cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзянісаўшчына
Дзяні́саўшчына (, Денисовщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Селяховічы
Селяхо́вічы (, Селяховичи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета.
Анатоль Мікалаевіч Беразавой
Анатоль Мікалаевіч Берагавой (, пасёлак Энем, Тахтамукайскі раён, Адыгея —, Масква) — савецкі касманаўт. Герой Савецкага Саюза (1982), лётчык-касманаўт СССР (1982).
Біяграфія
Скончыў Ваенна-паветраную акадэмію імя Ю. А. Гагарына (1977). З 1970 года ў атрадзе касманаўтаў. Як камандзір здзейсніў касмічны палёт з В. В. Лебедзевым на караблях «Саюз Т-5, −6, −7» і арбітальнай станцыі «Салют-7» (13 мая — 10 снежня 1982).
У 1988—1990 гадах рыхтаваўся па праграме падрыхтоўкі камандзіра карабля-выратавальніка. 6 красавіка 1991 года палкоўнік Анатоль Мікалаевіч Беразавой быў прызначаны на пасаду намесніка камандзіра атрада касманаўтаў, аднак 31 кастрычніка 1992 з-за звальнення з Узброеных Сіл па ўзросту быў адлічаны з атрада касманаўтаў, пасля чаго да 20 сакавіка 1999 працаваў намеснікам прэзідэнта і членам бюро Федэрацыі касманаўтыкі Расіі, а таксама членам бюро прэзідыума Федэрацыі касманаўтыкі Расіі.
NGC 6256
NGC 6256 (іншыя абазначэнні — GCL 49.1, ESO 391-SC6) — шаравое скопішча ў сузор’і Скарпіён.
Чмель мохавы
Чмель мохавы (Bombus muscorum) — насякомае сямейства пчаліных.
NGC 6256
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чмель мохавы
Апісанне
Невялікі чмель з каротка-авальным ярка-залаціста-жоўтым целам і даволі доўгім хабатком, аранжавай спінкай. Ногі могуць быць апушаны светла-жоўтымі або цёмна-карычневымі і чорнымі валаскамі.
Герб Брагіна
Герб Бра́гіна — афіцыйны геральдычны сімвал Брагіна, гарадскога пасёлка Гомельскай вобласці.
Чмель мохавы
Пашырэнне
Пашырэнне: Еўразія (Усходняя Еўропа, Сібір, Далёкі Усход). Месцы пражывання — пераважна поймавыя лугі.
Герб Брагіна
Апісанне: іспанскі шчыт рассякае ўвагнутае вастрыё, накіраванае ўверх: у левай частцы ў сярэбраным полі трызубец чырвонага колеру, сімвал полацкага князя Ізяслава, у правай — у чырвоным полі герб «Калюмны» сярэбранага колеру, у ніжняй — у блакітным полі герб «Карыбут».
Чмель мохавы
Асаблівасці біялогіі
Чмялі жывуць сем'ямі (50-100 асобін), у склад якіх уваходзяць вялікая самка — заснавальніца гнязда (матка), дробныя непалаваспелыя самкі (рабочыя) і самцы. Аплодненыя ўвосень самкі зімуюць асобна ў розных укрыццях. Абуджаюцца ў красавіку-траўні, кормяцца на квітучых раслінах, потым будуюць наземныя гнёзды (на вільготных лугах яны часта размяшчаюцца на купінах). У гняздо самка адкладвае некалькі яек, якія грэе сваім целам. Яйка развіваецца каля 4 сутак. Лічынак самка корміць пылком раслін і мёдам. На 22-23 суткі паяўляюцца дарослыя чмялі. З гэтага часу самка толькі адкладвае яйкі, а ўсе клопаты аб патомстве бяруць на сябе рабочыя чмялі. У другой палове лета выводзяцца вялікія самкі (будучыя заснавальніцы сем'яў) і больш дробныя самцы, якія апладняюць самак і хутка пасля гэтага гінуць. Да сярэдзіны восені гінуць таксама рабочыя чмялі і старая самка. Сям'я распадаецца. Маладыя самкі зімуюць. Ва ўмовах Беларусі вядомы 2 максімумы лёту чмялёў: у перыяд масавага цвіцення ранняспелай канюшыны першага ўкосу (канец чэрвеня — пачатак ліпеня) і ў канцы цвіцення канюшыны другога ўкосу (канец жніўня — пачатак верасня). На працягу сутак актыўнасць чмялёў дасягае максімуму двойчы — у 11 і 18 гадзін.
Герб Брагіна
Герб і сцяг зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 10 красавіка 2001 года пад № 55.
Аўтар герба і сцяга Брагіна — мастак Г. С. Жалняркевіч.
Гісторыя і сімволіка
У правай (сярэбранай) частцы поля герба размешчаны сімвал полацкага князя Ізяслава, афарбаваны ў чырвоны колер. Гэты знак адлюстроўвае ранні перыяд гісторыі Брагіна (XII—XIII стст.) і ўказвае на Полацкае княства як адзін з цэнтраў фарміравання беларускай сярэдневяковай дзяржаўнасці. Разам з тым княжацкі трызубец звязваецца з часамі, калі Брагінам валодалі князі кіеўскія, і ўяўляе сабой трансфармаваны варыянт радавой сімволікі Рурыкавічаў.
У левай частцы герба ў чырвоным полі размешчаны герб «Калюмны». Гэты сімвал на гербе Брагіна адзначае перыяд уваходжання горада ў склад Вялікага Княства Літоўскага, на пачатковым этапе якога горад быў часткаю велікакняжацкіх уладанняў.
У ніжняй частцы герба размешчаны прыватнаўласніцкі герб «Карыбут» (у блакітным полі выява залатога крыжа з перакрэсленымі канцамі, замест ніжняга канца залаты месяц рагамі ўніз і васьміканцовая зорка). Гэты шырока вядомы герб быў родавым знакам магнацкага роду Вішнявецкіх, якія валодалі Брагінам з канца XVI да другой палавіны XVII ст. Вішнявецкія былі апошнімі ўладальнікамі горада, калі ён яшчэ іграў значную ролю ў гісторыі Вялікага Княства Літоўскага. З другой палавіны XVII ст. Брагін паступова прыходзіць у заняпад і страчвае сваё былое значэнне. Такім чынам, размяшчэннем у ніжняй частцы герба Брагіна прыватнаўласніцкага герба «Карыбут» падводзіцца своеасаблівы вынік пэўнага перыяду ў гісторыі горада.
Сан-Дыега (акруга)
Акруга Сан-Дыега (San Diego County) — акруга ў паўднёвай частцы штата Каліфорнія, ЗША, на ўзбярэжжы Ціхага акіяна. Акруговы цэнтр і самы вялікі горад акругі — Сан-Дыега. Па дадзеных перапісу 2020 года насельніцтва складала 3 298 634 чал. Такім чынам, акруга з’яўляецца другой па колькасці насельніцтва акругай Каліфорніі і пятай па колькасці насельніцтва акругай у Злучаных Штатах. Гэта самая паўднёва-заходняя акруга ў 48 кантынентальных штатах ЗША, з’яўляецца прыгранічнай акругай. Тут таксама знаходзіцца 18 рэзервацый карэнных амерыканцаў, больш, чым у любой акрузе ЗША.
Універсітэт імя Лінкальна
Універсітэт імя Лінкальна (Lincoln University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, размешчаная недалёка ад горада Оксфард на поўдні акругі Чэстэр, штат Пенсільванія.
Сан-Дыега (акруга)
Акруга Сан-Дыега ўключае Сан-Дыега-Чула-Віста-Карлсбад, Каліфорнія, які з’яўляецца 17-м па колькасці насельніцтва метрапалітэнскім статыстычным арэалам і 18-м па колькасці насельніцтва першасным статыстычным арэалам Злучаных Штатаў па стане на 1 ліпеня 2012 г. Акруга Сан-Дыега таксама з’яўляецца часткай, найбуйнейшай агламерацыі, падзеленай паміж Злучанымі Штатамі і Мексікай.
Універсітэт імя Лінкальна
Агульная характарыстыка
Заснаваны як прыватны інстытут у 1854 годзе, ён з’яўляецца дзяржаўнай установай адукацыі з 1972 года. У 1866 годзе, праз год пасля забойства прэзідэнта Аўраама Лінкальна, інстытут атрымаў яго імя.
Сан-Дыега (акруга)
У акрузе Сан-Дыега знаходзіцца 16 ваенных аб’ектаў ВМС ЗША, Корпуса марской пяхоты ЗША і Берагавой аховы ЗША. Да іх адносяцца, , , і.
Універсітэт імя Лінкальна
Агульная характарыстыка
Гэта гістарычна «чорны» ўніверсітэт, дзе традыцыйна большасць студэнтаў складаюць афраамерыканцы.
Сан-Дыега (акруга)
З поўначы на поўдзень акруга Сан-Дыега распасціраецца ад паўднёвых межаў акруг Орындж і Рыверсайд да і межаў  і,  Ніжняй Каліфорніі. З захаду на ўсход акруга Сан-Дыега цягнецца ад Ціхага акіяна да мяжы з акругай Імперыял, якая аддзялілася ад яе ў 1907 годзе. З 2010 года засухі па ўсім штаце Каліфорніі пагаршаюць акругі Сан-Дыега.
Дрэйк
Дрэйк — прозвішча.
Беларускае навуковае таварыства (1918)
Беларускае навуковае таварыства (БНТ) — існавала ў Вільні ў 1918—1939 гадах.
Паводле статута, таварыства мела на мэце «рознабаковую навуковую працу, развіццё любові да навуковых доследаў і пашырэнне ведаў». Свае задачы бачыла ў заснаванні і ўтрыманні музеяў, бібліятэк, навуковых устаноў, арганізацыі выстаў, лекцый, курсаў і навуковых з’ездаў, выдавецкай работы, выпуску перыядычных выданняў.
Сярод заснавальнікаў БНТ былі В. Ластоўскі, А. Луцкевіч, І. Луцкевіч, В. Святаполк-Мірскі, Я. Станкевіч, У. Талочка і інш. У пачатку дзейнасці БНТ засяродзілася на выпрацоўцы беларускай навуковай тэрміналогіі, праблемах перакладу на беларускую мову педагагічнай і метадычнай літаратуры. Пры таварыстве былі арганізаваны Беларускі музей імя І. Луцкевіча і бібліятэка, аснову якой склаў кнігазбор Б. Даніловіча. Дзейнічалі гістарычная, літаратурна-мастацкая і краязнаўча-экскурсійная секцыі. На пасяджэннях члены БНТ выстуалі з дакладамі і паведамленнямі па гісторыі, літаратуры, мове, фальклоры і этнаграфіі Беларусі. У 1925 таварыства правяло святкаванне 400-годдзя беларускага кнігадрукавання, у 1929 — 400-годдзя Статута ВКЛ 1529 і інш. БНТ выдала навуковыя зборнікі «Гадавік Беларускага навуковага таварыства ў Вільні» (1933), «Запісы Беларускага навуковага таварыства» (1938), кнігу А. Станкевіча «Доктар Францыск Скарына — першы друкар беларускі, 1525—1925» (1925) і інш. Частка навуковых прац і паведамленняў пра дзейнасць БНТ змешчана на старонках часопісаў «Калоссе», «Нёман», «Шлях моладзі».
На працягу існавання Беларускага навуковага таварыства склад яго мяняўся. Адны члены эмігравалі ў БССР (Г. Багдановіч, М. Гарэцкі, А. Грыневіч, І. Дварчанін, М. Кахновіч, С. Рак-Міхайлоўскі, А. Смоліч, С. Чыжэўскі), іншыя ўключаліся ў палітычную дзейнасць, былі арыштаваныя польскімі ўладамі (Я. Лагіновіч, Б. Тарашкевіч і інш.). Таварыства папаўнялася, асабліва ў 1930-я г., творчай моладдзю з Віленскага і Пражскага ўніверсітэтаў. У канцы 1920-х — пачатку 1930-х г. у БНТ прыйшлі В. Грышкевіч, М. Ільяшэвіч, Б. Кіт, М. Пецюкевіч, С. Станкевіч, М. Чарнецкі, М. Шкялёнак, Р. Шырма і інш. Пастаянна ў рабоце таварыства ўдзельнічалі А. Луцкевіч, С. Паўловіч, У. Самойла, А. Станкевіч, А. Трэпка; з перапынкамі — В. Багдановіч, А. Більдзюкевіч, Э. Будзька, Л. Дубейкаўскі, Г. Душэўская, Р. Зямкевіч, В. Іваноўскі, М. Касцевіч, І. Катовіч, Б. Пліс, А. Сакалова, Я. Салавей, Ф. Умястоўскі, Л. Чарняўская, К. Шафнагель і інш.
БНТ спыніла сваю дзейнасць пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР.
Беласнежка і сямёра гномаў (мультфільм, 1937)
«Беласнежка і сямёра гномаў» (Snow White and the Seven Dwarfs) — амерыканскі мультыплікацыйны музычны фантастычны фільм 1937 года вытворчасці «Walt Disney Productions», па матывах нямецкай казкі братоў Грым 1812 года. Гэта першы поўнаметражны анімацыйны мастацкі фільм і самы ранні мультыплікацыйны мастацкі фільм Дыснея.
Энеты
Энеты, таксама генеты, венеты (γιενετοι, γενετοι) — старажытны народ у Малой Азіі, саюзнікі тэўкраў у вайне з ахейцамі.
Гамер
Фактычна адзінай сапраўднай гістарычнай крыніцай існавання энетаў з'яўляецца "Іліяда" Гамера. Сярод іншых саюзнікаў Троі ён узгадваў правадыра Пілемена, які прывёў з сабою племя энетаў з Пафлагоніі, дзе "ёсць статкі дзікіх мулаў".
Страбон
Страбон звярнуўся да праблемы існавання энетаў у сувязі з выяўленнем паходжання венетаў Адрыятыкі. У яго час венеты лічыліся прамымі нашчадкамі энетаў, якія пасля паражэння тэўкраў перасяліліся ў Фракію, а потым далей на захад. Страбон заўважыў, што атаесамленне венетаў з энетамі адбылося толькі дзякуючы падабенству назвы. Сам ён лічыў венетаў Адрыятыкі сваякамі венетаў з Арморыкі. Ён наракаў на адсутнасць у яго час тапонімаў з найменнем энетаў у Малой Азіі і меркаваў, што частка энетаў павінна была застацца на радзіме і ўвайсці ў склад кападакійцаў.
Сучаснасць
Нягледзячы на поўную адсутнасць археалагічных сведчанняў і ясных лінгвістычных доказаў, у сучаснай навуковай і калянавуковай літаратуры энетаў часцяком узгадваюць, калі імкнуцца даказаць малаазіяцкае паходжанне не толькі венетаў Адрыятыкі, але нават венедаў Усходняй Еўропы.
Будынкі НВА «Цэнтр»
Будынкі Навукова-вытворчага аб’яднання «Цэнтр» пабудаваныя ў 1985—1988 гадах у заходняй частцы Мінска на скрыжаванні вуліц Шаранговіча (№ 19) і Алібегава (зараз Максіма Гарэцкага) па праекце архітэктараў інстытута «Белпрампраект» І. Боўта, Э. Бацян, А. Ганчарова.
Архітэктура
У комплекс уваходзяць вытворчы корпус, эксперыментальна-даследчая станцыя, інжынерна-лабараторны корпус са зблакаваным з ім будынкам сталоўкі. Аб’ёмна-планіровачная структура комплексу пабудавана з улікам горадабудаўнічай значнасці ўчастка будаўніцтва, размешчанага на скрыжаванні дзвюх магістралей бесперапыннага руху і з перападам вышынь рэльефу да 12 м, а таксама неабходнасці забяспечыць тэхналагічнымі сувязямі складаную вытворчасць. У сувязі з гэтым вызначана існуючая расстаноўка карпусоў.
Кампазіцыйнае ядро забудовы — інжынерна-лабараторны корпус, які ўяўляе сабой сяміпавярховы квадратны ў плане аб’ём з унутраным дваром. Ніжнія паверхі корпуса часткова падняты на апоры, каб забяспечыць праветрыванне ўнутранага двара і звязаць яго з перадзаводскай зонай. Корпус вырашаны ў буйных манументальных формах, вуглы акцэнтаваныя вежамі, дзе размешчаныя вертыкальныя камунікацыі. Нясучыя і агараджальныя канструкцыі будынкаў выкананыя са зборнага жалезабетону і цэглы. Спалучэнне белых сценавых панелей з чырвонымі ўстаўкамі з цэглы ўзбагачаюць архітэктуру комплексу.
Малкаванесцераўскі сельсавет
Малкаване́сцераўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Несцераўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Акшынкаўскага (Акшынскага, Якшынскага) сельсавета.
Калоссе (часопіс)
«Калосьсе» — літаратурна-навуковы часопіс. Выдаваўся з 1935 па 1939 ў Вільні на беларускай мове.
Выходзіў паквартальна. Выдавец у 1935—1936 — Беларускі інстытут гаспадаркі і культуры. У рэдкалегію ўваходзілі М. Шкялёнак, Я. Шутовіч і інш. Часопіс быў галоўнай літаратурнай трыбунай у Заходняй Беларусі ў другой палове 1930-х гг. Змяшчаў матэрыялы па беларускай гісторыі, сацыяльнай псіхалогіі, краязнаўстве, беларускай мове і літаратуры, культуры.
Кастэльрота
Кастэльрота (Castelrotto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 6428 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 51 чал./км². Займае плошчу 117 км². Паштовы індэкс — 39040. Тэлефонны код — 0471.
NGC 6257
NGC 6257 (іншыя абазначэнні — ZWG 225.12, PGC 59274) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Данііл Сямёнавіч Воранаў
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1951 годзе. Працаваў інжынерам-планіроўшчыкам сельскіх населеных месцаў Пскоўскага аблвыканкама, з 1955 года — старэйшы інжынер, кіраўнік брыгады, галоўны інжынер праектаў, начальнік майстэрні Магілёўграмадзянпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Пражываў у Магілёве.
Творчасць
Асноўныя працы: праекты планіроўкі цэнтральных сядзібаў саўгасаў «Мілаславіцкі», «Ленінскі шлях», «Быхаўскі», «Чавускі» Магілёўскай вобласці (1956—1962).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны I і II ступені, медалямі.
Традыцыя Фолсам
Традыцыя Фолсам, або Фолсамскі комплекс (Folsom Complex) — умоўнае абазначэнне палеаіндейскай археалагічнай культуры ці, хутчэй, надкультурной традыцыі, распаўсюджанай у дагістарычны перыяд у цэнтральнай частцы Паўночнай Амерыкі. Тэрмін упершыню прапанаваў у 1927 годзе Джэсі Дэйд Фігінс, дырэктар Каларадскага музея натуральнай гісторыі.
Для фолсамскай традыцыі характэрна выкарыстанне своеасаблівых «фолсамскіх наканечнікаў», а таксама шматлікія месцы з рэшткамі вялікай колькасці забітых жывёл, дзе яны, відаць, падвяргаліся разделцы і дзе разам з косткамі таксама выяўленыя фолсамскія каменныя прылады.
Тыпавым помнікам з’яўляецца каля вёскі Фолсам (Нью-Мексіка, ЗША), акруга Колфакс (Colfax County, 29CX1), якое выявіў каля 1908 г. Джордж Макджанкін (George McJunkin, цемнаскуры каўбой і былы раб, які жыў у Тэхасе з дзяцінства). Першыя раскопкі, аднак, былі праведзеныя толькі ў 1926 годзе.
Шэраг помнікаў з рэшткамі жывёл змяшчае даволі вялікую колькасць костак — да 50 забітых бізонаў, хоць харчаванне фолсамцаў уключала і такіх жывёл, як горны баран, сурок, алень і амерыканскі трус.
Яшчэ адным характэрным помнікам з’яўляецца стаянка Ліндэнмаер (en:Lindenmeier Site) у Каларада, населеная на працягу доўгага перыяду. Пры раскопках у горада Хэнсан ў штаце Ваёмінг ацвярдзенні ў структуры глебы таксама паказваюць на некалі існаваўшыя тут жытлы, якія не захаваліся да нашых дзён.
Мяркуецца, што традыцыя Фолсам развілася з больш ранняй культуры Кловіс і адносіцца прыкладна да 9000—8000 гг. да н. э.
Рыа-Бермеха
Рыа-Бермеха (Río Bermejo) — рака ў Балівіі і Аргенціне. Адна з вялікіх рэк цэнтральнай частцы амерыканскага кантынента, правы прыток Парагвая. Даўжыня — каля 1600 км, плошча вадазборнага басейна — каля 133 000 км². Сярэдні расход вады 340 м³/сек.
Вытокі ракі размешчаны ў Балівіі, на ўсходніх схілах Цэнтральных Андаў.
Вячэрні Ургант
«Вячэрні Ургант» — вячэрняе шоу, якое выходзіць на Першым канале з панядзелка па пятніцу а 23:30. З'яўляецца аналагам амерыканскіх «Late Night Show». Праграму вядзе тэлевядучы Іван Ургант, у дзень нараджэння якога (16 красавіка) і выйшаў яе першы выпуск.
Фармат і структура
«Вячэрні Ургант» выходзіць з панядзелка па пятніцу а 23:30 па маскоўскім часе. Пачынаецца шоу з так званага «cold open», гэта значыць адразу з інфарматыўнай часткі да застаўкі. У ролі «cold open» выступае запісаны не ў студыі (часта за кулісамі) урывак з удзелам Урганта і часам яго госцяў. Стваральнікамі шоу гэты ўрывак завецца цізером.
Пасля гэтага ідзе застаўка, якая складаецца з кадраў вячэрняй Масквы і Урганта, што гуляе па ёй. Застаўка знята студыяй відэа-прадакшна FIRMA Films, рэжысёрам Ігарам Шмелевым. У кадры таксама з'яўляюцца музыкі санкт-пецярбургскай групы FRUKTbl, якая адказвае за музычнае суправаджэнне шоу. Спецыяльна напісаная для шоу кампазіцыя гэтай групы выконваецца ёй ужывую кожны раз пры застаўцы. Падчас застаўкі «голас» праграмы, у першым сезоне — стэндап-комік Мікалай Кулікаў, а з другога — Аляксандр Гудкоў, таксама ўжывую (ён знаходзіцца ў студыі за ўласнай трыбунай, па правую руку ад Урганта і канап) аб'яўляе госцяў, музычнага госця, «легендарную» групу FRUKTbl і Івана Урганта. Усе гэтыя аб'явы (акрамя апошняй) дублююцца на экране ўсплывальнымі тытрамі, якія накладвае ўжо сам канал перад трансляцыяй выпуску. З чацвёртага сезона сувядучым праграмы стаў Аляксандр Алейнікаў, але застаўку і гасцей па-ранейшаму аб'яўляе Гудкоў.
Пад завяршальныя такты музыкі з застаўкі Ургант з'яўляецца на сцэне, выходзячы з-за заслоны. У першай частцы перадачы ён чытае і каментуе, часцей за ўсё ў гумарыстычным ключы, апошнія навіны, стоячы на гэтай сцэне.
Пасля навін і музычнага «адбівання» пачынаецца асноўная частка перадачы, у якой Ургант перасоўваецца за стол. У гэтай частцы ён прымае госцяў (часцей за ўсё іх двое і паміж іх з'яўленнямі праграма перарываецца на адзіны рэкламны блок), праводзячы з імі гутаркі на розныя тэмы. У прамежках, апроч іншага, уладкоўваюцца рубрыкі праграмы. Рубрыка таксама можа сумяшчацца з інтэрв'ю з госцем ці з'яўляцца яго часткай. У кожнай рубрыкі ёсць свая застаўка, саўндтрэк якой выконваецца FRUKTbl непасрэдна пры запісе праграмы ці запісваецца папярэдне. Гудкоў, у адрозненне ад Кулікова, з'яўляецца сувядучым шоу, актыўна перагаворваючыся з Ургантам са сваёй трыбуны.
Заключная частка з'яўляецца музычнай: Ургант аб'яўляе музычнага госця, які выконвае адну кампазіцыю на спецыяльнай сцэне. Па яе заканчэнню Ургант выходзіць на гэту ж сцэну і развітваецца з гледачамі.
Паўтаральныя дэталі
Шматлікія элементы шоу паўтараюцца з выпуску ў выпуск у нязменнай форме ці кожны раз па-рознаму. Ролік. які ідзе перад застаўкай, заўсёды сканчаецца тым, што вядучы, сціскаючы руку ў кулак, кажа ў камеру: «Працуем!». Неад'емнымі элементамі стала Урганта ў студыі з'яўляюцца просты аловак чорнага колеру, якім шоўмен часта стукае па стале і ад асобы якога вядзецца акаўнт у Twitter, і ноўтбук Apple, на якім лагатып фірмы заляпляецца ў кожным выпуску па-новаму. Знаходзячыся на музычнай сцэне і зачыняючы шоу, Ургант традыцыйна рве на кавалкі карткі са сцэнарам і жартамі ці прамаўляе аднарадковы жарт, які з'яўляецца нібы цытатай вядомай персоны.
Рэгулярныя рубрыкі
Большасць рубрык «Вячэрняга Урганта» — аднаразовыя гульні з гасцямі праграмы ці спосаб падачы адзінкавага жарту. Тым не менш, некаторыя рубрыкі выходзяць у праграме на сталай аснове.
Пойдзем у кіно, Аксана!
Рубрыка «Пойдзем у кіно, Аксана» служыць у якасці агляду навінак кінапракату. Аглядальнікам рубрыкі, калі яна з'явілася ў першы раз (гэта было ў трэцім выпуску шоу), быў Давыд Шнейдэраў з «Рускай службы навін», аднак усе наступныя выпускі замест яго госцем студыі з'яўляецца кінакрытык радыё «Маяк» Антон Долін. У некалькіх выпусках рубрыка мела назву «Пойдзем у кіно, Ванэса!», паколькі Долін вёў яе, знаходзячыся на Канскім кінафэсце.
Востры рэпартаж
У «Вострым рэпартажы з Алай Міхеевай» Іван Ургант і «спецыяльны карэспандэнт» шоу Ала Міхеева абмяркоўваюць і паказваюць гледачам прывезены Алай рэпартаж з якой-небудзь падзеі. Рэпартажы Міхеевай носяць несур'ёзны характар, сама яна нязменна прыходзіць у студыю ў яркіх сукенках.
Я жыву!
Рубрыка «'''Я жыву! з Антонам Камолавым'''» праходзіць не ў стала Урганта, а на сцэне, на якую спецыяльна выносіцца стол. Рубрыка прысвечана розным прыстасаванням і гаджэтам, якія ў рамках аднаго выпуску шоу звычайна аб'яднаныя агульнай тэматыкай. Рубрыка Камолава, які ўжо мае досвед сумеснага вядзення з Ургантам тэлеперадачы MTV «Бадзёрая раніца», з'явілася ў другім сезоне і з'яўляецца пераемніцай аналагічнай рубрыкі «Технапрэс з Апрэсавым» галоўнага рэдактара часопіса «Папулярная механіка» Сяргея Апрэсава, якую ў першым сезоне паказалі толькі двойчы. Выходзіць з другога сезону.
Погляд знізу
Галоўныя героі рубрыкі «Погляд знізу» — выхаванцы дзіцячага цэнтра развіцця «ІМЁНЫ PRO». У ёй Ургант задае дзецям пытанні на вызначаную актуальную тэму.
Алё, Андрэй?
Выходзіць з трэцяга сезону. У гэтай рубрыцы Ургант метадам выпадкова названых гледачамі лікаў мабільнага тэлефона набірае атрыманы нумар тэлефона і тэлефануе невядомаму абаненту. Калі абанента завуць Андрэй, то ён атрымае вызначаную суму грошай. У адваротным жа выпадку грошы застаюцца ў студыі.
Стварэнне
Нягледзячы на заявы журналістаў Першага канала пра тое, што яго гледачы «ўпершыню ўбачаць новы для Расіі фармат вячэрняга шоу», першапраходцам у гэтым жанры была праграма Ігара Угольнікава «Добры вечар», якая выходзіла ў 1997—1998 гады на тэлеканале «РТР». Акрамя таго, падобная праграма выходзіла ў 2011 годзе на тым жа канале і звалася «Добры вечар з Максімам». Аналагічная праграма была і на ТНТ з 1999 па 2001 год пад назвай «Аднойчы ўвечар», вядучымі былі Дзмітры Нагіев і Сяргей Рост.
У працы над праектам бралі ўдзел амерыканскія адмыслоўцы, а таксама вядучыя аналагічных шоу Джымі Фэлан і Дэвід Лэтэрман. Пілотны рэпетыцыйны выпуск, які не быў паказаны ў эфіры, быў запісаны 12 красавіка.
Запіс і трансляцыя
У адрозненне ад некаторых амерыканскіх аналогаў, праграма ідзе не ў жывым эфіры. Як правіла, здымкі кожнага выпуску пачынаюцца а 16:30 па маскоўскім часе ў дзень выпуску і займаюць ад паўгадзіны да гадзіны. Некаторыя інтэрв'ю і выступы могуць запісвацца загадзя. Здымка вядзецца ў прысутнасці «жывой» публікі. Запрашэнне на праграму паўналетнія могуць атрымаць, запоўніўшы і адправіўшы заяўку з сайта шоу.
Лакацыя здымак большай часці шоу — студыя № 3 тэлецэнтра «Астанкіна». Надпіс «Студыя 3» бачны напачатку кожнага выпуску, калі Ургант выходзіць на сцэну.
Пасля кожнага шоу робіцца фатаграфія вядучага з публікай у зале, званая фоталесвіцай. Потым яна выкладваецца на старонку шоу у Вконтакте і Facebook.
Персанал
Над праграмай працуюць крэатыўныя прадзюсары Білі Кімбал, амерыканскі сцэнарыст і прадзюсар, які працаваў над «Суботнім вечарам у прамым эфіры» і што напісаў сцэнары да 5 эпізода «Сімпсанаў», і Андрэй Савельеў, раней працавалы выдаўцом і галоўным рэдактарам часопіса «Time Out Масква». Паводле заяваў апошняга, вялікая частка каманды, якая працуе над стварэннем шоу, ніколі раней не працавала на тэлебачанні.
Галоўны аўтар сцэнара — чэмпіён Вышэйшай лігі Клуба Вясёлых і Знаходлівых Дзяніс Ртышчаў («Мегаполіс»). Таксама з КВЗ у «Вячэрні Ургант» прыйшлі Цімур Акаваў («Асса»), Дзмітры Емельяненкаў («Фёдар Дзвіняцін»), Вадзім Селезнеў, Андрэй Шаўкера, Рыгор Шатохін (усё — «DasISTfak’t»), Сяргей Канчэр, Арцём Скок («Парапапарам»). Адным з аўтараў сцэнара з'яўляецца сам Іван Ургант. Адзін са сцэнарыстаў перадачы, Дзяніс Харэшка, шэф-рэдактар «MTV Расія», працаваў з Ургантам яшчэ ў «Бадзёрай раніцы» суфлёрам. Некаторыя з гэтых аўтараў таксама былі задзейнічаны ў стварэнні іншай праграмы, сувядучым якой быў Ургант, — «Прожекторперисхилтон».
З верасня 2012 года ў праграму былі запрошаныя новыя сцэнарысты: Вячаслаў Віроў, Павел Пракопьеў, Павел Вінаградаў («Незалатая моладзь»), Павел Аветікаў, Аляксандр Гудкоў («Фёдар Дзвіняцін»). Больш не працуюць сцэнарыстамі праекта Саід Даўдзіеў і Мікалай Кулікаў.
Музычным прадзюсарам шоу працуе Барыс Барабанаў, музычны аглядальнік газеты «Коммерсантъ» (у тытрах ён паказаны як «Барыс Ъ-Барабанаў»).
Прадзюсуюць праграму Ургант і людзі, якія займаюць кіраўнічыя пасады Першага канала: галоўны рэжысёр Андрэй Балценка, генеральны прадзюсар Аляксандр Файфман і генеральны дырэктар Канстанцін Эрнст.
Крытыка
17 красавіка 2012 года стала вядома пра тое, што шоу «Вячэрні Ургант» і яе госць Земфіра увечар 16 красавіка на некалькі хвілін патрапілі ў сусветныя трэнды Twitter. Туды таксама ўвайшлі словы «Безрукаў» і «Высоцкага», што тлумачыцца прызнаннем Сяргея Безрукава у эфіры праграмы ў тым, што ён згуляў ролю Уладзіміра Высоцкага у фільме «Высоцкі. Дзякуй, што жывы».
Спачатку сярод гледачоў шоу выклікала негатыўныя каментары. Аглядальнік часопіса GQ Гоша Біргер адзначыў адсутнасць у праграмы ўласных ідэй: «у выніку пад капірку злізалі застаўку Saturday Night Live, выхад з шоў Конана, канапа Джэя Лена і стол Лэтэрмана». Таксама рэцэнзент заўважыў няўпэўненасць вядучага і госцяў.
Аглядальнік часопіса «Агеньчык» Юлія Ларына адзначыла скаванасць і няўпэўненасць вядучага, слабы ўзровень гумару і інфармацыйную сцісласць прэм'еры Першага канала, ахарактарызаваўшы яе наступным чынам: «Недахопу дурасцяў у першых выпусках не адчувалася. Адчуваўся недахоп волі».
Журналіст газеты «Коммерсантъ» Арына Барадзіна з недахопаў вылучыла другаснасць і агульную няроўнасць праграмы, ахарактарызаваўшы яе наступным чынам: «„Вячэрні Ургант“, вядома, крок наперад. Крок, можа быць, зусім кароткі, але ён дазваляе не стаяць на месцы і апярэджваць іншых».
Праз некалькі выпускаў крытыкі ўсёткі знайшлі разыначку ў праграме, у сувязі з чым адзін за адным пачалі з'яўляцца дадатныя артыкулы і каментары блогераў, журналістаў, звычайных карыстачоў розных сайтаў. Журналіст Уладзімір Палупанаў у сваім артыкуле на сайце toppop.ru: Заяўляю вам прама і без хітрыкаў, «Вячэрні Ургант» — лепшае шоу на нашым ТБ. Я адразу абвясціў сябе яго адданым фэном і з велізарным задавальненнем паглядзеў усе тры выпуску, якія выйшлі ў эфір на момант, калі я пішу гэтыя радкі... «Вячэрні Ургант» — гэта прарыў, свяжак і наогул нерэальна стромка! Гэта гумар іншай якасці, чым быў да гэтага. Будзе шкада, калі праграму па нейкіх чынніках зачыняць. Таму я настойліва вам рэкамендую атрымліваць асалоду ад, пакуль гэта існуе на нашым ТБ.
Рэйтынгі
У Маскве дзель аўдыторыі першага выпуску склала 17% з рэйтынгам 4,5%, па краіне яго глядзела 15% гледачоў. Гэта выдатны вынік для начной праграмы. У далейшым сярэдняя дзель праграмы скарацілася да 11-12 %.
Франц Шуберт
Франц Пе́тэр Шу́берт (Franz Peter Schubert;, Ліхтэнталь — , Вена) — аўстрыйскі , адзін з заснавальнікаў рамантызму ў музыцы, заснавальнік венскай класічнай музыкі.
Станаўленне
Пасля сыходу са школы, з 1813 года, Шуберт працаваў настаўнікам музыкі згодна з жаданнем бацькі і, каб пазбегнуць службы ў войску. Адначасова ён вывучаў творчасць Глюка, Моцарта і Бетховена. У гэты час ён самастойна напісаў свой першы твор: «Вясёлы замак сатаны» (Des Teufels Lustschloss).
Некалькі гадоў Шуберт даваў урокі музыкі, неаднаразова спрабаваў атрымаць пастаянную музычную пасаду, але беспаспяхова. Нягледзячы на ​​гэта, 1815—1816 гады вызначыліся фенаменальнай прадукцыйнасцю. У 1815 годзе ён напісаў дзве сімфоніі, дзве імшы, чатыры аперэты, некалькі струнных квартэтаў і каля 150 песень. У 1816 годзе з’явіліся яшчэ дзве сімфоніі — Чацвёртая («Трагічная», до-мінор) і Пятая (сі-бемоль мажор), а таксама імша і больш за 100 песень. Сярод песень гэтых гадоў — «Валацуга» (Der Wanderer) і знакаміты «Кароль-лесавік» (Erlkönig); абедзве песні неўзабаве атрымалі ўсеагульнае прызнанне.
У гэты час вакол Шуберта склаўся гурток сяброў — аматараў яго творчасці, якія аказвалі яму матэрыяльную дапамогу (чыноўнік Ёзэф фон Шпаўн, паэт-аматар Франц фон Шобер, паэт Іаган Майргофер, мастак М. Швінд, паэт і камедыёграф Э. Баўэрнфельд, кампазітар Ансельм Гютэнбрэнер і іншыя). У коле сяброў і знаёмых часта ўласнымі сіламі выконваліся творы Шуберта; такія вечары называліся «Шубертыяда».
У 1818 годзе Шуберт пакінуў школу, каб займацца стварэннем музыкі. Застаўшыся зусім без сродкаў, ён мог займацца любімай справай толькі дзякуючы дапамозе сяброў. Ён працаваў штодзённа, з дзевяці раніцы да першай гадзіны пасля абеду. Шуберт працягваў традыцыі Бетховена, але дзякуючы Шуберту жанр песні атрымаў мастацкую форму, узбагаціўшы рэчышча канцэртнай вакальнай музыкі. Балада «Кароль-лесавік» (Erlkönig), напісаная ў 1816 годзе прынесла Шуберту вядомасць, хутка з’явіліся «Валацуга» (Der Wanderer), «Пахвала слёзам» (Lob der Thränen), «Зулейка» (Suleikа) і іншыя. Самымі блізкімі сябрамі кампазітара ў гэты час былі: Франц Грылпарцэр, Іаган Майрхофен, Франц Лакхер, Ансельм Хутэнбрэмер, Іаган Міхаэль Вогль, Ёзэф фон Спаўн, браты Ёзэф і Леапольд Купельвейзеры, паэты Франц Шобер і Тэадор Кёрнер.
У гэты час Шуберт даваў прыватныя заняткі музыкі дочкам князя Эстэрхазі. Шуберт практычна не пакідаў Вену. Упершыню творы Шуберта былі выкананы публічна ў 1820 годзе. Часта Шуберта запрашалі ў вышэйшыя колы, для акампанемента яго вакальных твораў. Аднак характар кампазітара быў вельмі складаны, ён часта піў, і ў гэтыя моманты рабіўся запальчывым.
Важнай у творчым жыцці Франца Шуберта стала яго сустрэча з вядомым барытонам Іаганам Міхаэлем Фоглем, якую зладзіў Франц фон Шобер. Дзякуючы натхнёнаму выкананню песень Шуберта Фоглем, яны заваявалі папулярнасць у венскіх салонах. Сам кампазітар працягваў працаваць у школе, але ў ліпені 1818 пакінуў службу і паехаў у Жэліз, летнюю рэзідэнцыю графа Іагана Эстэрхазі, дзе выконваў абавязкі настаўніка музыкі для двух дачок арыстакрата. Увесну была скончаная Шостая сімфонія.
Па вяртанні ў Вену Шуберт атрымаў заказ на аперэту (зінгшпіль) пад назвай «Браты-блізняты» (Die Zwillingsbrüder). Яна была скончаная ў студзені 1819 года і выканана ў «Кертнертортэатры» ў чэрвені 1820 года. Летнія канікулы ў 1819 годзе Шуберт правёў разам з Фоглем у Верхняй Аўстрыі, дзе і стварыў шырока вядомы фартэпіянны квінтэт «Стронга» (ля мажор).
Вузкае кола сяброў, якім Шуберт атачыў сябе, пацярпела сур’ёзны ўдар у пачатку 1820 года. Шуберт і яшчэ чацвёра яго таварышаў былі арыштаваныя аўстрыйскай таемнай паліцыяй, якая з падазрэннем ставілася да любых студэнцкіх гурткоў. Аднаго з сяброў Шуберта, паэта Іагана Зена, аддалі пад суд, пасадзілі на год, а потым назаўсёды забаранілі з’яўляцца ў Вене. Чатыром іншым, уключаючы Шуберта, вынеслі сур’ёзнае папярэджанне, ставячы ім у віну, у прыватнасці, «супраціўленне [ўладзе] з выкарыстаннем абразлівай і недастойнай лексікі». Шуберт больш ніколі не бачыўся з Зене, але паклаў на музыку дзве яго вершы «Selige Welt» і «Schwanengesang». Магчыма, што гэты інцыдэнт прывёў да разрыву з Майргоферам, з якім Шуберт тады жыў.
У 1823 годзе Шуберт заразіўся венерычнай хваробай. Лячэнне паслабіла яго арганізм, выклікала некалькі глыбокіх дэпрэсій. Кампазітар памёр ва ўзросце 32 гадоў ад брушнога тыфу. Апошні год жыцця быў асабліва ўрадлівы: у гэты час ён напісаў сімфонію до мажор і месу мі-бемоль мажор. За сваё жыццё Шуберт паспеў напісаць 600 музычных твораў.
Перыяд музычнай сталасці
Кампазіцыі 1819 і 1820 адзначаны значным прагрэсам музычнай сталасці. У лютым пачалася праца над араторыяй «Лазар» (D. 689), якая засталася незавершанай, потым з’явіліся паміж іншымі, менш выдатнымі работамі, дваццаць трэці псалм (D. 706), «Gesang der Geister» (D . 705/714), «Quartettsatz» (до мінор, D. 703) і фантазіі «вандроўца» (ням. Wanderer-Fantasie) для фартэпіяна (D. 760). У 1820 былі пастаўленыя дзве оперы Шуберта «Die Zwillingsbrüder» (D. 647) у Кернтернтортэатры 14 ліпеня і «Die Zauberharfe» (D. 644) у тэатры Ан-дэр-Він 21 жніўня. Амаль усе буйныя кампазіцыі Шуберта, акрамя мес, выконваліся толькі аматарскім аркестрам, які вырас з хатніх вечароў квартэтаў кампазітара. Новыя пастаноўкі пазнаёмілі з музыкай Шуберта шырокую публіку. Аднак, выдаўцы не спяшаліся з публікацыямі. Антон Дыябелі з ваганнямі пагадзіўся надрукаваць некаторыя творы на ўмовах камісіі. Так былі надрукаваныя першыя сем опусаў Шуберта, усе песні. Калі камісія скончыўся, кампазітар стаў атрымліваць скупую плату — і гэтым яго адносіны з буйнымі выдавецтвамі абмежаваліся. Сітуацыя некалькі палепшылася, калі ў сакавіку 1821 года Фогль выканаў «Der Erlkönig» на вельмі паспяховым канцэрце. У тым жа месяцы Шуберт злажыў варыяцыі на тэму вальса Антона Дыябелі (D. 718), увайшоўшы ў лік 50 кампазітараў, якія ўнеслі ўклад у зборнік Саюза музыкантаў Радзімы.
Пасля пастаноўкі двух опер Шуберт з яшчэ большым запалам, чым раней, пачаў ствараць для сцэны, але гэтая праца па розных прычынах амаль цалкам сышла няма. У 1822 годзе яму было адмоўлена ў пастаноўцы оперы «Альфонса і Эстрэла», збольшага з-за слабога лібрэта. Опера «Ф’ерабрас» (D. 796) таксама была вернутая аўтару восенню 1823 года, у значнай ступені з-за папулярнасці Расіні і італьянскага опернага стылю і правалу оперы Карла Вебера «Эўрыянта». «Падпольшчыкі» (Die Verschworenen, D. 787) забараніў цэнзар, відавочна з-за назвы, а «Разамунда» (D. 797) была знятая пасля двух вечароў за нізкай якасці п’есы. Дзве першыя з гэтых работ напісаны вельмі маштабна і паставіць іх было надзвычай цяжка («Ф’ерабрас», напрыклад, меў больш за тысячу нотных старонак), але «Падпольшчыкі» былі яркай прывабнай камедыяй, а ў «Разамундзе» ёсць чароўныя музычныя моманты, якія належаць да лепшых узораў творчасці кампазітара. У 1822 годзе Шуберт пазнаёміўся з Веберам і Людвігам ван Бетховенам, але гэтыя знаёмства не далі маладому кампазітару амаль нічога. Кажуць, што Бетховен некалькі разоў публічна прызнаваў талент юнака, але ён не мог ведаць творчасці Шуберта ў поўным аб’ёме, паколькі пры жыцці кампазітара выйшла толькі жменька твораў.
Увосень 1822 года Шуберт пачаў працу над творам, які больш усіх іншыя творы таго перыяду прадэманстраваў сталасць яго бачання музыкі — «Незавершанай сімфоніяй» сі-бемоль мінор. Прычына таго, што кампазітар закінуў працу, напісаўшы дзве часткі і асобныя музычныя фразы трэцяй, застаецца нявысветленай.
Шэдэўры апошніх гадоў жыцця
У 1823 Шуберт акрамя «Ф’ерабраса» напісаў таксама свой першы цыкл песень «Выдатная млынарка» (D. 795) на вершы Вільгельма Мюлера. Разам з познім цыклам «Зімовае падарожжа» 1927, а таксама на вершы Мюлера, гэты зборнік лічыцца вяршыняй нямецкага песеннага жанру Lied. У гэтым годзе Шуберт напісаў яшчэ і песню «Ты супакой» (Du bist die Ruh, D. 776). 1823 таксама быў годам, калі ў кампазітара з’явіліся сіндромы пранцаў.
Яраслаў Дамброўскі
Яраслаў Дамброўскі (Jarosław Dąbrowski,,  — , ) — польскі і французскі рэвалюцыянер і ваенны дзеяч.
Франц Шуберт
Шэдэўры апошніх гадоў жыцця
Увесну 1824 Шуберт напісаў актэт фа мажор (D. 803), а ўлетку зноў з’ехаў у Жэліз. Там ён трапіў пад чары венгерскай народнай музыкі і напісаў «Венгерскі дывертысмент» (D. 818) для двух фартэпіяна і струннага квартэта ля мінор (D. 804).
Сябры сцвярджалі, што Шуберт меў моцныя пачуцці да сваёй вучаніцы, графіні Караліны Эстэрхазі, але ён прысвяціў ёй толькі адзін твор «Фантазію фа мінор» (D. 940) для двух фартэпіяна.
Нягледзячы на ​​тое, што праца над музыкай для сцэны, а пазней афіцыйныя абавязкі, адбіралі шмат часу, Шуберт у гэтыя гады напісаў значную колькасць твораў. Ён завяршыў імшу ля-бемоль мінор (D. 678), працаваў над «Незавершанай сімфоніяй», а ў 1824 напісаў Варыяцыі для флейты і фартэпіяна на тэму «Trockne Blumen» і некалькі струнных квартэтаў. Акрамя таго, ён напісаў санату для папулярнага ў тыя часы арпеджыёнэ (D. 821).
Яраслаў Дамброўскі
Біяграфія
У Пецярбургу Яраслаў Дамброўскі ўступае ў гурток апазіцыйна настроеных афіцэраў, затым становіцца адным з яго кіраўнікоў. З снежня 1860 пачынае наладжваць сувязі з польскімі канспіратарамі. 6 лютага 1862 прыязджае ў Варшаву і пачынае падпольную працу ў якасці канспіратыўнага начальніка горада і члена Цэнтральнага Нацыянальнага Камітэта. У чэрвені прымаецца распрацаваны Дамброўскім план паўстання. 14 жніўня Дамброўскі быў арыштаваны і зняволены ў Варшаўскую цытадэль. Знаходзячыся ў зняволенні, кіруе паўстаннем. Пасля правалу паўстання быў прысуджаны да 15 гадоў катаржных работ, але ў снежні 1864 здолеў уцячы з маскоўскай перасыльнай турмы. У чэрвені эмігруе ў Еўропу. У Швецыі, Германіі, Бельгіі, Швейцарыі Дамброўскі наладжвае кантакты з рэвалюцыйнай эміграцыяй і шукае працу. Увосень 1865 прыязджае ў Парыж, дзе ўладкоўваецца на працу чарцёжнікам. У 1866 ўзнікае Аб’яднанне польскай эміграцыі (пазней — Аб’яднанне польскай дэмакратыі). Актыўны ўдзельнік гэтай арганізацыі, выступае з вельмі левых пазіцый.
Франц Шуберт
Шэдэўры апошніх гадоў жыцця
З 1826 па 1828 Шуберт жыў пастаянна ў Вене, акрамя кароткага візіту ў Грац ў 1827 У гэтыя гады яго жыццё было бедная падзеі, і яго апісанне зводзіцца да спісу напісаных твораў. У 1826 ён завяршыў сімфонію № 9, якую пазней сталі называць «Вялікай». Гэты твор ён прысвяціў Таварыству сяброў музыкі, і атрымаў ад яго ганарар у падзяку. Увесну 1828 ён даў адзіны ў сваім жыцці публічны канцэрт, на якім выконваў уласныя творы. Канцэрт прайшоў з поспехам. Струнны квартэт рэ мінор (D. 810) з варыяцыямі на тэму песні «Смерць і дзяўчына» быў напісаны зімой 1825—1826 і ўпершыню выкананы 25 студзеня 1826 г. У тым жа годзе з’явіліся струнны квартэт № 15 рэ мажор (D. 887, Op. 161), «іскрыстага ронда» для фартэпіяна і Крипке (D. 895, Op. 70) і саната для фартэпіяна рэ мажор (D. 894, Op. 78), упершыню апублікаваная пад назвай "Фантазія ў рэ ". Акрамя гэтага былі напісаныя тры песні на словы Шэкспіра.
У 1827 Шуберт напісаў цыкл песень «Зімовае падарожжа» (Winterreise, D. 911), Фантазію для фартэпіяна і скрыпкі (D. 934), экспромты для фартэпіяна і два фартэпіянных трыо (D. 898 і D. 929), у 1828 «Песню Мирьям» (Mirjams Siegesgesang, D. 942) на словы Франца Грыльпарцэра, Tantum Ergo (D. 962), струнны квартэт (D. 956), тры апошнія санаты і зборнік песень, надрукаваных пасмяротна пад назвай «Лебядзіная песня» (D. 957) [20]. Гэтая зборка не з’яўляецца сапраўдным цыклам, але песні, якія ўваходзяць у яе, захоўваюць адзінасць стылю і аб’яднаны атмасферай глыбокай трагедыі і змрочнай звышнатуральнасці, не ўласцівы кампазітарам папярэдняга стагоддзя. Шэсць з гэтых песень напісаны на словы Генрыха Гейне, чыя «Кніга песень» выйшла восенню. Дзявятая сімфонія Шуберта датавана 1828 годам, але даследчыкі творчасці кампазітара лічаць, што ў асноўным яна была напісана ў 1825—1826 і толькі некалькі перапрацаваная для выканання 1828. Для Шуберта такая з’ява вельмі незвычайная, бо большасць яго значных твораў не выйшлі ў свет пры жыцці, не кажучы ўжо пра канцэртнае выкананне. У апошнія тыдні жыцця кампазітар пачаў працаваць над новай сімфоніяй.
Яраслаў Дамброўскі
Біяграфія
У 1868 выйшла кніга «Крытычны нарыс вайны 1866 г. ў Германіі і Італіі», у якой Дамброўскі выявіў сябе выдатным вайскоўцам тэарэтыкам. У 1869 быў арыштаваны французскай паліцыяй, аднак суд апраўдаў Дамброўскага. У 1870 заклікае стварыць польскія атрады для ўдзелу ў Франка-прускай вайне, але ўрад нацыянальнай абароны адмаўляе ў гэтым. У кастрычніку таго жа года па просьбе Гарыбальдзі Дамброўскі выязджае ў Ліён для камандавання польскім легіёнам, але гэты план праваліўся, таму ў сакавіку Дамброўскі вяртаецца ў Парыж. Актыўна ўдзельнічае ў дзеяннях Парыжскай камуны: кіруе XI легіёнам, затым прызначаецца камендантам Парыжскага ўмацаванага раёна і камандуючым войскамі заходняга сектара абароны Парыжу; Дамброўскаму было прысвоена званне генерала. У красавіку і маі актыўна ўдзельнічае ў баявых дзеяннях Камуны супраць версальцаў. 23 мая 1871 атрымаў цяжкае кулявое раненне ў баі і памёр праз 2 гадзіны ў парыжскім шпіталі Ларыбуазьер.
Франц Шуберт
Хвароба і смерць
У 1828 з’явіліся трывожныя прыкметы хваробы; імклівы тэмп кампазітарскай дзейнасці Шуберта можна вытлумачыць і як сімптом хваробы, і як прычыну, што паскорыла яго смерць. У апошні год былі напісаны такія шэдэўры як Сімфонія до мажор, вакальны цыкл, пасмяротна выдадзены пад назвай «Лебядзіная песня», струнны квінтэт да мажор і тры апошнія фартэпіянныя санаты. Па-ранейшаму выдаўцы адмаўляліся браць буйныя творы Шуберта або плацілі нікчэмна мала; хворасці перашкодзіла яму паехаць па запрашэнні з канцэртам у Пешт.
Памёр Шуберт ад тыфу 19 ​​лістапада 1828.
Шуберт быў пахаваны побач з Бетховенам, які памёр годам раней. 22 студзеня 1888 прах Шуберта быў перапахаваны на Цэнтральным могілках Вены.
Спадчына
Франц Шуберт паўплываў на развіццё музычнай культуры ХІХ ст.
Жывучы ў эпоху жорсткай метэрніхаўскай рэакцыі ў Аўстрыі, Шуберт стаў першым з выбітных прадстаўнікоў музычнага рамантызму. У сваіх творах ён імкнуўся прайграваць адсутны ў жыцці светлы ідэал, адлюстроўваў тугу па іх, пакуты чалавека ў чужым і варожым ёй грамадскай асяроддзі. Шчырасць, сардэчнасць музыкі Шуберта, уласцівыя ёй непасрэднасць, «адкрытасць» вызначаліся і асабістымі якасцямі кампазітара. Музыка Шуберта цесна звязана з народным мастацтвам Аўстрыі (хоць Шуберт рэдка выкарыстаў у сваіх творах сапраўдныя народныя тэмы), з бытавой музыкай Вены; знайшоў адлюстраванне ў ёй і фальклор венграў і славянскіх народаў тагачаснай Аўстрыйскай імперыі. У музыцы Шуберта на першым месцы выступае мелодыя, вялікае значэнне маюць каларыт, маляўнічасць, якія абумовілі ўзбагачэнне гармоніі, аркестроўкі.
Некаторыя меншыя па памеры творы былі апублікаваныя адразу ж пасля смерці кампазітара, але рукапісы вялікіх прац, мала вядомых публіцы, заставаліся ў кніжных шафах і скрынях сваякоў, сяброў і выдаўцоў Шуберта. Нават бліжэйшыя да яго людзі не ведалі за ўсё, што ён напісаў, і на працягу доўгіх гадоў яго прызнавалі ў асноўным толькі як караля песні. У 1838 Роберт Шуман, наведваючы Вену, знайшоў пыльны рукапіс «Вялікі» симфоноии Шуберта і ўзяў яго з сабой у Лейпцыг, дзе яе выканаў Фелікс Мендэльсон. Найбольшы ўклад у адшукання і адкрыцця твораў Шуберта зрабілі Джордж Гроўв і Артур Саліван, якія наведалі Вену восенню 1867. Ім удалося знайсці сем сімфоній, музыку суправаджэння п'есы «Розамунда», некалькі мес і опер, сёе-тое з камернай музыкі і вялікая колькасць разнастайных фрагментаў і песень. Гэтыя адкрыцці прывялі да значнага павелічэння цікавасці да творчасці Шуберта.
Ферэнц Ліст з 1830 па 1870 аранжаваў значная колькасць твораў Шуберта, асабліва песень. Ён казаў, што Шуберт «паэтычны з музыкаў, якія калі-небудзь жылі на свеце». Для Антаніна Дворжака асабліва цікавымі былі сімфоніі Шуберта, а Гектор Берліёз і Антон Брукнер прызнавалі ўплыў «Вялікай сімфоніі» на іх творчасць.
Карумба
Карумба (порт. Corumbá) — муніцыпалітэт у Бразіліі, уваходзіць у штат Мату-Гросу-ду-Сул. Складовая частка мезарэгіёна Пантанайс-Сул-Мату-Грасенсіс. Знаходзіцца ў складзе буйной гарадской агламерацыі. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Байшы-Пантанал. Насельніцтва — 96 343 чалавека на 2007 год. Займае плошчу 64 960,863 км². Шчыльнасць насельніцтва — 1,48 чал./км². Горад заснаваны 21 верасня 1778 года.
NGC 6258
NGC 6258 (іншыя абазначэнні — UGC 10595, MCG 10-24-73, ZWG 299.35, PGC 59165) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Роберт Сэсіл
Э́дгар О́лджэрнан Ро́берт Га́скайн-Сэ́сіл, 1-ы віконт Сэсіл-оф-Чэлвуд (Robert Cecil; 14 верасня 1864 — 24 лістапада 1958) — юрыст, парламенцкі, грамадскі і дзяржаўны дзеяч, актыўны супрацоўнік і ідэолаг Лігі Нацый. Прыхільнік ідэй міру і раззбраення. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1937), уручанай яму за заслугі перад Лігай Нацый.
Скончыў Оксфардскі ўніверсітэт (1886), юрыст. 3 1906 дэпутат брытанскага парламента. 3 пачаткам I сусветнай вайны ў Міжнародным камітэце Чырвонага Крыжа. У 1915—16 намеснік, у 1916—18 міністр замежных спраў Вялікабрытаніі. У верасні 1916 выдаў мемарандум з прапановай стварэння пасля вайны міжнароднага трыбунала для вырашэння міждзяржаўных спрэчак: многія палажэнні мемарандума пакладзены ў аснову праекта стварэння Лігі Нацый. Удзельнік Парыжскай мірнай канферэнцыі 1919—20, адзін са стваральнікаў статута Лігі Нацый. У 1920—23 прадстаўляў у Лізе Нацый Паўднёва-Афрыканскі Саюз. У 1923—45 прэзідэнт Лігі Нацый. Імкнуўся ператварыць яе ў моцную арганізацыю, здольную ўтаймоўваць агрэсараў; выступаў супраць японскай агрэсіі ў Кітаі, італьянскай — у Эфіопіі, Мюнхенскага пагаднення 1938, адстойваў спыненне гонкі ўзбраенняў, але не сустрэў падтрымкі ад урадаў краін-членаў. Прысутнічаў на апошнім пасляваенным пасяджэнні Лігі Нацый у 1949 годзе.
Аўтар аўтабіяграфіі «Увесь шлях» аб сваёй працы ў Лізе і свеце паміж двума сусветнымі войнамі. Ганаровы пажыццёвы прэзідэнт Асацыяцыі Аб’яднаных Нацый.
Каралеўства Сіцылія
Каралеўства нарманаў
Пасля смерці Вільгельма II, герцага Апуліі, у 1127 годзе, герцагства Апулія і графства Сіцылія аб'ядналіся пад уладай кіраўніка Сіцыліі Рожэра II. Рожэр падтрымаў антыпапу Анаклета II і быў каранаваны як кароль Сіцыліі на Каляды 1130 года. Наступныя 10 гадоў Рожэр быў заняты адбіццём нападаў знешніх ворагаў і падаўленнем мяцежоў васалаў, у ліку якіх былі графы Бары, Капум, Аліфэ і Неапалю.
У 1139 па Мін'янскай дамове Папа Інакенцій II прызнаў Рожэра каралём. Адмірал Рожэра, Георгій Антыяхійскі, заваяваў Махдзію ў Афрыцы (Іфрыкіі), у выніку чаго Рожэр атрымаў неафіцыйны тытул «Караля Афрыкі». Флот Рожэра нанёс таксама некалькі істотных паражэнняў Візантыі, зрабіўшы Сіцылію амаль на сто гадоў вядучай марской дзяржавай у Міжземнамор'і.
Сын і спадкаемец Рожэра, Вільгельм I Злы, названы так за падаўленне мецяжоў баронаў, якім, магчыма, спачувалі аўтары хронік, памёр у 1166, пакінуўшы на троне малалетняга сына. Было заснавана рэгентства, краіну ахапілі звады, якія ледзь не загубілі дынастыю і доўжыліся да пачатку самастойнага праўлення юнага караля Вільгельма II Добрага, далейшае царстваванне якога было адзначана мірам і дабрабытам. Калі ён памёр у 1189, нашчадкаў не засталося, і каралеўства зноў пагрузілася ў хаос.
Ван Шышэнь
Ван Шышэнь (, 1686—1759) — кітайскі мастак, каліграф, разьбяр і паэт. Уваходзіў у творчы калектыў «Восем дзівакоў з Янчжоу».
Біяграфія
Ван Шышэнь нарадзіўся ў 1686 годзе ў (правінцыя Аньхой), у беднай сям’і.
Апынуўшыся ў Янчжоу у сталым узросце Ван Шышэнь пачаў актыўную творчую дзейнасць (1730-1750-я гады), да гэтага перыяду аб яго творах і дзе ён вучыўся нічога невядома. Мастак тварыў пераважна ў жанры хуа-няа («выявы кветак і птушак»), асабліва любіў адлюстроўваць кветкі слівы мэйхуа і нарцысы. Шанаваліся яго карціны з выявамі людзей, славіўся як каліграф і разьбяр пячатак. Да старасці Ван Шышэнь аслеп на левае вока, што знайшло адлюстраванне ў тэксце некаторых яго пячатак.
Ёхана Сігюрдардоцір
Ёхана Сігюрдардоцір (Jóhanna Sigurðardóttir [], ) — ісландскі палітычны дзеяч.