cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magicka
Сюжэт
У гульні чацвёра чараўнікоў з духоўнага ордэна змагаюцца супраць злога чараўніка і яго твораў. Свет гульні заснаваны на скандынаўскай міфалогіі, і гумарыстычным чытанні гульнявой сусвету Warhammer, гульнях Dungeon Keeper, Diablo, World of Warcraft, Neverwinter Nights, а таксама фільмаў Star Wars, 300 і Монті Пайтона і Святы Грааль. У рэжыме "арэна" бегаюць скрыні на ножках з плоскага свету Тэры Пратчетт.
Гульнявы ​​працэс
Magicka з'яўляецца гульнёй у жанры action-adventure з ізаметрычнай графікай (падобнай з Diablo).
Ігрок прымае на сябе ролю чараўніка, які хоча спыніць злога ведзьмака, якая хоча ператварыць свет у царства хаосу. Гульнявая кампанія складаецца з 13 узроўняў.
У адрозненне ад ролевых гульняў, у Magicka няма падзелу персанажаў па класах. Кожны герой узброены чароўным кіем для стварэння загавораў і звычайным зброяй.
Заклінанні і элементы
Гульня змяшчае 8 розных элементаў, да пяці з якіх можна выкарыстоўваць адначасова ў амаль любых камбінацыях:
Дадаткова, некаторыя пары элементаў аўтаматычна пераўтворацца ў адзін новы элемент, які займае адзін слот:
Таксама, некаторыя элементы не сумяшчальныя адзін з адным, да прыкладу:
Па ўзроўнях кампаніі раскіданыя скруткі, якія адкрываюць новыя камбінацыі, элементы якіх падсвятляюцца ў меню выбару загавораў. Напрыклад, скрутак "Haste" дазваляе гульцу кароткі час хутка перамяшчацца і выклікае камбінацыяй элементаў Маланка + Магія + Агонь.
Кааператыўны рэжым
Для кааператыўнага праходжання ў гульні даступная як сюжэтная кампанія, так і некалькі спецыяльных рэжымаў.
Рэцэнзіі
Партал Absolute Games паставіў гульні 67 %. Аглядальнік адзначыў выдатны гульнявы ​​працэс. Да недахопаў была аднесена агульная недоработанность гульні. Вердыкт: «Жудасныя» багі ", дапякалі першым пакупнікам, вычышчаныя — дзякуй заганнай традыцыі, якія па жывому. «Сінгл» блага збалансаваны і скоротечен, хоць, за адсутнасцю на PC Castle Crashers, яго хопіць на вечар-другі. Праўда, паўтарыць забег ужо не цягне ".
Часопіс «гульняманія» паставіў гульні 7.0 балаў з 10-ці, зрабіўшы наступнае заключэнне: "Magicka выйшла на рэдкасць сырой і забагованной. Але назваць яе дрэнны гульнёй мова не паварочваецца ".
Узнагароды
Ранняя няскончаная версія Magicka была названа «Гульнёй года 08» на Swedish Game Awards 2008.
NGC 4264
NGC 4264 (іншыя абазначэнні — UGC 7364, MCG 1-32-1, ZWG 42.20, ARAK 357, VCC 358, PGC 39687) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дудас (Ігналінскі раён)
Ду́дас (Dūdos), традыцыйная беларуская назва — Дуды  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Працякае Дуда.
Куальюцца
Куальюцца (Quagliuzzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 321 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 321 чал./км². Займае плошчу 1 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Presentazione di Gesù al Tempio.
Darkthrone
Darkthrone — блэк-металічны гурт з Нарвегіі. У перыяд з 1986 па 1987 г. гурт называўся Black Death, з 1987 года стала называцца Darkthrone.
Музыка
У перыяд наймення гурта Black Death да 1991 года, уключаючы дэбютны альбом Soulside Journey, група выконвала дэт-метал. Але пасля знаёмства з Еўранімусам наступныя тры альбома: A Blaze in the Northern Sky (1992), Under a Funeral Moon (1993) і Transilvanian Hunger (1994), як і ўсе наступныя да 2005 года (акрамя Goatlord (1996)), былі вытрыманы ў стылі блэк-метал.
У 2006 годзе група выпусціла альбом The Cult Is Alive, які ўжо не ўпісваўся ў папярэднія — на ім быў моцны ўплыў краст-панку. У наступных трох альбомаў гурт цалкам адыйшоў ад блэка і стаў выконваць спід-метал з моцным налётам краст-панка.
Карл Хофер
Карл Хофер (ням.: Karl Hofer;,  — , ) — нямецкі мастак, блізкі па стылі да экспрэсіянізму.
Жыццё і творчасць
Пачаў вучыцца жывапісу ў Карлсруэ пад кіраўніцтвам мастака Ханса Тома і пад моцным уздзеяннем твораў Арнольда Бёкліна. У 1903—1908 гадах ён разам з сям’ёй дзякуючы матэрыяльнай падтрымцы калекцыянера і мецэната Тэадора Рэйнхарда пражываў і працаваў у Рыме, дзе вывучаў законы кампазіцыі на працах Ганса фон Марэ. Тут карціны Карла Хофера набылі асаблівую мяккасць і пластычнасць.
Пасля вяртання на радзіму некаторы час уваходзіў у кола мастакоў вакол Васіля Кандзінскага і гурта «Мост», затым у 1909—1913 гадах (з перапынкамі) жыве ў Парыжы, дзе трапляе пад моцны ўплыў Пабла Пікасо і асабліва Сезана. Пазней захапіўся модным у той час кубізмам, схіляючыся хутчэй да прымітыўнага мастацтва.
У 20-я гады XX стагоддзя мастак жыве ў Берліне і ўваходзіць у кола мастакоў — экспрэсіяністаў, хоць яго працы і адрозніваюцца ад твораў большасці не такімі яркімі, прыглушанымі фарбамі і рамантызаванай тэматыкай. У 1933 годзе з прыходам да ўлады нацыстаў майстар быў аб’яўлены прадстаўніком так званага «дэгенератыўнага мастацтва» і падвяргаўся пераследам. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны Карл Хофер узначаліў Берлінскую акадэмію мастацтваў.
Прахачова
Прахачова (Прохачево) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бялыніцкія-Бірулі
Бялы́ніцкія-Біру́лі — шляхецкі род герба «Бялыня» ў Вялікім Княстве Літоўскім.
Першым y дакументах згадваецца Гаўрыла Сямёнавіч Біруля, які ў час Лівонскай вайны 1558—1583 гадоў быў ротмістрам казацкай харугвы. Магчыма, род паходзіць ад віцебскіх баяраў Харковічаў, бо ў 1635 годзе Ян Біруля (верагодна, сын Гаўрылы) названы Харковічам. Першая частка прозвішча Бялыніцкія-Бірулі паходзіць ад радавога маёнтка Бялынічы (сучасная вёска Бялынавічы Віцебскага раёна). Валодалі таксама Навасёлкамі каля Бялынавічаў, Зачарніччам, Тулавам, маёнткамі каля мястэчка Бялынічы Аршанскага павета (адсюль паданне пра іх паходжанне з гэтых мясцін).
Натэніэл Хоўн (старэйшы)
Натэніэл Хоўн ( — ) — партрэтыст і мініяцюрыст ірландскага паходжання, адзін з членаў-заснавальнікаў Каралеўскай акадэміі ў 1768 годзе.
Сын дублінскага гандляра. У маладосці пераехаў у Англію, ажаніўся ў 1742 годзе з Молі Эрл, дачкой герцага Аргайла, пасяліўся ў Лондане, да таго часу ён набыў рэпутацыю партрэтыста. У той час як яго карціны былі папулярныя, яго рэпутацыя была асабліва ўмацавана яго майстэрствам у стварэнні мініяцюр і эмаляў. У 1750—1752 гадах навучаўся ў Італіі.
Уладзіслаў Андэрс
Уладзіслаў Альберт Андэрс (Władysław Albert Anders; 11 жніўня 1892, Блонне каля Кросневіц, Кутнаўскі павет — 12 мая 1970, Лондан) — генерал броні (генерал-лейтэнант) польскай арміі, польскі ваенны і палітычны дзеяч, камандаваў асобнымі польскімі фарміраваннямі ў час Другой сусветнай вайны (гл. Армія Андэрса (2-гі Польскі корпус)), галоўнакамандуючы польскімі сіламі на Захадзе (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся на землях, што ўваходзілі ў склад Расійскай імперыі. Бацька Альберт Андэрс — аграном, працаваў адміністратарам маёнткаў, маці Эльжбета. Бацькі былі немцамі па паходжанні, пратэстанцкага веравызнання.
Навучаўся ў варшаўскай рэальнай гімназіі. Пасля на палітэхніцы ў Рызе. З 1913 года ў расійскім войску. Скончыў кавалерыйскую школу афіцэраў рэзерву. Удзельнічаў у 1-й сусветнай вайне, як паручнік драгунаў. Кіраваў швадронам. Быў тройчы паранены. У 1917 годзе скончыў скарочаныя курсы Акадэміі Генеральнага штаба ў Пецярбургу. Браў удзел у фарміраванні аддзелаў Першага Польскага Корпуса, якім камандаваў Юзаф Доўбар-Мусніцкі. Пасля капітуляцыі корпусу перад немцамі, вярнуўся дахаты і далучыўся да Войска Польскага. Шэф штабу Арміі Велікапольскай у велікапольскім паўстанні 1919 года. Пад час польска-бальшавіцкай вайны 1920 года камандываў 15 Палком познанскіх уланаў.
У кастрычніку 1921 года навучаўся ў Вышэйшай ваеннай Школе (Ecole Superieure de Guerre) у Парыжы. Вярнуўся ў Польшчу ў 1924 годзе і быў прызначаны шэфам штабу Генеральнага Інспектара Кавалерыі. З лістапада 1925 — камендант Варшавы. Пад час майскага перавароту — шэф штаба ўрадавых войскаў. У 1928—1939 гадах камандзір Крэсовай, а пасля Навагрудскай Брыгады Кавалерыі, камандзір гарнізона Баранавічы. Адтуль накіраваўся на вайну 1939 года.
Падчас прабівання Арміі Познань і Памор’е да Варшавы адмовіўся выконваць загад пра абарону Кампіноскай пушчы, матывуючы тым, што брыгада панесла вялікія страты. З 12 верасня 1939 года камандуючы аператыўнай групай кавалерыі. Пасля цяжкіх баёў пад Міньскам Мазавецкім і Тамашовам Любельскім яму пашчасціла прабіцца на поўдзень. Здолеў расфарміраваць групу кавалерыі на малыя групы, якія мусілі прабівацца да Венгрыі. Прабіваючыся разам з адной такой групай 29 верасня ў ваколіцах Самбара, Андэрс, двойчы паранены, трапіў у савецкі палон.
Утрымліваўся ў львоўскім шпіталі, пасля ў вязніцы Львова. 29 лютага 1940 года вывезены ў Маскву ў цэнтральную вязніцу НКУС на Лубянцы. Пад час 22-месячнага побыту быў на допытах шмат разоў. Адмовіўся ад прапановы аб службе ў Чырвонай арміі. Вызвалены пасля пачатку савецка-нямецкай вайны.
З 4 жніўня 1941 года ствараў Польскія Узброеныя Сілы ў СССР. Пасля эвакуацыі летам 1942 войска і 20 тысяч грамадзянскіх (уратаваных з вязніц і лагероў) да Ірана, стаў камандуючым Польскай Арміі на Усходзе (Іран, Палесціна) і 2 Польскага Корпуса, якім кіраваў у італьянскай кампаніі (бітва пад Монтэ-Касіна). З 2 кастрычніка 1944 да 5 мая 1945 года выконваў абавязкі Вярхоўнага Галоўнакамандуючага Польскіх Сілаў.
Рапаківі
Рапакі́ві (rapakivi ад  — адкіды, гразь +  — камень; гнілы камень) — парфірападобны двухпалявашпатавы граніт павышанай шчолачнасці. Яго авоідная структура ўтворана буйнымі акруглымі ўкрапаннікамі артаклазу, акаймаванымі алігаклазам, абумоўлівае адносна хуткае разбурэнне пароды. Складаецца з артаклазу (каля 40 %), алігаклазу (каля 20 %), кварцу (каля 30 %), цёмнай слюды (каля 8 %) і другарадных мінералаў (каля 2 %). Колер буравата-ружовы, чырванаваты, радзей зеленаваты, чорны. Шчыльнасць каля 2,65 г/см³, порыстасць 0,3 %, супраціўленне сцісканню 100—200 МПа. З'яўляецца субплатформавым утварэннем, якое ўзнікла ў асацыяцыі з постарагенным магматызмам; буйныя масівы рапаківі акаймоўваюць старажытныя платформы. Выкарыстоўваецца як абліцовачны і бутавы камень, сыравіна для мікраклінавага канцэнтрату.
Граніт рапаківі шырока распаўсюджаны ў Швецыі і Фінляндыі, сустракаецца ў Карэліі і Ленінградскай вобласці (раён г. Выбарга) ў Расіі, ва Украіне (раён с. Гарадзішча Чаркаскай вобласці).
Іван Уладзіміравіч Карасёў
Іва́н Уладзі́міравіч Карасё́ў (Иван Владимирович Карасёв; нар., Краснадар) — расійскі пісьменнік, журналіст. Сябра Саюза пісьменнікаў Расіі і Саюза журналістаў Расіі.
Біяграфія
У 1993 годзе скончыў Кубанскі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Фізіка і тэхніка нізкіх тэмператур». У 1996 быў прыняты ў Саюз журналістаў Расіі, а на семінары маладых пісьменнікаў Кубані яго аповесць «Выра» была асоба адзначаная пісьменнікам Віктарам Ліханосавым (аўтар «Наш маленькі Парыж»). У 1998 годзе па рэкамендацыі пісьменніцкай арганізацыі ён адзначаны стыпендыяй адміністрацыі Краснадарскага краю, заснаванай для адораных маладых аўтараў. А праз год у свет вышлі дзве яго кнігі — «Выра» («Вирщина») і паэтычны зборнік «Круг зямны». У 2003 кніга «Выря» была адзначаная адмысловым дыпломам губернатара Краснадарскага краю «За высокія дасягненні ў вобласці мастацкай літаратуры». У тым жа годзе ў Краснадарскай выставачнай зале адбылася выстаўка графікі Івана Карасёва (свае кнігі ён ілюструе сам).
Выйшаў у свет шэраг навукова-публіцыстычных прац Івана Карасёва — «Філасофскі погляд на эвалюцыю экалагічных ідэй», «Алфавіт, як люстэрка чалавечай цывілізацыі», «Шрыфты ў цывільным і літары ў лапцях».
Цяпер Іван Карасёў працуе эканамічным аглядальнікам Краснадарскага прадстаўніцтва «Расійскай газеты». Рыхтуе да публікацыі фантастычная зборнікі «Плерома, або Адсячэнне сферы», новы зборнік вершаў «Евангелле ад Цемры».
Захапляецца этналінгвістыкай, міфалогіяй і граматалогiяй. Набліжаецца да завяршэння складанне энцыклапедыі «Усе пісьменнасці свету». З'яўляецца аўтарам планавай мовы Арахаў. Два іншых яго праекты па лiнгваканструяванні — палiндромная мова Сунiлінус і мова фанетычнага мінімуму Альптэ. У 2008 Iван Карасёў падаў заяўку ў Кнігу рэкордаў Гінеса, зарэгістраваную як «Штучная мова з самай маленькай колькасцю літар у алфавіце»
Як журналіст, публікуецца ў «Расійскай газеце».
Халтмаагійн Батулга
Халтмаагійн Батулга (Халтмаагийн Баттулга, нар. 3 сакавіка 1963, Улан-Батар, Манголія) — мангольскі дзяржаўны дзеяч. Абраны 7 ліпеня 2017 года прэзідэнт Манголіі.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 сакавіка 1963 года ва Улан-Батары. У 1982 годзе скончыў Вучылішча выяўленчых мастацтваў па спецыяльнасці «мастак». Валодае рускай і англійскай мовамі. У 2017 годзе высунуты на пасаду прэзідэнта Манголіі ад Дэмакратычнай партыі. 7 ліпеня 2017 года атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах.
Абвінавачванні ў карупцыі
Батулга абвінавачваўся ў карупцыі, звязанай з будаўніцтвам дарог у Манголіі, незаконным выкарыстанні рабочай сілы і злоўжыванні службовым становішчам. Яго абвінавачваюць у лабіяванні інтарэсаў пэўных кампаній пры будаўніцтве дарог.
Сям’я
Жанаты другі раз з рускай Анжалікай Даваін. Першая жонка Ц. Энхтуяа — дырэктар кампаніі «Нүүдэлчин». Пара мае дваіх блізнятаў.
Ігар Кавалера
Пачаў граць на барабанах ў вельмі раннім узросце. Разам са сваім братам Максам Кавалера заснаваў трэш-метал гурт Sepultura ў 1983, калі яму было ўсяго 13 гадоў. 13 студзеня 2006 г. ён абвясціў, што ён пакідае калектыў з-за свайго чацвёртага дзіцяці, якога чакала яго жонка Моніка Кавалера.
У 2007 Ігар памірыўся з братам Максам і стварыў разам з ім гурт Cavalera Conspiracy.
Пучынскі сельсавет
Пу́чынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Пучын.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Савіцкага сельсавета.
Селеўк V Філаметар
Селеўк V Філаметар (Σέλευκος Φιλομήτωρ; пам. 125 да н.э.) — цар Сірыі з дынастыі Селеўкідаў (з 126 да н.э.). Старэйшы сын Дэметрыя II Нікатара і Клеапатры Тэі.
Мянушка «Філаметар» перакладаецца як «той, хто любіць сваю маці» і ў Эліністычнай Грэцыі часта азначала, што маці выступала рэгенткай пры прынцы. Клеапатра Тэя забіла Селеўка, калі ён паспрабаваў прэтэндаваць на трон.
Антыёх VII Сідэт
Антыёх VII Эвергет (Сідэт) (164 да н.э. — 129 да н.э.) — цар Сірыі з дынастыі Селеўкідаў (з 138 да н.э.).
Здабыццё прастола
Узвысіўся пасля захопу парфянамі ў 141 годзе да н.э. Дэметрыя II, у 138 годзе ажаніўшыся з яго жонкай Клеапатрай Тэяй. Іх сын Антыёх IX Кізікскі быў зводным братам Селеўка V і стрыечным братам Антыёха VIII Грыпа.
Барацьба з Хасманейскім царствам
Напачатку валадарання ваяваў супраць узурпатара Дыядота Трыфана, які планаваў знішчыць Клеапатру Тэю і яе дзяцей. Узурпатар скончыў жыццё самагубствам у Апамеі, якую занялі войскі Антыёха. Пасля гэтага ён высунуў ультыматум яўрэям, каб яны прызналі яго сваім кіраўніком.
Пасля іх адмовы ён у 134 годзе да н.э. пачаў паход у Іўдзею і аблажыў Іерусалім. Пасля яго захопу, Антыёх загадаў знесці сцены горада.
Па легендзе хасманейскі цар Іаан Гіркан знайшоў грабніцу цара Давіда і выняў адтуль тры тысячы талентаў, якія і заплаціў Антыёху, каб выратаваць горад. Таксама Гіркан абавязаўся паслаць Антыёху войска для паходу супраць парфян.
Парфянскі паход
У 130 годзе да н.э. 80-тысячная армія Антыёха, у якую ўваходзілі як грэчаскія атрады, так і дапаможныя войскі залежных цароў (сярод якіх быў і Гіркан) накіравалася да мяжы з Парфіяй. Войска суправаджала да 300 000 слуг і каланістаў. Селеўкід атрымаў падтрымку гарадоў Ніжняга Двурэчча і Мідыі, а таксама цароў Персіды і Элімаиды, а арміі парфян былі пераможаны ў трох бітвах. Заняўшы Мідыю, войска размясцілася на зімовыя кватэры.
Цар Парфіі Фраат II пачаў умацоўваць сваю сталіцу Нісу, звярнуўся да плямёнаў сакаў па ваенную дапамогу і вызваліў з палону Дэметрыя II. У той жа час ён прапанаваў заключыць мірны дагавор, але Антыёх высунуў жорсткія ўмовы: усе тэрыторыі царства акрамя Парфіі вярталіся Селеўкідам, яе кіраўнікі штогод плацяць даніну і прызнаюць залежнасць ад Сірыі, а Дэметрый II перадаецца асабіста ў рукі Сідэта.
За час перамоў воіны Сідэта сваім гвалтам настроілі супраць сябе мясцовае насельніцтва, якое да таго ж было вымушана забяспечваць яго шматлікую армію, так што яны перайшлі на бок парфян. Ва ўмоўлены дзень шматлікія сірыйскія гарнізоны падвергліся адначасоваму нападу, да якой зусім не былі гатовыя. Цар паспяшаўся на дапамогу да бліжэйшых атрадаў, але быў атакаваны самім Фраатам.
Не жадаючы здавацца ў палон, Антыёх скончыў жыццё самагубствам, кінуўшыся разам з канём у прорву. Гэта выклікала павагу парфян, якія адправілі яго труп на радзіму ў сярэбранай труне.
Вынікі
У 132 годзе да н.э. з пад улады Селеўкідаў выйшла вобласць Асраены са сталіцай у Эдэсе, кіраваць у якой у 127 да н.э. сталі прадстаўнікі арабскай дынастыі Абгара і Ма’ну.
Геранім Францавіч Марцінкевіч
Біяграфія
Са збяднелага шляхецкага роду Марцінкевічаў гербу «Лебедзь». Вучыўся ў Віцебскім базыльянскім вучылішчы, у 1832 годзе перайшоў у Віцебскую губернскую гімназію. У 1834 годзе маршалак шляхты Віцебскага павета прасіў уладкаваць бедных вучняў гімназіі Гераніма і Аляксандра Марцінкевічаў на казённы кошт, але атрымаў адмову «з-за недастатковасцю законных дакументаў пра дваранства». Скончыўшы гімназію ў 1835 годзе, запісаўся на юрыдычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. З невядомых прычын кінуў вучобу, завершанай універсітэцкай адукацыі не атрымаў. Вярнуўся з Масквы ў Віцебск, служыў у Віцебскім губернскім праўленні, потым з невядомых прычын пайшоў у адстаўку. У канцы 1849 годзе зноў паступіў на службу, у дваранскі дэпутацкі сход. За 11 гадоў даслужыўся толькі да чыну губернскага сакратара. На пачатку 1860-х быў разбіты паралічом. У 1864 годзе ў віцебскіх устано­вах вялася перапіска пра афармленне Г. Марцінкевічу пенсіі. Далейшых біяграфічных звестак не захавалася. Г. Марцінкевіч быў прагрэсіўным правінцыяльным літаратарам, актыўным удзельнікам літаратурна-культурнага жыцця Віцебска.
Творчасць
Літаратурнай дзейнасцю заняўся ў 1830-я. Супрацоўнічаў з альманахам «Rubon» К. Буйніцкага, «Rocznik Literacki» Р. Падбярэскага і іншымі выданнямі, дзе публікаваў свае паэтычныя творы. Падтрымліваў прыяцельскія адносіны з Арцёмам і Сымонам Вярыга-Дарэўскімі, прысвяціў ім верш «Захад сонца» (1843). Першы паэтычны зборнік Г. Марцінкевіча на польскай мове выйшаў у 1845 г. (Вільня, друкарня Завадскіх, 500 ас.). У 1848 г. выйшаў другі зборнік, куды ўвайшлі драма «Час над Дзвіной», паэма «Першае падзенне чалавека» і пераклады на польскую мову з Гётэ і Лермантава. У 1858 г. выйшаў трэці зборнік «Творы, напісаныя між іншым», куды ўвайшлі нарысы, празаічныя замалёўкі, вершы. Таксама аўтар драматычнага твору «Падарожны» (не апублікаваны).
Пад уплывам рамантыкаў зацікавіўся беларускай вуснай паэтычнай творчасцю, перакладаў на польскую мову беларускія народныя песні, запісваў фальклор. Пад канец жыцця ў паэтычнай працы перайшоў на беларускую мову. На жаль, захаваўся толькі адзін беларускамоўны твор Г. Марцінкевіча — драматычны абразок «Адвячорак (Аказія ў карчме пад Фальковічамі)» (1858), напісаны на аснове назіранняў аўтара ў карчме вёскі Фальковічы пад Віцебскам. Пра гэты твор нічога не было вядома. Магчыма, гэты твор Г. Марцінкевіча, пад назвай «Аказія падпалкоўніцам» або «Аказія пры палкоўніцах», у 1861—1862 гг. ставіўся на віцебскай аматарскай сцэне А. Вярыгам і захоўвася ў маёнтку Селігоры на Лепельшчыне. Машынапісную копію, знятую перад 2-й сусветнай вайной з рукапіснай копіі А. Рыпінскага, знайшоў і апублікаваў В. Скалабан з рукапісаў М. Піятуховіча. Цяпер тэкст «Адвячорак. Аказія ў карчме пры Фальковічах» зберагаецца ў ЦДАМЛіМ Беларусі. Асобныя аўтографы твораў Г. Марцінкевіча захоўваюцца ў Вільнюсе.
У сваіх творах Г. Марцінкевіч выказваў трывогу за лёс народа, спадзяванні на лепшую будучыню, сатырычнымі фарбамі маляваў добра знаёмае яму чыноўніцкае асяроддзе.
Вераб’і (значэнні)
Назву Вераб'і́ маюць:
Свішчава (Гагарынскі раён)
Свішчава (Свищево) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Fenriz
Гюльве Нагель (найбольш вядомы пад псеўданімам Fenriz; нар. 28 лістапада 1971 года ў Нарвегіі) — бубнач, вакаліст, аўтар тэкстаў і музыкі блэк-метал-гурта Darkthrone. Таксама з’яўляецца адзіным удзельнікам фолк/блэк-праекта Isengard, стваральнікам дарк-эмбіент-праекта Neptune Towers, барабаншчыкам гурта Valhall і адным з удзельнікаў (бубначом, аўтарам тэкстаў і музыкі, вакалістам) гурта Storm.
Юрый Захаранка
Юрый Мікалаевіч Захаранка (, Васілевічы, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць, Беларусь — ) — міністр унутраных спраў Рэспублікі Беларусь (1994 — 1995).
Біяграфія
У 1977 г. скончыў Валгаградскую вышэйшую школу МУС СССР. З 1977 года — следчы ў Светлагорску, Гомелі, начальнік следчага аддзела. У 1987 г. скончыў Акадэмію МУС СССР. З 1989 г. — намеснік начальніка УУС Гомельскага аблвыканкама. У 1990 г. удзельнічаў у апошнім XXVIII з’ездзе КПСС. З 1991 г. — намеснік начальніка Міжрэгіянальнага ўпраўлення па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю МУС СССР. З 1992 г. — начальнік Следчага ўпраўлення, затым Следчага камітэта МУС РБ. У час прэзідэнцкіх выбараў 1994 году быў у выбарчым штабе кандыдата Аляксандра Лукашэнкі.
Пасля перамогі А. Лукашэнкі на выбарах указам Прэзідэнта № 11 ад 28 ліпеня 1994 г. Ю. Захаранка прызначаны Міністрам унутраных спраў Рэспублікі Беларусь. Указам Прэзідэнта ад № 22 ад 5 жніўня 1994 г. палкоўніку міліцыі Ю. Захаранка прысвоена чарговае званне генерал-маёра ўнутранай службы. Указам Прэзідэнта ад № 47 ад 12 жніўня 1994 г. зацверджаная калегія Міністэрства ўнутраных спраў, а Ю. Захаранка прызначаны яе старшынёй.
Падначаленыя яму падраздзяленні МУС у красавіку 1995 года ўдзельнічалі ў збіцці дэпутатаў Вярхоўнага Савета 12-га склікання, якія пратэставалі супраць правядзення рэфэрэндуму ў Беларусі, а ў жніўні 1995 разагналі страйк работнікаў Мінскага метрапалітэну.
Указам № 425 ад 16 кастрычніка 1995 Ю. Захаранка вызвалены ад пасады міністра з фармулёўкай «за дапушчанае грубае парушэнне фінансавай дысцыпліны, якое выявілася ў нямэтавым выкарыстанні бюджэтных сродкаў», в.а. міністра ўнутраных спраў быў прызначаны Віктар Шэйман, а 20 снежня 1995 г. міністрам унутраных спраў быў прызначаны Валянцін Агалец. Указам № 149 ад 16 красавіка 1996 г. Ю. Захаранка быў паніжаны ў званні да палкоўніка і звольнены з МУС РБ.
Меркавалася, што перад гэтым Захаранка выказаў незадаволенасць прызначэннем сваім намеснікам супрацоўніка КДБ і іншымі кадравымі рашэннямі Аляксандра Лукашэнкі ў сістэме МУС. Журналістам таксама стала вядомая гісторыя канфлікту паміж Юрыем Захаранкам і тагачасным начальнікам упраўлення справамі прэзідэнта Іванам Ціцянковым, апошні прасіў міністра прыслаць салдатаў унутраных войск для працы на будоўлі катэджаў, але Захаранка ў рэзкай форме адмовіў.
Пасля звальнення Юрый Захаранка займаўся стварэннем Саюза афіцэраў. Актыўна ўдзельнічаў практычна ва ўсіх публічных акцыях апазіцыі. З 1996 г. — член Палітрады Аб’яднанай грамадзянскай партыі. З лютага 1998 г. у складзе Нацыянальнага выканаўчага камітэта, створанага апазіцыяй — старшыня камітэта па бяспецы. Жанаты, мае дзвюх дачок.
Знікненне і расследаванне
У 2014 г. маці экс-міністра Ульяна Захаранка звярнулася са скаргай у Камітэт правоў чалавека ААН, у якой даводзіла, што ўлады Беларусі наўмысна зацягваюць расследаванне справы яе сына, у т. л. не інфарміруюць пра захады, каб знайсці тых, хто яго выкраў, і пакараць іх паводле закону. У красавіку 2017 г. Камітэт па правах чалавека ААН пастанавіў, што Беларусь павінна прыняць рашэнне аб завяршэнні расследавання і перадаць справу ў суд не пазней за 180 дзён. Ульяна Рыгораўна Захаранка беспаспяхова падавала заяву аб прызнанні сына памерлым; сама яна памерла ў 2018 на 95-м годзе жыцьця.
Версія Юрыя Гараўскага
16 снежня 2019 года «Нямецкая хваля» апублікавала відэа, ў якім 41-гадовы Юрый Гараўскі, які назваў сябе байцом беларускага спецыяльнага атрада хуткага рэагавання, распавёў, як удзельнічаў у выкраданні і забойстве праціўнікаў Аляксандра Лукашэнкі ў 1999 годзе.
Пасля таго як Гараўскі трапіў у аўтамабільную аварыю ў Беларусі, якую ён палічыў замаха, ён збег з краіны ў кастрычніку 2018 года і папрасіў палітычнага прытулку. З 1999 па 2003 год служыў пасля войска ў спецыяльным атрадзе хуткага рэагавання Унутраных войскаў МУС Беларусі, быў намеснікам камандзіра групы, асабіста ўдзельнічаў у выкраданнях і забойствах. Паводле яго словаў, гэта адбывалася паводле вусных загадаў, ніякіх пісьмовых дакументаў не было.
У інтэрв’ю ён сцвярджаў, што 7 мая 1999 года байцы спецыяльнага атраду хуткага рэагавання Унутраных войскаў МУС Беларусі выкралі ў цэнтры Мінска былога міністра ўнутраных Юрыя Захаранку. На вусны загад Дзмітрыя Паўлічэнкі перад выкраданнем за ім прыблізна паўтра тыдні сачыла група з васьмі чалавек, яны ведалі дзе Захаранка паставіць сваю машыну і колькі метраў яму ісці ад стаянкі да хаты. У той дзень яны прыехалі ў раён вуліцы Варанянскага на двух машынах — BMW 525 чырвонага колеру і Opel Omega цёмнага колеру. Чатыры байцы атраду спынілі па дарозе дадому Захаранку, які быў адзін, без аховы, прадставіўшыся супрацоўнікамі міліцыі. Паводле словаў Гараўскага ён быў у машыне з Паўлічэнкам, з імі таксама сядзелі Юрый Барадач і Сяргей Шкіндэраў. У іншай машыне — Дзмітрый Карповіч, Наваторскі, Кажэўнікаў, Панкоў і Аляксей Румянцаў. Румянцаў і Карповіч сталі ў пачатку і канцы дома. Гараўскі і Шкіндэраў, калі даведаліся, што Захаранка прыпаркаваўся і пайшоў у бок дома, пайшлі за ім, а Кажэўнікаў і Панкоў пайшлі яму насустрач. Захаранка не супраціўляўся, толькі сказаў выкрадальнікам у машыне, каб зрабіла так, каб не было балюча. Яшчэ ў машыне яму надзелі на галаву «балдахін», які закрываў вочы.
Захаранку прывезлі на вучэбную базу ўнутраных войскаў у раёне Валоўшчыны пад Мінскам. Яго забілі са спецыяльнага пісталета з глушыльнікам, які выкарыстоўваецца для выканання смяротных прысудаў у Беларусі. У інтэрв’ю Гараўскі сцвярджае, што страляў асабіста Паўлічэнка, былі зроблены два выстралы ў раён сэрца. Пасля забойства цела павезлі ў Мінск, на МКАДзе машына завярнула ў бок Паўночных могілак. Камандзір атраду Дзмітрый Паўлічэнка завёз цела ў крэматорый. Што адбылося з целам далей — невядома.
Група
Група (Gruppe, groupe) — сукупнасць чаго-небудзь.
NGC 4266
NGC 4266 (іншыя абазначэнні — UGC 7368, MCG 1-32-2, ZWG 42.21, VCC 362, IRAS12171+0548, PGC 39699) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Стральба кулявая
Стральба́ кулява́я — адзін з відаў стралковага спорту. У дадзеным відзе спорту стральба ажыццяўляецца з пнеўматычных (4,5 мм), малакаліберных (5,6 мм) і буйнакаліберных (7,62 мм для вінтовак і 7,62—9,65 мм для пісталетаў) вінтовак і пісталетаў куляй.
Падзяляецца на стральбу з пісталета, вінтоўкі, стральбу з вінтоўкі па рухомай мішэні. Спаборніцтвы праводзяцца на дыстанцыях 10, 25, 50, 100 і 300 метраў. Кулявая стральба ўваходзіць у біятлон (з малакалібернай вінтоўкі), марское мнагабор’е. Стральба з пісталета ўваходзіць у пяцібор’е і ваенна-прыкладныя мнагабор’і.
Сіла інерцыі
Сі́ла іне́рцыі — фіктыўная сіла, якая дзейнічае на целы ў неінерцыяльнай сістэме адліку. Фіктыўнасць палягае ў тым, што гэтая сіла не звязаная ні з якім рэальным целам, а ўмоўна ўводзіцца толькі для таго, каб у неінерцыяльных сістэмах адліку можна было ўжываць законы Ньютана.
Калі неінерцыяльная сістэма адліку рухаецца адносна інерцыяльнай, то
Дыферэнцыруючы гэтую роўнасць па часе, атрымаем
Пасля паўторнага дыферэнцыравання, будзем мець:
Калі памножыць абедзве часткі роўнасці на масу цела, атрымаем
Згодна другому закону Ньютана, у інерцыяльнай сістэме. Таму
Кожнае з складаемых у правай частцы роўнасці можна лічыць сілай:
Бурбіно
Бурбіно — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, за 17 км на паўночны захад ад горада Віцебск, за 0,5 км на поўнач ад вёскі Субачы, у басейне ракі Шэвінка.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,3 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,65 км.
Берагі параслі хмызняком.
Капліца Марціна Тураўскага
Капліца Марціна Тураўскага — капліца ў горадзе Капыль (Мінская вобласць, Беларусь), названая ў гонар прападобнага Марціна Тураўскага.
Размяшчаецца ў гістарычным цэнтры горада з паўднёва-заходняга боку ад падножжа капыльскага замчышча. Непадалёк ад капліцы знаходзіцца крыніца. У канцы 1990-х гадоў крыніца была ўпрыгожана. У 1999 годзе падчас хроснага ходу, які ўзначаліў мітрапаліт Філарэт, былі асвечаны капліца і крыніца каля яе.
Да капліцы можна трапіць пешшу ці пад'ехаць на аўтамабілі.
Аландскае мора
Аландскае мора (Ahvenanmeri, Ålands hav), каардынаты 60.01°N, 19.22°W — умоўная назва для воднага рэгіёна, размешчанага ў Батнічным заліве, паміж мацерыковай Швецыяй і Аландскім Залівам. Гэта мора злучае Батнічны заліў з Балтыйскім морам. Найбольшая глыбіня ў Аландскім моры — 301 метр. Аландскае мора служыць важным камерцыйным шляхам паміж Швецыяй і Фінляндыяй, па ім наладжана некалькі паромных шляхоў. Колькасць насельніцтва, якое пражывае вакол Аландскага мора — 67 700 чалавек, што ў сярэднім 0,000677 чалавек на квадратны метр.
Узброеныя сілы Польшчы
Узброеныя сілы Польшчы (Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej), неафіцыйна Войска Польскае (Wojsko Polskie) — сукупнасць узброеных сіл Польскай Рэспублікі, прызначаных для абароны свабоды, незалежнасці і суверэнітэту дзяржавы. Складаюцца з сухапутных (Wojska Lądowe RP), ваенна-марскіх (Marynarka Wojenna RP), ваенна-паветранных (Siły Powietrzne RP) і спецыяльных войскаў (Wojska Specjalne RP).
Кіраўніцтва ўсімі войскамі краіны ажыццяўляе Галоўнакамандуючы ўзброеных сіл — прэзідэнт Польшчы, побач з міністрам абароны. Паводле звестак SIPRI на 2009 год узброеныя сілы Польшчы займалі 21 месца паводле выдаткаў на ваенныя патрэбы. Салдаты ўзброеных сіл Польшчы ўдзельнічалі ў войнах міжнароднай кааліцыі войскаў у Іраку і Афганістане да выхаду Польшчы ў 2008 годзе.
Мінскі гадзіннікавы завод
ААТ «Мінскі гадзіннікавы завод» — адзіны гадзіннікавы завод у Беларусі. Рашэнне аб будаўніцтве завода было прынята ў 1953 годзе, з 1955 года выпускаліся гадзіннікі, у тым ліку такія вядомыя савецкія маркі як «Луч», «Заря» і «Вымпел». Нягледзячы на складанасці постсавецкага перыяду, завод захаваў вытворчасць, а з 2010 года фундатарам МГЗ з’яўляецца швейцарская кампанія Franck Muller.
Гісторыя
Напачатку пяцідзесятых гадоў у былым Савецкім Саюзе гадзіннікавую прамысловасць складалі трынаццаць заводаў Главчаспрома Міністэрства машынабудавання. У 1950 годзе было выраблена 7,566 млн гадзіннікаў, а да 1953 года ўжо 12,516, з іх наручных — 4,595 млн вырабаў.
Наспела неабходнасць пашыраць асартымент і павялічваць выпуск наручных і кішэнных гадзіннікаў. Пастанова Савета Міністраў СССР і Савета Міністраў БССР № 1134 ад 22.09.1953 паклала пачатак стварэнню гадзіннікавай прамысловасці ў Беларусі.
Будаўніцтва завода
Будынак Мінскага гадзіннікавага завода з’яўляецца адным з самых вядомых у Беларусі. Галоўны корпус завода стаў першым у БССР поўназборным шматпавярховым вытворчым будынкам; архітэктары — Іван Боўт, Сяргей Баткоўскі і Нута Шпігельман.
Максімоніс (Ігналінскі раён)
Максімо́ніс (Maksimonys), традыцыйная беларуская назва — Максіманцы  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 2 км на ўсход ад Відзішкеса, на аўтамабільнай дарозе. Насельніцтва 38 чал. (2001 г.).
Мінскі гадзіннікавы завод
Будаўніцтва завода
Загадам па заводзе № 27 ад 24.01.1978 года ўведзены ў эксплуатацыю вытворчы корпус № 7 і ў адпаведнасці з рашэннем дырэктара завода ў гэтым корпусе на першым і трэцім паверхах былі вылучаны вытворчыя плошчы для аддзела мікраэлектронікі і даследчага эксперыментальнага ўчастка.
Знакамітая вежа Мінскага гадзіннікавага завода, якая стала часткай ансамбля галоўнага праспекта сталіцы — Незалежнасці, была пабудавана ў 1979 годзе. Праз год на ёй былі ўсталяваныя хранометры з дыяметрам цыферблатаў 6 метраў. Даўжыня хвілінных стрэлак — 2 метры. Прычым кожную мантавалі з трох частак: стварыць іх цалкам у завадскім інструментальным цэху было немагчыма. Усе чатыры вежавых хранометра рухаюць асобныя механізмы, якія распрацоўваліся на ерэванскім вытворчым аб’яднанні «Сапфір». Вонкавае афармленне гадзіннікаў і мацаванні дэталяў на «Луч» стваралі саматугам. У ноч з 1988 на 1989 год апошнія хвіліны да святочнай паўночы беларусы адлічвалі па тэлевізары менавіта па гадзінніках «Луч».
Першым дырэктарам завода быў прызначаны Рыгор Іванавіч Мажаеў.
1955—1965 гады
14 снежня 1955 года з канвеера сышлі першыя гадзіннікі «Заря» — самыя маленькія і вытанчаныя з выпусканых у Савецкім Саюзе. Рысунк былі перададзены з Пензенскага гадзіннікавага завода.
Працэс зборкі гадзіннікаў у той час быў працаёмкім: усе аперацыі выконваліся ўручную. Асноўнымі прыладамі былі пінцэты і адвёрткі. Працаёмкасць зборачных працэсаў у агульных працавыдатках вырабу гадзіннікаў займала больш сарока працэнтаў.
У 1965 г. пачаты дасведчана-канструктарскія працы па стварэнні новых жаночых гадзіннікаў з дакладнасцю ходу +/- 30 с у суткі, што адпавядае гадзіннікам 1-га класа дакладнасці для механічных гадзіннікаў. Механізм дыяметрам 18 мм з цэнтральнай секунднай стрэлкай і супрацьударнай прыладай Луч-1809. Навізна і арыгінальнасць распрацоўкі складаліся ў тым, што гэты механізм павінен быў стаць базавым для розных мадыфікацый гадзіннікаў — з календаром Луч-1814, з аўтопадзаводам Луч-1815, з календаром і аўтападзаводам Луч-1816. У 1970-я гг. гэтыя маркі гадзіннікаў сталі асновай праграмы па стварэнні новых відаў механічных гадзіннікаў.
Да 1965 на галаўным прадпрыемстве было змантавана 1850 адзінак абсталявання, у тым ліку 1120 адзінак тэхналагічнага. Колькасць персанала складала 4374 чалавека, у тым ліку прамыслова-вытворчага — 4223 чалавека.
План 1965 г. МГЗ выканаў па ўсіх паказчыках. Выпушчана таварнай прадукцыі на 11 мільёнаў 579 тысяч рублёў. У параўнанні з 1958 г. выпуск павялічыўся больш чым у два разы. За 1965 г. усяго было выраблена 1 265 773 гадзіннікаў, у тым ліку «Луч-1800» — 1 035 492 штук, «Луч-2209» — 165 231 і «Луч-1300» — 65 050 штук.
Акрамя гадзіннікаў завод выпускаў станкі для прыборабудаўнічай прамысловасці, прыборы і запасныя часткі.
1966—1970 гады
У восьмай пяцігодцы (1966—1970 гг.) пачалося засваенне новых складаных гадзіннікаў з супрацьударнай прыладай і цэнтральнай секунднай стрэлкай «Луч-1809». На базе механізму гэтых гадзіннікаў плануецца стварэнне гадзіннікаў з аўтападзаводам і календаром. У 1966-67 гг. спраектавана і засвоена 36 новых вонкавых афармленняў.
У 1968 г. выпушчаны ў серыйную вытворчасць гадзіннікі з механізмам «Луч-1809» першага класа дакладнасці ходу, дыяметрам 18 мм і вышынёй 3,8 мм з цэнтральнай секунднай стрэлкай і супрацьударнай прыладай. Па тэхнічных характарыстыках падобныя гадзіннікі не вырабляліся ў краіне і яны адпавядалі сусветнаму ўзроўню.
У 1969 г. пачаты выпуск гадзіннікаў з календаром «Луч-1814», за год выпушчана 1212 гадзіннікаў. Наладжана вытворчасць 21 варыянту вонкавых афармленняў да гадзіннікаў усіх калібраў, у тым ліку 1 новы корпус і 20 цыферблатаў з хімічным і электрычным паліраваннем, з афарбоўкай каляровымі лакамі, з цыферблатамі, апрацаванымі метадам дэкаратыўнай штрыхоўкі, а таксама нанясеннем і апрацоўкай знакаў алмазнымі разцамі і т. д. У гэтыя гады ў канструкцыях вонкавых афармленняў гадзіннікаў шырока выкарыстоўваюцца гнуткія бранзалеты.
1971—1975 гады
За годы дзявятай пяцігодкі (1971—1975 гг.) аб’ём выпуску прадукцыі вырас на 96,6 %, прадукцыйнасць працы — на 81,4 %. Выпуск наручных гадзіннікаў у 1975 годзе склаў 3775 тысяч штук. Штогод павялічваецца выпуск гадзіннікаў на базе «Луч-1809». У 1975 г. выпушчана гадзіннікаў «Луч-1809» — 11,1 і «Луч-1816» — 15 тысяч штук.
У 1973 г. пачалася пастаўка ў гандлёвую сетку электорнна-механічных гадзіннікаў, у 1974 г. гадзіннікаў з аўтопадзаводам «Луч-1815» і з аўтападзаводам і календаром імгненнага дзеяння «Луч-1816». Акрамя побытавых гадзіннікаў у шэтым годзе было пастаўлена 121000 аўтамабільных гадзіннікаў.
З 3777 тысяч наручных гадзіннікаў у 1975 г. пастаўлена на экспарт 854 тысячы ці 22,6 % ад агульнай пастаўкі. Гадзіннікі пастаўляліся ў сямнаццаць краін, у тым ліку ў Вялікабрытанію, Канаду, Панаму, ЗША, Францыю і іншыя краіны.
Выпуск наручных жаночых гадзіннікаў за дзве пяцігодкі павялічыўся больш чым у тры разы, у тым ліку выпушчана амаль 600 тысяч новых наручных гадзіннікаў на базе механізму «Луч-1809» і з 1973 года арганізавана серыйная вытворчасць наручных электронна-механічных гадзіннікаў «Луч-3045». Акрамя гэтага ў 1975 годзе выпушчана 150,5 тысяч аўтамабільных гадзіннікаў АЧЖ-1. (2/253) У 1975 годзе выпушчана 3775 тысяч наручных гадзіннікаў, у тым ліку 596 тысяч новых гадзіннікаў на базе механізму «Луч-1809». Наладжана вытворчасць і выпускаюцца гадзіннікі з календаром і аўтападзаводам «Луч-1816». Выпуск гадзіннікаў з новым механізмам у 1976 годзе ўзрастае да 900 тысяч штук.
У 1975 годзе сярэдняя зарплата аднаго працаўніка МГЗ склала 1706 рублёў, павялічылася ў параўнанні з 1965 годам на 667 рублёў.
1976—1980 гады
Асаблівасць дзясятай пяцігодкі (1976—1980 гг.) — значная змена асартыменту выпусканай прадукцыі. У 1980 годзе выпуск гадзіннікаў «Луч-1800» і «Луч-2209» захоўваецца на ўзроўні 1975 года, а выпуск гадзіннікаў «Прамень-Луч, 1814, 1816» узрос амаль удвая. Выпуск усіх гадзіннікаў перавысіў 5200 тысяч гадзіннікаў, у тым ліку побытавых — амаль 5000 тысяч гадзіннікаў у год. Пачынаецца вытворчасць наручных электронна-механічных гадзіннікаў і ствараецца серыйная вытворчасць інтэгральных схем і электронных блокаў.
Загадам міністра ад 18 студзеня 1976 года Мінскаму гадзіннікаваму заводу даручана стварэнне магутнасцей па вытворчасці вырабаў мікраэлектронікі, па пашырэнні ўжывання іх у прыборабудаванні, у тым ліку гадзіннікавай прамысловасці.
За дзясятую пяцігодку з канвеераў заводу сышло звыш 22 мільёнаў гадзіннікаў, у тым ліку 450 тысяч звыш планавых. Амаль кожныя трэція гадзіннікі выпускаюцца з дзяржаўным «Знакам якасці».
Шматлікія гады карысталіся ў пакупнікоў вялікім попытам гадзіннікі ў афармленнях ЧН-961К, ЧН-706К, ЧН-585К, ЧН-844К, ЧН-866К, ЧН-598К, ЧН-538К. У канцы сямідзесятых гадоў быў створаны шэраг філігранных вырабаў з мельхіёру ЧН-101К — кніжачка, у якую мантаваліся гадзіннікі «Луч-1800», ЧН-103К — ювелірны набор, які складаўся з корпуса бранзалета і пярсцёнка. Гадзіннікі ў корпусе-бранзалеце ЧН-105 (вяровачка) доўгі час карысталіся попытам у пакупнікоў.
У другой палове сямідзесятых гадоў пачалося бурнае развіццё кварцавых наручных гадзіннікаў (КНГ). Калі ў 1975 годзе механічных малагабарытных гадзіннікаў увогуле аб’ёме вытворчасці побытавых гадзіннікаў у свеце складала 94 %, а КНЗ — 6 %, то напачатку дзевяностых гадоў гэтыя лічбы былі роўныя адпаведна 10-15 % і 85-90 %. Для рашэння праблемы развіцця вытворчасці электронных гадзіннікаў патрэбна была спецыяльна база.
Юбілей — 25 гадоў
24 лістапада 1980 года споўнілася 25 гадоў з дня ўводу МГЗ у лад дзейсных прадпрыемстваў. За гэтыя гады завод вырас у адно з найбуйных прадпрыемстваў гадзіннікавай прамысловасці. На заводзе працуе больш за восем тысяч чалавек — з іх 5253 атрымалі ганаровае званне «Ударнік камуністычнай працы», 383 чалавека выканалі свае асабістыя пяцігадовыя планы датэрмінова.
За 25-гадовы перыяд калектыў Мінскага гадзіннікавага завода вырабіў звыш 56 мільёнаў гадзіннікаў. Гэта наручныя жаночыя «Луч-1900, 1809, 1814, 1816», мужчынскія «Луч-2209». Выпускаюцца таксама электронна-механічныя гадзіннікі «Луч-3055» і гадзіннікі «АЧЖ-1» для аўтамабіляў «Жыгулі».
На заводзе дзейнічае 32 канвеера паэлементнай зборкі гадзіннікаў, 17 аўтаматычных ліній і 1205 адзінак аўтаматычнага і паўаўтаматычнага абсталявання, 7 комплексна-механізаваных і 2 аўтаматызаваных цэхаў.
Постсавецкі перыяд
У чэрвені 1992 года, паводле пратаколу агульнага збору акцыянераў, акцыянернае прадпрыемства «Вытворчае аб’яднанне Мінскі гадзіннікавы завод» шляхам вылучэння з Акцыянернага таварыства «Часпром» (СССР, г. Масква) было ператворана ў акцыянернае таварыства.
У адпаведнасці са Статутам ААТ «Мінскі гадзіннікавы завод» з’яўляецца адкрытым акцыянерным таварыствам з 1994 года. ААТ «Мінскі гадзіннікавы завод» двойчы ажыццявіла перарэгістрацыю ў Мінскім гарадскім выканаўчым камітэце, што зарэгістравана ў Рэестры агульнарэспубліканскай рэгістрацыі ў 1996 і 2000 гг.
У адпаведнасці з арт. 90 Закона № 423-3 ад 18.07.2000 г. «Аб эканамічнай безгрунтоўнасці (банкруцтве)» у перыяд правядзення конкурснай вытворчасці паўнамоцтва кіраўніка і іншых органаў кіравання перайшлі да кіраўніка, за выключэннем паўнамоцтваў, пераходзячых, у адпаведнасці з дадзеным Законам, да іншых асоб (органаў), і права кіравання маёмасцю даўжніка перайшло да кіраўніка.
Прыватызацыя
У 2009 годзе прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка наведаў ААТ «Мінскі гадзіннікавы завод» разам з генеральным дырэктарам швейцарскай кампаніі Franck Muller International B.V. Вартанам Сірмакесам. Ужо тады былі агучаны вызначаныя ўмовы магчымай угоды па прыватызацыі прадпрыемства. 1 сакавіка 2010 года А. Лукашэнка падпісаў указ № 109 Аб прыцягненні інвестыцый у адкрытае акцыянернае таварыства «Мінскі гадзіннікавы завод», які ўтрымліваў умовы продажу пакета акцый ААТ «Мінскі гадзіннікавы завод» швейцарскай кампаніі Franck Muller International B.V.
Да 2020 года кампаніі Franck Muller павінна быць прададзена 655.423.462 прыналежныя дзяржаве акцыі ААТ па намінальным кошце 30 рублёў (да дэнамінацыі 2016 года) за акцыю пры ўмове ўкладання кампаніяй у 2010 годзе інвестыцый. Яны будуць укладзены шляхам набыцця дадатковых 1.217.215.000 акцый.
Кампаніі-фундатару былі перададзены прыналежныя Рэспубліцы Беларусь 1 122 831 985 акцый таварыства ў давернае кіраванне тэрмінам на 5 гадоў з падаваннем у паказаны перыяд кампаніі права ажыццяўляць у адносінах да дадзеных акцый дзейнасць па даверным кіраванні каштоўнымі паперамі без атрымання адмысловага дазволу (ліцэнзіі) на ажыццяўленне прафесійнай і біржавой дзейнасці па каштоўных паперах.
У сваю чаргу фундатар узяў на сябе абавязанне захаваць гадзіннікавую вытворчасць і таварны знак «Луч», а таксама забяспечыць працай на заводзе прынамсі 700 чалавек.
У кастрычніку 2012 года прадстаўнік фундатара заявіў, што аб’ём інвестыцый швейцарскай кампаніі Franck Muller у мадэрнізацыю і тэхнічнае пераўзбраенне ААТ «Мінскі гадзіннікавы завод» пачынальна з 2010 года склаў $2,82 млн і да канца года дадзеная сума можа павялічыцца яшчэ на $800 тыс.
У наш час ААТ «Мінскі гадзіннікавы завод» — прадпрыемства прыватнай формы ўласнасці з дзеляў дзяржавы ў статутным фондзе 19,97 %. Доля фундатара — 80 %. Фізічным асобам прыналежыць 0,03 % акцый.
Гадзіннікавая вытворчасць
21 лютага 2023 года Мінскі гадзіннікавы завод распачаў продаж лімітаванай калекцыі механічных гадзіннікаў «Мова».
Непрофільная вытворчасць
ААТ «Мінскі Гадзіннікавы Завод Луч» ажыццяўляе выпуск прадукцыі вытворча-тэхнічнага прызначэння:
Сертыфікаты
На прадукцыю ААТ «Мінскі гадзіннікавы завод» атрыманы шэраг сертыфікатаў:
Партрэт Янкі Купалы (другая карціна Полазава, 1921)
Партрэт Янкі Купалы — карціна рускага мастака Дзмітрыя Полазава, напісаная ў 1921 годзе. З'яўляецца часткай збору Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Мінску.
Гісторыя
Другі партрэт Янкі Купалы пэндзля Дзмітрыя Полазава, напісаны ім з натуры ў Мінску ў 1921 годзе. У сярэдзіне 1920-х гадоў мастак пераязджае ў Ленінград, куды перавозіць і купалаўскія партрэты, з якімі не развітваецца нават падчас блакады. Пасля Вялікай Айчыннай вайны Полазаў піша ўдаве паэта Уладзіславе Францаўне, што гатовы вярнуць адрэстаўраваныя ў Эрмітажы партрэты ў Мінск, але іх трэба «апрануць» у рамы і ўзяць пад шкло. З часу вяртання карціны захоўваюцца ў Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы ў Мінску.
Апісанне
Пагрудны партрэт Янкі Купалы, твар павернуты ўправа на тры чвэрці. Валасы паэта зачасаны на правы бок, цёмны пінжак, белая кашуля з гальштукам серабрыста-бэзавага колеру. На адваротным баку палатна, уверсе, надпіс карычневай фарбай: «Портрет Янки Купалы. Писан худож. Д.Полозовым в г. Минске в 1921 г. Д.Полозов».
Стопчышча
Стопчышча (Стопчище) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Схіл
Схіл — нахіленыя участкі зямной паверхні, што фарміруюцца ў выніку і  на сушы (у гарах, далінах, катлавінах, на ўзвышшах), а таксама на дне мораў і акіянаў (, падводныя хрыбты і ). Характар схілаў вызначаецца складам і будовай парод, абсалютнымі і адноснымі вышынямі, асаблівасцямі клімату, глеб, расліннасці, іх экспазіцыяй, інтэнсіўнасцю схілавых працэсаў.
На Беларусі каля 50 % ворных зямель размешчана на схілах.
Класіфікацыя
Паводле паходжання вылучаюць:
Паводле формы:
Паводле стромкасці:
Свята-Мікалаеўская царква (Чарасы)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Чарасы Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на ўсходняй ускраіне вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1885—1886 гадах з цэглы.