cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
74-ы асобны полк сувязі
Гісторыя
З 1992 года 74-ы асобны полк сувязі ў складзе Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Ёганес Свейнсан К’ярваль
Ёганес Свейнсан К’ярваль (Jóhannes Sveinsson Kjarval) (15 кастрычніка 1885, Эфці-Эй, Ісландыя — 13 красавіка 1972, Рэйк’явік) — ісландскі мастак.
Мастак пры нараджэнні атрымаў імя і імя па бацьку Ёганес Свейнсан (тыпова для ісландцаў), рос у вёсцы ў мясцовасці Боргафіёрдур эйстры (ісл.: Borgarfjörður eystri). Вядомасць як мастаку яму прынеслі, з аднаго боку, неверагодна рэалістычныя краявіды Ісландыі, з другога боку, творы, напоўненыя містыкай - на халсцінах ажываюць героі саг, эльфы, тролі. У 1910 годзе ўзяў псеўданім К'ярваль.
Вывучаў мастацтва ў Рэйк’явіку і Капенгагене, наведваў Італію і Англію. У 1950 годзе пабудаваў літні дом у Остландзе, які называў К'ярвальсхвамі. У Рэйк’явіку яму прысвечаны музей (гл. Музей К'ярваля).
Пахаваны на могілках у Рэйк’явіку. Яго партрэт разам з адной прац змешчаны на банкноце ў 2000 ісландскіх крон.
Свабода (Згурыўскі раён)
Свабода (Свобо́да) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сяргей Міхайлавіч Шабашоў
Сярге́й Міха́йлавіч Шабашо́ў (, в. Драгуны Лёзненскага раёна, Віцебская вобласць, Беларуская ССР — ) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, першы сакратар Віцебскага абкама КП Беларусі (1971—1983).
Біяграфія
У 1956 годзе выдатна скончыў гістарычны факультэт Магілёўскага педінстытута, а ў 1961 годзе — ВПШ пры ЦК КПСС.
У Вялікую Айчынную вайну партызан брыгады імя А.Ф. Данукалава ў Віцебскай вобласці.
З 1944 года першы сакратар Лёзненскага, Віцебскага РК ЛКСМБ. У верасні 1950 года быў накіраваны на 9-месячныя курсы пры Цэнтральнай камсамольскай школе ў Маскве.
З 1956 года займае адказныя пасады — сакратара Кастрычніцкага РК КПБ г. Віцебска, Езярышчанскага, Кобрынскага РК КПБ. З 1962 года — начальнік Кобрынскага калгасна-саўгаснага праўлення Брэсцкай вобласці, сакратар Брэсцкага сельскага, з 1965 года Брэсцкага абкама КПБ. Працаваў загадчыкам аддзела прапаганды і агітацыі ЦК КПБ.
З 1971 года — першы сакратар Віцебскага абкама КПБ.
Абіраўся членам ЦК КПБ, дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР (1971—1975) і Вярхоўнага Савета БССР ад рэспубліканскай арганізацыі ветэранаў вайны і працы.
Узнагароды
За баявыя і працоўныя заслугі перад Радзімай узнагароджаны ордэнамі Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Айчыннай вайны 1 і 2 ступені, трыма ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэнам «Знак Пашаны», шматлікімі медалямі.
Ганаровы грамадзянін г. Віцебска.
Спадахы
Спадахы (Сподахи́) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Каваліўскай вясковай абшчыны.
Армянскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Хачатура Абавяна
Армянскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт (АДПУ) — вышэйшая навучальная ўстанова, заснаваная ў 1922 годзе ў Арменіі, у горадзе Ерэван. З’яўляючыся самай ранняй традыцыйна-адукацыйнай навучальнай установай, ён і ў нашы дні лічыцца адным з самых прасунутых універсітэтаў, з прычыны некаторых нядаўніх адукацыйных рэформаў, а таксама сваім актыўным міжнародным супрацоўніцтвам. Дзейнасць універсітэта адлюстроўвае прадукцыйны навучальны і навуковы працэс, заснаваны на пастаянным пашырэнні міжнародных адносін у сувязі з супрацоўніцтвам з самымі рознымі ВНУ не толькі краін садружнасці, але і вядучымі замежнымі ўніверсітэтамі. Універсітэт супрацоўнічае з еўрапейскімі арганізацыямі, у выніку чаго перагледжана і рэфармавана ўся адукацыйная структура, якая адпавядае еўрапейскім адукацыйным стандартам.
АДПУ рэалізоўвае розныя праграмы па абмене як студэнтаў, так і выкладчыкаў, прымае сумесны ўдзел у міжнародных праектах, арганізоўвае міжнародныя канферэнцыі, семінары, форумы. АДПУ з’яўляецца вядучым універсітэтам у краіне, які рыхтуе кампетэнтных і кваліфікаваных выкладчыкаў і педагогаў агульнаадукацыйных школ. Універсітэт ажыццяўляе трохузроўневую сістэму адукацыі (бакалаўрыят, магістратура, аспірантура) па 52 розных спецыялізацыях, адрозніваецца эфектыўнай методыкай выкладання і навучальнымі тэхналогіямі, мае высокакваліфікаваны акадэмічны склад, абсталяваны мадэрнізаваным абсталяваннем і тэхналагічнымі прыладамі.
Асноўнымі структурнымі падраздзяленнямі Універсітэта з’яўляюцца факультэты, кафедры, навукова-даследчыя інстытуты, навуковая бібліятэка, навуковы музей, дом-музей імя Хачатура Абавяна, кіравання і аддзелы, службы, вышэйшая школа-вучылішча, а таксама навукова-навучальныя цэнтры:
Навуковы цэнтр армянскай і сусветнай гісторыі, гістарыяграфіі і крыніцазнаўства. Заснавальнік Манвел Зульян, доктар гістарычных навук, акадэмік Нацыянальнай Акадэміі навук РА, прафесар кафедры ўсеагульнай гісторыі.
Навуковы цэнтр тэарэтычнай філасофіі, логікі і філасофіі навукі. Навуковы кіраўнік з’яўляецца Георг Бруцян, доктар філасофскіх навук, акадэмік НАН РА, старшыня Міжнароднага навукова-даследчага інстытута, метафіласофія трансфармацыйнай логікі і тэорыі аргументацыі Армянскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта, прафесар кафедры логікі, тэарэтычнай і практычнай філасофіі, культуралогіі.
Навуковы цэнтр мастацтвазнаўства, культуралогіі, армянскай мініяцюры, гісторыі і тэорыі армянскага і сярэднявечнага мастацтва. Навуковым кіраўніком з’яўляецца Гравард Акапян, доктар мастацтвазнаўства, заслужаны дзеяч навукі, прафесар кафедры гісторыі, тэорыі мастацтва і культуралогіі.
Рэктар АДПУ — доктар гістарычных навук, прафесар Рубэн Мірзаханян.
Рэбека Томас
Рэбека Эн Томас (Rebecca Ann Thomas; 10 снежня 1984) — амерыканская рэжысёрка, сцэнарыстка, прадзюсарка і актрыса.
Вірылізм
Вірылізм (ад Virilis) — з'яўленне ў жанчын другасных мужчынскіх палавых прыкмет. Пры вірылізме надыходзіць агрубенне голасу, разрастанне на твары і целе пушковых валасоў, рост вусоў і барады, павелічэнне ў памерах вонкавых палавых органаў, недаразвіццё (а ў дарослых - атрафія) ўнутраных жаночых палавых органаў; менструацыя не з'яўляецца або, з'явіўшыся, спыняецца. Мускулатура і шкілет набываюць мужчынскія рысы. Вірылізм развіваецца пры функцыянальных або арганічных зменах у эндакрыннай сістэме, асабліва ў кары наднырачнікаў і пярэдняй долі мазгавога прыдатка (гіпофізе). Узнікненне вілірызму можа быць таксама звязана з пухлінамі мозгу, сапраўдным або псеўдгермафрадытызмам, цяжарнасцю, клімактэрычным перыядам. Лячэнне накіравана на ліквідацыю асноўнай прычыны, якая выклікала вірылізм.
Вірбаліс
Вірбаліс (Virbalis, традыцыйная беларуская назва — Вярбі́лава ) — горад у Вілкавішкіскім раёне Марыямпальскага павета Літвы, цэнтр Вірбаліскай сянюніі.
Размешчаны за 2 км ад чыгуначнай станцыі Кібартай на лініі Каўнас — Калінінград і за 12 км ад Вілкавішкіса.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1529 годзе пад назвай Нова Воля ў Вялікім княстве Літоўскім. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе адышоў Прусіі і знаходзіўся ў яе складзе да 1807 года. У гэты час насіў назву Вірбален. З 1807 уваходзіў у склад Варшаўскага герцагства. Па выніках Венскага кангрэса, які праходзіў пасля заканчэння вайны з напалеонаўскай Францыяй, Варшаўскае герцагства было скасавана, і ў 1815 годзе быў уключаны ў склад Расійскай імперыі. Да 1917 называўся Вержбалава. З пачатку 1860-х гадоў, пасля правядзення Пецярбургска-Варшаўскай чыгункі да прускай мяжы, і да Першай сусветнай вайны, Вержбалава было памежнай станцыяй паміж Расійскай імперыяй і Прусіяй (першай прускай станцыяй, за 1 вярсту ад Вержбалава, быў Эйдкунен, цяпер Чарнышэўскае Калінінградскай вобласці), тут размяшчалася мытня і памежныя ўстановы. Мястэчка Вержбалова знаходзілася ва Уладзіслаўскім павеце Сувалкскай губерні. Паводле перапісу 1897 года ў горадзе пражывала 3285 чалавек.
Падчас Першай сусветнай вайны з лютым 1915 быў акупаваны нямецкай арміяй. У 1918 годзе пры ўтварэнні Літоўскай Рэспублікі увайшоў у яе склад і быў перайменаваны ў Вірбаліс. Да Другой сусветнай вайны горад меў каталіцкую, лютэранскую і яўрэйскую абшчыны.
Палітычная сістэма
Функцыі палітычнай сістэмы:
Асноўныя формы палітычнай сістэмы
Наступныя прыклады формаў палітычнай сістэмы ўключаюць як і ўзаемавыключныя формы (такія як манархія і рэспубліка), гэтак і тыя, якія могуць існаваць адначасова (напрыклад, дэмакратыя і сацыялізм).
Палітычныя сістэмы ў антрапалогіі
Антрапалогія разглядае 4 віды палітычнай сістэмы, якія па два разбітыя на цэнтралізаваныя і нецэнтралізаваныя.
Нецэнтралізаваныя:
Сінякі
Сінякі — тапонім.
Сафііўскі раён
Сафііўскі раён (Софіївський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сафііўка (Софіївка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 22368 чалавек, плошча — 1379 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 11 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 77 сёлаў.
Сэрэдзіўка (Згурыўскі раён)
Сэрэдзіўка (Середі́вка) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Турыстычны рэгіён Кымгансан
Турыстычны рэгіён Кымгансан  — спецыяльны адміністрацыйны рэгіён ў КНДР. Быў заснаваны ў 2002 годзе для прыняцця патоку паўднёвакарэйскіх турыстаў у горы Кымгансан («Алмазныя горы»). Плошча рэгіёну — 530 км².
Гісторыя
У 2019 годзе Кім Чэн Ын раскрытыкаваў паўднёвакарэйскія збудаванні, якія знаходзяцца ў курортнай зоне, і распарадзіўся дэмантаваць, пабудаванае паўднёвакарэйскім бокам, папярэдне ўзгадніўшы гэта з Сеулам. Узамен будуць пабудаваны сучасныя ўстановы, гарманізаваныя з прыродным ландшафтам.
Інцыдэнты
Затрыманне на адзін тыдзень турыста ў 1999 годзе і забойства турысткі ў 2008 годзе, што выклікала спыненне турыстычнай актыўнасці на адзін год.
Павел (Юрысты)
Біяграфія
З 1997 па 2000 год вучыўся ў Цярнопальская духоўная семінарыя. З 2000 па 2004 год навучаўся ў Кіеўскай духоўнай акадэміі УПЦ КП.
22 студзеня 2018 года Святым сінодам Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхату быў абраны епіскапам Адэскім і Балцкім.
IC 3000
IC 3000 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гомельскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт імя П. В. Сухога
'''Гомельскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт імя П. В. Сухога''' (ГДТУ імя П. В. Сухога) — вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю ў Гомелі.
Гісторя
Заснаваны ў 1968 годзе як Агульны факультэт Беларускага ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічнага інстытута пры ВА «Гомсельмаш». З 1973 года Гомельскі філіял Беларускага політэхнічнага інстытута (цяпер Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт). З 1981 года Гомельскі політэхнічны інстытут. У 1995 годзе інстытуту прысвоена імя выдатнага беларускага авіяканструктара Паўла Восіпавіча Сухога, у 1998 ператвораны ва ўніверсітэт і атрымаў цяперашнюю назву.
Структура
Ва ўніверсітэце 30 кафедраў. На дзённым аддзяленні навучаецца каля 4 тыс. чалавек, на завочным — каля 5 тысяч. Універсітэт мае тры вучэбныя корпусы (корпус № 1, (галоўны), з’яўляецца адным з будынкаў, афіцыйна зацверджаных сімваламі горада), лабараторны корпус цяжкага абсталявання (ЛКЦА), культурна-спартыўны комплекс, комплекс адкрытых спартыўных пляцовак, студэнцкі прафілакторый, тры інтэрнаты.
Забрэззе
Забрэ́ззе (, Забрезье) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета. Насельніцтва 196 чалавек (2020). Знаходзіцца за 12 км на паўночны захад ад Валожына, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Валожын.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню паселішча згадваецца ў XV ст. пад назвай Забераж як радавое ўладанне Забярэзінскіх і Дарагастайскіх. У 1456 годзе Забярэзінскія збудавалі тут касцёл. У 2-й палове XVI—XVII стагоддзях маёнтак знаходзіўся ў валоданні Збаражскіх, Слушкаў, Коцелаў, Кішкаў.
У канцы XVI ст. паселішча значыцца як Забярэззе. На 1626 год тут было 70 двароў, касцёл, царква Святога Спаса, карчма. У вайну Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай (1654—1667) быў знішчаны тутэйшы касцёл, адноўлены ў 1695 годзе. 3 2-й паловы XVIII стагоддзя мястэчкам валодалі Комары.
Расійская імперыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Забрэззе апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Ашмянскім павеце. У канцы XIX ст. у мястэчку было 8 двароў, царква, касцёл, капліца, багадзельня, школа. У пачатку XX ст. у Забрэззі дзейнічалі царква і касцёл, правацавала народная школа.
У Першую сусветную вайну (1915—1918) праз Забрэззе праходзіла лінія фронту, у лютым 1918 года мястэчка занялі войскі Германскай імперыі.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Забрэззе абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езду КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР. Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Забрэззе апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Валожынскім павеце Віленскага ваяводства.
У 1939 годзе Забрэззе ўвайшло ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года стала цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі.
Вялікая Айчынная Вайна
У вёсцы Забрэззе перад вайной яўрэі складалі значную частку насельніцтва. У першыя ж дні пасля акупацыі фашысты сагналі яўрэяў у гета, тэрыторыя якога была абнесена дашчаным плотам і некалькімі радамі калючага дроту. Яўрэям пад страхам смерці забаранялася з’яўляцца без апазнавальнага знака — прышытай на вопратку латы.
Над вязнямі бяскарна здзекаваліся. Напрыклад, часта гітлераўцы і паліцаі пад гукі музыкі выганялі яўрэяў з гета, прымушалі ўстаць на карачкі і ў такім выглядзе гналі на поле, дзе прымушалі зубамі выскубаць траву і выдзіраць дзёран, а таксама піць з лужын брудную ваду. Тых, хто адмаўляўся гэта рабіць, збівалі да смерці бізунамі і дубінкамі.
Зімой 1942 года вязняў гета замкнулі ў хляве, які аблілі бензінам, і спалілі жыўцом. Тых, хто спрабаваў выбрацца з агню, расстрэльвалі. Усяго ў гэты дзень было знішчана і спалена жыўцом каля 180 яўрэяў. Выратавацца ў Забрэззі здолелі толькі некалькі юнакоў і дзяўчын, якія ўцяклі з гета і далучыліся ў лесе да партызанаў. Старым людзям ісці было няма куды, і немцы, разумеючы гэта, нават адпускалі іх з гета падхарчавацца, калі за некалькі дзён перад знішчэннем гета трымалі вязняў зусім без ежы. Яўрэі ішлі, а потым пакорна вярталіся чакаць смерці ў вялікае гумно, у якім іх і спалілі.
У 1946 годзе ў цэнтры вёскі, у 100 метрах ад сельсавета, на брацкай магіле 180 яўрэяў быў усталяваны помнік. Апублікаваны няпоўныя спісы забітых яўрэяў Забрэззя.
Пасляваенны час
На 1971 год тут было 185 двароў, на 1993 год — 187. У 1999 годзе быў пабудаваны новы каталіцкі храм.
30 кастрычніка 2009 года ў сувязі з ліквідацыяй Забрэзскага сельсавета вёску перадалі ў склад Гародзькаўскага сельсавета.
Інфраструктура
У 2007 годзе ў Забрэззі была закрыта школа. Вучні былі пераведзеныя ў Гародзькаўскую сярэднюю школу. Забрэзская бібліятэка перастала існаваць у 2015 годзе. На сённяшні дзень у вёсцы працуюць дзве крамы і пошта.
Клімат
Клімат тут умераны, з цёплым летам і мяккай зімой. Сярэдняя тэмпература студзеня — мінус 6,8 °C, ліпеня — плюс 17,5 °C. Зімой паўднёвыя, а летам усходнія і паўночна-ўсходнія вятры. Сярэдняя хуткасць ветру 3 м/с. Гадавая колькасць ападкаў 550-650 мм.
Могілкі
Могілкі ў вёсцы Забрэззе заснаваныя ў XVI стагоддзі. Агульная плошча — 0,1 га.
Самае старажытнае цяпер вядомае пахаванне датуецца 27 студзеня 1892 года. Першапачаткова пахаванні былі выключна людзей каталіцкага веравызнання. У пачатку ХХ стагоддзя пахаванні узнаўляліся незалежна ад веравызнання. У часы СССР тэрыторыя могілак значна паменшылася. Умоўна тэрыторыя падзелена на тры часткі; больш старажытная (пахаванні да ХХ стагоддзя), ваенная (пахаванні ваеннага часу і салдат, якіх загінулі ВАВ), новае (пахаванні пасляваеннага і новага часу).
На могілках знаходзяцца пахаванні:
Карл Бенц
Карл Фрыдрых Міхаэль Бенц (Karl Friedrich Michael Benz; 25 лістапада, 1844, Мульбург (зараз прыгарад Карлсруэ) — 4 красавіка, 1929) — нямецкі канструктар рухавікоў і аўтамабіляў, якому традыцыйна надаецца першынства ў стварэнні бензінавага аўтамабіля. Іншыя сучаснікі Бенца, Готліб Даймлер і Вільгельм Майбах, працавалі незалежна ад яго над тымі ж самымі задачамі, але Бенц першым запатэнтаваў свае вынаходніцтвы, якія былі звязаныя з усімі працэсамі пры ўнутраным спальванні ў рухавіку аўтамабіля. У 1886 годзе Карл Бенц атрымаў патэнт на сваю першую мадэль рухавіка, якую ён зрабіў у 1878 годзе.
Сафііўка (Згурыўскі раён)
Сафііўка (Софі́ївка) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гомельскі філіял Універсітэта грамадзянскай абароны МНС Рэспублікі Беларусь
Гомельскі інжынерны інстытут МНС Рэспублікі Беларусь — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Гомелі.
Гісторыя
Гомельскі інжынерны інстытут МНС Рэспублікі Беларусь з'яўляецца правапераемнікам Гомельскага сярэдняга пажарна-тэхнічнага вучылішча Галоўнага ўпраўлення ваенізаванай пажарнай службы МУС Рэспублікі Беларусь, створанага загадам Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь у маі 1997 года. Загадам Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь на базе Гомельскага сярэдняга пажарна-тэхнічнага вучылішча створана Гомельскае вышэйшае камандна-інжынернае вучылішча МНС Рэспублікі Беларусь з адначасовым адкрыццём спецыяльнасці "Папярэджанне і ліквідацыя надзвычайных сітуацый" і арганізацыяй падрыхтоўкі спецыялістаў з прысваеннем кваліфікацыі "Інжынер па папярэджанні і ліквідацыі надзвычайных сітуацый" па вочнай форме навучання. У лістападзе 2004 года Гомельскае вышэйшае камандна-інжынернае вучылішча Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь перайменавана ва ўстанову адукацыі «Гомельскі інжынерны інстытут Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь».
Інтэрнэт у Беларусі
Інтэрнэт у Беларусі — нацыянальны сегмент сеткі Інтэрнэт, сукупнасць інфармацыйных сетак, сістэм і рэсурсаў, якія маюць падключэнне да сеткі Інтэрнэт, размешчаныя на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь і (або) выкарыстоўваюць іерархічныя імёны нацыянальнага сегмента сеткі Інтэрнэт.
9 жніўня 2020 года падчас правядзення прэзідэнцкіх выбараў карыстальнікі сеткі Інтэрнэт скардзіліся на перабоі ў працы сусветнага павуціння. Улады абвінавачвалі ў нефункцыянальным стане Інтэрнэту DDoS-атакі з-за мяжы, але незалежныя тэхнічныя спецыялісты лічаць больш верагодным прымяненне дзяржавай, якая валодае манаполіяй на знешнія каналы сувязі, тэхналогіі DPI (Deep packet inspection) і / або наўмыснага шэйпінгу. Бесперашкодны доступ у Інтэрнэт пачаў аднаўляцца раніцай 12 жніўня. У наступныя дні ўлады неаднаразова адключалі доступ у Інтэрнэт цалкам або толькі для мабільных аператараў на непрацяглы час; мабільныя аператары прызналі, што доступ абмяжоўваўся па патрабаванні ўладаў. У верасні 2020 года амерыканская кампанія «Sandvine» прызнала, што для блакавання доступу выкарыстоўвалася яе праграмнае абсталяванне, мадыфікаванае староннім кодам, усталяванае ў Нацыянальным цэнтры абмену трафікам.
Іаан V Палеалог
Іаан V Палеалог (Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος;, Дыдымотыка — , Канстанцінопаль) — візантыйскі імператар з 1341 па 1376 і з 1379 па 1391 годы.
Біяграфія
Сын імператара Андроніка III Палеалога і Ганны Савойскай. У юнацтве кіраваў пад апекай імператрыцы-ўдавы Ганны, патрыярха Іаана XIV Калекі і мегадукі Аляксея Апакаўка. У выніку перамогі ў грамадзянскай вайне (1341—1347) імператарам-суправіцелем быў прызнаны Іаан VI Кантакузін, які стаў сваяком Іаана V, выдаўшы за яго сваю дачку Алену. C 1347 па 1354 год кіраваў разам з Іаанам VI.
Адзінаўладным кіраўніком Іаан Палеалог стаў у 1355 годзе, хоць і вымушаны быў змагацца каля трох гадоў з сынам Іаана VI Матфеем, які быў абвешчаны суправіцелем бацькі і каранаваны яшчэ ў 1354 годзе. Туркі тым часам накіравалі ўсе свае высілкі на заваяванне Балканскага паўвострава. У 1357 годзе яны авалодалі Галіпалі, у 1361 годзе — Адрыянопалем, які стаў цэнтрам турэцкіх уладанняў на паўвостраве; у 1368 годзе султану Мураду I падпарадкавалася Ніса (загараднае рэзідэнцыя імператараў), і туркі апынуліся ўжо пад сценамі Канстанцінопаля. Пад ціскам акалічнасцей Іаан Палеалог паехаў у Рым, дзе ўрачыста вызнаваў веру па лацінскім абрадзе; тым не менш дапамогі з Захаду не прыйшло. На шляху назад Іаан быў затрыманы ў Венецыі за даўгі да таго часу, пакуль не былі высланы грошы з Канстанцінопаля. З прычыны няўдач на Захадзе Іаан Палеалог пагадзіўся ў 1373 годзе стаць даннікам і васалам султана. Гэта не перашкодзіла, аднак, туркам авалодаць Фесалонікамі (Салунню) і дапамагчы ў 1376 годзе Андроніку IV адняць у бацькі прастол: Іаан Палеалог разам з астатнімі яго сынамі быў кінуты ў турму.
Праз тры гады Іаан Палеалог вызваліўся з няволі, абавязаўшыся павялічыць штогадовую даніну туркам і ўтрымліваць іх дапаможны атрад у 12 тысяч чалавек. Новы асманскі султан Баязет I запатрабаваў ад Іаана знішчэння зноў адбудаваных умацаванняў Канстанцінопаля. Праз некалькі дзён пасля выканання гэтага патрабавання Іаан Палеалог памёр.
Шлюб і дзеці
Іаан V ажаніўся з Аленай Кантакузін, дачкой свайго суправіцеля Іаана VI. У шлюбе нарадзіліся:
NGC 1111
NGC 1111 (іншыя абазначэнні — IC 1850, PGC 1426583) — галактыка ў сузор’і Авен.
815-ы цэнтр тэхнічнага забеспячэння
815-ы цэнтр тэхні́чнага забеспячэ́ння (тэрытарыя́льны) — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — горад Баранавічы.
Гісторыя
1 снежня 1982 года на падставе дырэктывы начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл СССР у Гродна з асабовага складу воінскіх часцей і злучэнняў 28-й агульнавайсковай арміі была сфарміравана 5167-я рамонтна-аднаўленчая база.
1 кастрычніка 1993 года база была перафарміравана ў 28-ы асобны рамонтна-аднаўленчы батальён з дыслакацыяй у гарадах Гродна і Баранавічы.
1 лістапада 2003 года 28-ы араб быў перафармаваны ў 815-ы цэнтр тэхнічнага забеспячэння (тэрытарыяльны) з месцам дыслакацыі ў Баранавічах.
Чыстэрніна
Чыстэрніна (Cisternino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Насельніцтва складае 12052 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 224 чал./км². Займае плошчу 54 км². Паштовы індэкс — 72014. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Quirico e Giulitta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Літоўск (Драгічынскі раён)
Літо́ўск (, Литовск) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Закозельскага сельсавета.
У 1940—1970 гадах цэнтр Літоўскага сельсавета.
Завідчыцкі сельсавет
Заві́дчыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Завідчыцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жабчыцкага раёна Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета ўвайшла ў склад новаўтворанага Вулькаўскага сельсавета.
17 красавіка 1959 года цэнтр Вулькаўскага сельсавета Пінскага раёна перанесены ў вёску Завідчыцы, сельсавет перайменаваны ў Завідчыцкі, вёскі Вялікія Дзіковічы, Жыдча, Малая Вулька, Стайкі, Хойна перададзены ў склад Невельскага сельсавета. 22 снежня 1959 года вёскі Вялікая Вулька, Жытнавічы і Ізін перададзены ў склад Малоткавіцкага сельсавета. 18 кастрычніка 1960 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Плешчыцкага сельсавета.
Мікалай Нікандравіч Гарбачонак
Мікалай Нікандравіч Гарбачонак (нар., в. Балбекі Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы, выкладчык матэматыкі, інфарматыкі і вылічальнай тэхнікі.
Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў настаўнікам матэматыкі Абухаўскай сярэдняй школы Гродзенскага раёна, першым сакратаром Гродзенскага раённага камітэта Беларускага патрыятычнага саюза моладзі, першым сакратаром Гродзенскага раённага камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі».
Хамад ібн Іса Аль Халіфа
Хамад ібн Іса Аль Халіфа (حمد بن عيسى آل خليفة; нарадзіўся 28 снежня 1950 года ў Рыфе, Бахрэйн) — дзейсны кароль Бахрэйна (з 2002 года), да гэтага быў эмірам (з 1999 года). Пасля свайго бацькі кароль Хамад правёў палітычную рэформу ў каралеўстве, якая ўключала вызваленне палітычных зняволеных, надзяленне жанчын правам голаса, і правядзенне парламенцкіх выбараў.
Ён сын Ісы бін Салмана Аль Халіфа, папярэдняга эміра. Ён і яго жонка, Шаіка Сабіка бінт Ібрагім Аль Халіфа, мелі шасцёра дзяцей: Салмана бін Хамада бін Іса Аль Халіфа (нарадзіўся 21 кастрычніка 1969 года), Шэйха Абдулу (30 чэрвеня 1975 года), Шэйха Халіфа (4 ліпеня 1977 года) і Шэйха Наджла (20 мая 1981 года). Малодшы сын караля, 15-гадовы прынц Фаісал ібн Хамад Аль Халіфа, загінуў у аўтамабільнай катастрофе 13 студзеня 2006 года.
У 2002 годзе кароль выступіў супраць любых вайсковых аперацый Злучаных Штатаў супраць Іраку.
Ятрышнік
Ятрышнік, Зязюлька, Зязюлькі (Orchis) — род кветкавых раслін сямейства архідных.
Назва
Навуковая назва паходзіць ад ὄρχις (яечка) з-за пары клубняў, якія нагадваюць яечкі.
Арэал
Пашыраны ў Паўночным паўшар'і. Больш за 100 (паводле іншых звестак каля 60) відаў; на Беларусі 2 віды: і. Віды, і , якія раней уваходзілі ў гэты пералік, цяпер адносяць да іншых родаў.
Трапляюцца ў вільготных лясах, на ўзлесках, палянах, вільготных лугах.
Батанічнае апісанне
Ятрышнікі — шматгадовыя клубневыя травяністыя расліны.
Сярэдняя вышыня звычайна аблісцелага простага сцябла 10—50 см.
На карані патаўшчэнне ў выглядзе двух суцэльных клубняў — салеп.
Лісце шырокаланцэтнае ці лінейна-шырокаланцэтнае, абхапляюць сцябло са звужэннем ў хвосцік. Лісце сцябловае ці ў прыкаранёвай разетцы.
Кветкі няправільныя, невялікія, ад лілова-ружовых да цёмна-вішнёвых, сабраны ў доўгае шматкветкавае коласападобнае суквецце даўжынёй 7—9, часам 15 см. Верхнія пялёсткі кветкі ўтвараюць шлем, а ніжнія — губу са шпорцам. Чырванаватыя плямкі на губе служаць арыенцірам для апыляючых насякомых. У чаканні апылення кветкі ятрышнікаў могуць не вянуць на працягу 7-10 дзён, але вянуць адразу пры трапленні пылка на лычык песціка. Цвіце з красавіка па жнівень.
Плод — каробачка.
У большасці відаў адзіны спосаб размнажэння — насенны. Некаторыя віды, напрыклад,, могуць размножвацца вегетатыўна, развіваючы замест аднаго два новых клубні.
Распаўсюджанне і экалогія
Віды гэтага роду растуць у халодным, умераным і субтрапічным клімаце Паўночнага паўшар'я, звычайныя для Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропы, заходзяць таксама далёка ў Азію. Некаторыя віды сустракаюцца ў Паўночнай Амерыцы. У Расіі ятрышнікі займаюць прыкметнае месца сярод архідных, асабліва іх шмат у гарах Каўказа, а ва Украіне — у Крыме.
Ятрышнікі ў асноўным растуць у вільготнай глебе, хоць не церпяць яе пераўвільгатнення. Некаторыя віды аддаюць перавагу сухой глебе. У самы гарачы і сухі перыяд лета яны пераходзяць у стан спакою, захоўваюцца ў выглядзе карэнішчаў і клубняў да наступнага спрыяльнага перыяду. Увосень ятрышнікі зноў пачынаюць расці і спяшаюцца прайсці свой ​​жыццёвы цыкл да наступнага ліпеня. Перыяд летняга спакою ёсць найперш у відаў міжземнаморскага паходжання, распаўсюджаных на тэрыторыі Расіі і Украіны (на Каўказе і ў Крыме).
Большасць відаў адносіцца да кальцэфілаў, то бок аддаюць перавагу глебам багатым на вапну, іншыя любяць шчолачную глебу. Частка відаў аддае перавагу глебам багатым на мінеральныя рэчывы. Іншыя віды могуць паспяхова расці на бедных глебах.
Многія віды ятрышнікаў выбіраюць для свайго росту ўчасткі з высокай асветленасцю: лугі, узлескі, разрэджаныя лясныя ўчасткі. Некаторыя могуць расці ў ценю. Паўднёвыя каўказскія і крымскія віды ятрышнікаў адносяцца да цеплалюбных раслін.
Ятрышнікі адносяцца да паціентаў, то бок імкнуцца пазбягаць суседства з больш канкурэнтаздольнымі відамі раслін і заняць менш урадлівыя ўчасткі або, калі суседства не ўдаецца пазбегнуць, здавольваюцца меншымі рэсурсамі. Таму ятрышнікі сустракаюцца ў невялікай колькасці або ў адзінкавых асобніках і рэдка ўтвараюць вялікія групы. Па гэтай жа прычыне расце пераважна ў разрэджаным травастоі. У іншых выпадках ятрышнікі здольныя займаць вызваленыя прасторы, такія як насыпы чыгунак, абочыны шашы, нетаксічныя адвалы пасля горных работ і г. д..
Ятрышнікі добра прыстасаваныя да пераносу неспрыяльных умоў і могуць за кошт назапашаных рэчываў у падземных органах чакаць іх змены на працягу некалькіх гадоў. На іх папуляцыі не аказваюць прыкметнага ўплыву наведванне лясоў у летні перыяд і касьба, затое аказваюцца згубнымі выпас жывёлы, моцная рэкрэацыя паблізу вялікіх населеных пунктаў (асабліва тая, якая суправаджаецца зборам кветак). Угнаенне лугоў можа змяніць кіслотны склад глебы, што адбіваецца на грыбах, якія ўтвараюць мікарызу з ятрышнікамі, без якіх яны не могуць існаваць.
Віды
Спіс відаў па звестках Каралеўскіх батанічных садоў у К’ю :
Натуральныя гібрыды
Паводле Каралеўскіх батанічных садоў у К'ю :
Значэнне
Лекавыя, дэкаратыўныя расліны. Клубні некаторых відаў ядомыя, з высушаных вырабляюць лекавы сродак — салеп.
Кіслаўшчына
Назву Кі́слаўшчына маюць:
Стара Оржыця
Стара Оржыця (Стара́ О́ржиця) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Спіс кіраўнікоў СССР
У гады кіравання Уладзіміра Леніна фармальна вышэйшай дзяржаўнай пасадай быў Старшыня ВЦВК, але ўся рэальная ўлада была сканцэнтравана у Савеце народных камісараў, які і ўзначальваў Ленін. Пасада Генеральнага сакратара Цэнтральнага камітэта РКП(б)—УКП(б)—КПСС была заснавана у красавіку 1922 і стала фактычна найважнейшай дзяржаўнай пасадай пасля смерці Леніна. Уплыў Іосіфа Сталіна, які займаў гэтую пасаду, павялічваўся, і к канцу 1920-х гадоў ён фактычна валодаў неабмежаванай уладай.
Фармальна ж к 1953 году Сталін з’яўляўся толькі кіраўніком выканаўчай улады краіны (Старшыня Савета Міністраў СССР). Менавіта таму змяніўшы яго на гэтай пасадзе Георгій Мяленкоў, які з’яўляўся негалосным пераемнікам Сталіна, стаў новым лідарам і кіраўніком дзяржавы. Малянкоў аж да 1955 года ўзначальваў Савет Міністраў, аднак пачынаючы з абрання на зноў створаную пасаду Першага сакратара ЦК КПСС у верасні 1953 года паступова набірае палітычную вагу Мікіта Хрушчоў.
У наступным у СССР пасада Старшыні Савета Міністраў не ўспрымалася як найвышэйшая ў дзяржаве. Юрыдычна (па канстытуцыі СССР) кіраўнікамі дзяржавы былі асобы, прызначаныя на пасаду Старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР (пазней — Старшыні Вярхоўнага Савета СССР). У 1988 годзе гэту пасаду заняў Міхаіл Гарбачоў, што дазволіла яму, зэяўляючыся фактычным кіраўніком дзяржавы, быць кіраўніком і партыі, і дзяржаўнай улады. Выканаўчую ўладу тады ўзначальваў, займаючы пасаду Старшыні Савета Міністраў, Мікалай Рыжкоў. З сакавіка 1990 года Гарбачоў сумяшчаў пасады Генеральнага сакратара ЦК КПСС і Прэзідэнта СССР. Пасада Прэзідэнта змяніла пасаду Старшыні Вярхоўнага Савета ў якасці кіраўніка дзяржавы, пакінуўшы другому толькі функцыі кіраўніка заканадаўчай улады краіны, але не кіраўніка самой дзяржавы. Тады ж быў адменены артыкул 6 Канстытуцыі СССР, і ў выніку КПСС пазбавілася манаполіі на ўладу, але пры гэтым заставалася кіруючай партыяй да падзей 19-21 жніўня 1991 года ў Маскве. 25 снежня 1991 года СССР канчаткова перастаў існаваць. За 69 гадоў існавання СССР фактычна было ўсяго 8 кіраўнікоў партыі і дзяржавы (уключаючы Малянкова, які ўзначальваў толькі ўрад).
Васіль Іванавіч Матронін
Васіль Іванавіч Матронін (1904—1944) — палкоўнік Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Васіль Матронін нарадзіўся 31 студзеня 1904 года ў сялі Папоўка (цяпер — Сенгілееўскі раён Ульянаўскай вобласці). Скончыў пачатковую школу. У 1919—1921 гадах праходзіў службу ў Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнічаў у баях Грамадзянскай вайны. Дэмабілізаваўшыся, працаваў на рудні ў Паўночна-Асецінскай АССР. У 1925 годзе Матронін паўторна быў закліканы ў армію. У 1927 годзе ён скончыў Закаўказскую пяхотную школу, у 1935 годзе — Вышэйшую памежную школу НКУС СССР, у 1941 годзе — Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. Удзельнічаў у баях на рацэ Халхін-Гол. З канца 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Падчас Ломжа-Ружанскай наступальнай аперацыі пад кіраўніцтвам Матроніна дывізія 4 верасня 1944 года паспяхова пераправілася цераз Нараў і захапіла плацдарм на яго заходнім беразе. У той жа дзень у баі на плацдарме Матронін атрымаў смяротнае раненне аскепкам снарада.
Пахаваны ў брацкай магіле савецкіх воінаў на могілках па вуліцы Загараднай у Баранавічах. У 1963 годзе на магіле ўстаноўлена пліта.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 красавіка 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і выяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» палкоўнік Васіль Матронін пасмяротна быў ганараваны высокім званнем Героя Савецкага Саюза. Быў таксама ўзнагароджаны дзвюма ордэнамі Леніна, дзвюма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Суворава 3-й ступені і Айчыннай вайны 1-й ступені, побач медалёў.
Памяць
У гонар Матроніна названа вуліца ў Бікіне, названа памежзастава.
IC 3001
IC 3001 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Старэ (Згурыўскі раён)
Старэ (Старе́) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Факультэт інфармацыйных тэхналогій БДТУ
Факультэт інфармацыйных тэхналогій — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Факультэт створаны ў траўні 2014 года.
Барыс Эмануілавіч Гелер
Барыс Эмануілавіч Гелер (, Мінск — жнівень ) — беларускі інжынер-хімік-тэхнолаг. Доктар тэхнічных навук (1966), прафесар (1967).
Біяграфія
Скончыщ Іванаўскі хіміка-тэхналагічны інстытут (спецыяльнасць «Хімічная тэхналогія штучных валокнаў», 1948).
Працаваў у Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце штучнага валакна (Серпухаўскі філіял, 1948—1956, навуковы супрацоўнік; Калінінскі філіял, 1956—1959, начальнік лабараторыі поліакрылнітрыльных валокнаў), Ташкенцкім інстытуце тэкстыльнай і лёгкай прамысловасці (1959—1984, загадчык кафедры хімічнай тэхналогіі высокамалекулярных злучэнняў), Магілёўскім дзяржаўным універсітэце харчавання (з 1985, загадчык кафедры «Хімічная тэхналогія высокамалекулярных злучэнняў», з 2000 — прафесар кафедры).
Навуковыя інтарэсы: фізіка-хімія плёнка- і валокнаўтвараючых палімераў; тэарэтычныя асновы тэхналогіі хімічных валокнаў; фізічная і фізіка-хімічная мадыфікацыя валокнаў. Пазапрафесійная дзейнасць: літаратурная творчасць (паэт).
Узнагароды
Падзяка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2007) і інш.
Балінезійскі кот
Балінезійская котка — парода напаўдаўгапоўсных котак, атрыманая ў ЗША ў выніку мутацыі сіямскае коткі.
Вонкавы выгляд
Практычна супадае з сіямскай коткай. Аднак вушы ў іх загнутыя наперад. Кажучы аб адрозненнях балінезійскай коткі і сіямскай коткі можна дадаць, што ў першай вельмі меладычны голас. Плямы знаходзяцца ў тых жа месцах, што і ў сіямскай коткі, аднак яны болей светлыя за плямы сіямскай коткі.
Нораў
Балінезійскія коткі вельмі любяць сваіх гаспадароў.
Універсітэцкае евангелле
«Універсітэцкае евангелле» - рукапісны помнік славянскай пісьменнасці 1-й трэці XIII стагоддзя. Верагодна паходжанне рукапісу з Полацка-Смаленскіх зямель. Зберагаецца ў навуковай бібліятэцы Маскоўскага універсітэта.
Апісанне
Пісана ўставам на пергаменце. Тэкст змешчаны ў 2 слупкі на 240 аркушах. Евангелле аздоблена застаўкай, ініцыяламі, мініяцюрай, дзе на сінім фоне выява евангеліста Іаана, акаймаваная рамкай y выглядзе архітэктурных куліс. Арнамент застаўкі — раслінны ўзор, утвораны перапляценнем парасткаў з чырвонымі і блакітнымі кветкамі на зялёным фоне. Раслінныя матывы і аздабленні ініцыялаў выкананы чырвона-аранжавай фарбай.
Тэрлэшчына
Тэрлэшчына (Терле́щина) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Лылойцінскі сельсавет
Лыло́йцінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Лылойці.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Нястанішкаўскі сельсавет складзе Свірскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Нястанішкі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Лылойці, сельсавет перайменаваны ў Лылойцінскі. З 31 жніўня 1959 года ў складзе Смаргонскага раёна. З 20 студзеня 1960 года ў Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сыраваткінскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 676 чалавек, з іх 90,7 % — беларусы, 6,8 % — палякі, 2,2 % — рускія.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 15 населеных пунктаў: аграгарадок Лылойці, вёскі Буякі, Дабраўляны, Дзенавішкі, Каробкі, Лявонавічы, Міхнічы, Нястанішкі, Пазборцы, Рымшыненты, Станчыненты, Хведзевічы, Шыманэлі, хутары Лапавойня, Росцішкі.
Гараднічанская вуліца
Вуліца Гараднічанская — вуліца ў цэнтральнай частцы Гродна. Назва прысвоена з пачатку 1990-х. Даўжыня — 500 м ад вуліцы Карбышава да вуліцы Маркса.
Перасякаецца з вуліцамі Кастрычніцкая, Тэльмана, Кірава.
Гісторыя
Ранейшыя назвы — Містшоўская, Гараднічанская (..-1939), Энгельса (1939- пач. 1990-х).
Пачала фармавацца ў пачатку XVII стагоддзя.
NGC 1112
NGC 1112 (іншыя абазначэнні — IC 1852, UGC 2293, MCG 2-8-11, ZWG 440.15, IRAS02462+1301, PGC 10660) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Андрэй Сяргеевіч Баярын
Андрэй Баярын (нар., Светлагорск) — беларускі футбаліст, паўабаронца мар’інагорскай «Вікторыі».
Клубная кар’ера
З 2015 года выступаў за светлагорскі «Хімік», аднак на полі з’яўляўся рэдка. З 2019 года пачаў у гуляць у Другой лізе за «Асіповічы», у 2020 годзе перайшоў у «Вікторыю» з Мар’інай Горкі. У сезоне 2021 далучыўся да мінскага «Энергетыка-БДАТУ». У ліпені 2022 года вярнуўся ў «Вікторыю».
Афанасій (Яворскі)
Архіепіскап Яворскі (свецкае імя Барыс Ігаравіч Яворскі; нар., Арыхавэць, Підвалачыскі раён, Украіна) — украінскі архірэй Праваслаўнай Царквы Украіны (да 2018 года Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата), архіепіскап Адэскі.
Біяграфія
У 1995 годзе паступіў у Львоўскую духоўную семінарыю (УПЦ КП),
20 кастрычніка 2013 года быў абраны епіскапам Луганскім і Старабельскім.
24 Мая 2021 года прызначаны епіскапа Адэскай епархіи ПЦУ.
Бярозавіцкі сельсавет
Бяро́завіцкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Бярозавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Паршавіцкі сельсавет у складзе Жабчыцкага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Паршавічы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 14 кастрычніка 1957 года ў складзе Пінскага раёна. 30 ліпеня 1964 года цэнтр сельсавета, вёска Паршавічы, перайменаваны ў Бярозавічы. 1 жніўня 1964 года сельсавет перайменаваны ў Бярозавіцкі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 6 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1597 чалавек, з іх 94,0 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 1,4 % — украінцы.
Турыўка (Згурыўскі раён)
Турыўка (Турі́вка) — вёска ў Згурыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Янка Шутовіч
Янка (Іван Іосіфавіч) Шутовіч (, в. Шутавічы, цяпер Смаргонскі раён Гродзенскай вобласці — ) — беларускі грамадскі і культурны дзеяч, літаратуразнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай шматдзетнай сям’і. Па паспяховым сканчэнні ў 1915 годзе народнага вучылішча ў суседняй вёсцы Сукневічы атрымаў у падарунак кнігу. Затым навучаўся ў беларускай школе пры дзіцячым прытулку, зладжаным яго дзядзькам ксяндзом Віктарам Шутовічам у в. Бадзенічы (Дзісенскі павет Віленскай губерні), дзе выкладалася французская мова. Скончыў Глыбоцкае гарадское вучылішча.
Увосень 1919 г. яго залічылі ў 4-ы клас Віленскай беларускай гімназіі. Па яе сканчэнні ў 1924 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Віленскага ўніверсітэта. У час вучобы ва ўніверсітэце прымаў удзел у працы Беларускага студэнцкага саюза, быў членам яго рэвізійнай камісіі, Беларускага навуковага таварыства, Таварыства прыяцеляў беларусаведы, Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры, рэдагаваў з 1928 год часопіс «Студэнцкая думка», «Шлях моладзі». Таксама працаваў карэктарам у беларускай друкарні імя Францішка Скарыны. Адзін з кіраўнікоў Беларускага нацыянальнага аб’яднання.
Пачаў друкавацца ў 1927 годзе. У 1934 скончыў ВНУ з дыпломам магістра права. Член партыі хрысціянскіх дэмакратаў. У 1936 кіраваў агульным Школьным сакратарыятам. У 1935—1939 выдавец і рэдактар часопісаў «Калоссе», «Шлях моладзі».
За актыўную дзейнасць у справе беларускага нацыянальнага адраджэння напачатку 1939 года арыштаваны польскімі ўладамі. Зняволены ў лагеры Бяроза-Картузская. Вызвалены ў верасні 1939 года савецкімі войскамі. 3 восені 1939 займаўся асветніцкай і выдавецкай дзейнасцю, з 1940 выкладаў у Беларускай настаўніцкай семінарыі.
З 1940 працаваў у Беларускім музеі ў Вільні, з лютага 1941 да лістапада 1944 яго загадчык. Хаваў ад вывазу экспанаты ў сутарэннях касцёла Святога Міхаіла пад апекай ксяндза Адама Станкевіча.
Пасля высылкі вярнуўся ў Вільню. З 1957 г. працаваў пажарнікам у Віленскім дзяржаўным мастацкім музеі. Рэабілітаваны 25 красавіка 1958 года. Быў пазаштатным карэспандэнтам часопіса Саюза пісьменнікаў БССР «Полымя».
Творчасць
Друкаваўся з 1927. Выступаў з артыкуламі пра Я. Драздовіча, Ш. Руставелі, Т. Шаўчэнку, рыхтаваў матэрыялы пра М. Гарэцкага, А. Гурыновіча, М. Забейду-Суміцкага, Я. Карскага, А. Уласава, Беларускі музей у Вільні. У 1940 пад яго рэдакцыяй у Вільні выдадзена кніга «Ксёндз Адам Станкевіч: У 25-я ўгодкі свяшчэнства і беларускай нацыянальнай дзейнасці (10.1.1915 — )».
Разам з жонкай, літоўскай паэткай Онай Міцюце, займаўся перакладамі твораў літоўскіх і беларускіх пісьменнікаў. Адшукаў у архіве рукапіс рамана-хронікі Максіма Гарэцкага «Віленскія камунары». Сярод неапублікаванай спадчыны застаўся вялікі нарыс пра Міхала Забейду-Суміцкага. Знайшоў і перахоўваў дзённік Адама Станкевіча, перад смерцю зрабіў некалькі копій і раздаў розным надзейным людзям.
Партызанская брыгада імя С. М. Кірава
'''Партызанская брыгада імя С. М. Кірава''' — назва партызанскіх брыгад, якія ў гады Вялікай Айчыннай вайны дзейнічалі на тэрыторыі БССР.
Беларуская дзяржаўная акадэмія авіяцыі
Белару́ская дзяржа́ўная акадэ́мія авія́цыі (БДАА, Belarusian State Academy of Aviation) — установа адукацыі ў Мінску, якая забяспечвае атрыманне сярэдняй спецыяльнай адукацыi, iнтэграванай з вышэйшай адукацыяй, і па асобных спецыяльнасцях — вышэйшай адукацыі першай ступені, павышэнне кваліфікацыі і перападрыхтоўку авіяцыйнага персаналу ў сістэме бесперапыннай адукацыі на платнай аснове.
Гісторыя
Мінскае авіятэхнічнае тэхнічнае вучылішча грамадзянскай авіяцыі (МАТВГА) створана 1 кастрычніка 1974 года. Першыя тры выпускі набіраліся ў асноўным з моладзі, якая адслужыла ў шэрагах СА.
У студзені 1991 года вучылішча было ператворана ў Мінскі авіяцыйна-тэхнічны каледж (МАТК).
3 красавіка 1995 года каледж перайшоў у веданне Дзяржаўнага камітэта па авіяцыі Рэспублікі Беларусь і 25 жніўня 1995 года рэарганізаваны ў Мінскі дзяржаўны вышэйшы лётна-тэхнічны каледж (МДВЛТК).
У 2001 годзе МДВЛТК быў пераназваны ў Мінскі дзяржаўны вышэйшы авіяцыйны каледж (МДВАК).
1 красавіка 2015 года МДВАК быў ператвораны ва ўстанову адукацыі «Беларуская дзяржаўная акадэмія авіяцыі» (БДАА), падначаленую з 2016 года Міністэрству транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
Анатоль Ціханавіч Глаз
Анатоль Ціханавіч Глаз (нар., в. Калацічы, Глускі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі палітык. Кандыдат эканамічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 лістапада 1951 года ў в. Калацічы Глускага раёна Магілёўскай вобласці.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію з прысваеннем кваліфікацыі «Вучоны аграном-эканаміст», Мінскую вышэйшую партыйную школу па спецыяльнасці «Партыйнае і савецкае будаўніцтва».
Працоўную дзейнасць пачаў галоўным аграномам калгаса імя Чапаева Глускага раёна. Быў другім і першым сакратаром Глускага райкама ЛКСМБ, другім і першым сакратаром Магілёўскага абкама ЛКСМБ. Працаваў старшынёй выканкама Бабруйскага раённага Савета дэпутатаў працоўных, першым сакратаром Бялыніцкага райкама Камуністычнай партыі Беларусі, старшынёй Бялыніцкага раённага Савета народных дэпутатаў, намеснікам генеральнага дырэктара па камерцыйных пытаннях вытворчага аб’яднання «Бабруйскмэбля». Займаў пасады старшыні Бабруйскага райвыканкама, намесніка старшыні Магілёўскага аблвыканкама.
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Сям’я
Сын — Анатоль Анатолевіч Глаз (1982 г.н.), беларускі дыпламат.
Анс Эрнеставіч Даўман
Анс Эрнеставіч Даўман (, хутар Крэйпі, Рыжскі павет —, Брэст) — актыўны дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Латвіі, герой грамадзянскай вайны.
Біяграфія
У час наступлення нямецкіх войск у лютым—сакавіку 1918 года камандзір Нарвенскага партызанскага атрада, камісар Гатчынскай дывізіі. Удзельнік вызвалення Латвіі ад нямецкіх і белагвардзейскіх войск, быў членам РВС арміі Савецкай Латвіі. У жніўні — кастрычніку 1919 года узначальваў абарону Дзвінскага ўмацаванага раёна. 3 кастрычніка 1919 года член РВС 16-й арміі на Беларусі.
3 чэрвеня 1920 года камандзір 10-й стралковай дывізіі, якая вызваляла Чэрвень, Пухавічы, Клецк, Бярозу, Кобрын, Брэст ад польскіх войск.
Анс Даўман загінуў у баі пры фарсіраванні ракі Заходні Буг пад Брэст-Літоўскам 1 жніўня 1920 года. Пахаваны ў Мінску ў Цэнтральным дзіцячым парку імя М. Горкага.
IC 3002
IC 3002 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.