cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Смяротнае пакаранне
Найбольш частым выглядам смяротнага пакарання ў сучасным свеце з’яўляецца расстрэл. Таксама шырокае распаўсюджванне маюць смяротная ін’екцыя, электрычнае крэсла, павешанне, адсячэнне галавы і забіццё камянямі.
NGC 6095
NGC 6095 (іншыя абазначэнні — UGC 10265, MCG 10-23-33, ZWG 298.14, PGC 57411) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Скво-Вэлі
Скво-Вэлі (Squaw Valley) — няўключаная тэрыторыя ў акрузе Пласер штата Каліфорнія (ЗША).
У 1960 годзе ў Скво-Вэлі адбыліся зімовыя Алімпійскія гульні, якія адкрываў 36-ы віцэ-прэзідэнт ЗША Рычард Ніксан. Скво-Вэлі знаходзіцца на захад ад возера Таха ў гарах Сьера-Невада, каля 39 ° паўночнай шыраты і 120 ° заходняй даўгаты. Горад знаходзіцца ў горнай даліне, якая атрымала з 1960 г. назву Алімпійская даліна (англ.: Olympic Valley), на вышыні каля 1900 м над узроўнем мора.
Шэрая гніль костачкавых
Шэрая гніль костачкавых, маніліёз костачкавых — костачкавых дрэў, выкліканае відамі  і.
Сімптомы
Сустракаецца на вішнях, слівах, персіках і абрыкосах. Найбольш цяжкае цячэнне маніліёзу назіраецца на вішнях. Сімптомы гэтага захворвання ўзнікаюць на кветках, пладах і парастках. Заражаныя кветкі гінуць, а потым становяцца карычневымі, што выклікае распаўсюджванне хваробы ад кветак да парасткаў, а таксама можа ахапіць старыя галіны. На паражаных парастках з’яўляюцца цвёрдае, адмерлае, карычневае лісце і смала, якая прасочваецца з парасткаў. Паражаныя органы пакрытыя шматлікімі шэра-карычневымі, пыльнымі. Другаснае заражэнне пладоў адбываецца падчас паспявання, чаму спрыяюць працяглыя і інтэнсіўныя ападкі. Расколіны пладоў вішні асабліва лёгка паддаюцца інфекцыі. На пладах з’яўляюцца плямы гнілі, на якіх таксама сустракаюцца спарадохіі.
Этыялогія
, якія ўтвараюцца ў перыяд вегетацыі, адрозніваюцца ад спор, якія ўтвараюцца на зімовых спарадохіях. Споры аднаклеткавыя, лімонападобныя.
Цыкл развіцця
Сасочкавыя спарадохіі зімуюць на паражаных парастках і галінах. У канцы зімы і вясной утвараюцца канідыяльныя споры, якія заражаюць кветкі праз тычынкі і. Затым з заражаных кветак грыбніца вырастае ў галіны і парасткі. Плады заражаюцца праз пашкоджанні, напрыклад, разрыў скуркі. Іх схільнасць да інфекцыі ўзрастае па меры паспявання. Гэта захворванне развіваецца вельмі хутка і праз некалькі дзён можа выклікаць знішчэнне значнай часткі ўраджаю.
Меры барацьбы
Барацьба з шэрай гніллю прадугледжвае выразанне хворых парасткаў і выдаленне заражаных пладоў і мумій. Пры высокай ступені цяжкасці захворвання і падчас хранічных ападаў падчас цвіцення вішні рэкамендуецца правесці дзве хімічныя апрацоўкі. Слівы апырскваюць 3, 4 разы — у фазе белай пупышкі, у поўным цвіценні і да збору ўраджаю. Каб абараніць абрыкосы і персікі, перад цвіценнем рэкамендуецца апрацоўваць фунгіцыдамі, якія змяшчаюць.
Петар Ілямніцкі
Біяграфія
Скончыў сельскагаспадарчую школу ў Хрудзіме, пазней педагагічнае вучылішча ў Левіцах (Паўднёвая Славакія). У 1921 годзе адным з першых уступіў у Камуністычнай партыі Чэхаславакіі. Актыўны ўдзельнік рэвалюцыйнай дзейнасці на тэрыторыі краіны, што прывяло да яго эміграцыі ў СССР. У 1927—1929 жыў у Савецкім Саюзе. У 1927—1928 гадах вучыўся ў Маскоўскім інстытуце журналістыкі.
Падчас Другой сусветнай вайны быў удзельнікам партызанскага руху на тэрыторыі Славакіі. За ўдзел у антыфашыстскай барацьбе ў 1942—1945 гг. трапіў у канцлагер.
У 1945—1946 гг. член Часовага нацыянальнага сходу Чэхаславакіі ад Камуністычнай партыі Славакіі. У 1945 годзе член З'езду прадстаўнікоў. У 1947 быў прызначаны пастаянным дэлегатам Славацкага камітэта ў Бялградзе. У 1948—49 гг. аташэ па культуры пасольства ЧССР ў Маскве.
Памёр у Маскве. Пахаваны ў Славакіі.
Творчасць
Нарысы і апавяданні Ілямніцкага друкаваліся з 1920 года. Аўтар раманаў «Пераможнае падзенне» (1929; Víťazný pád), «Звонкі крок» (1930; Zuniaci krok), «Поле неўзаранае» (1932; Pole neorané), «Кавалак цукру» (1934; Kus cukru), «Компас — унутры нас» (1937; Kompas v nás), «Хроніка» (1947; Kronika) і інш., у якіх адлюстраваны лёс сялянства, абуджэнне яго свядомасці, Славацкае паўстанне 1944 года і інш. Творам уласцівы дакументальнасць, спалучэнне рэалізму з неарамантычнымі і экспрэсіянісцкімі тэндэнцыямі, спавядальнасць.
Юрый Пац
Юрый Пацавіч (Пац) (? — 1505) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Маршалак гаспадарскі і намеснік ковенскі з 1480, ваявода кіеўскі (1486—1492), намеснік новагародскі (1492—1496) і полацкі (1496—1501).
Валодаў маёнткамі ў Лідскім і Берасцейскім паветах.
Сын Паца Доўкшавіча, праўдападобнага пачынальніка Пацаў.
Ажаніўся з Фядорай Рагацінскай (у каталіцтве Соф'я), удавой кобрынскага князя, меў з ёй адзінага сына Мікалая. Фядора пасля смерці Юрыя Паца выйшла за Мікалая Радзівіла Старога.
Дворышча (Дзяржынскі раён)
Дво́рышча (, Дворище) — аграгарадок у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
З 18 сакавіка 2011 года Дворышча аграгарадок і цэнтр Дзямідавіцкага сельсавета.
Дом Фурсаў
Дом Фурсаў — колішні будынак у гістарычным цэнтры Брэста, які размяшчаўся па вуліцы Будзённага, 3.
Гісторыя
Будынак пабудаваны па вуліцы Лістоўскага ў кастрычніку 1937 года па праекце архітэктара Уладзіслава Камінскага. Гаспадарамі гэтага дома была сямейная пара Барбара Фурса (Barbara Fursa) і Ян Фурса (Jan Fursa). На той момант Ян Фурса быў інжынерам-геадэзістам. Асабняк налічваў 12 памяшканняў: 8 жылых пакояў, 2 кухні, 2 ванныя.
У выніку маштабнай рэканструкцыі суседняга тэатра лялек па вул. Леніна, 56, па доме Фурсаў пайшлі расколіны. Акрамя таго для тэатра патрабавалася паркоўка, якую няма было размясціць. Ужо ў 2017 годзе ў дзяржаўных СМІ пачалі сцвярджаць, што гістарычны будынак «не ўпісваецца ва ўтвораны тэатральны комплекс», аргументуючы такім чынам неабходнасць яго зносу.
Будынак быў пазбаўлены статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці і 19 чэрвеня 2019 года знесены.
Пропаліс
Про́паліс (πρόπολις); пчаліны клей, вуза — прадукт апрацоўкі пчоламі смалістых рэчываў, якія яны збіраюць з пупышак, лісця, галінак, кары лісцевых і хвойных дрэў, кустоў, траў і дастаюць з абалонкі зерняў пылку.
Мае зеленаваты або карычневы колер, часам з чырванаватым або жаўтаватым адценнем. У пропалісе 50—55 % раслінных смол, каля 30 % воску, да 15 % эфірных алеяў. Акрамя гэтага, у яго склад уваходзяць розныя мікраэлементы, вугляводы і інш. Пчолы выкарыстоўваюць пропаліс для абсталявання гнязда, падтрымання ў ім належных санітарных умоў, рэгулявання вентыляцыі, памяншэння лятка, замуроўвання шчылін.
Асноўная якасць пропалісу — яго высокае антымікробнае дзеянне. Таму ён выкарыстоўваецца ў медыцыне для лячэння скурных, туберкулёзных захворванняў і захворванняў верхніх дыхальных шляхоў, грыбковых і запаленчых захворванняў слізістай абалонкі рота і інш. Працяглае захоўванне пропалісу нязначна змяняе яго хімічны састаў, не парушаючы антымікробных уласцівасцей.
Будынак акруговага суда (Віцебск)
Будынак акруговага суда — адміністрацыйны будынак у Віцебску. Цяпер тут змяшчаецца Віцебскі мастацкі музей. Занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Гісторыя
Да рэвалюцыі ў будынку змяшчаўся акруговы суд.
У 1917 г. ў будынку створаны Ваенна-рэвалюцыйны камітэт (мемарыяльная дошка ўстаноўлена ў 1959 г., адноўлена ў 1987 г.). Да 1991 года ў будынку размяшчаўся Віцебскі абкам КПБ, цяпер — абласны мастацкі музей.
Архітэктура
Мураваны будынак узведзены ў 1883 г. па праекце архітэктара Міністэрства юстыцыі і інжынера М. Ф. Карчэўскага. Уваходзіў у ансамбль Саборнай плошчы (сучасная плошча Свабоды), галоўным фасадам арыентаваны на плошчу. Манументальны П-падобны ў плане будынак складаецца з галоўнага трохпавярховага, прыбудаваных да тарца, якія ўтвараюць унутраны двор, з уездам праз арку з боку плошчы. Галоўны корпус мае цэнтральны рызаліт, завершаны атыкавай сценкай з трохвугольным франтонам. Фасады маюць прамавугольныя (на 1-м і 3-м паверхах) і арачныя (на 2-м паверсе) аконныя праёмы, дэкараваныя ліштвамі. Фасады па вуглах і ў рызаліце апрацаваны рустам, дэкараваны пілястрамі на 2-м паверсе. Планіроўка калідорнага тыпу з двухбаковым размяшчэннем службовых памяшканняў. Інтэр’еры багата ўпрыгожаны: ляпныя плафоны, разеткі, карнізы, пілястры і інш.
Шаміль
Шаміль (, Гімры (цяпер Унцукульскі раён, Заходні Дагестан —, Медзіна, цяпер Саудаўская Аравія) — правадыр каўказскіх горцаў, у 1834 прызнаны імамам тэакратычнай дзяржавы — Паўночна-Каўказскі імамат, у якім аб'яднаў горцаў заходняга Дагестана і Чачні, а затым і Чаркесіі. Аварац. Да заключэння перамір'я пры штурме Гуніба ў 1859 князем Барацінскім энергічна вёў барацьбу супраць Расійскай імперыі. Перавезены ў Калугу, а затым у Кіеў, атрымаў нарэшце абяцаны яшчэ на Гунібе дазвол здзейсніць Хадж у Меку, затым у Медзіну, дзе і памёр.
Плоткі
Плотка (Rutilus) — род рыб сямейства карпавых.
Біялагічнае апісанне
Даўжыня да 72 см, маса да 8 кг (у плоткі звычайнай да 32 см і 800 г). Луска буйная. Вочы жаўтавата-аранжавыя, з чырвонай плямкай у верхняй частцы.
Арэал
Выдзяляецца каля 10 відаў, шмат падвідаў. Пашыраны ў прэсных і саланаватых водах Еўропы, Азіі і Паўночнай Амерыкі. Плотка сустракаецца па ўсёй Еўропе да ўсходу ад Паўднёвай Англіі і Пірэнеяў і на поўнач ад Альпаў; ў рэках і азёрах Сібіры, у басейнах Каспійскага і Аральскага мораў. Існуюць чародныя жылыя, паўпрахадныя і прахадныя формы, у т.л. выразуб, вобла, таран. На Беларусі распаўсюджана плотка звычайная; жыве ў азёрах, рэках, вадасховішчах.
Экалогія
Кормяцца планктонам, бентасам.
Выкарыстанне
Аб’екты промыслу.
Томас Эрфурцкі
Томас Эрфурцкі — найболей уплывовы чалец групы пазнейшых сярэднявечных філосафаў, вядомых як абстрактныя граматыкі або, пасля цэнтральнага месца, якое яны адводзілі моды значным (спосабам значэння) слова ў іх аналізе чалавечага дыскурсу. Ідэя аб тым, што слова, як толькі яно было ўведзена для абазначэння, нясе ў сабе ўсе яго сінтаксічныя формы або магчымыя камбінацыі з іншымі словамі, існавала з дванаццатага стагоддзя. Тое, што зрабілі мадысты, — гэта ўсталяванне паходжання моды значнага ў тэрмінах паралельных тэорый моды інтэлігенды (спосабы разумення) і модзі эсэндзі (спосабы існавання). Вынікам стала цікавая сумесь філасофіі, граматыкі і лінгвістыкі. «De modisificandi» Томаса з Эрфурта стаў стандартным падручнікам мадызму ў чатырнаццатым стагоддзі, хоць з тых часоў ён набыў яшчэ большую вядомасць дзякуючы сваёй памылковай ідэнтыфікацыі як працы Дунса Скота. Тэкст з’явіўся ў ранніх друкаваных выданнях працы Скота «Опера омніа», дзе яго чыталі і каментавалі пазнейшыя дзеячы, такія як Чарлз Сандэрс Пірс і Марцін Хайдэгер, чыя доктарская дысертацыя 1916 года называлася «Die Kategorien- und Bedeutungslehre des Duns Scotus» (Вучэнне Дунса Скота пра катэгорыі і значэнні).
Біяграфія
Амаль нічога не вядома пра жыццё Томаса Эрфурцкага, за выключэннем таго, што ён быў актыўным настаўнікам і філосафам у першай чвэрці XIV стагоддзя. Меркавана, ён прыехаў з горада Эрфурт у сучаснай Германіі. Яго праца паказвае ўплыў парыжскіх майстроў мастацтваў (каля 1270—1320) і  (каля 1280—1341), што гаворыць аб тым, што ён атрымаў адукацыю і, магчыма, таксама выкладаў у Парыжскім універсітэце. Пазнейшыя дакументы звязваюць яго са школай і  пры  ў Эрфурце. Яго самы вядомы граматычны тэкст, «De modisificandi» («Пра спосабы абазначэння»), быў вядомы да 1310 года і ўжо каментаваўся да 1324 года. Магчыма, што ён некалькі разоў вяртаўся ў Парыж на працягу сваёй акадэмічнай кар’еры, хаця няма запісаў, якія пацвярджаюць гэта.
Працы
Шэсць работ былі прыпісаны Томасу з Эрфурта. У дадатак да вышэйзгаданага граматычнага трактата, поўная назва якога — «Трактат дэ мадыс значны» і «Граматыка спекулятыўная» (выд. Бурсіл-Хол, 1972),Ёсць чатыры кароткіх выкладу, або літаральныя каментары: аб Ізагозе Парфірыя, Катэгорыях Арыстоцеля, Дэінтэрпрэтацыі Арыстоцеля і ананімным свабодзе палавога прынцыпора (Кніга Шасці Прынцыпаў). Нарэшце, ёсць вельмі кароткая праца мнеманічных вершаў для выкладання граматыкі школьнікам, Commentarius in carmen «Fundamentum puerorum» (ed. Gansiniec 1960). У любым выпадку, уся рэпутацыя Томаса паходзіць ад De modis значна, які застаецца яго адзінай працай, якая была дэталёва вывучана.
Мадызм:
Томас Эрфурцкі належаў да цікавай, хоць і крыху невыразнай групы філосафаў канца трынаццатага і пачатку чатырнаццатага стагоддзяў, вядомых як абстрактныя граматыкі або мадысты. Тэрмін «абстрактны граматык» неадназначны, паколькі ён таксама выкарыстоўваецца гісторыкамі сярэднявечнай філасофіі для абазначэння парыжскіх майстроў граматыкі дванаццатага стагоддзя, такіх як Вільгельм Конч, Пітэр Геліяс і Ральф Бове, якія сістэматычна пераглядалі старажытныя граматыкі Доната і Прысціні — падручнікі. для стварэння ўніверсальнай семантыкі.
Лёгка зразумець, як такое тлумачэнне значэння можа прывесці да сапраўднай тэорыі граматыкі, якую Ян Пінбарг назваў «першым сістэматычным сінтаксісам, распрацаваным у заходняй лінгвістыцы». Сапраўды, абстрактныя граматыкі абодвух перыядаў прыцягнулі ўвагу як лінгвістаў, так і філосафаў. Але стаўкі для Мадыстаў былі вышэй, таму што наплыў работ Арыстоцеля аб метафізіцы і натуральнай філасофіі ў канцы дванаццатага і пачатку трынаццатага стагоддзяў прымусіў усіх думаць у тэрмінах новай парадыгмы веды. Ці можа граматыка быць успрынята як навука аб мове (scientia sermocinalis)? Пытанне тут складалася ў тым, ці можа граматыка лічыцца арыстоцелеўскай спекулятыўнай навукай, т. Е. Ці з’яўляецца яна дэманстратыўнай у сэнсе таго, каб быць якая вырабляе веды дзейнасцю, прадпісанай адным суб’ектам, прынцыпы якога ўніверсальныя і неабходныя.
Вядомыя асобы Запарожжа
Вядомыя ўраджэнцы Запарожжа:
Раду Албат
Раду Албат (Radu Albot; нар. 1989, Кішынёў) — малдоўскі тэнісіст.
Біяграфія і кар'ера
Нарадзіўся 11 лістапада 1989 года ў Кішынёве, Малдаўскай ССР, цяпер Рэспублікі Малдова.
У тэнісны спорт Раду прывёў яго бацька Уладзімір, які спачатку трэнаваў сына.
У шаснаццаць ён займаў другі радок лепшых тэнісістаў сярод юнакоў у Еўропе, неўзабаве дасягнуўшы адзінаццатай пазіцыі ў сусветным рэйтынгу юніёраў. У 2006 годзе ён стаў прафесіяналам.
Выйграваў два адзіночныя і адзін парны тытул тура ATP Challenger, чатырнаццаць адзіночных і сем парных тытулаў ITF Futures, а таксама адзін парны тытул ATP World Tour. Быў рэгулярным членам каманды Рэспублікі Малдова на Кубках Дэвіса з 2007 года.
Дасягнуўшы 3 жніўня 2015 года пазіцыі ў рэйтынгу ATP № 99, Раду Албот стаў першым малдоўскім тэнісістам у ТОП-100. Сваёй найвышэйшай пазіцыі ў рэйтынгу — № 85, дасягнуў 24 жніўня 2015 года.
Адначасна са спартыўнай кар'ерай, Раду Албат з'яўляецца супрацоўнікам службы грамадзянскай абароны і надзвычайных сітуацый Малдовы, маючы званне лейтэнанта.
Славіца Джукіч-Дэянавіч
Сла́віца Джу́кіч-Дэя́навіч (Славица Ђукић-Дејановић ; нар. ў горадзе Рача, Сербія) — сербскі палітычны дзеяч, старшыня Скупшчыны, в. а. Прэзідэнта Сербіі.
Біяграфія
У 1976 годзе скончыла медыцынскі факультэт у Бялградзе па спецыяльнасці «нейрапсіхіятрыя», у 1986 годзе атрымала доктарскую ступень.
Членам Сацыялістычнай партыі Сербіі з’яўляецца з моманту яе заснавання ў 1990 годзе.
З кастрычніка 2000 года па студзень 2001 г. займала пасаду міністра па справах сям’і ў так званым пераходным ўрадзе Сербіі, неаднаразова абіралася дэпутатам парламента Саюзнай Югаславіі і Рэспублікі Сербіі.
5 красавіка 2012 г стала часова выконваючай абавязкі кіраўніка дзяржавы пасля адстаўкі Борыса Тадзіча.
Уладзімір Барысенка
Уладзімір Барысенка:
Філіп дэ Шампень
Філіп дэ Шампень (Philippe de Champaigne; 26 мая 1602, Брусель — 12 жніўня 1674, Парыж) — французскі мастак эпохі барока.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Бруселі ў беднай сям’і, стаў вучнем пейзажыста Жака Фук’ера. У 1621 г. перабраўся ў Парыж, дзе працаваў з Нікаля Пусэнам над упрыгожваннем Люксембургскага палаца пад кіраўніцтвам Нікаля Дзюшэнэ, на дачцы якога ён пазней жэніцца.
Пасля смерці цесця, які заступаўся за яго, Шампань пачаў працаваць для каралевы-маці Марыі Медычы, а таксама для кардынала Рышэльё, для якога ён упрыгожыў палац, царкву і іншыя будынкі. У 1648 г. стаў членам каралеўскай акадэміі жывапісу і адным з яе заснавальнікаў. Нароўні з Сімонам Вуэ з’яўляўся найбольш ушанаваным мастаком эпохі. З 1654 канкураваў з Шарлем Лебрэнам, удзельнічаў ва ўпрыгожванні палаца Цюільры пад яго кіраўніцтвам.
Да канца жыцця актыўна займаўся педагагічнай дзейнасцю. Не пакінуў друкарскіх прац, але захаваліся яго лекцыі і каментары, запісаныя ў 1660-х гадах Андрэ Феліб’енам.
З 1640 г. Шампань падпадае пад уплыў янсенізму. Пасля таго, як яго паралізаваная дачка цудоўнай чынам была загоена ў манастыры Пор-Раяль, у сценах якога яна жыла, Шампань напісаў нетыповую для яго працу — воціўную карціну «Ex-Voto de 1662», якая у наш час знаходзіцца ў Луўры, дзе ён намаляваў сваю дачку і маці-ігуменню. Сканаў мастак у Парыжы.
Працы
Шампань пакінуў досыць вялікую колькасць палотнаў, па большай частцы на рэлігійныя сюжэты, але з яго спадчыны найбольшую цікавасць для наступных пакаленняў уяўляюць партрэты, самымі знакамітымі з якіх апынуліся выявы Рышэльё. Таксама ён пісаў партрэты Мазарыні, Людовіка XIII, Кальбера, віконта Цюрэна, Карла II Англійскага, а таксама Блеза Паскаля, Вуацюра, архітэктараў Жака Лемерсье і Франсуа Мансара, і іншых значных асоб той эпохі.
У ранні перыяд творчасці знаходзіўся пад уплывам Рубенса, але з часам яго манера набывае большую сухасць і строгасць. У псіхалагічна завостраных, строгіх паводле стылю парадных партрэтах спалучаў рысы фламандскага рэалізму і ранняга французскага класіцызму. Яго партрэтны жывапіс у нашы часы шануецца вышэй рэлігійнага, які нічым не вылучаецца на фоне звычайных барочных палотнаў таго часу.
Драка Малфой
Драка Люцыюс Малфой (Draco Lucius Malfoi) - школьны вораг Гары Потэра, сын пажыральніка смерці Люцыюса Абраксаса Малфая.
Біяграфія
Маці Драка Малфая - чараўніца-дамагаспадыня Нарцыса Малфой.
Гары Потэр і філасофскі камень
Пазнаёміўся з Гары ў краме мантый. Быў размеркаваны ў Слізерын. Выклікаў Потэра на паўночную дуэль, на якую не прыйшоў.
Гары Потэр і Тайны пакой
Называе Герміёну бруднакроўкай, нацкоўвае змяю падчас паедынка з Потэрам.
Гары Потэр і Вязень Азкабана
Гары сутыкаецца з дэментарам з Азкабана ў цягніку, калі едзе ў Хогвартс, і гэта апынаецца прадметам насмешкі Малфая. На ўроке дагляду за магічнымі істотамі нагрубіў гіпагрыфу і быў ім паранены.
Гары Потэр і Кубак агню
Драка сустракаецца з грыфіндорскай троіцай на чэмпіянаце свету па квідычы і спрабуе напасць на Гары, які стаў чэмпіёнам Турніра Трох Чараунікоў, але яго супыняе Пажыральнік смерці Барці Крауч-малодшы.
Гары Потэр і Ордэн Фенікса
Драка старастай. Слізерына, а потым і членам Інспекцыйнай дружыны - арганізацыі, створанай Далорэс Амбрыдж. Ён прымае удзел у раскрыцці месцазнаходжання Атрада Дамблдара
Гары Потэр і Прынц-паўкроўка
Драка ўступае ў рады Пажыральнікаў смерці. Спрабаваў забіць Дамблдара. Выпадкова атруціў Рона Уізлі. Пачыніў знікальную шафу. Абяззброіў Альбуса Дамблдара.
Гары Потэр і Дары Смерці
Быў абяззброены Гары Потэрам, калі ён патрапіў у палон да Пажыральнікаў смерці.
Морква
Морква (Daucus) — род кветкавых раслін сямейства парасонавых.
Батанічнае апісанне
Двух-, зрэдку адна- і шматгадовыя травы з галінастым сцяблом вышынёй да 100 см. Караняплоды рознай формы і колеру. Лісце перыста-рассечанае. Дробныя кветкі ў складаным парасоніку. Плод — віслаплоднік. Насенне, асабліва дзікіх відаў, мае спецыфічны пах і багатае эфірнымі алеямі.
Арэал
Вядома каля 60 відаў. Пашыраны ў Міжземнамор’і, Паўднёвай Еўропе, Заходняй і Сярэдняй Азіі, Амерыцы, Афрыцы і Аўстраліі. На Беларусі 1 від  —.
Значэнне і выкарыстанне
У культуры вядома з II ст. да н.э., у Еўропе — з XIV ст. н.э. Культывуецца.
Рэха (альбом)
Рэха — другі студыйны альбом беларускага фолк-панк-гурта Dzieciuki, выпушчаны 10 сакавіка 2016 года. У альбом увайшлі песні, якія распавядаюць аб важных беларускіх гістарычных дзеячах, такіх як Вялікі князь літоўскі Вітаўт, Вялікі князь літоўскі Станіслаў Аўгуст Панятоўскі і Тадэвуш Касцюшка, а таксама аб значных падзеях у гісторыі Беларусі. У 2017 годзе альбом стаў пераможцам у Чэрвеньскім чарце партала Тузін Гітоў. .
NGC 6096
NGC 6096 (іншыя абазначэнні — MCG 5-38-44, ZWG 167.57, NPM1G +26.0416, PGC 57598) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Торэ-д’Арэзэ
Торэ-д'Арэзэ (Torre d'Arese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 869 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 199 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 27010. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino.
Граматуха
Граматуха — былое сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана ў складзе гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіла ў склад Прыгараднай сельскай акругі. Код КАТА — 632433485. Скасавана 24 верасня 2009 года.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 23 чалавекі (11 мужчын і 12 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 8 чалавек (4 мужчыны і 4 жанчыны).
Баі за Біньзя
Баі за Біньзя — эпізод В’етнамскай вайны, які адбыўся ў перыяд з 28 снежня 1964 па 1 студзеня 1965 года.
Ход баёў
Стратэгічная вёска Біньзя (Bình Giã, сустракаецца памылковая транскрыпцыя Бінь-Гіа) размяшчалася на ўсход ад Сайгона ў правінцыі Фуактуй. НФВПВ выбраў яе для правядзення свайго першага буйнога наступлення, перамога ў якім стала б удалым прапагандысцкім ходам у азнаменаванне чацвёртай гадавіны стварэння арганізацыі.
Атрымаўшы інфармацыю аб захопе вёскі (дакладная колькасць нападнікаў была невядомай), паўднёвав’етнамскае камандаванне адправіла туды зводны батальён рэйнджараў (адну роту 30-га батальёна і дзве роты 33-га батальёна).
29 снежня рэйнджары высадзіліся з верталётаў ля заходняй ускраіны вёскі, аднак трапілі ў засаду і панеслі цяжкія страты і нягледзячы на атрыманае падмацаванне (дзве роты 30-га батальёна рэйнджараў), не здолелі прарвацца скрозь абарону праціўніка.
38-ы батальён паўднёвав’етнамскіх рэйнджараў, што высадзіўся на поўдзень ад вёскі, таксама на працягу дня атакаваў сілы НФВПВ, але затым быў вымушаны адступіць.
Упершыню камуністы дзейнічалі такімі вялікімі сіламі.
31 снежня ў вёску ўступіў 4-ы батальён паўднёвав’етнамскай марской пяхоты, які ішоў з захаду ў пешым страі. Ён не сустрэў супраціву, так як праціўнік да гэтага часу ўжо адышоў. Партызанам пры адступленні атрымалася збіць атакаваўшы іх амерыканскі верталёт, які ўпаў на каўчукавай плантацыі на ўсход ад Біньзя. Батальён марской пяхоты выступіў на плантацыю, каб эвакуіраваць целы загінуўшых членаў экіпажа верталёта. Гэта заданне было выканана, аднак затым батальён трапіў у засаду, і, апынуўшыся без артылерыйскай і авіяцыйнай падтрымкі, панёс цяжкія страты. На гэтым бітва за вёску завяршылася.
Вынік
Бітва за Біньзя ярка праявіла няздольнасць паўднёвав’етнамскага ўрада самастойна справіцца з НФВПВ, які на той момант значна ўзмацніўся. Гэта і далейшыя паразы прывялі кіраўніцтва ЗША да высновы, што прадухіліць перамогу камуністаў у Паўднёвым В’етнаме можна толькі адпраўкай у краіну ўзброеных сіл ЗША. Гэта і адбылося вясной—летам 1965 года.
Ізюм
Ізюм  — горад у Харкаўскай вобласці Украіны, цэнтр Ізюмскага раёна
Геаграфія
Знаходзіцца на р. Северскі Данец ля падножжа гары Крэмэнэць. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў — Лыман.
Гісторыя
Пад назвай «Ізюм сакма» згадваецца ў 1571 годзе. З 1682 года вядомы як Ізюмскі акоп. У 1688—1765 — Ізюмскі Слабадскі полк. У 1765 — правінцыйны горад, а ў 1780 годзе — пры стварэнні намесніцтва — павятовы горад. Падчас расійска-ўкраінскай вайны ў 2022 горад моцна пацярпеў ад абстрэлаў, з 2 красавіка да 10 верасня 2022 знаходзіўся пад расійскай акупацыяй.
Эканоміка
Цеплавозарамонтны, оптыка-механічны, будматэрыялаў, цагляны, піваварны заводы, мэблевая фабрыка. Медыцынскі каледж. Краязнаўчы музей.
Сідар Васілевіч Копаць
Сідар Васілевіч Копаць, Копаць Васілевіч (2-я палова XV ст. — май 1531) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Пісар вялікі літоўскі (?—1531). Адначасова маршалак гаспадарскі (1520—1531). Тым жа часам намеснік жыжморскі (1510—1514), перавальскі (1516—1531), медніцкі (1526—1531), дзяржаўца дарсунішскі (1520-я — 1531).
Біяграфія
З роду смаленскіх баяр Копцяў, сын пісара гаспадарскага Васіля Копця. Пад імем Сідар згадваецца толькі ў дакументах ужо 1560—1570-х гадоў. Вядомы з 1501 года калі прасіў вялікага князя Аляксандра пацвердзіць свае смаленскія маёнткі праз крадзеж дакументаў на іх. Прыкладна з 1506 года служыў у Канцылярыі. Пры двары пана Копця Васілевіча цанілі як дасведчанага канцылярыста і рэдка адпускалі па справах не датычных дзейнасці Канцылярыі. Толькі аднойчы ў 1511 годзе ён накіраваны гаспадаром як пасол да Паноў-Рады.
На Попіс 1528 года ставіў 38 «коней», то бок валодаў агулам 304 службамі сялян. Сам пан Копаць Васілевіч быў адным з кіраўнікоў складання гэтага Попісу, апошняй з найбольш значных яго прац у Канцылярыі.
Свой галоўны маёнтак Вейсяі атрымаў у 1516 годзе ад гаспадара абменам на Гошчава Слонімскага павета. Ажаніўся позна з маладой княжной Мар’яй, дачкой князя Канстанціна Крошынскага, якая перажыла мужа на 40 гадоў, пасагам былі 30 службаў «двара» Дубна Гарадзенскага павета. Таксама пану Копцю Васілевічу належалі сёлы і  Берасцейскага павета і сяло Дзебрава Лідскага павета.
Пахаваны ў саборнай ў Кіеве.
Сям’я
У шлюбе з княжной Мар’яй з Крошынскіх мелі прынамсі сямёра дзяцей, на час смерці бацькі трое сыноў былі непаўналетнія.
Будынак пазямельна-сялянскага банка (Віцебск)
Будынак Пазямельна-сялянскага банка — будынак, які з’яўляецца помнікам архітэктуры пачатку ХХ стагоддзя. Знаходзіцца па вуліцы Даватара, 7/11 у Віцебску. У будынку змяшчаецца галоўны корпус Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны.
Архітэктура
Былы будынак Пазямельна-сялянскага банку пабудаваны ў 1917 годзе па праекце грамадзянскага інжынера К. Тарасава ў псеўдарускім стылі, які спалучае як рысы мадэрну, так і эклектыкі.
Мураваны 2-павярховы будынак Е-падобны ў плане на цокальным паверсе, з 3 бакоў фланкаваны вежамі. Вежа на рагу вуліц Баўмана і Даватара вылучаецца маштабнасцю, мае выразнае карнізнае дзяленне несапраўдных машыкуляў, рыса, па-свойму ўзорная для арт-нуво, і 3-ярусны шацёр з «цыбулінкай». Галоўны ўваход завяршаецца кілепадобным франтонам з мазаічным маёлікавым пано, у цэнтры якога стылізаваны герб Віцебскай губерні. У дэкаратыўным аздабленні выкарыстаны элементы, запазычаныя са старажытнарускай архітэктуры (выгнутыя абрысы, какошнікавыя надваконні, калоны-дынькі, буйны брыльянтавы руст, як на будынку ў Маскве, і г.д.). Аднак для арт-нуво аб'ёмы гэтага будынка недастаткова злітыя. Яны не перацякаюць адзін у другі, дэкор не робіць хвалепадобных скачкоў, адсутнічае характэрная для стылізацыі выцягнутасць элементаў.
Планіроўка калідорная. На 1-м паверсе знаходзіліся вестыбюль, прыёмная, службовыя кабінеты, кватэра кур'ера, на 2-м — зала паседжанняў, кабінеты і кватэры адміністрацыі, у цокальным паверсе — гаспадарчыя памяшканні і архіў.
NGC 6097
NGC 6097 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-7, ZWG 196.11, PGC 57583) — галактыка ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канавалаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Канавалаўка — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіць у склад Прыгараднай сельскай акругі. Код КАТА — 632433500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 231 чалавек (116 мужчын і 115 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 251 чалавек (118 мужчын і 133 жанчыны).
Лютэк
Аляксандр Аляксандравіч Ярмаловіч альбо Лютэк  (лета, , Польшча — красавік , , Гродзенская вобласць, Беларусь) ― жыхар Гродна, вядомы сваімі дзівачнымі паводзінамі. Сярод гродзенцаў набыў шырокую вядомасць у якасці «гарадскога вар’ята», якому гарадская погаласка прыпісвала шэраг неверагодных уласцівасцяў. Меркавалася ўсталяваць помнік Лютэку на Віленскай вуліцы горада.
Біяграфія
Бацькоўскі дом-асабняк № 37 стаяў у раёне скрыжавання вуліц Лермантава і Віленскай. Бацькі мелі сваю пякарню, у якой, акрамя хлеба, выпякалі здобу, пірожнае. Двайняты хадзілі ў школу, вучыліся старанна. У першыя дні вайны нямецкая авіяцыя абрынула бомбавыя ўдары на цэнтр Гродна, да якога прымыкала і вуліца Віленская. Ад аднаго разрыву бомбы 14-гадовы Саша быў засыпаны зямлёй, ад наступнага выкінуты наверх. У выніку хлопчык застаўся на ўсё жыццё інвалідам пасля кантузіі.
З таго часу Лютэк стаў праяўляць свае дзівацтвы, як сведчаць яго суседзі Ірына Іванаўна і Казімір Казіміравіч Дант. Ён пачаў займацца сваім уласным промыслам: збіраў пустыя бутэлькі,, косці, рыззё. Усё гэта сартаваў у падвальчыку дома, а жыў у прыбудове да яго. Сацыяльная пенсія Лютэка складала 16 рублёў за месяц.
Памёр у красавіку 2005 года ў Мураванскім доме-інтэрнаце для псіханеўралагічных хворых. Пахавалі яго сваякі.
Гарадская легенда
Лютэк стаў «чысцільшчыкам» цэнтра горада. Многія гродзенцы, калі ішлі на працу раніцай, бачылі Лютэка, які ўжо вяртаўся з каляскай, поўнай бутэлек. Сабраную другасную сыравіну ён здаваў у пункт прыёму. За выручку ён дазваляў сабе зайсці ў кафэтэрый, замовіць каву з пірожным, часам абед. Суседзі і тыя, хто добра ведаў Лютэка, сцвярджалі, што гэта быў прыстойны і добры чалавек. Грошы, якія ў яго вадзіліся, ён не раздаваў бяздумна: збіраў чараду дзяцей, частаваў іх цукеркамі, вадзіў да прадаўцоў марожанага альбо бабуляў, якія гандлявалі ляснымі ягадамі.
Лютэк умеў па-майстэрску кукарэкаць пеўнем, пра што сведчаць шматлікія гродзенцы і за што яго празвалі Лютэк-Кукарэка. Кукарэкаў ён выключна за грошы: 5―15 капеек за адзін раз. Быў выпадак, калі ён гэткім чынам сарваў урок фізкультуры ў школе. За гэта дырэктар школы забараніла яму з’яўляцца на тэрыторыі, на якой ён дагэтуль бескарысліва наводзіў парадак, збіраў смецце і паперкі. Практычна ніводны футбольны матч не абыходзіўся без Лютэка на яго любімай трыбуне ва ўсходнім сектары. У канцы 1980-х гадоў у таксістаў за кукарэканне ён запытваў адзін рубель. На пытанне, чаму так дорага, адказваў, што жыццё даражэе.
Хадзілі легенды аб неймаверным багацці Лютэка, з часам яны абрасталі небыліцамі. Напрыклад, гарадзенская тэлежурналістка расказала аб тым, што аператар тэлебачання ў 1980-я гады вырашыў набыць сабе аўтамабіль. Неабходнай сумы грошай не хапала і яна прапанавала калеге звярнуцца да Лютэка. Той уважліва выслухаўшы просьбу, выдаліўся ў свой сутарэньчык і праз некаторы час прынёс неабходную суму грошай. Праз два гады невялікую частку гэтай сумы аператар нібыта вярнуў Лютэку, які аднак амаль забыўся на пазычаныя грошы. Пасля смерці Лютэка рэдакцыя зрабіла афіцыйны запыт ва ўпраўленне юстыцыі аблвыканкама аб наяўнасці завяшчання Аляксандра Аляксандравіча Ярмаловіча. Справай займаўся начальнік упраўлення Аляксандр Сянькевіч, які ведаў Лютэка і таксама чуў пра яго багацці. Аднак ніякіх завяшчанняў грамадзяніна Ярмаловіча ў падраздзяленнях «Беларусбанка» не было вяўлена. Між іншым, хадзілі чуткі, што свае грошы Лютэк перадаў у.
Шальнік
Ша́льнік (Alísma) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя водныя травяністыя расліны. Сцябло прамастойнае. Лісце суцэльнае, на чаранках, у прыкаранёвай разетцы. Кветкі белага колеру, з трыма пялёсткамі, сабраныя ў мяцёльчатыя суквецці. Плод — шматарэшак.
Арэал
Налічваецца каля дзесяці (11 ) відаў, шырока распаўсюджаныя па ўсім свеце. Большай часткай — у Паўночным паўшар’і, таксама ў Аўстраліі, Паўднёва-Усходняй Азіі, Усходняй Афрыцы і Цэнтральнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца 3 віды шальніка :, ,.
Значэнне
З’яўляюцца кормам андатры і качак. Трава ў свежым выглядзе ядавітая для жывёл.
Ніжняя Таймыра
Ніжняя Таймыра (Нижняя Таймыра)  — рака ў Краснаярскім краі Расіі, на паўвостраве Таймыр.
Даўжыня ракі 187 км. Плошча вадазбору 124 000 км². Сярэдні расход вады каля 1220 м³/с. Выток ракі знаходзіцца ў паўночнай частцы возера Таймыр. Працякае ў напрамку на поўнач, праз возера Энгельгардт, перасякае горы Быранга і ўпадае ў Таймырскі заліў Карскага мора, утвараючы мелкаводны эстуарый (Таймырская губа). У вусці рэчышча дзеліцца на рукавы і пратокі.
Прытокі Ніжняй Таймыры: Маліноўскага, Фаміна, Чэкіна, Гагара, Чукча, Сухая, Шрэнк, Снежная, Кароткая, Чорныя Яры, Лінькі, Паўночная і інш.
Нізоўе ракі ўваходзіць у склад Дзяржаўнага прыроднага запаведніка «Вялікі Арктычны» («Большой Арктический»)  — участак «Ніжняя Таймыра».
Залессе (Дзяржынскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Цэркаспароз костачкавых
Цэркаспароз костачкавых — раслін, якое выклікаецца грыбам віду.
Этыялогія
Захворванне паражае галоўным чынам вішню і чарэшню, але сустракаецца таксама на сліве, алычы, абрыкосах, персіках і іншых костачкавых. На лісці ўтвараюцца круглявыя, даволі буйныя, 2-3 мм у дыяметры, чырванавата-бураватыя плямы з цёмна-фіялетавай аблямоўкай.
Тканка ў месцах плям выпадае, ад чаго лісце становіцца дзірчастым. Пры моцным развіцці хвароба выклікае усыханне і абсыпанне лісця.
Уладзімір Сцяпанавіч Русак
Уладзімір Сцяпанавіч Русак (нар., вёска Муцькавічы, Навамышскі раён, Баранавіцкая вобласць — 20 красавіка 2019) — праваслаўны дыякан, публіцыст, дысідэнт у СССР, палітычны зняволены ў СССР.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 чэрвеня 1949 года ў вёсцы Муцькавічы Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці. У 1969 годзе вёска перайменавана ў Зорную, з 2012 увайшла ў склад горада Баранавічы.
У 1967—1970 гадах вучыўся ў Мінскім дзяржаўным педагагічным інстытуце на фізіка-матэматычным факультэце. У 1973 годзе скончыў Маскоўскую духоўную семінарыю, у 1977 — Маскоўскую духоўную акадэмію (са ступенню кандыдата багаслоўя за работу «Раннехрысціянскія апокрыфы ды іх хрысталагічны змест»). У 1970—1980 гадах працаваў у «Журнале Московской Патриархии» стажорам, рэферэнтам, рэдактарам, а з 1977 года — навуковым рэдактарам.
У 1976 годзе рукапаложаны ў дыякана.
У 1982 годзе па ўласным прашэнні, накіраваным мітрапаліту Беларускаму Філарэту (Вахрамееву), пераведзены ў Віцебск. У 1983 годзе за казань ў Віцебскім Казанскім саборы пра пакутнікаў за веру ў СССР быў пазбаўлены рэгістрацыйнай даведкі ад упаўнаважанага Савета па справах рэлігій пры Савеце Міністраў СССР, што цягнула за сабой пазбаўленне месца служэння. Быў накіраваны ў ссылку ў Жыровіцкі манастыр. Затым непрацяглы час служыў пры храме ў Давыд-Гарадку.
Пазней па месцы прапіскі вярнуўся ў Маскву. 23 красавіка 1986 года за кнігу «Сведчанне абвінавачання» («Свидетельство обвинения»), якая хадзіла ў самвыдаце, арыштаваны КДБ. 10 верасня 1986 года асуджаны Маскоўскім гарадскім судом па арт. 70 КК РСФСР («антысавецкая агітацыя і прапаганда») на 7 год лагераў строгага рэжыму і 5 год ссылкі (максімальна магчымае пакаранне па гэтым артыкуле). Тэрмін адбываў у пермскіх лагерах. У 1987 годзе кніга «Сведчанне абвінавачання» была апублікавана на рускай мове ў ЗША. Вызначэннем Вярхоўнага суда РСФСР ад 6 верасня 1988 года тэрмін скарочаны да 2 год 6 месяцаў, ссылка з прысуда выключана. Вызвалены 22 кастрычніка 1988 года. Рэабілітаваны ў 1993 годзе.
У красавіку 1989 года выехаў на сталае месца жыхарства ў ЗША. У 1989—1996 гадах выкладаў гісторыю Рускай праваслаўнай царквы і кананічнае права ў Духоўнай семінарыі Рускай праваслаўнай царквы за мяжой у Джорданвілі. У 1996 годзе вярнуўся ў Маскву. Працаваў у «Народным доме» Сяргея Філатава. Выкладаў у Расійскім дзяржаўным гуманітарным універсітэце (1997), у Англа-амерыканскай школе пры пасольстве ЗША ў Маскве (1997—1999).
У 1998 годзе перадаў у Дзяржаўны архіў Расійскай Федэрацыі (ДАРФ) многія дакументы і кнігі са сваіх збораў. Дакументы ўтварылі фонд 10061 ДАРФ, кнігі захоўваюцца ў Навуковай бібліятэцы ДАРФ.
У 2000—2008 ізноў жыў у ЗША, у 2008—2014 вяртаўся ў Маскву. На бягучы час жыве ў ЗША.
Аўтар некалькіх кніг і некалькіх соцень артыкулаў па гісторыі Рускай праваслаўнай царквы. Член Саюза расійскіх пісьменнікаў. Выдаваў газету «Православное слово» (Нью-Ёрк).
Торэ-дэ’-Негры
Торэ-дэ'-Негры (Torre de' Negri) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 365 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 27011. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Лідзія Бялецкая
Лідзія Бялецкая (парт. псеўд.: Шура;, Бельск — ) — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і сезоннага рабочага ў Бельску. Пайшла на сезонныя заробкі ў 14 гадоў.
У 1928 годзе ўступіла ў Камуністычны саюз моладзі. У 1931 годзе ўступіла ў рады КПЗБ, у тым жа годзе была абрана сакратаром ячэйкі, потым членам гарадскога камітэта КПЗБ, а пазней сакратаром раённага камітэта КПЗБ у Бельску.
У 1933 годзе яе паслалі ў цэнтральную партыйную школу КПЗБ у Мінску, якую Лідзія Бялецкая скончыла ў 1934 годзе. Цэнтральны камітэт пакінуў яе ў БССР у якасці партыйнага рэзерва. Жыла ў Бабруйску і працавала на тэкстыльнай фабрыцы. Скончыла дзевяць класаў вечаровай школы.
Пасля роспуску Камуністычнай партыі Польшчы была высланая ў Казахстан, а потым на Урал, дзе знаходзілася 5 гадоў і 6 месяцаў. У 1948 годзе ў Омску памерла яе адзіная дачка, а ў 1954 муж.
У 1956 годзе Лідзія Бялецкая вярнулася ў Беласток, дзе стала працаваць кіраўніком Беластоцкай метэаралагічнай станцыі (на такой жа станцыі яна працавала ў Омску ў 1950-56 гг.) Уключылася ў партыйную работу: была сакратаром пярвічнай партыйнай арганізацыі, пазаштатным членам Ваяводскай камісіі партыйнага кантролю, дэлегатам другога з’езда ПАРП.
З 1960 па 1962 працавала старшынёй Беларускага грамадска-культурнага таварыства, а ў 1963 годзе выйшла на пенсію.
Узнагароджана Кавалерскім крыжам ордэна адраджэння Польшчы. Пахаваная на гарадскіх могілках Беластока.
Вуглоўскі сельсавет (Брагінскі раён)
Вугло́ўскі сельсавет (Угловский сельсовет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Вуглы. Знаходзіцца на поўначы раёна.
Гісторыя
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шкуратоўскага сельсавета.
Зноў утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Лубеніцкага і Шкуратоўскага сельсаветаў. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Вуглоўскага сельсавета 10 населеных пунктаў. У 1974 годзе скасаваны пасёлак Рагазін. 1 снежня 2009 года ў склад сельсавета былі перададзеныя вёскі Кавака і Пажаркі, якія знаходзіліся ў раённым падпарадкаванні. 25 сакавіка 2011 года ліквідавана вёска Такліноў (далучана да аграгарадка Вуглы).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (9 населеных пунктаў) — 876 чалавек, з іх 95,9 % — беларусы, 2,3 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Спіс вуліц Воранава
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Воранава
Віктар Яўгенавіч Барысенка
Віктар Яўгенавіч Барысенка (нар., Запарожжа, Украіна) — беларускі фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1988), прафесар (1990).
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Паўправаднікі і дыэлектрыкі», кваліфікацыя"Інжынер электроннай тэхнікі", 1973; аспірантура, 1977). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1973, факультэт радыётэхнікі і электронікі, кафедра мікра- і нанаэлектронікі, прафесар, з 2009 – загадчык кафедры; у 2001–2002 – дэкан факультэта; 2002–2009 – прарэктар па вучэбнай рабоце).
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнiк адукацыi» (2009), званне «Кавалер ордэна Акадэмічнай пальмавай галіны» («Akademik Palma», Францыя) і інш.
NGC 6098
NGC 6098 (іншыя абазначэнні — UGC 10299, MCG 3-41-145, ZWG 108.170, VV 192, KCPG 493A, PGC 57634) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лівіна
Лівіна — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіць у склад Прыгараднай сельскай акругі. Код КАТА — 632433600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 182 чалавекі (81 мужчына і 101 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 138 чалавек (64 мужчыны і 74 жанчыны).
Немцы (Верхнядзвінскі раён)
Немцы — былая вёска на тэрыторыі Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці. Была знішчаная гітлераўскімі акупантамі разам з жыхарамі. Знаходзілася за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Ворзава Бігосаўскага сельсавета.
Гісторыя
Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы жыло 49 чалавек у 11 дварах.
16 лютага 1943 г. ў час карнай аперацыі Winterzauber гітлераўцамі было спалена 11 дамоў, забіта 22 чалавекі.
Пасля вайны не адрадзілася.
Памяць
У 1975 г. на месцы былой вёскі насыпаны курган, пастаўлена стэла. Увекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь.
Мікалай Пац
Імя Мікалай мела некалькі прадстаўнікоў роду Пацаў:
Дэміеўская (станцыя метро, Кіеў)
«Дэміеўская» («Демі́ївська», ) — 47-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі, паміж станцыямі «Галасіеўская» і «Лыбідская». Назва - ад гістарычнай мясцовасці Дэміеўка.
Гісторыя будаўніцтва
Збудаваная ў складзе ўчастка падаўжэння Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі метрапалітэна ад станцыі «Лыбідская» да станцыі «Выставачны цэнтр» ў Галасіеўскім раёне. Агульная даўжыня новага ўчастка лініі з чатырох станцый складае 4,8 км. Адкрыццё станцыі ў складзе ўчастка планавалася на 2007 -2008 год, аднак праз тэхнічныя праблем і недахопу фінансавання будаўніцтва некалькі разоў прыпынялася і тэрмін адкрыцця перанеслі спачатку на 2009, а затым на 2010 год. 5 лістапада 2010 года з удзелам прэзідэнта Украіны Віктара Януковіча быў ажыццёўлены пуск пробнага цягніка на ўчастку «Лыбедская» - «Васількоўская». Урачыстае адкрыццё станцыі адбылося 15 снежня 2010 года пры ўдзеле прэм'ер-міністра Украіны Мікалая Азарава.
Канструкцыя
Станцыя дробнага залажэння. Мае падземную залу з астраўной пасадачнай платформай. Скляпенні залы абапіраюцца на два рады калон. Платформа злучаная чатырохстужачным аднамаршавым эскалатарам злучаны з падземным вестыбюлем, які выходзіць у падземны пераход пад Галасіеўскім праспектам да Нацыянальнай бібліятэкі імя Вярнадскага і Цэнтральнага аўтавакзала, да Галасіеўскай плошчы, праспекта Валерыя Лабаноўскага і Навукі. Наземныя вестыбюлі адсутнічаюць. На тарцы станцыі ў бок цэнтра маецца аварыйны выхад у суседні падземны пераход.
З'яўляецца першай станцыяй у Кіеўскім метрапалітэне, у якой эскалатары ўстаноўлены ў цэнтры платформы, а не ў тарцы, як звычайна.
Расклад адпраўлення цягнікоў
Адпраўка апошняга цягніка ў напрамку:
Расклад адпраўлення цягнікоў увечары (пасля 22:00) ў накірунку:
Фёдар Міхайлавіч Касапу
Фёдар (Тудар) Міхайлавіч Касапу (нар. 18 верасня 1963, с. Мінджыр, Катоўскі раён, Малдаўская ССР, СССР) — савецкі і малдоўскі цяжкаатлет, чэмпіён свету (1990), алімпійскі чэмпіён (1992) у паўсярэдняй вазе, заслужаны майстар спорту СССР (1990).
Зараз – прэзідэнт Федэрацыі цяжкай атлетыкі Малдовы.
Міжнародныя спаборніцтвы
! Год || Спаборніцтва || Месца правядзення || Рэзультат || Сума, кг || Рывок + штуршок || Катэгорыя ! 1990 || ЧС ! 1991 || ЧЕ ! 1991 || ЧС ! 1992 || АГ
Чэмпіянат СССР
! Год || Спаборніцтва || Месца правядзення || Рэзультат || Сума, кг || Рывок + штуршок || Катэгорыя ! 1986 || ! 1988 || ! 1989 || ! 1990 || ! 1991 ||
Торэ-д’ізола
Торэ-д'ізола (Torre d'Isola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 2 395 чалавек (2022 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 145,68 чал./км². Займае плошчу 16,44 км². Паштовы індэкс — 27020. Тэлефонны код — 0382.
Святой заступніцай населенага пункта лічыцца Маці Божая Снежная.
Мікалай Юр’евіч Пац
Мікалай Юр'евіч Пац (? — каля 1550) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Меў шматлікія маёнткі, у якіх у 1528 было каля 7500 сялянскіх двароў.
Сям'я
Сын Юрыя Паца, намесніка полацкага.
Ажаніўся з князёўнай Аляксандрай Гальшанскай. Меў ад яе чатырох сыноў: Мікалая, Станіслава, Дамініка і Паўла, ад якіх пайшлі галіны роду, а таксама дачок Ядвігу, Аляксандру і Фядору.
NGC 6099
NGC 6099 (іншыя абазначэнні — UGC 10299, KCPG 493B, MCG 3-41-146, VV 192, ZWG 108.170, NPM1G +19.0457, PGC 57640) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гарошак панонскі
Гаро́шак панонскі (Vicia pannonica) — кветкавая расліна роду сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, умераных абласцей Заходняй Азіі (Кіпр, Іран, Турцыя) і на Каўказе. Натуралізавалася ў іншых рэгіёнах.
Святлолюбівая, ценевынослівая расліна. Мезафіт і эўтроф. Устойлівая да засухі і зімаўстойлівая расліна. Расце на лугах, узлесках і палянах, у стэпах, парках, садах і агародах, на аблогах, пустках, каля дарог. Цвіце ў чэрвені—ліпені. Плады паспяваюць у ліпені—жніўні.
Гаспадарчае значэнне
Каштоўная кармавая расліна. Па якасці не саступае люцэрне і канюшыне. У сене маецца да 21,4, у насенні да 26,7 % бялкоў.
Ніжняе Стунжава
Ніжняе Стунжава — вёска на тэрыторыі Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці, знішчаная гітлераўскімі акупантамі разам з жыхарамі. Знаходзілася за 2 км на поўдзень ад вёскі Сар'я.
Перад вайной насельніцтва складала 73 чалавек.
16 лютага 1943 г. у час карнай аперацыі Winterzauber гітлераўцы загубілі 64 жыхароў, вёску (12 двароў) спалілі. Пасля вайны не адрадзілася.
Памяць
У 1982 годзе на месцы былой вёскі насыпаны курган, пастаўлена стэла. Увекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь.