cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Драфіныя
Апісанне
Вялікія і сярэдніх памераў птушкі, маса 1—23 кг. Самцы большыя за самак. Апярэнне шчыльнае, разнастайнай афарбоўкі. Шыя сярэдняй даўжыні, тоўстая. Ногі моцныя, доўгія, трохпальцыя, з цвёрдымі мазолістымі падушачкамі. Хвост кароткі.
Пашырэнне
Сямейства ўключае ў сябе 26 відаў, разбітых на 11 родаў. Пашыраны ў стэпах і паўпустынях Еўразіі, Афрыкі і Аўстраліі. Ахоўваюцца, радводзяцца штучна.
Асаблівасці біялогіі
Корм разнастайны, пераважна раслінны.
У шлюбны перыяд самцы такуюць. Гняздо на зямлі, нясуць 2—5 яец.
Пруды (станцыя)
Пруды́ (, Пруды)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Пруды.
Савіныя жабкароты
Савіныя жабкароты — род (Aegotheles) і сямейства (Aegothelidae) атрада лялякападобных, уключае ў сябе 9 відаў. Частка відаў з'яўляюцца эндэмікамі Новай Гвінеі, адзін від распаўсюджаны ў Аўстраліі і Тасманіі, адзін на Малукскіх астравах і яшчэ адзін у Новай Каледоніі. Жывуць у адкрытых і густых лясах.
Апісанне
Сваім вонкавым выглядам, перш за ўсё сваёй круглай галавой і пасадкай, яны падобныя на соў. Аднак яны драбнейшыя і дасягаюць даўжыні ад 19 да 32 см. Іх вочы размешчаны па баках. Дзюба маленькая, цвёрдая і акружаная доўгім шчаціннем. Іх ногі кароткія ў параўнанні з целам і хупавыя. Малюнак апярэння складаецца з тонкіх цёмных хваль на асноўным светлым колеры або з вялікімі белымі плямкамі.
Лад жыцця
Актыўныя ўначы і на змярканні птушкі адпачываюць на працягу дня ў дуплах дрэў або на галінах. Яны -адзіночкі. Ноччу і на досвітку яны шукаюць на зямлі насякомых, павукоў і іншых бесхрыбтовых ці ловяць сваю здабычу ў паветры. Савіныя жабкароты гняздуюць у дуплах дрэў, часам таксама ў пячорах на абрывістых берагах, там жа праводзяць дзень. Яны не будуюць гняздо, а толькі выкладваюць грунт лісцем. У кладцы ад 3 да 5 белых яек. У астатнім іх паводзіны невядомыя. Птушкі выдаюць бурклівыя гукі, ціхі посвіст, гучнае шыпенне і рэзкія крыкі.
Вывад савецкіх войск з Афганістана
Вывад савецкіх войск з Афганістана пачаўся 15 мая 1988 года, у адпаведнасці з заключанымі 14 красавіка 1988 года Жэнеўскімі пагадненнямі аб палітычным урэгуляванні становішча вакол ДРА. СССР абавязаўся вывесці свой кантынгент у дзевяцімесячны тэрмін, гэта значыць да 15 лютага 1989 года, прычым палова войск павінна была быць выведзена на працягу першых трох месяцаў, гэта значыць да 15 жніўня 1988 года.
Ход падзей
Паводле паведамленняў, у першыя тры месяцы Афганістан пакінулі 50 183 вайскоўцаў. Яшчэ 50 100 чалавек вярнуліся ў СССР у перыяд з 15 жніўня 1988 года па 15 лютага 1989 года.
У пачатку лістапада 1988 года вывад савецкіх войск з Афганістана быў прыпынены ў сувязі з рэзка актывізаванымі наступальнымі дзеяннямі маджахедаў, у прыватнасці, масіраванымі ракетнымі абстрэламі Кабула. Пасля гэтага, у другой палове лістапада і снежні 1988 года, абстаноўка ў краіне некалькі стабілізавалася, аднак кіраўніцтва СССР устрымлівалася ад якіх-небудзь заяў аб тым, ці будзе вывад савецкіх войск выкананы да канца, або ваенныя дзеянні будуць працягнуты. У студзені 1989 года Афганістан наведаў міністр замежных спраў Эдуард Шэварнадзэ. Канчатковае рашэнне аб поўным вывадзе савецкіх войск было прынята на пасяджэнні Палітбюро ЦК КПСС 25 студзеня 1989 года і апублікавана на наступны дзень з фармулёўкай «Савецкі Саюз застанецца верны Жэнеўскім пагадненням». Пасля гэтага ў Кабул з візітам прыбыў міністр абароны Дзмітрый Язаў. Завяршальная аперацыя па вывадзе войск адбывалася ў канцы студзеня—першай палове лютага 1989 года.
Аперацыя па вывадзе войск пастаянна падвяргалася нападам з боку маджахедаў. Паводле інфармацыі газеты «Вашынгтон пост», усяго ў гэты перыяд было забіта 523 савецкіх салдата.
15 лютага 1989 года генерал-лейтэнант Барыс Громаў, паводле афіцыйнай версіі, стаў апошнім савецкім вайскоўцам, які пераступіў па мосце Дружбы мяжу дзвюх краін. У рэчаіснасці на тэрыторыі Афганістана заставаліся як савецкія вайскоўцы, якія трапілі ў палон да маджахедаў, так і падраздзяленні памежнікаў, што прыкрывалі вывад войск і вярнуліся на тэрыторыю СССР толькі ў другой палове дня 15 лютага. Памежныя войскі КДБ СССР выконвалі задачы па ахове савецка-афганскай мяжы асобнымі падраздзяленнямі на тэрыторыі Афганістана да красавіка 1989 года.
Сапратрофы
Сапратрофы — арганізмы, якія ўжываюць арганічныя злучэнні мёртвых цел або выдзяленні (экскрэменты) жывёл.
Паводле тыпу харчавання адносяцца да гетэратрофаў. Удзельнічаюць у мінералізацыі арганічных злучэнняў, з'яўляюцца важным звяном у біялагічным кругавароце рэчыва і энергіі. Да сапратрофаў адносяцца бактэрыі, актынаміцэты, грыбы, расліны-паразіты, некаторыя водарасці, з жывёл — сапрафагі (напр., жукі-гнаевікі, вароны, гіены). Водныя сапратрофы ўдзельнічаюць ў біялагічнай ачыстцы вады, глебавыя — у глебаўтварэнні.
Базіліка Нараджэння Хрыстова
Базіліка Нараджэння Хрыстова (كنيسة المهد, Սուրբ Ծննդյան տաճար, Βασιλικὴ τῆς Γεννήσεως, כנסיית המולד) — хрысціянская царква ў Віфлееме, пабудаваная, паводле падання, над месцам нараджэння Ісуса Хрыста. Нароўні з Храмам Труны Гасподняй з'яўляецца адным з двух галоўных хрысціянскіх храмаў Святой зямлі.
29 чэрвеня 2012 года на 36 сесіі Камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, якая праходзіла ў Санкт-Пецярбургу, базіліка была занесена ў Спіс сусветнай спадчыны.
Пячора Каляд
Пад амбонам базілікі знаходзіцца найбольшая хрысціянская святыня — пячора Каляд. Месца нараджэння Хрыста знаходзіцца ва ўсходняй частцы пячоры і адзначана срэбнай зоркай. У захаваных пісьмовых крыніцах пячора ўпершыню згадана каля 150 года. Падземны храм тут мясцуецца з часоў святой Алены.
Візантыйскі перыяд
Базіліка Каляд была закладзена святой імператрыцай Аленай падчас яе паломніцтва ў Святую зямлю ў сярэдзіне 330-х гадоў. Згодна Яўсевію Кесарыйскаму:
Месца, якое выбрала Алена, непасрэдна не паказана ў Евангеллях, пра нейкую пячору расказвае толькі апакрыфічнае Протаевангелле Якава. Упершыню пра пячору ў Віфлееме напісаў Арыген каля 247 года, ён сцвярджае, што Хрыстос нарадзіўся ў самым горадзе (іншыя аўтары, прыкладам Юстын, змяшчалі пячору ў наваколлі Віфлеема ці на паўдарогі з Іерусаліма) і месцам нараджэння заве пячору, якую жыхары паказваюць паломнікам.
Данілкава
Дані́лкава (, Данилково) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Чэхаў (Сахалінская вобласць)
Чэхаў (Че́хов) — сяло (з 1947 па 2004 — горад) у Холмскай гарадской акрузе Сахалінскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 3134 чал. (2013). Сяло размешчана на заходнім узбярэжжы Сахаліна, у вусці ракі Чэхаўкі і Руданоўскага, за 129 км ад Южна-Сахалінска, і за 44 км ад раённага цэнтра Холмска.
Пятрыкіна (Дарагабужскі раён)
Пятрыкіна (Петрыкино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Алег Мікалаевіч Шалаеў
Алег Шалаеў (Олег Шелаєв; нар., ) — украінскі футбаліст, паўабаронца. Выступаў за нацыянальную зборную Украіны (2004—2007).
Андрэй Рыгоравіч Бітаў
Андрэй Рыгоравіч Бітаў (, Ленінград —, Масква) — расійскі пісьменнік. Лічыцца адным з пачынальнікаў постмадэрнізму ў рускай літаратуры. Ганаровы член Расійскай акадэміі мастацтваў. Член Саюза пісьменнікаў СССР. У 1988 годзе быў адным са стваральнікаў расійскага ПЭН-клуба, а з 1991-га быў яго прэзідэнтам.
Біяграфія
Бацька — архітэктар. Маці — юрыст. Брат Алег — вядомы савецкі журналіст-міжнароднік і перакладчык. Са слоў самога — па нацыянальнасці чаркес у пятым пакаленні. Пісаць пачаў у 1956 годзе.
У 1954 годзе скончыў сярэднюю школу № 213 (якая тады знаходзілася на набярэжнай Фантанкі) — першую ў Ленінградзе школу з выкладаннем шэрагу прадметаў на англійскай мове.
У 1957 годзе паступіў у Ленінградскі горны інстытут, дзе ўдзельнічаў у працы літаб’яднання пад кіраўніцтвам Глеба Сямёнава. У 1957—1958 гг. служыў у стройбаце на Поўначы. У 1958 годзе аднавіўся ў інстытуце, скончыў геолагаразведачны факультэт у 1962 годзе.
Пісаў вершы. Пераймаючы Віктара Галяўкіна, пачаў пісаць кароткія абсурдысцкія апавяданні, упершыню апублікаваныя ў 1990-х гг. Часта ў інтэрв’ю называў сябе непрафесійным пісьменьнікам.
З 1960 па 1978 г. выйшлі ў друк каля дзесяці кніг прозы. C 1965 году член Саюза пісьменнікаў СССР.
Найбольш вядомым яго раманам стаў «Пушкінскі дом», упершыню апублікаваны ў 1978 годзе ў ЗША. У 1979 годзе быў адным са стваральнікаў бесцэнзурнага альманаху «Метропаль». Яго забаранялі друкаваць аж да 1986 года.
Перабудова адкрыла новыя магчымасці. Замежжа, лекцыі, сімпозіумы, грамадская, у тым ліку праваабарончая, дзейнасць. У 1988 годзе ўдзельнічаў у стварэнні расійскага ПЭН-клуба, з 1991 года — яго прэзідэнт. У 1991 годзе быў адным са стваральнікаў нефармальнага аб’яднання «БаГаЖъ» (Бітаў, Ахмадуліна, Аляшкоўскі, Жванецкі). Выкладаў у Літаратурным інстытуце імя А. М. Горкага.
Лаўрэат многіх расійскіх літаратурных прэмій, таксама быў адзначаны прэміямі ў Арменіі, Германіі і Францыі.
Фашыяндора
Фашыяндора (Fosciandora) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 670 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 55020. Тэлефонны код — 0583.
Самуэль Геранім Коцел
Самуэль Геранім Коцел (Samuel Hieronim Kociełł; ? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Фашыяндора
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Себасцьян.
Самуэль Геранім Коцел
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Коцелаў (Катлоў) герба «Пелікан». Нарадзіўся ў сям’і Яраша.
Фашыяндора
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Самуэль Геранім Коцел
Біяграфія
Пісар скарбовы літоўскі ў 1649—1666 гадах, войскі старадубскі ў 1652—1658 гадах, ашмянскі падкаморы з 1666 года і маршалак з 1678 года, стараста скірстымонскі. Неаднаразова выбіраўся паслом на соймы, дэпутатам для рэвізій скарбу ВКЛ.
Заклаў падмурак заможнасці роду. У 1653 годзе купіў частку Беніцы, набываў вёскі ў Сапегаў, з 1668 года трымаў Шавельскую эканомію.
Любомя (гміна)
Любо́мя (Lubomia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадзіслаўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любомі. Плошча гміны складае 41,83 км². Станам на 2004 год у гміне Любомя пражывалі 8014 чалавек, шчыльнасць — 191,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
1959 год у гісторыі музыкі
1959 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Арцём Валер’евіч Белы
Арцём Белы (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Ліда».
Клубная кар’ера
Выхаванец салігорскага «Шахцёра», у 2013 годзе перабраўся ў мінскае «Дынама», дзе выступаў за дубль.
З пачатку 2016 года трэніраваўся з «Іслаччу», і ў красавіку падпісаў кантракт з клубам. У складзе «Іслачы» стаў выступаць за дубль. 26 ліпеня 2016 года дэбютаваў у асноўнай камандзе «ваўкоў», выйшаўшы на замену ў канцы матча Кубка Беларусі супраць калінкавіцкай «Вертыкалі» (6:1), а 10 верасня таго ж года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на поле на 8-й хвіліне пасля выдалення Канстанціна Рудзянка ў матчы супраць «Мінска» (0:4).
У сезонах 2017—2018 гуляў за дубль «Іслачы», за асноўную каманду не выхадзіў на поле. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».
У пачатку 2019 года далучыўся да дзяржынскага «Арсенала», дзе стаў асноўным брамнікам і дапамог камандзе перамагчы ў Другой лізе. У лютым 2020 года пакінуў «Арсенал».
У красавіку 2020 года трапіў у заяўку на сезон казахстанскага клуба «Байканур». У пачатку 2021 года вярнуўся ў Беларусь, далучыўшыся да наваполацкага «Нафтана», аднак быў рэзервовым брамнікам і не з’яўляўся на полі ў Першай лізе.
У пачатку 2022 года пачаў трэніравацца з «Лідай» і ў сакавіку афіцыйна стаў іграком клуба. Замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка каманды. У лютым 2023 года падоўжыў кантракт з клубам.
Міжнародная кар’ера
У 2013 годзе гуляў за юнацкую зборную Беларусі ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.
11 лістапада 2016 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў канцы таварыскага матчу супраць Украіны.
IC 1730
IC 1730 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тадэвуш Коцел
Тадэвуш Коцел (Tadeusz Kociełł;  — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Коцелаў (Катлоў) герба «Пелікан». Нарадзіўся ў сям’і Казіміра.
Стараста маркаўскі (1764), ашмянскі (1772), генерал-маёр войска ВКЛ.
Пяць вуглоў (Санкт-Пецярбург)
«Пяць вуглоў» — неафіцыйная назва перакрыжавання, які ўтвараецца Загарадным праспектам і вуліцамі Ламаносава, Рубінштэйна і Раз’езджай. Перакрыжаванне ўзнікла ў 60-х гадах XVIII стагоддзя, сучаснае аблічча набыло ў пачатку XX стагоддзя. Архітэктурная дамінанта «Пяці вуглоў» — дом № 11 з вежай па Загарадным праспекце (1913, архітэктар А. Л. Лішнеўскі), з ім кантрастуюць менш высокія дамы 29 па вуліцы Рубінштэйна (1905, архітэктар К. К. Кохендэрфер) і дом былой Марыінскай гімназіі (Загарадны праспект, 13; 1902—1903, архітэктар А. І. і М. І. Багданавы).
Керчанскі тралейбус
Керчанскі тралейбус (Керченський тролейбус) — самая маладая ва Украіне тралейбусная сістэма, размешчаная ў горадзе Керч. Рух адкрыты 18 верасня 2004 года.
Сычы
Сычы́ (Athene) — дробныя і сярэдняй велічыні начныя драпежныя птушкі сямейства савіныя. Адметная прыкмета — адсутнасць пучкоў пёраў («вушак») па баках галавы.
Распаўсюджаныя ў Еўропе, Азіі, Афрыцы і Амерыцы. Аселыя і вандроўныя птушкі. Жывуць у лясах, гняздуюцца ў дуплах і пабудовах.
Керчанскі тралейбус
Перспектыва
У бліжэйшай будучыні, калі папоўніцца рухомы склад, плануецца падзел гэтага маршруту на два: «Чыгуначны вакзал — завод імя Войкава» і «Варашылаўскае кальцо — Завод імя Войкава». У будучыні плануецца таксама працяг лініі ад Варашылаўскага кольца ў мікрараён Аршынцэва. Вакзальную лінію плануюць прадоўжыць да Керчанскага аэрапорта.
Сычы
Віды
Раней у род ўключалі таксама ляснога сыча, у цяперашні час яго вылучаюць у монатыповы род Heteroglaux.
Краснагорск (Сахалінская вобласць)
Краснагорск (Красного́рск) — сяло (раней горад) у Тамарынскай гарадской акрузе Сахалінскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 2751 чал. (2013). Сяло размешчана на беразе Татарскага праліва, за 72 км на поўнач ад горада Тамары, за 170 км ад Южна-Сахалінска і за 150 км на паўднёвы ўсход ад горада Савецкая Гавань (на процілеглым беразе праліва).
Знаходзіцца ў месцы зліцця рэк Краснагоркі, Айнскай, марскога заліва Фур.
Піскарова
Піскарова (Пискарево) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Дзэрэны
Дзэрэны (Procapra) — род газэляў сямейства пустарогіх.
Віды
Жыццёвая прастора ўсіх 3-х відаў — гэта сухія стэпы і паўпустыні. Пры гэтым яны паднімаюцца ў гарах на вышыню да 5500 м. Узімку жывёлы з’яўляюцца актыўнымі пераважна днём, а ў гарачыя летнія дні ўвечары. Яны перасоўваюцца статкамі ад 20 да 30 асобін, аднак, у перыяд сезонных міграцый могуць аб’ядноўвацца ў статкі, якія налічваюць некалькі тысяч жывёл.
Калісьці мангольскі дзэрэн быў адным з самых распаўсюджаных жывёл Манголіі. Калісьці пагалоўе складала прыкладна 1,5 млн асобін. Папуляцыі былі знішчаны з-за празмерным паляваннем ў заходняй Манголіі. На ўсходзе засталося прыкладна 300.000 газэляў.
Хокан I Добры
Хокан I Добры (Håkon Adalsteinsfostre; 920–961) — трэці кароль Нарвегіі, малодшы сын Харальда I Цудоўнавалосага, адзінакроўны брат Эйрыка Крывавая Сякера.
Хокан вырас пры двары англійскага караля Этэльстана, што было часткай мірнага дагавора, заключанага яго бацькам. Англійскі кароль выхаваў Хокана ў хрысціянскім духу, а калі прыйшла вестка пра смерць яго бацькі, забяспечыў яго караблямі і воінамі для паходу супраць Эйрыка Крывавай Сякеры, які абвясціў сябе каралём. Па прыбыцці ў Нарвегію, Хокан заручыўся падтрымкай шматлікіх знатных людзей, паабяцаўшы скасаваць падатакі на атрыманую ў спадчыну ўласнасць, якія спаганяліся яго бацькам.
Зрынуты Эйрык бег з Нарвегіі і пасля сканцэнтраваў свае высілкі на Брытанскіх астравах, дзе і загінуў. Яго сыны заключылі з датчанамі саюз супраць Нарвегіі, але пацярпелі шэраг паражэнняў ад Хокана, які быў паспяховым военачальнікам. Аднак яго няўдачай сталі спробы ўвядзення хрысціянства, што выклікала моцнае супраціўленне ў нарвежскай знаці, якой Хокан не мог супрацьстаяць. У бітве каля Фіцьяра, у якой была здабыта вырашальная перамога над сынамі Эйрыка, Хокан быў смяротна паранены (961). Яго найбліжэйшае асяроддзе было настолькі далёка ад яго хрысціянскай веры, што яго прыдворны скальд Эйвіндр Скальдаспілір склаў верш пад назвай Hákonarmál, у якім апісаў сустрэчу і прабачэнне Хокана багамі яго продкаў у Вальхале.
Спадчыннікам прастола пасля братазабойчай вайны стаў трэці сын Эйрыка Харальд II Шэрая Шкура. Аднак нарвежцы, якія ненавідзелі яго пасле доўгіх гадоў кровапралітных усобіц, праз некалькі гадоў віталі датчан пад правадырствам караля Харальда I Сінязубага, якія высадзіліся ў Нарвегіі. Пад заступніцтвам Харальда I Сінязубага Нарвегіяй стаў кіраваць ярл Хокан II Магутны.
Сонечнае зацьменне 6 чэрвеня 1853 года
Сонечнае зацьменне 6 чэрвеня 1853 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 125 сараса.
Зацьменне 6 чэрвеня 1853 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1853 годзе і 131-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 снежня 1852 года, наступнае — 30 лістапада 1853 года.
Анатоль Мяфодзьевіч Шчамялёў
Анатоль Мяфодзьевіч Шчамялёў (нар., в. Некрашова, Сенненскі раён, Віцебская вобласць, БССР, СССР) — беларускі вучоны ў галіне машынабудавання. Кандыдат тэхнічных навук (1971), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў у 1962 годзе БПІ. З 1962 года ў Магілёўскім тэхнічным універсітэце, у 1976—1980 гадах дэкан факультэта, у 1985—1996 гадах загадчык кафедры, у 1998—2002 гадах начальнік вучэбна-метадычнага упраўлення.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па распрацоўцы сістэм энергазберажэння гідрафікаваных мабільных машын, зніжэнні металаёмістасці машын, стварэнні роўнатрывалых канструкцый машын.
Ржаўка (Барысаўскі раён)
Ржа́ўка (, Ржавка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Уладзімір Аляксеевіч Шчарбакоў
Уладзімір Аляксеевіч Шчарбако́ў (нар., в. Шчарбачы, Крычаўскі раён, Магілёўская вобласць, БССР, СССР) — беларускі вучоны ў галіне раслінаводства. Кандыдат біялагічных навук (1969). Член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1992-2002).
Біяграфія
Нарадзіўся 5 студзеня 1939 года ў в. Шчарбачы Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Скончыў у 1962 годзе Беларускі тэхналагічны інстытут. З 1968 года ў Інстытуце эксперыментальнай батанікі. З 1972 года — вучоны сакратар Заходняга аддзялення, з 1991 года — Беларускага аддзялення УАСГНІЛ; у 1992—1997 гадах — галоўны вучоны сакратар Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь, у 2001—2002 гадах — начальнік аддзела аграноміі НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па фізіялогіі і біяхіміі росту і развіцця раслін, вырошчванні асноўных сельскагаспадарчых культур і інш.
Язэп Аляксандравіч Юхо
Язэп Аляксандравіч Юхо (,  —, Мінск) — беларускі гісторык права, доктар юрыдычных навук (1980), прафесар кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права юрыдычнага факультэта БДУ (1983), заснавальнік першай навуковай школы дзяржавы і права Беларусі, сябар Вялікай Рады міжнароднага грамадскага аб’яднання ЗБС «Бацькаўшчына».
Біяграфія
Вучыўся ў Беларускім політэхнічным інстытуце (1938—1939), потым прызваны ў армію, скончыў Горкаўскае вучылішча зенітнай артылерыі (1941).
Скончыў Мінскі юрыдычны інстытут (1949), аспірантуру Інстытуту філасофіі і права АН БССР (1954).
Працаваў народным суддзёй Варашылаўскага раёна г. Мінску, навуковым супрацоўнікам Інстытута філасофіі і права АН БССР (1952), дацэнтам кафедры грамадзянскага і грамадзянска-працэсуальнага права юрыдычнага факультэта БДУ (1956), загадчыкам кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права БДУ, намеснікам дэкана юрыдычнага факультэта БДУ. Намеснік старшыні юрыдычнай камісіі пры Савеце Міністраў БССР (1960—1964).
У навуцы
Аўтар больш за 200 навуковых прац. Кандыдацкая дысертацыя на тэму «Устанаўленне Савецкай улады ў Заходняй Беларусі ў 1939 г.» (Інстытут дзяржавы і права АН СССР, 1954). Доктарская дысертацыя на тэму «Грамадска-палітычны лад і права Беларусі ў XVI ст.» (Кіеўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Т. Шаўчэнкі, 1980).
Адзін з ініцыятараў перавыдання Статута ВКЛ 1588 года, адзін з аўтараў перакладу, каментароў і даведніка.
Суаўтар першага «Юрыдычнага энцыклапедычнага даведніка» на беларускай мове. Аўтар вядомых дапаможнікаў «Гісторыя дзяржавы і права Беларусі» і «Кароткі нарыс па гісторыі дзяржавы і права Беларусі».
Узнагароды
Узнагароджаны ардэнамі Чырвонай зоркі, Айчыннай вайны І ступені, баявымі медалямі, медалём Францыска Скарыны (1996). Лаўрэат навуковай прэміі імя У. І. Пічэты.
Смірных
Смірных (Смирных; да 1946 года Кетон) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Смірныхаўскай гарадской акругі Сахалінскай вобласці Расіі, за 363 км ад Южна-Сахалінска. Размешчаны ў даліне ракі Паранай. Чыгуначная станцыя, лясная прамысловасць.
Насельніцтва — 7814 чалавек (2018).
Любомеж (гміна)
Любо́меж (Lubomierz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Львавэцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любомежы. Плошча гміны складае 130,39 км². Станам на 2004 год у гміне Любомеж пражывалі 5949 чалавек, шчыльнасць — 45,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Пціч (станцыя)
Пці́ч (, Птичь)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Пціч; на лініі Калінкавічы — Лунінец, паміж станцыяй Мышанка і прыпыначным пунктам Бабрэчча.
Find a Grave
Find a Grave («Знайдзі магілу») — вэб-сайт і найбуйная база даных могілак і магіл вядомых людзей.
Сайт створаны ў 1995 годзе жыхаром Солт-Лейк-Сіці Джымам Тыптанам для рашэння праблемы адсутнасці якой-небудзь адзінай базы даных пра месцы пахавання вядомых людзей. Сайт стаў развівацца хуткімі тэмпамі і па стане на жнівень 2016 года змяшчае 152 млн запісаў.
Індывідуальныя старонкі пра якую-небудзь асобу ўтрымліваюць даты і месца нараджэння і смерці, біяграфічныя даныя, назву могілак, дзе было зроблена пахаванне, нумар участка і фатаграфіі самой асобы і магілы.
IC 1731
IC 1731 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Падмошча (Смаленская вобласць)
Падмошча (Подмощье) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Вісаян
Вісаян (Visayan) — невялікае мора ў Філіпінскам архіпелагу паміж астравамі Масбатэ на поўначы, Лейтэ на ўсходзе і паўднёвым усходзе, Себу і Неграс на поўдні і Панай на захадзе. Адносіцца да Ціхага акіяна. Злучаецца з морам Камотэс пралівам Канігаа, а таксама з марамі Сібуян, Самар, Мінданаа и Сулу.
Антрацытаўскі тралейбус
Антрацытаўскі тралейбус (Антрацитівський тролейбус) — дзеючая ў раённым цэнтры Луганскай вобласці горадзе Антрацыт тралейбусная сістэма Украіны. Адна з дзеючых тралейбусных сістэм у Луганскай вобласці.
Пачынак (Дарагабужскі раён)
Пачынак (Почи́нок) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Статуты Вялікага Княства Літоўскага
Статуты — заканадаўчыя зводы Вялікага Княства Літоўскага.
Статут 1529
Праца па падрыхтоўцы першага Статута 1529 г. вялася на працягу некалькіх гадоў у першай чвэрці XVI ст. Першы варыянт праекта Статута быў падрыхтаваны ў 1522 г., але ён не быў зацверджаны, і праца над ім працягвалася яшчэ сем гадоў. Хто ўдзельнічаў у падрыхтоўцы дакладна невядома, ёсць падставы сцвярджаць, што ў яго падрыхтоўцы прымалі ўдзел беларускі першадрукар і доктар права, Францыск Скарына, а таксама канцлер ВКЛ Альбрэхт Гаштольд, пад кантролем якога складаўся Статут. Асноўныя палажэнні Статута абмяркоўваліся з вялікім князем Літоўскім Жыгімонтам Казіміравічам, якому належыць гонар зацвярджэння Статута. З гэтай нагады была нават напісана «Пахвала Жыгімонту», у якой ён называўся «Вялікім Жыгімонтам», бо ён пераўзышоў усіх вялікіх князёў і каралёў, таму што ён «нас вучыў справядлівасці чыніці». Статут падрыхтаваны на аснове кадыфікацыі і сістэматызацыі норм мясцовага звычаёвага права, пастаноў судовых і дзяржаўных устаноў, Судзебніка 1468 года, прывілеяў. Пры яго падрыхтоўцы ўпершыню выпрацаваны сістэмы і структура размяшчэння прававых норм у залежнасці ад іх зместу, уключаны тыповыя і абагульненыя нормы; дадзена дакладная рэдакцыя кожнага артыкула; уведзена шмат новых прававых норм, у якіх адлюстраваны тагачасныя таварна-грашовыя адносіны; уключаны нормы дзяржаўнага, адміністрацыйнага, грамадзянскага, сямейнага, крымінальнага, судова-працэсуальнага і іншых галін права. Складальнікі Статута адступілі ад сістэмы кадыфікацыі, прынятай у рымскім праве, і выпрацавалі сваю. У яе аснове закладзены новыя прынцыпы: суверэннасць дзяржавы (насуперак сярэдневяковаму касмапалітызму), адзінства права на прыярытэт пісанага права. Статут уключаў нормы агульнага права і спецыяльныя нормы, якія забяспечвалі прывілеі пануючаму класу або яго групам. Пры гэтым яны былі не выключэннем, а састаўной часткай у сістэме Статута 1529 года, хоць і супярычылі яго асноўным прынцыпам. Статут уведзены ў дзеянне 29.9.1529. Складаецца з 13 раздзелаў і 244 артыкулаў. Пазней у яго ўнесены дапаўненні, у выніку колькасць артыкулаў павялічылася да 283. Выданне Статута 1529 года вывела ВКЛ на адно з першых месцаў у свеце па развіццю права і прававой культуры. Разам з тым, Статут 1529 года з'явіўся прававой асновай для далейшага развіцця заканадаўства.
Статут 1566
Другі статут ВКЛ дзейнічаў на землях Вялікага Княства Літоўскага ў 1566—88 гг., а на Правабярэжнай Украіне і ў XVII—XVIII ст.
Асноўныя крыніцы Статута: агульназемскія і абласныя прывілеі, Судзебнік 1468 г., Статут Вялікага Княства Літоўскага 1529 г. і некаторыя нормы звычаёвага права; выкарыстаны таксама нормы царкоўнага (рымска-каталіцкага і грэка-праваслаўнага) права. У ім былі спалучаны тэарэтычныя распрацоўкі мясцовага права з практычнай дзейнасцю і тэарэтычнымі асновамі рымскага і заходнееўрапейскага права.
Для падрыхтоўкі Статута ў 1551 г. меркавалася стварыць камісію з 10 чалавек (5 католікаў, 5 праваслаўных), але былі вызначаны імёны толькі 5 католікаў. Невядома, ці была створана такая камісія, бо з тэксту Бельскага прывілея 1564 вынікае, што праект Статута рыхтавала іншая камісія: «особы певные, рады наши, маршалкове, врадники земские, хоружие и иные особы ряду и народу шляхецкого, доктори прав чужоземских, которые заседши не одно поправили тот статут старый, але теж новым кшталтом некоторые розделы звлаша судовый, за засаженьем новым обычаем суду и порадку судового то становили и написали». Працай гэтай камісіі кіраваў канцлер М. Радзівіл Чорны, у ёй удзельнічаў маршалак дворны А. Б. Валовіч, верагодна, П. Раізій, А. Ратундус і інш. Праект Статута 1566 аддадзены сойму на папярэдні разгляд у 1561, зацверджаны толькі 1 ліпеня 1564, меркавалася ўвесці яго ў дзеянне з 11 лістапада 1564. Аднак з-за спрэчак па асобных артыкулах набыў законную сілу з 1 сакавіка 1566, некаторыя змены ўнесены ў яго прывілеям 1 ліпеня 1566. У Статут былі ўпісаны Віленскі прывілей 1563, Бельскі прывілей 1564, Віленскі прывілей 1565.
У Статуце 1566 захавана з невялікімі зменамі структура Статута 1529. У ім 14 раздзелаў і 367 артыкулаў. Першыя 3 раздзелы ахопліваюць нормы дзяржаўнага, ваеннага, адміністрацыйнага права, 4-ы — судовы лад і судовы працэс, 5—6-ы — сямейнае і апякунскае права, 7—9-ы — цывільнае права, 10-ы — лясное і паляўнічае права, 11—14-ы — крымінальнае права. Найбольш істотныя змены ўнесены ў нормы дзяржаўнага, судова-працэсуальнага і цывільнага права.
Статут 1566 замацаваў асноўныя прынцыпы права: адзінства права для грамадзян, хоць яно не было роўным для ўсіх, дзяржаўны суверэнітэт (насуперак царкоўнаму касмапалітызму), абмежаванне ўлады гаспадара (вялікага князя), прыярытэт пісанага права. Упершыню намячалася аддзяленне суда ад органаў улады і кіравання. Для гэтага ствараліся земскія суды і падкаморскія суды. Больш поўна рэгламентавалася кампетэнцыі органаў дзяржаўнай улады і кіравання, якія былі заснаваны на агульных прынцыпах феадальнага права: стварэння ільгот і перавага для класа феадалаў і саслоўя шляхты, недапушчэнне простых людзей у органы кіравання, замацаванне прававой няроўнасці розных сацыяльных груп насельніцтва. Складальнікі Статута надалі яго нормам аднастайную і сучасную, на той час, форму і прававую тэрміналогію (беларускую), зразумелую для большасці насельніцтва, што спрыяла ўмацаванню сярод шляхты і мяшчан павагі да закона і дзяржавы.
Статут напісаны на старабеларускай мове, быў перакладзены на лацінскую і польскую мовы.
Статут 1588
Трэці статут Вялікага Княства Літоўскага дзейнічаў у ВКЛ з 1589, пасля далучэння зямель ВКЛ да Расійскай імперыі дзейнічаў: у Віцебскай і Магілёўскай губ. — да 1831, у Віленскай, Гродзенскай, Мінскай, Кіеўскай, Падольскай і Валынскай губернях — да 1840.
Пасля таго як быў прыняты Статут Вялікага Княства Літоўскага 1566, кадыфікацыйная работа не спынілася. Ужо на Брэсцкім сойме 1566 было папраўлена некалькі артыкулаў. Праз 2 гады Гродзенскі сойм унёс папраўкі ў некаторыя артыкулы і стварыў камісію для дапрацоўкі Статута. Камісія для выпраўлення Статута была выбрана і на Люблінскім сойме 1569. Крыніцы для распрацоўкі Статута 1588 — Статуты ВКЛ 1529 і 1566, соймавыя пастановы 1573, 1578 (гл. Паправы статутовыя 1578), 1580 і 1584, прывілеі, пастановы павятовых соймікаў. Да канца 1584 работа над Статутам была скончана, але ў сувязі з тым, што ён ігнараваў акт Люблінскай уніі 1569, прадстаўнікі Польшчы не дапускалі яго зацвярджэння на агульным сойме Рэчы Паспалітай. Каб захаваць велікакняжацкі трон, Жыгімонт III Ваза зацвердзіў Статут сваім прывілеем 28 студзеня 1588.
Статут юрыдычна замацаваў фактычную адасобленасць ВКЛ ад Польшчы ў федэрацыйных рамках Рэчы Паспалітай, што працягвалася і пасля падпісання акту Люблінскай уніі. У Статуце акт Люблінскай уніі нават не ўпамінаецца, а ў арт. 4 раздз. замацоўваецца праграма аднаўлення ранейшых граніц княства. Статут прадугледжваў таксама, што атрымліваць маёнткі і займаць духоўныя і дзяржаўныя пасады ў княстве маглі толькі мясцовыя ўраджэнцы і ні ў якім выпадку «чужаземцы», «загранічнікі» ці «суседзі».
Статут ВКЛ 1588 выкарыстоўваўся пры кадыфікацыі ў канцы 16 ст. прускага права, складанні Саборнага ўкладання 1649 у Расіі, афіцыйна незацверджаных зборнікаў «Права за якими судится малороссийский народ» (2-я чвэрць 18 ст.), «Суд и разправка в правах малороссийских» (1750-58). У заканадаўстве і судах Польшчы, Латвіі, Эстоніі ўжываўся як дадатковая крыніца права. Статут 1588, пераважна ў рэдакцыі 1614, быў галоўным пісьмовым зводам дзеючага права на Украіне. У 17—19 ст. перакладзены на рускую, украінскую, нямецкую, французскую, лацінскую мовы.
Катовічы
Катовічы — беларускі шляхецкі род герба «Корчак». Вядомы з XV ст. У судовым прыгаворы 1499 года вялікага князя Аляксандра ўпамінаюцца баяры Шандар, Пётр і Івашка Катовічы і іх дзед Кот. У XVI—XVII стагоддзях Катовічы мелі маёнткі ў Віцебскім ваяводстве, Гарадзенскім, Браслаўскім, Ковенскім паветах, на Валыні.
Галікана
Галікана (Gallicano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 3794 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 126 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 55027. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Хальмахера (мора)
Мора Хальмахера — міжастраўное мора Ціхага акіяна, паміж пралівамі Хальмахера, Обі і паўвостравам Чэндравасіх (Новая Гвінея). Плошча 75 тыс. км², сярэдняя глыбіня 747 м, найбольшая 2072 м. Тэмпература паверхневых вод ад 25,7 °C у жніўні да 28,6 °C у маі. Салёнасць 34-34,6 ‰. Галоўны порт Саронг (востр. Новая Гвінея).
Вуліца Ламаносава
Вуліца Ламаносава — назва вуліц у розных населеных пунктах дзяржаў — былых рэспублік СССР, прысвоеная ў памяць пра рускага вучонага М. В. Ламаносава.
Dreamlin
Гурт Dreamlin родам з Мінска, пачаў сваю дзейнасць, калі Дзяніс «С4» Карабкоў сустрэўся з Ягорам Куноўскім, які даўно займаўся камп’ютарнай музыкай. У 2000 годзе яны аб’ядналіся як Dreamlin. Іх музыка выкарыстоўвалася ў некалькіх андэграўндных фільмах і відэа па ўсім свеце.
Да 2004 года Ягор гуляе большасць канцэртаў разам з мульціінструменталістам Андрэем Карповічам, а Дзяніс аддае перавагу студыйнай працы, і не толькі з праектам Dreamlin. Музыкі сумесна працавалі як з мясцовымі калектывамі, так і з замежнымі, іх геаграфія распасціраецца ад Фінляндыі да Гаваяў.
Стыль музыкі Dreamlin не абмяжоўваецца жанравымі рамкамі. Звычайна гурт прэзентуецца як downtempo-калектыў, аднак у іх музыцы можна пачуць амаль любы жанр электроннай музыкі, хіба толькі акрамя трансу.
Першы альбом, «The colour of the city», быў выпушчаны ў 2004 годзе ў Беларусі, у 2005 годзе ў Расіі і з 2006 года ён даступны ў інтэрнэце. Пасля зачынення лэйбла «Collaps» альбом быў зняты з продажу, і паўторна выпушчаны ў 2013 годзе.
У 2006 калектыў быў упершыню запрошаны сыграць канцэрт за межамі былога СССР.
Другі рэліз гурта Dreamlin — «Monday Islands» (EP), быў выпушчаны ў 2008 годзе ў лічбавым фармаце. Наступны EP «Let's» быў выпушчаны ў 2011 годзе.
Старына (Маісееўшчынскі сельсавет)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Любаміна (гміна)
Любамі́на (Lubomino) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лідзбаркскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любаміне. Плошча гміны складае 149,56 км². Станам на 2004 год у гміне Любаміна пражывалі 3711 чалавек, шчыльнасць — 24,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 18 населеных пунктаў.
Секарова
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Літоўская духоўная семінарыя
Літоўская духоўная семінарыя (Lietuvos kunigu seminarija, таксама Віленская духоўная праваслаўная семінарыя, Vilniaus kunigu seminarija) — першапачаткова ўніяцкая, потым праваслаўная навучальная ўстанова, што існавала ў 1828—1944 і 1946—1947 гадах.
Уніяцкі перыяд
Заснавана ў 1828 годзе ў Жыровіцах, як грэка-каталіцкая, пад час рэарганізацыі ўніяцкай царквы, па ініцыятыве члена ўніяцкага дэпартамента Санкт-Пецярбургскай Рымска-каталіцкай калегіі Іосіфа Сямашкі.
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у створаных заходніх губернях Расійскай імперыі 70 % насельніцтва належала да ўніяцкай (грэка-каталіцкай) царквы, 15 % былі каталікамі, 7 % — іудэямі і толькі 6 % — праваслаўнымі. Указам Мікалая І ад 22 красавіка 1828 г. была зацверджана незалежная ад рыма-каталіцкай царквы Грэка-уніяцкая калегія і замест чатырох уніяцкіх епархій былі створаныя дзве: Літоўская і Беларуская з кансісторыямі адпаведна ў Жыровіцах і Полацку. Для падрыхтоўкі ўніяцкіх святароў, гатовых падтрымаць збліжэнне і з’яднанне з, наканавана было стварыць адпаведныя адукацыйныя ўстановы пры епархіяльных кіраўніцтвах. «въ Жировицкомъ греко-унитскомъ монастырѣ — мѣстопребываніи Брестскаго епископа, быть каѳедральному собору, консисторіи, семинаріи и низжему духовному училищу, а въ Полоцкѣ, сверхъ существующей тамъ унитской семинаріи, учредить духовную академію.»
У той жа год, 28 жніўня Грэка-уніяцкая калегія выдала ўказ на імя старшыні кансісторыі протаіерэя Антонія Тупальскага з прадпісаннем — адкрыць у Жыровіцах семінарыю 1 кастрычніка, але да прызначанага часу прыбылі не ўсе выхаванцы.
20 кастрычніка (7 кастрычніка па ст. ст.) 1828 г. у Жыровіцкім манастыры, замест ўніяцкай павятовай вучэльні, адбыўся ўрачысты акт адкрыцця грэка-каталіцкай Літоўскай духоўнай семінарыі. Першы набор студэнтаў складаўся з 84 навучэнцаў. Рэктарам быў прызначаны член уніяцкай калегіі, былы выкладчык Полацкай семінарыі, выпускнік Галоўнай семінарыі пры Віленскім універсітэце, протаіерэй Антоній Зубко. Перад ад’ездам на пасаду яму была дадзена інструкцыя з указаннем асаблівую ўвагу надаваць вывучэнню прадметаў на рускай мове і аднаўленню чысціні ўсходняга абраду.
Першапачаткова выхаванне навучэнцаў Літоўскай духоўнай семінарыі праходзіла па правілах каталіцкіх духоўных школ. Вучні, якія паступілі ў семінарыю, павінны былі вывучаць Святое Пісьмо, дагматычнае і маральнае багаслоўе, пастырскае багаслоўе і царкоўнае красамоўства, царкоўную гісторыю, царкоўныя абрады і спеў, фізіку, матэматыку, мовы (рускую, нямецкую, французскую, славянскую, грэцкую, лацінскую, габрэйскую), польскую літаратуру. Пры гэтым, юнакі на той час зусім не ведалі рускай мовы, таму выкладанне праходзіла на польскай або лацінскай мовах; на рускай мове спрабавалі вывучаць толькі ўсеагульную і рускую гісторыю. Грэка-уніяцкая калегія ўказам ад 18 кастрычніка (па ст.ст.) 1828 года звярнула сур’ёзную ўвагу семінарскага праўлення на абавязковае ўвядзенне да пачатку 1829 года выкладання прадметаў на рускай мове. З гэтай мэтай з Санкт-Пецярбурга былі выпісаныя адпаведныя падручнікі, пасля чаго самі выкладчыкі ўзяліся за вывучэнне рускай мовы. У 1830 годзе ў семінарыі займаліся ўжо 180 выхаванцаў, з якіх 80 былі «на фундушевомъ содержаніи».
Падчас паўстання ў 1831 годзе, заняткі ў семінарыі былі прыпыненыя, а ў семінарскім корпусе месціліся царскія салдаты. Са сканчэннем баявых дзеяў і эпідэміі халеры, якая лютавала ў той год, Літоўская духоўная семінарыя аднавіла сваю працу. З гэтага часу паступова сталі ўводзіцца новыя прадметы ў курс выкладання: біблейская гісторыя, метафізіка, антрапалогія, трыганаметрыя, экзэгетыка, біблейская археалогія і гісторыя ўніі. Склад выкладчыкаў папоўніўся новымі асобамі: магістр багаслоўя Тамаш Малішэўскі (пасля ), доктар багаслоўя Плакід Янкоўскі, вядомы ў польскай і рускай літаратуры пісьменнік і лінгвіст, які дасканала ведаў 9 моў і магістр багаслоўя Ігнацій Жалязоўскі, (пасля ). 4 верасня 1834 года ўпершыню ў Літоўскай семінарыі на рускай мове прагучала пропаведзь, якую прамовіў інспектар Іпаліт Гамаліцкі, а 29 снежня ў саборы на рускай мове прапаведаваў студэнт Брэнн. Гэты факт вельмі задаволіў губернатара Гродзенскай губерні М. М. Мураўёва, пад час наведвання Літоўскай семінарыі. Паступова рускамоўе стала дамінуючай у навучальным працэсе. Выкладанне некаторых багаслоўскіх дысцыплін яшчэ нейкі час вялося на латыні з тым, каб семінарысты вышэйшага (багаслоўскага) аддзялення былі падрыхтаваныя весці дыспуты з рымска-каталіцкімі святарамі на мове лацінскага багаслоўя.
З 1834 г. Калегія забараніла дзецям уніяцкіх святароў вучыцца ў іншых (свецкіх) вучэльнях, акрамя духоўных, таму ў 1838 годзе ў семінарыі налічвалася больш за 200 навучэнцаў. Калі адбыўся 8-мы перапіс насельніцтва ў 1835 г., у Літоўскай семінарыі налічваліся выхаванцы з розных уніяцкіх епархій: Літоўскай 159 чалавек, Мінскай 59, Валынскай 28, Падольскай 3, па аднаму з Кіеўскай і Магілёўскай.
Для аднаўлення чысціні ўсходняга набажэнства ва Уніяцкай Царкве пачалі ўводзіць богаслужбовыя кнігі маскоўскага друку. Грэка-каталіцкія святары епархіі па чарзе выклікаліся ў Літоўскую семінарыю для навучання праваслаўнаму абраду. У перыяд з пачатку 1835 да канца 1837 гадоў у ёй тэрмінам на два ці тры тыдні пабыў 431 святар. Пасля навучання і праверкі ведаў духавенства давала падпіску пра гатоўнасць служыць па маскоўскаму служэбніку. Для пакарання святароў, якія адмовіліся прыняць новыя маскоўскія кнігі, Іосіф Сямашка прапанаваў вікарнаму епіскапу Антонію Зубко пазбаўляць казённага ўтрымання дзяцей гэтых святароў — выхаванцаў семінарый і духоўных вучэльняў.
З цягам часу Літоўская семінарыя з вучэльнямі пры ёй былі ператвораны і даведзены да такой ступені падабенства з праваслаўнымі духоўнымі навучальнымі ўстановамі, што пад канец 1835 і пачатку 1836 года было прызнана магчымым падначаліць іх нароўні з праваслаўнымі Камісіі духоўных вучылішч. Гэта мера была першым крокам з боку Літоўскай духоўнай семінарыі да ўз’яднання ўніятаў з Праваслаўем.
У 1830-ых гг. пры семінарыі было створана гадавое вучылішча для дзячкоў. У 1837 годзе семінарыя перажыла страшную эпідэмію. Нягледзячы на медычную дапамогу і догляд за хворымі з боку выкладчыкаў семінарыі, памёрла некалькі чалавек.
Праваслаўны перыяд
У 1839 годзе, на Полацкім царкоўным саборы была абвешчана аб ліквідацыі ўніяцкай царквы ў межах Расійскай імперыі. Уніяцкія епархіі былі скасаваны; маёмасць перайшла ў падпарадкаванне. У тым жа годзе была ўтворана праваслаўная, якую ўзначаліў ужо архіепіскап Іосіф Сямашка. Літоўская духоўная семінарыя стала праваслаўнай навучальнай установай. Праз шэсць гадоў разам з кіраўніцтвам епархіі семінарыя была пераведзеная ў Вільню, «въ самое сердце литовскаго латинства». На момант ліквідацыі ўніі жыхароў праваслаўнага веравызнання ў губерні налічвалася каля 1 тысячы. У Вільні не было аніводнай праваслаўнай прыходскай царквы, дзейнічаў толькі Свята-Духаў манастырскі храм, у 1838 г. была асвячона прыпісная да яго могілкавая царква. У 1840 г. будынак каталіцкага касцёла Святога Казіміра быў звернуты ў праваслаўную царкву, асвячоную ў імя Святога Мікалая Цудатворцы.
У такіх умовах 8 верасня 1845 г. адбылося ўрачыстае адкрыццё Літоўскай семінарыі ў Віленскім Свята-Траецкім манастыры. З той нагоды Іосіф Сямашка пісаў: «''Слава Богу! не поверите, Ваше Сиятельство, как я счастлив сегодня, у меня не обошлось без слез, и я этого не стыжусь. Если бы мне пришлось завтра умереть — с радостью сказал бы я: ныне отпущаеши раба Твоего. Владыко, церковь Православная стала в Вильне твердою и очень твердою ногою''».
Як епархія, так і кансісторыя, і семінарыя павінны былі, па хадайніцтве Іосіфа Сямашкі, утрымаць свае ранейшыя назвы «Літоўскіх» без змены на «Віленскіх», «въ виду того практическаго неудобства, что въ Вильне уже существовали подъ названіемъ Виленских, католическія — семинарія, консисторія и епархія, а также потому, что это старое названіе напоминало, какъ о старыхъ, весьма светлыхъ страницахъ православія въ Литовской стране, такъ о недавнемъ перерожденіи уніатовъ Литовской епархіи въ православныхъ».
Семінарыі вызначылі частку жылых і дапаможных манастырскіх будынкаў і двор, у распараджэнне яе была перададзена вялікая бібліятэка манастыра. Спехам былі зробленыя ўнутраныя перабудовы і ў такім выглядзе семінарыя заставалася да 1866 г. Пасаду рэктара семінарыі прызналі мэтазгодным злучыць са званнем настаяцеля-архімандрыта Свята-Траецкага манастыра.
На ніжэйшым аддзяленні выкладаліся наступныя прадметы — у першы год: 1) катэхізічнае вучэнне; 2) пачаткі рыторыкі; 3) старажытная ўсеагульная гісторыя; 4) пачаткі алгебры і геаметрыі; 5) грэцкая мова; 6) лацінская мова. У другі год: 1) чытанне Майсеевых і гістарычных кніг Старога запавету; 2) кіраўніцтва да спазнання і ўжытку набажэнскіх кніг; 3) рыторыку і кароткае паняцце пра паэзію; 4) сярэднявечную і новую ўсеагульную гісторыю; 5) геаметрыю і пасхалію; 6) грэцкую і лацінскую мовы.
У сярэднім аддзяленні — у першы год: 1) чытанне навучальных кніг Старога запавету; 2) царкоўна-біблейская гісторыя; 3) логіка; 4) расійская грамадзянская гісторыя; 5) фізіка і прыродазнаўчая гісторыя; 6) чытанне грэцкіх пісьменнікаў з перакладам і філалагічным разборам; 7) чытанне лацінскіх пісьменнікаў з перакладам і філалагічным разборам. У другі год: 1) чытанне прароцкіх кніг; 2) святая герменеўтыка; 3) царкоўна-біблейская гісторыя; 4) прыродазнаўчая гісторыя і сельская гаспадарка; 5) працяг логікі і псіхалогіі; 6) чытанне грэцкіх пісьменнікаў з перакладам і філалагічным разборам.
У вышэйшым аддзяленні — у першы год: 1) чытанне Святога Пісьма Новага Запавету з тлумачэннем; 2) дагматычнае багаслоўе; 3) вучэнне пра веравызнанні, ерасі і расколы, у дачыненні да мясцовых і сучасных патрэб; 4) гамілетыка; 5) агульная гісторыя хрысціянскай царквы; 6) вучэнне пра царкоўныя старажытнасці і абрадаслоўе; 7) патрыстыка ці навука пра святых айцоў; 8) чытанне святых айцоў грэцкіх і лацінскіх, з разборам філалагічным, гамілетычным і багаслоўскім; 9) пачатковыя падставы медыцыны і агульнанародны лячэбнік; 10) сельская гаспадарка. У другі год: 1) чытанне некаторых частак Святога Пісьма, з дэталёвым вытлумачэннем; 2) багаслоўе маральнае; 3) вучэнне пра пасады прасвітараў прыходскіх; 4) гамілетыка, падставы царкоўных законаў і кананічнае права; 5) гісторыя расійскай царквы; 6) чытанне святых айцоў грэцкіх і 7) працяг медыцыны.