cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Блюшка
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 54 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,9 м/км. Пачынаецца каля вёскі Падгорная. Упадае ў возера Кромань з усходу. Рэчышча каналізаванае. Вадазбор нізінны. У вадазборы сетка меліярацыйных каналаў. Ля вытоку каля вёскі Падгорная створана сажалка.
Правінцыя
Правінцыя — тэрытарыяльная, часта адміністрацыйная, адзінка ў межах краіны (дзяржавы).
Казлова-1 (Хіславіцкі раён)
Казлова-1 (Козлово-1) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карзоўскага сельскага паселішча.
Правінцыя
Паходжанне слова
Слова паходзіць ад provincia. У Старажытным Рыме так называліся падуладныя Рыму тэрыторыі, якія знаходзяцца па-за Апенінскага паўвострава і кіруецца рымскімі намеснікамі, гэта значыць замежныя тэрыторыі.
Казлова-1 (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Казлова-1 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Казлова-1 не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Правінцыя
Паходжанне слова
Слова «правінцыя», магчыма, паходзіць ад лацінскіх слоў pro- («ад імя») і vincere («браць кіраванне над»). Такім чынам, правінцыя з'яўлялася тэрыторыяй, якой Рымскі магістрат кіраваў ад імя Рыма. Рымская імперыя была падзелена на правінцыі.
У сучасных краінах
Словамі, блізкімі да лацінскага «provincia», пазначаюцца тэрытарыяльныя падраздзяленні ў Аргенціне, Канадзе, Бельгіі, Іспаніі, Інданезіі і некаторых іншых дзяржавах.
У многіх краінах правінцыя з'яўляецца параўнальна невялікім, не выбіраць сваіх прадстаўнікоў у заканадаўчыя органы дзяржавы тэрытарыяльным падраздзяленнем (падобна акрузе ў многіх англамоўных краінах). У іншых — ўнутрыдзяржаўная адзінка са значнай аўтаноміяй і досыць вялікі плошчай, якая мае прадстаўнікоў у заканадаўчых органах краіны. У Францыі гэта тэрытарыяльная адзінка без якой-небудзь аўтаноміі, што азначае, што яна можа быць створана або скасаваная цэнтральнай уладай.
Сале (Італія)
Сале (Sale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 4269 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 15045. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Anna.
Канаш
Канаш (Канаш, Канаш) — горад (з 1925) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Канашскага раёна Чувашыі. Насельніцтва 49,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1891 годзе.
Вагонарамонтны, аўтаагрэгатны заводы, завод аўтапагрузчыкаў, лакафарбы, тройтэхніка. Буйны чыгуначны вузел.
Купрыт
Купры́т, чырвоная медная руда — мінерал класа прыродных аксідаў, аксід медзі Cu2O. Упершыню апісаны ў 1845 годзе. У склад мінерала ўваходзяць 88,8 % медзі, 11,2 % кіслароду. Дамешкі цынку, жалеза, волава, свінцу, кадмію.
Крышталізуецца ў кубічнай сінгоніі. Утварае шчыльныя агрэгаты. Крышталі празрыстыя і паўпразрыстыя, маюць чырвоны колер з адценнямі. Цвёрдасць 3,5—4 па шкале Моаса. Шчыльнасць 6,1 г/см³. Крохкі.
Выкарыстанне
Купрыт выкарыстоўваецца ў якасці руды на медзь.
NGC 5154
NGC 5154 (іншыя абазначэнні — UGC 8447, MCG 6-30-11, ZWG 190.11, KCPG 375B, PGC 47041) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вагон-рэстаран
Вагон-рэстаран — чыгуначны вагон, прызначаны для забеспячэння гарачым харчаваннем пасажыраў у падарожжы. Пераважна, уключаецца ў склад пасажырскіх цягнікоў.
Гісторыя з’яўлення
Выпуск вагонаў-рэстаранаў ўпершыню пачаты кампаніяй «Пульман» Джорджа Пульмана ў 1867 годзе.
Канструктыўныя асаблівасці
Вагон-рэстаран, звычайна, мае цэльнаметалічны кузаў, тыпавыя для пасажырскіх вагонаў хадавыя часткі, тармазное і аўтасчэпнае абсталяванне, а таксама салон, у якім размешчаны сталы і буфет, кухоннае і дапаможныя памяшканні. Кухоннае аддзяленне для падрыхтоўкі гарачай ежы абсталявана плітой з вадкапаліўным ці электрычным ацяпленнем. У вагоне-рэстаране ўстаноўлена халадзільнае абсталяванне для захоўвання прадуктаў, ахладжэння паўфабрыкатаў і прыгатавання харчовага лёду. Прадугледжаны паасобныя сістэмы водазабеспячэння кухоннага аддзялення і умывальнага памяшкання. Вагон-рэстаран абсталяваны сістэмай кандыцыянавання паветра і вадзяным ацяпленнем з камбінаваным электравугальным катлом. Электразабеспячэнне — індывідуальнае (ад падвагоннага генератара) або цэнтралізаванае (ад кантактнай сеткі).
Кожкі
Ко́жкі — возера ў Беларусі, у Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 24 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 0,5 км на поўнач ад вёскі Вароніна, у басейне ракі Нішча.
Схілы катлавіны спадзістыя, на захадзе вышынёй да 3 м. Вакол возера забалочаная пойма. Злучана ручаямі з азёрамі Чорненькае і Плішчана.
Мікалай Мікалаевіч Шаўчук
Мікалай Мікалаевіч Шаўчук (нар. 24 жніўня 1959, г. Драгічын, Брэсцкая вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Працаваў загадчыкам машыннага двара, галоўным інжынерам, дырэктарам саўгаса «Банонь» Полацкага раёна Віцебскай вобласці; першым намеснікам старшыні — начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, старшынёй Полацкага райвыканкама.
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання, з’яўляўся намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па заканадаўстве і дзяржаўным будаўніцтве.
З 2019 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VII склікання. Беспартыйны.
Жыве ў г. Полацку.
Сям’я
Жанаты. Мае дарослых сына і дачку.
Літоўская вышэйшая марская школа
Літоўская вышэйшая марская школа (Lietuvos aukštoji jūreivystės mokykla) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Клайпедзе.
Гісторыя
Школа была створана 25 лютага 1948 года пастановай Савета Міністраў СССР, загадам Міністэрства рыбнай прамысловасці СССР і Міністэрства вышэйшай адукацыі СССР. Гэта была ваенізаваная навучальная ўстанова закрытага тыпу. Навучэнцы павінны былі жыць у казарме, выконваць строгі рэжым і насіць форму як унутры установы, так і за яе межамі.
Навучальная ўстанова неаднаразова мяняла сваю назву і статус:
Сімвалам Клайпеды з’яўляецца парусны карабель «Мерыдыян», які да 1968 года быў месцам стажыроўкі для курсантаў школы.
Тырэнскае мора
Тырэ́нскае мо́ра (Mare Tirreno) — частка Міжземнага мора, змешчаная паміж Апенінскім паўвостравам і астравамі Сіцылія, Сардзінія, Корсіка. З іншымі часткамі Міжземнага мора злучаецца пралівамі Месінскім (з Іанічным), Туніскім, Баніфача (з заходняй часткай Міжземнага мора), Карсіканскім (з Лігурыйскім).
Алазані
Алаза́ні (ალაზანი [Алазані], Qanıx [Ганых], Алазан, Алаз) — рака на ўсходзе Грузіі і захадзе Азербайджана, часткова фарміруе мяжу паміж дзвюма рэспублікамі.
Тырэнскае мора
Асноўныя порты і ВМБ: Неапаль, Палерма, Кальяры (усе — Італія), Бастыя (Францыя).
Алазані
Даўжыня Алазані — 351 км, плошча вадазбору — каля 10 800 км². Сярэдні расход вады 98 м³/с. Бярэ пачатак на паўднёвых схілах Вялікага Каўказа. Цяпер упадае ў Мінгечаўрскае вадасховішча, раней з’яўлялася адным з найбуйнейшых левых прытокаў ракі Кура.
Тырэнскае мора
Назва мора паходзіць ад слова tyrrhenoi (tyrsenoi) — назвы этрускаў ў старажытных грэкаў.
Валагодская вобласць
Валагодская вобласць (Волого́дская о́бласть) — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны на паўночным захадзе еўрапейскай часткі краіны. Утворана 22 кастрычніка 1932 года. Падзяляецца на 20 раёнаў. Адміністрацыйны цэнтр вобласці — Волагда, найбуйнейшы па насельніцтву — Чарапавец. Вобласць падзяляецца на 2 гарадскія раёны (Волагда і Чарапавец) і 26 муніцыпальных раёнаў.
Валагодская вобласць знаходзіцца на першым месцы сярод іншых расійскіх рэгіёнаў па долі рускага насельніцтва ў рэгіёне (96,56 %), трошкі апярэджваючы Тамбоўскую (96,47 %) і Бранскую (96,34 %) вобласці; і на трэцім месцы пасля Бранскай і Архангельскай абласцей па долі ўсходнеславянскага насельніцтва (Бранская — 98,37 %, Архангельская — 98,03 %, Валагодская — 97,92 %). Нацыянальны склад (2002): рускія — 96,56 %, украінцы — 0,97 %, асобы, якія не ўказалі нацыянальнасць — 0,45 %, беларусы — 0,39 %, азербайджанцы — 0,21 %, армяне — 0,17 %, цыгане — 0,16 %, а таксама 1857 татараў, 987 грузін, 955 немцаў, 439 яўрэяў, 426 вепсаў, 320 чачэнцаў, 250 в’етнамцаў.
Геаграфія
Вобласць знаходзіцца ў паўночнай частцы Усходне-Еўрапейскай раўніны на вышыні 150—200 м. Для заходняй часткі характэрны марэна-азёрны рэльеф. Тут размешчаны Прыанежская і Малага-Шексінская нізіны, Белазерская раўніна, Андагская, Белазерская і Кірылаўская грады, Андамскае і Вепсаўскае ўзвышша (дзе знаходзіцца самы вышэйшы пункт вобласці — 304 м). У цэнтральнай частцы вобласці размешчаны Валагодская, Галіцкае, Верхневажскае ўзвышша, Хараўская града, нізіны Прысуханская і Чаразерская. На ўсходзе вобласці — хваліста-узгоркавая раўніна; сюды заходзіць частка ўзвышша Паўночныя Увалы.
Клімат умерана кантынентальны з працяглай умерана халоднай зімой, адносна кароткім цёплым летам. Сярэдняя тэмпература самага цёплага месяца (ліпеня) 17-18 °C, самага халоднага (студзеня) −11 °C (на захадзе), −14 °C (на ўсходзе). На захадзе вобласці сярэдняя гадавая колькасць ападкаў 560—580 мм, на ўсходзе 480—500 мм (максімум у летнія месяцы — 2/5 гадавой колькасці). Снежнае покрыва ляжыць 160—170 дзён. Безмарозны перыяд на ўсходзе — 95-100 дзён, на захадзе і поўдні — 115—125 дзён.
Рэкі і азёры Валагодскай вобласці адносяцца да басейнаў Балтыйскага, Белага і Каспійскага мораў. Басейну Белага мора належаць азёры Вожэ і Кубенскае. Самая буйная рака — Сухана з прытокам р. Юг; ад іх зліцця утвараецца р. Паўночная Дзвіна. Да басейна Балтыйскага мора адносіцца Анежскае возера. Белае возера праз р. Шэксна, пераўтвораную ў сістэму вадасховішчаў (Шэкснінскае, Рыбінскае), аддае свае воды ў Волгу (басейна Каспійскага мора); басейну Волгі належыць і рака Малога, якая ўпадае ў Рыбінскае вадасховішча. Рэкі і азёры маюць змяшанае снегавымі-дажджавое (а збольшага і грунтавое) жыўленне. На красавік-чэрвень прыпадае прыкладна палова гадавога сцёку рэк. Ледастаў 160—170 дзён. На асноўных рэках — суднаходства, сплаў лесу, рыбалоўства (асабліва на азёрах і Рыбінскім вадасховішчы), ГЭС.
Мадара Паламейка
Мадара Паламейка (латыш. Madara Palameika; нар. г., ) — латвійская лёгкаатлетка, якая спецыялізуецца ў кіданні дзіды. Паламейка з’яўляецца ўладальніцай нацыянальнага рэкорду Латвіі ў кіданні дзіды (66,15 м). У 2007 годзе яна выйграла бронзавы медаль на маладзёжным чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы, у 2009 годзе стала чэмпіёнкай аналагічнага турніру. У 2012 годзе Паламейка прадстаўляла Латвію на Алімпійскіх гульнях.
Біяграфія
Нарадзілася ў спартовай сям’і. Мае сясцёр Байбу і Еву.
Кіданнем дзіды пачала займацца ў дзевяць гадоў пад кіраўніцтвам свайго бацькі Гінтса Паламейкса. У 2005 годзе яна выступала на сваім першым буйным міжнародным турніры — чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў, але не здолела пераадолець кваліфікацыю. У 2006 годзе на чэмпіянаце свету сярод юніёраў у Пекіне Паламейка зноў не здолела прайсці кваліфікацыю. У 2007 годзе яна заваявала бронзавы медаль на чэмпіянаце Еўропы сярод моладзі ў Дэбрэцэне. На наступным моладзевым чэмпіянаце Еўропы, які прайшоў у 2009 годзе ў Каўнасе, Мадара выйграла золата з вынікам 64,51 метра, усталяваўшы новы нацыянальны рэкорд Латвіі і рэкорд турніру. У 2010 і 2012 гадах Паламейка двойчы ўдзельнічала ў фіналах чэмпіянатаў Еўропы, абодва разы займаючы 8-е месцы, а ў 2011 годзе заняла 11-е месца на чэмпіянаце свету ў Тэгу. На летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане яна паспяхова пераадолела кваліфікацыю і ў фінале з вынікам 60,73 метра заняла восьмае месца. 26 чэрвеня 2014 года на Кубку Яніса Лусіса ў Елгаве Паламейка абнавіла асабісты і нацыянальны рэкорды, кінуўшы дзіду на 66 метраў і 15 сантыметраў. На чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы 2014 года ў Цюрыху Мадара заняла чацвёртае месца. У 2014 годзе Паламейка была прызнана лепшай лёгкаатлеткай Латвіі.
25 ліпеня 2015 года выйграла этап Брыльянтавай лігі ў Лондане з вынікам 65,01 м, апярэдзіўшы на 1 см Барбару Шпотакову з Чэхіі. Заняла 3-е месца ў агульным рэйтынгу сезона Брыльянтавай лігі 2015 года.
У сезоне Брыльянтавай лігі 2016 года трымала тры перамогі. На шостым этапе яна выйграла з лепшым вынікам сезона ў свеце (65,68 м), стаўшы таксама лідэрам Брыльянтавай лігі сярод кідальнікаў дзіды. На чэмпіянаце Еўропы 2016 года ў Амстэрдаме засталася на 7 месцы. На Алімпійскіх гульнях 2016 года ў Рыа-дэ-Жанейра М. выйшла ў фінал, але заняла толькі 10-е месца (60,14 м). Пасля Алімпійскіх гульняў выйграла чарговы этап Брыльянтавай лігі ў Лазане з вынікам 65,26 м, умацаваўшы лідэрства ў агульным заліку. На апошнім этапе Брыльянтавай лігі 2016 года ў Бруселі зноў перамагла, на гэты раз устанавіўшы рэкорд Латвіі (66,18 м) і забяспечыўшы такім чынам перамогу ў агульным рэйтынгу сезона. Гэта найвышэйшае дасягненне латвійскіх спартсменаў на гэтым спаборніцтве.
На ЧС-2019 у горадзе Доха не выйшла ў фінал, заняўшы 18-е месца ў агульным заліку (59,95 м).
Тадао Онісі
(大西 忠生; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1969 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Арсеній Уладзіміравіч Канцадайлаў
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», у 2015 годзе пачаў выступаць за дубль. У 2017 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, аднак тады так і не згуляў за яе.
Да сезона 2018 рыхтаваўся з асноўнай камандай «Мінска». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 30 чэрвеня 2018 года ў матчы супраць гродзенскага «Нёмана» (2:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. Усяго ў сезоне 2018 дзесяць разоў выйшаў на поле ў асноўнай камандзе (8 матчаў у чэмпіянаце і 2 у Кубку). З лістапада 2018 года не гуляў з-за траўмы.
Па заканчэнні сезона 2018 пакінуў «Мінск», і ў красавіку 2019 года стаў іграком клуба «Ашмяны-БДУФК», дзе замацаваўся ў аснове. У жніўні 2019 года перайшоў у сталічны «Энергетык-БДУ», дзе звыйчана выхадзіў на замену. У лютым 2020 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з клубам. Пазней трэніраваўся з чысцінскім «Андэрдогам», аднак клуб не быў дапушчаны да Першай лігі, і нападнік у сакавіку папоўніў склад «Ашмянаў-БДУФК», дзе ў сезоне 2020 быў трывалым іграком стартавага складу.
У лютым 2021 года падпісаў кантракт з рэчыцкім «Спадарожнікам». Хутка замацаваўся ў аснове рэчычан. У ліпені 2021 года перайшоў у «Слуцк», дзе таксама замацаваўся ў аснове. У студзені 2022 года падоўжыў пагадненне са слуцкім клубам.
У студзені 2023 года пакінуў «Слуцк» і неўзабаве стаў іграком брэсцкага «Дынама». У жніўні 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з брэсцкім клубам і неўзабаве далучыўся да дзяржынскага «Арсенала».
Рут Бенедыкт
Рут Бенедыкт (пры нараджэнні: Рут Фултан, Ruth Benedict, 5 чэрвеня 1887, Нью-Ёрк — 17 верасня 1948, Нью-Ёрк) — амерыканскі антраполаг, прадстаўнік этнапсіхалагічнага напрамку ў амерыканскай антрапалогіі. Прафесар Калумбійскага ўніверсітэта (1946).
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Вучаніца Франца Боаса. Прымала ўдзел у экспедыцыях па вывучэнні паўночнаамерыканскіх плямёнаў: серано (1922), зуньі (1924), качыты (1925) і піма (1926). Асновай яе ўласнага метаду стаў пошук адрозненняў у культурах (ізамарфізм культур), выражаны ў своеасаблівасці звычаяў і паводзін.
У 1934 годзе выйшла яе кніга «Мадэлі культуры» (Patterns of Culture), якая развівае некаторыя з гэтых тэзаў. Кніга перакладзена на 14 моў і выкладаецца ў амерыканскіх універсітэтах як класічная праца па культурнай антрапалогіі. Менавіта ў гэтай працы Рут Бенедыкт развіла новую тэарэтычную схему вывучэння культур. У аснове такога даследавання ляжыць канцэпцыя «мадэляў культуры», накіраваная на выяўленне ўласцівага кожнай культуры адзінства — цэнтральнага стрыжня, агульнай тэмы культуры, якая вызначае канфігурацыю ўсіх яе элементаў. Гэты цэнтральны момант Р. Бенедыкт называе этас культуры. Паводле Р. Бенедыкт, прырода асобнага чалавека такая пластычная, што грамадства «лепіць» з яго нешта самападобнае.
У якасці прыкладу апалонаўскага тыпу культуры яна прыводзіла племя зунья амерыканскага Паўднёвага Захаду, якое дэманстравала схільнасць да кампрамісаў і пазбягала псіхалагічных і эмацыянальных эксцэсаў. Да другога тыпу культуры, дыянісійскага, яна залічвала племя квакіютль на паўночна-заходнім узбярэжжы Паўночнай Амерыкі. Для людзей дыянісійскага тыпу характэрны ўзбуджанасць, пачуццё страху і небяспекі.
Азначаныя Рут Бенедыкт тыпы культуры ў сваю чаргу характарызавалі псіхічны склад розных народаў. Набыткі ў гэтай гаяіне сталі асабліва важнымі падчас Другой сусветнай вайны, калі ўрад Злучаных Штатаў выкарыстоўваў іх вынікі, каб улічыць псіхалагічныя асаблівасці народаў, якія прымалі ўдзел у гэтай вайне. Найбольш уплывовай стала кніга даследчыцы «Хрызантэма і меч» (The Chrysanthemum and the Sword), выдадзеная ў 1946 годзе, якая адыграла сваю ролю ў апраўданні рэстаўрацыі імператарскай улады ў Японіі, да чаго спрычынілася амерыканская адміністрацыя.
Асноўнай мэтай аўтара было выяўленне этасу японскай культуры. Акрамя таго, з-за прынцыповай немагчымасці вывучаць японскую культуру знутры (кніга была напісана падчас Другой сусветнай вайны, дзе ЗША супрацьстаяла Японіі), Рут Бенедыкт быў прапанаваны і тэарэтычна абгрунтаваны метад вывучэння культуры на адлегласці. Гэты метад будуецца на вывучэнні гістарычных даследаванняў, мемуараў падарожнікаў, мастацкай літаратуры, філасофіі і рэлігіі, прапагандысцкіх і палітычных матэрыялаў.
Крытыка
Антрапалагічны падыход «культура і асабовасць» уяўляў сабой спалучэнне тыпалагічных акцэнтаў натуральна-гістарычнай школы і ідэй псіхалогіі. Характэрная для натуральна-гістарычнай школы гэндэнцыя пошуку тыпалогіі была перанесена з матэрыяльнага аспекту культуры на галіну псіхілогіі.
Брыгіда Харальдсдоцір
Брыгіда Харальдсдоцір (Birgitta Haraldsdotter каля 1131 — каля 1208) — каралева-консорт Швецыі, жонка караля Швецыі Магнуса Хенрыксена.
Лусцічы
Лу́сцічы (, Лустичи) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета.
Брыгіда Харальдсдоцір
Біяграфія
Брыгіда Харальдсдоцір была незаконнанароджанай дачкой караля Нарвегіі Харальда IV. Імя яе маці невядома, але, магчыма ёю была Тора Гутармсдоцір, даўняя палюбоўніца яе бацькі і маці караля Сігурда II.
Паводле легенды яе першым мужам быў кароль Інгэ II Малодшы, але гэта не ўяўляецца магчымым; хутчэй за ўсё, яе першы шлюб быў са шведскім графам Карлам Сунесанам. Яна была замужам за Магнусам Хенрыксенам, сынам мачахі Інгрыд Рагнвальдсдотэр і яе першага мужа Хенрыка Скаделора. Яе муж займаў шведскі пасад у 1160—1161 гадах. Пасля яго смерці ў 1161 годзе яна зноў выйшла замуж за шведскага ярла Біргера Бросу. Яе дачка ад гэтага шлюбу, Інгегерд Біргерсдотэр, была каралевай Швецыі ў 1200—1222 гадах.
У 1174 годзе нарвежскі прэтэндэнт на пасад Эйстэйн III Дзяўчынка, які сцвярджаў, што з’яўляецца яе пляменнікам, папрасіў падтрымкі ў яе і яе мужа; яны аказалі яму падтрымку. У 1176 годзе нарвежскі прэтэндэнт на пасад Сверыр Сігурдсан таксама папрасіў падтрымкі. Спачатку яны яго адхілілі, але ў 1177 годзе яны параілі біркебэйнерам прызнаць Сверэ сваім каралём і падтрымалі яго. Сын Брыгіты, Філіп, таксама далучыўся да Сверэ. Броса памёр у 1202 годзе. У 1205 годзе паўстаў канфлікт паміж яе дачкой, каралевай Інгегерд, і домам Фолькунгаў.
Даты нараджэння і смерці Брыгіды дакладна невядомыя. Пасля смерці другога мужа ў 1202 годзе яна пайшла ў жаночы манастыр Рысеберга ў Нерцы, дзе памерла і была пахавана.
Галоўныя архітэктары Вільнюса
У спісах адлюстраваны перыяд працы на пасадзе галоўнага архітэктара, а таксама асноўныя дасягненні архітэктараў падчас знаходжання на гэтай пасадзе. Спісы не поўныя.
Губернскія архітэктары
У спісе прысутнічаюць архітэктары, якія займалі пасаду.
Казлова-2 (Хіславіцкі раён)
Казлова-2 (Козлово-2) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карзоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Баяршчына (Валожынскі раён)
Бая́ршчына (, Боярщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пральніцкага сельсавета.
Генрых Густаў Магнус
Генрых Густаў Магнус (Heinrich-Gustav Magnus;,  — , ) — вядомы нямецкі фізік і хімік. Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і, прыняў хрысціянства.
NGC 3975
NGC 3975 (іншыя абазначэнні — MCG 10-17-103, PGC 37480) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Сержы Лопес
Сержы Лопес-і-Аяц (Sergi López i Ayats; нар. ) — іспанскі акцёр каталонскага паходжання.
Біяграфія
Здымацца ў кіно пачаў у самым пачатку 1990-х гадоў, яго дэбютам у кіно стаў фільм «» (1992). Акцёра заўважылі пасля рамантычнай камедыі Пур’е «» (1997), адзначанай Прызам журы Канскага кінафестывалю.
Лопес працягваў здымацца як у роднай Іспаніі, так і ў Францыі. У 1998 годзе ён сыграў разам з зоркай іспанскага кінематографа у эратычнай драме  «'», а ў 1999 годзе зняўся ў любоўнай карціне «'» з Кармен Маўрай.
Вялікую цікавасць як у Еўропе, так і ў Амерыцы выклікала любоўная драма «» (1999), у якой партнёркай Сержы Лопеса выступала французская зорка. Крытыкі па абодва бакі Атлантыкі высока ацанілі і сам фільм, і выдатную ігру абаіх акцёраў.
У 2000 годзе на экраны выйшла карціна «» — псіхалагічны трылер, шчодра прыпраўлены «чорным гумарам». За цудоўнае выкананне галоўнай ролі Лопес быў удастоены прэміі «Сезар» і «Еўрапейскай кінапрэміі», як найлепшы акцёр.
Красны Пасёлак (Хіславіцкі раён)
Красны Пасёлак (Красный Посёлок) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карзоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бойная
Бо́йная, Буйная — рака ў Беларусі, у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці і Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Нёман.
Даўжыня ракі 27 км. Плошча вадазбору 78 км². Пачынаецца на паўночны ўсход ад вёскі Антанёва Карэліцкага раёна, упадае ў Нёман каля вёскі Купіск. На працягу ніжніх 10 км каналізаваная. У ніжнім цячэнні ў час разводдзя праз групу азёраў Юзкавічы магчымы ператок у раку Чорная. У абалоне меліярацыйныя каналы.
Пегніц
Пегніц (ням. Pegnitz) — рака ў Германіі працягласцю каля 115 км. Выток размешчаны на вышыні 423 м над узроўнем мора. У месцы сутокі з ракой Рэдніц да паўночнага захаду ад горада Фюрт недалёка ад Нюрнберга ўтвараюць раку Рэгніц, для якой Пегніц з'яўляецца правым прытокам.
Салдацкія імператары
Салдацкія імператары — агульная назва шэрагу імператараў Старажытнага Рыма, часам вельмі нязнатнага паходжання, якіх прызначала армія, і якія хутка змянялі адзін аднаго, не праяўляючы яскравых палітычных здольнасцей. Пад эпохай салдацкіх імператараў звычайна разумеюць час 235—285 гг. н.э., вядомы таксама як Крызіс трэцяга стагоддзя; не ўсе імператары гэтага часу былі абвешчаны арміяй, частка адносіцца не да салдацкіх, а да «сенацкіх» імператараў.
Мікалай Аляксандравіч Мікулік
Мікала́й Алякса́ндравіч Міку́лік (*26 сакавіка 1932, вёска Зарэчча, цяпер у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці) — беларускі навуковец у галіне прыкладной матэматыкі. Доктар тэхнічных навук (1992), прафесар (1991). Заслужаны працаўнік адукацыі Беларусі (1995).
Біяграфія
У 1956 годзе скончыў БДУ, працаваў настаўнікам, дырэктарам сярэдняй школы ў вёсцы Глівін Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Ад 1957 — лабарант, асістэнт, старэйшы выкладчык у Беларускім дзяржаўным політэхнічным інстытуце. У 1975—1998 і 1999—2010 — загадчык кафедры вышэйшай матэматыкі машынабудаўнічага профілю БДПА (цяпер БНТУ).
Аўтар больш за 350 навуковых і навукова-метадычных дапаможнікаў, у тым ліку 10 навучальных дапаможнікаў, дзвюх манаграфій, двух вынаходніцтваў і трох патэнтаў.
Алп-Арслан
Алп-Арслан (цюрк. смелы леў) таксама Мухамед ібн Даўд ці Махамед бен Даўд (ألب أرسلان, поўнае імя — Зія ад-Дзін ва Адуд ад-Даўла ў Тадж ал-Міла Абу Шуджа Мухамад Алп Арслан ібн Даўд,  — ) — султан дзяржавы Сельджукідаў з 1063. Пляменнік бяздзетнага заснавальніка султаната Тагрула.
У 1059 стаў намеснікам Харасана. У 1060-1061 гадах быў разбіты і ўзяты ў палон кіраўніком Грузіі. Дзякуючы таму, што яго сястра была жонкай армянскага цара, таму ўдалося дамагчыся вызвалення Алп-Арслана, накіраваўшы цару Грузіі багатыя дары. Пасля султан правёў шэраг заваявальных паходаў: у Грузію (1064), Арменію (1064), тэрыторыі сучаснага Азербайджана (1064), супраць Фацімідаў (у Сірыю і Палесціну), у Паўночны Іран і Сярэднюю Азію (1065).
Пад яго камандаваннем сельджукі пачалі націск на Візантыйскую імперыю.
19 жніўня 1071 пры Манцыкерце (раён возера Ван) атрымаў перамогу над візантыйскім імператарам Раманам IV Дыягенам і ўзяў яго ў палон, пасля чаго далучыў Анатолію да ўладанняў Сельджукскага султаната. Дзяржавай пры Алп-Арслане кіраваў везір Нізам аль-Мульк.
Алп-Арслан быў забіты падчас паходу супраць полаўцаў Мангышлака і на Бухару.
NGC 5155
NGC 5155 (іншае абазначэнне — ESO 96-SC13) — група зорак у сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пяць добрых імператараў
Пяць добрых імператараў (Five Good Emperors) — пяць рымскіх імператараў з дынастыі Антанінаў, якія кіравалі паслядоўна : Нерва, Траян, Адрыян, Антанін Пій і Марк Аўрэлій. За час іх кіравання (96 — 180 н.э.), якое адрознівалася стабільнасцю і адсутнасцю рэпрэсій, Рымская імперыя дасягнула свайго найвышэйшага росквіту. Тэрмін уведзены Э. Гібанам.
Ва ўнутранай палітыцы было дасягнута прымірэнне імператараў з сенатам. Сенатары не падвяргаліся рэпрэсіям і зямельным канфіскацыям. Сенат актыўна папаўняўся правінцыйнай знаццю і ў значнай ступені страціў свае старыя арыстакратычныя традыцыі. Канчатковае прызнанне атрымаў самадзяржаўны погляд на імператарскую ўладу.
У знешняй палітыцы імперыя дасягнула свайго максімальнага пашырэння. Пры Траяне ў выніку пераможных войн з дакамі і Парфіяй былі далучаны Дакія, Аравія, Арменія і Месапатамія. Аднак ужо Адрыяну ад апошніх дзвюх правінцый прыйшлося адмовіцца і перайсці ад наступу да абароны на межах.
Успадкаванне ўлады забяспечвалася бяскроўным шляхам. Кожны імператар пры жыцці ўсынаўляў сабе пераемніка, які выбіраўся ім з ухвалення сената і арміі з ліку аўтарытэтных военачальнікаў ці адміністратараў. Марк Аўрэлій парушыў гэты прынцып, абвясціўшы суправіцелем свайго роднага сына — Комада, які апынуўся не здольным кіраваць краінай. Сваімі тыранічнымі дзеяннямі ён выклікаў усеагульную нянавісць і быў забіты ў 192 годзе. Пасля гэтага Рым быў уведзены ў доўгую чараду войн паміж рознымі прэтэндэнтамі на трон. (гл. крызіс III стагоддзя і салдацкія імператары).
Рымскія гісторыкі, якія выразна падзялялі ўсіх імператараў на «добрых» і «дрэнных», адносілі Антанінаў да ліку добрых і склалі іх біяграфіі выключна ў хвалебных тонах. Нерве, па выразу Тацыта, атрымалася злучыць незлучальнае — прынцыпат і свабоду. Траян стаў для рымлян прыкладам поспеху, наступныя імператары жадалі быць падобным на яго. Антанін насіў мянушку Пій — Набожны. А Марк Аўрэлій увасобіў ідэал кіраўніка, стаўшы філосафам на троне. Сучасныя даследчыкі, якія згаджаючыся з большасцю фактаў, тым не менш схільныя з большай асцярожнасцю ўзносіць гэту эпоху, паколькі ўся захаваная пра яе інфармацыя адлюстроўвае пункт гледжання толькі вышэйшага слоя рымскага грамадства.
Сан-Крыстафора (Італія)
Сан-Крыстафора (San Cristoforo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 603 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 168 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 15060. Тэлефонны код — 0143.
Трансвааль (песня)
«Трансвааль, Трансвааль, зямля мая…» (у руск. арыг. «Трансвааль, Трансвааль, страна моя») — руская народная песня, якая ўзнікла на аснове верша Галіны Галінай.
Гісторыя песні
Верш «Бур і яго сыны» за подпісам «Галіна» змясціла 18 (30) кастрычніка 1899 г. пецярбургская газета «Новое время». Публікацыя суправаджалася прыпіскай, што твор атрыманы ў адказ на змешчаную ў газеце двума днямі раней выяву «Бур і яго дзесяць сыноў, узброеных для паходу». Верш стаў эмацыйным водгукам на падзеі англа-бурскай вайны, спачуваннем народу бураў. Неўзабаве ён быў перадрукаваны іншым пецярбургскім выданнем — часопісам «Родник», але без пазначэння аўтарства. У пачатку ХХ ст. яго ўключалі ў розныя паэтычныя анталогіі.
Трапіўшы ў народнае асяроддзе, тэкст быў пераасэнсаваны і перароблены, у ім з’явілася згадка пра Трансвааль, якой не было ў аўтарскім арыгінале. У адной з першых песенных публікацый, якая адносіцца да 1912 г., тэкст утрымлівае зварот да Трансвааля як да краіны лірычнага героя («страна моя»), якая палае ўнутры яго («ты вся горишь во мне»). Але паралельна існавалі версіі, дзе Трансвааль называўся зоркай («звезда моя») у агні («ты вся горишь в огне»). Адрозніваліся і іншыя радкі. Песня атрымала папулярнасць у перыяд Першай сусветнай і грамадзянскай войнаў. Мела пашырэнне і ў больш познія часы. Як аб важнай прыкмеце першай паловы ХХ ст. пра яе згадвалі К. Паустоўскі, М. Ісакоўскі, В. Шклоўскі, А. Фадзееў, Л. Касіль, М. Слонімскі. Была вядомай і ў Беларусі. З успамінаў М. Ісакоўскага вынікае, што песня бытавала на Смаленшчыне. С. Шамардзіна, жонка беларускага савецкага дзеяча Я. Адамовіча, згадвала яе як адну з песень, якую муж, ураджэнец Барысава, ведаў з дзяцінства, успамінаў і спяваў. А. Мальдзіс у дзяцінстве чуў яе ад свайго бацькі ў в. Расолы. Адну з версій песні ў другой палове 1940-х гадоў зафіксаваў на Лагойшчыне Ніл Гілевіч.
Мяркуючы з гуказапісаў пачатку ХХ ст., песня не мела аднолькавага музычнага вырашэння.
Пётр Іванавіч Дзячак
Пётр Іванавіч Дзячак (нар., в. Рагадашч, Іванаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне цеплазабеспячэння, вентыляцыі і кандыяцыяніравання паветра, аўтаматызацыі тэхналагічных працэсаў і вытворчасцей у сельскай гаспадарцы, тэарэтычнай цеплатэхнікі. Доктар тэхнічных навук (1999), прафесар (1999).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Ацяпленне і вентыляцыя», 1972). Працаваў у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1972, факультэт энергетычнага будаўніцтва, кафедра «Цеплагазазабеспячэнне і вентыляцыя», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: цепла- і масаабмен у насыпных слаях сельскагаспадарчай прадукцыі; цеплавы рэжым будынкаў і збудаванняў; ачыстка вентыляцыйных выкідаў ад механічных прымесей.
Бегчы з Эльсінора, альбо Гамлет навыварат
Бегчы з Эльсінора, альбо Гамлет навыварат — спектакль з рэпертуара Рэспубліканскага тэатра беларускай драматургіі ў жанры трагіфарса, пастаўлены ўкраінскім рэжысёрам Сяргеем Паўлюком паводле п'есы ўкраінскага аўтара Віктара Понізава «Бегчы з Эльсінора».
Сюжэт
Анонс спектакля на сайте РТБД :
Знакаміты твор сусветнай драматургіі «Гамлет» Уільяма Шэкспіра натхніў украінскага драматурга Віктара Понізава на новае прачытанне. Атрымаўся Гамлет навыварат.
Праз 400 гадоў героі адной з самых крывавых п'ес аўтара ўзбунтаваліся і вырашылі пад кіраўніцтвам Гамлета ісці насуперак сюжэту, не падпарадкоўваючыся радку, «што напісаў Уіл пракляты». Яны стаміліся ад кровапраліцця і помсты і мараць жыць сваім жыццём па-за сюжэтам. У выніку нявінная гульня ператвараецца ў страшную трагедыю.
Усё ўжо прадвызначана, лёс не змяніць? Нямы крык галоўнага героя Гамлета «Быць альбо не быць?» становіцца асноўным пытаннем для ўсіх, хто насяляе Эльсінор. А ці не прасцей за ўсё — бегчы адсюль?
Гісторыя стварэння
Першапачаткова спектакль "Гамлет" паводле п'есы Віктара Понізава "Бегчы з Эльсінора" быў пастаўлены ў Херсонскім абласным акадэмічным музычна-драматычным тэатры імя Н. Куліша ў 2010 годзе. Гэта была супольная пастаноўка рэжысёра Сяргея Паўлюка і рэжысёра па пластыцы Уладзіславы Белазоранка.
У Беларусі спектакль з'явіўся дзякуючы творчым сувязям між РТБД і ХААМДТ, якія ўсталяваліся пасля ўдзелу РТБД ў міжнародным тэатральным фестывалі "Мельпамена Таўрыі", дзе тэатр удзельнічаў са спектаклем "Адвечная песня"; а таксама праз асабістую ініцыятыву Ігара Сігава, тагачаснага дырэктара РТБД.
Апрача Херсона і Мінска, Сяргей Паўлюк ставіў спектакль паводле п'есы Віктара Понізава і ў Румыніі. Але гэтыя пастаноўкі не былі звычайнымі "пераносамі" спектакляў. У кожнай краіне спектакль ствараўся наноў, мяняўся ў залежнасці ад рэгіёна. У РТБД рэжысёр працаваў з мастаком-пастаноўшчыкам Аленай Ігрушай, якая ўнесла свае карэктывы ў сцэнаграфію. Паводле словаў рэжысёра, ва Украіне ён ставіў спектакль пра ўкраінцаў, у Румыніі - пра румын, у Беларусі - пра беларусаў. :
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар кармелітаў (Чавусы)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар кармелітаў — колішні рымска-каталіцкі сакральны комплекс у горадзе Чавусы Магілёўскай вобласці.
Гісторыя
Кляштар кармелітаў быў заснаваны Мікалаем Казімірам Падбіпентам у 1653 годзе. Усе пабудовы першапачаткова былі драўлянымі. У 1747 годзе быў узведзены мураваны будынак храма і комплекс жылых кляштарных пабудоў.
У 1803 годзе пры кармеліцкім кляштары дзейнічала вучылішча, у якім навучалася 40 хлопчыкаў.
Пасля паўстання 1863—1864 гадоў касцёл быў закрыты і знаходзіўся ў запусценні. У 1868 годзе будынак касцёла быў перададзены пад юрысдыкцыю праваслаўнай царквы і быў асвечаны як Уваскрасенскі сабор.
Пры савецкай уладзе ў 1930-я гады сабор быў перааснашчоны ў клуб. А ў часы Другой сусветнай вайны храм быў зруйнаваны.
Цяпер на месцы былога кармеліцкага касцёла размяшчаецца рэстаран «Верасы».
Герб Міньска Мазавецкага
Герб Міньска Мазавецкага — шляхецкі герб Ляліва.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар кармелітаў (Чавусы)
Архітэктура
Касцёл і кляштар уяўлялі сабою манументальныя пабудовы ў стылі сталага барока. Дамінантай кампазіцыі была вялікая купальная трохнефавая базіліка. Галоўны фасад храма чляніўся па вертыкалі на тры ярусы, якія дынамічна звужаліся адзін да аднаго ўверх. Па баках ён быў фланкіраваны дзвюма барочнымі вежамі, прарэзанымі высокімі паўцыркульнымі вокнамі. Будынкі кляштара дамыкаліся да касцёла, былі двухпавярховымі з простым архітэктурным дэкорам.
Герб Міньска Мазавецкага
Апісанне
У блакітным полі залаты маладзік рагамі ўгору, над ім залатая 8-прамянёвая зорка.
Такэо Такахасі
(高橋 武夫; нар. ) — японскі футбаліст. У 1966—1970 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Растоўскі Барысаглебскі манастыр
Барысагле́бскі на Ву́сці манасты́р — помнік рускай архітэктуры ў пасёлку Барысаглебскім (на дарозе з Растова ў Угліч).
Заснаваны ў канцы 14 ст., пабудаваны ў 1-й палавіне 16 ст., каля Растова (цяпер Яраслаўская вобласць). Каля манастыра вырас пасёлак Барысаглебскі.
Ансамбль манастыра
Вакол цэнтральнай прамавугольнай плошчы — сабор Барыса і Глеба (1522—1524, прыпісваецца архітэктару Р. Барысаву), трапезная (з царквой Благавешчання; 1524—1526, архітэктар Барысаў; перабудавана ў 17 ст.), келлі (16 ст.), званіца (1680).
Лабанаўка (Хіславіцкі раён)
Лабанаўка (Лобановка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карзоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лабанаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Лабанаўку не вярнулі БССР.
Мількунь
Мі́лькунь (, Милькунь) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета.
Рэдніц
Рэдніц (ням. Rednitz) — рака ў Германіі. На вышыні 342 м над узроўнем мора. Рэдніц утвараюць сутокі рэк Швабскі Рэцат і Франкскі Рэцат. У месцы сутокі з ракой Пегніц да паўночнага захаду ад горада Фюрт недалёка ад Нюрнберга ўтвараюць раку Рэгніц, для якой Рэдніц з'яўляецца левым прытокам.
На рацэ Рэдніц размешчаныя гарады Рот, Бюхенбах, Рэдніцхембах, Шваба, Штайн, Нюрнберг, Оберасбах і Цырндорф.
Врублёўшчына
Врублёўшчына (, Врублёвщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пральніцкага сельсавета.
NGC 3974
NGC 3974 (іншыя абазначэнні — MCG -2-31-1, PGC 37452) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Раздан (горад)
Разда́н (Հրազդան) — горад у Арменіі ў Катайкскай вобласці. Да 1959 года мястэчка Ахта (Ներքին Ախտա). Знаходзіцца на левым беразе верхняга цячэння ракі Раздан. Знаходзіцца на адлегласці 50 км ад Ерэвана. Насельніцтва горада складае 52808 чалавек. Сярэднегадовая тэмпература паветра складае 6 °C, колькасць гадавых ападкаў - 715–730 мм. Раздан з'яўляецца адным з самых дажджлівых гарадоў Арменіі.
Геаграфія
Тэрыторыя горада размешчана галоўным чынам у стэпавай ландшафтнай зоне, аточанай рэдкалессем.
Праз тэрыторыю горада працякае рака Раздан і яе прытокі: Цахкадзор і Какавадзор. У межах горада знаходзіцца Ахбюракскае вадасховішча з аб'ёмам у 5 млн м³, здадзенае ў эксплуатацыю ў 1953 годзе.
На невялікай адлегласці ад горада, у басейне ракі Раздан знаходзяцца некалькі радовішчаў: Анкаванскае медзяна-малібдэнавае і золата-жалезаноснае, Меградзорскае поліметалічнае, у тым ліку залатаноснае, Разданскае комплекснае, галоўным чынам адзначанае ўтрыманнем злучэнняў жалеза, тытана, марганца, фосфара і іншых элементаў.
Клімат рэзка-кантынентальны з умерана-халаднаватым, дажджлівым летам і даволі халоднай і снежнай зімой. Сумарная колькасць ападкаў у годзе ў сярэднім складае 550—600 мм, вільготнасць — каля 65%.
Абсалютны максімум тэмпературы: +33°С
Абсалютны мінімум тэмпературы: -38°С
Ботча
Ботча, Кечкаўка  — рака ў Беларусі, у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Свіслач (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 26 км. Плошча вадазбору 138 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 м/км. Пачынаецца за 2 км на поўнач ад вёскі Лазовае, вусце за 1 км на ўсход ад вёскі Вязычын. Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Ад вытоку 6,7 км рэчышча каналізаванае. У басейне ракі 28 км адкрытай меліярацыйнай сеткі.
Каля аграгарадка Вязаўніца на рацэ вадасховішча.
Уздоўж ракі населеныя пункты Бозак, Вязаўніца, Малінаўка, Рафалін, Вязычын.
Прут
Прут (Прут, Prut) — рака ва Украіне, Малдове і Румыніі, левы прыток Дуная, даўжыня 953 км.
Гідраграфія
Пачынаецца ў Івана-Франкоўскай вобласці Украіны, на паўночных схілах хр. Чарнагора (Усходнія Карпаты). З гор недалёка ад Гаверлы Прут цячэ на ўсход у бок Ярэмчэ і Чарнаўцоў у глыбока ўрэзанай даліне. Ніжэй даліна расшыраецца (да 10 км каля г. Леова). Рэчышча звілістае, месцамі парожыстае, на поўдні ўтварае натуральную мяжу паміж Малдовай і Румыніяй. Пачынаючы з горада Ясы, Прут становіцца суднаходным і ўпадае ля Галаца ў Дунай, недалёка ад месца ўпадзення самога Дуная ў Чорнае мора.
Жыўленне ракі сне­гавое і дажджавое. Назіраецца веснавое разводдзе, частыя летне-асеннія паводкі, павышаны зімовы сцёк (ад адліг і дажджоў). Сярэдні расход вады каля г. Леова 69,2 м³/с.
Прут з’яўляецца другой па велічыні ракой Малдовы, яго басейн займае больш за 24 % плошчы краіны. На мяжы Малдовы і Румыніі створана вадасховішча Стынка-Касцешты. На рацэ гарады Ярэмчэ, Каламыя, Снятын, Чарнаўцы, Наваселіца (Украіна), Унгень, Леова (Малдова).
NGC 5156
NGC 5156 (іншыя абазначэнні — ESO 220-13, IRAS13256-4839, PGC 47283) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бадэн
Ба́дэн (Baden) — рэгіён на паўднёвым захадзе Германіі, састаўная частка зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Цэнтрам Бадэна з’яўляецца горад Карлсруэ.
Амар аль-Хакім
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1971 годзе ў горадзе Эн-Наджаф. У 1979 годзе пакінуў краіну разам са сваім бацькам Абдул Азізам аль-Хакімам, які падвергнуўся пераследам з боку службаў бяспекі ўрада Садама Хусейна. Вучыўся ў Вашынгтоне і ў Куме.
Бадэн
Гісторыя
Каля сотні гадоў праз Бадэн быў падзелены на дзве часткі. Адна частка, званая Бадэн-Бадэн, стала каталіцкай, а іншая — Бадэн-Дурлах — пратэстанцкай.
Амар аль-Хакім
Біяграфія
На Амара аль-Хакіма было здзейснена некалькі замахаў. У лютым 2007 года ён быў затрыманы амерыканскімі вайскоўцамі пры вяртанні з Ірана.
Бадэн
Гісторыя
У 1771 годзе пасля згасання старэйшай лініі Бадэн-Бадэна адбылося аб’яднанне зямель пад кантролем Бадэн-Дурлахскага маркграфа Карла Фрыдрыха.
Амар аль-Хакім
Біяграфія
Ва ўмовах палітычнага крызісу і тэрарыстычнай пагрозы ў Іраку 1 чэрвеня 2013 года Амар аль-Хакім арганізаваў у сваім доме сустрэчу прэм’ер-міністра краіны Нуры аль-Малікі і спікера парламента Асама ан-Нуджэйфі, накіраваную, у прыватнасці, на нармалізацыю адносін паміж двума лідарамі дзяржавы. Раней, у красавіку 2013 года, ан-Нуджэйфі заклікаў аль-Малікі сысці ў адстаўку.
Бадэн
Гісторыя
У 1803 годзе кіраўнік Бадэна стаў адным з нямногіх курфюрстаў Свяшчэннай Рымскай імперыі. Аднак гэта выбітнае права доўжылася толькі на працягу трох гадоў, да падзення імперыі ў жніўні 1806 года, праз восем месяцаў пасля разгромнай бітвы пад Аўстэрліцам.
Амар аль-Хакім
Біяграфія
У чэрвені 2014 года аль-Хакім заснаваў ваенізаваную арганізацыю «Сарая Ашура». На 2016 год у яе ўступіла ад трох да пяці тысяч чалавек. Групоўка вяла барацьбу з паўстанцкім рухам сунітаў, а затым з ІДІЛ.
Бадэн
Гісторыя
У тым жа годзе курфюрства ператварылася ў вялікае герцагства і ўзбагацілася дадатковай тэрыторыяй. Бадэн стаў незалежнай дзяржавай з адной з самых ліберальных у той час канстытуцый і адным з ачагоў рэвалюцыі 1848—1849 гадоў, задушанай Прусіяй.
Амар аль-Хакім
Сям’я
Жанаты, мае пецярых дзяцей.
Бадэн
Гісторыя
З 1871 года Бадэн увайшоў у склад Германскай імперыі.
Пасля 1945 года да заснавання Федэратыўнай Рэспублікі Германія паўночны Бадэн уваходзіў у амерыканскую акупацыйную зону, паўднёвы — у французскую. У 1952 годзе пасля рэферэндума адбылося аб’яднанне з Вюртэмбергам.
Факультэт кіравання працэсамі перавозак БелДУТ
Факультэт кіравання працэсамі перавозак — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту‎.
Гісторыя
У пачатку 1950-х гадоў паўстала вострая неабходнасць у падрыхтоўцы спецыялістаў па кіраўніцтву эксплуатацыйнай працай на чыгуначным транспарце для Беларускай, прыбалтыйскіх і іншых чыгунак заходняга рэгіёну СССР. У сувязі з гэтым згодна з загадам № 252 / 4 ад 23 кастрычніка 1954 года Галоўнага ўпраўлення навучальнымі ўстановамі МШЗ СССР быў створаны эксплуатацыйны факультэт.
Кафедры
У склад факультэта ўваходзяць кафедры:
Рэвень
Рэвень (Rheum) — род кветкавых раслін сямейства драсёнавых. Налічваецца каля 50 відаў.
Апісанне
Шматгадовыя травы з мясістым карэнішчам. Сцябло прамастойнае, полае, голае, вышынёй 50—250 см. Прыкаранёвае лісце буйное, сакаўное, доўгачаранковае, утварае разетку, сцябловае — чаргаванае, дробнае, яйцападобнае. Кветкі двухполыя, дробныя, жоўтыя, ружовыя, чырванаватыя ў коласападобным ці мяцёлчатым суквецці. Плод — трохгранны арэшак.
Пашырэнне
Пашыраны ва ўмераным і субтрапічным паясах Азіі (2 віды на поўдні Еўропы). Трапляюцца па камяністых схілах.
У культуры вырошчваюць пераважна і.
Выкарыстанне
Харчовыя, лекавыя, дубільныя расліны. Выкарыстоўваюць як прыправу.
Маладое лісце і чаранкі маюць у сабе вітамін C, да 2,5 % цукру, каля 3,5 % арганічных кіслот, мінеральныя солі. З іх гатуюць супы, кампоты, варэнне, мармелад, цукаты, сок, віно, начынку для пірагоў, выкарыстоўваюць у рыбнай прамысловасці.
Ражэ Бісьер
Ражэ Бісьер (Roger Bissière;, Вільрэаль, Лот і Гарона, Францыя — , Буасьерэт, Ло, Францыя) — французскі жывапісец, які належаў да нефігуратыўнага кірунку Парыжскай школы (лірычная абстракцыя).
Біяграфія і творчасць
Сын натарыуса. З 1898 вучыўся ў ліцэі-інтэрнаце горада Каор, з 1902 года — у ліцэі Мішэля Мантэня ў Бардо, куды пераехаў працаваць бацька. З 1903 года пачаў займацца жывапісам. У 1904—1905 гадах працаваў у Алжыры, дапамагаў мастаку-арыенталісту Жоржу-Антуану Рошграсу. З 1905 года, пасля вяртання ў Францыю, наведваў Школу выяўленчых мастацтваў у Бардо, затым у Парыжы, дзе быў вучнем Габрыэля Фер’е. Пабываў у Рыме і Лондане. Пісаў эсэ пра жывапіс для розных газет. З 1914 года ўдзельнічаў у калектыўных выставах у Салоне незалежных, Восеньскім салоне, зблізіўся з Андрэ Лотам, Жоржам Бракам, Хуанам Грысам. У гэты перыяд выпрабаваў уплыў кубізму. У 1920 годзе апублікаваў манаграфію пра Брака, артыкулы пра Цадкіна, Сёра, Энгра, Каро. У 1921 годзе ў парыжскай галерэі Поля Розенберга адбылася яго першая персанальная выстава. З 1923 года выкладаў жывапіс і малюнак у акадэміі Рансана, у 1934 годзе адкрыў у ім майстэрню фрэскавага жывапісу, якую наведвалі Альфрэд Манесье, Вера Пагава і інш. Выпрабаваў уплыў Паўля Клее.
Браў удзел у афармленні Парыжскай міжнароднай выставы 1937 года. Удзельнічаў у калектыўных выставах групы «Сведчанне». З 1939 года пасяліўся ў Буасьерэт, дзе атрымаў у спадчыну ад сваёй маці невялікі стары дом. Пустэльнікам пражыў тут гады вайны. З 1944 года зноў удзельнічаў у выставах. Займаўся габеленавым мастацтвам. У 1950 годзе быў аперыраваны з нагоды глаўкомы абодвух вачэй. З 1951 рэгулярна выстаўляўся ў парыжскай галерэі Жанны Бюшэ. Ілюстраваў Францыска Асізскага (1954). Удзельнічаў у біенале ў Сан-Паўлу (1955), першых трох касельскіх documenta. Займаўся вітражным мастацтвам у цэрквах Швейцарыі і Францыі, у прыватнасці, распрацаваў вітражы для Мецкага сабора.
Сын — Марк-Антуан Бісьер (нар. у 1926), мастак, вядомы пад псеўданімам Louttre.B.
Міхайлава Буда
Міхайлава Буда (Миха́йлова Бу́да) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карзоўскага сельскага паселішча.