cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Указ «Абарона нацыі ад уезду замежных тэрарыстаў у Злучаныя Штаты»
Падпісанне і дзеянне
28 студзеня 2017 года суд у Нью-Ёрку прыняў пастанову, якое дае магчымасць часова знаходзіцца на тэрыторыі ЗША асобам, якія прыляцелі ў краіну з адкрытымі візамі і якія падпадаюць пад дзеянне міграцыйнага ўказа прэзідэнта Дональда Трампа. Замежным грамадзянам у рамках гэтай экстранай пастановы суда прадастаўляецца магчымасць яшчэ некаторы час знаходзіцца ў краіне.
Змест і структура ўказа
Указ складаецца з 12 раздзелаў з падраздзеламі.
Першы раздзел мае назву «Мэта». Гэты раздзел звязвае прыняцце ўказа з тэрарыстычнай пагрозай. Прыкладам такой пагрозы прыводзіцца тэракт 11 верасня ў ЗША.
Таксама ў прынятай пастанове адзначана, што ЗША спыняюць праграму прыёму бежанцаў на 120 дзён для высвятлення эфектыўнасці дзеючых правілаў.
Таксама ўказам плануецца паскорыць стварэнне біяметрычнай сістэмы для кантролю за ўязджаючымі ў краіну.
Крытыка
Крытыкі ўказвалі на тое, што хоць у апраўданне ўказа гучалі заявы, што ён накіраваны супраць тэрарыстаў, на самай справе з краін, якія былі ўключаны ў спіс не было ні аднаго тэрарыста, які здзейсніў б тэракт у ЗША за апошнія дзесяцігоддзі, пры гэтым краіны, з якіх адбыліся найбольшая колькасць антыамерыканскіх тэрарыстаў – Саудаўская Аравія, Егіпет, Катар, ААЭ – выключаны з забароненага спісу, таму што з'яўляюцца блізкімі альянтамі ЗША.
Падарожжа (фільм, 1959)
Падарожжа(The Journey) — гістарычная меладрама 1959 амерыканскага рэжысёра Анатоля Літвака пра падзеі, звязаныя з венгерскім паўстаннем 1956 года.
Сюжэт
Будапешт 1956 года. У краіне бушуе паўстанне. Група выхадцаў з ЗША, Вялікабрытаніі, Германіі, Ізраіля і Францыі, спрабуе пакінуць горад, захоплены савецкімі войскамі. Сярод іх - венгерскі дысідэнт, якога пераследуе паліцыя, Пол (Джэйсан Робардс). Аэрапорт зачынены, і яны вымушаныя дабірацца да мяжы з Аўстрыяй аўтобусам. А на мяжы іх затрымлівае савецкі маёр. Сураў (Юл Брынер) цягне час і не жадае адпускаць пасажыраў, асабліва бежанку Дыяну (Дэбара Кэр). Дыяна і Пол любяць адзін аднаго, і яна поўная рашучасці абараніць сваю тайну. Маёр Сураў падазрае, што сярод пасажыраў аўтобуса хаваецца паўстанец, але не ведае хто менавіта. Дыяну, нават супраць яго волі, прыцягвае складаны характар ​​савецкага афіцэра-пагранічніка. На працягу фільма раскрываецца развіццё складаных адносін дзвюх моцных асоб.
Пояс Гулда
Пояс Гулда (Gould Belt) — група вельмі маладых масіўных зорак узростам 10—30 млн гадоў, якая фарміруе дыск дыяметрам 500—1000 пк, цэнтр якога знаходзіцца на адлегласці 150—250 пк ад Сонца ў кірунку да антыцэнтру галактыкі. Названы ў гонар Бенджаміна Гулда, які ўпершыню звярнуў у 1879 годзе ўвагу на тое, што яркія зоркі на небе ўтвараюць пояс, нахілены да плоскасці Млечнага Шляху.
Паходжанне і фарміраванне
Ёсць некалькі тэорый пра паходжанне пояса Гулда. Адна сцвярджае, што пояс Гулда сфарміраваўся ў выніку ўдарнай хвалі, якая ўзнікла 50—60 мільёнаў гадоў назад з-за сутыкнення малекулярнага воблака з галактычным дыскам, цэнтр якой знаходзіцца ў сузор'і Персея. Таксама існуе тэорыя, якая сцвярджае, што ўдарная хваля пачала пашырацца і гравітацыйна дэстабілізавала некалькі малекулярных аблокаў, у якіх пачаўся працэс інтэнсіўнага зоркаўтварэння. Лічыцца, што да пашырэння пояса Гулда датычныя адзін ці некалькі выбухаў звышновых, у выніку якіх 10 мільёнаў гадоў назад утварыўся Мясцовы пузыр, у якім наша Сонца знаходзіцца ў наш час.
У канцы 2000-х гадоў з'явілася тэорыя, якая сцвярджае, што пояс Гулда ўтварыўся каля 30 мільёнаў гадоў назад, калі згустак цёмнай матэрыі сутыкнуўся з малекулярным воблакам у нашым рэгіёне. Існуе таксама доказ існавання падобных паясоў у іншых галактыках.
Віктар Іванавіч Бялевіч
Віктар Іванавіч Бялевіч ( — ) — беларускі баскетбольны трэнер. Заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў аддзяленне баскетбола ў БДУФК. Сам прафесійным баскетбалістам ён не стаў, аднак з 1966 года сам вельмі добра вучыў гэтаму іншых, працуючы трэнерам у Рэспубліканскім вучылішчы алімпійскага рэзерву, а таксама ў пэўныя часы трэнерам розных каманд.
Пад яго кіраўніцтвам у 1996 годзе каманда РВАР стала сярэбраным прызёрам IV чэмпіянату Рэспублікі Беларусь па баскетболе сярод жаночых каманд.
З 1975 па 1989 год быў трэнерам БК «Гарызонт» і дырэктарам спартшколы. У 1989 годзе каманда «Гарызонт» становіцца сярэбраным прызёрам чэмпіянату СССР. У 1980-х гадах таксама быў трэнерам жаночай нацыянальнай каманды БССР разам з Халіпскім.
З 1999 па 2002 год — галоўны трэнер жаночай нацыянальнай каманды Беларусі. Лічыўся адным з найлепшых баскетбольных жаночых трэнераў Беларусі.
Сяргей Якаўлевіч Аземша
Сяргей Якаўлевіч Аземша (нар., Рэчыца, Гомельская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік старшыні Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь, генерал-маёр юстыцыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 ліпеня 1974 года ў Рэчыцы Гомельскай вобласці. Бацька — Якаў Кірылавіч Аземша (нар. 21.10.1933), заслужаны юрыст БССР.
У 1996 годзе з адзнакай скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Францыска Скарыны па спецыяльнасці «Правазнаўства».
З 1995 па 1996 год працаваў у пракуратуры Цэнтральнага раёна Гомеля.
З 1996 па 1999 год быў аспірантам кафедры канстытуцыйнага права юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
З 1997 па 2000 год працаваў на розных пасадах у Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
З 2000 па 2015 год працаваў на розных пасадах у органах пракуратуры.
19 мая 2016 года прызначаны намеснікам старшыні Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь.
Санкцыі ЕС, ЗША, іншых краін
31 жніўня 2020 года Аземша быў уключаны ў спіс асоб, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае задушэнне мірных пратэстаў».
6 лістапада 2020 года Аземша як намеснік старшыні Следчага камітэта быў унесены ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС, як адказны за кампанію рэпрэсій і запалохвання на чале з Камітэтам у выніку прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, у прыватнасці, расследаванні супраць Каардынацыйнай рады і мірных дэманстрантаў. 24 лістапада да гэтага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя. Акрамя таго, Аземшу ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Вялікабрытанія, Канада , Швейцарыя.
Бенджамін Аптарп Гулд
Бенджамін Аптарп Гулд (Benjamin Apthorp Gould; 27 верасня 1824, Бостан, Масачусетс, ЗША — 26 лістапада 1896, Кембрыдж, Масачусетс) — амерыканскі астраном.
Біяграфія
У 1844 скончыў Гарвардскі ўніверсітэт. У 1852 заснаваў Аддзел даўгот пры Берагавой службе ЗША і кіраваў ім да 1867, у 1855—1859 гг — таксама дырэктар абсерваторыі Дадлі, у 1870—1885 гг — дырэктар створанай ім Нацыянальнай абсерваторыі ў Кордаве (Аргенціна).
Заснаваў (The Astronomical Journal; AJ) — адно з вядучых астранамічных перыядычных выданняў, што выдаецца дагэтуль ад імя Амерыканскага астранамічнага таварыства. У 1849—1861 і 1885—1896 гг. — рэдактар выдання.
Першым прапанаваў выкарыстоўваць тэлеграф для геадэзічных прац і ў 1860 гэтым метадам вызначыў рознасць даўгот паміж Еўропай і Амерыкай. У 1866 кіруе вызначэннем розніцы даўгот паміж Еўропай і Амерыкай.
Звярнуў увагу і вывучыў (1879) кольца з яркіх зорак нахіленае на 18° у адносінах да галактычнага экватара (гэта кольца пазней было названа «поясам Гулда»), яно апынулася часткай мясцовай сістэмы Галактыкі (пояс выявіў Джон Гершэль у 1847).
У 1884 апублікаваў зонны каталог на 73160 зорак. У 1886 выдаў Аргенцінскі агульны каталог на 32448 зорак.
Член Нацыянальнай АН ЗША, замежны член-карэспандэнт Пецярбургскай АН (1875), член Лонданскага каралеўскага таварыства (1891), Парыжскай АН, Бюро даўгот у Парыжы, АН Аргенціны.
Памяць
У 1935 г. Міжнародны астранамічны саюз прысвоіў імя Гулда кратару на бачнаму боку Месяца.
Валерый Канстанцінавіч Няхаеў
Валерый Няхаеў (1948 год, Мінск, БССР, СССР — 1982 год, там жа) — савецкі серыйны забойца-атрутнік. Забіў трох чалавек, за што быў прысуджаны да смяротнага пакарання.
Біяграфія
Валерый Няхаеў нарадзіўся ў 1948 годзе ў Мінску. Яго сям'я была няшчаснай. Бацька рана памёр, маці не займалася выхаваннем дзяцей. Праз некалькі гадоў у сям'і нарадзіўся яшчэ адзін брат — Аляксандар. Валер ў пачатку 1970-х гадоў атрымаў вышэйшую адукацыю, але з-за сваёй прынцыповасці звольніўся з добрай працы і пайшоў працаваць у Мінскі тэатр оперы і балета. Валерый быў замкнёны і забіты.
У Аляксандра ўсё склалася ўдала: ён скончыў хімфак ў Беларускім дзяржаўным універсітэце. Апошняй кропляй цярпення Валерыя стаў выпадак на працы: яго калега па працы — Уладзімір Мезенцаỳ выпадкова выпусціў на яго дэкарацыю і нават не папрасіў прабачэння. У ноч на 26 чэрвеня 1982 года ў 5-й клінічнай бальніцы памёр машыніст сцэны мінскага драмтэатра ім. Я. Купалы Сяргей Кучараў. Раптоўная смерць 27-гадовага чалавека ўжо сама па сабе была дзіўнай. Здзіўленне выклікаў у дактароў і дыягназ, з якім паступіў пацыент — атручванне шампанскім, у якое быў падмяшаны талій. Неўзабаве высветлілася, што Кучараў не так даўно ўжо звяртаўся да дактароў, скардзячыся на здранцвенне канечнасцяў і металічны прысмак у роце. Падобныя скаргі былі і ў яго калегі, таксама машыніста сцэны, Ігара Лабанава. «Хуткая» забрала абодвух прама з працы. У машыну пацярпелых заносілі на насілках: яны падалі пры кожнай спробе зрабіць крок. У лякарні пацярпелыя паведамілі прычыну іх магчымага атручвання: напярэдадні Уладзімір Мезенцаỳ ім прынёс бутэльку «Савецкага шампанскага», якую распілі Лабанаў і Кучараў.
27 чэрвеня 1982 года ў адну з бальніц Мінска паступілі 26-гадовыя выпускнікі Мінскага будаўнічага інстытута Георгій Лапцеў і Уладзімір Рыбакоў. Яны распавялі, што ў той дзень адзначалі выпускны ў інстытуце і адна з дзяўчат запрасіла студэнтаў да сабе выпіць дэфіцытнага грузінскага віна. Як аказалася, дзве бутэлькі дэфіцытнага віна знайшла маці той самай дзяўчыны ля дзвярэй кватэры Уладзіміра Мезенцава, які фігураваў у справе аб папярэднім злачынстве — моцным атручванні шампанскім. Неўзабаве выпускнікі інстытута памерлі. Неўзабаве ў горадзе адбылося трэцяе атручванне. У пачатку ліпеня 1982 года ў адну з бальніц Мінска паступілі яшчэ трое тых, хто атруціўся. На раніцу, пасля атручвання, у іх выпалі валасы. Усе трое атруціліся напой «Байкал», які ім даў Уладзімір Мезенцаỳ. З трох атручаных выжылі ўсе, але адзін з іх, у выніку атручвання, атрымаў цяжкія ўскладненні і праз некалькі гадоў скончыў жыццё самагубствам. Мезэнцава дапыталі. Ад яго следчыя даведаліся, што атручаныя напоі належалі Няхаеву.
Аляксандра Няхаева міліцыя Мінска арыштавала, калі той вяртаўся з крамы хімреактываў. Неўзабаве быў затрыманы і Валерый. У кватэры быў знойдзены цэлы хімічны склад. Там знаходзіліся сотні рэактываў. Валерый Няхаеў адразу ва ўсім прызнаўся. Суд прыгаварыў Валерыя Нехаева да расстрэлу, а Аляксандра Нехаева — да 5 гадоў пазбаўлення волі.
Шандар Копачы
Шандар Копачы (Kopácsi Sándor, 5 сакавіка 1922, Печ — 2 сакавіка 2001, Таронта) — удзельнік і летапісец Венгерскага паўстання 1956 года.
Біяграфія
У 1952 годзе заняў пасаду начальніка паліцыі Будапешта. У тыя часы венгерская паліцыя фактычна была філіялам Упраўлення дзяржаўнай бяспекі (Államvédelmi Hatóság, AVH). На новай пасадзе ён спрабаваў зрабіць паліцыю незалежнай ад AVH. У наступным годзе Копачы быў абраны ў парламент Венгрыі, дзе стаў актыўным прыхільнікам рэформаў Імрэ Надзя. Пасля XX з'езда КПСС у 1956 годзе Копачы на ​​партыйных сходах паліцыі адкрыта выступіў супраць венгерскага правадыра, Генеральнага сакратара Венгерскай партыі працоўных Мацьяша Ракашы. Пасля падаўлення Познаньскіх пратэстаў у Польскай Народнай Рэспубліцы ён разам з некалькімі іншымі вайсковымі і паліцэйскімі чыноўнікамі публічна заявіў, што не дасць загаду страляць у народ.
Пасля пачатку Венгерскага паўстання 1956 года падпалкоўнік Шандар Копачы, які працягваў займаць пасаду начальніка паліцыі Будапешта, распарадзіўся ў паўстанцаў не страляць, у іх дзеянні не ўмешвацца. Ён безумоўна выканаў патрабаванні паўстанцаў вызваліць зняволеных і зняць чырвоныя зоркі з фасаду будынка ўпраўлення паліцыі. На надзвычайным пасяджэнні Міністэрства ўнутраных спраў Венгрыі старшыня КДБ СССР Іван Сяроў, які быў прадстаўлены венгерскаму кіраўніцтву як новы савецкі саветнік (прычым яго імя названа не было) пачаў наракаць на непрымяненне зброі супраць «фашыстаў і імперыялістаў, якія выводзяць свае ўдарныя сілы на вуліцы Будапешта». Шандар Копачы ў адказ заявіў, што «мабыць, таварыш саветнік з Масквы не паспеў вывучыць абстаноўку ў нашай краіне. Трэба сказаць яму, што на дэманстрацыю выйшлі не фашысты і іншыя імперыялісты, а студэнты ўніверсітэтаў, лепшыя сыны і дочкі рабочых і сялян, краса нашай інтэлігенцыі, і яны патрабуюць выкарыстання сваіх правоў, хочуць выказаць спачуванне палякам і праявіць з імі салідарнасць». 1 лістапада, калі перспектыва савецкага ваеннага ўмяшання стала рэальнай, Копачы быў абраны намеснікам камандуючага Нацыянальнай гвардыяй Венгрыі Белы Кірая. Пасля падаўлення паўстання савецкімі войскамі Юрый Андропаў, які займаў тады пасаду пасла ў савецкім пасольстве ў Будапешце, завабіў Копачы у пастку і арыштаваў. На правядзенне арышту асабіста прыехаў Іван Сяроў. Тады ён упершыню прадставіўся Копачы як першы старшыня КДБ СССР. Сяроў нагадаў пра іхнюю сустрэчу 23 кастрычніка, а затым паабяцаў павесіць Копачы на самым высокім дрэве ў Будапешце.
15 чэрвеня 1958 г. Вярхоўным Судом Венгрыі Копачы, як паплечнік Імрэ Надзя, быў прысуджаны да пажыццёвага зняволення. У 1963 годзе быў вызвалены па амністыі. У 1969 г. скончыў універсітэт, але, атрымаўшы дыплом юрыста, не змог знайсці працу па спецыяльнасці.
У 1975 г. Шандар Копачы эміграваў з жонкай у Канаду. Там яму давялося папрацаваць афіцыянтам, рабочым на заводзе халадзільнікаў, чорнарабочым ў Таронта на электрастанцыі. У 1987 г. ён выйшаў на пенсію.
У 1989 г. Шандар Копачы быў абвешчаны праведнікам народаў свету за ўкрыванне яўрэяў у сваім доме падчас Другой сусветнай вайны.
Пасля падзення камуністычнага рэжыму ў 1990 годзе ён вярнуўся ў Венгрыю, дзе яго воінскае званне было адноўлена. У 2000 г. Шандар Копачы вярнуўся ў Канаду, дзе і памёр ад сардэчнага прыступу 2 сакавіка 2001 у Таронта.
Крынічнік чаборалісты
Крынічнік чаборалісты (Verónica serpyllifólia) — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Таксанамія
Від Крынічнік чаборалісты ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Дубовая Града
Дубо́вая Града́ (, Дубовая Гряда) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавета.
Касакоўка
Касако́ўка (, Косаковка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавета.
Адраджэнне (Жлобінскі раён)
Адраджэ́нне (, Адрадженье; да 5 жніўня 1968 — Эрштэрма́й) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавета. Насельніцтва 156 чал. (2004). Знаходзіцца за 20 км на поўдзень ад горада Жлобін, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Мормаль (лінія Жлобін — Калінкавічы), за 88 км ад Гомеля.
На поўначы Стрэшынскі канал, злучаны з ракой Стрэшынка (прыток ракі Дняпро).
Гелін
Ге́лін (, Гелин) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавета.
Адраджэнне (Жлобінскі раён)
Гісторыя
Выяўлены археолагамі курганны магільнік XI стагоддзя (36 насыпаў; за 0,8 км на паўночны ўсход ад вёскі) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Сучасная вёска заснавана ў пачатку 1920-х перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны з пачатку 1942 года дзейнічала падпольная група (кіраўнік П. Б. Кіраў). Нямецкія карнікі спалілі 40 двароў, забілі 30 жыхароў. У чэрвені 1944 года ў баях за вёску загінулі 315 савецкіх салдат (пахаваныя ў брацкай магіле па вул. Завадскі). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 46 жыхароў, у памяць пра загінулых у 1967 годзе ў цэнтры вёскі ўсталяваная скульптурная кампазіцыя. 29 лістапада 1962 года пасёлак Адраджэнне быў далучаны да вёскі Эрштэрмай, а 5 жніўня 1968 года гэта вёска атрымала сучасную назву. У складзе калгасу «Іскра» (цэнтр — вёска Папаратнае). Знаходзяцца Стрэшынскі крухмальны ўчастак Краснабярэскага крухмальна-паточнага завода, фельчарска-акушэрскі пункт і клуб.
OB-асацыяцыя Скарпіёна — Цэнтаўра
OB-асацыяцыя Скарпіёна — Цэнтаўра (Sco-Cen, Sco OB2) з'яўляецца найбліжэйшай да Сонца OB-асацыяцыяй. Гэта зорная асацыяцыя складаецца з трох падгруп: Верхняй Скарпіёна (Upper Scorpius, US) Верхняй Цэнтаўра — Ваўка (Upper Centaurus-Lupus, UCL) і Ніжняй Цэнтаўра — Паўднёвага Крыжа (Lower Centaurus-Crux, LCC) Сярэднія адлегласці да зорак у гэтых групах знаходзяцца ў дыяпазоне ад 380 да 470 светлавых гадоў.
OB-асацыяцыя Скарпіёна — Цэнтаўра сваім паходжаннем абавязана працэсам зоркаўтварэння, якія адбываліся ў комплексах малекулярных аблокаў за апошнія 20 млн гадоў. Комплекс падобных малекулярных аблокаў знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад OB-асацыяцыі і складаецца з малекулярнага воблака Ро Змеяносца, цёмнай туманнасці Трубка, малекулярнага воблака Барнард 68, Вугальнага Мяшка, а таксама цёмных туманнасцей у сузор'ях Хамелеона, Ваўка, Паўднёвай Кароны, (усё на адлегласцях ~ 120—200 парсек) і некалькіх асацыяцый маладых зорак на перыферыі, у тым ліку, асацыяцыі Эпсілон Хамелеона (узрост ~ 3-5 млн гадоў), асацыяцыі Эты Хамелеона (узрост ~ 7 млн гадоў), асацыяцыі TW Гідры (узрост ~ 8 млн гадоў), рухомай групы зорак Бэты Жывапісца (узрост ~ 12 млн гадоў) і, магчыма, рассеянага зорнага скопішча IC 2602 (узрост ~ 30-50 млн гадоў).
Варанок (альбом)
«Варано́к» — семнаццаты музычны альбом Зміцера Вайцюшкевіча і гурта «WZ-Orkiestra», выдадзены ў 2013 годзе. Песні з альбому запісаны на вершы Генадзя Бураўкіна і Уладзіміра Някляева у аранжыроўцы Зміцера Вайцюшкевіча.
Генадзь Андрэевіч Богдан
Генадзь Андрэевіч Богдан (нар. ) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Намеснік кіраўніка справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2020—2022). Фігурант Чорнага спісу Еўрасаюза, санкцыйных спісаў шэрагу іншых краін.
Біяграфія
Скончыў Мар’інагорскі саўгас-тэхнікум, затым Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт.
Два гады працаваў інспектарам дзяржаўнага пажарнага нагляду ў сістэме Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь.
З 1999 па 2012 год працаваў у канцэрне «Белдзяржхарчпрам», дзе стаў у выніку начальнікам упраўлення каардынацыі і развіцця галін па вытворчасці прадуктаў харчавання і тытунёвых вырабаў.
З 1 лютага 2012 года працаваў генеральным дырэктарам ААТ «Мазырсоль». У 2016 годзе стаў лаўрэатам конкурсу «Чалавек справы» ў намінацыі «За стабільную і эфектыўную працу на беларускім і замежным рынках».
Абіраўся дэпутатам Мазырскага раённага савета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў.
30 студзеня 2020 года прызначаны намеснікам кіраўніка справамі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Пакінуў пасаду ў верасні 2022 года.
Міжнародныя санкцыі
17 снежня 2020 года ўнесены ў Чорны спіс Еўрасаюза. Савет Еўрапейскага саюза прызнаў Богдана як намесніка начальніка ўпраўлення кіравання маёмасцю Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, які курыруе шматлікія прадпрыемствы і праз кіраўніцтва справамі аказвае фінансавую, матэрыяльна-тэхнічную, сацыяльную, бытавую і медыцынскую падтрымку дзяржапарату і рэспубліканскім органам улады, і цесна звязанага з прэзідэнтам адказным за падтрымку рэжыму Лукашэнкі. 26 студзеня 2021 года да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя. 18 лютага 2021 года ў свой санкцыйны спіс Богдана дадала Вялікабрытанія, 22 сакавіка 2021 года — Швейцарыя.
Новая Карма
Новая Карма́ (, Новая Корма) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Папаратнянскага сельсавета.
Снукерны сезон 2012/2013
Снукерны сезон 2012/2013 уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 16 мая 2012 і 6 мая 2013.
Сезон уключаў у сябе два новыя рэйтынгавыя турніры: Усі Класік і International Championship.
Агульны прызавы фонд за сезон перавысіў 7,1 мільёна фунтаў стэрлінгаў. Чэмпіянат свету, Мастэрс, чэмпіянат Вялікабрытаніі і International Championship - найбуйнейшыя турніры сезону па колькасці прызавых грошай.
Сусветны рэйтынг
Ніжэй прадстаўлены змены ў рэйтынгу снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-16, па меншай меры, па выніках аднаго з пералікаў на працягу сезона. Тлустым шрыфтам вылучана найвышэйшая пазіцыя, якую займаў снукерыст у сезоне.
Градзец-Кралавэ
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў X стагоддзі як гандлёвы горад Слаўнікавічаў, у 995 годзе пасля перамогі Пржэмысловічаў над сваімі праціўнікамі Градзец-Кралавэ стаў адной з княжацкіх рэзідэнцый.
У 1225 годзе кароль Пржэмысл Отакар I павялічыў яго статус да каралеўскага горада, заснаваўшы замак, месца яго частага знаходжання, як і яго спадчыннікаў. Затым на працягу некалькіх стагоддзяў горад быў рэзідэнцыяй каралеў-удоў (адсюль і назва).
У XIV стагоддзі перажывае росквіт: пабудаваны касцёл Святога Духа, кадыфікаваны гарадскія правы, прыняты статуты рамесных цэхаў, гараджане атрымалі каралеўскі прывілей варэння піва. Да канца XIV стагоддзя Градзец-Кралавэ быў другім па значэнні горадам Чэшскага каралеўства пасля Прагі.
Падчас гусіцкіх войнаў горад заняў бок табарытаў пад камандзіраваннем Яна Жыжкі, які тут жа і быў пахаваны пасля сваёй смерці ў 1424 годзе. Пасля ваеннага спусташэння Градзец-Кралавэ перажывае другі перыяд росквіту пры каралях Іржы з Подэбрадаў і Уладзіславе II Ягелоне. Аднак пасля пераходу ўлады да дынастыі Габсбургаў ён губляе сваё значэнне. Асабліва вялікую шкоду горад панёс падчас Трыццацігадовай вайны, пацярпеўшы як ад шведскай арміі, так і ад наступнай каталіцкай рэакцыі.
Гісторыя забудовы Градзец-Кралавэ досыць кароткая. У 1884 годзе былі знесены абарончыя бастыёны, якія на працягу некалькіх стагоддзяў заміналі росту горада. Вуліцы закладваліся кольцам, і неўзабаве Стары горад ператварыўся ў цудоўны парк.
Прамысловасць і інфраструктура
Універсітэт Градзец-Кралавэ, медыцынскі і фармакалагічны факультэты Карлава ўніверсітэта.
Дынама (станцыя метро, Масква)
{{Станцыя метро |Колер шрыфта = white |Колер шрыфта2 = |Колер = #{{Маскоўскі метрапалітэн/колер лініі|2}} |Колер2 = |Назва = Дынама |Лінія = {{MOSMETRO icon|2|text=1|style=color:white}} |Лінія2 = |Метрапалітэн = Маскоўскі метрапалітэн |Выява = Metro MSK Line2 Dinamo Central Hall.jpg |Подпіс = |lat_dir = N |lat_deg = 55 |lat_min = 47 |lat_sec = 23 |lon_dir = E |lon_deg = 37 |lon_min = 33 |lon_sec = 29 |region = RU |CoordScale = 1600 |Дата адкрыцця = 11 верасня 1938} года |Дата закрыцця = |Праектная назва = Бега (1934 год), Стадыён Дынама (1935 год) |Старыя назвы = |Праекты пераназвання = Пятроўскі парк (1992 год) |Раён = Аэрапорт |Акруга = Паўночны |Тып канструкцыі = пілонная трохскляпеністая глыбокага залажэння |Глыбіня залажэння = 40 |Архітэктары платформы = Я. Р. Ліхтэнберг, Ю. А. Раўкоўскі |Архітэктары вестыбюля = Д. М. Чачулін |Скульптар = А. А. Янсан-Манізер |Інжынеры-канструктары вестыбюля = |Інжынеры-канструктары платформы = А. Ф. Дзянішчанка |Лік платформаў = 1 |Тып платформы = астраўная |Форма платформы = прамая |Даўжыня платформы = 155 |Шырыня платформы = |Будаўнічая арганізацыя = Шахта 84-85 Масметрабуда (кіраўнікі А. Барышнікаў, П. Смятанкін) |Выхад да = Ленінградскі праспект, Маскоўская алея, Тэатральная алея, Рабочая алея, да стадыёна «Дынама» |Размяшчэнне = |Перасадка на станцыі = Пятроўскі парк |Наземны транспарт = А: м1, 22, 22да, 84, 84да, 105, 105к, 110, 207, 318, 319, 384, 456, 595, 692, 818, 904, 904к, 905, т29, т86, Н1; Тб: 12, 42, 65, 70, 82 |Час адкрыцця = 5:25 |Час закрыцця = 1:00 |Тарыфная зона = |Код станцыі = 036 |Катэгорыя на Вікісховішчы = Dinamo (Moscow Metro) }}
«Дынама» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Замаскварэцкай лініі. Злучана наземнай перасадкай са станцыяй «Пятроўскі парк» на Вялікай кальцавой лініі. Размешчана ў раёне Аэрапорт (ПАА) ўздоўж Ленінградскага праспекта ля аднайменнага стадыёна, па якому і атрымала сваю назву. Адкрыта 11 верасня 1938 года ў складзе пляцоўкі «Плошча Свярдлова» (цяпер «Тэатральная») — «Сокал» (другая чарга будаўніцтва). Пілонная трохскляпеністая станцыя глыбокага залажэння з адной астраўной платформай.
Баравуха (Жлобінскі раён)
Бараву́ха (, Боровуха) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірэвіцкага сельсавета.
Да 1 снежня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Скяпнянскага сельсавета.
Трутнаў
Тру́тнаў (Trutnov, Trautenau) — горад у Кралавеградзецкім краі Чэхіі, на рацэ Упе, ля падножжа горнага масіва Крконашы. Насельніцтва 30,9 тыс. жых. (2012).
Асноўная галіна прамысловасці горада — тэкстыльная (галоўным чынам, ільняная). Вытворчасць вырабаў са шкла.
Гісторыя
Упершыню згадваецца каля 1260, под сучаснай назвай (першапачаткова — у нямецкім варыянце) — з 1301. З канца XIV стагоддзя знаходзіўся ва ўладанні багемскай каралевы. Вытрымаў усе варожыя атакі; быў узяты толькі Янам Жыжкам у час Гусіцкіх войнаў у 1421 і двойчы (у 1642 і ў 1647) асаджваўся шведамі на працягу Трыццацігадовай вайны. Індустрыялізацыя горада пачалася ў XIX стагоддзі. У 1823 былі створаны палатняная мануфактура і шаўкаткацккая фабрыка. Да 1945 асноўнае насельніцтва горада складалі немцы, у цяперашні час — чэхі.
Славутасці
З архітэктурных помнікаў вартыя ўвагі: адзінаццаціметровая калона ў стылі барока, размешчаная на цэнтральнай плошчы горада; касцёл Нараджэння Дзевы Марыі з 64-метровай вежай і вялізнай крыптай, якая цяпер з'яўляецца канцэртнай залай; скульптурная група, якая адлюстроўвае Яна Непамуцкага і Святое Сямейства.
Паблізу Трутнава — вядомы курорт Янске Лазне.
Колас (Жлобінскі раён)
Ко́лас (, Колос) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірэвіцкага сельсавета.
Anhui Gujing Group Co.
Anhui Gujing Group Co. — адна з найважнейшых і ключавых кампаній у алкагольнай індустрыі Кітая. Знаходзіцца ў горадзе Баджоў, правінцыі Аньхой, Кітай.
Лікёра-гарэлачная прамысловасць з’яўляецца асноўнай галіной Gujing Group. Яе вядучы прадукт, Gujinggong Liquor, мае багатую гісторыю ў больш чым 1800 гадоў як адзін з васьмі найпрэстыжных кітайскіх лікёраў усіх часоў.
Апроч таго, Gujing Group паспяхова займаецца гасцінічнай індустрыяй і з’яўляецца адной з 20 найбуйнейшых кітайскіх турыстычных кампаній. Асноўная даччыная кампанія Gujing Group, Holiday Inn Hefei, пабудавала першы пяцізоркавы гатэль у правінцыі Аньхой.
Беларуская федэрацыя баскетбола
Беларуская федэрацыя баскетбола – рэспубліканская грамадскае арганізацыя, якая займаецца правядзеннем баскетбольнага першынства і падрыхтоўкай зборных Беларусі па баскетболе. Створана ў 1992 г. З 1992 г. ў складзе ФІБА.
Функцыі
Ажыццяўляе сваю дзейнасць на ўсёй тэрыторыі Рэспублікі Беларусь, мае свае арганізацыйныя структуры, якія ствараюцца па тэрытарыяльнаму прынцыпу і дзейнічаюць на падставе Статута.
ФІБА Еўропа
ФІБА Еўропа — зона ФІБА, якая складаецца з 51 нацыянальнай баскетбольнай федэрацыі.
Паміж клубамі
Колішнія спаборніцтвы
Ільінцы
Назву Ільі́нцы маюць:
Кругавец
Кругаве́ц (, Круговец) — вёска ў Беларусі, у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірэвіцкага сельсавета.
Геаграфія
Каля вёскі працякае рака Рудзенка (прыток Окры).
Альгалогія
Альгало́гія (alga — марская трава, водарасць і λογος — слова, вучэнне) — навука пра водарасці, раздзел батанікі.
Зараджэнне альгалогіі
Хоць назва alga была прапанавана яшчэ Плініем Старэйшым (23—70 гг), пачаткам альгалогіі можна лічыць 18 стагоддзе. Менавіта 1753 Карл Ліней у «Species plantarum» вылучыў парадак Algae у класе Cryptogamia. У яго разуменні туды трэба было адносіць губкі, лішайнікі, пячоначныя імхі і ўласна водарасці.
Любоў (Жлобінскі раён)
Любо́ў (, Любовь) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірэвіцкага сельсавета.
Альгалогія
Зараджэнне альгалогіі
Фарміраванне альгалогіі, як апісальнай навукі, пачынаецца з работ і сына Агардаў і работ  ў перыяд 1800—1875 гадоў. Былі ўсталяваныя новыя віды і роды водарасцяў, і першыя спробы іх класіфікацыі на аснове марфалагічных прыкмет. Таксама 1836 англійскі вучоны выкарыстаў афарбоўку талама, як важную дыягнастычную прыкмету вялікіх таксонаў. Пачынаючы з сярэдзіны 19 стагоддзя побач з апісальнай альгалогіі пачынае актыўна развівацца новы напрамак, звязаны з вывучэннем клеткавай будовы з выкарыстаннем мікраскапічнай тэхнікі. У працах 1854—1870 гадоў і  вывучаецца размнажэння і антагенез водарасцяў на прыкладзе родаў,  і. распачаты даследаванні па фізіялогіі водарасцяў, а таксама ўведзены ў шырокае ўжыванне метад чыстых культур.
Афармленне альгалогіі як навукі
Матэрыял, што было назапашаны даследчыкамі, фактычна даў штуршок да пачатку новага перыяду, які пачаўся ў 20 стагоддзі. У вобласці сістэматыкі было распрацавана вучэнне аб паходжанні водарасцей, які аддзяліў жгуцікавыя водарасці ад іншых жгуціканосцаў, развіўшы ідэю. Менавіта апошні быў аўтарам першага падручніка па альгалогіі, выдадзенага ў 1904 — «Morphologie und Biologie der Algen». Разам з развіццём метадаў даследаванняў і дасягненняў у галіне тэхнікі (электронная мікраскапія, малекулярныя даследаванні) у развіцці сістэматыкі водарасцей і іх месца ў сістэме арганічнага свету адбываюцца значныя перабудовы, якія працягваюцца і па гэты дзень. Сучасныя даследаванні працягваюцца менавіта ў галіне фізіялогіі і сістэматыкі водарасцей.
Вядомыя альголагі
Роля А. В. Тапачэўскага несумнеўная, аднак не варта забываць, і , якія прыклалі нямала намаганняў у выхаванні цэлай плеяды вучоных-альголагаў. Дарэчы, пачатак альгалагічных даследаванняў у Кіеўскім універсітэце былі закладзеныя, прафесарам гэтага універсітэта. Немагчыма не згадаць працы ў галіне вывучэння  і, якія атрымалі сусветнае прызнанне.
Акім Паўлавіч Карпенка
Акім Паўлавіч Карпенка (1915—1974) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944 год).
Біяграфія
Акім Карпенка нарадзіўся 4 (па новаму стылю — 17 верасня 1915 у вёсцы Лоеў (цяпер — гарадскі пасёлак у Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці). Пасля заканчэння дзевяці класаў школы працаваў токарам у судамеханічнай школе. У 1933 годзе Карпенка быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі. У 1936 годзе ён скончыў 5-ю Ленінградскую ваенную школу авіятэхнікаў па ўзбраенню, у 1940 годзе — Чкалаўскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча штурманаў і Кіравабадскія курсы штурманаў звенняў. З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да лістапада 1943 года гвардыі маёр Акім Карпенка быў эскадрыллі 5-га гвардзейскага авіяпалка, 50-й авіядывізіі. Да таго часу ён здзейсніў 266 баявых вылятаў на штурмоўку вялікіх колькасцяў баявой тэхнікі і жывой сілы ворга, яго ваенных аб'ектаў, прычыніўшы яму вялікую шкоду.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 13 сакавіка 1944 года за «узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі маёр Акім Карпенка быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 3284.
Пасля заканчэння вайны працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1947 годзе Карпенка скончыў Вышэйшыя курсы удасканальвання афіцэрскага саставу. У 1954 годзе у званні палкоўніка ён быў звольнены ў запас. Пражываў у горадзе Бендэр, потым у Ціраспале, працаваў на заводзе, потым — на пасажырскіх цеплаходах. Памер 10 верасня 1974 года, пахаваны на старых могілках горада Бендэр. Перапахаваны 20 жніўня 2011 года на Мемарыяле «Пантэон Славы».
Быў таксама ўзнагароджаны двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Аляксандра Неўскага, Айчыннай вайны 1-й ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, шэрагам медаляў.
Жонка Акіма Карпенкі — Герой Савецкага Саюза
На Алеі герояў-землякоў у гарадскім пасёлку Лоеў А. П. Карпенка ўсталяваны помнік.
Дыён Мак-Колі
Дыён Мак-Колі (Deon McCaulay; нар., ) — белізскі футбаліст, нападнік амерыканскага клуба «Атланта Сілвербекс».
Кар’ера ў нацыянальнай зборнай
Ігрок зборнай Беліза па футболе з 2007 года. З’яўляецца найлепшым бамбардзірам сваёй краіны за ўсю яе гісторыю.
Кубак Беларусі па баскетболе
Кубак Беларусі па баскетболе — штогадовы турнір, які праводзіцца з 1997 года Беларускай федэрацыяй баскетбола.
Гісторыя
Першым пераможцам турніра стала каманда, складзеная з гульцоў мінскіх клубаў «Аўтазаводзец-Джэнці» і РВАР.
З 2008 года гульні групавога этапу праходзілі восенню, а пераможца вызначаўся ў Фінале чатырох, які праходзіў у снежні. У 2017 годзе розыгрыш Кубка праходзіў восенню, пераможца і прызёры вызначаліся па выніках групавога турніру. У 2018 годзе фармат турніру вярнуўся да фармату Фіналу чатырох.
Белыя каскі
Белыя каскі (White Helmets), або Сірыйская грамадзянская абарона (الدفاع المدني السوري, Syria Civil Defence) — няўрадавая добраахвотніцкая арганізацыя, якая дзейнічае ў Сірыі на тэрыторыях, якія кантралююцца апазіцыйнымі групоўкамі. Дэклараваныя мэты дзейнасці з’яўляецца медыцынская дапамога насельніцтву і выратаванне мірных жыхароў, якія пацярпелі падчас баявых дзеянняў. Дзейнасць СГА стала прадметам спрэчак: у заходніх і некаторых іншых СМІ арганізацыя пазіцыянуецца з станоўчага боку, робячы акцэнт на яе гуманітарных місіях і дапамогі пацярпеламу ад вайны насельніцтву краіны, у той час як у сірыйскіх дзяржаўных крыніцах, а таксама Расіі і Іране, «Белыя каскі» вядомыя ў ролі памагатых ісламарадыкалаў і арганізатараў пастановачных відэаролікаў.
Гісторыя
Каманды добраахвотнікаў-ратавальнікаў з’явіліся ў Сірыі на тэрыторыях, падкантрольных сірыйскім паўстанцам, у 2012 годзе. У 2012—2013 гадах гэтым камандам дапамагалі грашыма, рыштункам, тэхнікай і медыкаментамі еўрапейскія ўрады, Турцыя, Японія, ЗША і многія няўрадавыя арганізацыі, уключаючы Mayday Rescue, таксама заснаваную Ле Мезур’е. У 2014 годзе каманды ратавальнікаў аб’ядналіся ў агульнанацыянальную арганізацыю «Сірыйская грамадзянская абарона». «Белыя каскі» — гэта іх неафіцыйная назва.
Па даных арганізацыі, у 2016 годзе было задзейнічана каля 2850 добраахвотнікаў, якія працавалі ў 114 пунктах у Дамаску, правінцыях Алепа, Ідліб, Латакія, Хама, Хомс, Дамаск і Дар’а.
Па паведамленні арміі Ізраіля, у ноч на 22 ліпеня 2018 года ізраільскія вайскоўцы па просьбе ЗША, Канады і шэрагу еўрапейскіх краін эвакуіравалі з паўднёвых раёнаў Сірыі актывістаў СГА і членаў іх сем’яў у сувязі з «пагрозай іх жыцця» і перавезлі іх у Іарданію. Першапачаткова гаворка ішла аб эвакуацыі 827 чалавек, аднак, як заявіў МЗС Іарданіі, у краіну прыбылі 422 актывісты і члены іх сем’яў. Іарданія папярэдне запатрабавала гарантыі таго, што эвакуіраваныя не застануцца на яе тэрыторыі. Толькі пасля таго, як Вялікабрытанія, Германія і Канада ўзялі на сябе юрыдычныя абавязацельствы на працягу трох месяцаў забраць да сябе актывістаў «Белых касак» і іх сем’і, урад краіны пагадзіўся на гэтую аперацыю. У дасягненні дамоўленасцей актыўна ўдзельнічалі ЗША.
Дзейнасць
Як сказана на афіцыйным сайце арганізацыі, добраахвотнікі Сірыйскай грамадзянскай абароны выратавалі больш за 100 тысяч жыццяў; там жа паведамляецца, што 252 добраахвотнікі загінулі пры выкананні сваіх абавязкаў. Паводле ацэнкі брытанскага выдання The Telegraph (пачатак мая 2018 года) СГА выратавала не менш за 60 тысяч жыццяў.
Акрамя выратавальнай і медыцынскай работы, «Белыя каскі» займаюцца дакументаваннем таго, што адбываецца ў Сірыі з выкарыстаннем відэакамер.
Уладзімір Васілевіч Жылко
Уладзімір Васілевіч Жылко (нар. ) — вучоны ў галіне глебазнаўства, доктар сельскагаспадарчых навук (1980).
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць У. В. Жылко звязаная з вывучэннем эрозіі глеб на тэрыторыі Беларусі, па класіфікацыі, характарыстыцы водна-фізічных, аграхімічных і хімічных уласцівасцей эрадзіраванных глеб. Распрацаваў мерапрыемствы па барацьбе з эрозіяй і павышэнню ўрадлівасці эрадзіраваных глеб, глебаахоўныя тэхналогіі вырошчвання сельскагаспадарчых культур. Аўтар шэрагу патэнтаў.
Сярод апублікаванага:
Рамуальд Здзіслаў Клякоўскі
Рамуа́льд Здзі́слаў Кляко́ўскі  (польск. Romuald Zdzisław Klekowski;, горад Пінск) — польскі навуковец у галіне экалогіі і экалагічнай біяэнергетыкі. Доктар габілітаваны (1966), прафесар (1970). Акадэмік Польскай АН (1994; чл.-кар. з 1979), замежны член НАН Беларусі (1995).
Біяграфія
Скончыў Лодзінскі ўніверсітэт (1950). У 1945—1952 гг. асістэнт, ад'юнкт Лодзінскага ўніверсітэта. У 1952—1972 гг. загадчык лабараторыі біяэнергетыкі, у 1970—1973 гг. намеснік дырэктара Інстытута эксперыментальнай біялогіі Польскай АН. У 1973—1982 гг. дырэктар, адначасова з 1975 загадчык лабараторыі Інстытута экалогіі Польскай АН. У 1970—1973, 1984—1986 гг. намеснік акадэміка-сакратара Аддзялення біялагічных навук Польскай АН, у 1987—1995 гг. акадэмік-сакратар Аддзялення біялагічных навук Польскай АН. З 1995 г. член сакратарыята Аддзялення біялагічных навук Польскай АН і з 1996 г. прафесар Міжнароднага цэнтра экалогіі Польскай АН. У 1992—2002 — Старшыня Навуковай рады Аддзела біялогіі Антарктыкі Польскай акадэміі навук.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы прысвечаны праблемам экалогіі і біяэнергетыкі жывых арганізмаў. Арганізатар з 1969 польскіх палярных экспедыцый у Антарктыцы. Даследаваў энергетычныя працэсы, якія праходзяць на розных узроўнях арганізацыі жывой матэрыі. Распрацаваў навукова-метадычныя падыходы для аналізу патокаў энергіі ў экасістэмах. Каардынатар і арганізатар буйных праектаў, што выконваюцца ў рамках Польскай АН у галіне аховы прыродных рэсурсаў. Член Камітэта па экалогіі Польскай АН.
У 1965—1998 — рэдактар «Polskiego Archiwumu Hydrobiologii».
Джэймс Ле Мезур’е
Джэймс Густаф Эдвард Ле Мезур’е (James Gustaf Edward Le Mesurier; 25 мая 1971, Сінгапур — 11 лістапада 2019, Стамбул) — брытанскі ваенны і грамадскі дзеяч, галоўны выканаўчы дырэктар некамерцыйнай арганізацыі «Mayday Rescue Foundation», заснавальнік і спонсар арганізацыі «Сірыйская грамадзянская абарона», вядомай як «Белыя каскі». Загінуў пры загадкавых абставінах.
Святлана Уладзіміраўна Анікей
Святлана Уладзіміраўна Анікей (нар. 7 лютага 1977, Мінск) — беларуская актрыса тэатра і кіно.
Біяграфія
Скончыла тэатральны факультэт Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў ў 1999 годзе па спецыяльнасці «Акцёрскае мастацтва драматычнага тэатра і кіно», курс Лідзіі Манаковай. З 1999 года працавала ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў Купалаўскага тэатра 13 жніўня запатрабаваў спыніць гвалт у дачыненні да мірных грамадзян і выступіў за пералік галасоў з удзелам незалежных назіральнікаў. 17 жніўня ўладамі быў звольнены дырэктар тэатра Павел Латушка. 26 жніўня Святлана Анікей разам з большасцю трупы і іншымі супрацоўнікамі тэатра звольнілася ў знак пратэсту.
Прыватнае жыццё
Захапляецца рэстаўрацыяй старажытнай мэблі.
Джэймс Ле Мезур’е
Адукацыя і ваенная служба
Вырас у Вялікабрытаніі. Пасля заканчэння падрыхтоўчай школы ва Уілтшыры і Кэнфардскай школы паступіў у Ольстэрскі ўніверсітэт у Паўночнай Ірландыі і далучыўся да Белфасцкага афіцэрскага вучэбнага корпуса. У апошні год вучобы перайшоў ва Уэльскі ўніверсітэт, дзе атрымаў ступень у галіне міжнароднай палітыкі і стратэгічных даследаванняў
9 верасня 1990 года як кадэт узведзены ў званне другога лейтэнанта (асабісты нумар — 536239) і залічаны на службу ў пяхотны полк «Каралеўскія зялёныя курткі» брытанскай арміі. Скончыў Каралеўскую ваенную акадэмію, дзе быў узнагароджаны каралеўскай медалём за поспехі.
20 чэрвеня 1993 года атрымаў пастаяннае званне другога лейтэнанта з выпрабавальным тэрмінам. 11 жніўня таго ж года павышаны да лейтэнанта. 11 жніўня 1996 года ўзведзены ў званне капітана. Служыў у місіях Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Паўночнай Ірландыі, Босніі, Косава. 1 чэрвеня 2000 года выйшаў у адстаўку з ваеннай службы ў званні капітана і залічаны ў афіцэрскі рэзерв.
Грамадская дзейнасць
Пасля адстаўкі з ваеннай службы быў заняты ў галіне забеспячэння бяспекі, у прыватнасці, служыў у Ізраілі, Палесціне, Іраку, Іарданіі. З 2006 года на працягу пяці гадоў працаваў у Аб’днаных Арабскіх Эміратах у кампаніі «Good Harbor». Таксама прымаў удзел у ліквідацыі наступстваў цунамі ў Інданезіі і Шры-Ланцы. Пасля заканчэння кантракту пераехаў у Сірыю, дзе стаў працаваць у кампаніі Analysis, Research, and Knowledge (ARK) у галіне стабілізацыі і развіцця
У 2013 годзе ў разгар грамадзянскай вайны ў Сірыі пры фінансавай падтрымцы ЗША, Вялікабрытаніі і Японіі наняў некалькі турэцкіх ратавальнікаў, якія спецыялізаваліся на ліквідацыі наступстваў землятрусаў, для навучання групы парадку 20 грамадзянскіх добраахвотнікаў з Алепа, што ў далейшым сталі вядомыя як «Сірыйская грамадзянская абарона», або «Белыя каскі». У 2014 годзе заснаваў і ўзначаліў у якасці галоўнага выканаўчага дырэктара некамерцыйную арганізацыю «Mayday Rescue Foundation». За сваю працу атрымліваў гадавую выплату ў памеры 15 тысяч долараў ЗША (каля 14 тысяч фунтаў стэрлінгаў).
Паводле некаторых звестак, 8 лістапада 2019 года Ле Мезур’е ў асабістым лісце паведаміў краінам-донарам аб спісанні 50 тысяч долраў з бюджэту «Белых касак» на свае асабістыя патрэбы шляхам прад’яўлення недакладных квітанцый. Усклаўшы на сябе «поўную і выключную адказнасць» за тое, што адбылося, ён пакінуў вырашэнне гэтай сітуацыі за краінамі-донарамі, прапанаваўшы спыніць унясенне ахвяраванняў або замяніць кіраўнікоў арганізацыі. Датычна прыняцця апошняга рашэння адзначыў, што гатовы сысці ў адстаўку, узяўшы на сябе ўсе непрадбачаныя выдаткі.
Дзейнасць як «Белых касак», так і самога Ле Мезур’е неаднаразова крытыкавалася сірыйскімі і раійскімі чыноўнікамі. Так, за тры дні да загадкавай яго гібелі афіцыйны прадстаўнік міністэрства замежных спраў Расіі Марыя Захарава абвінаваціла яго ў шпіянажы, у прыватнасці ў працы на МІ-6, а таксама ў сувязях з тэрарыстычнымі арганізацыямі, такімі як Аль-Каіда.
Смерць
11 лістапада 2019 года быў знойдзены мёртвым у Стамбуле, непадалёк ад свайго дома. Яму было 48 гадоў. Цела з траўмай галавы, шматлікімі парэзамі, пераломамі рук і ног было выяўлена вернікамі па шляху на малітву ў мячэць Кылыча Алі-пашы прыкладна ў 4:30 раніцы па мясцовым часе. Служачыя мячэці выклікалі паліцыю і медыкаў, ад якіх жонка Ле Мезур’е і даведалася пра смерць мужа, убачыўшы яго ляжалым на вуліцы. Паводле яе заявы, ён у апошні час адчуваў стрэс, з прычыны чаго прымаў антыдэпрэсанты і снатворнае. Паводле звестак журналісцкіх крыніц, гібель была магчыма выкліканая падзеннем з балкона, з прычыны чаго следствам разглядаецца версія пра самагубства. Аднак Мезур’е жыў з жонкай на трэцім паверсе свайго дома і офіса, у які можна было ўвайсці толькі па адбітках пальцаў, тады як некалькі камер відэаназірання на ўваходзе не зафіксавалі старонніх. У той жа час журналісты са спасылкай на свае крыніцы палічылі абставіны падазронымі; у прыватнасці, журналіст BBC і сябар Марк Урбан адзначыў, што ён ніяк не мог выпасці з балкона.
Выказваліся меркавання аб дачыненні той ці іншай спецслужбы.
Па паведамленнях турэцкіх СМІ, у выніку патолагаанатамы прыйшлі да высновы аб тым, што Ле Мезур’е загінуў у выніку падзення з вышыні, тады як на яго целе не было выяўлена ДНК старонніх асоб. 2 сакавіка 2020 года пракуратура Турцыі спыніла расследаванне і закрыла справу аб смерці, пастанавіўшы лічыць здарэнне самагубства.
Рамуальд Здзіслаў Клякоўскі
Навуковыя працы
Аўтар больш за 140 навуковых прац, у тым ліку манаграфій. Сярод іх:
Ушанаванне
Узнагароджаны медалём Перамогі і Свабоды (1947), крыжам Кавалера Ордэна адраджэння Польшчы (1971), крыжам Камандора Ордэна Адраджэння Польшчы (1977), крыжам Камандора з зоркай Ордэна Адраджэння Польшчы (1986).
Спіс аб’ектаў PGC (941001—942000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (941001—942000)
Адам Вайткевіч
Адам Вайткевіч (Adam Wojtkiewicz; —, Вільня) — рымска-каталіцкі дзеяч, біскуп.
З шляхецкага роду, сын Адама Вайткевіча і Францішкі з Багінскіх. Ахрышчаны 13 лістапада 1796 года ксяндзом Карлам Кшталтам. Высвечаны на ксяндза ў 1819 годзе. Канонік магілёўскі ад 1845 года, рэктар Мінскай семінарыі ад 1849 года. 18 сакавіка 1852 года прызначаны мінскім біскупам. 22 лютага 1853 года інтранізаваны на мінскае біскупства. Пасля скасавання 24 ліпеня 1869 года дыяцэзіі, пераехаў у Вільню, дзе і памёр. Апошняе яго біскупскае распараджэнне атуецца 25 ліпеня 1869 года. Пахаваны на могілках Росы ў Вільні.
Валерый Іванавіч Грамада
Валерый Іванавіч Грамада — беларускі харэограф і дзяржаўны дзеяч.
Роса
Гісторыя
У красавіку 1801 магістрат Вільні вылучыў дзялянку зямлі для могілак за тагачаснай гарадской мяжой. 6 мая 1801 могілкі былі асвечаны. 8 мая 1801 на іх быў пахаваны бургамістр Ян Мюлер. У 1814 да паўночнай часткі могілак быў далучаны яшчэ адна дзялянка зямлі.
Побач з гэтым могілкамі ў першай палове XIX размяшчалася месца пахавання памерлых у аддзяленні Антокальскай бальніцы хворых. Першапачаткова яго звалі Сірочым, затым Новай Росай (плошча 4,6 га).
Валерый Іванавіч Грамада
Біяграфія
Скончыў Беларускі ўніверсітэт культуры ў 1994 годзе. З 1994 па 1997 год працаваў выкладчыкам харэаграфіі кафедры эстрады Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры. З 1997 года з’яўляўся мастацкім кіраўніком — балетмайстрам дзіцячага ўзорнага вакальна-харэаграфічны ансамбля «Жалейка» падлеткавага клуба «Калейдаскоп» прафкама Мінскага завода вылічальнай тэхнікі.
Роса
Гісторыя
У 1841—1850 гадах на могілках была пабудаваная па праекце архітэктара. У 1888 годзе па праекце архітэктара да капліцы была дабудаваная вежа-званіца.
Перад уваходам на могілкі ў 1920 былі пахаваны салдаты, якія загінулі ў савецка-польскай вайне. У 1935—1936 невялікія ваенныя могілкі былі перабудаваны па праекце Войцеха Ястжэмбоўскага, аўтара размешчанага ў цэнтры надмагілля над прахам маці і сэрцам Юзафа Пілсудскага. Побач пахаваны салдаты ганаровай варты, якія адмовіліся здаць зброю чырвонаармейцам у 1939 і былі расстраляныя на месцы. Частку могілак займаюць магілы байцоў Арміі краёвай.
Новая Слабада (Жлобінскі раён)
Но́вая Слабада́ (, Новая Слобода) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пірэвіцкага сельсавета.