cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кекіл
Такая прычоска кажа аб тым, што яе ўладальнік — юнак, малады воін, яшчэ нежанаты і не мае дзяцей. Дарослы мужчына, цюрак-качэўнік не носіць кекіл, а носіць толькі айдар (чуб). Пры наборы добраахвотнікаў на небяспечныя набегі маладога бяздзетнага воіна не бралі, каб у выпадку смерці не перарваўся яго род. У казахаў сустракаюцца прозвішчы Кекілбаеў.
Музей Усходу
Музей Усходу ў Маскве. Заснаваны ў 1918 г. на аснове прыватных калекцый, у т.л. П. І. Шчукіна, К. Ф. Някрасава і інш. Да 1925 г. называўся «Ars Аsіаtіса» («Мастацтва Азіі»), да 1962 г. — Музей усходніх культур, да 1992 г. — Музей мастацтва народаў Усходу. Калекцыі ўключаюць старажытныя, сярэдневяковае і сучаснае мастацтва Сярэдняй Азіі, Каўказа і Закаўказзя, краін Дальняга Усходу і Паўднёва-Усходняй Азіі, Ірана, Індыі, Турцыі, арабскіх краін, народаў трапічнай Афрыкі; творы ўсходняга дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, кітайскага жывапісу XI—XX стст., індыйскай і іранскай мініяцюры XVI—XVII стст., японскай гравюры XVIII—XIX стст. і інш. Размешчаны часткова ў былой гарадской сядзібе Луніных (1823 г., арх. Д.Жылярдзі). Як НДІ праводзіць вялікую навуковую работу, арганізуе археалагічныя і этнаграфічныя экспедыцыі, канферэнцыі, выдае каталогі, зборнікі дакладаў і навуковых паведамленняў.
Стары Талап
Стары Талап — сяло ў Карагандзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Жэзказгана. Адміністрацыйны цэнтр Талапскай сельскай акругі. Код КАТА — 351849100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 26 чалавек (14 мужчын і 12 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 36 чалавек (21 мужчына і 15 жанчын).
Твікенемскі ўніверсітэт Святой Марыі
Твікенемскі ўніверсітэт Святой Марыі (St Mary's University, Twickenham) — брытанская вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.
Агульная характарыстыка
Універсітэт знаходзіцца ў мясцовасці Твікенем на паўднёвым захадзе Лондана.
Заснаваны ў 1850 годзе, ён лічыцца старэйшым рымска-каталіцкім універсітэтам у Вялікабрытаніі.
Раней ён называўся Універсітэцкім каледжам Святой Марыі. 23 студзеня 2014 года яму было прысвоены статус універсітэта.
II з’езд армій Заходняга фронту
II з'езд армій Заходняга фронту. Адбыўся 20—25 лістапада (3—8 снежня) 1917 г. у Мінску. Прысутнічалі 714 дэлегатаў (633 з рашаючым і 81 з дарадчым голасам), у т.л. 473 бальшавікі, 103 беспартыйныя, 74 левыя эсэры, 9 эсэраў-максімалістаў, 9 правых эсэраў, 2 эсэры «цэнтра», 24 меншавікі, 5 анархістаў, 1 польскі сацыяліст.
Парадак дня:
Сродкі вытворчасці
Сродкі вытворчасці — сукупнасць сродкаў працы і прадметаў працы. Сродкі вытворчасці і праца чалавека непарыўна звязаны і ўзаемаабумоўлены. Сродкі вытворчасці і людзі, якія валодаюць пэўным вытворчым вопытам, навыкамі да працы і прыводзяць гэтыя сродкі вытворчасці ў дзеянне, складаюць прадукцыйныя сілы. Прысваенне сродкаў вытворчасці спараджае адмысловыя грамадскія ўзаемаадносіны паміж людзьмі — вытворчыя адносіны.
Фактары вытворчасці — праца, зямля, капітал, веды.
Гарадоцкі замак (Віцебская вобласць)
Замак быў пабудаваны на тэрасе правага берагу ракі Гаражанка. Меў форму пяцікутніка. Замак быў умацаваны валам і ровам. Роў меў шырыню да 16 метраў (яго рэшткі захаваліся з паўночнага, усходняга і часткова заходняга бакоў замчышча). З паўночна-заходняга боку знаходзілася балота, з якога выцякаў ручай у абарончы роў. Бастыёны замка знаходзіліся на адлегласці 20 метраў адзін ад аднаго (іх рышткі выяўлены ў паўночнай і ўсходняй частках замчышча).
Замчышча даследаваў у 1981 годзе М. А. Ткачоў.
Айдар (значэнні)
Айдар:
Азерцы (Докшыцкі раён)
Азе́рцы (, Озерцы) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета.
NGC 5089
NGC 5089 (іншыя абазначэнні — UGC 8371, IRAS13173+3031, MCG 5-31-175, ZWG 161.12, ZWG 160.194, WAS 68, KUG 1317+305, PGC 46477) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Храм’якіў
Храм’якіў (Хром'які́в) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Харкаўская гуманітарна-педагагічная акадэмія
Харкаўская гуманітарна-педагагічная акадэмія (Харківська гуманітарно-педагогічна академія) — украінская вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў Харкаве і падпараткаваная Харкаўскаму абластному савету.
Марнезэ
Марнезэ (Mornese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 726 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 53 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 15075. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola da Tolentino.
Фердынанд I Габсбург
Фердына́нд I Га́бсбург ( — ) — аўстрыйскі эрцгерцаг з 1521 года, кароль рымлян з 1531 года, імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі з 1558 года.
Актыўны ўдзельнік барацьбы супраць княжацкай Рэфармацыі ў Германіі, якая падрывала пазіцыі імператарскай улады. Разам з тым, прыхільнік памяркоунай рэформы каталіцкай царквы, схіляўся да кампрамісу з пратэстантамі і гусітамі, на Трыдэнцкім саборы (1545—1563) спрабаваў дабіцца скасавання цэлібату і надання міранам права прычашчацца з чашы. Адзін з ініцыятарау заключэння Аўгсбургскага рэлігійнага міру 1555.
Палітыка
Як кіраўнік Аўстрыі, Багеміі і Каралеўскай Венгрыі, Фердынанд прыняў палітыку цэнтралізацыі і, агульнага з іншымі манархамі свайго часу, будаўніцтва абсалютнай манархіі. У 1527 ён выдаў канстытуцыю для сваіх спадчынных абласцей і ўсталяваў палітыку на аўстрыйскі лад у Прэсбургу для Венгрыі, у Празе для Багеміі, і ў Брэслау для Сілезіі. Апазіцыя ў тых царствах вымусіла Фердынанда саступіць незалежнасць гэтых устаноў ад назірання Аўстрыйскім урадам (1559).
У 1547 войскі Багеміі, паўсталі супраць Фердынанда пасля таго, як ён загадаў, ім выступіць супраць нямецкіх пратэстантаў. Пасля захопу Прагі з дапамогай іспанскіх сіл яго брата Карла V, ён прыняў зваротныя меры, абмяжоўваючы прывілеі гарадоў Багеміі і ўстанаўліваючы новую бюракратыю каралеўскіх службовых асоб, для кіравання гарадскімі ўладамі. Фердынанд быў выступаў супраць пераўтварэнняў. Дапамагаў каталіцкай царкве весці вайну супраць пратэстанства. Напрыклад, у 1551 ён запрасіў езуітаў у Вену, і ў 1556 у Прагу. Нарэшце, у 1561 Фердынанд аднавіў Мітраполію Прагі, якая была папярэдне ліквідаваная з-за поспеху пратэстантаў. Фердынанд памёр у Вене, пахаваны ў Празе.
Фердынанд у беларускай гісторыі
На венскім кангрэсе 1515, у выніку дыпламатычнай місіі Мікалая Радзівіла (сына Мікалая Старога), які атрымаў за гэта тытул імперскага князя, дасягнутая дамоўленасць аб шлюбе Фердынанда з Ганнай Ягелонкай, дачкой чэшскага і венгерскага караля Уладзіслава Ягелона, унучкай Казіміра (шлюб заключаны ў 1521), і аб магчымасці пераходу Чэхіі і Венгрыі ад Ягелонаў да Габсбургаў. Жыгімонт II Аўгуст быў двойчы (1543—1545 і з 1553) жанаты з дачкамі Фердынанда і Ганны Ягелонкі: Лізаветай (1526—1545) і Кацярынай (1533—1572), адным з ініцыятараў гэтых шлюбаў быў Мікалай Радзівіл Чорны. Пасля разгрома Венгрыі туркамі пры Мохачы ў 1526 і гібелі свайго швагра Людовіка II Ягелона Фердынанд абраны каралём Чэхіі і Венгрыі, што выклікала серыю грамадзянскіх войн паміж прыхільнікамі яго і венгерскага магната Янаша Запальяі, таксама абранага венгерскім каралём і падтрыманага Польшчай. Жорстка падавіу рух за незалежнасць Чэхіі, спрыяў кансалідацыі спадчынных уладанняў аўстрыйскіх Габсбургаў у адзіны дзяржаўны комплекс. Карыстаўся папулярнасцю ў «сепаратысцкай» часткі беларуска-літоўскага грамадства, якая бачыла ў Габсбургах процівагу Польшчы. Яго паслы ў Вільні у 1528 адзначалі, што літоўскія паны-рада больш спрыяюць Габсбургам, чым палякі, апрача Канстанціна Астрожскага, які сімпатызаваў Запальяі. Выхадцы з ВКЛ непасрэдна ўдзельнічалі ў ваенных дзеяннях на баку Фердынанда, як, напрыклад, І. Перасветаў, які ў 1535 быў нават яго паслом да малдаўскага гаспадара Пятра Рарэша. У 1532 Ілья Астрожскі, насуперак рашэнням сойму ВКЛ, прапаноўваў Фердынанду выставіць уласныя ўзброеныя атрады для вайны з Турцыяй. У 1535—1539 у батанічным садзе Фердынанда ў Празе працаваў Ф. Скарына, па некаторых звестках, быў яго асабістым урачом.
Чэмэрын
Чэмэрын (Чеме́рин) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Ціханоўскі
Ціханоўскі — беларускае прозвішча. Утворана ад імя Ціхан.
Новы Стан (Хіславіцкі раён)
Новы Стан (Новый Стан) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Новы Стан абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Новы Стан не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Краснатур’інск
Краснатур'інск (Краснотурьинск) — горад (з 1944) у Свярдлоўскай вобласці Расіі. Насельніцтва 61,3 тыс. чал. (2009). Заснаваны ў 1758 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Тур'я (басейн Обі), за 426 км ад Екацярынбурга. Багаслоўскі алюміневы завод.
Таня Муіньё
Таня Муіньё (Таня Муіньо; 1 студзеня 1989, Адэса, Адэская вобласць, УССР) — украінскі кліпмэйкер, дызайнер, стыліст, фатограф і рэжысёр. Вядомая сваёй працай над кліпамі папулярных выканаўцаў: Harry Styles, Cardi B, Lil Nas X, Katy Perry, ROSALÍA, MONATIK, «Время и Стекло», NK (Насця Каменскіх), Мішэль Андрадэ, LAYAH, Скрыптаніт, IOWA і інш.
Рэкардсмен па колькасці ўзнагарод у намінацыі «Лепшы відэакліп» штогадовай украінскай прэміі YUNA (перамагла тры гады запар: у 2016, 2017 і 2018 год). Пераможца ў намінацыі «Кліпмэйкер года» па версіі M1 Music Awards (2018).
Музей этнаграфіі (Магілёў)
Музей этнаграфіі ў Магілёве — філіял Магілёўскага абласнога краязнаўчага музея. Размяшчаецца па адрасе вул. Першамайская № 8.
Таня Муіньё
Біяграфія
Бацька — Роберт Муіньё, па нацыянальнасці кубінец. У 1980-я гады ён прыехаў у Адэсу па абмене і застаўся ва Украіна. Маці — украінка. У Тані ёсць тры браты і сястра. Да шасці гадоў Таня жыла ў Гаване.
Музей этнаграфіі (Магілёў)
Адкрыты ў 1981 г. Плошча экспазіцыі 760 м², 4,5 тыс. экспанатаў асноўнага фонду (2000 г.). Матэрыялы музея знаёмяць са станам матэрыяльнай і духоўнай культуры сялян Магілёўскага Падняпроўя і гарадскога побыту магіляўчан канца XIX — пачатку XX стст. Сярод экспанатаў прылады працы, прадметы побыту, народнае адзенне магілёўскага і краснапольскага строяў, калекцыі самабытных ручнікоў Магілёўшчыны, абразоў, кафлі і драўлянай скульптуры XVII—XIX стст., царкоўнай кнігі, часопісы XIX — пачатку XX стст.
Таня Муіньё
Біяграфія
Таня называе сябе «мульцітаскерам», яна працуе фатографам, стылістам, кліпмэйкерам. Акрамя таго ў 2013 годзе Таня адкрыла брэнд адзення Jealousy brand clothes.
Музей этнаграфіі (Магілёў)
Будынак музея стаіць на падмурках Магілёўскага езуіцкага калегіума. Унутраная сцяна, якая выходзіць у двор музея, з'яўляецца аўтэнтычнай сцяной XVIII ст., колішняй часткай калегіума.
Таня Муіньё
Біяграфія
У 2019 годзе Таня стала рэжысёрам кліпа амерыканскай спявачкі Кэці Пэры.
У 2022 годзе Таня зрэжысавала кліп брытанскага спевака Гары Стайлса «As It Was».
Відэакліпы
Кліпы Тані набіраюць дзясяткі мільёнаў праглядаў на YouTube. Рэкардсменам сярод праглядаў з’яўляецца кліп на песню «Montero» («[Lil Nas X]»). Па стане на Студзень 2023 года, колькасць яго праглядаў перасекла адзнаку ў 520 000 000.
* — па стане на 26.04.2022
Беластоцкі павет
Беластоцкі павет (powiat białostocki) — павет у Падляскім ваяводстве Польшчы, утвораны ў 1999 годзе ў выніку адміністрацыйнай рэформы. Адміністрацыйны цэнтр — горад Беласток (не ўваходзіць у склад павета). Беластоцкі павет займае плошчу 2 984,64 км² — гэта найбольшы павет у сучаснай Польшчы.
Гісторыя
З канца 1918 года Беластоцкі павет у складзе адноўленай Польшчы, з 2 красавіка 1919 года ў Беластоцкім ваяводстве, падзяляўся на гміны. З 2 лістапада 1939 года ў БССР, з 4 снежня 1939 года ўвайшоў у Беластоцкую вобласць, дзе 15 студзеня 1940 года павет скасаваны. Было праведзена раянаванне, у выніку якога быў створаны Беластоцкі раён. Паводле дагавора «Аб савецка-польскай дзяржаўнай граніцы» ад 16 жніўня 1945 года тэрыторыя павета перайшла да Польшчы, павет быў адноўлены. У 1975 годзе ў выніку адміністрацыйная рэформы павет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад Беластоцкага ваяводства. З 1 студзеня 1999 года павет адноўлены ў складзе Падляскага ваяводства ў выніку новай адміністрацыйнай рэформы.
Насельніцтва
Паводле перапісу насельніцтва 1921 г. у межах павета пражывала 186,754 чал., у т. л. 129,691 (69,4%) палякаў, 47,048 (25,2%) яўрэяў, 6,016 (3,2%) беларусаў, 2, 043 (1,1%) немцаў, 1,784 (1,0%) рускіх, 56 літоўцаў, 49 русінаў, 22 латышы, 16 чэхаў, 5 эстонцаў, 5 французаў, 4 англічаніны, 3 сербы, 2 амерыканцы, 2 румыны, 1 югаслаў, 1 славак, 1 швейцарац, 1 італьянец і 4 асобы без пэўнага грамадзянства.
Скверата
Скверата (Скверата) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Скверата абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Скверату не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сексуальныя практыкі паміж мужчынамі
Сексуальныя практыкі мужчын, якія маюць секс з мужчынамі (МСМ) даволі разнастайныя. Сярод іх не назіраецца адзінай агульнапрынятай сексуальнай тэхнікі.
Ручная стымуляцыя і генітальны кантакт
Больш за палову МСМ узбуджаюць сваіх партнёраў шляхам стымулявання саскоў (напрыклад, мануальная стымуляцыя ці стымуляванне языком).
Нямецкі сексолаг Эрвін Хэберле паказвае на тое, што ручная стымуляцыя пеніса з'яўляецца самай распаўсюджанай сексуальнай практыкай паміж мужчынамі і можа праяўляцца або ва ўзаемнай ці аднабаковай мастурбацыі, або трэнні пенісаў адзін аб аднаго (фрот). У адрозненне ад разнаполых кантактаў такая форма сексуальнага ўзаемадзеяння выступае тут не ў якасці дадатковай, а ў якасці самастойнай формы сексуальнага задавальнення.
Генітальны кантакт паміж мужчынамі можа адбывацца таксама і пры адначасовых тазавых рухах у выпадку блізка размешчаных адзін да аднаго целаў партнёраў. Пры гэтым для дадатковай стымуляцыі пенісаў можа таксама выкарыстоўвацца далонь.
Феляцыя
Другая па ступені распаўсюджанасці практыка паміж мужчынамі — феляцыя. Пры гэтым большасць мужчын не імкнецца да нейкай пэўнай ролі, хоць ёсць і такія, якія аддаюць перавагу або толькі рабіць мінет, або толькі атрымліваць аральныя ласкі. Аральная стымуляцыя можа рабіцца і абодвума партнёрамі адначасова, напрыклад, у пазіцыі 69. Феляцыя можа выступаць або ў якасці сексуальнай прэлюдыі, або ў якасці асноўнага акту і даводзіць да аргазму. Пры гэтым мужчыны, гэтак таксама як і жанчыны, могуць атрымліваць задавальненне ад смаку спермы.
Многія мужчыны, якія займаюцца гомасексуальнай прастытуцыяй, а таксама бісексуальныя мужчыны, прымаюць толькі аральны секс у «пасіўнай форме», гэта значыць дапушчаюць толькі атрыманне аральных ласак ад іншага мужчыны. Гэта пазіцыя заснавана на тым, што пры такім кантакце яны нібы захоўваюць сваю гетэрасексуальнасць. Эрвін Хэберле крытыкуе такое меркаванне, адзначаючы, што давядзенне да аргазму пасіўнага (якога стымулююць) партнёра пасродкам феляцыі сведчыць пра наяўнасць у яго сексуальнай рэакцыі на мужчыну.
Анальны секс
Разам з тым, анальны секс успрымаецца пэўнай часткай МСМ як найвышэйшая форма цялеснай блізкасці, эмацыйнай інтымнасці і ўзаемнага даверу. Пра гэта сведчаць, напрыклад, і вынікі апублікаваных у студзені 2013 года буйнамаштабных даследаванняў, праведзеных у Германіі Федэральным цэнтральным бюро па асвеце ў вобласці здароўя. Так, паводле даследаванняў, пры сексуальным кантакце з нясталым партнёрам анальны секс дапушчаюць толькі дзве траціны апытаных МСМ, у той жа час сярод мужчын, якія жывуць у пастаянных манагамных адносінах з партнёрам, толькі 2 % апытаных не практыкавалі анальны секс за апошні год.
Часцей за ўсё партнёры не прытрымліваюцца нейкай пэўнай ролі, а перыядычна выступаюць як у актыўнай, так і ў пасіўнай пазіцыі. Разам з тым, у тым ліку і з прычыны існавання ў грамадстве рэлігійных і маральных табу на анальны секс (у першую чаргу на «пасіўную ролю»), некаторыя МСМ не дапушчаюць пасіўнай ролі ў анальным сексе і таму шукаюць сабе выключна пасіўных партнёраў. У некаторых выпадках такая пазіцыя таксама тлумачыцца прычынамі, падобнымі да тых, якія выяўляліся пры феляцыі: у выпадку анальнага секса мужчыны, якія выконваюць толькі «актыўную ролю», у іх разуменні як бы застаюцца гетэрасексуаламі. Некаторыя мужчыны, нават выконваючы «пасіўную ролю», таксама не дапушчаюць увядзення палавога органа партнёра ў свой задні праход і аддаюць перавагу імітацыі анальных зносін шляхам трэння пеніса партнёра паміж ягадзіцамі, у тым ліку аж да дасягненні ім аргазму.
Асоба выразны падзел на «актыўных» і «пасіўных» праяўляецца ў мужчын, якія маюць пачуццё віны за свае гомасексуальныя кантакты ці спрабуюць «апраўдаць» іх: выконваючы выключна «мужчынскую», гэта значыць «актыўную» ролю, такія мужчыны пераконваюць сябе ў сваёй гетэрасексуальнасці.
БДСМ-практыкі і фетышызм
Пэўнае месца ў сексе паміж мужчынамі займаюць і БДСМ-практыкі. Аднак, гэтыя практыкі не з'яўляюцца спецыфікай аднаполага секса і ў роўнай ступені распаўсюджаны сярод разнаполых пар. І хоць схільнасць да садамазахізму распаўсюджана сярод гетэра-, гома- і бісексуалаў прыблізна аднолькава, але ў адрозненне ад гетэрасексуальных мужчын, мужчыны, якія аддаюць перавагу сексу з мужчынамі, больш імкнуцца да падпарадкаванай ролі.
Некаторыя сексуальныя гульні і тэхнікі, якія выкарыстоўваюцца МСМ, небяспечныя з пункту гледжання гігіены і эпідэміялогіі. Напрыклад, пры фістынгу, калі ў анус засоўваецца кулак (ці часам нават і ўся рука па локаць) ці іншыя прадметы, магчымыя разрывы і пашкоджанні сценкі прамой кішкі і сур'ёзныя крывастраты.
Паводле вынікаў буйнамаштабнага даследавання ў Германіі, фістынг займае толькі малаважную ролю ў сексуальным жыцці МСМ. Так, толькі 8 % апытаных МСМ прызналіся, што за апошні год хоць бы раз займаліся фістынгам у пасіўнай ролі. У актыўнай ролі фістынг за апошні год практыкавалі не больш за 15 % апытаных.
Пры рымінгу (стымуляцыі ануса і пахвіны языком і губамі ці засоўванні языка ў задні праход) высокія рыскі пераносу страўнікава-кішачных інфекцый. Аднак, негігіенічныя гульні існуюць таксама і ў гетэрасексуалаў.
Ступені рызыкі сексуальных паводзін
Дэпартамент аховы здароўя Сан-Францыска вылучыў некалькі ступеняў рызыкі заражэння ВІЧ-інфекцыяй сярод МСМ у залежнасці ад розных сексуальных практык:
Пры анальным сексе з пранікненнем маецца найбольш высокая рызыка перадачы ВІЧ пасіўнаму партнёру, ён значна вышэйшы, чым пры вагінальным сексе. Для актыўнага партнёра таксама існуе рызыка інфіцыравання. Перадача ВІЧ пры неабароненых аральна-генітальных сексуальных кантактах таксама магчымая, хоць рызыка заражэння лічыцца невялікай.
Бэрэжныця (Самбірскі раён)
Бэрэжныця (Бережни́ця) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5090
NGC 5090 (іншыя абазначэнні — ESO 270-2, MCG -7-27-54, AM 1318-432, DCL 565, PGC 46618) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фіяла
Фіяла, Фіял (ад грэчаскага ἡ φιάλη) - у Старажытнай Грэцыі агульная назва посуду, у тым ліку: посуду для рэлігійных ахвяр, урн для пахавання і бакалаў. У Сярэдневяковай Еўропе - фляшка ў форме грушы, якую выкарыстоўвалі ў сваіх лабараторыях алхімікі і аптэкары.
Згадкі ў літаратуры: з фіялы выпіў атруту філосаф Сакрат
Ерухім Абрамавіч Крэйновіч
Ерухім (Брухім; Юрый) Абрамавіч Крэйновіч (, г. Невель, Віцебская губерня, Расійская імперыя —, Ленінград, РСФСР, СССР) — мовазнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў шматдзетнай яўрэйскай сям’і гандляра пушнінай, брат якога меў краму ў Санкт-Пецярбургу. У гады Першай сусветнай вайны і рэвалюцыі сям’я Крэйновічаў жыла ў Віцебску, дзе арандавала прыватны дом. Да 12 гадоў Ерухім вучыўся ў хедары асновам іўдаізму. У 1918 г. пачаў наведваць Віцебскі літаратурны гурток імя У. Г. Караленкі, потым падаўся ў гарадскую драматычную студыю. У 1922 г. пераехаў да сёстраў у Петраград, дзе ўладкаваўся працаваць у Ленгубфінаддзел ды адначасова паступіў у вячэрнюю школу працоўнай моладзі імя М. Г. Чарнышэўскага. У 1923 г. паступіў на грамадска-педагагічнае аддзяленне факультэта грамадскіх навук Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Праз год перавёўся на этнаграфічнае аддзяленне геаграфічнага факультэта. Падчас вучобы ў яго была кароткая камандзіроўка ва Украіну ў в. Чулакоўка ды с. Рудакова Пскоўскага раёна, дзе ён збіраў новы рэвалюцыйны фальклор. Пасля заканчэння ўніверсітэта (1926) паехаў на востраў Сахалін вывучаць гілякаў (ніўхаў).
На Сахаліне ён на працягу двух гадоў працаваў настаўнікам у ніўскіх школах, упаўнаважаным па тубыльскіх справах пры прэзідыуме Сахалінскага рэўкама, выхавацелям тубыльскай школы-інтэрната ў п. Хандуза. Сустракаўся са старымі, якія яшчэ памяталі выгнанца Браніслава Пілсудскага (Пачурлянда, або «Прыгожага тварам»). Пасля заканчэння практыкі ў ліпені 1928 г. выехаў у Ленінград. З 1928 па 1931 г. вучыўся ў аспірантуры ЛДУ па ніўхскай мове. У 1932 г. выдаў першы ніўхскі буквар «Новае слова». З 1932 па 1937 г. старэйшы навуковы супрацоўнік Інстытута народаў Поўначы. Ездзіў у этнаграфічна-мовазнаўчую экспедыцыю на Амур, пераклаў некалькі падручнікаў для школ з ніўхскай мовай навучання.
У 1949 г. Крэйновіч быў ізноў арыштаваны. Ён ускрыў сабе жылы, але яму не далі пайсці з жыцця і саслалі на Енісей. Там ён працаваў фельчарам-акушэрам пры лесакамбінаце і вывучаў кецкую мову. У 1955 г. яго вызвалілі і прынялі на працу ў Сектар палеаазіяцкіх моў Ленінградскага аддзялення Інстытута мовазнаўства АН СССР, дзе ён абараніў дысертацыю па кецкай мове. Ён валодаў ітэльменскай, эвенкскай, чукоцкай, юкагірскай, ніўхскай, ненецкай, кецкай мовамі, пачаў вывучаць кітайскую, займаўся праблемамі карацкай мовы. Пасля смерці Крэйновіча яго цела крэміравалі паводле ніўхскага звычаю, а архіў вучонага ўдава Галіна Аляксандраўна Разумнікава перадала ў Сахалінскі абласны краязнаўчы музей.
Атруб
Атру́б (, Отруб) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета.
Пётр Мікалаевіч Ціханоўскі
Біяграфія
Скончыў Ленінградскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча імя С. М. Кірава з адзнакай (1980), Ваенную акадэмію імя М.В.Фрунзе з адзнакай (1991), Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі з адзнакай (1999).
Службу праходзіў на пасадах камандзіра ўзвода, камандзіра роты, начальніка штаба мотастралковага батальёна, намесніка начальніка штаба мотастралковага палка, з 1991 года на пасадах старшага афіцэра, начальніка аператыўнага аддзялення штаба танкавай арміі, старшага афіцэра і начальніка групы планавання аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, намесніка начальніка аддзела аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. З 1999 года займаў пасаду намесніка начальніка аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. Далей праходзіў службу на пасадах намесніка начальніка Галоўнага штаба Узброеных Сіл — начальніка аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, намесніка начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь — начальніка галоўнага аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба, першага намесніка начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у снежні 2009 года прызначаны начальнікам Генеральнага штаба Узброеных Сіл — першым намеснікам Міністра абароны Рэспублікі Беларусь. Па сумяшчальніцтве са снежня 2010 года па май 2012 года, з’яўляўся начальнікам Аб’яднанага штаба АДКБ.
У снежні 2013 года звольнены ў запас па дасягненню гранiчнага ўзросту знаходжання на ваеннай службе.
З сакавіка 2014 па сакавік 2015 — кансультант вышэйшага камандавання Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
У лютым 2018 года прызначаны на пасаду намесніка генеральнага сакратара АДКБ.
Узнагароджаны шматлікімі ордэнамі і медалямі.
Жанаты, дзве дачкі.
Універсітэт БПП
Універсітэт БПП (BPP University) — брытанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.
Агульная характарыстыка
Універсітэт атрымаў сваю назву па першых літарах прозвішчаў яго заснавальнікаў — Алана Брыэрлі, Рычарда Прайса і Чарльза Прыёра, якія ў 1975 годзе стварылі кампанію «Брыэрлі Прайс Прыёр» для падрыхтоўкі бухгалтараў. Яна ўпершыню атрымала паўнамоцтвы па прысуджэнні кваліфікацый аб вышэйшай адукацыі ў 2007 годзе.
У лістападзе 2018 года вучэльне была дадзена ацэнка «незадавальняюча». У лютым 2019 года Дэпартамент адукацыі забараніў вучэльне набіраць новых студэнтаў, спаслаўшыся на «недастатковы прагрэс».
У маі 2021 года афіцыйныя дадзеныя Упраўлення па пытаннях адукацыі для студэнтаў паказалі, што ўніверсітэт мае самы нізкі рэйтынг сярод вышэйшых навучальных устаноў Вялікабрытаніі па магчымасці працаўладкавання студэнтаў: за год пасля заканчэння ВНУ 69 % студэнтаў, які спецыялізуецца на юрыдычных і бухгалтарскіх курсах, не здолелі ўладкавацца на працу або працягнуць далейшае навучанне.
Бэрэжныця (Стрыйскі раён)
Бэрэжныця (Бережни́ця) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Марсаска
Марсаска (Morsasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Bartolomeo apostolo.
Максіміліян I Габсбург
Максіміліян I Габсбург ( — ) — імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі з 1508 да самай смерці, кіраваў сумесна з бацькам на працягу апошніх дзесяці гадоў свайго панавання, прыблізна ад 1483. Пры яго валадарстве Швейцарыя выйшла са складу імперыі, утварыўшы Швейцарскую Канфедэрацыю. Паходзіў з роду Габсбургаў.
Арцём Уладзіміравіч Васільеў
Арцём Васільеў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец школы футбольнага клуба «Мінск», у 2013 годзе пачаў выступаць за дубль клуба.
У чэрвені 2014 года галоўным трэнерам «Мінска» стаў Андрэй Пышнік, які да таго ўзначальваў дубль. Новы трэнер адразу запрасіў Васільева разам з іншымі маладымі ігракамі ў асноўную каманду. 6 чэрвеня 2014 года Арцём дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 73-й хвіліне ў матчы з «Белшынай» (3:0). 13 верасня 2014 года забіў свой першы гол за «Мінск», тым самым дапамог сталічнаму клубу на апошніх секундах матча вырваць нічыю з «Белшынай» (1:1).
У снежні 2014 года накіраваўся на прагляд у бельгійскі «Бругэ». Па выніках прагляду зацікавіў трэнераў бельгійскага клуба, але ў лютым 2015 года вярнуўся ў склад «Мінска». У сезоне 2015 выступаў толькі за дубль, у складзе якога забіў 15 галоў і стаў пераможцам турніру дублёраў.
У пачатку 2019 года праходзіў прагляд у «Віцебску», але беспаспяхова, і ў сакавіку 2019 года вярнуўся ў «Мінск». У сезоне 2019 стаў часцей з’яўляцца ў стартавым складзе, аднак з ліпеня не гуляў з-за траўмы. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт са сталічным клубам. У сезоне 2020 зноў стаў звычайна выхадзіць на замену. У верасні 2020 года разарваў кантракт з «Мінскам» і стаў іграком «Гарадзеі», аднак згуляў за каманду толькі ў адным кубкавым матчы і адным матчы за дубль.
У студзені 2021 года знаходзіўся на праглядзе ў мазырскай «Славіі», але не падышоў і неўзабаве далучыўся да сталічнага «Энергетыка-БДУ», з якім у лютым падпісаў кантракт. Гуляў пераважна ў стартавым складзе каманды. У ліпені 2021 года пакінуў «Энергетык-БДУ» і неўзабаве далучыўся да дзяржынскага «Арсенала». Спачатку гуляў у сартавым складзе, пазней стаў пераважна выхадзіць на замену. Разам з «Арсеналам» артыымаў перамогу ў Першай лізе. У студзені 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў дзяржынскі клуб.
У лютым 2022 года стаў іграком рагачоўскага «Макслайна». Спачатку гуляў у стартавым складзе, са жніўня страціў месца на полі з-за траўм. У кастрычніку 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб.
Міжнародная кар’ера
17 студзеня 2016 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў матчы супраць Кыргызстана на Кубку Садружнасці ў Санкт-Пецярбургу, выйшаўшы на замену ў другім тайме.
Лідзія Валянцінаўна Салаўёва
Лідзія Валянцінаўна Салаўёва (Лідія Валентинівна Соловйова, нар. г.) — украінская спартсменка (паўэрліфтынг), заслужаны майстар спорту Украіны. Паралімпійская чэмпіёнка 2004, 2008 і 2016 гадоў, сярэбраны прызёр 2000 года, бронзавы прызёр Паралімпійскіх гульняў 2012 года ў Лондане.
Біяграфія
У Лідзіі Салаўёвай ад нараджэння праблемы з апорна-рухальным апаратам. Яна нарадзілася хворай на нанізм, маці кінула дачку ў радзільным доме і дзяўчынка выхоўвалася ў інтэрнаце.
Талент Лідзіі Салаўёвай заўважыў прэзідэнт Паралімпійскага камітэта Украіны Валерый Сушкевіч. У 1990-х гадах Дом інвалідаў у Днепрапятроўску, дзе жыла і вучылася Лідзія Салаўёва, наведаў Валерый Міхайлавіч Сушкевіч. Пасля размовы з ім дзяўчына вырашыла заняцца спортам. Яна паступіла ў Луганскі тэхнікум вучыцца на швачку-матарыстку, дзе трэнер па цяжкай атлетыцы заўважыў і развіў яе патэнцыял.
Займаецца паўэрліфтынгам у Днепрапятроўскім абласным цэнтры «Інваспорт».
10 верасня 2016 года на Паралімпійскіх гульнях у Рыа-дэ-Жанейра (Бразілія) Лідзія Салаўёва атрымала свой трэці залаты медаль Палалімпіяд на спаборніцтвах па паўэрліфтынгу, устанавіўшы новы сусветны рэкорд — 107 кг.
Дзякуючы паспяховым выступленням, Лідзія Салаўёва стала папулярнай у Дняпры. Пасля навін пра яе ў прэсе і на тэлебачанні, яе знайшла маці і зараз яны жывуць разам.
Себеі
Себеі (саманазва Sapiñ) — усходнеафрыканскі народ. Насяляюць паўночныя і паўночна-заходнія схілы гары Элган на мяжы Уганды і Кеніі. Агульная колькасць (2021 г.) — 349 000 чалавек.
Себеі — блізкія сваякі календжын з Кеніі. Здаўна яны падзяляліся на 3 розныя этнічныя групы, якія аб'ядналіся вакол найбуйнейшай. Ад яе паходзіць сучасная супольная назва. Размежаванне Уганды і Кеніі прывяло да згубы часткі тэрыторыі на ўсходніх схілах Элган і замаруджванню кантактаў з календжын.
Асноўнай грамадскай адзінкай з'яўляецца род арэт, што складаецца з нашчадкаў аднаго заснавальніка і кіруецца радай старэйшын. Адлік сваяцтва ў ім адбываецца толькі па мужчынскай лініі. Шлюбы знутры роду забаронены. Усяго налічваецца каля 200 родавых арганізацый. Себеі мяркуюць, што кожны з іх мае свае прыроджаныя ўласцівасці і схільнасці. Роды падзяляюцца на малыя нуклеарныя сем'і. У мінулым себеі практыкавалі мужчынскае і жаночае абразанне, у нашы дні забароненае ва Угандзе.
Родная мова себеі належыць да календжынскіх моў нілоцкай сям'і. Яна ўжываецца пераважна ў вуснай форме, і сфера яе абарачэння стала звужаецца.
NGC 5090A
NGC 5090A (іншыя абазначэнні — ESO 269-84, AM 1316-432, DCL 555, PGC 46442) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Ілья Уладзіміравіч Івашка
Ілья́ Уладзі́міравіч Іва́шка  — беларускі прафесійны тэнісіст; пераможца аднаго турніру ATP у адзіночным разрадзе.
Агульная інфармацыя
Ва ўзросце пяці гадоў у тэніс Ілью прывёў ягоны бацька — Уладзімір, які займаўся гэтым відам спорту на аматарскім узроўні. Маці завуць Анжэла; ёсць брат — Аляксей. Першы трэнер — Валянціна Ягораўна Ржаных, з якой займаўся да 10 гадоў. Жанаты.
Улюбёнае пакрыццё — хард; улюбёныя турніры — Уімблдан і Адкрыты чэмпіянат ЗША; кумірам у свеце тэніса ў перыяд сталення быў Роджэр Федэрэр.
Спартыўная кар’ера
Першай перамогі на турнірах серыі «ф’ючарс» Івашка дасягнуў у кастрычніку 2013 года. У сакавіку 2016 года ён упершыню згуляў за зборную Беларусі ў Кубку Дэвіса. У красавіку ён выйграў два «ф’ючарсы» ва Узбекістане. У ліпені ён дабраўся да фіналу «чэленджара» ў Італіі, дзе саступіў тэнісісту з Украіны Ільі Марчанку з рахункам 4:6, 4:6. Напрыканцы лета ён праз кваліфікацыю трапіў на дэбютны турнір серыі Вялікага шлема, згуляўшы на Адкрытым чэмпіянаце ЗША, дзе ён адразу ж саступіў Пабла Карэнья Бусце. Па выніках 2016 года Івашка заняў 179-е месца ў сусветным рэйтынгу.
У чэрвені 2017 года Івашка выйграў першы ў кар’еры «чэленджар», абыйграўшы ў фінале ў Фергане серба Ніколу Мілоевіча — 6:4, 6:3. На турніры ў Марселі ў сярэдзіне лютага 2018 года, прайшоўшы кваліфікацыю, Івашка здолеў прайсці да паўфіналу, дзе прайграў французу Люцы Пую. Падчас турніру Івашка абыйграў Ласла Дзьёры з Сербіі, Стэна Ваўрынку з Швейцарыі і француза Нікаля Маю. У сакавіку ён выйграў «чэленджар» у Кітаі, у фінале абыйграў кітайскага тэнісіста Чжан Цзэ — 6:4, 6:2. У маі ён праз кваліфікацыю трапіў на першы ў кар’еры Ралан Гарос. У першым раундзе яму дастаўся ў супернікі Дамінік Цім, якому Івашка прайграў у трох сэтах. У жніўні Ілья здолеў, пачаўшы з кваліфікацыі, выйсці ў трэці раунд турніру серыі Мастэрс у Таронта. Гэты вынік дазволіў беларускаму тэнісісту ўпершыню падняцца ў топ-100 сусветнага рэйтынгу. У кастрычніку Івашка здолеў выйсці ў чвэрцьфінал зальнага турніру ў Антверпене.
На Адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі 2020 года Івашка здолеў трапіць праз кваліфікацыю ў асноўную сетку, дзе прайграў у першым жа раундзе. Пасля выступлення ў Мельбурне ён здолеў выйсці ў чвэрцьфінал турніру ў Пуне. У кастрычніку ён здолеў выйграць «чэленджар» у Стамбуле. Яшчэ адзін «чэленджар» ён выйграў у лістападзе ў Артызеі.
У красавіку 2021 года Івашка выйшаў у 1/4 фіналу ў Марбелье. На турніры ў Мюнхене яму ўдалося выйсці ў паўфінал, абыйграўшы № 6 у свеце Аляксандра Зверава — 6-7(5), 7-5, 6-3. На Уімблдане Івашка дайшоў да чацвёртага раунда, дзе прайграў італьянцу Матэа Берэціні ў 3 сэтах. На Алімпійскім турніры ў Токіа прадстаўляў Беларусь у двух разрадах. У адзіночным разрадзе ён дайшоў да трэцяга раунда, дзе саступіў японцу Кэю Нісікоры. У парным разрадзе з Ягорам Герасімавым выбыў у першым раундзе, прайграўшы дуэту з Новай Зеландыі.
Літоўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Літоўская Саве́цкая Сацыялісты́чная Рэспу́бліка, Літоўская ССР — адна з рэспублік Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік. Створана ў 1940 годзе. Сталіца — Вільнюс.
Ілья Уладзіміравіч Івашка
Спартыўная кар’ера
20 чэрвеня 2022 года падняўся на найвышэйшае ў кар’еры 40-е месца ў рэйтынгу.
Літоўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Гісторыя
Пасля падпісання 28 верасня 1939 года германа-савецкага дагавора аб дружбе СССР аказаў ціск на Літву з мэтай прымусіць яе падпісаць савецка-літоўскі дагавор аб узаемнай дапамозе. Паводле гэтай дамовы Літва атрымала каля 6880 квадратных кіламетраў тэрыторыі Віленскага края (у тым ліку Вільню) у абмен на пяць савецкіх ваенных баз на тэрыторыі Літвы.
Ілья Уладзіміравіч Івашка
Спартыўная кар’ера
На Адкрытым чэмпіянаце ЗША 2022 года Івашка дайшоў да чацвёртага раунда, дзе прайграў італьянцу Яніку Сінеру ў 5 сэтах. Гэта стала паўтарэннем найлепшага дасягнення беларуса на турнірах Вялікага шлема пасля чацвёртага раунда Уімблдану 2021 года.
Літоўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Гісторыя
14—15 ліпеня 1940 года праведзены выбары ў Народны Сейм (з адзіным спісам блока «Саюз працоўнага народа Літвы»), які 21 ліпеня абвясціў утварэнне Літоўскай ССР і пастанавіў прасіць Вярхоўны Савет СССР прыняць ЛітССР ў склад СССР. 3 жніўня 1940 года Вярхоўны Савет СССР задаволіў гэтую просьбу. 1—2 кастрычніка 1940 года ў Гродне адбыліся перамовы дэлегацый ЛітССР і БССР ў Гродне, пасля якіх ад БССР былі адарваныя і передадзеныя ў склад ЛітССР гарады Друскенікі і Свянцяны, а таксама чыгуначная станцыя Гадуцішкі з навакольнымі вёскамі.
Ілья Уладзіміравіч Івашка
Рэйтынг на канец года
Паводле звестак афіцыйнага сайта ATP на апошні тыдзень года.
Літоўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Гісторыя
11 сакавіка 1990 года Вярхоўны Савет Літоўскай ССР прыняў дэкларацыю аб аднаўленні незалежнасці Літвы і ў сувязі з гэтым змяніў назву ЛітССР на «Літоўская Рэспубліка». 6 верасня 1991 года незалежнасць Літвы прызнаў Дзяржаўны Савет СССР.
Ілья Уладзіміравіч Івашка
Перамогі (1)
* колькасць перамог у адзіночным разрадзе.
Літоўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Насельніцтва
У 1975 годзе колькасць насельніцтва дасягнула 3290 тыс. чал.; на 1 студзеня 1976 — 3315 тыс. чал., па апошнім усесаюзным перапісе насельніцтва 3689779 (1989).
Таўканы
Таўканы́ (, Толканы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Літоўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Насельніцтва
Паводле перапісу 1970 года 80,1% складалі літоўцы (2507 тыс.), 8,6% — рускія (268 тыс.), 7,7% — палякі (240 тыс.), 1,5% — беларусы (45 тыс.), 0,8% — украінцы; пражывалі таксама латышы, татары, яўрэі і прадстаўнікі іншых нацыянальнасцей.
Ілья Уладзіміравіч Івашка
Перамогі (7)
* колькасць перамог у адзіночным разрадзе + колькасць перамог у парным разрадзе.
Літоўская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Насельніцтва
Правядзенне калектывізацыі і індустрыялізацыі змяніла суадносіны гарадскога і сельскага насельніцтва: у 1959 годзе доля сельскага насельніцтва складала 61,4%, у 1970 — 49,8%. У пачатку 1974 года ў гарадах пражывала на 329 тыс. чалавек больш, чым у сельскай мясцовасці. Жанчыны складалі 53%, мужчыны — 47% насельніцтва.
Сяргей Лабандзіеўскі
Сяргей «Шлёма» Лабандзіеўскі (нар. , Залессе, Барысаўскі раён, Мінская вобласць, БССР, СССР) — беларускі гукарэжысёр.
Біяграфія
У 1991 годзе скончыў факультэт робататэхнічных сістэм БПІ. У 1988–1992 гадах працаваў тэнікам-інжынерам пры АН БССР. У 1992–2001 гадах музычны рэдактар на Беларускім радыё. У 1995–1996 гадах музычны рэдактар і гукарэжысёр Радыё 101,2. У 1997–2001 гадах гукарэжысёр Радыё «Рокс». У 1998–2003 гадах гукарэжысёр тэлерадыёкампаніі «».
Працаваў на студыях гуказапісу ў Беларусі, Расіі, Польшчы, таксама на беларускіх радыёстанцыях як музычны рэдактар, вядучы музычных праграм і гукарэжысёр. Аддае перавагу «жывым» кірункам музыкі — року, блюзу, джазу, рабіў запісы камернай, харавой і фальклорнай музыкі.
Анастасій Андрэевіч Вансяцкі
Анаста́сій Андрэ́евіч Ванся́цкі ( года, Варшава —, Сент-Пітэрсберг) — рускі палітык. Адзін з заснавальнікаў рускага фашызму, лідар Усерасійскай фашысцкай арганізацыі (УФА), а таксама адзін з лідараў Усерасійскай фашысцкай партыі (УФП) у 1934—1935 гадах.
У 1933 годзе арганізаваў і ўзначаліў УФА, якая ў 1934 годзе аб'ядналася з Расійскай фашысцкай партыяй (РФП) — найбуйнай арганізацыяй у асяроддзі рускай эміграцыі, утворанай на Далёкім Усходзе. Разам з генеральным сакратаром РФП К. У. Радзаеўскім стаў лідарам з'яднанай Усерасійскай фашысцкай партыі. Пасля разрыву ў 1935 годзе з Радзаеўскім (аднавіў супрацу з ім у 1940 годзе) ізноў узначаліў УФА да чэрвеня 1941 года. У чэрвені 1942 года быў арыштаваны і асуджаны ў ЗША. Пасля вызвалення ў 1946 годзе адышоў ад актыўнай палітычнай дзейнасці.
Раннія гады
Маці Анастасія, Ніна Вансяцкая, памерла ў кастрычніку 1916 года ў Маскве ад сардэчнага прыступу.
Скончыўшы ў 1916 годзе кадэцкі корпус (57-ы выпуск), Анастасій паступіў у і кадэтам быў прыпісаны да, аднак з-за рэвалюцыі не змог завяршыць поўны курс навучання і ў лістападзе 1917 года быў датэрмінова выпушчаны (9-й ваеннага часу выпуск) у чыне.
Грамадзянская вайна
У канцы 1917 года Вансяцкі з'ехаў на поўдзень Расіі, дзе далучыўся да Добраахвотніцкай арміі А. І. Дзянікіна і ўзяў удзел у Грамадзянскай вайне. 13 снежня ён быў залічаны ў палкоўніка. 27 верасня 1918 года быў адпраўлены ў дырэктыву дзяжурнага генерала Добраахвотніцкай арміі ў Екацярынадары, 13 кастрычніка залічаны ў запасны кавалерыйскі полк 5-га гусарскага Александрыйскага Яе Вялікасці Гасударыні Імператрыцы Аляксандры Фёдараўны палка. 28 сакавіка 1919 года Вансяцкі быў прыкамандзіраваны да Рускага добраахвотніцкага атрада асаблівага прызначэння па ахове Раманавых у Крыме. Пасля расфармавання атрада служыў у, з 11 чэрвеня — у Ардынарчаскім эскадроне штаба , а з 1 ліпеня — у. Ваяваў з бальшавікамі на Усходняй Украіне, на Доне,, у , на Крымскім паўвостраве і ў Паўночнай Таўрыі. Быў паранены ў руку і жывот.
Эміграцыя
У сакавіку 1920 года з жонкай у Канстанцінопаль, дзе лячыўся ў брытанскім шпіталі ў. У красавіку 1920 года, пакінуўшы жонку, перасаджваючыся з парахода на параход, дабраўся да Марселя. У маі 1920 года ён праз Парыж пераехаў у Лондан, дзе тры месяцы жыл у князя. У кастрычніку 1920 года Вансяцкі вярнуўся ў Канстанцінопаль, потым ізноў на грузавым судне сплыў у Марсель і завяршыў свае вандраванні ў Парыжы, уладкаваўшыся працоўным сцэны ў вар'етэ «». Увесну 1921 года ў адным з парыжскіх танцавальных залаў пазнаёміўся з мільянеркай Мэрыён Бакінгем Рым.
30 ліпеня 1921 года прыехаў у Нью-Ёрк на борце французскага лайнера «». З дапамогай Мэрыён 29 кастрычніка 1921 года, за дзень да заканчэння візы, атрымаў від на жыхарства ў ЗША. У 1921—1924 гадах працаваў у кампаніі, што вырабляла паравозы. 3 лютага 1922 года жаніўся з Мэрыён Бакінгем Рым, якая прыняла праваслаўе. Шлюб адбываўся ў праваслаўным ў Нью-Ёрку. Навіна пра планаванае на 4 лютага 1922 года вяселле стала вядомая прэсе, і ў лічаныя дні пра яе напісалі не толькі амерыканскія, але і англійскія, французскія і нямецкія газеты. Пасля такой агалоскі маладыя абвянчаліся на дзень раней. У красавіку 1922 года Люба Мурамская заявіла пра дваяжэнства Вансяцкага. 22 лістапада 1922 года царкоўны суд у Нью-Ёрку пастанавіў, што шлюб Вансяцкага і Рым сапраўдны, а шлюб Вансяцкага і Мурамскай несапраўдны, бо складзены з чужымі мэтамі і па падробленых дакументах. Прыбыўшы ў Нью-Ёрк, Любоў Мурамская падала пазоў на 500 000 долараў ЗША пра пакрыццё маральнай шкоды, а таксама запатрабавала ад Вансяцкага выплаты. Судовы працэс атрымаў шырокую агалоску ў ЗША. Прэса, апроч асвятлення працэсу, пацяшалася над тым, што муж мільянеркі працуе на лакаматыўным заводзе. 3 жніўня 1923 года нью-ёркскі суд адхіліў пазоў і прызнаў Вансяцкага не вінаватым у дваяжэнстве, абапіраючыся на рашэнне царкоўнага суда, а таксама на ліст Любы, напісаны ў студзені 1922 года, у якім яна віншавала Вансяцкага са змовінамі.
У 1924 годзе разам з жонкай пераехаў жыць у, размешчаны недалёка ад. У 1925 годзе прымаў у сваім маёнтку грэчаскага прынца Паўла (пазней стаў каралём), які прыязджаў у размешчаны непадалёк Уэбстэр на адкрыццё царквы. Летам 1931 года ў маёнтак некалькі дзён правёў Вялікі князь з двума сынамі  і, якія былі аднагодкамі і сябрамі Анастасія. 30 верасня 1927 года атрымаў амерыканскае грамадзянства. Да гэтага часу ў Томпсан пераехала жыць яго старэйшая сястра Наталля з мужам Л. Б. Мамедавым. З 1928 па ліпень 1932 года быў членам. У лістападзе 1927 года разам з жонкай наведаў Еўропу: пакуль Мэрыён адпачывала ў Монтэ-Карла, Анастасій наведаў Парыж. Там ён сустрэўся з шэрагам рускіх эмігрантаў, у тым ліку з генералам А. П. Куцепавым. З Куцепавым і ўзначаленым ім ён працягваў пазней падтрымваць адносіны і аказваць фінансавую падтрымку аж да выкрадання Куцепава 26 студзеня 1930 года. 17 сакавіка 1930 года атрымаў званне малодшага лейтэнанта запасу і быў прыпісаны да хімічных войскаў; афіцэрам-рэзервістам да 16 сакавіка 1935 года. У 1931 годзе разам з жонкай наведаў Берлін і Белград, дзе сустракаўся з членамі Братэрства рускай праўды.
10 мая 1933 года супольна з Д. І. Кунле заснаваў Усерасійскую фашысцкую арганізацыю (УФА), якую ўзначальваў да 1941 года (з перапынкам у 1934—1935 гадах, калі яна ўваходзіла ва Усерасійскую фашысцкую партыю).
У 1933 годзе наведаў Берлін c мэтай сустрэчы з і РВНРаўцамі.
У 1934, 1936 і 1939 гадах здзейсніў тры кругасветныя падарожжы па маршруце Сан-Францыска — Ганалулу — Кобэ — Шанхай — Маніла — Ганконг — Сінгапур — Бамбей — Порт-Саід — Суэц — Александрыя — Неапаль — Парыж — Нью-Ёрк. Сустракаўся з групамі рускіх эмігрантаў, арганізоўваў аддзяленні сваёй партыі. У 1934 годзе сустракаўся з лідарам рускіх фашыстаў у Маньчжурыі К. У. Радзаеўскім, дамовіўся пра саюз з яго Расійскай фашысцкай партыяй. У 1934 годзе УФА аб'ядналася з партыяй Радзаеўскага, і Вансяцкі стаў Старшынём Цэнтральнага выканаўчага камітэта (ЦВК).
Пасля ўступу ЗША ў Другую сусветную вайну ў 1942 годзе быў арыштаваны ФБР разам з некалькімі дзеячамі і звінавачаны ў шпіянажы. Хоць Вансяцкі не займаў ніякіх пасад у амерыканскіх дзяржорганах і не мог мець доступу да сакрэтнай інфармацыі, ФБР змагло давесці, што ён перадаў 2800 долараў бундфюрару Германа-амерыканскага саюза Герхарду Кунцэ, каб дапамагчы яму выехаць са ЗША. Вансяцкі быў асуджаны 22 чэрвеня 1942 года ў Хартфардзе на пяць гадоў турмы і штраф у 5000 долараў (праз суткі кара ў выглядзе штрафу была скасавана). Пасля сканчэння Другой сусветнай вайны і смерці Ф. Рузвельта 26 лютага 1946 года быў вызвалены датэрмінова, правядучы ў турме больш 3,5 гадоў. Да канца жыцця Вансяцкі выпрабоўваў гэтак моцную агіду да Рузвельта, якога зваў камуністам, што адмаўляўся карыстацца.
У 1942 годзе хартфардскі акруговы пракурор высунуў вымогу пра пазбаўленне Вансяцкага грамадзянства ЗША. На момант выхаду Вансяцкага на волю разгляд пазову ўсё яшчэ працягваўся. 3 красавіка 1946 года суд адхіліў пазоў пра пазбаўленне Вансяцкага грамадзянства.
Напачатку 1948 года, наведваючы сястру і яе мужа ў Сент-Пітэрсбергу, куды яны пераехалі з Томпсана ў канцы 1947 года, ён пазнаёміўся з афіцыянткай Эдзіт Прысцылай Ройстэр. У 1950 годзе ў іх нарадзіўся сын Андрэй. Прысцыла ўзяла прозвішча Вансяцкага, але ці былі аформлены іх адносіны афіцыйна і ці быў аформлены развод Вансяцкага і Мэрыён, невядома. Вансяцкі часта прывозіў у маёнтак сына Андрэя, і Мэрыён была вельмі рада прыезду хлопчыка.
У 1953 годзе ён ажыццявіў самае буйнае са сваіх паваенных распачынанняў — урачыста адкрыў у Сент-Пітэрсбергу музей Мікалая II.