cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Транспарт у Марока
Аўтамабільны транспарт
Марока мае развітую сетку аўтадарог, адну з лепшых у Афрыцы. Агульная працягласць аўтадарог на 1973 год складала звыш 51 тыс. км, з іх 21 тыс. — аўтадарогі з цвёрдым пакрыццём .У 2010 працягласць аўтадарог складала 56 986 км, з іх 1416 км хайвеяў. Праз Марока праходзяць дарогі, якія ўваходзяць у транс-афрыканскую сетку аўтамабільных дарог (Trans-African Highway network).
Трубаправодны транспарт
У Марока дзейнічаюць нафта- і газаправоды мясцовага значэння.
Паветраны транспарт
У Марока 27 аэрапортаў, якія маюць узлётна-пасадачныя палосы з цвёрдым пакрыццём і 33 аэрапорта з грунтавымі УПП. Чатыры аэрапорта маюць статус міжнародных. У Марока працуюць некалькі буйных авіякампаній: Royal Air Maroc, Блакітны Атлас, Low-cost авіякампанія Рэгіянальныя авіялініі.
Будынак былога дваранскага сходу (Магілёў)
Будынак былога дваранскага сходу — будынак другой паловы XIX стагоддзя ў цэнтры Магілёва. Знаходзіцца на рагу вуліц Першамайская (дом № 34) і Крыленкі. Помнік грамадзянскай архітэктуры з элементамі стылю мадэрн.
Занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Спачатку існавалі два мураваныя будынкі; трохпавярховы і двухпавярховы, якія пазней былі аб’яднаныя ў адзін Г-падобны корпус, а да двухпавярховага будынка дабудаваны трэці паверх. Падоўжаная частка аб’яднанага корпуса выходзіць на лінію забудовы вул. Першамайскай.
Пабудаваны ў другой палове XIX стагоддзя. У 1895 годзе дом належаў купцу Цэтліну, у ім размяшчаліся Дваранскі сход і бібліятэка.
З 1903 па 1909 гг. домам валодае камандзір 4-га батальёна Ахалцыхскага палка, які стаяў у горадзе, падпалкоўнік Іван Якаўлевіч Цімошчанка. У зале на 2-м паверсе праходзілі пасяджэнні, сходы розных арганізацый, чыталіся лекцыі, адзначаліся святы і юбілеі. Штогод 1 студзеня а 2 гадзіне дня начальнік губерні віншаваў вышэйшых асоб горада і іх жонак з Новым годам. У будынку працаваў жаночы кружок, дзе займаліся вышываннем, вязаннем і да т.п.
У 1904 годзе магілёўскія дамы шылі бялізну для параненых на руска-японскай вайне салдат, праводзілі латарэі-алегры на карысць бедных. 5 і 6 снежня старшыня таварыства, жонка віцэ-губернатара Вольга Аляксандраўна Ладыжэнская стварыла «Кірмаш жаночых рукадзелляў».
Пасля домам валодаў фельчар Неўх Давыдавіч Паўлавіцкі, уладальнік другога ў горадзе электратэатра (кіно) «Мадэрн». Неўзабаве ён набыў суседні двухпавярховы дом у купца Ханіна. У будынках адкрыў гасцініцу «Венецыя», рэстаран, бакалейную, фруктовую, галантарэйную крамы, абутковую майстэрню. У доме ў свой час жылі дырэктар Марыінскай жаночай гімназіі І. К. Міхалевіч, выкладчык малявання гэтай гімназіі мастак М. М. Рудакоў, урач Л. С. Каган, памочнік рэвізора кантрольнай палаты М. Ф. Сушчынскі і іншыя. У 1913—1914 гадах Паўлавіцкі зрабіў у адзіным стылі надбудову 3-га паверху на 10 пакояў, перабудаваў інтэр'ер, абставіў залу для чынавенскага клуба.
У чэрвені 1913 года ў малады віцэ-губернатар князь У. А. Друцкі-Сакалінскі, які выконваў абавязкі губернатара, атрымаў загад адправіць у адстаўку магілёўскага губернскага правадыра дваранства Ф. Я. Хамянтоўскага. Член Дзяржаўнага Савета ад Магілёўскага губернскага земства князь І. І. Друцкі-Сакалінскі запрасіў усіх гласных земскага сходу на кубак чаю ў рэстаран грамадскага збору, каб выступіць у абарону Ф. Я. Хамянтоўскага і адправіць пісьмо цару. Віцэ-губернатар забараніў гэты збор, падзея атрымала назву «Гісторыя пра тое, як князь Друцкі забараніў іншаму князю Друцкаму чай піць».
У 1913 г. у пасяджэнні 3-га чарговага Магілёўскага губернскага земскага сходу ў зале грамадскага сходу прыняў удзел паплечнік М. К. Рэрыха, будучы ўдзельнік Цэнтральна-азіяцкай экспедыцыі 1927—1928 гг., старшыня Горацкай павятовай управы, доктар. На гэтым пасяджэнні старшыня Губернскай земскай управы В. А. Судзілоўскі зрабіў паведамленне аб паднясенні Яго імператарскай вялікасці Мікалаю II мадэлі храма-помніка, пабудаванага пры вёсцы Лясной, на месцы перамогі імператара Пятра I над шведамі.
У 1915 г. у доме размяшчаўся магілёўскі жаночы камітэт па нарыхтоўцы цёплых рэчаў для дзеючай арміі і па выдачы дапаможнікаў сем’ям салдатаў. Яго старшынёй была жонка начальніка губерні Яўгенія Мікалаеўна Пільц. У 1916 г. дамы з камітэта арганізавалі на Вале латарэю. Першы прыз, маленькі вулей з сотамі і мёдам, выйграў спадчыннік прастола царэвіч Аляксей.
У 1918 годзе ў будынку тагачаснага грамадзянскага клуба знаходзіліся акцызнае ўпраўленне, гасцініца «Грамадзянская» і буфет. У тым жа годзе гэты клуб пераназваны ў Дом працы. Тут жа размяшчаўся і Чырвонаармейскі клуб. <!-- В Могилеве 3 ноября 1918 г. в Доме труда впервые в советской России, на месяц раньше, чем в Москве, был создан Союз рабочей молодежи «III-Интернационал». В него записалось 150 человек. 24 ноября 1918 г. в Доме труда состоялось партийное собрание зарегистрированных членов Могилевской городской организации РКП(б). В повестке дня: доклад временного комитета партии, утверждение членов партии, выбор постоянного комитета. В него вошли коммунисты Гольцман, Клиновский, Гуревич, Беленький, Кирзнер, Кондаков, Брегман, Жбанков, Гублер, кандидаты — Арнаутов, Блажкевич.
15 июня 1919 года в Доме труда на заседании Совета рабочих, солдатских и крестьянских депутатов с призывом объединить силы для разгрома польских интервентов выступает председатель ВЦИК М. И. Калинин. В 1919 г. Ю. Дрейзин создает городской симфонический оркестр, который выступает в Доме труда и других клубах города. При политотделе 16-й армии Западного фронта был создан Первый красноармейский показательный театр, который действовал с осени 1919 г. до 1920 г. Он давал представления в городском театре, Красноаомейском клубе и другихклубных учреждениях. С 1918 по 1923 год в Могилеве действовал кружок «Асвета». Его организовали студенты Могилевской учительской семинарии под руководством Макара Выдрицкого. В 1919 г. в Доме труда «Асвета» впервые показала инсценировку белорусской свадьбы. В этом дебюте, судя по всему, участвовали Алесь Лежневич (будущий драматург) и Михаил Зарецкий (будущий писатель).
В Доме труда 29 января 1924 года состоялось заседание пленума горсовета, на котором было принято решение о переименовании Могилева во Владимир-Ильинский, а Луполова — в Ленино. Вхождение города в состав БССР в том же году (с 1919 г. он был в составе РСФСР) помешало исполнить эти решения.
После освобождения города с 1944 года в здании действовал парткабинет обкома КП(б)Б. В конце 1950-х-начале 1960-х в подвале здания располагался штаб гражданской обороны. В правой части дома была библиотека.
В 1972 г.здесь был открыт городской Дом культуры.
В 1974 году во время посещения Могилева в зале ГДК на вечере-встрече с читателями выступал К. М. Симонов. И это только лишь часть хронологии событий, связанных и в нем происходивших с этим историческим зданием. И его тоже можно «зачислить» в число чудес Могилева… -->
Архітэктура
Галоўны фасад вылучаны дзвюма рызалітамі, дзе размешчаны ўваходы. Рызаліты завершаныя дэкаратыўнымі сцэнкамі з круглымі разеткамі. Першы паверх дэкарыраваны глыбокім рустам, члянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Другі і трэці паверхі ўпрыгожаныя пілястрамі, паўкалонкамі, дэкаратыўнымі ўстаўкамі з ляпным арнаментам. Дэталі дэкору пафарбаваныя ў белы колер і кантрастна вылучаюцца на зялёным фоне сцяны. Аконныя праёмы двух верхніх паверхаў лучковыя, у рызалітах балконы з металічнай агароджай. Падоўжаная частка мае калідорную сістэму планіроўкі: абапал двухбаковага калідора былі службовыя пакоі.
Белае (возера, басейн Чарняца)
Бе́лае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 40 км на паўночны захад ад горада Гарадок, за 6 км на паўночны захад ад вёскі Халамер'е, у басейне ракі Чарнец.
Плошча паверхні 0,23 км². Даўжыня 0,74 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Найбольшая глыбіня 14,9 м, сярэдняя — 6,08 м. Даўжыня берагавой лініі 1,82 км. Аб'ём вады ў возеры 1,40 млн м³. Плошча вадазбору 2,5 км².
Размешчана сярод ляснога масіву. Схілы катлавіны вышынёй 11—13 м.
Зялёная Даліна
Зялёная Далі́на (, Зелёная Долина) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета.
Будынак мужчынскай гімназіі (Магілёў)
Будынак былой мужчынскай гімназіі — будынак у Магілёве, помнік архітэктуры класіцызму. Узведзены ў 1809 г. на цэнтральнай вуліцы горада Ветранай (сучасная вул. Ленінская, 41). Цяпер у ім размешчаная сярэдняя школа № 3. Помнік рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Двухпавярховы Г-падобны ў плане мураваны будынак, да прамавугольнага асноўнага аб’ёму з боку дваровага фасада прылягае кароткае крыло. Галоўны фасад вылучаны трыма несапраўднымі рызалітамі (цэнтральны з уваходам і два бакавыя), пакрыты рустам. Паверхі аддзеленыя карнізным паяском. Сцены рытмічна расчлянёныя прамавугольнымі аконнымі праёмамі з простымі ліштвамі, завершаны тонкапрафіляваным карнізам. У аснову планіроўкі пакладзена калідорная сістэма: вакол цэнтральнага калідора з 2 бакоў размешчаны класныя памяшканні. У XIX ст. будынак быў пашкоджаны пажарам, неаднаразова перабудоўваўся.
Іван Уладзіміравіч Кубракоў
Іван Уладзіміравіч Кубракоў (нар., в. Маліноўка, Касцюковіцкі раён, Магілёўская вобласць) — генерал-лейтэнант міліцыі, міністр унутраных спраў Рэспублікі Беларусь (з 2020).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Маліноўка Касцюковіцкага раёна ў шматдзетнай сям’і. Яго бацька Уладзімір Цімафеевіч працаваў на хлебзаводзе ў суседняй вёсцы Бялынкавічы, затым быў вартаўніком і пастухом, а маці Ганна Уладзіміраўна працавала ў калгасе.
Скончыў Мінскую спецыяльную сярэднюю школу міліцыі імя М. В. Фрунзэ і Акадэмію Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Службу ў органах унутраных спраў пачаў у 1995 годзе. З 2001 года працаваў участковым, потым — старшым участковым інспектарам аддзела аховы правапарадку і прафілактыкі ўпраўлення ўнутраных спраў адміністрацыі Цэнтральнага раёна Мінска, які пасля ўзначаліў. Кіраваў Заслаўскім аддзелам Мінскага РУУС.
Быў ініцыятарам вяртання ў 2012 годзе падраздзяленням міліцэйскага спецназа, якія на той час змянілі ўжо некалькі найменняў — ПМСП, СРБР — назвы «АМАП». Яго прапанову падтрымаў тагачасны міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч і даручыў выпрацаваць прапановы па рэфармаванні палка міліцыі спецыяльнага прызначэння і рот хуткага рэагавання з мэтай павышэння іх эфектыўнасці і функцыянальных магчымасцей. Пасля аналізу шэрагу прапаноў па ўдасканаленні формы адзення, тэхнікі, узбраення і тактычных схем было прапанавана стварыць у складзе АМАП узвод баявога прызначэння, які пры неабходнасці мог выканаць функцыі падраздзялення па барацьбе з тэрарызмам да прыбыцця асноўных сіл.
У 2015 годзе працаваў намеснікам начальніка галоўнага ўпраўлення — начальнікам ўпраўлення аховы правапарадку галоўнага ўпраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі міліцыі грамадскай бяспекі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
12 мая 2017 года прызначаны начальнікам упраўлення ўнутраных спраў Віцебскага аблвыканкама.
29 чэрвеня 2018 года Івану Кубракову прысвоілі спецыяльнае званне генерал-маёра міліцыі.
28 сакавіка 2019 года прызначаны начальнікам галоўнага ўпраўлення ўнутраных спраў Мінскага гарвыканкама
29 кастрычніка 2020 года прызначаны міністрам унутраных спраў Рэспублікі Беларусь. На наступны дзень Аляксандр Лукашэнка прысвоіў Івану Кубракову званне генерал-лейтэнанта міліцыі.
Санкцыі ЕС і іншых краін
31 жніўня 2020 года Іван Кубракоў быў уключаны ў спіс асобаў, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае задушэнне мірных пратэстаў».
2 кастрычніка 2020 года Іван Кубракоў быў уключаны ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС. Згодна з рашэннем Еўрапейскага савета ён адказны «за кампанію рэпрэсій і запалохвання, якую праводзіла міліцыя пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, у прыватнасці за адвольныя арышты і жорсткае абыходжанне з мірнымі дэманстрантамі, у тым ліку за катаванні, а таксама за запалохванне і гвалт у дачыненні да журналістаў».
Акрамя таго, Кубракова ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Канада, Вялікабрытанія , Швейцарыя. 20 лістапада да кастрычніцкага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя і Украіна.
Таксама 2 кастрычніка 2020 года Кубракоў быў уключаны у санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
8 сакавіка 2022 года Японія таксама ўвяла супраць яго персанальныя санкцыі. Украіна далучылася да санкцый у кастрычніку таго ж года.
Комплекс будынкаў піваварнага завода «Аліварыя»
Комплекс будынкаў піваварнага завода «Аліварыя» ў Мінску, размешчаны на рагу вуліц Кісялёва (№ 30) і Максіма Багдановіча.
Архітэктура
Комплекс узведзены ў 1864 годзе і складаецца з трох асноўных і некалькіх дапаможных будынкаў, абнесеных глухой цаглянай агароджай, размешчаны на тэрыторыі 2,5 га. Уздоўж вул. Кісялёва вылучаюцца варачны корпус, карпусы саладоўні і соладасушні (1940 г.). Будынкі складанай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі, завершаны рознымі па вышыні трохвугольнымі шчытамі. У дэкаратыўным афармленні выкарыстаны плоскія лапаткі, карнізныя паяскі. Фасады чляняцца прамавугольнымі і аконнымі праёмамі. Па вул. М. Багдановіча размешчаны адміністрацыйна-вытворчы корпус. Будынак двухпавярховы складаны ў плане. Фасад чляніцца прамавугольнымі аконнымі праёмамі і гарызантальнымі цягамі пад вокнамі першага і другога паверхаў.
На будынку ў 1970 годзе ўстаноўлена мемарыяльная дошка падпольшчыкам, абноўленая ў 1984 годзе (архіт. Б. Сідарэнка; сілумін).
Зялёны Краж
Зялёны Краж (, Зелёный Кряж) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета.
Да 30 красавіка 1948 года вёска ўваходзіла ў склад Лукаўскага сельсавета, да 21 верасня 1992 года — у склад Ракцянскага сельсавета.
Добруш (значэнні)
Назву До́бруш маюць:
Белае (возера, басейн Чарніцы)
Бе́лае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 1 км на поўдзень ад горада Гарадок, каля вёскі Белахвостава, у басейне ракі Чарніца.
Плошча паверхні 0,18 км². Даўжыня 0,95 км, найбольшая шырыня 0,37 км. Даўжыня берагавой лініі 2,43 км.
Схілы катлавіны вышынёй 10—15 м, на ўсходзе больш стромкія, пад сельгасугоддзямі. На поўдні забалочаная пойма. На захадзе ўпадае ручай, на паўднёвым усходзе выцякае ручай у раку Чарніца.
Шырокаў
Шырокаў — прозвішча.
Савічы (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомы з XVI стагоддзя як сяленне Слонімскага павета Вялікага Княства Літоўскага. Пад 1567 годам упамінаюцца ў перапісе літоўскага войска.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі. У 1795 годзе ва ўладанні С. Солтана, побач размяшчаўся фальварак.
У 1897 годзе ў Чэрніхаўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі царкоўна-прыходская школа, хлебазапасны магазін, кузня, карчма. У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы 119 двароў, 491 жыхар. У маёнтку Савічы 3 двары, 35 жыхароў.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Чэрніхаўскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне. З 14 красавіка 1960 года па 21 ліпеня 1986 года цэнтр Савіцкага сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 7 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 36 вяскоўцаў.
Кіраўск (значэнні)
Назву Кіраўск маюць:
Stauropus fagi
Stauropus fagi — начны матылёк з сямейства чубаткі
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла матылька — 25-35 мм. Размах крылаў — 45-70 мм. Пярэднія крылы буравата-шэрай афарбоўкі, перад іх знешнім краем размяшчаецца шэраг цёмных плям. У сярэдняй частцы крыла праходзіць бялёсая зігзагападобныя паласа. Заднія крылы шэра-бурай афарбоўкі. На задніх крылах маецца буйная чатырохвугольная пляма. У стане спакою заднія крылы матыля бачныя з-за пярэдніх краёў пярэдніх. Вусікі самцоў грабеньчатыя, з ніткападобнымі вяршынямі.
Арэал і месцапражыванне
Еўразійскі лясны від, які насяляе зона ліставых лясоў Еўропы і Азіі. У гарах від падымаецца на вышыні да 1500 м н.у.м. Аддае перавагу цёплым участкам, лётае ў букавых лясах, на прасеках і ўзлесках лісцяных і змешаных лясоў. Развіваецца ў адным, зрэдку — у двух пакаленнях. Матылі лётаюць з канца красавіка, мая да пачатку ліпеня. Другое пакаленне можа адзначацца ў жніўні.
Арэал віду ахоплівае Сярэднюю і Паўднёвую Еўропу, поўдзень і сярэднюю паласу Расіі, Прыамур'е, Прымор'е, Японію. Рэгіёны, у якіх від прысутнічае: Андора, Аўстрыя, Беларусь, Бельгія, Боснія і Герцагавіна, Брытанскія астравы, Балгарыя, Нармандскія астравы, Корсіка, Харватыя, Чэхія, Данія (мацерыковая частка), Эстонія, Турцыя (Еўрапейская частка), Фінляндыя, Францыя (мацерыковая частка), Германія, Грэцыя (мацерыковая частка), Венгрыя, Ірландыя, Італія (мацерыковая частка), Латвія, Ліхтэнштэйн, Літва, Люксембург, Македонія, Малдова, Нарвегія (мацерыковая частка), Польшча, Партугалія (мацерыковая частка), Румынія, Расія (цэнтральная, усходняя, паўночна-заходняя, паўднёвая), Сардзінія, Сіцылія, Славакія, Славенія, Іспанія (мацерыковая частка), Швецыя, Швейцарыя, Нідэрланды, Украіна, Беларусь, Югаславія.
Вусень
Дарослы вусень даўжынёй 65-70 мм. Вусень голы. Яго афарбоўка каштанава-бурая, афарбоўка галавы бурая з больш светлай аблямоўкай. Вусень валодае вельмі мудрагелістым выглядам: лапкі другой і трэцяй пар ног вельмі доўгія, сярэднія членікі спіны нясуць канічныя грудкі, два кароткіх вастрыя («відэлец») на заднім канцы цела. У позе пагрозы вусень падымае галаву і задні канец цела вертыкальна ўверх.
Кармавыя расліны вусеняў — бук, дуб, бяроза, таполя, вярба, вяз і некаторыя іншыя драўняныя і хмызняковыя лісцяныя пароды. Паблізу платформы Тугалессе ў Маскоўскай вобласці гусеніцы гэтага віду былі знойдзены таксама на буяках. Вусені развіваюцца з мая да верасня.
Кукалка
Кукалка чорнага колеру, бліскучая. Акукліваецца вусень паміж лісцем у няшчыльным кокане. Зімуе на стадыі кукалкі.
Колькасць і ахова
Колькасць віду знаходзіцца на пастаянна нізкім узроўні. Сустракаецца не часта. Занесены ў Чырвоныя кнігі Маскоўскай, Уладзімірскай, Разанскай і Цвярской абласцей.
Грыва (значэнні)
Назву Гры́ва маюць:
Washington Post
«Ва́шынгтан по́ст» (The Washington Post) — амерыканская. Выдаецца ў горадзе Вашынгтоне. Найбуйнейшая газета сталіцы Злучаных Штатаў Амерыкі, таксама ўваходзіць у колькасць найстарэйшых.
Гісторыя
Газета была заснавана ў 1877 годзе Стылсанам Хатчынсам (Stilson Hutchins). У 1880 годзе яна дадала нядзельны выпуск, стаўшы першай гарадской газетай, якая выходзіць 7 дзён у тыдзень. Праз дзевяць гадоў, у рамках кампаніі па прасоўванні падпіскі, уладальнікі прапанавалі кіраўніку ваеннага аркестра U. S. Marine Band кампазітару Джону Філіпу Сузе (John Philip Sousa) скласці марш, які суправаджаў бы цырымонію ўзнагароджання пераможцаў конкурсу кароткіх сачыненняў — нарысаў. «Марш Washington Post» уваходзіць у лік класічных твораў Сузы.
У 1899 годзе, у разгар Іспанска-Амерыканскай вайны, газета апублікавала класічную ілюстрацыю Кліфарда Берымена (Clifford K. Berryman) «Remember the Maine».
Самы вялікі тыраж газета мела ў 1993 годзе, калі выходзіла тыражом ў 832 332 асобнікаў. Станам на кастрычнік 2005 года, сярэдняя колькасць чытачоў склала 715 181 у будныя дні і 983 243 па суботах. Такім чынам, па колькасці чытачоў газета займала 5-е месца ў ЗША. Паводле даных Alliance for Audited Media да 2013 года The Washington Post апусцілася на 7-е месца ў рэйтынгу самых папулярных газет ЗША. Па выніках 2012 года яе тыраж склаў 472 000 асобнікаў, на 6,5 % менш чым годам раней. Найбуйнейшы канкурэнт у Вашынгтоне — Вашынгтон таймс.
Журналісты Post атрымалі 47 Пулітцэраўскіх прэмій, 6 з іх у 2008 годзе, 18 стыпендый Німана і 368 прызаў Асацыяцыі фатографаў Белага дому.
У жніўні 2013 года газета была набыта Джэфры Бэзасам за $250 млн.
Пра газету
Самым вядомым эпізодам у багатай гісторыі газеты сталі публікацыі, які распалілі Уотэргейт — адзін з найбуйнейшых палітычных скандалаў у гісторыі ЗША. Рэпарцёры газеты Боб Вудвард і Карл Бернстын, такім чынам, адыгралі прыкметную ролю ў адстаўцы прэзідэнта Рычарда Ніксана. Па гэтых падзеях быў зняты фільм «Уся прэзідэнцкая раць» з Робертам Рэдфардам і Дастынам Хофманам у ролі Вудварда і Бернстына.
Газета ўваходзіць у лік вядучых штодзённых выданняў ЗША, нароўні з Нью-Ёрк таймс, вядомай у сваю чаргу міжнароднымі рэпартажамі, Wall Street Journal, якая спецыялізуецца на эканамічных публікацыях, і газетай «Лос-Анджэлес таймс». «Вашынгтон пост», у сваю чаргу, зарэкамендавала сябе рэпартажамі пра палітычныя падзеі Белага дому, Кангрэса і іншыя пабочныя аспекты дзейнасці амерыканскага федэральнага ўрада.
Газета з'яўляецца прыватнай і на працягу амаль 80 гадоў належала сям'і Грэм, якія валодалі ёй праз Washington Post Co, якая, у сваю чаргу, кантралюе шэраг іншых медыйных і не-медыйных кампаній, уключаючы часопіс Newsweek (прададзены ў 2010 годзе), шэраг газет, кабельныя тэлесеткі і тэлевізійныя станцыі, інтэрнэт-рэсурсы Slate і Foreign Policy.
У жніўні 2013 года было абвешчана, што кантроль над The Washington Post за $250 млн набыў вядомы інтэрнэт-мільярдар Джэф Бэзас, заснавальнік і кіраўнік анлайн-крамы Amazon.com. Разам з Washington Post Бэзас купіў цэлы шэраг іншых друкаваных СМІ: The Express, The Gazette Newspapers, Southern Maryland Newspapers, Fairfax County Times, El Tiempo Latino і Greater Washington Publishing. Прычынай продажу стала нездавальняльнае фінансавае становішча падраздзялення друкаваных СМІ Washington Post Co. У 2002 годзе друкаваныя СМІ прынеслі кампаніі звыш $100 млн прыбылі, у той час як па выніках 2012 года аперацыйныя страты падраздзялення склалі $54 млн, а выручка за апошнія 10 гадоў скарацілася больш чым на 30 %. Новы ўладальнік газеты абвясціў пра хуткія змены, паабяцаўшы ў той жа час, што не будзе ўмешвацца ў працу выдання гэтак жа актыўна, як кіруе сваім інтэрнэт-бізнесам.
Урад Босніі і Герцагавіны
Савет міністраў Босніі і Герцагавіны (урад) з'яўляецца выканаўчым органам дзяржаўнай улады Босніі і Герцагавіны. У адпаведнасці з артыкулам V, раздзел 4 канстытуцыі, Старшыня Савета Міністраў прызначаецца Прэзідыумам Босніі і Герцагавіны, а пацвярджаецца Палатай прадстаўнікоў. Старшыня Савета Міністраў потым прызначае іншых міністраў.
Паўнамоцтвы
Савет міністраў адказвае за рэалізацыю палітыкі і рашэнняў у наступных галінах: знешняя палітыка, знешні гандаль, мытная і грашова-крэдытная палітыка, палітыка фінансавых інстытутаў Босніі і Герцагавіны і яе міжнародныя фінансавыя абавязацельствы, іміграцыйная палітыка, бежанцы і прасіцелі палітычнага прытулку і рэгулявання гэтых абласцей, прымяненне міжнародна-прававых нормаў унутры краіны і па-за яе межамі, у тым ліку і адносіны з Інтэрполам, стварэнне і кіраванне агульнага і камунікацыйнага абсталявання, кантроль паветранага транспарту.
Састаў
Савет міністраў Босніі і Герцагавіны складаецца з дзевяці наступных міністэрстваў:
У дадатак да міністэрстваў, Савет міністраў таксама мае пяць дадатковых органаў: Генеральны сакратарыят, Камітэт па эканоміцы, Камітэт па ўнутранай палітыцы, Упраўленне па пытаннях еўрапйскай інтэграцыі Босніі і Герцагавіны і Упраўленне заканадаўства.
Ігар Леанідавіч Дзянісаў
Ігар Леанідавіч Дзянісаў (нар., Мінск) — беларускі акцёр тэатра і кіно. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (2018).
Біяграфія
Ігар Дзянісаў скончыў мінскую школу № 9 у 1976 годзе. У 1985 годзе скончыў тэатральны факультэт Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «Акцёр драматычнага тэатра і кіно» (курс народнай артысткі СССР А. І. Клімавай). Пасля інстытута быў накіраваны ў Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Якуба Коласа, але ў лістападзе 1985 года паступіў у трупу Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. За гэты час ім створана больш за 40 яркіх сцэнічных вобразаў у родным тэатры.
Ігар Дзянісаў увесь час супрацоўнічае са шматлікімі праграмамі Нацыянальнай тэлерадыёкампаніі РБ і беларускага радыё (літаратурныя праграмы, тэлеспектаклі).
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1989 года.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў Купалаўскага тэатра 13 жніўня запатрабаваў спыніць гвалт у дачыненні да мірных грамадзян і выступіў за пералік галасоў з удзелам незалежных назіральнікаў. 17 жніўня ўладамі быў звольнены дырэктар тэатра Павел Латушка. 26 жніўня Ігар Дзянісаў разам з большасцю трупы і іншымі супрацоўнікамі тэатра звольніўся ў знак пратэсту.
Узнагароды
Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (2018). Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны (2011).
Цішкоўцы
Цішко́ўцы (, Тишковцы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вольнаўскага сельсавета. Размешчаны за 28 км на паўднёвы ўсход ад Баранавічаў, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы на лініі Баранавічы — Мінск.
Гісторыя
У 1897 годзе ў Чэрніхаўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 4 вяскоўцы.
Да 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Кабанаўка (Луцкі сельсавет)
Каба́наўка (, Кабановка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета.
Да 30 красавіка 1948 года вёска ўваходзіла ў склад Лукаўскага сельсавета, да 21 верасня 1992 года — у склад Ракцянскага сельсавета.
Міхаіл Іванавіч Герасімаў
Міхаіл Іванавіч Герасімаў (, в. Старына, Валдайскі раён, Наўгародская вобласць — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Пінскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны на Заходнім фронце. У партызанах з кастрычніка 1942 года: камандзір групы, атрада, у кастрычніку 1943 — сакавіку 1944 партызанскай брыгады імя В. М. Молатава. З 1944 на савецкай і гаспадарчай працы ў Пінскай вобласці.
Лукі (Жлобінскі раён)
Лу́кі (, Луки) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета.
Раман Мікалаевіч Шырокаў
Раман Мікалаевіч Шырокаў (Рома́н Никола́евич Широ́ков, нар., Дзедаўск, Маскоўская вобласць, РСФСР) — расійскі футбаліст. Заслужаны майстар спорту Расіі (2008). Бронзавы прызёр чэмпіянату Еўропы 2008. Трохкратны чэмпіён Расіі (двойчы ў складзе «Зеніта», адзін раз у складзе ЦСКА). Двухразовы ўладальнік Суперкубка Расіі, уладальнік Кубка і Суперкубка УЕФА (2008) у складзе «Зеніта». Па завяршэнні кар’еры працаваў экспертам на Матч ТВ. Старшыня Агульнарасійскага прафсаюза футбалістаў, а таксама ўваходзіць у лік 20 арбітраў Палаты па вырашэнні спрэчак РФС.
Клубныя
«Зеніт»:
Міжнародныя
Расія:
Ігар Уладзіміравіч Дзянісаў
Ігар Уладзіміравіч Дзянісаў (И́горь Влади́мирович Дени́сов, нар., , СССР) — былы расійскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Расіі (2008—2016). Заслужаны майстар спорту Расіі (2008). Чатырохразовы чэмпіён Расіі, двухразовы ўладальнік Кубка Расіі, Кубка УЕФА і Суперкубка УЕФА.
«Зеніт»
Ігар з’яўляецца выхаванцам пецярбургскага футбола. За пецярбургскі «Зеніт» выступаў з 2001 года. Дэбютаваў у асноўным складзе клуба ў 2002 годзе ў матчы супраць ЦСКА. Ужо з наступнага года ён атрымаў сталую прапіску ў аснове, толькі час ад часу прымаючы ўдзел у некаторых гульнях дубля. Пад кіраўніцтвам Дзіка Адваката Ігар заваяваў разам з камандай тытулы чэмпіёна Расіі, уладальніка Суперкубка Расіі, Кубка і Суперкубка УЕФА.
Паводле вынікаў сезона 2011/2012 быў прызнаны найлепшым футбалістам года па версіі РФС.
«Дынама»
У чэрвені 2013 года перайшоў у махачкалінскі «Анжы», аднак ужо ў жніўні пакінуў каманду і разам з аднаклубнікамі Юрыем Жырковым і Аляксандрам Какорыным папоўніў склад маскоўскага «Дынама». Быў асноўным іграком сталінага клуба, але часта выбываў з-за траўм.
«Лакаматыў»
У жніўні 2016 года на правах арэнды перайшоў у маскоўскі «Лакаматыў» пасля таго, як «Дынама» страціла месца ў Прэм’ер-лізе. У лютым 2017 года падпісаў паўнавартасны кантракт з чыгуначнікамі, які ўступіў у сілу летам. Неўзабаве Ігар стаўз таксама капітанам каманды. У сезоне 2017/18 разам з «Лакаматывам» стаў чэмпіёнам Расіі.
У маі 2019 года пакінуў «Лакаматыў» і неўзабаве абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
11 кастрычніка 2008 года Ігар дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Расіі ва ўзросце 24 гады ў матчы адборачнага цыкла чэмпіянату свету 2010 года супраць каманды Германіі, выйшаўшы ў стартавым складзе і адыграўшы ўсе 90 хвілін.
Дасягненні
«Зеніт»
Асабістае жыццё
Ігар жанаты на Алене Дзянісавай. Мае чытырох дзяцей. Любіць сабак, шахматы і тэніс.
Melia
Назва
Назва Melia была ўпершыню ўжыта ў адносінах да гэтай расліны Карлам Лінеям у 1737 годзе ў кнізе Genera plantarum. Пазней Ліней паказаў, што гэтай назвай у старажытнагрэчаскай мове называўся ясень або іншае дрэва з рассечаным лісцем.
Батанічнае апісанне
Прадстаўнікі роду — звычайна лістападныя дрэвы або буйныя кусты, пакрытыя простым апушэннем.
Лісце складанае, двойчы ці тройчы непарнаперыстае, спіралепадобнае размешчанае ўздоўж сцябла, лісточкі на кароткіх хвосціках, часцей за ўсё з зубчатым краем.
Кветкі сабраны ў суквецці-мецелкі ў пазухах верхняга лісця. Цэнтральная кветка абодваполая, большая ж частка астатніх — тычынкавыя. Чашачка падзеленая на 5-6 амаль свабодных чашалісцікаў. Вяночак пяці- або шасціпялёсткавы, апушаны, белага ці бэзавага колеру. Тычынкі зрослыя ў цыліндрычную тычынкавую трубку з 10-12 пылавікамі. Песцік з паўшарападобным лычыкам, доўгі. Завязь трох—васьмігнёздавая, у кожнай па 2 семяпупышкі.
Лік храмасом 2n = 28.
Арэал
Два віды распаўсюджаныя ў Афрыцы, адзін — родам з Азіі, аднак завезены ў многія рэгіёны свету. У Афрыцы вядомыя ўсе тры віды роду. Тыпавы від, Melia azedarach, завезены туды, а Melia bambolo у натуральных умовах расце ў Заходняй Афрыкі, радзіма Melia volkensii — Усходняя Афрыка.
Валасянка чорнагаловая
Валасянка чорнагаловая, леска-чорнагалоўка (Sylvia atricapilla) — пеўчая птушка сямейства валасянкавых.
Апісанне
Даўжыня цела 14-15 см, размах крылаў 20-23 см. У гнездавы перыяд выразны дымарфізм: у самца шапачка чорная, а ў самкі — іржавага колеру. Хвост без белых палос па краях. Маладыя падобныя да самкі, але маладыя самцы маюць цёмна-карычневую галаву. Спеў з дзвюх частак — ціхі шчэбет (чутны толькі зблізку), пасля чаго — гучная, флейтавая песня.
Пашырэнне
Арэал: Еўропа, акрамя поўначы, Цэнтральная і Заходняя Азія на ўсход да даліны р. Об і на поўдзень да паўночнага Ірана, Каўказ, Малая Азія, паўночны захада Афрыкі, Астравы Зялёнага Мыса, Азорскія астравы, Канары.
Валасянка садовая
Валасянка садовая, леска садовая (Sylvia borin) — пеўчая птушка сямейства валасянкавых.
Апісанне
Даўжыня цела 14 см, размах крылаў 20-24 см. Палавы дымарфізм адсутнічае: верх аліўкава-папяліста-карычневы, ніз белаваты, дзюба кароткая, ногі цёмна-шэрыя. Верх у маладых больш карычневы, ніз жаўтаваты.
Валасянка чорнагаловая
Пашырэнне
Пералётны від, папуляцыі з паўднёвай частак арэала аселыя. Месца зімовак: Вялікабрытанія (птушкі з кантынентальнай Еўропы), Паўднёвая Еўропа, паўночны заход Афрыкі, а таксама субсахарская Заходняя Афрыка, Паўднёвы Судан, Эрытрэя, Эфіопія, раўнінная Усходняя Афрыка на поўдзень да возера Ньяса, паўночны Іран.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ладзіць у нізкіх дрэвах (напрыклад, бакавыя галінкі елкі), у кустах (бузіны, парэчак), у малінніку або ажынніку, радзей у ліянах і папараці, у зацененым месцы (часцей за ўсё нізка — 40-120 см ад зямлі), амаль без заслоны, і зялёная наземная расліннасць не даходзіць да гнязда. Няшчыльнае, сценкі прасвечваюцца, слаба ўмацаванае на бакавых галінках палоскамі воўны. Знешні слой з тонкіх галінак, сухой травы і зялёных раслін, якія амаль не заламаныя на верхнім краі гнязда. Унутры невялікага шара робіць кальцо з шчыльна пераплеценых паміж сабой карэньчыкаў і сухой травы — характэрная рыса віду, у іншых нашых лесак яно адсутнічае. Гняздо ўмацаванае воўнай. Высцілка з карэньчыкаў, каласкоў траў, часам з прымессю валосся і моху.
Яйкі (4-5, часам 2-7) звычайна крыху падоўжаныя з вострым вузейшым канцом, афарбоўка розная: белая, светла-жоўтая, ружовыя, аліўкавая; глыбокія плямкі з размытымі краямі, светла-карычневыя, паверхневыя — нешматлікія, шакаладнага колеру. Могуць быць жоўтымі, аліўкавымі, карычневымі ці пурпуровымі. Больш цёмныя рыскі могуць утвараць мармуровы малюнак.
Валасянка садовая
Пашырэнне
Арэал: Еўропа, акрамя крайняй поўначы і поўдня, Каўказ, Сібір да р. Енісей.
Беларусь 5
«Беларусь 5» — рускамоўны спартыўны тэлеканал Белтэлерадыёкампаніі, заснаваны ў 2013 годзе. Вядзе паказ беларускіх, замежных і міжнародных першынстваў у 9 відах гульняў і спорту: баскетбол, біятлон, бокс, гандбол, лёгкая атлетыка, мастацкая гімнастыка, тэніс, футбол і хакей. Сярод футбольных трансляцый — Прэм’ер-Ліга Англіі. У 2019 годзе таксама быў паказаны Чэмпіянат Еўропы па фігурным катанні. Падчас буйных спартыўных мерапрыемстваў (Алімпійскіх і Еўрапейскіх гульняў) канал працуе 24 гадзіны штодня.
Валасянка садовая
Пашырэнне
Насяляе ўскрайкі лісцевых або мяшаных лясоў з добра развітым падростам і прыземнай расліннасцю, парослыя кустамі схілы пагоркаў і зараснікі ўздоўж вадацёкаў, маладняк лісцевых дрэў (у Вялікабрытаніі таксама плантацыі хваёвых дрэў, лазняку і рададэндранаў); акрамя гэтага, вясковыя паркі, групы дрэў сярод палёў, сады. У Швейцарыі даходзіць да 2300 м.
Пералётны від. Па-за арэалам адзначаеццана Шпіцбергене, Мядзведжым в-ве, Ісландыі і Мальце. Месца зімовак: Афрыка на поўдзень ад Сахары.
Беларусь 5
Гісторыя тэлеканала
Першапачаткова трансляцыя вялася толькі ў Мінску. Потым канал стаў адным з агульнанацыянальных. 1 снежня 2013 года канал быў дададзены да аналагавага пакета вяшчання МТІС. Спартыўныя каментатары: Аляксей Пынцікаў (баскетбол), Яўген Табула, Аляксандр Цвячкоўскі (футбол, хакей, гандбол, валейбол), Уладзіслаў Татур, Улада Сарокіна (мастацкая і спартыўная гімнастыкі, водныя віды спорту), Уладзімір Навіцкі (футбол, хакей, біятлон); Сяргей Мацкевіч (футбол, валейбол, тэніс, лёгкая атлетыка), Ганна Любенкова, Дарына Запольская, Дзмітрый Герчыкаў (баскетбол) і Павел Баранаў (футбол, бокс). У 2017 годзе прэзідэнт Беларусі выступіў з крытыкай якасці канала. 1 кастрычніка 2018 года распачалася трансляцыя асобнага канала «Беларусь 5. Інтэрнэт».
Красны Бераг (Жлобінскі раён)
Кра́сны Бе́раг — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці, за 5 км на поўдзень ад шашы М5, за 20 км на паўночны захад ад Жлобіна. Красны Бераг уваходзіць у склад і з’яўляецца цэнтрам Краснабярэжскага сельсавета.
Валасянка садовая
Асаблівасці біялогіі
Гняздо робіць на нізкім дрэве або ў кусце, у ажынніку ці малінніку сярод травяністых раслін (напр., крапівы), звычайна ў месцы з сярэднім сонечным асвятленнем, на вышыні часцей за ўсё 30-80 см ад зямлі. Няшчыльнае, не прымацаванае да падтрымліваючых яго галінак гняздо пад заслонай зверху галінак і травяністых раслін. Знешняя частка яго са сцёблаў травы, па краях заламаных пад вострым вуглом, лісця, карэньчыкаў і тонкіх галінак да 30 см даўжынёй, а таксама невялікай колькасці расліннага пуху і павуціны, месцамі ўплятаецца трохі моху і тонкія галінкі сасны, якія тырчаць за гняздо. Высцілка з тонкіх і сухіх травінак, карэньчыкаў (часам з прымессю валосся).
Красны Бераг (Жлобінскі раён)
Размяшчэне
Размешчаны на паўночным захадзе Гомельскай вобласці, за 3 км ад мяжы з Бабруйскім раёнам Магілёўскай вобласці, 21 км на паўночны захад ад Жлобіна, 104 км ад Гомеля на чыгуначнай лініі Гомель — Мінск, на аўтамабільнай дарозе Р-90 Красны Бераг — Парычы і Н-4369 Красны Бераг — Казіміраўская Слабодка, за 4 км ад трасы М-5 Гомель — Мінск.
Валасянка садовая
Асаблівасці біялогіі
Яйкі (4-5, часам 3-7), пераважна крыху падоўжаныя, з вострым вузейшым канцом, белыя з карычняватым або крэмава-белым, пясчаныя з ружовым ці зялёным адценнем. Плямы глыбокія — светла-шэрыя або шэра-фіялетавыя, паверхневыя — нешматлікія, аліўкавыя, карычневыя, іржава-карычневыя ці пурпуровыя (часта з размытымі краямі), рэдка сканцэнтраваны на шырэйшым канцы.
Красны Бераг (Жлобінскі раён)
Гідраграфія
На правым беразе ракі Дабосна (Добысна) (прыток Дняпра). Даўжыня ракі складае 81 км. Плошча вадазбору — 874 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці — 4 м³/с. Сярэдні ўхіл ракі — 0,6 м/км. Шырыня ракі ў межань складае 5-15 м. Найвышэйшы ўзровень вады адзначаецца ў трэцяй дэкадзе снежня і складае 1,8 м над узроўнем у межань. Замярзае ў сярэдзіне снежня. Вясновы крыгаход пачынаецца ў трэцяй дэкадзе сакавіка і доўжыцца 3-5 дзён. Прытокі Дабосны — Беліца і Язнач. Да басейна ракі ставіцца вадасховішчы Скрыпліца. На поўначы і поўдні Краснага Берага, на месцы былых балот, знаходзяцца меліярацыйныя каналы. На месцы аднаго з іх у 80-х гадах мінулага стагоддзя было створана штучнае вадасховішча, якое праіснавала да 2014 года. Па рацэ Дабосна з 1795 па 1921 год праходзіла мяжа паміж Магілёўскай і Мінскай губэрніях. Такім чынам Красны Бераг, на правым беразе Дабосны, знаходзіўся ў Мінскай губэрніі, а вёска Марусенька, на левым беразе Дабосны, — у Магілёўскай губэрніі.
Транспарт
Транспартныя сувязі па электрыфікаванай чыгуначнай лініі Мінск — Гомель, па дарозе Р-90 Парычы-Красны Бераг да аўтадарогі М-5 Мінск-Гомель, дарога Н-4369 Красны Бераг-Казіміраўская Слабодка да дарогі Н-4322 Радуша-Жлобін.
Планіроўка Краснага Берага складаецца з двух падзеленых чыгункай частак: паўночнай (доўгая крывалінейная і паралельная да яе прамалінейная вуліцы блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі) і паўднёвай (забудова ў шыротным кірунку з абодвух бакоў чыгункі).
У паўночнай частцы знаходзяцца вуліцы: Цэнтральная, Ісаева, 1-я Садовая, 1-й і 2-й Садовыя завулкі, Новая, Азёрная, Азёрны завулак.
У паўднёвай частцы знаходзяцца вуліцы: Кааператыўная, Савецкая, Станцыйныя, Школьная, Заводская, Зарэчная, Чыгуначная, Саўгасная, Садовая, Паганянская, 70 год Кастрычніка, Незалежнасці, Моладзевая, Першамайская, Лясная, Беларуская, Палявая, Малая Палявая, Пераезная, в/ч 55461, Краснабярэжская Слабодка.
Жылыя і гаспадарчыя будынкі пераважна драўляныя, сядзібнага тыпу. Побач са старой забудовай, паралельна вуліцы Савецкай, ў 1987 годзе будаўнікі з горада Маладзечна пабудавалі вуліцу з цагляных дамоў (25 будынкаў катэджнага тыпу) і ў 1993 годзе жлобінскія будаўнікі ўзвялі другую такую ​​ж вуліцу, дзе размясціліся преселенцы з забруджаных радыяцыяй у выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС месцаў. Адна з новых вуліц атрымала імя Паганянская ад назвы вёскі Пагоннае Хойніцкага раёна, частка жыхароў якой перасяліліся у Красны Бераг. У цяперашні час тут паўстаў пасёлак з сямі вуліц.
Гісторыя
У 1528 годзе мясцовы памешчык Аляксей Зяньковіч прадаў свае драўляныя будовы іншаму ўладару. Вось з гэтых пісьмовых крыніц дакладна вядомая вёска Красны Бераг, якая ў той час уваходзіла ў Рэчыцкі павет Мінскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Пасля Аляксея Зяньковіча да пачатку ХХ стагоддзя ўладарамі Краснага Берага былі Солтаны, Варанецкія-Корбут (XVIII ст.), Фама Пятровіч Грыневіч (1785—1812 гг.), Ёсіп Фаміч Грыневіч (з 1812 г.), Іван Нікадзімавіч Грыневіч (з 1829 г.), Аляксандар Іванавіч Багародскі (з 1867 г.), Міхаіл Сямёнавіч Гатоўскі (з 1877 г.), Марыя Міхайлаўна Гатоўская-Паклеўская-Козел (з 1904 па 1917 гг.).
У 1654 годзе на долю жыхароў Краснага Берагу выпалі жорсткія выпрабаванні. Навакольныя вёскі, у тым ліку і Красны Бераг, амаль зусім зніклі. Да восені 1708 года Карл XII вымушаны быў павярнуць на поўдзень у кірунку Ўкраіны, і Красны Бераг апынуўся на шляху войскаў шведскага караля.
1 верасня 1812 года ў мястэчку Kazimirov, за 12 вёрстаў на поўдзень ад Краснага Берагу, адбыўся бой паміж расійскай арміяй і польскай брыгадай. Расійская армія панесла у гэтым баі значныя страты і адступіла. Пасля гэтага батальёны Баранава, рух якіх стрымліваў вялікі абоз, занялі Красны Бераг і St:Pobolov і накіраваліся да Бабруйска.
16 (28) лістапада 1873 года першы цягнік прайшоў праз станцыю Красны Бераг з Бабруйску да Гомеля.
У 1889 годзе генерал-лейтэнант Міхаіл Сямёнавіч і яго жонка дваранка Марыя-Юзэфа Гатоўская валодалі маёнткам Красны Бераг у Сцяпской воласці ў 847 дзесяцін зямлі. У гэты час па праекце расійскага архітэктара Віктара Шротэра, які скончыў Санкт-Пецярбурскую акадэмію мастацтваў, затым берлінскую Акадэмію мастацтваў, быў пабудаваны палац (1893 г.). Фінансаванне новай сядзібы было выраблена камерцыйным банкам у 1888 годзе. Зараз цяжка выявіць, чый капітал — цесця Міхаіла Сямёнавіча Гатоўскага або зяця Вікенція Альфонсавіча Паклеўскага-Козел, з’явіўся асновай для вяртання грошай у банк, але ўся сума была цалкам выплачана ў 1891 годзе. Усё было зроблена за тры гады, і хутчэй за ўсё гэта быў сумесны ўдзел. Міхаіл Гатоўскі выказаў жаданне мець штосьці самавітае, мабыць, нездарма палац выглядае як літара «Г» — у гонар Гатоўскага. Вікенцій Альфонсавіч — фіксаваў выяву сямейнага герба Козел-Паклеўскіх над балконам галоўнага ўвахода.
Адначасова з узвядзеннем палацу побач з ім быў разбіты «англійскі парк» пэйзажна-рэгулярнага тыпу па праекце знакамітага варшаўскага садавода Францішка Шаніёра, які садова-паркаваму мастацтву вучыўся ў Францыі, а ў Варшаве быў адказны за сад і парк каралеўскага палаца.
Пасля смерці Міхаіла Сямёнавіча Гатоўскага ў 1904 годзе спадчынны маёнтак Красны Бераг Бабруйскага павета быў перапісаны на імя дваран Гатоўскіх, і сядзіба Красны Бераг перайшла да мужа Марыі Гатоўскай, Вікенція Альфонсавіча Паклеўскага-Козел. У 1905 годзе рэвалюцыйная сытуацыя ў Расіі адгукнулася ў Красным Беразе спробай мясцовых сялянаў абрабаваць панскі маёнтак, але казакі, якія апэратыўна прыбылі з Бабруйскай крэпасці, спробы гэтыя спынілі.
У гэты час у Беларусі прагрымеў апошні бой Першай сусветнай вайны і яе завяршэнне цесна звязана з пачаткам новай страшнай вайны — грамадзянскай. Першая кроў у гэтай братазабойчай бойні пралілася ў Красным Беразе …
20 лістапада 1917 года другі Арэнбургскі ўдарны батальён, які знаходзіўся ў Жлобіне, выйшаў з горада насустрач першаму мінскаму рэвалюцыйнаму бронецягніку імя Леніна. У 9 гадзін 20 лістапада на станцыі Красны Бераг адбылося сутыкненне супрацстаячых сіл. Бой доўжыўся пяць гадзін і быў выйграны байцамі бронецягніка. Яны цалкам разграмілі два батальёны «ударнікаў». Ні дапамагло ім, ні ўпартасць, ні нават здрада сына дарожнага майстра, які ў самы разгар бою спрабаваў ўпотай правесці салдат праціўніка у тыл. Але камандзір бронецягніка быў папярэджаны шляхавых вартаўніком. Здраднік разам з 60 варожымі афіцэрамі і салдатамі трапіў у палон.
Так што менавіта 20 лістапада 1917 года — дзень бою на станцыі Красны Бераг — можа лічыцца днём пачатку грамадзянскай вайны ў Беларусі.
У сакавіку 1918 года Красны Бераг зноў апынуўся ў самым эпіцэнтры рэвалюцыйных падзей. Польскі корпус генерала Ю. Р. Доўбар-Мусніцкага ў студзені 1918 года пачаў наступ на Мінск і Магілёў. Частка падраздзяленняў дывізіі размясцілася ў горадзе Бабруйску, іншыя знаходзіліся ў яго наваколлі. Кавалерыйскі легіён быў высланы ў Красны Бераг. 12 студзеня 1918 часці корпуса пачалі шырокія баявыя дзеянні і неўзабаве захапілі Рагачоў, Бабруйск і шэраг іншых населеных пунктаў, у тым ліку і Красны Бераг. Наступ на Жлобін вёўся з двух кірункаў: Рагачова і Краснага Берага. Для барацьбы з польскім корпусам у Жлобін прыбыў бронецягнік пад камандаваннем Ольчака. Ураджэнец Краснага Берага Ярашаў А. М. быў камісарам гэтага бронецягніка. Яго баявыя дзеяньні падчас грамадзянскай вайны былі адзначаны ордэнам Чырвонага Сцяга, шматлікімі падзякамі камандавання.
Для забеспячэння нармальнага жыцця насельніцтва Жлобіна была створана першая рэвалюцыйная батарэя, якая ў хуткім часе пагрузілася ў вагоны і выехала ў Красны Бераг, дзе заняла агнявую пазіцыю і вяла абстрэл праціўніка. У гэты час у батарэю прыйшло шмат краснабярэжцаў: Андрэй і Павел Ярашавы, Даніла, Іван і Пётр Кандраценка, Павел Кавалёў, Ціт Савельевіч Ярашаў, Мікіта Паўлавіч Ткачоў, Дзмітрый, Мікалай і Аляксей Раманенка, Гаўрыла Васільевіч Раманенка, Лука і Марцін Іванчукі, Яфім Лупсякоў, Гаўрыла Сямёнавіч Шкірман. З іх дапамогай рух цягнікоў з Мінску ў Жлобін быў спынены. На чыгунцы ўсталявалі узброеныя кантрольныя пасты. У канцы лютага 1918 года корпус Доўбар-Мусніцкага быў разгромлены.
2 сакавіка 1918 года Жлобін і Жлобіншчына былі акупаваны нямецкімі войскамі. У гэты ж дзень у данясенні Стаўкі з горада Арол адзначалася: ''«Сёння ў 12 гадзін 5 мін., Жлобін заняты немцамі пасля жорсткага бою пад Красным Берагам, які працягваўся дзень 26 лютага. Немцаў, палякаў выбыла са строю каля 400 салдат і шмат параненых. Мы страцілі браневікі і некалькі забітых»''. Немцы пратрымаліся ў Жлобіне з 02.03.1918 года па 24.11.1918 года. Воіны Чырвонай Арміі 22 лістапада 1918 г. вызвалілі Рагачоў, 24 лістапада — Жлобін.
У красавіку 1919 года была ўтворана Гомельская губернія. У яе ўвайшоў Жлобін у складзе Рагачоўскага павета. Красны Бераг застаўся ў Бабруйскім павеце Мінскай губерніі. Летам 1919 года з агітцягніком «Кастрычніцкая рэвалюцыя» Міхаіл Іванавіч Калінін праехаў праз Красны Бераг са Жлобіна на Мінск.