cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэразіні
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria SS. delle Grazie.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Карлсбад (Каліфорнія)
Карлсбад (Carlsbad) — прыбярэжны курортны горад, які займае сем міль берагавой лініі ўздоўж узбярэжжа Ціхага акіяна ў Паўднёвай Каліфорніі, ЗША. Знаходзіцца за 140 км (87 міль) на поўдзень ад Лос-Анджэлеса і за 56 км (35 міль) на поўнач ад Сан-Дыега.
Надзея Іванаўна Галоўчанка
Надзея Іванаўна Галоўчанка (, Керч —, Мінск) — беларуская мастачка, графік, педагог.
Першапачатковую прафесійную адукацыю атрымала ў 1928—1932 гадах у Беларускім дзяржаўным мастацкім тэхнікуме. У 1940 годзе скончыла Маскоўскі дзяржаўны мастацкі інстытут імя В. І. Сурыкава.
Выкладала ў Мінскім мастацкім вучылішчы (1949—1960). Сярод вучняў: Арлен Кашкурэвіч, Уладзімір Уродніч, Валянцін Пакаташкін, Міхась Рагалевіч і інш.
Сябра Саюз мастакоў БССР з 1949 года.
Благадатнэ (Крым)
Благадатнэ (Благодатне) — вёска ў Джанкойскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Світліўскаму сельскаму савету.
Надзея Іванаўна Галоўчанка
Творчасць
З 1932 года ўдзельнічала ў мастацкіх выстаўках.
Працавала пераважна ў галіне акварэлі, а таксама ў станковай графіцы (літаграфіі і лінагравюры), аўтар серыі партрэтаў беларускіх пісьменнікаў, удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны, перадавікоў вытворчасці, лірычных пейзажаў.
Творы захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, НЦСМ РБ, ДМГБЛ і іншых калекцыях.
Эўрас
Плошча - 4242 км ² (адзін з самых вялікіх раёнаў Грэцыі). Адміністрацыйны цэнтр нома - горад Александропаліс.
Балцкі раён
Балцкі раён (Балтський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Балта (Балта).
Насельніцтва раёна на года складае 41914 чалавек, плошча — 1317 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 24 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 41 сяло.
IC 3327
IC 3327 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шымко
Шымко — прозвішча
Іван Мацвеевіч Карпуць
Іван Мацвеевіч Карпуць (, Даўбянкі, Бераставіцкі раён, Гродзенская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003), член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1992—2002), доктар ветэрынарных навук (1977), прафесар (1979). Ганаровы прафесар Кембрыджскага (2002) і Калумбійскага (2003) універсітэтаў.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне імуналогіі, імунапаталогіі і крыватвору ў жывёл. Правёў фундаментальныя даследаванні па высвятленню заканамернасцяў фарміравання імуннага статусу ў жывёл, развіццю механізмаў імунапаталогіі ў сістэме маці-прыплод, уплыву антыбіётыкаў, прабнотыкаў, вітамінаў, прадуктаў хімізацыі, выкідаў прамысловых прадпрыемстваў, шэрагу мікраарганізмаў і паразітаў на крыватвор, імунагенез, абмен рэчываў і якасць жывёлагадоўчай прадукцыі. Аўтар і сааўтар 12 дыягнастычных, лячэбна-прафілактычных прэпаратаў і імунакарэктараў, вытворчасць якіх арганізавана ў Рэспубліцы Беларусь. Распрацаваў і апрабаваў інфармацыйныя тэхналогіі і прагрэсіўныя вучэбна-метадычныя спосабы навучання, якія рэалізаваны ў навучальных працэсах ВНУ Рэспублікі Беларусь.
Апублікаваў больш за 600 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій, 4 падручнікі, 3 даведнікі. Аўтар 11 вынаходак і патэнтаў.
Узнагароды
Прэмія Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі 1997 года за цыкл работ «Вывучэнне заканамернасцей фарміравання імуннага статусу», высвятленне механізмаў развіцця імунапаталогіі жывёл, стварэнне прэпаратаў для дыягнастычных, лячэбных і прафілактычных мэтаў.
Агароднікі (значэнні)
Назву Агаро́днікі маюць:
Spacewatch
Spacewatch — гэта праект універсітэта Арызоны, мэтай якога з'яўляецца пошук і адкрыццё малых целаў Сонечнай Сістэмы.
Праект быў заснаваны ў 1980 годзе прафесарам Томам Герэльсам у Кіт-Пікскай абсерваторыі, а цяпер яго ўзначальвае доктар Роберт Макмілан.
Адкрыцці
Адкрыцці, здзейсненыя ў рамках гэтага праекта, вельмі разнастайныя. Было выяўлена некалькі невядомых раней калязямных астэроідаў: астэроідаў з групы Кентаўраў: і некалькі аб'ектаў пояса Койпера:
Ізноў быў адкрыты астэроід, які да гэтага часу амаль 90 лёт лічыўся страчаным. Акрамя таго, была адкрыта перыядычная камета 125P/Spacewatch. Адзін са спадарожнікаў Юпітэра — Калірое — таксама абавязана сваім адкрыццём гэтаму праекту. У гонар гэтага праекта быў названы адзін з астэроідаў галоўнага пояса —, дарэчы таксама адкрыты ў рамках гэтага праекта.
Чакурдах
Чакурдах (Чокурдах, Чокуурдаах) — пасёлак гарадскога тыпу (1981) у Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Алаіхаўскага ўлуса (раёна) Рэспублікі Саха (Якуція). Размешчаны за Паўночным палярным колам, на левым беразе ракі Індыгірка на адлегласці ад Якуцка: наземным шляхам 2700 км, паветраным 1360 км, водным 2830 км. Аэрапорт, рачная прыстань.
Заснаваны ў 1936 г. Насельніцтва 2105 чал. (2010) Рыбазавод, дом культуры, музей прыроды тундры і паляўнічага промыслу.
Прэмія Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка за найлепшы фільм на замежнай мове
Прэмія Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка за найлепшы фільм на замежнай мове (New York Film Critics Circle Award for Best Foreign Language Film) — адна са штогадовых узнагарод Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка. Прысуджаецца з 1937 года.
Лаўрэаты
Прэмія Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка за найлепшы фільм на замежнай мове прысуджалася з 1937 года.
Этолія і Акарнанія
Этолія і Акарнанія (грэч. Αιτωλοακαρνανία) — ном у Заходняй Грэцыі. Адзін з самых слабазаселеных номаў Грэцыі. Утвораны шляхам аб'яднання Этоліі і Акарнаніі. Па гістарычных прычынах сталіцай з'яўляецца горад Месалангіён, а найбуйнейшым горадам і фінансавым цэнтрам — горад Агрыніён. У 2004 годзе пабудаваны мост «Рыа-Антырыа», які звязвае мацерыковую Грэцыю з Пелапанесам.
Санту-Андрэ (Сан-Паўлу)
Санту-Андрэ (Santo André) — муніцыпалітэт у Бразіліі, уваходзіць у штат Сан-Паўлу. Складовая частка мезарэгіёна Агламерацыя Сан-Паўлу. Знаходзіцца ў складзе буйной гарадской агламерацыі Агламерацыя Сан-Паўлу. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Сан-Паўлу. Насельніцтва складае 667891 чалавек на 2007 год. Займае плошчу 174,840 км². Шчыльнасць насельніцтва — 3.850,6 чал./км².
IC 3328
IC 3328 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шылата
Шылата (Scillato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Палерма.
Насельніцтва складае 679 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 90020. Тэлефонны код — 0921.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Catena.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ваенна-паветраныя сілы Аўстра-Венгрыі
Ваенна-паветраныя сілы
Ваенна-паветраныя сілы Аўстра-Венгерскай імперыі былі створаны ў 1893 годзе. Напярэдадні Першай сусветнай вайны ў склад ваенна-паветранага флоту ўваходзіла больш за 30 самалётаў і 85 пілотаў. З усіх краін-удзельніц сусветнай вайны аўстра-венгерскія паветраныя сілы былі аднымі з самых слабых. Аўстра-венгерскія пілоты ваявалі на Усходнім фронце Першай сусветнай вайны супраць рускай авіяцыі і на Італьянскім — супраць італьянскіх, англійскіх і амерыканскіх войскаў.
Апазнавальныя знакі
З 1913 па, прыкладна, 1916 гады на аэропланах выкарыстоўваўся знак з колераў аўстрыйскага нацыянальнага сцяга. Прыкладна з 1915 года і да распаду Імперыі выкарыстоўваўся знак Жалезнага крыжа, ідэнтычны знаку Імперскіх ВПС Германіі ў перыяд з 1914 па 1918 гады.
Уладзімір Паўлавіч Андрэйчанка
Уладзі́мір Паўла́віч Андрэйчанка (нар., в. Мар’янова, Лёзненскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Лужаснянскі сельскагаспадарчы тэхнікум (1968), Велікалуцкі сельскагаспадарчы інстытут (1977), Мінскую вышэйшую партыйную школу (1988), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў аграномам у калгасе «Перамога сацыялізму» Верхнядзвінскага раёна (1968), старшым аграномам па вапнаванні Зубкоўскага спецаддзялення «Сельгастэхнікі». У 1972—1973 гг. — інструктар арганізацыйнага аддзела Лёзненскага райкама ЛКСМБ. 1973—1974 гг. — загадчык арганізацыйнага аддзела Лёзненскага райкама ЛКСМБ. 1974—1975 гг. — інструктар арганізацыйнага аддзела Лёзненскага РК КПБ. 1975—1978 гг. — сакратар парткама саўгаса «Адаменкі». 1978—1981 гг. — старшыня калгаса імя А. Ф. Данукалава. 1981—1985 гг. — намеснік старшыні, начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі Лёзненскага райвыканкама. 1985—1987 гг. старшыня выканкама Лёзненскага Савета народных дэпутатаў. 1981—1991 гг. — першы сакратар Верхнядзвінскага РК КПБ. 1991—1994 гг. — першы намеснік, старшыня камісіі па сельскай гаспадарцы і забеспячэнні харчаваннем насельніцтва Віцебскага аблвыканкама. З лістапада 1994 г. па кастрычнік 2008 г. — старшыня Віцебскага аблвыканкама.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларусі (1990—1994). Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (1996—2008). З 27.10.2008 Старшыня Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання, з 18.10.2012 Старшыня Палаты Прадстаўнікоў пятага склікання.
Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
З 2016 года старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
З 1 лютага 2018 года — упаўнаважаны Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па Віцебскай вобласці.
З 2019 года старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VII склікання.
15 сакавіка 2021 года ўвайшоў у склад Канстытуцыйнай камісіі, якая ў мэтах ажыццяўлення рэзалюцыі шостага Усебеларускага народнага сходу распрацоўвае прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх усенароднае абмеркаванне.
У снежні 2022 года трапіў пад санкцыі Канады.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Айчыны II і III ступені, ордэнам Дружбы (Расія), удастоены ганаровага звання «Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь». Мае дзве падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, тры юбілейных медаля; узнагароджаны ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, ордэнам Крыжа прападобнай Ефрасінні Полацкай (Беларуская праваслаўная царква).
Асабістае жыццё
Ва Уладзіміра Андрэйчанкі ёсць катэдж ў элітным мінскім раёне Дразды, дзе жывуць у асноўным прадстаўнікі ўлады і людзі блізка звязаныя з Аляксандрам Лукашэнкам.
Іанічна-Адрыятычны трубаправод
Іанічна-Адрыятычны трубаправод (ІАТ) (Ionian Adriatic Pipeline, IAP) — праект газаправода ў Паўднёва-Усходняй Еўропе. Ён будзе праходзіць ад горада Фіеры ў Албаніі праз Чарнагорыю і Боснію і Герцагавіну да Спліта ў Харватыі, уключаючы ў сябе падводныя ўчасткі Бар — Будва, Добрэч — Прэўлака, Цаўтат — Пелешац.
У Фіеры IAP будзе злучаны з Трансадрыятычным трубаправодам. Trans Adriatic Pipeline AG падпісала мемарандумы аб узаемаразуменні з распрацоўшчыкамі праекта IAP, уключаючы Plinacro (Харватыя), BH-Gas (Боснія і Герцагавіна), а таксама ўрадамі Чарнагорыі і Албаніі.
У Спліце трубаправод будзе злучаны з існуючай газатранспартнай сістэмай Харватыі. Акрамя таго, ён можа быць звязаны з іншай новай газавай інфраструктурай, у тым ліку з тэрміналам Крк LNG Hrvatska у Крк.
Даўжыня трубаправода будзе складаць 516 кіламетраў (321 міль). Трубаправод будзе двунакіраваным, а яго магутнасць будзе складаць 5 мільярдаў кубаметраў (180 мільярдаў кубічных футаў) прыроднага газу за год.
Міністэрская дэкларацыя па праекце IAP была падпісана 25 верасня 2007 года ў рамках Энергетычнай супольнасці.
У 2016 годзе SOCAR пагадзілася выступіць тэхнічным кансультантам і падпісала з прадстаўнікамі краін мемарандум аб супрацоўніцтве. Да праекту таксама далучыўся кансорцыум TAP.
У 2019 годзе харвацкі аператар Plinacro, албанскі Albgaz, чарнагорскі Montenegro Bonus і баснійскі BH-Gas дамовіліся пра стварэнне сумеснага прадпрыемства для будаўніцтва газаправода, у якім яны будуць мець роўныя долі. Але будаўніцтва зацягнулася, і плануецца ўвесці ў эксплуатацыю газаправод толькі да 2025 года.
Спіс узброеных груповак грамадзянскай вайны ў Іраку (2011—2017)
У гэтым артыкуле ўтрымліваецца спіс узброеных груповак, якія ўдзельнічалі ў грамадзянскай вайне ў Іраку ў 2011—2017 гадах.
Канфлікт пачаўся з моманту вываду амерыканскіх войск, пасля чаго ўзброеная апазіцыя разгарнула барацьбу супраць цэнтральнага іракскага ўрада і прыватных ваенных кампаній. У 2014 годзе самай магутнай групоўкай стала суніцка-салафіцкая арганізацыя «Ісламская дзяржава Ірака і Леванта» (ІДІЛ). ІДІЛ фактычна стала ваяваць супраць усіх, захапіўшы 1/3 тэрыторыі краіны, і рыхтавалася да наступлення на сталічны Багдад. У гэты час адбылася кансалідацыя шыіцкіх груповак і афіцыйных уладаў, якія разам з Іранам і міжнароднай кааліцыяй на чале з ЗША паступова разграмілі баевікоў. Пасля шэрагу буйных паражэнняў ІДІЛ сышла ў падполле, займаючыся асобнымі рэйдамі і тэрактамі.
Групоўкі кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі. Альянс падтрымаў урад у барацьбе з ІДІЛ. Узброеныя фарміраванні курдскага насельніцтва. Займаліся абаронай сваёй нацыянальнай аўтаноміі Іракскі Курдыстан, падтрымліваўшы афіцыйныя ўлады. Суніцкія паўстанцы салафіцкага толку. Суніцкія паўстанцы суфіцкага і баасісцкага толку. Іншыя суніцкія паўстанцы. Праўрадавыя суніцкія групоўкі, створаныя не з палітычнай мэтай, а для абароны мясцовага насельніцтва ад тэрору радыкалаў. Іншыя (у тым ліку замежныя) фарміраванні або арганізацыі.
Ытык-Кюёль
Ытык-Кюёль (Ытык-Кюель, Ытык-Күөл) — сяло ў Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Татцінскага ўлуса (раёна) Рэспублікі Саха (Якуція). Размешчана на рацэ Тата. У цэнтры сяла возера Ытык-Кюёль (Свяшчэннае возера). Насельніцтва 7023 чал. (2010). Ад Якуцка знаходзіцца: наземным шляхам 256 км, паветраным 255 км. У сяле 2 сярэднія, музычная, спартовая школы, гімназія імя А. Е. Мардзінава, Літаратурна-мастацкі музей-запаведнік «Таата», народны тэатр, дзейнічае тэлестудыя «Таата», выпускаецца газета «Таата», маюцца помнікі Э. Пякарскаму і Ф. М. Ахлопкаву.
Халадовіч
Халадовіч — беларускае прозвішча.
Расчараванне (тэлесерыял)
«Расчараванне» (Disenchantment) — амерыканскі сатырычны мультсерыял, створаны Мэтам Гроўнінгам. Netflix заказаў 20 эпізодаў серыяла, прэм’ера першых дзесяці эпізодаў адбылась 17 жніўня 2018 года.
Сюжэт
Серыял распавядае аб прынцэсе-алкагалічцы Бін, яе эльфе-кампаньёне Элфа і «асабістым дэмане» Люсі, якія жывуць у сярэдневяковым каралеўстве Дрымландыя.
Вытворчасць
Мультсерыял ад стваральніка серыялаў «Сімпсаны» і «Футурама» Мэта Гроўнінга «зняты ў яго фірменным стылі». Анімацыяй займалася студыя Rough Draft Studios, адказная за «Футураму».
Сезон 2021 ФК Стэнлес Пінск
У 2021 годзе футбольны клуб «Стэнлес» з г. Пінск прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на красавік 2021 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Васількоўскі сельсавет
Васілько́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна БССР. Цэнтр — вёска Васількоў.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года ў складзе Горвальскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Рудзецкага (Рудзецка-Алізараўскага) сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рэчыцкім раёне БССР. У 1931 годзе скасаваны.
Яніна (ном)
Яніна, Іаніна (грэч. Ιωάννινα) — ном у Грэцыі, у вобласці Эпір. Сталіцай з’яўляецца аднайменны горад Яніна. Ном Яніна з’яўляецца адным з самых вялікіх у Грэцыі і займае прыкладна палову Эпіра.
Дзень маці
Гісторыя свята
Ушаноўванне жанчыны-маці мае шматвяковую гісторыю.
З XVII па XIX стагоддзе у Вялікабрытаніі адзначалася так званая «Матчына нядзеля» (Mothering Sunday) — у другую нядзелю Вялікага паста, прысвечаная ўшаноўванню маці па ўсёй краіне.
У ЗША Дзень маці ўпершыню публічна быў падтрыманы вядомай амерыканскай пацыфісткай Джуліяй Уорд Хоўв у 1872 годзе. «Дзень маці» па версіі Джуліі Уорд — дзень адзінства маці ў барацьбе за мір ва ўсім свеце. Канцэпцыя Джуліі Уорд не знайшла шырокай падтрымкі ні ў ЗША, ні ў іншых краінах.
У 1907 годзе амерыканка Ганна Джарвіс з Філадэльфіі выступіла з ініцыятывай ушаноўвання маці ў памяць пра сваю маці. Ганна напісала лісты ў дзяржаўныя ўстановы, заканадаўчыя органы і выбітным асобам з прапановай адзін дзень у годзе прысвяціць ушаноўванню маці. У 1910 годзе штат Віргінія першы прызнаў Дзень Маці афіцыйным святам. У 1914 годзе прэзідэнт ЗША Вудра Вільсан абвясціў другую нядзелю мая нацыянальным святам у гонар усіх амерыканскіх маці.
Услед за ЗША другую нядзелю мая абвясцілі святам 23 краіны (у іх ліку: Бахрэйн, Ганконг, Індыя, Малайзія, Мексіка, Нікарагуа, Аб’яднаныя Арабскія Эміраты, Аман, Пакістан, Катар, Саудаўская Аравія, Сінгапур, Аўстралія, Украіна, Эстонія і інш.), а яшчэ больш трыццаці адзначаюць свята ў іншыя дні.
У Беларусі адзначаць Дзень маці пачалі ў 1996 годзе.
Сімволіка і звычаі
У ЗША і Аўстраліі існуе традыцыя насіць у гэты дзень на адзежы кветку гваздзікі. Прычым колер мае значэнне, так каляровая гваздзіка кажа пра тое, што маці чалавека жывая, а белыя кветкі прышпільваюць да адзежы ў памяць пра памерлых маці.
IC 3329
IC 3329 — галактыка тыпу GxyP (частина галактики) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рослаўль
Рослаўль (Рославль) — горад (з 1755 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Рослаўльскага раёна Смаленскай вобласці. Насельніцтва 55,3 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1137 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Асцёр (басейн Дняпра), за 123 км ад Смаленска, за 135 км ад Бранска. Лёгкая і харчовая прамысловасць, вытворчасць будматэрыялаў.
Назва
Рослаўль атрымаў назву ў гонар свайго заснавальніка — князя Расціслава Мсціславіча.
У 1130-х гг. Расціслаў забраў у чарнігаўскіх князёў тэрыторыі паміж Дзясной і Сажом, заснаваў гарады Рослаў і Мсціслаў, якім даў імёны, адпаведна,сваё і свайго бацькі.
У рэгіёне абапал сучаснай мяжы Беларусі і Расіі больш за два дзясяткі такіх назваў, што паходзяць ад стараславянскіх двухасноўных імёнаў (тыпу Хатовіж, Хіславічы (< Хаціславічы), Хацясловічы, Дабрахотаўка, Самахотаўка). Іх узнікненне імаверна адбылося ў той жа час і было звязанае з пасяленнямі Расціслававых дружыннікаў.
Паводле расійскага гісторыка Карамзіна, горад заснаваў муж полацкай князёўны Рагнеды — Уладзімір Святаславіч. Некаторыя гісторыкі прыпісваюць заснаванне Рослаўля Уладзіміру Манамаху.
Варыянты напісання назвы горада ў гістарычных крыніцах: Ростиславль, ''Rostislawl.
Ранняе Сярэднявечча
Каля 1137 года князь Расціслаў Мсціславіч заснаваў Рослаўль як адзін з гарадоў на заваяваных у радзімічаў землях. Першы пісьмовы ўспамін пра Рослаўль датуецца 1150 годам, калі ён уваходзіў у склад Смаленскага княства.
Паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Маскоўскай дзяржавай
У XIV стагоддзі Рослаўль далучыўся да Вялікага Княства Літоўскага. 15 ліпеня 1410 года рослаўльская харугва брала ўдзел у Грунвальдскай бітве. У 1493 годзе горада захапілі маскоўскія войскі.
У 1503 годзе Рослаўль вярнуўся ў склад Вялікага Княства Літоўскага. У 1508 годзе ён увайшоў у склад Смаленскага ваяводства. У 1515 годзе маскоўскі гаспадар Іван IV зноў захапіў горад. Пасля яго смерці, у «смутныя часы» рослаўцы падтрымалі войскі Ілжэдзмітрыя I, прагнучы вяртання ў Вялікае Княства Літоўскае.
У 1618 годзе Рослаўль стаў цэнтрам староства ў складзе Смаленскага павета Смаленскага ваяводства. 24 сакавіка 1623 года кароль і вялікі князь Жыгімонт Ваза надаў гораду магдэбургскае права і герб «у блакітным полі выява збройнага Святога Жыгімонта, у руках якога скіпетар і яблык». З пачаткам вайны Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай у 1654 годзе Рослаўль захапілі маскоўскія войскі.
Пад уладай Маскоўскай дзяржавы і Расійскай імперыі
Згодна з Андрусаўскім перамір’ем 1667 года Рослаўль апынуўся ў складзе Маскоўскай дзяржавы. У 1708 годзе ён увайшоў у склад Смаленскай губерні, дзе ў 1776 годзе стаў цэнтрам павета. У 1738 годзе ў Рослаўлі адкрылася школа з навучаннем на расійскай і польскай мовах.
Паводле афіцыйных звестак за 1866 год, беларусы складалі 94,7 % насельніцтва Рослаўльскага павета. У канцы XIX стагоддзя ў Рослаўлі дзейнічалі 7 цэркваў, сярод іх саборная славілася абразам Маці Боскай (прывезены ў 1793 годзе з вострава Мальты), працавалі 2 прагімназіі, 5 вучылішчаў, сярод якіх духоўнае і чыгуначна-тэхнічнае, 2 багадзельні, 4 лякарні і 3 аптэкі. Агулам існавала 22 прамысловыя прадпрыемствы, з якіх вылучаліся 2 алейні і столькі ж гарбарняў. Гандлявалі канапланым і льняным алеем, пянькой, зернем, скурамі, тытунем, лыкам. Пункты адпраўкі — Рыга і Цэнтральная Расія. У гэты час беларусы складалі 94 % насельніцтва Рослаўльскага павета.
Антон Трафімавіч Маслікаў
Антон Трафімавіч Маслікаў (нар., Алтайскі край — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Рослаўль
Найноўшы час
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі Рослаўль увайшоў у склад Беларускай ССР, дзе меў стаць цэнтрам павета («падраёна»). Аднак 16 студзеня горад разам з іншымі тэрыторыямі Смаленскай губерні быў перададзены ў склад РСФСР.
У Вялікую Айчынную вайну з 3 жніўня 1941 да 25 верасня 1943 года Рослаўль знаходзіўся пад нацысцкай акупацыяй.
Адукацыя
У Рослаўлі працуюць 10 сярэдніх школ.
Антон Трафімавіч Маслікаў
Біяграфія
У 1943 годзе прызваны Калінінскім РВК Сяміпалацінскай вобласці ў рады Чырвонай Арміі.
Рослаўль
Культура
Дзейнічаюць 2 бібліятэкі, палац і дом культуры.
Антон Трафімавіч Маслікаў
Біяграфія
Асабліва вызначыўся пры фарсіраванні ракі Заходняя Дзвіна. 25 чэрвеня 1944 года першым пераправіўся праз раку ў раёне вёскі Шарыпіна (Бешанковіцкі раён). Выявіў схаваныя немцамі лодкі і пад агнём праціўніка, разам з Мікалаем Вясніным, пераправіў іх на свой бераг, забяспечыўшы падраздзяленне перапраўнымі сродкамі. Удзельнічаў у баях за ўтрыманне плацдарма, у той жа дзень загінуў.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года. Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Саннікі.
Рослаўль
Транспарт
Праз Рослаўль праходзяць аўтамабільныя дарогі Рудня — Арол (ад Віцебска праз Смаленск і Бранск),  (Масква — Шэры Камень і далей на Бабруйск), і.
Горад стаіць на гістарычнай чыгуначнай Рыжска-Арлоўскай лініі. Тут знаходзіцца станцыя Рослаўль-I, вузлавая, аднесеная да другога класа.
Рослаўль злучаецца прыгыраднай чыгункай з Смаленскам, Жукаўкай і Фаянсавай (г. Кіраў Калужскай вобласці). Гарадскі транспарт прадстаўляюць дзясятак аўтобусных маршрутаў, таксі і маршрутныя таксі. Гарадская аўтастанцыя суседнічае з чыгуначным вакзалам і забяспечвае працу значнай колькасці маршрутаў прыгарадных і міжгародніх аўтобусаў.
Турыстычная інфармацыя
У горадзе захавалася дастаткова вялікая колькасць архітэктурных пабудоў XIX стагоддзя. Сярод іх асабнякі, сядзібы, гасцініцы, жылыя дамы і гаспадарчыя пабудовы. Але і культавых збудаванняў старажытнай пабудовы ў Рослаўлі нямала. Гэта каменныя цэрквы, саборы, манастыры, большасць з якіх былі пабудаваны ў канцы XVIII стагоддзя.
Бэрэзіўскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 33852 чалавекі, плошча — 1637 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 18 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 63 сяла.
Фелікс Вайдзевіч
Фелікс Францавіч Вайдзевіч — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Бацька Францішак Вайдзевічна працягу 20 гадоў быў намеснікам брыгады гусарскай кавалерыі народных войскаў літоўскіх, дэпутат Літоўскага трыбунала, атрымаў ад караля маёнтак Кучкуны, фальварак Светна-Гурка і в. Слабодку (Сляпянку) у Менскім ваяводстве.
З маладосці служыў у судовых установах Мазырскага павета. У 1812—1814 г. — прысяжны 1-га і 2-га дэпартаментаў Мінскага галоўнага суда, у 1820 г. — былы асэсар гэтага суда, аштрафаваны і звольнены з працы. З лістапада 1821 па студзень 1822 года, у час «італьянскага паходу» гвардыі, у сям’і Вайдзевіча жыў дзекабрыст А. А. Бястужаў-Марлінскі. У Выганічах узмацнілася яго цікавасць да польскай літаратуры і мовы. У адным з пісем у Пецярбург ён паведамляў, што ў яго пад падушкай заўсёды знаходзяцца «Гістарычныя песні» Ю. Нямцэвіча. У 1823 г. Бястужаў прыслаў з Пецярбурга ў Выганічы першую кніжку альманаха «Полярная звезда», якую выпусціў сумесна з К. Рылеевым. На вокладцы ён напісаў па-польску: «Пану Вайдзевічу ў знак сімпатыі ад Бястужава». У 1987 г. у вёсцы ўстаноўлены мемарыяльны знак у гонар Аляксандра Бястужава-Марлінскага.
У 1822 годзе Фелікс Вайдзевіч выдаткаваў 2 дукаты мінскай губернатаршы А. Сулістроўскай на кракаўскі помнік Касцюшку.
Член масонскай ложы «Паўночная паходня» і ніжэйшага (малога) капітула «Святыні Спакою».
Сям’я
Жонка: Марыя Ксавер’еўна. Дзеці: дачкі Сіцылія і Феліцыя.
Ларан Блан
Ларан Блан (Laurent Blanc; нар. ) — французскі футбаліст (абаронца) і трэнер. Чэмпіён свету 1998 у складзе нацыянальнай зборнай Францыі. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам клуба «Ліён».
Чэрскі (пасёлак гарадскога тыпу)
Чэрскі (Черский, Черскэй) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Ніжнекалымскага ўлуса (раёна) Рэспублікі Саха (Якуція). Размешчаны за Паўночным палярным колам, на правым беразе ракі Калыма, на адлегласці ад Якуцка: наземным шляхам 3189 км, паветраным 1920 км, водным 3421 км. Аэрапорт, марскі порт Зялёны мыс. Насельніцтва 3006 (2010). Узнік на месцы рыбацкага паселішча у XVII ст. З 1931 г. меў назву Ніжнія Крыжы (Нижние Кресты), 1963 г. атрымаў статус рабочага пасёлка і назву ў гонар Івана Чэрскага.
Франсуа Клюзэ
Франсуа Клюзэ (François Cluzet; нар., , Францыя) — французскі акцёр тэатра, кіно і тэлебачання, лаўрэат прэміі «Сезар» (2007).
Чэрскі (пасёлак гарадскога тыпу)
Літаратура
Черский. // Энциклопедия Якутии. Т. 1. Москва. 2000. С. 44.
Франсуа Клюзэ
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і камерсантаў 21 верасня 1955 года ў Парыжы. У 17 гадоў, на першым курсе ў Ліцэі Станіслас (Collège Stanislas), вырашае стаць акцёрам і кідае ліцэй. Паступіў на курсы Сімона (Cours Simon), Жана Перымоні (Jean Périmony), а таксама Жана-Ларэна Кашэ (Jean-Laurent Cochet), пачаў працаваць у тэатры і на тэлебачанні, дзе яго заўважае рэжысёр Дыяна Кюрыс.
У 25 гадоў грае сваю першую ролю ў фільме «Кактэйль Молатава» прысвечаным бурным падзеям вясны 1968 года. Праз год ён з’яўляецца ў фільме Клода Шаброля «Конь ганарыстасці», што становіцца пачаткам доўгага супрацоўніцтва паміж акцёрам і кінематаграфістам.
У 1982 годзе Франсуа грае ў фільме «Здані капялюшыка», рэжысёрам якога з’яўляецца Шаброль. 1984 год прыносіць 2 намінацыі на Сезар: за лепшую мужчынскую ролю другога плана ў фільме «Забойнае лета» і «Самы шматабяцальны акцёр» за ролю ў фільме «Няхай жыве сацыяльная дапамога!», дзе ён сыграў ролю шукальніка прыгод з 20-й акругі Парыжа. У 1989 годзе ён сыграў сумесна з Жэрарам Дэпардзьё ў фільме Бертрана Бліе «Занадта прыгожая для цябе».
Пасля некалькіх гадоў сувязі з французскай актрысай Мары Трэнціньян ён стаў бацькам маленькага Поля.
Двума гадамі пазней, ён перасякае Атлантыку і грае пад кіраўніцтвам двух гігантаў амерыканскага кіно: Роберта Олтмена ў «Высокай модзе» і Лоўрэнса Кэсдэна ў «Французскім пацалунку». Яго ўдзел у «Вучнях» П’ера Сальвадоры быў адзначаны поспехам у шырокай публікі гледачоў.
Гай Антоній Гібрыда
Гай Антоній Гібрыда (Gaius Antonius Hybrida) — старажытнарымскі дзяржаўны дзеяч і палкаводзец з роду Антоніяў, дзядзька Марка Антонія.
Біяграфія
Нарадзіўся каля 106 гады да н.э., быў другім сынам Марка Антонія Аратара. Падчас грамадзянскай вайны 83-82 гадоў да н.э. Луцыя Карнелія Сулы з яго праціўнікамі Гай удзельнічае ў суланскіх праскрыпцыях, а таксама ў рабаванні Грэцыі. Мянушку «Гібрыда» атрымаў за асаблівую жорсткасць у абыходжанні з палоннымі і за ўжыванне катаванняў (за сваю паўдзікую натуру — так называлі плод кахання свойскай свінні і дзіка.).
Франсуа Клюзэ
Біяграфія
У пачатку 2000-х гадоў Франсуа здымаўся ў камедыях «Буцік», «Хто прыстукнуў Памэлу?», «Джэніс і Джон». За ролю ў трылеры рэжысёра Гіёма Канэ «Не кажы нікому», ва ўзросце 51 года Франсуа атрымаў сваю першую Прэмію Сезар. У 2008 годзе зняўся ў фільме «Парыж» і ў Гіёма Канэ ў карціне «Кроўныя путы», а ў 2011 годзе — у карціне «1+1» («Недатыкальныя»).
Гай Антоній Гібрыда
Біяграфія
Пазней прыцягваўся да суда абрабаванымі ім грэкамі, а яшчэ пазней быў выключаны з сената цэнзарамі. У 71 годзе да н.э. дзякуючы плебейскаму паходжанню быў народным трыбунам. У 64 годзе да н.э. Гібрыда ўдзельнічаў у выбарах консулаў на наступны год разам з Луцыем Сергіем Катылінай, Маркам Туліем Цыцэронам, Публіем Гальбам, Луцыем Касіем Лонгінам, Квінтам Карніфіцыем і Гаем Ліцыніем. Гібрыда згадваецца ў лісце Квінта Цыцэрона свайму брату Марку з саветамі адносна сушукальніцтва як забойца, распуснік і банкрут. Нягледзячы на гэта, Гібрыда стаў консулам разам з Цыцэронам.
Прымаў тайны ўдзел у змове Катыліны ў 63 годзе да н.э. Пасля ўцёкаў у тым жа годзе Катыліны на поўнач, прыняў камандаванне над арміяй, пасланай супраць Катыліны, але ў бітве з катылінарыямі пры Пісторыі (62 да н.э.) удзелу не прымаў. За абрабаванне правінцыі Македоніі быў асуджаны і сасланы. Быў вернуты з выгнання Цэзарам і ў 42 годзе да н.э. стаў цэнзарам.
Элефанціна
Элефанціна (إلفنتين) — востраў на рацэ Ніл на поўдні сучаснага Егіпта. Вядомы археалагічнымі славутасцямі. У нашы дні з'яўляецца часткай горада Асуан. Агульная плошча — 0,53 км².
Гісторыя
Востраў Элефанціна пачаў насяляцца на мяжы 3 тысячагоддзя да н. э. і 2 тысячагоддзя да н. э. З сярэдзіны 2 тысячагоддзя да н. э. на востраве ўзводзіліся памежныя ўмацаванні паміж старажытнаегіпецкай і нубійскай дзяржавамі. Акрамя таго, востраў лічыўся святым месцам і быў звязаны з культам бога Хнума. У гады кіравання Тутмоса III і Аменхатэпа III на Элефанціне вялося будаўніцтва храмаў. Тут дзейнічалі збудаванні для вымярэння ўздыму вады ў Ніле падчас штогадовых паводак.
У XIX ст. стала вядома калекцыя са 150 элефанцінскіх папірусаў — дакументаў V — IV стст. да н. э., якія сведчаць пра прысутнасць на востраве ваенных наёмнікаў—іўдзеяў. Мяркуецца, што яны перасяліліся на поўдзень Егіпта пасля захопу Ерусаліма вавіланянамі або нават раней. На Элефанціне існаваў храм Яхвэ, але мясцовыя іўдэі былі політэістамі і шанавалі таксама іншых багоў.
Гістарычная спадчына вострава моцна пацярпела ў XIX ст., калі некаторыя старажытныя пабудовы былі зруйнаваны падчас ваеннай кампаніі Мухамеда Алі. У другой палове XIX ст. пачаліся навуковыя даследаванні.
У нашы дні на востраве працуе Асуанскі музей, развіваецца турызм. З 2008 г. археалагічныя аб'екты Элефанціны ўваходзяць у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў складзе зоны «Помнікі Нубіі ад Абу-Сімбел да Філаў».
Іван (фільм)
«Іван» (Иван) — беларускі тэлевізійны мастацкі фільм, зняты па замове Дзяржаўнага камітэта СССР па тэлебачанню і радыёвяшчанню на кінастудыі «Беларусьфільм» творчым аб’яднаннем «Тэлефільм» у 1982 годзе.
Сюжэт
Іван Клімовіч ў самым канцы вайны быў прадстаўлены да ордэна Чырвонага Сцяга, але ўзнагароду не атрымаў — быў цяжка паранены, вылежаўся ў шпіталі і вярнуўся ў родны калгас цяслярыць. Прайшло шмат гадоў і аднойчы, напярэдадні свята Дня Перамогі, успомнілі пра даўнія подзвігі старога і выклікалі ў ваенкамат, каб уручыць ўзнагароду…
Прэм’ера
Прем’ера на тэлебачанні адбылася 24 лістапада 1983 года.
Тэхнічныя дадзеныя
Фільм зняты на плёнцы Шосткінскага вытворчага аб’яднання «».
Сядзібна-паркавы комплекс Нямцэвічаў (Скокі)
Сядзібна-паркавы комплекс Нямцэвічаў — сядзіба ў вёсцы Скокі Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Першая інфармацыя пра Скокаўскую сядзібу паходзіць з XVI ст. у сувязі з падзелам каралеўскіх маёнткаў на валокі. Са скаргай аб несправядлівым падзеле гэтых зямель звярнуўся да берасцейскага старосты Васіля Львовіча Глінскага гаспадар Скокаў Сямён Багдановіч Клувода. Судовая справа цягнулася амаль 5 гадоў з 1550 г. па 1554 г., у выніку якой з 31 валокі ад Клуводы было адрэзана 15. Нягледзячы на страту, Скокі лічыліся шляхецкім маёнткам. У 1567 г. маёнтак па спадчыне перайшоў да Фёдара Скокаўскага, а ў 1589 г. Скокамі валодалі нашчадкі Сямёна Багдановіча — Марына Скокаўская і яе муж Заранка Гарбоўскі.
У XVII ст. Скокі перайшлі ва ўласнасць роду Нямцэвічаў. Дзякуючы гістарычным запіскам Юльяна Урсына Нямцэвіча вядома, як выглядаў старадаўні радавы дом Нямцэвічаў у XVII ст., у якім ён нарадзіўся. Гэта быў невялікі драўляны будынак з галоўным уваходам і ганкам. У левай палове дома размяшчалася зала, у якой віселі дзве копіі абразкоў Божай Маці з немаўляткам (мастак Карл Дольці). Пакой выглядаў вельмі сціпла, па словах Юльяна Нямцэвіча, толькі «столік і крэслы з арэхавага дрэва ўпрыгожвалі хату», ды яшчэ былі спальні бацькоў, дзяцей, аптэчны пакойчык і гасціная. Побач з домам стаялі флігель, далей — стадола, свіран, гумно, вазоўня. Вакол расло некалькі пладовых дрэў і мноства кветак.
Паступова дом стаў цесным, сям’я павялічылася. У 1770 г. стары дом быў разабраны, а газон заараны плугам. На тым месцы, дзе стаяў дом, старэйшы брат Юльяна Урсын Нямцэвіча пасадзіў два арэхавыя дрэвы на ўспамін аб радавым гняздзе.
Новы мураваны палац быў пабудаваны Марцэліем Нямцэвічам і яго жонкай Ядвігай Сухадольскай у 1770-я гг. па праекце невядомага архітэктара ў іншым месцы, непадалёк ад колішняй сядзібы. Нельга з упэўненасцю сцвярджаць, што сённяшні выгляд палаца адпавядае першапачатковаму праекту. Можна толькі параўнаць яго з палацам на акварэлі Напалеона Орды 1860-х гг.
У 1997 годзе ў Калужскім абласным мастацкім музеі былі знойдзены 6 партрэтаў з сядзібы Нямцэвічаў, якія былі вывезены ў 1915 годзе з Скокаў у сувязі з наступленнем немцаў. У 2010 федэральная нацыянальна-культурная аўтаномія «Беларусы Расіі» планавала перадаць Беларусі лічбавыя копіі палотнаў.
У 1999 г. адноўлены гістарычны помнік-вежа XVIII ст., што размяшчаецца за 2 км на поўнач ад в. Скокі. Пасля рэстаўрацыі комплексу ў 2012 г. пачаў функцыянаваць гісторыка-мемарыяльны музей.
Парк
Вакол палаца ў XVIII ст. фарміраваўся рэгулярны парк. Парк грунтоўна абследаваў і апісаў А. Т. Федарук. Плошча парку, сфарміраванага ў XVIII ст., складае 5 га. У цэнтральнай частцы існуе трохрадная алея, бліжэй да цэнтра парк перасякаўся невялікім каналам.
Ва ўсходняй частцы парку размяшчаліся тры паляны, якія былі абсаджаны і дэкарыраваны рознымі пародамі дрэў і кустоў. Да сённяшняга часу захаваўся прагулачны маршрут.
Драздоўская
Драздоўская — прозвішча
Блуфі
Блуфі (Blufi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Палерма.
Насельніцтва складае 1208 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 90020. Тэлефонны код — 0921.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna dell'Olio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лідскі каледж
Аддзяленні
Структура каледжа ўключае ў сябе пяць аддзяленняў:
Спецыяльнасці
Падрыхтоўка спецыялістаў вядзецца па 10 спецыяльнасцях дзённай і завочнай формаў навучання.
Завочная форма навучання:
IC 3330
IC 3330 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Проста кроў
«Проста кроў» (Blood Simple) — амерыканскі крымінальны трылер 1984 года, зняты ў стылі. Сцэнарыстамі, прадзюсарамі, рэжысёрамі і мантажорамі карціны сталі браты Джоэл і Ітан Коэны, для якіх фільм стаў поўнаметражным дэбютам. Акрамя таго, фільм паклаў пачатак кар’ерам у вялікім кіно актрысы Фрэнсіс Макдорманд, аператара і кампазітара Картэра Бёруэла.
Сюжэт
Маладая жанчына Эбі не задаволена сваім шлюбам з Марці, грубым уладальнікам бара з Тэхаса. Паміж Эбі і бармэнам Рэем успыхвае страсць. Ашуканы муж здагадваецца пра здраду і наймае прыватнага сышчыка, каб высачыць, а затым забіць палюбоўнікаў. Але цынічны і падступны дэтэктыў паступае крыху інакш, што цягне за сабой хвалю дзікіх і крывавых непаразуменняў…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 8 намінацыяй.
Хандыга
Хандыга (Хандыга, Хаандыга) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Тампонскага ўлуса (раёна) Рэспублікі Саха (Якуція). Аэрапорт, рачная прыстань. Насельніцтва: 4049 (1970), 6703 (1970), 7176 (1979), 9536 (1989), 7025 (2002), 6700 (2007), 6457 (2010). Размешчаны на правым беразе ракі Алдан, пры упадзенні ў яе ракі Хандыга, на адлегласці ад Якуцка: наземным шляхам 449 км, паветраным 370 км, водным 642 км.
Узнік у 1938 годзе як прыстань. З 1939 года пасёлак пачаў павялічвацца ў сувязі з будаўніцтвам трасы да Аймякона на Магадан. У 1941—1943 гг. Алданскі ІТЛ Дальбуда, у 1951—1954 гг. упраўленне Янбудлагу, Хандыгскі ІТЛ УПУІТЛа. З 1957 г. рабочы пасёлак.
Рудня (горад)
Рудня (Рудня) — горад (з 1926 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Руднянскага раёна Смаленскай вобласці. Насельніцтва 9,58 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1363 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Малая Бярэзіна (басейн Бярэзіны), за 68 км ад Смаленска, недалёка ад мяжы з Рэспублікай Беларусь.
Гісторыя
Першыя згадкі пра Рудню датуюцца прыкладна 1363 годам. Тады назва паселішча згадваецца як Родня (адноснае прыметнік ад слова род), што азначала «урадлівы, ўраджайны» (для параўнання: польск. Rodny з ідэнтычным значэннем). Сучасная назва Рудня паўстала пазней пад уплывам тапоніма Рудня: рэкі Рудня з водамі «ржавага» (чырвона-карычневага) колеру і названых па ёй паселішчаў.
Знаходзілася ў складзе ВКЛ і Рэчы Паспалітай. Пасля 1772 г. адышла да Расійскай імперыі, мястэчка Бабінавіцкага, з 1857 г. — Аршанскага павета Магілёўскай губерні.
Штуршок у развіцці Рудня атрымала ў другой палове XIX стагоддзя, калі праз населены пункт былі пабудаваныя шаша Віцебск — Смаленск (1856 год) і чыгунка Рыга — Арол (1868 год).
У 1918 годзе Магілёўшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе Руднянская воласць уключана ў Смаленскі павет, які стаў часткай РСФСР. У 1926 г. Рудня атрымала статут города, у 1929 г. быў утвораны Руднянскі раён.
У перыяд беларусізацыі працаваў Руднянскі белпедтэхнікум, у 1932 г. ён меў 165 навучэнцаў; існавала тры аддзяленні: дашкольнае, падрыхтоўчае і школьное.
14 ліпеня 1941 г. Рудня была акупавана нацысцкімі войскамі, вызвалена 8 кастрычніка 1943 г.
Аргаліда
Аргаліда або Аргаліс (грэч. Αργολίδα; стар.-грэч. Αργολίς) — адзін з номаў адміністрацыйнай акругі Пелапанес (Грэцыя), на паўночным усходзе паўвострава. Сталіца Нома - горад Нафпліён.
Мак-Мёрда
Геаграфічнае становішча. Прырода
Станцыя знаходзіцца на паўднёвай ускраіне вострава Роса. На ўсход ад вострава ляжаць неабсяжныя палі шэльфавага ледавіка Роса; на ўсход — за заледзянелым морам — пачынаецца мацёрая антарктычная зямля. Хоць Антарктыда нікому не належыць, на гэтую тэрыторыю фармальна прэтэндуе Новая Зеландыя. Клімат станцыі антарктычны, суровы, хоць і мягчэйшы чым на суседніх станцыях, у адрозненні ад Мак-Мёдра не абароненых ад сцёкавых вятроў Трансантарктычнымі гарамі. Ва ўсе месяцы сярэдняя тэмпература адмоўная: у студзені -2,8°С, у жніўні -27,4°С). У снежні і студзені спірт тэрмометраў часам нясмела ўздымаецца вышэй за нулявую пазнаку. Тэмпературныя рэкорды станцыі склалі: +10,8°С у снежні, -50,6°С у ліпені.
Гісторыя
У 1902 годзе непадалёк ад цяперашняй станцыі разбіў свой першы антарктычны лагер — Даследчую хатку, што і па цяпер стаіць на беразе заліва — англійскі палярнік Роберт Скот. Сучасная станцыя была афіцыйна адкрыта 16 лютага 1956 года, напачатку яна насіла назву Naval Air Facility McMurdo. 28 лістапада 1957 адмірал Джордж Дафек урачыста перадаў станцыю навукоўцам. Цэнтрам антарктычнага жыцця Мак-Мёрда стала цягам, што доўжыўся з 1 ліпеня 1957 па 31 снежня 1958. У гэты час станцыя ператварылася ў навуковы і лагістычны хаб. Менавіта праз яе пачала ажыццяўляцца (і дагэтуль дзейнічае) паветраная сувязь са станцыяй Амундсен-Скот на Паўднёвым полюсе.
Атамны рэактар
У 1962 — 1972 гадах на станцыі дзейнічала першая і апошняя ў Антарктыцы атамная электрастанцыя магутнасцю 1,8 мегават, што дазваляла эканоміць 5700 літраў нафты штодзень. Такі невялічкі рэактар быў памерам з бочку для нафтапрадуктаў, таму з Вялікай зямлі яго даставілі паветраным транспартам. Экалагічныя пагрозы вымусілі УС ЗША адмовіцца ад энергіі атама ў Антарктыдзе і дэмантаваць рэактар. Цяпер на яго месцы стаіць мемарыяльная шыльда.
Чалавек на станцыі
На станцыі Мак-Мёдра жыве і працуе чацвёртая частка насельніцтва Анткарктыкі. З каля 1250 жыхароў станцыі толькі 250 з'яўляюцца навукоўцамі, астатняя тысяча — гэта персанал абслугі. Нягледзячы на амерыканскую прыпіску, унутраны распарадак і правілы жыцця на станцыі рэгламентуюцца міжнародным Дагаворам аб Антрактыцы. На станцыі працуе адзін з двух у Антарктыцы банкаматаў. Для вернікаў дзейнічае надканфесійны хрысціянскі храм Капліца снягоў (Chapel of the snows). Для разнастайнага баўлення часу на Мак-Мёрда наведвальнікаў чакаюць кавярня і Gallagher's Рub.
Блэкберн (гара)
Блэкберн — гара ў гарах Урангеля горнай сістэмы Кардыльераў. Вышыня 4996 м.
Віцебск (тэлерадыёкампанія)
Тэлерадыёкампанія «Віцебск» ( ТРК «Віцебск») — абласная тэлерадыёкампанія Рэспублікі Беларусь, уваходзіць у НДТРК. Была створана 15 сакавіка 1960 года. Праграмы ТРК «віцебск» прадстаўлены на канале «Беларусь 4. Віцебск»: навіны, інфармацыйна-аналітычныя, забаўляльныя, пазнавальныя перадачы, а таксама праграмы, прысвечаныя спорту, культуры, што асвятляюць прававыя аспекты жыцця.
Гісторыя
20 сакавіка 1927 года ў эфір абласнога радыё выйшла першая радыёперадача. А першая паўгадзінная тэлевізійная перадача была паказана 20 красавіка 1960 года і была прысвечана Уладзіміру Леніну. 1 мая 1960 года аператары тэлестудыі знялі на кінаплёнку сюжэт пра святочную першамайскую дэманстрацыю ў Віцебску. У гэты ж дзень кінакадры глядзелі ў эфіры сотні жыхароў горада.
Штат супрацоўнікаў на той час складаў 10 людзей. Але ў той першы для Віцебскага тэлебачання год у эфір ужо выходзілі кароткія выпускі навін, дакументальныя фільмы, канцэрты і літаратурныя перадачы, спектаклі тэатральнага калектыву, створанага пры тэлестудыі, і вялікія пастановачныя перадачы.
Ужо на пачатку 60-х віцебская студыя тэлебачання рабіла перадачы для БССР. Тут здымалі дакументальныя фільмы. Першым стаў фільм «Маладосць старажытнага Віцебска» — пра сённяшні дзень і гераічнае мінулае горада над Дзвіной. З часам пашыраецца і геаграфія перадач. Тэлеаператары студыі пабывалі ва ўсіх кутках вобласці.
У першае дзесяцігоддзе сваёй работы Віцебская студыя асвятляла шмат знакавых падзей горада і вобласці. Напрыклад, святкаванне юбілею Бацькі Міная у 1964-м годзе, адкрыццё помніка Кацюшы ў 1965-м, адпраўленне першых аўтобусаў ад новага аўтавакзала ў 1966-м, уручэнне Віцебскай вобласці ордэна Леніна ў 1967-м.
70-я гады
На зары 70-х свой след у архіве віцебскай тэлестудыі пакінуў дыктар усесаюзнага радыё Юрый Барысавіч Левітан. У архіве тэлерадыёкампаніі захаваліся кадры з ганаровымі гасцямі горада (П. М. Машэравым, В. В. Церешковай, М. С. Гарбачовым і інш.), кадры са святкавання тысячагоддзя Віцебска.
9 ліпеня 1976 года з Мінска была прывезена перасовачная тэлевізійная станцыя. Карцінка на выхадзе, вядома, была чорна-белай. Але гэта ў тыя часы не іграла ролі. Пытанне стаяла пра магчымасць выхаду відэазапісваючай апаратуры з павільёнаў і з’яўлення яе на месцы падзей.
80-я гады
У 1980 годзе падчас падрыхтоўкі асвятлення Алімпійскіх гульняў Масква вырашыла «падзяліцца» з віцебскімі тэлевізіёншчыкамі былым ва ўжытку каляровым абсталяваннем. Віцебску дасталіся перасовачная тэлевізійная відэазапісваючая станцыя «Лілея» для перыферыйных здымак і каляровае абсталяванне «Лотас» для работы ў павільёнах.
90-я гады
Тэхнічнае развіццё студыі ішло вельмі хутка. Літаральна кожныя 3-4 гады змяняюцца цэлыя пакаленні тэлевізійнай апаратуры. І вось, наўпрост з Японіі ў Віцебск дастаўляюць і відэакамеры, і касеты, і відэамагнітафоны. Такога аснашчэння няма нават на цэнтральным тэлебачанні, таму гэтая падзея па праву лічыцца рэвалюцыяй у сферы вяшчання, а, значыць, змяняюцца і фарматы перадач, сюжэты, пачынаецца сапраўдны росквіт журналісцкай работы. У сярэдзіне 90-х віцебскае тэлебачанне пераходзіць на паўнацэннае лічбавае вяшчанне. Гэта дае магчымасць рабіць перадачы не толькі аператыўна і якасна, але і выкарыстоўваць мультымедыйныя магчымасці.
У 1998 годзе Віцебскае абласное тэлерадыёаб’яднанне першым у Беларусі пачынае работу на асобным эфірным канале вяшчання — «6 ТВК» (дырэктар Сяргей Арлоў). Асаблівы водгук у гледачоў знаходзяць перадачы, якія ідуць у прамым эфіры і маюць зваротную сувязь з гледачамі («Новая праграма»). Перадача не проста папулярная, яна адзначаецца прызамі і ўзнагародамі міжнародных тэлевізійных фестываляў. Шмат у чым сваім поспехам перадача абавязаная свайму аўтару і яе нязменнаму вядучаму Міхаілу Шульману. «Абракадабра» з аўтарам і вядучай Ксюшай Рындзінай ператвараецца на сапраўдны брэнд. З’яўляецца «Абракадабра-2», аўтар і кіраўніца якой ужо Наталля Мішурная. Перадача стае пераможцам на міжнародных фестывалях і Еўразійскім тэлефоруме. Акрамя ўласных перадач, на «6 ТВК» вялася рэтрансляцыя тэлеканала «СТС».
2000-я гады
Телеканал «6 ТВК» працягваў біць усё рэспубліканскія рэкорды праглядаў да 2003 года. Аднак, пасля рэарганізацыі, 18 кастрычніка 2003 года на частаце «6 ТВК» пачаў вяшчанне агульнарэспубліканскі телеканал «Лад» (цяпер — «Беларусь 2»), у рэгіянальных «вокнах» якога працягнулі выходзіць перадачы ТРК «Віцебск». Асобныя цыклы перадач вырабляюцца па заказе «Беларусь ТВ». У 2010 годзе абласны эфір тэлерадыёкампаніі складае больш за 15 гадзін у тыдзень. З’яўляюцца такія перадачы, як «Актуальны рэпартаж», «Вытокі», «Віцебскі час», «Цана перамогі», з’яўляецца першае рэгіянальнае ток-шоў «ЗаДело». І яшчэ шмат перадач выходзяць на каналах Белтэлерадыёкампаніі.