cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хіпі
Сёння беларускія хіпі штогод арганізоўваюць закрыты фестываль «Вясёлка». У верасні 2013 г. ён праходзіў у лесе каля Гомеля. У колах «Вясёлкі» строга забаронены алкаголь, мяса і наркотыкі.
Гісторыя хіпі
1965 г. — прыкладны час узнікнення субкультуры;
лета 1967 г. — «Лета кахання», падчас якога ў Сан-Францыска збіраюцца і на доўгі час ствараюць камуну каля 100 000 хіпі. Перыяд росквіта «эпохі хіпі»;
15-18 жніўня 1969 г. — знакаміты музычны фестываль Вудстак у штаце Нью-Йорк, ЗША, на якім сабралося каля за 500 000 чалавек, выступілі найбольш уплывовыя заходнія музычныя калектывы і песняры таго часу (Джымі Хендрыкс, The Who, Джэніс Джоплін, Карлас Сантана і інш). Лічыцца канцом «эпохі хіпі».
У канцы 1980-х гг. узрасла цікавасць да каштоўнасцяў і ідэй 1960-х, што прывяло да другой хвалі развіцця субкультуры. Трэцяя хваля прыйшлася на пачатак 2000-х гг.
Вэрхіўцэвэ
Гісторыя
У 1884 г. утвораны рабочы пасёлак пры станцыі Любамырыўка падчас будаўніцтва чыгункі Данбас-Крыўбас (цяпер Прыдняпроўская чыгунка Укрзалізныці). Назва паселішча паходзіць ад размешчанай непадалёк вёскі Любамырыўка. У снежні 1888 г. пасля пабудовы Саксаганскай каляіны (Любамырыўка—Калачэўскэ) стала чыгуначным вузлом. Сучасная назва станцыі дадзена 1 студзеня 1904 г. у гонар першага начальніка Кацярынінскай (Прыдняпроўскай) чыгункі, таленавітага інжынера Аляксандра Вэрхоўцава. У пачатку XX ст. дзякуючы развіццю ў рэгіёне металургічнай прамысловасці, станцыя значна пашыраецца, павялічваецца і насельніцтва пасёлка. 30 кастрычніка 1956 г. рашэннем Днепрапятроўскага аблвыканкама паселішчу прысвоены статус горада раённага падпарадкавання.
NGC 6699
NGC 6699 (іншыя абазначэнні — PGC 62512, ESO 183-21, AM 1847-572, IRAS18477-5722) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бабаўнянскі сельсавет
Бабаўня́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Бабоўня.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капыльскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 24 мая 1960 года ў склад Пацейкаўскага сельсавета пералічаны 4 населеныя пункты (Бабавенька, Дарагавіца, Печураны і Ржаўка), адначасова ў склад сельсавета са скасаванага Старакапыльскага сельсавета перададзена вёска Думічы. 8 чэрвеня 1963 года да сельсавета далучана частка скасаванага Пясочанскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Выгода, Заруднае, Калюга, імя Леніна і Навасёлкі), таксама ў склад сельсавета з Слабада-Кучынскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Аборкі, Красны Май, Кунцаўшчына, Леткаўшчына і Руднічкі). 30 сакавіка 2016 года ў склад сельсавета з Слабада-Кучынскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (аграгарадок Пясочнае, вёскі Вялешына 1, Калінаўка 2, Лугавая, Шамы, пасёлкі Ганчароўка і Малінаўка).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1787 чалавек, з іх 96,7 % — беларусы, 2,2 % — рускія.
Жарбулак (Усходне-Казахстанская вобласць)
Жарбулак (да 2018 года Другая Пяцілетка) — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кунарлінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 47 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633855400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 368 чалавек (185 мужчын і 183 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 196 чалавек (101 мужчына і 95 жанчын).
Гімн Катара
Гімн міру — дзяржаўны гімн Катара, зацверджаны 7 снежня 1996 пасля прыходу да ўлады шэйха Хамада.
Арабскі тэкст гімна
قسما بمن رفع السماء
قسما بمن نشر الضياء
قطر ستبقي حرة تسمو
بروح الاوفياء
سيروا على نهج الأولى سيروا
وعلى ضياء الانبياء
قطر بقلبي سيرة
قطر الرجال الاولين
حماتنا يوم النداء
وحمائم يوم السلام
جوارح يوم الفداء
قسما قسما
قطر ستبقى حرة تسمو
بروح الأوفياء
Біякамп’ютар
Біякамп’ютар — камп’ютар, які функцыянуе як жывы арганізм або змяшчае біялагічныя кампаненты. Стварэнне біякамп’ютараў грунтуецца на кірунку малекулярных вылічэнняў. У якасці вылічальных элементаў выкарыстоўваюцца бялкі і нуклеінавыя кіслоты, якія рэагуюць адзін з адным.
Гісторыя
Ствараючы тэхніку, чалавек заўсёды параўноўваў сябе з ёй, меў магчымасць паглядзець на сябе як бы з боку. Пры развіцці кібернетыкі і стварэнні ЭВМ навукоўцы прыйшлі да думкі аб падабенстве чалавека і машыны, здольнай выконваць інфармацыйныя функцыі, матэматычныя выразы, лагічныя аперацыі, назапашванне лікавых, тэкставых, гукавых і мастацка-графічных дадзеных. Штучны камп’ютар становіцца чалавеку супернікам і саюзнікам па інтэлекту.
У 1966 годзе выходзіць кніга Дж. фон Нэймана «Тэорыя самаўзнаўляльных аўтаматаў», у якой апісваецца тэорыя клеткавых аўтаматаў, якія здольныя да самапрайгравання, аналагічна жывой клетцы.
У 1994 годзе Эдлман на вопыце паказаў, што малекулы ДНК могуць вырашаць вылічальныя задачы, прычым такія, якія ўяўляюць найбольшыя цяжкасці для традыцыйных камп’ютараў. З гэтага моманту развіваецца гісторыя ДНК-вылічэнняў.
Запалычкы
Запалычкы (Заполички) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Бельск (Кобрынскі раён)
Бельск (, Бельск) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Долі Пентрыт
До́лі (До́раці) Пентры́т (ахрышчана ў 1692 - снежань 1777 ) - жыхарка Вялікабрытаніі, гандлярка рыбай, якую асобныя гісторыкі называюць апошнім чалавекам, для якога корнская мова была роднай.
Аб яе жыцці вядома вельмі мала, дакладная дата нараджэння невядома. Лічыцца, што яна з'яўляецца другім з шасці дзяцей рыбака Нікаласа Пентрыта і яго другой жонкі Джон Пентрыт. Жыла ў вёсцы Паўл каля Маўсхола. Згодна з яе ўласнымі словамі да 20-гадовага ўзроста яна зусім не ведала англійскай мовы; цяпер лічыцца што корнская мова дакладна была яе роднай. У старым узросце яна ўспамінала, што калі была дзіцём і гандлявала рыбай у Пензасе, заклікаючы пакупнікоў крыкамі на корнскай мове, яе разумелі ўсе мясцовыя жыхары, нават дваране. Яна ніколі не была замужам, але ў 1729 годзе нарадзіла па-за шлюбам сына Джона.
У 1768 годзе яна была выяўлена этнографам і натуралістам Дэйнсам Барынгтанам, які шукаў людзей, якія б яшчэ памяталі корнскую мову. Згодна з яго ўспамінамі, ёй на момант сустрэчы было 82 гады, яна існавала за кошт гандля рыбай і магла вольна размаўляць па-корнску. У 1775 годзе ён апублікаваў артыкул аб ёй у часопісе Антыкварнага таварыства Archaeologia. Праз пяць гадоў яна была яшчэ жывой і жыла за кошт дапамогі з боку прыхода, а таксама за кошт варажбы і ўзносаў тых, хто плаціў ёй, каб паслухаць корнскую гаворку. Дзякуючы артыкулу яна стала знакамітай у апошнія гады жыцця, было напісана як мінімум два яе партрэты.
Долі Пентрыт стала гераіняй мноства англійскіх легенд. у прыватнасці яна стала папулярнай з-за яе ведаў корнскай лаянкі, якую яна выкарыстоўвала, калі злавалась ; лічылась, што калі яна крычыць чалавеку kronnekyn hager du («агідная чорная жаба»), яна здольна накласці на яого праклён і што ўвогуле з'яўляецца вядзьмаркай. Яна таксама была вядома сваімі негатыўнымі адносінамі да англійскай мовы, а яе апошнімі словамі перад смерцю, згодна з лягендай, былі Me ne vidh cewswl Sawznek! («я не жадаю размаўляць па-англійску!»). У 1860 годзе на яе магіле быў усталяваны помнік.
Нягледзячы на то, што пасля яе смерці яна стала лічыцца апошнім чалавекам, які гаварыў па-корнску, у далейшым былі знойдзены доказы таго, што людзі, якія ведалі на пэўгым узроўні гэтую мову жылі ў Вялікабрытаніі і значна пазней.
BMW E39
BMW E39 — мадыфікацыя кузава BMW «пятай» серыі, які выпускаўся з 1995 па 2004 год уключна. Папярэднікам дадзенага кузава быў BMW E34, а яму на змену прыйшлі BMW Е60 (у 2003 годзе) і BMW F10 (у 2010 годзе) у зусім новым стылі BMW. Базавай у сямействе была мадэль 520i. Яе двухлітровы рухавік выдаваў 150 к. с., а пасля рэстайлінгу 170 к. с. (пад індэксам 2.3). Версія M5 была выпушчаная ў 1998 годзе. Яна была аснашчана рухавіком V8 S62, які быў зроблены на базе M62B44. Усе мадыфікацыі, акрамя 535 і M5 былі даступныя ў кузавах седан і ўніверсал. 535 і M5 выпускалася толькі ў кузаве седан.
Гісторыя мадэлі
Мадэль была прадстаўлена грамадскасці ў верасні 1995 года на аўтасалоне ў Франкфурце. Змены ў дызайне ў параўнанні з папярэднім пакаленнем (BMW E34) былі больш значнымі, чым пры папярэдніх зменах пакаленняў. У цэлым кузаў стаў менш вуглаватым, фірмовыя падвойныя фары былі зачыненыя агульным плафонам, акантоўка рашоткі радыятара («ноздры») набыла больш круглявую форму. Цэнтральная кансоль аўтамабіля, як і ў папярэдніх пакаленнях, была крыху павернутая ў бок кіроўцы. За кошт павелічэння колавай базы павялічылася і прастора для задніх пасажыраў.
Падвеска аўтамабіля амаль цалкам зробленая з алюмінія (за выключэннем мадэляў з маторамі V8, дзе выкарыстоўваўся чыгун), што добра паўплывала на кіравальнасць аўтамабіля, паменшыўшы яго вагу. У выніку непадрысораная маса падвескі паменшылася на 36 %. Канструкцыя задняй падвескі з «падрульваючым» дзеяннем задніх колаў, паляпшае кіравальнасць аўтамабіля на дарозе. Для лепшага размеркавання вагі аўтамабіля па восях акумулятар размясцілі ў падполлі багажнага аддзялення.
Вясной 1997 года быў прэзентаваны ўніверсал Touring, які на 90 мм даўжэй седана і на 100 кг цяжэй. Гама рухавікоў цалкам ідэнтычная седану, а спіс стандартнага абсталявання быў дапоўнены дзвюма бакавымі падушкамі бяспекі.
У 1998 годзе пачалася вытворчасць BMW M5. На гэты аўтамабіль усталёўваўся фарсіраваны 5-літровы рухавік V8 S62, канструктыўна падобны з серыйным 4,4-літровым агрэгатам M62B44, абсталяваны сістэмай Double-VANOS і васьмю індывідуальнымі дросельнымм засланкамі. Упершыню на серыйнай мадэлі BMW магутнасць рухавіка дасягнула 400 к. с. Але ў адрозненне ад BMW E34, не быў зроблены M-універсал на базе E39. Адзіны ў свеце афіцыйны BMW M5 E39 touring замовіў кіраўнік BMW M GmbH.
У 1999 годзе мадэль атрымала частку канструктыўных змяненняў, якія закранулі рухавікі і не паўплывалі на дызайн аўтамабіля. Асноўныя змены заключаліся ў тым, што 6-цыліндравыя маторы атрымалі кіраванне абодвума размеркавальнымі валамі сістэмы Double-VANOS, 8-цыліндравыя — сістэму VANOS для ўпускных клапанаў і двухступеньчатыя каталітычныя нейтралізатары адпрацаваных газаў, якія дазволілі задаволіць патрабаванням Euro 4 2005 года.
У тым жа 1999 годзе з’явіўся 184-моцны дызель з непадзеленай камерай згарання, сістэмай упырску Common Rail, з турбанаддзіманнем і прамежкавым астуджэннем паветра на мадэлі BMW 530d. Аўтамабіль здольны развіваць 225 км/г і расходаваць у стандартным загарадным цыкле менш за 6 л/100 км.
У канцы 1999 года на дарогах краін СНД з’явіліся першыя аўтамабілі BMW E39, сабраныя на прадпрыемстве АТ «Аўтатор» у Калінінградскай вобласці.
У пачатку 2000 года з’явілася недарагая BMW 520d з 2-літровым 4-цыліндравым дызелем непасрэднага ўпырску. Больш магутная BMW 525d замяніла папярэдніцу 525tds з перадкамерным 143-моцным дызелем. Новы 2,5-літровы 6-цыліндравы дызель непасрэднага ўпырску з турбанаддзіманнем, які быў абсталяваны сістэмай палівападачы Common Rail і развіваў 163 к. с.
Рэстайлінг
У верасні 2000 года BMW E39 зведала рэстайлінг. Усе наступныя аўтамабілі «пятай» серыі ў дадзеным кузаве выпускаліся ў новым выглядзе:
Аднак галоўныя змены схаваныя ўнутры — тут з’явіліся адразу тры новыя рухавікі M54 для мадэляў BMW 520i, 525i і 530i. Усе яны радныя, 6-цыліндравыя, з сістэмай Double-VANOS. Першы рухавік для BMW 520i, створаны на базе старога 2-літровага агрэгата. Павелічэнне ходу поршня з 66 да 72 мм, дазволіла павялічыць працоўны аб'ём з 1991 да 2171 см3 і максімальную магутнасць са 151 да 170 к. с. пры 6250 аб/хв. Другі рухавік — гэта ранейшы 2,5-літровы агрэгат мадэлі BMW 523i, але ў мадэрнізаваным варыянце развівае ўжо не 170, а 192 к. с. (індэкс 523i замянілі на правільны 525i). Трэці рухавік для BMW 530i упершыню ў сярэдзіне 2000 года з’явіўся на мадэлях 3-й серыі — гэта 3-літровы рухавік з вялікай магутнасцю 231 к. с. Да канструктыўных асаблівасцяў мадэлі адносяць гідранапоўненыя сайлентблокі, якія лепш гасяць вібрацыі, але досыць хутка зношваюцца.
Мадэль выпускалася да 2003 года, калі яе змяніла BMW E60. Універсалы выпускаліся да 2004 года.
Бяспека
BMW E39 паказала сябе даволі нядрэнна ў тэсце Euro NCAP: 4 зоркі для бяспекі пасажыра (25 балаў) і 1 зорку для бяспекі пешахода (8 балаў).
Дабраславіўка
Дабраславіўка (Добросла́вівка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Шчаўе
Шчаўе (Rumex) — род кветкавых раслін сямейства драсёнавых.
Апісанне
Аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя і паўкустовыя расліны вышынёй да 120 см. Сцёблы прамыя, разгалінаваныя. Лісце ў прыкаранёвай разетцы, суцэльнае, лінейнае ці стрэлкападобнае. Кветкі дробныя, сабраныя ў мяцёлчатае суквецце. Плод арэшкападобны.
Арэал
Пашыраны ў нетрапічных зонах і ў гарах тропікаў (большай часткай пустазелле), у Еўразіі, Афрыцы, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы; у Расіі (у асноўным у Еўрапейскай частцы) каля 70 відаў. На Беларусі найбольш вядомыя, , , , ,. Трапляюцца на лугах, узлесках, травяністых схілах, балотах. Культывуюць садовыя формы і сарты і.
Віды
Больш 150 відаў :
Спіс асобных відаў:
Значэнне
Лекавыя, агароднінныя, кармавыя расліны, многія віды — пустазелле.
Зэлэнэ (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Зэлэнэ (Зелене) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
NGC 6700
NGC 6700 (іншыя абазначэнні — PGC 62376, UGC 11351, MCG 5-44-10, ZWG 173.26, IRAS18441+3213) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Боркі (вадасховішча)
Боркі — вадасховішча ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, за 13 км у напрамку на ўсход ад Слуцка, прыкладна за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Боркі.
Вадасховішча наліўное. Створана ў 1984 годзе ў мэтах абваднення і рыбагадоўлі. Напаўняецца вадой з ракі Слівянка. Плошча паверхні вадасховішча 0,72 км². Даўжыня 1,2 км, найбольшая шырыня 0,8 км. Найбольшая глыбіня 4 м.
Канстанцін Сідаровіч
Канстанцін Сідаровіч (, Беласток —, Беласток) — беларускі грамадска-культурны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і выхадцаў з малазямельных сялян. У 1914—1915 гадах вучыўся ў Беластоку ў пачатковай школе. У 1915 годзе сям’я выехала ў бежанства ў Кацярынаслаўскую губерню, у сяло Саксагань, дзе ён пайшоў у другі клас пачатковай школы. Пазней яны пераехалі ў Кацярынаслаў.
У 1922 годзе сям’я Сідаровічаў вярнулася ў Беласток, які паводле Рыжскага мірнага дагавора адышоў да Польшчы. Цяжка захварэў на тыф, а пазней на ліхаманку. Пасля выздараўлення самастойна вучыўся чытаць і пісаць па-польску. Упершыню сутыкнуўся з беларускім рухам у 1923 годзе будучы падлеткам, калі выпадкова трапіў на «працэс 45-ці». У 1926 годзе стаў адным з заснавальнікаў Беластоцкага павятовага камітэта Беларускай сялянскай-работніцкай грамады. У 1927 годзе быў у ліку стваральнікаў і актывістаў гуртка Таварыства беларускай школы ў Беластоку. У 1935 годзе спрабаваў заснаваць у Беластоку гурток Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры. У 1937 годзе ўдзельнічаў у стварэнні Кааператыўнага таварыства працаўнікоў беларускага тэатра «Полымя», які дзейнічаў на Беласточчыне.
Падчас нямецкай акупацыі быў членам Беларускага камітэта ў Беластоку, дзе спяваў у хоры і граў у аркестры.
У 1944 годзе стаў ініцыятарам аднаўлення дзейнасці тэатральнага кааператыву «Полымя», які неўзабаве быў ліквідаваны новай уладай. У 1945 годзе быў сярод арганізатараў беларускай школы ў Беластоку. Пасля бараніў яе ад пераўтварэння ў рускамоўную. У часы Польскай Народнай Рэспублікі далучыўся да дзейнасці Беларускага грамадска-культурнага таварыства і працаваў у тыднёвіку «Ніва». Перадаў БГКТ тэатральныя дэкарацыі створаныя Язэпам Драздовічам для ТБШ у 1933 годзе, якія захоўваў на гарышчы свайго дома. Падтрымліваў сувязь з беларускімі эмігрантамі, сярод якіх Васіль Лукашык і Сяргей Хмара, за што трапіў пад нагляд Службы бяспекі ПНР. Быў гадзіншчыкам па прафесіі.
Калекцыя дакументаў Канстанціна Сідаровіча была набытая Беларускім гістарычным таварыствам.
Біянавігацыя
Біянавігацыя — здольнасць жывёл выбіраць напрамак руху пры рэгулярных сезонных міграцыях (на зімоўкі або да месцаў размнажэння).
Наспа
На́спа (, Наспа) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Губіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 13 км на захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская, 54 км ад Гомеля.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як вёска ў Недайскай воласці Гомельскага павета Магілёўскай губерні. Памешчыкі Ёлшыны мелі ў 1835 годзе ў вёсцы і наваколлях 11 169 дзесяцін зямлі. З 1856 года па 1661 год працаваў цукровы завод (належыў В. В. Ёлшыну), на якім у 1859 годзе выраблена 342 пуда цукровага пяску, працавалі 122 рабочыя. Пасля адмены ў 1861 годзе прыгоннага права жыхара вёскі адмовіліся адбываць паншчыну (тры дні ў тыдзень). Для іх уціхамірвання была выклікана вайсковая каманда. У фальварку з 1865 года працаваў бяростадзёгцевы, з 1878 года — смаляна-дзёгцевы завод (5 рабочых). Па перапісу 1897 года знаходзіліся: школа граматы, хлебазапасны магазін, 2 вятракі, карчма, крупарушка. У фальварку вадзяны млын. У 1903 годзе дзейнічала пільня (50 рабочых), з 1908 года вінакурня і вінная крама. З 1907 года працавала народнае вучылішча (49 вучняў). У 1909 годзе ў сяле 556 дзесяцін зямлі, у фальварку 1131 дзесяцін зямлі. Працавалі цагельня (у 1913 года 37 рабочых), вінная крама, прыёмны пакой. Ад пажару 30 мая 1911 года згарэў шклозавод Кудрына, які дзейнічаў у фальварку з 1898 года.
Польскія войскі ў 1920 годзе амаль цалкам спалілі вёску. Адбудаваны шклозавод дынамічна развіваўся: расла вытворчасць, будавалася рабочы пасёлак, дзейнічалі млын, гамарня, магазін, вучылішча па падрыхтоўцы спецыялістаў па вытворчасці шкла. 25 кастрычніка 1923 года моцная бура разбурыла будынкі заводу і шматлікія іншыя пабудовы. Пасля гэтага завод не аднавіўся. У 1924 годзе адкрыта 4-хгадовая школа, для якой у тым жа годзе пабудавалі будынак.
У 1925 годзе ў Губіцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны загінуў 91 жыхар вёскі. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя Ф. Энгельса (цэнтр — вёска Губічы).
Зубатрасіўка
Зубатрасіўка (Зуботрясівка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Нова-Васільеўка
Нова-Васільеўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ленінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633855600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 59 чалавек (27 мужчын і 32 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 40 чалавек (21 мужчына і 19 жанчын).
Алег Мікалаевіч Хазей
Алег Мікалаевіч Хазей (нар., п. Ялта, Пэршатраўнэвы раён, Данецкая вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1990 годзе Харкаўскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва па спецыяльнасці «Архітэктура». У 1990 годзе архітэктар Гродзенскага філіяла інстытута «Белдзіпрабуд», у 1991 годзе архітэктар Гродзенскага філіяла Дзяржаўнага навукова-даследчага і праектнага інстытута азотнай прамысловасці і прадуктаў арганічнага сінтэзу, у 1992—1994 гадах архітэктар у ЗАТ «ВАНТ», у 1994—2001 гадах архітэктар у «Альянс-Арт», у 2001—2002 гадах майстар у ААТ «Гроднапрамбуд», у 2005—2006 гадах ізноў архітэктар у ЗАТ «ВАНТ», з 2006 года вядучы архітэктар інстытута «Гроднаграмадзянпраект», пасля кіраўнік групы (2007), галоўны архітэктар праектаў (2008).
Творчасць
Асноўныя працы: жылыя дамы ў г. Навагрудку, г. Ашмяны, пірс лодкавай станцыі пансіяната «Свіцязь»; гасцініца з кафэ ў зоне Аўгустоўскага канала; ФАК, цэнтр абслугоўвання, гандлёва-выставачны цэнтр, маладзёжны цэнтр у мікрараёнах № 1, 2 у г.п. Астравец; мікрараён у г. Масты; мікрараён у г. Шчучын, рэканструкцыя фантана ў скверы паміж вул. Горкага-Міцкевіча ў г. Гродна (не рэалізаваны, стары фантан знесены ў 2016 годзе ); гандлёвы цэнтр у мікрараёне «Вішнявец-3»; рэканструкцыя будынка Гродзенскай абласной філармоніі па вул. Гарнавых, 17 (сааўтары М. І. Жучко, А.  Сасім, Л. К. Дулуб, Р. Ю. Касперчык, Т.  Корзан; узнагароджаны дыпломам МАСА ў 2019 ).
Войцех Мяцельскі
Войцех Мяцельскі (Wojciech Mietelski; 1785, в. Янова, у наваколлі Ломжы, Польшча — пасля 1822) — польскі і французскі ваенны дзеяч.
Біяграфія
З шляхецкага роду Мяцельскіх герба «Астоя», сын Антонія і Францішкі. У 1809 годзе ўступіў у польска-французскі гвардзейскі полк. Удзельнік паходу Напалеона ў Расію ў 1812 годзе, ваяваў пад Віцебскам, Смаленскам, Мажайскам, Масквой. У 1813 годзе ваяваў у Германіі, узведзены ў ранг падпаручніка. З 1814 года ў Францыі. У 1815 годзе ў другім палку ўланаў. У 1822 годзе ўзведзены ў ранг паручніка.
Сезар (прэмія, 2010)
35-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 27 лютага 2010 года ў Парыжы.
Жураўнэ (Ахтырскі раён)
Жураўнэ (Жура́вне) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Івашкавэ
Івашкавэ (Івашкове) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Порт-Саід (мухафаза)
Порт-Саід (Бур-Саід) — мухафаза ў Арабскай Рэспубліцы Егіпет. Адміністрацыйны цэнтр - горад Порт-Саід. Размешчана на паўночным усходзе краіны, ля ўваходу ў Суэцкі канал. Амаль усю тэрыторыю мухафазы займае горад Порт-Саід.
Эканоміка
Асноўным сектарам эканомікі з'яўляецца гандаль. 1 студзеня 1976 г., падчас кіравання Анвара Садата, у мухафазе была створана свабодная эканамічная зона, у якой усе імпартуемыя тавары не абкладаліся мытнымі зборамі, што паслужыла прычынай для эканамічнага ўздыму горада Порт-Саід. Пазней тут было заснавана шэраг прадпрыемстваў па вытворчасці гатовага адзення, якое пастаўлялася ў ЗША і краіны Еўропы. У свабоднай эканамічнай зоне працуе каля 500 000 рабочых, якія прыязджаюць сюды штодня на працу з Александрыі, Дакахліі і Шаркіі.
NGC 6701
NGC 6701 (іншыя абазначэнні — PGC 62314, UGC 11348, MCG 10-26-50, ZWG 301.36, ZWG 302.2, IRAS18425+6036) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Дракон.
Заліснэ (Ахтырскі раён)
Заліснэ (Залі́сне) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Верхалессе
Верхале́ссе (, Верхолесье) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
У 1940—1959 гадах цэнтр Верхалескага сельсавета.
Гісторыя
Вёска знаходзіцца за 18 км ад горада Кобрын, за 60 км ад Брэста.
Медаль «За адзнаку ў воінскай службе» (Беларусь)
Меда́ль «За адзна́ку ў во́інскай слу́жбе» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана Законам Рэспублікі Беларусь ад 13 красавіка 1995 г. № 3726-XII «Аб дзяржаўных узнагародах Рэспублікі Беларусь».
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца за:
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца ваеннаслужачыя.
Нашэнне
Медаль «За адзнаку ў воінскай службе» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў размяшчаецца пасля медаля «За адвагу».
Ігнацій (Жалязоўскі)
Ігнацій (свецкае імя: Якаў Лявонцьевіч Жалязоўскі;, Вялікія Сяхновічы, Кобрынскі павет, Гродзенская губерня — , Гродна, Расійская імперыя) — беларускі ўніяцкі, потым праваслаўны царкоўны дзеяч, епіскап Брэсцкі (1848—1870). Кандыдат багаслоўя (1829).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ўніяцкага святара. Пачатковую адукацыю атрымаў у Брэсцкім дваранскім вучылішчы (1812—1821). 26 кастрычніка 1824 года ў Тараканьскім базыльянскім кляштары быў пастрыжаны ў манаства з прыняццем імя Ігнацій. 27 мая 1826 года быў пасвечаны ў дыякана, праз тры дні — у іерэя. Працягнуў навучанне ў Галоўнай семінарыі пры Віленскім універсітэце, якую скончыў у ступені кандыдата багаслоўя.
Па сканчэнні семінарыі ў 1829 годзе быў прызначаны выкладчыкам у вучылішча пры Лаўрышаўскім манастыры, з 1830 да 1833 года працаваў настаўнікам у Кобрынскім павятовым духоўным вучылішчы, да 1836 года займаў пасаду наглядчыка Супрасльскага духоўнага вучылішча.
У 1836—1839 гадах быў інспектарам Літоўскай духоўнай семінарыі. Тады ж ён пазнаёміўся з Іосіфам Сямашкам і стаў яго прыхільнікам. У часе Полацкага царкоўнага сабора 1839 года падпісаў сярод іншых святароў «Саборны акт аб уз’яднанні» уніяцкай царквы з праваслаўнай і неўзабаве быў узведзены ў сан архімандрыта.
З 1839 да 1848 года Ігнацій з’яўляўся настаяцелем Барысаглебскага манастыра ў Гродне, клапаціўся аб захаванні Каложскай царквы. Пасля абвалу часткі будынка ў Нёман арганізаваў збор сродкаў на аднаўленне храма, хадайнічаў перад уладамі аб адсяленні манахаў.
20 мая 1848 года архіепіскап Літоўскі і Віленскі Іосіф пасвяціў Ігнація Жалязоўскага ў сан епіскапа Брэсцкага. Адначасова ён быў прызначаны другім вікарыем Літоўскай епархіі. Жыў у Жыровіцкім манастыры, з 1852 года — у сваёй гродзенскай рэзідэнцыі.
На пасадзе епіскапа Ігнацій шмат увагі надаваў будаўніцтву і рэканструкцыі храмаў, асабіста агледзеў усе цэрквы епархіі. Уласнаручна асвяціў 16 цэркваў, у тым ліку кафедральны Свята-Сімяонаўскі сабор. Пасля задушэння паўстання 1863—1864 гадоў падтрымліваў закрыццё касцёлаў і ператварэнне іх у цэрквы. Распарадзіўся прыбраць з храмаў абразы Іасафата Кунцэвіча, спаліць уніяцкія кнігі і малітоўнікі, праводзіць богаслужэнні выключна на рускай мове.
21 чэрвеня 1870 года з-за хваробы пакінуў епіскапскую кафедру, апошнія гады жыў у Барысаглебскім манастыры, займаўся мецэнацтвам, збіраў бібліятэку. Памёр у Гродне 1 красавіка 1872 года і быў пахаваны ў могілкавай царкве. На пахаванні Ігнація прысутнічалі архіепіскап Мінскі і Бабруйскі Міхаіл і епіскап брэсцкі Яўген.
Філіп Пулман
Філіп Пулман (анг.: Philip Pullman;, Норыдж) — англійскі пісьменнік, найбольш вядомы дзякуючы сваёй трылогіі: «Цёмныя пачаткі» і тэтралогіі: «Дзіўныя прыгоды Салі Локхарт».
Негаўка
Не́гаўка (, Неговка) — аграгарадок у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпініцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 20 км на поўнач ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 68 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўдні, усходзе і захадзе праз вёску праходзяць меліярацыйныя каналы, злучаныя з ракой Гліна (прыток ракі Ліпа).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Чачэрск — Буда-Кашалёва.
Планоўка складаецца з двух амаль паралельных паміж сабой (адна доўгая, другая кароткая) вуліц шыротнай арыентацыі. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. У 1986 годзе пабудаваны цагляныя дамы на 84 кватэры, у якіх змесцаваліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй месцаў пасля Чарнобыльскай катастрофы.
Гісторыя
У студзені 1918 года Рогинский партызанскі атрад пасля жорсткага і працяглага бою каля вёскі прымусіў легіянераў Довбар-Мусніцкага адступіць. У 1925 годзе ў Буда-Кашалёўскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Шлях да камуны», працавала гамарня.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты ў 1943 годзе часткова спалілі вёску, 137 жыхароў вёскі загінулі на фронце. Да 13 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Буда-Люшаўскага сельсавета. У 1959 годзе цэнтр калгаса «Юбілейны». Базавая школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, дзіцячы сад, магазін.
6 кастрычніка (мухафаза)
Мухафаза 6 кастрычніка была ўтворана ў красавіку 2008 года. Да гэтага з’яўлялася часткай мухафазы Эль-Гіза. Размешчана на захад ад паўднёвай частцы дэльты Ніла. У мухафазе 4 вышэйшыя навучальныя ўстановы, сярод іх — Універсітэт 6 кастрычніка. Акрамя жылых раёнаў, тут знаходзяцца некалькі прамысловых зон, развіта турыстычная і забаўляльная інфраструктура (Дрым-Ленд, Раял-Гардэнз, Нью-Гіза, Палм-Хілз і інш.)
Poison Girl
«Poison Girl» ― трэці сінгл з альбома «Razorblade Romance» фінскага рок-гурта HIM. Кампазіцыя ўвайшла на альбом пад другім нумарам. Сінгл дасягнуў трэцяй пазіцыі ў фінскіх чартах.
Мурзова
Мурзова — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ленінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633855800.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 29 чалавек (15 мужчын і 14 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3 чалавекі (2 мужчыны і 1 жанчына).
NGC 6702
NGC 6702 (іншыя абазначэнні — PGC 62395, UGC 11354, MCG 8-34-19, ZWG 255.13) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Качканос
Апісанне
Даўжыня цела 30-45 см, хваста 10-15 см. Маса дарослых ад 0,5 да 2 кг. Самцы, як правіла, буйнейшыя за самак.
Верх цела чорна-буры, ніз шараваты. Тулава сплошчанае, пакрыта кароткім і вельмі густым футрам. Добра развіты пух дазваляе пры ныранні затрымліваць у валасяным покрыве вялікую колькасць бурбалак паветра і забяспечвае цеплавую абарону для тулава.
Галава заканчваецца плоскай «дзюбай» даўжынёй каля 6,5 см — пашыранай пярэдняй часткай чэрапа, пакрытай мяккай адчувальнай скурай, якая густа пранізваецца нервовымі валокнамі, на канцы знаходзяцца ноздры. Вушныя ракавіны адсутнічаюць. Маленькія вочы і размешчаныя побач з імі вушныя адтуліны пры ныранні закрываюцца складкай скуры. Вочы з мігальнай перапонкай.
Маладыя качканосы маюць па тры маленькія зубы на кожнай сківіцы, якія хутка сціраюцца. У дарослых замест зубоў развіваецца тарка з папярочных рагавых пласцін. У пярэдняй частцы дзюбы гэтыя пласціны маюць выгляд вострых грабянёў, у задняй — плоскіх. Рагавыя пласціны ўвесь час сціраюцца, але ізноў абнаўляюцца.
У карыатыпе 54 храмасомы.
Пашырэнне
Пашыраны ва Усходняй Аўстраліі і на востраве Тасманія. Жыве па берагах вадаёмаў, на раўнінах і ў гарах да вышыні 2000 м. Насельнік рэк, азёр і апрэсненых лагун. Аптымальным біятопам з’яўляюцца горныя ручаі.
Некалі актыўна знішчаўся з-за даволі каштоўнага футра, зараз дзякуючы прынятым урадам Аўстраліі мерам качканос аднавіў сваю колькасць, звычайны ў некаторых частках арэала. Ахоўваецца.
Выдатны аб’ект для ўтрымання ў заапарках.
Асаблівасці біялогіі
Вялікую частку часу праводзіць у вадзе, выдатна плавае і нырае. Звычайна знаходзіцца пад вадой каля хвіліны, аднак пры небяспецы можа пратрымацца да 5 хвілін. Жыве адзіночна ці парамі. У сезон размнажэння качканос займае пэўны ўчастак вадаёма і абараняе тэрыторыю ад уварвання іншых асобін. У якасці сховішчаў выкарыстоўвае норы, якія рые ў берагах вадаёмаў. Вядома два тыпы нор. Першы — гэта адносна простая нара, якая служыць сховішчам для звяркоў абодвух палоў на працягу года; звычайна яе рые самец. Іншы тып нор робіцца самкай для вырошчвання дзіцянят. Гэтая нара мае гнездавую камеру з гняздом з лісця і ход даўжынёй да 18 метраў. Уваход у нару адкрываецца пад вадой.
Корміцца ​​ў вадзе. Зрок развіты даволі слаба. Будова дзюбы дазваляе качканосу выкарыстоўваць яго для выяўлення невялікіх жывых аб’ектаў. Любая жывая істота ўтварае вакол сябе слабое электрамагнітнае поле за кошт электрычнай актыўнасці нервовых клетак. Гэта поле і выяўляе качканос. Ныраючы, качканос плыве каля дна і адшуквае ежу, паднімаючы пры гэтым цэлае воблака часцінак грунту. Перажоўвае ежу з дапамогай рагавых пласцін. Аснову рацыёну складаюць лічынкі водных казурак, чарвякі, дробная рыба, ракападобныя, малюскі, апалонікі. Па назіраннях у няволі, качканос з’ядае ў суткі колькасць ежы, блізкую да ўласнай масы жывёлы.
Актыўнасць прыпадае на раннія ранішнія і познія вячэрнія гадзіны. Раней лічылі, што ў зімовы перыяд (з траўня па верасень) качканос упадае ў спячку, аднак больш дэталёвыя даследаванні паказалі, што яны актыўныя круглы год і плаваюць нават у вельмі халоднай вадзе зімой, адказваючы на ​​холад толькі зніжэннем вагі.
Маладыя вылупляюцца прыкладна на 10-ы дзень, іх даўжыня ў сярэднім 25 мм, яны сляпыя, голыя. Маці вы­корм­лівае дзіцянят малаком, якое вы­цякае праз рас­шыраныя по­ры на жываце і назапашваецца ў спецыяльных складках. Толькі праз 4 месяцы, дасягнуўшы памеру 33 см, маладыя качканосы ўпершыню выходзяць з нары. Полавая спеласць наступае ва ўзросце аднаго года.
Працягласць жыцця каля 10 гадоў. У няволі адзін качканос пражыў 17 гадоў.
Небяспека
Яд, які знаходзіцца ў шпорах качканоса, можа выклікаць у чалавека моцны боль і ацёкі, аднак смяротных выпадкаў сярод людзей не зарэгістравана. Ёсць звесткі, што часам пры паляванні на качканосаў гінуць сабакі.
У культуры
Гэта ўнікальная жывёла з’яўляецца адным з сімвалаў Аўстраліі; яна намаляваная на рэверсе аўстралійскай манеты ў 20 цэнтаў.
Ян Сычэўскі
Ян Сычэўскі (Jan Syczewski;, вёска Стрыкі, Бельскі павет, Падляскае ваяводства, Польшча — ) — польскі палітык, дзеяч беларускай меншасці ў Польшчы.
Біяграфія
Скончыў гуманістычны факультэт Гданьскага ўніверсітэта (1967). Дэпутат Сейма III склікання ў 1997—2001 гадах ад блока Саюз дэмакратычнай левіцы (абраны ў Беластоку), ў 1992—2022 гадах прэзідэнт Беларускага грамадска-культурнага таварыства ў Польшчы. У 2001 годзе ў Мінску выказаўся супраць інтэграцыі Польшчы ў Еўрасаюз і назваў Беларусь ўзорам дэмакратыі. З 2002 па 2014 год дэпутат падляскага сейміка (да 2006 года віцэ-маршалак).
Флорэс
Флорэс — тапонім і прозвішча
Кардашыўка (Ахтырскі раён)
Кардашыўка (Кардаші́вка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Забава (Кобрынскі раён)
Заба́ва (, Забава) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Маўклівая вясна
«Маўклівая вясна» (англ. Silent Spring) — кніга Рэйчэл Карсан 1962 года аб наступствах забруджвання навакольнага асяроддзя пестыцыдамі. Кніга апісвае гібельнае ўздзеянне пестыцыдаў і ядахімікатаў на прыроднае асяроддзе, асабліва на птушак. Карсан абвінаваціла хімічную прамысловасць у дэзынфармацыі, а прадстаўнікоў улады — у прыняцці на веру заяў вытворцаў хімікатаў.
У канцы 1950-х гадоў Карсан звярнула ўвагу на праблемы аховы навакольнага асяроддзя, асабліва тыя, якія выклікаюцца сінтэтычнымі пестыцыдамі. Кніга карысталася папулярнасцю, прымусіла значную частку амерыканскага грамадства задумацца аб экалагічных праблемах і выклікала жорсткае супраціўленне хімічных кампаній. Нягледзячы на гэта, кніга спрыяла змене заканадаўства аб абыходжанні з хімікатамі, а ў далейшым — поўнай забароне прымянення ДДТ у сельскай гаспадарцы на ўсёй тэрыторыі ЗША і стварэнню Агенцтва па ахове навакольнага асяроддзя.
Гісторыя
У сярэдзіне 1940-х гадоў біёлаг Рэйчэл Карсан даследавала наступствы прымянення пестыцыдаў, якія былі распрацаваны ў рамках ваенных навуковых праграм пасля Другой сусветнай вайны. У 1957 годзе Міністэрства сельскай гаспадаркі ЗША пачало праграму па знішчэнні вогненных мурашак і няпарнага шаўкапрада. Падчас выканання праграмы праводзілася распыленне з паветра сумесі ДДТ і іншых пестыцыдаў, у тым ліку над прыватнымі зямельнымі ўчасткамі. Карсан займалася вывучэннем уздзеяння гэтых хімікатаў і выпусціла кнігу пра гэта. Землеўладальнікі падалі ў суд на міністэрства з патрабаваннем спыніць апрацоўку іх зямельных участкаў ядахімікатамі без іх згоды; потым да справы далучыліся і іншыя рэгіёны. Іск быў адхілены. У 1958 годзе Вольга Оўэнс Хакінс (англ.: Olga Owens Huckins) апублікавала ў газеце Boston Herald нататку аб гібелі птушак на яе землях пасля распылення з паветра ДДТ з мэтай барацьбы з маскітамі. Копію гэтага артыкула яна даслала Карсан.
Вашынгтонскае аддзяленне «Таварыства натуралістаў імя Адзюбона» (англ. Audubon Naturalist Society) выступала супраць праграмы ўрада па распыленні пестыцыдаў і наняла Рэйчэл Карсан, каб правесці і апублікаваць даследаванне гэтай практыкі і яе наступстваў. Так Карсан пачала чатырохгадовы даследчы праект «Silent Spring», дзе яна збірала прыклады нанясення шкоды прыродзе і людзям пры ўжыванні ДДТ.
У 1959 годзе Служба сельскагаспадарчых даследаванняў (англ. Agricultural Research Service) Міністэрства сельскай гаспадаркі ЗША ў адказ на крытыку прымянення ДДТ, выпусціла фільм «Суд над вогненнымі мурашкамі» (англ.: Fire Ants on Trial); Карсан назвала гэты фільм «адкрытай прапагандай» (flagrant propaganda), якая ігнаруе ўсе пагрозы, якія нясе распыленне пестыцыдаў. У сваім лісце, апублікаваным у Washington Post вясной таго ж года, Карсан адзначыла значнае скарачэнне папуляцый птушак, якое, на яе думку, адбылося з прычыны празмернага выкарыстання пестыцыдаў. Тады ж у ягадах журавін ураджаю 1957, 1958 і 1959 гадоў былі выяўленыя высокія канцэнтрацыі гербіцыду амітрола, які выклікае рак у лабараторных пацукоў, у выніку чаго быў прыпынены продаж усіх харчовых прадуктаў з журавінамі, а забруджаныя партыі былі канфіскаваны і знішчаны. Гэта справа атрымала назву «Вялікі журавінавы скандал» (англ.: Great Cranberry Scandal). Карсан звярнула ўвагу на тое, што FDA збіраецца пераглядзець нормы рэгулявання пестыцыдаў, і на агрэсіўную тактыку прадстаўнікоў прадпрыемстваў хімічнай прамысловасці, якія рэзка супярэчылі дадзеным мноства даследаванняў, апублікаваных у навуковай літаратуры.
Да 1960 году ў Карсан было дастаткова матэрыялаў для даследавання, і напісанне кнігі пайшло хутка. Акрамя вывучэння навуковай літаратуры, Карсан даследавала сотні асобных выпадкаў захворванняў людзей і нанясення экалагічнай шкоды праз уздзеянне пестыцыдаў. Але ў студзені 1960 года ў Рэйчэл Карсан выявілася цяжкая хвароба. Гэта замарудзіла працу над кнігай. Да сакавіка 1960 Карсан амаль ачуняла і напісала чарнавікі двух глаў кнігі, у якіх разглядалася канцэрагеннае дзеянне пестыцыдаў. Стан здароўя навукоўцы не паляпшаўся, праз што выданне «Маўклівай вясны» прыйшлося адкласці на 1961 год, а потым на пачатак 1962 года. Да сярэдзіны года рэдагаванне завяршылася і кніга была апублікавана 27 верасня 1962 года.
Александрыя (мухафаза)
Александрыя (Аль-Іскандэры) — мухафаза ў Арабскай Рэспубліцы Егіпет. Адміністрацыйны цэнтр - горад Александрыя. Размешчана на поўначы краіны, на ўзбярэжжы Міжземнага мора, на захад ад мухафазы Бухейра і на ўсход ад мухафазы Матрух. Насельніцтва 4.110.015 жыхароў (2006). Акрамя горада Александрыя мухафаза ўключае ў сябе горад Борг-эль-Араб на захад ад Александрыі, дзе знаходзіцца міжнародны аэрапорт.
NGC 6703
NGC 6703 (іншыя абазначэнні — PGC 62409, UGC 11356, MCG 8-34-20, ZWG 255.14) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канстантэн Гіс
Канстантэн Гіс (фр. Constantin Guys;,  — , ) — французскі мастак.
Sorghum bicolor
Sorghum bicolor — расліна, від роду Сорга сямейства Метлюжковыя. Распаўсюджана ў Афрыцы ад Егіпта да ЮАР, адзічэлыя расліны сустракаюцца ў Амерыцы і Індыі.
Канстантэн Гіс
Біяграфія
Рыхтаваўся да вайсковай кар’еры. Удзельнічаў у грэчаскай рэвалюцыі. З 1830-х гадоў прысвяціў сябе жывапісу. Падарожнічаў па Іспаніі, Італіі, Усходзе. Быў вайсковым карэспандэнтам падчас Крымскай вайны. Публікаваў малюнкі ў французскай і англійскай прэсе (Punch, Illustrated London News).
Востры назіральнік нораваў Другой імперыі, Гіс стаў аб’ектам аналізу Бодлера ў яго ключавым эсэ «Мастак сучаснага жыцця» (1863), дзе паэт развіў сваё разуменне сучаснасці (мадэрнай эпохі). Гісу прысвечаны верш Бадлера «Парыжскі сон».
Sorghum bicolor
Апісанне
Аднагадовыя расліны, вышынёй ад 2 да 6 метраў, сцёблы шматлікія, разгалістыя, тоўстыя, маюць ад 8 да 20 лістоў. Даўжыня лісця 40-90 см, шырыня 5-10 см, плоскія, завостраныя. Суквецце — мяцёлкі, даўжынёй 30-60 см, шырынёй 10-25 см, шчыльныя, эліптычныя, колер зялёны, жаўтаваты ці карычневы. Галінкі кароткія, тонкія. Каласкі размешчаны парамі на галінах мяцёлкі, верхні каласок звычайна мужчынскі, бясплодны, а ніжні — пладаносны. Плод — зярняўка. Квітнее ў ліпені-жніўні.
Іванаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1208 чалавек (592 мужчыны і 616 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 1031 чалавек (498 мужчын і 533 жанчыны).
Sorghum bicolor
Ежа
Зерне сорга ўтрымлівае безглютен і крухмал. У многіх частках Азіі і Афрыкі збожжа сорга выкарыстоўваецца для стварэння аладак. У Індыі з сорга гатуюць індыйскі хлеб бхакры. У Тунісе традыцыйная крэмавая страва рыхтуецца з молатых зерняў сорга, малака і цукру. У Цэнтральнай Амерыцы аладкі часам рыхтуюць з сорга, хоць кукуруза з’яўляецца пераважнай культурай. Сіроп салодкага сорга выкарыстоўваецца як патака ў некаторых частках ЗША.
Алкаголь
У Кітаі сорга вядома як гаалян (高粱), яго ферментуюць і пераганяюць для стварэння спірту байцзю (白酒). У Тайвані, на востраве Цзіньмэнь, з сорга гатуюць лікёр. У некалькіх краінах Афрыкі, уключаючы Зімбабвэ, Бурундзі, Малі, сорга чырвонага і белага гатункаў выкарыстоўваецца для гатавання традыцыйнага непразрыстага піва.
Ахозія (цар іўдзейскі)
Ахозія — (אֲחַזְיָהוּ, Ахазіяху — «той, каго падтрымлівае Іегова»), сын Іярама  — цар Іўдзейскага царства, які кіраваў з 843 па 842 г. да н.э. (па іншых дадзеных у 842—841 да н.э.).
Біяграфія
Згодна 4 Цар. 8:21 пачаў валадарыць ва ўзросце 22 гадоў і кіраваў дзяржавай 1 год. Ахозія цалкам прытрымліваўся палітыкі свайго бацькі Іярама, працягваў справу Іярама па пасаджэнню язычніцтва. У знешняй палітыцы працягваў унію з Ізраілем. Разам з царом Іярамам зрабіў неспаспяховы паход у супраць сірыйскага цара Азаіла. У адбыўшыйся бітве атрымаў цяжкую рану, пасля чаго адбыў на лячэнне ў Язрээль да свайго дзяцькі Іярама, дзе быў насцігнуны паўстаннем Іуя. Згодна з апісаннем Бібліі ў 4 Цар., Ахозія і Іярам, не ведаючы пра намеры Іуя, выйшлі яму насустрач. Занадна позна даведаўшыся пра намеры Іуя, Ахозія пачаў ратавацца ад Іуя, але таму ўдалося смяротна параніць цара. Памёр Ахозія ў Мегідоне, пасля смерці адвезены і пахаваны ў Іерусаліме. У цэлым яго нядоўгае кіраванне адзначалася рэлігійным, эканамічным і палітычным крызісам.
Медаль «За адзнаку ў ахове грамадскага парадку» (Беларусь)
Меда́ль «За адзна́ку ў ахо́ве грама́дскага пара́дку» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана Законам Рэспублікі Беларусь ад 13 красавіка 1995 г. № 3726-XII «Аб дзяржаўных узнагародах Рэспублікі Беларусь».
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца:
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца ваеннаслужачыя ўнутраных войскаў, асобы начальніцкага і радавога складу органаў унутраных спраў, органаў фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях, іншыя грамадзяне Рэспублікі Беларусь.
Хелен Філдынг
Хелен Філдынг (Helen Fielding; нар., Морлі, графства Заходні Іаркшыр) — англійская пісьменніца.
Біяграфія
Хелен Філдынг нарадзілася ў прамысловым мястэчку Морлі. Яна была другім дзіцём з чатырох у сям’і кіраўніка млыном і хатнія гаспадыні.
Скончыла Оксфардскі ўніверсітэт, дзе ў каледжы Святой Ганны вывучала англійскую мову і літаратуру. Дзесяць гадоў яна працавала на тэлебачанні, на студыі BBC, была тэлепрадзюсары, затым займалася журналістыкай у газеце. Тады ж Філдынг пачала спрабаваць сябе ў «вялікай» літаратуры, але прапанаваны ёю любоўны раман быў адхілены выдавецтвам «Mills & Boon».
Яе першая кніга, сатырычная аповесць «Прычына поспеху», была апублікавана ў 1994 годзе. У аснову кнігі лёг досвед, запазычаны аўтарам падчас здымак дакументальных фільмаў у Афрыцы. Шырокую вядомасць Хелен Філдынг прынёс раман «Дзённік Брыджыт Джонс», апублікаваны ў 1998 годзе і які нарадзіўся з калонкі, якую яна вяла ў газеце «Індэпендэнт». Пасля шумнага поспеху кнігі быў працяг — «Брыджыт Джонс: грані разумнага» (1999), а потым выйшла і новая кніга, пра прыгоды новай гераіні Хелен Філдынг, — «Алівія Джоўлз, або Палкае ўяўленне» (2003).
Карабэльскэ
Карабэльскэ (Корабе́льське) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Карнеліс Норбертус Гісбрэхтс
Карнеліс Норбертус Гісбрэхтс (нідэрл. Cornelis Norbertus Gysbrechts, варыянт напісання Gijsbrechts; каля 1640,  — пасля 1675) — фламандскі жывапісец, які працаваў пераважна ў жанры нацюрморта.
Біяграфія
У 1664 годзе працаваў у Рэгенсбургу, з 1665 па 1668 год — у Гамбургу. З 1668 па 1672 год жыў у Капенгагене, будучы прыдворным мастаком каралёў Даніі Фрэдэрыка III і Крысціяна V. Менавіта гэты перыяд стаў для яго найбольш плённым.
У наступныя гады шмат падарожнічаў, працаваў у Стакгольме, Брэслаў, і, верагодна, у Бругэ. Памёр каля 1675 г. (месца смерці невядома).
Карнеліус Норбертус Гісбрэхтс вядомы ў першую чаргу як майстар нацюрморта, хоць ён маляваў таксама партрэты і жанравыя сцэны.
Берген (значэнні)
Берген — прозвішча, тапонім.
Дарога Н2418
— мясцовая аўтамабільная дарога агульнага карыстання Віцебскай вобласці Беларусі даўжынёй 8,6 км, якая злучае аграгарадок Гваздова з гарадскім пасёлкам Падсвілле. Аўтадарога мае IV катэгорыю і гравійнае пакрыццё.
Эндрус
Эндрус — прозвішча.
Хадынічы
Хады́нічы (, Ходыничи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
NGC 6704
NGC 6704 (іншае абазначэнне — OCL 82) — рассеянае скопішча ў сузор’і Шчыт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кудравэ (Ахтырскі раён)
Кудравэ (Кудря́ве) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Крыштыяну Раналду
Крыштыя́ну Рана́лду душ Са́нтуш Аве́йру (Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro; нар., Фуншал, Партугалія) — партугальскі футбаліст, нападнік саудаўскага клуба «Аль-Наср» з Эр-Рыяда і нацыянальнай зборнай Партугаліі, капітанам якой з’яўляецца. У 2009 годзе стаў самым дарагім на той час футбалістам у свеце за гісторыю — яго пераход з «Манчэстэр Юнайтэд» у «Рэал» абышоўся мадрыдскаму клубу больш за 83 млн фунтаў стэрлінгаў. Лічыцца адным з найлепшых футбалістаў сучаснасці.
Раналду быў прызнаны найлепшым маладым іграком чэмпіянату Еўропы 2004. Крыштыяну з’яўляецца чэмпіёнам англійскай Прэм’ер-лігі сезонаў 2006/07, 2007/08 і 2008/09 гадоў. Некалькі разоў станавіўся найлепшым іграком англійскай лігі. У сезоне 2006/07 дайшоў з «Манчэстэр Юнайтэд» да паўфіналу Лігі чэмпіёнаў, а ў наступным сезоне выйграў у фінале ў лонданскага «Чэлсі». У 2008 годзе быў прызнаны найлепшым футбалістам года ў клубным еўрапейскім футболе паводле версіі УЕФА і найлепшым іграком Лігі чэмпіёнаў, атрымаўшы «Залаты мяч» як найлепшы футбаліст Еўропы і ўзнагароду «Ігрок года ФІФА» як найлепшы футбаліст свету.