cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Барыс Васілевіч Пальчэўскі
Барыс Васілевіч Пальчэўскі (нар. ; с. Шатрова, Шатроўскі раён, Курганская вобласць, РСФСР) — беларускі інжынер-механік, спецыяліст у вобласці агульнай педагогікі, гісторыі педагогікі і адукацыі, фотамастак. Доктар педагагічных навук (1988), прафесар (1989). Акадэмік Беларускай акадэміі адукацыі, Міжнароднай акадэміі тэхнічнай адукацыі. Муж архітэктара Галіны Пальчэўскай.
Біяграфія
Скончыў у 1967 годзе інжынерна-педагагічны факультэт БПІ. У 1967 годзе працаваў інжынерам аддзела навуковай арганізацыі працы Мінскага камбіната будаўнічых матэрыялаў, у 1968—1972 гадах загадчыкам лабараторыяй кафедры педагагічных дысцыплін БПІ. У 1972—1974 гадах аспірант НДІ школьнага абсталявання і тэхнічных сродкаў навучання АПН СССР у Маскве. У 1975—1992 гадах старэйшы выкладчык, дацэнт, прафесар кафедры педагагічных дысцыплін БПІ, у 1975—1987 гадах дэкан факультэта грамадскіх прафесій БПІ. У 1983—1997 гадах старэйшы піянерскі важаты, метадыст дзіцячага аздараўленчага цэнтра імя лётчыка-касманаўта Г. С. Цітова ў Крыме, аўтар метадычных рэкамендацый па арганізацыі і правядзенні дзіцячых пазнавальных свят.
У 1987—1988 гадах дактарант НДІ працоўнага навучання і прафесійнай арыентацыі АПН СССР. У 1992—1999 гадах прарэктар па навукова-метадычнай працы Акадэміі паслядыпломнай адукацыі, у 1999—2011 гадах загадчык аддзела метадалогіі адукацыі, загадчык лабараторыі праектавання адукацыйных сістэм Нацыянальнага інстытута адукацыі ў Мінску, з 2011 года прафесар кафедры інфармацыйных тэхналогій у адукацыі Мінскага гарадскога інстытута развіцця адукацыі.
Кансультант праекта Міжнароднага цэнтра эксперыментальнай археалогіі і інавацыйнай педагогікі «Кара-Табэ». Крым (з 2001 — грамадская дзейнасць).
Навуковая дзейнасць
Член саветаў па абароне дысертацый у сферы педагагічных навук, член экспертнага савета ВАК РБ, галоўны рэдактар часопіса «Тэхналагічная адукацыя» (1996—2011), член рэдкалегіі часопісаў «Веснік адукацыі», «Веснік МГІРА».
Аўтар больш як 400 навуковых і навукова-метадычных прац у сферы адукацыі, навуказнаўства, падрыхтоўкі навукова-педагагічных кадраў найвышэйшай кваліфікацыі. Падрыхтаваў 18 аспірантаў і 5 дактарантаў (1989—2013).
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі «За доблесную працу. У адзначэнне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна» (1970), «За асваенне цалінных зямель» (1969), Ганаровымі граматамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях, Беларускага рэспубліканскага таварыства «Веды», Нацыянальнага інстытута адукацыі.
Зоранэ (Барскі раён)
Зоранэ (Зо́ряне) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Лаука
Насельніцтва складае 814 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Серкулі (Стаўбцоўскі раён)
Серкулі́ (, Серкули) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цясноўскага сельсавета.
NGC 1288
NGC 1288 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Печы. Бачная зорная велічыня: 12,1. Бачны размер: 2,5'x2,0'. Прамое ўзыходжанне: 3 гадз. 17 мін. 18 сек. Схіленне: −32° 35' 00".
Серкулі (Стаўбцоўскі раён)
У 2009 г. вёска налічавала 6 жыхароў, ў 2013 г. - 4 жыхары.
Керсцін Дэлерт
Керсцін Дэлерт (Kjerstin Dellert,  — ) — шведская оперная спявачка (сапрана) і тэатральны менеджар.
Біяграфія
Нарадзілася ў Стакгольме ў сям’і камерсанта Оскара Дэлерта і Элізабет Дэлерт (народжанай Блумквіст, у другім шлюбе — Аскел).
Кар’еру вакалісткі пачала ў 1948 годзе на амерыканскім радыё, выйграўшы конкурс талентаў Артура Годфры ў Нью-Ёрку. Дэлерт выканала песню Someone to Watch Over Me.
На опернай сцэне дэбютавала ў 1951 годзе на сцэне Stora Teatern ў Гётэбаргу, выканаўшы партыю ў аперэце Жака Афенбаха «Прыгожая Алена». З сярэдзіны 1950-х да 1970-х гадоў у асноўным выступала ў Каралеўскай оперы ў Стакгольме, выконваючы партыі ў оперных спектаклях, у тым ліку ў «Нудзе» Пучыні і «Аніяры» Карл-Біргера Блумдаля (1959).
Дэлерт таксама выступала ў якасці арганізатара і прадзюсара некалькіх прадстаўленняў па асаблівых выпадках, напрыклад, шоу па замове Рыксдага на сцэне Стакгольмскай оперы 1976 года, прымеркаванага да вяселля караля Карла Густава і каралевы Сільвіі (на гэтым канцэрце ABBA ўпершыню выканала песню Dancing Queen, а сама Дэлерт выступіла з песняй O, min Carl Gustafа). У гонар свайго 50-годдзя Дэлерт арганізавала рэвю на сцэне Södra Teatern у 1975 годзе.
Грамабой
Грамабо́й (, Громобой) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сормаўскага сельсавета.
Да 4 чэрвеня 1965 года пасёлак уваходзіў у склад Верамейскага сельсавета, да 26 жніўня 1994 года — у склад Лабанаўскага сельсавета.
Варонежская вобласць
Варонежская вобласць — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны на поўдні Цэнтральнай Расіі на мяжы з Украінай.
Прыродныя ўмовы і рэсурсы
Вобласць размешчана ў цэнтральнай паласе еўрапейскай часткі Расіі. Клімат на тэрыторыі вобласці — умерана-кантынентальны са сярэднегадавой тэмпературай ад +5,0 °C на поўначы вобласці да +6,5 °C на поўдні. На тэрыторыі вобласці размешчана 738 азёр і 2408 прудоў, працякае 1343 ракі даўжынёй больш за 10 км. Галоўная рака — Дон, 530 з сваіх 1870 км яна працякае па тэрыторыі вобласці, утвараючы басейн плошчай 422 000 км².
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва 2 313 600 чал. (2006), шчыльнасць 44,3 чал./кв. км. Нацыянальны склад: рускія (96,8 %), украінцы (3,2 %), армяне (0,4 %), беларусы (0,2 %) і іншыя. Асноўныя гарады: Варонеж, Барысаглебск, Росаш, Ліскі.
Прамысловасць
Па структуры гаспадаркі Варонежская вобласць індустрыяльна-аграрная. У складзе прамысловасці пераважаюць машынабудаванне, электраэнергетыка, хімічная індустрыя і галіны па перапрацоўцы сельскагаспадарчай сыравіны. На іх прыходзіцца 4/5 агульнага аб’ёму выпусканай прамысловай прадукцыі. Галіной спецыялізацыі рэгіёна з’яўляецца харчовая прамысловасць (27 %), другое месца займаюць машынабудаванне і металаапрацоўка (23 %), трэцяе месца — электраэнергетыка (18 %).
Прамысловасць вобласці спецыялізуецца на вытворчасці станкоў, экскаватараў, металічных маставых канструкцый, кавальска-прэсавага і горана-абагачальнага абсталявання, электроннай тэхнікі (у тым ліку тэлевізараў), пасажырскіх самалётаў-аэробусаў, сінтэтычнага каўчука і шын, вогнетрывалых вырабаў, цукра-пяску, маслабойна-тлушчавай і мясной прадукцыі. На базе выведанай мінеральнай сыравіны ў Варонежскай вобласці працуе шэраг горназдабываючых прадпрыемстваў, найбольш буйнымі з якіх з’яўляюцца ААТ «Паўлаўскграніт», ААТ «Варонежскае рудаўпраўленне», Семілуцкі і Варонежскі камбінаты будматэрыялаў, ААТ «Падгоранскі цэментнік», ЗАТ «Капанішчанскі камбінат будматэрыялаў», Жураўскі охравы завод і іншыя. У вобласці ідзе засваенне мінеральных падземных вод.
Сельская гаспадарка
Варонежская вобласць — буйны пастаўшчык сельскагаспадарчай прадукцыі: яна вырабляе збожжа (у асноўным пшаніцу), цукровы бурак, сланечнік і іншыя тэхнічныя культуры, бульбу і гародніну. У цэлым профіль сельскай гаспадаркі — бураковы з пасевамі сланечніка і зерневых культур, малочна-мясной жывёлагадоўляй, свінагадоўляй і авечкагадоўляй. Сярэднедушавы каэфіцыент па вытворчасці круп — 2,4 (дадзеныя 2002 г.), цукра-пяску 4,2.
Забелле 1
Забе́лле 1 (, Забелье 1) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
Шлямкі
Шля́мкі (, Шлямки) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 31 сакавіка 1958 года хутар уваходзіў у склад Лашанскага сельсавета, да 1978 года — у склад Сінькоўскага сельсавета.
Панцыр
Панцыр:
Сухі мур
Сухі мур — метад будаўніцтва, пры якім будынкі або іх элементы будуюцца з каменя без выкарыстання звязальнага раствора. Устойлівасць сухога мура забяспечваецца наяўнасцю фасада са старанна падабраных адзін да аднаго счэпленых камянёў, які нясе на сабе асноўнае напружанне. Гэта найбольш архаічны з метадаў каменнага мура. Звычайна выкарыстоўваецца для збудавання сцен, аднак вядомыя цэлыя будынкі і масты, збудаваны падобным метадам.
Тантра
Та́нтра (санскрыт: तन्त्र, літаральна «нітка», «выраб тканіны») — рэлігійны твор, засяроджаны галоўным чынам на рытуальных і медытатыўных практыках.
Сухі мур
Першымі будаўнікамі, якія звярнулі асаблівую ўвагу на сейсматрываласць капітальных пабудоў, у прыватнасці, сухога мура сцен будынкаў, былі інкі, старажытныя жыхары Перу. Асаблівасцямі архітэктуры інкаў з'яўляецца надзвычай старанная і шчыльная (так, што паміж блокамі нельга прасунуць і ляза нажа) падгонка каменных блокаў (часта няправільнай формы і розных памераў) адзін да аднаго без выкарыстання будаўнічых раствораў.
Тантра
Слова тантра ўжывалася ў Паўднёвай Азіі ўжо ў 1 тысячагоддзі да н. э. у вельмі шырокім кантэксце. У 1 тысячагоддзі н. э. сфарміраваўся асобны жанр тантрычнай літаратуры, непасрэдна звязаны з рэлігійнымі традыцыямі і пэўным колам людзей, якія выкарыстоўваюць гэтыя традыцыі. Тантры і тантрычныя практыкі аказалі значны ўплыў на будызм (асабліва напрамак ваджраяна) і індуізм.
У першай палове XX ст. амерыканскі прыхільнік ёгі П'ер Бернар выклаў у спрошчанай папулярнай форме веды пра тантры для заходняй аўдыторыі, пры гэтым стварыў не зусім праўдзівае ўражанне аб сувязі тантр з сексам. У выніку ў межах акультызму і руху Нью эйдж узнікла так званая наватантра (санскрыт: नवतन्त्र, літаральна «новая тантра»), якая засяроджана вакол тантрычнага сексу.
Жак-Луі Давід
Жак-Луі Давід (Jacques-Louis David; 30 жніўня 1748, Парыж — 29 снежня 1825, Брусель) — французскі мастак-жывапісец і педагог, заснавальнік і адзін з буйных прадстаўнікоў французскага неакласіцызму.
Біяграфія
Жак-Луі Давід нарадзіўся 30 жніўня 1748 года ў сям’і аптовага гандляра жалезам Луі-Марыса Давіда і яго жонкі, Мары-Жэнеўеў (народж. Бюрон) і ў той жа дзень быў ахрышчаны ў царкве Сэн-Жэрмэн-л’Асеруа. Да 2 жніўня 1757 года — дня смерці свайго бацькі, які магчыма загінуў на дуэлі, жыў у пансіёне.
Дзякуючы брату маці, Франсуа Бюрону, дзевяцігадовы Жак-Луі, пазаймаўшыся з рэпетытарам, паступіў у Калеж Чатырох Нацый на курс рыторыкі. Пасля чаго маці, пакінуўшы дзіця ў Парыжы на апецы брата, з’ехала ў Эўро. Будучыню Жака-Луі вызначылі яе сваякі: брат Мары-Жэнеўеў, Франсуа Бюрон, як і яе швагер, Жак-Франсуа Дэмезон, былі архітэктарамі, таксама сям’я была звязана сваяцтвам з мастаком Франсуа Бушэ. Калі ў дзіцяці былі заўважаныя здольнасці да малявання, было вырашана, што ён стане архітэктарам, як і абодва яго дзядзькі.
У 1775—1780 гг. навучаўся ў Французскай акадэміі ў Рыме, дзе вывучаў антычнае мастацтва і творчасць майстроў эпохі Адраджэння. У 1783 годзе абраны членам Акадэміі жывапісу.
Актыўна ўдзельнічаў у рэвалюцыйным руху, у 1792 г. абраны дэпутатам Нацыянальнага Канвента, галасаваў за смерць караля Людовіка XVI. Далучыўся да радыкальна-экстрэмісцкага крыла рэвалюцыянераў на чале з Маратам і Рабесп’ерам. З’яўляўся членам Камітэта грамадскай бяспекі, у якасці якога падпісваў загады аб арышце «ворагаў рэвалюцыі». У 1794 годзе пасля тэрмідарыянскага перавароту заключаны ў турму за рэвалюцыйныя погляды.
У 1797 годзе стаў сведкам ўрачыстага ўезду ў Парыж Напалеона і з тых часоў становіцца яго палкім прыхільнікам.
Пасля паразы Банапарта пры Ватэрлоа (1815) бяжыць у Швейцарыю, затым пераехаў у Брусель, дзе пражыў да канца жыцця. Пахаваны на могілках святой Гудулы ў Бруселі.
Сержыпі
Адміністрацыйны цэнтр — горад Аракажу.
Сержыпі — самы маленькі штат Бразіліі і займае ўсяго 0,26 % тэрыторыі краіны.
NGC 934
NGC 934 (іншыя абазначэнні — UGC 1926, MCG 0-7-16, ZWG 388.17, NPM1G -00.0092, PGC 9352) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Альшоў
Назву Альшоў маюць:
Нацыянальнае паліцэйскае агенцтва Японіі
Галоўнае кіраўніцтва паліцыі (警察庁, けいさつちょう, ; National Police Agency) — урадавы орган у Японіі, які ажыццяўляе заканадаўчы кантроль над сіламі японскай паліцыі. Адмысловы орган дзяржаўнага камітэта грамадскай бяспекі. Заснавана ў 1954 годзе. Ажыццяўляе кіраўніцтва праз кіраўнікоў префектурных аддзяленняў паліцыі. Пры кіраўніцтве дзейнічаюць Паліцэйская акадэмія Японіі, Навуковы інстытут паліцыі і Штаб паліцыі імператарскага палаца.
Ёсыпіўці (Барскі раён)
Ёсыпіўці (Йо́сипівці) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Каноныцкэ
Каноныцкэ (Кано́ницьке) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Allium toksanbaicum
Allium toksanbaicum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Казахстана.
Апісанне
Від адрозніваецца ад блізкароднаснага пурпуровым калякветнікам (не жоўтым), паўшарападобным і няшчыльным суквеццем, круглявымі цыбулінамі (не даўгавата-яйкападобнымі).
2n = 2x = 16.
Распаўсюджанне
Эндэмік Казахстана (хрыбет ).
Від расце на восыпавых схілах у альпійскім поясе.
Этымалогія
Новы від названы па месцы знаходжання — хрыбет, Казахстан.
Шымакі
Шымакі́ (, Шимаки) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
IC 586
IC 586 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Секстант.
Паверхневая яркасць
Не залежыць ад адлегласці да аб'екта.
Карышкіў
Карышкіў (Ка́ришків) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
NGC 936
NGC 936 (іншыя абазначэнні — UGC 1929, MCG 0-7-17, ZWG 388.18, PGC 9359) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 1313
NGC 1313 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Сеткі. Бачная зорная велічыня: 9,1. Бачны размер: 9,2' × 7,2'. Прамое ўзыходжанне: 3 гадз. 18 мін. 16 сек. Схіленне: −66° 29' 43".
Яўген Аляксандравіч Глебаў
Яўге́н Алякса́ндравіч Гле́баў (, г. Смаленскай вобласці, Расія —, ) — беларускі , , ,. Народны артыст БССР (1973). Народны артыст СССР (1984).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Рослаўлі. У 1947 годзе скончыў сярэднюю школу, затым Рослаўльскі тэхнікум чыгуначнага транспарту. Па заканчэнні тэхнікума працаваў аглядчыкам вагонаў у Магілёве.
З юных гадоў Яўгена Глебава прыцягвала музыка. Самастойна навучыўся граць на мандаліне, гітары, балалайцы і ўжо ў юныя гады стаў складаць розныя музычныя творы (песні, рамансы, п’есы). Падчас вучобы ў Рослаўльскім чыгуначным тэхнікуме кіраваў студэнцкім хорам і аркестрам. Працуючы ў Магілёве, завязаў сяброўства са студэнтамі Магілёўскага музычнага вучылішча (цяпер Магілёўскі дзяржаўны музычны каледж імя М. А. Рымскага-Корсакава) і стаў вывучаць асновы музыкі.
Спрабаваў паступіць у музычнае вучылішча, але дырэктар, даведаўшыся, што Глебаў не ведае нот і ніколі не сутыкаўся з музычнай граматай, адмовіў па прычыне прафнепрыдатнасці.
У 1950 годзе, па радзе І. І. Жыновіча, як удзельнік мастацкай самадзейнасці быў прыняты на падрыхтоўчае аддзяленне Беларускай кансерваторыі ў Мінску, якую скончыў у 1956 годзе па класе кампазіцыі А. В. Багатырова. У 1951 годзе стварыў свой першы буйны твор — «Фантазію для фартэпіяна і сімфанічнага аркестра».
Вучыцца спачатку было вельмі цяжка, але Глебаў, дзякуючы сваёй упартасці, змог нагнаць упушчанае. Цяжэй за ўсё было навучыцца граць на фартэпіяна.
Праца на чыгунцы не спрыяла зграбнасці рук і пастаноўцы пальцаў. Па-другое, у інтэрнацкім пакоі жыло пяць чалавек, і кожнаму неабходна было займацца.
Глебаў папрасіў А. Багатырова, які быў на той момант не толькі педагогам Глебава, але і рэктарам кансерваторыі, займацца кожную нядзелю ў рэктарскім кабінеце, што дазволіла папоўніць прабелы і сыграць канцэрт Э. Грыга у канцы вучобы.
Таксама ў час вучобы ў Глебава былі грашовыя праблемы. Бабуля ў Рослаўлі атрымлівала маленькую пенсію, а маці — інжынер па нарміраванні працы Раіса Фёдараўна — мела невялікую зарплату. Таму дапамогі ад родных не было. Аднойчы Глебаў падчас заняткаў ад голаду страціў прытомнасць, пасля чаго Багатыроў прызначыў яго інспектарам кансерваторскага хору, што дазволіла мець невялікі заробак.
Скончыў на «выдатна» першыя два курсы. На трэцім курсе пачаў атрымліваць сталінскую стыпендыю. Гэта былі яго першыя вялікія грошы.
З першай стыпендыі, упершыню трымаючы ў руках многа грошай, (ён) пайшоў у кафэ «Адпачынак», якое на той час знаходзілася ў Мінску насупраць кінатэатра «Перамога», заказаў усе, што хацелася, але ні да адной стравы дакрануцца так і не змог. Нічога не з’еўшы, ціха разлічыўся і выйшаў.
З 1953 па 1963 год Глебаў выкладаў тэарэтычныя дысцыпліны ў Мінскім музычным вучылішчы (цяпер Мінскі дзяржаўны музычны каледж імя М. І. Глінкі), сумяшчаючы педагагічную і творчую дзейнасць з працай загадчыка музычнай часткай і дырыжора аркестра ў Мінскім тэатры юнага гледача. Працаваў у якасці кіраўніка эстрадна-сімфанічнага аркестра Дзяржтэлерадыё БССР, а таксама музычным рэдактарам кінастудыі «Беларусьфільм».
Творчасць Глебава ахоплівае шырокае кола жанраў, але найбольш вядомыя яго сімфанічныя сачыненні і балеты. Стыль кампазітара знаходзіцца пад уплывам Д. Д. Шастаковіча і збольшага ранняга І. Ф. Стравінскага. Яго творы адрозніваюцца добрым поліфанічныя пісьмом, тэматычным развіццём, арыгінальнай аркестроўкі. Опера Глебава «Майстар і Маргарыта» лічыцца класікай беларускай музычнай літаратуры.
З 1955 года — член, з 1966 — намеснік старшыні праўлення Саюза кампазітараў Беларускай ССР. Член рэвізійнай камісіі Саюза кампазітараў СССР.
Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1966). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1970). Народны артыст Беларусі (1973). Народны артыст СССР (1984). Прафесар (1984).
За ўсе гады ў кансерваторыі Яўген Глебаў падрыхтаваў больш за 40 вучняў. Вядомыя яго вучні — Леанід Захлеўны, Ядвіга Паплаўская, Васіль Раінчык, Эдуард Ханок, Вячаслаў Кузняцоў, Уладзімір Кандрусевіч, Дзмітрый Даўгалёў.
З успамінаў пра Глебава як пра педагога :
З 1977 года — член КПСС. Па ўспамінах Васіля Быкава, Глебаў, у сувязі з нацягнутымі адносінамі з уладай, уступаць у партыю не імкнуўся і доўга супраціўляўся, але потым усё ж падаў заяву. Як пісаў Быкаў у сваіх мемуарах, Глебаў на парткамісіі не змог нават адказаць на пытанне, у якім годзе была Кастрычніцкая рэвалюцыя.
Член праўлення Саюза савецкіх таварыстваў дружбы і культурных сувязяў з замежнымі краінамі.
Акадэмік Міжнароднай Славянскай Акадэміі навук, адукацыі, мастацтваў і культуры з 1994 а.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР з 1980.
З 1996 года моцна хварэў. Перанёс інсульт. У апошні год свайго жыцця аслеп. Два разы ішоў на аперацыю. Жонка вазіла яго ў Польшчу, але безвынікова.
Памёр 12 студзеня 2000 года ў Мінску. Пахаваны на Усходніх могілках.
Сям’я
Па матчынай лініі Я. Глебаў паходзіў з княскага роду Сокал-Чарнілоўскіх. Прозвішча была страчана, паколькі ішло па матчынай лініі. Гэта дапамагло перажыць сталінскія рэпрэсіі. Па бацькоўскай лініі Глебаў з сям’і святароў. Бацька ў музыцы быў адораным чалавекам: умеў іграць на вялікай колькасці інструментаў, меў добры слых. Калі Яўген Глебаў быў яшчэ дзіцем, бацька пакінуў сям’ю. Спрабаваў вярнуцца, але маці Яўгена Глебава адмовілася прыняць яго назад. Таму Яўгена выхоўвалі бабуля, былая князёўна Клаўдзія Сцяпанаўна, і маці Раіса Фёдараўна. Усе яго родныя былі чыгуначнікамі. Маці была інжынерам па нарміраванні працы на Рослаўльскім вагона-рамонтным заводзе. Дзядзька, Фёдар Фёдаравіч — галоўным механікам гэтага завода, дзед, Фёдар Сцяпанавіч, быў машыністам лакаматыва.
Творчасць
Сачыненні кампазітара валодаюць вялікай сілай эмацыйнага ўздзеяння дзякуючы яркасці і інтанацыйнаму багаццю тэматызму, яго змястоўнаму, напружаннаму развіццю, якія заснаваны на шырокім выкарыстанні разнастайных сродкаў музычнай выразнасці, скончанасці формы.
Асноўныя творы: оперы «Твая вясна», «Майстар і Маргарыта», аперэты «Прытча пра наследнікаў», «Мільянерка», музычная камедыя «Калізей», балеты «Мара», «Выбранніца», «Альпійская балада», «Ціль Уленшпігель», «Курган», «Маленькі прынц», 10 араторый, 6 сімфоній, фантазія для віяланчэлі з аркестрам, для скрыпкі з аркестрам, канцэрт для аркестра, творы для эстраднага і духавога аркестраў, Канцэрціна для цымбалаў і народнага аркестра, «Палеская сюіта», п’есы для розных інструментаў, рамансы, песні, музыка для 32-х кінафільмаў і 40 тэатральных спектакляў.
Кур’ер (часопіс)
«Кур’ер» — беларускі грамадска-палітычны часопіс, які выдаваўся з 2000 па 2002 год.
Лестыцца
Лестыцца (Lestizza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio, San Valentino, Santa Maria Assunta, San Giovanni Battista, San Antonio Abate.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сігрыд Анегін
Сігрыд Анегін, таксама Зігрыд Анегін (Sigrid Onégin; народжаная Лізавета Эльфрыда Эмілія Сігрыд Хофман;, , Швецыя — , Мальяза, кантон Тычына, Швейцарыя) — шведская оперная спявачка (кантральта).
Біяграфія
Бацька — немец, маці — францужанка. Вучылася вакалу ў Франкфурце, Мюнхене, Мілане. Дэбютавала ў Штутгарцкай оперы ў партыі Кармэн ў 1912 годзе пад імем Лілі Хофман. У 1919—1922 гадах спявала ў Баварскай оперы ў Мюнхене, у 1922—1926 — у Метраполітэн-оперы, у 1926—1931 — Гарадской оперы Берліна, не раз удзельнічала ў Зальцбургскім і Байройцкім фестывалях.
Вядомая выкананнем вядучых партый у операх Вагнера, была першай выканаўцай невялікай партыі Дрыяды ў оперы Рыхарда Штрауса «Арыядна на Наксасе». Прозвішча Анегін спявачка ўзяла пасля 1913 года, калі пабралася шлюбам з баронам Яўгенам Барысавічам Анегіным.
Жытнёў
Жытнёў (, Житнёв) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сормаўскага сельсавета.
Да 4 чэрвеня 1965 года пасёлак уваходзіў у склад Верамейскага сельсавета, да 26 жніўня 1994 года — у склад Лабанаўскага сельсавета.
Квітка (Барскі раён)
Квітка (Кві́тка) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Эва Стрэм
Эва Стрэм (Eva Ström,, Лідынгё, лен Стакгольм, Швецыя) — шведская пісьменніца.
Біяграфія
Дачка біскупа Інгмара Стрэма. Атрымала медыцынскую адукацыю, працавала па спецыяльнасці ў 1974—1988 гадах. У далейшым займалася літаратурай. Жыве на поўдні краіны ў горадзе Крысціянстад. Дачка — паэт і спявачка Карын Стрэм (нар. 1977). Дэбютавала кнігай вершаў у 1977 годзе. Акрамя паэзіі, друкуе літаратурную крытыку ў папулярнай штодзённай газеце Sydsvenskan. Аўтар некалькіх раманаў, біяграфіі Эдыт Сёдэргран.
Яўген Іванавіч Шчарбіна
Біяграфія
Скончыў Азербайджанскі інстытут нафты і хіміі (1954). Працаваў у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1965, факультэт тэхналогіі арганічных рэчываў, кафедра тэхналогіі нафтахімічнага сінтэзу і перапрацоўкі палімерных матэрыялаў, прафесар, у 1966—1995 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: фізіка і хімія палімерных кампазіцый; тэрмадынаміка раствораў і сумесей палімераў; тэорыя і практыка экстракцыйнага раздзялення многакампанентных вуглевадародных сістэм.
Аракажу
Аракажу (Aracaju) — горад у Бразіліі, сталіца штата Сержыпі. У агламерацыі Аракажу — каля 900 тыс. жыхароў.
Горад размешчаны на беразе Атлантычнага акіяна, у вусце рэк Сержыпі (Sergipe) і Пашым (Poxim).
Назва паходзіць ад выразу «ará acaiú», які азначае на мове тупі-гуарані «папугаевае дрэва кеш’ю».
Складовая частка мезарэгіёна Усход штата Сержыпі. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Аракажу. Насельніцтва складае 520303 чалавека на 2007 год. Займае плошчу 181,801 км ². Шчыльнасць насельніцтва — 2.861,9 чал. / км ².
Асіпаны
Асіпа́ны (, Осипаны) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Сольскага сельсавета, да 25 чэрвеня 2008 года — у склад Кушлянскага сельсавета.
Керамін
«Керамін» — беларускі вытворца керамічнай пліткі, керамічнага граніту, санітарнай керамікі і керамічнай цэглы.
Гісторыя
Гісторыя кампаніі пачалася ў сярэдзіне ХХ стагоддзя, у 1950 годзе, калі Мінскім цагельным заводам № 10 была выпушчана першая партыя будаўнічай цэглы.
У 1953—1961 гадах адбылася рэарганізацыя цагельнага завода № 10 у Мінскі камбінат будаўнічых матэрыялаў (МКБМ), які акрамя цэглы пачаў вырабляць молатую вапну, гіпсавалакністыя пліты, мінеральную вату і руберойд.
У 1963—1964 гадах быў стварэнне цэха па вытворчасці керамічнай абліцовачнай пліткі, метлахскай і фасаднай пліткі.
Яўген Міхайлавіч Грыдзюшка
Яўген Міхайлавіч Грыдзюшка (, г.п. Акцябрскі Гомельскай вобл.) — беларускі гітарыст, кампазітар і музычны педагог; адзін з пачынальнікаў беларускай гітарнай школы. Лаўрэат рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў. Прафесар (2018).
Біяграфія
У 1984—1988 гадах выкладаў у Маладзечанскім музычным вучылішчы. З 1988 года працуе на кафедры струнных народных шчыпкова-ўдарных інструментаў. У 2012 годзе прысвоена вучонае званне «дацэнт». З 2018 года — прафесар Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі. Лаўрэат I Рэспубліканскага конкурсу імя І. Жыновіча (1987). Лаўрэат міжнародных конкурсаў.
Творчую дзейнасць пачаў як артыст Белдзяржфілармоніі ў 1989 годзе. У рэпертуары арыгінальныя творы для гітары беларускіх кампазітараў (Г. Гарэлавай, В. Кузняцова, А. Літвіноўскага, Я. Паплаўскага, Дз. Яўтуховіча), многія якіх упершыню прагучалі ў выкананні Яўгена Грыдзюшкі, класічнай і сучаснай замежнай музыкі (І. Альбеніс, Л. Ераўэр, Х. Радрыга, Ф. Тарэга), пералажэнні музычнай класікі (у т.л. твораў І. С. Баха).
Праяўляе сябе як цікавы і разнапланавы музыкант, які валодае віртуознасцю, тонкім густам, разнастайным рэпертуарам. Яго сольныя канцэрты праходзяць таксама і за мяжой у т.л. ў Маскоўскай, Санкт-Пецярбургскай, Кіеўскай філармоніі. Шырокі рэпертуар змяшчае як класічныя творы розных эпох, так і сучасную музыку многіх напрамкаў.
Аўтар шматлікіх апрацовак і пералажэнняў для гітары, т.л. беларускай старадаўняй музыкі 16—17 ст. (п’есы «Полацкага сшытка», «Віленскай табулатуры» і інш.). Піша і выконвае ўласныя сачыненні. Яго п’есы карыстаюцца папулярнасцю ў гітарыстаў, выконваюцца на розных конкурсах і ў канцэртах.
Шматгадовая канцэртная дзейнасць, запісы ў фонды Белтэлерадыёкампаніі (больш за 2-х гадзін), вопыт саліста і ансамбліста, валоданне вялікім рэпертуарам, абумовіла высокі ўзровень выкладання, творчы падыход да педагагічнай працы.
З’яўляецца адным з вядучых выкладчыкаў спецыяльнага класа гітары, а таксама ансамбля ў БДАМ. За гады працы ён падрыхтаваў звыш 30 спецыялістаў, канцэртных выканаўцаў і выкладчыкаў вышэйшай кваліфікацыі. Яго выпускнікі працуюць у вядучых творчых калектывах Рэспублікі Беларусь, выкладаюць у музычных школах, ССНУ і ВНУ краіны і за мяжой. Падрыхтаваў больш 20 лаўрэатаў міжнародных конкурсаў, многія з якіх неаднаразовыя пераможцы прэстыжных творчых спаборніцтваў у розных краінах свету.
Выдаў некалькі зборнікаў уласных твораў для гітары, таксама з’яўляецца аўтарам перакладаў для гітары сола і ансамбля гітарыстаў. Зрабіў шэраг выканальніцкіх рэдакцый твораў Г. Гарэлавай — «Два зімовых эстампа» для гітары сола (2015), сюіты «Сем элегія Лі Бо» для гітары і ўдарных (2016), сюіты «Біблейскія матывы» для гітары сола (2016), твора А. Літвіноўскага «Intavolatura» і інш.
З’яўляецца шматразовым пераможцам Міжнароднага інтэрнэт-конкурсу кампазітараў, пішучых для гітары (2011—2019).
Лі Цінчжаа
Лі Цінчжаа (李清照; – ) — кітайская паэтэса.
Біяграфічны звесткі
Паходзіла са знатнай сям'і, атрымала класічную адукацыю. У 1101 годзе вышла замуж за гісторыка і антыквара Чжаа Мінчэна. У 1129 годзе яе муж памёр. Лі Цінчжаа ў адзіноце паслілася ў Ханчжоу (правінцыя Чжэцзян).
Творчасць
Сама сябе назвала Лі Цінчжаа “блазнаватай пустэльніцай”. Усмешка і слёзы, жарсць і пакуты, бясконцыя ўзрушэнні адлюстраваліся ў яе творчасці. “Уся стракатая гама эмоцый тонка і ўразліва паўстае з яе вершаваных радкоў, якія хвалююць і нас, сучасных, амаль праз тысячу гадоў”, – так ахарактарызавала творчасць кітайскай паэтэсы XII стагоддзя Дар’я Нечыпарук.
На беларускую мову яе творы перакладалі Анэля Тулупава, Яўгенія Янішчыц, Ніна Загорская, Валянціна Коўтун, Вольга Іпатава, Юлія Алейчанка, Валерыя Радунь, Раман Мышкоўскі, Мікола Мятліцкі.
Кыяніўка
Кыяніўка (Кияні́вка) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
NGC 1316
NGC 1316 (Печ А) — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Печы. Бачная зорная велічыня: 8,4. Бачны размер: 11,0' × 7,2'. Прамое ўзыходжанне: 3 гадз. 22 мін. 41,4 сек. Схіленне: −37° 12' 28".
Гомель (станцыя)
Го́мель (, Гомель)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскай вобласці. Размешчана ў горадзе Гомель.
Гісторыя
Чыгуначны вакзал станцыі Гомель быў пабудаваны ў 1890-я гады. У 1946 годзе вакзал быў рэканструяваны і адноўлены. 26 лістапада 1996 года да 125-годдзю Беларускай чыгункі быў пабудаваны прыгарадны вакзал. 20 снежня 2002 года пабудаваны і ўведзены ў эксплуатацыю новы падземны пераход (тунэль), а таксама рэканструяваны стары тунэль і пасадачныя платформы і ўведзены ў эксплуатацыю 27 чэрвеня 2003 года.
Далёкае накіраванне
З вакзала цягнікамі і прычапнымі вагонамі мясцовага фарміравання і прахожымі магчыма без перасадак даехаць да буйных гарадоў Беларусі, Расіі і Украіны. Мясцовыя цягнікі злучаюць Гомель з гарадамі: Брэст, Мінск, Гродна, Баранавічы, Орша, Магілёў, Віцебск і Полацк. Пасажырскія і фірмовыя цягнікі злучаюць з гарадамі Кіеў, Масква, Адлер, Адэса, Санкт-Пецярбург, Сімферопаль і Валгаград.
Вакзал і гарадскі транспарт
Вакзал з'яўляецца канцавым прыпынкам для аўтобусаў маршрутаў №№ 1, 3, 4, 6, 8-11, 15, 16, 19, 21, 28, 35-38, 40, 41, 43, 52, 55, 58-60, таксама для тралейбусаў №№ 1, 4, 5, 7, 10, 15, 16, 22, 26 і прамежным прыпынкам для аўтобуса № 20.
IC 587
IC 587 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 937
NGC 937 (іншыя абазначэнні — UGC 1961, MCG 7-6-24, ZWG 539.32, PGC 9480) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Андрамеда.
Казарыўка (Барскі раён)
Казарыўка (Коза́рівка) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Закон аб Імператарскім доме
— закон Японіі № 3 ад 16 студзеня 1947 года, які рэгулюе нормы перадачы ў спадчыну Імператарскага прастола, сістэму і структуру Імператарскага дому, а таксама дзейнасць Савета Імператарскага дому Японіі.
Гісторыя закона
Першая рэдакцыя Закона аб Імператарскім доме была прынята 11 лютага 1889 года, у часы існавання Японскай імперыі, паводле прамога імператарскага ўказу. Пасля паражэння Японіі ў Другой сусветнай вайне, 16 студзеня 1947 года паводле патрабаванняў новай Канстытуцыі Японіі была зацверджана другая рэдакцыя гэтага Закона, гэтак званы Закон № 3.
Для адрознівання дзвюх рэдакцый першую часта завуць Былым Законам аб Імператарскім доме (旧皇室典範), а другую — Законам аб Імператарскім доме. Апошні дзейнічае у Японіі дагэтуль.
У 1949 годзе да другой рэдакцыі Закона аб Імператарскім доме была ўнесена папраўка Законам № 134, якая адцягвала момант уступлення Закона ў сілу да 1 чэрвеня 1949 года.
Структура закона
Закон аб Імператарскім доме складаецца з пяці раздзелаў і дадаткаў, якія абумовілі дзеянне Закона:
918
918 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 918 год нашай эры, 918 год 1-га тысячагоддзя, 18 год X стагоддзя, 8 год 2-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 9 год 910-х гадоў.
Каласіўка (Барскі раён)
Каласіўка (Колосі́вка) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Загарані
Загара́ні (, Загорани) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
Гайдзі
Гайдзі́ (, Гайди) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Сольскага сельсавета, да 25 чэрвеня 2008 года — у склад Кушлянскага сельсавета.
Камарыўці (Барскі раён)
Камарыўці (Кома́рівці) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
NGC 1326
NGC 1326 (іншыя абазначэнні — ESO 357-26, MCG -6-8-11, IRAS03220-3638, FCC 29, PGC 12709) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Allium obliquum
Allium obliquum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ва Усходняй Еўропе, Заходняй і Цэнтральнай Азіі.
Апісанне
Шматгадовая расліна 30-60 см вышынёй. Лісткі шырокалінейныя, збліжаныя ў сярэдняй частцы сцябла. Лісточкі калякветніка зелянява-жаўтлявыя, 4-5 мм даўжынёй; тычынкі даўжэйшыя за калякветнік. Цыбуліна адзінкавая, яйцападобна-цыліндрычная, 2-3 см у дыяметры. Лісты шырынёй 5-20 мм. Парасонікі шарападобныя, шчыльна шматкветкавыя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе (Румынія, Украіна, Расія) і Азія (Расія, Казахстан, Кыргызстан, Манголія, Кітай (паўночна-заходні Сіньцзян)).
Лін’яна-Саб’ядора
Лін'яна-Саб'ядора (Lignano Sabbiadoro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 6676 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 413 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 33054. Тэлефонны код — 0431.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Bosco.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 588
IC 588 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Людовік XVI
Людовік XVI (Louis XVI;  — ) — кароль Францыі з дынастыі Бурбонаў, сын дафіна Людовіка Фердынанда. Пры ім, пасля склікання Генеральных штатаў ў 1789 годзе, пачалася Вялікая Французская рэвалюцыя. Людовік спачатку прыняў Канстытуцыю 1791 года, адмовіўся ад абсалютызму і стаў канстытуцыйным манархам, аднак неўзабаве пачаў нерашуча процідзейнічаць радыкальным захадам рэвалюцыянераў і нават паспрабаваў збегчы з краіны. 21 верасня 1792 года скінуты, аддадзены суду Канвента і пакараны на гільяціне.
Пасля звяржэння рэспубліканскія ўлады пазбавілі Людовіка XVI тытула караля і далі яму прозвішча Капет (фр. Capet), ад імя яго продка Гуга Капета, заснавальніка дынастыі Капетынгаў (галіной якой з'яўляецца дынастыя Бурбонаў).
Асоба, раннія гады
Людовіка XVI характарызавалі як чалавека дабрадушнага, прыемнага, але слабага лідара з нерашучым характарам і нязначным розумам. У адрозненне ад сваёй жонкі каралевы Марыі-Антуанэты, ён не ўмеў трымацца велічна, яго хада нагадвала хаду селяніна. Дзед Людовік XV не любіў яго за адмоўнае стаўленне да прыдворнага жыцця і пагарду да Дзюбары і трымаў удалечыні ад дзяржаўны спраў. Выхаванне, атрыманае ад Вагюёна, дала Людовіку мала тэарэтычных і практычных ведаў. Найвялікшую схільнасць ён меў да фізічных заняткаў, асабіста да слясарнай справы і палявання. Нягледзячы на распусту каралеўскага двара, ён захаваў чысціню нораваў, вылучаўся шчырасцю, прастатой у зносінах і знявагай да раскошы. Ён узышоў на сталец са шчырым намерам знішчыць наяўныя ў Францыі злоўжыванні, але не меў сілы, цвёрдасці і рашучасці да радыкальных рэформаў. Ён увесь час трапляў пад уплыў людзей з акружэння — то цётак, то братоў, то міністраў, то каралевы.
Рэформы Цюрго
Былі адмененыя феадальныя падаткі ў 40 млн і знішчаныя droits de joyeux avènement, то бок асабістыя каралеўскія прывілеі перад законам, ліквідаваныя сінекуры, скарочаны прыдворныя выдаткі. На чале кіравання былі пастаўлены таленавітыя патрыёты, такія як Цюрго і Мальзерб. Намаганнямі Цюрго было ўсталявана раўнапраўе падаткаў, распаўсюджанне пазямельнага падатку на прывілеяваныя саслоўі, уведзены выкуп феадальных павіннасцяў, уведзеная свабода хлебнага гандлю, адменены ўнутраныя мытні, цэхі, гандлёвыя манаполіі, здзейснены пераўтварэнні ва ўсіх галінах народнага жыцця. Мальзэрб імкнуўся знішчыць lettres de cachet, усталяваць свабоду сумлення.
Але супраць перамен паднялося дваранства, духавенства і парламент, які складаўся пераважна з людзей, матэрыяльна зацікаўленых ў адсутнасці перамен. Цюрго быў адхілены, хаця кароль казаў пра яго: «Толькі я і Цюрго любім народ». Адсутнасць глыбокіх, даведзеных да канца рэформ, панаванне рэтраградных тэндэнцый у пазнейшай палітыцы і сталі прычынай рэвалюцыі.
Кашарынці (Барскі раён)
Кашарынці (Коша́ринці) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сцяг Арэхаўска
Сцяг Арэхаўска — сцяг гарадскога пасёлка Арэхаўск Аршанскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 лютага 2011 г. № 86.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх роўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй жоўтага колеру — і ніжняй — зялёнага, у цэнтры пярэдняга боку якога размяшчаецца выява герба гарадскога пасёлка Арэхаўск.
Марыя Эрнестам
Марыя Эрнестам (Anna Maria Ackermand Ernestam: нар., Упсала, Швецыя) — шведская пісьменніца і журналістка.
Біяграфія
Марыя Эрнестам нарадзілася і вырасла ў горадзе Упсала, Швецыя. З дзяцінства вельмі захаплялася чытаннем і часцяком хавалася ў тых месцах, дзе магла застацца сам-насам з кнігай.
Эрнестам атрымала ступень журналіста ў Гётебаргскім універсітэце. Акрамя гэтага, Марыя вывучала англійскую літаратуру і матэматыку ва ўніверсітэце Упсалы. Папрацаваўшы некаторы час журналісткай ў шведскай газеце, яна з’ехала вучыцца ў ЗША, дзе атрымала ступень магістра палітычных навук у Канзаскім універсітэце. Пасля гэтага Марыя жыла на працягу 11 гадоў у Германіі ў Франкфурце-на-Майне, працуючы замежным карэспандэнтам шведскага дзелавога выдання Veckans affärer і шведскага медыцынскага штотыднёвіка Dagens medicin. Эрнестам паралельна вучылася спевам і танцам, яна таксама прыняла ўдзел у пастаноўцы «Ісус Хрыстос — Суперзорка».
З 1999 года Марыя жыве ў Стакгольме з мужам і двума дзецьмі.
У 2005 годзе быў апублікаваны яе першы раман «Кактэйль са Смерцю» (Caipirinha med Döden), які адразу стаў бэстсэлерам. Пасля поспеху першай кнігі яна працягнула пісаць і выпусціла яшчэ сем раманаў. Творы «Busters öron» і «Kleopatras kam» выйшлі ў 2006 і 2007 гадах адпаведна. Чацвёрты раман Марыі Эрнестам пад назвай «Alltid hos dig» быў выпушчаны ў жніўні 2008 года. Яна таксама выдала зборнік кароткіх апавяданняў.
Мішэл Тэмер
Мішэ́л Міге́л Элі́яс Тэ́мер Лулі́а (Michel Miguel Elias Temer Lulia;, Тыетэ, Сан-Паўлу, Бразілія) — бразільскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, адвакат, доктар юрыдычных навук, старшыня Партыі бразільскага дэмакратычнага руху. З 2011 года займаў пасаду віцэ-прэзідэнта Бразіліі, а пасля імпічменту прэзідэнту Дылме Русеф у жніўні 2016 года стаў выконваючым абавязкі прэзідэнта краіны і 37-м кіраўніком дзяржавы.
Біяграфія
Сям’я Тэмера паходзіць з паўночна-ліванскай вёскі Бтаабура, размешчанай непадалёк ад горада Трыпалі і населенай пераважна хрысціянскім насельніцтвам. Такім чынам, ён з’яўляецца другім віцэ-прэзідэнтам Бразіліі ліванскага паходжання пасля Жазэ Марыі Алкміна.
Мішэль Тэмер скончыў Юрыдычны факультэт універсітэта Сан-Паўлу. У 1983 годзе быў прызначаны генеральным пракурорам горада, затым узначальваў сакратарыят па грамадскай бяспецы ў прэфектуры.
З 1987 па 2010 год Тэмер шэсць разоў абіраўся дэпутатам ад штата Сан-Паўлу. Больш за тое, у 1997—2001, а таксама 2009—2010 гады ён быў спікерам Палаты дэпутатаў краіны.
З 2001 года Тэмер узначальвае Партыю бразільскага дэмакратычнага руху.
17 снежня 2010 года Тэмеру давялося пакінуць Палату дэпутатаў у сувязі з яго выбраннем віцэ-прэзідэнтам Бразіліі.
12 мая 2016, пасля пачатку працэдуры імпічмента прэзідэнта Дылмы Русеф, прызначаны в. а. Прэзідэнта Бразіліі.
АМАП (Расія)
АМАП (атрад мабільны асаблівага прызначэння, раней — атрад міліцыі асаблівага прызначэння) — падраздзяленне спецыяльнага прызначэння ў складзе Федэральнай службы войскаў нацыянальнай гвардыі.
Internet Movie Database
Internet Movie Database (IMDb, База даных фільмаў у Інтэрнэце) — найбуйнейшая ў свеце база даных і вэб-сайт пра кінематограф. База даных у значнай ступені запаўняецца добраахвотнікамі, што ў некаторай ступені падобна з вікі-канцэпцыяй. У базе сабрана інфармацыя (па стане на канец верасня 2010 года) пра 1,7 млн кінастужак, тэлесерыялаў і асобных іх серый, а таксама пра 3,8 млн асоб, звязаных з кіно, — акцёраў, рэжысёраў, сцэнарыстаў і інш.
C 1998 года базай даных IMDb валодае кампанія «Amazon.com». Амаль уся інфармацыя IMDb знаходзіцца ў свабодным доступе, сайт IMDb.com функцыянуе на аснове свабоднага праграмнага забеспячэння (Apache, Perl і г. д.).
Аляксандр Іосіфавіч Неўсыхін
Аляксандр Іосіфавіч Неўсы́хін‎ (Александр Иосифович Неусыхин;, Масква — , Масква) — савецкі гісторык-медыявіст, доктар гістарычных навук (1946), прафесар. Працаваў навуковым супрацоўнікам Інстытута гісторыі АН СССР.
У 1921 годзе скончыў МДУ. У 1929 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1934 года — прафесар. Тэма доктарскай дысертацыі «Собственность и свобода в варварских Правдах».
NGC 942
NGC 942 (іншыя абазначэнні — MCG -2-7-18, VV 217, ARP 309, NPM1G -11.0090, PGC 9458) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
920
920 — высакосны год, пачаўся ў суботу. 920 год нашай эры, 920 год 1 тысячагоддзя, 20 год X стагоддзя, 10 год 2-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 1 год 920-х гадоў.
IC 589
IC 589 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Слабодка (Літвенскі сельсавет)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цясноўскага сельсавета.
Геаграфічнае становішча
Размешчана на рацэ Уса за 11 км на паўночны захад ад Рубяжэвічаў, за 70 км на захад ад Мінска.
Насельніцтва
У 2008 г. вёска налічавала 71 жыхара, ў 2013 г. — 54 жыхары.
Славутасці
На тэрыторыі вёскі размешчана Царква велікамучаніка Георгія Перамаганосца пабудовы канца 1880-х, старыя могілкі з пахаваннямі XIX стагоддзя з каталіцкімі надмагіллямі і яго новая частка з праваслаўнымі надмагіллямі XX стагоддзя, возера, сажалка. Уезд і выезд з вёскі перасякаецца ракой Усай.
Зара (Чэрыкаўскі раён)
Зара́ (, Заря) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сормаўскага сельсавета.
Да 4 чэрвеня 1965 года пасёлак уваходзіў у склад Верамейскага сельсавета, да 26 жніўня 1994 года — у склад Лабанаўскага сельсавета.
Пабедзінка
Пабедзінка (Побе́динка) — рабочы пасёлак у Скапінскім раёне Разанскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пабядзінскага гарадскога паселішча. Размешчаны за 11 км на поўдзень ад раённага цэнтра горада Скапін, з поўначы да пасёлка прымыкае старадаўняе сяло Пабеднае. Насельніцтва — 1374 чалавекі (2021). З 1929 года рабочы пасёлак Пабядзінскі ўвайшоў у склад Скапінскага раёна Разанскай акругі Маскоўскай вобласці, з 1937 года — у складзе Разанскай вобласці, пасля 1959 года страціў статус рабочага пасёлка, з 2005 года — цэнтр Пабядзінскага гарадскога паселішча. У 2009 годзе Пабедзінка зноў атрымала статус рабочага пасёлка.
Федэральная акруга (Бразілія)
Федэральная акруга (Distrito Federal) — адмысловая адміністрацыйная адзінка Бразіліі, якая ўключае ў сябе сталіцу краіны — горад Бразілія.
Гісторыя
Утворана ў 1960 з перанясеннем сталіцы Бразіліі з Рыа-дэ-Жанэйра з тэрыторый, якія належалі штату Гаяс і часткова Мінас-Жэрайс.
Насельніцтва
Усяго ў акрузе па стане на 2007 год пражывалі 2 млн. 393 тыс. чалавек. Вялікую іх частку складаюць дзяржаўныя служачыя і нашчадкі будаўнікоў горада.
Allium tourneuxii
Allium tourneuxii — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Алжыры і Тунісе.
Апісанне
Сцябло кароткае, да 8 см.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Алжыры і Тунісе.
Іван Анісімавіч Інсараў
Іван Анісімавіч Інса́раў  ( — ) — савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч, беларускі медык і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач Беларускай ССР (1964). Кандыдат медыцынскіх навук, прафесар (1964).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1903 годзе ў вёсцы Селішча Слуцкага павета Мінскай губерні. Скончыў медыцынскі факультэт БДУ ў 1927 годзе.
З 1929 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1929—1946 гадах — загадчык сельскім урачэбным участкам ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці, урач паліклінікі № 1 горада Барысава, неўрапатолаг 1-й Савецкай бальніцы Барысава, ардынатар, загадчык стацыянарам Беларускага навукова-даследчага інстытута фізіятэрапіі, артапедыі і неўралогіі, загадчык аддзела аховы здароўя Мінскага аблвыканкама (1941).
У гады Вялікай Айчыннай вайны — памочнік начальніка і начальнік эвакашпіталя, у 1943—1945 гадах працаваў начальнікам санітарнага аддзела Беларускага штаба партызанскага руху. Пасля вайны намеснік старшыні Мінскага аблвыканкама (1944—1945), дырэктар Беларускага навукова-даследчага інстытута неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі (1945), міністр аховы здароўя БССР (1948—66).
Сям’я
Дачка — (нар. 1936) — беларуская вучоная ў галіне рэалогіі палімераў, узаемадзеяння лазернага выпраменьвання з рэчывам, малекулярнай спектраскапіі, педагагікі ВНУ. Дацэнт кафедры медыцынскай і біялагічнай фізікі Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы прысвечаны шырокаму колу праблем арганізацыі аховы здароўя і здароўя насельніцтва, партызанскай медыцыне. Аўтар 80 навуковых прац.
Грамадская дзейнасць
Галоўны рэдактар часопіса «Здравоохранение Белоруссии» (1967—1979).
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 3-га, 4-га, 5-га, 6-га, 7-га скліканняў. Член ЦК КПБ (1952—1956, 1960—1971). Дэлегат XXII з’езда КПСС.
Кузьмынці (Барскі раён)
Кузьмынці (Ку́зьминці) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гаўдзевічы
Га́ўдзевічы (, Гавдевичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Сольскага сельсавета, да 25 чэрвеня 2008 года — у склад Кушлянскага сельсавета.
NGC 1337
NGC 1337 (іншыя абазначэнні — MCG -2-9-42, PGC 12916) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Загацце (Полацкі раён)
Зага́цце (, Загатье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
У 1939—1954 гадах цэнтр Гарадоцкага сельсавета.
Лісавэ (Барскі раён)
Лісавэ (Лісове) — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Уладзімір Аляксандравіч Сіняк
Уладзімір Аляксандравіч Сіняк (нар., в. Лозкі Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.