cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларускі асобны батальён у складзе арміі Літвы
1920
17 лістапада палякі да 4 ротаў пры 6 кулямётах пачалі наступ уздоўж усяго ўчастку роты. Завязалася гарачая бойка. Беларусы пад кіраўніцтвам камандзіра роты штабс-капітана Благавешчанскага біліся 8 гадзін, часова змушаны былі адысці, але потым зноў пачалі наступ на палякаў і адышлі на новыя пазіцыі. Падчас бою: 1)прапаршчык Сатыга з 1-шым узводам быў акружаны, але, вытрываўшы 8-гадзінную бойку, прабіўся праз пазіцыі палякаў i далучыўся да роты; 2) прапаршчык кулямётнай роты (1-шы узвод 1-шай роты) Таблавінскі, з дапамогай кулямёта, стрымліваў палякаў, якія абыходзілі роту з бакоў, тое ж рабілі i кулямётчыкі пры другім кулямёце Касэвіч i Каладзінскі. Ім давялося да апошняй хвіліны затрымліваць палякаў пры адыходзе роты. Пасля акружэння яны схаваліся ў лесе з кулямётам i, дачакаўшыся супрацьнаступу роты, працягалі спаўняць свае абавязкі кулямётчыкаў. Праз працяглы агонь абодва кулямёты папсаваліся; 3) малодшы падафіцэр 1-шай роты Бэер з стралкамі Драздовым i Бальчунасам, падчас дазору на правым баку узводу i заўважыўшы, што палякі робяць абход, самі перабеглі пад абстрэлам ворага яму ў бок i ўняслі беспарадак у шэрагі ворага, чым далі магчымасьць адысці ўзводу на новую пазіцыю; 5) стралок 1-шай роты Каваленка з небяспекай для жыцця перабраўся праз польскія пазіцыі, даведаўся колькасць сіл палякаў i вярнуўся стан сваіх. Беларусы страцілі забітымі 2, параненымі 2, палоннымі 5 i бяз весці зніклымі 2 жаўнеры. 18 лістапада рота знаходзілася каля Райпішак, пасля перайшла ў Таракішкі, дзе мелі страляніну з польскай кавалерыяй. 19 лістапада рота адышла ў Маляты, узводы былі разасланы на заставы ў кірунках на Гедройцы, 21 лістапада штаб роты перайшоў у в. Гаі, 22 лістапада ў Падлаўнесы i потым у мястэчка Інтуркі. Беларусы працягвалі наступ наперад. Каля Інтуркі паланілі 4 польскіх жаўнераў. 22 лістапада быў атрыманы загад спыніцца i далей не працягваць наступ, бо было падпісана перамір’е паміж Літвой i Польшчай. Да 1 снежня праводзілася вартаванне ўчастку Ямунцы — Куманцы. 1 снежня 1-шая рота i ўзвод кулямётнай роты былі перадыслакаваны з пазіцыі i пераехалі па чыгунцы ад Уцяны праз Панявеж — Радзівілішкі ў Коўну, дзе іх урачыста сустрэлі i былі далучаныя да беларускага асобнага батальёну. 23 снежня батальён быў на парадзе ўсіх часцей ковенскага гарнізону.
4 студзеня 1921 г. была зноў створана камісія для культурна-асветніцкай працы ў батальёне ў складзе: прэзэса падпаручніка Маёрава i сяброў прапаршчыкаў Якаўлева i Дубяс.
Расфарміраванне
Неўзабаве ў барацьбу за ўплыў на беларусаў, якія знаходзіліся ў Літве, уключыліся бальшавікі. Прадстаўніцтва Савецкай Расіі/СССР стала весці таемную агітацыю сярод беларусаў з мэтай схіліць іх да вяртання ў Беларусь (БССР). У маі 1923 атрад з 60 беларускіх вайскоўцаў літоўскай арміі пакінуў сваё размяшчэнне ў раёне Мерачы і сышоў праз польскую тэрыторыю ў Беларусь. Падчас руху беларусам некалькі разоў прыйшлося ўступаць у бой з палякамі, але атрад прабіўся ў Беларусь.
Гэты інцыдэнт прымусіў літоўскі ўрад канчаткова адмовіцца ад беларускіх вайсковых фармаванняў. Неўзабаве ўсе беларускія часці былі расфармаваныя. У 1924 Коўна пакінула Рада БНР.
Футбольны клуб «BAB Kaunas»
У 1922 годзе футбольны клуб беларускага асобнага батальёна «» удзельнічаў у першым чэмпіянаце Літвы па футболе і заняў шостае месца.
Іншыя вайсковыя арганізацыі беларусаў у Літве
Акрамя беларускага батальёна, на тэрыторыі Літвы быў створаны Саюз беларускіх стралкоў, які займаўся фармаваннем партызанскіх атрадаў для барацьбы з палякамі на літоўскай і беларускай тэрыторыі. Ужо зімой 1921—1922 гадоў беларускія партызаны прыступілі да актыўных баявых дзеянняў супраць палякаў. Войску Польскаму хутка ўдалося справіцца з дрэнна ўзброенымі партызанамі.
NGC 428
NGC 428 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Кіта. Бачная зорная велічыня: 11,3. Бачны размер: 4,0' × 2,9'. Прамое ўзыходжанне: 1 гадз. 12 мін. 55,6 сек. Схіленне: +00°58'53".
Панамскі перашыек
Панамскі перашыек (Istmo de Panamá) — перашыек, які злучае Цэнтральную і Паўднёвую Амерыку. З поўначы ён абмываецца Карыбскім морам, з поўдня — Ціхім акіянам. Панамскі перашыек утварыўся ў пліяцэне, каля трох мільёнаў гадоў таму. Пасля яго ўтварэння адбылося ўзаемапранікненне фаўны і флоры абодвух мацерыкоў, істотна змяніла ранейшае становішча.
Панамскі перашыек адносіцца да дзяржавы Панама. З-за падыходных геаграфічных умоў там быў пабудаваны Панамскі канал, які выкарыстоўваецца для суднаходнага злучэння паміж Атлантычным і Ціхім акіянам. Канал даўжынёй 81,6 км, які скарачае марское падарожжа ад усходняга да заходняга ўзбярэжжа ЗША больш чым удвая, быў пабудаваны паміж 1906 і 1914 гадамі.
Allium zaprjagajevii
Allium zaprjagajevii —від травяністых раслін сямейства, эндэмік Таджыкістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Таджыкістана.
Варма
Варма (Varmo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 2915 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 78 чал./км². Займае плошчу 37 км². Паштовы індэкс — 33030. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Матрыярхат
Матрыярхат, гінекакратыя — форма грамадства, у якім галоўная роля належыць жанчынам, асабліва маці сямейства гэтага грамадства. Матрыярхатам часам таксама завуць форму ўрада, сфарміраванага выключна з жанчын або ў якім дамінуюць жанчыны.
Праца Л. Г. Моргана «Старажытнае грамадства» на доўгія гады зацвердзіла пункт гледжання аб асобай стадыі ў развіцці чалавечага грамадства — мацярынскім родзе. Лічылася, што гэтую стадыю абавязкова прайшло ўсё чалавецтва. Сучасная навука не так катэгарычна. Так, дадзенаму сцверджанню супярэчыць этнаграфічны матэрыял. У прыватнасці, была звернута ўвага на тое, што пры аднолькавым узроўні развіцця некаторыя плямёны абарыгенаў Аўстраліі былі арганізаваны па мацярынска-родавым, а іншыя — па бацькоўска-родавым прынцыпе. Даволі пераканаўчым здаецца меркаванне, што род не меў значэння вытворчага калектыву, а існаваў галоўным чынам для рэгулявання шлюбных адносін. Пры гэтым род мог выступаць у мацярынскай альбо бацькоўскай форме ў залежнасці ад пэўных умоў, а не ад стадыі развіцця. Галоўнай жа эканамічнай ячэйкай грамадства з’яўлялася абшчына. Яна магла ўключаць прадстаўнікоў розных родаў. Практычна адкінута ў сучаснай навуцы і ідэя аб матрыярхаце (літар. «маці» і «панаванне», «улада»). Жанчына не займала пануючага становішча нават у мацярынскім родзе. На чале такога роду мог стаяць брат жанчыны.
Мікалай Васільевіч Гнацюк
Мікалай Васільевіч Гнацюк (нар., с. Нэмырыўка, Старакасцянтыніўскага раёна, Хмяльніцкай вобласці, Украіна) — украінскі эстрадны спявак. Народны артыст Украінскай ССР.
Біяграфія
Скончыў Ровенскі педагагічны інстытут (музычна-педагагічны факультэт).
Творчую кар’еру пачаў у ансамблі «Мы-адэсіты». Падчас службы ў радах Савецкай арміі спяваў у ансамблі 8-й гвардзейскай арміі ГСВГ у г. Веймары (ГДР).
Вучыўся ў студыі Ленінградскага мюзік-хола і паралельна гастраляваў з ВІА «Дружба».
У 1978 годзе стаў пераможцам другога конкурсу артыстаў эстрады Украіны ў Запарожжы.
У 1979 годзе заняў трэцяе месца на VI Усесаюзным конкурсе артыстаў эстрады.
У 1980 годзе атрымаў Гран-пры конкурсу эстраднай песні ў Дрэздэне (песня Д. Тухманава «Я з табой танцую»).
Шырока вядомыя песні Гнацюка «Танец на барабане», «Птушка шчасця», «Малінавы звон», «Белыя аканіцы».
Удзельнік міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі базар» у г. Віцебску, міжнароднага музычнага фестывалю «Залаты Шлягер» у г. Магілёве.
Спуск суднаў
Кіруемы спуск
Перасоўванне судна ажыццяўляецца пры дапамозе дапаможных прылад і механізмаў. У гэтым выпадку персанал, які ажыццяўляе спуск, мае магчымасць рэгуляваць хуткасць перамяшчэння судна. Для кіраванага спуску выкарыстоўваюць:
Мікалай Васільевіч Гнацюк
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны. Звання «Ганаровы грамадзянін г. Магілёва» ўдастоены ў 2002 годзе за вялікі ўклад у развіццё Нацыянальны культур Рэспублікі Беларусь і Украіны.
Спуск суднаў
Некіруемы спуск
Некіравальны спуск ажыццяўляюць са стапеляў. Пры некіравальным спуску судна перамяшчаецца пад дзеяннем сілы цяжару.
Адрозніваюць падоўжны (судна рухаецца ўздоўж сваёй падоўжнай восі) і папярочны (судна рухаецца ўздоўж папярочнай восі) віды спуску.
Працэс спуску са стапеля падзяляюць на наступныя этапы:
IC 728
IC 728 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ружанская пушча
Ружа́нская пу́шча — лясны масіў і заказнік дзяржаўнага значэння ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці, на паўднёвым захадзе ад гарадскога пасёлка Ружаны. Плошча 15 тысяч гектараў.
Большая частка пушчы ўключаная ў біялагічны заказнік дзяржаўнага значэння «Ружанская пушча» (утвораны ў 1980 годзе, на 2015 год плошча 2812 га ), частка — у складзе Міхалінска-Бярозаўскага батанічнага заказніка (утвораны ў 1978 годзе, на 2006 год плошча 7,9 тыс. га).
Рэльеф мясцовасці хвалісты. Заказнік перасякаюць велізарныя яры.
У заказніку засяроджаны ўнікальны комплекс рэдкіх відаў раслін: венерын чаравічак сапраўдны, кадзіла сармацкае, любка двуліставая, марошка прысадзістая, мядзведжая цыбуля (або чарамша), званочак шыракалісты, ландыш, чабор, зуброўка, вельмі шмат верасовых дзялянак.
На тэрыторыі заказніка водзяцца алень, еўрапейская казуля, лось, дзік, куніца, рысь, заяц-бяляк і заяц-русак, бабёр, норка, выдра, янотападобны сабака, вавёрка, воўк. З птушак сустракаюцца чорны бусел, цецярук, чырвоны каршун, пугач, вушастая сава.
У рацэ Зальвянцы водзіцца плотка, шчупак, акунь, лешч, язь і ў вялікіх колькасцях ракі.
Аб’ект экалагічнага турызму.
Раганічы
Рага́нічы (, Роганичи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Крышана
Крыша́на (Crişana, Körösvidék, Kreischgebiet) — гістарычная вобласць у Румыніі (жудзецы Арад і Біхор), а таксама Венгрыі, якая знаходзіцца паміж ракой Цісай на захадзе, ракой Мурэш на поўдні, Заходнімі Румынскімі гарамі на ўсходзе і ракой Самеш на поўначы. Галоўны горад — Арадзя.
З XVIII стагоддзя Крышана падзяляла гістарычны лёс Трансільваніі і таму часцяком разглядаецца як яе складовая частка. У больш ранні час гэтыя паняцці падзялялі. У 1571 годзе трансільванскі князь Янаш II Жыгімонт Заполья адмовіўся ад правоў на венгерскі сталец у абмен на прызнанне яго кіраўніком Трансільваніі і Парцыума — вобласці, у склад якой, акрамя Крышаны, увайшлі Марамурэш і Банат.
Амдурман
Амдурман — другі па велічыні горад Судана. Размешчаны на процілеглым сталіцы Судана - Хартума - беразе ракі Ніл. Насельніцтва Амдурмана (без агламерацыі) складае больш 2,8 мільёна чалавек (па дадзеных на 2012 год). Горад з'яўляецца камерцыйным цэнтрам дзяржавы. Ісламскі ўніверсітэт Амдурмана.
Шастакі (Шклоўскі раён)
Шастакі́ (, Шестаки) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
1-е Віцебскае раённае благачынне
1-е Віцебскае раённае благачынне, 1-я Віцебская раённая благачынная акруга — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае ўсходнія прыходы Віцебскага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Міхал Раманенка.
Пліскі (Полацкі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Барысаглебская царква
Барысаглебская царква — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар святых Барыса і Глеба.
Гінекамастыя
Гінекамастыя (ад γῠνή — жанчына і  — грудзі) — празмернае адно- або двухбаковае павелічэнне ў мужчын малочных залоз, часам па тыпу жаночых.
У перыяд палавога паспявання часта ўзнікае хваравітае ўшчыльненне малочных залоз, якое затым самаадвольна знікае. Памер павелічэння грудной залозы можа быць розны — ад 1 да 10 см. У сярэднім памер складае каля 4 см.
Вельмі часта гінекамастыя ўзнікае ў мужчын-спартсменаў з прычыны рэзкага зняцця нагрузак, а таксама пры пастаянных псіхалагічных нагрузках. Патэнцыйная раўнавага жаночых і мужчынскіх гармонаў пры актыўным спартыўным жыцці парушаецца ў карысць тэстастэрону. Пры адсутнасці нагрузак і пад уздзеяннем пастаянных негатыўных псіхалагічных фактараў, баланс ссоўваецца ў бок жаночых гармонаў.
Этыялогія
Прычынай гінекамастыі могуць быць розныя эндакрынопатыі: сіндром Клайнфельтэра, тэстыкулярная фемінізацыя, сіндром Райфенштэйна, кастрацыя і гіпатэрыёз, пухліны яечкаў (з'яўленне клетак Лейдыга), пухліны гіпофізу і наднырачнікаў. Гінекамастыя можа быць пухлінавым сіндромам пры раку бронхаў. Яна ўзнікае таксама пры цырозе печані, дыстрафіі ад галадання. Шэраг лекавых прэпаратаў пры працяглым ужыванні можа прывесці да гінекамастыі: спіраналактон, дыгіталіс, метылдопа, рэзерпін, мепрабамат, фенатыязін, рысперыдон, кетаканазол, канабіянты, гармонатэрапія эстрагенамі, тэстастэронам або ганадатрапінам.
Лячэнне хірургічнае.
Архангелагародская губерня
Архангелагародская губе́рня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі. Утвораная ў 1708 годзе і скасавана ў 1780 годзе.
NGC 4298
NGC 4298 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Валасы Веранікі. Бачная зорная велічыня: 11,3. Размер: 3,0'x1,7'. Прамое ўзыходжанне: 12 гадз. 21 мін. 36 сек. Схіленне: +14°37'00".
Сенар
Сенар — горад у Судане, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Сенар. На працягу некалькіх стагоддзяў быў сталіцай каралеўства Сенар. Сучасны горад размешчаны за 17 км на паўднёвы ўсход ад руін старажытнага. Размешчаны на Блакітным Ніле, прыкладна за 280 км на поўдзень ад Хартума, на вышыні 390 м над узроўнем мора. Недалёка ад горада знаходзіцца Сенарская плаціна, пабудаваная ў 1925 годзе для арашэння навакольных палёў, што спрыяла развіццю сельскай гаспадаркі ў рэгіёне. У горадзе размешчаны ўніверсітэт Сенар, заснаваны ў 1977 годзе.
Сегежа
Сеге́жа  (Сегежа, Segeža) — горад (з 1943) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сегежскага раёна Карэліі. Насельніцтва 33,6 тыс. чалавек (2005).
Заснаваны ў 1914 годзе.
Размешчаны на рацэ Сегежы і заходнім беразе Выгвозера, за 267 км ад Петразаводска, за 700 км ад Санкт-Пецярбурга. У горадзе знаходзіцца буйное градаўтваральнае прадпрыемства — ЗАТ Сегежскі цэлюлозна-папяровы камбінат.
IC 729
IC 729 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пальма-дэ-Мальёрка
Пальма-дэ-Мальёрка (Palma de Mallorca, Palma) — галоўны горад і порт аўтаномнай супольнасці (правінцыі) Балеарскіх астравоў у Іспаніі. У 2009 годзе насельніцтва горада складала 401 270 жыхароў, а разам з прыгарадамі — 474 035 жыхароў.
Рыбакі (Шчучынскі раён)
Рыбакі́ (, Рыбаки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Пальма-дэ-Мальёрка
Гісторыя
Заснаванне горада адносіцца да рымскага заваявання Балеарскіх астравоў. У 123 годзе да н.э. Квінт Цэцылій Метэл, які пазней атрымаў мянушку Балеарскі, абвінаваціў жыхароў астравоў у дапамозе піратам і заваяваў архіпелаг. Ён жа заклаў Пальму. Горад быў перавалачным портам і ў адміністрацыйным дачыненні ўваходзіў у правінцыю Тараконская Іспанія.
У XVI стагоддзі Пальма неаднаразова падвяргалася налётам міжземнаморскіх піратаў, што адмоўна адбілася на развіцці гандлю. Новы ўздым назіраўся пасля таго, як у XVIII стагоддзі былі зняты абмежаванні на гандаль з амерыканскімі калоніямі. У 1833 годзе Пальма стала цэнтрам правінцыі Балеарскія астравы.
Славутасці
Турыстычны бум 1960-х гадоў ператварыў Мальёрку ў адзін з самых развітых міжземнаморскіх цэнтраў турызму. Члены іспанскай каралеўскай сям'і праводзяць канікулы ў Марывенцкім палацы, які размяшчаецца недалёка ад Пальмы.
Роганава
Ро́ганава (, Рогоново) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Пётр Журавецкі
Пётр Журавецкі ( — пасля 1985) — каталіцкі артадаксальны святар, біскуп, апостальскі мадэратар, рэлігійны дзеяч беларускага замежжа, удзельнік беларускага хрысціянскага руху XX ст. У 1960-я гады прымаў спробы стварэння альтэрнатыўнай Царквы для беларусаў, арыентаванай на аб'яднанне праваслаўных і католікаў.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1901 г. ў Раве-Рускай на Галічыне, якая тады ўваходзіла ў склад Аўстра-Венгрыі. Паходзіў з беларускай сям’і, якая пераехала з Брэста. Вучыўся ў Венскай духоўнай семінарыі. З 1925 г. — у ЗША, дзе прадоўжыў тэалагічную адукацыю. Пасвячоны ў святары ў 1932 г. канстанцінопальскім патрыярхам экзархам Афінагорам. Мітру з рук александрыйскага патрыярха экзарха Хрыстафора Кантагеоргія атрымаў у 1942 г. Быў прызначаны адміністратарам «Усходне-Каталіцкай Апостальскай Дыяцэзіі Амерыкі».
У канцы 1940-х гадоў архімандрыт Пётр зблізіўся з некананічнай Святой Праваслаўнай Царквой Хрыста (Тhe Holy Orthodox Church of Christ), заснаванай іерархамі, якія адышлі ад Экзархата Александрыйскага Патрыярхата ў Амерыцы. У 1950 годзе яна атрымала найменне Святы Праваслаўны Каталіцкі Патрыярхат (The Holy Orthodox Catholic Patriarchate), а яе мітрапаліт Іосіф Клімовіч прыняў тытул патрыярха ўсяе Амерыкі. Адразу ж адбылося і епіскапскае рукапалажэнне архімандрыта Пятра (Журавецкага).
Да 1959 года Пётр Журавецкі перайшоў у юрысдыкцыю Польскай Старакаталіцкай Царквы ў Амерыцы і Еўропе, дзе стаў суфраганам прымаса архіепіскапа. Пасля смерці Зялёнкі ў 1961 годзе стаў на чале гэтай рэлігійнай арганізацыі, з тытулам мітрапаліта.
У 1964 г. далучыўся да новастворанай (The American Orthodox Catholic Church), заснаванай былым клірыкам Украінскай Грэка-Праваслаўнай Царквы ў Амерыцы (украінскай епархіі Канстанцінопальскага Патрыярхата ў Амерыцы) Вальтэрам Міронам Прафета.
Батам
Бата́м (Batam) — востраў-муніцыпалітэт на поўдзень ад Сінгапура. Уваходзіць у склад інданезійскага архіпелага Рыау. Плошча — 715 км². З’яўляецца найбуйнейшым населеным пунктам правінцыі Рыау. Насельніцтва (2010 г.) — 1 153 860 чал., пераважна кітайцы і малайцы.
Гісторыя
Лічыцца, што першыя насельнікі з’явіліся на востраве Батам у 231 г. н. э. У канцы XIV — пачатку XV ст. яго занялі малайцы. Батам уваходзіў у склад дзяржавы Тамасек з цэнтрам у Сінгапуры. У 1814 г. востраў быў абвешчаны валоданнем Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. У 1824 г. ён быў перададзены пад кіраванне Галандскай Ост-Індскай кампаніі. У 1949 г. увайшоў у склад Інданезіі.
Доўгі час Батам заставаўся маланаселеным. Мясцовыя жыхары жылі пераважна на ўзбярэжжы, захоўвалі традыцыйны лад, займаліся земляробствам і рыбалоўствам. Але ў 1970-ых гг. тут быў пабудаваны порт. Востраў быў абвешчаны зонай бязмытнага гандлю. Дзякуючы інвестыцыям з суседняга Сінгапура на ім развіваліся прамысловасць і турызм. Эканамічны крызіс 1990-ых гг. на некаторы час прыпыніў хуткія эканамічныя змены, але ў пачатку XXI ст. імклівы рост працягваўся.
У наш час большая частка вострава ўяўляе сабою гарадскую агламерацыю. Карэнная меншасць працягвае займацца земляробствам і рыбалоўствам. Большасць насельніцтва сфарміравана за апошнія дзесяцігоддзі ў выніку міграцыі з суседніх рэгіёнаў Інданезіі. Перасяленцы і іх нашчадкі ўцягнуты ў працу на прамысловых, гандлёвых і турыстычных прадпрыемствах.
Эканоміка
Батам адрозніваецца сярод раёнаў Інданезіі найбольш хуткім эканамічным і дэмаграфічным ростам. Блізкасць суседняга Сінгапура і Малайзіі, а таксама танная працоўная сіла дазваляюць паспяхова развіваць на ім суднабудаванне, машынабудаванне, вытворчасць электронікі. Значная частка працоўнай сілы ўцягнута ў сферы абслугоўвання, у тым ліку ў турызме. Пераважна Батам наведваюць сінгапурцы, выхадцы з іншых рэгіёнаў Інданезіі і іншых краін Паўднёва-Усходняй Азіі.
Славутыя мясціны
Востраў Батам вядомы сваімі пляжамі. З ростам горада многія пляжныя курорты пераносяцца на суседнія астравы. Батам таксама прыцягальны для аматараў гольфу, шопінгу, бяздзейнага начнога жыцця, таннай секс-індустрыі. Найбольш значная славутасць — мясцовы батанічны сад.
Беламорска-Балтыйскі канал
Пабудаваны паміж 1931 і 1933 гадамі ў рэкордна кароткі тэрмін. Адкрыты 2 жніўня 1933 г.. У будаўніцтве ўдзельнічалі зняволеныя ГУЛАГу. Гэта была адна са значных будоўляў першай пяцігодкі і першае ў СССР цалкам лагернае будаўніцтва.
Верцэгніс
Верцэгніс (Verzegnis) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 924 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аўгустова (Шклоўскі раён)
Аўгусто́ва (, Августово) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
NGC 4301
NGC 4301 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Дзевы. Бачная зорная велічыня: 12,9. Размер: 1,6' × 1,3'. Прамое ўзыходжанне: 12 гадз. 22 мін. 27,2 сек. Схіленне: +04°33'57".
Свята-Троіцкая царква (Янавічы)
Гісторыя
Свята-Троіцкая царква знаходзіцца на вуліцы Унішэўскага ў гарадскім пасёлку Янавічы Віцебскага раёна. Перабудавана ў 1990-х гадах з дрэва паводле праекта архітэктара Ю. Сакалоўскага на месцы храма 1885 года.
Архітэктура
У архітэктуру ўнесены стылізаваныя элементы старажытнарускага царкоўнага дойлідства і драўлянага дойлідства Рускай Поўначы. Вырашана прамавугольным аб’ёмам, да якога з франтальнага боку далучана каркасная 2-ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца, з тыльнага — паўкруглая апсіда. Фасады расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі. Асноўны прамавугольны ў плане аб’ём накрыты 3-ярусным дахам, па цэнтры якога ўзвышаецца 8-гранны светлавы барабан са шлемападобным купалам. Да паўночнага бакавога фасада далучана прамавугольная прыбудова часовага храма.
Аляксандр Іванавіч Бычкоў
Біяграфія
З дваран. Бацька — інжынер-тэхнолаг, дырэктар цукровага завода, затым акцызны чыноўнік.
Член Кіеўскай групы нарадавольцаў. 11 красавіка 1881 г. арыштаваны, сасланы пад нагляд паліцыі ў Магілёўскую губерню. У студзені 1882 г. прыгавораны да катаргі і спасылкі ў Сібір, у студзені 1888 г. збег з турмы. Спрабаваў аднавіць дзейнасць «Народнай волі». У верасні 1888 заключаны ў Петрапаўлаўскую крэпасць. Удзельнік Рэвалюцыі 1905-07, у 1918 член Харкаўскага Савета рабочых дэпутатаў.
Сядзібна-паркавы ансамбль Цюндзявіцкіх
Сядзібна-паркавы ансамбль Цюндзявіцкіх — сядзіба ў в. Галошава Талачынскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Дом Цюндзявіцкія пабудавалі ў 1897 годзе з уласнай цэглы, вырабленай на сваім цагельным заводзе. У сувязі з падзеямі 1917 года выехалі ў Польшу, а ў доме размяшчалася школа. Пад час Вялікай Айчыннай вайны ў будынку размяшчаўся нямецкі гарнізон, які два разы атакавалі партызаны.
Апошнія дзесяцігоддзі сядзібны дом быў закінуты і прыйшоў у аварыйны стан. У пачатку 2021 года ён быў уключаны ў спіс аб’ектаў якія падлягаюць спісанню і зносу.
Архітэктура
Галоўны ўваход вылучаны чатырма калонамі.
У доме размяшчалася веранда, пакоі для пражывання, кабінеты, сталовая, зала для прадстаўнічых мэт, бібліятэка з уласным экслібрысам. Мелася калекцыя твораў мастацтва ў выглядзе фамільных партрэтаў, напісаных алеем, халоднай зброі, антыкварных вырабаў з фарфору і старога срэбра.
Ацяпляўся з дапамогай адной печы праз дымаходы. А потым, «пры школе», сістэма ацяплення сапсавалася і замест яе ўсталявалі некалькі грубак.
Побач з домам былі ўзведзены гаспадарчыя пабудовы і жыллё для прыслугі, дзе пазней знаходзілася калгасная кантора, клуб і бібліятэка.
Ад сядзібы да возера вядзе алея, дзе захаваліся даволі рэдкія для Беларусі дрэвы — дзве лістоўніцы Сукачова і чатыры чорныя таполі. У возеры водзяцца карасі, шчупакі і акуні.
Хасанал Болкіях
Хасанал Болкіях Муізадзін Вадаўлах (нар., Бандар-Серы-Бегаване) — султан Брунею з 1967 года, адзін з самых багатых людзей у свеце (у 1997 годзе яго багацце складала больш за 40 млрд долараў ЗША). Ён з’яўляецца старэйшым сынам папярэдняга султана Амара Алі Саідудзіна ІІІ. Выконвае таксама абавязкі прэм’ер-міністра, міністра абароны і міністра фінансаў Брунею.
Біяграфія
Узначаліў Бруней у 1961 годзе, а 5 кастрычніка 1967 года адбылася каранацыя пасля адрачэння ад трона яго бацькі.
Мае дзвюх жонак, чатырох сыноў і шасцёх дачок. З першай жонкай (Рае Істэры Пенгіран Анак Хаджах Салехе) ажаніўся пасля атрымання ўлады. У 1981 годзе ажаніўся з другой жонкай, яна была сцюардэсай, Марыям Абдул Азіз, ад якой на момант развода (2002) меў двух сыноў і дзвюх дачок. Другая жонка была малайзійскай тэлевізійнай журналісткай, яна маладзейшая за мужа на 33 гады. 9 чэрвеня 2006 г. султан дараваў сваёй другой жонцы тытул Яе Каралеўская Высокасць Пангіран Істэры.
Рыа-Каларада
Ры́а-Калара́да (Río Colorado — чырвоная рака) — рака ў Аргенціне, на поўначы Патагоніі.
Даўжыня ракі больш за 1200 км. Плошча вадазбору каля 350 000 км². Утвараецца ад зліцця рэк Рыа-Грандэ і Баранкас, вытокі якіх знаходзяцца на ўсходніх схілах Андаў. Працякае ў глыбокай даліне праз раўніны ў паўночнай частцы Патагоніі. Упадае ў заліў Эль-Рынкон Атлантычнага акіяна, утвараючы дэльту. Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні складае 140 м³/с, гадавы аб’ём сцёку — 4,13 км³. Галоўныя паводкі адбываюцца ў веснавы перыяд (ад раставання снегу ў Андах).
Рака суднаходная на адлегласці 320  км ад вусця.
IC 731
IC 731 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium zebdanense
Allium zebdanense — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Заходняй Азіі.
Аслан Фархадавіч Везіраў
Аслан Фархадавіч Везіраў (, с. Зюмюрхач, Бардзінскі раён, Азербайджан —, Баку) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
У 12 гадоў стаў курсантам Закаўказскай ваенна-падрыхтоўчай школы (1922—1928), затым курсантам Ленінградскага ваенна-інжынернага вучылішча (1928—1930). Пасля заканчэння вучылішча служыў спачатку ў Баку, затым у Кіеўскай і Харкаўскай акругах.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны ваяваў на Заходнім і Паўночна-Каўказскім франтах. З ліпеня 1943 года палкоўнік А. Ф. Везіраў узначаліў 51-ю Чырвонасцяжную інжынерна-сапёрную брыгаду ў складзе 3-га Украінскага фронта. У 1944—1945 гадах — камандзір 1-й гвардзейскай інжынерна-сапёрнай брыгады 2-га Беларускага фронта, якая фарсіравала Дняпро ў раёне Магілёва і ўдзельнічала ў вызваленні горада. За выдатныя баявыя дзеянні брыгада атрымала найменне «Магілёўскай».
Дэмабілізаваўшыся з радоў Чырвонай Арміі ў 1947 годзе, гвардыі палкоўнік А. Ф. Везіраў працаваў на розных пасадах у народнай гаспадарцы. Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета Азербайджанскай ССР, узначальваў рэспубліканскае таварыства паляўнічых і рыбаловаў. З 1964 года старшыня Бакінскай секцыі Савецкага камітэта ветэранаў вайны. Вёў вялікую грамадскую работу па выхаванню маладога пакалення.
Узнагароды
Герой Савецкага Саюза (1945). Узнагароджаны ордэнам Леніна, чатырма ордэнамі Баявога Чырвонага Сцяга, ордэнамі Кутузава 2-й ступені, Багдана Хмяльніцкага 3-й ступені, Айчыннай вайны 1-й ступені, медалямі.
4 красавіка 1986 года быў удастоены звання «Ганаровы грамадзянін горада Магілёва».
NGC 439
NGC 439 (іншыя абазначэнні — ESO 412-18, MCG ?5-4-15, AM 0111-320, PGC 4423) — галактыка ў сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Густаў IV Адольф
Густаў IV Адольф (Gustav IV Adolf; - ) — шведскі кароль у 1792-1809 гадах.
Біяграфія
Сын Густава III і Сафіі Магдалены Дацкай (1746-1813). Нарадзіўся 1 лістапада 1778 ў Стакгольме. На трон уступіў пасля смерці бацькі ў 1792 годзе, аднак да наступу паўналецця ў 1796 годзе рэгентам пры ім быў яго дзядзька герцаг Карл Сёдэрманландскі.
Праўленне
У 1795 годзе Густаў Адольф быў заручаны з прынцэсай Луізай Шарлотай Мекленбург-Шверынскай, але ў 1796 годзе пад націскам Кацярыны II заручыны былі парваны, і кароль адправіўся ў Пецярбург, каб абвянчацца з унучкай імператрыцы Аляксандрай. Аднак Густаў Адольф наадрэз адмовіўся падпісаць пісьмовае абавязацельства дазволіць сваёй будучай жонцы свабодна вызнаваць праваслаўную веру (гэтага не дапускала шведская канстытуцыя), пасля чаго вярнуўся ў Швецыю.
Сасновы Бор (Шчучынскі раён)
Сасно́вы Бор (, Сосновый Бор) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
IC 732-1
IC 732-1 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скараходы
Скарахо́ды (, Скороходы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Выбары ў Гродзенскі гарадскі Савет дэпутатаў (2018)
Выбары ў Гродзенскі гарадскі Савет дэпутатаў 2018 года з’яўляюцца часткай выбараў у мясцовыя Саветы дэпутатаў, якія адбыліся ў Беларусі 18 лютага.
Ляанін
Ляані́н  — правінцыя на паўночным усходзе Кітая. На поўдні абмываецца Жоўтым морам, на ўсходзе прымыкае да мяжы з КНДР.
Плошча 151 тыс. км². Насельніцтва 39,5 млн чал. (1990). Адміністрацыйны цэнтр — Шэньян (Мукдэн). Больш за 1 млн жыхароў пражывае ў гарадах Шэньян, Фушунь, Аньшань.
Геаграфія
Паверхня пераважна гарыстая. На ўсходзе Усходне-Маньчжурскія і Ляадунскія горы (вышыня да 1367 м), на захадзе адгор’і гор Ляасі, у цэнтральнай частцы — нізінная раўніна. Галоўныя рэкі — Ляахэ і Ялуцзян.
На тэрыторыі правінцыі знаходзяцца радовішчы каменнага вугалю, жалезнай руды, гаручых сланцаў, магнезіту, алюмініевай сыравіны.
Клімат мусоннага тыпу з гарачым вільготным летам і халоднай маласнежнай зімой. Ападкаў выпадае 500—1000 мм за год.
Эканоміка
Ляанін — адзін з важнейшых індустрыяльных раёнаў Кітая. На долю Ляанін прыпадае значная частка здабычы каменнага вугалю (Фушунь і Фусінь), жалезнай руды (Аньшань і Бэньсі), сланцаў і інш. Буйныя ЦЭС і ГЭС. Агульнанацыянальнае значэнне мае чорная і каляровая металургія.
Галоўныя галіны прамысловасці: машынабудаванне (горназаводскае абсталяванне, станкі, электра-тэхнічныя вырабы, чыгуначны рухомы састаў, судны, трактары), хімічная, нафтаперапрацоўчая, будаўнічых матэрыялаў, тэкстыльная, харчовая (алейная, мукамольная).
У сельскай гаспадарцы пераважае земляробства, часткова арашальнае. Вырошчваюць пшаніцу, рыс, сою, бавоўнік, кенаф, тытунь. Агародніцтва і садоўніцтва. Рыбалоўства.
Транспарт чыгуначны, марскі, рачны. Галоўныя марскія парты: Люйда, Аньдун, Інкоў.
Арарацкая Курдская Рэспубліка
Арарацкая Курдская Рэспубліка  — самаабвешчаная курдская дзяржава. Была размешчана на ўсходзе сучаснай Турцыі на тэрыторыі сучаснага іла Агры. (Агры назва турэцкай вобласці, з'яўляецца турэцкай назвай Арарата).
Арарацкая Рэспубліка абвясціла незалежнасць у 1927 годзе, падчас хвалі паўстання сярод курдаў у паўднёва-ўсходняй Турцыі. У кастрычніку 1927 года, вёска каля Арарата вызначалася як часовая сталіца Курдыстана. Хайбун зрабіў звароты да вялікіх дзяржаў і Лізе Нацый, і таксама паслаў паведамленні іншым курдам у Іраку і Сірыі, каб папытаць супрацоўніцтва. Але так і не дачакаўшыся дапамогі, ужо ў 1930 годзе Арарацкая Рэспубліка спыніла сваё існаванне.
Серафім (Чыкіта)
Серафім (свецк. Ігар Васільевіч Чыкіта; нар, г. Белаазёрск, Брэсцкая вобласць, Беларусь) — царкоўны дзеяч Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы (БАПЦ).
Біяграфічныя звесткі
У 1994 паступіў у Львоўскую багаслоўскую акадэмію (Украіна). У 1998 рукаўскладзены ў дыякана і святара Украінскай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы ў Кіеве, служыў у Кіеўскай епархіі ў царкоўным судзе.
Скончыў юрыдычны факультэт Таўрыйскага інстытута прадпрымальніцтва і права (2000). Працаваў юрысконсультам.
У 2004 г. закончыў магістратуру Акадэміі адвакатуры Украіны ў Кіеве, абараніўшы дыплом магістра права, і аспірантуру Севастопальскага НТУ па спецыяльнасцях: Сацыяльная філасофія і філасофія гісторыі, Палітычныя інстытуты і працэсы.
У 2005 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю па багаслоўю, у 2008 — доктарскую.
У 2008 г. прыняў манаскі пострыг, у 2009 г. ўзвышаны ў годнасць ігумена і архімандрыта. У жнівені 2009 прыняты ў клір БАПЦ, выконваў пастырскія абавязкі сярод вернікаў БАПЦ на Украіне. У траўні 2011 г. Кіруючым епіскапам і Царкоўнай Радай БАПЦ абраны кандыдатам на епіскапа БАПЦ.
19 чэрвеня 2011 года ў кафедральным саборы св. Кірылы Тураўскага ў Нью-Ёрку (ЗША) адбылася хіратонія архімандрыта Серафіма ў епіскапа Віленскага Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы. Хіратонію здзейснілі кіруючы епіскап БАПЦ Святаслаў (Логін), а таксама архіепіскап УАПЦ(С)КП Аляксандар (Быкавец) і епіскап Макарый.
Спасылкі
belapc.org
Башкіраўка
Башкі́раўка (, Башкировка) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля ракі Капуснік (прыток Дняпра).
Беларуская праваслаўна-каталіцкая субожня
Беларуская праваслаўна-каталіцкая субожня — рэлігійная аб’яднанне беларусаў у ЗША, якое дзейнічала ў пачатку 1960-х гадоў. Узнікла як спроба стварэння альтэрнатыўнай Царквы для беларусаў, арыентаванай на яднанне праваслаўных і католікаў.
Тэрмін «Субожня» прапанаваў у 1950-я гады рымска-каталіцкі прэлат Пётр Татарыновіч. Матэрыялы, якія абгрунтоўвалі выкарыстанне гэтага тэрміну, публікаваліся на старонках рэдагаванага ім часопіса «Źnič». У прыватнасці ён паказваў на выкарыстанне тураўскімі князямі ў X—XI ст. слоў «боженка», «божня» замест слова «царква». Жадаючы надаць архаічнаму слову значэнне царкоўнага адзінства, П. Татарыновіч выкарыстаў прыстаўку «су-».
У 1960 годзе беларускі рэлігійны дзеяч Уладзіслаў Рыжы-Рыжскі, які ў 1959 годзе перабраўся ў ЗША, заснаваў новую рэлігійную арганізацыю «Беларуская каталіцкая субожня» і ўзначаліў яе ў званні апостальскага візітатара. Першы анонс аб з’яўленні «Субожні» быў апублікаваны ў рэдагаванай Сяргеем Хмарай газеце «Беларускі голас» № 66 за 1960 г. Аб’яднанне пазіцыянавалася як незалежная ад Ватыкана каталіцкая царква для беларускага народа. Для папулярызацыі сваіх поглядаў і інфармавання аб дзейнасці «Субожні» Уладзіслаў Рыжы-Рыжскі ў маі 1960 г. выдаў у Прынстане (штат Нью-Джэрсі) першы нумар часопіса «Беларускі каталік», а з 1960 па 1961 гады выпусціў на лацінцы 14 нумароў часопіса «Biełaruskaja Chryścijanskaja Artadaksalna-Katalickaja Subožnia. (Naślednica Litouskae Jadnoty)». Назва другога часопіса сведчыць аб пераіменаванні арганізацыі ў «Беларускую праваслаўна-каталіцкую субожню».
Пасля ўтварэння «Беларускай праваслаўна-каталіцкай субожні» апостальскім мадэратарам яе 1-га сінода прызначаны быў каталіцкі артадаксальны святар Пётр Журавецкі. Працягваючы знаходжанне ў старакаталіцкай юрысдыкціі, ён паралельна прыняў тут тытул Патрыярха.
Утварэнне некананічнай Царквы не выклікала шматлікіх водгукаў у беларускай эмігранцкай прэсе. Гэта можна разглядаць і як сведчанне малазаўважнасці новага рэлігійнага праекта.
Цераз чатыры гады пасля ўтварэння Беларускай праваслаўна-каталіцкай субожні, у 1964 годзе, Пётр Журавецкі далучаўся да новастворанай Амерыканскай праваслаўнай каталіцкай царквы. А ў 1965 г. яе святаром стаў і Уладзіслаў Рыжы-Рыжскі.
Рабдытыды
Рабдытыды (Rhabditida) — атрад круглых чарвей.
Апісанне
Цела даўжынёй ад некалькіх мікраметраў да некалькіх сантыметраў, цыліндрычнае, верацёна-, ніткападобнае, укрытае кутыкулай. Самцы маюць развітыя або рудыментальныя бурсальныя крылы. Кішэчнік — прамая трубка, нервовая сістэма — каляглотачнае кальцо і нервовыя ствалы, выдзяляльная сістэма мае выгляд двух унутрыклетачных каналаў.
Пашырэнне
Пашыраны па ўсім зямным шары. На Беларусі больш за 100 відаў, найбольш адзначаюцца, , ,. Многія з іх узбуджальнікі рабдытыдозаў — глісных хвароб амфібій, паўзуноў, птушак, млекакормячых жывёл і чалавека (канчатковыя гаспадары). Тыя, што жывуць свабодна, насяляюць глебу, прэсныя вадаёмы.
Бінтан
Бінта́н (Bintan) — найбуйнейшы востраў у групе Рыау. Уваходзіць у склад Інданезіі. Плошча — 1173 км². Насельніцтва (2010 г.) — 334 875 чал.
Геаграфія
Бінтан з’яўляецца працягам Малакскага паўвострава. Цэнтральная частка вострава пагорыстая (да 348 м). Узбярэжжа камяністае, месцамі вылучаюцца пясчаныя пляжы. Большасць з іх знаходзіцца на поўначы і ўсходзе Бінтана, дзе вылучаюцца турыстычныя зоны.
Клімат трапічны вільготны. Сярэдняя гадавая тэмпература вагаецца ў межах +26° C — 32° C. Сярэдні гадавы ўзровень ападкаў — 2600 мм.
Гісторыя
Згодна традыцыі, першыя жыхары з’явіліся на Бінтане з Паўднёвага Кітая ў 231 г. н. э. У канцы XIV — пачатку XV ст. востраў занялі перасяленцы з Малакі на чале султана Мухамеда. У 1511—1526 гг. Бінтан быў акупаваны партугальцамі. Пасля іх зыходу ён уваходзіў у склад некалькіх суседніх дзяржаў. У 1814 г. стаў валоданнем Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. У 1824 г. быў перададзены пад кіраванне Галандскай Ост-Індскай кампаніі. З 1949 г. — у складзе Інданезіі.
Інфраструктура
Востраў Бінтан — галоўны турыстычны цэнтр архіпелага Рыау. Турысты прыбываюць пераважна з суседніх Сінгапура, Малайзіі, Батама і іншых рэгіёнаў Інданезіі. Найбуйнейшы населены пункт — горад Танджунг-Пінанг, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Рыау.
На захадзе Бінтана пабудавана прамысловая зона, дзе размешчаны гандлёвыя склады, прадпрыемствы па перапрацоўцы сельскагаспадарчай прадукцыі, нафтаперапрацоўчы завод. Паромы звязваюць Бінтан з Батамам і Сінгапурам. Дзейнічае аэрапорт.
NGC 4462
NGC 4462 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Ворана. Бачная зорная велічыня: 12,0. Размер: 3,1' × 1,1'. Прамое ўзыходжанне: 12 гадз. 29 мін. 21 сек. Схіленне: −23°09'59".
Хай-Лайн
Хай-Лайн (The High Line) — парк у Манхэтэне на вышыні парадку 10 метраў ад паверхні зямлі, які да 1980-х гадоў служыў веткай надземнай чыгункі. У 1980 годзе чыгуначная ветка была зачынена, а ў 1990-х гадах уласнікі вырашалі пытанне па разборы чыгункі. Але было вырашана трансфармаваць шляхі ў паркавую алею. У 2004 і 2005 годзе пасля доўгіх слуханняў было вырашана выдзеліць 50 мільёнаў долараў на стварэнне парку. Акрамя таго, чыгунка канчаткова страціла статус чыгункі і была выдалена з рэестру Федэральнай службы наземнага транспарту ЗША.
Будаўнічыя працы пачаліся ў 2006, адкрыццё паўднёвай паркавай секцыі ў раёне вуліцы Генсвурт адбылося 8 чэрвеня 2009. У гэты момант алея працягнулася аж да 20-ай вуліцы (уваходы на яе таксама на 14 і 16 вуліцах), і мае даўжыню ў 2,3 км.
У гэты момант працягваюцца будаўнічыя працы з мэтай правесці алею па ўсёй даўжыні шляху. Прынамсі, разліковай адзнакай з'яўляецца 30-ая вуліца, бо ўчастак шляху з 30-ай па 34-ую вуліцу дагэтуль належыць чыгуначнай кампаніі, але гарадскія ўлады разлічваюць выкупіць гэту тэрыторыю і працягнуць развіццё парку.
Allium zergericum
Allium zergericum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Кыргызстана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Кыргызстана.
Ліфт Катарыны
Ліфт Катарыны (Katarinahissen) — пад'ёмнік з назіральнай пляцоўкай у стакгольмскім раёне Сёдэрмальм, адна са славутасцяў шведскай сталіцы. З аглядальнай пляцоўкі, размешчанай на вышыні больш за 30 м над Шлюсэнам, адкрываецца шырокая панарама Гамластана і прылеглай акваторыі. Ліфт Катарыны быў пабудаваны ў 1935 годзе. На злучальным мосце паміж пад'ёмнікам і офісным будынкам знаходзіцца папулярны рэстаран «Гандола».
Віла-Санціна
Віла-Санціна (Villa Santina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Салавецкі манастыр
Салавецкі манастыр — стаўрапігіяльны мужчынскі манастыр Рускай праваслаўнай царквы, размешчаны на Салавецкіх астравах у Белым моры. Паўстаў у 1420—1430-я гады, адбудаваны ў камені працамі св. Філіпа (Калычова), у дапятроўскі час лічыўся сярод найбуйнейшых землеўладальнікаў дзяржавы. У 1669—1676 гг. абложаны царскімі войскамі як адзін з агменяў супраціву ніканіянскім пераўтварэнням.
У 1992 годзе комплекс помнікаў быў унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, у 1995 годзе — у Дзяржаўны звод асабліва каштоўных аб’ектаў культурнай спадчыны народаў Расійскай Федэрацыі.
IC 732-2
IC 732-2 — галактыка тыпу I (нерегулярна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яроміна (прыпыначны пункт)
Яро́міна (, Ерёмино)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Яроміна; на лініі Гомель — Жлобін, паміж раз'ездам і станцыяй Касцюкоўка.
Сіняцеўка
Сіня́цеўка (, Синятевка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Слабада (Ветрынскі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Бабыніцкага сельсавета.
Мануэліна
Мануэліна, дакладней мануэліну (Manuelino) — стыль у гісторыі архітэктуры Партугаліі XV—XVI стст., нацыянальны варыянт Рэнесансу. Названы па імені караля Мануэла I Шчаслівага (гады праўлення 1495—1521). Гэты час быў перыядам найвышэйшай магутнасці Партугаліі, перыядам яе росквіту як марской дзяржавы. Яна набывае шматлікія калоніі. Партугальцы склалі на морах канкурэнцыю генуэзцам і іспанцам, самым моцным мараходам тагачаснага свету. Звязаны з гэтым эканамічны і культурны ўзлёт знайшоў адлюстраванне ў інтэнсіўным будаўніцтве.
У мануэліна змяшаныя элементы готыкі,, Рэнесансу і экзатычных матываў. Можна казаць нават, што ў гэтым стылі выявіўся ўплыў. Гэты стыль выказвае як бы ўражанні еўрапейца, які ўпершыню ўбачыў новы свет і невядомыя краіны. Мануэліна можна параўнаць з іспанскім, асабліва на ранняй стадыі развіцця. У ім таксама афармленне пабудоў вырашалася на аснове плоскай сцены, багата упрыгожанай дэталямі, але партугальская архітэктура апынулася «сакавіцей» і дынамічней. Яна больш насычана вобразамі і асабліва схільная да дэкарацыі і раскошы.
Архітэктура партугальскага Адраджэння не абмежавалася толькі стылем мануэліна. Пазней у Партугалію пачаў пранікаць італьянскі ўплыў, і ў сярэдзіне XVI ст. нацыянальны стыль змяніўся інтэрнацыянальнымі рэнесанснымі формамі (у творчасці, 1500—1566).
Луншань (культура)
Культу́ра Лунша́нь  — археалагічная культура эпохі позняга неаліту (1-я палавіна 2-га тыс. да н.э.) у паўночным Кітаі.
Атрымала назву ад горада Луншань (на ўсходзе вобласці Цзінаня ў правінцыі Шаньдун), дзе ў 1928—29 гг. былі зроблены першыя знаходкі прадметаў гэтай культуры.
Асноўныя заняткі насельніцтва — земляробства і жывёлагадоўля. З Луншанню звязваюць з'яўленне ў Кітаі пшаніцы і ячменю, свойскіх быка, казы і авечкі.
Для культуры характэрны чорнаглянцаваны керамічны посуд, выраблены на ганчарным крузе, шліфаваныя каменныя сякеры, нажы, цёслы, вырабы з косці і ракавін.
Канстанцін Ксавер’евіч Ракасоўскі
Канстанці́н Ксаве́р’евіч (Канстанці́навіч) Ракасо́ўскі (Konstanty Rokossowski; — ) — савецкі военачальнік, Маршал Савецкага Саюза (1944), маршал Польшчы (5 лістапада 1949). Двойчы Герой Савецкага Саюза (1944, 1945).
Паходжанне
Нарадзіўся ў Целяханах 3 (15) верасня 1889 г. Знаходзячыся ў Чырвонай Арміі, не пазней 1919 года, Ракасоўскі стаў указваць 1896 год як год нараджэння і падпісвацца Канстанцінам Канстанцінавічам замест Канстанціна Ксавер’евіча, па некаторых звестках, сапраўднае імя — Казімір. Пасля прысваення звання двойчы Героя Савецкага Саюза месцам нараджэння пачаў указваць Вялікія Лукі, дзе і быў усталяваны бюст Ракасоўскага. Згодна з кароткай аўтабіяграфіяй, напісанай 27 снежня 1945, нарадзіўся ў горадзе Вялікія Лукі (паводле анкеты ад 1920, у горадзе Варшаве). Бацька — паляк Ксаверый Юзаф Ракасоўскі (1853—1902), паходзіў са шляхецкага роду Ракасоўскіх (герба Гляўбіч або Окша), рэвізор Варшаўскай чыгункі. Яго продкі страцілі дваранства ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Маці — беларуска Антаніна (Атаніда) Іванаўна Аўсяннікава (? —1911), настаўніца, родам з Целяхан, Беларусь. Бацька паслаў яго вучыцца ў платнае тэхнічнае вучылішча Антона Лагуна, але ў 1902 годзе бацька памёр. Канстанцін працаваў памочнікам кандытара, потым дантыста, а ў 1909—1914 гадах — каменячосам у майстэрні Стэфана Высоцкага, мужа яго цёткі Соф’і, у Варшаве, а потым у мястэчку Груец за 35 км на паўднёвы захад ад Варшавы. У 1911 годзе памерла маці.
Астэнасфера
Астэнасфера (ад asthees — слабы і σφαῖρα) — верхні пластычны слой верхняй мантыі Зямлі званы таксама пласт Гутэнберга. Астэнасфера выдзяляецца па паніжэнні хуткасцяў сейсмічных хваль. Вышэй астэнасферы залягае літасфера — цвёрдая абалонка Зямлі. Мяжа паміж літасферай і астэнасферай можа ляжаць на глыбіні ад 4 (пад рыфтамі) да 200 (пад кратонамі) км. Астэнасфера мае вязкасць ~3 Пуаз.
Канстанцін Ксавер’евіч Ракасоўскі
Першая сусветная вайна
2 жніўня 1914 года 18-гадовы (паводле анкеты, а ў рэчаіснасці — 25-гадовы) Канстанцін паступіў дабравольцам у 5-ы драгунскі Каргапольскі полк 5-й кавалерыйскай дывізіі 12-й арміі і быў залічаны ў 6-ы эскадрон. У красавіку 1920 года, запаўняючы кандыдацкую картку на замяшчэнне камандных пасад, Ракасоўскі паказаў, што ў царскім войску служыў вальнапісаным і скончыў 5 класаў гімназіі. У рэчаіснасці ён служыў толькі ахвотнікам (дабравольцам) і, такім чынам, не меў патрэбнага адукацыйнага цэнзу ў 6 класаў гімназіі для таго, каб служыць вальнапісаным. 8 жніўня Ракасоўскі вызначыўся пры правядзенні коннай разведкі каля вёскі Ястржэм, за што быў узнагароджаны Георгіеўскім крыжам 4-й ступені і ўзведзены ў яфрэйтары. Браў удзел у баях пад Варшавай, навучыўся абыходзіцца з канём, авалодаў вінтоўкай, шашкай і пікай.
Немцы наступалі на Рыгу. З 19 жніўня Каргапольскі полк прыкрываў адыход пяхоты і абозаў у Латвію. 23 жніўня Ракасоўскі з групай драгунаў адправіўся на разведку каля мястэчка Кроненберг і выявіў нямецкую калону, што рухалася па пскоўскай шашы. 24 жніўня 1917 года быў прадстаўлены і 21 лістапада ўзнагароджаны Георгіеўскім медалём 2-й ступені. Драгуны выбралі Ракасоўскага ў эскадронны, а потым у палкавы камітэт, які вырашаў пытанні жыцця палка. Стрыечнік — таварыш па службе Франц Ракасоўскі з групай драгунаў-палякаў вярнуўся ў Польшчу і ўступіў у вайсковую арганізацыю, якая фарміравалася лідарамі польскіх нацыяналістаў. У снежні 1917 года Канстанцін Ракасоўскі, Адольф Юшкевіч і іншыя драгуны ўступілі ў Чырвоную Гвардыю. Пад канец снежня Каргапольскі полк быў перакінуты ў тыл на ўсход. 7 красавіка 1918 года на станцыі Дзікая, на захад ад Волагды, 5-ы Каргапольскі драгунскі полк быў расфарміраваны.