cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віндзорскі замак
Гісторыя
Іх уклад у развіццё замка адлюстраваны, напрыклад, у капэле св. Георгія, збудаванай у канцы эпохі сярэднявечча; будынках Ніжняга двара, пабудаваных у часы Цюдораў; дзяржаўных апартаментах, рэканструяваных Карлам II у стылі барока; вытанчаных гатычных інтэр’ерах напаўдзяржаўных апартаментаў, пабудаваных для Георга IV.
Сучаснасць
Каралева і іншыя чальцы каралеўскага сямейства працягваюць праводзіць у Віндзорскім замку большую частку свайго вольнага часу. Замак застаецца важным месцам сустрэчы ў ходзе цырыманіяльных візітаў кіраўнікоў замежных дзяржаў. Яго раскошныя інтэр’еры ўпрыгожаны найбольш выбітнымі карцінамі і творамі мастацтва з каралеўскага збору.
План замка
За менш чым тысячагадовую гісторыю Віндзорскія замак змяняўся і пашыраўся ў адпаведнасці з часам, густамі, патрабаваннямі і фінансавымі магчымасцямі існуючых манархаў. Аднак становішча асноўных будынкаў засталося без асаблівых змяненняў і прадстаўлены ніжэй план — вельмі карысны гід па замку. У цяперашні час замак размяшчаецца вакол штучнага ўзгорка («A» на плане), на якім Вільгельм Заваёўнік будаваў першы драўляны замак.
Апісанне плана (справа)
Самая высокая кропка замка, «Круглая вежа» («A») з’яўляецца ў рэчаіснасці зусім не цыліндрычнай, яе форма абумоўлена няправільнай формы узгоркам, відаць, штучным, на якім узведзена вежа. «Круглая вежа» дзеліць замак на дзве адрозныя секцыі, вядомыя як палаты (Ward). Ніжнія палаты («F») ўключаюць капліцу Св. Георгія («G»), у той час як верхнія палаты («B») ўключаюць Каралеўскія апартаменты («D») і афіцыйныя Дзяржаўныя палаты.
Марш свабоды ў Мінску (1999)
Марш свабо́ды — шэсце, якое зладзіла беларуская апазіцыя 17 кастрычніка 1999 года ў Мінску. Мерапрыемства скончылася масавымі сутыкненнямі дэманстрантаў з міліцыяй і салдатамі ўнутраных войскаў і шматлікімі арыштамі. У розныя моманты шэсця колькасць удзельнікаў вагалася ад 20 да 40 тысяч чалавек.
Стоўпын (Корэцкі раён)
Стоўпын (Сто́впин) — вёска ў Корэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Марш свабоды ў Мінску (1999)
Перадумовы
У 1999 годзе стаяла пытанне аб’яднання Беларусі і Расіі. Беларуская апазіцыя вырашыла правесці шэсце ў падтрымку незалежнасці. Ініцыятыва правядзеньня Маршу належала так званай «новай хвалі» лідараў апазіцыі: Лябедзьку, Статкевічу, Вячорку, Данэйку, Бандарэнку.
Мінгарвыканкам правядзенне шэсця ад плошчы Якуба Коласа да плошчы Незалежнасці забараніў, дазволіўшы правесьці толькі мітынг на плошчы Бангалор.
Ход шэсця
Удзельнікі Марша сабраліся на плошчы Якуба Коласа. Акцыя пачалася з таго, што на плошчы Якуба Коласа амапаўцы забралі ў людзей чорнага казла. На ім было напісана «Лукашэнка», і яго вялі наперадзе калоны.
А 13-й гадзіне адсюль у напрамку плошчы Бангалор рушыла калона з 5—7 тысяч чалавек. Міліцыі на іх шляху было мала. Да калоны пачалі далучацца людзі. У кароткім мітынгу на плошчы Бангалор ужо ўдзельнічала каля 20 тысяч чалавек. З плошчы Бангалор калона дэманстрантаў накіравалася ў бок плошчы Незалежнасці, каб занесці туды 25-мятровыя бел-чырвона-белыя сцягі і сцяг Еўропы. Лік удзельнікаў шэсця ўвесь час рос, і да праспэкту Скарыны падыходзіла ўжо калона з 30 тысяч чалавек. Дэманстранты паводзілі сябе прыстойна, спакойна, паварочваючы па прапанове міліцэйскіх кардонаў і не ўступаючы з імі ў канфлікт. Так, міліцыянеры не пусцілі дэманстрантаў у бок плошчы Перамогі, а скіравалі на вуліцу Казлова і далей на Першамайскую.
На вуліцы Змітрака Бядулі нехта кінуў у пад’езд, дзе знаходзілася 34-е паштовае аддзяленне, пэтарду, і пошта загарэлася. Мужчыны з калоны кінуліся ў агонь і загасілі яго, хаця самі атрымалі апёкі.
Вуліца Першамайская на схіле была перакрыта пустымі УАЗікамі, але людзі не перакульвалі іх, як у 1996 годзе.
Каля маста цераз Свіслач на Першамайскай. Паводле слоў камэнтатараў Беларускага тэлебачання, прэзідэнт увесь час назіраў за разгортваннем падзеяў у цэнтры Мінска і ў тры гадзіны дня аддаў загад спыніць рух калоны.
Сутыкненне ў раёне маста цераз Свіслач
Уздоўж вуліцы Янкі Купалы, у двары Дзяржцырка, і дварах бліжэйшых дамоў было сканцэнтравана да пяці тысяч супрацоўнікаў міліцыі і салдат унутраных войскаў. Шэсце падышло да кардону, які стаяў на масце цераз Свіслач. Пасля 15-хвілінных перамоваў з амапаўцамі Мікола Статкевіч заклікаў дэманстрантаў вярнуцца на плошчу Якуба Коласа. Калі людзі сталі адыходзіць, АМАПаўцы атакавалі калону і пачалі збіваць, і затрымліваць дэманстрантаў. Людзі пачалі адбівацца дрэўкамі ад сцягоў і камянямі. На месцы падзей праходзілі дарожныя работы і ляжала шмат дарожнай пліткі, якой удзельнікі маршу спрабавалі адбіцца ад міліцыі. Сутыкненне цягнулася каля 40 хвілін.
Дэманстранты, сярод якіх былі падрыхтаваныя да процістаяння са спецназам ўдзельнікі «Белага легіёна», адбіўшы першыя атакі, спрабавалі разагнаць у бок радоў АМАПа трамвай, але важаты не пусціў іх да стырна. У адказ міліцыянты кінулі ў бок дэманстрантаў слезацечныя шашкі, але паўночны вецер панёс дым назад на іх. Удзельнікі шэсця адбілі тры атакі МУС і пачалі разбягацца. Пасля гэтага пачаліся масавыя затрыманні. Некаторыя затрыманыя пазней скардзіліся на пабоі ў аўтазаках. М. Статкевіч быў арыштаваны ва ўласнай кватэры. Была затрымана і дэпутат Дзярждумы РФ ад сацыял-дэмакратаў Вольга Беклямішава. Супрацоўніка газэты «Навінкі» Міколу Салаўя, які ішоў сярод удзельнікаў Марша ў белым халаце, затрымалі каля ўнівэрмага «Беларусь» і моцна збілі.
Праз год супрацоўнік МУС лейтэнант Батурын папрасіў палітычны прытулак у ЗША. Ён расказаў, што ўлада адмыслова рыхтавала правакатараў у цывільным да Маршу Свабоды, каб дыскрэдытаваць апазіцыю і што ён сам быў сярод тых, хто падбухторваў беспарадкі і падпалілі пошту на вуліцы Змітрака Бядулі па шляху шэсця. З яго слоў, у меркаванае месца сутыкненняў дэманстрантаў з сіламі спэцпрызначэння загадзя даставілі паддоны з тратуарнай пліткай, а іншыя шляхі для руху калёны былі перакрытыя.
Вынікі
Паводле папярэдніх звестак, у выніку сутыкненняў пацярпела больш за 50 міліцыянераў і салдат МУС і больш за 100 дэманстрантаў, былі арыштаваны больш за 100 удзельнікаў «Марша Свабоды».
Пасля разгону Марша такіх падзей дэманстрацыяў больш не было да Плошчы 2006 года. З другога боку, пасля Марша скачком выраслі продажы незалежных газет і адбылася палітызацыя часткі моладзі, якая пачала далучацца да апазіцыі.
Тым часам працэс інтэграцыі з Расіяй быў прыпынены.
Аднабаковая паштовая картка з арыгінальнай маркай
У філатэліі аднабаковыя паштовыя карткі з арыгінальнымі маркамі адносяцца да суцэльных рэчаў.
К’яравале
К’яравале (Chiaravalle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 14 734 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 833 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 60033. Тэлефонны код — 071.
Сацыялістычная партыя Белай Русі
Сацыялістычная партыя Белай Русі, СПБР — нелегальная палітычная арганізацыя, якая была створана ўвосені 1904 г.
К’яравале
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сацыялістычная партыя Белай Русі
СПБР дзейнічала ў цесным кантакце з, выступала за звяржэнне самадзяржаўя і ўстанаўлленне выбарнай народнай улады, заклікала моладзь не ісці ў войска, далучацца да народнага «бунту».
Мясцовыя арганізацыі СПБР мела ў Варшаве, Гродне, Мінску. Заснавальнікі і актывісты СПБР: Мар’ян Фальскі, Браніслаў Шушкевіч, Адам Жаба, Станіслаў і Казімір Трускоўскія.
СПБР выдала некалькі адозваў на беларускай мове («Царская гаспадарка», «Братцы мужыкі!», «Прызыўная» і інш.). Яны былі надрукаваны ў Варшаве, іх распаўсюдам займаліся пераважна члены Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ).
СПБР спыніла сваю дзейнасць улетку 1907 г.
Хард-рок
Хард-рок (hard rock, даслоўна цяжкі рок або цвёрды рок) — жанр рок-музыкі, які характарызуецца выдзеленай роляй рытм-секцыі, галоўным чынам бас-гітары і ўдарных інструментаў. Кампазіцыі гэтага жанру часта пабудаваны на рыфах у фігурах з памерам 4/4. Хард-рок узнік у 1960-я гады, здабыў звыклыя формы ў канцы 1960-х — пачатку 1970-х гадоў, а яго росквіт прыйшоўся на пачатак 1970-х, пры ўдзеле такіх гуртоў, як Led Zeppelin, Black Sabbath і Deep Purple. Ад хард-рока да сярэдзіны 70-х адгалінаваўся хэві-метал, даўшы пачатак усёй «металічнай» музыцы. Тэрмін «хард-рок» часам таксама выкарыстоўваюць як гіперонім для «цяжкіх» жанраў, такіх як хэві-метал, гранж і г.д., для таго каб адрозніць іх ад поп-рока.
Цымлянскае вадасховішча
Цымлянскае вадасховішча — вадасховішча, утворана плацінай Цымлянскай ГЭС на р. Дон на тэрыторыі Растоўскай і Валгаградскай абласцей Расіі. Запаўненне адбывалася ў 1952-55 гадах. Плошча 2700 км², аб’ём 23,9 км³, даўжыня 260 км, найбольшая шырыня 38 км, сярэдняя глыбіня 8,8 м. На месцы вусцевых участкаў асноўных прытокаў Дона — рр. Цымлы, Чыра і іншых — утварыліся залівы шырынёй да 5 км і даўжынёй 15-30 км. Створана як складовая частка Волга-Данскога воднага шляху і ажыццяўляе шматгадовае рэгуляванне сцёку.
Мартусіўка
Мартусіўка (Марту́сівка) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Яўген Паўлавіч Веліхаў
Яўген Паўлавіч Веліхаў (Евге́ний Па́влович Ве́лихов; нар., , СССР) — савецкі і расійскі фізік-тэарэтык, грамадскі дзеяч. Доктар фізіка-матэматычных навук (1964), прафесар. Віцэ-прэзідэнт АН СССР (1978-1991) і РАН (1991-1996).
Акадэмік АН СССР (1974; член-карэспандэнт 1968). Герой Сацыялістычнай Працы (1985) і Герой Працы Расійскай Федэрацыі (2020) (адзін з двух людзей, удастоеных абодвух званняў). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1984), Дзяржаўнай прэміі СССР (1977) і Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (2002). Поўны кавалер ордэна "За заслугі перад Айчынай".
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 11 склікання (1984—1989). Дырэктар (1989—1992), прэзідэнт (1992—2015), са снежня 2015 года ганаровы прэзідэнт Нацыянальнага даследчага цэнтра «Курчатаўскі інстытут». Сакратар Грамадскай палаты РФ (2005—2014), старшыня Савета ІТЭР (2010—2012).
Цятна
Плошча паверхні Цятна 1,28 км². Найбольшая глыбіня 7,1 м. Даўжыня 1,9 км, найбольшая шырыня 1,2 км. Даўжыня берагавой лініі 4,68 км. Аб'ём вады 1,36 млн. м³. Плошча вадазбору 20,5 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 5–7 м, спадзістыя, пад лесам і хмызняком. Берагі нізкія, забалочаныя і парослыя хмызняком.
У возера ўпадаюць некалькі ручаёў, на поўдні выцякае рака Ужыца.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, гусцяра, краснапёрка, мянтуз, лінь, акунь і іншыя рыбы.
Гарбачэва (Расонскі раён)
Гарбачэ́ва (, Горбачево) — аграгарадок у Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 18 км у напрамку на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 177 км ад Віцебска, каля паўночнага берага возера Нешчарда. Праз Гарбачэва пралягае аўтамабільная дарога.
Кулеўцы
Ку́леўцы (, Кулевцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Янаў Любэльскі (гміна)
Я́наў Любэ́льскі (Janów Lubelski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Яноўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Янаве Любэльскім. Плошча гміны складае 178,24 км². Станам на 2014 год у гміне Янаў Любэльскі пражывалі 16 259 чалавек, шчыльнасць — 91,22 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Мырнэ (Барыспільскі раён)
Мырнэ (Ми́рне) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Лакаматыўнае Дэпо
Лакаматы́ўнае Дэпо́ (, Локомотивное Депо)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў горадзе Баранавічы; на лініі Баранавічы-Цэнтральныя — Брэст-Цэнтральны, паміж станцыяй і станцыяй Грыцавец.
Сторажыў
Сторажыў (Сто́рожів) — вёска ў Корэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Юрый Мяфодзьевіч Саломін
Юрый Мяфодзьевіч Саломін (Ю́рий Мефо́дьевич Соло́мин; нар., , РСФСР) — савецкі і расійскі акцёр і рэжысёр тэатра і кіно, тэатральны педагог, мастацкі кіраўнік Дзяржаўнага акадэмічнага Малога тэатра Расіі з 1988 года. Герой Працы Расійскай Федэрацыі (2020), народны артыст СССР (1988), народны артыст Кыргызскай Рэспублікі (1996), лаўрэат Дзяржаўных прэмій РСФСР імя братоў Васільевых (1971) і Расіі (2002). Поўны кавалер ордэна «За заслугі перад Айчынай».
Топча
Топча (То́пча) — вёска ў Корэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Саломін
Саломін:
Аляксандр Паўлавіч Старавойтаў
Аляксандр Паўлавіч Старавойтаў (, в. Лебядзёўка, Слаўгарадскага раёна, Магілёўскай вобласці —, Магілёў) — Герой Сацыялістычнай Працы (1971). Заслужаны будаўнік БССР (1965).
Біяграфія
У 1951 годзе скончыў школу ФЗН № 20 г. Магілёва. З 1951 года па 1953 год працаваў муляром будтрэста № 11 у Магілёве. У 1953—1956 гадах служыў у арміі. З лютага 1957 года брыгадзір комплекснай брыгады муляроў БУ-59 будтрэста № 12 г. Магілёва. У 1973 годзе скончыў будаўнічы тэхнікум у г. Магілёве.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР (1966—1970, 1977—1979), дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1971—1975, 1980—1985), членам Магілёўскага абкама КПБ, членам парткама будтрэста № 12, членам групы народнага кантролю БУ-59.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі «Знак Пашаны» і Кастрычніцкай рэвалюцыі, медалём «За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна».
Звання «Ганаровы грамадзянін горада Магілёва» ўдастоены 29 лістапада 1978 года.
IC 1085
IC 1085 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рэпішкі
Рэ́пішкі (, Репишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Канфесіянальная гісторыя Беларусі
Дахрысціянскі перыяд
Звестак пра дахрысціянскі перыяд канфесійнай гісторыі Беларусі надзвычай мала. У навуковай літаратуры больш распрацаванымі з'яўляюцца рэцэпцыі язычніцтва ў фальклор і культуру Беларусі. У меньшай ступені захаваліся аўтэнтычныя звесткі пра дахрысціянскі перыяд. Такім чынам, эксплікуюцца ў асноўным другасныя звесткі, сабраныя на эмпірычным базісе сялянскай культуры. У той жа час, з дапамогай археалогіі, і такіх дакументаў як «велесава кніга» удаецца зладзіць культуралагічную рэканаструкцыю тагачаснай язычніцкай касмалогіі.
Не гледзячы на беднасць эмпірычных матэрыялаў істотна разумець, што працэс хрысціянізацыі на тэрыторыі Беларусі скончыўся надзвычай позна. Калі ў гарадах язычніцтва існавала на маргенесе прыкладна з XV ст., то ў сялянскіх абшчынах яно было важным ментальна-культурным фактарам аж да ХХ стагоддзя. Адсюль язычніцкія рэцэпцыі ў сялянскую ментальнасць варта разглядаць як важны эмпірычны базіс, на аснове якога можна рабіць грунтоўныя вынікі.
Касмалагічна, варта заўважыць, што язычніцкая светабудова грунтавалася вакол салярных сімвалаў, што з'яўляецца характэрным для політэізму. Пярун, бог-грамавік, які паступова пачаў дамінаваць як галоўнае бажаство мае грунтоўныя канатацыі да салярнасці. Салярныя канатацыі праглядаюцца і ў пазнейшым пакланенні богу-урадлівага-сонца, Даж-богу. Прыкладам з'яўляюцца таксама ўсе магчымыя канвергенцыі язычніцкага і хрысціянскага як Каляды, дзе прысутнічаюць яскравыя салярныя канатацыі.
Асабліва важным элементам язычніцкай ментальнасці тагачаснага насельніцтва з'яўляўся пабытовы, штодзённы характар веры. Гэтая характарыстыка яскрава прасочваецца ў пазнейшыя эпохі, калі пабытовая культура беларусаў у сваёй архаічнасці застаецца спрэс нагрувашчанай паганскімі сімваламі (Гэта даўгатэрміновае жыццё хатніх духаў: дамавік, лазнік, хлеўнік і інш., а даксама духаў вакольнай прыроды: лесавік, палявік, ой і інш.). Менавіта гэты пабытова-практычны элемент язычніцкай веры з'яўляецца асабліва важным і асабліва кансерватыўным для культуры, што выяўляецца як найлепш менавіта ў сялянскім жыцці, спрэс скіраваным на практычную рэалізацыю дзейнасці.
Хрысціянізацыя і двувер'е
Першая хрысціянская епархія на тэрыторыі сучаснай Беларусі была заснавана ў 992 годзе, у Полацку. Гэта была адміністрацыйна адзінка Кіеўскай мітраполіі Канстанцінопальскага патрыярхату. Тут жа быў пабудаваны Полацкі Сафійскі сабор, які меўся таксама ў Кіеве і Ноўгарадзе. Неўзабаве ў 1005 годзе ствараецца Тураўская епархія.
Пра цяжкасці з хрысціянізацыяй Беларускіх земляў сведчыць вялікая колькасць «словаў», якія тлумачылі хібы «паганскіх перажыткаў». Гэткія перажыткі заключаліся ў феномене двувер'я. Гэтыя павучэнні пісаліся такім чынам, каб артыкуляваная інфармацыя мела практычны, штодзённы ўжытак. Практычная форма пісьма сведчыла пра даволі шырокую практыку спалучэння хрысціянства з язычніцкай вераю, а таксама пра неабходнасць ідэялагічна-культурнага пераконвання насельніцтва ў недапушчальнасці такіх практык.
Ментальныя спалучэнні язычніцтва з хрысціянствам стваралі рэлігійныя гібрыды. Такія сімбіятычныя пранікненні двух рэлігій увасабляліся ў доўгатэрміновым феномене «народнага хрысціянства». У гэтым рэлігійным спалучэнні героі хрысціянскай веры надзяляліся якасцямі язчыніцкіх багоў, ці хрысціянскія сюжэты міфалагізаваліся, тым самым ператвараючыся ў язычніцкія прадукты свядомасці. Дужа часта, насельніцтва прымала назвы хрысціянскіх святых, разумеючы пад імі выключна паганскіх багоў. Альбо на падставе хрысціянскіх сюжэтаў, ці хрысціянскіх герояў ствараліся язычніцкія міфы. Гэтыя міфы маглі апісваць як феномены побытавага жыцця, так і касмалагічныя ўяўленні. Светапоглядна, насельніцтва прымала моўную матрыцу хрысціянства, у той час як семантычна знаходзілася ў паганскай веры.
Формы гібрыдызацыі рэлігіі не забяспечвалі негвалтоўны і татальны характар хрысціянізацыі. Мясцовае насельніцтва часта было супраць новай веры. Спробы хрысціянізацыі прыводзілі да гвалту, што вылівалася ў забойства святароў.
Прымаючы пад увагу бунты супраць хрысціянізацыі можна меркаваць, што працэс быў інспіраваны ўладнымі структурамі. Па сутнасці, хрысціянізацыя была пэўнай уладнай палітыкай, якая мела слушныя прадпасылкі ў стасунках старажытнай Русі з Візантыяй. Менавіта княжацкая ўлада забяспечвала бяспеку першых місіянераў. Без аховы гарадоў і княжацкай улады нельга было распачынаць будаўніцтва цэркваў і манастыроў.
Фарнаваз I
Фарнаваз I (ფარნავაზი) — першы цар Іберыі, старажытнагрузінскай дзяржавы.
Канфесіянальная гісторыя Беларусі
Хрысціянізацыя і двувер'е
Адсюль важным застаецца факт, што асноўным месцам лакалізацыі хрысціянскай рэлігіі былі гарады. Менавіта ў гарадах з'яўляліся храмы, ля гарадоў будаваліся манастыры. Можна лічыць, што хрысціянства як такое на Беларускіх землях уяўляла сабой у першую чаргу гарадскі феномен. Менавіта ў гарадах жылі першыя святары і місіянеры. Дужа часта радыус місіянерскай дзейнасці супадаў з тэрыторыяй воласці (адміністрацыйнай часткі старажытнай Русі.) Ужо ў ХV стагоддзі гэта прывяло да таго, што сучасныя даследчыкі з цяжкасцю могуць адрозніць тэрытарыяльную розніцу паміж воласцю і прыходам. Вельмі часта яны супадалі, прычым у свядомасці насельніцтва гэтыя розныя адміністрацыйныя адзінкі былі адным і тым жа. «Часам цяжка вырашыць, дзе заканчваецца прыход і пачынаецца воласць. Ці не дзве гэта розныя назвы той самай адміністрацыйнай адзінкі? Калі будавалася новая царква, то прыход падзяляўся, але аўтаматычна падзялялася і воласць. Справы пазямельнай абшчыны (воласці) і прыходу ніяк не размяжоўваліся». Сэнсава, гэтакія паняткі як «храм», «горад», «воласць» былі тоеснымі, сэнсава роднасныя, а дужа часта і ідэнтычнымі.
Фарнаваз I
Спасылаючыся на гістарычныя крыніцы, большасць даследчыкаў датуюць кіраванне Фарнаваза 3 ст. да н.э.
Канфесіянальная гісторыя Беларусі
Праваслаўе і Каталіцтва
Ня гледзячы на гэткае позняе стварэнне біскупства былі зроблены шэраг крокаў па ўвядзенню каталіцтва на тэрыторыі ВКЛ і ў ранейшыя часы. Пра гэта сведчыць і пасланне Гедзіміна Рымскаму Папу. У пасланні Гедзімін апроч скаргаў на Крыжацкія свавольствы, дае абяцанне ахрысціцца самаму і ахрысціць увесь свой народ у каталіцтва. Але ж свае абяцанні ён не спраўджвае. Больш таго, калі папскія паслы прыбылі ў Вільню Гедзімін адмаўляецца ад сваіх намераў. На такое рашэнне паспрыялі як жамойты-язычнікі, так і большасць насельніцтва, якое ўжо як некалькі стагоддзяў было праваслаўным.
Фарнаваз I
З’яўляецца заснавальнікам правячай дынастыі Фарнавазідаў. Старажытны стваральнік грузінскай пісьменнасці. Заснавальнік горада Армазі — сталіцы Іберыі.
Канфесіянальная гісторыя Беларусі
Праваслаўе і Каталіцтва
Гэткая палітычная афарбоўка стасункаў з каталіцкай вераю праглядаецца і раней, калі каталіцтва толькі з'яўлялася ля межаў ВКЛ. Яскравым прыкладам з'яўляецца хрышчэнне Міндоўга. Калі той займаў княжацкі пасад у Наваградку, то быў вымушаны ахрысціцца ў праваслаўе, а ўжо ў 1252 годзе прымае каталіцтва з палітычных метаў і прымае карону ад Рымскага Папы. Не гледзячы на палітычную ангажаванасць дзяржаўнай палітыкі стасоўна каталіцтва, хрысціянская вера ўяўлялася надзвычай важным элементам у прыватным жыцці. Сын таго ж Міндоўга, Войшалк, «быў на столькі адданы праваслаўю, што прымае манаства і засноўвае манастыр».
Істотным момантам прасоўвання Каталіцтва стала Крэўская унія. Адным з пунктаў пагадненне якой, было прыняцце каталіцтва Ягайлам, перад тым, як стаць каралём Польскім. Гэта ж зрабілі і князі Вітаўт і Свідрыгайла, якія да перахросту, ужо хрысціліся ў праваслаўе. Аднак, князь Скіргайла, які ўзначальваў усе цырымоніі перахрышчэння Ягайлы, не перайшоў у каталіцтва, а застаўся ў праваслаўі. Гэта было прадыктавана практычнымі патрэбамі, бо праваслаўнае насельніцтва ВКЛ ушаноўвала толькі ўладу праваслаўнага князя.
Генрых Цымерн
Генрых Цымерн (, Грабэн, Бадэн —, Лейпцыг) — нямецкі асірыёлаг. Выкладаў ва ўніверсітэтах Брэслау (з 1899), Лейпцыга (з 1900). Заснавальнік лейпцыгскай школы асірыялогіі. Займаўся вывучэннем шумерскіх і вавілонскіх літаратурных і культавых тэкстаў, параўнальнай граматыкай семіцкіх моў, праблемамі акадскай мовы і яе ўплыву на іншыя мовы, а таксама вывучэннем дакументаў Тэль-эль-Амарнскага архіва, хецкіх законаў, Старога Запавету.
Канфесіянальная гісторыя Беларусі
Рэфармацыя і контррэфармацыя
Этап рэфармацыі ў гістарычнай літаратуры лічыцца залатым векам беларускай гісторыі, бо характаразуецца як культурным так і эканамічным росквітам. У гэты час шырока распаўсюджваюцца рэлігійныя дыспуты, кнігадрукаванне і масавага будаўніцтва храмаў.
Рэфармацыя на беларускіх землях пачынаецца прыкладна ў той жа час, што і ва ўсё Еўропе. У 1517-ым годзе Лютэр высоўвае на паверхню казань, пра тое, што чалавек апраўданы перад Богам праз евангельскую веру і веру ў Хрыста. У гэты ж год Ф. Скарына ў Празе пачынае друкаваць Біблію.
Сіметрычнасць рэфармацыі ў ВКЛ і ў Еўропе тлумачыцца шматлікімі культурнымі кантактамі. Магнацкія дзеці вучыліся ў Еўропе. З сабой, яны бралі вялікую світу шляхты, якія таксама праходзілі абучэнне. Найбольш папулярнымі асветніцкімі цэнтрамі былі Кракаў, Прага, Вітэнберг, Кёнігсберг, Фларэнцыя. Ідэалогія Адраджэння і рэфарматарскія ідэі не маглі не зачапіць эліту Вялікага Княства. Тым больш, што ўжо як сто гадоў да гэтага часу Гусіты мелі магчымасць адкрыта прапаведаваць сваю веру, тым самым ствараючы глебу для рэфармісцкіх поглядаў. Дзякуючы гэтаму, ужо ў 60-ыя гады XVI ст. рэфармацыя набывае шырокі размах. У 1553 годзе Князь Мікалай Радзівіл Чорны, адзін з найбольш уплывовых людзей у княстве аб'яўляе, што спявядае Евангельскую веру. Аднчасова ў Гродна і ў Вільні ён адчыняе кальвінісцкія зборы, друкуе сваім коштам Катэхізіс.
У наступныя гады пратэстантамі робяцца амаль уся магнатэрыя і блізкая да іх шляхта: Валовічы, Глябовічы, Сапегі, Агінскія, Хадкевічы, Вішнявецкія і інш. Актыўна будуюцца пратэстанцкія зборы. Друкуюцца кнігі, падначаленае магнатам насельніцтва таксама пераходзіць у пратэстанты. Прастэтантызму спачувае ваявода ВКЛ, праваслаўны па веравызнанню К. Астрожскі. Ужо ў 1569 у сенаце ВКЛ было толькі двое непратэстантаў.
Ідэі прастэстантызму добра спалучаліся з культурнымі, палітычнымі і ідэялагічнымі памкненнямі эліты ВКЛ. Евангельскае вучэнне на той час было не толькі мэйнстрымам культуры, але і непаўторным культурным складнікам дзяржаўнай незалежнасці. Небяспека з боку Польшчы вымушала магнатэрыю шукаць альтарнатывы дзеля захавання суверынетэту ВКЛ, а ідэя нацыянальнай дзяржавы і нацыянальнай веры як найбольш адпавядала патрэбам часу.
На шляху пашырэння сваёй веры пратэстанты робяць вялізарную працу. Пад кіраўніцтвам Мікалая Радзівіла праводзіцца сельска-гаспадарчая рэформа, якая ліквідуе сялянскую грамаду. Гэта дазваляе разнастаіць вытворачсць, пачынаецца буйны рост гарадоў і мястэчак. Рэфармацыя распачынае працэс урбанізацыі Вялікага Княства. Эканоміка пачынае дамінаваць у свядомасці, ёй цікавяцца не толькі ўладныя эліты, але ж і паэты. У гэты час менскі ваявода Ян Абрамовіч піша эканамічны трактат «Погляды ліцьвіна на танную куплю і дарагі продаж збожжа». Тут жа паэт і філосаф Язэп Даманеўскі апісвае цвёрдую грамадзянскую пазіцыю і важнасць эканамічнага жыцця. На тэрыторыі ВКЛ распачынаецца масавае кнігавыдавецкая дзейнасць. Будны, Цяпінскі, Кавячынскі, Крышоўскі і інш. выдаюць вялікія па тым часе тыражы Катэхізіса. Кнігі набывае шляхта, каб падаўжаць евангельскую веру сярод сваіх сялян. Вялікім плюсам гэтых выданняў была зразумелая насельніцтву, беларуская мова. У адрозненні ад лаціны і ад стараславянскаай, яна не рабіла моўнага бар'еру і магла быць пачута вялікай колькасцю народу.
Прынцыпы свабоды пачынаюць дамінаваць у свядомасці інтэлектуальнай эліты. Філосаф, кальвінісцкі прапаведнік, тэолаг, дэпутат рады Ашмянскага павета А. Волан піша працу «Аб палітычнай альбо грамадзянскай свабодзе». Пры непасрэднай падтрымцы Л. Сапегі, таксама пртэстанта, выдаюцца тры статуты Вялікага Княства. Гэта былі надзвычай прагрэсіўныя і ўдалыя дакументы, якія пастулявалі вольнасць асобы і ідэі самастойнасці Вялікага Княства.
На шырокае распаўсюджванне прастэстантызму павінны былі адрагаваць асноўныя рэлігійныя плыні Вялікага Княства. Каталіцкае і Праваслаўнае святарства было занепакоена гэтакай хадой спраў. Распачынаецца час контррэфармацыі.
Паводле праграмы Ватыкана барацьба з рэфармацыяй павінна была адбывацца ў культурна-інтэлектуальнай плашчыні. На тэрыторыі ВКЛ такое стаўленне набыла асабліва яскравыя рысы. Паўсюдна арганізоўваліся дыспуты паміж пратэстантамі з аднаго боку і каталікамі і праваслаўнымі з другога.
Каталіцкая царква ў барацьбе з рэфармацыя пачынае выкарыстоўваць свой галоўны ідэялагічны орган — Іезуіцкі ордэн, які распачынае шырокую дзейнасць на беларускіх тэрыторыях. Ствараецца найбуйнейшая сетка Іезуіцкіх калегіумаў. Адчыняецца ўніверсітэцкі цэнтр у Вільні (Віленская Езуіцкая акадэмія). Адзінства праграмы дазваляе знаходзіцца ў мэйнстрыме культуры навучэнцаў мясцовых калегіумаў. Адукацыя ў калегіуме давала гарантыю аднолькавасці падыходаў і аб'ёма ведаў ува ўсіх калегіумах, раскіданых па ўсёй Еўропе.
Менавіта ў Іезуіцкіх калегіумах адбваецца навуковая дзейнасць, філасофскія даследаванні. Дзякуючы Іезуіцкім калегіумам адукацыя робіцца даступнай і для ніжэйшых слаёў насельніцтва, якія не маглі дазволіць сабе навучэнне ў гарадах Еўропы. Адукацыя робіцца распаўсюджанай, як робіцца распаўсюджанай і лацінская мова. На тэрыторыю ВКЛ прыходзіць другая схаластыка, якая прыносіць схаластычныя інтэрпрэтацыі вучэнняў Платона і Арыстоцеля, а з тым і самыя найноўшыя інтэлектуальныя стратэгіі Еўропы. Іезуіты заслугоўваюць давер у мясцовага насельніцтва, за конт чаго значная частка прымае каталіцтва, ці не пераходзіць у пратэстанты.
Уніяцтва
Праваслаўнае духавенства таксама адчувала небяспеку з боку рэфармацыі з чаго часта вымушана было абапірацця на досвед ордэну Іезуітаў. Пашырэнне пратэстантызму, а таксама заваёва Канстанціонапаля туркамі прывяло да цесных кантактаў Праваслаўнага і Каталіцкага духавенстваў.
Першай спробай аб'яднання Каталіцтва і Праваслаўя стаў Фларэнційскі сабор, які быў скліканы па ініцыятыве Кіеўскага мітрапаліта, Ісіда. А ўжо 9 кастрычніка 1596 года была абвешчана Брэсцкая царкоўная унія. Па выніках уніі Праваслаўная царква Рэчы Паспалітай пераходзіла пад пратэктарат Папы Рымскага з умовай захавання абраднасці набажэнства.
Але унія была падтрымана не ўсімі праваслаўнымі. Паўстанне гарадскога насельніцтва, катэгарычная адмова зацвярджаць унію з боку некаторых святароў прывяло да расколу праваслаўнай царквы Рэчы Паспалітай. Большая частка перайшла ва ўніяцтва, меншая (гарадская частка), засталася ў Праваслаўі. Сялянскае насельніцтва не разумела ні польскай, ні стараславянскай моў, таму ўніяцкія прыходы, якія выкарыстоўвалі беларускую мову прыцягнулі да сябе значныя колы сялянскага насельніцтва. Такім чынам, Уніяцтва зрабілася найбуйнейшай канфесіяй у Рэчы Паспалітай.
Не гледзячы на негатыўныя стасункі паміж канфесіямі, ідэялагічная вайна паміж Праваслаўем і Уніятамі рэдка даводзіла да крыві. Значна часцей яна ўвасаблялася ў рэлігійных дыспутах і палемічнай літаратуры, якая зрабілася надзвычай папулярнай пад канец XVI пачатку XVII стагоддзяў. Такім чынам, калі адны епіскапы (П. Скарга, І. Пацей, І. Руцкі, І. Кунцэвіч) выступалі за абарону уніі, то іншыя (М. Сматрыцкі, Л. Карповіч, С. Зізаній, А. Філіповіч, І. Барэцкі) былі катэгарычна супраць.
Асноўнай крыніцай пашырэння уніі зрабіўся візантыйскі ордэн «Базыльянаў», які вёў місіянерскую дзейнасць сярод мясцовага насельніцтва.
Рэлігійная палітыка Расійскай Імперыі
Непрадуманая рэлігійная палітыка польскага боку ў Рэчы Паспалітай прывяла да ўтварэння шэрагу рэлігійных канфедэрацый. Канфедэрацыі ставілі за мэту роўнасць у правах дысідэнтаў (некаталіцкае насельніцтва) з каталікамі. Утварыліся пратэстантская канфедэрацыя ў Торуне і праваслаўная ў Слуцку. Падтрымаўшы гэтыя канфедырацыі Прусія і Расійская Імперыя ажыццявілі падзел Рэчы Паспалітай. Да гэтага падзелу далучылася і Аўстра-Венгерская Імперыя. У выніку чаго, дзяржава Рэч Паспалітая знікла, а беларускія землі перайшлі пад уладу Расіі. Адразу пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай Расійская імперыя пачала актыўную рэлігійную палітыку. Напачатку была падпарадкавана расійскай уладзе Каталіцкая царква. Аднабаковымі ўказамі Кацярыны II была створана своеасаблівае дзяленне Каталіцкай царквы ў Расійскай імперыі, што не было зацверджана Рымам. Асаблівымі загадамі была створаная палітычная і эканамічная залежнасць касцёлу ад Расійскай дзяржавы. Настаяцелямі манастыроў маглі быць толькі грамадзяне Расійскай Імперыі. Таксама быў створаны шэраг абмежаванняў на будаўніцтва касцёлаў. Некаторыя касцёлы былі разбураны дзеля будаўніцтва абарончых умацаванняў.
У той жа час, шляхта атрымала прывілеі расійскага дваранства, дзякуючы гэтаму Каталіцтва зрабілася афіцыйнай рэлігіяй некаторых народаў Расійскай Імперыі. Не гледзячы на гэта праводзілася адмысловая лінія падзялялу па рэлігійнаму прынцыпу грамадзян Расійскай Імперыі. Калі за каталіцкай часткай ушаноўвалася належнасць да Каралеўства Польскага ў складзе Расійскай імперыі, то праваслаўныя лічыліся расійскімі грамадзянамі «Паўночна-заходнега» края Расійскай імперыі.
Пасля паўстання 1830 года рэлігійная палітыка карэктуецца. Ліквідуецца унія, а ўніяты пераходзяць у праваслаўе. Запрашаецца вялікая колькасць расійскага святарства, якое ў купе з польскай актыўнасцю артыкулююць нацыянальную прыналежнасць у залежнасць ад рэлігійнага веравызнання. Такім чынам, менавіта ў гэты час беларускае насельніцтва падзяляецца па рэлігійнаму прынцыпу на рускі і польскі народ у складзе Расійскай імперыі. За каталіцкім насельніцтвам ушаноўваюцца правы польскай нацыянальнасці, за праваслаўным — расійскай.
Рэлігійная палітыка СССР
Пасля ўсталявання Савецкай дзяржавы і атрымання незалежнасці Польшчай (1918 г.), а таксама па заканчэнніСавецка-Польскай вайны беларускія землі былі падзеленыя. На гэтых двух тэрыторыях праводзілася выключна розная рэлігійная палітыка.
У Заходняй Беларусі праводзілася даволі агрэсіўная палітыка акаталічвання. У той жа час абмежаваныя рэлігійныя свабоды дазвалялі існаваць праваслаўнаму і пратэстантскаму насельніцтву. Як каталіцтва, так і праваслаўе былі вымушаны праводзіць палітыку частковай беларусізацыі.
Ува Усходняй Беларусі праводзілася кардынальна іншая палітыка. Храмы разбураліся, святарства фізічна вынішчалася. Царква разглядалася як класавы вораг з якім трэба змагацца. Буйны рост гарадоў, калектывізацыя, ідэялагічная праца савецкіх органаў прывяла да перарыву традыцыі. Маладое насельніцтва больш не выхоўвалася ва ўмовах традыцыйнай рэлігійнасці, таму дужа часта выкарыстоўвалася ў інспірацыі ганенняў на царкву і вернікаў.
Далучэнне Заходняй Беларусі і пачатак Вялікай Айчыннай вайны прымусілі савецкае кіраўніцтва палегчыць гвалт у дачыненні да рэлігіі. Акупацыйныя войскі не перашкаджалі набажэнствам і не асабліва агрэсіўна ставіліся да рэлігіі, таму і савецкі ўрад быў вымушаны палепшысць стасункі з рэлігіяй. Такім чынам, ваенны і пасляваенны перыяд характарызуецца рэлігійнай адлігай. У той жа час, адліга характэрна ў большай ступені да праваслаўнай царквы. Іншыя канфесіі былі занядбаны і не атрымлівалі падобных палёгкаў.
Ужо пасля Вялікай Айчыннай вайны курс дзяржавы кардынальна змяняецца. У 1947 годзе таварыства ваяўнічых атэістаў рэфармуецца ў ідэялагічна-асветніцкае таварыства «Веды». Цяпер курс улады накіраваны не на фізічнае знішчэнне царквы, але на ідэялагічны ўціск. У гэты час рэлігія разглядаецца як старажытны перажытак, які трэба пераадольваць з дапамогай асветніцка-ідэялагічнай дзейнасці. Падчас Хрушчоўскай адлігі была пастаўлена задача дасягнення камунізму на працягу 20 гадоў. Такім чынам, рэлігія зрабілася кардынальнай перашкодай для дасягнення мэты. Дзеля гэтага рэлігія павінна была знікнуць, што было прадыктавана тэарытычна-ідэалагічнымі пастулатамі савецкага ладу. У гэтай жа праграме БССР павінна была стаць першай атэістычнай краінай Савецкага саюза, таму на гэтых тэрыторыях гвалт у дачыненні да царквы адбываўся ў надзвычайных маштабах.
У 1970-ыя гады рэлігія аб'яўляецца «з'явай згасання». Высоўваецца тэорыя аб «крызісе рэлігіі». У гэты час рэлігія існуе як маленькія астравы на тле спрэс атэістычнай дзяржавы. Рэлігія выкрываецца як форма псіхічнай, сацыяльнай і культурнай дэвіяцыі. Святарам забараняецца прапаведаваць па-за цэрквамі, а ў храм робіцца прымальным хадзіць толькі людзям сталага веку. Падобныя ўціскі лічыліся ідэялагічна правільнымі, бо рэлігія інтэрпрэтавалася як феадальна-капіталістычны перажытак. З іншага боку рэлігія лічылася формай дэвіяцыі, якая падлягала псіхалагічна-медыцынскаму лячэнню. У той жа час, 70-я гады не былі такімі агрэсіўнымі ў дачыненні да царквы, як гады «Хрушчоўскай адлігі». Па сутнасці, пасля прыхода да ўлады Брэжнева сітуацыя з царквой выключна не змянілася, заставалася стабільна крызіснай.
Крыніца
Смалякоў Д. А. Феномен рэлігійнасці ў кантэксце гісторыі беларускай культуры. // http://viersy.miensk.com/dyplom.php
,
Вусця (Корэцкі раён)
Вусця (У́стя) — вёска ў Корэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Кертыс Браўн
Кертыс Лі Браўн (Curtis Lee "Curt" Brown, Jr., нар. , г. Элізабет-Сіці, ЗША) — касманаўт ЗША.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 сакавіка 1956 года ў горадзе Элізабет-Сіці, штат Паўночная Караліна.
Скончыў Акадэмію ВПС ЗША ў 1978 годзе. З 1987 года ў атрадзе касманаўтаў НАСА.
Разведзены, у яго адзін сын.
Захапленні — лыжы, водныя лыжы, падводнае плаванне, азраакрабатыка, аднаўленне старых аўтамабіляў.
Касмічная дзейнасць
Здзейсніў 6 палётаў у складзе экіпажаў касмічных караблёў:
У космасе правёў 57 сутак 15 гадзін 10 хвілін 50 сякунд.
Воінскія званні
Палкоўнік ВПС ЗША.
Базіліка Святога Рэмігія
Базіліка Святога Рэмігія (Basilique Saint-Remi) — каталіцкая царква ў Рэймсе, былая манастырская царква абацтва святога Рэмігія, заснаванага ў VI стагоддзі. Сучасны будынак базілікі пабудаваны ў першай палове XI стагоддзя. У базіліцы знаходзіцца магіла Святога Рэмігія, аб'ект паломніцтва. Царква ўключана ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Адміністрацыйны падзел Намібіі
Адміністрацыйны падзел Намібіі — падзел тэрыторыі Намібіі на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання.
Базіліка Святога Рэмігія
Архітэктура і інтэр'ер
Царква мае ў плане лацінскі крыж. Неф і рукавы трансепта - раманскія, гэта найбольш старажытныя часткі храма. Хор і галерэя з капліцамі выкананы ў гатычным стылі. Самая новая частка - фасад паўднёвага трансепта.
Адміністрацыйны падзел Намібіі
У 1977—1992 гг. Намібія была падзелена на 26 акруг. У жніўні 1992 года акругі былі рэарганізаваны ў 13 абласцей (regions), якія ў сваю чаргу былі падзелены на 102 выбарчыя акругі (constituencies). У 2002 годзе колькасць выбарчых акруг павялічана да 107. 9 жніўня 2013 года вобласць Акаванга падзелена на Усходняе Каванга і Заходняе Каванга.
Базіліка Святога Рэмігія
Архітэктура і інтэр'ер
У апсіды захаваліся сапраўдныя вітражы XII стагоддзя, асаблівую каштоўнасць маюць старажытныя габелены, на якіх прадстаўлены эпізоды жыцця Святога Рэмігія.
У базіліцы пахаваны шэраг рэймскіх архіепіскапаў і членаў каралеўскіх сем'яў, у прыватнасці кароль франкаў Карламан, брат Карла Вялікага і кароль Францыі Людовік IV.
Саурмаг
Саурмаг I (საურმაგი) — другі цар Іберыі (старажытнагрузінскай дзяржавы), прадстаўнік дынастыі Фарнавазідаў.
Паводле грузінскіх летапісаў з-за змовы дваран Саурмаг быў вымушаны бегчы ў суседняе Дзурдуксае царства, на радзіму яго маці. З дапамогай дзурдукаў Саурмаг вярнуў сталец і сабраў новае дваранства, цалкам падпарадкаванае яго ўладзе.
З-за адсутнасці дакладных крыніц, лічыцца, што ў Саурмага не было сына, і таму сталец успадкаваў яго прыёмны сын Мірыян.
Спіс аб’ектаў NGC (1-1000)
На гэтай старонцы размешчаны спіс аб’ектаў 1-1000 «Новага агульнага каталога» (NGC).
Інфармацыя пра сузор’і ўзята ў праз Web-сервіс VizieR. Марфалагічныя тыпы галактык і аб’ектаў Малога Магеланавага воблака вызначаны паводле базы дадзеных NASA/IPAC Extragalactic Database. Іншая інфармацыя, калі крыніца не паказаная асабліва, — з базы дадзеных SIMBAD.
Эўрыдыка
Эўрыдыка (Εὐρυδίκη) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі дрыяда, жонка Арфея.
Згодна міфу, Эўрыдыка была каханай жонкай знакамітага музыканта і арганаўта Арфея. Але іх шлюб цягнуўся кароткі час. Па адной версіі, яна басанож ішла разам з іншымі дзяўчынамі па лузе, па другой — уцякала ад закаханага ў яе юнака, але ў выніку была ўкушана змяёю і памерла.
Арфей вырашыў выратаваць жонку і спусціўся ў замагільны свет. Яго прыгожая ігра на арфе і жалобны спеў вымусілі Аіда і Персефону пайсці на саступкі. Яны дазволілі вярнуць Эўрыдыку ў свет жывых. Але пры гэтым паставілі ўмову, што цень Эўрыдыкі будзе ісці за Арфеям, а ён ні воднага разу не азірнецца. Калі шлях са свету мёртвых быў амаль скончаны, Арфей вырашыў пераканацца, ці разам з ім яго жонка. Ён азірнуўся і толькі паспеў пабачыць зманлівы сілуэт. Эўрыдыка знікла. Багі забаранілі Арфею вяртацца за ёю. Ён страціў розум і блукаў па Фракіі, пакуль не быў забіты. Толькі пасля смерці, музыкант быў здольны злучыцца з каханай.
Франкопіль
Франкопіль (Франко́піль) — вёска ў Корэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Куцы Лес
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Віталь Мяфодзьевіч Саломін
Найбольшую вядомасць атрымаў як выканаўца ролі доктара Ватсана ў савецкім тэлесерыяле пра Шэрлака Холмса.
Малодшы брат акцёра, рэжысёра, народнага артыста СССР Юрыя Саломіна.
Цынкаты
Цынкаты — злучэнні, якія ўтрымоўваюць комплексны аніён; група рэчываў тэарэтычных окса- і гідроксацынкат аніёнаў. Злучэнні ўтвараюцца пры злучэнні амфатэрнага гідраксіду цынку ў лішку шчолачы (напрыклад, гідраксід натрыю). Цынкаты шчолачных металаў атрымліваюць растварэннем цынку, яго вокісу або гідравокісу ў растворах або расплавах шчолачаў. Яны растваральныя ў вадзе і крышталізуюцца з раствораў. Цынкаты іншых металаў атрымліваюць сплаўленнем ZnO2-з адпаведнымі вокісламі. У вадзе практычна нерастваральныя.
Іанічны ордар
Іанічны ордар — адзін з трох старажытнагрэчаскіх архітэктурных ордараў. Ад больш ранняга дарычнага ордара адрозніваецца большай лёгкасцю прапорцый і дэкорам усіх яго частак. Адметнай рысай іанічнага ордара з'яўляецца спосаб афармлення капітэлі, якая выконваецца ў выглядзе двух процілегла размешчаных валют. Іанічны ордар у часы антычнасці лічыўся «жаночым» ордарам, за кошт сваёй вытанчанасці, вытанчанасці і дадатковымі разнастайнымі ўпрыгажэннямі.
Узнік у сярэдзіне VI стагоддзі да н.э. у Іоніі на паўночна-заходнім узбярэжжы Малой Азіі ля Эгейскага мора. Распаўсюдзіўся па тэрыторыі Старажытнай Грэцыі ў V стагоддзі да н.э.
Першым з вялікіх іанічных храмаў быў храм Геры на Самасе, пабудаваны прыблізна ў 570—560 гадах да н.э. архітэктарам Раікасам і неўзабаве разбураны ў выніку землетрасення.
Найбольш выразным прадстаўніком іанічнага ордара стаў храм Артэміды Эфескай, прызнаны адным з «Сямі цудаў свету».
Янаў Падляскі (гміна)
Я́наў Падля́скі (Janów Podlaski) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Янаве Падляскім. Плошча гміны складае 135 км². Станам на 2012 год у гміне Янаў Падляскі пражывалі 5530 чалавек, шчыльнасць — 41 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 24 населеныя пункты.
Карынальда
Карынальда (Corinaldo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 5187 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 107 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 60013. Тэлефонны код — 071.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Ганна.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ламачына (прыпыначны пункт)
Лама́чына (, Ломачино)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Ламачына; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Веравойша і прыпыначным пунктам Сонечны.
Палюбоўнік
Палюбоўнік:
Харалуг
Харалуг (Харалу́г) — вёска ў Корэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мірыян
Мірыян I (მირიანი) — трэці цар Іберыі, прадстаўнік дынастыі Фарнавазідаў.
Успадкаў трон ад Саурмага, які не пакінуў нашчадкаў па мушчынскай лініі і дынастыя перайшла па жаночай, праз шлюб дачцы Саурмага і Мірыяна.
Чэрныця (Корэцкі раён)
Чэрныця (Черни́ця) — вёска ў Корэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Redirected (фільм)
Redirected (фільм) — літоўска-брытанская гангстэрская экшэн камедыя літоўскага рэжысёра Эміліса Вэвіліса, якая выйшла ў 2014 годзе. Чацьвёра сяброў упершыню рабуюць падпольнае казіно ў Лондане. Уцякаючы ў Малайзію, яны трапляюць у Літву, дзе разгортваюцца асноўныя падзеі фільма. Прэм'ера фільма адбылася ў Літве 10 студзеня 2014, у Вялікабрытаніі 13 лістапада 2014.
Сюжэт
Джон, Бэн ды Цім па наводцы Карла рабуюць казіно. Па плане рабаўнікоў павінна быць чацьвёра і сябры далучаюць да сябе Майкла, але нічога не кажуць яму аб рабаўніцтве. План здаецца ідэальным. Сябры паспяхова рабуюць незаконнае казіно ў Лондане і атрымліваюць грошы - каля мільёна фунтаў наяўнымі. Golden Pole (Вінні Джонс) быў вымушаны аддаць кальцо-пячатку рабаўнікам. Падчас рабавання сябры выдаюць Карла. Абрабаваныя гульцы казіно праз Майкла пачынаюць шукаць ягоных сяброў. Падчас уцёкаў ў Малайзію, праз вывяржэнне вулкана Эйяф'ятлаёкюдль, сябры вымушана апынаюцца ў Літве.
Рэліз
Фільм сабраў 1.8 млн. даляраў у Літве.
Мачулінскі сельсавет
Мачу́лінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Мачуліна.
Мікалай Паўлавіч Лавёраў
Мікалай Паўлавіч Лавёраў (Никола́й Па́влович Лавёров;, Конашскі раён, Паўночны край — , ) — савецкі і расійскі геолаг, геахімік, доктар геолага-мінералагічных навук, педагог, прафесар. Віцэ-прэзідэнт АН СССР (1988—1991) і РАН (1991—2013). Член Цэнтральнага камітэта КПСС (1990—1991).
Сапраўдны член АН СССР (1987; член-карэспандэнт 1979). Лаўрэат трох прэмій Урада РФ (2001, 2006, 2009). Замежны член НАНУ (2009). Поўны кавалер ордэна «За заслугі перад Айчынай».
Мачулінскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Лічыцкі сельсавет у складзе Ваўкавыскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Лічыцы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дыхнавіцкага сельсавета. 7 чэрвеня 1958 года перайменаваны ў Мачулінскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Мачуліна. 2 кастрычніка 1959 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў Краснасельскі пассавет і Гнездаўскі сельсавет.
Іван Данілавіч Краснаштанаў
Іван Данілавіч Краснаштанаў (, Кіранск, Іркуцкая вобласць  —, Адэса) — генерал-маёр, удзельнік баёў за вызваленне Магілёва ў 1944 годзе.
Біяграфія
Да 1917 года займаўся сельскай гаспадаркай. З 1917 года па 1919 год працаваў матросам і рабочым у параходстве. З 1919 года ў радах Чырвонай Арміі. Пасля заканчэння Ваенна-палітычнага вучылішча ў г. Чыце служыў палітработнікам у Забайкальскай кавалерыйскай дывізіі, супрацоўнікам ВЧК-ДПУ на граніцы з Кітаем.
З ліпеня 1941 года — начальнік штаба 244-й стралковай дывізіі. Ваяваў на Калінінскім фронце. У лютым 1943 года назначаны камандзірам 238-й стралковай дывізіі, якая ўдзельнічала ў баях на Арлоўска-Курскай дузе, у аперацыі «Баграціён», Усходне-Прускай, Усходне-Памеранскай і Берлінскай аперацыях. 238-я стралковая дывізія пад камандаваннем генерал-маёра І. Д. Краснаштанава прымала актыўны ўдзел у фарсіраванні Дняпра і вызваленні г. Магілёва. За гэтую аперацыю ён быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
IC 1086
IC 1086 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Данілавіч Краснаштанаў
Узнагароды
Звання «Ганаровы грамадзянін горада Магілёва» ўдастоены 18 ліпеня 1979 года.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Беліца)
Царква ў гонар Уздвіжання Крыжа Гасподняга — праваслаўны храм у в. Беліца (Лідскі раён). Размешчаны на могілках. Помнік народнага дойлідства.
Гісторыя
Пабудавана ў другой палове 19 ст. (адзначана ў 1895) з дрэва на месцы храма сярэдзіны 16 ст. Адкрыта ў 1988—1990 гг.