cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BMW 327
Вытворчасць
Па меркаванню некаторых энтузіястаў мадэль 327 засланіў яго больш бескампрамісны брат, 80 к.с. BMW 328, які з’явіўся ў красавіку 1936 года. У свой час, аднак, 327 прадаваўся добра: паміж 1937 і 1941 гадамі было выпушчана 1396 машын з базавай версіяй рухавіка і пасля 1945 года вытворчасць мела значны маштаб.
Пасля Другой сусветнай вайны
У 1945 годзе Айзенах быў акупіраваны войскамі Злучаных Штатаў. Аднак згодна з дамовай, Цюрынгія трапляе у Савецкую акупацыйную зону. Аўтамабільны завод BMW у Айзенахе не быў цалкам разбураны, і зборка 327 мадэлі была адноўлена. Пры гэтым, вытворчасць аўтамабіляў знаходзілася па-за кантролем штаб-кватэры BMW у Мюнхене.
Пасля ўтварэння ГДР стала відавочна, што фабрыка ў Айзенахе не вернецца пад кантроль BMW. Гэта выклікала зацяжную спрэчку з нагоды брэнда BMW і іншых актываў, але ў 1952 годзе было ўстаноўлена, што мадэлі, якія вырабляюцца ў Айзенахе, у тым ліку 327, павінны быць пад маркай EMW (Eisenacher Motoren Werke), а не BMW (Bayerische Motoren Werke). EMW змянілі сіне-белы значок ад BMW на чырвона-белы медальён.
Дакладна не вядома, колькі экзэмпляраў 327 пасля вайны былі выпушчана як BMW і колькі як EMW, але агулам было выраблена 505 асобнікаў — 353 кабрыялеты і 152 купэ.
Вуліца Савецкіх пагранічнікаў (Брэст)
Вуліца Савецкіх пагранічнікаў (улица Советских Пограничников) — вуліца ў Ленінскім раёне Брэста, у гістарычным цэнтры горада. Рух аўтатранспарту аднабаковы ў кірунку ад плошчы Свабоды да праспекта Машэрава.
Размяшчэнне
Арыентавана з поўначы на поўдзень. Размешчана паміж вуліцамі 17 Верасня і Карла Маркса, да якой паралельна. Пачынаецца ад плошчы Свабоды са скрыжавання з вуліцай Будзённага, перасякае вуліцу Дзяржынскага, з захаду прымыкае вуліца Свярдлова, перасякае праспект Машэрава і завяршаецца ў глыбіні квартала, не даходзячы да вуліцы Інтэрнацыянальнай. Даўжыня вуліцы складае каля 730 м.
Арыябарзан (сатрап)
У 387 да н.э. змяніў бацьку на пасадзе сатрапа Фрыгіі. Новы сатрап меў прыязныя стасункі як з Афінамі, так і са Спартай. Калі Арыябарзан па невядомай прычыне паўстаў супраць Артаксеркса II, яго падтрымалі абодва полісы. Да таго ж на яго баку былі сатрапы: Маўсол з Карыі, Аронт з Арменіі, Аўтафрадат з Лідыі, Датам з Кападокіі, а таксама фараон Егіпту Тэас. Спартанскі цар ж Агесілай II прыбыў з войскам наёмнікаў. Пэўны час быў абложаны персамі ў Асасе, але вялікая колькасць саюзнікаў і раздзеленасць ворагаў дапамаглі яму выйсці з аблогі.
Дапамог афінцам атрымаць назад горад Сестас, які ім калісьці належаў. За гэта афіняне надалі яму грамадзянства полісу. Узімку 363 да н.э./362 да н.э. паўстанцы былі разгромлены, а Арыябарзан быў выдадзены персам сваім сынам Мітрадатам і раскрыжаваны. На пасадзе сатрапа Фрыгіі яго змяніў зводны брат Артабаз II.
246
246 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 246 год нашай эры, 246 год 1 тысячагоддзя, 46 год III стагоддзя, 6 год 5-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 7 год 240-х гадоў.
Біклага
Біклага рабілася з дубовых клёпак даўжынёй у 1,5—2 разы меншай за дыяметр донцаў. У адной з клёпак рабілася адтуліна, якая затыкалася коркам (шпунтам). Пераносілася на рэмені, замацаваным у спецыяльных гнёздах(вушках).
Ганчарныя біклагі найчасцей мелі форму дыска на кароткіх ножках і невялікімі ручкамі. У патаўшчэннях па баках біклагі рабіліся адтуліны для падчэпкі на рамяні. Ганчарныя біклагі рабіліся ёмістасцю да 1 л. Звонку звычайна пакрываліся палівай.
Сучасныя біклагі таксама вырабляюцца з металу, шкла, пластмас.
У біклагах пераносілі ваду, квас і іншыя напоі і вадкасці.
Усходняя Азія
Далёкі Усход (Усходняя Азія) (кіт. 东亚, кар. 동아시아, яп. 東アジア) — назва рэгіёна, размешчанага на ўсходзе Азіі, які цягнецца па ўзбярэжжы Ціхага акіяна. Да гэтага рэгіёна звычайна адносяць: Японію, Паўночную Карэю, Паўднёвую Карэю, Тайвань, Кітай, ціхаакіянскае ўзбярэжжа Расіі, Манголію.
Рэльеф характарызуецца складаным спалучэннем гор і раўнін. Значная частка Усходняй Азіі распалагаецца ў зоне Заходне-Ціхаакіянскага геасінклінальнага пояса. Уласцівы вулканізм (Камчатка і горна-астраўныя дугі), назіраецца значная сейсмічная актыўнасць.
Клімат мусонны, сезонна-вільготны, часта адбываюцца тайфуны, паводкі.
Расліннасць прадстаўлена галоўным чынам лясамі, у паўночнай частцы лясы пераважна мяшаныя і тайговыя, на поўдні — шыракалістыя субтрапічныя і трапічныя. У раёнах з нізкай вільготнасцю лесастэпы і стэпы.
Далёкі Усход — самы населены рэгіён свету: на плошчы 5 млн. км² жыве 1,4 млрд чалавек.
Іонас Стасюнас
Іонас Стасю́нас (Jonas Stasiūnas; 26 верасня 1919 — 3 жніўня 1987) — літоўскі савецкі оперны спявак (барытон), педагог. Народны артыст СССР (1964). Лаўрэат Сталінскай прэміі трэцяй ступені (1951).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Нічунай Панявежскага павета (цяпер — у Купішкіскім раёне Літвы). Вучыўся ў Панявежыскай гімназіі. З 1941 года — у трупе, з 1943 па 1984 год — саліст Дзяржаўнага тэатра драмы, оперы і балета ў Каўнасе. У 1948 годзе скончыў вакальнае аддзяленне Каўнаскай кансерваторыі. З 1962 года выкладаў у ёй, з 1983 года — прафесар.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Літоўскай ССР 4-га склікання. Член КПСС з 1957 года.
Памёр І. Стасюнас 3 жніўня 1987 года. Пахаваны на Антакальскіх могілках.
Творчасць
Творчасць Іонаса Стасюнаса вылучалі высокая музычная культура, прыгожы сакавіты голас і дар пераўвасаблення. Стварыў звыш 50 роляў, шмат літоўскіх народных песень выконваў з дачкой Аўшрай Стасюнайтэ (Aušra Stasiūnaitė).
Сярод оперных партый: Сакалас («Марытэ» А. Рачунаса), Палкоўнік, Чорны пан («Дачка», «Ave vita» В. Кловы), Радвіла («Даля» Б. Дварыёнаса), Барыс Гадуноў («Барыс Гадуноў» М. П. Мусаргскага), Князь Ігар («Князь Ігар» А. Барадзіна), Мазепа, Томскі, Ялецкі («Мазепа», «Пікавая дама», П. І. Чайкоўскага), Лістрат («У буру» Ц. Хрэннікава), Рыгалета, Яга («Рыгалета», «Атэла» Дж. Вердзі), Валянцін («Фауст» Ш. Гуно), Фігаро («Жаніцьба Фігаро» В. А. Моцарта) і інш.
З опернымі пастаноўкамі і канцэртнымі праграмамі гастраляваў па Літве, Беларусі, Балгарыі, Чэхаславакіі, Латвіі, Польшчы, Малдавіі, Расіі, Украіне, рэспубліках Закаўказзя, Кітаі і Манголіі. Прымаў удзел у больш за 1500 канцэртах.
Чарэшля (вёска)
Чарэ́шля (, Черешля) — вёска ў Беларусі, у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Да 6 мая 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Вераскоўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца каля возера Чарэшля (Чарэшлі) і ракі Бярозка.
Ворцы
Во́рцы (, Орцы) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Фядосава (Цёмкінскі раён)
Фядосава (Федосово) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Турбулентнае цячэнне
Турбуле́нтнае цячэ́нне (ад turbulentus — бурны, бязладны) — цячэнне вадкасці ці газу, пры якім асобныя часціцы рухаюцца неўпарадкавана, па складаных траекторыях. Скорасць, тэмпература, ціск і шчыльнасць асяроддзя характарызуюцца пры гэтым хаатычнымі флуктуацыямі.
Цячэнне становіцца турбулентным, калі яго лік Рэйнальдса перавышае крытычнае значэнне.
У прыродзе і тэхніцы большасць цячэнняў вадкасцей і газаў турбулентныя.
Разальмова
Разальмо́ва (, Розальмово) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Трасцінскага сельсавета.
Да 11 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета, у 1935—1960 гадах яго цэнтр.
Ламінарнае цячэнне
Ламіна́рнае цячэ́нне (ад lamina — пласцінка) — упарадкаванае цячэнне вадкасці (або газу), пры якім яе рух адбываецца слаямі, паралельнымі напрамку цячэння.
Назіраецца ў вязкіх вадкасцях, пры малых скарасцях цячэння, пры абцяканні цел малых памераў. З павелічэннем скорасці ў пэўны момант пераходзіць у неўпарадкаванае турбулентнае цячэнне.
Тэарэтычна ламінарныя цячэнні вывучаюцца з дапамогай ураўненняў Наўе—Стокса. Вязкае ламінарнае цячэнне вадкасці ў трубе вызначаецца законам Пуазёйля.
Сцяг Аўстрыі
Сцяг Аўстрыі прыняты ў 1919 годзе. Адменены ў 1938 г. Ізноў адноўлены як дзяржаўны ў 1945 г. Нацыянальны сцяг Аўстрыі ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 2:3, якое складаецца з трох роўнавялікіх гарызантальных палос — верхняй чырвонай, сярэдняй белай і ніжняй чырвонай. Разам са сцягам Даніі лічыцца аднім з старэйшых сцягаў Еўропы.
Чырвоны колер закліканы сімвалізаваць кроў патрыётаў, разлітую ў барацьбе за волю і незалежнасць Аўстрыйскай Рэспублікі. Белы колер — знак волі, заваяванай народам Аўстрыі ў выніку звяржэння ў гэтай краіне манархічнага рэжыму. Акрамя таго, паводле афіцыйнай версіі сцвярджэння сімволікі колераў аўстрыйскага сцяга, белая паласа пазначае Дунай, які перасякае тэрыторыю Аўстрыі з захаду на ўсход.
Легенда
Згодна з легендай, выгляд сцяга быў вынайдзены герцагам Аўстрыйскім Леапольдам V падчас крыжовых паходаў. Пасля адной з жорсткіх боек белая паходная форма герцага была ўся пакрыта крывёю, але калі ён зняў пояс, аказалася, што пад яго кроў не прасачылася, і пасярод формы засталася белая паласа. Герцагу настолькі спадабаліся гэтыя колеры, што ён пасля перанёс іх на свой штандар.
Вахару (прыпыначны пункт)
Гісторыя
Прыпыначны пункт адкрыты ў 1920-х гадах. 21 верасня 1995 года праехаў апошні пасажырскі дызель-цягнік са станцыі Хаапсалу ў Талін. Грузавы рух спыніўся праз 5 гадоў. У 2004 годзе лінія разабрана.
Сцяг Албаніі
Дзяржаўны сцяг Албаніі ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 5:7 з гербам пасярэдзіне. Чырвоны колер сцяга — знак крыві албанскіх патрыётаў, разлітай імі ў шматвяковой барацьбе супраць занявольнікаў (у першую чаргу, турэцкіх). Сцяг у сучасным выглядзе існуе з 1945 года.
Чырвоная палотнішча з чорным двухгаловым арлом было сцягам Георгія Кастрыата, вядомага як Скандэрбег, героя барацьбы супраць туркаў і заснавальніка незалежнай дзяржавы ў 1443 годзе. Суцэль магчыма, што арол на сцягу быў абраны ім, у знак традыцыі, па якой альбанцы з'яўляюцца нашчадкамі арла. Паводле іншай версіі, арол запазычаны з герба Візантыйскай Імперыі.
Кірышскі раён
Кірышскі раён (Ки́ришский райо́н) — тэрытарыяльнае і муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кірышы.
Геаграфія
Размешчаны на поўдні Ленінградскай вобласці ў басейне ракі Волхаў і яго прытоку Пчоўжы. Плошча раёна 3019,3 км². Адно з азёр раёна — Бабінскае. Мяжуе на поўначы — з Волхаўскім муніцыпальным раёнам; на ўсходзе — з Ціхвінскім муніцыпальным раёнам; на поўдні — з Наўгародскай вобласцю (Любыцінскі, Малавішарскі і Чудаўскі раёны); на захадзе — з Тосненскім муніцыпальным раёнам; на паўночным захадзе — з Кіраўскім муніцыпальным раёнам. Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 176 км.
Сезон 2021 ЖФК Дняпро Магілёў
У 2021 годзе жаночы футбольны клуб «Дняпро» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Па стане на 21 чэрвеня 2021 года.
NGC 7821
NGC 7821 (іншыя абазначэнні — PGC 367, MCG -3-1-19, IRAS00027-1645) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Кіт.
Петра
Пе́тра (البتراء — Аль-Батра, Πέτρα — скала) — старажытны горад у паўднёвай Іарданіі, у мухафазе Маан. Вядомы сваёй і вадаправоднай сістэмай. Часам Петру яшчэ называюць Ружовым горадам з-за колеру камянёў, з якіх выразаныя яго пабудовы. Атаясамліваецца са сталіцай Ідумеі (Эдома); праўдападобней жа заснавана ў 4 стагоддзі да н.э. як сталіца Набатэйскага царства. Размешчаны на вышыні больш за 900 метраў над узроўнем мора і 660 метраў над навакольнай мясцовасцю, далінай Аравы, у натуральна ўмацаванай даліне Вадзі Муса («Даліна Майсея»). Праход у даліну толькі праз цясніны, размешчаныя на поўначы і на поўдні, тады як з усходу і захаду скалы стромка абрываюцца, утвараючы натуральныя сцены да 60 метраў у вышыню. Іншым буйным цэнтрам набатэйскай цывілізацыі была Хегра.
6 снежня 1985 уключаная ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, у 2007 годзе выбрана адным з новых цудаў свету. З'яўляецца сімвалам Іарданіі і яе найбольш наведваным турыстычным аб'ектам.
Талпыгі
Талпыгі (Толпыги) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У 2004—2017 гадах у складзе Кікінскага сельскага паселішча.
Буда (Волакаўскае сельскае паселішча)
Геаграфія
Размешчана ў заходняй вобласці за 25 км на паўночны захад ад Смаленска, на беразе ракі Удра, за 11 км на паўднёвы захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель. За 4,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі знаходзіцца платформа 416 км чыгуначнай лініі Смаленск — Віцебск. Уваходзіць у склад Валокаўскага сельскага паселішча.
Імантс Зіеданіс
Біяграфія
Нарадзіўся 3 мая 1933 года ў пасёлку Рагацыемс Тукумскага раёна.
Скончыў Тукумскую сярэднюю школу (1952), філалагічны факультэт Латвійскага ўніверсітэта (1959) і Вышэйшыя літаратурныя курсы пры Інстытуце сусветнай літаратуры ім. А. М. Горкага (1964).
Друкуецца з 1961 года. Публіцыст, некаторы час займаўся палітыкай. Паводле яго сцэнарных работ на Рыжскай кінастудыі былі зняты два фільмы: «Хлопчык» (1977) і «Вей, ветрык!» (1973).
Асобныя вершы Зіеданіса ў перакладзе Рыгора Барадуліна выйшлі на беларускай мове ў зборніку «Латышская савецкая паэзія».
Тхо
Тхо, або цо (Người Thổ) — група малых этнічных супольнасцей на поўначы В’етнама. Падзяляюцца на аб'яднанні кеа, мон, чыой, хо, дан-лаі, лі-ха, тай, кон-ха, са-ла-вань. Агульная колькасць (2019 г.) — 91 430 чал.
Народная культура
Тхо жывуць у пагорыстай лясістай мясцовасці. Займаюцца падсечна-агнявым земляробствам. Вырошчваюць рыс і каноплі. Апошнія выкарыстоўваюцца выключна ў тэхнічных мэтах для вытворчасці рыбалоўных і паляўнічых сетак, мяшкоў і гамакоў. Шырока распаўсюджаны збіральніцтва, паляванне, рыбалоўства. У наш час многія тхо практыкуюць рамесныя заняткі. Цікава, што ткацтвам яны не займаюцца.
У мінулым будаваліся слупавыя хаціны на па́лях. У наш час пераважаюць каркасныя пабудовы. Паколькі тхо ўжо з XVIII - XIX стст. шчыльна сутыкаліся з суседзямі-в'етамі і былі ўцягнуты ў гандаль з імі, то фактычна ў гэты час страцілі арыгінальную нацыянальную вопратку, песенныя і музычныя традыцыі. Фальклор тхо адметны сваімі казкамі, прымаўкамі, дзіцячай рыфмаванай паэзіяй.
У традыцыйнай культуры шырока распаўсюджаны дашлюбныя адносіны, аднак яны магчымы толькі ў пэўныя святочныя дні. Абавязковы выкуп нявесты, таму маладыя мужчыны-тхо звычайна доўга збіраюць сродкі, каб заключыць шлюб. Сем'і аб'ядноўваліся ў вясковыя абшчыны, якія з'яўляліся валадарамі зямлі. Знутры абшчыны існуе суседская дапамога і агульнае карыстанне вынікамі сумеснай працы.
Рэлігія
Большасць вернікаў спавядае будызм. Шырока распаўсюджаны культ продкаў.
248
248 — высакосны год, пачаўся ў суботу. 248 год нашай эры, 248 год 1 тысячагоддзя, 48 год III стагоддзя, 8 год 5-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 9 год 240-х гадоў.
Гвардафуй
Гвардафуй (Guardafui, Gardafui) — адзін з самых усходніх мысаў Афрыкі, размешчаны на ўскрайку Афрыканскага Рога, на поўдзень ад праліва, які вядзе ў Адэнскі заліў і на 100 кіламетраў паўночней мыса Хафун, які з'яўляецца самым усходнім мысам Афрыкі. Над мысам узвышаецца гара, якую мясцовыя жыхары называюць Гардаф, або Djardaf, у той час як уласна мыс носіць у іх назву Азор; адсюль адбываецца арабскае імя Djard Hafûm, роўна як і еўрапейскае Гвардафуй.
Тэрыторыя, прылеглая да мыса, адносіцца да Самалі (Пунтленд). Недалёка ад мыса размешчаны архіпелаг Сакотра, які належыць Емену.
Іванаў
Іва́наў — прозвішча.
Лака
Лака можа значыць:
249
249 — невысакодны год, пачаўся ў панядзелак. 249 год нашай эры, 249 год 1 тысячагоддзя, 49 год III стагоддзя, 9 год 5-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 10 год 240-х гадоў.
Яўсеевічы (Навагрудскі раён)
Яўсе́евічы (, Евсеевичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Да 6 мая 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Вераскоўскага сельсавета.
Метса (прыпыначны пункт)
Метса (Metsa) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Ляэнэмаа. Знаходзіўся ля вёскі Піірсалу на лініі Талін — Хаапсалу.
Гісторыя
Прыпыначны пункт адкрыты ў 1920-х гадах. 21 верасня 1995 года праехаў апошні пасажырскі дызель-цягнік са станцыі Хаапсалу ў Талін. Грузавы рух спыніўся праз 5 гадоў. У 2004 годзе лінія разабрана.
Андронава (Смаленскі раён)
Андронава (Андроново) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Валокаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 48 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 31 км на паўночны захад ад Смаленска, за 3 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Ляляква. За 3 км на захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Пасялковая на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
ФК Баранавічы
«Баранавічы» — беларускі футбольны клуб з горада Баранавічы, заснаваны ў 1945 годзе. У цяперашні час выступае ў Першай лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
У савецкі час клуб шмат разоў змяняў назву, але гуляў пераважна ў ніжэйшых лігах чэмпіянату БССР. З 1993 клуб пачаў выступаць ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
У 2003 клуб узначаліў ураджэнец Баранавічаў, вядомы ў мінулым нападнік Андрэй Хлебасолаў. Ён запрасіў у «Баранавічы» вопытных гульцоў, разам з якімі выступаў раней (з іх найбольшую вядомасць у аматараў клуба набыў Сяргей Сергель). У выніку клуб упэўнена перамог у Другой лізе і выйшаў у Першую лігу.
У Першай лізе «Баранавічы» спачатку займалі месца ў сярэдзіне табліцы. Пасля клуб выступаў больш упэўнена: у 2009 і 2010 займаў выніковае 6 месца, а ігрок «Баранавічаў» Міхаіл Калядка стаў лепшым бамбардзірам у сезоне 2009. Але ў сезоне 2011 клуб з-за фінансавых праблем пакінулі асноўныя ігракі, і, не атрымаўшы ніводнай перамогі за сезон, «Баранавічы» зноў выбылі ў Другую лігу.
Сезон 2012 клуб скончыў у ніжняй палове табліцы Другой лігі. У 2013 клуб выступаў больш паспяхова, заняўшы пятае месца. У сезоне 2014 каманда пасля ўпартай барацьбы атрымала перамогу ў групе Б і выйшла ў фінальны раўнд. У фінале «Баранавічы» спачатку знаходзіліся па-за межамі першай тройкі, якая выходзіла ў Першую лігу. Але, атрымаўшы шэраг перамог у апошніх турах, каманда здолела заняць першае месца і праз тры гады вярнуцца ў Першую лігу.
У 2018 годзе трэнерам стаў нядаўні асістэнт Вяргеенкі Іван Крутаў, які яшчэ больш амаладзіў каманду, запрасіўшы больш ігракоў з салігорскага «Шахцёра». Аднак справы ў чэмпіянаце зноў складваліся няўдала, каманда апынулася ў канцы табліцы. У жніўні Крутаў перайшоў на працу ў мазырскую «Славію», каманду ўзначаліў Андрэй Кіпра, аднак вынікі не палепшыліся. Здолеўшы абысці «Чысць», «Баранавічы» занялі 14-е месца з 15, што дазволіла захаваць месца ў Першай лізе.
У сезоне 2019 галоўным трэнерам стаў Дзяніс Яцына. Каманда ізноў амаль поўнасцю абнавіла склад, дзе ў асноўным засталіся ігракі, незапатрабаваныя ў іншых клубах. «Баранавічы» хутка сталі аўтсайдарам турніру і замацаваліся на апошнім радку, за некалькі тураў да фінішу пазбавіўшыся шанцаў на захаванне месца ў Першай лізе. У верасні 2019 года Яцына пакінуў каманду, да канца сезона абавязкі галоўнага трэнера выконваў Андрэй Хлебасолаў. Свае адзіныя дзве перамогі ў сезоне «Баранавічы» атрымалі ў двух апошніх турах чэмпіянату.
У сезоне 2020 у Другой лізе камандай працягваў кіраваць Андрэй Хлебасолаў, стаўка рабілася у асноўным на ўласных выхаванцаў і маладых запрошаных ігракоў, якія не здолелі замацавацца ў іншых клубах. «Баранавічы» былі аднымі з фаварытаў і змагаліся за высокія месцы, аднам фінішавалі пятымі. Тым не менш, дзякуючы адмове некалькіх клубаў Першай лігі працягваць удзел у турніры, клуб атрымаў прапанову і далучыўся да Першай лігі.
Галоўным трэнерам у сезоне 2021 у Першай лізе стаў Алег Кароль, які раней працаваў у мікашэвіцкім «Граніце». Ён прывёў у каманду шмат ігракоў са свайго колішняга клуба «Слоніма-2017», таксама далучыліся і іншыя маладыя выканаўцы, аднак пераважную большасць працягвалі складаць мясцовыя футбалісты. У сувязі з пачаткам рэканструкцыі баранавіцкага стадыёна «Лакаматыў» клуб правёў усе матчы першага круга на выездзе, а пасля, паколькі рэканструкцыя не скончылася, стаў праводзіць хатнія матчы ў суседніх Івацэвічах. «Баранавічы» дрэнна пачалі сезон, набраўшы першае ачко толькі ў сёмым туры, але пасля добра праведзеная сярэдзіна сезона дазволіла камандзе падняцца з апошняга радка і заняць выніковае 10-е месца з 12.
Сезон 2022 «Баранавічы» пачалі з двух перамог, аднак пазней сітуацыя пагоршылася, каманда цярпела паражэнне за паражэннем. У жніўні замест Алега Караля новым галоўным трэнерам стаў Андрэй Кіпра, але гэта не выправіла сітуацыю. За некалькі тураў да фінішу баранавіцкая каманда апусцілася на апошні 13-ы радок табліцы, дзе і фінішавала.
Цяперашні склад
Станам на жнівень 2023 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Сцяг Ліхтэнштэйна
Сцяг Ліхтэнштэйна першапачаткова складаўся з двух гарызантальна размешчаных палос жоўтага і чырвонага радавых колераў кіравальнай дынастыі. З XIX стагоддзя нацыянальны сцяг стаў сіне-чырвоным. Змена звязаная з традыцыйнай расфарбоўкай адзежы прыдворных і служак княжага двара. Сіні колер сімвалізуе сінь неба над краінай, чырвоны — яркія заходы сонца ў гарах Ліхтэнштэйна.
На Алімпійскіх гульнях 1936 года ліхтэнштэйнцы з засмучэннем убачылі аднолькавы з іх сцягам нацыянальны сцяг Гаіці. Таму ў 1937 годзе на сінюю паласу сцяга Ліхтэнштэйна была дададзеная ў тронка княжая карона — сімвал княжай улады, адзінства дынастыі і народа. З 1988 года ўведзены адмысловы службовы, а фактычна дзяржаўны сцяг, дзе замест кароны ў цэнтры змешчаны поўны дзяржаўны герб.
Чу Ван Тан
Чу Ван Тан (Chu Văn Tấn, 22 мая 1909—1984) — в'етнамскі ваенны дзеяч, генерал.
Падчас вайны з Кітаем у 1979 г. быў арыштаваны з-за сяброўскіх адносін з некаторымі армейскімі і ўрадавымі дзеячамі, якія абвінавачваліся ў падтрымцы мааістаў. Пасля вайны вызвалены, але канчаткова не рэабілітаваны. Апошнія гады жыцця правёў у ізаляцыі ад сям’і. Памёр у 1984 годзе ў Ханоі.
Аляксандравічы (Хоцімскі раён)
Алякса́ндравічы (, Александровичи) (да 30 ліпеня 1964 года Цярпі́лаўка ) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозкаўскага сельсавета.
Да 5 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Чарняўскага сельсавета.
NGC 7822
NGC 7822 (іншыя абазначэнні — LBN 583, CED 214A) — эмісійная туманнасць у сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ацэненая адлегласць да туманнасці складае ад 800 да 1000 пк.
Волхаўскі раён
Волхаўскі раён (Во́лховский райо́н) — тэрытарыяльнае і муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Волхаў.
Геаграфія
Размешчаны ў цэнтральнай частцы Ленінградскай вобласці. Плошча раёна 5124,4 км². Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 135 км. Мяжуе на паўночным усходзе — з Ладзейнапольскім муніцыпальным раёнам; на паўднёвым усходзе — з Ціхвінскім муніцыпальным раёнам; на поўдні — з Кірышскім муніцыпальным раёнам; на захадзе — з Кіраўскім муніцыпальным раёнам. З поўначы тэрыторыя раёна абмываецца водамі Ладажскага возера.
Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі Волхаў, Сясь і Паша.
Брацянка
Браця́нка (, Братянка) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ладзеніцкага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Брольніцкага сельсавета.
Дом па вуліцы Леніна, 24 (Пінск)
Дом па вуліцы Леніна, 24 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска.
Пабудаваны ў 1922 годзе. Выкарыстоўваецца гандлёвымі прадпрыемствамі.
Архітэктура
Аднапавярховы цагляны будынак вузкім тарцовым фасадам выходзіць у бок вуліцы. Завершаны пластычным шчытом мансардавага паверха. Прамавугольны ў плане, выцягнуты ў глыбіню двара, з боку якога знаходзяцца прыбудовы ўваходных тамбураў.
24 верасня
24 верасня — дзвесце шэсцьдзесят сёмы (дзвесце шэсцьдзесят восьмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Элама (прыпыначны пункт)
Элама (Ellamaa) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Хар’юмаа. Знаходзіўся ля вёскі Элама на лініі Талін — Хаапсалу.
Гісторыя
Прыпыначны пункт адкрыты ў 1917 годзе. 21 верасня 1995 года праехаў апошні пасажырскі дызель-цягнік са станцыі Хаапсалу ў Талін. Грузавы рух спыніўся праз 5 гадоў. У 2004 годзе лінія разабрана.
Euglenozoa
Апісанне
Размнажэнне вегетатыўнае, зрэдку — палавое. Дзяленне ядра — адкрыты ўнутрыядзерны мітоз. Маюць цытастом, які служыць для захоплівання ежы.
Сістэматыка
Тып раздзяляюць на 2—4 класы, у тым ліку сюды адносяцца і.
Бародзенкі (Смаленскі раён)
Бародзенкі (Бороденки) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Валокаўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 20 км на паўночны захад ад Смаленска, за 5 км на поўнач ад аўтадарогі. За 9 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Купрына на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Галоўны корпус Беларуска-Расійскага ўніверсітэта
Галоўны корпус Беларуска-Расійскага ўніверсітэта — будынак у Магілёве, размешчаны на паўднёвым баку плошчы Леніна, насупараць Дома Саветаў, па адрасе бульвар Леніна, 5. Пабудаваны ў 1938—1941 гг. паводле праекта архітэктара П. Абросімава.
Перад Вялікай Айчыннай вайной у будынку размяшчалася Магілёўская міжкраявая школа НКУС — НКДБ. З 1961 г. галоўны корпус машынабудаўнічага інстытута (цяпер БРУ).
Архітэктура
У аснову аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі 5-павярховага П-падобнага ў плане будынка і яго архітэктурна-дэкаратыўнага афармлення пакладзены прынцыпы класічнай ордарнай архітэктуры. Галоўны фасад, што выходзіць на плошчу, фланкіраваны 2 рызалітамі, вырашанымі ў выглядзе калонных порцікаў з 6 карынфскімі калонамі на вышыню 4 паверхаў. Першы паверх, абліцаваны гранітам, трактуецца як цокаль. Шырокая частка фасада паміж рызалітамі атынкавана і рытмічна члянёна прамавугольнымі аконнымі праёмамі, паміж імі размешчаны карынфскія пілястры. Дом завершаны прафіляваным карнізам і атыкавай сценкай, у цэнтры якой над галоўным уваходам барэльефная выява герба БССР. Планіровачная структура будынка заснавана на прынцыпе калідорнай сістэмы з двухбаковым размяшчэннем пакояў (аўдыторый). Асобны ўваход — у цэнтры галоўнага фасада. Тут знаходзіцца парадны вестыбюль. У 1970-я гады да галоўнага корпуса прыбудаваны спартыўна-клубны корпус (архітэктары М. Семяненка, А. Кучарэнка), фасады якога аформлены лапаткамі і завершаны карнізам.
Мемарыяльныя дошкі
У 1977 годзе на будынку інстытута ўстаноўлена мемарыяльная дошка ў гонар палка народнага апалчэння. 25 чэрвеня 1941 года з курсантаў Магілёўскай міжкраявой школы НКУС — НКДБ былі створаны знішчальныя атрады, што дапамагалі органам НКУС і НКДБ знішчаць варожых парашутыстаў, шпіёнаў, дыверсантаў, ракетчыкаў-наводчыкаў. 12 ліпеня ў будынку школы сфарміраваны полк народнага апалчэння (камандзір маёр М. І. Калугін). У яго ўвайшлі аператыўныя работнікі НКУС — НКДБ, курсанты школы, работнікі проціпаветранай абароны, каля 200 пагранічнікаў. Полк сладаўся з 3 батальёнаў. У 1-ы ўваходзілі работнікі НКУС заходніх абласцей БССР і частка работнікаў пастаяннага саставу школы, у 2-гі — курсанты школы міліцыі, у 3-гі — работнікі мясцовай проціпаветранай абароны. 1-ы і 2-і батальёны былі ўзброены вінтоўкамі і кулямётамі. 3-і — часткова вінтоўкамі, рэвальверамі і бутэлькамі з гаручай сумессю. Па распараджэнні камандзіра 172-й стралковай дывізіі генерал-маёра М. Ц. Раманава 1-ы і 2-і батальёны былі накіраваны на перадавую лінію абароны, 3-і пакінуты ў горадзе для барацьбы са шпіёнамі і дыверсантамі. Полк апалчэнцаў трымаў абарону каля вёсак Буйнічы, Грабянёва, у раёне саўгаса «Вейна», пасёлка Гаі, цагельнага завода № 8, станцыі Магілёў-Таварны. У раёне цагельні полк на чале з М. І. Калугіным некалькі дзён стрымліваў намнога большыя сілы ворагаў, нанёс ім значныя страты. У ноч на 26 ліпеня 1941 года апалчэнцы прыкрывалі выхад з акружэння 172-й стралковай дывізіі.
Скарыназнаўства
Скарыназнаўства — комплексная навуковая дысцыпліна, якая вывучае жыццё і дзейнасць Францыска Скарыны, яго творчую і духоўную спадчыну, асяроддзе, эпоху, а таксама публікацыю крыніц і крыніцазнаўчыя даследаванні.
У шырокім сэнсе ў скарыназнаўства ўключаюцца навуковыя і папулярныя публікацыі, мастацкія творы (літаратурныя творы, кінафільмы, тэатральныя пастаноўкі, творы выяўленчага мастацтва, паштовыя маркі і г.д.), канферэнцыі, юбілейныя форумы, прысвечаныя Скарыне і яго пераемнікам. Скарыназнаўства асэнсоўвае ролю Скарыны ў развіцці айчыннай, еўрапейскай і сусветнай культуры ад Сярэднявечча да сучанасці.
Цэнтральная Азія
Цэнтральная Азія (Орталық Азия,, Markaziy Osiyo, Орто Азия, Осиёи Марказӣ, , وسط ایشیا, 中亚) — вялізны рэгіён Азіі, які не мае выхаду да акіяна, які ўключае (не па геаграфічнай прыкмеце) Узбекістан, Рэспубліку Туву, Туркменістан, Таджыкістан, Кыргызстан, а таксама Казахстан. (Геаграфічна Казахстан размяшчаецца апроч Цэнтральнаазіяцкага рэгіёна (пераважна паўднёвыя вобласці Казахстана) ва ўсходнееўрапейскай зоне (Атыраўская, Заходне-Казахстанская вобласці, частка Акцюбінскай і Мангістаўскай абласцей), на Урале (часткова Акцюбінская і Кастанайская вобласці), Сібіры (паўночныя вобласці Казахстана)
Па вызначэнні ЮНЕСКА, рэгіён уключае Манголію, Заходні Кітай, Пенджаб, паўночную Індыю і паўночны Пакістан, паўночна-усходні Іран, Афганістан, раёны азіяцкай Расіі паўднёвей тайговай зоны і пяць былых савецкіх рэспублік Сярэдняй Азіі.
Існуе і іншы метад вызначэння меж Цэнтральнай Азіі — зыходзячы з этнічнага складу насельніцтва (за аснову бяруцца раёны, населеныя усходне-цюркскімі народамі, манголамі і тыбетцамі). Сюды ўваходзяць Сіньцзян, цюркамоўныя рэгіёны поўдня Сібіры, пяць былых савецкіх сярэднеазіяцкіх рэспублік (хоць Таджыкістан населены іранамоўнымі народамі) і поўнач Афганістана.
Упершыню вылучыў Цэнтральную Азію ў якасці асобнага рэгіёна свету географ Аляксандр Гумбальт (1843).
Цэнтральная Азія гістарычна заўсёды асацыявалася з качавымі народамі, якія насяляюць яе абшары, і Вялікім шаўковым шляхам. Цэнтральная Азія заўсёды выступала як месца, дзе сыходзіліся людзі, тавары і ідэі з розных канцоў Еўразійскага кантынента — Еўропы, Блізкага Усходу, Паўднёвай і Усходняй Азіі.
Сярэдняя Азія
Цюленевыя астравы
Цюле́невыя астравы  — архіпелаг у паўночна-усходняй частцы Каспійскага мора на поўнач ад паўвострава Мангышлак. Уваходзіць у склад Казахстана. Агульная плошча — каля 130 км². Сталага насельніцтва няма.
Геаграфія
Архіпелаг складаецца з 6 астравоў мацерыковага паходжання, якія месцяцца за 12,4 км ад паўночнага ўзбярэжжа паўвострава Мангышлак, за 138,4 км на паўночны захад ад горада Актау, 1715 км на паўднёвы захад ад Астаны і за 1888 км на паўднёвы ўсход ад Мінска. Самы вялікі востраў — Кулалы (68 км²).
Прырода
Флора, характэрная для паўпустынь. Шмат птушак, каспійскія цюлені.
Андронаўшчына
Андро́наўшчына (, Андроновщина) — былая вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Бярозкаўскага сельсавета.
Да 5 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Чарняўскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2018 годзе.
NGC 7823
NGC 7823 (іншыя абазначэнні — PGC 328, ESO 111-12, IRAS00022-6220) — галактыка ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Лебедзеў
Мікалай Лебедзеў:
Бакштава
Бакштава (Бакштово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дзівасаўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 15 км на паўночны захад ад Смаленска, за 1,5 км на поўнач ад аўтадарогі. За 8 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Ракітная на лініі Масква — Мінск.
Эканоміка Румыніі
Румынія — індустрыяльна-аграрная краіна. Пасля хуткага эканамічнага росту ў пачатку 2000-х гадоў Румынія мае эканоміку, заснаваную пераважна на сферы паслуг, а таксама з'яўляецца буйным прамысловым вытворцам, у тым ліку, вытворцам і экспарцёрам машын. Да найбуйнейшых румынскіх кампаній адносяцца Automobile Dacia, Ford Romania (абедзве аўтамабілебудаванне), Petrom, Rompetrol, Romgaz (усе паліўная прамысловасць), Electrica (электраэнергетыка), RCS & RDS (тэлекамунікацыі) and Banca Transilvania (банкаўскі сектар). У 2017 годзе Румынія прадэманстравала найвышэйшыя ў ЕС тэмпы росту ВУП (7 %).
Агульная характарыстыка
У першай палове ХХ ст Румынія была сярод сусветных лідараў нафтаздабычы, а таксама выбітным вытворцам сельскагаспадарчай прадукцыі. Камуністычныя ўлады дадалі да гэтых галін спецыялізацыі цяжкую прамысловасць (машынабудаванне, металургію) пры поўным панаванні дзяржаўнай формы ўласнасці. 1990-я прайшлі пад знакам эканамічных цяжкасцей. Курс на прыватызацыю і рынкавую эканоміку, узяты ў посткамуністычнай Румыніі, прывёў да заняпаду многіх значных прадпрыемстваў. У 2000-х Румынія дэманстравала вялікія эканамічныя поспехі, што дало нагоду называць яе «ўсходнееўрапейскім тыграм». Уступленне ў ЕС адбілася на румынскай эканоміцы неадназначна. Румынія моцна пацярпела ад сусветнага крызісу 2008–09 гадоў. Вельмі высокі ўзровень карупцыі прывёў да крызісных з'яў у 2010-х. Сёння роля дзяржавы ў эканамічным жыцці мінімальная, падаходны падатак — адзін з самых нізкіх у ЕС (16 %). У структуры ВУП пераважае сфера паслуг (63 % у 2017), за ёй ідзе прамысловасць (33 %). Пры гэтым у сельскай і лясной гаспадарцы занята 28 % эканамічна актыўнага насельніцтва — адзін з найвышэйшых паказчыкаў у Еўропе. Румынія прыцягвае значную колькасць замежных інвестыцый.
Паводле класіфікацыі Сусветнага банка Румынія адносіцца да дзяржаў з выокім прыбыткам. Згодна з Еўрастатам, ВУП на душу насельніцтва ў Румыніі складае 63 % ад сярэдняга ўзроўню па ЕС (у 2007 было 43 %, што робіць Румынію адной з самых хутка прагрэсуючых эканомік Старога свету. Грашовая адзінка — румынскі лей (RON); шырокае хаджэнне маюць еўра, на якія краіна ў рэшце рэшт мае перайсці. Заробкі ў Румыніі ў параўнанні з астатнімі краінамі ЕС дасюль вельмі нізкія: у 2019 годзе сярэдняя зарплата складае каля 2700 RON у месяц (570 еўра або $ 645) . Параўнальна нізкі і ўзровень беспрацоўя (4,3 % у жніўні 2018). Інфляцыя таксама радуе жыхароў Румыніі, а ў 2016 яна была нават адмоўнай (-1,1 %)!
Энергетыка
Маючы незвычайна вялікія для кантынентальнай Еўропы запасы нафты і газу, Румынія з'яўляецца адной з самых энергетычна незалежных дзяржаў рэгіёна. Энергетыку Румыніі вядуць кампаніі Petrom, Romgaz і Rompetrol. Першая з'яўляецца найбуйнейшым здабыўцам нафты, другая — газу ў паўднёва-ўсходняй Еўропе. Па аб'ёмах здабычы нафты (0,5 млн барэляў у дзень) Румынія займае 28 месца ў свеце, саступаючы ў Еўропе толькі Нарвегіі і Вялікабрытаніі; штогод здабываецца каля 10 млрд м³ прыроднага газу (прыблізна 40-е месца ў свеце, 4-е ў Еўропе). Румынскія НПЗ запяспечнваюць патрэбы ўнутранага рынку, частка нафтапрадуктаў ідзе на экспарт. Асноўныя магутнасці і сеткі электраэнергетыкі належаць дзяржаўнай кампаніі Electrica. Румынія з'яўляецца нета-экспарцёрам электраэнергіі. У 2015 асноўнымі тыпамі электрастанцый былі ТЭЦ на вугалі (28 %), нафтавыя і газавыя (14 %); ГЭС (30 %), атамныя (18 %). Адзіная ў краіне Чэрнаводская АЭС, спраектаванае канадскай кампаніяй Atomic Energy of Canada Limited (AECL), працуе на цяжкай вадзе і мае 2 водна-вадзяных рэактары ў 1300 МВт кожны, яшчэ два плануецца пабудаваць.
Машынабудаванне
У машынабудаванні Румыніі самай знакамітай кампаніяй з'яўляецца Automobile Dacia, што з 1999 належыць французскаму Рэно. У 2014 аўтамабілі Dacia складалі 7,4 % экспарту краіны. З 2009 у Краёве працуе прадпрыемства Ford Romania, у 2017 яно было значна пашырана ў выніку пераносу вытворчасці прызначанай для еўрапейскага рынку прадукцыі з індыйскага горада Чэнаі.
Сфера паслуг
Найбуйнейшыя кампаніі сферы паслуг — RCS & RDS (найбуйнейшая тэлекамунікацыйная кампанія ва Усходняй Еўропе і Banca Transilvania (банкаўскі сектар). Згодна з вынікамі аўтарытэтных даследванняў, у Румыніі адна з найвышэйшых хуткасцей інтернету ў Еўропе і ў свеце. Турызм дае 5 % румынскага ВУП і з'яўляецца адным з самых значных палюсоў росту эканомікі. У 2016 Румынію наведала больш за 9 млн турыстаў. Самым папулярным чарнаморскім курортам з'яўляецца Мамая блізу Канстанцы.
Сельская гаспадарка
У сельскай гаспадарцы дамінуе раслінаводства, а ў яго складзе — вырошчванне зерневых, галоўныя сярод якіх — кукуруза (8 млн тон) і пшаніца (5-7 млн тон). Таксама вырошчваюцца бульба, памідоры, яблыкі. Механізацыя слабая, тэхніка на 80 % састарэлая. У некаторых раёнах сяляне араюць на конях.
Знешні гандаль
Асноўнымі артыкуламі экспарту Румыніі з'яўляюцца аўтамабілі, адзенне і тэкстыльныя вырабы, прамысловае абсталяванне, электрычнае і электроннае абсталяванне, металургічныя прадукты, сыравіна, ваеннае абсталяванне, фармацэўтычныя прэпараты, тонкая хімія, і сельскагаспадарчыя прадукты (садавіна, гародніна і кветкі), праграмнае забеспячэнне. Імпартуюцца лекі, рухавікі і запчасткі, электроніка, прадукты харчавання. Галоўнымі гандлёвымі партнёрамі традыцыйна з'яўляюцца Германія, Італія і Венгрыя. У 2010-х Румынія імкліва нарошчвала экспарт, тым не менш, гандлёвы баланс працягвае быць адмоўным (-6 млрд $ у 2016).
Румынска-беларускі гандаль
У 2014–2018 гг.. штогадовы тавараабарот паміж Румыніяй і Беларуссю складаў 100–150 млн даляраў (у 2018 — 127,4 млн, экспарт — 80, імпарт — астатняе). Асноўныя тавары беларускага экспарту ў Румынію: трактары; фанера клееная; дрот; лесаматэрыялы падоўжна-распілаваныя. Асноўныя тавары імпарту з Румыніі: лекавыя сродкі, расфасаваныя для рознічнага продажу; мэбля; шыны; горны і печы прамысловыя. У Румыніі дзейнічаюць 9 суб'ектаў гаспадарання, якія прадстаўляюць інтарэсы беларускіх прадпрыемстваў, у тым ліку ААТ «МТЗ», ААТ «МАЗ», ААТ «БелАЗ», ААТ «Белкамунмаш», ААТ «Керамін», ААТ «Белшына».
Малінін
Малі́нін — прозвішча.
24 жніўня
24 жніўня — дзвесце трыццаць шосты (дзвесце трыццаць сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Святкуюць
Украіна — Дзень незалежнасці
Аль-Манар
Аль-Манар (المنار — маяк, мінарэт) — ліванскі спадарожнікавы тэлеканал, асацыяваны з шыіцкай партыяй Хезбола. Год пачатку вяшчання — 1991. Першапачатковае месца размяшчэння — паўднёвы прыгарад Бейрута Харэт-Хрэйк. Вяшчанне канала заблакавана ў шэрагу краін. Па думку некаторых еўрапейскіх арганізацый, канал вядзе антысіянісцкую, антыізраільскую і антыамерыканскую прапаганду.
Клён вастралісты
Клён вастралісты, Клён платанападобны , Клён звычайны (Acer platanoides) — лістападнае дрэва роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 20—30 м, з густой кронай. Кара на ствале цёмная буравата-шэрая або амаль чорная, глыбока падоўжна трэшчынаватая. Маладыя парасткі жаўтлява-бурыя, светла-карычневыя або аліўкава-чырвоныя. Верхавінныя пупышкі яйцападобныя або авальныя, буйныя, даўжынёй 8—10 мм, пакрытыя 6—8 карміна-чырвонымі або зеленаватымі лускавінкамі з кароткімі белымі вейкамі па краях. Бакавыя пупышкі драбнейшыя. Сэрцавіна белая, круглявая; драўніна таксама белая з жаўтлявым адценнем, цвёрдая, бліскучая.
Лісце супраціўнае, буйное, пальчаталопасцевае, востраканцовае, на чаранках. Тры верхнія лопасці амаль роўныя, ніжнія значна драбнейшыя; выемкі паміж імі акругленыя, асновы лісця шырокасэрцападобныя, хвосцік даўжынёй да 20 см, часта чырванаваты, з млечным сокам. Ліставыя пласцінкі бліскучыя, цёмна-зялёныя, знізу больш светлыя, голыя або з ніжняга боку з валасінкамі па жылках і бародкамі валасінак у кутах іх.
Кветкі правільныя з падвойным калякветнікам у дыяметры 1,4 мм, жоўта-зялёныя, сабраныя ў складаныя шчыткі. Кветка складаецца з 5 авальных чашалісцікаў, 5 звужаных пялёсткаў, 8 тычынак (2 недаразвітыя). У аснове кветкі развіты нектарны дыск. У гэтага віду адрозніваюць 3 тыпы кветак: жаночыя з недаразвітымі тычынкамі, мужчынскія з недаразвітым песцікам і абоеполыя. Усе тры тыпы можна сустрэць у адным суквецці. Дрэва цвіце да распускання лісця.
Плод — двухкрылка.
Пашырэнне
Арэал ляжыць у межах лясной зоны Еўропы ад паўднёвай часткі Скандынавіі да Міжземнага мора, а таксама на Каўказе. У Расіі даволі звычайны ў лясной зоне еўрапейскай часткі ад Петразаводска да Саратаўскай і Валгаградскай абласцей, дзе сустракаецца ў лясах па бэльках, на ўсход даходзіць да Перадуралля. На тэрыторыі Беларусі від больш пашыраны на поўдні ў хвойна-шыракалістых і дубова-грабавых лясах, цвіце ў красавіку—маі.
Асаблівасці біялогіі
Клён актыўна расце ў вышыню да 25—30 гадоў, затым пачынаюць энергічна расці бакавыя галіны, і развіваецца магутная крона. Да 60 гадоў рост у вышыню практычна спыняецца. Плоданасіць пачынае ў 20—25 гадоў (рэдка раней). Працягласць жыцця дрэва 150—200 гадоў (часам больш). Добра размнажаецца насеннем, багата плоданасіць амаль кожны год. Святлолюбівая, ценевынослівая расліна, мезафіт, мезатроф, эўтроф.
Таксанамія
Від Клён вастралісты ўваходзіць у род сямейства.
Выкарыстанне
Драўніна з высокімі тэхнічнымі якасцямі. Клён вастралісты выкарыстоўваецца як дэкаратыўнае дрэва, добры меданос.
Аляксандр Уладзіміравіч Дуброўскі
Алéсь Дубрóўскі, у публікацыях паэзіі Алéсь Дубрóўскі-Сарóчанкаў; сапр. Аляксандр Уладзіміравіч Дуброўскі (нар. 18 лістапада 1976, Навагрудак) — беларускі паэт, філолаг, тэолаг, прэсвітар.
Вершы друкаваліся ў газетах  і часопісах, у калектыўных зборніках і анталогіі беларускай паэзіі XX стагоддзя «Краса і сіла».
Аўтар кніг паэзіі «Паміж небам і багнаю» (1997), «Эстэтыка маўчання» (2011), «На тонкай нітачцы» (2021), манаграфіі «Паэтыка Рыгора Барадуліна: рытмічная арганізацыя верша» (2006), зборнікаў багаслоўскіх даследаванняў і рэлігійнай публіцыстыкі, укладальнік вучэбных дапаможнікаў.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 лістапада 1976 г. у Навагрудку. З 1981 г. жыве ў Мінску.
Закончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1998), магістратуру (1999) і аспірантуру (2002) па кафедры тэорыі літаратуры, Тэалагічны інстытут Саюза хрысціян веры евангельскай у Рэспубліцы Беларусь (2003). Кандыдат філалагічных навук, дацэнт. Доктар тэалогіі, прэсвітар.
З 1993 na 1995 год працаваў з перапынкам у рэдакцыі часопіса «Першацвет» (быў старшынёй літаб’яднання і рэдактарам аддзела прозы), настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў школе (1998), выкладчыкам і загадчыкам вячэрняга аддзялення Тэалагічнага інстытута Саюза хрысціян веры евангельскай у Рэспубліцы Беларусь (2000—2004), дацэнтам кафедры журналістыкі Інстытута парламентарызму і прадпрымальніцтва (2005—2010), дацэнтам кафедры медыялінгвістыкі і рэдагавання факультэта журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (з 2010 года). Звольніўся з БДУ 26 жніўня 2021 года па пагадненні бакоў пасля абвінавачання ў «парушэнні карпаратыўнай этыкі» (падпісанне калектыўных зваротаў супраць гвалту ў Беларусі).
Асноўныя напрамкі навуковых даследаванняў: вершазнаўства, функцыянальная стылістыка, тэорыя рэдагавання.
Член рэдкалегіі часопіса «Бярозка» і навуковага савета зборніка міжканфесійных і міждысцыплінарных даследванняў «Збожжа».
Літаратурная творчасць
Вершы друкаваліся ў газетах  і часопісах «Чырвоная змена» (дэбютная публікацыя ў 1992 годзе), «Літаратура і мастацтва», «Полымя», «Маладосць», «Нёман», «Першацвет», «Бярозка» і іншых, у калектыўных зборніках і анталогіі беларускай паэзіі XX стагоддзя «Краса і сіла».
Першы зборнік — «Паміж небам і багнаю» (1997) — выйшаў у Бібліятэцы часопіса «Маладосць». Падзел кнігі на раздзелы зроблены паводле храналагічнага прынцыпу — згодна з часам напісання вершаў — i паводле канцэпцыі кнігі — згодна з логікай духоўнага развіцця лірычнага героя.
Другая кніга — «Эстэтыка маўчання» (2011) — адрозніваецца шырынёй дыяпазону інтанацый: ад іроніі (раздзел «Пародыі без арыгіналаў») да філасофска-багаслоўскай сур’ёзнасці (лірычная паэма «Новае неба»). Праз усю кнігу праходзіць матыў Слова і маўчання. На думку паэткі Вікі Трэнас, «галоўнае ў кнізе — адчуванне няспыннага працэсу мыслення і вельмі датклівага стаўлення да Слова, бо з Яго, як вядома з Бібліі, усё і пачалося.»
Найноўшая кніга паэзіі — «На тонкай нітачцы» — вышла ў 2021 годзе ў выдавецтве «Галіяфы». Яна спалучае ў сабе непасрэднасць светасузірання з глыбінёй філасофскіх абагульненняў.
Вершы перакладаліся на рускую мову.
Багаслоўе
Тэма доктарскай дысертацыі па тэалогіі — «Пратэстанцкі фундаменталізм на постсавецкай прасторы: багаслоўская рэфлексія і перспектывы пераадолення» (2015).
Асноўны змест багаслоўскіх тэкстаў А. Дуброўскага — крытыка пратэстанцкага фундаменталізму і даследаванні на памежжы літаратуразнаўства і тэалогіі, напрыклад кніга «Религия, преодолевающая себя». Фундаменалізму, у прыватнасці, прысвечана кніга «Ревность по вере? Два взгляда на фундаментализм», напісаная ў суаўтарстве са святаром Цімафеем Алфёравым. У ёй А. Дуброўскі разглядае праблему пратэстанцкага фундаменталізму, у той час як Ц. Алфёраў піша ў тым ліку і пра фундаменталізм у праваслаўі.
Найбольшы ўплыў на аўтара зрабілі працы Паўля Ціліха, Ганса Кюнга, Іяхіма Ераміяса, Джэймса Дана, Дэвіда Боша, Н. Т. Райта; у пэўнай ступені — Карла Барта, Дытрыха Банхёфера, Рудольфа Бультмана і інш.
Таксама А. Дуброўскі актыўна звяртаецца да казані. Найбольш публікацый у гэтым жанры — у пецярбургскай газеце «Мирт», а таксама на старонцы аўтара ў Фейсбуку.
Валкалацкая сядзіба
Валкалацкая сядзіба — сядзіба ў аграгарадку Валкалата, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць. Захаваліся фрагменты сядзібы канца XIX стагоддзя. Сам сядзібны дом не захаваўся, да нашых дзён дайшло толькі некалькі гаспадарчых пабудоў.
Гісторыя
У пачатку ХХ стагоддзя прысядзібным паркам валодалі Васілеўскія. У той час у панскім памесці (фальварку) было 3 дамы. На тэрыторыі, якую займае сучасная бальніца, знаходзіўся панскі будынак. Ён быў абсаджаны ліпамі, што захаваліся да нашых дзён. Захаваліся і некаторыя іншыя пабудовы. Недалёка ад маёнтка знаходзіўся млын. Была кузня.
Парк займаў маляўнічы лагчынападобны схіл, з трох бакоў ахоплены алеямі, якім, верагодна, больш за 2 стагоддзі. Самая велічная (шырыня 8 м) паўночная алея, ліпы якой вышынёй да 26-28 м змыкаюцца кронамі і ўтвараюць зялёны калідор. У 1930-я гады ў парку пабудаваны два свірны. Адзін з іх выдзяляецца паўпаверхам з маленькімі ў выглядзе шчылін вокнамі, мае мансардны дах і галерэю.