cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кінематограф Албаніі
Сучасны перыяд
У 1990-х гадах, пераход да дэмакратычнай формы дзяржаўнага ладу прывёў да вялікіх змен у албанскім кінематографе. «Kinostudio Shqipëria e Re» распалася на шэраг дробных прыватных студый, дзе фільмы здымалі албанскія рэжысёры, а таксама замежныя, сумесна з новым «Нацыянальным цэнтрам кінематаграфіі» (Qendra Kombëtare е Kinematografisë). Нягледзячы на выраб новых фільмаў, многія албанцы атрымліваюць асалоду ад фільмаў камуністычнага перыяду, якія паказваюцца ў розных прыватных кінатэатрах. Прапагандысцкія элементы гэтых карцін успрымаюцца хутчэй з гумарам, чым з гневам.
Пераўскіт
Апісанне
У складзе пераўскіту 29,48 % кальцыю, 35,22 % тытану, прымесі ніобію і рэдказямельных элементаў. Крышталізуецца ў рамбічнай, некаторыя разнавіднасці ў тэтраганальнай сінгоніі. Утварае крышталі, друзы, зярністыя агрэгаты. Колер буравата-чорны. Цвёрдасць 5,5 па шкале Моаса. Шчыльнасць 3,98—4,26 г/см³. Крохкі. Бляск алмазны, паўметалічны, металічны. Раскладаецца ў кіпячай сернай кіслаце. Сегнетаэлектрык.
Паходжанне і радовішчы
Пераўскіт утвараецца ў магматычных ультраасноўных і шчолачных пародах, скарнах, карбанатытах. Намнажаецца ў россыпах.
Упершыню знойдзены на Урале нямецкім мінералогам Густавам Разэ (Gustav Rose) у 1839 годзе. Названы ў гонар дзяржаўнага дзеяча Расійскай імперыі, калекцыянера мінералаў, графа Л. А. Пяроўскага.
Радовішчы пераўскіту ў Расіі (Урал, Кольскі паўвостраў), Швейцарыі, Аўстрыі, Германіі, Фінляндыі, Швецыі.
Выкарыстанне
Пераўскіт і яго разнавіднасці выкарыстоўваюцца ў якасці руды на атрыманне рэдказямельных элементаў цэрыевай групы, тытану і ніобію.
Бенуэ
Бе́нуэ (на мове банту — маці водаў, la Bénoué) — рака ў Заходняй Афрыцы (Камерун, Нігерыя). Найбуйнейшы левы прыток ракі Нігер. Даўжыня ракі 1400 км (па іншых дадзеных 960 км). Плошча басейна 441 тыс. км². Сярэдні расход вады 3170 м³/сек. Суднаходная ад горада Ібі (у перыяд дажджоў ад горада Гарвей). Па сваім характары — раўнінная рака, што цячэ ў шырокай даліне. Працякае па густанаселеных раёнах вільготных саванн. Паводкі ў чэрвені—верасні.
Выток ракі знаходзіцца на ўсходніх схілах нагор'я Камерун. Буйныя прытокі: Оква, Мадай, Анкве, Шеманкар, Паі, Гангола (правыя) і Кацын-Ала, Донг, Тэмба, Фаро (левыя). У вусці ракі горад Лакоджа.
Даніла Сямёнавіч Варанцоў
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы вучонага — па электрафізіялагічным вывучэнні працэсаў узбуджэння і тармажэння ў нервовай тканцы. Адкрыў (1924) і прааналізаваў следавую электраадмоўнасць, якая ўзнікае ў нерве пасля імпульсу. Вывучаў прыроду павольных электрычных ваганняў у цэнтральнай нервовай сістэме. Аўтар прац «Агульная электрафізіялогія» (1961), «Фізічны электратон нерваў і мышц» (1966, у сааўтарстве).
Флорэнс Найцінгейл
Флорэнс Найцінгейл (Florence Nightingale;, Фларэнцыя — , Лондан) — сястра міласэрнасці і брытанскі грамадскі дзеяч. Медыцынскім работнікам удзельнічала ў Крымскай вайне (1853—1856). Заслугі Ф. Найтынгейл прызнаныя Міжнародным таварыствам чырвонага крыжа.
У 1860 годзе ў Лондане (Англія) Флорэнс Найцінгейл заснавала першую сястрынскую школу. Яна перавярнула погляды грамадства на ролю медсястры ў сістэме аховы здароўя, неяк сказала: «Медсястра — гэта ногі хворага, вочы аслеплага, апора дзіцяці і старому, крыніца ведаў і ўпэўненасці для маладой маці, вусны тых, хто надта слабы або паглыблены ў сябе, каб размаўляць».
Перавязь
Перавязь, тальмах — перакінутая праз плячо стужка або рэмень, які з’яўляецца дэталлю ўбору.
Плечавая ордэнская стужка
У ордэнаў большасці краін першай (або адзінай, як у рускага ) ступені ордэна прадстаўляе сабой перавязь (стужку цераз плячо) з дарагой шаўковай муаравай тканіны. На плячы стужка працягваецца пад эпалет або пад пагон. У залежнасці ад статута ордэна, стужка носіцца альбо праз правае, альбо праз левае плячо.
Ваенныя перавязі
Перавязі выкарыстоўваюцца і як элемент ваеннай формы. У Старажытным Рыме перавязь для мяча называлася балтэй (balteus) або цынгулум (cingulum); гэтымі словамі, акрамя таго, маглі называць і пояс. Ён шчыльна прымыкаў да корпуса з прычыны цяжару самога мяча, але таксама прытрымліваўся рамянямі. Простыя легіянеры насілі балтэй праз левае плячо (меч такім чынам апыняўся з правага боку), цэнтурыёны — праз правае. У асноўным упрыгожваўся рознымі металічнымі насечкамі, а пазней — нават каштоўнымі камянямі. У Расійскай імператарскай арміі паласатыя шалікі цераз плячо з канца XVII стагоддзя служаць для адрознення афіцэраў ад ніжніх чыноў (разам з і пратазанамі). На 1700 год шалікі былі трохкаляровымі, з палосамі расійскага сцяга — белай, сіняй і чырвонай, упрыгожанымі двума кутасамі (срэбнымі ў обер-афіцэраў, залатымі ў штаб-афіцэраў). У 1727—1730 гадах шалікі штаб-афіцэраў мяняюць расфарбоўку: палосы мяняюцца на сярэбраную, зялёную і чырвоную. У 1730—1740 гадах шалікі становяцца двухколернымі, колераў георгіеўскай стужкі (чорна-жоўтыя ў обер-, чорна-залатыя ў штаб-афіцэраў). У сярэдзіне XVIII стагоддзя месца нашэння шаліка змяняецца: ён перамяшчаецца на пояс і з тых часоў становіцца афіцэрскім.
«Салдацкай перавяззю» называўся рэмень цераз плячо для нашэння ; скураную або тканевую перавязь для нашэння халоднай зброі называюць, перавязь сцяганосца або кавалерыста —  (служыць для мацавання тронка сцяга, стрэльбы і лядаўніцы), рэмень з кішэнямі для захоўвання куль —. У XVII стагоддзі стральцы насілі перавязь з падвешанымі трубкамі для адмераных порцый пораху —.
Геральдычныя перавязі
Перавязь у геральдыцы — дыяганальная паласа, якая перасякае шчыт справа. Ганаровая або галоўная геральдычная фігура.
Адам Тадэвуш Хадкевіч
Сын блудзенскага старосты Яна Караля Хадкевіча і Цэцыліі Соф’і з Сапегаў, дачкі троцкага ваяводы Казіміра Уладзіслава Сапегі.
Займаў пасаду берасцейскага ваяводы (з 1735). Таксама быў старостам блудзенскім, вялёнскім і даўгялішскім.
Каля 1738 года ажаніўся з Разаліяй Евай Чапскай (памерла ў 1769), дачкой паморскага ваяводы Пятра Яна Чапскага. Меў сына Яна Мікалая, які стаў жамойцкім старостам.
Садовае (Бухар-Жыраўскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 260 чалавек (128 мужчын і 132 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 391 чалавек (192 мужчыны і 199 жанчын).
Дыяна-д’Альба
Дыяна-д'Альба (Diano d'Alba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Вялікая розніца (Беларусь)
«Вялікая розніца» — парадыйнае шоу тэлеканала «Беларусь 1», беларуская версія праграмы «Вялікая розніца». Вядуць праграму вядучыя расійскай і ўкраінскай «Вялікай розніцы» — Іван Ургант і Аляксандр Цэкала.
1 выпуск
Выйшаў у эфір 31 снежня 2010 года.
Былі спарадаваныя:
NGC 4675
NGC 4675 (іншыя абазначэнні — UGC 7935, MCG 9-21-39, ZWG 270.19, IRAS12432+5500, PGC 42998) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Крачка белакрылая
Крачка белакрылая, рыбачка белакрылая (Chlidonias leucopterus) — птушка сямейства крачкавых.
Апісанне
Даўжыня цела 20-27 см, размах крылаў 60-67 см. У гнездавы час чорная з белымі пярэднімі часткамі верху крылаў, хвастом і паясніцай, а таксама чырвонымі дзюбай і нагамі. У няшлюбным уборы ад чорнай рыбачкі адрозніваецца толькі адсутнасцю цёмных плям па баках цела (каля асновы крылаў) і больш белым надхвосцем, а ад белашчокай рыбачкі — белымі спінай, паясніцай і менш выразаным хвастом. Маладыя з цёмна-карычневай спінай і шэрым верхам крылаў, чыста белай паясніцай.
Пашырэнне
Насяляе мелкія, затопленыя вадой травяністыя тэрыторыі або забалочаныя вадаёмы са стаячай вадой, часта берагі вялікіх рэк і прэсных або шчолачных азёр з адкрытымі месцамі на мяжы паясоў трыснягу, асокаў і іншай воднай расліннасці. У Арменіі лакальна даходзіць да 2000 м над у.м. У паслягнездавы перыяд жыве таксама марскія ўзбярэжжы і мангравыя залівы, а таксама ўздоўж рэк, затопленых вадой рачных далін і азёр.
Арэал разарваны: Цэнтральная, Паўднёвая і Усходняя Еўропа, Заходняя, Цэнтральная і Усходняя Азія (да Усурыйскага краю і поўначы Кітая). Залятае на захад і поўнач ад мяжы арэала. Сустракаецца ў Ісландыі, на Фарэрскіх астравах, у Ірландыі, Люксембургу, Даніі, Нарвегіі, Швецыі, Фінляндыі, на Мадэйры, Канарскіх а-вах, у Вялікабрытаніі і Партугаліі. Месца зімовак: Паўднёвая і Паўднёва-Усходняя Азія, Малайскі архіпелаг, Інданезія, Аўстралія, Афрыка на поўдзень ад Сахары, Мадагаскар. На Беларусі звычайны на гнездаванні пералётны і транзітна мігрыруючы від.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ў калоніі; на плаваючай расліннасці або ў купіне траў ці асок, зрэдку на беразе. Гэта плоская кучка са свежых і сухіх траў і асок, акружаная вадой; яйкі ляжаць на вільготнай аснове.
Яйкі (2—3, часам 4) крыху падоўжаныя з тупым вузейшым канцом, крэмавыя, светла-жоўтыя, жоўта-зеленаватыя або жоўта-карычневыя; глыбокія плямы — рэдкія, шэрыя або папялістыя, паверхневыя — большыя і нерэгулярныя, цёмна-карычневыя, згушчаныя на шырокім канцы. Памеры: 33×24 мм.
Малікай
Малі́кай (Molykai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 11 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 15 чал. (2001 г.).
Дугі-Отак
Дугі-Отак (Dugi Otok) — востраў у Харватыі, у цэнтральнай частцы Далмацыі. Плошча вострава — 114,44 км², даўжыня — 45 км, шырыня каля 5 км. Даўжыня берагавой лініі — 170,7 км. Самы высокі пункт — гара Вела Варта (337 м).
Дугі-Отак — самы вялікі і найбольш аддалены ад берага востраў цэнтральнай Далмацыі. Ляжыць насупраць Задара, аддзелены ад мацерыковага ўзбярэжжа астравамі Углян і Пашман. Востраў выцягнуты вузкай паласой з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, як і большасць астравоў цэнтральнай Далмацыі. Форма дала яму імя — па-харвацку «дугі отак» азначае «доўгі востраў».
Насельніцтва — 1772 чалавекі (2001), якія пражываюць у 12 прыбярэжных пасёлках. Самы вялікі з іх — Велі Рат.
Мачаск
Ма́часк (, Маческ) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца за 25 км у напрамку на ўсход ад горада Беразіно, за 126 км ад Мінска, каля ракі Клява.
Італьянская Усходняя Афрыка
Калонія Італьянская Усходняя Афрыка (Africa Orientale Italiana — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне, якое аб'ядноўвала ў 1936—1941 гадах усе каланіяльныя ўладанні Італьянскага каралеўства ва Усходняй Афрыцы — Эфіопію, Эрытрэю і Італьянскае Самалі. Утворана пасля захопу італьянскімі войскамі Эфіопіі 1 чэрвеня 1936 года падчас Другой італа-эфіопскай вайны. У 1940 годзе ў склад калоніі было таксама ўключана захопленае італьянцамі Брытанскае Самалі. Фактычна распалася ў красавіку-маі 1941 года, з наступленнем брытанскіх войскаў з Кеніі і вызвалення 5 мая сталіцы Эфіопіі Адыс-Абебы. Фармальна спыніла сваё існаванне 27 лістапада 1941 года пасля таго, як быў захоплены Гондэр — апошні горад, які ўтрымліваўся італьянскімі войскамі. Да 1943 года італьянцы, якія перайшлі да тактыкі партызанскай вайны, працягвалі аказваць супраціўленне брытанцам.
Данакіль
Данакіль — пустыня у паўночна-ўсходняй Афрыцы, у Афарскай катлавіне на поўначы Эфіопіі і паўднёвым усходзе Эрытрэі. Адкрыта еўрапейцамі ў першай палове XX стагоддзя. Займае плошчу каля 100 000 км². За год у Данакіле выпадае 100—200 міліметраў дажджу. Тэмпература паветра можа дасягаць 63 °C, глебы — 70°С. Населена народам афар, якія пераважна займаюцца. Магутныя адкладанні солі (месцамі глыбінёй да 2000 метраў) і знойдзеныя тут закамянелыя каралы сведчаць пра тое, што раней замест пустыні тут быў акіян. Разведаны запасы калія: аб’ём — каля 105 мільёнаў тон, магутнасць слаёў — больш за 100 метраў. Расліннасць бедная, але тым не менш у Данакіль сустракаюцца траваедныя: зебра Грэві, самалійская газель і дзікі асёл.
Нягледзячы на высокую тэмпературу, нізкую вільготнасць, вулканы, ядавітыя выпарэнні, азёры з нафты і сернай кіслаты і іншыя небяспечныя для чалавека фактары, пустыня Данакіль з’яўляецца папулярнай турыстычнай славутасцю.
NGC 4676A
NGC 4676A (іншыя абазначэнні — NGC 4676-1, MCG 5-30-76, IC 819, ZWG 159.72, UGC 7938, VV 224, KCPG 355A, ARP 242, DFOT 59, PGC 43062) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзіджасаліс (Ігналінская сянюнія)
Дзіджа́саліс (Didžiasalis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана на аўтамабільнай дарозе Ігналіна–Швянчоніс, за 10 км на поўдзень ад Ігналіны, у. На паўночна-заходняй ускраіне, за лясным масівам, размешчаны Ігналінскі аэрадром.
Дальяні
Дальяні (Dogliani) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 4709 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 135 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 12063. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца апостал Павел.
Віс (горад)
Віс (Vis) — горад у Харватыі, найбуйнейшы населены пункт аднайменнага вострава. Насельніцтва — 1 960 чалавек (2001). Віс — цэнтр аднайменнай абшчыны ў складзе жупаніі Спліт-Далмацыя. Разваліны грэчаскага паселішчы Іса. Францысканскі манастыр XVI стагоддзя, пабудаваны на руінах грэчаскага і рымскага тэатраў, некалькі цэркваў і палацаў XVI і XVII стагоддзяў.
Да сярэдзіны XX стагоддзя галоўным заняткам жыхароў горада было вінаградарства і вінаробства. Зараз пераважна турызм і сферы абслугоўвання.
Ніна Анатолеўна Скеп’ян
Ніна Анатолеўна Скеп’ян (нар., Мінск) — беларускі гісторык. Спецыяліст па гісторыі інстытута канцлерства Вялікага Княства Літоўскага ў XV—XVI стагоддзях. Кандыдат гістарычных навук (2008).
Біяграфія
Нарадзілася 9 кастрычніка 1978 года ў Мінску. Мае старэйшую сястру Анастасію, таксама гісторыка.
У 2007 годзе скончыла Берлінскі свабодны ўніверсітэт (Германія). У 2008 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме «Інстытут канцлерства ў дзяржаўна-палітычным жыцці Вялікага княства Літоўскага ў канцы XV — першай палове XVI ст.».
У 2008—2009 гадах старшы навуковы супрацоўнік Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь. З 2009 года запрошаны выкладчык Карлава ўніверсітэта ў Празе.
Пражывае ў горадзе Слані.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: палітычная гісторыя Вялікага Княства Літоўскага XV—XVI стагоддзяў; гісторыя палітычных інстытутаў, магнацкіх родаў і іх рэзідэнцый.
Драздовыя
Драздо́выя (Turdidae) — сямейства пеўчых птушак.
Невялікія і сярэдніх памераў птушкі з выцягнутым сілуэтам, часткова з палавым дымарфізмам, маладыя звычайна ў крапінкі або рыскі. Гнёзды на зямлі, кустах, дрэвах, адкрытыя, некаторыя ў дуплах. Большая частка пералётная. У гэтае сямейства ўваходзяць таксама падкаменкі, каменныя дразды, ерчыкі, рудахвосткі і салаўі. Налічваецца больш за 300 відаў.
Архаізм
Архаі́зм (αρχαιος — старадаўні, старажытны) — слова, моўны выраз, граматычная форма, якія былі характэрныя для старадаўняй мовы, але цяпер выйшлі з ужытку. Архаізмы часта выкарыстоўваюцца ў стылістычных мэтах, напрыклад, для надання мове ўрачыстасці, ці для перадачы атмасферы даўніны.
У мовах з развітымі прафесійна-сацыяльнымі падсістэмамі (як, напрыклад, у англійскай) архаізмы могуць выконваць функцыю прафесійнага жаргону, што асабліва характэрна для юрыспрудэнцыі.
У блізкароднасных мовах можа назірацца з'ява, калі некаторае слова з'яўляецца архаізмам у адной мове, але актыўна ўжываецца ў другой. Напрыклад,
Ад архаізмаў могуць утварацца шырокаўжывальныя вытворныя словы, напрыклад, ад «чало» паходзіць слова «узначальваць», выраз «на чале».
Tear down this wall!
«Tear down this wall!» (Знясіце гэтую сцяну!) — фраза, вымаўленая прэзідэнтам ЗША Рональдам Рэйганам 12 чэрвеня 1987 года падчас выступу на плошчы перад Брандэнбургскімі варотамі ў Берліне. Рэйган звяртаўся да Гарбачова з заклікам дэмантаваць Берлінскую сцяну.
Праз два з паловай гады, у канцы 1989 года, сцяна была дэмантаваная.
Цукраміцэты
Цукраміцэты, цукровыя грыбы (Saccharomyces) — род сумчатых грыбоў сямейства цукраміцэтавых.
Апісанне
Апісана больш за 50 відаў і некалькі дзясяткаў разнавіднасцей. Найбольш вядомыя Saccharomyces cerevisiae, Saccharomyces vini, Saccharomyces lactis. Трапляюцца на кветках, пладах, у глебе, на разнастайных харчовых прадуктах.
Клеткі авальныя або прадаўгаватыя, памерам да 12 мкм, часам утвараюць псеўдаміцэлій. Размнажаюцца спорамі і пачкаваннем. Пры пачкаванні могуць фарміравацца разгалінаваныя, кароткія ланцужкі. У неспрыяльных умовах узнікаюць эліпсоідныя, шара-. булавападобныя артраспоры або 1—4-споравыя сумкі з шара- ці эліпсападобнымі, гладкімі, бясколернымі сумкаспорамі.
Керней
Керней — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Карнееўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 44 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354047100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1493 чалавекі (723 мужчыны і 770 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1387 чалавек (666 мужчын і 721 жанчына).
Пётр Іванавіч Касцюковіч
Пётр Іванавіч Касцюковіч (16 жніўня 1923 — 11 лютага 1982) — камандзір разліку 120-міліметровага мінамёта 843-га стралковага палка 238-й стралковай дывізіі 49-й арміі 2-га Беларускага фронту, сяржант. Поўны Кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 жніўня 1923 года ў вёсцы Казекі цяпер Аршанскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў 7 класаў. Працаваў у калгасе. Летам 1941 года быў эвакуіраваны з сям'ёй у Новасібірскую вобласць. Працаваў тынкоўшчыкам у горадзе Новасібірску.
У Чырвонай Арміі з мая 1942 года. У баях Вялікай Айчыннай вайны з верасня 1942 года. Член ВКП(б)/КПСС з 1944 года.
Камандзір разліку 120-мм мінамёта 843-га стралковага палка (238-я стралковая дывізія, 49-я армія, 2-і Беларускі фронт) сяржант Пётр Касцюковіч з байцамі мінамётнага разліку 28 чэрвеня 1944 года ў баю за беларускі горад Магілёў вывеў са строю пяць агнявых кропак і тры аўтамашыны праціўніка. У складзе ўзвода падавіў агонь варожай мінамётнай роты.
6 ліпеня 1944 года пры адбіцці варожай контратакі ў раёне вёскі Ляды Пётр Касцюковіч ліквідаваў каля дзесяці варожых салдат.
У баі за польскі горад Асавец (Польшча) 14 жніўня 1944 года сяржант Пётр Касцюковіч ўмела камандаваў даручаным яму разлікам і актыўна падтрымліваў наступленне пяхоты. Агнём з мінамёта ён і яго байцы вынішчылі звыш аддзялення гітлераўцаў, накрылі чатыры агнявыя кропкі, дзве аўтамашыны.
16 мая 1945 года камандуючы 2-м Беларускім фронтам Маршал Савецкага Саюза Ракасоўскі к. К. падпісаў прадстаўленне да ўзнагароджання сяржанта Касцюковіча П. І. ордэнам Славы 1-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 гады за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі Касцюковіч Пётр Іванавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені (№1588), стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1946 старшына Касцюковіч П. І. дэмабілізаваны. Жыў у горадзе Оршы. Працаваў маляром на ільнокамбінаце. Памёр 11 лютага 1982 года.
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Славы 1-й, 2-й і 3-й ступені, медалямі.
Мінскі дзяржаўны мастацкі каледж імя А. К. Глебава
Мінскі дзяржаўны мастацкі каледж імя А. К. Глебава, колішнія назвы Мінскае мастацкае вучылішча (1947-) з 1969 імя А. К. Глебава — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова Рэспублікі Беларусь, адна са старэйшых і аўтарытэтных у краіне сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў у сферы культуры. Размешчаны па адрасе вул. Петруся Броўкі, 22.
Гісторыя
Заснаваны ў 1947 годзе як Мінскае мастацкае вучылішча з аддзяленнямі мастацка-педагагічным, скульптурным, прыкладнога мастацтва і дэкаратыўна-афармляльніцкім. Першыя гады існавання заняткі праходзілі ў памяшканнях Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР. У вучылішчы, у пасляваенны час, фактычна фарміравалася беларуская школа сучаснага выяўленчага мастацтва.
Квадратная мышца паясніцы
Квадратная мышца паясніцы (Musculus quadratus lumborum) парная, плоская, чатырохвугольная; пачынаецца з задняй часткі падуздышнага грэбня, падуздышна-паяснічнай звязкі і на папярочных адростках I-IV паяснічных пазванкоў. Прымацоўваецца да медыяльнага краю XII рабра і да папярочных адросткаў I-IV паяснічных пазванкоў.
Функцыя
Пры двухбаковым скарачэнні спрыяе ўтрыманню тулава ў вертыкальным становішчы. Пры аднабаковым скарачэнні разам з цягліцай, якае выпрамляе тулава, і цягліцамі бакавой сценкі жывата нахіляе пазваночнік у свой бок, цягне ўніз XII рабро.
Інервацыя
Цягліцавыя галіны паяснічнага спляцення (Th12, L1-L5)
Кровазабеспячэнне
Падраберная, паяснічныя, падуздышна-паяснічная артэрыі.
NGC 4676B
NGC 4676B (іншыя абазначэнні — NGC 4676-2, MCG 5-30-77, IC 820, ZWG 159.72, UGC 7939, IRAS12437+3059, VV 224, ARP 242, KCPG 355B, PGC 43065) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Міхаіл Іванавіч Сугака
Міхаіл Іванавіч Сугака (нар., в. Азярышча, Асіповіцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар, дызайнер, гісторык, журналіст.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачынаў рабочым Асіповіцкага лясгаса, ахоўнікам БМУ-22 Міністэрства сувязі СССР, памочнікам каваля завода буддэталяў Мінаблрамбудтрэста, токарам Мінскага завода аўтаматычных ліній, бібліятэкарам БПІ. У 1962—1965 — старэйшы матрос Балтыйскага флоту.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года, член Саюза архітэктараў Рэспублікі Беларусь; член Саюза дызайнераў СССР і Беларускага Саюза дызайнераў з 1987 года.
Скончыў у 1970 годзе БПІ па спецыяльнасці «Архітэктура» (кіраўнік дыплома А. П. Воінаў, выкладчыкі С. Бяляеў, У. М. Вараксін, В. М. Волчак, А. Н. Занеўскі, Н. М. Макляцова, С. С. Мусінскі, Л. М. Рымінскі, У. Чантурыя), абараніў дыплом па тэме «Універсальны комплекс будынкаў і збудаванняў Усесаюзнай кінастудыі ў г. Сочы». На студэнцкай практыцы ў майстэрні Бакланава М. І. «Белдзяржпраекта» распрацаваў першыя архітэктурныя праекты стварэння пляжнай зоны турыстычнага комплексу на возеры Нарач з водна-лодкавай прыстанню-прычалам, вонкавага афармлення фасада будынка паштамта Мінскага чыгуначнага вакзала. У 1970-я гады па просьбе старшыні Дзяржкамітэта БССР па справах будаўніцтва У. А. Караля выканаў праект-прапанову па добраўпарадкаванні тэрыторыі санаторыя «Беларусь» у г. Друскінінкай Літоўскай ССР.
Дзейнасць
Кіраўнік (аўтар) звыш 50 дызайн-праектаў у т.л.: газааналітычнага абсталявання (Тульскае ), падоўжна-апрацоўчых станкоў (Дзмітраўскі завод фрэзерных станкоў), абсталявання для аптычнай прамысловасці (Мінскі оптыка-механічны завод імя Вавілава), комплексных праектаў эстэтычнай арганізацыі вытворчага асяроддзя і абсталявання рабочых месцаў аператыўна-эксплуатацыйнага персанала ў энергасістэмах АЭС СССР, Беларусі, Башкірыі, Казахстана, Алтая, Кубані, краінах СНД.
Удзельнік (аўтар экспазіцый) айчынных і міжнародных выставак: ВДНГ СССР, БССР, Штутгарт («Савецкі дызайнер» 1976), Варшава, Кракаў, Масква («Дызайн Беларусі»), Мінск («Інтэрдызайн-97») і інш. Аўтар больш як 50 артыкулаў па праблемах гісторыі развіцця айчыннай энергетыкі, архітэктуры, дызайну, культуры і спорту. Аўтар мастацтвазнаўчых даследаванняў творчасці беларускіх архітэктараў М. Вінаградава і У. Крамарэнкі. Аўтар-складальнік дакументальна-мастацкіх кніг-мемарыялаў: «Белсельэлектрасеткабуд». Гады творчай працы і тварэння, 1930—2000. (2003), «Беларускія энергетыкі ў гады Вялікай Айчыннай вайны» (2005), «Мінская электраэнергетыка. 110 гадоў. Мінскія кабельныя сеткі. На мяжы стагоддзяў» (2006).
Узнагароды
За працы ў вобласці энергадызайну ганараваны залатым (1976), сярэбраным (1978) і бронзавым (1985) медалямі ВДНГ СССР; дыпломамі Міжнародных выставак. У 2006 ўдастоены ганаровага знака «За заслугі» Нацыянальнай энергетычнай кампаніі «Укрэнерга».
Медумскія гусі
Гісторыя
Прыкладнай датай стварэння фрыза з'яўляецца 2550 да н. э.
Сцэна была знойдзена ў 1871 годзе і. Яна была часткай вялікай сцэны ворыва, сяўбы і палявання. Фрэска была знята вучонымі са сцяны, каб быць перанесенай у музей.
Асаблівасцю гэтай карціны з'яўляецца не толькі яе высокае дэталёвае адлюстраванне птушак, але таксама ўнікальнасць яе тэхнікі ва ўсім старажытным Егіпце.
Апісанне
Памеры фрыза 172 на 27 см. На ім тэхнікай сухой фрэскі створаны вельмі рэалістычныя выявы гусей, якія з'яўляюцца сімвалам бога зямлі Геба.
Поўная сцэна адлюстроўвае шэсць гусей; тры паказаны злева, а тры — справа. Кожная група з трох гусей складаецца з адной гусі, якая харчуецца травой, паказанай з апушчанай галавой, і двух гусей з паднятымі галовамі.
Група з трох жывёл на самай справе прадстаўляе сабой шмат гусей, бо тры ўяўляе мноства ў егіпецкім пісьменстве. Іерогліфы для паняццяў «гусі»  і «качкі»   былі выкарыстаны для вызначэння агульнага паняцця «птушкі» і звязаны з рэлігійнай сімволікай, якая мусіць адагнаць зло і выклікаць адраджэнне. У такой якасці яны неаднаразова былі выкарыстаны на карцінах у грабніцах.
Ёсць адрозненні ў апярэнні птушак, якія парушаюць агульную сіметрыю сцэны. Гэты прыклад егіпецкага жывапісу лічыцца шэдэўрам.
Мастацтва Старажытнага царства надавала самую пільную ўвагу дэталям раслін і жывёл, таму нават сёння магчыма ідэнтыфікацыя відаў гусей на фрызе. Дзве крайнія птушкі з'яўляюцца прадстаўнікамі віду, пара злева ставіцца да віду , а пара справа — да віду. Трэба аддзначыць, што і  не сустракаюцца ў Егіпце.
Медумскія гусі створаны кропкавай тэхнікай, кожная выява створана з мноства каляровых плям, пры гэтым фігуры гусей выглядаюць уражальна натуральнымі і жывымі. Для дасягнення эфекту глыбіні, гусі намаляваны парамі, а невыразныя зялёныя расліны з чырвонымі кветкамі дапаўняюць карціну птушак, якія пасвяцца на беразе сажалкі.
Звяртаюць на сябе ўвагу натуральныя колеры, атрыманыя нанясеннем фарбы на сухую тынкоўку.
Спрэчкі пра магчымую фальсіфікацыю
У даследаванні 2015 года, зробленым італьянскім егіптолагам Франчэска Тырадрыці (Francesco Tiradritti) з і апублікаваным на сайце, падаецца меркаванне, што Медумскія гусі з'яўляюцца падробкай XIX стагоддзя, магчыма, створанай уласнаруч. Прэтэнзіі Тырадрыці былі ў хуткім часе адхілены Захі Хавасам і іншымі вядомымі егіптолагамі.
Дранера
Дранера (Dronero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 7151 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 123 чал./км². Займае плошчу 58 км². Паштовы індэкс — 12025. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna di Ripoli.
Выдавецтва газеты «Гоман»
Выдаўніцтва газеты «Гоман» — беларуская выдавецкая суполка, якая дзейнічала ў Вільні ў 1916—1918 гг.
Некалькі беларускіх кніг выйшла ў 1916 г. пры садзейнічанні гэтай газеты. Сярод іх «Беларускі каляндар на 1917 год», падручнік арыфметыкі Г. Юрэвіча для пачатковай школы, якія прызначаліся для першых трох гадоў навучання.
У 1917 г. у друкарні Марціна Кухты ў серыі «Беларускія легенды» былі апублікаваны два творы беларускага пісьменніка Яна Баршчэўскага.
Зміцер Жылуновіч даў такую ацэнку дзейнасці выдавецтва :
Радзішке (Ігналінскі раён)
Ра́дзішке (Radiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Дзісны.
Генадзь Антонавіч Говар
Генадзь Антонавіч Говар (нар., ) — беларускі фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1991), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыў Карагандзінскі політэхнічны інстытут (1960). З 1966 у Інстытуце фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў АН Беларусі.
Навуковыя працы па структурных і магн. фазавых пераўтварэннях у цвёрдым целе, распрацоўцы новых магн. матэрыялаў.
Эфіопская імперыя
Эфіопская імперыя, таксама вядомая як Абісінія — суверэнная манархічная дзяржава, якая напыканцы свайго існавання аб'ядноўвала тэрыторыі сучасных Эфіопіі і Эрытрэі. На піку магутнасці імперыя таксама ўключала Паўднёвы Егіпет, Усходні Судан, Емен і захад Саудаўскай Аравіі і існавала ў розных формах ад 980 да 1974 года, калі манархія была зрынута шляхам перавароту. Імперыя была найстарэйшай дзяржавай свайго часу, а таксама адзінай краінай Афрыкі, якая паспяхова супрацівілася каланіяльнаму падзелу Афрыкі.
Ларыса Уладзіміраўна Грыбалёва
Ларыса Уладзіміраўна Грыбалёва (нар., ) — беларуская спявачка і тэлевядучая.
Біяграфія
З 1994 салістка-вакалістка Дзяржаўнага канцэртнага аркестра Беларусі. Спявае па-руску і па-беларуску. Лаўрэат конкурсу «Маладзечна-1994». У дыскаграфіі два сольныя альбомы: «Что-нибудь» (2003), «Не обижай меня» (2013). Як вядучая вядомая найперш дзякуючы праграмам «Усё нармальна, мама» (195—1999) і «Утренняя почта» (з 1999).
Несцяроўка
Несцяро́ўка (, Нестеровка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Людовік II Заіка
Людовік ІІ Заіка, фр. Louis le Bègue ( — ) — кароль заходнефранкскі, сын Карла II Лысага, з дынастыі французскіх Каралінгаў.
Жыцяпіс
У 866 г. пасля смерці малодшага брата Карла стаў каралём Аквітаніі. Пасля смерці бацькі ў 877 г. пачаў валадарыць ва ўсім заходнефранкскім каралеўстве. 8 снежня быў каранаваны ў горадзе Рэймсе, архібіскупам Хінцмарам. Паўторная каранацыя адбылася 7 верасня 878, Людовіка каранаваў Папа Рымскі Ян VIII. Таксама каралю была прапанавана карона імператара, але той адмовіўся ад яе.
У Людовіка было дрэннае здароўе і таму ён перажыў свайго бацьку толькі на 2 гады. Падчас яго панавання роля караля ў краіне была неістотна мала, узрастала моц, імкнуўшыхся да адасаблення, княстваў і графстваў: Аквітаніі, Гасконіі, Тулузы, Бургундыі, Нармандыі, Фландрыі і інш., таксама расла ўлада вялікіх баронаў. Не адыгрываў актыўнай ролі і ў міжнароднай палітыцы. Летапісцы апісваюць яго як чалавека простага і мілага, які любіў супакой, рэлігію і справядлівасць.
У 879 г. кароль рушыў у ваенны паход супраць нарманаў, падчас якога пачуў сябе дрэнна і 10 красавіка 879 г. памёр. Пасля яго смерці ўлада перайшла да яго двух сыноў Людовіка III і Карламана II.
Сям’я
Людовік быў жанаты два разы. Першы раз ажаніўся ў 862 г. з Анзгардай (памерла 2 лістапада 879). Шлюб быў складзены патаемна і супраць волі бацькі Людовіка. Людовік і Анзгарда мелі двух сыноў і две дочкі: Хільдэгарда, Гізела і Людовік III і Карламан II.
Другі раз Людовік меў шлюб з Адэлаідай Парыжскай, якая нарадзіла яму сына і дочку: Эрментруду і Карла III.
NGC 4677
NGC 4677 (іншыя абазначэнні — ESO 322-78, MCG -7-26-44, DCL 199, PGC 43127) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Акжар (Карагандзінская вобласць)
Акжар — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карнееўскай сельскай акругі. Код КАТА — 354047200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 448 чалавек (241 мужчына і 207 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 338 чалавек (183 мужчыны і 155 жанчын).
Моліне (Ігналінскі раён)
Мо́ліне (Molinė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Качаргішке. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Аляксей Яфімавіч Учыцель
Аляксей Яфімавіч Учыцель (Алексе́й Ефи́мович Учи́тель, нар., ) — савецкі і расійскі кінарэжысёр, народны артыст Расійскай Федэрацыі (2002), мастацкі кіраўнік кінастудыі «Рок».
Біяграфія
Нарадзіўся 31 жніўня 1951 у Ленінградзе ў сям’і рэжысёра-дакументаліста Яфіма Учыцеля. У 1975 годзе скончыў УДІК, працаваў на Ленінградскай студыі дакументальных фільмаў. У 1990 годзе заснаваў сваю кінастудыю «Рок». Дэбютам у якасці рэжысёра гульнявых фільмаў стаў фільм «Манія Жызелі».
У 2000 годзе ён атрымаў прэмію «Ніка», Гран-пры «Кінатаўра» і намінацыю на «Крыштальны глобус» за фільм «Дзённік яго жонкі». У 2002 годзе стаў народным артыстам Расіі.
Фільм 2005 года «Космас як прадчуванне» атрымаў галоўны прыз XXVII ММКФ — «Залатога Святога Георгія» і прэмію «Залаты арол» за лепшую рэжысёрскую працу. З 2010 года — прэзідэнт Міжнароднага Кінафестывалю дакументальнага, кароткаметражнага ігравога і анімацыйнага кіно «Пасланне да Чалавека» («Message to Man») у Санкт-Пецярбургу.
З’яўляецца членам Прэзідыума Расійскай Акадэміі кінематаграфічных мастацтваў «Ніка».
Рыча (рака)
Ры́ча — рака ў Беларусі, у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Котра (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 21 км. Плошча вадазбору 53 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2 ‰. Пачынаецца з меліярацыйных каналаў каля вёскі Шынкаўцы, цячэ па захадзе Лідскай раўніны, у нізоўі праз лес. Упадае ў Котру за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Ашуркі. У сярэднім цячэнні пойма забалочаная. Рэчышча ад вытоку на працягу 14,5 км каналізаванае.
Тор: Рагнарок
«Тор: Рагнарок» (Thor: Ragnarok) — амерыканскі мастацкі фільм 2017 года з элементамі роўд- і бадзі-муві рэжысёра Тайка Вайціці, зняты па коміксах Стэна Лі, Джэка Кёрбі і Лары Лібера. З’яўляецца сіквелам карцін 2011 і 2013 года, а таксама сямнаццатым фільмам кінематаграфічнага сусвету Marvel. Галоўныя ролі сыгралі Крыс Хемсварт, Том Хідлстан, Кейт Бланшэт, Тэса Томпсан і Марк Руфала. Дзеянне карціны разгортваецца праз чатыры гады пасля падзей, якія адбыліся ў фільме «Тор 2: Царства цемры», і праз два гады пасля «Мсціўцаў: Эры Альтрона». Па сюжэце Тор, які апынуўся зняволеным на іншым канцы сусвету без свайго молата, мусіць перамагчы у гладыятарскім паядынку супраць свайго старога сябра — Халка — каб паспець вярнуцца ў Асгард і спыніць бязлітасную Хелу і будучы Рагнарок, пагібель усяго існага.
Сюжэт
Праз два гады пасля бітвы пры Заковіі Тор беспаспяхова шукаў Камяні бясконцасці і ў наш час зняволены ў турме вогненага дэмана. Дэман распавядае, што бацька Тора Одзін больш не знаходзіцца ў Асгардзе, і што царства хутка будзе знішчана ў напрарочаным Рагнароку, як толькі Суртур аб’яднае сваю карону з Вечным агнём. Тор перамагае Суртура і забірае яго карону, верачы, што Рагнарок не надыдзе.
Тор вяртаецца ў Асгард, каб знайсці свайго прыёмнага брата Локі, які выдае сябе за Одзіна. Тор вымушае брата дапамагчы яму знайсці іх бацьку, і з інструкцыямі ад Стывена Стрэнджа на Зямлі яны знаходзяць Одзіна ў Нарвегіі. Одзін тлумачыць, што ён памірае, і што смерць дазволіць яго першанароджанай дачцы Хеле вырвацца з турмы, у якой яна была даўно запячатана. Хела была лідарам армій Асгарда і заваявала дзевяць светаў з Одзінам, але была кінута ў турму і выкраслена з гісторыі пасля таго, як яе амбіцыі сталі занадта вялікімі. Одзін памірае, і з’яўляецца Хела. Яна знішчае молат Тора М’ёльнір, і калі Тор і Локі спрабуюць бегчы праз мост Біўрэст, багіня смерці пераследвае і выцясняе іх у космас, каб яны там памерлі. Хела прыбывае ў Асгард, знішчае армію, якая не падпарадкавалася ёй, уваскрашае старажытных мерцвякоў, якія калісьці ваявалі з ёй, і прызначае прыгнечанага асгардца Скурджа сваім катам. Яна плануе выкарыстоўваць Біўрэст для пашырэння імперыі Асгарда, але Хеймдаль выкрадае меч, які кіруе мостам, і хаваецца з астатнімі грамадзянамі Асгарда.
Тор зваліўся на Сакаар, смеццевую планету, акружаную чарвяточынамі. Ён захоплены наймітам пад назвай «Забіяка 142» і прыняты ў якасці гладыятара для кіраўніка планеты, Грандмайстра, якога Локі ўжо ашукаў. Тор пазнае ў 142-й адну з Валькірый, легендарнага атрада дзяўчын-байцоў, якія былі забіты, абараняючы Асгард ад Хелы даўным даўно. Тор вымушаны прыняць удзел у бітве чэмпіёнаў Грандмайстра, сутыкнуўшыся са сваім старым сябрам Халкам. Тор амаль перамагае Халка, але Грандмайстар махлюе, каб забяспечыць перамогу Халка. Па-ранейшаму заняволены, Тор спрабуе пераканаць Халка і 142-ю дапамагчы выратаваць Асгард, але ніхто не хоча. Неўзабаве яму ўдаецца збегчы з палаца і знайсці Квінджэт, які прывёў Халка ў Сакаар. Халк ідзе за Торам у Квінджэт, дзе запіс Наташы Раманаф ператварае Халка назад у Бруса Бэнера ўпершыню пасля Заковіі.
Грандмайстар загадвае 142-й і Локі знайсці Тора і Халка, але пара пачынае бойку, і Локі вымушае яе перажыць смерць свайго таварыша Валькірыі ад рук Хелы; яна вырашае дапамагчы Тору, узяўшы Локі ў палон, каб даказаць сваю зычлівасць. Не жадаючы адставаць, Локі дае групе магчымасць выкрасці адзін з караблёў Грандмайстра. Затым яны вызваляюць астатніх гладыятараў, якія на чале з Коргам і Мікам падымаць бунт. Локі спрабуе здрадзіць свайму брату, каб атрымаць узнагароду ад Грандмайстра, але Тор чакае гэтага і пакідае яго на Сакаары. Гладыятары неўзабаве знаходзяць Локі. Тор, Бэнер і 142-я бягуць праз чарвяточыну ў Асгард, дзе армія Хелы атакуе жыхароў Асгарда і Хеймдаля. Бэнер ізноў становіцца Халкам і б’ецца з Фенрырам і ўваскрэшанымі воінамі разам з 142-й, а Тор уступае ў сутычку з Хелай. Локі і гладыятары прыбываюць для аказання дапамогі, і грамадзяне садзяцца на свой вялікі карабель; Скурдж раскайваецца і ахвяруе сабой, каб дазволіць ім бегчы. Тор ваюе з Хелай і губляе вока, пасля чаго ў яго ўзнікае бачанне Одзіна, якое дапамагае яму зразумець, што толькі Рагнарок можа перамагчы Хелу. Ён, 142-я і Халк адцягваюць увагу Хелы, а Локі знаходзіць карону Суртура і змяшчае яе ў вечны агонь. Суртур адраджаецца, знішчае Асгард, і, відаць, Хелу разам з ім.
Тор і астатнія збягаюць на карабель Грандмайстра з астатнімі грамадзянамі Асгарда, дзе Тор названы каралём і вырашае аднавіць Асгард на Зямлі. У першай сцэне пасля тытраў судна натыкнулася на вялікі касмічны карабель. У другой сцэне Грандмайстар сустракае групу сваіх былых падданых, якія ўсё яшчэ бунтуюць.
Музыка
У жніўні 2016 года быў запрошаны для запісу музыкі да фільма. Вайціці мог бы запрасіць групу Queen папрацаваць над саўндтрэкам да фільма, калі б іх вакаліст Фрэдзі Мерк’юры быў усё яшчэ жывы. Дадатковая музыка, прадстаўленая ў фільме, уключае «Immigrant Song» ад Led Zeppelin і «Pure Imagination» з кінакарціны «Вілі Вонка і шакаладная фабрыка». У фільме таксама выкарыстоўваюцца тэмы Патрыка Дойла і Браяна Тайлера, якія напісалі музыку да «Царства цемры» і «Эрэ Альтрона», а таксама тэма Джо Харнела «The Lonely Man» з тэлесерыяла 1978 года «». Hollywood Records выпусціў саўндтрэк да фільма ў лічбавым фармаце 20 кастрычніка 2017 года, і на дысках — 10 лістапада.
Рэйтынгі
На сайце Rotten Tomatoes рэйтынг «свежасці» фільма складае 92 % з сярэднім рэйтынгам 7.5/10 на аснове 298 водгукаў, з якіх 274 — станоўчыя, а астатнія 24 — адмоўныя. Крытычны кансэнсус сайта гаворыць: «Захапляльны, смешны і, перш за ўсё, вясёлы, „Тор: Рагнарок“ — гэта маляўнічая касмічная прыгода, якая ўстанаўлівае новы стандарт для сваёй франшызы — і астатнюю частку кінематаграфічнага сусвету Marvel». На сайце Metacritic, дзе ацэнкі выстаўляюцца на падставе сярэдняга арыфметычнага ўзважанага, сярэдні рэйтынг фільма складае 73 балы з 100 на падставе 48 водгукаў, што паказвае на добрыя водгукі.
Крытыка
з сайта даў фільму тры з чатырох зорак, высока ацаніўшы акцёрскую ігру Хемсварта: ''«Калі ён запінаецца і спатыкаецца, ён трохі падобны да Кэры Гранта. І калі ён іграе больш-менш прамалінейна, ёсць сярэдняя схільнасць да яго рэакцый»''. Пітэр Дэбрудж з Variety сказаў: «„Тор: Рагнарок“ — лепшы з трох фільмаў пра Тора, ці, магчыма, мне так здаецца толькі таму, што ў нарэшце я і сцэнарысты сышліся на адным: фільмы пра Тора — гэта недарэчнасць», аднак высока ацаніў акцёрскую ігру Голдблюма. Манола Даргіс з The New York Times назвала сюжэт стужкі банальным зараснікам бойкі, махінацый і карысных супадзенняў, дадаўшы, што Marvel мог бы стаць змрочным, смелым і суровым, але гэта не яго экранны вобраз, замест гэтага персанажа паказаны як вытрыманы жарт. Хоць яна высока ацаніла акцёрскую ігру Хемсварта як удалую і больш раскаваную ў «Рагнароку», у параўнанні з папярэднімі часткамі пра Тора, назваўшы яе сапраўдным дасягненнем Вайціці.
Lada
Лада — расійскі аўтамабільны брэнд завода АўтаВАЗ.
У Беларусі
Станам на канец 2020 года ў Беларусі зарэгістраваны аўтамабіль марак «Лада» і ВАЗ.
Карантэйн
Карантэйн (анг. Courantyne) — рака на поўначы Паўднёвай Амерыкі. Выток размяшчаецца ва ўсходняй частцы Гвіянскага нагор'я. Рака працякае па паўночнай частцы нагор'я, затым па Гвіянскай нізіне сярод вільготных экватарыяльных лясоў, утвараючы зялёныя тунэлі, у якіх палыя дрэвы часта загароджваюць рэчышча. Упадаючы ў Атлантычны акіян каля гарадоў Карывертон (Гаяна) і Ньіў-Нікеры(Сурынам), рака ўтварае эстуарый. Па рацэ паміж гарадамі наладжана паромная пераправа.
Даўжыня ракі складае 724 км. Падсілкоўваецца ў асноўным дажджамі, таму летам назіраюцца паводкі, а да канца кастрычніка рака моцна мялее. Плошча басейна ракі складае 56 тыс. км ², сярэдні расход вады - каля 1200 м ³/с.
У верхняй частцы працяг ракі ускладнены буйнымі парогамі і вадаспадамі, каля вялікіх парогаў рака разліваецца, утвараючы лабірынты астраўкоў, якія называюцца бістурыс. Да 70 км уверх ад вусця (да гаянскага пасёлка Арэалья) рака прыдатная для праходу невялікіх акіянскіх суднаў.
Па рацэ Карантэйн праходзіць дзяржаўная мяжа паміж Гаянай і Сурынамам.
Эльва
Эльва (Elva) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 103 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pancrazio.
Чуйская даліна
Чу́йская даліна — даліна ў сярэднім цячэнні ракі Чу, ад Баамскай цясніны да ўсходняй ускраіны пустыні Муюнкум, у Кыргызстане і Казахстане.
Даўжыня каля 200 км, шырыня ад 15 км на паўднёвым усходзе да 100 км на паўночным захадзе, вышыня ад 500 да 1200 м. Клімат рэзка кантынентальны. Ападкаў 250—400 мм за год. Амаль уся даліна разараная, арашаецца водамі ракі Чу і яе прытокаў.
У даліне канцэнтруюцца пасевы цукровых буракоў, збожжавых культур. Развіта садаводства і вінаградарства. На поўдні даліны знаходзіцца горад Бішкек.
Вашчанка (Бярозаўскі раён)
Вашча́нка (, Вощанка) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета. Размешчана за 19,5 км ад Бярозы, 13 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Вядома ў 1563 годзе ў абшары двара Блудзенскага і Малецкага войтаўства Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі.
У канцы XIX ст. ў Малецкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы, дзейнічалі хлебазапасны магазін.
Грамадзянская вайна ў Самалі
Грамадзянская вайна ў Самалі (самал.: Dagaalkii Sokeeye ee Soomaaliya; араб.: الحرب الأهلية الصومالية al-ḥarb al-’ahliyya aṣ-ṣūmāliyya) — шматбаковы ўзброены канфлікт на тэрыторыі Самалі, які пачаўся ў 1988-м годзе з барацьбы супраць рэжыму Махамеда Сіада Барэ, які прывёў да распаду дзяржавы і міжкланавай вайны. Адначасова ў канфлікт былі ўцягнутыя ўзброеныя сілы ЗША і міратворцы ААН.
Вашчанка (Бярозаўскі раён)
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Малецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 13 будынкаў. З 1939 года ў БССР, з 1940 года ў Кабакоўскім сельсавеце.
Грамадзянская вайна ў Самалі
З 2006 года грамадзянская вайна разгарнулася паміж цэнтральным самалійскім урадам і ісламістамі з Саюза ісламскіх судоў. Ўзмацненне ісламскіх судоў і паразы ўрадавых войскаў вымусіла Эфіопію накіраваць свае войскі ў суседнюю краіну. Пасля ўварвання эфіёпскай арміі ў Самалі ісламісты былі зрынутыя, пасля чаго канфлікт перайшоў у стадыю партызанскай вайны. У 2011—2012 гадах па ініцыятыве Кеніі сіламі міратворчага кантынгенту АМІСАМ (пры падтрымцы эфіёпскай арміі) была праведзена даволі паспяховая аперацыя супраць ісламістаў.
Вашчанка (Бярозаўскі раён)
Гісторыя
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Ад рук акупантаў загінулі 3 жыхары, з фронту не вярнуліся 5 воінаў-землякоў.
Грамадзянская вайна ў Самалі
Узброеная апазіцыя рэжыму Сіада Барэ
Пасля паразы самалійскай арміі ў вайне з Эфіопіяй ў 1978 годзе праўленне самалійскага прэзідэнта Махамеда Сіада Барэ стала больш аўтарытарным і адвольным, што выклікала рост апазіцыйных настрояў да яго рэжыму. У красавіку 1978 года група незадаволеных афіцэраў пад камандаваннем палкоўніка Мухамада Шэйха Усмаана з клана Маджэрцін распачала няўдалую спробу ваеннага перавароту. Усе 17 меркаваных змоўшчыкаў, уключаючы Усмаана, былі пакараны. Адзін са змоўшчыкаў — падпалкоўнік Абдзіллаахі Юсуф Ахмад збег у Эфіопію, заснаваўшы ў эміграцыі Самалійскі фронт выратавання (SSF), накіраваны супраць рэжыму Сіада Барэ. У кастрычніку 1982 года SSF аб’яднаўся з леварадыкальнай Самалійскай партыяй працоўных і Дэмакратычным фронтам вызвалення Самалі, утварыўшы Самалійскі дэмакратычны фронт выратавання (СДФВ). У красавіку 1981 года гурт эмігрантаў з клана Ісааг, якія жывуць у Лондане, сфармавалі Самалійскі нацыянальны рух (СНР) з мэтай звяржэння рэжыму Сіада Барэ. Пазней СНД перанесла сваю штаб-кватэру з Лондана ў Эфіопію, адкуль яно разгарнула сваю ўзброеную барацьбу з самалійскім урадам. 2 студзеня 1982 года атрады СНД здзейснілі сваю першую ваенную аперацыю з тэрыторыі Эфіопіі супраць самалійскай рэжыму, атакаваўшы турму Мандеры побач з Берберай і вызваліўшы некалькі дысідэнтаў-паўночнікаў. Самалійскія ўлады ў адказ абвясцілі надзвычайнае становішча, забаранілі рух у два бакі з паўночнай часткай Самалі, а 8 студзеня зачынілі мяжу з Джыбуці, каб прадухіліць паўстанцам спробу ўцёкаў з краіны. У сярэдзіне ліпеня самалійскія паўстанцы пры падтрымцы эфіёпскай авіяцыі ўварваліся ў Цэнтральнае Самалі, паставіўшы пад пагрозу раскалоць краіну на дзве часткі. Ім удалося захапіць самалійскія прымежныя горада Балумбале і Галдагоб. Самалійскае кіраўніцтва абвясціла надзвычайнае становішча ў зоне баявых дзеянняў і заклікала да дапамогі Захад, каб адлюстраваць ўварванне. ЗША і Італія пачалі пастаўкі ваеннай тэхнікі Самалійскаму рэжыму. Па сцвярджэннях СНД у перыяд з чэрвеня 1985 па люты 1986 года яно правяло трыццаць аперацый супраць урадавых войскаў.
Да лютага 1988 года паўстанцы з СНД захапілі тры вёскі вакол Тагачале, лагеры бежанцаў блізу эфіопа-самалійскай мяжы. На гэты перыяд прыйшлося паляпшэнне эфіопа-самалійскіх адносін. 4 красавіка Сіад Барэ і эфіёпскі кіраўнік Мэнгісту Хайле Марыям падпісалі сумеснае камюніке, у якім яны дамовіліся аб аднаўленні дыпламатычных адносін, абмене ваеннапалоннымі, пачатку ўзаемнага вываду войскаў з прыгранічных раёнах, а таксама спыненні падрыўной дзейнасці і варожай прапаганды ў дачыненні адзін аднаго.
Вашчанка (Бярозаўскі раён)
Планіроўка
Планіровачна складаецца з крыху выгнутай вуліцы з двухбаковай забудовай, выцягнутай з усходу на паўднёвы захад.