cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны горны ўніверсітэт
Гісторыя
Горнае вучылішча ў далейшым было ператворана ў Горны кадэцкі корпус (1804), са стандартным тэрмінам навучання 3 гады, і затым кадэцкі корпус ператвораны ў Інстытут  (1834) з пераходам да пяцігадовай сістэмы вышэйшай інжынернай адукацыі, у 1866 годзе — у Горны інстытут, у 2011 годзе — у Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны горны ўніверсітэт, і, нарэшце, пасля аб'яўнання ў 2011 годзе з Паўночна-Заходнім дзяржаўным завочным тэхнічным універсітэтам у 2012 годзе — у Нацыянальны мінеральна-сыравінны ўніверсітэт «Горны».
Сучаснасць
У цяперашні час Санкт-Пецярбургскі горны універсітэт уяўляе сабой адзін з вядучых у сваёй вобласці навукова-адукацыйных цэнтраў Расіі, навучае 16500 студэнтаў, вядзе падрыхтоўку бакалаўраў, магістраў і спецыялістаў (інжынераў) па 97 напрамках i спецыяльнасцях на 9 факультэтах. На 40 кафедрах і ў філіялах інстытута працуюць звыш 120 дактароў навук і прафесараў, больш за 400 кандыдатаў навук і дацэнтаў, больш за 30 акадэмікаў расійскіх і міжнародных акадэмій.
ВНУ рыхтуе спецыялістаў для ўсіх галін горна-металургічнага і нафтагазавага комплексу, геалагічнай службы, прамысловага і грамадзянскага будаўніцтва Расіі, краін блізкага і далёкага замежжа. У Горным універсітэце вядуцца інтэнсіўныя даследаванні па асноўных праблемах развіцця сыравіннай базы краіны, рацыянальнага прыродакарыстання, распрацоўкі прагрэсіўных энергазберагальных тэхналогій здабычы і перапрацоўкі карысных выкапняў.
Горны музей — захавальнік унікальных калекцый, у якім знаходзіцца больш за 200 тысяч экспанатаў, сабраных з усіх кантынентаў і больш чым з 80 краін свету. Кніжна-часопісны збор Галоўнай бібліятэкі ўніверсітэта налічвае каля паўтары мільёнаў выданняў, мае вялікае навукова-гістарычнае значэнне.
Горны ўніверсітэт мае вышэйшы дзяржаўны статус адукацыйнай сістэмы Расіі, з'яўляючыся асабліва каштоўным аб'ектам культурнай спадчыны народаў Расіі, узнагароджаны чатырма ўрадавымі ўзнагародамі.
Структура ўніверсітэта
У структуру Санкт -Пецярбургскага дзяржаўнага горнага універсітэта ўваходзяць 9 факультэтаў, ваенная кафедра і 1 філіял — Кірышскі філіял:
Абас эль-Фасі
Абас эль-Фасі (عباس الفاسي, нар. 18 верасня 1940, Беркан, Марока) — мараканскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм'ер-міністр Марока з 19 верасня 2007 года па 29 лістапада 2011 года, член партыі Істыкляль.
Біяграфія
Займаў розныя дзяржаўныя, у тым ліку міністэрскія пасады: міністр будаўніцтва ў 1977—1981 гадах, міністр рамёстваў і сацыяльных спраў у 1981—1985 гадах, пасол у Тунісе і пры Лізе арабскіх дзяржаў у 1985—1990 гадах, пасол у Францыі ў 1990—1994 гадах, міністр занятасці, прафесійнай падрыхтоўкі кадраў, сацыяльнага развіцця і салідарнасці ў 2000—2002 гадах, дзяржаўны міністр ва ўрадзе незалежнага кандыдата Дрыса Жэту ў 2002—2007 гадах.
Пасля перамогі партыі Істыкляль на парламенцкіх выбарах у 2007 годзе зацверджаны каралём Мухамедам VI на пасадзе прэм’ер-міністра.
29 лістапада 2011 Абаса эль-Фасі на пасадзе прэм’ер-міністра змяніў лідар Партыі справядлівасці і развіцця Абдэліла Бенкіран.
Обуда
Обуда (Óbuda) — старажытны і аж да 1873 года самастойны горад у цэнтры Венгрыі. Пасля аб'яднання Обуды, Буды і Пешта ў новы горад Будапешт, Обуда атрымала статус раёна сталіцы Венгрыі. Назва Обуда на венгерскай мове азначае Старая Буда (Alt-Ofen).
У Обудзе, на дунайскім востраве, праходзіць штогадовы музычны фестываль «Сігет».
Гісторыя
Цяпер Обуда – гэта самы стары раён Будапешта. Да 1873 года - паўночнае прадмесце Буды, да XIII стагоддзя яна і была Будай, а яшчэ раней - Аквінкумам.
Першыя паселішчы на тэрыторыі Обуды з'явіліся яшчэ ў каменным веку. Рымляне ў I стагоддзі да н.э., ацаніўшы па годнасці мясцовыя гарачыя крыніцы, пабудавалі тут Аквінкум - сталіцу правінцыі Панонія. У II стагоддзі горад быў разбураны варварамі, а затым некалькі разоў абложваўся і быў, урэшце, заваяваны гунамі, ад якіх у V стагоддзі атрымаў імя «Буда» - у гонар брата караля Атылы, які склаў сваю галаву ў паядынку з апошнім. Тут знаходзілася стаўка Атылы, а паводле «Песні пра Нібелунгаў», тут жа затым збудаваны быў легендарны Замак Атылы (Etzelnburg). Пасля, на пэўны час, горад страціў сваё значэнне і быў разбураны. Венгерскія плямёны прыйшлі сюды з-за Карпат каля 900 года і дзьюла (ваявода) Арпад удыхнуў новае жыццё ў старое папялішча.
У 1241—1242 гадах Буда была разбурана манголамі. Пасля кароль Бела IV пабудаваў магутную крэпасць на поўдзень ад зруйнавага горада. Паселішча (пасад), якое вырасла вакол Будайскай цвярдыні, і стала ў далейшым называцца "ўласна Будай" - а за паступова старым гарадскім ачагом, які паступова адбудаваўся, у гутарковай мове замацавалася назва Обуда, якая перайшла і ў афіцыйнае справаводства.
У XVIII стагоддзі Обудай валодаў род Зічы, які пабудаваў тут у 1746-52 гг. барочны палац.
Пасля абвешчанага 1 студзеня 1873 года ўрачыстага аб'яднання Обуды, Буды і Пешта ў новы горад Будапешт, - Обуда атрымала статус раёна сталіцы Венгрыі. Менавіта дзякуючы тэрмальным крыніцам Обуды, Будапешт з'яўляецца адзінай еўрапейскай сталіцай, якая мае статус курорта.
Стральчатка шчаўевая
Стральчатка шчаўевая (Acronicta rumicis) — матылёк з сямейства совак. Пашкоджвае ўсе пладовыя, ягадныя і многія агароднінныя культуры.
Біялагічнае апісанне
Крылы матылька цёмна-шэрага або светла-шэрага колеру, вонкавым выглядам ён нагадвае соўку. Размах крылаў 34-40 мм.
Вусень даўжынёй 38 мм, густа пакрыта доўгімі чорнымі валасінкамі, касымі белымі і чырвонымі плямамі і палоскамі на целе, вельмі падобная на вусень залатагузкі. Кукалка цёмна-бурая, у тонкім павуцінным шэрым кокане. Матылі адкладаюць купкі яек на лісце. За месяц вусень вырастае да 40 мм даўжынёй і, прымацаваўшыся да галін і ствала, пляце кокан, усярэдзіне якога ператвараецца ў кукалку. Праз 12—15 дзён з кукалкі выходзіць матылёк. За год развіваецца два пакаленні матылькоў. Вучені першага пакалення шкодзяць з канца мая да ліпеня, другога — у жніўні і верасні. Значны ўрон наносяць сеянцам, гадавальнікам і маладым садам, аб’ядаючы лісце пладовых дрэў, у выніку чаго спыняецца прырост і прышчэпа не развіваецца. Часта сустракаецца на шчаўі.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны амаль па ўсёй Еўропе, за выключэннем паўночна-заходняй і паўночнай Скандынавіі і поўначы Расіі, сустракаецца ў Паўночна-заходняй Афрыцы, Малой Азіі, на Блізкім Усходзе, Кіпры, Каўказе, на поўначы ад Урала і Заходняй Сібіры да Далёкага Усходу. Матылькі жывуць у розных біятопах і паўсюль шматлікія.
Ёжэф Дудаш
Ёжэф Дудаш (Dudás József;, Марошвашархей — , Будапешт) — румынскі і венгерскі палітычны актывіст, удзельнік камуністычнага падполля, потым непрымірымы антыкамуніст. Займаў самыя радыкальныя пазіцыі ў Венгерскім паўстанні 1956 года. Узначаліў групу баевікоў, камандаваў масавымі пагромамі і забойствамі супрацоўнікаў камуністычнай дзяржбяспекі. Узначальваў адзін з рэвалюцыйных камітэтаў, сфармуляваў і абвясціў палітычную праграму паўстанцаў. Пасля падаўлення паўстання арыштаваны і пакараны смерцю.
Камуніст у Румыніі
Нарадзіўся ў працоўнай сям'і трансільванскіх венграў. У 14-гадовым узросце далучыўся да працоўнага руху. Глыбока прасякнуўся камуністычнымі ідэямі, быў у нелегальнай кампартыі Румыніі. Быў арганізатарам страйкавага руху. За падпольную камуністычную дзейнасць у 1933 годзе быў арыштаваны румынскімі ўладамі і прысуджаны да 9-гадовага зняволення. У 1939 годзе вызвалены па амністыі.
Калі ў 1940 годзе Трансільванія была перададзена ў склад Венгрыі ў выніку Другога Венскага арбітражу, Ёжэф Дудаш перабраўся ў Будапешт. Без спецыяльнай адукацыі асвоіў інжынерныя навыкі, працаваў механікам на заводзе.
Антыфашыст у вайне
Ёжэф Дудаш прымаў актыўны ўдзел у венгерскім антыфашысцкім руху, быў сувязным камуністычнага падполля. Выступаў у якасці пасярэдніка паміж кіраўнікамі кампартыі Венгрыі Ласла Райкам, Дзьюлай Калаі і лідарамі Незалежнай партыі дробных гаспадароў (НПДГ) Золтанам Тылдзі, Янушам Чорбай.
Цесныя сувязі Дудаша з камуністамі сталі вядомыя прыхільнікам-антынацыястам Міклаша Хорці. Па іх ініцыятыве Дудаш быў уключаны ў склад дэлегацыі прэм'ер-міністра Гезы Лакаташа, якая праводзіла ў Маскве перамовы пра выхад Венгрыі з Другой сусветнай вайны. Ёжэф Дудаш знаходзіўся ў Венгерскім фронце, што яднаў камуністаў, сацыял-дэмакратаў і НПДГ, быў адным з заснавальнікаў прасавецкага Вызвольнага камітэта Венгерскага нацыянальнага паўстання.
Апазіцыянер у Венгрыі
Пасля вайны Ёжэф Дудаш усё больш дыстанцыяваўся ад камуністаў, якія прыйшлі да ўлады. Дудашу не падабаліся татальная рэгламентацыя, палітычныя рэпрэсіі, наяўнасць на тэрыторыі Венгрыі савецкіх войскаў. Дудаш уступіў у НПДГ і быў абраны ва Урад Будапешта. Яго стаўленне да партыйнага рэжыму Мацьяша Ракашы рабілася ўсё больш негатыўным.
Дудаш зблізіўся з антыкамуністычным падполлем, заняўся распаўсюдам улётак. У 1947 годзе ён быў арыштаваны камуністычнай дзяржбяспекай, але на наступны год вызвалены па заступніцтве Ласла Райка.
Буда (Будапешт)
Буда (Buda, Budín, Budim, Budin, Будим або Budim), Офен (Ofen) — заходняя частка венгерскай сталіцы Будапешта на правым беразе Дуная. Паводле легенды, назва Буда паходзіць ад імя гунскага правадыра Бледы (Buda), паводле іншай версіі назва горада мае славянскае паходжанне ад буда — «дом, пабудова, паселішча»
Тэрыторыя Буды складае прыкладна траціну тэрыторыі Будапешта і пакрыта ўзгоркамі і лясамі.
Гісторыя
Буда была сталіцай Венгрыі з 1361 года да ўваходжання ў Асманскую імперыю ў 1541 годзе, пасля чаго новай сталіцай стала Пожань (сённяшняя назва — Браціслава, сталіца Славакіі).
У 1686 годзе Буда была захоплена Аўстрыяй. Буда стала вольным горадам у 1703 годзе, пазней, у 1784 годзе стала венгерскай сталіцай.
У 1873 годзе ў выніку аб'яднання гарадоў Пешт, Буда і Обуда з'явіўся горад Будапешт.
У астраноміі
У гонар Буды названы астэроід (908) Буда, адкрыты ў 1918 годзе.
Падгалле (Ельскі раён)
Падга́лле (, Подгалье) — аграгарадок (да 2011 г. вёска ) у Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Засінцаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 52 км у напрамку на паўднёвы захад ад Ельска, за 229 км ад Гомеля.
Бураковы даўганосік
Бураковы даўганосік (Bothynoderes punctiventris) — жук з сямейства даўганосікаў.
Экалогія
Распаўсюджаны ў многіх мясцовасцях паўднёвай Расіі, прыносіць моцную шкоду цукровым буракам аб’яданнем іх маладых парасткаў і бацвіння; лічынкі яго аб’ядаюць таксама бураковыя карані. Жукі з’яўляюцца ранняй вясной і нападаюць на ўсходы буракоў, затым адкладаюць яйкі ў зямлю; лічынкі, якія выходзяць з іх, жывуць у зямлі і акукліваюцца ў сярэдзіне лета; жукі выходзяць восенню, але застаюцца да вясны ў зямлі.
Меры барацьбы
З мер барацьбы з гэтым небяспечным ворагам цукровых буракоў галоўныя: абнясенне плантацый канаўкамі, з мэтай збірання жукоў, якія трапілі туды, і ачыстка палёў ад пустазельных траў (галоўным чынам лебяды), якія спрыяюць размнажэнню жукоў, дастаўляючы ім багаты запас ежы.
Tinea pellionella
Tinea pellionella — від матылькоў роду Tinea.
Апісанне
Насякомае бліскучага гліняна-жоўтага колеру, пярэднія крылы перад сярэдзінай часта з двума невялікімі цёмнымі кропкамі і з адной, больш буйной, за сярэдзінай; ніжнія крылы светла-шэрыя, з жаўтлявым водбліскам; 15-16 мм у размаху. Вусені белыя, чэрвепадобныя, амаль голыя, з васьмю вельмі кароткімі брушным ножкамі, з празрыстай скурай, праз якую прасвечвае змесціва страўніка; галоўка бурая. Вусень нападае пераважна на футра, жыве ў пераносным чэхліку і падгрызае на сваім шляху ўсё валасы незалежна ад таго, з'ядае іх або не.
Серыя
Се́рыя (, Серые) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Засінцаўскага сельсавета.
Баразнаватабрухія
Баразнаватабрухія, бяспанцырныя, жалабабрухія (Solenogastres) — клас малюскаў.
Адрозніваецца каля 120 найбольш прымітыўных відаў, пашыраных амаль ва ўсіх морах ад Арктыкі да Антарктыкі. Жывуць на розных глыбінях (да 9000 м). Найбольш вядомыя малюскі з родаў Nematomenia і Epimenia.
Цела чэрвепадобнае, даўжынёй ад 1 мм да 30 см, звонку ўкрытае вапняковымі шыпамі рознай будовы. Ракавіна адсутнічае. У большасці на брушным баку знаходзіцца баразна (адсюль назва) з вузкім кілем (рудымент нагі).
Лодзінскі ўніверсітэт
Лодзінскі ўніверсітэт (Uniwersytet Łódzki)  — вышэйшая навучальная ўстанова ў Лодзі (Польшча).
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны ў 1945 годзе на базе педінстытута (1921—1928), Вышэйшай школы эканамічных навук (1924—1928) і аддзялення Свабоднага польскага ўніверсітэта (1928—1939). На сённяшні дзень універсітэт мае 12 факультэтаў і гэта адна з найлепшых ВНУ краіны. У 2007 годзе ўніверсітэт патрапіў у спіс 500 найлепшых навучальных устаноў свету паводле рэйтынгу часопісу The Times.
На цяперашні момант (2008) ва ўніверсітэце навучаецца 42 500 студэнтаў і працуе 3827 выкладчыкаў.
Іншая інфамацыя
З самага пачатку існавання ўніверсітэту кіраўніцтва клапацілася пра супрацоўніцтва з замежнымі ВНУ, якое працягваецца і зараз. Пры ўніверсітэце працуе Вышэйшая школа польскай мовы, дзе вучацца больш за 300 замежных студэнтаў, каб атрымаць дыплом і магчымасць паступіць у польскія ВНУ бясплатна.
Таксама ўніверсітэт вядомы сваёй бібліятэкай, якая займае другое месца сярод усіх бібліятэк Польшчы.
ФК Агракамбінат Ждановічы
«Агракамбінат Ждановічы» (часам таксама «АК Ждановічы» ці проста «Ждановічы») — беларускі футбольны клуб з Мінска. Заснаваны ў 2011 годзе. У 2014—2015 гадах выступаў у Другой лізе чэмпіянату Беларусі па футболе.
Гісторыя
Каманда была заснавана ў 2011 годзе пры падтрымцы агракамбіната «Ждановічы», да 2014 года выступала ў мінскай аматарскай лізе МЛФ. У 2013 годзе клуб перамог у аматарскім чэмпіянаце Мінска, а таксама заняў 3-е месца на турніры «Кубак Незалежнасці-2013» у Кіеве.
У 2014 годзе каманда заявілася ў Другую лігу, дзе стала выступаць у падгрупе А. Неўзабаве «Ждановічы» апынуліся на трэцім радку табліцы і не пакінулі яго да канца першага этапу, такім чынам трапілі ў фінальную групу. Аднак, у фінале каманда выступіла няўдала — 1 нічыя пры 7 паражэннях — і заняла выніковае 8-е месца. Тым не менш, нападнік «Ждановічаў» Кірыл Самахвал з 25 галамі стаў другім бамбардзірам турніру.
У сезоне 2015 справы ў каманды пайшлі горш. Згубіўшы сваіх найлепшых ігракоў папярэдняга сезону, «Ждановічы» неўзабаве апынуліся ў канцы табліцы. Нягледзячы на тое, што ў другой палове турніру каманда стала набіраць ачкі, яна скончыла на 8-м месцы з 10 у сваёй групе А, пасля чаго разграміла ў стыкавых матчах «Любань» (9:0, 3:0).
За час выступлення пад назвай «КаўчэгСэрвіс», каманда дасягнула нядрэнных вынікаў:
У пачатку 2019 года ў сувязі з ліквідацыяй фірм-партнёра «КаўчэгСэрвіс» каманда змяніла назву на «Фенікс», пад гэтай назвай прыняла ўдзел у Кубку Беларусі 2019/20, дзе 22 мая 2019 года саступіла мар’інагорскай «Вікторыі» з лікам 0:5. У 2020 годзе каманда пад новай назвай «Альфа» зноў згуляла ў Кубка Беларусі.
Палікарпа Пас Гарсія
Прэзідэнцтва
Пас прыйшоў да ўлады 1978 годзе ў выніку так званага «какаінавага перавароту», які фінансаваўся Медэльінскім какаінавым картэлем на чале з наркабаронам Хуанам Матэі-Бальэстерасам. У часы яго праўлення узброеныя сілы Гандураса і спецыяльныя службы атрымлівалі фінансаванне ад картэляў у абмен на абарону з боку дзяржавы, а Гандурас стаў адным з асноўных каналаў транспарціроўкі какаіну і марыхуаны з Калумбіі. Калі амерыканскае Упраўленне па барацьбе з наркотыкамі размясціла свой першы офіс у Тэгусігальпе ў 1981 года, яно хутка прыйшло да высновы, што «амаль усе члены ўрада былі ўцягнутыя ў гандаль наркотыкамі» .
Вайскоўцы кіравалі Гандурасам з 1963 года, а Пас стаў апошнім на цяперашні час генералам на пасадзе кіраўніка дзяржавы. Выбары 1981 года выйграў Раберта Суаса Кордава, і Пас склаў свае паўнамоцтвы ў студзені наступнага года.
ФК Ашмяны-БДУФК
«Ашмяны-БДУФК» — былы беларускі футбольны клуб з горада Ашмяны.
Гісторыя
З 2007 года клуб выступаў у чэмпіянаце Гродзенскай вобласці, дзе займаў месцы ў ніжняй палове табліцы.
У пачатку 2015 года мінскі клуб «Славянін», шукаючы магчымасць пераехаць у іншы горад, здолеў дамовіцца аб пераездзе з кіраўніцтвам Ашмян. У выніку, у Другую лігу замест «Славяніна» была заяўлена каманда «Ашмяны». Каманда была ўкамплектавана пераважна былымі ігракамі «Славяніна», таксама ў яе склад быў запрошаны шэраг мясцовых футбалістаў. Галоўным трэнерам «Ашмян» стаў былы трэнер «Славяніна» Васіль Смірных. У сезоне 2015 «Ашмяны» адразу сталі адным з лідараў сваёй падгрупы А, аднак у выніку занялі трэцяе месца і выйшлі ў фінальны раўнд, дзе не здолелі ўзняцца вышэй за пяты радок.
У пачатку 2016 года, пасля спынення існавання першалігавай «Бярозы-2010» і адмовы «Маладзечна-ДЮСШ-4» ад павышэння «Ашмянам» было прапанавана месца ў Першай лізе, на што каманда адказала згодай. Аднак, замацавацца ў Першай лізе не атрымалася — каманда хутка апынулася ў канцы турнірнай табліцы. Улетку шэраг ігракоў «Ашмян» быў абвінавачаны ў арганізацыі дагаварных матчаў, яны былі выключаны з каманды, склад якой у выніку абнавіўся больш чым напалову. Восенню 2016 года галоўным трэнерам замест Васіля Смірных стаў Антуан Маёраў, але і ён не здолеў выратаваць каманду ад апошняга месца і вылету ў Другую лігу.
Сезон 2017 каманда, якая дапоўніла назву «Ашмяны» да «Ашмяны-БДУФК», пачала ў Другой лізе са штрафам у 5 ачкоў за ўдзел ігракоў у дагаварных матчах у папярэднім сезоне. Пачатак атрымаўся няўдалым — «Ашмяны» саступілі асноўным канкурэнтам і ўскладнілі сабе барацьбу за высокія месцы. Аднак пазней каманда набрала абароты і стала перамагаць у адным матчы за другім, нярэдка з разгромным лікам. У выніку «Ашмяны» неўзабаве апынуліся ў верхняй частцы табліцы і, разграміўшы ў апошнім туры «Любань» з лікам 12:1, занялі трэцяе месца. Пры гэтым нападнік «Ашмян» Дзмітрый Купнеўскі з 31 голам стаў найлепшым бамбардзірам турніру.
У сезоне 2018 «Ашмяны» таксама былі адным з фаварытаў Другой лігі, але даволі хутка адсталі ад «Руха» і «Крумкачоў» і былі вымушаны змагацца за трэцяе месца. Доўгі час паспяхова ўтрымліваючы трэці радок, у канцы сезону ашмянская каманда прапусціла наперад рэчыцкі «Спадарожнік» і фінішавала чацвёртай. У сезоне 2019 «Ашмяны-БДУФК» доўгі час вялі барацьбу за першынство з дзяржынскім «Арсеналам», у выніку каманда стала другой і выйшла ў Першую лігу.
У 2020 годзе, запрасіўшы некалькіх вопытных ігракоў, «Ашмяны-БДУФК» сталі серадняком Першай лігі і ў выніку скончылі сезон на 10-м месцы. Аднак, у пачатку 2021 года стала вядома, што з-за фінансавых цяжкасцей каманда не выступіць у Першай лізе і спыніць існаванне. Новая каманда з Ашмян, складзеная пераважна з мясцовых ігракоў, была заяўлена ў Другую лігу ў сезоне 2021.
Руа (цар гунаў)
Руа, або Ругіла, Руас, Руга (Rua, Ρούγας, Ροϋνας, Ρωίλας; памёр у 434/440) — цар гунаў, военачальнік, які атрымаў раннія перамогі над Рымскай імперыяй.
Руа быў адным з выдатных папярэднікаў Атылы ў V стагоддзі. Першапачаткова кіраваў разам са сваім братам Октарам, які сканаў у 430 годзе падчас ваеннай кампаніі супраць бургундаў. У 424/425 годзе аказваў дапамогу ўзурпатару Іаану.
У 432 годзе Руа згадваецца як адзіны кіраўнік гунаў. У той час рымскі военачальнік Флавій Аэцый з-за ўнутранай міжусобіцы ў імперыі страціў сваю правінцыю Галію, маёмасць і бег да гунаў. З іх дапамогай ён ізноў быў адноўлены на сваёй пасадзе.
Вітальд Вашчыкоўскі
Ві́тальд Ян Вашчыко́ўскі (Witold Jan Waszczykowski, нар. 5 мая 1957 года) — польскі гісторык, дыпламат і палітык, з 2005 па 2008 год намеснік міністра замежных спраў, з 2008 па 2010 год намеснік кіраўніка Бюро нацыянальнай бяспекі, дэпутат Сойма VII і VIII скліканняў, з 16 лістапада 2015 года — міністр замежных спраў Польшчы.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 мая 1957 года ў горадзе Пётркаў Трыбунальскі.
Атрымаў ступень магістра гісторыі ў Лодзінскім універсітэце і ступень магістра міжнародных адносін у Арэгонскім універсітэце.
З 1992 года Вашчыкоўскі працаваў у структурах МЗС Польшчы, з 1999 па 2002 год з’яўляўся паслом Польшчы ў Іране. З 4 лістапада 2005 года па 11 жніўня 2008 года займаў пасаду намесніка міністра замежных спраў Польшчы, з 27 жніўня 2008 года па 6 ліпеня 2010 года быў намеснікам главы Бюро нацыянальнай бяспекі. На парламенцкіх выбарах у 2011 годзе быў абраны ў Сойм, пераабраны ў 2015 годзе.
16 лістапада 2015 года заняў пасаду міністра замежных спраў у кабінеце Беаты Шыдла.
Геварызм
Геварызм — левая палітычная плынь, якая ўзнікла пасля Кубінскай рэвалюцыі і грунтуецца на ленінізме, мааізме, партызанскай вайне і іншых ідэях Эрнэста Чэ Гевары. Ідэалогія мела вялікі поспех сярод партызан Лацінскай Амерыкі і «новых левых» у Заходняй Еўропе
Гісторыя ўзнікнення і асноўныя ідэі геварызму
Пасля перамогі кубінскай рэвалюцыі пад кіраўніцтвам Фідэля Кастра, яго паплечнік Эрнэста Гевара ператварыў свае абстрактныя леварадыкальныя ідэі ў адзіную ідэалогію — геварызм. Практычна гэтую ідэалогію Гевара выкарастаў у Конга і Балівіі. Падчас вайны ў Балівіі Гевара загінуў і стаў сімвалам сусветнага камуністычнага руху і ідэалам новых левых.
Дуплянка
Дуплянка — шматзначны тэрмін.
Геварызм
Гісторыя ўзнікнення і асноўныя ідэі геварызму
Геварызм падтрымлівае экспарт рэвалюцыі ў імперыялістычныя краіны (напрыклад, ЗША). Гевара ўвесь час гаворыць аб тым, што пастаянная партызанская вайна, якая адбываецца ў пазагарадскіх раёнах, можа «зламаць лідараў». Ён уводзіць тры моманты, якія прадстаўляюць яго ідэалогію ў цэлым: што звычайныя людзі могуць выйграць у дзяржаўнай арміі пры правільнай арганізацыі; што ўмовы, якія робяць рэвалюцыю, народныя сілы могуць выкарыстоўваць; і што народныя сілы заўсёды маюць перавагу ў не гарадскіх умовах.
Гевара мещ асабліва вялікую цікавасць да партызанскай вайны, з прысвячэннем foco тэхнікі, таксама вядомы як «focalism» (ці «foquismo» на іспанскай мове). Нягледзячы на ​​адрозненні ў падыходах — падкрэсліваючы кіраўніцтва партызан, а не засяроджванне палітычнай улады ў ваенных ўмацаваньнях — Чэ Гевара натхніўся мааісцкім паняццем «народнай вайны», ідэям Маа Цзэдуна і падтрымаў яго ў кітайска-савецкім расколе. Гэтай супярэчнасцю можа часткова растлумачыць яго адыход ад прасавецкай Кубы Кастра ў сярэдзіне 1960-х гадоў. Гл. таксама
Спіс аб’ектаў PGC (2069001—2070000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2069001—2070000)
Сугакі (Ельскі раён)
Сугакі́ (, Сугаки) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Засінцаўскага сельсавета.
Шатуны
Шатуны́ (, Шатуны) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Засінцаўскага сельсавета.
Рагулькі Аякса
Рагулькі Аякса (Consolida ajacis) — гэта аднагадовая расліна сямейства Казяльцовых родам з Еўразіі.
Арэал
Шырока распаўсюджаная ў розных абласцях Еўразіі і па большай частцы Паўночнай Амерыкі, дзе від быў інтрадукаваны.
Выкарыстанне
Яго часта вырошчваюць у садках як дэкаратыўную расліну за яго прыгожыя кветкі блакітнага, ружовага або белага колераў. Расліна можа дасягаць метра ў вышыню. Паколькі ў надземных частак і насенні былі выяўленыя дыцерпеноіды, у тым ліку высокатаксічныя, расліну варта разглядаць як атрутную.
Свята-Мікалаеўская царква (Латыгаль)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны (былы уніяцкі) храм у вёсцы Латыгаль Вілейскага раёна Мінскай вобласці. Адна з найстарых драўляных цэркваў рэгіёна, помнік беларускага народнага дойлідства, за сваю гісторыю ніколі не зачынялася.
Прастольнае свята — 22 мая, 19 снежня.
Настаяцель — іерэй Андрэй Громаў.
Уніяцкі перыяд
Першы ўспамін пра царкву адносіцца да 1682 года, падчас візітацыі Лагойскай пратапопіі. «''W Latihole, w maietnosci j ego milosci pana Heronima Samuela Kotla, marszalka oszmianskiego. Cerkiew zalozenia Swietego Mikolaia. Przy kturey cerkwi wielebny ociec Marko Klimetowicz zostaie''». Прыход складаўся з вёсак Латыгаль, Трыгузі, Рогавічы, Паняцічы, Чарапкі, Кухты, Чэхі, Ляўкова. Агульна налічвалася 264 вернікі.
10 мая 1701 года падскарбі Вялікага Княства Літоўскага Міхал Казімір Коцел выдаў прывілей прасвітару Латыгальскай царквы на правядзенне два разы на год кірмашоў і дазволіў бязмытнае ўтрыманне шынка. У 1732 годзе царква знаходзілася на фундацыі пана Пачобута, чэсніка смаленскага. Настаяцелем пры храме ў той час служыў ксёндз Ян Ламановіч. Будынак царквы быў пабудаваны з брусу. Над захрысціяй і бабінцам уздымаліся па адной вежачцы з купалам. На гонтавым даху было пять жалезных крыжоў. Унутры — столь і пол драўляныя; вокнаў дзесяць (усе драўляныя). Званіца ўяўляла сабой рагаціну з падвешаным звонам. Могілкі вакол царквы былі абгароджаны плотам. Фундатары не сквапіліся на грашовыя сродкі. Унутраннае аздабленне адрознівалася багаццем і вытанчанай раскошай. Галоўны алтар быў часткова пазалочаны і пасрэбраны, аклады абразоў былі зроблены з каштоўных металаў. К таму часу ў валоданні царквы засталася адна валока зямлі, адзін падданы селянін з трыма сынамі.
У 1738 годзе, з нагоды пажару, у царквы паўстаў новы драўляны будынак, сярэдніх памераў, без купала, з жалезным крыжом на даху. Настаяцель — ксёндз Самуіл Мрайскі; фундатар Ян Коцел, стараста тынтагольскі. Пасля смерці апошняга, фундуш царкве быў дадзены Андрэем Пачобутам 10 мая 1745 года у суме паўтысячы тынфаў на маёнтку Ляўкоўскім. Два разы ў год, вясной і восенню, з адсоткаў па гэтай суме ксяндзы-пробашчы атрымвалі плату ўсяго 35 тынфаў. За гэта яны былі абавязаны штогод праводзіць 36 набажэнстваў чытаных і чатыры квартальных са спевам. Акрамя таго храму навечна перадаваўся селянін Пракоп Чарапок з жонкай, сынамі, з усёй яго хатняй гаспадаркай і будынкамі, з раллямі, сенажацямі.
У 50-60-ых гадах XVIII стагоддзя пасля пажару, храм зноў перабудавалі. У 1763 годзе ён па-ранейшаму быў драўляны, меў тры купалы з вялікімі жалезнымі прамяністымі крыжамі. У апісанні галоўнага двух’яруснага алтара ўжо не згадваецца ні пазалота, не серабрэнне, а проста зазначалася «драўляны сталярскай працы, пафарбаваны». Храм больш напамінаў сціплую могілкавую царкву.
На 23 студзеня 1766 года царква знаходзілася пад патранатам прадстаўніцы роду князёў Радзівілаў графіні Брыгіды Салагуб. І калі на пачатку 70-ых гг. XVIII ст. здарыўся чарговы пажар, менавіта па яе фундацыі вялося аднаўленне святыні. Новая царква паўстала ў 1771 годзе з дрэва, ў паўночнай частцы вёскі, на месцы старой трохкупальнай. У параўнанні з папярэднім новы храм выглядаў пышна. Гонтавы дах з двума высокімі купаламі і жалезнымі крыжамі на іх, восем вокнаў, фігурны франтон надавалі запамінальны сілуэт. Над уваходам размяшчаліся хоры; столь была драўляная, а падлога — цагляная. Пасля смерці графіню пахавалі ўнутры храма, перад алтаром, з усімі належнымі ўшанаваннямі. Тады ж была збудавана і званіца з двума звонамі, ў 12 кроках ад царквы. У такім выглядзе царква прастаяла больш стагоддзя.
20 лістапада 1812 года французская армія пад кіраўніцтвам Напалеона, прайшоўшы праз Вязынь, падышла да вёсак Шчукі і Латыгаль, дзе ў царкве заняла абарону. На той час латыгальская царква стаяла на вялікім узгорку, з трох бакоў абкружаная балотамі, што было зручнай пазіцыяй для вядзення бою. У царкве размясцілі коней і валоў, разам з якімі грэліся і салдаты. 21 лістапада завязаўся бой паміж данскімі палкамі генерала Платава і артылерыяй генерал-лейтэнанта Мартынава з французамі. Царкоўны летапіс латыгальскага храма змяшчае апісанне абстрэлаў царквы ў 1812 годзе. А цудам уцалелая ад пажару царква да сёння захоўвае шматлікія сляды карцечы з паўночнага боку.
Праваслаўны перыяд
У 1839 годзе абылося пераасвячэнне царквы ў праваслаўную. Адносілася яна да пятага разраду. Па штаце ў ёй было дзве пасады — святара і псаломніка, але фактычна ўтрымлівалася яшчэ і прасфорня. Царква неаднаразова рамантавалася: у 1861 годзе звонку сцены ашалявалі, у 1882 — 1883 гг. адбыўся капітальны рамонт. У 1897 годзе на ахвяраванні была пабудавана каменная званіца і агароджа. Аднак да 1927 года званіца стала абсоўвацца пад сваёй вагой, з'явіліся расколіны ў агароджы. Усе спробы зберагчы збудаванне поспеху не мелі і званіцу прыйшлося разабраць, а званы перамесціць у храм. З тых камянёў склалі лесвіцу з прыступкамі і ўмацавалі слупы брамы контрфорсамі.
У 2016 годдзе адбылося ўрачыстае святкаванне 245-годдзя Свята-Мікалаеўскай царквы.
Архітэктура
Калі параўнаць сучасны выгляд царквы і на здымку Я. Балзункевіча на пачатку ХХ ст., то бачны істотныя адрозненні ў абліічы галоўнага фасада. Першапачаткова ён меў франтон складанага, пластычнага абрысу, характэрнага для барочнай архітэктуры і стылю ракако. Франтон надаваў усяму збудаванню незвычайную выразнасць і эмацыянальнасць. Царква была абнесеная каменнай агароджай у стылі мазаічнай муроўкі, са стрэшкай і слупавай брамай з лучковымі варотамі з дахам. Справа ад іх знаходзілася мураваная званіца, якая мела высокі трохсхільны дах з вальмай пад галоўным фасадам. Над вальмай — чатырох'ярусная вежа са спараннымі вокнамі з шатром і галоўкай.
Чорнае (возера, Расонскі раён, каля вёскі Вялікія Асёткі)
Чо́рнае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 31 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Вялікія Асёткі, на водападзеле рэк Дрыса і Палата.
Круглая катлавіна возера размешчана сярод вялікага балотнага масіву.
Шуты (Ельскі раён)
Шуты́ (, Шуты) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Засінцаўскага сельсавета.
2010 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
2010 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Якімы
Якімы́ (, Якимы) — былая вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Засінцаўскага сельсавета.
21 жніўня 2020 года скасавана.
Генры Рэберн
Генры Рэберн(Henry Raeburn  — ) — вядомы шатландскі і англійскі мастак, адзін з заснавальнікаў шатландскай школы жывапісу. Прадстаўнік стылю рамантызм.
Раннія гады
Генры Рэберн нарадзіўся ў вёсцы Стокбрыдж блізу Эдынбурга, цяпер у межах сталіцы Шатландыі. Хлопец застаўся без бацькоў, і яго лёсам займаўся старэйшы брат. Хлопца перадалі ў выхаваўчую ўстанову, дзе ён атрымаў першапачатковую адукацыю. У 15 гадоў яго прынялі вучнем у майстэрню ювеліра, дзе ён авалодаў малюнкам. Звярнуўся падлетак і да партрэтнай мініяцюры. Поспехі былі гэтакімі прыкметнымі, што Генры пасля звярнуўся да жывапіс, які іграў як аматар. Здольнага хлопца пазнаёмілі з Дэвідам Марцінам, папулярным у той час мастаком — партрэтыстам у Эдынбургу.
Чорнае (возера, Расонскі раён, басейн Нішчы, каля вёскі Якубова)
Чо́рнае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 19 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Расоны, за 7,5 км на поўнач ад вёскі Якубова, у басейне ракі Нішча.
Генры Рэберн
Жаніцьба
Яго запрасілі стварыць чарговы партрэт. Так адбылося знаёмства Генры і ўдавы графа Леслі — Эн Эдгар. Верагодна, ўспыхнулі рамантычныя адносіны, таму што яны пажаніліся ў 1780 годзе, хоць нявеста была на 11 гадоў старэйшая за мужа. Шлюб аўтаматычна перавёў маладога мастака ў катэгорыю матэрыяльна забяспечаных. Пасля чатырох гадоў сумеснага жыцця, мастак адправіўся ў Італію разам з жонкай на стажыроўку.
Італьянскі перыяд
Шляхам у Італію муж і жонка спынілася ў Лондане. Рэберн наведаў мастака Джошуа Рэйналдса, які прадаставіў рэкамендавальныя лісты. Італьянскі перыяд мастака доўжыўся прыкладна два гады. Сярод знаёмых Рэбернаў у Рыме быў рымскі мастацкі аўтарытэт.
Чорнае (возера, Расонскі раён, басейн Нішчы, каля вёскі Якубова)
Размешчана сярод лесу. Схілы катлавіны невыразныя, уздоўж заходняга берага балота.
Генры Рэберн
Італьянскі перыяд
У 1787 годзе ён ужо працаваў у горадзе Эдынбург. Сярод першых твораў па вяртанні — партрэт лорда Данзас.
Генры Рэберн быў моцна прывязаны да Шатландыі, дзе нарадзіўся, вырас і сфармаваўся як мастак. Ён не часта наведваўся ў Лондан, што дазваляла засяродзіцца на працы і не мець лішніх і модных уплываў сталічных мастакоў. Генры Рэберн практычна не быў закрануты змярцвелымі схемах позняга класіцызму, не пераводзіў намаганні на стварэнне міфалагічных кампазіцый як або на партрэты алегорыямі як Джошуа Рэйналдс.
Апошнія гады
Мастаку менш удаваліся жаночыя партрэты, хоць яны не пазбаўленыя элегантнасці. Ён абагульняў і адзенне, і прычоскі, не выпісваючы падрабязна і дакладна валасы, а падаючы толькі іх раскошныя аб'ёмы. Мастак карыстаўся вадкімі алейнымі фарбамі і паверхня яго твораў вырабляла ўражанне акварэльнай тэхнікі.
У 1812 годзе яго абралі прэзідэнтам саюза мастакоў Эдынбурга. Яго ўплыў на мастацкую сітуацыю ў Шатландыі быў такім значным, што ён стаў адным з заснавальнікаў шатландскай школы жывапісу.
У 1815 годзе ён стаў паўнапраўным членам Каралеўскай Шатландскай акадэміі. 29 жніўня 1822 года кароль Георг IV даў яму тытул рыцара і прызначыў партрэтыстам яго вялікасці ў Шатландыі. Мастак памёр у Эдынбургу ў 1823 годзе.
Шандар Векерле
Шандар Векерле (Wekerle Sándor; 14 лістапада 1848, Мор — 26 жніўня 1921, Будапешт) — венгерскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Пасля адстаўкі Сапары (лістапад 1892) Векерле сфармаваў свой кабінет і, нягледзячы на ​​апазіцыю клерыкалы і часткі лібералаў у палаце дэпутатаў і яшчэ больш у палаце магнатаў, правёў царкоўна-палітычныя законы (грамадзянскі шлюб і інш.). У снежні 1894 года года выйшаў у адстаўку. Яго міністэрства («вялікае міністэрства») займае ў гісторыі Венгрыі асаблівае месца, як урад паслядоўна ліберальны або радыкальны (не ў сэнсе венгерскай ліберальнай партыі, а ў агульнаеўрапейскім сэнсе слова).
З тых часоў часу Векерле яшчэ двойчы быў прэм'ер-міністрам Венгрыі. У перыяд Венгерскай савецкай рэспублікі Векерле быў пасаджаны ў турму ў якасці закладніка.
Глыбокае Струнава
Плошча паверхні 0,16 км². Даўжыня 1,25 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 2,65 км. Плошча вадазбору 2 км².
Схілы катлавіны вышынёй да 25 м, пад лесам. Злучана пратокай з возерам Мелкае Струнава.
Піліп Іванавіч Кавалёў
Піліп Іванавіч Кавалёў  ( — 17 сакавіка 1944) — Герой Савецкага Саюза, падрыўнік. Удзельнічаў у партызанскім руху ў Беларусі. Быў у групе падрыўнікоў 255-га партызанскага палка 8-й Рагачоўскай партызанскай брыгады. Пасмяротна узнагароджаны ордэнам Леніна.
Біяграфія
Філіп Іванавіч Кавалёў нарадзіўся 27 лістапада 1916 года ў вёсцы Гайкоў цяпер Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці ў сям'і селяніна. Па нацыянальнасці з'яўляецца беларусам. Атрымаў 9-гадовую адукацыю. Да 1939 года працаваў у саўгасе, на заводзе ў Запарожжы, а потым у Чэрыкаўскай МТС.
У 1939 годзе Кавалёў паступіў на службу ў Чырвоную Армію. Удзельнічаў у савецка-фінскай вайне ў 1939—1940 гадах.
З чэрвеня 1941 года ён удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Трапіўшы ў акружэнне, з баямі прарываўся да савецкіх войскаў. У баях за Ленінград у верасні 1941 года быў паранены. Лячыўся ў шпіталі на Урале. Пасля лячэння ў шпіталі даведаўся, што больш не прыдатны да службы. Напісаўшы прашэнне ў штаб партызанскага руху аб адпраўке ў нямецкі тыл, туды быў адпраўлены. Адразу актыўна ўключыўся ў партызанскі рух на тэрыторыі Беларусі. З ліпеня 1942 года знаходзіцца ў 255-м партызанскім палку на пасадзе падрыўніка. Удзельнічаў у падрыхтоўцы 13 дыверсійных груп.
За час працы ў нямецкім тыле пусціў пад адхон 19 нямецкіх эшалонаў з тэхнікай і жывой сілай, падарваў 24 аўтамашыны, падарваў 9 шашэйных мастоў.
Загінуў у баі з нямецкімі часткамі каля вёскі Перунова Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці 17 сакавіка 1944 года. 15 жніўня 1944 года яму было пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна узнагароджаны ордэнам Леніна. Быў пахаваны ў вёсцы Боркі Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Імя Ф. І. Кавалёва носіць сярэдняя школа № 2 г. Клічава..
Velvet.by
Velvet.by — беларускі інфармацыйны вэб-сайт, які сябе пазіцыянуе, як «Беларускі жаночы партал» і модны жаночы інтэрнэт рэсурс. Адзін з самых папулярных і самы буйны жаночы праект Беларусі. Першы ў Байнэце жаночы праект.
Змест
На старонках парталу абмяркоўваюцца такія тэмы, як кар'ера, здароўе, прыгажосць, адносіны, мода, дамаводства, дзеці, вандраванні і вольны час.
Белякі (Ельскі раён)
Белякі́ (, Беляки) — былая вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Качышчанскага сельсавета.
Скасавана 21 жніўня 2020 года.
Бледа
Бле́да (Βλήδας, Bleda, пам. каля 445) — правадыр гунаў у 434—444 гг., брат і суправіцель Атылы.
Паходжанне
Бацька Бледы Мундзук быў з царскага роду гунаў, а браты Мундзука — Октар (або Оптар) і Руа (або Роас, Руга, Ругіла) — былі правадырамі ў гунаў. Пра Мундзука больш нічога не вядома, акрамя таго, што ён быў бацькам Бледы і знакамітага правадыра гунаў Атылы.
Візантыйскі дыпламат і гісторык Прыск паведамляў пра біскупа арыянскай веры (верагодна, германца) з такім імем, пасланым візантыйскім імператарам Маркіянам каля 456 года да караля вандалаў Гейзерыха для перамоў. Пракоп згадвае гота Бледу ў войску Тотылы. Аднак Іардан адзначаў, што варвары лёгка запазычвалі імёны ў суседніх плямёнаў.
Кіраванне
У 434 годзе пасля смерці Руа (Ругілы) яго пляменнікі Бледа і Атыла сталі правадырамі гунаў. Верагодна, Бледа быў старэйшым з братоў, бо «Гальская хроніка 452 года» пад 434 годам паведамляе толькі яго імя як спадчынніка Ругілы: «Rugila Rex Chunorum, cum quo pax firmata, moritur, cui Bleda succedit.»
Не захавалася сведчанняў пра тое, як менавіта браты дзялілі ўладу. Гісторык Джон Багнел Б'юры выказаў здагадку, што Бледа кіраваў на ўсходзе гунскіх уладанняў, у той час як Атыла ваяваў на захадзе. У той жа час у запісах Прыска браты ў перыяд сумеснага кіравання прымалі рашэнні і ўдзельнічалі ў перамовах з Рымскай імперыяй сумесна.
У 441—442 гг. гуны пад кіраўніцтвам Атылы і Бледы захапілі большую частку візантыйскай правінцыі Ілірык (суч. Сербія). Візантыйскі палкаводзец Аспар узначальваў войскі імперыі ў Фракіі, яго блазан Зеркан быў захоплены гунамі і здабыў новага гаспадара ў асобе Бледы. Фрагмент з незахаванай працы Прыска распавядае пра стаўленне Бледы да свайго блазна Зеркана, і гэты фрагмент утрымлівае найбольш поўную інфармацыю, якая дайшла да нашага часу, пра асобу самога Бледы.
Бледа любіў Зеркана, хоць Атыла цярпець не мог выгляду карліка з дэфармаванымі нагамі. Калі Зеркан збег разам з іншымі палоннымі, Бледа загадаў шукаць толькі яго. Зеркана прывялі назад у ланцугах, але, толькі ўбачыўшы яго, Бледа засмяяўся і прабачыў улюбёнца, а потым падарыў яму ў якасці жонкі знатную жанчыну.
У 444 годзе па хроніцы сучасніка падзей Праспера Аквітанскага Атыла забіў брата: «Атыла, цар гунаў, Бледу, брата свайго і паплечніка па царстве, забіў і яго народы вымусіў сабе падпарадкоўвацца». Пазнейшы храніст 2-й паловы VI стагоддзя Марцэлін Коміт датуе гібель Бледы 445 годам, а «Гальская хроніка 452 года» змяшчае гэту падзею пад 446 годам.
Чорнае (возера, Расонскі раён, басейн Дрысы, каля вёскі Забор’е)
Чо́рнае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 34 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Забор’е Краснапольскага сельсавета, у басейне ракі Дрыса.
Схілы катлавіны невыразныя. Вакол возера лес, на поўдні і захадзе забалочаны хмызняк.
Euchalcia variabilis
Euchalcia variabilis — від насякомых з сямейства Соўкі. Адзін з 42 відаў палеартычнага роду, паліморфны; у фаўне Украіны прадстаўлены тыпавым падвідам.
Марфалагічныя прыкметы
Размах крылаў — 28-45 мм. Асноўны фон пярэдніх крылаў зелянява-аліўкавы. Круглая і V-падобная дадатковая плямы абведзеныя бліскуча-белай лініяй, пупышкападобная пляма абведзены часткова белай, часткова буравата-ружовай лініяй. Заднія крылы светла-шэрыя, з жоўтым адценнем, з больш цёмнымі жылкамі і вонкавым краем.
Распаўсюджанне
Еўропа і палеарктычная Азія акрамя поўначы, на ўсходзе ў Магаданскай вобласці і Манголіі.
Ва Украіне — у Карпатах (каля г. Сколе Львоўскай вобласці, Ярэмчанскі і Вэрхавынскі раёны Івана-Франкоўскай вобласці), на Данецкім кражы (с. Правалля Свярдлоўскага раёна Луганскай вобласці), у Горным Крыму. Трапляецца вельмі рэдка ў гарах на субальпійскіх і альпійскіх лугах і ўзлесках на вышыні 1200—2000 м н. у. м. і ў стэпе.
Асаблівасці біялогіі
Дае 1 генерацыю у год. Лёт імага доўжыцца з чэрвеня да сярэдзіны жніўня. Актыўны на змярканні і ўначы, сілкуецца нектарам кветак смалёўкі і чартапалоха. Вусень жыве спачатку групамі сярод аплеценага павуцінкай лісця кармавых раслін пасля зімоўкі — у адзіночку. Харчуецца пераважна верхавіннымі лісцем казяльцовых (аканіт, рагулькі, Thalictrum aquilegiifolium, Consolida ajacis). Закукліваецца ў канцы мая ў белым шаўкавістым кокане на кармавых раслінах. Развіццё кукалкі доўжыцца 14-15 сутак.
Пагрозы і ахова
Пагрозы: празмерны выпас жывёлы, прымяненне пестыцыдаў, наяўнасць паразітычных насякомых.
Меры па ахове не распрацаваны. Трэба захоўваць участкі альпійскіх і субальпійскіх лугоў, абмежаваць выпас жывёлы, выкошванне травы, прымяненне пестыцыдаў у месцах пражывання віду.
Русаковічы
Назву Русако́вічы маюць:
Валаўская Рудня
Вала́ўская Ру́дня (, Валавская Рудня) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Качышчанскага сельсавета.
Князь-возера (значэнні)
Назву Князь-возера маюць:
Троіцкі раён
Троіцкі раён:
Жукі (Ельскі раён)
Жукі́ (, Жуки) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Качышчанскага сельсавета.
Мелкае Струнава
Ме́лкае Стру́нава — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 27 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Вярэчча, за 3 км на поўдзень ад возера Мядзесна, у басейне ракі Аўсянка.
Плошча паверхні 0,12 км². Даўжыня 0,9 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 2,05 км. Плошча вадазбору 3,2 км².
Схілы катлавіны вышынёй да 25 м, параслі лесам. Берагі нізкія, на поўдні забалочаныя. Злучана ручаём з возерам Глыбокае Струнава, на захадзе выцякае ручай у раку Кудзінка.
Плошча Жыгманда Морыца
Плошча Жыгманда Морыца (Móricz Zsigmond körtér) — плошча ў Будапешце (Венгрыя), названая ў гонар венгерскага пісьменніка Жыгманда Морыца.
Размяшчэнне
Плошча размешчана ля Ужбуда — 11-га раёна Будапешта на рагу бульвараў Будапешта Белы Бартака і Вілані ут. Яна знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад ракі Дунай.
У 1929 годзе плошча была першапачаткова названая ў гонар рэгента Каралеўства Венгрыя Міклаша Хорці, але была перайменаваная ў 1945 годзе у гонар вядомага Венгерскага пісьменніка Жыгманда Морыца.
Гаўрыла Станіслававіч Здановіч
Гаўрыла Станіслававіч Здановіч (10 красавіка 1900 года, в. Крывошын, цяпер Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць, Беларусь — 6 ліпеня 1984 года, Варонеж) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-маёр. Герой Савецкага Саюза.
Пачатковая біяграфія
Гаўрыла Станіслававіч Здановіч нарадзіўся 10 красавіка 1900 года ў вёсцы Крывошын цяпер Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі ў сялянскай сям’і.
Асірацеўшы, выхоўваўся ў дзіцячым прытулку ў вёсцы Салоніца ў Палтаўскай вобласці, дзе скончыў 6-ы клас пачатковай школы, атрымаў адукацыю шаўца і пачаў працаваць чаляднікам.
Грамадзянская вайна
У 1919 годзе быў прызваны ў шэрагі РЧСА.
Прымаў удзел у Грамадзянскай вайне, ваяваў пад Пулкавым і Дзецкім Сялом супраць войскаў пад камандаваннем генерала Юдзеніча, якія надыходзілі на Петраград.
Міжваенны час
У 1920 годзе скончыў камандныя курсы пры штабе 14-й арміі ў Крэмнеьчуке, у 1931 годзе — Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе, у 1933 годзе — Акадэмічныя курсы ўдасканалення тэхнічнага складу пры.
З 1931 года служыў на пасадах начальніка штаба палка, дывізіі.
Вялікая Айчынная і савецка-японская вайны
З чэрвеня 1941 года прымаў удзел у баях на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У пачатковы перыяд вайны Здановіч разам з дывізіяй трапіў у акружэнне, з якога выйшаў з баямі пад Пыратынам (Палтаўская вобласць).
У верасні 1942 года палкоўнік Гаўрыла Станіслававіч Здановіч быў прызначаны на пасаду камандзіра, якая ў складзе Паўднёва-Заходняга фронту ў лютым 1943 года ў ходзе вызваляла горада Краснадон,  і , а ў кастрычніку таго ж года ў ходзе  вызваліла горад Запарожжа, за што загадам Вярхоўнага Галоўнакамандуючага І. В. Сталіна дывізія атрымала ганаровае найменне «Запарожская».
З лютага па красавік 1944 года 203-я Запарожская стралковая дывізія (66-й стралковы корпус, 3-й Украінскі фронт) пад камандаваннем генерал-маёра Здановіча прымала ўдзел у  і, у ходзе якіх былі вызваленыя Нікапаль, Мікалаеў і Адэса.
15 мая 1944 года ў баях за Днястроўскі плацдарм Г. С. Здановіч быў паранены.
13 красавіка 1945 года ў ходзе дывізія пад камандаваннем Здановіча у складзе  (, 2-і Украінскі фронт) вызваліла славацкі горад.
З заканчэннем Вялікай Айчыннай вайны генерал-маёр Гаўрыла Станіслававіч Здановіч прымаў удзел у савецка-японскай вайне, падчас якой умела кіраваў баявымі дзеяннямі частак 203-й Запарожскай стралковай дывізіі (53-я армія, Забайкальскі фронт).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 верасня 1945 года за ўмелае камандаванне дывізіяй, узорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя мужнасць і гераізм у баях з японскімі мілітарыстамі генерал-маёру Гаўрыле Станіслававічу Здановічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 4772).
Пасляваенная кар’ера
З заканчэннем вайны Здановіч працягнуў службу ў Савецкай Арміі.
Быў начальнікам курса Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе, затым — старшынёй Тамбоўскага абласнога камітэта Добраахвотнага таварыства садзейнічання арміі (ДТСАРМ, з жніўня 1951 года — ДТСААФ).
Абіраўся дэпутатам Тамбоўскага абласнога Савета ад.
У 1955 годзе генерал-маёр Гаўрыіл Станіслававіч Здановіч выйшаў у запас, пасля чаго жыў у Варонежы. Памёр 6 ліпеня 1984 года. Пахаваны на Паўднёва-Заходніх могілках у Варонежы.
Памяць
Імя Героя прысвоена Крывошынскай сярэдняй школе Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці (Беларусь).