cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гіём Гальен
Біяграфія
У 2013 годзе на «двухтыднёвіку рэжысёраў» Канскага кінафестывалю адбылася прэм’ера камедыі «Я, зноў я і мама», у стварэнні якой Гальен упершыню выступіў не толькі як акцёр, але і як пастаноўшчык, прадзюсар і сцэнарыст. Крытыкі адзначылі дэбютанта, узнагародзіўшы яго прэміяй Міжнароднай канферэнцыі ігравога кіно CICAE і прызам Таварыства драматычных аўтараў і кампазітараў (SACD) у катэгорыі «лепшы фільм».
Гіём Гальен таксама часты удзельнік розных тэлевізійных праграм і шоу ў Францыі; з верасня 2009 года з’яўляецца вядучым перадачы «Ça peut pas faire de mal» на радыё «France Inter», дзе зачытвае ўрыўкі літаратурных твораў.
IC 5381
IC 5381 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор'і Пегас.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нефцеюганск
Нефцеюганск (Нефтеюганск) — горад (з 1967) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Нефцеюганскага раёна Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі. Насельніцтва 111,5 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1961 годзе.
Горад размешчаны на востраве паміж ракой Об і пратокай Юганская Об.
Нафтаздабываючая прамысловасць.
37-я Ельская партызанская брыгада
37-я Ельская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная 1 ліпеня 1943 года на базе Ельскага атрада, арганізаванага ў лютым 1943 года, пры фарміраванні брыгады быў разбуйнены на чатыры атрады. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Ельскага, Лельчыцкага, Тураўскага, Мазырскага і іншых раёнаў. 21 лістапада, 19 снежня 1943 года, 11 студзеня 1944 года брыгада (755 партызан, чатыры атрады), паатрадна злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Баявыя аперацыі партызаны праводзілі на чыгунках, шашэйных і грунтавых дарогах. Найбольш значнымі з іх былі засадныя баі 12 жніўня, 14 лістапада 1942 года, 30 сакавіка 1943 года на дарогах Скароднае — Валаўская Рудня, Оўруч — Ельск. Некалькі баёў правялі разам з украінскімі партызанскімі атрадамі злучэння С. А. Каўпака, у тым ліку бой у снежні 1942 года каля вёскі Глушкавічы Лельчыцкага раёна. У верасні 1943 года партызаны ўдзельнічалі ў аперацыі «рэйкавая вайна» на чыгуначным участку Багуцічы — Ельск. Разам з часцямі Чырвонай Арміі вялі баі за вызваленне гарадскога пасёлка Ельск (Ельская аперацыя).
Памяць
У 1970 годзе ў вёсцы Зашыр’е Ельскага раёна ў гонар брыгады была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Варберг
Варберг — назва горада.
Секешфехервар
Се́кешфе́хервар (IPA:['sikeʃfɛ'hɛrvar], Székesfehérvár, Stuhlweißenburg, Alba Regia, Stolni Biograd) — горад у Венгрыі, адміністрацыйны цэнтр медзье Феер. Насельніцтва 101 465 чалавек (2005). У Сярэднявеччы Секешфехервар быў найважнейшым горадам Венгрыі, месцам размяшчэння каралеўскай рэзідэнцыі. У горадзе былі каранаваны 37 каралёў і 39 каралеў-жонак і пахаваны 15 кіраўнікоў.
Геаграфія і транспарт
Горад размешчаны прыкладна ў 65 кіламетрах да паўднёвага захаду ад Будапешта на раўніне на захад ад Дуная, прыкладна на паўдарогі паміж сталіцай і возерам Балатон. Секешфехервар — буйны чыгуначны вузел, злучаны аўтамабільнымі дарогай і чыгункай з Будапештам і найбуйнейшымі гарадамі краіны.
Этымалогія
Назву горада можна перакласці як «Стольны белы град» — гэта венгерскае імя ўзыходзіць да лацінскага «Альба Рэгія», імя, пад якім горад быў вядомы ў Сярэднявечча. Венгерскае szék азначае «прастол» і адлюстроўвае ролю горада ў ранневенгерскай гісторыі, калі ён быў рэзідэнцыяй каралёў, fehér — «белы», vár — «крэпасць», «горад». У часы турэцкага панавання горад быў вядомы як Бялград ці Істолні Бялград.
Ялацьма
Ялацьма (Ела́тьма) — пасёлак гарадскога тыпу ў Касімаўскім раёне Разанскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ялатамскага гарадскога паселішча.
Размешчаны на левым беразе ракі Акі, за 206 км ад Разані, за 23 км ад Касімава. Насельніцтва — 3129 чал. (2017).
Ерміш
Ерміш (Е́рмишь) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Ермішынскага раёна Разанскай вобласці Расіі. Размешчаны на беразе ракі Ерміш (прыток Мокшы), за 245 км на ўсход ад Разані, за 65 км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Сасава на лініі Разань — Рузаеўка. Аўтобусным маршрутам пасёлак звязаны з Сасавам і Разанню. Раней у пасёлку функцыянаваў аэрапорт. Статус пасёлка гарадскога тыпу прысвоены ў 1960 годзе.
Ялацьма
Гісторыя
Ялацьма ўпершыню згадваецца ў 1381 г., калі маскоўскі князь Дзмітрый Данскі купіў Ялацьму і яшчэ два гарады ў мяшчэрскага князя Аляксандра Уковіча. З 1779 г. Ялацьма — павятовы горад Тамбоўскага намесніцтва.
З 1796 па 1923 гг. горад быў цэнтрам Ялатамскага павета Тамбоўскай губерні, пасля чаго павет быў перададзены ў Разанскую губерню. У 1924 г. Ялатамскі павет уключаны ў склад Касімаўскага павета. У 1926 г. Ялацьма страціла статус горада.
У 1929 г. Ялацьма становіцца раённым цэнтрам у Маскоўскай вобласці, а з 1937 г. — новастворанай Разанскай вобласці. У 1958 г. Ялацьма ператворана ў пасёлак гарадскога тыпу.
Вікі-рэзідэнт
Вікі-рэзідэнт або штатны вікіпедыст (вольны пераклад з Wikipedian in residence) — спецыфічная роля, у якой выступае рэдактар Вікіпедыі, вікіпедыст, паступаючы на працу ў некаторую ўстанову для таго, каб было прасцей ствараць і паляпшаць звязаныя з гэтым установай артыкулы Вікіпедыі, для садзейнічання публікацыі пад адкрытай ліцэнзіяй належачых гэтай установе матэрыялаў, а таксама для развіцця ўзаемадзеяння паміж гэтай установай і супольнасцю Вікіпедыі. Як правіла (але неабавязкова), у якасці працадаўцы вікі-рэзідэнта выступае мастацкая галерэя, бібліятэка, архіў ці музей — арганізацыі з сферы GLAM. Вікі-рэзідэнт звычайна дапамагае арганізоўваць падзеі і мерапрыемствы GLAM і каардынаваць узаемадзеянне паміж арганізацыямі, супольнасцю вікіпедыстаў і грамадскасцю ў рамках гэтых падзей.
У Вялікабрытаніі штатную пазіцыю «вікі-рэзідэнта» адкрываюць у сябе не толькі буйныя арганізацыі, такія як Брытанскі музей і Брытанская бібліятэка, але і невялікія пляцоўкі, як, напрыклад, Музей і мастацкая галерэя Дэрбі або ; у Францыі пазіцыю вікі-рэзідэнта адкрыў у сябе Версаль, у Іспаніі — Музей Пікаса, у ЗША — Смітсанаўскі інстытут, і Нацыянальнае кіраванне архіваў і дакументацыі, у Швейцарыі —.
Гісторыя
Першым «вікі-рэзідэнтам» стаў Лаям Уает (Liam Wyatt), які на працягу пяці тыдняў 2010 года працаваў у Брытанскім музеі. На яго думку, Вікіпедыя павінна ўмацоўваць партнёрскія сувязі з музеямі для напаўнення старонак народнай энцыклапедыі актуальнай і дакладнай інфармацыяй: «Мы робім адно і тое ж справа, па той жа прычыне, для тых жа людзей. Давайце зробім гэта разам».
Затым да праграмы падключыўся Дзіцячы музей Індыянапаліса, запрасіўшы ў 2010 годзе на працу добраахвотніка праекта Лоры Філіпс (Lori Phillips), якая стала, такім чынам, другім у гісторыі штатным вікіпедыстам. Трэці вікі-рэзідэнт — Бенуа Эвелін (Benoît Evellin) — правёў шэсць месяцаў у палацах Версалю. Ужо ў 2010 годзе праектам зацікавіліся Музей Пікаса (Барселона, Іспанія), Музей і мастацкая галерэя Дэрбі (Вялікабрытанія). У тым жа годзе Смітсанаўскі інстытут выказаў зацікаўленасць у найманні вікі-рэзідэнта, якім, у канчатковым выніку, стала Сара Стырч (Sarah Stierch). У наступным годзе гэтаму прыкладу рушыла ўслед Нацыянальнае кіраванне архіваў і дакументацыі ЗША, наняўшы студэнта Дамініка Мак-Дэвіт-Паркса (Dominic McDevitt-Parks), які рэдагаваў Вікіпедыю з 2004 года і які вучыўся на магістра ў галіне гісторыі і кіравання архівамі. У студзені 2013 года стала першай Прэзідэнцкай бібліятэкай ЗША, якая запрасіла на працу штатнага вікіпедыста, якім стаў Майкл Барера (Michael Barera), студэнт-старшакурснік Мічыганскага універсітэта.
Першай арганізацыяй, якая запрасіла вікіпедыста на пастаянную пасаду «вікі-рэзідэнта», стала Нацыянальнае кіраванне архіваў і дакументацыі ЗША, якая прыняла ў гэтым якасці Дамініка Макдэвіт-Паркса ў штат свайго офіса інавацый.
У сакавіку 2014 года Гарвардскі універсітэт апублікаваў аб’яву аб пошуку кандыдатаў на пасаду вікі-рэзідэнта ў.
Па стане на май 2014 года дзейнічала больш за 30 вікі-рэзідэнтаў, праца большасці з якіх аплачвалася альбо ўстановамі, дзе яны працуюць, альбо рэгіянальнымі арганізацыямі Вікімедыя.
Абавязкі
Тыповыя службовыя абавязкі штатнага вікіпедыста ўключаюць ўзаемадзеянне з іншымі супрацоўнікамі арганізацыі і з грамадскасцю (накіраванае на папулярызацыю адкрытых ліцэнзій, супрацоўніцтва з Вікіпедыяй, і т . п.), а таксама стварэнне і рэдагаванне артыкулаў Вікіпедыі. Такая дзейнасць у галіне папулярызацыі можа ўключаць у сябе арганізацыю навучальных мерапрыемстваў. Яшчэ адна тыповая задача вікі-рэзідэнта — спрыяць павелічэнню колькасці крыніц якаснага змесціва для праектаў Вікімедыя, арганізуючы перанос матэрыялаў, якія належаць арганізацыі-працадаўцы, у праекты Вікімедыя пад сумяшчальнымі ліцэнзіямі.
Успрыманне
З’яўленне пасады вікі-рэзідэнта выклікала як станоўчыя, так і адмоўныя водгукі. У адным са станоўчых водгукаў гэты праект разглядаўся як «унікальная магчымасць дапамагчы ўзбагаціць Вікіпедыю і роднасныя ёй праекты і падзяліцца з светам рэсурсамі і ведамі». З іншага боку, з’яўляліся і менш спрыяльныя водгукі, дзе новае з’ява называлася «растраты грошай падаткаплацельшчыкаў на модныя паветрыя». Кароткатэрміновая штатная пазіцыя вікі-рэзідэнта, прадстаўленая Нацыянальнай бібліятэкай Шатландыі, была адзначана як «першы ў гісторыі буйнамаштабны праект супрацоўніцтва Вікімэдыя з шатландскімі ўстановамі».
Onliner.by
Onliner.by — рускамоўны беларускі вэб-сайт пра лічбавую тэхніку, які змяшчае тэматычныя публікацыі, а таксама каталог лічбавай і побытавай электроннай тэхнікі. Паводле рэйтынгу кампаніі Alexa, Onliner.by уваходзіць у лік найбольш наведвальных сайтаў у Беларусі.
Гісторыя
Сайт адкрыўся 14 лютага 2001 года.
20 снежня 2014 года сайт быў выключаны з рэестра нацыянальнай даменнай зоны Аператыўна-аналітычным цэнтрам пры прэзідэнце Беларусі за парушэнне заканадаўства аб гандлю. Увечары таго ж дня сайт аднавіў дзейнасць на домене Onliner.ru.
Паводле слоў намесніка міністра гандлю Беларусі Ірыны Наркевіч, міністэрства на працягу года неаднаразова выносіла папярэджанні сайту, падкрэcліўшы, што падобныя інтэрнэт-пляцоўкі спрыяюць таму, каб сегмент рынку захліснуў галапуючы скачок цэн. Галоўны рэдактар сайта Дзяніс Блішч у афіцыйнай заяве адказаў, што выступае за цывілізаванае развіццё інтэрнэт-гандлю і абарону правоў спажыўцоў, а таксама робіць усё, каб адпавядаць міністэрскім патрабаванням, у тым ліку па прасоўванні айчынных тавараў.
Кампанія ліквідавала ўсе парушэнні ў заканадаўстве аб гандлі, выяўленыя Мінгандлем, у сувязі з чым Аператыўна-аналітычны цэнтр пры прэзідэнце даў указанне тэхнічнаму адміністратару вярнуць дамен Onliner.by у рэестр нацыянальнай даменнай зоны, што і было зроблена 6 студзеня 2015 года.
Палітычны крызіс 2020-х гадоў
У час асвятлення пратэстаў у Беларусі 17 кастрычніка 2020 года была затрымана журналістка Дар’я Спявак. 19 кастрычніка 2020 года суд Кастрычніцкага раёна Мінска (суддзя — Алена Жывіца) прысудзіў ёй 13 сутак адміністрацыйнага арышту паводле 23.34 КоАП Беларусі.
12 ліпеня 2021 года партал паведаміў пра адключэнне каментароў на сайце, бо рэдакцыя асцерагалася за сваю бяспеку і больш не магла гарантаваць бяспекі тым, хто выказваецца пад навінамі. З 2021 г партал перастаў асвятляць вострыя ўнутрапалітычныя пытанні і сінаптычна апісваў СВА Расіі ва Украіне.
Вуліца Будзённага (Гомель)
Будзённага (раней Кавалерыйская) — вуліца ў паўднёвай частцы горада Гомеля (Навабеліцкі раён). Названая ў 1930-я гады ў гонар Сямёна Будзённага. Працягласць 1200 м, ад вытворчасцяў, карпусоў дрэваапрацоўчага камбінату (ля сучаснай вуліцы Кавалерыйскай) да вуліцы Зайцава. Пачала фармавацца ў 1930-я гады. Забудаваная 1-павярховымі драўлянымі і цаглянымі індывідуальнымі дамамі сядзібнага тыпу.
Каменка (Руднянскі раён)
Каменка (Каменка) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 18 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 41 км на поўнач ад Рудні, за 25 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Каспля. За 42 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Руская дзяржава
Руская дзяржава, Рускае царства, Маскоўская дзяржава, Масковія (Русское царство) або ў візантыйскім варыянце Расійскае царства (Российское царство)  ) (Muscovy, Moskowien) — дзяржава ў 1478—1721 гадах . Назва «Расійскае царства» была афіцыйнай назвай Расіі ў гэты гістарычны перыяд. Таксама афіцыйнай была назва рсїѧ.
У 1547 годзе вялікі князь маскоўскі Іван Грозны быў каранаваны царом і прыняў поўны тытул: «Вялікі цар, Божаю літасцю цар і вялікі князь усяе Русі, Уладзімірскі, Маскоўскі, Наўгародскі, Пскоўскі, Разанскі, Цвярскі, Югорскі, Пермскі, Вяцкі, Балгарскі і іншых», пазней, з пашырэннем меж Рускай дзяржавы, да тытула дадалося «цар Казанскі, цар Астраханскі, цар Сібірскі», «і ўсяе Паўночнай краіны валадар».
Па тытулатуры Рускаму царству папярэднічала Вялікае Княства Маскоўскае, а яго пераемніцай стала Расійская імперыя. У гістарыяграфіі таксама існуе традыцыя перыядызацыі рускай гісторыі, паводле якой прынята гаварыць пра ўзнікненне адзінай і незалежнай цэнтралізаванай Рускай дзяржавы ў эпоху кіравання Івана III Вялікага. Ідэя аб’яднання рускіх зямель (у тым ліку тых, што апынуліся пасля мангольскага нашэсця ў складзе Вялікага Княства Літоўскага і ) і аднаўлення Старажытнарускай дзяржавы прасочвалася на працягу ўсяго існавання Рускай дзяржавы і перадалася ў спадчыну Расійскай імперыі.
Тэрыторыя Рускага царства ў канцы XVI ст. складала каля 5,5 млн км²: на поўначы даходзіла да Баранцава і Белага мораў, на паўночным усходзе ўключала Урал, на паўночным захадзе гранічыла з Нарвегіяй, Швецыяй і Інфлянцкім ордэнам, на захадзе і паўднёвым захадзе — з Вялікім Княствам Літоўскім, на поўдні не мела акрэсленых межаў. Насельніцтва каля 9—10 мільёнаў чал. Поруч з маскавітамі таксама жылі лапары, ханты, комі, удмурты, татары, марыйцы, чувашы, мардва, карэлы і іншыя. У ходзе захопніцкіх войнаў з Вялікім Княствам Літоўскім маскоўскія акупанты неаднойчы гвалтоўна вывозілі да сябе значныя групы літвінаў (беларусаў). Літоўскія перасяленцы зрабілі вялікі ўнёсак у развіццё тамтэйшага рамяства і духоўнай культуры.
Гісторыя
Моцная цэнтралізаваная Руская дзяржава, створаная ў выніку поспехаў Івана III, які прыняў тытул «государя всея Руси», барацьба за якія вызначыла гісторыю Усходняй Еўропы на працягу XV—XVIII стагоддзяў.
У 1547 годзе Івана Грознага каранавалі як цара. У 1550-я гады ён далучыў Казанскае і Астраханскае ханствы, у залежнасць ад Масквы трапілі Вялікая Нагайская арда і Сібірскае ханства, пачалося засваенне маскавітамі Сібіры. Іван Грозны распачаў Інфлянцкую вайну (1558—1582), у выніку якой Масква страціла некаторыя паўноўчна-заходнія землі.
Пасля ўзыходжання на прастол Фёдара Іванавіча (1584—1598), апошняга з дынастыі Рурыкавічаў, у Рускім царстве надыйшоў г. зв. Смутны час. Адметнасцю панавання Барыса Гадунова (1598—1605), Ілжэдзмітрыя I (1606) і Васіля Шуйскага (1606—1612) былі вострыя сацыяльныя канфлікты і палітычная нестабільнасць. Вайна Рэчы Паспалітай з Расійскай дзяржавы (1609—1618), якая мела на мэце вярнуць Смаленск і іншыя гарады, падтрымаць прэтэндэнта на маскоўскі сталец Дзмітрыя-Самазванца I, з 1610 года вялася, каб забяспечыць гэты сталец за абвешчаным царом Уладзіславам Жыгімонтавічам. У 1613 годзе на маскоўскі сталец абралі Міхаіла Фёдаравіча (1613—1645), першага гаспадара з дынастыі Раманавых. Вайна Расійскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай 1632—1634 гадоў скончылася для Масквы няўдала.
3 пачаткам панавання Аляксея Міхайлавіча (1645—1676) маскоўскі ўрад узяў курс на захоп сучасных беларускіх і ўкраінскіх зямель. Трынаццацігадовая вайны (1654—1667) мела для Літвы катастрафічны характар і скончылася стратай Смаленшчыны, Севершчыны і Левабярэжнай Украіны. Разам з тым яна выклікала ў Расійскай дзяржаве рэзкае пагаршэнне сацыяльна-эканамічнага становішча (сялянская вайна 1670—1671 гадоў на чале з Разіным, шматлікія паўстанні, у тым ліку ў Маскве).
Адметнасцю панавання Фёдара Аляксеевіча (1676—1682), Соф’і Аляксееўны (1682—1689), Івана V Аляксеевіча (1682—1696), Пятра I (1682—1725) было павелічэнне намаганняў атрымаць выхад да Чорнага мора, спыніць агрэсіўную палітыку Крымскага ханства і Асманскай імперыі. Пасля сканчэння Вялікай Паўночнай вайны (1700—1721), у выніку якой да Рускага царства адышлі землі Балтыі, адбылося абвяшчэнне Расійскай імперыі (1721).
Дзяржаўны і палітычны лад
Дзяржаўна-палітычны лад Расійскай дзяржавы аформіўся да сярэдзіны XVI ст. Гэты была феадальная манархія з станавым прадстаўніцтвам. Вярхоўная заканадаўчая, судовая і выканаўчая ўлада належала цару; дарадчы, судовы і выканаўчы орган — Баярская дума.
У сярэдзіне XVI—XVII стагоддзяў склікаліся станава-прадстаўнічыя Земскія саборы. Да 1550-х узніклі цэнтральныя органы дзяржаўнага кіравання — прыказы, у паветах (уезд) намеснікаў замянялі станавыя органы кіравання — губныя і земскія ізбы.
Фіксацыя праўных нормаў Расійскай дзяржавы адбылася ў Судзебніках 1497 і 1550 гадоў, Саборным улажэнні (1649).
Адукацыя і культура
Кнігадрук узнік у сярэдзіне XVI ст. у Маскве, 1-ю датаваную кнігу («Апостал») у 1564 годзе выдалі выхадцы з Літвы І. Фёдараў і П. Мсціславец. Шырокае распаўсюджанне мелі хронікі («Ліцавы летапісны звод», Уваскрасенскі летапіс, Ніканаўскі летапіс і інш.), ствараліся гістарычныя аповесці («Задоншчына», «Сказанне пра Мамаева пабоішча», творы А. Паліцына, І. Цімафеева і інш.), пашыраліся перакладныя творы («Александрыя», «Траянскае сказанне» і інш.). Сярод публіцыстаў XVI—XVII стагоддзяў вылучаюцца Ф. Карпаў, І. Перасветаў, Ермалай-Еразм, Авакум.
Гаспадарка
Большасць насельніцтва складала сялянства. Да сярэдзіны XVII ст. завяршыўся працэс праўнага афармлення прыгону. Буйнымі рамеснымі прадпрыемствамі былі Гарматны (з канца XV ст.) і Манетны (заснаваны ў 1534) двары ў Маскве. У канцы XVI ст. узніклі першыя мануфактуры (паперні), у XVII ст. працавалі Хамоўны (палатняны) двор у Маскве, жалезаапрацоўчыя заводы ў Кашыры і Туле, шкляны і парахавы заводы ў Маскве і іншыя.
Архітэктура
Інтэнсіўна развівалася мураваная фартыфікацыя. У XVI ст. завяршылася ўзвядзенне крамлёў у Ніжнім Ноўгарадзе, Туле, Каломне, Зарайску, Смаленску, Серпухаве, пазней і ў іншых гарадах. Абарончае значэнне мелі Кірыла-Белазерскі, Салавецкі і іншыя манастыры.
NGC 2766
NGC 2766 (іншыя абазначэнні — UGC 4801, MCG 5-22-9, ZWG 151.14, PGC 25735) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Элтан Аруда
Э́лтан да Сі́лва Ару́да (Helton da Silva Arruda; нар., Сан-Гансалу, Бразілія) — былы бразільскі футбаліст, брамнік. За нацыянальную зборную Бразіліі правёў 3 матчы і стаў уладальнікам Кубка Амерыкі. У цяперашні час з’яўляецца галоўным трэнерам партугальскага клуба «Фрэамунды».
Сайт
Сайт (ад website:  — «павуцінне, сетка» і  — «месца», літаральна «месца, сегмент, частка ў сетцы») — сукупнасць электронных дакументаў (файлаў) прыватный асобы або арганізацыі ў камп’ютарнай сетцы, аб’яднаных пад адным адрасам (даменным імем ці IP-адрасам).
Усе сайты ў сукупнасці складаюць Сусветнае павуцінне, дзе камунікацыя (павуцінне) аб'ядноўвае сегменты інфармацыі сусветнай супольнасці ў адзінае цэлае — базу даных і камунікацыі планетарнага маштабу. Для прамога доступу кліентаў да сайтаў на серверах быў адмыслова распрацаваны пратакол HTTP.
Спіс сайтаў па папулярнасці
Папулярнасць сайтаў вызначаецца, як правіла, па колькасці наведвальнікаў. Ніжэй прадстаўлены спісы паводе даных кампаніі Alexa Internet, якая вядома сваім сайтам, дзе збіраецца статыстыка пра наведвальнасць іншых сайтаў. Alexa збірае інфармацыю непасрэдна ад карыстальнікаў, якія ўсталявалі Alexa Toolbar, на аснове якой фарміруецца статыстыка пра наведвальнасць сайтаў і спісы ўзаемазвязаных спасылак.
Элтан Аруда
Гульнявая
15 лістапада 2006 года Элтан дэбютаваў у зборнай Бразіліі ў таварыскім матчы супраць зборнай Швейцарыі. У 2007 годзе Элтан уваходзіў у склад зборнай у розыгрышы Кубка Амерыкі, дзе Бразілія стала пераможцам турніру, аднак на пляцоўку брамнік не выходзіў.
Сайт
У свеце
На лістапад 2011 года :
Элтан Аруда
Трэнерская
У студзені 2018 года пачаў трэнерскую кар’еру, узначаліўшы клуб «Фрэамунды» з трэцяга дывізіёна Партугаліі.
Клубныя
«Васка да Гама»:
IC 5382
IC 5382 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор'і Тукан.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бітва пад Кінаскефаламі (364 год да н.э.)
Бітва пад Кінаскефаламі (364 да н.э.): бітва каля грады пагоркаў Кінаскефалы (Kynos kephlāi) у Фесаліі (Грэцыя). Войска Спарты перамагло войска Беаційскага саюзу.
Пачатковая школа
«Пачатко́вая шко́ла» — беларускае выдавецтва. Створана ў 2001 годзе на базе рэдакцыі навукова-метадычнага часопіса «Пачатковая школа». Галоўны рэдактар — Вольга Ваніна.
Спецыялізуецца на выпуску навучальных выданняў для вучняў, педагогаў, бацькоўскай грамадскасці, студэнтаў педагагічных устаноў вышэйшай адукацыі. З’яўляецца ўніверсальным выдавецтвам.
Выпускае:
Выдавецтва штогод рэалізуе кніжныя праекты ў межах дзяржаўных заказаў: з 2004 года — вучэбны дапаможнік '''«Беларусь — наша Радзіма. Падарунак Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі першакласніку» ; з 2007 года — камбінаванае выданне «Я — гражданин Республики Беларусь»'''.
Аўтары
Аляксей Якімовіч, Наталля Ігнаценка, Віктар Кажура , Валерый Кастручын , Алла Шарко , Алена Грабчыкава , Наталля Сторажава, Вольга Мікольская, Яніна Жабко.
Эвеліна Сакура
Эвеліна Сакура (нар., Ташкент, Узбекістан) — беларуская і расійская актрыса кіно і тэатра. Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў.
Біяграфія
З 1985 па 2000 гады працавала ў Беларускім дзяржаўным маладзёжным тэатры.
Неакаланіялізм
Неакаланіялізм — сістэма адносін паміж развітымі заходнімі дзяржавамі і іх былымі калоніямі, якая змяніла формы каланіяльнага панавання, але захавала важныя яго рысы.
Тлумачэнне
Упершыню тэрмін быў выкарыстаны ў працы Квамэ Нкрума «Неакаланіялізм як апошняя стадыя імперыялізму» (1965 год). Паняццем «неакаланізм» ён назваў тое становішча, якое прыйшло на змену каланіяльнаму праўленню. Марксісты апісалі гэтую з’яву як сістэму падпарадкавання і эксплуатацыі развітымі капіталістычнымі дзяржавамі маладых неразвітых краін і эканомік, у тым ліку вызывленых з каланіяльнай палітычнай залежнасці, з дапамогай нераўнапраўных эканамічных і прамых ваенна-палітычных адносін і дагавораў. Зараз паняцце мае на ўвазе форму латэнтнай, не заснаванай на прамым прымусе і пазбаўленне дзяржаўнага суверэнітэту эксплуатацыі з боку эканамічна развітых сусветных дзяржаў. Неакаланіялізм уяўляе асаблівую сістэму дыскрымінацыйных эканамічных і палітычных адносін, а таксама спецыфічную экспансію.
Гісторыя
Пасля крушэння ў першыя пасляваенныя дзесяцігоддзі XX ст. сусветнай каланіяльнай сістэмы, што было замацавана Генеральнай Асамблеяй ААН у рэзалюцыі № 1514 ад 14 снежня 1960 («Дэкларацыя аб прадастаўленні незалежнасці каланіяльным краінам і народам»), каланіяльныя дзяржавы страцілі магчымасць выкарыстання метадаў прамога адміністрацыйнанага кіравання сваімі ранейшымі калоніямі.
Аднак паміж былымі метраполіямі і іх калоніямі захаваліся складваліся дзесяцігоддзямі і стагоддзямі эканамічныя, палітычныя і культурныя сувязі, якія забяспечвалі фактычную залежнасць вызваленых краін ад іх ранейшых гаспадароў. Уключэнне новых дзяржаў у светагаспадарнчыя сувязі з выразна размеркаванымі ролямі прадвызначыла кансервацыю і нават паглыбленне разрыву паміж вядучымі заходнімі дзяржавамі і іх былымі калоніямі на ўзроўнях сацыяльна-эканамічнага развіцця, абязлічыла механізм фарміравання нераўнапраўных адносін на глабальным узроўні. Карціна дысбалансу ў развіцці розных частак свету, якая выцякала з аб’ектыўна існай сістэмы міжнароднага падзелу працы, успрымалася ў вызваленых дзяржавах як вынік спланаванай эгаістычнай палітыкі краін-былых уладальнікаў калоній, якую сталі называць неакаланіялісцкай. Хоць каланіяльная сістэма распаўсюджвалася ў XX ст. на Азіі і Афрыкі, паняццю «неакаланіялізм» часта надаецца пашыральнае значэнне: яго нярэдка адносяць і да Лацінскай Амерыкі, а процідзеянне з’яве ператварылася ў лозунг нацыянальна-вызваленчай барацьбы ва ўсім «трэцім свеце».
Праявы
Неакаланіялізм ўключае ў сябе цэлы арсенал спецыфічных метадаў палітычных і эканамічных маніпуляцый. Да гэтых метадаў можна аднесці насаджэнне карупцыі і прамы подкуп палітычных элітаў, распальванне і выкарыстанне трайбалісцкіх канфліктаў для перадачы ўлады падкантрольным лідарам (як, напрыклад, удзел французскіх войскаў і міратворчых сіл ААН у Другой Івуарыйскай вайне ), бескантрольныя пастаўкі зброі палітычным фаварытам, сістэму кабальнага крэдытавання, выкарыстанне гуманітарнай дапамогі ў якасці інструмента маніпулявання, выкарыстанне ўзброенай сілы нібыта ў імя падтрымання свету.
Адным з распаўсюджаных праяўленняў з’яўляецца «балканізацыя», то ёсць штучны падзел. Найбольш ярка падобная з’ява выказана ў Афрыцы, дзе значная частка дзяржаў ўтвораны на базе каланіяльных абласцей, а іх межы акрэслены еўрапейцамі. Па выніку дзяржавы, якія атрымалі незалежнасць, фактычна ўяўлялі з сябе асобны рэгіён, чым паўнавартасную краіну. Яны, валодаючы маленькім рынкам і невялікімі рэсурсамі, станавіліся няздольнымі ствараць буйныя вытворчасці. Усё гэта ўскладнялася адсутнасцю гаспадарчых сувязяў паміж прадпрыемствамі і цэнтралізаваным планаваннем.
Палітычныя і гвалтоўныя сродкі праявы неакаланіялізму стала серыя дзяржаўных пераваротаў у Габоне, Тога, Камеруне, Буркіна-Фасо, Чадзе ў XX і пачатку XXI стагоддзях, што ад часткі стала следствам незадаволенасці метраполіяй палітыкай дзеючых уладаў.
1761 год у гісторыі астраноміі
1761 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Альфа
Альфа:
Статыстычная класіфікацыя
У статыстыцы класіфікацыя — задача вызначэння, да якой адносіцца назіранне. Прыклады: аднясенне электроннага ліста да класа, а таксама прызначэнне дыягназу пацыенту на аснове яго характарыстык (пол, крывяны ціск, наяўнасць або адсутнасць пэўных сімптомаў і г.д.).
Часта асобныя назіранні аналізуюцца паводле набору ўласцівасцей, вядомых як тлумачальныя зменныя або прыкметы. Гэтыя ўласцівасці могуць быць катэгарыяльнымі (напрыклад, «A», «B», «AB» ці «O», для ), (напрыклад, «вялікі», «сярэдні» ці «маленькі»), цэлалікавымі (напрыклад, колькасць уваходжанняў пэўнага слова ў электронны ліст) або ў рэчаісназначнымі (напрыклад, крывяны ціск). Іншыя класіфікатары працуюць, параўноўваючы назіранні з папярэднімі назіраннямі з дапамогай функцыі або.
Алгарытмы класіфікацыі, асабліва ў канкрэтнай рэалізацыі, завуцца класіфікатарамі. Тэрмін «класіфікатар» таксама часам адносіцца да матэматычнай функцыі, рэалізаванай у алгарытме класіфікацыі, якая суадносіць уваходныя даныя з катэгорыяй.
Тэрміналогія ў розных галінах можа розніцца. У статыстыцы, дзе класіфікацыя часта робіцца праз ці падобную працэдуру, уласцівасці назіранняў завуцца тлумачальнымі зменнымі (або незалежнымі зменнымі, рэгрэсарамі, і г.д.), а прагназаваныя катэгорыі вядомыя як вынікі, якія прызнаюцца магчымымі значэннямі залежнай зменнай. У машынным навучанні, назіранні часта вядомыя як прыклады, тлумачальныя зменныя завуцца (згуртаванымі ў вектары прыкмет), а магчымая катэгорыі класамі. Іншыя галіны могуць карыстацца іншай тэрміналогіяй, напрыклад у тэрмінам «класіфікацыя» звычайна завецца.
Сувязь з іншымі задачамі
Класіфікацыя і кластарызацыя — прыклады больш агульнай праблемы, якая заключаецца ў прысваенні выхаднога значэння зададзенаму ўваходнаму значэнню. Іншыя прыклады —, якая прысвойвае рэчаіснае значэнне кожнаму запыту, , якая прысвойвае клас кожнаму элементу паслядоўнасці значэнняў (напрыклад, , якая вызначае часціну мовы кожнага слова ў сказе), , які будуе сказа, і г.д.
Вядомы раздзел класіфікацыі —. Алгарытмы такога роду выкарыстоўваюць, каб класіфікаваць назіранне. У адрозненне ад іншых алгарытмаў, якія проста знаходзяць найбольш імаверны клас, імавернасны алгарытм вызначае імавернасць таго, што назіранне адносіцца да кожнага з магчымых класаў. Такі алгарытм мае мноства пераваг перад неімавернаснымі класіфікатарамі:
Частотныя метады
Першыя работы ў галіне статыстычнай класіфікацыі належаць Рональду Фішэру. Ён працаваў над задачай класіфікацыі з двума класамі і стварыў метад лінейнага дыскрымінанта. Фішэр дапускаў, што даныя кожнага з двух класаў маюць. Таксама разглядалася пашырэнне метаду на больш чым два класы з тым абмежаваннем, што функцыя класіфікацыі мусіць быць лінейнай. Пазнейшыя працы для многавымернага нармальнага размеркавання дапускалі нелінейныя класіфікатары : пэўныя правілы класіфікацыі могуць быць атрыманыя на аснове розных дапасаванняў, пры гэтым новае назіранне адносіцца да класу, цэнтр якога мае найменшую адлегласць ад назірання.
Баесаўскія метады
У адрозненне ад частотных метадаў, метады баесаўскай класіфікацыі забяспечваюць натуральны спосаб уліку любой даступнай інфармацыі аб адносных памерах розных класаў у генеральнай сукупнасці. Баесаўскія працэдуры, як правіла, вылічальна дарагія, і да таго, як з’явіліся вылічэнні, былі распрацаваны набліжэнні для баесаўскіх правіл класіфікацыі.
Некаторыя баесаўскія метады знаходзяць : яны забяспечваюць больш інфарматыўны вынік, чым простае прысваенне адной меткі класа кожнаму новаму назіранню.
Бінарная і мнагакласавая класіфікацыя
Класіфікацыю можна разглядаць як дзве асобныя задачы — і. У бінарнай класіфікацыі, больш зразумелай задачы, задзейнічаны толькі два класы, у той час як мнагакласавая класіфікацыя прадугледжвае прысваенне аб’екта аднаму з трох ці больш класаў. Праз тое, што многія метады класіфікацыі былі распрацаваны адмыслова для бінарнай класіфікацыі, мнагакласавая класіфікацыя часта патрабуе супольнага выкарыстання некалькіх бінарных класіфікатараў.
Лінейныя класіфікатары
Вялікая колькасць алгарытмаў для класіфікацыі можа быць сфармулявана ў тэрмінах лінейнай функцыі, якая прысвойвае ацэнку кожнаму магчымаму класу k шляхам вектара прыкмет назірання з вектарам вагаў, выкарыстоўваючы скалярны здабытак. У выніку назіранне адносіцца алгарытмам да класа з найбольшай ацэнкай. Гэты тып ацэначнай функцыі вядомы як і мае наступны агульны выгляд:
дзе  — вектар прыкмет для назірання i,  — вектар вагаў, адпаведных класу k, а
score(Xi, k)
— ацэнка аднясення назірання i да класа k. У тэорыі, дзе назіранні ўяўляюць людзей, а класы ўяўляюць выбары, адзнака будзе карыснасцю выбару k чалавекам i. Алгарытмы з такой базавай устаноўкай вядомыя як. Іх адрознівае працэдура вызначэння (навучання) аптымальных вагаў/каэфіцыентаў і спосаб інтэрпрэтацыі ацэнак. Прыклады такіх алгарытмаў:
Алгарытмы
Ніводная форма класіфікацыі не падыходзіць для ўсіх набораў даных, таму быў распрацаваны вялікі набор алгарытмаў класіфікацыі. Найбольш часта выкарыстоўваюцца:
Ацэнка якасці
Эфектыўнасць класіфікатара ў значнай ступені залежыць ад характарыстык даных, якія трэба класіфікаваць. Не існуе адзінага класіфікатара, які лепш за ўсё працуе для ўсіх задач (феномен, які можна растлумачыць ). Былі праведзены розныя эмпірычныя выпрабаванні для параўнання эфектыўнасці класіфікатараў і пошуку характарыстык даных, якія вызначаюць эфектыўнасць класіфікатара. Вызначэнне найлепшага класіфікатара для пэўнай задачы, аднак, больш мастацтва чым навука.
— папулярныя паказчыкі, якія ўжываюцца для ацэнкі якасці сістэмы класіфікацыі. прымяняюцца для ацэнкі кампрамісу паміж праўдзіва і хібна пазітыўнымі вынікамі алгарытмаў класіфікацыі.
У якасці меры эфектыўнасці мае перавагу перад простай  ў тым, што на яго не ўплываюць адносныя памеры розных класаў. Акрамя таго, гэты каэфіцыент не штрафуе алгарытм за перастаноўку класаў.
Сферы прымянення
Класіфікацыя мае шмат сфер прымянення. У некаторых з іх яна выкарыстоўваецца ў якасці працэдуры здабывання даных, у той час як у іншых праводзіцца больш дэталёвае статыстычнае мадэляванне.
IC 5383
IC 5383 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор'і Пегас.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кантэкст
Кантэкст (contextus – цесная сувязь, спляценне) – адрэзак, частка тэксту пісьмовай або вуснай мовы з закончанай думкай, які дазваляе дакладна выявіць значэнне асобнага слова або выразу, якія ўваходзяць у яго склад.
У мастацкім творы эстэтычная нагрузка кожнага элемента тэксту вызначае блізкі кантэкст (фразы, эпізоду, сітуацыі) і шырокі кантэкст (твора, творчасці пісьменніка).
У больш шырокім сэнсе кантэкст — асяроддзе, у якім існуе аб'ект (напрыклад, «Бібліятэка і кніга ў кантэксце часу»). З фармальнага пункту гледжання кантэкст з'яўляецца пэўнай сістэме адліку, прасторай імёнаў.
Кантэкстуальны (ад contextuel) — абумоўлены кантэкстам (напрыклад,  кантэкстуальныя сінонімы).
Алег Аляксандравіч Ктатараў
Алег Аляксандравіч Ктатараў (, г. Хвалынск, Саратаўская вобласць — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Член ЦК КПБ Беларусі, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1963—1967), дэлегат XX з’езда КПСС.
Біяграфія
У 1941 года скончыў вучобу ў Маскоўскім дзяржаўным інстытуце нафты і газу імя І. М. Губкіна па спецыяльнасці «Тэхналогія перапрацоўкі нафты і газу».
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны быў прызваны ў армію, але неўзабаве як спецыяліст-нафтаперапрацоўшчык быў адкліканы з войска ў Міністэрства нафтавай прамысловасці СССР і камандзіраваны на працу ў г. Орск Арэнбургскай вобласці, дзе ён працаваў на нафтаперапрацоўчым заводзе імя В. П. Чкалава.
У 1949 года па загаду Міністэрства яго камандзіравалі ў Чарнікаўск Башкірскай АССР, дзе да 1956 года працаваў на пасадах начальніка вытворча-тэхнічнага аддзела і галоўнага інжынера Чарнікаўскага НПЗ, а затым — дырэктара Новаўфімскага НПЗ.
З 1956 года — у цэнтральным апараце Міністэрства хімічнай прамысловасці, намеснік начальніка Галоўнага ўпраўлення па перапрацоўцы нафты і вытворчасці штучнага вадкага паліва. У 1957 года камандзіраваны ў КНР для аказання тэхнічнай дапамогі па будаўніцтве завода і перапрацоўцы нафты; затым — на будаўніцтва Новаяраслаўскага НПЗ.
У 1958 годзе накіраваны на будаўніцтва Полацкага нафтаперапрацоўчага завода. А. А. Ктатараў — першы дырэктар прадпрыемства. Пад яго кіраўніцтвам была ўведзена ў эксплуатацыю ўстаноўка па перапрацоўцы нафты АВТ-1. Дзякуючы яго ініцыятыве, пачала развівацца сацыяльная сфера: адкрываліся крамы, дзіцячыя сады, моладзевыя інтэрнаты, будавалася жыллё.
У 1963 годзе прызначаны намеснікам старшыні Савета народнай гаспадаркі БССР па нафтаперапрацоўцы, хіміі і мікрабіялагічнай прамысловасці. З 1965 года — першы намеснік міністра нафтаперапрацоўчай і нафтахімічнай прамысловасці СССР. Імя Ктатарава носіць адна з вуліц Наваполацка, у горадзе ўсталяваныя бюст і мемарыяльная дошка.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны». За вялікі ўклад у навукова-тэхнічны прагрэс галіны, стварэнне і прамысловае ўкараненне ўстаноўкі АВТ-6 на Полацкім НПЗ у 1970 годзе яму прысуджана Дзяржаўная прэмія СССР. Ганаровы грамадзянін г. Наваполацка.
ФК ДБК-Гомель
«ДБК-Гомель» — беларускі футбольны клуб з горада Гомель, прадстаўляе Гомельскі ДомаБудаўнічы Камбінат.
Гісторыя
У Кубку Беларусі 2009/2010 зрабіў сенсацыю, дайшоўшы да паўфінала (у 1/8 былі абыграны землякі з Гомеля, а ў чвэрцьфінале будаўнікі пасля хатняга паражэння 0:2 ад мінскага «Дынама» ўзялі рэванш у гасцях — 3:1, і толькі ў паўфінале саступілі жодзінскаму «Тарпеда»). У 2010 фарм-клуб ДБК-2 прымаў удзел у Другой лізе.
Сезон 2011 клуб, аднак, скончыў толькі на 12 месцы ў Першай лізе, а ў 2012 з вялікай цяжкасцю захаваў месца ў Першай лізе. У лютым 2013 клуб спыніў сваё існаванне.
У красавіку 2016 года стала вядома аб аднаўленні клуба, які заявіўся ў Другую лігу. Пры гэтым, у Другой лізе таксама пачаў выступленні самастойны клуб ДЮСШ-ДБК, складзены з выхаванцаў дзіцячай школы былога клуба. Аднак, 29 красавіка 2016 года, за дзень да першага матча, каманда знялася з турніру.
Ульгі (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1241 чалавекі (605 мужчын і 636 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 1086 чалавекі (530 мужчын і 556 жанчын).
Бітва пад Кінаскефаламі (197 год да н.э.)
Бітва пад Кінаскефаламі (197 да н.э.) — бітва каля грады пагоркаў Кінаскефалы (Kynos kephlāi) у Фесаліі (Грэцыя) у час 2-й Македонскай вайны. Рымскае войска (консул Т. Квінкцый Фламінін; каля 26 тыс.ч.) перамагло македонскае войска цара Філіпа V (26 тыс.ч.).
Перамога скончыла панаванне македонцаў у Грэцыі, а большая частка македонскай дзяржавы трапіла ў залежнасць ад Рыма.
У гэтай бітве рымляне ўпершыню ўжылі супраць цяжкай македонскай фалангі маніпулярную тактыку.
Беларуская федэрацыя футбола
Беларуская федэрацыя футбола (БФФ) — грамадская арганізацыя, якая займаецца правядзеннем футбольнага першынства і падрыхтоўкай зборных Беларусі па футболе.
Гісторыя
Заснаваная 22 снежня 1989 года. З 1992 года ў складзе Міжнароднага саюза футбольных таварыстваў, а з 1993 года — Саюзу еўрапейскіх футбольных таварыстваў.
Перыяд кіраўніцтва У. Базанава
27 сакавіка 2019 года старшынёй БФФ быў абраны Уладзімір Базанаў.
У жніўні 2021 года падчас пратэстаў у краіне кіраўніцтва АБФФ не дазваляла масава збірацца заўзятарам у Мінску: адбыліся пераносы гульняў 21-га тура чэмпіяната Беларусі сталічных клубаў «Дынама» і «Мінск» ; пазней матчы праходзілі без гледачоў.
Вясной 2020 года УЕФА зрабіла заяву, што выплаціць кожнай асацыяцыі, у т.л. АБФФ, 4,3 млн еўра. Аднак, ці атрымала федэрацыя грошы, і калі так, то на што яны былі зрасходаваны, невядома.
Скандалы
У красавіку 2021 года адзін з намеснікаў старшыні федэрацыі Міхаіл Юр’евіч Ботнікаў быў спынены супрацоўнікамі ДАІ, якія зафіксавалі алкагольнае ап’яненне (1,3 праміль). Быў складзены пратакол па ч.2 арт. 18.15 КоАП Рэспублікі Беларусь.
Структура АБФФ
У адпаведнасці з палажэннямі Статута АБФФ акрамя Канферэнцыі, як вышэйшага органа, органы Асацыяцыі падпадзяляюцца на некалькі груп.
Кіруючыя органы:
Дысцыплінарныя і юрысдыкцыйных органы:
Орган фінансавага кантролю:
Анатоль Абрамавіч Рудакоў
Анатоль Абрамавіч Рудакоў (, Растоў-на-Доне, Расія — ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1967).
Біяграфія
Скончыў у 1940 годзе студыю тэатра імя М. Горкага ў Растове-на-Доне. Працаваў у тэатрах Расіі. З 1955 года ў Магілёўскім абласным драматычным тэатры.
Члены Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1961 года.
Творчасць
Выконваў гераічныя і характарныя ролі. Сярод работ: Кусонскі, Стрыжэўскі («Галоўная стаўка», «Даруй мне» К. Губарэвіча), «Камандзір браняпоезда» («Дні нашага нараджэння» І. Мележа), Чацкі («Гора ад розуму» А. Грыбаедава), Баян («» У. Маякоўскага), Судакоў («Гняздо глушца» В. Розава), Петручыо («Утаймаванне свавольніцы» У. Шэкспіра), Вурм, Лейстэр («Каварства і каханне», «Марыя Сцюарт» Ф. Шылера), доктар Ранк («Нора» Г. Ібсена).
Зняўся ў тэлефільме «Атланты і карыятыды».
NGC 2767
NGC 2767 (іншыя абазначэнні — UGC 4813, MCG 8-17-46, ZWG 264.75, NPM1G +50.0134, PGC 25852) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Акадэмія эсперанта
Акадэмія эсперанта (Akademio de Esperanto, скарочана — AE ці AdE) незалежная моўная установа, чыёй справай з'яўляецца ахова і абарона фундаментальных прынцыпаў мовы эсперанта і кантроль за яго развіццём, таксама, як і астатніх нацыянальнамоўных акадэміяў.
Секцыі
Акадэмія мае секцыі, якія займаюцца рознымі бакамі моўнай дзейнасці ў акадэмічнай працы. Секцыі не з'яўляюцца пастаяннымі, але ствараюцца ў выпадку неабходнасці. Кожнай секцыяй кіруе дырэктар. Кожны акадэмік можа ўваходзіць у некалькі секцыяў, у залежнасці ад сваіх інтарэсаў. Існуюць нваступныя секцыі: Спецыяльных тэрмінаў, Грамматыкі, Асноўнага слоўніка, Літаратуры, Вымаўлення, Кантроля над падручнікамі і Кансультацыйная. Кансультацыю ў Акадэміі можа атрымаць кожны эсперантыст. Акадэмія мае таксама Камісіі, якія выконваюць розныя даручэнні не звязаныя з мовай. Зараз існуе толькі адна Камісія: Гісторыі Акадэміі эсперанта.
Склад
У Акадэмію уваходзяць 45 членаў, якія выбіраюцца на тэрмін у 9 гадоў. Выбары праходзяць раз у тры гады і кожны раз перавыбіраецца трэцяя частка акадэмікаў. Новы член павінен быць прапанаваны не менш чым 5 існуючымі Акадэмікамі. Звычайна выбіраюць вядомых даследчыкаў эсперанта, выкладчыкаў эсперанта, пісьменнікаў. Існуе таксама катэгорыя «членаў-карэспандэнтаў» Акадэміі.
Атон V (герцаг Баварыі)
Біяграфія
Атон быў чацвёртым сынам імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Людвіга IV і яго другой жонкі Маргарыты Галандскай.
Пасля смерці бацькі ў 1347 годзе стаў суправіцелем Баварыі разам з пяццю іншымі братамі. Праз два гады браты вырашылі падзяліць герцагства. Атон і яго старэйшыя браты Людвіг V і Людвіг VI атрымалі ў валоданне Верхнюю Баварыю, якая ўключала тэрыторыі па рэках Лех, Ізар, Ампер і вярхоўі Іна. У 1351 годзе Людвігаў V саступіў Брандэнбургскае маркграфства сваім малодшым братам за магчымасць адзінаўладнага кіравання ў Верхняй Баварыі.
З прычыны таго, што Атон быў яшчэ малым, ён рос у маці ў Нідэрландах. У 1360 годзе ён быў абвешчаны паўналетнім, а пасля смерці ў 1365 годзе Людвіга VI стаў аднаасобным курфюрстам Брандэнбурга.
Канфлікт паміж Людвігам V і баварска-ландсгуцкім герцагам Стэфанам II прывёў да таго, што Людвігаў падпісаў дагавор з імператарам Карлам IV, паводле якога Брандэнбург мусіў быў быць перададзены Люксембургам. Для змацавання дагавора Атон 19 сакавіка 1366 года ажаніўся з Кацярынай — другой дачкой Карла IV, удавой герцага Рудольфа Аўстрыйскага. Шлюб гэты быў чыста палітычным, і пасля вясельнай цырымоніі Кацярына засталася жыць у Празе.
Атон закінуў кіраванне і праводзіў жыццё ў задавальненнях. У 1367 годзе ён прадаў Карлу IV Лужыцкую марку, ужо закладзеную раней Ветынам. Праз год ён страціў горад Дойч-Кронэ, які адышоў да польскага караля Казіміра Вялікага. У выніку ў 1371 годзе імператару Карлу IV прыйшлося ўмяшацца ў сітуацыю ў Брандэнбургу. У 1373 годзе Атон афіцыйна перадаў Брандэнбургскую марку Люксембургам за 500 тысяч гульдэнаў, аднак за ім да канца жыцця захоўваўся голас пры выбарах імператара.
Пасля зняцця Атон вярнуўся ў Баварыю, дзе Стэфан II прызнаў яго суправіцелем.
Леў Казімір Вайніловіч
Леў Казімір Вайніловіч (пам. каля 1654 г.) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Быў падчашым і потым чашнікам слонімскім. Памер каля 1654 г.
Тамара Фёдараўна Мушынская
Тамара Фёдараўна Мушынская (, Мінск, Беларусь —, Мінск) — беларускі педагог, літаратуразнаўца, метадыст.
Біяграфія
Скончыла філалагічны факультэт БДУ (1957). У 1957—1991 гадах працавала настаўніцай у школах горада Мінска. У 1981—1983 гадах адначасова з’яўлялася загадчыцай кабінетам рускай мовы і літаратуры Мінскага гарадскога інстытута ўдасканальвання настаўнікаў.
У 1986 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па педагогіцы па тэме «Формирование личностного отношения старшеклассников к художественному произведению как средство обогащения их идейно-нравственного опыта».
У 1991—1992 гадах — старшы навуковы супрацоўнік Навукова-даследчага інстытута педагагічнай адукацыі Акадэміі педагагічны навук СССР. У 1992—2007 гадах — у Нацыянальным інстытуце адукацыі: навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік, вядучы навуковы супрацоўнік. Загадчыца лабараторыяй тэорыі і методыкі навучання мовам і літаратуры (2004—2007).
Творчасць
Аўтар шасці кніг і звыш 60 артыкулаў па методыцы выкладання літаратуры. Суаўтар Канцэпцыі літаратурнай адукацыі. Суаўтар 11 праграм па рускай літаратуры, 16 падручнікаў для V—XI класаў сярэдняй школы, 10 метадычных дапаможнікаў для настаўнікаў літаратуры, 4 хрэстаматый.
Сям'я
Жонка літаратуразнаўцы Міхася Мушынскага, маці крытыка і паэтэсы Таццяны Мушынскай.
Надзея Давыдаўна Вольпін
Біяграфія
Бацька Надзеі Вольпін, Давід Самуілавіч, скончыў Маскоўскі ўніверсітэт, практыкаваў як юрыст, перавёў на рускую мову кнігу Д. Фрэйзера «Фальклор у Старым запавеце»; маці, Ганна Барысаўна Жысліна, скончыла Варшаўскую кансерваторыю і выкладала музыку. Брат — драматург Міхаіла Давыдавіча Вольпіна.
Надзея Вольпін у 1917 годзе скончыла «Хвастоўскую» гімназію і паступіла на прыродазнаўчае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта Маскоўскага ўніверсітэта, які пакінула, правучыўшыся каля года.
Займалася перакладамі з англійскай, нямецкай, французскай, латыні. Перакладала Гётэ, Авідзія, Вальтэра Скота, Конана Дойла, Мерымэ, Гюго, Галсуорсі, Фенімара Купера. Вывучыўшы ў Ашгабадзе, дзе яна знаходзілася ў эвакуацыі падчас вайны, туркменскую мову, яна перакладала туркменскую паэзію.
У 1984 годзе выдала свае мемуары «Спатканне з сябрам», галоўным чынам прысвечаныя юнацкасці і Сяргею Ясеніну. У архіве захоўваюцца ўспаміны пра сяброўства з Мандэльштамам, пра Пастарнака, Маякоўскага.
У апошнія гады жыцця жыла ў пісьменніцкім доме ў раёне метро Аэрапорт.
Пітсбург Пінгвінз
Пітсбург Пінгвінз  — амерыканскі прафесійны хакейны клуб, выступае ў Нацыянальнай хакейнай лізе ў Атлантычным дывізіёне Усходняй канферэнцыі. Каманднай сталіцай з’яўляецца горад Пітсбург, штат Пенсільванія, ЗША.
У залежнасці ад месца гульні, каманда выкарыстоўвае наступныя колеры формы: Чорны, залаты, белы.
Чэмпіёны ў 1991, 1992 і 2009 гадах.
Часовы кіраўнічы савет Ірака
Часовы кіраўнічы савет Ірака (ЧКСІ; مجلس الحكم العراقي) — кансультатыўны орган пры кааліцыйнай адміністрацыі ў Іраку, створанай пасля ўварванне ЗША і іх саюзнікаў.