cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сусвет
Склад Сусвету
Пры пераходзе да маштабаў менш 100 Мпк выяўляецца выразная ячэістая структура. Унутры ячэек пустата — войды. А сценкі ўтвораны са звышскопішчаў галактык. Гэтыя звышскопішчы — верхні ўзровень цэлай іерархіі, затым ідуць скопішчы галактык, потым лакальныя групы галактык, а самы ніжні ўзровень (маштаб 5-200 кпк) — гэта велізарная разнастайнасць самых розных аб'ектаў. Вядома, усе яны — галактыкі, але ўсе яны розныя: гэта і лінзападобныя, няправільныя, эліптычныя, спіральныя, з палярным кольцамі, з актыўнымі ядрамі і г. д.
Пераходзячы да складу галактыкі, мы выяўляем: цёмную матэрыю, касмічныя прамяні, міжзоркавы газ, шаравыя скопішчы, рассеяныя скопішчы, падвойныя зоркі, зорныя сістэмы большай кратнасці, звышмасіўная чорныя дзіркі і чорныя дзіркі зорнай масы, і, нарэшце, адзінкавыя зоркі рознага насельніцтва.
Іх індывідуальная эвалюцыя і ўзаемадзеянне адзін з адным спараджае мноства з'яў. Так, мяркуецца, што крыніцай энергіі ў згаданых ужо квазараў служыць акрэцыя міжзоркавага газу на звышмасіўную цэнтральную чорную дзірку.
Асобна варта згадаць і пра гама-ўсплёск — гэта раптоўныя кароткачасовыя павышэнні інтэнсіўнасці касмічнага гама-выпраменьвання з энергіяй ў дзесяткі і сотні кэВ. З адзнак адлегласцей да гама-ўсплёскаў можна зрабіць выснову, што энергія, якая выпраменьваецца імі, ў гама-дыяпазоне дасягае 1050 эрг. Для параўнання, свяцільнасць усёй галактыкі ў гэтым жа дыяпазоне складае «ўсяго» 1038 эрг/c. Такія яркія ўспышкі бачныя з самых далёкіх куткоў Сусвету, так, у GRB 090423 чырвонае зрушэнне z = 8,2.
Найбольш складаным комплексам, што ўключае ў сябе мноства працэсаў, з'яўляецца эвалюцыя галактыкі.
Назіранні
Апісаная вышэй разнастайнасць спараджае цэлы спектр задач назіральнага характару. У адну групу можна ўключыць вывучэнне асобных феноменаў і аб'ектаў, а гэта:
Далёкія і старыя аб'екты выпраменьваюць мала святла і неабходныя гіганцкія тэлескопы, такія як абсерваторыя Кека, VLT, БТА, «Хабл». Будуюцца E-ELT і «Джэймс Уэб». Акрамя таго, для выканання першай задачы неабходныя і спецыялізаваныя сродкі — такія, як Hipparcos і Gaia (распрацоўваецца).
Як было сказана, рэліктавае выпраменьванне ляжыць у мікрахвалевым дыяпазоне даўжынь хваль, такім чынам для яго вывучэння неабходныя радыёназіранні і, пажадана, касмічнымі тэлескопамі, такімі як WMAP і «Планк».
Унікальныя асаблівасці гама-ўсплёскаў патрабуюць не толькі гама-лабараторый на арбіце, накшталт SWIFT, але і незвычайных тэлескопаў-робат-тэлескопаў, чыё поле зроку больш, чым у вышэйзгаданых інструментаў SDSS, і яны здольныя назіраць у аўтаматычным рэжыме. Прыкладамі такіх сістэм можа служыць тэлескопы расійскай сеткі «Майстар» і расійска-італьянскі праект Tortora.
Папярэднія задачы - гэта праца па асобных аб'ектах. Зусім іншы падыход патрабуецца для:
З аднаго боку неабходныя масавыя, аглядныя назіранні. Гэта змушае выкарыстоўваць тэлескопы з шырокім полем, напрыклад, такія, як у праекце SDSS. З іншага боку патрабуецца дэталізацыя, якая на парадкі перавышае патрэбы большасці задач папярэдняй групы. А гэта магчыма толькі з дапамогай РСДБ-назіранняў, з базай у дыяметр Зямлі, ці яшчэ больш, як эксперыменце «Радиоастрон».
Асобна варта вылучыць пошук рэліктавых нейтрына. Для яе вырашэння неабходна задзейнічаць спецыяльныя тэлескопы — нейтрынныя тэлескопы і нейтрынныя дэтэктары, — такія як Баксанскі нейтрынны тэлескоп, Байкальскі падводны, IceCube, KATRIN.
Адно вывучэнне гама-ўсплёскаў ды рэліктавага фону сведчыць аб тым, што толькі аптычным участкам спектру тут не абысціся. Аднак атмасфера Зямлі мае ўсяго два вокны празрыстасці: у радыё- і аптычным дыяпазоне, і таму без касмічных абсерваторый не абысціся. З абсерваторый, якія цяпер дзейнічаюць, у прыклад тут прывядзем Chandra, Integral, XMM-Newton, Гершэль. У распрацоўцы знаходзяцца «Спектр-УФ», IXO, «Спектр-РГ», Astrosat і многія іншыя.
Шкала адлегласцей і касмалагічнае чырвонае зрушэнне
Вымярэнне адлегласці ў астраноміі — шматступенны працэс. І асноўная складанасць заключаецца ў тым, што найлепшыя дакладнасці ў розных метадах дасягаюцца на розных маштабах. Таму для вымярэнняў ўсё больш і больш далёкіх аб'ектаў выкарыстоўваецца ўсё больш і больш доўгі ланцужок метадаў, кожны з якіх абапіраецца на вынікі папярэдняга.
У падставе ўсіх гэтых ланцужкоў ляжыць метад трыганаметрычнага паралаксу — базавы, адзіны, дзе адлегласць вымяраецца геаметрычна, з мінімальным прыцягненнем дапушчэнняў і эмпірычных заканамернасцей. Іншыя метады, у большасці сваёй, для вымярэнні адлегласці выкарыстоўваюць стандартную свечку — крыніцу з вядомай свяцільнасцю. І адлегласць да яе можна вылічыць:
дзе
— шуканая адлегласць,
L
— свяцільнасць, а
F
Метад трыганаметрычнага паралакса
Паралакс — гэта вугал, які ўзнікае дзякуючы праекцыі крыніцы на нябесную сферу. Адрозніваюць два віды паралакса: гадавы і групавы.
дзе
— шуканая адлегласць,
R
— радыус зямной арбіты, а набліжаная роўнасць запісана для малога вугла (у радыянах). Дадзеная формула добра дэманструе асноўную цяжкасць гэтага метаду: з павелічэннем адлегласці значэнне паралакса меншае па гіпербалу, і таму вымярэнне адлегласцей да далёкіх зорак спалучана са значнымі тэхнічнымі цяжкасцямі.
Сутнасць групавога паралакса наступная: калі нейкае зорнае скопішча мае прыкметную хуткасць адносна Зямлі, то паводле законаў праекцыі бачныя напрамкі руху яго членаў будуць сыходзіцца ў адным пункце, які называецца радыянтам скопішча. Радыянт скопішча вызначаецца з уласных рухаў зорак і зняцця іх спектральных ліній, які ўзнік з-за эфекту Доплера. Тады адлегласць да скопішча знаходзіцца з наступных суадносін :
дзе μ і Vr — адпаведна вуглавая (у секундах дугі у год) і прамянёвая (ў км/с) хуткасць зоркі скопішча, λ — вугал паміж прамымі Сонца-зорка і зорка-радыянт, а D — адлегласць, выражаная ў парсеках. Толькі Гіяды маюць прыкметны групавы паралакс, але да запуску спадарожніка Hipparcos толькі такім спосабам можна адкалібраваць шкалу адлегласцей для старых аб'ектаў.
Метад вызначэння адлегласці па цэфеідам і зоркам тыпу RR Ліры
Абодва тыпы зорак з'яўляюцца пераменнымі, але калі цэфеіды — гэта аб'екты, што нядаўна ўтварыліся, то зоркі тыпу RR Ліры сышлі з галоўнай паслядоўнасці — гіганты спектральных класаў A-F, размешчаныя, у асноўным, на гарызантальнай галіне дыяграмы «колер-велічыня» для шаравых скопішчаў. Аднак, спосабы іх выкарыстання як стандартных свечак розныя:
Вызначэнне дадзеных метадам адлегласцей спалучана з шэрагам цяжкасцей:
Акрамя таго, для цэфеід застаецца сур'ёзнай праблемай дакладнае вызначэнне нуль-пункта залежнасці «перыяд пульсацыі-свяцільнасць». На працягу XX стагоддзя яго значэнне пастаянна змянялася, а значыць, змянялася і ацэнка адлегласці, якая атрымліваецца падобным спосабам. Свяцільнасць зорак тыпу RR Ліры, хоць і амаль сталая, але ўсё ж залежыць ад канцэнтрацыі цяжкіх элементаў.
Метад вызначэння адлегласці па звышновым тыпу Ia
Успышка звышновай — каласальны выбухны працэс, які адбываецца па ўсім целе зоркі, пры гэтым колькасць энергіі, што вылучылася, ляжыць у дыяпазоне ад 1050 да 1051 эрг. А таксама звышновыя тыпу Ia маюць аднолькавую свяцільнасць ў максімуме бляску. Разам гэта дазваляе вымяраць адлегласці да вельмі далёкіх галактык.
Іменна дзякуючы ім ў 1998 годзе дзве групы назіральнікаў адкрылі паскарэнне пашырэння Сусвету. На сённяшні дзень факт паскарэння амаль не выклікае сумненняў, аднак, па звышновым немагчыма адназначна вызначыць яго велічыню: усё яшчэ вельмі вялікія памылкі для вялікіх
z
.
Звычайна, акрамя агульных для ўсіх фотаметрычных метадаў, да недахопаў і адкрытым праблемах адносяць :
Праблемы і сучасныя дыскусіі
Адной з праблем з'яўляецца нявызначанасць у значэнні пастаяннай Хабла і яе ізатрапіі. Адна група даследчыкаў сцвярджае, што значэнне пастаяннай Хабла флуктуіруе на маштабах 10-20°. Магчымых прычын гэтай з'явы некалькі:
Гэта таксама вядзе да перагляду касмалагічнай мадэлі, але магчыма, не такі значнай. У сваю чаргу, многія іншыя агляды і іх тэарэтычная інтэрпрэтацыя не паказваюць анізатрапіі, якая перавышае лакальна абумоўленую ростам неаднастайнасці, у якую ўваходзіць і наша Галактыка, у ізатропным у цэлым Сусвеце.
Эро (мастак)
Эро, сапраўднае імя Гумндур Гудмундссан (ісл. Erró, ;, Оўлафсвік, Ісландыя) — сучасны ісландскі мастак.
Жыццё і творчасць
У 1958 годзе Эро з'язджае ў Парыж. У 1960 годзе прымае ўдзел у мастацкай выставе «Антыпрацэс» (Antiproces). З 1961 і да 1968 штогод выстаўляецца ў парыжскай сезоннай выставе «Майскі салон» (Salon de Mai). У гэтыя і пазнейшыя гады робіць шматлікія паездкі за мяжу, жыве зменна ў Парыжы, у Тайландзе і на востраве Фарментэра (Балеарскія астравы). Шмат разоў выстаўляецца як у Францыі так і ў іншых краінах:
Эро ўдзельнічаў у венецыянскім биенале ў 1986 годзе. У 1989 годзе майстар падараваў значную частку сваіх прац Мастацкаму музею Рэйк'явіка. Манера мастацкіх твораў, якія робіць Эро, палягае на мяжы сюррэалізма і поп-арта. Галоўнай тэмой яго карцін з'яўляецца адлюстраванне сучаснай цывілізацыі, яе тэхнічная дасканаласці. Падчас стварэння тэхніку комікса і сюжэты навуковай фантастыкі.
Кіно
Эро займаўся таксама кінамастацтвам (фільм Grimaces, 1964).
Козенскі сельсавет
Ко́зенскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2018 г. вёска ) Козенкі.
Утвораны 2 студзеня 1925 года як Баброўскі сельсавет у складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Бабры. З 5 кастрычніка 1926 года ў складзе Слабадскога раёна, з 4 жніўня 1927 года — у складзе Калінкавіцкага раёна той жа акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Калінкавіцкім раёне БССР. З 27 верасня 1930 года ў складзе Мазырскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі. 23 жніўня 1937 года да сельсавета далучана частка скасаванага Тварычаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бабраняцкага сельсавета. 15 мая 1959 года ў склад горада Мазыр уключана вёска Целепуны, 29 чэрвеня 1962 года — вёска Баравікі. 25 лютага 1987 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Козенкі, сельсавет перайменаваны ў Козенскі. 9 сакавіка 1988 года ў гарадскую мяжу Мазыра ўключаны вёскі Бабры і Майская.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 6357 чалавек, з іх 94,1 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 1,6 % — украінцы.
Мікалай Васілевіч Міхальчук
Мікалай Васілевіч Міхальчук (нар., в. Высокае, Маларыцкі раён, БССР) — беларускі навуковец, кандыдат біялагічных навук, дацэнт, дырэктар Палескага аграрна-экалагічнага інстытута Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Біяграфія
Пасля мясцовай васьмігодкі закончыў Пінскае педагагічнае вучылішча. Затым вучыўся ў Брэсцкім педагагічным інстытуце на факультэце прыродазнаўства па спецыяльнасці «Геаграфія і біялогія», які закончыў з адзнакай.
На працу быў накіраваны ў родную школу дырэктарам, адкуль праз год яго прызвалі на службу ў армію. Пасля была вучоба ў аспірантуры пры Беларускім навукова-да­следчым інстытуце бульбаводства і плодаагародніцтва па спе­цыяльнасці «Ахова раслін», якую закончыў у 1988 годзе і абараніў дысертацыю. Яму была пры­своена вучоная ступень кандыдата біялагічных навук.
У перыяд з 1988 па 2001 гады працаваў у Брэсцкім дзяржаўным універсітэце імя А. С. Пушкіна на пасадах намесніка дэкана, дэкана педагагічнага факультэта, прарэктара па вучэбнай працы і сацыяльна-эканамічных пытаннях. У 2002—2004 гадах навучаўся ў дактарантуры пры Беларускім дзяржаўным універсітэце па спецыяльнасці «Фізічная геаграфія, біягеаграфія, геаграфія глебаў і геахімія ландшафту».
З 2005 года узначальвае Палескі аграэкалагічны інстытут НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар звыш 130 навуковых прац, вучэбна-метадычных і навукова-папулярных публікацый, у тым ліку 5 манаграфій і 4 вучэбных дапаможнікаў.
Накі­рункі навуковых даследаванняў вучонага — біягеаграфія і геахімія ландшафту, ахова біялагічнай разнастайнасці флоры бе­ларускага Палесся, пытанні развіцця асабліва ахоўваемых прыродных тэрыторый і экалагічнай адукацыі. Сярод асноўных работ — «Венерын чаравічак сапраўдны ў Брэсцкім і Прыпяцкім Палессі», «Брестская область в экологическом и медико-демографическом измерении», «Жемчужины природы Малоритчины», манаграфія «Гидрогенно-карбонатные ландшафты Полесья»: генезис, состояние фитобиоты, охрана".
Кіраўнік работ па стварэнні дзяржаўных біялагічных заказнікаў рэспуб­ліканскага значэння «Лукава» (Маларыцкі раён), «Тырвовічы» (Пінскі раён), «Буслаўка» (Бярозаўскі і Пружанскі раёны), мясцовага біялагічнага заказніка «Дывін-Вялікі Лес» (Кобрынскі раён), мясцовага батанічнага помніка прыроды «Высокае» (Маларыцкі раён).
Аўтар прыродаахоўнай канцэпцыі «Архідны пояс беларускага Палесся», а таксама кіраўнік чатырох заданняў дзяржаўных праграм навуковых даследаванняў у галіне «Прыродакарыстанне» (2006—2010, 2011—2013, 2014—2015 і з 2016 года па сённяшні час). Арганізатар міжнародных навуковых канферэнцый «Прыроднае асяроддзе Палесся: асаблівасці і перспектывы развіцця» (2006, 2008, 2010, 2012, 2014).
Узнагароды
У 2002 годзе быў прызнаны «Чалавекам года» Брэсцкай вобласці ў галіне аховы навакольнага ася­роддзя.
Пэтрыўка (Васылькіўскі раён)
Пэтрыўка (Петрі́вка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Каскруўка
Каскру́ўка, Каскараўка, Есьманаўка — рака ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Яршоўка (басейн Нёмана). Даўжыня 8 км. Пачынаецца за 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Татары, упадае ў Яршоўку на ўсход ад вёскі Запруддзе. Ад вусця на працягу 1,2 км каналізаваная.
УЕХЛ у сезоне 1996/1997
Сезон УЕХЛ 1996/1997 — 2-ы розыгрыш Усходне-еўрапейскай хакейнай лігі. Чэмпіянат пачаўся 14 верасня 1996 года і завяршыўся 17 сакавіка 1996 года. Чэмпіёнам сезона стаў латвійскі хакейны клуб «Юніёрс».
У сезоне, замест другога этапа, з'явіўся раўнд плэй-оф. На стадыі плэй-оф серыі вяліся да дзвюх перамог, у матчы за трэцяе месца і фінале серыі працягваліся да трох перамог.
Эгран Лундгрэн
Эгран Селіф Лундгрэн (, Стакгольм —, там жа) — шведскі мастак і пісьменнік.
Біяграфія
Пасля пачатку вайны ў Індыі ў 1858 годзе адна з манчэстэрскіх кампаній прапанавала мастаку фінансаванне камандыроўкі ў Індыю з мэтай адлюстравання ваенных падзей таго часу ў якасці мастака-баталіста. З Індыі Лундгрэн вярнуўся з 500 малюнкамі, зрабіў выставу сваіх твораў, пасля чаго далучыўся да мастацкай супольнасці society of painters in water-colours.
У 1860 вярнуўся ў Швецыю, пазней наведваў Егіпет, Іспанію і Англію. Две апошнія краіны сталі багатай крыніцай матываў і натхнення для малюнкаў мастака, большая частка якіх сёння захоўваецца ў Англіі. Лундгрэн вядомы сваім выдатным майстэрствам валодання тонкімі каляровымі адценнямі, здольнасцю незвычайна чулліва перадаваць узаемасувязь святла і колеру з дапамогай сціплых штрышкоў, майстэрствам падкрэсліваць і вылучаць самае характэрнае, звычайна астаўляючы на заднім плане недакладна адлюстраваныя дэталі. Падобна яго шырокай вядомасці як акварэліста ў мастацкіх колах Англіі, Лундгрэн набыў рэпутацыю таленавітага пісьменніка-дакументаліста ў Швецыі.
Замасточча (Віцебскі раён)
Замасто́чча (, Замосточье) — аграгарадок у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, каля ракі Лучоса; чыгуначная станцыя на лініі Віцебск-Орша. За 20 кіламетраў на поўдзень ад Віцебска. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года з’яўлялася цэнтрам Замастоцкага сельсавета.
IC 2863
IC 2863 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пінчукы
Пінчукы (Пінчуки́) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Мурованакурылівецкі раён
Мурованакурылівецкі раён (Мурованокуриловецький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Муровані Курыліўці (Муровані Курилівці).
Утвораны ў 1967 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 26049 чалавек, плошча — 890 км².
Сычы (значэнні)
Сычы  — дробныя і сярэдняй велічыні птушкі сямейства савіныя.
Мурованакурылівецкі раён
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Сычы (значэнні)
Сычы — тапонім.
Мурованакурылівецкі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 24 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 8 пасёлкаў сельскага тыпу і 51 сяло.
Заокскі
Заокскі (Зао́кский) — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак), адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння Заокскі раён у Тульскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 6196 чал. (2021).
Пасёлак размешчаны на поўначы Тульскай вобласці, за 63 км ад Тулы. У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя Таруская на лініі Масква — Тула.
Плэсэцкэ
Плэсэцкэ (Плесе́цьке) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Нясвіжская настаўніцкая семінарыя
Нясвіжская настаўніцкая семінарыя — навучальная ўстанова для падрыхтоўкі настаўнікаў пачатковых школ, якая дзейнічала ў Нясвіжы з 1875 па 1919 гады. Займала будынак скасаванага дамініканскага кляштара.
Гісторыя
Была адкрыта па ініцыятыве царскага ўрада як «асветны і адукацыйны фарпост, які будзе служыць адпорам польскаму каталіцызму, што гняздзіцца ў Нясвіжыі яго ваколіцах». Фінансавалася з дзяржаўнага бюджэту, таксама атрымлівала грашовую дапамогу ад мясцовай сельскай грамады, Нясвіжскай павятовай земскай управы. «Гэта была найбольш зручная школа для тых, хто не меў за што вучыцца: там не бралі платы за навуку, а лепшым вучням, якія добра вучыліся, давалі стыпендыю».
Тэрмін навучання 3—5 гадоў. Меліся фізічны, прыродазнаўчы кабінеты, хімічная лабараторыя, клас для заняткаў ручной працай, актавая зала, вучнёўская дамавая праваслаўная царква, інтэрнат для навучэнцаў. У пачатку 1900-х гадоў пры семінарыі была ўтворана метэаралагічная станцыя, у 1910 годзе — музей наглядных навучных дапаможнікаў і прыстасаванняў. Станам на 1914 год фундаментальная бібліятэка семінарыі мела 1850 найменняў кніг (3630 тамоў), вучнеўская бібліятэка адпаведна 980 і 1710. Пры семінарыі дзейнічала ўзорная пачатковая школа (вучылішча).
У час Першай сусветнай вайны, семінарыя была эвакуіравана ў Вязьму, дзе працавала з 1915 па 1917 гады. У гэты час на вучобу прымаліся пераважна бежанцы — беларусы. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі пачалі прымаць асоб неправаслаўнага веравызнання і жаночага полу. Летам 1917 года на запыт Нясвіжскага гарадскога самакіравання семінарыя вернута ў Нясвіж. Педагагічная рада семінарыі распрацавала праграмы і курсы датычныя беларускай гісторыі і мовы. Курс лекцый па гісторыі Беларусі чытаў С. А. Кулагін, геаграфію Беларусі чытаў С. А. Гурыновіч. В. Гадлеўскі выкладаў беларускую мову, а таксама для навучэнцаў-каталікоў выкладаў па-беларуску асновы рэлігіі. Пры семінарыі адкрылася беларуская бібліятэка-чытальня. У кастрычніку 1919 года В. Гадлеўскаму было даручана правесці беларусізацыю семінарыі.
Дзмітрый Фёдаравіч Варатынскі
Дзмітрый Фёдаравіч Варатынскі (? — пасля 1489) — сын Фёдара Львовіча. Быў жанаты з Ганнай Канстанцінаўнай Бабічавай. У снежні 1489 г. перайшоў на бок Масквы, пры гэтым захапіў зямельныя ўладанні і скарбніцу свайго брата Сямёна. Валодаў трацінай Варатынска і шэрагам валасцей паміж Болвай (прыток Дзясны) і Акой.
Жараў (гміна)
Жа́раў (Żarów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свідніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жараве. Плошча гміны складае 87,98 км². Станам на 2004 год у гміне Жараў пражывалі 12 340 чалавек, шчыльнасць — 140,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Валова
Валова:
Авачынская Сопка
Ава́чынская Сопка, Ава́ча  (Авачинская Сопка, Авача ) — дзеючы вулкан на паўднёвым усходзе паўвострава Камчатка, паблізу горада Петрапаўлаўск-Камчацкі.
Вышыня 2741 м. Цэнтральны конус з маладым кратарам высіцца ў старажытным кратары. Складзены андэзітавымі і базальтавымі лавамі, туфамі, шлакамі і вудканічным попелам. На схілах вулкана растуць каменная бяроза і кедравы сланік. З 1730-х гг. было 15 вывяржэнняў, найноўшыя ў 1926, 1938 (тры), 1945. На вышыні 1000 м размешчана вулканалагічнага станцыя.
Парамушыр
Парамушы́р (рус. Парамушир) — адзін найбуйнейшых Курыльскіх астравоў. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. Плошча - 2479 км². Насельніцтва (2006 г.) - 2470 чал. На Парамушыры знаходзіцца горад Севера-Курыльск.
Геаграфія
Парамушыр знаходзіцца ў паўночнай групе Вялікай Курыльскай грады ў 38 км на паўднёвы захад ад паўвострава Камчатка, у 982 км на паўночны ўсход ад Южна-Сахалінска, у 6929 км на ўсход ад Масквы, у 7472 км на ўсход ад Мінска. Даўжыня - 99 км. Найбольшая шырыня - 28,8 км.
Востраў уяўляе сабою ланцуг вулканаў. Найбольш вядомыя з іх — Чыкура́чкі (1816 м), Фуса (1772 м), Татарынава (1530 м), Карпінскага (1345 м), Эбека (1156 м). Усе яны застаюцца актыўнымі. На паўночным захадзе і паўднёвым усходзе вылучаюцца высокія горныя хрыбты. Праз цэнтральную частку цягнуцца ўзвышшы да 818 - 894 м. Карысны выкапень, які шырока сустракаецца на Парамушыры, — сера.
Бераг з боку Ахоцкага мора ўзняты, са стромкімі абрывамі і вузкімі палоскамі друзу ля вады. З боку Ціхага акіяна пераважае раўнінны бераг са стромкімі мысамі і шматлікімі скаламі і рыфамі. Рэкі бяруць пачатак у горных ледавіках, якія да канца не знікаюць нават улетку, і цякуць пераважна на ўсход. Рэкі са сцёкам на захад кароткія, часта абрываюцца вадаспадамі. Міжрэччы забалочаныя. На паўднёвым усходзе знаходзіцца вялікае возера, сфарміраванае ў выніку тэктанічных працэсаў.
Клімат марскі прахалодны з доўгай снежнай зімою і імглістым прахалодным летам. На востраве здараюцца землятрусы і цунамі.
Прырода
Лясы на Парамушыры рэдкія, сустракаюцца толькі ў даліне самай доўгай ракі Тухарка. Сярод дрэваў пераважаюць вербы. Астатняя частка вострава пакрыта зёлкавымі лугамі, горнымі і прыбярэжнымі тундрамі, зараснікамі карлікавых кедраў і вольхі.
Жывёльны свет прадстаўлены гарнастаямі, зайцамі, шматлікімі птушкамі і ластаногімі. На Парамашыры жыве каля ста бурых мядзведзяў. У рэках нерастуюць рэдкія віды рыб.
Гісторыя
У старажытнасці востраў насялялі айны. З іх мовы назва Парамушыра перакладаецца як "шырокае месца". У 1711 г. востраў быў адкрыты рускімі казакамі. Хаця тубыльцы супраціўляліся гэтаму, яны абклалі мясцовых айнаў ясакам. У 1747 г. прыбылі праваслаўныя місіянеры. У 1715 г. на Парамушыр былі заяўлены прэтэнзіі Японіі.
У 1855 г. Расія і Японія заключылі дагавор, паводле якога Парамушыр быў далучаны да Расіі. У 1875 г. па новаму міжнароднаму дагавору востраў пераходзіў у склад Японіі. На поўначы Парамушыра японцы пабудавалі некалькі рыбалоўных баз, рыбакансервавы завод, прадрыемства па вытворчасці ёду з ламінарыі, паштовую і метэаралагічную станцыі. Айны былі імі пераселены на поўдзень Курыльскіх астравоў.
Падчас II Сусветнай вайны востраў ператварыўся ў важную ваенную базу. Былі пабудаваны ваенны аэрапорт, порт, гарнізонныя ўмацаванні. Першапачаткова Парамушыр разглядаўся японскімі ваеннымі як адзін з галоўных пунктаў для захопу Алеуцкіх астравоў і толькі потым як крэпасць для абароны з поўначы. У 1945 г. востраў з баямі занялі савецкія войскі. Ён быў далучаны да РСФСР.
Інфраструктура
Найбуйнейшы населены пункт — горад Севера-Курыльск на поўначы вострава. На Парамушыры размешчана некалькі расійскіх памежных і ваенных баз. Мясцовае насельніцтва займаецца пераважна ловам рыбы, абслугоўвае ваенныя базы. У Севера-Курыльску ёсць порт і аэрапорт. Праз іх падтрымліваецца сувязь пераважна з горадам Петрапаўлаўск-Камчацкі, але з-за надвор'я і цяжкіх эканамічных умоў яна не з'яўляецца рэгулярнай.
Астатняя частка Парамушыра амаль не абжыта. Негледзячы на добрыя перспектывы, турызм пакуль не мае вялікага значэння.
Сусветная выстаўка (1878)
Сусветная выстаўка (Exposition Universelle) 1878 года праводзілася ў Парыжы ў адмыслова пабудаваным для гэтай мэты палацы Тракадэро і была заклікана аднавіць міжнародны прэстыж Францыі, які пахіснуўся пасля яе паразы ў франка-прускай вайне. Германія ад удзелу ў гэтым мерапрыемстве ўстрымалася. Падрыхтоўка выстаўкі зацягнулася з-за палітычнай бязладзіцы ў Францыі, аднак дзякуючы напружанай працы арганізатараў у месяцы, якія папярэднічалі адкрыццю, ім атрымалася перасягнуць па размаху ўсе папярэднія выстаўкі і прыцягнуць не меней 13 млн наведвальнікаў. Прыкладна палову экспанатаў складалі французскія вырабы, сярод астатніх краін ільвіную долю экспанатаў прадставіла Брытанская імперыя. Сярод вынаходстваў, прадэманстраваных на Сусветнай выстаўцы, — тэлефон Аляксандра Бела, алюмініевы манаплан дзю Тампля і свечка Яблачкава. Томас Эдысан папулярызаваў у Парыжы свае найноўшыя распрацоўкі — мегафон і фанограф. Тады ж упершыню публіка ўбачыла галаву статуі Свабоды (тулава яшчэ не было скончана).
Паралельна з выстаўкай праходзілі канферэнцыі па выпрацоўцы міжнародных нормаў адносна аўтарскага права (на ёй старшынстваваў Віктор Гюго) і па палягчэнні становішча сляпых (яна прывяла да распаўсюджвання шрыфта Брайля).
Пагрэбы (Васылькіўскі раён)
Пагрэбы (Погреби́) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
СтанкаГомель
ААТ «СтанкаГомель» (Гомельскі станкабудаўнічы завод імя С. М. Кірава; ОАО «СтанкоГомель», Гомельский станкостроительный завод имени С. М. Кирова) — беларускае станкабудаўнічае прадпрыемства, якое месціцца ў Гомелі.
Гісторыя
У 1885 годзе ў Гомелі быў створаны металаапрацоўчы завод. У 1920—1922 гадах — 3-і чыгуналіцейны і механічны завод, у 1923—1927 гадах — чыгуналіцейны і механічны завод «Пралетарый», з 1927 да 1935 ці 1938 года — чыгуналіцейны, механічны, арматурны і кацельны завод «Пралетарый», пазней — Гомельскі станкабудаўнічы завод імя С. М. Кірава. З 2000 года — рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Гомельскі станкабудаўнічы завод імя С. М. Кірава», пазней пераўтвораны ў адкрытае акцыянернае таварыства «СтанкаГомель».
Сучаснасць
У 2000-я годы на заводе працавалі 1400 чалавек, у 2015 — 720, у 2016 — 639, у 2017 — 594.
У снежні 2017 года заводу адключылі ацяпленне з-за даўгоў. У 2019 годзе мясцовыя жыхары скардзіліся на шкодныя выкіды з ліцейнай вытворчасці завод. У 2015 годзе гарадскія ўлады абвясцілі пра вынас прадпрыемства на ўскраіну горада.
IC 2864
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мадэйраўскі ўніверсітэт
Мадэйраўскі ўніверсітэт (Universidade da Madeira) — партугальская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Фуншал на востраве Мадэйра.
Сядзібна-паркавы ансамбль Пясэчна
Сядзібна-паркавы ансамбль Пясэчна — былы сядзібна-паркавай ансамбль ў аг. Аснежыцы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Сядзіба размяшчалася на захад ад аг. Аснежыцы. У XVIII ст. была цэнтрам буйнога маёнтка на Палессі, гаспадары князі Друцкія-Любецкія. Ад Друцкіх-Любецкіх маёнтак Пясэчна з фальваркам Заполле перайшоў да графаў Пуслоўскіх як пасаг князёўны Юзафіны Друцкай-Любецкай, якая выйшла замуж за графа Войцеха Пуслоўскага (герб «Шэліга»). Войцех завяшчаў Пясэчна з Заполлем сыну Вандаліну, дачка якога ў 1872 годзе выйшла замуж за графа Адама Бройль-Плятэра і прынесла Пясэчна і Заполле як пасаг ў род мужа. З гэтага часу і да 1939 года Пясэчна належала графам Плятэрам. Апошнім гаспадаром Пясэчны з фальваркамі Заполле і Добрая Воля быў сын Адама і Генавефы граф Стафан Марыян Вандалін Бройль-Плятэр (1873—1951), жанаты з Ірэнай Галінскай (1888—1962).
Да Першай сусветнай вайны ў Пясэчна быў класічны двухпавярховы палац. У 1864 годзе тут гасцяваў Напалеон Орда, які намаляваў палац. Палац у плане меў форму выцягнутага прамавугольніка з порцікам на шасці калонах па цэнтры. Пра ўнутраны выгляд палаца нічога не вядома. Палац абкружаў вялікі пейзажны парк.
Падчас Першай сусветнай вайны Пясэчна трапіла ў паласу фронту. У выніку ваенных дзеянняў Пясэчанскі палац цалкам знішчаны. Частка рэчаў палаца была ўратавана і вывезена. У 1920—1930-я гадах рэзідэнцыя Плятэраў была перанесена ў суседні фальварак Заполле. Сёння захавалася толькі круглая мураваная калона.
Энцыклапедыя эсперанта
Энцыклапе́дыя эспера́нта — энцыклапедыя пра мову і рух эсперанта, выдадзеная ў 1934 годзе Будапешцкім выданнем «Literatura Mondo» («Літаратурны свет»). Напрацягу некалькіх наступных дзесяцігоддзяў гэта кніга зрабілася найбольш поўным аглядным выданнем па гісторыі эсперанта і эсперанта-культуры, прыводзіла значную колькасць біяграфій эсперантыстаў з розных краін. Як крыніца па гісторыі эсперанта энцыклаппедыя захоўвае актуальнасць. Нягледзячы на тое, што на назву «Энцыклапедыя эсперанта» прэтэндавала яшчэ некалькі выданняў, дадзенная назва захавалася менавіта за будапешцкай энцыклапедыяй.
Энцыклапедыя 1913 года
У 1913 годзе расійскі эсперантыст Пётр Стаян прапанаваў выдаць Сусветную Карткавую Энцыклапедыю (па эспер. Universala Slipa Encikolpedio USE), якую, згодна з яго ідэяй магчыма было выдаваць у выглядзе асобных картак для кожнай тэмы (а пазней — фарміраваць на аснове асобных картак цэласную падборку). Тым не менш было выдадзена толькі пяць першых картак.
Энцыклапедыя 1917 года
У 1917 годзе расійскі эсперантыст Уладзімір Шмурло выдаў у Петраградзе "Сусветную алфавітную адрасную кнігу "Ніць Арыядны"", аб якой ён пісаў, што гэта - першая спроба [стварэння]энцыклапедыі эсперантызма"; яе зыходная версія, аднак, складалася з адных спасылак. першыя 88 старонак былі выдадзены ў Рызе, выданню наступных старонак перашкодзіла вайна. Значнага ўплыва гэта выданне не мела.
Энцыклапедыя 1934 года
«Энцыклапедыя эсперанта» была выдадзена будапешцкім выдавецтвам «Literatura Mondo» («Літаратурны свет») у другой палове 1934 года. Ініцыятарам яе стварэння быў рускі святар Іван Шыраеў (памёр у 1933 годзе). У стварэнні артыкулаў прыняла ўдзел больш за сотню аўтараў з розных краін света (у тым ліку — з краін Усхода, Новага Света і нават Афрыкі) і прадстаўляўшыя самыя розныя ідэалагічныя плыні тагачаснага эсперанта-грамадства. Галоўнымі рэдактарамі агульнай часткі былі венгерскія эсперантысты Лаяш Кокень і Вільмаш Блеер; артыкулы, прысвечаныя моўным пытаннямі рэдагаваў ужо тады вельмі вядомы як эсперантолаг венгерскі эсперантыст Кальман Калачаі. Энцыклапедыя ўтрымлівала ў цэлым 2,5 тысячы артыкулаў: пра вядомых эсперантыстаў (каля 1,5 тысяч), розныя значныя моманты гісторыі эсперанта і яго ўжыванні ў розных сферах і краінах на момант стварэння энцыклапедыі, а таксама аб розных элементах граматыкі і стылістыкі эсперанта. каля 450 артыкулаў было прысвечана найбольш вядомым натой час арыгінальным і перакладным творам на эсперанта. Арыгінальнае выданне энцыклапедыі ўтрымлівала таксама некалькі соцен старонак з ілюстрацыямі. Выданне было добра ўспрынята эсперанта-грамадой і адыграла значную ролю ў яго жыцці і развіцці. У 1979 і 1986 гадах энцыклапедыя была стэрэатыпна, але без ілюстрацый перавыдадзена ў выглядзе аднаго тома дзякуючы намаганням Венгерскай эсперанта-асацыяцыі. У 2000-х гадах увесь матэрыял энцыклапедыі быў пераведзены ў электронную форму і выкладзены ў сеціва. Практычна ўсе стацці з энцыклапедыі паслужылі асновай для стварэння і развіцця адпаведных стацей у вікіпедыі на эсперанта. Нягледзячы на тое, што ў канцы 1960-х-пачатку 1970-х гадоў планавалася стварэнне і выданне абноўленай энцыклапедыі эсперанта, гэтыя планы не былі рэалізаваны. Зараз ролю падобнай энцыклапедыі грае вікіпедыя на эсперанта.
Пінскі каледж БрДУ імя А. С. Пушкіна
Пінскі каледж Установы адукацыі «Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна» — навучальная ўстанова ў г. Пінску, размешчаная па адрасе вул. Цэнтральная, 5.
Гісторыя
Пінскае педагагічнае вучылішча заснавана ў 1940 годзе, Першы дырэктар — Уладзімір Іванавіч Барысевіч. У 1949 годзе за вялікія поспехі па падрыхтоўцы настаўнікаў пачатковых класаў школы, вялікую грамадскую працу педкалектыва і ў гонар 150-годдзя з дня нараджэння Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР прысвоіў навучальнай установе імя рускага паэта. З гэтага часу яно стала называцца Пінскае педагагічнае вучылішча імя Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна.
З 2004 года пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь каледж далучаны да ўстановы адукацыі «Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна». У новым статусе навучальная ўстанова стала называцца Пінскі каледж УА «Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна».
У 2007 годзе дырэктарам каледжа прызначана Святлана Андрэеўна Барчук.
Навучанне
Навучанне дзённае, на бюджэтнай і камерцыйнай аснове. Спецыяльнасці:
Палогы (Васылькіўскі раён)
Палогы (Поло́ги) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Бялыніцкі-Біруля
Бялыніцкі-Біруля — беларускае прозвішча.
Жэгаціна (гміна)
Жэгаці́на (Żegocina) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бахэнскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жэгаціне. Плошча гміны складае 35,23 км². Станам на 2004 год у гміне Жэгаціна пражывалі 4865 чалавек, шчыльнасць — 138,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Серакапрыёла
Серакапрыёла (Serracapriola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 4062 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 143 км². Паштовы індэкс — 71010. Тэлефонны код — 0882.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Mercurio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Валова (Тульская вобласць)
Валова (Воло́во) — рабочы пасёлак у Тульскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Валоўскага раёна. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Валова са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.
Астраметрыя
Астраметрыя (ад ἄστρον — «зорка» і  — «вымяраю») — раздзел астраноміі, які распрацоўвае тэарэтычныя метады, тэхніку вымярэнняў на нябеснай сферы і спосабы іх матэматычнай апрацоўкі. У абсяг астраметрыі ўваходзяць служба часу – вызначэнне часу паводле астранамічных назіранняў, і каляндар. Адна з важных задач – будова інерцыяльнай сістэмы кардынат. Гэты ж раздзел астраноміі займаецца распрацоўкай спосабаў вызначэння геаграфічных каардынат пунктаў зямной паверхні паводле астранамічных назіранняў.
Асноўныя раздзелы астраметрыі:
Магілёўліфтмаш
ААТ «Магілёўліфтмаш» — прадпрыемства па вытворчасці ліфтоў, заснаванае ў 1966 годзе ў Магілёве. Вырабляе пасажырскія, катэджныя, бальнічныя і грузавыя ліфты грузападымальнасцю да 6300 кілаграм і хуткасцю да 2 метраў за секунду. Акрамя ліфтоў вырабляе эскалатары і траволаторы, платформы для фізічна аслабленых асоб, будаўнічыя пад’ёмнікі, мульчыроўщыкі, спажывецкія тавары. Мае зборачныя вытворчасці і прадстаўніцтвы ў Казахстане (Паўладар), Расіі (Кстова, Ніжагародская вобласць; Масква; Пецярбург) і Украіне (Вышгарад, Кіеўская вобласць).
У 2014 годзе прадпрыемства прадало 11 тысяч ліфтаў, у 2015 — 10 тысяч, у 2016 і 2017 — больш за 12 тысяч. Большасць продажаў, а менавіта 66 %, прыпадае на Расію, 19,2 % — на Беларусь, 7,7 % — ва Украіну, 5,6 — на Казахстан. Астатнія ліфты былі рэалізаваны ў Латвіі, Літве, Азербайджане і іншых краінах (дадзеныя на 2017 год).
Кіраўнікі
З кастрычніка 2014 года пасаду кіраўніка займае Барыс Кавалеўскі.
Спасылкі
www.liftmach.by
Парадзіўка
Парадзіўка (Пора́дівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Лявон Павел Валадковіч
Лявон Павел Валадковіч (канец XVII стагоддзя — 1750-я гг.) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і менскага стольніка Дамініка Валадковіча і Тэрэзы з Янішэўскіх, пісараўны гродскай менскай. Дата нараджэння не ўстаноўлена, але ёсць падставы лічыць, што ён нарадзіўся да пачатку XVIII стагоддзя, бо ў каралеўскім прывілеі ад 23 чэрвеня 1716 года на абознага менскага, выданым пасля смерці былога абознага Даніеля Філіповіча, гаварылася, што ўрад надаецца Лявону Паўлу Валадковічу і за ўдзел у некаторых ваенных экспедыцыях. Найбольш верагодным з’яўляецца яго ўдзел у Паўночнай вайне са шведамі.
Акрамя Лявона Паўла ў бацькоў нарадзілася яшчэ шмат дзяцей. Шэсць сыноў дасягнулі сталасці: Ян Станіслаў, крайчы менскі, Феліцыян Піліп, першасвятар уніяцкай царквы Рэчы Паспалітай, сам Лявон Павел, Антоні Лявон на 1732 г. — ксёндз у Новагародскім кляштары дамініканаў, Станіслаў Пётр на 1731 г. — прыёр менскі і вікарый Беларускіх правінцый ВКЛ. У 1731 г. рыхтаваўся да ўступлення ў адзін з кляштараў і самы малодшы брат Марцін, але нечаканая смерць старэйшага брата Яна Станіслава, крайчага менскага, прымусіла яго адмовіцца ад прыняцца духоўнага сану і вярнуцца да свецкага жыцця. А таксама тры дачкі: Тэафілія, у свеце Францыска, на працягу значнага часу ў XVIII ст. займала пасаду старэйшай Менскага жаночага францысканскага кляштара, Марцыяна, якая ўзяла шлюб з Станіславам Ратамскім і Ганна, якая пашлюбіла Антонія Крукоўскага, падчашага аршанскага.
Лявон Павел Валадковіч, абозны менскі, прымаў актыўны ўдзел у палітычным жыцці павета. На грамнічным (лютаўскім) сойміку менскай павятовай шляхты 1721 г. Лявон Валадковіч абіраецца дэпутатам (суддзёй) Галоўнага Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага, вышэйшай судовай установы краіны, на 1721—1722 гг.
У лютым 1734 г., пасля смерці былога харужага і палкоўніка павятовага шляхецкага апалчэння Яна Ежы Завішы, Лявона Паўла Валадковіча на ваяводскім (павятовым) сойміку абіраюць на пасаду палкоўніка Менскага ваяводства (кіраўніком менскага павятовага шляхецкага апалчэння). Па сканчэнні абрадаў сойміка новы палкоўнік прынёс прысягу і выступіў з палымянай прамовай, у якой абяцаў мужна абараняць Айчыну і шляхецкія вольнасці.
Пасля смерці 11 жніўня 1731 года бацькі Дамініка Валадковіча, стольніка менскага, і праз паўгады — смерці старэйшага брата Яна Станіслава, які мог прэтэндаваць на ўрад, Лявон Павел прыклаў значныя высілкі, каб захаваць за сабой ганаровы бацькоўскі тытул стольніка. Ён адмаўляецца дабравольна ад тытула абознага і, нарэшце, атрымлівае прывілей на вакантны ўрад стольніка менскага, падпісаны 30 лістапада 1731 г. каралём і вялікім князем Аўгустам II. Пасля смерці ў сярэдзіне 1748 г. Уладзіслава Ваньковіча, былога войскага менскага, Валадковіч адмаўляецца на карысць Стэфана Быкоўскага ад урада стольніка менскага. Ён дабіваецца каралеўскага прывілея, падпісанага 28 лістапада 1748 г., на атрыманне больш высокага ўрада войскага менскага.
Лявон Павел Валадковіч неаднаразова выбіраўся дэпутатам соймаў Рэчы Паспалітай. На ваяводскім сойміку, які адбыўся 9 жніўня 1732 г., яго выбралі паслом на экстраардынарыйны сойм Рэчы Паспалітай. На нечарговым павятовым сойміку 12 лютага 1733 г. ён атрымаў дэпутатства на элекцыйны сойм, на якім выбіралі караля Аўгуста ІІІ. 26 чэрвеня 1750 г. выбраны паслом на экстраардынарыйны сойм Рэчы Паспалітай.
Пасля шлюбу з Канстанцыяй з Цеханавецкіх акрамя добрага пасагу ад бацькоў жонкі, атрымаў значныя матэрыяльныя і грашовыя наданні ад сваіх бацькоў. Гэта дало яму магчымасць заняцца ліхвярствам. Так, 25 лютага 1728 г. Лявон Павел з жонкай Канстанцыяй пазычылі Аляксандру Юзафовічу Хлябіцкаму, старасту судоваму аршанскаму, і яго жонцы Дамініцы з Масальскіх вельмі вялікую на той час суму грошай — 6000 бітых талераў, «не бракаваных, галандэрскіх». Пазыка была забяспечана прадстаўленнем у карыстанне Валадковічаў Лушкавіцкага маёнтка, аддзеленага ад Бешанковіцкай маетнасці ў Віцебскім ваяводстве.
Чэмпіянат Еўропы па веславанні на байдарках і каноэ 2015
27-ы Чэмпіянат Еўропы па веславанні на байдарках і каноэ прайшоў з 1 па 3 мая 2015 года ў чэшскім горадзе Рачыцы.
Лявон Павел Валадковіч
Біяграфія
Верагодна яго адносіны з жончынай раднёй складваліся нялепшым чынам. У судовых матэрыялах Менскага павета, складзеных у 1720-х гг., захавалася нямала сведчанняў аб іх нязгодах. Найбольш верагодна, што радня жонкі неахвотна ішла на выкананне ўмоў шлюбнага кантракта і маладыя не маглі своечасова і поўнасцю атрымаць жончын пасаг. Судовая справа з-за Бачэйкава ў Полацкім павеце прывяла да таго, што Фелікс Нікадэм Цеханавецкі, харужы браслаўскі, стараста апескі, у студзені 1726 г. загадаў сваім слугам перахапіць Валадковіча ў дарозе і збіць яго разам з слугамі і памочнікамі. Судовыя справы Лявона і Канстанцыі з Цеханавецкіх Валадковічаў з раднёй жонкі мелі працяг і ў студзені 1737 г. У гэтым годзе ў Менскім гродскім судзе разглядалася справа, якую ўзбудзілі Валадковічы супраць Феліцыяны з Друцкіх-Падбярэзскіх, маці Канстанцыі. Праз два месяцы, менавіта 5 красавіка 1737 г., у Менскім гродскім судзе разглядалася справа, якую супраць стольніка менскага на гэты раз узбудзілі Марцін і Антоні Цеханавецкія.
Аляксандр Ільіч Антаненка
Аляксандр Ільіч Антаненка (нар., Слаўгарад Магілёўскай вобласці) — беларускі эканаміст і палітык.
Чэмпіянат Еўропы па веславанні на байдарках і каноэ 2015
Медальны залік
!colspan=2| Разам || 26 || 26 || 26 || 78
Лявон Павел Валадковіч
Біяграфія
Напэўна, Лявону Паўлу Валадковічу не заўсёды хапала сваіх і бацькоўскіх грошай для атрымання ў сваю ўласнасць прывабных кавалкаў зямлі. Яму прыходзілася самому неаднойчы ісці і пазычаць неабходныя сумы грошай. Ён не заўсёды своечасова разлічваўся з пазыкамі. У 1729 г. за несвоечасовае вяртанне пазычаных некалі грошай па дэкрэту Галоўнага Трыбунала ВКЛ на яго была ўскладзена баніцыя, а ў яго маетнасці накіравалі скарбовых дваран для спагнання і самой пазыкі, і судовых накладаў. Выратавала становішча атрыманне Валадковічам каралеўскага, што даваў шасцімесячную адтэрміноўку ад спагнання пазыкі і працэнтаў за час карыстання ёю.
Аляксандр Ільіч Антаненка
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі фінансава-эканамічны інстытут імя М. А. Вазнясенскага (эканаміст), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай).
Лявон Павел Валадковіч
Біяграфія
Другі шлюб з Францішкай з Дэ Раесаў быў нядоўгі. Здароўе войскага менскага было падарвана цяжкай хваробай, і войскі менскі памёр хутчэй за ўсё ў пачатку 1750-х гадоў, бо 22 снежня 1752 г. урад войскага менскага каралеўскім прывілеем быў нададзены Міхалу Жыжэмскаму, былому падстолію менскаму.
Докшыцкі сельсавет
До́кшыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Докшыцы (не ўваходзіць у склад сельсавета).
Аляксандр Ільіч Антаненка
Біяграфія
Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў майстрам, старшым майстрам механазборачнага ўчастка, начальнікам аддзела працы і заработнай платы Гродзенскага вытворчага аб’яднання па выпуску тэхналагічнай аснасткі. Быў інструктарам прамыслова-транспартнага аддзела Гродзенскага гаркама КПБ, інструктарам аддзела лёгкай прамысловасці і тавараў народнага спажывання, кансультантам сацыяльна-эканамічнага аддзела Гродзенскага абкама КПБ. Працаваў начальнікам інспекцыі дзяржаўнага падатковага камітэта па гораду Гродна, намеснікам начальніка і начальнікам інспекцыі дзяржаўнага падатковага камітэта па Гродзенскай вобласці, начальнікам аддзела Гродзенскага абласнога ўпраўлення акцыянернага ашчаднага банка «Беларусбанк». Займаў пасады загадчыка фінансавага аддзела, старшыні Гродзенскага гарвыканкама.
Докшыцкі сельсавет
Агульнае
Знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Докшыцкага раёна. Тэрыторыя сельсавета змяшчаецца на Докшыцкім узвышшы, па ёй праходзіць водападзел басейнаў Чорнага і Балтыйскага мораў. На заходняй ускраіне Докшыц бярэ свой выток рака Бярэзіна, каля вёскі Барсукі — рака Галядза, каля вёскі Туркі — рака Зуйка, абедзве з’яўляюцца прытокамі Сэрвачы.
Лявон Павел Валадковіч
Біяграфія
Францішка з Дэ Раесаў памерла ў 1764 г., пакінуўшы на апекуноў яшчэ непаўналетніх дзяцей. Дзякуючы таму, што апекунамі былі прызначаны такія ўплывовыя асобы, як браты бацькі Феліцыян Піліп Валадковіч, мітрапаліт усяе Русі, Марцін Валадковіч, гараднічы менскі, і родны брат маці Юзаф Дэ Раес, суддзя земскі троцкі, нашчадкам Лявона Паўла пашанцавала захаваць усе спадчынныя землі. Адразу па смерці бацькі і маці на спадчыну па памёршых прад’явілі патрабаванні пазыкадаўцы: Хмары, Кастравіцкія і Жыжэмскія, якія патрабавалі вярнуць пазыкі, некалі атрыманыя, ды так і нявернутыя памёршымі бацькамі.
Докшыцкі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Таргунскага сельсавета. 24 студзеня 1958 года да сельсавета далучана частка скасаванага Порплішчанскага сельсавета (10 населеных пунктаў: Булашкі, Зарэмбіна, Карчаватка, Кірціна, Крукоўка, Масловічы, Пунішча, Тадэвушава, Цімяшына і Шантары), таксама ў склад сельсавета з Параф’янаўскага сельсавета перададзены вёскі Брытаны і Харошая Ель. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 29 снежня 1961 года да сельсавета далучана частка скасаванага Янкоўскага сельсавета (14 населеных пунктаў: Антоны, Восава, Дубавое, Залессе, Камайск, Касцюкі, Козікі, Крыкуны, Крыніца, Лаці, Рашкаўка, Цагельня, Янкі і Янова), у склад адноўленага Порплішчанскага сельсавета перададзены 20 населеных пунктаў (Астраўлянка, Барсукі, Брытаны, Булашкі, Валасоўшчына, Зарэмбіна, Карчаватка, Кірціна, Крукоўка, Масловічы, Паваркі, Пасекі, Пералоі, Пунішча, Тадэвушава, Харошая Ель I, Харошая Ель II, Цялешына, Чабаданы і Шантары). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Глыбоцкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Докшыцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 21 населены пункт. 3 красавіка 1986 года ў склад Тумілавіцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Вецяра, Первамайск, Плітніца і Таргуны). 21 верасня 1987 года ў склад сельсавета з Порплішчанскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (Барсукі, Брытаны, Булашкі, Валасоўшчына, Зарэмбіна, Карчаватка, Крукоўка, Масловічы, Паваркі, Пасекі, Пералоі, Тадэвушава, Харошая Ель II, Чабаданы і Шантары).
Аляксандр Ільіч Антаненка
Біяграфія
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Лявон Павел Валадковіч
Сям’я
Лявон Павел Валадковіч двойчы браў шлюб: першай яго жонкай была Канстанцыя з Цеханавецкіх, старасцянка апеская, дачка Канстанціна Гіпаліта Цеханавецкага, старасты апескага, і Феліцыяны з Друцкіх-Падбярэзскіх.
Докшыцкі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1901 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 4,1 % — рускія, 0,7 % — украінцы, 0,6 % — палякі.
Аляксандр Ільіч Антаненка
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Лявон Павел Валадковіч
Сям’я
Ад першай жонкі засталося чацвёра дзяцей: