cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яраслаў Гейраўскі
Адукацыя
Прафесар Кучэра запрасіў Гейраўскага да сябе на наступны дзень і паказаў яму, як вырабіць ртутны электрод, што крапае, выкарыстоўваючы шкляны капіляр, падлучаны да рэзервуара з ртуццю так, каб кроплі ртуці падалі са зрэзу капіляра кожныя некалькі секунд. Ён таксама даў Гейраўскаму копіі сваіх работ па анамальным максімуму і параіў яму супрацоўнічаць з доктарам Р. Шымунекам у яго працах па ўзважванню ртутных кропель. Шымунек тады быў лектарам па эксперыментальнай фізіцы. На працягу прыкладна двух гадоў маладыя вучоныя праводзілі ўвесь вольны час, збіраючы ртутныя кроплі пры розным напружанні, акуратна узважваючы іх і будуючы графікі залежнасці вагі кропель ад прыкладзенай напругі. Праца рухалася павольна, бо ў 1919 годзе Яраслаў Гейраўскі быў прызначаны лектарам на кафедры неарганічнай і аналітычнай хіміі. Кіраўніком гэтай кафедры быў прафесар Б. Браўнер, былы блізкі сябар Д. І. Мендзялеева і Р. Абега, які прыцягнуў увагу Яраслава Гейраўскага да праблемы хімічнага сродства і валентнасці. У лабараторыі прафесара Браўнера Гейраўскі выканаў працу па алюмініевай кіслаце, структуры алюмінатаў і амфатэрнасці. Праца была апублікаваная ў якасці дысертацыі. На аснове гэтай працы 2 жніўня 1920 года Яраслаў Гейраўскі быў прызначаны дацэнтам фізічнай хіміі Чэшскага ўніверсітэта ў Празе, пазней названага Карлавым універсітэтам.
У 1914 годзе Гейраўскі спрабаваў стаць членам хімічнага таварыства ў Лондане, але з-за пачатку Першай сусветнай вайны страціў з ім кантакт. У 1919 годзе ён усё ж атрымаў членства ў таварыстве і апублікаваў работы па алюмінію ў часопісе «Transactions of the Chemical Society», у тамах 130—132. Ён таксама размясціў тры свае звязаныя працы ў якасці доктарскай дысертацыі ў Лонданскім універсітэце. У 1921 годзе Гейраўскі атрымаў ступень доктара навук.
Адкрыццё паляраграфіі
З гэтага моманту Гейраўскі мог цалкам прысвяціць сябе вывучэнню электракапілярных крывых. Важны крок наперад быў зроблены, калі яго цікавасць да электрахіміі заахвоціла яго да вызначэння патэнцыялаў раскладання для іёнаў некаторых металаў (Zn2+, Cd2+, Mn2+, Ba2+) з выкарыстаннем метаду падаючай кроплі. Вынікі гэтага эксперыменту Гейраўскі прадставіў на сходзе Чэшскага матэматычнага і фізічнага таварыства ў прысутнасці прафесара Б. Кучэры, які, на жаль, не паспеў убачыць поспехаў свайго вучня, бо памёр у 1921 годзе. Гейраўскі быў незадаволены дакладнасцю і ўзнаўляльнасцю «патэнцыялаў раскладання», атрыманых з электракапілярных крывых. Ён вырашыў вымераць бягучыя патокі ў растворы, у які пагружаны ртутны электрод. Паколькі абмежаваныя фінансавыя сродкі хімічнага факультэта не дазвалялі яму купіць гальванометр, ён звязаўся са сваім былым выкладчыкам, прафесарам Ф. Завішкай, які пазычыў яму гальванометр і патэнцыяметр. У той час як электракапілярныя вымярэнні былі праведзены на кафедры фізікі, цяпер ён мог працягнуць сваю працу ў лабараторыях хімічнага інстытута. Ён змясціў ртутны электрод, што капае, ў доследны раствор, дадаў трохі ртуці, каб утварыўся ртутны дновы электрод, і пачаў вымяраць бягучыя патокі паміж двума электродамі пры розных рознасцях патэнцыялаў. Першыя вынікі склалі аснову новага поляраграфічнага метаду. Дзякуючы сваёй электрахімічнай адукацыі Гейраўскі хутка зразумеў перавагі электролізу з выкарыстаннем ртутнага электрода, што капае, у электрахімічных і аналітычных даследаваннях. Праблемы анамальных пікаў на электракапілярных крывых былі забытыя, і з гэтага моманту Яраслаў Гейраўскі сканцэнтраваў усю сваю ўвагу, энергію і веды на развіцці новага метаду. Так нарадзілася паляраграфія.
Прынцыпы паляраграфіі
Другая характарыстыка — вышыня паляраграфічнай хвалі, кропка, у якой ток дасягае гранічнага значэння — як правіла, характарызуе канцэнтрацыю доследнага рэчывы. Такім чынам, вымяраючы гэтую велічыню, даследчык можа атрымаць дадзеныя аб тым, колькі рэчыва змяшчаецца ў растворы. Гэта робіць паляраграфію досыць каштоўным метадам колькаснага аналізу. Да метаду Гейраўскага былі спробы вывучэння падобных крывых з выкарыстаннем звычайных цвёрдых электродаў. Паверхня гэтых электродаў змяняецца падчас электролізу, і атрыманыя такім чынам крывыя валодалі вельмі слабой узнаўляльнасцю і дрэнна падыходзілі для тэарэтычнай апрацоўкі. Выкарыстанне прыдуманага Гейраўскім ртутнага электрода, што капае, для даследаванняў электролізу дазволіла пазбавіцца ад гэтых недахопаў, або, па меншай меры, звесці іх да мінімуму, паколькі, у выпадку такога электрода ўвесь час утворваецца новая чыстая паверхня. Электралітычны працэс, перапынены падзеннем папярэдняй кроплі ртуці, практычна не ўплывае на працэс, які адбываецца за час утварэння новай кроплі. Многія даследчыкі лічылі, што ўстойлівыя ваганні току, выкліканыя пастаянным змяненнем паверхні электрода, з’яўляюцца непераадольнай перашкодай пры рэгістраванні крывых. Аднак Гейраўскага гэта не бянтэжыла. Ён валодаў рэдкай здольнасцю бачыць корань праблемы і вырашаць яе самым простым і лагічным спосабам. Для запісу паляраграфічных крывых ён выкарыстаў належным чынам наладжаны гальванометр, які дазваляў яму рэгістраваць толькі патрэбнае яму змяненне току. Пазней было даказана, што гэты падыход цалкам апраўданы тэарэтычна. Ён таксама на раннім этапе заўважыў іншыя перавагі ртутнага электрода, у прыватнасці, высокі вадародны патэнцыял, што дазваляе пашырыць даследаванні ў вобласць адмоўных патэнцыялаў, што было недасягальна пры выкарыстанні большасці цвёрдафазных электродаў.
Далейшае развіццё паляраграфічнага метаду
Першы артыкул па выкарыстанні ртутнага электрода, што капае, у вывучэнні электролізу быў апублікаваны Яраславам Гейраўскім у 1922 годзе на чэшскай і ў 1923 годзе на англійскай мовах. За мяжой першыя абмеркаванні новай з’явы ў электролізе адбыліся 26 лістапада 1923 года на сходзе Фарадэеўскага таварыства ў Лондане. Гейраўскі прадставіў два артыкулы на агульным абмеркаванні электродных рэакцый і раўнавагі. Таксама на гэтым сходзе сваю працу прадставіў малады калега Гейраўскага з Японіі, Масуза Шыката. Праца была прысвечана электра-аднаўленню нітрабензолу на ртутным электродзе, што капае. Гейраўскі са сваімі маладымі калегамі спрабаваў пашырыць даследаванні вальтамперных крывых на шматлікія іншыя растворы. Аднак, вымярэнне кропкі за кропкай было вельмі працаёмкім і патрабавала шмат часу. Таму для далейшага развіцця і распаўсюджвання паляраграфічнага метаду Яраслаў Гейраўскі і Масуза Шыката неўзабаве пасля адкрыцця методыкі распрацавалі ўстаноўку, якая аўтаматычна рэгістравала вольтамперныя крывыя з досыць добрай узнаўляльнасцю. Новы прыбор фатаграфічна рэгістраваў крывую на працягу некалькіх хвілін, у той час як на ручны запіс крывой ішла гадзіна. У цяперашні час, калі велізарная колькасць эксперыментаў выконваецца аўтаматычна, такая рэгістрацыя вальтамперных крывых не здзіўляе, але ў пачатку дваццатых гадоў такая аўтаматычная ўстаноўка была сапраўды перадавым прыборам. У сваім сумесным артыкуле Гейраўскі і Шыката прапанавалі назву «палярограф» для гэтага прыбора, і тэрмін «паляраграфія» для даследаванняў у гэтай галіне электрахіміі. Апісанне першага палярографа было апублікавана ў прысвечаным юбілею Б. Браўнера томе часопіса Recueil de Travaux Chimique de Pays Bas, сумесна з яшчэ некалькімі артыкуламі па паляраграфіі. Гэты том стаў першым зборам артыкулаў па новым метадзе. Вынаходніцтва Гейраўскім паляраграфічнага метаду адносіцца да 1922 года, і ўсю сваю далейшую навуковую працу ён вёў менавіта ў гэтай новай вобласці электрахіміі. Ён заснаваў школу чэшскіх палярографаў ва ўніверсітэце і сам быў у ліку перадавых вучоных у галіне паляраграфіі. У 1950 годзе Гейраўскі быў прызначаны дырэктарам толькі што створанага Інстытута паляраграфіі, які быў уключаны ў склад Чэшскай Акадэміі Навук у 1952 годзе.
Узнагароды і спадчына
Яраслава Гейраўскага шануюць у шматлікіх універсітэтах і навучальных установах. Ён быў абраны членам універсітэцкага каледжа Лондана (1927), стаў ганаровым доктарам навук у Дрэздэнскім тэхнічным універсітэце (1955), універсітэтах Варшава (1956), Марселя (1959) і Парыжа (1960). Ён таксама стаў ганаровым членам Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук у 1933 годзе, Венгерскай акадэміі навук (1955), Індыйскай АН у Бангалоры (1955), Польскай АН у Варшаве (1962), членам-карэспандэнтам Германскай АН ў Берліне (1955), членам Германскай акадэміі прыродазнаўчых навук (1956), замежным членам Дацкай Каралеўскай акадэміі навук ў Капенгагене (1962), быў віцэ-прэзідэнтам Міжнароднага саюза фізікаў (1951—1957), прэзідэнтам і першым ганаровым членам Паляраграфічнага таварыства ў Лондане, ганаровым членам Паляраграфічнага таварыства Японіі, Хімічнага таварыства Чэхаславакіі, а таксама Польшчы, Аўстрыі, Англіі і Індыі. У Чэхаславакіі Гейраўскі быў узнагароджаны Дзяржаўнай прэміяй першай ступені (1951) і Ордэнам Рэспублікі Чэхаславакія (1955, 1960). Яраслаў Гейраўскі чытаў лекцыі па паляраграфіі ў ЗША (1933), у СССР (1934), у Англіі (1946), у Швецыі (1947), у КНР (1958), у ПАР (1960) і ў Егіпце (1961). У яго гонар названы кратар Гейраўскі на Месяцы і мінерал гейраўскіт.
Я. Гейраўскі як чалавек. Асабістае жыццё
Прафесар Гейраўскі вельмі шмат працаваў. Яго працоўны дзень у лабараторыі заўсёды пачынаўся а 8-й раніцы і заканчваўся а 7-й вечара. У маладосці ён працаваў дадаткова і дома па вечарах. Пазней ён дазваляў сабе невялікі перапынак на пасляабедзены сон. Меў звычку працаваць па выхадных, сцвярджаў, што гэта адзіны час, калі яго не турбуюць. Такога ж стаўлення Гейраўскі чакаў і ад сваіх калегаў. Ва ўніверсітэце, абмеркаванні даследчых праектаў часцяком прызначаліся на апоўдні ў суботу. У інстытуце яго можна было ўбачыць, як ён стаіць ля ўваходу з гадзіннікам праз некалькі хвілін пасля 8:00 і назірае за спазнелымі. Ён лічыў, час у лабараторыі трэба марнаваць толькі на эксперыментальную працу, а чытаць артыкулы і апрацоўваць вынікі трэба па вечарах. Ён ненавідзеў пыльныя прыборы, і казаў, што праціраць іх трэба кожную раніцу. Таксама быў супраць чытання газет і курэння на працоўным месцы. Cупрацоўнікі інстытута, якія кураць вымушаныя былі выходзіць на вуліцу, каб пакурыць. Гейраўскі славіўся сваёй гасціннасцю. Для ўсіх сваіх калегаў ён быў прыкладам таго, як трэба прымаць гасцей у інстытуце, незалежна, знакамітых або зусім невядомых. Ён вельмі любіў добрыя жарты, чырвонае віно і гатаваць ежу. Разам з прафесарам Брдычкай яны ставілі кароткія імправізацыйныя спектаклі аб навуковым жыцці. У гэтых мерапрыемствах Гейраўскі праявіў сябе ў якасці грымёра, як правіла, выкарыстоўваючы доўгія бароды. На працягу ўсёй навуковай кар’еры Гейраўскага ўсяляк падтрымлівала яго жонка, Марыя Каранова. Яны пажаніліся ў 1926 годзе, калі яму было 36 гадоў. Ён стараўся паказаць сваім калегам, што менавіта ў гэтым узросце паляраграфіст павінен ажаніцца. У пары нарадзілася двое дзяцей, дачка Ітка і сын Майкл. Ітка Гейраўская была біяхімікам у харчовым даследчым інстытуце. Майкл Гейраўскі атрымаць доктара філасофіі ў Кембрыджы ў 1966 годзе і працаваў над электрахімічным праектам у Інстытуце паляраграфіі. Яраслаў Гейраўскі памёр 27 сакавіка 1967 года. Ён пахаваны на Вышаградскіх могілках у Празе.
Грубый помол
«Грубый помол» (Грубы памол) — другі альбом беларускага гурта «ТТ-34». Запісаны пры падтрымцы творчага аб’яднання «Дети солнца». Кампакт-дыск з альбомам змяшчае мультымедыа-дадатак у выглядзе двух варыянтаў відэакліпа на песню «Джек». Удзел у запісе альбома прымаў гурт «Drum Ecstasy».
Герб Санкт-Пецярбурга
Герб Санкт-Пецярбурга з'яўляецца сімвалам Санкт-Пецярбурга.
Апісанне
Герб Санкт-Пецярбурга ўяўляе сабой геральдычны чырвоны шчыт з выявай на яго поле двух срэбных якароў — марскога (наўскасяк злева направа ад гледача, лапамі ў верхнім левым ад гледача куту шчыта; мае дзве лапы і папярочнаую дэталь на анкерштоку) і рачнога (наўскасяк справа налева ад гледача, лапамі ў верхнім правым ад гледача куту шчыта; мае чатыры лапы і пазбаўлены папярочнай дэталі на анкерштоку), пакладзеных накрыж, і на іх залатой скипетр з двухгаловым арлом.
Шчыт увянчаны імператарскай каронай з дзвюма выходзячымі з яе андрэеўскімі блакітнымі стужкамі. За шчытом два пакладзеных накрыж залатых, упрыгожаных дыяментамі і эмаллю расійскіх скипетра, злучаных андрэеўскай блакітнай стужкай.
Геральдычнае апісанне герба Санкт-Пецярбурга абвяшчае: «У чырвоным поле залаты расійскі скіпетр па-над двума перакуленымі срэбнымі якарамі марскога і рачнога, аб чатырох зубцах, накрыж. Шчыт увянчаны расійскай імператарскай каронай і пакладзены па-над двума расійскімі скіпетрамі натуральнага колеру, злучаных стужкай Святога Андрэя Першазваннага».
NGC 2687A
NGC 2687A (іншыя абазначэнні — NGC 2687-1, MCG 8-16-38, VV 765, PGC 25031) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Нацыянальны парк Этоша
Этоша (Etosha) — нацыянальны парк у Намібіі. Уключае аднайменную западзіну, якая сезонна ператвараецца ў возера. Агульная плошча парка - 22 270 км².
Гісторыя
Да прыходу еўрапейцаў у 1851 г. сучасная тэрыторыя парка была населена народам авамба. На іх мове Этоша значыла "вялікі белы пляц". Так называлі саланчакі, што фарміраваліся ў сухі сезон на месцы бяссцёкавага возера. У 1886 г. мясцовыя землі былі далучаны да Германскай Паўднёва-Заходняй Афрыкі. 22 сакавіка 1907 г. створана ахоўваемая тэрыторыя, межы і статус якой некалькі разоў пераглядаліся. У 1964 г. Этоша быў абвешчаны нацыянальным паркам. Сучасныя межы ўсталяваны ў 1970 г. Да 1973 г. уся тэрыторыя парка была абгароджана.
Геаграфія
Агульная плошча парка ў нашы дні - 22 270 км². Яна ўключае пустынныя і паўпустынныя тэрыторыі, саванны і западзіну Этоша, якая дала назву нацыянальнага парка.
Этоша
Западзіна Этоша займае 4 760 км² і ўяўляе сабою цэнтр буйнога бясцёкавага рэгіёна, які складае агульную тэрыторыю разам з Калахары.
Западзіна сфарміравалася ў выніку тэктанічных зрухаў і ціску старажытнага ледавіка каля 20 млн гадоў таму. Нізіна перыядычна напаўнялася вадою рэк, так што ўтваралася возера да 70 000 км².
У нашы дні Этоша ўяўляе сабою саланчакі, забалочаныя і сухія гліністыя нізіны, што сезонна жывіцца вадою ракі Экума. Акрамя таго, існуюць выхады артэзіянскіх вод. Узровень вады ў час паводкі можа дасягаць 10 см. На поўдзень ад западзіны берагі старажытнага возера ператварыліся ў даламітавыя пагоркі. Тут знойдзены страматаліты — выкапнёвыя карбанатныя адкладанні на месцы плыткаводдзяў.
Бельчыца (курганны могільнік)
Бельчыца — курганны могільнік у вёсцы Бельчыца Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 1 км на поўдзень ад вёскі, ва ўрочышчы Валатоўкі, на правым беразе ракі Бяльчанка.
Нацыянальны парк Этоша
Клімат
Для клімата нацыянальнага парка Этоша характэрны значныя сезонныя ваганні. З мая да жніўня доўжыцца прахалодны сухі сезон, калі сярэдняя тэмпература складае +18°C. Вільготны спякотны сезон доўжыцца з верасня да красавіка, калі сярэдняя дзённая тэмпература складае +25°C — +30°C.
Бельчыца (курганны могільнік)
Апісанне
Раней было вядома аб 33 курганых, насыпаныя на месцы селішча 1-га тысячагоддзя н. э. Захаваліся 3 насыпы вышынёй 1-2 м, дыяметрам 8-10 м. Адкрылі і даследавалі ў 1928 годзе А. М. Ляўданскі і С. А. Дубінскі, якія раскапалі 9 насыпаў. Адзін курган у 1965 годзе раскапаў Г. В. Штыхаў. Належаў крывічам, датуецца X-XI стагоддзямі.
Нацыянальны парк Этоша
Прырода
На тэрыторыі нацыянальнага парка Этоша дамінуюць саланчакі і сухія саванны, аднак флора адрозніваецца пэўнай разнастайнасцю. Батанікі вылучаюць 31 раслінную супольнасць, у тым ліку лугі, чаргаванне травы і нізкіх хмызнякоў, высокае разнатраўе, гаі акацый і г. д. Распаўсюджаны метлюжковыя, спараболус, тэрміналія, дрэва мапанэ, марынга, афрыканскі спірактакіс, некалькі відаў акацый і інш.
Нацыянальны парк Этоша вядомы багаццем жывёльнага свету. У ім сустракаюцца 340 відаў птушак, 50 відаў змей, 114 відаў сысуноў.
Мультымедыя
Мультымедыя (Multum + Medium) — адначасовае выкарыстанне розных формаў падання інфармацыі і яе апрацоўкі ў адзіным аб'екце-кантэйнеры. Напрыклад, у адным аб'екце-кантэйнеры (container) можа ўтрымоўвацца тэкставая, аўдыё, графічная і відэа інфармацыя, а таксама, магчыма, спосаб інтэрактыўнага ўзаемадзеяння з ёй. Тэрмін мультымедыя таксама, часта, выкарыстоўваецца для пазначэння носьбітаў інфармацыі, якія дазваляюць захоўваць значны аб'ём даных і забяспечваць хуткі доступ да іх (першымі носьбітамі такога тыпу былі CD — compact disk). У такім разе тэрмін мультымедыя азначае, што камп'ютар можа выкарыстаць такія носьбіты і падаваць інфармацыю карыстальніку праз усе магчымыя віды даных, такія як аўдыё, відэа, анімацыя, малюнак і іншыя ў дадатак да традыцыйных спосабаў падавання інфармацыі, такім як тэкст.
Мультымедыя інтэрактыўнасць — такі спосаб узаемадзеяння чалавека і камп'ютараў, які найболей поўнай выявай прадстаўлены ў катэгорыях камп'ютарных гульняў. Існуюць лінейныя і нелінейныя спосабы падачы інфармацыі. Нелінейны спосаб падання мультымедыйных даных часам завецца «гіпермедыя».
У якасці прыкладу лінейнага і нелінейнага спосабу падання інфармацыі, можна разглядаць такую сітуацыю, як правядзенне прэзентацыі. Калі прэзентацыя была запісаная на плёнку і паказваецца аўдыторыі, то пры гэтым спосабе данясення інфармацыі гледачы не маюць магчымасці ўплываць на дакладчыка. У выпадку жа жывой прэзентацыі, аўдыторыя мае магчымасць задаваць дакладчыку пытанні і ўзаемадзейнічаць з ім іншай выявай, што дазваляе дакладчыку адыходзіць ад тэмы прэзентацыі, напрыклад тлумачачы некаторыя тэрміны або больш падрабязна асвятляючы спрэчныя часткі дакладу. Такім чынам, жывая прэзентацыя можа быць прадстаўленая, як нелінейны(інтэрактыўны) спосаб падачы інфармацы.
Мультымедыйныя прэзентацыі могуць быць праведзеныя чалавекам на сцэне, паказаныя праз праектар або жа на іншай лакальнай прыладзе прайгравання. Шырокавяшчальная трансляцыя прэзентацыі можа быць як «жывы», так і папярэдне запісанай. Шырокавяшчальная трансляцыя або запіс могуць быць заснаваныя на аналагавых або электронных тэхналогіях захоўвання і перадачы інфармацыі. Варта адзначыць, што мультымедыя ў анлайне можа быць альбо скачаны на камп'ютар карыстальніка і прайграная якім-небудзь спосабам, альбо напроста прайграная з інтэрнэту пры дапамозе тэхналогій струменевай перадачы даных. Мультымедыя, прайграваная пры дапамозе тэхналогій струменевай перадачы дадзеных можа быць як «жывая», так і якая прадстаўляецца па патрабаванні.
Розныя фарматы мультымедыя даных магчыма выкарыстаць для спрашчэння ўспрымання інфармацыі спажыўцом. Напрыклад, падаць інфармацыю не толькі ў тэкставым выглядзе, але і праілюстраваць яе аўдыёданымі або відэакліпам.
Розныя формы падавання інфармацыі робяць магчымым інтэрактыўнае ўзаемадзеянне спажыўца з інфармацыяй. Анлайн мультымедыя ўсё ў большай ступені становіцца аб'ектна-арыентаванай, дазваляючы спажыўцу працаваць над інфармацыяй, не валодаючы спецыфічнымі ведамі. Напрыклад, для таго, каб выкласці відэа на YouTube або Яндэкс. Відэа, карыстачу не патрабуецца ведаў па рэдагаванні відэа, кадаванню і сціску інфармацыі, ведаў па прыладзе web-сервераў. Карыстач проста выбірае лакальны файл і тысячы іншых карыстачоў відэасэрвісу маюць магчымасць прагледзець новы відэаролік.
Сяргей Данатавіч Даўлатаў
Сярге́й Дана́тавіч Даўла́таў (прозвішча паводле пашпарту — Даўла́таў-Ме́чык;, — ,  ) — савецкі пісьменнік і журналіст, дысідэнт. Аўтар шэрагу аўтабіяграфічных кніг: «Зона: запіскі наглядчыка» (рус. «Зона: записки надзирателя»); «Кампраміс» (рус. «Компромисс»); «Запаведнік» (рус. «Заповедник»), у якіх распавёў пра адметныя этапы жыцця: пра тэрміновую службу ў войску ў ахове выпраўленчых калоній, пра журналісцкую дзейнасць у газеце «Савецкая Эстонія», пра працу экскурсаводам у Пушкінскім запаведніку Міхайлаўскае.
Сяргей Даўлатаў памёр 24 жніўня 1990 года ў Нью-Ёрку, дзе і пахаваны на яўрэйскіх могілках.
Глыбоцкая цэнтральная раённая бібліятэка
Глыбоцкая цэнтралізаваная бібліятэчная сістэма — бібліятэка ў гораде Глыбокае Віцебскай вобласці Беларусі.
Гісторыя бібліятэкі
Бібліятэка была заснавана ў лістападзе 1945 года, а ў 1956 годзе была аб'яднаная з гарадской бібліятэкай у раённую. У канцы 1977 года была створана Глыбоцкая цэнтралізаваная бібліятэчная сістэма. У такі фармаце бібліятэка дзейнічае да гэтага часу.
ДУК «Глыбоцкая цэнтралізаваная бібліятэчная сістэма» была заснавана ў снежні 1977 года. Яна складаецца з раённай, дзіцячай раённай, дзіцячай гарпасялковай, гарпасялковай бібліятэк, 4 сельскіх бібліятэк-клубаў, 1 сельскай бібліятэкі-музея этнаграфіі, 17 сельскіх бібліятэк. 16 бібліятэк знаходзіцца ў аграгарадках
У бібліятэках Глыбоцкага раёна працуюць 2 клубы для падлеткаў («Нашчадкі», «Равеснік»), 8 клубаў – для дзяцей малодшага і сярэдняга ўзросту («Крынічка», «Ветразь», «Знайкі», «Юныя сябры бібліятэкі», «Лучынка», «Дапытлівыя чамучкі», «Усёзнайкі», «Жураўлік»), дарослыя клубы («Сустрэчы», «Сяброўкі»), аматарскае аб'яднанне «Натхненне».
Кніжны фонд установы культуры ўтрымлівае больш за 60 тыс. экз. друкаванай і электроннай прадукцыі (электронныя дыскі).
Бібліятэка штогод абслугоўвае каля 5 тыс. чалавек.
Пры ўстанове культуры працуе літаратурна-музычная гасціная «Сустрэчы для душы», у рамках якой арганізуюцца сустрэчы з цікавымі людзьмі – народнымі майстрамі, мясцовымі паэтамі і кампазітарамі, «вечары-партрэты», прэм'еры кніг. Для папулярызацыі беларускіх пісьменнікаў праводзяцца тыдні беларускага рамана, гадзіны паэзіі і гадзіны забытай кнігі, літаратурна-музычныя вечары, відэапрэзентацыі.
Прыярытэтнымі напрамкамі працы бібліятэкі з'яўляюцца краязнаўства, патрыятычнае выхаванне моладзі, а таксама маральна-этычнае, эстэтычнае, экалагічнае выхаванне, фарміраванне здаровага ладу жыцця, прафарыентацыя для школьнікаў горада.
У Глыбоцкай бібліятэцы створаны багаты матэрыял па гісторыі горада і раёна, пра вядомых людзей Глыбоччыны: П. Сухога, Я. Драздовіча, І. Буйніцкага, В. Ластоўскага, Н. Мінскага, Т. Даленга-Мастовіча.
У бібліятэцы створаная сталая выстава-экспазіцыя, самая вялікая ў Беларусі калекцыя дударскіх выданняў “Дуда мая ты спеўная ”. Калекцыя з'яўляецца часткай Дзяржаўнага рэестру кніжных помнікаў Беларусі. У гэтай адмысловай калекцыі сабраныя літаратурныя і папулярна-навуковыя тэксты, прысвечаныя дудзе і дударам. Часткай калекцыі з’яўляюцца выданні не толькі на беларускай, але таксама на іншых мовах. Збор дапаўняюць аўдыязапісы дударскай музыкі, мастацкія творы (карціны, выцінанкі, фігуркі) з вобразам дудара, паштоўкі і іншыя ўнікаты. У калекцыю ўваходзіць, між іншым, зборнік «Шляхам жыцьця» Янкі Купалы (Пецярбург, 1913), у якім пад адной вокладкай сабраныя некалькі вершаў прысвечаных дудзе.
IC 5286
IC 5286 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бітва за Вазін
Баі за Вазін — узброеныя сутыкненні падчас лівійскай грамадзянскай вайны за авалоданне горадам Вазін, размешчанага недалёка ад лівійска-туніскай мяжы.
Папярэднія падзеі
У першыя дні вайны ў гарах Нафуса даволі хутка былі сфармаваны паўстанцкія атрады, якія змагаліся супраць урада Муамара Кадафі. Аднак рэвалюцыянеры панеслі сур’ёзныя паразы ад лаялістаў. Вазін яшчэ ў сакавіку быў узяты мяцежнікамі. Неўзабаве горад адбіла ўрадавая армія, адрэзаўшы адзін са шляхоў забеспячэння паўстанцкіх атрадаў з Туніса і Еўропы. Каб аднавіць пастаўкі ўзбраенняў і баепрыпасаў праз Вазін ад замежных саюзнікаў у горы Нафуса, паўстанцы пачалі рыхтаваць аперацыю па паўторнаму захопу горада.
Баі
21 красавіка атрады мяцежнікаў паспрабавалі штурмам узяць Вазін, але сустрэлі супраціў з боку ўрадавай арміі. Аднак крыху пазней паўстанцы змаглі заціснуць лаялістаў паміж горадам і Тунісам, тым самым блакаваўшы цэлую роту. У выніку 105 вайскоўцаў лівійскай арміі збеглі ў Туніс, дзе яны здаліся туніскім уладам.
24 красавіка сілы кадафістаў пачалі абстрэльваць пазіцыі паўстанцаў блізу Вазіна.
28 красавіка ўрадавыя сілы вярнулі пад свой кантроль Вазін, адкінуўшы паўстанцаў да мяжы, дзе баі працягваліся на ўскраінах туніскага пагранічнага горада Дэхіба. Паведамлялася, што некалькі мяцежнікаў былі забіты, а яшчэ некалькі захоплены ў палон. На працягу дня мяцежнікі паспрабавалі контратакаваць. Баі працягваліся і ўначы, але рэвалюцыянерам не ўдалося дасягнуць значных вынікаў.
На наступную раніцу ў сутыкненні на баку паўстанцаў прыняла ўдзел туніская армія. Туніскія вайскоўцы змаглі адкінуць назад войскі ўрада. Аднак аб’яднаным сілам ПНС і Туніса ўзяць Вазін не ўдалося. Горад атрымалася ўзяць толькі праз некалькі дзён.
1 мая кадафісты абстралялі тэрыторыю Туніса.
7 мая адноўленыя баявыя дзеянні ў Вазіне прывялі да ўзмацнення абстрэлаў тэрыторыі Туніса. Улады Туніса былі вымушаны эвакуіраваць ўсё мясцовае насельніцтва ў прымежным горадзе Дэхіба. Прыкладна 100 снарадаў упалі на тэрыторыі Туніса, у выніку чаго адзін дом быў пашкоджаны, аднак ахвяраў не было. Туніскія ўлады заявілі, што сітуацыя «вельмі небяспечная» і што яны будуць рабіць усё, каб абараніць сваю краіну.
Праз дзевяць дзён, 16 мая, туніскія войскі прадухілілі спробу перасячэння мяжы 200 салдат урадавай арміі. На здзіўленне, усё прайшло мірна і без прымянення зброі.
9 ліпеня аднавіліся сутыкненні ў Вазіне.
29 ліпеня паўстанцы атакавалі лаялістаў у населеным пункце Айн-Газае, які знаходзіцца недалёка ад Вазіна. Больш узброеных сутыкненняў паблізу Вазіна і на лівійскім-туніскай мяжы не адбывалася.
Спіс аб’ектаў PGC (862001—863000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (862001—863000)
Доктар навук
Доктар навук — навуковая ступень. Упершыню прысвоеная ў 1130 Балонскім універсітэтам. У Расійскай імперыі прысвойвалася з 1819. Сучасная практыка Рэспублікі Беларусь па прысваенні гэтае навуковай ступені ўведзеная ў 1934. Прысвойваецца, як правіла, асобам, якія ўжо маюць навуковую ступень кандыдата навук па адпаведнай галіне навукі і публічна абаранілі доктарскую дысертацыю.
Рэйка
Рэйка — сталёвы профіль адмысловай формы.
Часцей за ўсё рэйкі ўкладваюць на шпалах або іншых апорах, дзеля таго, каб атрымаць рэйкавы шлях, па якім перамяшчаецца рухомы састаў чыгуначнага транспарта, гарадскіх чыгунак, спецыялізаваныя саставы ў шахтах, кар'ерах, краны і г.д.
Рэйкі служаць для накіроўвання колаў пры іх руху, непасрэдна ўспрымаюць і пругка перадаюць ціск ад колаў на ніжэй ляжачыя элементы верхняй будовы пуці. На ўчастках з электрычнай цягай рэйкі служаць праваднікамі адваротнага сілавога току, а на ўчастках з аўтаблакіроўкай --праваднікамі сігнальнага току.
Герб Кабардзіна-Балкарыі
Герб Кабардзіна-Балкарыі з'яўляецца сімвалам Кабардзіна-Балкарыі. Прыняты Парламентам Рэспублікі 21 ліпеня 1994 года. У Дзяржаўным геральдычным рэгістры Расійскай Федэрацыі значыцца пад № 147.
Апісанне
Герб Кабардзіна-Балкарыі ўяўляе сабой выяву залатога (жоўтага) арла ў чырвоным поле шчыта; вока арла — блакітнае (сіняе). На грудзі арла — малы перасечаны шчыт, угары — малюнак срэбнай (белай) гары аб двух вяршынях у блакітным (сінім) поле, унізе — залаты (жоўты) трылістнік з прадаўгаватымі лістамі ў зялёным полі.
NGC 2687B
NGC 2687B (іншыя абазначэнні — NGC 2687-2, MCG 8-16-39, VV 765, PGC 25030) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Супрэматычная кампазіцыя
Гісторыя
Карціна напісаная мастаком у 1916 годзе. У 1919—1920 гадах выстаўлялася ў Маскве. У 1927 годзе Малевіч выстаўляў карціну на выстаўках у Варшаве, а пазней у Берліне, дзе карціна засталася пасля ад’езду Казіміра ў СССР у чэрвені 1927 года. Пазней карціна была перададзена нямецкаму архітэктару Гуга Херынгу, які прадаў яе музею Стэдэлік у Амстэрдаме, дзе яна захоўвалася каля 50 гадоў. Пасля яна патрапіла ў Музей сучаснага мастацтва ў Нью-Ёрку.
На працягу ХХ стагоддзя карціна неаднаразова выстаўлялася на розных выставах, пераважна еўрапейскіх.
У 2002 годзе дагэтуль нікому не вядомыя спадчыннікі мастака пачалі патрабаваць назад палотны свайго стрыечнага дзядулі. Ім атрымалася займець з музея «Супрэматычную кампазіцыю», якую яны неадкладна прадалі «Коммерсантъ».
Аднак у чэрвені 2004 года «Супрэматычную кампазіцыю» ізноў выставілі на гандаль — гэтым разам лонданскага аўкцыённага дому Bonhams. Тады карціна была прададзена за 734 188 англійскіх фунтаў (1 343 170 долараў).
3 лістапада 2008 года на аўкцыёне Sotheby’s у Нью-Ёрку карціна была прададзена невядомаму пакупніку за $60 002 500, стаўшы самой дарогай карцінай у гісторыі, напісанай мастаком.
HMS А9
HMS А9 — брытанская падводная лодка тыпу А. Пабудавана ў 1904-1905 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 8 сакавіка 1905 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 8 мая 1905 года.
Падчас Першай сусветнай вайны A4 выкарыстоўвалась ў.
У 1920 году лодка была прададзена на металалом.
IC 5287
IC 5287 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сямён Сямёнавіч Абрамаў
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут (1960; аспірантура, 1965; дактарантура, 1986). Выкладаў у Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны (1969—2014, факультэт ветэрынарнай медыцыны, у 1987—1990 гадах — дэкан факультэта, у 1995—2000 гадах — першы прарэктар акадэміі, з 2001 года — прафесар кафедры ўнутраных незаразных хвароб сельскагаспадарчых жывёл).
Навуковыя інтарэсы: незаразныя хваробы сельскагаспадарчых жывёл.
Узнагароды
Ордэн Пашаны (2014), званне «Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1999), ганаровыя граматы Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання (1988, 2011, 2013), Міністэрства адукацыі (1994), Вышэйшай атэстацыйнай камісіі (1998) Рэспублікі Беларусь, нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2008).
Міхаіл Мікалаевіч Ткачэнка
Біяграфія
М. М. Ткачэнка нарадзіўся ў пасёлку Бешанковічы (Віцебская вобласць). У Чырвонай арміі з 1940 года. У 1942 г. скончыў ваенна-авіяцыйныю школу ў Навасібірску. На франтах Вялікай Айчыннай вайны са снежня 1942 года. Прымаў удзел у баявых дзеяннях на Каўказе, Украіне, у Крыму, Румыніі, Венгрыі. За час вайны камандзір звяна 210-га штурмавога авіяпалка капітан М. М. Ткачэнка зрабіў 150 баявых вылетаў, удзельнічаў у 7 паветраных баях, збіў самалёт праціўніка.
Вызначыўся ў баях за горад Севастопаль у час Крымскай аперацыі.
Памяць
Імем М. М. Ткачэнка названа школа ў гарадскім пасёлку Бешанковічы, вуліцы ў Бешаковічах і Полацку.
Дзюшэз
Дзюшэз (duchess) — у XVIII — пачатку XIX стагоддзя гандлёвая назва цяжкай аднаколернай бліскучай тканіны з шоўку атласнага перапляцення з гладкай паверхняй. Пазней рабілася таксама з сумесі шоўку ці сінтэтычных. Як правіла, мае аснову і ўток з.
Бляск выкарыстаных матэрыялаў падкрэсліваецца атласным перапляценнем асновы. Вага тканіны звычайна складае 60-140 г/м².
Выкарыстоўваецца для элегантных блузак, сукенак і касцюмаў на ўрачыстых мерапрыемствах.
Бураковы квас
Бураковы квас  — старадаўні прадукт харчавання славян, у тым ліку беларусаў.
Гісторыя
Квашаныя буракі некалькі стагоддзяў былі незаменным інгрэдыентам у кухні людзей, якія насялялі тэрыторыі сучасных Польшчы, Літвы, Украіны і Беларусі. Атрыманы квас ужывалі як самастойны напой ці выкарыстоўвалі як інгрэдыент. Нарыхтоўкі такога квасу кожнай восенню стагоддзямі былі неабходнай гаспадарчай працай.
Спосаб прыгатавання
Такі квас звычайна рабілі ўвесну: буракі чысцілі, мылі, залівалі ў бочцы ці іншай пасудзіне вадой. Буракі ўкісалі самі па сабе, зрэдку ў іх дадавалі шчаўе.
У 1925 годзе ў кнізе «Spiżarnia i zapasy zimowe» апісвала працэс прыгатавання так:
Спосабы ўжывання
Квас пілі, варылі з буракамі, з даданнем крухмалу гатавалі кісель. Таксама квашаныя буракі былі значным інгрэдыентам шматлікіх страў. Акрамя баршчу, з імі гатавалі халаднік, верашчаку, фаршаванага шчупака і іншыя стравы.
Бурачны квас часам п’юць у лячэбных мэтах, для ачысткі печані ці для пахудання, рэгулярнымі курсамі.
Культурнае значэнне
24 ліпеня 2018 года прадукт быў занесены ў Падляскага ваяводства ў катэгорыі «Напоі».
Гэты прадукт найбольш цесна звязаны з традыцыямі Калядаў, сляды гэтага можна знайсці і ў літаратуры. Бурачны квас з’яўляецца на стале як першая з калядных страў у «Мужыках» Уладзіслава Станіслава Рэйманта (раман, напісаны ў 1901—1908 гг.) :
Карнелій (Папа Рымскі)
Карнелій або Святой Карнелій (*? — † 253) — Папа Рымскі (251—253), святый.
Біяграфія
Пры імператару Трэбаніяні Галі Карнелій быў сасланы ў Centuricellae (цяпер Чивитавеккья), дзе памёр 253 года. Памяць адзначаецца разам са святым Кіпрыяном — 16 верасня.
Светлавы паток
Светлавы паток — колькасць светлавой энергіі, якая працякае праз пэўную пляцоўку за адзінку часу. Асноўная велічыня ў фотаметрыі.
NGC 2688
NGC 2688 (іншыя абазначэнні — MCG 8-16-40, NPM1G +49.0113, PGC 25048) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ошскі дзяржаўны акадэмічны ўзбекскі музычна-драматычны тэатр імя Бабура
Ошскі дзяржаўны акадэмічны узбекскі музычна-драматычны тэатр імя Бабура (Ошский Государственный академический узбекский музыкально-драматический театр имени Бабура), (Бобур номли Ўш Давлат академик ўзбек мусиқали драма театри) — тэатр горада Ош (Кыргызстан), самы найстарэйшы прафесійны тэатр Кыргызстана, другі найстарэйшы тэатр у Цэнтральнай Азіі.
Гісторыя тэатра
У 1918 годзе пад кіраўніцтвам Рахмонберды Мадазімава разам з іншымі дзеячамі і настаўнікамі Ошскага павета Бекназарам Назаравым, Ібрахімам Мусабоевым, Журахонам Зайнабідынавым, Назирханом Камоловым, А.Саідавым, А.Эшанханавым, Абдукадырам Исхоковым, Ісраілжонам Исмоиловым, Джаліл Сабітавым ўпершыню ў Кыргызстане быў заснаваны самадзейны тэатральны гурток на базе канцэртнай брыгады пры Рэўваенсавета Туркестанскага фронту з мясцовых мусульманскіх акцёраў. Мастацкі кіраўнік тэатральнай трупы Рахмонберды Мадазымаў быў першым заснавальнікам і арганізатарам тэатральнага руху ў Кыргызстане. У 1919 году гурток сфармаваўся ў драматычную трупу. Гэтая трупа паслужыла не толькі развіццю тэатральнага мастацтва, але і развіццю прафесійнага музычнага мастацтва ў Кыргызстане. Так як у рэпертуары трупы, акрамя тэатральных пастановак ставіліся шматлікія канцэртныя праграмы, таксама ажыццяўлялася апрацоўка народных мелодый для музычнага суправаджэння спектакляў, што стала асаблівым этапам на шляху станаўлення музыкаў-прафесіяналаў. У далейшым гэтая трупа стала асновай для стварэння Ошскай Дзяржаўнага акадэмічнага ўзбекскага музычна-драматычнага тэатра імя Бабура.
Ошскі Дзяржаўны акадэмічны узбекскі музычна-драматычны тэатр імя Бабура з’яўляецца другім найстарэйшым прафесійным тэатрам у Цэнтральнай Азіі, пасля узбекскія нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Хамза ў горадзе Ташкент (заснаванага ў 1913-27 лютага 1914 гадах).
У 2018 годзе тэатр будзе адзначаць свой векавы юбілей.
Памяць артыстаў тэатра
Рашэннямі мясцовых уладаў былі ўшанаваны памяць заснавальнікаў тэатра шляхам прысваення іх імёнаў вуліцах Ошскай вобласці.
IC 5288
IC 5288 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Верталётная эскадрылля «Executive Outcomes»
Верталётная эскадрылля ПВК «Executive Outcomes» — праўрадавае падраздзяленне ў Сьера-Леонэ, якое існавала ў перыяд грамадзянскай вайны 1991—2002 гадоў. У шэрагах эскадрыллі служылі паўднёваафрыканцы, расіяне, украінцы і беларусы.
Эфект Кера
Эфект Кера, з'ява Кера, квадратычны электрааптычны эфект — з'ява ўзнікнення двайнога праламлення ў аптычных рэчывах пад ўздзеяннем аднароднага электрычнага поля.
Верталётная эскадрылля «Executive Outcomes»
Гісторыя
У сакавіку 1995 года паўднёваафрыканская ПВК «Executive Outcomes» падтрымала ўрад Сьера-Леонэ ў вайне супраць групоўкі АРФ. Супрацоўнікі арганізацыі дзейнічалі тут да падзення сталіцы ў 1999 годзе. У Сьера-Леонэ ПВК мела невялікі парк бранятэхнікі і авіяцыі з арсеналаў краін Афрыкі і Усходняй Еўропы.
Эфект Кера
У выніку палярызацыі рэчыва пад ўздзеяннем электрычнага поля паказчык праламлення становіцца прапарцыянальным квадрату яго напружанасці. Эфект быў адкрыты ў 1875 годзе шатландскім фізікам Джонам Керам (John Kerr).
Эфект Кера выкарыстоўваецца для мадуляцыі высокачастотных сігналаў, у хуткадзейнічаючых аптычных затворах, даючых экспазіцыю да 10−8 с.
Верталётная эскадрылля «Executive Outcomes»
Гісторыя
Для абслугоўвання авіятэхнікі паўднёваафрыканцы пачалі наймаць ураджэнцаў былых савецкіх рэспублік. Кампанія набірала верталётчыкаў і наземных спецыялістаў (меркавана пасрэднікамі выступалі дзве фірмы: беларуская «Трансавіяэкспарт» і расійская «Авиатехносервис» ). З імі ПВК заключала кантракт. Зарплата для пілота складала каля 4500 долараў ЗША. Байцам кожныя два месяцы падаваўся двухтыднёвы адпачынак.
Баявы шлях
Першай аперацыяй паветранага атрада стаў налёт на варожую базу ў Ма-Шэрве. Лагер апазіцыі знаходзіўся на схіле гары. Базу абаранялі каля 300 апалчэнцаў АРФ. Урадавыя сілы пры падтрымцы наймітаў «Executive Outcomes» спланавалі аперацыю ў гэтым раёне. За двое сутак уладам удалося істотна аслабіць групоўку праціўніка. Супраць тых, хто працягваў супраціўленне, была кінута эскадрылля. Роберт К. Браўн, відавочца падзей і аўтар часопіса «Soldier of Fortune», аб тым баі успамінаў наступнае : ...і тады рускія на верталётах Мі-24 пачыналі паліваць іх [мяцежнікаў] агнём сваіх шматствольных хуткастрэльных гармат. Пасля таго, як пазіцыі паўстанцаў апрацавала наша авіяцыя, салдаты здзяйсняюць чарговы кідок наперад, выкарыстоўваючы транспартна-дэсантныя верталёты, як гэта рабілі мы ў часы вайны ў Анголе. Поспех аперацыі быў з радасцю сустрэты ва ўрадзе, і, нягледзячы на тое, што аэрамабільныя часці і падраздзяленні спецназа мелі патрэбу ў адпачынку, было вырашана працягнуць наступленне ва ўсходнім кірунку з канчатковай мэтай захопу раёна алмазных радовішчаў у Каіду. Тут зноў быў задзейнічаны верталётны атрад «Executive Outcomes».
Шмат у чым поспеху эскадрыллі спрыяў той факт, што ў апазіцыі не было чаго супрацьпаставіць уладам. У мяцежнікаў не было ні верталётаў, ні зенітак. Аднак, падчас штурму якога-небудзь аб’екта з верталётаў, баевікі адкрывалі агонь з гранатамётаў РПГ-7. Таму паветраны атрад вымушаны быў трымацца досыць высока і карыстацца ракетамі (замест 12.7-м чатырохствольных аўтаматычных кулямётаў ЯкБ ), якія былі вельмі дарагімі. Урад нярэдка адмаўляў верталётчыкам у іх забеспячэнні.
Дзейнасць падраздзялення, асабліва выніковасць спецыялістаў з былога СССР, вымусіла ўлады адмовіцца ад паслуг амерыканскіх наймітаў. Існы рэжым ахвотней наймаў авантурыстаў з Расіі і Украіны.
Атрад
У эскадрыллі служылі пераважна расійскія і ўкраінскія пілоты і тэхнікі. Спачатку адносіны з паўднёваафрыканцамі ў іх склаліся не лепшым чынам. Як пісаў Пётр Камінскі ў расійскім часопісе «История авиации», славяне лічылі, што іх дзейнасць можа самым негатыўным чынам адбіцца на сумах выплат, а то і зусім на лёсах кантрактаў. Паўднёваафрыканцы, са свайго боку, ганарыліся сваім баявым вопытам, які ў некаторых з іх вылічаўся прыкладна паўтары дзесяткамі гадоў амаль бесперапынных баявых вылетаў, выкананых у розных лакальных канфліктах. Да ўсяго іншага, яны даволі нізка ацэньвалі афганскі вопыт былых савецкіх афіцэраў, лічачы, што сістэма падрыхтоўкі лётнага складу ў СССР сама па сабе выключала выпрацоўку ў навучэнца курсанта навыкаў хуткага прыняцця самастойных рашэнняў у складанай тактычнай абстаноўцы.
На ўзбраенні падраздзялення знаходзіліся верталёты Мі-8Т, Мі-17 і Мі-24 расійскай вытворчасці. Апошнія раней належалі Узброеным сілам Сьера-Леонэ. Стан машын быў жахлівым, аднак яны былі адрамантаваны расійскімі тэхнікамі.
У склад падраздзялення ўваходзілі дзевяць экіпажаў, абслугоўваючы персанал і ахова базы агульнай колькасцю 200 чалавек.
Экіпаж Сапожнікава
Байцы патрапілі ў зону баявых дзеянняў у 1995 годзе. Верталётчыкі вазілі прэзідэнта Сьера-Леонэ і розныя грузы. Па некалькі разоў прыязджалі дадому ў адпачынак. 25 мая 1997 года ў краіне адбыўся ваенны пераварот. Прэзідэнт Ахмад Тэджан Каба быў скінуты, пасля чаго ўсе чацвёра былі затрыманы саюзнікамі зрынутага рэжыму. Прычым затрыманне адбылося на тэрыторыі суседняй Ліберыі. Мартыновіч, Кулькоў і Сапожнікаў утрымліваліся ў Нігерыі. Чэпеля, які быў жанаты на жыхарцы Сьера-Леонэ, утрымлівалі ў мясцовай турме. Улетку 1998 года, дзякуючы намаганням дыпламатаў, групу ўдалося вызваліць. Члены беларуска-расійскага экіпажа прызнаны ўрадам Кабы, які ў той час ужо вярнуўся да ўлады, міжвольнымі памагатымі путчыстаў.
Марыя Ігараўна Шканава
Марыя Ігараўна Шканава (нар., , СССР) — беларуская гарналыжніца. Выступае ў слаламе і слаламе-гігант.
Грамадская пазіцыя
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння пратэстаў у 2020 годзе.
Герб Калмыкіі
Герб Калмыкіі з'яўляецца сімвалам Калмыкіі. Прыняты Парламентам Рэспублікі 11 чэрвеня 1996 года. У Дзяржаўным геральдычным рэгістры Расійскай Федэрацыі значыцца пад № 150.
Апісанне
Герб Калмыкіі ўяўляе сабой выяву «Улан зала» і «Хадак» у крузе залаціста-жоўтага колеру ў апраўленні нацыянальнага арнамента «зег» на блакітным фоне, у аснове якога — пялёсткі кветкі белага лотаса. У верхняй частцы герба — малюнак старажытнага знака Дзербен Айратаў — чатыры змацаваных паміж сабою круга.
Сіндры
Сіндры (Эйтры) — у германа-скандынаўскай міфалогіі гном (цверг), з якім Локі спрачаўся ў кавальскім майстэрстве.
Сіндры паспрачаўся з Локі аб тым, што зможа зрабіць рэчы больш умелыя за тыя, што зрабіў Двалін. У Локі было тры рэчы, таму і Сіндры павінен быў вырабіць лепшую рэч за тры спробы. Першым ён выкаваў пярсцёнак Драўпнір, які кожны дзявяты дзень ствараў яшчэ восем залатых пярсцёнкаў. Другім её выкаваў вепрука Гулінбурсці, які быў спрытным, як Слейпнір, і насіў свайго ездака праз лясы, моры і горы лёгка і свабодна, як па роўным шляху. Трэцім быў выкаваны молат М’ёльнір, які заўсёды вяртаўся ў руку гаспадара.
Асы прызналі М’ёльнір лепшым вырабам і Локі прайграў пары.
Астравы Эстоніі
Астравы Эстоніі — гэта 1521 астравоў і астраўкоў, якія з'яўляюцца часткай тэрыторыі Эстоніі. Агульная плошча — 4,2 тыс. км², або каля 9 % ад агульнай плошчы краіны (45,227 тыс. км²).
Парыжскі ўніверсітэт навук і літаратур
Агульная характарыстыка
Знаходзячыся ў Парыжы, ён у асноўным размешчаны ў Лацінскім квартале, а таксама ў кампусе Журдан, у Порт-Дафін (16 акруга Парыжа), у кампусе Кандарсэ, на плошчы Рышэлье і ў Медоне (месца размяшчэння абсерваторыі).
Ён быў заснаваны ў 2010 годзе і афіцыйна створаны як універсітэт у 2019 годзе. Гэта калегіяльны ўніверсітэт з 11 ўстановамі, якія ўваходзяць у яго склад. Ён размешчаны ў цэнтры Парыжа, з яго асноўнымі аб’ектамі ў Лацінскім квартале, у кампусе Журдан, у Порт-Дафін на поўначы горада і на плошчы Рышэльё.
ВНУ прысуджае дыпломы бакалаўра, магістра і доктара. Ён прапануе адукацыю, заснаваную на міждысцыплінарных даследаваннях і навучанні, і яго студэнты маюць доступ да шырокага спектру дысцыплін у галіне прыродазнаўчых, тэхнічных, гуманітарных, сацыяльных навук, выяўленчага і выканальніцкага мастацтва.
Універсітэт займаў у 2020 годзе 36-е месца ў Сусветным акадэмічным рэйтынгу універсітэтаў, 45-е месца ў сусветным рэйтынгу універсітэтаў «Times Higher Education» і 52-е месца ў 2021 годзе ў сусветным рэйтынгу універсітэтаў QS.
Сярод выпускнікоў універсітэта 28 нобелеўскіх лаўрэатаў, 10 лаўрэатаў Філдсаўскай прэміі, 3 лаўрэата Абелеўскай прэміі, 49 залатых медалістаў CNRS, 50 лаўрэатаў прэміі «Сезар» і 79 лаўрэатаў прэміі Мальера.
Гісторыя
У 2010 годзе, улічваючы адсутнасць міжнароднай бачнасці іх устаноў і цяжкасці з фінансаваннем і рэалізацыяй даследчых праектаў, 5 вядучых парыжскіх вышэйшых школ і акадэмічных устаноў аб’ядналіся ў Цэнтр даследаванняў і вышэйшай адукацыі (PRES) са статусам фонду навуковага супрацоўніцтва. Гэтая новая арганізацыя пад назвай «Парыжскія навукі і літаратуры — Лацінскі квартал» першапачаткова з’яўлялася галоўным навуковым цэнтрам супрацоўніцтва паміж ўстановамі Лацінскага квартала, а таксама была накіравая на атрыманне фінансавання.
Першымі 5 заснавальнікамі ўніверсітэта з’яўляюцца Калеж дэ Франс, Парыжская вышэйшая нацыянальная школа хіміі, Вышэйшая нармальная школа, Парыжская вышэйшая школа прамысловай фізікі і хіміі і Парыжская абсерваторыя. Затым да працэсу далучаюцца 8 іншых устаноў: 2 у якасці членаў-заснавальнікаў (Універсітэт Парыж-Дафін і Інстытут Кюры) і 6 у якасці асацыіраваных членаў (Вышэйшая нацыянальная кансерваторыя драматычнага мастацтва, Парыжская вышэйшая нацыянальная кансерваторыя музыкі і танцаў, Вышэйшая нацыянальная школа дэкаратыўнага мастацтва, Вышэйшая нацыянальная школа выяўленчых мастацтваў, Даследчы фонд П’ера Жыля дэ Жэна і Інстытут Луі Башэлье).
Чырвоны квадрат
«Чырвоны квадрат» — карціна Казіміра Малевіча, напісаная ў 1915 годзе. Названы на адвароце «Жанчына ў двух вымярэннях». Уяўляе сабой чырвоны чатырохвугольнік на белым фоне, некалькі адрозны па форме ад квадрата.
Экспанаваўся на выставе 1915 года. У каталогу выстаўкі 1915 года ён атрымаў другую назву — «Маляўнічы рэалізм сялянкі ў двух вымярэннях».
У цяперашні час знаходзіцца ў Рускім музеі.
Сэнс карціны
У 1920 годзе Малевіч пісаў аб гэтай карціне, што «у інтэрнаце ён атрымаў яшчэ значэнне» «як сігнал рэвалюцыі».
Ксана Бланк звязвае супрэматызм Малевіча з творчасцю Льва Талстога. У прыватнасці, у апавяданні Талстога «Нататкі вар'ята» апісваецца пакой, дзе Фёдар пачынае тужыць: «Чыста выбелены квадратны пакойчык. Як, я памятаю, пакутліва мне было, што пакойчык гэты быў менавіта квадратны. Акно было адно, з гардзінкай — чырвонай». Гэта значыць, чырвоны квадрат на белым фоне з'яўляецца, па ісце, знакам нуды. Сам Малевіч тлумачыў канцэпцыю свайго першага «Чорнага квадрата», што «квадрат — пачуццё, белая прастора — пустэча за гэтым пачуццём». Ксана Бланк прыходзіць да высновы, што, як і ў апавяданні Талстога, чырвоны квадрат на белым фоне графічна адлюстроўвае страх смерці і пустэчы.
Глыбоцкі дом рамёстваў
Глыбоцкі Дом рамёстваў — заснаваны ў 1989 годзе, з'яўляецца найстарэйшым домам рамёстваў у Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Сёння ў Доме рамёстваў прадстаўлена 11 напрамкаў, сярод якіх разьба і роспіс па дрэве, ганчарства і лепка з гліны, вышыўка, бісерапляценне, выраб беларускай лялькі. Кожны кабінет – свайго роду музей па захаванні народнай творчасці. Неаднаразова майстры прэзентавалі свае вырабы на розных выставах, станавіліся прызёрамі, пераможцамі абласных, рэспубліканскіх, міжнародных конкурсаў.