cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сцяг ЗША
Гісторыя
Нацыянальны сцяг ЗША з 13 белымі зоркамі на сінім фоне і 13 чырвона-белымі палосамі (па колькасці наяўных тады штатаў) быў зацверджаны 14 чэрвеня 1777 года.
Сцяг мяняўся з цягам часу ў залежнасці ад колькасці штатаў, якія складалі Саюз. Новая зорка дадаецца да сцяга 4 ліпеня пасля ўваходжання ў саюз новага штата. Колькасць палос застаецца нязменным; адзінае выключэнне — сцяг 1795—1818 гг., калі разам з двума зоркамі былі дададзеныя яшчэ і 2 паласы (пазней прыбраныя).
У гістарычным кантэксце сцяг таксама клічуць Старая слава і Зорна-паласаты сцяг (адсылка да гімна ЗША).
Хонас
Хонас (Honor, Honōs, увасабленне гонара) - старажытнарымскі бог гонару, якому пакланяліся разам з багіняй доблесці Віртус. Гэтыя два бажаствы часта мелі адзін агульны храм - храм Гонара і Доблесці. Віртус, Белона і Дыскордзія ўваходзілі ў пастаянную божую світу Марса.
Самы старэйшы, с захаваўшыхся да нашых дзён, храм горада Рыма, прысвечаны Хонасу, быў заснаваны ў 233 годзе да н.э. славутым рымскім палкаводцам Квінтам Фабіям Максімам Верукозам падчас вайны.
Уолтэр Квінцін Грышам
Уолтар Квінцін Грышам (Walter Quintin Gresham;  — ) — амерыканскі палітык, 33-і дзяржаўны сакратар ЗША, 35-ы міністр фінансаў ЗША.
NGC 4632
NGC 4632 (іншыя абазначэнні — UGC 7870, MCG 0-32-38, ZWG 14.110, UM 514, IRAS12399+0011, PGC 42689) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казальграса
Казальграса (Casalgrasso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 1482 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 87 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 011.
Святлана Сяргееўна Лабада
Святла́на Сярге́еўна Лабада́ (Світла́на Сергі́ївна Лобода́), таксама вядомая як LOBODA (нар. 18 кастрычніка 1982 года, Кіеў, УССР, СССР) — украінская спявачка, вядучая, аўтарка песень, дызайнер. Заслужаная артыстка Украіны (2013).
Стваральніца ўласнай маркі адзення «F*ck'n' macho», былая салістка групы «ВІА Гра» (2004).
Біяграфія
Нарадзілася 18 кастрычніка 1982 года ў Кіеве ў сям’і Сяргея Васілевіча Лабады і Наталлі Васілеўны Лабады. Скончыла музычную школу па класе фартэпіяна, дырыжыравання і акадэмічнага вакалу.
Пасля атрымання першай музычнай адукацыі паступіла ў Кіеўскую эстрадна-цыркавую акадэмію на аддзяленне эстраднага вакалу. У гэты перыяд становіцца ўдзельніцай папулярнага музычнага калектыву «Капучына», прадзюсарам якога з’яўляўся Віктар Дарашэнка.
Пасля працы ў групе Лабада ўдзельнічала ў першым украінскім мюзікле «Экватар» (рэж. Віктар Шулакоў), дзе атрымала адну з галоўных роляў — дзікункі Міраны. У перыяд існавання мюзікла ў шырокую ратацыю былі выпушчаны песня і відэаролік — «Чёрный ангел», запісаныя і знятыя са Святланай Лабадой.
Каменск-Шахцінскі
Каменск-Шахцінскі (Каменск-Шахтинский) — горад (з 1927 года) у Расіі, у складзе Растоўскай вобласці. Насельніцтва 96,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1671 годзе.
Святлана Сяргееўна Лабада
2004—2009
У снежні 2004 года Святлана Лабада сумесна з Тарасам Дземчуком запісала кампазіцыю «Чёрно-белая зима». Гэтая кампазіцыя выклікае вялікую цікавасць як ва Украіне, так і за яе межамі. Відэа на песню актыўна ратыравалася на ўкраінскіх і расійскіх тэлеканалах. У 2005 годзе кліп на наступны сінгл «Я забуду тебя» атрымаў першую прэмію на фестывалі замежных кліпаў у Партугаліі.
У 2006 годзе выйшаў кліп, а затым і сінгл «Чёрный ангел», а пасля паездкі ў Японію Лабада запісала кампазіцыю «Постой, мущина». У гэтым жа годзе вяла праграму «Шоумания» на «Новым канале», а ў 2007 годзе стала вядучай праекта «Міс СНД» на тэлеканале «ТЕТ». Адкрыла ўласнае турыстычнае агенцтва «Happy Vacations». У кастрычніку 2007 года выйшаў кліп на лірычную песню «Счастье».
Каменск-Шахцінскі
У горадзе і ў раёне яго — шэраг вугальных шахт (здабыча каменнага вугля). Развітая хімічная прамысловасць: ФДУП «Каменскхімкамбінат», ФКП Камбінат «Каменскі», ААТ «Каменсквалакно». Таксама маюцца машынабудаўнічыя прадпрыемствы: «Машзавод», «Каменскі вопытна-механічны завод», завод газавыкарыстоўваючага абсталявання, ЗАТ «КОМЗ-Экспарт» — гандлёвая марка «TIGARBO». Заводы «Прамгаз», шклотарны, цагляны, дрэваапрацоўчы. Каменская ЦЭЦ. З харчовых прадпрыемстваў варта вылучыць мясакамбінат, кандытарскую фабрыку, малочны завод, харчакамбінат, вінна-гарэлкавы завод, хлебакамбінат і інш.
Святлана Сяргееўна Лабада
2004—2009
У 2008 годзе пачалося стварэнне калекцыі маладзёжнага адзення «F*ck the macho», у тым жа годзе выходзіць другі альбом — «Не мачо». 18 кастрычніка Святлана Лабада стала лаўрэатам прэміі «Нацыянальны Алімп» у намінацыі «Арыгінальны стыль выканання». У 2009 годзе выйшла другая лінія адзення ад Лабады.
Еўрабачанне 2009
Вясной 2009 года сінгл «Be My Valentine» быў прадстаўлены для ўдзелу ва ўкраінскім адборачным туры песеннага конкурсу «Еўрабачанне 2009». 8 сакавіка Лабада перамагла ў адборачным конкурсе «Еўрабачанне 2009» і заслужыла права прадстаўляць Украіну ў фінальнай частцы конкурсу. 18 сакавіка прэзентавала кліп Be My Valentine (Anti-crisis girl!).
На цырымоніі адкрыцця «Еўрабачання 2009» спявачка з’явілася ў бінтах і з ранамі на целе. Гэта быў грым, закліканы прыцягнуць увагу да сацыяльнай акцыі Лабады — «Скажы стоп гвалту ў сям’і», заснаванай на барацьбе з хатнім гвалтам. Пасля да гэтай акцыі далучылася французская спявачка Патрысія Каас. На конкурсе заняла 12-е месца ў фінале.
У студзені 2010 года выйшаў відэакліп на песню «Жить легко», дзе Лабада паўстае 100-кілаграмовай таўстушкай, якой яна стала пасля правалу на Еўрабачанні. Услед за «Жить легко» Лабада запісала дуэтную песню «Сердце бьётся» з фабрыкантам Максам Барскіх, а неўзабаве выйшаў відэакліп, які стаў найдарожчым у гісторыі ўкраінскага шоў-бізнесу.
LOBODA
У 2010 годзе Святлана Лабада афіцыйна перайменавала свой музычны праект і зарэгістравала брэнд і гандлёвую марку «LOBODA».
12 красавіка 2012 года ў Crystal Hall LOBODA прадставіла LIVE SHOW «Начало», з якім амаль год гастралявала па Украіне. У чэрвені выйшла новае відэа на песню «What about U», запісаную адмыслова для чэмпіянату EURO 2012.
У канцы чэрвеня 2013 года Лабадзе было прысвоена ганаровае званне «Заслужаны артыст Украіны».
26 снежня 2014 года Святлана Лабада атрымлівае прэмію «Песня года-2014» за свой сінгл «Город под запретом». 31 снежня 2014 года прайшлі два сольных канцэрты ў Кіеве: у клубе TSARSKY і ў вялікім канцэрт-холе Stereo Plaza. Акрамя ўжо вядомых песень са сцэны ўпершыню прагучалі прэм’ерныя песні «Пора домой» і «Не нужна».
26 сакавіка 2015 года ў Палацы Украіны адбылася цырымонія ўзнагароджання прэміямі YUNA 2015, дзе LOBODA і Emin атрымалі перамогу ў намінацыі «Найлепшы дуэт» за іх сумеснае тварэнне «Смотришь в небо».
8 верасня 2015 года LOBODA прадставіла арыгінальны кавер на песню Кузьмы Скрабіна «Нікому те не треба». 4 лістапада 2015 года LOBODA адпраўляецца ў тур па гарадах Украіны са сваім новым шоў «Пора домой». Падчас тура прадставіла новыя песні «К чёрту любовь», «Ангелок», «Твои глаза» і «Не люби».
Дмытрэ
Дмытрэ (Дмитре́) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Святлана Сяргееўна Лабада
LOBODA
11 студзеня 2016 года Лабада прадставіла правакацыйную кампазіцыю пра жаночае каханне «К чёрту любовь», а 19 лютага 2016 года адбылася прэм’ера відэакліпа.
9 мая 2016 года адкрыла канцэрт тэлеканала «Інтэр», прысвечаны 71-ай гадавіне Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне, выканаўшы песню Булата Акуджавы «Десятый наш десантный батальон». Закрыла канцэрт ваеннай песняй «Журавли».
30 чэрвеня 2016 года Аргкамітэт міжнароднага конкурсу «Міс Украіна-Сусвет 2016» афіцыйна прызнаў LOBODA самай яркай прадстаўніцай музычнай індустрыі і ўзнагародзіў тытулам «Самая прыгожая спявачка краіны».
6 верасня 2016 года адбылася прэм’ера сінгла «Твои глаза», а 9 лістапада 2016 года — прэм’ера відэакліпа. Сінгл 5 тыдняў утрымліваў лідарства ў iTunes краін СНД.
8 сакавіка 2017 года LOBODA зладзіла трохгадзіннае шоу ў кіеўскім Палацы спорту і прадставіла новы альбом «H2Lo», над якім працавала пяць гадоў. У сваёй новай праграме артыстка спалучала як ужо вядомыя трэкі, так і новыя песні. У гэты вечар прагучалі сем новых сінглаў: «Париж», «Невеста», «Случайная», «Стерва» і іншыя.
Віртус
Ві́ртус (ад Virtus — доблесць) ці Віртута — багіня ў рымскай міфалогіі, спадарожніца Марса, натхняўшая рымлян на баявыя подзвігі дзяля айчыны. З віртус цесна звязанае бажаство Хонас (Гонар).
Гэтыя два бажаствы часта мелі адзін агульны храм — храм Гонара і Доблесці.
Пасля рэарганізацыі рэлігіі імператарам Актавіянам Аўгустам, Віртус надавалі ўсё большае значэнне, так як яна была апякункай салдат. У IV стагоддзі ў гонар багіні былі праведзены гульні.
Віртус адлюстроўвалася па рознаму — напрыклад, на манетах Тэтрыка I яна можа з'яўляцца як наглядчыца, ці як юнак з кап'ём і апрануты ў плашч.
Іван Сямёнавіч Пуцята
Іван Сямёнавіч Пуцята з князёў друцкіх (каля 1390 — пасля 1466) — вялікалітоўскі арыстакрат.
Сын друцкага князя Сямёна Дзмітрыевіча. Мянушка «Пуцята», з якой ён часта выступае ў дакументах, адрознівала яго ад брата і цёзкі Івана Бабы.
У дакументах з’яўляецца ў 1422 годзе. У 1424 годзе ўдзельнічаў у паходзе супраць татар. Быў адным з найтрывалейшых прыхільнікаў вялікага князя Свідрыгайлы, заставаўся ў яго атачэнні яшчэ ў 1437—1438 годзе.
Ад вялікага князя Казіміра Ягелончыка атрымаў маёнтак Слабодку ў Аршанскім павеце.
Сям’я
Меў сыноў Міхаіла, Васіля, Дзмітрыя, Івана Пуцяцічаў і, магчыма, яшчэ аднаго, чыя дачка ўнесла Падбярэззе каля Друцка і частку Басеі ў род князёў Ямантавічаў.
Ад Міхаіла Пуцяціча пайшоў род Друцкіх-Талачынскіх, ад Васіля — Друцкіх-Горскіх.
Сцяпное (Северная сельская акруга)
Сцяпное — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Севернай сельскай акругі. Код КАТА — 554665400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 167 чалавек (86 мужчын і 81 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 127 чалавек (67 мужчын і 60 жанчын).
Дмытравычы (Пустамыціўскі раён)
Дмытравычы (Дми́тровичі) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Багушэўскі сельсавет
Багушэ́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — гарадскі пасёлак Багушэўск.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Багушэўскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — станцыя Багушэўская. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Багушэўскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Аршанскага раёна, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Багушэўскага раёна БССР. 15 ліпеня 1935 года Багушэўск атрымаў статус мястэчка. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. 27 верасня 1938 года Багушэўск атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпа, сельсавет скасаваны.
20 мая 1960 года Багушэўскі сельсавет утвораны зноў у складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Астапенскага і Навасельскага сельсаветаў і перадачы ў яго склад населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Багушэўскага пассавета (18 населеных пунктаў: Андрэеўшчына, Вакары, Гапоны, Добрына, Дзяругі, Засценак, Казакі, Калянькі, Каўрыжкі, Магілёўка, Пастушкі, Рабцава, Серакаротня, Ског, Худалеі, Цыпкі, Цясі і Яноўшчына), тады ж у склад Забараўскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Дубаўцы, Замошша, Станькі, Стрыгі, Чудня і Ярошкі), наўзамен у склад сельсавета з Забараўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Галашчакіна, Грузды, Калантаёва, Масяйкі, Пасад, Узрэчча і Ходасы). У 1963 годзе ў склад сельсавета з Асінаўскага сельсавета Віцебскага раёна перададзена вёска Шчытоўка. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Багушэўскага сельсавета 48 населеных пунктаў. 4 сакавіка 1987 года ў склад Обальскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Грузды, Калантаёва і Ходасы). 28 чэрвеня 2013 года скасавана вёска Цясы.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (без Багушэўска) — 2359 чалавек, з іх 94,8 % — беларусы, 3,8 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Актумсык
Актумсык — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарыцерэкскай сельскай акругі. Код КАТА — 353663200.
Ульскі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці імя Л. М. Даватара
'''Ульскі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці імя Л. М. Даватара''' — установа прафесійнага навучання ў аг. Ула.
Гісторыя
Заснаваны як вучылішча механізацыі сельскай гаспадаркі заснаванага 13 лістапада 1953 года. У студзені 1957 года перайменаваны ў Ульскае ДПТВ № 3 механізацыі сельскай гаспадаркі, у жніўні 1959 года — у Ульскае СПТВ № 3 механізацыі сельскай гаспадаркі.
30 мая 1975 года вучылішчу прысвоена імя Героя Савецкага Саюза Л. М. Даватара. У 1986 годзе вучылішча перайменавана ў Ульскае ПТВ № 3 сельскагаспадарчай вытворчасці імя Л. М. Даватара.
Дуб’янка
Дуб’янка (Дуб'я́нка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Поўсць
Поўсць, шэрсць  — валасяное покрыва скуры ў жывёл, акрамя чалавека.
Будова
Поўсць складаецца з восцевых (покрыўных) валасоў і падшэрстка.
Факультэт дашкольнай і пачатковай адукацыі МДПУ імя І. П. Шамякіна
'''Факультэт дашкольнай і пачатковай адукацыі МДПУ імя І. П. Шамякіна''' — структурнае падраздзяленне МДПУ імя І. П. Шамякіна.
Гісторыя
У 1960 годзе ў Мазырскім дзяржаўным педагагічным інстытуце адкрыты факультэт пачатковых класаў. З 1964 года — факультэт педагогікі і методыкі пачатковай адукацыі, з 2006 г. — факультэт дашкольнай і пачатковай адукацыі.
Поўсць
Будова
Восцевыя, або покрыўныя валасы ўтвараюць верхні ярус валасянога покрыва, маюць вялікую даўжыню, добра развіты прамы або злёгку выгнуты стрыжань з лускавай будовай. Да сярэдзіны злёгку патоўшчаныя. Вяршыня воласа ўяўляе сабой конус.
Восцевыя валасы падпадзяляюцца на валасы I, ll, III і часам IV парадку, у залежнасці ад таўшчыні. Самыя тоўстыя і доўгія называюцца накіроўвалымі. Яны размешчаны больш рэдка, і іх канцы выдаюцца над агульнай масай валасянога покрыва. Будова восцявых валасоў абумоўлівае хвалістасць і структуру воўны. Чым яны прамей і трывалей, тым поўсць менш хвалістая. Часта маюць потовую і сальную залозу. Покрыўныя валасы выконваюць перш за ўсё ахоўную функцыю, захоўваючы цяпло і абараняючы скуру ад траўмаў. У многіх відаў жывёл поўсць мае вельмі важную для выжывання камуфляжную афарбоўку, дазваляючы жывёлам быць малапрыкметным на фоне навакольнага асяроддзя (напрыклад, заяц-бяляк і белы мядзведзь).
Пуховыя валасы (пушок або падшэрстак) — гэта больш кароткія і тонкія, звычайна хваліста выгнутыя валасы без асяродку або са слаба развітой асяродкам. Яны служаць для больш эфектыўнага ўтрымання цяпла ў шарсцяным покрыве. У многіх відаў жывёл з’яўляюцца ў вялікай колькасці толькі ў халодны час года.
Адрозніваюць яшчэ прамежкавыя валасы, якія займаюць становішча паміж пуховымі і восцевымі.
Ульскі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці імя Л. М. Даватара
Гісторыя
05.11.2007 г. рашэннем Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта № 776 Установа адукацыі перайменавана ў Ульскі прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці імя Л. М. Даватара.
Падрыхтавана больш за 20 тысяч кваліфікаваных кадраў.
Поўсць
Гаспадарчая каштоўнасць
У прамысловых маштабах шырока выкарыстоўваецца поўсць авечкі, казы, вярблюда, труса, янота, бабра, ангорского труса, ангорскага козы. Збор воўны ажыццяўляецца без забою, што дае магчымасць атрымліваць каштоўны матэрыял на працягу ўсяго жыцця жывёлы. Вельмі многія арганізацыі, якія выступаюць супраць забойства жывёл дзеля патрэбаў чалавека, настойваюць на тым, каб поўсць выкарыстоўвалася толькі ў гэтым кірунку.
Поўсць жывёл, знятая разам з скурай жывёльнага пасля забою або адстрэлу, называецца шкура. З шкур жывёл вырабляюць верхнюю вопратку, абутак, галаўныя ўборы. З прычыны таго, што структура воўны пасля выраба скуры застаецца нязменнай, вырабы са шкур жывёл валодаюць вельмі добрай устойлівасцю да холаду.
Поўсць некаторых груп звяроў, такіх як сямейства куніцыных і атрад зайцападобных, некаторых відаў грызуноў (бабёр), сабак (лісіцы), каціных (рысь), называецца мехам. Вялікае значэнне мае каштоўны мех пушных звяроў, такіх як собаль, гарнастай і інш. Вырабы з каштоўнага футра часцяком служаць не для абароны ад холаду, а ў дэкаратыўных мэтах. З прычыны высокай кошту такіх вырабаў, іх выкарыстанне з’яўляецца паказчыкам высокага матэрыяльнага статусу гаспадара (аналагічна вырабах з каштоўных металаў і камянёў).
Асаблівасці ў розных відаў млекакормячых
Найбольш мяккая поўсць, наяўная ў куніцавых, ліс, зайцоў і баброў, называецца футрам.
Ігар Дзмітрыевіч Белагорцаў
Ігар Дзмітрыевіч Белагорцаў (, г. Барнаул — ) — беларускі архітэктар, педагог. Кандыдат архітэктуры (1943), прафесар (1970).
Канстанцінаўск
Канстанцінаўск (Константиновск) — горад (з 1967 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Канстанцінаўскага раёна Растоўскай вобласці. Насельніцтва 18,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1864 годзе.
Ігар Дзмітрыевіч Белагорцаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і тапографа і настаўніцы. Скончыў у 1932 годзе Сібірскі інстытут арганізацыі тэрыторыі ў Омску, у 1941 годзе завочна інстытут замежных моў у Маскве, у 1936—1939 гадах завочна вучыўся у Маскоўскім эканамічным інстытуце. Працаваў па спецыяльнасці ў Якуцку, Барнауле, з 1936 года ў Новасібірску, у 1943—1945 гадах начальнікам абласнога аддзела па справах архітэктуры. Адначасова выкладаў у тэхнікуме ў Якуцку, на курсах у Барнауле, Новасібірскім філіяле камунальнага інстытута і Сібірскім інжынерна-будаўнічым інстытуце. У канцы 1945 года прызначаны на пасаду начальніка аддзела архітэктуры Смаленскага аблвыканкама. У 1947—1961 гадах выкладаў у педінстытуце. У Смаленску актыўна займаўся краязнаўствам.
3 1956 намеснік дырэктара Інстытута будаўніцтва і архітэктуры АН Беларусі і дацэнт БПІ, з 1966 года рэктар Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута, з 1981 года ў Мінскім інстытуце культуры.
Канстанцінаўск
Горад размешчаны на правым беразе ракі Дон, за 169 км ад Растова-на-Доне.
Рыбны, масласыраробчы заводы, вытворчасць будматэрыялаў.
Ігар Дзмітрыевіч Белагорцаў
Дзейнасць
Даследчык помнікаў Беларусі, старажытнага Смаленска, архітэктуры і горадабудаўніцтва Беларусі. Работы: распрацоўка генпланаў Барнаула, Томска (1939, у сааўтарстве), праектаў гарадскіх пасёлкаў, вёсак, паркаў Якуцкай АССР (1932—1934), Смаленскай вобласці (1945—1956) і інш.
Сям’я
У шлюбе з інжынерам-сантэхнікам меў сына Руслана (1945—2005), таксама архітэктара.
Сцяг Канады
Закон аб дзяржаўным сцягу прыняты палатай абшчын канадскага парламента 15 снежня 1964 г. пасля працяглых дэбатаў, бо было прадстаўлена больш за 2 600 варыянтаў дызайну сцяга.
Апісанне
Чырвоны кляновы ліст на цэнтральным белым полі, з бакоў якога вертыкальныя чырвоныя палосы. Сярэдняя белая паласа ўдвая шырэй кожнай чырвонай. Сцяг мае суадносіны бакоў 1:2.
Нязгоды былі выкліканыя тым, што спрадвечна ліст клёна цукровага (Acer saccharum) быў эмблемай Усходняй Канады, дзе гэта дрэва расце і дзе з яго здабываюць кляновы сіроп. На большай частцы канадскай тэрыторый гэтае дрэва не сустракаецца.
Паводле адной з легенд, кляновы ліст стаў сімвалам Канады пры наступных абставінах. У 1860 годзе прынц Уэльскі упершыню наведаў Канаду. У Таронта планавалася сустрэча высокага госця. Насельніцтва горада рыхтавалася сустрэць прынца са сваімі нацыянальнымі сімваламі. Так, англійскія эмігранты прынеслі ружы, шатландскія — галіны чартапалоху. Аднак для дзяцей эмігрантаў, якія нарадзіліся ў Канадзе, сімвалаў не знайшлося, так як адзіным канадскім сімвалам быў бабёр. Зрэшты, у канцы 1830-х гадоў баптысцкае таварыства Св. Яна ў Квебеку прыняло ў якасці сімвала сваёй суполкі кляновы ліст. Суполка прапанавала несці канадцам на сустрэчы з прынцам кляновыя лісты.
Чырвоны і белы сталі афіцыйнымі колерам Канады пасля іх зацвярджэння каралём Георгам V 21 лістапада 1921.
Спіс вуліц Круглага
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Круглае
Жырыўка
Жырыўка (Жирівка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мацейкішке (Ігналінскі раён)
Маце́йкішке (Mateikiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Грышкішке. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Матэйкішкі ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Рокстэн
Рокстэн (Rökstenen, літаральна «Камень з вёскі Рок») — найбуйнейшы і найстарэйшы рунічны камень на тэрыторыі Швецыі, які знаходзіцца ў вёсцы Рок на ўсходзе краіны. Гэта найстражытнейшы захаваны літаратурны помнік Швецыі, а таксама найдаўжэйшы надпіс рунамі ў Свеце (760 сімвалаў). Сам камень з’яўляецца блокам светла-шэрага граніту; яго вышыня — 382 см (у т. л. 125 см — пад зямлёю), шырыня — 138 см, таўшчыня — ад 19 да 43 см. Камень з надпісам датуецца першай паловай IX стагоддзя. Тэкст высечаны з усіх чатырох бакоў камяню; згодна першых радкоў, ён зроблены вікінгам Варынам у гонар яго загінулага сына Вемуда. У тэксце ўзгадваецца некі Т'ёдрык — верагодна, маецца на ўвазе кароль Остготаў Тэадорых.
Жураўныкы (Пустамыціўскі раён)
Жураўныкы (Жура́вники) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Батарэя
Батарэ́я (, Батарея) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Міжлескага сельсавета. Размешчана за 22 км ад Бярозы, за 27 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе пасёлак у Мацвеевіцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, жыхары ўваходзілі ў Стаўскае сельскае таварыства.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпеня—жніўні 1920 года ўстаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы. 5 студзеня 1926 года са скасаванай Чарнякаўскай гміны далучана да Мацвеевіцкай гміны, якая перайменавана ў Міжлескую гміну, а 27 лютага 1932 года ліквідавана, вёска была далучана да Сігневіцкай гміны.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёснаў Міжлескім сельсавеце.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце загінулі 6 воінаў-землякоў, акупанты загубілі 7 жыхароў вёскі. 31 сакавіка 1944 года каля вёскі загінуў камандзір партызанскага атрада імя Пажарскага А. І. Калупаеў у яго гонар атрад перайменаваны ў імя Калупаева, яго імем названа вуліца ў в. Спорава.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з асноўнай вуліцы, з няшчыльнай, пераважна аднабаковай забудовай, арыентаванай з усходу на захад, да якой з поўначы і поўдня далучаюцца 2 кароткія завулкі.
Малыя Лагі
Малы́я Лагі́ (, Малые Логи) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Ляжынскага сельсавета.
Мадына Аліева
Мадына Аліева —, , , (2002) ,  (2008).
Дзейнасць
У 1999 годзе выконвала роль Гюльянак у балеце «».
У 2012 годзе ў Азербайджанскім тэатры оперы і балета як пастаноўшчык танцаў удзельнічала ў стварэнні оперы «» на музыку Моцарта.
У 2014 годзе стала балетмайстрам балета на музыку Фікрэта Амірава «Тысяча і адна ноч» на сцэне Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра
Кастаньта
Кастаньта (Castagnito) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 287 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Рок (Швецыя)
Рок (Rök — вёска на ўсходзе Швецыі, ў камуне Эдэсхог, у лене Эстэргётланд. Вядомасць набыла дзякуючы найбуйнейшаму ў Швецыі рунічнаму камяню, які знаходзіцца непасрэдна каля мясцовай царквы XIX стагоддзя (на месцы царквы XII стагоддзя).
Табелес
Табелес — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Севернай сельскай акругі. Код КАТА — 554665500. Скасавана 10 снежня 2015 года.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 96 чалавек (47 мужчын і 49 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 41 чалавек (21 мужчына і 20 жанчын).
Запалка
Запалка — палачка з гаручага матэрыялу з запальнай галоўкай на канцы, якая служыць для атрыманя адкрытага агню. З'явіліся ў канцы 18 стагоддзя.
У Беларусі запалкі вырабляюцца на заводах у Пінску і Барысаве.
Віды сучасных запалак
Па матэрыялу палачкі запалкі можна падраздзяліць на драўляныя (вырабленныя з мяккіх парод дрэў — ліпы, асіны, таполі, хвоі), кардонныя і васкавыя (парафінавыя — вырабленыя з бавоўнавага жгута, прапітаннага парафінам).
Па метаду запальвання: цёрачныя (запальваючыяся пры трэнні аб адмысловую паверхню — цёрку) і бясцёрачныя (запальваючыяся пры трэнні аб любую паверхню).
Цёрачныя запалкі ўсялякага тыпу з’яўляюцца асноўным масавым відам запалак ва ўсім свеце.
Бясцёрачныя запалкі (сексвісульфідныя) выпускаюцца ў аснаўным у Англіі і ЗША, у абмежаванай колькасці.
Тэмпература гарэння
Тэмпература полымі адпавядае тэмпературы ўзгарання драўніны, а тэмпература гарэння драўніны складае 800-1100
Раннія адкрыцці
Пэўнае падабенства да запалак было ў сярэднявяковым Кітае. Гэта былі тонкія шчэпачкі з кончыкамі, прапітанамі звычайнай чыстай серай.
Пеляса
Пеляса́ (, Пелеса, Pelesa) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Больцішскага сельсавета. Вёска знаходзіцца за 43 км на паўднёвы захад ад Воранава, аддалена ад Больцішкаў на 4,8 км. 167 жыхароў (2014).
Гісторыя
Вядома з 15 ст. Да 1492 г. зямля ў Васілішкаўскім павеце ВКЛ, на р. Пеляса, дзяржаўная ўласнасць. З 1492 г. ўласнасць Юндзіла Рачкавіча, які пабудаваў тут «дварэц». У 16 ст. належала Юндзіловічам, Нарбутовічам, Міхневічам і інш. У 1529 г. каралеўскі чашнік М. Андрашовіч пабудаваў мост і гаць на р. Пеляса і браў мыта за праезд. У 1536 г. маёнтак гаспадарскага баярына Ю. Даўгірдавіча. У 1553 г. згадваецца касцёл. У 1559 г. цэнтр каталіцкай парафіі, касцёл меў 2 дымы сялян. У 1567 г. маёнтак М. Юндзіла, які ставіў у войска каня, частка ў зямянкі Нялюбы (6 коней). У 1585 г. ўладанне Грынявіцкага, у 1599 г. Нялюбовіча, каралеўскага маршалка Курча. У 1602 г. ён запісаў маёнтак жонцы С. Сапяжанцы. У 1690 г. маёнтак у Забалацкай парафіі, шляхецкая ўласнасць. У 1787 г. сяло, цэнтр войтаўства Барцянскага староства Лідскага павета ВКЛ.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Віленскай, з 1797 г. Літоўскай, з 1801 г. Гродзенскай, з 1842 г. Віленскай губернях. У сярэдзіне 19 ст. вёска ў Радунскай вол. Лідскага павета Віленскай губ., дзяржаўная ўласнасць, 91 рэвізскіх душ. Паводле перапісу ў 1897 г. 61 двор, 339 жыхароў. у 1908 г. 38 двароў 359 жыхароў, 499,68 дзес. зямлі, 58 коней.
З 1921 г. ў складзе Польшчы, 63 двары, 317 жыхароў; у Радунскай гміне Лідскага павета Навагрудскага ваяв. З 1931 г. літоўская школа, з 1932 г. польская.
З лістапада 1939 г. ў БССР. З 15.1.1940 г. ў Радунскім р-не Баранавіцкай вобл., з 12.10.1940 г. ў Слабодкаўскім с/с, у 1940 г. 307 жыхароў. З канца чэрвеня 1941 г. да сярэдзіны ліпеня 1944 г. акупіравана нацыстамі, 26.6.1941 г. акупанты расстралялі 5 жыхароў, 10 былі вывезены на прымусовыя работы ў Германію. З 20.9.1944 г. ў Гродзенскай вобл. У 1944—46 гг. літоўская пачатковая школа, потым руская няпоўная сярэдняя школа. З 25.12.1962 г. ў Воранаўскім р-не, у 1960 г. 388 жыхароў, у 1970 г. 331 жыхар. З 11.2.1972 г. ў Старасмільгінскім, з 24.4.1978 г. ў Больцішскім с/с, у калгасе «Праўда».
Парафія створана ў 1925 годзе, касцёл Святога Лінуса пабудаваны і асвечаны ў 1935 годзе, зачынены ў 1962 годзе, вернуты, адбудаваны і асвечаны ў 1989 годзе. У 1944 годзе ў вёсцы пераважала літоўскае насельніцтва. У 1994 годзе была зарэгістравана мясцовая суполка літоўцаў.
Гаспадарка, адукацыя, культура
Сярэдняя школа, сельскі клуб, магазін, ферма. У 2014 г. ў складзе СВК «Больцішкі».
У 2022 г. літоўская школа была закрыта ўладамі Беларусі. Афіцыйнай падставай для гэтага стала тое, што, паводле зменаў у Кодэкс аб адукацыі РБ, з 1 верасня 2022 г. у Беларусі мовамі школьнага навучання з’яўляюцца толькі руская і беларуская. 12 жніўня 2022 г. Міністэрства замежных спраў Літвы заявіла пасольству Беларусі ў Літве афіцыйную ноту з нагоды закрыцця літоўскіх школ у Беларусі.
Славутасці
Касцёл Святога Лінуса (пабудаваны ў 1910-я гг.) — помнік архітэктуры эклектыкі з выкарыстаннем стылізаваных форм готыкі.
23 верасня 2010 года ў вёсцы адкрыты помнік вялікаму князю літоўскаму Вітаўту (аўтар — Альгімантас Сакалаўскас), які праязджаў праз Пелясу па дарозе з Вільні ў Гродна. Усталяваны на ініцыятыву і пры падтрымцы літоўскага боку. Адкрыццё помніка было прымеркавана да 600-годдзя Грунвальдскай бітвы. Вітаўт паказаны ў вобразе сярэднявечнага рыцара з каронай, скіпетрам як сімвалам улады ў левай руцэ і мячом, на які ён абапіраецца, у правай. Скульптура выканана ў тэхніцы традыцыйнай літоўскай народнай разьбы па дрэве. Вышыня каля 6 метраў.
Пар’я
Пар'я (саманазва: парья) — індаарыйскі народ у Сярэдняй Азіі. Жывуць у Гісарскай даліне Таджыкістана, поўдні Узбекістана, у Афганістане. Агульная колькасць (2016 г.) - 5 300 чал. .
Пар'я звычайна адносяць да так званых сярэднеазіяцкіх цыганоў. Мугат адасабляюць іх і называюць мазанг. Мова пар'я была адкрыта ў 1954 г. савецкім усходазнаўцам Іосіфам Аранскім. Яна мае індаарыйскае паходжанне, блізкая да хіндзі. Для пар'я характэрны білінгвізм. Шматлікія функцыі сацыяльнай камунікацыі перададзены таджыкскай мове. Згодна ЮНЕСКА мова пар'я ў наш час знаходзіцца пад пагрозай знікнення.
Кэмеран
Кэмеран (Cameron) — прозвішча.
Загір’я (Пустамыціўскі раён)
Загір’я (Загі́р'я) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гімн Маўрыкія
Радзіма, (Motherland) - дзяржаўны гімн Маўрыкія. З'яўляецца адным з нямногіх гімнаў, якія складаюцца з аднаго куплета. Хаця быў напісаны франкамоўнымі маўрыкійцамі, арыгінальная версія гімна створана па-англійску.
Жэтымшакы
Жэтымшакы — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарыцерэкскай сельскай акругі. Код КАТА — 353663300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 122 чалавекі (63 мужчыны і 59 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 108 чалавек (59 мужчын і 49 жанчын).
Загір’я (Лукіўская вясковая абшчына)
Загір’я (Загі́р'я) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мазуркас
Мазу́ркас (Mazurkos), традыцыйная беларуская назва — Мазуркі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Губавы.
Селеты
Селеты — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Селецінскай сельскай акругі. Код КАТА — 554667100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 771 чалавек (361 мужчына і 410 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 360 чалавек (171 мужчына і 189 жанчын).
Агнёўка вялікая васковая
Агнёўка вялікая васковая, агнёўка пчаліная (Galleria mellonella) — від матылёў сямейства.
Пашырана ў раёнах пчалярства. Жыве ў вуллях, актыўная на змярканні і ноччу. Пашкоджвае воск і вашчыну. Лёт матылёў у маі — жніўні. Вусені (даўжыня 14—18 мм) кормяцца воскам сотаў і адкідамі, зімуюць у коканах. За год 2—3 пакаленні.
Спіс аб’ектаў PGC (1864001—1865000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1864001—1865000)
Загір’я (Ныклавыцкі сельсавет)
Загір’я (Загі́р'я) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кастэльдэльфіна
Кастэльдэльфіна (Casteldelfino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 190 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Margherita di Antiochia.
Нацыянальная Асамблея Маўрыкія
Нацыянальная Асамблея — заканадаўчы орган Маўрыкія.
Склад
Сучасны парламент складаецца з 70 дэпутатаў і прэзідэнта Маўрыкія. 60 дэпутатаў абіраюцца ў 20 акругах (па трое). Яшчэ 8 вызначаюцца выбарчай камісіяй пасля выбараў з ліку тых, хто прайграў з найбольшай падтрымкай насельніцтвам.
Партыя, якая перамагла на выбарах, фарміруе ўрад, усе члены якога акрамя генеральнага пракурора павінны мець дэпутацкі мандат.
Шахты
Шахты (Шахты) — горад (з 1867 года) у Расіі, у складзе Растоўскай вобласці. Насельніцтва 249,1 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1867 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Грушаўка. З’яўляецца другім па плошчы (пасля Растова-на-Доне) і трэцім па колькасці насельніцтва (пасля Таганрога) горадам у Растоўскай вобласці.
Здабыча каменнага вугалю, машынабудаўнічыя завод «Гідрапрывад» (прамысловая гідраўліка). Вытворчасць будаўнічых матэрыялаў, у тым ліку жалезабетонных канструкцый, керамічных вырабаў; завод сухіх будаўнічых сумесяў, прадпрыемства па вупуску керамічнай пліткі. Растоўскі электраметалургічны завод.
Радзіма Героя Савецкага Саюза Б. І. Коўзана (1922—1985), мастацтвазнаўца У. І. Няфёда (1919—1999).
Пагулянка (Бярэзінскі раён)
Пагуля́нка (, Погулянка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Ляжынскага сельсавета.
NGC 4634
NGC 4634 (іншыя абазначэнні — UGC 7875, IRAS12401+1434, MCG 3-32-86, ZWG 100.2, ZWG 99.112, VCC 1932, KCPG 351B, PGC 42707) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка ўзаемадзейнічае з суседняй спіральнай галактыкай NGC 4633, якая заўважна перакрыўляе яе плоскасць.
П’ер Вебо
П’ер Ашы́ль Вебо́ Куамо́ (Pierre Achille Webó Kouamo; нар., Бафусам, Камерун) — камерунскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Камеруна (2003—2014). У цяперашні час працуе трэнерам у турэцкім клубе «Істанбул Башакшэхір».
Клубная
Прафесійную кар’еру П’ер распачаў у Гамбіі, пазней выступаў ва Уругваі, гуляючы за каманду «Насьяналь», разам з якой двойчы станавіўся чэмпіёнам краіны. У 2003 годзе пераехаў у Еўропу, далучыўшыся да складу клуба «Леганес» у сярэдзіне сезона 2002/03. Пасля заканчэння сезона ўлетку Вебо падпісаў кантракт з клубам Ла Лігі «Асасунай». У камандзе дэбютаваў 14 верасня 2003 года ў матчы супраць мадрыдскага «Атлетыка» (1:0). Улетку 2006 года Вебо хварэў на малярыю, пасля таго, як пабываў на радзіме ў Камеруне.
У ліпені 2007 года Вебо пакінуў «Асасуну» ў якасці вольнага агента і мог перайсці ў французскі «Лар’ян», але ўсё ж такі апынуўся ў складзе «Мальёркі». У камандзе дэбютаваў 26 жніўня 2007 года ў матчы супраць «Левантэ» (3:0). Улетку 2011 з’ехаў гуляць у Турцыю, спачатку выступаючы за «Істанбул ББ», а потым з 2013 года за іншы стамбульскі клуб «Фенербахчэ».
Улетку 2015 года перайшоў у клуб «Асманлыспор» з Анкары, а ў верасні 2017 года далучыўся да клуба Першай лігі Турцыі «Газіянтэп». Пакінуў «Газіянтэп» па заканчэнні сезона 2017/18.
У верасні 2018 года праз 16 гадоў вярнуўся ў «Насьяналь», пакінуў яго ў канцы таго ж года. У 2019 годзе перайшоў на трэнерскую працу ў «Істанбул Башакшэхір», дзе стаў памочнікам галоўнага трэнера.
Міжнародная
У складзе нацыянальнай зборнай Камеруна гуляў з 2003 года. У складзе зборнай прымаў удзел у двух Кубках афрыканскіх нацый і двух чэмпіянатах свету.
Дасягненні
«Насьяналь»:
«Фенербахчэ»:
Аляксандр Гаўрылавіч Раковіч
Аляксандр Гаўрылавіч Рако́віч ( — ) — беларускі вучоны ў галіне інфарматыкі і тэхнічнай кібернетыкі, доктар тэхнічных навук (1986), прафесар (1987).
Біяграфія
Нарадзіўся 28 лістапада 1926 года ў вёсцы Лясок Навагрудскага павета Навагрудскага ваяводства Польскай Рэспублікі (у сучасным Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі).
Вучыўся ў Запольскай сямігадовай школе. У 1939 годзе паступіў у Навагрудскую польскую гімназію імя А. Міцкевіча, потым перайшоў у адноўленую Навагрудскую беларускую гімназію і ў 1941 годзе скончыў Запольскую школу. У 1942—1944 гадах вучыўся ў шасцімесячных курсах настаўнікаў і беларускай настаўніцкай семінарыі ў Навагрудку.
У 1944 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію. Быў курсантам снайперскай школы 64-га запаснога стралковага палка ў Бранску, курсантам палкавой школы 14-га запаснога коннаартылерыйскага палка ў станіцы Каменка-Бялінская Пензенскай вобласці. Са жніўня 1945 года праходзіў службу ў якасці камандзіра гарматы ў Паўночна-Каўказскай ваеннай акрузе ў Новачаркаску (Растоўская вобласць).
30 чэрвеня 1948 года арыштаваны, потым асуджаны і адпраўлены на 25 гадоў у ГУЛАГ. Пакаранне адбываў на золатаздабываючых рудніках у Якуціі (Алдан, 1948—1953), Забайкаллі (Балей, 1953—1954), на лесараспрацоўках Кузбаса (Барзас, 1954—1956). У 1956 годзе быў вызвалены (у 1970 годзе цалкам рэабілітаваны).
Пасля вызвалення вучыўся ў 10-м класе школы рабочай моладзі ў Карэлічах, якую скончыў у 1957 годзе. З лістапада 1957 года працаваў на Мінскім падшыпнікавым заводзе і адначасова вучыўся завочна ў Беларускім лесатэхнічным інстытуце, затым у Беларускім політэхнічным інстытуце, які скончыў у 1963 годзе. Працаваў у Інстытуце матэматыкі і вылічальнай тэхнікі Акадэміі навук БССР галоўным інжынерам лабараторыі аўтаматызацыі інжынернай працы і кіравання вытворчасцю і ў 1967 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю.
Са студзеня 1968 па лістапад 1994 года займаў пасаду загадчыка лабараторыі праектавання тэхналагічнай аснасткі (з 1987 года — лабараторыя аўтаматызацыі тэхналагічнай падрыхтоўкі гібкіх вытворчасцей) Інстытута тэхнічнай кібернетыкі Акадэміі навук БССР. У 1994—2000 гадах на пасадзе галоўнага навуковага супрацоўніка.
Памёр 22 лютага 2000 года. Пахаваны на радзіме ў вёсцы Лясок, каля царквы.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Арганізатар і першы акадэмік-сакратар (1993—1994) Беларускага аддзялення Міжнароднай акадэміі навук інфармацыі, інфармацыйных працэсаў і тэхналогій. Абіраўся дэлегатам на IV, V и VI з’езды Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны і быў на працягу шэрагу гадоў намеснікам старшыні яго акадэмічнай рады. Прымаў удзел у Першым і Другім з’ездах беларусаў свету. Чытаў лекцыі ў розных вышэйшых навучальных установах СССР, уваходзіў у склад саветаў па абароне дысертацый у Мінску і Санкт-Пецярбургу. Выступаў з дакладамі на навуковых форумах у Германіі, Венгрыі, Чэхаславакіі, Польшчы.
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1978 года. Узнагароджаны медалямі, у тым ліку медалём «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», падзячнай граматай Усесаюзнага таварыства «Веды» і іншымі ўзнагародамі.
Загір’я (Захарыўскі раён)
Загір’я (Загі́р'я) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Канкордзія (багіня)
Канко́рдзія (Concordia) — у старажытнарымскай міфалогіі багіня згоды і апякунка шлюбу.
Канкордзія спрыяла згодзе і адзінству грамадзян Рыма, а таксама з’яўлялася апякункай аднадушша родзічаў, асабліва супругаў. Замужнія жанчыны штогод ушаноўвалі багіню падчас свята Карысцій (22 лютага). Да ёй звярталіся 30 сакавіка (разам з Pax, Янусам і Салюс) і 1 красавіка (з Венерай і Фартунай virilis).
Багіня паказвалася ў выглядзе жанчыны з рогам дастатку ў адной руцэ, у другой — з маслічнай галіной ці ахвярным кубкам. У грэчаскай міфалогіі Канкордзія адпавядае багіне Гармоніі.
На рымскам форуме быў пабудаваны храм Канкордзіі ў 387 годзе да н.э. з нагоды наступіўшага міра паміж патрыцыямі і плябеямі.
У гонар Канкордзіі быў названы астэроід (58) Канкордзія, адкрыты ў 1860 годзе. У дзень адкрыцця астэроіда быў падпісаны Турынскі дагавор паміж Сардзінскім каралеўствам і Францыяй аб перадачы Францыі сардзінскай правінцыі Савоя і акругі Ніца. Гэты дагавор і паслужыў падставай для назвы.
Кенелі
Кенелі — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарыцерэкскай сельскай акругі. Код КАТА — 353663400.
Студэнцкая вёска (Мінск)
Студэнцкая вёска — комплекс з васьмі інтэрнатаў у горадзе Менску ў раёне праспекта Дзяржынскага — вул. Сямашка — р. Лошыца — праспекта Любімава, а таксама інфраструктура на гэтай тэрыторыі. Комплекс пабудаваны ў мэтах стварэння належных жыллёвых умоў для студэнтаў, якія прыбываюць на вучобу ў г. Мінск. Мяркуецца, што ў Студэнцкай вёсцы будзе пражываць каля 11 тысяч студэнтаў, у тым ліку замежных.
Комплекс запраектаваны ў 2007—2009 гадах (архітэктары-горадабудаўнікі — брыгада Г. Я. Перлінай, аўтары асобных будынкаў — архітэктары І. М. Гаўрыленка, І. А. Скарабагатая, Я. С. Урбан і інш.). Будаўніцтва ўсяго комплексу завершана ў 2010—2011 гадах, а будаўніцтва вышыннага інтэрната для аспірантаў у 2019 годзе. Аб’ект узнагароджаны Гран-пры конкурсу на лепшы праект і пабудову 2019 года.
Падчас правядзення Чэмпіяната света па хакеі 2014 года ў Студэнцкай вёсцы месцілася «зона гасціннасці».
Стрыгінь
Стрыгі́нь (, Стригинь) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета.
Студэнцкая вёска (Мінск)
Структура комплексу
Інтэрнаты ў Студэнцкай весцы замацаваны за наступнымі вучэбнымі ўстановамі:
Стрыгінь
Геаграфія
Знаходзіцца за 8 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад горада Бяроза і чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская, за 106 кіламетраў ад Брэста, каля аўтамабільнай дарогі Мінск—Брэст.
Нематэрыяльная спадчына
20 сакавіка 2023 года традыцыйнаму роспісу на шкле ў горадзе Бярозе, аграгарадку Спораве, аграгарадку Стрыгінь Бярозаўскага раёна і горадзе Пружаны, вёсцы Слабудка, вёсцы Новыя Засімавічы Пружанскага раёна быў нададзены статус нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці Беларусі.
Студэнцкая вёска (Мінск)
Грамадская інфраструктура
У жылым раёне Акрамя таго працуе хакейны комплекс з двума каткамі і трыбунай (500 месцаў), спарткомплекс з міні-аквапаркам, гандлёвы цэнтр «Алмі», паліклініка, бібліятэка, гасцініца і дзіцячы садок.
Транспарт
Па праспектах Дзяржынскага і Любімава праходзяць аўтобусныя і тралейбусныя маршруты, якія абслугоўваюць дыспетчарскія станцыі Малінаўка-4 і Паўднёвы-Захад. 7 лістапада 2012 адбылося адкрыццё станцыі метро Пятроўшчына, якая знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад комплексу.
Грэнада
Грэна́да (Grenada) — дзяржава на аднайменным востраве паўднёвай часткі астравоў Грэнадзіны ў архіпелагу Малыя Антыльскія астравы ў Карыбскім моры. Плошча тэрыторыі — 344 кв. км. Колькасць насельніцтва — каля 90 тыс. (ліп. 2007); больш 90 % — негры і мулаты. Сталіца — Сент-Джорджэс (каля 35 тыс.; ліп. 2007).
Адміністрацыйна-тэрытарыяльнае дзяленне — 7 акруг. Дзяржаўная мова — англійская. Большасць вернікаў — каталікі. Нацыянальнае свята — 7 лютага (1974) — Дзень незалежнасці. Грашовая адзінка — усходнекарыбскі долар.
Геаграфія
Грэнада месціцца на востраве Грэнада і частцы астравоў Грэнадзіны.
Гісторыя
Востраў адкрыты Х. Калумбам у 1498. У 1762 Грэнада стала англійскай калоніяй. У 1967 Грэнада атрымала статус асацыяванай з Вялікабрытаніяй дзяржавы. Незалежнасць абвешчана 7 лютага 1974 года.
Унутраная палітыка
Паводле Канстытуцыі 1984 года, кіраўніком дзяржавы з’яўляецца каралева Вялікабрытаніі, прадстаўленая на востраве генерал-губернатарам (Д. Ч. Уільямс).
Выканаўчая ўлада належыць ураду, які ўзначальвае прэм'ер-міністр, якім з 1995 з’яўляецца К. Мітчэл.
Асноўныя палітычныя партыі — Новая нацыянальная партыя Грэнады (створана ў 1984 г., кіруючая з 1995 г., мае 15 месцаў у Палаце прадстаўнікоў), Нацыянальны дэмакратычны кангрэс (заснаваны ў 1987 г.), Аб’яднаны лейбарысцкі фронт Грэнады.
Знешняя палітыка
Дыпламатычныя адносіны паміж СССР і Грэнадай былі ўстаноўленыя ў 1979 годзе. У 1983 генерал-губернатар Грэнады ў аднабаковым парадку абвясціў пра іх скасаванне.
Эканоміка
Асноўная галіна эканомікі — сельская гаспадарка, якое дае 20 % ВУП. Вырошчваюцца бананы, какава бабы, какосавы арэх, мушкатовы арэх (2-е месца ў свеце), бавоўнік, цытрусавыя, цукровых трыснёг. Прамысловасць прадстаўлена дробнымі прадпрыемствамі. Пачаў развівацца замежны турызм. Асноўныя крыніцы экспарту — мушкатовы арэх, какава бабы, бананы, імпарту — прадукты харчавання, паліва, машыны і абсталяванне, мінеральныя ўгнаенні, адзежа. Асноўныя гандлёвыя партнёры — ЗША, краіны Еўрасаюза, Карыбскай супольнасці, Канада.
Знешняя запазычанасць складае каля 300 млн долараў.
Буланбай
Буланбай — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Селецінскай сельскай акругі. Код КАТА — 554667200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 26 чалавек (14 мужчын і 12 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 93 чалавекі (49 мужчын і 44 жанчыны).
Геаграфія Маўрыкія
Маўрыкій, афіцыйна — Рэспубліка Маўрыкій (République de Maurice) — дзяржава, размешчанае на астравах Маўрыкій, Радрыгес, Агалега і архіпелагу Каргадас-Карахас ў паўднёва-заходняй частцы Індыйскага акіяна, на ўсход ад Мадагаскара.
Плошча: агульная — 1.860 км.кв., зямля — 1.850 км.кв., вада — 10 км.кв. Заўвага: плошча ўключае а-вы Агалега, Каргадас Карахс Шолз (Cargados Carajos Shoals / Saint Brandon) і Радрыгас (Rodrigues).
Берагавая лінія: 177 км.
Самая высокая кропка — г. Пітон (Mont Piton) 828 м.
На Эканамічным форуме 1999 г. Маўрыкій прызнаны краінай з самай канкурэнтаздольнай эканомікай Афрыкі.
Омаха
О́маха — найбуйнейшы горад штата Небраска, размешчаны на яго ўсходняй мяжы, акруговы цэнтр акруга Дуглас. Размешчаны на беразе рэкі Місуры, прыкладна за 30 кіламетраў на поўнач ад вусця рэкі Плат. Паводле ацэнкі бюро перапісу насельніцтва ЗША ў 2008 годзе ў горадзе пражывае 432 921 чалавек. Горад з яго прыгарадамі з'яўляецца 60-й сярод найбуйнейшых агламерацый ЗША з насельніцтвам 829 890 чалавек, якія пражываюць у васьмі акругах. Назва горада паходзіць ад індзейскага племя амаха, якое з XVII стагоддзя насяляла на паўночны ўсход сучаснай Небраскі. У 2008 годзе часопіс аддаў Омасе 3-е месца ў сваім спісе самых прывабных для жыцця гарадоў ЗША.
Гісторыя
У 1804 годзе экспедыцыя Льюіса і Кларка даследавала берага рэкі Місуры і мела зносіны з мясцовымі плямёнамі. На месцы сустрэчы экспедыцыі з правадырамі індзейцаў у 1819 годзе быў пабудаваны форт Аткінсан, а ў 1822 годзе побач з ім з'явілася гандлёвая факторыя Амерыканскай пушной кампаніі. У 1846 годзе недалёка ад сучаснай Омахі пралягала Мармонская сцежка, па якім мармоны рухаліся на захад пасля свайго выгнання з Ілінойса. З дазволу племя амаха яны перазімавалі ў Небрасцы.