cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Метад выпадковага лесу
Ацэнка важнасці пераменных
Каб ацаніць важнасць j-га параметру пасля трэніроўкі, значэнні j-га параметру змешваюцца для ўсіх запісаў трэніровачнага набору і памылка неадабраных элементаў вылічваецца зноў. Важнасць параметру ацэньваецца шляхам асераднення па ўсіх дрэвах рознасці паказчыкаў памылак неадабраных элементаў да і пасля мяшання значэнняў. Пры гэтым значэнні такіх памылак нармалізуюцца на стандартнае адхіленне.
Параметры выбаркі, якія даюць вялікія значэнні, лічацца больш важнымі для трэніровачнага набору. Метад мае патэнцыйны недахоп — для катэгарыяльных пераменных з вялікай колькасцю значэнняў метад схільны лічыць такія пераменныя больш важнымі. Частковае перамешванне значэнняў у гэтым выпадку можа зніжаць ўплыў гэтага эфекту. З груп карэліруючых параметраў, важнасць якіх аказваецца аднолькавай, выбіраюцца меншыя па колькасці групы.
Выкарыстанне ў навуковых працах
Алгарытм выкарыстоўваецца ў навуковых працах, напрыклад, для ацэнкі якасці артыкулаў Вікіпедыі.
Мяжанскі раён
Мяжа́нскі раён. Існаваў у БССР у 1924—1931 гг.
Утвораны 17 ліпеня 1924 г. у Віцебскай акрузе (да 26 ліпеня 1930 г.). Цэнтр — вёска Мяжа. 20 жніўня 1924 года падзелены на 9 сельсаветаў: Вышадскі, Вярэцкі, Газьбенскі (Газьбянскі), Зайкаўскі, Мяжанскі, Палоўскі, Паташненскі (Паташнянскі), Рудненскі (Руднянскі), Шабраўскі. Мяжанскі раён скасаваны 8 ліпеня 1931 г., Полаўскі і Шабраўскі сельсаветы перададзены ў склад Суражскага раёна, Вышадскі, Вярэцкі, Газьбенскі, Зайкаўскі, Мяжанскі, Паташнянскі, Руднянскі сельсаветы — у склад Гарадоцкага раёна.
Раман Дзмітрыевіч Пратасевіч
Раман Дзмітрыевіч Пратасевіч (нар. ) — беларускі журналіст, блогер, былы палітычны зняволены.
Біяграфічныя звесткі
У 2011 годзе ў 16-гадовым узросце Раман Пратасевіч трапіў пад пераслед за ўдзел у маўклівых акцыях пратэсту і быў адлічаны з Ліцэя БНТУ. У 2011—2014 гадах яго неаднаразова затрымлівалі за тое, што адміністраваў апазіцыйныя суполкі ў сацсетках і прымаў удзел у пратэставых акцыях.
Раман Пратасевіч вучыўся на факультэце журналістыкі БДУ, але быў адлічаны, як ён сам распавядаў, па палітычных матывах. На працягу некалькіх гадоў супрацоўнічаў з шэрагам недзяржаўных выданняў, у тым ліку «Радыё Свабода» і «Еўрарадыё». У студзені 2020 года з’ехаў у Польшу і заявіў, што будзе прасіць там прытулак, бо ў Беларусі можа трапіць пад палітычна матываваны крымінальны пераслед. Эміграцыя нібыта была звязаная са «справай Чудзянцова», сябрам якога ён быў.
У Польшчы Раман Пратасевіч стаў рэдактарам тэлеграм-канала «NEXTA». Восенню 2020 года на хвалі масавых пратэстаў спецслужбы Рэспублікі Беларусь завочна выставілі яму абвінавачванне паводле арт. 293 («Арганізацыя масавых беспарадкаў»), арт. 130 («Распальванне варожасці») і арт. 342 («Арганізацыя і рыхтаванне дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак»), Раман Пратасевіч і Сцяпан Пуціла былі абвешчаны ў вышук. Следчы камітэт абвінаваціў блогераў у тым, што ў тэлеграм-канале размяшчаліся «заклікі да пратэстаў, блакавання дарог, забастовак, каардынацыі несанкцыянаваных масавых мерапрыемстваў з указаннем канкрэтных месцаў правядзення, а таксама маршрутаў перасоўвання». Следчы камітэт накіраваў у Польшчу дакументы на іх экстрадыцыю.
Сышоў з пасады рэдактара тэлеграм-канала «NEXTA» ў верасні 2020 года. У сакавіку 2021 года блогер стаў рэдактарам тэлеграм-канала «Беларусь головного мозга». Раман Пратасевіч знаходзіўся на борце рэйса Ryanair 4978, які 23 мая 2021 года выконваў палёт Афіны-Вільнюс і быў змушаны да пасадкі на тэрыторыі Беларусі, прызямліўся ў Нацыянальным аэрапорце Мінск, дзе журналіст затым арыштаваны. Разам з ім затрымалі яго сяброўку, грамадзянку Расіі, студэнтку Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта Соф’ю Сапега.
24 мая 2021 года сумеснай заявай дзевяці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр, быў прызнаны палітычным зняволеным. 31 мая 2020 года шэфства над палітычным зняволеным узяў Джэм Эздэмір, дэпутат Бундэстага.
Паводле звестак беларускіх уладаў, раней ён ваяваў на ўсходзе Украіны ў складзе праўрадавага батаёна «Азоў», хоць са слоў камандзіра падраздзялення Андрэя Білецкага Пратасевіч дзейнічаў там як журналіст. Прадстаўнікі самаабвешчаных ДНР і ЛНР абвінавачваюць беларуса ў здзяйсненні злачынстваў супраць мірнага насельніцтва. Аляксандр Лукашэнка заявіў, што не пярэчыць супраць таго, каб паўстанцы прыехалі ў Мінск і дапыталі затрыманага. 3 чэрвеня 2021 года на тэлеканале «АНТ» выйшла перадача з удзелам Пратасевіча і Марата Маркава, абазначаная як інтэрв’ю Пратасевіча. Перадача выклікала шматлікую крытыку і была расцэненая многімі як элемент катавання палітвязня. Радка Валерава з чэшскага партала расследаванняў «» ў сваім артыкуле ад 15 чэрвеня 2021 года лічыць, што ярлыкі накшталт «фашыст», «тэрарыст», «агент ЦРУ», што распаўсюдзіліся ў Інтэрнэце ў адносінах да Пратасевіча схільнымі да дезінфармацыі крыніцамі, цалкам ілжывыя.
3 мая 2023 года Раман Пратасевіч прысуджаны да 8 гадоў зняволення. 22 мая 2023 года Пратасевіч быў памілаваны.
Рэакцыя
21 чэрвеня 2021 года Галоўнае ўпраўленне па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй было дададзена да санкцыйнага спісу спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША ў тым ліку за ўзяцце пад варту Пратасевіча. 9 жніўня 2021 года ЗША пашырылі спіс, дадаў Следчы камітэт, у тым ліку за адкрыццё палітычна матываваных крымінальных спраў супраць Пратасевіча і Сапегі.
Лявонцій Карповіч
Лявонцій Карповіч (свецкае імя Лонгін, Логвін;, Пінскі павет — , Вільня) — беларускі праваслаўны дзеяч, пісьменнік; адзін з пачынальнікаў сістэматычнага багаслоўя.
Біяграфія
Паходзіў з Карповічаў Кіеўскіх, шляхцічаў, якім у ХV стагоддзі за верную службу князі аддалі ў валоданне востраў Асоў на Піншчыне. Нарадзіўся ў сям’і святара. Быў, відаць, малодшым сынам Міхаіла Фёдаравіча Карповіча, пратапопа пінскай замкавай царквы Св. Дзімітрыя. Дакладна невядома, дзе навучаўся. Паводле Л. В. Ляўшуна, найбольш верагодна, што спачатку — у школе пры Пінскім Ляшчынскім манастыры, а потым — у школе Віленскага праваслаўнага брацтва пры Свята-Троіцкай царкве. Малады Лонгін у канцы ХVІ стагоддзя прыехаў з Піншчыны да свайго сваяка Яна Карповіча, правадзейнага член віленскага праваслаўнага Брацтва; апякун аддаў хлопчыка ў Брацкую школу і па меры сіл дапамагаў яму. Зрэшты, некаторыя даследчыкі пазначаюць месцам навучання Астрожскую акадэмію.
Уступіў у Віленскае праваслаўнае брацтва. Прымаў непасрэдны ўдзел у будаўніцтве новага брацкага храма Святога Духа, які ўзводзіўся на прыватным участку князёў Валовічаў ля Вострай брамы. Па даручэнні брацтва займаў пасаду «строителя церковного албо вытрикуша». У 1590-я працаваў у брацкай друкарні пад кіраўніцтвам С. Зізанія, выдаваў кнігі на карысць праваслаўнага жыхарства Літвы. Дасягнуўшы паўналецця (каля 1598), быў прызначаны «слугой і пісарам» брацкім, выконваў пасольска-дэпутацкія даручэнні брацтва на соймах, узначаліў брацкую друкарню, замяніўшы на гэтай пасадзе С. Зізанія (стаў карэктарам і галоўным тыпографам, які адказваў за адбор матэрыялаў для друку). Разам з тым служыў панамаром і шпітальным дазорцам, выкладаў у брацкай школе.
У студзені 1609 выехаў адным з брацкіх паслоў на Варшаўскі сойм. Паводле Л. Ляўшуна, неўзабаве пасля гэтай паездкі, на працягу другой паловы 1609 — пачатку 1610 прыняў манаскі пострыг з імем Лявонта (Лявонція), пасля быў пасвечан у святары Свята-Духавай царквы, а праз некаторы час быў узведзен у сан архімандрыта і стаў, такім чынам, паўнамоцным кіраўніком новага брацкага манастыра.
6 мая 1610 г. за выданне супрацьуніяцкага твора М. Сматрыцкага «Фрынас» («Трэнас») кароль Жыгімонт III Ваза, між іншага, загадаў «карэктара Логвіна Карповіча» затрымаць у ратушы ці ў якой турме да асобага каралеўскага распараджэння. Зрэшты, архімандрыт Лявонцій быў арыштаваны раней за каралеўскі загад: у Вялікую Суботу 7 красавіка 1610 годзe ў брацкай друкарні адбыўся вобыск, пры якім схапілі «главного типографа братского, слугу и писаря Лонгина Карповича». Нягледзячы на ўзычаныя пінскаю шляхтаю каралю сведчанні, што Карповіч як чалавек шляхецкага паходжання, не можа быць зняволены, архімандрыт не быў адпушчаны. Адбываў турэмнае зняволенне на працягу двух гадоў. Як сведчыць М. Сматрыцкі, архімандрыт Лявонцій «был насмеван для веры православной, лжен, безчещен, шарпан от суду до суду, з турмы до турмы», так што яму «срогим а окрутным темничным вязнем мордованому на кожны день… бедне умирати приходило». Паводле некаторых звестак, яго прымушалі адрачыся праваслаўя і перайсці ў унію. М. Сматрыцкі сведчыў, што вязень «праўды евангельскай аніяк не здрадзіў» і быў «цвярдзей за дыямент». Пасля двухгадовых здзекаванняў і катаванняў быў адпушчаны пасля Вялікдня 1612 года, імаверна, пры хадайніцтве буйных магнатаў: Валовічаў, Карэцкіх, Агінскіх і інш.
З брацкай друкарні выходзяць наступныя манастырскія выданні, якія друкаваліся ў Еўі і ў Вільні: Гадзінаслоў (Еўе, 1612 г.), Анфалогіён, або абраныя малітвы (Еўе, 1613 г.), Малітвы паўсядзённыя (Еўе, 1615 г.), Евангелле настаўніцкае (Еўе, 1616 г.), Малітоўнік (Вільня, 1617 г.), Служэбнік (Вільня, 1617 г.), Кінавіён (Еўе, 1618 г.), Трэбнік (Вільня, 1618 г.), Чытанка славянскай мовы (Еўе, 1618 г.), «„Граматыка славенская“ Мялеція Сматрыцкага» (Еўе, 1619 г.).
У 1613 пасля смерці мітрапаліта І. Пацея, праваслаўнымі Вялікага Княства Літоўскага выбіраюць архімандрыта Лявонція епіскапам-«намінантам» Уладзімірскім і Брэсцкім (афіцыйная хіратонія не магла адбыццца праз забарону караля Рэчы Паспалітай Праваслаўнай царкве мець зносіны з Канстанцінопальскім патрыярхам). У адказ на выстаўленне архімандрыта Лявонція, у 1614 пінскі ўніяцкі епіскап Паісій Сухоўскі і Іасафат Кунцэвіч, што наведалі ўжо ўніяцкі Свята-Троіцкі манастыр, ледзь не забілі архімандрыта Лявонція, кідаючы ў яго цаглінамі. Аправіўшыся, Лявонцій Карповіч працягнуў сваё служэнне: восенню 1615 падрыхтаваў да друку прамоўленыя ім нядаўна казанні — «На Ператварэнне Гасподне» і «На Успенне Найсвятой Багародзіцы».
У 1620 годзе Вялікае Княства Літоўскае наведаў Іерусалімскі патрыярх Феафан, які збіраўся пасвяціць для Праваслаўнай Царквы мітрапаліта і чатырох епіскапаў. Аднак, хвароба не дазваляе Лявонцію паехаць у Кіеў на епіскапскую хіратонію.
Памёр 24 верасня (4 кастрычніка паводле н. ст.) 1620 года. Яго астанкі былі пакладзена ў Свята-Духавай царкве, а пасля пабудовы мураванага храма перанесены туды. Архіепіскап Мялецій (Сматрыцкі) здейсніў адпяванне прападобнага Лявонція 2 лістапада 1620 г.
Лявонцій лічыўся адукаваным чалавекам, валодаў некалькімі мовамі: польскай, грэчаскай, латынню, царкоўнаславянскай, рускай. Ён пакінуў значную літаратурную спадчыну — казанні на Праабражэнне, Успенне, у нядзелю перад Ражаством, пасланні на Афон і ў Львоў, надгробнае слова Васілію Галіцыну, прадмовы да прац манаха Фікарыя і Яна Залатавуста.
У 1620 годзе на смерць Лявонція, па ўсёй верагоднасці Мялеціем Сматрыцкім, быў складзены найбуйнейшы паэтычны твор, напісаны ў Вялікім Княстве Літоўскім на старабеларускай мове — «Лямант на смерць Лявонція Карповіча» (Лямент у света убогих на жалосное преставление святобливого а в обои добродетели богатого мужа, в бозе велебного господина отца Леонтиа Карповича).
У першыя дзесяцігоддзі пасля смерці Лявонцій Карповіч ушаноўваўся ў Вялікім Княстве Літоўскім як святы, пра што сведчаць згадкі ў «Палінодыі» Захарыя Капысценскага (1621), у «Дыярыушы» Афанасія Філіповіча (1648). Аднак дакументальных сведчанняў афіцыйнай кананізацыі не захавалася, як не захаваліся ні жыціе архімандрыта Лявонція, ні службы яму, ні ікона, хоць апошняя відавочна была створана. Пазней склаліся неспрыяльныя акалічнасці для шанавання архімандрыта Лявонція і ўжо к канцу XVII ст., імя архімандрыта было забыта.
Кананізацыя
Архімандрыт Леанід (Кавелін) у канцы XIX стагоддзя засведчыў шанаванне Лявонція ў асобных епархіях. У канцы 1940-х кананізаваны Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквой.
Камісіі па кананізацыі святых Беларускай Праваслаўнай Царквы ў 2009 годзе было даручана скласці праект жыція архімандрыта Лявонція, а таксама правесці іншую працу. 4 красавіка 2011 быў прылічаны да ліку мясцовашанаваных святых рашэннем Сінода Беларускай Праваслаўнай Царквы.
Тырыстар
Тыры́стар (thyra дзверы + (res)istor супраціўленне) — кіроўны пераключальны дыёд са шматслойнай структурай электронна-дзірачных пераходаў (p-n). Праводзіць ток толькі ў адным кірунку (вентыль) і мае два ўстойлівыя станы: нізкай праводнасці (тырыстар закрыты) і высокай праводнасці (тырыстар адкрыты). Характарыстыкамі прапускання падобны да іоннага тыратрона, адсюль іншая (гістарычная) назва: паўправодніковы тыратрон.
У электрычную схему ўключаецца: катодам-анодам у сілавы ланцуг, катодам-кіроўным электродам у кіравальны ланцуг. Імпульс току ў кіравальным ланцугу прыводзіць да адкрывання тырыстара. Кіравальны імпульс фарміруецца вонкава або ўнутры самой прылады, напрыклад, фотаэфектам (фотатырыстар).
Тырыстар мае нелінейную разрыўную вольтамперную характарыстыку (ВАХ).
Асноўныя параметры: ток прапускання, час уключэння, час выключэння.
Канструкцыя тырыстара
Асноўная схема тырыстарнай структуры прадстаўлена на мал. 1. Яна ўяўляе сабой чатырохполюсную p-n-p-n прыладу, якая змяшчае тры паслядоўна злучаныя p-n пераходы J1, J2, J3. Кантакт да знешняга p-слоя называецца анодам, да знешняга n-слоя — катодам. У агульным выпадку p-n-p-n прылада можа мець два кіруючыя электроды (базы), далучаныя да ўнутраных слаёў. Прылада без кіруючых электродаў называецца дыёдным тырыстарам (або дыністарам). Прылада з адным кіруючым электродам называецца трыёдным тырыстарам або трыністарам (іншы раз проста тырыстарам).
Вольт-амперная характарыстыка тырыстара
ВАХ тырыстара (з кіруючымі электродамі або без іх) прыведзена на малюнку 2. Яна мае некалькі ўчасткаў:
Рэжым адваротнага запірання
Два асноўныя фактары абмяжоўваюць рэжым адваротнага прабою і прамога прабою:
У рэжыме адваротнага запірання да анода прылады прыкладзена напружанне, адмоўнае адносна катода; пераходы J1 і J3 зрушаныя ў адваротным кірунку, а пераход J2 зрушаны ў прамым (гл. малюнак 3). У гэтым выпадку вялікая частка прыкладзенага напружання падае на адным з пераходаў J1 або J3 (у залежнасці ад ступені легіравання розных абласцей). Хай гэта будзе пераход J1. У залежнасці ад таўшчыні Wn1 слоя n1 прабой выклікаецца лавінным множаннем (таўшчыня збедненай вобласці пры прабоі менш Wn1) альбо праколам (збеднены слой распаўсюджваецца на ўсю вобласць n1, і адбываецца змыканне пераходаў J1 і J2).
Рэжым прамога запірання
Пры прамым запіранні напружанне на анодзе дадатнае адносна катода, і адваротна зрушаны толькі пераход J2. Пераходы J1 і J3 зрушаныя ў прамым кірунку. Вялікая частка прыкладзенага напружання падае на пераходзе J2. Праз пераходы J1 і J3 у вобласці, якія прымыкаюць да пераходу J2, інжэкціруюцца неасноўныя носьбіты, якія памяншаюць супраціўленне пераходу J2, павялічваюць ток праз яго і памяншаюць падзенне напружання на ім. Пры павышэнні прамога напружання ток праз тырыстар спачатку расце павольна, што адпавядае ўчастку 0-1 на ВАХ. У гэтым рэжыме тырыстар можна лічыць закрытым, бо супраціўленне пераходу J2 усё яшчэ вельмі вялікае. Па меры павелічэння напружання на тырыстары зніжаецца частка напружання, якое падае на J2, і хутчэй узрастаюць напружанні на J1 і J3, што выклікае далейшае павелічэнне току праз тырыстар і ўзмацненне інжэкцыі неасноўных носьбітаў у вобласць J2. Пры некаторым значэнні напружання (парадку дзясяткаў або соцень вольт), так званым напружанні пераключэння VBO (гл. ВАХ), працэс набывае лавінападобны характар, тырыстар пераходзіць у стан з высокай праводнасцю (уключаецца), і ў ім устанаўліваецца ток, вызначаны напружаннем крыніцы і супраціўленнем знешняга ланцуга.
Двухтранзістарная мадэль
Для тлумачэння характарыстык прылады ў рэжыме прамога запірання выкарыстаем двухтранзістарную мадэль. Тырыстар можна разглядаць як злучэнне p-n-p транзістара з n-p-n транзістарам, прычым калектар кожнага з іх злучаны з базай іншага, як паказана на малюнку 4 для трыёднага тырыстара. Цэнтральны пераход дзейнічае як калектар дзірак, інжэкціруемых пераходам J1, і электронаў, інжэкціруемых пераходам J3. Узаемасувязь паміж токамі эмітара IE, калектара IC і базы IB і статычным каэфіцыентам узмацнення па току α1 p-n-p транзістара таксама прыведзеная на мал. 4, дзе ICо — адваротны ток насычэння пераходу калектар-база.
Аналагічныя суадносіны можна атрымаць для n-p-n транзістара пры змене кірунку токаў на процілеглы. На малюнку 4 відаць, што калектарны ток n-p-n транзістара з'яўляецца адначасова базавым токам p-n-p транзістара. Аналагічна калектарны ток p-n-p транзістара і кіруючы ток Ig уцякаюць у базу n-p-n транзістара. У выніку, калі агульны каэфіцыент узмацнення ў замкнёнай пятлі перавысіць 1, становіцца магчымым рэгенератыўны працэс.
Ток базы p-n-p транзістара роўны Гэты ток таксама працякае праз калектар n-p-n транзістара. Ток калектара n-p-n транзістара з каэфіцыентам узмацнення α2 роўны
Прыраўняўшы IB1 і IC2, атрымаем Паколькі IK = IA + Ig, то
Гэтае ўраўненне апісвае статычную характарыстыку прылады ў дыяпазоне напружанняў да самага прабою. Пасля прабою прылада працуе як p-i-n-дыёд. Адзначым, што ўсе складнікі ў лічніку правай часткі ўраўнення малыя. Такім чынам, пакуль член α1 + α2 < 1, ток IA малы. (Каэфіцыенты α1 і α2 самі залежаць ад IA і звычайна растуць з павелічэннем току.) Калі α1 + α2 = 1, то назоўнік дробу становіцца нулём і адбываецца прамы прабой (або ўключэнне тырыстара). Варта адзначыць, што калі палярнасць напружання паміж анодам і катодам змяніць на адваротную, то пераходы J1 і J3 будуць зрушаныя ў адваротным кірунку, а J2 — у прамым. Пры такіх умовах прабой не адбываецца, бо ў якасці эмітара працуе толькі цэнтральны пераход і рэгенератыўны працэс становіцца немагчымым.
Шырыня збедненых слаёў і энергетычныя зонныя дыяграмы ў раўнавазе, у рэжымах прамога запірання і прамой праводнасці паказаныя на мал. 5. У раўнавазе збедненая вобласць кожнага пераходу і кантактны патэнцыял вызначаюцца профілем размеркавання прымесей. Калі да анода прыкладзена дадатнае напружанне, пераход J2 імкнецца зрушыцца ў адваротным кірунку, а пераходы J1 і J3 — у прамым. Падзенне напружання паміж анодам і катодам роўнае алгебраічнай суме падзенняў напружанняў на пераходах: Па меры павышэння напружання ўзрастае ток праз прыладу і, такім чынам, павялічваюцца α1 і α2. Дзякуючы рэгенератыўнаму характару гэтых працэсаў прылада ў рэшце рэшт пяройдзе ў адкрыты стан. Пасля ўключэння тырыстара ток, які праходзіць праз яго, павінен быць абмежаваны знешнім супраціўленнем нагрузкі, у адваротным выпадку пры досыць высокім напружанні тырыстар выйдзе са строю. Ва ўключаным стане пераход J2 зрушаны ў прамым кірунку (мал. 5, в), і падзенне напружання прыблізна роўнае суме напружання на адным прамазрушаным пераходзе і напружання на насычаным транзістары.
Рэжым прамой праводнасці
Калі тырыстар знаходзіцца ва ўключаным стане, усе тры пераходы зрушаныя ў прамым кірунку. Дзіркі інжэкціруюцца з вобласці p1, а электроны — з вобласці n2, і структура n1-p2-n2 паводзіць сябе аналагічна насычанаму транзістару з выдаленым дыёдным кантактам да вобласці n1. Такім чынам, прылада ў цэлым аналагічная p-i-n (p+-i-n+)-дыёду.
Адрозненне дыністара ад трыністара
Прынцыповых адрозненняў паміж дыністарам і трыністарам няма, аднак калі ўключэнне дыністара адбываецца пры павышэнні напружання паміж анодам і катодам, то ў трыністары для гэтага выкарыстоўваюць падачу імпульсу току вызначанай працягласці і велічыні на кіруючы электрод пры дадатнай рознасці патэнцыялаў паміж анодам і катодам. Трыністары з'яўляюцца найбольш распаўсюджанымі прыладамі з «тырыстарнага» сямейства.
Выключаюцца тырыстары альбо паніжэннем току праз тырыстар да значэння Ih, альбо зменай палярнасці напружання паміж катодам і анодам.
Характарыстыкі тырыстараў
Сучасныя тырыстары вырабляюць на токі ад 1 мА да 10 кА, напружанні ад некалькіх В да некалькіх кВ; хуткасць нарастання ў іх прамога току дасягае 109 А/сек, напружання — 109 В/сек, час уключэння мае велічыню ад некалькіх дзясятых долей да некалькіх дзясяткаў мкс, час выключэння — ад некалькіх адзінак да некалькіх соцень мкс; ккд дасягае 99 %.
Іо (значэнні)
Іо мае наступныя значэнні:
Сінякоў
Сінякоў — прозвішча.
NGC 1948
NGC 1948 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC85) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
IC 3920
IC 3920 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грабаўскае падняцце
Грабаўскае падняцце (ад назвы вёскі Грабаў у Петрыкаўскім раёне) — тэктанічная структура ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці, на захадзе Капаткевіцкай зоны падняццў Прыпяцкага прагіну. Выяўлена ў 1972 годзе сейсмаразведкай па міжсалявых і падсалявых дэвонскіх адкладах.
Выдзяляецца па паверхні фундамента, падсалявых і міжсалявых дэвонскіх адкладах у выглядзе манаклінальнага блока, які ўздымаецца ў паўднёва-заходнім напрамку пад вуглом 6—8º і абмежаваны на захадзе і поўдні Паўднёва-Жыткавіцкім і Капаткевіцкім разломамі, а на ўсходзе аддзелены ад Кузьмічоўскага блока малаамплітудным разрывам. Памеры 6×3 км. Сфарміравалася ў познім дэвоне (лебядзянскі час) — карбоне.
Ключавое (Акмолінская вобласць)
Ключавое — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Катаркольскай сельскай акругі. Код КАТА — 117057300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 93 чалавекі (54 мужчыны і 39 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 53 чалавекі (28 мужчын і 25 жанчын).
Краснасельскі (Гулькевіцкі раён)
Краснасельскі (Красносельский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Гулькевіцкім раёне Краснадарскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Краснасельскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Заснаваны ў 1899 годзе як нямецкае лютэранскае сяло Зоненталь (Красносельский, Зонненталь). Да 1917 года населены пункт адносіўся да Каўкаўскага аддзела Кубанскай вобласці.
15 мая 1915 года калонія Зоненталь Лабінскага аддзела перайменавана ў паселішча Солнечнае.
Станам на 1926 год калонія Зоненталь з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Зонентальскага сельсавета Крапоткінскага раёна Армавірскай акругі Паўночна-Каўказскага края; агульная плошча яе зямель складала 1429 дзесяцін, колькасць гаспадарак — 233, колькасць жыхароў — 1004 (у тым ліку 998 немцаў); меліся кааператыўная крама, пачатковая школа.
Станам на 1941 год насіў назву Краснасельскі. 5 кастрычніка 1941 года мясцовыя жыхары былі дэпартаваны ў Новасібірскую вобласць.
27 кастрычніка 1976 года, у адпаведнасці з рашэннем крайвыканкама, хутар Краснасельскі пераўтвораны ў рабочы пасёлак. Рашэннем крайвыканкама ад 21 кастрычніка 1980 года Краснасельскі пасялковы савет, адміністрацыйным цэнтрам якога з’яўляўся пасёлак Краснасельскі, быў пераведзены з Каўказскага раёна ў Гулькевіцкі.
Козырава (станцыя метро)
«Козырава»  — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на вуліцы Велікаморскай, у раёне чыгуначнай станцыі «Мінск-Паўднёвы», паміж станцыямі метро «Серабранка» і «Мінск-Мір».
На праектных схемах развіцця Мінскага метрапалітэна першапачаткова была пазначана як «Мінск-Паўднёвы» (Минск-Южный). У маі 2017 года Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт на сваім сайце распачаў галасаванне па выбары назваў новых станцый, станцыі было прапанавана надаць назву «Козырава», па назве гістарычнага прадмесця Козырава.
18 студзеня 2018 года рашэннем Мінгарвыканкама была афіцыйна зацверджана назва «Козырава».
Тадэвуш Антонавіч Кокштыс
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. З 1958 года працуе ў Беларускім нацыянальным драматычным акадэмічным тэатры імя Якуба Коласа.
Чэрэта-Кастэла
Чэрэта-Кастэла (Cerreto Castello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б’ела.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Фама.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Краснасельскі (значэнні)
Краснасе́льскі — прозвішча і тапонім.
Даўгяла
Даўгяла — беларускае прозвішча.
Каралёва (Уздзенскі раён)
Каралёва (, Королёво) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азерскага сельсавета.
Куінс
Куінс (Queens /kwiːnz /) — самае вялікае па тэрыторыі (280 км²) і другое па насельніцтве бора Нью-Ёрка. Размешчана на востраве Лонг-Айленд і абмываецца Атлантычным акіянам. Гэта самая неаднастайная па этнічным складзе частка горада.
У Куінсе знаходзіцца Міжнародны аэрапорт імя Джона Кенэдзі, а таксама аэрапорт «Ла Гардзія». У Куінсе базуецца бейсбольная каманда «Нью-Ёрк Метс», праходзіць Адкрыты чэмпіянат ЗША па тэнісе.
Раён традыцыйна лічыцца адным з найбольш «прыгарадных» раёнаў Нью-Ёрка, наваколлі ва ўсходнім Куінсе больш нагадваюць наваколлі акругі Насау ў штаце Нью-Ёрк у сваёй паўночна-заходняй частцы. У бора маецца некалькі дзелавых кварталаў, такіх як Лонг-Айленд-Сіці на берагавой лініі Куінса насупраць Манхэтэна. Тут размешчаны небаскроб «One Court Square» — самы высокі небаскроб у Нью-Ёрку па-за Манхэтэнам, які з’яўляецца таксама самым высокім будынкам на ўсім востраве Лонг-Айленд.
Гісторыя
Найстарэйшыя жылыя мікрараёны Куінса — Флашынг і Джамейка — узніклі 300 гадоў таму. Першымі пасяленцамі Куінса былі брытанскія і нідэрландскія каланісты. Яны прыйшлі на гэту зямлю ў 1635 годзе. Менавіта яны заснавалі пасёлкі Маспет (Maspeth) у 1642 годзе і Флашынг (Flushing) у 1643.
Іншыя раннія паселішчы, пасёлкі Ньютаўн (цяпер Elmhurst) і Джамейка, былі населены пасяленцамі з Новай Англіі праз усходнюю частку вострава Лонг-Айленд (графства Сафалк). Уся гэта частка зямлі была падпарадкавана галандскім законам. Пасля таго як у 1664 годзе гэта тэрыторыя была заваявана англічанамі разам з усім Лонг-Айлендам, яна была пераназвана ў Нью-Ёрк як частка Ёркшыра.
Да таго, як Куінс у 1898 годзе ўвайшоў у склад Нью-Ёрка, ён складаўся з шэрагу невялікіх пасёлкаў, падзеленых шырокімі лесапаркавымі масівамі і пляжамі. Пачынаючы з 1920-х гадоў у Куінсе хуткімі тэмпамі ішла ўрбанізацыя, хоць некаторыя мікрараёны ўсё ж захавалі сваё спрадвечнае аблічча. Лонг-Айленд-Сіці каля Іст-Рывер — цэнтр лёгкай прамысловасці. Форэст-Хілс — фешэнэбельны жылы мікрараён.
Насельніцтва
Паводле Агляду Амерыканскага таварыства ў 2009 годзе ў Куінсе пражывалі:
Прыблізна 46,6 % насельніцтва замежнага паходжання. Прыкладна 2,1 % насельніцтва нарадзіліся ў Пуэрта-Рыка, на амерыканскай тэрыторыі, ці за мяжой у сем’ях амерыканскіх бацькоў. Акрамя таго, 51,2 % насельніцтва нарадзіліся ў Злучаных Штатах. Прыблізна 44,2 % насельніцтва больш за 5 гадоў размаўляюць на англійскай мове; для 23,8 % роднай з’яўляецца іспанская мова. Акрамя таго, 16,8 % насельніцтва размаўляе на іншых індаеўрапейскіх мовах. Яшчэ 13,5 % размаўляюць на азіяцкіх мовах.
Паводле перапісу 2000 года ў Куінсе пражываюць 2 229 379 чалавек (537 690 сем’яў), 782 664 хатніх гаспадарак. Шчыльнасць насельніцтва — 7879,6/км² (20 409,0/кв. мі). Было 817 250 жыллёвых адзінак у сярэдняй шчыльнасці 2888,5/км² (7481,6/кв. мі). Расавы склад акругі:
У Куінсе кампактна пражываюць некалькі этнічных абшчын. Грэкі аселі ў Асторыі, лацінаамерыканцы — у Джэксан-Хайтс і Кароне, афраамерыканцы — у Джамейцы, бухарскія яўрэі — у Рыга Парку. У канцы 1970 — пачатку 1980-х гадоў у Куінсе пасяліліся імігранты з Індыі, Пакістана, Карыбскага басейна і Карэі. Многія жыхары Куінса жывуць у прыватных дамах на адну-дзве сям’і, пабудаваных галоўным чынам пасля Першай сусветнай вайны. Разам з тым у апошнія дзесяцігоддзі ў сувязі з ростам колькасці насельніцтва павялічылася колькасць шматпавярховых жылых будынкаў. Большасць жыхароў Куінса належаць да катэгорыі «белых каўнерыкаў», прычым значная іх частка працуе ў Манхэтэне.
IC 3921
IC 3921 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Куінс
Масты
Куінс злучаюць з Бронксам, масты Трогс Нек, памяці Роберта Ф. Кенэдзі і Хел-Гейт. Куінс звязаны з Манхэтэнам мастамі памяці Роберта Ф. Кенэдзі, мостам Куінсбара і Тунэлем Куінс — Мідтаўн; з востравам Рузвельт — мостам вострава Рузвельт.
IC 3921
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Куінс
Публічная бібліятэка
Публічная бібліятэка Куінса — адна з трох сістэм бібліятэк Нью-Ёрка. Яе зараджэнне датуецца 1858 годам, цяпер яна адна з самых вялікіх бібліятэчных сістэм у ЗША. Вылучаная з Нью-Ёркскай публічнай бібліятэкі, яна мае 63 аддзяленні па ўсім горадзе. У 2008 годзе ў архівах бібліятэкі налічвалася 6,6 мільёна адзінак захоўвання.
Спіс аб’ектаў PGC (1787001—1788000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1787001—1788000)
Браслаўскі раённы выканаўчы камітэт
Браслаўскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Віцебскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Браслаўскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Браслава, у будынку былой павятовай адміністрацыі па вул. Савецкай, 119.
Таццяна Мікалаеўна Сівец
Біяграфія
У 11 год пачала пісаць вершы (1993 год) ; упершыню апублікавалася ў красавіку 1997 года ў газеце «Сям’я». З’яўлялася сябрам літаратурнага гуртка пры СШ № 176 г. Мінска «Імкненне», адным з кіраўнікоў якога з’яўляўся вядомы беларускі пісьменнік, сябра Саюзу пісьменнікаў Беларусі Артур Вольскі.
З 2003 года — сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі.
У 2005 годзе скончыла факультэт беларускай філалогіі і культуры БДПУ імя М. Танка, атрымаўшы спецыяльнасць настаўніка англійскай мовы, беларускай мовы і літаратуры. Падчас навучання кіравала сустрэчамі ўніверсітэцкага літаратурнага аб’яднання «Крокі». Са жніўня па лістапад 2005 года працавала аглядальнікам газеты «Разам!». З 2005 па 2008 год — аспірантка Інстытута мовы і літаратуры імя Якуба Коласа і Янкі Купалы Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, дзе даследавала тэму «Дж. Г. Байран і байранізм у беларускай паэзіі: пераклады і ўплывы».
З 2006 года супрацоўнічае з радыё «Беларусь»  — рыхтуе аўтарскія праекты прысвечаныя вывучэнню беларускай мовы і літаратуры па-англійску, рыхтуе праграмы па-англійску, а таксама праекты, якія распавядаюць пра культуру і традыцыі Беларусі.
З 2012 па 2016 год — член Прэзідыума Праўлення Саюза пісьменнікаў Беларусі. У 2016 годзе скончыла Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
З 2013 па 2017 год — вядучая праграмы «Ды@блог. Пра літаратуру» на тэлеканале «Беларусь 3».
З 14 верасня 2015 года — першы намеснік галоўнага рэдактара газеты «Медыцынскі веснік». З 14 чэрвеня 2016 года — галоўны рэдактар газеты «Медыцынскі веснік».
З кастрычніка 2016 года — ганаровы член Саюза пісьменнікаў Азербайджана.
З 2016 па 2021 год — старшыня Міжнароднага фонду Янкі Купалы.
Працуе ў рэчышчы паэзіі, прозы, крытыкі, драматургіі, паэтычнага перакладу. Перакладае на беларускую мову творы паэтаў Рэспублікі Комі, Таджыкістана, Кітая, Расіі, Вялікабрытаніі, Польшчы, Украіны, Азербайджана. Яе вершы перакладзены на азербайджанскую, англійскую, балгарскую, калмыцкую, рускую, украінскую, чачэнскую мовы.
Струг (значэнні)
Струг:
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1989
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1989 (UK Championship 1989, таксама вядомы як StormSeal UK Championship 1989 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 25 лістапада па 3 снежня 1989 года ў Guild Hall у Прэстане, Англія. Турнір стаў 13-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £420,000, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Вятчынскае падняцце
Вятчынскае падняцце (ад назвы вёскі Вятчын у Жыткавіцкім раёне) — тэктанічная структура ў Жыткавіцкім, Любанскім і Акцябрскім раёнах, у заходняй частцы Капаткевіцка-Велікаборскай ступені Прыпяцкага прагіну. Выяўлена сейсмічнымі даследаваннямі ў 1972 годзе. Выдзяляецца па паверхні фундамента, падсалявых і міжсалявых адкладах.
Па паверхні фундамента і падсалявых адкладах Вятчынскае падняцце — монакліналь, абмежаваная на паўночным захадзе, поўдні і паўднёвым захадзе Вятчынскім і Паўднёва-Жыткавіцкім разломамі. Малаамплітудным папярочным разрывам падзелена на 2 блокі. Памеры Вятчынскага падняцця 15×2,5 км. Амплітуда 200—300 м. Структурны план міжсалявых адкладаў у агульных рысах адпавядае плану падсалявых адкладаў, але Вятчынскае падняцце прадстаўлена толькі ўсходнім блокам, таму што малаамплітудны Вятчынскі разлом, які абмяжоўвае заходнюю частку падсалявой структуры, па міжсалявых адкладах не фіксуецца. Памеры Вятчынскага падняцця па міжсалявых адкладах 5×5 км. Амплітуда 100—150 м. Развілося Вятчынскае падняцце ў асноўным у лебядзянска-каменнавугальны час.
Maytenus magellanica
Maytenus magellanica — від роду  сямейства. Адзіны від роду, які расце ў халодным клімаце.
Арэал
Арэал уключае вобласць Магеланавага праліва — поўдзень Патагоніі і Вогненную Зямлю. У Чылі можа расці на поўначы аж да Вальдыўскіх лясоў і вострава Чылаэ, на поўдні сустракаецца на мысе Горн. Разам з відам  гэта самае паўднёвае дрэва на Зямлі. У гарах можа расці на вышыні да 800 м над узроўнем мора, радзей — вышэй.
Апісанне віду
Невысокае вечназялёнае дрэва вышынёй да 5 м. Лісце дробнае (да 5 см у даўжыню і да 3 см у шырыню), зубчастае, скурыстае, з хвосцікам 2-6 мм. Плод — каробачка са створкамі, якія змяшчаюць 1 або 2 насеніны. Кветкі дробныя, аднаполыя або двухполыя. Расліны марозаўстойлівыя, але не выносяць спякоту і засуху.
Выкарыстанне
Від інтрадукаваны ў месцы з такім самым кліматам: у Шатландыю, на Фарэрскія астравы і ўзбярэжжа штата Вашынгтон.
Універсітэт Каід-і Азама
Гэта адзін з лепшых дзяржаўных універсітэтаў Пакістана. Быў заснаваны пад назвай Ісламабадскі ўніверсітэт у 1965 годзе. Зульфікар Алі Бхута (тады міністр замежных спраў, пазней прэм’ер-міністр) атрымаў грошы на адкрыццё ўніверсітэта ад урада ЗША.
Універсітэт падтрымлівае навуковае супрацоўніцтва з шэрагам ВНУ ў ЗША, Еўропе і Паўднёвай Азіі. Паводле рэйтынгу Вышэйшай адукацыйнай камісіі, па стану на 2006 год займаў 1-е месца сярод вышэйшых навучальных устаноў Пакістана. Мае 4 факультэты: прыродазнаўчых, сацыяльных, біялагічных і медыцынскіх навук.
Леанід Іванавіч Краўчанка
Леанід Іванавіч Краўчанка (нар. , Бабруйск, Магілёўская вобласць) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1989), прафесар (1981).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: бухгалтарскі ўлік; тэорыя і метадалогія эканамічнага аналізу; эканамічны аналіз у гандлі; падрыхтоўка спецыялістаў вышэйшай кваліфікацыі эканамічнага профілю.
NGC 1961
NGC 1961 (іншыя абазначэнні — IC 2133, IRAS05365+6921, UGC 3334, ZWG 329.8, MCG 12-6-7, ARP 184, PGC 17625) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Факультэт пачатковай і музычнай адукацыі МДУ імя А. А. Куляшова
'''Факультэт пачатковай і музычнай адукацыі МДУ імя А. А. Куляшова''' — адзін з факультэтаў Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова.
Гісторыя
Факультэт створаны ў 1958 годзе для падрыхтоўкі настаўнікаў пачатковых класаў (да 1978 года рыхтаваў кадры і для дзіцячых дашкольных устаноў). У 2016 годзе педагагічны факультэт перайменаваны ў факультэт пачатковай і музычнай адукацыі.
Плунге
Плунге (Plungė, традыцыйная беларуская назва — Плунгя́ны) — горад у заходняй Літве, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Плунгскага раёна Цяльшэйскага павета.
Насельніцтва складае каля 23,1 тыс. чалавек. Праз Плунге ідзе чыгунка Клайпеда — Шаўляй. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Жамойць.
Гісторыя
Першыя гістарычныя згадкі аб Плунге адносяцца да 1567 года. Да XVI стагоддзя Плунге належаў Гаштольдам, а потым перайшоў у вялікакняжскае ўладанне і стаў цэнтрам староства. З дзяржаўнага ўладання ў 1773 годзе Плунге перайшоў ва ўласнасць віленскага біскупа Масальскага, а потым да Патоцкіх. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай Плунге быў канфіскаваны і перададзены Платону Зубаву. 13 студзеня 1792 года паселішчу быў нададзены статус горада. У 1873 годзе горад купіў князь Міхал Агінскі (1850—1902). Ва ўладанні Агінскіх Плунге знаходзіўся да 1921 года, потым быў канфіскаваны літоўскай уладай.
Палацавая плошча (Берлін)
Палацавая плошча Берліна (Schloßplatz) размешчана на востраве Шпрэеінзель у раёне Мітэ ў непасрэднай блізкасці ад Музейнага вострава. Яе паўночна-ўсходняй мяжой служыць Палацавы мост, які пераходзіць ў вуліцу Унтэр-дэн-Ліндэн.
Сваёй назвай плошча абавязана Гарадскому палацу, які стаяў на гэтым месцы і быў знесены ў 1950 годзе. У тыя часы сама Палацавая плошча знаходзілася з паўднёва-ўсходняга боку палаца, ля самага краю цяперашняй плошчы. У 1891 годзе па праекце скульптара Рэйнгальда Бегаса на Палацавай плошчы быў збудаваны фантан «Нептун».
Пасля зносу Гарадскога палаца ў 1951 годзе плошча, якая павялічалася ў памерах, была пераназвана ў плошча Маркса і Энгельса. У часы ГДР на плошчы знаходзілася стаянка для аўтамабіляў, часам яна выкарыстоўвалася для правядзення буйных дэманстрацый. Пазней, у 1976 годзе палову плошчы заняў Палац Рэспублікі. Пасля завяршэння прац па яго зносе, вызначанаму на канец 2008 года, на гэтым месцы часова будзе разбіты газон. Пасля 1989 года на Палацавай плошчы праводзіліся раскопкі, частка падмурка палаца дагэтуль даступна агляду. Сваё ранейшае імя плошча атрымала ў 1994 годзе. У наш час на гэтым месцы ў перыяд 2010—2013 гадах плануецца ўзвесці новы будынак у памерах ранейшага палаца з аднаўленнем трох яго фасадаў пад назвай «Форум Гумбальта» (Humboldtforum).
У паўднёва-ўсходняй частцы плошчы знаходзіцца былы будынак Дзяржаўнага савета ГДР, пабудаванага ў часы ГДР. У яго фасад уключаны чацвёрты партал Гарадскога палаца, з балкона якога 9 лістапада 1918 года Карл Лібкнехт абвясціў у Германіі сацыялістычную рэспубліку.
Іяхаз (цар іўдзейскі)
Іяхаз — (יְהוֹאָחָז, Ιωαχαζ; Joachaz) — чатырнаццаты цар Іўдзейскага царства, сын Іасія. Заняў пасаду ва ўзросце 23 гадоў і кіраваў 3 месяца, самы кароткі перыяд сярод іўдзейскіх цароў. Час яго кіравання — 609 г. да н.э.
Іван Данілавіч Гарбачэўскі
Іван Данілавіч Гарбачэўскі ( — ; Псеўданімы: Союзник ) — беларускі педагог, фалькларыст, пісьменнік і краязнавец.
Іяхаз (цар іўдзейскі)
Біяграфія
Пры нараджэнні атрымаў імя Шаллум. Нягледзячы на тое, што ён быў малодшы за свайго брата Іякіма, менавіта ён быў выбраны заняць пасаду цара пасля смерці свайго бацькі Іасіі. Іяхаз валадарыў толькі тры месяцы, пасля чаго быў зняты егіпецкім фараонам Нехао і адведзены ў няволю. Іяхаз не падтрымліваў правядзення рэлігійных рэформ свайго бацькі.
Іван Данілавіч Гарбачэўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў Полацкую настаўніцкую семінарыю (1877), (1885). Выкладаў гісторыю, рускую мову, іншыя прадметы ў Троцкім і Невельскім паветах (да 1899). У 1894—98 супрацоўнік газеты «Витебские губернские ведомости». Пераехаў у 1899 на Каўказ, пасля на Кубань. Інспектар народных вучылішчаў у Баталпашынску на (1900—1912?). Выкладаў у вышэйшым рамесным вучылішчы ў Рагачове (1912—1914).
Выступаў у друку з прапановамі ўдасканалення народнай школы. Правадзейны член Педагагічнага таварыства пры ў Санкт-Пецярбургу (1894).
Навуковая дзейнасць
Яму належыць гістарычная праца «Пра волакі вялікага воднага шляху з варагаў у грэкі» (1894). Вывучаў фальклор, побыт беларусаў, гісторыю. Апісваў населеныя пункты на Заходняй Дзвіне («Уніз па Дзвіне», 1895), флору, фаўну, земляробства і жывёлагадоўлю, промыслы, адукацыю ў Лепельскім павеце («Лепельскі павет Віцебскай губерні», 1895), язычніцкія вераванні, рэлігийныя абрады, звычаі продкаў палешукоў («Старына старадаўняя», 1897). Паэтычнасць беларускіх народных песень адзначыў у працы «Старажытнасць беларускіх песень і іх напеваў» (1896), апублікаванай у «Віцебскіх губернскіх ведамасцях» (нумары 83—85, 87, 89).
Творчасць
Аўтар аповесці «Не дайшоў да роднай хаты» (нап. 1899) і іншых мастацкіх твораў. Кнігі для дзяцей «Птушыны канцэрт», «Ціхая радасць» і інш., апавяданні «Зямля і араты», «Не дайшоў да роднай вёскі» (1899). Гістарычныя аповесці «Старына старадаўняя» (Віцебск, 1897), «Што з ёю будзе?» (Віцебск, 1898).
Іаган Рэгіямантан
Іаган Рэгіямантан ( — ) — нямецкі астраном.
У сваёй вядомай кнізе «Астранамічныя табліцы з 1475 па 1506 г.» (Нюрнберг, 1474) вызначыў месцазнаходжанні Сонца, Месяца, планет, паказаў месячныя зацьменні на перыяд 1475—1530. Кніга не раз перавыдавалася (Венецыя, 1481, 1484, 1492; Аўгсбург, 1488, 1492 і інш.), ёю карысталіся Калумб, Васка да Гама, іншыя мараплаўцы.
Мікалай Аляксандравіч Гугнін
Мікалай Аляксандравіч Гугні́н (нар., г. Ноўгарад, РСФСР — , ) — беларускі мастацтвазнавец, педагог, графік. Кандыдат мастацтвазнаўства (1982), дацэнт.
Біяграфія
Скончыў у 1970 годзе мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута. Вучыўся ў І. Сталярова, Ф. Гумена.
З 1971 года працаваў у Віцебскім педагагічным інстытуце.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1991 года, член Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў з 1997 года.
Творчасць
Працы ў галіне тэорыі і гісторыі мастацтва, акварэлі, экслібрысе.
Удзельнік мастацкіх выставак з 1978 года.
Асноўныя работы: мастацтвазнаўчыя артыкулы «Апошні год дзейнасці Віцебскага мастацка-практычнага інстытута (1922—1923)», «3 гісторыі Віцебскай мастацкай школы», нарысы аб мастаках Віцебшчыны, па праблемах беларускай кніжнай графікі. Адзін з аўтараў кнігі «Гісторыя беларускага мастацтва» (т. 5, 1992).
Працы ў станковай графіцы: каля 70 кніжных знакаў (1966—89), кампазіцыі «Красавік. Ружовы золак» (1970), «Слабада», «Дарога на Лучосу» (абедзве 1988), «Верасень» (1994), «Ранішні снег» (1996) і інш., акварэлі «Віцебск», «Лета», «Пейзаж», «Слабада», «Поўдзень», «Восеньскі матыў». У творчасці пераважае пленэрны падыход, стрыманасць лінейна-жывапісных рытмаў, някідкія каларыстычныя інтанацыі («Зіма. Богаяўленскі сабор», 1993).
Творы знаходзяцца ў Віцебскім абласным краязнаўчым музеі.
Польшча ў Другой сусветнай вайне
Дадзены артыкул разглядае аспекты ўдзелу дзяржавы Польшча ў Другой сусветнай вайне, пачынаючы ад нападу германскіх узброеных сілаў на краіну 1 верасня 1939 года і заканчваючы удзелам у сумесным з савецкімі войскамі штурме Берліна ў маі 1945 года.
Еўрапейскі тэатр Другой сусветнай вайны пачат з нямецкага ўварвання ў Польшчу ў пятніцу 1 верасня 1939 года і савецкага ўварвання ў Польшчу 17 верасня 1939 г. Пасля таго, як Польшча была захоплена, былі заснаваны ўрад у выгнанні (са штаб-кватэрай у Вялікабрытаніі), узброеныя сілы, і служба выведкі за межамі Польшчы. Гэтыя арганізацыі ўнеслі свой уклад у намаганні саюзнікаў на працягу ўсёй вайны. Польская армія была адноўлена на Захадзе, а таксама на Усходзе (пасля нямецкага ўварвання Савецкага Саюза).
Палякі ўнеслі значны ўклад у намаганні саюзнікаў падчас вайны, баявых дзеянняў на сушы, на моры і ў паветры. Характэрным была служба ВПС Польшчы, а не толькі ў перамозе саюзнікаў у бітве за Брытанію, але і наступная паветраная вайна. Польскія наземныя войскі прысутнічалі ў кампаніі ў Паўночнай Афрыцы; Італьянская кампанія (у тым ліку захопу кляштарнага пагорка ў бітве пры Монтэ-Касіна); і ў баях пасля ўварвання ў Францыі. Польскія сілы на ўсходзе, змагаліся бок аб бок з Чырвонай арміяй, і пры савецкай каманды, прынялі ўдзел у савецкіх наступах па ўсёй тэрыторыі Беларусі і Украіны ў Польшчу, праз Віслу і да Одэры, а затым у Берлін. Некаторыя польскія ўклады былі менш прыкметныя, перш за ўсё даваенным і ваенны час расшыфроўкі кодаў Нямецкай Энігмы па крыпталогам Марыян Рэеўскі і яго калегі.
Сасноўка (Акмолінская вобласць)
Сасноўка — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Катаркольскай сельскай акругі. Код КАТА — 117057500.
Польшча ў Другой сусветнай вайне
У адрозненне ад Францыі, нацысты не стварылі калабарацыянісцкі ўрад. Замест гэтага Польшча кіравалася непасрэдна чыста нямецкай адміністрацыя, вядомай як генерал-губернатарства.
Сасноўка (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 268 чалавек (125 мужчын і 143 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 198 чалавек (100 мужчын і 98 жанчын).
Польшча ў Другой сусветнай вайне
Польскія сілы ў цэлым лічыцца была чацвёртая па велічыні саюзнай арміі ў Еўропе, пасля распаду Савецкага Саюза, ЗША і Вялікабрытаніі.
Удзел Польшчы ў Другой сусветнай вайне
Удзел Польшчы ў Другой сусветнай вайне ўключае ў сябе:
Польская абарончая вайна
Прход ў Польшчу узброеных сіл нацысцкай Германіі, Савецкага Саюза і невялікага нямецкага саюзны Славацкага кантынгенту паклала пачатак Другой сусветнай вайны ў Еўропе. У адпаведнасці з умовамі Сакрэтнага дадатковага пратаколу Молатава-Рыбентропа Германія праінфармавала Савецкі Саюз, што яе сілы набліжаліся да савецкай зоне інтарэсаў у Польшчы. Саветы былі заспеты знянацку хуткасцю прасоўвання нямецкіх войскаў, як яны чакалі некалькі тыдняў, каб падрыхтавацца да ўварвання, а не проста некалькі дзён. Яны абяцаюць настолькі хутка, наколькі гэта магчыма. 17 верасня Савецкі Саюз уварваўся ў ўсходнюю Польшчу, прымушаючы польскі ўрад і ўзброеныя сілы, адмовіцца ад сваіх планаў на доўгатэрміновую абарону. Апошнія пакінутыя адзінкі польскай арміі капітулявалі ў пачатку кастрычніка.
Нямецкія і савецкія войскі прайшлі на ваенным парадзе ў Брэсце, пасля сумеснай перамогі парадам на вуліцах Львова. Далейшае супрацоўніцтва паміж нямецкім і савецкім прыняло форму абмену польскіх ваеннапалонных. Пасля загаду Лаўрэнція Берыі дадзенай НКВД 3 кастрычніка 1939 года, 46000 польскіх ваеннапалонных, затрыманых у савецкіх лагерах былі прададзеныя супраць 44000 ваеннапалонных, выпушчаных немцамі.
Нямецкія страты ўключалі ў сябе каля 16 тысяч загінулі ў баях, 28000 параненымі, 3500 зніклых без вестак, больш за 200 самалётаў і 30% іх бронетэхнікі. Польскія страты склалі каля 66000 забітых і 694.000 ў палоне. Хоць нямецкая атака была паспяховай, страты былі больш, чым чакалася. Было падлічана, што падчас вераснёўскай кампаніі ў Польшчы, вермахт неабходна выкарыстоўваць больш чым у два разы боепрыпасаў яны выкарыстоўвалі ў Францыі вясной наступнага года.
Польскае супраціўленне
Узброеная падпольная барацьба вялася на акупіраванай нацысцкай Германіяй тэрыторыі Польшчы і частцы тэрыторыі былога СССР (Беларусь, Украіна, Літва). Армія Краёва ставіла мэту аднаўлення Польшчы ў межах да верасня 1939.