cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Павел Мікалаевіч Спірын
Біяграфія
З 2016 году Спірын стаў займацца ўласным каналам на youtube, на якім спачатку выкладаў відэа з дэкламацыямі сваіх одаў чыноўнікам — Лукашэнку, Ярмошынай, суддзям і МУС. У снежні 2017 Спірын скончыў рабіць і выклаў у вольны доступ свой дакументальны фільм пра Лукашэнку «Айчым». Акрамя гэтага ён даслаў спасылку на фільм у розныя дзяржаўныя ўстановы, а рэпост фільму зрабіў канал NEXTA, што адразу прыцягнула вялікую ўвагу да гэтага відэа (на момант пачатку праверкі ўжо было больш за 400 тысяч праглядаў, на момант чэрвеня 2022 — больш за 1 млн праглядаў). Сваю матывацыю да стварэння Спірын патлумачыў павагай да фільма Юрыя Хашчавацкага «Звычайны прэзідэнт» і жаданнем таксама зняць такі фільм, а таксама абурэннем наконт падзей у краіне: «''Паглядзеў калісьці фільм „Жоўты пясочак“. Я аповесьць Быкава не чытаў. А фільм я распаўсюджваў праз сваіх сяброў. Яны мне сказалі: „Ня трэба маўчаць, бо яны хутка пачнуць нас страляць“. Напэўна таму. Яны пакуль нас толькі катуюць, садзяць у турму, штрафамі спрабуюць… Я змагаюся, як магу, як умею''». На падставе абразы Лукашэнкі, якая нібыта змяшчалася ў фільме, была напісана заява (пры гэтым у заяве за аўтарствам Яўгеніі Грыб быў пазначаны адрас заяўніка, па якім не фактычна не існуе ні дому, ні кватэры), пасля чаго была прызначана даследчая праверка, Спірын быў дапытаны, але справа скончылася без прыцягнення яго да крымінальнай адказнасці.
У сакавіку 2019 Спірын зняў і выклаў у сеціва ролік, прысвечаны працы камісій «па дармаедам»: «''Яго сутнасць у тым, каб высмеяць працу гэтых камісій. Бо яны працуюць не на падставе закона, а на падставе антыканстытуцыйных дэкрэтаў і ўказаў''». На гэты ролік і каментары пад ім тагачасны намеснік кіраўніка адміністрацыі Ленінскага раёна г. Мінска Сяргей Павачка напісаў заяву ў РУУС, дзе паведаміў, што «''ён пакутуе, страціў сон і апетыт. І ў далейшым ён не можа ажыццяўляць кіруючую дзейнасць, пакуль не знойдуць чалавека, які пакінуў дадзены каментар''». У выніку Спірын быў дапытаны, пасля агляду яго кватэры быў канфіскаваны жорсткі дыск яго кампутара.
У верасні 2019 Спірын падтрымаў блогера Мікалая Маслоўскага, калі той спрабаваў не даць былой «Міс Беларусь-2018» Марыі Васілевіч стаць дэпутатам Палаты прадстаўнікоў. Дзеля гэтага Маслоўскі з дапамогай іншых беларускіх блогераў — Сяргея Ціханоўскага, Паўла Спірына, Аляксандра Кабанава, Сяргея Пятрухіна, Арцёма Шапарава — спрабаваў вылучыцца ў дэпутаты па тым жа раёне, дзе вылучалася Васілевіч. Вылучэнне Васілевіч у парламент тады таксама раскрытыкавала старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына, што выклікала адказ Лукашэнкі, і ў выніку Васілевіч была абрана (яна набрала найменшую колькасць галасоў сярод усіх 110 акруг — 28,94%).
Наступным фільмам Спірына, які выклікаў вялікі рэзананс, а да яго самога зноў прыцягнуў увагу следчых, стаў фільм «Грань-2019». У гэтым фільме Спірын паказаў, як у працэсе барацьбы дзяржаўных службаў з распаўсюдам наркотыкаў у краіне ламаюцца лёсы падлеткаў і іх бацькоў. Мэту гэтага фільма Спірын апісаў наступным чынам: «дзеці нарэшце перастануць гніць у турмах і ў іх нарэшце з’явіцца шанец на добрае жыццё». У лістападзе 2019 фільм трапіў у спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў (што прадугледжвае адказнасць за яго распаўсюд), на самога Спірына была заведзена крымінальная справа, якая да падзей 2020 году не мела рэальных наступстваў для яго.
Пасля жорсткіх падзей вакол выбараў Спірын 22 жніўня выклаў фільм «Жудасная тайна генпракурора Беларусі: карт-бланш на садызм», які на момант яго затрымання, якое адбылося 4 верасня, меў больш за 600 тысяч праглядаў.
Сям’я
Жонка Ірына, сын Арцём.
Палітычны пераслед 2020—2022
Павел Спірын быў затрыманы 4 верасня ў Мінску, у яго кватэры быў праведзены ператрус, а яго самога змясцілі на Акрэсціна. Дзеля яго затрымання міліцыянты нават адключалі электрычнасць у яго кватэры. Справу распачалі нібыта на падставе яго фільма «Грань», які з 2019 знаходзіўся ў рэестры экстрэмісцкіх матэрыялаў, была заведзена крымінальная справа па арт.130 Крымінальнага кодэкса (Распальванне варожасці ці варажнечы). Праз тры дні Павел быў вызвалены (у яго забралі пашпарт, узялі падпіску аб нявыездзе і павезьлі на псыхіятрычную экспэртызу, якая прызнала яго здаровым, пасля чаго яго вызвалілі), на што ён адрэагаваў новым ролікам на сваім канале, які выклаў 8 верасня. На наступны дзень, 9 верасня, Павел быў затрыманы зноў, пазней быў змешчаны ў СІЗА-1 на Валадарскага ў Мінску, да яго абвінавачвання далучылі таксама яго апошні вялікі фільм «Жудасная тайна генпракурора Беларусі: карт-бланш на садызм». Частку часу да суда ўтрымліваўся ў СІЗА ў Жодзіна.
Праз чатыры з паловай месяцы пасля затрымання, 25 студзеня 2021, у Мінскім гарадскім судзе распачаўся судовы разгляд справы Спірына. Справу вяла суддзя Дзіна Кучук, дзяржаўным абвінаваўцам быў пракурор Антон Цюменцаў. Падтрымаць Спірына прыйшла каля сотні чалавек, больш за 70 не трапілі ў залю паседжанняў праз недахоп месцаў. Спірын адмовіўся ад адваката, абараняў сябе сам, сваю віну не прызнаў. Спіріна вінавацілі ў фарміраванні нянавісці да шэрагу чыноўнікаў, а таксама, што ён нібыта заклікаў да гвалтоўных дзеянняў супраць іх.
5 лютага суддзя Кучук вынесла менавіта такі прысуд, як раней запрасіў пракурор: чатыры гады і шэсць месяцаў пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі агульнага рэжыму, што на паўгады менш за максімальны тэрмін па арт.130.
8 лютага 2021 шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр і Беларуская асацыяцыя журналістаў Павел Спірын быў прызнаны палітычным зняволенным, праваабаронцы заклікалі да неадкладнага вызвалення Спірына: «прысуд Паўлу Спірыну з’яўляецца недапушчальным абмежаваннем свабоды выказвання меркавання, які стварае новыя небяспечныя формы пераследу грамадзян за публічную крытыку дзейнасці дзяржаўных органаў і прадстаўнікоў улады».
9 чэрвеня 2021 сімвалічным «хросным» Паўла Спірына стаў дэпутат шведскага Рыксдага.
Адбываць прызначаны тэрмін Спірын быў пераведзены ў папраўчую калонію № 2 у Бабруйску. У калоніі працуе на кухні, дзе ачышчае талеркі ад ежы, таксама пачаў пісаць кнігу, у якой збіраўся вывучыць прыроду ўлады, пачатак кнігі ён перадаў у лістах на волю.
Буфалаўскі ўніверсітэт
Буфалаўскі ўніверсітэт (University of Buffalo) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Буфала, штат Нью-Ёрк, ЗША. Уваходзіць у сістэму Нью-Ёркскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Bank of America
Bank of America — амерыканская кампанія, якая аказвае шырокі спектр фінансавых паслуг прыватным і юрыдычным асобам, найбуйнейшая банкаўская холдынгавая кампанія ў ЗША па колькасць актываў, займае 3 месца сярод найбуйнейшых кампаній свету па версіі Forbes. У кампаніі амаль 6 000 аддзяленняў банка ў ЗША і 300 у іншых краінах, 288 000 супрацоўнікаў і 16 500 банкаматаў.
14 верасня 2008 года Bank of America абвясціў пра куплю інвестыцыйнага банка Merrill Lynch. Кошт куплі па інфармацыі газеты Уол-стрыт джорнал склаў 50 млрд долараў.
Bank of America (BofA) 29 жніўня 2011 г абвясціў пра намер прадаць 13,1 млрд акцый кітайскага China Construction Bank (ССВ) групе прыватных фундатараў. Кошт пагаднення складае 8,3 млрд дол. .
Старык (возера, Магілёўская вобласць)
Стары́к — возера ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, на левабярэжнай пойме ракі Дняпро, за 12 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад горада Быхаў, за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Тайманава.
Плошча паверхні 0,3 км², даўжыня 5,7 км, найбольшая шырыня 80 метраў, даўжыня берагавой лініі 11,7 км. Катлавіна возера старычнага тыпу, моцна выцягнутая. Берагі вышынёй 1—1,2 м, пад лугам.
Возера злучана ручаём з ракой Дняпро.
NGC 3370
NGC 3370 (іншыя абазначэнні — UGC 5887, MCG 3-28-8, ZWG 95.19, IRAS10444+1732, PGC 32207) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прыішымка (Ясільскі раён)
Прыішымка — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Двурэчнай сельскай акругі. Код КАТА — 114841200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 303 чалавекі (144 мужчыны і 159 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 238 чалавек (118 мужчын і 120 жанчын).
Арацыа Джэнтылескі
Арацыа Джэнтылескі (Orazio Gentileschi Lomi;, — , ) — італьянскі мастак эпохі ранняга барока. Бацька мастачкі Артэмізіі Джэнтылескі.
Жыццё і творчасць
Арацыа Джэнтылескі па праве лічыцца лепшым і таленавітым вучнем школы Караваджа. Атрымаўшы адукацыю мастака ад брата і дзядзькі ў духу фларэнційскага маньерызма, Джэнтылескі ў 1580 годзе з'яжджае ў Рым, дзе піша фрэскі для Ватыканскай бібліятэкі. Каля 1600 года займаецца алтарным і станковым жывапісам, далучаецца да групы мастакоў вакол Караваджа. Аднак у сваіх працах злучае стыль Караваджа з пабудовай кампазіцыі і каляровасцю тасканскай школы.
Ад перыядаў знаходжання мастака ў Генуі (1621-1623) і ў Парыжы (1623 ці 1624) яго карціны не захаваліся. З 1625 года і да сваёй смерці жыве ў Англіі і займае пасаду прыдворнага мастака караля Карла I. Малюе манументальныя палотны і выконвае дэкарацыйнае працы (Грынвіцкі палац). У апошнія гады жыцця капіраваў некаторыя свае папярэднія працы.
Давальны склон
Давальны склон, датыў (ἡ δοτικὴ πτῶσις, casus dativus) — адзін з ускосных склонаў, у мовах свету звычайна выказвае якое-небудзь дзеянне, накіраванае на прадмет (алатыў) і вытворныя ад яго (напрыклад, перадача прамога аб’екта ўскосна, адкуль і пайшла назва склону; «дзеянне на карысць каго-небудзь» — так званы dativus ethicus).
Магільна (горад)
Магільна (Mogilno) — горад у Польшчы, размешчаны за 250 км на захад ад Варшавы і за 70 км на паўднёвы захад ад Торуні. Адміністрацыйны цэнтр Магіленскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Магільна. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 8,32 км². Насельніцтва 11,9 тыс. чалавек.
Вучэбнае судна
Вучэ́бнае су́дна — спецыяльна пабудаванае або пераабсталяванае службова-дапаможнае судна для плавальнай практыкі марскіх курсантаў навучальных устаноў. Тэрмін з'явіўся ў сярэдзіне XIX стагоддзя, аднак фактычна першыя вучэбныя судны з'явіліся значна раней.
AGL Energy
AGL Energy — адзін з найбуйнейшых у Аўстраліі прадаўцоў прыроднага газу і электрычнай энергіі на рознічным рынку краіны. Штаб-кватэра кампаніі размешчана ў Сіднеі, Аўстралія.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2006
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2006 (UK Championship 2006, таксама вядомы як Maplin UK Championship 2006 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 4 па 17 снежня 2006 году на арэне Barbican Centre, у Ёрку, Англія. Турнір стаў трыццатым розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 году. Прызавы фонд турніру склаў £548,000, з якіх £77,000 атрымаў пераможца.
Арыстарх Васілевіч Лянтулаў
Арыстарх Васільевіч Лянтулаў (Аристáрх Васи́льевич Ленту́лов; 4 [16] студзеня 1882 — ) — рускі і савецкі мастак, жывапісец, сцэнограф. Адзін з родапачынальнікаў «Рускага авангарда».
Біяграфія
Арыстарх Лянтулаў нарадзіўся 4 студзеня (16 студзеня па новым стылі) 1882 года ў сям’і сельскага святара.
Адукацыя:
Самастойна працаваў і вучыўся ў студыях у А. Ле Факанье, Ж. Мецэнжэ, у прыватнай акадэміі дэ Ла Палет (Парыж, 1911). Тады ж працаваў у Італіі.
Удзельнік многіх авангардных выставак.
Мова праграмавання
Першыя мовы праграмавання з’явіліся яшчэ да адкрыцця лічбавых камп’ютараў і выкарыстоўваліся для кіравання паводзінамі такіх машын, як механічныя піяніна і ткацкія станкі Жакарда. З таго часу чалавецтва стварыла больш за восем тысяч моў праграмавання (улічваючы нестандартныя, візуальныя і эзатэрычныя мовы). Штогод ствараюцца мноства новых моў праграмавання.
Азначэнне
Асаблівасці, якія вылучаюць мову праграмавання:
Класіфікацыя
Для моў праграмавання няма ўсеабдымнай схемы класіфікацыі. Звычайная мова праграмавання паходзіць ад некалькіх папярэдніх моў. Часта мовы узнікаюць у выніку спалучэння элементаў некалькіх моў з папулярнымі ідэямі свайго часу. Ідэі, якія з'яўляюцца ў адной мове, распаўсюджваюцца па сям'і сумежных моў, а потым перасякаюць межы, каб праявіцца ў другой сям'і.
Задача класіфікацыі яшчэ болей ускладняецца тым фактам, што мовы можна класіфікаваць па многіх крытэрыях адначасова. Напрыклад, Java — гэта аб'ектна-арыентаваная мова (мае аб'ектна-арыентаваную арганізацыю) і канкурэнтная мова (мае ўбудаваныя канструкцыі для выканання некалькіх нітак паралельна). Python — аб'ектна арыентаваная скрыптавая мова.
Мовы праграмавання раздзяляюць па парадыгмах праграмавання і класіфікуюць па вобласці прызначэння. Парадыгмы уключаюць працэдурнае праграмаванне, аб'ектна-арыентаванае праграмаванне, функцыянальнае праграмаванне, і праграмаванне логікі; некаторыя мовы спалучаюць некалькі парадыгмаў. Мова асэмблера — не столькі парадыгма, колькі прамая мадэль архітэктуры машыны. Па прызначэнню мовы праграмавання могуць быць агульнага прызначэння, мовы сістэмнага праграмавання, скрыптавыя мовы, даменна-спецыфічныя, ці канкурэнтныя/разсяроджаныя (ці іх спалучэннем). Некаторыя мовы агульнага прызначэння ствараліся ў асноўным для мэтаў адукацыі.
Таксама мовы праграмавання могуць быць класіфікаваныя безадносна парадыгмы праграмавання. Напрыклад, большасць моў праграмавання ўжываюць англамоўныя ключавыя словы, у той час як меншасць — не. Мова можа быць эзатэрычнай ці не.
Абсцэс
Абсцэс, гнойнае запаленне тканак з іх расплаўленнем і ўтварэннем гнойнай паражніны, можа развіцца ў падскурнай клятчатцы, мышцах, касцях, а таксама ў органах або паміж імі. Лячэнне ў асноўным хірургічнае.
Марыюш Блашчак
Марыюш Блашчак (Mariusz Błaszczak; нар. 19 верасня 1969 года ў Легіянова) — польскі палітык, дзяржаўны дзеяч, намеснік старшыні Рады Міністраў Польшчы (віцэ-прэм'ер) з 2022 года.
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта са ступенню магістра гісторыі ў 1995 годзе. Атрымаў пасядыпомную адукацыю ў Варшаўскім універсітэце ў галіне мясцовага самакіравання і развіцця (1997) і Акадэміі Леона Казьмінскага ў галіне менеджменту ў адміністрацыі (2006). Належаў да Незалежнай студэнцкай асацыяцыі і Асацыяцыі каталіцкай акадэмічнай моладзі. Быў удзельнікам «Цэнтральнага пагаднення», потым уступіў у партыю «Права і справядлівасць». Засядаў, між іншым, ва ўпраўленні Мазавецкага ваяводства і палітрадзе гэтай партыі.
31 кастрычніка 2005 года прэм'ер-міністр Казімеж Марцінкевіч прызначыў яго на пасаду кіраўніка сваёй канцылярыі. Ён таксама займаў гэтую пасаду ва ўрадзе Яраслава Качыньскага да 4 лістапада 2007 года. У 2006–2007 гадах ён таксама засядаў у Мазавецкім ваяводскім сейміке. 27 сакавіка 2007 года быў прызначаны міністрам без партфеля ва ўрадзе Яраслава Качыньскага. 7 верасня таго ж года ён быў адхілены ад гэтай функцыі і адначасова прызначаны дзяржаўным сакратаром у канцылярыі прэм'ер-міністра, захаваўшы пасаду кіраўніка канцылярыі. З 11 верасня па 16 лістапада 2007 года зноў быў міністрам без партфеля.
У 2015 годзе быў пераабраны ў Сейм. 16 лістапада таго ж года ён быў прызначаны міністрам унутраных спраў і адміністрацыі ва ўрадзе Беаты Шыдла. 11 снежня 2017 года заняў пасаду ў новаствораным урадзе Матэвуша Маравецкага. 9 студзеня 2018 года быў вызвалены ад пасады міністра ўнутраных спраў, а затым у той жа дзень прызначаны новым міністрам нацыянальнай абароны замест Антонія Мацерэвіча.
На выбарах 2019 года паспяхова балатаваўся ў Сейм. 15 лістапада 2019 года зноў заняў пасаду міністра нацыянальнай абароны. 22 чэрвеня 2022 года ён быў дадаткова прызначаны віцэ-прэм'ерам, змяніўшы Яраслава Качыньскага, які пакідаў урад.
Ігуменскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Ігуменскага павета.
Вінавальны склон
Вінавальны склон, або акузатыў (αἰτιατική, casus accusativus) — склон, якім у мовах намінатыўна-акузатыўнага ладу пазначаецца аб'ект дзеяння (прамы дадатак): беларус. чытаю кніг-у, лац. libr-um lego. У мовах эргатыўнага ладу вінавальнага склону няма, а ў функцыі аб'екта выступае абсалют (у іншай трактоўцы - назоўны склон).
Мулу Нега
Мулу Нега Кахсай — эфіопскі навуковы і дзяржаўны дзеяч.
Ліпна (горад)
Ліпна (Lipno) — горад у Польшчы, размешчаны за 160 км на паўночны захад ад Варшавы і за 50 км на паўднёвы ўсход ад Торуні. Адміністрацыйны цэнтр Ліпноўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Ліпна. Займае плошчу 10,99 км². Насельніцтва 14,6 тыс. чалавек.
Мулу Нега
Біяграфія
Мулу нарадзіўся 15 лістапада 1967 года. Ён атрымаў доктарскую ступень у Твэнтэўскім універсітэце ў 2012 годзе з дысертацыяй пад назвай «Якасць і забеспячэнне якасці ў эфіопскай вышэйшай адукацыі: крытычныя праблемы і практычныя наступствы». Пасля Мулу працаваў асістэнтам прафесара ва Універсітэце Адыс-Абебы.
6 мая 2020 года стаў міністрам навукі і вышэйшай адукацыі Эфіопіі.
Падчас канфлікту ў Тыграі ў лістападзе 2020 года Мулу Нега быў прызначаны кіраўніком выканаўчай улады пераходнага ўрада Палатай Федэрацыі, каб замяніць Дэбрэцыана Гебрэмікаэля з НФВТ на пасадзе прэзідэнта рэгіёну. У канцы студзеня 2021 года Мулу Негу падаў заяву аб адстаўцы ў канцы студзеня 2021 года, заявіўшы, што пераходная адміністрацыя не мае паўнамоцтваў рэагаваць на «цяжкае становішча народа Тыграя, які памірае ад голаду і пакутуе ад сексуальнага дамагання замежных сіл». 6 мая таго ж года кіраўніком пераходнага ўрада Тыграя замест яго стаў Абрахам Белай.
Сям’я
Мулу жанаты і мае траіх дзяцей.
Творны склон
Творны склон, званы таксама інструментатыў, інструменталіс (лац. casus instrumentalis), (не зусім дакладна) аблатыў — склон, якім у шэрагу моў пазначаецца прылада, інструмент, якім агенс ўздзейнічае на іншыя аб'екты або робіць пэўнае дзеянне. Часам творны склон можа выказваць ролю агенса ў пасіўных канструкцыях. Слова ў творным склоне адказвае на пытанне кім/чым?
NGC 3371
NGC 3371 (іншыя абазначэнні — NGC 3384, UGC 5911, MCG 2-28-12, ZWG 66.21, PRC C-34, PGC 32292) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3371, NGC 3384.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маргарыта Аляксандраўна Ляўчук
Маргарыта Ляўчук (нар., в. Страдзеч, Брэсцкі раён) — беларуская оперная спявачка (сапрана).
Біяграфія
Скончыла музычную школу, Брэсцкі дзяржаўны музычны каледж, Акадэмію музыкі. Удзельнічала ў некалькіх міжнародных конкурсах, фіналістка тэлевізійнага конкурсу «Большая опера» (Расія, 2017).
Салістка Музычнага Дома «Класіка» і экс- Вялікага тэатра оперы і балета (Беларусь). Выканала партыю Віялеты ў «Травіяце» (Мінск, Львоў) і інш.
Удзельнічала ў перадвыбарчай кампаніі Святланы Ціханоўскай на прэзідэнцкіх выбарах у Беларусі 2020 года. Адказная па пытаннях захавання культуры і нацыянальнай спадчыны ў Народным антыкрызісным упраўленні. У сувязі з пераследам у Беларусі, пачатым падчас яе гастроляў у Літве, была вымушана застацца там з сярэдзіны восені 2020 года.
Australia and New Zealand Banking Group
Australia and New Zealand Banking Group — чацвёрты па велічыні банк у Аўстраліі пасля Commonwealth Bank, National Australia Bank і Westpac. Аперацыі ў Аўстраліі складаюць найбольшую вагу ў аб’ёме бізнесу банка. ANZ з’яўляецца таксама найбуйнейшым банкам у Новай Зеландыі, дзе працуе яго даччынае таварыства — ANZ National Bank.
NGC 3372
NGC 3372 (іншыя абазначэнні — ESO 128-EN13, Туманнасць Кіля, Туманнасць Эты Кіля) — эмісійная туманнасць ў сузор’і Кіль.
Юрка Моніч
Ю́рка (Ягор Адамавіч) Мо́ніч (1890  — 23 мая 1924) — беларускі вайсковец, атаман, удзельнік беларускага незалежніцкага руху.
Жаныспай (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 819 чалавек (408 мужчын і 411 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 465 чалавек (225 мужчын і 240 жанчын).
Юрка Моніч
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1890 годзе ў сялянскай сям’і ў в. Малыя Жаберычы Лошніцкай воласці Барысаўскага павета Расійскай імперыі. Адвучыўся на настаўніка, настаўнічаў два гады. Падчас Першай сусветнай вайны быў мабілізаваны на фронт, дзе за асабістую мужнасць атрымаў два Георгіеўскіх крыжы. Дэмабілізаваны ў званні падпаручніка.
З 1919 да 1924 года кіраваў антыбальшавіцкім рухам у цэнтральных раёнах Беларусі, быў кіраўніком штабу І партызанскага беларускага аддзелу войскаў БНР.
У часе Слуцкага збройнага чыну быў блізкім паплечнікам Лукаша Сяменіка, служыў у яго аддзеле. Па смерці Лукаша аддзел пад камандаваннем Моніча пачаў дзейнічаць аўтаномна. Апэраваў пад выглядам атраду аршанскай міліцыі ў раёне Барысаўскага, Лепельскага і Аршанскага паветаў. Займаўся вяртаннем сялянам харчу, забранага ў іх праз харчразвёрстку, здзяйсняў напады на чыгуначныя станцыі, цягнікі, заводы, валасныя выканаўчыя камітэты, забойствы камуністаў і савецкіх працаўнікоў. Атрад сыходзіў ад пераследаў без стратаў, на зімоўку пераходзячы ў Польшчу. Іншы партызанскі атаман, Цімафей Хведашчэня, рапартаваў у 2-гі аддзел Польскага генеральнага штаба аб праблеме ізаляванасці партызан Моніча, аднак заўважыў, што той ніколі не парываў сувязі з Лукашам Сяменікам. Паводле гісторыка Ніны Стужынскай, мажліва, што менавіта гэтая ізаляцыя дала магчымасць Монічу весці лакальную вайну з бальшавікамі больш за 5 гадоў — ніхто іншы так доўга не пратрымаўся.
10 кастрычніка 1923 г. а 10 гадзіне 55 хвілін атрад монічаўцаў прыкладна за 2 кіламетры ад станцыі Слаўнае (на перагоне Крупкі — Бобр, 582-я вярста) спыніў цягнік «Берлін — Масква», у якім ехалі англійскія, французскія, польскія ды італьянскія дыпламаты, а таксама савецкія чыноўнікі. Цягнік наляцеў на рэйкавае пашкоджанне, састаў разарваўся і адзін вагон перакуліўся, але абышлося без ахвяраў. Сярод іншых партызанаў сведкі адразу вылучылі чорнага высокага мужчыну інтэлігентнага выгляду, які быў апрануты ў скураную тужурку — ён увайшоў у міжнародны вагон, ветліва звярнуўся да прадстаўнікоў замежных місій і папрасіў не турбавацца. Замежнікі былі абрабаваныя, а камуністам на загад Моніча далі ў прысутнасці дыпламатаў па сорак удараў шомпала. Сваю частку здабычы Моніч аддаў на карысць «Зялёнага дубу». Да прадстаўнікоў польскага афіцыйнага боку атаман звярнуўся па-польску і запытаўся ці ведае ваенны аташэ, што ў аддзеле Моніча ёсць людзі з Польшчы, а той адказаў, што гэта для яго, супрацоўніка Генеральнага штаба, гэта не таямніца. Ад прапановы атамана вярнуць польскай місіі нарабаваныя ў ніх рэчы ваены аташэ адмовіўся і сказаў, што гэта — нічога істотнага.
Інфармацыю пра рабаванне міжнароднага цягніка ў кастрычніку 1923 г. шмат якія еўрапейскія газеты вынеслі на першую паласу. Гісторыя з рабаваннем міжнароднага цягніка выклікала істэрыку ў Маскве, адкуль быў кінуты спецаддзел ГПУ для знішчэння Моніча і ягоных паплечнікаў. Да канца 1923 г. большасьць паплечнікаў Моніча была арыштаваная, агулам да крымінальнай адказнасці прыцягнута 75 чалавек, 22 з якіх у лютым 1924 г. былі прыгавораныя да расстрэлу. Сярод іх была і грамадзянская жонка Моніча Соф’я Рыбак (сапр. Хяўроння Наўроцкая).
23 мая 1924 года Моніч загінуў падчас страляніны з атрадамі частак асаблівага прызначэння, ягонае знявечанае цела доўга вазілі па навакольных вёсках, каб застрашыць магчымых прыхільнікаў і паслядоўнікаў. Пазней яго перавезлі ў Барысаў для апазнання ягоным сябрам па барацьбе, што ўтрымліваліся ў Доме папярэдняга расследавання. Месца пахавання невядомае. Паводле адной з версіяў, мог быць пахаваны на Барысаўскіх батарэях разам з іншымі расстралянымі сябрамі свайго атраду.
Дэзідэрый Ленц
Дэзідэрый Ленц (Desiderius Lenz), пры нараджэнні Петэр Ленц (Peter Lenz,, Хайгерлох, Цюбінген — , Бойран) — нямецкі мастак, скульптар і архітэктар, манах-бенедыктынец. Адзін з заснавальнікаў і ідэолагаў мастацкай Байронскай школы. Працаваў у галіне рэлігійнага мастацтва.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў сям’і сталяра, гаспадара майстэрні па вырабе прадметаў мэблі. У гэтай майстэрні атрымаў першую спецыяльнасць, такую ​​ж, як і ў бацькі. Затым вывучае жывапіс у мюнхенскай Акадэміі мастацтваў пад кіраўніцтвам Макса фон Відмана, а пазней — у класе Вільгельма фон Каўльбаха. Некаторы час працуе як вольны мастак, пакуль у 1859 годзе не абіраецца прафесарам скульптуры ў Школу прыкладнога мастацтва ў Нюрнбергу. Паспяховая творчасць скульптара перарываецца атрыманнем дзяржаўнай стыпендыі Прусіі для вучэбнай паездкі ў Італію. У планах мастака з’яўляюцца ідэі па стварэнні новага хрысціянскага мастацтва, роднаснага раннехрысціянскаму, якое мела свае вытокі ў Егіпце першых стагоддзяў нашай эры, у копцкім, пазней — у візантыйскім.
Міжнародна-прававы статус ДНР і ЛНР
Данецкая народная рэспубліка і Луганская народная рэспубліка абвясцілі незалежнасць ад Украіны пасля неафіцыйнага рэферэндуму аб статусе ў маі 2014 года. Неўзабаве пасля гэтага абедзве самаабвешчаныя рэспулікі аб’ядналіся і ўтварылі нядоўгую канфедэрацыю Наваросія, якая праз год знікла.
21 лютага 2022 года, дзве рэспублікі былі прызнаныя незалежнымі Расіяй.
Гісторыя і сучасны стан
У лістападзе 2014 года прадстаўнікі Наваросіі накіравалі запыт аб дыпламатычным прызнанні ў некалькі лацінаамерыканскіх дзяржаў, такіх як Куба, Нікарагуа і Венесуэла. Тым не менш ніводная з дзяржаў не адказала на запыт. У маі 2015 года канфедэрацыя Наваросіі была распушчаная.
Тэрыторыя, якая кантралюецца дзвюма рэспублікамі, міжнародна прызнана часткай Украіны 192 з 193 краін-членаў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, акрамя Расіі. Данецкая і Луганская народныя рэспублікі атрымалі міжнароднае прызнанне толькі ад Расіі і часткова прызнананых Паўднёвай Асеціі і Абхазіі, якія прызнаюць толькі 5 з 193 дзяржаў-членаў ААН.
15 лютага 2022 года — Дзярждума Расіі прагаласавала за тое, каб прасіць прэзідэнта Уладзіміра Пуціна прызнаць самаабвешчаныя Данецкую і Луганскую народныя рэспублікі незалежнымі дзяржавамі. Законапраект прапанавала КПРФ.
21 лютага 2022 года Дзярждума Расіі прыняла законапраект аб афіцыйным прызнанні самаабвешчаных Данецкай народнай рэспублікі і Луганскай народнай рэспублікі на ўсходзе Украіны незалежнымі дзяржавамі. Законапраект ухваліў прэзідэнт Уладзімір Пуцін. У гэты ж дзень прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін падпісаў указы аб прызнанні Данецкай народнай рэспублікі і Луганскай народнай рэспублікі, а таксама падпісаў дагаворы аб дружбе, супрацоўніцтве і дапамозе з рэспублікамі.
Расійская імперыя
Расійская імперыя (рус. Российская империя) — дзяржава, якая існавала ў перыяд з года да Лютаўскай рэвалюцыі і абвяшчэння Часовым урадам рэспублікі ў 1917 годзе.
Імперыя была абвешчана года па выніках Паўночнай вайны, калі па прашэнні сенатараў рускі цар Пётр I Вялікі прыняў тытулы Імператара Усерасійскага і Айца айчыны.
Сталіцай Расійскай імперыі з 1721 па 1728 і з 1730 па 1917 гады быў Санкт-Пецярбург, а ў 1728—1730 гадах Масква.
года Аляксандр Керанскі абвясціў краіну рэспублікай (хоць гэта пытанне адносілася да кампетэнцыі Устаноўчага сходу; 5 (18) студзеня 1918 года Устаноўчы сход таксама абвясціў Расію рэспублікай ). Аднак заканадаўчы орган імперыі — Дзяржаўная Дума — быў распушчаны толькі.
Гісторыя
Пётр I канчаткова ператварае Расію з саслоўнага Маскоўскага царства ў абсалютысцкую імперыю. Рэжым абсалютызму фіксуецца ў Вайсковым Рэгламенце. Уводзіць Табель аб рангах і ўраўноўвае вотчыну з памесцем. Царкву з патрыяршага ладу Пётр I пераўтварае ў сінадальную ўстанову, падпарадкаваны непасрэдна манарху. З’яўляюцца рэгулярная армія і ваенны флот. Пачынаюць развівацца суднабудаванне і горная прамысловасць Урала. Заваёўваючы выхад да Балтыйскага мора, Пётр I засноўвае Санкт-Пецярбург. Па выніках Паўночнай вайны Пётр I абвяшчае сябе імператарам, а Расію — імперыяй, узвышаючы гэтым замежнапалітычны вобраз Расіі.
Кацярына I прымае тытул ад мужа, хоць фактычная ўлада належыць вярхоўнікам. Расія саслаблена пасля Паўночнай вайны і жорсткіх рэформаў Пятра, што прыводзіць да іх спынення.
Ганна Іаанаўна прызначала немцаў на вышэйшыя пасады. Пасля смерці Ганны Іаанаўны Мініх і Астэрман зрынулі яе фаварыта Бірона, былога рэгента малалетняга Івана VI, а новым рэгентам была прызначана яго маці — Ганна Леапольдаўна.
Елізавета Пятроўна атрымала дзяржаву ў выніку перавароту 1741 года. Пры ёй будуецца першы ўніверсітэт і аказваецца падтрымка рускім дзеячам культуры. Азначыліся зрухі ў эканоміцы (дзякуючы падтрымцы купецкага прадпрымальніцтва), працягваецца рух рускіх у казахскія стэпы. Сямігадовая вайна паказвае краінам заходняй Еўропы высокую баяздольнасць і вывучку рускай арміі.
Пётр III спыніў усе баявыя дзеянні ў Прусіі, заключыўшы мір без права патрабаваць сабе штосьці. Тайная канцылярыя скасавана, заахвочваецца гандаль, фінансы і прамысловасць. Распачата Секулярызацыя царкоўных земляў, спынена праследаванне старавераў, выдадзены маніфест аб вольнасці дваранства, і г.д. Гэтыя рэформы (а дакладней, іх непаслядоўнасць і прускія сімпатыі Пятра III) супрацьпаставілі яму арыстакратычныя вярхі. Пасля 182 дзён кіравання зрынуты сваёй жонкай і тайна забіты ў Ропшы.
Кацярына II далучае і актыўна каланізуе Наваросію, заваёўвае Крым і ўдзельнічае ў паделах Рэчы Паспалітай, пасля якіх Расія атрымлівае палякаў і яўрэяў нямецкага паходжання. Закладваюцца падмурак экспансіі ў Закаўказзе, дзе расійскія інтарэсы сутыкнуліся з інтарэсамі Персіі і Турцыі. У 1783 годзе падпісаны Георгіеўскі трактат аб заступніцтве над Усходняй Грузіяй. Даравальная грамата дваранству вызваляе дваранства ад абавязковай службы, у той час як, сялянства застаецца прывязанай да зямлі. Пугачоўшчына — рэакцыя прыгонных сялян на падобныя прывілеі дваран і казакоў, у якіх Кацярына II адняла рэшткі вольнасці. Сама Кацярына кіруе ў духу асветнага абсалютызму: засноўваецца Вольнае эканамічнае таварыства, робіцца спроба скласці новае ўлажэнне, дзяржава заахвочвае развіццё навукі і культуры (за выключэннем рэпрэсій супраць Новікава, Радзішчава і інш.).
Павел I, адмяняе шэраг новаўвядзенняў маці. Наводзіць цвёрдую дысцыпліну ў гвардыі, памяншае прывілеі дваран, уводзіць маніфест аб трохдзённай паншчыне. Уступае ў Мальтыйскі ордэн у ступені магістра і падрыхтоўвае праект меркаванага паходу ў Індыю. 12 сакавіка 1801 года забіты падчас новага перавароту.
Аляксандр I знішчае шведскае вялікадзяржаўе, далучыўшы Фінляндыю і даўшы ёй аўтаномію. Адбываецца Айчынная і пачынаецца Каўказская вайна. Засноўвае дзяржсавет Расійскай імперыі (як выкананне праектаў Спяранскага), адмяняе раздачы казённых сялян набліжаным. У 1803 годзе выдаецца Указ аб вольных хлебаробах, а ў 1818 годзе разглядаюцца праекты адмены прыгоннага права. У 1802 годзе выдаецца маніфест аб заснаванні міністэрстваў. У 1810—1817 гадах з’яўляюцца ваенныя паселішчы. У 1819—1820 гадах пачынаюцца масавыя бунты ваенных пасяленцаў, а з 1820 года хваляванні закранаюць армію. У 1825 годзе падчас міжцарства адбываецца паўстанне дзекабрыстаў.
Мікалай I пачынае кіраванне з прыгнечання паўстання дзекабрыстаў. Пры ім узмацняецца дзяржкантроль за жыццём грамадства (III аддзяленне і корпус жандараў). Уводзіць кадыфікацыю законаў і ствараецца збор законаў Расійскай імперыі, будуе першыя чыгункі, пачынае скарачаць колькасць прыгонных. Праводзіць палітыку цэнтралізацыі Польшчы: здушыўшы паўстанне 1830 года, прадпрымае крокі па знішчэнні польскай аўтаноміі. Крымская вайна прайграваецца з прычыны тэхнічнай адсталасці.
Аляксандр II прадпрымае важныя рэформы: адмяняе прыгоннае права, праводзіць ваенную рэформу (падрыхтоўка да руска-турэцкай вайне), судовую, земскую і гарадскую рэформы. Канчаткова ліквідуецца польская аўтаномія пасля паўстання 1863 года, разгромлены дагестанскі імам і скончана вайна на Каўказе, аднаўляецца дзейнасць фінскага сойма. Расія прадае ЗША Аляску за 7,2 млн долараў у 1867 годзе. З-за незадаволенасці сялянскай рэформай і жаданні яе «перарабіць» ствараюцца народніцкія рэвалюцыйныя рухі: Чорны перадзел, Народная воля і г.д.; дзейнасць апошняй прыводзіць да царазабойства 1 сакавіка 1881 года.
Аляксандр III прымае кансерватыўна-ахавальныя меры: паліцыя мае права без суда высылаць «нядобранадзейных асоб», закрываць газеты і прадпрыемствы, амаль поўнае скасаванне аўтаноміі ўніверсітэтаў, звужэнне паўнамоцтваў суда прысяжных, усталяванне працэнтнай нормы для яўрэяў і г.д., хоць маюцца і некаторыя «апякунскія меры»: перавод усіх сялян на выкуп у 1881 годзе, стварэнне Сялянскага банка, рабочыя законы 80-х, які трохі абмежавалі самаўпраўнасць прадпрымальнікаў. У знешняй палітыцы на працягу ўсяго валадарання ўдавалася паспяхова пазбягаць войнаў і павялічыць увазныя мыты, што таксама спрыяльна адбілася на дзяржаўных фінансах. Пачынаецца бурны прамысловы рост, галоўным чынам, за кошт будаўніцтва чыгунак. Скарачаецца доля і дамінаванне дваранства ў дзяржслужбе, застаюцца толькі людзі з вышэйшымі чынамі. У канцы кіравання адбываецца паварот да франкафільскай арыентацыі. У 1891 годзе заключаецца Франка-рускі саюз.
Мікалай II спрыяе бурнаму прамысловаму і дэмаграфічнаму росту, будуецца Транссібірская магістраль. У 1897 годзе ўводзіцца залаты стандарт. Адбываецца велізарны рост незадаволеных цяжкімі ўмовамі сваёй працы; павялічваецца доля страйкаў з палітычнымі патрабаваннямі. З прычыны гэтага працягласць рабочага дня абмяжоўваецца 11,5 гадзінамі, пачынаецца арганізацыя «паліцэйскіх» прафсаюзаў. Дэмаграфічны рост абвастрыў зямельнае пытанне ў вёсцы, павялічыўшы колькасць сялянскіх хваляванняў з патрабаваннямі «чорнага перадзелу». Імперыя бярэ ўдзел у прыгнечанні паўстання ў Кітаі, працягваецца русіфікацыя Фінляндыі, Манголія фактычна становіцца рускім пратэктаратам. Руска-японская вайна.
У 1914 годзе Расійская імперыя ўступае ў Першую сусветную вайну, пераследуючы ўласныя інтарэсы: дапамога Сербіі, далучэнне тых польскіх земляў, якія пасля падзелаў Рэчы Паспалітай адышлі не да Расіі, а да Германіі і Аўстра-Венгрыі, дамінаванне над славянскімі краінамі, заваяванне чарнаморскіх праліваў. Вайна прыводзіць да крайняга напружання сіл усіх ваюючых дзяржаў. Падчас Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ліквідавана манархія. Падчас Грамадзянскай вайны 1918—1921 гадоў адбываецца агульны крах дзяржаўнасці, на тэрыторыі былой Расійскай імперыі ўтвараецца да 80 недаўгавечных дзяржаў, да 1924 большая частка гэтай тэрыторыі аб’ядноўваецца ў СССР.
Стывен Гровер Кліўленд
Стывен Гровер Кліўленд (Stephen Grover Cleveland;  — ) — 22-і і 24-ы прэзідэнт ЗША, прыхільнік ідэі панамерыканізму. Кліўленд быў адным з трох дэмакратаў (разам з Эндру Джонсанам і Вудра Вільсанам) на пасадзе прэзідэнта ў эпоху рэспубліканскага палітычнага панавання (з 1861 па 1933 гг.) Ён таксама з’яўляецца адзіным кіраўніком у амерыканскай гісторыі, які быў прэзідэнтам два непаслядоўныя тэрміны.
Біяграфія
Кліўленд быў лідарам руху дэмакратаў у падтрымку бізнэсу, які выступаў супраць высокіх тарыфаў, свабоднага срэбра, інфляцыі, імперыялізму і субсідый бізнэсу, фермерам і ветэранам. Яго крыжовы паход за палітычныя рэформы і фінансавы кансерватызм зрабілі яго знакавай фігурай для амерыканскіх кансерватараў той эпохі. Кліўленд быў шырока вядомы за сваю сумленнасць, упэўненасць у сваіх сілах, шчырасць і прыхільнасць да прынцыпаў класічнага лібералізму. Ён нястомна змагаўся супраць палітычнай карупцыі, патранажу і марыянэткавай сістэмы ўлады. У якасці рэфарматара Кліўленд меў такі аўтарытэт, што кансерватыўнае крыло Рэспубліканскай партыі падтрымала яго на выбарах 1884 года.
Падчас яго другога тэрміну адбылася сумнавядомая паніка 1893 года, якая перарасла ў цяжкую нацыянальную дэпрэсію, якую Кліўленд не змог пераламаць. Гэта сруйнавала Дэмакратычную партыю, адкрываючы шлях для рэспубліканскай перамогі на выбарах ў 1894 годзе, а ворагі Кліўленда ў аграрных пытаннях і свабоднага срэбра ўзялі канроль над Дэмакратычнай партыяй ў 1896 годзе. У выніку адбылася палітычная перабудова, якая завяршыла трэцюю партыйную сістэму і запусціла чацвёртую і Прагрэсіўную эру.
Кліўленд быў грозным палітыкам, у адказ ён атрымліваў адпаведную крытыку. Яго ўмяшальніцтва ў Пулманаўскую стачку 1894 года абурыла прафсаюзы па ўсёй краіне; яго падтрымка залатога стандарту і апазіцыя свабоднаму срэбру прывяла да канфрантацыі з аграрным крылом Дэмакратычнай партыі. Крытыкі скардзіліся, што Кліўленд быў перагружаны эканамічнымі катастрофамі ў краіне падчас яго другога тэрміну. Тым не менш, яго рэпутацыя непадкупнага чалавека з добрым характарам пераўзышлі непрыемнасці яго другога прэзідэнцкага тэрміну. Сёння, Кліўленд на думку большасці гісторыкаў лічыцца паспяховым лідарам і ўваходзіць у лік другога эшалона амерыканскіх прэзідэнтаў.
Месны склон
Месны склон (прэпазітыў) — склон у беларускай і шэрагу іншых славянскіх моў, адказвае на пытанні: на/аб/пры/у кім/чым? Беларускі месны склон паходзіць ад індаеўрапейскага мясцовага склону (лакатыву).
Балеарскія астравы
Балеа́рскія астравы (Islas Baleares, Illes Balears) — архіпелаг на захадзе Міжземнага мора. Уваходзіць у склад Іспаніі і мае статус аўтаномнай супольнасці. Агульная плошча — 4 992 км². Насельніцтва (2018 г.) — 1 128 908 чалавек.
Геаграфія
Балеарскі архіпелаг месціцца на захадзе Міжземнага мора. Выцягнуты з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад на 290 км. Бліжэйшы да мацерыка востраў Івіса знаходзіцца за 86 км ад Пірэнейскага паўвострава. Складаецца з 2 груп астравоў: Гімнесійскай і Пітыускай. Першая ўключае буйныя астравы Мальёрка (Mallorca, літаральна «бо́льшы») і Менорка (Menorca, літаральна «меньшы»). У склад другой уваходзяць астравы Івіса і Фарментэра. Агульная колькасць астравоў і скал — 151.
Мальёрка, Кабрэра і Пітыускія астравы з'яўляюцца вяршынямі падводнага падняцця, якое ў сваю чаргу па паходжанню звязана з горнай сістэмай Кардыльера-Бетыка на поўдні Пірэнейскага паўвострава. Яны сфарміраваны пераважна ў Мезазойскую эру. Для Меноркі характэрны палеазойскія адкладанні. Вядомыя карысныя выкапні: медзь, срэбра, галіт, вапняк.
Найбуйнейшы востраў Мальёрка знакаміты разнастайнымі пейзажамі. Паўночны захад пакрыты гарамі. Самая высокая Пуч-Маёр дасягае 1436 м. Астатняя частка вострава ўяўляе даліну з невялікімі ўзвышшамі. На астатніх астравах высокіх гор няма, аднак паверхня надзвычай камяністая. З-за друзлых глеб і спякотнага лета часцяком адчуваецца недахоп пітной вады. Нават у наш час на Балеарскіх астравах няма стандартызаванага водазабеспячэння. Мясцовая вада ўтрымоўвае вялікую колькасць кальцыя і соляў. Архіпелаг знакаміты пляжамі, якія прыцягваюць вялікую колькасць турыстаў.
Crysis
Crysis ( МФА: ) — камп’ютарная гульня, навукова-фантастычны шутар ад першай асобы, распрацаваны нямецкай кампаніяй Crytek і выдадзены Electronic Arts. Першая гульня аднайменнай серыі з запланаванай трылогіі. «Crysis» быў выпушчаны 13 лістапада 2007 года ў Паўночнай Амерыцы, 15 лістапада ў Аўстраліі, 16 лістапада ў Еўропе, 23 лістапада ў Новай Зеландыі і 29 лістапада ў Японіі эксклюзіўна для персанальных камп'ютараў. 18 верасня 2008 года, амаль праз год пасля рэлізу, Crysis стаў даступны для спампоўкі праз інтэрнэт-сэрвіс лічбавай дыстрыбуцыі Steam.
Падзеі «Crysis» развіваюцца ў выдуманай будучыні, у 2020 годзе, калі на востраве каля ўзбярэжжа Кітая быў выяўлены старажытны іншапланетны касмічны карабель. Адзіночная кампанія прапануе гульцу згуляць ролю байца спецатрада United States Delta Force Джэйка Дана (Jake Dunn) з пазыўным Качэўнік (Nomad). Качэўнік узброены рознай футурыстычнай зброяй і абсталяваннем, асабліва нанакасцюмам (Nano Muscle Suit). У Crysis гулец змагаецца з ваеннымі паўночнакарэйскай арміі і іншапланетнымі ворагамі ў чатырох розных лакацыях: у джунглях трапічнага вострава, усярэдзіне «Ледзяной сферы» (якая складаецца з тых самых джунгляў, толькі замарожаных), непасрэдна ўсярэдзіне касмічнага карабля (на якім пануе бязважкасць) і на амерыканскім авіяносцы. Гульнявы рухавік «Crysis», CryEngine 2, выкарыстоўвае новы API Direct3D 10 для рэндэрынгу графікі і ўключае гульнявы рэдактар узроўняў Sandbox 2, які выкарыстоўвала Crytek для стварэння гульні.
Балеарскія астравы
Геаграфія
Для Балеарскіх астравоў характэрны міжземнаморскі клімат. У Пальма-дэ-Мальёрка ў лютым сярэдняя дзённая тэмпература трымаецца на ўзроўні +11,9°C, у жніўні — +26,2°C. Сярэнегадавая колькасць ападкаў — 449 мм.
Crysis
5 чэрвеня 2008 года быў анансаваны дадатак «Crysis Warhead». Ён быў выпушчаны 18 верасня 2008 года ў рознічным продажы і праз Steam. Пачатковыя лічбы продажаў, паводле агенцтва NPD Group, сведчылі пра тое, што гульню спасціг камерцыйны правал. Аднак падчас канферэнцыі «EA Q3 2008 Earnings Conference Call» было заяўлена, што ва ўсім свеце прададзена больш 1 млн копій гульні ў фінансавым квартале. На канец чэрвеня 2008 года было прададзена звыш 1,5 мільёнаў копій гульні па ўсім свеце.
Балеарскія астравы
Прырода
Флора Балеарскіх астравоў утрымоўвае 1500 відаў. 150 з іх — эндэмікі, у тым ліку 32 віды папарацяў і 31 від архідэй. Распаўсюджаныя расліны: хвоі, дуб, ражковае дрэва, сунічнае дрэва, пальмета, дзікая спаржа, наперстаўка, фіялкі і г. д. Дзікія расліны лепей захоўваюцца ў горных раёнах, а таксама на дробных астравах.
Наземная фаўна бяднейшая за кантынентальную, аднак і тут вылучаюцца 300 відаў эндэмікаў — 2 віды яшчарак, амфібіі, шматлікія казуркі і слімакі. Сысуны прадстаўлены дзікамі і вожыкамі. Вельмі разнастайны птушыны свет. Балеарскія астравы насяляюць буравеснікі, фламінга, чорны свіргуль, скапа і інш. Прыбярэжныя балоты і саланчакі сезонна вабяць пералётных птушак.
Навакольныя воды славяцца чысцінёю. Лічыцца, што прычынай таму з'яўляецца водарасць Posidonia oceanica, якая стварае шырокія падводныя лугі, ачышчае ваду і з'яўляецца кормам для марскіх чарапах і рыб. Каля астравоў сустракаюцца акулы, баракуды, вугры, сальпы. Берагі наведваюць цюлені-манахі.
Кіраванне
Балеарскія астравы з'яўляюцца аўтаномным рэгіёнам Іспаніі. Аўтаномія вызначаецца статутамі аб аўтаноміі 1983 г. і 2007 г. Статут аб аўтаноміі 2007 г. вызначае балеарцаў як адну з нацый Іспаніі.
На мясцовым узроўні дзейнічаюць астраўныя рады Мальёркі, Меноркі, Івісы і Фарментэры, якія адначасова з'яўляюцца заканадаўчымі і выканаўчымі органамі ўлады.
Выбраны парламентам Балеарскіх астравоў і прызначаны каралём Іспаніі прэзідэнт аўтаномнай супольнасці фарміруе рэгіянальны орган выканаўчай улады — урад Балеарскіх астравоў (Gobierno de las Islas Baleares, Govern de les Illes Balears). Чальцы ўрада не павінны ўваходзіць у склад парламента Балеарскіх астравоў. Яны адказваюць за выдаткі бюджэту, развіццё эканомікі, навукі і інавацый, сацыяльны лад.
Сталіца аўтаноміі — горад Пальма-дэ-Мальёрка.
Эканоміка
Балеарскія астравы — адзін з найбольш важных турыстычных рэгіёнаў ЕС. Так, у 2016 г. яго наведалі 15 мільёнаў іншаземных турыстаў. Астравы прыцягальны дзякуючы сухому міжземнаморскаму клімату, пляжам, прыродным і гістарычным аб'ектам. Большасць турыстаў прыязджае з мая да кастрычніка.
Прамысловасць і транспарт шчыльна звязаны з развіццём турызму. На Балеарскіх астравах працуюць 3 міжнародныя аэрапорты і 7 портаў, што абслугоўваюць рэгулярныя марскія лініі.
Хаця рыбалоўства доўгі час лічылася важным традыцыйным заняткам, у наш час яно адыгрывае пэўную эканамічную ролю толькі на востраве Мальёрка. У 2015 — 2016 г. было зарэгістравана 35 рыбалоўных суднаў ад 5 м да 12 м у даўжыню. Яны выходзілі на здабычу пераважна ўзімку і ўвосень. У большасці выпадкаў рыбаловы кааперыруюцца для куплі судна і яго абслугоўвання.
Узровень эканамічнага развіцця і жыцця на Балеарскіх астравах адзін з найвышэйшых у Іспаніі. У 2017 г. гадавы валавы ўнутраны прадукт на душу насельніцтва дасягаў 28 957 міжнародных долараў. Разам з гэтым, назіраліся спад эканамічнага росту і дэфіцыт бюджэту.
Разрад
Разра́д — пазіцыя лічбы ў ліку, запісаным у пазіцыйнай сістэме злічэння.
Разрады нумаруюцца справа налева, ад 1 і далей, напрыклад:
Разрады з меншымі нумарамі называюць малодшымі, а разрады з большымі нумарамі — старэйшымі.
Кожны разрад мае сваю вагу. Малодшыя разрады маюць меншую вагу, чым старэйшыя. Вага разрада роўная ліку, які мае лічбу 1 у гэтым разрадзе і нуль — ва ўсіх іншых. Напрыклад, (у дзесятковай сістэме) вага трэцяга раздада роўная 100, чацвёртага — 1000 і г.д. У адпаведнасці з гэтым разрады маюць назвы «разрад сотняў», «разрад тысяч» і г.д.:
Колькасць разрадаў у ліку называюць разраднасцю гэтага ліка. Напрыклад, лік 438 з’яўляецца трохразрадным (або трохзначным), а лік 65001 — пяціразрадным (пяцізначным).
З сутнасці пазіцыйнай сістэмы злічэння вынікае, што значэнне ліка, запісанага ў пазіцыйнай сістэме, не зменіцца, калі дапісаць да яго злева любую колькасць нулей. Напрыклад, 12 = 012 = 0012 = 00012 і г.д. Звычайна ўжываюць найбольш кароткі варыянт запісу (у гэтым прыкладзе — першы з прыведзеных). Такім чынам, для n-значнага ліка больш правільна будзе сказаць не так, што ён не мае разрадаў ад n+1 і вышэй, а што ён мае ў іх нулі, якія пры запісе апускаюцца.
Пры запісе і чытанні лікаў разрады групуюцца ў класы па 3 разрады. Паняцце класаў не мае вялікага матэматычнага значэння, але дазваляе больш зручна запісваць і называць лікі.
Людміла Мікалаеўна Марчанка
Людміла Мікалаеўна Марчанка (нар. 1954) — беларуская ўрач-афтальмолаг. Доктар медыцынскіх навук (2003), прафесар (2010). Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2021).
Біяграфія
Скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1977). Працавала ў 3-й гарадской клінічнай бальніцы г. Мінска (1978—1981). З 1984 — у Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце, з 2005 — загадчык кафедры вочных хвароб.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: дыягностыка і метады лячэння паталогій сятчаткі, глядзельнага нерва і вочнага дна; узроставая макулярная дыстрафія і міяпічная макулапатыя; вучэбна-метадычныя дапаможнікі па афтальмалогіі.
Балтазар ван дэр Аст
Балтазар ван дэр Аст (нідэрл. Balthasar van der Ast; каля 1593,  —, ) — нідэрландскі мастак і малявальшчык.
З 1619 г. жыў ва Утрэхце, дзе быў прыняты ў гільдыю св. Лукі. Мяркуецца, што ў Аста вучыўся Ян Давідс дэ Хем. У лютым 1633 года ён ажаніўся з Маргрыетай Янс ван Бюерэн. У іх было двое дзяцей, Марыя і Алена.
Балтазар ван дэр Аст памёр у снежні 1657 года ў Дэлфце і пахаваны ў мясцовай царкве.
Першая самастойная карціна Аста датуецца 1610 годам. Маляваў перш за ўсё нацюрморты з кветкамі, казуркамі, слімакамі і садавінай, прасторавае размяшчэнне якіх і кампазіцыя нагадваюць працы Яна Брэйгеля (1568—1625).
Катастрофа A321 над Сінайскім паўвостравам
Катастрофа A321 над Сінайскім паўвостравам — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася ў суботу 31 кастрычніка 2015 года ў цэнтральнай частцы Сінайскага паўвострава і стала адной з найбуйнейшых у гісторыі сусветнай авіяцыі.
Авіялайнер Airbus A321 расійскай кампаніі «Кагалымавія» (гандлёвая марка Metrojet) быў зафрахтаваны турыстычным аператарам Brisco і выконваў чартарны рэйс Шарм-эш-Шэйх — Санкт-Пецярбург. Праз 23 хвіліны пасля вылету з экіпажам была страчана радыёсувязь, а сам лайнер знік з радараў. Пошукавыя групы егіпецкага ўрада выявілі абломкі самалёта каля горада.