cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Арсенавіч Калікінскі
Узнагароды і памяць
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 2-й ступені, Працоўнага Чырвонага Сцяга (1974), «Знак Пашаны» (1966), трынаццаццю медалямі ( у т. л. медаль «За баявыя заслугі» ), трыма Граматамі Вярхоўнага Савета БССР. У яго гонар устаноўлена мемарыяльная дошка на чацвёртым вучэбным корпусе БДСГА.
Сцяг Эсваціні
Кожны з колераў сцягу мае вызначанае значэнне. Чырвоны сімвалізуе былыя бітвы і барацьбу, блакітны — мір і стабільнасць, жоўты — прыродныя рэсурсы краіны. Чорна-белая размалёўка шчыта сімвалізуе мірнае суіснаванне чорнай і белай расы.
Галіч (Кастрамская вобласць)
Галіч — горад у Кастрамской вобласці Расіі, на беразе Галіцкага возера. Вузел чыгуначных ліній на Буй, Кіраў, Кастраму. 17,4 тыс. чал. (2010).
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў летапісе у 1238 годзе пад назвай Г. Мерскага. У 13 ст. - цэнтр Галіцкага княства, першым князем якога быў брат Аляксандра Неўскага - Канстанцін Яраславіч. У пачатку 2-й паловы 14 ст. Галіч быў далучаны да Маскоўскага княства. З 1788 павятовы горад Кастрамской губерні.
Эканоміка
Экскаватарны, металавырабаў, гарбарныя заводы, льнозавод, мэблевая, абутковая і швейная фабрыкі, харчовая прамысловасць (мясакамбінат, масласыразавод і інш.)
Адукацыя і культура
Галіцкі аграрны тэхнікум, педагагічны каледж. Краязнаўчы музей.
Вацлаў Холар
Ва́цлаў (Венцэль) Холар (чэш. Václav Hollar;,  — , ) — чэшскі гравёр і малявальшчык.
Біяграфія
Пасля захопу Прагі падчас Трыццацігадовай вайны сям’я Холара збяднела і Вацлаў, які меў намер стаць юрыстам, вырашыў вучыцца на мастака. Самыя раннія яго працы, якія дайшлі да нас, датуюцца 1625—1626 гадамі. Гэта невялікія гравюры, адна з якіх — копія карціны Альбрэхта Дзюрэра «Марыя з немаўлём». Творчасць Дзюрэра аказала моцны ўплыў на Холара.
У 1627 годзе Холар адправіўся ў Франкфурт, дзе працаваў пад кіраўніцтвам швейцарскага гравёра і выдаўца Матэуса Мерыяна Старэйшага, затым пераехаў у Страсбург, а ў 1633 годзе — у Кёльн.
У першы год знаходжання ў Англіі ён стварыў для аднаго з прадаўцоў гравюр велічны твор «Выгляд Грынвіча» даўжынёй каля 1 метра і атрымаў за яе 30 шылінгаў.
Разам з іншымі дзеячамі мастацтва, Ініга Джонсам і Уільямам Фейтарнам, Холар знаходзіўся ў замку Basing House (графства Хэмпшыр), у якім схаваліся прыхільнікі караля Карла I падчас аблогі (працягвалася да 1645 года). У 1643—1644 гадах ён стварыў некалькі сотняў гравюр, што гаворыць пра яго дзіўную працавітасць. Холар быў узяты ў палон, але пазней альбо бег, альбо быў вызвалены, далучыўся да лорда Арундэла ў Антверпене і заставаўся там 8 гадоў (1644—1652). Гэта быў час росквіту яго творчасці, ён ствараў цудоўныя гравюры розных тыпаў. У 1652 годзе ён вярнуўся ў Лондан і жыў у гравёра Уільяма Фейтарна каля брамы Тэмпл Бар на заходняй ускраіне Лондана.
Бімбярышке
Бімбяры́шке (Bimberiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Сянас Дукштаса.
Агламерат (хімія)
Агламера́т:…
Парламенцкія выбары ў Германіі (1887)
Федэральныя выбары былі праведзены ў Германскай імперыі 21 лютага 1887 года. Нацыянал-ліберальная партыя стала самай буйной партыяй у Рэйхстагу, атрымаўшы 99 з 397 месцаў. Яўка выбаршчыкаў стала рэкорднай у гісторыі і склала 77,5%.
Агламерат (хімія)
У нана-навуках тэрмін «агламерат», у залежнасці ад кантэксту, можа азначаць:
Дзеля адназначнага выкарыстання рэкамендуецца заўсёды адзначаць тып сувязі ў агламераце — моцны (які патрабуе як фізічных, так і хімічных спосабаў для яго раздзялення) ці слабы (які патрабуе толькі фізічных спосабаў).
Тэрміналогія ў сферы нана-навук і нанатэхналогій па стане на канец 2000-х гг. заставалася неканчаткова аформленай. Яе стандартызацыяй займаліся ТК ІСО 229, а таксама розныя нацыянальныя арганізацыі па стандартызацыі. Адной з прапановаў на ўнармаванне нана-тэрміналогіі з'яўляецца тымчасовая Публічная спецыфікацыя PAS 71 Брытанскага інстытута стандартаў (BSI), выпушчаная ў 2005.
Арфа
А́рфа, гарфа — шчыпковы струнны музычны інструмент.
Мае форму трохвугольніка, які складаецца: па-першае, з рэзананснага корпуса-скрыні даўжынёй прыблізна ў 1 метр, які пашыраецца дадолу; ранейшая яго форма была чатырохвугольна, цяперашняя жа — закругленая з аднаго боку; ён забяспечаны плоскай дэкай, зробленай звычайна з кляновага дрэва, у сярэдзіну якой па даўжыні корпуса прымацоўваецца вузкая і тонкая рэйка з цвёрдага дрэва, у якой прабіваюцца адтуліны для пранізвання жыльных струн; па-другое, з верхняй часткі (у выглядзе вялікіх памераў грыфа), змеявыяўна выгнутай, прымацаванай да вяршыні корпуса, утваральнай з ім востры вугал; да гэтай часткі прымацаваны з'едлівыя для ўмацавання струн і іх наладжвання; па-трэцяе, з пярэдняга бруса, які мае форму калоны, прызначэнне якога — аказваць супраціў сіле, якае свараецца струнамі, нацягнутымі паміж грыфам і рэзанансным корпусам.
Бо арфа і ў ранейшы час мела значны гукавы абьём (пяць актаў), а памяшканне для струн поўнай храматычнай гамы нядосыць, то ў арфе нацягнутыя струны толькі для здабывання гукаў дзіатанічнай гамы. На арфе без педалі можна згуляць толькі адну гаму. Для храматычных падвышэнняў у ранейшыя часы струны павінны былі быць укарочваемыя прыжыманнем пальцаў у грыфа; пазней гэта прыжыманне сталі вырабляць з дапамогай гаплікаў, прыводных у рух рукой. Такія арфы апыняліся вельмі няёмкімі для выканаўцаў; недахопы гэтыя былі ў значнай ступені ўхіленыя механізмам у педалях, вынайдзеным Якабам Хохбрукерам у 1720 г. Гэты майстар прымайстраваў да арфы сем педаляў, якія дзейнічалі на праваднікі, якія праз пустую прастору бруса праходзілі да грыфа і там прыводзілі гаплікі ў такое становішча, што яны, дужа прылягаючы да струн, выраблялі ва ўсім аб'ёме прылады храматычныя падвышэнні.
Дзяржаўны знак
Арфа была палітычным знакам Ірландыі на працягу шматлікіх стагоддзяў. Яна ўпершыню была выкарыстаная для сімвалічнага малюнка Ірландыі ў Каралеўскім Сцягу Караля Шатландыі Джэймса VI (ён жа Кароль Англіі Джэймс I), і з тых часоў фігуравала ва ўсіх Каралеўскіх Сцягах Англіі, Брытаніі і Злучанага Каралеўства, хоць стыль малюнка з часам змяняўся. З 1922 года Незалежная Дзяржава Ірландыя працягвае выкарыстаць арфу, як дзяржаўны знак, захаваны на Вялікім Дзяржаўным Друку Ірландыі, на гербе, Прэзідэнцкім Сцягу і Прэзідэнцкага Друку, а гэтак жа ў шэрагу іншых дзяржаўных знакаў і дакументаў. Арфа гэтак жа адлюстроўваецца на ірландскіх манетах, пачынальна са сярэднявечных, і да сучасных ірландскіх манет еўра.
Праваразуменне
Праваразуменне — зыходная ступень у пазнанні прававой рэчаіснасці. Разуменне, асэнсаванне права фармуе асновы прававой культуры. Прававая культура грамадства, як і культура ў цэлым, служыць адным з паказчыкаў яго цывілізаванасці: працэс ўзнікнення і развіцця права працякае ў кантэксце развіцця прыроды грамадства.
Суб'екты і аб'екты праваразумення
Суб'ектам праваразумення заўсёды выступае канкрэтны чалавек, напрыклад: а) грамадзянін, які валодае мінімальным прававым кругаглядам, альбо грамадзянін, які наўпрост сутыкнуўся з праблемамі правы; б) юрыст-прафесіянал, які мае дастатковыя веды аб праве, здольны ўжываць і тлумачыць прававыя нормы; в) вучоны, чалавек з абстрактным мысленнем, які займаецца вывучэннем права, валодае сумай гістарычных і сучасных ведаў, здольны да інтэрпрэтацыі не толькі нормаў, але і прынцыпаў права, які валодае пэўнай метадалогіяй даследавання. Таму праваразуменне заўсёды з'яўляецца суб'ектыўным, арыгінальным, хоць ўяўленні аб праве могуць супадаць у асобных людзей і розных катэгорый грамадства.
Аб'ектам праваразумення можа быць права ў планетарным маштабе, права канкрэтнага грамадства, галіна ці інстытут права, асобныя прававыя нормы. Пры гэтым веды аб асобных структурных элементах экстрапалююцца на права ў цэлым. Важную пазнавальную нагрузку тут нясуць навакольнае асяроддзе і грамадскія з'явы, якія ўзаемадзейнічаюць з правам.
Амадэй I (кароль Іспаніі)
Амадэй I (Amadeo I, вядомы як Амадэй (Амедэа) Савойскі, Amedeo, 30 мая 1845—18 студзеня 1890) — кароль Іспаніі з 1871 па 1873.
Другі сын Віктара Эмануіла Другога. Член італьянскага каралеўскага дома (другі сын караля Віктара Эмануіла II і брат Умберта I), адзіны прадстаўнік Савойскай дынастыі, які кіраваў у Іспаніі. У Італіі насіў тытул герцага д`Аоста. Абраны на пасад Картэса ў канцы 1870 года пасля працяглага міжкаралеўя, падчас якога іспанскае кіраўніцтва шукала за мяжой кандыдатуру новага караля. У студзені 1871 прыбыў у Іспанію і прынёс прысягу Канстытуцыі. У лютым 1873 Амадэй, сутыкнуўшыся з сацыяльным крызісам і пачаткам другой карлісцкай вайны, адрокся ад пасаду, і была абвешчаная эфемерная Іспанская рэспубліка 1873—1874, пасля чаго пасад вярнуўся да Бурбонаў ў асобе Альфонса XII.
Ілан Маск
Ілан Рыў Маск (Elon Reeve Musk; нар. 28 чэрвеня 1971 года ў Прэторыі, ПАР) — канадска-амерыканскі інжынер, прадпрымальнік, вынаходнік і інвестар; міліярдэр.
Біяграфія
Заснавальнік, уладальнік, генеральны дырэктар і галоўны інжынер SpaceX; галоўны распрацоўшчык, генеральны дырэктар і кіраўнік савета дырэктароў Tesla Motors.
Заснавальнік кампаніі X.com, якая была аб’яднана з Confinity, перайменавана ў PayPal і прададзена ў 2002 годзе за 1,5 млрд долараў. Уваходзіць у савет дырэктароў кампаніі SolarCity, якая заснавана яго стрыечнымі братамі.
У рэйтынге міліярдэраў часопіса Forbes у 2016 годзе яго маёмасць ацэньваюць у $10,7 млрд.
На піку росту Tesla ў студзені 2021 года ён упершыню стаў самым заможным чалавекам планеты. Затым бізнесмен атрымаў дадатковыя апцыёны на акцыі, якія павялічылі яго долю ў Tesla. Паводле Forbes, яго капітал упершыню перасягнуў $200 млрд. у верасні 2021 года.
NGC 4331
NGC 4331 (іншыя абазначэнні — UGC 7449, MCG 13-9-26, ZWG 352.31, 7ZW 451, PGC 40085) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Ілан Маск
Біяграфія
25 красавіка 2022 Ілан Маск заключыў пагадненне аб пакупцы за 44 мільярды даляраў сацыяльнай сеткі і платформы мікраблогінгу Twitter.
NGC 4331
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Із’ялава (Сафонаўскі раён)
Із’ялава (Изъялово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 22 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 38 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 4 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вязьма. За 9 км на паўночны захад ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Старасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Бундэсвер
Бундэсве́р (Bundeswehr) — Узброеныя сілы Федэратыўнай Рэспублікі Германія.
Гісторыя
Бундэсвер быў створаны праз дзесяць гадоў пасля заканчэння Другой сусветнай вайны, 7 чэрвеня 1955 года. У той дзень было адкрыта міністэрства абароны Германіі. Першыя 100 добраахвотнікаў новай германскай арміі ў Боне 12 лістапада 1955 прысягнулі на вернасць айчыне у адпаведнасці з традыцыямі і рытуалам «старой германскай арміі». Аднак назва «бундэсвер» з'явілася толькі ў 1956 годзе.
Заснаванню германскай арміі папярэднічала падпісанне пагадненняў у Парыжы ў 1954 годзе, па якіх на тэрыторыі ФРГ быў адменены акупацыйны рэжым, адноўлены яе дзяржаўны суверэнітэт. ФРГ прынялі ў НАТА. Кабінет канцлера Конрада Адэнаўэра прыняў новую канстытуцыйную канцэпцыю арміі пад кантролем парламента. У Асноўным законе краіны была замацавана забарона на выкарыстанне арміі за межамі Германіі. Да 1957 года Бундэсвер камплектаваўся па найму, але ў 1957 годзе быў уведзены прызыў на абавязковую вайсковую службу.
На працягу першых 40 гадоў пасля свайго стварэння бундэсвер, у адпаведнасці з канстытуцыяй ФРГ, не ўдзельнічаў у баявых аперацыях. Толькі ў сярэдзіне 1990-х гадоў сітуацыя змянілася. 12 ліпеня 1994 года Канстытуцыйны суд Германіі прыняў рашэнне аб адмене папраўкі 1982 года да 24-й главы Асноўнага закона, якая забараняла удзел бундэсвера ў ваенных аперацыях за мяжой. Рашэннем Канстытуцыйнага суда былі знятыя якія-небудзь «канстытуцыйныя пярэчанні» супраць удзелу Германіі ў санкцыянаваных ААН аперацыях па ўсталяванні і падтрыманні міру. Германскія ваеннаслужачыя сталі прыцягвацца да ўдзелу ў міратворчых аперацыях за мяжой.
Структура
Бундэсвер мае трохвідавую структуру (Сухапутныя войскі, Ваенна-паветраныя сілы і Ваенна-марскія сілы). Таксама ў якасці асобных кампанентаў у складзе бундэсвера ў 2000 годзе створаны аб'яднаныя сілы забеспячэння і медыка-санітарная служба.
Бундэсвер складаецца з узброеных сіл і грамадзянскага кіравання. Кіраўніком бундэсвера з'яўляецца федэральны міністр абароны, які з'яўляецца галоўнакамандуючым ў мірны час. У выпадку наступлення неабходнасці абарончых дзеянняў камандаванне пераходзіць да канцлера Германіі (артыкул 115b канстытуцыі Германіі). Вышэйшым званнем у бундэсверы з'яўляецца званне генерал-інспектара, які хоць і носіць званне генерала, тым не менш не з'яўляецца камандуючым бундэсверам. Пасады камандуючага як такой не існуе. Адказнасць за гатоўнасць адпаведных падраздзяленняў бундэсвера нясуць інспектара родаў войскаў (Сухапутныя войскі, ВПС, ВМС) і ваенных кіраўнікоў структур (аб'яднаныя сілы забеспячэння, медыка-санітарная служба).
Згодна з прынятай мадэлю персаналу, колькасць бундэсвера павінна скласці да 2011 года 204 тысяч ваеннаслужачых і 75 тысяч грамадзянскіх. У часы халоднай вайны колькасць бундэсвера складала 500 тысяч ваеннаслужачых.
З 2001 года зняты ўсе абмежаванні на службу для жанчын. Да таго часу жанчыны мелі права служыць толькі ў медыцынскіх і музычных часцях. У 1994 годзе Веране фон Веймарн было прысвоена званне лекара-генерала, і такім чынам, яна стала першай у гісторыі Германіі жанчынай-генералам. Па стану на 2006 год у бундэсверы нясуць службу прыкладна 12 тысяч жанчын. Прыкладна палова з іх служаць у санітарных часцях. Жанчыны складаюць прыкладна 6,2 % кантрактнікаў. У ВМС 8,4 %, у пяхоце 6,9 % і ў ВПС 4,9 %
Абавязковая ваенная служба
Да 1 ліпеня 2011 года ў Германіі службу ў абавязковым парадку праходзілі па закліку усе паўналетнія грамадзяне краіны (6 месяцаў ваеннай службы або альтэрнатыўная працоўная служба ў сацыяльных і дабрачынных арганізацыях). Колькасць прызыўнікоў у складзе бундэсвера вар'іравалася ад 60 да 80 тысяч ваеннаслужачых, якія служаць на працягу 6 месяцаў. Прыблізна траціна з іх па заканчэнні тэрміновай службы выказвала жаданне застацца на звыштэрміновую службу да 23 месяцаў і лічыліся пасля гэтага прызыўнікамі-добраахвотнікамі. Акрамя гэтага, у бундэсверы служаць кантрактнікі (тэрмін іх службы ад 2 да 12 гадоў) і кадравыя ваеннаслужачыя, колькасць якіх дасягае звыш 250 тыс. чалавек.
Ваеннаабавязанымі былі ўсе мужчыны-грамадзяне Германіі ва ўзросце ад 18 да 45 гадоў, а ў выпадку абароны краіны (Verteidigungsfall) — і да 60 гадоў. Законам прадугледжваліся наступныя віды службы на аснове воінскага абавязку: Асобы, якія прыйшлі ўпершыню, называюцца рэкрутам. Заклік для праходжання Grundwehrdienst праводзіцца ў тым каляндарным годзе, у якім рэкруту спаўняецца 19 гадоў. Асобы, якія мелі адтэрміноўку ад прызыву, могуць быць прызваны ў далейшым да дасягнення імі ўзросту 25 гадоў. У асобных абумоўленых законам выпадках заклік можа быць ажыццёўлены да дасягнення імі 28 і нават 32 гадоў. Тэрмін абавязковай службы — 6 месяцаў, па завяршэнні якога можна падоўжыць службу на 1—14 месяцаў у добраахвотным парадку (freiwilliger zusätzlicher Wehrdienst im Anschluss an den Grundwehrdienst). Знаходзячыяся ў рэзерве ваеннаабавязаныя могуць перыядычна выклікацца на вучэбныя зборы (Wehrübungen). Працягласць збораў не перавышала 3-х месяцаў, а сумарны час прыцягнення на ўсе віды збораў для радавога складу — не больш за 9 месяцаў. Пасля дасягненні 35-гадовага ўзросту агульны час прыцягнення на зборы не павінен перавышаць 3-х месяцаў. Варта заўважыць, што законам прадугледжана магчымасць добраахвотнага датэрміновага прызыву па дасягненні поўных 18 гадоў. У гэтым выпадку патрабуецца згода бацькоў. У бундэсверы 49 % складаюць салдаты, прызваныя на аснове Закона аб воінскім абавязку, у тым ліку 10,7 % знаходзяцца на добраахвотнай дадатковай службе.
Служба на аснове добраахвотнага абавязацельства бывает двух відаў: бестэрміновая (Berufssoldaten) і на акрэслены час (Soldaten auf Zeit). Berufssoldaten складаюць прафесійны касцяк арміі. Да іх адносяць усіх праходзячых на аснове добраахвотных абавязацельстваў бестэрміновую службу афіцэраў і ўнтэр-афіцэраў у званні фельдфебеля. Гранічны ўзрост службы для Berufssoldaten — 65 гадоў. Soldaten auf Zeit таксама з'яўляюцца прафесійным кантынгентам. Да іх адносяць афіцэраў і ўнтэр-афіцэраў, праходзячых службу на працягу акрэсленага тэрміну на аснове добраахвотных абавязацельстваў. Гранічны ўзрост службы для Soldaten auf Zeit — 60 гадоў. Berufssoldaten і Soldaten auf Zeit складаюць 51 % (у тым ліку каля 11 % афіцэраў) ад агульнай колькасці бундэсвера.
У Германіі рэалізавана канстытуцыйнае права ваеннаабавязаных, унутранымі пераконванням якіх пярэчыць ваенная служба са зброяй, адмовіцца ад яе ў устаноўленным парадку (Kriegsdienstverweigerungsgesetz). У адпаведнасці з Законам аб цывільнай службе (Zivildienstgesetz) яны прыцягваюцца к альтэрнатыўнай цывільнай службе, як правіла, у сацыяльнай сферы. Працягласць альтэрнатыўнай службы на 1 месяц даўжэй абавязковай ваеннай службы і ў бягучы час складае 10 месяцаў. Арганізацыяй цывільнай службы занимается Федэральнае ведамства (Bundesamt für Zivildienst), якое і размяркуе ваеннаабавязаных гэтай катэгорыі па сацыяльным аб'ектам. У 1960 годзе, калі быў Закон аб цывільнай службе, ад «адказнікоў» паступіла 5,5 тысяч заяў, а ў 1999 годзе — 173,3 тысяч. Усяго ж да цяперашняга часу лік «адказнікоў» усіх узростаў складае больш за 2,5 млн., што стварае значныя складанасці пры кожным чарговым прызыве ў бундэсвер. Аднак дзяржава не ідзе па шляху узмацнення заканадаўства, а праводзіць эфектыўныя ваенныя рэформы, пры якіх скарачаецца агульная колькасць узброеных сіл, але іх баявыя магчымасці, тым не менш, адэкватныя сягодняшней сітуацыі ў краіне і ў міры.
З 1 ліпеня 2011 года абавязковы воінскі прызыў у армію Германіі спынен. Гэтым чынам, бундэсвер перайшоў да поўнасцю прафесійнай арміі.
Сухапутныя войскі
У арганізацыйных адносінах сухапутныя войскі (Heer) складаюцца з падраздзяленняў (аддзяленне, узвод, рота), часцей (асобны батальён, полк), злучэнняў (брыгада, дывізія, корпус) і аб'яднанняў (асобны корпус, армія, фронт). У сваім саставе сухапутныя войскі маюць розныя роды войск, спецыяльныя войскі і службы. Усяго ў складзе сухапутных сіл: 23 брыгады (дзевяць разгарнутых механізаваных, дзве паветрана-дэсантныя, дзве тылавога забяспечвання, горнапяхотная, паветрана-механізаваная, армейскай авіяцыі, артылерыйская, інжынерная, СВА, войск РХБА і тры механізаваныя скарочанага складу); камандаванне сіл спецыяльнага назначэння; нямецкі кампанент франка-германскай брыгады.
Ваенна-марскія сілы
Ваенна-марскія сілы (Marine) уключаюць: флот, марскую авіяцыю і падраздзяленни спецыяльнага назначэння (Марская пяхота, SEK M). Кіраўніцтва ваенна-марскімі сіламі ажыццяўляе інспектар ВМС праз галоўны штабу ВМС. Яму падначалены аператыўнае камандаванне і цэнтральнае ўпраўленне. Ваенна-Марскі Флот з'яўляецца галоўнай складаючай і асновай марскога патэнцыялу Германіі, адным з інструментаў знешняй палітыкі дзяржавы і прызначаны для забяспечвання абароны інтарэсаў Германіі і яе саюзнікаў у Міравым акіяне ваеннымі метадамі, падтрымання ваенна-палітычнай стабільнасці ў прылягаючых да ёй марах, ваеннай бяспекі з марскіх і акіянскіх напрамкаў.
Ваенна-паветраныя сілы
Ваенна-паветраныя сілы (Luftwaffe) узначальвае інспектар, які ажыццяўляе кіраўніцтва імі праз галоўны штабу ВПС. Агульная колькасць люфтвафэ складае 34 тысяч ваенаслужачых, у іх складзе: чатыры дывізіі, уключаючыя адну разведвальную, чатыры знішчальна-бамбардзіровачных, тры знішчальных эскадры і чатыры эскадры СВА, чатыры раёна ўпраўлення аператыўным выкарыстаннем і батальён прыкрыцця аб'ектаў; камандаванне ваенна-транспартнай авіяцыі, уключаючае тры эскадры ВТА і авіягруппу перавозак міністэрства абароны Германіі; камандаванне аператыўнага ўпраўлення ВПС; два палка матэрыяльна-тэхнічнага забяспечвання і цэнтр абслугоўвання ўзбройванняў.
Кібернетычная і інфармацыйная прастора
Кібернетычнае і інфармацыйная прастора (Cyber- und Informationsraum) узначальвае інспектар у званні генерал-лейтэнант. Гэта навейшая катэгорыя сіл Бундэсверу, утвораная 5 красавіка 2017 года з часцях, якія да гэтага моманту былі ў складзе Аб'яднаных сіл забяспечвання, такія як падраздзяленні сувязі, радыёэлектроннай барацьбы і разведкі, псіхалагічных аперацый і тапаграфічнага забяспечвання.
Медыка-санітарная служба
Медыка-санітарную службу (Zentrale Sanitätsdienst) Бундэсвера ўзначальвае інспектар, у распараджэнні якога знаходзіць каля 23 тысяч ваенаслужачых. Аператыўнаму камандаванню медыка-санітарнай службы падпарадкавана аператыўнае камандаванне МСС і чатыры ваенныя акругі. У красавіку 2001 года пачалося фарміраванне цэнтральнага ўпраўлення МСС.
Леапольд I Габсбург
Біяграфія
Нарадзіўся 9 чэрвеня 1640 года, выхоўваўся спачатку ў езуітаў для прыняцця духоўнага сану, але пасля смерці старэйшага брата, Фердынанда (1654), стаў спадчыннікам аўстрыйскіх земляў і быў абвешчаны каралём венгерскім і чэшскім. Пасля смерці бацькі (1657) Леапольд I, нягледзячы на ўсе інтрыгі Людовіка XIV, які жадаў атрымаць імператарскую карону, быў абраны ў германскія імператары і каранаваны 18 ліпеня 1658 года дзякуючы садзейнічанню курфюрста Фрыдрыха-Вільгельма Брандэнбургскага.
Ён любіў і заахвочваў да заняткаў гісторыяй і прыродазнаўчымі навукамі, заступаўся за музыкантаў, быўшы сам таленавітым кампазітарам-аматарам, заснаваў універсітэты ў Інсбруку, Ольмюцы і Брэслау; Леапольдаўскае таварыства прыродазнаўцаў захоўвае яго імя. Пасля смерці эрцгерцага Жыгімонта Франца Цірольскага (1665) Леапольд I набыў графства Ціроль і выкупіў у Польшчы сілезскія княствы Опельн і Ратыбор, закладзеныя ёй Фердынандам III.
Удзел у войнах
Нерашучы і схільны да дэпрэсій Леапольд I быў шчырым прыхільнікам міру, але акалічнасці ўцягнулі яго ў шматгадовыя войны. На прэсбургскім сойме яму ўдалося замацаваць за сабой Венгрыю, але яго крайняя няцерпнасць праявілася ў жорсткіх праследах венгерскіх кальвіністаў.
Разам з каралём польскім і курфюрстам брандэнбургскім ён браў удзел у вайне з Карлам X Шведскім і яго саюзнікам, Георгам Ракацы Сяміградскім. Умяшанне Турцыі ў смуты Сяміграддзя ўцягнула венскі двор у вайну з Портай. У 1663 годзе туркі ўварваліся ў Венгрыю, але былі разбіты генералам Раймундам Монтэкуколі ў бітве пры Сентгатхардзе (1664). Не скарыстаўшыся гэтай перамогай, імператар Вашварскім перамір’ем замацаваў за Портай Гросвардэйн і Нейгейзель.
Вайна неўзабаве аднавілася; пратэстанцкая нацыянальная партыя падняла мяцеж (1678—1682), і закліканыя ёю на дапамогу туркі ў 1683 годзе дашлі да Вены, якую трымалі ў аблозе з 14 ліпеня па 12 верасня. Ад разгрому Аўстрыя была выратавана толькі перамогай пры Каленбергу каля Вены (12 верасня 1683 года). Леапольд I перайшоў да наступальных дзеянняў, якія ўвянчаліся Карлавіцкім мірам.
З войнаў яго з Людовікам XIV першая (1672—1679) і другая (1688—1697) былі няўдалымі для Аўстрыі. Найбольш добрай для яе была трэцяя вайна — вайна за іспанскую спадчыну, у якой бітва пры Гохштэце была апошнім бліскучым трыумфам Леапольда I, вымушанага ў той жа час змагацца з новым паўстаннем венграў пад кіраўніцтвам Ферэнца II Ракацы.
Кемерава
Кемерава (Кемерово) — горад (з 1918) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кемераўскай вобласці. Насельніцтва 522,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1720 годзе.
Леапольд I Габсбург
Сям’я
У 1666 годзе Леапольд I ажаніўся з пляменніцай, іспанскай інфантай Маргарытай Тэрэзай (1651—1673), дачкой караля Філіпа IV і сваёй уласнай сястры Мар’яны Аўстрыйскай. З шасці дзяцей выжыла толькі адна дачка:
Кемерава
Чыгуначная станцыя. Прадпрыемсты вугальнай і хімічнай прамысловасці.
Леапольд I Габсбург
Сям’я
У 1673 годзе Леапольд ажаніўся з Клаўдзіяй Феліцытатай, эрцгерцагіні Аўстрыйскай (1653—1676). У іх нарадзіліся дзве дочкі, памерлі ў маленстве:
Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі
Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі (да 1992 года — Цэнтральны гістарычны архіў БССР) — дзяржаўнае сховішча дакументаў Беларусі XIV—XX стагоддзяў, заснаванае ў 1938 годзе на аснове Магілёўскага гістарычнага архіва і перавезенае ў 1963 годзе ў Мінск.
Леапольд I Габсбург
Сям’я
У 1676 годзе ён ажаніўся ў трэці раз з Элеанорай Нойбургскай (1655—1720), дачкой Філіпа Вільгельма Нойбургскага, з якой меў дзесяць дзяцей, з якіх выжылі сямёра:
Кемерава
25 сакавіка 2018 года на 4-м паверсе гандлёва-забаўляльнага цэнтра «Зімовая вішня» ў Кемераве ўзнік пажар у выніку замыкання электраправодкі. Агонь хутка распаўсюдзіўся па будынку, аздобленым лёгкаўзгаральнымі матэрыяламі. У выніку дапушчаных парушэнняў правілаў пажарнай бяспекі тушэнне узгарання стала немагчымым. Так, сістэма пажаратушэння не была падключаная да сігналізацыі, з-за чаго яна не спрацавала падчас пажару, а сістэмы аўтаматычнага вадзянога і парашковага пажаратушэння былі ў няспраўным стане. Акрамя таго, асобы, у чые абавязкі ўваходзіла адкрыць эвакуацыйныя выхады, арганізаваць вывад з небяспечнага месца людзей, а таксама ажыццяўляць іх выратаванне, маючы рэальныя магчымасці для гэтага, не распачалі неабходных дзеянняў. Загінулі 60 чалавек.
Леапольд I Габсбург
Літаратура
Надрукавана яго перапіска на італ. мове з патарам Марка д’Авіяна (Грац, 1878).
Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі
Гісторыя
Ад заснавання ў архіве змясцілі дакументы агульнабеларускага значэння з былых архіваў судоў Вялікага Княства Літоўскага, Рэчы Паспалітай і беларускіх зямель Расійскай імперыі, як і з былых архіваў магістратаў і ратуш беларускіх гарадоў, прыватных асоб, Віленскага архіва старадаўніх актаў і Віцебскага архіва старажытных актаў.
Датай заснавання архіва лічыцца 5 ліпеня 1938 года, але яго гісторыя пачалася ў 1919 г. як гісторыя архівасховішча Магілёўскага архіўнага бюро. У 1924 г. архівасховішча было рэарганізавана ў Акруговы архіў. У 1927 г. быў створаны Магілёўскі гістарычны архіў, пераўтвораны ў 1930 г. у аддзяленне Цэнтральнага архіўнага ўпраўлення БССР, пры якім заснаваны гістарычны архіў.
Морква дзікая
Морква дзікая (Dáucus caróta) — двухгадовая, радзей аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі
Гісторыя
5 ліпеня 1938 года адпаведна пастанове Прэзідыума ЦВК БССР Магілёўскі гістарычны архіў рэарганізаваны ў Цэнтральны гістарычны архіў, з 1943 г. — у Цэнтральны дзяржаўны гістарычны архіў БССР. З верасня 1938 года архіў быў пераданы ў распараджэнне НКУС БССР, што прывяло да негатыўных наступстваў — неабгрунтаванага абмежавання доступу да дакументаў.
Морква дзікая
Этымалогія
Родавая назва Daucus паходзіць ад лацінізаванага грэчаскага слова daucos, якое абазначае назвы розных парасонавых раслін. Корань гэтага слова αἴθω (daio) азначае запальваць, саграваць, намякаючы на з’едлівы смак пладоў.
Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі
Гісторыя
На пачатак 1941 года архіў змяшчаў 1560 фондаў агулам звыш 382 тыс. спраў. Падчас другой сусветнай вайны большасць дакументаў разрабавалі і вывезлі ў Германію і Рыгу (Латвія). Вярнуць удалося 38 054 справы (10 %) з 700 фондаў. У 1947 г. архіву перадалі дарэвалюцыйныя дакументы з дзяржаўных архіваў Віцебскай і Гомельскай абласцей. З пераводам у Мінск (вул. Казлова, д. 26), паводле Пастановы Савета міністраў БССР ад 11 лістапада 1963 года, да архіва дадалі дарэвалюцыйныя дакументы з Дзяржаўнага архіва Мінскай вобласці і старадаўнія акты з Цэнтральнага дзяржаўнага гістарычнага архіва ў Гродна. У 1992—1995 гадах знаходзіўся ў складзе Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь. У 2000 г. атрымаў сучасную назву і адрас.
Морква дзікая
Этымалогія
Відавы эпітэт carota — транслітарацыя καρότο, гэта значыць уласна морква.
Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі
Гісторыя
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў архіва выйшаў 13 жніўня на акцыю пратэсту на праспект Машэрава.
Морква дзікая
Інфравідавыя таксоны
У рамках віду вылучаюць наступныя падвіды і разнавіднасці .:
Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі
Склад
Архіў змяшчае пергаментныя прывілеі XIV—XVII стагоддзяў вялікіх князёў літоўскіх на землі і маёнткі, а гарадам — на магдэбургскае права, як і актавыя кнігі судоў XV—XVIII стагоддзяў. Разам налічвае каля 6 тыс. актавых кніг на старабеларускай, польскай і лацінскай мовах з каралеўскімі прывілеямі, граматамі, фундушовымі запісамі, тэстаментамі (завяшчаннямі), інтрамісіямі, дэкрэтамі і інвентарамі. Таксама змяшчае метрычныя кнігі цэркваў, касцёлаў і сінагог за XIX—XX стагоддзі.
Морква дзікая
Інфравідавыя таксоны
= Літаратура =
Віторыа Альф’еры
Граф Віторыа Альф’еры, Віторыо Альф’еры (Vittorio Alfieri; , Асці княства П’емонт, Італія — ) — італьянскі паэт і драматург-класіцыст, «бацька італьянскай трагедыі».
Звон
Звон — простая прылада для стварэння гуку. У музыцы класіфікуецца як музычны ўдарны інструмент.
Віторыа Альф’еры
Біяграфія
Нарадзіўся ў багатай арыстакратычнай сям’і. Рана страчвае бацьку, вучыцца ў Турынскай ваеннай акадэміі. Пасля яе заканчэння падарожнічае па Еўропе, па вяртанні ў Турын займаецца самаадукацыяй, шмат чытае, вывучае лацінскую і грэчаскую мовы, захапляецца тэатрам. У 1775 піша сваю першую трагедыю «Клеапатра», пасля трагедыю «Філіп» (надр. 1783) на сюжэт з іспанскай гісторыі, апрацаваны пазней Ф. Шылерам у «Доне Карласе». У гэты ж перыяд ствараюцца трагедыі «Палінік», «Арэст», «Антыгона».
У 1777 годзе В. Альф’еры пераязджае ў Таскану, каб вывучыць тасканскі дыялект, жыве ў Сіене і Фларэнцыі, дзе знаёміцца з графіняй Луізай д’Олбані, жонкай прэтэндэнта на англійскі трон Карла-Эдуарда Сцюарта, пад уплывам якой працягвае свае літаратурныя заняткі. Вывучае літаратуру эпохі Адраджэння, перш за ўсё творы Дантэ і Нікало Макіявелі, якія паўплывалі на фармаванне яго поглядаў. У тым жа годзе піша трактат «Аб тыраніі» (надр. 1789), дзе адлюстроўвае ідэал грамадзяніна і тыранаборцы, а таксама трагедыю «Віргінія».
Звон
Звычайна мае форму цыліндру або ўсечанага конусу з адкрытым канцом, які працуе рэзанатарам. Звон таксама часта нагадвае па форме парожнюю грушу, якой адрэзалі ніжнюю частку. Гук можа вызывацца языком, які падвешваецца ўнутры звона, і стукаецца аб яго сценкі, калі звон раскачваецца з боку ў бок, ці малатком адпаведнага памеру, якім б'юць па звону звонку.
Віторыа Альф’еры
Біяграфія
У тасканскі перыяд творчасці В. Альф’еры стварае 14 трагедый, сярод якіх «Змова Пацы» і «Тымаліён», «Марыя Сцюарт», «Дон Гарсія», «Саўл», прасякнутыя тыранаборчым пафасам. У 1778—1786 гадах працуе над трактатам «Пра ўладара і літаратуру» (надр. 1789), у якім выкладае свае погляды на ролю літаратуры і мастацтва.
Звон
Званы, як правіла, адліты з металу (бронза або іншыя сплавы), невялікія званы могуць вырабляцца з шкла або керамікі.
Віторыа Альф’еры
Біяграфія
У 1784 годзе пераязджае ў Францыю; жыве спачатку ў Кальмары (Эльзас), пасля ў Парыжы, дзе стварае 5 трагедый. У 1788 пасля смерці Карла-Эдуарда Сцюарта бярэ шлюб з Луізай д’Олбані. Захоплена вітае Французскую рэвалюцыю, аднак тэрор мяняе яго стаўленне. У 1792 годзе вяртаецца ў Фларэнцыю, а яго маёмасць у Францыі канфіскуецца. У апошнія гады вядзе замкнёнае жыццё, аддаецца навуковым заняткам, перакладае старажытнагрэчаскія і лацінскія тэксты. У 1799 годзе стварае зборнік вершаў і прозы «Мізагал» («Франканенавіснік»), дзе асуджае рэвалюцыю ў Францыі, у 1800—1803 гадах піша 6 вершаваных камедый.
Пахаваны ў царкве Санта-Крочэ ў Фларэнцыі паміж Мікеланджэла і Нікало Макіявелі. Зрабіў вялікі ўплыў на наступныя пакаленні літаратараў, сярод якіх Уга Фоскала і Джакома Леапардзі, што лічылі яго папярэднікам італьянскага Рысарджымента — руху за аб’яднанне краіны. Крытыкі адзначаюць, што яго творчасць адлюстравала крызіс Асветніцтва ў Італіі перыяду Французскай рэвалюцыі і пошукі новых ідэалагічных і мастацкіх арыентыраў напярэдадні эпохі рамантызму.
Асобныя часткі з трактата «Пра ўладара і літаратуру» на беларускую мову пераклала Аксана Данільчык.
Геаграфія Эсваціні
Эсваціні ўяўляе сабой вялікую разнастайнасць прыродных ландшафтаў, ад горных тэрыторый уздоўж мяжы з Мазамбікам да саван на ўсходзе і вільготных лясоў на паўночным захадзе. Па тэрыторыі краіны працякаюць некалькі рэк, у тым ліку і рака Лусутфу.
Займае плошчу 17.363 км².
Агульная даўжыня дзяржаўнай мяжы складае 535 км, з Мазамбікам — 105 км, ПАР — 430 км.
Самая высокая кропка — г. Эмлембэ (Emlembe) 1.862 м.
Дэвід Хокні
Дэвід Хокні OM CH (David Hockney; нар., ) — англійскі мастак, графік і фатограф, які значную частку жыцця правёў у ЗША.
У 1963 годзе Хокні пераехаў з Вялікабрытаніі ў ЗША, Лос-Анджэлес дзеля больш ліберальнага палітычнага клімату. Яскравы прадстаўнік поп-арта ў 1960-х, лічыцца адным з самых уплывовых мастакоў XX стагоддзя. Адзін з 45 Кавалераў Пашаны. З 1968 года Хокні пачаў працаваць у фотарэалістычным стылі жывапісу і распрацаваў тонкую манеру малявання. Але пасля свайго захаплення сцэнічным дызайнам, Дэвід у 1982 годзе пачаў працаваць з палароідамі. У наступныя 2 гады Хокні стварыў мноства здымкаў, у некаторых выпадках — буйнафарматных палароідных здымкаў і фотакалажаў, хаця гэты метад быў створаны ім годам раней і названы «Joiners». Апроч фотарэалізму пісаў мінімалістычныя карціны, напрыклад, Містэр і місіс Кларк і Персі, а таксама творы ў жанры поп-арт (Вялікі ўсплёск, Пітэр выбіраецца з басейна Ніка).
У красавіку 2008 года Дэвід Хокні падарыў лонданскай галерэі Тэйт сваю самую вялікую карціну — «Высокія дрэвы каля Уортэра» (памер палатна — 4,6 на 12 метраў). Карціна была ўпершыню выстаўлена ў 2007 годзе ў Каралеўскай акадэміі мастацтваў.
У лістападзе 2018 года Дэвід Хокні стаў самым дарагім мастаком з тых, хто цяпер жыве. Яго карціну пад назвай «Басейн з дзвюма фігурамі» прадалі на аўкцыёне пасляваеннага і сучаснага мастацтва «Крысці» ў Нью-Ёрку за рэкордную суму — 90 мільёнаў 300 тысяч долараў.
Міхал Бароўскі
Міхал Бароўскі (Michał Borowski, Michael Borowski; 21 верасня 1736 — 4 кастрычніка 1795, Полацк ) — каталіцкі дзеяч, педагог-езуіт.
1 кастрычніка 1785 г. разам з Францішкам Караў (старшыня), Геранімам Віхертам і Габрыэлем Груберам быў уключаны ІІ Полацкай генеральнай кангрэгацыяй Таварыства Ісуса ў склад камісіі, якой належала стаць на чале правядзення школьнай рэформы ў калегіумах езуітаў. За год быў распрацаваны «План вучэбных заняткаў» (Ratio Studiorum), у выніку чаго у гэтых адукацыйных установах быў пашыраны об’ём выкладання дакладных навук і сучасных моў.
У 1786—1789 — кансультант беларускага правінцыяла Таварыства Ісуса Францішка Любавіцкага. На працягу доўгага часу — прэфект школ і рэгент канвікта ў Полацку.
Анатоль Мікалаевіч Карташэвіч
Анатоль Мікалаевіч Карташэвіч (, Слуцк, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне аўтатрактарабудавання. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1994), акадэмік Інжынерна-тэхналагічнай і Інжынернай акадэміі Рэспублікі Беларусь, акадэмік Акадэміі аграрнай адукацыі, член Міжнароднай асацыяцыі Еўрапейскіх універсітэтаў. Кембрыджскім біяграфічным цэнтрам прызнаны «Чалавекам года» (1998).
Біяграфія
Скончыў БСГА (1971), дзе і працуе (у 1993—1996 гг. дэкан па міжнародных сувязях, у 1996—2002 гг. першы прарэктар).
Аўтар звыш за 730 навукова-метадычных работ, у тым ліку 3 манаграфій, звыш за 20 кніг і брашур па паляпшэнні эксплуатацыйных характарыстык рухавікоў унутранага згарання, па актуальных праблемах аграрнай адукацыі. Аўтар 155 патэнтаў на вынаходствы, асобныя з якіх былі ўкаранёны на заводах краін СНД па вытворчасці рухавікоў (Наберажныя Чалны, Санкт-Пецярбург, Харкаў). Распрацаваў сістэмы аховы рухавікоў ад цеплавых і механічных перагрузак, прынцыпы павышэння экалагічных і эканамічных паказчыкаў работы дызеляў. Вынікі яго навуковай работы надрукаваны ў Германіі, Вялікабрытаніі, Францыі, Японіі, Кітаі, Польшчы, Румыніі, Расіі і інш. Выдаў 8 манаграфій, 14 вучэбных дапаможнікаў, звыш 20 кніг і брашур.
Каблукова (Сафонаўскі раён)
Каблукова (Каблуково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 82 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 19 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 1 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Утка. За 5,5 км да на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Міціна на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Арышт Ісуса
Арышт Ісуса — ключавая падзея у Евангеллях. Арышт, у рэшце рэшт, прыводзіць да распяцця Ісуса. Ісус быў арыштаваны храмавай вартай сінедрыёна ў Гефсіманскім садзе, неўзабаве пасля Апошняй Вячэры, адразу ж пасля пацалунку Іуды, які традыцыйна лічыцца актам здрады.
Пасля арышту адбыўся Суд над Ісусам у Сінедрыёне, на якім Яго асудзілі на смерць. У хрысціянскім багаслоўі, падзеі ад Апошняй Вячэры да распяцця і ўваскрасення Ісуса называюць Мукі Хрыстовы.
У Новым Запавеце, усе чатыры Евангеллі маюць пашыранае апавяданне арышту Ісуса, суд над Ім, распяцце, пахаванне і ўваскрасенне. У кожным з Евангелляў гэтыя пяць падзей у жыцці Ісуса разглядаюцца больш падрабязна, чым любы іншы момант жыцця Ісуса. Навукоўцы адзначаюць, што чытач атрымлівае амаль загадзіннае апісанне таго, што адбылося.
Біблейскае апавяданне
Згодна Евангелляў пасля Апошняй вячэры Ісус і Яго вучні выйшлі ў Гефсіманскі сад, размешчаны на краі даліны Кедрон, дзе быў аліўкавы гай. Там Ісус вырашыў памаліцца адзін.
Сінаптычныя Евангеллі сцвярджаюць, што Ісус прасіў Бога, каб Яго мінулі падыходзячыя падзеі, але даў канчатковы выбар Богу. Лука сцвярджае, што з'явіўся з неба анёл і ўмацаваў Ісуса, Які затым вярнуўся да сваіх вучняў. Сіноптыкі сцвярджаюць, што трое вучняў, якія былі з Ісусам заснулі, і што Ісус крытыкаваў іх за тое, каб яны не маглі спаць нават на працягу гадзіны, каб маліцца так, каб пазбегнуць спакусы.
У гэты момант, з'яўляецца Іуда і дае Ісусу пацалунак, што было загадзя складзеным знакам да тых, якія суправаджалі Іуду. Пасля раскрыцця, хто ёсць Ісус, воіны арыштоўваюць Ісуса, адзін з вучняў спрабаваў спыніць іх з мячом і адсёк вуха аднаму з воінаў. Згодна Евангелля ад Яна, гэта быў Сыман Пятр, які адрэзаў вуха Малху, рабу першасвятара Кайяфы. У Лукі дадаецца, што Ісус ацаліў Малха, а таксама дакараў акт гвалту, заявіўшы, што Айцец можа даслаць дванаццаць легіёнаў анёлаў у абарону Ісуса. У Евангеллі ад Матфея Ісус зрабіў добра вядомае сцвярджэнне «ўсе, хто прыйдуць з мечам, ад мяча і загінуць».
Апавяданне у Евангеллі ад Яна адрозніваецца ад сіноптыкаў: толькі ў Евангеллі ад Яна рымскія салдаты ўдзельнічаюць у арышце. Іуда кіруе працэсіяй, але Ісус, «ведаючы ўсё, што павінна было з ім здарыцца», пытае каго яны шукаюць, а пасля адказвае, што Ён той, Каго яны шукаюць, пасля ўсе члены працэсіі адрынуліся назад і ўпалі на зямлю.
Кліноцкі сельсавет
Кліно́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Клінок.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 1167 чалавек, з іх 97,1 % — беларусы, 2,0 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Міжнародны дзень гарбаты
Міжнародны дзень гарбаты — свята, якое адзначаецца ў шматлікіх краінах вытворцах і экспарцёрах гарбаты, такіх як Бангладэш, Шры-Ланка, Непал, В’етнам, Інданезія, Кенія, Малаві, Малайзія, Уганда, Індыя і Танзанія, пачынаючы з 15 снежня 2005 года. Мэтай Міжнароднага дня гарбаты ёсць прыцягненне ўсеагульнай увагі з боку ўрадаў і грамадзян да праблем рабочых, дробных вытворцаў і спажыўцоў гарбаты. Першы Міжнародны дзень гарбаты прайшоў у Нью-Дэлі 15 снежня 2005 г. Наступны прайшоў у Шры-Ланцы, дзе адбыліся ўрачыстасці і быў створаны прафсаюзны рух вытворцаў гарбаты.
Спаронэ
Насельніцтва складае 1174 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giacomo il Maggiore.
Эрг (значэнні)
Эрг:
Амёбы
Амёбы (Amoeba, ад αμοιβή «змена») — род мікраскапічных аднаклетачных жывёл з сямейства Amoebidae. У амёб няправільная, пастаянна зменлівая форма. Перасоўваецца пры дапамозе псеўдаподый.
Водзяцца ў сажалках, у вільготнай глебе, ў вантробах жывёл; яны складаюцца з тонкай вонкавай абалонкі клеткі, вялікага ядра, пажыўной і скарачальнай вакуолі і тлушчавых глобул. Яны размножваюцца бінарным дзяленнем. Даўжыня да 0,3 мм. Найбольш вядомы від — амёба звычайная (Amoeba proteus).
Бірдзякшней
Бірдзякшне́й (Birdekšniai), традыцыйная беларуская назва — Бярдзежы  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Рымшэ. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Галіч
Галіч — прозвішча і тапонім.
Рынгстэд (камуна)
Рынгстэд (Ringsted Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Зеландыя. Плошча — 295,48 км², што складае 0,69 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 32092 чал. (мужчыны — 15930, жанчыны — 16162; іншаземныя грамадзяне — 1566).
Казуліна (Сафонаўскі раён)
Казуліна (Казулино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 26 км на паўночны ўсход ад Сафонава, на беразе ракі Соля, каля аўтадарогі Сафонава — Холм-Жыркоўскі. Адміністрацыйны цэнтр Казулінскага сельскага паселішча.
Цары Акада
Цары Акада — кіраўнікі Акадскай дзяржавы ў Старажытнай Месапатаміі, якая існавала ў XXIV — XXII стст. да н.э.
Курыльскі чай
Курыльскі чай (Dasiphora) — род кветкавых раслін сямейства ружавыя.
Арэал
Існуе каля 10 відаў. Пашыраны ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я, на Беларусі інтрадукаваны асобныя віды.
Макушына
Макушына (Макушино) — горад (з 1963) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Макушынскага раёна Курганскай вобласці. Насельніцтва 9,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў XVII стагоддзі.
Прадпрыемства «Агрмашзавод»
Сажалка
Са́жалка — штучны вадаём для захоўвання вады з мэтай водазабеспячэння, арашэння, гадоўлі рыбы (сажалкавая рыбная гаспадарка) і вадаплаўнай птушкі, а таксама для санітарных і спартыўных патрэбаў.
Белае золата
Белае золата — ювелірны матэрыял, сплаў золата з іншымі кампанентамі (такімі як плаціна, паладый або нікель), якія афарбоўваюць яго ў белы колер.
Калі 1 г звычайнага золата 585 пробы змяшчае 585 мг чыстага золата і сплаў (лігатуру) з срэбрам і медзю, то ў сплаве белага золата, замест медзі, дадаецца нікель (паладый), які і афарбоўвае метал ў белы колер. Пры большых працэнтных суадносінах срэбра сплаў таксама афарбоўваецца ў белы, але мае больш матавы, колер.
Ксенія Шталянкова
Ксенія Шталянкова (нар. ) — беларуская пісьменніца.
Біяграфія
Займалася ў школе маладога пісьменніка. Скончыла бакалаўрыят ЕГУ па спецыяльнасці «Дызайн», дыпломным праектам было афармленне ўласнай кнігі. Праект таксама трапіў у пяцёрку найлепшых у намінацыі «Графічны дызайн» на міжнародным конкурсе Брытанскай школы дызайну «Дызайн-дэбют» (Масква).
Аўтар гістарычна-фантастычнага рамана трылогіі. Першую частку пачала пісаць у 11-гадовым узросце, выйшаў «Адваротны бок люстэрка» у 2011 годзе і быў намінаваны на прэміі «Дэбют» і «Ex libris». У студзені 2016 года ўсе 3 часткі выйшлі пад адной вокладкай ў выдавецтве «Мастацкая літаратура» накладам 1200 асобнікаў.
Гоцкая Біблія
Гоцкая Біблія — хрысціянская Біблія ў перакладзе Вульфілы на гоцкую мову, на якой размаўлялі германскія гоцкія плямёны.
Гісторыя
У III стагоддзі готы жылі на паўночна-ўсходняй мяжы Рымскай імперыі, гэта значыць на тэрыторыі цяперашняй Украіны, Балгарыі і Румыніі. У IV стагоддзі, готы былі звернуты ў хрысціянства, шмат у чым дзякуючы намаганням біскупа Вульфілы, які вынайшаў гатычны алфавіт і пераклаў Біблію на гоцкую мову ў Нікопалі-ад-Іструме ў паўночнай частцы сённяшняй Балгарыі. Часткі гэтага перакладу захаваліся, якія забяспечваюць асноўныя тэксты Пісання.
Гоцкае хрысціянства адрознівалася ад каталіцкай дактрыны адносінамі да боскасці Ісуса. На думку гоцкіх хрысціян Ісус быў меншым за Бога. Готы адхілялі існаванне Святой Тройцы (гл. арыянства).
Падчас V стагоддзя, готы захапілі частку Заходняй Рымскай імперыі, у тым ліку Італію, паўднёвай Францыю і Іспанію. Гатычнае хрысціянства панавала ў гэтых галінах на працягу двух стагоддзяў, да аднаўлення каталіцкае царквы, і, у Іспаніі, да прыходу ісламу.
Салары
Салары (саманазва Salar'er) — цюркскі народ, насельнікі памежжа правінцый Цынхай і Ганьсу КНР. Значная частка пражывае ў Сюньхуа-Саларскім аўтаномным павеце правінцыі Цынхай. Агульная колькасць (2013 г.) - 142 тыс. чал.
Гісторыя
Салары паходзяць ад групы цюркаў-мусульман, якія пакінулі ў XIII ст. Самарканд і пасяліліся не далёка ад паўночнай мяжы Тыбета. У 1370 г. яны трапілі ў залежнасць ад Кітая. Сярод вярхушкі салараў распаўсюдзіліся кітайскія тытулы і прозвішчы.
У XVIII ст. сярод мясцовых вернікаў распаўсюдзіліся суфійскія вучэнні. Пад іх уплывам у 1781 г. успыхнула саларскае паўстанне, задушанае кітайскім войскам. У 1895 г. паўстанне паўтарылася, прычым суправаджалася крывавымі сутычкамі з мусульманамі-хуэй.
У 1930-ых гг. салары падтрымалі кітайцаў у барацьбе з Японіяй, служылі ў кітайскай арміі генерала Ма Буфанга, паказалі сябе як адважныя і даволі жорсткія салдаты, што асабліва выявілася ў баях у верасні 1940 г. Пасля вайны частка салараў перайшла на бок кітайскіх камуністаў, але былі і тыя, хто вёў барацьбу да канца 1950-ых гг.
У нашы дні салары прызнаюцца як афіцыйная нацыянальная меншасць, маюць адпаведныя правы і прывілегіі.
Асаблівасці культуры
Галоўным заняткам здаўна з'яўляецца ірыгацыйнае земляробства. Вырошчваюць проса, жыта, кукурузу, грэчку, садавіну, гародніну і г. д. Развядзенне жывёлы мае дапаможны характар. Распаўсюджаны цяслярнае, кавальскае, шавецкае рамёствы.
Звычайная ежа складаецца з густога супу куджа, лапшы з кавалкамі мяса (бараніны і кураціны), рысу, саланаватага чая з малаком, які ўжываюць разам з хлебам. На святы робяць салодкія піражкі баацзы, аладкі куймак, паравыя пампушкі мома. Ядуць палачкамі.
Салары селяцца буйнымі родамі ў невялікіх вёсках. Хаціны будуюць з гліны і сырой цэглы. Замест фундаменту выкарыстоўваюць камяні. Бліз жытлаў узводзяцца гаспадарчыя пабудовы.
Ад суседзяў салары адрозніваюцца толькі некаторымі элементамі вопраткі. Мужчыны апранаюць невялікі капялюш з тканіны. Жанчыны раней насілі кейту, галаўны ўбор, які прыкрываў валасы, вушы, шыю і частку спіны.
У мінулым хлопцы ўступалі ў шлюб ва ўзросце 16 - 17 гадоў, дзяўчыны яшчэ раней. Сем'і патрылакальныя малыя нуклеарныя і пашыраныя. Пашыраныя сустракаліся радзей. Звычайна гэта былі братэрскія сем'і агней. Была распаўсюджана палігінія.
Ужо ў кан. XVII ст. кітайскія ўлады перадалі зямлю ў карыстанне сем'ям, што садзейнічала знікненню традыцыйных абшчын. Аднак да нашых дзён захоўваюцца сваяцкія саюзы камсен.
Мова
Мова салараў належыць да цюркскай моўнай сям'і, вельмі блізкая да уйгурскай і ўзбекскай моў. Адзінай пісьмовасці не мае.
Рэлігія
Асноўная рэлігія — іслам.
Нацыянальны балет Кубы
Нацыяна́льны Бале́т Ку́бы (Ballet Nacional de Cuba) — кубінская балетная трупа заснаваная 28 кастрычніка 1948 года як Балет Алісіі Алонса. Галоўны рэжысёр балетмайстар — Алісія Алонса.
Ajax Corporation
Ajax Corporation або проста Ajax (Карпарацыя Акмэ) — выдуманая гандлёвая марка ў сусвеце мультфільмаў Дыснею. З’яўляецца пародыяй на карпарацыю «Акме» з мультфільмаў Warner Bros.
Упершыню з’явілася ў мультфільме 1937 года «Lonesome Ghosts» з Мікі Маўсам, Дональдам Даком і Гуфі.