cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Томаш Пайздэрскі
Архітэктурная творчасць
У 1903 пераехаў у Варшаву. У 1904 паслаў на штогадовую выстаўку Таварыства падтрымкі прыгожых мастацтваў свае будаўнічыя праекты, мадэлі мэблі і праекты афармлення інтэр'еру, якія атрымалі высокую ацэнку. У 1905—1907 быў прафесарам мастацтва ў варшаўскай Акадэміі прыгожых мастацтваў. У 1905 апублікаваў у часопісе «Tygodnik Ilustrowany» (№ 13 і 14) свой артыкул на тэму архітэктуры «Новы стыль». У 1906 атрымаў узнагароду на конкурсе праектаў касцёлаў у «польскім стылі». У тым жа годзе кіраваў будаўніцтвам касцёла ў Любранцу. У 1907 ажыццяўляў паводле свайго праекта адбудову пагарэлага касцёла Святой Троіцы ў Грабаве (каля Казеніц) у неараманскім стылі. У 1908—1909 аднавіў паводле свайго праектнага рашэння касцёл Святога Станіслава Біскупа ў Брэсце-Куяўскім.
Акрамя таго ў Польшчы Томаш Пайздэрскі рэалізаваў свае архітэктурныя праекты капліцы сям'і Ужоскаў (у Данброве Гурнічай); палаца і капліцы сям'і Фларкоўскіх (у Файславіцах пад Люблінам); бібліятэкі духоўнай семінарыі і касцёла салезіянаў (ва Уроцлаўку); касцёла ў Манкошыне; палаца для М. Шэлехава на збегу алей Ружаў і Уяздоўскіх у Варшаве (супольна з архітэктарам Станіславам Граховічам); неабарочнага касцёла Нараджэння Найсвяцейшай Панны Марыі ў горадзе Добра (сучасны Турэцкі павет Велікапольскага ваяводства, Польшча).
Чырвоны касцёл у Мінску (Беларусь)
Самым значным архітэктурным шэдэўрам Томаша Пайздэрскага стаў неараманскі касцёл Святога Сымона і Святой Алены («Чырвоны касцёл») у Мінску (Расійская імперыя, цяпер Беларусь), які быў замоўлены Эдвардам Вайніловічам і яго жонкай Алімпіяй для захавання памяці аб іх заўчасна памерлых малалетніх дзецях — Сымоне Вайніловічу і Алене Вайніловіч. Чырвоны касцёл у многім падобны на неараманскі касцёл касцёл Святой Эльжбеты ў Ютросіне, формы і стылявыя прынцыпы якога вельмі спадабаліся Эдварду Вайніловічу. Аднак Чырвонаму касцёлу архітэктар надаў і ўнікальныя рысы, бо ў стылі касцёла назіраюцца формы не толькі раманскага стылю, але і элементы готыкі і мадэрна. Архітэктар памёр, не паспеўшы дабудаваць мінскі касцёл Святога Сымона і Святой Алены, што выконвалася ўжо іншымі будаўнікамі, у тым ліку варшаўскім архітэктарам Генрыхам Гаем. Чырвоны касцёл у Мінску стаў адным з рэдкіх узораў неараманскага стылю ў Расійскай імперыі. Атрымаўшы прызнанне ў польскім грамадстве Варшавы пасля праекта касцёла ў Ютросіне (Германская імперыя) і пераехаўшы ў Варшаву (Расійская імперыя), Томаш Пайздэрскі разлічваў яшчэ будаваць касцёлы ў неараманскім стылі расійскай частцы Польшчы, аднак у пачатку XX ст. сярод эліты Расійскай імперыі раслі антынямецкія настроі, што перашкодзіла распаўсюджанню касцёлаў па «нямецкаму тыпу». Новы неараманскі касцёл Святога Сымона і Святой Алены ў Мінску стаў унікальным прыкладам таленту Томаша Пайздэрскага ў Расійскай імперыі.
Смерць і пахаванне
Томаш Пайздэрскі памёр 20 лістапада 1908 у Варшаве і быў пахаваны на Павазкоўскіх могілках (Варшава).
JavaScript
JavaScript (вымаўляецца  — джа́васкры́пт), тое ж js (вымаўляецца джэ-эс) — інтэрпрэтуемая сістэмна-незалежная аб’ектна-арыентаваная мова праграмавання з функцыянальнымі рысамі. Нягледзячы на назву, ніяк не адносіцца да мовы Java.
З ALGOL-падобных моў, да якіх належыць js, ён традыцыйна вылучаўся незвычайным падыходам да наследавання, бо натыўна яно было рэалізавана праз прататыпы (на js тут паўплываў Self), а не праз класы. Гэта выклікала нязручнасці і абурэнне ў карыстальнікаў, якія да пераходу ў js прызвычаіліся для класавага наследавання, як у Java, C++ і іншых шырокавядомых мовах-нашчадках ALGOL. Таму з версіі ES6 у js метадам сінтаксічнага цукру ўвялі сапраўдныя класы.
Першапачаткова стваралася для напісання дробных скрыптоў для дынамізацыі статычных HTML-старонак, аднак з цягам часу сур’ёзна выйшла за межы першапачатковага ўжывання — спачатку, з рэалізацыяй AJAX, JavaScript стаў адзінай магчымай мовай стварэння вэб-праграм, а затым, з 2011 года, з выпускам Node.js, JavaScript стаў адной з найбуйнейшых моў бэкэнду, пацясніўшы часткова і Java, і .NET, і PHP, і іншыя мовы і платформы, якія традыцыйна дамінавалі на бэкэндзе. З выпускам Electron.js і падобных платформаў, JavaScript таксама стаў шырока ўжывацца для напісання дэкстопных і мабільных праграм.
Даследаванні ў вобласці аптымізацыі і паскарэння традыцыйна не вельмі хуткай інтэрпрэтуемай натуры js спарадзілі спачатку аптымізаваную пад-мову asm.js, затым тулсэт Emscripten, які, пачаўшы з кампіляцыі іншых, нават традыцыйных моў у js, у сваю чаргу, спарадзіў платформу WebAssembly, якая дазваляе кампіляваць мову ў аптымізаваны (не js) код для web-рухавікоў.
JavaScript мае шмат дыялектаў, версій, над-моў, пад-моў, а таксама натхніў мноства стандартаў, сярод якіх Typescript і Dart.
JavaScript быў створаны Брэнданам Айкам (Brandon Eich) падчас працы на Netscape ў 1995 годзе.
Уладзімір
Уладзімір:
Chalara
Chalara — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1844 годзе.
Класіфікацыя
Род Chalara налічвае 141 від:
Песня немцаў
«Песня немцаў» (Das Lied der Deutschen), званая таксама песня Германіі (Deutschlandlied) ці, радзей, гофманска-гайднаўская песня (Hoffmann-Haydn’sches Lied) — песня, напісаная Гофманам фон Фалерслебенам на музыку Іозефа Гайдна. Створаная 26 жніўня 1841 года на востраве Гельгаланд, які належаў тады Вялікабрытаніі, песня ўпершыню была публічна выканана 5 кастрычніка таго ж года на Jungfernstieg у Гамбургу. Песня была напісана на мелодыю «Імператарскай песні» (Kaiserlied), створаную Гайднам у 1797 годзе для дзяржаўнага гімна Аўстрыйскай імперыі «Божа, беражы імператара Франца…».
11 жніўня 1922 года на паседжанні Нацыянальнага сходу Германіі, дзе была прынята Веймарская канстытуцыя, першы рэйхспрэзідэнт Германіі Фрыдрых Эберт абвясціў «Песню немцаў» дзяржаўным гімнам рэспублікі. У часы Трэцяга рэйха выконвалася толькі першая страфа песні, пасля чаго ішоў гімн НСДАП песня Хорста Веселя. Пасля 1945 года выкананне «Песні немцаў» было забаронена, а ў нямецкім грамадстве ішла інтэнсіўная дыскусія пра новы дзяржаўны гімн. У 1952 годзе было вырашана, што гімнам ізноў стане гофманска-гайднаўская песня, аднак выконвацца будзе толькі яе трэцяя страфа. Пасля аб'яднання Германіі гімнам ФРГ афіцыйна стала трэцяя страфа «Песні немцаў».
Жураўнэ (Літынскі раён)
Жураўнэ (Жура́вне) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рыбакоў
Рыбакоў — прозвішча.
Паўлава (Гомель)
На мяжы ХІХ-ХХ стст. на месцы будучага пасёлка знаходзіўся так званы Сабачы Хутар — гадавальнік паляўнічых сабак князя Ф. І. Паскевіча. Час узнікнення пасёлка дакладна невядомы. Паводле ўспамінаў старажылаў у 1930-я гг. ён налічваў пяць падворкаў, а гаспадарскія агароды сягалі нізіны з ручаём Мільчанская канава, які выкарыстоўваўся для вадапою свойскіх жывёл і прання бялізны. Землі вакол гэтых падворкаў значыліся за саўгасам імя Ланцуцкага, а пазней тут жа знаходзілася падсобная гаспадарка Гомельскага вагонарамонтнага завода.
Бытуе меркаванне, што афіцыйнай назвы пасёлак у даваенны час не меў. Згодна з народнай версіяй, якую прыводзяць краязнаўцы Р. М. Музычэнка і А. Ф. Рогалеў, назва «Паўлава» замацавалася за пасёлкам у часы нямецкай нацысцкай акупацыі 1941-1943 гг. — нібыта ад прозвішча ці імя аднаго з першапасяленцаў. Афіцыйныя крыніцы сцвярджаюць, што назву пасёлку ад пачатку далі ў гонар савецкага фізіёлага І. П. Паўлава. Між тым, на схематычнай карце ваколіц Гомеля 1920-х гг. у адпаведнай мясцовасці пазначаны хутар Паўлава.
Згодна з матэрыяламі Надзвычайнай дзяржаўнай камісіі, нацысцкія акупанты 23 красавіка 1942 г. расстралялі двух жыхароў пасёлка Паўлава — братоў Яўсея і Кірыла Філімонавых. Пасяльчанка Надзея Міхайлаўна Казлова ў ліку 23 жыхароў Давыдаўскага сельсавета 7 жніўня 1943 г. была сагнана на прымусовыя работы ў Германію.
Рост пасёлка адзначыўся пасля вызвалення Гомеля. Станам на 1945 г. там было 63 падворкі і пражывала 213 чалавек. 25 чэрвеня 1963 г. пасёлак увайшоў у межы Гомеля. Адна з вуліц на яго колішнім абшары носіць імя акадэміка І. П. Паўлава. Абшар забудаваны пераважна пяціпавярховымі дамамі («хрушчоўкамі»). Тут знаходзіцца палац культуры «Фестывальны». У нязначнай ступені захавалася індывідуальная забудова сядзібнага тыпу.
Канчані
Канча́ні (, Кончани) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Гісторыя
У 1770 годзе вёска, 15 сем’яў, у складзе Мядзельскага староства Віленскага ваяводства Рэчы Паспалітай. У 1868 годзе вёска Мядзельскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, 13 двароў, 157 жыхароў. У 1904 годзе ў вёсцы 192 жыхары, з 1901 года тут працавала школа граматы. У 1908 годзе 33 двары, 198 жыхароў. У 1921 годзе вёска ў складзе гміны Мядзел Дунілавіцкага (з 1925 года Пастаўскага) павета Віленскага ваяводства, 39 двароў, 181 жыхар. У 1921 годзе — 39 двароў, 175 жыхароў. З 12 кастрычніка 1940 года ў Старагабскім сельсавеце Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20 верасня 1944 года Маладзечанскай, з 20 студзеня 1960 года Мінскай абласцей. У 1940 годзе 39 двароў, 187 жыхароў. У 1948 годзе ў вёсцы быў створаны калгас «Шлях Ільіча». З 19 красавіка 1954 года вёска ў складзе калгаса «Шлях Ільіча» (цэнтр — вёска Зані).
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старагабскага сельсавета.
Лімерык
Лімерык (Limerick; Luimneach) — горад-графства ў Ірландыі, знаходзіцца на межах графстваў Лімерык (правінцыя Манстэр) і Клэр. Буйны гандлёвы і адміністрацыйны цэнтр, трэці па колькасьці жыхароў (90 тыс.) горад у Ірландыі.
Гісторыя
Пасля бітвы на рацэ Бойня, рэшткі войска якабітаў атуліліся ў Лімерыку, які лічыўся непрыступным. Далейшая аблога ўвайшла ў ірландскі фальклор, як гераічнае паражэнне, змацаванае ў 1691 годзе ў Лімерыкскім пагадненні.
У другой палове XIX стагоддзя горад знаходзіцца ў эканамічным крызісе, але ўжо да пачатку XX стагоддзя адрадзіўся, стаўшы адным з найбуйнейшых чыгуначных вузлоў Ірландыі. 9 красавіка 1919 года горад быў абвешчаны ваеннай зонай. Прафсаюзы Лімерыка абвясцілі страйк супраць англійскага мілітарызму. У выніку бастуючыя захапілі ўладу і 15-27 красавіка 1919 г. горад быў сталіцай рэспублікі Савецкі Лімерык.
Эканоміка
Асноўным прадпрыемствам у горадзе з’яўлялася фабрыка па вытворчасці кампутараў кампаніі Dell, якая была зачынена ў 2009 годзе. Таксама ў горадзе развіты харчовая і швейная прамысловасць. Асабліва цэняцца знакамітыя лімерыкскія карункі.
Мясцовая чыгуначная станцыя была адкрыта 28 жніўня 1858 года, замяніўшы больш раннюю, якая знаходзілася ў паўкіламетра на ўсход, станцыю, адкрытую 9 мая 1848 года.
Культура
Імя горада дало назву лімерыкам — жартоўным вершам з пяці радкоў. Гэта адбылося дзякуючы звычаю прыдумляць і спяваць на вечарынках жартоўныя песенкі, прыпевам якіх была фраза «Will you come up to Limerick?» («Вы прыедзеце ў Лімерык?»)
Рэлігія
У горадзе дзейнічаюць два саборы: англіканскі Сабор Святой Панны Марыі і каталіцкі Сабор Святога Іаана Хрысціцеля.
Дэмаграфія
Насельніцтва — 90757 чалавек (па перапісу 2006 года). У 2002 годзе насельніцтва складала 86998 чалавек. Пры гэтым, насельніцтва ўнутры гарадской рысы (legal area) было 52539, насельніцтва прыгарадаў (environs) — 38 218.
Блёкат чорны
Усе часткі расліны атрутныя, утрымліваюць моцнадзейныя алкалоіды —,  і атрапін. Блёкат і яго прэпараты ўжываюць і як лекавую расліну, але толькі па прызначэнні лекара.
Назва
Відавую назву niger — чорны — расліна атрымала з-за чорна-фіялетавага зева кветкі.
Сярод беларускіх назваў блёкат чорны, блёкат, дурнап’ян , мардоўнік , гарлачыкі, зубнік    , дур-трава, дыдар, дыдыр.
Батанічнае апісанне
Двухгадовая расліна вышынёй 20-115 см, з непрыемным пахам, пакрытае мяккім клейкім пушком. У першы год утварае толькі  эліптычных завостранага, выемкава-перыстараздзельнага або буйназубковага мяккага лісця на доўгіх хвосціках. Прамыя, тоўстыя (таўшчынёй ля аснавання 1,5—2 см), галінастыя, пакрытыя мяккімі валасінкамі сцеблы вырастаюць на другі год.
Корань вертыкальны, таўшчынёй да 2-3 см, слабагалінасты, мяккі, часам амаль губчаты, маршчыністы, з патоўшчанай каранёвай шыйкай.
Лісце чарговае, мяккае, цьмянае, зверху цёмна-зялёнае , знізу шаравата-зялёнае , больш светлае. Ніжняе (разеткавае) лісце на доўгіх хвосціках, даўгавата-яйкападобнае або эліптычнае, выемчата-перыстанадрэзанае, да часу цвіцення адмірае; сцябловае— сядзячае, паўсцеблаабдымныя, даўгавата-ланцэтнае, выемчата-лопасцевае або надрэзанае, з трохкутнымі або трохкутна-ланцэтнымі, завостранымі або вострымі, большай часткай з чатырма—пяццю лопасцямі або надрэзамі; прыкветкавае — сядзячае, даўгаватае або вузкаланцэтнае, з нешматлікімі зубцамі або цэльнакрайняе. Лісце, як і ўся расліна, валодае непрыемным пахам.
Кветкі сядзячыя, сабраны на канцах сцябла і галін у аблісцвеных завітках, якія пасля цвіцення моцна падаўжаюцца. Чашачка зялёная травяністая, даўжынёй 10-22 мм, унізе трубчастая, вышэй сярэдзіны рэзка шырока званочкава-пашыраная, з пяццю шырокімі трохкутнымі зубцамі, рэзка звужанымі ў кароткае вастрыё; пры пладах павялічаная, даўжынёй 21-32 мм, цвярдзее, званочкавая, з перацяжкай вышэй сярэдзіны, у ніжняй частцы пашыраная і тут густаатагнута-валасістая. Вяночак пяцілопасцевы, даўжынёй 20-45 мм, варонкападобны, брудна-жоўты або радзей бялёсы, з сеткай пурпуровых жылак, а ў зеве і ў верхняй частцы трубкі пурпурна-фіялетавы, з тупымі, некалькі няроўнымі лапасцямі адгіну. Тычынкі няроўныя, дзве больш кароткія, астатнія тры — больш доўгія, некалькі  перавышаюць зеў, з белымі ніткамі, прымацаванымі ў сярэдзіне трубкі, унізе валасістай. Песцік з верхняй завязью. Завязь голая; слупок у ніжняй частцы валасісты. Лычык галоўкавы. Цвіце ў чэрвені — жніўні.
Плады — двухгнёздавая каробачка гарлачыкавай формы (крыначка), якая адкрываецца наверсе паўшарападобным вечкам. Насенне шматлікае (да 500 насенін у кожнай каробачцы), цёмна-карычневае або буравата-шэрае, круглявае або злёгку пупышкападобнае, пляскатае , з дробнаячэістай паверхняй, даўжынёй каля 1,5 мм; вага 1000 насенін 0,5—0,9 г. Плоданасіць у ліпені — верасні. Размнажаецца толькі насеннем.
Распаўсюджанне і экалогія
Натуральны арэал вельмі вялікі, уключае поўнач Афрыкі (ад Алжыра да Туніса), умераную і трапічную зоны Азіі (Малая Азія, Сярэдняя Азія, Пярэдняя Азія, Каўказ і Закаўказзе, Кітай, Індыйскі субкантынента), амаль усю Еўропу (ад паўднёвай Швецыі да Корсікі).
У Расіі і сумежных краінах блёкат чорны распаўсюджаны галоўным чынам у сярэдняй і паўднёвай паласе еўрапейскай часткі Расіі, у Заходняй і Усходняй Сібіры, Сярэдняй Азіі, на Каўказе, ва Украіне, у Беларусі, дзе часцей сустракаецца на поўдні, і Прыбалтыцы, як заносны від на Далёкім Усходзе Расіі.
Асноўныя раёны нарыхтовак сыравіны ў Расіі: Паўночны Каўказ, Башкірыя, Самарская і Варонежская вобласці. Уведзены ў культуру. Культывуецца ў спецыялізаваных гаспадарках на Украіне і ў Сібіры.
Харчовыя ланцугі
Блёкатам харчуюцца лічынкі некаторых відаў лускакрылых (напрыклад, бялянка капусная) і цвердакрылыя (напрыклад, лічынкі і жукі каларадскага жука).
Раслінная сыравіна
Лісце блёкату чорнага і вырабленыя з іх прэпараты ўваходзілі ў.
У гамеапатыя прымяняецца эсэнцыя са свежай цэлай квітнеючай расліны.
У тыбецкай медыцыне прымяняюцца насенне і трава.
Нарыхтоўка лекавай сыравіны
З лячэбнай мэтай нарыхтоўваюць (Folium Hyoscyami), у фазе разеткі і цвіцення, і траву блёкату , у фазе плоданашэння. Тэрмін захоўвання сыравіны два гады.
Сцябловае лісце збіраюць у ліпені, падчас цвіцення раслін (разеткавае да гэтага часу адмірае), а разеткавае з нецвітучых раслін — увосень першага года жыцця. Сабранае лісце адразу пасля яго збору сушаць на гарышчах пад жалезным дахам або пад навесамі, раскладваючы іх тонкім пластом. Пры выкарыстанні сушылак тэмпература награвання матэрыялу не павінна перавышаць 60° С. Добрая сыравіна не павінна мець вільготнасць больш 13-14 %, попелу не больш за 20 %, у тым ліку попелу, нерастваральнага ў дзесяціпрацэнтнай салянай кіслаце, не больш за 10 %, алкалоідаў не менш 0,05 %, арганічнай прымешкі (часткі іншых раслін) не больш за 1 %, мінеральных прымешак (пыл, зямля, пясок, каменьчыкі) не больш за 0,5-1 %, пажоўклага, пабурэлага і чорнага лісця блёкату не больш за 3-5 %, іншых частак блёкату (верхавін сцеблаў, кветак і пладоў) не больш за 4-5 %, здробненых частак лісця блёкату не больш 8-9 %.
Апрацоўка ў культуры
Блёкат паходзіць з Еўразіі, але цяпер вырошчваецца па ўсім свеце для выкарыстання ў фармакалагічных мэтах. Блёкат рэдка сустракаецца ў Паўночнай Еўропе; яго культываванне для медыцынскага прымянення распаўсюджана і легальна ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе і ў Індыі. Белен з’яўляецца знікаючай раслінай згодна Чырвонаму спісу Сусветнага саюза аховы прыродыRaetsch, Ch. (2005). The encyclopedia of psychoactive plants: ethnopharmacology and its applications. US: Park Street Press. pp. 277–282..
Вырошчванне блёкату чорнага ў культуры магчыма на ўрадлівых друзлых глебах. Участкі, на якіх застойваецца вада, для вырошчвання блёкату непрыдатныя. Лепшыя папярэднікі — чорны і азімыя, якія высейвалі па ўгноенаму пару. Глебы з падвышанай кіслотнасцю неабходна. Угнаенні ўносяць пад асноўнае узворванне пры пасеве і ў падкормах. Пасеў вырабляюць вясной ці пад зіму. Для вясновага пасеву насенне неабходна. Пасеў вырабляюць радавым спосабам з міжраддзямі ў 60 см з заладкай насення на глыбіню 1,5-2 см. Норма высеву насення 8-9 кг са ўсходжасцю не ніжэй за 65-70 %. Калязімовы пасеў вырабляюць павярхоўна, без заладкі насення пры норме высеву 10-11 кг/га. На першым годзе жыцця расліна развівае толькі разетку прыкаранёвага лісця, на другім годзе цвіце і плоданасіць. Догляд плантацый складаецца ў праполцы і рыхленні міжраддзяў, падкормах і барацьбе са шкоднікамі і хваробамі. Збор ураджаю лісця ў першым годзе вегетацыі праводзяць у канцы лета, калі большая частка яго дасягае поўнага развіцця (спыняецца рост ліставай пласцінкі). Абрываюць буйнае лісце, пакідаючы дробнае ў сярэдзіне разеткі. На наступны год увесну ў пачатку цвіцення збіраюць сцябловае лісце. Траву перад сушкай здрабняюць на саламарэзцы. Ураджайнасць паветрана-сухой сыравіны складае 8-12 ц/га.
Уся расліна ядавітая і мае моцны непрыемны пах, таму пры рабоце з блёкатам у памяшканнях рот і нос неабходна закрываць марлевай павязкай, а на вочы надзяваць ахоўныя акуляры.
Хімічны склад
У каранях расліны ўтрымліваюцца алкалоіды ў колькасці 0,15-0,18 %, у лісці — да 0,1 %, сцеблах — каля 0,02 %, насенні — 0,06-0,1 %. Сярод алкалоідаў —, атрапін,. Змяшчаецца таксама гіясцыпікрын, гіясцэрын і гіясцыразін. Максімальная колькасць алкалоідаў у лісці знойдзена ў пачатку цвіцення.
У насенні знойдзена да 34 % тлустага алею светла-жоўтага колеру, у склад якога ўваходзіць ненасычаныя кіслоты (6,3 %), лінолевая (71, 3 %) і алеінавая кіслоты (22,4 %).
Фармакалагічныя ўласцівасці
Алкалоіды блёкату чорнага валодаюць атрапінападобным дзеяннем, то ёсць аказваюць дзеянне на гладкую мускулатуру, пашыраюць, павышаюць , выклікаюць  , душаць  залозавага апарата, пачашчаюць скарачэнні сэрца. Дзеянне алкалоідаў блёкату на цэнтральную нервовую сістэму рознае: гіясцыямін павышае ўзбудлівасць нервовай сістэмы, а скапаламін — паніжае яе.
Таксічнасць
Блёкат нават у малых дозах можа быць таксічны. Асабліва вялікая рызыка атручвання дзяцей, якіх прыцягваюць арыгінальныя плады блёкату. Таму ў населеных пунктах від падлягае безумоўнаму знішчэнню.
Дапамога. Прызначэнне рэчываў анціхалінэстэразнага і халінаміметычнага дзеяння, марфіну і слабымі растворамі акісляльнікаў , прызначэнне адсарбуючых сродкаў з наступным прамываннем страўніка і правядзенне сімптаматычнай тэрапіі, накіраванай на аднаўленне жыццёва важных функцый арганізма.
Таксанамія
Від Блёкат чорны ўваходзіць у род трыбы  падсямейства  сямейства  парадку.
Гісторыя
Выкарыстанне блёкату старажытнымі грэкамі было задакументавана Плініем, а рэкамендаваў яго ў якасці заспакаяльнага і абязбольвальнага. Расліна, запісаная як Herba Apollinaris, выкарыстоўвалася жрыцамі Апалона для.
З лекавымі мэтамі блёкат гістарычна выкарыстоўвалі ў спалучэнні з такімі раслінамі, як, і , для , а з-за  яго ўключалі ў склад «чароўных зелляў». Гэтыя псіхаактыўныя ўласцівасці ўключаюць у сябе візуальныя галюцынацыі і адчуванне палёту. Першапачаткова блёкат выкарыстоўваўся ў, арабскіх краінах і Азіі, хоць у Сярэдневякоўі быў распаўсюджаны і ў Англіі. У апошні час дадзеныя пра яго ранейшае выкарыстанне ў шатландскім неаліце былі аспрэчаныя. Джон Джэрард у сваёй кнізе «Herball» піша, што «Лісце, насенне і сок, пры прыёме ўнутр выклікаюць неспакойны сон, падобны сну п’янага, які доўга цягнецца і з’яўляецца смяротным для пацыента. Мыццё ног у адвары блёкату, а таксама часта водар яго кветак наводзіць сон».
Насенне блёкату знайшлі ў магіле вікінгаў каля дацкага ў 1977 годзе. З улікам таго, што здробненыя і расцёртыя на скуру пялёсткі блёкату могуць даць адчуванне здранцвення з мяккім адчуваннем палёту, гэта адкрыццё прывяло да тэорыі, што іменна блёкат, а не грыбы або спірт выкарыстоўваўся для распальвання легендарнай лютасці ў.
У медыцыне
Прэпараты блёкату чорнага валодаюць спазмалітычным, болесуцішальным і седатыўным дзеяннем, што абумоўлена наяўнасцю ў расліне трапанавых алкалоідаў. Устаноўлена, што блёкат чорны памяншае сакрэцыю стрававальных і потавых залоз, дарбатворна дзейнічае пры балючых менструацыях. Прэпараты блёкату чорнага валодаюць спазмалітычным, болесуцішальным і седатыўным дзеяннем, што абумоўлена наяўнасцю ў расліне трапанавых алкалоідаў.
Розныя прэпараты блёкату ўжываюцца :
Прэпараты блёкату ў большасці заходніх краін можна купіць толькі па рэцэптах. Продажы блёкатавага алею не рэгулююцца законам, таму яго можна купіць не толькі ў аптэках, але і ў крамах.
Іншае
Водны экстракт з лісця афарбоўвае шэрсць па вісмутавай пратраве ў аліўкавы колер; моцна выпараны сок служыць для падрыхтоўкі серабрыста-белай фарбы.
Пчолы бяруць з блёкату чорнага цёмна-жоўты нектар (у нязначнай колькасці) і шаравата-белы пылок. Пылок шкодны для пчол.
У масавай культуры і мастацтве
У 1910 годзе брытанскі лекар — гамеапат выкарыстаў блёкат для забойства жонкі.
Блёкат, як мяркуюць, была асноўным кампанентам яду, які прыняў ў трагедыі У. Шэкспіра «Рамэа і Джульета». Некаторымі лічыцца, што раслінны настой пад назвай, якім быў атручаны  ў аднайменнай трагедыі, павінен атаясамлівацца з настоем блёкату (henbane), хоць ёсць і іншыя кандыдаты на гэтую роль.
У філатэліі
Выява блёкату чорнага была выкарыстана Поштай Германіі на паштовых марках 1981 і 1982 гадоў.
Людовік I
Імя Людовік I мела шэраг еўрапейскіх кіраўнікоў:
IC 1277
IC 1277 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Залужнэ (Літынскі раён)
Залужнэ (Залу́жне) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Поддар’е
Поддар’е (По́ддорье) — сяло ў Наўгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Поддарскага муніцыпальнага раёна і Поддарскага сельскага паселішча. Размешчана на поўдні вобласці на рацэ Рэдзья (басейн возера Ільмень), за 162 км на поўдзень ад Вялікага Ноўгарада і за 64 км ад Старой Русы. Упершыню згадваецца ў XVI стагоддзі як вёска Падгор’е. З XIX стагоддзя — сяло Паддор’е.
Джэніс Джоплін
Джэніс Лін Джоплін (Janis Lyn Joplin; 19 студзеня 1943, Порт-Артур, Тэхас, ЗША — 4 кастрычніка 1970, Лос-Анджэлес, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская рок-, якая выступала спачатку ў складзе Big Brother and the Holding Company, затым у Kozmic Blues Band і Full Tilt Boogie Band. Джоплін, якая выпусціла толькі чатыры студыйныя альбомы (адзін з якіх — пасмяротны рэліз), лічыцца найлепшаю белай выканаўцай блюза і адной з найвялікшых вакалістак у гісторыі рок-музыкі.
Big Brother & the Holding Company
У 1966 годзе Джоплін далучылася да гурта Big Brother & the Holding Company як вакалістка. У тым самым годзе калектыў падпісвае кантракт з прадзюсарам Бобам Шэдам і яго лэйблам Mainstream Records. Запіс іх першага альбома пачаўся ў снежні і доўжыўся тры дні. Сам альбом выйшаў толькі 23 жніўня 1967 года. Аднак ён не стаў хітом, трапіўшы толькі на 60-е месца ў чартах. А сінгл «Down On Me» дабраўся да топ-40.
За два месяцы да гэтага гурт выступіў на Monterrey Pop Festival, адным з самых вялікіх і знакамітых фестываляў у гісторыі, дзе акрамя іх выступілі таксама: The Jimmy Hendrix Experience, The Who, The Animals і іншыя. Там Джоплін пакарыла ўсіх сваім выкананнем песні «Ball and Chain» (якое лічыцца яе найлепшым выступам). Пасля гэтага Big Brother здабылі шырокую вядомасць.
31 кастрычніка 1967 года гурт падпісаў кантракт з новым менеджарам Альбертам Гросманам, які вельмі добра адгукаўся пра Джэніс, а рэшту музыкантаў недалюбліваў, што ў будучыні сыграе пэўную ролю. Таксама, прэзідэнт Columbia Records Клайв Дэвіс падпісаў з імі кантракт на выпуск трох студыйных альбомаў.
2 сакавіка 1968 года гурт, разам з прадзюсарам Джонам Сайманам, пачаў запіс свайго другога альбома пад назвай Cheap Thrills. Між тым у калектыве сталі ўзнікаць канфлікты. Музыканты адчувалі, што Джоплін становіцца суперзоркай, касуючы астатніх членаў гурта. У сваю чаргу Джаніс ўсё часцей чула меркаванне, што Big Brother ёй не адпавядаюць.
Запіс альбома скончыўся 20 траўня. Але яго выпуск затрымаўся, паколькі прадзюсар адхіліў амаль увесь матэрыял. Аднак попыт на пласцінку быў такі высокі, што яна атрымала залаты статус яшчэ да свайго выхаду. Клайв Дэвіс запатрабаваў неадкладна выпусціць дыск, і неўзабаве пасля гэтага (12 жніўня 1968) Cheap Thrills выйшаў.
Нягледзячы на тое, што рэцэнзіі ў амерыканскай прэсе былі стрыманыя, альбом стаў вельмі паспяховы. Толькі за першы месяц было прададзена больш за мільён пласцінак, а 12 кастрычніка Cheap Thrills заняў першы радок чарта «Біллборд» і пратрымаўся на вяршыні 8 тыдняў, гэтаму спрыяў поспех сінгла «Piece Of My Heart» (#12 Bilboard Hot 100).
У верасні 1968 года менеджар абвясціў пра «сяброўскае расставанне» Джэніс і Big Brother. Распадам гурта былі незадаволены ўсе ў Сан-Францыска: некаторыя нават лічылі, што Гросман спецыяльна знішчыў гурт, каб перавабіць да сябе спявачку.
Аднак для тых, хто добра ведаў Джэніс, гэта не стала нечаканасцю. Гітарыст Big Brother Сэм Эндру прызнаваўся, яна не раз гаварыла яму, што хоча пакінуць гурт. Сама Джоплін пазней так гаварыла пра свой адыход: «Я любіла гэтых хлопцаў больш за ўсё на свеце, але разумела, калі я сур’ёзна стаўлюся да музыкі, трэба адысці…»
1 снежня 1968 года ў Сан-Францыска Джоплін сыграла з Big Brother свой апошні канцэрт. Пасля чаго, узяўшы з сабой Сэма Эндру, пакінула гурт, каб пачаць сольную кар’еру.
Kozmic Blues Band
18 снежня 1968 года новы гурт Джэніс пад назвай Kozmic Blues Band упершыню сабраўся на рэпетыцыю. Акрамя Джоплін і Эндру ў склад гурта ўвайшлі: саксафаніст Тэры Клэментс, трубач Тэры Хэнслі, бубнач Рой Марковіц, арганіст Рычард Кэрмод, басіст Кейт Чэры, пазней яго замяніў Брэд Кэмпбелл.
Летам 1969 года пачаўся запіс першага сольнага альбома Джоплін. Пласцінка атрымала назву I Got Dem Ol'Kozmic Blues Again Mama!, за прадзюсара быў Габрыэль Мэклер. Праца над альбомам была вельмі напружаная. Некаторыя лічылі, што Джэніс была дрэннай лідаркай, бо не мела патрэбных на гэта здольнасцей. Іншымі словамі, ёй папросту было складана кіраваць калектывам. Прычынай гэтага магло стаць і тое, што ў новай каманды не было адзінства. Але з дапамогай Ніка Гравенітэса і Майка Блумфілда сітуацыю ўдалося стабілізаваць і работа пайшла збольшага нармальна.
Паралельна з працай у студыі гурт даваў канцэрты. 25 ліпеня Джоплін упершыню пабывала на Dick Caventt Show і спела там дзве песні «Try (Just A Little Bit Harder)» і «To Love Somebody».
16 жніўня 1969 года Джоплін выступіла на легендарным фестывалі ў Вудстаку. Яе сэт-ліст складаўся з 10 песень і ўключаў як старыя («Piece Of My Heart», «Summertime»), так і новыя («Work Me Lord», «As Good As You've Been To This World») кампазіцыі. Аднак, шмат ў чым праз ужытыя напярэдадні наркотыкі, выступ выйшаў не самы ўдалы. Джэніс нават настаяла, каб яе не ўключалі ў прысвечаны фестывалю фільм 1970 года. Але гэта не перашкодзіла выступу з часам стаць культавым, і ў 2009 годзе быў выдадзены спецыяльны канцэртны альбом Woodstock Experience. Перад паездкай у Вудстак Сэм Эндру кінуў гурт і яго месца заняў гітарыст Джон Тыл.
I Got Dem Ol'Kozmic Blues Again Mama! выйшаў 11 верасня 1969 года. Прэса прыняла яго неадназначна, але звычайным слухачам альбом у цэлым спадабаўся. Ужо ў кастрычніку пласцінка заняла 5 радок чарта «Білборд» і неўзабаве атрымала залаты статус. А сінгл «Kozmic blues» дабраўся да 41 пазіцыі ў Billboard Hot 100.
Full Tilt Boogie Band
У пачатку 1970 года Джоплін адправілася ў падарожжа па Бразіліі. Праз усё падарожжа яна не ўжывала алкаголю і наркотыкаў. А ў красавіку таго года спявачка сыграла некалькі канцэртаў з нанова створанымі Big Brother & The Holding Company.
Незадоўга да выступу з Big Brother Джэніс зрабіла новы гурт, які атрымаў назву Full Tilt Boogie Band. Было прынята рашэнне цалкам адмовіцца ад духавой секцыі. Такім чынам, калектыў складаўся з 6 чалавек. Акрамя самой Джоплін, у гурт увайшлі: Брэд Кэмпбэл (бас-гітара), Джон Тыл (гітара), Кларк Пэрсан (ударныя), Кэн Пэрсан (арган) і Рычард Бэл (піяніна). Трэба адзначыць, што склад гурта, у адрозненне ад папярэдняга, быў пастаянны і ні разу не мяняўся.
Летам 1970 года, Джоплін і яе новы гурт паехалі ў тур па ЗША і Канадзе.
Узнагароды
У 1995 годзе Джэніс Джоплін была пасмяротна ўведзена ў Зала славы рок-н-рола; у 2005 годзе — ганаравана Grammy (Lifetime Achievement Award) за выдатныя дасягненні; у 2013 годзе — атрымала зорку на Галівудскай «Алеі славы». Джоплін займае 46 месца ў спісе «50 найвялікшых выканаўцаў усіх часоў» часопіса Rolling Stone (2004) і 28 у спісе «100 найвялікшых спевакоў і спявачак усіх часоў» (таго ж часопіса).
Конь з Турава
Конь з Турава — шахматная фігурка каня XII ст. знойдзеная ў Тураве. Выразана з касці ў выглядзе цыліндрыка з адным бакавым выступам у верхняй частцы, які сімвалізаваў галаву. Стылізаваныя шахматныя фігуры створаны рускімі па ўсходніх узорах, для якіх характэрны абстрактны характар, паколькі іслам забараняў адлюстраванне жывых істот.
Ручыцы
Ру́чыцы (, Ручицы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Кісель
Кісель — салодкая дэсертная жэлепадобная страва, прыгатаваная са свежай ці сушанай садавіны, ягад, фруктова-ягадных сокаў, сіропаў, варэння, малака з даданнем бульбянога або кукурузнага крухмалу або збожжавай закваскі.
Апісанне
Кісель хуткі ў прыгатаванні. Большасць кісялёў рыхтуецца з даданнем цукру. Звычайна фруктова-ягадныя кісялі рыхтуюцца на бульбяным крухмале, а малочныя і міндальныя кісялі — на кукурузным крухмале.
Фрыдэрык Юзаф Дэнгаф
Фрыдэрык Юзаф Дэнгаф (? — 1723) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Каралеўскі палкоўнік, вялікі падчашы літоўскі з 1712.
У першым шлюбе быў жанаты з Лукрэцыяй Кацярынай, дачкой Дамініка Мікалая Радзівіла.
Свечы
Све́чы (, Свечи) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Міцюлі
Міцюлі (Митюли) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Міцюлі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Іваніўці (Літынскі раён)
Іваніўці (Іва́нівці) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Тасмурын
Тасмурын (Тасмұрын) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шайырскай сельскай акругі.
Некрашы (станцыя)
Некрашы́ (, Некраши)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчана за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Малая Сліва; на лініі Асіповічы I — Русіно, паміж прыпыначным пунктам Заграддзе і прыпыначным пунктам Казловічы.
Тасмурын
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 351 чалавек (188 мужчын і 163 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражываў 41 чалавек (22 мужчыны і 19 жанчын).
Рэйф Файнс
Рэйф Натаніел Туіслтан-Уайкхем-Файнс  (Ralph Nathaniel Twisleton-Wykeham-Fiennes, МФА, MWCD /RĀF FĪNZ/ , , Іпсуіч, Суфалк, Вялікабрытанія) — брытанскі акцёр, кінарэжысёр, пасланец добрай волі ЮНІСЕФ.
Біяграфія
Рэйф — першынец у сям’і. Яго маці  — пісьменніца, бацька  — вядомы фатограф (яго ж бацькам быў прамысловец . Яго сям’я вядзе сваё паходжанне ад нарманаў . З 1973 года сям’я жыве ў Ірландыі. З яго пяці братоў і сясцёр практычна ўсё маюць дачыненне да кіно: брат Джозеф выканаў ролю Шэкспіра ў аскараноснай меладраме «Закаханы Шэкспір» (1998); іншы брат,  — кампазітар; сёстры  і Марта — кінарэжысёры (у фільме Марты «Анегін» Рэйф іграў галоўную ролю); а 3-ці яго брат, Якаб, займаецца аховай навакольнага асяроддзя. Таксама малады акцёр Хіра Файнс-Тыфін (іграў у Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка) прыпадае яму пляменнікам, вядомы брытанскі падарожнік Ранульф Твіслтан-Вайкхем-Файнс і пісьменнік  прыпадае Рэйфу і яго братам і сёстрам кузенамі 3-й ступені. У 8-м калене яны з’яюяцца сваякамі брытанскай каралеўскай сям’і.
Кар’ера
Навучаўся акцёрскаму майстэрству ў Каралеўскай акадэміі драматычнага мастацтва. Пачынаў сваю кар’еру ў, з канца 1980-х іграў у. З 1988 годзе перайшоў у трупу Каралеўскага Шэкспіраўскага тэатра. Лаўрэат амерыканскіх тэатральных прэмій «Тоні». Намінаваўся на «Оскар» за ролі ў фільмах «Спіс Шындлера» (1993) і «Англійскі пацыент» (1996). У яго паслужным спісе ёсць і намінацыі на «Залатую маліну» (1999, разам з Умай Турман за камедыйны баявік «Мсціўцы»). У тым жа годзе згуляў Анегіна ў аднайменным галівудскім фільме.
Сярод яго тэатральных прац асоба адзначаецца роля Іванова ў аднайменнай п’есе А. П. Чэхава ў пастаноўцы лонданскага тэатра «» (сярэдзіна 1990-х), Файнс іграў зламанага і блізкага да вар’яцтва чалавека незвычайна пераканаўча.
Дачыненні з Беларуссю
У снежні 2012 года па ініцыятыве Беларускага Свабоднага тэатра ў рамках кампаніі Free Belarus Now (Свабоду Беларусі зараз!) разам з іншымі вядомымі брытанскімі акцёрамі, сярод якіх Джаана Ламлі, Сэм Уэст, Алан Рыкман, Марк Райланс, Цім Райс, Аджоа Анда і Сайман Кэлау, звярнуўся ў відэазвароце да прэм’ер-міністра Вялікабрытаніі Дэвіда Кэмерана з патрабаваннем звярнуць увагу на сітуацыю ў Беларусі :
Сёння я звяртаюся да Дэвіда Кэмерана, прэм’ер-міністра маёй краіны для таго, каб выкарыстаць сілу маралі ў палітыцы, разбурыць сон сумлення і запатрабаваць ад апошняга дыктатара Еўропы Аляксандра Лукашэнка спыніць катаванні свайго народа і вызваліць палітычных зняволеных да новага года
Асабістае жыццё
У 1993—1997 гг. акцёр складаўся ў шлюбе з актрысай Алекс Кінгстан, вядомай расійскаму гледачу па тэлесерыялах «Хуткая дапамога» і «Доктар Хто».
Узнагароды
Двойчы быў намінаваны на прэмію «Оскар». Мае 11 іншых узнагарод і 20 намінацый на ўзнагароды.
Скаўшын
Скаўшы́н (, Сковшин) — аграгарадок у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даманавіцкага сельсавета.
Пенаўскі раён
Геаграфія
Пенаўскі раён мяжуе з Асташкаўскім, Селіжараўскім і Андрэапальскім раёнамі, а таксама з Наўгародскай вобласцю. Плошча раёна складае 2385,00 км².
Гісторыя
Пенаўскі раён быў утвораны ў 1929 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Заходняй вобласці. У 1935 годзе быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Людовік III
Тытул Людо́вік III мелі некаторыя еўрапейскія кіраўнікі:
Аршанскі кодэкс
«Аршанскі кодэкс» ― помнік беларускай літаратуры позняга сярэднявечча, рукапісны зборнік канца XVII стагоддзя. Створаны да 1693 года у Аршанскім езуіцкім калегіуме. П'есы зборніка ставіліся ў калегіумах Оршы, Полацка, Навагрудка і Віцебска. Знаходзіцца ў Нацыянальнай бібліятэцы імя Асалінскіх (Вроцлаў, Польшча). Акрамя «Аршанскага кодэкса» вядомы таксама створаны у Ковенскім калегіуме «Ковенскі зборнік» (1731), згублены у 1944 годзе ў Варшаве.
Перадгісторыя зборніка
З'яўленне школьных тэатраў у Рэчы Паспалітай адносіцца да XVI стагоддзя. У адрозненне ад праваслаўных і пратэстантаў, езуіты імкнуліся спрыяць развіццю не толькі рэлігійнай, але і свецкай культуры, аддаючы перавагу відовішчным мерапрыемствам. Спачатку гэта былі самадзейныя аматарскія сцэнкі, якія разыгрывалі вучні духоўных школ, затым прадстаўлення ўскладніліся, у сярэдзіне XVII стагоддзя ўжо паказваліся драмы і камедыі.
У Беларусі інтэрмедыі (intermedius) вядомыя з канца XVI стагоддзя, ― гэта ўстаўкі ў школьныя драмы на лацінскай, радзей на польскай і стараславянскай мовах.
У пачатку XXI стагоддзя выяўленыя 36 беларускіх інтэрмедый XVI―XVIII стст. З іх 8 цалкам не публікаваліся, 6 захоўваюцца ў бібліятэцы Асалінскіх і 2 ў Львове.
Першай вядомай у гісторыі беларускай літаратуры інтэрмедыі, дзе персанаж кажа на ламанай беларуска-польскай мове, лічыцца інтэрмедыя да п'есы віленскага езуіта, выкладчыка калегіума, Каспара Пянткоўскага(1554―1612) «Цімон Гардзілюд» (1584). Герой п'есы ― камічны персанаж, віленскі кравец. У першай палове XVII стагоддзя ў літоўскіх Крожах паказвалася інтэрмедыя «Чорт Асмалейка», дзе селянін гаворыць па-беларуску, перамяжоўваючы гаворку ламанай польскай. У Гродне (1651) паказвалася камедыя езуіта Яўстафія Пылінскага «Пра Якуба і Іосіфа» (дакладней, пераказаная ім біблейская гісторыя). Камедыя давалася з інтэрмедыямі-дыялогамі «Гутарка Івана і царкоўнага слугі» і «Схізматык і уніят-католік».
Змест зборніка
Зборнік складзен з 4 польскіх барачных драм і 7 інтэрмедыйных тэкстаў да іх. Драмы: «Духоўнае прычасце святых Барыса і Глеба», «Слаўная дапамога для Раміравай перамогі, учынёная анёльскімі палкамі», «Містычнае прычасце ў жалю нявінных Кароля і Фрыдэрыка», «Містычнае вяселле прычасця Генсерыка і Трызімунда».
Самая насычаная ў зборніку п'еса («Komunija duchowna świętych Borysa i Gleba») распавядае пра забойства князем Святаполкам сваіх братоў Барыса і Глеба. Спрабуючы растлумачыць з'яўленне персанажаў Кіеўскай Русі ў езуіцкім тэатры; А. Мальдзіс туманна кажа, што «гэта нешта іншае як заляцанні іезуітаў з мясцовымі праваслаўнымі жыхарамі». Дзеянне п'есы суправаджаецца сцэнкамі-інтэрмедыямі: трое палачан ― рамеснік, гарбар і селянін («русін») вядуць паміж сабой размову на бытавыя тэмы, маюць зносіны з гледачамі.
У п'есах «Слаўная дапамога для Раміравай перамогі» і «Містычнае прычасце ў жалю нявінных Караля І Фрыдэрыка» прысутнічае інтэрмедыя «Паляўнічы разам з іншымі рыхтуецца ды паляванне», дзе ўпершыню ў беларускай драматургіі з'яўляецца «маскаль». Яго дыялог з панскім паляўнічым носіць анекдатычны характар. Інтэрмедыю чацвёртай сцэны дэталёва апісвае А. Мальдзіс: «У ёй дзейнічаюць два д'яблы з польскімі прозвішчамі Кшычальскі і Казлоўскі. Ім хочацца сеяць па свеце сваркі, ды няма чым узараць поле. Д'яблы просяць мясніка-яўрэя, каб ён пазычыў ім вала, але аказалася, што ўсе валы ўжо з'едзены. Тады нячысцікі запрагаюць у плуг самога яўрэя. Апошні па-беларуску спавядаецца ў сваіх і чужых грахах. У заключэнні д'яблы паганяюць яўрэя, які цягне плуг, і засяваюць па свеце нязгоду. Такім чынам, інтэрмедыя не толькі смяшыла, але і павучальна асуджала д'яблаў, паноў і гандляроў-яўрэяў».
На думку беларускіх савецкіх мастацтвазнаўцаў, камедыйныя сцэнкі да польскіх драм паказвалі селяніна («русіна») пераважна чалавекам цёмным і абмежаваным.
Паводле заўвагі некаторых даследчыкаў, ― як б не ставіўся ордэн езуітаў да беларускага насельніцтва, ― уводзячы ў спектакль селяніна, «русіна», дзеда, ён прызнаваў беларусаў як самабытную нацыю.
Судэта-нямецкая партыя
Судэта-нямецкая партыя (Sudetendeutsche Partei) — партыя нямецкай меншасці ў Чэхаславакіі. Яна паступова патрапіла пад уплыў НСДАП і стала пятай калонай Трэцяга рэйха ў Чэхаславакіі.
Спачатку партыя адмоўна адносілася да ідэі нацыянал-сацыялізму. Яе члены былі прыхільнікамі манархіі Габсбургаў і бачылі перспектыву ва ўз’яднанні нямецкай тэрыторыі Чэхаславакіі з суседняй Аўстрыяй, да якой яна належала да Першай сусветнай вайны.
Лідар партыі Конрад Генлейн патрабаваў выканання абяцання чэшскага ўрада пабудаваць сваю дзяржаву па прыкладзе Швейцарыі, дзе ўсе народы маюць шырокую аўтаномію.
На парламенцкіх выбарах у маі 1935 года Судэта-нямецкая партыя атрымала 1 249 530 галасоў (68 % галасоў судэцкіх немцаў) і стала другой пасля чэшскай партыі сялян палітычнай сілай у краіне. Яна атрымала 44 з 300 месцаў у парламенце і 23 месцы ў Сенаце. Да гэтага ў судэцкай вобласці звычайна адыгрывалі вядучую ролю Саюз сялян, сацыял-дэмакраты і камуністы.
У сакавіку 1938 года адбылася сустрэча Генлейна з Гітлерам, у выніку якога партыя ўзяла курс на збліжэнне з нацыянал-сацыялістамі. Мюнхенскае пагадненне 1938 года і ўключэнне Судэцкай вобласці ў склад рэйха прывялі да роспуску партыі.
Іванопіль (Літынскі раён)
Іванопіль (Івано́піль) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Малакова
Малакова — тапонім.
Кастарана
Кастарана (Castorano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Насельніцтва складае 2227 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 158 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 63030. Тэлефонны код — 0736.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Visitazione della Beata Vergine Maria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Малакова (пасёлак гарадскога тыпу)
Малакова (Молоко́во) — пасёлак гарадскога тыпу ў Цвярской вобласці Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Малакова са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — 1798 чалавек (2021).
Брыцькэ
Брыцькэ (Брицьке) — сяло ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Цэнтр Брыцкага сельскага савета.
IC 1278
IC 1278 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іўча
Іўча (І́вча) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Перавессе (Веткаўскі раён)
Пераве́ссе (, Перевесье) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Неглюбскага сельсавета.
Семянякі
Семяня́кі (, Семеняки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Нёман (станцыя)
Нё́ман (, Нёман)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Сялец.
Станцыя дала назву Нёманскаму сельсавету Лідскага раёна, які існаваў у 1940—1954 гадах. Першапачаткова з’яўлялася цэнтрам гэтага сельсавета.
Смалоўка (Сенненскі раён)
Смало́ўка (, Смоловка) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ульянавіцкага сельсавета.
Тыген
Тыген (Тиген) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шайырскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 300 чалавек (161 мужчына і 139 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражываў 371 чалавек (203 мужчыны і 168 жанчын).
Коркі
Ко́ркі (, Корки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Гісторыя
У 1868 г. вёска Свірскай воласці Свянцянскага павета Віленскай губерні, 25 двароў, 222 жыхара. У 1904 г. у вёсцы 406 жыхароў, у 1907 г. — 47 двароў, 408 жыхароў. З 12.10.1940 г. у Шэметаўскім сельсавеце Свірскага раёна Вілейскай, з 20.09.1044 г. Маладзечанскай абласцей, з 31.08.1959 г. Мядзельскага раёна, з 20.01.1960 г. Мінскай вобласці, з 10.05.1960 г. у Свірскім пасялковым савеце. У 1950 г. у вёсцы арганізаваны калгас імя К. С. Заслонава. З 1960 вёска ў складзе саўгаса «Свір» (цэнтр — г.п. Свір), з 04.09.1991 г. — калгаса «Свір».
У 2013 годзе Свірскі пасялковы савет быў скасаваны, і Коркі ўвайшлі ў склад Свірскага сельсавета.
Флора
У ваколіцах вёскі батанікамі выяўлены такія рэдкія віды раслін, як, , і.
Стравінскі
Стравінскі — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Каўчэг Запавету
Каўчэ́г Запаве́ту, ці Каўчэг Адкрыцця (Сведчання) (אֲרוֹן הַבְּרִית, арон а-брыт, таксама אֲרוֹן הַעֵדֻת, арон а-эдут) — паводле Бібліі — найвялікшая святыня яўрэйскага народа : каўчэг, у якім захоўваліся каменныя Скрыжалі Запавету з Дзесяццю запаведзямі, а таксама, паводле Паслання да Яўрэяў, пасудзіна з маннай і кій Аарона. Каўчэг, паводле Торы, з'яўляўся сімвалам саюза Бога з народам Ізраіля і служыў пасведчаннем прысутнасці Бога ў яго асяроддзі.
Каўчэг Запавету носіць у Бібліі таксама і іншыя назвы: Каўчэг Усявышняга, Каўчэг Бога Ізраіля , Каўчэг Запавету Божага , Каўчэг Магутнасці , — і толькі аднойчы Каўчэг Запавету названы арон а-кадэш (אֲרוֹן הַקֹּדֶשׁ, Каўчэг Святыні ). Аднак часта яго завуць проста а-арон — Каўчэг.
У царкоўнаславянскай Бібліі для абазначэння Каўчэга Запавету выкарыстоўваецца грэчаскае слова «ківот» (κῑβωτός τῆς διαθήκης, «каўчэг запавету», ад , «куфар»), тым самым адрозніваючы яго, як і ў арыгінальным тэксце, ад Ноева каўчэга (а таксама кошыка, у які было пакладзена немаўля Майсей).
Паводле Бібліі, у часы Зыходу яўрэяў з Егіпта Каўчэг размяшчаўся ў Святая святых Скініі сходу (паходнага храма), затым — у Святая святых Іерусалімскага храма.
Таварышы
Тава́рышы (, Товариши) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даманавіцкага сельсавета.
Наваселле (Шаталаўскае сельскае паселішча)
Наваселле (Новоселье) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Наваселле абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Шматгадовыя расліны
У батанічнай літаратуры шматгадовая расліна пазначаецца сімвалам Юпітэра.
Ціна Леванаўна Асаціяні
Ціна Леванаўна Асаціяні (თინა ასათიანი, Թինա Լևանի Ասաթիանի; 12 сакавіка 1918, Тбілісі — 20 ліпеня 2011, Ерэван) — армянскі фізік грузінскага паходжання.