cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Новасакольнікі (станцыя)
Гісторыя
Станцыя адкрыта ў 1901 годзе з будаўніцтвам Маскоўска-Віндава-Рыбінскай чыгункі. Станцыя палучыла назву па мястэчку Сакольнікі. Пасёлак пры станцыі пазней перарос у горад Новасакольнікі.
Спіс вуліц Салігорска
У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы, праспекты, праезды, тупікі, набярэжныя Салігорска.
Спіс аб’ектаў PGC (1735001—1736000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1735001—1736000)
Данскэ (Бэрэзіўскі раён)
Данскэ (Донське́) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Бекарэвіч
Бекарэвіч (Bekarewicz) — прозвішча. Паходжанне прозвішча Бекарэвіч паходзіць з Польшчы і суседніх з ёй краін (Беларусі і Украіны).
Версія 1
Гістарычна прозвішча ўтварылася ад мянушкі ці імя, дадзеных далёкаму продку дваранскага паходжання з Павіі (Beccaria). Таму што ёсць прэцэдэнты з’яўлення ў гісторыі Беларусі выхадцаў з Італіі, да прыкладу Караффа-Корбут. Некаторыя беларускія этнографы недакладна выводзяць гэта прозвішча ад традыцыяў гульні і фальклору, дзе дзеці «бекаюць як авечкі» (абгрунтаванне толькі «бек» без «ар», дзе «віч» гэта агульны канчатак). Вельмі вялікая частка носьбітаў прозвішча Бекарэвіч адносілася да польскай шляхты (беларускай шляхты).
Версія 2
Вядомыя носьбіты:
Олаф Туфтэ
Олаф Карл Туфтэ (Olaf Karl Tufte; нар., , Нарвегія) — нарвежскі вясляр (акадэмічнае веславанне), чэмпіён Алімпійскіх гульняў у Афінах і ў Пекіне, прызёр Гульняў 2000 года ў Сіднеі і 2016 года ў Рыа-дэ-Жанэйра, двухразовы чэмпіён свету. Удзельнік сямі запар летніх Алімпійскіх гульняў (1996—2020).
Кар’ера
Першы медаль на міжнародных спаборніцтвах Туфтэ заваяваў у 1999 годзе на чэмпіянаце свету ў Сент-Катарынсе. Усяго на рахунку Туфтэ два золата чэмпіянатаў свету, а таксама адно срэбра і 3 бронзы.
У 2021 годзе ва ўзросце 45 гадоў быў уключаны ў склад зборнай Нарвегіі на Алімпійскія гульні ў Токіа ў экіпажах чацвёрак. Туфтэ стаў першым у гісторыі нарвежцам, які выступіў на сямі Алімпійскіх гульнях.
Фёдар Іванавіч Леантовіч
Фёдар Іванавіч Леанто́віч ( — ) — расійскі юрыст і гісторык права, доктар права (1868), ардынарны прафесар, правадзейны стацкі саветнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Папіўка Канатопскага павета Чарнігаўскай губерні. У 1852 годзе скончыў гімназію, у 1855 годзе юрыдычны ліцэй князя Безбародзька ў горадзе Нежын, у 1860 годзе — юрыдычны факультэт Імператарскага ўніверсітэта Святога Уладзіміра ў Кіеве. У 1860—1861 гадах пазаштатны настаўнік у 1-й Кіеўскай гімназіі. У 1861—1863 гадах выконваючы пасаду ад’юнкта кафедры дзяржаўнага права і гісторыі рускага права Рышэльеўскага ліцэя ў Адэсе, магістр дзяржаўнага права (1863). З 1863 года — дацэнт па кафедры гісторыі рускага права Імператарскага універсітэта Святога Уладзіміра. З 1865 года Ф. І. Леантовіч у Імператарскім Наварасійскім універсітэце: у 1865—1868 гадах дацэнт, у сакавіку—кастрычніку 1868 года экстрардынарны прафесар, у 1868—1891 гадах ардынарны прафесар кафедры гісторыі рускага права. У 1878—1881 гадах займаў пасаду дэкана юрыдычнага факультэта, у 1881—1884 прарэктар, у 1869—1877 гадах рэктар Наварсійскага ўніверсітэта. У 1884—1891 гадах — дырэктар Адэскага камерцыйнага вучылішча. У 1891—1903 гадах ардынарны прафесар кафедры гісторыі рускага права Імператарскага Варшаўскага ўніверсітэта. З 1903 года Ф. І. Леантовіч у адстаўцы.
Памёр Ф. І. Леантовіч 21.12.1910 (3.1.1911) у Кіславодску.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па гісторыі права народаў нацыянальных ускраін, спецыяліст па гісторыі дзяржаўных устаноў і права Вялікага Княства Літоўскага. Быў правадзейным членам Сербскага вучонага таварыства у Бялградзе і Таварыства гісторыі і старажытнасцей у Адэсе.
Сярод апублікаваных прац:
Развіццё сельскай мясцовасці
Развіццё сельскай мясцовасці — комплекс дзеянняў, накіраваных на павышэнне якасці жыцця і эканамічнага дабрабыту жыхароў сельскіх населеных пунктаў, а таксама барацьбу з так званым крызісам сяла — неспрыяльнымі эканоміка-дэмаграфічнымі тэндэнцыямі, якія назіраюцца ў сельскай мясцовасці ў апошнія дзесяцігоддзі. Гэта паняцце ўключае як павелічэнне эфектыўнасці традыцыйных сельскіх заняткаў, так і развіццё больш сучасных галін, у першую чаргу турызму. Дзяржаўныя дэпартаменты і праграмы, прыватныя фонды і даследчыя арганізацыі, якія працуюць у гэтай сферы, існуюць па ўсім свеце.
Арыйскія мовы
І́ндаіра́нскія мовы (таксама вядомыя як ары́йскія ) — адна з галін моў у складзе індаеўрапейскае моўнае сям'і, самыя ўсходнія з сучасных індаеўрапейскіх моў. Узыходзяць да праіндаіранскае мовы і звязаныя з міграцыямі старажытных арыяў.
Класіфікацыя
З пачаткам параўнальна-гістарычнага даследавання індаеўрапейскіх моў інда-іранская галіна традыцыйна падзялялася на індаарыйскую і іранскую групы, адкуль і паходзіць тэрмін індаіранскія мовы. Тым не менш, даследаванні малых народаў і моў Гіндукуша і Гімалаяў у другой палавіне ХХ ст. прымусілі навукоўцаў перагледзець дыхатамічную класіфікацыю і прызнаць, што схема распаду праарыйскае мовы была значна складаней чым падзел арыяў на індаарыяў ды іранцаў.
Паводле гэтых даследаванняў стала вядомым, што нурыстанскія мовы, знойдзеныя ў ХІХ ст. на поўдзень ад Гіндукуша, з'яўляюцца не галіной індаарыйскіх, а самастойнай галіной у складзе арыйскіх, якая вылучылася з праарыйскага стану яшчэ да распаду астатніх арыяў на індаарыйцаў ды іранцаў.
Алікантэ (значэнні)
Алікантэ:
Арыйскія мовы
Класіфікацыя
Інда-іранская галіна моў традыцыйна падзяляецца на тры моўныя групы: індаарыйскую, нурыстанскую ды іранскую.
Сур'ёзна перагледжана цяпер і становішча дардскіх моў, якія звычайна разглядаюцца ў якасці гіндукушска-гімалайскага адгалінавання індаарыйскіх. На цяперашні момант таксама існуюць аргументы, якія дазваляюць лічыць дардскія мовы асобным таксонам унутры ўласна індаіранскіх без нурыстанскіх. Паводле часу вылучэння яны суадносяцца з індаарыйскай ды іранскай галінамі. Некаторыя рысы дардскіх моў дазваляюць іх лічыць прамежкавым звяном між індаарыйскімі і іранскімі мовамі. З вышэйзгаданых прычын у навуковы абарот усё часцей уваходзіць тэрмін арыйскія мовы, якім апісваюцца нурыстанскія і ўласна індаіранскія мовы. Такі погляд дае наступную ўнутраную класіфікацыю:
Сучасны стан
Індаіранскія мовы з'яўляюцца найбуйнейшай галіной сярод індаеўрапейскай сям'і па колькасці носьбітаў, маючы ў цэлым 1 млрд носьбітаў.
Праарыйская мова
Паходжанне індаіранскіх (арыйскіх) моў звязваецца з рэканструяванай праарыйскай мовай, якая вылучылася з індаеўрапейскае супольнасці і праіснавала да свайго распаду ІІІ тыс. да н. э. Па марфалагічных, лексічных і некаторых фанетычных прыкметах праарыйская мова праяўляе блізкасць з продкамі грэчаскай і армянскай моў, што, у прыватнасці, дае падставу некаторым лінгвістам прапаноўваць тэорыю пра існаванне праарыйска-грэка-армянскага адзінства перад вылучэннем праарыйскае мовы з праіндаеўрапейскай.
Асноўнымі рысамі праарыйскай мовы, якія вылучылі яе сярод астатніх індаеўрапейскіх моў, з'яўляюцца:
У выніку гэтага сістэма галосных абмяжоўваецца сямю фанемамі: кароткімі *a, *i, *u, доўгімі *ā, *ī, *ū (з чатырма адпаведнымі дыфтонгамі — *ai̭, *aṷ, *āi̭, *āṷ) і складовы санант *r̥ (яго падоўжаны варыянт *r̥̅ быў рэдкі). Акрамя таго, пасля супадзення галосных і іх пераходу праз гэта ў *a, гэтая галосная стала магчымай пасля другога рада афрыкат (*če, *ǰe, *ǰhe > *ča, *ǰa, *ǰha), што зрабіла гэты рад афрыкат паўнацэннымі фанемамі.
Праарыйскі рад звонкіх прыдыхальных змычных працягвае індаеўрапейскія прыдыхальныя: *bʰ, *dʰ, *gʰ > *bh, *dh, *gh/ǰh, які ў далейшым лепш за ўсё захаваўся ў індаарыйскіх. У праарыйскай таксама развіўся адпаведны рад прыдыхальных глухіх змычных, які першапачаткова адсутнічаў у праіндаеўрапейскай. Асноўнай іх крыніцай былі спалучэнні з ларынгалам: *pH, *tH, *kH > *p(h), *t(h), *k(h). Хутчэй за ўсё, фанемізацыя гэтага рада адбылася толькі пасля аддзялення нурыстанскіх.
Старажытныя мовы
Самымі старажытнымі індаіранскімі мовамі, пісьмовыя фіксацыі якіх захаваліся да цяперашняга часу, з'яўляюцца:
З сярэдзіны I тыс. да н. э. узнікаюць помнікі на мовах, што дэманструюць адыход ад старажытнаарыйскай формы і ўсё большае разыходжанне між сабою:
У ранейшыя часы інда-іранскія мовы мелі значна большы арэал распаўсюджвання. Серад іх носьбітаў — скіфы, якія жылі на поўнач ад Чорнага мора паводле старажытнагрэчаскіх і рымскіх апісанняў. У прыватнасці, меркавана інда-іранскую этымалогію маюць гідронімы Дон, Дняпро, Дунай. Тым не менш, інда-іранскія мовы зніклі з тэрыторыі Усходняй Еўропы пасля Вялікага перасялення народаў, адным з асколкаў гэтых моў з'яўляецца асецінская мова, распаўсюджаная на Каўказе.
З VII ст. па ўсёй Паўднёва-Ўсходняй Азіі распаўсюджанне набыў санскрыт.
Зялёныя берэты (Боснія і Герцагавіна)
Зялёныя берэты ( Zelene beretke) — элітнае вайсковае падраздзяленне Рэспублікі Боснія і Герцагавіна, якое ўдзельнічала ў Баснійскай вайне. Набіраўся выключна з мусульманскага насельніцтва Босніі і Герцагавіны.
Гісторыя
Ідэя стварэння арганізацыі абароны мусульманскіх народаў з’явілася ў сярэдзіне сакавіка 1991 году, яе аўтарам быў Алія Ізетбегавіч. Пра гэта ён заявіў на з’ездзе палітычных дзеячаў Босніі і Герцагавіны ў Сараеве. Там жа 10 чэрвеня 1991 года ў Доме паліцыі быў падпісаны загад аб стварэнні вайсковай часці, якая спачатку атрымала назву «Босна» (BOSNAE). Дзеля гэтага Ізетбегавіч сфармаваў Раду нацыянальнай абароны мусульманскага насельніцтва, у якую ўвайшлі 7 чалавек.
На адным з пасяджэнняў кіраўнік арганізацыі «Босна» Эмін Швракіч паспеў паведаміць, што ў шэрагі вайсковай часці ў Сараева, якая павінна была зняць аблогу з горада, набрана 465 чалавек. Такія навіны натхнілі баснійцаў на стварэнне падобных атрадаў для абароны гарадоў, абароны мірнага насельніцтва ад агрэсіі і дыверсій у тыле праціўніка. Пазней падраздзяленне была перайменавана ў «Зялёныя берэты».
Дзейнасць Савета нацыянальнай абароны мусульманскага народа непасрэдна перад вайной ажыццяўлялася як у зноў створаных дзяржаўных структурах, так і ў няўрадавых арганізацыях (галоўным чынам у рэгіёнах і муніцыпалітэтах, дзе баснякі складалі большасць насельніцтва). У кастрычніку 1991 года «зялёныя берэты» ўпершыню ўступілі ў сутыкненне з асноўнымі часцямі Югаслаўскай народнай арміі, вывеўшы частку сваіх сіл і дэ-факта аказаўшы дапамогу войскам Славеніі і Харватыі. У канцы 1992 года «Зялёныя берэты» былі расфарміраваныя, а іх вайскоўцы атрымалі воінскія званні ў новастворанай арміі Босніі і Герцагавіны.
Абвінавачванні ў ваенных злачынствах супраць мірнага насельніцтва
У пачатку вайны ў сродках масавай інфармацыі сербскага боку канфлікту «Зялёныя берэты» служылі для запалохвання сербскага насельніцтва ад «мусульманскіх атрадаў». Яны абвінавачваюцца сербскім бокам у ваенным злачынстве ў ноч з 2 на 3 мая 1992 года, калі атрады «Зялёных берэтаў» ўшчыльную калону войскаў ЮНА, якія ў гэты час эвакуіравалі сербскае насельніцтва горада. Ахвярамі страляніны сталі ад 6 да 42 чалавек, 71 чалавек быў паранены, яшчэ 219 трапілі ў палон. За гэты інцыдэнт дагэтуль ніхто не прыцягнуты да адказнасці перад кампетэнтнымі судамі.
Іда Камінская
Іда Камінская (Ida Kamińska;, ― , ) ― польская. Першая польская актрыса, намінаваная да «Оскара» (за ролю ў чэхаславацкім фільме).
Біяграфія
Іда Камінская нарадзілася 4 верасня 1899 года ў гасцініцы «Тэатральнай» у Адэсе. Яе бацькі Абрахам і Эстэр Рахель Камінскія былі акцёрамі ў гэтым чарнаморскім горадзе. З дзяцінства Іда была звязаная з тэатрам. Яе сястра Рэгіна таксама стала актрысай, а брат Юзэф ― кампазітарам.
З маленства маленькая Іда аб’ездзіла з бацькамі і іх тэатрам далёкія куткі Расійскай Імперыі. Дзяўчынкай дапамагала дарослым: была суфлёрам, адказвала за асвятленне, падымала і апускала сцэнічную заслону. Дэбютную ролю выканала ва ўзросце шасці гадоў. Дарослую ролю сыграла праз 10 гадоў, калі мела 19. Абодва спектаклі былі на мове ідыш. У 1912 годзе разам з маці ўпершыню выступіла ў нямым фільме.
Пасля бальшавіцкага перавароту ў Расіі сям’я Іды пераехала ў Польшчу. У Варшаве яны заснавалі Тэатр Камінскіх, дзе і выступала маладая Іда. Тут, у польскай сталіцы пазнаёмілася з Зыгмунтам Туркавым, за якога выйшла замуж. У 1919 годзе ў іх нарадзілася дачка Рут. У палове 1920-х гадоў Іда з мужам адкрылі «Warszewer Jidiszer Kunst Teater» (Варшаўскі яўрэйскі мастацкі тэатр), у якім яна была галоўнай зоркай. У мастацкай установе выступалі найлепшыя польскія яўрэйскія артысты, а сама Іда была не толькі актрысай, але і рэжысёрам ды перакладчыкам драматычных твораў на мову ідыш.
У 1924 годзе Іда Камінская выступіла ў першым яўрэйскім фільме, знятым у Польшчы пасля Першай сусветнай вайны. Фільм называўся «Прысяга», а рэжысёрам кінакарціны быў яе муж. У канцы 1930-х гадоў актрыса развялася з Зыгмунтам Туркавым і перайшла ў польскі польскамоўны тэатр «Nowości». У 1938 годзе выступіла ў другім фільме, таксама на мове ідыш. Пасля капітуляцыі Варшавы ў верасні 1939 года Іда Камінская разам з дачкой, зяцем і другім мужам перабралася ў Львоў, уцякаючы ад гітлераўцаў. У 1940 годзе пачала выступаць са сваёй тэатральнай групай, а калі немцы напалі на Савецкі Саюз, то перабралася з сям’ёй у Кыргызстан. Там таксама выступала, пераязджаючы з рэспублікі ў рэспубліку. У 1944 годзе нарадзіла сына Віктара.
У Польшчу Іда Камінская з сям’ёй вярнулася ў 1946 годзе. Праз два гады стала дырэктарам яўрэйскага тэатру ў Лодзі. У 1955 годзе перанесла тэатр у Варшаву, які існуе і цяпер. Дзякуючы ёй тэатр паспяхова развіваўся, а трупа выступала ў Польшчы, Францыі, Вялікабрытаніі, ЗША, Аўстраліі, Аргенціне і Уругваі. Спектаклі ішлі на мове ідыш, а калі нехта яе не ведаў, то мог пераклад пачуць у навушніках, якія атрымліваў перад пастаноўкай. Іда Камінская займалася не толькі тэатрам, але іграла таксама ў польскіх і чэхаславацкіх фільмах. Вядомасць ёй прынёс фільм «Крама на галоўнай вуліцы» чэхаславацкіх рэжысёраў Яна Кадара і Эльмара Клоса, зняты ў 1965 годзе. У фільме апавядаецца трагічная гісторыя Халакоста і арыізацыі Славакіі ў часы Другой сусветнай вайны. Кінакарціна атрымала мноства ўзнагарод, у тым ліку «Залаты глобус» і «Оскар» як найлепшы фільм на замежнай мове, а таксама спецыяльную прэмію Канскага фестывалю. А Іда Камінская была намінаваная да «Оскара» за найлепшую жаночую ролю першага плану.
У 1968 годзе ў Польшчы пачалася антысеміцкая кампанія, ініцыяваная ўладамі ПНР. Яна прымусіла многіх палякаў яўрэйскага паходжання пакінуць краіну. У канцы 1968 года Іда Камінская разам з сям’ёй пераехала ў Нью-Ёрк. Там спрабавала адкрыць яўрэйскі тэатр, але, на жаль, ідэі не ўдалося рэалізаваць. У 1973 годзе выдала кнігу «My life, my theatre», якая ў Польшчы выйшла толькі ў 1995 годзе. Пасля эміграцыі радзіму наведала толькі раз ― у 1973 годзе, у 50-ю гадавіну смерці сваёй маці Эстэр Рахель.
Памерла Іда Камінская 21 мая 1980 года. У 2005 годзе Варшаўскі яўрэйскі тэатр носіць імя Эстэр Рахель і Іды Камінскіх.
ФК Колас Чэрвень
«Колас» — беларускі футбольны клуб з горада Чэрвень Мінскай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Мемарыяльная дошка
Мемарыяльная дошка — пліта (звычайна з каменя, металу) з надпісам і выявай (рэльеф, гравіроўка), якая ўвекавечвае памяць пра выдатную асобу ці знамянальную падзеі. Устанаўліваецца звычайна на фасадах, радзей у інтэр'ерах будынкаў.
У Беларусі мемарыяльныя дошкі вядомыя з 19 ст. (А. Міцкевічу ў Навагрудку, У. Сыракомлі ў касцёле езуітаў у Нясвіжы). Шмат мемарыяльных дошак пастаўлена ў 1960—2000-я гг. Для ўзбагачэння мастацкага вобразу ў кампазіцыю мемарыяльных дошак часта ўключаюць выявы-сімвалы віду дзейнасці асобы, якой яны прысвечаны: кніга на мемарыяльнай дошцы Міколу Гусоўскаму, капітэль іанічнага ордара — архітэктару У. А. Каралю, фрагмент габелена — А. М. Кішчанку, партрэтная выява мастака з палітрай — В. Цвірку; форму разгорнутай кнігі маюцьмемарыяльныя дошкі А. Пашкевіч (Цётцы); П. Глебку. А. Куляшову, М. Лынькову, у выглядзе дрэва мемарыяльныя дошкі І. Мележу; тэатральнай заслоны на дошцы П. С. Малчанаву, Л. П. Аляксандроўскай, Л. І. Ржэцкай, Г. П. Глебаву, Б. В. Платонаву; выява цымбал на мемарыяльнай дошцы Р. Р. Шырму. Шмат разнастайных па кампазіцыі мемарыяльных дошак прысвечана падзеям Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года, грамадзянскай вайны і інтэрвенцыі 1918—1920 гадоў, Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гадоў.
ФК Колас Чэрвень
Трэнеры
У 2022 годзе на матчах Кубка рэгіёнаў УЕФА «Колас» узначальваў Юрый Пунтус
Вяжхова (гміна)
Вяжхо́ва (Wierzchowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Драўскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вяжхове. Плошча гміны складае 229,19 км². Станам на 2008 год у гміне Вяжхова пражывалі 4 499 чалавек, шчыльнасць — 20 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Славянскія мовы
[[Выява:Slavic europe.png|thumb|left|250px|
]]
Славянскія мовы — група роднасных моў індаеўрапейскай сям'і; распаўсюджаныя на тэрыторыі Еўропы і Азіі. Агульны лік носьбітаў каля 400 млн чалавек. Адрозніваюцца вялікай ступенню блізкасці адна да адной, гэта праяўляецца ў структуры слова, ужыванні граматычных катэгорый, структуры сказа, семантыцы, сістэме рэгулярных гукавых адпаведнікаў, марфаналагічных чаргаваннях. Такая блізкасць тлумачыцца адзінствам паходжання славянскіх моў і іх працяглымі і інтэнсіўнымі кантактамі паміж сабой на ўзроўні літаратурных моў і дыялектаў.
З іншых індаеўрапейскіх моў да славянскіх бліжэй за ўсё балтыйскія мовы. Іаган Ботвідус сцвярджаў, што «Славянская мова — супольная для харватаў, далматаў, палякаў, літоўцаў, маскавітаў і русінаў».
Славянскія мовы па ступені іх блізкасці адна да адной прынята дзяліць на 3 групы: усходнеславянскія, заходнеславянскія і паўднёваславянскія.
Для запісу сучасных славянскіх моў выкарыстоўваюцца кірыліца і лацініца. Раней выкарыстоўваліся таксама глаголіца і арабскае пісьмо.
Лічыцца, што ўсе славянскія мовы пайшлі ад гіпатэтычнай праславянскай мовы.
Спіс славянскіх моў
Гістарычныя †
Усходнеславянскія мовы
Заходнеславянскія мовы
Паўднёваславянскія мовы
Невель I
Невель I (Невель I) — станцыя Акцябрскай чыгункі, размешчана ў горадзе Невель Пскоўскай вобласці на лініі Вялікія Лукі — Клясціца.
Юрый Аляксандравіч Малышаў
Юрый Аляксандравіч Малышаў (Юрий Александрович Малышев;, Хімкі, Маскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — савецкі спартсмен (акадэмічнае веславанне), алімпійскі чэмпіён (1972), заслужаны майстар спорту СССР (1972).
Пунакха
Пунакха - (སྤུ་ན་ཁ་) горад у Бутане. Пунакха з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам дзонгхага Пунакха. Горад склаўся вакол крэпасці Пунакха-дзонг (пераважна на процілеглым боку ракі), якая мае вялікае культурна-гістарычнае значэнне. Горад невялікі, яго можна абысці пешшу.
Геаграфія
Горад Пунакха размешчаны на захадзе Бутана ў сутоцы рэк Пхо і Мо, якія фарміруюць раку Санкош.
IC 2556
IC 2556 — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кукліцкі сельсавет
Ку́кліцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Куклічы.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Поразаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. Пасля скасавання Поразаўскага раёна 20 студзеня 1960 года ўвайшоў у склад Свіслацкага раёна. 2 снежня 1961 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Ханявіцкага сельсавета.
Політэхнічная (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
Політэхнічная (Политехни́ческая) — станцыя Кіраўска-Выбаргскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Дзяніс Аляксандравіч Кішкурна
Дзяніс Кішкурна (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
У студзені 2014 года адправіўся на прагляд у клуб «Смалявічы-СТІ», але ў выніку не падышоў і завяршыў прафесійную кар’еру.
Зброжкіўка
Зброжкіўка (Збро́жківка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Сельская мясцовасць
Сельская мясцовасць — уся заселеная тэрыторыя па-за гарадамі і прыгарадамі. Да сельскай мясцовасці адносяцца як розныя населеныя пункты сельскага тыпу (пасёлкі, сёлы, вёскі, хутары), так і асобныя домаўладання і групы домаўладанняў па-за афіцыйна пазначанымі населенымі пунктамі. Яна таксама ўключае натуральныя і антрапагенныя ландшафты, якія акружаюць населеныя пункты.
Споведзь
Споведзь — у аўраамічных рэлігіях (іўдаізме, хрысціянстве і ў ісламе) адзін з абрадаў (у праваслаўі і каталіцтве - таінства (сакрамэнт)) пакаяння, які складаецца ў прызнанні ў зробленым граху. Для здзяйснення споведзі абавязковыя раскаянне і намер у далейшым не грашыць.
У Каталіцкай Царкве
Споведзь, або сакрамэнт пакаяння і паяднання — гэта адзін з сямі сакрамэнтаў (інакш, таінстваў), праз які святар у імя Ісуса Хрыста адпускае грахі чалавеку, учыненыя апошнім пасля хрышчэння.
Устанаўленне сакрамэнтальнай споведзі
Ісус Хрыстос устанавіў сакрамэнт пакаяння ў дзень свайго Уваскрасення, кажучы Апосталам: «''Прыміце Духа Святога. Каму адпусціце грахі, таму будуць адпушчаны, на кім пакінеце, на тым застануцца''» (Ян 20, 22-23).
Улада адпушчэння грахоў
Права адпускаць грахі належыць Богу (пар. Мк 2, 7), аднак, паколькі Ісус Хрыстос з’яўляецца не толькі чалавекам (пар. 1 Цім 2,5), але таксама Сынам Чалавечым (пар. Мац 26, 24), Сынам Божым (пар. 1 Ян 5, 20) і Другой Асобай Бога (пар. Ян 1, 1; Ян 5,20), то Ён мае прэрагатыву адпускаць грахі (пар. Мк 2, 10). Гэтую ўладу Хрыстос перадаў Апосталам (пар. Ян 20, 22-23).
Умовы атрымання адпушчэння грахоў праз сакрамэнт споведзі
Споведзь будзе здзейснена сапраўдна, калі будуць выкананыя наступныя ўмовы:
Парадак чыну сакрамэнту споведзі ў Рымска-Каталіцкай Царкве
Звычайным месцам сакрамэнту святой споведзі з'яўляецца спаведніца (інакш, канфесіянал). Вернікі прыступаюць да споведзі на каленях. Святар дае духоўнае настаўленне, а ў якасці пакуты (pœnitentia) за ўчыненыя грахі дае пэўнае заданне, якое трэба запомніць і абавязкова выканаць пры першай магчымасці.
Пасля малітвы святара аб адпушчэнні грахоў (абсалюцыі), кажуць: «Дзякую за споведзь».
Абсалюцыя
Малітва святара аб адпушчэнні грахоў чалавеку, які прыступае да сакрамэнту споведзі (пэнітэнту), называецца «абсалюцыяй» (ад лац. absolvere - адпускаць, развязваць), якая з'яўляецца інтэгральнай часткай дадзенага таінства.
Формула абсалюцыі (адпушчэння грахоў) у Рыма-Каталіцкай Царкве:
На лацінскай мове: «''Deus, Pater misericordiarum, qui per mortem et resurrectionem Filii Sui mundum Sibi reconciliavit et Spiritum Sanctum effudit in remissionem peccatorum, per ministerium Ecclesiae indulgentiam tibi tribuat et pacem. Et ego te absolvo a peccatis tuis in nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti''».
Шышкі (Шаркаўшчынскі раён)
Шы́шкі (, Шишки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Stemonitales
Stemonitales — парадак міксаміцэтаў, шырока распаўсюджаны ў прыродзе.
Stemonitales — назва гэтага парадку згодна Міжнароднаму кодэксу батанічнай наменклатуры. У заалогіі і пратысталогіі вядомы як атрад Stemonitida.
Уключае 1 сямейства —.
Апісанне
прадстаўляе сабой афанаплазмодый. Далікатны, спачатку празрысты, затым можа быць белым або злёгку жоўтым.
ніткаваты, часта ў выглядзе сеткі, звычайна цёмны.
Спараносныя структуры — часцей за ўсё спарангіі, часам эталіі або псеўдаэталіі. Развіваюцца над гіпаталусам. Спарангій бывае шарападобны, эліптычны, цыліндрычны, з больш ці менш выяўленай ножкай. Карбанату кальцыю ў спараносных структурах няма (за выключэннем роду ).
Споры ў масе цёмна-карычневыя, чырванавата-карычневыя, цёмна-фіялетавыя ці амаль чорныя.
Ружанскі тэатр Сапегаў
Ружанскі тэатр Сапегаў — прыватны тэатр, які існаваў y 1765—1791 гадах у Ружанах.
Гісторыя
Налічваў «60 артыстаў і танцоўшчыкаў».
Меў музычна-оперную школу, капэлы ў Ружанах (Пружанскі раён), Дзярэчыне (Зэльвенскі раён), Зэльве; 40 музыкантаў «пры бубнах і трубах». У ім працавалі М. Пранчынскі як танцоўшчык, балетмайстар і пастаноўшчык («Літасцівасць Ціта», пастаноўка 1784 года), К. Чыпрыяні (з 1775 года) як капельмайстар і кампазітар, а таксама навучаў ігры на скрыпцы прыгонных князя.
Будынак
Тэатр размяшчаўся ў Ружанскім палацавым комплексе ва ўсходнім корпусе, які падзяляўся параднай лесвіцай на дзве роўныя часткі — тэатр і манеж. Меў глыбокую сцэну з 7 планамі куліс, што давала магчымасць тройчы мяняць афармленне ў час спектакля. Да сцэны прылягалі невялікія гардэробныя. Падковападобная ў плане зала была 2-ярусная: на першым ярусе было 14 ізаляваных лож; на другім — 15 з каралеўскай ложай у цэнтры. Ложы ўпрыгожвалі ажрныя балюстрады, калоны карынфскага ордара.
Аркадзь Маркавіч Саўчанка
Біяграфія і творчасць
У 1960 годзе скончыў Маскоўскую кансерваторыю. 3 1960 года саліст Нацыянальнай акадэмічнага тэатра оперы Беларусі.
Творчасць
Валодаў мяккім лірычным голасам своеасаблівага прыгожага тэмбру, шырокага дыяпазону, высокай вакальнай тэхнікай, майстэрствам сцэнічнага пераўвасаблення. Сярод партый нацыянальнага рэпертуару: Апанас і Фон Шолен («Алеся» Я. Цікоцкага), Лагоўскі («Яснае світанне» А. Туранкова), Лявон Бурак, Максім Багдановіч, Міхал («Калючая ружа», «Зорка Венера», «Новая зямля» Ю. У. Семянякі), Кізгайла («Сівая легенда» Д. Смольскага), Ляўчук («Сцежкаю жыцця» Г. Вагнера), Фаскары, Бургамістр («Джардана Бруна», «Візіт дамы» С. Картэса), Понцій Пілат («Майстар і Маргарыта» Я. Глебава); класічных і сучасных опер: Анегін, Ялецкі, Томскі («Яўген Анегін», «Пікавая дама» П. Чайкоўскага), Мізгір («Снягурачка» М. Рымскага-Корсакава), Януш («Галька» С. Манюшкі), Фігара («Севільскі цырульнік» Дж. Расіні), Марсель, Шарплес («Багема», «Чыа-Чыа-сан» Дж. Пучыні), Валянцін («Фаўст» Ш. Гуно), Эскамільё, Зурга («Кармэн», «Шукальнікі жэмчугу» Ж. Бізэ), Дон Жуан, граф Альмавіва («Дон Жуан», «Вяселле Фігаро» В. А. Моцарта), Рыгалета, граф і Луна, Радрыга, Жэрмон, Рэната («Рыгалета», «Трубадур», «Дон Карлас», «Травіята», «Баль-маскарад» Дж. Вердзі), Камісар («Брэсцкая крэпасць» К. Малчанава), Фердынанд, Андрэй Балконскі («Заручыны ў манастыры», «Вайна і мір» С. Пракоф’ева), Альберт («» Ж. Маснэ), Сільвіо, Тоніо («» Р. Леанкавала), Рангоні («Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага), Апалон («» С. Танеева), Альфія («» П. Масканьі), матрос Ілюша («Кастрычнік» ), Лістрат («» Ц. Хрэннікава), князь Ігар («Князь Ігар» А. Барадзіна); у аперэтах — Фальк, барон Барынкай і Аманай («», «» І. Штрауса), Маркіз («» ).
Выканаў партыі Адама ў тэлеоперы «Ранак» Вагнера, Яўхіма ў радыёоперы «Барвовы золак» К. Цесакова, Скарыны (вакальная партыя «за кадрам») ў фільме-оперы «Францыск Скарына» Дз. Смольскага.
У канцэртным рэпертуары арыі з класічных і сучасных опер, рамансы, творы беларускіх кампазітараў, беларускія, рускія і ўкраінскія песні.
Памяць
Пра Саўчанку зняты дакументальны фільм «Опера» (1996). 20 кастрычніка 2006 года Мінску на доме № 39 на праспекце Пераможцаў, дзе доўгі час жыў А. М. Саўчанка, адкрыта мемарыяльная дошка ў яго гонар.
Узнагароды
Народны артыст БССР (1976), Народны артыст СССР (1985). Уладальнік прыза «Крыштальная Паўлінка» (1998).
Сазан
Апісанне
Жыве ў басейнах Азоўскага, Чорнага, Каспійскага, Аральскага мораў, возера Капчагай, ракі Амур. На Беларусі трапляе ў басейне ракі Дняпро. Акультураная форма сазана — карп. Формы сазана — жылавая і паўпрахадная. Першая пастаянна жыве ў адным вадаёме, другая — у апрэсненных участках мора ці азёрах, міграцыя на нераст ў рэкі. Сустракаюцца, хоць і рэдка, асобіны вагой звыш 20 кг і больш метра даўжынёй. Жыве сазан доўга — да 30-35 гадоў, але яго рост спыняецца ў 7-8 гадоў, г.зн. асноўны прырост вагі адбываецца ў першую чвэрць жыцця. Увесну і ў пачатку лета, сазан ў асноўным сілкуецца маладымі парасткамі чароту, мячэўніка, рдзеста і іншых водных раслін, ахвотна есць ікру рыб і жаб, якія рана ідуць на нераст.
Сусветнае Гран-пры 2018 (снукер)
Сусветнае Гран-пры 2018 (World Grand Prix 2018, таксама вядомы як Ladbrokes World Grand Prix 2018 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 19 па 25 лютага 2018 года на арэне «Гільд Хол» у Прэстане, Англія. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам Сусветнага Гран-пры, які з'явіўся ў календары мэйн-тура ў 2015 годзе ў якасці нярэйтынгавага спаборніцтва. Кампанія Ladbrokes спансавала гэтае спаборніцтва ў трэці раз запар. Прызавы фонд турніру склаў £375,000, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Зэлэнапілля (Бэрэзіўскі раён)
Зэлэнапілля (Зеленопі́лля) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Бухарэсцкі політэхнічны ўніверсітэт
Бухарэсцкі політэхнічны ўніверсітэт (Universitatea Politehnica din București) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бухарэст.
Жаруны
Жаруны (Жеруны) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Златавуставэ
Златавуставэ (Златоу́стове) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2557
IC 2557 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Санкош
Санкош або Пуна-Цанг — рака, якая бярэ выток на поўначы Бутана і ўпадае ў раку Брахмапутра ў штаце Асам у Індыі. У Бутане яна вядомая як Пуна-Цанг ніжэй сутокі некалькіх прытокаў у раёне горада Вангдзі-Пходранг.
Ветшыхавіцы (гміна)
Ветшыхаві́цы (Wietrzychowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ветшыхавіцах. Плошча гміны складае 48,58 км². Станам на 2004 год у гміне Ветшыхавіцы пражывалі 4207 чалавек, шчыльнасць — 86,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Мадрыдскі ўніверсітэт імя Карла III
Мадрыдскі ўніверсітэт імя Карла III (Universidad Carlos III de Madrid) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Мадрыдзе. Названы ў гонар караля Карла III.
Эмі Шумер
Эмі Шумер (Amy Schumer; нар. ) — амерыканская стэндап-камедыянтка, сцэнарыстка, прадзюсар і актрыса. Шумер здабыла вядомасць, заняўшы чацвёртае месца ў шоу Last Comic Standing у 2007 годзе, пазней яна працягнула кар’еру, выступаючы ў камедыйных шоў і з'яўляючыся ў такіх серыялах, як «Студыя 30», «Луі» і «Дзеўкі».
Прарывам Шумер стала яе ўласнае шоў «Унутры Эмі Шумер» на Comedy Central, якое стартавала ў 2013 годзе. У 2014 годзе яна намінавалася на прэмію «Выбар тэлевізійных крытыкаў» за акцёрскую работу, а таксама на «Эмі» як сцэнарыст. У 2015 годзе яна была вядучай цырымоніі MTV Movie Awards. У 2015 годзе Шумер выйграла прэмію «Выбар тэлевізійных крытыкаў». У 2015 годзе яна атрымала намінацыю на «Эмі» за найлепшую жаночую ролю ў камедыйным тэлесерыяле.
Пасля свайго тэлевізійнага поспеху Шумер напісала сцэнарый і выступіла выканаўцай галоўнай ролі ў фільме «Дзяўчына без комплексаў» рэжысёра Джада Апатаў. Фільм і яе сцэнарый атрымалі пахвалу ад крытыкаў. У 2015 годзе Шумер была ўключана ў спіс ста найбольш уплывовых людзей года на думку часопіса Time.
У 2016 годзе стала першай жанчынай, якая ўвайшла ў спіс «10 самых высокааплатных комікаў».
Баркі (Дзямідаўскі раён)
Баркі (Борки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ары (правінцыя К’еці)
Ары (Ari) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 1265 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 113 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 66010. Тэлефонны код — 0871.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Новы атэізм
Новы атэізм (New atheism) — умоўная назва сістэмы поглядаў шэрагу навукоўцаў, філосафаў і грамадскіх дзеячаў, у аснове якой ляжаць ўяўленне аб рэлігіі як пра хваробу сучаснага грамадства, з якой трэба актыўна змагацца, і абвяржэнне базавых палажэнняў рэлігіі (напрыклад, аб існаванні бога) з дапамогай навуковага метаду.
Гісторыя
«Новы атэізм» разглядаецца як адказ на рост рэлігійнага фундаменталізму па ўсім свеце, у прыватнасці — на тэракты 11 верасня 2001 года ў ЗША, учыненыя ісламістамі, і распаўсюджванне рэлігійнасці ў ЗША, дзе ўплывовыя хрысціянскія абшчыны выступаюць за выкладанне ў школах крэацыянізму, забарону аднаполых шлюбаў і абмежаванне даследавання ствалавых клетак.
У 2005 годзе публіцыст Сэм Харыс выпусціў кнігу «Канец веры», якая стала бестселерам. Яе галоўным прадметам быў уплыў ісламу на тэракты 11 верасня, аднак Харыс бачыў корань бед не ў ісламе як такім, а ў прыродзе рэлігіі. У 2006 годзе былі выдадзеныя «Ліст да хрысціянскай нацыі» Харыса, «Разбурэнне заклёну» філосафа Дэніэла Днета і «Бог як ілюзія» брытанскага этолога Рычарда Докінза, якая стала адным з галоўных бестселераў года ў ЗША; у 2007 годзе — «Бог не каханне» Крыстафера Хітчэнса і «Бог: няўдалая гіпотэза» Віктара Стэнджэра. Гэтыя кнігі былі выдадзеныя ў буйных выдавецтвах і атрымалі шырокае асвятленне ў СМІ. У 2006 годзе журналіст Wired Гэры Вулф абвясціў пра надыход «новага атэізму». Докінза, Харыса, Денета і Хітченса назвалі «чатырма вершнікамі» атэізму; гэта мянушка, першапачаткова дадзеная супернікамі «новых» атэістаў, прыжылась.
Ідэі
Докінз і Стенджер разглядаюць існаванне Бога як навуковую гіпотэзу, якая можа быць праверана стандартнымі навуковымі метадамі, у прыватнасці фальсіфікавана. Абодва аўтары прыходзяць да высновы аб тым, што існаванне Бога абвяргаецца лагічна. Акрамя таго, усе падзеі, якія адбываюцца ў свеце, у тым ліку ўзнікненне жыцця і праца свядомасці чалавека, могуць быць растлумачаны з пазіцый навукі.
«Новыя» атэісты разглядаюць рэлігію не проста як зман, але як зло, з якім неабходна актыўна змагацца. Як зло яны разглядаюць і талерантнасць да рэлігіі. Харыс асабліва адзначаў, што небяспечныя не толькі найбольш агрэсіўныя фундаменталісцкія формы рэлігіі, але і «ўмераная» рэлігійнасць, якая з'яўляецца, па сутнасці, першым крокам да таго ж фундаменталізму. Згаджаючыся з тым, што рэлігія існавала на працягу чалавечай гісторыі ў сілу аб'ектыўных прычын — кагнітыўных установак чалавека, — Харыс сцвярджае, што чалавецтву пад сілу адмовіцца ад рэлігіі гэтак жа, як яно, з цягам гісторыі, адмовілася ад іншых састарэлых практык, такіх, як рабства. Пазіцыя Дэнета некалькі адрозніваецца ад абсалютнага непрымання рэлігіі Харысам і Докінзам: Дэнет дапускае існаванне ў чалавека некаторых апрыёрных установак, якія з'яўляюцца для чалавека сакральнымі і прымаюцца на веру, але распаўсюджвае іх толькі на пытанні этыкі.
Крытыка
«Новы атэізм» крытыкуецца з боку хрысціянскіх багасловаў. Так, Алістэр Макграт выдаў кнігу «Докінз як ілюзія», цалкам прысвечаную палеміцы з Докінзам.
«Новых» атэістаў папракаюць у тым, што яны не прапаноўваюць нічога новага ў змястоўнай крытыцы рэлігіі, а іх навізна складаецца толькі ў агрэсіўнай публічнай пазіцыі, кампаніі ў мас-медыя і публікацыі ў вядучых выдавецтвах.
На думку каталіцкага багаслова Джона Хота, «новыя» атэісты недастаткова паслядоўныя ў параўнанні з «класічнымі» атэістамі, такімі як Маркс, Камю або Ніцшэ: у той час як атэісты мінулага ўсведамлялі, што адмена рэлігіі будзе пачаткам новай эры, «новыя» атэісты, на думку Хота, «знаходзяцца ў памылцы, што пасля знікнення рэлігіі можна будзе жыць па-старому».
Медыка-рэабілітацыйная экспертная камісія
Медыка-рэабілітацыйная экспертная камісія (МРЭК) — медыцынская камісія, якая вызначае наяўнасць, прычыны, ступень інваліднасці і працаздольнасці інвалідаў. Утворана ў 1992 годзе замест урачэбна-працоўных экспертных камісій. Заключэнні і працоўныя рэкамендацыі МРЭК абавязковыя для выканання адміністрацыяй прадпрыемстваў, устаноў, гаспадарак і інш. МРЭК з’яўляецца юрыдычнай асобай, фінансуецца за кошт бюджэтных асігнаванняў на ахову здароўя, знаходзіцца ў непасрэдным падпарадкаванні ўпраўленняў аховы здароўя аблвыканкамаў і Камітэта па ахове здароўя (Мінск). У Беларусі функцыянуюць (2006) 27 МРЭК: вышэйшыя (рэспубліканскі, абласныя), першасныя (гарадскія, раённыя, міжраённыя), у тым ліку спецыялізаваныя для хворых на туберкулёз, сардэчна-сасудзістыя, анкалагічныя і інш. захворванні.
Ванда Сайкс
Ванда Сайкс (Wanda Sykes; нар. ) — амерыканская актрыса, комік і сцэнарыст. Уладальніца прэміі «Эмі» за сцэнарый да «Шоу Крыса Рока».
Біяграфія
Сайкс нарадзілася ў Портсмуце, Віргінія ў сям’і Гары Сайкса, палкоўніка ў Арміі ЗША, і Марыён Луізы, банкіркі. Вырасла ў Вашынгтоне.
Скончыла сярэднюю школу Арундэл у Гамбрылсе, Мэрыленд і ўніверсітэт Хэмптана, дзе атрымала ступень бакалаўра маркетынгу. Пасля заканчэння каледжа паступіла на працу ў якасці супрацоўніка па закупках у Агенцтва нацыянальнай бяспекі, у якім прапрацавала пяць гадоў.
Сваю кар’еру Ванда пачала ў 1987 годзе, выступаючы перад аўдыторыяй у «Coors Light Super Talent Showcase» у Вашынгтоне. У 1992 годзе яна пераязджае ў Нью-Ёрк. Яе першая вялікая праца была ў «Камедзі клубе Караліны» разам з Крысам Рокам. У 1997 годзе далучылася да групы аўтараў «Шоу Крыса Рока», а таксама сама неаднаразова выступала на шоу. Аўтарскі калектыў чатыры разы быў намінаваны на прэмію «Эмі».
Ханявіцкі сельсавет
Ханяві́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Ханявічы.
WarnerMedia
WarnerMedia, LLC (nyse: TWX) з'яўляецца адным з найбуйнейшых у свеце кангламератаў навінавага і забаўляльнага профіля. Time Warner утварылася шляхам зліцця Warner Communications Inc. і Time Inc. у 1990 і наступным аб'яднаннем з інтэрнэт-гігантам AOL Inc. у 2001 годзе., а ў 2009 годзе AOL ізноў стала незалежнай пасля вылучэння са складу медыяхолдынга Time Warner. Аддзяленне AOL было афіцыйна завершана 9 снежня.
Ханявіцкі сельсавет
Утвораны 2 снежня 1961 года ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Кукліцкага і Лаўрынавіцкага сельсаветаў. 15 лістапада 1971 года скасавана вёска Навікі (злілася з вёскай Ханявічы). У 1977 годзе ў склад Навадворскага сельсавета перададзена вёска Корнадзь.
WarnerMedia
З'яўляецца найбуйнейшай у такіх сферах, як кіно, тэлебачанне, інтэрнэт, тэлекамунікацыі. Сярод асноўных кампаній, якія ўваходзяць у Time Warner, можна пералічыць: Time Inc., Warner Bros. Entertainment, Time Warner Cable, CNN, HBO, TBS, Turner Broadcasting System і The CW Television Network.
Іваніўка (Бэрэзіўскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ханявіцкі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1471 чалавек, з іх 93,2 % — беларусы, 5,2 % — палякі.
IC 2558
IC 2558 — галактыка тыпу Sd ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Псалом 129
Псалом 129 (130 паводле масарэцкай нумарацыі) адносіцца да ліку каяльных (пакутных) псалмоў, якія прысвечаны прызнанню грахоў і пакаянню.
Вараноўка (рака)
Варано́ўка — рака ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Свіліца (басейн Заходняй Дзвіны). Даўжыня 11 км. Пачынаецца за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Варанова, упадае ў Свіліцу за 1,7 км на поўнач ад вёскі Свілко 2.
Зміцер Санько
Зміцер Санько, ці Дзмітрый Санько́ (в. Азярычына, цяпер Пухавіцкі раён, Мінская вобласць, Беларусь) — беларускі біёлаг, мовазнавец, выдавец, адзін з заснавальнікаў Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны. Кандыдат біялагічных навук.
Біяграфія
Ад 1995 г. працуе галоўным рэдактарам выдавецтва «Тэхналогія».
Дзейнасць
Вядзе грамадскую дзейнасць па адраджэнні беларускай нацыянальнай ідэі. Удзельнічаў у моладзевым грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984), заснаванні Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны.
Аўтар кніг «Малы руска-беларускі слоўнік прыказак, прымавак і фразем» (Мінск, 1991), «[http://tn.by/index.php?option=com_library&Itemid=51&filter=28&task=view&book_id=346&limit=30&limitstart=0 А як па-беларуску? Прыказкі, прымаўкі, фраземы]», 125 папулярных выслоўяў" (Мінск, 2016) ды інш. Супольнік Працоўнай групы для ўнармавання беларускага класічнага правапісу («Беларускі клясычны правапіс: Збор правілаў. Сучасная нармалізацыя» Вільня; Менск, 2005).
Укладальнік кніг «Маленькі маскоўска-беларускі (крывіцкі) слоўнічак фразэолёгічны і прыказкаў ды прывітаньні, зычэньні і інш.» Я. Станкевіча (пры ўчасьці Ант. Адамовіча) (Менск, 1992), «Русіфікацыя беларускай мовы ў БССР і супраціў русіфікацыйнаму працэсу» С. Станкевіча (1994), «[https://oz.by/books/more10631548.html Хто адгадае? Беларускія народныя загадкі] » (Мінск, 2017).
Аўтар ідэі і адзін з укладальнікаў кнігі «100 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі» (Менск, 1993, 1994), а таксама «150 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі» (Вільня, 2002), выдавец факсіміле газет «Наша Доля» (1906), «Наша Ніва» (1906—1915, 1920 гг.), "Падручнага расійска-крыўскага (беларускага) слоўніка В. Ластоўскага (1924 г.), ініцыятар і каардынатар акадэмічнай серыі «Нашы славутыя землякі».
Навуковы рэдактар, кансультант і рэцэнзент шэрагу тэрміналагічных слоўнікаў.
Узнагароджаны медалём Францішка Скарыны (1990), лаўрэат Літаратурнай прэміі імя Францішка Багушэвіча Беларускага ПЭН-цэнтра (2011) (за серыю «Нашы славутыя землякі».
Карнагоравэ
Карнагоравэ (Карнаго́рове) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Юзафова (Германавіцкі сельсавет)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
2013
2013 — невысакосны год, пачынаецца ў аўторак па Грыгарыянскім календары.
Ганчарова (Дзямідаўскі раён)
Ганчарова (Гончарово) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Манас (рака)
Манас — рака ў Індыі і Бутане агульнай працягласцю 375 км. З'яўляецца прытокам ракі Брахмапутра.
Пачынаецца на паўднёвых схілах цэнтральных Гімалаяў. Рака працякае праз Бутан ў паўднёва-заходнім напрамку.
Віева (гміна)
Віе́ва (Wijewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ляшчынскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Віеве. Плошча гміны складае 61,84 км². Станам на 2011 год у гміне Віева пражывалі 3707 чалавек, шчыльнасць — 60 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Дзятлаўшчына (Смаленская вобласць)
Дзятлаўшчына (Дятловщина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Касіўка (Бэрэзіўскі раён)
Касіўка (Косі́вка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Баброўцы
Гісторыя
У 19 стагоддзі з’яўлялася прыватнай уласнасцю ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Скокі. Паводле рэвізскіх матэрыялаў ў вёсцы налічвалася 84 сялянскія душы. У 1890 годзе дзейнічала царкоўна-прыходская школа. У 1905 годзе ўваходзіла ў Матыкальскую воласць. Паводле Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Польшчы, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. У 1939 годзе ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну 4 вяскоўцы загінулі, 3 прапалі без звестак.
Крыс Рок
Крыстафер Джуліус «Крыс» Рок III (Christopher Julius "Chris" Rock III; нар., Андрус, Паўднёвая Караліна, ЗША) — амерыканскі акцёр, комік, сцэнарыст, тэле- і кінапрадзюсар, рэжысёр.
Вядомы як комік, працуе ў стылі стэндап. Быў пятым у спісе найлепшых стэндап-комікаў усіх часоў па версіі тэлеканала «Comedy Central».
У сярэдзіне-канцы 1980-х зарабіў славу камедыйнага кінаакцёра, гуляючы маленькія ролі ў такіх фільмах, як New Jack City і «Я дастану цябе, вырадак». Яго працу ў начных клубах заўважыў Эдзі Мёрфі, які дапамог яму рушыць наперад у кар’еры і зладзіў яго ў фільм «Паліцыянт з Беверлі-Хілз 2». Затым з’явіўся ў фільме «Я дастану цябе, вырадак» (1988), дзе расізм выкарыстоўвалі ў камедыйнай манеры.
У 1990 годзе Рок ідзе па шляху свайго куміра Эдзі Мёрфі, далучыўшыся да акцёрскага складу «Суботнім вечарам у прамым эфіры». Гэтак жа яму дасталася невялікая роля, герой па імі Пукі, нарказалежны інфарматар у фільме «Нью-Джэк-Сіці». Правёўшы тры сезоны на SNL, Рок вырашыў знайсці іншыя магчымасці для кар’ернага росту. У 1993 годзе Рок з’явіўся ў «У яркіх фарбах» (1990—1994) для некалькіх эпізодаў да таго, як шоу адмянілі. Хоць ён і гуляў шмат іншых роляў, гледачы асацыявалі яго з яго персанажам Nat X. Улетку 1993 года Рок быў звольнены з SNL. Пасля гэтага Рок паспрабаваў прабіцца ў Галівуд, але не змог нідзе прайсці кастынг і зноў заняўся стэндап-камедзі.
1996 год стаў паваротным момантам у кар’еры Рока. Яго талент быў прызнаны HBO. Комік атрымаў дзве прэміі «Эмі» і шырокае прызнанне крытыкаў за шоу Bring the Pain з яго ўдзелам у галоўнай ролі. У 1997 годзе Рок пачаў сваё ўласнае тэлешоу на HBO, «Шоу Крыса Рока», якое прынесла яму дзве ўзнагароды CableACE. Прыкладна ў гэты ж час Рок з’яўляецца ў фільмах «Сержант Білка» (1996), «Ніндзя з Беверлі-Хілз» (1996), і «Смяротная зброя 4» (1998). Сярод апошніх значных фільмаў «Догма» (1999), «Джэй і Маўклівы Боб наносяць удар у адказ» (2001), «Дрэнная кампанія» (2001) сумесна з Энтані Хопкінсам, а таксама агучка Марці з «Мадагаскара» для DreamWorks (2005).
IC 2559
IC 2559 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Катоўка (Бэрэзіўскі раён)
Катоўка (Котовка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Яўсееўка (Смаленская вобласць)
Яўсееўка (Евсеевка) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Маніпуляцыі фактамі: латвійскі варыянт
'''«Маніпуляцыі фактамі: латвійскі варыянт. Чатырнаццаць вострых пытанняў і прамых адказаў»''' (Tapaus Latvia. Pieni kansakunta disinformaatiokampanjan kohteena) — кніга фінскага журналіста Юка Рыслакі (Jukka Rislakki) пра гісторыю Латвіі, апублікаваная ў 2007 годзе фінскім выдаўцом «Vastapaino». У гэтай кнізе аўтар разглядае розныя заявы пра Латвію, якія распаўсюджваюцца заходнімі і расійскімі сродкамі масавай інфармацыі, і спрабуе абвергнуць іх, карыстаючыся арыгінальнымі крыніцамі і асабістымі назіраннямі.
Гісторыя выдання
У 2008 годзе кніга была апублікаваная на англійскай мове пад назвай «The Case for Latvia. Disinformation Campaigns Against a Small Nation» і на латышскай мове пад назвай «Maldināšana: Latvijas gadījums». У 2011 годзе быў апублікаваны яе пераклад на рускую мову пад назвай «Манипуляции фактами: латвийский вариант».
Святлана Пятроўна Сяргеенка
Святлана Пятроўна Сяргеенка  — беларуская габаістка. Заслужаная артыстка Беларусі (1985).