cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Анастасія Пятроўна Манцэвіч
Курган Салоха
У гады Вялікай Айчыннай вайны Анастасія Пятроўна Манцэвіч ўдзельнічала ў эвакуацыі калекцый Эрмітажа.
У пасляваенныя гады А. П. Манцэвіч працягвала сваю плённую працу па вывучэнні скіфскіх старажытнасцяў, якія захоўваюцца ў Эрмітажы і здабытых новымі раскопкамі скіфскіх курганоў у Паўночным Прычарнамор'і. Яна заўсёды была ў курсе новых археалагічных адкрыццяў, імгненна адгукалася на іх і прапаноўвала свае ацэнкі.
Значэнне прац А. П. Манцэвіч
Навуковыя інтарэсы А. П. Манцэвіч былі надзвычай шырокія. Акрамя даследавання матэрыялаў самага дарагога ёй скіфскага кургана Салоха, яе заўсёды асабліва цікавілі і былі блізкія сваёй складанасцю і дыскусійнасцю праблемы скіфа-грэчаскіх і скіфа-фракійскіх стасункаў, ўзаемапранікнення элементаў варварскага і элінскага мастацтваў.
Спецыялістам-скифологам добра вядомая настойлівасць з якой А. П. Манцэвіч выяўляла элементы фракійскай культуры ў скіфскіх помніках Паўночнага Прычарнамор'я. Многія з яе «фракійскіх» атрыбуцый не ўяўляюцца скіфолагам цалкам пераканаўчымі, хоць А. П. Манцэвіч была адным з найлепшых знаўцаў скіфскіх рэчаў. Але А. П. Манцэвіч мела, несумненна, рацыю ў адным: ўзаемаўплыў скіфскага і фракійскага свету быў значна больш глыбокім, чым гэта звычайна ўяўлялася.
Знаходкі вялікай колькасці фракійскіх вырабаў у скіфскіх помніках, зробленыя украінскімі археолагамі, пацвярджаюць асноўную навуковую ідэю А. П. Манцэвіч.
== Спіс апублікаваных работ == 1927 1931 1932 1941 1944 1945 1947 1948 1949 1950 1955 1957 1958 1959 1961 1962 1963 1964 1966 1967 1968 1969 Парадный меч из кургана Солоха // Древние фракийцы в Северном Причерноморье // МИА. № 150. М., 1969. С. 96-118. 1970 1971 1973 1974 1975 1976 1977 1979 1980 1982 1987
Мінская дзіцячая чыгунка імя К. С. Заслонава
Мінская дзіцячая чыгунка імя К. С. Заслонава — дзіцячая чыгунка (ДЧ), размешчаная ў Мінску. Вакзал пабудаваны ў 1956 годзе па праекце архітэктара Г. Заборскага.
Каўліфларыя
Каўліфларыя (ад καυλός «сцябло, ствол» і flos, floris «кветка») — развіццё ў дрэў кветак, а затым і пладоў непасрэдна на ствале і тоўстых галінах. Кветкі развіваюцца са спячых пупышак. Для развіцця пладоў на тоўстых галінах ўжываецца і адмысловы тэрмін — раміфларыя (ад ramus «галіна»).
Мінская дзіцячая чыгунка імя К. С. Заслонава
Дарога адкрываецца кожны год 1 мая і закрываецца ў апошнюю нядзелю верасня. У маі і верасні дарога працуе па нядзелях і святочных днях, у летнія месяцы — па серадах, чацвяргах, пятніцах, суботах і нядзелях.
Каўліфларыя
Па меркаванні натураліста Альфрэда Уолеса, кветкі, размешчаныя на ствале ніжэй кроны, лягчэй адшукаць апыляльнікам. Плады такіх дрэў таксама больш даступныя для птушак і лятучых мышэй, якія, з'ядаючы плод, распаўсюджваюць насенне. Дрэвам з вельмі буйнымі і цяжкімі пладамі каўліфларыя дазваляе зберагчы тонкія галіны, якія не вытрымалі б вагі пладоў.
Мінская дзіцячая чыгунка імя К. С. Заслонава
Пачынаючы з зімы 2008—2009 гадоў рух цягнікоў ажыццяўляецца і ў дні зімовых канікулаў.
Каўліфларыя
Каўліфларыя сустракаецца ў трапічных раслін, сярод якіх какава, хурма, дурыян, хлебнае дрэва, джэкфрут, Artocarpus integer і іншыя. Сярод раслін сярэдняй паласы гэта з'ява сустракаецца ў воўчаягады звычайнай і абляпіхі.
Мінская дзіцячая чыгунка імя К. С. Заслонава
Інтэрвал руху цягнікоў — 35 хвілін.
Гісторыя
Чыгунка была адкрыта 9 ліпеня 1955 г.. З 1955 года эксплуатаваліся паравоз КП і 6 драўляных вагонаў. З 1967 года пачалі эксплуатавацца два цеплавозы (ТУ2-010 і ТУ2-113) і 6 цэльнаметалічных вагоны. У 1971 годзе чыгунцы было прысвоена імя Канстанціна Сяргеевіча Заслонава — легендарнага беларускага партызана-чыгуначніка, Героя Савецкага Саюза. Галоўная станцыя «Парк Культуры» была перайменаваная ў «Заслонава».
У сярэдзіне 1980-х на станцыі «Заслонава» быў праведзены капітальны рамонт, а ў 1987 годзе была праведзена тэхнічная мадэрнізацыя чыгнункі — была ўстаноўлена аўтаблакіроўка, пабудаваны новы будынак дыспетчарскай на станцыі «Піянерская», пясчаны баластны слой быў заменены на друзавы. Паступіў у эксплуатацыю новы цеплавоз (ТУ7А-2782) і 6 вагонаў.
У 1994 годзе цеплавоз ТУ2-010 быў спісаны на металалом, а 6 вагонаў вытворчасці 1967 года цалкам разбіты мясцовымі вандаламі. У 2005 годзе быў спісаны цеплавоз ТУ2-113. Цяпер яго стаянка знаходзіцца ў Брэсцкім музеі чыгуначнай тэхнікі.
У тым жа 2005 г. вагоны вытворчасці 1987 года былі адпраўленыя на рамонт. Да 50-гадовага юбілею чыгункі былі падораныя 6 вагонаў, якія прайшлі капітальны рамонт на Гомельскім вагонарамонтным заводзе.
Летам 2008 года быў набыты цеплавоз ТУ7А-3350. У маі 2009 года адбылося ўрачыстае адкрыццё новага навучальнага цэнтра з прафiлюючымi класамі, камп'ютарным кабінетам і залай гісторыі.
У цяперашні час эксплуатуецца два цеплавоза ТУ7А-2782, ТУ7А-3350 і 12 вагонаў серыі ПВ51, адзін з якіх абсталяваны дызель-генератарнай усталёўкай, прызначанай для асвятлення і ацяплення вагонаў. Усе вагоны абсталяваны сістэмай радыёвяшчання для правядзення музычнага суправаджэння і тэматычных экскурсій.
Бокун
Бо́кун — беларускае прозвішча, утворанае ад імя Абакум.
Тараканіў
Тараканіў (Тарака́нів) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Тараканіўскай вясковай абшчыны.
Білкы (Гайсынскі раён)
Білкы (Білки́) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сяргей Віктаравіч Пярвіцкі
Сяргей Віктаравіч Пярвіцкі (нар., г. Гомель) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў з 2007 года.
Творчасць
Асноўныя працы: комплекс адміністрацыйных будынкаў па вул. Падгорнай, 10 (2008); разлікова-касавы цэнтр ААТ «Белаграпрамбанк» па вул. Хатаевіча (2008); крама ААТ «Веста» на скрыжаванні пр. Касманаўтаў і вуліца Чапаева (2006), фітнэс-цэнтр па вул. Яфрэмава, 11 (2006) — усе ў Гомелі; рэканструкцыя будынка Масбудэканамбанка ў г. Віднае Маскоўскай вобласці (2006); рэстаўрацыя гарадскога асабняка пабудовы канца XIX ст. па вул. Жаркоўскага ў г. Гомелі (2005); гандлёвы комплекс па вул. Рэчыцкая шаша ў г. Гомелі (2003).
Вэлыкі Загірці
Вэлыкі Загірці (Великі Загі́рці) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тараканіўскай вясковай абшчыны.
Догелі
До́гелі (, Догели) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лычкавіцкага сельсавета, потым у складзе Галавічпольскага сельсавета, да 2002 года — у складзе Бакштаўскага сельсавета.
Кастэл’Аркуата
Кастэл'Аркуата (Castell'Arquato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Насельніцтва складае 4670 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 89 чал./км². Займае плошчу 52 км². Паштовы індэкс — 29014. Тэлефонны код — 0523.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Артэрыяльная кроў
Артэрыяльная кроў — устояная назва крыві, вычышчанай ад вуглякіслага газу і насычанай кіслародам (аксігенаванай), у адрозненне ад вянознай крыві.
Артэрыяльная кроў дастаўляе да тканак кісларод, неабходны для ажыццяўлення метабалізму. Насычаючыся вуглякіслым газам і губляючы кісларод, праходзячы праз тканкі артэрыяльная кроў становіцца вянознай.
Артэрыяльная кроў мае ярка-чырвонае адценне, бо яна насычана гемаглабінам.
Барысіўка (Вінніцкі раён)
Барысіўка (Борисі́вка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Наталля Віктараўна Галіноўская
Наталля Віктараўна Галіноўская (нар., г. Гомель) — беларускі ўрач-неўролаг. Доктар медыцынскіх навук (2017), прафесар (2019).
IC 829
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Наталля Віктараўна Галіноўская
Біяграфія
Скончыла Гомельскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1998; аспірантура, спецыяльнасць «Нервовыя хваробы», 2002).
Узнагароды
Грамата Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2016), нагрудны знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2018).
Варварыўка (Бахмацкі раён)
Варварыўка (Варва́рівка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Герман Мацвеевіч Бокун
Герман Мацвеевіч Бокун (, в. Ясень, Уздзенскі раён — ) — беларускі савецкі трэнер па фехтаванні на шпагах. Майстар спорту СССР (1949), заслужаны трэнер БССР (1961), заслужаны трэнер СССР (1965), заслужаны дзеяч фізічнай культуры БССР (1971). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут фізічнай культуры ў 1949 годзе. З 1950 г. у Беларускім савеце і Мінскім абласным савеце ФСТ «Дынама».
Прадстаўляў СССР на Алімпійскіх гульнях 1952 года ў Хельсінках. Прымаў удзел у асабістым першынстве, дзе ён дайшоў да другога раўнда і камандных спаборніцтвах, дзе выбыў у першым раўндзе.
З 1957 г. загадчык кафедры фехтавання і бокса Беларускага інстытута фізічнай культуры, з 1962 г. трэнер па фехтаванні Цэнтральнага савета саюза спартыўных таварыстваў і арганізацый БССР. У 1964—1977 гг. намеснік старшыні Спартыўнага камітэта БССР. Сярод выхаванцаў А. Ніканчыкаў.
Віктар Рамуальдавіч Русак
Віктар Рамуальдавіч Русак (нар., Гродна) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга сельскагаспадарчы інстытут, інжынер-механік.
Працаваў на розных пасадах у Гродзенскім вытворчым аб’яднанні «Азот», майстрам па рамонце тэхналагічнага абсталявання цэха аміяку трэцяй чаргі Гродзенскага вытворчага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «ДВА Азот», майстрам па рамонце тэхналагічнага абсталявання цэха аміяку трэцяй чаргі, начальнікам аддзела, начальнікам упраўлення сацыяльнага развіцця адкрытага акцыянернага таварыства «Гродна Азот».
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Стэфан Воіслаў
Стэфан Воіслаў — кіраўнік сербскага княства Дукля з 1040 па 1052. Сын нейкага Драгаміра, пра якога нічога невядома. У візантыйскіх хроніках няма дакладных звестак пра яго паходжанне. Некаторыя называюць яго сербам з Травуніі ў сённяшняй Герцагавіне.
Высокія падаткі, якія спаганяла Візантыя, прывялі да антывізантыйскага паўстання. Быўшы архонтам у Чарнагорыі, Стэфан Воіслаў заручыўся падтрымкай прыбярэжных гарадоў, у тым ліку размешчаных у паўночнай Албаніі, і ўзначаліў яго паўстанне. Першае паўстанне было падушана, аднак падчас другога паўстання Стэфан Воіслаў перамог візантыйскія войскі і вярнуў некаторым сербскім землям незалежнасць, страчаную больш за сто гадоў таму.
Х’ютаўн
Х'ютаўн (Hugh Town, Tre Huw) — паселішча на востраве Святой Марыі, адміністрацыйны і галоўны эканамічны цэнтр архіпелага Сілі. Насельніцтва (2001 г.) — 1068 чал.
Стэфан Воіслаў
Пашырыў сваю ўладу на Герцагавіну і паўднёвую Далмацыю. Цэнтральная Сербія (Рашка) таксама прызнала ўладу Стэфана Воіслава.
Макоўза
Мако́ўза — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Цна (басейн Дняпра).
Назва
Назва Макоўза балцкага паходжання.
Балцкія гідранімічныя аналагі — літоўскія водныя назвы Makys (возера), *Makia (рака), Mak-a-raistis (балота), латышскае Maka, назва дняпроўскай ракі Маконя (прыток бярэзінскай Ушы).
Гідранімічны корань Mak- звязаны з літоўскім makoti «брысці (праз гразь)», makynė «балаціна», maknus «топкі», латышскім makņa «балаціна, балоцістае месца».
Рэдкі пашыральнік -auz- таксама ў літоўскім мікратапоніме (назва балаціны) Ramaũzė (< Ramaũza «Рамоўза», ад ramus «спакойны»). У такі рэдкі гукавы спосаб часам афармляўся слоўны фармант -z-, які таксама ў назве лагойскай ракі Лагаза на захадзе ад Макоўзы.
Значэнне назвы Макоўза можна перадаць як «Балацінная (рака)». Паабапал ракі ў верхнім яе цячэнні, ад вытоку да в. Паграбішча — шматлікія крыніцы, якія i забалочваюць берагі Макоўзы.
Балцкімі таксама з’яўляюцца як назва ракі Цна, у якую Макоўза ўцякае, так і назвы іншых цнянскіх прытокаў рэк Ісга (таго ж паходжання, што і бярэзінская Сха), Пядынь, Лавоша. На Бярэзіне (як і на Сажы) Ул. Тапаровым адзначалася адмысловая канцэнтрацыя балцкіх гідронімаў.
Водаапісанне
Даўжыня ракі 5,2 км. Пачынаецца за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Паграбішча, вусце за 1,2 км на поўнач ад вёскі Масцішча.
У верхнім цячэнні ракі, каля вёскі Паграбішча — крыніцы, абвешчаныя гідралагічным помнікам прыроды мясцовага значэння «Паграбішчанскія крыніцы» рашэннем выканаўчага камітэта Лагойскага раёна № 1512 ад 27.10.2008. Плошча ахоўнай зоны крыніцаў — 17,1 га. Згодна з хімічным даследаваннем, вада і з крыніцаў, і ў самой Макоўзе ля вёскі Паграбішча — добрай якасці.
На ўсходняй ускраіне вёскі Паграбішча на рацэ плаціна і сажалка. Адразу за сажалкай уладкаванае рыбная гаспадарка. Рэчышча ракі каналізаванае пачынаючы ад сажалкі і да ўтоку ў раку Цну.
Малі Загірці
Малі Загірці (Малі́ Загі́рці) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тараканіўскай вясковай абшчыны.
Старасельская шкляная мануфактура
Старасельская шкляная мануфактура — колішняя мануфактура, якая дзейнічала ў 1880—1914 гадах ва ўрочышчы Краснае каля вёскі Старое Сяло (цяпер Мінскі раён Мінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі). З 1890 года называлася Краснасельскі шкляны завод.
Вырабляла бутэлькі, шклянкі, лямпавае і ліставое шкло. Мела шклоплавільную печ, конныя рухавікі. На мануфактуры працавала да 80 чалавек.
Сяргей Лявонцьевіч Пацэвіч
Сяргей Лявонцьевіч Пацэвіч (нар., в. Суткі Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (інжынер), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў інжынерам-тэхнолагам Гродзенскага завода аўтамагнітол, дырэктарам культурна-вытворчага малога прадпрыемства «АРТ», намеснікам дырэктара фірмы «ВІСТ», дырэктарам Гродзенскай камерцыйнай базы, намеснікам генеральнага дырэктара, выконваючым абавязкі генеральнага дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «Гроднаоптгандаль», намеснікам генеральнага дырэктара, першым намеснікам генеральнага дырэктара абласнога аб’яднанага вытворча-камерцыйнага ўнітарнага прадпрыемства «Гроднаместпрам», кіраўніком адміністрацыі Кастрычніцкага раёна г. Гродна, начальнікам галоўнага ўпраўлення арганізацыйна-кадравай работы Гродзенскага аблвыканкама.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Узнагароды
Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, юбілейнымі медалямі.
Трэска (востраў)
Трэска (Tresco, Enys Skaw) — другі па велічыні востраў у архіпелагу Сілі. Агульная плошча — 2,97 км².
Прырода
Трэска славіцца разнастайнымі пейзажамі. Паўночная частка пакрыта гранітнымі скаламі і ўзгоркамі. На поўдні вылучаецца раўніна, значную частку ўзбярэжжа займае пляж.
Мясцовыя насельнікі вырошчваюць субтрапічныя расліны. Фаўна прадстаўлена шматлікімі птушкамі і ластаногімі.
Гісторыя
Трэска быў населены ў жалезным веке. У эпоху сярэднявечча яго аблюбавалі хрысціяне-пустэльнікі. У XII - XV стст. ён належыў Тавістокскаму абацтву.
У XIX - XX стст. арандаваўся сям'ёю Смітаў, якія таксама распараджаліся іншымі астравамі Сілі. Нашчадкі арандатараў жывуць на Трэска і ў нашы дні.
Эканоміка
Галоўныя галіны эканомікі — вырошчванне кветак і турызм. На Трэска не выкарыстоўваецца аўтамабільны транспарт. Сувязь з іншымі астравамі падтрымліваецца з дапамогай верталётаў і лодак.
Наска
Наска (Nazca) — пустыннае плато і літасферная пліта на паўднёвым узбярэжжы Перу. Таксама гэта назва ўжываецца ў дачыненнi да своеасаблівай археалагічнай культуры, росквіт якой прыйшоўся на прамежак паміж 500 г. да н. э. і 500 г. н. э. Магчыма, менавіта яны і стварылі знакамітыя лініі Наска, цырыманіяльны горад Каўачы і ўражлiвую сістэму падземных акведукаў, якія функцыянуюць і па гэты дзень.
Літвін (значэнні)
Ліцвіны (літвін) — назва жыхароў Вялікага Княства Літоўскага, пераважна беларусаў (заходніх і ўсходніх) ды ўсходніх літоўцаў у XIV—XVIII стагоддзях.
Аляксандр Паўлавіч Підоплічка
Аляксандр Паўлавіч Підо́плічка ( — ці 1985) — вучоны, батанік, балотазнаўца, брыёлаг, доктар біялагічных навук (1963).
Біяграфія
Нарадзіўся сяле Казацкэ (Звэныгародскі павет, Кіеўская губерня, Расійская імперыя, зараз у Звэныгародскім раёне Чаркаскай вобласці Украіны). У 1931 годзе скончыў Кіеўскі інстытут прафесійнай адукацыі. Да 1935 года працаваў ва Украінскім навукова-даследчым інстытуце тарфяной прамысловасці. У 1935—1941, 1944—1945 гг. у Цэнтральным батанічным садзе Акадэміі навук БССР. З 1945 года ў Інстытуце торфу АН БССР — старэйшы навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі тарфяных і сапрапелевых радовішчаў. Адначасова ў 1947—1950 гг. выкладаў у Беларускім політэхнічным інстытуце.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар навуковых прац па генезісе тарфяных і азёрных адкладаў. Вывучаў геаграфічныя асаблівасці распаўсюджвання тарфяных балот. Прымаў удзел у складанні Атласа БССР (1958), даведнікаў «Торфяной фонд Белорусской ССР» (1953), «Сапрапелевые месторождения СССР» (1964). Сярод апублікаваных прац:
Член Усесаюзнага батанічнага таварыства з 1952 года.
Рачын (Дубенскі раён)
Рачын (Ра́чин) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тараканіўскай вясковай абшчыны.
Пашкі (Полацкі раён)
Па́шкі (, Пашки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Старасельскі лесапільны завод
Старасе́льскі лесапі́льны заво́д — колішняе прадпрыемства, якое дзейнічала ў 1884—1914 гадах у маёнтку Старое Сяло (цяпер вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі).
Вырабляў дошкі і іншыя піламатэрыялы. Меў паравую машыну. У 1884—1889 гадах працавала ад 16 да 135 чалавек.
Студзянец (ручай)
Студзяне́ц — ручай у Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Цна (басейн дняпроўскай Бярэзіны).
Даўжыня ракі 4 км. Пачынаецца за 3 км на поўнач ад вёскі Ляда Швабскага сельсавета, вусце за 1,5 км на поўнач ад вёскі Забярозаўка. Рэчышча перад вусцем на працягу 1 км каналізаванае.
Васыліўка (Вінніцкі раён)
Васыліўка (Васи́лівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Курыгальзу I
Курыгальзу I — касіцкі цар Вавілоніі (каля 1390 да н.э.).
Біяграфія
Перанёс сваю рэзідэнцыю з Вавілона ў адмыслова пабудаваны ў месцы ў паўночнай частцы Двурэчча, горад Дур-Курыгальзу («Крэпасць Курыгальзу», цяпер гарадзішча Акаркуф), які стратэгічна было лёгка абараняць. Новы горад быў упрыгожаны раскошным палацам і шматлікімі храмамі.
Курыгальзу называў сябе дзіўным тытулам «цар роўных (сабе) сярод сваіх папярэднікаў» і тытулам Саргана I «цар мностваў». Як і цары Ура і Ісіна Курыгальзу быў абагаўлёны пры жыцці. Сваё абагаўленне ён абгрунтаваў рашэннем не вавілонскіх, а касіцкіх багоў Шумаліі і Шукамуны, якім ён пабудаваў вялікі храм у Вавілоне. У гэтым храме ён быў нібы нададзены боскім ззяннем і атрымаў інсігніі царскай улады.
Відавочна схіляючыся на карысць культу ніпурскага Эліля (якога атаясамлялі з касіцкім Харбэ), ён не развыае сувяць і з яго супернікам вавілонскім Мардукам. Калі ён перанёс сваю рэзідэнцыю з Вавілона, то зрабіў гэты горад прывілеяваным і самакіравальным, падаў яго жыхарам вызваленне ад агульнадзяржаўных падаткаў, падкрэсліваючы ў сваім надпісе, што робіць гэта дзеля Мардука.
З Егіптам у часы кіравання Курыгальзу падтрымліваліся дружалюбныя адносіны. Курыгальзу аддаў у гарэм фараону Аменхатэпу III сваю дачку. А калі сірыйскія царкі паспрабавалі ўцягнуць Курыгальзу ў саюз супраць фараона, той адказаў ім катэгарычнай адмовай, на той падставе, што ён знаходзіцца ў саюзе з фараонам і нават пагражаў ім вайной у выпадку, калі сярод іх будзе складзены саюз.
Ёсць здагадка, што горад Ашур патрапіў у некаторую залежнасць ад Курыгальзу. Праўда калі гэты факт і меў месца, то, верагодна, толькі фармальна.
Яго старэйшая дачка, паводле нова-вавілонскага дакумента (VAT 17020), была ў шлюбе з эламскім царом Пахір-ішанам, аднак, некаторыя гісторыкі мяркуюць, што гаворка ідзе тут пра дачку Курыгальзу II.
Звесткі пра колькасць гадоў яго кіравання не захаваліся.
Поўча
Поўча (По́вча) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Поўчанскай вясковай абшчыны.
Драбушы
Драбушы́ (, Дробуши) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лычкавіцкага сельсавета, потым у складзе Галавічпольскага сельсавета, да 2002 года — у складзе Бакштаўскага сельсавета.
Роберт Лансінг
Роберт Лансінг (Robert Lansing,, Уотэртаўн, штат Нью-Ёрк — , Вашынгтон) — амерыканскі юрыст і дзяржаўны дзеяч, займаў пасаду Дзяржаўнага сакратара ЗША ў 1915—1920 гадах, у адміністрацыі прэзідэнта Вудра Вільсана.
Біяграфія
У 1886 годзе скончыў Амхерсцкі каледж. Займаўся юрыдычнай практыкай ва Уотэртаўне. У 1890 годзе ажаніўся з Элеанорай Фостэр. У якасці спецыяліста міжнароднага права ўдзельнічаў у некалькіх міжнародных арбітражах паміж ЗША і Брытанскай імперыяй па пытанні аб кітабойстве ў Берынгавым моры, аб межах Аляскі, і аб рыбалоўстве ў паўночнай Атлантыцы, якія праходзілі з пасярэдніцтвам Расіі.
У 1915—1920 гадах займаў пасаду дзяржаўнага сакратара ЗША. У 1917 годзе заключыў здзелку аб куплі Дацкай Вест-Індыі. У лістападзе 1917 года падпісаў пагадненне Лансінг — Ісіі, па якім ЗША прызналі «наяўнасць асаблівых інтарэсаў Японіі ў Кітаі». У абмен на гэта Японія прызнала амерыканскую палітыку «адкрытых дзвярэй».
Лічачы, што перамога Германіі ў Першай сусветнай вайне 1914—1918 гадоў пагражала б інтарэсам ЗША, выступаў за добразычлівы нейтралітэт у адносінах да Антанты, а затым і за непасрэдны ўдзел ЗША ў вайне супраць Германіі.
У 1919 годзе ўзначальваў амерыканскую дэлегацыю на Парыжскай мірнай канферэнцыі.
Атапы (горад)
Атапы (ອັດຕະປື) — горад у Лаосе. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Атапы.
Горад знаходзіцца ў маланаселенай мясцовасці і размешчаны ў даліне на вышыні 93 метраў над узроўнем мора.
Бэзпэчнэ
Бэзпэчнэ (Безпе́чне) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
NGC 891
NGC 891 (іншыя абазначэнні — UGC 1831, MCG 7-5-46, ZWG 538.52, IRAS02195+4209, PGC 9031) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у колькасць пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
12 кастрычніка 2005 года Вялікі бінакулярны тэлескоп зрабіў свой першы здымак, на якім захаваў аб’ект NGC 891.
Валадымырыўка (Вінніцкі раён)
Валадымырыўка (Володи́мирівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Лютэцый
Лютэцый (Lutetium) Lu — хімічны элемент III групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 71. Рэдказямельны элемент.
Прымяненне
Адно з самых дарагіх рэчываў (даражэй за золата і плаціну) — шырока не прымяняецца.
Пабеднае
Назву Пабе́днае маюць:
IC 830
IC 830 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Будэраж (Дубенскі раён)
Будэраж (Будера́ж) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Поўчанскай вясковай абшчыны.
Мікалаеўка 1 (Шклоўскі раён)
Мікала́еўка 1 (, Миколаевка 1) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Вэрбіўка (Бахмацкі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мыкалаіўка (Млыніўскі раён)
Мыкалаіўка (Микола́ївка) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Поўчанскай вясковай абшчыны.
Валашковэ (Гайсынскі раён)
Валашковэ (Волошко́ве) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Баравіцкі раён
Геаграфія
Плошча — 3137,9 км². Раён размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Наўгародскай вобласці, на Валдайскім ўзвышшы. Важнай формай рэльефу раёна з’яўляецца Мсцінская ўпадзіна, якая падзяляе Валдайскае ўзвышша на Валдайскім граду на поўдні і Ціхвінскую граду на поўначы.
Асноўная рака — Мста.
Гайваран (Бахмацкі раён)
Гайваран (Га́йворон) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мадраскі ўніверсітэт
Мадраскі ўніверсітэт University of Madras, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம்) — дзяржаўны даследчы ўніверсітэт у г. Чэнаі, Тамілнад, Індыя. Адзін з найстарэйшых універсітэтаў Індыі (разам з Калькуцкім універсітэтам і Універсітэтам Мумбаі). Заснаваны 5 верасня 1857 года дэкрэтам Савета па справах Індыі Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. Універсітэт мае шэсць кампусаў і ўключае ў сябе больш за 50 кафедраў.
Буды (Млыніўскі раён)
Буды (Бу́ди) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Поўчанскай вясковай абшчыны.
Чэрын’яле
Чэрын'яле (Cerignale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Насельніцтва складае 179 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 29020. Тэлефонны код — 0523.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лаўрэнсій
Лаўрэнсій (Lawrencium) Lr — радыеактыўны хімічны элемент, актыноід; атамны нумар 103. Масавы лік найбольш жывучага ізатопу 260.
Прыродныя крыніцы
Радыеактыўны элемент, атрыманы штучна, у прыродзе не сустракаецца.
Жэлька Філіпавіч
Жэлька Філіпавіч (Željko Filipović; нар., ) — славенскі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Славеніі (2013—2014). У цяперашні час працуе галоўным трэнерам клуба «Свабода» з Любляны.
Клубная кар’ера
У лютым 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Дынама» з Брэста. У першай палове сезона 2018 трывала гуляў у асноўным складзе, аднак з лета стаў рэдка з’яўляцца на полі. У снежні 2018 года кантракт з брэсцкім клубам быў разарваны, і неўзабаве паўабаронца папоўніў склад мараканскага клуба «Ітыхад Танжэр». Аднак, у студзені 2019 года перабраўся ў казахстанскі «Атырау».
У чэрвені 2019 года пакінуў «Атырау», а ў ліпені падпісаў двухгадовы кантракт з сербскай «Вайводзінай». Аднак, правёў за «Вайводзіну» толькі адзін матч і неўзабаве завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Славеніі. 14 жніўня 2013 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Славеніі ў таварыскім матчы супраць Фінляндыі (0:2). Усяго за зборную згуляў у чатырох матчах.
Трэнерская кар’ера
У ліпені 2021 года ўзначаліў клуб «Свабода» з трэцяга дывізіёна Славеніі.
Варахагіры Венхата Гіры
Варахагіры Венката Гіры (, Берхампур, Брытанская Індыя —, Чэнаі, Індыя) — індыйскі дзяржаўны дзеяч, які займаў пасаду прэзідэнта Індыі (1969—1974).
Падчас Другой сусветнай вайны (1939—1945) знаходзіўся ў турэмным зняволенні за актыўны ўдзел у Антыкаланіяльным руху. У 1946—1947 гг. — міністр працы і прамысловасці ва ўрадзе штата Мадрас, у 1947—1951 гг. — першы пасол незалежнай Індыі на Цэйлоне.
У 1952—1954 гг. — міністр працы ва ўрадзе Індыі. Выступаў за правядзенне перамоў паміж працадаўцамі і найманымі працаўнікамі з мэтай вырашэння працоўных спрэчак. Падаў у адстаўку пасля прыняцця рашэння аб скарачэнні заробкаў банкаўскім служачым. Сыграў важную ролю ў стварэнні Індыйскага таварыства эканомікі працы.
Займаў пасаду губернатара наступных штатаў: Утар-Прадэш (1956—1960), Керала (1960—1965), Майсур (1965—1967). У 1967 годзе стаў віцэ-прэзідэнтам Індыі і старшынёй верхняй палаты парламента (савета штатаў), а ў 1969 годзе быў прызначаны выконваючым абавязкаў прэзідэнта Індыі пасля раптоўнай смерці Закіра Хусейна.
24 жніўня 1969 года ўступіў у пасаду прэзідэнта краіны. Яго абранне суправаджалася вострым супрацьстаяннем паміж прэм’ер-міністрам Індзірай Гандзі і старой партыйнай гвардыяй ІНК, вядомай як «Сіндыкат».
Сяргей Іванавіч Літвін
Сяргей Іванавіч Літвін (нар., в. Гліняны Гродзенскага раёна) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі па спецыяльнасці «Інжынер-механік».
Працаваў майстрам вытворчага навучання Сапоцкінскага сельскага прафесійна-тэхнічнага вучылішча № 44, майстрам вытворчага навучання, старшынёй прафкама навучэнцаў, ваенным кіраўніком Скідзельскага сярэдняга прафесійна-тэхнічнага вучылішча № 199 механізацыі сельскай гаспадаркі, намеснікам дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце Скідзельскага сярэдняга прафесійна-тэхнічнага вучылішча № 199 сельскагаспадарчай вытворчасці, намеснікам дырэктара па вучэбна-вытворчай рабоце ўстановы адукацыі «Скідзельскае дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 199 сельскагаспадарчай вытворчасці», дырэктарам установы адукацыі «Скідзельскі дзяржаўны сельскагаспадарчы прафесійны ліцэй».
Міхайла Ваіслаўлевіч
У 1071 годзе Міхайла беспаспяхова падтрымліваў сербскае паўстанне ў Македоніі супраць улады Візантыі. Нягледзячы на гэта, Папам Рыгорам VII яму былі ў 1077 годзе ўручаны каралеўскія рэгаліі, дзякуючы чаму ён стаў першым каранаваным каралём Сербіі (Міхаіл I).
Міхайла Ваіслаўлевіч не здолеў захаваць дзяржаўную сістэму ўлады, атрыманую ў спадчыну ад бацькі. Рашка і Боснія адмовілі яму ў вернасці. Яго пераемнікам у 1081 годзе на сербскім троне стаў яго сын Канстанцін Бодзін.
Плусы
Плу́сы (, Плусы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
NGC 922
NGC 922 (іншыя абазначэнні — ESO 478-28, MCG -4-6-37, UGCA 30, AM 0222-250, IRAS02228-2500, PGC 9172) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Карма (значэнні)
Карма́:
Галінка (Бахмацкі раён)
Галінка (Голі́нка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
IC 831
IC 831 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Атапы
Атапы (ອັດຕະປື) — правінцыя (кхвенг) на паўднёвым усходзе Лаоса, мяжуе з В’етнамам і Камбоджай.
Геаграфія
Ва ўсходняй частцы правінцыі знаходзяцца Анамскія горы.
Адміністрацыйны падзел
Правінцыя падзеленая на наступныя раёны:
Гнаціўка (Млыніўскі раён)
Гнаціўка (Гна́тівка) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Поўчанскай вясковай абшчыны.
Збражкі
Збражкі́ (, Зброжки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лычкавіцкага сельсавета, потым у складзе Галавічпольскага сельсавета, да 2002 года — у складзе Бакштаўскага сельсавета.
Новае Высокае (Шклоўскі раён)
Но́вае Высо́кае (, Новое Высокое) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Тапа (горад)
Тапа (Tapa) — горад на поўначы Эстоніі, у акрузе Ляэнэ-Вірумаа. Насельніцтва 5478 чалавек (2016). Тапа з’яўляюцца чыгуначным вузлом. З Тапы адпраўляюцца цягнікі на Талін, Тарту і Нарву. У Тапе размешчаныя вайсковы гарадок і вайсковы аэрадром.
В’язавыця
В’язавыця (В'я́зовиця) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Глыбокэ (Бахмацкі раён)
Глыбокэ (Глибоке) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
NGC 925
NGC 925 (іншыя абазначэнні — UGC 1913, IRAS02243+3321, MCG 5-6-45, KARA 105, ZWG 504.85, KUG 0224+333, PGC 9332) — галактыка ў сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Будынак Упраўлення Паўднёва-Усходняй чыгункі
Буды́нак Упраўле́ння Паўднё́ва-Усхо́дняй чыгу́нкі — адміністрацыйны будынак у Варонежы, у якім размяшчаецца ўпраўленне Паўднёва-Усходняй чыгункі. Знаходзіцца па адрасу: праспект Рэвалюцыі, 18.
У 1920-х гады для Упраўлення ПУЧ, якое да гэтага размяшчалася ў некалькіх будынках, было вырашана пабудаваць асобны будынак. Ён быў пабудаваны ў 1929-1930 гадах па праекце варонежскага архітэктара М. У. Троіцкага і з'яўлялася найбуйнейшым грамадскім збудаваннем у стылі канструктывізму. Падчас Вялікай Айчыннай вайны будынак быў моцна пашкоджаны, і падчас пасляваеннага аднаўлення горада будынак было вырашана аднавіць у псеўдакласічных формах.
Будынак Упраўлення ПУЧ — адзін з самых прыгожых будынкаў Варонежа, своеасаблівы сімвал эпохі, а вежа будынка з'яўляецца адной з дамінант цэнтра Варонежа. Сілуэт будынка сустракаецца на паштовых канвертах і паштоўках, буклетах, альбомах, календарах і ў іншых друкаваных выданнях як пазнавальны сімвал Варонежа, адна з яго «візітных картак»<span class="mw-ref" id="cxcite_ref-.D0.90.D0.BA.D0.B8.D0.BD.D1.8C.D1.88.D0.B8.D0.BD.2C_.D0.9B.D0.B0.D1.81.D1.83.D0.BD.D1.81.D0.BA.D0.B8.D0.B9.E2.80.942002.E2.80.94.E2.80.9474_1-0" rel="dc:references"> [1]  <span class="mw-ref" id="cxcite_ref-.D0.90.D0.BA.D0.B8.D0.BD.D1.8C.D1.88.D0.B8.D0.BD.2C_.D0.9B.D0.B0.D1.81.D1.83.D0.BD.D1.81.D0.BA.D0.B8.D0.B9.E2.80.942002.E2.80.94.E2.80.9474_1-0" rel="dc:references">.
Підбрусынь
Підбрусынь (Підбруси́нь) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Поўчанскай вясковай абшчыны.
Сом (значэнні)
Сом  — буйная прэснаводная бязлускавая рыба сямейства сомавыя (Siluridae) атраду сомападобныя, таксама прозвішча і тапонім.
Кладзіна лясная
Кладзіна лясная (Cladina arbuscula, Cladonia sylvatica) — від лішайнікаў сямейства Кладоніевыя.
Распаўсюджванне і экалогія
Расце на пясчанай (пераважна кіслай) глебе ў хваёвых лясах, на палянах, схілах узгоркаў, ўзлесках.
Біялагічнае апісанне
Слаявіна кусцістая. Падэцыі тонкацыліндрычныя, моцна разгалінаваныя, утвараюць дзярнінкі 5-12 см вышыні, без каравога пласта, з гладкай або дробнабародаўчатай​​, матавай паверхняй, светла-шэрага, шаравата-жаўтлявага або жаўтлява-шызага колеру; ў месцах галінавання ўтвараюцца адтуліны, асабліва на галоўных галінках. Канчатковыя галінкі сабраны ў пучкі, заканчэнні іх пафарбаваны ў карычневы колер; стэрыльныя — паніклыя, тыя, што нясуць пладовыя целы — прамастаячыя. Апатэцыі бурыя або буравата-рудыя, утвараюцца на канцах галінак па аднаму або зліўшыся па некалькі, 0,3-1,2 мм у дыяметры. Споры падоўжанаавальныя або верацянопадобныя, 7-13×2-3,5 мкм.
Таксанамія
Выдзяляюць некалькі падвідаў і форм:
Выкарыстанне
Утрымлівае уснінавую, фумарпротацэтраравую і ўрсолавую кіслоты. Валодае ярка выяўленымі антымікробнымі ўласцівасцямі.
Яблуніўка (Млыніўскі раён)
Яблуніўка (Яблуні́вка) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Поўчанскай вясковай абшчыны.
Сардэчная недастатковасць
Сардэчная недастатковасць — парушэнне кровазвароту ў тканках і органах у выніку пашкоджання цягліцы (міякарда) і клапанаў сэрца, каранарных сасудаў міякарда (у тым ліку вірусам). Віды: вострая, хранічная.
Папярэджанне
Прадухіленню хваробы спрыяе цялесная размінка цягам 40 хвілін 4 разы на тыдзень і змяншэнне спажывання паваранай солі да менш за 5 грамаў на содні. Карысна ўжываць штодня прынамсі 6 пладоў гародніны і садавіны. Варта пазбягаць ужывання алкаголя і палення, у тым ліку пасіўнага. Таксама варта ўнікаць набору залішняй вагі (індэкс масы цела = вага ў кг / рост у метрах * рост у метрах > 25) і своечасова лячыць цукровы дыябет.
Прычыны
Узнікненню хваробы спрыяе атлусценне, празмерны ўзровень халестэрыну ў крыві (>5 мілімоль/літр), цукровы дыябет, хранічная абструктыўная хвароба лёгкіх (ХАХЛ), хваробы шчытападобнай залозы, злоўжыванне алкаголем і наркотыкамі.
Праявы
Хвароба выяўляецца праз задышку, хуткую стамляльнасць, парушэнне сэрцабіцця (звыш 200 удараў за хвіліну), кашаль і ацёчнасць у канцавінах. З боку органаў стрававання з'яўляюцца млоснасць, ваніты, боль у страўніку.
Беларусь
У 2011 г. звыш паловы загінулых ад сардэчнай недастатковасці злоўжывалі алкаголем (алкагалізм). 70% выпадкаў хваробы выявілі ў якасці прычыны смерці і інваліднасці ўжо пасля іх наступлення сярод працаздольнага насельніцтва.
Фабіян Абрантовіч
Фабіян Янавіч Абрантовіч (, засценак Вераскоўшчына, Навагрудскі павет —, ; Псеўданімы: Фабіч (Fabič)) — каталіцкі манах-марыянін і святар усходняга абраду, прэлат Мінскай і Пінскай капітул, архімандрыт, місіянер, рэлігійны і культурна-грамадскі дзеяч, педагог. Доктар філасофіі (Каталіцкі ўніверсітэт у Лёвене), магістр тэалогіі.
Біяграфія
Паходзіў з мяшчанскай сям’і Яна і Юліі (дзявоч. Кашыц), жыхароў Навагрудка. Скончыў Навагрудскае гарадское вучылішча, потым Магілёўскую духоўную каталіцкую семінарыю ў Пецярбургу ; пасля яе заканчэння паступіў у Мітрапалітальную духоўную каталіцкую акадэмію (1906). Працягваў вучобу ў Каталіцкім універсітэце ў г. Лёвен (1912—1914), дзе абараніў доктарскую дысертацыю па філасофіі. Жыў у Пецярбургу (да 1912 і з 1914), Лёвене (1912—1914), Мінску (з 1918), Польшчы (да 1929 і з лета 1939), Маньчжурыі (1929—1938).
Пасвячоны ў святары (9.11.1908). Быў камандзіраваны Адміністратарам Магілёўскай архідыяцэзіі біскупам Э. Ропам у Мінск (30.4.1918). З 1926 г. — у ордэне айцоў марыянаў у Друі. Узначальваў каталіцкую місію ўсходняга абраду ў Маньчжурыі і Кітаі (1929—1938). Удзельнічаў у пасяджэннях Генеральнай капітулы марыянаў у Рыме.
У канцы верасня 1939 быў арыштаваны савецкімі органамі бяспекі і больш за 5 гадоў правёў у зняволенні. Памёр ад катаванняў у Бутырскай турме. Месца пахавання невядомае.
У беларускім руху
З беларускім нацыянальна-рэлігійным рухам звязаны з часоў вучобы ў Пецярбургу; уваходзіў у культурна-асветны гурток беларусаў-клерыкаў. Адзін з арганізатараў і ўдзельнікаў 1-га з’езда беларускіх каталіцкіх святароў (Мінск, 24—25.5.1917), дзе выступіў з рэфератам «Справа прасьветная». Член саюза ксяндзоў-беларусаў. Разам з Л. Хвецькам заснаваў Хрысціянскую дэмакратычную злучнасць, быў адным з яе кіраўнікоў у Мінску. Шырока выступаў у беларускіх перыядычных рэлігійных выданнях («Крыніца», 1917—1920, Петраград—Мінск—Вільня; «Хрысціянская думка», 1928—1929, Вільня).
Член Рады Часовага Беларускага нацыянальнага камітэта ў Мінску (з верасня 1919). Уваходзіў у склад дэлегацыі беларускіх дзеячаў, якую 19.9.1919 прыняў у Мінску Ю. Пілсудскі. Планавалася, што ў Міністэрстве замежных спраў Беларускай Народнай Рэспублікі атрымае пасаду кіраўніка Місіі ў Рыме.
У педагогіцы
Выкладаў Закон Божы ў пецярбургскіх навучальных установах (Імператарскае вучылішча правазнаўства, Імператарскае камерцыйнае вучылішча, Кадэцкі корпус імператара Аляксандра II, Марыінскі і Паўлаўскі інстытуты). Законавучыцель прыватнай мужчынскай гімназіі пры рымска-каталіцкім касцёле Св. Кацярыны ў Пецярбургу (з 9.12.1910). Прафесар духоўнай каталіцкай семінарыі ў Петраградзе (1.9.1914), дзе выкладаў філасофію, сацыялогію i спевы. Адначасова выконваў абавязкі законавучыцеля ў Петраградскай Канстанцінаўскай жаночай гімназіі пры Імператарскім жаночым інстытуце. Пазней выкладаў Закон Божы ў 12-й Петраградскай гімназіі.
Абраны рэктарам Мінскай духоўнай каталіцкай семінарыі, пасля яе эвакуацыі ў Навагрудак і пазней у Пінск — яе выкладчык.
Ацэнкі
Адзін з ідэолагаў і заснавальнікаў беларускага хрысціянскага руху XX ст., тэарэтык і практык беларускага ўніяцтва.
Цікавыя факты
У снежні 1920 года Янка Купала захварэў на перытаніт, у цяжкім стане знаходзіўся ў шпіталі на працягу трох мясяцаў. У гэты перыяд менавіта Фабіян Абрантовіч забяспечыў дапамогу і належны нагляд за хворым паэтам. Па словах самога Купалы : "«... быць бы мне на тым свеце. Хіба дзякуючы добраму нагляду, галоўным чынам, нагляду рэктара былой Мінскай духоўнай семінарыі Абрамовіча я не пайшоў да Абрагама на куфаль піва.»"
Валянцін Уладзіміравіч Міхневіч
Валянцін Уладзіміравіч Міхневіч (нар., Мінск) — беларускі палітык. Генерал-маёр міліцыі.
Біяграфія
Скончыў Ташкенцкую вышэйшую школу Міністэрства ўнутраных спраў СССР па спецыяльнасці «Правазнаўства».
Службу ў органах унутраных спраў пачаў з пасады міліцыянера палка міліцыі па ахове будынкаў і аб’ектаў. Праходзіў службу ў органах унутраных спраў г. Мінска і Мінскай вобласці, быў начальнікам галоўнага ўпраўлення крымінальнага вышуку крымінальнай міліцыі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, узначальваў упраўленне ўнутраных спраў Гродзенскага аблвыканкама, быў першым намеснікам Міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — начальнікам крымінальнай міліцыі.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» III ступені, медалём «За бездакорную службу» I, II і III ступені.
Ян Аляксандравіч Цігараў
Ян Цігараў (нар., , Прыморскі край, СССР) — беларускі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2005—2014).
«Дынама»
Цігараў пачаў займацца футболам у ДЮСШ горада Жодзіна. У 2001 годзе выступаў за мінскае «Дынама-2». За асноўную каманду «Дынама» гуляў з 2002 па 2006 гады. За гэты час выйграў з мінскім клубам залатыя медалі чэмпіянату Беларусі, а таксама стаў уладальнікам Кубка краіны, усяго згуляў за клуб 142 матчы ў розных турнірах.
«Металург»
У 2007 годзе перайшоў у запарожскі «Металург», за які згуляў больш за 100 матчаў. Адзіны гол за клуб забіў 2 жніўня 2009 года ў браму «Ільічоўца». У пачатку 2011 года ў СМІ з’явілася інфармацыя аб цікавасці да футбаліста маскоўскага «Дынама» і нямецкага «Гановера».
«Том»
2 сакавіка 2011 года футбольны клуб «Том» дасягнуў прынцыповай дамоўленасці аб пераходзе футбаліста, і на наступны дзень Цігараў падпісаў кантракт з томскім клубам тэрмінам на 2,5 гады. Сума трансферу склала 300 тысяч еўра. Дэбют футбаліста ў чэмпіянаце Расіі адбыўся 14 сакавіка 2011 года, калі «Том» на выездзе саступіла ніжагародскай «Волзе» з лікам 0:2. На старце чэмпіянату Расіі 2011/12 стаў найлепшым футбалістам лігі па колькасці выйграных адзінаборстваў і ўдалых адбораў мяча, аднак у матчы 12 тура з маскоўскім «Лакаматывам» атрымаў сур'ёзную траўму: абследаванне выявіла разрыў унутранага меніска, пярэдняй крыжападобнай і бакавой звязак правага каленнага сустава. Такім чынам, футбаліст выбыў са строю як мінімум на паўгода.
«Лакаматыў»
29 снежня 2011 года на правах свабоднага агента заключыў кантракт з маскоўскім «Лакаматывам» тэрмінам на 3,5 гады. У «Лакаматыве» гуляў нерэгулярна, часцяком выбываў з-за траўм. Сезон 2014/15 прапусціў амаль поўнасцю, бліжэй да заканчэння сезона аднавіўся ад траўмы, але не здолеў вытрымаць канкурэнцыі за месца ў складзе. У выніку, улетку 2015 года па заканчэнні кантракта кіраўніцтва маскоўскага клуба вырашыла яго не падаўжаць.
Вяртанне ў «Дынама»
Пасля зыходу з «Лакаматыва» некаторы час трэніраваўся з «Мінскам», з галоўным трэнерам якога Андрэем Пышнікам працаваў у маладым узросце ў «Дынама». 22 ліпеня 2015 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». З-за траўм і працяглага часу вяртання кандыцый рэдка з’яўляўся ў складзе дынамаўцаў у сезоне 2015. У пачатку сезона 2016 вярнуўся на поле, але ў красавіку зноў атрымаў пашкоджанне. 10 чэрвеня Цігараў па пагадненні бакоў за месяц да заканчэння кантракта пакінуў «Дынама» і неўзабаве прыняў рашэнне аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
З 2004 па 2006 гады гуляў за моладзевую зборную Беларусі. У галоўнай зборнай краіны дэбютаваў 12 лістапада 2005 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Латвіі. 15 кастрычніка 2013 года забіў адзіны гол за зборную, калі ўдарам здалёк паразіў браму зборнай Японіі ў таварыскім матчы, тым самым прынёс беларусам перамогу з лікам 1:0.
Пупышка
Пупы́шка (gemma) — зародкавы орган парастка ў раслін. Пупышкі звычайна ўтвараюцца на канцах парасткаў або ў пазухах лісцяў.
Цэнтральная частка пупышкі прадстаўлена зачаткавым сцяблом. На верхавінцы сцябла знаходзіцца ўтваральная тканка, якая складае конус нарастання парастка. На зачаткавым сцябле размешчаны зачаткавыя лісты, у пазухах якіх знаходзяцца дробныя зачаткавыя пупышкі. Звонку пупышка пакрыта  пупышкавымі лускавінкамі. Пупышкавыя лускавінкі — гэта лісты, якія затрымаліся ў сваім развіцці. Яны могуць быць насычанымі смалістымі рэчывамі (таполя, конскі каштан), апушанымі валаскамі (рабіна), пакрытымі коркам (бэз). Усё гэта  выконвае  ахоўную  функцыю. Пупышкавыя лускавінкі засцерагаюць найважнейшыя часткі пупышкі ад высыхання і рэзкіх перападаў тэмпературы.
Адрозніваюць вегетатыўныя, вегетатыўна-рэпрадукцыйныя і рэпрадукцыйныя пупышкі.
Вегетатыўная пупышка складаецца з кароткай восі (сцябла) з конусам нарастання і зародкавых лістоў. Часам у пазухах гэтых лістоў ужо знаходзяцца пупышкі другога парадку. Верхавінкавыя пупышкі забяспечваюць рост парасткаў у даўжыню, а бакавыя — галінаванне і развіццё сістэмы парасткаў.
У вегетатыўна-рэпрадукцыйных пупышак конус нарастання пераўтвораны ў зародкавую кветку або суквецце.
У рэпрадукцыйных пупышках утрымліваецца толькі зародак кветкі або суквецця.
Пупышкі бываюць закрытыя, абароненыя звонку лускавінкамі, і адкрытыя. Існуюць спячыя пупышкі (уласцівы лісцевым дрэвам і шматгадовым травам), якія не ўтвараюць бачных парасткаў на працягу некалькіх гадоў або ўсяго жыцця расліны. Абуджэнне гэтых пупышак адбываецца пры пашкоджанні бацькоўскай сістэмы парасткаў.
Грыгарыўка (Бахмацкі раён)
Грыгарыўка (Григорі́вка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
IC 832
IC 832 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Салагубаў
Назву Салагу́баў маюць:
Гарадок (Гайсынскі раён)
Гарадок (Городо́к) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рыбакі (Полацкі раён)
Рыбакі́ (, Рыбаки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Тураўлянскага сельсавета.
Білагародка (Дубенскі раён)
Білагародка (Білогоро́дка) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Зенявічы (Шчучынскі раён)
Зеняві́чы (, Зеневичи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Індэкс масы цела
Індэкс масы цела (ІМЦ) — паказнік суадносін вагі ў кілаграмах да росту ў метрах, узведзенага ў квадрат.
Разлічваецца паводле формулы: маса цела (кг) / рост (м)². Сусветная арганізацыя аховы здароўя (Жэнева, Швейцарыя) выкарыстоўвае паказнік для вызначэння стану арганізма, дзе значэнне:
Колі (Італія)
Колі (Coli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Індэкс масы цела
Перавышэнне значэння 25 кг/м² служыць прычынай атэрасклероза, гіпертаніі, цукровага дыябету, хвароб печані і плоцевых органаў. Перавышэнне значэння 30 кг/м² пагражае захворваннем на цукровы дыябет 2-га тыпу, рак і сардэчна-судзінныя парушэнні. У ліпені 1972 года 5 ўрачоў на чале з Анселем Кізам выдалі ў амерыканскім «Часопісе хранічных хваробаю» (Філадэльфія, штат Пенсільванія) артыкул «Паказнікі адноснай вагі і атлусцення», у якім упершыню ўвялі панятак індэкса масы цела і яго азначэнне.
Колі (Італія)
Насельніцтва складае 1029 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 72 км². Паштовы індэкс — 29020. Тэлефонны код — 0523.
Індэкс масы цела
Прыклады
Здаровая маса цела паводле паказніка 18,5—25 кг/м² адрозніваецца ў залежнасці ад роста: