cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маньерызм
Тэрмін
Упершыню храналагічныя рамкі мастацтва маньерызму ўвёў (1789), вызначыўшы іх для Рыма (пасля 1527), Фларэнцыі (1550-я гг.) і Венецыі (канец 16 ст.). Якаб Буркхарт у 1855 годзе абмежаваў развіццё маньерызму тэрыторыяй Італіі і часавымі рамкамі 1530-1580-х гг., звязаўшы яго паходжанне з арыентацыяй на дасягненні вялікіх майстроў Адраджэння, а таксама з шэрагам сацыяльных фактараў. Цікавасць да маньерызму як гістарычнага стылю абазначылася ў канцы 19 ст. у сувязі з пошукамі вытокаў стылю барока і спрэчкамі вакол яго фармальных прыкмет. Неабходнасць высвятлення мастацкай прыроды стылю, які ўзнік паміж Высокім Адраджэннем і барока, была ўпершыню навукова абгрунтавана Алаізам Рыглем, які даў аналіз архітэктуры маньерызму. У пачатку 20 ст. навуковая дыскусія вакол маньерызму шмат у чым была звязана са з’яўленнем мастацкіх кірункаў экспрэсіянізму і сюррэалізму, якія бачылі ў маньерызме свайго прадцечу. На фоне агульнай рэвізіі канцэпцыі Адраджэння, характэрнай для гістарычнай навукі 1900-1910-х гг., змяняецца стаўленне да маньерызму, вытокі якога бачацца ў крызісе Адраджэння як культурнай парадыгмы. Сучасную канцэпцыю «эпохі маньерызму» сфармуляваў у 1918 годзе Макс Дворжак, які распаўсюдзіў прыкметы маньерызму на іншыя віды мастацтва (паэзію, тэатр, музыку), уключыў у круг яго прадстаўнікоў Мігеля дэ Сервантэса і Уільяма Шэкспіра, паэтаў «Плеяды», мастакоў Эль Грэка і Жака Беланжа. Менавіта Дворжак упершыню асэнсаваў маньерызм як следства глыбокіх зрухаў, якія хвалявалі Еўропу ў сярэдзіне 16 ст. У той жа час, бачачы ў маньерызме выражэнне суб’ектывізму індывідуальнай творчай волі ў процівагу нарматыўнасці і рацыяналізму Адраджэння, Дворжак вывеў яго за рамкі вызначанага гістарычнага перыяду: любы стыль, заснаваны на індывідуальным капрызе, выдумцы, які выкарыстоўвае гратэск, абсурд, іронію як выразныя сродкі, можа быць названы маньерыстычным. Канцэпцыя Дворжака знайшла працяг у працах (1965), які лічыў маньерызм асновай сучаснай культуры. Ад гістарычнага феномену маньерызму, якому Гаўзер адвёў цэлае стагоддзе (з 1520 па 1620), ён пераходзіць да разумення маньерызму як усеагульнага ненарматыўнага стылю, уласцівага розным гістарычным эпохам (да спадчыннікаў маньерызму ён адносіць Ф. М. Дастаеўскага і Ф. Кафку). Прыхільнікі «медыевізацыі» Адраджэння высунулі ідэю «адраджэння сярэдневякоўя» ў еўрапейскім маньерызме, якая знайшла гарачага прыхільніка ў асобе.
Выяўленчае мастацтва і архітэктура
Як гістарычны стыль маньерызм знайшоў найбольш поўнае выражэнне ў мастацтве Італіі. Яго пачатковая фаза звязана з антыкласічнымі тэндэнцыямі ў мастацтве Фларэнцыі (Я. Панторма, ), Сіены (Даменіка Бекафумі) і Рыма (т.з. школа Рафаэля) канца 1510-х — пачатку 1520-х гг., а таксама з прыдворнай культурай герцагскіх двароў Эміліі-Раманьі 1520-1540-х гг. (Франчэска Парміджаніна). Для ранняга маньерызму характэрны драматызм і канфліктнасць светаўспрымання, нервовая экспрэсія мастацкай мовы, ігнараванне праблемы прасторы як цэнтральнай праблемы Адраджэння. Яму былі ўласцівыя зварот да познегатычных і паўночна-еўрапейскіх традыцый, культ грацыёзнай лініі і віртуознага рысунка, парушэнне каларыстычнага і святлаценявага адзінства, якое прыводзіла да рэзкіх каляровых дысанансаў, яркі эмалевы каларыт, наўмыснае скажэнне чалавечых прапорцый (падаўжэнне фігур і іх асобных частак), ілюзіянізм і эфекты перспектыўных скарачэнняў, што апярэджвалі плафонны жывапіс барока. Востраканфліктнае мастацтва ранняга маньерызму выклікала адчуванне няўстойлівасці быцця, прывіднасці высілкаў чалавека і яго залежнасці ад ірацыянальных сіл.
Асноўныя дасягненні ранняга маньерызму палягаюць у вобласці партрэта з яго абвостраным выражэннем унутранага свету мадэлі (Панторма, Франчэска Парміджаніна) і манументальна-дэкаратыўнага жывапісу (Панторма, Даменіка Бекафумі, Перына дэль Вага, Джуліа Рамана, ), у якой пераважалі эфектныя, атэктанічныя кампазіцыі. Павялічваецца эстэтычная каштоўнасць малюнка як акту свабоднай фантазіі мастака (Парміджаніна, Джуліа Рамана, Панторма, Роса Ф’ярэнціна). Для поўночна-італьянскага маньерызму характэрна спалучэнне містычнай экзальтацыі са свецкай вытанчанасцю, геданізмам і дэкаратыўнай вытанчанасцю (Парміджаніна).
У 1540-1550-я гг. маньерызм становіцца пануючым стылем у асноўных мастацкіх цэнтрах Італіі (Рым, Фларэнцыя, Парма, Сіена, Балоння, Ферара, Мантуя, Мілан, Неапаль, Генуя). Асобныя рысы маньерызму выявіліся ў творчасці венецыянскіх майстроў (Тыцыяна, Тынтарэта, Паала Веранезэ і асабліва братоў Басана). Мастацтва маньерызму набыло рысы элітарнай прыдворнай культуры, арыентаванай на густы заказчыка з ліку інтэлектуальнай эліты, вяльможаў і вышэйшага духавенства. Месца эксперыменту заняў праграмны эклектызм, узрасла роля рытарычных праграм і алегорыі, асабліва ў дэкаратыўна-манументальным мастацтве. Найбольш яскрава рысы спелага маньерызму выявіліся ў творчасці Джорджа Вазары,, Аньёла Бранзіна, Якапіна дэль Контэ, братоў Цукары. Уплыў ідэалогіі Контррэфармацыі адбілася на мастацкай мове і змесце рэлігійнага мастацтва, у якім маюцца рысы протабарока (, Федэрыка Барочы і інш.). Скульптура маньерызму атрымлівае развіццё ў прыдворных цэнтрах Італіі (, Бенвенута Чэліні,, Барталамеа Аманаці, Джамбалонья). Для яе былі характэрны складаныя фантанныя і паркавыя кампазіцыі, пабудаваныя на дынамічных кантрастах і глядзельных эфектах, спалучэнне розных матэрыялаў (бронзы, мармуру, прыроднага каменя), цікавасць да супастаўлення іх фактур, да дэкору, натхнёнаму эліністычнай антычнасцю. Скульптурныя фантаны, партрэтная і дэкаратыўная пластыка, манументальная скульптура маньерызму аказалі вялікі ўплыў на развіццё стылю барока. Адным з найбольш выразных прыёмаў пластыкі маньерызму стала «фігура серпенціната», якая адлюстроўвае асобную фігуру ці скульптурную групу, што дынамічна закручваецца па спіралі вакол сваёй восі. Ён узыходзіць да творчасці Мікеланджэла, якая заставалася галоўным узорам для пераймання ў скульптараў 16 ст.
Архітэктура
У архітэктуры маньерызму (Джуліа Рамана, Барталамеа Аманаці,, Джорджа Вазары, , Джакама да Віньёла, Джакама дэла Порта) вольна выкарыстоўваюцца антычныя традыцыі і дасягненні Адраджэння, асабліва архітэктуры Мікеланджэла. Архітэктурны вобраз нараджаецца ў актыўным супастаўленні атэктанічных формаў, выразных кантрастах фактур і матэрыялаў, скульптурнага і архітэктурнага дэкору. Любоў да незвычайных прасторавых эфектаў архітэктурнай кампазіцыі (Галеаца Алесі), выкарыстанне лесвіц як у інтэр’еры, так і на фасадзе, захапленне дэкаратыўным рустам, скульптурнымі маскаронамі і арнаментальным дэкорам надаюць архітэктуры маньерызму своеасаблівую маляўнічасць.
Другая палова 16 ст. была адзначана ўтварэннем Акадэмій мастацтваў (Фларэнцыя, Рым, Балоння, Венецыя), якія сталі творчым аб’яднаннем мастакоў новага тыпу, унутры якога сфарміравалася акадэмічная сістэма прафесійнай адукацыі. Апроч распрацоўкі тэорыі і эстэтыкі маньерызму (,, Федэрыка Цукары, і інш.), высілкамі Вазары была напісана , дапоўненая тэарэтычнымі нарысамі. На мяжы 16-17 стст. у Італіі фарміруюцца цячэнні, накіраваныя супраць маньерызму, арыентаваныя як на адраджэнне класіцыстычных прынцыпаў (браты Карачы), так і на вяртанне да рэальнасці як да асноўнай крыніцы мастацкіх матываў (Караваджа).
Дзейнасць італьянскіх мастакоў у еўрапейскіх краінах, галоўным чынам у Францыі (Роса Ф’ярэнціна, Прыматыча,, Бенвенута Чэліні), у Іспаніі (Барталамеа Кардучы, Федэрыка Цукары, ), Чэхіі (Джузэпэ Арчымбольда), Германіі і Нідэрландах, навучанне еўрапейскіх майстроў у мастацкіх майстэрнях і акадэміях Італіі, распаўсюджванне графікі і твораў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва маньерызму спрыялі фарміраванню агульнаеўрапейскай мастацкай сістэмы, якая атрымала назву «інтэрнацыянальны маньерызм» ( ў Францыі, мастацтва пры двары імператары Рудольфа II у Празе, раманізм у Нідэрландах, маньерыстычнае мастацтва Баварыі, творчасць Жака Кало, Эль Грэка і інш.). Для інтэрнацыянальнага маньерызму характэрны вытанчанасць і зграбнасць мастацкай мовы, містыцызм і вытанчаны геданізм, злучэнне ўплываў італьянскага маньерызму з мясцовымі познегатычнымі і рэнесанснымі традыцыямі.
Літаратура
Да літаратурнага маньерызму звычайна адносяць творы XVI — пачатку XVII стагоддзя, для якіх характэрны адыход ад рэнесанснай гармоніі і нарматыўнасці, выдасканаленасць склада і структуры, нярэдка — ускладнены сінтаксіс; алегарычная вобразнасць, гульня кантрастаў (у т.л. паміж спірытуалізмам і эротыкай, «каханнем узнёслым» і «каханнем зямным»). Маньерызм не быў чыста фарматворчай з’явай; у яго рамках апынуліся па-новаму асэнсаваны фундаментальныя экзістэнцыяльныя і аксіялагічныя праблемы (М. Мантэнь, У. Шэкспір, М. дэ Сервантэс, творчасць якіх імкнецца да маньерызму): крызіс і рэвізія рэнесанснага антрапацэнтрызму спарадзілі т.зв. трагічны гуманізм, павышаная цікавасць да тэм супрацьстаяння свету і асобы, ілюзорнасці бачнага быцця, разумовых расстройстваў (вобразы Гамлета і Дон Кіхота; трактаты Т. Гарцоні «Бальніца невылечных псіхічнахворых» (1586) і «Тэатр шматразнастайных устройстваў мозгу» (1583)). Паэтыка літаратуры маньерызму шмат у чым апярэджвае барока; некаторыя даследчыкі схільныя разглядаць маньерызм як раннюю стадыю барочнага стылю. У Італіі ўплыў маньерызму адбіўся ў паэзіі Тарквата Таса, Джанбатысты Марына і прыхільнікаў марынізму, у шматлікіх узорах навелістыкі XVI ст. (Матэа Бандэла, Джавані Франчэска Страпарола,, і інш.). Звязаная з перавагай пачуццёвага пачатку мадыфікацыя стылю прадстаўлена ў П’етра Арэціна, аўтара скандальна вядомых «Юрлівых санетаў» (1525). Асаблівасці эвалюцыі культуры Адраджэння ў Еўропе абумовілі наяўнасць «дзвюх хваль» маньерызму у Францыі: першая (сярэдзіна 16 ст.) — пад італьянскім уплывам (П’ер дэ Рансар, і паэты «ліёнскай школы»), другая (1580-я гг. — пачатак 17 ст.) — у выніку іманентнага развіцця нацыянальнай літаратуры (,, , часткова ). Да найбольш вядомых прыкладаў літаратуры маньерызму ў Англіі адносяцца раманы «Эўфуэс, ці Анатомія досціпу» (1579) і «Эўфуэс і яго Англія» (1580), якія спарадзілі тэрмін эўфуізм (штучны і вычварны стыль), а таксама творчасць Джона Дона і інш. паэтаў метафізічнай школы. Для маньерызму характэрна жанрава-стылістычнае эксперыментаванне, узнікненне прынцыпова новых жанраў (эсэ ў Мантэня), а таксама жанраў, заснаваных на змяшанні ўжо існуючых: трагікамедыя (Рабер Гарнье,, і ; , Джавані Батыста Гварыні, якія ўпершыню тэарэтычна асэнсавалі жанр), іраікамічная паэма (Франчэска Брачаліні, , ), пастаральны раман. Паэзія і проза маньерызму нярэдка адлюстроўваюць уплыў герметызму, астралогіі і эзатэрычныя традыцыі (Мішэль Настрадамус, Джардана Бруна, ). Стыхія сумневу, ваганні паміж рознымі пунктамі гледжання, філасофска-этычны рэлятывізм, характэрныя для паэзіі маньерызму, апынуліся прадуктыўнымі для выспявання новаеўрапейскага рамана (працэс гэты па-рознаму захаваны ў Сервантэса, Мантэня,, Бераальда дэ Вервіля).
Самарэфлексія літаратуры маньерызму адлюстравана ў сачыненнях мысляра і эрудыта Франчэска Патрыцы («Пра паэтыку», 1586), які вылучыў у якасці крытэрыя сапраўднай паэзіі «паэтычнае натхненне»; у дыялогах Таса («Мінтурна, або Пра прыгажосць», 1583; «Джанлука, або Пра маскі», 1584; «Граф, або Пра эмблемы», 1594) і К. Пелегрыні («Карафа, або Пра эпічную паэзію», апубл. у 1584; «Пра паэтычнае канчэта», 1598).
Музыка
У музыказнаўстве тэрмін «маньерызм» выкарыстоўваецца (з 1970-х гг.) у дачыненні да італьянскай вакальнай музыкі другой паловы 16 ст. Музычныя сачыненні маньерызму былі арыентаваны на спрактыкаваную арыстакратычную публіку і патрабавалі надзвычайнага майстэрства выканаўцаў (напрыклад, іграць на музычным інструменце, сканструяваным , былі ў стане лічаныя музыканты). Музычныя сачыненні маньерызму адрозніваюць распад цэласнага мастацкага вобразу, зменлівасць эмацыйных станаў, выключная ўвага да асобных дэталяў, меладраматычная афектацыя. Гэтыя эстэтычныя тэндэнцыі ўвасабляліся праз прыцягненне да няўстойлівай, дынамічнай фармальнай кампазіцыі, ускладненне ўсіх катэгорый музычнай мовы. Найбольш відавочна маньерызм выявіў сябе ў жанры мадрыгала 16 ст., які нярэдка ствараўся на тэксты паэтаў-маньерыстаў (Т. Таса, Дж. Б. Гварыні, Дж. Марына). Найбольш значны прадстаўнік маньерызму ў музыцы — Карла Джэзуальда да Веноза. Музычная мова маньерысцкага мадрыгала мае шмат, часам звыш меры, храматызмамі, тэкст перадаецца максімальна дэталізавана, з вылучэннем і падкрэсленнем асобных слоў, з дыферэнцыяцыяй (аж да гукавыяўленчых эфектаў) процілеглых вобразных сфер, з кантрасным проціпастаўленнем дыятонікі і храматыкі, вытанчанымі зменамі мензуры (1), наўмысным балансаваннем паміж і (старадаўняй) танальнасцю,  (сугуччам як сумай інтэрвалаў) і акордам, кансанансам і дысанансам. Згушчэнне процілеглых і разнанакіраваных кампазіцыйных прыёмаў у вузкай прасторы невялікай музычнай п’есы спараджае тыповае для маньерызму эмацыйнае перанапружанне. З надыходам эпохі барока (асабліва ў сувязі з развіццём оперы) маньерызм у музыцы знікае.
Паняцце «маньерызм» часам распаўсюджваюць на франка-італьянскую вакальную музыку канца 14 ст. (канец, своеасаблівы «гатычны дэкаданс»), для якой характэрна экстравагантная тэматыка, вытанчаная рытміка (у т.л. паліметрыя), вычварная натацыя (напрыклад, партытура ў форме сэрцайка).
Маньерызм на Беларусі
Маньерыстычная культура Беларусі фармавалася на глебе папярэдніх стылістычных эпох готыкі і Рэнесансу. Элементы маньерызму прасочваюцца ў беларускім мастацтве (як у выяўленчых відах, так і ў архітэктуры, дэкаратыўна-прыкладных творах) адносна кароткі час. Не маючы наўпроставай адэкватнасці самому стылю, прыстасаваныя для новай вобразна-пластычнай сістэмы, маньерыстычныя парасткі актыўна змешваліся з барочнай мастацкай стылістыкай, прыкладам якіх з’яўляюцца скульптуры «Марыя» і «Іаан Багаслоў» з касцёла арханёла Міхаіла ў Навагрудку (1617—1637), надмагілле Паўла Сапегі і яго жонак з францысканскага касцёла Іаана Хрысціцеля в. Гальшаны Гродзенскай вобласці (пасля 1559 — пасля 1635), абраз «Хрыстос Уседзяржыцель» (першая палова XVII ст. )
Адметнасцю беларускага маньерызму з’яўляецца яго другі віток у сярэдзіне XVIII ст. у перыяд позняга альбо віленскага барока, які атрымаў назву псеўдаманьерызму, стылістычны працэс якога вярнуўся да свайго пачатку ўжо на новым, якасным узроўні. Аднак псеўдаманьерыстычныя рысы не насілі ўсёабдымнага характару і не ахоплівалі цалкам мастацкую практыку. Зыходзячы з мастацкіх прац беларускіх мастацтвазнаўцаў можна адзначыць, што рысы псеўдаманьерызму былі ўласцівыя болей культаваму мастацтву, чым творам, арыентаваным на свецкія колы. Прыклады такіх рысаў можна заўважыць у абразах (працы манаграміста М. В.: «Мікола», «Пакроў», абодва — 1751), партрэтах (партрэт Януша Антонія Вішнявецкага, 1750-я гады) і ў пластыцы.
РТІ (баскетбольны клуб, Мінск)
РТІ — баскетбольны клуб з Мінска. Выступаў у чэмпіянаце СССР і чэмпіянаце Беларусі па баскетболе. Прадстаўляў Мінскі радыётэхнічны інстытут (цяпер — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі).
Гісторыя
Каманда выступала ў чэмпіянаце СССР у Першай лізе з 1967 па 1970 і з 1971 па 1972 год, і ў Вышэйшай лізе з 1970 па 1971 і з 1972 да 1991. Падчас выступу ў Вышэйшай лізе каманда не мела значных поспехаў і не займала прызавыя месцы.
Пасля ліквідацыі чэмпіянату СССР па баскетболе каманда пачала выступаць у чэмпіянаце Беларусі. Падчас выступу ў чэмпіянаце Беларусі клуб двойчы заняў першае месца — у 1993 і 1995 годзе.
У 2003 годзе клуб быў расфарміраваны. Яго пераемнікам стаў створаны ў 2006 годзе «Імпульс-БДУІР».
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе
Кубак Беларусі па баскетболе
Archinemapogon yildizae
Archinemapogon yildizae — від моляў сямейства. Апісаны ў 1981 годзе. Сустракаецца на большай частцы Еўропы, апроч Ірландыі, Бельгіі, Люксембурга, Нідэрландаў, а таксама Пірэнейскага паўвострава і большай часткі Балканскага паўвострава. Асяроддзе пражывання — бярозавае рэдкалессе.
Размах крылаў 14-21 мм. Лёт імага з мая па ліпень.
Лічынкі кормяцца на грыбах родаў і, якія растуць на.
Вярхоўны Савет СССР
Вярхоўны Савет СССР — вышэйшы прадстаўнічы орган дзяржаўнай улады Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік, які дзейнічаў у перыяд з 1938 па 1991 гады. У 1989—1991 гады з’яўляўся стала дзеючым парламентам Савецкага Саюза.
Паколькі савецкая палітычная сістэма адпрэчвала дактрыну падзелу і незалежнасці ўлад, Вярхоўны Савет валодаў не толькі заканадаўчай, але і часткова выканаўчай і кантралюючай уладай. Законы, якія выдаваліся Вярхоўным Саветам СССР, з’яўляліся крыніцай права, у той час як сам Вярхоўны Савет фармальна лічыўся калектыўным главой дзяржавы (у прамежках паміж сесіямі заканадаўчыя, прадстаўніцкія і іншыя функцыі Вярхоўнага Савета ажыццяўляліся яго Прэзідыумам). Пачынаючы з 1989 года, аднаасобным главой дзяржавы стаў Старшыня Вярхоўнага Савета СССР, а пачынаючы з 1990 — Прэзідэнт СССР.
Будынак Вярхоўнага Савета СССР размяшчаўся ў Крамлі. Прыёмная Старшыні Прэзідыума знаходзілася ў доме № 4/7 на скрыжаванні вуліц Махавой і Камінтэрна.
Гісторыя
Вярхоўны Савет СССР быў заснаваны Канстытуцыяй СССР 1936 года. У якасці вышэйшага прадстаўнічага органа дзяржаўнай улады Саюза ССР ён замяніў З'езд Саветаў СССР і Цэнтральны Выканаўчы Камітэт СССР. Апошні працягваў функцыянаваць да першай сесіі Вярхоўнага Савета СССР, якая была праведзена ў Маскве 12 студзеня 1938 года.
Прылада
Складаўся з дзвюх раўнапраўных палат — Савета Саюза і Савета Нацыянальнасцей. Тэрмін паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета па Канстытуцыі 1936 года складаў 4 года, па Канстытуцыі 1977 года — 5 гадоў.
Раштацкі палац
Палац Раштат — колішняя рэзідэнцыя маркграфаў Бадэн-Бадэна ў нямецкім горадзе Раштат на захадзе федэральнай зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Палацавы-паркавы комплекс быў створаны каля 1700 г. па праекце італьянскага прыдворнага архітэктара Даменіка Эгідзіа Росі для маркграфа Людвіга Вільгельма. Палац пабудаваны ў перайманне Версалю, і лічыцца найстарэйшай барочнай рэзідэнцыяй на Верхнім Рэйне.
IC 2401
IC 2401 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бабова
Бабова (Bobowa) — горад на поўдні Польшчы, размешчаны за 110 км на ўсход ад Кракава і за 330 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Гарліцкага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Бабова. Чыгуначная станцыя. Плошча 7,2 км². Насельніцтва 3,1 тыс. чалавек.
Valvatida
Valvatida — атрад беспазваночных класа тыпу, у якім змяшчаецца 695 відаў у 165 родах у 14 сямействах. Атрад ахоплівае як малюсенькія віды з дыяметрам у некалькі сантыметраў з роду, так і віды, якія могуць дасягаць 75 см з роду. Амаль усе віды гэтага роду маюць 5 прамянёў.
Забяспечаныя прысоскамі на амбулакральных ножках некалькімі шырокімі краявымі пласцінкамі; некаторыя віды маюць паксілы, педыцэлярыі не на сцяблінках (сядзячыя), з двума створкамі. Цела часта жорсткае, пяцівугольнае. Сілкуюцца экстрааральна (здольныя выварочваць страўнік).
Сістэматыка
У атрадзе 17 сямействаў :
Вайсковыя могілкі (Гродна)
Пахаванні
У 1981 годзе быў усталяваны помнік савецкім салдатам, аўтары якога скульптар У. Церабун і архітэктар А. Каралькоў.
Уільям Холман Хант
Уі́льям Хо́лман Хант (William Holman Hunt; 2 красавіка 1827 — 7 верасня 1910) — англійскі жывапісец, адзін з заснавальнікаў Брацтва прэрафаэлітаў. Сапраўднае імя — Уільям Хобман Хант, аднак Хант сам змяніў другую частку імя, а пад канец жыцця яна злілася з прозвішчам: Holman-Hunt.
Біяграфія
Хант быў студэнтам Каралеўскай акадэміі мастацтваў, дзе пазнаёміўся з Міле і Дантэ Габрыэлем Расеці і разам з імі заснаваў «Брацтва прэрафаэлітаў» (Pre-Raphaelite Brotherhood). Спачатку карціны Ханта не былі асабліва папулярныя, але затым ён набывае вядомасць. Пабыўшы два гады (1854-55) на Усходзе, ён напісаў адну з самых вядомых сваіх карцін — «Святло свету», якая ўзбудзіла ў мастацкай крытыцы гарачыя спрэчкі. Холман Хант быў адзіным, хто да канца застаўся верны дактрыне Брацтва прэрафаэлітаў і захаваў іх маляўнічыя ідэалы да самай смерці, аднак урэшце яму прыйшлося кінуць жывапіс з-за зроку, які ўсё пагаршаўся, і апошняя карціна — «Лэдзі з Шалота» (The Lady of Shalott) — была скончана памочнікам, Эдвардам Х'юзам. Хант таксама з'яўляецца аўтарам аўтабіяграфій «Прэрафаэлітызм» (Pre-Raphaelitism) і «Брацтва прэрафаэлітаў» (Pre-Raphaelite Brotherhood), мэта якіх — пакінуць дакладныя звесткі пра паходжанне Брацтва і яго членаў.
Хант жаніўся двойчы. Пасля няўдалых заручын са сваёй мадэллю Ані Мілер, ён жаніўся на Фані Во, якая затым паслужыла мадэллю для Ізабелы. Фані памерла пры родах у Італіі і была пахавана на Англійскіх могілках у Фларэнцыі побач з магілай Элізабет Браўнінг. Другая жонка Ханта, Эдзіт, была сястрой Фані. У тыя часы ў Англіі было незаконна жаніцца на сястры загінулай жонкі, і Хант быў вымушаны паехаць для гэтага за мяжу. Гэта жаніцьба прывяла да сур'ёзнай спрэчкі з астатнімі членамі сям'і, асабліва з яго былым калегам-прэрафаэлітам Томасам Вулнерам, жанатым на сястры Фані і Эдзіт Алісе.
Мікалаёўка
Мікалаёўка (, Миколаёвка) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Паўказарма
Паўказарма — населены пункт у Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акмаянскай сельскай акругі. Код КАТА — 435233500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва населенага пункта складала 136 чалавек (81 мужчына і 55 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 132 чалавекі (74 мужчыны і 58 жанчын).
Эдвард Роберт Х’юз
Эдвард Роберт Х’юз (Edward Robert Hughes;,  — , Сент-Олбанс) — англійскі мастак, які пісаў у стылі эстэтызму і прэрафаэлітызму.
Найбольш вядомыя карціны Эдварда Роберта Х’юза — Midsummer Eve і Night With Her Train of Stars.
Ён быў пляменнікам Артура Х’юза.
Флёраў
Флёраў — прозвішча.
Транссусветнае радыё
Транссусветнае радыё (Trans World Radio) — найвялікшая пратэстанцкая радыёвяшчальная сетка ў свеце. Праграмы Транссусветнага радыё гучаць на больш за 200 мовах у 160 краінах.
Гісторыя
З 1990 года радыё пачало вяшчаць у Расіі і СНД. У 1991 годзе з прапаведнікаў розных цэркваў Беларусі быў створаны ўстаноўчы камітэт, пазней названы Беларускай рэдакцыяй Транссусветнага Радыё. Рэдакцыя была зарэгістравана ў дзяржаўных установах Рэспублікі Беларусь у сакавіку 1992 года і стала першым афіцыйным сродкам масавай інфармацыі Транссусветнага радыё на тэрыторыі краін СНД.
Максім Аляксандравіч Кіркор
Максім Аляксандравіч Кіркор (нар., г. ) — беларускі навуковец у вобласці працэсаў і апаратаў харчовых вытворчасцей. Кандыдат тэхнічных навук (2006), дацэнт (2008).
Біяграфія
З 29 верасня 2017 г. рэктар Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта харчавання.
Навуковая дзейнасць
Займаецца праблемамі драбнення і класіфікацыі полідысперсных матэрыялаў; цеплавых працэсаў.
Узнагароды
Узнагароджаны стыпендыяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2009).
Сцяпан Сцяпанавіч Манковіч
Сцяпан Сцяпанавіч Манковіч (13 мая 1905, вёска Беразіно- 18 красавіка 1978, Віцебск) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Скончыў ВПШ пры ЦК ВКП(б) (1926). З 1929 года на савецкай і гаспадарчай рабоце, з 1939 — сакратар Бягомльскага райкама КП(б)Б. У Вялікую Айчынную вайну — у тыле ворага, з сакавіка 1942 — у партызанах, камісар атрада, у верасні 1942 — снежні 1943 гг. — камісар партызанскай брыгады «Жалязняк», адначасова сакратар Бягомльскага падпольнага райкама КП(б)Б.
Пасля вайны — на савецкай і партыйнай рабоце.
Памяць
На радзіме ў вёсцы Беразіно на тэрыторыі сярэдняй школы ўстаноўлены бюст, яго імя прысвоена гэтай школе. Адна з вуліц гарадскога пасёлка Бягомль названа імем С. С. Манковіча.
Мікалай Савельевіч Гапановіч
Мікалай Савельевіч Гапановіч (, Бялевічы —) — беларускі хірург і эндакрынолаг. Кандыдат медыцынскіх навук (1968).
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут у 1953 годзе. Ардынатар хірургічнага аддзялення (1953—1956), загадчык эндакрыналагічнага аддзялення (1956—1957) 1-й гарадской клінічнай бальніцы г. Мінска. Асістэнт (з 1958), дацэнт (з 1970), загадчык (з 1974) кафедры эндакрыналогіі Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў.
Навуковая дзейнасць
Працаваў над праблемамі хірургічнага лячэння паталогіі эндакрынных залоз. Упершыню ў СССР распрацаваў і ўжыў на практыцы методыку хірургічнага лячэння хворых ; методыку накладання здымнага падскурнага шва, які дае добры касметычны эфект пры аперацыі адкрытых участкаў цела.
Сака
Сака (Sacco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 660 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 84070. Тэлефонны код — 0974.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сын
Сацыяльныя пытанні датычна сыноў
У даіндустрыяльным грамадстве і некаторых сучасных краінах з аграрнай эканомікай, сыны мелі і маюць большае за дачок значэнне, бо мужчыны фізічна мацнейшыя і таму на многіх работах у сельскай гаспадарцы эфектыўнейшыя, адпаведна іх сацыяльны статус у такім грамадстве вышэйшы.
У Кітаі, дзеля стрымання прыросту насельніцтва, прынята «Палітыка аднаго дзіця». Як яе вынік, афіцыйная статыстыка паказала рост нараджэння хлопчыкаў, што абумоўлена як незаконнай практыкай выбарачных абортаў паводле полу дзіця, так і шырокай практыкай утойвання нараджэння дзяўчынак ад статыстыкі, а таксама іншымі фактарамі.
У некаторых краінах прынятая практыка першародства — перавага сыноў перад дачкамі ў праве спадчыны.
Георгій Міхайлавіч Зайцаў
Георгій Міхайлавіч Зайцаў (, Орша — ) — савецкі ваеначальнік, генерал-маёр.
Біяграфія
Георгій Зайцаў нарадзіўся 23 красавіка 1895 г. ў Оршы ў сям’і служачага. Пасля заканчэння чатырохкласнай вучыльні працаваў пісарам у гарадской управе. У 1915 годзе быў прызваны на службу ў царскую армію. Там скончыў школу прапаршчыкаў, а пасля, на фронце служыў памочнікам камандзіра роты. Праваяваў год, быў цяжка паранены, доўгі час лячыўся ў шпіталі ў Оршы. Пасля выздараўлення працаваў падатковым інспектарам.
У 1939—1941 гадах Зайцаў быў слухачом Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба, пасля чаго заняў пасаду начальніка аператыўнага аддзела штаба 21-й арміі. На гэтай пасадзе ў чэрвені — снежні 1941 Георгій Міхайлавіч Зайцаў прымаў удзел у баявых дзеяннях супраць нямецкіх войскаў на Заходнім, Цэнтральным і Паўднёва-Заходнім франтах. У снежні 1941 года быў прызначаны камандзірам 127-й стралковай дывізіі. Пракамандаваўшы ёю да жніўня 1942 на Сталінградскім фронце, Зайцаў быў пераведзены на пасаду камандзіра 62-й стралковай дывізіі на Сталінградскім, пасля на Данскім і Варонежскім франтах. У 1943 году яму было прысвоена званне генерал—маёра.
У сакавіку 1943 дывізія Зайцава ў ходзе супрацьстаяння контратацы нямецкіх войскаў на поўдзень ад Харкава прыкрывала адыход 3-га танкавага войска за раку Северскі Данец. У адным з начных баёў ён на назіральным пункце быў паранены ў нагу з пераломам косткі. Пасля адыходу частак дывізіі памочнік Зайцава схаваў яго ў стозе сена, а праз дзень перанёс у адзін з дамоў найбліжэйшай вёскі Цярновае. Сам жа пайшоў шукаць астатніх байцоў, каб разам вярнуцца да сваіх. Пакуль ён адсутнічаў, вёску занялі нямецкія падраздзяленні, якія захапілі Зайцава ў палон. Першапачаткова ён утрымліваўся ў шпіталях ў Запорожжы і Уладзіміры-Валынскім, а затым быў вывезены ў Германію. З жніўня 1943 Зайцаў знаходзіўся ў крэпасці Вайсенбург.
У 1955 годзе Георгій Міхайлавіч Зайцаў выйшаў у адстаўку па хваробе. Памёр 13 студзеня 1961 г ў Маскве.
Бетонны мост (Мінск)
Гісторыя
Бетонны мост (цэментавы мост, каменны віядук) пабудаваны ў 1908 годзе паміж сучаснымі вуліцамі Маскоўскай і Чкалава (гістарычна паміж Нова-Маскоўскай вуліцай і Койданаўскім трактам.
Пуцеправод на тым жа месцы наноў пабудаваны ў 1982 годзе. Мае 8 пралётаў, даўжыня складае 268 м, шырыня 30 м
Слупск (гміна)
Слупск (Słupsk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слупскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Слупску. Плошча гміны складае 260,58 км². Станам на 2010 год у гміне Слупск пражывалі 14 252 чалавекі, шчыльнасць — 54,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 43 населеныя пункты.
Дзед
Дзед, Дзядуля — сваяк унука, унучкі па любой лініі сваяцтва (мацярынскай або бацькоўскай), які з’яўляецца бацькам маці або бацькі. Ва ўнукаў і ўнучак два дзеда: бацька бацькі і бацька маці. У недалёкім мінулым гэтае слова мела дакладнае сэнсавае значэнне — памерлы бацька бацькі або маці. Жывога называлі — дзід. Таксама дзедам звычайна называюць любога пажылога мужчыну.
IC 2402
IC 2402 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іванішчавіцкі сельсавет
Іванішча́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Іванішчавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Прапойскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Прапойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 23 мая 1945 года Прапойскі раён быў перайменаваны ў Слаўгарадскі. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Лапаціцкага сельсавета.
Падбарок
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
ProSSpekt
«ProSSpekt» — беларускі поп-рок гурт. Лаўрэаты міжнароднага музычнага конкурсу «Я-звезда-2010». Фіналісты нацыянальнага адборачнага туру міжнароднага конкурсу маладых выканаўцаў «Новая Волна» 2011 года. Пераможцы «Нацыянальнай музычнай прэміі» у намінацыі «Аўтарскі дэбют».
Гісторыя
Група ўтварылася ў лютым 2010 года ў сценах Інстытута журналістыкі БДУ. У пачатку свайго шляху група называлася «Delirio» і Professional Spectrum — «Pro.Спектр», да таго часу, пакуль не з'явілася другая вакалістка Вольга Палюшык, з яе прыходам група мяняе сваю назву на «ProSSpekt». Група шмат выступае ў клубах, што дапамагае музыкам сыграцца, знайсці сваё гучанне і першых прыхільнікаў. У вакалістаў яшчэ да прыходу ў групу хапала песень на два паўнавартасных альбома. Аднак асноўным рэпертуарам першых выступаў з'яўляліся арыгінальныя кавер-версіі сусветных хітоў. Паралельна з выступленнямі калектыў працуе над сваім першым альбомам, які выйдзе ў лістападзе 2011 года пад назвай «Точка Ком».
Гурт «ProSSpekt» складаецца з 6-ці чалавек. Вольга Палюшык — у мінулым вядучая праграмы «О» і карэспандэнт праграмы «120/80 News» на «Першым музычным тэлеканале», тэлежурналіст. Мікалай Знахарчук — студэнт Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі па класе вакала, раней саліраваў у іншых вядомых беларускіх групах. Склад групы некалькі разоў змяняўся. Першы і нязменны бас-гітарыст гурта Уладзімір Развадоўскі — двойчы прэзідэнцкі стыпендыят (у галіне геаграфіі і музыкі), лаўрэат і стыпендыят многіх рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў. Клавішнік гурта Альберт Красноў — лаўрэат 1-й прэміі і Гран-пры міжнародных конкурсаў піяністаў у Расіі. З нядаўняга часу ў групу ўліліся браты Даронкіны. Лідар-гітарыст групы Арцемій Даронкін — студэнт эстраднага факультэта Інстытута сучасных ведаў ім. А.М. Шырокава па класу гітары, адзін з арганізатараў праекта «Virage Guitars». Ударнік — Ягор Даронкін — студэнт Мінскага музычнага вучылішча ім. Глінкі.
Першым выступам гурта стаў канцэрт 12 лютага 2010 года ў клубе «Рэактар» на трыб'юце гурта Metallica, была выканана песня «The Unforgiven III». Калектыў выступае 23 ліпеня 2010 года на «Пятым Юбілейным злёце байкераў» у Лагойску. У першыя месяцы існавання група выступала на адной сцэне з гуртамі Лепрыконсы, J:МОРС, Пятром Ялфімавым, Сяргеем Лазаравым і групай Парк Горкага. У лістападзе 2010 года гурт прымае удзел у папулярным тэлевізійным праекце «Музыкальный суд» тэлеканала «АНТ», і трапляе ў фінал. Таксама прымаюць удзел у праграмах «Эстрадный коктейль» тэлеканала «АНТ» і «Звёздный ринг» тэлеканала «СТБ». У праграме «Эстрадный коктейль» песня «Альфа і Омега» стала лідарам па выніках тыднёвага глядацкага галасавання.
12 лютага 2011 года ў сталічным клубе «JackClub» адбыўся канцэрт прысвечаны першаму дню нараджэння калектыва.
У ліпені 2011 года быў зняты кліп на песню «Рэчанька».
3 лістапада ў клубе «Re:Public» гурт прэзентуе дэбютны альбом «Точка Ком» і першы відэакліп.
13 снежня 2011 года ў Палацы Рэспублікі ў Мінску адбыўся гала-канцэрт «Нацыянальнай музычнай прэміі», дзе група ProSSpekt стала пераможцам (з намінаваных катэгорый — «Адкрыццё года», «Аўтарскі дэбют», «Прыз глядацкіх сімпатый») у намінацыі «Аўтарскі дэбют» як новае імя ў беларускім шоу-бізнэсе. Акрамя таго, група атрымала спецыяльную статуэтку «Залатая ратацыя» ад радыё Пілот FM.
Маруна асцюкаватая
Маруна асцюкаватая (Galium aristatum) — від раслін сямейства.
Арэал
З’яўляецца родным для Альп і Пірэнэяў з Еўропы (Іспаніі, Францыі, Італіі, Швейцарыі, Аўстрыі і Германіі). Таксама паведамляецца, што ён натуралізаваны ў некалькіх месцах у штаце Нью-Ёрк у ЗША.
Нацыянальная алея
National Mall — (Нэшнл Мол, нацыянальны парк (комплекс)) — комплекс разнастайных помнікаў і музеяў у гістарычным цэнтры Вашынгтона. Уся прастора Нэшнл Мола падзелена на зоны, у якіх размяшчаюцца якарныя помнікі. Пры аглядзе з паветра Мол уяўляе крыж, у цэнтры якога размяшчаецца мемарыял Вашынгтона, на поўначы — Белы Дом, на ўсходзе — Капітолій, на Поўдні — мемарыял Томаса Джэферсана, на захадзе — мемарыял Лінкальна. Паміж гэтымі помнікі размяшчаюцца паркі і музеі, Батанічны сад ЗША. Музейны комплекс Смітсанаўскага інстытута з'яўляецца найбольш вядомым музейным комплексам у Злучаных штатах. У комплекс уваходзяць музей Халакоста, музей Прыродазнаўчыя гісторыі, Аэракасмічны музей (найбуйнейшы музей па колькасці экспанатаў эпохі халоднай вайны і касмічнай гонкі), музей Амерыканскіх Індзейцаў, музей Сучасных мастацтваў, і т. з. Ньюзеум (музей навін).
Бабуля
Бабуля — маці бацькі ці маці, жонка дзядулі.
У гутарковай мове часта проста пажылая жанчына. Бабулі, як і дзядулі, з’яўляюцца важным складнікам пашыранай (складанай) сям’і. У традыцыйнай культуры бабулі і дзядулі маюць выразна пэўную ролю, якая выяўляецца ў іх доглядзе за малодшымі дзецьмі ў сям’і. Роля бабуль і дзядуль, як правіла, знікае ў ходзе развіцця нуклеарнай сям’і.
У гутарковай мове могуць выкарыстоўвацца сінанімічныя назвы бабулі «ба», «бабця» і іншыя, у залежнасці ад асаблівасцяў мовы і культуры.
У тых выпадках, калі бацькі не могуць забяспечыць належны догляд за сваімі дзецьмі, бабулі і дзядулі могуць узяць на сябе ролю апекуноў або суправаджалых. Так у Іспаніі штогод, пачынаючы з 1998 года, кожнае 26 ліпеня адзначаецца Дзень бабулі і дзядулі.
Цешча
Цешча — маці жонкі, гэта сваяк, які з'яўляецца ў выніку заключэння шлюбу. Адносіны паміж цешчай і мужам яе дачкі звычайна з'яўляюцца напружанымі, што знаходзіць сваё адлюстраванне ў фальклоры. Існуе мноства анекдотаў пра цешчу.
Дасбол бі
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1051 чалавек (556 мужчын і 495 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1094 чалавекі (579 мужчын і 515 жанчын).
Пуцеправод па праспекце Незалежнасці
Пуцеправод па праспекце Незалежнасці — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Злучае плошчу Незалежнасці і Маскоўскую вуліцу, праходзячы над Бабруйскай вуліцай і чыгуначнымі пуцямі станцыі Мінск-Пасажырскі. Па пуцеправодзе праходзіць праспект Незалежнасці.
Гісторыя
Пуцеправод пабудаваны ў 1960 годзе. Мае 15 пралётаў, даўжыня складае 262 м, шырыня 23 м
Клас Тунберг
Арнольд Клас Роберт Тунберг (, Хельсінкі —, , Фінляндыя) — фінскі канькабежац, шматразовы чэмпіён свету (1923, 1925, 1928, 1929 і 1931 гадоў), пяціразовы алімпійскі чэмпіён (1924 і 1928), шматразовы чэмпіён Еўропы. Шматразовы рэкардсмен свету. Першы трохразовы зімовы Алімпійскі чэмпіён у гісторыі.
Клас Тунберг пачаў займацца канькабежным спортам у 18 гадоў. У 28 гадоў ён заваяваў першы тытул — чэмпіён Еўропы і на працягу 10 гадоў паказваў выдатныя вынікі. За кар’еру усталяваў чатыры сусветныя рэкорды.
Тарчын (гміна)
Та́рчын (Tarczyn) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пясэчынскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тарчыне. Плошча гміны складае 114,15 км². Станам на 2011 год у гміне Тарчын пражывалі 11 129 чалавек, шчыльнасць — 97,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 35 салецтваў.
Войніч (горад)
Войніч (Wojnicz) — горад на поўдні Польшчы, размешчаны за 80 км на ўсход ад Кракава і за 300 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Войніч. Плошча 8,5 км². Насельніцтва 3,4 тыс. чалавек.
Сіямскія блізняты
Сіямскія блізняты — аднаяйкавыя блізняты, якія не цалкам падзяліліся ў эмбрыянальным перыядзе развіцця і маюць агульныя часткі цела або ўнутраныя органы. Звычайна аплодненая яйцаклетка дзеліцца на шосты дзень пасля зачацця. Сіямскія блізняты ўтвараюцца, калі яйцаклетка дзеліцца вельмі позна, праз 14-15 дзён пасля апладнення. Да гэтага часу клеткі зародка спецыялізуюцца так, што поўны падзел блізнят ва ўлонні маці робіцца немагчымым. Верагоднасць нараджэння сіямскіх блізнят складае прыкладна адзін выпадак на 200000 родаў. Каля паловы сіямскіх блізнят нараджаюцца мёртвымі. Узровень выжывання немаўлят 5-25%. Часцей сіямскія блізняты маюць жаночы пол (70-75% выпадкаў). Некаторыя сіямскія блізняты падвяргаюцца хірургічнаму раздзяленню.
Этымалогія
Тэрмін з'явіўся ў 19 стагоддзі са з'яўленнем братоў Чанг і Энг Банкер (Chang and Eng Bunker; 1811-1874), якія нарадзіліся ў Сіаме (сучасны Таіланд). Шмат гадоў яны гастралявалі з цыркам П. Т. Барнума пад мянушкай «Сіямскія блізняты». Чанг і Энг мелі зрослыя храсткі грудной клеткі (так званыя двайняты-ксіфапагі). У сучасных умовах іх маглі падзяліць. Яны памерлі ў студзені 1874, калі Чанг першым памёр ад пнеўманіі, Энг ў гэты час спаў. Знайшоўшы свайго брата мёртвым, Энг памёр, хоць ён быў здаровы.
Іаган Баер
Іаган Баер (Johann Bayer; 1572, Райн, Баварыя — 7 сакавіка 1625, Аўгсбург) — нямецкі астраном і юрыст, картограф зорнага неба.
Пачаў вывучаць філасофію ў Інгальштаце ў 1592, пазней пераехаў у Аўгсбург, каб працаваць адвакатам. У 1612 годзе ён стаў юрысконсультам у Аўгсбургскім гарадскім савеце. Знаходзячыся ў Аўгсбургу, ён зацікавіўся астраноміяй. Найбольш вядомай яго працай стаў зорны атлас «Уранаметрыя» («Uranometria»), выдадзены ў 1603 годзе. «Уранаметрыя» стала першым атласам, які ахапіў усю нябесную сферу. Баер увёў сістэму пазначэнняў зорак з дапамогай грэцкіх літар, а таксама некалькі новых сузор’яў.
У гонар Баера названы кратар на Месяцы.
Ігар Львовіч Райнін
Ігар Львовіч Райнін (Ігор Львович Райнін, нар. 6 жніўня 1973 года, Харкаў) — украінскі прадпрымальнік і палітычны дзеяч.
З красавіка па лістапада 2014 года — першы намеснік кіраўніка Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі. З 17 лістапада 2014 па 3 лютага 2015 гады — намеснік Кіраўнікі Адміністрацыі Прэзідэнта Украіны.З 3 лютага 2015 па 29 жніўня 2016 гады — старшыня Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі (ХАДА). З 29 жніўня 2016 года — кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Украіны (АПУ).
IC 2403
IC 2403 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Астроўкі (Крупскі раён)
Астро́ўкі (, Островки) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Паводле мясцовага падання, першымі жыхарамі былі браты Хрыпачы. Зямлі не хапала, вось яны і знайшлі ўзгорак — астравок лесу. Пабудавалі тры хаты і адну для свёй маці, гэта месца завецца «бабін» хутар.
У канцы XIX стагоддзя — сяло ў складзе Абчугскай воласці Сенненскага павета. У 1930 годзе вяскоўцы стварылі калгас «Чырвоная Зорка». На франтах Вялікай Айчыннай вайны і ў партызанскай барацьбе загінулі 17 чалавек, спалена 5 дамоў, знішчана 15 мірных жыхароў. Пасля вайны вёска ў складзе саўгаса, потым — калгаса «Абчуга».
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета.
Шукры Султан
Шукры Султан (Hatice Şükriye Sultan; خدیجه شکریه سلطان; 24 лютага 1906, Стамбул — 1 красавіка 1972, Стамбул) — асманская прынцэса, дачка спадчынніка трона Юсуфа Ізедзіна, сына султана Абдул-Азіза і Леман Ханіма.
Ранні перыяд жыцця
Шукры Султан нарадзілася 24 лютага 1906 года на віле свайго бацькі ў Чамлыджы. Яе бацькам быў Юсуф Ізедзін, а маці — Леман Ханім. Яна была другім дзіцем і старэйшай дачкой, народжанай ад бацькі і старэйшым дзіцем маці. У яе было два малодшых брата і сястры, брат Шэхзадэ Мехмед Нізамедзін, на два гады малодшы за яе, і сястра Міхрыша Султан, на дзесяць гадоў маладзейшая за яе. Яна была ўнучкай Абдул-Азіза і Дзюрынев Кадын.
Першы шлюб
Шукры Султан выйшла замуж за свайго стрыечнага брата Шэхзадэ Мехмеда Шэрафедзіна, сына Шэхзадэ Селіма Сулеймана і ўнука султана Абдул-Меджыда I. Вяселле адбылося 14 лістапада 1923 года на віле Нішанташы. Падчас выгнання імператарскай сям’і ў сакавіку 1924 года Шукры разам з мужам пераехалі ў Парыж, дзе жылі да 1925 года, а затым у Бейрут, дзе яны развяліся у 1927 годзе.
Другі шлюб
4 верасня 1935 года яна выйшла замуж за Ахмада Аль-Джабера ас-Сабаха ў Каіры, Егіпет. Яны развяліся ў 1937 годзе.
10 лютага 1938 года яна была заручана з Мідхат-Беем, сынам Зівер-Пашы. Аднак шлюб так і не адбыўся. У 1944 годзе яна перайшла на бок Шэхзадэ Омера Фарука, калі савет абраў Шэхзадэ Ахмеда Ніхада галавою сям’і.
Трэці шлюб
У красавіку 1949 года яна выйшла замуж за Мехмеда Шэфіка Зію (1894—1980), амерыканскага грамадзяніна турка-кіпрыота. У 1952 годзе яна, яе муж і яе сястра вярнуліся ў Стамбул пасля адмены закона аб выгнанні для прынцэс. Яна пасялілася на віле Чамлыджа.
Смерць
Шукры Султан памерла 1 красавіка 1972 года ва ўзросце шасцідзесяці шасці гадоў і была пахавана ў маўзалеі свайго прадзеда Султана Махмуда II, Дзіванёлу, Стамбул. Пасля Мехмед Шэфік ажаніўся з Несліша Султан, дачкой Шэхзадэ Мехмеда Абдулкадзіра.
Салента (Кампанія)
Салента (Salerno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 140476 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2383 чал./км². Займае плошчу 59 км². Паштовы індэкс — 84100, 84121-84135. Тэлефонны код — 089.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Matteo apostolo ed evangelista.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Свята-Мікалаеўская царква (Палонка)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм, пабудаваны ў цэнтры вёскі Палонка Баранавіцкага раёна ў пачатку ХХ стагоддзя. Да гэтага часу ў вёсцы мелася драўляная 7 класа Параскевінская царква, пабудаваная на падмурку дамініканскага кляштара (да 1830 г. тут знаходзіўся каталіцкі кляштар дамініканцаў). У 1895 г. прыхаджане набылі 10-пудовы звон.
Архітэктура
Кампазіцыя храма мае сіметрычна-восевую аб'ёмна-прасторавую будову. Да квадратнага ў плане асноўнага сасновага зруба далучаюцца: з усходу — пяцігранная апсіда з 2 бакавымі рызніцамі, з захаду — прытвор з трох'яруснай (васьмярык на двух чацверыках) званіцай з шатровым верхам над ім. Пакаты чатырохсхільны дах асноўнага зруба завершаны васьмігранным светлавым барабанам з гранёнай цыбулепадобнай галоўкай на невысокім шатры. Падобныя 4 галоўкі ўстаноўлены па вуглах зруба. Фасады расчлянёны высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Інтэр'ер
Інтэр'ер храма асвечаны высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах і арачнымі вокнамі светлавога барабана. Апсіду вылучае драўляны іканастас позняй работы. Абраз 18 ст. «Маці Божая Апека».
Канарэйка
Канарэйка (Serinus canaria domestica) — дэкаратыўная птушка сямейства ўюрковых. Падвід канарскага канарэечнага ўюрка.
Апісанне
Даўжыня 12—14 см. Колер апярэння ў дзікіх канарэек зверху шэра-зялёны, знізу жоўта-зялёны, у самцоў больш яркі. Выведзена шмат парод, якія адрозніваюцца спевам і экстэр'ерам.
Распаўсюджанне
У дзікім стане паышрана на Канарскіх астравах (адсюль назва). З'яўляецца родапачынальніцай пакаёвай канарэйкі. У Еўропу завезена ў канцы XV ст.
Утрыманне ў няволі
Канарэйкі адносна непераборлівыя, добра сябе адчуваюць і размнажаюцца ў невялікіх клетках. Калі не займацца развядзеннем канарэек і трымаць толькі аднаго самца, то дастаткова набыць ці зрабіць клетку памерам па днішчы 30х20 см і вышынёй 25 см. У непамерна вялікай клетцы птушка становіцца пужлівай, непрыстасаванай да пакаёвых умоў, адчувае сябе няўтульна, мала спявае і звычайна трымаецца ў пэўнай частцы клеткі. Нельга трымаць птушак і ў надта малых клетках, дзе яны абломліваюць пер'е і могуць загінуць ад абмежаванасці рухаў. Клетка не павінна мець «архітэктурных празмернасцей»: яны не патрэбны птушцы, ускладняюць прыбіранне, негігіенічныя і перашкаджаюць размяшчачаць клеткі побач ці адну на адной. Лепшая форма для яе — прамавугольная. Клетку трэба абсталяваць паддонам (найбольш практычны з металу) ці з высоўным дном, куды насыпаюць рачны пясок. У невялікай клетцы прыладжваюць адну, а ў вялікіх — дзве жэрдачкі і болей з мяккага дрэва (бузіны, ляшчыны, вярбы, ліпы) таўшчынёй 10—14 мм. Жэрдачкі павінны лёгка здымацца і ўстанаўлівацца так, каб хвастом птушка не даставала да сценкі клеткі. Кармушкі і паілкі могуць быць шкляныя, пластмасавыя ці фарфоравыя; з іншых матзрыялаў яны менш гігіенічныя. Канарэйкам абавязкова патрэбна падвесная купальня. У клетках нельга ставіць слоікі, ванначкі і г.д. Гэта выклікае сырасць на дне клеткі і спрыяе развіццю паразітаў. Клетку трэба штодзённа чысціць, а раз у месяц рабіць генеральнае прыбіранне і дэзінфекцыю кіпенем ці спецыяльным растворам. Пасля гэтага клетку неабходна высушыць. Паілкі, кармушкі і купальні штодзённа мыюць. Для некалькіх птушак і маладняку патрэбны клеткі болынага памеру, т.зв. пралётныя ці садкі. Нельга трымаць птушак у клетках з меднага дроту: вокіслы медзі ядавітыя і могуць прывесці да гібелі птушак. Драўляныя клеткі нельга фарбаваць знутры, таму што птушкі могуць кляваць фарбу і атруціцца. Драўляныя элементы клеткі лепш за ўсё пакрыць смаляным лакам, які добра засцерагае дрэва ад гніення і не баіцца апрацоўкі гарачай вадой. Найбольш зручныя і практычныя клеткі, дзе драўляныя элементы заменены пластмасай.
Ставяць клеткі ў месцах, дзе няма скразнякоў і прамых сонечных прамянёў. У час праветрывання памяшкання клетку лепш накрыць ці вынесці ў суседні пакой. Птушкі дрэнна пераносяць тытунёвы дым, таму курыць там, дзе яны знаходзяцца, нельга. Самцоў канарэек трымаюць асобна, таму што ў адной клетцы яны ўчыняюць бойкі і дрэнна спяваюць; больш таго, паміж клеткамі робяць перагародкі, каб яны не бачылі адзін аднаго.