cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Адольфавіч Стырыковіч
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы М. А. Стырыковіча прысвечаны даследаванню цепласілавых установак і рабочых працэсаў паравых катлоў, пытанняў цеплаперадачы ў кіпячай вадкасці пры высокіх цісках. Унёс значны ўклад у распрацоўку эканомікі энергетыкі і прагназавання яе развіцця. Упершыню ў практыку эканамічных разлікаў у СССР увёў паняцце разліковых выдаткаў, з дапамогай якіх суразмяраюцца капітальныя і бягучыя выдаткі. Распрацаваў нормы цеплавога і аэрадынамічнага разлікаў кацельнных агрэгатаў (1937—1938), вывучаў працэсы растваральнасці соляў у пары, утварэння адкладаў на парагенеруючых паверхнях нагрэву і турбінных лапатках, стварыў новы раздзел фізіка-хімічнай навукі — вучэнне аб паравы растворах. У 1977 годзе пад кіраўніцтвам М. А. Стырыковіча і Рабочай кансультатыўнай групы пры Прэзідыуме Акадэміі навук СССР пачаты даследаванні па актуальных праблемах развіцця энергетыкі свету і яго рэгіёнаў. Ён з’яўляецца адным з ініцыятараў «Энергетычнай праграмы», якая выконвалася ў Міжнародным інстытуце прыкладнога сістэмнага аналізу ў Лаксенбургу (Аўстрыя). Быў ініцыятарам шырокага ўкаранення ў энергетыку выкарыстання газавых турбін, у тым ліку малой і сярэдняй магутнасці, для вытворчасці электраэнергіі і цяпла. У апошнія гады свайго жыцця М. А. Стырыковіч шмат увагі надаваў пытанням аховы навакольнага асяроддзя ад выкідаў энергетычных аб’ектаў і ўліку экалагічных фактараў пры ацэнцы энергетычных тэхналогій.
Займаў пасады прэзідэнта і двойчы віцэ-прэзідэнта створанага ў 1968 годзе Міжнароднага цэнтра па цепламасаабмену і з 1971 года да канца жыцця ўзначальваў Нацыянальны камітэт па цепламасаабмену, створаны па яго ініцыятыве пры Аддзяленні фізіка-тэхнічных праблем энергетыкі АН СССР.
(9154) Кальцова
(9154) Кальцова  — астэроід з групы галоўнага пояса, адкрыты 16 верасня 1982 года Людмілай Чарных у Крымскай абсерваторыі і названы ў гонар пасёлка Кальцова, размешчанага непадалёк ад Новасібірска.
У Кальцова знаходзіцца Дзяржаўны навуковы цэнтр вірусалогіі і біятэхналогіі «Вектар», вядомы сваімі даследаваннямі ў вобласці малекулярнай біялогіі, біяінжынерыі, і ў распрацоўцы сродкаў абароны супраць інфекцыйных хвароб. Назва астэроіда была прапанавана акадэмікам Львом Сандахчыевам.
Вікторыя (возера)
Вікторыя, Вікторыя-Ньянза, Укерэве (Victoria, Victoria Nyanza) — возера ва Усходняй Афрыцы, на тэрыторыі Танзаніі, Кеніі і Уганды. Адно з Вялікіх Афрыканскіх азёр. Размешчана ў тэктанічным прагіне Усходне-Афрыканскай платформы, на вышыні 1134 м. 2-е па велічыні прэснае возера свету пасля Верхняга возера і самае вялікае возера Афрыкі.
Адкрыў возера і назваў яго ў гонар каралевы Вікторыі брытанскі вандроўнік Джон Хенінг Спік у 1858 годзе.
Геаграфічнае становішча
Плошча 68 тыс. км², даўжыня 320 км, найбольшая шырыня 275 км. З’яўляецца часткай вадасховішча Вікторыя. Мноства астравоў, у тым ліку Укерэвэ, Сэсе, Укара, Мфангана, Бувума, Рубонда. Упадае шматводная рака Кагера, выцякае рака Вікторыя-Ніл. Возера суднаходнае, мясцовыя жыхары займаюцца на ім рыбалоўствам.
Паўночнае ўзбярэжжа возера перасякае экватар. Возера пры максімальнай глыбіні 80 м адносіцца да досыць глыбокіх азёраў.
У адрозненне ад глыбакаводных суседзяў, Танганьікі і Ньясы, якія ляжаць у межах сістэмы цяснін Афрыкі, возера Вікторыя запаўняе дробную ўпадзіну паміж усходнім і заходнім бакамі даліны Вялікай цясніны. Возера атрымлівае велізарную колькасць вады ад дажджоў, больш чым ад усіх сваіх прытокаў.
Жывёльны і раслінны свет
У яго водах водзіцца велізарная колькасць кракадзілаў, а таксама да сённяшніх дзён жыве рыба ланг, якая існавала тут 300 мільёнаў гадоў назад. Яна можа дыхаць і затрымоўваць паветра ў жабрах і ў лёгкіх. Гэта надзвычай рэдкая рыба з'яўляецца злучным звяном паміж звычайнымі рыбамі і наземнымі жывёламі.
На тэрыторыі возера знаходзяцца знакамітыя запаведнікі і Нацыянальныя паркі. Найбольш цікавы Нацыянальны парк вострава Рубонда — Rubondo Island (450 кв. км). Унікальнасць Рубонда ў тым, што тут нельга перамяшчацца на машыне (у мэтах захавання навакольнага асяроддзя). І гэта дазваляе падчас пешых шпацыраў убачыць жывёл з бліжэйшай адлегласці, чым на джыпе.
На востраве няма драпежнікаў, жывёльны і раслінны свет Рубонда надзвычай багаты і разнастайны. Спалучэнне густога леса, саваны, рэдкалесся і балот стварыла ідэальныя ўмовы для жыцця самых разнастайных жывёл. Некаторыя з якіх — унікальныя. Да прыкладу, сітатунга сустракаецца ў Танзаніі практычна толькі на востраве Рубонда. Сітатунга — гэта незвычайная антылопа, якая жыве на балотах. Яна надзвычай пацешная, асабліва цікавыя яе капыты — яны моцна падоўжаныя (10 гл) і шырока расстаўленыя, як пальмавае лісце. Акрамя таго, тут жывуць сланы, насарогі, жырафы, шаблярогія антылопы, бегемоты, кракадзілы, таўстацелы, шымпанзэ, зялёныя малпы, дзікабразы, мангусты, пітоны, якія могуць праглынуць невялікую антылопу, мамбы, кобры, гадзюкі, матылі і шматлікія птушкі: кагалы, арлы, чаплі-галіяфы, ібісы і каралеўскія зімародкі.
Капань (Пэрэмышлянскі раён)
Капань (Копа́нь) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вікторыя (возера)
Экалагічнае становішча
Экалагічны стан возера знаходзіцца ў сур'ёзнай небяспецы з-за інтэнсіўнага росту колькасці мясцовага насельніцтва, суцэльнай высечкі лясоў па ўсім узбярэжжы, звышразвітай рыбнаэкспартнай індустрыі, з'яўлення і прыжыўлення экзатычных раслін і жывёл і, як следства, знікнення больш 50% мясцовай рыбы (раней толькі выглядаў акуня-пеструна налічалася каля 400), гіпертрафаванага росту багавіння і зліва неачышчаных сцёкавых вод прадпрыемстваў і каналізацыйных вод прыбярэжных паселішчаў.
У сувязі з падзеннем узроўня вады ў возеры Вікторыя, у пачатку 2006 гады прадстаўнік «Арганізацыі па памяншэнні наступстваў стыхійных бедстваў пры ААН» (UN’s International Strategy for Disaster Reduction) паведаміў, што ўгандыйская гідраэлектрастанцыя спажывае больш вады з возера, чым гэта прадугледжана міжнароднай дамовай, падпісанай 50 гадоў назад.
Арганізацыі па абароне возера
Партнёрскай арганізацыяй «Жывых азёр» на возеры Вікторыя з'яўляецца OSIENALA (Таварыства сяброў возера Вікторыя), некамерцыйная грамадская арганізацыя, якая зарэгістраваная ў Кеніі, аднак актыўная таксама ў Танзаніі і Угандзе. 150 яе сяброў складаюць рыбакі, сяляне, лютвы, кружкі натуралістаў, абшчыны, няўрадавыя арганізацыі і навуковыя інстытуты рэгіёна.
У цяперашні час OSIENALA займаецца дужаннем з беднатой 4 мільёнаў першабытнікаў Кеніі і імкнуцца ўмацаваць патэнцыял суседскіх і радавых абшчын з тым, каб арганізаваць іх дзейнасць на самакантроль і самаабарону навакольнага асяроддзя ў іх рэгіёне. У цяперашні час заснаваны «атожылак» Таварыствы сяброў возера Вікторыя — міжнародная арганізацыя ECOVIC — Арганізацыя ўсходнеафрыканскіх абшчын па менеджменце рэсурсаў возера Вікторыя.
Майроніс
Майроніс (Maironis, сапраўднае імя Ёнас Мачуліс; 21 кастрычніка [2 лістапада] 1862, Пасандравіс, цяпер Расяйнейскі раён — 28 чэрвеня 1932, Каўнас) — літоўскі паэт, драматург, выбітны прадстаўнік літоўскага рамантызму; тэолаг, каталіцкі святар.
Біяграфія
У 1883—1884 гадах вучыўся на гісторыка-філалагічным факультэце ў Кіеўскім універсітэце Святога Уладзіміра.
У 1884 годзе па жаданні бацькоў паступіў у Ковенскую духоўную семінарыю. Пасля яе заканчэння ў 1888 годзе працягнуў вучобу ў пецярбургскай Духоўнай акадэміі, якую скончыў у 1892 годзе.
У 1892—1894 і 1909—1932 гадах выкладаў у Ковенскай духоўнай семінарыі, у 1909—1932 гадах яе рэктар.
Спіс вуліц Асіповічаў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Асіповічы
Зварот Дзянікіна да насельніцтва Маларосіі
Зварот генерала Дзянікіна да насельніцтва Маларосіі (назвы пры выданні: «Зварот галоўнакамандуючага да насельніцтва Маларосіі», «Да насельніцтва Маларосіі», «Насельніцтву Маларосіі» і інш.) — гістарычны дакумент, уяўлялы сабой мемарандум, дэкларацыю, маніфест, якім пазначалася палітычная праграма Белага руху на Поўдні Расіі і прынцыпы яго нацыянальнай палітыкі ў дачыненні тэрыторыі і насельніцтва Украіны.
Падпісаны генералам Антонам Дзянікіным як галоўнакамандуючым Узброенымі сіламі Поўдня Расіі (УСПР), складзены пры ўдзеле публіцыста Васіля Шульгіна, прафесары гісторыі Паўла Наўгародцава, начальніка Аддзела народнай асветы І. Малініна і іншых грамадскіх дзеячаў 25 (12) жніўня 1919 года ў Таганрогу. Апублікаваны паўсюдна ў белагвардзейскай прэсе гарадоў Поўдня Расіі ў жніўні — верасні 1919 года.
Карэлычы (Пэрэмышлянскі раён)
Карэлычы (Коре́личі) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Луганская вобласць
Луга́нская во́бласць (Луга́нська о́бласть) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, размешчаная на ўсходзе Украіны, пераважна ў басейне сярэдняга цячэння Северскага Данца. Плошча вобласці складае 26,684 тыс. км². Насельніцтва — 2 540,1 тыс. чалавек (2005). Адміністрацыйны цэнтр з верасня 2014 года — горад Севераданэцк.
Займае 6-е месца па колькасці насельніцтва і 10-е па плошчы сярод адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак краіны. На паўднёвым захадзе і захадзе мяжуе з Данецкай вобласцю, на паўночным захадзе — з Харкаўскай. На поўначы мяжуе з Белгарадскай, на паўночным усходзе — з Варонежскай, на ўсходзе і поўдні — з Растоўскай абласцямі Расійскай Федэрацыі.
У выніку расійскага ўварвання ва Украіну тэрыторыя Луганскай вобласці акупаваная ўзброенымі сіламі Расійскай Фэдэрацыі.
У складзе вобласці 8 адміністрацыйных раёнаў, 14 гарадоў абласнога значэння, 37 тэрытарыяльных грамад.
Халмы (Аршанскі раён)
Халмы́ (, Холмы) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Арэхаўскага сельсавета.
У 1954—1960 гадах цэнтр Халмоўскага сельсавета. Да 1963 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Арэхаўскага пассавета, да 9 ліпеня 1965 года — у складзе Высокаўскага сельсавета , да 27 снежня 1985 года — у адміністрацыйным падпарадкаванні Арэхаўскага пассавета , да 8 красавіка 2004 года — у складзе Высокаўскага сельсавета.
Вёска размешчана за 23 км на паўночны ўсход ад Оршы і за 7 км ад Арэхаўска. Побач праходзіць рэспубліканская аўтамагістраль М1.
NGC 4543
NGC 4543 (іншыя абазначэнні — MCG 1-32-109, ZWG 42.167, VCC 1608, NPM1G +06.0349, PGC 41923) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вігала (воласць)
Вігала (Vigala) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Рапламаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 269,81 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2012 года складала 1434 чалавекі.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Ківі-Вігала.
Воласць была ўтворана 20 снежня 1990 года.
Аперацыя «Азалі»
Аперацыя «Азалі» (Opération Azalée) — ваенная аперацыя Францыі супраць групы наймітаў пад пачаткам Боба Дэнара, якія захапілі ўладу на Каморах.
Перадгісторыя
У 1975 годзе пры падтрымцы атрада ваенных авантурыстаў, якіх узначальваў француз Боб Дэнар, быў арганізаваны дзяржпераварот на Каморскіх астравах. Да ўлады прыйшоў мааіст. 13 мая 1978 года Дэнар правёў новы пераварот, у выніку якога Суаліх быў скінуты і забіты. Прэзідэнтам стаў.
Боб Дэнар стаў камандуючым прэзідэнцкай гвардыяй, прыняў іслам, імя Саід Мустафа Маджуб і каморскае грамадзянства. На астравах была створана ваенная база наймітаў. Дэнар актыўна заняўся бізнесам, стаў саўладальнікам сеткі гатэляў і зямельных участкаў. Прэзідэнцкая гвардыя ператварылася ў буйнога (па каморскіх маштабах) гаспадарчага суб’екта.
У лістападзе 1989 года, баючыся новага дзяржаўнага перавароту і поўнай узурпацыі ўлады Дэнарам, прэзідэнт Абдала падпісаў указ аб раззбраенні гвардыі. Праз некалькі дзён кіраўнік дзяржавы быў забіты пры нявысветленых да канца абставінах, а Дэнар эвакуіраваны ў ПАР, пасля чаго экстрадаваны ў Францыю. На радзіме ён паўстаў перад судом па абвінавачванні ў забойстве Абдалы, але апраўданы за недастатковасцю доказаў.
Ход падзей
У ноч на 27 верасня 1995 года Дэнар зноў прыбыў на Каморскія Астравы. Разам з ім было 33 баевіка. Група рыхтавала новы пераварот. Місія па змене ўлады атрымала назву аперацыя «Каскары». Замежнікі на караблі «Вулкан» высадзіліся ў гавані Мароні і спусціліся ў горад. 29 верасня ўрад краіны быў зрынуты; армія ў гэты час бяздзейнічала.
Французскія ўлады, як і раней, загадзя ведалі аб перавароце. Але ў адрозненне ад папярэдніх выпадкаў, афіцыйны Парыж выступіў супраць наймітаў і асудзіў Дэнара. Ведаючы гэта, першачарговай задачай замежных баевікоў стала прадухіліць верагодны зваротны пераварот з боку Францыі. Акрамя мер палітычнага прымірэння, такіх як фарміраванне грамадзянскага ўрада, Дэнар таксама спрабаваў узнавіць прэзідэнцкую гвардыю колькасцю 500 чалавек, якую ён узначальваў пасля свайго другога перавароту (1978—1989). Папулярнасць Дэнара ў пачатку 1980-х гадоў дазволіла яму мабілізаваць да 300 прыхільнікаў усяго за пяць дзён і размясціць іх вакол партоў і аэрапортаў.
Ведаючы, з чым яны сутыкнуцца на астравах, французы не сталі рабіць стаўку на велізарную лікавую перавагу. Было вырашана правесці ўсё адносна невялікай групай. Падрыхтоўку місіі перадалі. Для ўварвання сабралі 400 марскіх пяхотнікаў і 200 спецназаўцаў.
3 кастрычніка ў 23:00 на Каморы, а менавіта на востраў Нгазіджа, высадзілася. Французы абаранілі сваё пасольства, узялі два аэрапорты (у тым ліку Мароні-Ахая ) і карабель «Вулкан». На судне яны захапілі ў палон многіх прыхільнікаў Дэнара. Раніцай 5 кастрычніка байцы сіл спецаперацый блакавалі дэнараўцаў у казармах. У 15:00 6 кастрычніка французы захапілі і іх лідара; пасля ён быў дастаўлены ў Парыжскую турму. Зрынуты прэзідэнт краіны, якога трымалі ў палоне ў казармах, даставілі на Рэюньён для лячэння.
Падчас аперацыі французскія вайскоўцы страт не панеслі.
Наступствы
Зрынуты прэзідэнт Джахар часова пасяліўся ў гатэлі «Comotel», дзе палітык знаходзіўся пад аховай марпехаў. Краіну ўзначаліў. Аднак у студзені 1996 года ён пакінуў свой пост. Кіраўніком дзяржавы зноў стаў Джахар.
Дэнар у гэты час трапіў пад суд, але турмы яму ўдалося пазбегнуць.
Мейна
Мейна (Meina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 2446 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 314 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 28046. Тэлефонны код — 0322.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Margherita di Antiochia.
Казакавас
Казака́вас (Kazakavas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Дзіеткаўшчызны. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Кораснэ
Кораснэ (Ко́росне) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мікалай Міронавіч Плескацэвіч
Мікалай Міронавіч Плескацэвіч (нар. , в. Мінічы, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі педагог, спецыяліст у галіне агульнай педагогікі. Кандыдат педагагічных навук (1969), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (спецыяльнасць «Філалогія», 1963; аспірантура, спецыяльнасць «Педагогіка», 1968). Працаваў у Міністэрстве адукацыі Рэспублікі Беларусь (1990—1993 — начальнік упраўлення вну і педагагічнай адукацыі, 2002—2006 — кансультант упраўлення вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі), Рэспубліканскай дзяржаўнай інспекцыі сістэмы адукацыі Рэспублікі Беларусь (1999—2002, начальнік), Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя М. Танка (1969—1990, 1993—1999 і 2006—2015, прафесар кафедры педагогікі, у 1985—1986 — загадчык кафедры, 1986—1990 — дэкан музычна-педагагічнага факультэта, 1993—1999 — першы прарэктар), Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце (па сумяшчальнасці; 2013—2015, прафесар, загадчык кафедры педагогікі).
Навуковыя інтарэсы: праблемы дыдактыкі, тэорыі і методыкі прафесійнай адукацыі.
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік народнай адукацыі Беларускай ССР» (1991), знак «Выдатнік народнай асветы» (1986), ганаровыя граматы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1997, 2001) і інш.
Герб Гамбіі
Герб Гамбіі прыняты 18 лістапада 1964 года.
На гербе намаляваныя два льва, якія трымаюць сякеру і матыку, падтрымліваючы шчыт, на якім таксама намаляваныя перакрыжаваныя сякера і матыка. Зверху шчыта намаляваны геральдычны шалом рыцара і пальмавая галіна вакол яго. У ніжняй частцы герба — нацыянальны дэвіз: Прагрэс — Мір — Росквіт (па-англійску Progress — Peace — Prosperity).
Два льва сімвалізуюць каланіяльную гісторыю краіны як часткі Брытанскай імперыі. Перакрыжаваныя сякера і матыка азначаюць важнасць сельскай гаспадаркі для краіны, а таксама сімвалізуюць дзве асноўныя этнічныя групы — мандзінка і фульбе.
Урака (каралева Партугаліі)
Біяграфія
Урака была пятым дзіцем кастыльскага караля Альфонса Высакароднага і яго жонкі Элеаноры Англійскай. Яе сёстрамі былі каралева Берэнгарыя і Бланка Кастыльская, а братам — Энрыке I.
Дата нараджэння Уракі невядомая, упершыню яна згадваецца ў дароўнай Альфонса бургаскаму манастыру Санта Марыя дэ лас Уэльгас ад 28 мая 1187 г.
Па легендзе, інфанту жадалі выдаць замуж за Людовіка VIII, але Элеаноры Аквітанскай не спадабалася імя прынцэсы (Урака па-іспанску — «сарока»), і ў 1206 г. дзяўчына выйшла за партугальскага прынца Афонсу, які ўступіў на прастол у 1212 годзе. Кіравала сеньярыямі Торэш-Ведраш, Обідуш і Лафайнш.
Памерла ў 1220 г. у Каімбры, пахавана ў манастыры Алкабаса.
Клушына (Смаленская вобласць)
Клу́шына (Клу́шино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Гагарынскім раёне. Размешчана ў паўночна-ўсходняй частцы вобласці за 13 км на поўнач ад раённага цэнтра, на беразе ракі Дубна. Насельніцтва — 400 жыхароў (2007 год). Цэнтр Гагарынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
24 червеня (4 ліпеня) 1610 тут адбыўся разгром руска-шведскіх войскаў пад камандаваннем Дзмітрыя Шуйскага і Якаба Дэлагардзі кароннай кавалерыяй гетмана польнага кароннага Станіслава Жалкеўскага (бітва пад Клушынам).
Кара-Багаз-Гол
Кара́-Бага́з-Гол (Garabogazköl — літаральна «возера Чорная Пашча») — заліў-лагуна Каспійскага мора на захадзе Туркменістана, злучаецца з неглыбокім пралівам шырынёй да 200 м. З-за высокай выпаральнасці плошча воднага люстэрка моцна змяняецца па сезонах.
Рэгуляванне
Невялікая глыбіня злучальнай пратокі не дазваляе больш салёнай вадзе ў Кара-Багаз-Голе вяртацца ў Каспійскае мора — прыцёкавая вада цалкам выпараецца ў заліве без абмену з асноўным вадаёмам. Такім чынам лагуна аказвае вялікі ўплыў на водны і саляны балансы Каспійскага мора: кожны кубічны кіламетр марской вады прыносіць у заліў 13—15 млн тон розных соляў. Штогод у заліў паступае 8—10 кубічных кіламетраў вады, пры высокіх узроўнях вады ў Каспіі — да 25 кубічных кіламетраў.
У 1980 годзе пабудавана дамба, якая аддзяляе Кара-Багаз-Гол ад Каспійскага мора, у 1984 годзе пабудавана вадапрапускное збудаванне, пасля чаго ўзровень Кара-Багаз-Гола апусціўся на некалькі метраў. У 1992 годзе праліў адноўлены, па ім вада сыходзіць з Каспійскага мора ў Кара-Багаз-Гол і там выпараецца. Дамба нанесла ўрон прамысловай здабычы мірабіліта.
Пасемё
Пасемё, або басемё (Besemah) — малайскае насельніцтва поўдню і сярэдняй часткі вострава Суматра. Назва паходзіць ад плато Пасемё. У Інданезіі разглядаюцца як асобны народ. Агульная колькасць - 723 000 чал.
Пасемё склаліся як асобная група ў выніку ўзаемадзеяння карэннага насельніцтва плато Пасемё, дзе ўжо ў пачатку 1 тысячагоддзя н. э. сфарміравалася арыгінальная мегалітычная культура, з сундамі і малайцамі, якія валодалі паўднёвай Суматрай у XVII - XVIII стст. У каланіяльныя часы пасемё мелі племянную структуру грамадства падобна рэджангскай. Традыцыйныя заняткі — земляробства, рыбалоўства, паляванне.
Размаўляюць на дыялекце малайскай мовы. Асноўная рэлігія — іслам.
Нарысы рускай смуты
«Нарысы рускай смуты» — кніга генерал-лейтэнанта А. І. Дзянікіна, гісторыка-біяграфічны нарыс аднаго з лідараў Белага руху пра рэвалюцыйныя падзеі, што сталі прычынай крушэння Расійскай імперыі, і падзеяі Грамадзянскай вайны ў Расіі. Кніга ахапляе перыяд з лютага 1917 года па красавік 1920 года. Першы тым выдадзены ў Парыже ў 1921 годзе, а апошні, пяты, у Берліне ў 1926 годзе. Кніга вытрымала шмат выданняў.
Костэніў
Костэніў (Ко́стенів) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Карабахскае нагор’е
Карабахскае нагор'е — нагор'е ў Закаўказзі, на тэрыторыі Арменіі і Азербайджана (Нагорны Карабах), паміж Мураўдагскім, Усходне-Севанскім хрыбтамі і левым берагам ракі Аракс.
Над паверхняй нагор'я ўзвышаюцца патухлыя вулканічныя конусы. Максімальная вышыня дасягае 3616 м (гара Далідаг). Нагор'е складзена вулканічнымі і асадкавымі пародамі. Тэрыторыю нагор'я займаюць дубовыя лясы і горныя стэпы. Характэрная рыса - каменныя россыпы; значная частка нагор'я пакрыта субальпійскімі лугамі. Нагор'е выкарыстоўваецца для пашавай жывёлагадоўлі.
Кузубатыця
Кузубатыця (Кузуба́тиця) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Помнік Мініну і Пажарскаму
Сюжэт
Прысвечаны і, кіраўнікам  падчас іншаземнай інтэрвенцыі ў Смутны час, і.
Рэльефы на п’едэстале помніка
Памятны надпіс на пастаменце абвяшчае
Гісторыя стварэння
З прапановай пачаць збор сродкаў на пабудову помніка выступілі ў 1803 годзе члены. Першапачаткова помнік меркавалася ўсталяваць у Ніжнім Ноўгарадзе — горадзе, дзе было сабрана апалчэнне.
Скульптар Іван Мартас адразу ж прыступіў да працы над праектам помніка. У 1807 годзе Мартас публікуе гравюру з першай мадэлі помніка, у якой народных герояў Мініна і Пажарскага паказвае расійскаму грамадству як вызваліцеляў краіны ад іншаземнага прыгнёту.
У 1808 годзе жыхары Ніжняга Ноўгарада звярнуліся па Высокае дазваленне запрасіць іншых суайчыннікаў да ўдзелу ў стварэнні помніка. Прапанова была ўхвалена Імператарам Аляксандрам I, які ўсяляк падтрымліваў ідэю ўзвядзення помніка.
У лістападзе 1808 скульптар Іван Мартас перамог у конкурсе на лепшы праект помніка, быў выдадзены імператарскі ўказ аб падпісцы на збор сродкаў па ўсёй Расіі. Імёны падпісчыкаў былі надрукаваныя і апублікаваныя.
З улікам важнасці помніка для рускай гісторыі было вырашана ўсталяваць яго ў Маскве, а ў Ніжнім Ноўгарадзе ўсталяваць у гонар Мініна і князя Пажарскага.
Цікавасць да стварэння помніка была і так вялікай, але пасля Айчыннай вайны яна яшчэ больш вырасла. Грамадзяне Расіі бачылі ў гэтай скульптуры сімвал перамогі.
Стварэнне помніка
Працы па стварэнні помніка былі пачаты ў канцы 1812 года пад кіраўніцтвам Івана Мартаса. Малая мадэль помніка была скончаная ў сярэдзіне 1812 года. У тым жа годзе Мартас пачынае выраб вялікай мадэлі і ў пачатку 1813 года мадэль была адкрыта для публікі. Праца была высока ацэненая Імператрыцай Марыяй Фёдараўнай (4 лютага) і членамі Акадэміі Мастацтваў.
Адліўка помніка была даручана  — ліцейна майстру Акадэміі Майстэрстваў. Па заканчэнні падрыхтоўчых работ адліўка была выканана 5 жніўня 1816 года. Для плаўкі было падрыхтавана 1100 пудоў медзі. Медзь плавілася 10 гадзін. Адліццё гэтакага каласальнага манумента адным разам было выканана ўпершыню ў еўрапейскай гісторыі.
Для пастамента помніка першапачаткова меркавалася выкарыстоўваць сібірскі мармур. Але з-за значных памераў помніка было вырашана выкарыстоўваць граніт. Вялізныя камяні былі дастаўлены ў Санкт-Пецярбург з берагоў Фінляндыі, якая з’яўлялася часткай Расійскай Імперыі. П’едэстал, які складаецца з трох суцэльных кавалкаў, быў выраблены каменячосам Суханавым.
Дастаўку помніка з Санкт-Пецярбурга ў Маскву было вырашана ажыццяўляць па вадзе, улічваючы яго памеры і вагу, па маршруце праз да Рыбінска, далей па Волзе да Ніжняга Ноўгарада, затым уверх па Ацэ да Каломны і па рацэ Маскве. 21 мая 1817 года помнік адпраўлены з Санкт-Пецярбурга і 2 верасня таго ж года дастаўлены ў Маскву.
У той жа час было канчаткова вызначана месца ўстаноўкі помніка ў Маскве. Было вырашана, што лепшым месцам з’яўляецца Чырвоная плошча ў параўнанні з, дзе раней меркавалася ўстаноўка. Канкрэтнае месца на Чырвонай плошчы было вызначана Мартасам: у сярэдзіне Чырвонай плошчы, насупраць уваходу ў (цяпер будынак ГУМа).
4 сакавіка года адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка з удзелам Імператара Аляксандра і яго сямейства і пры збегу велізарнай колькасці людзей. На Чырвонай плошчы адбыўся парад гвардыі.
XX—XXI стагоддзі
У 1931 годзе яго палічылі перашкодай для дэманстрацый і парадаў баявой тэхнікі і перамясцілі да сабору Васіля Блажэннага.
Рэстаўрацыя манумента пачалася ў лістападзе 2020 года, вывозіць помнік з месца цяперашняга размяшчэння не сталі, над ім пабудаваны спецыяльны павільён. Рэстаўрацыю праводзілі Міжабласное навукова-рэстаўрацыйнае мастацкае ўпраўленне (МНРМУ) і рэстаўрацыйная майстэрня «Спадчына». Акцыю падтрымалі, у тым ліку, Уладзімір Машкоў, Рыгор Лепс, Ігар Угольнікаў, Аксана Фёдарава, Фёкла Талстая. Самы буйны прыватны ўнёсак зрабіў Уладзімір Груздзеў.
Цікавыя факты
Івану Пятровічу Мартасу пры стварэнні скульптур Мініна і Пажарскага пазіравалі яго ўласныя сыны.
Урад пры галоўнакамандуючым УСПР
Урад пры галоўнакамандуючым Узброенымі Сіламі Поўдня Расіі (УСПР) — орган кіравання на Поўдні Расіі, утвораны галоўнакамандуючым УСПР А. І. Дзянікіным 30 снежня 1919 года, які прыйшоў на змену Адмысловай нарадзе пры галоўкаму УСПР. Старшынёй урада стаў генерал А. С. Лукомскі. У сакавіку 1920 года ўрад пры галоўкаме УСПР быў скасаваны і заменена Паўднёварускім урадам.
Каю (воласць)
Каю (Kaiu) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Рапламаа.
Палажэнне
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Каю.
Боркі (Бярозаўскі раён)
Бо́ркі (, Борки) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета. Размешчана за 23 км ад Бярозы, за 28 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Згадваецца ў 1716 годзе ў складзе Блудзенскага войтаўства Блудзенскага староства.
У 1863 годзе жыхары вёскі прымалі ўдзел у паўстанні супраць царызму, 10 кастрычніка адбыліся сутыкненні паўстанцаў з войскамі. У 1864 годзе вёска ў Чарнякоўскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, дзейнічаў хлебазапасны магазін.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 года ўстаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы. Да 5 студзеня 1926 года ў Чарнякаўскай гміне, пасля яе скасавання далучана да Равяціцкай гміны, з 27 лютага 1932 года ў Сігнявіцкай гміне. 3 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Пешкаўскім сельсавеце.
16 ліпеня 1954 года Пешкаўскі с/с перайменаваны ў Боркаўскі і вёска стала яго цэнтрам. У 1960 годзе ў складзе калгаса імя Чапаева, які аб'ядноўваў 7 вёсак, 517 двароў, у 1962 годзе перайменаваны ў калгас «Боркі» з цэнтральнай сядзібай у Борках. У 1998 ў склад калгаса ўваходзілі 5 вёсак з 630 жыхарамі, з іх працаздольных калгаснікаў было 195, дзейнічалі 4 фермы.
У 1986 годзе пры сярэдняй школе адкрыты грамадскі музей баявой і працоўнай славы.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Боркаўскага сельсавета.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з трох паралельных, шчыльна забудаваных вуліц, злучаных завулкамі, арыентаваных з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход.
NGC 4544
NGC 4544 (іншыя абазначэнні — UGC 7756, MCG 1-32-110, ZWG 42.168, VCC 1624, PGC 41958) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сінькава (Сафонаўскі раён)
Сінькава (Синьково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 2 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 37 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 11 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вязьма. За 15 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Старасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Гімн Гамбіі
Гімн Гамбіі For The Gambia Our Homeland быў прыняты ў 1965 годзе пасля набыцця незалежнасці краіны. Аўтар слоў — Вірджынія Джулі Хоўі, кампазітар — Джэрэмі Фрэдэрык Хоўі. Гімн заснаваны на традыцыйнай песні мандзінка Foday Kaba Dumbuya.
Курны
Курны (Ку́рний) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Казіміеравас (Ігналінскі раён)
Казіміера́вас (Kazimieravas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 11 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 42 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Карабахскі хрыбет
Карабахскі хрыбет — горны хрыбет Малога Каўказа, які працягнуўся ад ракі Тэртэр да даліны ракі Аракс.
Карабахскі хрыбет цягнецца дугой з поўначы на ​​паўднёвы ўсход, з’яўляецца водападзелам басейнаў правых прытокаў Куры — Тэртэр на паўночным захадзе, Хачэн і Каркар на ўсходзе і левых прытокаў Аракса — Акер на захадзе і Кендэланчая на паўднёвым усходзе. Рака Акер аддзяляе хрыбет ад Карабахскага нагор’я. Самай высокай кропкай з’яўляецца гара Вялікі Кірс (2725 м).
Асноўнымі пародамі Карабахскага хрыбта з’яўляюцца сланец, мергель і магматычныя горныя пароды. Ніжняя частка акружана далінамі, дзе растуць дуб і граб. Верхняя частка травяністая, але без дрэў.
Рагозіна
Назву Раго́зіна маюць:
Піроп
Піроп (ад πυρωπός - падобны да агню) — мінерал, сілікат з групы гранатаў. Сустракаецца ў кімберлітах (разам з алмазамі) і іншых ультраасноўных горных пародах.
Празрыстыя крышталі піропа з'яўляюцца каштоўнымі камянямі і выкарыстоўваюцца ў ювелірнай справе. Астатнія крышталі ўжываюцца ў якасці абразіўнага матэрыялу.
Радовішчы
Вядомы радовішчы піропа ў Чэхіі (Сярэднечэшскія горы), Расіі (Якутыя), Лесота, Танзаніі, ЗША, Бразіліі, Аргенціне, Аўстраліі, Нарвегіі.
Кучэрыўка (Пэрэмышлянскі раён)
Кучэрыўка (Куче́рівка) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Меццамерыка
Меццамерыка (Mezzomerico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 950 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 136 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 28040. Тэлефонны код — 0321.
Кехтна (воласць)
Кехтна (Kehtna) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Рапламаа.
Плошча воласці — 507,3 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2012 года складала 4604 чалавекі.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Кехтна.
Лагадзіў (Пэрэмышлянскі раён)
Лагадзіў (Ла́годів) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дэвід Вайнленд
Дэвід Вайнленд (David J. Wineland; нар. 24 лютага 1944 г.) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2012) (сумесна з Сержам Арошам) з фармулёўкай за «стварэнне прарыўных тэхналогій маніпулявання квантавымі сістэмамі».
Біяграфія
Дэвід Вайнленд нарадзіўся 24 лютага 1944 года ў сталіцы штата Вісконсін Мілуокі. У 1961 годзе ён скончыў школу Энсіна, размешчаную ў Сакрамента. У 1965 годзе ў Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі ён атрымаў ступень бакалаўра, а ў 1970 годзе ў Гарвардскім універсітэце - ступень PhD. Яго дысертацыя была прысвечана мазерам на атамарным дэйтэрыі. Пасля гэтага Вайнленд працаваў у групе Ханса Георга Дэмельта ў Вашынгтонскім універсітэце. У 1975 годзе Вайнленд уладкаваўся ў Нацыянальнае Бюро Стандартаў, цяпер інстытут NIST у Боўлдэры. Сферай яго даследаванняў з'яўлялася оптыка і, у прыватнасці, лазернае астуджэнне іонаў у квадрупольных іонных пастках з наступным выкарыстаннем захопленых іонаў для выканання квантавых вылічэнняў.
Вайнленд з'яўляецца членам Амерыканскага фізічнага таварыства і Амерыканскага аптычнага таварыства. У 1992 годзе ён быў абраны членам Нацыянальнай акадэміі навук ЗША.
Babesia
Babesia — род апікомплексаў з атраду.
Этыялогія
Унутрыклеткавыя паразіты, якія паражаюць эрытрацыты крыві буйной рагатай жывёлы, коней, авечак, свінняў, сабак, чалавека.
У эрытрацытах адбывацца бясполае размнажэнне пратыстаў кожнай на 2-4 асобіны. Прадстаўнікі роду маюць розную форму і памеры, часцей характэрныя колцавыя формы, якія размяшчаюцца ўздоўж сценак эрытрацыту. Пары пратыстаў утвараюць грушападобныя формы. Заражанасць эрытрацытаў складае ад доляй адсотка (бессімптомныя формы захворванняў) да дзясяткаў адсоткаў (вострыя формы).
Эпізааталогія
Перанос пратыстаў ажыццяўляецца цыклічна паміж прамежкавымі гаспадарамі. У якасці гаспадароў выступаюць як жывёлы, спецыфічна адчувальныя да ўзбуджальнікаў, так і неадчувальныя (у асноўным, дробныя грызуны). Перанос паміж гаспадарамі ажыццяўляецца часцей кляшчамі, радзей праз кроў пры аперацыях і траўмах. Асноўнымі  з’яўляюцца кляшчы відаў  і. Пераносчык  — віду.
У арганізме кляшчоў пратысты размножваюцца бясполым шляхам у кішэчніку, а таксама ўнутрыклеткава. У кляшчах яны цыркулююць трансфазна (ад лічынкі да німфы і затым да імага), а таксама трансаварыяльна (праз яйцы да наступнага пакалення кляшчоў). Як правіла, у другім і наступных пакаленнях кляшчоў пасля атрымання ўзбуджальніка з крыві хворай жывёлы лічынкі маюць генералізаванае носьбіцтва пратыстаў ва ўсіх органах, у тым ліку ў слінных залозах.
Пры харчаванні кляшча на жывёле пратысты трапляюць са сліны кляшча ў кроў, дзе ўкараняюцца ў эрытрацыты і пачынаюць размнажэнне. У большасці выпадкаў адбываецца адначасовае заражэнне рознымі відамі роду і іншымі ўзбуджальнікамі небяспечных хвароб (вірусамі клешчавога энцэфаліту, ўзбуджальнікамі барэліёзу і інш.).
Класіфікацыя
Адзінай класіфікацыі не распрацаваная. Частка даследчыкаў не падзяляюць Babesia і найпростыя віды роду, іншыя падзяляюць род на 4 роды або падроды і адпаведна адрозніваюць хваробы, імі выкліканыя :
Некаторыя віды :
Скрыпенка
Скрыпенка (Скрипенка) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае. .
Геаграфія
Размешчана ў паўночнай частцы вобласці за 21 км на поўнач ад горада Сафонава, за 22 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Пагарэлаўка. За 2 км на ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Якаўская на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Вадзінскага сельскага паселішча.
Калегіум Святога Афанасія
Калегіум Святога Афанасія або Грэчаскі калегіум (Pontificio Collegio Greco Sant'Atanasio) — адна з найстарэйшых, заснаваная па загаду Папы Рыгора XIII у 1576—77 гадах для выхадцаў з Балканскага паўвострава і Блізкага Усходу, а таксама італа-грэкаў паўднёвай Італіі, якія размаўлялі на грэчаскай мове і практыкавалі візантыйскі абрад.
Гісторыя
Большасць грэкаў, якія пражывалі ў горных раёнах Калабрыі і Сіцыліі, у рэлігійным плане былі адзіныя з Рымам. Хоць іх кантакты з Візантыяй перапыніліся ў выніку нарманскіх заваяванняў у XI стагоддзі, яны захавалі вернасць візантыйскаму абраду і свае звычаі. Да XV стагоддзю грэчаская меншасць амаль цалкам асімілявалася, аднак іміграцыя з Албаніі не дала гэтаму адбыцца. У XVI стагоддзі грэкі пазбавіліся сваіх епіскапаў, і з тых часоў захоўваць сваю рэлігійную ідэнтычнасць ім дапамагалі нешматлікія манастыры, сярод якіх быў знакаміты манастыр Гратаферата, і Грэчаскі калегіум, які рыхтаваў для іх святароў.
Пры Папе Сіксце V дзейнасць калегіі была прыпынена і адноўлена ў 1591 годзе пры Рыгоры XIV, які даверыў кіраванне навучальнай установай езуітам. На працягу кароткага часу колькасць навучэнцаў узрасла да 56, некаторыя з іх навучаліся на платнай аснове.
З 1577 года па 1599 год у калегіуме атрымалі адукацыю агулам 125 грэкаў. У 1579 годзе прадстаўнік Патрыярха Канстанцінопальскага Іаан Зігамалас накіраваў у Рым ліст, у якім выражаў падзяку за стварэнне школы. Патрыярх Ерамія II, у сваю чаргу, у лістах да Папы Рыгора VII высока ацэньваў факт заснавання ў Рыме грэчаскага калегіума і нават паслаў туды вучыцца двух сваіх пляменнікаў.
Выкладчыкамі былі езуіты, рэгулярныя клірыкі і парафіяне. У 1602 годзе Джусцініяні, які стаў кардыналам-пратэктарам калегіі, зрабіў настолькі радыкальныя змены ў кіраванні калегіума, што езуіты адмовіліся ад кіравання ім, у выніку чаго калегіум перайшоў спачатку ў распараджэнне самаскаў, а затым дамініканцаў. У 1622 годзе па просьбе студэнтаў езуіты вярнуліся. Пры Урбане VIII на выпускнікоў быў накладзены абавязак прынесці клятву прытрымлівацца візантыйскага абраду, аднак на практыцы яна часта парушалася. Калегіум быў зачынены падчас Вялікай французскай рэвалюцыі і заставаўся зачыненым да 1849 года. Увесь гэты час грэкі дапушчаліся да навучання ў калегіі Прапаганды Веры. Леў XIII у 1886 годзе перадаў кіраванне калегіяй, затым у 1890 годзе езуітам, а 1897 годзе бенедыкцінцам. З 1919 года калегіяй кіруе бельгійская.
Луганск
Луганск (Луганське, Луганськ; у 1935—1958, 1970—1990 гадах — Варашылаўград) — горад у Луганскай вобласці Украіны. З’яўляецца цэнтрам гэтай вобласці, знаходзіцца ля сутокаў рэк Лугань і Альхавая. Вузел чыгунак і аўтадарог. Ёсць аэрапорт. Буйны цэнтр машынабудавання Данбаса (цеплавозы, аўтамабілі, шчолачныя акумулятары).
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Гісторыя
Узнік у 1795 годзе каля Екацярынаслаўскага (з 1797 Луганскага) чыгуналіцейнага завода; з 1882 года горад.
З красавіка 2014 года пад кантролем уладаў непрызнанай Луганскай Народнай Рэспублікі. 2 чэрвеня 2014 нанесены авіяўдар па будынку Луганскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі. У выніку штурмавога ўдару па будынку Луганскай АДА, які знаходзіцца ў самым цэнтры горада, аўтастаянцы перад ім і скверу імя Герояў Вялікай Айчыннай вайны, загінулі 8 чалавек (3 мужчын і 5 жанчын), 28 былі паранены аскепкамі.
Прамысловасць
Металаапрацоўчая, лёгкая, абутковая, швейная, дрэваапрацоўчая, хімічная і фармацэўтычная.
Ладанці
Ладанці (Ла́данці) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тэртэр
Тэртэр (Tərtər ; Թարթառ — Тартар, таксама Трту) — рака ва Усходнім Закаўказзі. Большая частка плыні фактычна знаходзіцца пад кантролем непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі, меншая — пад кантролем Азербайджана.
Рака бярэ пачатак на вышыні 3150 м над узроўнем мора, на стыку Сюніцкага і Мухтэкянскага хрыбтоў. Прабіўшы шлях з вулканагенных тоўшчаў, цячэ ў верхнім і сярэднім цячэнні па каньёну або шырокай лясной цясніне. Пасля выхаду з гор — па засушлівым Карабахскім стэпе, да ўпадзення на 165 км на вышыні 15 м над узроўнем мора справа ў Куру. Сярэдні ўхіл Тэртэра — 0,0019 % (19 м/км). Прытокі Тэртэра: Леўчай, Тутхун.
Агул-Гаймыш
Агул-Гаймыш (? — 1251) — хатун ( — Khātūn) — жаночы тытул, раўназначны тытулу Вялікага мангольскага хана.
NGC 4545
NGC 4545 (іншыя абазначэнні — UGC 7747, MCG 11-15-64, ZWG 315.47, IRAS12323+6348, PGC 41838) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казлішке (Ігналінскі раён)
Ка́злішке (Kazliškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Група Вострыкава
Група Вострыкава — узброеная выведгрупа на тэрыторыі БССР у першай палове 1950-х гадоў. Камандзір групы — Цімох Вострыкаў (псеўданім «Карл»).
Дэкалог, адзін
«Дэкало́г, адзі́н» (Dekalog, jeden) — першая частка дзесяцісерыйнага тэлецыкла «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Фільм зняты ў 1988 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 10 снежня 1989 года.
Група Вострыкава
Група з 4 беларусаў на чале з Цімохам Вострыкавым, які выступаў у якасці эмісара Рады БНР, была скінута на парашутах у ноч з 26 на 27 жніўня 1952 г. над Налібоцкай пушчай у Маладзечанскай вобласці спецслужбамі ЗША. У склад групы таксама ўваходзілі радыст Андрэй Кальніцкі (псеўданім «Джо»), намеснік радыста Міхал Арцюшэўскі (псеўданім «Фін») і агент-разведчык Генадзь Касцюк (псеўданім «Бэн»). Мэтамі групы было правядзенне выведвальнай дзейнасці, збор інфармацыі аб палітычнай сітуацыі ў БССР, настроях грамадзянскага насельніцтва, стасунку да савецкіх уладаў і калектывізацыі. Члены групы павінны былі вербаваць супрацоўнікаў службаў бяспекі ў мэтах прадастаўлення інфармацыі аб іх функцыянаванні, а затым перакідвання да ФРГ, дзе яны павінны былі стаць выкладчыкамі школ выведкі. Акрамя таго, камандзір групы Цімох Вострыкаў атрымаў асабістае даручэнне ад Барыса Рагулі атрымаць інфармацыю пра дзейнасць у Беларусі падпольных арганізацый і збройных атрадаў антысавецкага характару.
Дэкалог, адзін
Фільм «Дэкалог, адзін» адпавядае першай з Дзесяці запаведзяў: «Не май іншых багоў, апроч Мяне». Асноўнай тэмай першай часткі тэлецыкла з’яўляецца абраза святасці Бога праз ідалапаклонства, якое прадстаўлена ў фільме праз абагаўленне навукі. У сцэнарыі гэта тэма раскрываецца самым непасрэдным чынам: падымаецца пытанне існавання Бога ўвогуле, а таксама праблема стварэння сучасным чалавекам фальшывых багоў. Аўтары фільма, наўмысна пазбягаючы традыцыйнай біблейскай інтэрпрэтацыі запаведзі, ролю такога бажка аддаюць камп’ютару. «Дэкалог, адзін» расказвае гісторыю вучонага, трагедыя якога вынікае з таго, што ён цалкам давярае магчымасцям сучаснай навукі, увасобленым у камп’ютары.
Група Вострыкава
Пасля высадкі ў цэнтр было выслана зашыфраванае рыдыёпаведамленне, пасля чаго члены групы падзяліліся. Кальніцкі і Арцюшэўскі павінны былі падрыхтаваць базу ў лясным комплексе, ў той час як астатнія пайшлі да Навагрудка. Там яны атрымалі кантакты ў Мінску, але на мясцовым чыгуначным вакзале ўжо на пачатку верасня Цімох Вострыкаў быў затрыманы супрацоўнікамі МДБ. Пасля гэтага былі знайдзеныя і іншыя члены групы. 11 верасня 1952 Андрэй Кальніцкі быў забіты пры спробе збройнага супраціву супрацоўнікам МДБ прыблізна ў кіламэтры ад в. Клецішча Маладзечанскага раёна. Як пазней казаў Вострыкаў, гэта сталася праз тое, што аб усёй аперацыі ад самага пачатку ведала МДБ, а таксаму таму, што Міхал Арцюшеўскі быў агентам савецкай контрвыведкі.
Дэкалог, адзін
Сюжэт
Зіма. Кшыштаф, выкладчык ва ўніверсітэце, жыве са сваім сямігадовым сынам Паўлам. Цэнтральнае месца ў іх доме займае камп’ютар, які выкарыстоўваецца для правядзення навуковых эксперыментаў і для запісу штодзённых назіранняў. Кшыштаф — рацыяналіст і атэіст.
Група Вострыкава
Пасля суда, які адбыўся 10 — 14 лістапада 1955 года ў Мінску Цімох Вострыкаў і Генадзь Касцюк былі асуджаныя да 25 гадоў пазбаўлення волі. Міхал Арцюшэўскі быў памілаваны ў канцы студзеня 1956 г. ўказам Прэзідыума ВС СССР.
Дэкалог, адзін
Сюжэт
Пасля школы Павел адпраўляецца на абед да Ірэны, сястры яго бацькі. Цёця, глыбока веруючая жанчына, паказвае хлопчыку свае фотаздымкі з папам рымскім з паездкі ў Ватыкан. Хлопчык здзіўлены, што Ірэна і Кшыштаф, не гледзячы на тое, што яны брат і сястра, настолькі розныя і прытрымліваюцца такіх розных поглядаў. Ірэна просіць дазволу ў Кшыштафа, каб запісаць Паўла на заняткі па рэлігіі. Кшыштаф не супраць.
Бацька паказвае сыну новыя камп’ютарныя функцыі. Машына можа адказваць на самыя простыя пытанні на розных мовах і выконваць матэматычныя вылічэнні. З вялікай дакладнасцю і пры тым з вялікім запасам Кшыштаф вылічвае трываласць лёду на замерзлым возеры, дзе яго ўлюбёны сын збіраецца апрабаваць свае новыя канькі. Згодна з дадзенымі камп’ютара — гэта бяспечна. І ўсё ж, ноччу незадоўга да Божага нараджэння, бацька сам выходзіць на лёд, каб яшчэ раз праверыць трываласць лёду. Пераканаўшыся, ён дарыць сыну канькі.
Бацька шукае Паўла ў Ірэны і ў двары, але беспаспяхова. У рэшце рэшт, ён кіруецца да возера. Ад Яцэка, сябра яго сына, Кшыштаф даведваецца, што Павел катаўся на каньках, калі лёд трэснуў, і хлопчык праваліўся.
У роспачы Кшыштаф ідзе ў касцёл. Ён падыходзіць да алтара і разбурае яго. Адна са свечак падае на бок, але не згасае. З яе пачынае сцякаць воск. Кроплі падаюць на вочы Багародзіцы, якая выяўлена на іконе. Ікона плача.
Саўндтрэк
Музыка, што гучыць у фільме «Дэкалог, адзін» увайшла ў склад першага альбома Збігнева Прайснера — «Дэкалог» (1991), у якім прадстаўлена музыка са ўсяго тэлецыкла. Пазней музыка з фільма «Дэкалог, адзін» з’яўлялася ў канцэртных альбомах Прайснера «Музыка Прайснера» (1995) і «Чатыры колеры Лодзі» (2014).
Выхад на экраны
Прэм’ера фільма адбылася 16 мая 1989 года на Канскім кінафестывалі. Пазней фільм дэманстраваўся на Венецыянскім кінафестывалі 5 верасня 1989 года і на Кінафестывалі ў Чыкага 18 кастрычніка 1989 года. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 10 снежня 1989 года.
Крытыка
«Дэкалог, адзін», як асобны эпізод вялікага цыкла фільмаў, выклікаў ажыўленую рэакцыю крытыкаў. Фільм Кеслёўскага і Пясевіча шырока трактаваўся як крытыка фальшывага бога ў форме камп’ютара, або больш агульна ў форме навукі, логікі і ведаў. , аднак, выказаў думку, што фільм не замыкаецца на простым сутыкненні «рацыянальнай навукі» і «іррацыянальнай рэлігіі» і не з’яўляецца просталінейнай ілюстрацыяй тэзіса, што Бог карае за ідалапаклонніцтва. Паводле Лізы Дзі Барталамеа, адной з тэм фільма з’яўляецца бітва за душу Паўла. Яна адзначае: «Ён зачараваны магутнасцю тэхналогій, спакусай эпістэмалогіі, а не містыфікацыі <...> і ў выніку павінен хутчэй згубіць сваё жыццё, чым страціць сваю душу».
Аглядальнікі таксама звярнулі ўвагу на аператарскія рашэнні ў фільме. адзначыў, што выкарыстанне сіняга і зялёнага колераў аператарам «робіць фільм адным з найважнейшых у стылістычным плане эпізодаў серыяла».
Разглядаючы ўвесь цыкл фільмаў, амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт назваў першы фільм самай сумнай часткай цыкла.
Механічны рух
Механі́чны рух — найпрасцейшая форма руху матэрыі, якая палягае ў змяненні становішча цела ў прасторы з цягам часу; прадмет вывучэння механікі.
У агульным выпадку рух цела ўяўляе сабой рэзультат складання трох рухаў: дэфармацыі, вярчэння і паступальнага руху. Змяненне формы і (або) аб'ёму цела называецца дэфармацыяй цела. Змяненне арыентацыі цела ў прасторы называецца паваротам, а рух, які пры гэтым адбываецца, — вярчальным рухам цела.
Калі рух адбываецца без дэфармацыі і павароту цела, то яго называюць паступальным. Паступальны рух можа быць як прамалінейным, так і крывалінейным. Траекторыі пунктаў цела, якое рухаецца паступальна, аднолькавыя паміж сабой — кожны пункт паўтарае рух любога іншага пункта цела з некаторым пастаянным зрушэннем.