ачэбэ (Chinua Achebe  — ) — нігерыйскі пісьменнік, паэт, літаратурны крытык.
Біяграфічныя звесткі
Чынуа Ачэбэ быў адным з першых студэнтаў Ібаданскага ўніверсітэта, заснаванага ў 1948 годзе. Ён пачаў вывучаць медыцыну, аднак затым пераключыўся на англійскую гісторыю і багаслоўе. Пасля заканчэння ўніверсітэта пачаў у ім выкладаць.
У канцы 1960-х Чынуа Ачэбэ быў дыпламатам у самаабвешчанай рэспубліцы Біяфра. Акрамя таго, працаваў на радыё.
У 1990-х пісьменнік пераехаў у ЗША.
Выкладаў літаратуру, у яго было некалькі дзясяткаў ступеняў ва ўніверсітэтах Афрыкі, Еўропы і Амерыкі.
Творчасць
Чынуа Ачэбэ зрабіўся сусветна вядомым пасля выхаду рамана «Things Fall Apart». Кніга выйшла ў 1958 годзе і стала самай чытанай у Афрыцы. Агулам яна была перакладзеная больш чым на 50 моваў і прададзеная тыражом больш за 10 мільёнаў копій.
Ён напісаў больш за 20 кніг, сярод якіх раманы «Arrow of God» (1964), «A Man of the People» (1966).
Прэміі і ўзнагароды
У 2007 годзе Чынуа Ачэбэ атрымаў літаратурную прэмію «Міжнародны Букер» за ўнёсак у сусветную літаратуру.
Няўянск
Размешчаны на рацэ Нейва, за 75 км ад Екацярынбурга.
Артэні
Артэні́ (Արտենի) — сяло ў марзе Арагацотн, на захадзе Арменіі. Размешчана паміж сёламі Арагацаван (з паўночнага заходу) і Каракерт (з паўднёвага ўсходу, якое размешчана ўжо ў суседнім марзе Армавір) на ўчастку Армавір — Гюмры чыгункі Ерэван — Тбілісі і на трасе Армавір — Гюмры.
Анатоль Мар’янавіч Дзямецкі
Дзяме́цкі Анатоль Мар’янавіч ( — )  — вучоны ў галіне хірургіі і тапаграфічнай анатоміі, доктар медыцынскіх навук (1970), прафесар (1971).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Юркаўцы ( Украіны). У 1940 годзе скончыў школу і паступіў у Харкаўскі інстытут чыгуначнага транспарту. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны добрахвотнікам пайшоў на фронт, уступіў ў студэнцкі батальён у Харкаве. Быў разведчыкам. Скончыў курсы радыстаў. Удзельнік баявых дзеянняў на Варонежскім, 1-м Украінскім, 2-м Украінскім франтах, бітвы на Курскай дузе, вызвалення Украіны і Венгрыі. У 1952 годзе скончыў Харкаўскі медыцынскі інстытут і быў накіраваны ў Віцебск. Працаваў хірургам у шпіталі для інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны і ў бальніцы імя Калініна, загадчыкам здраўпункта станкабудаўнічага завода імя Кірава. З 1953 года А. М. Дзямецкі ў Віцебскім медыцынскім інстытуце, з 1956 года асістэнт кафедры аператыўнай хірургіі і тапаграфічнай анатоміі. У 1960 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «О круговом шве артерий при острой лучевой болезни». З 1965 г. на пасадзе загадчыка кафедрай, дацэнт. У 1970 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Состояние магистральных вен конечности при операциях на бедренной артерии». У 1983 годзе прафесар Дзямецкі прызначаны старшынёй праблемнай камісіі Міністэрства аховы здароўя СССР «Магнітабіялогія і магнітатэрапія ў медыцыне».
Памёр А. М. Дзямецкі 31 жніўня 2002 г.
Навуковая дзейнасць
Вучонаму належаць навуковы працы па стану артэрый пры вострай прамянёвай хваробе, метадах рэарграфіі для дыферэнцыяльнай дыягностыкі сасудзістых пашкоджанняў ніжніх канечнасцей, выкарыстанні магнітных палёў у медыцыне і інш.
З 1987 года пад кіраўніцтвам А. М. Дзямецкага праводзіліся даследаванні па распрацоўцы спосабу перасадкі касцявога мозгу. З 1999 г. ён узначальваў Міжнародную медыка-біёлага-тэхнічную асацыяцыю магнітолагаў. Быў абраны членам-карэспандэнтам Расійскай Народнай Акадэміі навук і сапраўдным членам Міжнароднай Акадэміі экалогіі і прыродакарыстання.
Турава (Смаленскі раён)
Турава (Турово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Катынскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 2 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 25 км на захад ад Смаленска, за 4 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Вязоўня. За 1 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Масква — Мінск.
Анатоль Мар’янавіч Дзямецкі
Навуковая дзейнасць
Вучонаму належаць за 350 навуковых прац, 5 манаграфій, 1 вучэбны дапаможнік, 5 аўтарскіх пасведчанняў, 2 пасведчанні на прамысловы ўзор, 1 патэнт і 37 рацыяналізатарскіх прапаноў.
Турава (Смаленскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Аруч
Ару́ч (Արուճ) — сяло ў марзе Арагацотн, на захадзе Арменіі. Размешчана за 50 км на паўночны захад ад Ерэвана, за 27 км на захад ад Аштарака і за 24 км на паўднёвы ўсход ад Таліна, побач з сёламі Шамірам, Кош і Агаракаван.
Старае Сінявіна
Старае Сінявіна (Старое Синявино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 16 жыхароў (2007).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
1925 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1925 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Ібаданскі ўніверсітэт
Ібаданскі ўніверсітэт (University of Ibadan) — найстарэйшы з універсітэтаў Федэратыўнай Рэспублікі Нігерыя, вядомая навучальная, навуковая і інтэлектуальнае ўстанова неарабскай зоны Нігерыі. Размешчаны на паўднёвым-захадзе краіны ў 8-мі км ад цэнтра г. Ібадан ў штаце Оё.
Карыстаецца рэпутацыяй адной з самых прэстыжных афрыканскіх вышэйшых навучальных устаноў і інтэлектуальных цэнтраў на поўдзень ад Сахары. Запазычаная ў Захаду англасаксонская традыцыя дазволіла яму дынамічна развівацца.
Мае добра развітую інфраструктуру адукацыі, пад яго эгідай выходзіць у свет вялікая колькасць навуковых перыядычных выданняў, часопісаў і зборнікаў.
Гісторыя
У 1962 годзе атрымаў статус універсітэта. Першы прэм'ер-міністр незалежнай Нігерыі Абубакар Тафава Балева ў 1963 годзе стаў першым рэктарам Ібаданскага ўніверсітэта.
У 1948 годзе тут навучалася 144 студэнта. Колькасць выкладчыкаў і навучэнцаў пастаянна павялічваецца - у 2005/2006 навучальным годзе іх было каля 18000 чалавек, у тым ліку 35% аспірантаў і 65% студэнтаў.
Забярэзінец
Забярэ́зінец (, Заберезинец) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года ўваходзіла ў склад Даманавіцкага сельсавета Старобінскага раёна.
Рык Даглас Хасбанд
Рычард Даглас Хасбанд (анг.: Richard Douglas "Rick" Husband; - ) — ваенны лётчык ЗША, астранаўт НАСА. Здзейсніў два палёты ў космас. Пры вяртанні на Зямлю загінуў у катастрофе шатла «Калумбія», камандзірам якога ён быў.
Ніжнія Сяргі
Ніжнія Сяргі (Нижние Серги) — горад (з 1943) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ніжнесяргінскага раёна Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 12,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1743 годзе.
Горад размешчаны на заходнім схіле Сярэдняга Урала, на рацэ Сярга (прыток ракі Уфа), за 100 км на паўднёвы захад ад Екацярынбурга. Метызна-металургічны завод.
Селяхі (Тамашоўскі сельсавет)
Селяхі́ (, Селяхи) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тамашоўскага сельсавета. Размешчаны за 63 км на поўдзень ад Брэста.
У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Камароўка» (цэнтр — аг. Тамашоўка).
Каля возера Селяхоўскага размешчаны біялагічны заказнік Селяхі.
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Пад 1809 годам пазначана ў ліку сёл Прыбараўскага цыркоўнага прыхода. Уваходзіла ў склад маёнтка Прыбарава, якім у 1870 годзе валодаў граф Замойскі. У ліпені 1862 года адбылося сялянскае хваляванне, сяляне адмовіліся адбываць згонную павіннасць і плаціць чынш грашыма або хлебам. У 1876 годзе праваслаўная могілкавая капліца, царкоўна-прыходская школа. У 1890 годзе сяляне Селяхоўскага сельскагаспадарчага таварыства мелі 149 дзесяцін зямлі. У 1897 годзе ў вёсцы хлебазапасны магазін, капліца.
Міждысцыплінарнае Згуртаванне Альберты
Сад мясцовых раслін Альберты
Разам з сярэдняй школай імя Ліліян Осбарн (LOHS) Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты падтрымлівае сад мясцовых раслін Альберты. Сад мясцовых раслін Альберты быў заснаваны 9 чэрвеня 2010 года з мэтай распаўсюджвання ведаў пра мясцовыя расліны Альбэрты і іх аховы, а таксама з мэтай падрыхтоўкі навукова-даследчых і прыродаахоўных праектаў. На пачатак 2012 года сад мясцовых раслін Альберты налічваў амаль тысячу розных відаў раслін. Сад стаў прывабным асяроддзем пражывання для соў, трусаў і іншых відаў дзікіх жывёл, якія таксама могуць стаць аб’ектам даследавання шкаляроў. На сваім вэб-сайце Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты надрукавала асноўныя інструкцыі для тых, хто пажадае распачаць свой уласны сад мясцовых раслін. Каб даць шкалярам базавыя веды пра мясцовыя расліны Альбэрты і растлумачыць важнасць іх аховы, Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты арганізавала міждысцыплінарны летні лагер ля сядзібы (Interscience Summer Camp at Bed Rock Seed Bank Farm), а потым удзельнічала у праекце азелянення, які праходзіў у адной з суполак Эдмантана.
Сексуальная цацка
Сексуальныя цацкі — аб’екты і прылады, якія выкарыстоўваюцца чалавекам для задавальнення эратычна-сексуальных патрабаванняў. Да гэтай катэгорыі прадметаў можна аднесці падвескі, дубцы і канчукі, нашыйнікі і маскі, спецыялізаваныя ланцугі і міліцэйскія наручнікі, рамяні і спражкі, некаторыя віды адзення і ніжняй бялізны, прадметы мэблі і ўжытку, выкарыстоўваныя ў сексуальных гульнях. Найбольш папулярныя і часта выкарыстоўваныя ў сексуальна-эратычных гульнях прадметы — вібратары, стымулятары і масажоры: заменнікі рук, похвы або пеніса, вырабленыя ў выглядзе дакладных або сілуэтных дзід чалавечых палавых органаў. Да сексуальных цацак не адносяцца прэзерватыў, парнаграфія, кантрацэптывы, што папярэджваюць цяжарнасць.
Міждысцыплінарнае Згуртаванне Альберты
Навучальны цэнтр рускай мовы. Акрэдытаваная Руская школа ў Эдмантане
Навучальны цэнтр рускай мовы пры Міждысцыплінарным згуртаванні Альберты быў заснаваны ў ліпені 2010 года. Цэнтр падтрымліваецца прафесійнымі выкладчыкамі і адданымі сябрамі суполкі. Адной з яго галоўных мэт з’яўляецца захаванне рускай мовы і культуры ў рускай суполцы і паспрыянне яе развіццю ў мультыкультурным грамадстве Канады. У цэнтры шкаляры вывучаюць не толькі рускую мову, але і рускую літаратуру і гісторыю. Руская школа Цэнтра мае афіцыйную акрэдытацыю на выкладанне рускай мовы. Некаторыя студэнты працягваюць вучобу апасля дванаццатага класа на летніх вакацыйных курсах рускай мовы і культуры ва Ўніверсітэце штата Вашынгтон, дзе яны вывучаюць творы Аляксандра Пушкіна, Мікалая Гогаля, Антона Чэхава, Карнея Чукоўскага, Аляксандра Вампілава і г.д.
Прэмія Герцага Эдынбурга
Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты каардынуе групу маладых людзей (14 — 25 гадоў), якія ўдзельнічаюць у праграме «Прэмія герцага Эдынбурга» (Duke of Edinburgh’s Award — D of E). Яна працуе ў школах, каледжах, універсітэтах, моладзевых клубах, цэрквах, школах паветраных, ваенных і марскіх курсантаў, клубах скаўтаў, дзяўчат-гідаў і хакейных клубах. Многія маладыя сябры Міждысцыплінарнага згуртавання Альберты сталі лаўрэатамі Прэміі герцага Эдынбурга бронзавага, срэбранага і залатога ўзроўню.
Баль Іагана Штраўса
З 2007 года сябры Міждысцыплінарнага згуртавання Альберты бяруць удзел у штогадовым Балю Іагана Штраўса, арганізаваным ў Эдмантане Фондам Іагана Штраўса ў падтрымку музыкаў Эдмантана і іх намаганняў працягнуць сваё музычнае навучанне ў Аўстрыі. Кожны год Баль Іагана Штраўса праводзіць вечар бальных танцаў, вытанчанай кухні і цудоўнай музыкі. Каб наведаць афіцыйны вэб-сайт і набыць квіткі, калі ласка, націсніце на наступную спасылку: http://www.johannstrauss.ca/ball.html. Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты рада падтрымаць такую ​​годную аснову для ўзбагачэння супольнасці Эдмантана.
На добраахвотных пачатках
Сябры Міждысцыплінарнага згуртавання Альберты рэгулярна ўдзельнічаюць у добраахвотніцкай дзейнасці ва ўніверсітэце Альберты, Каралеўскім музеі Альберты, TIMMS, Тэатры Цытадэль, фестывалю Фрындж ў Эдмонтоне і г.д.
Музей спорту
Спартыўны раздзел музея Міждысцыплінарнага згуртавання Альберты прысвечаны легендарнай серыі хакейных гульняў 1972 года паміж Канадай і СССР. Ён быў адкрыты ў 2012 годзе ў гонар яе 40-годдзя.
Віртуальны музей Мікалая Зялінскага
Віртуальны музей знакамітага рускага хіміка, вынаходніка процігаза Мікалая Зялінскага быў заснаваны ў чэрвені 2014 года, напярэдадні сотых угодкаў Першай сусветнай вайны. У калекцыі прадстаўлены кнігі, фатаграфіі і відэа, звязаныя з М.Зялінскім і яго сям’ёй, а таксама спасылкі на сайты музеяў Зялінскага ў Маскве і Ціраспалі. Віртуальны музей створаны і распрацаваны ў супрацоўніцтве з фондам Зялінскага.
Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты падтрымлівае таксама пастаянную выставу кніг, артыкулаў і фатаграфій, звязаных з М. Зялінскім і членамі яго сям’і.
Нацыянальныя касцюмы
Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты падтрымлівае пастаянную выставу рускіх нацыянальных касцюмаў і традыцыйных лялек.
Сексуальная цацка
Сексуальныя цацкі дапамагаюць дасягнуць сексуальнага задавальнення шлюбным парам у любым узросце, асабліва пры некаторых праблемах са здароўем у аднаго або абодвух партнёраў, або псіхалагічнай скаванасці пры блізкасці партнёраў у пасцелі.
Міждысцыплінарнае Згуртаванне Альберты
Бібліятэка
Бібліятэка Міждысцыплінарнага згуртавання Альберты ўтрымвае больш за 20 000 адзінак, большую частку з іх у лічбавым фармаце, на 12 мовах — ангельскай, французскай, рускай, украінскай, балгарскай і г.д. Сярод іх кнігі па гісторыі, культуры і рэлігіі, вучэбныя дапаможнікі, мастацкая літаратура для дарослых і дзяцей.
Сексуальная цацка
Гісторыя
Яшчэ з дагістарычных часоў чалавецтва выкарыстоўвала для ўзрушанасці і эратычных забавак цацкі. Гэта былі жрэцкія знакі і традыцыйныя прадметы рэлігійных культаў храмаў кахання ў старажытнай Індыі. Вядома аб выкарыстанні штучных фаласаў у Рыме і Грэцыі. Старажытныя егіпцяне 2500 гадоў назад выкарыстоўвалі штучны пеніс.
Жан-Батыст Шарко
Жан-Батыст Агюст Эцьен Шарко (Jean-Baptiste Etienne Auguste Charcot; 15 ліпеня 1867 года, Нёі-сюр-Сен — 16 верасня 1936) — французскі палярны даследчык, акіянограф, медык і спартсмен. Сын вядомага лекара-псіхіятра Жана Мартэна Шарко.
У 1888 годзе Шарко служыў фельчарам у падраздзяленні альпійскіх стралкоў.
Селяхі (Тамашоўскі сельсавет)
Гісторыя
У 1905 годзе вёска ў Прыбараўскай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Прыбараўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Сексуальная цацка
Гісторыя
Нямецкія археолагі выставілі на агляд самы старажытны фалас у міры: яго век ацэньваюць прыкладна ў 28 тыс. гадоў. Фалас быў выяўлены археолагамі, якія займаюцца раскопкамі ў пячоры Hohle Fels (даслоўна — «Пустая скала») на паўночным захадзе Германіі. Яго даўжыня складае 19,2 см, шырыня — каля 4 см, а вага — 280 г. Пеніс вытачаны з каменя з вельмі добрай адпаліраванай паверхняй. Такога старажытнага малюнка мужчынскіх палавых органаў у Еўропе яшчэ не знаходзілі. Як відаць, заявілі навукоўцы, скульптура прыналежыла неандэртальцу, які жыў у пячорах на паўночным захадзе сучаснай Германіі. Паводле іх слоў, каменны пеніс, вядома, мог служыць сексуальнай цацкай.
Міждысцыплінарнае Згуртаванне Альберты
«Паміж Алексам і Сашай»
У 2010 годзе Шахей Міяджыма з універсітэта Кейо (Японія) прыехаў у Эдмантан, каб зняць дакументальны фільм пра рускую суполку ў Эдмантане. Ён атрымаў дапамогу сяброў Міждысцыплінарнага згуртавання Альберты, многія з іх сталі ўдзельнікамі дакументальнага фільма. Фільм «Паміж Алексам і Сашай» быў з поспехам прадстаўлены ў Канадзе і Японіі. Па словах рэжысёра, яго мэтай было "змяніць (…) прадузятасць супраць імігрантаў шляхам паказу ў фільме здаровай, культурна багатай і высокаадукаванай суполкі. "
Міжнародны дзень роднай мовы
Як член Асацыяцыі міжнародных і родных моў (IHLA) Рускі навучальны цэнтр з’яўляецца адным з арганізатараў і ўдзельнікаў штогадовых урачыстасцяў з нагоды Міжнароднага дня роднай мовы ў Эдмантане. У 2015 годзе святкаванне Міжнароднага дня роднай мовы ў Эдмантане было афіцыйна абвешчана мэрам горада Донам Айвсанам і членам гарадскога савета Амарджыт Сохi.
Адукацыя для дарослых
Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты бачыць сваёй мэтай дапамогу новым канадскім імігрантам, каб яны хутчэй адаптаваліся ў новым жыцці. Згуртаванне прапануе класы ангельскай мовы і кампутарныя класы для дарослых. Гэтыя праграмы фінансуюцца Грамадскай асацыяцыяй навучання дарослых Эдмантана (ECALA), і яны з’яўляюцца бясплатнымі для імігрантаў і канадскіх грамадзян.
Выкладчыкі і сябры Міждысцыплінарнага згуртавання Альберты лічаць, што здольнасць разумець розныя мовы робіць унёсак у моўную разнастайнасць грамадства і лепшае разуменне людзей, якія належаць да розных культур.
Міждысцыплінарнае згуртаванне Альберты S.O.S
Саветы і кансультацыі па адаптацыі пачаткоўцаў у Альберце і больш.
Селяхі (Тамашоўскі сельсавет)
Гісторыя
У чэрвені 1949 года арганізаваны калгас імя А. С. Пушкіна, у які ўключана 30 гаспадарак з 36; у час узбуйнення ўвайшоў у склад калгаса імя Гагарына, затым у калгас імя Ф. Э. Дзяржынскага.
Фелікс Чысекеды
Фелікс Антуан Чысекеды Чыломба (Félix Antoine Tshisekedi Tshilombo, ) — палітычны дзеяч Дэмакратычнай Рэспублікі Конга. Старшыня «Саюзу за дэмакратыю і сацыяльны прагрэс» — найстарэйшай і найбуйнейшай апазіцыйнай партыі ў краіне. Прэзідэнт Дэмакратычнай Рэспублікі Конга з 24 студзеня 2019 года.
Селяхі (Тамашоўскі сельсавет)
Гісторыя
31 снежня 2011 года ў ваколіцах вёсак Тамашоўка і Селяхі Брэсцкага раёна зафіксаваны першы выпадак з’яўлення ў Беларусі шакалаў.
Канстанцінаўка (Любанскі раён)
Канстанці́наўка (, Константиновка, да 1960 года — Серадзібор) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Уільям Камеран Мак-Кул
Уільям Камеран Мак-Кул (-) — амерыканскі астранаўт, здзейсніў адзіны палёт у студзені-лютым 2003 г на шатле Калумбія. Загінуў 1 лютага 2003 года пры вяртанні на Зямлю.
Жан-Батыст Шарко
Біяграфія
Па заканчэнні школы і аж да смерці свайго бацькі ў 1893 годзе Шарко-малодшы шмат асіставаў яму ў яго медыцынскай рабоце, аб’ехаў мноства краін. У 1895 годзе ён абараніў дысертацыю доктара медыцыны «Прагрэсуючая цягліцавая дыстрафія». Адначасова Шарко шмат займаўся спортам і ў 1894 годзе стаў чэмпіёнам Францыі па рэгбі ў складзе клуба «Стад Франс». У 1896 годзе Шарко ажаніўся з Жанай Гюго, унучкай Віктора Гюго пасля таго, калі яна развялася з Леонам Дадэ.
Уільям Камеран Мак-Кул
Воінская служба
З 1986 па 1996 год служыў у частках радыёэлектроннай выведкі ВМС, у тым ліку ў злучэннях, што базаваліся на авіяносцы Coral Sea і Enterprise. Меў налёт 2100 гадзін на самалётах 24 тыпаў.
Жан-Батыст Шарко
Біяграфія
У 1892 годзе Шарко набыў сваю першую яхту і затым паступова нарошчваў габарыты ветразных судоў пад сваім пачаткам і досвед кіраўніцтва імі. У 1901 годзе ён правёў шэраг акіянаграфічных даследаванняў у ваколіцах Гебрыдскіх, Шэтландскіх і Фарэрскіх астравоў, у 1902 годзе атрымаў званне марскога афіцэра і даплыў да Ісландыі і вострава Ян-Маен.
Фелікс Чысекеды
Раннія гады
Нарадзіўся ў Кіншасе 13 чэрвеня 1963 года. У Фелікса было камфортнае жыццё ў сталіцы. Калі яго бацька стварыў апазіцыйную шматгадоваму кіраўніку краіны Мабуту партыю «Саюз за дэмакратыю і сацыяльны прагрэс» у пачатку 1980-х гадоў, Фелікс далучыўся да бацькі-дысідэнту.
Сексуальная цацка
Гісторыя
Ідэю вібратара прыпісваюць млынаркам, якія прысаджваліся на рычагі, якія вібруюць (мукамольных машын). У «Музеі сексу» горада Нью-Ёрк (ЗША) сярод мноства ўнікальных экспанатаў дэманструецца механічны зэдлік-вібратар. Сучасныя вібратары і фалаімітатары нашмат дасканалей іх прататыпаў. Каталаг сучасных дапаможных сексуальных сродкаў для дарослых, прадаваных у спецыялізаваных крамах, вельмі разнастайны. Пачынаючы ад разнастайных мадэляў вібратараў, кольцаў для пеніса, вагінальных шарыкаў, араматызаваных масажных алеяў, надуўных лялек, розных прылад для мастурбацыі да панадлівай і вельмі сексуальнай бялізны.
Жан-Батыст Шарко
Біяграфія
У 1903 годзе Шарко ўзначаліў французскую антарктычную экспедыцыю на трохмачтавай шхуне «Француз» (Français). Экспедыцыя доўжылася каля двух гадоў, Шарко даследаваў і апісаў каля 1000 кіламетраў берагавой лініі (апроч іншага, ён даў назву мору Белінсгаўзена) і прывёз 75 скрынь апісанняў і экспанатаў для парыжскага Музея натуральнай гісторыі. Па вяртанні ў Францыю Шарко развёўся з жонкай.
Фелікс Чысекеды
Раннія гады
У 1985 годзе Мабуту даў яму, яго маці і братам дазвол пакінуць іх малую радзіму, вёску ў рэгіёне Касаі. Ён з’ехаў жыць у Брусэль, дзе працаваў на выпадковых падзаробках, атрымліваў асалоду ад начнога жыцця і стаў актывістам СДСП.
Сексуальная цацка
Гісторыя
Нават жывёлам не чуждыя забавы са своеасаблівымі сексуальнымі цацкамі. У прыродзе да такіх адносяцца гладкія камяні-валуны або адпаліраваныя часам бервяна, аб якія жывёлы труцца, пакідаючы пазнакі ўласнасці тэрытарыяльных меж. Вавёркі нярэдка атрымліваюць задавальненне на тоўстым ізаляваным кабелі, прыпякаемым сонцам. У заапарках такімі становяцца кармушкі, аўтамабільныя покрыўкі, пакінутыя ў якасці забавы для буйных жывёл. У асноўным сексуальнымі цацкамі карыстаюцца самотныя жывёлы заапаркаў, але часам, хоць і рэдка, такімі гульнямі могуць скарыстацца і пары.
Фелікс Чысекеды
Палітычная дзейнасць
У канцы 2008 года быў прызначаны Нацыянальным сакратаром СДСП па знешніх сувязях.
Жан-Батыст Шарко
Біяграфія
У 1908—1910 гадах Шарко правёў другую антарктычную экспедыцыю, падчас якой, акрамя ўсяго іншага, адкрыў востраў Шарко (каля 630 км², у 80 км ад Зямлі Аляксандра I), названы ім у гонар свайго бацькі, а таксама знайшоў шасціпрамянёвую губку Scolymastra joubini, самы доўгаіснуючы арганізм у жывёльным свеце (да 10 тыс. гадоў).
Сексуальная цацка
Вібратары
Вібратар — электрамеханічны выраб, прызначаны для масажу вагіны, клітара або заднепраходнага канала. Адпаведна, адрозніваюць тры віды вібратараў: клітаральныя, вагінальныя і анальныя, а таксама камбінаваныя. Часам маюць выгляд палавога пенісу.
Фізіялагічнае дзеянне вібратара заснавана на рэзанансе з частатой мышачных скарачэнняў тазавых органаў пры аргазме.
Фалаімітатары
Фалаімітатар — адмысловы выраб, які імітуе ўзбуджаны мужчынскі палавы пеніс (фалас). Выкарыстоўваецца пры палавым акце, мастурбацыі. Існуе вялікая разнастайнасць мадэляў фалаімітатараў, адрозных па колеры, памеры, форме, функцыянальным прызначэнні і інш.
Анальныя стымулятары
Масажор прастаты — вібратар, які служыць для масажу прастаты. Адрозніваецца выгнутай формай. Выкарыстоўваць масажор прастаты рэкамендуюць толькі па прызначэнні лекара.
Жан-Батыст Шарко
Біяграфія
З пачаткам Першай сусветнай вайны Шарко першапачаткова служыў у марскім шпіталі ў Шэрбуры, але ўжо ў 1915 годзе атрымаў пад камандаванне супрацьлодачны карабель (спачатку брытанскі, паколькі Францыя не мела сваіх, а затым французскі, калі такі быў пабудаваны) і да канца вайны займаўся супрацьлодачнай абаронай у берагоў Брэтані і Нармандыі, быў узнагароджаны ордэнамі Францыі і Вялікабрытаніі.
Сексуальная цацка
Штучная вагіна
Штучная вагіна — сексуальная цацка, якая служыць для стымуляцыі палавога пенісу. Па форме вырабляецца падобнай на жаночыя палавыя органы. Штучныя вагіны вырабляюцца з мяккіх, эластычных матэрыялаў, часам дапаўняюцца вібратарам, награвальнікам, адсекам для дадання змазкі. Усё гэта робіцца для стварэння максімальна рэалістычнай мадэлі похвы.
Жан-Батыст Шарко
Біяграфія
Па заканчэнні вайны ў 1918—1925 гадах Шарко займаўся літалагічнымі даследаваннямі ў еўрапейскіх морах і прылеглых раёнах Атлантыкі, затым вывучаў усходняе ўзбярэжжа Грэнландыі, у 1928 годзе ўдзельнічаў у пошуках зніклай экспедыцыі Руаля Амундсена, у 1934—1936 гадах зноў працаваў у Грэнландыі, займаючыся падрыхтоўкай матэрыялаў для экспедыцыі Поля Эміля Віктара ўглыб вострава. Пры вяртанні з Грэнландыі карабель Шарко, які зваўся «Чаму б не?» (Pourquoi-Pas?), трапіў у буру і затануў недалёка ад Ісландыі, выратаваўся толькі адзін матрос. Жан-Батыст Шарко трагічна загінуў у моры, 12 кастрычніка быў пахаваны на парыжскіх могілках Манмартр.
Сексуальная цацка
Кольцы і насадкі
Насадкі на палавы пеніс служаць для дадатковай стымуляцыі сценак похвы, што паскарае наступ аргазму ў жанчыны.
Фелікс Чысекеды
Палітычная дзейнасць
У лістападзе 2011 года атрымаў месца ў Нацыянальнай асамблеі ад горада Мбужы-Маі. Тым не менш, не заняў яго, заявіўшы, што «не можа быць і гаворкі пра тое, каб сядзець ва ўстановах, якія з’яўляюцца вынікам фальсіфікаваных выбараў». Яго мандат неўзабаве быў прызнаны несапраўдным за «абсентэізм».
Другая германская антарктычная экспедыцыя
Друга́я герма́нская антаркты́чная экспеды́цыя (Zweite Deutsche Antarktisexpedition) праходзіла ў моры Уэдэла у 1911—1912 гадах; гэта была другая германская экспедыцыя, што дзейнічала ў Антарктыцы пасля 1903 года. Галоўнай мэтай экспедыцыі і яе кіраўніка — Вільгельма Фільхнера — было перасячэнне Антарктычнага кантынента у самым вузкім яго месцы — ад мора Уэдэла да мора Роса; пра заваяванне Паўднёвага полюса афіцыйна не аб'яўлялася. Мела метай давесці ці аспрэчыць гіпотэзу пра наяўнасць праліва паміж Усходняй і Заходняй Антарктыдай, сфармуляваную шэрагам аўтарытэтных палярнікаў, такіх як Адольф Нордэншэльд і. Экспедыцыя фінансавалася за кошт прыватных ахвяраванняў і прыбытку ад латарэі. З-за сур'ёзных рознагалоссяў паміж яе кіраўніком і экспедыцыйнага судна пры выбары месца для зімоўкі каманда не здолела нават высадзіцца на ўзбярэжжа Антарктыды; і ўсё ж, былі здзейснены сур'ёзныя геаграфічныя адкрыцці. З-за Першай сусветнай вайны навуковыя вынікі экспедыцыі былі апублікаваны з вялікім спазненнем, а падрабязнасці стасункаў удзельнікаў каманды Фільхнер апублікаваў толькі ў 1950-я гады.
Перадгісторыя. Планаванне
Ідэя правядзення германскай антарктычнай экспедыцыі была ўпершыню высунута і абгрунтавана яшчэ ў 1865 годзе вядучым нямецкім геафізікам, аднак практычнае яе здзяйсненне адбылося толькі ў 1901—1903 гадах. Першую германскую антарктычную экспедыцыю узначаліў дасведчаны палярнік Эрых фон Дрыгальскі. Экспедыцыя фінансавалася ўрадам, яе апекуном быў асабіста кайзер Вільгельм II; было пабудавана адмысловае экспедыцыйнае судна «». Экспедыцыя апынулася няўдалай — у пачатку 1902 года «Гаўс» быў заціснуты льдамі ў 50 мілях ад антарктычнага ўзбярэжжа і амаль 14 месяцаў дрэйфаваў у моры Дэйвіса (атрымалым гэта назва пазней). Экспедыцыя Дрыгальскага адкрыла і абследавала новыя тэрыторыі ў Антарктыцы, што ляжаць паміж 87° 43' і 91° 54' усх. д., з вулканам вышынёй 371 м і дала ім назву «Зямля Вільгельма II». Аднак на фоне дасягненняў Роберта Скота кайзер загадаў экспедыцыю перапыніць.
Вільгельм Фільхнер паходзіў з сямейства баварскай эліты, зрабіў навуковую і ваенную кар’еру, здзейсніўшы, у прыватнасці, вандраванне ў Цэнтральную Азію і Тыбет. У 1908 годзе ён быў ганараваны доктарскай ступені honoris causa ў Кёнігсбергскім універсітэце. У звязку з эпахальнымі экспедыцыямі Нансена, Амундсена, Піры, Шэклтана і Скота, палярныя вандраванні былі папулярныя і ў Германіі, а Фільхнер ва ўмовах кайзераўскага рэжыму падыходзіў на ролю лідара новай нацыянальнай антарктычнай экспедыцыі. Фільхнер сцвярджаў, што пытанне пра фінансаванне новай экспедыцыі было нават разгледжанае ў Рэйхстагу, але дзяржаўнае фінансаванне не было зацверджана кайзерам Вільгельмам. Аднак Р. Краўзэ, які адмыслова займаўся гэтым пытаннем, не выявіў у матэрыялах пасяджэнняў Рэйхстага абмеркаванняў на дадзеную тэму.
5 сакавіка 1910 года В. Фільхнер афіцыйна абвясціў пра свае антарктычныя планы і заснаваў «Камітэт па Германскай антарктычнай экспедыцыі» (Komitee fur die Deutsche Antarktische Expedition) для яе фінансавання і лабіравання. Арганізацыяй займалася «Таварыства Германскай антарктычнай экспедыцыі» (Verein Deutsche Antarktische Expedition). Алфавітны спіс ахвяравальнікаў на пачатак 1911 года 209 чалавек, уключаючы Ф. фон Цэпеліна, аднак прыватныя ўнёскі склалі меншую частку бюджэту. Асноўнай крыніцай фінансавання стала латарэя, праведзеная ў карысць экспедыцыі па дырэктыве баварскага ўрада і асабіста прынца-рэгента Луітпольда. Ён жа стаў галоўным апекуном Камітэта па экспедыцыі.
Рыштунак. Каманда
Галоўным кансультантам па рыштунку экспедыцыі быў вядомы брытанскі палярнік Эрнэст Шэклтан. Па яго рэкамендацыі быў куплены нарвежскі кітабойны барк «Бёрн» (даўжыня 44,9 м, водазмяшчэнне 344 т.), які ў лютым — красавіку 1911 года падпаў пад перабудове на верфях Гамбурга. Карабель атрымаў імя «Дойчланд». Дзякуючы пратэкцыі канцлера фон Гольвега (таксама члена Камітэта), экспедыцыя праходзіла пад сцягам Кайзерліхмарыне. «Дойчланд» меў паравую машыну магутнасцю ў 220 кВт (трохі менш 300 к. с.), якая таксама магла выпрацоўваць электрычнасць для асвятлення і сілкавання бартавой апаратуры. На борце быў бяздротавы тэлеграф. Паколькі меў быць працяглы марскі пераход, судна было абсталявана апрасняльнікам марской вады і поўным наборам ветразевага ўзбраення. Шруба магла прыбірацца на палубу праз адмысловую студню для зніжэння супраціву пры ходзе пад ветразямі, а таксама доўжачы прадухіленні яго пашкоджання пры руху ў ільдах. Пры спадарожным ветры «Дойчланд» развіваў хуткасць 10 вузлоў. Для акіянаграфічных даследаванняў былі тры механічныя, два з якіх маглі быць злучаны з паравой машынай. Для лёдавай разведкі быў узяты прывязны аэрастат, запас вадароду для яго везлі ў сталёвых балонах. На верхняй палубе былі абсталяваны акіянаграфічная, біялагічная і хімічная лабараторыі.
Фелікс Чысекеды
Палітычная дзейнасць
У маі 2013 года адмовіўся ад пасады дакладчыка ў Незалежнай нацыянальнай выбарчай камісіі (ННВК), сказаўшы: «Я не хачу ставіць сваю палітычную кар’еру ў дужкі» (артыкул 17 ННВК выключае членства для тых, хто з’яўляецца членам палітычнай арганізацыі).
У кастрычніку 2016 года стаў намеснікам генеральнага сакратара СДСП.
Другая германская антарктычная экспедыцыя
Рыштунак. Каманда
Навуковая каманда для зімоўкі ў Антарктыдзе складала на судне асаблівы атрад, кожны ўдзельнік якога меў асобную каюту. У навуковым атрадзе было 7 чалавек, у суднавай камандзе — 26 чалавек. Навуковую каманду склалі, апроч Фільхнера, Эрых Баркаў (метэаролаг), Эрых Пржыбылак (астраном і магнітолаг), Вільгельм Брэнеке (акіянограф) і Альфрэд Кінг (штурман), Фрыц Хейм (геолаг і гляцыёлаг). У склад каманды ўвайшоў аўстрыйскі альпініст Фелікс Кёніг. Капітанам «Дойчланда» стаў Рыхард Фазель (Richard Vahsel, 1868—1912) — другі памагаты Эрыха фон Дрыгальскага па вандраванні ў Антарктыду ў 1901 годзе. Яго прызначэнне актыўна лабіявалася ваенна-марскім ведамствам, і паміж Фільхнерам і Фазелем адразу пачаліся трэнні з-за паўнамоцтваў. Праблемы, аналагічныя германскім, адзначаліся ў Рускай палярнай экспедыцыі: афіцэр, прызначаны капітанам судна, згодна з Марскім статутам, лічыў сябе галоўным і патрабаваў адпаведнага да сябе дачынення з боку пасажыраў — навуковай партыі. Начальнік экспедыцыі бачыў у судне толькі транспартны сродак, а яго капітан быў для начальніка толькі «фурманам», якому належыць везці туды, куды паказвае пасажыр. Гэта пагаршалася фармалізмам Фільхнера, які ўсе загады аддаваў у пісьмовай форме; да таго ж, ён быў афіцэрам сухапутных войскаў.
Мэты і заданні
Экспедыцыя рыхтавалася ў становішчы «палярнай гонкі», бо ў 1910 годзе пра план заваявання Паўднёвага полюса абвясціў Роберт Скот, відаць, які лічыў Фільхнера адным са сваіх канкурэнтаў. Фільхнер таксама ездзіў у Эдзінбург для сустрэчы з вядомым шатландскім палярнікам Уільямам Спірсам Брусам, які ў свой час хацеў узяць удзел у першай германскай антарктычнай экспедыцыі. Брус падзяліўся з нямецкім даследнікам шэрагам сваіх ідэй, пакладзеных у аснову галоўнага навуковага задання германскай экспедыцыі — праверкі гіпотэзы пра падзел Усходняй і Заходняй Антарктыды. Брус, як і Фільхнер (а таксама Нордэншэльд і К. Маркхэм), меркавалі, што гэта розныя астравы ці архіпелагі, паміж якімі знаходзіцца змерзлы праліў, які злучае Паўднёвы полюс з морамі Роса і Уэдэла. Заданні экспедыцыі ўключалі комплексныя даследаванні ў вобласці геалогіі, акіяналогіі, біялогіі, клімату, магнетызму і іншага. Меркавалася высадзіцца з атрадам у 11 чалавек на паўднёвым узбярэжжы мора Уэдэла (Зямлі Котса, адкрытай Брусам у 1904 годзе) і правесці прынамсі гадавыя даследаванні ўсярэдзіне мацерыка. Пытанне пра дасягненне Паўднёвага полюса афіцыйна не ставілася. Досыць нявызначана апісвалася ў плане і роля экспедыцыйнага судна: магчыма, меркавалася здзейсніць дрэйф у льдах праз палярны праліў накшталт плавання «Фрама». У выточных накідах плана экспедыцыі нават прапанавалася працаваць у супрацы з Шэклтанам, які павінен быў дзеяць у моры Роса па адзіным з Фільхнерам плане. Экспедыцыйныя атрады павінны былі выкарыстаць бяздротавы тэлеграф для ўзгаднення дзеянняў. Аднак фінансы не дазволілі гэтага зрабіць.
Сексуальная цацка
Кольцы і насадкі
Эрэкцыйныя кольцы выкарыстоўваюцца для падтрымання стану эрэкцыі ў мужчын з палавой дысфункцыяй. Іх дзеянне заснавана на прадухіленні хуткага адтоку крыві за лік шчыльнага абхопу аснавання палавога пенісу.
Фелікс Чысекеды
Палітычная дзейнасць
Канстытуцыйны суд ДРК зацвердзіў вынікі прэзідэнцкіх выбараў і 4 студзеня 2019 года Чысекеды афіцыйна ўступіў на пасаду прэзідэнта.
Сексуальная цацка
Шарыкі
Анальныя шарыкі — адрозніваюцца ад вагінальных тым, што змяшчаюцца ў анальную адтуліну. Гэтыя шарыкі звычайна маюць меншы дыяметр, чым вагінальныя. Існуюць гэтак жа камбінаваныя шарыкі, якія могуць быць выкарыстаныя як для похвы, так і для анусу.
Фелікс Чысекеды
Палітычная дзейнасць
6 лютага 2021 года ўступіў на пасаду старшыні Афрыканскага саюза, змяніўшы Сірыла Рамафоса. 5 лютага 2022 года гэтая пасада перададзена Макі Сал.
Сексуальная цацка
Секс-набор
Секс-набор (Эратычны набор) — гэта камплект вібрамасажораў з рознымі насадкамі, анальных або вагінальных шарыкаў і любрыканта. Эратычныя наборы выкарыстоўваюцца для занясення разнастайнасці ў сексуальнае жыццё.
Другая германская антарктычная экспедыцыя
Пачатковы этап
Бо сярод удзельнікаў навуковага атрада экспедыцыі ніхто, уключаючы Фільхнера, не меў палярнага досведу, у 1910 годзе была здзейснена кароткае падарожжа на Шпіцберген. У ёй бралі ўдзел 6 чалавек, якія павінны былі здзейсніць вандраванне ў Антарктыку. З іх бралі ўдзел у экспедыцыі толькі двое — Эрых Баркаў і Эрых Пржыбылак, трэці — доктар Генрых Зеельхайм — кіраваў экспедыцыяй у дарозе да Буэнас-Айрэса.
Сексуальная цацка
Секс-лялькі
Секс-лялькі — цацкі, якія імітуюць палавога партнёра. У большасці сваёй, лялькі імітуюць жаночае цела, але сустракаюцца і ўзоры, якія імітуюць цела мужчыны. Лялькі вырабляюцца з мяккага, эластычнага матэрыялу, як правіла, гэта надуўныя цацкі з латэкса або поліэтылену. Існуюць разнавіднасці з шчыльных сінтэтычных пенаматэрыялаў. Лялькі маюць адтуліны і паглыбленні, якія імітуюць похву, анус і рот (лялькі для жанчын маюць прымацаваны фалаімітатар). Могуць камплектавацца дадатковымі абагравальнікамі (для нагрэву лялькі да тэмпературы, блізкай да тэмпературы чалавечага цела), прыладамі вылучэння змазкі.
Другая германская антарктычная экспедыцыя
Пачатковы этап
Вандраванне па Шпіцбергену мела дыстанцыю 65 км — праз горы ад Темплбэй да Макбэй ад заходняга да ўсходняга ўзбярэжжа. Гэты паход не быў небяспечны, бо да 1910 года архіпелаг быў папулярным турыстычным аб'ектам, і там працавала яшчэ некалькі экспедыцый. Там жа ў склад каманды Фільхнера ўвайшоў нарвежац Паўль Б'ёрвік (1857—1932), які працаваў у Антарктыцы яшчэ з Дрыгальскім.
Сексуальная цацка
Секс-лялькі
Лялькі могуць выкарыстоўвацца як для мастурбацыі, так і для сексу.