cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Албанія
Адносіны з Беларуссю
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Албанія былі ўсталяваны 17 траўня 1993 г. Албанскія паслы ў Расіі па сумяшчальніцтве акрэдытуюцца ў Беларусі. 16 сакавіка 2015 года ў Маскве адбылася рабочая сустрэча Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі Ігара Петрышэнкі з Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Албанія ў Расійскай Федэрацыі Арбенам Газіёні. Асаблівая ўвага была нададзена магчымасцям рэалізацыі існуючага патэнцыялу пашырэння гандлёва-эканамічных сувязяў, павелічэння наменклатуры і аб'ёмаў паставак беларускай прадукцыі ў Албанію, фарміраванню дагаворна-прававой базы двухбаковых адносінаў, абмеркаванню перспектыў узаемадзеяння ў рамках міжнародных арганізацый.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва — 2,9 млн чал. (паводле іншых дадзеных — 3 млн). Натуральны прырост — нязначны па мусульманскай меры — адзін з самых высокіх у Еўропе (6,3 на 1000 у 2018 годзе). Рост насельніцтва стрымліваецца высокім узроўнем эміграцыі (-3 на 1000). Такім чынам, агульны прырост слабададатны, але гэта з'ява толькі апошніх пяці гадоў. У 1990-х і 2000-х жа плынь эмігрантаў, выкліканая падзеннем камунізму і эканамічным крызісам, была настолькі моцнай, што агульная колькасць насельніцтва краіны зменшылася з 3,3 да 2,8 млн. Лічыцца, што за гэты час Албанію пакінулі 900 тыс. чалавек, з іх дзве траціны аселі ў суседняй Грэцыі.
У ХХІ стагоддзі паказчык нараджальнасці памяншаецца, набліжаючыся да сярэднееўрапейскага. У 2018 на адну жанчыну прыходзілася 1,52 дзіцяці, што ніжэй чым у Францыі або Вялікабрытаніі, ды ўвогуле мала ў каго ў свеце менш. Сярэдняя працягласць жыцця моцна вырасла і ў 2018 складала 78,6 гадоў. Усё гэта дае падставу чакаць у бліжэйшыя дзесяцігоддзі старэння насельніцтва краіны.
Албанія — монаэтнічная дзяржава: асноўны народ — албанцы — складае 97 % насельніцтва, на поўдні пражываюць грэкі (0,9 %), маюцца таксама цыгане, невялікія супольнасці македонцаў, чарнагорцаў, арамунаў. Пытанне нацыянальнага складу ў Албаніі вельмі далікатнае, многія эксперты мяркуюць, што дадзеныя па колькасці меншасцей заніжаны. Так Грэцыя лічыць, што ў Албаніі жывуць 300 000 грэкаў, большасць якіх байкатавала перапіс насельніцтва 2011, таму ў статыстыцы грэкаў на парадак меней. . Дзяржаўная мова — албанская, якую падчас перапісу 2011 назвалі матчынай 98,8 % жыхароў краіны. Албанская мова ўтварылася ад зліцця двух дыялектаў — гегскага (паўночнага) і тоскскага (паўднёвага), на аснове апошняга. Дыялекты албанскай мовы дагэтуль адрозніваюць жыхароў поўначы і поўдня краіны. На рэгіянальным узроўні выкарыстоўваюца мовы этнічных меншасцей. Албанская грэчаская мова захавала некаторыя старажытныя асаблівасці, страчаныя сучаснай літаратурнай грэчаскай. Што тычыцца рэлігіі, то албанская Канстытуцыя дэкларуе свабоду веравызнання ў секулярнай дзяржаве. Паводле перапісу 2011, 59 % насельніцтва вызнае іслам пераважна суніцкага кірунку, 7 % складаюць праваслаўныя хрысціяне (або каля 15 % з ужо ўзгаданымі "недалічанымі" грэкамі), 10 % — каталікі. Мусульмане жывуць раўнамерна па ўсёй краіне, каталікоў больш на поўначы, праваслаўных — на поўдні. Цікава адзначыць, што ўсе галоўныя канфесіі паставілі пад сумнеў вынікі перапісу, скардзячыся, што іх "не далічылі". І гэта пры тым, што доля вернікаў у рэчаіснасці меншая з прычыны секулярызацыі ў сацыялістычны перыяд.
Шчыльнасць насельніцтва падобная да сярэдняй па Балканскім паўвостраве і складае каля 100 чал/км². Больш густа заселеныя ўзбярэжжа і міжгорныя даліны, самая нізкая шчыльнасць характэрна для Паўночных Албанскіх Альпаў.
Гарады
Крыху больш за палову албанскага народа жыве у гарадах — 54 %, што надта мала нават для адносна аграрнай Паўднёвай Еўропы. Адміністрацыйным, культурным, эканамічным і прамысловым цэнтрам Албаніі з'яўляецца Тырана, насельніцтва агламерацыі якой перавышае 800 тысяч чалавек, у самой жа Тыране перапіс 2011 налічыў 418 тыс.чалавек. Іншыя буйныя гарады з колькасцю насельніцтва, большай за 100 тысяч жыхароў, уключаюць у сябе Дурэс (каля 300 тыс.), Влёру (каля 200 тыс.) і Эльбасан.
Эканоміка
З сярэдзіны 1940-х па канец 1980-х гадоў эканоміка Албаніі мела планавы характар, з 1988 года пачаўся паступовы пераход да эканомікі рынкавай. Хуткі эканамічны рост пачаўся ў 2000 годзе, у 2000-х штогадовы рост ВУП склаў 6—7 %, адначасова колькасць замежных інвестыцый дасягала 50 % ВУП (у 2004 годзе замежныя інвестыцыі склалі 5,7 млрд еўра, €1780 на кожнага жыхара). Албанія стала адным з трох еўрапейскіх краёў, хто найхутчэй акрыяў ад крызісу 2008–09, і ўсе 2010-я дэманстравала высокія паказчыкі эканамічнага росту. У другой палове 2010-х урад распачаў амбіцыйную праграму рэформаў для паляпшэння бізнес-клімату.
Але, нягледзячы на ўсё гэта, Албанія застаецца адной з самых бедных краін Еўропы, нароўні з Босніяй, апярэджваючы толькі Малдову. У 2012 ВУП на душу насельніцтва (ППЗ) складаў усяго 35 % ад сярэдняга па ЕС Існуюць меркаванні, што рост эканомікі Албаніі, які можа вывесці яе на ўзровень, дастатковы для яе прыняцця ў Еўрапейскі Саюз, можа заняць да дваццаці гадоў. Да мільёна албанцаў працуюць за мяжой і адпраўленыя імі грашовыя сродкі з'яўляюцца важнай крыніцай прыбыткаў насельніцтва (да 2008 яны складалі 12–15 % ад ВУПу Албаніі, у 2015 — усяго 6 %). Узровень беспрацоўя складае 14 %, што для балканскай краіны не так і блага.
Значныя мінеральныя багацці краіны ляжаць у аснове развіцця здабыўной прамысловасці. У наш час вядзецца здабыча хрому (адно з першых месцаў у свеце па здабычы і экспарце), медзі, жалеза, нікелю, нафты (у тым ліку цяжкай), прыроднага газу, вуглю і баксітаў. Каля возера Прэспа знаходзіцца адно з багацейшых радовішчаў прыроднага асфальту. Аб'ёмы здабычы паліўных рэсурсаў нязначныя: так нафты здабываецца каля 22 тыс барэляў у суткі — крыху меней чым у Беларусі, нягледзячы на значныя запасы чорнага золата. Здабычай нафты і газу займаюцца кампаніі Taçi Oil, Albpetrol, каляровых металаў — AlbChrome.
Большую частку электрычнасці краіна выпрацоўвае на гідраэлектрастанцыях. Тры найбуйнейшых ГЭС пабудаваны на Дрыне. У Албаніі існуюць прадпрыемствы будаўнічай (цэментавай), электратэхнічнай, металаапрацоўчай і харчовай прамысловасці. Найбольш імкліва развіваюцца тэкстыльная і швейная галіны, што ў 2010-х сталі галінамі спецыялізацыі краіны — буйныя еўрапейскія кампаніі прываблівае танная працоўная сіла. Албанія з'яўляецца буйным вытворцам тытунёвых вырабаў.
Паўднёва-заходняя Албанія з'яўляецца адным з цэнтрам зараджэння земляробства ў Еўропе. Сучасная сельская гаспадарка, у якой занята дзве пятых насельніцтва, дае адну пятую ВУП краіны. Пераважаюць невялікія сямейныя зямельныя надзелы, механізацыя і хімізацыя недастатковыя. Зрэшты, на шляху да сяброўства ў ЕС урад мадэрнізуе галіну і фінансава падтрымлівае фермераў. Пераважае раслінаводства: вырошчваюцца пшаніца, кукуруза, бульба, гародніна, садавіна, цукровыя буракі, тытунь, вінаград; Албанія славутая сваімі шалфеем і размарынам. Даўнія традыцыі вінаградарства, да таго ж Албанія з'яўляецца адной з нешматлікіх краін свету, дзе расце дзікі вінаград. У жывёлагадоўлі перавага аддаецца авечкам ды буйной рагатай жывёле. Рыбалоўства развіта недастаткова, але багатыя рыбай (карп, фарэль, марскі лешч), мідыямі і ракападобнымі прыбярэжныя воды даюць падставу казаць пра будучыню гэтай галіны.
Транспартная сістэма Албаніі ў пачатку ХХІ стагоддзя сур'ёзна змянілася ў лепшы бок. Галоўнымі варотамі краіны служыць Міжнародны аэрапорт Тыраны са штогадовым абаротам у больш за 2,5 млн пасажыраў. Плануецца будаўніцтва міжнародных аэрапортаў у Влёры, Гіракастры і Сарандзе — турыстычных цэнтрах на поўдні краіны. Унутраныя перавозкі ажыццяўляюцца галоўным чынам аўтамабільным транспартам, у 2010-х працягваецца будаўніцтва аўтамагістраляў, што звяжуць Албанію з усімі суседзямі і інтэгруюць транспарт краіны ў агульнаеўрапейскую сетку. Знешні гандаль ляжыць на плячах марскога транспарту, галоўным портам з'яўляецца Дурэс, за ім ідзе Влёра. Надзвычайную папулярнасць здаўна маюць і марскія пасажырскія перавозкі: паромныя пераправы злучылі Дурэс з мноствам астравоў і берагамі Італіі, Грэцыі, Харватыі. Чыгуначны транспарт, што інтэнсіўна развіваўся за часам Ходжы, сёння грае другарадную ролю. Аднак плануецца новая чыгунка Тырана – Дурэс, якая мае даць старт чыгуначнаму адраджэнню Албаніі.
Імкліва развіваецца міжнародны турызм: ў 2013 годзе Албанію наведалі 3,3 млн чалавек, у 2017 — 5,2 млн.
Для Албаніі характэрны адмоўны гандлёвы баланс. Траціну экспарту складаюць турыстычныя паслугі, яшчэ 17 % — ІТ-паслугі. Сярод тавараў пераважаюць абутак (асабліва скураны!) і адзенне, хромавыя руды. Імпартуюцца прадукты харчавання, медыкаменты, нафтапрадукты, аўтамабілі і электроніка. Асноўны гандлёвы партнёр — Італія, за ёй з вялікім адрывам ідуць Грэцыя, Кітай, Сербія. Аб'ём двухбаковага тавараабароту з Беларуссю па выніках 2014 года склаў 16,15 млн. долараў ЗША.
Кінематограф
Кінематограф Албаніі з'явіўся ў 1911—1912 гадах з першымі паказамі замежных фільмаў і здымкамі дакументальных фільмаў у перадваенны і міжваенны перыяд. Пасля Другой сусветнай вайны ў 1945 годзе камуністычны ўрад заснаваў Албанскі кінаінстытут, які ў 1952 годзе стаў вядомым як «Kinostudio Shqipëria e Re». У 1953 годзе ў супрацоўніцтве з кінематаграфістамі СССР быў зняты першы албанскі эпічны фільм пра нацыянальнага героя Албаніі «Скандэрбег», які атрымаў міжнародны прыз на Канскім фестывалі. Фільм «Тана» 1958 года стаў першым поўнаметражным фільмам, а таксама фільмам з першай сцэнай пацалунка ў гісторыі албанскага кінематографа. У 1960-я гады асноўнымі тэмамі албанскіх фільмаў была акупацыя Албаніі італьнскімі і нямецкімі войскамі ў часы Другой сусветнай вайны і барацьба за вызваленне. Стужкі мелі моцную станоўчую канатацыю ў бок камуністычных партызан і адмоўную — у адносінах да сілаў Балі Камбетар і разглядаліся ў якасці дзяржаўнай прапаганды. У 1970-х і 1980-х гадах было знята 20–40 дакументальных стужак, якія, у большасці, былі прапагандысцкімі фільмамі, але мелі культурную вартасць. У гэты ж перыяд у кінематографе краіны адбылося нараджэнне анімацыйных фільмаў. Да 1990 года ў краіне было выраблена каля 200 фільмаў і налічвалася каля 450 кінатэатраў, аднак большая частка іхняга абсталявання была састарэлай.
У 1990-х гадах «Kinostudio Shqipëria e Re» распалася на шэраг дробных прыватных студый, дзе фільмы здымалі як албанскія рэжысёры так і замежныя, сумесна з новым «Нацыянальным цэнтрам кінематаграфіі» (Qendra Kombëtare е Kinematografisë). Сярод албанскіх фільмаў апошніх гадоў найбольшай папулярнасцю карыстаюцца такія стужкі як «Палкоўнік Бункер» рэжысёра Куйтыма Кашку, «Слоганы» рэжысёра Гергі Шувані, «Амністыя» рэжысёра Бухара Алімані, якія былі абраныя ад краіны на прэмію «Оскар» у намінацыі «Найлепшы фільм на замежнай мове», а таксама «Тырана, нулявы год» і іншыя. Пасля падзення камуністычнага ўрада ў Албаніі быў пабудаваны шэраг сучасных кінатэатраў (такіх як «Міленіум» у Тыране), дзе дэманструюцца, у асноўным, заходнія (пераважна амерыканскія) фільмы.
Кухня
Албанская кухня з'яўляецца міжземнаморскай і сфарміравалася з уплывам кулінарных традыцый Грэцыі, Італіі і Турцыі. Яна характарызуецца выкарыстаннем як міжземнаморскіх траў, такіх як арэгана, мята, базілік, размарын і іншыя ў мясных і рыбных стравах, так і перца чылі і часнака. Амаль у кожную страву дадаецца гародніна.
Асноўным прыёмам ежы албанцаў з'яўляецца абед, які звычайна складаецца з рагу (gjellë), павольна прыгатаванага мяса з рознай гароднінай, і салата з свежай гародніны, такой як таматы, агуркі, зялёны перац і масліны. Салат запраўляецца соллю, аліўкавым алеем, воцатам або цытрынавым сокам. Сярод супаў папулярнасцю карыстаюцца таратор, халодны суп з ёгурта і агуркоў, а таксама суп з цытрынай.
У горных раёнах шырока распаўсюджаны вэджанае мяса і марынаваныя кансервы. Сярод жывёльных органаў дэлікатэсам лічацца кішачнікі і галовы. Неад'емнай часткай кухні з'яўляюцца малочныя прадукты, якія, як правіла, суправаджаюцца хлебам і алкагольнымі напоямі, такімі як ракія і брага. Морапрадукты, у асноўным, распаўсюджаны ў прыбярэжных раёнах і гарадах краіны, такіх як Дурэс, Влёра, Шкодэр, Лежа і Саранда.
Апроч таго, характэрнымі стравамі Албаніі з'яўляюцца бурэк, пластовая выпечка з сырам, мясным фаршам або лукам, і флія, пластовая выпечка з крэмам альбо каймаком. Кандытарскія вырабы прысутнічаюць у кожным албанскім горадзе. Найбольш распаўсюджаныя дэсерты краіны з'яўляюцца тыповымі для ўсіх балканскіх краін: пахлава, рысавы пудынг, тулумба, бісквіт, лукум і іншыя.
Маймінскі раён
Маймінскі раён або аймак (Ма́йминский район, Майма аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Рэспублікі Алтай Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Майма. Раён размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Рэспублікі Алтай. Тэрыторыя — 1285 км².
Эканоміка
На тэрыторыі раёна ажыццяўляюць сваю дзейнасць 217 гандлёвых прадпрыемстваў, 9 прадпрыемстваў грамадскага харчавання, 9 прадпрыемстваў хлебапячэння, 20 АЗС. Асноўныя віды эканомікі ў раёне: дрэваперапрацоўка, малочная жывёлагадоўля, пантавая аленяводства, птушкагадоўля, хмеляводства, садоўніцтва, агародніцтва, пчалярства. Раён багаты гранітамі: парфірамі і дыярытамі, вапнавай і керамзітавай сыравінай, будаўнічымі пяскамі і глінай, ляснымі рэсурсамі.
Сан-Паала-Чэрва
Сан-Паала-Чэрва (San Paolo Cervo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 146 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 13060. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гаёвік-абабак
Гаёвік-абабак, лекцы́н (Leccinum) — род шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства балетавых.
Вядома 22 віды, пашыраныя на ўсіх мацерыках акрамя Антарктыды. На Беларусі сустракаюцца грабовік, падасінавік, падбярозавік. Утвараюць мікарызу з хвойнымі і лісцевымі пародамі дрэў.
Ядомыя.
Чынук вава
Чыну́к ва́ва (саманазва: chinuk wawa, chinook lelang) — крэольскі жаргон на заходнім узбярэжжы Паўночнай Амерыкі. Сфарміраваўся на основе чынукскіх, салішскіх, англійскай і раманскіх моў.
IC 3988
IC 3988 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Чынук вава
Узнікненне чынук вава звязана з усталяваннем гандлю паміж індзейцамі ціхаакіянскага ўзбярэжжа з маракамі еўрапейскага паходжання ў канцы XVIII ст. Доўгі час з'яўляўся своеасаблівым кайнэ ў працэсе гандлёвых камунікацый ад Аляскі да поўначы Каліфорніі. Паўплываў на англійскія дыялекты ЗША і Канады.
IC 3988
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чынук вава
Да другой паловы XX ст. чынук вава фактычна знік з ужытку, але ў нашы дні дзейнічаюць праграмаы для яго адраджэння.
Пясец
Пясец, Палярная лісіца (Alopex lagopus або Vulpes lagopus) — драпежнае млекакормячае сямейства сабачых, адзіны прадстаўнік роду пясцы (Alopex).
Постаць
Параўнальна невялікая драпежныя жывёла, якая нагадвае лісіцу. Даўжыня цела 50—75 см, хваста — 25—30 см, вышыня ў карку — 20—30 см. Сярэдняя маса цела самца — 3,5 кг, максімальная — да 9 кг, самкі — 3 кг.
Джон Брэкенрыдж
Джон Брэкенрыдж (John Breckinridge; 2 снежня 1760 — 14 снежня 1806) — амерыканскі палітык. Ён быў сенатарам ЗША і генеральным пракурорам (міністрам юстыцыі) пад старшынствам Джэферсана.
Сморгаўка
Смо́ргаўка (Смарго́ўка) — колішняя вёска і прадмесце Мінска. Месціцца на поўнач ад Пярэспы.
Гісторыя
У канцы XIX стагоддзя ўрочышча ў Мінску (81 жыхар) і ўрочышча на поўнач ад Мінска, у Сёмкава-Гарадзецкай воласці Мінскага павета Мінскай губерні (3 двары, 22 жыхары). 9 ліпеня 1913 года ў Сморгаўцы адкрылася дача-калонія для жыдоўскіх слабасільных дзяцей пры мінскай супольнасці «Лінас-Гацэдэк».
За савецкім часам вёска. У 1930-я гады на поўнач ад Сморгаўкі быў хутар Сморгаўцы.
У наш час пра прадмесце нагадваюць Сморгаўскі тракт, пяць Сморгаўскіх завулкаў і Сморгаўскі праезд.
NGC 1095
NGC 1095 (іншыя абазначэнні — UGC 2264, MCG 1-8-1, ZWG 415.8, IRAS02450+0425, PGC 10566) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дэградацыя навакольнага асяроддзя
Дэградацыя навакольнага асяроддзя (Дэградацыя прыроды) — пагаршэнне уласцівасцяў прыроды ў выніку ўздзеяння прыродных або антрапагенных фактараў. Дэградацыя прыроды выяўляецца ў поўнай страце здольнасці прыроды выконваць рэсурса - і асяродзеўзнаўляльныя функцыі. Дэградацыя прыроды магчымая як у выніку нерэгулюемай чалавечай дзейнасці, так і натуральных прычын; можа быць следствам стыхійных прыродных працэсаў: землятрасенняў, вывяржэнняў вулканаў, ураганаў і г. д.
Ясень (Уздзенскі раён)
Я́сень (, Ясень) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Браняносцы
Браняносцы (Cingulata, Dasypodidae) — атрад млекакормячых (або сямейства атрада непаўназубых).
Апісанне
Даўжыня цела 12—100 см, хваста 2,5—50 см, маса 0,3—55 кг. Цела пакрыта касцяным панцырам, на якім ляжаць рагавыя пласцінкі, якія ўтвараюць галаўны, плечавы і тазавы шчыты і шэраг паясоў (ад 3 да 18); такія ж пласцінкі ўтвараюць «браню» на канечнасцях і хвасце. Паясы і шчыты змацаваныя паміж сабой гнуткай злучальнай тканкай, якая забяспечвае рухомасць усяго панцыра. Ніжняя паверхня цела і ўнутраныя часткі лап пакрытыя рэдкімі цвёрдымі валасамі; у многіх відаў асобныя валасы растуць паміж шчыткамі на спіне. Афарбоўка шчыткоў ад карычневай да ружовай, валасоў — ад шаравата-карычневай да белай. Целасклад шчыльны. Морда ад кароткай да выцягнутай, вушы невялікія, вочы маленькія, з тоўстымі павекамі. Канечнасці кароткія, моцныя (пярэднія чатырох-або пяціпальцавыя, заднія пяціпальцавыя), з доўгімі выгнутымі магутнымі кіпцюрамі. Зубы без каранёў і эмалі, аднолькавай цыліндрычнай формы, з пастаянным ростам; іх колькасць вагаецца ад 28 да 100 (нават у розных асобін аднаго віду).
Пашырэнне
Вядомы з адкладаў верхняга палеацэну ў Паўднёвай і з плейстацэну ў Паўночнай Амерыцы. Адрозніваецца 9 родаў, 20—25 відаў. Найбольш вядомыя браняносец дзевяціпаясны, які можа скруціцца ў клубок, і браняносец гіганцкі.
Пашыраны ад поўдні ЗША да Чылі і Аргенціны. Жывуць у стэпах, пустынях, саваннах і па ўзлесках.
Асаблівасці біялогіі
Нюх і смак добра развіты, зрок дрэнны (не адрозніваюць колеры).
Выдатна капаюць зямлю. Актыўныя ноччу ці днём; сховішчам служаць норы. Трымаюцца паасобку, парамі ці невялікімі групамі. Пры небяспецы ратуюцца ўцёкамі ці хутка закопваюцца ў зямлю; некаторыя віды згортваюцца ў шар.
Драпежнікі. Кормяцца казуркамі і іншымі бесхрыбтовымі, дробнымі хрыбетнікамі, часам раслінамі і падаллю.
Характэрна латэнтная стадыя цяжарнасці. У прыплодзе ад 2 да 12 дзіцянят, звычайныя аднаяйцавых двайнят (поліэмбрыёнія).
Ахова
Здабываюць браняносцаў дзеля мяса і панцыра. Колькасць многіх відаў адносна невысокая, 12 з іх — ў Чырвонай кнізе МСАП.
Дом Ландау (Магілёў, Ленінская вуліца)
Дом Ландау — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва. Размешчаны па Ленінскай вуліцы, 3.
Архітэктура
Помнік архітэктуры эклектыкі.
Супершоў супербратоў Марыа
«Супершоў супербратоў Марыа» (The Super Mario Bros. Super Show!) — амерыканска-канадскі анімацыйны серыял заснаваны на персанажах гульні Nintendo Super Mario Bros. і Super Mario Bros. 2. Ён здымаўся з 1989 па 1990 год. Паказаны на каналах YTV у Канадзе, NBC і ABC Family у ЗША.
Мультсерыял падзелены на 3 часткі: «Супер Браты Марыа», акцёрскі серыял «Жыццё Сантэхнікаў» і мультфільм «Легенда аб Зэльдзе».
Сюжэт
Браты Марыа трапілі праз каналізацыю ў Грыбнае каралеўства і выратавалі прынцэсу Піч ад караля Купы. Іх мэта: выратаваць каралеўства ад зла і вярнуцца ў Бруклін. Цяпер Марыа і Луіджы сталі трапляць у пераробкі Купы і іншых зладзеяў у сваіх прыгодах, але яны заўсёды ратуюцца і перамагаюць зладзеяў.
Пяцідзясятніцтва
Пяцідзясятнікі (Pentecostalism) — евангельскія хрысціяне, паслядоўнікі пяцідзясятніцтва, адной з плыней пратэстантызму. Існуе шэраг самастойных кірункаў пяцідзясятнікаў, у тым ліку і ў Беларусі — хрысціяне веры евангельскай (ХВЕ), хрысціяне веры апостальскай (ХВА), а таксама хрысціяне поўнага евангелля (ХПЕ).
Агульныя звесткі
Пяцідзясятніцтва — адна з познепратэстанцкіх плыняў хрысціянства, якая паўстала напачатку XX стагоддзя ў ЗША. Яе ідэйныя вытокі ляжаць у рэлігійна-філасофскім руху рывайвялізму (анг. revival — «адраджэнне, абуджэнне»), які паўстаў у XVIII стагоддзі сярод паслядоўнікаў шэрагу пратэстанцкіх цэркваў ЗША, Англіі і іншых краін, і ў развітым у яго рамках «Руху святасці» (анг. Holiness Movement).
У аснову веравучэння пяцідзясятнікаў пакладзена евангельская паданне пра сыходжанне Святога Духа на апосталаў — вучняў Хрыста на 50-ты дзень пасля яго ўваскрасення (гл. свята Пяцідзясятніцы), што і дало назву плыні. Пяцідзясятнікі надаюць асобае значэнне хрышчэнню Святым Духам кожнага верніка, разумеючы яго як адменнае духоўнае перажыванне, што нярэдка суправаджаецца рознымі эмоцыямі, у момант якога на адроджанага верніка сыходзіць сіла Святога Духу. Фізічнай прыкметай хрышчэння Святым духам з’яўляецца дар гаварэння на іншых мовах. Пяцідзясятнікі лічаць гэта перажыванне падобным перажытаму апосталамі на пяцідзясяты дзень пасля ўваскрасення Хрыста. Адсюль іх сцверджанне, што сапраўднаму верніку неабходны непасрэдныя зносіны з Богам праз Святога Духа.
Хрысціяне пяцідзясятніцкіх дэнамінацый вераць, што Дух Святой таксама дае дары слова мудрасці, слова ведаў, веры, вылячэнні, дзіву тварэння, прароцтвы, адрозніванні духаў, вытлумачэнні моў, паводле Бібліі1 Ліст Карынфянам. Таксама для пяцідзясятнікаў характэрна наяўнасць прарокаў і прарочыц.
Сярод пяцідзясятнікаў асобае месца маюць таямніцы — воднае хрышчэнне і Вячэра Гасподня (Хлебапераламленне). Таксама прызнаюць наступныя абрады: шлюб, дабраславенне дзяцей, малітва за вылячэнне хворых, пасвячэнне, у некаторых мясцовых цэрквах абмыванне ног (падчас Вячэры Гасподняй).
На працягу ўсяго часу свайго існавання важны бок пяцідзясятніцкага багаслоўя складае «навука аб набожнасці», якая клічыць паслядоўнікаў да справядлівага жыцця паводле Святога пісання: да адмовы ад алкаголю, курэння, наркотыкаў, азартных гульняў, да маральнасці ў пытаннях сям’і і шлюбу, працавітасці.
Традыцыйныя кансерватыўныя пяцідзясятнікі не ўжываюць супраць чалавека зброі. Некаторыя пяцідзясятнікі пільнуюцца дактрыны «непярэчання злу» і не бяруць у рукі зброю ні пры якіх умовах (як яны лічаць, падобна Хрысту і апосталам, якія памерлі пакутніцкай смерцю, не ўжываючы якіх-небудзь сілавых метадаў абароны).
Акрамя таго, сярод хрысціян рознага кірунку, нярэдка сустракаюцца паслядоўнікі вучэння пра адзінасць Бога (Коратка: Бог Айцец, Бог Сын, Бог Дух Святы — не ёсць тры розных асобы, а адзін Бог, які з’явіўся ў целы, у асобе Ісуса Хрыста. Матфея 1:20, 1-е Цімафея 3:16)).
Чарлз Фокс Пархем
У снежні Пархем павінен быў з’ехаць на канферэнцыю і даў заданне вучням. Па вяртанні ён выявіў, што студэнты школы, незалежна адзін ад аднаго чытаючы кнігу Дзей, прыйшлі да адной і той жа высновы: у пяці выпадках, апісаных у Дзеях, калі хрышчэнне ажыццявілі ўпершыню, зафіксавана гаварэнне на мовах:
Пархем прапанаваў маліцца Богу аб атрыманні такога хрышчэнне са знакам гаварэння на іншых мовах. На іншы дзень яны маліліся ўсю раніцу ў сходзе да поўдня і ўвесь дзень у асабняку стаяла атмасфера чакання. А 19-й гадзіне напярэдадні Новага 1901 года студэнтка Агнэса Озман успомніла, што ў некаторых выпадках, апісаных у Дзеях, на тых, хто чакаў хрышчэння, накладвалі рукі.
Абуджэнне на Азуза-стрыт
У 1903 годзе Пархем пераехаў у Эльдарада Спэнес, і ў яго служэнні адбыўся пералом. Пра яго разнеслася гаворка, як пра бескарыслівага чалавека. Як сцвярджаюць пяцідзясятнікі, калі ён пачаў прапаведаваць і маліўся за хворых, то многія з іх сапраўды вылечваліся. Напрыклад, на адным са сходаў жанчына па імі Мэры Артур, якая страціла ў выніку дзвюх аперацый зрок, пасля малітвы Пархема стала бачыць. Праз 5 гадоў у горадзе Х’юстан штата Канзас Пархем абвясціў пра адкрыццё другой школы. У гэту школу прыйшоў Уільям Сеймур (William_J._Seymour) — пасвечаны чарнаскуры служыцель. Напачатку 1906 года Сеймур едзе ў Лос-Анджэлес, дзе ён сустракае прапаведніка Франка Бартлемана (Frank_Bartleman), які паспеў падрыхтаваць глебу будучаму абуджэнню. 9 красавіка 1906 года падчас адной з пропаведзяў Сеймура слухачы сталі перажываць стан, што атрымаў назву «хрышчэнне Духам Святым». Сеймур адкрывае Місію апостальскай веры на вуліцы Азуза, 312. Гэтае месца на вызначаны час стала цэнтрам пяцідзясятніцкага руху. Абуджэнне на Азуза-стрыт працягвалася 3 гады (1000 дзён).
Нарвежскі святар епіскапальнай метадысцкай царквы Томас Бол Баррат, пазнаёміўшыся ў ЗША з пяцідзясятніцкім вучэннем, прыняў хрышчэнне Духам Святым. Ён прывёз вестку пра пяцідзясятнікаў у Еўропу, Скандынавію і Прыбалтыку. Найбуйнейшы супраціў пяцідзясятніцтву адбыўся ў Германіі. Тое, што адбывалася на сходах пяцідзясятніцкіх прапаведнікаў было ўспрынята як дзеянні сатаны, і, як рэакцыя, сябры шэрагу пратэстанцкіх цэркваў у 1910 годзе склалі «Берлінскую дэкларацыю», у якой гаварылася, што пяцідзясятніцкі рух мае паходжанне не ад Бога, а ад д’ябла. Ён было прыраўнаваны да акультызму. Германія надоўга апынулася зачыненай для пяцідзясятніцкага руху.
У 30-х гадах Дэвід Дзю Плесі (вядомы сярод аднадумцаў як «містар Пяцідзясятніца») сустрэўся з адным вядомым прапаведнікам-пяцідзесятнікам Смітам Віглсвартам, які сказаў яму, што магутнае абуджэнне, злучанае з выліваннем Духу Святога, неўзабаве наведае традыцыйныя цэрквы, і яму трэба ў ім удзельнічаць. У 1948 годзе, калі Дзю Плесі рыхтаваў адну пяцідзясятніцкую канферэнцыю, яго машына патрапіла пад цягнік. Ён апынуўся ў лякарні, дзе, па яго словах, пачуў голас Бога: «Час, пра які Я казаў, наступіў. Я жадаю, каб ты пайшоў у іншыя традыцыйныя цэрквы».
У Заходняй Беларусі
Першыя паслядоўнікі пяцідзясятніцкага руху (папярэднікі ХВЕ) з’явіліся ў 1920-я гады ў Заходняй Беларусі на тэрыторыі Палескага ваяводства ў выніку дзейнасці замежных місіянераў і рээмігрантаў з ЗША. Іх называлі таксама зеленасвёнткаўцы (ад польскай назвы Пяцідзясятніцы — Zielone Świątki).
Пастар Станіслаў Нядзвецкі
На паўночным захадзе ключавую ролю ў станаўленні пяцідзясятніцкага руху сыграў Станіслаў Нядзвецкі, які нарадзіўся ў Радашковічах у 1890 годзе, але ў пачатку XX стагоддзя эканамічныя праблемы на радзіме вымусілі будучага пастара шукаць сабе працу па-за межамі Расійскай імперыі. У гэтым яму дапамагла кантора па вярбоўцы і адпраўцы людзей у ЗША, якая з’явілася на той час у Маладзечне. Першапачаткова ў Злучаныя Штаты адправіўся старэйшы брат Станіслава Стэфан, а сам будучы прапаведнік ставіўся да эміграцыі скептычна. Але ў адзін дзень Станіслаў Нядзвецкі паўдзельнічаў у сварцы на другім паверсе аднаго з рэстаранаў, якая перарасла ў драку, у выніку чагу Станіслаў ударыў аднаго са сваіх апанентаў, які паляцеў з лесвіцы ды моцна ўдарыўся галавой. Такім чынам, тады яшчэ маладым Станіславам Нядзвецкім зацікавілася паліцыя і пера ім паўстаў выбар: альбу застацца ды сесці ў турму, альбо, нягледзячы на асабістае нежаданне, з’ехаць у эміграцыю. Таму, 17-гадовы хлопец адправіўся да брата ў ЗША.
Як было адзначана вышэй, калыскай пяцідзясятніцтва з’яўлялася місія Сеймура на Азура-стрыт, але ў развіцці славянскага пяцідзясятніцтва галоўную ролю сыгралі муж і жонка Браўны Роберт Аляксандр і Мэры Бэрджэс, якія ўзначальвалі арганізаваную імі царкву «Радасная вестка» ў Нью-Ёрку. Менавіта там Станіслаў ажаніўся ды разам з жонкай ажыццявіў пакаянне. Паводле яго сучаснікаў, у адну з ночаў Станіслаў выразна пачуў голас, які выразна сказаў яму вяртацца на радзіму. У амерыканскім хрысціянскім выданні «The Latter Rain Evangel» пра той факт ёсць наступная інфармацыя: Госпад паклікаў яго вярнуцца ў вёску, дзе ён нарадзіўся, размешчаную ў той частцы Польшчы, якая вядома як Беларусь, каб расказаць людзям пра Ісуса". Аднак, Станіслаў разам з жонкай вырашылі застацца ў ЗША, галоўным чынам з-за дачкі, бо бацькам было цяжка адправіць яе з заможнай Амерыкі ў спустошаную вайной Еўропу. Аднак, падчас адной з трэніровак па канькабежным спорце, дачка Станіслава атрымала смяротную траўму і, не прыходзячы ў прытомнасць, памерла. Такім чынам, лёс распарадзіўся так, што перашкод для вяртання на радзіму больш не было і ў пачатку 20-х гадоў Станіслаў Нядзвецкі разам з жонкай Зінаідай адправіліся ў Беларусь.
У Савецкай Беларусі
Ва ўсходняй Беларусі, дзе іх было значна менш, яны называліся таксама варанаеўцы (у гонар першага прапаведніка гэтага вучэння І. Я. Варанаева). У 1930 годзе абшчыны ХВЕ Палескага ваяводства (больш за 1 тысячу чалавек) увайшлі ў Саюз ХВЕ у Польшчы (з цэнтрам у горадзе Лодзь). З 1929 года Саюз саюз выдаваў часопіс «Примиритель». У канцы 1944 года была створана Царква ХВЕ у ЛССР, УССР а таксама ў БССР з цэнтрам у Баранавічах на чале з епіскапам Іваам Панько і генеральным сакратаром С. І. Вашкевічам. Аднак у рэгістрацыі іх царкве было адмоўлена з-за іх экстатычнай абраднасці. Тады частка абшчын на чале з кіраўніцтвам Царквы ХВЕ у 1945 годзе увайшла ў зарэгістраваны Саюз евангельскіх хрысціян баптыстаў (ЕХБ) са згодай адмовіцца ад «гаварэння на іншых мовах». Частка абшчын ХВЕ, якія не пайшлі на рэгістрацыю, дзейнічалі падпольна.
У першай палове 1970-х гадоў некаторыя абшчыны ХВЕ атрымалі дазвол на аўтаномную рэгістрацыю (па-за межамі ЕХБ), а ў 1989 годзе аб’яднанне ХВЕ з ЕХБ распалася.
Хрысціяне веры евангельскай
У наш час Хрысціяне веры евангельскай (ХВЕ) займаюць першае месца сярод пратэстанцкіх плыней Беларусі. Паводле даных за 2012 год, у краіне зарэгістравана 512 абшчын (для параўнання: каталіцкіх абшчын налічваецца 479, праваслаўных 1567), якія складаюць Аб’яднаная царква хрысціян веры евангельскай у Рэспубліцы Беларусь.
Хрысціяне веры апостальскай
ХВА, або евангельскія хрысціяне ў духу апостальскім (ЕХВДА), якіх называюць яшчэ смародзінцы (у гонар заснавальніка гэтай плыні ў Расіі ў пач. 20 ст. М. П. Смародзіна) прызнаюць большасць агульных догматаў пяцідзясятнікаў, але адмаўляюць траістасць Бога. На іх думку, толькі ў Ісусе Хрысце ўвасабляецца і Бог Айцец і Бог Сын і Бог Святы Дух. Адсюль узнікла іх яшчэ адна назва — ісусаўцы.
Разам з тым, хрвшчэнне Святым Духам не лічыцца ў шэрагу іх абшчын абавязковай умовай для асабістага выратавання.
Паслядоўнікі ХВА пашыраны ў Гродзенскай вобласці (пераважна Мастоўскі раён, Гродна і інш.) і ў Брэсцкім раёне (в. Страдзеч, Медна і інш.). У 1947 паслядоўнікі ЕХВДА, каб атрымаць рэгістрацыю, як і ХВЕ, увайшлі ў саюз Евангельскіх хрысціян баптыстаў, а ў 1970-я гады іх пачалі рэгістраваць аўтаномна.
На 1-е студзеня 2001 года на Беларусі 9 абшчын ХВА.
Хрысціяне поўнага евангелля
Хрысціяне поўнага евангелля (ХПЕ) узніклі ў Беларусі ў пачатку 1990-х гадоў з актыўным удзелам місіянерскіх груп з ЗША, Канады, Швецыі. Іх членамі сталі пераважна маладыя вернікі з ХВЕ у Мінску, Брэсце, Баранавічах і Мікашэвічах.
Ад ХВЕ яны адрозніваюцца пераважна знешнім бокам сваіх малітоўных сходаў Напрыклад, шмат увагі аддаюць сумесным спевам рэлігійных гімнаў з плясканнем у далоні і танцамі пад акампанемент сучасных музычных ансамбляў. Вялікім аўтарытэтам у вернікаў карыстаецца пастар, які раводзіць абрад вылячэння верай з ускладаннем рук. На першае студзеня 2001 года ў Беларусі дзейнічаюць 54 абшчыны, якія ўваходзяць у аб’яднанне абшчын ХПЕ.
Інтэрфейс (значэнні)
Інтэрфе́йс
Шэрая лісіца
Шэрая лісіца (Urocyon cinereoargenteus) — від сямейства сабачых, якія жывуць на поўначы Канады, па ўсіх тэрыторыях Цэнтральнай Амерыкі і Паўднёвай Амерыкі, аж да Венесуэлы. Дадзены від вельмі падобны да ісландскай лісіцы, з'яўляецца адным з двух відаў роду і лічыцца самым прымітыўным драпежнікам з сямейства канідаў (сабак).
Нішто (фільм, 2003)
Сюжэт
Прыяцелі Дэйв і Эндру, неразлучныя з дзяцінства, трапляюць у бязвыхадную жыццёвую сітуацыю. Але нечакана для сябе яны выяўляюць, што валодаюць неверагоднай здольнасцю. Яны могуць прымусіць знікнуць любы аб’ект…
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі і яшчэ 3 намінацыямі.
IC 3989
IC 3989 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Злін
Насельніцтва — 78 тыс. жыхароў.
Першае згадванне ў 1332, горад з 1397. Развіццё Зліна ў XIX-першай палове XX ст. звязана з абутковай фабрыкай «Баця» і дзейнасцю фабрыкантаў-мецэнатаў.
Ліквідацыя маскоўскай абшчыны Сведкаў Іеговы
Ліквідацыя маскоўскай абшчыны Сведкаў Іеговы адбыліся 26 сакавіка 2004 па рашэнню Галовінскага раённага суда г. Масква ў выніку грамадзянскіх судовых працэсаў, якія доўжыліся з верасня 1998 года па сакавік 2004 года. У чэрвені 2015 года пасля патрабавання ЕСПЧ была адноўлена юрыдычная рэгістрацыя маскоўскай мясцовай рэлігійнай арганізацыі Сведкаў Іеговы. А ў сакавіку 2017 г. забарона была дзейнасць усіх юрыдычных структур Сведкаў Іеговы ў Расіі, у тым ліку і ў Маскве.
Перадгісторыя працэса
Абшчына Сведкаў Іеговы ў Маскве была зарэгістравана ў 1993 г. З 1995 па 1998 гг. арганізацыя «Камітэт па выратаванні моладзі ад таталітарных сект» падаваў скаргі на Сведкаў Іеговы Масквы па абвінавачванні ў распальванні нянавісці да традыцыйных рэлігій, шкодзе сем’ям і адмаўляленні ад пералівання крыві. Чатыры разы пракуратура адмаўляла ў ўзбудженні справы за адсутнасю складу злачынства. На пятай спробе пракуратура падала грамадзянскі іск ў Галовінскі раённы суд Масквы 20 красавіка 1998 г.
Працэс
Слуханні па справе пачаліся ў верасні 1998 г. і цягнуліся некалькі год. 23 лютага 2001 г. суд пастанавіў, што няма ніякіх падстаў для ліквідацыі і забароны дзейнасці маскоўскай абшчыны Сведкаў Іеговы, бо абвінавачанні пракуратуры ў распальванні рэлігійнай варожасці, разбурэнні сем’яў, замаху на асобу, правы і свабоды грамадзян, а таксама ў скланенні да самагубства не былі даказаны. Аднак гэта рашэнне было абскарджана ў касацыйным парадку ў Маскоўскім гарадзкім судзе, які 30 мая 2001 года адмяніў рашэнне Галовінскага суда і накіраваў справу на новы разгляд у той жа суд у новым складзе.
Новы працэс у Галовінскім судзе пачаўся 30 кастрычніка 2001 г., а 26 сакавіка 2004 г. суд вынес рашэнне аб забароне дзейнасці маскоўскай абшчыны сведкаў Іеговы і яе ліквідацыі.
Сведкі Іеговы абскардзілі рашэнне Галовінскага суда ў Маскоўскім гарадзкім судзе, аднак 16 чэрвеня 2004 году суд адмовіў у задавальненні скаргі і пакінуў рашэнне Галовінскага суда ў сіле. Па словах адваката Сведкаў Іеговы, 25 жніўня 2004 года ў адміністрацыю прэзідэнта Расіі былі перададзеныя 315 тысяч подпісаў грамадзян Расіі, занепакоеных з нагоды вынесенага рашэння.
Аднаўленне рэгістрацыі абшчыны
У 2010 годзе ЕСПЧ абавязаў Расію ліквідаваць парушэнні, аднавіўшы рэгістрацыю арганізацыі і кампенсаваўшы маральную шкоду. Спачатку ўрадам РФ была выплачана кампенсацыя, але рэгістрацыю абшчыны г. Масквы аднавілі толькі 27 мая 2015 г.
Каментарыі
Забарону Маскоўскай абшчыны ўхвалілі кіраўнік Цэнтральнага духоўнага ўпраўлення мусульман Расіі Талгат Таджуддзін і кіраўнік Федэрацыі яўрэйскіх абшчын Расеі Берл Лазар, а таксама прадстаўнікі Рускай праваслаўнай царквы.
У падрыхтаваным для інфармацыйна-аналітычнага цэнтру «Сава» аналізе рэлігіявед Раман Лункін выказаў меркаванне, што «ніхто не заступіцца, акрамя праваабаронцаў, грамадства ўхваліць цкаваньне» сектантаў «і паверыць у любыя вар’яцкія выдумкі пра „іегавістаў“ у мас-медыя.». Таксама ён лічыць, што «Пракуратура, суды, праваслаўныя актывісты старанна фармавалі гэты шалёны вобраз» иеговистов «у тым самым Галовнскім раённым судзе ў 2004 годзе, дзе ліквідавалі аб’яднанне сведкаў Іеговы ў Маскве. Але вар’яцтвам выглядала ўжо тое, што пракуратура на поўным сур’ёзе даказвала, што сведкі Іеговы лічаць сябе сапраўднай рэлігіяй і за гэта падлягаюць забароне».
10 cm K 14
10 cm Kanone 14  (10 cm K 14) — нямецкая палявая гармата ўзору 1914 года. Стаяла на ўзбраенні Германскай імперыі, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны.
Апісанне канструкцыі
10 cm K 14 мадыфікацыя старой гарматы 10 cm K 04. Усталёўвалася на спецыяльную платформу, што дазваляла пры вядзенні зенітнага агню разгортваць гармату на ўсе 360°. Вугал нахілу быў падняты на 15° у параўнанні са зброяй папярэднікаў, а новая канструкцыя зніжала аддачу пры стральбе пад вялікім вуглом. Падвойная сістэма прыцэльвання павялічвала дакладнасць пры стральбе па самалётах.
Гісторыя
10 cm K 14 выраблялася з мая 1915 года да канца вайны. Ужывалася ў якасці палявой гарматы ў Германіі і Балгарыі. Гармата магла перавозіцца адным экіпажам з шасці коней. 10 cm K 14 не аказалася эфектыўнай супраць авіяцыі і часцей ўжывалася ў якасці палявой гарматы.
Яўген Калістратавіч Красоўскі
Яўген Калістратавіч Красоўскі (, г., Смаленская вобласць, РСФСР — , ) — беларускі жывапісец.
Біяграфія
Скончыў Рыжскае мастацкае вучылішча імя Я. Разенталя (1958), Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1964). Выкладаў жывапіс і кампазіцыю на мастацка-графічным факультэце ў Віцебскім дзяржаўным педагагічным інстытуце (1964—1973). Член Беларускага саюза мастакоў (1967). Жыў у Віцебску.
Творчасць
Працаваў у розных жанрах станковага жывапісу. Творам уласцівыя лірычная ўзнёсласць, экспрэсіўная маляўнічая пластыка.
Сярод работ: кампазіцыя «Аб’яднанне беларускіх партызан з войскамі Чырвонай Арміі» (1981); партрэты «Наддзвінскі дудар Арцём Вярыга» (1979), кампазітараў П. Чайкоўскага, М. Мусаргскага (1983); пейзажы «Віцебская восень» (1969), «Лучоса» (1981), «Віцебск» (1981), «Браслаўскія азёры» (1990), «Браслаўскі матыў» (1990), «Царква Пятра і Паўла» (1999), «Траецкі сабор» (1999); нацюрморты «Нацюрморт з грыбамі» (1990), «Адзінокая ружа» (2001), «Кветкі» (2002) і інш.
NGC 1096
NGC 1096 (іншыя абазначэнні — ESO 115-28, AM 0242-600, IRAS02425-6007, PGC 10336) — галактыка ў сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Губіна (Уздзенскі раён)
Гу́біна (, Губино) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ліцвянскага сельсавета.
Сельвэ-Марконэ
Сельвэ-Марконэ (Selve Marcone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алег Уладзіміравіч Крошкін
Алег Уладзіміравіч Крошкін (, пас. Сокал-Далінскі, Сахалінская вобласць, РСФСР —, ) — беларускі жывапісец.
Біяграфія
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута ў 1972 годзе. Экспануецца з 1971 года. Член Беларускага саюза мастакоў (1991). Жыў у Віцебску.
Творчасць
Працаваў у станковым жывапісе і графіцы. Для твораў уласцівыя зварот да стылістыкі прымітыву і поп-арту, гарадскога фальклору, дэкаратыўнасць колеравага рашэння, выкарыстанне калажу, іранічны характар вобразаў.
Сярод работ: «Беспрадметнае», «Тры дрэвы» (1985), «Кампазіцыя ў жоўтых тонах» (1988), «Партрэт аголенай» (1989), «Ноч і дзень» (1990), «Думкі пра горад» (1990), «Закаханыя» (1994), «Творчасць» (1997), «Жарсць. Закаханыя» (2000), «Белая карціна» (2002), «Чорная карціна» (2002), «Мастак і мадэль» (2003), «Лірычнае нішто» (2004), «Рух» (2004), «Мастак на пленэры» (2004), «Торс» (2005); серыі «Мой горад» (1989—1991), «З жыцця птушак» (1989—1991) і інш.
Творы знаходзяцца ў народным музеі г. Шчэцін (Польшча), Віцебскім мастацкім музеі, арт-цэнтры Марка Шагала (г. Віцебск), Музеі сучаснага мастацтва (г. Мінск), зборы Прыорбанка (мінскім і віцебскім аддзяленнях), г. Франкфурт-на-Одэры, калекцыі паэта Яўгена Еўтушэнкі (Расія), айчынных і замежных прыватных калекцыях.
Удзельнік міжнародных пленэраў «Мастак і экалогія» (пас. Сенеж (Маскоўская вобл., г. Масква, 1991), I Міжнароднага пленэру імя М. Шагала (г. Віцебск, 1994), «PANODERAMA» (г. Франкфурт-на-Одэры, 2003), пленэру ў г. Рэзэкнэ (Латвія, 2008).
Прымаў удзел у выстаўках у Польшчы, Беларусі, Расіі, Германіі.
ФК Стумбрас
«Стумбрас» (Futbolo klubas „Stumbras“) — былы літоўскі футбольны клуб з Каўнасa. У 2015—2019 гадах выступаў у A Лізе.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 2013 годзе на базе Нацыянальнай футбольнай акадэміі, якая была створана ў 2006 годзе пры падтрымцы УЕФА. За два гады «Стумбрас» здолеў падняцца ў А Лігу, дзе стаў займаць месцы ў сярэдзіне табліцы. У 2017 годзе клуб стаў уладальнікам Кубка Літвы.
Інтэрфейс
Інтэрфе́йс (ад interface — паверхня падзелу, перагародка) — сукупнасць сродкаў і метадаў узаемадзеяння паміж элементамі сістэмы.
ФК Стумбрас
Гісторыя
У сезоне 2019 «Стумбрас» атрымаў хатнія перамогі над лідарамі чэмпіянату — «Жальгірысам» і «Судувай». Аднак, пазней у клуба пачаліся фінансавыя праблемы, з-за якіх у чэрвені ён не быў дапушчаны да ўдзелу ў Лізе Еўропы, а ў ліпені быў выключаны з А Лігі і спыніў існаванне. У застаўшыхся матчах «Стумбрасу» было прысуджана тэхнічнае паражэнне 0:3.
Інтэрфейс
У залежнасці ад кантэксту, тэрмін адносіцца як да асобнага элемента (інтэрфейс элемента), гэтак і да груп элементаў (інтэрфейс спалучэння элементаў). Прыклады:
Гэты тэрмін выкарыстоўваецца практычна ва ўсіх галінах навукі і тэхнікі. Яго значэнне датычна любога спалучэння сутнасцяў падчас іх узаемадзеяння. Пад інтэрфейсам разумеюць не толькі прылады, але і правілы (пратакол) узаемадзеяння гэтых прылад.
Інтэрфейсы ў вылічальнай тэхніцы
Інтэрфейс у інфарматыцы: сукупнасць сродкаў і правіл, якія забяспечваюць узаемадзеянне прылад вылічальнай сістэмы і праграм, а таксама ўзаемадзеянне іх з чалавекам.
Інтэрфейсы з’яўляюцца асновай узаемадзеяння ўсіх сучасных інфармацыйных сістэм. Калі інтэрфейс якога-небудзь аб’екта (персанальнага камп’ютара, праграмы, функцыі) не змяняецца (стабільны, стандартызаваны), гэта дае магчымасць мадыфікаваць сам аб’ект, не перабудоўваючы прынцыпы яго ўзаемадзеяння з іншымі аб’ектамі.
Напрыклад, навучыўшыся працаваць з адной праграмай пад Windows, карыстальнік з лёгкасцю асвоіць і іншыя — таму, што яны маюць аднолькавы інтэрфейс.
У вылічальнай сістэме ўзаемадзеянне можа ажыццяўляцца на карыстальніцкім, праграмным і апаратным узроўнях. У адпаведнасці з гэтай класіфікацыяй можна вылучыць:
Інтэрфейс карыстальніка — гэта сукупнасць сродкаў, пры дапамозе якіх карыстальнік мае зносіны з рознымі прыладамі Фізічны інтэрфейс — спосаб узаемадзеяння фізічных прылад. Часцей за ўсё гаворка ідзе пра камп’ютарныя парты. Інтэрфейсы ў праграмаванні:
Лебяда амброзіепадобная
Лебяда амброзіепадобная, мексіканскі чай (Dysphania ambrosioides) — травяністая расліна сямейства аксамітнікавых.
Апісанне
Адналетнік вышынёй 30-80 см з прыемным пахам, голы або зверху з рассеняным апушэннем. Сцябло галінастае, рабрыстае. Лісце падоўжана-яйцападобнае, выемчата-зубчастае. Кветкавыя клубочкі ў рыхлых пазушных мяцёлчатых суквеццях.
Пашырэнне
Радзіма — Цэнтральная Амерыка. Від інтрадукаваны на Беларусі. Цвіце ў чэрвені-верасні.
Хавайся ў бульбу (значэнні)
Назву Хавайся ў бульбу маюць:
Сасарскі ўніверсітэт
Сасарскі ўніверсітэт (Università degli Studi di Sassari) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сасары на Сардзініі.
IC 3990
IC 3990 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Леанід Ігнатавіч Валаховіч
Леанід Ігнатавіч Валаховіч (нар. 28.7.1928, в. Лужкі, Чашніцкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1964), дацэнт (1968).
Уладзімір Іванавіч Кузьмянкоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і.
Пасля заканчэння сярэдняй школы ў 1955 годзе працаваў у калгасе.
Леанід Ігнатавіч Валаховіч
Біяграфія
Працаваў у Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (1957—1993, дацэнт кафедры «Палітычная гісторыя», у 1970—1972 — загадчык кафедры, 1968—1970 — дэкан факультэта па навучанні замежных студэнтаў).
Уладзімір Іванавіч Кузьмянкоў
Біяграфія
Восенню 1955 года быў прызваны ў Савецкую Армію. У 1957 годзе дэмабілізаваны.
Леанід Ігнатавіч Валаховіч
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: палітычная гісторыя Беларусі; гісторыя Камуністычнай партыі Беларусі; педагогіка вышэйшай школы.
Уладзімір Іванавіч Кузьмянкоў
Біяграфія
У 1957—1958 гадах працаваў адказным сакратаром казлоўшчынскай раённай газеты «Сцяг перамогі».
Леанід Ігнатавіч Валаховіч
Узнагароды
Атрымаў званне «Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларускай ССР» (1982).
Уладзімір Іванавіч Кузьмянкоў
Біяграфія
У 1963 годзе скончыў аддзяленне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Быў літсупрацоўнікам, загадчыкам аддзела, адказным сакратаром рэдакцыі газеты «Чырвоная змена».
У 1971—1974 гадах — адказны сакратар часопіса «Политинформатор и агитатор». З 1974 года — загадчык аддзела, адказны сакратар рэдакцыі газеты «Звязда», з 1980 года — рэдактар «Настаўніцкай газеты», з 1987 года — намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Беларуская мова і літаратура ў школе».
Узнагароджаны медалём.
Творчасць
Выдаў зборнік апавяданняў «Ішла вясна» (1972), кнігу «Восславляя дружбу народов» (1981).
Пісаў на беларускай і рускай мовах.
Квас
Квас — слабаалкагольны напой з аб'ёмнай доляй этылавага спірту не больш 1,2 %, (у старажытны час быў мацнейшым за піва) вырабляецца з заквашанага жытняга цеста ці хлеба з соладам. Вядомы з часоў Кіеўскай Русі. Пашыраны ў краінах Балтыі і Усходняй Еўропы. У Беларусі робяць таксама з садавіны, ягад, гародніны, бярозавага і кляновага сокаў.
Квас выкарыстоўваецца не толькі як напой, а і як аснова для халодных супоў (халаднік, батвіння)
Марына Леанідаўна Круглікава
Марына Леанідаўна Круглікава (нар., г. , Віцебская вобласць) — беларуская мастачка.
Біяграфія
Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1987). Удзельніца мастацкіх выстаў з 1986 г. Член Беларускага саюза мастакоў (1994). Жыве ў Наваполацку.
Творчасць
Працуе ў графіцы, станковым жывапісе, плакаце.
Сярод твораў: графічная кампазіцыя «Вечная тэма»; серыі «Дрэвы», «Успаміны пра Арлі», «Вяртанне ў Арнан», «Сон», «Яны ідуць угору»; лісты «Сярэдзіна лета», «Да Элізы», «Патрыярх», «Журботная зіма», «У чаканні Аднарога»; жывапісны трыпціх «Зямля запаветная»; пейзажы «Восень», «Дарогі ў неба»; плакаты «Літаратурна-фальклорнае свята ў запаведніку „Вязынка“», серыя плакатаў «500 год з дня нараджэння Ф. Скарыны».
Маруан Фелайні
Маруан Фелайні-Бакіуі (Marouane Fellaini-Bakkioui; нар., Этэрбек, Бельгія) — бельгійскі футбаліст мараканскага паходжання, паўабаронца кітайскага клуба «Шаньдун Лунэн» і нацыянальнай зборнай Бельгіі. Былы ігрок льежскага «Стандарда», «Эвертана» і «Манчэстэр Юнайтэд».