cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Святлана Валянцінаўна Марозава
Біяграфічныя звесткі
Скончыла ў 1977 годзе гісторыка-педагагічны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя Я. Купалы. Працавала настаўнікам у школах Барысаўскага р-на Мінскай вобл, з 1979 г. у ГрДУ. У 1979—1982 гадах вучылася ў аспірантуры пры кафедры гісторыі БССР ГрДУ, у 1983 г. у БДУ абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Брэсцкая царкоўная унія 1596 года і барацьба народных мас Беларусі супраць нацыянальна-релігійнага гнёту (1596—1667 гг.)», кандыдат гістарычных навук (1984).
У 1993—1996 гадах праходзіла падрыхтоўку ў дактарантуры пры аддзеле гісторыі Беларусі 13-18 ст. Інстытута гісторыі НАНБ, у 2001 г. у ІГ НАНБ абараніла доктарскую дысертацыю «Уніяцкая царква ў этнакультурным развіцці Беларусі (1596—1839 гг.)».
Загадчык кафедры гісторыі Беларусі ГрДУ, прафесар. У розны час выкладала на гістарычным факультэце ГрДУ курсы гісторыі Беларусі (эпоха феадалізму), крыніцазнаўства, архівазнаўства, гісторыі культуры Беларусі (эпоха феадалізму) і спецкурсы «Гісторыя культуры Гродзеншчыны (эпоха феадалізму)», «Праблемы гісторыі ўніяцкай царквы Беларусі», «Уніяцкая царква ў культурна-гістарычным развіцці Беларусі (1596—1839 гг.)», «Гістарыяграфія Брэсцкай царкоўнай уніі», «Брэсцкая царкоўная унія 1596 года ў гісторыі Усходняй Еўропы (канец XVI-ХІХ ст.)».
Сябра Міжнароднай асацыяцыі гуманітарыяў, Беларускай асацыяцыі гісторыкаў, Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў, Беларускага гістарычнага таварыства, Санкт-Пецярбургскага таварыства гісторыі ідэй.
Навуковая дзейнасць
Аўтар чатырох кніг, у т.л. манаграфій «Уніяцкая царква ў этнакультурным развіцці Беларусі (1596—1839 гг.)» (Гродна, 2001), вучэбнага дапаможніка «Берасцейская царкоўная унія 1596 г. у беларускай гістарыяграфіі» (Гродна, 2002); «„Сваёй веры ламаць не будзем…“: Супраціў дэўнізацыі ў Беларусі (1780—1839 гады)» (Гродна, 2014); двух брашур і больш за 100 навуковых артыкулаў па гісторыі ўніяцкай царквы. Выступала болей чым на 100 міжнародных, рэспубліканскіх і рэгіянальных навуковых канферэнцыях па розных аспектах гісторыі ўніяцкай царквы на Беларусі. Прымае ўдзел у падрыхтоўцы вучэбных дапаможнікаў па гісторыі Беларусі.
Сям’я
Мае сына Сяргея Марозава (нар. 1985), таксама гісторыка.
Чумікан
Чумікан (Чумика́н) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Тугура-Чуміканскага раёна Хабараўскага края, порт на Удскай губе Ахоцкага мора. Заснавана ў 1880 годзе. Размешчана ля вусця ракі Уда, за 480 км на паўночны захад ад чыгуначнай станцыі Камсамольск-на-Амуры, за 1547 км ад краявога цэнтра, за 526 км ад чыгуначнай станцыі Постышава, за 721 км морам ад г. Нікалаеўск-на-Амуры.
Лучайка (Шаркаўшчынскі раён)
Луча́йка (, Лучайка) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Лужкоўскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Залескага сельсавета Глыбоцкага раёна , да 12 верасня 1966 года знаходзілася ў складзе Шаркаўшчынскага раёна.
Міленіум (стадыён)
Міленіум (Stadiwm y Mileniwm) — стадыён у горадзе Кардыф (Уэльс). Умяшчальнасць — больш за 74 500 гледачоў. На стадыёне праводзяць свае гульні нацыянальныя зборныя Уэльса па футболе і рэгбі. Самы ўмяшчальны ў свеце крыты стадыён з натуральным траўнікам.
Стадыён быў адкрыты ў чэрвені 1999, і першая буйная падзея, праведзеная на ім — міжнародны матч саюза рэгбі 26 чэрвеня 1999 года, калі Уэльс разбіў Паўднёвую Афрыку ў таварыскай сустрэчы 29-19 перад 29 тысячамі заўзятараў зборнай. З поўнай умяшчальнасцю 74,500 гэта — трэці па велічыні стадыён на Кубку шасці нацый пасля Стад дэ Франс і Твікенхема.
Адам Міхал Ракіцкі
Адам Міхал Ракіцкі (Adam Michał Rokicki; каля  — ці, г. Вільня ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, кашталян менскі (1777—1779), «граф на Брагіне».
Біяграфія
Належаў да каталіцкага шляхецкага роду Ракіцкіх герба «Равіч» з Ашмянскага павета. Быў сынам Марыяны Дэрксгоф і ашмянскага стражніка (1732—1739), ашмянскага скарбніка (1739—1741), ашмянскага канюшага (1741—1749), ашмянскага войскага (1749—1759) і рэгента малой пячаткі Літоўскага Трыбунала (1757—1759) Франца Антонія Ракіцкага (памёр у 1759), уласніка значнага маёнтка Брагін (купленага ў княгіні Альжбеты Замойскай у 1754 за 550 000 злотых) і лідара групоўкі Чартарыйскіх у Рэчыцкім павеце.
Дэпутат Галоўнага Трыбунала ВКЛ ад Рэчыцкага павета ў 1771—1772 гг. Рэгент ВКЛ (згадваецца ў 1765), ротмістр 28-й харугвы 2-й (пяцігорскай) брыгады нацыянальнай кавалерыі войскаў ВКЛ у 1773—1779 гг., асэсар задворнага суда з 1777 года, кашталян менскі ў 1777—1779 гг. , дэпутат ад Мазырскага павета і маршалак Галоўнага Трыбунала ВКЛ у 1778—1779 гг. 17 кастрычніка 1777 быў абраны маршалкам Літоўскага Трыбунала.
Валодаў па бацьку значным маёнткам Брагін (Брагінскае графства і Ялчанскі ключ) у Кіеўскім ваяводстве.
Сям’я
Пасля смерці мужа Марыяна з Аскеркаў Ракіцкая выйшла 28 лютага 1781 года ў другі раз за ўпіцкага кашталяна Міхала Страшэвіча (29.09.1750 — 01.11.1818) і мела ад яго двух дачок — Тэрэзу (выйшла за Яна Шукшту) і Аляксандру (выйшла за Міхала Корвін-Касакоўскага).
Юркіўка (Вэлыкамыхайліўскі раён)
Юркіўка (Юркі́вка) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2684
IC 2684 — галактыка тыпу D (карликова галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Літамерычы
Літамерычы — маленькае заходнеславянскае племя, якое ў V стагоддзі абгрунтавалася на тэрыторыі паўночнай Багеміі (Усцецкі край і Ліберэцкі край) у месцы зліцця Лабы і Огржэ і ў наваколлях сённяшняга Літамержыцы. Сумесна з дзячанамі і пшаванамі з'яўлялася часткай племянной федэрацыі, якая, пад кіраўніцтвам чэхаў, прымала актыўны ўдзел у фармаванні чэшскай дзяржавы Пржэмысловічаў.
Сезон 2013 ЖФК Універсітэт Віцебск
У 2013 годзе жаночы футбольны клуб «Універсітэт» з Віцебска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Мыгаевэ
Мыгаевэ (Мигаєве) — пасёлак у Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Назарэтанкі ў Беларусі
Назарэтанкі ў Беларусі — адгалінаванне (з 2008 правінцыя) ордэна назарэтанак на Беларусі.
Гісторыя
Увосень 1908 года 3 сястры Ордэна Святой Сям'і з Назарэта прыехалі ў Гродна на месца сясцёр брыгітак. Першай абатысай кляштара стала Паўла Марыя Гажыч, якая памерла ў 1935. Пры сваім кляштары сёстры-законніцы мелі навіцыят. Агулам, перад вайной там жыло і працавала каля 100 сясцёр, якія займаліся, у асноўным, навучаннем дяцей.
У Навагрудак першыя сёстры прыехалі па запрашэнні біскупа Зыгмунта Лазінскага ў верасні 1929.
Падчас нямецкай акупацыі сястра Марыя Канізія (Эўгенія Мацкевіч) арганізавала ў Навагрудку па просьбе бацькоў польскіх дзецей сакрэтнае навучанне польскай мове і гісторыі. Заняткі адбываліся ў прыватных дамах, а колькасць вучняў не перавышала 50. Вясной 1943 дзеці былі падрыхтаваны да прыняцця Першай Камуніі. Школа была раскрыта беларусамі, якія склалі данос да афіцэра жандармерыі — Панькова. Ён аднак прыхільна адносіўся да палякаў і данос праігнараваў. Хутка данос быў паўтораны ў гестапа. Заняткі прадаўжаліся аж да часу арыштавання манашак. 31 ліпеня сястра Марыя Канізія і 10 іншых манашак была арыштаваных па прыказу Гебетскамісара, а пазней, 1 жніўня 1943 года каля 4 гадзіны, расстраляны ў лесе ў 5 км ад Навагрудка Падчас вайны быў забраны і кляштар, які пазней быў прыстасаваны пад шпіталь для псіхічна хворых. Сёстры былі вымушаны жыць у адным пакоі ў семінарыі, падзеленым на дзве часткі: сталовую і спальню.
У 1958 у Гродне засталіся толькі 4 сястры. У 1990-я кляштар быў вернуты сёстрам. У 2000 г. папам Янам Паўлам II адбылася беатыфікацыя 11 манашак (мучаніц з Наваградка – благаслаўлёнай Марыі Стэлы Мардасевіч і дзесяці яе паплечніц).
Сёння назарэтанкі на Беларусі працуюць у парафіях пры касцёлах, у біскупскіх курыях, займаюцца катэхізацыяй. У Гродне сёстры працуюць таксама ў сямейнай кансультацыі і апякуюцца бясплатнай сталовай для людзей без месца жыхарства. Дамы Ордэна існуюць у Гродне, Будславе, Івянцы, Лідзе, Мінску, Маладзечне, Навагрудку, Смаргоні, Касцяневічах.
13 верасня 2008 у Касцёле Звеставання Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Гродне ў прысутнасці мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча, біскупаў Антонія Дзям'янкі і Аляксандра Кашкевіча, а таксама Генеральнай маці назарэтанак Джэніс Фульмер было ўрачыста абвешчана пра заснаванне Беларускай правінцыі Ордэна на чале з сястрой Нерэвушай Падзяльніцкай.
Вячаслаў Уладзіміравіч Якімаў
Вячаслаў Уладзіміравіч Якімаў (Вячесла́в Влади́мирович Еки́мов; нар., , Ленінградская вобласць, СССР) — савецкі і расійскі велагоншчык, трохразовы алімпійскі чэмпіён. Рэкардсмен свету на дыстанцыях 4, 5, 10, 20 км і ў гадзіннай гонцы з 1985 года. Заслужаны майстар спорту СССР (1986). Найлепшы веласіпедыст XX стагоддзя ў Расіі.
Скончыў Дзяржаўны інстытут фізічнай культуры імя П. Ф. Лесгафта.
Паліна-Асыпэнкавэ
Паліна-Асыпэнкавэ (Поліно-Осипе́нкове) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кубак Еўропы па зімовых кіданнях 2014
Кубак Еўропы па зімовых кіданнях 2014 прайшоў 15—16 сакавіка ў Лейрыі, Партугалія. Спаборніцтвы прымалі дзве арэны, муніцыпальны стадыён «Магальяйнш Песоа» і нацыянальны цэнтр лёгкаатлетычных кіданняў. У праграму турніру былі ўключаны штурханне ядра, кіданне дыска, кіданне молата і кіданне дзіды. Разыгрываліся 4 камандныя Кубкі: сярод мужчын і жанчын у абсалютнай узроставай катэгорыі і сярод моладзі да 23 гадоў (1992 года нараджэння і маладзей).
Кожная краіна магла выставіць да 2 чалавек у кожнай дысцыпліне ў дарослых і аднаго — сярод моладзі. У залік каманды ішоў лепшы вынік у кожным з відаў кіданняў, пасля чаго ён перакладаўся ў ачкі з дапамогай Міжнароднай табліцы перакладу вынікаў ІААФ. Па суме атрыманых балаў вызначаліся пераможцы і прызёры ў камандным заліку Кубка.
Вертыкальныя вуглы
Вертыкальныя вуглы — пары вуглоў з агульнай вяршыняй, што ўтвараюцца пры перасячэнні двух прамых так, што бакі аднаго вугла з’яўляюцца працягам бакоў іншага.
Тэарэма аб вертыкальных вуглах
Калі дзве прамыя перасякаюцца ў кропцы, утвараюцца чатыры вугла. Несумежныя вуглы называюцца вертыкальнымі або процілегла вертыкальнымі вугламі. Таксама, кожная пара прылеглых вуглоў ўтварае прамую, а гэтыя вуглы называюцца сумежнымі. Паколькі кожная пара вертыкальных вуглоў з’яўляецца сумежнымі да прылеглых, то градусныя меры вертыкальных вуглоў — роўныя.
Гема Фрызіус
Гема Фрызіус (Gemma Frisius;, Докюм, Фрысландыя — , ) — нідэрландскі матэматык, урач, картограф, філосаф, гравёр, майстар астранамічных інструментаў, педагог.
Стварыў ў 1536 годзе адзін з найстарэйшы глобусаў, палепшыў шэраг інструментаў свайго часу, якія выкарыстоўваюцца ў прыкладной матэматыцы, геадэзіі і навігацыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў беднай сям’і. З юнацтва быў кульгавы. Пасля смерці бацькоў пераехаў у Гронінген, з 1525 года навучаўся ў Лёвенскім каталіцкім універсітэце, у спісе дысцыплін якога былі матэматыка і астраномія. У 1536 годзе атрымаў вучоную ступень доктара медыцыны. Быў пакінуты на медыцынскім факультэце ўніверсітэта ў Лёвене, дзе працаваў да сваёй смерці.
Падчас вучобы заняўся вырабам глобусаў і матэматычных інструментаў. Дзякуючы якасці і дакладнасці прылад атрымаў шырокую вядомасць у навуковым свеце, атрымаў высокую ацэнку ад Ціха Брагэ.
У 1533 годзе ўпершыню апісаў метад трыянгуляцыі, які выкарыстоўваюць у картаграфіі і геадэзіі па гэты дзень. У 1530 (або 1533) годзе быў першым, хто апісаў спосаб вызначэння геаграфічнай даўгаты з дапамогай дакладнага гадзінніка.
У 1544 годзе з дапамогай камеры-абскуры Гема Фрызіус назіраў сонечнае зацьменне. Займаючыся астраноміяй і картаграфіяй вёў перапіску з М. Капернікам. Быў адным з першых прыхільнікаў геліяцэнтрычнай сістэмы свету.
Mediacube
Mediacube — беларуская група кампаній, асноўным падраздзяленнем якой з’яўляецца шматканальная сетка відэаплатформы YouTube. Прапаноўвае блогерам паслугі пошуку рэкламадаўцаў, абароны аўтарскіх правоў, распрацоўкі крэатыўных канцэпцый і г.д.
Па стане на жнівень 2020 года да сеткі падключана каля 2000 каналаў з 68 краін. Найбольш вядомымі з’яўляюцца каналы такіх блогераў і артыстаў: Улад Бумага, Сяргей Лазараў, Міхаіл Галусцян, Дзмітрый Масленнікаў, Слава Марлоў, Васіліса Даванкова, Арцемій Лебедзеў і іншыя. Дзейнасць кампаніі таксама ўключае ў сябе распрацоўку IT-прадуктаў і рашэнняў для блогераў.
Гісторыя
Першапачаткова кампанія вырабляла забаўляльны відэакантэнт, рабіла рэкламныя ролікі і эфіры для банкаў, сотавых аператараў і рытэйлераў. У 2015 годзе выйграла тэндэр па выбары рэгіянальнага партнёра YouTube у Беларусі. Атрымаўшы перамогу ў конкурсе, кампанія стала MCN (Multi-Channel Network) — арганізацыяй, якая прадстаўляе дапамогу ў кіраванні каналамі на відэаплатформах. Пасля атрымання статусу MCN, MediaCube выйшла на глабальны рынак.
З’яўляецца холдынгам з беларускай мацярынскай кампаніяй ТАА «ЭМСІЭН Глобал» і пяццю «дочкамі» — беларускімі ТАА «Медыя Куб Прадакшн» і ТАА «ФотаВідэаПра», расійскім ТАА «Медиакуб», а таксама кіпрскай і канадскай MediaCube. Адзіным уладальнікам ўсіх юрыдычных асоб быў Міхаіл Бычанок, цяпер ва ўласніках мацярынскай кампаніі лічыцца таксама «Зубр Капітал».
У 2018 годзе ўвайшла ў ТОП-3 партнёрскіх сетак YouTube у СНД. У 2019 годзе кампанія прыцягнула інвестыцыі фонду прамых інвестыцый «Зубр Капітал». Пагадненне ўвайшло ў «ТОП-7 зліццяў і паглынанняў» у Беларусі.
У 2019 годзе Mediacube стала афіцыйным партнёрам відэасэрвісу TikTok.
Па выніках 2019 года кампанія ўваходзіць у ТОП-20 праваўладальнікаў кантэнту ў свеце і з’яўляецца адным з найбуйнейшых падрадчыкаў Google, працуючы з партнёрамі з 68 краін, а таксама ўваходзіць у ТОП-10 партнёрскіх сетак свету па версіі інтэрнэт-выдання Postium.
У ліпені 2020 года Mediacube прадставіла свой прадукт Anton, прызначаны для працы ў сферы інфлюенсер-маркетынгу.
Таксама прадуктамі кампаніі з’яўляюцца Studio (раней Stats) — сістэма, якая змяшчае дадзеныя аб 35 мільёнах каналаў, Ezzy (раней MediaCube ID) — сістэма аўтарызацыі і ідэнтыфікацыі.
За 2018 год выручка кампаніі склала 4,5 млн даляраў, за 2019 — 18 млн даляраў, а за 2020 — 30 млн даляраў. Штат супрацоўнікаў на жнівень 2020 года складае больш за 120 чалавек.
Сьетэ-Пікас
Сьетэ-Пікас (Siete Picos, літаральна — «Сем пікаў») — гара ў Іспаніі. Вышыня над узроўнем мора — 2138 м, адносная вышыня — 278 м. Геалагічна складзеная гранітамі і адносіцца да масіву Сьера-дэ-Гвадарама. Гара мае сем вяршыняў з невялікай адноснай вышынёй.
Вядомыя асобы Сумаў
Вядомыя ўраджэнцы Сумаў:
XIX стагоддзе ў гісторыі кіно
XIX стагоддзе было адзначана шэрагам кінематаграфічных падзей.
IC 2685
IC 2685 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сашэ-Острыўскэ
Сашэ-Острыўскэ (Соше́-О́стрівське) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
GO-Records
GO-Records — беларускі музычны лэйбл. Заснаваны ў 2005 годзе ў Гомелі.
Дзейнасць
Кампанія займаецца выпускам і дыстрыб’юцыяй у Беларусі такіх беларускіх выканаўцаў, як Серёга, Rasta, Бьянка, Amatory (альбомы «Неизбежность» 2004 года і «Книга мёртвых» 2006 года), ТТ-34, ST1M, Gods Tower (зборнік «The Greatest Arrows» 2005 года), Дай дарогу!, Саша и Сирожа, Крамбамбуля (альбом «Святочная» 2007 года), Крама (альбом «Усё жыццё — дзіўны сон» 2007 года), Nevma (альбом «Стихия слёз» 2009 года), Termin X (альбом «Што дае нам магчымасць дыхаць» 2010 года), Zet (альбом «Radzima.com» 2006 года), 3t.ON ды іншых. У 2006 годзе на лэйбле GO-Records быў выдадзены зборнік «XLAM: Лучшая беларусская альтернатива». Таксама лэйбл з’яўляецца заснавальнікам і арганізатарам штогадовага фестываля цяжкай музыкі «GO-FEST».
Тры Крыныці
Тры Крыныці (Три Криниці) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кельцкая царква
Кельцкая царква — агульная назва для хрысціянскай царкоўнай арганізацыі Ірландыі, Брытаніі, Уэльса, Шатландыі і Брэтані, існавала ў другой палове першага тысячагоддзя - пачатку другога тысячагоддзя нашай эры.
Назвы кельцкая царква і кельцкае хрысціянства маюць ўмоўны характар, з'явіліся ў літаратуры ў XVIII ст. і распаўсюдзіліся пад уплывам рамантызму. У наш час яны ўжываюцца толькі для вылучэння некаторых асаблівасцяў, што мелі месца ў развіцці хрысціянства на Брытанскіх астравах. Існаванне ж у сярэднявеччы асобнай царкоўнай арганізацыі або веравучэння, адрозных ад каталіцкай, у наш час абвяргаецца большасцю гісторыкаў.
Гісторыя
Хрысціянства ў кельтаў Брытанскіх астравоў з'яўляецца ва II-III стагоддзі н. э. намаганнямі місіянераў з еўрапейскага кантынента. Асабліва моцна яно ўкараняецца ў Ірландыі, якая робіцца галоўным цэнтрам кельцкага хрысціянства ў наступныя стагоддзі. На думку прыхільнікаў існавання самастойнай кельцкай царквы, у VI-VII стагоддзі адбываецца суперніцтва паміж кельцкай і каталіцкай (папскай) цэрквамі за хрысціянізацыю Англіі, населеную да таго часу германскімі плямёнамі англаў, саксаў і ютаў. На саборы ва Уітбі (Нартумбрыі) у 664 годзе ў багаслоўскім дыспуце перамаглі прадстаўнікі папскай царквы, з прычыны чаго каталіцкі абрад пачаў пераважаць не толькі ў Англіі, але і ва Уэльсе і Шатландыі. У Ірландыі ж кельцкая царква спыніла сваё існаванне толькі ў XII стагоддзі, калі краіна была захоплена Англіяй.
У пачатку XX ст. прыхільнікі існавання самастойнай кельцкай царквы пачалі захады для яе адраджэння. У наш час існуе некалькі арганізацый з падобнай назвай, якія аб'ядноўваюць групы вернікаў (пераважна ірландцаў) з некалькіх краін свету.
Асаблівасці
Асноўнае адрозненне кельцкай царквы ад каталіцкай - гэта больш частае ўжыванне прац антычных аўтараў, у тым ліку грэчаскіх, Старога запавету, а таксама ў пераважнай ролі кляштароў. Яна ўвабрала ў сябе вялікую колькасць мясцовых кельцкіх традыцый, і па сутнасці з'яўлялася інстытутам супольным, узначаленым кельцкімі вышэйшымі. Таксама адрозненнем двух існуючых ў Брытаніі абрадаў (кельцкага і каталіцкага) з'яўляўся спосаб вылічэння царкоўных святаў, з прычыны чаго Вялікдзень у розных цэрквах прыходзіўся на розныя дні.
Спас-Клепікі
Спас-Клепікі (Спас-Клепики) — горад (з 1809 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Клепікаўскага раёна Разанскай вобласці. Насельніцтва 6,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў XVI стагоддзі.
Размешчаны у цэнтральнай частцы Мяшчорскай нізіны, на рацэ Пра (прыток Акі), за 67 км на паўночны ўсход ад Разані. Вузел аўтамабільных дарог. Да сярэдзіны 1990-х дзейнічала чыгуначная станцыя Спас-Клепікі на Разанска-Уладзімірскай вузкакалейнай чыгунцы.
Тэкстыльна-трыкатажная, ватавая і швейная фабрыкі, абутковая вытворчасць, вытворчасць сантэхнічных шлангаў. Будуецца завод па вытворчасці пластыкавых вокнаў. Тут знаходзіцца філіял ААТ «Цяжпрэсмаш». Вядзецца здабыча торфу, драўніны.
Наваселле (Лужкоўскі сельсавет)
Навасе́лле (, Новоселье) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Дзяніс Малец
Дзяніс Малец (, в. Лембаўка, Дзісенскі павет, Віленскае ваяводства, цяпер Пастаўскі раён — снежань, Мінск?) — каталіцкі святар заходняга абраду, удзельнік беларускага хрысціянскага руху.
Біяграфія
Паходзіў з беларускай каталіцкай сям'і. У 1933 годзе паступіў у Пінскую духоўную каталіцкую семінарыю. Пасвячоны ў святары ў 1937 годзе. Першыя гады душпастырскай дзейнасці правёў на пасадзе вікарыя пры парафіі Нараджэння Дзевы Марыі ў г. Бельск-Падляскі на Беласточчыне.
З восені 1938 года — прэфект мясцовых школ у Пінску. Пазней служыў вікарыем пры Пінскі кафедральны сабор.
Падчас Другой сусветнай вайны прымаў удзел у беларускім нацыянальна-рэлігійным жыцці.
Улетку 1941 года віленскі архібіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі накіраваў з Вільні ва Усходнюю Беларусь ксяндзоў (Станіслава Глякоўскага, Дзяніса Мальца, Пятра Татарыновіча, Казіміра Рыбалтоўскага), якія павінны былі ўзнавіць дзейнасць касцёлаў.
У якасці ганаровага госця разам са святаром Станіславам Глякоўскім прысутнічаў 15 снежня 1941 года на канферэнцыі школьных інспектраў у Мінску. Пад час выканання нямецкага гімна беларускія ксяндзы ўзняліся, але не выцягнулі рукі. Па сканчэнню мерапрыемства быў арыштаваны разам з Глякоўскім нямецкай тайнай паліцыяй. (Арышту пазбег толькі кс. Татарыновіч, які быў у цывільным і якога паспелі схаваць беларускія дзеячы).
Дата, месца і акалічнасці смерці застаюцца невядомымі.
Кніга Лічбаў
Кніга «Лічбы» (בְּמִדְבַּר‏‎, Бэ-мідбар — «У пустыні»; Numeri; Ἀριθμοί) — кніга Бібліі (частка Старога Запавету), якая апісвае гісторыю яўрэяў пасля зыходу з Егіпта.
Біблія Францыска Скарыны
Надрукаваная Ф. Скарынам у Празе кніга «Лічбы» (1519) захавалася ў 17 асобніках. У гэтым выданні Скарыны змешчана толькі адна арыгінальная гравюра «Людие ізраилевы с полки своими около храму божия», якая знаходзіцца на тытульным аркушы кнігі. Астатнія ілюстрацыі ўзятыя з папярэдніх выданняў. Так, застаўка да самога тэксту кнігі запазычана з выдання кнігі «Ісус Сірахаў», а віньетка да скарынаўскага пасляслоўя — з прадмовы да кнігі «Левіт».
Вігіланскі кодэкс
Вігіланскі (Альбельдэнскі) кодэкс (Codex Conciliorum Albeldensis seu Vigilanus) — ілюмінаваная кампіляцыя розных дакументаў вестгоцкага перыяду ў Іспаніі. Сярод вялікай колькасці тэкстаў, сабраных складальнікамі, знаходзяцца каноны Таледскіх сабораў, Вестгоцкая праўда, дэкрэты некаторых ранніх пап і пісанні Святых Айцоў, гістарычныя творы (такія як Хроніка Альбельды і жыццяпіс Мухамеда), урыўкі з публічнага і царкоўнага права, а таксама каляндар.
Складальнікамі рукапісу былі тры манахі з рыёхскага манастыра святога Марціна: ілюстратар Вігіла, у гонар якога названы зборнік; Серацына, яго сябар; і Гарсія, яго вучань. Складанне зборніка было завершана ў 976 годзе, яго арыгінал захоўваецца ў Эскарыяле (як Escorialensis d I 2). У гэты час Альбельда была культурным і інтэлектуальным цэнтрам Памплонскага каралеўства. Рукапісы зборніка ўслаўлялі не толькі старажытных вестгоцкіх каралёў-заканадаўцаў — Хіндасвінта, Рэкесвінта і Эгікі — але і сучасных кіраўнікоў Навары: Санча II і яго жонку Ураку, яго брата Раміра Гарсеса, караля Вігеры.
Апроч іншай карыснай інфармацыі, кодэкс утрымоўвае першую згадку і выявы арабскіх лічбаў (акрамя нуля) у Заходняй Еўропе. Яны з’явіліся праз маўраў у Іспаніі каля 900 года.
Стыль ілюмінавання ўнікальны, спалучаючы вестгоцкае, масарабскае і каралінгскае мастацтва. У шаблонах арнаментаў бачны каралінгскі і італа-візантыйскі ўплыў.
Парыжскі мір (1783)
Парыжскі мір, 1783 — падпісаны ў Версалі 3 верасня 1783 года паміж ЗША і іх саюзнікамі — Францыяй, Іспаніяй і Нідэрландамі, з аднаго боку, і Вялікабрытаніяй — з другога. Завяршыў пераможную для ЗША Вайну за незалежнасць у Паўночнай Амерыцы 1775-83. Парыжскі мір аб'яднаў прэлімінарныя мірныя дагаворы, падпісаныя Вялікабрытаніяй з ЗША і іх саюзнікамі ў 1782-83: 1) па прэлімінарным мірным дагаворы паміж Вялікабрытаніяй і ЗША ад 30 лістапада.
IC 2686
IC 2686 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сент-Джэймскі парк
Сент-Джэймскі парк (St. James’s Park) — каралеўскі парк у Вэстмінстэры, які пачынае «зялёны пояс» у цэнтры Лондана, які цягнецца адсюль на захад праз Грын-парк і Гайд-парк да Кенсінгтанскіх садоў. З поўначы на парк выходзіць Сент-Джэймскі палац, з захаду — Бакінгемскі палац, з усходу — Міністэрства замежных спраў.
Сент-Джэймскі парк лічыцца найстарэйшым у Лондане. Як і бліжэйшы палац, ён нарачоны ў памяць аб багадзельні ў імя Св. Якава (Джэймса), якая калісьці стаяла тут. У казну яго набыў (у кардынала Уолсі) кароль Генрых VIII. Прайшло шмат гадоў, перш чым Якаў I Сцюарт загадаў асушыць балоты і размясціў тут звярынец з дзіўнымі жывёламі — вярблюдамі, кракадзіламі і сланом.
Карл II, які прыехаў з Францыі пасля рэстаўрацыі манархіі перарабіў парк на манер версальскіх садоў і праклаў канал. Прынц-рэгент, палічыўшы такі дызайн старамодным, у пачатку XIX стагоддзя загадаў Джону Нэшу насадзіць дрэваў, а канал ператварыць у сажалку. У такім выглядзе парк і дайшоў да нашых дзён. На поўнач ад яго быў пракладзены для ўрачыстых працэсій асаблівы праспект — Мэл.
Міхаіл Іванавіч Дзялец
Міхаіл Іванавіч Дзялец (, в. Вуглы, Брагінская воласць, Рэчыцкі павет, Мінская губерня — ) — беларускі дзяржаўны і грамадскі дзеяч, заслужаны работнік культуры БССР (1988). Член Беларускага саюза журналiстаў.
Біяграфія
У 1939—1946 гадах служыў у Чырвонай арміі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, на фронце ў 1942 года быў прыняты ў партыю. У 1946—1947 гадах загадваў карэспандэнцкай сеткай БелТА. Скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КП(б)Б (1949) і Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1951).
З 1949 года працаваў у рэдакцыі баранавіцкай абласной газеты «Чырвоная звязда», з 1954 года з’яўляўся рэдактарам баранавіцкай аб’яднанай (гарадской і раённай) газеты «Чырвоная звязда».
З пачатку 1957 года знаходіўся на савецкай, партыйнай і прафсаюзнай рабоце. З лютага 1957 года па лістапад 1958 года — старшыня Баранавіцкага гарвыканкама. У 1958—1960 гадах — першы сакратар Гарадзішчанскага райкама КПБ Брэсцкай вобласці. У 1960—1962 гадах — першы сакратар Баранавіцкага гаркама КПБ. З мая па снежань 1962 года — першы сакратар Баранавіцкага райкама КПБ. Са снежня 1962 года — сакратар партыйнага камітэта Баранавіцкага вытворчага калгасна-саўгаснага ўпраўлення. Са студзеня да верасня 1965 года — першы сакратар Баранавіцкага райкама КПБ. У 1965—1969 года — старшыня Брэсцкага абласнога савета прафсаюзаў. З 1969 года — рэдактар рэспубліканскай газеты «Звязда». У 1973—1989 гадах — старшыня Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па друку (з 1978 года — Дзяржкамітэт БССР па справах выдавецтваў, паліграфіі і кніжнага гандлю). Адначасова ў 1979—1989 гадах — старшыня праўлення Добраахвотнага таварыства аматараў кнігі Беларускай ССР.
З’яўляўся кандыдатам у члены ЦК КПБ у 1960—1966, 1976—1986 гадах, членам ЦК КПБ у 1971—1976 гадах, дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 6-8-га скліканняў (1963—1974).
Творчасць
Працуючы ў сферы журналістыкі і кнігавыдання, М. І. Дзялец унёс вялікі ўклад у развіццё беларускай літаратуры, нацыянальнага друку. Вялікую ўвагу ён надаваў узроўню мастацкага і паліграфічнага афармлення друкаванай прадукцыі. Міхаіл Іванавіч зрабіў літаратурную апрацоўку кнігі Сяргея Пятровіча Руціча «Навеки юные» (1974), якая апавядае аб партызанскім атрадзе імя Дзімітрава брыгады імя Панамарэнкі. Атрад дзейнічаў на тэрыторыі Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці ў 1942—1944 гг. Аўтар кнігі апавяданняў «Охотничьими тропами» (1987), якую выдаў пад псеўданімам Міхась Паляшук.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага Сцяга, Кастрычніцкай рэвалюцыі, медалямі, у т. л. медалём Францыска Скарыны (1998).
1923 год у гісторыі кіно
1923 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Пад’ельнік
Пад’е́льнік (Monotropa) — род шматгадовых травяністых раслін сямейства верасовыя.
Апісанне
Невысокія бесхларафільныя сапрафітныя (сілкуюцца мёртвым арганічным матэрыялам) расліны з сакавітым белым або жаўтлявым сцяблом, на якім размешчана рэдукаванае лускападобнае лісце. Моцна разгалінаваная падземная частка мае мікарызу.
Распаўсюджанне
У родзе 4-5 відаў, якія растуць у лясах ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я; на Беларусі сустракаецца ў хваёвых і яловых лясах.
Трахыміўка (Вэлыкамыхайліўскі раён)
Трахыміўка (Трохи́мівка) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Дыктатура пралетарыяту
З пункту гледжання марксізму дыктатуру пралетарыяту не варта блытаць з дыктатурай працоўнага класа наогул, паколькі працоўны клас неаднастайны і толькі пралетарыят ўяўляе сабой дыялектычную пару буржуазіі. Напрыклад, па гэтай прычыне ў СССР прамысловых рабочых ніколі не называлі пралетарамі. Згодна з ВСЭ ў СССР паняцці дыктатуры пралетарыяту і ўлады працоўнага класа былі сінанімічныя.
З’яўленне паняцця
Паняцце «Дыктатура пралетарыяту» з’явілася ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Першае вядомае выкарыстанне тэрміна — у працы Карла Маркса «Класавая барацьба ў Францыі з 1848 па 1850 гг.» (Напісана ў студзені — сакавіку 1850 году): "Гэты сацыялізм ёсць аб’яву бесперапыннай рэвалюцыі, класавая дыктатура пралетарыяту як неабходная пераходная ступень да знішчэння класавых адрозненняў наогул, да знішчэння ўсіх вытворчых адносін, на якіх спачываюць гэтыя адрозненні, да знішчэння ўсіх грамадскіх адносін, якія адпавядаюць гэтым вытворчым адносінам, да перавароту ва ўсіх ідэях, якія вынікаюць з гэтых грамад ых адносін "(т. 7, с. 91).
Трасцянэць (Вэлыкамыхайліўскі раён)
Трасцянэць (Тростяне́ць) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Геласій I
Геласій I (Gelasius PP. I; ? — ) — Папа Рымскі з 1 сакавіка 492 года па 19 лістапада 496 года.
Біяграфія
Геласій, як ён сам пісаў у лісце да імператара Анастасію I, быў Romanus Natus — «народжаны рымлянін». Тым не менш, Liber Pontificalis паведамляе, што ён быў natione Afer (афрыканец) і таму меў «каляровую скуру» (смуглую). Afer, аднак, азначала ураджэнцаў правінцыі Афрыка, а не Афрыкі як такой. Папа Геласій быў родам з Кабіліі (Алжыр), населенай берберамі, чыя скура не была смуглай.
Перад сваім абраннем Папам Рымскім Геласій быў блізкім саветнікам папы Фелікса III, у прыватнасці, удзельнічаў у падрыхтоўцы дакументаў Царквы. Таму яго абранне 1 сакавіка 492 года было праявай пераемнасці.
Вядомы тым, што зацвердзіў канчатковую рэдакцыю збору Новага Запавету у 493 годзе.
Акакіянская схізма і прымат Святога Пасаду
Пасля свайго абрання на папскі пасад Геласій адразу ж паказаў сілу свайго характару ў спрэчцы з паслядоўнікамі Патрыярха Канстанцінопальскага Акакія. Нягледзячы на ўсе намаганні новага патрыярха Еўфімія і пагрозы імператара Анастасія I, якія спрабавалі атрымаць незалежнасць ад Апостальскага Пасаду, Геласій адмаўляўся надаваць нават найменшыя прывілеі і ўсходняй царкве. Раскол быў звязаны з падтрымкай Анастасіем I монафізітаў, чыё вучэнне папа ўспрымаў як ерась.
У кнізе De duabus in Christo naturis («Аб дваістай прыродзе Хрыста») Геласій захоплена крытыкаваў монафізіцтва. Акрамя таго, ён паспрабаваў вярнуць сабе кантроль над Александрыйскім і Антыяхійскім патрыярхатамі, але час яго пантыфікату апынуўся занадта кароткім для дасягнення гэтай мэты. Раскол паміж Рымам і Канстанцінопалем працягваўся да пантыфікату папы Гармізды (514—523).
Падаўленне паганскіх абрадаў і ерасяў
Геласій актыўна змагаўся з ерасямі і перажыткамі паганства. У барацьбе з святкаваннем рымлянамі луперкалій папе ўдалося пераканаць Рымскі Сенат спыніць святкаванне гэтага свята. Замест яго царква прапанавала святкаваць 2 лютага Стрэчанне.
Каб выкрыць маніхеяў, чые перакананні набіралі папулярнасць у Рыме, Геласій звярнуўся да хітрасці: ён абвясціў, што з гэтага часу варта прычашчацца «ў двух формах» — віном і хлебам. Паколькі маніхеі лічылі віно грахоўным, яны адмаўляліся ад прычасця і лёгка вызначаліся сярод вернікаў. Пазней, калі з маніхеямі ў Рыме было скончана, папа дазволіў вярнуцца да ранейшага абраду прычашчэння толькі хлебам.
Смерць
Смерць Геласія 19 лістапада 496 года завяршыла яго кароткае, але дынамічнае праўленне. У дадатак да яго непрымірымасці ў барацьбе супраць імператараў і ерэтыкоў, ён быў вядомы дабрынёй і літасцю да бедных. Згодна Liber Pontificalis, Геласій выратаваў Рым ад голаду. Гістарычных доказаў гэтаму няма. Верагодна, у перыяд голаду папа раздаваў бедным хлеб з царкоўных камор. Ён таксама сур’ёзна паўплываў на развіццё палітыкі царквы, літургіі і царкоўнай дысцыпліны.
Геласій быў пахаваны ў прытворы сабора Святога Пятра.
Работы
Геласій быў пладавітым пісьменнікам, узорам лацінскага стылю ранняга Сярэднявечча. Яго пяру належыць не менш за шэсць трактатаў, у прыватнасці, De anathematis vinculo. У сваіх пасланнях Геласій пісаў і аб таінстве прычашчэння:<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">У адным з пасланняў ён раіць прычашчаць дзяцей, у другім жа заяўляе, што ў сакрамэнце еўхарыстыі застаецца «субстанцыя і прырода хлеба і віна», а самі святыя дары называе «выявам і падабенствам цела і крыві Хрыста».<div class="ts-Конец_цитаты-source">— Кавальскі Я. Папы і папства. Перыяд ІІІ. У арбіце ранневізантыйскай імперыі. На падставе гэтых выказванняў пратэстанцкія тэолагі пазней будуць адмаўляць ператварэнне хлеба і віна ў кроў і цела Хрыста.
Трудомырыўка
Трудомырыўка (Трудомирівка) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Тэмза
Тэмза (Thames) — рака на поўдні Вялікабрытаніі.
Даўжыня 334 км, плошча басейна 15,3 тыс. км².
Альбін Мацвеевіч Стаповіч
Альбін Мацвеевіч Стаповіч (Стэповіч) (Albin Stapowicz;, вёска Барані, цяпер Астравецкі раён Гродзенскай вобл. — ; псеўд. Уладзімір Загорскі) — беларускі грамадска-палітычны і музычны дзеяч, публіцыст. Крыптанімы: ''С-іч; Стэп; Al.S.; Ал. С.; S-wіcz; А. С.; St.Al.; Ал. Ст.; С-віч''.
Тэмза
Бярэ пачатак на ўзвышшы Катсуолд, працякае праз Лондан, упадае ў Паўночнае мора, утвараючы эстуарый. Шырыня ракі ў межах Лондана 200—250 м, шырыня эстуарыя ад 650 м (блізу ўсходняй ускраіны Лондана) да 16 км (блізу вусця). Жыўленне дажджавое. Сярэдні расход вады ў нізоўях 260 м³/сек, максімальны ўзімку. Прытокі: Лі.
Альбін Мацвеевіч Стаповіч
Біяграфія
Брат К. Сваяка. Вучыўся ў кансерваторыі Монтвіла ў Вільні, Казанскім і Віленскім універсітэтах (1918—24). Перапыніў вучобу па прычыне матэрыяльнага становішча. Надалей выкладаў спевы і музыку ў Віленскай беларускай гімназіі. Адзін з заснавальнікаў Беларускага кааператыўнага земляробча-прамысловага банка ў Вільні, Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры, яго сакратар, намеснік старшыні (1930—1934), старшыня Віленскага аддзела, кіраўнік хору пры ім. 3 1926 года сакратар, у 1927—1930 гадах віцэ-старшыня Беларускай хрысціянскай дэмакратыі (БХД), выдавец яго органа — газеты «Беларуская крыніца». У 1928—1930 гадах пасол (дэпутат) польскага сейма, член Беларускага пасольскага клуба. У 1930 годзе намеснік старшыні Беларускага нацыянальнага камітэта ў Вільні. У 1931 годзе выйшаў з БХД. Супрацоўнічаў з Беларускай нацыянал-сацыялістычнай партыяй, адзін з ідэолагаў беларускіх нацыянал-сацыялістаў (пад псеўданімам Уладзімір Загорскі).
Супрацоўнічаў у выданнях «Наш шлях», «Крыніца», «Беларуская крыніца», «Родныя гоні», «Нёман», «Новы шлях», «Шлях моладзі», «Самапомач» і інш. Аўтар музыкі да вершаў Я. Купалы, М. Машары, К. Сваяка, Ф. Грышкевіча, У. Казлоўскага, А. Гурло, вершаваных перакладаў з польскай мовы, аўтар гімна Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры «Дзе чутны мовы нашай гукі».
Памяць
У 2004 годзе ў яго роднай вёсцы Барані адбыліся чытанні, прысвечаныя Альбіну Стаповічу, і адкрыта мемарыяльная шыльда.
Цятры
Цятры (Тя́три) — вёска ў Вэлыкамыхайліўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Залессе (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 21 населены пункт.
Кэсон
Кэсон — горад у Паўночнай Карэі, які знаходзіцца ў правінцыі Хванхэ-Пукто на поўдні КНДР, былы горад з асаблівым статусам прамога падпарадкавання і сталіца Карэі ў эпоху дынастыі Каро.
У горадзе размешчаны інстытут Сандо, ёсць музей, тэатр, тэлецэнтр.
Кэсон — старажытная сталіца Карэйскай дзяржавы (10-14 стст.). У горадзе яшчэ захаваліся рэшткі палаца кіраўнікоў Манвольдэ паблізу прамысловага рэгіёну Кэсон. Палац быў пабудаваны ў 918 і разбураны ў 1361 годзе. У 11 км на захад ад Кэсона размешчана магіла караля Конмін. Пасля падзелу Карэі ў 1948 годзе знаходзіўся ў складзе Паўднёвай Карэі, бо быў на поўдн ад 38-й паралелі.
У Кэсоне было заключана пагадненне аб перамір’і ў Карэі падчас Карэйскай вайны (1950-53). У выніку таго, што новая мяжа паміж КНДР і Паўднёвай Карэяй была перайначаная і прайшла ў гэтым раёне не па 38-й паралелі, а крыху на поўдзень, перайшоў у склад Паўночнай Карэі.
Алматы (аэрапорт)
Міжнародны аэрапорт Алматы (Халықаралық Алматы Әуежайы, Halyqaralyq Almaty Äuejaiy) — галоўны міжнародны аэрапорт горада Алма-Аты, самы загружаны аэрапорт Казахстана, размешчаны ў паўночнай частцы горада. Аэрапорт знаходзіцца за 15 кіламетраў ад цэнтра Алма-Аты. Эксплуатацыю аэрапорта ажыццяўляе АТ «Міжнародны аэрапорт Алматы», 100 % акцый належаць турэцкаму холдынгу TAV Airports Holding.
Найбуйнейшы аэрапорт у Казахстане, займае ў краіне 1-е месца па велічыні ўнутраных і міжнародных пасажырскіх і грузавых авіяперавозак. Інтэнсіўнасць палётаў дасягае 15—18 узлётна-пасадачных аперацый у гадзіну, 200—220 у суткі. Знаходзіцца на першым месцы сярод найбольш загружаных аэрапортаў краін Цэнтральнай Азіі, а таксама на дзевятым месцы сярод найбольш загружаных аэрапортаў усёй постсавецкай прасторы па выніках 2019 года.
IC 2687
IC 2687 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2005/2006
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2005/2006 — 4-ы сезон другога дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. У турніры прынялі ўдзел 10 клубаў з Беларусі.
Плэй-оф
Чвэрцьфіналы
Паўфіналы
Матч за 3-е месца
Фінал
23-я пяхотная дывізія ЗША
Дывізія «Амерыкал» (Americal) — 23-я пяхотная дывізія арміі ЗША. Створана ў маі 1942 года на востраве Новая Каледонія. Пасля падзей у Перл-Харбар амерыканскае камандаванне спешна накіравала тры асобных палка на абарону Новай Каледоніі для адлюстравання меркаванай атакі японскіх войскаў. Хоць афіцыйная назва дывізіі — 23-я пяхотная, часцей за ўсё, часам нават у дакументах, яе называюць «Americal» (ад скарачэння, «American, New Caledonian Division»).
Саламанкскі ўніверсітэт
Гісторыя
Як і ўсе найстаражытныя ўніверсітэты, Саламанкскі спачатку быў утвораны ў якасці школы пры саборы. Існаванне школы згадваецца ў 1130 годзе, калі яе кіраўнік прысутнічаў на з'ездзе ў Карыёне. У 1218 кароль Альфонса X за якасць адукацыі прысвоіў установе ступень "Studium Generale" ці "ўсеагульнай школы", якая па сутнасці была першапачатковай назвай універсітэтаў. Гэты тытул паказваў на разнастайнасць адукацыйнай праграмы, на вартасць дыпломаў і на тое, што школа была публічнай. У гэты час у школе функцыянавалі кафедры кананічнага і грамадзянскага права, медыцыны, логікі, граматыкі і музыкі. Кароль імкнуўся да таго, каб яго падданыя вучыліся тут, а не ў кастыльскай адукацыйнай установе у Паленсіі, якая была ўдастоены тытула каралём Альфонса VIII у 1208 годзе. У гады праўлення Альфонса X установа ператварылася з «усеагульнай школы» ва «ўніверсітэт». Універсітэт Саламанкі стаў першай еўрапейскай адукацыйнай установай з уласнай публічнай бібліятэкай. У 1255 годзе Папа Рымскі Аляксандр IV прызнаў універсітэцкі статус Саламанкі, а таксама удастоіў установу правам уласнай пячаткі, а яго выпускнікоў — правам паўсюднага выкладання.
Падліпкі (Шаркаўшчынскі раён)
Падлі́пкі (, Подлипки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна, пазней у складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Sum 41
Sum 41 — канадскі рок-гурт з горада Айджакс, Антарыа, заснаваны ў 1996 годзе. Сучасны склад гурта: Дэрык Уіблі (спеў, гітара, клавішныя), Джэйсан Мак-Каслін (бас-гітара, бэк-вакал), Стыў Джоз (бубны, бэк-вакал), Томас Такер (гітара, бэк-вакал, клавішныя).
Багдан Іванавіч Заслаўскі
Багдан Іванавіч Заслаўскі (каля 1465 — каля 1530) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч, дваранін каралеўскі (1486—1488) і гаспадарскі (1492—1499), намеснік менскі (з 1499).
Жыццяпіс
У 1486—1488 гадах дваранін караля Казіміра, потым дваранін вялікага князя Аляксандра. У 1494 годзе як вялікі прыстаў пад Меднікамі сустракаў маскоўскае пасольства, якое везла ў Вільню вялікую княжну маскоўскую Aлену Іванаўну. У 1495 годзе атрымаў ад вялікага князя Аляксандра 14 «чалавек» у «Краснасельскім павеце», а ў маі 1499 года, названы без урадаў, пацвярджэнне на «людзей»-пінчан у «Краснасельскім павеце». Летам 1499 года названы ўжо з намеснікам менскім і захоўваў гэты ўрад да канца жыцця.
У 1507 і 1508 гадах кароль Жыгімонт Стары паведамляў менскаму намесніку пра наданне ў трохгадовую арэнду менскага мыта менскаму войту «жыду Абрахаму». У 1508 годзе атрымаў пацвярджэнне караля Жыгімонта Старога на «двор» Прылукі, нададзены яму яшчэ вялікім князем Аляксандрам. У 1509 годзе кароль судзіў спрэчку князя Багдана з менскімі мяшчанамі пра няслушны збор падаткаў і патрабаваў ад свайго намесніка «крыўд ім не чыніць». У 1513 годзе Паны-Рада заклікаюць «брата і прыяцеля свайго» князя Багдана Іванавіча Заслаўскага намесніка менскага прывесці Менскі замак у гатоўнасць да абароны праз чаканы напад Маскоўскай дзяржавы. У 1525 годзе для вырашэння спрэчкі князя Міхаіла Іванавіча Мсціслаўскага з сынам Фёдарам кароль адсылае князя Багдан Іванавіча Заслаўскага да князя Міхаіла з пажаданнем, каб вызначыў сыну ўтрыманне. У 1526 годзе ў справе з Міхалам Пятрашкавічам атрымаў дэкрэт па прысуджэнне сабе «людзей» Бесапішычаў, Каўшэвічаў, Варгвошычаў, Юрашэвічаў, Бартніковічаў і Рамановічаў у Менскім павеце.
Сям’я
Жанаты з Аграфенай (?—1542), дачкой кіеўскага намесніка Івана Хадкевіча, трымаў яе вотчынныя ўладанні — «двор» Лошыцу ў Менскім павеце і іншыя маёнткі ў Менскім і Аршанскім паветах. Сужэнцы мелі чатырох дачок.
Гімн Эстоніі
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm — дзяржаўны гімн Эстоніі.
музыка: Фрыдрых Пацыюс
словы: Вальдэмар Янсен
Арыгінальны тэкст
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm, kui kaunis oled sa! Ei leia mina iial teal see suure, laia ilma peal, mis mul nii armas oleks ka, kui sa, mu isamaa!
Sa oled mind ju sünnitand ja üles kasvatand, sind tänan mina alati ja jään sull' truuiks surmani, mul kõige armsam oled sa, mu kallis isamaa!
Su üle Jumal valvaku, mu armas isamaa! Ta olgu sinu kaitseja ja võtku rohkest õnnista, mis iial ette võtad sa, mu kallis isamaa!
Пераклад
Айчына мая, маё шчасце і радасць, Якая цудоўная ты! Не знайсці мне ніколі На ўсім белым свеце, Таго, што было мілей за цябе, Айчына мая!
Ты дала мне і жыццё, І вырасціла мяне! Вечна буду табе я ўдзячны І верны да смертнага часу! Ты мне мілей за ўсё, Любая Бацькаўшчына!
Да бароніць цябе Бог, Мілая Бацькаўшчына мая! Няхай ён будзе тваім абаронцам І блаславіць цябе Ува ўсіх справах тваіх, Мая дарагая айчына!
Гісторыя
Мелодыя гімна напісаная ў 1848 г. перасяліўшымся з Гамбурга ў Фінляндыю кампазітарам Фрыдрыхам Пацыюсам (1809-1891). Гэтая самая мелодыя стала ў 1917 г. гімнам Фінляндыі.
Эстонскі тэкст быў напісаны Іаганам Вальдэмарам Янсенам. Пакладзеныя на мелодыю Пацыя, песня была спетая ў 1869 г. на вялікім эстонскім фестывале, які меў важнае значэнне для нацыянальнага адраджэння эстонцаў. З атрыманнем Эстоніяй незалежнасці Mu isamaa стала ў 1920 г. дзяржаўным гімнам новай краіны.
У часы СССР спяванне гімну было забароненае, але з прычыны таго, што фінскія радыёстанцыі можна было чуць па ўсёй Эстоніі, мелодыя не знікала з грамадскай свядомасці. Падчас "Пяючай рэвалюцыі" песня набыла вялікую папулярнасць. На дэманстрацыі ў Таліне ў 1990 г. 300.000 эстонцаў спявалі свой забаронены гімн, абкружаныя савецкімі танкамі.
З аднаўленнем незалежнасці гімну вернуты афіцыйны статус.
Ваніна
Гісторыя
Упершыню бухта з’явілася на расійскіх марскіх картах у 1876 годзе, дзякуючы экспедыцыі па даследаванні Татарскага праліва. Гісторыя засялення паселішча пачынаецца з 1907 года, са з’яўленнем лесапрамыслоўца Цішкіна, адсюль і першая назва населенага пункта — Цішкіна. Засваенне бухты пачалося ў 1939 годзе. Да гэтага часу ў бухце знаходзілася толькі адно прадпрыемства — Лесаўчастак. Афіцыйная дата заснавання порта — 18 кастрычніка 1943 года.
У красавіку 1944 года быў датэрмінова здадзены ў эксплуатацыю першы пірс, 20 ліпеня 1945 года з Камсамольска-на-Амуры ў бухту Ваніна прыбыў першы цягнік. У будаўніцтве чыгункі вялікую ролю адыгралі зняволеныя, салдаты будаўнічых батальёнаў, а таксама каля 50 тысяч ваеннапалонных. У пасёлку была адкрыта чыгуначная станцыя, якая носіць назву «Ваніна-Вакзал». Порт Ваніна, Ванінскі ТПЛ (Ванінскі транзітна-перасыльны лагер) стаў перасадачным пунктам для этапаў вязняў, якія накіроўваліся на Калыму.
Беларуская літаратура канца XVIII — XIX стагоддзяў
Гістарычны кантэкст
Складанасць і супярэчлівасць развіцця літаратуры Беларусі з 1740-х г. у значнай ступені абумоўлена імклівым чаргаваннем крызісных з'яў і палітычных падзей на тэрыторыі Рэчы Паспалітай (шляхецкая анархія, дэцэнтралізацыя ўлады, каралеўскія рэформы, Барская і Таргавіцкая канфедэрацыі, падзелы Рэчы Паспалітай, Канстытуцыя 3 мая 1791, вызваленчае паўстанне пад кіраўніцтвам Т. Касцюшкі і інш.).
У той жа час развівалася асветніцка-філасофская думка (Б. Дабшэвіч, А. Доўгірд, М. Карповіч, К. Нарбут і інш.), распаўсюджваліся погляды Вальтэра і Ж.-Ж. Русо, абнаўлялася адукацыйная сістэма, адбывалася судакрананне элітарнага і народнага мастацтваў, пашыралася кнігадрукаванне, выспяваў краёвы патрыятызм пры шматмоўным спосабе выяўлення думкі, шырокім бытаванні польскай мовы ў беларускім грамадстве і захаванні беларускіх гаворак у асяроддзі сялян і шляхты. У культурным жыцці важнае месца займалі тэатр і музыка, а інтэрмедыі школьных тэатраў сталі важкім аргументам для захавання за беларускай мовай статуса літаратурнай.
Далучэнне Беларусі да Расійскай Імперыі ў выніку падзелаў Рэчы Паспалітай у канцы XVIII ст. выклікала лёсавызначальнае ўскладненне грамадска-культурнага жыцця і духоўных пошукаў беларусаў: у шляхецкім асяроддзі пачало нарастаць імкненне да аднаўлення Рэчы Паспалітай і ВКЛ. Нацыянальна-вызваленчы рух, паўстанні 1830—31 і 1863—64 фарміравалі лакальна-гістарычны і мясцовы патрыятызм, а разам з гэтым падводзілі да беларускамоўнага адраджэння літаратуры, якое адбывалася ва ўмовах паланізацыі і русіфікацыі грамадства.
Палітычныя падзеі адцягвалі грамадскую ўвагу ад літаратурных праблем, аднак касмапалітычная эстэтыка класіцызму супярэчыла тэндэнцыям пісьменніцкага самавыяўлення, спасціжэння народнага жыцця і мастацкага адлюстравання з'яў, не асвоеных літаратурай. Расла цікавасць да мясцовай гісторыі і вуснай паэзіі, да славянскай даўніны. На старонках віленскіх часопісаў «Dziennik wileński» («Віленскі дзённік») у 1817-18 г. пачалі друкавацца фалькларыстычныя працы М. Чарноўскай, К. Ляха-Шырмы і інш. Даследчыкі ставілі асветніцкія задачы ў справе назапашвання і вывучэння вусна-паэтычнай спадчыны. Праца З. Даленгі-Хадакоўскага «Пра славяншчыну да хрысціянства» (1818) змяніла асветніцкае стаўленне да фальклорнай творчасці.