cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сцяг Астраўца
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі 1:2, якое складаецца з трох вертыкальных роўнавялікіх палос: левай — блакітнага, сярэдняй — белага, правай — зялёнага колеру. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча — выява герба гарадскога пасёлка Астравец і Астравецкага раёна.
Тэадорых I
Тэадорых I (Тэадэрыд I; 𐌸𐌹𐌿𐌳𐌰𐍂𐌴𐌹𐌺𐍃 •𐌰•/Þiudareiks I — «Кароль народа», Theodoricus, Theuderedus, Theodor; загінуў у 451) — кароль вестготаў у 418/419—451 гадах.
Паходжанне
Тэадорых I быў сынам або, што больш верагодна, зяцем Аларыха I, паколькі ёсць сведчанне Сідонія Апалінарыя, што яго сын Тэадорых II быў унукам Аларыха. Пасля смерці Валіі Тэадорых I быў выбраны каралём на агульным сходзе готаў. Паводле слоў Іардана: «Ён быў чалавекам, які быў поўны вышэйшай асцярожнасці і ўмеў выкарыстоўваць як душэўныя, так і цялесныя свае здольнасці».
Прыбыццё Берэмуда з Вітырыхам
У самым пачатку (419) кіраванні Тэадорыха I вестготы атрымалі падмацаванне — атрад остготаў на чале з Берэмудом і яго сынам Вітырыхам, якія імкнуліся пазбавіцца ад гунскага валадарства. З-за таго, што Берэмуд быў сынам остгоцкага караля Тарысмунда і належаў да каралеўскага остгоцкага роду Амалаў, ён спадзяваўся з часам стаць кіраўніком вестготаў. Аднак каб не бурыць усталяванага парадку, ён вырашыў не афішаваць сваё паходжанне. Нягледзячы на гэта, ён разам са сваім сынам быў прыняты каралём Тэадорыхам з найвышэйшымі ўшанаваннямі, аж да таго, што кароль не лічыў яго чужым ні ў савеце, ні на банкеце.
Умацаванне пазіцый у Аквітаніі
Прыход да ўлады Тэадорыха па часе супадае з каланізацыяй вестготамі правінцыі Аквітанія II і памежных частак суседніх правінцый. Ісідар Севільскі апавядае: «Не задаволіўшыся Аквітанскім каралеўствам, ён адпрэчыў мірны дагавор з Рымам і разрабаваў мноства рымскіх гарадоў, суседніх з яго землямі». Відаць, спачатку вестгоцкае племя было цалкам занята асваеннем гэтых земляў, таму што першыя згадкі пра вестготаў ізноў з'яўляюцца ў крыніцах толькі ў 422 годзе. У гэты год яны разам з рымскім палкаводцам Кастынам выступілі супраць вандалаў, якія пасяліліся ў Бетыцы. Калі перамога была ўжо блізкая, готы ўдарылі сваім саюзнікам у тыл, і рымляне пацярпелі цяжкае паражэнне. Загад на гэта, верагодна, аддаў сам Тэадорых. Як б там ні было, ніякіх наступстваў гэта здрада не мела.
Першы напад на Арль
Найважнейшай рысай, якая вызначала вестгоцкую палітыку на працягу наступных дзесяцігоддзяў, было імкненне займець выхад да Міжземнага мора, што ў першыя часы выказалася ў спробах захапіць гарады Арль і Нарбону. Калі пасля смерці Ганорыя ў 423 годзе імператарскі трон узурпаваў Іаан, Тэадорых I скарыстаўся гэтай смутай для пашырэння межаў сваёй дзяржавы. Пад відам абароны законнага цара супраць узурпатара, ён напаў на Арль, найважнейшы горад усіх сямі гальскіх правінцый, месца штогадовых сходаў духоўных і свецкіх натабляў Галіі, ключ да даліны Роны. Тэадорых аблажыў яго з велізарнымі сіламі, але напад не ўдаўся, дзякуючы пільнасці гальскага намесніка, знакамітага Аэцыя (425 год). Ці ўключаў дагавор, падпісаннем якога ў 425 годзе, паводле ініцыятывы Аэцыя, завяршылася вайна з Рымам, пункт аб скасаванні федэратыўных адносін, невядома. Ісідар Севільскі гаворыць, што Тэадорых, прытрымліваючыся прыкладу Валіі, быў незадаволены мірам з рымлянамі і адпрэчыў заключаны дагавор. Магчыма, што для германцаў дагавор заставаўся ў сіле да смерці аднаго з партнёраў. У такім разе смерць Ганорыя (а Канстанцый відавочна складаў дагавор ад імя імператара), як меркаваў вестгоцкі кароль, вызваляла яго ад абавязацельстваў у адносінах да імперыі. Хоць многае кажа пра захаванне статусу федэратаў Тэадорыхам I, бо перадача імперскіх земляў без федэратыўнага дагавора, у тыя часы была б чымсьці нечуваным. Поўнага суверэнітэту дасягнуў толькі вандальскі кароль Гейзерых у 442 годзе. Падобная саступка вестготам у больш ранні перыяд знайшла б сваё адлюстраванне ў крыніцах. Зрэшты, вестготы і без таго парушылі гэты дагавор усяго праз некалькі гадоў.
Другая спроба захапіць Арль
У 427 годзе готы ваявалі з ворагамі імперыі у Іспаніі, аднак неўзабаве, скарыстаўшыся вайной Рыма з франкамі, вестготы паўтарылі спробу захапіць Арль (430 год). Новы напад на Арль ізноў было адбіта Аэцыем, прычым военачальнік Анаальс, які стаяў на чале войска вестготаў, патрапіў да рымлян у палон, а яго воіны перабіты. Хоць магчыма, што гэты вестгоцкі атрад дзейнічаў незалежна ад караля Тэадорыха I і без яго відавочнага ўхвалення. Здаецца, Анаальс, якога храніст Ідацый прылічае да знаці, вёў сваю «дружыну» на прыватную разбойніцкую экспедыцыю, калі яго захапіў і забіў Аэцый. Хоць вестготы пасля заканчэння вайны ў цэлым выконвалі ўмовы дагавора, іх пасольства, накіраванае ў 431 годзе да свеваў, здаецца, вяло перамовы аб стварэнні антырымскай кааліцыі; пра гэта гаворыць тон апавядання Ідацыя. Аднак у той час свевы не былі схільныя да палітычных авантур.
Барацьба за Нарбону
У 436 годзе, калі імперскія войскі былі заняты барацьбой супраць бургундаў і багаўдаў у Арморыцы, Тэадорых скарыстаўся выпадкам пазбавіцца ад свайго небяспечнага праціўніка — палкаводца Аэцыя, уступіўшы ў саюз з кіраўніком Афрыкі Баніфацыем, які спрабаваў вырваць у Аэцыя першынство ў Заходняй імперыі, і паспрабаваў захапіць Нарбону. Ён сам павёў войска на Нарбону, дзе заставаўся да 437 года, абложваючы горад. Да ўзяцця горада заставалася зусім нядоўга, калі з'явіўся рымскі палкаводзец Літорый, які замяшчаў Аэцыя, прарваў са сваімі гунскімі вершнікамі кольца гоцкай аблогі, прымусіў готаў уцякаць і на нейкі час забяспечыў галоднае насельніцтва збожжам.
Вестготы — федэраты Рыма
Заходняя Рымская імперыя імкліва кацілася да свайго заходу. Нягледзячы на пастаянныя парушэнні дагавора 418 года з боку вестготаў яны фармальна заставаліся саюзнікамі-федэратамі Рыма. Верагодна, дагавор не дзейнічаў падчас войнаў 425 года і 436—439 гадоў, а таксама нейкі час каля 430, калі Анаальс дзейнічаў у раёне Арля. Аднак вяртанне і захаванне статус-кво ў адносінах з варварамі стала шчодрым падарункам для рымлян, і на працягу амаль усяго кіравання Тэадорыха вестготы лічыліся федэратамі, якія прызнаюць вярхоўную ўладу імператара і падпадаюць пад прызыў на ваенную службу Рыма. За ўвесь гэты час яны аказалі Рыму ваенную дапамогу ўсяго тры ці чатыры разы, але рымляне ніколі не вялі ваенных аперацый супраць вестготаў, акрамя абарончых, калі тыя першымі нападалі на гарады ў даліне Роны.
Няўдалы саюз з вандаламі
Тэадорых імкнуўся і да шырэйшых мэт у замежнапалітычнай сферы. Ён заручыў адну са сваіх дочак з Хунерыхам, сынам караля вандалаў Гейзерыха. Лязо гэтага шлюбна-палітычнага саюза магло быць накіравана толькі супраць Рыма. Сумеснае выступленне вестготаў і вандалаў магло нанесці імперыі канчатковы фатальны ўдар. Імператар Валентыніян III насілу пазбег гэтага, заключыўшы з Гейзерыхам мірны дагавор (442). З-за таго, што неўзабаве пасля гэтага ўзнікла магчымасць вяселля яго сына Хунерыха з рымскай прынцэсай, Гейзерых абвінаваціў сваю вестгоцкую ятроўку ў змове. Няшчаснай адрэзалі нос і вушы, і ў такім выглядзе адправілі да бацькі. Такім чынам, вандала-вестгоцкі саюз праваліўся.
Нашэсце гунаў
Адносіны з Рымам заставаліся напружанымі. Рымскі палкаводзец Аэцый абапіраўся на наймітаў-гунаў, каб захоўваць максімальную незалежнасць ад вестготаў. Неўзабаве вестгоцкі кароль павінен быў задумацца пра цесны саюз з імперыяй, таму што з усходу насоўвалася дзікая гунская арда, якая пагражала сцерці з зямлі ўвесь культурны хрысціянскі свет. Ганорыя, дачка Галы Плацыдзіі і сястра імператара Валентыніяна III, якую вымусілі даць зарок вечнай некранутасці, захацела пабрацца шлюбам з каралём гунаў Атылам, які пасля гэтага запатрабаваў у пасаг палову імперыі. Затым, калі яго прэтэнзіі былі адпрэчаны, Атыла паспрабаваў сутыкнуць вестготаў і рымлян. Аднак Тэадорых ведаў, што ў канчатковым выніку Атыла быў такім жа небяспечным і для вестготаў. Спачатку Тэадорых думаў чакаць нападу гунаў на межах уласных уладанняў, але Авіт пераканаў яго ў небяспецы такога манеўру, і вестгоцкі кароль, пакінуўшы дома чатырох сыноў, а менавіта: Фрыдэрыха, Эйрыха, Рэтэмера і Хімнерыта, і ўзяўшы з сабой для ўдзелу ў бітвах толькі старэйшых Тарысмунда і Тэадорыха, прывёў сваё войска да Аэцыя. Вестготы магчыма складалі большую, і ва ўсякім разе, самую баяздольную частку яго воінаў.
Збор сіл для барацьбы з гунамі
Патрыцый Аэцый, каб не апынуцца няроўным становішчы супраць лютай і незлічонай арды гунаў і іх саюзнікаў, сабраў воінаў з усіх народаў якія пражывалі ў той час у Галіі. Акрамя рымлян і вестготаў у яго былі дапаможныя атрады рэйнскіх франкаў, брэтонаў, сармацкіх і германскіх летаў (ваенных пасяленцаў з варвараў, пераважна ў Галіі), бургундаў, гальскіх саксаў. Да іх адносіліся і арлеанскія аланы пад кіраўніцтвам свайго караля-федэрата Сангібана, вельмі ненадзейнага саюзніка ў барацьбе з Атылам. Кароль аланаў, у страху перад будучымі падзеямі абяцаў здацца Атылу і перадаць у падпарадкаванне яму гальскі горад Аўрэліян (Арлеан). Аэцый і Тэадорых, як толькі даведаліся пра гэта, адразу ж рушылі да Арлеана, знялі гунскую аблогу, а горад умацавалі вялікімі землянымі насыпамі. Каб аланы не змаглі ні перабегчы да праціўніка, ні пакінуць поле бою, Аэцый быў вымушаны паставіць іх паміж сваімі людзьмі і вестготамі.
Смерць Тэадорыха
Састарэлы Тэадорых паў у гэтай «бітве народаў», адважна змагаючыся наперадзе сваіх воінаў. Важны той факт, што ў гэтай бітве готы біліся супраць готаў. Бо з гунамі прыйшлі, як роднаснае готам племя гепідаў, так і остготы, якія не падпарадкоўваліся Рыму. Гэтыя остготы пад кіраўніцтвам трох братоў-каралёў з роду Амала — Валаміра, Тэадэміра і Відыміра стаялі непасрэдна супраць вестготаў. Амал па імі Андагіс нібы нават кінуў дзіду, якая забіла вестгоцкага караля Тэадорыха. Сыход вестготаў пад правадырствам Тарысмунда з поля бітвы на наступны дзень, даў магчымасць Атылу з гонарам адступіць.
Тэадорых кіраваў 33 гады. Істотна ўмацаваў каралеўскую ўладу, таму што пасля яго смерці крыніцы больш нічога не паведамляюць пра выбары караля.
Жонкі і дзеці
Імёны і колькасць жонак Тэадорыха невядомыя. У Тэадорыха было шэсць сыноў: Акрамя сыноў, вядомыя таксама дзве дочкі Тэадорыха:
Малая Бароніца
Малая Бароніца — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Ідута (прыток Ушачы), за 9,5 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля былой вёскі Зарубаўшчына.
Плошча паверхні возера 0,08 км². Даўжыня 0,66 км, найбольшая шырыня 0,16 км, даўжыня берагавой лініі 1,52 км. Найбольшая глыбіня 3,4 м, сярэдняя 2,2 м. Аб'ём вады ў возеры 0,18 млн м³. Плошча вадазбору 38,2 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй 10—20 м, на поўначы невыразныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. Паўночныя берагі сплавінныя. Дно пясчанае ў прыбярэжнай частцы да глыбіні 1 м. Астатнюю частку дна ўкрывае гліністы іл. Возера эўтрофнае. Расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 3 м. У возера ўпадаюць ручаі. Ручаямі возера злучаецца з азёрамі Ясна і Вялікая Бароніца.
У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, акунь, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Жуліу Сезар Суарыс Эспіндула
Жуліу Сезар Суарыс Эспіндула або Жуліа Сезар (Júlio César Soares Espíndola; нар., Дукі-ды-Кашыяс, Бразілія) — былы бразільскі футбаліст, брамнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2004—2014). Добра вядомы дзякуючы працяглым выступам за італьянскі клуб «Інтэр».
У 2009 годзе Міжнародная федэрацыя футбольнай гісторыі і статыстыкі абрала Жуліу Сезара трэцім брамнікам свету пасля Ікера Касільяса і Джанлуіджы Буфона.
Клубная
Жуліу Сезар, які нарадзіўся ў штаце Рыа-дэ-Жанэйра, пачаў сваю спартыўную кар’еру ў клубе «Гражан Каўнтры Клуб», дзе ён правёў сваё дзяцінства. Пасля гэтага ён на працягу 6 гадоў гуляў за «Фламенгу» з Рыа-дэ-Жанэйра.
У 2004 годзе Жуліу Сезар падпісаў кантракт з «Інтэрам», але з-за перавышэння ліміту легіянераў у клубе не трапіў у заяўку і быў аддадзены ў арэнду ў «К’ева», за які аднак не згуляў ніводнай гульні. У жніўні 2005 года ігрок вярнуўся ў «Інтэр» і падпісаў з ім трохгадовы кантракт. На пазіцыі асноўнага брамніка клубу ён змяніў Франчэска Тольда.
У першай палове 2014 года на правах арэнды выступаў за канадскі клуб «Таронта», пасля чаго перайшоў у «Бенфіку», дзе спачатку быў асноўным брамнікам, а пазней страціў месца ў складзе. У лістападзе 2017 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з лісабонскім клубам.
У студзені 2018 года праз 13 гадоў вярнуўся ў «Фламенгу». Зноў згуляўшы ў бразільскай Серыі A 21 красавіка 2018 года ў матчы супраць клуба «Амерыка Мінейру» (2:0), аб’явіў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная
Жуліу Сезар з’явіўся ў заяўцы зборнай Бразіліі ў 2003 годзе, не правёўшы ніводнай гульні ў Кубку Канфедэрацый 2003, а дэбютаваў у зборнай 8 ліпеня 2004 года. Ён стаў пераможцам Кубка Амерыкі 2004.
Клубныя
«Фламенгу»:
«Інтэрнацыянале»:
«Бенфіка»:
Міжнародныя
Бразілія:
Асабістае жыццё
Жанаты з бразільскай актрысай і мадэлью Сюзанай Вагнер, разам з якой выхоўвае дваіх дзяцей.
Мартасы
Мартасы́ (, Мартасы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Цішкаўка
Ці́шкаўка (, Тишковка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Караваціцкага сельсавета.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Рэчыца)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы — рымска-каталіцкі храм, размяшчаецца ў цэнтры горада Рэчыца Гомельскай вобл. Помнік архітэктуры неаготыкі. Пабудаваны з цэглы ў 1901 — 1903 гадах, дзейнічае.
Гісторыя
У 1634 годзе мінскі ваявода Аляксандр Слушка пабудаваў у мястэчку Рэчыца драўляны касцёл Святой Тройцы і заснаваў кляштар дамініканцаў. Пры кляштары мелася бібліятэка, у якой налічвалася 270 кніг; верагодна была і школа. Рэчыцкі дамініканскі кляштар спыніў сваё існаванне ў 1832 годзе. 3 гэтага часу ў парафіі працуюць дыяцэзіяльныя святары.
У 1899 годзе з'явілася прапанова пабудаваць новы касцёл на месцы прыватнага дома, у якім адбываліся каталіцкія набажэнствы. 25 красавіка 1901 былі здзейсненыя абрады асвячэння і закладкі краевугольнага каменя. На будаўніцтва касцёла было ахвяравана 24 тыс. рублёў. Касцёл быў пабудаваны па праекце варшаўска-віленскага архітэктара Юзафа Дзяконьскага. Пасля пабудовы касцёла ў Рэчыцы праект быў перададзены парафіі ў Лагішыне (гл. Касцёл Святых Апосталаў Пятра і Паўла, Лагішын).
У 1903 годзе будаўніцтва касцёл было завершана. 1 чэрвеня таго ж года адбылося асвячэнне касцёла Найсвяцейшай Тройцы. 8 верасня 1913 года магілёўскі архібіскуп Вінцэнт Ключынскі кансэкраваў касцёл і алтар у ім. Да касцёла была прыбудаваная цагляная сакрыстыя. Дах быў зроблены з ацынкаванага жалеза.
У галоўным алтары знаходзіўся абраз Найсвяцейшай Панны Марыі з Дзіцяткам Езусам у сярэбраных і пазалочаных шатах з каронамі. Верагодна, гэты абраз ушаноўваўся як цудадзейны. Таксама ў алтары знаходзіўся абраз св. Ганны з Найсвяцейшай Паннай Марыяй. У касцёле, акрамя галоўнага алтара, знаходзіліся яшчэ два меншыя бакавыя алтары з абразамі Укрыжаванага Езуса і св. Антонія. Акрамя гэтага, у святыні было яшчэ 10 іншых абразоў: Сэрца Езуса, св. Роха, Хрыста ў цярновым вянку, Маці Божай Ружанцовай, Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі, Найсвяцейшай Панны Марыі з Дзіцяткам Езусам, абразы св. Юзафа, св. Дамініка, св. Станіслава Косткі і абраз Маці Божай. Верагодна, гэты апошні абраз (Маці Божай Балеснай) — адзіны, які захаваўся да нашых дзён (ён знаходзіцца ў аднаго з жыхароў горада).
Агульны кошт касцёльнай маёмасці (начынне, сельскагаспадарчая зямля, зямля пад будынкамі касцёла і плябаніі) у 1915 годзе складаў 44996 рублёў. У вежы касцёла былі тры званы. У 1915 годзе загадам мінскага губернатара (з дазволу Магілёўскага біскупа) іх вывезлі ў горад Мцэнск Арлоўскай губерні.
У 1932 годзе касцёл быў зачынены і далей выкарыстоўваўся як склад, музей, піўны бар.
Архітэктура
3-нефавая 1-вежавая базіліка пад 2-схільным дахам. Фасады па тарцах закрыты зубчатымі шчыпцамі, апяразаны аркатурным фрызам. Да галоўнага фасада далучана 3-ярусная (васьмярык на 2 чацверыках) вежа, завершаная шатром-шпілем і ўмацаваная вуглавымі 3-яруснымі контрфорсамі. Да бакавых граняў вежы далучаны высокія гранёныя эркеры лесвічных клетак. Галоўны ўваход вылучаны глыбінным перспектыўным парталам з вімпергам; над ім — стральчатае акно-біфорыум, што асвятляе хоры. Такія ж вокны і контрфорсы-пілоны ў прасценках на бакавых фасадах. Скляпенні нефаў цыліндрычныя з распалубкамі.
Чэмпіянат свету па канькабежным спорце на асобных дыстанцыях 2016
Чэмпіянат свету па канькабежнаму спорту на асобных дыстанцыях праходзіў з 11 па 14 лютага 2016 года ў Каломне, Маскоўская вобласць, Расія.
Драйшак
Драйшак — прозвішча.
Падакі
Падакі́ (, Подаки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Татаркавічы
Тата́ркавічы (, Татарковичи) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ясенскага сельсавета.
Эдуард Барысавіч Астаф’еў
Эдуард Барысавіч Астаф’еў (, Хімкі, Маскоўская вобласць) — беларускі.
Біяграфія
У 1972 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Настаўнікамі яго былі вядомыя народныя мастакі Андрэй Бембель і Аляксей Глебаў. Прысвяціў сваю творчасць беларускай культуры. Сярод шматлікіх работ Эдуарда Астаф’ева можна вылучыць: манументальныя комплексы, прысвечаныя Вялікай Айчыннай вайне, манумент Раману Шацілу ў Светлагорску, мноства мемарыяльных дошак (Максіму Багдановічу, Піліпу Пестраку, Кузьме Чорнаму і іншым). Таксама вядомыя працы за межамі Беларусі — помнік Францыску Скарыну, усталяваны ў Празе.
У 1978 годзе увайшоў у Саюз мастакоў СССР. Удзельнік міжнародных выстаў у Расіі, Эстоніі, Латвіі. Многія яго работы захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, Музеі гісторыі і культуры Рэспублікі Беларусь, Музеі Вялікай Айчыннай вайны, Мастацкім фондзе Беларускага саюза мастакоў.
Грыфіт
Грыфіт — прозвішча.
Анатоль Мікалаевіч Маразевіч
Анатоль Мікалаевіч Маразевіч (, Уладзівасток —, Мінск) — беларускі вучоны. Доктар тэхнічных навук, прафесар, рэктар Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь з 15 лістапада 2007 года па 9 лістапада 2014 года. Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь (2014).
З’яўляўся старшынёй Савета па абароне доктарскіх дысертацый пры Акадэміі кіравання. Быў аўтарам (сааўтарам) дзевяці навучальных дапаможнікаў з грыфам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, двух манаграфій, 99 навуковых артыкулаў і 110 публікацый у навуковых зборніках, 90 аўтарскіх пасведчанняў.
Герб Астраўца
Герб Астраўца — герб горада Астравец і Астравецкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 279.
Апісанне
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, перасечаны хвалістым поясам зялёнага колеру, у верхнім сярэбраным полі якога намаляваны дуб натуральнага колеру з кронай, якая складаецца з 12 зялёных лістоў, у ніжнім блакітным — сярэбраная фарэль, звернутая ў правы, найбольш ганаровы бок.
На гербе Астраўца, паводле пажадання мясцовых уладаў, насельнікаў горада i раёна, адлюстраваны прыродныя багацці края.
Асавок (Рэчыцкі раён)
Да 29 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Бабіцкага сельсавета.
Качайскае
Качайскае — возера ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 5 км на паўднёвы захад ад горада Ганцавічы, за 10 км на паўночны ўсход ад вёскі Хатынічы, паміж балотам Качай і ўрочышчам Язвіно. Адносіцца да басейна ракі Цна.
Плошча паверхні 0,17 км², даўжыня 0,5 км, шырыня 0,45 км. Найбольшая глыбіня 2,3 м, сярэдняя 1,44 м. Даўжыня берагавой лініі 1,51 км. Аб’ём вады 0,24 млн м³. Возера правільнай круглай формы. Берагі пясчаныя, нізкія, параслі хмызняком і рэдкалессем. Праз возера цячэ рака Выдранка, якая злучае яго з возерам Горнае. Зарастае ўмерана.
У возеры водзяцца акунь, плотка, лешч, шчупак, лінь, карась і іншыя віды рыб.
Равякі (Бешанковіцкі раён)
Равякі́ (, Ревяки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля левага берага ракі Чарнагосніца.
Ясяноўка
Ясяно́ўка (, Ясеновка) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ясенскага сельсавета.
Фёдар Уладзіміравіч Сапон
Фёдар Сапон (нар. ) — беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
З 2011 года пачаў выступаць за дубль футбольнага клуба «Мінск». У 2012 годзе быў пераведзены ў склад фарм-клуба «Мінск-2». З 14 галамі стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў сезоне, і на наступны год разам з камандай гуляў ужо ў Першай лізе. За два гады здолеў забіць 12 галоў у другім па рангу дывізіёне.
Па заканчэнні сезона 2014 «Мінск-2» быў расфарміраваны, і ў студзені 2015 года Фёдар быў пераведзены ў асноўную каманду «Мінска». 20 красавіка 2015 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 80-й хвіліне матча супраць брэсцкага «Дынама» (0:1).
У сезоне 2016 з 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам «Тарпеда» ў Першай лізе. У сезоне 2017 стаў радзей з’яўляцца на полі. Пасля атрымання «Тарпеда» месца ў Вышэйшай лізе ў сакавіку 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў каманду і неўзабаве далучыўся да «Смаргоні». Па заканчэнні сезона 2018 пакінуў смаргонскую каманду.
У красавіку 2020 года далучыўся да мікашэвіцкага «Граніта», дзе гуляў да канца сезона 2020.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Герб Іўя
Герб Іўя — герб горада Іўе Іўеўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 279.
Апісанне
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, у сярэбраным полі якога намалявана жаночая фігура ў чырвоным адзенні, дэкараванай золатам і срэбрам, з сярэбранай кнігай у руках.
Тлумачэнне сімволікі
Працэс стварэння геральдычнага сімвала Iўя заняў некалькі гадоў. Першапачаткова геральдысты імкнуліся нейкім чынам адлюстраваць на гербе шматканфесійны склад мясцовага насельніцтва (католікі, праваслаўныя, іўдзеі i мусульмане), але ў выніку быў выбраны іншы шлях. На гербе горада было вырашана размясціць жанчыну ў княжацкім строгім, але прыгожым строі з раскрытай кнігай у руках. Гэта было абгрунтавана тым, што ХV па XIX стагоддзі Іўем валодалі прадстаўнікі многіх вядомых родаў, якія шмат зрабілі для яго, але асаблівы ўклад у развіццё горада ўнеслі не гэтыя главы родаў, а іх дочкі і жонкі, прычым гэта былі не адзінкавыя выпадкі. Таксама ў Iўі дзейнічалі школы, друкарня, рэктарам якой у 1585—1593 гадах быў Ян Ліціній Немыслоўскі.
Дачнае
Да́чнае (, Дачное) (да 30 ліпеня 1964 года Карчма ) — пасёлак у Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Глушанскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Рымавецкага сельсавета, да 20 снежня 1982 года — у склад Гарбацэвіцкага сельсавета , да 22 лютага 2013 года знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Глушанскага пассавета.
Светагорава
Светаго́рава (, Светогорово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Сіняны
Сіня́ны (, Синяны) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Дубаўскае
Дубаўскае — возера ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 9 км на поўдзень ад горада Ганцавічы, за 2 км на паўночны захад ад вёскі Люсіна, каля ўрочышча Задні Бор. Адносіцца да басейну ракі Цна.
Плошча паверхні 0,178 км², даўжыня 0,63 км, шырыня 0,38 км. Найбольшая глыбіня 2,9 м, сярэдняя 1,65 м. Даўжыня берагавой лініі 1,7 км. Аб’ём вады 0,29 млн м³. Берагі пясчаныя, пераважна высокія, параслі лесам і хмызняком. Зарастае слаба. Дно выслана глеем і сапрапелем.
У возеры водзяцца лінь, карась, акунь, шчупак і іншыя віды рыб.
За 1 км на паўднёвы ўсход знаходзіцца возера Чырвонае.
Герб Скідзеля
Герб Скідзеля — герб горада Скідзель Гродзенскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 279.
Апісанне
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, у сярэбраным полі якога намаляваны дзве вежы чырвонага колеру з уязнымі аркамі. Паміж вежамі размешчаны чорная брама, у блакітнай ніжняй канцавой частцы — чорны паляўнічы ражок з сярэбранай фурнітурай.
Тлумачэнне сімволікі
У аснову герба Скідзеля было пакладзена аўтэнтычнае адлюстраванне брамы, якая дагэтуль захавалася ў горадзе і з'яўляецца ўваходам у гарадскі парк. Паляўнічы ражок з'яўляецца элементам родавага герба Радзівілаў, якія доўгі час валодаў Скідзелем.
Герб Свіслачы
Апісанне
Герб уяўляе сабой перасечаны варажскі шчыт, у верхнім зялёным полі якога намаляваны залаты зубр з сярэбранымі рогамі і капытамі, у ніжнім чырвоным — фрагмент фасада будынка Свіслацкай гімназіі залатога колеру з сярэбранымі калонамі.
Тлумачэнне сімволікі
Ідэя герба горада Свіслач зыходзіла ад мясцовых уладаў, але была істотна дапрацавана з улікам патрабаванняў геральдыкі. Залаты зубр з сярэбранымі капытамі i рагамі сімвалізуе прыроднае багацце. Будынак славутай Свіслацкай гімназіі, намаляваны ў ніжняй частцы герба, быў узведзены ў 1827 годзе, у ім размясцілася першая школа на тэрыторыі Беларусі, чаму садзейнічаў куратар Віленскай вучэбнай акругі Адам Чартарыйскі.
Крынкі (Рэчыцкі раён)
Кры́нкі (, Крынки) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліскаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Крынкаўскага сельсавета. Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Ліскаўскага сельсавета, да 29 студзеня 1964 года — у склад Бабіцкага сельсавета.
Градуал
Градуа́л (graduale) — у каталіцкай літургіі 1) кніга з грыгарыянскімі спевамі і тэкстамі для імшы; 2) responsorium graduale, рэспансорый, які выконваецца на прыступках амбоны — літургічны музычны жанр.
Градуал як рэспансорны жанр складаецца з харавога рэфрэна (А) і сольнай часткі (В), якая называецца «верш». Гэтыя часткі чаргуюцца па схеме АВА (паўторны спеў А звычайна скарочаны). Тэкст верша бярэцца з псалтыра. Найстаражытнейшыя мелодыі градуалаў напісаныя ў другім (гіпадарыйскім) і пятым (лідыйскім) ладах. Градуал зазвычай багата ўпрыгожаны працяглымі мелізмамі, што патрабуе высокага выканаўчага майстэрства спевакоў.
Старажытныя градуалы як кнігі ўтрымлівалі спевы толькі пропрыя імшы (інтроіт, градуал, аллелюя, аферторый, камуніо). Пазней у градуал таксама сталі дадаваць спевы ардынарыя, якія часам выдаваліся ў асобнай кнізе Kyriale (Kyrie, Gloria, Credo, Sanstus, Agnus Dei, Ite missa est альбо Benedicamus Domino). Найбольш раннія градуалы, якія ўтрымлівалі толькі тэкст без натацыі, датуюцца канцом VIII—IX стагоддзямі. Усе яны апублікаваныя салемскім манахам Р. Эсберам у яго знакамітай анталогіі Antiphonale missarum sextuplex. Самыя раннія натаваныя рукапісы з назвай «градуал» адносяцца да XI стагоддзя. Апошняе аўтарытэтнае выданне рымскага градуала «Graduale triplex» (1979) разам з квадратнай натацыяй мае таксама факсіміле двух нэўмавых арыгіналаў (адсюль назва triplex, што значыць «трайны»).
Чэмпіянат свету па канькабежным спорце на асобных дыстанцыях 2015
Чэмпіянат свету па канькабежным спорце на асобных дыстанцыях прайшоў з 12 па 15 лютага 2015 года ў на катку Тыялф у Херэнвене, Нідэрланды.
Спаборніцтвы праводзіліся на дыстанцыях 500, 1000, 1500, 5000 метраў і ў мас-старце ў мужчын і жанчын, 3000 метраў у жанчын і 10000 у мужчын, а таксама камандныя забегі на 6 кругоў у жанчын і на 8 кругоў у мужчын.
Жанчыны
* TR — рэкорд катка
Карабаўшчына
Карабаўшчы́на (, Коробовщина) — вёска ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Глушанскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Рымавецкага сельсавета, да 20 снежня 1982 года — у склад Гарбацэвіцкага сельсавета , да 22 лютага 2013 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Глушанскага пассавета.
Азёры (Бабруйскі раён)
Азёры (, Озёры) — вёска ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бортнікаўскага сельсавета.
Стрэлішча
Стрэ́лішча (, Стрелище) — былая вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Соржыцкага сельсавета.
Да 1954 года вёска ў складзе Стрэлішчанскага сельсавета, у 1924—1931 гадах яго цэнтр. У 1954—1960 гадах вёска ў складзе Соржыцкага сельсавета, у 1960—1965 гадах — у складзе Астровенскага сельсавета, з 1965 года — у складзе адноўленага Соржыцкага сельсавета.
Ліквідавана ў 2009 годзе.
Барак (пасёлак)
Бара́к (, Барак) — пасёлак у Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бортнікаўскага сельсавета.
Холм (Бешанковіцкі раён)
Холм (, Холм) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Герб Жалудка
Герб Жалудка — герб гарадскога пасёлка Жалудок Шчучынскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 279.
Апісанне
Герб уяўляе сабой перасечаны варажскі шчыт, у верхнім залатым полі якога намаляваны бык чорнага колеру, у ніжнім зялёным — залатая падкова.
Сімволіка
Жалудок вядомы з XVI стагоддзя, на працягу стагоддзяў знаходзіўся ў прыватным уладанні. Чорны бык на залатым полі шчыта ўзяты з герба «Буйвал», родавага герба Тызенгаўзаў. Прадстаўнікі гэтага вядомага роду пачынаючы з XVIII стагоддзя валодалі Жалудком. Сімвал падкова ў ніжняй частцы герба мае шырокае тлумачэнне, адзін з варыянтаў — поспех, удача, шчасце, а сем цвікоў у ёй сімвалізуюць колькасць шляхетных родаў, што валодалі Жалудком.
Бірча
Бі́рча (, Бирча) — вёска ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бортнікаўскага сельсавета.
Герб Зэльвы
Апісанне
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога намаляваны ўзыходзячы з залатой брамы з чырвоным дахам чорны конь з залатымі грывай, капытамі і аброццю.
Сімволіка
Калісьці мястэчка было вельмі заможным, тут праходзілі кірмашы па продажы буйной жывёлы, у тым ліку i коней. У гэтыя дні горад станавіўся сапраўдным цэнтрам грамадскага жыцця, паколькі, акрамя ўласна кірмашоў, тут працавалі шматлікія шынкі, карчмы, пастаялыя двары і стайні. Залаты колер на гербе падкрэслівае заможнасць, геральдычная поза ўзыходзячага каня (верхняй яго часткі) указвае на асноўны прадмет гандлю.
Спіс аб’ектаў PGC (2113001—2114000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2113001—2114000)
Чарнагосце
Чарнаго́сце (, Черногостье) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Соржыцкага сельсавета.
У 1931—1954 гадах цэнтр Стрэлішчанскага сельсавета, у 1954—1960 гадах вёска ў складзе Соржыцкага сельсавета, у 1960—1965 гадах — у складзе Астровенскага сельсавета, з 1965 года — у складзе адноўленага Соржыцкага сельсавета.
Країна мрій (альбом)
Країна мрій (бел. Краіна мрояў — трэці альбом гурту Воплі Відоплясова. Пілотная CD-версія зміксаваная Сяргеем Паповічам і надрукаваная ў Аўстрыі абмежаваным тыражом. У 1997 альбом быў перавыдадзены масавым накладам, аднак з некаторымі зменамі ў параўнанні з першым выпускам.
Песня "Країна мрій" дала назву ўкраінскаму міжнароднага музычнага этнічнаму фестывалю, арганізатарам якога ў 2004 годзе выступіў лідар гурту Алег Скрыпка.
Кавер-версіі
У 2011 годзе гурт зрабіў беларускамоўны кавер «Краіна мрой» на песню «» для складнкі «Будзьма! Тузін. Перазагрузка-2». У 2018 годзе музычны партал Тузін Гітоў разам з Letapis.by уключыў песню «Краіна мрой» Воплей Відоплясова ў топ «60 беларускамоўных гітоў сучаснасці» (спіс найлепшых песен, выдадзеных з 1988 года).
Шчакатоўшчына
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета.
Ліскі (Рэчыцкі раён)
Лі́скі (, Лиски) — аграгарадок у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліскаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца каля ракі Ведрыч, за 34 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Рэчыца, за 80 км ад Гомеля.
Гісторыя
У 1926—1954 гадах і з 1964 года па наш час цэнтр Ліскаўскага сельсавета. У 1954—1964 гадах вёска ўваходзіла ў склад Бабіцкага сельсавета.
Валерый Дзмітрыевіч Фралоў
Валерый Дзмітрыевіч Фралоў (, Мінск — ) — беларускі палітычны дзеяч. Генерал-маёр.
Біяграфія
Скончыў Мінскі аўтамеханічны тэхнікум, Харкаўскае гвардзейскае вышэйшае танкавае каманднае вучылішча, Ваенную акадэмію бранятанкавых войскаў, Акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл СССР, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
У 1964—66 працаваў зубарэзчыкам на Мінскім аўтамабільным заводзе, у 1970—93 служыў ва Узброеных Сілах СССР камандзірам танкавых узвода, роты, батальёна, начальнікам штаба і камандзірам танкавага палка, начальнікам штаба мотастралковай дывізіі і камандзірам дывізіі. У 1993—2000 ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь: начальнік штаба армейскага корпуса, камандзір армейскага корпуса.
У 2000-04 дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, член Камісіі па нацыянальнай бяспецы, узначальваў апазіцыйную групу «Рэспубліка».
У БСДП уступіў у 2004. У 2006-09 быў старшынёй Мінскай гарадской арганізацыі БСДП. У сакавіку 2007 — кастрычніку 2010 і з 5 чэрвеня 2011 намеснік старшыні БСДП.
Быў жанаты, меў трое дзяцей.
Узнагароджаны ордэнамі «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» ІІІ ступені, Прападобнага Сергія Раданежскага і 11 медалямі.
Усходняе Памор’е
Усходняе Памор'е, або Гданьскае Памор'е (Pomorze Wschodnie; Pommerellen) — гістарычная вобласць на поўначы Польшчы, на беразе Балтыйскага мора і яго Гданьскага заліва.
Гісторыя
Усходняе Памор'е ўвайшло ў склад Польскай дзяржавы ў сярэдзіне X стагоддзя, у перыяд кіравання князя Мешкі I. Пры ім у вусці ракі Вісла быў заснаваны галоўны горад гэтага рэгіёна — Гданьск. Пасля смерці польскага князя Баляслава III Крывавустага (1138 г.) Усходняя Памеранія паступова адасобілася ад астатніх польскіх княстваў, утварыўшы паў-незалежную дзяржаву з уласнай дынастыяй. У 1294 г. князь вялікапольскі Пшэмысл II далучыў да сваіх уладанняў Усходнюю Памеранію і быў абвешчаны каралём Польшчы.
Пасля смерці Пржамыслава II пачалася барацьба за ўладу над польскім узбярэжжам паміж польскімі каралямі і брандэнбургскімі маркграфамі. Для адлюстравання брандэнбургскай пагрозы кароль Уладзіслаў I Лакетак у 1308 г. звярнуўся па дапамогу да Тэўтонскага ордэна. Рыцары захапілі Гданьск і заснавалі на гэтай тэрыторыі ўласную дзяржаву. Такім чынам з 1308 г. Усходняе Памор'е апынулася пад уладай Тэўтонскага ордэна. Толькі ў 1466 г., паводле Торунскага міру Усходняе Памор'е было вернута Польшчы і ўвайшло ў склад так званай Каралеўскай (ці Заходняй) Прусіі, правінцыі пад уладай польскага караля, якая аднак карыстался пераважна нямецкім правам. Пасля першага падзелаў Рэчы Паспалітай у 1772 г. большая частка Усходняга Памор'я дасталася Прусіі. Другі падзел прынёс Прускаму каралеўству Гданьск і астатнія ўсходне-паморскія тэрыторыі. У складзе Прускай дзяржавы Усходняе Памор'е ўтварала правінцыю Заходняя Прусія. У 1919 г. гэтыя тэрыторыі былі падзелены на тры часткі — германскую, польскую і вольны горад Гданьск. Падчас Другой сусветнай вайны фашысцкая Германія захапіла ўсю тэрыторыю Усходняга Памор'я, але ў 1945 г. гэты рэгіён, нарэшце, канчаткова ўвайшоў у склад Польскай рэспублікі.
Геаграфія
Усходняе Памор'е ляжыць у прыбалтыйскай нізіне. Асноўная рака рэгіёна — Вісла, якая ўпадае ў Гданьскі заліў. Уздоўж узбярэжжа цягнецца ланцуг невялікіх азёр.
Найбуйнейшыя гарады (даныя на 2004 год):
На тэрыторыі Усходняга Памор'я захаваліся прадстаўнікі старажытнага насельніцтва польскіх прыбалтыйскіх нізін — кашубы, якія размаўляюць на ўласнай кашубскай мове.
У наш час Усходняе Памор'е ўваходзіць у склад Паморскага ваяводства Польшчы.
Бірча 1
Бі́рча 1 (, Бирча 1) — пасёлак у Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бортнікаўскага сельсавета.
Бортнікі 1
Бо́ртнікі 1 (, Бортники 1) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ульскага сельсавета.
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Усвейскага сельсавета, да 1 красавіка 1960 года — у склад Дубраўскага сельсавета Ушацкага раёна , да 17 ліпеня 1964 года — у склад Сокараўскага сельсавета.
Зара Свабоды
Зара́ Свабо́ды (, Заря Свободы) — пасёлак у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вышамірскага сельсавета.
Да 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Новабарсуцкага сельсавета.
Бірча 2
Бі́рча 2 (, Бирча 2) — пасёлак у Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бортнікаўскага сельсавета.
Даніел Алвіс
Даніел Алвіс да Сілва або Даніэл Алвес (Daniel Alves da Silva; нар., Жуазейру, Бразілія) — бразільскі футбаліст, абаронца нацыянальнай зборнай Бразіліі.
«Баія»
Даніел Алвіс пачаў сваю кар’еру ў бразільскім клубе «Баія» і неўзабаве быў заўважаны скаўтамі з Еўропы. Пасля выступлення за моладзевую зборную Бразіліі ў 2002 годзе Алвіса на шэсць месяцаў арандавала іспанская «Севілья».
«Севілья»
У 2003 годзе Алвіс удзельнічаў са зборнай у моладзевым чэмпіянаце свету, на турніры Даніэл добра праявіў сябе, яго зборная стала пераможцам турніру, а Алвіс увайшоў у тройку найлепшых ігракоў турніру. Пасля гэтага «Севілья» выкупіла трансфер Алвіса. У снежні 2006 года Алвіс падпісаў новы кантракт з «Севільяй» да 2012 года.
«Барселона»
7 чэрвеня 2008 года перайшоў у «Барселону», быўшы набытым, каб замяніць Джанлуку Дзамброту, які перайшоў у «Мілан». Арыентаваная сума трансферу склала ад 29 да 32 млн еўра, кантракт разлічаны на 5 гадоў. Нягледзячы на жаданне пакінуць клуб, на прэс-канферэнцыі Даніэл не здолеў стрымаць слёз, сказаўшы, што ён прыйшоў у «Севілью» хлопчыкам, а пакідае яе мужчынам.
Перад сезонам 2009/10 абраў нумар 2, які дастаўся яму пасля таго, як Марцін Касерэс перайшоў у «Ювентус» на правах арэнды. У складзе «Барселоны» шэсць разоў стаў чэмпіёнам Іспаніі, тры разы выйграваў Лігу чэмпіёнаў. У маі 2016 года, выйграўшы чарговае чэмпіёнства, стаў самым тытулаваным бразільскім іграком, абыйшоўшы па гэтым паказчыку Пеле.
«Ювентус»
У маі 2016 года Алвіс вырашыў пакінуць «Барселону», цікавасць да абаронцы стаў праяўляць «Ювентус». 27 чэрвеня 2016 года, па заканчэнні Кубка Амерыкі, у якасці свабоднага агента падпісаў двухгадовы кантракт з турынскім клубам. Разам з «Ювентусам» дайшоў да фінала Лігі чэмпіёнаў 2016/17. У чэрвені 2017 года па ўзаемнай згодзе скасаваў кантракт з турынцамі.
«Пары Сен-Жэрмен»
Пасля зыходу з «Ювентуса» цікавасць да Алвіса праяўляў «Манчэстэр Сіці», аднак абаронца ў ліпені 2017 года падпісаў пагадненне з «Пары Сен-Жэрмен». Дэбютаваў за новы клуб 29 ліпеня 2017 года ў матчы за Суперкубак Францыі супраць «Манака», у гэтай сустрэчы адзначыўся голам і галявой перадачай, што дазволіла парыжанам перамагчы з лікам 2:1 і ў пяты раз запар заваяваць трафей.
У чэрвені 2019 года пакінуў парыжскі клуб.
«Сан-Паўлу»
У жніўні 2019 года вярнуўся ў Бразілію, падпісаўшы кантракт з «Сан-Паўлу» да канца 2022 года. У «Сан-Паўлу» стаў гуляць на пазіцыі паўабаронцы, гуляў пад нумарам 10. У верасні 2021 года датэрмінова пакінуў клуб.
Вяртанне ў «Барселону»
У лістападзе 2021 года падпісаў кантракт з «Барселонай» да канца сезона 2021/22, пры гэтым за новы клуб абаронца змог гуляць толькі са студзеня 2022 года. У чэрвені 2022 года абвясціў аб сыходзе з каманды па заканчэнні кантракта.
«Пумас»
У ліпені 2022 года стаў іграком мексіканскага клуба «УНАМ Пумас». У студзені 2023 года «УНАМ Пумас» разарваў кантракт з Алвісам пасля таго, як ён быў затрыманы ў Барселоне па абвінавачванні ў сексуальным гвалце.
Клубныя
«Севілья»:
«Барселона»:
«Ювентус»:
«Пары Сен-Жэрмен»:
Сан-Паўлу:
Міжнародныя
Бразілія:
Максім Уладзіміравіч Маісееў
Максім Маісееў (нар. ) — беларускі футбаліст, брамнік.
Воўчая Гара (Бабруйскі раён)
Во́ўчая Гара́ (, Волчья Гора) — вёска ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бортнікаўскага сельсавета.
Максім Уладзіміравіч Маісееў
Клубная кар’ера
Да восені 2012 года заставаўся ў камандзе, хоць і не выходзіў на поле. Пазней быў вымушаны спыніць кар’еру, каб працаваць па размеркаванні па заканчэнні ВДТУ. У пачатку 2014 года вярнуўся ў «Віцебск» і зноў стаў другім брамнікам. Разам з камандай выйшаў у Вышэйшую лігу, у сезоне 2015 застаўся другім брамнікам, ужо пасля Дзмітрыя Гушчанкі.
У студзені 2016 года прыняў рашэнне аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
У 2021 годзе ў якасці аматара стаў выступаць у Другой лізе за віцебскі «Газавік».
ФК Манчэстэр Сіці
«Манчэстэр Сіці» (Manchester City Football Club) — англійскі футбольны клуб з горада Манчэстэр. Клуб выступае ў англійскай Прэм’ер-лізе. Пераможца Лігі чэмпіёнаў УЕФА 2022/2023.
Заснаваны ў 1880 годзе пад назвай «Уэст Гордан Сент Маркс» (Saint Marks (West Gordon)), у 1887 годзе ён змяніў назву на «Ардуік» і пераехаў на «Хайд Роўд», а з 1894 года клуб завецца «Манчэстэр Сіці». За сваю гісторыю клуб змяніў тры стадыёны, гэта значыць з моманту свайго заснавання і да 1923 года каманда праводзіла свае хатнія матчы на пляцоўцы «Хайд Роўд», з 1923 па 2003 гады — на «Мэйн Роўд», а ў цяперашні час выступае на пабудаваным у 2002 годзе «Этыхадзе», які мае ўмяшчальнасць у 48 тысяч гледачоў. У XX стагоддзі «Манчэстэр Сіці» двойчы станавіўся чэмпіёнам Англіі ў 1937 і 1968 гадах, аднак у 1990-я гады «Манчэстэр Сіці» тройчы апускаўся ў ніжнія дывізіёны на працягу трох гадоў, правёўшы сезон 1998/99 у трэцім па значнасці дывізіёне англійскага футбола. У 2002 годзе клуб вярнуўся ў найвышэйшы дывізіён.
Раннія гады
Заснавальніца футбольнага клуба нарадзілася ў 1855 годзе. Ганна Конел была дачкой святара Царквы Хрыста ў Харагіце Артура Конела. У 1865 годзе яе бацька атрымаў месца рэктара англіканскай Царквы Святога Марка ў Заходнім Хортане — адным з самых няшчасных раёнаў Манчэстэра. Вялікая колькасць бесрабочых заахвоціла Конела ў студзені 1879 года стварыць бясплатную сталовую пры царкве і адмысловы фонд дапамогі мясцовай бядноце.
Ганна падтрымала пачынанні бацькі ўдзелам у грамадскіх працах. Бо на той момант Заходні Хортан уяўляў сабой перанаселены раён з жабракамі-жыхарамі і жудаснымі санітарнымі ўмовамі. Многія мяшчане злоўжывалі спіртнымі напоямі, што правакавала пагаршэнне крымінальнай сітуацыі. Ганна Конел шукала сродак паляпшэння духоўнага саслоўя грамадства. Таму ў лістападзе 1880 года разам з дзвюма царкоўнымі старастамі і адначасова членамі Звяза металургічнага завода Брукса Уільямам Бістаў і Томасам Гудбеерам яна стварыла некалькі спартыўных клубаў. У тым ліку ў 1875 годзе каманду Царквы Святога Марка па крыкеце, тры іграка якой — Уолтар Чоў, Эдуард Кіч і сам Уільям Бістаў — пасля сталі футбалістамі. Арцыдыякан Манчэстэра высока ацаніў працу Ганны Конел і дабраславіў ейную далейшую дзейнасць.
Разам з тым станавілася відавочным, што ўзімку мужчыны Заходняга Хортана не маюць магчымасці займацца калектыўнымі відамі спорту. Таму ў лістападзе 1880 года Ганна Конел, Бістаў і Гудбеер стварылі футбольную каманду Царквы Святога Марка пад назвай «Святы Марк» або «Уэст Хортан». Артур Конел стаў першым прэзідэнтам калектыву, які выступаў у чорных кашулях і белых шортах. Першы зарэгістраваны матч каманда правяла 13 лістапада 1880 года супраць царкоўнай каманды Маклсфілда, атрымаўшы паражэнне з лікам 1:2. Між іншым, у першы сезон свайгонага існавання каманда здолела перамагчы толькі адзін раз — у сакавіку 1881 года быў пераможаны калектыў «Сталібрыдж Кларэнс» з усходняга Манчэстэра.
У 1884 годзе адбылося пераназванне ў футбольны клуб Асацыяцыі Хортана. Тады ж Уільям Бістаў прыдумаў арыгінальную форму — чорныя кашулі з белым крыжам. У жніўні 1887 года клуб пераехаў на новую пляцоўку ў «Хайд Роўд» і атрымаў новае найменне — «Ардуік» паводле назвы раёна Манчэстэра. Праз два гады клуб пабудаваў трыбуну на тысячу гледачоў. А ў 1891 годзе ўступіў у Альянс-лігу і два гады запар ерамагаў у спаборніцтве на Кубак Манчэстэра. У красавіку 1892 года ў сувязі з фарміраваннем Другога Англійскага дывізіёна Футбольная Ліга прыняла рашэнне ўключыць «Ардуік» у гэты турнір. Паводле вынікаў сезона 1892/93 каманда заняла 5 месца сярод 12 удзельнікаў.
Далейшае развіццё
Першым трафеем у скарбонцы «Сіці» стаў Кубак Англіі, выйграны ў 1904 годзе, у фінале яны перамаглі «Болтан Уондэрэрс» 1:0. У 1920 годзе пажар знішчыў галоўную трыбуну стадыёну «Хайд Роўд», таму ў 1923 годзе «Сіці» перабраўся на «Мэйн Роўд» у Мос Сайдзе, Манчэстэр.
У 2003 годзе клуб пераехаў на новы стадыён, які мае 48 000 глядацкіх месцаў і размешчаны на ўсходзе Манчэстэру. «Сіці» арандуе яго ў мясцовай рады. У сезоне 2002/03 «Сіці» выйшаў на дзявятае месца ў Прэм’ер-лізе і атрымаў права на ўдзел у Кубку УЕФА па правіле Fair Play (яны сталі другім англійскім клубам, які атрымаў такое права).
13 мая 2012 года, абыграўшы ў драматычным матчы апошняга тура «Куінз Парк Рэйнджэрс» з лікам 3:2 і забіўшы вырашальны гол на чацвёртай дададзенай хвіліне, «Манчэстэр Сіці» праз 44 гады пасля апошняй перамогі ў турніры стаў чэмпіёнам Англіі. «Гараджане» пры гэтым абышлі свайго галоўнага суперніка, «Манчэстэр Юнайтэд», толькі паводле лепшай розніцы забітых і прапушчаных мячоў.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Лобчанка
Ло́бчанка — рака ў Чэрыкаўскім раёне і на мяжы са Слаўгарадскім раёнам Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сож.
Даўжыня ракі 30 км (у межах Слаўгарадскага раёна — 2 км). Плошча вадазбору 122 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 м/км. Пачынаецца на заходняй ускраіне вёскі Дубраўка. Упадае ў Сож прыкладна за 2,2 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Бакаў. Рэчышча на працягу 5,8 км каналізаванае. Басейн ракі адносіцца да Верхне-Дняпроўскага гідралагічнага раёна. Прытокі ракі — меліярацыйныя каналы.
Бортнікі 2
Бо́ртнікі 2 (, Бортники 2) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ульскага сельсавета.
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Усвейскага сельсавета, да 1 красавіка 1960 года — у склад Дубраўскага сельсавета Ушацкага раёна , да 17 ліпеня 1964 года — у склад Сокараўскага сельсавета.
Лясное (Рэчыцкі раён)
Лясно́е (, Лесное) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вышамірскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Чырванавостраўскага сельсавета. Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Маладушскага сельсавета, да 12 лістапада 2013 года — у склад Новабарсуцкага сельсавета.
Броды (Бешанковіцкі раён)
Бро́ды (, Броды) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ульскага сельсавета.
Да 17 ліпеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Сокараўскага сельсавета.
Памаране
Памара́не (таксама памераны) — заходнеславянскія плямёны, якія жылі да XVI—XVII стагоддзяў у нізоўях Одры на ўзбярэжжы Балтыйскага мора. У 900 мяжа памаранскага арэала праходзіла па Одры на захадзе, Вісле на ўсходзе і Ноцеці на поўдні. Далі назву гістарычнай мясцовасці Памеранія (па-славянску Памаранія, ці Памор'е). У лік памаранскіх плямёнаў уключаюць валінян і пыжычан.