cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Быстрыіўка (Ружынскі раён)
Быстрыіўка (Бистрі́ївка) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вчарайшэнскай вясковай абшчыны.
У ХІХ стагоддзі сяло Быстрыіўка было ў складзе Вэрхіўскай воласці Сквырскага павета Кіеўскай губерні.
Раставыця (Ружынскі раён)
Раставыця (Ростави́ця) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вчарайшэнскай вясковай абшчыны.
Шпычынці (Ружынскі раён)
Шпычынці (Шпи́чинці) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вчарайшэнскай вясковай абшчыны.
Яраслаўка (Ружынскі раён)
Яраслаўка (Яросла́вка) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вчарайшэнскай вясковай абшчыны.
Чарнарудка
Чарнарудка (Чорнору́дка) — вёска ў Ружынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вчарайшэнскай вясковай абшчыны.
Аляксандр Юр’евіч Паўловіч
Алякса́ндр Ю́р’евіч Паўло́віч (12 ліпеня 1988, Гродна, БССР, СССР) — беларускі хакеіст, правы нападаючы. Выхаванец гродзенскага хакея. Зараз з’яўляецца гульцом мінскага «Дынама», якое бярэ ўдзел у КХЛ.
Кар’ера
Летам 2011 года Аляксандр, нягледзячы на складаныя перамовы між клубамі, заключыў пагадненне з мінскім «Дынама». 12 верасня ў матчы супраць омскага «Авангарда» Паўловіч дебютаваў у Кантынентальнай хакейнай лізе, адразу ж адзначыўшыся рэзультатыўнай перадачай. 24 снежня ў гульні з пецярбургскім СКА Аляксандр закінуў сваю першую шайбу ў лізе. Усяго ў сезоне 2011/12 Паўловіч правёў на пляцоўцы 37 матчаў, у якіх здолеў набраць 5 (2+3) ачкоў, услед за чым кіраўніцтва мінскага клуба прыняло вырашэнне падпісаць з гульцом новы двухбаковы кантракт тэрмінам на два года. У 2012 году Аляксандру прысвоена званне «Майстар спорту». Сезон 2012/2013 атрымаўся не вельмі ўдалым, большую частку яго Аляксандр правёў за прадстаўніка Беларусі ў ВХЛ і фарм-клуб «Дынама» мінскае «Юнацтва». У сезоне 2014/2015 гульца напаткала чарада сур’ёзных траўмаў з-за чаго нападаючы правёў за свой клуб усяго 22 гульні. Аднак у канцы сезону набраў форму і атрымаў рэпутацыю аднаго з лепшых гульцоў лігі ў меншасці. Па заканчэнні сезона Аляксандру быў прапанаваны новы кантракт з клубам. Сезон 2015/16 стаў для нападніка яшчэ больш паспяховым у КХЛ: ён закінуў пяць шайб, аддаў чатыры дзейсныя перадачы і пацвердзіў рэпутацыю аднаго з лепшых гульцоў каманды і лігі ў меншасці. Лагічным працягам стала пралангацыя кантракту з «Дынама» на 2 гады. У сезоне 2016/2017 Аляксандр забіў 10 шайбаў (+ 1 шайба ў плэй-оф) і зрабіў 10 выніковых перадач. Нападаючы увайшоў у ТОП-5 снайпераў каманды і стаў адным з лідараў Дынама.
Міжнародная
У складзе зборнай Беларусі Аляксандр Паўловіч браў удзел у міжнародным турніры «WORLD JUNIOR A CHALLENGE» (Канада), дзе ў 4-х гульнях набраў 0+1 ачка, а таксама маладзёжным U-20 чэмпіянаце міру ў першым дывізіёне 2008 гады, набраў 2 (1+1) ачка ў 5 матчах. На «Кубку Палесся» у 2010 году Аляксандр паспяхова выступіў за нацыянальную зборную і быў прызнаны «Лепшым нападаючым» турніру (2 гульні, 2+2, +3). У гэтым жа годзе ў складзе зборнай гулец стаў пераможцам міжнароднага турніру «AROSA CHALLENGE».У 2011 годзе нападаючы дэбютаваў у XXV сусветнай зімовай універсіядзе ў турэцкім Эрзуруме, дзе разам з камандай Беларусі заваяваў срэбраны медаль, набраўшы 4 (2+2) ачкі ў 4-х матчах пры каэфіцыенце карыснасці +4. У гэтым жа годзе Аляксандр дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Беларусі на чэмпіянаце свету 2011 года. На ЧС-2016 у расійскім Санкт-Пецярбургу гулец правёў за нацыянальную зборную 7 сустрэч і зрабіў выніковую перадачу. ЧС-2017 у Парыжы стаў для нападніка самым паспяховым. У 7 гульнях Аляксандр забіў 4 галы і зрабіў 2 выніковыя перадачы, прызнаваўся арганізатарамі лепшым гульцом матчу і лепшым гульцом каманды па выніках турніру.
Зарычнэ (Ровенская вобласць)
Зарычнэ (Зарічне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ровенскай вобласці Украіны на рацэ Стыр, цэнтр Зарычнэнскага раёна.
Геаграфія
Размешчаны на левым беразе ракі Стыр, за 190 км ад абласнога цэнтра і за 65 км ад чыгуначнай станцыі Дубровыця на лініі Сарны — Лунінец. Адлегласць да Кіева складае прыкладна 400 км.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб паселішчы, дзе мінскаму купцу Церашковічу дазвалялася весці «гандаль вадой і сушай» без дадатковых падаткаў і збораў, змешчана ў адпаведнай грамаце вялікага князя Казіміра і датуецца 1480 г. З 1545 г. мястэчка знаходзілася ва ўласнасці каралевы Боны Сфорцы. У адпаведнасці з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 г. паселішча увайшло ў склад Пінскага павету Берасцейскага ваяводства. У XVI ст. яно перайшло да князёў Збаражскіх, пазней — да Нелюбовічаў. У 1561—1566 гг. тут было 6 дымоў і 20 будынкаў.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай паселішча ўвайшло ў склад Расійскай імперыі і адносілася да Пінскага павета Мінскай губерні. У 1802 г. расійскі цар падараваў мястэчка генералу Мікалаю Рэпніну-Валконскаму, які неўзабаве прадаў яго. У 1819 г. уласнік мястэчка Філацьеў звярнуўся ў суд з мэтай спагнаць з тутэйшых мяшчанаў (28 двароў) грошы за карыстанне зямлёй. У адпаведнасці з судовым выракам, у 1821 г. мясцовых жыхароў прымусова перасялілі ў Пінск (19 чалавек), Нобель (17 чал.), Гарадную (25 чал.) і Лагішын (15 чал.), а ўсю рухомую маёмасць, якая ім належала, прадалі. Аднак неўзабаве яны вярнуліся ў мястэчка. На 1859 г. у мястэчку налічвалася 40 двароў, а паводле перапісу 1897 г. — ужо 108 двароў, царква, сінагога, некалькі млыноў і вінакурня.
У 1917 г. Украінская Народная Рэспубліка дэкларавала свае прэтэнзіі на Пінскі павет, у тым ліку на Зарычнэ. 25 сакавіка 1918 г. гэтая тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 г. бальшавікі Пінскі павет уключылі ў склад Беларускай ССР. Па выніках савецка-польскай вайны ў 1921 г. паселішча ўвайшло ў склад Польскай Рэспублікі і адносілася да Пінскага павета Палескага ваяводства. У 1939 г. пасля падзелу Польшчы паміж Германіяй і СССР мястэчка было перададзена ў склад УССР, дзе з 1940 г. яно стала раённым цэнтрам.
Спіс аб’ектаў PGC (2238001—2239000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2238001—2239000)
Дэмыдзіўка
Назву Дэмыдзіўка маюць:
Званкі
Назву Званкі маюць:
Балотнік звычайны
Балотнік звычайны (Callitriche palustris) або Балотнік балотны — від кветкавых травяністых раслін роду сямейства, распаўсюджаны ў паўночным паўшар’і. Этымалогія: palustris — «балотны».
Апісанне
Гэта аднагадовыя падводныя расліны з плывучымі разеткамі, або яны растуць на мокрым брудзе. Лісце ярка-зялёнае. Ліставыя пласціны языкападобнага лісця (4)5,6—9,7 × 0,5—1,2 мм, выемчатыя, з адной жылкай, ліставыя пласціны пашырана-эліптычнага лісця 3,6—9,9(10,3) × 1,2—4,3(4,5) мм. Мужчынскія і жаночыя кветкі сядзяць разам у адных і тых жа пазухах лісця. Прыкветкі напаўпразрыстыя, бялёсыя. Пылок 6—24 × 5—23 мкм, жоўты. Плады — чырвоныя каробачкі, 0,9—1.4 × 0,8—1,1 мм; крыльцы шырынёй 0,05—0,16 мм або адсутнічаюць. Тычынкі маюць даўжыню ўсяго каля 5 міліметраў.
Распаўсюджанне
Азія: Азербайджан, Арменія, Грузія, Расія, Кітай, Японія, Казахстан, Кыргызстан, Таджыкістан; Еўропа (Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Данія, Фінляндыя, Ісландыя, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Балгарыя, Італія, Румынія, Францыя, Іспанія); Паўночная Амерыка (Грэнландыя, Канада, Сен-П’ер і Мікелон, ЗША). Від натуралізаваны ў Аўстраліі, штат Вікторыя.
Гіграфіт, гідрафіт, мезафіт. Ценевынослівая расліна. Насяляе азёры, сажалкі, балоты, ручаі, канавы і рысавыя палі.
Ва Украіне расце ў канавах, сажалках, невялікіх азёрах і рэках, на балотах — дастаткова вядома ў Заходняй Украіне, на Палессі і ў, радзей у стэпе, зрэдку ў горным Крыму.
Дзванкі
Дзванкі — народная назва некалькіх відаў сямейства.
Званочкі
Званочкі
Венгерская Народная Рэспубліка (1918—1919)
Венгерская Народная Рэспу́бліка (Magyar Népköztársaság), Венгерская Рэспу́бліка (Magyar Köztársaság) — перыяд у новай гісторыі Венгрыі, адзначаны двума этапамі існавання дзяржаўнасці ў гэтай краіне ў перыяд з канца 1918 да пачатку 1920 года (без уліку перапынку ў 133 дзён). Паслядоўна ўзніклі на тэрыторыі сучаснай Венгрыі па выніках распаду Аўстра-Венгрыі.
Цягам гэтага перыяду Венгрыя была вымушана саступіць шэраг этнічна не-венгерскіх памежных тэрыторый на карысць суседніх дзяржаў, а менавіта Чэхаславакіі, Румыніі і Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў.
Рэспубліканскі перыяд у новай гісторыі Венгрыі быў скончаны пасля рэстаўрацыі венгерскай манархіі ў сакавіку 1920 года.
Назва
16 лістапада 1918 года ў якасці афіцыйнай назвы краіны была прынята назва «Венгерская Народная Рэспубліка», гэта назва заставалася ў афіцыйным выкарыстанні да звяржэння ўрада Дэнеша Берынкеі 21 сакавіка 1919 года, у выніку якога была абвешчана Венгерская Савецкая Рэспубліка.
2 жніўня 1919 года склад урада на чале з Дзьюла Пейдлем аднавіў папярэднюю назву. Наступны ўрад на чале з Іштванам Фрыдрыхам 8 жніўня таго ж года змяніў афіцыйную назву дзяржавы на «Венгерская Рэспубліка». Тым не менш, назва «Венгерская Народная Рэспубліка» ўзнікала на афіцыйных дакументах і таго перыяду.
Венгерская Народная Рэспубліка
Венгерская Народная Рэспубліка была абвешчана ў Венгрыі пасля г.зв. рэвалюцыі астраў, якая пачалася ў краіне 31 кастрычніка 1918 года. У гэты дзень, у прыватнасці, манарх Аўстра-Венгрыі, Карл I Габсбург, прызначыў кіраўніка мясцовага паўстання, Міхая Караі, прэм'ер-міністрам Венгрыі, якая на той час складала федэрацыю з Аўстрыяй у відзе Аўстра-Венгрыі.
Адным з першых заканадаўчых актаў новага прэм'ер-міністра стала скасаванне асабістай уніі з Аўстрыяй. 16 лістапада Карл I абвясціў пра намер аб выхадзе з венгерскай палітыкі, часовы ўрад Венгрыі абвясціў краіну рэспублікай з прызначэннем Караі адначасова на пасады прэм'ер-міністра і выканаўчага абавязкі прэзідэнта. Гэтымі юрыдычнымі актамі вызначылася заканчэнне чатырохсотгадовага кіравання дынастыі Габсбургаў над краінай.
Тым не менш, захады ўрада Караі не здолелі стрымаць народнай незадаволенасці, якая асабліва ўзмоцнілася пасля рашэння Антанты пра аддзяленне памежных этнічна не-венгерскіх тэрыторый Венгрыі ў склад нацыянальна адпаведных суседніх краін (Чэхаславакія, Румынія, Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў). Аднак урад Венгрыі працягваў захоўваць надзею на аднаўленне тэрытарыяльнай цэласці краіны шляхам адмовы ад сяброўскіх зносін з Аўстрыяй і Германіяй, забеспячэння міру і цесных сувязяў Караі з Францыяй.
Аднак Антанта лічыла Венгрыю спадчынніцай Аўстра-Венгрыі, якая ваявала з краінамі Антанты падчас Першай сусветнай вайны, з-за чаго на дыпламатычным узроўні Венгрыі было паведамлена пра немажлівасць аднаўлення яе тэрыторыі на ўзор часоў Аўстра-Венгрыі. 20 сакавіка 1919 французскі кіраўнік місіі Антанты ў Венгрыі ўручыў Караі ноту, згодна з якой вызначаліся пасляваенныя межы Венгрыі. Венгерскае кіраўніцтва палічыла гэту акалічнасць непрымальнай. Венгерскі ўрад разумеў, што ў выніку прыняцця ўмоў урад пойдзе на парушэнне тэрытарыяльнай цэласці, аднак яго члены не мелі моцай яго адхіліць. У знак пратэсту супраць гэтых абставін сышоў у адстаўку Дэнеш Берынкеі — новы прэм'ер-міністр краіны.
Караі перадаў улад кааліцыі левых палітыкаў, якая складалася з сацыял-дэмакратаў і камуністаў. Апошнія запэўнілі, што тэрытарыяльныя страты могуць быць адноўленыя з дапамогай Савецкай Расіі. Нягледзячы на тое, што ў кааліцыі большасць складалі сацыял-дэмакраты, камуністы на чале з Бела Кунам адразу захапілі ўладу і 21 сакавіка 1919 года абвясцілі Венгерскую Савецкую Рэспубліку. Савецкая рэспубліка ў Венгрыі вырашылася пайсці на шэраг захадаў: так, пры яе непасрэдным удзеле была абвешчана Славацкая Савецкая Рэспубліка (тэрыторыя Славакіі ўваходзіла ў склад Венгрыі падчас існавання Венгрыі ў складзе Аўстра-Венгрыі), а ў сучасным украінскім Закарпаці (таксама ўваходзіла ў склад Венгрыі) была створана аўтаномія (г.зв. «Руска Краіна»).
Часовыя ўрады
6 жніўня гэтага ж года Іштван Фрыдрых, лідар г.зв. правага «Таварыства сяброў Белага дома», пры падтрымцы румынскай каралеўскай арміі захапіў уладу ў краіне ў выніку бяскроўнага перавароту. На наступны дзень Іосіф Аўгуст Аўстрыйскі абвясціў сябе рэгентам Венгрыі. Іосіф Аўгуст патрымаўся на новай пасадзе да 23 жніўня таго ж года, пакуль не быў вымушаны сысці ў адстаўку. Аўгуст, знаходзячыся на сваёй пасадзе, паспеў прызначыць на пасаду прэм'ер-міністра Іштвана Фрыдрыха. 24 лістапада яго змяніў Карай Хусар, які цягам некалькіх месяцаў спалучаў пасаду прэм'ер-міністр і прэзідэнта.
1 сакавіка 1920 рэспубліканскі лад у краіне быў адменены і ў Венгрыі было абвешчана Каралеўства Венгрыя.
Рыжак дробнаплодны
Рыжык дробнаплодны (Camelina microcarpa) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна з прамым сцяблом, разгалінаваным або не, вышынёй ад 30 сантыметраў да аднаго метра ў вышыню. Часам апушаны, асабліва на ніжняй частцы. Лісце ланцэтна-даўгаватае па форме. Верхнюю частку сцябла займае суквецце з мноствам бледна-жоўтых кветак. Яны даюць пульхныя даўгавата-круглявыя плады, кожны па сантыметры даўжынёй, якія трымаюцца на кончыку кароткай кветаножкі.
Арэал
Сустракаецца ў дзікім выглядзе ў Еўропе, умераных абласцях Азіі, Паўночнай Афрыцы (Алжыр, Лівія, Марока, Туніс), і з’яўляецца агульным па ўсім свеце як і часам.
Аксаміт (значэнні)
Аксаміт
Еўлашоўскі сельсавет
Еўлашо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Еўлашы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шчучынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лядскага сельсавета.
Дэмыдзіўка (Ровенская вобласць)
Дэмыдзіўка (Демидівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ровенскай вобласці Украіны на рацэ Жабычы, цэнтр Дэмыдзіўскага раёна.
Геаграфія
Размешчаны ў цэнтральнай частцы Валынскагай ўзвышша, паверхня падвышаная, плоскахвалістая лясная раўніна. Глебы пераважна чарназёмныя, цёмна-шэрыя ападзоленыя. Экалагічная абстаноўка спрыяльная, прамысловых прадпрыемстваў з высокім узроўнем забруджвання навакольнага асяроддзя няма. Антрапагеннае ўздзеянне на навакольнае асяроддзе мінімальнае.
Гісторыя
Першая згадка аб паселішчы адносіцца да 1570 г. Тады яно называлася Дэмыдзіў. Назва паходзіць ад мужчынскага імя Дзямід (Демид). У пачатку XVII ст. Дзямідаў быў невялікім паселішчам, якое належала некалькім памешчыкам. У 1629 г. у ім налічваўся 21 дом.
У 1795 г. Дэмыдзіўка ўвайшла ў склад Расійскай імперыі. Да 1860 г. ёю валодалі памешчыкі Гарчынскія, затым яна стала ўласнасцю казны. На час перапісу насельніцтва ў 1897 г. тут пражывала 679 чалавек, выключна габрэі.
За перыяд Другой сусветнай вайны ў мястэчку было расстраляна тысяча чалавек, спалена 120 жылых дамоў. 8 кастрычніка 1942 г. пры ліквідацыі мясцовага гета было забіта каля 600 габрэяў. 17 сакавіка 1944 г. мястэчка занялі часткі войскаў 1-га Украінскага фронту.
У канцы 1962 г. Дэмыдзіўскі раён быў расфармаваны, а Дэмыдзіўка ўвайшла ў склад Млыніўскага раёна. Рашэннем Вярхоўнай Рады Украіны ў снежні 1996 г. быў адноўлены статус Дэмыдзіўкі як раённага цэнтра.
Майк Дан
Майк Дан (Mike Dunn; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Паўфіналіст адкрытага чэмпіянату Кітая 2014 года і ўдзельнік чэмпіянату свету 2002 года. Былы 32-гі нумар сусветнага рэйтынгу (2010/2011). У 2012 годзе выканаў сваю адзіную максімальную серыю.
Пачаў прафесійную кар’еру ў 1991 годзе ва ўзросце 19 гадоў, але ўпершыню дайшоў да 1/16 фіналу рэйтынгавага турніру толькі ў 1999 годзе на адкрытым чэмпіянаце Уэльса. У 2002 годзе адзіны раз у сваёй кар’еры патрапіў у асноўную стадыю чэмпіянату свету, у чацвёрты раз дайшоўшы да стадыі 1/16 фіналу рэйтынгавага спаборніцтва, пасля чаго ўвайшоў у топ-64 сусветнага рэйтынгу, а на кубку Мальты 2005 года ўпершыню патрапіў у 1/8 фіналу. У сезоне 2008/2009 ў другі раз выйшаў у 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру на чэмпіянаце Бахрэйна, пасля чаго ўпершыню ўвайшоў у топ-48, а ў канцы 2010 года падняўся на найвышэйшае для сябе 32-е месца ў рэйтынгу, але пратрымаўся ў топ-32 толькі адзін тыдзень. У сезоне 2013/2014 у трэці раз выйшаў у 1/8 фіналу рэйтынгавага адкрытага чэмпіянату Індыі, а таксама ўпершыню за сваю 23-гадовую прафесійную кар’еру дайшоў да паўфіналу прафесійнага спаборніцтва на адкрытым чэмпіянаце Кітая, дзе саступіў Дзіну Цзюньхуэю (0:6). У сезоне 2015/2016 дайшоў да 1/8 фіналу Шанхай Мастэрс, да паўфіналу нізкарэйтынгавага адкрытага чэмпіянату Рура і да свайго другога рэйтынгавага чвэрцьфіналу на Players Championship, дзе прайграў Марку Алену (1:4). На чэмпіянаце Вялікабрытаніі двойчы гуляў у 1/16 фіналу, у 2006 і 2009 гадах, але ніколі не праходзіў далей.
За сваю прафесійную кар’еру аформіў больш за 50 соценных брэйкаў і ўваходзіць у топ-100 снукерыстаў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 400 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-80 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Масеўскі сельсавет
Масе́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гайнаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гайнаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 жніўня 1945 года перададзены ў склад Польскай Народнай Рэспублікі. На частцы сельсавета, што засталася ў межах БССР, у 1945 годзе ўтвораны Ціхавольскі сельсавет.
Блэк-Рывер
Назву Блэк-Рывер (з англ. Чорная рака) маюць:
Аляксандр Анатолевіч Масяйкоў
Аляксандр Анатолевіч Масяйкоў (, Магілёў, Беларуская ССР, СССР) — савецкі і беларускі канаіст, алімпійскі чэмпіён 1992 года па веславанні на каноэ-двойцы на дыстанцыі 500 м. Заслужаны майстар спорту СССР (1992).
Біяграфія
Выпускнік Магілёўскага педагагічнага інстытута. Трохкратны чэмпіён свету: 1994 — веславанне на каноэ-двойцы на дыстанцыі 200 м, 1997 — на каноэ-двойцы і каноэ-чацвёрцы на дыстанцыі 200 м.
Чэмпіён СССР 1990, 1991 гг. Сярэбраны і бронзавы прызёр Спартакіяды народаў СССР 1991 г. на каноэ-двойцы на дыстанцыях 500 і 1000 м.
На Алімпійскіх гульнях 1992 года ў Барселоне 21-гадовы Масяйкоў і 20-гадовы Дзмітрый Даўгалёнак (трэнер — Сяргей Пастрэхін) прынеслі Аб’яднанай камандзе адзінае золата ў веславанні на байдарках і каноэ. Акрамя гэтага золата Аб’яднаная каманда выйграла толькі адзін сярэбраны медаль высілкамі канаіста Міхаіла Слівінскага.
Сярэбраны прызёр чэмпіянату Еўропы 1997 года на каноэ-адзіночцы.
Ганаровы грамадзянін горада Магілёва з 2001 года.
Дэпутат Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Уладзіслаў Бэлза
Уладзіслаў Бэлза (Władysław Bełza; 17 кастрычніка 1847, Варшава — 29 студзеня 1913, Львоў; псеўданімы: Уладзіслаў Пяст, Уладзіслаў Астроўскі) — польскі культурна-адукацыйны дзеяч, паэт-неарамантык, публіцыст, літаратуразнавец. Аўтар драматычных твораў, літаратуразнаўчых прац, прысвечаных творчасці Адама Міцкевіча, укладальнік некалькіх анталогій паэзіі і шэрагу папулярных патрыятычных вершаў. Член Літаратурнага таварыства імя Адама Міцкевіча ў Львове. Сакратар Нацыянальнай бібліятэкі імя Асалінскіх. Найбольш вядомы як аўтар г.зв. «Катэхізіса польскага дзіцяці».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Юзафа Бэлзы — хіміка, піянера цукровай прамысловасці ў Польшчы, і Аўгусты Багумілы Феафілы Астроўскай. Скончыў Варшаўскую дзяржаўную гімназію ў 1865 годзе. Паступіў у Казанскі кадэцкі корпус, але пакінуў яго і перавёўся ў Варшаўскую галоўную школу, у якой вучыўся з 1866 па 1868 год.
У 1868 годзе Уладзіслаў Бэлза выехаў за мяжу ў Аўстра-Венгрыю ў Львоў. Падарожнічаў па Італіі, Швейцарыі і Францыі, дзе зблізіўся з паэтам Юзафам Залескім і па яго парадзе пасяліўся ў Познані. Уладзіслаў Бэлза стаў адным з арганізатараў выданняў «Прамень, часопіс для дзяцей» (Promyk. Tygodnik dla Dzieci) і «Уважлівым дзецям таварыш» (Towarzysz pilnych Dzieci), ініцыятарам стварэння польскага тэатра ў Познані. Прымаў актыўны ўдзел у процідзеянні германізацыі польскага насельніцтва ў Сілезіі і Вялікапольскім рэгіёне, таму ў 1871 годзе нямецкі ўрад абвясціў Бэлзу персонай нон грата і забараніў яму знаходжанне ў межах Прусіі. Бэлза быў вымушаны пераехаць у Прагу, адкуль у лютым 1872 года пераехаў у Львоў.
У Львове Уладзіслаў Бэлза супрацоўнічаў з выданнямі «Dziennik Polski» і «Gazetа Narodowа». Уладзіслаў Бэлза слухаў лекцыі Антонія Малецкага і Рамана Пілата ва Універсітэце Яна Казіміра. Бэлза быў ініцыятарам стварэння ў 1880 годзе ў Львове «Літаратурна-мастацкага гуртка» (Koło Literacko-Artystyczne).
Уладзіслаў Бэлза быў адным з заснавальнікаў «Літаратурнага таварыства імя Адама Міцкевіча» (Towarzystwo Literackie im. Mickiewicza) у 1886 годзе і адным з ініцыятараў устаноўкі помніка Адаму Міцкевічу ў Львове.
21 студзеня 1876 года Бэлза адкрыў выдавецка-гандлёвы цэнтр «Кнігарня Уладзіслава Бэлзы», які знаходзіўся ў гасцініцы «Жорж». Кнігарня прафінансавала ў 1876—1878 гадах 26 выданняў. У 1878 годзе «Кнігарня Уладзіслава Бэлзы» спыніла існаванне.
У 1883 годзе Уладзіслаў Бэлза разам з Юзафам Ігнацыям Крашэўскім і Антоніем Малецкім заснаваў выдавецтва «Маці Польшча» (Macierz Polska), якое да пачатку Першай сусветнай вайны выпусціла кнігі агульным накладам больш за 1 500 000 асобнікаў, у тым ліку 180 000 асобнікаў адной паэмы Адама Міцкевіча «Пан Тадэвуш». Выдавецтва спецыялізавалася на выданні танных польскіх кніг.
Творчасць
Яшчэ падчас вучобы Уладзіслаў Бэлза пісаў артыкулы для варшаўскіх часопісаў «Сябар дзяцей» і «Штотыднёвы агляд грамадскага жыцця, літаратуры і мастацтва». Як паэт дэбютаваў у 1863 годзе з вершам «Вясновы дожджык», які быў апублікаваны ў часопісе «Сябар дзяцей».
Катэхізіс польскага дзіцяці
У 1900 годзе Уладзіслаў Бэлза напісаў у Львове патрыятычны верш «Катэхізіс польскага дзіцяці», з прысвячэннем свайму пяцігадоваму хросніку Людвіку Вольскаму, сыну вядомай паэтэсы Марылі Вольскай і яе мужа, Вацлава Вольскага, які пазней стаў сімвалам польскага патрыятызму. У часы Першай Польскай Рэспублікі «Катэхізіс польскага дзіцяці» быў абавязковым для вывучэння ў польскіх школах. На сённяшні дзень «Катэхізіс …» на памяць ведаюць мільёны палякаў.
Блэк-Рывер (Вісконсін)
Блэк-Рывер (Black River) — рака ў заходне-цэнтральнай частцы штата Вісконсін, прыток ракі Місісіпі.
Даўжыня — 310 км. Выток у цэнтральнай частцы штата, у акрузе Тэйлар, за 4 км на захад ад вёскі Рыб-Лэйк. Цячэ на поўдзень праз гарады Грынвуд, Нейлшвіл і Блэк-Рывер-Фолс.
Бары Пінчэс
Бары Пінчэс (Barry Pinches; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Чвэрцьфіналіст чэмпіянату Вялікабрытаніі 2003 года і Гран-пры 2005 года, а таксама пераможца аднаго з этапаў нізкарэйтынгавай серыі PTC у Шэфілдзе. Былы 18-ы нумар сусветнага рэйтынгу (2005/2006). У 2000 годзе выканаў свой адзіны максімальны брэйк.
Чыпева (Вісконсін)
Чыпева (Chippewa River) — рака ў заходне-цэнтральнай частцы штата Вісконсін, даўжыня — 294 км. Раней была суднаходнай прыблізна на 80 км ад ракі Місісіпі, на рацэ знаходзяцца гарады Чыпева-Фолс, О-Клэр. Прыток: Елаў-Рывер.
Робі Уільямс (ігрок у снукер)
Робі Уільямс (Robbie Williams; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Паўфіналіст адкрытага чэмпіянату Індыі 2013 года.
Пачаў удзельнічаць на турнірах Міжнароднай адкрытай серыі ў 2005 годзе ва ўзросце 18 гадоў, а з 2010 года актыўна прымаў удзел у нізкарэйтынгавых турнірах серыі Players Tour Championship у якасці аматара. У сезоне 2011/2012 дайшоў да 1/8 фіналу Пол Хантэр Класік, пасля чаго перамог на адным з турніраў Q-School і здабыў статус прафесіянала. У першым сезоне ў мэйн-туры ў другі раз дайшоў да 1/8 фіналу нізкарэйтынгавага спаборніцтва на Пол Хантэр Класік, а ў канцы 2013 года дайшоў да паўфіналу нізкарэйтынгавага адкрытага чэмпіянату Рура, пасля чаго здзейсніў дэбют у асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру на адкрытым чэмпіянаце Індыі, дзе адразу ж здолеў дайсці да паўфінальнай стадыі, саступіўшы будучаму пераможцу Дзіну Цзюньхуэю (1:4). У тым жа сезоне дэбютаваў на чэмпіянаце Вялікабрытаніі і, прайшоўшы чатыры кваліфікацыйныя раунды, патрапіў у асноўную стадыю чэмпіянату свету, дзе саступіў Нілу Робертсану (2:10), пасля чаго скончыў сезон у топ-64 сусветнага рэйтынгу. У наступным сезоне ў другі раз патрапіў у Крусібл, але зноў саступіў у першым паядынку будучаму чэмпіёну Сцюарту Бінэму (7:10), а ў сезоне 2015/2016 дайшоў да 1/16 фіналу чэмпіянату Вялікабрытаніі, што з'яўляецца яго найлепшым вынікам на другім па значнасці спаборніцтве, і ў трэці раз выйшаў у асноўную стадыю чэмпіянату свету, саступіўшы ў першым раундзе Рыкі Уолдэну (8:10).
Займае найвышэйшы для сябе 48-ы радок у сусветным рэйтынгу з пачатку снежня. За сваю прафесійную кар'еру зрабіў больш за 30 соценных брэйкаў і ўваходзіць у топ-150 снукерыстаў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 140 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-150 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Чыпева (значэнні)
Чыпева:
Джын Артур
Джын Артур (Jean Arthur, сапраўднае імя Глэдзіс Джарджыяна Грын, Gladys Georgianna Greene;  — ) — амерыканская актрыса, адна з вядучых камедыйных актрыс у 1930—1940 гадах. Джэймс Харві пісаў у сваёй кнізе пра яе эпоху: «Ніхто не быў звязаны так шчыльна з эксцэнтрычнай камедыяй як Джын Артур. Яна была настолькі часткай усяго гэтага, настолькі яе статус зоркі вызначаўся гэтым, што сам стыль эксцэнтрычнай камедыі без яе проста цяжка ўявіць».
Джын Артур больш за ўсё запомнілася па ролях у фільмах Фрэнка Капры «Містэр Дыдс пераязджае ў горад» (1936), «З сабой не панясеш» (1938) і «Містэр Сміт едзе ў Вашынгтон» (1939). Яе апошняя роля ў фільме Джорджа Стывенса «Шэйн» (1953) была вельмі яркай і запамінальнай.
Адам Дафі
Адам Дафі (Adam Duffy; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/16 фіналу адкрытага чэмпіянату Індыі 2015 года. Былы 58-ы нумар сусветнага рэйтынгу (2013/2014), з сезона 2012/2013 да лістапада 2013 года ўваходзіў у топ-64.
За сваю прафесійную кар’еру аформіў больш за 20 соценных брэйкаў, а таксама зарабіў больш за 60 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-250 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Чыпева-Фолс
Чыпева-Фолс (Chippewa Falls) — горад, цэнтр акругі Чыпева, штат Вісконсін, ЗША. Насельніцтва 13,661 (2010). Статус горада з 1869 гожа. Назва горада паходзіць ад ракі Чыпева, на якой размешчаны горад, якая ў сваю чаргу названая ў гонар аджыбвэ (чыпева), карэнных амерыканцаў.
Ошкаш
Ошкаш (Oshkosh) — адміністрацыйны цэнтр акругі Уінебейга ў амерыканскім штаце Вісконсін. Размешчаны пры ўпадзенні ракі Фокс ў возера Уінебейга. Насельніцтва 66 тыс. жыхароў (2010).
Ян Юр’евіч Масесаў
Ян Масесаў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Віцебск».
Клубная кар’ера
Пачаў займацца футболам з 6 гадоў у СДЮШАР футбольнага клуба «Віцебск». Ва ўзросце 14 гадоў перабраўся ў мінскае Рэспубліканскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву (РДВАР), дзе стаў выступаць на юнацкім узроўні за каманду Акадэміі АБФФ.
У 2023 годзе, пасля таго як «Віцебск» выбыў у Першую лігу, стаў гуляць у стартавым складзе. У красавіку 2023 года падоўжыў кантракт з віцебскім клубам да канца 2024 года.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Джэйнсвіл (Вісконсін)
Джэйнсвіл (Janesville) — горад на поўдні штата Вісконсін (ЗША), акруговы цэнтр акругі Рок. Па дадзеных перапісу 2010 года, у горадзе пражывалі 63 575 чалавек.
Арцём Юр’евіч Шкурдзюк
Арцём Шкурдзюк (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Гомель».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у мінскай школе «Трактар», у юнацкім узросце далучыўся да барысаўскага БАТЭ. З 2016 года пачаў выступаць за дубль клуба, дзе адразу замацаваўся ў складзе, гуляў таксама ў Юніёрскай лізе УЕФА.
У 2017 годзе стаў часам прыцягвацца і да асноўнай каманды барысаўчан. 7 ліпеня 2017 года дэбютаваў у асноўнай камандзе БАТЭ, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы Кубка Беларусі супраць стаўбцоўскага «Нёмана-Агра» (5:1). У сезоне 2018 стаў часцей трапляць у заяўку асноўнай каманды, а 28 мая 2018 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць «Іслачы» (1:1).
У жніўні 2018 года быў аддадзены ў арэнду ў сталічны «Энергетык-БДУ». Стаў асноўным абаронцам мінчан, дапамог камандзе па выніках сезона 2018 выйсці ў Вышэйшую лігу. У студзені 2019 года арэнда была падоўжана на ўвесь сезон 2019. У сезоне 2019 заставаўся трывалым іграком асновы ў Вышэйшай лізе. У снежні 2019 стала вядома, што абаронца застанецца ў арэндзе ў сталічным клубе і ў сезоне 2020.
У студзені 2023 года падпісаў двухгадовы кантракт з «Гомелем».
Міжнародная кар’ера
14 лістапада 2018 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў таварыскім матчы супраць Харватыі (1:3). У далейшым стаў асноўным абаронцам моладзевай зборнай.
Ужоўнік
Ужоўнік
Ла-Крос (Вісконсін)
Ла-Крос (La Crosse) — горад у заходняй частцы штата Вісконсін, ЗША. Акруговы цэнтр акругі Ла-Крос. Размешчаны на беразе ракі Місісіпі, на мяжы са штатам Мінесота. Паводле перапісу насельніцтва 2010 года, насельніцтва горада склала 51 320 жыхароў.
Гарлачыкі
Гарлачыкі
Спіс аб’ектаў PGC (2239001—2240000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2239001—2240000)
Дзяржава славенцаў, харватаў і сербаў
Дзяржа́ва славе́нцаў, харва́таў і се́рбаў (Država Slovenaca, Hrvata i Srba/Држава Словенаца, Хрвата и Срба, вымаўл. ; Država Slovencev, Hrvatov in Srbov, вымаўл. ) — кароткатэрміновае дзяржаўнае ўтварэнне, створанае пад канец Першай сусветнай вайны на паўднёвых тэрыторыях Аўстра-Венгрыі з земляў, на якіх пражывалі славенцы, харваты і сербы. Не было прызнана міжнароднаю супольнасцю. Праз месяц па абвяшчэнні дзяржава далучылася да Каралеўства Сербія, шляхам чаго было ўтворана Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў.
Сербы, згаданыя ў назве новаабвешчанай дзяржавы, жылі не толькі ўласна ў Каралеўстве Сербія, жывучы таксама побач з харватамі і славенцамі ў некаторых рэгіёнаў Аўстра-Венгрыі, а менавіта ў Босніі і Герцагавіне, Харватыі-Славоніі (поўнач і паўночны захад сучаснае Харватыі), а таксама ў Далмацыі (уключна з чарнагорскім Прымор'ем). Ва ўлік дзяржавы не трапілі такія землі як Чарнагорыя або Ваяводзіна (разам з Банатам, Бочкаі і Бараньяй).
Стварэнне
У 1918 годзе, у канцы існавання Аўстра-Венгрыі, імперыя зазнавала ўнутраныя крызісы, выкліканыя ў тым ліку і хваляваннямі серад шматлікага славянскага насельніцтва краіны. Этнічныя тэрыторыі той часткі паўднёвых славян, якія ўваходзілі ў склад Аўстра-Венгрыі, былі падзеленыя між наступнымі адміністрацыйна-тэрытарыяльнымі ўтварэннямі:
У ліпені-жніўні 1918 года ў Спліце, Сушаку і Любляне былі створаныя г.зв. Народныя арганізацыі славенцаў, харватаў і сербаў, мэтай якіх было прасоўванне згаданае палітыкі. У канцы жніўня харвацка-славонскі бок зноў сустрэўся ў Заграбе для абмеркавання далейшых дзеянняў і спосабаў атрымання падтрымкі Харвацка-сербскай кааліцыі.
14 верасня таго ж года міністр замежных спраў Аўстра-Венгрыі Іштван Бурыян выступіў з заявай пра ўрэгуляванне Першай сусветнай вайны мірным шляхам і стаў відавочным хуткі канец. Да пачатку кастрычніка славенска-харвацка-сербскі рух планаваў стварэнне Нацыянальнага сходу. Святазар Прыбічавіч, лідар харвацка-сербскай кааліцыі, пайшоў на канфрантацыю з Срджанам Будышаўлевічам, якога Прыбічавіч падазраваў у наяўнасці планаў па падрыве кааліцыі. Тым не менш, абодва палітыкі здолелі прыйсці да кампрамісу, у выніку якога была дасягнута дамоўленасць далучэнне да любой Нацыянальнай Рады да фарміравання Нацыянальнага сходу. У той жа час арганізатары руху атрымлівалі дапамогу ад харвацкай Народнай партыі і сербскай Народнай радыкальнай партыі. 5—6 кастрычніка быў скліканы папярэдні сход і пачалося фарміраванне выканаўчых камітэтаў. Месцы былі размеркаваныя серад членаў усіх партый, але адзначаўся асаблівы характар гэтага размеркавання.
Пазней у кастрычніку таксама былі праведзеныя шматлікія сустрэчы, падчас якіх маніфест імператара Аўстра-Венгрыі Карла І пра федэралізацыю Цыслейтаніі быў адхілены. 28 кастрычніка міністр замежных спраў Аўстра-Венгрыі Андрашы Дзьюла накіраваў ураду ЗША мірную ноту, тады як бан Харватыі, Антун Міхалавіч паведаміў пра гэта імператара краіны і быў звольнены з інструкцыяй рабіце як заўгодна. Ваеннае міністэрства таксама дазволіла мясцовым ваенным фарміраванням падысці да народных радаў з мэтай дапамогі ў падтрымцы законнасці і парадку. Гэтыя акалічнасці былі ўспрыняты сербска-харвацка-славенскімі дзеячамі як фактар распаду Аўстра-Венгрыі, з-за чаго ўтварэнне агульнай дзяржавы стала лічыцца дасягальнай мэтай.
Нацыянальная Рада
Нацыянальная Рада, таксама вядомая як Народная Рада была створана 5—8 кастрычніка ў Заграбе ў якасці пашырэння рашэнняў, прынятых раней славенска-харвацка-сербскімі дзеячамі ў сакавіку 1918 года. Рада абвясціла сябе палітычным прадстаўнічым органам славенцаў, харватаў і сербаў, якія жылі на той момант у Харватыі-Славоніі, Фіумэ, Далмацыі, Босніі і Герцагавіне, Істрыі, Трыесце, Крайне, Гарыцыі, Штырыі, Карынтыі, Бачцы, Банаце, Бараньі, Меджымур'і і іншых частках паўднёвага ўсходу Венгрыі. Быў створаны ўласны Цэнтральны камітэт і Прэзідыум. Сістэма складу Рады зыходзіла з прапорцыі, згодна з якой адзін яе член прадстаўляў 100 тыс. чал. Акрамя гэтага, у склад Рады ўваходзілі 5 прадстаўнікоў ад харвацкага Сабара (парламента), сойма Босніі і Герцагавіны і Рэйхсрата (парламенту ўсёй Цыслейтаніі) увогуле ў 95 чалавек. 32 членаў з правам голасу мусілі сфарміраваць кворум, для любога рашэння патрабавалася ⅔ ад галасоў.
19 кастрычніка Нацыянальная Рада апублікавала свой адказ на федэралізацыйныя прапановы Карла І, аб'явіўшы сябе вярхоўным прадстаўнічым органам усіх паўднёвых славян манархіі і патрабуючы ад свайго боку як прадстаўнікоў паўднёвых славян краіны вылучэння паўднёвых славян Аўстра-Венгрыі ў адзіную дзяржаву незалежна ад адміністрацыйна-тэрытарыяльных або дзяржаўных межаў.
29 кастрычніка 1918 года дзяржава была афіцыйна абвешчана, першым яе прэзідэнтам стаў Антан Корашац, славенец паходжаннем. Тым не менш, сербы Ваяводзіны, у тым ліку Бочкаі, Баната і Бараньі, аспрэчылі вынікі дзейнасці палітычных славенска-харвацка-сербскіх дзеячаў і стварылі сваю ўласную адміністрацыю пад вярхоўнай уладай Нацыянальнай Рады Сербіі; 25 лістапада Ваяводзіна ўвайшла ў склад Сербіі. Днём раней рэгіён Срэм (памежжа Сербіі і Харватыі), які хоць і стаў часткай Дзяржавы славенцаў, харватаў і сербаў, палічыў патрэбным выйсці са складу новаўтворанай дзяржавы і ўвайсці ў склад Сербіі.
Канфлікт з Італіяй
У мэтах недапушчэння перадачы аўстра-венгерскага флоту, арсеналу і прыбярэжных умацаванняў краінам Антанты Карл І прыняў рашэнне аб перадачы гэтых рэсурсаў Нацыянальнай радзе, з-за чаго неўзабаве Рада накіравала краінам Антанты паведамленне пра гэту перадачу. Тым не менш, праз хуткі час флот быў атакаваны каралеўскімі ваенна-марскімі сіламі Італіі.
Аўстра-Венгрыя здолела дасягнуць перамір'я з Італіяй, якое было падпісана 3 лістапада 1918 года ў Віла-Джусці. Гэта пагадненне прадугледжвала ў тым ліку і заняцце Італіяй вызначаных тэрыторый Дзяржавы славенцаў, харватаў і сербаў. У выніку перамір'я Італія заняла Істрыю і большую частку Далмацыі, застаючыся ў рэгіёне да 1921 года да ўступлення ў сілу Рапальскага дагавора.
Зносіны з Сербіяй
Дзяржава славенцаў, харватаў і сербаў не атрымала дыпламатычнага прызнання ад самога свайго ўтварэння. У ноце ад 31 кастрычніка Нацыянальная Рада праінфармавала ўрады Вялікабрытаніі, Францыі, Італіі і ЗША пра сваю дэ-факта незалежнасць і пра намер утварыць новую дзяржаву з Сербіяй і Чарнагорыяй.
Падобная нота была адпраўлена ў прадстаўніцтвы Каралеўства Сербія і югаслаўскага камітэта ў Лондане. 8 лістапада на ноту адказаў сербскі прэм’ер-міністр Нікала Пашыч, прызнаўшы Нацыянальную Раду Заграба законным урадам славенцаў, харватаў і сербаў Аўстра-Венгрыі і заклікаў урады Вялікабрытаніі, ЗША, Францыі і Італіі паступіць на гэты ўзор.
23—24 лістапада Нацыянальная Рада заявіла пра намер аб’яднання ўсёй паўднёваславянскай тэрыторыі былой Аўстра-Венгрыі з Каралеўствам Сербіі і Чарнагорыі ў адзіную дзяржаву славенцаў, харватаў і сербаў. 28 членаў Рады былі абавязаныя далучыцца да вырашэння гэтага пытання з урадам Сербіі і прадстаўнікамі яе палітычных партый. Тым не менш, у значнай ступені гэтыя інструкцыі былі праігнараваныя, бо 28 членаў пачалі весці перамовы з непасрэдна сербскім рэгентам — Аляксандрам I Карагеоргіевічам.
Супраць аб’яднання выступіла Сялянская партыя Сцепана Радыча, аргументуючы гэта тым, што парламент Харватыі ніколі не даваў відавочнае згоды на гэты крок.
1 снежня гэтага ж года рэгент Аляксандр аб’явіў пра аб’яднанне «Сербіі з землямі незалежнай дзяржавы славенцаў, харватаў і сербаў у адзінае Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў». Нацыянальная Рада па заканчэнні сваёй дзейнасці ў выніку аб’яднання ніколі фармальна не ратыфікавала дэкларацыю. Парламент Сербіі зацвердзіў дакумент толькі 29 снежня. Апошняй функцыяй Нацыянальнай Рады стала складанне спісу прадстаўнікоў для г.зв. Часовага нацыянальнага прадстаўніцтва ў пачатку 1919 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1016001—1017000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1016001—1017000)
Дзмітрый Віктаравіч Пятруша
Дзмітрый Віктаравіч Пятруша (нар., Віцебск) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 жніўня 1983 года ў Віцебску. Бацька — Віктар Леанідавіч Пятруша, працаваў намеснікам старшыні Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта.
Скончыў у 2006 годзе Віцебскі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт. У тым жа годзе пачаў працоўную дзейнасць майстрам службы эксплуатацыі газавай гаспадаркі філіяла «Віцебскае вытворчае ўпраўленне газавай гаспадаркі» РУП «Віцебскаблгаз», у 2008—2016 гадах на кіруючых пасадах. У 2012 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
З ліпеня 2016 па чэрвень 2018 працаваў намеснікам генеральнага дырэктара — начальнікам упраўлення і перспектыўнага развіцця і інвестыцый дзяржаўнага вытворчага аб’яднання па паліве і газіфікацыі «Белпалівагаз».
29 ліпеня 2021 года прызначаны генеральным дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Керамін».
Унесены ў санкцыйныя спісы краін Балтыі.
Крытыка
Шырокую вядомасць Дзмітрый Пятруша набыў у жніўні 2020 года. На праўладным канцэрце 6 жніўня, арганізаваным у Кіеўскім скверы Мінска з мэтай перашкодзіць перадвыбарнай кампаніі Святланы Ціханоўскай, гукарэжысёры з Мінскага дзяржаўнага палаца дзяцей і моладзі Кірыл Галанаў і Уладзіслаў Сакалоўскі незапланавана ўключылі песню Віктара Цоя «Перамен». Людзі ў скверы жыва адрэагавалі на гэта, пачаўшы апладзіраваць. Каб спыніць гучанне песні, Пятруша стаў выдзіраць шнуры з калонак. Таксама ён паклікаў міліцыю ; неўзабаве гукарэжысёраў затрымалі і абвінавацілі ў дробным хуліганстве. На судзе 7 жніўня 2020 года К. Галанаў назваў хуліганствам само правядзенне названага канцэрта. Дз. Пятруша зрабіўся аб’ектам шматлікіх кпінаў, у т. л. за стаўленне да апаратуры палаца дзяцей і моладзі. У час судовага пасяджэння Ул. Сакалоўскі заявіў, што «апаратуру пашкодзілі, немагчыма было выступаць».
Званочак раскідзісты
Званочак раскідзісты (Campánula pátula) — расліна; від роду сямейства.
Назва
Званочак раскідзісты, званочкі, калакольчыкі, дзванкі, лянок , гарлачыкі, званкі лугавыя, званок  , званок , дрэма.
Батанічнае апісанне
Званочак раскідзісты — травяністая двухгадовая расліна, дасягае ў вышыню 50—70 см. Сцябло прамое. Лісце — вузкаланцэтнае, цёмна-зялёнага колеру, бліскучае.
Кветкі — сіне-фіялетавага колеру, часам белага, буйныя, дасягаюць да 3 см у даўжыню, сабраны ў друзлыя суквецці. Плод — шматнасенная каробачка.
Значэнне
Званочак раскідзісты — афіцыйная кветкавая эмблема шведскай правінцыі.
Ян Бэрнс
Пачаў удзельнічаць на турнірах Міжнароднай адкрытай серыі ў 2006 годзе ва ўзросце 21 года, а ў 2010 годзе двойчы даходзіў да 1/16 фіналу турніраў серыі PTC. У сезоне 2011/2012 таксама два разы даходзіў да стадыі 1/16 фіналу нізкарэйтынгавых турніраў, пасля чаго перамог на адным з этапаў Q School і патрапіў у мэйн-тур. У дэбютным сезоне ў статусе прафесіянала ўпершыню дайшоў да чвэрцьфіналу аднаго з турніраў PTC і двойчы гуляў у асноўных стадыях рэйтынгавых спаборніцтваў на адкрытым чэмпіянаце Уэльса і на World Open, а ў наступным сезоне здзейсніў дэбют на турнірах Трайной кароны на чэмпіянаце Вялікабрытаніі і ўпершыню патрапіў у топ-64 сусветнага рэйтынгу. У 2014 годзе ўпершыню дайшоў да 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру на International Championship, дзе саступіў Майклу Уайту (2:6), а ў сезоне 2015/2016 дайшоў да 1/8 фіналу адкрытага чэмпіянату Аўстраліі, дзе быў пераможаны Джадам Трампам (5:2), і да апошняга кваліфікацыйнага раунда чэмпіянату свету, што з’яўляецца яго найлепшым вынікам на найбуйнейшым снукерным турніры, пасля чаго падняўся на найвышэйшае для сябе 62-е месца ў рэйтынгу.
У агульнай колькасці займае 62-і радок у сусветным рэйтынгу больш за месяц. За сваю прафесійную кар’еру аформіў больш за 20 соценных брэйкаў, а таксама зарабіў больш за 100 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-200 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Міхаіл Васільевіч Караблёў
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Баркіна Пашахонскага павета Яраслаўскай губерні РСФСР (сучасны Пашахонскі раён Расіі). У 1941 годзе скончыў Рыбінскую фельчарска-акушэрскую школу і з пачаткам Вялікай Айчыннай вайны пайшоў добраахвотнікам на фронт. Удзельнічаў у баях на Доне, Сталінградскай і Курскай бітвах, вызваленні Беларусі і Польшчы. Перамогу сустрэў на тэрыторыі Германіі. Пасля дэмабілізацыі паступіў вучыцца ў Яраслаўскі медыцынскі інстытут, які скончыў у 1952 годзе. Паступіў у аспірантуру пры кафедры фармакалогіі Мінскага медыцынскага інстытута. У 1955 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «К поискам препаратов, действующих на кровь и кроветворные органы» і пачаў працу асістэнтам кафедры Мінскага медыцынскага інстытута. Потым працаваў у Варонежскім медыцынскім інстытуце. У 1960 годзе пад кіраўніцтвам М. В. Караблёва ў Гродзенскім медыцынскім інстытуце была створана кафедра фармакалогіі, загадчыкам якой ён працаваў да канца жыцця.
Уокер
Уокер — прозвішча.
Міхаіл Васільевіч Караблёў
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Пад кіраўніцтвам М. В. Караблёва абаронены 12 кандыдацкіх і 1 доктарская дысертацыі.
Грамадская дзейнасць
М. В. Караблёў абіраўся вучоным сакратаром Вучонага савета Гродзенскага медыцынскага інстытута, членам праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства фармаколагаў, членам прэзідыума Беларускага навуковага таварыства фармаколагаў. Апошнія 13 гадоў жыцця быў старшынёй Гродзенскага абласнога Камітэта абароны міру.
Памяць
З 1993 года кафедра фармакалогіі Гродзенскага медыцынскага інстытута носіць імя М. В. Караблёва. На будынку інстытута, у якім ён працаваў, устаноўлена памятная дошка з барэльефам.
Ліам Хайфілд
Ліам Хайфілд (Liam Highfield; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/8 фіналу Пол Хантэр Класік 2016 года.
Клопікі
Клопікі
Уокеша
Уокеша (Waukesha) — горад на поўначы ЗША, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі ў штаце Вісконсін. Па дадзеных перапісу 2010 года, насельніцтва горада складала 70 718 чалавек. З 1896 года статус горада.
Сьюпірыёр (Вісконсін)
Сьюпірыёр (Superior) — горад у штаце Вісконсін (ЗША). Адміністрацыйны цэнтр акругі Дуглас. Па дадзеных перапісу за 2010 год у горадзе пражывалі 27 244 чалавекі. Заснаваны 6 лістапада 1854 года, інкарпараваны 25 сакавіка 1889 года.
Эна
Эна:
Лан
Лан:
Званочак жорсткавалосы
Званочак жорсткавалосы, або аленевы, або цвёрдаваласісты (Campanula cervicaria) — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўропе і Сібіры. Этымалогія: cervix — «шыя», arius — прыкметнікавы суфікс.
Назва
Званочак цвёрдаваласісты, дзвонак, ужоўнік, зара.
Апісанне
Шматгадовая расліна 30-100 см вышынёй. Расліна апушана жорсткімі адлеглымі валасінкамі. Ніжняе лісце ля аснавання паступова звужанае, даўгавата-ланцэтнае. Слупкі трохі выступаюць з вяночка. Вяночак 13-20 мм даўжынёй, варонкападобна-званочкавы, на краі раснічасты, блакітны або фіялетавы. Сцябло востраграневае. Стрыжневы корань кароткі, тоўсты, прамы. Круглява канічная, даволі вузкая, моцна жылістая, апушаная капсула адкрываецца з асновы.
Распаўсюджанне
Еўропа: Данія, Фінляндыя, Нарвегія, Швецыя, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Расія, Украіна, Албанія, Боснія і Герцагавіна, Балгарыя, Харватыя, Грэцыя, Італія (паўночная і цэнтральная часткі), Паўночная Македонія, Румынія, Сербія (у тым ліку Косава), Славенія, Францыя, Іспанія; Азія: Расія — Сібір. Засяляе ўскрайкі, пакоркавыя лугі, сухія лугі і берагі.
Ва Украіне расце ў лясах, хмызняках, — у лясных раёнах і лесастэпе, радзей у паўночнай частцы стэпу. Уваходзіць у пералікі відаў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення на тэрыторыях Данецкай, Жытомірскай, Кіеўскай, Ровенскай, Хмяльніцкай абласцей.
Званочак крапівалісты
Званочак крапівалісты (Campanula trachelium) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўропе, Паўночнай Афрыцы, Заходняй і Сярэдняй Азіі. Этымалогія: τραχελοϛ — «шыя», ιοϛ — прыкметнікавы суфікс для назоўнікаў, які паказвае на характарыстыку або спалучанасць.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна, 40—100 см вышынёй. Сцябло жорстка апушанае, востраграневае. Лісце зубчата-пілаватае, ніжняе лісце сэрцападобнае, з доўгім хвосцікам, сцябловае — трохкутна-сэрцападобнае, сядзячае. Кветкі на кароткіх кветаножках, прамыя, вяночак сіне-фіялетавы, 20—50 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Еўропа: амаль уся тэрыторыя (акрамя Ісландыі, Партугаліі, Мальты); Азія: Казахстан, Турцыя, Іран, Ліван, Усходняя Сібір; Паўночная Афрыка: Алжыр, Марока, Туніс; натуралізаваны: Канада, ЗША.