cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Палацава-паркавы ансамбль Царыцына
Верхний Царицынский пруд
Верхний Царицынский пруд считается самым красивым в каскаде. Его площадь около 10 гектаров, максимальная глубина до 2 метров; пруд образован запруживанием речек Городни (Городенки), Язвенки и Черепишки (Черепишенки). К нему выходят Малый дворец и Оперный дом (от Малого дворца к пруду вела не сохранившаяся пандусная лестница), на него ориентированы все павильоны пейзажного парка. Примечательны искусственные острова: они появились, предположительно, в середине XVIII века для нужд разведения водоплавающих птиц. Но их предназначение не было сугубо хозяйственным: им были приданы правильные геометрические формы в соответствии с концепцией регулярного сада; на прудах имелись декоративные посадки. Самый большой из них расположен в наиболее широкой части пруда, как раз напротив дворцовых сооружений; при Кантемирах он был квадратным, впоследствии его очертания стали круглыми. Наиболее живописная часть Верхнего пруда образована заливом при впадении речки Черепишки; в створе залива находится небольшой остров. Вид из пейзажного парка на залив отмечен павильоном «Миловида». Третий искусственный остров («Русалочий», с аркой-руиной) возник в конце XIX века, когда исчезла протока под аркой и два маленьких островка соединились в один. При реконструкции системы прудов в 2006—2007 годах ему придали круглую форму, общую для всех островов. Тогда же на верхнем пруду по результатам археологических исследований воссоздали лодочные пристани в их исторических местах — катания на лодках в XIX веке были очень популярны у отдыхавших в Царицыне. К наиболее интересной пристани со сфинксами ведёт спуск от дворцов.
Средний Царицынский пруд
Средний Царицынский пруд неглубок: его глубина не превышает 1,5 метров, а площадь составляет около 5 гектаров. Средний пруд отделён от Верхнего плотиной — примечательным гидротехническим сооружением конца XVIII века. Она построена взамен пришедшей в негодность, по проекту архитектора К. И. Бланка в 1777—1779 годах. Именно по ней пролегла аллея, которой в проектах Баженова отводилась роль одной из композиционных осей дворцового ансамбля. В 1779 году для производства работ по строительству плотины привлекался Матвей Казаков. В царствование Павла I плотина серьёзно пострадала во время паводка и не ремонтировалась; пруды были спущены и превратились в луга. В 1803 году под руководством И. В. Еготова плотину восстановили, а пруды очистили.
На Среднем Царицынском пруду имеется С-образный искусственный остров; его диаметр составляет около ста метров. Когда и зачем он был обустроен — неясно; на плане усадьбы Кантемиров, снятого в 1775 году сразу же после её покупки Екатериной II, острова нет. Вероятно, остров-подкова был парковой увеселительной затеей вроде водного лабиринта для катающихся на лодках; по другим версиям — маленький залив острова предназначался для разведения рыбы или птицы.
Существует легенда, что именно на этом острове в 1775 году князь Григорий Потёмкин устроил фейерверк в честь императрицы, сопровождавшийся салютом из трофейных турецких пушек. Легенда не лишена оснований: турецкие пушки во времена Екатерины в Царицыне действительно имелись; сохранился документ о продаже в 1802 году 12 малых орудий (фальконетов) и 12 больших на переплавку.
В 2005—2007 годах во время проведения восстановительно-реабилитационных работ пруда острову вернули его исторические очертания; теперь его соединяют с берегом мостики (архитектор В. С. Кереметчи). Тогда же в заливе острова появился светодинамический фонтан с музыкальным сопровождением диаметром 55 метров — крупнейший в Москве. Его водомёты (всего их 915) могут поднимать струи воды на высоту 15 метров с переменной силой, синхронно мелодии; работа фонтана обеспечивается 82 подводными насосами.
Трубаправодны транспарт
Трубаправодны транспарт — транспарціроўка па трубах сыравіны (вадкасцей ці газаў) і прадуктаў (любых хімічна стабільных рэчываў, якія магчыма перамяшчаць па трубаправодах). Актыўнае развіццё трубаправоднага транспарту ў Расіі пачалося ў канцы 1960-х гадоў. Па стане на канец 2012 года працягласць магістральных трубаправодаў (па дадзеных Расстата) склала 250 тыс. км, у тым ліку газаправодаў 175 тыс. км, нафтаправодаў 55 тыс. км і нафтапрадуктаў 20 тыс. км.
Газаправод
Газаправод — інжынернае збудаванне, прызначанае для транспартавання газу і яго прадуктаў (у асноўным прыроднага газу) з дапамогай трубаправода. Газ па газаправодах і газавых сетак падаецца пад некаторым залішнім ціскам. Газаправоды дзеляцца на: Пастаўкі прыроднага газу па трубаправодзе выціснулі ўсе астатнія спосабы транспарціроўкі ў Антарыё з Заходняй Канады ў правінцыі Альберта і Манітобы. Кошт дастаўкі газу па трубах апынулася значна танней у параўнанні з марскімі, аўтамабільнымі і чыгуначнымі перавозкамі, так як ажыццяўляецца па самым кароткім маршруце ад крыніцы газу да спажыўца, а таксама валодае больш нізкай сабекоштам транспарціроўкі газу. Колькасць задзейнічаных у трубаправодным транспарце супрацоўнікаў складае толькі 1 % ад штата аўтатранспартнай галіны.
Расійскія магістральныя газаправоды
У Расіі пераважаюць трубаправоды вялікага дыяметра (1 220 і 1 420 мм) і вялікі працягласці ў шыротным кірунку :
Аміякаправод
Аміякаправод — трубаправод, прызначаны для перапампоўкі аміяку.
У канцы 1970-х гадоў у СССР быў пабудаваны адзіны ў краіне і пяты па ліку ў свеце аміякаправод Тальяці — Адэса спецыяльна для транспарціроўкі асноўнай прадукцыі Тальяцінскага азотнага завода (цяпер ААТ «Тальяціазот») на экспарт. Першая чарга (800-кіламетровы трубаправод «Горлаўка — Адэса») ўведзена ў строй у кастрычніку 1979 года. Трубаправод агульнай даўжынёй 2 417 км (з іх 1 021 км праходзіць па тэрыторыі Украіны) цалкам скончаны ў 1981 годзе. Магутнасць аміякаправода дасягае 2,5 млн тон у год. Транспартуемы аміяк знаходзіцца пад ціскам да 35 атмасфер ў трубе дыяметрам 355 мм у вадкім стане пры тэмпературы +4 °C. У мэтах бяспекі траса аміякаправода не набліжаецца да населеных пунктаў бліжэй, чым на 1 000 метраў, а ў месцах павышанай небяспекі быў ужыты прынцып «двайной трубы». На такіх участках сценкі як унутранай (асноўнай), так і знешняй трубы (якая забяспечвае дадатковую абарону ад карозіі) здольныя вытрымліваць вельмі высокі ціск: таўшчыня труб павялічана да 13 мм, а паміж трубамі запампаваны азот.
Этанол
У ліку іншага, трубаправоды выкарыстоўваюцца для транспарціроўкі этанолу ў Бразіліі, таксама існуе некалькі праектаў будаўніцтва этанолаправодаў у Бразіліі і ЗША. У адрозненне ад транспарціроўкі нафты і газу пры транспарціроўцы этылавага спірту па трубах узнікае шэраг праблем, звязаных з агрэсіўным уздзеяннем на сценкі трубаправода, а таксама схільнасцю паглынаць ваду і прымешкі з трубы. Будаўніцтва этанолаправодаў абмяжоўваюць адносна невялікія аб’ёмы транспарціроўкі, нізкая эфектыўнасць выдаткаў і іншыя меркаванні.
Гідратранспарт карысных выкапняў
Гідратранспарт карысных выкапняў выкарыстоўваецца для транспарціроўкі вугалю ці руды з шахт. Перад падачай ў трубаправод, які перамяшчаецца матэрыял змешваецца з вадой, а пасля транспарціроўкі павінен быць высушаны. Першым у свеце трубаправодам для перамяшчэння карысных выкапняў лічаць пабудаваны ў 1967 годзе 85-ці кіламетровы трубаправод у Тасманіі (Аўстралія), які ўключае ў сябе 366-метровы мост з пралётам 167 метраў над ракой Саваж. У якасці аднаго з прыкладаў гідратранспарта карысных выкапняў можна прывесці праект 525-ці кіламетровага трубаправода, які плануецца для транспарціроўкі жалезнай руды з шахты Minas-Rio (магутнасцю — 26,5 млн тон у год) у порт Асу (Бразілія).
Давід Сасунцы
«Давід Сасунцы», таксама «Давід Сасунскі» (Սասունցի Դավիթ) — сярэднявечны армянскі эпас, які апавядае пра барацьбу волатаў з Сасуна (вобласць у гістарычнай Арменіі, цяпер у Турцыі) супраць арабскіх захопнікаў. Склаўся ў VII—X (не пазней XIII) стагоддзяў. Эпас складаецца з чатырох адгалінаванняў: Санасар і Багдасар, Мгер Старэйшы, Давід, Мгер Малодшы.
Упершыню эпас быў запісаны ў 1873 годзе вядомым даследчыкам народнай славеснасці Гарагін Срвантдзцянцам з вуснаў селяніна, якога звалі Крпо, які жыў у вёсцы Арніст. У цяперашні час існуе акадэмічнае выданне пяцідзесяці варыянтаў эпасу, запісаных ў розных раёнах Арменіі.
Уладзімір Яўгенавіч Ціхіня
Уладзімір Яўгенавіч Ціхіня (, в. Зеляночы, Калінкавіцкі раён, Гомельская вобласць) — былы намеснік начальніка ГУБАЗіК МУС Беларусі, фігурант крымінальнай справы па абвінавачанні кіраўнікоў беларускіх цукровых прадпрыемстваў ва ўдзеле ў махлярскіх схемах з расійскімі контрагентамі. Палкоўнік міліцыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1963 годзе ў в. Зеляночы Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Мама, Надзея Якаўлеўна, амаль усё жыццё працавала інспектарам аддзела кадраў у калгасе. Бацька, Яўген Макаравіч, працаваў на чыгунцы.
Скончыў школу ў в. Зеляночы.
У 1983 годзе скончыў Буда-Кашалёўскі саўгас-тэхнікум.
У 1986—1988 гадах праходзіў ваенную службу ў памежных войсках КДБ СССР.
У 1990 годзе скончыў Мінскую вышэйшую школу МУС СССР.
З 1990 па 1992 гады працаваў у крымінальным вышуку Фрунзенскага РАУС г. Мінска.
З верасня 1992 года працаваў у аддзеле па г. Мінску ўпраўлення па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю ГУКМ МУС Беларусі. У 1992—1995 гадах працаваў у аддзелах па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю па г. Мінску і Мінскай вобласці.
З мая 1995 года працаваў ва упраўленні па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і злачыннасцю МУС Беларусі. Працаваў па такіх гучных справах, як «справа марозаўцаў», «справа пасялковых», па справах беларускіх крымінальных аўтарытэтаў.
Фігурант цукровай справы
Паводле звестак КДБ Беларусі, ён паведамляў дырэктарам заводаў пра разыскныя мерапрыемствы, якія праводзяцца ў дачыненні да ніх, даваў парады па канспірацыі, вучыў зачышчаць сляды, гарантаваў ім спыненне праверачных мерапрыемстваў і за гэта атрымліваў незаконнае грашовае ўзнагароджанне. Апошняе даручэнне для Ціхіні было не дапусціць на пасаду дырэктара дзяржаўнага канцэрна «Белдзяржхарчпрам» непажаданага чалавека, пры якім схема не магла б існаваць.
25 жніўня 2020 года Ціхіне была зменена мера стрымання на падпіску аб нявыездзе. Па словах падпалкоўніка міліцыі Станіслава Лупаносава, былога супрацоўніка ГУБАЗіКа, Ціхіню выпусцілі, каб ён праз крымінальных аўтарытэтаў вытрасаў грошы ў бізнэсменаў нібыта на «фінансаванне пратэстаў».
Іван Мікалаевіч Антановіч
Іван Мікалаевіч Антановіч (нар. 27 чэрвеня 1958, в. Лобча, Лунінецкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 чэрвеня 1958 года ў вёсцы Лобча Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Служыў у радах Савецкай Арміі. Працаваў намеснікам начальніка вытворчасці ўчастка па раслінаводстве калгаса імя Фрунзе Лунінецкага раёна, старшым спецыялістам па кормавытворчасці, галоўным эканамістам, сакратаром парткама, намеснікам старшыні, інжынерам-будаўніком калгаса «За Радзіму» Столінскага раёна, загадчыкам аддзела эканомікі, рыначных адносін і прыватызацыі Столінскага райвыканкама, старшынёй калгаса «17 Партз’езд», старшынёй сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Сямігосцічы», старшынёй сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Новая Прыпяць» Столінскага раёна. Дырэктар адкрытага акцыянернага таварыства «Новая Прыпяць» Столінскага раёна.
У 2016 годзе выбраны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання ад Брэсцкай вобласці. Член Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па эканоміцы, бюджэце і фінансах.
Новы Варын
Новы Варын (Новый Варин) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чуравіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
Згадваецца з сярэдзіны XIX стагоддзя як хутар Варын, уваходзіў у склад Малашчарбініцкай воласці Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года пасёлак абвяшчаўся часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года пасёлак уключаны ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Пасля аварыі на ЧАЭС пасёлак Новы Варын аднесены да зоны радыеактыўнага забруджвання і знаходзіцца пад рэгулярным кантролем узроўню радыяцыі.
Сяргей Паўлавіч Марозаў
Сяргей Паўлавіч Марозаў (нар., , ГДР) — беларускі гісторык, фотамастак, відэамастак. Кандыдат гістарычных навук (2016), дацэнт (2019). Удзельнік байкерскага руху.
Біяграфія
Сын Паўла Паўлавіча Палуцкага і гісторыка Святланы Марозавай.
Скончыў у 2007 годзе факультэт гісторыі і сацыялогіі ГрДУ імя Я. Купалы, у 2008 годзе магістратуру, а ў 2011 годзе аспірантуру ГрДУ імя Я. Купалы.
Saccharomyces cerevisiae
Saccharomyces cerevisiae — від дражджэй з роду цукраміцэтаў.
Сяргей Паўлавіч Марозаў
Біяграфія
У 2009 годзе скончыў магістратуру па спецыяльнасці «Параўнальная гісторыя краін Паўночна-Усходняй Еўропы» Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта. У 2006—2007 гадах прайшоў прафесійную перападрыхтоўку па спецыяльнасці «PR-сувязі з грамадскасцю» ў Маскоўскім універсітэце культуры і мастацтва пры Маскоўскім дзяржаўным універсітэце імя М. Ламаносава; у 2020—2021 гадах — курс педагагічнага дызайну (Deutsche Gesellschaft fur Osteuropakunde Fellowship Programm Belarus у супрацоўніцтве з BE Student Support Organization).
Saccharomyces cerevisiae
Апісанне
Верхавыя расы Saccharomyces cerevisiae утвараюць пену на паверхні сусла, выкарыстоўваюцца для вытворчасці цёмных сартоў піва.
Сяргей Паўлавіч Марозаў
Біяграфія
Стажыраваўся ў Інстытуце гісторыі Варшаўскага ўніверсітэта (пры падтрымцы Fundacja na rzecz nauki Polskiej oraz Kasa im. Mianowskiego, 2010), Вільнюскім універсітэце (стыпендыя Education Exchanges Support Foundation, 2010), Нямецкім гістарычным інстытуце ў Маскве (2021).
Навуковец і выкладчык у трэцім пакаленні. У 2009—2020 гадах працаваў у ГрДУ імя Я. Купалы лабарантам навукова-даследчага сектара, выкладчыкам, старшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры журналістыкі. У 2021—2022 гадах навуковы супрацоўнік Цэнтра беларускіх і рэгіянальных даследаванняў Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта.
Дзейнасць
Кандыдацкая дысертацыя «Грамадска-палітычны рух у Беларусі за адраджэнне Вялікага Княства Літоўскага (канец XVIII — першая чвэрць XX стст.)» (2016).
Сябра Міжнароднай асацыяцыі гуманітарыяў.
Кірункі навуковай дзейнасці — гісторыя ідэй і праектаў адраджэння Вялікага Княства Літоўскага ў грамадска-палітычным жыцці Беларусі канца XVIII — першай паловы XX стагоддзяў, гістарычная памяць пра Вялікае Княства Літоўскае ў канцы XVIII — пачатку XXI стагоддзяў, палітыка памяці ў Рэспубліцы Беларусь.
Зацікаўленні
Фотамастак. Аўтар каля 50 аўтарскіх і калектыўных фотавыставак. Мае дыпломы I ступені выстаўкі-конкурсу маладых фатографаў «Я молодой!» (Расія, Дэпартамент культуры горада Масквы, 2014), фіналіста фотаконкурсу «Мой кадр у абарону прыроды» (Пасольства Францыі ў Беларусі, 2015), ад намесніка Міністра культуры Рэспублікі Беларусь за арганізацыю персанальнай фотавыстаўкі ў межах XI Рэспубліканскага фестывалю нацыянальных культур (Гродна, 2016). Шматгадовы афіцыйны фатограф аўтафестывалю SunDay (2014—2019). Зрабіў першую выстаўку фотаздымкаў Гродна з дрона.
Відэограф. Аўтар серыі відэаролікаў What to see in Grodno пра Гродна і турыстычнага відэафільма пра Грузію, музычнага кліпа на тэму Каляд.
Удзельнік байкерскага руху. Мае міжнародныя байкерскія намінацыі Saddle Sore 1000 (2012) і Bun Burner Gold 1500 (2017), пацверджаныя і зарэгістраваныя Міжнароднай асацыяцыяй (ЗША).
Нафтаправод
Нафтаправод — інжынерна-тэхнічнае збудаванне трубаправоднага транспарту, прызначанае для транспарціроўкі нафты спажыўцу. Адрозніваюць магістральныя і прамысловыя нафтаправоды.
Гісторыя
У 1863 годзе рускі вучоны Д. І. Мендзялееў прапанаваў ідэю выкарыстання трубаправода пры перапампоўванню нафты і нафтапрадуктаў, патлумачыў прынцыпы будаўніцтва трубаправода і прадставіў пераканаўчыя аргументы ў карысць дадзенага віду транспарту.
У канцы 1878 года на Апшэронскім паўвостраве быў уведзены ў эксплуатацыю першы расійскі нафтаправод працягласцю каля 10 кіламетраў для перапампоўкі нафты ад Балаханского радовішча на нафтаперапрацоўчыя заводы Баку. Праект трубаправода быў распрацаваны знакамітым інжынерам В. Г. Шухавым. Нафтаправод будаваўся пад яго непасрэдным тэхнічным кіраўніцтвам. У далейшым Шухов распрацаваў тэарэтычныя і практычныя асновы праектавання, будаўніцтва і эксплуатацыі магістральных трубаправодаў. У артыкуле «Нафтаправоды» (1884) і ў кнізе «Трубаправоды і іх прымяненне ў нафтавай прамысловасці» (1894) В. Г. Шухов прывёў дакладныя матэматычныя формулы для апісання працэсаў праходжання па трубаправодах нафты, мазуту, стварыўшы класічную тэорыю нафтаправодаў. В. Г. Шухов быў аўтарам праектаў першых расійскіх магістральных нафтаправодаў: Баку — Батумі (883 км, 1907), Грозны — Туапсэ (618 км, 1928).
Сучаснасць
Расійская кампанія «Транснафта» і яе даччыныя грамадства валодаюць найбуйнейшай у свеце сістэмай нафтаправодаў, даўжыня якой складае 48 708 км (на чэрвень 2006).
Крадзеж нафты з нафтаправодаў
У постсавецкай Расіі стала папулярным крадзеж нафты з магістраляў.Гэта прыводзіць да забруджвання глебы і вады, а таксама да пажараў.
Літаратура
М.
Мадола
Насельніцтва складае 193 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 8019. Тэлефонны код — 0785.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Андрэй.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алігатары
Алігатары (Alligator) — род кракадзілаў сямейства, які ўключае ўсяго два віды: амерыканскі, ці місісіпскі алігатар (Alligator mississippiensis) і.
Назва «алігатар» — англіцызаваная форма іспанскага «el lagarto» (яшчарка), так першыя іспанскія пасяленцы ў Фларыдзе называлі гэтую жывёлу.
Апісанне
Ад іншых прадстаўнікоў атрада кракадзілаў алігатары адрозніваюцца больш шырокай пысай, а іхнія вочы размешчаныя больш дарсальна (у верхней частцы тулава). Афарбоўка абодвух вядомых відаў цёмная, часта амаль чорная, але залежыць ад колера навакольнай вады — пры наяўнасці водарасцей яна можа быць больш зялёнай.
Баравэ (Любамльскі раён)
Баравэ (Борове́, Borowa) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рывнэнскай вясковай абшчыны.
Білычы (Любамльскі раён)
Білычы (Бі́личі, Bilicze) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бор (Баранавіцкі раён)
Бор (, Бор) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жамчужненскага сельсавета.
Да 1985 года ўваходзіла ў склад Перхавіцкага сельсавета.
Размешчаны за 24 км на захад ад Баранавічаў, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Палонка на лініі Баранавічы — Ваўкавыск.
IC 3572
IC 3572 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзімір Сяргеевіч Няхай
Уладзімір Сяргеевіч Няхай — Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2010).
Перакоп (Клімаўскі раён)
Перакоп (Перекоп) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чуравіцкага сельскага паселішча.
Уладзімір Сяргеевіч Няхай
Біяграфія
Займаў пасаду генеральнага дырэктара ААТ «Мінскпрамбуд».
Перакоп (Клімаўскі раён)
Гісторыя
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Уладзімір Сяргеевіч Няхай
Біяграфія
Пазней стаў старшынёй наглядальнай рады ААТ «Мінскпрамбуд».
Батальён КАП «Будслаў»
Батальё́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Бу́дслаў» (польск.: Batalion KOP «Budsław») — першы батальён Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які размяшчаўся ў Будславе ў 1924—1939 гадах. Падчас польскай абарончай вайны сфармаваў батальён у складзе 207-га пяхотнага палка, у складзе якога прымаў удзел у бітве за Львоў, а падчас пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь — у абароне дзяржаўных межаў.
Гісторыя
Першапачаткова ў яго склад увайшлі дружына камандавання батальёна, узвод сувязі і чатыры пяхотныя роты. Штат служачых складаўся з 25 афіцэраў, 200 унтэр-афіцэраў і 603 шараговых. Ва ўзбраенні знаходзіліся 2 станкавыя і 48 ручных кулямётаў, 48 мушкетонаў, 439 вінтовак, 280 карабінаў і 32 пісталеты. З ліку транспартных сродкаў існавалі 15 конных вазоў, 1 матацыкл і 7 ровараў.
Даўжыня ахоўванага батальёнам адрэзка мяжы ў пачатку яго існавання складала 101 км (у 1934 г. — 113.243 км), з іх ліку на адну памежную роту даводзілася 25 км, а на стражніцу — 5 км. Аддаленасць камандавання батальёна ад камандавання брыгады ў Вілейцы складала 55 км.
У ліпені 1929 г. было прынята правіла, згодна з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа атрымлівалі назву згодна з мясцовасцю іх размяшчэння, у выніку чаго першы памежны батальён быў пераназваны ў батальён «Будслаў». Разам з тым, абавязковая нумарацыя адзінак КАП захоўвалася да 1931 г., пакуль не была цалкам скасавана. Пасля праведзенай рэарганізацыі «R.2» камандаванню батальёна сталі падпарадкоўвацца ўзвод сувязі, кулямётная, школьная, рэзервоая і чатыры памежныя роты. У штаце служачых налічвалася 22 афіцэры, 83 унтэр-афіцэраў, 29 звыштэрміновых і 736 шараговых жаўнераў.
Загадам ад 23 лютага 1937 года распачалася першая фаза рэарганізацыі Корпуса аховы памежжа «R.3», адным з вынікаў якой стала рэфармаванне батальёна «Будслаў» шляхам надання яму статуса адміністрацыйнай адзінкі з адначасовай рэарганізацыяй камандавання. У той жа час адміністрацыйнай адзінкай для батальёна стаў полк «Вілейка». У выніку рэалізацыі праграмы «R.3» будынак стражніцы «Скарада» роты «Альковічы» было загадана перанесці ў вёску Сачыўкі з прызначэннем кватэры для яго камандавання.
Згодна з распараджэннем камандзіра Корпуса аховы памежжа Яна Крушэўскага, 1 красавіка 1939 г. было ліквідавана падкватэрмайстарства батальёна з утварэннем кватэрмайстарства. Ад 15 мая таго ж года падраздзяленне стала гаспадарчым аддзелам, у выніку чаго пасада кватэрмайстара была пераназвана ў пасаду намесніка камандзіра. Улетку 1939 года «Будслаў» стаў мабілізацыйнай адзінкай для выведвальнай роты і першага батальёна 207-га пяхотнага палка. Гэтыя падраздзяленні былі сфармаваны падчас усеагульнай мабілізацыі напачатку верасня 1939 г. і ўвайшлі ў склад 35-й рэзервовай пяхотнай дывізіі. У складзе гэтага палка батальён прымаў удзел у бітве за Львоў.
Па заканчэнні мабілізацыі сваіх падраздзяленняў у 207-ы пяхотны полк батальён «Будслаў» адрадзіў сваю дзейнасць з прыцягваннем рэкрутаў і рэзервістаў. Непрацяглы час ахоўваў мяжу з БССР даўжынёй 112.143 км. Ад 17 верасня прымаў удзел у абароне дзяржаўнай мяжы падчас пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь.
Напад на батальён
Памежнікі з батальёна «Будслаў» пад кіраўніцтвам маёра Мечыслава Бачкоўскага 17 верасня 1939 г. распачалі баі з другой стралковай дывізіяй, 14-й і часткова 13-ым і 15-ым аддзеламі памежных войскаў НКУС, якія атакавалі мяжу з усходу. Стражніцы з чацвёртай памежнай роты «Докшыцы» збольшага не змаглі аказаць належнага супраціву. Выняткам стала стражніца «Парэчча», у ходзе бою з якой загінулі два савецкія салдаты з трынаццатага аддзела памежных войскаў, а адзін салдат з другой стралковай дывізіі быў паранены. Усё ж стражніца была захоплена а шостай гадзіне раніцы. Стражніца «Камайск» была атакавана 157-ым кавалерыйскім палком, у выніку чаго апынулася захопленай. Як паведамілі савецкія крыніцы наконт нападу на стражніцу «Камайск»: ''«Польскія жаўнеры ў ніжняй бялізне з вінтоўкамі схаваліся ў лесе. Палеглых няма»''.
Стражніцы другой роты «Гняздзілава» былі атакаваны падраздзяленнямі 13-га аддзела памежных войскаў НКУС, якія знішчылі рэзервовую роту. На стражніцы роты «Даўгінава» пачаў наступ 14-ы аддзел памежных войскаў. Стражніца «Мільча» змагалася на працягу гадзіны і была захоплена: у палон трапіў яе камандзір, але некалькі памежнікаў здолелі ўцячы ў кірунку Даўгінава. Стражніца «Пагост» таксама ўступіла ў бой, падчас якога памерлі камандзір заставы і некалькі жаўнераў; з савецкага боку загінуў камандзір атакуючага аддзелу лейтэнант Пятроў, а яго намеснік, палітрук Канькоў, быў паранены. Стражніца «Караліна» таксама прыняла ўдзел у сутыкненнях, у выніку чаго тры служачыя былі забіты, а пяцёра апынуліся ў савецкім палоне.
Падраздзяленні, размешчаныя ў Даўгінаве, без бою адышлі ў кірунку Будслава, дзе далучыліся да адступаючых частак. Стражніцы першай роты «Альковічы» падвергліся нападу 14-га памежнага аддзелу НКУС і падраздзяленняў другой стралковай дывізіі. Стражніца «Пасекі» пасля непрацяглага бою была ўзята: 13 жаўнераў былі забіты і 6 узяты ў палон, паранены 5 чырвонаармейцаў. Астатнія памежныя заставы з гэтай роты не прымалі ўдзелу ў бітвах, таму што здолелі адступіць да Альковічаў. Іншыя вайсковыя часткі, размешчаныя ў гэтым мястэчку таксама рэціраваліся ў кірунку Будслава і на наступны дзень далучыліся да адыходзячых батальёнаў, сярод якіх было і кіраўніцтва рэзервоай роты.
Здарэнні
Захаваліся звесткі аб здарэннях на тэрыторыі, якую ахоўваў батальён з 20 па 27 студзеня 1925 г.:
Структура
У склад батальёна «Будслаў» уваходзілі камандаванне батальёнам, узвод сувязі, рэзервовая, кулямётная і чатыры памежных роты:
Камяніца (Падляскае ваяводства)
Камяніца (Kamienica) — вёска ў Сакульскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Янаў.
Жатай
Жатай (Жатай, Жатай) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расійскай Федэрацыі, гарадская акруга «Жатай» Рэспублікі Саха (Якуція). Размешчаны на левым беразе ракі Лены, за 15 км ніжэй (на поўнач) за Якуцк. Рачная прыстань, нафтабаза. З Якуцкам злучаны аўтадарогай. Насельніцтва 9164 чал. (2009), 9263 чал. (2010).
Гісторыя
Першыя згадкі адносяцца да 1920 года. У ваенныя гады (1943) зрабіўся рамонтна-эксплуатацыйнай базай Ленскага рачнога параходства. З 28 красавіка 1948 г. населены пункт Жатайбуд зрабіўся рабочым пасёлкам.
Інфраструктура
Дом культуры, прафтэхвучылішча рачнікоў, краязнаўчы музей.
Зборная СССР па футболе
Зборная СССР па футболе — нацыянальная футбольная каманда, якая прадстаўляла СССР у міжнародных спаборніцтвах па футболе. Існавала з 1923 па 1991 год. Правапераемніцай зборнай СССР была зборная СНД. Чэмпіён Еўропы 1960 года.
Будныкы (вёска)
Будныкы (Бу́дники, Budniki) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рывнэнскай вясковай абшчыны.
Кайманы
Кайманы (Caiman) — род паўзуноў сямейства алігатаравых (Alligatoridae). Ад іншых алігатараў яны адрозніваюцца наяўнасцю коснага брушнага панцыра. Род уключае тры віды, распаўсюджаных у Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы.
Мантрэста
Мантрэста (Montresta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 650 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 8010. Тэлефонны код — 0785.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cristoforo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мэджык Джонсан
Ірвін Эфей «Мэджык» Джонсан малодшы (Earvin Effay «Magic» Johnson, Jr.;, Лэнсінг, штат Мічыган) — амерыканскі баскетбаліст. На працягу ўсёй кар’еры выступаў за клуб «Лос-Анджэлес Лэйкерс» (1979-91, 1996) на пазіцыі плеймейкера. 5-разовы чэмпіён НБА (1980, 1982, 1985, 1987, 1988), 3-разовы MVP сезону (1987, 1989, 1990), 12-кратны ўдзельнік матча ўсіх зорак, 10 разоў уваходзіў у сімвалічныя зборныя па выніках сезону (1983—1991 — першы склад, 1982 — другі склад). Двойчы прызнаваўся самым каштоўным гульцом матчу ўсіх зорак НБА ў 1990 і 1992 гадах. Алімпійскі чэмпіён 1992 года.
У 1996 годзе Джонсан быў уключаны ў спіс 50 найвялікшых гульцоў у гісторыі НБА, а ў 2002 годзе быў прыняты ў баскетбольную Залу славы. У 2007 годзе быў абраны лепшым разыгрываючым абаронцам у гісторыі НБА па версіі ESPN.
Спіс аб’ектаў PGC (848001—849000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (848001—849000)
Анатоль Сяргеевіч Цімафееў
Анатоль Цімафееў (нар., , Украіна) — украінскі футбаліст, брамнік жытомірскага «Палесся».
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮФШ «Дынама» імя Валерыя Лабаноўскага. Дэбютаваў у моладзевым складзе «Дынама» ў сезоне 2009/10.
Улетку 2013 года трэнер моладзевай каманды Аляксандр Хацкевіч узначаліў каманду «Дынама-2», якая гуляла ў Першай лізе. З сабой ён узяў шэраг ігракоў, уключаючы Цімафеева. У прафесійных спаборніцтвах дэбютаваў 20 ліпеня 2013 года ў хатнім матчы супраць «Александрыі».
У лютым 2018 года далучыўся да складу дэбютанта беларускай Вышэйшай лігі — клуба «Смалявічы» — і ў сакавіку падпісаў з ім кантракт. Стаў асноўным брамнікам каманды, аднак пасля паражэння 30 верасня ад мінскага «Тарпеда» (0:2) перастаў з’яўляцца на полі. У снежні 2018 года пакінуў каманду.
У 2019 годзе гуляў ва Украіне на аматарскім узроўні. У лютым 2020 года далучыўся да «Чаркашчыны» ў Першай лізе, пакінуў клуб у верасні. З кастрычніка да канца 2020 года гуляў у Другой лізе за «Чарнігаў». Паешую палову 2021 года правёў у «Палтаве» на аматарскім узроўні, а ў ліпені 2021 года стаў іграком жытомірскага «Палесся».
IC 3573
IC 3573 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Ігнатавіч Холад
Мікалай Ігнатавіч Холад (нар., в. Садавічы, Капыльскі раён, Мінская вобласць) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1983), прафесар (1986).
Біяграфія
Скончыў Беларускім дзяржаўным універсітэце (1961), Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (аспірантура, 1971; дактарантура, 1982). Працаваў у СШ № 45 г. Мінска (1958—1961, настаўнік матэматыкі), Мінскім політэхнічным тэхнікуме (1961—1964, выкладчык), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1964, прафесар кафедры прыкладной матэматыкі і эканамічнай кібернетыкі, у 1995—2002 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: эканамічная кібернетыка; эканоміка сельскай гаспадаркі; планаванне і прагназаванне сацыяльна-эканамічнага развіцця Беларусі.
Сцяг Арменіі
Сцяг Арменіі — дзяржаўны сімвал Рэспублікі Арменія. Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з трох роўных гарызантальных палос: верхняй - чырвонага, сярэдняй - сіняга і ніжняй - аранжавага колеру. Гэтыя колеры стагоддзямі асацыяваліся з армянскай нацыяй. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 1:2. Сцяг Арменіі быў прыняты Вярхоўным Саветам Рэспублікі Арменія 24 жніўня 1990 года. А 15 чэрвеня 2006 года, Нацыянальны Сход Рэспублікі Арменія прыняў новы закон «Аб дзяржаўным сцягу Рэспублікі Арменія».
Мухафаза
Муха́фаза  (محافظة‎ muḥāfaẓä, мн.л. محافظات‎ muḥāfaẓāt) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка шэрагу арабскіх дзяржаў — Бахрэйна, Егіпта, Іарданіі, Ірака, Емена, Кувейта, Лівана і Сірыі, а таксама (нароўні з рэгіёнамі) Амана. Ва ўсіх названых краінах мухафаза адносіцца да першага ўзроўню адміністрацыйнага падзелу; у Саудаўскай Аравіі яна адносіцца да другога ўзроўню адміністрацыйнага падзелу (пасля правінцыі). На беларускую мову звычайна перакладаецца як вобласць, радзей — як губерня.
Кізеляўшчызна
Кізеляўшчызна (Kizielewszczyzna) — вёска ў Сакульскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Янаў.
Сатанінскі грыб
Сатанінскі грыб (Boletus satanas) — ядавіты грыб з роду Баравік (Boletus) сямейства Балетавыя (Boletaceae). Неядомы.
Пашыраны ў Заходняй Еўропе, Паўночнай Амерыцы, на Каўказе. Трапляецца ў лісцевых лясах у ліпені—верасні. Утварае мікарызу з дубам, букам, грабам.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 8—20 см (да 30 см ) і таўшчынёй да 5 см. Зверху шапака бугрыстая, светла-шэрага, белаватага, аліўкава-шэрага колеру. Трубчасты слой складаецца з доўгіх, амаль свабодных трубачак, жоўта-аліўкавага колеру, з дробнымі цёмна-чырвонымі порамі. Ножка даўжынёй 6—8 см і таўшчынёй да 6 см, звужаная ўнізе і ўздутая ў сярэдняй частцы. На паверхні ножкі сеткавы малюнак цёмна-чырвонага колеру. Ніжняя частка ножкі чырвоная. Мякаць грыба белая, з пахам сырой бульбы, салодкая на смак. На зломе сінее або чырванее.
Вэрбіўка (Любамльскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка, Werbiwka) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рывнэнскай вясковай абшчыны.
Эмі Джонсан
Эмі Джонсан CBE (анг. Amy Johnson), у шлюбе (1932—1938) Молісан (анг. Mollison) — знакамітая жанчына-пілот Вялікабрытаніі, першая ў свеце жанчына, якая здзейсніла адзіночны пералёт з Англіі ў Аўстралію. Удзельніца першага ў свеце аднадзённага пералёту з Лондана да Масквы і авіягонкі на прыз МакРобертсана. Была замужам за шатландскім лётчыкам Джэймсам Аланам Молісанам (1905—1959). Эмі Джонсан загінула ў авіяцыйнай катастрофе падчас Другой сусветнай вайны.
Золачыўскі раён (Харкаўская вобласць)
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 26696 чалавек, плошча — 968,6 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 10 пасёлкаў сельскага тыпу і 62 сяла.
Вольга Сяргееўна Шымава
Біяграфія
Скончыла Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава (спецыяльнасць «Геаграфія», 1973), Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, 1981), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (дактарантура, 1997).
Навуковыя інтарэсы: эканамічная і сацыяльная геаграфія; рэгіянальная эканоміка; эканоміка прыродакарыстання; экалагічная бяспека; экалагічны менеджмент; эканоміка ўстойлівага развіцця; «зялёная» эканоміка.
Узнагароды
Медаль Францыска Скарыны (2008), званне «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь» (2013).
Эсхін
Эсхін (Αἰσχίνης; 389 да н.э. — 314 да н.э.) — старажытнагрэчаскі дзяржаўны дзеяч, адзін з дзесяці атычных аратараў.
Біяграфія
У сваю чаргу Эсхін высунуў супраць Дэмасфена некалькі сур’ёзных абвінавачанняў (трэцяя прамова), але гэтым разам Дэмасфен атрымаў перамогу. Каб пазбегнуць выплаты вялікага штрафу, Эсхін адправіўся ў выгнанне на Родас, адкрыў школу рыторыкі, пазней пераехаў на Самас, дзе памёр у семдзясят чатыры гады.
Адэскае
Адэскае (Оде́сское) — сяло ў Омскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Адэскага раёна і Адэскага сельскага паселішча. Заснавана ў 1904 годзе. Насельніцтва — 6148 чал. (2010). Размешчана за 96 км на поўдзень ад Омска і за 18 км ад дзяржаўнай мяжы з Рэспублікай Казахстан.
Рыгор Рыгоравіч Бысюк
Рыгор Рыгоравіч Бысюк (нар. 29 кастрычніка 1954, в. Неплі, Брэсцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 29 кастрычніка 1954 года ў вёсцы Неплі Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Скончыў Брэсцкі педагагічны інстытут імя А. С. Пушкіна, Мінскую вышэйшую партыйную школу, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працоўную дзейнасць пачаў сакратаром камсамольскай арганізацыі Брэсцкага музычнага вучылішча. Працаваў сакратаром камсамольскай арганізацыі цэха Брэсцкага электрамеханічнага завода, інструктарам арганізацыйнага аддзела Брэсцкага гарадскога камітэта камсамола, сакратаром камітэта камсамола Брэсцкага ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга панчошнага камбіната імя 50-годдзя СССР, першым сакратаром Маскоўскага раённага камітэта ЛКСМБ г. Брэста, загадчыкам аддзела прапаганды і агітацыі Маскоўскага раённага камітэта КПБ г. Брэста, намеснікам старшыні Брэсцкага гарвыканкама, начальнікам упраўлення культуры Брэсцкага аблвыканкама.
Дырэктар дзяржаўнай установы «Мемарыяльны комплекс „Брэсцкая крэпасць-герой“».
Вышніўка (Любамльскі раён)
Вышніўка (Вишні́вка, Wyszniwka) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рывнэнскай вясковай абшчыны.
Адміністрацыйны падзел Бахрэйна
Бахрэйн падзелены на 5 мухафаз (محافظة; мн.ч. محافظات «мухафазат»). Да 3 ліпеня 2002 года Бахрэйн быў падзлены на 12 муніцыпалітэтаў.
Нарагугумэ
Нарагугумэ (Noragugume) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.
Насельніцтва складае 378 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 8010. Тэлефонны код — 0785.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3574
IC 3574 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Пятровіч Алейнікаў
Сяргей Пятровіч Алейнікаў (, в. Зацішша,  —, Масква) — удзельнік савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай войнаў, у гады Вялікай Айчыннай вайны — гвардыі маёр, штурман 16-га гвардзейскага авіяцыйнага палка 1-й гвардзейскай авіяцыйнай дывізіі 1-га гвардзейскага авіяцыйнага корпуса авіяцыі далёкага дзеяння (АДД), Герой Савецкага Саюза (19.08.1944), палкоўнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 лютага 1909 года ў вёсцы Зацішша цяпер Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці ў сям’і рабочага. Беларус. Член ВКП(б) з 1940 года. Адукацыя сярэдняя. Працаваў на чыгуначнай станцыі Клімавічы Магілёўскай вобласці.
У Чырвонай арміі з 1929 года. У 1930 годзе скончыў Маскоўскую школу ВПС. Удзельнік савецка-фінскай вайны 1939—1940 гадоў.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны са жніўня 1941 года. Алейнікаў лётаў штурманам у экіпажы камандзіра бамбардзіроўшчыка І. Ф. Андрэева. Першыя 2 баявых вылеты ён здзейсніў у верасні 1941 года ў раёне пгт Дзямянск на бамбардзіроўку калоны танкаў праціўніка.
Удзельнічаў у бітве за Маскву. Здараліся такія цяжкія палёты, з якіх Алейнікаў мог і не вярнуцца. Двойчы гарэў у паветры. Адзін раз машыну падпалілі знішчальнікі. У іншы раз, пасля бамбакідання па чыгуначнай станцыі Сычоўка і атакі па аўтакалоне суперніка, самалёт загарэўся ад зенітнага снарада. Доўга камандзір цягнуў машыну, поўную дыму, да лініі фронту, каб пазбавіць экіпаж ад небяспекі прызямлення на тэрыторыі, занятай ворагам. Перад пярэднім краем самалёт другі раз быў падбіты зенітным агнём і сеў на «пуза» на нейтральнай паласе. Пры гэтым Алейнікаў ад удару аб зямлю страціў прытомнасць. Падаспелі савецкія лыжнікі, вывезлі авіятараў з зоны варожага абстрэлу.
У канцы 1941 года 420-ы авіяполк перадаў тыя машыны Ер-2, што засталіся, у іншыя часткі і быў звернуты на фарміраванне новага 748-га авіяпалка АДД, які ўзброілі бамбардзіроўшчыкамі ДБ-3Ф (Іл-4). Так штурман Алейнікаў перасеў на Іл-4.
18 жніўня 1942 года 748-ы авіяполк, у якім служыў Алейнікаў, у ліку першых у авіяцыі далёкага дзеяння быў ​​ператвораны ў 2-і гвардзейскі.
25 жніўня 1942, калі полк лётаў бамбаваць Берлін, Алейнікаў з экіпажам другі раз не вярнуўся на свой аэрадром. Самалёт быў падбіты фашысцкімі знішчальнікамі. Загарэлася правае крыло, агонь стаў падбірацца да кабіне. Камандзір загадаў усім выкінуцца з парашутам. Дзякуючы моцнаму заходняму ветры ўдала прызямліліся на сваёй тэрыторыі.
5 верасня 1942 Алейнікаў пракладваў шлях на Будапешт. Самалёт часта трапляў у сыходныя і ўзыходныя патокі паветра. Часам машына правальвалася на 500—600 метраў. Над Будапештам надвор’е палепшылася. Пасля таго як на ваенныя аб’екты скінулі бомбы, паўстала некалькі ачагоў пажару.
13 верасня 1942 года штурман Алейнікаў у складзе 1-й эскадрыллі 2-га гвардзейскага авіяпалка наносіў бомбавыя ўдары па ваенна-прамысловым аб’ектам Данцыга (Гданьск) і Тыльзіта (Савецк). У Данцызе ​​паўстала вялікая колькасць ачагоў пажару, з іх 7 — буйных. Толькі ў раёне складоў партовага кіравання ў данцыгскай верфі было зафіксавана 9 ачагоў пажару і некалькі выбухаў.
З 17 па 27 верасня 1942 г. штурман Іл-4 Алейнікаў прымаў актыўны ўдзел па разгрому груповак суперніка ў раёне Сталінграда, робячы па 2 баявых вылету ў ноч, што склала 16 вылетаў. 20 верасня бамбардзіравалі навала войскаў суперніка ў раёне Сталінграда, у выніку бамбакідання паўстаў моцны выбух — прамое трапленне ў склад з боепрыпасамі.
У канцы мая 1943 года Алейнікава прызначылі штурманам 16-га гвардзейскага авіяпалка АДД. Ён стаў лётаць у экіпажы гвардыі падпалкоўніка А. Цэйгіна.
Камандаванне давярала гвардыі маёру Алейнікаву самыя адказныя баявыя заданні. Да мая 1944 ён здзейсніў 221 баявы вылет на разведку і бамбардзіроўка аб’ектаў у глыбокім тыле ворага, не маючы ні аднаго выпадку страты арыентоўкі. Над мэтай заўсёды рабіў па 3-4 заходу. Бамбаваў суперніка толькі прыцэльна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 жніўня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства гвардыі маёру Алейнікаву Сяргею Пятровічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 4078).
Пасля вайны С. П. Алейнікаў — на лётна-выпрабавальнай працы. Удзельнічаў у выпрабаванні новай авіяцыйнай тэхнікі і прыбораў.
З 1974 года С. П. Алейнікаў на заслужаным адпачынку. Жыў у горадзе Маскве. Памёр 19 верасня 1983 года.
Памяць
Пахаваны ў Маскве на Кунцаўскіх могілках (участак 9-2).
Завоссе
Заво́ссе (, Заосье) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 24 км на поўнач ад Баранавічаў, за 3 км ад вёскі выток Шчары. Насельніцтва 26 жыхароў, 16 гаспадарак (2005).
Гісторыя
У Завоссі быў двор і фальварак сям'і Міцкевічаў. Лічыцца, што ў гэтым двары ў 1798 годзе нарадзіўся паэт Адам Міцкевіч (у метрыцы не пазначана месца нараджэння).
У 1806 годзе маёнтак перайшоў да Стыпулкоўскіх, у 1831 годзе канфіскаваны ўрадам Расійскай імперыі за ўдзел Люцыяна Стыпулкоўскага ў паўстанні 1830-1831 гадоў.
Паводле перапісу 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічаў хлебазапасны магазін. У 1909 годзе—вёска, 2 маёнткі і фальварак.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета. У 1927 годзе польскім войскам у Завоссі ўсталяваны абеліск у гонар Адама Міцкевіча.
З 1939 года ў БССР, былі 2 вёскі з назвай Завоссе. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 -- Брэсцкай вобласці, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 4 вяскоўцы.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мядзеневіцкага сельсавета.
Сцяг Азербайджана
Сцяг Азербайджана — адзін з афіцыйных дзяржаўных сімвалаў Азербайджана (нараўне з гербам і гімнам). Сцяг быў зацверджаны 9 лістапада 1918 года ў якасці дзяржаўнага сцяга Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі, якая праіснавала да 1920 года. Пасля здабыцця незалежнасці ў 1991 годзе сцяг 5 лютага быў зацверджаны ў якасці дзяржаўнага сцяга Азербайджанскай Рэспублікі.
У адпаведнасці з указам прэзідэнта ад 17 лістапада 2009 года ў памяць аб Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспубліцы 9 лістапада кожны год адзначаецца як «Дзень дзяржаўнага сцягу».
Сезон 2020 ФК Орша
У 2020 годзе футбольны клуб «Орша» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Снайфедльсёкюдль
Сна́йфедльсёкюдль (Snæfellsjökull) — ледавік (jökull), які знаходзіцца на самай заходняй кропцы ісландскага паўвострава Снайфельснес. Яго вышыня дасягае 1446 м.
Газаправод
Газаправод — інжынернае збудаванне, прызначанае для транспартавання газу і яго прадуктаў (у асноўным прыроднага газу) з дапамогай трубаправода. Газ па газаправодах і газавых сетках падаецца пад некаторым залішнім ціскам.
Тыпы газаправодаў
Газаправоды падраздзяляюцца на:
Паводле ціску ў магістралі: Паводле тыпа пракладкі:
Рэзервовыя газаправоды будуюцца па стратэгічных меркаваннях, для забеспячэння гнуткасці ў пагрузцы газавозаў і для зніжэння даўжыні маршруту транспарціроўкі.
Складовыя часткі газаправодаў
У складовыя часткі газаправодаў ўваходзяць:
Гісторыя
Вядомы выпадкі выкарыстання газу ў старажытным Кітаі яшчэ ў 2-3 стагоддзі да н. э. Газ падаваўся ад радовішчаў па бамбукавых трубах для асвятлення і для атрымання цеплаты, у прыватнасці, для выпарвання солі з салянага раствора. Стыкі труб канапаціліся пакуллем. Газ па ім падаваўся «самацёкам», г. зн. за кошт ціску крыніцы газу. Выкарыстанне газу для асвятлення і ацяплення ў Еўропе пачалося ў першай палове XIX стагоддзя, тады ж з'явіліся і першыя газаправоды. У Санкт-Пецярбургу першы газавы завод (вырабляў свяцільнага газ з імпартнага каменнага вугалю) і сістэма размеркавання пабудаваны ў 1835 годзе, у Маскве — у 1865 годзе.
Выдаткі на збудаванне і эксплуатацыю газаправодаў вялікія, таму першыя газаправоды вялікай даўжыні з'явіліся з пачаткам эксплуатацыі радовішчаў прыроднага газу.
Першы ў СССР газаправод ад Дашаўскіх промыслаў да Львова быў пабудаваны ў 1940-1941 гг. (першы газаправод ад Дашавы — да Стрыя быў пабудаваны ў 1924 годзе). Падчас Вялікай Айчыннай вайны былі пабудаваны газаправоды ад Бугуруслана і Пахвістнева да Куйбышава (160 км, дыяметр трубы 300 мм; будаўніцтва вялося вязнямі лагераў Упраўлення асобага будаўніцтва НКВД), а таксама ад Елшанки да Саратава.
Першым магістральным газаправодам у СССР стаў газаправод Саратаў — Масква, які ўступіў у строй у 1946 годзе.
Найбуйнейшай сістэмай газаправодаў у свеце з'яўляецца Адзіная сістэма газазабеспячэння.
2-я армія (Аўстра-Венгрыя)
2-я а́рмія (k.u.k. 2. Armee) — воінскае аб’яднанне армейскага ўзроўню сухапутных сілаў Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны.
Гісторыя
Была сфармавана ў жніўні 1914 года і мела 6,5 пяхотных і 1 кавалерыйскай дывізіі. Згодна з планам Генеральнага штаба, армія планавалася для вядзення баявых дзеянняў на Сербскім фронце, але ўжо 20 жніўня пасля разбуральнай паразы аўстра-венгерскіх войскаў 3-й арміі пры бітве пры Гнілой Ліпе была тэрмінова пераведзена на Усходні фронт для барацьбы з войскамі Расійскай імперыі. Са жніўня 1914 г. армія змагалася ў Галіцыйскай бітве. Перад яе пачаткам складалася з чатырох карпусоў і шасці асобных дывізій : Пачынаючы з 25 жніўня, першыя часткі VII корпуса былі замацаваны на плацдарме ракі Днестр каля Галіча. У далейшым часткі ўсёй арміі ўвайшлі на вызначаныя рубяжы на Усходнім фронце і супрацьстаялі наступленню расійскай 8-я арміі.
У канцы кастрычніка, пасля бітвы на рацэ Вісла, увесь нямецка-аўстрыйскі фронт быў вымушаны адступіць ад Польшчы, 2-я армія падтрымала саюзнікаў у гэтых баях. У лістападзе яна ўдзельнічала ў Лодзінскай бітве на паўднёвым флангу крыла 9-й нямецкай арміі.