cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэарэма Піфагора
Вектарны здабытак
Тэарэма Піфагора звязвае два выразы велічыні вектарнага здабытку. Адзін з падыходаў да вызначэння вектарнага здабытку патрабуе, каб ён задавальняў ураўненні:
у гэтай формуле выкарыстоўваецца скалярны здабытак. Правы бок ўраўненні называецца дэтэрмінант Грама для a і b, што роўна плошчы паралелаграма, ўтворанага гэтымі двума вектарамі. Зыходзячы з гэтага патрабавання, а таксама патрабавання аб перпендыкулярнасці вектарнага здабытку да яго складнікаў a і b вынікае, што, за выключэннем трывіяльных выпадкаў з 0- і 1-мернай прасторы, вектарны здабытак вызначаны толькі ў трох і сямі вымярэннях. Выкарыстоўваем вызначэнне вугла ў n-мернай прасторы:
гэта ўласцівасць вектарнага здабытку дае яго велічыню ў такім выглядзе:
Праз фундаментальную трыганаметрычную тоеснасць Піфагора атрымліваем іншую форму запісу яго велічыні:
Альтэрнатыўны падыход да вызначэння вектарнага здабытку выкарыстоўвае выраз для яго велічыні. Тады, разважаючы ў зваротным парадку, атрымліваем сувязь са скалярных здабыткам:
Тэорыя лікаў
Піфагоравай тройкай называецца набор з трох натуральных лікаў якія задавальняюць наступнаму аднароднаму квадратнаму ўраўненні:
Фармулёўка «Вялікай тэарэмы Ферма» аналагічная задачы знаходжання піфагоравых троек для ступені больш за 2.
Згадкі ў мастацкай літаратуры
Тэарэма Піфагора згадваецца ў аповесці Яўгена Вялцістава «Электронік — хлопчык з валізкі», дзе Электронік ў ролі Сыраежкіна на ўроку матэматыкі ў школе сцвярджае, што можа даказаць тэарэму Піфагора дваццаццю пяццю спосабамі і прыводзіць некаторыя з іх, чым дзівіць клас і настаўніка матэматыкі Таратара.
Minsker Zeitung
«Minsker Zeitung» (Мінскер цайтунг), «Менская газэта» — газета, якая выдавалася ў Мінску з 15 красавіка 1942 да 28 чэрвеня 1944 на нямецкай мове германскай акупацыйнай адміністрацыяй. Спачатку выходзіла 1-3, у 1943 — 1 раз на тыдзень. Галоўны рэдактар Г. Дэн. Мела сваё выдавецтва і карэспандэнцкую сетку. Прызначалася для супрацоўнікаў акупацыйнай адміністрацыі і нямецкіх вайскоўцаў. Асвятляла становішча на франтах Другой сусветнай вайны, падзеі ў свеце і ў рэйху, палітычнае, сацыяльнае і культурнае жыццё на Беларусі.
З 12 верасня 1942 пад рубрыкай «Менскі кур’ер» публікаваліся ваенныя зводкі на беларускай мове. Асобныя публікацыі прысвячаліся дзейнасці Беларускай народнай самапомачы і Саюза беларускай моладзі. На старонках газеты змяшчаліся артыкулы па беларускім краязнаўстве, гісторыі і фальклоры, пра жыццё беларусаў у Германіі, творы Н. Арсенневай, А. Туранкова. Газета друкавала карэспандэнцыі аб жыцці ў правінцыі, медыцынскім абслугоўванні і інш.
Мармуровая пячора
Мармуровая пячора (Мармурова печера) — пячора на ніжнім плато горнага масіва Чатыр-Даг Крымскіх гор. Размешчана ў Сімферопальскім раёне АР Крым (Украіна), непадалёк ад вёскі Зарычнэ. Папулярны турыстычны аб’ект.
Беларускае слова
«Беларускае слова», папулярная назва ў беларускай культуры.
Хасан Насрала
Хасан Насрала (حسن نصرالله; нар. 31 жніўня 1960, Бейрут, Ліван) — генеральны сакратар ліванскай шыіцкай палітычнай партыі і ваенізаванай арганізацыі Хезбала, прызнанай тэрарыстычнай арганізацыяй шэрагам краін. Заняў гэты пост пасля забойства свайго папярэдніка Абаса аль-Мусаві ў 1992 годзе.
Біяграфія
Хасан Насрала быў старэйшым з васьмі дзяцей у сям’і. Бацька, Сеед Абдул Карым, родам з вёскі Базурыйа, што ў раёне Гара-Амелі, паўднёвы Ліван, працаваў у адным з прыгарадаў Бейрута, а калі Хасану было 15 гадоў, ён разам з сям’ёй вярнуўся ў Базурыйа. Тут Насрала ўступіў у шэрагі ваенізаванай шыіцкай арганізацыі «Амаль». Нягледзячы на ​​юны ўзрост, ён становіцца адным з мясцовых лідараў гэтай арганізацыі.
У 1977 годзе Хасан Насрала з дапамогай Шэйха Мухамада аль-Гаравая адправіўся ў Эн-Наджаф — цэнтр шыіцкай палітычнага жыцця ў Іраку — атрымліваць рэлігійную адукацыю, але ўжо на наступны год яго, як і многіх іншых радыкальна настроеных ліванцаў, выслалі з краіны. Насрала вярнуўся ў Ліван, дзе стаў вучнем лідара арганізацыі «Амаль» шэйха Абаса аль-Мусауі. У 1980 годзе Насрала ўвайшоў у палітычнае кіраўніцтва «Амаль» і стаў яе палітычным прадстаўніком у даліне Бека.
У 1989 г. Насрала працягнуў рэлігійную адукацыю ў іранскім горадзе Кум.
З 1992 года, пасля гібелі шэйха аль-Мусаві і яго сям’і, шэйх Насрала ў якасці духоўнага лідара і «генеральнага сакратара» «Хезбала» прысвяціў сябе стварэнню ў рамках «Хезбала» магутнай ваеннай арганізацыі. З гэтай мэтай ён усталяваў пастаянныя кантакты з уладамі Ірана і Сірыі. Пад кіраўніцтвам Насралы «Хезбала» стала сур’ёзным праціўнікам ізраільскай арміі, якая акупіравала поўдзень Лівана. Мяркуюць, што менавіта яе ўзброены супраціў у канцы 1990-х стаў адным з асноўных фактараў, якія ў рэшце рэшт вымусілі ізраільцян прыняць рашэнне аб вывадзе сваіх войск у 2000 годзе, пасля 18-гадовай акупацыі. Разам з ізраільскай арміяй вымушаны былі сысці і падраздзяленні «Арміі паўднёвага Лівана». У сувязі з гэтым у Ліване і ва ўсім арабскім свеце асноўнай заслугай Хасана Насралы лічаць тое, што ён паклаў канец ізраільскай акупацыі Лівана. Гэта спрыяла і павышэнню палітычнага прэстыжу яго руху.
У 2004 годзе Насрала адыграў значную ролю ў дасягненні дамоўленасці паміж «Хезбала» і Ізраілем аб абмене палоннымі (зняволенымі) і целамі загінулых, у выніку якой дзесяткі арабаў былі вызвалены з ізраільскіх турмаў.
У 2005 годзе «Хезбала», прыняўшы ўдзел у выбарах у блоку з рухам «Амаль», атрымала большасць у выбарчай акрузе № 2 (Паўднёвы Ліван), змагла правесці ў парламент 23 прадстаўнікоў (з 128 дэпутатаў) і апынулася прадстаўлена ва ўрадзе (Мухамад Фнейш — партфель міністра энергетыкі і водных рэсурсаў).
Пасля забойства ў Ліване былога прэм’ер-міністра краіны Рафіка Харыры Савет бяспекі ААН прыняў Рэзалюцыю № 1559, якая запатрабавала вываду ўсіх замежных войск з Лівана. У асноўным меліся на ўвазе войскі Сірыі, якія знаходзіліся ў гэтай краіне з тых часоў, як яны былі ўведзены сюды ў 1976 годзе для таго, каб пакласці канец грамадзянскай вайне. У адказ на гэтую рэзалюцыю Насрала арганізаваў некалькі масавых дэманстрацый у падтрымку сірыйскага ўрада. У Рэзалюцыі № 1559 таксама змяшчалася патрабаванне «распусціць і раззброіць ўсе ліванскія і неліванскія напаўвайсковыя фарміраванні (militias)» і «ўсталяваць кантроль ўрада Лівана над усёй ліванскай тэрыторыяй». Гэта палажэнне непасрэдна тычылася ўзброеных атрадаў «Хезбала», якія не падпарадкоўваліся ліванскаму ўраду і фактычна кантралявалі раёны поўдня Лівана.
У ходзе ваеннага сутыкнення паміж Ізраілем і «Хезбала» з 12 ліпеня па 14 жніўня 2006 года ізраільцяне спрабавалі ўсталяваць дакладнае месцазнаходжанне і захапіць альбо ліквідаваць шэйха, для чаго высаджвалі дэсант у Паўднёвым Ліване, аднак гэтая аперацыя поспеху не мела. 22 верасня 2006 года Насрала выступіў перад сотнямі тысяч сваіх прыхільнікаў з Лівана, а таксама іншых арабскіх і мусульманскіх краін на адной з плошчаў паўднёвай частцы Бейрута, дзе адзначалася «боская перамога» ў 34-дзённай вайне з Ізраілем. У лістападзе 2006 года ў тэлеінтэрв’ю заявіў, што «Хезбала» поўнасцю аднавіла ваенны арсенал. Па словах шэйха, на ўзбраенні ў групоўкі меліся як мінімум 30 тысяч ракет, чаго дастаткова для пяці месяцаў вайны.
Пасля вайны Насрала пастаянна знаходзіўся ў абароненым бункеры, які размяшчаўся ў сакрэтным месцы на поўдні Лівана, баючыся раптоўнай атакі ізраільскіх спецслужбаў. У ліпені 2007-га і ў лютым 2010-га шэйх наведваў Дамаск па запрашэнні прэзідэнта Сірыі Башара Асада. У сірыйскай сталіцы сустракаўся таксама з прэзідэнтам Ірана Махмудам Ахмадзінежадам. У чэрвені 2010 года прэм’ер-міністр Турцыі Рэджэп Эрдаган запрасіў Насрала наведаць Анкару, аднак шэйх адмовіўся ад рызыкоўнай паездкі з Лівана ў Турцыю праз Сірыю. У кастрычніку 2010 года Насрала прымаў у Ліване Ахмадзінежада, але сам доўгія гады не бываў у Тэгеране.
У лістападзе 2009 года шэйх Насрала ў шосты раз абраны генеральным сакратаром «Партыі Алаха».
У снежні 2011 года ў СМІ з’явіліся паведамленні аб тым, што «асабісты стан Насралы ацэньваецца ў 250 мільёнаў долараў», а «сумарны капітал кіраўнікоў «Хезбаллы» і звязаных з імі ліванскіх прадпрымальнікаў можа дасягнуць за два мільярды долараў».
У лютым 2013 года радыёстанцыя «Голас Бейрута» са спасылкай на блізкія да «Хезбала» крыніцы паведаміла, што 52-гадовы Насралла вылецеў у Тэгеран для праходжання курса лячэння ў сувязі з анкалагічным захворваннем. На выпадак неспрыяльнага развіцця падзей верагодным пераемнікам Насралы называюць яго намесніка ў «Партыі Алаха» Наім Касема.
На думку лідара тэрарыстычнай групоўкі Аль-Каіда Аймана аз-Завахіры, Насрала «сарваў сваю старую маску», калі раскрыў удзел «Хізбалах (Хезбала)» у баявых дзеяннях супраць сірыйскіх паўстанцаў. Лідар Аль-Каіды лічыць Насралла «прыладай у руках іранскага экспансіянізму» для ўстаноўкі ў Сірыі шыіцкага ладу.
Таўрыйская епархія ПЦУ
Таўрыйская епархія — епархія Праваслаўнай царквы Украіны ў адміністрацыйных межах Херсонскай, Мікалаеўскай і Адэскай абласцей Украіны.
Наталля Міхайлаўна Шахлевіч
Біяграфія
Скончыла дзіцячую мастацкую школу № 1 і Мастацкі навучальна-вытворчы камбінат г. Мінска; у 1992 годзе скончыла архітэктурны факультэт БПІ па спецыяльнасці «Архітэктура» (горадабудаўніцтва). У творчым супрацоўніцтве з А. Касцюкевіч абараніла дыплом па добраўпарадкаванні тэрыторыі і арганізацыі прадмета-прасторавага асяроддзя Нясвіжскага музейна-мемарыяльнага комплексу.
У 1992—1997 гадах працавала ў Беларускім філіяле Усесаюзнага НДІ тэхнічнай эстэтыкі ў аддзеле комплекснага праектавання прадметна-прасторавага асяроддзя прамысловых аб’ектаў, інтэр’ераў і рабочых прастор аператыўна дыспетчарскага кіравання ў энергасістэмах Беларусі і СНД; у 1998—2006 гадах вядучы дызайнер дызайн—цэнтра з доследна-эксперыментальнымі майстэрнямі «Белэнергабуддызайн» трэста «Белэнергабуд»; з 2006 года вядучы архітэктар філіяла «ЭнергаДызайнПраект» ААТ «Белэнергабуд»; з 2012 года галоўны архітэктар праектаў турэцкай кампаніі АК «EMSAS».
Творчасць
Асноўныя працы — інтэр’еры Міністэрства энергетыкі Рэспублікі Беларусь; — арганізацыя рабочых прастор і абсталяванне рабочых месцаў аператыўна-эксплуатацыйнага персанала пры рэканструкцыі і мадэрнізацыі энерга аб’ектаў Мінскіх кабельных сетак, Мінскіх ЦЭЦ-2, −3, −5, Гомельскай ЦЭЦ-2; праекты рэканструкцыі і мадэрнізацыі адміністрацыйнага будынку «Мінскводаканала», будынкі на вуліцы Машынабудаўнікоў, уваходнай групы збудаванняў прадпрыемства ААТ «Белэнергабуд» на вул. Чычэрына 19, адміністрацыйна-бытавога комплексу будуемай Беларускай АЭС, будынкі помпавай «Мінскводаканала», распрацоўка 8 праектаў «Капітальны рамонт жылых дамоў» з аўтарскім наглядам пры ўводзе гэтых аб’ектаў у эксплуатацыю; удзел у праектаванні і будаўніцтве гасцініцы «Прэзідэнт-гатэль», будаўніцтве гасцініцы «Рэнесанс» (Марыят), гасцінічнага комплексу аквапарка; удзел у праектаванні, будаўніцтве і арганізацыі экспазіцыі Цэнтральнага музейна-мемарыяльнага комплексу гісторыі, культуры і тэхнікі Беларускай энергасістэмы на Беларускай ДРЭС, музеяў Магілёўскай энергасістэмы і Стаўбцоўскіх электрычных сетак; удзел у распрацоўцы дызайну кніг, праспектаў і брашур па гісторыі айчыннай энергетыкі і г Мінска; — аўтарская распрацоўкі экспазіцый (стэндаў) Мінскіх Міжнародных выставак-кірмашоў і выстаўкі «CMI у Беларусі».
Уаскаран
Уаскаран — гара ў горнай сістэме Цэнтральных Андаў. Вышыня 6768 м. Cамая высокая кропка Перу і чацвёртая па вышыні гара Паўднёвай Амерыкі. Уаскаран размешчаны ў аднайменным нацыянальным парку і з’яўляецца часткай масіва Кардыльера-Бланка. Акрамя асноўнага піка Уаскаран-Сур каля гары ёсць яшчэ два — Чапікалькі і Уаскаран-Нортэ. Першае ўзыходжанне ажыццявіла ў 1932 годзе група нямецкіх і аўстрыйскіх альпіністаў. На пік Уаскаран-Нортэ першай забралася амерыканка Эні Сміт-Пек ў 1908 годзе.
31 мая 1970 года на паўночным схіле сышоў буйны апоўзень, пахаваўшы пад сабой чэхаславацкую альпінісцкую групу і горад Юнгай.
NGC 7410
NGC 7410 (іншыя абазначэнні — PGC 69994, ESO 346-12, MCG -7-47-2, IRAS22522-3955) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Журавель.
Вольга Уладзіміраўна Бабкова
Вольга Уладзіміраўна Бабкова (нар. 28 лютага 1961, ) — беларуская гісторык-архівіст, пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і інжынера Уладзіміра Сцяпанавіча Голубева (1933—2010, родам з украінскіх Шчорсаў) і філолага Ірыны Паўлаўны Леановіч (1931, родам з Ваўкавыска). Скончыла мінскую школу № 81, гістарычны факультэт БДУ (1984). Працавала ў Заслаўскім заказніку-музеі (1990—1992), затым архівістам у Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі, дзе пэўны час узначальвала аддзел старажытных актаў. У 2008—2010 гадах выкладала ў ЕГУ. З 2013 года сумяшчае працу ў НГАБ з загадваннем літаратурна-драматургічнай часткай Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы.
Сябра Беларускага ПЭН-цэнтру.
Аўтарка шэрагу навуковых артыкулаў, некалькіх эсэ і апавяданняў. Выйшла кніга эсэ з гісторыі штодзённасці Вялікага Княства Літоўскага «…І цуды, і страхі» (2010). Адна з укладальнікаў зборніка дакументаў «Тастамэнты шляхты і мяшчанаў Беларусі другой паловы XVI ст.» (2012).
Лаўрэат Літаратурнай прэміі імя Францішка Багушэвіча (2010).
Крэмлінген
Крэмлінген (Cremlingen) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Вольфенбютэль. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 59,25 км². З 8 мая 1944 г. па 12 красавіка 1945 г. у квартале Шандэла дзейнічаў канцлагер, падлагер канцлагера Ноенгамэ.
Лазар Артуравіч Рот
Лазар Артуравіч Рот (Лазарь Артурович Ротт;  — ) — вучоны, фізік-тэарэтык, доктар фізіка-матэматычных навук (1977), прафесар (1977).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па статыстычнай тэрмадынаміцы, механіцы суцэльных асяроддзяў, біяфізіцы, праблемах падрыхтоўкі навуковых кадраў і інш. Стварыў метад умоўных размеркаванняў.
Сярод апублікаванага:
Карына Валер’еўна Альхавік
Клубная кар’ера
Выхаванка ДЮСШ «Юнацтва» (Ліда). Першым трэнерам быў Мікалай Мікалаевіч Ванчук.
Выступала за ДЮСШ «Юнацтва» (2010—2011), мінскі РДВАР (2012—2018), «Іслач-РДВАР» (2019). Напачатку 2020 года футбалістка далучылася да новастворанага клуба «Дынама-БДУФК». У студзені 2022 года пакінула мінскі клуб.
Ваенны бюджэт
Ваенны бюджэт, ці абаронны бюджэт — велічыня дзяржаўных расходаў, прызначаная для падтрымання і абнаўлення ўзброеных сіл краіны. Ваенны бюджэт часта адлюстроўвае ўзровень пагроз бяспецы краіны паводле меркавання яе ўлад. Велічыня бюджэту таксама характарызуе здольнасць краіны фінансаваць ваенную дзейнасць, якая непасрэдна залежыць ад памеру эканомікі краіны, перавагі ўрада і насельніцтва краіны фінансаваць ваенную дзейнасць у адносінах да іншых бюджэтных расходаў. Звычайна ваенны бюджэт не ўключае расходы на праваахоўную дзейнасць і рэабілітацыю ветэранаў.
Паводле Стакгольмскага інстытута даследавання праблем міру ваенныя расходы ў свеце за 2011 год склалі 1,74 трлн долараў ЗША. (каля 2,5% сусветнага ВУП).
Беларуская суполка RAZAM
Беларуская суполка RAZAM e.V. — некамерцыйнае аб’яднанне, з’яўляецца першым і найбуйнейшым агульнанацыянальным прадстаўніцтвам інтарэсаў беларусаў Германіі.
Мэты
Аб’яднанне было афіцыйна заснавана 9 жніўня 2020 года, у дзень прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі, якія суправаджаліся фальсіфікацыямі.
Афіцыйныя мэты RAZAM e.V:
Дзейнасці
Аб’яднанне дапамагае ахвярам міліцэйскага гвалту, бежанцам і іншым ахвярам палітычных рэпрэсій з Беларусі. Сярод іншага, RAZAM e.V. збірае ахвяраванні, распаўсюджвае інфармацыю або кантактуе з урадамі краін Еўрасаюза.
RAZAM e.V. падтрымлівае сем’і палітвязняў у Беларусі ахвяраваннямі. На Каляды 2021 і 2022 гадоў аб’яднанне таксама арганізавала збор ахвяраванняў на калядныя падарункі для дзяцей палітвязняў. Ахвяры паліцэйскага гвалту або катаванняў таксама атрымліваюць падтрымку ў тым, каб трапіць у Германію на лячэнне.
У Германіі RAZAM e.V. суправаджае беларускіх уцекачоў у іх пошуках прававой дапамогі па хадайніцтвах аб прадастаўленні прытулку або дапамагае ахвяраваннямі на забеспячэнне сродкаў да існавання сем’ям, якія не маюць права працаваць і не маюць права на дзяржаўную падтрымку.
Адна з ініцыятыў асацыяцыі была засяроджана на зборы ахвяраванняў для беларускіх уцекачоў ва Украіне ў супрацоўніцтве з мясцовай грамадскай арганізацыяй «Free Belarus Center». Пасля расійскага ўварвання ва Украіну RAZAM e.V. другі раз дапамог беларускім эмігрантам уцячы з Украіны. У сакавіку 2022 г. ініцыятыва перайшла на падтрымку беларускіх уцекачоў ад вайны ў Польшчы. Пасля пачатку вайны аб’яднанне дапамагала збіраць дапамогу Украіне. З гэтай мэтай RAZAM e.V. адкрыла ў Берліне склад для забеспячэння бежанцаў адзеннем і гарачым харчаваннем. Яшчэ адна ініцыятыва RAZAM e.V. прысвечана падтрымцы груп размініравання ва Украіне.
Суполка дапамагае арганізоўваць і каардынаваць акцыі супраць рэжыму Лукашэнкі ў Германіі, а таксама арганізоўваць канцэрты і мастацкія выставы.
Узнагароды
23 мая 2023 г. беларуская суполка RAZAM была ўзнагароджана Грамадзянскай прэміяй СДПГ імя Густава Хайнэмана.
Phytomyza
Phytomyza — род насякомых сямейства. Па меншай меры 170 апісаных відаў уключаны ў род.
Назва
Лацінская назва роду складаецца з двух грэчаскіх слоў phyto + myza, якія азначаюць адпаведна расліну і муху.
Значэнне
Лічынкі з’яўляюцца мінёрамі розных раслін, многія віды спецыялізуюцца толькі на адной расліне.
Калманскоп
Калманскоп (Kolmanskop, Kolmannskuppe) — горад-прывід у паўднёвай Намібіі, размешчаны ў пустыні Наміб у 10 км ад Людэрыца і Атлантычнага акіяна. Калісьці невялічкі квітнеючы шахцёрскі пасёлак, пакінуты Калманскоп не сышоў у нябыт і сёння прываблівае шматлікіх турыстаў.
Сваёй назвай горад абавязаны Джоні Колману, рамізніку, што быў вымушаны пакінуць запрэжаную валамі фурманку непадалёк ад будучага пасялення. У 1908 годзе чыгуначны рабочы Закары Левал знайшоў у пяску некалькі невялікіх алмазаў. У тым жа годзе германскія каланіяльныя ўлады ператварылі ўвесь вялікі алмазаносны раён у забароненую зону (Шпергебіт). Прыток вялікіх грошай дазволіў шахцёрам адбудаваць сабе сучасны горад у нямецкім стылі з усімі зручнасцямі і не толькі жыццёва неабходнымі ўстановамі, такімі як шпіталь, школа, пошта; але і фантасмагарычнымі на тле безжыццёвай пустыні бальнай залай, казіно, тэатрам. Яшчэ складаней уявіць тут трамвай і першую ў паўднёвым паўшар'і рэнтгенаўскую ўстаноўку.
У 1928 годзе ў вусці Аранжавай ракі былі знойдзены багацейшыя і больш простыя для распрацоўкі паклады алмазаў, і часта шахцёраў Калманскопа пакінула свае дамы і рушыла на поўдзень. Канчаткова горад заняпаў пасля другой сусветнай вайны, калі алмазныя радовішчы збольшага аказаліся вычарпанымі. У 1956 Калманскоп пакінулі апошнія жыхары.
З таго часу пяскі пустыні замялі вуліцы, многія пабудовы аказаліся схаванымі па самыя дахі. Пачынаючы з канца ХХ ст. Калманскоп набыў папулярнасць сярод фатографаў і турыстаў. Дарэчы, сакрэтны статус зоны нікуды не падзеўся і наведвальнікі мусяць атрымаць дазвол на ўезд ад уладаў рэгіёну.
Гестэ
Гестэ (Geeste) — камуна ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Эмсланд. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 133,07 км². Афіцыйны код — 03 4 54 014.
Камуна падзяляецца на 7 сельскіх акруг.
Нагорна-Карабахская аўтаномная вобласць
Нагорна-Карабахская аўтаномная вобласць (НКАВ) (Дағлыг Гарабағ Мухтар Вилајәти, Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզ) — існавалая ў 1923—1991 гадах у складзе Азербайджанскай ССР аўтаномная вобласць, населеная пераважна армянамі.
Бакуны (Велікасельскі сельсавет)
У 1954—1973 гадах цэнтр Бакунскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 25 км у напрамку на паўночны захад ад горада Пружаны, за 110 км ад Брэста, за 50 км ад чыгуначнай станцыі Аранчыцы.
NGC 7411
NGC 7411 (іншыя абазначэнні — PGC 69974, UGC 12241, MCG 3-58-10, ZWG 453.20, NPM1G +19.0557) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Дорфен
Дорфен (Dorfen) — горад у Германіі, у зямлі Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Эрдынг. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 99,60 км². Афіцыйны код — 09 1 77 115.
Беларускае слова (1941)
«Беларускае слова» — газета, якая выдавалася ў Віцебску (друкавалася ў Дзвінску) у 1943—1944 на беларускай мове пад кантролем германскіх акупацыйных уладаў. Выходзіла 2 разы на месяц (з лістапада 1943 — 3 разы). Рэдактары М. Рагуля, Т. Лебяда.
Асвятляла падзеі на франтах 2-й сусветнай вайны, прапагандавала ідэі беларускага нацыяналізму, публікавала антысеміцкія і антырускія матэрыялы. Шмат увагі аддавала пытанням гісторыі, нацыянальнага культурнага жыцця, адукацыі. Друкавала папулярныя гістарычныя нарысы (у рубрыцы «Пазнай сваю мінуўшчыну»), тэатральныя рэцэнзіі, крытычныя агляды беларускай літаратуры, метадычныя рэкамендацыі для настаўнікаў беларускай мовы, каментарыі педагагічных канферэнцый, літаратурныя творы М. Багдановіча, А. Каханоўскай, Т. Лебяды, П. Труса і інш.
Выйшаў не менш за 61 нумар.
Марыя Сяргееўна Мезенцава
Марыя Сяргееўна Мезенцава (Марія Сергіївна Мезенцева; 10 снежня 1989, Харкаў, УССР) — украінская палітычная дзяячка, валанцёр, прыватная прадпрымальніца. Народны дэпутат Украіны 9-га склікання.
Біяграфія
У 1996 годзе — пайшла ў першы клас САШ I—III ступеняў № 68 г. Харкава. У 1999 годзе — паступіла ў пяты клас у Марыінскай гімназіі № 6 г. Харкава. У 2006 годзе — паступіла ў Харкаўскі Інстытут ўсходазнаўства «Харкаўскі калегіум» на факультэт міжнародных адносін, аддзяленне «Міжнародныя адносіны і кітайская мова». У 2007 годзе — паступіла на 2-гі курс Харкаўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя В. Н. Каразіна (факультэт міжнародных эканамічных адносін). У 2011 годзе — скончыла магістратуру з адзнакай Харкаўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя В. Н. Каразіна (спецыяльнасць «Міжнародныя эканамічныя адносіны, рэферэнт-перакладчык з англійскай мовы»). У 2012 годзе — атрымала ступень магістра па міжнародных адносінах і міжнароднаму праву Кенцкага ўніверсітэта (факультэт палітыкі і міжнародных адносін), г. Кентэрберы, Вялікабрытанія.
З 2008 па 2010 год — памочнік юрыста ў ТАА «Зямельны Эксклюзіў» (юрыдычная фірма), г. Харкаў. У 2011 годзе стажыравалася ў Вярхоўнай Радзе Украіны. З 2012 па 2013 год — стажыроўка ў Еўрапарламенце, Парламенцкай асамблеі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый. З 2014 па 2015 год — стажыроўка ў бізнес Радзе Украіна ЕС у Бруселі. З 2016 года — фізічная асоба-прадпрымальнік.
З лютага па ліпень 2015 года — працавала мэнэджэрам па адпаведнасці ў Альянсе еўрапейскіх кансерватараў і рэфармістаў, Брусель, Бельгія. Была лабісткай па ўкраінскіх пытаннях у Еўрапейскім парламенце.
У 2015 годзе — абрана дэпутатам Харкаўскага гарсавета 7-га склікання. Член Пастаяннай камісіі па пытаннях міжнароднага супрацоўніцтва, інвестыцый, спартыўных і іміджавых праектаў. Член дэпутацкай фракцыі «Аб’яднанне „Самадапамога“». Беспартыйная.
Палітычная дзейнасць
Кандыдат у народныя дэпутаты ад партыі «Слуга народа», абраная на парламенцкіх выбарах 2019 года (выбарчая акруга № 168, Шаўчэнкаўскі раён Харкава). Пад час выбараў: фізічная асоба-прадпрымальнік, беспартыйная. Пражывае ў гоадзе Харкаў.
Атрымала перамогу над дзеючым дэпутатам Валерыем Пісарэнка. Называлася кандыдаткай на пасаду старшыні камітэта па пытаннях еўрапейскай інтэграцыі ў Вярхоўнай Радзе Украіны IX склікання, але была абраная намеснікам старшыні камітэта па пытаннях інтэграцыі Украіны з Еўрапейскім Саюзам ў Вярхоўнай Радзе Украіны IX склікання (з 29 жніўня 2019 года).
Старшыня падкамітэту па пытаннях набліжэнне заканадаўства Украіны да заканадаўства ЕС. Кіраўнік пастаяннай дэлегацыі ў Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы.
12 снежня 2019 года ўвайшла ў склад Міжфракцыйнага аб’яднання «Гуманная краіна», створанага па ініцыятыве UAnimals для папулярызацыі гуманістычных каштоўнасцяў і абароны жывёл ад жорсткасці.
Сустаршыня групы з міжпарламенцкіх сувязяў з Каралеўствам Бельгія.
З’яўляецца суаўтарам законапраекта Аб абароце наркатычных рэчываў. Гэты законапраект прыцягнуў увагу шэрагу грамадскіх арганізацый і экспертаў як супярэчны наяўнай стратэгіі дзяржаўнай палітыкі ў дачыненні да наркотыкаў на перыяд да 2020 года, ідзе ў канфлікт з еўрапейскім заканадаўствам у гэтай сферы, і па сутнасці з’яўляецца рэпрэсіўным і дублюючым расійскае заканадаўства ў сферы палітыкі ў дачыненні да наркотыкаў.
Захапленні
Шматразовая чэмпіёнка Украіны па сучасных танцах, уладальніца ўзнагароды «Адораныя дзеці Харкаўшчыны».
Вялікае Сяло (Пружанскі раён)
Вялі́кае Сяло́ (, Великое Село) — аграгарадок у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
З 16 красавіка 1973 года цэнтр сельсавета.
Моцная Украіна
Моцная Украіна (Сильна Україна) — былая украінская палітычная партыя, створаная 28 лістапада 2009 года на базе партыі «Працоўная Украіна». Старшынёй партыі быў Сяргей Цігіпка. Партыя была ліквідавана ў 2014 годзе.
1999—2003 гады
Працоўная Партыя Украіны (ППУ) была заснаваная на ўстаноўчым з’ездзе, які адбыўся 19 чэрвеня 1999 года ў г. Кіеве. Старшынёй партыі быў абраны Міхась Сырата. Тады ж, у чэрвені 1999 года, у Вярхоўнай Радзе Украіны была створана фракцыя Працоўнай партыі, у якую увайшлі каля 30 народных дэпутатаў.
У 2000 годзе пасля з’езду партыі ў Запарожжы шмат дэпутатаў выйшла з ППУ і стварыла фракцыю «Працоўная Украіна», якую ўзначаліў Ігар Шараў, а потым, пасля яго, старшынёй гэтай партыі стаў Сяргей Цігіпка. Члэны ППУ акцэнтавалі ўвагу на абароне інтэрэсаў «працоўнага чалавека, наёмнага работніка», у той час, як «Працоўная Украіна» ёсць «тыповай цэнтрысцкай партыяй буйнога капіталу, практычна таго ж кірунку, што і СДПУ(а) ці Партыя рэгіёнаў, створаная перш за ўсё для абароны інтарэсаў магутных фінансава-прамысловых алігархічных груп».
2004—2008 гады
На Парламенцкіх выбарах 2006 года партыя ўзяла ўдзел у Блоку Барыса Алійныка і Міхася Сыраты, які не патрапіў да Вярховнай Рады Украіны набраўшы меней 1 % галасоў выбарцаў.
На датэрміновых Парламентскіх выбарах 2007 года партыя ўзяла ўдзел у складзе Блока Уладзіміра Літвіна. Пасля гібелі Міхася Сыраты 25 жніўня 2008 года ў ДТЗ пад горадам Узын (Кіеўская вобласць), партыю ўзначаліў яго сын Дзмітрый Міхайлавіч Сырата.
Пасля 2009 года
28 лістапада 2009 года старшынёй партыі быў абраны Сяргея Цігіпка. Назва партыі была зменена на «Моцная Украіна». Партыя ўзяла ўдзел у прэзідэнцкіх і мясцовых выбарах 2010 года. Колькасць членаў партыі ў 2010 годзе складала больш за 90.000 чалавек.
Прэзідэнцкія выбары 2010 года
Партыя вырашыла браць удзел у прэзідэнцкіх выбарах і выставіла кандыдатуру Сяргея Цігіпкі. Ён набраў 13,1 % галасоў, заняўшы трэцяе месца і не патрапіўшы ў другі тур. У другім туры Цігіпка нікога не падтрымліваў: «Яны для мяне аднолькавыя, кіравалі ўрадам па два разы, у іх была большасць у парламенце, і я не пабачыў ні стратэгіі, ні пазітыўных змен».
Мясцовыя выбары 2010 года
Гэтыя выбары сталі першымі для Моцнай Украіны. Перад німі быў праведзены праймерыз (унутрыпартыйныя выбары), які вызначыў будучых кандыдатаў. Усеўкраінскі рэзультат партыі — 4,3-4,5 %. Партыя была прадстаўлена ў 20 абласных саветах, Вярхоўнай Радзе Аўтаномнай Рэспублікі Крым, гарадскіх і раённых саветах. Пяць і больш працэнтаў партыя атрымала ў Ровенскай (6.2 %), Хмяльніцкай (5.8 %), Палтаўскай (5 %), Днепрапятроўскай (8.6 %), Кіеўскай (8.1 %), Харкаўскай (6.6 %), Адэскай (5.3 %), Запарожскай (6 %) абласцях. Не была прадстаўлена ў Івана-Франкоўскай, Цярнопальскай, Чарнавіцкай і Вінніцкай абласных саветах. Моцнаукраінцы сталі мэрамі гарадоў Луцк, Уладзімір-Валынскі (Валынская вобласць); Астрог (Ровенская вобласць); Крэмэнэць (Цярнопальская вобласць); Асцёр, Шчорс (Чарнігаўская вобласць); Паўлаград, Марганец (Днепрапятроўская вобласць); Белгарад-Днястроўскі, Сарата, Ізмаіл (Адэская вобласць); Вільнянск (Запарожская вобласць); Горліўка, Наваазоўск (Данецкая вобласць). У асобныя рэгіоны выбарчы спіс узначалілі кіраўнікі партыі: Сяргей Цігіпка — Днепрапятроўская вобласць, Кастусь Бандарэнка — Чарнавіцкая вобласць, Аляксандра Кужаль — Аўтаномная Рэспубліка Крым.
Пасля 2011 года
Пасля 2011 года намецілася дэградацыя партыі. 16 жніўня 2011 года С. Цігіпка заявіў аб зліцці «Моцнай Украіны» з Партыяй рэгіёнаў. Аднак А. Кужаль адмовілася ўступаць у Партыю рэгіёнаў. 24 кастрычніка 2011 года яна жорстка выступіла на з’ездзе партыі, заявіла аб сваёй адстаўцы з пасады і намерах стварэння новага грамадскага праекта.
У 2012 годзе партыя фактычна спыніла існаванне і ў 2014 годзе яна была ліквідавана.
Цярнопальска-Бучацкая епархія ПЦУ
Цярнопальска-Бучацкая епархія — епархія Праваслаўнай царквы Украіны ў адміністрацыйных межах Цярнопальскай вобласці Украіны.
Французскі ўніверсітэт у Арменіі
Гісторыя стварэння
4-га лістапада 1995 года Арменія і Францыя падпісваюць пагадненне пра культурную, навуковую і тэхнічную супрацу. 23-га лістапада 1998 года падпісваецца пратакол паміж Міністэрствам адукацыі і навукі РА і Пасольствам Францыі ў Арменіі. «Улічваючы патрэбу ўдасканалення сістэмы адукацыі, і жадаючы скарыстацца багатым досведам у вобласці рэалізацыі праграм вышэйшай і прафесійнай адукацый», Урад Арменіі вырашае браць удзел у стварэнні фонду «Французскі ўніверсітэт у Арменіі». Універсітэт быў створаны ў 2000 годзе.
Мэты
Адпачатку сваёй дзейнасці ўніверсітэт паводзіўся педагагічным прынцыпам выдачы двух дзяржаўных дыпломаў — армянскага і французскага ўзораў (бакалаўра і магістра). Працягласць навукі ў бакалаўрыяце — 4 гады, бо армянскія ўніверсітэты знаходзяцца на пераходным этапе далучэння да Балонскага працэсу. У магістратуры працягласць навукі — 2 года.
Універсітэт, які мае каля 1000 студэнтаў, мае на мэце падрыхтаваць высакакласных спецыялістаў, якія адпавядаюць новым вымогам рынку працы Арменіі і каўказскага эканамічнага рэгіёна. Маладыя выпускнікі ФУА скарыстаюць свае веды ў выгоду развіцця Арменіі, для ўмацавання адносін паміж Арменіяй і Францыяй, а таксама Еўропай. Кожны год каля 70 % выпускнікоў адразу па сканчэнню навукі прымаюцца на працу па спецыяльнасці, некаторыя працягваюць навуку за мяжой, а праз 3 гады пасля сканчэння гэты адсотак даходзіць амаль да 100.
Перавагі
ФУА, які з'яўляецца фондам паводле армянскага заканадаўства, карыстаецца падтрымкай улад Арменіі. Галоўны сакратар Міністэрства замежных спраў Арменіі з'яўляецца выкладнікам універсітэта. Старшыня савета апекуноў з'яўляецца сакратаром Савета Нацыянальнай Бяспекі (4-ая асоба ва ўладзе). Ён таксама з'яўляецца адным з заснавальнікаў універсітэта. Большасць дзяцей высокапастаўленых урадоўцаў аддаюць перавагу атрымваць адукацыю ў ФУА.
ФУА цесна супрацоўнічае з іншымі ўніверсітэтамі, што робяць у Арменіі, з кожным днём усё больш умацоўваючы свую наяўнасць у армянскім універсітэцкім жыцці.
Краток
«Краток», «Кроцік» (Krtek) — чэшская серыя анімацыйных фільмаў, прысвечаная прыгодам маленькага кроціка і яго прыяцеляў.
Персанаж быў створаны ў 1956 годзе. Па заказе свайго кіраўніцтва слынны мультыплікатар Здэнек Мілер збіраўся стварыць выхаваўчы фільм, прысвечаны апрацоўцы кужалю ды вырабу тканіны.
У інтэрв’ю для радыё Прага аўтар «Кроціка» згадвае: «Адзіным жаданнем было стварыць новую постаць, кагосьці іншага, апроч сабачак і мышак. Разважаючы працяглы час, я ўсё ж быў не ў стане адшукаць штось арыгінальнае. Аднойчы, у пошуках натхнення, выправіўся на прагулку ў лес. Прабавіў там цэлы дзень без жаданага выніку. Ужо вяртаючыся дадому, я спатыкнуўся аб нейкі грудок і бразнуўся на зямлю. Гэта быў звычайны грудок, што пакідаюць краты. І тут я ўцяміў — крот! Добрая ідэя!» Першы мультфільм «Як кроцік прыдбаў нагавіцы» (адзіны, у агучцы якога выкарыстоўваецца маўленне) меў неверагодны поспех. Здэнек Мілер атрымаў шэраг прапаноў ад замежных студый і фірм. Менавіта таму ўсе наступныя серыі мультфільма рабіліся пантамімічнымі. У хуткім часе вядомасць Кроціка значна пашырылася. Мультфільм дагэтуль з’яўляецца адным з сімвалаў Чэхіі.
15 жніўня 2012 года ў мастацкай галерэі «Універсітэт культуры» адкрылася выстаўка «Чэшскі „Краток“ прыехаў у Мінск», у экспазіцыі якой было прадстаўлена 40 ілюстрацый Здэнека Мілера да анімацыйнага фільма.
Міхаіл Антонавіч Ваўчак
Міхаіл Антонавіч Ваўчак (, г. п., , Смаленская вобласць — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Мінскай і Баранавіцкай абласцей у гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва ў 1936. З ліпеня 1941 камісар батальёна народнага апалчэння (Масква).
У партызанах з лістапад 1941 г.: камандзір групы, камісар атрада, з верасня 1942 камісар 18-й партызанскай брыгады імя М. В. Фрунзэ, у жніўні 1943 — ліпені 1944 — атрада імя Суворава.
Пасля вайны на савецкай працы ў Мінску і Бабруйску.
Дыцэнбах
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Уільям Джэймс Пэры
Уільям Джэймс Пэры (William James Perry; нар. 11 кастрычніка 1927, Вандэргрыфт, Пенсільванія) — амерыканскі бізнэсмэн і інжынер былы міністр абароны ЗША з 3 лютага 1994 да 23 студзеня 1997. Ён быў намеснікам міністра абароны ЗША з 1993 да 1994 года. З’яўляецца членам Назіральнага савета Міжнароднага Люксембургскага форуму па прадухіленні ядзернай катастрофы.
Быстрамавецкі сельсавет
Бы́страмавецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Быстрамаўцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Браслаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Плюскага сельсавета.
Залессе (Велікасельскі сельсавет)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
Украінскі ляўкой
Украінскі ляўкой — селекцыйная парода котак, у аснову якой закладзены дзве прыродныя мутацыі: бясшэрсных і віславухіх: Hrbd і Fd. Гэта голая віславухая кошка сярэдняга памеру з доўгім гнуткім мускулістым целам прамавугольнай формы, мяккая і гарачая навобмацак, з складчатой скурай. Характэрнай рысай украінскіх ляўкояў з'яўляецца доўгая, плоская (dogface appearance), вуглаватая з вялікімі і не занадта адкрытымі міндалепадобнымі вачыма галава. Кошкі гэтай пароды маюць выразны палавы дымарфізм. Ляўкоі энергічныя, кантактныя і таварыскія.
Барунскі сельсавет
Назву Бару́нскі сельсавет маюць:
NGC 7412A
NGC 7412A (іншыя абазначэнні — PGC 70089, ESO 290-28, FGCE 1793) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Гепенгайм (Бергштрасэ)
Гепенгайм (Heppenheim) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Бергштрасэ. Насельніцтва — (на 30 чэрвеня 2022 года). Плошча — 52,14 км². Афіцыйны код — 06 4 31 011.
Лорш
Лорш (Lorsch) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Бергштрасэ. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 25,24 км². Афіцыйны код — 06 4 31 016.
Міхал Гедройц
Слуга Божы Міхал Гедройц (каля  — ) — каталіцкі манах, па смерці зваўся блаславёным. У Вялікім Княстве Літоўскім культ М. Гедройца падтрымліваўся прадстаўнікамі роду Гедройцаў і кляштарам у Відзінішках. У наш час ідзе працэс яго беатыфікацыі.
Біяграфія
З княжацкага роду Гедройцаў герба «Кітаўрас», сын Юрыя.
У Быстрыцы ўступіў у ордэн аўгусцінаў (братоў ад Пакуты Св. Мучанікаў), потым жыў у кляштары таго ж закона ў Кракаве. У 1461—1465 гадах навучаўся ў Кракаўскай акадэміі, дзе атрымаў ступень бакалаўра (1465).
Нягледзячы на фізічную нямогласць (кульгавасць), быў сакрысціянінам касцёла Св. Марка ў Кракаве. Набыў вядомасць набожным, аскетычным ладам жыцця, лічыўся прадказальнікам і цудатворцам.
Пахаваны ў касцёле Св. Марка, дзе ў наш час дзейнічае прысвечаны яму музей.
Барунскі сельсавет (Браслаўскі раён)
Бару́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Баруны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Дубінаўскі сельсавет у складзе Браслаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Дубінава. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Барунскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Баруны. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Плюскага сельсавета.
Ліхасельцы (Пружанскі раён)
Ліхасе́льцы (, Лихосельцы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
Бузульнік букавінскі
Бузульнік букавінскі (Ligularia bucovinensis) — від кветкавых раслін сямейства. Від быў упершыню апісаны ў 1944 годзе.
Батанічнае апісанне
Цвіце ў ліпені-жніўні.
Арэал і экалогія
Расце на забалочаных лугах, мохавых балотах, у вільготных чорнаалешніках.
Адамаў стыль
Адамаў стыль («Адамеск», або «Стыль братоў Адамаў») — неакласічны стыль дызайну інтэр’еру і архітэктуры, які ўзнік у XVIII стагоддзі пад уплывам творчасці трох шатландскіх братоў: Роберта (1728—1792), Джэймса (1732—1794) і Джона (1721—1792) Адамаў.
Браты Адамы былі першымі, хто адстойваў інтэграваны стыль у архітэктуры і дызайне інтэр’ераў: сцены, столі, каміны, мэбля, сантэхніка, фурнітура і дываны — кожная дэталь ўпісвалася Адамамі ў адзіную сістэму. У гэтым значную ролю адыгрывалі арнаменты, бо браты былі не толькі архітэктарамі, але і ўмелымі арнаментыстамі.
Браты Адамы атрымлівалі заказы на працу над цэлымі вуліцамі, плошчамі і кварталамі Лондана і выпрацоўвалі свае прыёмы для стварэння адзінага архітэктурнага ансамбля і фарміравання цэласнасці забудовы. Яны пераадолелі ранейшую, характэрную для паладыянства, ізаляванасць архітэктурнага аб’ёму. Да нашага часу дайшло няшмат са створанага братамі Адамамі, але іх дзейнасць была значнай для развіцця англійскай архітэктуры.
З канца 1760-х гадоў Адамаў стыль заняў сваё месца ў рэзідэнцыях вышэйшага і сярэдняга класа ў Англіі, Шатландыі, Расіі (дзе ён быў уведзены шатландскім архітэктарам Чарльзам Камеранам) і ў паслярэвалюцыйных Злучаных Штатах (дзе распаўсюдзіўся як федэральны стыль і адасобіўся ад адамеска). З 1795 года стыль стаў выцясняцца рэгенцкай архітэктурай і ампірам.
Лотар
Ло́тар (Lothar, Lothaire) — імя шэрагу кіраўнікоў у Францыі, Германіі і Італіі. Вытворная форма ад імя Хлотар.
Яўсебій Корсак
Яўсебій Корсак (Euzebiusz Korsak) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Корсакаў герба ўласнага. Нарадзіўся ў сям’і Траяна Корсака, полацкага падваяводы, і Казіміры з Войнаў-Ясянецкіх.
Маршалак шляхты Себежскага павета ў 1802—1805 гадах.
Сям’я
У шлюбе з Тэрэзай з Багамольцаў, дачкой Пятра Тадэвуша Багамольца і Элеаноры з Вышынскіх. Сярод дзяцей Марыя, у шлюбе з Міхалам Борхам, бібліяфілам і літаратарам, віцебскім губернскім маршалкам.
XII інтэрнацыянальная брыгада імя Джузэпэ Гарыбальдзі
XII інтэрнацыянальная брыгада імя Джузэпэ Гарыбальдзі — адна з інтэрнацыянальных брыгад часоў грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Набрана галоўным чынам з ліку італьянскіх добраахвотнікаў.
Гісторыя
Сфарміравана 7 лістапада 1936 года ў Альбасетэ на базе Гарыбальдзійскай брыгады. У розны перыяд падраздзяленне дзейнічала ў складзе 14-й, 11-й, 35-й і 45-й дывізій Народнай арміі Іспанскай Рэспублікі. Брыгада змагалася ў баях за Мадрыд і на Карунскай дарозе, удзельнічала ў Гвадалахарскай, Гвадарамскай і Брунецкай аперацыях.
Склад
У склад брыгады ўваходзілі Гарыбальдзійскі батальён, Батальён імя Андрэ Марці, Дамброўскі батальён, Батальён імя Эрнста Тэльмана, Батальён Фігліа, Мадрыдскі батальён і Батальён Прыета. У падраздзяленні, акрамя італьянцаў, служылі албанцы, французы, бельгійцы, немцы, аўстрыйцы, палякі, іспанцы і прадстаўнікі іншых нацыянальнасцяў
Вальд-Міхельбах
Вальд-Міхельбах (Wald-Michelbach) — камуна ў Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Бергштрасэ. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 74,36 км². Афіцыйны код — 06 4 31 021.
NGC 7413
NGC 7413 (іншыя абазначэнні — PGC 69997, MCG 2-58-35, ZWG 430.29, NPM1G +12.0574) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лотар Уда
Лотар Уда — асабістае імя.
Аптымістычная пячора
Аптымістычная пячора (Оптимістична печера) — гіпсавая пячора, геалагічны помнік прыроды агульнадзяржаўнага значэння ва Украіне. Размешчана паблізу вёскі Караліўка Баршчыўскага раёна Цярнопальскай вобласці.
Характарыстыка
Пячора адкрыта ў 1966 годзе. Сумарная даўжыня закартаграфаваных хадоў на цяперашні дзень складае каля 257 км ; сама пячора займае плошчу каля 2 км², што абумоўлена шматлікасцю і звілістых хадоў. Хады залягаюць на глыбіні каля 20 м. Пячора моцна замыта глінай. Сустракаюцца сталактыты, геліктыты, іншыя нацечныя ўтварэння і крышталі гіпсу.
Гісторыя адкрыцця
Прыднястроўскае Падолле, багатае пячорамі, прыцягвала даследчыкаў; у 1965 годзе львоўскія спелеолагі з новастворанага клуба «Цыклоп» праводзілі тапаздымку пячоры «Ветравая» каля вёскі вёскі Караліўка Баршчыўскага раёна Цярнопальскай вобласці, калі мясцовыя хлопчыкі паказалі непадалёк ручай, які сыходзіць пад зямлю. У той раз раскапаць нічога не атрымалася, але вярнуўшыся праз год, 8 мая 1966 года, Аляксей Соляр і Мірон Саўчын праніклі за гліняны сіфон, які не даў ім прайсці ў папярэднім годзе, і абследавалі каля 400 метраў пячоры. Першапачаткова меркавалася, што яе даўжыня не менш за 3 кіламетраў; далейшае яе даследаванне ператварыла яе ў найбольш доўгую пячору ў Савецкага Саюза. Пячору назвалі аптымістычнай, паколькі скептычна настроеныя калегі празвалі львавян «аптымістамі».
З таго часу было праведзена больш за 260 экспедыцый; у даследаваннях пячоры прымалі ўдзел і спелеолагі з іншых краін: Балгарыі, Польшчы, Расіі і т. д.
Радзецк
Ра́дзецк (, Радецк) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
Паэтызм
Паэтызм — першапачаткова літаратурны напрамак, які ўзнік на тэрыторыі Чэхаславакіі і ніколі не перасягнуў межы чэхаславацкай культурнай прасторы. Паэтызм меў амбіцыі быць не толькі літаратурнай з'явай, а таксама спосабам светабачання. Мэтай паэтызму было поўнае вызваленне ад палітыкі і аптымістычны погляд на свет. Ён быў засяроджаны выключна на сучаснасці, дакладней на яе радасных момантах. Галоўнымі пачуццямі сталася шчасце і радасць, у паэтызме быў вельмі важным эмацыйны бок.
Асновай філасофіі паэтыстаў было адчужэнне і самаадчужэнне чалавека, праблема чалавечых адносін. Яны лічылі, што ў чалавечых адносінах і адносінах чалавека да навакольнага свету адбылася дэфармацыя. У гэтым адчужэнні яны вінавацілі грамадства, якое праз сваю сістэму арганізацыі перастала цікавіцца пачуццямі асобы, засяродзіўшыся выключна само на сябе. Мэтай паэтызму было дапамагчы выпраўленню і пераадоленню гэтага адчужэння.
Гісторыя
Карані паэтызму ў пралетарскай паэзіі. Напрамак узнік у асяроддзі авангарднай суполкі «Дэветсіл». Годам узнікнення лічыцца 1923 год, хаця тэрмін «паэтызм» з'явіўся толькі ў 1924 годзе. У 1924 годзе Карэл Тайге апублікаваў у часопісе «Host» («Госць») першы накід паэтызму, а ў 1928 годзе ў «Revui Devětsilu» быў надрукаваны Маніфестываль паэтызму, які выйшаў пад назвай «Паэтызм».
У чэхаславацкай літаратуры паэтызм існаваў да Другой сусветнай вайны.
Паэтызм у літаратуры
Літаратары-паэтысты падкрэслівалі камбінаванне паэтычных вобразаў без залежнасці на логіцы. Прыярытэтам іх вершаў была прыгожая рыфма.
Лотар I (значэнні)
Лотар I (ням. Lothar, фр. Lothaire, лац. Lotharius) — імя шэрагу еўрапейскіх кіраўнікоў:
Уладзімір Гаўрылавіч Вафіядзі
Уладзімір Гаўрылавіч Вафіядзі (,  — ) — беларускі фізік. Член-карэспандэнт АН БССР (1966), доктар фізіка-матэматычных навук (1963), прафесар (1964). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1971).
Біяграфія
Вучыўся завочна ў Ленінградскім універсітэце (1932—1941). З 1931 г. працаваў у Дзяржаўным аптычным інстытуце ў Ленінградзе. У 1962—1972 гг. загадчык кафедры электрафізікі БДУ.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні па оптыцы, інфрачырвонай тэхніцы і спектраскапіі, распрацоўцы оптыка-электронных прыбораў. Даследаваў пытанні мадуляцыі святла, займаўся радыяцыйнымі вымярэннямі тэмпературы. Адзін са стваральнікаў.
Сярод апублікаванага:
Мікалай Аляксеевіч Астроўскі
Мікала́й Аляксе́евіч Астро́ўскі (, с. Вілія, Астрожскі павет, Валынская губерня —, Масква) — савецкі пісьменнік, аўтар рамана «Як гартавалася сталь».
Як галоўны раман Астроўскага, які паказвае станаўленне рэвалюцыянера, так і асоба аўтара (які пісаў, нягледзячы на цяжкае захворванне, нерухомасць і слепату) выклікалі да сябе любоў і павагу ў мноства чытачоў у Савецкім Саюзе і за мяжой.
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся 16 верасня 1904 г ў сяле Вілія Астрожскага павета Валынскай губерні Расійскай імперыі (цяпер Астрожскі раён Ровенскай вобласці Украіны ў сям’і унтэр-афіцэра і акцызнага чыноўніка Аляксея Іванавіча Астроўскага.
Датэрмінова быў прыняты ў царкоўна-прыходскую школу «з-за выдатных здольнасцяў»; школу скончыў у 9 гадоў, у 1913 годзе, з лістом падзякі. Неўзабаве пасля гэтага сям’я пераехала ў Шапятоўку. Там Астроўскі з 1916 года працаваў па найму: спачатку на кухні вакзальнага рэстарана, затым кубовщиком, рабочым матэрыяльных складоў, падручным качагара на электрастанцыі. Адначасова вучыўся ў двухкласным (з 1915 па 1917 год), а затым вышэйшым пачатковым вучылішчы (1917—1919). Зблізіўся з мясцовымі бальшавікамі, падчас нямецкай акупацыі ўдзельнічаў у падпольнай дзейнасці, у сакавіку 1918 — ліпені 1919 быў сувязным шэпетоўскі рэўкома.
Ваенная служба і партыйная праца
20 ліпеня 1919 г. уступіў у камсамол. «Разам з камсамольскім білетам мы атрымлівалі стрэльбу і дзвесце патронаў» — успамінаў Астроўскі.
9 жніўня 1919 года пайшоў на фронт добраахвотнікам. Ваяваў у кавалерыйскай брыгадзе Р. І. Катоўскага і ў 1-й Коннай арміі. У жніўні 1920 г. быў цяжка паранены ў спіну пад Львовам (шрапнеллю) і дэмабілізаваны. Удзельнічаў у барацьбе з паўстанцкім рухам у частках асаблівага прызначэння. Па некаторых дадзеных, у 1920—1921 гадах быў супрацоўнікам у Ізяслаў.
У 1921 годзе працаваў памочнікам электраманцёра ў Кіеўскіх галоўных майстэрнях, вучыўся ў электратэхнікуме, адначасова быў сакратаром камсамольскай арганізацыі.
У 1922 годзе ўдзельнічаў у будаўніцтве чыгуначнай галіны для падвозу дроў у Кіеў, пры гэтым моцна прастудзіўся, затым захварэў тыфам. Пасля выздараўлення — камісар батальёна ў  (у памежным з Польшчай раёне.