cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстанцін III (узурпатар)
Параза і пакаранне смерцю
Дзеі Канстанціна нам вядомыя толькі з варожа наладжаных у адносінах да яго крыніц. Асоба Канстанціна, што прадстаўляецца ў гэтых крыніцах, вядома, адмоўная, але ён, мабыць, адрозніваўся ад двух сваіх кароткачасовых папярэднікаў. Імператар, па ўсёй бачнасці, павінен быў валодаць валявым характарам, каб зрабіць усё тое, што ён зрабіў, і ваяваць цягам некалькіх гадоў супраць розных ворагаў. Мэтай палітыкі Канстанціна было захаванне адзінства імперыі, ва ўсякім разе, адзінствы сваіх тэрыторый да Альп.
У легендах
Імя Канстанціна засталося ў легендах брытаў — так, Гальфрыд Монмуцкі ў сваёй «Гісторыі каралёў Брытаніі» прысвячае яму некалькі разделаў. Паводле яго аповеда, пасля смерці Грацыяна Вольнаадпушчаніка Брытанію ахапіў крызіс, і лонданскі архібіскуп Гветэлін адправіўся ў Брэтань прасіць дапамогі ў мясцовага караля Алдраена. Аднак Алдраен не пажадаў асабіста кіраваць адразу і Брэтанню, і Брытаніяй, таму паслаў свайго брата Канстанціна замест сябе.
Канстанцін прыняў кіраванне і разграміў скотаў, піктаў і нарвежцаў, якія ўварваліся ў Брытанію раней. Потым ён быў абвешчаны каралём у Цырцэстрыі, пасля чаго ўзяў шлюб з мясцовай рымлянкай. Паводле паведамлення Гальфрыда Монмуцкага, ад гэтага шлюбу нарадзіліся трое сыноў: Канстант, і. Праз дзесяць гадоў Канстанцін быў забіты:
"«Па сканчэнні дзесяці гадоў да караля з'явіўся нейкі прабывалы ў яго ў падначаленні пікт і, выдумаўшы, быццам яму трэба перамовіцца з ім сам-насам, адасобіўся з Канстанцінам у кустах і, калі нікога вакол не было, ударам нажа ўразіў таго да смерці» ."
Пасля смерці Канстанціна паміж яго сынамі бліснула вайна за ўладу, якая доўжылася датуль, пакуль каралём не стаў Канстант, неўзабаве пасля гэтага таксама забіты.
Усерасійская надзвычайная камісія па барацьбе з контррэвалюцыяй і сабатажам
УНК СНК РСФСР — Усерасійская надзвычайная камісія па барацьбе з контрарэвалюцыяй і сабатажам (Всероссийская чрезвычайная комиссия по борьбе с контрреволюцией и саботажем) пры Савеце народных камісараў РСФСР (1917—1922). Утворана 20 снежня 1917 году. Ліквідавана з перадачай паўнамоцтваў Дзяржаўнаму палітычнаму ўпраўленню (ДПУ НКУС РСФСР) пры НКУС РСФСР 6 лютага 1922 года.
Агуаскальентэс
Агуаскалье́нтэс (Aguascalientes) — горад у Мексіцы, сталіца штата Агуаскальентэс і адміністрацыйны цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта. Колькасць насельніцтва — (2010).
Назва паходзіць з іспанскіх слоў «aguas calientes», якія абазначаюць «гарачыя воды». Заснаваны 22 кастрычніка 1575 года Хуанам дэ Мантора Радрыгесам. Горад быў створаны як пост паміж гарадамі Сакатэс і Мехіка.
Усерасійская надзвычайная камісія па барацьбе з контррэвалюцыяй і сабатажам
УНК з'яўлялася органам «дыктатуры пралетарыяту» па абароне дзяржаўнай бяспекі РСФСР, «кіраўнічым органам барацьбы з контрарэвалюцыяй на тэрыторыі ўсёй краіны». УНК мела тэрытарыяльныя падраздзяленні для «барацьбы з контрарэвалюцыяй на месцах».
У. І. Ленін, галоўны ідеолаг яе фарміравання, называў Усерасійскую надзвычайную камісію, без якой «ўлада працаўнікоў існаваць не можа, пакуль будуць існаваць на свеце эксплуататары…», «нашай паражальнай зброяй супраць незлічоных змоваў, незлічоных замахаў на Савецкую ўладу з боку людзей, якія былі бясконца мацней за нас».
З 27 студзеня 1921 года ў лік задачаў УНК уваходзіла ліквідацыя бездагляднасці і безнагляднасці сярод дзяцей.
Менавіта ад скарачэння слова НК (ЧК) адбылося слова «чэкіст».
Літаратура
http://independent.academia.edu/SergeiRjabchikov/Papers/1322526/Zametki_po_istorii_Kubani_materialy_dlya_khrestomatii_
Мой сусед Тотара
«Мой сусед Тотара» (となりのトトロ) — поўнаметражны анімэ-фільм 1988 года, створаны японскім мультыплікатарам Хаяо Міядзакі.
Сюжэт
Пераехаўшы ў вёску, дзве маленькія сястры, старэйшая Сузукі і малодшая Мэй, знаёмяцца з лясным духам, якога Мэй называе «Тотара» (скажонае «троль»). Пасябраваўшы з дзяўчынкамі, Тотара не толькі ўладкоўвае ім паветраную экскурсію па сваіх уладаннях, але і дапамагае пабачыцца з мамай, якая ляжыць у шпіталі.
Крытыка
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «Выдатных фільмаў».
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 5 кінаўзнагародамі і яшчэ 2 намінацыямі.
Красная Зара
Назву Кра́сная Зара́ маюць:
Заява 32-х
Перадумовы
У снежні 1920 года наркамам асветы быў прызначаны Усевалад Ігнатоўскі, адзін з галоўных аўтарытэтаў у беларускім пытанні. Кіраўніком беларускага аддзела Наркамасветы ССРБ быў Пятро Ільючонак, які і быў адным з ініцыятараў «заявы 32-х». У канцы 1920 — пачатку 1921 году паводле ініцыятывы Ільючонка праводзіліся сходы-сустрэчы камуністаў-беларусаў, на якіх абмяркоўваліся пытанні нацыянальна-культурнага будаўніцтва рэспублікі і перспектывы яе развіцця. Ставілася пытанне аб неабходнасці пераводу працы Наркамасветы на беларускую мову.
Апісанне
У дакладзе ўтрымліваліся крытычныя заўвагі наконт палітыкі, якую праводзіла партыйна-савецкае кіраўніцтва рэспублікі. Для яе характэрна, канстатавалі аўтары, «незнаёмства з мінулым краю, неразуменне беларускага руху, поўная разлучанасць з працоўнымі масамі краю». У заяве прадугледжвалася рашэнне комплексу праблем развіцця нацыянальнай культуры, асветы і надання беларускай мове статусу дзяржаўнай. Мы лічым, - пісалася ў заяве, - што ўсе загады, дэкрэты і т.п. павінны выдавацца на беларускай і расійскай мовах. Неабходна як мага больш забяспечваць беларускае сялянства і рабочых камуністычнай літаратурай на беларускай мове... Неабходна, каб Цэнтральнае бюро Камуністычнай партыі Беларусі пачало весці агітацыю і прапаганду на беларускай мове. Калі Цэнтральнае бюро КП(б)Б не ў стане правесці беларусізацыю, то неабходна ўтварыць адпаведны орган».
Акрамя «заявы 32-х» у ЦК РКП(б) была накіраваная амаль ідэнтычная паводле зместу, але лепш адрэдагаваная «дакладная запіска» вядомага грамадскага дзеяча Алеся Бурбіса, датаваная 14 студзеня 1921 года. Да яе быў прыкладзены дадатак аб стварэнні ўзорнай Беларускай Савецкай Рэспублікі, дзе змяшчалася інфармацыя пра гістарычнае мінулае, палітычны і грамадскі лад Беларусі, гісторыі развіцця савецкай улады ў рэспубліцы, рабіліся крытычныя заўвагі ў сувязі з памылкамі ў правядзенні нацыянальна-дзяржаўнай палітыкі кіраўніцтвам рэспублікі.
Вячаслаў Юр’евіч Шуцілін
Вячаслаў Юр’евіч Шуцілін (, Разань, РСФСР) — беларускі эканаміст, рэктар Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта з 2019 да 2021 года, доктар эканамічных навук (2018), дацэнт (2007).
Заява 32-х
Водгук
Заява, накіраваная непасрэдна ў ЦК РКП(б) Уладзіміру Леніну, і сакратару Мікалаю Крэсцінскаму, старшыні Наркамнаца і Іосіфу Сталіну выклікала непакой сярод кіраўніцтва ЦБ КБ(б)Б, у першую чаргу Вільгельма Кнорына.
Вячаслаў Юр’евіч Шуцілін
Біяграфія
Нарадзіўся ў Разані, вырас у Мінску.
У 1993 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт, пасля чаго застаўся працаваць выкладчыкам кафедны гандлю сродкамі вытворчасці.
Заява 32-х
Водгук
У 1930 гады ў часе кампаніі супраць «нацдэмаў» Заява 32-х была пастаўленая ў віну яе аўтарам як «контррэвалюцыйны акт», «нацыянал-дэмакратычны катэхізіс» і бальшыня аўтараў была рэпрэсаваная.
Значэнне
Пасля пасяджэння Цэнтральнага Бюро КП(б)Б некаторыя час працягвалі склікацца сходы беларусаў-камуністаў, на якіх вылі выпрацаваны прапановы па пашырэнні ўжывання беларускай мовы ў школе, забеспячэння ў рэспубліцы роўных правоў чатырох моў: беларускай, рускай, ідыш і польскай, правядзенні культурна-асветнай работы з улікам спецыфікі гарадскога і сельскага насельніцва. Прапановы, як і асноўныя палажэнні «заявы 32-х», былі ўлічаны пры прыняцці ў лютым 1921 года ЦВК шэрагу пастаноў, якія фактычна прадвызначалі ўвесь наступны ход палітыкі беларусізацыі.
Вячаслаў Юр’евіч Шуцілін
Біяграфія
У 2018 годзе прызначаны першым прарэктарам БДЭУ, а ў 2019 годзе прызначаны рэктарам БДЭУ.
Сям’я
Жанаты, мае двух сыноў.
Удзел у палітычных рэпрэсіях
У 2020 годзе, падчас масавых пратэстаў, што пачаліся пасля выбараў Прэзідэнта Беларусі, кіраўніцтва БДЭУ, рэктарам якога ў той час быў Шуцілін, накіравала ў міліцыю спіс удзельнікаў пратэсных акцый з ліку сваіх студэнтаў і папрасіла прыцягнуць іх да адміністрацыйнай адказнасьці.
Шуцілін падпісаў вымовы шэрагу студэнтаў БДЭУ і адлічыў некалькіх студэнтаў з універсітэта ў сувязі з іх удзелам у акцыях пратэсту. За выказванне грамадзянскай пазіцыі Шуціліным быў звольнены з пасады дэкан факультэта міжнародных бізнес-камунікацый БДЭУ Міхаіл Мішкевіч.
Больш за 150 выкладчыкаў і супрацоўнікаў БДЭУ публічна звярнуліся да Шуціліна, пратэстуючы супраць палітычных рэпрэсій ва ўніверсітэце.
Завулак Казлова (Мінск)
Завулак Казлова — завулак у Партызанскім раёне Мінска. Названы ў гонар В.І. Казлова. Цягнецца ўздоўж Сляпянскай воднай сістэмы паміж вул. Казлова, Смаленскай і Даўгабродскай з аднаго боку і вул. Акадэмічнай і Сталетава з другога.
Ганна Васільеўна Цімірова
Ганна Васільеўна Цімірова (народжаная Сафонава, у другім шлюбе Кніпер; 1893—1975) — руская мастачка і паэтка, дачка дырыжора і піяніста В. І. Сафонава; з 1911 года замужам за марскім афіцэрам, потым контраў-адміралам С. М. Ціміровым, з якім развялася ў канцы 1918 года; да студзеня 1920 года фактычна была жонкай адмірала А. В. Калчака. Пасля яго арышту ў студзені 1920 года самахоць рушыла ўслед за ім. Сын ад першага шлюбу — мастак У. С. Ціміроў. У 1922 годзе выйшла замуж за інжынера-будаўніка У. К. Кніпера (1888—1942); да атрымання адказу пракурора пра гібель і рэабілітацыю сына Уладзіміра (1957) насіла падвойнае прозвішча Кніпер-Цімірова.
Чырвоная Зара
Назву Чырво́ная Зара́ маюць:
Універсітэт Пуацье
Універсітэт Пуацье (Université de Poitiers) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Пуацье. Адзін з найстарэйшых універсітэтаў Францыі.
Гісторыя
Заснаваны ў 1431 годзе Папам Рымскім Яўгенам IV і падараваны ім каралю Францыі Карлу VII. У пачатку дзейнасці ўніверсітэта тут выкладаліся тэалогія, кананічнае і цывільнае права, медыцына і мастацтва.
У XVI стагоддзі ўніверсітэт заслужыў агульнаеўрапейскую рэпутацыю і стаў другім па папулярнасці пасля Парыжскага ўніверсітэта. Колькасць навучэнцаў даходзіла да 4000 чалавек.
Універсітэт падчас Вялікай французскай рэвалюцыі быў закрыты і моцна пацярпеў. Аднавіў працу толькі ў 1896 годзе.
У ліку яго студэнтаў былі такія выбітныя людзі, як Фрэнсіс Бэкан, Дэкарт, Франсуа Рабле і іншыя.
Ганна Радзівіл (1567—1617)
Ганна фон Кетлер ці Ганна Радзівіл, Ганна Радзівілава. (Anna von Kettler, Anna Radziwiłłowa; — ) — курляндская прынцэса, літоўская князёўна і ардынатка Клецка (1586—1617).
Паходжанне
Прадстаўніца нямецкай княжацкай дынастыі. Дачка Готгарда фон Кетлера,, і. Сястра курляндскіх герцагаў і, і герцагіні.
Жыццяпіс
Нарадзілася ў Мітаве, Курляндыя.
Жонка літоўскага князя Альбрэхта Радзівіла, вялікага маршалка літоўскага і Клецка. Вяселле адбылося 12 студзеня 1585 года ў Мітаве. Пад уплывам мужа перайшла з лютэранства ў каталіцтва.
Нарадзіла 4 дзяцей.
Дом па вуліцы Кірава, 19 (Мінск)
Архітэктура
Чатырохпавярховы амаль П-падобны ў плане з цокальным паверхам будынак рытмічна спалучае рознавялікія аб’ёмы, злучаныя лесвічнымі клеткамі. Падоўжаны фасад на вул. Кірава мае сіметрычнае вырашэнне: цэнтральная і вуглавыя часткі размешчаны на адной лініі, прамежкавыя аб’ёмы вылучаны рызалітамі. Бакавыя крылы пабудаваны па тым жа прынцыпе. Фасады вырашаны надзвычай сціпла. Рытм прамавугольных аконных праёмаў розных памераў без абрамленняў адвольны. Балконы аформлены простымі агароджамі. 1-ы і 4-ы паверхі вылучаны карнізамі-перацяжкамі. Уваходы ў кватэры розных частак зроблены з інтэрвалам у паўпаверха. Унутраная планіроўка вырашана індывідуальна. Санітарныя блокі маюць натуральнае асвятленне. Канструкцыйная схема мяшаная — з папярочнымі і падоўжнымі нясучымі сценамі і элементамі каркаса.
Свята-Успенская царква (Плябань)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Плябань Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
На заходняй ускраіне вёскі. Пабудавана ў другой палове 18 ст. з цэглы як касцёл, закрыты і перададзены пад царкву ў 1872 г. Пасля Вялікай Айчынай вайны знаходзіўся ў паўзруйнаваным стане. Рэстаўрыраваны ў канцы 20 — пачатку 21 ст.
Архітэктура
Помнік архітэктуры пераходнага стылю ад барока да класіцызму. Прамавугольны ў плане будынак пад высокім двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры васьмігранным шатровым барабанам. Па фронце галоўнага фасада да яго дабудавана прамавугольнае ў плане 1-павярховае крыло плябаніі пад двухсхільным дахам, таксама завершаным васьмігранным барабанам. Плоскасны двух'ярусны галоўны фасад раскрапаваны магутнымі пілястрамі на 3 пласлы. Верхні ярус — шчыт з пакатымі бакавымі гранямі і трохвугольным франтонам у завяршэнні. Трохвугольнымі шчытамі завершаны тыльны алтарны фасад і тарцовы фасад бакавога крыла. Бакавыя сцены рытмічна расчлянёны стральчатымі аконнымі праёмамі і вялікімі пілястрамі ў прасценках. Па перыметры будынак апяразаны прафіляваным карнізам, які вылучае высокую цокальную частку.
Зала храма перакрыта плоскай драўлянай столлю. Побач з храмам пастаўлена двух'ярусная чатырохгранная шатровая званіца.
Хамякова
Назву Хамяко́ва маюць:
Свіслачаны
Свіслача́ны (Świsłoczany) — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводства Польшчы, на левым беразе ракі Свіслач, на мяжы з Беларуссю. Уваходзіць у склад гміны Грудак.
Гімн Узбекістана
Гімн Узбекістана — адзін з галоўных дзяржаўных сімвалаў Узбекістана, нараўне са сцягам і гербам.
Малое Азярко
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,12 км, найбольшая шырыня 0,06 км. Даўжыня берагавой лініі 0,31 км.
Размешчана сярод балота. Зарастае.
Юрый Генадзевіч Цяпкін
Юрый Генадзевіч Цяпкін (, Ленінград) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражывае ў Мінску.
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск» 2019 года
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск-2019» быў праведзены ў 28-ы раз у рамках традыцыйнага фестываля мастацтваў Славянскі Базар у Віцебску.
Конкурс сабраў прадстаўнікоў 16 краін з Еўропы і Азіі. Упершыню на конкурсе ўзяў удзел Кітай.
Гран-пры конкурса атрымаў казахскі выканаўца Адыльхан Макін, першая прэмія дасталася грузінскаму выканаўцу Георгію Путкарадзэ.
Рэгламент конкурса
Удзел у конкурсе дазваляецца выканаўцам ад 18 да 31 года ўключна. Максімальная колькасць удзельнікаў - 18 з розных краін свету. Згодна з рэгламентам конкурса, прыярытэтным фактарам пры адборы для ўдзела ў конкурсе з'яўляецца наяўнасць у ўдзельніка рэкамендацыі органа дзяржаўнага кіравання сферай культуры краіны-удзельніцы, і (або) перамога ўдзельніка ў нацыянальным адборачным туры (пры яго наяўнасці).
Конкурсныя выступленні праводзіліся публічна ў два конкурсныя дні ў фармаце мерапрыемства забаўляльнага характару. У першы дзень выконваўся папулярны і вядомы твор кампазітара славянскай краіны і на адной з славянскіх моў, які занімаў (ці занімае) лідэрскія пазіцыі ў хіт-парадах. Выкананне ажыццяўлялась у суправаджэнні Нацыянальнага акадэмічнага канцэртнага аркестра РБ пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга. Працяг выступлення не павінен быў займаць больш за 4 хвіліны.
У другі дзень конкурса выконваўся папулярны і вядомы твор, які займаў (ці займае) лідэрскія пазіцыі ў сусветных хіт-парадах. Выканнане ажыццяўлялася ў суправаджэнні фанаграммы "мінус адзін" не болей за 4 хвіліны. Падчас выканання сустветных хітоў з канкурсантамі супрацоўнічаў балет Алы Дыхавай "Тодэс": на кожнае выкананне была зроблена адмысловая харэаграфія.
У 2019 годзе ўсе пераможцы нацыянальных адборачных тураў адразу ўдзельнічалі ў фінале конкурса. Паўфіналаў не праводзілася.
Калегія журы конкурса
Міжнароднае журы фарміравалася дырэкцыяй фестываля на кантрактнай аснове з ліку папулярных выканаўцаў, кампазітраў, менеджераў. Для конкурса Віцебск-20219 максімальная колькасць сябраў журы была лімітавана 12 асобамі, уключна з Старшынёй, адказнаным і тэхнічным сакратарамі.
Журы ацэньвала ўдзельнікаў па 10-бальнай схеме з найменьшым балам 5. Форма галасавання - адкрытая (электронная): канкурсанты атрымлівалі балы адразу пасля выступлення. Пры супярэчнасцях паміж сябрамі журы старшыня мае права на дадатковы голас.
У конкурсе 2019 года у калегіі журы прысутнічалі:
Удзельнікі і вынікі
Планавалася, што ў конкурсе возьмуць удзел прадстаўнікі 18 краін, але выканаўцы з Кубы і Славеніі не здолелі прыехаць у сувязі з юрыдычнымі і некаторымі праблемамі са станам здароўя.
Перамога Казахстана стала другой па ліку для гэтай краіны. У 2015 годзе Гран-пры конкурса "Віцебск" атрымаў Дзімаш Кудайберген.
Прадстаўнікі Ураіны, Літвы і Малдовы набралі аднолькавую колькасць балаў, таму лёс трэцяй прэміі павінна была вырашаць старшыня журы. Старшыня журы Тамара Гвердцытэлі адмовілася ад права дадтковага голаса, таму ўсе супрэчнасці вырашаліся галасаваннем сярод сябраў калегіі.
Уладальнік Гран-пры атрымаў прэмію ў памеры 20 тысяч амерыканскіх даляраў. Лаурэат першай прэміі - 15 тысяч, другой прэміі - 10 тысяч, трэцяй - 5 тысяч. Сумы прызавых дзяліліся паміж лаурэатамі ў выпадку другой і трэцяй прэмій.
Спіс дэпутатаў Верхнядзвінскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання
Спіс дэпутатаў Верхнядзвінскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання.
Помнік «Змагарам за вольную Беларусь»
Помнік «Змагарам за вольную Беларусь» — помнік у Саўт-Рыверы (ЗША), пастаўлены ў 1974 годзе. Аўтарам помніка з’яўляецца Алег Махнюк пад кіраўніцтвам якога ён і будаваўся.
Ініцыятарамі пабудовы помніка былі грамадскія актывісты і ветэраны Другой сусветнай вайны. Імі ж былі сабраныя сродкі і выкананыя будаўнічыя працы.
Помнік быў узведзены на кургане, над якім працаваў Мікалай Лапіцкі, за Беларускай праваслаўнай царквой Святой Ефрасінні Полацкай.
У 2019 годзе прадстаўнікі беларускай дыяспары адрэстаўравалі помнік.
Апісанне
Помнік завершаны крыжам з роўнымі па даўжыні і падобнымі на ўсечаны трохкутнік канцамі. Спераду герб "Пагоня" і надпіс "Слава змагарам за вольную Беларусь. Glory to those who fought for freedom and independence of Byelorussia. 1974". Ззаду выява пячаткі Беларускай цэнтральнай рады. Па баках мячы, эмблема Саюза беларускай моладзі і герб друкарні Францыска Скарыны.
Аляксандр Мікітавіч Шыхаў
Аляксандр Мікітавіч Шы́хаў ( — ) — удзельнік партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі падчас Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).
Нарадзіўся ў вёсцы Пясчанка Вяцкай губерні (зараз у О́рычаўскім раёне Кіраўскай вобласці). Скончыў сярэднюю школу, працаваў у горадзе Кіраў на машынабудаўнічым прадпрыемстве і ў аблвыканкаме. У 1936—1938 гг. праходзіў службу ў Чырвонай Арміі. З чэрвеня 1941 года ў, у кастрычніку 1941 г. камандзір ўзвода. Удзельнік бітвы за Маскву.
У маі—чэрвені 1943 г. камандзір спецатрада «Пачын», які дзейнічаў на тэрыторыі Гомельскай вобласці. У студзені—ліпені 1944 г. камандзір спецатрада «Волаты», які дзейнічаў на тэрыторыі Баранавіцкай, Пінскай і Мінскай абласцей.
Пасля вайны А. М. Шыхаў працягваў службу ў органах НКУС і КДБ СССР. Скончыў Ваенны інстытут МУС СССР. З 1970 г. падпалкоўнік А. М. Шыхаў у адстаўцы. Жыў у Маскве. Памёр 14 верасня 1995 г. Пахаваны ў Маскве на Траекураўскіх могілках.
Яўген Аляксандравіч Цюкаў
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1952 годзе. Працаваў у Белдзіпрасельбудзе, Мінскпраекце, з 1967 па 1971 г. — галоўным архітэктарам праектаў у Белдзіпрагандлі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1961 года.
Творчасць
Асноўныя працы: планіроўка цалінных саўгасаў «Талбухінскі», «Чэхаўскі», «Майскі» Какчатаўскай вобласці (1956), серыя жылых дамоў для сельскай мясцовасці Б1-001-11 (1958), сельскі клуб на 400 месцаў (1959), тыпавыя праекты камбінатаў бытавога абслугоўвання (1959), уніфікаваная серыя жылых, грамадскіх і прамысловых будынкаў і жылых дамоў для сельскай мясцовасці (1960, у аўтарскім калектыве), пасёлак навуковых працаўнікоў у с. Лошніца Мінскага раёна (1960), лабараторны корпус Інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі (1960), будынак РК КПБ і райвыканкама Фрунзенскага раёна (1970, сааўтары А. Тэн, А. Жалдакоў).
Крывая (Клімавіцкі раён)
Крыва́я (, Кривая) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Родненскага сельсавета.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Поўбераг)
Гісторыя
Пабудавана ў 1839 годзе з цэглы і дрэва.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Прамавугольная ў плане, каркаснай канструкцыі: паміж мураванымі слупамі складзены драўляныя сцены. Над аб'ёмам — двухсхільны дах з цыбулепадобнай галоўкай па цэнтры вільчыка. Галоўны фасад вылучаны трохвугольным франтонам, у цэнтры якога на 3 брусах умацаваны звон. Сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах. Абразы другой палавіны 18 ст. «Сашэсце Святога Духа».
Царква Святой Тройцы (Поразава)
Царква ў гонар Святой Троіцы — праваслаўны храм у г.п. Поразава Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1872 годзе з цэглы на месцы царквы, якая згарэла ў 1868 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Чатырохчасткавая аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з васьміграннай званіцы над кубападобным прытворам, кароткай трапезнай, папярочнай прамавугольнай у плане малітоўнай залы, пяціграннай апсіды з бакавымі рызніцамі. Двухсхідьны дах асноўнага аб’ёму завершаны па цэнтры цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане, па ўскрайках — макаўкамі. Макаўкамі завершаны вальмавы дах апсіды і шацёр званіцы. Тры ўваходы ў прытворы вырашаны калонкамі арачнымі парталамі, арачныя аконныя праёмы дэкарыраваны рустам.
Магілёўская духоўная семінарыя
Магілёўская духоўная семінарыя — сярэдняя духоўная навучальная ўстанова Магілёўскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, якая рыхтавала святароў і царкоўных служак. Існавала ў 1757—1918 гадах.
Гісторыя
Семінарыя адкрыта ў 1757 г. годзе архіепіскапам Георгіем Каніскім на базе брацкай школы. Пры ім распачата будаўніцтва асноўнага вучэбнага корпуса і дома-інтэрната.
У 1758 годзе імператрыца Лізавета Пятроўна пастанавіла штогод вылучаць на Магілёўскую семінарыю па 400 рублёў. Праграма Магілёўскай школы нічым не адрознівалася ад праграм іншых семінарый таго часу, таму што ў ёй былі тыя ж класы — сінтаксісу, інфіма, рыторыкі, філасофіі і багаслоўя. Архіепіскапа Георгія займалі літаральна ўсе пытанні школы. Ён запрашаў выкладчыкаў з Кіева, складаў праграмы, друкаваў падручнікі, прызначаў дараванне настаўнікам, размяркоўваў курсы навучання, ставіў на чале Семінарыі дасведчаных кіраўнікоў.
У 1799 годзе ў Магілёўскай семінарыі была заснавана прафесійная капэла, якая карысталася папулярнасцю на тэрыторыі Беларусі.
У 1889 годзе Магілёўская духоўная семінарыя стала цэнтрам святкавання 50-годдзя вяртання ўніятаў Заходняга края ў праваслаўе.
Зачынена бальшавікамі ў 1918 годзе.
Валентыніян III
Флавій Плацыд Валентыніян (Валентыніян III, Flavius Placidus Valentinianus) — імператар Заходняй Рымскай імперыі (425—455).
Сын Канстанцыя III, суправіцеля Ганорыя, і Галы Плацыдыі, сёстры апошняга, нарадзіўся ў 419 г. У 425 г., пасля смерці дзядзькі і паразы ўзурпатара Іаана, абвешчаны сваім стрыечнікам, Феадосіем II, імператарам Захаду. За яго кіравалі імперыяй яго маці Гала Плацыдыя (да 450) і Флавій Аэцый. Больш 20 гадоў Флавій Аэцый з поспехам адбіваў нашэсці варвараў на паўночныя і ўсходнія часткі імперыі. Афрыкай, з 429 года, авалодалі вандалы, дзякуючы варожасці, што існавала паміж Аэцыем і намеснікам гэтай правінцыі Баніфацыем. Велізарныя заслугі Аэцыя, пераможца Атылы (451), бясталентны і слабахарактарны Валентыніян узнагародзіў тым, што, у прыпадку рэўнасці, забіў свайго геніяльнага палкаводца (454). Ужо ў наступным годзе 16 сакавіка Валентыніян быў заколаты Петроніем Максімам, славалюбства якога не было ў дастатковай ступені здаволена імператарам.
Валентыніян быў жанаты з 437 года са сваёй сваячцы Еўдаксіі, дачкой Феадосія II і Еўдакіі. Меў дзвюх дачок, Еўдакію і Плацыдыю, якіх вандалы пасля захопу Рыма (455) сем гадоў трымалі ў палоне ў Карфагене.
Пасля гібелі Валентыніяна III падзенне Заходняй Рымскай імперыі стала незваротным. У год яго смерці Рым быў разрабаваны вандаламі, а Петроній Максім ненадоўга перажыў папярэдніка. Яго ў сваю чаргу ўспадкоўвала чарада недаўгавечных імператараў, якія былі галоўным чынам марыянеткамі ў руках варвараў і фармальна кіравалі распалай дзяржавай. Сканчаецца гэты 20-летні перыяд зрыньваннем Ромула Аўгустула (476).
Вуліца Будаўнікоў (Мінск)
Вуліца Будаўнікоў — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Звязвае вул. Сядова і Ушакова. Асноўная забудова — прыватныя дамы.
Крыжаўзвіжанскі сабор (Полацк)
Крыжаўзвіжанскі сабор — праваслаўны храм у цэнтры комплексу Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра ў Полацку, злева перад Спаса-Праабражэнскай царквой.
Гісторыя
Храм пабудаваны ў 1893—1897 гг. паводле праекта віцебскага губернскага архітэктара У. Ф. Коршыкава. Закладка храма здзейснена 23 мая 1893 года праасвяшчэнным Антанінам (Дзяржавіным), епіскапам Полацкім і Віцебскім.
Архітэктура
Помнік манументальнай архітэктуры руска-візантыйскага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Белакаменны, амаль цэнтрычны крыжовы ў плане храм завершаны 5 паўсферычнымі купаламі з пазалочанымі крыжамі. Цэнтральны шлемападобны купал на высокім 12-гранным светлавым барабане падтрыманы вуглавымі «апостальскімі» васьміграннымі вежамі з такімі ж купальнымі пакрыццямі. Тры ўваходы аформлены асобнымі прытворамі-рундукамі. Паўкруглая апсіда вырашана ў 2 ярусы, верхні з якіх завершаны конхавым купалам; па баках 2 нізкія рызніцы. На фоне «дашчатай» рустоўкі фасадаў вылучаюцца вузкія высокія арачныя аконныя праёмы, строеныя па цэнтры і здвоеныя па баках. У дэкаратыўнай аздобе фасадаў выкарыстаны закамары, арачныя ўваходныя парталы, паўкалонкі, круглыя медальёны. Па версе фасады акаймоўваюць прафіляваныя карнізы і зубчастыя фрызы. Гмах храма ўзняты на высокі філёнгавы цокаль, што надае будынку надзвычайную манументальнасць. Архітэктура інтэр'ера спрошчаная. Яго эстэтыка вырашана архітэктанічнымі сродкамі — унутраная прастора развіта ў сферычнае падкупалле, светлавы барабан якога падтрыманы праз парусы чатырма магутнымі крыжовымі ў сячэнні пілонамі; на магутнай арцы прытвора трымаецца галерэя хораў. Такімі ж аркамі адкрываюцца ў прастору сяродкрыжжа бакавыя прыдзелы і апсіда, якая асветлена круглым акном-люкарнай, вылучана драўляным 1-ярусным іканастасам спрошчанай мастацкай трактоўкі. Падлога выкладзена мармуровымі пліткамі.
Цытранка
Цытра́нка — рака ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Даўжыня 7,8 км. Пачынаецца каля вёскі Забор'е, упадае ў Лукомскае возера з паўночнага захаду, за 0,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Гурэц. Рэчышча на працягу 1,5 км уверх ад вусця каналізаванае. Паміж вёскамі Новая Зара і Млын на рацэ плаціна і сажалка (плошча каля 20 га).
Святлана Якаўлеўна Ульянава
Святлана Якаўлеўна Ульянава (, Смаленск —, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1959 годзе. Працавала архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у Белдзяржпраекце з 1960 па 1984 г.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года.
Творчасць
Асноўныя працы: чыгуначны сартавальны паштамт у Мінску (1970—1976), агульнатэрапеўтычны клінічны санаторый «Аксакаўшчына» ў Мінскім раёне (1971—1974), 9-павярховы жылы дом АН БССР у квартале В. Харужай (1976), 12-павярховы жылы дом з убудаванай крамай па вул. Горкага (1977, з В. Б. Ладыгінай) у Мінску, комплекс навучальных, вытворчых і адміністрацыйных будынкаў СПТВ у Віцебску.
Універсітэт Праванса
Універсітэт Праванса (Université de Provence), таксама Універсітэт Экс-Марсель 1 (Université Aix-Marseille I) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзілася на поўдні Францыі — у гарадах Марсель, Экс-ан-Праванс і Арль. Заснаваны ў 1969 годзе. У 2012 годзе ўключаны ў склад Універсітэта Экс-Марсель.
Адыс-Абебскі ўніверсітэт
Адыс-Абебскі ўніверсітэт (አዲስ አበባ ዩኒቨርሲቲ) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў Эфіопіі.
Гісторыя
Заснаваны ў 1950 годзе па рашэнні імператара Хайле Селасіе I пры садзейнічанні канадскага езуіта Люсьена Матэ як двухгадовы Адыс-Абебскі ўніверсітэцкі каледж. На працягу наступных двух гадоў каледж быў цесна звязаны з Лонданскім універсітэтам. Пісьменнік Рычард Камінгс у пачатку 1960-х гадоў працаваў на факультэце права. У 1962 годзе перайменаваны ва Універсітэт імя Хайле Селасіе I.
Пасля сваёй перамогі Часовы ваенна-адміністрацыйны савет часова зачыніў універсітэт 4 сакавіка 1975 года і адправіў 50 тысяч студэнтаў у сельскую мясцовасць для падтрымкі новага рэжыму. З гэтага часу ўніверсітэт носіць цяперашнюю назву.
У 1979 годзе ва ўніверсітэце былі адкрыты першыя наборы ў магістратуру. У 1987 годзе былі адкрыты праграмы падрыхтоўкі PhD.
У 2009/2010 навучальным годзе ва ўніверсітэце было 20,701 абітурыент, 7 127 выпускнікоў і 14 669 паслядыпломных студэнтаў, што ў цэлым складала 42 497 чалавек.
Міжземнаморскі ўніверсітэт (Францыя)
Міжземнаморскі ўніверсітэт (Université de la Méditerranée), таксама Універсітэт Экс-Марсель ІІ (Université Aix-Marseille ІI) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзілася на поўдні Францыі — у гарадах Марсель, Экс-ан-Праванс і Гап. Заснаваны ў 1969 годзе. У 2012 годзе ўключаны ў склад Універсітэта Экс-Марсель.
Базіліка Святога Іштвана
Базіліка Святога Іштвана (Szent István-bazilika) — каталіцкі сабор у Будапешце, найбуйнейшы храм сталіцы Венгрыі. Будапешцкая базіліка — сукафедральны сабор архідыяцэзіі Эстэргама-Будапешта разам з базілікай Святога Адальберта і сукафедра прымаса Венгрыі.
Гісторыя
Будаўніцтва базілікі па праекце архітэктара Ёжэфа Хільда пачалося ў 1851 годзе і доўжылася 54 гады. У 1868 годзе, калі храм быў практычна гатовы, абваліўся купала будынка. Міклаш Ібль, які ўзначаліў будаўніцтва, здолеў узвесці новы купал па ўласным праекце, удала ўпісаўшы яго ў кампазіцыю ўсяго будынка. Завяршаў будаўніцтва ўжо Ёжэф Каўзер, на долю якога выпалі, галоўным чынам, унутраныя працы.
Сабор быў асвячоны 9 лістапада 1905 года. На асвячэнні прысутнічаў імператар Франц Іосіф I. У 1938 годзе Папа Пій XII прысвоіў сабору Святога Іштвана ганаровы статус малой базілікі.
Архітэктура
Базіліка Святога Іштвана размешчана ў Пешце, займае большую частку плошчы Святога Іштвана (Szent István tér). Базіліка арыентавана па лініі захад-усход. Галоўны фасад базілікі выходзіць на захад, замыкае сабой перспектыву вуліцы Зрыні (Zrinyi utca). Апсіда выходзіць на вуліцу Байчы-Жылінскі (Bajczy-Zsilinszky utca).
Даўжыня сабора — 87,4 метраў, шырыня — 55 метраў і вышыня — 96 метраў. Нароўні з будынкам парламента (вышыня абодвух будынкаў аднолькавая — 96 метраў) — самы высокі будынак Будапешта. Базіліка Святога Іштвана разам з базілікай Святога Адальберта ў Эстэргаме і Эгерскай базілікай уваходзіць у тройку найбуйнейшых цэркваў краіны.
Храм пабудаваны ў стылі неакласіцызм, у плане ўяўляе сабой роўнабаковы крыж. Над сяродкрыжжам размешчаны масіўны купал вышынёй 96 метраў і дыяметрам 22 метра.
Па баках ад галоўнага фасада размешчаны дзве высокія званіцы. У правай званіцы знаходзіцца самы вялікі звон краіны вагай у 9 тон. Над цэнтральным уваходам высечана надпіс на латыні — Ego sum via veritas et vita (Я — і шлях і праўда і жыццё ).
Інтэр'ер
Сцены і калоны храма аздоблены мармурам розных парод. Інтэр'ер багата ўпрыгожаны мазаікай, выкананай лепшымі венгерскімі майстрамі. У алтарнай прасторы пад балдахінам на калонах знаходзіцца статуя Святога Іштвана, выкананая скульптарам Алаяшам Штроблем; вакол размешчаны пяць бронзавых барэльефаў, на якіх адлюстраваны сцэны з яго жыцця.
Экс-ан-Праванс
Экс-ан-Праванс (Aix-en-Provence, Ais de Provença) — горад на поўдні Францыі, частка агламерацыі Марселя.
Свята-Мікалаеўская царква (Пральнікі)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Пральнікі Валожынскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі, на могілках. Пабудавана ў першай палове 19 ст. з цэглы і бутавага каменю як капліца-пахавальня ўладальнікаў маёнтка. З 1866 г. праваслаўная царква, у 1920-я гг. вернута католікам, у канцы 20 ст. зноў царква.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Вырашана ў форме купальнай ратонды з масіўнай глухой атынкаванай сцяной (таўшчыня 1,5 м) і кананічным дахам з макаўкай у завяршэнні. Уваход вылучаны чатырохслуповай аркадай з трохвугольным франтонам. Плоскасная сцяна крапавана цокалем і падкарнізнай цягай.
Інтэр'ер
Прастора інтэр'ера вырашага адзіным цыліндрычным аб'ёмам, перакрытым сферычным купалам з абходнай галерэяй у аснаванні і круглай люкарнай у цэнтры. Сцяна рытмічна расчлянёна 4 арачнымі нішамі для скульптуры (не захавалася). Насупраць уваходнага праёма размешчаны алтар у выглядзе перагародкі з 4-калонным іанічна-дарычным порцікам на высокім пастаменце і шырокай арачнай нішай у тоўшчы сцяны. Пры галоўным уваходзе вінтавая лесвіца на абходную галерэю і ў склеп, які вырашаны ў выглядзе круглай залы з цэнтральным апорным стоўпам і цыліндрычным перакрыццем з люнетамі. Па перыметры сцяны глыбокія лучковыя нішы-калумбарыі.
Універсітэт Поля Сезана
Універсітэт Поля Сезана (Université Paul-Cézanne), таксама Універсітэт Экс-Марсель ІІІ (Université Aix-Marseille ІІI) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзілася на поўдні Францыі — у гарадах Марсель і Экс-ан-Праванс. Заснаваны ў 1973 годзе. У 2012 годзе ўключаны ў склад Універсітэта Экс-Марсель.
Дзяленне з астачай
Дзяленне з астачай (дзяленне па модулю, знаходжанне астачы ад дзялення) — арыфметычная аперацыя, від аперацыі дзялення, вынікам якой з'яўляюцца два цэлыя лікі: няпоўная дзель і астача ад дзялення цэлага ліку на другі цэлы лік.
Натуральныя лікі
Пры гэтым
называецца няпоўнаю дзеллю, а
r
— астачаю ад дзялення
Краснае (возера, Ушацкі раён, басейн Ушачы)
Кра́снае — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 8 км на поўдзень ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля вёскі Качаны, у басейне ракі Ушача.
Дзяленне з астачай
Натуральныя лікі
a
Краснае (возера, Ушацкі раён, басейн Ушачы)
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,22 км, найбольшая шырыня 0,13 км. Даўжыня берагавой лініі 0,5 км.
Дзяленне з астачай
Натуральныя лікі
на
Краснае (возера, Ушацкі раён, басейн Ушачы)
Схілы катлавіны вышынёй 10 м, на поўдні і ўсходзе пад агародамі, астатнія параслі хмызняком. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй да 10 м на ўсходзе, да 120 м на поўначы.
Дзяленне з астачай
Натуральныя лікі
b
.
Цэлыя лікі
Формула
Родненскі сельсавет
Ро́дненскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Родня.
Дзяленне з астачай
Цэлыя лікі
Прыклады:
Родненскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Родненскі (Раднянскі) сельсавет у складзе Клімавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года сельсавет у Клімавіцкім раёне Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Малашкавіцкага сельсавета. 11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Судзілаўскага сельсавета (9 населеных пунктаў: Будлаўка, Ганнаўка, Мыслеўшчына, Патаронаўка, Прудок, Сабалёўка, Сідараўка, Слабада і Судзілы). 21 снежня 2011 года Родненскаму сельсавету былі перададзены вёскі Асмолавічы, Лазовіца, Уздзевічы, Фядотаўка, Шумоўка, якія ўваходзілі ў склад скасаванага Лазовіцкага сельсавета, а аграгарадок Малышкавічы і вёскі Васькоўка, Заходы, Казусёўка, Мацяёўка, Сураў, Якубаўка, якія ўваходзілі ў склад Родненскага сельсавета, былі перададзеныя Галіцкаму сельсавету. 2 чэрвеня 2023 года да сельсавета далучана частка скасаванага Галіцкага сельсавета (7 населеных пунктаў: аграгарадок Малышкавічы, вёскі Васькоўка, Заходы, Казусёўка, Мацяёўка, Сураў і Якубаўка).
Дзяленне з астачай
Цэлыя лікі
Пры дзяленні з астачаю адмоўнага ліку math>a = -78 на b = 33 атрымліваем няпоўную дзель q = -3 і астачу r = 21. Праверка:
Родненскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (21 населены пункт) — 1661 чалавек, з іх 96,6 % — беларусы, 3,0 % — рускія, 0,2 % — украінцы. Станам на 2013 год у Родненскім сельсавеце пражывала 1711 чалавек, на 1 студзеня 2021 года — 1267 чалавек.
Дзяленне з астачай
Рэчаісныя лікі
Любы рэчаісны лік a можна без астачы падзяліць на любы ненулявы рэчаісны лік b. Пры гэтым дзель таксама будзе рэчаісным лікам. Калі ж дзель па ўмове павінна быць цэлым лікам, у гэтым выпадку астача будзе рэчаісным лікам, гэта значыць можа аказацца дробным лікам.
Прыклад:
Мнагачлены
Пры дзяленні двух мнагачленаў f(x) і g(x) ступень рэшткавага мнагачлена павінна быць строга меншаю за ступень дзельніка: прычым
Прыклад: (астача 3).
Іван Сяргеевіч Лягенчанка
Іван Сяргеевіч Ляге́нчанка ( — ) — акушэр-гінеколаг, кандыдат медыцынскіх навук, дацэнт (1951). Заслужаны ўрач БССР (1956).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Крывая (зараз у Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1923 годзе скончыў Казанскі ўніверсітэт. У 1945—1968 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай у Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў. У 1945—1952 гг. акушэр-гінеколаг Міністэрства аховы здароўя БССР.
Навуковая дзейнасць
У 1947 годзе абгрунтаваў і ўкараніў у практыку метад ажыўлення нібыта памерлых нованароджаных, які ўвайшоў ва ўсе кіраўніцтва па акушэрстве і гінекалогіі як у СССР, так і за мяжой, і дазволіў знізіць смяротнасць нованароджаных, якія нарадзіліся ў стане асфіксіі, з 20—25 % да 2,8—4 %.
Сярод апублікаванага:
Дрэва жыцця (фільм, 2011)
«Дрэва жыцця» (The Tree of Life) — амерыканскі драматычны фільм 2011 года, пастаўлены рэжысёрам Тэрэнсам Малікам па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Брэд Піт, Шон Пен, Джэсіка Чэстэйн.
Прэм’ера фільма адбылася 16 мая 2011 года ў межах конкурснай праграмы 64-га Канскага кінафестывалю, дзе карціна ўдастоілася галоўнай узнагароды — Залатой пальмавай галіны.
Сюжэт
Мы назіраем за развіццём 11-гадовага Джэка, аднаго з трох братоў. Спачатку дзіцяці ўсё здаецца цудоўным. Вачыма сваёй душы ён назірае за ўчынкамі мамы. Яна ўяўляе сабой любоў і міласэрнасць, у той час як бацька спрабуе навучыць сына, што ў рэальным свеце на першае месца неабходна заўсёды ставіць сябе. Кожны з бацькоў стараецца перавабіць Джэка на свой бок, і ён павінен прымірыцца з іхнімі намаганнямі. Рэчаіснасць становіцца больш змрочнай, калі галоўнаму герою ўпершыню даводзіцца сутыкнуцца з болем, пакутамі і смерцю. Некалі абсалютна ясны свет ператвараецца ў лабірынт.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 117 кінаўзнагародамі і яшчэ 127 намінацыямі.
Чэмпіянат Беларусі па валейболе 2010/2011
Чэмпіянат Беларусі па валейболе 2010/2011 — 20-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па валейболе.
Вуліца Катоўскага (Мінск)
Вуліца Катоўскага — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названа ў гонар рэвалюцыянера Р.І. Катоўскага. Пачынаецца ад Партызанскага пр., перасякае вул. Адэскую, Цэнтральную і Радыяльную і ўпіраецца ў вул. Чалюскінцаў. Да Радыяльнай забудова пераважна складае маласямейныя двухпавярховыя дамы, а паміж Радыяльнай і Чалюсканцаў — прыватны сектар.
Трасцян
Вышыня гары 1232 м. Узвышаецца на адасобленым масівам хрыбта, абмежаваным далінамі рэк Опір і Галаўчанка. Складзеная пераважна пясчанікамі. Паўночна-ўсходнія схілы стромкія (30-40°), пакрытыя яловым лесам, паўднёвыя — палогія, малалесыя. Вяршыня плоская, прывяршынная частка спадзістая, пакрытая травяністай расліннасцю. На гары ёсць схілы для катання на горных лыжах ва ўсходнім, паўночным і заходнім кірунках, даўжынёю ад 1500 да 2000 метраў, рознай складанасці, у залежнасці ад майстэрства і фізічнай падрыхтоўкі.
Гацішча
Назву Гацішча маюць:
Гера Барберыні
Гера Барберыні (Юнона Барберыні) — антычная мармуровая статуя II стагоддзя, рымская копія грэчаскага арыгінала. Статуя, выяўленая ў XVI стагоддзі на Вімінальскім узгорку і названая ў гонар свайго першага ўладальніка, кардынала Барберыні, у наш час выстаўлена ў ватыканскім музеі Пія-Клімента.
Апісанне
Мармуровая жаночая статуя была знойдзена падчас раскопак на Вімінальскім узгорку каля месца, дзе размяшчаліся Алімпійскія тэрмы, а пазней стаяла. Пасля выяўлення яна доўгі час знаходзілася ў калекцыі князёў Барберыні, і дагэтуль вядомая як «Гера (ці Юнона) Барберыні». Пазней статуя апынулася ў папскай калекцыі і ў наш час выстаўлена ў Круглай зале музея Пія-Клімента.
Вышыня статуі — 2,97 м. Яна была знойдзена добра захаванай, спатрэбілася аднавіць толькі правую руку і нос. Сама статуя першапачаткова была складзена з некалькіх кавалкаў мармуру, у прыватнасці асобныя кавалкі выкарыстоўваліся для левай ступні і часткі грудзей. Такая прынятая ў антычнасці тэхніка дазваляла вырабляць скульптуры пры меншых выдатках на матэрыял.
Статуя ўяўляе сабой выяву жанчыны ў тонкім хітоне (які дазваляе прасвечваць контурам цела і агаляе скуру над левай часткай грудзей), тоўстым гіматыі, які зашпілены на правым плячы і левым сцягне і спадае складанымі складкамі, і невысокім вянку. У правай руцэ статуя трымае жазло. Жанчына значна нахілена наперад, паказваючы на тое, што першапачаткова статуя была пастаўлена на ўзвышэнні.
У гэтай жанчыны пышныя формы, падобныя да форм статуй Афрадыты (падабенства павялічваецца хітонам, які смела агаляе плячо), і царская постаць, але яе галава не паднята ганарліва, а схілена, верагодна, дэманструючы добразычлівасць да вернікаў. Увянчаныя дыядэмай хвалістыя валасы падзелены пасярэдзіне праборам і прыбраныя назад. Выраз твару строгі, сур'ёзны, але літасцівы. Цяжар цела, якое робіць невялікі крок наперад, прыпадае на левую нагу, правая адведзена назад. У адрозненне ад статуй эпохі Фідыя, які мелі сандалі на тоўстых падэшвах, ногі Геры Барберыні не абуты.
Ідэнтыфікацыя
Працяглы час скульптура, якая была датаваная II стагоддзем, лічылася выявай Геры (ці Юноны), што знайшло адлюстраванне ў яе назве. У гэтай якасці яна разглядалася як рымская копія старажытнагрэчаскай працы аднаго з вядомых майстроў — самога Праксіцеля (знакамітая статуя Геры, якая стаяла ў храме Платэяў) ці вучня Фідыя Агаракрыта, які працаваў у другой палове V ст. да н.э.. Падабенства са статуямі Афрадыты працы Алкамена таксама азначае магчымасць, што грэчаскі арыгінал быў створаны ў другой палове V ст. да н.э. Аднак сайт Пушкінскага музея, дзе захоўваецца злепак Геры Барберыні, адзначае, што тэхніка, у якой выканана скульптура, з'яўляецца пазнейшай, што ўзнікае ў грэчаскім мастацтве ў эпоху Калімаха і ў IV ст. да н.э.
Пазней у спецыяльнай літаратуры, прысвечанай антычнай скульптурнай спадчыне, таксама была агучана тэорыя, паводле якой статуя, што захоўваецца ў музеі Пія-Клімента, насамрэч адлюстроўвае не Геру, а Дэметру (Цэрэру). У якасці аргументу адзначаецца яе падабенства з Цэрэрай з галерэі Брача-Нуова.
Сцяг Трэцяга рэйха
Сцяг са свастыкай (die Hakenkreuzflagge, «сцяг са свастыкай», даслоўна — «сцяг з кручкаватым крыжам») — афіцыйная назва сцяга Нацыянал-сацыялістычнай нямецкай рабочай партыі, які стаў афіцыйным дзяржаўным сімвалам Нацыскай Германіі. Уяўляў сабой прамавугольнае чырвонае палотнішча з размешчанай у цэнтры на белым крузе чорнай нахільнай правабаковай свастыкай.
У кнізе «Майн кампф» Адольф Гітлер наступным чынам патлумачыў сімволіку сцяга са свастыкай: «Чырвоны колер увасабляе сацыяльныя ідэі, закладзеныя ў нашым руху. Белы колер — ідэю нацыяналізму. Матыгападобны крыж — місію барацьбы за перамогу арыйцаў і разам з тым за перамогу творчай працы, якая заўседы была антысеміцкай і застанецца антысеміцкай».
Нацысцкая сімволіка
Нацысцкая сімволіка — сімволіка, якая выкарыстоўвалася Нацыянал-сацыялістычнай нямецкай рабочай партыяй, а таксама сімволіка неанацыстаў, якая прыпадабняецца да яе.
Нацысцкая сімволіка
У першай палове XX стагоддзя нацысцкая партыя шырока выкарыстоўвала графічны сімвалізм. Асноўным сімвалам стаў Hakenkreuz (літар. «Крук-крыж») — свастыка, якую таксама малявалі на сцягах, уключаючы дзяржаўны сцяг нацысцкай Германіі.
Сярод іншых сімвалаў, якія выкарыстоўваліся нацыстамі, былі:
Галоўным знакам нацыстаў быў сцяг са свастыкай. Ён меў чорна-бела-чырвоную каляровую схему, заснаваную на колеры сцяга Германскай імперыі. Таксама гэтыя колеры супрацьпастаўляліся германскімі нацыяналістамі чорна-чырвона-жоўтаму сцягу Веймарскай рэспублікі. У кнізе «Майн кампф» Адольф Гітлер наступным чынам патлумачыў сімволіку сцяга са свастыкай: «Чырвоны колер увасабляе сацыяльныя ідэі, закладзеныя ў нашым руху. Белы колер — ідэю нацыяналізму. Матыгападобны крыж — місію барацьбы за перамогу арыйцаў і разам з тым за перамогу творчай працы, якая заўседы была антысеміцкай і застанецца антысеміцкай».
Міклаш Ібль
Атрымаў адукацыю ў венскім Політэхнічным інстытуце і мюнхенскай Акадэміі мастацтваў. Некаторы час працаваў разам з Міхаем Полакам. Напачатку 1840-х гадоў падарожнічаў па Італіі. Браў удзел у стварэнні Венгерскай акадэміі навук, але так і не стаў яе членам. Пахаваны на могілках Керэпешы ў Будапешце.
Катэгорыі прыдатнасці да воінскай службы
Катэгорыі прыдатнасці да воінскай службы — патрабаванні, што прад'яўляюцца да стану здароўя грамадзян, звязаных з вайсковым абавязкам. Выкарыстоўваюцца пры ажыццяўленні арганізаванага прызыву людзей на тэрміновую ваенную службу, прыняцці на кантрактную службу альбо паступленні ў ваенныя навучальныя ўстановы.