cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ПІ-труба
Канструкцыя
Для забеспячэння калянасці канструкцыі сталёвую трубу апрацоўваюць дробямётным або пескаструйным спосабам, што дае добрую складнасць паміж ёй і пластом аптымальна падабранай ППУ-ізаляцыі.
Плюсы
Пры мантажы ПІ-труб ўсталёўваюць сістэму аператыўнага дыстанцыйнага кантролю стану ППУ (САДК), якая дае магчымасць выявіць месца пранікнення вільгаці ў цеплаізаляцыйны пласт.
З-за адсутнасці жалезабетонных каналаў і камер для запорнай арматуры памяншаецца кошт капітальных выдаткаў.
Мінусы
Мантаж ПІ-труб патрабуе больш жорсткага выканання патрабаванняў тэхналогіі.
Арэхаўскі сельсавет (Маларыцкі раён)
Арэ́хаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Арэхава.
Сельсавет знаходзіцца на поўдні раёна. Мяжуе з Олтушскім сельсаветам на поўначы і Хаціслаўскім сельсаветам на паўночным усходзе, на поўдні — з Шацкім і Ратнаўскім раёнамі Украіны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў Брэсцкім раёне. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 6 населеных пунктаў.
Адносіны паміж Карантаніяй і Фрыульскім герцагствам
Адносіны паміж Карантаніяй і Фрыульскім герцагствам ахопліваюць амаль двухсотгадовы перыяд часу паміж пачаткам VII стагоддзя, калі Харутанская дзяржава толькі пачала сваё фарміраванне і 820 годам, калі яна была канчаткова падпарадкавана франкскай дзяржаве. Адносіны паміж Фрыулем і Карантаніяй у цэлым працягвалі заставацца складанымі, нават нягледзячы на тое, што абедзве дзяржавы аб'ядноўвала барацьба супраць адзінага непрыяцеля на ўсходзе — Аварскага каганата, які спыніў сваё існаванне ў 803 годзе. Акрамя гэтага, абедзве дзяржавы працягвалі адстойваць сваю незалежнасць у барацьбе з экспансіяй франкаў, якія прасоўваліся на паўднёвы ўсход.
Першыя памежныя канфлікты
Каля 600 года славяне сярэдняга цячэння Дуная ўсё яшчэ былі падпарадкаваны Аварскаму каганату. Па меры павелічэння славянскага насельніцтва і росту яго незадаволенасці палітыкай аварскай дзяржавы, міграцыя славянскага насельніцтва на перыферыю каганата ўзмацнілася. У 611 годзе славяне ўварваліся ў Істрыю, апынуўшыся ў непасрэднай блізкасці ад граніц лангабардскага Фрыуля, які і сам імкнуўся дыстанцавацца ад галоўнага кіраўніка лангабардаў і праводзіў незалежную палітыку ў гэтым рэгіёне Італіі. У 613 адбыўся першы паход войскаў фрыульскага герцага на альпійскіх славян. У 623 годзе, пасля паспяховага паўстанне славян супраць авараў, узнікла дзяржава заходніх славян на чале з кельцкім князем Сама. У адрозненне ад малалікіх воінаў-лангабардаў і членаў іх сем'яў, якія сяліліся астраўкамі ў велізарным масіве гала-раманскага насельніцтва, шматлікія славянскія земляробы пачалі кампактна сяліцца па ўсходніх адгор'ях Альпаў, асімілюючы рэшткі раманамоўнага насельніцтва і ўрываючыся на землі самага герцагства. Падобная перасяленчая каланізацыя пачала прыводзіць да росту канфліктаў з-за зямель. Больш за тое, у фрыульскіх лангабардаў з'явіўся страх перад тым, што з часам харутанскія князі могуць высунуць прэтэнзіі на занятыя іх супляменнікамі землі. Тым не менш, славянская каланізацыя Усходніх Альпаў працягвалася на працягу ўсяго VII стагоддзя, што садзейнічала фарміраванню Карантаніі як самастойнай дзяржавы ў 630-х гадах. У 642 годзе флот славян актыўна курсаваў каля берагоў лангабардскай Адрыятыкі. У сярэдзіне VIII стагоддзя на дрэнна маркіраваных граніцах абедзвюх дзяржаў панаваў адносны мір. Хоць буйных сутыкненняў ужо даўно не было, фармальнага міру таксама не заключалася, паколькі славянскія «роды» працягвалі самавольна асядаць на фрыульскіх землях.
Славяна-лангабардскія войны
У 670 годзе фрыульскі герцаг Ветар атрымаў перамогу над славянамі ў бітве каля Брыскіса (Броксаса). У 700 годзе харутане ўзялі рэванш і перамаглі лангабардаў у бітве каля Монтэ-Пурджэсіма, у якой іх герцаг Фердульф загінуў. У 725 годзе славян ізноў перамог герцаг Пема ў бітве каля Лаўрыяны (Лаварыяна). Зрэшты, у гэты раз бакі заключылі фармальнае перамір'е прама на полі бою. Адной з умоў дагавора быў узаемны абмен тэрыторыямі для выпасу скаціны. У 728 годзе сын Пема, Ратхіс накіроўваецца ў Крайну, дзе зноў перамагае славян. Аднак яны раптам нападаюць на яго пры вяртанні ў Фрыуль. Паводле рукапісаў Паўла Дыякана, падчас раптоўнага нападу Ратхіс не паспеў нават падняць дзіду і быў вымушаны абараняцца палкай.
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Абухава)
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Абухава Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. 1 Мая, 19. Архітэктар храма Барыс Васільевіч Шмыга.
Гісторыя
1 жніўня 2006 года быў асвячоны крыж на тэрыторыі будучага храма. У 2007—2008 гадах быў пастаўлены нулявы цыкл, у 2010—2012 гадах былі пабудаваны сцены храма. У 2013—2014 гадах быў зроблены дах і ўсталяваны купалы храма, пачата ўнутранае аздабленне. 1 жніўня 2014 года адбылося асвячэнне купалоў храма.
26 чэрвеня 2015 годы архірэем Арцеміем быў асвячоны ніжні храм. 24 чэрвеня 2017 года архірэем Арцеміем быў асвячоны верхні храм. 16 чэрвеня 2019 года над уваходам у храм звонку ўстаноўлена мазаіка прарока Іллі, аўтар якой мастак Аляксандр Сільвановіч.
Пры храме дзейнічае нядзельная школа.
14+: Працяг
«14+: Працяг» (14+: Продолжение) — расійскі рамантычны фільм 2023 года, зняты рэжысёрам Андрэем Зайцавым па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі выканалі, , Паліна Гухман і Ульяна Васьковіч.
Прэм’ера фільма адбылася 26 красавіка 2023 года на Маскоўскім кінафестывалі, 11 мая карціна выйшла ў шырокі пракат.
Сюжэт
Гісторыя сталення Лёшы, якому споўнілася 18 гадоў. Ён сустракае яркую і адкрытую Насцю, якая пераварочвае яго звыклы свет, але ўсё яшчэ ўспамінае сваё першае каханне Віку. Ён становіцца дарослым, а праблемы — больш сур’ёзнымі. Але, як і раней, справіцца з жыццёвымі складанасцямі і адказаць на ўсе пытанні аб каханні, сям’і і абавязку Лёша павінен самастойна.
Цемналескі сельсавет
Цемнале́скі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дрыбінскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Цёмны Лес.
Гісторыя
Утвораны 20 чэрвеня 1966 года ў складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Цёмны Лес у складзе 14 населеных пунктаў (Вярба, Галалобаўка, Гантоўля, Еськаўка, Каратышкі, Копцеўскі, Ленінскі, Пакуцце, Паташня, Пічаўка, Старая Пічаўка, Таўкачы, Цёмны Лес, Шаблавы), якія былі вылучаны са складу Расненскага сельсавета. З 29 снежня 1989 года ў складзе Дрыбінскага раёна. 23 снежня 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Міхееўскага сельсавета.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: вёскі Вярба, Галалобаўка, Гантоўля, Еськаўка, Каратышкі, Пакуцце, Паташня, Пічаўка, Таўкачы, Цёмны Лес, Шаблавы і пасёлак Ленінскі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 598 чалавек, з іх 93,6 % — беларусы, 5,4 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання БССР
Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе пад назвай Міністэрства земляробства БССР на базе Народнага камісарыята земляробства БССР.
Гісторыя
У 1947 годзе Міністэрства земляробства, Міністэрства тэхнічных культур і Міністэрства жывёлагадоўлі былі аб'яднаны ў Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР.
У 1953 годзе Міністэрства сельскай гаспадаркі, Міністэрства саўгасаў, Міністэрства меліярацыі, Міністэрства лясной гаспадаркі, упраўленняе сельскім і калгасным будаўніцтвам пры Савеце Міністраў БССР і ўпраўленне па справах калгасаў пры Савеце Міністраў БССР аб’яднаны ў адно Міністэрства сельскай гаспадаркі і нарыхтовак БССР. З 1954 года міністэрства атрымала новую назву — Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР.
У 1965 годзе на базе Міністэрства вытворчасці і нарыхтовак сельгаспрадуктаў БССР і Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР створана саюзна-рэспубліканскае Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР.
У 1985 годзе Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР спыніла сваю дзейнасць ; на базе Міністэрства сельскай гаспадаркі, Міністэрства пладовагароднінай гаспадаркі, Міністэрства мясной і малочнай прамысловасці, Міністэрства харчовай прамысловасці, Міністэрства сельскага будаўніцтва, Дзяржаўнага камітэта БССР па вытворча-тэхнічным абслугоўванні быў утвораны Дзяржаўны аграпрамысловы камітэт Беларускай ССР. У 1990 г. кіруючым органам сістэмы аграпрамысловага комплексу стаў Дзяржаўны камітэт БССР па сельскай гаспадарцы і харчаванню, які ў 1991 г. быў пераўтвораны ў Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання БССР, а з жніўня 1991 г. — Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
Астрожская Біблія
Разумеючы, што самая надзённая патрэба для праваслаўнага насельніцтва Вялікага Княства Літоўскага заключаецца ў духоўнай асвеце, веданні Бібліі, Астрожскі прыкладае намаганні, каб зрабіць славянскі біблейскі тэкст поўным і агульнадаступным, г.зн. распаўсюдзіць яго ў друкаваным выглядзе. Астрожскі хацеў выдаць тэкст Бібліі ў найбольш дакладным выглядзе. Пад час падрыхтоўкі Бібліі князь неаднаразова звяртаўся да Патрыярха Канстанцінопальскага Іераміі з просьбай даслаць «добре исправленныя и безпорочныя греческия и словенския рукописи» і «людей способных». Астрожскі атрымаў копію Генадзіеўскай Бібліі з Масквы, адправіў давераных людзей у грэчаскія, сербскія, балгарскія манастыры для збору спіскаў Бібліі. Выкарыстоўваючы ўжо існуючыя славянскія пераклады, у тым ліку зробленыя Ф. Скарынам, складальнікі Бібліі ажыццявілі параўнаўчы аналіз і рэдагаванне розных тэкстаў. Першае пробнае выданне пабачыла свет 12 ліпеня 1580 г. і ўключала Новы Запавет і Псалтыр. Другое — асноўнае выданне — выйшла 12 жніўня 1581 г. і ўключала поўны біблейскі звод і ўсе прадмовы да кнігі. Астрожская Біблія стала вялікім духоўным скарбам усяго славянскага і хрысціянскага свету.
Астрожская Біблія, у падрыхтоўцы і рэдагаванні якой актыўны ўдзел браў сам князь, стала першым друкаваным выданнем поўнага біблейскага зводу на тэрыторыі ВКЛ і Рэчы Паспалітай. Яна была афіцыйна прызнана Маскоўскім Патрыярхатам і забяспечвала літургічныя патрэбы праваслаўнага славянства на працягу чатырох стагоддзяў. Першае маскоўскае выданне Бібліі 1663 г. было перадрукам Астрожскай Бібліі, яно ж было пакладзена ў аснову Елізавецінскага выдання 1751 г.
Пры тыражы каля 1000—1500 экзэмпляраў да нашага часу дайшло больш за 260 асобнікаў Астрожскай Бібліі, якія захоўваюцца ў музеях, бібліятэках, архівах Украіны, Расіі, Беларусі, Польшчы, Літвы, Румыніі, Ватыкана, Грэцыі, Сербіі і іншых краін.
Вакол каюты
«Вакол каюты» (Autour d'une cabine) — нямы кароткаметражны мультфільм. Мультфільм дэманстраваўся са снежня 1894 года да сакавіка 1900 года ў, Францыя.
Каледжы аб’яднанага свету
Каледжы аб'яднанага свету (КАС), Каледжы міжнароднай супольнасці (United World Colleges, UWC)  — група навучальных устаноў у розных краінах, якія сваёй галоўнай мэтай лічаць развіццё ўзаемаразумення паміж народамі праз адукацыю. Прыём навучэнцаў з Беларусі — з 1994 г.
Асноўныя звесткі
У большасць каледжаў міжнароднай супольнасці прымаюцца навучэнцы, якія маюць 16 — 17 гадоў, па конкурсе, тэрмін навучання — 2 гады. Навучанне вядзецца па праграме МБ — міжнароднага бакалаўрата (International Baccalaureate, IB). Выпускнікі атрымліваюць дыплом, які прызнаецца болей чым у 130 краінах, і з ім могуць паступаць у вышэйшыя навучальныя ўстановы. Ініцыятарам заснавання першага каледжа быў нямецкі педагог і грамадскі дзеяч Курт Хан. Цяпер працуюць 15 такіх каледжаў (2014). Нацыянальныя камітэты, якія іх прадстаўляюць, дзейнічаюць болей чым у 120 краінах, адкуль вядзецца прыём навучэнцаў.
Каледжы, іх выпускнікі, нацыянальныя камітэты і іншыя арганізацыі і асобы, якія маюць дачыненне да каледжаў, складаюць сусветны рух Каледжаў міжнароднай супольнасці (UWC International). Старшыня руху з 1995 году — Яе Вялікасць каралева Іарданіі Нур.
Галоўная задача адукацыі — гэта забеспячэнне пяці якасцей у чалавеку: дапытлівасці; духу, які не прызнае паразы; настойлівасці ў дасягненні мэты; гатоўнасці да самаадрачэння; і, перш за ўсё, спагады.
Вядомыя выпускнікі
Каледжы аб'яднанага свету, у прыватнасці, скончылі: (Звесткі на 2014 г.)
IC 4846
IC 4846 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Арол.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2294
NGC 2294 (іншыя абазначэнні — MCG 6-15-14, ZWG 175.21, IRAS06478+3335, PGC 19729) — эліптычная галактыка (E6) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аманат (партыя)
Аманат  — найбуйнейшая прапрэзідэнцкая палітычная партыя ў Рэспубліцы Казахстан. Партыя была створана 19 студзеня 1999 года шляхам пераўтварэння грамадскага штаба ў падтрымку прэзідэнта Нурсултана Назарбаева ў Рэспубліканскую партыю «Атан». У 2006 годзе на пазачарговым з’ездзе партыя была перайменавана ў Народна-дэмакратычную партыю «Нур Атан». У 2013 партыя была пераназваная ў «Нур Атан» (з казахскай мовы перакладаецца як «Святло айчыны»). Па прапанове Касым-Жамарта Такаева, у 2022 годзе партыя была перайменаваная ў «Аманат» (перакладаецца як «запавет продкаў»).
З заснавання партыі ў 1999 годзе і да 2021 года яе старшынёй быў Нурсултан Назарбаеў.
Цьеры Лерміт
Цьеры Лерміт (Thierry Lhermitte; нар., Булонь-Біянкур) — французскі акцёр, вядомы пераважна па ролях камедыйнага плана.
Разам з Крысціянам Клаўе і іншымі вядомымі акцёрамі з’яўляецца ўдзельнікам французскай трупы «Le Splendid».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1952 годзе ў Булонь-Біянкур. Цьеры Лерміт з’яўляецца праўнукам мастака Леона Лерміта, унукам неўролага і псіхіятра Жана Лерміта і пляменнікам неўролага Франсуа Лерміта.
Удэй Хусейн
Удэй Садам Хусейн ат-Тыкрыці (18 чэрвеня 1964, Тыкрыт — 22 ліпеня 2003, Масул) — старэйшы сын былога прэзідэнта Ірака Садама Хусейна. Займаў пасады кіраўніка Алімпійскага камітэту Ірака, Іракскага саюза журналістаў і Іракскай футбольнай асацыяцыі, генеральнага сакратара Саюза студэнтаў Ірака і Саюза іракскай моладзі. Яму належалі газета «Бабіль» і радыё «Голас Ірака». Галоўнакамандуючы ўзброеным фарміраваннем «Федаін садам» і член арміі вызвалення Іерусаліма. Дэпутат парламента і доктар паліталогіі.
Цьеры Лерміт
Біяграфія
Надзелены добрымі матэматычнымі здольнасцямі, Цьеры вырашыў скончыць эканамічныя курсы ў ліцэі Луі Пастэра у Нёі-сюр-Сен. Там ён пазнаёміўся ​​з Крысціянам Клаўе і Жэрарам Жуньё. Разам яны пачалі выступаць у Кафэ-Тэатр, дзе і стварылі трупу «Le Splendid». Пазней да іх далучаецца Мары-Анн Шазель. Некаторыя іх сцэнкі пазней экранізавалі.
Удэй Хусейн
Біяграфія
Скончыўшы інжынерны каледж у 1984 годзе з высокімі вынікамі, Удэй стаў рэктарам Універсітэта імя Садама і старшынёй іракскага алімпійскага камітэта.
Цьеры Лерміт
Біяграфія
У 1984 ён сыграў галоўную ролю ў фільме Клода Зідзі «Адчыніце, паліцыя!», якая прынесла яму вядомасць. У далейшым акцёр з’явіўся і ў двух працягах культавай кінакамедыі.
Мае траіх дзяцей: Астрэ, Віктора і Луізу.
Удэй Хусейн
Біяграфія
У 1995 годзе стварыў і стаў галоўнакамандуючым добраахвотніцкай міліцыі — «Федаін садам». У перакладзе з арабскага «федаін» — «ахвяруючы сабой». Паводле розных ацэнак, колькасць «федаінаў» у Іраку дасягала ад 18 да 40 тысяч. Ён плаціў ім у месяц суму, эквівалентную 100 доларам (дзяржслужачыя атрымлівалі 3 долара), забяспечыў зямельнымі ўчасткамі, бясплатнай медыцынскай дапамогай і дадатковымі харчовымі пайкамі.
У сакавіку 2000 года Удэй быў абраны членам іракскага парламента.
У лютым 2002 года Удэй быў удастоены звання прафесара паліталогіі ў багдадскім Універсітэце Садама за 300-старонкавую доктарскую дысертацыю, прысвечаную праблемам міжнародных адносін у XXI стагоддзі. У гэтай працы Удэй прадказваў немінучы крах ЗША.
Замахі
У 1991 годзе, калі двайнік Удэя Хусейна аб’язджаў войскі, на адным з блок-пастоў члены Рабочай партыі Курдыстана, пераапранутыя ў ваенную форму іракскай арміі, абстралялі аўтамабіль з двайніком з ручнога кулямёта, а таксама кінулі ў яго дзве гранаты. У выніку двое ахоўнікаў двайніка Удэя былі забіты, кіроўца паранены ў жывот, а сам двайнік атрымаў скразное раненне ў руку і раненні абедзвюх ног аскепкамі гранаты.
12 снежня 1996 года на Удэя быў здзейснены яшчэ адзін замах. Падчас прагулкі па ўніверсітэцкім гарадку двое невядомых абстралялі чырвоны браніраваны Porsche Удэя з аўтамата і пісталета. Агнём у адказ аховы адзін з нападнікаў быў забіты, другому ўдалося схавацца. Таксама загінуў адзін целаахоўнік Удэя і выпадковы мінак, які трапіў пад агонь. 8 куль трапілі ў левую частку тулава і нагу. Адна з куль параніла Удэя ў пах, следствам чаго стала часовая страта рэпрадуктыўнай функцыі, пазней яе ўдалося аднавіць толькі часткова. Адно з раненняў — у пазваночнік — выклікала параліч ніжніх канечнасцяў, і ў выніку ён апынуўся паралізаваны. Пасля некалькіх аперацый, старэйшы сын Садама змог хадзіць толькі з кіем. Замах і хвароба канчаткова перакрэслілі шанцы Удэя на пасаду прэзідэнта: пасля гэтага відавочным спадчыннікам Садама стаў малодшы сын — Кусей.
8 сакавіка 2003 года здзейснены трэці замах. Увечары таго дня група ўзброеных людзей уварвалася ў конны клуб у раёне Аль-Джадырыя і адкрыла агонь па Удэю. Завязалася жорсткая перастрэлка, у выніку якой былі забіты 3 ахоўнікі. Нападнікам удалося схавацца.
Амерыканскае ўварванне і гібель
Перад пачаткам уварвання, 18 сакавіка 2003 года, Джордж Буш-малодшы высунуў Садаму Хусейну ультыматум з патрабаваннем, каб ён склаў з сябе паўнамоцтвы і пакінуў краіну разам са сваімі сынамі. У адказ на гэта Удэй у тэлеэфіры заявіў, што на самой справе прапанова павінна гучаць абсалютна інакш: гэта прэзідэнт Буш павінен «скласці з сябе паўнамоцтвы». Сын прэзідэнта Ірака назваў фігуру амерыканскага прэзідэнта «нестабільнай» і параіў яму пакінуць Белы дом. У адваротным выпадку амерыканскім войскам у Іраку будзе прыгатаваны «самы крывавы бой». Удэй Хусейн папярэдзіў Злучаныя Штаты аб тым, што напад на Ірак пашырыць межы вайны, якую некаторыя ісламскія краіны вядуць супраць ЗША. Па словах Удэя, «жонкі і маці тых, хто нападзе на нас, будуць галасіць, і слязам іх не будзе канца… у іх знікне вера ў тое, што для іх ёсць хоць адно бяспечнае месца — як у Іраку, так і ва ўсім астатнім свеце».
На наступны дзень арабскія СМІ паведамілі, што Садам Хусейн арыштаваў свайго старэйшага сына і адправіў пад аховай у прэзідэнцкі комплекс Тартар. Прычынай арышту паслужыла таемная спроба Удэя Хусейна дамовіцца з іарданцамі аб уцёках у Аман. 31 сакавіка, упершыню пасля пачатку вайны, свет убачыў нараду ваеннага камандавання, на якім старшыняваў Садам Хусейн — у ім прынялі ўдзел Удэй і яго малодшы брат Кусей. Праз тыдзень, 6 красавіка, іракскае тэлебачанне ў апошні раз прадэманстравала відэазапіс з жывым Удэем. Пасля звяржэння садамаўскага ўрада Удэй з бацькам, братам і шэрагам іншых палітычных дзеячаў Ірака зніклі. За ім, як і за многімі хаваліся, пачалося паляванне.
Людзі на віле забарыкадаваліся ўнутры і аказалі жорсткае супраціўленне. Мяркуючы па кадрах, якія ўдалося зняць тэлеканалу «Аль-Арабія», на віле зусім не рыхтаваліся да абароны: на стале былі рассыпаны шакаладныя цукеркі, а самі абаронцы былі ў тапачках.
Аперацыя працягвалася шэсць гадзін. Сам штурм пачаўся з прапановы здацца, але адказу атрымана не было. Калі спецназ падышоў да дома, то трапіў пад абстрэл: па іх стралялі людзі, якія забарыкадаваліся ў пакоі на верхнім паверсе асабняка. Чатыры байца былі паранены — трое на лесвіцы і адзін перад домам. Амерыканскія салдаты адкрылі агонь у адказ. Праз некаторы час яны паспрабавалі зноў пранікнуць у будынак, але зноў патрапілі пад агонь і адышлі. Пасля гэтага амерыканскія салдаты разгарнулі «Хамеры» з супрацьтанкавымі ракетамі і выпусцілі па доме 10 ракет. У выніку гэтага абстрэлу Удэй, яго брат Кусей і іх ахоўнік загінулі. Амерыканцы пагрузілі целы Удэя і Кусея на верталёт і даставілі з Масула ў аэрапорт Багдад, куды на апазнанне прывялі арыштаваных раней паплечнікаў Садама Хусейна. Удэя, у прыватнасці, даведаліся па шнару на назе, які застаўся ад замаху. Разам з імі забіты чатырнаццацігадовы Мустафа, сын малодшага брата.
Баючыся, што месца пахавання сыноў Садама можа стаць цэнтрам паломніцтва і сімвалам супраціву, амерыканскія ўлады доўга не выдавалі сваякам цела загінуўшых. Толькі праз два тыдні, насуперак усім традыцыям, астанкі былі пахаваны. Раніцай 2 жніўня на могілках у вёсцы Аўджа (недалёка ад горада Тыкрыт, радзімы Садама Хусейна) адбылося пахаванне Удэя і Кусея. Усе магілы былі пакрыты іракскім нацыянальным сцягам. Напярэдадні пахавання амерыканцы аддалі загад, каб колькасць удзельнікаў пахавання не перавышала 150 чалавек.
13 студзеня 2007 года цела забітых эксгумавалі і, у адпаведнасці з ісламскімі традыцыямі, да заходу сонца перапахавалі побач з парэшткамі іх бацькі, пакаранага смерцю 30 снежня 2006 года.
Беларуская Экстраліга 2013/2014
Эксталіга 2013/2014 — 22-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. Сезон пачаўся 4 верасня 2013 года і скончыўся 7 красавіка 2014 года. У турніры прынялі ўдзел 10 клубаў з Беларусі.
1 этап
На першым этапе рэгулярнага чэмпіяната ўсе каманды згулялі між сабой па 4 гульні, 2 хатнія і 2 гасцявыя. Па заканчэнні этапа каманды былі падзелены на дзве падгруппы, першыя 5 каманд склалі падгрупу «A», астатнія 5 склалі падгрупу «В».
2 этап
На другім этапе каманды ізноў згулялі па 4 матчы, 2 хатнія і 2 гасцявыя, але ўжо ўнутры сваіх падгруп. Па заканчэнні другога этапа былі высветлены 8 удзельнікаў плэй-оф (5 каманд падгрупы «A» і 3 лепшыя каманды падгрупы «В»).
8 cm Feldkanone M. 5
8 cm Feldkanone M. 5 (8-см палявая гармата М.5)— стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата выраблялась кампаніяй Škoda. Паміж войнамі яна выкарыстоўвалася Аўстрыяй, Чэхаславакіяй і Югаславіяй. Пад час Другой сусветнай вайна захопленая зброя выкарыстоўвалася нацысцкай Германіяй пад пазначэннямі 7.65 cm FK 5/8(ö), 7.65 cm FK 5/8(t), 7.65 cm FK 5/8(j) or 7.65 cm FK 300(j), 7.65 cm FK(i) and 7.65 cm Flak 268/1(i).
Кастнерыя
Кастнерыя (Kaestneria) — род сямейства, які быў упершыню апісаны ў 1956 годзе.
Арэал
Прадстаўнікі роду насяляюць у Канадзе, Кітаі, Чэхіі, Венгрыі, Інданезіі, Японіі, Малайзіі, Манголіі, Польшчы, Румыніі, Расіі, Славакіі, Украіне, ЗША і Беларусі.
Віды
На май 2019 года ў род уключаліся 8 відаў:
Чарнарызец Храбр
Чарнарызец Храбр («манах-змагар», «манах храбры», або «манах Храбр») звязаны са сярэднявечным балгарскім трактатам пачатку X стагоддзя «Пра пісьмёны» (). Абазначэнне навукоўцамі ідэнтыфікуецца па-рознаму. З аднаго пункта гледжання, «чарнарызец храбры» не імя, а паказвае на аўтара найстаражытнай славянскай азбукі, Святога Кірыла (Гануш 1859, Ільінскі 1915, Цанеў 1994, Федер 1999). З іншага (папулярнейшай) пункта гледжання «Чарнарызец Храбр» імя або псеўданім пісьменніка, які працаваў у Праслаўскай кніжнай школе ў канцы IX — пачатку X стагоддзяў.
Чарнарызец Храбры (як і шэраг іншых старажытных балгарскіх аўтараў) быў адкрыты для навукі рускімі славістамі.
У відзе друкаванага тэксту трактат «Аб пісьмёнах» упершыню з'явіўся ў так званай «Астрожскай азбукі» Івана Фёдарава (Астрог, 1578); другі раз надрукаваны таксама ў азбуцы (Вільня, 1621). Аднак з апублікаваннем тэксту імя яго аўтара вядома не стала, бо загаловак быў апісальным: «Паданне, як склаў Св. Кірыл Філосаф азбуку для славянскай мовы і кнігі перавёў з грэчаскай на славянскую мову». На працягу XVII і XVIII стагоддзяў тэкст трактата перадрукоўваўся шмат разоў, але ўсё ў той жа ананімнай рэдакцыі.
Імя Чарнарызеца Храбра адкрыта К. Ф. Калайдовічам, які знайшоў так званы «Лаўрэнціеўскі зборнік» (балгарскі рукапіс 1348 г., часоў цара Івана Аляксандра), дзе выявіў больш старажытную рэдакцыю твора, якая мае загаловак «О писменехь чръноризца храбра». Калайдовіч апублікаваў яе ў сваёй кнізе «Иоанн, экзарх Болгарский» (Іаан, экзарх Балгарскі, М., 1824) з палеаграфічнымі здымкамі.
Пазней было знойдзена яшчэ некалькі рукапісаў з тэкстам пад такім жа загалоўкам, так што ён замацаваўся ў навуцы як сапраўдны. У сярэдзіне XIX стагоддзя А. В. Горскі адкрыў так званы «маскоўскі спіс» трактата (XV стагоддзе), які, як лічаць, захаваў шматлікія старажытныя рысы пратографа; значэнне гэтага рукапісу ацаніў Спірыдон Палаўзаў, які апублікаваў яе ў сваёй кнізе «Век болгарского царя Симеона» (Век балгарскага цара Сімяона; Спб., 1852). Сярод наступных даследчыкаў тэксту варта згадаць І. В. Ягіча, які апублікаваў шэсць яго варыянтаў, і Л. С. Каравелава, які першым выказаў ідэю пра тое, што «Храбр» можа быць не сапраўдным імем, а псеўданімам. Найбольш грунтоўнай працай, прысвечаным асобы Храбра, лічаць манаграфію «Черноризец Храбър» балгарскага медыевіста К. М. Куева (1967). Крытычнае выданне тэксту па ўсіх спісах прадстаўлена ў кнізе славіста Уільяма Р. Федэра (1999).
У славістыцы Храбр займае адно з важных месцаў, побач з Кірылам і Мяфодзіем і іх вучнем Кліментам Охрыдскім. Па сваёй тэматыцы і мэце яго твор цесна звязана са справай салунскіх братоў. Як прамы працяг апошняга, ён частка важнай для ўсіх славян кірыла-мяфодзіеўскай праблематыкі. Храбр у славістыцы выступае не толькі як адзін з самых значных пісьменнікаў эпохі балгарскага цара Сімяона I, але і наогул як адзін з найцікавых кніжнікаў балгарскага сярэднявечча.
Латымерыя
Латымерыя (Latimeria) — рыба атрада цэлакантападобных надатрада кісцяпёрых, адзіны сучасны род уключае 2 віды.
Рэшткі латымерыі вядомы з дэвонскага перыяду (больш за 380 млн гадоў назад). Доўгі час лічылася вымерлай. Знойдзена ў Індыйскім акіяне каля берагоў Паўднёва-Усходняй Афрыкі (Каморскія астравы). Упершыню злоўлена ў 1938 каля вусця р. Халумна; апісана паўднёваафрыканскім вучоным Дж. Смітам (1939). Іншы від быў выяўлены ля берагоў Сулавесі ў 1997.
Жыве каля дна на глыбіні да 800 м і больш. Даўжыня больш за 1,8 м, маса да 95 кг. Самкі буйнейшыя за самцоў. Хвост трохлопасцевы, парныя плаўнікі маюць кароткую цэнтральную вось. Шкілет плаўніка, які нагадвае шкілет канечнасці наземных пазваночных, знаходзіцца ўнутры  шырокай  мясістай  лопасці. Луска буйная, масіўная. Маларухомыя, карыстаюцца плаўнікамі для плавання і апоры на грунт. Кормяцца рыбай. Яйцажывародныя.
Пажарнае дэпо (Бабруйск)
Гісторыя
15 ліпеня 1903 года пры вялікім збегу народа была асвечана пляцоўка ў завулку, які атрымаў назву Пажарны. На ёй распачалося будаўніцтва новага пажарнага дэпо. У гонар гэтай падзеі нават былі спецыяльныя памятныя значкі са срэбра і каляровай эмалі. На адным баку напісаны дэвіз пажарных тых гадоў: «Богу хвала, слава цару, бліжняга абарона». З іншага боку: «Бабруйск. 15 ліпеня 1903 года. Асвячэнне, закладка новага дэпо». Вага значка была 16,5 грамаў.
Сродкі на будаўніцтва збіралі з усяго горада: і ад заможных гараджан, і ад простага люда. Ужо праз год будаўніцтва было скончана.
Усю гісторыю існавання будынка на першым паверсе ў ім змяшчалася выключна пажарная станцыя. На другім паверсе спачатку быў уладкаваны тэатр (арандатар Фрыдлянд). Пазней там быў канцэртны зал, дзе выступалі славутыя гастралёры, у тым ліку, і.
Сіламі супрацоўнікаў у будынку створана мастацкая галерэя-музей «Пажарная справа» — адзіны ў Беларусі мастацкі музей, прысвечаны гэтай тэматыцы.
Віталь Міхайлавіч Баркоўскі
Віталь Міхайлавіч Баркоўскі (, в. Астравы,, Мінская вобласць) — беларускі рэжысёр і акцёр. Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (2000).
Рэпетыцыя аркестра
«Рэпетыцыя аркестра» (Band Drill) — амерыканская кароткаметражная нямая камедыя 1894 года рэжысёраў Уільяма Кэнэдзі Дыксана і Уільяма Хэйза з Фрэнкам Болдуінам у галоўнай ролі. Фільм зняты па п’есе Чарльза Хэйла Хойта «Млечна-белы сцяг» у лабараторыях Томаса Эдысана ў Нью-Джэрсі.
Віталь Міхайлавіч Баркоўскі
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1969, курс. Д. Арлова). Вучыўся рэжысуры ў А. Эфроса. У 1979]1987 гг. у Магілёўскім абласным тэатры імя Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча ў Бабруйску. Арганізатар і кіраўнік тэатра-студыі «Дзе-Я?» (1987—1990, разам з М. Труханам), эксперыментальных майстэрняў «АКТ» у Мінску (1990—1995), з 1997 г. галоўны рэжысёр, з 2001 па 2009 гг. — мастацкі кіраўнік Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Я. Коласа. Першая пастаноўка — «Апошні тэрмін» паводле В. Распуціна ў Тэатры юнага гледача Беларусі (1976). Цяпер галоўны рэжысёр Смаленскага драматычнага тэатра.
Ярмолічы (Нарачанскі сельсавет)
Ярмо́лічы (, Ермоличи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарачанскага сельсавета.
Да 16 снежня 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Рускасельскага сельсавета.
Альшанскі сельсавет (Столінскі раён)
Альшанскі сельсавет — сельсавет у складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Альшаны.
Гісторыя
Сельсавет створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Давыд-Гарадоцкага раёна Пінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Рамельскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 5 населеных пунктаў. Пасля скасавання Давыд-Гарадоцкага раёна 19 студзеня 1961 года сельсавет далучаны да Столінскага раёна. 4 мая 1981 года ў склад адноўленага Рамельскага сельсавета перададзены вёскі Мачуль і Рамель.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 8068 чалавек, з іх 99,4 % — беларусы.
Астрожская акадэмія
Астрожская славяна-грэка-лацінская школа ці Астрожская акадэмія — навучальная ўстанова, якая дзейнічала ў г. Астрог на працягу XVI—XVII стагоддзяў. Астрожская школа ці акадэмія мела трохступенны характар і спалучала ў сабе элементарную (пачатковую) і сярэднюю адукацыю з пачаткамі вышэйшай.
Гісторыя
У аснову дзейнасці Астрожскай акадэміі было пакладзена традыцыйнае для сярэднявечнай Еўропы, аднак цалкам незвычайнае для мясцовай школьнай адукацыі, вывучэнне сямі свабодных навук (граматыкі, рыторыкі, дыялектыкі, арыфметыкі, геаметрыі, музыкі, астраноміі), а таксама вышэйшых навук: філасофіі, багаслоўя, медыцыны. Студэнты Астрожскай акадэміі асвойвалі пяць моў: славянскую, польскую, старажытнагабрэйскую, грэцкую, лацінскую. Унікальнасць і арыгінальнасць гэтай установы вышэйшай адукацыі праявілася і ў тым, што тут упершыню злучыліся два тыпу культур: візантыйская і заходнееўрапейская. З Астрожскай акадэміяй звязваецца пачатак Рэнесанса на украінскіх землях.
Падручнікі для навучання рыхтаваліся і друкаваліся ў Астрожскай друкарні. Непасрэдна пры школе і друкарні К. Астрожскі стварыў гурток адукаваных людзей, якія займаліся перакладамі, распрацоўвалі і выдавалі вучэбную, богаслужбовую, павучальную літаратуру. Да гуртка належалі вядомы друкар Іван Фёдараў, пісьменнік Герасім Сматрыцкі, перакладчыкі і выдаўцы Васіль Суражскі і Цімафей Міхайлавіч; браты Дзям’ян і Ігнацій Налівайкі. У Астрог часта наведваліся грэчаскія навукоўцы — Дзіянісій Палеалог, будучы Канстанцінопальскі патрыярх Кірыл Лукарыс, патрыяршы экзарх свяшчэннамучанік Нікіфар Кантакузін. Усе гэтыя высокаадукаваныя людзі прымалі ўдзел у навучанні, што сведчыць пра яго высокі ўзровень.
Са сцен Астрожскай акадэміі выйшлі вядомыя царкоўныя і грамадска-культурныя дзеячы — пісьменнікі-палемісты і перакладчыкі. Сярод іх: Клірык Астрожскі — аўтар пісьмаў-адказаў Іпацію Пацею; Мялецій Сматрыцкі — епіскап і вядомы пісьменнік-палеміст; Захарыя Капысценскі — пісьменнік-палеміст; Іоў Барэцкі — Кіеўскі мітрапаліт, перакладчык і пісьменнік; Стэфан Зізаній — педагог і царкоўны прапаведнік; Андрэй Рымша — вядомы паэт, заснавальнік панегірычнага жанру; Лявонцій Карповіч і інш.
Акадэмія спыніла сваю дзейнасць у 1636 годзе. Сёння яе адукацыйныя традыцыі працягвае заснаваны ў 1994 годзе Нацыянальны ўніверсітэт «Астрожская акадэмія».
(37) Фідэс
(37) Фідэс  — буйны астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 5 кастрычніка 1855 года нямецкім астраномам Робертам Лютэрам у Дзюсельдорфскай абсерваторыі і названы ў гонар Фідэс (Fides), старажытнарымскай багіні згоды. Фідэс быў апошнім астэроідам, пазначаным астранамічным сімвалам.
Юравіцкае ўзвышша
Юравіцкае ўзвышша — краявое ледавіковае ўтварэнне ў межах Мазырскага Палесся. Размешчана ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, на левабярэжжы ракі Прыпяць.
Юравіцкае ўзвышша сфарміравалася ў час мазырскай (валынскай) фазы адступання дняпроўскага ледавіка, калі было часткай Мазырскай грады. У канцы паазерскага зледзянення аддзялілася ад грады ў выніку прарыву яе водамі р. Прыпяць. Мае аднолькавую будову з градой. Складзена з чырвона-бурых марэнных суглінкаў з праслоямі пяскоў, перакрытых маламагутным чахлом з лёсападобных суглінкаў. Тоўшча дыслацыравана.
Узвышша — самы буйны і марфалагічна выразны краявы масіў на міжрэччы Прыпяці і Дняпра. Рэльеф градавы і ўзгорысты з адноснымі перавышэннямі 10—20 м. Узгоркі арыентаваны з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Трапляюцца суфазійныя западзіны. Заходні схіл павернуты да Прыпяці, стромкі, кароткі, парэзаны ярамі, для ўсходняга — характэрныя кароткія лагчыны. На ўсходзе і поўначы ўзвышша паступова пераходзіць у водна-ледавіковую раўніну.
Глебы дзярнова-падзолістыя слаба- і сярэднеападзоленыя, месцамі слабаэрадзірававыя сугліністыя, добра асвоеныя пад сельскагаспадарчыя ўгоддзі. Большая частка пад ворывам.
На паўднёва-заходняй ускраіне Юравіцкага ўзвышша выяўлена познапалеалітычная стаянка чалавека (26—22 тыс. гадоў назад).
Беларуска-эстонскія адносіны
Беларуская-эстонскія адносіны — дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Эстонскай Рэспублікай, усталяваныя 6 красавіка 1992 года.
Сучаснасць
Урад Беларусі адкрыў сваё генеральнае консульства ў Таліне ў сакавіку 1994 года. У сваю чаргу Эстонія гэта зрабіла праз год, у ліпені 1995 года. Пасля паступовага паляпшэння адносін Эстонія вырашыла адкрыць сваё пасольства ў Мінску ў кастрычніку 2009 года. Беларусь зрабіла гэта ў чэрвені 2010 года.
Пасля 2020 года
Летам 2021 года ў Эстоніі прызначылі новага пасла ў Беларусі, аднак эстонскія ўлады вырашылі, што Яак Ленсмент у Беларусь не паедзе. Праз нейкі час прызначэнне было скасавана.
12 жніўня 2022 года міністр замежных спраў Эстоніі Урмас Рэйнсалу паведаміў, што эстонскія ўлады прынялі рашэнне не накіроўваць свайго пасла ў Беларусь пасля заканчэння кадэнцыі дзейнага кіраўніка дыпламатычнай місіі, патлумачыўшы яго тым, што «накіраванне амбасадара азначала б уручэнне даверчых грамат Лукашэнку, які не прызнаецца Эстонскай Рэспублікай легітымным прэзідэнтам, таму ўзровень нашых дыпламатычных зносін застаецца на ўзроўні паверанага ў справах».
23 верасня 2022 года МЗС Беларусі выклікала часовую павераную ў справах Эстоніі ў Беларусі Трыін Хіесалу. У ведамстве заявілі, што прааналізавалі дзеянні эстонскага кіраўніцтва, «у ліку якіх афіцыйныя спробы прысвоіць права выступаць ад імя беларускага народа і авантуры на пляцоўцы ААН … Яны не могуць быць расцэненыя інакш, як правакацыі ў адносінах да суверэнітэту і незалежнасці нашай краіны». Прычынай такой рэакцыі беларускага боку стала, верагодна, тое, што 19 верасня прадстаўніцтва Эстоніі і лідарка беларускай дэмакратычнай апазіцыі Святлана Ціханоўская арганізавалі на 77-й сесіі Генеральнай Асамблеі ААН дыскусію высокага ўзроўню, прысвечаную палітычнаму крызісу ў Беларусі, а таксама ролі рэжыму Лукашэнкі ў вайне Расіі супраць Украіны. У выніку афіцыйны Мінск скараціў штат эстонскага пасольства з 1 кастрычніка да консула і супрацоўніка адміністрацыйна-тэхнічнага персаналу, аналагічна скараціўшы сваю дыпламатычную прысутнасць у Эстоніі, а свайго пасла адклікалі для кансультацый.
24 кастрычніка 2022 года прыбыла з візітам у Талін на запрашэнне міністра замежных спраў краіны Урмаса Рэйнсалу лідарка Аб’яднанага пераходнага кабінета Беларусі Святлана Ціханоўская, якая прызнаецца краінамі ЕС пераможцам прэзідэнцкіх выбараў 2020 года. Яна правяла сустрэчы з прэзідэнтам Аларам Карысам, спікерам парламента Юры Ратасам, рэктарамі ВНУ, а таксама выступіла перад дэпутатамі з прамовай аб барацьбе беларусаў за свабоду і супраць расійскага рэваншызму. Ціханоўская ўспомніла беларускага дзеяча Антона Луцкевіча і ягоную сувязь з Эстоніяй, а таксама заявіла, што гэтая краіна выступіла надзейным сябрам дэмакратыі ў Беларусі. Падчас сустрэчы Урмас Рэйнсалу ў будынку Міністэрства замежных спраў Эстоніі ўрачыста перадаў ёй копію знойдзенай у архівах граматы аб прызнанні незалежнасці Эстоніі Радай БНР. Міністр замежных спраў таксама паведаміў, што Эстонія накіруе ў Вільню дыпламатычнага прадстаўніка, які будзе працаваць з дэмакратычнымі сіламі Беларусі. Прэзідэнт Эстоніі Алар Карыс пацвердзіў падтрымку беларускіх дэмакратычных сіл і выказаўся за прыцягненне Аляксандра Лукашэнкі да адказнасці.
Эканамічнае супрацоўніцтва
У студзені 2022 года стала вядома, што Беларусь абыходзіць забарону на транзіт светлых нафтапрадуктаў, якія мелі код 2707 (талуол, бензол і інш.), праз Эстонію. У выніку, прэм’ер-міністр Эстоніі Кая Калас заявіла, што Эстонія вырашыла ўвесці дадатковыя санкцыі супраць Беларусі і забараніць экспарт нафтапрадуктаў, на якія не распаўсюджваецца санкцыі Еўрапейскага саюза.
Беларуска-афганскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Ісламскай Рэспублікай Афганістан устаноўлены 15 чэрвеня 1999 года. 8 жніўня 2016 года Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Таджыкістан і Ісламскай Рэспублікі Афганістан па сумяшчальніцтве А. М. Іваноў уручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Ісламскай Рэспублікі Афганістан А. Гані. Працоўныя сустрэчы прэзідэнтаў Беларусі і Афганістана праходзілі ў рамках пасяджэнняў ШОС і БРЫКС у г. Уфа (Расія) у ліпені 2015 года, а таксама «на палях» саміту ШОС у чэрвені 2019 года ў г. Бішкеку (Кыргызстан). Прэзідэнт Беларусі правёў рабочую сустрэчу з кіраўніком выканаўчай улады Афганістана А. Абдулой у красавіку 2016 года падчас саміту АІС у г. Стамбуле. У чэрвені 2015 года адбылася сустрэча Прэзідэнта Беларусі са спецыяльным представнікам Прэзідэнта Афганістана па супрацоўніцтве са краінамі СНД М. Каргарам. У жніўні 2017 года Беларусь з афіцыйным візітам наведаў Кіраўнік выканаўчай улады Афганістана А.Абдула.
У кастрычніку 2018 года «на палях» засяджэння Савета кіраўнікоў урадаў ШОС, які прайшоў у г. Душанбэ, адбылася сустрэча Прэм’ер-міністра Беларусі С. М. Румаса з кіраўніком выканаўчай улады Афганістана А. Абдулой.
У 2020 годзе тавараабарот Рэспублікі Беларусь з Ісламскай Рэспублікай Афганістан склаў 181,4 млн. долараў, экспарт — 181,2 млн долараў, імпарт — 0,2 млн долараў. Аснову беларускага экспарту ў Афганістан складаюць: нафтапрадукты, трактары і седлавыя цягачы, лекавыя сродкі, шыны, прадукты харчавання і іншая прадукцыя. З Афганістана імпартуецца ў асноўным вінаград, свежы або сушаны. Створаны Сумесны Беларуска-Афганскі камітэт па гандлёвым і эканамічным супрацоўніцтве.
NGC 2295
NGC 2295 (іншыя абазначэнні — ESO 490-47, MCG -4-16-21, VV 178, CGMW 2-34, PGC 19607) — спіральная галактыка (Sab) ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навум Охрыдскі
Навум Охрыдскі ( і Наум Охридски, таксама вядомы як Навум Праслаўскі; 830-я — 23 снежня 910 года, Охрыд) — балгарскі святы, асоба ўшанаваны ў сучасных Балгарыі і Паўночнай Македоніі.
Святы Навум разам са Святымі Кірылам і Мяфодзіем, а таксама са сваім падзвіжнікам Святым Кліментам Охрыдскім з'яўляецца адным з заснавальнікаў балгарскай рэлігійнай літаратуры. Балгарская Праваслаўная Царква ўключае Святога Навума ў лік Седзьмачысленікаў.
Сутыкненне на эфіопа-эрытрэйскай мяжы (2010)
Сутыкненне на эфіопа-эрытрэйскай мяжы 2010 года — узброены інцыдэнт на мяжы Эфіопіі і Эрытрэі ля горада 1 студзеня 2010 года.
Сітуацыя
Адносіны паміж Эрытрэяй і Эфіопіяй заставаліся напружанымі, што было выклікана пагранічнымі спрэчкамі і вайной 1998—2000 гадоў.
Незадоўга да здарэння супраць Эрытрэі ўведзены санкцыі ААН за пастаўкі зброі самалійскім баевікам і адмову вырашаць пагранічную спрэчку з суседняй Джыбуці.
Ход падзей
У заяве ад 2 студзеня на сайце Міністэрства інфармацыі Эрытрэі казалася, што ранняй раніцай 1 студзеня 2010 года апалчэнцы НФВТ, адной з партый кіруючай кааліцыі Эфіопіі, распачалі паслядоўныя атакі ў раёне Заламбесы, але былі хутка адкінуты. 10 эфіопаў загінулі, двое ўзяты ў палон. У сваю чаргу, кіраўнік аддзела інфармацыі ўрада Эфіопіі, абвінаваціў афіцыйную Асмэру ў спробе схаваць напад эрытрэйскіх паўстанцаў, у выніку якога былі забіты 25 вайскоўцаў. На яго думку, урад Эрытрэі жадаў за лік канфрантацыі з Эфіопіяй адцягнуць увагу ад ўнутранага крызісу.
IC 4848
IC 4848 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Часовы правінцыяльны ўрад Літвы і Беларусі
Часовы правінцыяльны ўрад Літвы і Беларусі — цэнтр падрыхтоўкі і кіраўніцтва паўстаннем 1863—1864 гадоў на Беларусі і ў Літве. Створаны ў Вільні на базе Літоўскага правінцыяльнага камітэта, які абвясціў сябе Часовым урадам на чале з Кастусём Каліноўскім. У сувязі з пачаткам паўстання ў Польшчы ўрад у кожную губерню прызначыў паўстанцкага ваеннага начальніка і ўзяў курс на разгортванне паўстання з апорай на сялянства. «Белыя», незадаволеныя курсам Каліноўскага на аграрную рэвалюцыю, у канцы лютага 1863 года ўвайшлі ў змову з прадстаўніком Варшаўскага Цэнтральнага нацыянальнага камітэта пры Часовым урадзе Літвы і Беларусі Н. Дзюлёранам і зрабілі пераварот. Часовы ўрад, аслаблены арыштамі і ад’ездам яго членаў на месцы, вымушаны быў перадаць уладу Аддзелу кіраўніцтва правінцыямі Літвы.
Пакроў
Пакроў:
Мікалай Уладзіміравіч Астапковіч
Мікалай Уладзіміравіч Астапковіч — беларускі дзяржаўны дзеяч. Член Аграрнай партыі.
Біяграфія
Займаў пасаду дырэктара Слонімскай райаграпрамтэхнікі.
У 1995 годзе ў другім туры быў выбран дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад Слонімска-Чырвонаармейскай выбарчай акругі № 141 Гродзенскай вобласці.
Мікалай Міхайлавіч Рагашчук
Біяграфія
Нарадзіўся 22 красавіка 1979 года ў Пінску.
У 2003 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. С. Пушкіна па спецыяльнасці «Эканамічная кібернетыка», пазней скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працоўную дзейнасць пачаў рабочым будаўнічай брыгады Пінскай зверагаспадаркі ў в. Малатковічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці. З 2003 года працаваў інжынерам-праграмістам Брэсцкага рэгіянальнага аддзела інфармацыйна-тэхнічнага цэнтра ААТ «Палессетэхінфарматыка» у г. Пінск. У 2003—2013 гадах працаваў на розных пасадах у Брэсцкім абласным тэрытарыяльным фондзе дзяржаўнай маёмасці: спецыялістам першай катэгорыі аддзелаў рэфармавання дзяржаўнай уласнасці і правядзення аўкцыёнаў і конкурсаў; вядучым спецыялістам аддзела ўладальніцкага нагляду, галоўным спецыялістам, намеснікам начальніка аддзела кантролю за выкарыстаннем дзяржаўнай маёмасці; начальнікам аддзела ўліку, аналізу выкарыстання маёмасці і арэндных адносін; першым намеснікам дырэктара фонду.
У 2013—2016 гадах — намеснік дырэктара Мінскага гарадскога тэрытарыяльнага фонду дзяржаўнай маёмасці. У 2016—2018 гадах працаваў старшынёй камітэта эканомікі Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта. У 2018 годзе прызначаны намеснікам старшыні Мінскага абласнога выканаўчага камітэта.
З 5 красавіка 2021 года  па 14 верасня 2022 года працаваў памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектарам па Гомельскай вобласці.
14 верасня 2022 года прызначаны намеснікам Кіраўніка справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь з прысваеннем вышэйшага класа дзяржаўнага служачага.
З’яўляецца старшынёй Мінскага абласнога аддзялення Беларускай федэрацыі баскетбола.
Гановер
Гановер (Hannover) — горад на поўначы Германіі, сталіца з 1866 года прускай правінцыі Гановер, пазней, заснаванай у 1946 годзе зямлі Ніжняя Саксонія. Насельніцтва — 523 тыс. чал. (2001). Самы вялікі горад у Ніжняй Саксоніі.
Іван Баркоўскі
Іван Баркоўскі (Іван Борковський;, с. Чортавец, Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі, Аўстра-Венгерская імперыя — , Прага, ЧССР) — украінскі і чэшскі археолаг.
Біяграфія
Пад час 1-й сусветнай вайны ваяваў у шэрагах войскаў Аўстра-Венгерскай імперыі ды Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі. Пасля Першай Сусветнай вайны эміграваў у Чэхаславакію, дзе ў 1920 г. скончыў гімназію і два семестры Вышэйшай педагагічнай школы. З 1922 г. вучыўся на філасофскім факультэце Карлава ўніверсітэта ў Празе, дзе вывучаў археалогію ў вядомага славіста Л. Нідэрле (з 1929). У 1929 г. абараніў дысертацыю «Východni oblast kulturni a otázka šňůrove keramiký», прысвечаную шнуравой кераміцы. Працаваў на кафедры археалогіі Украінскага вольнага ўніверсітэта ў Празе; у 1938—1945 — яго рэктар. Падтрымліваў сувязі з украінскімі археолагамі. Даследаваў раннесярэднявечныя выбітнасці Прагі. Першым вывучыў і вылучыў так званы пражскі тып керамікі ў якасці доказу найстаражытнейшага славянскага засялення Цэнтральнай Еўропы. У 1960 г. абараніў доктарскую дысертацыю ў Інстытуце археалогіі Чэхаславацкай АН, прысвечаную Пражскаму граду. Аўтар больш за 150 навуковых прац, у тым ліку некалькіх манаграфій.
Санта-Інэс
Санта-Інэ́с (Santa Inés) — востраў у заходняй частцы архіпелага Вогненная Зямля. Уваходзіць у склад Чылі. Плошча - 3688 км².
Санта-Інэс — адзін з найбуйнейшых астравоў Паўднёвай Амерыкі. Знаходзіцца ў 2220 км на поўдзень ад Сант'яга, сталіцы Чылі. Адкрыты ў 1520 г. экспедыцыяй Ф. Магелана. Да пачатку XIX ст. на поўначы вострава сяліліся індзейцы-кавескар.
Востраў гарысты. Найвышэйшы пункт - 1371 м. Берагі стромкія, перарэзаныя залівамі і фіёрдамі. У гарах назіраецца сталы ледавіковы покрыў. Флора і фаўна бедныя. На ўзбярэжжы шмат марскіх птушак, цюленяў, навакольныя воды насяляюць кіты і дэльфіны.
Карл Манэ Георг Сігбан
Карл Манэ Георг Сігбан, таксама Зігбан (Karl Manne Georg Siegbahn; 3 снежня 1886, Эрэбру, Швецыя — 24 верасня 1978, Стакгольм, Швецыя) — шведскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы ў 1924 годзе «за адкрыцці і даследаванні ў вобласці рэнтгенаўскай спектраскапіі». Заснавальнік рэнтгенаўскай і ядзернай спектраскапіі.
Біяграфія
Манэ Сігбан нарадзіўся ў сям’і станцыйнага наглядчыка шведскай чыгункі Нільса Рэйнхальда Георга Сігбана і яго жонкі Эмы Сафіі Мацільды (нар. Цэтэнберг). У 1906 годзе Сігбан паступіў ва ўніверсітэт Лунда, які ён скончыў ў 1911 годзе абаронай доктарскай дысертацыі па тэме «Вымярэнне магнітнага поля». Ужо з 1907 па 1911 гг. Сігбан працуе асістэнтам прафесара Іагана Рыдберга. Пасля абароны дысертацыі Сігбан становіцца дацэнтам і ў 1915 годзе прафесарам. Пасля смерці Рыдберга ў 1919 годзе Сігбан займае яго кафедру. У 1923 годзе Сігбан пераходзіць ва Упсальскі ўніверсітэт і ў 1937 годзе становіцца прафесарам-даследчыкам ў Шведскай каралеўскай акадэміі навук. З 1938 па 1947 гг. Сігбан — прэзідэнт міжнароднага саюза чыстай і прыкладной фізікі (IUPAP).