cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Луіза Муаён
Біяграфія
Нарадзілася ў строгай кальвінісцкай сям’і ў Парыжы ў 1609 ці 1610 годзе. Яна была адной з семярых дзяцей; яе брат Ісак таксама стаў мастаком. Бацька, Нікаля Маён, быў пейзажыстам і партрэтыстам, а таксама гандляром творамі мастацтва; маці, Мары Жыльбер, — дачкой ювеліра. Першыя ўрокі малявання Луіза атрымала ў свайго бацькі, аднак ён памёр, калі ёй было 10 гадоў. У наступным годзе маці Луізы выйшла замуж за іншага мастака і гандляра творамі мастацтва, Франсуа Гарнье. Гарнье даваў урокі па мастацтве Луізе. Сям’я Муаён жыла ў парыжскім раёне Сен-Жэрмен-дэ-Прэ, дзе было шмат пратэстанцкіх бежанцаў з Нідэрландаў, уключаючы мастакоў. Гэтыя мастакі пазнаёмілі Луізу з іх традыцыйным мастацтвам нацюрморта, які паўплываў на станаўленне яе ўласнага стылю.
Луіза Муаён пражыла ўсё жыццё ў Парыжы. Памерла ад хваробы сэрца ў 1696 годзе.
Агееўка
Аге́еўка (, Агеевка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоцкага сельсавета. Размешчана за 14 км на поўнач ад Магілёва, 20 км ад чыгуначнай станцыі Лупалава на лініі Магілёў — Крычаў. Рэльеф раўнінны, на ўсход мяжуе з лесам. Транспартныя сувязі па шашы Санкт-Пецярбург — Адэса, якая праходзіць каля вёскі.
Вялікае Княства Літоўскае
Вядома ў Вялікім Княстве Літоўскім з пачатку 17 ст. У 1604 годзе сяло (48 двароў) у Брылёўскім войтаўстве Магілёўскага староства-эканоміі Аршанскага павета Віцебскага ваяводства, дзяржаўная ўласнасць, меўся млын. У 1635 годзе сяло Агееўшчына налічвала 60 двароў, у 1742 годзе — 20 двароў, мелася карчма.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе апынулася ў складзе Расійскай імперыі. У 1777 годзе сяло ў Магілёўскім павеце.
У 1847 годзе ў складзе маёнтка Палыкавічы, уласнасць памешчыка. У 1909 годзе ў Палыкавіцкай воласці Магілёўскага павета.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня адышла разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У сакавіку 1924 года вёску вярнулі БССР, з 20 жніўня 1924 года ў Мастоцкім сельсавеце Лупалаўскага раёна Магілёўскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 2 сакавіка 1931 года Магілёўскага раёна, з 20 лютага 1938 года ў Магілёўскай вобласці. У 1931 годзе арганізаваны калгас імя Молатава. Дзейнічала пачатковая школа.
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 года да 27 чэрвеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
У 1990 годзе ў складзе калгаса імя Заслонава (цэнтр — в. Масток). Размяшчаліся вытворчая брыгада, фермы буйной рагатай жывёлы і свінагадоўчая, працаваў фельчарска-акушэрскі пункт. У 2007 годзе працаваў фельчарска-акушэрскі пункт.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з 2 прамалінейных вуліц, арыентаваных з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і злучаных на поўдні кароткай прамалінейнай вуліцай. Забудавана двухбакова, шчыльна традыцыйнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Плаўленне
Плаўленне — працэс пераходу цела з крышталічнага цвёрдага стану ў вадкі, гэта значыць пераход рэчыва з аднаго агрэгатнага стану ў іншае. Плаўленне адбываецца з паглынаннем удзельнай цеплыні плаўлення і з’яўляецца фазавым пераходам першага роду, якое суправаджаецца скачкападобным змяненнем цеплаёмістасці ў канкрэтным для кожнага рэчывы тэмпературным пункце ператварэння — тэмпературы плаўлення.
Здольнасць плавіцца з’яўляецца фізічнай уласцівасцю рэчыва
Пры нармальным ціску, найбольшай тэмпературай плаўлення сярод металаў валодае вальфрам (3422 °C), сярод простых рэчываў — вуглярод (па розных дадзеных 3500 — 4500 °C ) а сярод адвольных рэчываў - карбід тантала-гафнія Ta4HfC5 (4216 °C). Можна лічыць, што самай нізкай тэмпературай плаўлення валодае гелій: пры нармальным ціску ён застаецца вадкім пры як заўгодна нізкіх тэмпературах.
Шматлікія рэчывы пры нармальным ціску не маюць вадкай фазы. Пры награванні яны шляхам сублімацыі адразу пераходзяць у газападобны стан.
Плаўленне сумесяў і цвёрдых раствораў
У сплаваў, як правіла, няма пэўнай тэмпературы плаўлення; працэс іх плаўлення адбываецца ў канчатковым дыяпазоне тэмператур. На дыяграмах стану «тэмпература - адносная канцэнтрацыя» маецца канчатковая вобласць суіснавання вадкага і цвёрдага стану, абмежаваная крывымі ліквідуса і солідуса. Аналагічная сітуацыя мае месца і ў выпадку многіх цвёрдых раствораў.
Фіксаванай тэмпературы плаўлення няма таксама ў аморфных цел; яны пераходзяць у вадкі стан паступова, размягчаюцца пры павышэнні тэмпературы.
Кінетыка плаўлення
Тэхнічна плаўленне рэчывы ажыццяўляецца з дапамогай падводу цеплавой энергіі звонку ўзору (вонкавы нагрэў, напрыклад, у тэрмічнай печы) або непасрэдна ва ўсім яго аб'ёме (ўнутраны нагрэў, напрыклад, рэзістыўны нагрэў пры прапусканні току праз ўзор, або індукцыйны нагрэў у высокачастотным электрамагнітным полі). Спосаб плаўлення не ўплывае на асноўныя характарыстыкі працэсу - тэмпературу і ўтоеную цеплыню плаўлення, але вызначае знешнюю карціну плаўлення, напрыклад, з'яўленне квазівадкага пласта на паверхні ўзору пры знешнім нагрэве.
Лічыцца, што плаўленне характарызуецца стратай далёкага арыентацыйнага міжатамнага парадку ў крышталі з пераходам да «вадкападобнага» або «газаўчыльнага» беспарадку.
Прырода плаўлення
Растлумачым спачатку, чаму пры некаторай тэмпературы цела аддае перавагу разарваць частку міжатамных сувязяў і з спарадкаванага стану (крышталь) перайсці ў неўпарадкаваны (вадкасць).
Як вядома з тэрмадынамікі, пры фіксаванай тэмпературы цела імкнецца мінімізаваць свабодную энергію F = E - TS. Пры нізкіх тэмпературах другі складнік (здабытак тэмпературы і энтрапіі) неістотны, і ў выніку ўсё зводзіцца да мінімізацыі звычайнай энергіі E. Стан з мінімальнай энергіяй - гэта крышталічнае цвёрдае цела. Пры павышэнні тэмпературы, другі складнік становіцца ўсё важней, і пры некаторай тэмпературы аказваецца больш выгадна разарваць некаторыя сувязі. Пры гэтым звычайная энергія E злёгку падвысіцца, але пры гэтым моцна ўзрасце і энтрапія, што ў выніку прывядзе да паніжэння свабоднай энергіі.
Дынаміка плаўлення
У дынаміцы, плаўленне адбываецца наступным чынам. Пры павышэнні тэмпературы цела павялічваецца амплітуда цеплавых ваганняў яго малекул, і час ад часу ўзнікаюць структурныя дэфекты рашоткі ў выглядзе пераскокаў атамаў, росту дыслакацый і іншых парушэнняў крышталічнай рашоткі. Кожны такі дэфект, ўзнікненне і перамяшчэнне дыслакацый патрабуюць пэўнай колькасці энергіі, паколькі суправаджаецца разрывам некаторых міжатамных сувязяў. Стадыя нараджэння і назапашвання дэфектаў называецца стадыяй предплаўлення. Акрамя таго, на гэтай стадыі, як правіла, пры знешнім нагрэве ўзнікае квазівадкі пласт на паверхні цела. Лічыцца, што пры некаторай тэмпературы канцэнтрацыя дэфектаў становіцца гэтак вялікай, што прыводзіць да страты арыентацыйнага парадку ва ўзоры.
У сувязі з тым, што механізм тэрмадэструкцыі крышталя за кошт утварэння дэфектаў і росту дыслакацый, якая працякае ў шырокім дыяпазоне тэмператур, не прыводзіць да фазавага ператварэння 1-га роду, гэта значыць да скачка тэрмадынамічных характарыстык рэчывы ў канкрэтнаму для кожнага рэчывы тэмпературнаму пункце, то Ліндэман развіў простыя ўяўленні аб ходзе працэсу плаўлення, згодна з якімі амплітуда ваганняў часціц у пункце плаўлення павялічваецца настолькі, што становіцца параўнальнай з міжатамнай адлегласцю ў крышталічнай рашотцы і прыводзіць да разбурэння рашоткі і страты арыентацыйнага міжатамнага парадку. Фактычна гэты «фактар ​​плаўлення» з'яўляецца асновай большасці мадэляў з вызначальнай роляй адштурхвалай часткі патэнцыялу парнага ўзаемадзеяння і накладаннем умоў пераходу ад парадку да «вадкападобнага» або «газашчыльнага» беспарадку, разлічвае метадамі Монтэ-Карла і малекулярнай дынамікі. Аднак, было ўстаноўлена, што ў пункце плаўлення сярэднеквадратовае зрушэнне атамаў са стану раўнавагі складае ўсяго каля  міжатамнай адлегласці, што выключае мадэль Ліндэмана, г. зн. сутыкненняў атамаў, як «фактар ​​плаўлення». Пры гэтым энергія атамаў істотна ніжэй патэнцыйнай энергіі атамізацыі крышталічнай рашоткі.
Далейшыя даследаванні паказалі, што дынаміка плаўлення крышталічнага цела, як фазавага ператварэння 1-га роду, вызначаецца (у адрозненне ад мадэлі назапашвання дэфектаў і дыслакацый) «катастрафічным» канформацыйным пераўтварэннем структуры групы атамаў, суправаджаецца разбурэннем міжатамнай сувязі пры пераадоленні патэнцыйнага бар'ера з выдаткам пастаяннай велічыні энергіі, ніжэй энергіі атамізацыі рашоткі, і роўнай удзельнай цеплыня плаўлення.
З ростам тэмпературы колькасць атамаў ў кластарах памяншаецца і пры тэмпературы кіпення рэчыва пераходзіць у монаатамны (монамалекулярны) газападобны стан.
Лоеўская воласць
Лоеўская воласць — адміністрацыйная адзінка ў складзе Рэчыцкага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі, існавала да 1926 года. Адміністрацыйны цэнтр — Лоеў.
Пад уладай Расійскай імперыі
У 1864 годзе сяляне воласці адмовіліся ўносіць выкупныя плацяжы, падаткі і выконваць павіннасці. Аднак улады жорстка падавілі супраціўленне сялян. Праз 3 гады сялянскія выступленні ў воласці аднавіліся з-за адмовы плаціць нядоімкі па выкупчых і аброчных плацяжах. Хваляванні былі падаўлены толькі ў маі 1871 года.
1905 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1905 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Ларыса Леанідаўна Петрык
Ларыса Леанідаўна Пе́трык (Лариса Леонидовна Петрик; нар. 28 верасня 1949 г., горад Долінск, Сахалінская вобласць) — вядомая савецкая гімнастка, выхаванка віцебскай гімнастычнай школы Вікенція Дзмітрыева. Заслужаны майстар спорту СССР (1968). Выступала за віцебскую каманду «Дынама».
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Долінск (Сахалінская вобласць). У 1974 годзе скончыла Цэнтральны інстытут фізічнай культуры ў Маскве, у 1979 годзе — Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1963—1969 гадах інструктар Беларускага рэспубліканскага фізкультурна-спартыўнага таварыства «Дынама».
Дасягненні
Чэмпіёнка СССР у практыкаваннях на бервяне (1966), сярэбраны прызёр ў мнагабор’і (1966, 1967, 1969), Кубка СССР у мнагабор’і (1966), чэмпіянату СССР у апорных скачках (1968), у практыкаваннях на бервяне (1966, 1967, 1970) і ў вольных практыкаваннях (1968), бронзавы прызёр ў мнагабор’і (1968), у практыкаваннях на бервяне (1968) і ў вольных практыкаваннях (1966). Пасля Алімпіяды пераехала ў Маскву, выйшла замуж за вядомага гімнаста Віктара Кліменка і працягвала пакараць гледачоў сваімі забіяцкім вольнымі міні-спектаклямі. Першы поспех да яе прыйшоў разам са стрельниковской «Халопка». Другі поспех ёй прынесла «Цыганачка». Характэрная прычоска, з якой яна выступала, прынесла ёй народныя мянушкі «Цуд з касічкамі», і «Цуд з банцікамі».
Лінда (імя)
Лінда (Linda ад прыгожая, мілая або герм. «ласкавая, чулая») — жаночае імя ў англамоўнай культуры.
Дун Дун
Біяграфія
Дун Дун нарадзіўся ў 1989 годзе ў Січуані правінцыі Хэнань. З 5 гадоў заняўся гімнастыкай, у 2002 годзе пераключыўся на скачкі на батуце. У 2005 годзе ўвайшоў у нацыянальную зборную.
У 2007 годзе Дун Дун заваяваў залаты медаль чэмпіянату свету ў складзе каманды і сярэбраны — у асабістым заліку. На Алімпійскіх гульнях 2008 года ён стаў бронзавым прызёрам. На чэмпіянаце свету 2009 года ён заваяваў залатыя медалі ў асабістым і камандным першынстве, на чэмпіянаце свету 2010 года — у індывідуальных і сінхронных скачках, а на чэмпіянаце свету 2011 года стаў уладальнікам медалёў ва ўсіх трох катэгорыях. У 2010 годзе Дун Дун стаў чэмпіёнам Азіяцкіх гульняў, а ў 2012 — Алімпійскіх гульняў.
Зміцер Дашкевіч
Зміцер Дашкевіч (Дзмітрый Вячаслававіч Дашкевіч; нар., Кушняры, Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі грамадскі актывіст, палітык, былы лідар руху «Малады Фронт», палітычны зняволены.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кушняры Брэсцкай вобласці, да 1986 года жыў з бацькамі ў Магаданскай вобласці (Расія), з 1986 года — у Старых Дарогах Мінскай вобласці. Скончыў Старадарожскую школу № 2, паступіў у Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут. Вучыўся ў Вільнюскім педагагічным універсітэце на факультэце славістыкі.
Актыўны ўдзельнік і арганізатар шматлікіх масавых акцый і мерапрыемстваў дэмакратычных сіл Беларусі. За сваю палітычную пазіцыю і дэмакратычную дзейнасць неаднаразова прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці, быў караны арыштамі і штрафамі.
Увосень 2001 годзе быў адным з абаронцаў месца масавых палітычных рэпрэсій «Курапаты». У 2001 годзе далучыўся да «Маладому Фронту», лідарам якога быў 2004 да 2013 года, калектыўна да 2015 года.
У 2005—2006 гадах браў удзел у прэзідэнцкай кампаніі адзінага кандыдата ад аб’яднаных дэмакратычных сіл Аляксандра Мілінкевіча. Пасля падвядзення вынікаў прэзідэнцкіх выбараў у сакавіку 2006 года быў адным з арганізатараў масавых акцый пратэсту.
Першы крымінальны пераслед
15 верасня 2006 года Дашкевіч быў арыштаваны і змешчаны ў следчы ізалятар па вуліцы Валадарскага ў Мінску. Быў абвінавачаны ў «дзейнасці ад імя незарэгістраванай арганізацыі» паводле артыкула 193.1 Крымінальнага кодэкса, прынятага напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў 2006 года. 1 лістапада 2006 года суддзя суда Кастрычніцкага раёна Мінска Ала Булаш прызнала Зміцера Дашкевіча вінаватым і прыгаварыла яго да года і шасці месяцаў пазбаўлення волі. Суд быў закрытым. Яшчэ да ўступлення прысуду ў законную сілу Зміцер Дашкевіч быў накіраваны ў Шклоўскую калонію Магілёўскай вобласці, дзе і адбываў пакаранне. У снежні 2006 года Зміцер Дашкевіч быў прызнаны міжнароднай праваабарончай арганізацыяй Amnesty International вязнем сумлення. У верасні 2007 года, у час знаходжання ў калоніі, Дашкевич быў абвінавачаны ў адмове сведчыць супраць 16-гадовага актывіста «Маладога Фронту» Івана Шылы з Салігорска. За гэта была заведзеная новая крымінальная справа, паводле якой Змітру Дашкевічу пагражала яшчэ 6 месяцаў арышту ў дадатак да тэрміну, на які ён быў асуджаны ўвосень 2006 года. Але пад ціскам міжнароднай грамадскасці ён быў пакараны штрафам у памеры 60 базавых адзінак (1,860,000 бел. руб). Дашкевіч быў вызвалены датэрмінова 23 студзеня 2008 года.
Па вызваленні. Другі крымінальны пераслед
У 2023 годзе BYPOL апублікаваў расследаванне, паводле якога інцыдэнт 2010 года быў правакацыяй міліцыі супраць Дашкевіча і Лобава.
2013—2020
З ініцыятывы Змітра Дашкевіча у 2016 годзе «Маладым фронтам» праведзена кампанія па зборы подпісаў за наданне бела-чырвона-беламу сцягу статусу нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці. У лютым 2017 года Зміцер — лідар актывістаў у абарону Курапатаў ад пабудовы на ахоўнай зоне некропаля бізнэс-цэнтра. 21 сакавіка 2017 Зміцер Дашкевіч быў затрыманы на працоўным месцы. Яго абвінавачвалі ў падрыхтоўцы масавых беспарадкаў шляхам стварэння патрыятычнага клуба «Ваяр», які дзяржаўныя СМІ выдавалі за «ўзброенае фарміраванне». Пазней выпушчаны.
9 снежня 2017 года Дашкевіч быў заменены Яўгенам Васьковічам як лідар «Маладога Фронту».
2020—2023
14 ліпеня 2022 года Зміцеру і Насце Дашкевічам агучылі прысуды паводле ч.1 арт. 342 КК (Удзел у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак). Зміцера асудзілі да 1,5 года калоніі, як і прасіў бок абвінавачвання, а Насту — да 3 гадоў «хатняй хіміі».
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Блазан
Блазан, блазен — прыбліжаны манарха ці феадала, які павінен быў весяліць гаспадара і гасцей. З’явіліся ў Заходняй Еўропе ў XV стагоддзі. У Рэчы Паспалітай вядомы з канца XV стагоддзя.
.et
.et — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Эфіопіі.
Toppdomän
Міхаіл
Міхаіл, памяншальнае Міхась (מיכאל, Міхаэ́ль -- "падобны да Бога") — мужчынскае імя ў сусветнай культуры. У англамоўных краінах яму адпавядае імя Майкл.
Калясішча (Магілёўскі раён)
Калясі́шча (, Колесище) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоцкага сельсавета.
Іванкі (Іўеўскі раён)
Іва́нкі (, Иванки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 15 мая 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Даўгердзішскага сельсавета, да 19 студзеня 1965 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Юрацішкаўскага пассавета.
Маргарыта
Маргарыта, таксама Маргарэт (Margaret, ад μαργαρίτης — «жамчужына, жэмчуг») — жаночае імя. У старажытнагрэчаскай міфалогіі «Маргарытас» — адзін з эпітэтаў багіні Афрадыты, якая лічылася апякункай мараплаўцаў; у антычную эпоху яе святыні былі на многіх астравах Міжземнага мора, куды маракі прыносілі ў якасці ахвяры жамчужыны і перламутравыя ракавіны.
Прэмія міру кнігагандляроў Германіі
Прэмія міру кнігагандляроў Германіі (ням. Der Friedenspreis des Deutschen Buchhandels) — міжнародная ўзнагарода дзеячам літаратуры, навукі і мастацтва за іх унёсак у развіццё міру і ўзаемаразумення паміж народамі. Яна была арганізавана ў 1949 годзе. Узнагарода ў памеры 25000 еўра выдаецца ў час Франкфурцкага кніжнага кірмаша. Урачыстае ўзнагароджанне адбываецца ў царкве Святога Паўла ў Франкфурце-на-Майне.
Узнагарода выдаецца біржавым саюзам кнігагандляроў Германіі.
Нягледзячы на тое, што ідэя была выказана яшчэ ў 1949 годзе, упершыню ўзнагарода была ўручана ў 1950, як «Узнагарода міра нямецкіх выдавецтваў» у Гамбургу.
У 1971 годзе ўпершыню яна была прысуджана пасмяротна. Лаўрэат быў вызначаны саветам фонду.
Савет фонда
На 17 чэрвеня 2015 склад савета быў наступны:
Тамара Васілеўна Лазаковіч
Тамара Васілеўна Лазаковіч (, с. Гусева, Калінінградская вобласць, РСФСР, СССР —, , Беларусь) — беларуская гімнастка. Заслужаны майстар спорту СССР (1972), неаднаразовая чэмпіёнка СССР, Еўропы і свету па спартыўнай гімнастыцы, чэмпіёнка XX Алімпійскіх гульняў у Мюнхене 1972 года.
Самым буйным спартыўным дасягненнем Лазаковіч стала яе перамога на XX Алімпійскіх гульняў у Мюнхене 1972 года, дзе яна стала чэмпіёнкай у камандным заліку і заваявала сярэбраны медаль у практыкаваннях на бервяне і бронзавыя — у мнагабор’і і вольных практыкаваннях. Чэмпіёнка СССР 1970 года, залаты прызёр чэмпіянатаў СССР 1971 і 1972 гг.
Самым удалым стаў для Тамары 1971, калі яна выйграла 3 залатыя медалі чэмпіянату Еўропы, стала чэмпіёнкай свету ў камандным першынстве, абсалютнай чэмпіёнкай Еўропы, абсалютнай пераможцай Спартакіяды народаў СССР і Чэмпіянату СССР. На Чэмпіянаце Еўропы 1972 г, які праводзіўся ў Мінску, Лазаковіч падзяліла тытул чэмпіёнкі з Людмілай Турышчава. Лазаковіч скончыла Віцебскі фізкультурны тэхнікум, аднак не захацела паехаць на вучобу ў Мінск або Маскву, бо не магла пакінуць без дапамогі састарэлага бацьку-інваліда. З сярэдзіны 1970-х і да 1990-х гг. Лазаковіч была на трэнерскай працы, працавала трэнерам у ДЮСШ-1 г. Віцебска і дзяржаўным трэнерам Спорткамітэта СССР па Віцебскай вобласці.
Остзейскае дваранства
Остзейскае дваранства — сукупная назва курляндскага, ліфляндскага і эстляндскага дваранства. Этнічна належалі, галоўным чынам, да остзейскіх (балтыйскіх, прыбалтыйскіх) немцаў.
Паходжанне остзейскага дваранства
Остзейскае дваранства паходзіць у значнай частцы ад рыцараў Нямецкага (тэўтонскага) ордэна, выхадцаў з Германіі, якія агнём і мячом звярталі ў XIII — XIV стагоддзі ў хрысціянства на ўсходнім узбярэжжы Балтыкі балтыйскія і прыбалтыйска-фінскія плямёны імем Рымскага Папы і каталіцкай царквы, а новазвернутых язычнікаў, продкаў латышоў і эстонцаў, звярнулі ў паднявольных працаўнікоў на заваяваных землях Латвіі і Эстоніі. Замацаваўшыся ў заваяваных землях (ням. Ost-See — Усходняе мора, г.зн. Балтыйскае) яны заснавалі там гарады і крэпасці, і ўвялі феадальнае кіраванне. Ужо ў XVI стагоддзі остзейскія дваране перайшлі з каталіцтва ў лютэранства, заваяваныя для царквы ўладанні абвясцілі сваёй уласнасцю, а звернутых імі ў каталіцтва мясцовых жыхароў перазвярнулі ў лютэранства.
Остзейскае дваранства напачатку XX стагоддзя
Падчас Першай сусветнай вайны остзейскія дваране сталі ініцыятарамі і камандзірамі мясцовых прагерманскіх нямецкіх ваенных фарміраванняў у Латвіі і Эстоніі — прыбалтыйскага ландэсвера. З дапамогай гэтых ваенных фарміраванняў яны спрабавалі перашкодзіць здабыццю падчас распаду Расійскай імперыі незалежнасці Латвіі і Эстоніі, захапіць там уладу і стварыць на іх землях нямецкае герцагства, манархам якога будзе прускі кароль. Пацярпеўшы паражэнне ў Эстонскай вызваленчай вайне, у якой супраць іх на боку ўзброеных сіл Эстоніі ваявалі і латышскія часці, шматлікія прыбалтыйскія немцы рэпатрыяваліся ў Германію. Нямала актыўных нацыстаў былі выхадцамі з остзейскіх дваран.
Меліса (імя)
МЕЛІ́СА (Mέλισσα — пчала) — жаночае імя грэчаскага паходжання.
.fj
.fj — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Фіджы.
Мулуя
Даўжыня ракі складае 520 км. Сілкуецца за кошт раставання снягоў у гарах і дажджоў. Расход вады складае ад 1000 м³/с у пачатку вясны да 1 м³/с летам. Сярэдні расход вады каля горада Мешра-Кліла 23 м³/с. Плошча вадазбору больш за 50 000 км². Выцякае некалькімі вытокамі з гор Высокі Атлас, цячэ па вялікай пустэльнай западзіне і ўпадае ў Міжземнае мора за 10 км на захад ад мяжы з Алжырам (35.12278°N, -2.33667°W). Да 1830 г. мяжа праходзіла непасрэдна па рацэ. Воды ракі інтэнсіўна выкарыстоўваюцца для арашэння. У сярэднім цячэнні ракі пабудавана плаціна, ГЭС, вадасховішчы і арашальная сістэма Мешра-Кліла, ніжэй якой — гідравузел і арашальная сістэма Мешра-Хамадзі.
На ўсход ад вусця ракі размешчаны курорт Саідзія.
Фёдар Рыгоравіч Фадзееў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і ўральскіх казакоў. Яшчэ падлеткам вырашыў стаць чыгуначнікам, паехаў вучыцца ў чыгуначнае вучылішча. 12 чэрвеня 1943 года ён стаў памочнікам машыніста паравоза Ташкенцкай чыгункі.
У жніўні 1944 года ў складзе паравозных брыгад прыбыў у вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў Брэст, удзельнічаў у аднаўленні чыгункі, разбуранай вайной, перавозках ваенных грузаў для фронту.
З 1945 года працаваў брыгадзірам лакаматыўнага дэпо станцыі Брэст, машыністам цеплавоза, з 1974 года — машыністам-інструктарам лакаматыўных брыгад. З’яўляўся адным з першых ініцыятараў ваджэння цяжкавагавых цягнікоў на Беларускай чыгунцы. Быў дэлегатам ХХV з’зда КПБ, ХХІ з’езда КПСС.
У 1962—1965 гадах вучыўся завочна ў Брэсцкім чыгуначным тэхнікуме па спецыяльнасці «Цеплавозная гаспадарка». З 1965 года перавялі ў пасажырскі рух, вадзіў цягнікі на Кіеў, Бранск, Лунінец, Гомель. Працоўны стаж у Брэсцкім дэпо — 52 гады, з якіх 14 гадоў ён быў машыністам манеўранага цеплавоза на станцыі Брэст-Усходні.
У Брэсцкім музеі чыгуначнай тэхнікі сярод экспанатаў знаходзіцца паравоз серыі Эр-17-750-01, выпушчаны ў 1943 годзе на Каломенскім машынабудаўнічым заводзе. На гэтым паравозе старшым машыністам працаваў Ф. Р. Фадзееў.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны ІІ ступені, Ганаровай граматай ЦК ЛКСМБ. 1 жніўня 1959 года было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
.fi
.fi — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Фінляндыі.
Выкарыстанне дамена fi рэкамендуецца для сайтаў, якія тычацца Фінляндыі або змяшчаюць падобную інфармацыю, для кампаній і прыватных асоб, якія знаходзяцца ў Фінляндыі, выходзяць на яе рынак, і, вядома, для ўсіх, каму падыходзіць гэтая даменная зона.
Абмежаванні
Зарэгістраваць дамен у зоне fi могуць толькі прыватныя асобы, старэйшыя за 15 гадоў, у якіх ёсць падаткавы нумар Фінляндыі, а таксама зарэгістраваныя ў Фінляндыі кампаніі. Да рэзідэнтаў Фінляндыі таксама прыраўноўваць рэзідэнтаў Аландскіх астравоў. Замежныя кампаніі могуць зарэгістраваць дамен у зоне fi толькі пры ўмове наяўнасці зарэгістраванага прадстаўніцтва ў Фінляндыі.
Кампаніям забароненая рэгістрацыя даменных імён, якія складаюцца з асабовых імя і прозвішча (напрыклад, maijavirtanen.fi або virtanenmaija.fi) за выключэннем выпадкаў, калі гэтыя імя і прозвішча зарэгістраваны як гандлёвая марка, якая дзейнічае на тэрыторыі Фінляндыі. Пры заказе такога дамена неабходна абавязкова пазначыць рэгістрацыйны нумар такой гандлёвай маркі. Прыватныя асобы маюць права зарэгістраваць дамен, які складаецца з асабовых імя і прозвішча (напрыклад, maijavirtanen.fi або virtanenmaija.fi) толькі ў выпадку, калі гэта іх афіцыйныя імя і прозвішча.
Прыбалтыйска-фінскія народы
Прыбалтыйска-фінскія народы — народы, якія размаўляюць на прыбалтыйска-фінскіх мовах і ўяўляюць сабой пэўную этнакультурную супольнасць. Пражываюць на паўночным захадзе Расіі, у Фінляндыі і Эстоніі. Да прыбалтыйска-фінскіх народаў адносяць фінаў, карэл, эстонцаў, вепсаў, іжору, водзь, сету, ліваў.
Пры несумненнасці генетычнага сваяцтва прыбалтыйска-фінскіх народаў, дакладны час іх падзелу на асобныя этнасы ў наш час не вызначаны. Ва ўсякім разе, даныя археалогіі дазваляюць казаць пра наяўнасць уласнай матэрыяльнай культуры ва ўсіх народаў групы. Для этнічнай гісторыі прыбалтыйска-фінскіх народаў характэрны актыўныя культурныя сувязі ўнутры групы, а таксама з балтамі, германцамі і ўсходнімі славянамі. Агульны, характэрны для іх гаспадарча-культурны тып — ральнічае (у старажытнасці — падсечна-агнявое) земляробства, спалучанае са жывёлагадоўляй, паляваннем і рыбалоўствам. Больш актыўна земляробства развівалася ў паўднёвай частцы арэала, на поўначы большае значэнне мела жывёлагадоўля і паляванне. Перавага рыбнай лоўлі была характэрна для прыбалтыйска-фінскіх жыхароў усходняга ўзбярэжжа Балтыйскага мора: ліваў, эстонцаў, фінаў, іжоры.
.fk
.fk — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Фалклендскіх астравоў.
Toppdomän
Жульен Абсалон
Жульен Абсалон (Julien Absalon; нар., Рэмірмон, Вагезы) — французскі прафесійны велагоншчык у дысцыпліне крос-кантры. Алімпійскі чэмпіён 2004 і 2008 гадоў. Шматразовы чэмпіён свету і Еўропы.
Жульен Абсалон выйграў залатыя медалі на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 і летніх Алімпійскіх гульнях 2008 гадоў. На летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года ў яго на першым крузе пракалолася веласіпедная шына.
Быў шэсць разоў абсалютным пераможцам Кубка свету па маўнтынбайку ў 2003, 2006—2009, 2014 гадах. 7 жніўня 2016 года заваяваў Кубак свету па крос-кантры. Пяціразовы чэмпіён свету 2004—2007, 2014 гадоў у гонках крос-кантры горным ровары. Ён таксама выйграў усе чатырнаццаць французскіх крос-кантры чэмпіянатаў у перыяд з 2003 па 2016 год і пяць чэмпіянатаў Еўропы (2006, 2013—2016). Завяршыў кар’еру ў 2018 годзе.
Мэдзісан (імя)
Мэ́дзісан (Madison ад сярэдн.-англ. прозвішча «сын Мэйдэлін або Мод»), мужчынскае і жаночае імя ў англамоўнай культуры.
Перамір’е ў Віла-Джусці
Перамір’е ў Віла-Джусці скончыла вайну паміж Італіяй і Аўстра-Венгрыяй на Італьянскім фронце падчас Першай сусветнай вайны. Перамір’е было падпісана 3 лістапада 1918 года на віле «Джусці», недалёка ад Падуі ў Венеце, Паўночная Італія, і пачало дзейнічаць праз 24 гадзіны.
Карфаген
Карфаген (ст.-, Carthago або Karthago ад фінікійскага Qart-ḥadašt — «новы горад») — старажытны горад паўночнай Афрыкі, які існаваў на тэрыторыі сучаснага Туніса.
Перамір’е ў Віла-Джусці
Перадгісторыя
Да канца кастрычніка 1918 года аўстра-венгерская армія была настолькі стомлена, што яе камандзіры былі вымушаны дамагацца спынення агню.
Заключны этап бітвы пры Віторыа-Венета прывёў бакі ў бязвыхаднае становішча, і войскі Аўстра-Венгрыі пачалі хаатычны адыход. 28 кастрычніка Аўстра-Венгрыя пачала перамовы аб перамір’і, але вагалася падпісаць тэкст перамір’я. Тым часам італьянцы дабраліся да Трэнта і Удзіны і высадзіліся ў Трыесце. Пасля пагрозы спыніць перамовы аўстра-венгры 3 лістапада прынялі перамір’е.
Карфаген
У старажытныя часы Карфаген быў сталіцай аднайменнай марской і гандлёвай імперыі. Жыхароў Карфагена называлі пунамі. Пасля заняпаду імперыі Карфаген ператварыўся ў Рымскі горад. Сёння Карфаген з’яўляецца адным з прадмесцяў горада Туніс. Месца, на якім у 1979 годзе праводзіліся археалагічныя раскопкі, унесена ў спіс Сусветнай спадчыны і штогод прываблівае да сябе шматлікіх турыстаў.
Геаграфія
Карфаген ляжыць на ўзбярэжжы Міжземнага мора ў адлегласці 10 кіламетраў на захадзе ад сённяшняга Туніса на поўначы Тунезіі. Дзякуючы свайму прыдатнаму геаграфічнаму месцазнаходжанню на Сіцылійскім праліве, Карфаген меў магчымасць моцнага кантролю над марскім гандлем паміж заходнім і ўсходнім, а таксама паміж паўднёвым і заходнім Міжземным морам. Гэта было самай важнай перадумовай далейшай эканамічнай і ваеннай перавагі гораду і яго дамінантнай ролі ў Міжземнамор’і, а таксама значна далей за яго межамі. Карфаген ляжаў на скрыжаванні найважнейшых фінікійскіх гандлёвых шляхоў паміж Левантэ і Гібралтарам. Карфаген таксама меў выхад да Тырэнскага мора праз Сіцылію.
Перамір’е ў Віла-Джусці
Умовы
Спыненне агню пачнецца ў 15:00 4 лістапада, але аднабаковы загад Вярхоўнага камандавання Аўстра-Венгрыі прымусіў ягоныя войскі спыніць баявыя дзеянні 3 лістапада.
Карфаген
Геаграфія
Сам горад ляжыць на паўвостраве, які на захадзе абмежаваны Туніскім залівам, на поўначы — лагунай Себкет Арыяна і на поўдні — Туніскім морам, — стратэгічна надзвычай прыдатнае месцазнаходжанне, якое дазваляла пры неабходнасці паспяхова вытрымліваць абарону з сушы ў выпадку вайны альбо іншай пагрозы. Пагорак Бірза быў цэнтрам пунічнага, а потым таксама і рымскага Карфагена. На поўначы, але ўжо за гарадской сцяной, знаходзіўся рэгіён Магара, які выкарыстоўваўся жыхарамі Карфагена ў сельскагаспадарчых мэтах.
Перамір’е ў Віла-Джусці
Умовы
Перамір’е патрабавала ад войскаў Аўстра-Венгрыі вызваліць не толькі ўсю тэрыторыю, акупаваную са жніўня 1914 года, але і Паўднёвы Ціроль, Тарвізіа, даліну Ісонца, Гарыцыю, Трыест, Істрыю, Заходнюю Карніёлу і Далмацыю. Усе германскія сілы павінны быць высланы з Аўстра-Венгрыі на працягу 15 дзён альбо інтэрнаваны, а саюзнікі павінны былі бясплатна карыстацца ўнутранай сувяззю Аўстра-Венгрыі. Аўстра-Венгрыя павінна была таксама дазволіць транзіт армій Траістай Антанты ў напрамак Германіі з поўдня. У лістападзе 1918 года італьянская армія з 20 000 да 22 000 салдат пачала акупаваць Інсбрук і ўвесь Паўночны Ціроль.
Карфаген
Гісторыя
Карфаген быў заснаваны ў VIII ці IX стагоддзі да н.э. фінікійскімі каланістамі з горада Тыр. Пасля заняпаду фінікійскага ўплыву ў Заходнім Міжземнамор’і Карфаген паступова падпарадкоўвае сабе былыя фінікійскія калоніі. Да III стагоддзя да н.э. горад становіцца найбуйнейшай дзяржавай з залежнымі ад яго тэрыторыямі на поўдні Іспаніі, поўначы Афрыкі, на Сіцыліі, Сардзініі, Корсіцы.
Пасля некалькіх войнаў супраць Рыма (Пунічныя войны) Карфаген згубіў свае заваяванні і быў зруйнаваны ў 146 годзе да н.э. Пазней Гай Юлій Цэзар прапанаваў заснаваць на яго месцы калонію. Пасля заваявання Паўночнай Афрыкі імператарам Візантыі Юстыніянам, Карфаген стаў сталіцай Карфагенскага экзархату. Горад канчаткова згубіў сваё значэнне пасля прыходу арабаў.
Перамір’е ў Віла-Джусці
Літаратура
• Antonello Biagini, Giovanna Motta, The First World War: Analysis and Interpretation, Volume 1, Volume 1, P 100 • John Gooch, The Italian Army and the First World War, P 299 • Bullitt Lowry, Armistice 1918, P 112 • Manfried Rauchensteiner, The First World War and the End of the Habsburg Monarchy, 1914-1918, P 1005
Снукерны сезон 2003/2004
Снукерны сезон 2003/2004 уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 13 верасня 2003 і 20 мая 2004.
Філіп I Прыгожы
Філіп I Прыгожы (Felipe I de Habsburgo el Hermoso;,  — , Бургас) — герцаг Бургундыі пад імем Філіп IV (з 1482 года) і кароль-кансорт Кастыліі пад імем Філіп I (з 1504 года), першы прадстаўнік дынастыі Габсбургаў на іспанскім прастоле.
Юнацтва
Філіп быў сынам аўстрыйскага эрцгерцага Максіміліяна I, будучага імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі, і Марыі Бургундскай, спадчынніцы ўладанняў Бургундскага дому. Сваё імя ён атрымаў у гонар прадзеда герцага Філіпа Добрага.
Кастрыцы
Кастры́цы (, Кострицы) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоцкага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Заходскага сельсавета Шклоўскага раёна.
Філіп I Прыгожы
Юнацтва
У 1482 годзе нечакана загінула на паляванні маці Філіпа, і ён атрымаў у спадчыну велізарную і багатую Бургундскую дзяржаву, у склад якой уваходзілі, апроч уласна герцагства Бургундыі, Брабант, Лімбург, Люксембург, Артуа, Франш-Кантэ, Фландрыя, Генегау, Галандыя, Намюр, Гелдэрн і шэраг іншых ленаў у Францыі і імперыі. Апекуном пры малалетнім герцагу стаў яго бацька Максіміліян Габсбург.
Кіраванне ў Бургундыі
Хоць Максіміліян і прыняў апеку над Філіпам, ва ўсталяванні рэгенцтва яму было саслоўямі бургундскай дзяржавы адмоўлена. У адрозненне ад юнага герцага, Максіміліян не карыстаўся падтрымкай значнай часткі дваранства і гарадоў Нідэрландаў. Канфлікт паміж Максіміліянам і апазіцыйнымі да яго кіравання саслоўямі ўскладняўся прэтэнзіямі французскага караля Людовіка XI на спадчыну Марыі Бургундскай. Паводле дагавора ў Арасе 1482 года Франш-Кантэ і Артуа былі саступлены Францыі.
Незадоўга да гэтага, у 1493 годзе, быў заключаны Санліскі дагавор з Францыяй, паводле якога Франш-Кантэ і Артуа вярталіся герцагу Філіпу, а французскі кароль атрымліваў Пікардыю і ўласна герцагства Бургундыя. Гэта пагадненне ўрэгулявала франка-габсбургскую спрэчку аб бургундскай спадчыне і пацвердзіла пераход Нідэрландаў да Габсбургаў.
Аднаасобнае кіраванне Філіпа Прыгожага ў Нідэрландах пачалося ў 1494 годзе ў адносна спрыяльным становішчы. Хваляванні гарадоў спыніліся, а ўлада шаснаццацігадовага герцага абмежаваў савет, у які ўвайшлі вядучыя бароны бургундскай дзяржавы. Аднак падтрымка, аказаная Філіпам Перкіну Уорбеку, самазванцу, які прэтэндаваў на англійскі прастол, сур’ёзна падарвала англа-бургундскія адносіны і прывяла да пераносу цэнтра гандлю брытанскай воўнай з Антверпена ў Кале.
У адказ герцаг Філіп наклаў эмбарга на ўвоз воўны і жалеза з Англіі ў свае ўладанні. Канфлікт вельмі негатыўна адбіўся на эканоміцы як Англіі, так і Нідэрландаў, і выклікаў новы рост незадаволенасці ў фламандскіх гарадах, якія страцілі сыравіны для сваёй ткацкай прамысловасці.
Пад ціскам фламандцаў і свайго бацькі, зацікаўленага ў англійскай падтрымцы супраць Францыі ў распачатых Італьянскіх войнах, Філіп у 1496 годзе пайшоў на прымірэнне з Генрыхам VII і заключыў усёабдымнае гандлёвае пагадненне з Англіяй, вядомае пад назвай Intercursus Magnus. Гэты дагавор аформіў доўгатэрміновы англа-бургундскі ваенна-палітычны саюз і ўсталяваў свабоду гандлю паміж дзвюма краінамі. Сведчаннем усталявання трывалых дружалюбных адносін паміж Англіяй і Бургундыяй стала асабістая сустрэча Філіпа і караля Генрыха VII у Кале ў 1500 годзе.
Сястра Філіпа Маргарыта ў наступным годзе ажанілася са спадчыннікам Ізабелы і Фердынанда Хуана Арагонскага. Гэтыя шлюбы ляглі ў аснову дынастычнага саюза Іспаніі і дому Габсбургаў, накіраванага супраць Францыі. Пасля смерці Хуана Арагонскага ў 1497 годзе, яго старэйшай сястры Ізабелы ў 1498 годзе і яе сына Мігела ў 1500 годзе, жонка Філіпа Прыгожага стала адзінай спадчынніцай прастолаў Кастыліі і Арагона, што стварыла перспектыву стварэння велізарнай габсбургскай імперыі, якая ўключала апроч Аўстрыі, Нідэрландаў і Бургундыі, большую частка Пірэнейскага паўвострава і заморскія ўладанні.
Кіраванне ў Іспаніі
У 1502 годзе Філіп і яго жонка Іаана Кастыльская здзейснілі паездку ў Іспанію. Картэсы Кастыліі прызналі Іаану спадчынніцай прастола і прынеслі ёй клятву пэўнасці. У Арагоне, аднак, саслоўі адмовіліся пацвердзіць яе правы на спадчыну, спадзяючыся на магчымасць нараджэння сына ў караля Фердынанда II. Арагонцы таксама адмоўна адносіліся да перспектывы прыходу да ўлады бургундскіх і нідэрландскіх саветнікаў і набліжаных Філіпа.
Становішча ўскладняў той факт, што стала відавочнай душэўная хвароба Іааны, узмоцненая яе рэўнасцю. Інфанта перыядычна ўпадала ў стан дэпрэсіі, якая пераходзіла ва ўспышкі шалёнства. Адносіны паміж мужам і жонкай станавіліся ўсё больш напружанымі і неўзабаве яны сталі жыць паасобна. У 1503 годзе Філіп разам са сваім старэйшым сынам Карлам вярнуліся ў Нідэрланды, пакінуўшы ў Мадрыдзе Іаану, якая ў той час была цяжарнай другім сынам Фердынандам.
26 лістапада 1504 годзе сканала Ізабела, каралева Кастыліі. У завяшчанні яна назвала сваёй спадчынніцай Іаану, усталяваўшы, што ў выпадку яе няздольнасці па стане здароўя кіраваць каралеўствам, стаць рэгентам да дасягнення паўналецця старэйшым сынам Іааны і Філіпа павінен быў Фердынанд Арагонскі. Аднак уласныя прэтэнзіі на рэгенцтва высунуў сам Філіп Прыгожы. Яму ўдалося заручыцца падтрымкай Францыі і кастыльскіх саслоўяў. Фердынанд быў вымушаны адмовіцца ад прэтэнзій на рэгенцтва ў абмен на права атрымання паловы даходаў з Гранады. Каралевай Кастыліі была прызнана Іаана, а Філіп стаў каралём-суправіцелем і рэгентам.
Яго спробы цалкам адхіліць Іаану ад улады не ўвянчаліся поспехам з-за супраціўлення картэсаў. Не маючы трывалай апоры ў Іспаніі, Філіп шчодра раздаваў прывілеі і землі мясцовай арыстакратыі і сваім фламандскім набліжаным, што прывяло да некаторага паслаблення каралеўскай улады ў краіне. Філіп I быў далёкі ад рэлігійнага фанатызму; калі б ён кіраваў Іспаніяй даўжэй, то ёсць падставы меркаваць, што ён утаймаваў бы жорсткасць інквізіцыі.
У студзені 1506 года на шляху ў Іспанію з Нідэрландаў карабель Філіпа пацярпеў крушэнне ля берагоў Англіі. Апынуўшыся ва ўладзе англійскага караля Генрыха VII, Філіп быў вымушаны пайсці на шэраг саступак у англа-нідэрландскіх гандлёвых адносінах, перадаць Англіі апошніх лідараў Ёркскай партыі, якія знайшлі прытулак у бургундскіх уладаннях і абяцаць ваенную дапамогу ў выпадку нападу Францыі на Англію. У абмен ён атрымаў сваё прызнанне каралём Кастыліі і ваенны саюз у выпадку пагрозы яго правам з боку Арагона. Пасля завяршэння перамоў з Генрыхам VII Філіп аднавіў плаванне і 28 красавіка 1506 года прыбыў у Ла-Карунью, куды прывёз з сабой атрад нямецкіх наймітаў для барацьбы з прэтэнзіямі Фердынанда Арагонскага на Кастылію.
27 чэрвеня 1506 года паміж Філіпам і Фердынандам быў заключаны Вільяфафільскі дагавор, у адпаведнасці з якім Філіп быў афіцыйна прызнаны каралём Кастыліі, а Іаана Вар’ятка была фактычна адхілена ад улады.
Кіраванне Філіпа ў Кастыліі, аднак, апынулася нядоўгім: выпіўшы халоднай вады пасля гульні ў мяч, кароль прастудзіўся і 25 верасня 1506 года ва ўзросце дваццаці васьмі гадоў сканаў.
Праблемы з пахаваннем цела
Жонка Філіпа, перш чым даставіць цела мужа ў каралеўскі магільны склеп у Гранадзе, незвычайна доўга ездзіла з ім па краіне, што выклікала чуткі пра яе душэўную хваробу.
1907 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1907 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
.fm
.fm — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Мікранезіі.
Высокі Атлас
Высокі Атлас (الاطلس الكبير, Haut Atlas) — горны хрыбет у складзе Атласкіх гор, размешчаны на захадзе Паўночнай Афрыкі, на тэрыторыі Марока. Хрыбет цягнецца ад узбярэжжа Атлантычнага акіяна (мыс Гір) да мяжы з Алжырам на ўсходзе. Даўжыня хрыбта складае каля 700 км.
Хрыбет з’яўляецца месцам вядомых палеанталагічных раскопак, у выніку якіх былі знойдзеныя косткі невядомага раней продка дыназаўраў, атлазаўра, які жыў на тэрыторыі Марока 180 млн гадоў таму.
Высокі Атлас фармуе басейн мноства рачных сістэм. Большасць рэк, якія не перасыхаюць улетку, цякуць у паўночным кірунку, даючы магчымасць людзям сяліцца ўздоўж іх. Некалькі вадзі і сезонных рэк сканчаюцца ў пустынных раёнах на поўдзень і ўсход ад хрыбта. Рака Дадэс, прыток Драа, і рака Тодра праразаюць у хрыбце найпрыгожыя цясніны — цясніна Дадэс і цясніна Тодра.
Кругі (Магілёўскі раён)
Кругі́ (, Круги) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоцкага сельсавета.
Вялікае злучэнне
Вялікае злучэнне — злучэнне двух звышмасіўных планет — Сатурна і Юпітэра.
Адбываецца ў сярэднім кожныя 19,86 года, калі Юпітэр, чый перыяд звароту вакол Сонца складае 11,86 года, «даганяе» на небе планету Сатурн, перыяд абарачэння якой роўны 29,46 года. Як правіла, планеты падчас злучэнняў толькі праходзяць на пэўнай вуглавой адлегласці, паколькі плоскасці іх арбіт не супадаюць.
Зрэдку Сатурн і Юпітэр падыходзяць адзін да аднаго настолькі блізка, што з пункту гледжання зямнога назіральніка бачныя няўзброеным вокам як адна яркая зорка. Вялікае злучэнне 21 снежня 2020 года стала самым блізкім з 1623 года, у 18:22 UTC Юпітэр знаходзіўся на 0,1° з поўдня ад Сатурна і ў 30° на ўсход ад Сонца.
Конкурс песні Еўрабачанне 1974
Конкурс песні Еўрабачанне 1974 стаў 19-м конкурсам Еўрабачанне. Люксембург не змог правесці «Еўрабачанне» другі год запар па фінансавых прычынах. Ён прайшоў 6 красавіка 1974 года ў Брайтане (Вялікабрытанія) на сцэне канцэртнай залы «Доум». Удзел у конкурсе прыняло 17 краін. Упершыню ўдзельнічала Грэцыя, а адмовілася ад удзелу Францыя за некалькі дзён да пачатку з-за смерці прэзідэнта Жоржа Пампіду. Выйграла конкурс Швецыя ў першы раз, яе прадстаўляла група ABBA з песняй «Waterloo». Другое месца заняла Італія ў першы раз.
Італьянскі тэлеканал Раі падверг цэнзуры песню Джыльолы Чынквецці «Si» («Так») па прычыне таго, што яна магла быць успрынята як прапаганда напярэдадні рэферэндуму аб дазволе разводаў.
У Партугаліі трансляцыя па радыё песні партугальскага ўдзельніка стала сігналам для пачатку перавароту, які прывёў да звяржэння рэжыму Салазар.
Змены ў правілах
Колькасць членаў журы зноў склала 10 чалавек для кожнай краіны. Для нацыянальных журы было ўведзена правіла, якое рэкамендавала роўную колькасць мужчын і жанчын сярод членаў, а таксама роўную колькасць людзей малодзей і старэй 25 гадоў. Пры гэтым іх мінімальны ўзрост мог складаць 16 гадоў, максімальны - 60 гадоў, а розніца ва ўзросце паміж самым старэйшым і самым малодшым членамі журы павінна складаць не менш за 10 гадоў. Ацэнка для кожнай песні магла складаць ад 1 да 5 балаў.
Аліна Маратаўна Кабаева
Алімпійская чэмпіёнка на Гульнях 2004 года ў індывідуальным мнагабор’і і бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2000 года ў індывідуальным мнагабор’і. Двухразовая абсалютная чэмпіёнка свету (1999 і 2003). Пяціразовая абсалютная чэмпіёнка Еўропы (1998—2000 2002, 2004). Шасціразовая абсалютная чэмпіёнка Расіі (1999—2001, 2004, 2006—2007). Заслужаны майстар спорту Расіі.
Член Вышэйшага савета партыі «Адзіная Расія» (2001—2005). Член Грамадскай палаты Расійскай Федэрацыі (2005—2007). Дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійска Федэрацыі 5-га (2007—2011) і 6-га скліканняў (з 4 снежня 2011 года па 15 верасня 2014 года).
Узнагароджана ордэнамі Дружбы (2001) і «За заслугі перад Айчынай» IV ступені (2005), а таксама Ганаровай граматай Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (2013).
Калаўроткі
Калаўроткі (Rotifera = Rotatoria) — тып мнагаклетачных водных жывёл, раней адносіліся да групы першаснаполасцевых чарвей. Асноўнай прыкметай з'яўляецца наяўнасць так званага калаўротнага апарата на пярэднім канцы цела, які выкарыстоўваецца для харчавання і руху.
Апісанне
Найменшыя жывёлы з шматклетачных (даўжыня 0,04—2,5 мм), бясколерныя і каляровыя, двухбаковасіметрычныя. Кожнаму віду ўласціва пэўная і пастаянная кольнасць клетак (напр., асплянхна першасназубая мае 900 клетак). Цела выцягнутае, шарападобнае, звычайма падзелена на галаву, тулава і нагу (зрэдку рэдукаваную), укрыта кутыкулай. У многіх калаўротак ёсць панцыр або вакол цела ўтвараюцца футляры, домікі, чахлы. На зад­нім канцы це­ла знаходзіцца рухомая нага, якая заканчваецца адным ці дву­ма вы­растамі, з дапамогай якіх калаўроткі мо­гуць прымацоўвацца да субстрату.
На галаве маецца сістэма раснічак (звычайна два рады) і іх вытворных. Яны акружаюць пярэдні канец цела і спускаю­цца на брушны бок, утвараюць вадаварот, з дапамогай іх калаўроткі перамяшчаюцца і ўцягваюць у рот ежу. Біццё раснічак нагадвае рух калаўрота, і гэта дало назву ор­га­ну і тыпу жывёл. Ротавая адтуліна размешчна на брушным баку.
Першасная поласць цела запоўнена вадкасцю, якая мае крывяносную і дыхальную функцыі. Ёсць стрававальная, выдзяляльная, мышачная, полавая і нервовая сістэмы. Характэрна жавальная глотка, якая знаходзіцца ў пярэднім аддзеле кішэчніка. Нервовая сіс­тэма складаецца з галаўнога ганг­лія і двух бакавых нервовых цяжаў, злучаных з некалькімі парамі бо­льш дробных бакавых ганг­ліяў (усяго да 200 ней­ро­наў); сен­сор­ныя органы прадстаўлены ме­ха­на-, хе­ма- і фо­тарэцэптарнымі сен­сіла­мі. Органы выдзялення (про­танефрыдыі) адкрываюцца ў клаа­ку.
Большасць адкладвае яйцы, ёсць жывародныя. Яечнікі (няпарныя або парныя) з пастаян­най колькасцю аацытаў, часта з жаўточнікамі, якія забяспечваюць жыўленне зародка. Самцы карлікавыя, не кормяцца, вядомыя не ва ўсіх відаў.
Пашырэнне
Касмапаліты. Пашыраны ў прэсных і саланаватых вадаёмах, а таксама ў прыбярэжным пяску, імху, глебе. Адзіночныя ці каланіяльныя (калоніі дыяметрам да 3—4 мм), плаваюць ці прымацаваныя да субстрату.
Вядома каля 1500 відаў калаўротак, у Беларусі — каля 100 відаў. У асноўным гэта прэснаводныя насельнікі, але таксама яны водзяцца ў моры і вільготных глебах. Уваходзяць у склад бентасу і планктону.
Асаблівасці біялогіі
Пераважна паліфагі — кормяцца водарасцямі, бактэрыямі, дэтрытам. Ёсць драпежнікі (кормяцца прасцейшымі, радзей — дробнымі калаўроткамі) і паразіты беспазваночных і раслін. Маса пажывы, якая паглынаецца за су­ткі, можа перавышаць масу цела асобіны ў 6 разоў.
У жыццёвым цыкле адзначаецца спалучэнне аднаполага размнажэння з двухполым (гетэрагенія) ці выключна аднаполае (партэнагенез). Партэнагенетычнае размнажэнне пераважае, але чаргуецца з палавым: у пэўны момант з’яўляюцца карлікавыя га­п­лоід­ныя самцы; пасля спа­роўвання самкі адкладваюць яйцы са шчыльнай двайной абалонкай, з якіх пасля перыяду спакою з’яўляюцца партэнагенетычныя сам­кі.
Развіццё прамое. Праз 2—4 сутак з яйца вылупліваецца маленьная калаўротка, якая праз 2—4 сутак пачынае адкладваць яйцы. Пры неспрыяльных умовах упадаюць у анабіёз.
Значэнне ў прыродзе
Удзельнічаюць у самаачышчэнні вадаёмаў. Пажыва для планктонаеднай моладзі рыб. Гадуюць на корм для лічынак рыб.
Шведскія фрыкадэлькі
Многія мясныя стравы фінскай кухні, сярод іх і фрыкадэлькі, у значнай ступені з’яўляюцца вынікам уплыву шведскай кухні, бо Фінляндыя на працягу многіх стагоддзяў уваходзіла ў склад Швецыі.
.fo
.fo — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Фарэрскіх астравоў.
Toppdomän
Марыя (імя)
МАРЫ́Я (Maryam, магчыма, «якая прадбачыць» або «жаданае дзіця»), жаночае імя ў сусветнай культуры.
Карл X Густаў
Біяграфія
Карл X Густаў быў сынам клебургскага пфальцграфа Іагана Казіміра і яго жонкі Катарыны, дачкі караля Карла IX.
Аднак да канца 1643 года ён ужо палкоўнік Курляндскага кавалерыйскага палка. У 1645 годзе ўдзельнічаў у бітве пры Янкаве. 17 лютага 1647 года па патрабаванні каралевы Крысціны прызначаны галоўнакамандуючым шведскай арміяй у Германіі.
Увесну 1649 года Карл Густаў быў абвешчаны спадчыннікам прастола. 6 чэрвеня 1654 года каралева Крысціна адраклася ад прастола, і ў той жа дзень Карл Густаў быў каранаваны ў якасці новага караля.
Яго першай задачай стала паляпшэнне дзяржаўных фінансаў, падарваных папярэднім кіраваннем. У сувязі з гэтым ён правёў так званую чацвяртную рэдукцыю, па якой дваранства павінна было вярнуць казне чвэрць усіх дарэнняў, атрыманых ім пасля смерці Густава II Адольфа.