cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леаніды не вернуцца да Зямлі
Раман прысвечаны памяці сябра Караткевіча Гераніма Стулпана.
Баланджэра
Насельніцтва складае 3085 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 257 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 0123.
Леаніды не вернуцца да Зямлі
Сюжэт
Пралог
Баланджэра
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Леаніды не вернуцца да Зямлі
Сюжэт
Падчас паўстання Кастуся Каліноўскага кіраўнік атрада інсургентаў Усяслаў Грынкевіч узяты ў палон і асуджаны на смерць. Але яго жонка атрымлівае ад Мураўёва памілаванне для мужа — замену смяротнага пакарання на пажыццёвую катаргу. Для таго, каб вызваліць мужа, ёй трэба перабрацца на іншы бераг ракі. Але рака ўсхадзілася, немагчыма пераплыць на пароме, бо знясе, і афіцэр Пора-Леановіч адмаўляе жанчыне ў дапамозе. Рускі капітан Юрый Гораў дапамагае Грынкевічавай трапіць на другі бок ракі, але яна ўсё адно спазняецца на 10 хвілін. Аказваецца, калі інсургентам даюць такое памілаванне, у турму пасылаюць пасланца перадаць, каб спяшаліся з выкананнем прысуду, і калі памілаванне прыходзіць, мілаваць ужо няма каго. Калі Гораў даведваецца аб гэтым, ён выклікае Пора-Леановіча на дуэль і забівае яго. Жонка Грынкевіча вырашае дабіцца справядлівасці, яе высылаюць у Сібір.
Асноўная частка
Праўнук Грынкевіча Андрэй, трыццацігадовы паэт, вучыцца ў Маскве, але ў яго творчасці не хапае палёту. Андрэй лічыць, што ён ніколі не зможа пакахаць, ён не можа забыць старой раны: дзесяць год назад загінула ў аўтамабільнай аварыі яго маладая жонка — Алёна Століч. Але аднойчы ён прыходзіць на лекцыю па тэорыі мастацтва, якую чытае Ірына Горава, яе думкі ўражваюць яго. Андрэй ўлюбляецца ў выкладчыцу. Але Горава замужам, Андрэй вельмі пакутуе ад невызначанасці іх адносін. Знайшоўшы каханне, ён пачынае пісаць цудоўныя глыбокія вершы, яго паэзія набывае тое, чаго так не хапала. Горава то прызнаецца яму ў каханні, то становіцца да яго халоднай, яна нават спрабуе звесці Андрэя са сваёй сяброўкай — прыгожай і разумнай мастачкай Ганнай. У адзін з вечароў Андрэй вырашае скончыць жыццё самагубствам, але праз некалькі гадзін, паразмаўляўшы са сваім сябрам Янісам Вайвадсам, разумее, што гэта агідная баязлівасць. Урэшце, Горава вырашае кінуць мужа і быць з Андрэем, але пасля складанай аперацыі на сэрцы яна памірае.
Літаратура
Караткевiч У. Нельга забыць/ У. Караткевiч.— Мн.:Маст. Лiт., 1982. — 335 с.
Алена Анатольеўна Хахлаткіна
Алена Анатольеўна Хахлаткіна (Олена Анатоліївна Хохлаткіна; нар., Херсон, УССР) — савецкая і ўкраінская актрыса тэатра і кіно. Народная артыстка Украіны (2008).
Біяграфія
Нарадзілася 28 студзеня 1968 года на Херсоншчыне.
У 1989 годзе скончыла Херсонскае культурна-асветнае вучылішча (майстэрня О. А. Каганава).
Не падтрымлівае ДНР, таму ў 2014 годзе пакінула Данецк, дзе пражыла 15 гадоў, і пераехала з сям’ёй у Кіеў.
Творчасць
Творчую дзейнасць пачала на сцэне Херсонскага абласнога ўкраінскага музычна-драматычнага тэатра. Пасля, некаторы час працавала ў Рускім драматычным тэатры Рэспублікі Адыгея (Майкоп).
Заходняя Сахара
Гісторыя
У 1911 годзе тэрыторыя Заходняй Сахары была каланізаваная Іспаніяй, атрымаўшы назву «Іспанская Сахара». Незалежнасць Заходняя Сахара атрымала ў 1975 годзе, калі 300 000 мараканцаў прайшло маршам па тэрыторыі Заходняй Сахары.
Алена Анатольеўна Хахлаткіна
Творчасць
У 2000 годзе была запрошана ў склад трупы Данецкага абласнога акадэмічнага ўкраінскага музычна-драматычнага тэатра. У 2015 годзе стала актрысай Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Івана Франко.
Заходняя Сахара
Гісторыя
Пачаткова, тэрытарыяльным прэтэнзіі да Заходняй Сахары, акрамя Марока, мела і Маўрытанія, якая нават увяла войскі ў паўднёвую частку краіны. У наш час Марока кантралюе большую частку Заходняй Сахары. Багатыя радовішчы фасфатаў, а таксама значная дапамога мараканскім мігрантам з боку дзяржавы зрабіла міграцыю мараканцаў сюды вельмі прывабнай. Невялікая ўсходняя частка Заходняй Сахары кантралюецца Фронтам Палісара, які змагаецца за аднаўленне незалежнасці краіны.
Алена Анатольеўна Хахлаткіна
Творчасць
Пасля гэтага з 2016 года пачала актыўна здымацца ва ўкраінскіх серыялах.
Заходняя Сахара
Геаграфія
Амаль уся тэрыторыя краіны занятая камяністай пустэльняй, толькі на поўдні з'яўляюцца пясчаныя дзюны. Паверхня краіны раўнінная, з высокімі абрывамі на ўзбярэжжы акіяна.
Эканоміка
Большая частка тэрыторыі эканамічна не выкарыстоўваецца. Дарожная сетка развітая вельмі слаба. Аснова сельскай гаспадаркі Заходняй Сахара гэта рыбная лоўля, ў аазісах вырошчваюцца фінікі. Прамысловасць сканцэнтраваная на пераапрацоўцы здабываючыхся тут жа фасфатаў. Узбярэжжа акіяна валодае значным патэнцыялам па выкарыстоўванні энергіі ветру.
Заходняя частка краіны атрымлівае значную дапамогу з боку Марока на развіццё інфраструктуры ў рамках праграмы па засяленні Заходняй Сахары мараканцамі. Усходняя частка краіны, дзе размяшчаюцца лагеры бежанцаў, вельмі залежыць ад міжнароднай дапамогі.
Кучкуны (Валожынскі раён)
Кучкуны́ (, Кучкуны) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета. Знаходзіцца за 46 км на паўднёвы ўсход ад Валожына, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Беларусь на лініі Мінск — Маладзечна, за 40 км ад Мінска. 12 гаспадарак, 18 жыхароў (2008).
Заходняя Сахара
Эканоміка
У апошнія гады значна павысіліся прыбыткі Заходняй Сахары ад турызму. У Ад-Дахлі лятаюць самалёты з Іспаніі і Канарскіх астравоў.
Кучкуны (Валожынскі раён)
Геаграфія
Рэльеф раўнінны, вакол лес. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе і далей па шашы Мінск — Валожын.
Заходняя Сахара
Дэмаграфія
Тэрыторыя Заходняй Сахары заселеная, у асноўным, прадстаўнікамі народу сахраві, але дзеянні мараканскіх уладаў па асыміляцыі Заходняй Сахары выклікалі значны рост колькасці мараканцаў.
Кучкуны (Валожынскі раён)
Геаграфія
Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядома з XVIII стагоддзя. У 1800 годзе вёска, 8 двароў, 65 жыхароў, у Мінскім павеце Мінскай губерні, уласнасць ракаўскага базыльянскага кляштара. У 1815 годзе 40 жыхароў мужчынскага полу. У 1858 годзе вёска была ўласнасцю казны, побач размяшчаўся маёнтак. Паводле перапісу 1897 года 19 двароў, 100 жыхароў і фальварак, 1 двор, б жыхароў, ў Ракаўскай воласці Мінскага павета. З 1921 года пад уладай Польшчы, у вёсцы 22 двары. З лістапада 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года ў Выганіцкім сельсавеце Радашковіцкага раёна Вілейскай вобласці. У Вялікую Айчынную вайну з 25 чэрвеня 1941 года да 4 ліпеня 1944 года акупіравана нацыстамі. З 20 верасня 1944 года ў Маладзечанскай вобласці. 18 студзеня 1949 года арганізаваны калгас «Камунар», які абслугоўвала Залеская МТС. З 16 ліпеня 1954 года вёска ў Ракаўскім сельсавеце. З 20 студзеня 1960 года ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. З 1963 года ў складзе саўгаса «Ракаўскі» (цэнтр — в. Ракаў). У 1994 годзе 17 гаспадарак.
Рафаіл Людвігавіч Васілевіч
Біяграфія
Член КПСС з 1926 года. З 1923 года ў Чырвонай Арміі. З мая 1942 года ў партызанах: радавы, намеснік камандзіра, камісар атрада, з красавіка 1943 года намеснік кіраўніка Івянецкага падпольнага межрайпартцэнтра, член штаба Івянецкага партызанскага злучэння, у студзені — ліпені 1944 года камандзір партызанскай брыгады імя Г. К. Жукава.
Усуры
Усу́ры (Уссури) — рака, прыток Амура, на мяжы Расіі і Кітая, і ў Прыморскім і Хабараўскім краях Расіі.
Апісанне
Даўжыня 897 км, вусце — рака Амур каля Хабараўска. Найбуйнейшыя прытокі — рэкі Арсеньеўка, Вялікая Усурка, Бікін, Хор (правыя ў Расіі, пачынаюцца ў гарах Сіхатэ-Алінь), Мулінг, Наёлі (левыя ў Кітаі), Сунгача (правы, цячэ па мяжы Расіі і Кітая). Усуры цячэ праз сяло Чугуеўка, гарадскі пасёлак Кіраўскі і горад Лесазаводск.
На рацэ Усуры знаходіцца востраў Даманскі, вядомы па баявых дзеяннях за яго паміж СССР і Кітаем (1969).
Лягезы
Ляге́зы (, Легезы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Полацк (жаночы баскетбольны клуб)
«Полацк» — беларускі жаночы баскетбольны клуб з горада Полацк. Каманда дэбютавала пад канец студзеня 2016 года ў Вышэйшай лізе Беларусі па баскетболе.
Аўдэ-Рэйн
У старажытнасці па ім праходзіла паўночная мяжа Рымскай імперыі. Як брод праз гэты рукаў Рэйна быў пабудаваны горад Утрэхт. Таксама на Аўдэ-Рэйне стаіць горад Лейдэн.
Да XVII стагоддзя Стары Рэйн стаў практычна непрыдатны для суднаходства.
Ацусі Уціяма
(内山 篤; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1984—1985 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Грэсан
Грэсан (Gressan) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 3135 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 126 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы S. Stefano.
Краснастаў (Уладзімір-Валынскі раён)
Краснастаў (Красноста́в) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аваднеўскай вясковай абшчыны.
NGC 5259-2
NGC 5259-2 (іншыя абазначэнні — MCG 5-32-52, ZWG 161.105) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Dryopteris expansa
Dryopteris expansa — шматгадовая травяністая расліна сямейства.
Апісанне
Дасягае вышыні да каля 40 см і мае доўгае, тонкае карэнішча. Лісце манаморфнае, зялёнае, да 80 (100) см (у тым ліку хвосцікі 1/2-1/3 даўжыні пласціны), 3-4-пёрыстае. Хвосцік мае даволі шматлікія ад бледна- да чырванавата-карычневых лускавінкі часта з больш цёмнымі цэнтрамі. Пласціна трохкутна-яйкападобная. Храмасома: 2n = 82.
Распаўсюджанне
Азія: Расія; Турцыя. Еўропа: Беларусь; Украіна; Эстонія; Латвія; Літва; Аўстрыя; Бельгія; Чэхія; Германія; Венгрыя; Нідэрланды; Польшча; Славакія; Германія; Данія; Фінляндыя; Ісландыя; Злучанае Каралеўства; Балгарыя; Грэцыя; Італія; Румынія; Сербія; Славенія; Францыя; Партугалія; Іспанія. Паўночная Амерыка: Канада; ЗША; Грэнландыя. Засяляе стромкія, часта вільготныя месцы ў лясах і горных цяснінах.
Бярозаўка (прыток Вужыцы)
Бяро́заўка — рака ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вужыца (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня 14 км. Плошча вадазбору 52 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,9 ‰. Пачынаецца за 1 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Каменка, упадае ў Вужыцу за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Леснікова. У высокай плыні рэчышча на працягу 2,5 км каналізаванае.
Навум Натанавіч Мейман
Навум Натанавіч Мейман (, Баранавічы —, Тэль-Авіў, Ізраіль) — савецкі матэматык, фізік, актывіст яўрэйскага руху. Быў абраны ганаровым прафесарам Тэль-Авіўскага універсітэта.
Біяграфія
У 1932 годзе скончыў вучобу ў Казанскім універсітэце. У 26 гадоў абараніў доктарскую дысертацыю па матэматыцы. Вучань Мікалая Чабатарова.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны працаваў у Маскве. Займаўся фізічнымі праблемамі ў Інстытуце фізічных праблем, а затым — у Інстытуце тэарэтычнай і эксперыментальнай фізікі АН СССР.
У 1953 годзе быў уганараваны Сталінскай прэміяй — за распрацоўку пытанняў тэарэтычнай фізікі.
Іванава (значэнні)
Назву Іва́нава маюць:
Бальдысера-Канавезэ
Бальдзісера-Канавезэ (Baldissero Canavese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 510 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 128 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дзмітрый Уладзіміравіч Малышка
Дзмітрый Уладзіміравіч Малышка (, Сасновы Бор, СССР) — расійскі біятланіст, алімпійскі чэмпіён 2014 года ў эстафеце, заслужаны майстар спорту Расіі. Срэбны прызёр чэмпіянату Еўропы 2010 ў эстафеце. Лаўрэат прэміі IBU Awards у намінацыі «Пачатковец года» сезона 2011/2012.
Біяграфія
Дзмітрый пачаў займацца ў секцыі біятлона з 8 гадоў у родным Сасновым Бары, вядомым сваёй школай біятлона. Першым трэнерам Малышка стаў Юрый Васільевіч Парфёнаў, які трэніраваў спартсмена да яго выхаду з юніёрскага ўзросту.
У 2008 годзе Дзмітрый сыходзіў з біятлона і працаваў менеджарам у банку. Затым вярнуўся ў спорт.
Дзмітрый — выпускнік Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта сэрвісу і эканомікі па спецыяльнасці менеджмент арганізацыі.
Асабісты трэнер Дзмітрыя — Д. А. Кучэраў.
Захапляецца аўтамабілямі — ралі, «Формула−1».
Вырачка
Вы́рачка (Clinopodium) — род кветкавых раслін сямейства ясноткавых. Налічвае каля 10 відаў, распаўсюджаных на тэрыторыі Еўразіі і Паўночнай Амерыкі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з прамастойным сцяблом. Лісце супраціўнае, дробнае, на кароткіх чаранках. Кветкі белыя, ружовыя або пурпуровыя, сабраныя ў густыя несапраўдныя кальчакі. Плод — чатырохарэшак.
Значэнне і выкарыстанне
Лекавыя, эфіраалейныя, фарбавальныя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны.
Венецыянскі кінафестываль 1966
27-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 28 жніўня па 10 верасня 1966 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Джыла Пантэкорвы.
NGC 5260
NGC 5260 (іншыя абазначэнні — ESO 509-92, MCG -4-32-50, AM 1337-233, IRAS13375-2336, PGC 48371) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Людмыльпіль
Людмыльпіль (Людми́льпіль) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аваднеўскай вясковай абшчыны.
Грэсонэ-Ла-Трынітэ
Грэсонэ-Ла-Трынітэ (Gressoney-La-Trinité) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 304 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 5 чал./км². Займае плошчу 65 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0125.
Чэмпіянат свету па гарналыжным спорце сярод юніёраў 2022
41-ы чэмпіянат свету па гарналыжным спорце сярод юніёраў прайшоў у канадскім гарналыжным курорце Панарама Маўнтын Рэзарт з 2 па 9 сакавіка 2022 года.
Французская секцыя Рабочага інтэрнацыяналу
Французская секцыя Рабочага інтэрнацыяналу (Section Française de l'Internationale Ouvrière (SFIO)) — сацыялістычная партыя, якая існавала ў Францыі з 1905 па 1969 год, папярэдніца Сацыялістычнай партыі Францыі.
Ляскоўка (Валожынскі раён)
Ляско́ўка (, Лесковка) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Лось у Беларусі
Лось для Беларусі — абарыгенны від сысуноў, самы буйны прадстаўнік беларускай фаўны. На сакавік 2016 года беларуская папуляцыя ласей складала больш за 30 тысяч асобін.
I канферэнцыя КПЗБ
Першая канферэнцыя КПЗБ (устаноўчая). Адбылася нелегальна ў канцы кастрычніка 1923 у Вільні, прысутнічала 9 дэлегатаў ад Беластоцкага, Брэсцкага і Віленскага акруговых камітэтаў Камуністычнай рабочая партыі Польшчы, якія прадстаўлялі большасць нелегальных камуністычных арганізацый Заходняй Беларусі. Склікана ў адпаведнасці з рашэннямі II з'езда КПРП пра неабходнасць стварэння «беларускай тэрытарыяльнай арганізацыі». Дакументальных звестак аб канферэнцыі захавалася мала. Адным з галоўных ініцыятараў яе склікання быў сакратар ЦБ КП(б)Б В. А. Багуцкі, які адначасова выконваў функцыі прадстаўніка ЦК КПРП пры ЦК КП(б)Б. Гэта была фактычна другая спроба знайсці форму аб'яднання нелегальных камуністычных арганізацый Заходняй Беларусі (першая спроба зроблена ў пачатку 1923 стварэннем Літоўска-Беларускага абласнога камітэта, падначаленага непасрэдна ЦК КПРП). Паводле рашэнняў канферэнцыі Камуністычная партыя Заходняй Беларусі (КПЗБ) павінна была дзейнічаць на правах тэрытарыяльна-аўтаномнай аррганізацыі ў складзе адзінай КПРП у адпаведнасці з яе праграмнымі ўстаноўкамі, разлічанымі на перамогу сацыялістычнай рэвалюцыі і ўстанаўленне рабоча-сялянскага ўрада, ліквідацыю памешчыцкага землеўладання і перадачу зямлі сялянам без выкупу, за права самавызначэння Заходняй Беларусі, уз'яднанне яе з БССР. У склад абранага ЦК КПЗБ ўвайшлі С. А. Дубовік (Балюк), А. Буксгорн (Юльскі), С. А. Мертэнс (Скульскі), С. Т. Мілер (Шлемка). У партыйных арганізацыях на момант стварэння КПЗБ налічвалася 528 чал. Арганізацыйнае афармленне КПЗБ з'явілася важным фактарам актывізацыі рэвалюцыйна-вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі.
Лось у Беларусі
Гістарычныя звесткі
На Беларусі быў шырока распаўсюджаны да канца сярэдневякоўя. У перыяд існавання Кіеўскай Русі і Вялікага Княства Літоўскага ласі ў вялікай колькасці насялялі ў літоўскіх і беларускіх лясах. Аднак іх колькасць была нестабільная. Яна то падала, то стабілізавалася. Паўстала неабходнасць у яе рэгуляванні і абмежаванні палявання на дзяржаўным узроўні. Так, па Статуту ВКЛ 1588 года за адстрэл лася ў чужым лесе спаганяўся штраф «6 рублев грошаў». У наваколлі ж казённых лясоў забаранялася ўтрымліваць паляўнічых сабак, «хаваць ружніцы» (стрэльбы). Пакаранне за браканьерства было прадугледжана законам: «За забойства усякага буйнога звера, да якіх залічваліся і каза, назначалася пакаранне смерцю; сяляне не павінны былі паляваць на іх нават у тых выпадках, калі яны забягалі на іх зямлю». Нягледзячы на ​​гэта пагалоўе ласёў ў другой палове XVIII стагоддзя рэзка скарацілася. Галоўным прычынамі таго з’явіліся ўжо павелічэнне шчыльнасці насельніцтва і высечка лясных масіваў.
Забарона палявання, аднак, пры гэтым не тычылася валадароў края. На лася ў Белавежскай пушчы, сярод іншых, палявалі Аляксандр Ягелончык, Казімір IV Ягелончык, Аўгуст Саксонскі і Станіслаў Аўгуст Панятоўскі, а таксама расійскія цары Аляксандр II, Аляксандр III і Мікалай II.
У 1797 годзе расійскі імператар Павел I планаваў апрануць рускіх салдат у штаны з ласінай скуры. Для гэтага быў выдадзены нерэалізаваны загад забіць усіх ласёў з Белавежскай пушчы. У сярэдзіне XIX стагоддзя і, паўторна, на пачатку XX стагоддзя адбывалася рэзкае скарачэнне арэала лася ў Еўропе. У другой палове XIX стагоддзя ў Белавежскай пушчы налічвалася больш за 700 галоў. На астатняй жа частцы Беларусі іх колькасць была нестабільнай. Дадзеныя такіх вядомых даследчыкаў, як А. Фядзюшын,, П. Баброўскі, , і інш., Паказваюць, што ў пачатку XX стагоддзя нават у тыповых для выгляду месцах звяроў засталося вельмі мала. Адбіліся наступствы Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны. Адбіліся наступствы Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны. Па стане на 1 верасня 1927 года, у Беларусі было зафіксавана толькі каля 150 ласёў.
У Беларусі ў 1920 годзе лось быў выключна рэдкім відам. У 1927 годзе на Беларусі каля 150 асобін. У выніку аховы лася, амаладжэння лясоў і скарачэння колькасці ваўкоў пачынаючы з 20-х гадоў і асабліва хутка ў канцы 40-х пачалося аднаўленне арэала лася. Сітуацыю трохі выраўнялі спехам прынятыя створаным тады Бярэзінскім запаведнікам меры, давёўшы да 1936 году лік беларускіх ласёў да 380.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў Бярэзінскім запаведніку колькасць звера скарацілася ў 4-5 разоў па адносінах да 1936 года. У наступны перыяд (1946—1952) У выніку высечкі лясоў на гаспадарчыя патрэбы значна павялічылася кармавая база для лася. Сустрэць яго можна было ва ўсіх абласцях рэспублікі. Да таго ж, ахове і ўзнаўленню звера з боку партыйных і савецкіх органаў надавалася вялікая ўвага, а таму росту колькасці не маглі перашкаджаць ні драпежнікі, ні браканьеры. Тым больш, што браканьерства ў тыя гады з-за адсутнасці асабістага транспарту і наразной зброі не мела масавага характару.
У 1952 годзе на тэрыторыі Беларусі жыло ўжо каля 800 ласёў, і іх колькасць працягвала расці. Гэтаму спрыяў, магчыма, не столькі гадавы прырост, колькі міграцыя з суседніх Пскоўскай і Смаленскай абласцей, а таксама з Прыбалтыкі, дзе шчыльнасць мясцовых папуляцый да таго моманту была ўжо даволі высокай і складала ў некаторых лясніцтвах 7,5 галоў (у Эстоніі) і 9,2 галоў (у Пскоўскай вобласці) на 1000 га характэрных угоддзяў, якія прадстаўляюць у асноўным зімовыя пашы. У 1964 годзе была падлічана колькасць ласёў у Віцебскай вобласці, а атрыманыя 2150 асобін шляхам экстрапаляцыі склалі меркаваную колькасць каля трох з паловай тысяч галоў агульнай колькасці папуляцыі ў рэспубліцы. Ад гэтай даты быў дазволены прамысловы адстрэл — з лістапада 1964 года.
Не вельмі навукова-абгрунтаваная арганізацыя палявання на ласёў і нерацыянальнае выкарыстанне запасаў колькасці звера ў 1960-х — 1990-х гадах прывяла да пагаршэння сітуацыі, прычым як з колькасным і якасным складам папуляцыі, так і з вядзеннем уліку абсалютнай колькасці ласёў.
З пачаткам 2000-х гадоў сітуацыя пачала выпраўляцца і колькасць ласёў пачала стала павялічвацца.
Сучасная папуляцыя
Аптымальнай лічыцца колькасць у 43 тысячы асобін ласёў.
На 2016 год у лясах Беларусі налічвалася больш за 30 тысяч ласёў.
Лось распаўсюджаны па тэрыторыі Беларусі нераўнамерна. Найбольш высокая шчыльнасць папуляцыі віду назіраецца ў паўночнай і ўсходняй частках краіны. Пры ацэнцы шчыльнасці насельніцтва лася на тэрыторыі Беларусі дакладна прасочваецца градыент памяншэння гэтага паказчыка з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Гэта тлумачыцца ў першую чаргу паступовым пагаршэннем умоў пражывання для лася ў гэтым напрамку. Паблізу паўднёвых і заходніх межаў Беларусі праходзіць мяжа арэала віду, дзе па экалагічных законах папуляцыя віду знаходзіцца ў песімуме.
Часам ласі заходзяць у гарады, зарэгістраваны некалькі выпадкаў нават у такіх буйных гарадах, як Віцебск, Магілёў і Мінск .
Утрыманне ў няволі
У Беларусі лосі ўтрымліваюцца ў Акцябрскім, Мінскім і Віцебскім заапарках і ў Магілёўскім заасадзе.
Біялогія
У Беларусі сустракаецца ва ўсіх лясных масівах па ўсёй тэрыторыі рэспублікі, але найбольшая колькасць адзначаецца ў паўночнай, паўночна-ўсходняй і цэнтральнай частках.
Ласі засяляюць самыя розныя лесу, зарасніках вербалозу па берагах рэк і азёр, а ў лесатундры трымаюцца па бярэзнікі і асінніку. Вялікае значэнне для лася маюць лесу з балотамі, ціхімі рэкамі, ручаямі і азёрамі, дзе яны кормяцца воднай расліннасцю. Узімку для лася неабходныя змешаныя і хвойныя лясы з густым падлескам або добрым падростам маладняку, асабліва хвоі, асіны або бярозы, рабіны і інш. Пазбягаюць ласі аднастайных высокоствольных масіваў лесу.
У культуры
Лось ушаноўваўся на тэрыторыі Беларусі яшчэ ў бронзавым веку, пра што сведчыць знаходка рагавой фігуркі гэтай жывёлы на паселішча Асавец II у Бешанковіцкім раёне.
Маркэліўка
Маркэліўка (Марке́лівка) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аваднеўскай вясковай абшчыны.
Бальдысера-Тарынезэ
Насельніцтва складае 3647 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 243 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 10020. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giuliano di Brioude.
Цвыркуновыя
Цвыркуновыя (Grylloidea) — надсямейства насякомых з атрада прамакрылых, групы Saltatoria.
Апісанне
Характарызуюцца лапкамі, якія складаюцца з 3 членікаў, няроўнымі паміж сабой нагамі (пярэднія бываюць прыстасаваныя да капання або хады), шчацінкападобнымі вусікамі і ніткападобнымі прыдаткамі (cerci) на заднім канцы брушка; крылы часам адсутнічаюць, ніжнія крылы даўжэй верхніх, складваюцца ўздоўж і выступаюць з-пад верхніх крылаў. У самцоў адна з жылак (vena plicata) на пярэдніх крылах са шматлікімі мікраскапічнымі папярочнымі рубчыкі, якія, кранаючы за выступаючую жылку верхняга крыла іншага боку, вырабляюць характэрнае цвырканне. Распаўсюджаныя ва ўсіх частках света, большай часткай раслінаедныя і вядуць схаваны лад жыцця, будуючы гнёзды звычайна ў зямлі.
Склад надсямейства
Да надсямейства ставяцца Сапраўдныя цвыркуны, напрыклад з капальнымі пярэднімі ножкамі і скарочанымі надкрыламі, якія рыюць норкі ў зямлі і шкодзяць пры гэтым караням раслін, або, дробнае насякомае, якое жыве ў мурашыных кучах.
Венецыянскі кінафестываль 1965
26-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 24 жніўня па 6 верасня 1965 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Лукіна Вісконці.
Бруна Кёльнскі
Кароткая біяграфія
Паходзіў са знакамітага роду. Пасля сканчэння школы ў Кёльне, накіраваўся ў Рэймс, каб атрымаць далейшую адукацыю ў катэдральнай школе. Пасля гэтага выправіўся да Тур, дзе вучыўся ў вядомага, ў тыя часы, Берынгарыя. У 1048 годзе вярнуўся ў Кёлн, дзе быў прызначаны канонікам пры касцёле св. Кунібэрта. Каля 1055 году прыняў святарскія пасведчанні. Годам пазней быў пакліканы біскупам Рэмсу, Манасэсам І, на пасаду кіраўніка катэдральнай школы. Дзе ён і працаваў на працягу дваццаці гадоў (1056—1075). У 1075 годзе арцыбіскуп Рэймсу прызначыў яго сваім канцлерам, але пасля таго як Бруна супрацьставіўся яму, абвінавацуўшы яго ў сымоніі, страціў пасаду, маёнтак і павінен быў пакінуць горад. Пасля гэтага ён вярнуўся ў Рэймс у 1080 годзе, дзе яму запрапанавалі біскупства, але ён адмовіў.
У хуткім часе разам з двума сябрамі Бруна накіраваўся ў апацтва Сэш-Фотэ, каб паддацца кіраванню св. Робэрта. Пасле нейкага часу ён пакінуў таксама і гэтае месца, але гэтым разам з 8 паплечнікамі і выправіўся да Грэнобль. Там святы біскуп Гуго, з вялікай радасцю, прыняў свайго настаўніка і аддаў яму ва ўласнасць, аддаленаю 24 кіламетры ад Грэнобль, пустэльню, званай Картузіяй. Менавіта тут у 1084 годзе святы Бруна пабудаваў сабе жытло. Дзе таксама з’явіўся касцёл і кляштар, які пазней пасвяціў біскуп Гуго. У хуткім часе кляштар так разросся, што яго пачалі называць «Вялікай Картузіяй» (La Grande Chartreuse). З часам гэтае месца сталася калыскай новага манаскага ордэну — картузаў.
У 1090 годзе святы Бруна быў пакліканы ў Рым, сваім былым вучням Папам Урбанам ІІ, каб стацца папскім дарадчыкам. Бруна ўзяўшы з сабою некалькі вучняў пасяліўся пры касцёле святога Цырыяка. У гэтым часе на Рым напаў антыпапа, у сувязі з чым Бруна разам з Папам Урабанам ІІ уцяклі з Рыму, пад абарону караля нарманаў, Роджэра. Нягледзячы на тое, што святы Бруна вельмі прагнуў вярнуцца да Францыі, Папа Урабан ІІ катэгарычна забараніў яму, але згодзіўся на заснаванне новай картузіі (картузскага кляштару) ў Калабрыі. Такім чынам, у 1092 годзе з’явілася другая картузія ў мясцовасці Ля Тор. Пасля гэтага Бруна стварыў наступны кляштар у Сан Стэфано, дзе і памёр 6 кастрычніка 1101 году.
Ягоныя парэшткі былі пахаваныя ў касцёле апацтва, якія ў 1513 годзе знайшлі некранутымі. Сёння ягоныя парэшткі знаходзяцца ў трумне разам з рэліквіямі яго наступніка. Папа Леў Х дазволіў ушаноўваць ягоную асобу ў 1514 годзе, а ў 1623, Папа Рыгор XV пашырыў ягоны культ на ўвесь касцёл. Святы Бруна з’яўляецца апякуном усіх картузаў.
Іканаграфія
У іканаграфіі св. Бруна прадстаўлены ў белым картузскім габіце, а ягонымі атрыбутамі з’яўляюцца: аліўная галінка, глобус, пастарал і мітра каля ног, палец пры вуснах і чэрап.
Антон Цэзаравіч Збарашэўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 28 сакавіка 1888 года ў вёсцы Плотніца. Прызваны ў 1908 годзе на ваенную службу. Трапіў у Праабражэнскі полк. Удзельнік Першай сусветнай вайны.
У час Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ўліўся ў рады рэвалюцыйнага атрада. Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі, штурмаваў Зімні палац.
У 1919 годзе вярнуўся з Петраграда ў родную вёску, дзе да канца сваіх дзён працаваў на сельскай гаспадарцы. Памёр 27 снежня 1952 года. Пахаваны на могілках у в. Асавая.
Галавачы
Назву Галавачы маюць:
Аксана Сцяпанаўна Мадараш
Аксана Сцяпанаўна Мадараш (Оксана Степанівна Мадараш; 12 верасня 1969, Бучач, Цярнопальская вобласць, УССР) — украінскі дырыжор вышэйшай катэгорыі, дырыжор-пастаноўшчык Кіеўскага Нацыянальнага акадэмічнага тэатра аперэты, хормайстарка-пастаноўшчыца, педагог. Заслужаная артыстка Украіны (2008). Народная артыстка Украіны (2019).
Біяграфія
Аксана Мадараш нарадзілася 12 верасня 1969 ў горадзе Бучач Цярнопальскай вобласці.
Скончыла дырыжорска-харавы аддзел Мікалаеўскага дзяржаўнага музычнага вучылішча (1989, клас Людмілы Лакізы).
Вышэйшую музычную адукацыю атрымала ў Нацыянальнай музычнай акадэміі Украіны імя П. І. Чайкоўскага:
Падчас вучобы дырыжыравала ў опернай студыі Нацыянальнай музычнай акадэміі Украіны імя П. І. Чайкоўскага («Алека» С. Рахманінава, «Яўген Анегін» П. Чайкоўскага, «Севільскі цырульнік» Дж. Расіні).
У 1994—2002 гадах працавала ў Націанальнай заслужанай акадэмічнай капэле «Думка».
З 2002 года — дырыжор-пастаноўшчыца Кіеўскага Нацыянальнага акадэмічнага тэатра аперэты і мастацкая кіраўніца і дырыжор камернага аркестра юных студэнтаў факультэта музычнага мастацтва Кіеўскай дзіцячай акадэміі Мастацтваў, лаўрэат І Міжнароднага конкурсу імя Станковіча.
Удзельнічала ў прэстыжных музычных конкурсах, сярод якіх: Міжнародны конкурс сімфанічных дырыжораў імя А. Педроці (Трэнта, Італія), Міжнародны конкурс сімфанічных дырыжораў імя В. Джарданія (Харкаў), II Нацыянальны конкурс сімфанічных дырыжораў імя З. Турчака (спецыяльны прыз "Ружа надзеі"за лепшае выкананне абавязковага твора (M. Равель, сюіта № 2 «Daphnis e Chloe»), Усесаюзны конкурс маладых харавых дырыжораў (II прэмія, Мікалаеў).
Удзел у міжнародных фестывалях: VII, X, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI, XVII Міжнародны фестываль «Аперэта ў Каўнаскім замку» (Літва), I—V Міжнародны музычны фестываль «О — Фэст» (Буча), «Французская вясна» (Кіеў), «Залатыя апладысменты Букавіны» (Чарнаўцы) , «Мельпамена Таўрыі» (Херсон), «Гогаль-фэст» (Палтава) і іншыя.
У сакавіку 2014 года запрошана выступіць дырыжорам спектакля «Севільскі цырульнік» Дж. Расіні ў Каўнаскім дзяржаўным музычным тэатры.
Галавічы
Назву Галаві́чы маюць:
Говар
Говар — прозвішча.
Ахніўка
Ахніўка (Охні́вка) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аваднеўскай вясковай абшчыны.
Група Лорэнца
Спецыяльная група Лорэнца SO(1,\;3) — падгрупа пераўтварэнняў, вызначнік матрыцы якіх роўны 1 (у агульным выпадку ён роўны \pm 1).
Артахронная група Лорэнца, спецыяльная артахронная група Лорэнца — аналагічна, але ўсе пераўтварэнні захоўваюць напрамак будучыні ў часе (знак каардынаты x^0. Група , адзіная з чатырох, з'яўляецца сувязнай і ізаморфнай групе Мёбіуса.
Прадстаўленні групы Лорэнца
Прадстаўленні групы Лорэнца ў комплексных лінейных прасторах вельмі важныя для фізікі, так як звязаны з паняццем спіна. Усе непрыводныя прадстаўленні спецыяльнай артахроннай групы Лорэнца  можна пабудаваць пры дапамозе спінараў.
Нястанавіцкі сельсавет
Няста́навіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Малыя Нястанавічы. Знаходзіўся ў паўночна-заходняй частцы раёна.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Плешчаніцкага раёна Мінскай вобласці БССР шляхам аб’яднання тэрыторыі скасаваных Завішынскага і Запольскага сельсаветаў, цэнтр — вёска Вялікія Нястанавічы. З 25 снежня 1962 года ў складзе Лагойскага раёна. У 1989 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Малыя Нястанавічы. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Крайскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў: аграгарадок Малыя Нястанавічы, вёскі Асінцы, Баброва 1, Баброва 2, Белае, Будзенічы, Булахаўка, Вялікія Нястанавічы, Гарбоўшчына, Завішына, Завішынская Рудня, Заполле, Ляўданшчына, Прагон, Пятроліна, Стрый, Студзянец, Траянец, Ціхонавічы.
Васіль Карнеевіч Наўроцкі
Васіль Карнеевіч Наўро́цкі ( — ) — вучоны ў галіне гігіены, прафесар (1934), акадэмік Акадэміі медыцынскіх навук СССР (1960), Заслужаны дзеяч навукі Украінскай ССР (1968).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Дзедна Бабруйскага павета Мінскай губерні. У 1921 годзе скончыў медыцынскі факультэт Харкаўскага ўніверсітэта. У 1921—1924 гадах працаваў сельскім урачом. У 1924—1927 гадах інспектар працы ў Данбасе. З 1927 года працаваў у горадзе Харкаў ва Украінскім навукова-даследчым інстытуце гігіены працы і прафесійных хвароб, пасаду дырэктара якога займаў у 1941—1945 гадах. Адначасова з 1930 года дацэнт, з 1934 года прафесар кафедры гігіены працы Харкаўскага медыцынскага інстытута. У 1939 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Гигиена труда и техника безопасности в производствах нитро- и аминосоединений бензола». У 1942—1943 гадах В. К. Наўроцкі ў Новасібірскім інстытуце ўдасканалення ўрачоў на пасадзе загадчыка кафедры гігіены працы. З 1944 года — загадчык кафедры гігіены працы і прафесійных хвароб Украінскага інстытута ўдасканалення ўрачоў у Харкаве.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 140 навуковых прац (у тым ліку 5 манаграфій і падручніка) па гігіене працы ў хімічнай, вугальнай, горнаруднай, металургічнай прамысловасці, праблемах сілікозу, па эксперыментальна прамысловай таксікалогіі.
Сярода апублікаванага:
Джон Форбс Нэш
Джон Форбс Нэш малодшы (John Forbes Nash, Jr.;, Блюфілд, Заходняя Вірджынія, ЗША — ) — амерыканскі матэматык, які займаўся тэорыяй гульняў і дыферэнцыяльнай геаметрыяй. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1994).
Выпускнік Прынстанскага ўніверсітэта. Джон Нэш ажаніўся з Алішай Лард у 1957 годзе, калі ён лічыўся ўзыходзячай зоркай у свеце матэматыкі. У 1959 годзе ў яго дыягнаставалі паранаідальную шызафрэнію. Жонка некалькі разоў змяшчала яго ў псіхіятрычную бальніцу. У 1962 годзе яна развялася. Аднак яны засталіся блізкія адзін аднаму, а да пачатку 1980-х гадоў стан вучонага стаў паляпшацца. У 2001 годзе былыя муж і жонка зноў заключылі шлюб.
Аліша Нэш дапамагала мужу справіцца з хваробай. Яны разам сталі шмат выступаць публічна наконт правоў людзей з псіхічнымі расстройствамі.
У 1994 годзе Джон Нэш быў ганараваны Нобелеўскай прэміі па эканоміцы «За аналіз раўнавагі ў тэорыі некааператыўных гульняў» (разам з Райнгардам Зельтэнам і Джонам Харсані). У 2015 яму была прысуджана Абелеўская прэмія.
У канцы 1990-х гадоў журналістка Сільвія Назар напісала біяграфію Джона Нэша, якая паслужыла асновай для фільма «Гульні розуму» (A Beautiful Mind) рэжысёра Рона Ховарда. Стужка атрымала шматлікія ўзнагароды, уключаючы прэмію «Оскар» у намінацыях «Найлепшы фільм» і «Найлепшая рэжысёрская праца».
Джон Нэш загінуў у 2015 годзе ў Нью-Джэрсі ў аўтамабільнай катастрофе, разам з ім разбілася яго жонка Аліша Нэш.
NGC 5261
NGC 5261 (іншыя абазначэнні — ZWG 45.67, NPM1G +05.0394, PGC 48360) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Рамантыка з каменем
«Рамантыка з каменем» (Romancing The Stone) — прыгодніцкі фільм 1984 года рэжысёра Роберта Земекіса. Прэм’ера адбылася 30 сакавіка 1984 года, а ў наступным годзе на экраны выйшла працяг — «». Сусветныя касавыя зборы склалі 86 мільёнаў долараў.
Рабан Маўр
Рабан Маўр (Храбан Маўр, Rabanus (Hrabanus) Maurus) (каля, Майнц, Франкская дзяржава — , Усходне-Франкская каралеўства) — нямецкі багаслоў IX ст., вучань Алкуіна, абат Фульды, архіепіскап майнцкі, вучоны, лацінскі пісьменнік, педагог, паэт, дзеяч «Каралінгскага адраджэння». Аўтар адной з першых сярэдневяковых энцыклапедый. Згадваецца Дантэ Аліг’еры ў кантыку Рай «Боскай камедыі». Беатыфікаваны і кананізаваны каталіцкай царквой.
Каена
Каена (Cayenne) — сталіца Французскай Гвіяны, заморскага дэпартаменту Францыі. Насельніцтва складае 58 369 чалавек (2007).
Гісторыя
Заснаваная ў 1664. Каена вядомая як месца экспарту каенскага перцу. З XVIII па XX стагоддзе, як і ўся Гвіяна, была месцам палітычнай высылкі і катаргі. З-за трапічнага клімату і распаўсюджвання цяжкіх ліхаманак лічылася, што ў сасланага ў Каену мала шанцаў выжыць (па некаторых дадзеных, не больш за 3%). Падчас Вялікай французскай рэвалюцыі, асабліва ў перыяд тэрмідарыянскага канвента і Дырэкторыі, катаржную турму Сінамары называлі «сухая гільяціна». Аднак генералу Пішэгру ўдалося збегчы з Гвіяны.
Насельніцтва
Дынаміка змены колькасці насельніцтва:
Галошаўка
Назву Галошаўка маюць:
Расстрэл імператара Максіміліяна
«Расстрэл імператара Максіміліяна» — серыя прац Эдуарда Манэ 1867—1869 гадоў, якія адлюстроўваюць сцэну пакарання смерцю праз расстрэл Максіміліяна I, кіраўніка Другой Мексіканскай Імперыі, якая праіснавала менш за 4 гады. Складаецца з трох карцін, невялікага эскіза і літаграфіі. Усе пяць прац экспанаваліся разам на выстаўках у Лондане і Мангейме 1992—1993 гадоў і ў Нью-Ёркскім музеі сучаснага мастацтва ў 2006 годзе.
Сын эрцгерцага Аўстрыйскага Франца Карла і прынцэсы Сафіі Баварскай Максіміліян атрымаў тытул Імператара Мексікі пры падтрымцы Напалеона III у час французскай інтэрвенцыі ў Мексіку 1861—1867 гадоў. Сустрэўшы суръёзнае супраціўленне з боку ўзброеных сіл, лаяльных зрынутаму прэзідэнту Беніта Хуарэсу, Напалеон III быў вымушаны адвесці Французскі экспедыцыйны корпус у 1866 годзе, што прывяло да падзення Другой мексіканскай імперыі. Максіміліян быў захоплены ў палон у маі 1867 года і па прысудзе ваеннага суда расстраляны 19 чэрвеня.
Манэ прыступіў да працы не толькі з-за спагады рэспубліканскім ідэям, але і знаходзячыся пад моцным уплывам карціны Гоі «Трэцяе мая 1808 года ў Мадрыдзе».
Найбольш вядомая карціна ў серыі, якая цяпер захоўваецца ў Мангеймскім Кунстгале, падпісана Манэ ў левым ніжнім вугле і датавана 19 чэрвеня 1867 года — часам намаляванай падзеі, а не фактычнай датай завяршэння карціны.
Фрагменты іншай, буйнейшай працы захоўваюцца ў Лонданскай нацыянальнай галерэі. Частка палатна, магчыма, была адрэзана самім Манэ, але падзел на астатнія часткі быў зроблены ўжо пасля яго смерці. Захаваныя фрагменты былі нанова скампанаваны Эдгарам Дэга на адным палатне і набыты Лонданскай галерэй у 1918 годзе.
У бостанскай версіі расстрэльная каманда апранута ў форму мексіканскіх рэспубліканцаў з самбрэра на галовах, аднак на іншых карцінах яны намаляваны ў стандартнай палявой форме, звычайнай для многіх армій таго часу, уключаючы французскую. Чырвоная фуражка на галаве сяржанта відавочна намякае на Напалеона III, а яго пастава — на няўдалае правядзенне растрэлу, які запатрабаваў паўторнага залпу.
Палітычная двухсэнсоўнасць карцін зрабіла немагчымай іх паказ у Францыі пры Напалеоне III. Мангеймская версія выстаўлялася ў Нью-Ёрку і Бостане ў 1879—1880 гадах, у Восеньскім салоне 1905 года, на Берлінскім сецэсіёне 1910 года, пасля якога і была набыта Мангеймскім Кунстгале.
Український тиждень
Украї́нський ти́ждень (Украі́нскі ты́дзень) — украінскі часопіс і інтэрнэт-выданне, выходзіць штотыдзень з 2007 года. З’яўляецца адным з найбуйнешых сярод недзяржаўных украінамоўных часопісаў. Паралельна з друкаванай версіяй функцыянуе сайт выдання з рэгулярна абнаўляемай навіннай стужкай.
Пушкарскі прыказ
Пушка́рскі прыка́з — цэнтральная ваенная ўстанова ў Расіі ў 16—17 стст. Упершыню згадваецца ў 1577 годзе.
Прыказу былі падначалены служылыя артылерысты, казённыя кавалі гарадоў (акрамя гарадоў на паўднёвых засечных межах, паморскіх і сібірскіх). Пушкарскі прыказ загадваў вырабам, размеркаваннем і ўлікам гармат і боепрыпасаў, будаўніцтвам і кантролем за станам крапасных умацаванняў, засек. Прыказу былі падначалены Гарматны двор, Гранатавы двор, казённыя парахавыя млыны. Прыказам кіраваў баярын (часам, акольнічы) і 2 дзякі. Пушкарскі прыказ падзяляўся на гарадавы, засечны і грашовы сталы. У 1678—1682 гг. Пушкарскі прыказ уваходзіў у склад Рэйтарскага прыказа.
З 1583 года будаўніцтвам займаўся створаны Прыказ каменных спраў (Каменны прыказ). У 1701 годзе на базе Пушкарскага прыказа быў створаны Артылерыйскі прыказ.
Грэсонэ-Сен-Жан
Грэсонэ-Сен-Жан (Gressoney-Saint-Jean) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 815 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 69 км². Паштовы індэкс — 11025. Тэлефонны код — 0125.
Пысарэва Воля
Пысарэва Воля (Писарева Во́ля) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аваднеўскай вясковай абшчыны.
Жоржы Ёнасіро
(与那城 ジョージ; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1985 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Галубы
Назву Галубы маюць:
Бальмэ
Бальмэ (Balme) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 92 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 чал./км². Займае плошчу 61 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 0123.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santissima Trinità.
Венецыянскі кінафестываль 1964
25-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 27 жніўня па 10 верасня 1964 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Мікеланджэла Антаніёні.
Крацінгскі раён
Крацінгскі раён (Крацінгскае раённае самакіраванне; Kretingos rajono savivaldybė) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Клайпедскім павеце Літвы.
Вузкакалейная чыгунка
Вузкакалейная чыгунка, або вузкакалейка — чыгунка з шырынёй каляі меней за 1435 мм.
Крацінгскі раён
Населеныя пункты
Колькасць насельніцтва (2001):
Вузкакалейная чыгунка
У Беларусі ёсць вузкакалейныя чыгункі з шырынёй каляі 750 мм.
Рухомы склад такіх чыгунак шэрагам параметраў несумяшчальны з чыгункамі звычайнай каляі (г. зн. тэхнічныя праблемы не вычэрпваюцца заменай вазкоў). Звычайна вузкакалейкамі называюць чыгункі з шырынёй каляі 600—1200 мм; чыгункі з меншай шырынёй каляі называюць мікракалейкамі, а таксама дэкавількамі, што не заўсёды слушна. Дэкавілеўская каляя — каляя шырынёй 500 мм.
Крацінгскі раён
Адміністрацыйны падзел
Крацінгскі раён падраздзяляецца на 8 старостваў:
Свійчыў
Свійчыў (Свійчі́в) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аваднеўскай вясковай абшчыны.
Аляксандр Паўлавіч Цяльцоў
Аляксандр Паўлавіч Цяльцоў (нар., г. Орша, Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1978 годзе з адзнакай архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута (выкладчыкі А. Д. Кудзіненка, М. М. Суцягін, М. А. Латан, М. М. Гайдуковіч, В. М. Саломенік). З 1978 года архітэктар ДПІ «Белдзяржпраект» пры Дзяржбудзе БССР. Тэрміновую службу ў Савецкай арміі праходзіў на пасадзе галоўнага мастака краіны. Пасля дэмабілізацыі, з 1980 года архітэктар праектнага інстытута «Мінскграмадзянпраект» пры Мінскім аблвыканкаме; старэйшы архітэктар (з 1983); кіраўнік групы архітэктараў (з 1984), галоўны архітэктар праектаў інстытута (з 1989). З 1990 года кіраўнік персанальнай творчай майстэрні пры Саюзе архітэктараў, пасля перарэгістрацыі майстэрні — з 1996 года дырэктар прыватнага праектнага прадпрыемства «Творчая майстэрня Архітэктара Цяльцова А. П.».
Грамадская дзейнасць
Член Саюза архітэктараў СССР з 1987 года, член Саюза архітэктараў Беларусі. Член праўлення Мінскай абласной арганізацыі Саюза архітэктараў з 1988 года, старшыня першаснай арганізацыі Беларускага саюза архітэктараў інстытута «Мінскграмадзянпраект» з 1995 года.
Творчасць
Асноўныя творчыя працы: прафілакторый на 100 месцаў Мінскага тонкасуконнага аб’яднання ў раёне в. Зацань Мінскага раёна (1982—1983); кінатэатр на 250 месцаў у п. Свіслач (1985); 140-кватэрны жылы дом з убудаванымі памяшканнямі па вул. Шчорса ў г. Мінску (1988—1989); 119-кватэрны 12-14-павярховы жылы дом з убудаванымі памяшканнямі па вул. Розы Люксембург у г. Мінску (1993—1994);, культурна-спартыўны корпус і кафэтэрый (1994—2001); 47-кватэрны жылы дом з гаражом і ўбудаванымі памяшканнямі па вул. Грыбаедава ў г. Мінску (1996—1997); кафэ з офісамі па вул. Ленінскага Камсамола ў г. Салігорску (2000—2001); Шматпавярховы жылы дом з гаражом і ўбудаванымі памяшканнямі па вул. Магілёўскай у г. Мінску (2000—2002); Рэспубліканскі горналыжны цэнтр «Сілічы» ў Лагойскім раёне, гасцініца і рэстаран (2004—2005); 38-кватэрны жылы дом для малосемейных у п. Ждановічы (1999—2002); цэнтр камерцыйных сувязяў з гасцінічным комплексам па пр. Пераможцаў у г. Мінску, гасцінічны комплекс (2001—2006); рэканструкцыя прыбудовы дапаможнага корпуса пад адміністрацыйны будынак па пр. Партызанскім, 6 у г. Мінску (2005—2009); фізкультурна-аздараўленчы комплекс у г. Барысаве (1986, будаўніцтва замарожана); разбудова раённага дома культуры ў г. Валожыне (1988—1990); рэканструкцыя клуба КБВ пад культурны цэнтр у г. Мінску (1992); дзіцячая школа мастацтваў у г. Вілейка (1989—1993); крама «Тэхніка» ў г. Барысаве (1991); дом тэхнічнай творчасці ў Рэспубліканскім піянерлагеры «Зубраня» (1993—1994); музей з гасцініцай у Любанскім раёне (1991); адміністрацыйна-гандлёвы цэнтр МПКФ «Лік-ЗС» у г. Нягані Цюменскай вобласці (1992—1993); архітэктурна-планіровачнае рашэнне інжынернага корпуса НГДУ «Красналенінскнафта» у г. Нягані (1994—1995); устаўка-гасцініца па вул. Якуба Коласа ў г. Мінску (1996—1997); 15-павярховы 140-кватэрны жылы дом з убудаванымі памяшканнямі па вул. Жукоўскага ў г. Мінску (1996—1999); цэнтр аптовага гандлю ў г. Салігорску (2000); шматфункцыянальны будынак па вул. Берсана ў г. Мінску (2002—2003); прыбудова да адміністрацыйнага будынка Савета Рэспублікі ў г. Мінску (2003); аквапарк у горналыжным цэнтры «Сілічы» ў Лагойскім раёне (2005—2008), аквапарк «Лябяжы» ў Мінску (2014).
Узнагароды
Узнагароджаны Дыплом Дзяржаўнага Камітэта Беларускай СССР па справах будаўніцтва «За ўдзел у распрацоўцы маладзёжнага цэнтра ў Жодзіне» (1983); Грамата дзіцячага аздараўленча-адукацыйнага цэнтра «Надзея» за вялікі асабісты ўнёсак у забеспячэнне своечасовага і якаснага выканання праектных і будаўнічых прац па кафэтэрыі дзіцячага цэнтра «Надзея» (1999); Ганаровая грамата дзіцячага аздараўленча-адукацыйнага цэнтра «Надзея» за доўгатэрміновы актыўны ўдзел у рэалізацыі праекта «Надзея», унясенне значнага ўнёску ў захаванне і ўмацаванне здароўя дзяцей Беларусі, пацярпелых з-за катастрофы на Чарнобыльскай АЭС, а таксама ў сувязі з 10-годдзем з дня адкрыцця Дзіцячага рэабілітацыйна-аздараўленчага цэнтра «Надзея» (2004); медаль «За адданасць архітэктуры і творчыя дасягненні» (2005), Грамата БСА «За шматгадовую творчую дзейнасць і актыўны ўдзел у грамадскім жыцці беларускага Саюза архітэктараў, у сувязі з юбілеем» (2006); Дыплом сусветнага трыенале архітэктуры ІНТЭРАРХ за праект аздараўленча-адукацыйнага цэнтра «Надзея» (2003).