cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхай Тудосэ
Палітычная дзейнасць
Тудосэ з’яўляўся адным з патэнцыйных кандыдатаў на пасаду прэм’ер-міністра, якога кааліцыя большасці на чале з Сацыял-дэмакратычнай партыяй вылучыла ў якасці пераемніка Сорына Грындзяну пасля таго, як апошні пазбавіўся сваёй пасады ў выніку парламенцкага вотуму недаверу, вынесенага яго ўласнай партыяй.
26 чэрвеня 2017 года кааліцыя большасці вылучыла кандыдатуру Тудосэ на гэтую пасаду, і прэзідэнт Яханіс прызначыў яго. Міхай Тудосэ заняў свой пост 29 чэрвеня. Тудосэ быў уцягнуты ў скандал з плагіятам ў дачыненні да яго доктарскай дысертацыі ў 2015 годзе.
15 студзеня 2018 года падаў у адстаўку з пасады прэм’ер-міністра Румыніі пасля таго, як нацыянальны выканкам Сацыял-дэмакратычнай партыі прагаласаваў за пазбаўленне яго палітычнай падтрымкі. 16 студзеня 2018 года адстаўка была зацверджана прэзідэнтам, выконваючым абавязкі прэм’ер-міністра стаў міністр абароны Міхай Фіфор.
Спіс вуліц Любані
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Любань
NGC 6200
NGC 6200 (іншыя абазначэнні — OCL 978, ESO 277-SC8) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ахвярнік.
Забелы (род)
Забелы — вялікалітоўскі магнацкі род гербу «Тапор і Ліс».
Вераб’ёва
Назву Вераб'ёва маюць:
Забелы (значэнні)
Забелы:
Клінцэвіч
Клінцэвіч — прозвішча.
Віктар Міхайлавіч Прохараў
Віктар Міхайлавіч Прохараў (21 верасня 1918 — 21 жніўня 1978) — беларускі ўрач-хірург. Заслужаны ўрач Беларускай ССР (1975).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Старых Дарогах Мінскай вобласці ў сям’і селяніна. Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут, 1941. На франтах Вялікай Айчыннай вайны ўзначальваў аперацыйна-перавязачны ўзвод медыка-санітарнага батальёна, працаваў вядучым хірургам асобнага медыка-санітарнага батальёна і палявога рухомага шпіталя, 1941—1946. Аспірант Інстытута тэарэтычнай і клінічнай медыцыны АН БССР, 1947—1949; асістэнт кафедры шпітальнай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута, 1949—1954. Прысуджана вучоная ступень кандыдата медыцынскіх навук, 1952; дацэнт кафедры шпітальнай хірургіі, 1954—1968; зацверджаны ў вучоным званні дацэнта, 1956. Загадчык 1-й кафедры шпітальнай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута, 1968—1978.
Рудольф Блюмнер
Рудольф Блюмнер (Rudolf Blümner;, Уроцлаў — , ) — нямецкі паэт-дадаіст, сын археолага. Вучыўся ў Цюрыху, дзе прайшло яго юнацтва, у Жэневе, Страсбургу, Парыжы і Берліне. Атрымаў навуковую ступень доктара юрыспрудэнцыі. Выступаў акцёрам на сцэнах Райнгарда, чытальнікам паэтаў «штурму», творы якіх ён дэкламаваў на больш як сотні паэтычных вечарынаў у Берліне і іншых гарадах. Зняўся ў знакамітым фільме Паўля Вегенера і Хенрыка Галена «Голем» (1915).
Быў прыхільнікам фашызму. Ва ўступным слове да каталога ён напісаў: «Ідэя футурызму, а таксама ўсяго блізкага яму радыкальнае мастацтва Еўропы адпавядае ідэі фашызму».
Пазін
Пазін (Pazin, Pisino, Mitterburg) — горад у Харватыі, у цэнтральнай частцы паўвострава Істрыя.
Агульныя звесткі
Знаходзіцца на скрыжаванні вядучых праз горную частку паўвострава аўтамабільных дарог Порач — Рыека і Пула — Пазін. Горад звязаны рэгулярным аўтобусным маршрутам з Пулай, іншымі істрыйскімі гарадамі, а таксама з Рыекай і праз яго з астатняй Харватыяй.
NGC 6201
NGC 6201 (іншыя абазначэнні — ZWG 138.53, PGC 58727) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кашчэнікі
Кашчэ́нікі (, Кощеники) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Белавежскага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета, да 16 верасня 2008 года — у склад Войскага сельсавета.
Леанід Вікенцьевіч Лойка
Леанід Вікенцьевіч Лойка (, в. Сакаўка, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі гісторык, выкладчык. Доктар гістарычных навук (2003), прафесар.
Біяграфія
У 1981 годзе быў накіраваны на працу ў Польшчу. Працаваў дырэктарам Дома савецкай навукі і культуры ў Варшаве, дарадцам пасольства СССР у Польскай Народнай Рэспубліцы.
Вярнуўшыся на радзіму, у якасці дацэнта, а потым прафесара выкладаў у Мінскай вышэйшай партыйнай школе (з 1990 года Інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання). З 1991 працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце на кафедры міжнародных адносін, а з 1996 года загадваў кафедрай дыпламатычнай і консульскай службы. З 1993 года ён быў галоўным рэдактарам закрытага ўладамі часопіса «Беларуская мінуўшчына».
Выкладчыцкую і актыўную грамадска-палітычную дзейнасць спалучаў з даследчыцкай і навукова-арганізацыйнай працай. Сферай яго навуковых зацікаўленняў былі грамадска-палітычныя працэсы ў Польшчы.
Палітычная дзейнасць
У гады перабудовы ўвайшоў у лік тых партыйных інтэлігентаў, якія спрабавалі давесці да кіраўніцтва КПБ думку аб неабходнасці рэфармавання партыі. Пасля жнівеньскага путчу 1991 года і яго аднадумцы заснавалі Партыю народнай згоды, устаноўчы з’езд якой адбыўся 14 красавіка 1992 года. Паступова левае крыло ПНЗ узяло курс на аб’яднанне з Беларускай сацыял-дэмакратычнай Грамадой (заснавана 2 сакавіка 1991 годзе). Быў адным з ініцыятараў стварэння ў Беларусі Сацыял-дэмакратычнага саюзу (1995), у які ўвайшлі БСДГ, ПНЗ і Партыя ўсебеларускага адзінства і згоды. Калі 29 чэрвеня 1996 года БСДГ і ПНЗ аб’ядналіся, увайшоў у Цэнтральны Камітэт і Выканаўчае Бюро Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народнай Грамады), узначаліў Праграмную камісію БСДП.
Памяць
У Мінску на факультэце міжнародных адносін БДУ ў гонар прафесара і аднаго з тэарэтыкаў БСДП (НГ) Леаніда Лойкі названа аўдыторыя.
Дразды
Назву Дразды́ маюць:
Актыўная ацэнка
Актыўная ацэнка ў вузкім сэнсе — гэта ацэнка пазнавальнай дзейнасці вучняў і яе вынікаў паводле загадзя вызначаных крытэрыяў без выстаўлення адзнакі. Тут актыўная ацэнка выступае альтэрнатывай ацэнцы падсумоўчай, якая пераважна выкарыстоўваецца для вонкавай справаздачнасці.
Актыўная ацэнка ў шырокім сэнсе — тэхналогія навучання, заснаваная на якаснай зваротнай сувязі, дзякуючы якой вучні могуць пастаянна бачыць і разумець свае поспехі, усведамляць няўдачы і ўхіляць прабелы ў ведах і ўменнях, авалодваць працэдурамі самаацэнкі, г. зн. кіраваць асабістым вучэннем. Пры гэтым бацькі таксама з'яўляюцца суб’ектамі ацэначнай дзейнасці.
Актыўная ацэнка як тэхналогія навучання мае сістэмны характар і ўключае мэтавы, зместавы, працэсуальны і кантрольна-ацэначны кампаненты. Кожны з гэтых кампанентаў мае свае спецыфічныя характарыстыкі, што ў цэлым дазваляе гаварыць пра ўнікальнасць тэхналогіі актыўнай ацэнкі.
Навуковыя падставы тэхналогіі
тэхналогія актыўнай ацэнкі грунтуецца на псіхалагічнай тэорыі дзейнасці, а таксама на шэрагу метадалагічных падыходаў:
Асноўныя кампаненты тэхналогіі
Ключавой ідэяй тэхналогіі актыўнай ацэнкі з'яўляецца зваротная сувязь паміж усімі суб’ектамі адукацыйнага працэсу: настаўнікам, вучнямі, бацькамі. Сродкамі зваротнай сувязі й актыўнай ацэнкі з'яўляюцца:
Малая Шатаноўшчына
Мала́я Шатано́ўшчына (, Малая Шатановщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Станькаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Ляхавіцкага сельсавета.
Гарбузіна
Гарбузіна — шматнасенны несапраўдны ягадападобны плод кветкавых раслін, звычайна з сакаўнымі прамежкавым і ўнутраным слаямі каляплодніка (меза- і эндакарпа), плацэнтамі і тоўстым, шчыльным або цвёрдым вонкавым экзакарпам.
Ва ўтварэнні гарбузіны прымае ўдзел кветаложа. Марфалагічна гарбузіна — ніжняя паракарпная ягада.
Характэрна для агурка, гарбуза, кавуна, дыні і іншых раслін з сямейства гарбузовых.
Магнус V Эрлінгсан
Магнус V Эрлінгсан (Magnús V Erlingsson,  — ) — кароль Нарвегіі з 1161 па 1184 год. Быў сынам ярла Эрлінга Скаке і Крысціны Сігурдсдотэр, дачкі караля Сігурда I Крыжака і нарадзіўся, хутчэй за ўсё, у Этнэ, Хордалан. Быў абвешчаны каралём у пяцігадовым узросце ў 1161 годзе пасля гібелі Інгэ I, у разгар грамадзянскай вайны. Стаў першым каралём Нарвегіі, які прайшоў абрад каранацыі. Быў стаўленікам прыхільнікаў партыі Інгэ, а фактычным главой партыі стаў яго бацька Эрлінг Скаке, які прыняў тытул ярла. Адначасова партыя былых суправіцеляў Інгэ, Сігурда і Эйстэйна, лічыла каралём непаўналетняга Хокана II Шыракаплечага. Хокан быў забіты ў бітве ў 1162 годзе, і каля дзесяці гадоў Магнус заставаўся адзіным каралём Нарвегіі.
За гэты перыяд фактычным кіраўніком краіны быў Эрлінг, якому ўдалося істотна палепшыць адносіны з царквой (вельмі халодныя пры папярэдніх каралях), за што прыйшлося ўнесці змены ў парадак пераходу прастола ў спадчыну: цяпер прэтэндэнт на трон павінен быў быць народжаны ў законным шлюбе. Акрамя таго, ён заключыў саюз з дацкім каралём Вальдэмарам I.
У 1174 годзе партыя біркебейнераў падняла паўстанне супраць Магнуса, высунуўшы лідарам Эйстэйна Дзеву. Той быў забіты ў 1177 годзе ў бітве пры Рэ, аднак партыя біркебейнераў толькі ўзмацнілася пасля таго, як яе главой стаў Сверыр Сігурдсан, які аб’яднаў вакол сябе ўсіх незадаволеных палітыкай Эрлінга і Магнуса. У 1179 годзе Сверыр атрымаў важную перамогу ў бітве пры Кальвскінеце ў наваколлях Нідараса, у якой быў забіты Эрлінг Скаке. Магнус вёў барацьбу са Сверырам яшчэ некалькі гадоў. У заключнай бітве пры Фімрэйце ў Согне-фіёрдзе ў 1184 годзе Магнус загінуў, а Сверыр атрымаў канчатковую перамогу.
Тарната
Тарната (Tornata) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 520 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 26030. Тэлефонны код — 0375.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
NGC 6202
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6202, NGC 6226.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віктар Юльянавіч Клінцэвіч
Віктар Юльянавіч Клінцэвіч (1931—2001) — беларускі вучоны ў галіне хірургіі. Доктар медыцынскіх навук (1990). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1988).
Біяграфія
Клінічны ардынатар кафедры факультэцкай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута, 1961—1963; загадчык аддзялення грудной хірургіі 4-й клінічнай бальніцы Мінска, 1963—1969. Прысуджана вучоная ступень кандыдата медыцынскіх навук, 1968; старшы навуковы супрацоўнік Беларускага НДІ туберкулёзу, 1969—1971; ардынатар хірургічнага аддзялення 4-й клінічнай бальніцы Мінска, 1971—1973. Асістэнт кафедры факультэцкай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута, 1973—1989; дацэнт 1-й кафедры хірургічных хвароб, 1989. Загадчык 3-й кафедры хірургічных хвароб Мінскага медыцынскага інстытута, 1989—1994. Прысвоена вучонае званне дацэнта, 1991; прысуджана вучоная ступень доктара медыцынскіх навук, 1991. Дацэнт 1-й кафедры хірургічных хвароб з 1994 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па дыягностыцы і лячэнні захворванняў падстраўнікавай залозы, страўнікава-кішачнага гасцінца, распрацоўцы тэорыі кішачнага шва.
Даржалей (Ігналінскі раён)
Даржа́лей (Darželiai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана ў Аўкштайцкім нацыянальным парку, за 2,5 км на паўночны ўсход ад Лінкмяніса, на аўтамабільнай дарозе Лінкмяніс-Анталксне. Каля вёскі знаходзяцца (Пілале), Бянядзіктаваскі ландшафтны заказнік.
Пауэрваёленс
Пауэрваёленс (Powerviolence) — жанр хардкор-панку, экстрэмальная форма трэшкора.
Гісторыя
Тэрмін быў вылучаны Мэтам Даміно ў 1989 годзе. Упершыню тэрмін як нешта цэласнае быў згаданы ў песні «Hispanic Small Man Power» піянерамі жанру, групай «Man Is the Bastard». Адным з першых узораў пауэрваёленса быў хардкор-панк-гурт «Infest», канца 1980-х, які спрабаваў змяшаць элементы хардкор-панка з больш шумнымі, моцнымі па якасці гуку элементамі, як у гртоў «Lärm» і «Siege». Да пачатку 1990-х жанр, які дагэтуль хутка рос, застыў і спыніўся ў развіцці, і яго найбольш шырока прызнанай і вядомай формай гэтага часу былі такія гурты як «Man Is the Bastard», «Crossed Out», «Neanderthal», «No Comment», «Capitalist Casualties», і «Manpig». Да канца 1990-х практычна ўсе яркія пауэрваёленс-гурты чэрпалі натхненне з «Siege and Deep Wound», «Cryptic Slaughter», «Septic Death», «Negative FX» і ранніх «Corrosion of Conformity», так як іх папярэднікі з’яўляюцца ўзорам такога жанру, як трэш-метал ці трэшкор.
Запалоссе
Запалоссе — тапонім:
Лебедзева
Лебедзева — прозвішча і тапонім.
Танк
Танк — браніраваная баявая машына на гусенічнай хадзе, прызначана для выкарыстання ў пярэдняй лініі фронту. Спалучае ў сабе мабільнасць і абарончыя магчымасці. Агнявая моц звычайна забяспечваецца буйнакалібарным гарматным узбраеннем, якое размяшчаецца на вежы танка, а таксама другаснымі кулямётамі, у той час як цяжкія даспехі і ўсюдыходная мабільнасць забяспечваюць абарону танка і яго экіпажу, што дазваляе выконваць усе асноўныя задачы бранятанкавых войскаў у баі.
Танкі былі распрацаваны і ўпершыню выкарыстаны брытанцамі падчас Першай сусветнай вайны ў якасці сродку выхаду з тупіку пазіцыйнай вайны. Яны былі ўпершыню разгорнуты ў бітве пры Соме ў абмежаванай колькасці.
Паміж сусветнымі войнамі танкі актыўна паляпшаліся. Падчас Другой сусветнай вайны яны сталі важнай часткай ваенных фарміраванняў і захоўваюцца ў такой якасці і па гэты дзень. У часы Другой сусветнай вайны СССР распрацаваў Т-34, адзін з лепшых танкаў у эксплуатацыі на працягу ўсёй вайны. Нямецкі план захопу тэрыторыі СССР базаваўся на стратэгіі, якая абапіралася на масавае выкарыстанне танкаў пры падтрымцы з боку артылерыі і авіяцыі, каб прарваць фронт праціўніка і выклікаць поўны яго крах.
Танкі, створаныя падчас халоднай вайны, вылучаюцца значна большымі памерамі і тоўшчынёй брані, у адказ на большыя пагрозы падчас бою. Дасягненні ў галіне вытворчасці ў канцы халоднай вайны дазволілі наладзіць масаваю вытворчасць кампазітнай брані. Аспекты гарматнага абсталявання значна змяніліся, з-за прагрэса ў дызайне корпуса. Сёння, баявыя танкі лічацца адным з выключных кампанентаў сучаснага войска. Сучасныя танкі рэдка дзейнічаюць у адзіночку, так як яны арганізаваны ў бранятанкавыя адзінкі, якія ўключаюць падтрымку з боку пяхоты, а таксама авіяцыі.
Паходжанне назвы
Слова «танк» паходзіць ад англійскага слова tank — «бак» альбо «цыстэрна». Паходжанне назвы наступнае: пры адпраўцы на фронт першых танкаў брытанская контрразведка пусціла чутку, што ў Англіі расійскім кіраўніцтвам замоўлена партыя цыстэрн для піццявой вады. І танкі адправіліся па чыгунцы пад выглядам цыстэрн (памеры і форма першых танкаў цалкам адпавядалі гэтай версіі). На іх нават напісалі па-руску «Осторожно. Петроград». Назва прыжылася.
З'яўленне танкаў
Сваім з'яўленнем танкі абавязаны Першай сусветнай вайне. Пасля адносна кароткага пачатковага манеўранага этапу баявых дзеянняў на франтах усталявалася раўнавага, гэтак званая «Акопная вайна». Глыбока эшалянаваную лінію абароны праціўнікаў было складана прарваць. Звычайны спосаб падрыхтаваць наступ і ўклініцца ў абарону праціўніка складаўся ў масіраванага выкарыстання артылерыі для разбурэння абарончых збудаванняў і знішчэння жывой сілы з наступным уводам у прарыў сваіх войскаў. Аднак высветлілася, што па пераараным выбухамі і разбураным дарогам, перакрываемага да таго ж крыжаваным агнём з флангаў «чыстага» прарыву не атрымліваецца ўвесці войскі досыць хутка, да таго ж праціўнік па дзеючым чыгуначным і грунтавым дарогам у глыбіні сваёй абароны паспяваў падцягваць рэзервы і блякаваць прарыў. Таксама развіццё прарыву абцяжарвалася складанасцю забеспячэння праз лінію фронту.
Рашэнне пра пабудову танкаў было прынята ў 1915 годзе практычна адначасова ў Вялікабрытаніі, Францыі і Расіі. Канчаткова первая англійская мадэль танка была гатова ў 1916 годзе, калі прайшла ўсе выпрабаванні, і першы заказ на 100 машын паступіў у вытворчасць. Гэта быў танк Mark I — даволі недасканалая баявая машына, якая выпускалася ў двух мадыфікацыях — «самец» (з гарматным узбраеннем у бакавых спансонах) і «самка» (толькі з кулямётным узбраеннем). Неўзабаве высветлілася нізкая эфектыўнасць кулямётных «самак», якія не маглі змагацца з бранятэхнікай праціўніка і з цяжкасцю знішчалі агнявыя кропкі. Тады была выпушчана абмежаваная серыя «самак», у якіх у левым спансоне па-ранейшаму быў кулямёт, а ў правым — гармата. Жаўнеры тут жа трапна ахрысцілі іх «гермафрадытамі».
Першыя танкі былі выкарыстаны англійскай арміяй супраць нямецкай войскаў 15 верасня 1916 года ў Францыі, на рацэ Соме. У ходзе бою высветлілася, што канструкцыя танка недастаткова адпрацавана — з 49 танкаў, якія англічане падрыхтавалі для нападу, на зыходныя пазіцыі вылучылася толькі 32, бо 17 танкаў выйшлі з ладу з-за непаладак, а з гэтых танкаў, якія распачалі атаку, 5 затрымалася ў балоце і 9 выйшлі з ладу па тэхнічных прычынах. Тым не менш, нават тыя, што засталіся 18 танкаў змаглі прасунуцца ўглыб абароны на 5 км, прычым страты ў гэтай наступальнай аперацыі апынуліся ў 20 разоў меншыя за звычайныя. Нягледзячы на тое, што з-за малой колькасці танкаў фронт не ўдалося прарваць канчаткова, новы від баявой тэхнікі паказаў свае магчымасці, і як высветлілася, танкі маюць вялікую будучыню. У першы час пасля з'яўлення танкаў на фронце нямецкія салдаты баяліся іх панічна.
Галоўныя саюзнікі англічанін на заходнім фронце, французы, здолелі распрацаваць і выпусціць вельмі ўдалы, настолькі ўдалы, што ён эксплуатаваўся яшчэ ў пачатку Другой сусветнай вайны ў войсках Польшчы і Францыі, лёгкі танк Рэно FT-17. Пры канструяванні гэтага танка ўпершыню былі ўжыты многія рашэнні, якія сталі затым класічнымі. Ён меў вежу, якая была здольна на кручэнне, з усталяванай у ёй лёгкай гарматай альбо кулямётам, у адрозненне ад «спансоннага», гэта значыць у выступах па баках корпуса, размяшчэння ўзбраення ў англійскіх танках, нізкі ўдзельны ціск на грунт, і, як следства, высокую праходнасць, адносна высокую хуткасць і добрую манеўранасць.
У Расіі аднымі з першых былі створаны танк Парахоўшчыкава («Рускі ўсюдыход») і колавы танк Лебядзенкі. Кожны з іх быў выраблены толькі ў адным экзэмпляры, што тлумачыцца альбо непрактычнай канструкцыяй, альбо «коснасцю царскага ўрада». У расійскай арміі ў Першай сусветнай вайне не было ні айчынных, ні імпартных танкаў. Падчас Грамадзянскай вайны Белая армія выкарыстоўвала танкі, якія яна атрымлівала ад краін Антанты ў невялікіх колькасцях. Адзін з захопленых чырвонаармейцамі танкаў Рэно FT-17 увесну 1919 года быў пасланы ў Маскву, разабраны і даследаваны. Такім чынам, праблема стварэння расійскага танка была вырашана стварэннем танкаў тыпу М на аснове канструкцыі французскага Рэно FT-17. Першы з танкаў тыпу М атрымаў імя «Змагар за свабоду таварышч Ленін». На працягу 1920—1921 гадоў было выраблена 15 танкаў. Увесну 1921 года ў сувязі з заканчэннем Грамадзянскай вайны і інтэрвенцыі праект быў згорнуты. У баявых дзеяннях гэтыя танкі больш не ўдзельнічалі, іх выкарыстоўвалі ў калгасах як трактары і на ваенных парадах.
Міжваенны перыяд
У міжваенны перыяд танкабудаўнікі і ваенныя яшчэ не прыйшлі да адзінага меркавання пра аптымальную тактыку прымянення танкаў і прынцыпаў будавання іх канструкцыяў, следствам чаго стаў выпуск танкаў такіх канструкцыяў, якія пасля даказалі сваю нежыццяздольнасць, бо былі вузкаспецыялізаванымі, і не заўсёды выкарыстоўваліся па прызначэнні. Так, лёгкія танкі былі параўнальна слаба браніраванымі, аднак часцяком і высакаскораснымі (напрыклад, савецкі БТ-7). Іхняя браня абараняла толькі ад куляў стралковай зброі і снарадных аскепкаў і ў той жа час лёгка прабівалася кулямі супрацьтанкавых стрэльбаў і снарадамі супрацьтанкавых гармат, пачынаючы з калібра 37 мм. Узбраенне большасці лёгкіх танкаў гэтага перыяду было таксама занадта слабым (калібры артылерыі 25-37 мм), колькасць экіпажа недастатковай (2-3 чалавека), а ўмовы існавання — на мяжы фізіялагічных магчымасцей танкістаў. У той жа час, у пачатку 1930-х гадоў, таленавіты амерыканскі танкавы канструктар Джон Уолтэр Крысці стварыў арыгінальную схему незалежнай падвескі. Дастаткова актыўна распрацоўваліся канструкцыі амфібійных і нават авіятранспартабельным танкаў.
Бесперспектыўнымі апынуліся і маларухомыя шматвежавыя гіганты, якія мелі некалькі рознакаліберныя гарматы і кулямёты, як французскі 70-тонны Char 2C і савецкі 50-тонны Т-35. Такая схема запатрабавала празмернага павелічэння экіпажа (да 10-12 чалавек), што вяло да цяжкасцей цэнтралізаванага кіравання агнём у баявой абстаноўцы. Вялікія памеры, асабліва даўжыня і вышыня, вабілі за сабой дэмаскіроўку і, як следства, падвышаную ўразлівасць на полі бою. Тагачасныя адаптаваныя карбюратарныя рухавікі авіяцыйнага тыпу прадвызначылі нізкія цягава-дынамічныя якасці такіх «супертанкаў», асабліва пры разваротах. У цэлым багацце недахопаў шматвежавых канструкцыяў прывяло да фактычнай немагчымасці выканання імі ў поўнай меры задачаў, якія стаялі перад цяжкімі танкамі, такім чынам ужо да канца 1930-х гадоў шматвежавая схема фактычна была адвергнута танкабудаўнікамі ўсіх краін. У міжваенны перыяд з'явіліся першыя танкі з дызельнымі рухавікамі, напрыклад, у Японіі ў 1932 годзе. У СССР ужо ў сярэдзіне 1930-х гадоў была распрацавана праграма шырокай дызелізацыі танкаў усіх класаў, але рэальна аснасціць такімі маторамі атрымалася толькі сярэднія і цяжкія машыны. У астатніх краінах дызельныя маторы на танках ужываліся параўнальна абмежавана да 1950-х гадоў.
Другая сусветная вайна
Другая сусветная вайна паўплывала на прагрэс у танкабудаўніцтве. Усяго за шэсць гадоў танкі ў сваім прагрэсе здзейснілі большы рывок, чым за папярэднія дваццаць гадоў. Значная частка танкаў утрымлівала супрацьснарадавае браняванне, магутныя даўгаствольныя гарматы калібрам да 152 мм, у канцы вайны з'явіліся першыя начныя (інфрачырвоныя) прыцэлы, радыёфікацыя танкаў пачала лічыцца неабходнай. Тактыка прымянення танкаў таксама дасягнула высокай ступені дасканаласці, у першы перыяд вайны (1939—1941) нямецкія камандзіры прадэманстравалі ўсяму свету, як ужыванне танкавых злучэнняў дазваляе правесці аперацыі па аператыўнаму і стратэгічнаму атачэнню і хутка выйграць вайну, гэтак званы «Бліцкрыг». Аднак і іншыя дзяржавы, як Вялікабрытанія, Францыя, Польшча, СССР і гэтак далей, стваралі ўласныя тэорыі тактыкі прымянення танкаў, шмат у чым падобныя да нямецкай.
У ходзе Другой сусветнай вайны нямецкая школа зрабіла ўпор на павелічэнне браніравання і даўжыні гармат, паляпшэнне прыбораў назірання, уключаючы інфрачырвоныя прыборы начнога бачання, у той час як савецкая школа брала пераважна тэхналагічнасцю і масавасцю вытворчасці, уносячы сур'ёзныя змены ў канструкцыю базавых тыпаў танкаў (Т-34, КХ і ІС) толькі пры крайняй неабходнасці. Савецкая танкавая школа стварыла таксама досыць удалыя мадэлі іншых тыпаў бранятанкавай тэхнікі, самаходныя артылерыйскія ўстаноўкі і знішчальнікі танкаў. Амерыканская школа пры некаторай першапачатковай адсталасці ў плане кампаноўкі і тэхналагічнасці ўсё ж нагнала астаніх да канца вайны за кошт разгортвання масавай вытворчасці некалькіх выбраных мадэляў, добрай якасці сталі і порахаў, а таксама радыёфікацыі, бо ўсталёўвалі мінімум па дзве рацыі на танк. Найбольш удалымі нямецкімі танкамі сталі PzKpfw IV (самы масавы), «Тыгр» і, з некаторымі абмоўкамі, «Пантэра» і «Каралеўскі тыгр». Лепшымі савецкімі танкамі, якія прымалі ўдзел у Другой сусветнай вайне, былі прызнаны сярэдні танк Т-34 (у розных варыянтах, у тым ліку яго позні варыянт Т-34-85 з рознымі мадыфікацыямі 85-мм гармат) і цяжкі танк ІС-2. Лепшым амерыканскім танкам быў прызнаны M4 «Шэрман», які шырока пастаўляўся ў СССР па ленд-лізу.
Асабліва неспрыяльным для Чырвонай арміі было суадносіны бранятанкавых стратаў у пачатковы перыяд Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня па лістапад 1941 года і ў пераломнай Курскай бітве.
Пасляваенны перыяд
Першае пакаленне пасляваенных танкаў пачало стварацца яшчэ непасрэдна падчас Другой сусветнай вайны, хоць і не прынялі ўдзелу ў баявых дзеяннях: гэта савецкія сярэднія Т-44, Т-54 і цяжкія танкі ІС-3, ІС-4, ІС-7, Т-10 (ІС-8); амерыканскія M26 «Першынг», M46 «Патан», M47; англійскія A41 «Цэнтурыён» і іншыя. Лёгкія танкі канчаткова ператварыліся ў спецыялізаваныя баявыя машыны, як савецкі ПТ-76, які быў здольны плаваць, і амерыканскі M41 «Уокер Бульдог», для выведавання, і пазней быў створаны авіятраспартабельны амерыканскі танк M551 «Шэрыдан». З сярэдзіны 1950-х гадах сярэдні і цяжкі тыпы танкаў саступаюць месца гэтак званага «стандартнаму» або «асноўнаму баявому танку». Характэрнымі асаблівасцямі гэтых танкаў служаць узмоцненае супрацьснарадавае браніраванне, наяўнасць гарматы вялікага калібру (мінімум 90 мм), уключаючы гладкаствольную прыладу, прыдатныя для запуску рэактыўных снарадаў, магутныя дызельныя маторы, а пазней і першыя сродкі абароны экіпажа ад зброі масавага забойства. Да гэтага тыпу танкаў, але ўсё яшчэ першага пакалення, адносяцца савецкія Т-55 і Т-62, амерыканскі M48, англійскі «Чыфтэн», французскі AMX-30 і іншыя.
Другое пакаленне пасляваенных танкаў стваралася ў 1960—1970-х гадах для дзеянняў ва ўмовах прымянення праціўнікам зброі масавага паражэння і з улікам з'яўлення новых магутных супрацьтанкавых сродкаў. Гэтыя танкі атрымалі палепшанае браніраванне, поўны комплекс абароны экіпажа ад зброі масавага забойства, былі насычаны электронікай, лазерным далямерам, балістычнымі вылічальнікамі і гэтак далей, а таксама была павышана іхняя агнявая моц за кошт выкарыстання гармат большага калібра. Акрамя таго на такім танках пачалі прымяняцца высокамоцныя шматпаліўныя рухавікі. Савецкія танкі гэтага перыяду абсталёўваюцца аўтаматам зараджання. Да танкаў другога пакалення ставяцца савецкія Т-64 і Т-72, ​​амерыканскі M60, заходненямецкі «Леапард-1» і іншыя. У гэты час таксама былі прыняты шэраг шырокіх праграм па мадэрнізацыі танкаў першага пакалення да ўзроўню танкаў другога пакалення, як мадэрнізацыя да ўзроўню танка M60 танка M48A5 у арміі ЗША і M48A2G у бундэсверы.
Паводле тактыка-тэхнічных характарыстык танкі першага і другога пакаленняў СССР здолелі апярэдзіць сваіх верагодных праціўнікаў, але неабходнасць абмежавання масы і памераў асноўнага тыпу танка, з-за неабходнасці ўпісвання ў чыгуначны стандартны габарыт, і некаторае адставанне ў аснашчэнні электронікай прывялі да хуткага маральнага старэння савецкіх танкаў першага і другога пасляваенных пакаленняў, што знайшло пацвярджэнне ў войнах 1960—1990-х гадоў на Блізкім Усходзе.
Танкі трэцяга пакалення ствараліся ў 1970—1980-х гадах, а ў эксплуатацыю пачалі паступаць у 1980-х гадах. Для танкаў гэтага пакалення характэрна выкарыстанне новых, высокатэхналагічных сродкаў абароны, як актыўная абарона, дынамічная абарона, насычанасць дасканалай электронікай, на некаторыя мадэлі танкаў пачынаюць усталёўвацца звышмагутныя і кампактныя газатурбінныя рухавікі. Да танкаў гэтага пакалення ставяцца савецкія і расійскія Т-72Б, Т-80 і Т-90, амерыканскі M1A2 «Абрамз», заходненямецкі «Леапард-2», французскі «Леклер» і іншыя.
Кампаноўка
У наш час пераважная большасць танкаў створана па так званай класічнай кампанавальнай схеме, асноўнымі прыкметамі якой з'яўляюцца ўсталёўка асноўнага ўзбраення (гарматы) у вежы (круцельнай на 360°) і задняе размяшчэнне маторна-трансьмісійнага аддзялення. Выключэннямі тут з'яўляюцца шведскі танк Strv-103 (бязвежавая схема) і ізраільскія танкі «Меркава» мадэлі 1, 2, 3 і 4 з пярэднім размяшчэннем маторна-трансьмісійнага аддзялення.
Рухавік танка
На ранніх этапах развіцця танкабудавання звычайна выкарыстоўваўся бензінавы карбюратарны рухавік аўтамабільнага, а пазней авіяцыйнага тыпу, у тым ліку маторы зоркападобнай кампаноўкі. Непасрэдна перад Другой сусветнай вайной, а таксама ў яе ходзе, атрымалі распаўсюджванне, пераважна ў СССР і ЗША, дызельныя рухавікі, якія сталі асноўным тыпам танкавых матораў ва ўсім свеце з другой паловы 1950-х гадоў. Пазней яны былі заменены шматпаліўнымі рухавікамі, а ў апошнія два-тры дзесяцігоддзі і газатурбінавымі рухавікамі. Першым серыйным танкам з газатурбінавым рухавіком у якасці асноўнага рухавіка стаў савецкі Т-80.
Магутнасць, надзейнасць і іншыя параметры танкавых рухавікоў стала раслі і паляпшаліся. Калі на ранніх мадэлях здавольваліся фактычна аўтамабільнымі маторамі, то з ростам масы танкаў у 1920—1940-х гады атрымалі распаўсюджванне адаптаваныя авіяцыйныя маторы, а пазней — і спецыяльна сканструяваныя танкавыя дызельныя шматпаліўныя рухавікі. Дзеля забеспячэння прымальных хадавых якасцей танка ўдзельная магутнасць яго рухавіка павінна быць не менш за 18—20 л. с./т.
Барабан
Барабан (імаверна, слова цюркскага паходжання ) — музычны інструмент з сямейства ўдарных.
Распаўсюджаны ў большасці народаў, выкарыстоўваецца ў складзе многіх музычных ансамбляў. выканаўца на барабане — барабаншчык.
Тыповым прадстаўніком з'яўляецца мембранны барабан, які складаецца з пустога корпуса-рэзанатара вызначанай формы або рамы, на якую нацягнута скураная або пластыкавая мембрана. Яе нацяжэннем рэгулюецца адносная вышыня гуку. Корпус барабана вырабляецца з дрэва, металу (сталі, латуні), акрылавага пластыка або нават гліны.
Гук здабываюць ударам па мембране драўлянай выбівачкай з мяккім наканечнікам, палачкай, шчоткамі, рукамі, а часам і трэннем. Для выкарыстання некалькіх інструментаў адначасова барабаны збіраюцца ва ўдарную ўстаноўку.
Барабаны іншых канструкцый — стальны барабан, шчылінны барабан — не маюць мембран і адносяцца да ідыяфонаў.
Гісторыя
Пры раскопках у Месапатаміі былі знойдзены адны з самых старажытных ударных інструментаў, зробленыя ў выглядзе маленькіх цыліндраў, паходжанне якіх датуецца шостым тысячагоддзем да нашай эры, да гэтага ж часу адносяць і наскальныя малюнкі ў пячорах Паўднёвай Амерыкі. Узрост знойдзенага ў Маравіі барабана датуецца пятым тысячагоддзем да н.э., у Старажытным Егіпце барабаны ўзніклі за 4 тыс. гадоў да н.э. Вядома аб існаванні барабанаў у старажытным Шумеры (каля 3 тыс. гадоў да н. э). Аб працяглай гісторыі развіцця інструмента сведчыць і вялікая разнастайнасць яго відаў у нашы дні.
З самых старажытных часоў барабан выкарыстоўваўся як сігнальны інструмент, а таксама для суправаджэння рытуальных танцаў, рэлігійных абрадаў, ваенных шэсцяў і дзеянняў, такіх, дзе была б неабходнасць выконваць рытм, напрыклад, ісці, бегчы, цягнуць, веславаць ці біць зладжана. Да прыкладу, яшчэ ў старажытных грэкаў і рымлян барабан тымпан (τύμπανον), папярэднік сучасных літаўр, выкарыстоўваўся ў культах Кібелы і Вакха, а таксама ў войску і на вяслярным флоце. І гэтак далей, напрыклад, у XVI стагоддзі барабаны выкарыстоўваліся ў Брытанскай арміі ў пяхоце, у драгуноў і кавалерыі. У часы Генрыха VIII у кожнай роце ад 100 чалавек было двое барабаншчыкаў. У XVII стагоддзі асноўнымі сігналамі барабаншчыкаў былі «Увага», «Гатоўнасць», «Марш», «Атака», «Адступіць».
У XX стагоддзі адбыліся два значных удасканаленні барабанаў. У 1920-1940-х гадах кампанія Gretsch вырабляла карпусы барабанаў па тэхналогіі шматслаёвага расслаення дрэва, гэты спосаб выкарыстоўваецца і сёння. Каля 1956 года Эвансам Марыанам на замену скураным мембранам былі вынайдзены пластыкавыя. Яны больш устойлівыя да вільготнасці і лепш захоўваюць настройку.
Тыпы барабанаў
У сучасны аркестр могуць уваходзіць наступныя барабаны :
Вялікі барабан (турэцкі барабан) — двухбаковы, радзей аднабаковы. На ім гуляюць масіўнай выбівачкай з мяккім наканечнікам; гук яго — моцны, глухі і нізкі. Акрамя выбівачкі, часам выкарыстоўваюць палачкі і інш. Галоўнае прызначэнне вялікага барабана — адзінкавыя ўдары (ад pianissimo да падобнага грамавым разрадам fortissimo). Еўрапейскімі кампазітарамі вялікі барабан спачатку ўжываўся ў ваенным аркестры; з пачатку XVIII стагоддзя — у оперным. Папярэднік вялікага — турэцкі барабан, які прымяняўся ў «Янычарскай музыцы». Вялікі барабан часцяком выкарыстоўваецца для яе імітацыі. Бас-барабан мае памер трохі меншы, чым вялікі (канцэртны) барабан — 20-22" (50-56 см). Уваходзіць ва ўдарную ўстаноўку, на ім гуляюць нагамі з дапамогай педалі.
Малы барабан — з дзвюма мембранамі, нацягнутымі на нізкі цыліндр. Уздоўж ніжняй мембраны нацягнутыя струны (ад 10 да 34 у залежнасці ад прымянення), якія надаюць гуку сухое раз'юшанае, працяжна-бразгочае адценне. Пры адключэнні струн спецыяльным рычажком гэты характэрны трэск знікае. Гульня заснавана на рудыменты: дроб, хуткае трэмала. Гуляюць на ім дзвюма драўлянымі палачкамі з патаўшчэннямі на канцах. Прымяняюцца таксама ўдары па вобадзе (рымшот), іншыя прыёмы (напр., Бласт-біт, gravity roll, характэрныя для экстрэмальных стыляў музыкі, або кручэнне палачак у маршавых аркестрах). Выкарыстоўваюць набор малых барабанаў розных памераў, пры гульні — ставяць на падстаўкі, у маршавым аркестры — носяць на рамяні або спецыяльнай раме на ўзроўні пояса. У оперны і сімфанічны аркестр малы барабан уведзены ў XIX стагоддзі; часта выкарыстоўваецца ў ваенных сцэнах. Сёння — вядучы інструмент рытмічнай групы джаза.
Том-том (не блытаць з там-тамам (гонг)) — цыліндрычны барабан без струн. Ён паходзіць ад карэнных амерыканскіх ці азіяцкіх народаў, выкарыстоўваўся першабытнікамі для ваенных, рэлігійных мэтаў. Вырабляўся з полых ствалоў дрэў і шкуры жывёл. З пачатку XX стагоддзя тым-тым уваходзіць ва ўдарную ўстаноўку (ад 2 да 4 і больш штук).
Барабаны розных краін
Барабаны вядомыя ва ўсіх краінах і ва ўсе часы. Народныя барабаны простыя ў вырабе і не патрабуюць асаблівых навыкаў для гульні, таму існуюць сотні іх разнавіднасцей. Фальклорная музыка ў вышэйшай ступені меладычная і рытмічна, барабаны — неад'емная яе частка.
У краінах Афрыкі гульня на барабанах — важная частка большасці рэлігійных і свецкіх цырымоній. Гульня на барабанах мае даўнія культурныя традыцыі. Акрамя таго, барабаны шырока выкарыстоўваюцца для перадачы паведамленняў — напрыклад, мова ёруба з'яўляецца танальнай, для перадачы простага ліста можа быць дастаткова трох розных тонаў барабана і пераходаў паміж імі. Сярод барабанаў Афрыкі — ашыко, кпанлога, джэмбэ, бата і мноства іншых.
У Лацінскую Амерыку барабаны былі прывезены з Афрыкі чарнаскурымі рабамі, і з'явіліся атабаке, куіка, конга і іншыя. Да барабанаў, якія адбыліся ад еўрапейскіх, можна аднесці пандэйру. У Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы таксама вядомыя барабаны з суцэльнага кавалка дрэва, як тэпанацтль. На Кубе былі вынайдзены тымбалес.
На востраве Балі і Інданезіі народная музыка прадстаўлена аркестрам гамелан. У ім выкарыстоўваецца барабан генданг, таксама выкарыстоўваюцца патэ ў Самоа, лалі ў Фіджы.
Барабаны Японіі носяць агульная назва ўпотай, яны дзеляцца на 2 вялікія групы: бë-дайка (byou-daiko), у якога мембрана жорстка замацавана цвікамі без магчымасці налады, і сіме-дайка (shime-daiko), якія можна наладзіць пры дапамозе шнуроў ці вінтоў. Гэтыя барабаны выкарыстоўваюцца ў традыцыйнай музыцы гагаку з VII стагоддзя, а таксама будысцкіх і сінтаісцкіх цырымоніях.
У Кітаі барабаны, верагодна, пайшлі ад туркестанскіх і тыбецкіх інструментаў. Сярод іх — баньгу, пайгу і іншыя.
У Каўказскім рэгіёне ўдарныя інструменты таксама шырока распаўсюджаныя. Пад некалькімі назвамі вядомы выгляд бубна са скуры асятроў з колцамі — даф (дэф, гавал). У народнай музыцы Арменіі і Азербайджана выкарыстоўваюць барабаны дхол і розныя разнавіднасці нагары. У Турцыі з'явіўся і далей распаўсюдзіўся пад рознымі назвамі (думбек, тарабука, дарбук) барабан у форме кубка дарбука.
Класіфікацыя па форме барабана
Акрамя таго, барабаны можна класіфікаваць па форме :
Выраб
Вырабам барабанаў займаюцца фірмы рознага ўзроўню. Невялікія фірмы з дзясятка чалавек прапануюць эксклюзіўныя інструменты, зробленыя ўручную. Буйныя кампаніі, вядомыя па ўсім свеце, вырабляюць не толькі ўдарныя, але і іншыя музычныя інструменты.
Для вырабу барабанаў могуць быць выкарыстаны розныя віды матэрыялаў : метал (сталь, бронза), бамбук, пластык. Пераважная большасць барабанаў зроблена з дрэва: клён, бяроза, дуб, ліпа, ясень, чырвонае дрэва, з суцэльнага кавалка або злепленай у некалькі слаёў фанеры. Некаторыя вытворцы камбінуюць некалькі відаў дрэва для вырабу аднаго рэзанатара, што дазваляе атрымліваць лепшае суадносіны кошт/якасць. На гук барабана ў большай ступені ўплывае шчыльнасць драўніны і таўшчыня сценак абечак.
Акрамя матэрыялу кадушкі, таксама значны ўплыў мае якасць і вугал нарэзкі абзы, якая датыкаецца з мембранай інструмента.
Пасля падрыхтоўкі абечак на яе мацуюць фурнітуру — прыстасаванні для мацавання і нацяжэння мембраны. Замкі для закруткі нітаў, мацавання і адтуліны змяняюць гучанне ў горшы бок, таму шматлікія вытворцы прапануюць розныя варыянты сістэмы мацавання (напрыклад, RIMS), якія захоўваюць цэласнасць кадушкі.
Выраб некаторых барабанаў і бубнаў для рэлігійных мэтаў можа суправаджацца рознымі рытуаламі ініцыяцыі, укладвання «душы» ў інструмент, і іншымі падобнымі дзеяннямі.
Налада барабанаў
Налада барабана — складаны працэс, якому прысвечана шмат артыкулаў. Барабаны могуць быць падзеленыя па гукавышынныя, на якія маюць пэўную вышыню гучання (літаўры, рататом) і інструменты з нявызначанай вышынёй гучання (малы барабан, том-том і г. д.). Налада тычыцца і тых, і іншых інструментаў.
Асноўнай мэтай налады з'яўляецца збавенне ад залішніх абертонаў. Барабан, які «ў ладзе з самім сабой», раўнамерна нацягнуты, мае выразны гук, яснае, шырокае, адкрытае гучанне.
Мембрана барабана можа мацавацца да абячайке (корпусу) і рэгуліравацца альбо з дапамогай сучасных металічных абручоў і нітаў, альбо сістэмай вяровак або рамянёў. Жорсткае мацаванне з дапамогай цвікоў (як у бё-тайко) пазбаўляе барабан магчымасці налады.
Сучасныя вытворцы выпускаюць мноства мадыфікацый мембран (з рознай вагой, таўшчынёй, двухслаёвыя і г. д.) Усе яны па рознаму ўплываюць на гучанне інструмента.
Калі мембран дзве, адна з іх можа быць танчэй і прызначацца не для ўдару, а толькі для павелічэння рэзананса. Адносная налада ўдарнай і рэзананснай мембраны ўплывае на гучанне барабана: калі рэзанансная настроена вышэй ударнай, працягласць гучання (сустейн) павялічваецца. На малым барабане вялікае значэнне таксама мае налада падструнніка (пружын, якія надаюць характэрнае гучанне інструмента).
Барабаны, у якіх выкарыстоўваюцца скураныя мембраны, можна наладзіць, нагрэўшы скуру (нацяжэнне) або апырскаўшы вадой (паслабленне).
Выкарыстанне барабанаў
Барабаны могуць быць выкарыстаны як у складзе рытм-групы, так і ў якасці саліруючага інструмента. Розныя барабаны ўваходзяць у склад ансамбляў, у тым ліку — складаюцца выключна са ўдарных інструментаў. Яны забяспечваюць неабходны інструментальны каларыт і дынаміку, а таксама пашыраюць кола рытмічных і ўдарных эфектаў.
На барабанах можна гуляць, удараючы далонню або палачкамі, вырабленымі з драўніны або сінтэтычных матэрыялаў.
Гульня далонямі патрабуе ўмелага чаргавання факусоўкі і рассейвання сілы ўдару рукой, для высокага і нізкага гуку неабходна напружанне, для плескачоў — расслабленне пэндзля. Выкарыстоўваецца і гульня пальцамі з выкарыстаннем перакатаў, трэння мембраны, пстрычак і т. п..
Пры выкарыстанні палачак, у залежнасці ад сітуацыі і ўласных пераваг барабаншчык можа прымяняць розныя хапіла палачак, і розныя тэхнікі нанясення ўдаруref>Виды захватов палочек :: drumspeech.com.
Сярод тэхнік удару могуць быць вылучаныя наступныя:
У залежнасці ад выкарыстоўваных груп цягліц падзяляюць пальцавую, кісцевую, локцевую тэхнікі.
Акрамя палачак, пры неабходнасці выкарыстоўваюць розныя шчоткі, выбівачкі або спецыяльныя прутковыя палачкі, руты (у англамоўнай літаратуры Rute).
Асновай навучання і гульні на барабанах служаць барабанныя рудыменты — адмысловыя прыёмы гульні, якія ўяўляюць сабой пэўную паслядоўнасць розных (напрыклад, акцэнтаваных і не акцэнтаваных) удараў. Найпросты барабанны рудымент — барабанная дроб, якая ўяўляе сабой па чарзе ўдары. Акрамя яго, да вядомых рудыментаў адносіцца Double Stroke Roll (двухударная дроб), якая ўяўляе сабой чаргаванне двух удараў адной рукой і двух удараў іншай рукой.
Рытмічныя партыі накладваецца на скончаную функцыянальна-гарманічную структуру, званую квадратам. Урыўкі, выкананыя секцыяй ударных інструментаў маршевого аркестра, называюцца кадэнцыя (англ. Drum cadence).
Павел Сцяпанавіч Мамкін
Біяграфія
Павел Мамкін нарадзіўся 22 лютага 1922 года ў вёсцы Бурцава (цяпер — Аленінскі раён Цвярской вобласці). Пасля заканчэння пачатковай школы працаваў у калгасе. У жніўні 1941 года Мамкін быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З кастрычніка таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у Сталінградскай і Курскай бітвах.
Да верасня 1943 года гвардыі малодшы сяржант Павел Мамкін камандаваў кулямётным аддзяленнем 221-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. 28 верасня 1943 года аддзяленне Мамкіна пераправілася праз Днепр у раёне вёскі Вялле Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма, адбіўшы нямецкую контратаку і нанёсшы суперніку вялікія страты. 19 кастрычніка 1943 года Мамкін загінуў у баю. Пахаваны ў брацкай магіле у пасёлку Брагін.
Дзярвінішке
Дзярві́нішке (Derviniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана на граніцы з Уцянскім раёнам, за 2,5 км на поўнач ад Лінкмяніса.
NGC 6203
NGC 6203 (іншыя абазначэнні — MCG 4-39-19, ZWG 138.55, NPM1G +23.0430, PGC 58729) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Обры Бёрдслі
Обры Вінсэнт Бёрдслі або Бердслей (Aubrey Vincent Beardsley; - ) — англійскі мастак-графік, ілюстратар, дэкаратар, пісьменнік, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў эстэтычнага руху 1890-х гадоў. Зазнаў уплыў Э. Бёрн-Джонса, звяртаўся да прыёмаў японскай гравюры. Развіваў сімвалічныя тэндэнцыі мастацтва позніх прэрафаэлітаў. Шматлікія малюнкі Бёрдслі, адметныя вытанчанасцю і дэкаратыўнай элегантнасцю вобразаў, віртуознай гульнёй тонкіх ліній і сілуэтаў, адыгралі важную ў фарміраванні графікі стылю "мадэрн".
Біяграфія
Нарадзіўся ў Брайтане, графства Сасекс, у сям’і Вінсэнта Пола Бёрдслі, выхадца з асяроддзя багатых лонданскіх ювеліраў, і Элен Агнэс Бёрдслі (у дзявоцтве Піт), якая паходзіла з сям'і дактароў. Некалькі пакаленняў з боку бацькі хварэлі на туберкулёз, на гэтую ж хваробу пакутаваў Вінсэнт Бёрдслі, а ў 1879 годзе такі ж дыягназ паставілі Обры. Хлопчык з самага дзяцінства ведаў, што рана памрэ; з ранняга ж дзяцінства выявіліся шматлікія таленты будучага мастака: з чатырох гадоў ён пачаў маляваць, пад уплывам маці рана зацікавіўся англійскай і французскай літаратурай і музыкай, сам пачаў пісаць вершы. Захапленне тэатрам прывяло да таго, што Бёрдслі пачаў пісаць нават п'есы. Ужо ў 11 гадоў ён сам пісаў музыку, а з 1881 года, пасля пераезду сям'і ў Лондан, разам з сястрой Мэйбл (яна пасля стала актрысай), пачаў даваць канцэрты, на якія збіралася да 3000 чалавек. Тады ж ён пачаў зарабляць грошы, малюючы каляровымі алоўкамі меню і запрашальныя карткі.
Пасля вяртання ў жніўні 1881 года ў Брайтан Бёрдслі паступае ў сярэднюю школу. Падчас навучання часта выступае з канцэртамі, а таксама ўдзельнічае ў пастаноўцы школьных спектакляў, якія прыцягваюць ўвагу нават тэатральных крытыкаў – асабліва гэта датычыць фарсу "Карычневы эцюд", напісаным Бёрдслі, і з трыумфам пастаўленым у Брайтане. Малады пісьменнік і мастак сам маляваў праграмкі да ўсіх брайтанскіх спектакляў. У чэрвені 1887 году ў часопісе Брайтанскай сярэдняй школы "Мінулае і сучаснасць" надрукаваныя малюнкі Обры Бёрдслі – першая публікацыя будучага знакамітага мастака.
У ліпені 1888 года Бёрдслі пакідае школу і паступае чарцёжнікам у студыю аднаго лонданскага архітэктара, пасля ў 1889 годзе ідзе на службу ў лонданскае страхавое таварыства. Восенню таго ж года хвароба абвастраецца, і Бёрдслі на два гады кідае выступаць у аматарскіх спектаклях, аднак увесь гэты час вельмі шмат малюе. У 1891 годзе хвароба часова адступае, Бёрдслі бярэцца за серыю ілюстрацый да трагедыі "Тамерлан Вялікі" Крыстафера Марло і камедыі "Так робяць у свеце" Уільяма Конгрыва, а таксама да шэрагу французскіх п'ес, якія чытае ў арыгінале.
Нягледзячы на хваробу, мастак па парадзе Эдварда Бёрн-Джонса некаторы час наведвае Вестмінстэрскую мастацкую школу, дзе чытае лекцыі прафесар Ф. Браўн. Той жа Бёрн-Джонс знаёміць Бёрдслі з Оскарам Уайльдам.
Знакамітым Обры Бёрдслі зрабіўся ў 1892 годзе, калі ён на замову Джона Дэнта выканаў шэраг ілюстрацый да рамана Томаса Мэлары "Смерць Артура". Пашырэнню славы Бёрдслі паспрыяла і праца з Джонам Лэйнам і часопісам "Жоўтая кніга" (The Yellow Book), мастацкім рэдактарам якой малады творца робіцца ў 1894 годзе. Ён супрацоўнічае газетай "Pall Mall Budget", выконвае на замову кніжныя ілюстрацыі. У 1895 годзе вакол часопіса "Жоўтая кніга" адбываецца скандал, пэўным чынам звязаны з эратычнай скіраванасцю выдання. Калі ў 1895 годзе Оскара Уайльда адправілі ў турму, ён нёс нейкую кнігу жоўтага колеру, і адзін з журналістаў, што каментаваў гэтую падзею, памылкова напісаў замест "a yellow book" "the yellow book". Гэтага хапіла, каб закрыць выданне. Дзякуючы ілюстрацыям да "Саламеі" Оскара Уайльда слава Бёрдслі расце, але разам з тым пагаршаецца яго здароўе. У 1895 годзе ён малюе серыю змрочных ілюстрацыяў да "Падзення дому Ашэраў" Эдгара По. У сакавіку 1896 года ён моцна захворвае і амаль не здольны трымаць у руках аловак.
Спадчына
Літаратурная спадчына Обры Бёрдслі невялікая – няскончаная аповесць "Венера і Тангёйзер" (Under Hill), упершыню надрукаваная ў часопісе "Савой" (1896) і ілюстраваная аўтарам, некалькі вершаў і ўрыўкаў, а таксама лісты.
Асабістае жыццё
Пра прыватнае жыццё Бёрдслі нічога невядома, нягледзячы на тое, што ён быў знаёмы з Оскарам Уайльдам, Джонам Грэем, Робертам Росам, П'ерам Луі, а яго найлепшым сябрам быў паэт Андрэ Рафаловіч, сексуальная арыентацыя якога была добра вядомая. Оскар Уайльд казаў пра мастака: "Не сядайце з Обры ў адзін фатэль – гэта вас не скампраметуе". Выдавец "Жоўтай кнігі" Джон Лэйн аднойчы заўважыў, што "Бёрдслі нямала пакутаваў праз паспешлівую ацэнку свайго мастацтва".
31 сакавіка 1897 года Бёрдслі прымае каталіцтва. У гэты час ён стварае ілюстрацыі да "Вальпонэ" Бэна Джонсана. У 1897 годзе ён некалькі разоў пераязджае, пакуль у канцы года ў яго не пачынаецца абвастрэнне і родныя не перавозяць яго ў Ментону. Пачынаючы з 25 студзеня мастак амаль не выходзіць са свайго пакоя і праз месяц у поўнай свядомасці памірае.
Сусветныя дзіцячыя гульні пераможцаў
Сусветныя дзіцячыя гульні пераможцаў (Всемирные детские игры победителей; The World Children's Winners Games), больш вядомыя як Гульні пераможцаў,-міжнародныя спартыўныя спаборніцтвы для дзяцей і падлеткаў, якія пераадолелі анкалагічныя захворванні. Праект быў запушчаны фондам Падары жыццё ў 2010 годзе, з 2018 года рэгіянальныя этапы Гульні пераможцаў праходзяць не толькі ў Расіі, але і за мяжой.