cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кура-аракская культура
Асаблівасці
Асноўнымі формамі гаспадаркі з'яўляліся земляробства і жывёлагадоўля. Пшаніцу і ячмень сеялі да вышыні 2500 м над узроўнем мора. У гарах узводзілі складаныя ірыгацыйныя збудаванні, што ўключалі не толькі каналы, але таксама дамбы з сырцовай цэглы. Было вядома тэраснае земляробства. Найбольш распаўсюджаныя культуры: пшаніца, ячмень, проса, лён, чарэшня, абрыкос, вінаград. Для апрацоўкі палёў ужывалі запражныя плугі і сярпы з вострымі ўкладышамі з абсідыяну, крэмнію, бронзы. Трымалі авечак і коз, радзей кароў, прыкладна з 3200 г. да н. э. — коней.
Носьбіты Кура-аракскай культуры былі выдатнымі металургамі. Здабывалі і апрацоўвалі золата, срэбра, медзь, мыш'як. Звычайным матэрыялам для вырабу прылад стала мыш'яковая бронза. З яе рабілі сякеры, чаранковыя нажы і кінжалы, шылы і долаты з чатырохгранным патаўшчэннем-упорам, пляскатыя цеслы-долаты. Археолагі зафіксавалі рэшткі медзеплавільных горнаў, гліняныя соплы, формы для адліваў, тыглі.
Кераміка прадстаўлена збанамі яйкападобнай формы, вялікімі гарлачамі з круглявым тулавам, пасудзінамі біканічнай формы. Для іх характэрны дзяржальні ў форме паўшар'яў. Колер вар'іруецца ад цёмна-шэрага да чорнага. Такі эфект дасягаўся абпалам пасудзіны ў абмазцы з арганікі. Рэльефны арнамент ляпіўся толькі на адным баку ў форме спіраляў або антрапаморфных выяў. Элементы наразнога арнамента: канцэнтрычныя колы, закручаныя спіралі, ромбы, трыкутнікі, часам сустракаюцца схематычныя выявы людзей і жывёл. На тэрыторыі Арменіі вядомыя пасудзіны, у якіх наляпны арнамент у ніжняй частцы спалучаўся з тонка-наразным у верхняй частцы. На позняй стадыі развіцця культуры арнаментацыя поўнасцю знікае.
Паселішчы стваралі ў далінах, перадгор'ях і ў гарах. Жытлы былі круглявымі, хаця на захадзе сустракаліся і чатырохкутныя. Плошча будынкаў — каля 25 — 40 м². У цэнтры жытла ладзіўся агмень. Могілкі размешчаны на тэрыторыі паселішчаў (на закінутых надзелах) або каля паселішчаў. Пахавальныя збудаванні разнастайныя: пляцоўкі, перакрытыя невялікім насыпам, склепы, што імітуюць жытлы, грунтавыя магільні, каменныя скрыні, а ў канцы існавання культуры — вялікія пахавальныя камеры, часам са зрубам усярэдзіне, перакрытыя велізарнымі курганнымі насыпамі.
Ніна Кінерт
Ніна Кінерт Леван, народжаная Ніна Мікаела Кінерт (швед. Nina Micaela Kinert; нар. 26 верасня 1983) — шведская музыка і мастачка. Яе творы — гэта сумесь паміж поп-музыкай, народнай і электроннай музыкай.
Гісторыя
У 2004 годзе яна выпусціла свой першы альбом Heartbreaktown на ўласным лэйбле Another Records. Наступны міні-альбом Visitor і альбом Let There Be Love былі выпушчаны ў шведскім аддзяленні V2 Records у 2005 годзе. У 2006—07 гадах на яе канцэртных гастролях ўдзельнічала нарвежская спявачка Ане Брун (Live in Scandinavia, 2007).
Акрамя падтрымкі ўжо прызнанай Брун, Кінерт стала вядомай у 2007 годзе пасля выкарыстання яе песні «Through Your Eyes» у сусветнай рэкламнай кампаніі шведскай аўтамабільнай кампаніі SAAB (песня, якую яна не напісала, але пазычыла).
У кастрычніку 2007 года яна прыняла удзел у запісу альбома Стыва Янсэна Slope, спяваючы ў «Playground Martyrs (Reprise)» (у іншай версіі гэтай песні ў альбоме выступаў брат Янсэна Дэвід Сільвіян).
Васіль Васілевіч Барысенка
{{Навуковец |Навуковая сфера     = літаратуразнаўства, Беларусістыка |Месца працы         = Мінскі педагагічны інстытут Акадэміі навук Беларускай ССР |Навуковая ступень   = {{Навуковая ступень|доктар|філалагічных навук}} |Навуковае званне    = {{Навуковае званне|АН БССР|0}}, {{Навуковае званне||0}} |Альма-матэр         = |Навуковы кіраўнік   = |Знакамітыя вучні    = |Вядомы як           = |Вядомая як          = |Узнагароды і прэміі = {{{!}} {{{!}} style="background:transparent" {{!}}{{Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга}}{{!!}}{{Ордэн Чырвонай Зоркі}}{{!!}}{{!!}}{{Ордэн Чырвонай Зоркі}}{{!!}}{{Ордэн Айчыннай вайны II ступені}} {{!}}} |Роспіс              = |Шырыня роспісу      = |Сайт                = |Вікікрыніцы            = }}
Васіль Васільевіч Барысенка (,, Мінская губерня — , ) — беларускі савецкі літаратуразнаўца, крытык, педагог. Акадэмік АН БССР (1969; член-карэспандэнт з 1957), доктар філалагічных навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1974). Член Саюза пісьменнікаў СССР (1937).
Біяграфія
Працоўны шлях пачаў чорнарабочым на чыгунцы. У 1924 годзе скончыў Барысаўскі педагагічны тэхнікум. Два гады працаваў настаўнікам у пачатковай школе.
У 1929 годзе скончыў літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Вучыўся ў аспірантуры пры Акадэміі навук Беларускай ССР (1929—1932).
У 1931—1941 і ў 1946—1966 гадах працаваў у Мінскім педагагічным інстытуце. З 1932 года працаваў дэканам літаратурнага факультэта Мінскага педагагічнага інстытута. Адначасова старшы навуковы супрацоўнік, у 1937—1941 гады — дырэктар Інстытута літаратуры і мовы Акадэміі навук Беларускай ССР.
У час вайны служыў у дзеючай арміі ў якасці карэспандэнта армейскай газеты.
У 1946—1973 гады — дырэктар, з 1973 года — старшы навуковы супрацоўнік-кансультант Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы Акадэміі навук Беларускай ССР.
Навуковая дзейнасць
Вывучаў пытанні тэорыі і гісторыі беларускай літаратуры, праблемы тэксталогіі беларускай літаратуры, выступаў як літаратурны крытык, даследаваў творчасць Ф. Багушэвіча, Я. Купалы, Я. Коласа, З. Бядулі, В. Дуніна-Марцінкевіча, П. Труса, Т. Шаўчэнкі.
Выступаў у друку з крытычнымі і літаратуразнаўчымі артыкуламі з 1932 года.
Аўтар артыкулаў «Т. Р. Шаўчэнка і беларуская літаратура», «Шаўчэнкаўскія матывы ў творчасці Янкі Купалы» (абедзве — 1939), «Тарас Шаўчэнка і Янка Купала» (1940), «Тарас Шаўчэнка» (1962) і іншыя.
Ад Інстытуту літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР выступаў з вітальнай прамовай на юбілейнай 10-й навуковай Шаўчэнкаўскай канферэнцыі (1961).
Бібліяграфія
Аўтар больш за 70 навуковых і навукова-метадычных публікацый, у тым ліку 2 манаграфій:
Адзін з укладальнікаў і рэдактараў навукова каментаваных акадэмічных выданняў збору твораў класікаў беларускай літаратуры — В. Дуніна-Марцінкевіча, Ф. Багушэвіча, Я. Купалы, Я. Коласа, З. Бядулі, М. Багдановіча, К. Чорнага.
Бухарыў
Бухарыў (Бу́харів) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Лі Якока
Лідо Энтані «Лі» Якока (Lido Anthony «Lee» Iacocca; — ) — амерыканскі менеджар (кіраўнік), аўтар некалькіх аўтабіяграфічных бестсэлераў. Быў прэзідэнтам кампаніі Ford і старшынёй праўлення карпарацыі Chrysler.
Праца ў Ford
Пасля заканчэння Прынстанскага ўніверсітэта Якока прыступіў да працы ў кампаніі Ford у якасці інжынера, праз некаторы час перайшоў на кіраўнічую працу. Да таго часу адносіцца з’яўленне імя «Лі», звязанае з тым, што ў тэлефонных размовах ён стаў так скарачаць сваё імя Лідо (імя «Лідо», як пісаў у сваіх мемуарах Якока, асацыявалася ў амерыканцаў таго часу са слэнгавым назвай публічнага дома). Праз некаторы час Якока атрымалася стаць адным з дырэктараў кампаніі. Пад кіраўніцтвам Якока быў распрацаваны папулярны аўтамабіль Ford Mustang. Таксама прымаў актыўны ўдзел у арганізацыі работы па ўкараненню малалітражных пярэдняпрыводных аўтамабіляў, адным з якіх стаў Ford Fiesta. У гэтыя ж гады ён зрабіў істотны ўнёсак у прасоўванне спажывецкага аўтакрэдытавання. 13 ліпеня 1978 года быў звольнены з кампаніі Генры Фордам II нягледзячы на ​​тое, што ўжо на той момант ён лічыўся адным з вядучых кіраўнікоў у ЗША. Пра прычыны звальнення Якока распавядае ў аўтабіяграфіі, і на яго думку, гэта адбылося з-за таго, што ён пачынаў станавіцца больш папулярным, чым сам Генры Форд II. Рэальнай прычынай магла з’яўляцца сітуацыя вакол Ford Pinto 1973 мадэльнага года: з-за кампактнасці аўтамабіля і няўдалага месца размяшчэння бензабака пры заднім сутыкненні бензін мог здэтанаваць. Лі Якокка лічыўся галоўным вінаватым, так як быў у курсе патэнцыйнай небяспекі канструкцыі аўто, якая выявілася самым жахлівым чынам. У рэшце рэшт кампанія Форд пад ціскам грамадскасці летам 1978 года адклікала каля 2 млн Pinto і створаных на яе базе аўтамабіляў маркі Mercury. Яшчэ праз месяц Якока быў звольнены з фірмы.
Праца ў Chrysler
Неўзабаве пасля звальнення з Ford Якокка паступіла прапанова ўзначаліць карпарацыю Chrysler, якая ў той час знаходзілася на мяжы банкруцтва. Якока прыняў гэтую прапанову і змог палепшыць эканамічнае становішча кампаніі: у прыватнасці, забяспечыў вяртанне ўраду ЗША пазыкі ў памеры 1,2 млрд $ за 7 гадоў да заканчэння тэрміну. Узначальваў карпарацыю да 1995 года.
Творчасць
У 1980-х гадах Якока піша аўтабіяграфію Iacocca: An Autobiography (на рускай мове выходзіла пад назвай «Карьера менеджера»), якая неаднаразова перапрацоўвалася і перавыдавалася, пасля напісаў яшчэ некалькі кніг мемуарнага характару. У мемуарах ён востра і адкрыта распавядае пра Генры Форда II, унука заснавальніка кампаніі Ford, і пра ўзаемаадносіны ў кампаніі, падрабязна распавядае пра сваё жыццё і тлумачыць сваю матывацыю пры прыняцці лёсавызначальных рашэнняў для Ford і Chrysler.
Грамадская дзейнасць
У маі 1982 года прэзідэнт ЗША Рональд Рэйган прапанаваў Лі Якока ўзначаліць фонд па рэстаўрацыі Cтатуі Свабоды, Якока ўзначальвае гэты фонд і станам на 2011 год.
Рукшанскае
Рукша́нскае во́зера — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 25 км на паўночны ўсход ад Ушачаў, каля аграгарадка Глыбачка.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка. Плошча Рукшанскага возера складае 0,44 км². Найбольшая глыбіня 15,2 м. Даўжыня возера 1,1 км, найбольшая шырыня 0,68 км. Даўжыня берагавой лініі 4,06 км. Аб’ём вады ў возеры складае 2,35 млн м³, плошча вадазбору 3 км².
Катлавіна возера эварзійнага тыпу. Схілы катлавіны маюць вышыню ад 3—4 м на поўдні да 10 м на паўднёвым усходзе, разараныя. Берагі вадаёма пераважна нізкія. На паўднёвым усходзе берагі зліваюцца з схіламі, у паўночнай і паўднёва-заходняй затоцы — сплавінныя. Вакол возера пойма шырынёй да 250 м. Мелкаводдзе пясчанае, ніжэй дно выслана глеем і сапрапелем.
Возера эўтрофнае. Зарастае расліннасцю да глыбіні 3 м. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці дасягае 20 м.
Рукшанскае возера злучана ручаём з возерам Глыбачка, таксама з яго выцякае ручай у Доўгае возера.
Флоры Гатэ
Біяграфія і творчасць
У 1930-х гадах флоры рассталася з мужам і пераехала, разам з двума дзецьмі, у Гётэбарг. Але ёй не хапала блізкасці да зямлі, і ў 1939 годзе яна набыла ферму ў вёсцы Ледзья («Lädja») у Крунуберге, перасяліўшыся туды, яна таксама атрымала магчымасць часцей мець зносіны з Элін Вэгнер, і ў 1930-х гадах яны шмат падарожнічалі разам, наведаўшы, у ліку іншага, у 1934 годзе Ленінград і Маскву. У 1935 годзе флоры Гатэ прыняла ўдзел у мірнай дэманстрацыі ў Стакгольме, арганізаванай Элін Вэгнер. Акрамя таго, яна ўвайшла ў склад дэлегацыі, закліканай прадставіць прынятыя ў Стакгольме рашэнні на разгляд Лігі Нацый. У Жэневе Элін Вэгнер і Флоры Гатэ сталі сузаснавальнікамі жаночай арганізацыі за парадак у свеце (Women’s Organisation for World Order) і ў наступныя гады ўдзельнічалі ў канферэнцыях гэтай арганізацыі ў Зальцбурге, Браціславе і Люцэрне. Акрамя таго, у Швейцарыі Флоры Гатэ наведала ферму Міны Хофстетэр, змагаркі экалагічнага сельскай гаспадаркі, і натхнілася яе ідэямі.
Вярнуўшыся ў Швецыю, Флоры адмовілася ад выкарыстання хімікатаў на ўласнай ферме. У 1949 годзе, будучы ў яе ў гасцях, памерла Элін Вэгнер. Два гады праз флоры Гатэ адкрыла ў Ледзі ткацкую школу і невялікую тэкстыльную фабрыку для працаўладкавання жанчын. У 1967 годзе, ва ўзросце 63 гадоў, яна перастала працаваць на ферме, Але працягвала прымаць актыўны ўдзел у міратворчай дзейнасці і стала членам Міжнароднага жаночага Саюза за мір і свабоду. У 1982 годзе яна заснавала Фонд Флоры Гатэ (Flory Gates stiftelse Fred med Jorden), закліканы аказваць матэрыяльную падтрымку жанчынам, якія ўжывалі экалагічныя метады вядзення сельскай гаспадаркі.
У 1985 годзе аб флоры Гатэ быў зняты фільм «Mötet med Flory». У 1990 годзе яна стала адной з заснавальніц і віцэ-прэзідэнтам Таварыства Элін Вэгнер і арганізавала збор сродкаў, каб выкупіць дом Вэгнер, «Lilla Björka». У 1994 годзе яна была ўзнагароджана прэміяй правінцыі Крунэберг («Landstinget Kronobergs läns kulturpris»). Захавалася шырокая перапіска, якую Флоры Гате і Элін Вэгнер вялі на працягу многіх гадоў.
Флоры Гатэ памерла ў Берге ў 1998 годзе.
Вінцэнт Гасеўскі
Вінцэнт Аляксандр Корвін-Гасеўскі (каля 1620, Воўчын Берасцейскага павета —, Астрына Лідскага павета ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Стольнік (1646—1652) і падскарбі вялікі літоўскі (1652—1654), гетман польны літоўскі (з 1654). Генерал артылерыі літоўскай (1651).
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Корвін-Гасеўскіх герба «Слепаўрон», сын Аляксандра, ваяводы смаленскага і Эвы з Пацаў. Пераемнік бацькі на пасадах старосты маркаўскага і пуньскага, брата Крыштафа на пасадзе старосты веліжскага; староста ашмянскі, лаздзейскі, пашырвінцкі, адміністратар Алыцкай і Магілёўскай эканоміяў.
Навучаўся ў Віленскай езуіцкай акадэміі, потым у Рыме, Падуі і Вене.
У час антыфеадальнай вайны 1648—1651 гадоў служыў у войску пад камандай Януша Радзівіла, які вёў барацьбу з казакамі. Удзельнічаў ва ўзяцці Пінска, аблозе Бабруйска, бітве пад Лоевам (1649). З 1651 — генерал артылерыі, таго ж года ў бітве пад Чарнобылем разбіў казацкае войска палкоўнікаў Антонава і Адамовіча.
У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 вёў ваенныя дзеянні супраць рускіх войск у няўдалых кампаніях 1654 і 1655 гг., падчас якіх канфліктаваў з вялікім гетманам Янушам Радзівілам. У 1654 атрымаў булаву гетмана польнага літоўскага ад Януша Радзівіла, якога папярэдне прызначылі гетманам вялікім літоўскім. Гэтым прызначэннем кароль польскі і вялікі князь літоўскі Ян Казімір хацеў абмежаваць уплыў Януша Радзівіла ў войску, прызначыўшы на пасаду яго даўняга непрыяцеля. Калі Януш Радзівіл перайшоў на бок шведаў, захаваў вернасць каралю Рэчы Паспалітай Яну Казіміру.
Бочава (возера, Шумілінскі раён)
Бочава — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, за 15 км на захад ад гарадскога пасёлка Шуміліна, за 0,7 км на паўночны захад ад вёскі Пушчавыя. Адносіцца да басейна ракі Обаль.
Вінцэнт Гасеўскі
Біяграфія
У вайну Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай падпісаў у Кейданах шведска-літоўскую унію. Аднак неўзабаве зрабіўся прыхільнікам прымірэння Рэчы Паспалітай і Маскоўскай дзяржавы для супольнай барацьбы супраць Швецыі. Выступіў за захаванне уніі Вялікага Княства Літоўскага з Каралеўствам Польскім.
Бочава (возера, Шумілінскі раён)
Плошча паверхні 0,05 км². Даўжыня 0,52 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 1,2 км.
Вінцэнт Гасеўскі
Біяграфія
У выніку канфлікту з Янушам Радзівілам В. Корвін-Гасеўскага арыштавалі ў Кейданах і як палоннага перавезлі да Караляўца. У няволі здолеў атрымаць ад Карла Х Густава пісьмовае пацверджанне намеру нападу на Маскоўскую дзяржаву, якое па вызваленні перадаў маскоўскаму цару Аляксею Міхайлавічу.
Увесну 1656 уцёк з няволі на Літву, дзе ўласным коштам сабраў некалькі харугваў. У змаганні са шведамі дайшоў да Варшавы. Удзельнік аблогі Тыкоціна і няўдалай бітвы пад Варшавай (1656), пасля якой шведы ізноў занялі сталіцу Каралеўства Польскага. На загад Яна Казіміра са сваімі харугвамі накіраваўся ва Усходнюю Прусію і Вялікае Княства Літоўскае. Меў канфлікт з гетманам вялікім літоўскім Паўлам Янам Сапегам. 8 кастрычніка 1656 пад Просткамі дашчэнту разбіў брадэнбургскае і шведскае войска. Узяў у палон князя Багуслава Радзівіла. Тую бітву ў рамане «Патоп» апісаў Генрык Сянкевіч.
Наступная бітва пад Філіпавам (22 кастрычніка 1656) скончылася перамогай войскаў фельдмаршала Густава Атона Стэнбака. У час хаосу бітвы Багуславу Радзівілу пашчасціла ўцячы. У 1658 змагаўся са шведамі на Інфлянтах і Жамойці.
Увосень 1658 у бітве з маскоўскім войскам пад Вільняй трапіў у палон — у суперніцтве з Паўлам Янам Сапегам, не чакаючы дапамогі, напаў на маскоўскае войска і быў разбіты. Спробы П. Я. Сапегі вызваліць В. Корвін-Гасеўскага былі безвыніковымі. Больш за тры гады правёў у няволі ў Маскве, аднак умовы яго ўтрымання не былі цяжкімі: у зняволенні працаваў з літаратурай, рабіў пераклады з французскай мовы, пісаў. У красавіку 1662 яго выменялі на пяць маскоўскіх ваяводаў. Атрымаў за службу Кейданы.
Пахавалі гетмана ў віленскім касцёле Святога Казіміра, выканаўцаў забойства пакаралі смерцю. У другой палове 1860-х гадоў пры перабудове касцёла пад праваслаўную царкву паводле (арх. М. М. Чагін) быў знішчаны надмагільны помнік Вінцэнта Гасеўскага з белага мармуру ў выглядзе фігуры рыцара, які ляжыць.
Нашчадкі
У шлюбе з Магдаленай Канапацкай меў сына і 2 дачок:
Зайчык (фільм)
«Зайчык» (Зайчик) — савецкі камедыйны мастацкі фільм, дэбют рэжысёра Леаніда Быкава ў паўнаметражным кіно. Адзін з лідараў савецкага пракату па выніках 1965 года: 16-е месца сярод айчынных фільмаў (23-е месца ў агульным спісе) пры 25,1 мільёне гледачоў.
Сюжэт
Сціплы і нясмелы тэатральны грымёра па прозвішчы Зайчык нечакана пазнае, што яму засталося жыць усяго месяц. Ён вырашае пражыць апошнія дні з годнасцю і карысцю. Зайчык пачынае рабіць тое, на што не адважваўся ўсё жыццё: ставіць на месца хамаў, абараняць людзей ад несправядлівасці і самаўпраўнасці, проста не задумваючыся кідацца на дапамогу таму, хто ў ёй мае патрэбу. Цяпер ён не баіцца, як раней, застацца ў адзіноце або апынуцца ў смешным становішчы. У канцы высветліцца, што смяротны дыягназ, які ён падслухаў ў паліклініцы, ставіўся да зусім іншаму зайчыку (дакладней, сапраўднаму зайцу). Але да таго часу Зайчык стане ўжо зусім іншым чалавекам - рашучым, адважным і дасведчаным сабе кошт.
У ролях
Planned
Бандунду (правінцыя)
Бандунду (фр. Bandundu) — былая правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, знаходзіцца на захадзе краіны.
Гісторыя
Правінцыя была ўтворана ў 1966 годзе ў выніку зліцця трох посткаланіяльных правінцый Квілу, Кванга і Маі-Ндомбэ. Пасля прыняцця Канстытуцыі 2005 гэтыя тры правінцыі былі адноўлены.
Насельніцтва правінцыі - 5.201.000 чалавек (1998). Адміністрацыйны цэнтр - горад Бандунду.
Насельніцтва правінцыі традыцыйна вырошчвае сорга.
Піксельная графіка
Пі́ксельная гра́фіка (ад pixel — скарачэнне ад pix element ) — форма лічбавай выявы, створанай на камп'ютары з дапамогай растравага графічнага рэдактара, дзе выява рэдагуецца на ўзроўні пікселяў (кропак), а разрозненне выявы настолькі малое, што асобныя пікселі дакладна бачныя. На старых (альбо на няпоўнафункцыянальных) камп'ютарах, у гульнях для Game Boy, гульнях для старых гульнявых прыставак і многіх гульнях для мабільных тэлефонаў пераважна выкарыстоўваецца піксельная графіка, бо гэта адзіны спосаб зрабіць выразнай невялікую выяву пры малым разрозненні экранаў, характэрным для гэтых прылад.
Адметныя рысы піксельнай графікі
Распаўсюджана памылковая думка, што любы малюнак ці эскіз, зроблены з выкарыстаннем растравых рэдактараў — піксельная графіка. Гэта памылковае стаўленне, «піксельная» выява адрозніваецца ад «няпіксельнай» тэхналогіяй — ручным рэдагававаннем малюнка піксель за пікселем. Таму піксельны малюнак адрозніваецца ад іншых відаў камп'ютарнага мастацтва невялікімі памерамі, абмежаванай палітрай колераў і (звычайна) адсутнасцю згладжвання.
У любым выпадку, выкарыстанне інструментаў, якія не працуюць з асобнымі пікселямі (напрыклад, «Пэндзаль») і аўтаматычных фільтраў (такіх, як згладжванне) лічыцца непрымальным у «сапраўдным» мастацтве піксельнай графікі — такія інструменты дадаюць новыя пікселі аўтаматычна, парушаючы акуратнае ручное змяшчэнне. «Правілам добрага тону» лічыцца ўжыванне мінімальнай колькасці колераў; у ідэале — стандартныя 16 колераў, даступныя на пераважнай большасці відэападсістэм, нават на самых ранніх: у іх тры біты кадуюць сігналы R,G,B і чацвёрты біт кадуе яркасць.
Піксельная графіка нагадвае некаторыя класічныя віды выяўленчых мастацтваў, такія як крыжыкавы гафт, мазаіка і вышыўка бісерам — бо малюнак складваецца з маленькіх каляровых элементаў, аналагічных пікселям сучасных манітораў.
Метады малявання
Маляванне звычайна пачынаюць з эскіза, які складаецца з асноўных рысаў і вызначае характар таго, што мастак жадае намаляваць. Яго можна атрымаць праз абвод адсканаванага малюнку, і даволі часта імі дзеляцца іншыя мастакі. Існуюць і іншыя метады, некаторыя з іх нагадваюць звычайнае маляванне.
Абмежаваная палітра патрабуе ўжывання размыцця для атрымання розных колераў і адценняў, але праз асаблівасць піксельнай графікі робіцца гэта толькі ўручную. Часам можна сустрэць нават згладжванне «ручной работы» — у тым ліку з альфа-каналам фармату PNG, што дазваляе накласці выяву на любы фон.
Вось некалькі прыкладаў ужывання вышэйзгаданых тэхнік:
Захоўванне
Піксельную графіку звычайна захоўваюць у фарматах «без стратаў», то бок у тых, якія могуць захаваць кожны піксель выявы без страты дакладнасці. З прычыны малой колькасці колераў у піксельным малюнку часта выкарыстоўваюцца палітравыя фарматы. PNG і GIF — прыклады фарматаў, якія адпавядаюць гэтым патрабаванням і пры гэтым эканомяць дыскавую прастору.
Піксельную графіку стараюцца не захоўваць у фармаце JPEG, бо сцісканне «са стратамі» не прыдатнае для элементаў піксельнага малюнка, нават калі сцісканне мінімальнае. Алгарытм сціскання JPEG можа выклікаць істотнае скажэнне першапачатковага выгляду піксельнага малюнка праз тое, што можа мяняць колеры асобных пікселяў. Памер JPEG-файлаў з такім малюнкам атрымліваецца нават большым, чым захаваных у GIF ці PNG. BMP і іншыя фарматы без сціскання ўжываюцца даволі рэдка: палітравыя фарматы са сцісканнем без стратаў (GIF, PNG-8) даюць меншы памер файла, не выклікаючы страты якасці.
Класіфікацыя
Плоская піксельная графіка мае на ўвазе выгляд спераду, зверху ці збоку.
Ізаметрыяная піксельная графіка малюецца ў праекцыі, блізкай да ізаметрычнай. Прыклады можна пабачыць у гульнях, якія паказваюць трохмерную прастору, не ўжываючы пры гэтым трохмернай апрацоўкі. Тэхнічна ў ізаметрыі вуглы павінны быць 30° ад гарызанталі, але пры гэтым лініі ў піксельнай графіцы выглядаюць няроўнымі. Каб пазбавіцца гэтага эфекту, абіраюць лініі з суадносінамі пікселяў 1:2, а вугал пры гэтым складае 26,565° (арктангенс ад 0,5).
Радзей сустракаюцца іншыя праекцыі — дыметрычная альбо перспектыўная.
Гісторыя
Тэрмін pixel art упершыню ўжыў Адэль Гольдбэрт і Робэртом Флегал з даследчага цэнтру Пало-Альто карпарацыі «Xerox» у 1982 годзе. Хоць сама графіка выкарыстоўвалася яшчэ за 10 год да гэтага ў праграме Рычарда Шоўпа, у Xerox PARC і інш.
Піксельная графіка шырока ўжывалася ў 1980-я гады ў камп'ютарах і прыстаўках з абмежаванымі палітрамі. З'яўленне змяняльных 256-колерных палітраў паклала канец засіллю піксельнага малюнку ў гульнях; з распаўсюджваннем true color піксельны малюнак быў пацеснены і з рабочых сталоў аперацыйных сістэм.
Тым не менш, на партатыўных прыладах (мабільныя тэлефоны, PSP і Nintendo DS) піксельны малюнак шырока распаўсюджаны і зараз. Часам піксельная графіка ўжываецца ў рэкламных банэрах.
Сучасная піксельная графіка ўжываецца як зваротная рэакцыя аматараў гульняў/малюнкаў на засілле трохмернай графікі. Некаторыя энтузіясты выкарыстоўваюць яе для пераймання мінулага. Нехта лічыць, што яна адраджае традыцыі прыставачных гульняў другога і трэцяга пакаленняў, у якіх графіка ўжо стала выглядаць эстэтычна.
Значкі для аперацыйных сістэм з абмежаванымі функцыямі адлюстравання таксама ўяўляюць сабой піксельную графіку. У Windows значкі «рабочага стала» — гэта растравыя выявы разнастайных памераў, найменшыя з якіх часам не проста паменшаныя варыянты, а самастойныя ўзоры піксельнай графікі. На «рабочых сталах» GNOME і KDE выявы прадстаўлены пераважна SVG, але і яны змяшчаюць піксельную графіку ў PNG для невялікіх памераў, такіх як 16×16 і 24×24. Іншым ужываннем на сучасных камп'ютарах з'яўляюцца значкі для сайтаў і розных спісаў пераваг (favicon).
Супольнасці
У інтэрнэце існуе шмат суполак, прысвечаных піксельнай графіцы. Мастакі публікуюць свае творы, спадзяваючыся атрымаць канструктыўную крытыку і водгукі, каб палепшыць свае навыкі. Праводзяцца піксельныя спаборніцтвы, у якіх гульцы павінны стварыць адзін з квадратных ці шасцівугольных элементаў вялікай выявы, пры гэтым максімальна ўскладніць заданне тым, хто будзе маляваць суседнія элементы.
Часам ставяцца заданні намаляваць «на тэму», у якіх мастакі ствараюць свае працы паводле зададзенага шаблона ці паводле пэўнай тэматыкі. Некаторыя такія працы могуць потым аб'ядноўвацца ў адну вялікую карціну.
Алгарытмы аўтаматычнага маштабавання
Піксельная графіка кепска пераносіць змяненне памеру; пры пераходзе на іншае разрозненне выяву даводзіцца перамалёўваць. Звычайныя алгарытмы маштабавання накшталт білінейнай і бікубічнай інтэрпаляцыі прызначаны для фотавыяў і абсалютна непрыдатныя для піксельнага малюнка — выява становіцца размытай. Існуюць алгарытмы, што паляпшаюць выразнасць графікі на высокіх разрозненнях. Сучасныя камп'ютары могуць выконваць гэтыя алгарытмы нават у рэальным часе.
З няцэлымі каэфіцыентамі
Дзеля рэалізацыі спецэфектаў, калі пэўны кадр бачны мізэрную долю секунды, часцей усяго ўжываюць фільтр «бліжэйшы сусед». Калі відэасістэма здольная паказваць true color, прыдатны фільтр Ланцоша.
NGC 2865
NGC 2865 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гідры. Бачная зорная велічыня: 11,5. Бачны размер: 2,5' × 1,8'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 23 мін. 30,2 сек. Схіленне: -23° 09' 41".
Франсуа Бушэ
Франсуа́ Бушэ́ (François Boucher; 29 верасня 1703 — 30 мая 1770) — французскі мастак. Яскравы прадстаўнік мастацкай культуры ракако.
Niti
«Niti» (ніткі) — дэбютны студыйны альбом акардыяніста Ягора Забелава, які пабачыў свет у 2020 годзе.
Вэльбіўна
Вэльбіўна (Вельбівно) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Вэрхіў
Вэрхіў (Ве́рхів) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Allium viridiflorum
Allium viridiflorum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Кыргызстане, Узбекістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Кыргызстане, Узбекістане.
IC 660
IC 660 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Касарова
Касаро́ва (, Косарёво) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Руднянскага сельсавета.
Восаўскі сельсавет (Крывіцкі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крывіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Княгінінскага сельсавета.
Вышэнькы (Астрожскі раён)
Вышэнькы (Ви́шеньки) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Равасклета
Равасклета (Ravascletto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 585 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Партызанская брыгада імя А. Ф. Данукалава
'''Партызанская брыгада імя А. Ф. Данукалава''' — партызанская брыгада, створаная ў красавіку 1942 года. Да мая 1944 года называлася брыгада «Аляксея». Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Касплянскага раёна Смаленскай вобласці, Лёзненскага, Суражскага, Віцебскага, Аршанскага, Багушэўскага, Бешанковіцкага, Ушацкага, Пліскага раёнаў БССР. 1 ліпеня 1944 года брыгада (1817 партызан, 3 батальёны, 12 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй. Камандзіру брыгады Данукалаву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў «Радзіма», «Крэпасць» , «Граза ворагам». У ліпені 1942 года атрад К. В. Зюкава быў вылучаны для арганізацыі новай брыгады, якая ў баях з праціўнікам была рассеяна. У ліпені 1942 года з брыгады быў вылучаны атрад І. І. Уласава (Бліна) (партызанская брыгада «За Савецкую Беларусь»). У лютым 1943 года атрады «Радзіма» і «Крэпасць» выйшлі ў савецкі тыл і былі расфарміраваны. Атрад «Перамога» быў вернуты ў Смаленскую вобласць (партызанскі полк «Трынаццаць»). У маі 1943 года з брыгады былі вылучаны атрады імя Чапаева, «Граза», «Буравеснік» для арганізацыі Лёзненская партызанскай брыгады. У розны час былі расфарміраваны атрады І. І. Гур'ева, А. С. Гайдукова, імя Сталіна, «Савецкая Беларусь», «Звязда», «Казбек», іх асабовы склад увайшоў у іншыя атрады брыгады. Усе атрады брыгады ў лютым 1943 года былі аб'яднаны ў тры батальёны. На дату злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на лініях камунікацый, у тым ліку на чыгунках Віцебск — Орша, Віцебск — Смаленск, Полацк — Маладзечна. У ліпені — лістападзе 1942 года разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Шапурова, Будзянка, Ляшчова Суражскага, Стасева Лёзненскага раёнаў. У снежні 1942 — лютым 1943 гадоў удзельнічалі ў баях з карнікамі, разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Жабенцяі, Мельны, Баліна, Мішуткі Суражскага раёна. У кастрычніку 1943 года ўдзельнічалі ў баях супраць карнікаў каля вёсак Рубеж, Вадапоева, Вуглы Бешанковіцкага раёна, тройчы нападалі на нямецкі гарнізон у вёсцы Бачэйкава, удзельнічалі ў Лепельскай аперацыі. У красавіку — маі 1944 года ў Полацка-Лепельскай партызанскай зоне брыгада вяла баі з карнікамі на рубяжы вёсак Замошша, Царкавішча, Тартак, Казімірова, Ветча, Лагі, Бушанка Ушацкага раёна. У ноч на 3 мая разам з іншымі брыгадамі прарвала блакаду, разбіла гарнізоны ў вёсках Баяры, Бондары, Ляпейкі, Піскунова, Каменка, Слабада Пліскага раёна. У «рэйкавай вайне» на чыгуначных участках Падсвілле — Круляўшчына, Замасточча — Лычкоўскага, Сасноўка — Замасточча падарвалі больш за 2,9 тысяч рэек. Перад наступленнем Чырвонай Арміі актывізавала баявую дзейнасць на дарогах Кублічы — Беразіно, Кублічы — Востраў, Кублічы — Круляўшчына.
Памяць
Брыгада ўвекавечана ў мемарыяльным комплексе «Прарыў» у ліку 16 партызанскіх брыгад. У 1976 годзе ў гонар брыгады ўстаноўлены мемарыяльныя дошкі на чыгуначнай станцыі Выдрэя Лёзненскага раёна, у вёсцы Рабава Віцебскага раёна, у вёсцы Вялікія Дольцы Ушацкага раёна. У 1979 годзе на будынку мемарыяльнага музея А. Ф. Данукалава ў вёсцы Кавалі Лёзненскага раёна ўстаноўлена мемарыяльная дошка, у 1977 годзе ў вёсцы Пагосцішча Лёзненскага раёна пастаўлена стэла.
Вілія (Астрожскі раён)
Вілія (Вілі́я) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
NGC 2883
NGC 2883 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Компас. Бачная зорная велічыня: 14,4. Бачны размер: 2,2' × 0,8'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 25 мін. 18,4 сек. Схіленне: -34° 06' 08".
Сівіца (Смаргонскі раён)
Сі́віца (, Сивица) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
IC 661
IC 661 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валоскіўці (Астрожскі раён)
Валоскіўці (Воло́сківці) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Равеа
Равеа (Raveo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Спіс населеных пунктаў Беларусі, пераназваных у XX стагоддзі
Спіс па кожным раёне адсарціраваны ў алфавітным парадку па новых назвах.
Міхаіл Захаравіч Башлакоў
Міхаі́л Заха́равіч Башлако́ў, або Міха́сь Башлако́ў (нар., станцыя Церуха, цяпер у пасёлку Баштан Гомельскага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі паэт. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь, член Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і чыгуначніка, быў малодшым з чатырох сыноў. Маці — Пелагея Міхееўна Ступакова — родам з Добрушскага раёна. Бацька — Захар Захаравіч — працаваў на розных чыгуначных станцыях, у маі 1952 года накіраваны на станцыю Пятрунь паблізу Варкуты, што стала адной з прычын распаду сям’і. Пелагея Міхееўна, як успамінае сам Міхаіл Башлакоў, сярод вяскоўцаў ''«карысталася павагай, яе неаднаразова выбіралі дэпутатам сельсавета. Яна была настойлівая, упартая, умела пастаяць за сябе і за людзей», «была мужнай жанчынай. Ніколі не падала духам. …Яна ўмела рабіць амаль ўсё: і касіць, і дровы сячы, і стагаваць сена… Яна была суровай. Для мяккасці і цеплыні ў яе не было ні часу, ні магчымасці… Потым вельмі ганарылася, што ў мяне выходзілі кнігі, і яна з задавальненнем чытала мае вершы. І, вядома, плакала, відаць, ад радасці…»''.
Вучыўся ў Грабаўскай сярэдняй школе. У 1968 годзе паступіў на гісторыка-філалагічны факультэт Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Дыпломная работа была прысвечана творчасці беларускага паэта Паўлюка Труса. Пасля сканчэння ўніверсітэта ў 1973—1978 гадах працаваў у вясковых школах на Гомельшчыне і Браншчыне, у т.л. у Пракопаўскай школе Гомельскага раёна, дзе ў свой час працаваў настаўнікам Іван Шамякін. У 1978—1985 гадах выкладаў беларускую мову і літаратуру ў школах Гомеля.
Пасля пераезду ў Мінск у 1991—2005 гадах працаваў галоўным метадыстам у Міністэрстве інфармацыі Рэспублікі Беларусь, актыўна займаўся падрыхтоўкай і выданнем 145-томнай гісторыка-дакументальнай хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі «Памяць». Грамадскую дзейнасць пісьменнік сумяшчаў з паэтычнай творчасцю.
Актыўна займаецца грамадскай і творчай дзейнасцю, прапагандуе беларускую культуру і літаратуру, удзельнічае ў многіх кніжных прэзентацыях, мерапрыемствах, звязаных з падтрымкай таленавітай моладзі. Пісьменнік кіруе некалькімі літаратурнымі студыямі, што дзейнічаюць у розных раёнах Мінска.
Творчасць
Літаратурнай творчасцю захапіўся ў школьныя гады. Верш-дэбют «Раўчук» дзесяцікласніка М. Башлакова ў студзені 1968 года надрукавала раённая газета «Маяк». М. Башлакоў наведваў літаратурнае аб’яднанне пры «Маяку», якім кіраваў член Саюза пісьменнікаў СССР Юрый Фатнеў. Знаёмства з Фатневым творча ўзбагачала маладога паэта, а з цягам часу перарасло ў сяброўства. Літаб’яднанне пры «Маяку» стала пачаткам творчага шляху таксама для сучасных пісьменнікаў Ніны Шкляравай, Таісы Мельчанка і іншых.
У гады студэнцтва таксама захапіўся творчасцю Максіма Багдановіча, Максіма Танка, Сяргея Ясеніна, Паўла Васільева, а таксама Мікалая Рубцова, якога тады мала хто ведаў. Першая кніга паэзіі — «Касавіца» (1979), узнёсласць і паэтычнасць вобразаў у ранніх вершах паэта выяўляюць замілаванасць аўтара родным краем, захапленне яго людзьмі.
З 1986 года ў творах паэта з’явілася тэма Чарнобыльскай катастрофы. Жыццё пасля катастрофы, будучыня Радзімы, духоўны стан грамадства вельмі турбуюць сэрца мастака слова, гэта знайшло адлюстраванне ў шэрагу яго вершаў, асабліва ў паэме «Лілея на цёмнай вадзе». Імкнучыся паэтычным словам і душэўнай спагадай падтрымаць разгубленых пад цяжарам бяды пасля чарнобыльскай катастрофы землякоў, М. Башлакоў шмат ездзіць з выступленнямі па забруджаных радыяцыяй раёнах.
Адзін за адным выходзяць зборнікі — «Дні мае залатыя» (1993), «Як слёзы горкія Айчыны…» (1999), «Матчыны грыбы перабіраю» (2000), «Світальныя коні» (2001), «Пяро зязюлі падніму» (2001), «Віно адзінокіх» (2011), «Музыка нязваная» (2014), «Далеч вячэрняя» (2017) і інш. Кнігі «Нетры» (2004) і «Палын. Чарнобыль» (2005), створаныя ў цесным супрацоўніцтве з мастаком Міхасём Барздыкам, атрымалі высокую ацэнку ў Беларусі і за мяжой.
Больш за паўтары сотні вершаў паэта пакладзены на музыку прафесійнымі і самадзейнымі кампазітарамі.
Катанга (правінцыя)
Катанга (фр. Katanga) — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга.
Размешчана на паўднёвым усходзе краіны. Сталіца - Лубумбашы. Плошча 496.871 км ² (раней, па некаторых крыніцах - 518.000 км ²). Насельніцтва - каля 4.125.000 жыхароў (1998, ацэнка). Распаўсюджаныя мовы - суахілі і чылуба.
Гісторыя
У ліпені 1960 Катанга абвясціла сябе незалежнай дзяржавай Катанга, што прывяло да ўзброенага канфлікту з цэнтральнымі ўладамі Конга. У студзени 1963 года правінцыя была вернутая ў склад краіны пры ўдзеле міратворчых сіл ААН. З 1971 па 1997 год афіцыйна называлася правінцыя Шаба.
У гады Вялікай афрыканскай вайны (снежань 1998) ў правінцыі праходзілі жорсткія баі паміж баевікамі РКД і зімбабвійска-намібійскими інтэрвентамі (Абарона Кабала).
Корцік (фільм, 1973)
«Корцік» (Кортик) — савецкі мастацкі тэлевізійны каляровы фільм, зняты рэжысёрам Мікалаем Калініным на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1973 годзе і па матывах аднайменнай аповесці Анатоля Рыбакова.
Сюжэт
Грамадзянская вайна ў Расіі, 1921 год. У невялікім мястэчку Рэўску у бабулі і дзядулі гасцюе іх унук, школьнік з Масквы Міша Палякаў. Яму і яго сябру Генке Пятрову выпадкова трапляе ў рукі корцік, які належаў афіцэру з лінкора «Імператрыца Марыя». З корцікам звязаная нейкая таямніца-яго шукае былы афіцэр з загінулага лінкора-белагвардзеец, а цяпер верхавод банды, Валерый Жыгімондавіч Нікіцкі. Мішын адзін — камандзір Чырвонай Арміі Палявой — спрабуе у што б тое ні стала зберагчы корцік, у чым Міша яму і дапамагае. Міша і Генка едуць у Маскву.
Мілаван Капар
Мілаван Капар (нар., ) — канадскі футбаліст сербскага паходжання, абаронца славацкага клуба «Акадэмія Гамшыка» з Банскай-Бістрыцы.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у Канадзе, пазней гуляў за ўніверсітэцкую каманду «Рэтрыверс». З 2014 года пачаў выступаць у Еўропе, на працягу трох гадоў гуляў у чэмпіянаце Славакіі. У першай палове сезона 2017/18 гуляў у другім дывізіёне Ізраіля за «Хапаэль» з Хадэры.
У лютым 2018 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Гомель» і неўзабаве падпісаў кантракт. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. Сезон 2019 таксама пачынаў у аснове, часам выконваў функцыю капітана каманды, аднак пазней стаў часам заставацца на лаўцы запасных. У ліпені 2019 года пакінуў «Гомель» і неўзабаве папоўніў склад «Бухары».
У жніўні 2020 года стаў іграком клуба «Атлетыка Атава» з канадскай Прэм’ер-лігі. У студзені 2022 года зноў адправіўся ў Славакію, далучыўшыся да «Пагроння», а ў ліпені 2022 года перайшоў у «Акадэмію Гамшыка».
Войскі з рогам
«Войскі з рогам» (Wojski z rogiem) — карціна Казіміра Альхімовіча, напісаная ў 1907 годзе. Створана паводле паэмы «Пан Тадэвуш», якая была напісана Адамам Міцкевічам ў 1832—1834 гг. Памер карціны —.
Апісанне
За аснову для карціны быў узяты эпізод «На паляванні», дзе знакаміты Войскі трубіць у рог, абвяшчаючы пра паляўнічае шэсце, мастак падае шляхціца спіною да гледача, што пазбаўляе вобраз канкрэтных індывідуальных рысаў, але падае яму абагульнены сэнс уладара пушчы.
Пошта
Пошта (ад posta, скарочана ад statio posita in… — станцыя з пераменнымі коньмі ў…) — від сувязі і ўстанова для транспарціроўкі вестак (напрыклад, лістоў і паштовак) і дробных тавараў. Ажыццяўляе рэгулярную перасылку паштовых адпраўленняў — пісьмовай карэспандэнцыі, перыядычных выданняў, грашовых перакладаў, бандэроляў, пасылак — пераважна пры дапамозе транспартных сродкаў. Часцей за ўсё з’яўляецца дзяржаўнай установай.
NGC 2903
NGC 2903 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Льва. Бачны размер: 12,6' × 6,0' Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 32 мін. 12 сек. Схіленне: +21° 29' 57".
IC 662
IC 662 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гай (Астрожскі раён)
Гай (Гай) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Касары (Полацкі раён)
Касары́ (, Косари) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Ісай Мендэлевіч Пульнер
Ісай (Іегошуа) Мендэлевіч Пульнер (, Сноўск, Гараднянскі павет, Чарнігаўская губерня —, Ленінград) — савецкі этнограф і бібліёграф, спецыяліст па культуры яўрэяў СССР. Арганізатар і ўдзельнік этнаграфічных экспедыцый па вывучэнні гісторыі і паўсядзённай культуры яўрэяў Грузіі, Беларусі, Украіны, Яўрэйскай аўтаномнай вобласці (1920-1930-я гг.), першых значных выстаў, прысвечаных яўрэям. Кіраўнік сектара Дзяржаўнага музея этнаграфіі народаў СССР, збіральнік яго калекцый.
Паходзіў з хасідскай сям’і. У 1919 г. скончыў Гомельскую яўрэйскую мужчынскую гімназію А. Е. Ратнера. Працаваў справаводам даведачна-інфармацыйнага аддзела пры Гомельскім губернскім выканаўчым камітэце. У 1920—1923 гг. займаў пасаду начальніка канцылярыі Сожскага санітарнага раёна Дняпроўскага ўпраўлення воднага транспарту ў Гомелі.
У 1923—1925 гг. навучаўся на Вышэйшых курсах яўрэйскіх ведаў (Інстытут яўрэйскай гісторыі і літаратуры) у Петраградзе. У 1925—1929 гг. — студэнт этнаграфічнага аддзялення геаграфічнага факультэта Ленінградскага дзяржаўнага універсітэта, атрымаў спецыяльнасць «этнограф-каўказавед».
У 1930 г. арганізаваў аддзелы іудаізму ў Антырэлігійным музеі і на Антырэлігійнай выставе ў Зімнім палацы. У 1931—1937 г. загадаваў яўрэйскім аддзелам Дзяржаўнай публічнай бібліятэкі. У 1937—1942 гг. — навуковы супрацоўнік, загадчык яўрэйскага аддзела Дзяржаўнага музея этнаграфіі народаў СССР.
Падтрымліваў сувязі з навукоўцамі, музейнымі і тэатральнымі ўстановамі, грамадскімі арганізацыямі ўсяго СССР для збірання інфармацыі па традыцыйным і сучасным жыццём яўрэяў.
Аўтар некалькіх тысяч фатаграфій і негатываў на тэму «Яўрэйская каланізацыя: Крым, Украіна, Беларусь, ЯАВ (1920-1930-я гг.)».
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны як непадлеглы воінскаму прызыву працягваў працаваць у Дзяржаўным музеі этнаграфіі ў Леніградзе. Памёр у час блакады горада нямецкімі нацысцкімі войскамі. Месца пахаванне застаецца невядомым.
Грэм’ячэ (Астрожскі раён)
Грэм’ячэ (Грем'я́че) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Ржавец (Чэрыкаўскі раён)
Ржа́вец (, Ржавец) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
Бурштынавы колер
Бурштынавы — жоўта-аранжавы колер, колер бурштыну. Шырока сустракаецца ў прыродзе (афарбоўка футра лісіцы, малюскі янтаркі, плод вішні перуанскай і інш.).
Халамер’е
Халаме́р’е (, Холомерье) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Віраўлянскага сельсавета. Да 2004 года з’яўлялася цэнтрам Халамерскага сельсавета. Знаходзіцца на аўтадарозе Езярышча—Обаль. За 62 км на паўночны захад ад Гарадка, 101 км ад Віцебска, 23 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Езярышча, каля возера Апукава.
IC 663
IC 663 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Сіўкі (Смаргонскі раён)
Сі́ўкі (, Сивки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Эдуард Станіслававіч Валасевіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і чыгуначніка. Спачатку вучыўся ў чыгуначнай сямігодцы. У 1935—1936 гадах працаваў грузчыкам на чыгунцы. Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут у 1941 годзе.
З 1941 года ў Чырвонай Арміі. Быў цяжка паранены ў 1943 годзе. З 1944 года выкладаў фальклор і рускую літаратуру ў Магілёўскім педінстытуце. Працаваў у абласной газеце «За Радзіму» (Магілёў).
У 1952 годзе пераехаў у Мінск. Працаваў у часопісах «Полымя», «Вожык», у Белдзяржфілармоніі. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1950 года.
У 1970-74 дырэктар Беларускага аддзялення.
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1938 годзе. Першую кніжку «Вершы і байкі» выдаў у 1954 г. Аўтар зборнікаў баек «Залатая рыбка» (1957), «Як дбаеш — так і маеш» (1958), «Арліны суд» (1959), «Соль» (1962), «На вясёлай хвалі» (1967), «Туды і рак з кляшнёй…» (1970), «Палюсы» (1977), «Кругавая парука» (1979) і г. д.
Басні адметныя актуальнасцю тэматыкі, камізмам сітуацый, жывым народным гумарам. Пісаў гумарыстычныя вершы і басні для дзяцей (зборнікі «Камар-званар», 1959; «Горкі мёд», 1967 і іншыя), аднактавыя камедыі, скетчы, эпіграмы і пародыі.
Перакладаў з рускай мовы творы І. Батрака, з украінскай М. Старыцкага.
Крывіцкі сельсавет (значэнні)
Назву Крывіцкі сельсавет маюць:
Грозіў
Грозіў (Гро́зів) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Каралавы колер
Каралавы — ружова-аранжавы колер, які асацыюецца з колерам каралаў.
Заходняе Касаі (правінцыя)
Заходняе Касаі (фр. Kasaï-Occidental) — былая правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, знаходзіцца на паўднёвым-захадзе краіны.
Пасля прыняцця Канстытуцыі 2005 правінцыя была падзелена на дзве новыя правінцыі: Касаі і Лулуа.
Насельніцтва правінцыі - 3.337.000 чалавек (1998). Адміністрацыйны цэнтр - Кананга.
Даныліўка (Астрожскі раён)
Даныліўка (Дани́лівка) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Лёзненскае благачынне
Лёзненскае благачынне, Лёзненская благачынная акруга — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Вячаслаў Пашкевіч.
Персікавы колер
Персікавы — дыяпазон адценняў аранжавага колеру, якімі апісваецца колер персікаў.
Рэяна-дэль-Раяле
Рэяна-дэль-Раяле (Reana del Rojale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Салонец
Сало́нец — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ушача, за 11 км на паўночны захад ад Ушачаў, каля вёскі Салонец 1.
Рэяна-дэль-Раяле
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Салонец
Плошча Салонца складае 0,73 км². Даўжыня возера 1,17 км, найбольшая шырыня 0,8 км. Найбольшая глыбіня возера 5,9 м, сярэдняя 3,8 м. Даўжыня берагавой лініі — 4,42 км. Аб’ём вады ў возеры складае 2,78 млн м³, плошча вадазбору 18,5 км².
Катлавіна возера падпруднага тыпу. Схілы катлавіны маюць вышыню 5—7 м. На паўднёвым усходзе і поўдні вышыня схілаў складае 1,5—4 м, схілы разараныя. На поўначы і ўсходзе схілы знаходзяцца пад лесам. Берагавая лінія на поўначы і ўсходзе возера ўтварае 4 залівы. Берагі возера нізкія, вышынёй 0,1—0,3 м, і тарфяністыя. На паўднёвым усходзе вышыня берагоў дасягае 0,5 м. Шырыня поймы складае 200 м. Пойма забалочаная і знаходзіцца пад хмызняком. На поўдні і паўднёвым усходзе пойма адсутнічае. Дно вадаёма да глыбіні 1—1,7 м пясчанае, на большых глыбінях дно выслана сапрапелем. Каля паўночнага берага размешчаны востраў, плошчай 0,5 га. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Шырыня паласы прыбярэжнай надводнай расліннасці складае да 25 м. Надводная расліннасць пашыраная да глыбіні 1,5 м, падводная — да глыбіні 2—3 м. На ўсходзе з возера выцякае ручай у раку Ушача. На паўночным усходзе ў Салонец упадае ручай з возера Расна.
Паштовая марка
Звычайна марка ўяўляе сабой лісток паперы невялікага памеру, пераважна прамавугольнай формы, як правіла, з зубцоўкай і клеем, які наносіцца на адваротны бок. Акрамя наміналу, на марках можа пазначацца найменне паштовай адміністрацыі, якая выпусціла іх; часта на ёй знаходзяцца розныя сімвалы, дэкаратыўныя элементы і малюнкі.