cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Луіза Маўнтбетэн
Кронпрынцэса
Шлюб паміж Луізай і Густавам Адольфам, па ўсіх меркаваннях, быў па каханню і быў апісаны як вельмі шчаслівы. Яна таксама падабалася цешчы з-за добразычлівага характару, хаця яны рэдка бачыліся, бо каралева Вікторыя праводзіла большую частку часу ў Італіі. Той факт, што каралева праводзіла большую частку часу за мяжой, азначаў, што Луіза з самага пачатку брала на сябе мноства каралеўскіх абавязкаў, што першапачаткова ёй было цяжка, бо ў гэты момант яе апісвалі як сарамлівую.
Пасля смерці каралевы ў 1930 годзе Луіза была афіцыйна першай лэдзі нацыі, якая павінна была выконваць усе абавязкі каралевы за дваццаць гадоў да таго, як яна фактычна стала каралевай. Гэта азначала, што Луіза павінна была ўзяць на сябе абарону ўсіх арганізацый і аб’яднанняў, традыцыйна прызначаных каралеве. Яна стала абаронцай Шведскага Чырвонага Крыжа, Дзіцячай бальніцы кронпрынцэсы Луізы, дома Яўгеніі, Drottningens centralkommitté («Камітэт па надзвычайнай дапамозе каралевы»), Arbetsflitens Befrämjande («Садзейнічанне стараннасці»), Svenska Hemslöjdsföreningarns Riksförbund («Таварыства шведскага рамяства»). У сувязі з гэтым Луіза заўважыла: «Мне цяжка быць абаронцам розных устаноў, бо я прывыкла да практычнай працы, як звычайны чалавек, да свайго шлюбу». Як былая медсястра, чым яна ганарылася, Луіза была зацікаўлена ў паляпшэнні ўмоў працы медсясцёр.
Адзінае дзіця Луізы, дачка, нарадзілася мёртвай 30 мая 1925 года.
У 1926—1927 гадах кронпрынцовая пара здзейсніла міжнароднае падарожжа па свеце ў інтарэсах Швецыі, што было апісана як вялікі поспех, асабліва паездка ў ЗША, падчас якой яны падарожнічалі па ўсёй краіне ад Нью-Ёрка да Сан Францыска. Грамадскі інтарэс быў высокі, і пара набыла рэпутацыю «дэмакратычнай», адмовіўшыся ад такіх фармальнасцей, як прывітанне гасцей на прыёме, седзячы на тронах, на што іх запрасілі на прыёме ў амерыканскага мільянера. У інтэрв’ю ў Солт-Лэйк-Сіці Луіза заявіла, што верыць у гендэрную роўнасць і што жанчыны цалкам здольныя быць актыўнымі ва ўсіх прафесіях і ў дзелавым свеце, а таксама ў палітыцы: «Жанчыны цалкам інтэлектуальна роўныя мужчынам і, пры ўмове, што яны атрымаюць дастатковую адукацыю, яны здольныя заслужыць павагу і захапленне, як і мужчыны ў гэтай галіне». У 1934-35 гадах яна здзейсніла аналагічную паездку з Густавам Адольфам у Грэцыю, а таксама па Блізкім Усходзе і Афрыцы, якая атрымала назву «Усходні тур». У 1936 годзе Луіза прысутнічала на пахаванні Джорджа V з Вялікабрытаніі. Падчас Другой сусветнай вайны Луіза актыўна дапамагала Чырвонаму Крыжу. Яна збірала свечкі і іншыя неэлектрычныя крыніцы святла для бедных падчас кампаніі «Vinterljus» (Зімовыя агні). Іншым укладам была Kronprinsessans Gåvokommitté för Neutralitetsvakten (Асацыяцыя падарункаў кронпрынцэсы для нейтральных сіл абароны), якая забяспечвала салдат, мабілізаваных для аховы межаў нейтральнай Швецыі, падарункамі: звычайна шкарпэткамі, шалікамі і шапкамі, звязанымі ўдзельнікамі з усёй краіны. Як грамадзянка нейтральнай краіны, Луіза таксама змагла выступаць у ролі пасярэдніка паміж сваякамі і сябрамі праз ваенныя межы. Такім чынам яна забяспечвала пастаўкі шматлікім прыватным грамадзянам, напрыклад, «дзвюм бабулькам у Мюніху» і высланай прынцэсе Таццяне ў Палестыне. Кажуць, шмат хто памёр бы, калі б не дапамога Луізы. Напрыклад, у 1940 годзе яна адправіла пастаўкі брытанскаму маёру Майклу Смайлі ў стралковай брыгадзе, які быў схоплены і змешчаны ў лагер ваеннапалонных пасля таго, як яго цешча Алісія Пірсан папрасіла яе дапамогі. Падчас зімовай вайны ў Фінляндыі Луіза стварыла дом для сірот-фінляндцаў у палацы Улрыксдаль.
Каралева
У 1950 годзе Луіза стала каралевай пасля ўступлення на трон мужа. Луізу апісваюць як сапраўдную дэмакратыю ў глыбіні душы, і таму яе непакоіла тое, што яе адзначалі проста ў якасці каралевы. У сувязі са сваёй увагай яна адзначыла: «Людзі глядзяць на мяне так, быццам я нешта асаблівае. Напэўна, сёння я не выглядаю інакш, чым учора!»
Луіза не любіла строгі пратакол да Першай сусветнай вайны пры двары, які захоўваўся ў эпоху яе свякрухі, і рэфармавала яго, калі стала каралевай, усталяваўшы новыя рэкамендацыі ў 1954 годзе, якія дэмакратызавалі многія старыя звычаі. У 1962 годзе яна адмяніла дваравыя прэзентацыі і замяніла іх «абедамі для дэмакратычных дам», на якія запрашала прафесійных кар’ерыстак, звычай, які працягваўся пры княгіні Сібіле і пасля яе смерці. Луіза таксама адрамантавала інтэр’ер Каралеўскага палаца ў Стакгольме. Луізу апісвалі як эксцэнтрычную для каралеўскіх і тэмпераментных людзей; яна магла моцна раззлавацца, але, як кажуць, валодала добрым сэрцам, выдатным пачуццём гумару, пачуццём самаіроніі і ўмела адрозніваць сябе ад сваёй царскай ролі. Яна магла адкрыта праяўляць свае сімпатыі, і гэта было прынята як знак яе сумленнасці. Адзін прыдворны пракаментаваў: «Я б апісаў каралеву як „джэнтэльмэна“. Яна ніколі не пазбегне прызнання ўласных памылак». Луізу апісваюць як вялікую аматарку і патрыётку сваёй новай краіны, і яе часта шакавалі шведскія непатрыятычныя звычаі. Яна была прыхільнікам палітычнай сістэмы і дэмакратыі ў тым выглядзе, які яна развіла ў Швецыі і выказвала сваё меркаванне сваякам, што ні адна іншая палітычная сістэма, акрамя шведскай, не стварыла такога шчаслівага развіцця для любой нацыі. Каралева Луіза таксама захаплялася шведскай прыродай і, у прыватнасці, шведскімі жанчынамі, з-за таго, што яна лічыла іх натуральнай годнасцю незалежна ад класа і адзначыла, што ніколі не бачыла краіны з меншай пошласцю, чым Швецыя.
У каралевы Луізы было некалькі паміранскіх сабак, якіх яна хавала пры сабе пры наведванні замежжа, што выклікала праблемы пры мытні (што звычайна рабілася пад псеўданімам «Графіня Грыпсхольмская» або «Місіс Олсан»). Пасля таго, як яна штогод адпачывала з мужам у Італіі, яна заўсёды адпраўлялася да яго ў Англію да вяртання ў Швецыю. Папулярная гісторыя, у якой распавядаецца, што Луіза пасля таго, як яе амаль не збіў аўтобус у Лондане (бо яна часта бывала на прагулцы), узяла з сабой невялікую паштоўку з надпісам «Я — каралева Швецыі», каб людзі ведалі, хто яна ў выпадку, калі яе збіў транспартны сродак. У Лондане яна часта спынялася ў гатэлі «Гайд-Парк», часта пераходзячы там вуліцу з інтэнсіўным рухам па пакупкі, што і падштурхнула яе напісаць запіску.
У 1963 годзе Луіза суправаджала мужа з дзяржаўным візітам у Францыі, дзе зрабіла вялікае ўражанне на прэзідэнта Шарля дэ Голя. За абедам яна сказала яму: «Я павінна папрасіць вас прабачыць маю брыдкую французскую мову. На маёй французскай мове размаўлялі ў акопах 1914 года». Пазней Дэ Голь прысутнічаў на яе памінальнай службе ў Парыжы, што стала першай нагодай для французскага прэзідэнта наведаць там шведскую царкву, а таксама адным з двух выпадкаў, калі Дэ Голь наведаў падобную памінальную службу. Апошнім афіцыйным запрашэннем каралевы Луізы стала вячэра Нобелеўскай прэміі 1964 года, падчас якой ніхто не заўважыў, што яна на самой справе ўжо хворая.
Смерць і пахаванне
Каралева Луіза памерла 7 сакавіка 1965 года ў бальніцы Святога Герана ў Стакгольме, Швецыя, пасля экстранай аперацыі пасля перыяду цяжкай хваробы. Апошні раз яна выступіла на цырымоніі ўручэння Нобелеўскай прэміі ў снежні 1964 года. Каралева Луіза пахавана побач з мужам і яго першай жонкай, наследнай прынцэсай Маргарытай, на каралеўскіх могілках у Сольне на поўнач ад Стакгольма.
Параф’янава
Адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі
Польская Рэспубліка
Новабарсуцкі сельсавет
Новабарсу́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Новы Барсук.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Новабарсукоўскі сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Смагарынскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рэчыцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 29 жніўня 1974 года скасаваны пасёлак Калініна. 26 сакавіка 1987 года да сельсавета далучана частка скасаванага Маладушскага сельсавета (вёскі Лясное, Маладуша, Сяргееўка). 12 лістапада 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вышамірскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 706 чалавек, з іх 95,5 % — беларусы, 2,4 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: вёскі Лясное, Маладуша, Новы Барсук, Стары Барсук, Сяргееўка і пасёлак Зара Свабоды.
Сонда (станцыя)
Сонда (Sonda) — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў пасёлку Сонда на лініі Талін — Нарва.
Арташат (старажытны)
Арташа́т — былы старажытны горад у Арменіі, у 2 ст. да н.э. — сярэдзіне 5 ст. н.э. сталіца старажытнай Вялікай Арменіі.
Гісторыя
Горад заснаваны каля 176 да н.э. Арташэсам I, які сталіцу дзяржавы з Армавіра перанёс у пабудаваны ім Арташат.
Старажытны горад знаходзіўся паблізу сучаснага армянскага горада Арташат.
Лоўчы вялікі літоўскі
Лоўчы вялікі літоўскі (па-лацінску: venator, praefectus venationum) — ураднік у Вялікім Княстве Літоўскім. Сачыў за лясамі, у якіх паляваў вялікі князь, распараджаўся паляваннем.
Урад існаваў з 15 стагоддзя. З канца 16 стагоддзя лоўчы гаспадарскі, пазней лоўчы вялікі ВКЛ, меў намесніка — лоўчага надворнага (падлоўчага), З канца 17 стагоддзя — ганаровы тытул дзяржаўнага саноўніка без пэўных абавязкаў, такое ж становішча займалі і лоўчыя земскія ў паветах.
Старэнне палімераў
Старэ́нне паліме́раў — неабарачальная змена, пагаршэнне ўласцівасцей палімераў і палімерных матэрыялаў пад уздзеяннем знешніх фактараў (цяпло, святло, вільгаць, іанізавальнае выпраменьванне, кісларод і інш.).
Адбываецца пры захоўванні палімераў і іх перапрацоўцы, а таксама пры захоўванні і эксплуатацыі вырабаў з іх. Абумоўлена хімічнымі ператварэннямі макрамалекул, якія прыводзяць да іх дэструкцыі і да ўтварэння разгалінаваных або трохмерных структур («сшывання»). Звычайна старэнне палімераў адбываецца пад уздзеяннем некалькі фактараў адначасова. Найбольш пашырана тэрмаакісляльнае старэнне, звязанае з ланцуговай хімічнай рэакцыяй акіслення палімера пры награванні на паветры. Важнымі фактарамі, якія паскараюць старэнне, з’яўляюцца механічныя напружанні, што ўзнікаюць у палімеры ў працэсе механічнай перапрацоўкі і пэўных умовах эксплуатацыі палімерных вырабаў. Да старэння палімераў прыводзяць такія працэсы, як крышталізацыя, дэсорбцыя фарбавальнікаў і пластыфікатараў і іншых дабавак. Скорасць старэння залежыць ад хімічнай будовы, структуры і тэхналогіі атрымання палімераў.
Старэнне палімераў вядзе да страты карысных уласцівасцей, змянення афарбоўкі, растрэсквання, часам да поўнага разбурэння палімерных вырабаў. З мэтай памяншэння шкоднага ўздзеяння працэсаў старэння выкарыстоўваецца стабілізацыя палімераў.
NGC 7480
NGC 7480 (іншыя абазначэнні — PGC 70432, NGC 7480A, UGC 12349, MCG 0-58-27, ZWG 379.30) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 7480, NGC 7480A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свята-Успенская царква (Відзы)
Гісторыя
Першыя згадкі пра старавераў у Відзах адносяцца да канца XVIII стагоддзя. У 1907—1910 гадах быў пабудаваны новы храм паводле праекта архітэктара Лявона Вітан-Дубейкаўскага, асвечаны ў гонар Успення Прасвятой Багародзіцы.
У Відзах знаходзіцца найбуйнейшая стараверская супольнасць Дрэўлеправаслаўнай паморскай царквы ў Браслаўскім раёне. Настаяцелем храма з 1996 года з’яўляецца айцец Іаан Пушкароў.
Стрэльнікі
Стрэ́льнікі (, Стрельники) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Паланаеўскага сельсавета.
Таццяна Ціханаўна Ліцкевіч
Біяграфія
Нарадзілася ў 1931 годзе ў вёсцы Залессе Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства Польшчы.
З 1952 года — цялятніца, у 1963—1985 гадах — даярка Залескай фермы-саўгаса «Вольна-Чэрніхава» (з 1960 года эксперыментальная база «Вольна-Чэрніхава»). Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена 22 сакавіка 1966 года за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі. Узнагароджана залатым медалём «Серп і Молат» і двума ордэнамі Леніна. Была дэлегатам ХХІV з’езда КПСС.
Дэмбэ Вельке (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 25 населеных пунктаў.
Дзераўная (Столінскі раён)
Дзераўна́я (, Деревная) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гараднянскага сельсавета.
Ясколка палявая
Яско́лка палявая (Cerastium arvense) — кветкавая расліна сямейства, тыпавы від роду.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 6—40 см. Сцябло галінастае ад асновы. Парасткі бясплодныя, распасцёртыя, прыўзнятыя, укараняюцца. Лісце супраціўнае, даўжынёй 1—2 см і шырынёй 1,5—4 мм, простае, суцэльнае, з гладкім краем, апушанае кароткімі валаскамі, сядзячае, у пазухах разам з парасткамі. Кветкі белыя, у паўпарасоніках на верхавінках кветаносных сцяблоў. Пялёсткі кветак у 2 разы даўжэйшыя за чашалісцікі. Плод — каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўразіі, Паўночнай Амерыкі, Паўночнай Афрыкі (Марока), заносны від у Паўднёвай Амерыцы (Аргенціна, Чылі).
Святлолюбівая расліна, ксерафіт, мезафіт, мезатроф. Расце на лугах, у т.л. горных і тундравых, на ўзлесках і палянах, у прыбярэжных і поймавых хмызняках, на камяністых россыпах, па берагах вадаёмаў, на пустках, аблогах, пашах, агародах, каля дарог. Цвіце ў маі—чэрвені.
Засмечвае пасевы.
Андраскогін (акруга)
Акруга Андраскогін (Androscoggin County) — акруга на захадзе штата Мэн, ЗША. Насельніцтва на 2020 год складала 111,139 чалавек. Адміністрацыйны цэнтр — горад Аберн, самы вялікі горад — Льюістан.
Дэмаграфія
Паводле перапісу 2020 года ў акрузе Андраскогін жылі 111,139 чалавек. Сярэдні ўзрост насельніцтва — 40,8 год. Насельніцтва акругі па ўзроставым дыяпазоне размеркавалася наступным чынам: 21,7 % — жыхары маладзейшыя за 18 гадоў, 61,7 % — ад 18 да 65 гадоў і 17,6 % — ва ўзросце 65 гадоў і старэй. Расавы склад: белыя — 86,9 %, афраамерыканцы — 5,9 %, карэнныя амерыканцы — 0,4 % і азіяты — 0,8 %. 5,2 % насельніцтва — лацінаамерыканцы.
У 2020 годзе медыяны даход на сям’ю ацэньваўся ў 70,817 $, на хатнюю гаспадарку — у 62,958 $. 15,9 % насельніцтва пражываюць за рысай беднасці. 24,7 % маюць вышэйшую адукацыю. 67,4 % былі супрацоўнікамі прыватных кампаній, 3,0 % — самазанятыя работнікі, 12,8 % — супрацоўнікі прыватных некамерцыйных арганізацый, 10,9 % — дзяржаўныя служачыя, 5,9 % — самазанятыя ў уласным незарэгістраваным бізнэсе або хатняй гаспадарцы. Жыхары акругі занятыя ў прамысловасці (абутковая, тэкстыльная, хлебабулачная і гумавая прамысловасць), сельскай гаспадарцы (птушка, яблыкі, кукуруза і буйная рагатая жывёла), а таксама ў сферы аховы здароўя.
Лапацінскія
Лапацінскія (Łopaciński) — шляхецкі род герба «Любіч» у Вялікім Княстве Літоўскім. Паводле радавога падання, паходзяць з маёнтка Лапаціна Цеханоўскай зямлі (Мазовія). У XV стагоддзі Багдан з Лапапіна атрымаў ад князёў Мсціслаўскіх зямельныя ўладанні пад г. Мсціславам, дзе яго сын Юзаф заснаваў маёнтак Лапаціна.
Род Лапацінскіх падзяліўся на чатыры галіны. Яны былі ўнесены Герольдыяй у VI часткі радаводных кніг Віленскай, Мінскай і Ковенскай губерняў Расійскай імперыі.
У Вільні па вуліцы Скапа захаўся палац Лапацінскіх.
Клімяты
Клімя́ты (, Климяты) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Таў-сагыз
Таў-сагыз (Scorzonera tau-saghyz) — від шматгадовых паўкустоў роду чарнакорань сямейства.
Клімяты
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Таў-сагыз
Каўчуканос — у млечным соку каранёў і падземных сцеблаў таў-сагыза змяшчаецца прыкметная колькасць каўчуку. У СССР прадпрымаліся спробы прамысловага асваення таў-сагыза. Пасевы гэтага каўчуканоса вельмі паспяхова развіваліся ў паўднёвых раёнах краіны. Існуюць такія праекты і ў сучаснай Расіі, а таксама ў Беларусі і Казахстане.
Этымалогія
Назва расліны «таў-сагыз» запазычана з цюркскіх моў і літаральна азначае «горная смала» ці «горная жвачка».
Арэал
Эндэмік Сярэдняй Азіі, дзе расце на Заходнім Цянь-Шані (хрыбет ) і на Паміра-Алаі па друзавых і дробназямністых схілах.
Апісанне
Вырастае вышынёй да 40 см, утвараючы паўсферычныя дзярновіны. Лісце ад вузкалінейнага да ніткападобнага, ніжнія ўтвараюць разетку. Кветкі язычковыя, жоўтыя, у суквеццях-кошыках. Плод — сямянка з чубком.
Занесены ў Чырвоныя кнігі СССР і Рэспублікі Казахстан.
Карэнне аднагадовага таў-сагыза ўтрымлівае 5-6 % каўчука, двухгадовага-9-10 %, трохгадовага-12-15 %. Дыяметр кораня шматгадовай расліны дасягае 10 см, а даўжыня 4 м. Каўчук з каранёў таў-сагыза можна атрымаць шляхам падсочкі. Аднак гэты спосаб пакуль мала перспектыўны (пры адносна малой магутнасці раслін).
Гісторыя даследавання
Таў-сагыз быў знойдзены ў СССР у канцы 1929 пры пошуках зараснікаў іншага каўчуканоса — у ходзе кампаніі па пошуку новых відаў каўчуканоснай сыравіны. Ён апынуўся настолькі багаты каўчукам (да 28 %), што цалкам разбіў тэорыю, якая існавала ў тыя гады, што быццам для назапашвання каўчуку ў расліне патрэбныя ўмовы тропікаў. Таў-сагыз апынуўся новым відам чарнакораня, невядомым да таго часу батанікам. Гэта дало падставу ўраду СССР прыняць адмысловую пастанову аб пераглядзе на каўчуканоснасць усёй флоры Саюза, якая праводзілася ў жыццё ў 1931-33 гадах. Яго селекцыю, у 1940-х гадах, ажыццяўлялі спецыялісты Селекцыйна-генетычнага інстытута.
Выкарыстанне ў ежу
Таў-сагыз выкарыстоўваецца ў Арменіі, Казахстане і сярэднеазіяцкіх рэспубліках у якасці жавальнай гумкі і называецца «горная жвачка». Пасля доўгага разжоўвання з застылага млечнага соку можна нават выдзімаць невялікія цвердаватыя і ліпкія бурбалкі.
Bank Millennium
Bank Millennium («Bank Millennium S.A.») — камерцыйны банк у Польшчы‎ са штаб-кватэрай у Варшаве, заснаваны ў 1989 годзе.
Гісторыя
31 мая 2019 года банк набыў Euro Bank у выніку набыцця прыблізна 99,79 % акцый.
Панарабскія колеры
Панарабскімі колерамі з'яўляюцца: чырвоны, чорны, белы і зялёны, якія прысутнічаюць на сцягах краін арабскага Паўстання. Першыя тры колеры прадстаўлены на сцягах Егіпта і Емена; разам з зялёным яны прысутнічаюць таксама на сцягах Ірака, Іарданіі, Кувейта, палестынцаў, Самаліленд, Судана, Сірыі, Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў і Заходняй Сахары.
Лічыцца, што кожны колер з 4-х пан-арабскіх колераў уяўляе вызначаную арабскую дынастыю ці эпоху: Чорны колер быў колерам сцяга ісламскага прарока Мухамада, у той час як белы колер быў узяты Амеядамі, каб быць іх сімвалам, паколькі нагадваў ім пра бітву пры Бардзе, Зялёны колер быў узяты Фацімідамі, як сімвал іх падтрымкі Алі ібн Абу Таліба, у той час як чырвоны колер быў сцягам Харыджытаў і затым стаў сімвалам кіраўнікоў у Паўночнай Афрыцы і Аль-Андалусіі.
Некаторыя арабскія краіны не выкарыстоўваюць усё пан-арабскія колеры ці выкарыстоўваюць некаторыя з іх у іншых камбінацыях: Алжыр і Ліван, напрыклад, выкарыстоўваюць толькі зялёны, белы і чырвоны без чорнага колеру.
Мура (камуна)
Камуна Мура (Mora kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Даларна ў цэнтральнай Швецыі.
Мура 30-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Мура.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 20 093 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 12 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Сезар (прэмія, 2018)
Найлепшым фільмам і пераможцай яшчэ ў пяці намінацыях прызнана карціна «». Лідарамі па колькасці намінацый сталі карціны «» і «» — у абедзвюх па 13 намінацый.
Марс (міфалогія)
Марс ( < стар.-лац. Māvors, стары вакатыў Mārmār; таксама Mārspiter ці асобна Mārs pater «Марс-бацька»; на мове сабінаў Mamers). У рымскай рэлігіі Марс — адзін з найстаражытных богаў Італіі і Рыма, уваходзіў у трыяду богаў, якія першапачаткова ўзначальвалі рымскі пантэон (Юпітэр, Марс і Квірын).
Першапачаткова лічыўся родапачынальнікам і захавальнікам Рыма. У Старажытнай Італіі Марс быў богам урадлівасці; лічылася, што ён можа або наслаць гібель ураджая ці здыхату жывёлы, або адхіліць іх. У яго гонар першы месяц рымскага года, у які здзяйсняўся абрад выгнання зімы, быў названы Martius (сакавік). Пазней Марс быў атаясамлены з грэчаскім Арэсам і стаў богам вайны. Храм Марса ўжо як бога вайны быў збудаваны на Марсавым поле па-за гарадскімі сценамі, паколькі ўзброенае войска не павінна было ўваходзіць на тэрыторыю горада.
Ад Марса вясталка Рэя Сільвія нарадзіла блізнят Ромула і Рэма. Як бацька Ромула, Марс быў родапачынальнікам і захавальнікам Рыма.
Сімвалам Марса была дзіда, якая захоўвалася ў жытле рымскага цара — рэгіі. Там жа знаходзіліся дванаццаць шчытоў, адзін з якіх, паводле падання, зваліўся з неба ў часы цара Нумы Пампілія, а таму лічыўся закладам непераможнасці рымлян. Астатнія адзінаццаць шчытоў былі выраблены па загадзе цара як дакладныя копіі таго, што зваліўся з неба, каб ворагі не маглі распазнаць і выкрасці сапраўдны. Адпраўляючыся на вайну, вайскавод рухаў дзіду і шчыты, прасіўшы дапамогі ў Марса; самаадвольны рух лічыўся прадвесцем страшных бед.
Жонкай Марса была малазначная багіня Нерыа (Нерыенэ), якую атаясамлялі з Венерай і Мінервай. Распавядаюць, што аднойчы Марс закахаўся ў Мінерву і звярнуўся да састарэлай багіні Ганне Перэны з просьбай выступіць у ролі свацці. Праз некаторы час Ганна Перэна паведаміла яму, што Мінерва згодна стаць яго жонкай. Калі ж Марс адправіўся за нявестай і падняў вэлюм прадстаўленай яму багіні, то зразумеў, што перад ім не Мінерва, а старая Ганна Перэна. Астатнія багі доўга пацяшаліся над гэтым жартам.
Свяшчэннымі жывёламі Марса лічыліся воўк, дзяцел, конь, бык.
Па імі бога названа чацвёртая па аддаленасці ад Сонца планета Сонечнай сістэмы Марс.
Павел Фёдаравіч Мінкаў
Павел Фёдаравіч Мінкаў (Павел Федорович Минков; ‒ ?) — дзяржаўны службовец і землеўласнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і балгарскага і расійскага педагога і асветніка Тодара (Фёдара) Мінкава (1830—1906) і Ксеніі Паўлаўны Дуднікавай (1847—1887).
З 1903 г.служыў земскім начальнікам 5-га ўчастку Кобрынскага павета, быў членам Кобрынскага епархіяльнага вучэльнага савета, а на 1915 г. у чыне калежскага сакратара займаў пасаду Гродзенскага губернскага агранома, адначасова з’яўляючыся членам Гродзенскай адмысловай агранамічнай нарады, членам савета Брэсцкага сельскагаспадарчага таварыства, членам ад землеўладальнікаў Кобрынскай павятовай землеўпарадкавальнай камісіі і членам камісіі па пабудове Св. Петра-Паўлаўскага Сувораўскага храма ў Кобрыне.
Жыў у маёнтку Горлавічы Кобрынскага павета. Павел Фёдаравіч Мінкаў і яго нашчадкі да 1939 г. валодалі фальваркам Жабчыцы Пінскага павета.
Сям’я
Меў дачку Аляксандру, якая жыла ў Горлавічах. Аляксандра выйшла замуж за віленчука Аляксея Сцяпанавіча Валансевіча (нар. 1905), сына архітэктара Сцяпана Мацвеевіча Валансевіча. Муж, які ў час вайны быў у партызанах, загінуў у 1944 годзе ў баі з украінскімі нацыяналістамі. Аляксандра займалася сельскай працай і памерла ў 1984 г. Яе сын, выхадзец Горлавічаў Святаслаў Аляксеевіч Валансевіч (1933—2006), стаў кандыдатам тэхнічных навук, працаваў у нафтавай прамысловасці Расіі.
Олаф Гульбрансан
Олаф Леанард Гульбрансан (Улаф Гулбрансан) (нарв. і ням. Olaf Leonhard Gulbransson;, Хрысціянія — , Шэрэрхоф каля Тэгернзэ) — нарвежскі мастак, графік і карыкатурыст.
Жыццё і творчасць
А. Л. Гульбрансан нарадзіўся ў сям’і друкара шведскага паходжання. У 1885—1893 гадах ён вучыўся ў Каралеўскай школе мастацтваў і рамёстваў у Осла (у той час — Хрысціянія). Пачынаючы з 1890 года Гульбрансан пачаў публікаваць свае карыкатуры на палітычную тэматыку ў розных нарвежскіх перыядычных выданнях. Займаўся таксама ілюстраваннем кніг. У 1897 годзе мастак ажаніўся з Інгай Лігернам, у гэтым шлюбе ў іх нарадзіліся дзве дачкі. У 1899 годзе адбылася першая выстава прац Гульбрансана ў Осла. Каля 1900 года ён з’ехаў у Парыж і паступіў там у Акадэмію Каларосі.
У 1902 годзе мастак, па запрашэнні выдаўца часопіса «Сімпліцысімус», Альберта Лангена, прыехаў у Мюнхен. Першыя яго малюнкі ў «Сімпліцысімусе» з’явіліся ў снежні 1902 года. Неўзабаве пасля гэтага ён развёўся з І. Лігерн і ў 1906 годзе ажаніўся з супрацоўніцай часопіса — паэтэсай Маргарэтэ Елі. Акрамя працы ў «Сімпліцысімусе», Гульбрансан займаўся сцэнічным афармленнем тэатральных пастановак (напрыклад, п’есы Г. Майрынка «Рабыня з Радоса» (1912)), лялечнага спектакля «Лоэнгрын» Фрыдрыха Хуха). У 1914 годзе ён стаў членам руху Берлінскі сэцэсіён, падтрымліваў сяброўскія адносіны з такімі майстрамі мастацтваў, як Макс Ліберман, Паўль Вегенер і Генрых Цыле. У 1916 годзе Гульбрансан быў прызваны на вайсковую службу, якую праходзіць пры аддзяленні прапаганды міністэрства замежных спраў Германіі. У 1917 годзе ён стаў членам Берлінскай акадэміі мастацтваў.
Старажытныя ўсходнія цэрквы
Старажытныя ўсходнія цэрквы — група старажытных цэркваў усходняга хрысціянства, якія прызнаюць пастановы і вызнаюць веравучыцельныя дагматы толькі першых двух або трох Усяленскіх сабораў. Тэрміны «арыентальныя праваслаўныя цэрквы» і «старажытныя праваслаўныя цэрквы» выкарыстоўваюцца для абазначэння шасці ўсходніх цэркваў, якія не прызнаюць Халкідонскі і ўсе наступныя, паводле візантыйскай і лацінскай традыцый, Усяленскія саборы, у сувязі з чым у навуковай і багаслоўскай літаратуры таксама называюцца міяфізіцкімі і нехалкідонскімі цэрквамі.
Дыяфізіцкая Асірыйская Царква Усходу, якая прызнае толькі два першыя Усяленскія саборы і не знаходзіцца ў еўхарыстычных зносінах з цэрквамі міяфізіцкай хрысталогіі, таксама адносіцца да групы старажытных усходніх цэркваў.
Старажытныя ўсходнія цэрквы
Да Старажытных усходніх цэркваў адносяцца:
І арыентальныя праваслаўныя:
Вучэнне арыентальных праваслаўных цэркваў
Апроч абрадавых адрозненняў, у параўнанні з Праваслаўнай і Каталіцкай цэрквамі, арыентальныя цэрквы адрозніваюцца сваёй хрысталогіяй, якая бярэ пачатак у багаслоўі Александрыйскай школы і, у прыватнасці, у вучэнні Святога Кірыла Александрыйскага, «12 анафематызмаў» якога былі прыняты на Трэцім Усяленскім саборы. Арыентальныя праваслаўныя цэрквы захоўваюць хрысталогічную формулу Святога Кірыла «μία φύσις τοῦ θεοῦ λόγου σεσαρκωμένη», таму іх хрысталогію называюць міяфізіцкай.
У адказ на абвінавачванні праваслаўных, каталікоў і пратэстантаў у «нестарыянстве» арыентальным цэрквам часта прыпісваюць вызнаванне монафізіцтва ці монафеліцтва. Асабліва часта гэта сустракаецца сярод праваслаўных і каталіцкіх аўтараў, пры гэтым некаторымі даследчыкамі выкарыстоўваецца выраз «намінальныя монафізіты». Самі ж арыентальныя праваслаўныя цэрквы анафематнічаюць монафізіцтва, як і яго стваральніка Еўтыхія, і паводле іх разумення, застаюцца вернымі дахалкідонскаму праваслаўю Адзінай Царквы.
Дыялог Праваслаўнай Царквы і Арыентальных Праваслаўных Цэркваў
У 1964 годзе ў горадзе Орхус (Данія) пачаўся дыялог паміж багасловамі праваслаўных цэркваў і арыентальных праваслаўных цэркваў. Бакі прыйшлі да наступных высноў :
Дыялог працягваўся, прынамсі, да 1994 года.
Крытыка дыялогу
Багасловы В. М. Лур’е і А. В. Кураеў у сваім адкрытым лісце старшыне багаслоўскай камісіі Рускай праваслаўнай Царквы МП з нагоды магчымай Уніі дыяфізіцкіх халкідонскіх цэркваў візантыйскай традыцыі з дахалкідонскімі міяфізіцкімі цэрквамі сцвярджалі, што з пункту гледжання Візантыйскага праваслаўя, «монафізіцтва» тэрміналагічна дапушчальна ў праваслаўным дыскурсе, але «монафізіцтва» ў тым выглядзе, як яго разумеюць гістарычныя дахалкідонскія цэрквы, не адпавядае праваслаўнаму веравучэнню, і з’яўляецца ў сутнасці формай монафізіцкай ерасі.
Асірыйская царква Усходу
Асірыйская царква Усходу сваім багаслоўем уяўляе крайнюю супрацьлегласць дахалкідонскім Арыентальным праваслаўным Цэрквам. Вучэнне Асірыйскай царквы Усходу будуецца на хрысталогіі Антыяхійскай багаслоўскай школы, прыхільнікам якой быў Канстанцінопальскі патрыярх Несторый, таму лічыцца, што Асірыйская царква Усходу вызнае «нестарыянства».
Мараніцкая каталіцкая царква
Часам прылічаная да Старажытных усходніх цэркваў Мараніцкая царква ў наш час вызнае каталіцкую дагматыку і з’яўляецца адной з Усходнекаталіцкіх цэркваў. У адрозненне ад большасці іншых Усходнекаталіцкіх цэркваў яна ўтварылася не ў выніку заключэння уніі з Рымска-каталіцкай царквой часткі якой-небудзь Старажытнай усходняй царквы, а ў выніку прыняцця каталіцкай дагматыкі ўсёй царквой.
Ровенскаслабодскі сельсавет
Ровенскаслабо́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Ровенская Слабада.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1348 чалавек, з іх 92,2 % — беларусы, 3,7 % — рускія, 2,8 % — украінцы.
Якаў Рыгоравіч Шапіра
Якаў Рыгоравіч Шапіра (, Мінск — ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1937 годзе. Працаваў у Белдзяржпраекце, з 1968 па 1970 г. — галоўным архітэктарам праектаў у Белмясцпрампраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1946 года.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): кінатэатр у Бабруйску (1938), Дом Саветаў у Вілейцы (1939), будынак філармоніі (1938), кінатэатр «Радзіма» (1939), інтэрнат ФЗА аўтазавода, навучальны корпус і інтэрнат фінансавага тэхнікума (1948), навучальны корпус тэхнікума гандлю (1954) у Мінску.
Гірнык (Львоўская вобласць)
Гірнык (Гірник) — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе тэрыторыі, падпарадкаванай Чэрванаградскаму гарадскому савету, размешчаны ў 5 км на поўдзень ад Чэрванаграда і ў 60 км на поўнач ад Львова.
Інфраструктура
Асноўнае прадпрыемства пасёлка - шахта прадпрыемства "Адраджэнне", якое займаецца здабычай вугалю.
У пасёлку дзейнічае Чэрванаградская сярэдняя агульнаадукацыйная школа №6, царква Увядзення ў Храм Прасвятой Багародзіцы УГКЦ, дашкольная навучальная ўстанова №4, дзіцячая музычная школа (заснавана ў 1972 г.), Народны дом (Дом культуры), філіял №2 Чэрванаградскай цэнтральнай гарадской бальніцы, магазіны і інш.
Каля пасёлка праходзіць аўтадарога рэгіянальнага значэння Р15 Ковель - Уладзімір-Валынскі - Новавалынск - Чэрванаград - Жоўква (Львоў).
Гісторыя
Першыя будынкі на тэрыторыі сучаснага пасёлка з'явіліся ў міжваенныя часы, калі Львоўшчына ўваходзіла ў склад Польшчы, і належалі да сёлаў Міжрэчча і Сялец. 14 ліпеня 1934 г., калі па рашэнні міністра ўнутраных спраў Польшчы Сакальскі павет быў падзелены на 8 гмінаў, тэрыторыя пасёлка адышла да Межрэчанскай сельскага гміны. У 1939 г. гэтую тэрыторыю захапілі савецкія войскі.
Пасёлак заснаваны ў 1954 г. на аснове хутара Сялецкая Градка. Спачатку называўся Града, але ў 1956 г. атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпу і быў перайменаваны ў Гірнык (Гарняк).
Якаў Шапіра
Якаў Шапіра:
123
123 (сто дваццаць трэці) год паводле юліянскага календара.
Вуліца Свярдлова
Вуліца Свярдлова — назва вуліц на тэрыторыі краін былога СССР.
Майшчына
Ма́йшчына (, Майщина) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікабялевіцкага сельсавета, да 22 ліпеня 1960 года — у склад Семукацкага сельсавета, да 4 чэрвеня 1965 года — у склад Вендаражскага сельсавета.
Павел Гюле
Павел Марэк Гюле (Paweł Marek Huelle; нар., Гданьск) — польскі празаік, паэт, драматург, сцэнарыст,
Біяграфія
Вывучаў польскую філалогію ў Гданьскім універсітэце. Выкладаў філасофію ў Медыцынскай акадэміі. У 1980-я гады быў звязаны з канспірацыйнай прэсай — працаваў у прэс-службе «Салідарнасці». У 1994—1999 гадах кіраваў гданьскім аддзелам Польскага тэлебачання.
Творчасць
Аўтар кніг «Апавяданні падчас пярэбараў» (Opowiadania na czas Przeprowadzki, 1991), «Вершы» (Wiersze, 1994), «Першае каханне і іншыя апавяданні» (Pierwsza miłość i inne opowiadania, 1994), «Мерсэдэс-Бэнц. З лістоў да Грабала» (Mercedes Benz. Z listów do Hrabala, 2001). У 2004 годзе выходзіць раман «Кастарп» (Castorp), які паўстаў са згадкі персанажа «Чарадзейнай гары» Томаса Мана — Ганса Кастарпа пра «чатыры семестры навучання ў Гданьскай Політэхніцы». Затым выйшаў раман «Таемная вячэра» (Ostatnia Wieczerza, 2007) і зборнік апавяданняў «Аповесці халоднага мора» (Opowieści chłodnego morza, 2008).
Большая частка твораў П. Гюле прысвечана роднаму Гданьску і ваколіцам, згадкам дзяцінства і пошукам духоўных каранёў. Прычым трывалае выкарыстанне біяграфічных элементаў у творчасці не варта блытаць з аўтабіяграфічнай прозай. Таксама ў тэкстах вялікую ролю іграе дыялог з літаратурнымі папярэднікамі (Гюнтэр Грас, Томас Ман, Бруна Шульц, Багуміл Грабал).
Новы Запавет
Но́вы Запаве́т (Καινὴ Διαθήκη, Kainē Diathēkē) — збор кніг, які ўяўляе сабой адну з дзвюх, разам са Старым Запаветам, частак Бібліі.
Гісторыя
Tэксты зыходна былі ананімнымі і аўтарства кожнага Евангелля было ўзгоднена толькі ў пачатку другога стагоддзя. У XVIII стагоддзі рашэнне пра аўтара ўпершыню было пастаўлена пад сумненне.
Зыходныя тэксты Новага Запавету, якія з’явіліся ў розны час, пачынаючы з другой паловы I стагоддзя н.э., былі напісаныя на грэчаскім кайнэ, якое лічылася агульнаўжывальнай мовай усходняга Міжземнамор’я ў першыя стагоддзі н.э. Канон Новага Запавету, які паступова сфармаваўся на працягу першых стагоддзяў хрысціянства, цяпер складаецца з 27 кніг — чатырох Евангелляў, якія апісваюць жыццё і пропаведзі Ісуса Хрыста, кнігі Дзеянняў апосталаў, якая з’яўляецца працягам Евангелля паводле Лукі, дваццаці аднаго паслання апосталаў, а таксама кнігі Адкрыцця Іаана Багаслова (Апакаліпсіс).
Паняцце «Новы Запавет» упершыню згадваецца ў кнізе прарока Ераміі, калі Бог у адказ на непаслушэнства Ізраіля абяцае заключыць з народам Новы Запавет:
Вось настаюць дні, кажа Гасподзь, калі Я заключу з домам Ізраіля і з домам Юды новы запавет, не такі запавет, які Я заключыў з бацькамі іхнімі ў той дзень, калі ўзяў іх за руку, каб вывесці іх з зямлі Егіпецкай; той запавет Мой яны парушылі, хоць Я заставаўся ў еднасці з імі, кажа Гасподзь. А той запавет, які Я заключу з домам Ізраілевым пасля тых дзён, кажа Гасподзь: укладу закон Мой у іхнюю нутрыну і на сэрцах іх напішу яго, і буду ім богам, а яны будуць Маім народам.
У Новым Запавеце паняцце «Новы Запавет» (Novum Testamentum) упершыню сустракаецца ў Евангеллі паводле Мацвея:
А калі яны елі: Ісус, узяўшы хлеб і дабраславіўшы, паламаў і, раздаючы вучням, сказаў: прымеце, ежце: гэта Цела Маё. І ўзяўшы чару, і падзякаваўшы, падаў ім і сказаў: пеце з яе ўсе; бо гэта Кроў Мая новага запавету, за многіх праліваная дзеля дараваньня грахоў.
У апостальскіх пасланнях упершыню згадваецца Паўлам у першым і другім лістах да хрысціян Карынфу:
Бо я ад Самога Госпада прыняў тое, што і вам перадаў, што Гасподзь Ісус у тую ноч, у якую прададзены быў, узяў хлеб і, падзякаваўшы, разламаў і сказаў: «прымеце, ежце, гэта ёсць Цела Маё, за вас ламанае; гэта рабеце ў памяць пра Мяне». Гэтак сама і чару пасля вячэры, і сказаў: «гэтая чара ёсць новы запавет у Маёй Крыві; гэта рабеце, калі толькі будзеце піць, у памяць пра Мяне».
Ён даў нам здольнасць быць слугамі Новага Запавету, ня літары, а Духа, бо літара забівае, а Дух творыць жыццё.
Найбольш раннімі з тэкстаў Новага Запавету лічацца пасланні апостала Паўла, а найбольш познімі — творы Іаана Багаслова. Ірыней Ліёнскі лічыў, што Евангелле паводле Мацвея і Евангелле паводле Марка былі напісаныя ў той час, калі апосталы Пётр і Павел прапаведавалі ў Рыме (60-я гады н.э.), а Евангелле паводле Лукі трохі пазней.
Зялёны Бор (Краснаярскі край)
Зялёны Бор (Зелёный Бор) — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаярскім краі Расіі. Уваходзіць у склад гарадской акругі горад Мінусінск, ад цэнтра якога знаходзіцца за 15 км.
Новы Запавет
Беларускія пераклады
Да пачатку XXI стагоддзя Біблію часткова перакладалі на беларускую мову каталіцкія і праваслаўныя святары, пратэстанты і свецкія перакладчыкі. У 2017 годзе, да 500-годдзя першай друкаванай кнігі на беларускай мове — Бібліі Скарыны, хрысціянскія канфесіі Беларусі прымеркавалі свае афіцыйныя выданні перакладаў на сучасную мову.
15 лістапада 2017 года Беларуская праваслаўная царква (БПЦ) прэзентавала ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі свой пераклад Новага Запавету на беларускую мову. Гэта вынік саборнай перакладчыцкай дзейнасці членаў Біблейскай камісіі БПЦ, якія пачалі гэту работу 25 гадоў таму ў супрацоўніцтве з Біблейскім таварыствам у Беларусі. Пераклад зроблены са старажытнагрэчаскага тэксту, які традыцыйна ўжываецца ў праваслаўнай царкве. У працэсе сваёй работы Біблейская камісія аналізавала і ўлічвала ранейшыя спробы перакладу Свяшчэннага Пісання на беларускую мову. Выкарыстоўваліся таксама розныя пераклады Бібліі на рускую, украінскую, польскую, англійскую і іншыя мовы.
Каталіцкая царква ў Беларусі таксама пераклала Новы Запавет на сучасную беларускую мову. Новае выданне паказалі ў мінскім Чырвоным касцёле 25 лістапада 2017 года. Працавала над тэкстамі секцыя па перакладзе пры Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі. Каманда з дзевяці чалавек, паралельна займаючыся яшчэ іншымі тэкстамі, перакладала Біблію з 2002 года.
Эль-Уэд (правінцыя)
Эль-Уэд (ولاية الوادي) — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на ўсходзе краіны.
Правінцыя размешчана ў пустыні Сахара на мяжы Алжыра з Тунісам. Адміністрацыйны цэнтр — Эль-Уэд. Плошча — 54 573 км², насельніцтва 673 934 (на 2008 год).
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994 — трэці розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка стаў футбольны клуб «Дынама» з Мінска (другі раз у гісторыі), які ў фінале перамог бабруйскі «Фандак» з лікам 3:1.
Язэп Шпэт
Язэп Геркуланавіч Шпэт (, Зембін, Барысаўскі павет, Мінская губерня — ) — беларускі пісьменнік, публіцыст, фалькларыст.
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
1/16 фінала
Усе 28 клубаў-удзельнікаў пачалі са стадыі 1/16 фінала, сярод іх:
Язэп Шпэт
Біяграфія
Нарадзіўся 23 лютага 1891 года ў мястэчку Зембін Барысаўскага павета Мінскай губерні (цяпер — Барысаўскі раён Мінскай вобласці). Бацька, Геркулан Аляксандравіч Шпэт, быў арганістам зембінскага касцёла. Маці рана засталася сіратой, выхоўвалася ў доме пана Свянціцкага. Язэп атрымаў пачатковую асвету ў сваім мястэчку, потым вучыўся ў Вільні на майстра па вытворчасці масла. Тут ён скора далучыўся да беларускага руху: гуртаваўся з беларускімі дзеячамі Вільні, хацеў працаваць у «Нашай Ніве». Аднак лёс склаўся інакш, і скончыўшы навуку ён вярнуўся на Барысаўшчыну.
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
1/16 фінала
Клубы ніжэйшых ліг супрацьстаялі клубам Першай лігі. Па жараб'ёўцы 4 клубы Першай лігі аўтаматычна прайшлі ў наступны раўнд.
Язэп Шпэт
Біяграфія
У 1911—1912 гадах быў за панскага аканома ў маёнтку Замошша Граковіча, пазней працаваў у Казіміраве Свянціцкага. Падтрымліваў сувязі з вядомым гісторыкам беларускай літаратуры і краязнаўцам Рамуальдам Зямкевічам, які настойліва раіў Шпэту запісваць фальклор і народныя абрады.
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
1/16 фінала
Гульні прайшлі 3 ліпеня 1993.
Язэп Шпэт
Біяграфія
Пасля рэвалюцыйных падзей 1917 года Язэп Шпэт вярнуўся ў родны Зэмбін. У мінскай газеце «Вольная Беларусь» публікаваў незалежніцкія артыкулы. Да Кастрычніцкай рэвалюцыі паставіўся прыхільна. Працаваў сакратаром Зембінскага суда, рахункаводам Плешчаніцкага і Каменскага вучылішчаў, рахункаводам-статыстыкам Барысаўскай МТС, лабарантам на Зембінскім масласырзаводзе.
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
1/16 фінала
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Язэп Шпэт
Біяграфія
Быў адным з арганізатараў калгасаў, пра што хваліўся ў сваіх газетных артыкулах. У савецкі час друкаваўся ў газетах «Звязда», «Савецкая Беларусь», «Беларуская вёска» (пад псеўданімамі «Дзядзька Язэп», «Свой»). Быў энергічным краязнаўцам: збіраў фальклор, этнаграфічныя матэрыялы, друкаваўся ў часопісе «Наш край».
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
1/8 фінала
Гульні прайшлі 7 ліпеня 1993.
Язэп Шпэт
Біяграфія
У 1930-х адышоў ад публіцыстычнай і грамадскай дзейнасці. Пад канец 1930-х уладкаваўся бухгалтарам у вясковым калгасе і працаваў там да канца жыцця.
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
1/8 фінала
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Чвэрцьфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 11 ліпеня 1993.
Язэп Шпэт
Біяграфія
Любіў маляваць краявіды сваіх ваколіц (не захаваліся). Ткаў і вышываў. Адзяваўся ў беларускім стылі. Добра спяваў. Рамуальд Зямкевіч запісваў ад яго народныя песні.
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 2 і 8 жніўня 1993.
Паўфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Язэп Шпэт
Біяграфія
Памёр 21 студзеня 1955 года. Пахаваны ў Зембіне на каталіцкіх могілках.
Кубак Беларусі па футболе 1993/1994
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 6 кастрычніка 1993.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 28 кастрычніка 1993.
124
124 (сто дваццаць чацвёрты) год паводле юліянскага календара.
NGC 7480B
NGC 7480B (іншыя абазначэнні — PGC 85377, KUG 2302+022) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Рыбы.
Баркі (Краснінскі раён)
Баркі (Борки) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Міністэрства магіі
Міністэрства магіі (Ministry of Magic) — арганізацыя ў свеце Гары Потэра, якая ўяўляе сабой орган кіравання Магічнай Супольнасці Злучанага Каралеўства. Кожная краіна мае сваё ўласнае Міністэрства магіі.
Агульныя прынцыпы функцыянавання Міністэрства
Міністэрства магіі ўяўляе сабой невыбарны орган кіравання, у кампетэнцыі якога знаходзіцца Магічная Супольнасць. На чале Міністэрства знаходзіцца міністр па справах магіі, які валодае выканаўчай, заканадаўчай і судовай уладай. І міністр, і Міністэрства ў цэлым з'яўляюцца вельмі успрымальнымі і залежнымі ад меркавання Супольнасці, на якое яны імкнуцца паўплываць з дапамогай магічнай прэсы, у прыватнасці газеты «Штодзённы Вяшчун».
Міністр па справах магіі прадстаўляецца кожнаму новаму прэм'ер-міністру маглаў, перыядычна наведвае яго і інфармуе аб падзеях Магічнай Супольнасці, якія ў той ці іншай ступені могуць закрануць свет маглаў. Міністэрства магіі падтрымлівае сувязь з брытанскім прэм'ер-міністрам праз партрэт у яго кабінеце, на якім намаляваны чалавечак, што інфармуе прэм'ер-міністра аб прыбыцці міністра магіі. Гэты партрэт не можа быць зняты са сцяны.
Міністэрства магіі складаецца з галоўных аддзелаў і мноства падраздзяленняў, якія займаюцца рознымі аспектамі чароўнага свету. Сувязь паміж аддзеламі ажыццяўляецца з дапамогай папяровых самалёцікаў — службовых запісак на бэзавай паперы, якія накіроўваюцца ў патрэбны аддзел. У кнізе згадваецца, што раней для гэтых мэтаў у Міністэрстве выкарыстоўваліся совы.
У структуры кіравання Міністэрства адсутнічае дакладны падзел уладаў, што незвычайна для большасці дэмакратычных дзяржаў. Аднак такая структура не супярэчыць арганізацыі брытанскага Парламента, дзе судовыя лорды, якія сядзяць у Палаце лордаў і дзейнічаюць як апошняя судовая інстанцыя, таксама з'яўляюцца членамі заканадаўчага органа.
Што тычыцца судовай сістэмы, то яна вельмі схільная да палітычнага ўплыву. Аднак усе згаданыя ў кнігах судовыя слуханні адбываліся ў перыяды сацыяльнага хвалявання, што можа з'яўляцца адлюстраваннем дзейнасці рэальных урадаў. Тым не менш, магічныя судовыя органы выяўляюць прыкметнае адсутнасць цікавасці ў наяўнасці доказаў, якія пацвярджаюць віну або невінаватасць падазраванага, і часта грунтуюцца на асабістых предубеждениях ў вынясенні прысуду (у прыватнасці імкнуцца разгледзець слуханне як мага хутчэй). У кнізе «Гары Потэр і Кубак агню» Сірыюс Блэк згадвае, што некаторых злачынцаў прыгаворвалі да турэмнага зняволення нават без судовага разбору. З падзей пятай кнігі відаць, што Міністэрства цалкам гатова прыняць і прывесці ў жыццё патрэбныя яму законы без паведамлення аб гэтым Магічнай Супольнасці. Часам Міністэрства здаецца незацікаўленым ў вырашэнні праблем, з якімі сутыкаецца Магічная Супольнасць, аддаючы перавагу ігнараваць або хаваць дрэнныя навіны. Напрыклад, у кнізе «Гары Потэр і Ордэн Фенікса» Карнэліюс Фадж упарта адмаўляўся верыць у адраджэнне Цёмнага Лорда, запэўніваючы ўсіх як раз у адваротным. У кнізе «Гары Потэр і Тайны пакой» ён на працягу некалькіх месяцаў закрываў вочы на напады, якія адбываюцца ў Хогвартсу.
Аб адміністрацыйным кіраванні ў іншых дзяржавах вядома няшмат, аднак некаторыя высокапастаўленыя замежныя чыноўнікі, уключаючы балгарскага міністра магіі, прысутнічалі на чэмпіянаце свету па квідычу ў кнізе «Гары Потэр і Кубак агню».
Пачаць працаваць у Міністэрстве можа чараўнік, які атрымаў поўную магічную адукацыю, як гэта было ў выпадку Персі Візлі. Таксама ў чацвёртай кнізе згадваецца аб магчымасці праходжання студэнтамі школы гадовай стажыроўкі ў Міністэрстве, хоць гэта, хутчэй за ўсё, з'яўляецца выключэннем з правілаў.
Міністры па справах магіі
З кніг невядома, хто валодае правам прызначаць міністра магіі. У кнізе адзін з персанажаў згадвае магчымасць выбару міністра магіі з дапамогай галасавання. Трое з чатырох вядомых міністраў (Руфус Скрымджэр, Піюс Тыкнэсі, Кінгслі Шэкльбалт) да занятку гэтай пасадзе працавалі ў Аддзеле забеспячэння магічнага правапарадку. Бартэміюса Краўча старэйшага, былога кіраўніка Аддзела забеспячэння магічнага правапарадку, разглядалі як цалкам верагодную кандыдатуру на пасаду міністра, аднак ён «падмачыў» сваю рэпутацыю ў выніку суда над сваім сынам. Карнеліюс Фадж працаваў у Дэпартаменце катастроф.