cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Данііл Восіпавіч Спасовіч
Прафесійная дзейнасць
Непасрэднай медыцынскай практыкай займаўся ў бальніцы Мінскага духоўнага праваслаўнага вучылішча, а з 1840 года стаў штатным урачом Мінскай праваслаўнай духоўнай семінарыі, а яшчэ праз пяць гадоў пачаў выкладаць семінарыстам курс медыцыны. Таксама працаваў у Мінска.
У адстаўку выйшаў у 1864 годзе. Пасля гэтага працягваў жыць у Мінску, але пасля смерці дачкі Леанціны ад халеры, яны з жонкай пераехалі да дачкі Аляксандры ў Махноўку, якая знаходзілася на рацэ бліз мяжы Кіеўскай, Падольскай і Валынскай губерняў. Праз некалькі гадоў яны пераехалі ў Лэмэшыўку, дзе купіў маёнтак іх сын Уладзімір. Тэафіля Спасовіч памерла 17 верасня 1881 года ва ўзросце 79 гадоў, праз год і месяц, 30 кастрычніка 1882 года, не стала і самаго Данііла Спасовіча. З некралога бачна, што медыцынскую практыку ён не спыняў да апошніх дзён.
Грамадская дзейнасць
Па ініцыятыве Данііла Спасовіча 23 снежня 1862 года было заснавана Таварыства мінскіх урачоў. Яно праіснавала ўсяго год, але стварыла прэцэдэнт. Пасля паўторнага адкрыцця таварыства ў 1867 годзе Спасовіч, які ўжо быў у адстаўцы, передаў яму свой збор кніг па медыцыне.
Сям’я
Падчас працы ў Рэчыцы ажаніўся з немкай Феафілай (Тэафілай) Міхайлаўнай Крэйц (1802-81), дачкой Міхаіла Крэйца (Michał Wincenty Kreutz) і Цэцыліі Крэйц, народжанай Аскерка (Cecylia Oskierka). Яго жонка атрымала добрую адукацыю, ведала мовы і «належала да вяршкоў грамадства Міншчыны».
16 студзеня 1829 года ў сям’і нарадзіўся першанец Уладзімір.
Паводле фармулярнага спіска, складзенага ў 1859 годзе, і польскага генеалагічнага сайта «Wielka Genealogia Minakowskiego» можна пералічыць наступных іх дзяцей :
Сям’я з 1854 года валодала невялікім маёнткам Сціклева непадалёку ад Мінска, фальварак не захаваўся.
Our Song (песня Тэйлар Свіфт)
«Our Song» (бел. «Наша песня») — трэці сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе першага студыйнага альбома «Taylor Swift», выпушчаны 9 верасня 2007 пад лэйблам Big Machine. Песня была напісана самой Тэйлар. У ЗША яна двойчы атрымала плацінавы статус.
Інфармацыя
Свіфт самастойна напісаў «Our Song» на шоў талентаў у яе першы год у старэйшай школе нават без намеру ўключаць яе ў дэбютны альбом. Потом спявачка адзнчала, што яна хацела напісаць аптымістычную і зразумелую песню, каб стаць бліжэй да сваіх аднакласнікаў. У выніку кампазіцыя ўсё ж такі была ўключана з дэбютную пласцінку, што вельмі задаволіла Тэйлар.
9 верасня 2007 «Our Song» была выпушчана ў якасці трэцяга сінгла з «Taylor Swift». Яна атрымала станоўчыя водгукі ад крытыаў і дабралася да 16 месца ў Billboard Hot 100, а таксама 6 тыдняў ўзначальвала US Hot Country Songs.
Відэакліп, рэліз якога адбыўся 14 верасня 2007 года, зняла рэжысёр Трэй Фанджой, якая ўжо працавала разам з Тэйлар.
Патаемнае пасланне — «Live In Love» (бел. «Жыву ў закаханні»).
Нацыянальны парк Боске-Фрай-Хорхе
Нацыянальны парк Боске-Фрай-Хорхе (Parque Nacional Bosque Fray Jorge) — нацыянальны парк у правінцыі, рэгіён , Чылі. Належыць да   ЮНЕСКА.
Пратасовічы
Пратасовічы (Пратасевічы) — шляхецкі род герба «Ястрабец». Паходзілі з пінскага баярства, вядомы з 1470-х гг., калі атрымалі ад пінскай княгіні Марыі землі ў с. Магільна і Варацэвічы. Асноўныя зямельныя ўладанні мелі на Палессі, ад маёнтка Астравок у Новагародскім ваяводстве некаторыя прадстаўнікі роду зваліся Пратасовічамі-Астроўскімі.
IC 2666
IC 2666 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладавіцы (гміна)
Уладаві́цы (Włodowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Завярцянскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Уладавіцах. Плошча гміны складае 76,29 км². Станам на 2004 год у гміне Уладавіцы пражывалі 5278 чалавек, шчыльнасць — 69,2 чал./км².
Джэром Робінс
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і яўрэйскіх эмігрантаў пад імем Ерамія Вільсан Рабіновіч (Jerome Wilson Rabinowitz). У дзяцінстве вучыўся ігры на скрыпцы.
У 1936 годзе, ва ўзросце васемнаццаці гадоў, паступіў у танцавальную школу. Як танцоўшчык выступаў у камічным амплуа, стаў вядомы ў 1942 годзе пасля выканання ролі Пятрушкі ў аднайменным балеце Ігара Стравінскага. У сярэдзіне саракавых гадоў быў членам камуністычнай партыі Амерыкі, за што пазней пераследваўся за «антыамерыканскую дзейнасць».
Стаў балетмайстрам трупы Нью-Ёрк Сіці балет па запрашэнні Джорджа Баланчына. Шматгадовае творчае супрацоўніцтва двух балетмайстраў з’яўляецца унікальным у гісторыі балетнага тэатра: з’яўляючыся поўнай супрацьлегласцю адзін аднаго як па стылі, так і па прынцыпе працы, яны доўгія гады займалі раўнапраўнае становішча ў трупе. У адрозненне ад Баланчына, які ўвесь час патрабаваў ад выканаўцаў пераадольваць сябе, выходзіць за межы сваіх тэхнічных магчымасцяў, Робінс больш увагі звяртаў на акцёрскія аспекты працы. Таксама яго адрознівала незвычайнае пачуццё гумару, што знайшло сваё адлюстраванне ў балеце «Канцэрт» (1956).
Робінс актыўна працаваў як у балеце, куды ён прыўнёс прыёмы эстраднага джаз-танца, так і ў мюзікле. Свой першы спектакль, балет «Матросы на беразе» на музыку Леанарда Бернстайна (1944), ён у тым жа годзе пераставіў на Брадвеі ў якасці мюзікла «Звальненне ў горад».
Асаблівую вядомасць Робінсу прынёс фільм «Вестсайдская гісторыя» (1961), зняты паводле ўласнага мюзіклу 1957 года. Пісьменнае лібрэта, дынамічны сюжэт, экспрэсіўная харэаграфія, у якой зліліся класічная тэхніка і сучасны танец, зрабілі гэты фільм-мюзікл вядомым ва ўсім свеце, а яго стваральніку прынеслі прэмію «Оскар» 1962 года ў намінацыі «лепшая рэжысура» (упершыню гэтая ўзнагарода была падзелена двума людзьмі). Апошнім мюзіклам, пастаўленым Робінсам, стаў «Скрыпач на даху» (1964).
Лямец
Лямец — шчыльны тэкстыльны матэрыял з  воўны, які валодае унікальна нізкай цеплаправоднасцю і досыць добра прапускае паветра.
Лямец вырабляецца звычайна ў выглядзе полак, якія маюць розную таўшчыню, у залежнасці ад прызначэння. Гатункі лямца, якія вырабляюцца з тонкага пуху трусоў або коз, вядомыя пад назвай фетр (ад feutre)  — тонкі лямец.
Гісторыя
Адзіны прыродны матэрыял, з якога можа быць выраблены лямец — воўна. Лепш за ўсё падыходзіць авечая. Валокны воўны маюць верхні лускаваты пласт — куцікулу, дзякуючы яму валокны могуць счапляцца адно з адным пад уздзеяннем гарачай вады і пары. На гэтым заснаваны прынцып лямцавання.
У Еўропе ў часы антычнасці лямец збівалі, валялі і пракатвалі з дапамогай вальцоў, вырабленых з дрэва.
Лепшым матэрыялам для вытворчасці фетру на русі лічылася воўна зайца-русака. На фетравыя капялюшы, вытворчасць якіх асабліва была развіта ў XIX стагоддзі, выкарыстоўваліся кавалкі матэрыялу самай высокай якасці. Форма капелюша надавалася на драўлянай даўбешцы, на якой фетр апрацоўваўся парай і выбіваўся. З фетру, падвергнутага спецыяльнай апрацоўцы, вырабляецца велюр.
З лямца робяць, валёнкі, фетравыя капялюшы, , , кіргізскія каўпакі, а таксама пакрыцці для юрт, пад сёдлы. У тэхніцы фетр выкарыстоўваецца для пракладак і ў якасці фільтравальных матэрыялаў.
Таксама лямец ужываюць пры стварэнні дэталяў для музычных інструментаў, паколькі з яго робяць малаточкі, падкладачныя дыскі,, лямцавыя стужкі і пракладкі ў фартэпіяна, і раялях.
Кнут Хольман
Кнут Хольман (Knut Holmann; нар., Осла, Нарвегія) — нарвежскі спартсмен, спецыяліст у веславанні на байдарках. Трохразовы алімпійскі чэмпіён, чатырохразовы чэмпіён свету.
Свой першы медаль заваяваў на чэмпіянаце свету па веславанні на байдарках і каноэ ў Познані ў 1990 годзе. З тых часоў на чэмпіянатах свету Хольман заваяваў яшчэ 3 залатыя медалі, а таксама 5 срэбраных і 4 бронзавыя.
Першыя алімпійскія медалі Хольман заваяваў у 1992 годзе ў Барселоне, на гэтых Гульнях ён выйграў 2 медалі: адзін срэбраны ў спаборніцтвах байдарак-адзіночак на дыстанцыі 1000 метраў і адзін бронзавы ў байдарках-адзіночках на дыстанцыі 500 метраў. Першае алімпійскае золата Хольман заваяваў у 1996 годзе на Алімпіядзе ў Атланце, перамогшы ў заездзе байдарак-адзіночак на дыстанцыі 1000 метраў. Усяго на рахунку Хольмана 3 залатыя медалі летніх Алімпійскіх гульняў, а таксама 2 сярэбраныя і 1 бронзавы.
Абілін
Абілін:
Людвіг Лазар Заменгоф
Першыя гады 1859—1885
Лазар Маркавіч Заменгоф (пры нараджэнні Лэйзер Мордухавіч Заменгоў) нарадзіўся ў Беластоку, які знаходзіўся ў той час у Расійскай імперыі, першым дзіцём у яўрэйскай сям’і настаўніка нямецкай мовы рэальнага вучылішча Мардэхая (Марка) Фабіанавіча Заменгофа і Разаліі Шалемаўны Заменгоф (у дзявоцтве Софер). Марк Фабіянавіч Заменгоф публікаваў у газеце «Гацфіра» працы па філалогіі старажытнаяўрэйскай мовы, склаў вучэбныя дапаможнікі на іўрыце па яўрэйскаму веравучэнню, геаграфіі і мовазнаўству. Бацькі ажаніліся ў 1858 годзе, за год да нараджэння сына. Пазней ў сям’і нарадзілася яшчэ пяцёра сыноў (Фелікс, Герш, Генрык, Ляон і Аляксандр) і пяць дачок (Фейгл (Фаня), Гітл, Сура-Двойра, Міна і Іда). У сям’і размаўлялі па-руску і на ідыш. Хлопчык яшчэ ў дзяцінстве авалодаў нямецкай і французскай мовамі, іўрытам, а падчас навучання ў Беластоцкай гімназіі — старажытнагрэчаскай і англійскай мовамі, лацінай. Магчыма, трохі валодаў іспанскай і літоўскай мовамі, а таксама валапюкам. У 1873 годзе сям’я пераехала ў Варшаву. У жніўні 1874 года Заменгоф паступіў у чацвёрты клас 2-й мужчынскай гімназіі.
Хаця большасць насельніцтва Беластока складалі размаўляўшыя на ідыш яўрэі, у горадзе таксама жылі палякі, немцы і беларусы. Міжэтнічныя адносіны ў горадзе былі дастаткова напружанымі, і гэта засмучала маладога Лэйзера. Ён меркаваў, што галоўная падстава нянавісці і забабонаў была ва ўзаемным непаразуменні, выкліканым адсутнасцю адной агульнай мовы, якая б іграла ролю нейтральнага сродку зносін паміж людзьмі, якія належаць да розных народаў і гавораць на розных мовах.
Прафесія і эсперанта 1885—1917
Яго першы праект па стварэнню штучнай мовы, Lingwe universala, быў гатовы ў пачатку зімы 1878 года, калі Заменгоф быў яшчэ гімназістам. Падчас святкавання свайго дня нараджэння ён разам з сябрамі па гімназіі пеў песню на гэтай мове. Але Заменгоф быў у той час занадта малады, каб апублікаваць сваю працу.
У 1881 годзе ён прыдумаў новы праект, які быў гатовы ў 1885 годзе і апублікаваны 26 ліпеня 1887 года — эсперанта.
Першы падручнік эсперанта Заменгоф змог выдаць дзякуючы грашовай падтрымцы з боку бацькі сваёй будучай жонкі: Клары Заменгоф (Зільбернік), з якой ён пабраўся шлюбам 9 жніўня таго ж года. Неўзабаве нарадзіліся дзеці — Адам (1888) і Сафія (1889); абое сталі ўрачамі. У 1904 нарадзілася дачка Лідзія.
Спадзяючыся знайсці лепшы заробак, Заменгоф у кастрычніку 1893 года прыехаў у Гродна, дзе адчыніў афтальмалагічны кабінет у доме № 4 па вуліцы Паліцэйскай. Жыллё было нанята ў жанчыны нямецкага паходжання Луізы Рахманін.
У Гродна Заменгоф не толькі меў прыватную ўрачэбную практыку, але таксама ўдзельнічаў у працы Урачэбнага Таварыства Гродзенскай губерні. Таксама быў памочнікам суддзі ў Ведамасным Судзе ў Гродна. Па даследаваннях беларускага гісторыка Ф. Ігнатовіча, Заменгоф «удзельнічаў у працэсах, вылучаўся сваёй прынцыповасцю і суровасцю».
У 1889 годзе пасаг жонкі пайшоў на развіццё эсперанта. Заменгоф пачаў займацца ўрачэбнай дзейнасцю, але на працягу доўгага часу не меў дастаткова працы (і адносна плацёжаздольных пацыентаў), каб мець дастаткова сродкаў на жыццё, таму на працягу некалькіх гадоў не займаўся эсперанта. Заменгоф пакінуў Гродна ў кастрычніку, і да 8 снежня 1897 года пасяліўся ў Варшаве, у небагатым яўрэйскім квартале.
Заменгоф быў першым перакладчыкам мастацкай літаратуры з натуральных моў на эсперанта і першым паэтам на эсперанта, «яшчэ з калыскі заручыўшым эсперанта з паэзіяй». Яго вершы прасякнуты ідэямі братэрства і рэлігійнасцю.
Заменгоф стаў нефармальным лідарам эсперанта-руха, хаця ён ніколі не імкнуўся да славы ці ўлады. Эсперантысты называлі яго Маэстра, але сам Заменгоф не любіў гэты тытул і адмаўляўся заняць які-небудзь афіцыйны пост унутры эсперанта-руха. З 1895 года ён адышоў ад звязанай з эсперанта дзейнасці, да якой вярнуўся толькі ў 1902 годзе, часткова ў сувязі з кантрактам на напісанне кніг на эсперанта, падпісаным з французскім выдавецтвам «Ашэт» (Hachette).
Заменгоф памёр з-за хваробы сэрца 14 красавіка 1917 года ў акупаванай нямецкім войскам Варшаве і быў пахаваны на варшаўскіх яўрэйскіх могілках.
Ідэалагічныя пошукі
Пакінуў сіянізм у 1885 годзе, потым адмовіўся ўступіць у Яўрэйскую Эсперантысцкую Асацыяцыю, лічыў, што яўрэі не павінны ствараць сваю дзяржаву, але асімілявацца з якой-небудзь нацыяй. Заменгоф звярнуўся да інтэрнацыянальнай ідэі, моўным бокам якой з’яўлялася эсперанта, а ідэалагічнай — гамаранізм.
Заменгоф жадаў, каб нацыі зніклі, каб чалавецтва мела адну агульную мову і адну веру ў «найвышэйшую істоту». Але потым ён некалькі змяніў свае погляды. Згодна з догмамі гамаранізму, кожная краіна мае нейтральнае імя (напрыклад, Пецярбургская дзяржава замест Расіі), якім карыстаецца ўсё насельніцтва краіны. Кожны карыстаецца той мовай, якой аддае перавагу, але ў дзяржаўных установах павінны карыстацца нейтральнай мовай. У адносінах да рэлігіі людзі застаюцца ў сваёй рэлігіі, калі гэтага жадаюць, але рэлігійныя догмы не павінны супярэчыць навуцы.
Нават сярод эсперантыстаў гамаранізм не меў поспеху, і зараз толькі нешматлікія называюць сябе гамараністамі. Аднадумцы пераконвалі Заменгофа, што гамаранізм можа пашкодзіць распаўсюджванню эсперанта.
У 1915 годзе Заменгоф напісаў адозву да дыпламатаў «Пасля Вялікай Вайны», дзе заклікаў прызнаць падчас перамоваў пасля Першай сусветнай вайны правы нацыянальных меншасцяў.
Імя і псеўданімы
Сапраўднае імя Заменгофа было Эліэзер, якое на ідыш мела форму Лэйзер, па-руску — Лазар. Імя Людвік ён узяў у гонар Францыса Людвіга, які апублікаваў у 1652 годзе праект штучнай мовы, пра які Заменгоф чытаў падчас вучобы ў Маскоўскім універсітэце. Ён пачаў падпісвацца Заменгоф замест Саменгоф пасля пачатку распаўсюджвання эсперанта. У канцы 19 стагоддзя, пасля таго, калі яго брат Леў Заменгоф пачаў падпісвацца «Д-р Л. Заменгоф», ён сам пачаў падпісвацца «Д-р Л. Л. Заменгоф».
Заменгоф карыстаўся шматлікімі псеўданімамі, найбольш вядомы з якіх — Доктар Эсперанта, пад якім ён апублікаваў свой праект штучнай мовы, ад якога з цягам часу утварылася назва мовы.
Іншыя псеўданімы, якія ўжываў Заменгоф — Gamzefon (Hamzefon), Hemza, Amiko, N. N., Anna N., Homo sum, Homarano, D-ro X.
Нача (прыток Бабра)
На́ча — рака ў Крупскім і Барысаўскім раёнах Мінскай вобласці, правы прыток ракі Бобр (басейн Дняпра).
Людвіг Лазар Заменгоф
Дзень Заменгофа
Дзень нараджэння Заменгофа — 15 снежня — адзначаецца эсперантыстамі ва ўсім свеце як Zamenhofa Tago, да якога бываюць прымеркаваныя розныя мерапрыемствы — канцэрты, кніжныя выставы і г. д.
Нача (прыток Бабра)
Назва
Назва балцкага паходжання.
Людвіг Лазар Заменгоф
Помнікі
У некалькіх гарадах свету ўсталяваны помнікі і памятныя знакі Заменгофу. Сярод іх:
У нумізматыцы
У гонар Заменгофа быў выпушчаны шэраг манет. У прыватнасці, Сусветны саюз эсперантыстаў (Ратэрдам) у 1959 годзе выдаў манеты, якія прэтэндавалі на званне «сусветных»; на рэверсе манеты з наміналам 10 стэльа была змешчана выява Заменгофа. Да 120-годдзя Заменгофа ўбачыла свет манета з яго партрэтам у Польшчы (100 злотых, 1979).
Нача (прыток Бабра)
Назва
Нача — досыць шырока распаўсюджаная назва на тэрыторыі цяперашняй Беларусі (назва ў прытокаў нёманскай Дзітвы, Дзвіны, Бярэзіны, прыпяцкай Луніі). Таксама Нача — прыток дзвінскай ракі Обшы (у гэтую Начу ўцякаюць рэкі з балцкімі назвамі Рэкта, Вейна, Лебасціна, Вішанка — «Арэхавая», «Звілістая», «Павольная», «Плыткая»).
Гідранімічныя аналагі — літоўскія водныя назвы Nota, Notė, Notija, Notera, пруская *Nātangā (ад гэтага гідроніма назва прускага племя натангаў).
Гэтыя назвы ад захаванага ў гідраніміі балцкага *nātā «цячэнне», якое з дапамогай пашыральніка -t- ад індаеўрапейскага *(s)na- «цекці». Ад яго таксама рачныя назвы Сноўка,.
Назва Нача значыць «Плыткая (рака)». Назва звязаная з хуткасцю рачной плыні.
Водаапісанне
Даўжыня 80 км. Плошча вадазбору 526 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰.
Прытокі — Таланка, Блудыня (леваруч), Каўпыніца (праваруч).
Пачынаецца за 1 км на поўнач ад вёскі Баркі Халопеніцкага сельсавета Крупскага раёна, вусце на паўднёвай ускраіне вёскі Вяляцічы Барысаўскага раёна.
Даліна трапецападобная, у многіх месцах невыразная, шырынёй 1—1,5 км. Схілы спадзістыя (вышыня 4—6 м), у нізкай плыні ўмерана стромкія (да 10 м). Абалона двухбаковая, шырынёй 300—600 м, перасечаная меліярацыйнымі канавамі, болыпай часткай адкрытая. Рэчышча каналізаванае на працягу 28 км (ад вытоку да вёскі Вялікія Жаберычы), на астатнім працягу звілістае, шырынёй 5—10 м. Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Грынвіцкі парк
Грынвіцкі парк (англ. Greenwich Park) — былы паляўнічы парк у Грынвічы і адна з самых вялікіх зялёных зон на паўднёвым усходзе Лондана. Уваход - праз вароты з двума калонамі, упрыгожанымі пазалочанымі шарамі, якія сімвалізуюць Зямны шар.
Парк з'яўляецца валоданнем кароны, у часы праўлення Якава I ён быў абнесены сцяной і доўгі час заставаўся недаступным для шэраговых наведвальнікаў. Свой праект добраўпарадкавання парку ў 1662 годзе прапаноўваў вялікі ландшафтны архітэктар Андрэ Ленотр, аўтар садова-паркавага комплексу ў Версалі, аднак ці былі яны ўвасоблены ў жыццё - застаецца невядомым.
На Грынвіцкім пагорку знаходзіцца Каралеўская абсерваторыя. Знакаміты Грынвіцкі мерыдыян, які дзеліць Зямлю на заходняе і ўсходняе паўшар'е, праходзіць тут акурат па двары і адзначаны бліскучай паласой.
Кавалі (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Тэадэн
Тэ́адэн (Théoden) — персанаж рамана Дж. Р. Р. Толкіна «Уладар Пярсцёнкаў», сямнаццаты кароль Рохана. Пры першым сваім з’яўленні ў сюжэце рамана паўстае нямоглым старым, які знаходзіцца пад уплывам свайго дарадцы Грымы Чарвявуста, які дзейнічае ў інтарэсах варожа настроенага да Рохана чараўніка Сарумана. Аднак дзякуючы Гэндальфу Тэадэн быў ацэлены і зноў узначаліў вершнікаў Рохана, атрымаўшы перамогу над войскам Сарумана ў бітве пры Хорнбургу. Загінуў у бітве на Пеленарскіх палях, прыйшоўшы на чале шасцітысячнага войска на дапамогу абложанай войскамі Мордара гондарскай крэпасці Мінас Тырыт.
Тэадэн увасабляе распаўсюджаны ў і асабліва шануемы Толкінам гераічны ідэал мужнасці перад абліччам немінучай паразы. Яго гібель на Пеленарскіх палях «у арэоле смутку і славы» параўноўваюць з роляй караля готаў Тэадорыха ў 451 года.
Улашакавіцы (гміна)
Улашакаві́цы (Włoszakowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ляшчынскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Улашакавіцах. Плошча гміны складае 127,75 км². Станам на 2011 год у гміне Улашакавіцы пражывалі 8915 чалавек, шчыльнасць — 70 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Ставішча
Назву Ста́вішча маюць:
IC 2667
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карл Карлавіч Дзіберг
Карл Карлавіч Дзіберг ((Карл Карлович Диберг, Karl Christian Dieberg; 5 (17) студзеня 1826, Талін — 14 (26) лістапада 1893, Мінск) - беларускі медык і арганізатар аховы здароўя. Доктар медыцыны (1852).
Біяграфія
З 30 снежня 1870 года заняў пасаду мінскага ўрачэбнага інспектара і працаваў на ёй прынамсі да 1887 года.
Навуковая дзейнасць
У 1883 годзе звярнуў увагу на перапаўненне левай паловы сэрца і асабліва крывёю са згорткамі пры. Цяпер гэту з’яву ў судова-медыцынскай практыцы называюць прыкметай Блосфельда-Дзіберга-Райскага.
Грамадская дзейнасць
Узначальваў Мінскае музычнае таварыства.
Венецыянскі кінафестываль 1990
47-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 4 па 14 верасня 1990 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Тома Стопарда.
Ставішча (Брэсцкі раён)
Ста́вішча (, Ставище) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета. Размешчана за 11 кіламетраў на поўнач ад Брэста.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомы з 17 стагоддзя як маёнтак Ставішчы ў Берасцейскім павеце і ваяводстве ВКЛ. У 19 стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзілі ў склад маёнтка Кавярдзякі, што належаў пану Ф.Ягміну. Паводле рэвізійных матэрыялаў 1858 года 48 сялянскіх душ. У 1870 годзе ўваходзіла ў Кавердзякоўскую сельскую грамаду. У 1905 годзе ў Матыкальскай воласці. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 4 вяскоўцы.
Знаходзіцца ў складзе сельскагаспадарчага прадпрыемства "Селекцыйна-гібрыдны цэнтр ""Заходні".
Брытанскія астравы
Брытанскія астравы — архіпелаг на паўночным захадзе Еўропы, паміж Паўночным морам і Атлантычным акіянам. На Брытанскіх астравах размешчаныя дзяржавы Вялікабрытанія і Ірландыя, а таксама тэрыторыі пад уладай брытанскай кароны.
Уключаюць буйныя астравы Вялікабрытанія і Ірландыя, падзеленыя Ірландскім морам і пралівамі Паўночны і Св. Георга, а таксама групы Гебрыдскіх, Аркнейскіх, Шэтландскіх астравоў, астравы Англсі, Мэн, Мал, Скай і інш. Часам да Брытанскіх астравоў прылічаюць таксама Нармандскія астравы, як прыналежныя Вялікабрытаніі, але размешчаныя ў берагоў Францыі.
Вышыня да 1343 м (г. Бен-Нэвіс на востраве Вялікабрытанія). Лясы (дуб, бук, бяроза), і верасовыя пусткі.
Дом па Першамайскай вуліцы, 40 (Магілёў)
Дом па вуліцы Першамайскай, 40 — будынак у Магілёве, размешчаны на заходнім баку плошчы Леніна, на скрыжаванні вул. Першамайскай і праспекта Міру (дом № 39). Помнік архітэктуры канца 1930-х гг.
Гісторыя
Па генеральным плане ў сувязі з рашэннем аб пераносе сталіцы БССР з Мінска ў Магілёў у 1938 г. адміністрацыйна-грамадскім цэнтрам горада павінна была стаць плошча імя Леніна, размешчаная на перасячэнні асноўных дыяметраў — вул. Першамайскай і запраектаванага праспекта Міру.
Дом, пабудаваны па праекце архітэктараў В. Батоевай і В. Мураўёва, прызначаўся для пражывання служачых розных камісарыятаў і іх сем’яў і меў палепшаную планіроўку. У часы Вялікай Айчыннай вайны быў пашкоджаны. Адбудаваны ў 1950 г.
У 1980 г. у доме праведзены капітальны рамонт. Цяпер будынак выкарыстоўваецца як жылы са шматлікімі крамамі на першым паверсе.
Архітэктура
Пабудаваны з цэглы дом размешчаны на заходнім баку пл. Леніна, на скрыжаванні вул. Першамайскай і пр-та Міру. Дом 5-павярховы з 7-павярховым вуглавым аб’ёмам. Вылучаецца манументальнасцю, цэласнасцю аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі. Пластыку фасадаў ствараюць глыбокія балконы-лоджыі. У дэкаратыўным вырашэнні фасадаў выкарыстаны плоскія лапаткі, падвоеныя лапаткі і шматлікія лапаткі, што акцэнтуюць вуглы, а таксама рызаліты. Паміж лапаткамі — прамавугольныя аконныя праёмы. Дэкаратыўную ролю выконвае цяга паміж пятым і шостым паверхамі. У аснове планіровачнай структуры — двухкватэрная секцыя з 4- і 5-пакаёвых кватэр.
Яўген Анатолевіч Крыжаноўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1955 годзе ў Мікалаеве (УССР). Скончыў школу ў Казельску (РСФСР) у 1972 годзе. Пасля правалу ў маскоўскія тэатральныя вучылішчы год працаваў у Тульскім драматычным тэатры рабочым сцэны. У 1973 годзе паступіў у Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут на акцёрскае аддзяленне. У 1977 годзе быў прыняты ў трупу Акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. У 1986 годзе стварыў тэатр сатыры і гумару «Хрыстафор». Сыграў больш за 30 вялікіх і галоўных роляў.
У 2015 годзе стаў мастацкім кіраўніком кінастудыі «Гумарынка». Зняў больш за 150 серый «Прыколаў 13-й школы».
У 2019 годзе стварыў «Кінацэнтр Яўгена Крыжаноўскага», у тым жа 2019 годзе стаў намеснікам Старшыні ГПА «Вялікае сяброўства» Лазуркіна А. Л.
З 2021 года акцёр тэатра «Петрасян-шоу» (Масква).
Асабістае жыццё
Бацька, Анатоль Іванавіч Крыжаноўскі — ваенны (цяпер на пенсіі).
Маці, Кацярына Рыгораўна Крыжаноўская — медсястра (цяпер на пенсіі).
Мае тры дачкі: Кацярыну, Веру, Яўгенію.
Ашмянка (прыток Кроманкі)
Лебяжода, Ашмя́нка — рака ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці і Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Кроманка (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 20 км, з іх 12 км у Стаўбцоўскім раёне. Плошча вадазбору 37 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,4 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля аграгарадка Налібакі (Стаўбцоўскі раён), вусце прыкладна за 2,5 км на ўсход ад хутара Галяндэрня, за 4 км на паўночны ўсход ад вёскі Купіск (Навагрудскі раён). Вадазбор нізінны.
Ягор Аляксандравіч Хвалько
Ягор Хвалько (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца азербайджанскага клуба «Кяпаз» з Гянджы.
Клубная кар’ера
Выхаванец баранавіцкай ДЮСШ-5, пазней трапіў у структуру гродзенскага «Нёмана», дзе з 2015 года пачаў выступаць за дубль. У першай палове 2016 года стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, але так і не дэбютаваў за яе. У жніўні 2016 года быў аддадзены ў арэнду «Лідзе», дзе замацаваўся ў аснове і быў прызнаны аматарамі найлепшым іграком каманды ў сезоне.
Па заканчэнні сезона 2016 вярнуўся ў «Нёман», да сезона 2017 рыхтаваўся з асноўнай камандай гродзенцаў. У красавіку 2017 года гуляў за дубль, пазней стаў трапляць у асноўную каманду. 7 мая 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць магілёўскага «Дняпра» (3:0). Пазней замацаваўся ў цэнтры абароны гродзенцаў.
У лютым 2019 года падоўжыў кантракт з гродзенцамі на тры гады і адначасова быў аддадзены ў арэнду мінскаму «Промню». Неўзабаве «Прамень» пераехаў у Магілёў і аб’яднаўся з мясцовым «Дняпром», і абаронца стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». У першай палове сезона 2019 нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе магіляўчан, са жніўня стаў у асноўным заставацца на лаўцы запасных.
У студзені 2020 года пасля вяртання з арэнды пачаў трэніравацца з «Нёманам» і пачаў яго складзе сезон 2020. Пераважна заставаўся на лаўцы запасных, гуляў за дубль, з мая 2020 года не з’яўляўся на полі.
У лютым 2021 года пачаў трэніравацца з дзяржынскім «Арсеналам» і ў сакавіку афіцыйна стаў іграком каманды. Замацаваўся ў якасці трывалага іграка асновы, па выніках сезона 2022 дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. У ліпені 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў «Арсенал» і неўзабаве далучыўся да азербайджанскага «Кяпаза». У чэрвені 2023 года падоўжыў кантракт з «Кяпазам» яшчэ на год.
Міжнародная кар’ера
У 2015 годзе гуляў за юніёрскую зборную Беларусі ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.
У лістападзе 2016 года быў упершыню выкліканы ў моладзевую зборную Беларусі, але тады з-за траўмы так і не згуляў за яе. Дэбютаваў у моладзевай зборнай 31 мая 2017 года, адгуляўшы першы тайм таварыскага матча супраць Расіі (0:7).
У ліпені 2017 года выступаў за другую зборную Беларусі на Кубку Караля ў Тайландзе.
Гіфу
Назву Гіфу маюць:
Грэчаская аперацыя
Грэчаская аперацыя таксама вядомая, як аперацыя «Марыта» (Unternehmen Marita ) (6 красавіка—30 красавіка 1941) — агульная назва ваенных дзеянняў у час уварвання нацысцкай Германіі ў Грэцыю ў красавіку 1941 года. Напад рушыў услед за папярэднім беспаспяховым італьянскім уварваннем, вядомым як Італа-грэчаская вайна. Яго, як правіла, аддзяляюць ад бітвы за Крыт, якая адбылася пасля захопу мацерыковай Грэцыі. Абедзве аперацыі былі часткай Балканскай кампаніі Германіі у час Другой сусветнай вайны.
На пачатак уварвання Германіі Грэцыя ўжо была ў стане вайны з Італіяй, якая пачалася з італьянскага ўварвання 28 кастрычніка 1940 года. Грэцыя паспяхова адбіла першыя наступы. Да 6 красавіка большая частка грэчаскай арміі апынулася на мяжы з Албаніяй, адкуль італьянцы паспрабавалі пракрасціся ў Грэцыю. Нямецкія войскі ўварваліся праз Балгарыю, стварыўшы тым самым другі фронт. Грэцыя да гэтага моманту ўжо паспела атрымаць невялікае падмацаванне ад Брытанскай імперыі, аднак, пасля пачатку ўварвання дапамогі больш не было. Італьянскія і нямецкія войскі колькасна значна пераўзыходзілі грэчаскую армію. У выніку чаго балгарская абарончая лінія, якая не атрымала падмацавання, была хутка захоплена немцамі, якія затым абыйшлі з флангу грэчаскія сілы на албанскай мяжы, вымусіўшы іх здацца. Брытанскія войскі пачалі тактычнае адступленне. Нямецкая армія дасягнула Афін 27 красавіка і выйшла да паўднёвага берага Грэцыі 30 красавіка, захапіўшы каля 7000 брытанскіх салдат і завяршыўшы гэты этап Балканскай кампаніі поўнай перамогай. Праз месяц заваяванне Грэцыі было завершана захопам Крыта. Грэцыя апынулася акупавана ўзброенымі сіламі Германіі, Італіі і Балгарыі.
Успамінаючы ход вайны бліжэй да яе канца, калі хуткае паражэнне Германіі стала непазбежным, Гітлер усё больш называў паражэнне Італіі пры ўварванні ў Грэцыю прычынай сваёй наступнай катастрофы. У якасці прычыны буйнога паражэння Германіі на тэрыторыі Савецкага Саюза, гэта тлумачэнне не падыходзіць. Аднак, гэта паражэнне мела сур'ёзныя наступствы для ваенных дзеянняў падчас Паўночнаафрыканскай кампаніі.
Планёрны спорт на летніх Алімпійскіх гульнях 1936
Планёрны спорт прысутнічаў у праграме летніх Алімпійскіх гульняў 1936 года ў якасці паказальнага віду праграмы; па ім не праводзіліся спаборніцтвы і не прысуджаліся медалі. У выступленнях прынялі удзел 14 пілотаў з 7 краін (Аўстрыя, Балгарыя, Венгрыя, Германія, Італія, Швейцарыя і Югаславія). Дэманстрацыя праходзіла на аэрадроме Берлін-Штакен.
У якасці афіцыйнага віду праграмы планёрны спорт павінен быў з'явіцца на летніх Алімпійскіх гульнях 1940 года, якія былі адменены з-за Другой сусветнай вайны.
Пётр Паўлавіч Строкач
Пётр Паўлавіч Стро́кач ( — ) — савецкі і беларускі хімік, спецыяліст у галіне інжынернай экалогіі, кандыдат тэхнічных навук (1973), прафесар (1990, 1993 ). Член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі навук экалогіі і бяспекі жыццядзейнасці (1996).
Біяграфія
Нарадзіўся на хутары Матыкалы Брэсцкага павета Палескага ваяводства Польшчы (зараз у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі). У 1960 годзе скончыў Брэсцкі педагагічны інстытут па спецыяльнасці «Біялогія. Хімія». Працаваў настаўнікам хіміі і біялогіі ў школе, затым — інжынерам-хімікам у Брэсцкай абласной друкарні. У 1969 годзе паступіў у аспірантуру Кіеўскага інстытута калоіднай хіміі і хіміі вады Акадэміі навук Украінскай ССР і ў 1973 годзе пад кіраўніцтвам прафесара Л. А. Кульскага абараніў кандыдацкую дысертацыю «Исследование процесса и разработка технологии электрохимической очистки природных вод в электролизе с растворимым алюминиевым анодом».
У 1972—2015 гадах П. П. Строкач выкладаў у Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэце. З 1979 года дацэнт, у загадчык кафедры водазабеспячэння і ачысткі прыродных водаў (1977—1980), загадчык кафедры хіміі (1990—1995), загадчык кафедры інжынернай экалогіі (1995—1999), кафедры інжынернай экалогіі і хіміі (1999—2005). У 1985—1990 гадах рэктар Народнага ўніверсітэта аховы прыроды Брэста.
Памёр Пётр Пятровіч Строкач 13 верасня 2017 года. Пахаваны ў Брэсце на гарадскіх могілках «Плоска».
Навуковая і грамадская дзейнасць
П. П. Строкачу належаць больш за 300 навуковых, вучэбна-метадычных, даведачных выданняў, патэнтаў, вучэбных дапаможнікаў. Праводзіў даследаванні па тэхналогіі электрахімічнай ачысткі прыродных вод для гаспадарчых і тэхнічных мэт, распрацаваў тэхналогіі і ўстаноўкі ачысткі вады ад арганічных і завіслых рэчываў. Кіраваў навукова-тэхнічным супрацоўніцтвам з Беластоцкім політэхнічным універсітэтам (Польшча). З’яўляўся членам рэдакцыйнай калегіі часопіса «Вестник Брестского государственного технического университета» (серыя «Водохозяйственное строительство, теплоэнергетика и геоэкология»).
Сярод апублікаваных прац:
Больш за 20 гадоў П. П. Строкач быў капітанам валейбольнай каманды выкладчыкаў Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Узнагароды
Мзнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР, медалём «Ветеран БрГТУ» (2016), Ганаровымі граматамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Брэсцкага абласнога, Брэсцкага гарадскога і раённага выканкамаў, Брэсцкага абласнога камітэта прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя, Брэсцкага тэхнічнага ўніверсітэта, граматамі прыродаахоўных і спартыўных арганізацый, прамысловых прадпрыемстваў Брэста.
Крыштаф Рудаміна-Дусяцкі
Крыштаф Рудаміна-Дусяцкі (? — 1655) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Кашталян полацкі (1645—1654), ваявода менскі (з 1654).
Біяграфія
Паходзіў з роду Рудамінаў-Дусяцкіх герба «Трубы», сын браслаўскага войскага Яна Рудаміны-Дусяцкага. Вучыўся ў Віленскай акадэміі, Марбургскім і Падуанскім універсітэтах.
Удзельнік вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629, з Расіяй 1609—1618 і 1654—1667, Хацінскай бітвы 1621.
Маршалак браслаўскі ў 1630—1645, кашталян полацкі ў 1645—1654, ваявода менскі з 1654; пасол на соймы 1627, 1632, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1639, 1644, 1653.
Меў сына Пятра.
Улашчова (гміна)
Улашчо́ва (Włoszczowa) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Улашчоўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Улашчове. Плошча гміны складае 253,7 км². Станам на 2004 год у гміне Улашчова пражывалі 20 487 чалавек, шчыльнасць — 80,8 чал./км².
Джамскі мінарэт
Гісторыя
Як сведчыць надпіс на мінарэце, ён быў узведзены ў 1194 годзе ў горадзе Фірузкух султанам з дынастыі Гурыдаў у гонар сваіх ваенных перамог. Аднак праз дваццаць з лішнім гадоў горад быў амаль цалкам разбураны войскам Чынгісхана.
Мінарэт паўстаў з нябыту праз 700 гадоў, калі ў 1943 годзе Абдула Хан Малекяр, губернатар Герата, упершыню зрабіў фатаграфіі мінарэта і паведаміў аб ім Ахмеду Алі Каазаду, прэзідэнту Афганскага гістарычнага таварыства.
Даследаванні
Некалькі экспедыцый у 1960-х гг. пачалі раскопкі гарадзішча. Былі знойдзены руіны палаца, мусульманскія і яўрэйскія могілкі (ёсць надмагіллі з надпісамі на іўрыце), рэшткі ўмацаванняў, уваход у мінарэт.
Мінарэт Джама належыць да групы з прыкладна 60 мінарэтаў і вежаў, пабудаваных паміж 11-м і 13-м стагоддзямі ў Сярэдняй Азіі, Іране і Афганістане. Мінарэты, як мяркуюць, былі пабудаваны як сімвалы перамогі ісламу, у той час як іншыя вежы былі проста арыенцірамі або вартаўнічымі вежамі.
Сучасны стан
Мінарэт і навакольны ландшафт былі паспяхова вылучаны ў якасці першага аб'екта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Афганістане ў 2002 годзе, таксама ўключаны ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, якія знаходзяцца пад пагрозай, з-за дрэннага стану захаванасці мінарэта і вынікаў рабаванняў.
Мінарэт Джама знаходзіцца пад пагрозай эрозіі, прасочвання вады і паводкі з-за сваёй блізкасці да рэк Хары і Джам. Іншая пагроза — землятрусы, якія часта здараюцца ў гэтым рэгіёне. Вежа была нахілена, і ў розны час праводзіліся стабілізацыйныя работы.
Вялікабрытанія (востраў)
Вялікабрытанія (Great Britain) — найбуйны еўрапейскі востраў плошчай 218 595 км². На востраве размешчаная вялікая частка Злучанага Каралеўства: Англія, Шатландыя і Уэльс.
Востраў мае працягласць каля 900 км з поўначы на поўдзень. Абмываецца водамі Атлантычнага акіяна на захадзе і поўначы, і Паўночнага мора — на ўсходзе. На поўдні аддзелены ад мацярыка пралівам Ла-Манш. Берагавая лінія астравоў моцна раздзеленая шматлікімі залівамі (фіёрдамі на поўначы і рачнымі эстуарыямі на поўдні).
Найбуйныя паўвостравы — Уэльс і Корнуал.
Найвышэйшая кропка Гара Бен-Невіс у Шатландыі.
Набліжэнне эйканала
У тэарэтычнай фізіцы набліжэнне эйканала (грэчаск. Εἰκών- падабенства, значок ці выява, параўн. Ікона) ці эйканальное набліжэнне ёсць набліжаным метадам, карысным для рашэння ўраўненняў для рассеяння часціц і хваляў, якія сустракаюцца у оптыцы, сэйсмалогіі, квантавай механіцы, квантавай электрадынаміцы і разлажэнні па парцыяльных хвалях.
Якаснае апісанне
Галоўная перавага набліжэння эйканала палягае ў тым, што першапачатковыя ўраўненні зводзяцца да аднаго дыферэнцыяльнага ўраўнення з адной пераменнай. Гэтае скарачэнне да адной пераменнай з'яўляецца вынікам набліжэння прамой лініі (эйканальнага набліжэння), якое дазваляе выбраць прамую лінію ў якасці асаблівага накірунку.
Сувязь з набліжэннем ВКБ
Першыя крокі, звязаныя з набліжэннем эйканала у квантавай механіцы, вельмі цесна звязаныя з квазікласічным набліжэннем (ВКБ) для аднамерных хваляў. Метад ВКБ, як і набліжэнне эйканала, зводзіць ураўненні да аднаго дыферэнцыяльнага ўраўнення з адной пераменнай. Але складанасць набліжэння ВКБ складаецца ў том, што гэтая пераменная апісваецца траекторыяй часціцы, якая, у агульным выпадку з'яўляецца складанай.
Фармальнае апісанне
Падстаўляючы хвалевую функцыю Ψ ва ўраўненне Шродзінгера без наяўнасці магнітнага поля, атрымліваем
Запішам S у выглядзе ступеннага рада па ħ
Для нулявога парадку:
Калі разглядаць аднамерны выпадак, то
Атрымліваем дыферэнцыяльнае ўраўненне з гранічнай умовай :
для
Вайнёдэ
Ва́йнёдэ (Vaiņode; да 1920 года — Вайнодэн, Wainoden) — буйное сяло на паўднёвым захадзе Латвіі, у гістарычнай вобласці Курзэмэ. Знаходзіцца за 60 км ад горада Ліепая і за 185 км ад Рыгі. Адміністрацыйны цэнтр Вайнёдскага края.
У вёсцы размяшчалася станцыя на былой чыгуначнай лініі Ліепая — Мажэйкей — Шаўляй, цяпер часткова разабранай як на тэрыторыі Латвіі, так і на тэрыторыі Літвы.
Шылале
Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Жамойць. Насельніцтва складае каля 6 тыс. чалавек.
Гісторыя
Упершыню паселішча ўзгадваецца ў пачатку XVI стагоддзя. З 1522 года тут праходзілі кірмашы, у 1533 годзе тут быў пабудаваны першы касцёл (згарэў у 1769 годзе). У 1660 годзе Шылале атрымаў гандлёвы прывілей. У XVIII — XIX стагоддзях паселішча належыла Пілсудскім і Білевічам.
У канцы ХІХ стагоддзя у паселішчы дзейнічала пошта, млын, аптэка, лютэранская і народная школы. У 1916 годзе пажарам было знішчана большасць пабудоў. У 1919 годзе Шылале ўвайшлі ў склад Літоўскай Рэспублікі. У 1940 годзе трапіў у склад СССР. Пасля Другой сусветнай вайны Шылале ў 1952 годзе атрымаў гарадскія правы, а герб у 2001 годзе.
Ян Рудаміна-Дусяцкі (войскі браслаўскі)
Ян Рудаміна-Дусяцкі (каля  — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Удзельнік Інфлянцкай вайны (1558—1582). Войскі браслаўскі з 1600 года, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1602, 1605, 1615 гадах.
Збудаваў Камайскі касцёл.
Яўнпілс
Яўнпілс (Jaunpils) — населены пункт (буйное сяло) у Земгалэ, цэнтр Яўнпілскага края і Яўнпілскай воласці. Размешчаны на берагах ракі Бікступа, каля аўтадарогі P104. Насельніцтва — 928 чалавек (2017). У Яўнпілсе знаходзіцца краявая дума і адміністрацыйныя ўстановы, сярэдняя школа, бібліятэка, лютэранская царква, крамы, аптэка, гасцініца.
Тунгуска (прыток Амура)
Тунгу́ска (Тунгу́ска)  — рака на Далёкім Усходзе Расіі, у Хабараўскім краі і на мяжы з Яўрэйскай аўтаномнай вобласцю, левы прыток ракі Амур.
Даўжыня ракі 86 км. Плошча вадазбору 30 200 км². Сярэдні расход вады за 37 км ад вусця 380 м³/с, каля сяла Архангелаўка — 415 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 11,993 км³/год. Утвараецца ў месцы зліцця рэк Кур і Урмі. Верхняе цячэнне ракі ў міжгорных катлавінах Бурэінскага хрыбта, ніжняе і сярэдняе — па Ніжнеамурскай нізіне. Даліна Тунгускі мае шырыню 8—16  км. Пойма шырокая, двухбаковая. Рэчышча шырынёй 300—400 м, звілістае, у ніжнім цячэнні маюцца адносна прамыя ўчасткі. Жыўленне ракі пераважна дажджавое. Замярзае ў лістападзе, вызваляецца ад лёду ў красавіку. У басейне Тунгускі каля 2000 азёр агульнай плошчай 80 км². Рака суднаходная на адлегласці 90 км ад вусця, сплаўная.
Сан-Антоніа
Сан-Антоніа (, мянушка: «Горад на беразе ракі») — горад у ЗША, размешчаны ў паўднёва-цэнтральнай частцы штата Тэхас. Адміністрацыйны цэнтр графства Бексар. Сан-Антоніа з'яўляецца 2-м па колькасці жыхароў горадам Тэхаса і 7-м у ЗША (1,2 млн. жыхароў паводле звестак на 2005 год). Цэнтр прамысловасці і турызму. У Сан-Антоніа знаходзіцца крэпасць Алама — знак здабыцця незалежнасці Тэхаса.
Эканоміка
Сан-Антоніа мае 4 напрамкі ў развіцці сваёй эканомікі: фінансавыя паслугі, ахова здароўя, нацыянальная абарона і турызм.
Казачкі (Шаркаўшчынскі раён)
Казачкі́ (, Казачки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Дом па Камісарыяцкім завулку, 4
Дом па Камісарыяцкім завулку, 4 — будынак у цэнтры Магілёва. Помнік архітэктуры канца XIX ст.
Гісторыя
Пабудаваны ў канцы XIX ст. на былым Гарохавым завулку як жылы будынак, быў прыватнаўласніцкім. Першы паверх выкарыстоўваўся пад розныя ўстановы, у тым ліку крамы. Па некаторых звестках, да нацыяналізацыі ў 1924 г. яго ўласнікам быў Рыўка Капысцер.
Дом меў мураваны флігель, гаспадарчыя пабудовы. Доўгі час выкарыстоўваўся як жылы. Цяпер у будынку размяшчаецца Ваенны камісарыят г. Магілёва і Магілёўскага раёна.
Архітэктура
Двухпавярховы цагляны атынкаваны будынак на высокім цокале галоўным фасадам павернуты да чырвонай лініі забудовы зав. Камісарыяцкага. Галоўны фасад асіметрычны, уваход у будынак размешчаны з левага боку. Першы паверх мае лучковыя аконныя праёмы, другі паверх — арачныя праёмы са складанымі ліштвамі. Галоўны фасад з гладкімі сценамі, развітай гарызантальнай цягай і прафіляваным гзымсам. Дэкаратыўныя дэталі фасада падкрэслены белым колерам. Дах двусхільны.
Быдгашч
Быдгашч (Bydgoszcz, Bydgostia, Bromberg — Бромберг) — горад на правах павета ў Польшчы, адзін з двух адміністрацыйных цэнтраў Куяўска-Паморскага ваяводства (сядзіба ваяводы). Адміністрацыйны цэнтр Быдгашчскага павета.
Геаграфія
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Быдгашчам і Мінскам 632 км, да Варшавы — 227 км.
Праз горад цячэ рака Брда, якая ўпадае ў Віслу ў Быдгашчы, таксама тут цячэ невялікая рака Фліс, якая перасякае Грунвальдскую вуліцу. З усіх бакоў горад абкружаны лясамі, большасць з якіх з’яўляецца сасновымі, але на паўночным усходзе сустракаюцца ліставыя лясы.
Быдгашч адносіцца да польскіх гарадоў з самай вялікай колькасцю паркаў у Польшчы (874 га, другі горад пасля Варшавы). Тут знаходзіцца самы вялікі гарадскі парк у Польшчы (Мысляцінак, 830 га).
Гісторыя
Пасля рэвалюцыі ў горадзе асела шмат выхадцаў з літоўска-беларускіх губерняў (Тышкевічы, Пуслоўскія, Святаполк-Чацвярцінскія, Красіцкія, Валадковічы, Яблонскія, Гельмерсены, Наркевічы-Ёдкі, Нітаслаўскія і інш.). У чэрвені 1946 разам з сям’ёй прыехаў Гасан Канапацкі, дзе 11 мая 1953 г. і памёр.
Эдвард Адамавіч Вайніловіч
З 12 снежня 1921 да сваёй смерці 16 чэрвеня 1928 у Быдгашчы жыў Эдвард Вайніловіч, буйны гаспадарчы і палітычны дзеяч Беларусі і Расійскай імперыі, разам з жонкай Алімпіяй і сястрой Ядвігай Кастравіцкай з Бзоўца, і пасяліліся ў каменным доме на вуліцы Замойскага 4/7 (зараз — № 23).
Эканоміка
Быдгашч — адзін з самых дынамічна развівальных гарадоў краіны, буйны эканамічны цэнтр, вядомы сваім хуткім развіццём сектара паслуг, асабліва фінансавых. У Быдгашчы дзейнічае звыш дваццаці банкаў, таварныя біржы, страхавыя і лізінгавыя кампаніі, брокерскія дамы, адбываюцца шматлікія кірмашы, у тым ліку і міжнародныя.
Прамысловасць
Буйны прамысловы цэнтр; здаўна развітая харчовая («Ютчэнка»), металаапрацоўчая, дрэваапрацоўчая, гарбарная, керамічная прамысловасць; развіццё атрымалі машынабудаванне (электратэхнічнае, станкабудаўнічае, дакладная механіка, вытворчасць абсталявання для хімічнай, цэментнай і інш галін), хімічная прамысловасць (у тым ліку прамысловасць арганічнага сінтэзу), вытворчасць халадзільнікаў, веласіпедаў.
У горадзе Быдгашчы знаходзіцца штаб-кватэра і асноўная вытворчасць польскага канцэрна PESA (ПЭ́СA, Pojazdy Szynowe PESA Bydgoszcz SA), які спецыялізуецца на вытворчасці цягнікоў, вагонаў, трамваяў і іх мадэрнізацыі.
Насельніцтва
Станам на 31.03.2014 года, у Быдгашчы пражывала 358 922 чалавек.
Румынскі Мастэрс 2018 (снукер)
Румынскі Мастэрс 2018 (Romanian Masters 2018) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 14 да 18 сакавіка 2018 года ў «Bucharest Metropolitan Circus», у Бухарэсце, Румынія. Прызавы фонд турніру склаў €200,000, з якіх €50,000 атрымаў пераможца.
Сонечныя зацьменні IV стагоддзя
У перыяд з 301 па 400 год адбылося 222 сонечныя зацьменні.
Спіс зацьменняў IV стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні IV стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
IC 2668
IC 2668 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яўнпіебалга
Яўнпіебалга (Jaunpiebalga) — сяло ў Яўнпіебалгскім краі Латвіі. Размешчана ва ўсходняй частцы краіны, на беразе ракі Гаўя, за 46,5 км на паўднёвы ўсход ад горада Цэсіс. Чыгуначная станцыя Піебалга на скасаванай лініі Рыга — Пыталава.
Забежаў (гміна)
Забе́жаў (Zabierzów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кракаўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Забежаве. Плошча гміны складае 99,59 км². Станам на 2012 год у гміне Забежаў пражывалі 24 798 чалавек, шчыльнасць — чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Эрглі
Эрглі (Ērgļi, да 1918 года — Эрлаа) — буйное сяло (у 1950—1990 гадах — пасёлак гарадскога тыпу) у Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Эргльскага края і Эргльскай воласці. Насельніцтва — 1875 чалавек (2015), з якіх больш за 90 % складаюць латышы. Праз Эрглі працякае рака Огрэ, на якой пабудавана Эргльская ГЭС.
Сезон 2014 ЖФК Універсітэт Віцебск
У 2014 годзе жаночы футбольны клуб «Універсітэт» з Віцебска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Прыёр
Прыёр (ад Prior — першы, старэйшы) — тытул (званне), пасада і іх носьбіт (службовая асоба).
Старажытны Рым
У старажытнарымскім войску gрыёр - камандзір першай цэнтурыі маніпулы.
Каталіцкія манастыры і манашскія ордэны
Прыёр - гэта перш за ўсё тытул настаяцеля невялікага мужчынскага каталіцкага манастыра або старэйшы пасля абата-настаяцеля член манашскай абшчыны (першы памочнік абата). Манастыр, у якім мае месца жыхарства прыёр, называецца прыярытэтным.