cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еўрапейскі парламент
Кантроль выканаўчай улады
Парламент таксама мае права падвергнуць камісію ганьбаванню, калі ў яго ёсць большасць у дзве траціны галасоў, якое вымусіць ўсю камісію сысці ў адстаўку. Як і ў выпадку з ухвалой, гэтая ўлада ніколі не выкарыстоўвалася, але яна пагражала камісіі Сантэра, якая пасля сышла ў адстаўку па ўласным жаданні. Існуе некалькі іншых механізмаў кантролю, такіх як: патрабаванне камісіі прадстаўляць даклады парламенту і адказваць на пытанні дэпутатаў Еўрапарламента; патрабаванне дзеючага старшыні Савета прадстаўляць сваю праграму ў пачатку свайго старшынства; абавязак старшыні Еўрапейскага Савета даваць справаздачу перад парламентам пасля кожнага яго пасяджэння; права дэпутатаў Еўрапарламента накіроўваць запыты ў Камісію па пытаннях заканадаўства і палітыкі; а таксама права задаваць пытанні членам гэтых устаноў (напрыклад, «час пытанняў камісіі» кожны аўторак). У цяперашні час дэпутаты Еўрапарламента могуць задаваць пытанні на любую тэму, але ў ліпені 2008 года дэпутаты Еўрапарламента прагаласавалі за абмежаванне пытанняў тымі, якія ўваходзяць у мандат ЕС, і забарона абразлівых або асабістых пытанняў.
Наглядныя паўнамоцтвы
Парламент таксама мае іншыя паўнамоцтвы агульнага нагляду, галоўным чынам прадастаўленыя Маастрыхцкім дагаворам. Парламент мае права стварыць камітэт па расследаванні, напрыклад, у сувязі з Каровіным шаленствам або затрыманнем ЦРУ-першае прывяло да стварэння Еўрапейскага ветэрынарнага агенцтва. Парламент можа заклікаць іншыя ўстановы адказаць на пытанні і пры неабходнасці звярнуцца ў суд, калі яны парушаюць закон або дагаворы ЕС. Акрамя таго, ён валодае паўнамоцтвамі па прызначэнні членаў Палаты аўдытараў і прэзідэнта і выканаўчага савета Еўрапейскага цэнтральнага банка. Прэзідэнт ЕЦБ таксама абавязаны прадстаўляць штогадовы даклад парламенту.
Manis temminckii
Manis temminckii — млекакормячае з атраду пангалінаў. Наземная начная жывёла, жыве ў саванах і стэпах Паўднёвай і Усходняй Афрыкі. Відавы эпітэт дадзены ў гонар галандскага заолага К. Я Тэмінка (1778—1858).
Еўрапейскі парламент
Наглядныя паўнамоцтвы
Еўрапейскі амбудсмен абіраецца парламентам, які разглядае скаргі грамадскасці на ўсе ўстановы. Петыцыі таксама могуць быць пададзены любым грамадзянінам ЕС па пытанні, які ўваходзіць у сферу дзейнасці ЕС. Камітэт па петыцыях штогод разглядае каля 1500 спраў, часам прадстаўляюцца самімі грамадзянамі ў парламент. У той час як парламент спрабуе вырашыць гэтае пытанне ў якасці пасярэдніка, яны звяртаюцца да судовага разбору, калі гэта неабходна для вырашэння спрэчкі грамадзян.
Manis temminckii
Знешні выгляд
У прадстаўнікоў віду ёсць прыстасаванне для харчавання мурашкамі і тэрмітамі — адсутнасць зубоў. Як і іншыя млекакормячых, якія сілкуюцца мурашкамі, пангаліны маюць клейкія языкі даўжынёй да 25 см і моцныя кіпцюры, якія патрэбныя для раздзірання гнёздаў тэрмітаў. Але ў адрозненне ад іншых млекакормячых, у пангалінаў ня валасы, а лускавінкі, з-за чаго яны вельмі падобныя на рэптылій. Даўжыня цела — 75-80 см, з якіх 35 см займае хвост
Еўрапейскі парламент
Парламентарыі
Парламентарыі вядомыя на англійскай мове як члены Еўрапейскага парламента (Еўрадэпутаты). Яны абіраюцца кожныя пяць гадоў усеагульным галасаваннем дарослых і засядаюць у адпаведнасці з палітычнай лаяльнасцю; каля траціны з іх-жанчыны. Да 1979 года яны прызначаліся сваімі нацыянальнымі парламентамі. У 2017 годзе, паводле ацэнак, 17 дэпутатаў Еўрапарламента не былі белымі. З іх тры былі чорнымі; калі б іх колькасць была прапарцыйна насельніцтву ЕС, то 22 былі б чорнымі.
Паводле Лісабонскай дамовы, месцы размяркоўваюцца кожнаму дзяржаве ў адпаведнасці з колькасцю насельніцтва, а максімальнае колькасць членаў устанаўліваецца на ўзроўні 751 (аднак, паколькі прэзідэнт не можа галасаваць, знаходзячыся ў крэсле старшыні, адначасова будзе толькі 750 членаў з правам голасу). З 1 лютага 2020 года ў Еўрапейскім парламенце засядаюць 705 дэпутатаў Еўрапарламента (уключаючы старшыню парламента), скарачэнне колькасці якіх звязана з выхадам Злучанага Каралеўства з ЕС.
Manis temminckii
Спосаб жыцця
Пангаліны сілкуюцца мурашкамі і тэрмітамі. Сліна прыцягвае гэтых насякомых сваім пахам, і яны наліпаюць на доўгі язык яшчара. У прадстаўнікоў віду адзін, або вельмі рэдка, два дзiцяня. Manis temminckii — начныя жывёлы. Перасоўваюцца на костачках пальцаў пярэдніх лап, каб не зношваліся кіпцюры. Часам яшчары перасоўваюцца на задніх лапах, а для падтрымання раўнавагі выкарыстоўваюць хвост, які цягнецца ззаду.
Еўрапейскі парламент
Парламентарыі
Прадстаўніцтва ў цяперашні час абмежавана максімум 96 месцамі і мінімум 6 месцамі на штат, і месцы размяркоўваюцца ў адпаведнасці з «дэгрэссіўнай прапарцыянальнасцю», гэта значыць чым больш штат, тым больш грамадзян прадстаўлена на аднаго дэпутата Еўрапарламента. У выніку Мальтыйскія і люксембургскія выбаршчыкі маюць прыкладна ў 10 разоў больш уплыву на аднаго выбаршчыка, чым грамадзяне шасці буйных краін.
Па стане на 2014 год Германія (80,9 мільёна жыхароў) мае 96 месцаў (раней 99 месцаў), гэта значыць адно месца на 843 000 жыхароў. Мальта (0,4 мільёна жыхароў) мае 6 месцаў, гэта значыць адно месца на 70 000 жыхароў.
Новая сістэма, уведзеная ў адпаведнасці з Лісабонскай дамовай, уключаючы перагляд рассаджвання задоўга да выбараў, была закліканая пазбегнуць палітычнага гандлю коньмі, калі размеркаванне павінна быць перагледжана з улікам дэмаграфічных зменаў.
У адпаведнасці з гэтым размеркаваннем ўтвараюцца выбарчыя акругі. У чатырох дзяржавах-сябрах ЕС (Бельгія, Ірландыя, Італія і Польшча) нацыянальная тэрыторыя падзелена на шэраг выбарчых акругаў. У астатніх дзяржавах-членах ўся краіна ўтварае адзіны выбарчы акруг. Усе дзяржавы-члены праводзяць выбары ў Еўрапейскі парламент з выкарыстаннем розных формаў прапарцыйнага прадстаўніцтва.
Пераходныя палажэнні
З-за затрымкі з ратыфікацыяй Лісабонскай дамовы сёмы парламент быў абраны ў адпаведнасці з ніжняй мяжой Ниццкага дагавора. Маламаштабная папраўка да дамовы была ратыфікавана 29 лістапада 2011 года. Гэта папраўка ўвяла пераходныя палажэнні, якія дазваляюць 18 дадатковым дэпутатам Еўрапарламента, створаным у адпаведнасці з Лісабонскай дамовай, быць абранымі або прызначанымі да выбараў 2014 года. У адпаведнасці з рэформамі Лісабонскай дамовы Германія была адзінай дзяржавай, якая страціла членаў з 99 да 96. Аднак гэтыя месцы не былі знятыя да выбараў 2014 года.
Заработная плата і выдаткі
Да 2009 года члены парламента атрымлівалі тую ж зарплату, што і члены нацыянальнага парламента. Аднак з 2009 года пасля шматгадовых спробаў уступіў у сілу новы статут членаў, які даваў усім членам роўную штомесячную плату ў памеры 8 484,05 Еўра кожнаму ў 2016 годзе, абкладаную падаткам Еўрапейскага Саюза і якая таксама можа абкладацца падаткам на нацыянальным узроўні. Дэпутаты Еўрапарламента маюць права на пенсію, якая выплачваецца парламентам, пачынаючы з 63 гадоў. Члены таксама маюць права на надбаўкі на службовыя выдаткі і сутачныя, а таксама на шляхавыя выдаткі, заснаваныя на фактычных выдатках. Акрамя свайго скарга, члены грамадства карыстаюцца шэрагам прывілеяў і імунітэтаў. Для забеспячэння іх свабоднага перамяшчэння ў парламент і назад іх уласныя дзяржавы прадастаўляюць ім льготы, якія прадстаўляюцца старэйшым службовым асобам, якія выязджаюць за мяжу, а ўрады іншых штатаў-статус якія наведваюць замежных прадстаўнікоў. Знаходзячыся ў сваёй уласнай дзяржаве, яны карыстаюцца ўсімі імунітэтамі, якія прадстаўляюцца Нацыянальным парламентарыям, а ў іншых дзяржавах яны карыстаюцца імунітэтам ад затрымання і судовага разбору. Аднак імунітэт не можа быць заяўлены, калі член парламента прызнаны вінаватым у здзяйсненні крымінальнага злачынства, і парламент таксама мае права пазбавіць члена парламента яго імунітэту.
Палітычная група
Дэпутаты Еўрапарламента ў парламенце арганізаваны ў восем розных парламенцкіх груп, уключаючы трыццаць непрывязаных членаў, вядомых як няпісаныя. Дзве самыя буйныя групы-Еўрапейская народная партыя (ЕНП) і сацыялісты і дэмакраты (СД). Гэтыя дзве групы дамінавалі ў парламенце на працягу большай часткі яго жыцця, пастаянна займаючы ад 50 да 70 адсоткаў месцаў паміж імі. Ні адна група ніколі не мела большасці ў парламенце. Будучы шырокімі альянсамі нацыянальных партый, еўрапейскія групавыя партыі вельмі дэцэнтралізаваныя і, такім чынам, маюць больш агульнага з партыямі ў федэратыўных дзяржавах, такіх як Германія або Злучаныя Штаты, чым унітарныя дзяржавы, такія як большасць дзяржаў ЕС.Тым не менш, еўрапейскія групы былі на самай справе больш згуртаванымі, чым іх амерыканскія калегі ў перыяд з 2004 па 2009 год.
Групы часта заснаваныя на адной еўрапейскай палітычнай партыі, такі як Еўрапейская народная партыя. Аднак яны могуць, як і ліберальная група, ўключаць у сябе больш адной Еўрапейскай партыі, а таксама нацыянальныя партыі і незалежных.[78] каб група была прызнана, ёй трэба 25 дэпутатаў Еўрапарламента з сямі розных краін. Пасля прызнання групы атрымліваюць фінансавыя субсідыі ад парламента і гарантаваныя месцы ў камітэтах, што стварае стымул для фарміравання груп. Аднак паўсталі некаторыя супярэчнасці з усталяваннем недаўгавечнай ідэнтычнасці, традыцыі, суверэнітэту (ІТС) у сілу сваёй ідэалогіі; члены групы былі вельмі правымі, таму былі асцярогі з нагоды таго, што дзяржаўныя сродкі пойдуць на такую групу. Былі спробы змяніць правілы, каб заблакаваць фарміраванне ІТС, але яны так і не ўвянчаліся поспехам. Аднак гэтая група была пазбаўленая магчымасці займаць кіруючыя пасады ў камітэтах, традыцыйна (па пагадненні, а не па правілу) размяркоўваюцца паміж усімі бакамі. Калі гэтая група ўступіла ў барацьбу, якая прывяла да сыходу некаторых членаў, яе колькасць ўпала ніжэй парога прызнання, што прывяло да яе краху.
Вялікая кааліцыя
Улічваючы, што парламент не фармуе ўрад у традыцыйным сэнсе парламенцкай сістэмы, яго палітыка развівалася па больш кансенсуснай лініі, а не па прынцыпе большасці канкуруючых партый і кааліцый. Сапраўды, большую частку свайго жыцця яна знаходзілася пад уладай вялікай кааліцыі Еўрапейскай народнай партыі і Партыі еўрапейскіх сацыялістаў. Дзве асноўныя партыі імкнуцца да супрацоўніцтва, каб знайсці кампраміс паміж сваімі двума групамі, што прыводзіць да прапаноў, адобраным велізарным большасцю. Аднак гэта не заўсёды прыводзіць да згоды, і кожны можа замест гэтага паспрабаваць стварыць іншыя альянсы: ЕНП звычайна з іншымі правацэнтрысцкімі або правымі групамі і ПП з левацэнтрысцкімі або левымі групамі. Часам ліберальная група займае тады цэнтральнае становішча. Бываюць таксама выпадкі, калі ўзнікаюць вельмі вострыя палітычныя рознагалоссі паміж партыямі, напрыклад, з нагоды адстаўкі камісіі Сантэра.
Калі з’явіліся першыя абвінавачванні супраць камісіі, яны былі накіраваны галоўным чынам супраць Эдыт Крессон і Мануэля Марына, абодвух членаў Сацыялістычнай партыі. Калі парламент разглядаў пытанне аб адмове ад выканання бюджэту абшчыны, прэзідэнт Жак Сантер заявіў, што вотум недаверу будзе раўназначны вотуму недаверу. Сацыялістычная група падтрымала камісію і разглядала гэтае пытанне як спробу ЕНП дыскрэдытаваць сваю партыю напярэдадні выбараў 1999 года. Лідар сацыялістаў, дэпутат Еўрапарламента Палін Грын, паспрабавала выказаць вотум даверу, і ЕНП вылучыла сустрэчныя прапановы. У гэты перыяд абедзве партыі ўзялі на сябе аналагічныя ролі ў дынаміцы ўрад-апазіцыя, прычым сацыялісты падтрымалі выканаўчую ўладу, а ЕНП адмовілася ад сваёй ранейшай кааліцыйнай падтрымкі і прагаласавала супраць яе. Падобная палітызацыя ўзмацняецца, і ў 2007 годзе Сайман Хікс з Лонданскай школы эканомікі адзначыў, што:
Наша праца таксама паказвае, што палітыка ў Еўрапейскім парламенце ўсё больш будуецца вакол партыі і ідэалогіі. Галасаванне ўсё больш расколваецца па левым і правым лініях, і згуртаванасць партыйных груп рэзка ўзрасла, асабліва ў чацвёртым і пятым парламентах. Так што тут, верагодна, будуць і палітычныя наступствы.
Падчас пятага тэрміну, з 1999 па 2004 год, адбыўся разрыў у вялікай кааліцыі, у выніку чаго паўстала правацэнтрысцкая кааліцыя паміж ліберальнай і народнай партыямі. Гэта знайшло сваё адлюстраванне ў прэзідэнцтве парламента, калі ўмовы былі падзеленыя паміж ЕНП і ЭЛДР, а не паміж ЕНП і сацыялістамі. На працягу наступнага тэрміну ліберальная група вырасла да 88 месцаў, што з’яўляецца самым вялікім лікам месцаў, займаных любой трэцяй партыяй у парламенце.
Выбары
Пачынаючы з 1979 года выбары праводзяцца непасрэдна ў кожнай дзяржаве-члене кожныя пяць гадоў. Па стане на 2019 год было праведзена дзевяць выбараў. Калі тая ці іншая нацыя далучаецца да сярэднетэрміновай перспектыве, праводзяцца дадатковыя выбары для абрання яе прадстаўнікоў. Гэта адбылося шэсць разоў, апошні раз, калі Харватыя далучылася да яго ў 2013 годзе. Выбары праводзяцца на працягу чатырох дзён у адпаведнасці з мясцовымі звычаямі, і, акрамя таго, што яны павінны быць прапарцыйнымі, выбарчая сістэма выбіраецца дзяржавай-членам. Гэта ўключае ў сябе размеркаванне субнацыянальных выбарчых акругаў; у той час як большасць членаў маюць нацыянальны спіс, некаторыя, як Вялікабрытанія і Польшча, дзеляць сваё размеркаванне паміж рэгіёнамі. Месцы размяркоўваюцца паміж дзяржавамі-членамі ў адпаведнасці з іх колькасцю насельніцтва, пачынаючы з 2014 года, калі ні адна дзяржава не мае больш 96, але не менш за 6, каб захаваць прапарцыянальнасць.
Самымі апошнімі агульнасаюзнымі выбарамі ў Еўрапейскі парламент былі еўрапейскія выбары 2019 года, якія адбыліся з 23 па 26 мая 2019 года. Гэта былі найбуйнейшыя адначасовыя транснацыянальныя выбары, калі-небудзь праводзіліся ў свеце. Першая сесія дзявятага парламента стартавала 2 ліпеня 2019 года.
Еўрапейскія палітычныя партыі маюць выключнае права агітаваць падчас еўрапейскіх выбараў (у адрозненне ад адпаведных ім груп ЕР). Быў вылучаны шэраг прапаноў, накіраваных на прыцягненне большай увагі грамадскасці да выбараў. Адным з такіх новаўвядзенняў на выбарах 2014 года стала тое, што агульнаеўрапейскія палітычныя партыі вылучылі кандыдатаў на пасаду прэзідэнта Еўракамісіі, так званыя Spitzenkandidaten (нямецкі, «вядучых кандыдатаў» або «лепшых кандыдатаў»). Аднак кіраванне Еўрапейскім Саюзам заснавана на змешванні міжурадавых і наднацыянальных асаблівасцяў: старшыня Еўрапейскай камісіі прызначаецца Еўрапейскім саветам, якія прадстаўляюць ўрада дзяржаў-членаў, і яны не абавязаны вылучаць паспяховага «кандыдата». У Лісабонскай дамове проста гаворыцца, што яны павінны ўлічваць вынікі выбараў пры выбары таго, каго вылучаць. Так званымі Spitzenkandidaten былі Жан-Клод Юнкер ад Еўрапейскай народнай партыі, Марцін Шульц ад Партыі еўрапейскіх сацыялістаў, Гай Верхофстат ад партыі «Альянс лібералаў і дэмакратаў за Еўропу», Ска Келлер і Хасэ Бове сумесна ад Еўрапейскай Партыі Зялёных і Алексіс Ципрас ад Партыі еўрапейскіх левых.
Вытворчасць
Кожны год дзейнасць парламента праходзіць цыкл паміж тыднямі камітэтаў, дзе даклады абмяркоўваюцца ў камітэтах і сустракаюцца міжпарламенцкія дэлегацыі, тыднямі палітычных груп для абмеркавання працы ў рамках сваіх палітычных груп і сесійнымі тыднямі, калі члены праводзяць 3½ дня ў Страсбургу для частковых сесій. Акрамя таго, на працягу ўсяго года ў Бруселі арганізуюцца шэсць 2-дзённых частковых сесій. Чатыры тыдня вылучаюцца ў якасці тыдня выбарчай акругі, каб сябры маглі выконваць працу выключна па выбарчай акрузе. Нарэшце, на працягу летніх тыдняў не плануецца ніякіх сустрэч. Парламент мае права збірацца без склікання іншым органам улады. Яго пасяджэння часткова кантралююцца дагаворамі, але ў астатнім яны праводзяцца парламентам у адпаведнасці з яго ўласнымі «правіламі працэдуры» (рэгламентам, якія рэгулююць дзейнасць парламента).
Падчас сесій члены камітэта могуць выступаць пасля таго, як іх выкліча старшыня. Члены савета або камісіі могуць таксама прысутнічаць і выступаць у спрэчках. Збольшага з-за неабходнасці перакладу і палітыкі кансенсусу ў палаце дэбаты звычайна праходзяць спакайней і ветлівей, чым, скажам, Вестмінстэрская сістэма. Галасаванне праводзіцца ў асноўным ўзняццем рук, што можа быць праверана па запыце электронным галасаваннем. Аднак галасы дэпутатаў Еўрапарламента не рэгіструюцца ні ў тым, ні ў іншым выпадку; гэта адбываецца толькі пры пайменным галасаванні. Гэта неабходна для канчатковага галасавання па заканадаўстве, а таксама кожны раз, калі палітычная група або 30 дэпутатаў Еўрапарламента запытваюць яго. Колькасць пайменных галасаванняў з часам павялічылася. Галасаванне таксама можа быць цалкам таемным (напрыклад, пры абранні прэзідэнта). Усе зарэгістраваныя галасы, а таксама пратаколы і заканадаўчыя акты рэгіструюцца ў Афіцыйным часопісе Еўрапейскага Саюза і могуць быць даступныя ў рэжыме онлайн. Галасы звычайна не ідуць за дэбатамі, а хутчэй групуюцца з іншымі належнымі галасамі ў пэўных выпадках, звычайна апоўдні па аўторках, серадах або чацвяргах. Гэта тлумачыцца тым, што працягласць галасавання непрадказальная, і калі яно будзе працягвацца даўжэй, чым прадугледжана, то можа сарваць іншыя дэбаты і пасяджэнні пазней у той жа дзень.
Члены размешчаны ў паўколе ў адпаведнасці з іх палітычнымі групамі (у агульным сходзе да 1958 года члены сядзелі ў алфавітным парадку), якія размешчаны ў асноўным злева направа, але некаторыя больш дробныя групы размешчаны па кірунку да знешняга кальца парламента. Усе сталы аснашчаны мікрафонамі, навушнікамі для перакладу і электронным абсталяваннем для галасавання. Лідары груп сядзяць на пярэдніх лавах у цэнтры, а ў самым цэнтры знаходзіцца трыбуна для запрошаных выступоўцаў. Астатняя палова круглага залы складаецца ў асноўным з ўзвышэння, дзе сядзяць прэзідэнт і супрацоўнікі. Паміж бакамі гэтай зоны і дэпутатамі Еўрапарламента прадугледжаны дадатковыя лаўкі, якія займаюць Савет злева і Камісія справа. І Брусельскі, і Страсбургскі геміцыклы прыкладна ідуць гэтай схеме з нязначнымі адрозненнямі. Канструкцыя геміцыкла ўяўляе сабой кампраміс паміж рознымі парламенцкімі сістэмамі. Брытанская сістэма мае розныя групы, непасрэдна звернутыя адзін да аднаго, у той час як французская сістэма ўяўляе сабой паўкола (а традыцыйная нямецкая сістэма мела ўсіх членаў у шэрагах, звернутых да трыбуны для выступаў). Хоць дызайн у асноўным заснаваны на паўколе, супрацьлеглыя канцы спектру ўсё яшчэ звернутыя адзін да аднаго. Пры абмежаваным доступе ў палату ўваход кантралюецца білецёрамі, якія дапамагаюць дэпутатам Еўрапарламента ў палаце (напрыклад, пры дастаўцы дакументаў). Білетэры таксама могуць часам дзейнічаць як форма паліцыі ў прымусе прэзідэнта, напрыклад, у выгнанні дэпутата Еўрапарламента, які парушае сесію (хоць гэта рэдка). Першым кіраўніком пратаколу ў парламенце быў француз, таму многія абавязкі ў парламенце заснаваныя на французскай мадэлі, упершыню распрацаванай пасля Французскай рэвалюцыі. 180 билетеров вельмі прыкметныя ў парламенце, апранутыя ў чорныя фракі і якія носяць сярэбраны ланцуг, і набіраюцца такім жа чынам, як і Еўрапейская грамадзянская служба. Прэзідэнту выдзелены асабісты білетэр.
Прэзідэнт і арганізацыя
Прэзідэнт па сутнасці з’яўляецца спікерам парламента і старшынюе на пленарным пасяджэнні, калі яно праводзіцца. Подпіс прэзідэнта патрабуецца для ўсіх актаў, прынятых сумесным рашэннем, уключаючы бюджэт ЕС. Прэзідэнт таксама адказвае за знешняе прадстаўніцтва парламента, у тым ліку ў прававых пытаннях, і за прымяненне правілаў працэдуры. Ён ці яна абіраецца на два з паловай гады, гэта значыць на два парламенцкіх тэрміну. У цяперашні час прэзідэнтам З’яўляецца Дэвід Сассоли (S&D).
У большасці краін пратакол кіраўніка дзяржавы стаіць перад усімі астатнімі; аднак у ЕС парламент лічыцца першай установай, і таму пратакол яго прэзідэнта стаіць перад любым іншым еўрапейскім або нацыянальным пратаколам. Падарункі, якія атрымліваюць шматлікія высокапастаўленыя госці, залежаць ад прэзідэнта. Прэзідэнт Іспаніі Хасэп Барэль еўрадэпутат падарыў сваім калегам крыштальны кубак, створаны мастаком з Барселоны, які сярод іншага выгравіраваў на ім часткі Хартыі асноўных правоў.
Шэраг прыкметных фігур былі старшынёй парламента і яго папярэднікамі. Першым прэзідэнтам быў дэпутат Еўрапарламента Поль-Анры Спаак, адзін з бацькоў-заснавальнікаў Саюза. Сярод іншых бацькоў-заснавальнікаў-дэпутат Еўрапарламента Альсід дэ Гаспер і дэпутат Еўрапарламента Роберт Шуман. Двума жанчынамі-прэзідэнтамі былі дэпутат Еўрапарламента Сымона вэлюм ў 1979 годзе (першы прэзідэнт абранага парламента) і дэпутат Еўрапарламента Ніколь Фантэйн ў 1999 годзе, абедзве Францужанкі. Папярэдні прэзідэнт Ежы Бузэк быў першым Заходне-Цэнтральным еўрапейцам, які ўзначальвае інстытут ЕС, былы прэм’ер-міністр Польшчы, які выйшаў з Руху салідарнасці ў Польшчы, які дапамог скінуць камунізм ва Ўсходнім блоку.
Падчас выбараў старшыні палату ўзначальвае папярэдні старшыня (ці, калі гэта немагчыма, адзін з папярэдніх намеснікаў старшыні). Да 2009 года гэтую ролю выконваў найстарэйшы член парламента, але правіла было зменена, каб перашкодзіць ультраправым французскаму еўрадэпутату Жану-Мары Ле Пену заняць крэсла старшыні.
Ніжэй старшыні знаходзяцца 14 намеснікаў Старшыні, якія старшынствуюць у спрэчках, калі старшыня не знаходзіцца ў зале. Акрамя гэтых спікераў, існуе шэраг іншых органаў і пасад, адказных за працу парламента. Двума асноўнымі органамі з’яўляюцца бюро, якое адказвае за бюджэтныя і адміністрацыйныя пытанні, і Канферэнцыя прэзідэнтаў, якая з’яўляецца кіруючым органам, якія складаюцца з старшыняў кожнай з палітычных груп парламента. Клопат аб фінансавых і адміністрацыйных інтарэсах членаў-гэта пяць квэстааў.
Па стане на 2014 год бюджэт Еўрапейскага парламента складаў 1,756 мільярда еўра. У дакладзе аб фінансах парламента за 2008 год былі адзначаны некаторыя перарасходы і пратэрмінаваныя плацяжы. Нягледзячы на тое, што некаторыя дэпутаты Еўрапарламента заклікалі апублікаваць даклад, парламенцкія ўлады адмаўляліся да таго часу, пакуль еўрадэпутат не парушыў канфідэнцыяльнасць і не зліў яго.
Камітэты і дэлегацыі
Парламент мае 20 пастаянных камітэтаў, якія складаюцца з 25-73 дэпутатаў Еўрапарламента кожны (якія адлюстроўваюць палітычны склад усяго парламента), уключаючы старшыні, бюро і Сакратарыят. Яны збіраюцца два разы на месяц Публічна для падрыхтоўкі, унясення паправак і прыняцця заканадаўчых прапаноў і дакладаў, якія павінны быць прадстаўлены пленарным пасяджэнні. Мяркуецца, што дакладчыкі камітэта ўяўляюць пункт гледжання камітэта, хоць, у прыватнасці, гэта не заўсёды мела месца. У ходзе падзей, якія прывялі да адстаўкі камісіі Сантера, дакладчык выступіў супраць вузкага галасавання камітэта па бюджэтным кантролі за выкананнем бюджэту і настойліва заклікаў парламент адхіліць яго.
Камітэты могуць таксама ствараць падкамітэты (напрыклад, падкамітэт па правах чалавека) і часовыя камітэты для разгляду канкрэтнай тэмы (напрыклад, па пытанні аб надзвычайнай выдачы). Старшыні камітэтаў каардынуюць сваю працу праз «канферэнцыю старшыняў камітэтаў». Калі было прынята сумеснае рашэнне, яно пашырыла паўнамоцтвы парламента ў шэрагу абласцей, але перш за ўсё ў тых, якія ахопліваліся Камітэтам па навакольным асяроддзі, ахове здароўя і бяспекі харчовых прадуктаў. Раней гэты камітэт разглядаўся дэпутатамі Еўрапарламента як « камітэт Папялушкі»; аднак па меры таго, як яна набывала новае значэнне, яна станавілася ўсё больш прафесійнай і строгай, прыцягваючы ўсё большую ўвагу да сваёй працы.
Характар камітэтаў адрозніваецца ад іх нацыянальных аналагаў тым, што, хоць яны і менш у параўнанні з камітэтамі Кангрэса Злучаных Штатаў, камітэты Еўрапейскага парламента незвычайна вялікія па еўрапейскіх стандартах: ад васьмі да дванаццаці адданых сваёй справе супрацоўнікаў і ад трох да чатырох дапаможных супрацоўнікаў. Значныя адміністрацыйныя, архіўныя і даследчыя рэсурсы таксама знаходзяцца ў распараджэнні ўсяго парламента, калі гэта неабходна.
Межгруппы ў Еўрапейскім парламенце-гэта нефармальныя форумы, якія збіраюць еўрадэпутатаў з розных палітычных груп па любой тэме. Яны не выказваюць пункт гледжання Еўрапейскага парламента. Яны служаць двайны мэты: закранаць тэму, якая з’яўляецца папярочнай для некалькіх камітэтаў і менш фармальнай. Іх штодзённы сакратарыят можа кіравацца альбо праз офіс еўрадэпутатаў, альбо праз зацікаўленыя групы, няхай гэта будзе карпаратыўныя лобі або НДА. Прывілеяваны доступ да еўрадэпутатаў, якім карыстаецца арганізацыя, якая кіруе Сакратарыятам, можа быць адным з тлумачэнняў размнажэння Межгрупп ў 1990-я гг. У цяперашні час яны строга рэгулююцца, і фінансавая падтрымка, прамая ці не (напрыклад, праз супрацоўнікаў Сакратарыята), павінна быць афіцыйна паказаная ў дэкларацыі фінансавых інтарэсаў. Акрамя таго, у пачатку кожнага заканадаўчага органа з дапамогай пэўнага працэсу ствараюцца або аднаўляюцца Межгруппы. Сапраўды, прапанова аб стварэнні або абнаўленні Межгруппы павінна быць падтрымана па меншай меры 3 палітычнымі групамі, Падтрымка якіх абмежаваная вызначаным лікам прапаноў прапарцыйна іх памеры (напрыклад, для заканадаўчага органа 2014—2019 гадоў палітычныя групы ЕНП або S&D маглі б падтрымаць 22 прапановы, тады як палітычныя групы зялёных / ОДВ або ЕФДД-толькі 7).
Пісьмовы і вусны пераклад
Спікеры Еўрапейскага парламента маюць права выступаць на любой з 24 афіцыйных моў Еўрапейскага Саюза — ад французскага і нямецкага да Мальтыйскага і ірландскага. На ўсіх пленарных пасяджэннях прапануецца сінхронны пераклад, а ўсе канчатковыя тэксты заканадаўчых актаў перакладаюцца. Валодаючы дваццаццю чатырма мовамі, Еўрапейскі парламент з’яўляецца самым шматмоўным парламентам у свеце і найбуйнейшым працадаўцам перакладчыкаў у свеце (наймаючы 350 штатных і 400 свабодных Улан, калі ёсць больш высокі попыт). Грамадзяне могуць таксама звяртацца ў парламент на басконскай, каталонскай / Валенсийском і галісійская мовах.
Звычайна мова перакладаецца з замежнай мовы на родную мову перакладчыка. З-за вялікай колькасці моў, некаторыя з якіх з’яўляюцца другараднымі, пачынаючы з 1995 года вусны пераклад часам робіцца наадварот, з роднай мовы перакладчыка (сістэма «рэтур»). Акрамя таго, размова на другарадным мове можа быць інтэрпрэтаваная праз трэцюю мову з-за адсутнасці перакладчыкаў («рэтрансляцыйны» пераклад) — напрыклад, пры перакладзе з эстонскай мовы на мальтыйскую. З-за складанасці пытанняў інтэрпрэтацыя не з’яўляецца даслоўнай. Замест гэтага перакладчыкі павінны перадаць палітычны сэнс прамовы, незалежна ад іх уласных поглядаў. Гэта патрабуе дэталёвага разумення палітыкі і ўмоў працы парламента, уключаючы вялікую папярэднюю падрыхтоўку (напрыклад, чытанне адпаведных дакументаў). Цяжкасці часта ўзнікаюць, калі дэпутаты Еўрапарламента выкарыстоўваюць ненарматыўную лексіку, жарты і гульню слоў ці кажуць занадта хутка.
У той час як некаторыя лічаць размову на роднай мове важнай часткай сваёй ідэнтычнасці і могуць больш свабодна гаварыць у дэбатах, некаторыя крытыкуюць вусны пераклад і яго кошт. У дакладзе дэпутата Еўрапарламента Аляксандра Стуба за 2006 год падкрэслівалася, што пры выкарыстанні толькі англійскай, французскай і нямецкай моў выдаткі могуць быць скарочаныя са 118 000 еўра ў дзень (для 21 мовы тады яшчэ не былі ўключаныя румынская, балгарская і Харвацкая) да 8 900 еўра ў дзень. Была таксама праведзена невялікая кампанія за тое, каб зрабіць французскую мову эталонным мовай для ўсіх юрыдычных тэкстаў, грунтуючыся на аргуменце, што ён больш ясны і дакладны для юрыдычных мэтаў.
Булыжа
Булыжа (Булыжа) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Еўрапейскі парламент
Пісьмовы і вусны пераклад
Паколькі гэтыя матэрыялы перакладзены на ўсе афіцыйныя мовы ЕС, яны былі выкарыстаныя для стварэння шматмоўнага корпуса, вядомага як Europarl. Ён шырока выкарыстоўваецца для навучання статыстычных сістэм машыннага перакладу.
Булыжа
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Еўрапейскі парламент
Штогадовыя выдаткі
Паводле даследавання Еўрапейскага парламента, падрыхтаваным у 2013 годзе, Страсбургскае месца варта дадаткова 103 мільёны еўра за ўтрыманне аднаго месца, а па дадзеных Падліковай палаты, дадатковыя 5 мільёнаў еўра звязаны з дарожнымі выдаткамі, выкліканымі наяўнасцю двух месцаў.
Для параўнання, ніжняя палата парламента Германіі (Бундэстаг), паводле ацэнак, абыйдзецца ў агульнай складанасці ў 517 мільёнаў еўра ў 2018 годзе для парламента з 709 членамі. Брытанская Палата абшчын паведаміла аб агульных штогадовых выдатках у 2016—2017 гадах у памеры 249 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў (279 мільёнаў еўра). У ім было 650 месцаў.
Па словах эканаміста, Еўрапейскі парламент каштуе больш, чым брытанскі, французскі і нямецкі парламенты разам узятыя. Чвэрць выдаткаў, паводле ацэнак, будзе звязана з выдаткамі на пісьмовы і вусны пераклад (каля 460 мільёнаў еўра), а двухмесныя месцы, паводле ацэнак, дададуць дадаткова 180 мільёнаў еўра ў год.[133] для параўнання тыпу «як-для-як» гэтыя два блокі выдаткаў могуць быць выключаныя.
Сядзенне
Парламент месьціцца ў трох розных гарадах з шматлікімі будынкамі. Пратакол, які прыкладаецца да Амстэрдамскага дамове, патрабуе, каб 12 пленарных пасяджэнняў праводзіліся ў Страсбургу (ні адно ў жніўні, але два ў верасні), які з’яўляецца афіцыйным месцам знаходжання парламента, у той час як дадатковыя сесіі, а таксама пасяджэння камітэтаў праводзяцца ў Бруселі. У Люксембургу знаходзіцца Сакратарыят Еўрапейскага парламента. Еўрапейскі парламент з’яўляецца адной з па меншай меры двух Асамблей ў свеце з больш чым адным месцам правядзення пасяджэнняў (іншы з’яўляецца парламент выспы Мэн, Тинвальд) і адным з нямногіх, хто не мае права самастойна вызначаць сваё месцазнаходжанне.
Страсбургскае месца разглядаецца як сімвал прымірэння паміж Францыяй і Германіяй, паколькі Страсбургскі рэгіён у мінулым быў прадметам барацьбы паміж дзвюма краінамі. Аднак кошт і нязручнасць наяўнасці двух месцаў ставяцца пад сумнеў. У той час як Страсбург з’яўляецца афіцыйным месцам і засядае побач з Саветам Еўропы, Брусель з’яўляецца домам амаль для ўсіх іншых буйных інстытутаў ЕС, прычым вялікая частка працы парламента ажыццяўляецца менавіта там. Крытыкі апісалі двухмеснае размяшчэнне як «вандроўны цырк», і існуе моцны рух за тое, каб усталяваць Брусель у якасці адзінага месца. Гэта звязана з тым, што іншыя палітычныя інстытуты (камісія, савет і Еўрапейскі Савет) размешчаны там, і таму Брусель разглядаецца як" сталіца " ЕС. Гэты рух атрымаў моцную падтрымку з боку многіх дзеячаў, у тым ліку Марго Вальстрэм, першага віцэ-прэзідэнта Камісіі з 2004 па 2010 год, якая заявіла, што «тое, што калісьці было вельмі пазітыўным сімвалам ўз’яднання ЕС Францыі і Германіі, цяпер стала негатыўным сімвалам растраты грошай, бюракратыі і вар’яцтва брусельскіх інстытутаў». Партыя Зялёных таксама адзначыла экалагічныя выдаткі ў даследаванні, праведзеным пад кіраўніцтвам Жана Ламберта еўрадэпутата і Караліны Лукас еўрадэпутат; у дадатак да дадатковых 200 мільёнаў еўра, выдаткаваных на дадатковае месца, існуе больш 20 268 тон дадатковага вуглякіслага газу, падрывае любую экалагічную пазіцыю ўстановы і Саюза. Кампанія таксама падтрымліваецца мільённай онлайн-петыцыяй, ініцыяванай дэпутатам Еўрапарламента Сесіліяй Мальмстрэм. У жніўні 2014 года ацэнка Еўрапейскай падліковай палаты падлічыла, што перамяшчэнне Страсбургскага месца Еўрапейскага парламента ў Брусель зэканоміць 113,8 мільёна еўра ў год. У 2006 годзе, былі сцвярджэнні аб парушэннях у абвінавачваннях, вылучаных горадам Страсбургам у дачыненні да будынкаў, якія арандаваў парламент, што яшчэ больш пашкодзіла справе аб Страсбургскім крэсле.
Большасць еўрадэпутатаў аддаюць перавагу Брусель у якасці адзінай базы. Апытанне еўрадэпутатаў паказаў, што 89 % рэспандэнтаў хочуць атрымаць адно месца, а 81 % аддаюць перавагу Бруселю. Іншы, больш акадэмічны, апытанне знайшоў падтрымку 68 %. У ліпені 2011 года абсалютная большасць дэпутатаў Еўрапарламента прагаласавалі за адно месца. У пачатку 2011 года парламент прагаласаваў за адмену адной з страсбургскіх сесій, правёўшы два на працягу аднаго тыдня. Мэр Страсбурга афіцыйна адрэагаваў на гэта, заявіўшы: "Мы будзем контратакаваць, выкарыстоўваючы сілы праціўніка для нашай уласнай выгады, як гэта зрабіў бы дзюдаіст. Аднак, паколькі месца парламента цяпер вызначана дамовамі, яно можа быць зменена толькі аднагалосным рашэннем Савета, а гэта азначае, што Францыя можа накласці вета на любы крок. Былы прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі заявіў, што месца ў Страсбургу «не падлягае абмеркаванню» і што Францыя не мае намеру здаваць адзіны інстытут ЕЗ на французскай зямлі. Улічваючы абвешчанае Францыяй намер накласці вета на любое перасяленне ў Брусель, некаторыя дэпутаты Еўрапарламента выступілі за грамадзянскае непадпарадкаванне, адмовіўшыся ўдзельнічаць у штомесячным зыходзе ў Страсбурге.
Каналы дыялогу, інфармацыі і камунікацыі з еўрапейскай грамадзянскай супольнасцю
За апошнія некалькі гадоў еўрапейскія інстытуты ўзялі на сябе абавязацельства садзейнічаць празрыстасці, адкрытасці і даступнасці інфармацыі аб сваёй працы. У прыватнасці, празрыстасць разглядаецца як ключавы элемент дзейнасці еўрапейскіх інстытутаў і агульны прынцып права ЕС, які павінен прымяняцца да дзейнасці інстытутаў ЕС у мэтах умацавання дэмакратычнай асновы Саюза. Агульныя прынцыпы адкрытасці і транспарэнтнасці пацвярджаюцца ў артыкулах 8 а, пункце 3 і 10.3 Лісабонскай дамовы і Маастрыхцкім дагавора адпаведна, заяўляючы, што « кожны грамадзянін мае права ўдзельнічаць у дэмакратычнага жыцця Саюза. Рашэнні прымаюцца максімальна адкрыта і максімальна блізка да грамадзяніна». Акрамя таго, абодва дагавора прызнаюць каштоўнасць дыялогу паміж грамадзянамі, прадстаўнічымі асацыяцыямі, грамадзянскай супольнасцю і еўрапейскімі інстытутамі.
Дыялог з рэлігійнымі і неканфесійнымі арганізацыямі
Артыкул 17 Дамовы аб функцыянаванні Еўрапейскага Саюза (ДФЕС) закладвае прававую аснову для адкрытага, празрыстага дыялогу паміж еўрапейскімі інстытутамі і цэрквамі, рэлігійнымі аб’яднаннямі, а таксама неканфесійнымі і філасофскімі арганізацыямі. У ліпені 2014 года, у пачатку 8-га тэрміну паўнамоцтваў, тагачасны прэзідэнт Еўрапейскага парламента Марцін Шульц даручыў Антоніа Таяні, тагачаснаму віцэ-прэзідэнту, ажыццяўляць дыялог з рэлігійнымі і канфесійнымі арганізацыямі, уключанымі ў Артыкул 17. У гэтых рамках, Еўрапейскі парламент праводзіць канферэнцыі высокага ўзроўню па міжрэлігійным дыялогу, таксама з акцэнтам на бягучыя пытанні і ў сувязі з парламенцкай працай.
Пасярэднік Еўрапейскага парламента па міжнародным выкраданні дзяцей бацькамі
Старшыня Еўрапейскага парламента пасярэднік па міжнароднаму выкраданню дзяцей бацькамі быў створаны ў 1987 годзе па ініцыятыве брытанскага дэпутата Еўрапарламента Чарльза Генры Пламба з мэтай аказання дапамогі непаўналетнім дзецям міжнародных пар, якія сталі ахвярамі выкрадання бацькоў. Пасярэднік знаходзіць ўзгодненыя рашэнні ў вышэйшых інтарэсах непаўналетняга, калі ўказаны непаўнагадовы выкрадаецца бацькам пасля разводу мужа і жонкі, незалежна ад таго, жанаты ён ці не жанаты. З моманту сваёй установы кафедру займалі Мейрыд Макгиннесс (з 2014 года), Роберта Анджелилли (2009—2014 гады), Эвелін Гебхардт (2004—2009 гады), Мэры Баноці (1995—2004 гады) і мары-Клод Вайссаде (1987—1994 гады). Асноўная задача медыятара-дапамагчы бацькам знайсці рашэнне ў найлепшых інтарэсах непаўналетняга з дапамогай медыяцыі, гэта значыць формы вырашэння спрэчак, альтэрнатыўнай судоваму разбору. Медыятар актывізуецца па просьбе грамадзяніна і, ацаніўшы просьбу, пачынае працэс медыяцыі, накіраваны на дасягненне пагаднення. Пасля падпісання абодвума бакамі і пасярэднікам пагадненне становіцца афіцыйным. Па сваёй прыродзе пагадненне з’яўляецца прыватным дагаворам паміж бакамі. Вызначаючы пагадненне, Еўрапейскі парламент прапануе бакам юрыдычную падтрымку, неабходную для дасягнення трывалага, законнага пагаднення, заснаванага на законнасці і справядлівасці. Пагадненне можа быць ратыфікаванае кампетэнтнымі нацыянальнымі судамі, а таксама можа закласці аснову для добраахвотнага раздзельнага пражывання або разводу.
Еўрапейская Парламенцкая Даследчая Служба
Еўрапейская служба парламенцкіх даследаванняў (EPR) з’яўляецца унутраным даследчым аддзелам і аналітычным цэнтрам Еўрапейскага парламента. Ён дае членам Еўрапейскага парламента-і, дзе гэта дарэчы, парламенцкіх камітэтам-незалежны, аб’ектыўны і аўтарытэтны аналіз і даследаванне палітычных пытанняў, якія тычацца Еўрапейскага саюза, з тым каб дапамагчы ім у іх парламенцкай працы. Ён таксама закліканы пашырыць магчымасці членаў і камітэтаў ЕП па дбайнаму вывучэнню і наглядзе за дзейнасцю Еўрапейскай камісіі і іншых выканаўчых органаў ЕС.
ОРЭД накіравана на прадастаўленне шырокага спектру прадуктаў і паслуг, падмацаваных адмысловымі ўнутранымі экспертнымі ведамі і крыніцамі ведаў ва ўсіх абласцях палітыкі, тым самым пашыраючы магчымасці членаў і камітэтаў з дапамогай ведаў і спрыяючы павышэнню эфектыўнасці і ўплыву парламента як інстытута. Ажыццяўляючы гэтую працу, АРЭД падтрымлівае і заахвочвае парламенцкую працу з больш шырокай грамадскасцю, уключаючы дыялог з адпаведнымі зацікаўленымі бакамі ў сістэме шматузроўневага кіравання ЕС. Усе публікацыі АРЭД знаходзяцца ў адкрытым доступе на платформе аналітычнага цэнтра ЕР.
Еўрабарометр Еўрапейскага парламента
Еўрапейскі парламент перыядычна заказвае апытанні грамадскай думкі і даследаванні тэндэнцый грамадскай думкі ў дзяржавах-сябрах для вывучэння ўспрымання і чаканняў грамадзян адносна сваёй працы і агульнай дзейнасці Еўрапейскага Саюза. Тэмы ўключаюць ўспрыманне грамадзянамі ролі Еўрапейскага парламента, іх веданне гэтага інстытута, іх пачуццё прыналежнасці да Еўрапейскага Саюзу, меркаванні аб еўрапейскіх выбарах і еўрапейскай інтэграцыі, ідэнтычнасці, грамадзянстве, палітычных каштоўнасцях, а таксама аб бягучых праблемах, такіх як змяненне клімату, бягучая Эканоміка і палітыка і т. д.. Аналіз Еўрабарометра накіраваны на тое, каб даць агульную карціну нацыянальных сітуацый, рэгіянальных асаблівасцяў, сацыяльна-дэмаграфічных расколаў і гістарычных тэндэнцый.
Прызы і прэміі
Штогод Еўрапейскі парламент прысуджае чатыры прэміі асобным асобам і арганізацыям, якія вызначыліся ў галіне правоў чалавека, кіно, моладзевых праектаў, а таксама еўрапейскага ўдзелу і грамадзянства.
Прэмія Сахарава
Цырымонія ўручэння прэміі Сахарава Аунг Сан Су Чжы Марцінам Шульцам у 2013 годзе
Прэміяй Сахарава За свабоду думкі, заснаванай у 1998 годзе, Еўрапейскі парламент падтрымлівае правы чалавека, узнагароджваючы людзей, якія ўносяць свой уклад у прасоўванне правоў чалавека ва ўсім свеце, тым самым павялічваючы дасведчанасць аб парушэннях правоў чалавека. Прыярытэты ўключаюць: абарону правоў чалавека і асноўных свабод з удзяленнем асаблівай увагі свабодзе выказвання меркаванняў; абарону правоў меншасцей; захаванне нормаў міжнароднага права; і развіццё дэмакратыі і сапраўднага вяршэнства права.
Прыз Еўрапейскіх Грамадзян
Прэмія еўрапейскіх грамадзян прысуджаецца Еўрапейскім парламентам за дзейнасць і дзеянні, якія ажыццяўляюцца грамадзянамі і асацыяцыямі для садзейнічання інтэграцыі паміж грамадзянамі дзяржаў-членаў ЕС і праектах транснацыянальнага супрацоўніцтва ў ЕС.
Прэмія люкс
З 2007 года прэмія LUX прысуджаецца Еўрапейскім парламентам фільмах, прысвечаных актуальных тэмах, якія прадстаўляюць грамадскі інтарэс у Еўропе, якія заахвочваюць разважанні аб Еўропе і яе будучыні. З часам прэмія Lux Prize стала прэстыжнай кінапрэміяй, якая падтрымлівае еўрапейскае кіно і вытворчасць таксама за межамі ЕС.
Палевы мост
Палевы мост (Pons sublicius) — у першы збудаваны ў Рыме мост, пра які да нас дайшлі звесткі. Быў узведзены праз раку Тыбр, паміж Бычыным форумам (мясцовасць Велабр) і Трастэверэ чацвёртым рымскім царом, Анкам Марцыем (625 да н.э.).
Паводле апісанняў рымскіх гісторыкаў, пры будаўніцтве не выкарыстоўваліся ні цвікі, ні якія-небудзь іншыя жалезныя змацаванні; для сувязі частак моста паміж сабой ужываліся выключна драўляныя нагелі. Шмат разоў разбураўся, апошні раз у 69 годзе, але заўсёды хутка аднаўляўся ў ранейшай, драўлянай канструкцыі.
Мяжа (земляробства)
Мяжа — пояс незааранай зямлі паміж двума палямі. Можа таксама азначаць падзел паміж двумя суседскімі ўчасткамі.
Асабліва ў вялікай колькасці сустракаюцца ў экстэнсіўнай сельскай гаспадарцы. З прыроднага пункту гледжання  мяжа ўяўляе сабой важны элемент навакольнага асяроддзя. Іх прысутнасць вызначае больш высокую біяразнастайнасць аграцэнозаў. З’яўляецца месцам пражывання многіх раслін і месцам знаходжання жывёл. На межах гняздуюцца некаторыя віды птушак, напрыклад, жоўтая сітаўка. Ліквідацыя меж і стварэнне монакультурных палёў прыводзяць да дэградацыі прыроднага асяроддзя.
Канфлікт з-за межаў складае адзін з матываў польскай культуры, напрыклад, ён згадваецца ў рамане «Агнём і мячом» Генрыка Сянкевіча, або ў мастацкім фільме «Самі сваі», рэжысёра Сільвестра Хенцынскага.
Кастэлаф’юмэ
Кастэлаф'юмэ (Castellafiume) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 1105 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 67050. Тэлефонны код — 0863.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сервал
Постаць
Сервал — стройная, даўганогая котка сярэдніх памераў. Даўжыня цела 90-135 см, вышыня ў карку да 40-65 см; вага 8-18 кг. Сервал мае самыя высокія ногі і вялікія вушы (адносна памераў цела) сярод каціных. Галава ў яго мініяцюрная; хвост адносна кароткі — 30-45 см.
Штутгарцкі ўніверсітэт
Штутгарцкі ўніверсітэт (Universität Stuttgart) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Штутгарт.
Агульная характарыстыка
Штутгартскі ўніверсітэт быў заснаваны ў 1829 годзе і складаецца з 10 факультэтаў. Гэта адзін з найстарэйшых тэхнічных універсітэтаў Германіі з высокарэйтынгавымі праграмамі навучання, у прыватнасці, у галіне цывільнай, механічнай, прамысловай і электратэхнічнай інжынерыі. Ён з'яўляецца членам аб'яднання найбуйнейшых і найбольш вядомых нямецкіх тэхналагічных ВНУ. Універсітэт асабліва вядомы сваёй рэпутацыяй ў галіне перадавой аўтамабільнай тэхнікі, эфектыўнай прамысловай і аўтаматызаванай вытворчасці, праектавання тэхналагічных працэсаў, аэракасмічнай тэхнікі і інш.
Мыхайла-Кацюбынскэ
Мыхайла-Кацюбынскэ (Миха́йло-Коцюби́нське) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны, цэнтр пасялковага савета. Насельніцтва 3 028 чалавек. Пасёлак гарадскога тыпу з 1960 года.
Тучна (гміна, Заходнепаморскае ваяводства)
Ту́чна (Tuczno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Валэцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тучне. Плошча гміны складае 249,9 км². Станам на 2005 год у гміне Тучна пражывалі 5,066 чалавек, шчыльнасць — 20,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Бенгельскае цячэнне
Бенгельскае цячэнне — халоднае паверхневае цячэнне Атлантычнага акіяна, каля заходніх берагоў Паўднёвай Афрыкі. Паўночная галіна Заходніх Вятроў цячэння, накіравана з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Хуткасць 1-2 км/гадз. Тэмпература вады на паверхні летам ад 19 °C на поўдні да 26 °C на поўначы, а зімой адпаведна ад 15 да 22 °C. Непасрэдна каля берагоў пад уплывам падняцця водаў з глыбінь тэмпература падае ніжэй за 15 °C зімой і ніжэй за 12 °C летам.
Белколь
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 2717 чалавек (1499 мужчын і 1218 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 2843 чалавекі (1418 мужчын і 1425 жанчын).
Гарум
Гарум рыхтаваўся з крыві і вантроб рыбы шляхам ферментацыі. Рыбакі сартавалі ўлоў, асобна выстаўляючы розныя віды рыбы і яе часткі, каб вытворцы падліўкі самі маглі выбіраць неабходныя інгрэдыенты. Часцей за ўсё выкарыстоўваліся анчоўсы (хамса), тунец, скумбрыя, часам малюскі ў спалучэнні з араматычнымі травамі. Ферментацыя праводзілася ў вялікіх каменных ваннах пад дзеяннем сонца на працягу 2-3 месяцаў. Соусам гарум з'яўлялася празрыстая вадкасць, якая ўтваралася на паверхні рыбнай субстанцыі. У соус таксама дадаваліся воцат, соль і аліўкавы алей, перац або віно, ён ужываўся ён як заправа да розных страў. Гарум таксама лічыўся лекавым сродкам і ўжываўся пры ўкусах сабак, нарывах, паносе.
З-за моцнага спецыфічнага паху падрыхтоўка гарума у гарадах была забаронена. Гатовы соус закрываўся ў маленькія гліняныя пасудзіны і ў такім выглядзе пастаўляўся ў рымскія правінцыі. У некаторых рэгіёнах гарум цалкам замяняў кухарам соль.
Падобны рэцэпт прыгатавання рыбнага і вустрычнага соусаў існуе ў нашы дні ў народаў Паўднёва-Усходняй Азіі.
Адным з асноўных пастаўшчыкоў гарума ў Рымскай імперыі быў горад Ліксус.
Таксама лічыцца, што гарум быў адной з крыніц масавых захворванняў старажытных рымлян кішачнымі паразітамі-гельмінтамі, такім як Diphyllobothrium latum.
Аляксандр Валянцінавіч Сыман
Аляксандр Валянцінавіч Сыман (, Капыль, Мінская вобласць) — беларускі біятланіст, трохразовы чэмпіён Універсіяды, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 2001 года ў эстафеце, двухразовы чэмпіён Еўропы, двухразовы чэмпіён свету па летнім біятлоне. Займаўся біятлонам з 1991 года. Завяршыў кар’еру вясной 2011 года.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 ліпеня 1977 года ў Капылі. Скончыў сярэднюю школу № 2 Капыля імя Цішкі Гартнага.
Кубак свету
Вышэйшая месца: Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2002 года, 2006 года і 2010 года.
Кякурны
Востраў Кякурны (Остров Кекурный) — узбярэжны астравок у бухце Гертнера (Тауйская губа Ахоцкага мора). Знаходзіцца за 700 м ад мыса Чырвоны, уяўляе сабою скалу вышынёй 21 метр. Навалы чаек. Уваходзіць у склад муніцыпальнага ўтварэння «горад Магадан».
Міністэрства паліўнай прамысловасці БССР
Міністэ́рства па́ліўнай прамысло́васці Белару́скай ССР было ўтворана ў 1965 годзе пад назвай Міністэрства тарфяной прамысловасці БССР.
IC 2462
IC 2462 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Міністэрства паліўнай прамысловасці БССР
У 1988 годзе рашэннем Савета Міністраў БССР Міністэрства паліўнай прамысловасці БССР і Дзяржкамгаз БССР былі аб'яднаны і ператвораныя ў Дзяржаўны камітэт па паліву і газіфікацыі (Дзяржкампаліўгаз БССР) з уваходжаннем у яго склад знаходзячыхся ў падпарадкаванні названых органаў кіравання арганізацый, якія валодалі правам юрыдычнай асобы.
IC 2462
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вішнёўка (Дзямідаўскі раён)
Вішнёўка (Вишнёвка) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Верхнія Маховічы
Верхнія Маховічы (Верхние Моховичи) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Хіналін
Хіналін — гетэрацыклічнае арганічнае злучэнне. Змяшчаецца ў каменнавугальнай смале. Ядро хіналіну — структурны фрагмент хіналінавых алкалоідаў, напрыклад, хініну.
Бясколерная вадкасць з характэрным саладкаватым пахам. Малекулярная маса 129,17 а.а.м. Тэмпература плаўлення −15,6 °C. Тэмпература кіпення 237,7 °C. Шчыльнасць 1,095 г/см³ пры тэмпературы 20 °C. Раствараецца ў этаноле, дыэтылавым эфіры, бензоле, слаба — у вадзе. Гіграскапічны. Моцная аснова, утварае солі з неарганічнымі кіслотамі.