cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benson & Hedges Championship 1995 (снукер)
Benson & Hedges Championship 1995 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 6 па 14 кастрычніка 1995 года ў JP Snooker Centre, у Эдынбургу, Шатландыя. Турнір стаў шостым розыгрышам Benson & Hedges Championship, які быў заснаваны ў 1990 годзе. Прызавы фонд турніру склаў £30,000, з якіх £5,000 атрымаў пераможца. Апроч таго, пераможца спаборніцтва атрымліваў права ўдзельнічаць у найбуйнейшым запрашальным турніры сезона — Мастэрс.
Школа з Калодчына
Школа першай паловы XX стагоддзя з вёскі Калодчына Вілейскага раёна. Перанесена ў Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту ў аграгарадку Азярцо (Мінскі раён), дзе прадстаўлена ў экспазіцыі «Цэнтральная Беларусь».
Архітэктура
Школа з'яўляецца тыповым збудаваннем сістэмы пачатковага вясковага навучання. Будынак невялікі, прамавугольны ў плане, з вальмавым дахам, накрытым дранкай. Цокаль з бутавага каменю. Сцены неашаляваныя, прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах. Уваход вырашаны невялікім ганкам з навесам. Унутры драўлянымі сценамі падзелены на сенцы, класны пакой і кватэру настаўніцы. Кватэра складалася са спальні, залы і кухні.
Вялікае Хацькова
Вялі́кае Хацько́ва — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 32 км на ўсход ад горада Полацк, за 9 км на паўночны ўсход ад вёскі Домнікі, у басейне ракі Ценіца.
Плошча паверхні 0,07 км². Даўжыня 0,32 км, найбольшая шырыня 0,3 км. Даўжыня берагавой лініі 0,95 км.
Схілы катлавіны слаба выражаны, пад забалочаным лесам, на поўдні параслі забалочаным хмызняком.
Нацыянальная бібліятэка Латвіі
Нацыянальная бібліятэка Латвіі (Latvijas Nacionālā bibliotēka, скарочана LNB) — найбуйнейшая бібліятэка Латвіі. Нацыянальная бібліятэка з’яўляецца дзяржаўнай установай Латвійскага міністэрства культуры. Бібліятэка адыгрывае важную ролю ў развіцці ў Латвіі інфармацыйнага грамадства, забеспячэння доступу ў Інтэрнэт, у падтрымцы навуковых даследаванняў і бесперапыннай адукацыі.
Гісторыя
18 лістапада 1918 года Народны Савет Латвіі абвясціў Латвійскую Рэспубліку як незалежную і самастойную дзяржаву. 22 снежня таго ж года У. І. Ульянаў (Ленін) падпісаў дэкрэт аб прызнанні незалежнасці Савецкай Рэспублікі Латвіі.
3 красавіка 1919 года савецкая ўлада заснаала латвійскую цэнтральную бібліятэку на рагу вуліц Калькю і Вальню. Пасля сыхода бальшавікоў, будынак быў вернуты яго ўладальнікам, а бібліятэку перанеслі ў былую рэзідэнцыю віцэ-губернатара Ліфляндскай губерні — на вуліцу вуліцу Яуніела, дом 2. Потым Нацыянальная бібліятэка змяніла шмат будынкаў, пакуль у 2008—2014 гадах на левым беразе Даўгавы, насупраць гістарычнага цэнтра горада, не быў пабудаваны Будынак Латвійскай Нацыянальнай бібліятэкі.
Дзейнасць
У 1924 годзе Латвія далучылась да Брусэльскай канвенцыі, якая прадугледжвала міжнародны абмен друкаванай прадукцыяй — афіцыйнымі дакументамі, навуковымі і літаратурнымі выданнямі.
З 1950 года пры бібліятэцы пачалося выданне «Хронікі часопісных і газетных артыкулаў». У 1968 годзе бібліятэка арганізавала першы семінар для прыбалтыйскіх бібліятэк — латвійскіх, літоўскіх і эстонскіх (LiLaEst).
У 1992 годзе ў Латвійскай рэспубліцы быў прыняты закон «Аб Нацыянальнай бібліятэке Латвіі». У 2002 годзе Банк Латвіі выпусціў памятную манету ў адзін лат з выявай новага будынка бібліятэкі. У 2006 годзе была заснавана Нацыянальная лічбавая бібліятэка Латвіі — Letonica. У 2007 годзе бібліятэка была ўключана ў спіс навукова-даследчых інстытутаў Латвіі.
Нацыянальная бібліятэка Латвіі прымае ўдзел у міжнародных бібліятэчных арганізацыях — IFLA, CENL, CDNL, CERL, EBILDA, ELAG, LIBER, IAML, IBBY, Bibliotheca Baltica і іншых міжнародных арганізацыях — ЮНЭСКА, ISO, IASA, ICON, IGELU, IPC; выкарыстоўвае кадыфікатары і стандарты ISBN, ISSN i ISMN.
Сядзіба Свяцкіх (Крупкі)
Гісторыя сядзібы
Сядзіба была пабудавана ў пачатку XX стагоддзя.
На канец 1980-х сядзібны дом выкарыстоўваўся ў якасці адміністрацыйнага будынка.
Планіроўка і размяшчэнне
Сядзіба размешчана непадалёку ад берага р. Бобр.
Сядзібны дом
Захаваўся двухпавярховы сядзібны дом у стылі мадэрн, пабудаваны з цэглы.
Дом характарызуецца складанай асіметрычнай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыяй, выкарыстаннем вежаў у якасці архітэктурных дамінантаў. Асабняк накрыты вальмавым дахам.
Цэнтральная частка бакавога левага фасада аформлена ў выглядзе вежы, завершанай купалам складанай формы на васьмігранным светлавым барабане. Сцены члянёны паясамі русту. Аконныя праёмы разнастайныя па форме (прамавугольныя, круглыя, квадратныя, авальныя, лучковыя), аздоблены ліштвамі. Цэнтральны ўваход з боку галоўнага фасада вылучаны неглыбокім рызалітам, які завершаны атыкам. Уваходная частка бакавога правага фасада будынка фланкіравана 2 невялічкімі вежамі. Планіроўка мяшаная.
Паверхі злучаюць 3 розныя па афармленні лесвічныя вузлы. Балясіны цэнтральнай лесвіцы (чыгуннае ліццё) упрыгожаны геаметрычным арнаментам.
Парк
Вакол сядзібы захаваліся рэшткі парка.
Benson & Hedges Championship 1994 (снукер)
Benson & Hedges Championship 1994 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 28 кастрычніка па 5 лістапада 1994 года ў JP Snooker Centre, у Эдынбургу, Шатландыя. Турнір стаў пятым розыгрышам Benson & Hedges Championship, які быў заснаваны ў 1990 годзе. Прызавы фонд турніру склаў £30,000, з якіх £5,000 атрымаў пераможца. Апроч таго, пераможца спаборніцтва атрымліваў права ўдзельнічаць у найбуйнейшым запрашальным турніры сезона — Мастэрс.
SWIFT
SWIFT (ад Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunications), Супольнасць сусветных міжбанкаўскіх фінансавых тэлекамунікацый) — арганізацыя, якая кіруе міжнароднай сістэмай перадачы інфармацыі і правядзення плацяжоў паміж банкамі і іншымі фінансавымі ўстановамі. Кампанія таксама прадастаўляе праграмнае забеспячэнне (у асноўным дзеля ўжывання ў сусветнай сетцы SWIFTNet) і банкаўскія ідэнтыфікацыйныя коды ISO 9362, больш вядомыя як «SWIFT-коды».
SWIFT — кааператыўнае таварыства, створанае паводле бельгійскага заканадаўства, якое належыць ягоным чальцам — 8740 банкам з 209 краінаў (па стане на лістапад 2008 году). Галоўны офіс размешчаны ў Ла-Юльпе каля Бруселя, Бельгія. Аддзяленні кампаніі існуюць у многіх краінах свету.
Заснаванае ў 1973 годзе з мэтай усталявання агульных стандартаў для фінансавых транзакцыяў, стварэння сістэмы апрацоўкі агульнадаступных дадзеных і сусветнай інфармацыйнай сеткі. Сузаснавальнікамі выступілі 239 банкаў з 15 краінаў. Фундаментальныя аперацыйныя інструкцыі, нормы адказнасьці і да т. п. былі ўсталяваныя ў 1975 годзе. У 1977 годзе адасланае першае паведамленне.
Кожны банк, уключаны ў сістэму, атрымоўвае свой унікальны SWIFT-код. Тэарэтычна для ажыццяўлення плацяжу ў Еўропе дастаткова ведаць SWIFT-код банка і IBAN-код атрымальніка.
Штодзень праз SWIFT праходзіць больш за мільён транзакцыяў пра грашовыя пераказы, міжбанкаўскія плацяжы, каштоўныя паперы. Штогод — 2,5 млрд плацёжных паручэнняў.
Уласна SWIFT не займаецца перасылкай фінансаў, кампанія толькі выстаўляе патрабаванні на аплату. Яны павінны быць аплочаны праз рахункі-карэспандэнты, якія фінансавыя ўстановы маюць паміж сабой.
Пасля падзеяў 11 верасня 2001 года ЦРУ і Міністэрства фінансаў ЗША атрымалі доступ да фінансавай інфармацыі сеткі SWIFT з мэтай адсочвання магчымых фінансавых транзакцыяў тэрарыстаў.
У свеце існуе шмат аналагаў SWIFT, адзін з іх — сістэма перадачы фінансавых паведамленняў.
Кавалеўшчына
Назву Кавалеўшчына маюць:
Стрыжань
Стрыжань:
Канчаны
Назву Канча́ны маюць:
Адэскалькі
Адэскалькі (Odescalchi) — знатны італьянскі род, з якога выйшаў адзін Рымскі Папа і некалькі кардыналаў. У наш час глава сямейства носіць тытул ''князя Адэскалькі і Басана, герцага Сірміі, і з'яўляецца спадчынным магнатам Венгрыі і грандам Іспаніі.
Гісторыя
Першапачаткова Адэскалькі пражывалі ў сваіх уладаннях у Кома, але затым атрымалі поспех у Рыме і Венгрыі. Лічыцца, што сямейства з'яўляецца нашчадкамі Джорджыа Адэскалькі (Giorgio Odescalchi), езуіта з Кома (1290 год). Пры гэтым разглядаюць дзве галіны сям'і Адэскалькі: у Джорджыа быў сын (Guidollo), у якога было двое дзяцей (Giannollo і Pietrollo). Апошні прадстаўнік асноўнага роду (ад старэйшага сына, Giannollo) Лівіа Адэскалькі памёр у 1713 годзе. Нашчадкі ж Pietrollo пераехалі ў Францыю, і лічыцца, што ўсе прадстаўнікі былі знішчаны падчас разні Варфаламееўскай ночы. Род Адэскалькі, які і існуе дагэтуль, з'яўляецца вынікам шлюбу прадстаўнікоў сямействаў Адэскалькі і Эрба (Erba Odescalchi).
На радзіме Адэскалькі займаліся ліхвярствам, а пасля эпідэміі чумы ў 1630 годзе Адэскалькі вельмі ўзбагаціліся, скупаючы землі за бесцань. У XVII стагоддзі выхадзец з сям'і Адэскалькі, Бенедэта, стаў Рымскім Папам Інакенціем XI. Лічыцца, што ён быў дальнабачным адміністратарам, які паправіў фінансавае становішча папскай дзяржавы. Аднак ёсць меркаванне, што Бенедэта, нават стаўшы вялікім пантыфікам, кіраваў практычна ўсімі справамі сям'і. Да заслуг Бенедэта як главы сямейства Адэскалькі адносяць фінансавую падтрымку Аранскай дынастыі (сцвярджэнне Вільгельма III на англійскім прастоле ў 1689 годзе), падтрымку Габсбургаў (а менавіта імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Леапольда I) . Пасля смерці Інакенція XI імператар, выражаючы сваю ўдзячнасць сямейству, перадаў Адэскалькі (на чале сямейства становіцца пляменнік Інакенція — Лівіа, Livio Odescalchi) зямельны надзел у Венгрыі (Сірміі) і дараваў княжацкі тытул.
Эрба-Адэскалькі
Гісторыя сямейства ўзыходзіць да Энрыка Эрба (Enrico Erba), вікарыя Мілана ў 1165 годзе. У 1709 годзе Алесандра Эрба ажаніўся з Лукрэцыяй Адэскалькі, сястрой Інакенція XI. У 1714 годзе, пасля смерці Лівіа, Алесандра становіцца другім князем Адэскалькі і герцагам Сірміі (Duca di Syrmia ці Sirmio).
У XVIII стагоддзі герцагі Адэскалькі значна збяднелі і былі вымушаны распрадаць частку сваіх уладанняў.
Уладанні
Да ўладанняў сям'я Адэскалькі адносяцца:
Верамееўскае
Вераме́еўскае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 24 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Антонава, у басейне ракі Нешчарда.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,15 км, найбольшая шырыня 0,11 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км.
Схілы катлавіны вышынёй 3—5 м, пад лесам, на щсходзе балота. Пойма на паўднёвым усходзе забалочаная. Выцякае ручай у возера Антонаўскае, упадае ручай з возера Глыбочына.
Ніўкі
Назву Ні́́ўкі маюць:
Сяргей Віталевіч Саладоўнікаў
Сяргей Саладоўнікаў (нар., ) — былы савецкі і беларускі футбаліст (гуляў на пазіцыі нападніка), а потым трэнер.
Ігравая
Пачынаючы з 1979 года выступаў за гродзенскі «Хімік» у Другой лізе чэмпіянату СССР. За дзесяць гадоў у складзе гродзенскага клуба стаў яго рэкардсменам па колькасці забітых мячоў.
У 1990—1992 гадах гуляў за польскую «Ягелонію», якой дапамог выйсці ў Першую лігу. У 1992 вярнуўся ў «Хімік» (у 1993 годзе змяніў назву на «Нёман»), дапамог клубу выйграць Кубак Беларусі 1993.
Віктар Лоба Эскалар
Віктар Лоба Эскалар (Victor Lobo Escolar; нар. г.) — іспанскі біятланіст, удзельнік зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года.
Сяргей Віталевіч Саладоўнікаў
Ігравая
У 1994 годзе «Нёман» развітаўся з большасцю вопытных ігракоў, у тым ліку і з Саладоўнікавым, які перайшоў у іншы гродзенскі клуб — «Кардан-Флаерс».
Віктар Лоба Эскалар
Кар’ера
Да пераходу ў біятлон займаўся зімнім трыятлонам, у якім дабіўся значных поспехаў на нацыянальным узроўні. З’яўляецца 7-разовым чэмпіёнам Іспаніі (2004—2010), чэмпіёнам Еўропы 2005 года, чэмпіёнам Паўднёвай Амерыкі 2005 года. У 2008 годзе ўдзельнічаў у лыжнай гонке на 10 кіламетраў свабодным стылем на чэмпіянаце Іспаніі і стаў 10-м. У 2008 годзе абвешчаны спартсменам года Арагона.
У 2012 годзе ўпершыню стартаваў у гонках Кубка IBU. Лепшы яго вынік на заканчэнне сезону 2013/2014 — 35-е месца ў спрынце на этапе ў шведскім Ідрэ ў 2013 годзе.
Сяргей Віталевіч Саладоўнікаў
Трэнерская
Яшчэ ў 1995 годзе стаў гуляючым трэнерам у «Кардан-Флаерс». У 1997 годзе вярнуўся ў «Нёман», спачатку як ігрок, але ўжо ў верасні 1997 стаў галоўным трэнерам гродзенскага клуба. Узначальваў гродзенскую каманду да 2005 года (з невялікім перапынкам), прывёў яе да найбольшага дасягнення ў чэмпіянаце — срэбраных медалёў 2002 года.
Віктар Лоба Эскалар
Кар’ера
У 2013 годзе прыняў удзел у чэмпіянаце свету. У спрынце фінішаваў 120-м, у індывідуяльнай гонцы — 94-м, у эстафеце разам з Самуэлем Пуліда Серана, Мануэлем Фернандэсам Муса і Педра Кінтана Арыясам адстаў ад пераможцаў на кола.
Сяргей Віталевіч Саладоўнікаў
Трэнерская
У 2006 годзе быў старшым трэнерам магілёўскага «Дняпро», пасля перайшоў на працу ў юнацкі футбол, узначальваў юнацкую зборную Беларусі сярод хлопцаў 1990 года нараджэння, пазней — 1994 года нараджэння. У 2010 годзе стаў трэнерам у мінскім «Дынама», у маі 2010 года на працягу двух матчаў выконваў абавязкі галоўнага трэнера мінчан.
Віктар Лоба Эскалар
Кар’ера
У 2014 годзе разам з Вікторыяй Падыяль Эрнандэс прадстаўляў Іспанію на зімовых Алімпійскіх гульнях. У спрынце стаў 84-м, а ў індывідуяльнай гонцы паказаў свой лепшы вынік у кар’еры — 74-е месца.
Сяргей Віталевіч Саладоўнікаў
Трэнерская
У жніўні 2011 года зноў узначаліў гродзенскі «Нёман». Пад кіраўніцтвам Саладоўнікава каманда стала атрымліваць прагрэс у чэмпіянаце: 5-е месца ў 2012 і 4-е месца ў 2013. У снежні 2013 года з’явілася інфармацыя аб тым, што Саладоўнікаў можа ўзначаліць салігорскі «Шахцёр», але ён застаўся ў Гродна. У сезоне 2014 з-за фінансавых цяжкасцяў каманда адкацілася на восьмы радок. У сезоне 2015 каманду пакінула большасць ігракоў асновы, у пачатку чэмпіянату на полі з’яўлялася шмат нядаўніх дублёраў, з-за чаго «Нёман» апынуўся на апошнім радку. У сярэдзіне сезона склад гродзенцаў папоўніў шэраг вопытных выканаўцаў, «Нёман» ізноў скончыў сезон на восьмым месцы. Пачатак сезону 2016 атрымаўся няўдалым: нягледзячы на добрае фінансавае становішча і тое, што атрымалася захаваць большасць ігракоў, каманда не здолела атрымаць перамогу ў першых трох турах. Пасля паражэння ў чацвёртым туры ад брэсцкага «Дынама» Саладоўнікаў 25 красавіка 2016 года падаў у адстаўку з пасады галоўнага трэнера гродзенцаў.
Віктар Лоба Эскалар
Кар’ера
Ва ўнутраных спаборніцтвах выступае за клуб «Стадыум Касабланка» з Сарагосы.
Сяргей Віталевіч Саладоўнікаў
Трэнерская
У ліпені 2017 года было абвешчана аб тым, што Саладоўнікаў стане новым галоўным трэнерам «Ліды». У 2018 годзе разам з камандай заняў чацвёртае месца ў Першай лізе. У студзені 2019 года пакінуў лідскі клуб і неўзабаве стаў дырэктарам гродзенскай СДЮШАР «Нёман».
У студзені 2015 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію катэгорыі PRO.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Ледавік Рускага геаграфічнага таварыства
Ледавік Рускага геаграфічнага таварыства — ледавік у цэнтральнай частцы Паміра на тэрыторыі Таджыкістана.
Ледавік адкрыты ў 1882 годзе. Назву ледавіку даў 1928 годзе І. Р. Дарафееў.
Маразы
Назву Маразы маюць:
Аршыл Горкі
Аршыл Го́ркі (Arshile Gorky, сапраўднае імя Ваз­да­ніг Манук Адаян (Ոստանիկ Մանուկ Ադոյան); 1904, Харком, Ван, Асманская імперыя — 21 ліпеня 1948, Шэрман, Канектыкут, ЗША) — амерыканскі мастак армянскага паходжанні, адзін з заснавальнікаў «абстрактнага сюррэалізму».
Біяграфія
У 1915 годзе ў час генацыду армян бег разам з маці і трыма сёстрамі ў расійскае Закаўказзе. Пасля таго, як маці ў 1919 году памерла ад голаду ў Ерэване, Горкі эміграваў у 1920 годзе ў ЗША, да бацькі. У пошуках сябе ён змяняе сваё імя на «Аршыл Горкі», намякаючы на ўлюбёнага пісьменніка Максіма Горкага.
Наведваў мастацкую школу штата Род-Айленд у Правідэнсе. У 1922 Горкі паступае ў Новую школу дызайну Бостана, спачатку малюе пад уплывам імпрэсіяністаў, пазней — постімпрэсіяністаў (у гэты час ён жыве ў Нью-Ёрку).
У 1926-1931 гадах выкладаў у мастацкай школе і Цэнтральным мастацкім вучылішчы ў Нью-Ёрку.
Апошні год жыцця
Апошні год жыцця Горкі быў поўны трагічных падзей: згарае майстэрня Горкі разам з працамі, у мастака выяўляецца рак, ён трапляе ў аўтакатастрофу і, зламаўшы руку, пазбываецца магчымасці маляваць, а жонка пакідае яго, забраўшы з сабой дзіцё.
Гібель
Ва ўзросце 44 гадоў Горкі здзяйсняе самагубства, павесіўшыся.
Ларамідыя
Ларамідыя — старажытны востраў-кантынент, які існаваў у познім Мелавым перядзе (99,6-66 млн гадоў таму), калі Паўночная Амерыка дзялілася на дзве часткі Заходнім Унутранным морам. Рэльеф вострава — выцягнуты і гарысты. Назву атрымаў у 1996 годзе Дэвідам Арчыбальдам у гонар горада Ларамі ў штаце Ваёмінг. Ларамідія займала месца ад сучаснай Аляскі да Мексікі. Востраў насялялі діназаўры розных відаў, у тым ліку тыраназаўріды, дромеазаўріды, цэратапсы, тытаназаўры і іншыя.
Аркадзь Аркадзьевіч Бабчанка
Аркадзь Аркадзьевіч Бабчанка (, Масква) — расійскі пісьменнік, журналіст, ваенны карэспандэнт, выдавец.
Біяграфія
У 1995 годзе прызваны ў армію, служыў на Паўночным Каўказе ў войсках сувязі, прымаў удзел у Першай чачэнскай вайне. Звольнены ў запас у 1997 годзе.
Скончыў юрыдычны факультэт Сучаснага гуманітарнага ўніверсітэта з дыпломам бакалаўра юрыспрудэнцыі па міжнародным праве.
У 2000 годзе звольнены ў запас у званні гвардыі старшыны.
У тым самым годзе заняўся журналістыкай. Быў карэспандэнтам «Новай газеты», пазней — ваенным карэспандэнтам падчас вайны ў Паўднёвай Асеціі ў 2008 годзе.
У сакавіку 2012 года супраць Бабчанкі была ўзбуджаная крымінальная справа па артыкуле 212 Крымінальнага кодэксу Расійскай Федэрацыі (заклікі да масавых беспарадкаў) у сувязі з публікацыяй запіса аб магчымай тактыцы «за сумленныя выбары».
Выдавец часопіса «Искусство войны».
У 2017 годзе Бабчанка пакінуў Расію. У снежні 2016 года ён адмовіўся выказваць спачуванні родным і блізкім загінулых пры крушэнні самалёта Ту-154 Міністэрства абароны Расіі над Чорным морам. Ён патлумачыў гэта тым, што ахвяры авіякатастрофы, якія накіроўваліся ў Сірыю, як выказаўся журналіст, «спявалі і скакалі ў падтрымку» расійскіх уладаў. Пасля гэтага калумніст «Комсомольской правды» Анатоль Жыхароў заклікаў узбудзіць крымінальную справу ў дачыненні да Бабчанкі, а дэпутат Дзярждумы Расіі Віталь Мілонаў прыгразіў журналісту пазбаўленнем грамадзянства.
Жыў у Празе. У ліпені 2017 году жыў у Ізраілі, са жніўня 2017 па май 2018 года ў Кіеве.
З кастрычніка 2017 па май 2018 года вёў праграму «Prime: Бабченко» на крымскататарскім украінскім тэлеканале ATR.
Інсцэніроўка забойства
29 мая 2018 года знаёмыя і сваякі паведамілі, што пры ўваходзе ў яго кіеўскую кватэру ў Дняпроўскім раёне невядомыя выпусцілі яму ў спіну некалькі куль, у той час як жонка Бабчанкі была ў ваннай. Сам Бабчанка нібыта памёр у машыне хуткай дапамогі па дарозе ў бальніцу. 30 мая, выступаючы на ​​прэс-канферэнцыі, кіраўнік СБУ Васіль Грыцак заявіў аб тым, што Бабчанка жывы; па словах Грыцака, даведаўшыся пра падрыхтоўку забойства, супрацоўнікі СБУ арыштавалі меркаванага забойцу, а само забойства інсцэніравалі, каб выйсці на таго, хто замаўляў злачынства. І кілер і арганізатар — украінскія грамадзяне, якіх па словах СБУ завербавалі расійскія спэцслужбы. Сам Бабчанка таксама выступіў на гэтай прэс-канфэрэнцыі. Пазней з’явіліся ролікі затрымання арганізатара і відэа перадачы грошай.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку.
Джарылгацкі нацыянальны прыродны парк
Гісторыя
Прыродны парк быў створаны 11 снежня 2009 года паводле ўказа прэзідэнта Віктара Юшчанкі з мэтай захавання каштоўных прыродных і гісторыка-культурных комплексаў і аб’ектаў Паўночнага Прычарнамор’я. Да тэрыторыі нацыянальнага прыроднага парку «Джарылгацкі» ва ўстаноўленым парадку ўзгоднена ўключэнне 10000 гектараў зямель дзяржаўнай уласнасці, у тым ліку 805 гектараў зямель дзяржаўнага прадпрыемства «Складоўская доследная лесапаляўнічая гаспадарка», якія адбіраюцца ва ўстаноўленым парадку і прадастаўляюцца нацыянальнаму прыроднаму парку ў пастаяннае карыстанне, а таксама 6726 гектараў зямель дзяржаўнага прадпрыемства «Складоўская доследная лесапаляўнічая гаспадарка» і 2469 гектараў акваторыі Джарылгачкага заліва Чорнага мора, якія ўключаюцца ў склад нацыянальнага прыроднага парку без канфіскацыі.
Працэс стварэння
Асновай стварэння нацыянальнага парку стаў востраў Джарылгач і прылеглая да яго акваторыя. Гэтая тэрыторыя, якая мае вялікае значэнне для захавання акваторыі Чорнага мора і птушак, яшчэ стагоддзе таму прыцягнула да сябе ўвагу навукоўцаў. Ужо ў 1923 годзе востраў стаў часткай запаведніка «Асканія-Нова», а ў 1927 годзе стаў часткай Дзяржаўных прыморскай запаведнікаў. У 1937 годзе гэты статус быў адменены і тэрыторыя аддадзена мясцовым калгасам для выпасу жывёлы і лясной гаспадарцы для стварэння ахоўных насаджэнняў (ў 1960 годзе). Толькі ў 1974 годзе ў паўночна-ўсходняй частцы вострава быў створаны заказнік «Джарылгацкі», а ў 1997 годзе аднавіліся працы па стварэнні нацыянальнага прыроднага парку. І толькі ў 2009 годзе ўвесь востраў зноў трапіў пад ахову.
Згодна з указам прэзідэнта Кабінет Міністраў Украіны павінен:
Тэрыторыі
Нярэдка, аб’яве нацыянальнага парку або запаведніка папярэднічае стварэнне аднаго або некалькіх аб’ектаў прыродна-запаведнага фонду мясцовага значэння. У выніку, вялікі НВП фактычна паглынае раней створаныя ПЗФ. Аднак іх статус звычайна захоўваецца.
У склад тэрыторыі нацыянальнага прыроднага парку «Джарылгацкі» ўваходзяць такія аб’екты ПЗФ Украіны:
Малы Супонец
Плошча паверхні 0,15 км². Даўжыня 0,45 км, найбольшая шырыня 0,38 км. Даўжыня берагавой лініі 1,39 км.
Дзегцяроўскае
Дзегцяро́ўскае — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 6 км на поўнач ад горада Глыбокае, каля вёскі Дзегцяры, у басейне ракі Бярозаўка.
Плошча паверхні 0,2 км². Даўжыня 0,62 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,32 км.
Апал
Апал — мінерал падкласа гідраксідаў. Мае 1—34 % вады, 65—92 % SiO2, прымесі аксідаў Fe2O3, MgO, CaO і інш.
Назва
Назаа ад лацінскага слова «opalus», якое бярэ пачатак ад санскрыцкага «úpala», г.зн. «каштоўны камень».
Апісанне
Чысты апал бясколерны, непразрысты, мае афарбоўку блізкую да малочнай або афарбаваны ў няяркія тоны рознымі прымесямі. Па колеру адрозніваюць дзве асноўныя разнавіднасці апалу — белы і чорны. Белы можа быць жаўтаватым, а чорны часцей за ўсё бывае цёмна-шэры або сіні. Прыкметна вар’іруе ступень празрыстасці. Празрыстыя і паўпразрыстыя ўзоры валодаюць апалесцэнцыяй (пералівы колераў), якая ўзнікае дзякуючы рассейванню святла дробнымі часцінкамі.
Аморфны. Рэнтгенаструктурны аналіз і вывучэнне пад электронным мікраскопам выявілі ў апале крышталічныя часцінкі надзвычай малых памераў. Высветлена, што ў аморфным апале ёсць асобныя ўчасткі, якія складаюцца са шчыльна ўпакаваных сферычных часцінак крэменязёму памерам 1500—4000 А.
Утварэнне
Асадкавы, гідратэрмальны. Утварае нацечныя агрэгаты — ааліты, скарынкі, ныркападобныя масы. На тэрыторыі Беларусі трапляецца ў выглядзе цэменту, шкарлупін дыятамей, у мелавых адкладах (сцяжэнні) і інш.
Выкарыстанне
З апалу складаецца дыятаміт, трэпел і апока — сыравіна для вырабу цэменту, напаўняльнікі.
Выкарыстоўваецца як вырабны камень. Вогненны апал — каштоўны камень.
Жанна дэ Бурбон
Жанна дэ Бурбон (Jeanne de Bourbon;, Венсен, Валь-дэ-Марн, Францыя — , , Францыя) — каралева Францыі, дачка П’ера I, герцага дэ Бурбон, і Ізабелы дэ Валуа, дачкі Карла Валуа і Маго дэ Сен-Поль. Жонка Карла V Мудрага.
Біяграфія
Жанна дэ Бурбон нарадзілася ў замку Венсен праз два тыдні пасля свайго кузена, будучага караля Францыі, Карла V Мудрага. Абодва дзіцяці былі ахрышчаны ў царкве Мантрэйль у адзін і той жа дзень.
8 красавіка 1350 года Жанна дэ Бурбон узяла шлюб з Карлам Валуа (1338—1380), будучым каралём Францыі Карлам V Мудрым (1364—1380). У 1364 годзе яна стала каралевай Францыі.
У той час, калі Жанна была яшчэ жонкай дафіна, Карл абвясціў пра сваю сувязь з Бетай дэ Касінель. Але пасля свайго ўкаранавання, якое адбылося 19 мая 1364 года, кароль зблізіўся з жонкай. Пасля Карл заўсёды цікавіўся меркаваннем Жанны па любым пытанні.
Жанна дэ Бурбон памерла пры нараджэнні сваёй дачкі Кацярыны. Жан Фруасар гаварыў пра гэту падзею так: «Калі каралева была цяжарная, урачы забаранілі ёй купацца і проціпаказалі ёй ванну. Нягледзячы на іх забарону, яна захацела купацца і адтуль прыйшло зло смерці.»
Пасля смерці Жанны Карл быў вельмі засмучаны. «Яна — маё прыгожае святло і сонца майго каралеўства», — казаў ён. Крысціна Пізанская пісала пра каралеўскую жалобу так: «Кароль быў вельмі сумны пасля скону каралевы; нягледзячы на яго вялікую мужнасць, смерць Жанны прычыніла яму такі вялікі боль і доўжыўся ён так доўга, што ніколі больш людзі не бачылі падобнай жалобы, бо яны кахалі адзін аднаго вялікім каханнем.»
Сям’я і дзеці
Муж: (з 8 красавіка 1350) Карл V Мудры (21 студзеня 1338 — 16 верасня 1380), сын караля Францыі Жана II Добрага, і Боны Люксембургскай. Даводзіўся Жанне дэ Бурбон кузенам. З іх 10 дзесяці дзяцей да сталага ўзросту дажылі толькі 2 сына:
Дом з вуліцы Вызвалення, 4
Гісторыя
Гісторыя помніка сведчыць, што ў ім адлюстраваны не толькі рысы драўлянага дойлідства, характэрныя для былой вул. Уваскрасенскай, але і характэрныя асаблівасці забудовы прадмесцяў XIX — пачатку XX ст. Натурнае даследаванне помніка было выканана ў 1985 г. у сувязі з разборкай дома і перавозам яго ў музей. Даследаванні паказалі, што веранда прыбудавана пазней, у 1960 г. Планіроўка дома захавалася.
Паводле адміністрацыйна-паліцэйскага падзелу Мінска другой паловы XIX — пачатку XX ст., участак, на якім быў узведзены дом, знаходзіўся ў 630-м квартале пад № 3 у другой частцы горада. У той час пляц з забудовай належаў Лейбу Гіршавічу Куперу. Акрамя жылога дома на пляцы існавалі хлеў, лядоўня. Плошча пляца складала 121,5 кв. саж.
Паводле дакумента, дом пабудаваны каля 1906—1907 гг. Меў памеры 18х10х5,8 аршын, крыты гонтай. Праект на будаўніцтва жылога дома быў зацверджаны ў 1895 г. Акрамя дома на пляцы меркавалася пабудаваць яшчэ драўляны флігель. Па праекце дом складаўся з дзвюх жылых чатырохпакаёвых кватэр. Уваходы былі з боку двара праз блакіраваную веранду і кухню. У працэсе будаўніцтва адбыліся нязначныя адхіленні ад праекта.
Аналіз планаў пабудовы за 1895, 1948 і 1984 гг. сведчыць, што за перыяд існавання планіровачная структура не мела значных пераробак.
Архітэктура
Сцены рублены ў чысты вугал з зашыўкай дэкаратыўнымі накладкамі і карнізам. Бярвёны абчасаныя на два канты. Пастаўлены на бутабетонны падмурак. Капітальнай сцяной падзелены на дзве часткі. Падлога двайная на лагах. Столь таксама двухслойная. Дах кроквенны, апошнім часам быў накрыты дранкай. Галоўны фасад падзелены прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах з прапіленым і вытачаным дэкорам, з філянговымі аканіцамі. На дваровым фасадзе зроблена веранда з ганкам.
Гэнік Лойка
Біяграфія
Скончыў гімназію-каледж мастацтваў імя І. В. Ахрэмчыка (1980), Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1986). Вучыўся ў Леаніда Давідзенкі і Анатоля Анікейчыка. Выкладаў у Мінскай сярэдняй школе № 185 з архітэктурна-мастацкім ухілам. Працаваў у Музеі народнага дойлідства і побыту, у Заслаўскім гісторыка-культурным запаведніку, у мастацкім каледжы імя І. Ахрэмчыка, у Мінскім мастацкім вучылішчы імя А. Глебава.
Сябра Беларускага саюза мастакоў з 1993 г.
Творчасць
З 1987 года ўдзельнічае ў мастацкіх выстаўках.
Музеі-сядзібе]], Мерачоўшчына (2018).
У 2014 годзе да 500-й гадавіны адзначэння перамогі ў Аршанскай бітве распрацаваў юбілейны бронзавы медаль.
Гэнік Лойка — стваральнік унікальных скульптурных пленэраў «Легенды з пяску», падчас якіх на пясчаных кар’ерах ці на берагах рэчак скульптары і проста ахвочыя лепяць гіганцкія скульптуры; таксама плануе зрабіць вялікую скульптуру з пяску ў гонар 1000-годдзя Літвы.
У студзені 2015 года у двары дома, дзе жыве, стварыў снежную скульптуру галавы князя (караля) з бел-чырвона-белым сцягам.
У сакавіку 2021 года вырабіў у Нью-Ёрку бюсты Тадэвуша Касцюшкі і Кастуся Каліноўскага, адлітыя з бронзы. 26 сакавіка 2022 на ўрачыстай імпрэзе святкавання Дня Волі бюсты былі ўсталяваныя каля будынка Катэдральнага сабора Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы cв. Кірылы Тураўскага ў Нью-Ёрку (401 Атлантык Авэню, Бруклін).
Грамадская дзейнасць
Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984), з’яўляючыся адным з яго арганізатараў. Быў актыўным удзельнікам таварыства «Талака», якое займалася адраджэннем беларускай культуры.
1 лістапада 2020 года быў затрыманы падчас марша «Дзяды супраць тэрору», атрымаў 20 сутак адміністрацыйнага арышту з адбываннем на Акрэсціна.
Дымніца
Ды́мніца (Fumaria) — род кветкавых раслін падсямейства  сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя травяністыя расліны з тонкім разгалінаваным сцяблом і стрыжнёвым коранем. Лісце чаргаванае, тонкае, перыстарассечанае, шызаватае або зялёнае. Кветкі дробныя, фіялетава-ружовага колеру, зрэдку белыя, сабраныя ў гронкі. Плод падобны на арэшак.
Распаўсюджанне і экалогія
Пашыраны пераважна у Міжземнамор’і. Расліны святлолюбівыя. Растуць каля дарог, у парках і садах, на пустках, пашах і агародах. На тэрыторыі Беларусі ў наваколлі гарадскога пасёлка Рось адзначана.
Значэнне і выкарыстанне
Лекавыя і фарбавальныя расліны. Расліны ядавітыя, утрымліваюць фумарын і фумарынавую кіслату.
Віды
Род Налічвае каля 50 відаў (57 ). Некаторыя з іх:
Васіль Максімавіч Русак
Васі́ль Максі́мавіч Руса́к (, Ячава, цяпер Слуцкі раён, Беларусь —, ГУЛАГ ) — беларускі нацыянальны дзеяч, фалькларыст, выдавец. Удзельнік Слуцкага збройнага чыну.
Першая сусветная вайна
Нарадзіўся 4 красавіка 1896 года ў вёсцы Ячава Слуцкай воласці. Прымаў удзел у Першай сусветнай вайне ў чыне прапаршчыка на Паўночным фронце. З 1917 года сябра Беларускай сацыялістычнай грамады, адзін з лідараў Беларускай рады беларусаў-вайскоўцаў Паўночнага фронту, удзельнік Беларускага вайсковага з’езда ў Віцебску. Удзельнік Усебеларускага з’езда ў Мінску (снежань 1917).
У пачатку 1918 года працуе ў Беларускім камітэце Оршы, пазней вяртаецца на Случчыну, уключаецца ў дзейнасць культурніцкай арганізацыі «Папараць-Кветка». З траўня 1918 года ў Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў, уваходзіць у яе ЦК. Увосень таго ж года арыштаваны немцамі, пасля вызвалення ў снежні — адзін з арганізатараў «Саюза абароны краю». З прыходам бальшавікоў працаваў у валасных ды вясковых установах павета як выбраны ад сялянства, адначасова займаецца нацыянальна-культурнай працай.
Польская-савецкая вайна. Слуцкае паўстанне
У сакавіку 1919 года арыштаваны бальшавікамі, але праз месяц без выстаўлення абвінавачання выпушчаны пад заклад 3 тыс. рублёў, якія сабралі мясцовыя сяляне. Усё лета хаваўся ад ЧК у сялянскіх хатах. У час польска-савецкай вайны актыўны ўдзельнік антыпольскага падпольнага руху, сябра Слуцкага Беларускага нацыянальнага камітэта, кіраваў беларускім хорам «Папараць-Кветкі», разам з яе драматычнай дружынай ездзіў па павеце са спектаклямі, у якіх браў удзел як артыст пад псеўданімам Базыль Карусь.
У ліпені 1920 года, з вяртаннем савецкай улады, мабілізаваны ў Чырвоную армію, адбываў службу ў Слуцку. У лістападзе 1920 года, у часе з’езда Случчыны, абраны яго старшынёй, увайшоў у склад прэзідыума Рады Случчыны. Прымаў удзел у Слуцкім паўстанні 1920 года — камандзір Другога Грозаўскага палка. У 1921 годзе інструктар Беларускай вайсковай камісіі (БВК), нелегальна вёў эсэраўскую агітацыю сярод беларускага батальёна БВК і беларускага сялянства Баранавіцкага павета. Ратуючыся ад польскае дэфензівы, у траўні 1922 года ў Коўне (Літва), займаўся арганізацыяй партызанскіх аддзелаў на Віленшчыне супраць палякаў, звязаны з літоўскімі стралецкімі арганізацыямі.
Эміграцыя
У канцы 1922 года з рэкамендацыі прадстаўніцтва Беларускай Народнай Рэспублікі у Коўне выязджае на вучобу ў Чэхаславаччыну, дзе ўвосень 1923 года паступае ў Пражскую вышэйшую тэхнічную школу на агранамічны факультэт. У часе вучобы актыўна ўдзельнічае ў грамадска-палітычным жыцці беларускай эміграцыі: уваходзіць у Загранічную групу БПСР, адзін з кіраўнікоў Аб’яднання беларускіх студэнцкіх арганізацый за граніцай і Заходняй Беларусі (АБСА), працуе ў Беларускім (Крывіцкім) культурна-асветным таварыстве імя Ф. Скарыны, супрацоўнічае з часопісам «Перавясла» ды інш. Пасля атрымання вышэйшай адукацыі застаецца жыць у Празе.
Узяўшы шлюб з чэшскай дзяўчынай, паспяхова займаецца прадпрымальніцтвам. У 1931 годзе ўзначаліў Пражскі Беларускі нацыянальны камітэт, за свой кошт падрыхтаваў і выслаў у Лігу Нацый мемарандумы на французскай мове ў абарону нацыянальных і сацыяльных праў беларускага народа. У 1934 годзе выдаў на беларускай лацінцы «Biełaruski śpieŭnik», фундаваў выданне часопіса «Iskry Skaryny». У 1936 годзе разам з украінцамі-эмігрантамі арганізаваў у Празе сумесны беларуска-ўкраінскі фэст народнай песні. Улетку 1939 года выдаў на нямецкай мове інфармацыйную брашуру «Bielarus — Weissruthenien» з этнаграфічнай картай Беларусі.
Другая сусветная вайна. Арышт, смерць
У 1941 годзе паводле асабістага праекта з дапамогай А. Жука выдаў паштоўкі з гербам Пагоня, які спалучаў беларускага вершніка і імянны знак Францішка Скарыны (сонца з маладзіком).
У часе нацысцкай акупацыі Прагі хаваў у сябе дзве жыдоўскія сям’і, дапамог ім атрымаць пасведчанні, што яны беларусы. Быў запрошаны на Другі Усебеларускі кангрэс у Менску, аднак удзелу ў ім не прыняў. У час візіту ў Менск сустракаўся з Радаславам Астроўскім, Кастусём Езавітавым, Міхасём Гузоўскім.
2 чэрвеня 1945 года арыштаваны ў Празе савецкай контрвыведкай за «антысавецкую дзейнасць у эміграцыі», 2 чэрвеня 1946 года Ваенным трыбуналам войскаў Міністэрства ўнутраных спраў Беларускай вайсковай акругі асуджаны на 10 гадоў лагераў. Памёр у лагеры 23 жніўня 1954 года.
Ганна (першасвятар)
Ганна (таксама Анані або Ананія), сын Сіфа (23/22 да н.э., дата смерці невядомая, верагодна, каля 40 г. н.э.) — іўдзейскі першасвятар, які быў прызначаны рымскім легатам Квірыніям ў зноў утворанай рымскай правінцыі Іудзея ў 6 н.э .; толькі пасля таго, як рымляне зрынулі Архелая, этнарха Іудзеі, паставіўшы тым самым Іудзею непасрэдна пад рымскім валадарствам.
Ганна афіцыйна служыў Першасвятаром на працягу дзесяці гадоў (6-15 н.э.), калі ва ўзросце 36 гадоў ён быў скінуты пракурорам Гратусам. Тым не менш, будучы афіцыйна адхіленым ад пасады, ён заставаўся адным з самых уплывовых палітычных і сацыяльных асоб краіны, за кошт выкарыстання ў значнай ступені пяці сваіх сыноў і зяця, як марыянетачных першасвятароў. Дата смерці Ганны невядомая, ягоны сын Ганны Малодшы, таксама вядомы як Ананія, сын Ананіі быў забіты ў 66 г. н.э. за прапаганду міру з Рымам.
Ганна з'яўляецца ў Евангеллях і падчас суда над Ісусам выступае абвінаваўцам Хрыста, пасля чаго апошні прыводзіцца на суд Понція Пілата.
Першасвятарская сям'я
Спасылкі ў законе пра «смерць першасвятара» (Лік. 35:25,28) далі даследчыкам магчымасць выказаць здагадку, што першасвятарства звычайна было на ўсё жыццё. Магчыма, па гэтай прычыне, Ганна па-ранейшаму называўся «першасвятар» нават пасля яго звальнення, разам з Каіяфай (Лукі 3:2). Ён таксама мог выконваць абавязкі Старшыні Сінедрыёна або памочніка першасвятара.
У Новым Запавеце
Евангелле ад Лукі 3:2 апавядае пра сумеснае першасвятарства «Ганны і Каіяфы», калі слова Божае было звернутае да Яна, сына Захарыі, у пустыні.
Ганна мог прымаць удзел ў змове з мэтай забіць Лазара з Віфаніі у Ян. 12:10, хоць Ганна і не згадваецца па імені. Некаторыя даследчыкі лічыць, што ў прытчы пра багацея і Лазара можа быць прыхаваная спасылка на Ганну, які мог быць паказаны як «багаты чалавек» з пяццю сынамі. З прытчы вынікае, што бацька і пяць братоў не павераць, нават калі Лазар уваскрэсне з мёртвых (Лукі 16:31), такім чынам прадказваючы, што Каіяфа, Ганна і пяць сыноў Ганны не павераць і складуць змову, каб мець рэальнага Лазара, калі той быў уваскрэсне (Ян. 12:10).
Паводле Евангелля ад Яна (падзея не згадваецца ў іншых Евангеллях), Ісус упершыню быў пастаўлены перад Ганнай, і пасля кароткага допыту (Ян. 18:19-23) быў адпраўлены ў дом Каіяфы, калі сустрэліся некалькі сяброў сінедрыёна, і дзе праходзіў першы суд над Ісусам (Матф. 26:57-68).
Пасля Пяцідзесятніцы Ганна старшынстваваў у сынедрыёне, куды былі дастаўлены апосталы Пётр і Ян (Дзеі 4:6).
Іаган Якаб Гекель
Іаган Якаб Гекель (Johann Jakob Heckel; 23 студзеня 1790, Мангейм — 1 сакавіка 1857, Вена) — нямецкі заолаг і іхтыёлаг.
Біяграфія
Супрацоўнічаў з іншымі выдатнымі іхтыёлагамі свайго часу.
Памёр у 67-гадовым узросце ад інфекцыі, атрыманай, магчыма, пад час працы над шкілетам кіта.
Турэцкае Падолле
Правінцыя Падолле (Поділля; Podole; Podolia; Podolė, Podolya) — пашалык Асманскай імперыі з 1672 па 1699 гады, які займаў тэрыторыю Падолля (на паўднёвым захадзе Украіны і паўночным усходзе Малдовы), на поўнач ад Едзісана.
Дагавор, заключаны ў горадзе Бучач (цяпер Украіна) 16 або 18 кастрычніка 1672 года паміж Рэччу Паспалітай і Асманскай імперыяй, завяршыў першы этап Польска-асманскай вайны (1672—1676). Кароль Міхаіл Вішнявецкі, які быў не ў стане сабраць дастатковую армію супраць асманаў, саступіў тэрыторыю Падолля асманам і пагадзіўся плаціць штогадовую даніну ў памеры 22 000 талераў.
Каб прадухіліць турэцкую пагрозу Рэчы Паспалітай, кароль Ян III Сабескі пабудаваў недалёка ад Камянца-Падольскага крэпасць — Акопы Святой Троіцы. У 1699 годзе пры каралі Аўгусце II Моцным Камянец-Падольскі з прылеглымі тэрыторыямі быў вернуты Рэчы Паспалітай у адпаведнасці з Карлавіцкім дагаворам.
Няроўнасць Чабышова
Няроўнасць Чaбышова, таксама вядомая як няроўнасць Б’енэме-Чaбышова, — няроўнасць з тэорыі меры і тэорыі імавернасцей. Яна была ўпершыню сфармулявана Б’енэме ў 1853 годзе (праўда, без доказу), а пасля даказана Чабышовым. Няроўнасць, якая выкарыстоўваецца ў тэорыі меры, з’яўляецца больш агульнай чым тая, што выкарыстоўваецца ў тэорыі імавернасцей — у тэорыі імавернасцей выкарыстоўваецца яе вынік.
Фармулёўкі
Няхай выпадковая велічыня вызначана на імавернаснай прасторы, а яе матэматычнае чаканне \mu і дысперсія \sigma^2 канечныя. Тады дзе a>0.
Калі, дзе \sigma — стандартнае адхіленне і k > 0, тады атрымаем
У прыватнасці, выпадковая велічыня з канечнай дысперсіяй адхіляецца ад сярэдняга больш, чым на 2 стандартныя адхіленні, з імавернасцю менш 25\%. Яна ж адхіляецца ад сярэдняга на 3 стандартныя адхіленні з імавернасцю менш 11{,}2\,\%. Іншымі словамі, у граніцах 2\sigma (2-х стандартных адхіленняў) знаходзяцца па меншай меры значэнняў, а ў граніцах 3\sigma знаходзяцца па меншай меры  значэнняў.
Для найважнейшага выпадку аднамадальных размеркаванняў істотна ўзмацняе няроўнасць Чaбышова, уключаючы ў сябе дзель 4/9 і набліжае няроўнасць Чaбышова да правіла трох сігм (ужываецца для нармальнага размеркавання). Як вынік, размеркаванне змяняецца, і ў граніцах 3\sigma знаходзяцца «амаль усе» (а дакладней, 95{,}06\,\%) значэнні выпадковай велічыні.
Сталіцы Беларусі
Тут пад сталіцамі Беларусі маюцца на ўвазе галоўныя гарады розных форм беларускай дзяржаўнасці, палітычныя і адміністрацыйныя цэнтры Беларусі і этнічных беларускіх зямель. На працягу ўсёй гісторыі краіны, гэтую ролю адыгрывала некалькі гарадоў.
Згодна з артыкулам 20 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь сталіцай Беларусі з’яўляецца горад Мінск.
Полацк
Полацк упершыню згадваецца летапісам пад 862 годам. З X стагоддзя вядома існаванне Полацкага княства, якое з’яўляецца першым вядомым дзяржаўным утварэннем на тэрыторыі Беларусі. У 980 годзе Полацк быў захоплены Уладзімірам Святаславічам і ўвайшоў у склад Кіеўскай Русі, але ўжо ў 988 годзе Полацкае княства было адноўлена, князем стаў сын Уладзіміра Ізяслаў.
У XI—XII стагоддзях Полацкае княства намагалася павысіць сваю ролю і пашырыць тэрыторыі, што сустракала супраціўленне кіеўскіх князёў. У 1128 годзе кіеўскі князь Мсціслаў Уладзіміравіч арганізаваў паход на Полацкую зямлю, паланіў і выслаў у Візантыю мясцовых князёў. Полацк был далучаны да Кіева, князем стаў сын Мсціслава Ізяслаў. Аднак пасля смерці Мсціслава ў 1132 годзе палачане паўсталі супраць улады Кіева і прагналі яго сына з горада. Такім чынам, Полацкае княства канчаткова здабыла незалежнасць ад Кіева.
На працягу XII стагоддзя Полацкая зямля была падзелана на ўдзелы, у якіх замацаваліся пэўныя галіны дынастыі Рагвалодавічаў.
Тураў
Тураў упершыню згадваецца ў летапісе пад 980 годам. Легендарным заснавальнікам Турава лічыцца князь Тур, ад якога горад і атрымаў сваю назву. З 988 года дакладна вядома існаванне Тураўскага княства ў складзе Кіеўскай Русі, першым князем стаў Святаполк Уладзіміравіч. Доўгі час Тураўскае княства знаходзілася ў залежнасці ад Кіева, канчатковую незалежнасць атрымала пры князі Юрыю Яраславічы ў 1157 годзе. Аднак неўзабаве княства было падзелена на ўдзелы паміж сынамі Юрыя Яраславіча, і Тураў згубіў вядучую ролю, якая паступова стала пераходзіць да Пінска.
Сталіцы Вялікага Княства Літоўскага
У XIII—XIV стагоддзях большая частка тэрыторыі Беларусі трапіла ў склад Вялікага Княства Літоўскага. У 1253 годзе князь Міндоўг быў каранаваны ў Новагародку, які стаў сталіцай новай дзяржавы.
У першай палове XIV стагоддзя князь Гедзімін перанёс сталіцу Вялікага Княства Літоўскага ў Вільню. Упершыню гэты горад узгадваецца ў грамаце 1323 года, у якой называецца «стольным горадам». Да Вільні рэзідэнцыяй вялікага князя некаторы час былі Кернаў і Трокі.
Вільня заставалася сталіцай Вялікага Княства Літоўскага да 1795 года, калі пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай тэрыторыя Беларусі апынулася ў складзе Расійская імперыі.
Беларуская Народная Рэспубліка
9 сакавіка 1918 года была створана Беларуская Народная Рэспубліка, сталіцай быў абвешчаны Мінск.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010
Спаборніцтвы па біятлону на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010, якія прайшлі з 13 па 26 лютага ў Алімпійскім парку Уістлера. Былі разгуляныя 10 камплектаў узнагарод, па 5 у мужчын і жанчын у спрынце, пераследванні, мас-старце, індывідуальнай гонцы, эстафеце.
Сталіцы Беларусі
ССРБ (студзень—люты 1919)
1 студзеня 1919 года ў Смаленску была абвешчана Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка Беларусь. Урадам новай дзяржавы стаў Часовы рабоча-сялянскі савецкі ўрад Беларусі. 5 студзеня 1919 года Часовы ўрад пераехаў са Смаленска ў Мінск, які такім чынам фактычна стаў сталіцай рэспублікі. У Мінску адбываліся ўсе пасяджэнні Часовага ўрада (7, 11, 16, 17, 21 і 27 студзеня).
Давыд Расціславіч
Давыд Расціславіч (1140 — 23 красавіка 1197) — князь смаленскі (1180—1197 ), чацвёрты з сыноў Расціслава Мсціславіча, вялікага князя кіеўскага.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010
Нарвежац Уле-Эйнар Б’ёрндален, выйграўшы срэбра ў індывідуальнай гонцы і золата ў эстафеце, давёў колькасць сваіх алімпійскіх узнагарод за кар’еру да 11 (6 залатых, 4 сярэбраных і 1 бронзавы). За ўсю гісторыю зімовых Алімпійскіх гульняў больш выйграў толькі лыжнік Б’ёрн Дэлі.
Медалі
(Тлустым вылучана самая вялікая колькасць медалёў у сваёй катэгорыі)
Сталіцы Беларусі
ССРБ (студзень—люты 1919)
2—3 лютага прайшоў Першы Усебеларускі з’езд Саветаў, які прыняў першую Канстытуцыю БССР, у якой, аднак, не фіксавалася сталічная роля Мінска ці якога іншага горада.
ЛітБелССР (люты—ліпень 1919)
У студзені 1919 года было вырашана аб’яднаць БССР і Літоўскую ССР у адну рэспубліку. Першы Усебеларускі з’езд Саветаў 3 лютага 1919 года ўхваліў аб’яднанне з Літвой. 27 студзеня 1919 года на сумесным пасяджэнні ЦВК ССРБ і ССРЛ створаны ўрад ЛітБелССР — Савет Народных Камісараў. Сталіцай новай дзяржавы стала Вільня, дзе размяшчаліся органы ўлады рэспублікі.
Аднак, у хуткім часе пасля абвяшчэння ЛітБелССР, пачалося наступленне на яе тэрыторыю войскаў Польскай Рэспублікі. 22 красавіка 1919 года польскія войскі занялі Вільню. У сувязі з ваеннай пагрозай, органы ўлады ЛітБелССР 21 красавіка вымушаны былі пакінуць Вільню. Месцамі знаходжання ўрада ЛітБелССР і, фактычна, часовымі сталіцамі ЛітБелССР, былі наступныя гарады:
У ліпені 1919 года ўрад ЛітБелССР перадаў паўнамоцтвы Мінскаму губернскаму ВРК і спыніў існаванне. 8 жніўня 1919 года палякі занялі Мінск, і неўзабаве Мінскі губернскі ВРК пераехаў у Смаленск, адкуль кіраваў партызанскім рухам на тэрыторыі Беларусі.
БССР і Рэспубліка Беларусь (з 1920)
Пасля вызвалення большасці тэрыторыі Беларусі ад польскіх войскаў 31 ліпеня 1920 года была прынята Дэкларацыя аб абвяшчэнні незалежнасці Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусь, якая фактычна аднаўляла беларускую дзяржаўнасць. Згодна з Дэкларацыяй, Мінскі губернскі ВРК быў пераўтвораны ў Ваенна-рэвалюцыйны камітэт БССР, які стаў адзіным надзвычайным органам ўлады рэспублікі. Месцам знаходжання ВРК БССР стаў Мінск.
У снежні 1920 года адбыўся Другі Усебеларускі з'езд Саветаў, які замест ВРК стварыў новыя вышэйшыя органы дзяржаўнай улады — Цэнтральны выканаўчы камітэт і Савет Народных Камісараў — з дыслакацыяй у Мінску. Таксама з’езд прыняў дапаўненні да Канстытуцыі БССР 1919 года, але ў дапаўненнях, як і ў арыгінальнай Канстытуцыі 1919, не было нічога сказана пра сталіцу краіны.
З 1927 года, ва ўсіх Канстытуцых БССР і Рэспублікі Беларусь зафіксавана, што сталіцай з’яўляецца горад Мінск: У 1937—1939 гадах распрацоўваўся і пачаў рэалізоўвацца праект пераносу сталіцы ў Магілёў, бо Мінск знаходзіўся за 30 км ад мяжы.
Давыд Расціславіч
Біяграфія
Нарадзіўся Давыд у Смаленску, у 1140 годзе ў сям’і Расціслава Мсціславіча, князя смаленскага. Адпраўляючыся са Смаленска ў Кіеў, Расціслаў паслаў Давыда ў 1154 г. у Ноўгарад, але наўгародцы ў студзені ж наступнага года выгналі яго. У 1157 г. ён ізноў з’яўляецца ў Ноўгарадзе разам з братам Святаславам і затым пасля паходу на сваякоў полацкага князя Рагвалода Барысавіча, займае прастол у Таржку (1168 г.). Але і адсюль, па патрабаванні наўгародцаў, Давыд быў адпраўлены ў Смаленск братам яго Святаславам (1160 г.). У 1165 г. ён заняў віцебскі сталец, але ў наступным жа годзе саступіў яго выгнанаму з Полацка Усяславу Васількавічу.