cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дыснейленд са смяротным пакараннем
Водгукі
Філосаф і аўтар кніг пра сучасныя тэхналогіі Петэр Людлаў разглядае артыкул як атаку на горад, і лічыць іроніяй той факт, што сапраўдны Дыснейленд знаходзіцца ў Каліфорніі, штаце, дзе «крымінальны кодэкс ўключае смяротнае пакаранне». Урбаністычны тэарэтык Мартэн Дэлбек адзначыў, што, па Гібсану, у дэзінфікавана-безіндывідуальным характары горада-дзяржавы павінен камп'ютарызаваны кантроль, — зацвярджэнне, якое Делбек назваў «традыцыйнай, амаль старамоднай заўвагай супраць тэхнакратыі». У 2004 годзе Пол Ро ў артыкуле да Форума па сучасным мастацтве і грамадстве пракаментаваў: «Трэба аддаць аўтару належнае за яго здольнасць схапіць дух часу ў такім кантэксце, як тут, аднак журналісцкі рэпартаж Гібсана непазбежна грубы». Таксама ён цытуе брытанскага акадэміка Джона Філіпса, які жыве ў Сінгапуры, што Гібсан «не змог як след выказаць сваю крытыку».
У кнізе S, M, L, XL урбаніст і тэарэтык архітэктуры Рэм Колгас падымае пытанне са з'едлівым, іранічным тонам арыгінальнага артыкула, асуджае погляд аўтара як тыповую рэакцыю «мёртвых бацькоў, якія забіваюцца з бязладнага выкарыстання іх спадчыны дзецьмі». Колгас сцвярджае, што такая рэакцыя, як у Гібсана, прадугледжвае, што станоўчая спадчына мадэрнасці можа быць разумна выкарыстана толькі прадстаўнікамі заходняй цывілізацыі і такія спробы, як Сінгапур, засвоіць «навінкі» сучаснага свету без разумення яго гісторыі будуць даваць толькі годныя шкадавання скажэнні.
Сінгапурац Тан Вен Хон у сваю чаргу напісаў крытычны адказ як Гібсану, так і Колгасу.
IC 3003
IC 3003 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Івашкевіч
Івашкевіч — беларускае прозвішча, утворанае ад уласнага імя Івашка (народная форма ад Іван).
Роганаў
Роганаў — прозвішча.
Васіль Іосіфавіч Хамутоўскі
Васіль Хамутоўскі (нар., ) — беларускі футбаліст (брамнік) і трэнер. Выступаў за нацыянальную зборную Беларусі (2000—2008).
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай «Змены», гуляў за барысаўскі БАТЭ, з якім стаў чэмпіёнам краіны. З 2000 года пачаўся легіянерскі перыяд кар’еры, дзе найбольш паспяховым быў перыяд у румынскім «Сцяўа» (два тытулы чэмпіёна Румыніі). У 2013 годзе разам з іншым румынскім клубам, «Петралулам», выйграў Кубак Румыніі.
У ліпені 2013 года вярнуўся на радзіму, стаўшы іграком «Тарпеда-БелАЗ». У жодзінскім клубе заняў месца асноўнага брамніка замест атрымаўшага траўму Паўла Часноўскага.
У снежні 2013 года падоўжыў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». У сезоне 2014 працягваў быць асноўным брамнікам жодзінскага клуба. 6 чэрвеня 2014 года ў матчы супраць «Гомеля» ў соты раз захаваў свае вароты ў недатыкальнасці, тым самым уступіўшы ў клуб «сухіх» брамнікаў. У жніўні 2014 года перастаў трапляць у склад жодзінскага клуба, і па заканчэнні сезона 2014 пакінуў клуб.
У лютым 2015 года трэніраваўся з дублем мінскага «Дынама», пазней з асноўным складам клуба адправіўся на збор у Турцыю. 19 сакавіка 2015 года падпісаў кантракт з дынамаўцамі. У пачатку сезона 2015 некаторы час з’яўляўся ў стартавым складзе дынамаўцаў. У маі 2015 года стаў гуляючым трэнерам брамнікаў «Дынама» ў штабе новага галоўнага трэнера Вука Рашавіча і з таго часу больш не з’яўляўся на полі, саступіўшы месца Аляксандру Гутару. У ліпені 2016 года разам з Рашавічам пакінуў «Дынама».
Міжнародная кар’ера
Доўгі час выступаў за нацыянальную зборную Беларусі.
Трэнерская кар’ера
У жніўні 2016 года стаў трэнерам брамнікаў клуба «Крумкачы». У кастрычніку таго ж года, пасля таго як галоўны трэнер «Крумкачоў» Алег Дулуб перайшоў на працу ў львоўскія «Карпаты», застаўся кіраваць камандай разам з Якавам Залеўскім. У студзені 2017 года абвясціў аб тым, што пакідае «Крумкачы», аднак ужо ў сакавіку вярнуўся ў трэнерскі штаб каманды.
У верасні 2017 года ўвайшоў у трэнерскі штаб Алега Дулуба ў адэскім «Чарнаморцы». У снежні таго года ўслед за Дулубам пакінуў украінскі клуб.
У студзені 2018 года ўслед за Дулубам увайшоў у трэнерскі штаб барысаўскага БАТЭ ў якасці трэнера брамнікаў. У чэрвені 2018 года, неўзабаве пасля звальнення Дулуба з БАТЭ, таксама пакінуў клуб.
У жніўні 2018 года стаў трэнерам брамнікаў брэсцкага «Дынама». Пакінуў пасаду ў верасні 2020 года.
У чэрвені 2021 года ўвайшоў у трэнерскі штаб Вука Рашавіча ў саудаўскім клубе «Аль-Фейха». У студзені 2022 года быў прадстаўлены ў якасці трэнера брамнікаў «Львова», які ўзначальваў Алег Дулуб. Пасля пачатку расійскага ўварвання ва Украіну ў красавіку 2022 года стаў трэнерам брамнікаў у акадэміі румынскага «Сцяўа».
Грамадская дзейнасць
18 жніўня падпісаў адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
У верасні 2022 года, калі вярнуўся ў Беларусь для правядзення аперацыі на калене, быў затрыманы, на яго была заведзена крымінальная справа. У снежні 2022 года за «актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія парушаюць грамадскі парадак» быў прысуджаны да двух гадоў дамашняй «хіміі».
Чэрэўкы (Згурыўскі раён)
Чэрэўкы (Черевки́) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
NGC 1116
NGC 1116 (іншыя абазначэнні — UGC 2326, MCG 2-8-17, ZWG 440.21, PGC 10781) — галактыка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Свята-Мікалаеўская царква (Васілевічы)
Гісторыя
Першыя згадванні аб васілевіцкай Свята-Мікалаеўскай царкве ў Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі адносяцца да 1784 года. Тады царква была уніяцкай і ўваходзіла ў склад Глускага грэка-каталіцкага дэканата. Царква ў той час прыйшла ў заняпад і была дрэнна прыстасавана да багаслужэнняў. Не было сэнсу займацца яе рамонтам. У 1806 годзе Васілевічы атрымалі дазвол на будаўніцтва царквы.
Побач з царквой знаходзіўся цвінтар. Царква да нашага часу не захавалася (згарэла ў 1920 годзе), але месца, дзе яна знаходзілася, у памяці людзей захавалася і мае назву «царкавішча».
У царкоўны прыход, акрамя жыхароў Васілевіч, уваходзілі жыхары вёсак Навінкі, Залатая Дуброва, Галоўкі, Бабічы, Кабылеў. У 1879 годзе сярод прыхаджан было 1578 мужчын і 1644 жанчыны, а ў 1901 годзе — адпаведна 2981 і 2672.
З 1938 па 1944 гады царквы ў Васілевічах не існавала. У 1946 годзе праваслаўнай грамадзе быў перададзены будынак былога ткацкага цэха.
У 1992 годзе распачата будаўніцтва новага мураванага храма. У 1996 годзе архіепіскап Арыстарх асвяціў новазбудаваны храм.
Селішча (Драгічынскі раён)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Закозельскага сельсавета.
1 снежня 1975 года вёска перададзена з Папінскага сельсавета ў Закозельскі сельсавет.
Ельскі сельсавет
Е́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Млынок.
Габрыэль Ліпман
Габрыэль Іёнас Ліпман (Gabriel Lippmann;, Бонэваіэ, Люксембург — , у моры) — французскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1908) «за стварэнне метаду фатаграфічнага прайгравання колераў на аснове з'явы інтэрферэнцыі».
Ельскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Каралінскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Ельск. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Каралінскім раёне БССР, які 5 лютага 1931 года перайменаваны ў Ельскі раён. З 21 чэрвеня 1935 года ў Ельскім раёне Мазырскай акругі. 15 ліпеня 1935 года Ельск атрымаў статус мястэчка. З 20 лютага 1938 года ў Ельскім раёне Палескай вобласці. 27 верасня 1938 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Ельскага пассавета.
16 ліпеня 1954 года Санюкоўскі сельсавет перайменаваны ў Ельскі, цэнтр сельсавета перанесены ў гарадскі пасёлак Ельск. 30 ліпеня 1970 года ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Ельскага пассавета перададзены пасёлак Дабрынскі. 15 жніўня 1974 года цэнтрам сельсавета ўстаноўлена вёска Млынок. 25 лютага 1977 года сельсавет быў перайменаваны ў Млыноцкі.
Фазана
Фазана (Fasano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Санюкоўскі сельсавет
Санюко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Санюкі.
Капыльскае княства
Капыльскае княства — феадальнае ўдзельнае княства Вялікага Княства Літоўскага з цэнтрам y г. Капыль. Утворана ў 1395 годзе. У канцы XIV— 1-й палове XV стагоддзя княства называлася таксама Капыльска-Слуцкім ці Слуцка-Капыльскім, з 2-й паловы XV стагоддзя — Слуцкім, бо ў сярэдзіне 15 стагоддзя Алелькавічы перанеслі сваю сталіцу ў г. Слуцк.
Санюкоўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Каралінскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Каралінскім раёне БССР, які 5 лютага 1931 года перайменаваны ў Ельскі раён. З 21 чэрвеня 1935 года ў Ельскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Ельскі, цэнтр сельсавета перанесены ў гарадскі пасёлак Ельск.
Капыльскае княства
У 1494 годзе тэрыторыя княства ўключала г. Капыль з яго дварамі (цэнтрамі маёнткаў) і дварцамі (цэнтрамі невялікіх маёнткаў) — Байлаўцы (Баелаўцы), Сыраватчычы, Старыца, Скеп'ева, Старое Сяло; пазней згадваецца мястэчка Цімкавічы. Такі адміністрацыйны ўклад захоўваўся да 1791 г., i Капыльскае княства было адной з адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак Слуцкага княства са сваім намеснікам, або губернатарам.
У 1791 годзе сейм Рэчы Паспалітай скасаваў Капыльскае княства (разам са Слуцкім) і ўтварыў на іх тэрыторыі Случарэцкі павет, але памешчыцкая адміністрацыя Капыльскага княства ў княжацкай адміністрацыі Радзівілаў, a потым Вітгенштэйна захоўвалася яшчэ ў 1-й палове XIX стагоддзя.
Антон Брукнер
Анто́н Бру́кнер (Anton Bruckner;, Ансфельдэн, Верхняя Аўстрыя — , Вена) — аўстрыйскі кампазітар, арганіст і музычны педагог, вядомы ў першую чаргу сваімі сімфоніямі, месамі і матэтамі.
Выкладаў у Венскім ўніверсітэце музыкі і выканальніцкага мастацтва.
IC 3004
IC 3004 — галактыка тыпу S RM ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міжнародны нумар банкаўскага рахунку
Міжнародны нумар банкаўскага рахунку (International Bank Account Number (IBAN)) — міжнародны стандарт ідэнтыфікацыі банкаўскіх рахункаў па-за нацыянальнымі межамі. Спачатку быў прыняты Еўрапейскім камітэтам па банкаўскім стандартам, а пасля і як міжнародны стандарт ISO 13616:1997, пазней як ISO 13616:2007. Афіцыйна рэгістрацыяй нумароў IBAN у адпаведнасці са стандартам, пачынаючы з ISO 13616:2003, займаецца асацыяцыя SWIFT.
Прызначэнне
Першапачаткова IBAN быў распрацаваны для правядзення плацяжоў у межах Еўрапейскага саюза, але яго гібкі фармат здаўся прыдатным і для сусветных мэт. Кліентаў, асабліва фізічныя асобы і дробныя прадпрыемствы, бянтэжыць разнастайнасць розных нацыянальных стандартаў па банкаўскіх рахунках. IBAN выкарыстоўвае гібкі і пры гэтым сістэматычны фармат ідэнтыфікацыі рахунку і разам з тым утрымлівае праверачную інфармацыю для пазбягання памылковай транскрыпцыі.
Структура
IBAN складаецца з alpha-2 кода краіны па ISO 3166-1, за якімі ідуць 2 праверачныя лічбы, а за імі — да 30 літара-лічбавых сімвалаў нумара банкаўскага рахунку ў нацыянальных межах, гэтак званы Базавы нумар банкаўскага рахунку (Basic Bank Account Number (BBAN)). Нацыянальныя банкаўскія асацыяцыі самі вызначаюць даўжыню апошняга, але гэта даўжыня павінна быць аднолькавай для ўсіх банкаў пэўнай краіны.
Аляксандр Георгіевіч Наканечнікаў
Аляксандр Георгіевіч Наканечнікаў (Александр Георгиевич Наконечников; ; сяло Дзергачы, Самарская губерня — ; горад Баранавічы, Брэсцкая вобласць) — Герой Савецкага Саюза (1 ліпеня 1944), падпалкоўнік (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся 3 (16) верасня 1915 года ў сяле Дзергачы цяпер пасёлак Саратаўскай вобласці. Рускі. У 1931 годзе скончыў 7 класаў школы, у 1933 годзе — 2 курсу Саратаўскага індустрыяльнага тэхнікума.
У маі-лістападзе 1938 года ўдзельнічаў у баявых дзеяннях у Іспаніі на баку рэспубліканцаў, здзейсніў некалькі баявых вылетаў на бамбардзіроўшчыку СБ. Быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
У 1940 годзе скончыў Ліпецкія вышэйшыя авіяцыйныя курсы ўдасканалення. Працягваў службу ў ВПС, камандаваў авіяэскадрылляй (у Кіеўскай ваеннай акрузе).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны: у чэрвене-жніўні 1941 — камандзір авіяэскадрыллі 226-га бліжнебамбардзіровачнага палка (Паўднёва-Заходні фронт). Удзельнічаў у абароне Кіева, здзейсніў некалькі баявых вылетаў на бамбардзіроўшчыку Су-2.
У маі 1942-верасні 1944 — камандзір 243-га (з сакавіка 1943 года — 78-га гвардзейскага) штурмавога авіяцыйнага палка. Ваяваў на Паўднёва-Заходнім, Данскім, Цэнтральным, Беларускім і 1-м Беларускім франтах. Удзельнічаў у Харкаўскай бітве, Сталінградскай і Курскай бітвах, вызваленні Левабярэжнай Украіны і Беларусі. Да лютага 1944 года здзейсніў 81 баявы вылет на штурмавіку Іл-2 на штурмоўку тэхнікі і войскаў праціўніка.
За ўмелае кіраўніцтва палком і асабістую мужнасць і гераічнасць, выяўленыя ў баях, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 ліпеня 1944 года гвардыі падпалкоўніку Наканечнікаву Аляксандру Георгіевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «3алатая Зорка» (№ 3043).
Памяць
Яго імя носіць школа ў пасёлку Дзергачы, у якой ён вучыўся, і вуліца ў Баранавічах. Перад школай у пасёлку Дзергачы пастаўлены абеліск.
Прыкмета Белаглазава
Прыкмета Белаглазава — адна з прыкмет  смерці, якая можа быць выяўлена ўжо праз 10-15 хвілін пасля яе наступу. Заключаецца ў набыцці чалавечай вочнай  характэрнай авальнай або шчылінападобнай формы пры сцісканні вочнага яблыка. Атрымала сваю назву ў гонар расійскага медыка і земскага лекара М. М. Белаглазава; вядомы таксама як сімптом, проба або феномен Белаглазава, сімптом або феномен «кацінага вока» і г. д.
Сутнасць феномену зводзіцца да таго, што пры сцісканні вочнага яблыка мёртвага чалавека, яго зрэнка набывае авальную форму, a ў здаровага жывога чалавека такой рэакцыі не назіраецца. Гэту з’яву звязваюць з непазбежным падзеннем артэрыяльнага ціску пасля смерці і адсутнасцю актыўнасці цэнтральнай нервовай сістэмы, якая праяўляецца ў адсутнасці тонусу вочнай мускулатуры (дылататараў і сфінктараў зрэнак, якія адказваюць за іх форму).
Гэтая спроба атрымала шырокае распаўсюджанне пры канстатацыі факту смяротнага зыходу падчас першаснага агляду чалавечага трупа, аднак яе выкарыстанне пры даследаванні чалавечых парэшткаў у моргу праз хаця б 1,5 — 2 гадзіны пасля смерці можа не адбыцца з-за трупнага адубення, якое ахоплівае і вочныя цягліцы, прыводзячы да страты іх эластычнасці.
Тым не менш адзначаецца, што прыкмета Белаглазава можа быць зафіксавана ў выпадках уяўнай смерці, падчас аганальнага перыяду і пры каматозных станах рознай прыроды і паходжання.
Маці-Зямля (апавяданне)
«Маці Зямля» (Mother Earth) — навукова-фантастычнае апавяданне Айзека Азімава, упершыню апублікаванае ў маі 1949 часопісам Astounding Science Fiction. Увайшло ў зборнік «Ранні Азімаў» 1972 года.
Падзеі ў гэтым творы папярэднічаюць падзеям рамана «Стальныя пячоры». Апавяданне «Маці-Зямля» — гэта перадгісторыя цыкла пра Р. Дэніэла Оліва
Сюжэт
Перспектыва развіцця Зямлі выглядае блага, але не для зямнога гісторыка Эдварда Філда, які разам з чыноўнікам Луісам Марана, распрацоўваюць «Праект Pacific». Да палітыкаў «Знешніх светаў» даходзяць чуткі пра гэты праект, і яны расцэньваюць гэта як распрацоўку тайнай зброі для вайны з касманітамі. Улады ў светах касманітаў становіцца аўтарытарнымі, а любая апазіцыя, якая спачувае Зямлі, пераследуецца.
Затым Зямля гасіць ўзніклыя спрэчкі паміж знешнімі светамі сваёй абуральнай палітычнай заявай, пасля чаго пачынаецца яе эканамічная блакада. Пасля арышту першых касманіцкіх кантрабандыстаў, пачынаюцца баявыя дзеянні і Зямля паспешна капітулюе. Па ўмовах капітуляцыі, зямлянам забаронена пакідаць межы Сонечнай сістэмы, таксама касманіты перарываюць усякія зносіны з зямлянамі.
Нарэшце, журналісту, які прапагандаваў палітыку дружбы з касманітамі, прапануюць пасаду прэзідэнта Зямлі і раскрываюць дэталі «Праекта Pacific». Адзінай перспектывай для людзей каланізаваць увесь сусвет, быў варыянт паскорыць мірны заняпад цывілізацыі касманітаў за кошт спынення падтрымкі сельскагаспадарчымі таварамі з Зямлі, паколькі касманіты ў сілу сваёй расавай палітыкі не жадалі прыстасоўвацца да жыцця на каланізаваных планетах.
Пасля заняпаду іх цывілізацый, зямляне павінны рассяліцца па сусвеце без надзеі на падтрымку з Зямлі і стварыць Другую Галактычную імперыю, больш стабільную чым папярэдняя.
Му-і-Рана
Му-і-Рана (Mo i Rana) — горад у камуне Рана, фюльке Нурлан, Нарвегія, размешчаны на поўдзень ад Палярнага Круга ў рэгіёне Хельгелан. Паштовы адрас Му быў зменены на Му-і-Рана ў 1999 годзе. 1 студзеня 2009 года насельніцтва горада складала 17 894 жыхара, і горад з’яўляўся найбуйнейшым (па насельніцтву) у Хельгелане. Музей прыродазнаўства. Тэатр.
Васіль Паўлавіч Гур’янаў
Васіль Паўлавіч Гур’янаў (нар., Івянец Валожынскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Адэскі тэхналагічны інстытут харчовай прамысловасці, інжынер-механік-канструктар.
Працаваў начальнікам вытворча-тэхнічнага аддзела, намеснікам дырэктара Барысаўскага камбіната хлебапрадуктаў. Быў дырэктарам Барысаўскага трэста сталовых і рэстаранаў, дырэктарам вытворча-камерцыйнага прадпрыемства грамадскага харчавання «Барысаў», намеснікам дырэктара ўнітарнага прадпрыемства «Барысаўскі камбінат хлебапрадуктаў». Займаў пасады дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «Лошніцкі камбікормавы завод», генеральнага дырэктара рэспубліканскага вытворчага ўнітарнага прадпрыемства «Барысаўхлебпрам».
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання, членам Пастаяннай камісіі па аграрных пытаннях.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Maybach
Майбах (Maybach) — нямецкая кампанія, найбольш вядомая дзякуючы вытворчасці раскошных эксклюзіўных аўтамабіляў класа «люкс».
Гісторыя
Гісторыя маркі пачынаецца ў 1921 годзе, калі канструктар Вільгельм Майбах стварыў аўтамабіль Maybach W3 (свой першы аўтамабіль ён стварыў нашмат раней — у 1889 годзе), яго можна лічыць першым у гісторыі маркі. На гэтым Вільгельм Майбах не спыніўся, і наступнай мадэллю стала Maybach W5, якая выйшла ў 1926 годзе.
У 1929 годзе Вільгельм Майбах раптам захварэў і памёр. Справу працягнуў яго сын — Карл Майбах.
Пасля Другой сусветнай вайны вытворчасць аўтамабіляў была спынена.
У 1960 годзе кампанія была набыта канцэрнам Daimler-Benz.
Адраджэнне
Упершыню канцэптуальная версія сучаснага «Майбаха» была прадстаўлена ў 1997 годзе на Мотаршоу ў Токіа, а ў 2002 годзе мадэль была запушчана ў серыйную вытворчасць у двух версіях — Maybach 57 і Maybach 62. Для вытворчасці мадэлі быў пабудаваны спецыяльны завод Maybach Manufaktur у Зіндэльфільгене. Прэм'ера серыйных седанаў Maybach 57 і Maybach 62 прайшла ў ліпені 2002 года ў Нью-Ёрку.
Серыйныя лімузіны Maybach выпускаліся ў шасці варыянтах — стандартны Maybach 57 даўжынёй 5,72 м і падоўжаны да 6,16 м Maybach 62. Таксама ў гаму дадаліся варыянт «S» (2006 год), адкрыты Maybach 62 Landaulet (2007 год), а таксама самая дарагая і раскошная версія пад назвай Zeppelin (2009 год). Усе мадэлі Maybach былі пабудаваныя на платформе Mercedes-Benz S-Class.
Аднак, спадзяванні DaimlerAG адрадзіць легендарную марку не апраўдаліся. Продажы аўтамабіляў Maybach апынуліся вельмі нізкімі і не апраўдвалі ўкладзеныя ў іх сродкі. У лістападзе 2011 года кіраўніцтва Даймлер-Бэнц прыняло рашэнне аб згортванні ў 2013 годзе выпуску аўтамабіляў маркі Maybach.
Mercedes-Maybach
У 2014 годзе Mercedes вырашыў выкарыстоўваць назву Maybach у якасці суббрэнда, пад якім кампанія будзе прадаваць найбольш раскошныя варыянты S-класа.
NGC 1127
NGC 1127 (іншыя абазначэнні — UGC 2356, MCG 2-8-24, ZWG 440.24, NPM1G +13.0111, PGC 10889) — спіральная галактыка з перамычкай (SBab) у сузор’і Авен.
Maybach
Mercedes-Maybach
Першыя мадэлі адроджанага брэнда былі прадстаўленыя ў лістападзе 2014 года, у дзвюх версіях — S 500 і S 600. У параўнанні з доўгабазавым Мэрсэдэсам S-класа «Майбах» падоўжаны на 20 сантыметраў. У задняй частцы салона размясціліся два асобныя крэслы з рэгуляванымі падножкамі, мультымедыйная сістэма, уласны блок клімат-кантролю, з магчымасцю іянізацыі і распылення эксклюзіўных духоў ў салоне, як на папярэдніх "Майбахах". У якасці опцыі можна будзе замовіць бар з двума сярэбранымі келіхамі.
У сакавіку 2015 года шэраг мадэляў дапоўніў падоўжаны на метр лімузін Pullman.
NGC 1127
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Maybach
У Беларусі
Станам на канец 2020 года ў Беларусі зарэгістраваны 1 аўтамабіль маркі Maybach.
Царычанскі раён
Царычанскі раён (Царичанський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Царычанка (Царичанка).
The Dark Eye: Chains of Satinav
The Dark Eye: Chains of Satinav (Цёмнае Вока: Ланцугі Сатынава) — прыгодніцкая відэагульня жанра квэст для Microsoft Windows. Яна была распрацавана па нямецкай кампаніі Daedalic Entertainment, якія таксама аўтары відэагульняў такіх як Edna & Harvey, The Whispered World і  Deponia і апублікавана кампаніяй Deep Silver. Гэта з’яўляецца часткай серыі The Dark Eye.
Царычанскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 12 сельскіх саветаў.
The Dark Eye: Chains of Satinav
Сюжэт
The Dark Eye ёсць усталёўваецца ў выдуманым месцы Авентурыя (Aventuria) у Каралеўстве Андэргаст (Andergast). Гулец кіруе галоўным героем — Геронам, які спрабуе уратаваць горад ад катастрофы.
Царычанскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 47 сёлаў.
Плошча (фільм)
«Плошча» — беларускі дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Юрыем Хашчавацкім у 2006 годзе на «Stoplukafilm» пры дапамозе «Хартыя'97», «Terra del Fuoco», «Вясна». У фільме выкарыстаны кадры, знятыя аператарам Дзмітрыем Завадскім.
Сюжэт
Прысвечаны мінскім падзеям вечара 19 сакавіка 2006 года пасля прэзідэнцкіх выбараў.
Сімон Марый
Сімон Марый ( — ) — нямецкі астраном.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гунцэнгаўзене, у 1601 вывучаў астраномію ў Ц. Брагэ ў Празе, затым медыцыну ў Падуі. Служыў астраномам і матэматыкам пры двары маркграф у Ансбаху.
Адным з першых пачаў вывучаць неба з дапамогай тэлескопа. Склаў першай табліцы сярэдняга руху чатырох вядомых у той час спадарожнікаў Юпітэра; першым звярнуў увагу на змены іх яркасці; даў ім назвы, якія захаваліся да цяперашняга часу, - Іо, Еўропа, Ганімед, Каліста. Марыю таксама належыць першае згадванне аб імглістасці ў сузор'і Андрамеды (спіральная галактыка M31).
У яго гонар названы кратар на Месяцы.
Помнік у гонар Обальскага камсамольскага падполля
Помнік у гонар Обальскага камсамольскага падполля — помнік у гарадскім пасёлку Обаль, Шумілінскага раёна.
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну з пачатку 1942 года да жніўня 194З года дзейнічала Обальская падпольная камсамольская арганізацыя «Юныя мсціўцы» (каля 40 чалавек). Створана па ініцыятыве Сіроцінскіх падпольных райкамаў КП(б)Б і ЛКСМБ з камсамольцаў і моладзі пасёлка Обаль, вёсак Ушалы, Зуі, Масцішча, Ферма.
У чэрвені 1942 года падпольшчыкамі быў выбраны камсамольскі камітэт: Е. С. Зянькова (сакратар), М. С. Дзяменцьева, У. I. Езавітаў, I. В. Езавітаў, Я. Я. Езавітаў, М. П. Лузгіна, З .М. Партнова, Н. А. Азоліна, В. М. Шашкова. Дзейнасцю «Юных мсціўцаў» кіравалі Сіроцінскія падпольныя райкамы КП(б)Б і ЛКСМБ. За час існавання арганізацыі камсамольцы правялі 21 дыверсію: узарвалі вадакачку, 3 матавозы, пусцілі пад адхон некалькі эшалонаў, спалілі льнозавод, некалькі мастоў, знішчылі каля 10 аўтамашын. Падпольшчыкі здабывалі і перадавалі партызанам зброю, медыкаменты, звесткі аб дыслакацыі варожых войск, вялі агітацыю сярод насельніцтва, распаўсюджвалі лістоўкі і зводкі Саўінфармбюро. Летам 1943 года арганізацыя налічвала 38 чалавек і была падзелена на 3 групы: Обальскую, Масцішчанскую, Ушальскую.
За адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе супраць нямецкіх войск у Вялікую Айчынную вайну, многія падпольшчыкі камсамольскай арганізацыі «Юныя мсціўцы» ўзнагароджаны ордэнамі і медалямі, Е. С. Зяньковай і З .М. Партновай прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Апісанне
У 1968 годзе справа ад шашы Гарадок — Невель, у гонар падпольшчыкаў пастаўлены помнік (скульптар Я. Печкін; бетон; вышыня 6 м) — стэла няправільнай формы, на якой размешчаны чатырохфігурны рэльеф з профільнымі выявамі юнакоў і дзяўчат. Разнастайныя адценні драматычных перажыванняў, рашучы і гнеўны выраз твараў перададзены выразнай лініяй. Вобразная кампазіцыя падкрэслівае сілу духу моладзі, якая стала на шлях барацьбы супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
IC 3005
IC 3005 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Франкавіла-Фантана
Франкавіла-Фантана (Francavilla Fontana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Насельніцтва складае 36605 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 229 чал./км². Займае плошчу 175 км². Паштовы індэкс — 72021. Тэлефонны код — 0831.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Fontana.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Цыганы (значэнні)
Цыганы — народ, таксама тапонім.
Сангха
Са́нгха (संघ «збор») — будысцкая абшчына.
Першапачаткова сангхай называлі паслядоўнікаў Гаўтамы Буды. Пазней — супольнасці будысцкіх манахаў. У нашы дні так называюць аб'яднанні манахаў і парафіян, злучаныя ўзаемнымі абавязкамі або ў больш шырокім сэнсе — дхармай.
Устанаўленне некранутасці
Падставай для ўстанаўлення палавой недатыкальнасці можа быць абвінавачванне ў распусных дзеяннях, у справах аб згвалтаванні або замаху на яго, часам — прыцягненне да адказнасці за паклёп, абразу, напрыклад, пры несправядлівым абвінавачванні ў  з пэўнай або многімі асобамі. У апошнім выпадку справы ўзнікаюць у парадку, па заяве.
Устанаўленне некранутасці ажыццяўляецца толькі па накіраванні суда ці. Такая экспертыза не праводзіцца па просьбе прыватных асоб.
Асноўным паказчыкам некранутасці (virgo intacta) — гэта значыць стану, калі дзяўчына ці жанчына яшчэ не мела палавых зносін, з’яўляецца анатамічная цэласнасць дзявочай плявы. Пазбаўленне жанчыны фізічнай некранутасці, то есць парушэнне цэласнасці дзявочай плявы, называецца дэфларацыяй.
Дэфларацыя (de — выдаленне, пазбаўленне і flos — кветка) — парушэнне цэласці дзявочай плявы. Падчас першага палавога акту звычайна ўзнікае разрыў плявы, які суправаджаецца болем і крывацёкам (не заўсёды), якія ў хуткім часе праходзяць.
Дзявочая плява (hymen) — тканкавая зморшчына са слізістай абалонкі похвы, злучальнатканкавых і цягліцавых валокнаў, сасудаў і нерваў, якая размешчана пры ўваходзе ў похву паміж  і яе поласцю і абмяжоўвае уваход у яе. Адрозніваюць падставу плявы, яе свабодны край, за кошт якога сфарміравана адтуліна, похвавую (верхнюю) і знешнюю (ніжнюю) паверхні. Дзявочая плява можа мець розную таўшчыню, кансістэнцыю, трываласць і ступень расцягнутасці. Шырыня вызначаецца адлегласцю ад падставы да вольнага краю (ад 0,2—0,3 см да 1-1,5 см), памеры плявы і яе адтуліны варыябельныя. Часам плява вельмі нізкая, прадстаўлена толькі невялікай зморшчынай слізістай абалонкі похвы. Гімен можа вяртацца ў першапачатковую форму з часам, пры адсутнасці палавых кантактаў у працяглым перыядзе. Таксама, у некаторых выпадках, цалкам адсутнічае з нараджэння, што ўскладняе экспертызу.
Формы плявы надзвычай разнастайныя, але часцей за ўсё сустракаюцца дзве асноўныя формы, абумоўленыя лакалізацыяй адтуліны: колцападобная або цыркулярная пры цэнтральным размяшчэнні адтуліны і паўмесяца- ці серпападобная, калі адтуліна лакалізуецца эксцэнтрычна, часцей у верхняй частцы, бліжэй да мочаспускальнай адтуліны. Свабодны край плявы можа быць роўным і гладкім, але часам у ім адзначаюцца прыродныя паглыбленні. У залежнасці ад іх колькасці і глыбіні плява набывае выгляд зубчастай або махрыстай (калі паглыбленняў шмат, але глыбіня іх нязначная), долькавай, пялёсткападобнай (калі паглыбленні даходзяць да сярэдзіны плявы або глыбей).
Пры ўсталяванні некранутасці экспертызу праводзяць у адпаведнасці з патрабаваннямі правілаў, прынятых судовымі органамі адпаведнай краіны. Акрамя агульнага агляду жанчыны і агляду яе, асаблівую ўвагу неабходна надаць даследаванню дзявочай плявы. Агляд яе трэба рабіць на гінекалагічным крэсле, паколькі ў некаторых асоб яе даследаванне выклікае пэўныя цяжкасці, магчымыя непажаданыя абвінавачванні і прэтэнзіі да эксперта, часам можа ўзнікнуць неабходнасць пацверджання факту даследавання дадзенай асобы, таму што ў практыцы бываюць выпадкі падмены агляданага іншай асобай.
З дапамогай марлевых кавалачкаў вялікім і паказальным пальцамі абедзвюх рук захопліваюць у зморшчыну  і разводзяць іх у бакі і трохі ўверх. У такім становішчы дзявочая плява ў расцягнутым стане добра даступная для агляду і даследавання. Звяртаюць увагу на ўсе асаблівасці будовы дзявочай плявы — вызначаюць яе выгляд, форму, шырыню, таўшчыню, затым пераходзяць да агляду яе вольнага краю. Для лепшага даследавання плявы ў яе адтуліну ўводзяць шкляную лапатачку або палачку, на якіх край плявы распластоўваецца і становіцца больш даступным для даследавання. Адзначаюць выемкі, няроўнасці, выступы, патаўшчэнні, уласцівасці краёў, колер (аднолькавая яна або бялявая, што бывае пры ўтварэнні рубцовай тканкі пасля парываў). Пажадана карыстацца лупай або аперацыйным мікраскопам. Апісваюць таксама адтуліну дзявочай плявы — яго памеры, форму, іншыя асаблівасці. Адтуліна плявы можа быць ад невялікай да 2-2,5 см у дыяметры. Велічыню адтуліны вымяраюць асаблівым прыборам — гіменаметрам.
Пры аглядзе дзявочай плявы неабходна паспрабаваць асцярожна ўвесці ў яе адтуліну палец, прычым спачатку ўводзяць кончык мезенца. Калі мезенец праходзіць свабодна, то ўводзяць паказальны палец. Пры добрай расцягнутасці цнатлівай плеўкі робяць спробу ўвядзення двух пальцаў, але толькі іх ногцевых фаланг. Падчас такіх маніпуляцый ў жанчын, якія не мелі палавых зносін, палец адчувае кольца скарачэння. Кальцо скарачэння ўяўляе сабой той стан, якое адчувае палец (ці два) пры увядзенні яго ў адтуліну цнатлівай плеўкі. Пры цэласці цнатлівай плеўкі адчуваецца ахоп, выражаны настолькі, што пры глыбокім увядзенні пальца можа наступіць разрыў з прычыны перерастяжения цнатлівай плеўкі. Таму ўвядзенне пальца (або ногцевых фаланг двух пальцаў) трэба рабіць вельмі асцярожна.
Адрозніць натуральнае паглыбленне ў целе дзявочай плявы ад былых парываў не заўсёды лёгка. Тут патрабуецца дбайнае даследаванне з ужываннем лупы або павелічэння. Па сутнасці, адзінай верагодным прыкметай будуць уласцівасці краёў выяўленага дэфекту: у прыроднай выемцы колер краю слізістай абалонкі нязменны, аднолькавы з навакольнай тканкай. На месцы былога надрыву краі будуць часам белаватага колеру, з прычыны ўтварэння рубцовай тканкі. Аднак нярэдка рубцы бываюць настолькі далікатныя і тонкія, што амаль не адрозніваюцца ад навакольнай слізістай абалонкі.
Пры адсутнасці пашкоджанняў дзявочай плявы фармуляванне высноваў будзе залежаць ад яе формы і стану. У большасці выпадкаў цэласці дзявочай плявы яе форма, ўласцівасці і асаблівасці адтуліны пры добрым пачуцці кольца скарачэння сведчаць аб тым, што палавы акт немагчымы без парушэння яе цэласнасці. Гэта сведчыць аб тым, што агляданая палавым жыццём не жыла і з’яўляецца нявінніцай. Пры ўсёй, але нізкай, добра расцяжнай дзявочай пляве, калі яе адтуліна прапускае 1-2 складзеных пальцы, палавы акт магчымы і без парушэння яе цэласнасці. Наяўнасць перагародкавай або рашэцістай дзявочай плявы, або той, якая мае вельмі малую адтуліну, выключае палавыя зносіны ў агляданай.
Шышкава
Шышкава — тапонім.
Юрава
Юрава — тапонім.
Viktar Šałkievič
«Viktar Šałkievič» — падвоены студыйны альбом беларускага выканаўцы Віктара Шалкевіча, які выйшаў у 2019 годзе. Альбом складзены з двух кружэлак: «Такая доўгая зіма» і «Балады. Найлепшае».
IC 3006
IC 3006 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Андрай Пленкавіч
А́ндрай Пле́нкавіч (Andrej Plenković; нар., ) — харвацкі юрыст, дыпламат і палітык. Дэпутат Еўрапейскага парламента, глава камітэта парламенцкага супрацоўніцтва паміж Украінай і ЕС (адначасова з’яўляецца намеснікам главы камітэта па замежных справах). З 19 кастрычніка 2016 года — прэм'ер-міністр Харватыі.
Лаціана
Лаціяна (Latiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Андрай Пленкавіч
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Заграбскага ўніверсітэта.
Лаціана
Насельніцтва складае 15320 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 284 чал./км². Займае плошчу 54 км². Паштовы індэкс — 72022. Тэлефонны код — 0831.
Андрай Пленкавіч
Біяграфія
З 1993 года займае розныя пасады ў МЗС Харватыі. З 2002 года быў намеснікам главы афіцыйнага прадстаўніцтва Харватыі ў ЕС. Таксама займаў пасады намесніка пасла ў Францыі і дзяржсакратара па еўрапейскай інтэграцыі.
Лаціана
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Margherita di Antiochia.
Андрай Пленкавіч
Біяграфія
У 2011 годзе стаў членам Харвацкага сабара ад Харвацкай дэмакратычнай садружнасці, кансерватыўнай партыі, якая ўваходзіць у склад ЕНП. Пасля ўступлення Харватыі ў ЕС у 2013 годзе быў абраны ў Еўрапарламент.
Лаціана
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шчалканава
Шчалканава:
IC 3007
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цэратадон
Цэратадо́н (Ceratodon) — род брыевых імхоў сямейства.
Батанічнае апісанне
Двухдомныя імхі. Утвараюць дзярнінкі зялёнага і буравата-зялёнага колеру. Каробачка нахіленая або гарызантальная, у сухім стане баразнаватая. Каўпачок шапкападобны.
Віды
Род налічвае каля 50 відаў (17 відаў ), распаўсюджаных паўсюдна. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца 1 від —
Вірулентнасць
Вірулентнасць (ад virulentus - атрутны) — ступень здольнасці дадзенага інфекцыйнага агента (штаму мікраарганізма або віруса) заражаць дадзены арганізм. Вірулентнасць нераўназначная здольнасці выклікаць захворванне (патагеннасці), бо пасля заражэння мікраарганізм можа ператварацца ў сімбіёнта арганізма-гаспадара, не выклікаючы адмоўных наступстваў. Паказчыкамі вірулентнасці з'яўляюцца ўмоўныя велічыні — мінімальная смяротная, 50%-ная смяротная, 50%-ная інфікуючая доза.
Вірулентнасць залежыць ад уласцівасцяў самога інфекцыйнага агента, а таксама ад адчувальнасці (успрымальнасці) арганізма-гаспадара. Ступень вірулентнасці вымяраецца ў колькасці адзінак (клетак або вірусных часціц) інфекцыйнага агента, неабходных для заражэння арганізма. Вірулентнасць можа вагацца ў значнай ступені ў межах аднаго віду мікраарганізма. Пры падтрыманні інфекцыйнага агента ў лабараторных умовах яго вірулентнасць часта аслабляецца, што выкарыстоўваецца пры вытворчасці вакцыны. Змены вірулентнасці, як у бок узмацнення, так і паслаблення можна таксама дамагчыся ў выніку мутагеннага ўздзеяння на інфекцыйны агент.
Аляксандр Аляксандравіч Байкоў
Аляксандр Аляксандравіч Байко́ў (Александр Александрович Байков;  — ) — вучоны ў галіне металургіі і хіміі, акадэмік Акадэміі навук СССР (1932), Герой Сацыялістычнай Працы (1945). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР (1934). Вучоны сакратар Рускага металургічнага таварыства (1910).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Фацеж Курскай губерні (сучасны раённы цэнтр у Курскай вобласці Расіі). У 1889 годзе скончыў класічную гімназію ў Курску і паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Універсітэт скончыў датэрмінова ў 1893 годзе, атрымаўшы дыплом 1-й ступені. Быў пакінуты працаваць ва ўніверсітэце на кафедры фізічнай хіміі, у 1894 годзе прызначаны лабарантам па хіміі і асістэнтам прафесара Д. П. Канавалава. У 1895 годзе па яго прапанове перайшоў у Інстытут інжынераў шляхоў зносін на пасаду загадчыка хімічнай лабараторыяй. У 1899—1905 гг. з’яўляўся членам і сакратаром рэйкавай камісіі пры Інжынерным Савеце міністэрства шляхоў зносін. У 1899 годзе саветам Інстытута шляхоў зносін быў накіраваны ў камандзіроўку ў Францыю, дзе займаўся па фізічнай хіміі ў лабараторыі Анры Луі Ле Шатэлье і па крышталяграфіі і мінералогіі ў лабараторыі Р. М. Вырубава. З 1902 года ў Пецярбургскім політэхнічным інстытуце — выкладчык, ад’юнкт, экстраардынарны прафесар, ардынарны прафесар. У 1902 годзе быў зноў камандзіраваны ў Францыю. Пасля вяртання з Францыі ў канцы 1903 г. абараніў дысертацыю на тэму «Исследование сплавов меди и сурьмы и явлений закалки, в них наблюдаемых».
Адначасова з працай у Політэхнічным інстытуце А. А. Байкоў у 1906—1908 гг.на пасадзе прафесара ў Інстытуце інжынераў шляхоў зносін, у 1909—1917 гг. на Вышэйшых жаночых курсах. З 1909 г. кансультант Міністэрства шляхоў зносін па пытаннях якасці чыгуначных канструкцый, з 1910 г. на пасадзе вучонага сакратара створанага па яго ініцыятыве Рускага металургічнага таварыства.
У 1918 годзе А. А. Байкоў выехаў у лячэбны водпуск у Крым. Выкладаў у мясцовых навучальных установах, у 1919—1923 гг. прафесар Таўрычаскага (Крымскага) ўніверсітэта, у студзені — сакавіку 1921 г. — яго рэктар. З 1923 г. А. А. Байкоў у Петраградзе, на сваёй ранейшай пасадзе ў Політэхнічным інстытуце. З 25 лютага 1925 г. на пасадзе дэкана хімічнага факультэта, з 17 чэрвеня 1925 г. па 15 кастрычніка 1928 г. рэктар Ленінградскага політэхнічнага інстытута. У 1926—1930 гг. выкладаў у Ваенна-Тэхнічнай акадэміі, у 1930 годзе ў Артылерыйскай акадэміі, у 1932—1934 гг. у Электразварачным інстытуце. У 1934—1941 гг. — загадчык кафедрай неарганічнай хіміі і дэкан хімічнага факультэта Ленінградскага ўніверсітэта.
З мая 1942 па май 1945 г. А. А. Байкоў — віцэ-прэзідэнт Акадэміі навук СССР. У 1943—1946 гг. — старшыня навукова-тэхнічнай экспертызы Дзяржплана СССР.
Навуковая дзейнасць
А. А. Байкову належаць навуковыя працы па тэорыі акіслення і аднаўлення металаў, дысацыяцыі хімічных злучэнняў пры высокіх тэмпературах, асновах чорнай і каляровай металургіі, прамым атрыманні жалеза з руды, па пытаннях комплекснага выкарыстання сыравіны. У час Вялікай Айчыннай вайны уваходзіў у склад Камісіі па кіраўніцтву будаўніцтвам абарончых збудаванняў, кіраваў работамі абарончага значэння.
Памяць
Імем вучонага названы вуліца ў Санкт-Пецярбургу, Інстытут металургіі і металазнаўства Расійскай Акадэміі навук. У Санкт-Пецярбургу ўстаноўлены мемарыяльныя дошкі на будынку Політэхнічнага ўніверсітэта і на доме, у якім жыў А. А. Байкоў.
Квэст
Квэст (quest), або Прыгодніцкая гульня (adventure game) — адзін з асноўных жанраў камп’ютарных гульняў, які ўяўляе сабой інтэрактыўную гісторыю з галоўным героем, кіраваным гульцом. Найважнейшымі элементамі гульні ў жанры квэста ёсць уласна апавяданне і даследаванне свету, а ключавую ролю ў гульнявым працэсе грае рашэнне галаваломак і задач, якія патрабуюць ад гульца разумовых высілкаў. Такія характэрныя для іншых жанраў камп’ютарных гульняў элементы, як баі, эканамічнае планаванне і задачы, якія патрабуюць ад гульца хуткасці рэакцыі і хуткіх зваротных дзеянняў, у квэсце зведзены да мінімуму або зусім адсутнічаюць. Гульні, якія аб’ядноўваюць у сабе характэрныя прыкметы квэстаў і жанра action, вылучаюць у асобны жанр — action-adventure.
Ксаўе Бетэль
Ксаўе Бетэль (Xavier Bettel; нар. 3 сакавіка 1973 года, Люксембург) — люксембургскі палітык і юрыст, лідар Дэмакратычнай партыі, мэр горада Люксембурга (з 2011 года), Прэм’ер-міністр Люксембурга (з 2013 года).
Біяграфія
Пасля заканчэння сярэдняй школы, Бетэль атрымаў ступень магістра па грамадскім і еўрапейскім праве і майстар (DEA) па паліталогіі і публічным праве ва ўніверсітэце Нансі II, Францыя. Ён таксама вывучаў марское права і царкоўнае права ва Універсітэце Арыстоцеля ў Салоніках, Грэцыя. Бетэль браў удзел у праграме Erasmus.
Муніцыпальная палітыка
У 1989 годзе ўступіў у Дэмакратычную партыю Люксембурга.
У 1999 годзе на муніцыпальных выбарах, якія адбыліся ў кастрычніку, Бетэль быў абраны ў Грамадскі савет горада Люксембурга, заняўшы шостае месца ў спісе Дэмакратычнай партыі. 12 ліпеня 2001 года ён атрымаў кваліфікацыю магістра права.
28 лістапада 2005 года пасля муніцыпальных выбараў, у якіх ён заняў чацвёртае месца ў спісе партыі, Бетэль быў прызначаны ў гарадскі ўрад Люксембурга ў якасці намесніка мэра па сацыяльных пытаннях.
Падчас выбараў 9 кастрычніка 2011 года ва ўзросце 38 гадоў Ксаўе Бетэль быў абраны мэрам Люксембурга (з 33,65 % галасоў), прыняўшы прысягу 24 лістапада 2011 года і заняўшы пасаду 1 студзеня 2012 года.
Нацыянальная палітыка
Бетэль балатаваўся ў Палату дэпутатаў у 1999 годзе, заняўшы 10 месца ў спісе партыі па Цэнтральным рэгіёне пры 7 прахадных, што не дазваляла яму абрацца ў парламент. Аднак Дэмакратычная партыя абагнала на выбарах Сацыялістычную рабочую партыю ў якасці другой па велічыні парламенцкай фракцыі, што прывяло да фарміравання новай кіруючай кааліцыі з Хрысціянска-сацыяльнай народнай партыяй. У выніку частка дэпутатаў адмовіліся ад сваіх месцаў, каб прыняць удзел у працы ўрада, і Бетэль заняў крэсла, якое вызвалілася.
На выбарах у 2004 годзе Бетэль быў абраны ў Палату дэпутатаў, значна ўмацаваўшы свае пазіцыі і заняўшы чацвёртае месца (з пяці абраных членаў Дэмакратычнай партыі). Пераабіраўся ў 2009 годзе.
У 2013 годзе Бетэль быў абраны лідарам Дэмакратычнай партыі з 96,5 % галасоў. На парламенцкіх выбарах таго ж года яго партыя заняла трэцяе месца. 25 кастрычніка Вялікі герцаг Анры даручыў яму весці перамовы па фарміраванні кіруючай кааліцыі і будучага ўрада. 4 снежня 2013 года Бетэль заняў пасаду ў якасці прэм’ер-міністра Люксембурга, узначаліўшы кааліцыю Дэмакратычнай партыі, Сацыялістычнай партыі і Зялёных. Ён таксама займае ва ўрадзе партфелі дзяржаўнага міністра, міністра па сувязі і сродках масавай інфармацыі і міністра культуры.
Бетэль заявіў, што плануе ўзаконіць у Люксембургу аднаполыя шлюбы, замяніць рэлігійнае навучанне ў школе свецкай этыкай і скараціць расходы.
Асабістае жыццё
Бетэль стаў трэцім у свеце нацыянальным лідарам, які не хаваў сваю гомасексуальную арыентацыю. Раней пасады прэм’ер-міністра дамагліся ў Ісландыі Ёўхана Сігюрдардоўтыр і ў Бельгіі Эліа дзі Рупо. Да гэтага ён быў трэцім дзеючым адкрытым геем-мэрам еўрапейскай сталіцы (пасля Бертрана Дэланаэ ў Парыжы і Клауса Воверайта ў Берліне).
«Мне часта задаюць пытанне, як гэта быць трэцім адкрытым мэрам-геем еўрапейскай сталіцы… Людзі выбіралі нас не за тое, што мы гомасексуалы… а за нашы прафесійныя і асабістыя якасці, — заявіў пасля абрання Бетэль у інтэрв’ю часопісу Têtu. — Выбаршчыкі бачаць, як я выконваю свае абавязкі… іх выбар — гэта прызнанне маёй працы». У маі 2015 года Бетэль узяў шлюб з бельгійскім архітэктарам Гацье Дэстэнеем, з якім быў у грамадзянскім саюзе.
Першы лідар-гей, які пабраўся шлюбам.
Стары горад (Гродна)
Стары горад — тэрыторыя ў горадзе Гродна, абмежаваная правым берагам ракі Нёман, чыгункай, вуліцамі Савецкая і Ажэшкі, ракой Гараднічанка. Уключае таксама Каложскую гару. Планіроўка і забудова сфарміраваліся ў XII–XVII стст. У XII ст. склалася веерная сістэма планіроўкі, цэнтрам якой былі Верхні і Ніжні замкі, да якіх радыяльна сыходзіліся вуліцы Замкавая, Вялікая Траецкая і Давыда Гарадзенскага (Новазамкавая). У XV–XVII стст. сфарміравалася няправільная радыяльна-кальцавая сістэма планіроўкі, цэнтрам якой стала Савецкая плошча (Рынак, Рыначная, Ратушная, Парадная, Саборная, С. Баторыя). Да яе сыходзіліся вуліцы Савецкая (Віленская, Саборная, Дамініканская), Замкавая, Кастрычнікая (Рыначны завулак), Калючынская (Каложанская, Пасіянарыі), К. Маркса (Язерская(Азёрская), Скідзельская, Брыгіцкая, Кутузаўская, Купецкая), Стэфана Баторыя (Вялікая, Мяшчанская, Крупскай) і Маставая. Паралельна і перпендыкулярна ішлі вуліцы Гараднічанская (Урыцкага), Малая Траецкая, Тэльмана (Іванаўская, Гувера), Клары Цэткін (Звонавы завулак, Магістрацкая), Кірава (Мірніцкая, Рэзніцкая, Паліцэйская, Лістоўскага), Паўлоўскага (Жандарскі завулак, Пясочная).
Бедржых Сметана
Бе́држых Сме́тана (Bedřich Smetana, пры хрышчэнні атрымаў імя Фрыдрых, Friedrich;, Літамышль — , ) — чэшскі кампазітар, піяніст і дырыжор, педагог, музычна-грамадскі дзеяч; заснавальнік чэшскай нацыянальнай кампазітарскай школы.
Біяграфія
У 1847 годзе скончыў прыватную школу ў Празе. Вучань І. Прокша. У 1848 годзе адкрыў сваю музычную школу ў Празе, якая пазней стала цэнтрам канцэртнай і асветніцкай дзейнасці прагрэсіўных чэшскіх музыкантаў. З 1856 года выступаў з канцэртамі ў Гётэбаргу (Швецыя) ў якасці піяніста і дырыжора. У 1861 годзе ўзначаліў артыстычнае таварыства «Умелецка бяседа», кіраваў мужчынскім хорам «Глагол Пражскі», пісаў для яго хоры на словы чэшскіх паэтаў, папулярызаваў музыку айчынных і іншых славянскіх кампазітараў. У 1866—1874 гадах дырыжор Нацыянальнага тэатра оперы.
Творчасць
Выступаў як музычны крытык. Пачынальнік розных жанраў нацыянальнай оперы і праграмнага сімфанізму. Яго творчасць, заснаваная на народна-песенных інтанацыях і рытмах, вызначаецца яркім нацыянальным каларытам, дэмакратычнасцю, патрыятычнай накіраванасцю, працягвае традыцыі рамантычнага праграмнага сімфанізму Ф. Ліста. Сярод твораў; оперы лірычна-камічная «Прададзеная нявеста» і гераічна-патрыятычная «Брандэнбуржцы ў Чэхіі» (абедзве паст. 1866), трагічная «Далібар» (паст. 1868), «Дзве удавы» (паст. 1874), эпічная «Лібуша» (паст. 1881); для аркестра — «Трыумфальная сімфонія» (1854), «Урачыстая уверцюра» (1849); сімфанічныя паэмы «Рычард III» (1858), «Лагер Валенштэйна» (1859), «Гакон Ярд» (1861); цыкл з 6 праграмных сімфоній паэм «Мая Радзіма» (1858—1879); 2 струнныя квартэты (1876, 1883), фартэпіянныя трыа, п’есы для фартэпіяна, у т.л. «Чэшскія танцы» (2 сшыткі, 1877, 1879), хоры, песні і інш.
У Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі ў 1949 годзе пастаўлена опера Сметаны «Прададзеная нявеста».
Памяць
З 1946 года штогод у дзень смерці Сметаны праводзіцца Міжнародны музычны фестываль «Пражская вясна», які адкрываецца выкананнем яго твораў.