cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тарасаўка (Свіслацкі раён)
Тара́саўка (, Тарасовка) — хутар у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
Лепідазаўры
Lepidosauria — надатрад паўзуноў падкласа дыяпсід. Складаецца з двух атрадаў — лускаватых (сучасныя яшчаркі і змеі) і Sphenodontida (гатэрыя, ці туатара). Вымерлыя лепідазаўры ўключалі сямейства мазазаўраў.
Бронскі сельсавет
Бро́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Броннае.
Дубецкае (Сычоўскі раён)
Дубецкае (Дубецкое) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Усеагульная туніская канфедэрацыя працы
УТКП уваходзіць у Міжнародную канфедэрацыю прафсаюзаў і Міжнародную канфедэрацыю арабскіх прафсаюзаў.
Усеагульная туніская канфедэрацыя працы пасля рэвалюцыі ў Тунісе 2010—2011 гадоў уваходзіў у Квартэт нацыянальнага дыялогу. У 2015 годзе Квартэту нацыянальнага дыялогу была прысвоена Нобелеўская прэмія міру за «рашучы ўклад у стварэнні дэмакратыі ў Тунісе».
Піяніна (фільм)
«Піяніна» (The Piano) — мастацкі фільм 1993 года рэжысёркі. Карціна была ўдастоена «Залатой пальмавай галіны» Канскага кінафестывалю.
Сюжэт
Падзеі карціны адбываюцца ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Ада Мак-Грат з дачкой па імені Флора перабіраецца з Шатландыі ў Новую Зеландыю, каб пабрацца шлюбам з Алістарам Сцюартам. Ада нямая, яна тлумачыцца з дапамогай знакаў і ігры на піяніна. Для жанчыны піяніна — спосаб выказвання пачуццяў і эмоцый. Падчас высадкі на бераг для піяніна не знаходзіцца насільшчыкаў, а муж Ады больш за ўсё занепакоены тым, як вымяняць у туземцаў паболей зямлі ў абмен на каралі і зброю. Ада не можа існаваць без музыкі, таму яна просіць правадыра Джорджа Бэйнса адвесці яе на бераг. Неўзабаве Джордж выкупляе піяніна і прапануе Адзе прыходзіць да яго і вучыць ігры на музычным інструменце. У выніку паміж імі ўспыхвае сапраўдная страсць…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 64 кінаўзнагародамі і яшчэ 56 намінацыямі.
Лепельскі сельсавет
Ле́пельскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Лепель (не ўваходзіць у склад сельсавета).
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — горад Лепель. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — у складзе Віцебскай вобласці. У 1972 годзе ў склад Чэрскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Баравенскія Хутары, Бораўна і Залессе). Да 1977 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Лепель. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Лепельскага сельсавета 32 населеныя пункты.
21 верасня 1987 года ў склад сельсавета з Чэрскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Азерцы, Зялёны Востраў, Масцішча, Навіны, Паддуб’е, Сяргееўшчына, Тадуліна, Шубнікі і Юндзілаўка), 29 ліпеня 1988 года — яшчэ 5 населеных пунктаў (Адамаўка, Двор Людчыцы, Дрымаўшчына, Людчыцы і Чэрцы). 18 красавіка 2000 года цэнтр сельсавета перанесены ў горад Лепель.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2569 чалавек, з іх 91,9 % — беларусы, 6,6 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Мар’іна (Сычоўскі раён)
Мар’іна (Марьино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Уладзімір Сцяпанавіч Кузняцоў
Біяграфія
Дабравольцам уступіў у Чырвоную армію. Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі, грамадзянскай вайны. Пасля кароткатэрміновых курсаў чырвоных камандзіраў накіраваны на Паўднёва-Усходні фронт, дзе прымаў удзел у барацьбе з белагвардзейцамі. Пастановай Савета Народных Камісараў СССР ад 04.06.1940 г. № 945 прысвоена званне генерал-маёра.
З 20 ліпеня 1940 года па 19 лістапада 1941 года камандзір 39-я стралковай Ціхаакіянскай Чырванасцяжнай дывізіі. У гады Вялікай Айчыннай вайны камандуючы дывізіяй, затым корпусам, удзельнічаў у абароне Рагачова, у баях пад Масквой, на Арлоўска-Курскай дузе, у Беларускай наступальнай аперацыі. 14 ліпеня 1944 года 40-ы стралковы корпус удзельнічаў у баях за вызваленне Ваўкавыска.
Удзельнік вызвалення Польшчы і штурму Берліна.
Царква Казанскай Маці Божай (Парэчча)
Царква Казанскай Маці Божай — праваслаўная царква, размешчана ў цэнтры в. Парэчча (Гродзенскі раён).
Уладзімір Сцяпанавіч Кузняцоў
Памяць
Імем Кузняцова названа вуліца ў Ваўкавыску, у Ваўкавыскім ваенна-гістарычным музеі імя П. І. Баграціёна экспануюцца яго франтавы кіцель, матэрыялы аб генерале, аб баявых дзеяннях стралковага корпуса, якім ён камандаваў. 28 чэрвеня 1978 года Кузняцову прысвоена ганаровае званне грамадзяніна Ваўкавыска.
Царква Казанскай Маці Божай (Парэчча)
Гісторыя
Пабудавана ў 1901 годзе з дрэва як царква-школа на месцы храма, які згарэў у 1846 г.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане гарызантальна выцягнуты будынак пад вальмавым дахам, у цэнтры якога надбудаваны чацвярык з цыбулепадобным купалам на цыліндрычным барабане. З боку галоўнага фасада ўзвышаецца чатырохгранная шатровая званіца. Цыбулепадобная галоўка завяршае вальмавы дах прамавугольнага прыруба апсіды з бакавымі рызніцамі. Бравенчатыя сцены раўнамерна прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах і расчлянёны брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
Інтэр’ер
Унутры храма вылучаны папярочны неф і вузкі бабінец, па баках якога былі размешчаны класы царкоўна-прыходскай школы.
Ляскавічы (Петрыкаўскі раён)
Гісторыя
Вёска ўваходзіла ў склад буйного маёнтка Брынёў. У канцы XVIII ст. маёнтак Брынёў з прыналежнымі вёскамі (Брынёў, Ляскавічы, Капцэвічы і інш.) належаў магнатам Хадкевічам.
Геранім Антонавіч Кеневіч (1796—1884) купіў у 1838 г. у графа Аляксандра Францішка Хадкевіча (1776—1838) маёнтак Брынёў (Брынёў, Ляскавічы і інш.). З таго часу маёнтак належаў Кеневічам фактычна да 1920 г., калі Кеневічы ў выніку нацыяналізацыі бальшавікамі страцілі ўсе свае маёнткі, прадпрыемствы і палацы, якія апынуліся на савецкім баку ў БССР пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921). Самі Кеневічы пераехалі на сталае жыхарства ў Польшчу.
Да 15 жніўня 1974 года цэнтр Ляскавіцкага сельсавета. 20 лютага 1975 года вёска перададзена ў склад Брынёўскага сельсавета. 24 мая 1978 года цэнтр Брынёўскага сельсавета перанесены ў Ляскавічы, а сам сельсавет быў перайменаваны ў Ляскавіцкі.
Царква Казанскай Маці Божай (Парэчча)
Прыпісная капліца
Маецца прыпісная капліца ў імя святога мучаніка немаўляці Гаўрыіла Беластоцкага на могілках в. Рыбніца. Капліца была асвечана 16 жніўня 2014 г. архіепіскапам Гродзенскім і Ваўкавыскім Арцеміем.
Ігнацы Керсноўскі
Ігнацы Янавіч Керсноўскі (Кераноўскі, Ignacy Kiersnowski; ? — ?) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Керсноўскіх герба «Побуг». Сын Яна Керсноўскага. Меў брата Нікадзіма.
17 лютага 1792 года на сейміку Случарэцкага павета суддзёй зямянскага суда быў выбраны нейкі Ігнацы Керсноўскі, рэгент Галоўнага Трыбунала ВКЛ.
Член масонскай ложы «Вузел еднасці» ў Навагрудку, масон 2-й ступені ў 1820 годзе.
577
577 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 577 год нашай эры, 577 год 1 тысячагоддзя, 77 год VI стагоддзя, 7 год 8-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 8 год 570-х гадоў.
Узброеныя сутыкненні ў Нагорным Карабаху (2016)
Чатырохдзённая вайна     — абвастрэнне ўзброенага канфлікту ў раёне Нагорнага Карабаха, якое пачалося 2 красавіка і доўжылася да 5 красавіка 2016 года. За гэты адносна невялікі прамежак часу супрацьстаянне стала найбольш буйнамаштабным сутыкненнем у зоне карабахскага канфлікту за больш чым 20 гадоў з часоў бестэрміновага трохбаковага (Арменія, Нагорны Карабах і Азербайджан) пагаднення аб спыненні агню, які ўступіў у сілу ў маі 1994 года. Страты бакоў у красавіку 2016 года склалі некалькі сотняў забітымі і параненымі.
NGC 163
NGC 163 (іншыя абазначэнні — MCG −2-2-66, NPM1G −10.0017, PGC 2149) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
ULIS
ULIS (маўленне Улі́с) — беларускі рок-гурт. Заснаваны ў 1988 годзе.
Гісторыя
Першы выступ новага гурта на фестывалі «Тры колеры» адразу прынёс поспех — ULIS займае другое месца (саступіўшы толькі Мроі). Дэбютны альбом запісваўся ў 1989 годзе ў польскім горадзе Ольштын (запісваў вядомы польскі гукарэжысёр Рычард Шміт). За тры дні працы ў студыі было запісана 11 песень, аднак на першы альбом пад назвай «Чужаніца» трапілі толькі 8. Там жа, у Ольштыне, быў выдадзены невялікі наклад альбома у 100 аўдыёкасет. Альбом быў перавыдадзены на вініле ў 1991 годзе фірмай Мелодыя (аўтарам вокладкі выступіў Міхал Анемпадыстаў), у 1996 годзе зноў перавыдадзены на кампакт-касеце мінскай кампаніяй Каўчэг.
Неўзабаве ў Ольштыне запісваецца другі альбом, які выдаецца ў 1991 годзе на вініле пад назвай «Краіна доўгай белай хмары» (выдавец Polskie Nagrania), альбом перавыдадзены ў 1996 годзе кампаніяй Каўчэг.
Пад канец 1991 года гурт пакідае вакаліст Андрэй Патрэй, якога замяняе Алег Тумашоў, таксама сыходзіць перкусіяніст Валерый Цініцкі. Аднак гэта не перашкаджае запісаць у 1993 годзе новы альбом «Танцы на даху», які быў выдадзены на кампакт-касеце. У лютым таго ж года выдаецца англійскамоўная версія праграмы «Dances On The Roof».
У 1994 годзе адбыўся раскол гурта, падчас якога з ULIS сышлі ўсе музыкі, апроч Славы Кораня, які ўзяў на сябе функцыі вакаліста і аўтара тэкстаў.
Нягледзячы на страту асноўнага складу, гурт працягвае актыўную дзейнасць. У 1995 годзе Слава Корань разам з Аляксеем Паўловічам (бас-гітара) запісвае новы альбом «Па-над дахамі». Праз год да калектыва далучаюцца Ягор Марачук і Алег Дземідовіч. У 1996 годзе Каўчэг выпускае на кампакт-касетах альбомы «Life 1996» (аўтар тэкстаў Лявон Вольскі) і «Блуканьне». У тым жа 1996 запісваецца праграма «Ратуйце вашыя душы», якую ў 1997 годзе выпускае на кампакт-касетах кампанія Саціс. У 1997 годзе склад ULIS зноў кардынальна змяніўся: Слава Корань (гітара, спеў, тэксты і музыка), Віктар Самарукаў (бас-гітара), Аляксандр Быкаў (ударныя).
У 1999 годзе Каўчэг выпускае альбом «Падарожжа». У 2003 годзе выдаецца апошні на сёння альбом «Люстэрка», у які ўвайшлі новыя аранжыроўкі старых хітоў гурта, тры песні на вершы Уладзіміра Караткевіча, кавер на песню «Апавяданьне пра маю вуліцу» польскага гурта Aya RL. У 2001 годзе па выніках выступлення на «Басовішчы» гурт атрымоўвае прэмію ад галаўнога офіса «Беларускага Радыё Рацыя».
У 2007 годзе ULIS меў наступны склад: Слава Корань, Віктар Самарукаў, Павел Ярмачэнка (ударныя), Наталля Куніцкая (клавішы). Пасля апошняга студыйнага рэлізу ULIS амаль спыніў канцэртную дзейнасць, апошнімы вядомымі канцэртамі сталі выступы ў Чарнігаве (фестываль «Be Free») і ў Полацку. Фронтмэн калектыва Слава Корань апошнім часам жыве ў Польшчы, басіст Віктар Самарукаў — у Канадзе. Аднак, як сцвярджае лідар гурта, ULIS працягвае сваё існаванне і пачне ствараць новую праграму па вяртанні басіста на радзіму.
Гурт ULIS праводзіў актыўную канцэртную дзейнасць. Ён выступаў у Беларусі, Расіі, Украіне, Польшчы, Эстоніі, Германіі, Вялікабрытаніі. ULIS з’яўляліся ўдзельнікамі шэрагу музычных фестываляў і супольных канцэртаў: «Тры колеры» (Мінск, 1989-1990), «Сырок» (Масква, 1990) «Рок-немаўля» і «Вольныя танцы» (Маладзечна), «Рок па вакацыях», «Рок-Купалле» і «Любі сапраўднае» (Мінск, 1998), «Салідарныя з Беларуссю» (Польшча, 2006), «Be Free» (Чарнігаў, 2007-2009) і іншыя.
Allium erdelii
Allium erdelii — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і.
Апісанне
Лісце з доўгімі мяккімі валасінкамі.
Распаўсюджанне
Насяляе ад ніжніх засушлівых частак міжземнаморскай зоны да паўпустыні.
Махачкала
Махачкала (Махачкала) — горад (з 1857) у Расіі, сталіца Дагестана. Насельніцтва 780 тыс. чал. (2006). Нацыянальны склад (1989): рускія — 21,5 %; аварцы — 19,1 %; кумыкі — 14,3 %; лакцы — 9,5 %; даргінцы — 11,1 %; лезгіны — 9,6 %. Заснаваны ў 1844 годзе.
Махачкала размешчаная на заходнім беразе Каспійскага мора, на вузкай паласе Прыморскай нізіны, ля падножжа гары Таркітаў, каля перадгор’яў Вялікага Каўказа, за 2166 км ад Масквы.
Машынабудаванне і металаапрацоўка: вытворчасць электразварачнага абсталявання, сепаратараў, шматкоўшавых экскаватараў, прыбораў, абсталявання для харчовай прамысловасці і інш. Хімічная і лёгкая прамысловасць (у тым ліку рыбная, кансервавая, вінаробная). Вытворчасць будматэрыялаў: шкловалакно, сілікатная цэгла, жалезабетонныя канструкцыі. Махачкалінскі гандлёвы порт здзяйсняе перевалку грузаў, у асноўным нафтапрадуктаў, якія паступаюць з Баку, Туркменбашы, Астрахані і інш.
Фама Аквінскі
Фама Аквінскі, Тамаш Аквінскі (пач., замак Ракасека каля Аквіна, Італія — 7 сакавіка , цыстэрцыянскі манастыр у Фасанова) — тэолаг і філосаф-схаласт, настаўнік царквы, прылічаны да святых каталіцкай царковой.
Біяграфічныя звесткі
Улетку 1259 Фама вярнуўся ў Італію і на працягу дзевяці гадоў жыў у Ананьі, Арвіета, Рыме і Вітэрба. Значную частку гэтага часу ён займаў пасаду радцы па багаслоўскіх пытаннях і «чытальніка» пры Папскай курыі. У Арвіета Фама сустрэўся з Гільёмам Мербіке, таксама дамініканцам, сустрэча падштурхнула Гільёма на перакладу з грэчаскага арыгінала твораў Арыстоцеля, а самога Фаму — да стварэння шэрагу каментароў, дзе ён імкнуўся растлумачыць найбольш істотныя моманты арыстоцелеўскай філасофіі. Тым часам ён напісаў сваю філасофскую «суму» — «Сума супраць паганцаў» (Summa contra gentiles), якая, паводле першапачатковай задумы, мусіла стаць тэарэтычным настаўленнем для дамініканскіх місіянераў. Тады жа ён пачаў пісаць сваю самую вядомую працу — тэалагічную «суму» — «Сума тэалогіі» (Summa theologiae), якая так і засталася незавершанай (пасля 6.12.1273 Фама ўжо не меў магчымасці пісаць), у гэтым манументальным сінтэзе хрысціянскай думкі Фама ажыццявіў свой намер «каротка і ясна выказаць тое, што датычыць святога вучэння… для навучання тых, якія пачынаюць», падрабязна разгледзеўшы пытанні, датычныя «Бога, шляху разумных істот да Бога і Хрыста, які, па Сваім Чалавецтве, ёсць наш шлях да Бога». Тым часам, у жанры спрэчных пытанняў (quaestiones disputatae), напісаная праца «Пра магутнасць Бога» (De potentia Dei).
У канцы 1268 Фама выкліканы ў Парыж для ўдзелу ў палеміцы супраць найноўшай формы арыстацелізму — лацінскага авераізма. У 1272, у рэзкай палемічнай форме, Фамой напісаны трактат «Пра адзінства інтэлекту супраць авераістаў» (De unitate intellectus contra Averroistas). У тым жа годзе Фама быў адкліканы ў Італію для стварэння новай школы дамініканцаў у Неапалі, тут ён працаваў над кампендыем тэалогіі, які застаўся незавершаным. У 1274 запрошаны Папам Рыгорам X у якасці кансультанта Ліёнскага сабору, памёр у цыстэрцыянскім манастыры ў Фасанова на шляху ў Ліён.
Абвешчаны настаўнікам царквы 11.4.1567. Дзень памяці святога ў Каталіцкай царкве 28.1.
Працы
Працы Фамы Аквінскага ўключаюць:
«Дыскусійныя пытанні» і «Каментары» з'явіліся шмат у чым плёнам яго выкладчыцкай дзейнасці, якая ўключала, згодна з традыцыяй таго часу, дыспуты і чытанне аўтарытэтных тэкстаў, якія суправаджаюцца каментарыямі.
Гісторыка-філасофскія вытокі
Найбольшы ўплыў на філасофію Фамы аказаў Арыстоцель, у значнай меры творча пераасэнсаваны ім; таксама прыкметна ўплыў неаплатонікаў, грэчаскіх і арабскіх каментатараў Арыстоцеля, Цыцэрона, Псеўда-Дыянісія Арэапагіта, Аўгусціна, Баэцыя, Ансельма Кентэрберыйскага, Іаана Дамаскіна, Авіцэны, Авероэса, Гебіроля і Майманіда і многіх іншых мысляроў.
Тэалогія і філасофія. Прыступкі ісціны
Аквінат размяжоўваў галіны філасофіі і тэалогіі: прадметам першай з'яўляюцца «ісціны розуму», а другі — «ісціны адкрыцця». Філасофія знаходзіцца ў слугаванні ў тэалогіі і настолькі ж ніжэй яе па значнасці, наколькі абмежаваны чалавечы розум ніжэй чароўнай мудрасці. Тэалогія — святое вучэнне і навука, грунтуецца на веданні, якім валодае Бог і тыя, хто ўдастоены асалоды. Далучэнне да боскага ведання дасягаецца праз адкрыцці.
Тэалогія можа нешта запазычыць у філасофскіх дысцыплін, але не таму, што адчувае ў гэтым неабходнасць, а толькі дзеля большай даходлівасці палажэнняў, якія выкладаюцца ёю.
У Арыстоцеля вылучаліся чатыры паслядоўных прыступкі ісціны: вопыт (empeiria), мастацтва (techne), веданне (episteme) і мудрасць (sophia).
У Фамы Аквінскага мудрасць становіцца незалежнай ад іншых прыступак, вышэйшым веданнем пра Бога. Яна грунтуецца на боскіх сведчаннях.
Аквинат вылучаў тры іерархічна супадпарадкаваных тыпа мудрасці, кожны з якіх надзелены сваім «святлом ісціны»:
Некаторыя ісціны Адкрыцця даступныя для разумення розумам чалавека: напрыклад, што Бог існуе, што Бог адзіны. Іншыя — зразумець немагчыма: напрыклад, боскае трыадзінства, уваскрашэнне ў плоці.
На аснове гэтага Фама Аквінскі выводзіць неабходнасць адрозніваць тэалогію звышнатуральную, заснаваную на ісцінах Адкрыцця, якія чалавек сваімі сіламі не здольны зразумець, і тэалогію рацыянальную, заснаваную на «натуральным святле розуму» (адкрытая праўда сілай чалавечага інтэлекту).
Фама Аквінскі высунуў прынцып: ісціны навукі і праўды веры не могуць супярэчыць адна адной; паміж імі існуе гармонія. Мудрасць — імкненне да пазнання Бога, навука ж — сродак, які спрыяе гэтаму.
Аб быцці
Акт быцця, быўшы актам актаў і дасканаласцю дасканаласцей, знаходзіцца ўнутры ўсялякага «існага» як яго патаемная глыбіня, як яго сапраўдная рэчаіснасць.
Кожнай рэчы існаванне непараўнальна больш важна, чым яе сутнасць. Адзінкавая рэч існуе не дзякуючы сваёй сутнасці, таму што сутнасць ніяк не імпліцыруе (мае на ўвазе) існаванне, а дзякуючы датычнасці акту тварэння, гэта значыць волі Бога.
Свет — сукупнасць субстанцый, залежных сваім існаваннем ад Бога. Толькі ў Богу сутнасць і існаванне непадзельныя і тоесныя.
Толькі Бог — сапраўднае быццё. Усё астатняе існуе ў свеце валодае не сапраўдным быццём (нават анёлы, якія стаяць на вышэйшай прыступкі ў іерархіі ўсіх тварэнняў). Чым вышэй стаяць «тварэнні» на прыступках іерархіі, тым большай аўтаноміяй і самастойнасцю яны валодаюць.
Бог творыць не сутнасці, каб потым прымусіць іх існаваць, а існуючыя суб'екты (падставы), якія існуюць у адпаведнасці са сваёй індывідуальнай прыродай (сутнасцю).
Аб матэрыі і форме
Сутнасць усяго цялеснага заключаецца ў адзінстве формы і матэрыі. Фама Аквінскі, як і Арыстоцель, разглядаў матэрыю пасіўным субстратам, асновай индивидуации. І толькі дзякуючы форме рэч з'яўляецца рэччу пэўнага роду і віду.
Фама Аквінскі разглядаў прынцып індывідуацыі: форма — не адзіная прычына рэчы (інакш усё індывіды аднаго віду былі б неадметныя), таму была зроблена выснова — у духоўных істотах форма індывідуалізуецца праз саміх сябе (таму што кожная з іх — асобны выгляд); у цялесных ж істотах індывідуалізацыя адбываецца не праз іх сутнасць, а праз уласную матэрыяльнасць, колькасна абмежаваную ў асобным індывіда.
Такім чынам «рэч» прымае пэўную форму, якая адлюстроўвае духоўную ўнікальнасць у абмежаванай матэрыяльнасці.
Дасканаласць формы разглядалася як найбольшае падабенства самога Бога.
Пра чалавека і яго душу
Індывідуальнасць чалавека — асобаснае адзінства душы і цела.
Душа — жыватворчая сіла чалавечага арганізма; яна нематэрыяльнай і самосущна; яна — субстанцыя, маючая сваю паўнату толькі ў адзінстве з целам, дзякуючы ёй цялеснасць набывае значнасць — становячыся чалавекам. У адзінстве душы і цела нараджаюцца думкі, пачуцці і мэтапакладання. Душа чалавека несмяротная.
Фама Аквінскі лічыў, што сіла разумення душы (гэта значыць ступень пазнання ёю Бога) вызначае прыгажосць чалавечага цела.
Канчатковая мэта жыцця чалавека — дасягненне асалоды, бачыў у сузіранні Бога ў замагільным свеце.
Па свайму становішчу чалавек — прамежкавая істота паміж стварэннямі (жывёламі) і анёламі. У шэрагу цялесных стварэнняў — ён вышэйшая істота, яго адрознівае разумная душа і свабодная воля. У сілу апошняй чалавек адказны за свае ўчынкі. А корань яго свабоды — розум.
Чалавек адрозніваецца ад жывёльнага свету наяўнасцю здольнасці пазнання і, на падставе гэтага, здольнасцю здзяйсняць свабодны свядомы выбар: менавіта інтэлект і свабодная (ад якой-небудзь знешняй неабходнасці) воля з'яўляюцца падставамі здзяйснення сапраўды чалавечых дзеянняў (у адрозненне ад дзеянняў, уласцівых як чалавеку, так і жывёле), якія належаць да сферы этычнага. Ва ўзаемаадносінах двух вышэйшых здольнасцей чалавека — інтэлекту і волі, перавага належыць інтэлекту (становішча, якое выклікала палеміку тамістаў і скатыстаў), паколькі воля з неабходнасцю следуе інтэлекту, які прадстаўляе для яе тое ці іншае існае, як добрае; аднак пры здзяйсненні дзеянні ў канкрэтных абставінах і пры дапамозе пэўных сродкаў на першы план выходзіць валявыя высілкі (Аб зле, 6). Разам з уласнымі намаганнямі чалавека для здзяйснення добрых дзеянняў патрабуецца таксама боская ласка, не ўхіляецца своеасаблівасць чалавечай прыроды, а дасканаласць яе. Таксама боскае кіраванне светам і прадбачанне ўсіх (у тым ліку індывідуальных і выпадковых) падзей не выключае свабоды выбару: Бог, як найвышэйшая прычына, дапускае самастойныя дзеянні другасных прычын, у тым ліку і цягнуць за сабой негатыўныя маральныя наступствы, паколькі Бог у стане звяртаць да дабру зло, створанае самастойнымі агентамі.
Аб пазнанні
Сам Фама Аквінскі прытрымліваўся пазіцыі ўмеранага рэалізму, які ўзыходзіў да арыстоцелеўскага гілемарфізму, адмовіўшыся ад пазіцый крайняга рэалізму, якія абапіраюцца на платанізм у яго аўгусцінаўскай версіі.
Услед за Арыстоцелем Аквінат адрознівае пасіўны і актыўны інтэлект.
Фама Аквінскі адмаўляў прыроджаныя ідэі і паняцці, а інтэлект да пачатку пазнання лічыў падобным tabula rasa («Чыстая дошка»). Аднак людзям прыроджаны «агульныя схемы», якія пачынаюць дзейнічаць у момант сутыкнення з пачуццёвым матэрыялам.
Пазнанне пачынаецца з пачуццёвага вопыту пад дзеяннем знешніх аб'ектаў. Аб'екты чалавекам успрымаюцца не цалкам, а часткова. Пры ўваходжанні ў душу таго, хто пазнае, што пазнаецца губляе сваю матэрыяльнасць і можа ўвайсці ў яе толькі ў якасці «выгляду». «Выгляд» прадмета з'яўляецца яго пазнавальным чынам. Рэч існуе адначасова па-за нас ва ўсім сваім быцці і ўнутры нас у якасці ладу.
Ісціна — гэта «адпаведнасць інтэлекту і рэчы». Гэта значыць паняцці, што ўтвараюцца чалавечым інтэлектам, праўдзівыя ў той меры, у якой яны адпавядаюць сваіх паняццях, папярэднім у інтэлекце Бога.
На ўзроўні знешніх пачуццяў ствараюцца першапачатковыя пазнавальныя вобразы. Унутраныя пачуцці апрацоўваюць першапачатковыя вобразы.
Унутраныя пачуцці:
Пазнанне свой неабходны выток бярэ ў пачуццёвасці. Але чым вышэй духоўнасць, тым вышэй ступень пазнання.
Пазнанне — ёсць самая высакародная дзейнасць чалавека: тэарэтычны розум, які спасцігае ісціны, спасцігае і абсалютнай ісціны, гэта значыць Бога.
Этыка
Будучы першапрычынай усіх рэчаў, Бог, разам з тым, з'яўляецца канчатковай мэтай іх памкненняў; канчатковай мэтай маральна добрых чалавечых дзеянняў з'яўляецца дасягненне асалоды, якое складаецца ў сузіранні Бога (немагчымага, згодна з Фамам, у межах сапраўднага жыцця), усе астатнія мэты ацэньваюцца ў залежнасці ад іх упарадкаванай накіраванасці на канчатковую мэту, ухіленне ад якой уяўляе сабой зло, якое мае месца ў недахопе існавання і якая не з'яўляецца некаторай самастойнай сутнасцю (Аб зле, 1). Разам з тым Фама аддаваў належнай дзейнасці, накіраванай на дасягненне зямных, канчатковых формаў асалоды. Пачаткамі ўласна маральных дзей з унутранага боку з'яўляюцца цноты, з знешняй — законы і ласкі. Фама аналізуе цноты (навыкі, якія дазваляюць людзям устойліва выкарыстоўваць свае здольнасці на карысць (Сума тэалогіі I-II, 59-67)) і заганы, якія супрацьстаяць ім (Сума тэалогіі I-II, 71-89), наследваючы арыстоцелеўскую традыцыю, аднак ён мяркуе, што для дасягнення вечнага шчасця акрамя цнотаў існуе неабходнасць у дары, асалоды і пладах Св. Духа (Сума тэалогіі I-II, 68-70). Маральнае жыццё Фама не ўяўляе па-за наяўнасці тэалагічных цнотаў — веры, надзеі і любові (Сума тэалогіі II-II, 1-45). Услед за Тэалагічным ідуць чатыры «кардынальныя» (асноватворныя) цноты — разважлівасць і справядлівасць (Сума тэалогіі II-II, 47-80), мужнасць і ўмеранасць (Сума тэалогіі II-II, 123-170), з якімі звязаныя астатнія цноты.
Палітыка і права
Закон (Сума тэалогіі I-II, 90-108) вызначаецца як «любы загад розуму, які абвяшчаецца дзеля агульнага дабра тым, хто дбае пра грамадскасці» (Сума тэалогіі I-II, 90, 4). Вечны закон (Сума тэалогіі I-II, 93), з дапамогай якога боскі провід кіруе светам, не робіць залішнім іншыя віды закона, якія паходзяць ад яго: натуральны закон (Сума тэалогіі I-II, 94), прынцыпам якога з'яўляецца асноўны пастулат тімісцкай этыкі — «належыць імкнуцца да дабра і здзяйсняць добрае, зло ж належыць пазбягаць», вядомы ў дастатковай меры кожнаму чалавеку, і чалавечы закон (Сума тэалогіі I-II, 95), які канкрэтызуе пастулаты натуральнага закона (вызначаючы, напрыклад, канкрэтную форму пакарання за ўчыненае зло), які неабходны, паколькі дасканаласць у дабрачыннасці залежыць ад практыкавання і ўтрымання ад нядобрых схільнасцей, і сілу якога Фама абмяжоўвае сумленнем, якое супрацівіцца несправядліваму закону. Гістарычна склалася пазітыўнае заканадаўства, якое з'яўляецца прадуктам чалавечых пастановаў і можа быць, пры пэўных умовах, зменена. Балазе асобнага чалавека, грамадства і ўніверсуму вызначаецца чароўным задумам, і парушэнне чалавекам боскіх законаў з'яўляецца дзеяннем, накіраваным супраць яго ўласнай выгоды (Сума супраць язычнікаў III, 121).
1804 год у гісторыі астраноміі
1804 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Купалле (Пухавіцкі раён)
Купа́лле (, Купалье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку 20 ст. засценак Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 г. да ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
578
578 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 578 год нашай эры, 578 год 1 тысячагоддзя, 78 год VI стагоддзя, 8 год 8-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 9 год 570-х гадоў.
Ангелюс Сілезіус
Ангелюс Сілезіус (Angelus Silesius, нар. Johannes Scheffler;, Брэслау, цяпер , Сілезія — , ) — нямецкі хрысціянскі містык, паэт.
У 1653 г. перайшоў з пратэстантызма на каталіцызм, на сакрамэнце канфірмацыі прыняў імя Ангелюс (Анёл, або Вястун), якім пазней карыстаўся.
Адукацыя
Пасля заканчэння ў 1643 г. гімназіі Св. Альжбеты ва Уроцлаве Ангелюс Сілезіус распачаў навучанне на медыцынскім факультэце ў г. Страсбургу; праз год пераехаў у Галандыю, дзе апрача медыцыны вывучаў філасофію ў г. Лейдэне, а таксама пазнаёміўся з містычнымі творамі Якуба Бёме і з іспанскай містыкай. Праз два гады Ангелюс Сілезіус пераязджае ў Падую, дзе 09.07.1648 года атрымаў навуковую ступень дактарату з медыцыны і філасофіі.
Праца пры двары і духоўны шлях
У 1648 г. Ангелюс Сілезіус вяртаецца ва Уроцлаў і распачынае працаваць у якасці лекара пры князі Сільвіі Німродзе ў замку ў Берутаве. З цягам часу Ангелюс Сілезіус атрымаў лепшую пасаду прыдворнага лекара пры замку князя ў Алес'ніцы. Тут ён пазнаёміўся са шляхціцам Абрагамам фон Франкенбергам (Abraham von Franckenberg) з Быстрага (пол. Bystre) пад Алес'ніцай, прэкурсорам ідэі хрысціянскага экуменізму і першым біёграфам Якуба Бёме. Ангелюса Сілезіуса і фон Франкенберга аб'ядноўвала супольная зацікаўленасць містыкай. Пасля смерці апошняга ў 1652 г. Ангелюс атрымаў ад спадчыны прыяцеля каштоўны кнігазбор, і гэты факт значна паспрыяў паўстанню галоўнай працы Ангелюса пад тытулам «Херубімскі вандроўнік». У гэтым самым годзе Ангелюс Сілезіус пакідае пасаду пры двары і вяртаецца да роднага Уроцлава. У 1653 г. пасля пераходу на каталіцызм Ангелюс Сілезіус выдае нашумелы тэкст пад назвай «Gründtliche Ursachen von Motiven…» («Асноўныя прычыны і матывы…»), у якіх аўтар тлумачыў прычыны свайго адыходу ад лютэранства і далучэння да Каталіцкага Касцёла. Дадзены тэкст выклікаў гнеўную рэакцыю з боку былых братоў па веры. Пазней, на працягу многіх гадоў у лютэранскім асяроддзі на Ангелюса Сілезіуса сыпаліся шматлікія зласлівыя памфлеты. Цалкам нечакана ён становіцца галоўным прыхільнікам контррэфармацыі на ўсёй Ніжняй Сілезіі, і на працягу дванаццаці год палемізуе з лютэранамі, між іншым у сваіх лістах. У 1661 годзе Ангелюс прымае пасвячэнне ў прэсвітэры.
Херувімскі вандроўнік
Галоўным літаратурным творам Ангелюса Сілезіуса з'яўляецца зборнік рэлігійных вершаў пад назвай «Geistreiche Sinn-und-Schlussreime zur göttlichen Beschaulichkeit», якая выйшла ў свет у 1657 г. у Вене і на той час складалася з пяці частак. Другое выданне дадзенага зборніка ў 1674 г. было дапоўнена шостай часткай і мела тытул «Der Cherbinische Wandersmann» («Херувімскі вандроўнік»). У сваёй прадмове да гэтай кнігі аўтар інфармуе, што ён будзе карыстацца мовай парадоксаў, якая спрэчная з мовай розуму. Ангелюс Сілезіус адкідвае прынцып несупярэчнасці, якому дае эпітэты наіўнага і абмежаванага на шляху да істоты рэчы, ён сцвярджае, што менавіта дзякуючы гэтым антыноміям чалавек даходзіць да сутнасці ідэй, якія ў сваю чаргу бесперастанку нанова нараджаюцца і становяцца вобразам новай рэчаіснасці.
Вершы «Херувімскага вандроўніка» зачароўваюць і адначасова шакіруюць сваімі лагічнымі парадоксамі. Асноўным іх матывам становіцца любоў: «любоў ёсць нашым Богам, усё жыве дзякуючы любові»; яна з'яўляецца нібы магнітам, што «цягне мяне да Бога», а нават «больш за тое» — «любоў уцягвае Бога ў смерць».
Рэпрэсіі ў СССР
Партыйныя чысткі 1921 годзе
«Чысткі» ва УКП(б) (1921) былі праведзеныя ў час пераходу да «мірнага будаўніцтва». З партыі выключаны агулам каля 170 тыс.чалавек (каля 25% колькаснага складу).
Мокрае (Сычоўскі раён)
Мокрае (Мокрое) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Рэпрэсіі ў СССР
Партыйныя чысткі 1921 годзе
У рамках агульнасавецкіх партыйных «чыстак» былі праведзеныя і «чысткі» ў КПБ(б) (15.8—25.10.1921), з партыі выключаныя 1495 сяброў (каля 25% кольк. складу).
Мокрае (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Рэпрэсіі ў СССР
Партыйныя чысткі 1929—1931 гадоў
«Чысткі» ва УКП(б) (1929—1931) пачаліся з пастановы XVI партканферэнцыі (23—29.4.1929, Масква), і фактычна былі скіраваныя супраць прыхільнікаў былых лідараў «правай апазіцыі» М. Бухарына і А. Рыкава, супраць праціўнікаў фарсіраванай індустрыялізацыі і калектывізацыі, якіх было шмат у партыйным і савецкім кіраўніцтве, у тым ліку Беларусі і Украіны. Апроч гэтага, чысткі былі падштурхнуты наспелымі ў кіраўніцтве УКП(б) зменамі погляду на нацыянальнае пытанне і на тагачасныя спосабы яго развязання ў СССР.
Мокрае (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Рэпрэсіі ў СССР
Партыйныя чысткі 1929—1931 гадоў
На працягу 1930 арганізоўваліся дэманстрацыйныя працэсы супраць даўніманых контррэвалюцыйных арганізацый, звязаных з Польшчай, ва Украіне — «Спілкі Візволення Украіны» (працэс адбыўся ў сакавіку 1930), у Беларусі — «Саюзу Вызвалення Беларусі» (арышты адбываліся з чэрвеня 1930, працэс не адбыўся, але абвінавачаныя і без суда былі рэпрэсаваныя, а некаторыя і пакараныя смерцю).
Адзначана, што тых, хто трапляў пад партыйную чыстку 1921 г., не пераследавалі. Галоўнымі аб'ектамі партыйных рэпрэсій 1929—1931 гадоў у БССР былі кадры Народнага камісарыяту асветы, які кіраваў усёй асветнай і культурнай дзейнасцю ў БССР.
У выніку гэтых «чыстак» прафесура ВНУ БССР стала складацца з беларусаў толькі на 15%, а праца Інстытуту мовазнаўства была практычна спыненая з-за таго, што Інстытут застаўся практычна без кадраў (6 чалавек у лютым 1931 ), выкарыстанне прац рэпрэсаваных мовазнаўцаў было забаронена.
"Раскулачванне"
«Чысткі» ва УКП(б) 1933—1934...
«Чысткі» ва УКП(б) 1936—1938...
Масавыя арышты
Адным з першых рэпрэсіўных крокаў на былых польскіх тэрыторыях сталі масавыя арышты «сацыяльна небяспечнага элемента». Паводле сучасных даных, з верасня 1939 па чэрвень 1941 у заходніх абласцях БССР і УССР было арыштавана 107140 чалавек. Асобы беларускай нацыянальнасці складалі ў гэтай групе 8091 чал. (7,4 %), найбольшая колькасць беларусаў была арыштавана на працягу 1940 г., агулам дасягнуўшы 4580 (6 %).
Смяротныя пакаранні
Адной з катэгорый былых польскіх грамадзян, якія былі на асаблівай увазе савецкіх уладаў, былі афіцэры Войска Польскага і паліцыянты. Так, пастанова ЦК ВКП(б) (3.12.1939) наказвала арышт і ўзяцце на ўлік усіх кадравых польскіх афіцэраў. У выніку, толькі на сакавік 1940 у турмах заходніх абласцей БССР і УССР знаходзілася 18632 былых афіцэраў і паліцыянтаў; з іх 10685 вязняў былі запісаныя палякамі, а рэшта — беларусамі, яўрэямі, украінцамі і інш. На прапанову Л. Берыі і згодна з рашэннем Палітбюро ЦК ВКП(б) 11 тыс. чалавек з гэтай катэгорыі падлягалі расстрэлу. Паводле савецкіх даных на працягу красавіка—мая 1940 былі забіты 7305 чалавек. Колькасць беларусаў сярод іх невядомая, паводле некаторых меркаванняў магла даходзіць да 15%.
7 красавіка 1935 году Калінін і Молатаў выдалі ўказ, згодна з якім дазваляўся расстрэл непаўналетніх, пачынаючы з 12-гадовага ўзросту.
Дэпартацыі
Адным са сродкаў рэпрэсій у Заходняй Беларусі і Заходняй Украіне былі дэпартацыі насельніцтва ў аддаленыя рэгіёны Савецкага Саюза (Сібір і інш.). Гэтыя дэпартацыі, якія праводзіліся ў 1940—1941 гадах, закраналі людзей усіх нацыянальнасцей, у тым ліку і беларусаў, дакладную колькасць якіх вызначыць немагчыма. Розныя ацэнкі вагаюцца ад 6% беларусаў і 4% «палешукоў» беларусамі, да 7—8 % і нават 13,4% ад агульнай колькасці дэпартаваных з заходніх абласцей БССР і УССР.
Дэпартацыі ў Заходняй Беларусі
У Заходняй Беларусі дэпартацыі адбываліся ў чатыры этапы.
Першая дэпартацыя была здзейсненая 23 лютага 1940, калі былі вывезеныя 33749 асаднікаў і 17561 службоўцаў лясной варты. Агульная колькасць леснікоў-беларусаў складала 1540 чал. (8,1 %), а паводле даных савецкіх крыніц, сярод цывільных асаднікаў Заходняй Беларусі беларусы налічвалі 4,9% (на люты 1940).
Другая дэпартацыя была здзейсненая 13 красавіка 1940, калі былі вывезены 26777 чалавек, галоўным чынам — паліцыянты, ураднікі, настаўнікі, святары, удзельнікі антысавецкага руху і сябры некамуністычных партый. Большасць дэпартаваных складалі палякі па нацыянальнасці.
Чацвёртая дэпартацыя адбывалася ў чэрвені 1941, вывезена 22353 чалавекі.
Рэпрэсіі і дэпартацыі пасля Вялікай Айчыннай вайны
Пасля таго, як летам 1944 года Чырвоная армія заняла ўсю террыторыю Беларусі, у Заходняй Беларусі, Заходняй Украіне, краінах Прыбалтыцы пачалася партызанская вайна супраць савецкай улады. Яна працягвалася да сярэдзіны 1950-х гг. Асобныя акцыі супрацьдзеяння савецкай уладзе, у тым ліку і тэрарыстычныя акты адбываліся і пазней. Гэта супрацьстаянне прывяло да новай хвалі рэпрэсій. З Беларусі, Украіны і Прыбалтыкі ў Сібір пачалі актыўна дэпартаваць сем’і так званых «лясных братоў», іх суседзей, якіх падазравалі ў спачуванні ўдзельнікам узброенных фарміраванняў (Украінская паўстанчая армія, не склаўшыя зброю атрады польскай Арміі Крайовай і г.д.), таксама заможных сялян (да іх нярэдка далучалі тых, хто не далучался да калгасаў)і прадстаўнікоў рэлігійных меньшасцей: сапраўдна-праваслаўных хрысціян, інакеньц’еўцаў, адвентыстаў-рэфармістаў і Сведкаў Іеговы. Напрыклад, міністр дзяржбяспекі СССР Абакумаў у распараджэнні ад 19 лютага 1951 года пісаў аб планах выселіць з тэрыторыі Беларусі, Украіны Малдавіі, Літвы, Латвіі і Эстоніі Сведкаў Іеговы і членаў іх сямей. Гэтыя планы ажыццявіліся 11 сакавіка 1952 года падчас правядзення аперацыі «Поўнач».
У 1960-80-я гг. аб’ектамі рэпрэсій у СССР былі дысідэнты (тыя, хто не згаджаўся з афіцыйнай палітыкай савецкага ўрада), прадстаўнікі рэлігійных меньшасцей і святары традыцыйных рэлігій, а таксама індывідуальныя прадпрыймальнікі (так званыя «фірмачы»), бо дзейнасць апошніх была забаронена ў Савецкім саюзе. Рэпрэсіі звычайна прыймалі форму абмежавання ў правах, высылкі з пэўнай мясцовасці альбо нават з СССР, турэмнага зняволення і ў некаторых выпадках растрэлу.
Ацэнка маштабу рэпрэсій
Даследчык сталінскага перыяду гісторыі СССР А. В. Шубін спасылаючыся на звесткі КДБ СССР піша, што колькасць ахвяр сталінскага тэрору за 1930—1953 гг. склала крыху больш за 3,77 млн арыштаваных, з якіх 786098 чалавек былі расстраляны, а астатнія накіраваны ў лагеры. Тэлеканал «Еўраньюс» 30 кастрычніка 2007 г. паведаміў, што, згодна інфармацыі праваабарончых арганізацый, у 1920-50-я гг. было асуджана 4 млн чал. па палітычным матывам, 800 тыс. было асуджана на растрэл. 1,5 млн асуджаных былі рэабілітаваны (некаторыя пасмяротна) падчас хрушчоўскай «адлігі». Аднак гэта інфармацыя не ўлічвае тых, хто рана памер пасля доўгатэрміновага турэмнага альбо лагернага зняволення ці перасялення ў мясцовасць з горшымі кліматам і ўмовамі жыцця, хто скончыў жыцце самагубствам па прычыне ціску і цкавання, хто быў тайна забіты агентамі спецслужбаў. Таксама гэтыя лічбы не ўключаюць тых, хто быў арыштаваны і зняволены ці расстраляны ў выніку рэпрэсій у пост-сталінскі перыяд гісторыі СССР. Да таго ж цяжка вызначыць адназначна хто быў ахвярай палітычных рэпрэсій, а хто — пакараным злачынцам. Таму падлічыць дакладную колькасць ахвяр рэпрэсій практычна не ўяўляецца магчымым.
Свабодны прафсаюз металістаў
Свабодны прафсаюз металістаў (: СПМ) — беларускі прафесійны саюз, член Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў.
Ямскі рынак
Ямскі рынак (Ямской рынок) — рынак у Санкт-Пецярбургу. Размешчаны ў Цэнтральным раёне на вуліцы Марата, 53.
Ямскі рынак паміж вуліцамі Марата, Баравой і Раз’езджай быў пабудаваны ў 1817—1819 гадах па праекце архітэктара Васіля Стасава. Тут існавала 28 крам, якія, пераважна, гандлявалі мясам (таму рынак часам называлі Мясным).
У пачатку 1960-х гадоў у будынку рынку быў адкрыты камісійны мэблевы магазін.
Разнаедныя жукі
Разнаедныя жукі (Polyphaga) — падатрад цвердакрылых насякомых, які налічвае 144 сямействы ў 16 надсямействах. У ім апісана 300 000 відаў, гэта прыкладна 90 % усіх адкрытых відаў жукоў. Як і вынікае з назвы, як беларускай, так і на лацінскай, харчовыя сувязі яго прадстаўнікоў могуць быць самымі разнастайнымі.
Сістэматыка
Вылучаюць наступныя надсямействы:
Узброеныя сілы Эстоніі
Узброеныя сілы Эстоніі (Eesti Kaitsevägi) — ваенная структура выканаўчай дзяржаўнай улады Эстоніі, якая падпарадкоўваецца Ураду Эстоніі і кіруецца Міністэрствам абароны. Разам з Саюзам абароны Эстоніі Армія ўваходзіць у склад Сіл абароны Эстоніі. Армія абароны Эстоніі пабудаваная паводле прынцыпу агульнай абароны з мэтай захавання суверэнітэту, абароны тэрыторыі краіны, тэрытарыяльных вод і паветранай прасторы, канстытуцыйнага парадку і грамадскай бяспекі.
Дзейнасць
Дзейнасць Арміі абароны Эстоніі ажыццяўляецца на прынцыпах грамадскага кантролю і адпавядае прынцыпам дэмакратычнай арганізацыі дзяржавы. Дэмакратычна абраныя і прызначаныя выканаўчыя органы прымаюць рашэнні што да выкарыстання Арміі абароны і вызначаюць адпаведныя мэты, выдзяляюць неабходныя рэсурсы і кантралююць стан выканання пастаўленых задач. Ажыццяўленне прынцыпаў грамадскага кантролю гарантуецца заканадаўствам і ўскладзенае на парламент, прэзідэнта Рэспублікі і ўрад. У ваенны час Вярхоўным галоўнакамандуючым з'яўляецца Прэзідэнт рэспублікі, а кіроўным органам — Нацыянальны савет абароны, у які ўваходзяць старшыня парламента, прэм'ер-міністр, камандуючы Арміі абароны, міністр абароны, міністр унутраных спраў і міністр замежных спраў.
Сухапутныя войскі
У складзе сухапутных сіл ёсць тры пяхотных батальёна. Два батальёна знаходзяцца ў падпарадкаванні паўночна-ўсходняга ваеннай акругі і дыслакуюцца паблізу дзяржаўнай мяжы з Расіяй. Акрамя інснуе гвардзейскі батальён, які выконвае рэпрэзентатыўныя і пратакольныя функцыі. Галоўная задача гэтага батальёна у ваенны час — абарона сталіцы краіны. Агульнымі задачамі для СВ з’яўляецца забеспячэнне пастаяннай боегатоўнасці на сушы, арганізацыя абароны жыццёва важных стратэгічных аб’ектаў, удзел у міжнародных місіях па падтрыманні міру.
Ваенна-паветраныя сілы
Арганізацыйна ВПС Эстоніі складаюцца з: Колькасны склад на 2016 год: 250 чалавек. Налёт: 120 гадзін/год. Ваенныя базы знаходзяцца ў Таліне і Эмары.
Ваенна-марскія сілы
Эстонскія ВМС нясуць адказнасць за ўсе марскія аперацыі ў тэрытарыяльных водах Эстоніі. Асноўнымі функцыямі ваенна-марскіх сіл з’яўляюцца падрыхтоўка і арганізацыя абароны тэрытарыяльных вод і берагавой лініі, забеспячэнне бяспекі марскога суднаходства, сувязі і марскіх перавозак у тэрытарыяльных водах і супрацоўніцтва, сумесна з ВМС НАТА і іншымі саюзнымі краінамі. У выпадку ўзнікнення крызіснай сітуацыі, флот павінен быць гатовы абараняць мора, партовыя раёны, марскія лініі сувязі і супрацоўнічаць з падраздзяленнямі кааліцыі. ВМС ўключае ў сябе патрульныя караблі, мінныя тральшчыкі, дапаможныя караблі і падраздзяленні берагавой аховы, неабходнай, каб пераканацца ў бяспецы марскіх паведамленняў. Цяперашняя структура ўключае ў сябе дывізіён мінных караблёў, які таксама ўключае ў сябе групу вадалазаў. Акрамя таго, існуюць ваенна-марская школа, ваенна-марская база і штаб, які знаходзіцца ў Таліне. .
Саюз абароны
Саюз абароны (Кайтселійт) з’яўляецца добраахвотнай ваеннай арганізацыяй, якая падпарадкоўваецца Міністэрству абароны. Асноўнай мэтай Саюза абароны з’яўляецца абарона незалежнасці і канстытуцыйнага парадку, у тым ліку ў выпадку ваеннай пагрозы, на аснове свабоднага волевыяўлення грамадзян.
«Саюз абароны» складаецца з 15 тэрытарыяльных падраздзяленняў, зоны адказнасці якіх у асноўным супадаюць з межамі акругаў Эстоніі. «Саюз абароны» налічвае больш за 13 000 членаў, а разам з афіляванымі арганізацыямі — больш чым 21 000 актывістаў. «Саюз абароны» прымае ўдзел у вучэннях эстонскай арміі, акрамя таго, яго актывісты ўдзельнічаюць у забеспячэнні грамадскага парадку ў якасці добраахвотных памочнікаў паліцэйскіх, прымаюць удзел у тушэнні лясных пажараў і выконваюць некаторыя іншыя грамадскія функцыі.
«Саюз абароны» і звязаныя з ім арганізацыі падтрымліваюць адносіны з арганізацыямі-партнёрамі ў краінах Паўночнай Еўропы, ЗША і Вялікабрытаніі. Актывісты «Саюзу» прымаюць удзел у «міжнародных аперацыях па падтрыманні міру».
Берагавая ахова
Эстонская берагавая ахова адказная за ахову марской мяжы краіны.
Севільскі метрапалітэн
Севільскі метрапалітэн (Metro de Sevilla) - сетка лёгкага метро в горадзе Севілья (Іспанія) і ў наваколлі. Сістэма цалкам незалежная ад іншага чыгуначнага транспарта або вулічнага руху. Усе станцыі былі пабудаваны з дзвярыма на платформе.
Была шостай лініяй метро пабудаванай ў Іспаніі, пасля ліній, у Мадрыдзе, Барселоне, Валенсіі, Більбаа і Пальма дэ Маёрка. У цяперашні час з'яўляецца пятай па велічыні лініяй метро ў Іспаніі па колькасці перавезеных пасажыраў (больш за 12 млн у 2009).
Гісторыя
Праектаванне метро ў Севільі пачалася ў 1974 годзе з трох планаваных ліній, якія павінны былі ахапіць толькі горад Севілью. Гэты праект быў адменены ў 1983 годзе, пасля заканчэння будаўніцтва некаторых тунэляў, з-за асцярог, што некаторыя гістарычныя будынкі могуць быць пашкоджаны. Эканамічная мэтазгоднасць метро таксама была сумніўная ў горадзе, чые насельніцтва вырасла не так хутка, як прадказвалася.
У 1999 годзе новы праект метро было пачат Севільскай Карпарацыяй Метрапалітэна ((Sociedad del Metro de Sevilla)), заснаваная былым мэрам Севіллі. Ён павінен быў быць завершаны ў 2006 годзе, але толькі пачаў сваю працу 2 красавіка 2009 г. Згодна новаму праекту сетка метро будзе ахопліваць Севіллю і агламерацыі (1,5 млн. чалавек), і складзе чатыры лініі.
Лініі метро
На сеняшні час дзейнічае толькі першае лінія, адкрыцце другой, трэцяй і чацвертай ліній плануецца ў 2017 годзе.
Спартыўнае поле
«Спартыўнае поле» (Спортивне поле) — першы стацыянарны стадыён у Кіеве. Урачыста адчынены 12 жніўня 1912 года.
Гісторыя
Адсутнасць у горадзе стадыёна замінала развіццю фізкультуры і спорту, мясцовыя спартсмены не мелі магчымасці прымаць каманды з іншых гарадоў. У 1912 годзе восем энтузіястаў стварылі кансорцыум і ўзялі на Лукьянаўцы ў землеўласніка Ф. М. Яснагурскага ўчастак зямлі ў арэнду. Тут, паміж вуліцамі Дзікай (цяпер вул. Арцёма), Філіпаўскай і Манастырскай яны пабудавалі стадыён «Спартыўнае поле» на ўзор парыжскага «Стад-дэ-прэнс». Стадыён меў крытыя трыбуны на 1 тыс. месцаў, адкрытыя трыбуны з услонамі на 1750 месцаў, а таксама пляцоўку на 2 тыс. стаячых месцаў. Гэта першы ў горадзе спецыялізаваны спартыўны будынак меў магчымасць прымаць спаборніцтвы па футболу, лёгкаатлетычнаму і канькабежнаму спорту, а таксама веласіпедныя і матацыклетныя гонкі.
12 жніўня 1912 стадыён быў урачыста адчынены. Спартыўнае поле быў упрыгожаны святочнымі сцяжкамі і стужкамі, усе трыбуны былі поўнасцю запоўненыя гледачамі. Адчыняў стадыён вайсковы аркестр і хор пад кіраўніцтвам П. Г. Ганчарова. У гэты дзень адбыліся спаборніцтвы па шмат якіх відах спорту, але галоўнай падзеяй стаў футбольны матч, у якім сустрэліся чэшская «Славія» і футбольная каманда кіеўскага спартыўнага клуба «Старт». Сустрэча завяршылася нічыёй — 0:0. Свята завяршылася вялікім феерверкам.