cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Торт
Існуюць таксама несалодкія разнавіднасці тартоў (напрыклад, пячоначны торт), пры гэтым назва «торт» указвае хутчэй на афармленне стравы: укладванне інгрэдыентаў слаямі з магчымым наступным упрыгожваннем верхняга слоя. У прыкладзе з пячоначным тортам: падсмажаныя ляпёшкі з пячоначнага фаршу з праслойкай з маянэзу, упрыгожаныя зверху зелянінай.
Прыгатаванне
Каржы для большасці тартоў вырабляюцца з бісквітнага або пясочнага цеста, класічныя тарты ўяўляюць сабой камбінацыю з тонкага пясочнага каржа (для болей стабільнае асновы) і аднаго альбо некалькіх бісквітных каржоў. Таксама для тартоў часам выкарыстоўваюць слоенае цеста або вафельныя каржы. Для змазвання каржоў звычайна выкарыстоўваюць павідла, крэм з масла або вяршкоў з цукрам, згушчанае малако. Таксама паміж каржамі можна ўкласці слой фруктаў, ягад, арэхаў, змачыць каржы невялікай колькасцю алкаголю (ром, лікёр). Як у цеста, так і ў крэм можна дадаць розныя смакавыя і араматычныя дабаўкі: парашок какавы, ваніль; харчовыя фарбавальнікі.
Традыцыйна тарты маюць акругленую форму, аднак некаторыя разнавіднасці, а таксама тарты прамысловай вытворчасці, выпякаюцца ў прамавугольных формах. Такія тарты часта разразаюць на кавалачкі і прадаюць у выглядзе пірожных (напрыклад, торт «Напалеон» і аднайменнае пірожнае). У Італіі папулярныя тарты ў выглядзе паўсферы. У апошні час сталі папулярныя незвычайныя формы тартоў, напрыклад, у выглядзе зоркі або сэрца — гэтыя тарты найчасцей робяць да асаблівых выпадкаў. Выпечкай і афармленнем тартоў займаецца навучаны повар-кандытар.
Афармленне тартоў
Для дэкору тартоў звычайна выкарыстоўваюць крэм (галоўным чынам, той жа самы, што выкарыстоўваецца для праслойкі каржоў), выціскаючы яго пры дапамозе кандытарскага шпрыца на верхні слой торта і яго бакавіны. Таксама торт можна пакрыць глазурай альбо ганашам. Шырокае распаўсюджванне атрымала эластычная цукровая масціка маршмелау, якую можна выкарыстоўваць не толькі ў якасці пакрыцця торта, але і для лепкі дэкаратыўных фігурак для ўпрыгожвання кандытарскіх вырабаў. Акрамя гэтага, у якасці ўпрыгожванняў для тартоў выкарыстоўваюць фрукты, ягады, арэхі, фігуркі з марцыпану, шакаладную і какосавую стружку, узбітыя вяршкі.
Торт у культуры
Торт з’яўляецца традыцыйнай святочнай стравай на вяселлях, днях нараджэння і іншых урачыстых падзеях. Вясельны торт звычайна выконваюць ў некалькі ярусаў і часам упрыгожваюць зверху фігуркамі маладых. На дзень нараджэння імянінны торт могуць упрыгожваць свечкамі ў колькасці, роўнай узросту імянінніка.
Тарты часта выкарыстоўваюць у якасці кідальнай зброі для дэманстрацыі грамадскага недаверу або пагарды да вядомых людзей. Традыцыю кідаць у вядомых асоб тартамі заснаваў бельгіец Наэль Гадэн — лідар руху «Міжнародныя пірожныя брыгады», ад актывістаў якога пацярпелі такія людзі, як Біл Гейтс, Мішэль Камдэсю, Жан-Люк Гадар і іншыя.
Бессэнсоўнае кіданне тартоў дзеля забавы з’яўляецца складовай часткай шэрага кінакамедый.
Слуцкая канфедэрацыя
Слу́цкая канфедэра́цыя — палітычны саюз праваслаўнай, кальвінскай і лютэранскай шляхты Вялікага Княства Літоўскага, утвораны ў Слуцку 20 сакавіка 1767 года. Канфедэрацыя была створаная расійскім урадам для ўраўнаважання правоў некаталікоў і каталікоў. У 1766 годзе расійскі ўрад узняў пытанне пра роўнасць вызнанняў і захаванне liberum veto, згодна з якім кожны дэпутат сойму ці соймік меў права выказаць сваю нязгоду з любой пастановай сойму і такім чынам скончыць паседжанне і скасаваць усе прынятыя пастановы.
Сойм Рэчы Паспалітай не ўхваліў прапановаў расійскага ўрада, і ў Рэч Паспалітую былі ўведзеныя расійскія атрады. З актыўным удзелам маскоўскага пасла 20 сакавіка 1767 года была створаная канфедэрацыя, ачоленая кальвінскай шляхтай. Заснаванне адбывалася ў Свята-Траецкім манастыры. Маршалкам быў абраны Ян Юрый Грабоўскі. Акт канфедэрацыі падпісалі 248 чалавек, сярод якіх быў епіскап Георгій (Каніскі). Расійская імператрыца Кацярына II прыняла канфедэрацыю пад «найвышэйшую пратэкцыю», даслаўшы ў падтрымку 40-тысячнае войска.
Вынікам Слуцкай канфедэрацыі стала ўраўненне праваслаўных і пратэстантаў з каталікамі ў правах. Яно была зацверджана ў лютым 1768 года соймам Рэчы Паспалітай.
Папскі ўніверсітэт Яна Паўла II у Кракаве
Папскі ўніверсітэт Яна Паўла II у Кракаве (Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie) — польская рэлігійная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Кракаве. Фінансуецца на тых жа ўмовах, што і дзяржаўныя ўніверсітэты ў Польшчы, але кантралюецца Каталіцкім Касцёлам. Статус і дзейнасць вучэльні рэгулюецца Канкардатам Святога Прастолу з Польшчай.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 1981 як Папская тэалагічная акадэмія ў Кракаве, працягваючы традыцыі закрытага у 1954 годзе тэалагічнага факультэта Ягелонскага ўніверсітэта. У 2009 годзе акадэмія была ператворана на Папскі ўніверсітэт Яна Паўла II у Кракаве.
Галоўная бібліятэка вучэльні мае ў сваіх фондах каля 580 тыс. асобнікаў розных выданняў, часопісаў, старых друкаваных выданняў і спецыяльных збораў.
Лекцыі для свецкіх студэнтаў, паслушнікаў і манахаў праводзяцца ў асноўным у будынку на вуліцы Францысканскай 1 і з 2013 года таксама на вуліцы Бернардынскай 3, дзе раней размяшчаліся Вышэйшая духоўная семінарыя Чэнстахоўскай архідыяцэзіі і Вышэйшая духоўная семінарыя Сасновецкай дыяцэзіі. У флігелі будынка на вуліцы Францысканскай 1 знаходзіцца капліца Святога Яна Паўла ІІ. Другая знаходзіцца ў будынку на вуліцы Бернардзінскай.
Прагрэсіўная сацыялістычная партыя Украіны
Прагрэсіўная сацыялістычная партыя Украіны  — палітычная партыя ва Украіне, заснаваная ў 1996 годзе ў выніку адколу ад Сацыялістычнай партыі Украіны.
Нязменным лідарам партыі з’яўляецца Наталля Вітрэнка. У 1999 годзе яна балатавалася на пасаду прэзідэнта Украіны і на выбарах заняла чацвёртае месца з вынікам 10,97 %.
Забалацце (Пастаўскі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Юнацтва (выдавецтва)
Гісторыя
У 2002 годзе ўвайшло ў склад выдавецтва «Мастацкая літаратура» як рэдакцыя дзіцячай лiтаратуры. На момант закрыцця ў выдавецтве дзейнічалі рэдакцыі літаратуры для дашкольнікаў, малодшых школьнікаў і падлеткаў, у якіх працавала 33 спецыялісты. .
NGC 3811
NGC 3811 (іншыя абазначэнні — UGC 6650, MCG 8-21-91, MK 185, ZWG 242.74, IRAS11386+4758, PGC 36265) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь
Гісторыя
Сістэма аховы навакольнага асяроддзя функцыянуе ў рэспубліцы з 1960 года, з моманту ўтварэння Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па ахове прыроды (пастанова Савета Міністраў БССР ад 29 жніўня 1960 г. № 480).
Дзяржаўны камітэт Савета Міністраў БССР па ахове прыроды утвораны з улікам вялікага дзяржаўнага значэння справы аховы прыроды і рацыянальнага выкарыстання прыродных багаццяў Беларускай ССР.
На Дзяржкамаховыпрыроды былі ўскладзены абавязкі па захаванні, аднаўленню і ўзбагачэнні прыродных рэсурсаў, кантролю за іх рацыянальным выкарыстаннем, ахове і кантролю за рацыянальным выкарыстаннем водных рэсурсаў рэспублікі і перададзеныя наступныя дзяржаўныя структуры: а) Дзяржаўная інспекцыя па ахове рыбных запасаў і рэгуляванню рыбалоўства пры Савеце народнай гаспадаркі БССР; б) Упраўленне паляўнічай гаспадаркі і запаведнікаў Галоўнага ўпраўлення лясной гаспадаркі пры Савеце Міністраў БССР; в) Бярэзінскі дзяржаўны запаведнік, а таксама Валмянскі, Ленінскі, Казянскі, Налібоцкі, Чэрыкаўскі і Чачэрскі паляўнічыя заказнікі).
IC 264
IC 264 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium mirzajevii
Allium mirzajevii — від травяністых раслін сямейства. Эндэмік Дагестана.
Апісанне
Колькасць цыбулін на карэнішча дасягае 60-80; унутраныя лускі цыбулін маюць колер ад ружовага да фіялетавага. Лісткі вузкія, ніткападобныя, шызыя. Кветкі зоркавыя; калякветнік ружовы; лісточкі калякветніка завострана-яйцаватыя, з чырванавата-фіялетавай жылкай.
Распаўсюджанне
Эндэмік Дагестана. Расце на друзавых вапняковых схілах у сярэднім горным поясе.
Насір аль-Мольк
Насір аль-Мольк  — адна з самых старажытных мячэцяў Шыраза ў Іране. Знаходзіцца ў гістарычным цэнтры Шыраза на вуліцы Лотф Алі-шаха ў непасрэднай блізкасці ад. Мячэць пабудавана ў 1877—1888 гадах па замове Мірзы Хасана Алі Насір аль-Молька з дынастыі Каджараў архітэктарамі Мірзай Махамадам Хасейн-Мэмар і Махамадам Рэзай кашы Пазе Шыразі.
Назва
Другую назву — Ружавая мячэць — будынак набыў з-за таго, што галоўным узорам, які ўпрыгожвае як унутраныя, так і знешнія элементы храма, з’яўляюцца ружа. Гэта некалькі выбіваецца з агульных канонаў пабудовы мячэцяў, таму мячэць Насір аль-Мольк можна назваць адзінай у сваім родзе — велізарная колькасць руж ва ўбранстве збольшага сімвалізуе сам горад Шыраз, у якім вырошчваецца больш за 300 відаў руж.
Гісторыя
Будаўніцтва мячэці доўжылася 12 гадоў з 1877 па 1888 год. Рамонт і тэхнічнае абслугоўванне мячэці праходзіць у адпаведнасці з міжнароднымі стандартамі аднаўлення помнікаў гістарычнай спадчыны; сродкі на абслугоўванне мячэці вылучае фонд Насера аль-Молька.
Апісанне
Унутраная плошча мячэці складае 2890 м². На тэрыторыі мячэці размяшчаецца вялікі прастакутны хоуз (басейн для вады), на паўночным баку двара знаходзіцца жамчужная арка, распісаная каранічнымі вершамі, на ўсходнім — неф з сям’ю калонамі з каменя, на паўднёвым — два мінарэты, а на заходнім — асноўная зала мячэці, упрыгожаная вітражнымі люстэркамі. Ва ўнутраным строі мячэці выкарыстоўваецца плітка сямі колераў — чорнага, белага, сіняга, блакітнага, чырвонага, тэракотавага і жоўтага. Гэтыя колеры тыповыя для шыразскай архітэктуры.
Унутраная зала мячэці мае некалькі вітражных вокнаў, кожнае з якіх аформлена ў розным стылі — у першым вітражным акне выкарыстоўваецца вялікая колькасць прастакутных элементаў і ромбаў, другое змяшчае вялікую колькасць кветкавых элементаў, узоры трэцяга нагадваюць калейдаскапічныя фігуры і г. д. Асаблівасцю дадзеных вітражоў лічыцца той факт, што ва ўсіх вокнах выкарыстоўваюцца адначасова цёплыя і халодныя адценні для стварэння большага каляровага аб’ёму. Вокны галоўнай залы звернутыя на ўсход, менавіта таму найбольш ўражлівая гульня фарбаў вітражоў тут назіраецца раніцай — з усходам сонца.
Пол галоўнай залы засланы шыразскімі дыванамі.
Мячэць пасля Ісламскай рэвалюцыі 1979 года
З-за велізарнай колькасці дэкаратыўных элементаў, уласцівых еўрапейскай культуры, а таксама з-за нетыповых для мусульманскай архітэктуры малюнкаў кветак ва ўбранстве мячэці ў 1979 годзе іранскія ўлады былі вымушаныя перавесці храм у разрад музея.
Юнглінстэр
Юнглінстэр (люксемб. Jonglënster, фр. Junglinster) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Юнглінстэр з'яўляецца часткай кантона Грэвенмахер. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 6271 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 2284 хатнія гаспадаркі. Займае плошчу 55,38 км ² (па займаемай плошчы 3 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 411 м. (49 месца з 116 камун), найменшая 243 м. (58 месца з 116 камун).
Спіс візантыйскіх імператараў
Ніжэй прадстаўлены спіс імператараў Візантыі ў храналагічным парадку.
Курсівам пазначаны ўзурпатары. Тлустым шрыфтам у табліцах вылучаны даты перыядаў з пераважным палітычным уплывам апісванага твару (важна пры наяўнасці яго суправіцеляў).
Першым імператарам Рыма стаў Актавіян Аўгуст 13 студзеня 27 гады да н.э.
У 395 годзе імперыя была канчаткова падзелена на Заходнюю Рымскую імперыю і Усходнюю Рымскую імперыю.
У 476 годзе быў зрынуты апошні Заходне-рымскі імператар Ромул Аўгуст. Заходняя Рымская імперыя пала, а Усходняя Рымская імперыя, якая пазней стала звацца гісторыкамі Візантыяй, працягвала існаваць яшчэ каля тысячы гадоў, да 1453 года, калі Канстанцінопаль быў захоплены туркамі-асманамі, з перапынкам з 1204 па 1261 год, калі Канстанцінопаль быў захоплены крыжакамі.
Кіраўнікі Візантыі лічылі сябе спадчыннікамі Рыма, «рамеямі», і насілі тытулы, якія ўзыходзілі да яго.
Па-грэчаску імператараў часцей за ўсё называлі аўтакратарамі (Αὐτοκράτωρ-самодержец).
Імперыя да 1204 года
Вылучэнне ўсходніх абласцей Рымскай імперыі ў самастойную дзяржаву пачалося ў перыяд «тэтра́рхіі» (τετραρχία — «кіраванне чатырох»), сістэмы кіравання, якая была ўведзена імператарам Дыяклетыянам у 293 г. і доўжылася да 313 г. У 285 г. Дыяклетыян прызначыў военачальніка Максіміяна малодшым суправіцелем («цэзарам»), а ў 286 г. — «аўгустам», пры гэтым Дыяклетыян кіраваў усходняй паловай імперыі, а Максіміян — заходняй. У 293 годзе, палічыўшы, што ваенныя і грамадзянскія праблемы патрабуюць спецыялізацыі, дадаткова былі прызначаны двое цэзараў у памочнікі аўгустам: Галерый і Канстанцый Хлор. Меркавалася, што аўгусты будуць адракацца пасля 20-гадовага кіравання, а ўлада будзе пераходзіць да цэзараў. Чатырма сталіцамі тэтрархаў былі:
Дынастыя Канстанціна (2-я Флавіяў)
Уключаны імператары пачынаючы з 330 г. (заснаванне Канстанцінопаля), якія кіравалі прэфектурамі Усход і Ілірык, што сталі асновай тэрыторыі Візантыі. Таксама ўключаны Ганібаліян Малодшы, які не насіў фармальнага імператарскага тытула, але быў узвышаны Канстанцінам I і атрымаў унікальны для Рыма тытул «цара цароў» (найзнатны уладар — rex nobilissimus). Уключаны таксама Ветраніён і Іавіян, якія не належалі да дынастыі.
Дынастыя Валентыніяна-Феадосія
Феадосій I, прызначаны Грацыянам суправіцелем, быў звязаны з папярэдняй дынастыяй шлюбам на Гале, дачцы Валентыніяна I, таму часта кажуць пра адзіную дынастыю Валентыніяна-Феадосія, не падзяляючы яе.
Македонская дынастыя
Чырванаватым фонам у гэтым раздзеле вылучаны прадстаўнікі роду Лакапінаў, якія былі суправіцелямі Канстанціна VII Багранароднага з 920 па 945 гады і фактычна кіравалі дзяржавай. Завяршаюць гэты раздзел Міхаіл VI Стратыётык і Ісак I Камнін, якія да членаў дынастыі не адносяцца і з'яўляюцца пераходнымі фігурамі да дынастыі Дука.
Дынастыя Ангелаў
Завяршальны даны раздзел Аляксей V Дука да дынастыі Ангелаў не адносіцца, але, прыняўшы ўладу пасля яе падзення, стаў пераходнай фігурай перад захопам крыжакамі Канстанцінопаля і часовага распаду Візантыйскай імперыі.
Нікейская імперыя
«Нікейская імперыя» (Βασίλειον τῆς Νίκαιας) — дзяржава са сталіцай у Нікеі, якая ўтварылася на тэрыторыі Азіі пасля захопу Канстанцінопаля крыжакамі ў 1204 годзе і праіснавала да 1261 года. Нікейская імперыя была найбуйнейшым з падобных утварэнняў, яе імператары працягвалі лічыць сябе сапраўднымі кіраўнікамі Візантыі.
Дынастыя Ватаца
Апошнім імператарам Нікейскай імперыі з 1259 года быў Міхаіл VIII Палеалог. Паколькі 15 жніўня 1261, узяўшы Канстанцінопаль, ён быў другі раз каранаваны як імператар Візантыі, чым рэстаўраваў адзіную дзяржаву, то звесткі пра яго прыведзены ў раздзеле Імперыя пасля 1261 года.
Эпірскае царства (да 1318 года)
«Эпірскае царства» (Δεσποτάτο της Ηπείρου) — сярэднявечная грэчаская дзяржава, якая ўтварылася на землях былой Візантыйскай імперыі. З'яўлялася асколкам Візантыйскай імперыі, нароўні з Нікейскай і Трапезундскай імперыямі.
Пасля 1318 года ўлада ў Эпіры пераходзіць у рукі італьянскай дынастыі Арсіні, затым да сербаў, французаў, італьянцаў, а да 1479 годзе практычна на ўсёй тэрыторыі Эпіра (за выключэннем некалькіх прыбярэжных венецыянскіх гарадоў) усталёўваецца ўлада Асманскай імперыі.
Дынастыі Палеалогаў і Кантакузінаў
Прадстаўнікі дынастыі Кантакузінаў вылучаны ў табліцы чырванаватым фонам.
Тытулярныя імператары (Палеалогі) (дэспаты Марэі)
Пасля падзення Канстанцінопаля яшчэ некалькі прадстаўнікоў дынастыі Палеалогаў насілі тытул імператараў, хоць, валодалі толькі Марэяй, і фактычна імі ўжо не з'яўляліся.
Ячава
Я́чава (, Ячево) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Казловіцкага сельсавета.
Саратаўскае вадасховішча
На берагах вадасховішча размешчаны гарады Самара, Чапаеўск, Сызрань, Хвалынск, Балакова, а таксама мноства населеных пунктаў.
Тырныауз
Тырныауз (Тырныауз) — горад (з 1955 года) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Эльбрускага раёна Кабардына-Балкарыі. Насельніцтва 20,5 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1934 годзе.
Горад знаходзіцца за 89 км на паўднёвы захад ад Нальчыка, на вышыні больш за 1100 метраў над узроўнем мора. Праз Тырныауз, па даліне ракі Баксан праходзіць аўтамабільная дарога да падножжа гары Эльбрус.
Горадаўтваральнае прадпрыемства — вальфрама-малібдэнавы камбінат
Нікасійскі ўніверсітэт
Нікасійскі ўніверсітэт (Πανεπιστήμιο Λευκωσίας) — кіпрская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нікасія.
Агульная характарыстыка
Гэта самы буйны прыватны ўніверсітэт на Кіпры. Універсітэт таксама мае свае прадстаўніцтвы ў Афінах, Бухарэсце і Нью-Ёрку. Да верасня 2007 года ўніверсітэт быў вядомы як Інтэркаледж, але змяніў назву ў сувязі з атрыманнем універсітэцкага статуса. У ім навучаюцца студэнты з 75 краін свету па праграмах бакалаўрыяту, магістратуры і аспірантуры.
Нора Джонс
Нора Джонс (Norah Jones, поўнае імя Geethali Norah Jones Shankar;, ) — амерыканская поп-джазавая спявачка і піяністка, аўтар і выканаўца ўласных песень, актрыса. Дачка Раві Шанкара. Яе адной крыві сястра — Анушка Шанкар.
NGC 507
NGC 507 (іншыя абазначэнні — UGC 938, MCG 5-4-44, ZWG 502.67, ARP 229, VV 207, PGC 5098) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сумленне
Сумленне — катэгорыя этыкі, здольнасць асобы самастойна фармуляваць уласныя маральныя абавязкі і рэалізаваць маральны самакантроль, патрабаваць ад сябе іх выканання і рабіць ацэнку здзейсненых ёю учынкаў; адно з выяўленняў маральнай самасвядомасці асобы.
Няжараўка
Няжа́раўка — рака ў Любанскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Таліца (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 9 (10 ) км. Пачынаецца за 2,3 км у напрамку на поўнач ад вёскі Няжараўка. Упадае ў Таліцу за 1,7 км на поўнач ад аграгарадка Таль. Рэчышча часткова каналізаванае (за выключэннем 1,5 км у нізоўі ). На рацэ створаны дзве сажалкі (каля аўтамабільнай дарогі ).
Раман Сяргеевіч Пілецкі
Раман Пілецкі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца наваполацкага «Нафтана» (у арэндзе з барысаўскага БАТЭ).
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у структуры мінскага МТЗ-РІПА, у юнацкім узросце трапіў у барысаўскі БАТЭ, з 2019 года пачаў прыцягвацца да дубля клуба, дзе замацаваўся на наступны год. У 2021 годзе стаў часам прыцягвацца да асноўнай каманды БАТЭ. 16 кастрычніка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць мазырскай «Славіі», выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы.
У сакавіку 2022 года на правах арэнды далучыўся да «Слуцка», аднак не здолеў замацавацца ў складзе. У ліпені 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў слуцкі клуб. У другой палове 2022 года выступаў за дубль БАТЭ.
У лютым 2023 года далучыўся да наваполацкага «Нафтана», які арандаваў паўабаронцу на сезон 2023.
Мікалай Іванавіч Каракін
Мікалай Іванавіч Каракін (, с. Шумакова, Сонцаўскі раён, Курская вобласць, Расія — ) — інжынер шляхоў зносін — будаўнік. Доктар тэхнічных навук (1947), прафесар (1948).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў транспарту (будаўнічы факультэт, інжынерна-будаўнічае аддзяленне, 1930). Працаваў у Маскоўскім інстытуце інжынераў транспарту (1930—1941), Маскоўскім электрамехаічным інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1941—1952), Томскім электрамехаічным інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1952—1953), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1953—1956, загадчык кафедры «Супраціўленне матэрыялаў і будаўнічая механіка»).
Навуковыя інтарэсы: вагонабудаванне; разлік тонкасценных элементаў канструкцый; будаўнічая механіка.
Узнагароды
Ордэны Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны» і інш.
Зіндэр
Зіндэр (Zinder) — горад у паўднёвай частцы Нігера. Размешчаны недалёка ад мяжы з Нігерыяй, за 861 км на ўсход ад горада Ніямей і за 240 км на поўнач ад нігерыйскага горада Кано. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам рэгіёна Зіндэр. Насельніцтва па дадзеных на 2012 год складае 253.766 чалавек; па дадзеных перапісу 2001 яно налічвала 170.574 чалавекі (другі па велічыні горад краіны). Да 1927 г. Зіндэр быў сталіцай французскай калоніі Нігер, а раней, да сярэдзіны XIX стагоддзя — сталіцай султаната Дамагарам і важным гандлёвым пунктам для плямёнаў хаўса, туарэгаў, фульбэ і кануры. Горад адрозніваецца незвычайнай архітэктурай. У найстарэйшым квартале Бірні — квадратныя дамы з геаметрычным арнаментам і роспісам. У горадзе ёсць былы палац султана з рэльефнымі ўпрыгожаннямі. Таксама ў горадзе ёсць квартал Зенгу, населены пераважна племем хаўса, і Новы горад — у цяперашні час эканамічны цэнтр Зіндэра.
IC 265
IC 265 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Агароднікі (Кіраўскі сельсавет)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Кавалі (Навасёлкаўскі сельсавет, Пастаўскі раён)
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Сяргей Георгіевіч Жунін
Сяргей Георгіевіч Жунін (18 жніўня 1906, сяло Мядзведзіцкае Кімрскага раёна Цвярской вобласці — 27 студзеня 1977) — адзін з арганізатараў партызанскага руху ў Магілёўскай і Брэсцкай абласцях. Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1928 года. Член КПСС з 1943. З чэрвеня 1941 года — на Заходнім фронце, намеснік камандзіра танкавага палка, удзельнік абароны Беластока, Гродна, Ваўкавыска, Слоніма. З ліпеня 1941 года ў партызанах: арганізоўваў атрады ў Круглянскім і Шклоўскім раёнах, камандзір групы, у красавіку 1942 — сакавіку 1943 гадоў — камандзір атрада «Сяргея», адначасова ў кастрычніку 1942 — сакавіку 1943 гадоў камандаваў 8-й Круглянскай партызанскай брыгадай, у жніўні — снежні 1943 года — Круглянскай ваенна-аператыўнай групай, са снежня 1943 года — 8-й партызанскай брыгадай, якая зрабіла рэйд у Брэсцкую вобласць. У 1944—1950 гадах — на савецкай рабоце ў Брэсце і ў Мінску. Аўтар кнігі «Ад Дняпра да Буга».
Куты (Смаргонскі раён)
Куты́ (, Куты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета. Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ардашынскага сельсавета.
Чагем
Чагем (Чегем) — горад (з 2000) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чагемскага раёна Кабардына-Балкарыі. Насельніцтва 18,2 тыс. чал. (2005). Знаходзіцца за 10 км ад Нальчыка на рацэ Чагем.
Омскі дзяржаўны ўніверсітэт шляхоў зносін
Омскі дзяржаўны ўніверсітэт шляхоў зносін (ОмДУШЗ, Омский государственный университет путей сообщения) — вышэйшая навучальная ўстанова ў Омску.
Гісторыя
У красавіку 1896 года Дзяржаўны савет Расійскай імперыі прымае рашэнне заснаваць Томскі тэхналагічны інстытут (ТТІ). 9 кастрычніка 1900 года ў ТТІ пачалі падрыхтоўку механікаў, а затым — інжынераў-будаўнікоў чыгуначнага транспарту. Створаны ў ліпені 1930 года ў Томску з двух факультэтаў Томскага тэхналагічнага інстытута як Сібірскі інстытут інжынераў транспарту (СІІТ). У 1932 годзе з пуцейска-будаўнічага факультэта створаны Новасібірскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту, а сам СІІТ пераўтвораны ў Томскі электрамеханічны інстытут інжынераў транспарту (ТЭМІІТ).
У 1961 годзе ТЭМІІТ быў пераведзены ў Омск і перайменаваны ў Омскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (ОмІЧТ).
У 1994 годзе інстытут пераўтвораны ў акадэмію. У 1997 годзе акадэмія атрымала статус універсітэта.
Буэнас-Айрэс (правінцыя)
Буэнас-Айрэс (Provincia de Buenos Aires, Правінцыя Добрых Вятроў) — правінцыя ў Аргенціне. Плошча 307,6 тыс. км². Насельніцтва 13756 тыс. чал. (2001, ацэнка). Адміністрацыйны цэнтр — горад Ла-Плата. Большая частка правінцыі — чарназёмная раўніна ўсходняй Пампы. Клімат лагодны, ападкаў ад 250 мм на поўдні да 1000 мм на паўночным усходзе.
Завулак Калініна (Мінск)
Завулак Калі́ніна (переулок Калинина) — завулак у Першамайскім раёне Мінска.
Размяшчэнне
Арыентаваны з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Цягнецца ад вуліцы Калініна да вуліцы Бялінскага. Працягласць завулка складае 680 м.
NGC 508
NGC 508 (іншыя абазначэнні — UGC 939, MCG 5-4-45, ZWG 502.68, ARP 229, VV 207, PGC 5099) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гідралазы
Гідралазы шырока распаўсюджаныя ў клетках раслін і жывёл. Удзельнічаюць у працэсах абмену бялкоў, нуклеінавых кіслот, вугляводаў, ліпідаў і іншых біялагічна важных злучэнняў.
Паводле тыпу гідралізуемай сувязі клас гідралазаў дзеляць на шэраг падкласаў: якія дзейнічаюць на складанаэфірныя сувязі (напрыклад, ліпаза); на гліказільныя сувязі (напрыклад, амілаза); на пептыдныя сувязі (напрыклад, пепсін); на кіслотнаангідрыдныя сувязі (напрыклад, адэназінтрыфасфатаза).
Па хімічнай прыродзе большасць гідралаз — простыя бялкі; для праявы іх каталітычнай актыўнасці патрэбна наяўнасць нязменных сульфгідрыльных (SH-) груп, якія займаюць пэўнае становішча ў поліпептыдным ланцугу. Шэраг гідралаз атрымоўваюць у крышталічным выглядзе (урэазы, пепсін, трыпсін, хіматрыпсін і інш.) Механізм каталітычнага дзеяння некаторых даследаваных гідралазаў уключае злучэнне фермента з рэчывам, якое расшчапляюць, з наступным адшчапленнем прадуктаў рэакцыі і вызваленнем фермента.
Кіпрскі еўрапейскі ўніверсітэт
Кіпрскі еўрапейскі ўніверсітэт (Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου) — кіпрская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нікасія.
Агульная характарыстыка
Гэта прыватны ўніверсітэт у Нікасіі, які паўстаў з Кіпрскага каледжа, найстарэйшай вышэйшай навучальнай установы на Кіпры. Ён мае выбарачную палітыку прыёму, заснаваную на мінулых дасягненнях і паспяховасці студэнтаў. Ва ўстанове зараз навучаецца больш за студэнтаў, яна надае міжнародна прызнаныя ступені бакалаўра, магістра і доктара філасофіі. Навучальныя праграмы ацэньваюцца на аснове Еўрапейскай сістэмы перадачы і назапашвання крэдытаў (ECTS).
Валерый Шатаевіч Меладзэ
Валерый Шатаевіч Меладзэ (ვალერი შოთას ძე მელაძე; род., , Грузінская ССР) — расійскі , , Заслужаны артыст Расійскай Федэрацыі (2006), Народны артыст Чачэнскай рэспублікі (2008 год).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Батумі ў працоўным пасёлку. Бацькі ніякага дачынення да музыкі не мелі: бабуля, дзядуля, бацька і маці працавалі інжынерамі. Праўда, мама трохі грала на фартэпіяна. Вырас у Батумі, дзе скончыў музычную школу па класе фартэпіяна.
У 1983—1987 гадах вучыўся ў Мікалаеўскім караблебудаўнічым інстытуце.
У 1989 годзе разам з братам увайшоў у склад гурта «Дыялог», які пакінуў у 1993 годзе.
У 1994 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Інтэнсіфікацыя абменных працэсаў у іанітным фільтры з псеўдавібра-авадкаваным пластом катыёна».
У 2007 годзе стаў музычным прадзюсарам Фабрыкі зорак-7 разам са сваім братам Канстанцінам Меладзэ.
Піліп Іванавіч Серабракоў
Піліп Іванавіч Серабракоў (8 студзеня 1906, вёска Целялюй, Гразінскі раён, — 1984) — адзін з арганізатараў партызанскага руху ў Мінскай і Баранавіцкай абласцях.
Анры Сен-Сімон
Клод Анры дэ Руўруа Сен-Сімо́н (Claude Henri de Rouvroy, Comte de Saint-Simon, 17 кастрычніка 1760, Парыж - 19 мая 1825, Парыж) — французскі філосаф і сацыёлаг, вядомы сацыяльны рэфарматар, заснавальнік школы ўтапічнага сацыялізму.
Піліп Іванавіч Серабракоў
Біяграфія
Член КПСС з 1931 года. З 1929 года — на службе ў Чырвонай Арміі. У партызанах — з лютага 1942 года: камандзір групы, наамеснік камандзіра атрада, у верасні 1942 — жніўні 1943 гадоў камандаваў 18-й партызанскай брыгады імя М. В. Фрунзэ, з верасня 1943 года — у Лідскім міжрайпартцэнтры, з кастрычніка — памочнік кіраўніка, адначасова член штаба Лідскага партызанскага злучэння. З кастрычніка 1944 на службе ў Савецкай Арміі. З 1955 года працаваў на заводзе ў Мінску.
Анры Сен-Сімон
Галоўныя творы Сен-Сімона: «Лісты жэнеўскага насельніка да сучаснікаў» (1802 г.), «Катэхізіс прамыслоўцаў» (1823 г.), «Новае хрысціянства» (1825 г.).
Павел Дзмітрыевіч Новікаў
Павел Дзмітрыевіч Новікаў (, Віцебск — ) — беларускі ўрач-алерголаг-імунолаг, педыятр. Доктар медыцынскіх навук (2005), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1994). Працаваў у Віцебскай абласной дзіцячай клінічнай бальніцы (1994—1997, урач-стажор, клінічны ардынатар), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (у 1997—2003 — асістэнт кафедры дзіцячых хвароб, 2003—2022 — прафесар кафедры клінічнай імуналогіі і алергалогіі).
Навуковыя інтарэсы: імунадыягностыка і імунатэрапія імунадэфіцытаў і алергіі ў дзяцей і дарослых.
NGC 3810
NGC 3810 (іншыя абазначэнні — UGC 6644, MCG 2-30-10, ZWG 68.24, IRAS11383+1144, PGC 36243) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Вішкі
Ві́шкі (Višķi, Vyški, традыцыйная беларуская назва — Вышкі) — пасёлак у Даўгаўпілскага края Латвіі. Цэнтр воласці. Насельніцтва на 2020 год — 187 чалавек. Знаходзяцца за 228 км ад Рыгі, на рацэ Дубне і Вышкаўскіх азёрах. Чыгуначная станцыя на лініі Рэзэкнэ — Даўгаўпілс. Аўтамабільная дарога на Ніцгале.
Паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Каралеўствам Польскім
Упершыню Вышкі ўпамінаюцца ў XVI ст. У 1561 або 1562 годзе яны перайшлі ў валоданне Моглаў. У 1621 годзе тут збудавалі першы драўляны касцёл.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе Вышкі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Дзвінскім павеце Віцебскай губерні. У другой палове XIX ст. існавалі аднайменнае мястэчка і 2 вёскі.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1918 годзе Вышкі занялі войскі Германскай імперыі.
Найноўшы час
1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езду КП(б) Беларусі Вышкі ўвайшлі ў склад Беларускай ССР. У 1920 годзе бальшавікі перадалі мястэчка Латвіі. У 1926 годзе тут пачала працаваць эканамічная школа.
IC 266
IC 266 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бярозаўка (прыток Таліцы)
Бяро́заўка — рака ў Слуцкім і Любанскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Таліца.
Даўжыня 16,8 км. Плошча вадазбору 223 км². Пачынаецца за 0,5 км на захад ад вёскі Заграддзе Слуцкага раёна. Упадае ў Таліцу за 3,5 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Урэчча. Рэчышча каналізаванае. На рацэ знаходзіцца гарадскі пасёлак Урэчча.
Оршына
О́ршына — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 25 км на паўночны ўсход ад Ушачаў, каля вёскі Навасёлкі. Належыць да групы Ушацкіх азёр.
Сахачэўскі
Сахачэўскі — прозвішча.
Оршына
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка. Плошча паверхні Оршына складае 0,12 км². Найбольшая глыбіня возера 21,7 м, сярэдняя — 6 м. Даўжыня возера — 0,58 км, найбольшая шырыня — 0,27 км. Даўжыня берагавой лініі — 1,58 км. Аб'ём вады ў возеры складае 0,72 млн. м³, плошча вадазбору 0,4 км².
Катлавіна возера эварзійнага тыпу. Схілы катлавіны маюць вышыню 15—17 м, парослыя лесам і хмызняком. На ўсходзе і паўднёвым усходзе вышыня схілаў складае да 5 м, на паўднёвым усходзе схілы разараныя. Берагі возера пераважна зліваюцца з схіламі катлавіны. На невялікім участку на паўднёвым усходзе берагі нізкія і забалочаныя. Дно вадаёма да глыбіні 3—3,5 м пясчанае, на большых глыбінях высланае глеем. Возера эўтрофнае, бяссцёкавае. Шырыня паласы прыбярэжнай надводнай расліннасці складае 10—15 м. Прыбярэжная надводная расліннасць пашыраная ў возеры да глыбіні 2,2 м, падводная — да глыбіні 4 м.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, акунь, краснапёрка і іншыя рыбы.
Луі дэ Руўруа Сен-Сімон
Луі дэ Руўруа, герцаг Сен-Сімон (Louis de Rouvroy, duc de Saint-Simon; 1675—1755) — адзін з самых знакамітых мемуарыст, аўтар найпадрабязнай хронікі падзей і інтрыг Версальскага двара Людовіка XIV.
Віктар Васільевіч Асепчугаў
Віктар Васільевіч Асепчугаў (, Томск, Расія —, Масква) — вучоны, канструктар аўтамабіляў і арганізатар вытворчасці. Доктар тэхнічных навук, прафесар (1964).
Біяграфія
У 1931 годзе скончыў Сібірскі інстытут інжынераў транспарта ў родным Томску.
Імшарац
Возера належыць да басейну ракі Страча і знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Блакітныя азёры».
Віктар Васільевіч Асепчугаў
Біяграфія
З 1958 года загадчык кафедры Львоўскага політэхнічнага інстытута. З 1963 года выкладаў у Маскоўскім аўтамабільна-дарожным інстытуце.
Імшарац
Возера вядомае сваёй мяккай вадой.
Віктар Васільевіч Асепчугаў
Узнагароды
Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР (1975).
Зінгшпіль
Зінгшпіль (Singspiel, літаральна - «гульня са спевамі», ад singen «спяваць» і Spiel - «гульня») — музычна-драматычны жанр, распаўсюджаны ў Германіі і Аўстрыі ў другой палове XVIII стагоддзя і пачатку XIX стагоддзя; п'еса з музычнымі нумарамі або опера з гутарковымі дыялогамі (замест рэчытатываў), пераважна камічнага зместу.
Парантрап Бойса
Парантрап Бойса (Paranthropus boisei), перш таксама зінджантрап (Zinjanthropus boisei) — самы масіўны від парантрапаў, знойдзены ў 1959 годзе мужам і жонкай Лікі ва ўсходнеафрыканскіх цяснінах Олдувай, Каабі-Фора, Лакалеі і шэрагу іншых. Яны датаваныя ад 2,5 да 1 млн гадоў таму. Да 1972 года лічыцца «несумнеўным аўстралапітэкам».
Гісторыя
Від апісаны Мэры Лікі ў 1959 годзе па чэрапе, выяўленаму ў пластах олдувайскай культуры. Найбольш масіўны з усіх аўстралапітэкаў: характэрныя велізарныя маляры, цяжкія сківіцы, якія, аднак, не выступаюць наперад, вялікія касцяныя грабяні, якія служылі для прымацавання жавальных мышцаў. Рост — 1,2-1,6 м, вага — ад 40 да 90 кг. Парантрапы Бойса былі цалкам прамаходзячымі. Аб’ём мозга 400—500 см ³ (у сучаснага чалавека ў сярэднім 1350). Важна, што разам з парантрапам Бойса была знойдзена арэхавая шкарлупіна, з чаго ў сукупнасці з магутнымі зубамі / сківіцамі быў зроблены вывад аб расліннай спецыялізацыі гэтага віду. Таксама побач былі знойдзеныя прымітыўныя каменныя прылады (абабітая галька). Спачатку Луіс Лікі лічыў (памылкова), што зінджантрап пачаў выкарыстоўваць каменныя прылады першым з усіх жывёл у гісторыі, і кансіліум вучоных з неахвотай прызнаў, што Парантрап Бойса з’яўляецца адным з «адсутнічаючых звёнаў», бо пры ўсім прымітывізме ўмеў вырабляць каменныя прылады, але ўжо праз некалькі месяцаў у 1960 годзе Лікі аднавіў праўду, вярнуўся і адкапаў на тым жа месцы і  — сапраўднага ўладальніка тых каменных прадметаў, а Парантрап Бойса быў моцна паніжаны ў рангу.
Малявічы (Смаргонскі раён)
Маля́вічы (, Малявичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ардашынскага сельсавета.
Каменка (Пастаўскі раён)
Ка́менка (, Каменка) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лучай Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Касцёл Святога Іосіфа (Рубяжэвічы)
Касцёл Святога Іосіфа — рымска-каталіцкі храм у вёсцы Рубяжэвічы (Мінская вобласць, Стаўбцоўскі раён)
Гісторыя
Касцёл узведзены з часанага каменю. Завяршэнне будаўніцтва і асвячэнне касцёла адбылося 30 кастрычніка 1911 г. Працягвалася яшчэ работа па будаўніцтву трох прастолаў, спавядальні. Узвядзенне мураванай агароджы завершана ў 1924 г.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане з васьміграннай апсідай, да якой сіметрычна прыбудаваны сакрысціi. Па баках галоўнага фасада ўзвышаюцца магутныя трох’ярусныя чацверыковыя вежы, умацаваныя па вуглах ступеньчатымі контрфорсамі і завершаныя востраканечнымі шатрамі. Тарэц нефа паміж вежамі завершаны двухсхільным зубчастым шчытом з круглым вітражным акном-ружай у цэнтры і бетонным лацінскім крыжам. Уваход вырашаны высокім гатычным парталам, фланкіраваным аналагічнымі аконнымі праёмамі. Высокія спічастыя аконныя праёмы рытмічна чляняць бакавыя фасады.
NGC 509
NGC 509 (іншыя абазначэнні — UGC 932, MCG 1-4-45, ZWG 411.43, PGC 5080) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вялікае Журава
Вялі́кае Жу́рава (, Великое Журово) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Жужуй (правінцыя)
Жужуй (ісп.: Jujuy) — правінцыя ў паўночна-заходняй частцы Аргенціны, на мяжы з Чылі і Балівіяй. На ўсходзе і поўдні мяжуе з другога аргенцінскай правінцыяй Сальта.
Эканоміка
Сельская гаспадарка рэгіёну займаецца ў асноўным вырошчваннем цукровага трыснягу. Гэтая культура дае больш за палову валавога ўнутранага прадукту правінцыі, а ў цэлым правінцыя дае 30% нацыянальнай вытворчасці цукровага трыснягу. Другая па значнасці культура - тытунь. У асноўным ён культывуецца на паўднёвым-захадзе рэгіёна. Сярод іншых культур распаўсюджаныя фасоля, цытрусавыя і памідоры.
У правінцыі развіта сталеліцейная прамысловасць. Акрамя таго, вырабляюцца будаўнічыя матэрыялы, здабываецца нафта і соль. Значнае месца (20%) у рэгіянальным ВУП займае і цэлюлозна-папяровая вытворчасць на мясцовых лесаматэрыялых.
NGC 3809
NGC 3809 (іншыя абазначэнні — UGC 6649, MCG 10-17-40, ZWG 292.20, ARAK 310, PGC 36263) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Адамова (станцыя)
Адамо́ва (, Адамово)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Адамова; на лініі Полацк — Бігосава, паміж станцыяй Баравуха і прыпыначным пунктам Падазёрцы.
Аляксей Мечыслававіч Данілаў
Аляксей Мечыслававіч Данілаў (нар., Хрустальны, Луганская вобласць) — украінскі дзяржаўны дзеяч, сакратар Савета нацыянальнай бяспекі Украіны.
Біяграфія
Працоўны шлях пачынаў ветэрынарам-фельчарам на падсобнай гаспадарцы, але пачалася перабудова ён пайшоў у кааператары, потым ён стаў дырэктарам сеткі прадуктовых магазінаў. Гэта дазволіла яму стаць у пачатку 1990 гадах адным з самых уплывовых людзей на Луганшчыне. У 1994 годзе, у 31 год, стаў мэрам Луганска. Мэрам Луганска быў нядоўга, і ўжо ў 1997 годзе пакінуў пасаду.
У 2004 годзе вярнуўся ў палітыку, ён стаў кіраўніком луганскага абласнога штаба кандыдата ў прэзідэнты Віктара Юшчанкі.
23 ліпеня 2019 года быў паставілі намеснікам сакратара РНБА, адказваў за пытанні эканамічнай бяспекі і кібербяспекі. А 3 кастрычніка 2019 года стаў сакратаром.
IC 267
IC 267 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Імператарская пячатка Японіі
Імператарская пячатка часам выкарыстоўваецца ў якасці дзяржаўнага герба, хоць афіцыйнага герба краіны ў Японіі не існуе.
Малюнак імператарскай пячатка складаецца з цэнтральнага кола, акружанага шаснаццаццю пялёсткамі, звонку іх акружае другі шэраг пялёсткаў.
Як асабістая пячатка выява хрызантэмы ўпершыню было выкарыстана імператарам Го-Тоба. У якасці мона імператарскага дома малюнак хрызантэмы быў прыняты з 1869 года. У часы рэстаўрацыі Мэйдзі згодна з указам 1871 года нікому не было дазволена выкарыстоўваць гэтую пячатку акрамя імператара Японіі. Пасля Другой сусветнай вайны гэтая забарона была адменена.
Жан Шарль Леанар Сімонд дэ Сісмандзі
Жан Шарль Леанар Сімонд дэ Сісмандзі (Jean Charles Léonard Simonde de Sismondi; 9 мая 1773, Жэнева – 25 чэрвеня 1842, Жэнева) — швейцарскі эканаміст і гісторык, адзін з заснавальнікаў палітычнай эканоміі.
Эліпсоід
Эліпсоід — паверхня ў трохмернай прасторы, атрыманая дэфармацыяй сферы ўздоўж трох узаемна перпендыкулярных восяў. Кананічнае раўнанне эліпсоіда ў декартавых каардынатах, якія супадаюць з восямі дэфармацыі эліпсоіда:
Велічыні a, b, c называюць паўвосямі эліпсоіда. Таксама эліпсоід называюць цела, абмежаванае паверхняй эліпсоіда. Эліпсоід ўяўляе сабой адну з магчымых формаў паверхняў другога парадку.
У выпадку, калі пара паўвосяў мае аднолькавую даўжыню, эліпсоід можа быць атрыманы вярчэннем эліпса вакол адной з яго восяў. Такі эліпсоід называюць эліпсоідам вярчэння, альбо сфероідам.
Эліпсоід больш дакладна, чым сфера, адлюстроўвае ідэалізаваную паверхню Зямлі.
Плошча паверхні эліпсоіда вярчэння:
Allium monachorum
Апісанне
Цыбуліны па некалькі або групамі размешчаны на скарочаным карэнішчы, вузка-цыліндрычныя; вонкавыя абалонкі бурыя. Сцябло 60-80(90) см вышынёй, з ліставымі похвамі на 1/3-1/2. Лісткоў 3-4, лінейныя, шырынёй 4-6 мм. Парасонік шарападобны, густы, да 4 см у дыяметры, шматкветкавы (да 225 кветак у суквецці). Кветаножкі прыкметна няроўныя, у 3-4 разы даўжэйшыя за калякветнік. Лісточкі калякветніка светлыя, бледна-ружовыя, амаль белыя, з нярэзкай зялёнай жылкай.
Тарыкаў
Тарыкаў — прозвішча.
Ірына Уладзіміраўна Сумнікава
Ірына Уладзіміраўна Сумнікава (у дзявоцтве — Свірыдзенка; нар., ) — беларуская і расійская баскетбалістка. Заслужаны майстар спорту СССР (1992). Рост — 170 см. Абаронца. Чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў 1992 года. З’яўлялася асноўнай разыгрываючай зборнай Расіі. Скончыла Беларускую ДАФК.
Родная сястра алімпійскага чэмпіёна па гандболе Георгія Свірыдзенкі.
Мікалай Аляксандравіч Сахачэўскі
Мікалай Аляксандравіч Сахачэўскі (, Хасавюрт, Дагестан, Расія — ) — інжынер-механік шляхоў зносін, спецыяліст у галіне рухомага саставу чыгунак, цягі паяздоў. Доктар тэхнічных навук (1951), прафесар (1952).
Біяграфія
Скончыў Адэскі політэхнічны інстытут (1920). Працаваў на Паўднёва-Заходняй чыгунцы (з 1920), Адэскім суднабудаўнічым заводзе (з 1929), Народным камісарыяце шляхоў зносін СССР (Цэнтральнае ўпраўленне лакаматыўнай гаспадаркі, з 1931), Усесаюзнам праектна-вышукальнам аб’яднанні «Саюзтранспраект» (з 1935), Акадэміі чыгуначнага транспарту (з 1937), Паўднёва-Уральскай чыгунцы (1941—1942), Міністэрстве шляхоў зносін СССР (з 1942), Маскоўскім электрамеханічным інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (па сумяшчальнасці, 1931—1959), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1959—1966, прафесар кафедры «Лакаматывы і лакаматыўная гаспадарка», з 1961 — загадчык кафедры).
Узнагароды
Ордэн «Знак Пашаны» і інш.
Каралі (Пастаўскі раён)
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Дунілавіцкага сельсавета, да 27 снежня 1985 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Варапаеўскага пассавета , да 27 верасня 1991 года ўваходзіла ў склад Юнкаўскага сельсавета.
Ліквідавана 20 чэрвеня 2008 года.
Сан-Сальвадор-дэ-Жужуй
Сан-Сальвадо́р-дэ-Жужу́й (San Salvador de Jujuy) — горад на паўночным захадзе Аргенціны, сталіца правінцыі Жужуй. Размешчаны ў паўднёвай частцы правінцыі ў месцы ўпадзення рэчкі Хібі-Хібі ў Рыа-Грандэ-дэ-Жужуй. Сярод мясцовага насельніцтва завецца проста Сан-Сальвадор.
Геаграфічнае размяшчэнне
Гістарычны цэнтр горада знаходзіцца ў даліне высокіх гор (Анды), у міжрэччы дзвюх рэк. У XX стагоддзі горад рос пераважна на поўдзень і паўднёвы ўсход ад Хібі-Хібі і ў меншай ступені на поўнач ад Рыа-Грандэ.
Тэхналагічны ўніверсітэт імя К. Н. Тусі
Тэхналагічны ўніверсітэт Хаджы Насіра Тусі (KNTU), таксама вядомы як '''Тэхналагічны ўніверсітэт К. Н. Тусі''', з’яўляецца дзяржаўным даследчым універсітэтам у Тэгеране, Іран. Названа ў гонар сярэднявечнага персідскага вучонага Хаджы Насіра Тусі. Універсітэт лічыцца адным з самых прэстыжных вышэйшых навучальных устаноў Ірана. Прыём ва ўніверсітэт з’яўляецца вельмі канкурэнтным, для паступлення на праграмы бакалаўрыяту і магістратуры патрабуецца набраць бал сярод 1 % лепшых студэнтаў на ўступным экзамене ў Іранскі ўніверсітэт, таксама вядомым як «Konkour», што паходзіць ад аналагічнага французскага слова «concours», што азначае спаборніцтва. .
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны ў 1928 годзе, падчас праўлення Рэза Шаха Пехлеві, у Тэгеране і атрымаў назву «Інстытут камунікацыі». Таму ён лічыцца найстарэйшай ацалелай акадэмічнай установай па ўсёй краіне. (У Іране ад 800 да 2000 гадоў таму былі універсітэты, ад якіх захаваліся толькі назва, руіны і навуковая гісторыя.)
Пазней гэты інстытут быў пашыраны з кафедрай электроннай і электраэнергетыкі. 50-годдзе стварэння гэтага акадэмічнага інстытута адзначалася ў 1978 годзе, а памятная марка была выпушчана Поштай Ірана да Ісламскай рэвалюцыі 1979 года (гл. фота)..
Па стане на 2012 год ва ўніверсітэце плануюцца высокатэхналагічныя праекты, у тым ліку вытворчасць новага спадарожніка пад назвай «Саар» (Шпак), а таксама ўхіляючых радыёлакацыйныя пакрыццё для самалётаў. Навуковы савет універсітэта таксама ўдзельнічае ў шматлікіх прамысловых праектах, у тым ліку ў будаўніцтве авіяносцаў-спадарожнікаў і карэннага 8-мясцовага верталёта.
Рэйтынгі
У апошнім універсітэцкім рэйтынгу, абвешчаным Times Higher Education Supplement у верасні 2016 года, Тэхналагічны ўніверсітэт К. Н. Тусі ўвайшоў у лік 5 лепшых універсітэтаў Ірана і ў дыяпазоне ад 601 да 800 лепшых універсітэтаў свету.
Таксама займае 400—450 месца ў рэйтынгу QS World University Rankings у галіне электратэхнікі і машынабудавання.
У 2020 Round University Ranking — Clarivate абвясціў, што Тэхналагічны ўніверсітэт KN Toosi заняў 470-е месца ў агульным сусветным рэйтынгу.
Віктар Отан Каліноўскі
Віктар Отан Каліноўскі (, в. Мастаўляны —, Якушоўка, цяпер ) — гісторык, археограф, бібліяфіл, удзельнік нацыянальна-вызваленчага руху 1860-х г. Старэйшы брат Кастуся Каліноўскага.
Біяграфічныя звесткі
Сярэднюю адукацыю атрымаў у Свіслацкай і Гродзенскай гімназіях. У 1852 паступіў на Маскоўскага ўніверсітэта. 3 1856 у Пецярбургу.
Па даручэнні Віленскай археалагічнай камісіі працаваў у Імператарскай публічнай бібліятэцы, адшукваў старадаўнія рукапісы па гісторыі Літвы і Беларусі. У 1858-62 адзін з кіраўнікоў нелегальнай рэвалюцыйнай арганізацыі, якую складалі выхадцы з Беларусі, Літвы, Польшчы, Украіны ў Пецярбургу. Распаўсюджваў сярод членаў арганізацыі гістарычную літаратуру, займаўся вярбоўкай новых членаў, наладжваў сувязі з рэвалюцыйнымі арганізацыямі Кіева і Масквы.
Супрацоўнічаў са штодзённай польскамоўнай газетай «Słowo» («Слова»), якую выдаваў у 1859 у Пецярбургу І. Агрызка. Восенню 1862 захварэў на сухоты, выехаў да бацькі ў фальварак Якушоўка Ваўкавыскага павета Гродзенскай губерні, дзе і памёр.