cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прэзідэнт Беларусі
Гісторыя
24 лістапада 1996 у Беларусі быў праведзены рэферэндум на які былі вынесеныя папраўкі якія пашыраюць паўнамоцтвы выканаўчай улады і прэзідэнта і некаторыя іншыя пытанні. За прыняцце паправак выказалася 70,45 % выбаршчыкаў.
9 верасня 2001 адбыліся чарговыя выбары прэзідэнта, пераможцам у якіх ізноў стаў Лукашэнка, набраўшы 75,62 % галасоў.
17 кастрычніка 2004 быў праведзены рэферэндум аб занясенні паправак у Канстытуцыю, якія здымаюць абмежаванне на колькасць прэзідэнцкіх тэрмінаў. 77,3 % выбаршчыкаў падтрымала гэтыя змены. Варта адзначыць, што змены ў закон «Аб прэзідэнце Рэспублікі Беларусь», якія вынялі абмежаванні ў два тэрміны былі ўхваленыя Саветам Рэспублікі толькі 5 кастрычніка 2006 Такім чынам, на момант правядзення прэзідэнцкіх выбараў 2006 года ў Беларусі дзейнічала Канстытуцыя, дзе не было абмежаванняў на колькасць прэзідэнцкіх тэрмінаў і закон аб Прэзідэнце, артыкул 8 якога абвяшчаў: ''Тэрмін паўнамоцтваў Прэзідэнта — пяць гадоў. Адна і тая ж асоба можа быць Прэзідэнтам не больш двух тэрмінаў.'' Аднак, паводле артыкула 137 Канстытуцыі ў выпадку супярэчнасцяў, яна мае прыярытэт перад законамі, указамі і г. д.
19 сакавіка 2006 адбыліся чарговыя выбары Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Перамогу на іх атрымаў Аляксандр Лукашэнка. 19 снежня 2010 адбыліся чарговыя выбары Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. У іх прынялі ўдзел дзесяць кандыдатаў — найбольшая колькасць у гісторыі прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі. Перамогу на іх атрымаў Аляксандр Лукашэнка.
Статус, правы і абавязкі Прэзідэнта
Статус, правы і абавязкі Прэзідэнта вызначаюцца Канстытуцыяй Беларусі:
Артыкул 81:
Аляксандр Ціханавіч Грачанінаў
Аляксандр Ціханавіч Грачанінаў (Александр Тихонович Гречанинов, 13 (25) кастрычніка 1864, Масква — 3 студзеня 1956, Нью-Ёрк) — расійскі кампазітар.
Прэзідэнт Беларусі
Статус, правы і абавязкі Прэзідэнта
Артыкул 82:
Артыкул 84:
Аляксандр Ціханавіч Грачанінаў
Біяграфія
Пасля заканчэння кансерваторыі прымаў актыўны ўдзел у рабоце музычна-этнаграфічнай камісіі пры Маскоўскім універсітэце і ў Беларускай песеннай камісіі, выступаў у якасці акампаніятара ўласных рамансаў. Творы Грачанінава выходзілі ў выдавецтве Бяляева.
Прэзідэнт Беларусі
Статус, правы і абавязкі Прэзідэнта
Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь:
Аляксандр Ціханавіч Грачанінаў
Біяграфія
У час працы ў Беларускай песеннай камісіі Грачанінаў пазнаёміўся з беларускім музычным фальклорам, глыбока адчуў своеасаблівасць яго ладава-інтанацыйнай будовы. Даў класічныя ўзоры апрацовак народных песен. На тэмы народных песняў напісаў у Парыжы «Беларускую рапсодыю» для сімфанічнага аркестра і п’есу для скрыпкі і фартэпіяна «Дар Белай Руси». Аўтар музыкі да п’есы В. Шашалевіча «Апраметная» ў пастаноўцы БДТ-2 1926 года.
У 1925 годзе Грачанінаў з сям’ёй эміграваў у Парыж, а ў 1939 годзе — у Нью-Ёрк. Пахаваны на праваслаўных могілках у Джэксане (Касвіл), Нью-Джэрсі, ЗША.
Творчая спадчына
У творчую спадчыну Грачанінава ўваходзяць:
Аламон
Аламон (Ollomont) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 160 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3 чал./км². Займае плошчу 53 км². Паштовы індэкс — 11010. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Японскія лічбы
Японскія лічбы — сукупнасць запазычанай кітайскай сістэмы ліку і ўласнай японскай, якая ўжываецца для запісу лікаў у сучаснай Японіі. З-за дублявання ўласнай сістэмы ліку запазычанай кітайскай ва ўсіх лікаў ёсць мінімум два чытання: он'ёмі і кун'ёмі.
Японскія лічбы
Зараз японцы карыстаюцца як арабскімі лічбамі (1, 2, 3), так і кітайскімі іеагліфічнымі (一, 二, 三). Арабскія звычайна выкарыстоўваюцца ў гарызантальным пісьме, а кітайскія — ў вертыкальным.
* Чытанне «мару» (круг) ужываецца пры называнні лічбаў па адной, адным з прыкладаў з'яўляецца назва знакамітай «Крамы 109» у Сібуя: «іці, мару, кю». Яго таксама жартам чытаюць «дзесяць-дзевяць».
** Тысяча (千) — папулярны кампанент японскіх імёнаў і тапонімаў. (гл. ніжэй)
Пачынаючы з «ман» (万), у лічбах больш не прапускаюць адзінку ў пачатку: сто іен (百円), тысяча іен (千円), дзесяць тысяч іен (一万円).
Русакі (Валожынскі раён)
Русакі́ (, Русаки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Рагізна (Самбірскі раён)
Рагізна (Рогізно) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Японскія лічбы
Японскія лічбы
Лічбы 4 і 9 лічацца ў японскай культуры нешчаслівымі: 4 — амафон слова смерць сі (死), а 9 — амафон слова «пакуты», «гаркі» ку (苦). Таксама нешчаслівым лічыцца 13, але гэта запазычанне аналагічнага страху з амерыканскай і еўрапейскай культур.
У сучаснай японскай мове ўсе лічбы, акрамя 4 і 7, чытаюцца праз он'ёмі: 4,79 = «ён тэн нана кю». Тым не меней у назвах месяцаў усе лічбы чытаются праз он'ёмі: красавік — сігацу (四月), ліпень — сіцігацу (七月), верасень — кугацу (九月).
* Хяку пераўтвараеййа ў бяку з-за рэндаку.
Вялікія лікі
Японская сістэма злічэння групуе лічбы ў ліках чацвёркамі, а не тройкамі, як еўрапейская.
Варыятыўнасць утварылась праз з'яўленне старэйшага японскага матэматычнага трактату Дзінкокі, першае выданне якога выйшла ў 1627 годзе. У Дзінкокі змяшчалася мноства памылак, частка якіх была выпраўлена ў выданні 1631 года, а частка — у 1634 годе.
Прыклады: (падзяленне лічбаў на групы дадзена дзеля зручнасці ўспрымання)
Калі ў японскім тексце сустракаюцца арабскія лічбы, яны запісваюцца амерыканскім узорам: з коскамі паміж разрадамі кожныя тры лічбы. Еўрапейская натацыя можа ўжывацца таксама пры запісу лікаў лічбамі не больш за ман: 25 000 000 можна запісаць як 2 500万.
Малыя лікі
У японскай мове ёсць дзве сістэмы запісу дзесятковых дробаў. Яны амаль не ўжываюцца ў паўсядзённым жыцці, але існуюць у некаторых спецыальных галінах, напрыклад, у падліку статыстыкі бейсбалістаў і спартовых команд, а таксама некалькіх ідыёмах, напрыклад, (五分五分の勝負).
Першая сістэма:
Гэта сістэма ўжываецца пры ўтварэнні традыцыйных японскіх мер.
Другая сістэма лічыць долі інакш: Гэта сістэма ўжываецца пры называнні коштаў:
За выключэннем «вары» гэта сістэма рэдка ўжываецца.
У імёнах
Акрамя таго, ёсць паслядоўнасць мужчынскіх імёнаў, якімі называюць дзяцей у парадку нараджэння:
Пасля Другой сусветнай вайны імёны «больш за» Сабуро амаль выйшлі з ужывання. Акрамя пазначаных імён ёсть нават Дзюсіро (十四郎) і Хякуро (百郎): іх, апроч іншых, маюць акцёр Кабукі Дзюсіро Коноэ (近衛 十四郎) і мангака Хякуро Мурасакі (村崎 百郎).
Афіцыйнае ўжыванне
Акрамя звычайных іерагліфічных лічбаў маецца адмысловы набор знакаў, якімі лічбы пазначаюцца ў афіцыйных і фінансавых дакументах дзеля абароны ад падробкі. Яны называюцца дадзі (大字). Сёння ўжываюцца дадзі адзінкі, двойкі, тройкі і дзясяткі   — гэтыя знакі ў стандартным напісанні лёгка пераўтварыць у іншыя: адзінку — ў двойку, тройку — ў пяцёрку, дзясятку ў тысячу. У афіцыйным запісе адзінка разраду заўсёды ставіцца: 壱百壱拾 (1×100 + 1×10 = 110), звычайна гэты лік запісваецца як 百十.
Афіцыйныя лічбы:
Банкноты наміналам 1000 іен, 2000 іен, 5000 іен і 10000 іен маюць маркіроўку афіцыйнымі лічбамі: 壱千, 弐千, 五千, 壱万.
Стараяпонскія лічбы
У стараяпонскай былі лічбы, якія сення ўжо не ўжываюцца.
Зноскі:
Кашалінскае ваяводства (1975—1998)
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Перагрэтая вадкасць
Перагрэтая (метастабільная) вадкасць - вадкасць, нагрэтая вышэй тэмпературы кіпення. Перагрэтая вадкасць з'яўляецца прыкладам метастабільнага стану, у шэрагу энергетычных і тэхналагічных рэжымаў выклікае такія спецыфічныя дынамічныя з'явы, як выбуханебяспечнае закіпанне за кошт назапашанага цяпла, няўстойлівасць паверхні падзелу вадкасць-пара, фарміраванне фронту фазавага пераходу.
Існаванне перагрэтых (метастабільных) станаў звязана з абцяжараным пачатковай стадыі фазавага пераходу першага роду. Перарывісты характар ​​пераходу (dS\neq 0, dv\neq 0; тут S - удзельная энтрапія, v - удзельны аб'ём) выключае магчымасць ператварэння адначасова ва ўсёй масе рэчывы паблізу раўнавагі. Фазавы пераход пачынаецца ў асобных «пунктах» аднастайнай сістэмы, гэтыя пункты павінны задавальняць умове R>R_r (R — радыус зародка, R_r — радыус крытычнага зародка) - тады рост новай фазы суправаджаецца змяншэннем тэрмадынамічнага патэнцыялу.
Характарыстыкай патэнцыйнага бар'ера, які трэба пераадолець зародку для дасягнення крытычнага памеру, ёсць праца утварэння крытычнага зародка: дзе
W таксама можна запісаць праз раўнаважкія ўласцівасці: где D — каэфіцыент паверхневага нацяжэння.
Прыклады
Аргон, атмасферны ціск:
Тнасычэння = -186 °C Тдасягальнага перагрэву = -142 °C.
Як бачна, на вопыце дасягаецца перагрэў ў 44 градуса.
Вада дазваляе ўстойлівы перагрэў да 200 °C. Нагрэтая да 300 °C вада можа існаваць у вадкім стане пры атмасферным ціску на працягу часу парадку мікрасекунд.
Мая Беразоўская
Мая Беразоўская (Maja Berezowska; ці, Баранавічы — , Варшава) — польская мастачка.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і інжынэра Эдмунда Беразоўскага. Яе бацька быў падпалкоўнікам расійскай арміі і будаўніком чыгункі, пазней ён служыў у польскім войску ў чыне генэрала брыгады.
Вучылася ў Пецярбургу (1908—1909), мастацкай школе Кракава (1910—1912) ды Мюнхэна (1913).
Яшчэ перад вайною праславілася як мастачка эратычнай графікі. Чалавечыя пачуцці і каханне былі матывамі яе творчасьці на працягу ўсяго жыцьця.
У 1933—1936 гадах жыла ў Парыжы, дзе супрацоўнічала з выданнямі «Le Figaro», «Le Rire», «Ici Paris». У апошняй газэце ў 1935 годзе надрукавала сэрыю карыкатураў «Любоўныя авантуры салодкага Адольфа», што датычыліся Гітлера. Нямецкая амбасада ў Францыі палічыла гэта абразай сваёй дзяржавы і падало на Беразоўскую у суд. Напачатку суд прызнаў віну мастачкі і прысудзіў ёй штраф ў 500 франкаў, але пазней дзякуючы апэляцыі кара была зьменшана да сымбалічнай квоты.
Пасля паразы французаў у вайне, з пачаткам нямецкай акупацыі Беразоўская вымушана была хавацца ў правінцыі. У студзені 1942 года, яна вярнулася ў Варшаву. Па даносу яе схапіла гестапа. У маі 1942, за знявагу Гітлера яе змясцілі ў канцэнтрацыйны лагер Равэнсбрук з выракам на кару смерці. У канцлагеры Беразоўская працягвала займацца творчасцю. Рабіла партэты вязняў і замалёўкі сцэнаў з жыцця лагеру.
Пасля вызвалення лагеру савецкімі войскамі ў маі 1945 года, дзякуючы швэдскаму Чырвонаму Крыжу, выехала да Стакгольму на рэабілітацыю. У чэрвені 1946 года вярнулася ў Польшчу.
Жыла у Варшаве, дзе пасля смерці знаходзіцца яе музэй. Пахаваная на вайсковых могілках Варшавы.
Уладзімір Аляксеевіч Грачанічэнка
Уладзімір Аляксеевіч Грачанічэнка (, Шпыліўка,  — ?) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1928 года ў Чырвонай Арміі. Член КПСС з 1932 года. Удзельнік Польскага паходу Чырвонай Арміі ў 1939 годзе.
Скончыў Ваенную акадэмію імя Фрунзэ ў 1941 годзе. У партызанскім руху з мая 1942 года, са жніўня 1942 года камісар атраду, кавалерыйскага дывізіёна. З 1944 на 2-м Украінскім фронце, удзельнік вызвалення Венгрыі, Чэхаславакіі. Да 1958 года ў Савецкай Арміі, у 1958—1964 гадах на савецкай працы.
Броса
Броса (Brosso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 475 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы архангел Міхаіл.
Прызнанне Галадамору генацыдам
Прызнанне Галадамору генацыдам — гэта дзеянні пэўнай палітычнай адзінкі (дзяржавы, міжурадавай арганізацыі, рэгіянальнай альбо муніцыпальнай адзінкі ў межах пэўнай дзяржавы), рэлігійнай арганізацыі альбо грамадскай арганізацыі, якая заяўляе, што Галадамор быў актам генацыду, здзейснены сталінскім рэжымам.
Легальнае азначэнне «генацыд» у адпаведнасці з Канвенцыяй ААН «Аб прадухіленні і пакаранні злачынстваў генацыду» 1948 г. гэта «…дзеянні, якія здзяйсняюцца з намерам зьнішчыць, цалкам ці часткова, якую-небудзь нацыянальную, этнічную, расавую ці рэлігійную групу як такую». Аўтар тэрміна «генацыд» і адзін з ініцыятараў вызначэння генацыду ў юрыдычным плане — Рафал Лемкін — лічыў Галадамор генацыдам украінскага народа.
Станам на 2023 год Галадамор быў асуджаны як злачынства генацыду парламентамі: Аўстраліі, Балгарыі, Бельгіі, Бразіліі, Ватыкана, Вялікабрытаніі, Венгрыі, Германіі, Грузіі, Ірландыі, Ісландыі, ЗША, Калумбіі, Канады, Латвіі, Літвы, Люксембурга, Малдовы, Мексікі, Парагвая, Партугаліі, Перу, Польшчы, Румыніі, Славеніі, Украіны, Эквадора, Эстоніі, Францыі, Харватыі і Чэхіі.
Іншыя палітычныя органы:
Царквы, якія прызналі Галадамор генацыдам украінскага народа: Украінская праваслаўная царква Кіеўскага патрыярхата і Украінская аўтакефальная праваслаўная царква (ў 2018 аб’ядналіся ў Праваслаўную царкву Украіны), Украінская праваслаўная царква Маскоўскага патрыярхата, Украінская Грэка-Каталіцкая Царква, Рымска-Каталіцкая Царква, Канстанцінопальская праваслаўная царква.
Эміль Гаха
Эміль Гаха (Emil Hácha,  — ) — чэшскі палітык правай арыентацыі, юрыст, з 1938 — прэзідэнт Чэхаславакіі, з 1939 — прэзідэнт утворанага акупацыйнымі нямецкімі ўладамі так званага пратэктарату Багеміі і Маравіі. У 1945 арыштаваны за супрацоўніцтва з нацыстамі, у чаканні суда памёр у зняволенні.
Паўлічы
Паўлічы (Павличи) — сяло ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узгадваецца ў XVI ст.
Рудня (Самбірскі раён)
Рудня (Ру́дня) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Паўлічы
Гісторыя
Да 1917 года ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
Марыя Алегаўна Канавал
Марыя Алегаўна Канавал (нар. ) — беларуская гандбалістка. Майстар спорту Беларусі. Левы паўсярэдні клуба «БНТУ-БелАЗ» і зборнай Беларусі па гандболе.
NGC 5282
NGC 5282 (іншыя абазначэнні — UGC 8687, MCG 5-32-75, ZWG 161.133, NPM1G +30.0310, PGC 48614) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1996
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1996 (6-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 1996 года.
У турніры, які праходзіў у два кругі, удзельнічалі 16 каманд.
Мінскае «Дынама» упершыню не змагло перамагчы ў турніры, саступіўшы тытул чэмпіёна мазырскаму МПКЦ.
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Катавіцкае ваяводства (1975—1998)
Катавіцкае ваяводства (Województwo katowickie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Катавіцы. У 1999 годзе тэрыторыя была ўключана ў склад Сілезскага ваяводства.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1995 год былі:
Брацола
Брацола (Brozolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Іна Барысаўна Булгакава
Іна Барысаўна Булгакава (нар., ) — беларуская дызайнерка.
Брацола
Насельніцтва складае 434 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 10020. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio.
Jerry Heil
Джэры Гейл (Jerry Heil, сапраўднае імя — Яна Аляксандраўна Шэмаева, Яна Олександрівна Шемаєва;, Васылькіў, Кіеўская вобласць, Украіна) — украінская спявачка і аўтар песень. Стала вядомая як відэаблогер і кавер-выканаўца дзякуючы перапяванню песень сусветных і ўкраінскіх выканаўцаў. Вялікую папулярнасць ёй прынесла аўтарская песня «Охрана, отмєна» з яе дэбютнага студыйнага альбома «Я — Яна» (2019, назва стылізавана як «# Я_ЯНА»).
Траяны (Самбірскі раён)
Траяны (Трояни́) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Jerry Heil
Раннія гады
Нарадзілася 21 кастрычніка 1995 года ў горадзе Васылькіў Кіеўскай вобласці. З ранняга ўзросту пачала займацца музыкай, з 3 да 15 гадоў вучылася ў музычнай школе, затым — у Кіеўскім інстытуце музыкі імя Рэйнгольда Гліера (аддзяленне харавога дырыжыравання) і Нацыянальнай музычнай акадэміі Украіны імя Пятра Чайкоўскага (якую кінула на другім курсе). У 2022 годзе была залічана ў музычны каледж Берклі ў Бостане (ЗША).
Гісторыя псеўданіма
Яна Шэмаева называе гісторыю псеўданіма Jerry Heil «трохі дэбільнай». Калі ў 15-гадовым узросце яна рэгістравалася ў сацсетцы ВКонтакте, то пазначыла выдуманае імя Jerry Mouse (ад імя анімацыйнага персанажа мультфільма «Том і Джэры», а менавіта мышы Джэры). Пасля слова mouse яна замяніла на першае якое трапіла амерыканскае прозвішча, якое ўбачыла ў Інтэрнэце.
Відэаблогі
З 2012 года Яна Шэмаева здымала і публікавала розныя відэакліпы, пачынаючы ад гутарковых відэа і блогаў да музычных кавераў. Яна перапявала песні вядомых украінскіх і замежных выканаўцаў «Океан Ельзи», «The Hardkiss», «Twenty One Pilots», «Kodaline» і іншых. Лідар «Океан Ельзи» Святаслаў Вакарчук неаднаразова публікаваў у сябе на старонках у сацыяльных сетках яе каверы на песні гурта.
2016—2018: міні-альбом «Де мій дім»
У пачатку снежня 2016 года рок-гурт «Arlett» выпусціў сінгл «Електрична зима», у запісе якога прымала ўдзел і Гейл.
У 2017 годзе Гейл разам з таварышам, з якім яны гулялі ў рэстаране, вырашыла стварыць гурт. Паклікаўшы яшчэ двух сваіх знаёмых, яны пачалі рэпетаваць у гаражы ў Кіеве, куды яна прыязджала з Васыльківа. Гурт хутка распаўся. Тады ж Гейл таксама выступала сольна. На мерапрыемстве арганізаваным радыё «Джэм FM» яна спявала папуры, арганізатарам спадабалася, і яны паабяцалі ўзяць у ратацыю яе акцёрскую песню. Так з’явілася песня «Де мій дім». З’яўленне трэка падштурхнула яе да пошуку саўнд-прадзюсара. Неўзабаве яна натыкнулася на старонку «Vidlik Records» у Facebook, на якую адправіла чарнавікі сваіх песень і пасля атрымала станоўчы адказ ад заснавальнікаў лэйбла Яўгенія Філатава і Наты Жыжчанка. Менавіта на іх лэйбле 27 кастрычніка 2017 быў выдадзены дэбютны мініальбом Гейл пад назвай «Де мій дім», у які ўвайшлі чатыры песні: «Де мій дім», «Постіль», «Небо» і «Надія».
3 лістапада 2018 года Гейл прыняла ўдзел у кастынгу дзявятага сезона пеўчага шоу «X-Фактар», дзе яна праспявала акапельна папуры з песень Алега Вінніка. Атрымаўшы чатыры «так» (Згода журы на праходжанне кандыдата ў наступны этап конкурсу), яна трапіла ў трэніравальны лагер, які пакінула пасля першага выпрабавання. У той жа месяц Гейл прэзентавала новую песню «Кава». 12 лістапада 2018 адбылася прэм’ера яе дэбютнага кліпа на песню «Постіль», знятага кліпмэйкерам Юрыем Двіжонам, у якім зняўся зямляк спявачкі з Васыльківа, мадэль Дзмітрый Тапарынскі.
У канцы 2018 года Гейл напісаў саўнд-прадзюсар Юрый Вадалажскі і прапанаваў запісаць адну з яе песень. Супрацоўніцтва не склалася, але Вадалажскі пазнаёміў Яну з музыкам і саўнд-прадзюсарам Раманам Чарэнавым, вядомым пад псеўданімам Morphom. Напярэдадні Новага года Гейл з Morphom’ам запісалі трэк «Вічність».
З 2019: альбом #Я_ЯНА і адбор на Еўрабачанне-2020
У пачатку сакавіка 2019 года ў Instagram Гейл апублікавала ўрывак песні «Охрана, отмєна», запісаны сумесна з Morphom. Трэк набраў абароты ў сацсетцы, дзе быў пераспяваны і распаўсюджаны сотні разоў, у прыватнасці спявачкамі Насцяй Каменскіх і Верай Брэжневай. 4 красавіка 2019 года Гейл апублікавала лірык-відэа і поўную версію песні. У той месяц выйшла песня «Я не святая» Веры Брэжневай, напісаная ў суаўтарстве Гейл і кампазітара Канстанціна Меладзэ. У чэрвені яна ўдзельнічала ў запісе песні «Ми одне» кіеўскага гурта «Cloudless» для іх альбома «Маяк».
24 верасня 2019 года Гейл прэзентавала трэцюю песню «Вільна каса» з дэбютнага альбома і музычнак відэа да яе. Ужо праз чатыры дні адбылася прэм’ера альбома «# Я_ЯНА» на YouTube, у які ўвайшло восем кампазіцый. На лічбавых пляцоўках прэм’ера альбома адбылася 4 кастрычніка. У той жа дзень у кіеўскай канцэртнай зале Bel Etage адбыўся першы сольны канцэрт Джэры Гейл.
13 снежня 2019 года Джэры Гейл выпусціла тры песні і відэапрацы да іх, а менавіта: «Рецепт салата „Нєвєста“», «Вічність» і «Моя дитяча мрія».
20 студзеня 2020 года стала вядома, што Гейл прыме ўдзел у Нацыянальным адборы на «Еўрабачанне-2020». Яна выступіла 8 лютага 2020 года ў першым паўфінале адбору з англамоўнай песняй «Vegan» і прайшла ў фінал. 22 лютага 2020 года ў фінале адбору яна заняла апошняе шостае месца, атрымаўшы самыя нізкія балы ад журы і гледачоў.
10 лютага 2020 года Гейл прэзентавала песню «Не бейбі», якая стала саўндтрэкам да чацвёртага сезона рэаліці-шоў «Від пацанки до панянки». Падчас усеўкраінскага каранціну, уведзенага праз распаўсюджванне COVID-19, Гейл напісала «антыкаранцінную» песню «Ніна, донт стрес», прэм’ера якой адбылася 7 красавіка 2020. У лірык-відэа да песні, акрамя Гейл, зняліся таксама яе Instagram-падпісчыкі, якія далучыліся да прамой трансляцыі, падчас якой яна запісвала песню.
6 ліпеня 2022 года на Youtube канале Jerry Heil выходзіць песня #KUPALA сумесна з украінскай спявачкай alyona alyona нямецкая спявачка Ela (Эльжбета Штайнмец). Трэк меў велізарны поспех, і каля тыдня выдаваўся як рэкамендуемы матэрыял у трэндах Украінскага Youtube.
20 снежня 2022 года Яна брала ўдзел у адборы ўдзельнікаў на музычны конкурс Еўрабачанне-2023, заняла 3 месца. 27-гадовая ўкраінская спявачка атрымала 8 балаў ад суддзяў і 9 балаў ад гледачоў.
Музычны стыль
Джэры Гейл піша тэксты на сацыяльныя тэмы, аб сваім асабістым жыццёвым вопыце, гісторыі іншых людзей і навакольным свеце. Свой жанр яна апісвае як «бытавы поп».
Грамадская і іншая дзейнасць
25 верасня 2019 года Яна прэзентавала музычнае відэа на песню «Моя дитяча мрія» для дабрачыннага праекта «Здзейсні мару». Відэа было створана на аснове малюнкаў з дзіцячымі марамі, сабраных дабрачынным праектам. Яна таксама перадала праекту аўтарскія правы на песню, як сказала Гейл «для таго, каб яе маглі максімальна шырока выкарыстоўваць для добрай мэты».
20 сакавіка 2022 года Jerry Heil і Ціна Караль прынялі ўдзел у маштабнай акцыі ў падтрымку Украіны. Разам з польскім хорам Яна праспявала сваю песню «Гімн Молоді» у некалькі абноўленым варыянце. Другі куплет спявачка пераклала на англійскую мову. Мерапрыемства прайшло ў польскім горадзе Лодзь вялікі дабрачынны канцэрт «Разом з Україною», у якім прынялі ўдзел польскія і ўкраінскія артысты. Акцыю транслявалі па тэлебачанні больш чым у 50 краінах свету. Грашовыя сродкі, сабраныя дзякуючы падзеі, перададуць Польскай Гуманітарнай Акцыі, якая аказвае дапамогу ўкраінскаму народу з 2014 года.
Вядучы канцэрту «Разом з Україною» — Марцін Пракоп паведаміў, што падчас канцэрту толькі дзякуючы SMS-паведамленням у падтрымку Украіны было сабрана 1 614 000 злотых (11 163 374 грыўняў).
Скандалы
У жніўні 2018 года кампанія «Комп Мюзік Паблішинг» (ліцэнзіят Universal Music Publishing Group ва Украіне) прыстрашыла паскардзіцца на YouTube-канал Джэры Гейл за неправамернае выкарыстанне аўтарскіх правоў, паколькі ў яе не было дазволу на публікацыю кавер-версіі трэка «Believer» амерыканскага гурта «Imagine Dragons». Пасля кампанія настаяла, каб з канала былі выдаленыя ўсе каверы на песні з каталога Universal Music, і запатрабаваў некалькі тысяч грыўняў штрафу за правы на Believer. Затым кампанія падала яшчэ дзве скаргі на канал, у выніку чаго ён быў зачынены.
Урэшце, за справу ўзяўся відэалейбл AIR Music, партнёрам якога з’яўляецца Гейл. На сустрэчы паміж кіраўнікамі відэалэйбла «Комп Мюзік» і юрыстамі быў заключаны дагавор. У выніку перамоваў штрафы для Гейл былі зменшаны, таксама была ўзгоднена сума ліцэнзій на тры трэка, аўтарскія правы па якіх былі парушаныя. «Комп Мюзік Паблішинг» адклікаў скаргі, а канал быў зноў адкрыты.
Лідыя Карсакуўна
Лідыя Карсакуўна (Lidia Korsakówna, нар., Баранавічы — , Канстанцін-Язёрна) — польская актрыса.
Біяграфія
Яе бацька Канстанцін быў польскім князем, маці Марыя — рускаю. Напярэдадні Другой сусветнай вайны бацькі жылі ў Харкаве. У 5 год Лідыя пабачыла савецкую камэдыю «Цырк» з Любоўю Арловай і пастанавіла стаць актрысай. Яна наведвала балетную школу, вучылася граць на фартэп’яна, падлеткам уцякла з дома, каб патрапіць у опэру.
Пасля вайны з бацькамі жыла ў Валбжыху ў Польшчы.
Славу Карсакуўне прынёс фільм «Прыгоды ў Марыенштадце» (1954), дзе яна згуляла ролю Ганкі Ручаюўны, вясковай дзяўчыны якая прыехала з музычным ансамблям выступаць у адноўленую Варшаву і закахалася.
У 1950 гадах выступала ў Дзяржаўным ансамблі песні і танца «Мазоўша». У 1953—1954 гадах працавала ў Тэатры сатырыкаў ў Катавіцах, з 1955 года звязаная з трупай Тэатру Сырэна ў Варшаве. У 1987 годзе на пенсіі. 16 чэрвеня 2011 года Рада Варшавы надала актрысе званне Ганаровай грамадзянкі Варшавы.
Сезон 1995 ЖФК Вікторыя Брэст
Склад каманды
Галоўны трэнер — Георгій Дарбуашвілі
Трамбін
Трамбін, трамбаза (фактар ​​згусання II) — найважнейшы кампанент сістэмы згусання крыві чалавека і жывёл. Трамбін (КФ 3.4.21.5) адносіцца да ферментаў класа гідралаз (серынавая пратэаза), каталізуе гідроліз пептыдных сувязяў, утвораных рэшткамі аргініну і лізіну (валодае абмежаванай субстратнай спецыфічнасцю).
Ояс
Ояс (Oyace) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 214 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 11010. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Архангел Міхаіл.
Пераахалоджаная вадкасць
Пераахалоджаная вадкасць - вадкасць, якая мае тэмпературу ніжэй тэмпературы крышталізацыі пры дадзеным ціску. З'яўляецца адным з няўстойлівых (метастабільных) станаў вадкасці, разам з перагрэтай вадкасцю.
Пераахалоджаная вадкасць атрымліваецца з звычайнай шляхам астуджэння пры адсутнасці цэнтраў крышталізацыі.
Існуе пункт гледжання, што адным з прыкладаў пераахалоджанай вадкасці з'яўляецца звычайнае (сілікатнае) шкло.
Бірвета
Бірвета (Birvėta) — рака ў Пастаўскім і Браслаўскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, а таксама ў Літве, правы прыток ракі Дзісна (басейн Заходняй Дзвіны).
Назва
Назва балцкага паходжання.
Аснова гідроніма Bir-ṷ-, ад кораня Bir-. Так жа сама пашыраны корань у аснове назвы возера Дрысвяты (Dris-ṷ-) на поўначы ад цячэння Бірветы.
Корань з шэрагу bir- : ber- : bar-, у якім літоўскія гідронімы Birbintė, Barys, Bar-upė, а таксама імаверная (засведчаная толькі ў адной пісанай крыніцы) назва Borißa (ад яе, як мяркуецца, назва Барысаў). Яны звязаныя з «балотнай» семантыкай.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 34 км. Плошча вадазбору 1600 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 10,4 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,3 ‰.
Пачынаецца з возера Эрзветы (Эрзветас ) і цячэ на працягу 31 км па тэрыторыі Літвы. Нізкая плынь на мяжы Пастаўскага і Браслаўскага раёнаў на Полацкай нізіне. Упадае ў Дзісну ў напрамку на поўдзень ад аграгарадка Казяны.
Асноўны прыток у Беларусі — рака Мядзелка. Прытокі: Свіла і Камоя (Літва). У басейне ракі возера Свірус (Літва).
Ізер (дэпартамент)
Плошча тэрыторыі 7431 км². Праз дэпартамент працякае рака Ізер.
Дэпартамент уключае 3 акругі, 58 кантонаў і 533 камуны.
Ізер — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Дафінэ. Назва паходзіць ад ракі Ізер. Вылучаная дэпартаменту першапачатковая тэрыторыя затым двойчы падзялалася — у 1852 і 1967 г.
ФК Болтан Уондэрэрс
«Болтан Уондэрэрс» (Bolton Wanderers Football Club; пераклад назвы «Вандроўцы Болтана»; часта скарачаецца да «Болтан») — англійскі футбольны клуб, які прадстаўляе горад Болтан у Лізе 2. У сезоне 2005/06 каманда ўпершыню ў сваёй гісторыі прыняла ўдзел у міжнародным футбольным турніры пад эгідай УЕФА і дайшла да 1/16 фіналу Кубка УЕФА, дзе саступіла марсельскаму «Алімпіку».
Клуб быў заснаваны ў 1874 годзе пад назвай «Крайст Чэрч» (Царква Хрыста). У 1997 годзе «Болтан Уондэрэрс» пераехаў на стадыён «Рыбак» (зараз «Макрон Стэдыум»). Да гэтага выступаў на арэне «Бурндэн Парк».
Амедэо Мадыльяні
Амедэо (Едыда) Клементэ Мадыльяні (Amedeo Clemente Modigliani;, Ліворна, Італія — , , Францыя) — італьянскі мастак і скульптар, адзін з самых вядомых мастакоў канца XIX — пачатку XX стагоддзя, яркі прадстаўнік экспрэсіянізму.
Мадыльяні вырас у Італіі, дзе вывучаў антычнае мастацтва і творчасць майстроў эпохі Адраджэння, пакуль у 1906 годзе не пераехаў у Парыж. У Парыжы ён пазнаёміўся з такімі значнымі мастакамі, як Пабла Пікаса і Канстанцін Брынкушы, якія аказалі вялікі ўплыў на творчасць Мадыльяні. Мадыльяні меў слабое здароўе — ён часта пакутаваў ад захворванняў лёгкіх і ва ўзросце 35 гадоў памёр ад сухотаў. Пра жыццё мастака вядома толькі з нешматлікіх вартых даверу крыніц.
Спадчыну Мадыльяні складаюць пераважна карціны і эскізы, аднак з 1909 па 1914 гады ён займаўся ў асноўным скульптурамі. Як на палотнах, так і ў скульптуры, асноўным матывам Мадыльяні з'яўляўся чалавек. Акрамя гэтага захаваліся некалькі пейзажаў; нацюрморты і карціны жанравага характару не цікавілі мастака. Часта Мадыльяні звяртаўся да твораў прадстаўнікоў Рэнесансу, а таксама да папулярнага ў той час афрыканскага мастацтва. У той жа час творчасць Мадыльяні нельга аднесці ні да аднаго з сучасных напрамкаў таго часу, як напрыклад, кубізм або фавізм. З-за гэтага мастацтвазнаўцы разглядаюць творчасць Мадыльяні асобна ад асноўных плыняў таго часу. Пры жыцці працы Мадыльяні не мелі поспеху і сталі папулярнымі толькі пасля смерці мастака — на апошніх аўкцыёнах «Сотбіс» у 2010 годзе дзве карціны Мадыльяні былі прададзеныя па рэкордных для яго спадчыны цэнах — 60,6 і 68,9 мільёна долараў ЗША.
Дзяцінства
Амедэо Мадыльяні нарадзіўся ў сям'і яўрэяў-сефардаў Фламінія Мадыльяні і Яўгеніі Гарсен у Ліворна (Таскана, Італія). Ён быў самым малодшым (чацвёртым) з дзяцей. Яго старэйшы брат, Джузэпэ Эмануэле Мадыльяні (1872—1947, сямейнае імя Мена), — пасля вядомы італьянскі палітык-антыфашыст. Прадзед яго маці, Саламон Гарсен, і яго жонка Раджына Спіноза пасяліліся ў Ліворна яшчэ ў XVIII стагоддзі (аднак іх сын Джузэпэ ў 1835 годзе пераехаў у Марсель); сям'я бацькі перабралася ў Ліворна з Рыма ў сярэдзіне XIX стагоддзя (сам бацька нарадзіўся ў Рыме ў 1840 годзе). Фламінія Мадыльяні (сын Эмануэле Мадыльяні і Алімпіі Дэла Рокка) быў горным інжынерам, кіраваў вугальнымі шахтамі ў Сардзініі і кіраваў амаль трыццаццю акрамі лясных угоддзяў, якімі валодала яго сям'я.
Да часу з'яўлення на свет Амедэо справы сям'і прыйшлі ў заняпад; маці прыходзілася зарабляць на жыццё выкладаннем французскай мовы і перакладамі, у тым ліку твораў Габрыэля д'Анунцыа. У 1886 годзе ў доме Мадыльяні пасяліўся яго дзед — збяднелы Ісак Гарсен, які да сваёй смерці займаўся выхаваннем унукаў. У доме таксама жыла яго цётка Габрыэла Гарсэн (пасля скончыла жыццё самагубствам) і такім чынам Амедэо з дзяцінства быў пагружаны ў французскую гаворку, што пазней палегчыла яму інтэграцыю ў Парыжы. Лічыцца, што менавіта рамантычная натура маці аказала велізарны ўплыў на светапогляд юнага Мадыльяні. Яе дзённік, які яна пачала весці неўзабаве пасля нараджэння Амедэо, з'яўляецца адным з нямногіх дакументальных крыніц аб жыцці мастака.
Ва ўзросце 11 гадоў Мадыльяні захварэў плеўрытам, у 1898 годзе — тыфам, які быў у той час невылечным захворваннем. Гэта стала паваротнай кропкай яго жыцця. Па аповядах яго маці, лежачы ў ліхаманкавым трызненні, Мадыльяні трызніў шэдэўрамі італьянскіх майстроў, а таксама распазнаў сваё прызначэнне ў якасці мастака. Пасля выздараўлення бацькі дазволілі Амедэо кінуць школу, каб той мог пачаць браць урокі малявання і жывапісу ў ліворнскай Акадэміі мастацтваў.
Вучоба ў Італіі
У 1898 годзе Мадыльяні пачаў наведваць у Ліворна прыватную мастацкую студыю Гульельма Мікеле. У свае 14 гадоў ён быў малодшым з вучняў у сваім класе. Акрамя ўрокаў у студыі з моцнай арыентацыяй на імпрэсіянізм, у атэлье Джына Раміці Мадыльяні вучыўся маляваць аголеную натуру. Да 1900 года здароўе юнага Мадыльяні пагоршылася, у дадатак ён захварэў на сухоты і вымушаны быў разам са сваёй маці правесці зіму 1900—1901 гадоў у Неапалі, Рыме і на Капры. Са свайго падарожжа Мадыльяні напісаў пяць лістоў свайму сябру Оскару Гілья, з якіх можна даведацца пра стаўленне Мадыльяні да Рыма.
Увесну 1901 года Мадыльяні рушыў услед за Оскарам Гілья ў Фларэнцыю — яны сябравалі нягледзячы на дзевяцігадовую розніцу ва ўзросце. Пасля праведзенай у Рыме зімы вясной 1902 года Мадыльяні паступіў у Вольную школу жывапісу аголенай натуры (Scuola libera di Nudo) у Фларэнцыі, дзе навучаўся майстэрству ў Джавані Фаторы. Менавіта ў той перыяд ён пачаў наведваць фларэнційскія музеі і цэрквы, вывучаць мастацтва Адраджэння.
Праз год, у 1903 годзе, Мадыльяні зноў рушыў услед за адным Оскарам, у гэты раз у Венецыю, дзе застаўся да пераезду ў Парыж. У сакавіку ён паступіў у венецыянскі Інстытут прыгожых мастацтваў (Istituto di Belle Arti di Venezia), працягваючы пры гэтым вывучэнне работ старых майстроў. На Венецыянскай біенале 1903 і 1905 гадоў Мадыльяні пазнаёміўся з працамі французскіх імпрэсіяністаў — скульптурамі Радэна і прыкладамі сімвалізму. Лічыцца, што менавіта ў Венецыі ён заахвоціўся да гашышу і пачаў прымаць удзел у спірытычных сеансах.
Парыж
У пачатку 1906 года, з невялікай сумай грошай, якую змагла сабраць для яго была маці, Мадыльяні пераехаў у Парыж, пра які марыў ужо некалькі гадоў, таму што спадзяваўся знайсці разуменне і стымул да творчасці ў асяроддзі парыжскіх мастакоў. У пачатку XX стагоддзя Парыж з'яўляўся цэнтрам сусветнага мастацтва, маладыя невядомыя мастакі хутка станавіліся знакамітымі, адкрываліся ўсё больш авангардныя напрамкі жывапісу. Першыя месяцы Мадыльяні праводзіў у парыжскіх музеях і цэрквах, знаёміўся з жывапісам і скульптурай у залах Луўра, а таксама з прадстаўнікамі сучаснага мастацтва. Спачатку Мадыльяні жыў у камфартабельным гатэлі на правым беразе, бо лічыў яго адпаведным свайму сацыяльнаму становішчу, аднак неўзабаве зняў невялікую студыю на Манмартры і пачаў наведваць заняткі ў Акадэміі Каларосі. У той жа час Мадыльяні пазнаёміўся з Марысам Утрыло, з якім яны засталіся сябрамі на ўсё жыццё. Тады ж Мадыльяні бліжэй сышоўся з паэтам Максам Жакобам, якога затым неаднаразова маляваў, і Пабла Пікаса, якія пражывалі паблізу ад яго ў Бата-Лавуар. Нягледзячы на ​​сваё няважнае здароўе, Мадыльяні прымаў актыўны ўдзел у шумнай жыцця Манмартра. Адным з першых яго парыжскіх сяброў стаў нямецкі мастак Людвіг Майднер, які яго назваў «апошнім прадстаўніком багемы».
Скульптура
У красавіку 1909 года Мадыльяні пераехаў у атэлье на Манпарнас. Праз свайго заступніка ён пазнаёміўся з румынскім скульптарам Канстанцінам Бранкузі, які пасля зрабіў на Амедео велізарны ўплыў. Некаторы час Мадыльяні аддаваў перавагу заняткам скульптурай перад маляваннем. Казалі нават, што для сваіх скульптур Мадыльяні краў каменныя блокі і драўляныя шпалы з будаўнічых пляцовак метро, якое ўводзіцца ў той час. Сам мастак ніколі не клапоціцца адмаўленнем чутак і выдумак у свой бок. Існуюць некалькі версій, чаму Мадыльяні змяніў сферу дзейнасці. Па адной з іх, мастак даўно марыў заняцца скульптурай, але не меў тэхнічных магчымасцей, якія сталі яму даступныя толькі пасля пераезду ў новае атэлье. Па іншай, Мадыльяні захацеў выпрабаваць свае сілы ў скульптуры з-за няўдачы яго карцін на выставах.
У 1910 годзе Мадыльяні пазнаёміўся з маладой рускай паэткай Ганнай Ахматавай. Іх гарачае рамантычнае захапленне адзін адным доўжылася да жніўня 1911 года, калі яны рассталіся, каб ніколі больш не ўбачыцца.
У 1911 годзе Мадыльяні выставіў каменныя скульптуры галоў (слупы пяшчоты) у атэлье партугальскага мастака Амадэа дэ Соуза-Кардосу. Тады ў яго ўзнікла ідэя стварэння «храма Прыгажосці», для якога ён распрацаваў матыў карыятыды. У 1912 годзе Мадыльяні выставіў у Восеньскім салоне сем скульптурных галоў, некаторыя з іх былі нават набытыя. Там жа ён пазнаёміўся са скульптарамі Жакобам Эпштэйнам і Жакам Ліпшыцам. Вясной 1913 года Мадыльяні правёў у Ліворна, дзе пасяліўся непадалёк ад кар'ера. У тым жа годзе Мадыльяні вярнуўся да жывапісу.
Вяртанне да жывапісу і Першая сусветная вайна
У 1914 годзе выбухнула Першая сусветная вайна. Мадыльяні, насуперак яго жаданню, не ўзялі на вайсковую службу з прычыны дрэннага здароўя, таму ён правёў ваенныя гады разам з невялікай групай мастакоў, якія засталіся ў Парыжы. Пікаса, Хуан Грыс і Хаім Суцін былі ў тыя гады заўсёднікамі кафэ «Ратонда» на Манпарнасе. Прызваны ў армію Поль Аляксандр разарваў кантракт з мастаком, і новым заступнікам Мадзільяні становіцца ўладальнік мастацкай галерэі і калекцыянер Поль Гіём, які выстаўляў працы мастака ў сваёй галерэі.
У чэрвені 1914 года Мадыльяні пазнаёміўся з таленавітай і эксцэнтрычнай англічанкай Беатрыс Гасцінгс, якая ўжо паспела паспрабаваць сябе на ніве артысткі цырку, паэткі, падарожніка і мастацтвазнаўцы. Беатрыс стала спадарожніцай Амедэо, яго музай і ўпадабанай мадэллю — ён прысвяціў ёй 14 партрэтаў. Сувязь з Беатрыс доўжылася больш за два гады. Паэтка працавала ў Парыжы аглядальнікам англійскай газеты «The New Age» і апісвала грамадскае жыццё горада. Акрамя іншага яна напісала ў газеце пра ўжыванне Мадыльяні і яго сябрамі Марысам Утрылло і Хаімам Суціным алкаголю і гашышу. Тэма ўжывання наркотыкаў мастакамі была падхопленая прэсай.
У 1915 годзе Мадыльяні пераехаў разам з Беатрыс на вуліцу Норвейн на Манмартры, дзе ён напісаў партрэты сваіх сяброў Пікаса, Суціна, Жака Ліпшыца і іншых знакамітасцей таго часу. Менавіта партрэты зрабілі Мадзільяні адной з цэнтральных фігур парыжскай багемы.
Па замове Збароўскі ў перыяд 1916—1917 гадоў былі напісаны каля 30 палотнаў у жанры ню. 3 снежаня 1917 года была адкрыта выстаўка работ Мадыльяні ў галерэі Берты Вэйл. Галерэя размяшчалася насупраць паліцэйскага ўчастка, і вартавыя закона, абураныя выглядам выстаўленых ню Мадыльяні, прымусілі апошняга зачыніць экспазіцыю ўсяго праз некалькі гадзін пасля адкрыцця.
Паўднёвая Францыя — Парыж
У красавіку 1917 года Мадыльяні сустрэў дзевятнаццацігадовую Жанну Эбютэрн, студэнтку Акадэміі Каларосі. Жанна стала асноўнай мадэллю мастака — Мадыльяні адлюстраваў яе на палотнах не менш за 25 разоў. Праз некаторы час маладыя людзі пачалі жыць сумесна, а ў 1918 годзе пакінулі Парыж з-за пагрозы приходу нямецкіх войскаў, адправіўшыся на поўдзень Францыі. У гэты перыяд Мадыльяні вярнуўся да жанру партрэта, гатовыя працы ён адпраўляў на продаж у Парыж.
Пра жыццё Мадыльяні ў гэты перыяд вядома няшмат: спачатку кампанія жыла ў Кань-сюр-Мер, затым пераехала ў Ніцу. 29 лістападзе 1918 года на свет з'явілася дачка Мадзільяні і Эбютэрн, якую — у гонар маці — назвалі Жаннай. Дзякуючы Збароўскаму, працы Мадыльяні былі выстаўлены ў Лондане і атрымалі захопленыя водгукі.
У маі 1919 года мастак вярнуўся ў Парыж, дзе прыняў удзел у Восеньскім салоне. Даведаўшыся аб паўторнай цяжарнасці Жанны, пара вырашыла заручыцца, аднак вяселле так і не адбылася з-за захворвання Мадыльяні на сухоты ў канцы 1919 года.
Мадыльяні памёр 24 студзеня 1920 года ад сухотнага менінгіту ў адной з парыжскіх клінік. Днём пазней, 25 студзеня, скончыла жыццё самагубствам Жанна Эбютэрн, якая знаходзілася на 9-м месяцы цяжарнасці. Амедэо быў пахаваны ў сціплай магіле без помніка на яўрэйскім участку могілак Пер-Лашэз. У 1930 годзе, праз 10 гадоў пасля гібелі Жанны, яе рэшткі былі пахаваны ў суседняй магіле. Іх дзіця ўдачарыла сястра Мадыльяні.
Біёста
Біёста (Біоста), Язвінка — рака ў Беларусі, у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці і Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Страча (прыток Віліі, басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 5 км (11 км, з іх 8 км на тэрыторыі Пастаўскага раёна ). Пачынаецца каля вёскі Нежалішкі Пастаўскага раёна, упадае ў Страчу за 1,3 км на паўночны ўсход ад хутара Барок Астравецкага раёна. Ад вусця на працягу 3,4 км каналізаваная, у нізоўі прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Ісландыя на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Ісландыя на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года была прадстаўлена ў 4 відах спорту. Найвышэйшыя месцы сярод ісландскіх спартсменаў занялі плыўчыхі Храфнхільдур Лютэрсдотыр (шостае месца ў брасе на 100 метраў) і Эйглау Оўск Гюстафсдотыр (восьмае месца ў плаванні на спіне на 200 метраў).
Міністр энергетыкі ЗША
Міністр энергетыкі ЗША — глава міністэрства энергетыкі ЗША, член кабінета ЗША, і пятнаццаты ў лініі наследавання прэзідэнцкіх паўнамоцтваў. Пасада была створана 1 кастрычніка 1977 са стварэннем Міністэрства энергетыкі, калі прэзідэнт Д.Картэр падпісаў адпаведны закон. У паўнамоцтвы новага міністэрства ўвайшоў кантроль за доўгатэрміновымі даследаваннямі і развіццём энергетычных тэхналогій, энергазахаванне, даследаванні ў вобласці ядзернай энергетыкі, збор даных, а таксама прагназаванне ў вобласці энергетыкі. Пасля заканчэння халоднай вайны міністэрства энергетыкі таксама надавала ўвагу пытанням захаванняў радыеактыўных адыходаў і падтрыманню якасці навакольнага асяроддзя.
Першым міністрам энергетыкі быў былы міністр абароны і дырэктар ЦВУ Д. Шлезінгер. За час існавання пасады міністра энергетыкі гэты пост займала 12 чалавек. Першай жанчынай і першай афраамерыканкай на пасту міністра энергетыкі была Хейзел О’Ліры, яна ж займала гэта пост найбольш працяглы тэрмін — 4 года. Першым іспанамоўным міністрам энергетыкі стаў Федэрыка Пенья. З 20 студзеня 2009 па 22 красавіка 2013 міністрам быў нобелеўскі лаўрэат 1997 года па фізіцы Стывен Чу.
Беларуская хрысціянская дэмакратыя (1917)
Беларуская хрысціянская дэмакратыя (БХД), да сярэдзіны 1920-х гг. — Хрысціянская дэмакратычная злучнасць, са студзеня 1936 г. — Беларускае народнае аб’яднанне (БНА) — беларуская палітычная партыя нацыянальна-дэмакратычнага характару сацыялістычнай арыентацыі.
Заснаваная ў маі 1917 г. у Петраградзе. Сярод заснавальнікаў і ідэолагаў: Ф. Абрантовіч, В. Гадлеўскі, А. Станкевіч, Л. Хвецька, Ф. Будзька, А. Зязюля (А. Астрамовіч), К. Сваяк (К. Стаповіч) і інш. Друкаваны орган — газета «Беларуская крыніца». Партыя выступала за эвалюцыйны шлях развіцця грамадства і за парламенцкія формы барацьбы.
Хрысціянская дэмакратычная злучнасць (1917 — пач. 1920-х)
Беларускі хрысціянскі палітычны рух паўстаў у пачатку XX ст. у асяродках беларускіх студэнтаў-тэолагаў і семінарыстаў. Хрысціянская дэмакратычная злучнасць (ХДЗ) заснавана ў маі 1917 г. у Петраградзе. Напачатку ХДЗ аб’ядноўвала невялікія гурткі беларускай інтэлігенцыі з настаўнікаў, слухачоў Пецярбургскай духоўнай акадэміі (Беларускі гурток студэнтаў Пецярбургскай каталіцкай духоўнай акадэміі створаны ў 1913 г.), клерыкалаў Мінска.
Заснаванне ХДЗ садзейнічала актывізацыі грамадска-палітычнай дзейнасці каталіцкага духавенства непасрэдна на Беларусі. На з’ездзе беларускага каталіцкага духавенства 24-25 мая 1917 г. у Мінску адным з галоўных пытанняў была дзейнасць беларускай каталіцкай партыі (дакладчык В. Гадлеўскі). У прынятай рэзалюцыі адзначалася, што «з’езд дамагаецца аўтаноміі ў Расійскай федэратыўнай дэмакратычнай рэспубліцы». Прадстаўнікі хрысціянскіх дэмакратаў уваходзілі ў Беларускі нацыянальны камітэт, удзельнічалі ў Першым Усебеларускім з’ездзе ў Мінску ў снежні 1917 г. У 1918 г. хрысціянскія дэмакраты віталі акт абвяшчэння незалежнай беларускай дзяржавы — БНР.
Рэвалюцыйныя настроі, якія пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ахалілі працоўных і пэўныя колы беларускай інтэлігенцыі, у т.л. духавенства, адбіліся і на змесце 1-й праграмы ХДЗ, прынятай у 1920 г. у Мінску. У 2-м яе пункце падкрэслівалася, што «хрысціянская дэмакратыя змагаецца перад усім з капіталізмам, у каторым бачыць адну з найважнейшых прычын беднасці і галечы працоўных мас і хоча завесці такі лад, каб кожнаму чалавеку магчыма было сваёй працай здабыць сабе хлеб патрэбны і карыстацца з усяго культурнага багацця».
Беларуская хрысціянская дэмакратыя (1920-я — 1936)
Пад назвай Беларуская хрысціянская дэмакратыя арганізацыя дзейнічала ад пачатку 1920-х г. У гэты перыяд фарміравалася яе ідэалогія. На думку А. Станкевіча, «палітычны незалежны ідэал БХД лагічна выцякае з акта 25 сакавіка 1918 года, які абвясціў Беларусь незалежнай суверэннай дзяржавай». У аснову практычнай дзейнасці БХД была пакладзена тэорыя самабытнасці развіцця беларускай нацыі, адмаўленне класавай барацьбы ўнутры беларускага народа, бо партыяй беларускі народ разглядаўся як вылючна сялянскі (без свайго дваранства і буржуазіі), бяскласавы, цалкам працоўны, «сярмяжны» люд. Як сцвярджала ў 1928 г. «Беларуская крыніца», «…беларусы — гэта народ малазямельнага сялянства. Справа ў тым, што Беларусь уся працоўная. У нас няма непрацоўных па прыкладу іншых краін, адкуль нам гэты фальшывы раздзел прынесены. Мы не маем уласных прамыслоўцаў-капіталістаў, не маем уласных памешчыкаў, ні так званых кулакоў… А калі так, то становіцца ясным, што класавая барацьба ў народзе, у якім адсутнічаюць класы, не можа мець месца».
З мэтай пашырэння сацыяльнай базы партыі ў чэрвені 1926 г. у Вільні быў адкрыты Беларускі інстытут гаспадаркі і культуры (БІГіК) як філіял БХД. Пры дапамозе розных гаспадарчых і культурна-асветных мер (выдача грашовых пазык, стварэнне сялянскіх кааператываў і інш.) рабіліся спробы ўзмацніць уплыў БХД сярод сялян. З гэтай жа мэтай на II (1927) і III (1928) з’ездах партыі было падкрэслена, што сябрамі БХД з’яўляюцца не толькі беларусы-католікі, але і праваслаўныя. 3 ліку тых і другіх выбіраўся склад членаў ЦК БХД. Гэта спрыяла колькаснаму росту партыі.