cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сонечнае зацьменне 23 студзеня 1860 года
Зацьменне 23 студзеня 1860 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1860 годзе і 147-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 28 жніўня 1859 года, наступнае — 18 ліпеня 1860 года.
Свята-Міхайлаўская царква (Орша)
Свята-Міхайлаўская царква — драўляны праваслаўны храм у горадзе Орша Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Савецкай, 4.
Гісторыя
Пабудавана ў 1994 годзе з дрэва. З 14 лістапада 1994 года афіцыйна мае статус кафедральнага сабора Оршы.
Архітэктура
Вырашана ў стылізаваных формах драўлянага дойлідства Рускай Поўначы XVII стагоддзя. Уяўляе сабой квадратны ў плане 2-ярусны зруб, 4-схільны пакаты дах якога завершаны цыбулепадобнай галоўкай з лемехавым пакрыццём на цыліндрычным барабане. Уздоўж фасада створана слупавая паперць-гульбішча з разной балюстрадай. Сцены зруба прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Шабуні (Смалявіцкі раён)
Шабуні́ (, Шабуни) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пекалінскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Воратаўскага сельсавета.
Рассеянае зорнае скопішча
Рассеянае зорнае скопішча (Open cluster) — зорнае скопішча, у якім, у адрозненне ад шаравога, утрымліваецца параўнальна не шмат зорак, і якое часта мае няправільную форму. У нашай і падобных ёй галактыках, рассеяныя скопішчы з'яўляюцца калектыўнымі членамі і ўваходзяць у плоскую падсістэму.
У маладых рассеяных скопішчаў, якія асацыююцца са спіральнымі рукавамі галактыкі, характэрны склад. У іх рэдка сустракаюцца чырвоныя і жоўтыя гіганты і зусім няма чырвоных і жоўтых звышгігантаў. У той жа час белыя і блакітныя гіганты, якія самі па сабе з'яўляюцца рэдкімі відамі зорак, у рассеяных скопішчах сустракаюцца значна часцей. Таксама, у рассеяных скопішчах часцей, чым у іншых месцах Галактыкі, можна сустрэць і яшчэ больш рэдкія зоркі — белыя і блакітныя звышгіганты, гэта значыць, зоркі надзвычай высокай свяцільнасці і тэмпературы, якія выпраменьваюць у сотні тысяч і нават мільёны разоў больш, чым наша Сонца.
Форні-Авольтры
Форні-Авольтры (Forni Avoltri) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 667 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 81 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Побач размешчаны біятлонны стадыён, на якім прайшоў чэмпіянат свету па летняму біятлону 2013 года.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Якаўлеў
Якаўлеў — рускае прозвішча.
NGC 905
NGC 905 (іншыя абазначэнні — NPM1G -08.0091, PGC 9038) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вэб-сервер
Вэб-сервер — гэта сервер, які прымае HTTP-запыты ад кліентаў, звычайна вэб-браўзераў, і выдае ім HTTP-адказы, звычайна разам з HTML-старонкай, выявай, файлам, медыя-патокам ці іншымі данымі. Вэб-серверы — аснова Сусветнага павуціння.
Вэб-серверам завуць як праграмнае забеспячэнне, якое выконвае функцыі вэб-сервера, так і непасрэдна камп’ютар (гл.: Сервер (апаратнае забеспячэнне)), на якім гэта праграмнае забеспячэнне працуе.
Кліент, якім звычайна з’яўляецца вэб-браўзер, перадае вэб-серверу запыты на атрыманне рэсурсаў, пазначаных URL-адрасамі. Рэсурсы — гэта HTML-старонкі, выявы, файлы, медыя-патокі ці іншыя даныя, якія неабходны кліенту. У адказ вэб-сервер перадае кліенту запытаныя даныя. Гэты абмен адбываецца па пратаколе HTTP.
IC 571
IC 571 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лічбавыя медыя
Лічбавыя медыя — гэта любыя сродкі камунікацыі, якія працуюць у спалучэнні з рознымі кадзіраванымі машыначытэльнымі фарматамі даных. Лічбавыя медыя можна ствараць, праглядаць, распаўсюджваць, мадыфікаваць, праслухоўваць і захоўваць на лічбавай электроннай прыладзе. Лічбавыя вызначаюць як любыя даныя, прадстаўленыя шэрагам лічбаў, а сродкі масавай інфармацыі адносяцца да метадаў трансляцыі або перадачы гэтай інфармацыі. Разам, лічбавыя медыя адносяцца да носьбітаў алічбаванай інфармацыі, якая трансліруецца праз экран і/або дынамік. Гэта таксама ўключае тэкст, аўдыё, відэа і графіку, якія перадаюцца праз Інтэрнэт для прагляду або праслухоўвання ў Інтэрнэце.
Тэрмін «лічбавыя медыя» уключае ў сабе паняцце «лічбавы носьбіт». Гэта азначае, што носьбіты алічбаванай інфармацыі таксама з’яўляюцца лічбавымі медыя.
Лічбавыя медыя
Прыклады лічбавых сродкаў масавай інфармацыі ўключаюць праграмнае забеспячэнне, лічбавыя відарысы, лічбавае відэа, відэагульні, вэб-старонкі і вэб-сайты, сацыяльныя сеткі, лічбавыя даныя і базы даных, лічбавае аўдыё, напрыклад MP3, электронныя дакументы і электронныя кнігі. Лічбавыя сродкі масавай інфармацыі часта кантрастуюць з друкаванымі сродкамі масавай інфармацыі, такімі як друкаваныя кнігі, газеты і часопісы, і іншымі традыцыйнымі або аналагавымі сродкамі масавай інфармацыі, такімі як фотаплёнка, аўдыё- або відэастужкі.
Лічбавыя медыя аказалі значны шырокі і комплексны ўплыў на грамадства і культуру. У спалучэнні з Інтэрнэтам і кам’ютарызацыяй грамадства лічбавыя медыя сталі прычынай падрыўных інавацый у выдавецкай справе, журналістыцы, сувязях з грамадскасцю, забавах, адукацыі, камерцыі і палітыцы. Лічбавыя медыя таксама паставілі перад законамі аб аўтарскім праве і інтэлектуальнай уласнасці новыя праблемы, спрыяючы руху адкрытых матэрыялаў, у якім стваральнікі кантэнту добраахвотна адмаўляюцца ад часткі або ўсіх сваіх законных правоў на сваю працу. Некаторыя даследчыкі сцвярджаюць, што паўсюднасць лічбавых сродкаў масавай інфармацыі і іх уплыў на грамадства сведчаць аб тым, што мы знаходзімся ў пачатку новай эры ў індустрыяльнай гісторыі, якая называецца інфармацыйнай эпохай, што, магчыма, прывядзе да беспапяровага грамадства, у якім усе сродкі масавай інфармацыі вырабляюцца і спажываюцца на камп’ютарах. Тым не менш, праблемы з лічбавым пераходам застаюцца, у тым ліку састарэлыя законы аб аўтарскім праве, цэнзура, лічбавы разрыў і прывід лічбавага цёмнага стагоддзя, у якім старыя носьбіты становяцца недаступнымі для новых або мадэрнізаваных інфармацыйных сістэм. Лічбавыя медыя аказваюць значны, шырокі і комплексны ўплыў на грамадства і культуру.
Кэтрын Зета-Джонс
Кэтрын Зета-Джонс (анг. Catherine Zeta-Jones, нар. 25 верасня 1969) — валійская кінаактрыса.
Біяграфія
Нарадзілася ў Суонсі (Заходні Гламорган, Уэльс) як Кэтрын Джонс у каталіцкай сям’і валійца-рабочага цукерачнай фабрыкі і ірландкі. Валодае англійскай, валійскай, іспанскай і французскай мовамі. У дзяцінстве перанясла трахеатамію, пасля якой застаўся шнар.
Акцёрская кар’ера Кэтрын Зета-Джонс пачалася яшчэ ў дзяцінстве, яна спявала і танцавала ў мясцовым дзіцячым каталіцкім тэатры да дзесяцігадовага ўзросту, а ў 1987 г. дэбютавала ў лонданскім мюзікле «Сорак другая вуліца» ў ролі Пэгі Соер. Праз год яна пераехала ў Францыю, дзе рэжысёр Філіп дэ Брока прапанаваў ёй ролю Шахерэзады ў фільме «1001 ноч». Гэта быў яе дэбют у кіно.
У 2003 годзе яна атрымала Прыз Амерыканскай акадэміі кінамастацтваў за найлепшую ролю другога плана ў фільме «Чыкага».
Кэтрын Зета-Джонс — сусветны твар брэндаў мабільных тэлефонаў T-Mobile і касметыкі Elizabeth Arden.
Замужам за акцёрам Майклам Дугласам, ад якога мае дачку і сына.
Allium taschkenticum
Allium taschkenticum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Узбекістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Узбекістана.
Юрый Васілевіч Якаўлеў
Юрый Васілевіч Якаўлеў (, Масква — ) — расійскі. Народны артыст СССР (1976). Дзяржаўная прэмія Расіі (1970, 1994), Дзяржаўная прэмія СССР (1979).
Біяграфія
Скончыў Тэатральнае вучылішча імя Б. Шчукіна (1952). Працаваў у Маскоўскім тэатры імя Я. Вахтангава. Яго мастацтва вызначалася лёгкасцю гульні, псіхалагізмам, стрыманай эмацыянальнасцю, артыстызмам, дакладным пачуццём стылю і жанру твора, арыстакратычнасцю.
Сярод роляў: Гарацыа («Гамлет», Шэкспіра), Маёр («Дамы і гусары», А. Фрэдры), Панталонэ («Прынцэса Турандот», К. Гоцы), Рыкарда, Каладжэра дзі Спелта («Філумена Мартурана», «Вялікая магія», Э. Дэ Феліпа), Балангброк («Шклянка вады» Э. Скрыба), Кларк («Вясёлыя хлопцы», Н. Саймана), Моцарт («Маленькія трагедыі» А. Пушкіна), Карэнін («Жывы труп» Л. Талстога), Глумаў, Дудукін («На ўсялякага мудраца хапае прастаты», «Без віны вінаватыя» А. Астроўскага, Казанова сямідзесяці трох гадоў («Тры ўзросты Казановы» паводле п’ес М. Цвятаевай).
З 1956 года здымаўся ў кіно: князь Мышкін («Ідыёт», 1958), паручнік Ржэўскі («Гусарская балада», 1962), Сціва Аблонскі («Ганна Карэніна», 1968), домакіраўнік Бунша і цар Іван Грозы («Іван Васілевіч мяняе прафесію», 1973), Іпаліт («Іронія лёсу, альбо З лёгкай парай!», 1975), Бі («Кін-дза-дза!», 1986), «Пастка для адзінокага мужчыны» (1990).
Народны артыст СССР, карыфей Вахтангаўскага тэатра Юрый Якаўлеў памёр у бальніцы 30 лістапада 2013 года пасля цяжкай працяглай хваробы.
Ніўнае (Стаўбцоўскі раён)
Ні́ўнае (, Нивное) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
Юрый Якаўлеў
Юрый Якаўлеў:
Рымцелі
Рымце́лі (, Рымтели) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Рамцэльскага сельсавета. Да 31 сакавіка 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета, да 1978 года — у склад Сінькоўскага сельсавета.
Бухта Халонг
Халонг (Vịnh Hạ Long) — бухта ў Танкінскім заліве на поўначы В’етнама. У 1994 г. уключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Агульная плошча — 1500 км².
Геаграфія
Бухта Халонг знаходзіцца ў 165 км на ўсход ад Ханоя. Уключае каля 1600 маляўнічых астравоў і скал вапняковага паходжання, большасць з якіх бязлюдная. Для астравоў бухты Халонг характэрны асаблівы рэльеф — вялікая колькасць падняццяў канічнай формы, натуральных арак і пячор, невялікіх лагун і азёр.
Гісторыя
Упершыню назва Халонг з’явілася на французскіх марскіх картах у XIX ст. У перакладзе з кітайскай мовы (下龙湾) яна значыць «заліў зніклых цмокаў». У 1898 г. газеты паведамлялі, што тут бачылі марскога змея.
У 1962 г. урад В’етнама абвясціў бухту запаведнай. У 1994 г. яна была уключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Халонг — адзін з самых папулярных аб’ектаў для наведвання турыстамі на поўначы В’етнама.
Сцяг Балбасава
Сцяг Балбасава — сцяг гарадскога пасёлка Балбасава Аршанскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 лютага 2011 г. № 86.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх роўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй — чырвонага і ніжняй — блакітнага колеру, у цэнтры пярэдняга боку якога размяшчаецца выява герба гарадскога пасёлка Балбасава.
Гімн Бразіліі
Нацыянальны гімн Бразіліі (Hino nacional do Brasil) у першапачатковым варыянце быў створаны 7 красавіка 1832 года, аднак не быў прызнаны афіцыйна да абвяшчэння рэспублікі ў 1889. Дэкрэт аб зацвярджэнні гімна быў падпісаны 29 студзеня 1890. Сучасны тэкст гімна быў зацверджаны 6 верасня 1922, напярэдадні стагоддзя абвяшчэння незалежнасці Бразіліі. Аўтар слоў - Асарыа Дуке Эстрада, кампазітар - Францыска Мануэль ды Сілва.
Тэкст
Мелодыя: Франсіску Мануэль да Сільва (1795-1865)
Тэкст: Жаакім Азарыу Дукэ Эстрада (1879-1927)
Дзераўная (Стаўбцоўскі раён)
Дзераўна́я (, Деревная) — аграгарадок у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр (з 2011 года)Дзераўнянскага сельсавета. Знаходзіцца ў 30 км ад райцэнтра, на аўтадарозе Івянец—Першаі—Нясвіж.
Насельніцтва 1723 чал. (1992).
Гісторыя
Упершыню Дзераўная згадваецца ў другой палове XV ст. як уладанне кашталяна віленскага Сямёна Гедыголдавіча. З 1451 маёнтак перайшоў да яго жонкі Мілохны Кезгайлаўны, каля 1485 — уласнасць Кезгайлаў. У 1525 М. Кежгайла заснаваў каля маёнтку Дзераўная аднайменнае мястэчка. З 1554 паселішчам валодаў Я. Завіша, з 1590-х — Радзівілы. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Менскага павета Менскага ваяводства.
У 1590—1591 у Дзераўной збудавалі кальвінскі збор. У 1630-я Войцех Сялява фундаваў касцёл, пры якім цягам XVII—XVIII стст. дзейнічалі шпіталь і школа. Станам на 1591 у мястэчку існавалі рынак, 3 вуліцы, 41 двор, на 1646 — 71 двор, на 1662 — 85, на 1725 — 39, на 1786 — 49 двароў.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Дзераўная апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Ашмянскім павеце Віленскай губерні. У 1870-я ў мястэчку існавалі касцёл, капліца, 2 сінагогі, школа, багадзельня, бровар, 5 крамаў. Станам на 1880 — 34 двары, заезны двор, вінзавод, саладоўня, капліца, царкоўны прыход, вятрак, карчма. Паводле вынікаў перапісу (1897) — 125 двароў, 11 крам, гарбарня, аптэка, карчма.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Дзераўная апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Стаўбцоўскім павеце Навагрудскага ваяводства.
У 1939 Дзераўная ўвайшла ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 зрабілася цэнтрам Дзераўноўскага сельсавета (з 27 сакавіка 1959 да 24 снежня 2011 года ў Хатаўскім сельсавеце). Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1971 тут было 255 двароў, на 1992 — 549 двароў.
Інфраструктура
У Дзераўной працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, 2 дамы культуры, 2 бібліятэкі, пошта.
Піяры
Піяры (patres scholarum piarum — айцы пабожных школ) — каталіцкі манаскі ордэн.
Гісторыя
Ордэн Піяраў быў заснаваны ў 1597 годзе іспанскім святаром Юзафам Каласансам, у 1621 годзе зацверджаны рымскім Папам Рыгорам XV. На чале ордэна стаіць генерал, 4 асістэнты і 4 кансультанты.
Мэтай піяраў было выхаванне і навучанне дзяцей і моладзі праз стварэнне шырокай сеткі сваіх калегіумаў, а не палітычная ці місіянерская дзейнасць. Піярскі калегіум узначальвалі рэктар (займаўся адміністрацыйнымі справамі) і прэфект (загадваў вучэбнай часткай). Вучэбны курс падзяляўся на 7 класаў: праформа (вучылі пісаць, чытаць і пачаткам арыфметыкі), інфіма (тыя ж самыя прадметы і катэхізіс), граматыка (латынь і пераклады з яе, матэматыка), сінтаксіс (латынь, пераклады з яе і напісанне на ёй лістоў), паэзія (пераклады з латыні, красамоўства), рыторыка (рыторыка, латынь, гісторыя) і філасофія (логіка, метафізіка, этыка, геаметрыя). Выкладчыкі мелі званне магістраў ці прафесараў. Навучанне было бясплатнае, плата бралася толькі за канвікт (інтэрнат). Найбольш збяднелыя вучні ўтрымліваліся за кошт ордэна, але павінны былі выконваць шэраг прац па школьнай гаспадарцы.
Піяры ў Рэчы Паспалітай
У 1641 годзе кароль Уладзіслаў Ваза папрасіў Каласанса прыслаць піяраў у Рэч Паспалітую, каб пазбавіцца ад манаполіі езуітаў у галіне адукацыі. У 1642 годзе піяры прыбылі ў Варшаву. У 1736 годзе ў краіне былі створаны 2 правінцыі ордэна — Каронная (Польская) і Літоўская.
Падабенства вучэбнай праграмы піяраў да езуіцкай і менш строгая дысцыпліна рабілі іх навучальныя ўстановы папулярнымі. У 1722 годзе віленскі біскуп Канстанцін Казімір Бжастоўскі запрасіў піяраў у Вільню, а мерацкі староста А. Сапега ахвяраваў ім палац і 2 іншыя мураваныя будынкі.
Кляштары і рэзідэнцыі піяраў пры падтрымцы магнатаў і шляхты з’явіліся таксама ў Шчучыне (1726), Воранаве (1730, пераведзены ў 1756 годзе ў Ліду) і Геранёнах (1730), Зэльве (1739), Лужках (1741), Віцебску (1751), Драгічыне Надбужскім (1773), дзе хутка ўтвараліся і калегіумы.
Значныя перашкоды стварэнню сеткі піярскіх устаноў чынілі езуіты, якія бачылі ў піярах сваіх канкурэнтаў. Для павышэння канкурэнтаздольнасці піярскай адукацыі пад кіраўніцтвам правінцыяла Кароннай правінцыі С. Канарскага ў 1740-50-я гг. праведзена рэформа піярскіх навучальных устаноў, у 1750-60-я г. яна закранула і Літоўскую правінцыю. Былі пашыраны курсы матэматыкі, прыродазнаўчых і свецкіх гуманітарных навук, уведзены французская і нямецкая мовы і інш. Выкладаць новыя прадметы павінны былі спецыяльна падрыхтаваныя асобы па новых падручніках (перакладзеных ці напісаных піярамі), тэрмін навучання складаў 6 гадоў. Значны ўплыў на вучэбныя праграмы піяраў у Рэчы Паспалітай зрабіла французская культура, шэраг прадметаў выкладаўся па-французску, лепшыя выхаванцы накіроўваліся на стажыроўку ў Францыю.
Пасля скасавання ў 1773 г. ордэна езуітаў і стварэння Адукацыйнай камісіі піяры адыгралі вялікую ролю ў рэфармаванні сістэмы асветы краіны ў 1770-80-я гг.: падрыхтавалі вялікую колькасць праектаў рэформ, пісалі падручнікі (А. Каменскі, А. Паплаўскі, М. Пракаповіч). За заслугі ў галіне адукацыі піярам было дазволена ў 1775 набываць новыя зямельныя ўладанні, у 1783 іх школы ў Польшчы вылучаны ў асобную акругу (вучылішчы піяраў у ВКЛ увайшлі ў яе склад у 1790 г.). У канцы 18 ст. на тэрыторыі ВКЛ дзейнічала 18 кляштараў піяраў.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай на далучаных да Расійскай імперыі землях створана Віленская навучальная акруга, у 1804 г. піярскія навучальныя ўстановы былі ўключаны ў гэту акругу і атрымалі статус павятовых вучылішчаў. Адкрываць новыя школы піярам не дазвалялася (выключэннем было заснаванне ў 1822 г. Полацкага вышэйшага піярскага вучылішча). Піярскія навучальныя ўстановы працягвалі займаць адно з вядучых месц у акрузе: у 1803 г. у піяраў вучыліся 1234 юнакі, у 1816—1245, у 1822—1401. Піяры займалі шэраг прафесарскіх пасад у Віленскім універсітэце: С. Юндзіл, Ф. Серафімовіч, Ф. Галанскі. У 1831-34 гг. пасля паўстання 1830-31 гадоў навучальныя ўстановы піяраў былі пераўтвораны ў 5-класныя свецкія павятовыя вучылішчы ці зачынены. Літоўская правінцыя пяіраў скасавана ў 1843 г.
Літаратура
''А. Самусік.'' Піяры // — С. 510.
NGC 906
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шаравое зорнае скопішча
Шаравое зорнае скопішча (глабулярны кластар, ад globular cluster) — зорнае скопішча, якае адрозніваецца ад рассеянага скопішча большай колькасцю зорак, выразна акрэсленай сіметрычнай формай, блізкай да сферычнай, і з павелічэннем канцэнтрацыі зорак да цэнтра скопішча. Прасторавыя канцэнтрацыі зорак у цэнтральных абласцях шаравых скопішчаў складаюць ≈103—104 пк−3 (для параўнання — у наваколлях Сонца прасторавая канцэнтрацыя зорак складае ≈0,13 пк−3, гэта значыць у наваколлях Сонца у 7—70 тысяч разоў меншая зорная шчыльнасць), колькасць зорак ≈104—106. Дыяметры шаравых скопішчаў складаюць 20—60 пк, масы — 104—106 сонечных.
Бода Ільгнер
Бода Ільгнер (Bodo Illgner; нар. ) — нямецкі футбаліст, брамнік. Чэмпіён свету 1990 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ. Прызёр чэмпіянатаў Еўропы 1988 (бронза) і 1992 (серабро). Найлепшы брамнік Еўропы 1991. Выступаў за клубы «Кёльн» і «Рэал Мадрыд».
Бода Ільгнер з’яўляецца выхаванцам клуба рэгіянальнай нямецкай лігі «Хартберг». У 1983 годзе ён перайшоў у «Кёльн», у якім стаў дублёрам знакамітага брамніка зборнай Германіі Тоні Шумахера. З 1987 года Ільгнер стаў асноўным брамнікам «Кёльна», а неўзабаве і нямецкай зборнай (яго дэбют у зборнай адбыўся 23 верасня 1987 года ў матчы са зборнай Даніі, немцы выйгралі з лікам 1:0). На чэмпіянаце свету 1990 Ільгнер быў асноўным брамнікам зборнай Германіі. Яго ўпэўненая гульня пры падтрымцы моцных абаронцаў, Клаўса Аўгенталера, Андрэаса Брэмэ, Томаса Бертальда, Юргена Колера і Гвіда Бухвальда, стала адной з прычын поспеху Германіі. У паўфінале чэмпіянату са зборнай Англіі Ільгнер адбіў удар Сцюарта Пірса ў пасляматчавай серыі пенальці, а фінале захаваў свае вароты сухімі, чаго раней не ўдавалася ніводнаму брамніку.
Андрэй Белы
Андрэй Белы (сапраўднае імя Барыс Мікалаевіч Бугаеў; 14 (26) кастрычніка 1880,  —, там жа) — рускі пісьменнік, паэт, матэматык, крытык, мемуарыст, вершазнавец; адзін з кіроўных дзеячаў рускага сімвалізму і мадэрнізму ў цэлым. Аўтар раманаў «Пецярбург», «Коцік Лятаеў», «Сярэбраны голуб», паэм «Першае спатканне» і «Гласалалія», мноства апавяданняў і вершаў, цыклу эксперыментальных твораў «Сімфоніі» і мемуараў аб літаратурных колах эпохі Сярэбранага стагоддзя.
Конскі каштан
Конскі каштан, горкі каштан (Aesculus) — род кветкавых раслін падсямейства конскакаштанавых.
Батанічнае апісанне
Лістападныя дрэвы, радзей кусты, з пірамідальнай кронай, вышыня 25-30 м. Лісце супраціўнае, пальчата-складанае. Кветкі няправільныя ў прамастойных мяцёлкападобных суквеццях. Плод — шыпаватая каробачха з адной буйной насенінай.
Арэал
Налічваецца каля 25 відаў. Пашыраны ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. Радзіма — Балканскі паўвостраў. У Еўропе ў культуры з XVI стагоддзя На Беларусі найбольш пашыраны конскі каштан звычайны.
Віды
Секцыя Aesculus
Секцыя Calothyrsus
Секція Pavia Секцыя Macrothyrsus
Секцыя Parryanae
Гібрыды
Значэнне і выкарыстанне
Лекавыя і дэкаратыўныя расліны.
Ужэндаў
Ужэндаў (Urzędów) — горад у Польшчы, у гістарычнай вобласці Малая Польшча. Уваходзіць у склад Красніцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Ужэндаў. Займае плошчу 12,91 км². Насельніцтва 1,7 тыс. чалавек (на 2018).
NGC 10
NGC 10 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Скульптара. Бачная зорная велічыня: 12,5. Бачны размер: 2,4'x1,2'. Прамое ўзыходжанне: 0 гадз. 8 мін. 42 сек. Схіленне: -33° 53' 00".
Шэметава (Смалявіцкі раён)
Шэ́метава (, Шеметово) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пекалінскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Воратаўскага сельсавета.
Быстрыца (Полацкі раён)
Бы́стрыца (, Быстрица) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
IC 572
IC 572 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
King’s Man: Пачатак
«King’s Man: Пачатак» (The King’s Man) — мастацкі фільм рэжысёра Мэцью Вона. Фільм з’яўляецца прыквелам да серыі фільмаў Kingsman. Рэліз фільма ў ЗША планаваўся на лістапад 2019 года, але пасля некалькіх пераносаў, звязаных з пандэміяй COVID-19, прэм’ера была прызначаная на 22 снежня 2021 года. Прэм’ера стужкі ў Беларусі адбылася 13 студзеня 2022 года.
Сюжэт
Kingsman — арганізацыя супершпіёнаў, якая дзейнічае на карысць чалавецтва ўдалечыні ад цікаўных вачэй. І адзін з першых і самых таленавітых аператыўнікаў у гісторыі арганізацыі — Конрад, малады і нахабны сын герцага Оксфардскага. Як і многія яго сябры, ён марыў служыць на карысць Англіі, але ў выніку аказаўся ўцягнуты ў таемны свет шпіёнаў і забойцаў.
Форні-дзі-Сопра
Форні-дзі-Сопра (Forni di Sopra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 1063 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 81 км². Паштовы індэкс — 33024. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della salute.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вазраждзенне (Чэрыкаўскі раён)
Вазраждзе́нне (, Возрожденье) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сормаўскага сельсавета.
Да 4 чэрвеня 1965 года пасёлак уваходзіў у склад Верамейскага сельсавета, да 26 жніўня 1994 года — у склад Лабанаўскага сельсавета.
Аляксандр Віктаравіч Аутка
Аляксандр Віктаравіч Аутка (нар., в. Гліняны Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут па спецыяльнасці «Заатэхнія».
Працаваў слесарам-рамонтнікам 2-га разраду, памочнікам загадчыка свінафермы, спецыялістам па кормавытворчасці, вядучым заатэхнікам калгаса «Скідзельскі», галоўным заатэхнікам СВК «Скідзельскі», начальнікам службы па ўзнаўленні агракамбіната «Ждановічы», вядучым заатэхнікам-селекцыянерам Гродзенскага племпрадпрыемства, дырэктарам Гродзенскай кантрольна-выпрабавальнай станцыі па свінагадоўлі, першым намеснікам начальніка ўпраўлення сельскай гападаркі і харчавання Гродзенскага райвыканкама, намеснікам старшыні па жывёлагадоўлі СВК «Скідзельскі», дырэктарам прыватнага сельскагаспадарчага ўнітарнага прадпрыемства «Скідзельскае», дырэктарам філіяла «Скідзельскі» прыватнага вытворчага ўнітарнага прадпрыемства «Скідзельаграпрадукт», дырэктарам філіяла «Скідзельскі», першым намеснікам генеральнага дырэктара агракамбіната «Скідзельскі».
Выбіраўся дэпутатам Гродзенскага раённага Савета дэпутатаў 26, 27 і 28-га скліканняў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Алег Ігаравіч Хадоска
Алег Ігаравіч Хадоска (нар., Алма-Ата, Казахстан) — беларускі.
Біяграфія
Скончыў у 1987 годзе Беларускую дзяржаўную кансерваторыю (клас кампазіцыі А. В. Багатырова), там жа асістэнтуру-стажыроўку (1989). 3 1989 года артыст Дзяржаўнай акадэмічнай харавой капэлы Беларусі імя Р. Шырмы. Член Беларускага саюза кампазітараў з 1988 года, Беларускага саюза музычных дзеячаў з 2005 года.
Выкладае ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі з 2000 года, з 2004 года — на асноўнай працы. З 2004 года — старшы выкладчык, з 2012 — дацэнт, прафесар кафедры кампазіцыі. Сярод ягоных выхаванцаў — кампазітары Ю. Цагойка, П. Шведаў, лаўрэаты міжнародных конкурсаў Я. Яўневіч, І. Кулагіна, Я. Лобан і інш.
З’яўляецца членам журы рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў, у т.л. міжнароднага фестывалю «Моладзь за Саюзную дзяржаву» (2009, Растоў-на-Доне, Расійская Федэрацыя), Рэспубліканскага конкурсу «Зорка ўзышла над Беларуссю» (2010), Фестывалю-конкурсу нацыянальнай харавой музыкі «Рэха» (2010) і інш. Член рэпертуарна-рэдакцыйнай камісіі Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь.
Творчасць
Найбольшыя дасягненні ў галіне сімфанічнай і харавой музыкі: 4 сімфоніі (1992, 1996, 1998, 2000); кантаты «Край ты мой, родны край», «Калоднікі» (словы А. К. Талстога; 1979), Прэлюдыі для фартэпіяна (1980), Трыпціх для фартэпіяна (1981), Дзіцячыя п’есы для фартэпіяна (1980—1982), «Ты пакінуў, Джэмі» (словы Р. Бёрнса), «Калыханка» (словы М. Чабышовай; 1982), Ронда для флейты і фартэпіяна (1983), вакальны цыкл для меца-сапрана і фартэпіяна «Беларускі альбом» (1984), Струнны № 1 (1985), сімфанічная паэма «Сымон-музыка» (1986), кантата для змешанага хору і сімфанічнага аркестра «Песні Белай Русі» (1987), Струнны квартэт № 2 (1988), балет «Залаты ключык» (клавір; 1989), балет «Залаты ключык» (партытура; 1990), Сюіты з балета «Залаты ключык» № 1, 2, 3 (1991), камерная музыка для струннага аркестра і фартэпіяна (1992), музыка да тэлефільма «Пайсці і не вярнуцца» (рэж. М. Князеў; 1992), Сімфонія № 1 «Пакаяная» (1992), Літургія Іаана Залатавуста (1993), музыка да мастацкага фільма «Вогненны стралок» (рэж. М. Князеў; 1994), музыка да дакументальнага фільма «Сымон Будны» (рэж. М. Князеў; 1995), Сімфонія № 2 «Via dolorosa» (1996), музыка да спектакля «Каханне смешнага чалавека» (рэж. М. Князеў; 1996), вакальны цыкл для тэнара і фартэпіяна «Вогнішча, якое памірае» (словы В. Брусава; 1996), «Усяночнае дбанне» (1997), Сімфонія № 3 «Памяці Франсуа Віёна» (першая рэд.; 1998), Харавы канцэрт «Памяці Альфрэда Шнітке» (словы М. Ламаносава і Г. Дзяржавіна; 1998), кантата для змешанага хору «Псалмы-калядкі» (1999), Сімфонія № 4 «Белая Русь» (2000), Музыка да спектакля «Падступства і каханне» (рэж. У. Шчэрбань; 2000), «Святло дагараючай свечкі» для сімфанічнага аркестра (2001), музыка да спектакля «Шэсць персанажаў у пошуках аўтара» (рэж. Р. Таліпаў; 2002), Сімф. № 3 «Памяці Франсуа Віёна» (другая рэд.; 2003), сюіта для сімфанічнага аркестра «Музыка для віртуальнага спектакля» (2004), музыка да спектакля «Івона — прынцэса Бургундская» (рэж. А. Гарцуеў; 2004), саната для баяна (2004), балет «Золушка» (балетмайстар Р. Паклітару; 2005), опера «Цень» (клавір; 2005), опера «Цень» (партытура; 2006), опера «Чорны манах» (партытура; 2007), опера «Чорны манах» (клавір; 2008), маленькая кантата для хору a capella «Рэпетыцыя хору» (2008), песня «Ave Maria» (словы А. Скарынкіна; 2008), «Stabat Mater» для меца-сапрана, змешанага хору і сімфанічнага аркестра (партытура; 2009), «Stabat Mater» для меца-сапрана, змешанага хору і сімфанічнага аркестра (клавір; 2009), музыка да спектакля «Не мой» (рэж. А. Гарцуеў; 2009), музыка да мастацкага фільма «Масакра» (рэж. А. Кудзіненка; 2010), балет «Зала чакання» (2011).
Глыбокае (станцыя)
Глыбо́кае (, Глубокое)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў горадзе Глыбокае; на лініі Крулеўшчызна — Лынтупы, паміж прыпыначным пунктам Журкі і прыпыначным пунктам Шарабаі.
886
886 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 886 год нашай эры, 886 год 1 тысячагоддзя, 86 год IX стагоддзя, 6 год 9-га дзесяцігоддзя IX стагоддзя, 7 год 880-х гадоў.
NGC 1042
NGC 1042 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Кіта. Бачная зорная велічыня: 11,0. Бачны размер: 4,3' × 3,6'. Прамое ўзыходжанне: 2 гадз. 40 мін. 24 сек. Схіленне: −08° 26' 03".
Піярскія школы
Піярскія школы — навучальныя ўстановы ордэна піяраў — пачатковыя вучылішчы і калегіумы.
Ордэн заснаваны ў 1597. Мэтай піяраў было выхаванне і навучанне юнацтва праз стварэнне шырокай сеткі сваіх калегіумаў. Піярскі калегіум узначальвалі рэктар (займаўся адміністрацыйнымі справамі) і прэфект (загадваў вучэбнай часткай). Вучэбны курс калегіума падзяляўся на 7 класаў: праформа (вучылі пісаць, чытаць і пачаткам арыфметыкі), інфіма (тыя ж самыя прадметы і катэхізіс), граматыка (латынь і пераклады з яе, матэматыка), сінтаксіс (латынь, пераклады з яе і напісанне на ёй лістоў), паэзія (пераклады з латыні, красамоўства), рыторыка (рыторыка, латынь, гісторыя) і філасофія (логіка, метафізіка, этыка, геаметрыя). Выкладчыкі 1-5-га класаў мелі званне магістраў, а 6-7-га — прафесараў. Навучанне было бясплатнае, плата бралася толькі за канвікт (інтэрнат). Найбольш збяднелыя вучні ўтрымліваліся за кошт ордэна, але павінны былі выконваць шэраг прац па школьнай гаспадарцы.
Падабенства вучэбнай праграмы піяраў на езуіцкую і менш строгая дысцыпліна рабілі іх навучальныя ўстановы папулярнымі.
Піярскія школы ў Вялікім княстве Літоўскім
У 1722 віленскі біскуп К. К. Бжастоўскі запрасіў піяраў у Вільню, а мерацкі староста А. Сапега ахвяраваў ім палац і 2 іншыя мураваныя будынкі. Кляштары і рэзідэнцыі піяраў пры падтрымцы магнатаў і шляхты з’явіліся таксама ў Шчучыне (1726), Воранаве (1730, пераведзены ў 1756 у Ліду) і Геранёнах (1730), Зэльве (1739), Лужках (1741), Віцебску (1751), Драгічыне-Надбужскім (1773), дзе хутка ўтвараліся і калегіумы. Для павышэння канкурэнтаздольнасці піярскай адукацыі у сярэдзіне XVIII ст. праведзена рэформа піярскіх навучальных устаноў. Былі пашыраны курсы матэматыкі, прыродазнаўчых і свецкіх гуманітарных навук, уведзены французская і нямецкая мовы і інш. Выкладаць новыя прадметы павінны былі спецыяльна падрыхтаваныя асобы па новых падручніках (перакладзеных ці напісаных піярамі), тэрмін навучання складаў 6 гадоў. Значны ўплыў на вучэбныя праграмы піяраў зрабіла французская культура, шэраг прадметаў выкладаўся па-французску, лепшыя выхаванцы накіроўваліся на стажыроўку ў Францыю.
Пасля далучэння зямель ВКЛ да Расійскай імперыі і стварэння Віленскай навучальнай акругі, у 1804 піярскія навучальныя ўстановы былі ўключаны ў гэту акругу і атрымалі статус павятовых вучылішчаў. Адкрываць новыя школы піярам не дазвалялася (выключэннем было заснаванне ў 1822 Полацкага вышэйшага піярскага вучылішча). Піярскія навучальныя ўстановы працягвалі займаць адно з вядучых месцаў у акрузе: у 1803 у піяраў вучыліся 1234 юнакі, у 1816—1245, у 1822—1401. Піяры займалі шэраг прафесарскіх пасад у Віленскім універсітэце: С. Юндзіл, Ф. Серафімовіч, Ф. Галанскі. У 1831-34 пасля паўстання 1830-31 навучальныя ўстановы піяраў былі пераўтвораны ў 5-класныя свецкія павятовыя вучылішчы ці зачынены.
Серадзі
Се́радзі (, Середи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Бярэзінец (вёска)
Бярэ́зінец (, Березинец) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
NGC 907
NGC 907 (іншыя абазначэнні — ESO 545-10, MCG -4-6-34, UGCA 28, IRAS02207-2056, PGC 9054) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таналізм
Таналізм (Tonalism) — кірунак у, які з’явіўся ў 1880-х гадах і характарызуецца выявай пейзажаў з дамінуючым тонам паветранай прасторы або туману. З 1880 па 1915 гады ў працах таналістаў дамінавалі цёмныя і нейтральныя тоны — чорны, шэры, карычневы, цёмна-сіні. У 1890-х гадах амерыканскія крытыкі пачалі называць падобныя працы «танальнымі». Найбольш вядомыя таналісты — Джордж Інес і Джэймс Уістлер.
Тэрмін «таналізм» таксама часам выкарыстоўваецца для абазначэння амерыканскіх пейзажаў, створаных пад уплывам. Пазней таналізм быў паглынуты імпрэсіянізмам і мадэрнізмам.
Вышкава (Закарпацкая вобласць)
Вышкава (Вишково) — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Хусцкага раёна над ракой Цісай каля мяжы з Румыніяй.
Гісторыя
З 1329 г. Вышкава мела статус «вольнага каралеўскага горада» Мармарошскага камітату; каля мястэчка існаваў Вышкаўскі замак (аб чым сведчыць назва гары ў ваколіцах пасёлка — Вархэдзь (Замкавая гара"). У XIX ст. - гэта гандлёвае мястэчка Хусцкага павета. З 1620 г. вядомы герб мястэчка: на срэбным фоне дзікі казёл натуральнага колеру, які стаіць на зялёнай гары з трыма вярхамі. У канцы XIV — пачатку XV ст. Вышкава на некаторы час пераходзіць ва ўласнасць валашскіх ваяводаў Драга і Балка. Да гэтага перыяду значэнне Вышкаўскага замку паступова памяншалася. За 20 кіламетраў на паўночны захад ад гэтага замка будуецца магутны каменны замак у горадзе Хуст, які бярэ на сябе функцыі галоўнага ўмацавання Мармарошскага камітата. Паралельна з ростам магутнасці Хуста працягваўся заняпад Вышкаўскага замка, які страціў былое значэнне. Верагодна, ужо да пачатку XV ст. замак быў цалкам закінуты і больш не аднаўляўся. Вышкаўскі замак праіснаваў адносна нядоўга - каля 100 гадоў.
IC 574
IC 574 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Секстант.
Явароўшчына
Яваро́ўшчына (, Яворовщина) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пекалінскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Воратаўскага сельсавета.
Сідні Пуацье
Сэр Сідні Пуацье (Sidney Poitier,  —, Лос-Анджэлес) — першы амерыканскі цемнаскуры акцёр, які атрымаў «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю (1963).
Біяграфія
Нарадзіўся 20 лютага 1927 года ў Маямі ад багамскіх бацькоў, дзяцінства правёў на востраве Кэт і ў Насаў, у ЗША зноў трапіў у 15-гадовым узросце. Нягледзячы на ​​моцны багамскі арбітальны акцэнт, Пуацье набыў славу самага лепшага цемнаскурага акцёра Амерыкі.
У час барацьбы неграў за свае правы Пуацье стаў першым цемнаскурым акцёрам, ганарары якога не саступалі заробкам белых («Настаўніку з любоўю», 1967).
У канцы 1960-х гг. Пуацье бярэ ўдзел у некалькіх вядомых фільмах на тэмы расавай нянавісці і забабонаў («Адгадай, хто прыйдзе да абеду?», «Душнай паўднёвай ноччу»).
У 1970-я гг. пераважна займаўся рэжысурай. У 1973 г. у яго нарадзілася дачка Сідні Тамія Пуацье, вядомая па ролі ў фільме К. Таранціна «Доказ смерці».
У 1976 годзе ажаніўся з канадскай актрысай з літоўска-яўрэйскімі каранямі Джаанай Шымкус, вядомай па ролі Летыцыі Вайс у фільме «Шукальнікі прыгод» Рабера Энрыка. Пасля замужжа актрыса пакінула кінематограф.
NGC 1055
NGC 1055 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Кіта. Бачная зорная велічыня: 10,6. Бачны размер: 7,6' × 2,7'. Прамое ўзыходжанне: 2 гадз. 41 мін. 45,3 сек. Схіленне: +00° 26' 34".
Форні-дзі-Сота
Форні-дзі-Сота (Forni di Sotto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 688 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 94 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Глушаніна
Глуша́ніна (, Глушанино)  — раз'езд Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Раз'езд размешчаны ў вёсцы Пусташы.
Форні-дзі-Сота
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna del Rosario.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Істра
Істра — горад (з 1781) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Істрынскага раёна Маскоўскай вобласці і гарадскога паселішча Істра. З 1781 года горад насіў імя Васкрасенск, затым, у 1930 годзе быў перайменаваны ў Істра для ўхілення блытаніны з аднайменным горадам на паўднёвым усходзе Падмаскоўя.
Насельніцтва — 32,0 тыс. жыхароў (2010 год).
Геаграфія
Горад знаходзіцца за 40 км ад Масквы, на рацэ Істра.
Підгірці (Бродыўскі раён)
Підгірці (Підгі́рці) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці. Насельніцтва — каля 1 тыс. чалавек.
Размешчана на шашы Золачыў — Броды, за 1,7 км ад трасы Кіеў — Львоў на схілах пагоркаў, што падымаюцца тут да 400 м над узроўнем мора. Адлегласць да раённага цэнтра — 24 км. Сельсавету падпарадкавана таксама сяло Загорцы.
Падгорцы вядомыя старажытнарускім паселішчам — гарадзішчам Пліснеск, Падгорацкім замкам, кляштарам базыльянаў, цудадзейнай крыніцай і Падгорацкім абразом Божай Маці.
Хатава
Хатава́ (, Хотова) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
Да снежня 2011 г. з'яўлялася цэнтрам Хатаўскога сельсавета.
Баранавіцкае партызанскае злучэнне
Баранавіцкае партызанскае злучэнне — было створана ў красавіку 1943 года паводле рашэння Баранавіцкага падпольнага абкома КП(б)Б. Камандзіры: 1-ы сакратар Баранавіцкага падпольнага абкома КП(б)Б Васіль Яфімавіч Чарнышоў (красавік 1943 — ліпень 1944), Рыгор Аляксандравіч Сідарок (выконваў абавязкі, красавік — ліпень 1944). Дзейнічала на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці.
Гісторыя
З лета 1941 года на тэрыторыі акупіраванай Баранавіцкай вобласці дзейнічалі падпольныя і партызанскія групы. У сувязі з прытокам у рады партызан мясцовага насельніцтва (з мая 1942 года) групы колькасна выраслі, у другой палове 1942 года ў вобласці дзейнічалі 32 партызанскія атрады. Адначасова ішоў працэс цэнтралізацыі кіравання баявых дзеянняў партызан у масштабах раёна, зоны. Ствараліся часовыя каардынацыйныя цэнтры: у маі 1942 года — Баранавіцкая акруговая антыфашысцкая арганізацыя, летам 1942 — група аб'яднаных атрадаў (4 атрады) пад агульным камандаваннем камандзіра атрада «Грозны» Барыса Аляксандравіча Мічурына, у жніўні 1942 — Асобае злучэнне партызанскіх атрадаў (АЗПА), агульнае кіраўніцтва ажыццяўляў камандзір дыверсійна-разведвальнага атрада Васіль Васілевіч Шчарбіна. З лістапада 1942 большасць атрадаў, якія ўваходзілі ў АЗПА, зводзіліся ў брыгады. Гэтыя аб'яднанні, створаныя паводле ініцыятывы іх камандзіраў у ходзе сумесных баявых дзеянняў асобных атрадаў і груп, былі нетрывалыя, распадаліся і зноў складваліся для выканання чарговых баявых задач. 8 верасня 1942 года ЦК КП(б)Б пастанавіў аднавіць работу Баранавіцкага абкама КП(б)Б (легальнага) у савецкім тыле, 2 лістапада 1942 года прызначыў сакратара Баранавіцкага абкама КП(б)Б Чарнышова ўпаўнаважаным ЦК КП(б)Б па Баранавіцкай вобласці, на тэрыторыю якой накіраваў у той час дзесяць арганізацыйных груп. У сакавіку 1943 года ў тыл ворага накіраваны (прыбылі ў Налібоцкую пушчу ў пачатку красавіка) арганізатарскія партыйныя групы на чале з Чарнышовым, Сідарком, Яфімам Данілавічам Гапеевым, Сцяпанам Пятровічам Шупеняй. Пачалі дзейнічаць Баранавіцкі падпольны абкам КП(б)Б, Івянецкі, Шчучынскі, Лідскі, Слонімскі, Стаўбцоўскі міжрайпартцэнтры, Быценскі міжрайком КП(б)Б. Падпольныя парторганы да канца красавіка 1943 года ўстанавілі сувязь з партызанскімі атрадамі і брыгадамі; падпольны абком КП(б)Б аб'яднаў брыгады імя Сталіна, імя Чкалава, Ленінскую, імя Жукава (20 атрадаў) і 15 асобна дзейных атрадаў, якія дзейнічалі на поўначы ад чыгункі Мінск — Брэст, і на іх базе стварыў Баранавіцкае партызанскае злучэнне.
Структура
У складзе абласнога злучэння былі створаны тэрытарыяльныя міжраённыя партызанскія злучэнні: Івянецкае, Лідскае, Стаўбцоўскае, Шчучынскае. У сувязі з цяжкасцямі кіраўніцтва з адзінага абласнога цэнтра партызанскім рухам на тэрыторыі ўсёй вобласці было створана Баранавіцкае партызанскае злучэнне паўднёвай зоны. Акрамя таго, на тэрыторыі вобласці самастойна дзейнічалі партызанская брыгада «Няўлоўныя»і атрады «Слаўны», імя М. І. Калініна, «Наватары».
На час злучэння з часцямі Чырвонай Арміі (4—15 ліпеня 1944 года) Баранавіцкае партызанскае злучэнне (паўночная групоўка) уключала: 4 міжраённыя злучэнні, у склад якіх уваходзілі 22 брыгады: 4 асобна дзейныя партызанскія атрады: агульная колькасць больш за 17 500 партызан.
Усяго на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці на час яе вызвалення дзейнічала 26 брыгад і 11 асобных атрадаў агульнай колькасцю больш за 22 000 партызан.
Камандзіру злучэння Васілю Яфімавічу Чарнышову, камандзірам брыгад Барысу Адамавічу Булату, Фёдару Міхайлавічу Сінічкіну, камандзіру Стаўбцоўскага партызанскага злучэння Уладзіміру Зянонавічу Царуку прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Васькоўка (Чэрыкаўскі раён)
Васько́ўка (, Васьковка) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сормаўскага сельсавета.
Да 4 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Верамейскага сельсавета, да 26 жніўня 1994 года — у склад Лабанаўскага сельсавета.
Эдвард Нортан
Эдвард Нортан (Edward Norton; нарадзіўся 18 жніўня 1969) — амерыканскі, , і аператар, двойчы быў намінаваны на прэмію «Оскар».
Сям’я
Яго маці Робін, настаўніца англійскай мовы, памерла ад пухліны мозгу ў 1997 годзе. Яго бацька — Эдвард-старэйшы, былы федэральны выканаўца ў адміністрацыі Картэра, зараз працуе ў арганізацыі па ахове гістарычных каштоўнасцяў. Яго дзед — забудоўшчык Джэймс Роўз (сканаў у 1996 годзе), вядомы сваёй падтрымкай у будаўніцтва горада Калумбія, штат Мэрыленд і дапамогай у забудове ўнутранай гавані Балтымара і Бостанскага кірмашу Квінсі. Яго сястра, Молі Нортан, вучылася ва універсітэце Вашынгтона і Лі.
Біяграфія
Нортан нарадзіўся ў Бостане, штат Масачусетс, але вырас у горадзе Калумбія, штат Мэрыленд.
У пяць гадоў Эдвард зацікавіўся тэатрам, неўзабаве пачаў займацца ў Арэстэйнаўскай Калумбійскай школе тэатральнага мастацтва і ў восем гадоў дэбютаваў на сцэне ў мясцовай пастаноўцы.
Падпрацоўваючы афіцыянтам, Нортан граў на некалькіх тэатральных сцэнах Нью-Ёрка, і ў выніку быў прыняты ў кампанію New York Signature Theater Company, сябрам рады дырэктараў якой ён з’яўляецца ў цяперашні час.
Дэбютам у кіно для Нортана стаў фільм «Першабытны страх» (1996), дзе ён згуляў маладога зняволенага. За гэтую ролю ён атрымаў прэмію Залаты глобус і быў намінаваны на прэмію Оскар, як лепшы акцёр другога плана. У далейшым яго не раз намінавалі, у тым ліку і на лепшую мужчынскую ролю за гульню ў фільме аб неанацыстах «Амерыканская гісторыя Ікс» і за ўдзел у экранізацыі рамана Чака Паланіка «Байцоўскі клуб».
HBO Max
HBO Max — амерыканскі стрымінгавы сэрвіс у фармаце «відэа па запыце», які належыць Warner Bros. Discovery. Запуск сэрвісу адбыўся 27 траўня 2020.
Гісторыя
У кастрычніку 2018 года WarnerMedia аб’явіла аб тым, што ў канцы 2019 года кампанія запусціць уласны стрымінгавы сэрвіс. Першапачатковы план прадугледжваў запуск напрыканцы 2019 года. Галоўны выканаўчы дырэктар мацярынскай кампаніі WarnerMedia — AT&T, Рэндал Стэфенсан паведаміў у сярэдзіне траўня 2019 года, што сэрвіс будзе выкарыстоўваць брэнд HBO і будзе прывязаны да кабельнага тэлебачання, паколькі абаненты кабельнага аператара HBO маюць доступ да паслуг стрымінгавага відэа. Чакалася, што бэта-тэсціраванне пачнецца ў чацвёртым квартале 2019 гады з поўным запускам у першым квартале 2020 года.
Рудольф Штэйнер
Рудольф Штэйнер (таксама Штайнер; Rudolf Joseph Lonz Steiner;  — ) — аўстрыйскі доктар філасофіі, педагог, лектар і сацыяльны рэфарматар; эзатэрык, акультыст, празорца і містык XX стагоддзя, аўтар шматлікіх твораў (1883—1925), які даў больш за 6000 лекцый па ўсёй Еўропе (1900—1924); заснавальнік антрапасофіі і антрапасофскага руху.
Эдвард Нортан
Біяграфія
У яго былі блізкія адносіны з актрысамі Сальмай Хаек, Дру Бэрымар і Кортні Лаў, з якой ён гастраляваў як сесійны гітарыст у яе групе Hole.
HBO Max
Гісторыя
Кейсі Блус, праграмны прэзідэнт HBO, таксама кіруе праграмаваннем HBO Max, а Кевін Рэйлі, прэзідэнт WarnerMedia Entertainment Networks, таксама з’яўляецца галоўным дырэктарам аддзела кантэнту HBO Max і ажыццяўляе нагляд за новымі арыгінальнымі серыяламі і зместам кантэнту бібліятэкі.
9 ліпеня 2019 года кампанія WarnerMedia аб’явіла аб тым, што іх стрымінгавы сэрвіс будзе называцца HBO Max і будзе запушчаны вясной 2020 года. У той час таксама было абвешчана, што сэрвіс будзе запушчаны з існуючым серыялам «Сябры» правы на трансляцыю якога забяруць у Netflix, а з кампаніямі Рыз Уізерспун — Hello Sunshine і Грега Берланці — Berlanti Productions падпісаны пагадненні на вытворчасць кантэнту для сэрвісу.
Рудольф Штэйнер
Першае прызнанне атрымаў як даследчык спадчыны Гётэ і яго тэорыі пазнання: у 1883—1897 гады аналізаваў і выдаваў работы Гётэ па прыродазнаўстве. Распаўсюджваючы духоўнае вучэнне антрапасофіі, эзатэрычнай хрысціянскай філасофіі, якая бярэ пачатак у еўрапейскім трансцэндэнталізме і пераклікаецца з тэасофіяй, Штэйнер выступаў з лекцыямі (з 1900), чым прыцягнуў да сябе ўвагу масонаў і тэасофаў. Быў запрошаны Тэасофскім таварыствам узначаліць нямецкую секцыю ў якасці генеральнага сакратара (з кастрычніка 1902). У 1902—1910 гады развіваў сваю дактрыну ў сачыненнях «Духазнаўства (Тэасофія). Увядзенне ў звышпачуццёвае светапазнанне і прызначэнне чалавека» і «Як дасягнуць спазнанняў вышэйшых светаў?» (1904), «З Акаша-хронікі» (1904—1908), «Нарыс таемазнаўства» (1910); тэасофскія тэндэнцыі яго твораў адрозніваліся глыбокім гуманізмам і супрацьстаялі тагачаснаму разуменню ілюмінізму і акультызму; Штэйнер рабіў спробу прымірыць навуковы метад са звышнатуральным бачаннем свету. Пакінуўшы тэасофаў, заснаваў Антрапасофскае таварыства (1912), дзе ўзяў на сябе ролю духоўнага настаўніка. Цэнтрам таварыства стаў швейцарскі гарадок Дорнах, дзе на падоранай Штэйнеру зямлі пачалі ўзводзіць па яго архітэктурным праекце, названы ў гонар Гётэ, будынак Гётэанума (верасень 1913). Заснаваў Швейцарскае таварыства даследаванняў у галіне анкалогіі (1916), якое практыкавала амелатэрапію раку. Стаў заснавальнікам новай педагагічнай методыкі і першай Вальдорфскай школы ў Штутгарце (1919), а таксама антрапасофскай тэрапеўтычнай клінікі ў Арлесгайме (1921), спрыяў там выпуску біякасметыкі маркі «Weleda» (1921). Дапамог групе пратэстанцкіх святароў і багасловаў на чале з Ф. Рытэльмаерам заснаваць Абшчыну хрысціян (The Christian Community; 1922) — рух за абнаўленне рэлігійнага жыцця. Таксама заклаў асновы біядынамічнай сельскай гаспадаркі, ініцыяваў развіццё эўрытміі, новых напрамкаў у драматычным мастацтве, жывапісе, архітэктуры і рух канца 1910-х — пачатку 1920-х гадоў за падзел трох сфер «сацыяльнага арганізма» — культуры, палітыкі і гаспадаркі.
Фелікс Язэпавіч Янушкевіч
Фелікс Язэпавіч Янушкевіч (нар., м. Ракаў, Валожынскі раён Мінскай вобл.) — беларускі жывапісец.
Біяграфічныя звесткі
Брат В. Янушкевіча і Я. Янушкевіча. Скончыў у 1972 годзе Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве, у 1978 - Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут, а таксама ў 1984 годзе творчыя майстэрні АМ СССР у Мінску.