cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брыгада Каменнай Сцяны
Брыгада Каменнай Сцяны (The Stonewall Brigade) — самая вядомая брыгада арміі Канфедэрацыі падчас Грамадзянскай вайны ў Амерыцы, гэтак і ва ўсёй амерыканскай гісторыі. Яна была навучана і ўзначалена генералам Джэксанам Каменная Сцяна, прафесарам вірджынскага вайсковага інстытута. Яго цвёрдая праграма навучання і строгія правілы вайсковай дысцыпліны ператварылі неспрактыкаваных рэкрутаў у самую эфектыўную частку войска Поўдня, якая паказала сябе ў шматлікія баях ад Першага Бул-Рана да бітвы пры Спотсiльвейнi. Гэта была адзіная брыгада ў войскі Канфедэрацыі, мянушка якой была афіцыйна зацверджана Кангрэсам (30 траўня 1863 года).
Ethernet
Ethernet (эзэрнэт, ад aether — этэр) — базавая тэхналогія лакальных вылічальных (камп’ютарных) сетак з камутацыяй пакетаў, якая выкарыстоўвае пратокол CSMA/CD (множны доступ з кантролем нясучай ды выяўленнем калізій). Гэты пратакол дазваляе у кожны момант часу толькі адзін сеанс перадачы ў лагічным сегменце сеткі. Пры з’яўленні двух і больш сеансаў перадачы адначасова ўзнікае калізія, якая фіксуецца станцыяй, якая ініцыюе перадачу. Станцыя аварыйна спыняе працэс і чакае завяршэння сеансу перадачы, а потым зноў намагаецца паўтарыць перадачу.
Ethernet-сеткі функцыянуюць на скарасцях 10Мбіт/с, Fast Ethernet — на скарасцях 100Мбіт/с, Gigabit Ethernet — на скарасцях 1000Мбіт/с, 10 Gigabit Ethernet — на скарасцях 10Гбіт/с. У канцы лістапада 2006 года было прынята рашэнне аб пачатку распрацоўкі наступнай версіі стандарту з дасягненнем скорасці 100Гбіт/с (100 Gigabit Ethernet). Асноўныя стандарты Ethernet
Тэхналогія і разнавіднасці Ethernet
З самага пачатка Ethernet засноўваўся на ідэі сувязі камп’ютараў праз адзіны кааксіяльны кабель, які выконвае ролю транзітнага асяроддзя. Метад перадачы быў падобны да метаду радыётрансляцыі (хоць і з істотнымі адрозненнямі, напрыклад, ў кабелі значна лягчэй выявіць калізію, чым у радыёэфіры). Агульны сеткавы кабель, праз які вялася перадача, быў падобным на эфір, і з гэтай аналогіі паходзіць назва Ethernet (net — «сетка»).
З цягам часу з адносна простай пачатковай спецыфікацыі Ethernet развіўся ў складную сеціўную тэхналогію, якая зараз выкарыстоўваецца ў большасці камп’ютарных сістэм. Каб зменьшыць кошт, спрасціць кіраванне і выяўленне памылак у сетцы, кааксіяльны кабель пазней быў заменены сувязямі тыпу «point — point», якія злучаліся паміж сабой канцэнтратарамі/камутутарамі (хабамі/світчамі). Сваім камерцыйным поспехам тэхналогія Ethernet абавязана з’яўленню стандарта з ужываннем кабеля тыпу «вітая пара» як транзітнага асяроддзя.
На фізічным узроўні станцыі Ethernet размаўляюць паміж сабой з дапамогай перадачы пакетаў — невялікіх блокаў даных, якія высылаюцца і дастаўляюцца асобна. Кожная Ethernet-станцыя мае свой ўласны 48-бітны MAC-адрас, які выкарыстоўваецца як канцавы пункт альбо крыніца для кожнага пакета. Сеткавыя карткі, як правіла, не прымаюць пакетаў, якія адрасаваныя іншым Ethernet-станцыям. Унікальны МАС-адрас запісваецца ў кантролер кожнай сеткавай карткі.
Нягледзячы на сур'ёзныя змены ад 10-Мбітнага тоўстага кааксіялу да 1-Гбітнага оптавалаконнага злучэння кшталту «point-point», розныя варыянты Ethernetу на ніжэйшым узроўні амаль аднолькавыя з погляду праграміста і могуць лёгка злучацца паміж сабой з дапамогай таннага абсталявання. Гэта магчыма, бо фармат кадра застаецца нязменным, нягледзячы на розныя працэдуры доступу да сеткі.
Ethernet — архітэктура сеткі, якая грунтуецца на тапалогіі лагічнай шыны, з падзяляльным асяроддзем перадачы, метады доступу да асяроддзя перадачы CSMA/CD апісаны стандартам IEEE 802.3. Паводле фізічнай рэалізацыі адрозніваюць: Першы элемент ва ўмоўным пазначэнні архітэктуры — скорасць перадачы ў Мбіт/с; другі элемент пазначае спосаб перадачы: Base — прамая немадуляваная перадача, Broad — выкарыстанне шырокапалоснага кабелю з частотным ушчыльненнем каналаў; трэці элемент — асяроддзе перадачы (T — вітая пара, F — оптавалакно) альбо даўжыня сегмента кабеля ў сотнях метраў (сучасныя сеткавыя адаптары даюць магчымасць павялічваць даўжыню сегмента, напрыклад для 10Base2, да 250—300 метраў).
Тоўсты Ethernet
Ужываюцца таксама сінонімы — ThickNet, Yellow (жоўты), 10Base5. «Тоўсты» Ethernet уведзены ў 60-х гадах. Класічны варыянт выкарыстоўвае тоўсты кааксіяльны кабель RG-11 жоўтага колеру з пасярэбраным цэнтральным дротам і падвойным экранаваннем. Кабель мае хвалевы супраціў 50 Ом, малое затуханне ды высокую ступень аховы ад вонкавых уплываў. На канцах кабеля ўсталёўваюцца 50-Омныя апоры (тэрмінатары), адзін з якіх зазямляецца. Кабель мае праз кожныя 2,5 м разметку ў выглядзе рыс, якія пазначаюць месца магчымага далучэння альбо разрэзу. Адрэзкі кабеля могуць злучацца раз'ёмамі. Для ўключэння вузла на кабель мантуецца трансівер MAU (актыўная прылада з сілкаваннем 12В), які можа падключацца праз T-канэктар альбо шляхам праколвання кабеля («вампір»).Трансівер злучаецца з сеткавым адаптарам з дапамогай адмысловага кабельнага спуска (AUI Cable) даўжынёй да 50 м. Кабельны спуск змяшчае лініі сілкавання трансівера і экранавання вітой пары для сігналаў прыёму, перадачы ды выяўлення калізій. Як «жоўты» кабель, так і кабельны спуск маюць таўшчыню да 1 см. Жорсткасть кабеляў стварае дадатковыя эксплуатацыйныя праблемы. Кошт абсталявання і складанасць мантажу не спрыяюць шырокаму выкарыстанню гэтай архітэктуры. Часам «тоўсты» Ethernet выкарыстоўваюць для пракладвання базавых (храбтовых, Backbone) сегментаў у працэсе пабудовы кампусных сетак.
Асноўныя характарыстыкі:
Тонкі Ethernet
Ужывальныя таксама сінонімы — ThinNet, 10Base2. Адзін з самых папулярных варыянтаў архітэктур для лакальных сетак выкарыстоўвае тонкі кааксіяльны кабель RG-58. Кабель мае хвалевае супраціўленне 50 Ом, сярэднія затуханні і ступень аховы ад вонкавых уплываў. На канцы кабеля ўсталёўваюцца 50-Омныя апоры, адна з якіх зазямляецца. Адрэзкі кабеля могуць злучацца I ды T-канэктарамі, адлегласць паміж якімі не можа быць менш за 50 см. Уключэнне вузла, якое заўжды суправаджаецца разразаннем кабеля, можа здзяйсняцца праз T-канэктар альбо Т-падобнае адгалінаванне ад Т-канэктара, якое не можа перавышаць 10 см. Такія абмежаванні ствараюць эксплуатацыйныя складанасці. Адсутнасць кантакту ў якім-небудзь месцы сегменту (надзвычай распаўсюджаная няспраўнасць) выводзіць з строю ўсю сетку. Перашкоды ў працы магчымы таксама з прычыны датыкання T-канэктараў да металічных карпусоў іншых раз'ёмаў камп’ютара. Аптымальны спосаб выкарыстання — для пракладкі базавай сеткі паміж кабельнымі цэнтрамі.
Асноўныя характарыстыкі: Магчымы варыянты супольнага выкарыстання «тоўстага» і «тонкага» кабелю ў адным сегменце праз адмысловыя пераходныя раз'ёмы.
Ethernet на вітой пары
Удасканаленне сеткавых прылад, у прыватнасці адаптараў, дало магчымасць шырока выкарыстоўваць вітую пару як асяроддзе перадачы. В рамках стандарту Ethernet створаны спецыфікацыі 10BaseT, які ужывае дзве неэкранаваныя віты пары UTP (Unshielded Twisted Pair) 3,4 альбо 5 катэгорыі, і 100BaseT4, які грунтуецца на чатырох вітых парах UTP 5 категорыі альбо экранаванай вітой пары STP (Shielded Twisted Pair). Для сувязі паміж вузламі сеткі патрэбна мець дзве вітыя пары праваднікоў: адна — для перадачы, другая — для прыёму інфармацыі. Звычайна замест двух кабеляў па адной пары вітых праваднікоў у кожным выкарыстоўваюць адзін кабель з чатырма парамі праваднікоў. Акрамя эканоміі ды тэхнічных пераваг гэта стварае магчымасць пераходу на больш скарасныя сеткавыя архітэктуры без замены самога кабеля.
Фізічная тапалогія — зорка: кожны вузел сеткі злучаецца са сваім портам кабельнага цэнтра кабельным промнем, які не павінен перавышаць даўжыню 100 м. На канцах кабеля з дапамогай адмысловага абціскальнага інструмента ўсталююцца 8-кантактныя раз'ёмы RJ-45. Найбольш распаўсюджанымі з’яўляюцца 8-мі ды 16-ці портавыя кабельныя цэнтри, якія камплектуюцца вонкавымі адаптарамі электрасілкавання. Звычайна адзін з портаў прызначаецца для злучэння з наступным кабельным цэнтрам (перакрыжаванымі парамі праваднікоў). Большасць кабельных цэнтраў маюць такія ж раз'ёмы для далучэння тонкага кааксіяльнага кабеля, што дае магчымасць гнутка камбінаваць фізічную тапалогію сеткі Ethernet і абодва найбольш распаўсюджаныя тыпы кабелю. Найбольш уразлівае месца Ethernet на вітой пары — кабельны цэнтр, выхад са строю якога паралізуе ўсе вузлы сеткі, злучаныя з ім вітымі парамі.
Варта адзначыць асноўныя характарыстыкі і перавагі вітой пары:
Фармат кадра
Існуе некалькі фарматаў Ethernet-кадра.
Як дапаўненне Ethernet-кадр можа змяшчаць тэг IEEE 802.1Q для ідэнтыфікацыі VLAN, да якой ён адрасаваны, і IEEE 802.1p для ўказання прыярытэту.
Розныя тыпы кадру маюць розны фармат і значэнне MTU.
Mystacina tuberculata
Mystacina tuberculata — від кажаноў сямейства Mystacinidae.
Распаўсюджанне
Краіны распаўсюджання: Новая Зеландыя. Жыве ў лясах ад ўзроўню мора да лініі дрэў каля 1100 м.
Марфалогія
Агульная даўжыня 6-8 см, размах крылаў ад 28 да 30 см, хвост ўсяго 12 мм. Вага ад 10 да 22 гр. Вушы завостраныя. Футра тоўстае, шаравата-карычневае зверху і бледнае знізу. Ногі кароткія.
Паводзіны
Харчуюцца членістаногімі, насякомымі, садавінай, нектарам і пылком. Вядуць начны лад жыцця, праводзячы дзень у дуплах дрэў. У асноўным жывуць паасобку, але калоніі больш за сто асобін не з'яўляецца рэдкасцю.
Херсонская губерня
Херсонская губерня — губерня, якая была размешчана ў Расійскай імперыі і ахоплівала сучасную Херсонскую, Мікалаеўскую, частку Адэскай і Кіраваградскай абласцей Украіны, а таксама частку Прыднястроўя.
Гісторыя
Губерня была заснавана ў 1803 г. Аляксандрам I указам ад 15 мая № 20760, калі цэнтр Мікалаеўская губерні быў пераведзены з Мікалаева ў Херсон. 6 студзеня 1921 г. Херсонская губерня была перайменавана ў Мікалаеўскую. 21 кастрычніка 1922 г. Мікалаеўская губерня ўвайшла ў склад Адэскай губерні.
Указам Сената ад 8 кастрычніка 1802 г. Наварасійская губерня была падзелена на Екацярынаслаўскую, Мікалаеўскую і Таўрычаскую губерні. Херсонскі павет увайшоў у склад Мікалаеўскай губерні. Мікалаеўская губерня праіснавала менш года. Указам Сената ад 15 мая 1803 г. губернскае кіраванне з Мікалаева было перакладзена ў Херсон і губерня стала называцца Херсонскай. Да канца XIX стагоддзя значных адміністрацыйна-тэрытарыяльных змен на Херсоншчыне не адбывалася. У сакавіку 1918 г. ад Крыма да Украіны адышло тры паўночныя паветы, у тым ліку Дняпроўскі, ён стаў складовай часткай Херсонскай губерні. 28 студзеня 1920 г. Усеўкррэўкам прыняў пастанову аб падзеле Херсонскай губерні на Херсонскую і Адэскую. Цэнтрам Херсонскай губерні стаў Мікалаеў. У снежні 1920 г. Херсонская губерня была пераназвана ў Мікалаеўскую. Херсон стаў павятовым цэнтрам Мікалаеўскай губерні. У 1922 годзе Адэская і Мікалаеўская губерні аб’яднаны ў Адэскую губерню. Херсонскі павет з гэтых пор уваходзіць у склад Адэскай губерні. У 1923 годзе Адэская губерня падзелена на 6 акруг, у тым ліку Херсонскую акругу з цэнтрам у г. Херсоне. У 1930 годзе праведзена новая адміністрацыйна-тэрытарыяльная рэформа. Херсонская акруга была ліквідаваны, а Херсонскі сельскі раён перададзены ў ведамства Херсонскага гарадскога Савета дэпутатаў працоўных. У верасні 1937 года з Адэскай вобласці была вылучана Мікалаеўская.
Адміністрацыйны падзел
Першапачаткова губерня была падзелена на 4 паветы: Елісаветградскі, Ціраспальскі, Альвіёпальскі і Херсонскі, а з ліпеня 1806 года на 5: Александрыйскі, Елісаветградскі, Альвіёпальскі, Ціраспальскі і Херсонскі. У 1825 годзе з частак Херсонскага і Ціраспальскага паветаў быў створаны Адэскі павет. У 1828 годзе Альвіёпальскі і Елісаветградскі паветы былі скасаваны і на іх аснове створаны Бабрынецкі павет. У 1834 годзе Ціраспальскі павет быў падзелены на 2 часткі і створаны новы Ананьеўскі павет. У 1865 годзе кіраванне Бабрынецкага павета перанесена ў Елісаветград і павет пераназваны ў Елісаветградскі.
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе 2017/2018
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе 2017/2018  — 26-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па баскетболе.
Будынак крэдытнага банка (Пінск)
Будынак крэдытнага банка — будынак у гістарычным цэнтры Пінска, размешчаны па вуліцы Заслонава, 8, на рагу з вуліцай Каржа.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1920-х гг. з цэглы.
Тут 26 чэрвеня 1941 г. Пінскім абкамам КП(б)Б быў створаны адзін з першых у Беларусі партызанскіх атрадаў з 60 партыйных і савецкіх працаўнікоў і камсамольцаў Пінска. Камандзір атрада — загадчык сектара Пінскага абкама КП(б)Б, удзельнік рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі ў 1922—1925 гг. і нацыянальна-рэвалюцыйнай вайны ў Іспаніі ў 1936—1937 гг. В. З. Корж (псеўданім Камароў), камісары — М. І. Бандаравец, В. Ц. Меркуль. У ліпені — жніўні 1941 г. у атрадзе ваявала В. З. Харужая — Герой Савецкага Саюза (1960). У сакавіку 1943 г. на базе атрада В. З. Каржа створана партызанская брыгада імя С. М. Будзённага Пінскага партызанскага злучэння, якая змагалася з нямецка-фашысцкімі акупантамі на тэрыторыі Ленінскага раёна Пінскай вобласці. Да дня злучэння з Чырвонай Арміяй (17.7.1944) брыгада налічвала 1078 чалавек (3 атрада). За баявыя заслугі ў гады Вялікай Айчыннай вайны камандзіру атрада, пазней камандзіру Пінскага партызанскага злучэння, В. З. Каржу 15.8.1944 г. прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
У 1964 г. на будынку пастаўлена мемарыяльная дошка ў памяць пра стварэнне партызанскага атрада.
Архітэктура
Помнік архітэктуры з элементамі мадэрну.
Двухпавярховы будынак мае нерэгулярны план, абумоўлены вуглавым размяшчэннем аб’екта. Вуглавая частка дома на першым паверсе закруглена, а на другім зрэзана, у выніку чаго ўтвораны своеасаблівы балкончык. Рытм і памеры вокнаў вызначаны функцыянальным рашэннем будынка. Уваходны партал размешчаны асіметрычна і падкрэслены вялікім паўцыркульным акном над ім. Планіроўка калідорная, Т-падобная, з двухбаковым размяшчэннем памяшканняў.
IC 5160
IC 5160 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пфальцграф
Пфальцграф (Pfalzgraf) ці Граф-палацін ((Comes) palatinus) — у Раннім Сярэднявеччы граф, які кіруе пфальцам (палацам) у перыяд адсутнасці ў ім кіруючага манарха. Літаральна азначае граф палаца, ад Pfalz — «палац, палата» і Graf — «граф». У розныя перыяды тэрмін меў рознае значэнне:
Марожанае
Маро́жанае, або маро́зіва — замарожаная салодкая маса з малочных прадуктаў з рознымі дабаўкамі.
Марожанае вырабляюць звычайна з малака, вяршкоў і/або масла, цукру, смакавых і араматычных рэчываў, розных дабавак, які забяспечваюць патрэбную кансістэнцыю і тэрмін захоўвання.
Ёсць розныя гатункі марожанага, напрыклад крэм-бруле, пламбір, эскімо.
Апісанне
Марожанае — высокакаларыйны прадукт, некаторыя гатункі марожанага змяшчаюць да 20 % тлушчаў і да 20 % вугляводаў.
Марожанае падзяляецца на загартаванае і мяккае, другое звычайна прадаецца на вагу, бо мае кароткім тэрмінам захоўвання. Ёсць мноства варыянтаў пакавання марожанага — вафлевыя, папяровыя і пластыкавыя кубачкі, марожанае на палачцы, вафлевыя рожкі, рулеты, брыкеты, тарты і г. д.
Выраб
Да з’яўлення сучасных спосабаў замарожвання марожанае было раскошным ласункам толькі для асаблівых выпадкаў. Выраб марожанага быў даволі складаным.
Цяпер марожанае робяць на аўтаматычных фрызерах, калі трэба прадукцыйнасць болей за 1-15 кг на гадзіну. Вытворчасць буйнейшых аб’ёмаў робіцца на холадакамбінатах. У дамашніх умовах марожанае робяць праз перамешванне пры нізкай тэмпературы ў марожаніцы, або драбненнем заледзянелай масы на вялікай хуткасці ў крымеры.
Малочныя і сметанковыя гатункі марожанага робяць з:
Склад
Марожанае — гэта калоідная эмульсія, прыгатаваная з вады, лёду, малочнага тлушчу, малочнага бялку, цукру і паветра. Вада і тлушч маюць самыя высокія прапорцыі па вазе, ствараючы эмульсію, якая мае дысперсную фазу ў выглядзе тлушчавых шарыкаў. Эмульсія ператвараецца ў пену шляхам уключэння паветраных ячэек, і замарожаная маса становіцца больш мяккай са змяншэннем таўшчыні змерзлага слою. Трыацылгліцэрыны ў тлушчы не з’яўляюцца палярнымі і ліпнуць адзін да аднаго дзякуючы ўзаемадзеянню Ван-дэр-Ваальса. Вада ж мае палярнасць, таму для распылення тлушчу патрэбныя эмульгатары. Марозіва мае калоідную фазу пены, якая спрыяе яго лёгкай тэкстуры. Малочныя бялкі сыроваткі і казеін з’яўляюцца амфіфільнымі, могуць напітваць ваду і набракаць, спрыяючы лёгкай кансістэнцыі, размеркаванню тлушчу і аэрацыі. Марожанае падсалоджваецца цукрозай — дысахарыдам, або больш таннай фруктозна-глюкознай патакай, створанай хімічнай апрацоўкай кукурузных пачаткаў. Лактоза, або малочны цукар, зніжае тэмпературу замярзання. Такім чынам, пры замярзанні частка вады застанецца незамерзлай і дадае мяккасці тэкстуры. Лішак лактозы прыводзіць да вадзяністай або залішне цвёрдай кансістэнцыі з-за празмернага зніжэння тэмпературы замярзання або крышталізацыі лактозы.
Мора Кракена
Мора Кракена (Kraken Mare) — найбуйнейшае вуглевадароднае мора Тытана (спадарожніка Сатурна). Знаходзіцца ў паўночным паўшар'і, каардынаты: 68°N, -310°W Мора было выяўлена ў 2007 годзе зондам Касіні і праз год было названа ў гонар Кракена — міфічнага марскога монстра. З дапамогай радыёлакацыйнай здымкі было ўстаноўлена, што мора Кракена вуглевадароднае.
Міжнародны саюз веласіпедыстаў
Міжнародны саюз веласіпедыстаў (Union Cycliste Internationale, UCI) — веласіпедная асацыяцыя, кіруючы орган веласіпеднага спорту ўсяго свету. UCI заснаваны ў швейцарскім горадзе Эгль.
Мора Кракена
Дыяметр мора 1170 км, плошча каля 400 000 км². Такім чынам, мора Кракена блізка па памерах да Каспійскага мора на Зямлі. У паўночнай частцы мора знаходзіцца востраў Майда Інсула.
У рамках планаванай місіі па даследаванню Тытана, зондам будзе вызначаны дакладны хімічны састаў і глыбіня Мора Кракена.
Міжнародны саюз веласіпедыстаў
Гісторыя
Міжнародны саюз веласіпедыстаў быў заснаваны ў 1900 годзе. Спачатку ў яго ўваходзілі прадстаўнікі Англіі, ЗША, Швейцарыі, Францыі, Бельгіі, а крыху пазней — Італіі, Даніі. UCI да свайго 50-годдзя аб'ядноўваў велафедэрацыі 87 краін. Месцам знаходжання саюза спачатку быў Парыж. Асноўная мова — французская.
Вышэйшым органам Міжнароднага саюза веласіпедыстаў з'яўляецца кангрэс, які збіраецца 2 разы на год. Бягучай дзейнасцю займаецца кіруючы камітэт. У яго ўваходзіць прэзідэнт, віцэ-прэзідэнт, генеральны сакратар, скарбнік. Камітэт выбіраецца тэрмінам на 4 гады. У сваёй дзейнасці Саюз больш увагі надае прафесійнаму спорту, таму што ад яго UCI атрымлівае асноўныя даходы. UCI рэгіструе і зацвярджае ўсе сусветныя рэкорды па веласіпедным спорце на адкрытых і закрытых веладромах для аматараў і прафесіяналаў.
Да нядаўняга часу краіны мелі ў Міжнародным саюзе няроўную колькасць галасоў. Так, Англія, Францыя і маленькая Швейцарыя — па 12 галасоў, Італія — ​​10 галасоў, СССР, Польшча — па 2 галасы, Румынія, Чэхаславакія і многія іншыя дзяржавы мелі права толькі на 1 голас. Гэтая дыскрымінацыя стала вынікам кансерватыўнасці кіраўнікоў Міжнароднага саюза, засяродзілі сваю ўвагу на прафесійным спорце і імкнуліся не заўважаць папулярнасць аматарскага веласіпеднага спорту.
Увесну 1965 года ў Жэневе была створана спецыяльная камісія для распрацоўкі статута аматарскай федэрацыі (ФІАС).
Прыняцце гэтага статута і выбары кіруючых органаў новай федэрацыі адбыліся на надзвычайным кангрэсе ў часе чэмпіянату свету ў іспанскім горадзе Сан-Себасцьяне. У статуце ФІАС гаворыцца, у прыватнасці, што яна ва ўсёй сваёй дзейнасці кіруецца прынцыпамі Алімпійскай хартыі, не дапушчае ніякай дыскрымінацыі паводле палітычных, расавых ці рэлігійных матываў, імкнецца да пашырэння кантактаў і ўмацавання дружбы паміж спартоўцамі. Хоць ФІАС уваходзіць у Міжнародны саюз веласіпедыстаў, яна самастойна кіруе сваім кангрэсам. Кіруючы кангрэс ФІАС выбіраецца таемным галасаваннем тэрмінам на 4 гады. Кожная федэрацыя, што далучылася да ФІАС, мае права толькі на 1 голас.
Кангрэс у Сан-Себасцьяне ўнёс істотныя дапаўненні і ў статут UCI. З тых часоў нацыянальныя федэрацыі ўдзельнікаў UCI маюць наступную колькасць галасоў: заснавальнікі UCI — 3 галасы, федэрацыі, якія знаходзяцца ў UCI не менш за 20 гадоў — 2 галасы, іншыя па 1 голасе. Статут UCI па-ранейшаму не з'яўляецца ўвасабленнем прынцыпаў раўнапраўя і дэмакратыі. Але ўсё ж пэўны прагрэс ужо дасягнуты.
У 1968 кангрэс UCI, які праходзіў у Мехіка, звярнуўся ў МАК з просьбай уключыць жаночы веласпорт ў праграму алімпійскіх гульняў. Але мінула 12 гадоў, перш чым МАК пасля такой жа просьбы Маскоўскага кангрэса UCI ў 1980 прыняў адпаведнае рашэнне; яно тычылася толькі да спаборніцтваў на шашы. У 1984 годзе на Гульнях у Лос-Анджэлесе жанчыны ўпершыню прынялі старт ў групавой гонцы на 50 км, а на Гульнях 1988 года яны спаборнічалі ў спрынтарскай гонцы і ў гонцы пераследу.
У 2004 годзе UCI пабудаваў новы 200-метровы веладром у новым цэнтры веласпорту побач са штаб-кватэрай.
Федэрацыі па кантынентах
Кожная нацыянальная федэрацыя уваходзіць у канфедэрацыю кантынента:
Рокаш
Рокаш (Rokosz) — від узброенай шляхецкай апазіцыі ў Польшчы і Рэчы Паспалітай у XVI—XVII стст. Першапачаткова азначаў з’езд на сейм усёй шляхты, а не толькі яе выбраных прадстаўнікоў.
Назва паходзіць з Венгрыі, дзе ў пачатку XVI ст. шляхта з’язджалася на сеймы на полі Рокаш каля г. Пешт. Назву «Рокаш» атрымаў з’езд шляхты пад Львовам у 1537 г. (т.зв. «Курыная вайна»), кіраўнікі якога ў дэкрэце сеймавага суда 1538 г. названы ракашанамі. Кароль і магнаты не прызнавалі права ўсёй шляхты на непасрэдны ўдзел у сеймах (за выключэннем элекцыйнага сейма), таму рокаш стаў сінонімам бунту супраць караля. Шляхецкія ідэолагі разглядапі рокаш як «апошнюю абарону вольнай рэспублікі» і інстанцыю, якая можа судзіць караля, міністраў і сенатараў; юрыдычнай асновай рокашу лічылі права на адмову ў паслушэнстве каралю, зафіксаванае ў Генрыкавых артыкулах і Пакта канвента. Характар мяцяжу мелі рокашы М. Зебжыдоўскага 1606—1609 гг. і Е. С. Любамірскага 1665—1666 гг. Шляхта, якая збіралася на рокаш, утварала канфедэрацыі. Пазней ідэя рокашавых сеймаў заменена шляхтай на лозунг збірання т.зв. конных сеймаў.
Літаратура
Пазднякоў, В. Рокаш / Вячаслаў Пазднякоў // — С. 119—120.
Халодная вайна (фільм, 2018)
«Хало́дная вайна́» (Zimna wojna) — польскі драматычны фільм 2018 года, пастаўлены рэжысёрам Паўлам Паўлікоўскім. Падзеі фільма разварочваюцца ў Польшчы, Югаславіі, Берліне і Парыжы ў перыяд халоднай вайны ў 1950-ых і 1960-ых гадах.
Паводле дадзеных агрэгатара крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» фільм атрымаў 93 % станоўчых рэцэнзій, па версіі польскага сэрвіса «Mediakrytyk» — 97 % станоўчых водгукаў.
Сюжэт
У аснове сюжэту фільма, падзеі якога адбываюцца на фоне халоднай вайны 1950-ых гадоў у Польшчы, Берліне, Югаславіі і Парыжы, гісторыя вялікага і цяжкага кахання паміж маладой танцоўшчыцай Зулай і піяністам Віктарам. Зула і Віктар — людзі рознага паходжання і надзвычай несумяшчальных характараў. З аднаго боку, яны часта не могуць знайсці агульнай мовы, з іншага — яны не могуць жыць адзін без аднаго.
Пракат
Прэм’ера фільма адбылася 10 мая 2018 года ў межах асноўнага конкурсу 71-га Канскага кінафестывалю, дзе фільм быў узнагароджаны прэміяй за найлепшую рэжысуру. У шырокім пракаце фільм упершыню з’явіўся ў Польшчы 8 чэрвеня таго ж года. Прэм’ера «Халоднай вайны» ў Беларусі адбылася 2 лістапада, дзе фільм стаў фільмам адкрыцця 25-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сена (корм)
Се́на — сцеблы і лісце травяністых раслін, высушаныя да вільготнасці ніжэй 15—17 %. Адзін з асноўных грубых кармоў для сельскагаспадарчых жывёл, а таксама для падкормкі дзікіх жывёл.
Якасць сена залежыць ад батанічнага складу, месца, часу і спосабу нарыхтоўкі, умоў захавання. Найлепшае сена атрымліваецца з бабовых раслін (, і, , ).
Малакаштоўным з'яўляецца сена з буйных асок, хвашчоў, сітняку.
Юрый Іванавіч Гальшанскі
Юрый Іванавіч Гальшанскі (каля  — ), прадстаўнік роду Гальшанскіх, сын Івана Гальшанскага-Дубровіцкага.
Біяграфія
Нягледзячы на тое, што яго бацька быў пакараны за ўдзел у змове супраць вялікага князя Казіміра, захаваў яго вотчыны, галоўнымі з якіх былі Глуск (пазнейшы Глуск-Дубровіцкі), дзе ён заснаваў драўляны Глускі замак і мястэчка, і Дубровіца. У 1525 атрымаў ад вялікага князя Жыгімонта I Старога прывілей праводзіць у Глуску кірмашы.
Сям'я
Юрый Іванавіч Гальшанскі быў двойчы жанаты. Яго першай жонкай была Ульяна Іванаўна Бароўская, дачка маскоўскага князя-перабежчыка Івана Васілевіча Бароўскага (пам. 1508). Другі раз ажаніўся з княгіняй Марыяй Андрэеўнай Сангушка, дачкой старосты ўладзімірскага і маршалка Валынскай зямлі князя Андрэя Аляксандравіча Сангушка (пам. 1534) і Ксеніі-Марыі Іванаўны Астрожскай.
Дзеці:
Сашко Ушкалаў
Сашко Ушкалаў (Олександр Леонідович Ушкалов; нар., Харкаў) — украінскі паэт, драматург, перакладчык.
Sauropodomorpha
Sauropodomorpha — адзін з падатрадаў яшчаратазавых дыназаўраў, якія жылі ў перыяд сярэдняй і ніжняй юрасі (220—175 млн гадоў назад). Адметнымі прыкметамі Sauropodomorpha з'яўляюцца велізарныя памеры, выключная траваеднасць, доўгая шыя, тоўстыя канечнасці.
Філагенетычнае дрэва
Кладаграма паводле Diego Pol і інш., 2011.
Манеўровы лакаматыў
Манеўровы лакаматыў — лакаматыў, прызначаны для манеўровых работ на станцыях і пад'язных шляхах, г.зн. для выканання ўсіх рухаў вагонаў па станцыйных пуцях, фарміравання і расфарміравання цягнікоў, падачы вагонаў да грузавых франтоў, на рамонтныя пуці, перастаноўкі з парку ў парк.
Агульныя патрабаванні да манеўровых лакаматываў
Пры выкананні манеўровых рухаў манеўровы лакаматыў працуе ў асноўным у неўсталяваных рэжымах. Для частых крананняў з месца і разгонаў патрабуецца вялікая счэпная вага і вялікія цягавыя намаганні, таму манеўровыя лакаматывы маюць параўнальна вялікую сілу цягі і адпаведна невысокія разліковыя хуткасці працяглых рэжымаў. Манеўровы лакаматыў павінен забяспечваць максімальна магчымую па ўмовах бяспекі хуткасць руху, плыўнае тармажэнне, хуткае реверсіраванее, высокі сярэднеэксплуатацыйны КПД і надзейнасць. Упраўленне манеўровым лакаматывам павінна быць простым і зручным.
Патрабаванні да магутнасці
Па меры росту аб'ёму перавозак і павелічэння масы цягнікоў прад'яўляюцца павышаныя патрабаванні да сілы цягі і магутнасці манеўровага лакаматыва. Асабліва высокай магутнасцю павінны валодаць манеўрова-вывазныя лакаматывы, якія акрамя манеўраў на станцыях выконваюць таксама перадачу саставаў на суседнія станцыі і вузлы. Да 1970-х гадоў магутнасць дызеля манеўровага лакаматыва складала 550-770 кВт. У 1980-я гады пачалі пастаўляцца манеўровыя лакаматывы магутнасцю (па дызелю) 835-1040 кВт. Работу з цяжкавагавымі цягнікамі ажыццяўляюць манеўрова-вывазныя цеплавозы магутнасцю 1540 кВт, у перспектыве - стварэнне цеплавозаў магутнасцю 2300 кВт. У якасці манеўровага лакаматыва часам выкарыстоўваюцца магістральныя цеплавозы, а таксама любыя лакаматывы, аднак іх эфектыўнасць значна саступае эфектыўнасці адмысловых.
NGC 2549
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нортэнгерскае абацтва (фільм, 1987)
«Нортэнгерскае абацтва» (Northanger Abbey) — тэлевізійны фільм 1987 года, экранізацыя аднайменнага парадыйна-гатычнага рамана англійскай пісьменніцы Джэйн Осцін.
Сюжэт
«Нортэнгерскае абацтва» — гэта гісторыя юнай Кэтрын Морланд. Дзяўчына запрошаная сямействам Ален у Бат, дзе на мясцовых лячэбных водах містэр Ален лечыць сваю падагру. Кэці наіўная сямнаццацігадовая дзяўчына, яна захоплена чытаннем. Падчас наведвання Галерэі, дзе публіка п’е лячэбную ваду, місіс Ален сустракае сваю старую школьную сяброўку — місіс Торп, і Кэтрын знаёміцца з яе дзецьмі: братам і сястрой Джонам і Ізабэлай. Дзяўчыны збліжаюцца на аснове любові да гатычных раманаў. Джэймс (брат Кэтрын) улюбляецца ў Ізабэлу, а Джон (брат Ізабэлы і сябар Джэймса) захапляецца Кэтрын. Аднак, Кэтрын сімпатызуе абаяльнаму і разумнаму Генры Цілні, якога ёй прадставілі на балі. Кэтрын здружваецца з Элінар (сястрой Генры) і бывае бавіць час з братам і сястрой Цілні. Ізабэла заручаецца з Джэймсам, аднак, даведаўшыся, што яе жаніх не надта забяспечаны, пачынае фліртаваць з Фрэдэрыкам Цілні (старэйшым братам Генры і Элінар). Элінар запрашае Кэтрын пагасціць у іх абацтве Нортэнгер, на што Кэці з радасцю згаджаецца. Думаючы што госця абацтва — заможная асоба, галава сямейства, генерал Тылні, вельмі абыходліва ставіцца да Кэтрын. Аднак, калі ён усведамляе сваю памылку, то з ганьбай высылае дзяўчыну з абацтва. Ужо будучы дома, Кэтрын сумуе па Генры Цілні і расчароўваецца ў гатычных раманах. Аднак гісторыя заканчваецца шчасліва, неўзабаве малады чалавек прыязджае і робіць ёй.
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе 2016/2017
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе 2016/2017 — 25-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па баскетболе.
Гісторыя Францыі
Увесь жалезны век тэрыторыю сучаснай Францыі насялялі кельцкія плямёны галаў. Пад уладу Рыму Галія трапіла ў 51 годзе да н.э. У 476 — 843 з'яўлялася асновай дзяржавы Франкаў, з заходняга кавалка якой — Заходне-Франкскага каралеўства — у 987 годзе паўстала каралеўства Францыя. Гісторыя Францыі як незалежнай і самастойнай дзяржавы пачынаецца менавіта з гаго часу. Усё наступнае Сярэднявечча, асабліва пасля перамогі ў Стогадовай вайне, Францыя была магутнай рэгіянальнай сілай. Эпоха Адраджэння прынесла росквіт французскай культуры, а таксама падаравала дзяржаве багатыя калоніі па ўсім свеце. Падчас праўлення караля-сонца Людовіка ХIV Францыя была самай магутнай дзяржавай Еўропы. Рэвалюцыя канца ХVIII стагоддзя зрынула абсалютную манархію і ўпершыню ў свеце дэкларавала правы чалавека і грамадзяніна на дзяржаўным узроўні. У ХІХ стагоддзі Францыя была двойчы імперыяй (Напалеон І і Напалеон ІІІ), аднойчы каралеўствам і тройчы рэспублікай. У ХХ стагоддзі Францыя стала арэнай дзвюх сусветных войн, падчас другой зведела чатырохгадовую фашысцкую акупацыю. З 1958 Французская дзяржава вядома як Пятая Рэспубліка.
Старжытнасць
Францыя ў дагістарычны перыяд была месцам старажытных стаянак неандартальцаў і краманьёнцаў. У эпоху неаліту на тэрыторыі Францыі існавала некалькі багатых помнікамі дагістарычных культур. Дагістарычная Брэтань была культурна звязана з суседняй Брытаніяй, на яе тэрыторыі выяўлена вялікая колькасць мегалітаў. У перыяд позняга бронзавага і ранняга жалезнага веку тэрыторыю Францыі засялялі кельцкія плямёны галаў, паўднёвы захад сучаснай Францыі — іберы, плямёны невядомага паходжання. У выніку паэтапнага заваявання, якое было завершана ў 1 стагоддзі да н.э. у выніку Гальскай вайны Юлія Цэзара, сучасная тэрыторыя Францыі ўвайшла ў склад Рымскай імперыі як правінцыя Галія. Насельніцтва было раманізавана і да 5 стагоддзя размаўляла на народнай латыні, якая стала асновай сучаснай французскага мовы.
Заходня-Франкскае каралеўства
Сыны каралінгскага імператара Людовіка I Набожнага (814—840) падзялілі імперыю на заходнюю, сярэднюю і ўсходнюю часткі. Першым каралём Заходне-Франкскага каралеўства, фундамент якога быў пакладзены ўжо ў ранейшых частках імперыі — Нейстрыі і Аўстразіі, стаў Карл II Лысы (843—877); гэты момант лічыцца пачаткам гісторыі сённяшняй Францыі, пры гэтым некаторыя французскія крыніцы і даследчыкі пачынаюць першыя старонкі сваёй гісторыі са значна ранейшых часоў — часу кіравання караля Хлодвіга I і нават караля Фарамонда.
Таксама як і ва Усходне-Франкскім каралеўстве, пачынаюць утварацца новыя вялікія тэрыторыі: герцагствы Франіцыя, Аквітанія, Гасконь, Брэтань і Нармандыя, графствы Шампань, Тулуза, Барселона і Фландрыя, а таксама маркграфства Готыя. Гістарычна ўсе тры франкскія імперыі былі выбарчымі манархіямі; але згодна існаваўшай практыцы каранавання сыноў манархаў яшчэ пры жыцці бацькоў і дзяліць з імі ўладу, — дынастычнае паходжанне займала ва Усходнім і Заходнім Франкскіх каралеўствах дамінантнае месца.
У 10 стагоддзі краіна стала называцца Францыяй.
Пазней цэнтральная ўлада істотна аслабла. У 9 стагоддзі Францыя рэгулярна падвяргалася набегам вікінгаў, у 886 апошнія асаджвалі Парыж. У 911 вікінгі заснавалі герцагства Нармандыя на поўначы Францыі. Да канца 10 стагоддзя краіна была практычна цалкам раздробленая, а каралі не мелі рэальнай улады за межамі сваіх феадальных уладанняў (Парыж і Арлеан). Дынастыю Каралінгаў у 987 змяніла дынастыя Капетынгаў, па імені першага яе караля Гуго Капета. Праўленне Капетынгаў адзначана крыжовымі паходамі, рэлігійнымі войнамі ў самой Францыі (спачатку ў 1170 г. рух вальденсаў, а ў 1209—1229 — Альбігойскія войны), скліканнем парламента — Генеральных штатаў — упершыню ў 1302, а таксама Авіньёнскім палонам пап, калі Папа Рымскі быў арыштаваны ў 1303 каралём Філіпам IV Прыгожым, і Папы вымушаныя былі заставацца ў Авіньёне да 1378. У 1328 Капетынгаў змяніла бакавая галіна дынастыі, вядомая як дынастыя Валуа.
У 1337 пачалася Стагадовая вайна з Англіяй, у якой спачатку поспех спадарожнічаў англічанам, якія здолелі захапіць істотную частку тэрыторыі Францыі, але ў рэшце рэшт, асабліва пасля прышэсця Жаны д’Арк, у вайне наступіў пералом, і ў 1453 англічане капітулявалі.
Эпоха абсалютызму
Да перыяду праўлення Людовіка XI (1461—1483) адносіцца фактычная ліквідацыя феадальнай раздробненасці Францыі і ператварэнне краіны ў абсалютную манархію. У далейшым Францыя пастаянна імкнулася граць прыкметную ролю ў Еўропе. Так, з 1494 па 1559 яна вяла Італьянскія войны з Іспаніяй за кантроль над Італіяй. У канцы 16 стагоддзя ў пераважна каталіцкай Францыі атрымаў распаўсюджанне пратэстантызм кальвінісцкага толку (пратэстанты ў Францыі называліся гугеноты). Гэта выклікала рэлігійныя войны паміж католікамі і пратэстантамі, пікам якіх у 1572 стала Варфаламееўская ноч у Парыжы — масавае забойства пратэстантаў. У 1589 дынастыя Валуа абарвалася, і Генрых IV стаў заснавальнікам новай дынастыі Бурбонаў.
Французская манархія дасягнула свайго росквіту ў 17 стагоддзі за часам панавання Людовіка XIV. Удзельнічаючы ў шматлікіх войнах, Францыя стала вядучай еўрапейскай сілай. Да таго ж у Францыі пражывала найбольшая ў Еўропе колькасць насельніцтва і дзяржава мела вялікі ўплыў на еўрапейскую палітыку, эканоміку і культуру. Французская мова стала найбольш выкарыстоўваемай мовай у дыпламатыі, навуцы, літаратуры і міжнародных справах, і заставалася такой да 20 стагоддзя. Францыя значна пашырыла сваю тэрыторыю, дзякуючы заморскім уладанням у Амерыцы, Афрыцы і Азіі. Людовік XIV адмяніў Нанцкі эдыкт змусіўшы тысячы гугенотаў адправіцца ў выгнанне.
Пры Людовіку XV Францыя страціла Новую Францыю і большасць сваіх індыйскіх уладанняў пасля паражэнні ў Сямігадовай вайне, якая скончылася ў 1763 годзе, аднак яе кантынентальная тэрыторыя працягвала расці, дзякуючы далучэнню да краіны Латарынгіі (1766) і на Корсікі (1770). Непапулярны кароль Людовік XV, сваімі неабдуманым фінансавымі, палітычнымі і ваеннымі рашэннямі, дыскрэдытаваў манархію і, магчыма, менавіта яго праўленне вылілася ў французскую рэвалюцыю праз 15 гадоў пасля яго смерці.
Людовік XVI, унук Людовіка XV, актыўна падтрымліваў змаганне амерыканцаў да незалежнасць ад Вялікабрытаніі, што было рэалізавана Парыжскай дамовай 1783 года. Па іроніі лёсу, прыклад Амерыканскай рэвалюцыі, а таксама фінансавы крызіс, які пачаўся ў Францыі, сталі адным з прычын пачатку французскай рэвалюцыі.
Вялікая французская рэвалюцыя
Пасля ўзяцця Бастыліі 14 ліпеня 1789 года абсалютная манархія была скасавана і Францыя стала канстытуцыйнай манархіяй. Праз Дэкларацыю правоў чалавека і грамадзяніна Францыя аб’явіла пра знішчэнне арыстакратычных прывілеяў і абвясціла свабоду і роўныя правы для ўсіх мужчын, а таксама доступ да дзяржаўнай службы на аснове таленту і здольнасцей, а не нараджэння. 3 верасня 1791 года была абвешчана Канстытуцыя, паводле якой Францыя набывала статус канстытуцыйнай манархіі. Улада караля была абмежавана, і Людовік XVI паспрабаваў здзейсніць контрарэвалюцыю пры падрымцы еўрапейскіх манархаў. Аднак спроба не ўдалася, аўтарытэт караля быў падарваны, а ён сам быў пакараны смерцю і Францыя стала рэспублікай 22 верасня 1792 года.
Першая Рэспубліка
Пад ціскам з боку іншых еўрапейскіх манархій, унутраных партызанскіх войнаў (напрыклад, Вандэйскае паўстанне) і контрарэвалюцыі, у маладой рэспубліцы пачаўся тэрор. Паміж 1793 і 1794 гадамі было пакарана смерцю ад 16 тысяч да 40 тысяч чалавек. У Заходняй Францыі грамадзянская вайна доўжылася з 1793 па 1796 гады, у гэты перыяд загінула ад 200 тысяч да 450 тысяч чалавек. Аднак рэспубліка здолела выжыць і разграміць контрарэвалюцыю. У выніку Тэрмадарыянскага перавароту быў пакладзены канец панаванню Рабесп’ера і тэрору. Адмена рабства і мужчынскае ўсеагульнае выбарчае права, што было прынятыя за часам радыкальнай фазы рэвалюцыі, былі адменены наступнымі ўрадамі.
Першая Імперыя
Пасля нядоўгага часу кіравання ўрада, Напалеон Банапарт захапіў кантроль над рэспублікай, у 1799 годзе стаўшы першым консулам, а затым у 1804 годзе імператарам Французскай імперыі. Наступны перыяд гісторыі мае назва Напалеонаўскія войны, калі Францыя ваявала супраць кааліцыі еўрапейскіх манархій. Пры гэтым напалеонаўскія войскі захапілі большую частку кантынентальнай Еўропы, а члены сям’і Банапартаў былі прызначаны манархамі ў некаторых ізноў створаных каралеўствах. Гэтыя перамогі прывялі да сусветнай экспансіі французскіх рэвалюцыйных ідэалаў і рэформ, выражаных у Кодэксе Напалеона і Дэкларацыі правоў чалавека; прывялі да усталявання метрычнай сістэмы. Пасля катастрафічнай расійскай кампаніі, Напалеон пацярпеў паражэнне і манархія Бурбонаў была адноўлена. Каля мільёна французаў загінулі падчас напалеонаўскіх войнаў.
Рэстаўрацыя Бурбонаў
Перыяд Рэстаўрацыі Бурбонаў базаваўся на дуалістычнай манархіі Людовіка XVIII (1814/1815-1824) і — Карла X (1824—1830)
Ліпеньская Манархія
Рэвалюцыя зрынае Карла X, улада пераходзіць да прынца Луі-Філіпа Арлеанскага, да ўлады прыходзіць фінансавая арыстакратыя.
Другая Рэспубліка
Пасля рэвалюцыі 1848 Шарль-Луі Напалеон Банапарт, пляменнік Напалеона І, быў дэмакратычна абраны на пасаду першага прэзідэнта новай рэспублікі. Ведаючы, што заканадаўства не дазвалае яму балатавацца на другі тэрмін, ён у 1851 бярэ ў свае рукі ўсю паўнату ўлады.
Другая Імперыя
У 1852 годзе Напалеон ІІІ абвяшчае сябе імператарам. Падчас яго 18-га кіравання Францыя здабыла перамогу ў Крымскай вайне, удзельнічала у італьянскіх войнах, пабудавала Суэцкі канал. Напалеон ІІІ распачаў грандыёзную перабудову Парыжа пад кіраўніцтвам Барона Асмана, мадэрнізаваў эканоміку Францыі, пашырыў заморскія ўладанні. Аднак імператар пераацаніў здольнасці сваёй арміі супрацьстаяць нованароджанай магутнай Прускай дзяржаве і ў 1870 быў вымушаны здацца ў палон пры Седане, пасля чаго немцы асадзілі Парыж і імперыя скончылася, на гэты раз канчаткова.
Трэцяя Рэспубліка
Была абвешчаная пасля таго, як Напалеон III трапіў у палон пад Седанам у Франка-прускай вайне (1870-71). У сакавіку — маі 1871 года існавала Парыжская камуна. У 1879—1880 гадах была створана Працоўная партыя. У пачатку XX стагоддзя Сацыялістычная партыя Францыі (пад кіраўніцтвам Жуля Геда, Поля Лафарга іншых) і Французская сацыялістычная партыя (пад кіраўніцтвам Жана Жарэса), якія аб’ядналіся ў 1905 годзе (французская секцыя працоўнага інтэрнацыяналізма, СФІО). У канцы XIX стагоддзя скончылася фарміраванне французская каланіяльнай імперыі, якая ўключала ў сябе вялізныя ўладанні ў Афрыцы і Азіі. У 1914 — 1918 Францыя на баку Антанты ваявала з дзяржавамі Траістага саюзу. На тэрыторыі краіны разгортваліся ўсе асноўныя ваенныя падзеі Заходняга тэатра Першай сусветнай вайны.
Рэжым Вішы і фашысцкая акупацыя
У 1939 годзе Францыя ўступіла ў Другую сусветную вайну. У траўні 1940 фашысцкая Германія распасала актыўныя баявыя дзеянні і ўжо ў чэрвені Парыж быў заняты Вермахтам. Частка французскай арміі эвакуявалася ў Англію. Германія акупавала паўночную палову Францыі, у паўднёвай частцы краіны быў створаны калабарацыянісцкі рэжым з цэнтрам у курортным пасёлку Вішы, які ўзначаліў герой Вердэнскай бітвы, маршал Петэн. Французы не склалі зброю і разгарнулі рух Супраціву. У лістападзе 1942 Германія акупавала ўсю Францыю цалкам, і Вішысцкі ўрад стаў чыста намінальным. 6 чэрвеня 1944 саюзнікі высадзіліся ў Нармандыі. 25 жніўня ад акупантаў быў вызвалены Парыж. У той дзень генерал Дэ Голь правёў натоўп па Елісейскіх палях у бок Нотр-Дам дэ Пары і сказаў палымяную прамову.
Пятая Рэспубліка
13 мая 1958 г. у Алжыры адбыўся мяцеж ваенных на чале з генералам Жакам Масю, якія патрабавалі перадачы ўлады дэ Голю. 1 чэрвеня 1958 г. дэ Голь сфармаваў новы ўрад. У тым жа годзе на рэферэндуме была прынята канстытуцыя Пятай Рэспублікі, якая пашырала правы выканаўчай улады. Прэзідэнтам быў абраны Шарль дэ Голь.
Да 1960 у становішчы распаду каланіяльнай сістэмы атрымала незалежнасць большая частка французскіх калоній у Афрыцы. Пасля здабыцця Алжырам незалежнасці пасля Эвіанскіх пагадненняў 1962г. прафранцузскім алжырцам дазволілі перасяліцца ў Францыю, дзе яны склалі імкліва растучую мусульманскую меншасць.
Масавыя хваляванні моладзі і студэнтаў ў 1968 годзе, выкліканыя абвастрэннем эканамічных і сацыяльных супярэчнасцяў, а таксама ўсеагульная забастоўка прывялі да вострага дзяржаўнага крызісу. У 1969 Шарль дэ Голь быў вымушаны сысці ў адстаўку.
Другім прэзідэнтам Пятай рэспублікі быў у 1969 абраны Жорж Пампіду, які ў 1962-1968 займаў пасаду прэм'ер-міністра. У 1974 яго смяніў Валеры Жыскар д’Эстэн. З 1981 па 1995 прэзідэнтам Францыі быў Франсуа Мітэран, пры якім пачаўся доўгачасовы эканамічны ўздым.
З 1995 па 2007 — прэзідэнт Жак Шырак. 24 верасня 2000 па яго ініцыятыве ў Францыі быў праведзены рэферэндум аб скарачэнні тэрміну паўнамоцтваў прэзідэнта з сямі да пяці гадоў. 73% ад колькасці галасаваўшых выказаліся за абмежаванне тэрміну паўнамоцтваў прэзідэнта пяццю гадамі, і новы закон аб тэрмінах паўнамоцтваў прэзідэнта ўступіў у сілу.
Брацкая магіла (Талачын)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў горадзе Талачын, Віцебская вобласць. Знаходзіцца ў парку «Юзафполле» на вуліцы Будаўнікоў.
Апісанне
У брацкай магіле пахаваны 72 воіны і 6 партызан, якія загінулі ў баях супраць нямецкіх войск у 1941—1944 гадах. Сярод пахаваных — воіны 19-й гвардзейскай танкавай брыгады 3-га гвардзейскага танкавага корпуса 5-й гвардзейскай танкавай арміі 3-га Беларускага фронту, што загінулі 26 чэрвеня 1944 года пры вызваленні Талачына, адзін з арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху і падпольнай барацьбы на тэрыторыі Талачынскага раёна Сямён Мікалаевіч Нарчук.
У 1960 годзе на магіле пастаўлены помнік — скульптура воіна. На мемарыяльных дошках імёны загінуўшых.
Джані Рывера
Джавані (Джані) Рывера (Giovanni (Gianni) Rivera; нар., Алесандрыя) — італьянскі футбаліст, атакуючы паўабаронца. Выступаў за «Алесандрыю», «Мілан» і нацыянальную зборную Італіі. Уладальнік «Залатога мяча» як найлепшы футбаліст Еўропы 1969 года. Найлепшы бамбардзір чэмпіянату Італіі 1973 года. Па версіі МФФІІС займае 20 месца сярод найлепшых ігракоў свету, 12 месца сярод найлепшых ігракоў Еўропы XX стагоддзя. Па той жа версіі Рывера — найлепшы футбаліст Італіі XX стагоддзя. Рывера уваходзіць у спіс ФІФА 100.
Дэміс Русас
Дэ́міс Ру́сас (Ντέμης Ρούσσος, сапр. імя Арцеміяс Вентурыс Русас, Αρτέμιος Βεντούρης Ρούσσος;, Александрыя — , ) — грэчаскі спявак, які выдаў за сваю працяглую дзейнасць каля 40 арыгінальных альбомаў.
Найбольш папулярныя яго песні: From Souvenirs to Souvenirs (1975), Goodbye my Love, Goodbye (1973), Forever and Ever (1973), My Only Fascination (1974), Lovely Lady of Arcadia (1973), We Shall Dance (1971), My Reason (1972), Someday Somewhere (1973).
Minmi
Minmi  — род невялікіх дыназаўраў з групы анкілазаўраў, якія жылі напачатку мелавога перыяду, каля 119 да 113 мільёнаў гадоў назад.
Быў апісаны Ральфам Молнарам у 1980 годзе. Новыя кладыстычны аналіз, праведзены Томпсан і яго калегамі ў 2011 годзе паказаў, што Minmi з'яўляецца базальным анкілазаўрам. Названы па месцы знаходкі — Minmi Crossing, Аўстралія. Апісаны па двух добра захаваных узорах, у тым ліку па поўным шкілеце, а таксама былі выяўлены дадатковыя фрагменты касцей, якія могуць адносіцца да гэтага роду.
Цэнтр геафізічнага маніторынгу НАН Беларусі
Цэнтр геафізічнага маніторынгу НАН Беларусі быў створаны ў структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі ў 2001 годзе шляхам пераўтварэння Доследнай партыі пры Інстытуце геалагічных навук НАН Беларусі. Цэнтр быў створаны з мэтай забеспячэння рэазілацыі мерапрыемстваў Міждзяржаўнай навукова-тэхнічнай праграмы стварэня сістэмы сейсмалагічнага маніторынгу тэрыторый дзяржаў-членаў СНД. З 2011 года — у складзе ДНВА «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка».
Мэты і задачы
1. Арганізацыя і развіццё нацыянальнай сістэмы геафізічнага маніторынгу, удзел у Міждзяржаўнай сістэме маніторынгу тэрыторый сумежных краін і Міжнароднай глабальнай сетцы маніторынгу Зямлі. 2. Вывучэнне рэгіянальнай сейсмічнасці, ацэнка сейсмічнай і геамагнітнай абстаноўкі тэрыторыі Беларусі. 3. Выкананне работ па ацэнцы сейсмічнай небяспекі, у тым ліку на стадыі праектавання буйных аб’ектаў прамысловага і грамадзянскага прызначэння. 4. Забеспячэнне сейсмічнага і геадынамічнага маніторынгу ў раёнах размяшчэння асабліва адказных аб’ектаў і радовішчаў карысных выкапняў. 5. Распрацоўка і развіццё метадаў і сродкаў геафізічных назіранняў; інфармацыйна-камп’ютэрных тэхналогій. 6. Забеспячэнне навуковых даследаванняў дадзенымі сейсмалагічных, геафізічных і геадынамічных назіранняў. 7. Арганізацыя банкаў геафізічных дадзеных, забеспячэнне міжрэгіянальнага і міжнароднага абмену інфармацыяй. 8. Аператыўнае ўзаемадзеянне з Міністэрствам па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь, Міністэрствам прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь і іншымі зацікаўленымі ведамствамі па пытаннях узнікнення небяспечных геадынамічных з’яў прыроднага і тэхнагеннага характару і магчымага папярэджання іх негатыўных наступстваў. 9. Правядзенне экспедыцыйных работ.
IC 5161
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Мікалаевіч Ляўданскі
Аляксандр Мікалаевіч Ляўда́нскі (, в. Юр’ева, Барысаўскі павет, Мінская губерня, цяпер Смалявіцкі раён, Мінская вобласць —, Мінск, НКУС) — беларускі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (1934)
Біяграфія
Прайшоў курс 6 класаў гімназіі і здаў іспыт на першы класны чын у Пятроўскім рэальным вучылішчы ў Растове-на-Доне. Служыў тэлеграфістам у Оршы. У гады Першай сусветнай вайны — загадчык майстэрняў штаба 4-й арміі на Румынскім фронце, затым служачы паштова-тэлеграфнага архіва Заходняга фронту.
Скончыў у 1922 годзе Смаленскае аддзяленне Маскоўскага археалагічнага інстытута; у 1922—1925 гадах вучыўся ў Смаленскім універсітэце, з 1925 — яго выкладчык, супрацоўнік Смаленскага музея.
З 1927 года ў Мінску; член гісторыка-археалагічнай камісіі Інбелкульта; загадчык аддзела археалогіі Беларускага дзяржаўнага музея. 3 1931 года вучоны сакратар, загадчык секцыі археалогіі Інстытута гісторыі АН БССР. Адначасова працаваў у БДУ; дацэнт. Арганізатар першых навукова-археалагічных экспедыцый у БССР.
Арыштаваны 19 мая 1937 года, пастановай НКУС ад 25 жніўня 1937 года прыгавораны да расстрэлу. Рэабілітаваны 7 мая 1958 года.