cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Васіль Васілевіч Пашкевіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і праваслаўнага святара Васіля Пашкевіча. Потым бацька служыў у Гаруцішках, дзе і прайшло дзяцінства Васіля. Скончыў Мінскую духоўную семінарыю, але адмовіўся ад духоўнай кар’еры. Паступіў на аддзяленне прыродазнаўчых навук фізіка-матэматычнага факультэта Санкт-Пецярбугскага ўніверсітэта, які скончыў у 1882 годзе. Атрымаў адукацыю па біялагічнай спецыяльнасці, ужо студэнтам збіраў матэрыял беларускай флоры, магістарская дысертацыя «Очерк флоры цветковых растений Минской губернии» была адной з першых падобных навуковых прац датычна гэтай тэрыторыі. Потым таксама не губляў цікаўнасці да мясцовай флоры, зрабіў значны ўклад у яе навуковае апісанне. У 1880-я гады стажыраваўся ў Германіі, Аўстрыі, Швейцарыі, Францыі, быў галоўным садоўнікам імператарскіх паркаў — спачатку працягам некалькіх гадоў кіраваў развіццём дэндрапарку «Сафіеўка» ва Умані Кіеўскай губерні, потым у Санкт-Пецярбургу. З 1894 года працаваў у Дэпартаменце земляробства Міністэрства земляробства і дзяржаўных маёмасцей. Калі стала пытанне, дзе атрымаць участак для жыцця і навуковай дзейнасці, В. В. Пашкевіч выбраў Гаруцішкі. Сядзіба пабудавана ў 1894 годзе за 200 м ад царквы, дзе служыў бацька. В. В. Пашкевіч лічыў яе «навуковай станцыяй», але мела і алею, абсаджаны сядзібны двор, да цяперашняга часу захавалася фрагментарна.
Навуковая дзейнасць
В. В. Пашкевіч займаўся вывучэннем сартоў, даследаваннямі біялогіі цвіцення і пладанашэння пладовых культур. У 1926—1931 гг. пад яго кіраўніцтвам была сабрана і сістэмізавана вялікая колькасць мясцовых сартоў пладовых культур на тэрыторыі Беларусі. Сярод апублікаванага: і інш.
Ігар Кірылавіч Растоўцаў
Ігар Кірылавіч Расто́ўцаў (Игорь Кириллович Ростовцев;  — ) — вучоны і канструктар ў галіне вылічальнай тэхнікі, кандыдат тэхнічных навук (1976).
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы І. К. Растоўцава ў галіне аўтаматызацыі праектавання і вытворчасці сродкаў вылічальнай тэхнікі. Прымаў непасрэдны ўдзел у стварэнні і арганізацыі вытворчасці сямейства ЭВМ «Мінск», сродкаў вылічальнай тэхнікі спецыяльнага прызначэння. Займаў пасаду галоўнага канструктара ЭВМ ЕС-1022.
Exsurge Domine
Exsurge Domine (літар. «Паўстань, Госпадзе!»; выдадзена 15 чэрвеня 1520 г.) — папская була, якая асуджае дзеянні Марціна Лютэра і пагражае яму адлучэннем ад царквы. Адзін з зыходных пунктаў Контррэфармацыі. 10 снежня 1520 г. сам Лютэр і група нямецкіх студэнтаў у Вітэнбергу публічна спалілі перад Эльстэрнскімі варотамі папскую булу і іншыя кананічныя законы
У п. 33 дадзенай булы Папа Леў X аб’яўляе меркаванне аб тым, што «спаленне ерэтыкоў не супярэчыць волі Духа» так як яны нясуць ў сабе «згубны яд», «чыняць ганьбу хрысціянскай рэлігіі і шкоду артадаксальнай веры», і таму «ні пры якіх абставінах іх нельга больш цярпець або абыходзіць увагай». У гэтым жа дакуменце Папа падтрымлівае дзеянні верных яму германскіх правіцеляў, якія праводзяць палітыку «знішчэння нямецкіх ерэтыкоў», а таксама станоўча ацэньвае спаленне на Канстанцкім саборы (1414—1418 гг.) Ераніма Пражскага.
Аляксандр Іванавіч Малевіч
Аляксандр Іванавіч Малевіч (15 сакавіка 1920, вёска Ліпск, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — 29 мая 1994) — разведчык ўзвода разведкі; камандзір стралковага аддзялення 642-га стралковага палка 200-й стралковай дывізіі 2-га Беларускага фронту, яфрэйтар. Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 сакавіка 1920 года ў вёсцы Ліпск Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў 5 класаў.
У перыяд часовай акупацыі Беларусі варожымі захопнікамі Аляксандр Малевіч з сакавіка 1942 года быў сувязным партызанскага атрада, а затым ваяваў у яго складзе.
У Чырвоную Армію прызваны 26 верасня 1944 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну са студзеня 1945 года. Першы бой, як воін Чырвонай Арміі прыняў 14 студзеня 1945 года.
Загадам па 22-й стралковай дывізіі № 032 ад 20 сакавіка 1945 года чырвонаармеец Малевіч Аляксандр Іванавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Камандзір стралковага аддзялення 642-га стралковага палка чырвонаармеец Аляксандр Малевіч 23 сакавіка 1945 года на паўночным захадзе ад горада Данцыга, першым уварваўся ў траншэю праціўніка, выбіў яго адтуль, асабіста знішчыў чатырнаццаць праціўнікаў і васемнаццаць узяў у палон.
1 мая 1945 года на тэрыторыі Германіі камандзір стралковага аддзялення 642-га стралковага палка яфрэйтар Аляксандр Малевіч з байцамі даручанага яму аддзялення ўзяў у палон паўтары сотні варожых салдатаў.
У тыя ж майскія дні 1945 года ў раёне населенага пункта Райнсберг падчас бою яфрэйтар Малевіч першым уварваўся ў траншэю ворага, асабіста забіў звыш дзесяці праціўнікаў і некалькіх узяў у палон.
31 мая 1945 года камандуючы 2-м Беларускім фронтам Маршал Савецкага Саюза Ракасоўскі падпісаў прадстаўленне аб узнагароджанні Аляксандра Малевіча ордэнам Славы 1-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі яфрэйтар Малевіч Аляксандр Іванавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1946 годзе старшына Малевіч А. І., двойчы паранены і кантужаны за гады вайны, дэмабілізаваны. Жыў у роднай вёсцы. Працаваў лесніком Гараднічаскага лясніцтва. Памёр 29 мая 1994 года.
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Славы 1-й, 2-й і 3-й ступені, медалямі.
Уладзімір Паўлавіч Самсонаў
Уладзімір Паўлавіч Самсонаў (нар., с. Ерахтур, Разанская вобласць, РСФСР — 25 верасня 2017) — беларускі вучоны ў галіне раслінаводства. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003). Замежны член Расійскай акадэміі сельскагаспадарчых навук (1991), акадэмік Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1992—2002), доктар сельскагаспадарчых навук (1998), прафесар (1998). Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі БССР (1978).
Біяграфія
Закончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1952). У 1952—1965 гг. аграном, дырэктар МТС, старшыня райвыканкама, сакратар РК КПБ, начальнік раённага ўпраўлення сельскай гаспадаркі ў Глыбоцкім і Мёрскім раёнах. У 1965—1974 гг. намеснік Міністра сельскай гаспадаркі БССР, у 1974—1999 гг. дырэктар Беларускага НДІ земляробства і кармоў, у 1999—2002 гг. саветнік пры дырэкцыі гэтага інстытута. З 2002 г. намеснік дырэктара па навуковай рабоце, з 2008 г. галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута льну Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1959—1962).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне аграбіялогіі збожжавых каласавых культур, іх насенняводства, фізіялогіі. Даследаваў дынаміку сінтэзу арганічнага рэчыва ў залежнасці ад уплыву біятычных і абіятычных умоў, характарыстыкі ўзаемасувязей і ўплыву асобных элементаў структуры ўраджаю на прадуктыўнасць расліны і аграцэнозу пры разнастайных глебавых умовах. Вызначыў асноўныя напрамкі інтэнсіфікацыі вытворчасці збожжа і прапанаваў інтэнсіўную тэхналогію вырошчвання збожжавых культур. Вывучыў уплыў экалагічных фактараў на насенную прадуктыўнасць збожжавых культур з мэтай выяўлення найбольш прыдатных зон насенняводства. Распрацаваў сістэму прамысловага насенняводства, якая адпавядае біялагічным, арганізацыйным і эканамічным патрабаванням насеннай справы.
Аўтар звыш 240 навуковых прац, у тым ліку манаграфіі і 4 вынаходстваў.
Прэміі і ўзнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1956, 1971), «Знак Пашаны» (1966), Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1973).
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (1998, у сааўтарстве) — за працу «Стварэнне сістэмы сартоў азімай пшаніцы (Triticum aestivum L.) і тэхналогіі вытворчасці зерня харчовага прызначэння».
Стрэмінь
Стрэмінь (Стре́мінь) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Фелікс Мотль
Фе́лікс Мотль (Felix Josef von Mottl;, Унтэр-Санкт-Фейт, цяпер у складзе венскага раёна Хітцынг — , ) — аўстрыйскі ,.
Біяграфія
У дзіцячыя гады спяваў у Венскім хоры хлопчыкаў. Скончыў Венскую кансерваторыю, вучань А. Брукнера і інш. З 1881 года дырыжор, з 1893 года прыдворнага тэатра ў г. Карлсруэ, з 1903 генерал-музік-дырэктар прыдворнага тэатра і адначасова (з 1904) адзін з кіраўнікоў ў Мюнхене.
Творчасць
Вядомы пераважна як інтэрпрэтатар опер Р. Вагнера, якімі дырыжыраваў у («а», 1886), Лондане («», 1898), Маскве і Пецярбургу (1910, 1911). Выступаў і як сімфанічны дырыжор. Аўтар струннага квартэта, песень, шматлікіх рэдакцый, апрацовак, аркестравых і фартэпіянных пералажэнняў п’ес Ж. Б. Люлі, Ж. Ф. Рамо, А. Грэтры, К. В. Глюка і інш.
Volkswagen Polo
Volkswagen Polo — малалітражны перэднепрывадны аўтамабіль нямецкага аўтаканцэрна Volkswagen Group. У мадэльным шэрагу кампаніі Volkswagen з 1975 года.
Polo I (1975—1981)
Аўтамабіль першага пакалення дэбютаваў у сакавіку 1975 года на выставе ў Гановеры і ўяўляў сабой бюджэтную мадыфікацыю трохдзвернага пярэднепрываднага хэтчбека Audi 50, які з’явіўся на год раней. Audi 50 і Volkswagen Polo розніліся толькі дэкорам, узроўнем абсталявання і рухавікамі: на Audi быў рухавік аб’ёмам 1,1 л (50 або 60 к.с.), а на Volkswagen — аб’ёмам 0,9 л (40 к.с.).
Рынак сустрэў Polo халаднавата, але ў 1976 годзе з’явілася мадыфікацыя з 50-моцным рухавіком аб’ёмам 1,1 л. Пасля чаго продажы пайшлі ўверх — Polo быў прасцей і, адпаведна, танней за Audi. З гэтае пары Polo пачынае выцясняць з рынку Audi 50. Толькі за перыяд 1977—1981 было выпушчана каля паўмільёна аўтамабіляў.
Для мадэлі былі даступныя тры рухавікі аб’ёмам 0,9 л, 1,1 л. і 1,3 л., аднак апошні быў даступны толькі для мадыфікацыі Polo GT. З 1977 годзе на базе Polo з’явіўся двухдзверны седан, які атрымаў уласнае імя — Volkswagen Derby. Аўтамабіль меў багажнік ёмістасцю 515 л і быў аснашчаны 60-моцным рухавіком аб’ёмам 1,3 л.
У 1979 годзе аўтамабілі зведалі невялікі «фэйсліфтынг»: у прыватнасці, была заменена рашотка радыятара, прыборная панэль, металічныя бамперы сталі пластыкавымі, а ў Derby акрамя таго замест круглых фар з’явіліся прастакутныя.
Вытворчасць VW Polo і VW Derby першага пакалення працягвалася да 1981 года.
Typ 86C (1981—1990)
У выніку глыбокай мадэрнізацыі ў жніўні 1981 г. з’явіўся Volkswagen Polo другога пакалення. Ягоны кузаў быў падобны да ўніверсалу — яго задняя частка была амаль вертыкальнай. У снежні 1981 года пачынаецца вытворчасць другога пакалення VW Derby. Праз некаторы час з’явіўся і традыцыйны хэтчбек з больш пакатай задняй часткай, які назвалі Polo Coupe.
Гама рухавікоў складалася з пяці сілавых агрэгатаў. Базавая версія абсталёўвалася чатырохцыліндравым рухавіком аб’ёмам 1 л (40 к.с.), а наступнымі па магутнасці былі маторы аб’ёмам 1,1 л (50 к.с.), 1,3 л (55, 60 і 75 к.с.). На мадыфікацыю Polo G40 усталёўваўся рухавік аб’ёмам 1,3 л магутнасцю 115 к.с. Дызель аб’ёмам 1,3 л (45 к.с.) з’явіўся ў кастрычніку 1986 года.
Са студзеня 1985 года седаны на базе Polo перасталі называцца Derby, атрымаўшы імя Polo Classic.
Typ 86C 2F (1990—1994)
У кастрычніку 1990 года быў праведзены рэстайлінг аўтамабіля.
Другое пакаленне Polo выпускалася да 1994 года.
Polo III (1994—2001)
Трэцяе пакаленне VW Polo было прадстаўлена ў жніўні 1994 года на аўтасалоне ў Парыжы.
Polo Classic, Polo Variant
Спачатку Polo III выпускаўся толькі ў кузавах 3-х і 5-дзверны хэтчбек. Пазней мадэльны шэраг пашырыўся мадэлямі, створанымі на базе Seat Cordoba.
У 1995 годзе з’явіўся 4-дзверны седан Polo Classic. У 1997 годзе з’явіўся ўніверсал Polo Variant, створаны на базе ўніверсала Seat Cordoba Vario.
Акрамя таго, Seat Ibiza у Паўдневай Афрыцы ў 1996—2002 гадах прапаноўваўся пад імем Volkswagen Polo Playa.
Polo III «Harlekin» (1995—1996)
У 1995 годзе была прадстаўлена спецыяльная версія VW Polo — «Harlekin» ("Арлекіна"). Галоўным і незвычайным ў мадэлі было тое, што кожная панэль кузава мела асобны колер: чырвоны, жоўты, фісташкавы зялёны і сіні. Пры гэтым машыны фарбаваліся не хаатычным чынам: пакупнікам прапаноўвалася 4 канкрэтныя схемы афарбоўкі. У тэхнічным плане ніякіх змен не было: Harlekin абсталёўваўся тымі ж самымі рухавікамі, што і серыйныя Polo. Аўтамабіль быў скіраваны на экстравагантнага пакупніка, які жадаў быць унікальным.
Да 1997 года ў агульнай колькасці было выраблена 3806 «Harlekin»-аў.
Polo III (6N2) (1999—2001)
У канцы 1999 года Polo трэцяга пакалення быў мадэрнізаваны.
Polo 9N (2001—2005)
Polo чацвёртага пакалення дэбютаваў увосень 2001 г. на аўтасалоне ў Франкфурце.
Polo Sedan (9N2)
У 2002 годзе быў прадстаўлены седан. Вытворчасць ажыццяўлялася на заводзе ў Сан-Паўлу (Бразілія).
Даўжыня павялічылася на 282 мм, а аб’ём багажніку стаў роўны 432 л (1127 л са складзеным заднім сядзеннем).
У базавай версіі аўтамабіль абсталёўваўся 1,4-літровым рухавіком магутнасцю 75 к.с. Апцыянальна гэты рухавік таксама мог быць агрэгатаваным з аўтаматычнай каробкай перадач. Другі бензінавы рухавік — 1,4-літровая версія магутнасцю 100 к.с. Прапаноўваліся і дызельныя рухавікі: 1.9 TDI (64 к.с.) і 1.4 TDI (75 к.с.).
CrossPolo
У лістападзе 2005 годзе на выставе ў Эсэне была прадстаўлена «пазадарожная» мадыфікацыя мадэлі VW Polo, якая атрымала ўласнае імя VW CrossPolo.
Аўтамабіль адрозніваецца ад базавага хэтчбека павялічаным дарожным прасветам, нефарбаванымі пластыкавымі накладкамі для абароны кузава ад драпін, а таксама ўстаўкі ў пярэднім і заднім бамперы пад алюміній. У базавую камплектацыю ўваходзяць таксама 17-цалёвыя колавыя дыскі. У салоне ў CrossPolo — аздабленне пад колер кузава, алюмініевыя ўстаўкі на рулявым коле, рычагу пераключэння перадач і алюмініевыя накладкі на педалях.
Нягледзячы на «пазадарожны» дызайн, абсталёўваўся прывадам толькі на пярэднюю вось.
Polo 6R (2009—2014)
У 2009 годзе быў прадстаўлены Polo пятага пакалення: пяцідзверны хэтчбек — у сакавіку на Жэнеўскім аўтасалоне, а трохдзверны — у верасні на Мотаршоу ў Франкфурце.
Polo V, унутраны індэкс — Typ 6R, заснаваны на платформе PQ25, на якой таксама былі пабудаваныя SEAT Ibiza і Audi A1. Для аўтамабіля прадугледжана сем рухавікоў: чатыры бензінавыя, магутнасцю ад 60 да 105 к. с., і тры дызельныя (75-105 к. с.). Каробкі перадач: пяці- і шасціступеньчатая механічныя, а таксама сяміступеньчатая DSG.
VW Polo V стаў пераможцам конкурсу «Аўтамабіль года —2010».
Polo 6C (2014—2017)
У пачатку 2014 года аўтамабіль быў мадэрнізаваны.
Асноўныя змены закранулі тэхнічную частку: аўтамабіль атрымаў падвеску з рэгуляванымі амартызатарамі (прадугледжана два варыянты наладак, якія выбіраюцца націскам кнопкі ў салоне), новае рулявое кіраванне з электрамеханічным узмацняльнікам, адаптыўны круіз-кантроль і сістэму папярэджання аб франтальным сутыкненні. Да шэрагу рухавікоў дадаўся новы 1,4-літровы трох-цыліндравы дызельны рухавік.
30 чэрвеня 2017 года на заводзе Volkswagen Navarra ў іспанскай Памплоне выпушчаны апошні хэтчбек Polo пятага пакалення.
CrossPolo
У 2010 годзе на Мотаршоу ў Жэневе адбылася прэм’ера Volkswagen CrossPolo.
Прапанаваўся выключна ў пяцідзверным кузаве. Аўтамабіль атрымаў ахоўныя накладкі на бамперы, парогі і колавыя аркі з неафарбаванага пластыка, рэйлінгі на даху, павялічаны на 15 міліметраў дарожны прасвет, 17-цалёвыя колавыя дыскі з покрыўкамі памера 214/40, а таксама спецыяльныя сядзенні з бакавой падтрымкай.
Polo Sedan
2 чэрвеня 2010 года ў Маскве прайшла прэм’ера VW Polo Sedan, распрацаванага спецыяльна для Расіі. Вытворчасць стартавала на заводзе Volkswagen у Калузе.
Аўтамабіль пабудаваны на мадэрнізаванай платформе хэтчбека Polo. Колавая база павялічылася на 82 міліметра, аўтамабіль атрымаў заднюю падвеску ад VW Golf чацвёртага пакалення, дарожны прасвет быў павялічаны на 15 міліметраў (да 170 міліметраў). Знешне cедан адрозніваецца іншым пярэднім бамперам, мадэрнізаванай рашоткай радыятара, а таксама арыгінальнай задняй часткай кузава.
Першапачаткова аўтамабіль абсталёўваўся рухавіком 1,6 у адзіным варыянце магутнасці 105 к.с., але з 2014 года аўтамабіль атрымаў таксама дэфарсіраваны варыянт магутнасцю 85 к.с.
У чэрвені 2015 года аўтамабіль зведаў рэстайлінг. З’явілася новая святлатэхніка, узмоцненая шумаізаляцыя, пашырыўся шэраг опцый. На аўтамабілі сталі ўсталёўваць новыя рухавікі серыі E211 аб’ёмам 1,6 л магутнасцю 90 і 110 к.с.
Polo VI (2017—…)
16 чэрвеня 2017 года ў Берліне адбылася прэм’ера шостага пакалення.
Аўтамабіль пабудаваны на модульнай платформе MQB-A0. У архітэктуры MQB запазычаныя модуль сілавога агрэгата, рулявы механізм і электрыка, а шасі распрацавана нанова. У адрозненні ад папярэднікаў будзе прапаноўвацца толькі з пяцідзверным кузавам.
Увосень 2020 года Polo было візуальна перапрацавана з пераходам на мадэльны год 2021. З тых часоў аўтамабіль пастаўляецца з новым лагатыпам Volkswagen, а надпіс Polo на задняй дзверцы, які калісьці быў унізе злева, цяпер быў у новым шрыфце і размешчаны пасярэдзіне пад лагатыпам VW. З тэхнічнага пункту гледжання адбылося абнаўленне "Modular Infotainment Kit 3" (MIB3).
Бензінавыя:
Газ-метан:
Лукаш Галамбёўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Пагост, што непадалёку ад Пінска. Бацька — Іосіф Галамбёўскі, арандатар, маці — Барбара. Вучыўся ў школе піяраў у Дубровіцы. Дзякуючы сяброўству з Алаізам Фелінскім у 1791 годзе Лукаш быў прыняты на пасаду клерка ў камісара казначэйства Т. Чацкага. У 1792 ён пераехаў са сваім работадаўцам у Шчэкаціны, дзе збіраліся бібліятэчныя фонды. Падчас паўстання Касцюшкі, як афіцэр 2-га палка пяхоты, прымаў актыўны ўдзел, у прыватнасці, у бітве пад Шчакацінамі. У 1803 годзе ажаніўся з Жазэфай Палускай (пам. у 1844). З 1818 быў актыўным членам (з 1823 быў сакратаром таварыства), а праз пяць гадоў — пасля пераезду ў Варшаву — арганізацыі. У 1825 годзе яму было даручана заданне арганізаваць каталог калекцыі Таварыства. Акрамя таго, у гэты перыяд ён працаваў у Камітэце рэлігіі і народнай адукацыі. Два гады пасля (у 1827) стаў прафесарам літаратуры ў нядаўна адчыненым педагагічным інстытуце.
Навуковая дзейнасць
У кнізе «Гульні і забавы розных саслоўяў па ўсяму краю ці ў некаторых толькі правінцыях» (1831) расказаў пра беларускія народныя абрады, купалля, куста, змясціў купальскія, русальныя, жніўныя песні з нотамі, паданне пра папараць-кветку. У кнізе «Народ польскі, яго звычаі, забабоны» (1830) апісаў жыццё, побыт, абрады беларусаў.
Асноўныя працы
Многія з работ даследчыка былі апублікаваны ў часопісах: Przyjaciel Ludu (1843), Rocznik Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1825, t. 17-18), Rozrywki dla Dzieci (1824), Zbieracz Literatury i Polityki (tu: «O historykach polskich w ogóle», 1838, t. 3).
Лісты
Рукапісы знаходзяцца ў дзяржаўных архівах Варшавы (Зборнікі Каратыскага, XI 99).
Кечуанскія мовы
Ке́чуа (таксама кечва, кічуа, кічва) (Qhichwa Simi — «мова горных далін», Runa Simi — «чалавечая мова») — мова паўднёваамерыканскага індзейскага народа кечуа, належыць да групы кечуанскіх моў. Самая буйная паводле колькасці носьбітаў індзейская мова абодвух Амерык.
Сухаволя (Сакальскі раён)
Сухаволя (Сухово́ля́) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пояс (аблачэнне)
По́яс — частка аблачэння рымска-каталіцкага, праваслаўнага, уніяцкага духавенства і іншых канфесій хрысціянства.
NGC 5432
NGC 5432 — падвойная зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эбербах
Эбербах (Eberbach) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Размешчаны на рацэ Некар, за 33 км на ўсход ад Гайдэльберга. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Райн-Некар. Насельніцтва — 14 917 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 81,16 км². Афіцыйны код — 08 2 26 013.
Горад падзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Рыкса Шведская
Рыкса Шведская (Рыкітца Вальдемарсдотэр; Rikissa Valdemarsdotter, Ryksa szwedzka, Ryksa Waldemarówna, не пазней за 1270 — не пазней за 1293) — шведская прынцэса, дачка караля Швецыі Вальдэмара I Біргерсана і дацкай прынцэсы Сафіі. Другая жонка князя Вялікай Польшчы Пшэмысла II.
Біяграфія
Дакладная дата яе нараджэння невядомая, але лічыцца, што яна была трэцяй дачкой і пятым дзіцем з сямі дзяцей у сям’і. Яна нарадзілася да 1273 года, таму што ў той год яна і яе сястра Катарына разглядаліся як магчымыя нявесты Атона, адзінага сына і спадчынніка Іагана, герцага Браўншвейг-Люнебурга. Перамовы аб шлюбе скончыліся безвынікова.
У 1275 годзе кароль Вальдэмар быў зрынуты сваім братам Магнусам, а яго жонка Сафія развялася з ім і вярнулася ў Данію. Відаць, Маладая Рыкса і яе браты і сёстры засталіся ў Швецыі пад апекай бацькі. Яе шлюб па даверанасці з князем Вялікай Польшчы Пшэмысла II адбыўся ў шведскім горадзе Нючэпінг 11 кастрычніка 1285 года. Вяселле было двайным: яе малодшая сястра Марына выйшла замуж за нямецкага двараніна, графа Рудольфа II фон Дыпхольца. Шлюб Рыксы, арганізаваны кіраўнікамі Брандэнбурга, домам Асканіеў, быў заключаны без згоды яе бацькі, былога караля Вальдэмара.
Традыцыйна шлюб Рыксы і Пшэмысла II лічыцца шчаслівым. Іх адзінае дзіця нарадзілася 1 верасня 1288 года ў Познані: дачка па імі Рыкса, якая пасля стала каралевай Чэхіі і Польшчы ў шлюбе з Вацлавам II і, пасля яго смерці, з Рудольфам I Габсбургскім.
Запіс аб нараджэнні дачкі з’яўляецца апошняй дакладнай інфармацыяй аб Рыксе. Вызначана, што яна памерла паміж 1 верасня 1288 года і да 13 красавіка 1293 года, найбольш верагодна паміж 1289 і 1292 годам. Згадка Яна Длугаша пра тое, што яна сядзела побач з мужам падчас яго каранацыі 26 чэрвеня 1295 года, былі абвергнутыя.
Рыкса была пахавана ў Архікафедральнай базыліцы Святых Пятра і Паўла у Познані. Пасля забойства Пшэмысла II у 1296 годзе яго пахавалі побач з жонкай.
Манчэнізіа
Манчэнізіа (Moncenisio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 45 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10050. Тэлефонны код — 0122.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Паласатая плямістасць лісця збожжавых
Паласатая плямістасць лісця збожжавых — збожжавых, выкліканае відам  (syn. Helminthosporium gramineum, Drechslera tritici-repentis, Drechslera graminea). Па ранейшай навуковай назве грыбковага патагену ў крыніцах таксама сустракаецца пад назвай паласаты гельмінтаспарыёз.
Сімптомы і шкоднасць
Гэта звычайнае захворванне збожжавых, якое часцей сустракаецца ў раёнах іх вырошчвання з прахалодным і вільготным кліматам. Упершыню з’явілася ў 1980-я гады. З ХХ стагоддзя яго шкоднасць пастаянна павялічваецца. Высокая ступень выяўленасці гэтай хваробы назіралася ў Польшчы ў 1990-я гады.
Хвароба развіваецца галоўным чынам на пшаніцы, жыце і трыцікале. Можа прывесці да страт ураджайнасці да 5-50 %. З’яўляецца рэдка і ў нізкай ступені на ячмені. Можа пашкоджваць. Захворванне развіваецца ў асноўным вясной і восенню.
Бангарскі ўніверсітэт
Бангарскі ўніверсітэт (Bangor University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бангар.
Паласатая плямістасць лісця збожжавых
Эпідэміялогія
Збуджальнік зімуе на раслінных рэштках, на заражаным збожжы, на дзікіх травах і на азімых. Вясной на іх развіваюцца. Палавыя споры, якія яны вырабляюць, выклікаюць. Іх нясе вецер. На працягу вегетацыйнага перыяду на заражаных раслінах ствараюцца. Яны разносяцца ветрам і з’яўляюцца крыніцай, распаўсюджваючы хваробу.
Від можа развівацца пры шырокім дыяпазоне тэмператур. Аднак для заражэння раслін патрэбен даволі працяглы вільготны час. Неабходны для лісця складае 12-24 гадзіны, у залежнасці ад успрымальнасці дадзенага сорту збожжавых да гэтага захворвання. Спораваму прарошчванню спрыяюць таксама высокія тэмпературы — 20-28 o C. Пры спрыяльных для ўзбуджальніка умовах перыяд хваробы складае 3-8 дзён.
Меры аховы
Такія метады лячэння могуць ліквідаваць хваробу або значна паменшыць яе. Аднак, калі патрабуецца хімічная абарона, варта выкарыстоўваць хлоранітрылавыя, трыязолавыя , , імідазолавыя. Апырскванне ажыццяўляецца галоўным чынам у фазе флагавага ліста, а пры масавым з’яўленні хваробы — яшчэ раней.
Горны веласіпед
Горны веласіпед (маунцінбайк) (mountain bike, скарочана MTB) — веласіпед, прызначаны для катання па-за дарогамі (хоць і не выключае зваротнага), і з прычыны гэтага, які мае асаблівую канструкцыю, якая адрозніваецца ад шашэйнага, трэкавага і дарожнага (гарадскога) веласіпедаў. Таксама «горны веласіпед» — сукупная назва спартыўных дысцыплін, звязаных з выкарыстаннем горнага веласіпеда.
Онца
Онца (Onzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 223 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 17030. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Эпельгайм
Эпельгайм (Eppelheim) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Райн-Некар. Насельніцтва — 15 014 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 5,70 км². Афіцыйны код — 08 2 26 018.
Шведскі тэатр (Хельсінкі)
Шведскі тэатр (швед. Svenska Teatern) — шведскамоўны тэатр у сталіцы Фінляндыі горадзе Хельсінкі. Размешчаны на плошчы Эраттая, у заходнім канцы парку Эспланада, першы нацыянальны тэатр Фінляндыі.
У Шведскім тэатры дзве сцэны: Stora scenen на 500 гледачоў і Miniscenen на 127. У тэатры працуе каля 80 чалавек.
Фасад тэатра які выходзіць на праспект Манергейма падсвятляецца рознымі колерамі ў залежнасці ад прадстаўлення, якое даюць у гэты вечар у тэатры.
Гісторыя
Першы тэатр у Хельсінкі адкрыўся ў 1827 годзе і знаходзіўся ў драўляным будынку. З-за росту цікавасці гараджан да тэатра стары будынак не мог змясціць жадаючых, у 1860 годзе адкрыты новы, мураваны будынак па праекце Георга Тэадора Шэвіца на месцы існуючага цяпер Шведскага тэатра. Першай п’есай паказанай у тэатры была «Прынцэса Кіпра» Сакарыяса Тапеліуса і Фрэдрыка Пацыуса.
У 1863 годзе каменны будынак быў разбураны пажарам, новы быў узведзены ў 1866 годзе архітэктарам Мікалаем Бенуа. Першапачаткова тэатр насіў імя Nya Theatre («Новы тэатр»), аднак пасля заснавання фінскага нацыянальнага тэатра быў перайменаваны ў Шведскі тэатр у 1887 годзе.
Ян Сібеліус упершыню прадставіў сваю сімфонію «Фінляндыя» ў гэтым тэатры ў 1899 годзе.
Будынак тэатра рамнтаваўся ў 1935 годзе архітэктарамі Эра Саарыненам і Яарлам Эклундам.
Казановіч
Казановіч — прозвішча
Чыстапаль
Чыстапаль (Чистополь, Чистай) — горад (з 1781) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чыстапальскага раёна Татарстана. Насельніцтва 62,2 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 18 стагоддзі.
3аводы — гадзінікавы («Усход»), суднарамонтны, «Аўтаспецабсталяванне», аўтарамонтны, дрэваапрацоўчы камбінат, мэблевая фабрыка. Прадпрыемствы лёгкай (швейная, трыкатажная, абутковая фабрыкі) і харчовы (лікёра-гарэлачны завод, кандытарская фабрыка, рыбазавод, мясакамбінат, малочны камбінат, хлебазавод) прамысловасці.
Стула
Сту́ла — частка літургічнага аблачэння рымска-каталіцкага, лютэранскага і англіканскага духавенства. Прадстаўляе сабою доўгую стужку з тканіны, якая павязваецца тым ці іншым чынам у залежнасці ад месца чалавека ў царкоўнай іерархіі. Стула звычайна той жа афарбоўкі, што і арнат або капа. Стула — сімвал духоўнай улады Папы Рымскага, кардынала, епіскапа, ксяндза, дыякана.
Ламбаеке
Ламбае́ке (ісп.: Lambayeque, на кечуа: Lampalliqi suyu) — адзін з 24-х дэпартаментаў Перу. Адміністрацыйны цэнтр — Чыклая.
Вячаслаў Аляксандравіч Бохан
Вячаслаў Бохан (нар. ) — беларускі гандбаліст. Левы паўсярэдні ўкраінскага клуба «Матор» з Запарожжа і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Кар’ера
Выхаванец наваполацкай ДЮСШ гульнявых відаў спорту, пачынаў кар’еру ў мясцовым ГК імя Лёвіна. У 2014 годзе перайшоў у мінскі СКА.
У красавіку 2020 года падпісаў кантракт з украінскім «Маторам», які пачаў дзейнічаць з сезона 2020/21.
Эшалон (авіяцыя)
Эшалон — гэта ўмоўная вышыня, разлічаная пры стандартным ціску і адлеглая ад іншых вышынь на велічыню ўстаноўленых інтэрвалаў (вертыкальных водступаў). Асноўнае паняцце ў вертыкальным эшаланаванні.
Эшалон паказваюць ва ўстаноўленай (вызначанай) вышыні ў сотнях футаў, напрыклад, эшалон 350 (35000 футаў). У Беларусі эшалоны, назвы якіх адпавядаюць ліку ў сотнях футаў (напрыклад, FL100 азначае 10000 футаў), дзейнічаюць з  2004 года. Да гэтага ў абыходзе былі метрычныя эшалоны, напрыклад эшалон 10600 метраў.
Адрозненне эшалона ад вышыні
Таму прынята карыстацца стандартным ціскам. Калі на ўсіх летаках будзе ўсталявана аднолькавае значэнне ціску на альтыметры, то і паказанні вышыні на прыладзе ў загаданым пункце паветранай прасторы будуць аднолькавымі. Таму з пэўнага моманту пры наборы вышыні (вышыня пераходу) і да пэўнага моманту пры зніжэнні (эшалон пераходу) вышыня летака разлічваецца па стандартнаму ціску.
Значэнне стандартнага ціску (QNE) — 760 мм рт. сл. (1013,2 гектапаскаля, 29,921 цаля рт. сл.) — аднолькава ва ўсім свеце.
Схемы эшаланавання
Схема вертыкальнага эшаланавання можа адрознівацца ў розных краінах. Пры перасячэнні межаў паветраных прастор, у якіх дзейнічаюць розныя схемы, пілоты мяняюць эшалон па ўказанні дыспетчара (альбо да ўваходу ў новую зону, альбо пасля, гэта залежыць ад кірунку палёту).
Асноўныя падыходы — паўколавая і квадрантная сістэма. Яны ўлічваюць кірунак палёту летака і на падставе яго курса (магнітнага ці сапраўднага, у залежнасці ад канкрэтнай схемы), экіпажу даецца дазвол на заняцце пэўнага эшалона.
Пры паўколавай схеме эшалоны чаргуюцца. То бок, напрыклад, у Беларусі, да ўводу ў выкарыстанне правілаў эшаланавання ІКАО, эшалон 3300 м прызначаўся летакам, якія рухаюцца з захаду на ўсход (сапраўдны напрамкавы вугал ад 0 да 179°). Наступны эшалон 3600 м прызначаўся пры палёце з усходу на захад (ад 180 да 359°). Наступны 3900 м — зноў на ўсход і г. д. Цяпер дзейнічаюць правілы эшаланавання ІКАО з такім самым чаргаваннем, але адлік вышыні вядзецца ў футавай сістэме: цотныя эшалоны 40, 60, 80 і г. д. ( 4000, 6000 і 8000 футаў адпаведна) на захад, няцотныя на ўсход. Пры квадрантнай схеме першы эшалон размешчаны ў I квадранце (0-89°, магнітны напрамкавы вугал), другі — у II квадранце (90-179°), трэці — у III квадранце (180-269°), чацвёрты — у IV квадранце (270-359°), пяты — у I квадранце і гэтак далей.
Пераход да палёту на эшалоне
Пры ўзлёце і пасадцы ў Беларусі на вышынямеры самалёта ўсталяваны атмасферны ціск аэрадрома (QFE), калі самалёт знаходзіцца на ўзлётна-пасадачнай паласе, вышынямер паказвае вышыню 0. У большасці іншых краін, вышынямер усталяваны на ціск, прыведзены да ўзроўню мора (QNH), то бок вышынямер паказвае вышыню над узроўнем мора. Аднак у любым разе неўзабаве пасля ўзлёту экіпаж ўсталёўвае стандартны ціск (QNE) — 760 мм рт. сл. Вышыня, пры перасячэнні якой усталёўваецца стандартны ціск, называецца вышынёй пераходу. У Беларусі вышыня пераходу роўная 900 м.
Пры зніжэнні, значэнне ціску на вышынямеры ўсталёўваецца пры перасячэнні эшалона пераходу. Пры гэтым можа ўсталёўвацца ціск на ўзроўні аэрадрома (QFE) ці ціск, прыведзены да ўзроўню мора (QNH). Эшалон пераходу згодна авіяцыйных правілаў Беларусі складае 1500м (FL50).
Гарызантальны палёт ніжэйшы за эшалон пераходу і вышэйшы за вышыню пераходу (пераходны слой) забаронены. У гэтым дыяпазоне магчыма толькі зніжэнне або набор вышыні.
Гемсбах
Гемсбах (Hemsbach) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Райн-Некар. Насельніцтва складае 12 290 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 12,86 км². Афіцыйны код — 08 2 26 031.
Флоранс Манада
Флоранс Манада (фр. Florence Masnada, нар. года, Візій) — французская гарналыжніца, прызёр Алімпійскіх гульняў і чэмпіянату свету, пераможца этапа Кубка свету. Універсал, паспяхова выступала ва ўсіх дысцыплінах гарналыжнага спорту.
У Кубку свету Манада дэбютавала 20 снежня 1988 года, у студзені 1995 года атрымала сваю адзіную ў кар'еры перамогу на этапе Кубка свету, у супергіганце. Акрамя гэтага, мае на сваім рахунку 7 пападанняў у тройку лепшых на этапах Кубка свету, большасць з якіх - у хуткасных дысцыплінах. Лепшым дасягненнем у агульным заліку Кубка свету, з'яўляецца для Маснады 11-е месца ў сезоне 1996/97. У сезоне 1990/91 заваявала малы Крыштальны глобус, у заліку камбінацыі.
На Алімпійскіх гульнях 1992 года ў Альбервілі заваявала бронзавы медаль у камбінацыі, была 19-й у супергіганце, таксама стартавала ў слаламе, але сышла з дыстанцыі.
На Алімпійскіх гульнях 1994 года ў Лілехамеры заняла 13-е месца ў хуткасным спуску 14-е месца ў супергіганце і 7-е месца ў камбінацыі, акрамя таго, стартавала ў слаламе, але сышла з дыстанцыі ў першай спробе.
На Алімпійскіх гульнях 1998 года ў Нагана заваявала бронзавы медаль у хуткасным спуску, акрамя гэтага, была 18-й у супергіганце і 6-й у камбінацыі.
За сваю кар'еру ўдзельнічала ў чатырох чэмпіянатах свету, на чэмпіянаце свету 1999 года заваявала бронзу ў камбінацыі.
Выкарыстоўвала лыжы вытворчасці фірмы Salomon. Завяршыла спартовую кар'еру ў 1999 году, у далейшым працавала спартовым тэлекаментатарам канала Eurosport.
У 1998 годзе ўдзельнічала ў шоў «Форт Баяр», з камандай выйграла суму, роўную 96010 франкаў (сучасныя 14637 еўра).
Астоя (герб)
Апісанне
На чырвоным полі 2 залатыя маладзікі, рогамі накіраваныя ў розныя бакі, паміж імі аголены срэбны меч, накіраваны залатой дзяржальняй дагары. У клейнодзе над прылбіцай 5 страусавых пёраў. Напачатку замест мяча на гербе быў намаляваны залаты цвікавы крыж на доўгай ножцы. Меч з’явіўся толькі ў XVI стагоддзі, зрабіўшы герб неадрозным ад «Пшагіні».
Гісторыя
У судовых запісах герб вядомы ад 1388 года. Герб прысутнічаў таксама на пячатках: Чцібара, дэкана пазнаньскага (1358), Якуба з Блацішава, ваяводы львоўскага (1370), Дабяслава з Кошыц, падсудка земскага кракаўскага (1381), Яна Рокаша з Кошыц, суддзі земскага кракаўскага (1456), пры заключэнні Торунскае дамовы (1466).
На тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага распаўсюджаны пасля прыняцця Гарадзельскай уніі ў 1413 годзе.
NGC 5433
NGC 5433 (іншыя абазначэнні — UGC 8954, MCG 6-31-50, ZWG 191.38, KUG 1400+327, IRAS14003+3245, PGC 50012) — спіральная галактыка (Sd) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдуард Мяннік
Эдуард Мя́ннік (Eduard Männik;, г. , Эстонія — , ) — эстонскі пісьменнік. Заслужаны пісьменнік Эстоніі (1965).
Творчасць
Друкаваўся з 1921 года. У сацыяльна-крытычным рамане «Шэры дом» (1930), кнігах апавяданняў і аповесцей «Дваццаць гадоў назад» (1953), «За калючым дротам» (1954) падзеі грамадска-палітычнага жыцця даваеннай Эстоніі. Кнігі апавяданняў «Выпрабаванне сэрцаў» (1946), «Пятнаццаць крокаў» (1947, Дзяржаўная прэмія Эстоніі 1948), «Барацьба працягваецца» (1950), «Франтавыя апавяданні» (1962) пра вытокі гераізму і мужнасці народа ў Вялікую Айчынную вайну. Аўтар аповесці «Гісторыя аднаго кахання» (1954), зборнік навел «Людзі на чашы шаляў» (1959) маральна-этычнай тэматыкі, кніг сатыры «Папыхваючы люлькай» (1964), «Голас пустой бочкі» (1965). Пісаў для дзяцей.
Пераклады
На беларускую мову асобныя творы Мянніка пераклаў Г. Шупенька.
Ліма (рэгіён)
Лі́ма (Lima, на кечуа: Lima suyu) — адзін з 24-х дэпартаментаў Перу. Адміністрацыйны цэнтр — Ліма.
Аганаван
Аганаван быў заснаваны эмігрантамі з Муша ў 1928 г. Побач з сялом размешчаны манастыр Аганаванк.
Аблачэнне каталіцкага духавенства
Аблачэ́нне ры́мска-каталі́цкага духаве́нства — аблачэнне, якое выкарыстоўваецца клірам Рымска-Каталіцкай Царквы падчас набажэнстваў і абрадаў (некаторыя прадметы адзення, аднак, могуць выкарыстоўвацца і ў паўсядзённым жыцці).
Варта адзначыць, што многія з гэтых прадметаў аблачэння выкарыстоўваюцца і па-за межамі Рымска-Каталіцкай Царквы (пераважна ў пратэстанцкіх Цэрквах, якія з'явіліся ў выніку расколу ў Каталіцкай Царкве).
Аблачэнне адрозніваецца ў залежнасці ад месца чалавека ў царкоўнай іерархіі, аднак некаторыя прадметы (напрыклад, сутана) з'яўляюцца агульнымі для ўсіх трох святарскіх ступеняў. У той жа момант ёсць прадметы, якія даступныя толькі Папу Рымскаму: Пярсцёнак рыбака, Тыяра і г.д.
Калісьці аблачэнне было надзвычай разнастайным, але пасля II Ватыканскага Сабору ў штодзённым ужыванні найчасцей выкарыстоўваюцца толькі наступныя атрыбуты аблачэння (у алфавітным парадку):
Дыякан
Дыякан (διάκονος "служыцель") — ніжэйшы духоўны чын у праваслаўнай і каталіцкай цэрквах. Дапамагае епіскапам і святарам у час богаслужэнняў і здзяйснення царкоўных таінстваў, але сам іх не здзяйсняе.
Дыяканы ўпершыню згадваюцца ў Бібліі ў пасланнях апостала Паўла. У тэалагічнай навуцы (дагматыка) першая ступень святога Таінства Свяшчэнства пасвячэння з трох магчымых (дыякан, прэсвітэр, епіскап) у іерархіі Царквы (Касцёла). У яго абавязкі ўваходзіць быць у саслужэнні біскупам і прэсвітэрам пры наданні імі святых Таінстваў, набажэнствах. Самастойна дыякан служыць не можа, падпарадкоўваецца непасрэдна настаяцелю храма, выконвае ўсе яго кананічныя распараджэнні. У перыяд фарміравання царкоўнай іерархіі ў II—III ст. н. э. у іх функцыі ўваходзіць нагляд за парадкам у рэлігійнай суполцы. Дыяканы прыслужваюць іншым з духавенства ў алтары, чытаюць Евангелле на богаслужэнні або прамаўляюць пропаведзь з дазволу прэсвітэра або епіскапа. Таксама, калі ў хрысціянскай суполцы больш за 700 вернікаў з блаславення старэйшага клірыка (прэсвітэра або епіскапа) у крайняй неабходнасці (з апраўданых прычын у кананічным парадку) — могуць адслужыць Паніхіду, Пахаванне, Акафіст, Малебен, Вячэрню, Утрэню. А таксама — выкладаць у Нядзельнай школе.
Мантальда-Тарынезэ
Мантальда-Тарынезэ (Montaldo Torinese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vittore siriano.
Орка-Фельйна
Орка-Фельёна (Orco Feglino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 872 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 49 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 17024. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Прававая дзяржава
Прававая дзяржава — дзяржава, у якой ажыццяўляюцца прынцыпы вяршэнства канстытуцыі і прававога закону; дзяржаўная ўлада падзяляецца на заканадаўчую, выканаўчую (яны ўзаемна стрымліваюцца і кантралююцца) і незалежную судовую, якая падпарадкоўваецца толькі закону; забяспечваецца палітычны плюралізм, узаемная адказнасць дзяржавы і грамадзяніна.
Мэта прававой дзяржавы - стварэнне гарантый сацыяльнай і прававой аховы грамадзян, забеспячэнне іх правоў і свабод. Канцэпцыя сучаснай прававой дзяржавы склалася на аснове асэнсавання і ўспрымання ўніверсальных ідэй мысліцеляў былых эпох - вяршэнства закону (Сакрат, Платон, Арыстоцель і інш.), раздзяленне ўлад (Палібій, Дж.Лок, Ш.Мантэск'ё і інш.), неадчужальнасць прыродных правоў чалавека (Ж.Ж.Русо, Дж.Лілберн і інш.).
Паводле Канстытуцыі Беларусі наша краіна абвешчана ўнітарнай дэмакратычнай сацыяльнай прававой дзяржавай, якая грунтуецца на прынцыпе падзелу ўлад: заканадаўчай, выканаўчай і судовай; дзяржаўныя органы ў межах сваіх паўнамоцтваў самастойныя, але яны закліканы ўзаемадзейнічаць паміж сабой, стрымліваць і ўраўнаважваць адзін аднаго.
Гокенгайм
Гокенгайм (Hockenheim) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Райн-Некар. Насельніцтва — 21 118 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 34,84 км². Афіцыйны код — 08 2 26 032.
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Горад знакаміты аўтадромам Гокенгаймрынг, на якім з 1970 года з невялікімі перапынкамі праводзяцца этапы чэмпіянату па аўтагонках у класе Формула-1.
Сетка Шэйбані
Сетка Шэйбані — іракская сетка кантрабандыстаў і шыіцкая паўстанцкая групоўка, якую ўзначальваў Абу Мустафа аль-Шэйбані, былы член арганізацыі Бадра. Яе выкарыстоўваў Корпус вартавых ісламскай рэвалюцыі Ірана для забеспячэння так званых «спецыяльных груп».
Паўстанцкая дзейнасць
Мяркуецца, што арганізацыя нясе адказнасць за шматлікія напады на ўрадавыя сілы і войскі кааліцыі. Паводле ацэнак амерыканскага камандавання, да лютага 2007 года кантрабандная зброя, выкарыстаная групай, стала прычынай гібелі 170 і раненняў 600 амерыканскіх салдат. Сетка датычна да забойства шасці брытанскіх вайскоўцаў у чэрвені 2003 года ў Маджар-эль-Кабіры (мухафаза Майсан), здзейсненым разгневаным натоўпам. Яна таксама нясе адказнасць за выбух бомбы ў ліпені 2005 года на абочыне дарогі ў Аль-Амары, у выніку якога загінулі тры брытанца, і за напад у жніўні 2005 года на калону дыпмісіі ў Басры, калі былі забіты трое брытанскіх целаахоўнікаў. Да верасня 2005 года група меркавана была адказна за гібель не менш за 11 брытанскіх салдат. Адначасова сетка арганізавала ліквідацыю начальнікаў рэгіянальнай паліцыі, варожых шыіцкаму апалчэнню, і палітыкаў, якія выступалі супраць іранскага ўплыву.
Члены
На 2005 год у групоўцы складалася 280 чалавек, падзеленых на 17 падраздзяленняў. Яе баевікі прайшлі падрыхтоўку ў атрадзе «Кодс» і ліванскай шыіцкай міліцыі «Хезбала».
Hard Life Heavy Music II
«Hard Life Heavy Music II» — зборнік песень метал-выканаўцаў, выдадзены ў 2003 годзе лэйблам «БМАgroup».
Касцёл Святога Духа (Віцебск)
Касцёл Святога Духа — мураваны каталіцкі храм у горадзе Віцебску. Знаходзіцца па адрасе вуліца Чкалава, 5а.
Гісторыя
Парафія Святога Духа, аддзеленая ад ужо існуючай парафіі св. Барбары, спачатку мела тытул Маці Божай з ля Салет. Яе арганізацыяй з 1 ліпеня 2000 года займаўся ксёндз Андрэй Бочар. Парафія была зарэгістравана ў 2000 годзе. Касцёлу ў 2000 годзе быў перадзены будынак недабудаванага басейна.
Васіль Парфіравіч Трунтаеў
Васі́ль Парфі́равіч Трунта́еў (, в. Сасноўка — невядома) — савецкі партыйны дзеяч, член Сакратарыята ЦК КП(б)Б.
Касцёл Святога Духа (Віцебск)
Гісторыя
З 2001 года распачаліся набажэнствы ў бляшаным бараку па вул. Чкалава, 5а. Улетку 2002 года парафію пакінулі ксяндзы салятыны, якія дагэтуль у ёй працавалі, і яе пробашчам стаў ксёндз Адам Дынак, дэкан Віцебскага дэканата.
18 мая 2013 года мітрапаліт Мінска-Магілёўскі архібіскуп Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў касцёл.
Васіль Парфіравіч Трунтаеў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і слесара, рускі.
Навучаўся ў тэхнічным чыгуначным вучылішчы.
У 1900 годзе вёў рэвалюцыйную работу сярод навучэнцаў у г. Ялец (Арлоўская губерня), у 1901—1905 гадах у чыгуначным дэпо Тамбоўскай губерні. У 1908 годзе быў арыштаваны і асуджаны.
У 1924 годзе быў загадчыкам Арганізацыйнага аддзела Віцебскага губернскага камітэта РКП(б).
З 4 лютага — член Часовага Беларускага бюро ЦК РКП(б).
У маі 1924 года на XIII канферэнцыі Кампартыі Беларусі быў абраны Цэнтральны камітэт КП(б) і Трунтаеў увайшоў у склад Сакратарыята ЦК КП(б) Беларусі. На яго былі ўскладзены таксама абавязкі загадчыка Арганізацыйна-размеркавальнага аддзела ЦК КП(б) Беларусі.
14 лістапада 1924 года быў выведзены са складу Сакратарыята і бюро ЦК КП(б) Беларусі.
Член бюро ЦК КП(б)Б (1924).
NGC 5434
NGC 5434 (іншыя абазначэнні — NGC 5434A, UGC 8965, MCG 2-36-22, ZWG 74.68, KCPG 410A, PGC 50077) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Мітра (аблачэнне)
Мі́тра (μίτρα — павязка для галавы) — галаўны ўбор, які ў многіх хрысціянскіх Цэрквах ёсць часткаю аблачэння епіскапаў, ігуменаў, архімандрытаў, некаторых прадстаўнікоў белага духавенства і іншых.
NGC 5434
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5434, NGC 5434A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мітра (аблачэнне)
У Каталіцкай Царкве рымскага абраду
Мітра — літургічны галаўны ўбор вышэйшага духавенства, знак духоўнай і пастарскай улады епіскапа. Сучасная мітра ў лацінскім абрадзе складаецца з дзвюх высокіх палавін (з лабавой і патылічнай частак) з завяршэннем кананічнай формы і прымацаваных ззаду лент, якія сімвалізуюць Стары і Новы Запаветы. Згодна з нормамі Рыма-Каталіцкай Царквы, правам на нашэнне мітры валодае Папа, кардыналы і ўсе епіскапы (архіепіскапы, мітрапаліты), а таксама ў якасці асобнай прывілеі — абаты, таксама гэтым правам валодаюць святары-прэлаты, якія валодаюць правам «сапраўднай юрысдыкцыяй» (vera iurisdictio). Згодна з Апостальскім пасланнем «Pontificalia insignia» Папы Паўла VI, правам на нашэнне мітры карыстаюцца наступныя прэлаты, якія не маюць епіскапскай годнасці: легаты Пантыфіка, абаты і прэлаты, якія маюць юрысдыкцыю на тэрыторыі, аддзеленай ад якой б там ні было дыяцэзіі, апостальскія адміністратары, апостальскія прэфекты і апостальскія вікарыі. Раней права на нашэнне мітры і выкарыстанне іншых знакаў епіскапскай годнасці (пантыфікалій) магло быць звязана з тытулам, які не прадугледжваў юрысдыкцыі, альбо даравацца ў выглядзе асаблівай прывілеі. Хрысціянская мітра мае ўсходні прататып: у іўдзейскіх першасвятароў мітра — галаўная павязка з вузлом і доўгімі канцамі ззаду, з залатой пласцінкай спераду. У хрысціянскай практыцы мітра сцвердзілася як элемент епіскапскага аблачэння, сімвал улады вышэйшага духавенства. Папы пачалі выкарыстоўваць мітру пры правядзенні Літургіі з X стагоддзя.