cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гафель
Гафель (gaffel) — нахіленае рангоўтнае дрэва, уздымаецца па мачце і ўпіраецца ў яе пяткай. Гафель служыць для расцягвання па ім верхняй краю (шкаторыны) косых чатырохкутнай парусоў — трыселяў, а таксама мацавання шкотавых вуглоў топселяў. На малых суднах і шлюпках з косымі парусамі гафель служыць для мацавання фока і грота. На гафель таксама падымаюць сігналы і часам сцяг.
Гафель атрымлівае дадатковае найменне ў залежнасці ад назвы паруса, напрыклад, фока-гафель, бізань-гафель. Пятка гафеля забяспечваецца вусамі, якія ахопліваюць мачту, канцы якіх сцягваюцца бейфутам. Пятка гафеля падымаецца да месца гафель-гардэллю, а неабходны вугал нахілу надаецца з дапамогай дырык-фала. Доўгія і цяжкія гафелі маюць эрынс-бакштагі — рыштунак, які замацоўваюць за нок і праведзены да фальшборта, гэта ўтрымлівае гафель ў патрэбным становішчы пры прыбраных парусах.
Аўрора Канстаўцінаўна Тэн
Аўрора Канстаўцінаўна Тэн (, г. Спаск) — беларускі і казахскі архітэктар.
Біяграфія
Карэянка. Скончыла ў 1958 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працавала ў праектных інстытутах Алма-Аты, Караганды. З 1968 г. — кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Белдзіпрагандлі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года. Пражывала ў Мінску.
Творчасць
Запраектавала мяса-малочны павільён на Нікольскім рынку ў Алма-Аты (1960), будынкі Упраўлення вугальнай прамысловасці (1963), аўтавакзала (1969, з В. І. Цыцыным) у Карагандзе.
Асноўныя працы ў Беларусі: адміністрацыйны корпус «Белкультгандлю» (1970), сталовая аўтазавода па Сацыялістычнай вуліцы (1978) у Мінску; у аўтарскім калектыве: будынак РК КПБ і райвыканкама Фрунзенскага раёна (1970, сааўтары Я. Цюкаў, А. Жалдакоў), сталовая па вул. Някрасава (1970, грамата ВДНГ БССР), кафэ «Малочнае» (1974), Палац культуры Мінпрамбуда БССР (1983) у Мінску.
Асечна
Асечна (Osieczna) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 340 км на захад ад Варшавы і за 70 км на поўдзень ад Познані. Уваходзіць у склад Ляшчынскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Асечна. Займае плошчу 4,76 км². Насельніцтва 2,3 тыс. чалавек.
Вялікая Бароніца
Вялі́кая Баро́ніца — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 14 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля вёскі Судзілавічы, у басейне ракі Ушача.
Катлавіна возера эварзійнага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 15 м, на ўсходзе і паўднёвым усходзе невыразныя, параслі лесам і хмызняком. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, пясчаныя, пад хмызняком. Падводная частка катлавіны складаецца з 2-х упадзін. Мелкаводдзе займае каля 23 % плошчы возера. Дно пясчанае, глыбей 5 м ілістае. Возера эўтрофнае. Расліннасць пашырана да глыбіні 3 м. Праз возера цячэ рака Ідута, на поўначы упадае ручай з возера Малая Бароніца. Возера знаходзіцца на тэрыторыі курортнай зоны Ушачы.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, акунь, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Рыдзына
Рыдзына (Rydzyna) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 340 км на захад ад Варшавы і за 90 км на поўдзень ад Познані. Уваходзіць у склад Ляшчынскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Рыдзына. Займае плошчу 2,2 км². Насельніцтва 2,8 тыс. чалавек.
Утаймаванне наравістай
Утаймаванне наравістай (The Taming of the Shrew) — п'еса ў пяці дзеях Уільяма Шэкспіра, напісаная ў 1593 ці 1594 годзе. Дата першай пастаноўкі п'есы не ўстаноўлена. Камедыя падвяргалася неаднаразовым зменам і апрацоўкам, ішла пад рознымі назвамі. На беларускую мову пераклаў Язэп Семяжон.
Юдзіф
Юдзіф (יְהוּדִית, Егудзі́т, — жаночы варыянт імя Іуда (יְהוּדָה‎, Егуда́), «хвала Іегове») — персанаж старазапаветнай другакананічнай «Кнігі Юдзіф», яўрэйская ўдава, якая выратавала свой родны горад ад нашэсця асірыйцаў.
Лагазінскі сельсавет
Лагазі́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Лагаза. Непасрэдна прымыкаў да раённага цэнтра Лагойска з паўночнага захаду.
Утвораны 24 мая 1960 года ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці БССР. У склад сельсавета ўключаны 28 населеных пунктаў: Малінаўка і Медухава — з адміністрацыйнага падпарадкавання Лагойскага пассавета; Кандратавічы, Лабуншчына і Чудзенічы — са складу Астрошыцкага сельсавета; Альхавец, Закрынічча, Прудзішча, Рэбрышча, Селішча, Сухая Гара, Сямкова і Тукалаўка — са складу Бяларуцкага сельсавета; Загор’е, Заельнік, Зялёны Сад, Лагаза, Новае Гарадзішча, Старое Гарадзішча і Сялец — са складу Гайненскага сельсавета; Беланы, Дабрэнева, Красны Бор, Кузевічы, Лагаза I, Лагаза II, Новае Жыццё, Сураеўшчына — са складу скасаванага Кузевіцкага сельсавета. 28 ліпеня 1966 года ў склад Астрошыцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Кандратавічы, Лабуншчына, Рэбрышча і Чудзенічы), у склад Бяларуцкага сельсавета — 6 населеных пунктаў (Альхавец, Закрынічча, Прудзішча, Сухая Гара, Сямкова і Тукалаўка). 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Гайненскага сельсавета.
Юдзіф
Іўдзейская гераіня, патрыётка і сімвал барацьбы іўдзеяў супраць іх прыгнятальнікаў у старажытнасці на Блізкім Усходзе,. Пасля таго, як войскі асірыйцаў аблажылі яе родны горад, яна прыбралася і адправілася ў лагер ворага, дзе прыцягнула ўвагу палкаводца. Калі ён напіўся і заснуў, яна адсекла яму галаву, і прынесла яе ў родны горад, які такім чынам апынуўся выратаваным. Біблейская энцыклапедыя архімандрыта Нікіфара лічыць датай гэтага подзвігу каля 589 года да н.э.
Лагазінскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1224 чалавекі, з іх 95,8 % — беларусы, 3,0 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў: Беланы, Дабрэнева, Зялёны Сад, Кузевічы, Лагаза, Малінаўка, Медухава, Новае Гарадзішча, Новае Жыццё, Селішча, Старое Гарадзішча, Сыраеўшчына і Сялец. На тэрыторыі сельсавета знаходзіліся прадпрыемствы «Гайна» і «Беланы».
Юдзіф
Пачынаючы з эпохі Адраджэння, вобраз быў надзвычай папулярны ў мастацтве і меў як гераічныя, так і эратычныя канатацыі.
У астраноміі
У гонар Юдзіф названы астэроід, адкрыты ў 1908 годзе.
Стаўрыказаўр
Стаўрыказаўр (Staurikosaurus) — манатыпны род тэраподаў позняга трыясавага перыяду з сямейства Herrerasauridae, адзін з першых дыназаўраў планеты. Адзіны від у родзе — Staurikosaurus pricei.
Паходжанне назвы
Радавое імя дыназаўра «стаўрыказаўр» звязана з назвай сузор'я Паўднёвы Крыж, намаляванага на гербе Бразіліі і бачнага толькі ў Паўднёвым паўшар'і, як сведчанне рэдкіх знаходак дыназаўраў у Паўднёвым паўшар'і. Відавае імя pricei прысвечана бразільскаму палеантолагу Л. І. Прайсу (Llewellyn Ivor Price), які знайшоў шкілет стаўрыказаўра.
Апісанне
Стаўрыказаўр жыў у карнійскім веке верхняга трыясавага перыяду, каля 225 млн гадоў таму. Ён дасягаў даўжыні 2,25 м і вышыні 80 см і важыў каля 30 кг. Адзіная знаходка стаўрыказаўра вельмі не поўная: складаецца з большай часткі хрыбетніка, фрагментаў ног і ніжняй сківіцы. Рэстаўрацыя стаўрыказаўра выконвалася зыходзячы са здагадкі, што дыназаўр на світанку эпохі не мог быць вельмі складаным і мець вузкаспецыялізаваныя органы. Таму стаўрыказаўра малююць звычайна з простымі пяццю пальцамі пярэдніх і задніх канечнасцяў. Аднак знойдзеных фрагментаў дастаткова, каб судзіць аб тым, што стаўрыказаўр быў даволі хуткім драпежнікам.
Тапалагічная прастора
Тапалагічная прастора — мноства з дадатковай структурай пэўнага тыпу (так званай тапалогіяй); з'яўляецца адным з асноўных аб'ектаў (разам с непрарыўнымі адлюстраваннямі) вывучэння раздзела матэматыкі пад назвай тапалогія.
Гістарычна, паняцце тапалагічнага прасторы з'явілася як абагульненне метрычнай прасторы, якая у сваю чаргу абагульняе паняцці геаметрычнай прасторы і фігур.
Заданне тапалагічнай структуры, або тапалогіі, на мностве дае выразны матэматычны сэнс блізкасці, аддаленасці, аддзялення яго элементаў без выкарыстання лікавай велічыні адлегласці паміж імі.
У сучаснае вызначэнне структуры тапалагічнай прасторы увайшоў мінімальны набор уласцівасцяў сістэмы метрычных наваколляў, дастатковы для вызначэння такіх паняццяў, як непрарыўнасць, звязнасць і, ў большасці выпадкаў, сыходнасць ў самых агульных сітуацыях, калі метрычныя паняцці могуць быць ўжо непрыдатнымі.
Акрамя агульных выпадкаў, калі задаць адлегласць паміж пунктамі немагчыма, выкарыстанне тапалагічнай мовы часта спрашчае разважанні і аб метрычных прасторах, у тых выпадках, калі яны не залежаць ад канкрэтных лікавых значэнняў адлегласці.
Уласцівасці, якія залежаць толькі ад тапалагічнай структуры на мностве, называюцца тапалагічнымі уласцівасцямі і вывучаюцца ў раздзеле агульная тапалогія. Спалучэнне тапалагічнай структуры з іншымі структурамі, ці спецыфікацыя яе дадатковымі абмежаваннямі, прыводзіць да вылучэння розных другіх відаў уласцівасцяў, якія вывучаюцца ў іншых раздзелах тапалогіі ці сумежных дысцыплін.
Вызначэнне
Няхай дадзена мноства X. Сістэма \mathcal{T} яго падмноств называецца тапалогіяй на X, калі выкананы наступныя ўмовы:
Пара называецца тапалагічнай прасторай. Мноства, якія належаць, называюцца адкрытымі мноствамі. Элементы мноства X, на якім дана тапалогія, называюцца, як ў геаметрыі, пунктамі.
Харыса (страва)
Xарыса — мясная страва ўсходняй кухні, якая па сваім выглядзе напамінае суп-пюрэ з развараной пшаніцы і мяса птушкі. У Арменіі лічыцца нацыянальнай стравай. У Турцыі існуе падобная страва пад назвай кешкек, якая ўлучана ЮНЕСКА як турэцкая нацыянальная страва ў Спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва. У пакістанскай кухні страва мае назву халім. У Іране вядома як халіме гушт і халім. Халім таксама ўзбекская страва. У Сярэдняй Азіі халім з'яўляецца рытуальным, таксама рыхтаваўся як ахвярная страва на курбан. У Азербайджане завецца халім ашы.
Максіміліянштрасэ
Максіміліянштрасэ (Maximilianstraße — «вуліца Максіміліяна») — адна з чатырох галоўных (каралеўскіх) вуліц Мюнхена.
Вуліца названа ў гонар караля Баварыі Максіміліяна II, па ўказу якога пачалося яе будаўніцтва. Максіміліянштрасэ працягнулася з захаду на усход ад плошчы Макса Іосіфа, дзе размешчаны Мюнхенская рэзідэнцыя і Нацыянальны тэатр, да Максіміліянеума, дзе засядае Ландтаг Баварыі.
Максіміліянштрасэ — адна з самых дарагіх вуліц Германіі. На ёй размешчаны буйны фешэнэбельны гатэль Hotel Vier Jahreszeiten Kempinski, тэатр «Камершпіле», а таксама мноства гандлёвых пунктаў вядомых брэндаў, буцікі і ювелірныя магазіны. Таксама на ёй размешчаны і будынак урада Верхняй Баварыі.
Б’янка (спадарожнік Урана)
Б'янка (Bianca) — спадарожнік планеты Уран. Была адкрыта 23 студзеня 1986 года па здымках, зробленых апаратам «Вояджэр-2», і атрымала часовае абазначэнне S/1986 U 9. Названая ад імя персанажа з п'есы Шэкспіра «Утаймаванне наравістай». Таксама пазначаецца як Уран VIII.
Б'янка належыць да групы Порцыі, якая таксама ўключае ў сябе Крэсіду, Дэздэмону, Джульету, Порцыю, Разалінду, Купідона, Белінду і Пердыту. У гэтых спадарожнікаў падобныя арбіты і фотаметрычныя ўласцівасці. За выключэннем арбіты, радыуса ў 27 км і геаметрычнага альбеда 0,08, пра Б'янку практычна нічога не вядома.
На здымках, перададзеных «Вояджэр-2», Б'янка выглядае як даўгаваты аб'ект, накіраваны сваёй галоўнай воссю на Уран. Суадносіны яе папярочнага памеру да падоўжнаму складаюць 0,7 ± 0,2. Паверхня мае шэры колер.
Цімафей Пятровіч Ціванаў
Цімафей Пятровіч Ціванаў (, в. Каралёўка, Горацкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Пушчыкова
Пушчыкова (Puszczykowo) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 310 км на захад ад Варшавы і за 15 км на поўдзень ад цэнтра Познані. Уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 16,39 км². Насельніцтва 9,8 тыс. чалавек.
Цімафей Пятровіч Ціванаў
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1958 годзе. Працаваў інжынерам-планіроўшчыкам, галоўным інжынерам праектаў, з 1977 года — кіраўнік майстэрні Магілёўграмадзянпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Член КПСС з 1968 года. Пражываў у г. Магілёў.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1974), бронзавым медалём ВДНГ СССР за праект планіроўкі і добраўпарадкавання цэнтральнай сядзібы пасёлка «Крычаўскі».
Салінг
Салінг (zaling) — частка рангоўта, драўляная або металічная рамная канструкцыя, якая складаецца з падоўжаных (лонг-салінгаў) і папярочных (краспіц) брусоў, служыць для злучэння частак вертыкальнага рангоўта (мачты і яе працягі ў вышыню — стэньгі, брам-стэньгі і інш.), прызначана таксама для адводу бакштагаў (брам-бакштагаў, бом-брам-бакштагаў) і для разносу ў бакі вант (стэнь-вант, брам-вант і бом-брам-вант). Часам салінгі служаць апорай для наглядальных і тэхналагічных пляцовак (марсаў і інш.)
Герцагства Гелдэрн
Графства Гелдэрн, з 1339 года Герцагства Гелдэрн (Hertogdom Gelre, Herzogtum Geldern, Duché de Gueldre) — дзяржава ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі, тэрыторыя якой цяпер падзелена паміж нідэрландскімі правінцыямі Гелдэрланд і Лімбург і зямлёй Паўночны Рэйн-Вестфалія (ФРГ). Назва герцагства паходзіць ад нямецкага горада Гелдэрн, кіраўнікі якога атрымалі ад імператара ў 1079 годзе тытул графа, а ў 1339 годзе — герцага.
Гісторыя
Паўночнай мяжой герцагства выходзіла каля ганзейскага горада Хардэрвейка да марскога заліва Зёйдэрзэ. Яно было падзелена на чвэрці з цэнтрамі ў Арнеме, Неймегене, Зютфене і Рурмондзе. Паўднёвая (рурмондская) чвэрць часамі ўяўляла сабой анклаў, аддзелены ад астатніх чвэрцяў герцагствамі Клеўскім і Брабанцкім. Гэта чвэрць з поўдня межавала з Кёльнскім архібіскупствам і герцагствам Юліх-Берг.
Тэрытарыяльная экспансія графаў Гелдэрнскіх уніз па Рэйне і Маасе працягвалася да 1288 года, калі граф Гелдэрнскі пацярпеў паражэнне ў кровапралітнай бітве пры Ворынгене за валоданне Лімбургам.
З прычыны згасання кіруючай дынастыі ў 1371 годзе герцагства праз шлюб, паводле вынікаў Вайны за гелдэрнскую спадчыну, перайшло да кіраўніка суседняга герцагства Юліх. Фактычнае кіраванне герцагствам знаходзілася ў руках мясцовых дваран Эгмантаў, якія насілі тытул штатгальтара, ці рэгента.
Калі апошні герцаг Юліхскі памёр у 1423 годзе без законнанароджанага спадчынніка, дынастычная унія Гелдэрна з Юліхам была скасавана. Імператар перадаў герцагскі тытул Арнольду Эгманту, які быў у сваяцтве з апошнім герцагам. Арнольд выдаў дачку Марыю за шатландскага караля Якава II, але не змог абараніць свае ўладанні ад дамаганняў Карла Смелага, які вымусіў яго ў 1471 годзе прадаць Гелдэрн бургундскай кароне. Пасля гібелі Карла Смелага яго ўладанні адышлі да імператара Максіміліяну, які вялікадушна вярнуў Гелдэрн сыну Арнольда Адольфу Эгманту.
У 1502—1543 гадах меў месца канфлікт паміж Габсбургамі і Карлам Эгмантам, які атрымаў назву Гелдэрнская вайна. Сын Адольфа Карл Эгмант памёр у 1538 годзе, пакінуўшы мноства дзяцей, але сярод іх ніводнага прыдабытага ў шлюбе. Найбліжэйшым спадчыннікам згаслага роду Эгмантаў з'яўляўся герцаг Латарынгіі, аднак імператар Карл V на 5 гадоў перадаў герцагства ў Клеўскі дом, а ў 1543 годзе адмяніў волю дзеда і акупаваў Гелдэрн як законны спадчыннік Карла Смелага. Пасля яго смерці герцагства ўвайшло ў склад Іспанскіх Нідэрландаў.
Падчас Васьмідзесяцігадовай вайны тры чвэрці Гелдэрна выступілі на баку Злучаных правінцый і ўліліся ў іх склад, а верхняя (рурмондская) чвэрць захавала вернасць іспанскай кароне.
Паводле Утрэхцкага міру 1713 года чвэрць астатняя пад уладай Іспанскай кароны была падзелена паміж Прусіяй (гарады Гелдэрн, Фірзен, Хорст, Венрай), Нідэрландамі (Монтфарт, Венла, Эхт), Аўстрыяй (Рурмонд, Нідэркрухтэн, Верт) і Юліх-Клевэ-Бергам (Эркеленц). Сучасныя межы былі ўсталяваны ў 1815 годзе на Венскім кангрэсе.
Дзятлавіцкі раён
Дзя́тлавіцкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1926—1927 гадах. Цэнтр — вёска Старыя Дзятлавічы. Плошча — 1049 км², насельніцтва 25 413 чалавек (1926).
Гісторыя
Раён утвораны 8 снежня 1926 года падчас другога ўзбуйнення БССР у складзе Гомельскай акругі з цэнтрам у вёсцы Дзятлавічы (Старыя Дзятлавічы). У склад раёна ўключаны 25 сельсаветаў: Абакумаўскі, Бабовіцкі, Баршчоўскі, Белабярэжскі, Гранаўскі, Дзятлавіцкі (Старадзятлавіцкі), Жаробінскі, Іванаўскі, Капанскі, Карналінскі, Карпаўскі, Макееўскі, Міхалькоўскі, Навадзятлавіцкі, Новацярэшкавіцкі, Папоўскі, Рудня-Каменскі, Рудня-Марымонаўскі, Скіткоўскі, Случмільчанскі, Студзёнагуцкі, Хамінскі, Цярухскі, Цярэшкавіцкі (Старацярэшкавіцкі), Шарпілаўскі. 4 жніўня 1927 года раён скасаваны: Гранаўскі і Капанскі сельсаветы далучаны да Рэчыцкага раёна, Абакумаўскі, Карпаўскі, Папоўскі, Рудня-Каменскі і Хамінскі — да Лоеўскага раёна, Бабовіцкі, Баршчоўскі, Белабярэжскі, Дзятлавіцкі (Старадзятлавіцкі), Жаробінскі, Іванаўскі, Карналінскі, Макееўскі, Міхалькоўскі, Навадзятлавіцкі, Новацярэшкавіцкі, Рудня-Марымонаўскі, Скіткоўскі, Случмільчанскі, Студзёнагуцкі, Цярухскі, Цярэшкавіцкі (Старацярэшкавіцкі), Шарпілаўскі — да Гомельскага раёна.
Галоўная стаўка (п’еса)
Гало́ўная ста́ўка — гісторыка-рэвалюцыйная драма ў 4 актах, 11 карцінах з пралогам К. Губарэвіча, пастаўленая ў Рускім драматычным тэатры БССР у 1957 годзе. Таксама ставілася ў Магілёўскім драматычным тэатры.
Дэкарацыі да п'есы ў пастаноўцы Рускага драматычнага тэатра БССР 1965 года стварыў тэатральны мастак Васіль Галубовіч.
Элара (спадарожнік)
Элара (ад Ἐλάρα) — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр VII.
Адкрыццё
Быў знойдзены астраномам Чарлзам Перайнам 2 студзеня 1905 года ў Лікскай абсерваторыі. Названы ў гонар персанажа грэчаскіх міфаў Элары, каханай Зеўса. Афіцыйную назву атрымаў толькі ў 1975 годзе.
Арбіта
Элара здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 11.741.000 км за 259,64 дзён. Эксцэнтрысітэт арбіты складае 0,22, нахіл да лакальнай плоскасці Лапласа - 26,6 °. Належыць да групы Гімаліі.
Фізічныя характарыстыкі
Элара мае дыяметр у сярэднім 86 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³. Верагодна складаецца з сілікатных парод. Паверхня вельмі цёмная, альбеда складае 0,04. Зорная велічыня роўная 16,3 m. За 12 гадзін здзяйсняе абарот вакол сваёй восі.
Порцыя (спадарожнік Урана)
Порцыя (Portia) — унутраны спадарожнік планеты Уран. Была адкрыта 3 студзеня 1986 па здымках, зробленых апаратам «Вояджэр-2», і атрымала часовае абазначэнне S/1986 U 1. Названая ад імя персанажа з п'есы Шэкспіра «Венецыянскі купец». Таксама пазначаецца як Уран XII.
Порцыя абарачаецца ніжэй сінхроннай каляуранавай арбіты, па гэтай прычыне арбіта спадарожніка паступова зніжаецца з-за ўздзеяння прыліўных сіл. З часам яе можа паглынуць Уран або разбурыцца з-за прыліўнога расцяжэння і ўтварыць кольца.
Порцыя ўзначальвае групу Порцыі - групу спадарожнікаў, якая таксама ўключае ў сябе Б'янку, Крэсіду, Дэздэмону, Джульету, Разалінду, Купідона, Белінду і Пердыту. У гэтых спадарожнікаў падобныя арбіты і фотаметрычныя ўласцівасці. За выключэннем арбіты, радыуса ў 140 км і геаметрычнага альбеда 0,08, пра Порцыю практычна нічога не вядома.
Увага, дзверы зачыняюцца
«Увага, дзверы зачыняюцца» (Sliding Doors) — мастацкі фільм 1998 года рэжысёра. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Гвінет Пэлтрау, Джон Ханна, Джон Лінч, Джын Трыплгорн.
Сюжэт
Хелен спускаецца ў метро, каб сесці ў цягнік, але раптам вырашае вярнуцца дадому, дзе застае свайго хлопца ў ложку з іншай жанчынай. Лёс прапаноўвае ёй іншы варыянт: усё ж сесці ў цягнік і сустрэць там мужчыну, які стане каханнем яе жыцця. Гледачу прапаноўваецца паралельна сачыць за развіццём абодвух сюжэтаў…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
Некрашэвіч
Некрашэвіч — беларускае прозвішча.
Марка-ВДТУ
Марка-ВДТУ — беларускі валейбольны клуб з горада Віцебск.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па валейболе
Кубак Беларусі па валейболе
Фігуркі сланоў (Брытанскі музей)
Фігуркі сланоў у стылі какіемон  — пара сланоў з XVII стагоддзя, якія захоўваюцца ў Брытанскім музеі. Яны былі зробленыя адной з ганчарных майстэрняў, што працавалі ў стылі, стварылі першыя ўзоры эмаліраванага фарфору ў Японіі і экспартавалі іх на пачатку дзейнасці галандскай Ост-Індскай кампаніі. Гэтыя фігуры, як мяркуюць, былі зробленыя паміж 1660 і 1690 у стылі, вядомым як какіемон. Яны былі зробленыя каля пасёлка на японскім востраве Кюсю ў той час, калі сланы яшчэ не былі заўважаныя ў Японіі.
Апісанне
Вобраз фігур заснаваны ў цэлым на знешнім выглядзе азіяцкіх сланоў, але трохі адрозніваецца ў некаторых дэталях. Як і гэта мастацкі твор, заснаваны на найлепшай наяўнай інфармацыі. Мастакі, якія зрабілі гэтыя фігуры, ніколі не бачылі сапраўднага слана, ім даводзілася працаваць з чарцяжамі і эскізамі; магчыма, з будыйскіх крыніц. Сланы зроблены з эмаліраванага фарфору, гэта была новая тэхналогія ў Японіі (і невядомая ў Еўропе) на той час, калі яны былі зробленыя. Кожны слон складае 35,5 см у вышыню, 44 см даўжынёй і 14,5 см шырынёй. Роспіс па белай паліве, якая называецца нігашыдэ, быў распрацаваны ў японскай кераміцы ў сямнаццатым стагоддзі. Нігашыдэ славіцца сваёй бялізной і названы ў гонар асадку, які застаецца пасля мыцця рысу. Белы фон размаляваны дадаткова яркай каляровай палівай чырвонага, зялёнага, жоўтага і сіняга колераў.
Правенанс
Гэты від керамікі паходзіць ад ганчарнай майстэрні, які жыў з 1596 па 1666. Ён працаваў з Хігасідзіма Такуемонам, каб стварыць гэты цяпер традыцыйны выгляд посуду, што быў скапіяваны і іншымі майстэрнямі ў гэтым раёне. Нашчадкі Какіемона працягнулі выкарыстоўваць гэты стыль фарфору, але ён выйшаў з ужывання і быў адроджаны нашчадкам майстра ў дванаццатым пакаленні Сакаіда Шыбанасуке. Вырабы ў стылі какіемон экспартаваліся ў Еўропу галандскай Ост-Індскай кампаніяй праз парты і Амстэрдам. Гэта быў важны тавар у пачатку гандлю паміж дзяржавамі. Англія спрабавала стварыць «фабрыку» (гэта значыць гандлёвы пост) у Японіі ў 1613 годзе ў адпаведнасці з пагадненнем паміж каралём Якавам I і сёгунам, але ініцыятыва была закінута ў 1623 годзе.
Сланы цяпер знаходзяцца ў Брытанскім музеі як частка калекцыі, падоранай сэрам.
Васіль Міронавіч Якіменка
Васіль Міронавіч Якіменка (, в. Рэкта,  — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Мінскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Фігуркі сланоў (Брытанскі музей)
Гісторыя свету ў 100 прадметах
Гэтая скульптура была згадана ў серыі радыё-праграм «», што пачалася ў 2010 годзе як вынік супрацоўніцтва паміж BBC і Брытанскім музеем.
Арэх маньчжурскі
Арэх манчжурскі (Júglans mandshúrica ) — від лістападных аднадомных дрэў або кустоў роду Арэх.
Васіль Міронавіч Якіменка
Біяграфія
З 1932 года працаваў на чыгунцы ў Крычаве, у 1941—1942 гадах на будаўніцтве ў Маскве і Ішыме.
Арэх маньчжурскі
Батанічнае апісанне
Вышыня дасягае 25-30 м. Ствол роўны, прамы, з разгалістай або шырокакруглявай ажурнай кронай, якая нагадвае крону некаторых відаў пальмы.
Васіль Міронавіч Якіменка
Біяграфія
У партызанах з чэрвеня 1942 года: камандзір аддзялення, узвода, камісар атрада, у кастрычніку 1943 — ліпені 1944 — 121 партызанскай брыгады імя А. Ф. Брагіна. З 1944 года ў органах юстыцыі, на партыйнай і адміністрацыйна-гаспадарчай працы.
Арэх маньчжурскі
Батанічнае апісанне
Кара цёмна-шэрая, парасткі жаўтлява-карычневыя апушаныя.
Лісце на хвосціках даўжынёй 5-20 см, чарговае, складанае, непарнапёрыстае, даўжынёй да 40-90 см (радзей да 1, 25 м), з 7-19 даўгавата-эліптычнымі пільчатымі лісточкамі памерамі 6-17 см у даўжыню і 2-7 см у шырыню. Ліставая пласцінка зубчастая, рэдка дробназубчатая, вяршыня яе завостраная, абаксіяльны бок апушаны.
Кветкі дробныя, аднаполыя, з’яўляюцца адначасова з распусканнем лісця. Тычынкавыя кветкі ў доўгіх віслых каташках, песцічныя — па 3-10 на канцах парасткаў. Цвіце ў красавіку — маі.
Плады касцянкападобныя сабраны па 3-7 у групу, авальныя, нагадваюць грэцкі арэх, але драбней (2,5—7,5 см) і маюць вельмі тоўстую зялёную або бураватую рабрыстую шкарлупіну. Ядро арэха мае малы памер, ядомае. Плады спеюць у жніўні — кастрычніку і хутка ападаюць на зямлю цалкам з раскрытым каляплоднікам. Каляплоднік — зялёны, пры паспяванні жухне, моцна апушаны, лёгка аддзяляецца ад арэха, ліпкі ад залозістых валасінак.
Лік храмасом 2n = 32.
Распаўсюджванне
Натуральны арэал віду — Маньчжурыя (паўночна-заходні Кітай), Далёкі Усход (Прымор’е і Прыамур’е), а таксама Карэйскі паўвостраў. Прысутнічае на Сахаліне.
Расце ў змешаных кедрава-шырокалісцевых лясах па далінах рэк і ў ніжнім поясе гор, узбіраючыся да вышыні 500—2800 м над узроўнем мора.
У культуры на тэрыторыі былога СССР сустракаецца ў Ленінградскай і Тульскай абласцях, у Беларусі, на Урале, у лесастэпавай і стэпавай палосах Паволжа.
Экалогія
Зімастойкі, пераносіць маразы па меншай меры да −45 ° (напрыклад, здавальняюча расце на поўдні Краснаярскага краю, у Кузбасе, на Алтаі, а таксама на тэрыторыі Паўночнай Амерыкі — у Эдмантане, Альберта, Канада). Аднак у сярэдняй паласе Расіі маладыя парасткі могуць сур’ёзна пакутаваць ад вясновых замаразкаў. У выпадку іх вымярзання новыя парасткі аднаўляюць рост са спячых пупышак у сярэдзіне чэрвеня. Святлалюбівы, але можа расці і ў цені. Аддае перавагу ўрадлівым увільготненым, друзлым глебам, адчувальны да недахопу глебавай і атмасфернай вільгаці.
Размножваецца насеннем (арэхамі) і каранёвым параснікам.
Арэх маньчжурскі ўступае ў пару плоданашэння ва ўзросце чатырох — васьмі гадоў (у культуры — у 12-15 гадоў). Цвіце ў канцы мая, у кастрычніку паспяваюць плады.
Жыве да 250 гадоў. Да 80-90 гадоў расце хутка, затым рост прыпыняецца.
У кулінарыі і медыцыне
Ядро арэха выкарыстоўваюць у кандытарскай прамысловасці ў свежым выглядзе і для атрымання высакаякаснага алею. Зародыш утрымлівае ў сярэднім 55 % высыхаючага тлустага алею, які не саступае па якасці грэцкаму алею.
У лісці знойдзена вялікая колькасць вітаміну С і караціна. Дзякуючы карысным уласцівасцям, маньчжурскі арэх выкарыстоўваецца ў народнай медыцыне. Нарыхтоўваюць кару, кару каранёў і арэхавы алей, які прымяняюць у якасці слабільнага і супрацьгельмінтавага сродка. Адвар лісця і пладовай коркі прымаюць супраць залатухі.
У лясной і садовай гаспадарцы і прамысловасці
Арэх маньчжурскі шырока выкарыстоўваецца для азелянення гарадоў. Адметны формай шырокай і круглявай кроны, незвычайным буйным лісцем.
Драўніна цвёрдая, прыгожай тэкстуры, з вузкай светла-шэрай абалонай і карычневым ядром. Выкарыстоўваецца на выраб мэблі, дробных вырабаў, высакаякаснай фанеры.
Іншае
Каляплоднік з’яўляецца крыніцай фарбавальніка для фарбавання скуры і футра, драўняных паўфабрыкатаў (марылка). Дапушчальныя да выкарыстання ў складзе фарбы для валасоў.
Шкарлупіну арэхаў выкарыстоўваюць у дэкаратыўна-прыкладным мастацтве.
Кара, лісце, плады ўтрымліваюць таніны. Меданос.
Таксанамія
Сінонімы :
Кёльнскае курфюрства
Кёльнскае курфюрства (Kurfürstentum Köln, Kurköln) — духоўнае княства ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі, якое існавала з X па пачатак XIX стст. Яно займала тэрыторыю, якую цяпер займае Кёльнская архідыяцэзія (Erzbistum Köln), і кіравалася архібіскупам, якія валодалі правамі курфюрста Свяшчэннай Рымскай імперыі. Да 1289 года сталіцай курфюрства быў Кёльн, пасля гэтага года — Бон. Духоўнае княства было секулярызавана ў 1803 годзе, напярэдадні роспуску імперыі.
Гісторыя
На месцы Кёльна існавала старажытнарымская Калонія Агрыпіна, і яшчэ з рымскіх часоў там размяшчалася рэзідэнцыя біскупа. У 953 годзе архібіскупы кёльнскія ўпершыню атрымалі значную свецкую ўладу, калі біскуп Бруна быў зроблены сваім братам — імператарам Атонам I — герцагам Латарынгскім. Каб прыслабіць феадалаў, якія пагражалі яго ўладзе, Атон I падаў Бруна і яго пераемнікам на пасадзе архібіскупаў прэрагатывы свецкіх князёў. Гэта паклала пачатак статусу Кёльна як курфюрства. Тэрыторыю курфюрства склалі часовыя ўладанні архібіскупа, уключаючы паласу па левым беразе Рэйна на ўсход ад Юліха і вестфальскіх зямель на правым беразе Рэйна.
У канцы XII стагоддзя права выбіраць імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі было замацавана за калегіяй з сямі выбаршчыкаў — чатырох свецкіх і трох духоўных — і Кёльнскае архібіскупства ўвайшло ў іх лік. Апроч звання курфюрста Імперыі, архібіскуп кёльнскі таксама быў эрцканцлерам Італіі (тэхнічна — з 1238 года, увесь час — з 1263 па 1803). У выніку бітвы пры Ворынгене 1288 года Кёльн атрымаў незалежнасць ад архібіскупа, таму рэзідэнцыя апошняга была перанесена ў Бон.
У XVI стагоддзі два кёльнскія архібіскупы перайшлі ў пратэстанцтва. Герман фон Від, прыняўшы лютэранства, пад ціскам Гропера быў вымушаны ў 1540-я гг. пакінуць пасаду архібіскупа. Адзін з яго пераемнікаў, Гебхард фон Вальдбург, які перайшоў у 1582 годзе ў кальвінізм, паспрабаваў секулярызаваць архібіскупства, што прывяло да Кёльнскай вайны, у час якой баварская армія ўзвяла на кафедру баварскага ж прынца Эрнста — першы буйны поспех контррэфармацыі ў Германіі. Пачынаючы з гэтага часу і да сярэдзіны XVIII стагоддзя архібіскупы кёльнскія належалі да малодшай лініі роду Вітэльсбахаў.
Герб курфюрства паўплываў на гербы нямецкіх гарадоў, якія знаходзіліся ў яго складзе: у іх прысутнічае чорны крыж на белым фоне. У 1824 годзе Кёльн ізноў стаў рэзідэнцыяй архібіскупа Кёльнскай рымска-каталіцкай архідыяцэзіі, і выконвае гэту функцыю дагэтуль.
Метр у секунду
Пераход паміж адзінкамі скорасці
Скорасць святла ў вакууме — фундаментальная фізічная пастаянная, па азначэнню, дакладна роўная метрам у секунду.
Кратныя адзінкі
Кіламетр у секунду (км/с, г. зн кіла-м/с) ровен 1000 м/с ці 3600 км/ч. Гэта адзінка рэдка ўжываецца ў зямных умовах, але выкарыстоўваецца ў астраноміі і касманаўтыцы.
Дробныя адзінкі
Сантыметр у секунду (см/с, г. зн. санты-м/с) з'яўляецца адзінкай скорасці з сістэме СГС і ровен 10−2 м/с.
Адзінкі з прыстаўкамі
Значэнні, большыя за 109, ужываць немэтазгодна, бо скорасць святла — найбольшая (наколькі на сёння вядома) скорасць, якая раўняецца м/с.
Антон Дрэкслер
Антон Дрэкслер (Anton Drexler;, Мюнхен, — , там жа) — заснавальнік Нямецкай рабочай партыі («Deutsche Arbeiterpartei»; DAP), якую пазней (пад назвай НСДАП) узначаліў Гітлер.
Біяграфія
Сын чыгуначнага рабочага. У 1902—23 гадах працаваў слесарам. У 1917 годзе ўступіў у толькі што заснаваную Нямецкую айчынную партыю. Таксама стаў членам Нямецкага акультнага таварыства Туле.
Палітычным настаўнікам Дрэкслера, быў доктар Паўль Тафель — дырэктар кампаніі MAN, які таксама быў членам «Таварыства Туле» і, акрамя таго, з'яўляўся лідарам Пангерманскага саюза. Асноўнай ідэяй доктара было стварэнне нацыяналістычнай партыі, якая б абапіралася на рабочых, у адрозненне ад падобных партый сярэдняга класа.
Чатырохімпульс
Чатырохі́мпульс, 4-і́мпульс — 4-вектар энергіі-імпульсу, рэлятывісцкае абагульненне класічнага трохмернага вектара імпульсу (колькасці руху) на чатырохмерную прастору-час. Тры кампаненты класічнага вектара імпульсу матэрыяльнай кропкі пры гэтым становяцца трыма прасторавымі кампанентамі вектара чатырохімпульсу. Часавай кампанентай вектара чатырохімпульсу пры гэтым з'яўляецца (з дакладнасцю да множніка) поўная энергія матэрыяльнай кропкі.
Антон Дрэкслер
Біяграфія
У сакавіку 1918 са сваімі калегамі заснаваў «Свабодны рабочы камітэт за добры мір» (Freier Arbeiterausschuß für einen guten Frieden), а пазней у тым жа годзе — кансерватыўны «Палітычны рабочы кружок» (Камітэт Незалежных рабочых).
Чатырохімпульс
Чатырохімпульс карысны пры рэлятывісцкіх разліках, бо ён з'яўляецца каварыянтным вектарам Лорэнца (чатырохвектарам) і таму яго норма (у лорэнцавай метрыцы) інварыянтная пры пераходзе ў іншую інерцыяльную сістэму адліку (яго кампаненты пры гэтым змяняюцца ў адпаведнасці з пераўтварэннямі Лорэнца).
Антон Дрэкслер
Біяграфія
5 студзеня 1919 года разам з Карлам Харэрам у піўной Штэрнекерброй заснаваў Нямецкую рабочую партыю, якая 24 лютага 1920 года была пераназвана ў Нацыянал-сацыялістычную нямецкую рабочую партыю. У студзені 1919 года Дрэкслер апублікаваў артыкул «Крушэнне пралетарскіх Інтэрнацыяналаў і крах ідэі ўсеагульнага братэрства». У тым жа годзе з'явіўся памфлет ''«Маё палітычнае абуджэнне. З дзённіка нямецкага рабочага-сацыяліста»'', на які звярнуў увагу малады Гітлер.
Чатырохімпульс
Квадрат чатырохімпульсу
Квадрат вектара чатырохімпульсу кропкавай часціцы з'яўляецца скалярным інварыянтам, роўным (з дакладнасцю да множніка \! c^2) квадрату масы часціцы: дзе c — скорасць святла, індэксы тут выкарыстана пагадненне аб сумаванні па паўторных індэксах.
Антон Дрэкслер
Біяграфія
Неўзабаве пасля таго, як Гітлер упершыню з'явіўся на сходзе Нямецкай рабочай партыі, ён стаў яе актыўным удзельнікам і ў 1921 годзе стаў яе новым старшынёй. Дрэкслер, які губляў уплыў, спрабаваў за яго спіной весці перамовы аб аб'яднанні з іншымі правымі партыямі. 25 ліпеня 1921 года Дрэкслер звярнуўся ў паліцыю з заявай аб правакацыйнай дзейнасці Гітлера. 29 ліпеня 1921 года Гітлер быў абраны старшынёй партыі. Дрэкслер быў прызначаны «ганаровым старшынёй» і захоўваў гэту пасаду да 1923 года. У Піўным путчы 1923 года Дрэкслер не ўдзельнічаў. З 1923 года, пасля забароны партыі, Дрэкслер уваходзіў у «Народны блок», у 1924—1928 гадах абіраўся ў дэпутаты баварскага ландтага. Пасля аднаўлення дзейнасці партыі ў 1925 годзе ён не прымаў удзелу ў яе дзейнасці, а пасля прыходу нацыстаў да ўлады ў 1933 годзе зноў уступіў у партыю. У 1934 годзе быў узнагароджаны «Ордэнам крыві» (памятным медалём у гонар путчу 1923 года), аднак больш не адыгрываў у палітыцы ніякай ролі.
Чатырохімпульс
Квадрат чатырохімпульсу
Матрыца g, якая ўваходзіць у скалярны здабытак 4-вектара p самога на сябе, з'яўляецца метрычным тэнзарам прасторы-часу. У спецыяльнай тэорыі адноснасці выкарыстоўваецца метрыка Мінкоўскага, адмысловы від матрыцы, які адпавядае плоскай (няскрыўленай) прасторы-часу: у гэтым выпадку
Антон Дрэкслер
Біяграфія
Гітлер апісаў яго ў «Майн Кампф» як чалавека, які «не быў салдатам», які «не прайшоў дастатковай школы жыцця», і таму застаўся чалавекам слабым і меў сумненні.
Чатырохімпульс
Квадрат чатырохімпульсу
Такім чынам, у СТА маса часціцы не мяняецца пры лорэнавых пераўтварэннях. Модуль чатырохімпульсу для рэальных часціц заўсёды неадмоўны (г. зн. 4-імпульс заўсёды часападобен ці светлападобен; ён мог бы быць адмоўным для гіпатэтычных тахіёнаў, рушачых хутчэй за святло). Чатырохімпульс фатонаў і іншых бязмасавых часціц мае нулявы модуль, для масіўных часціц модуль дадатны. У залежнасці ад пагаднення аб сігнатуры, модуль 4-імпульсу можа быць вызначан з процілеглым знакам.
Сувязь з 4-скорасцю
Для масіўнае часціцы 4-імпульс ровен здабытку яе масы на чатырохскорасць
а велічыня  — гэта множнік Лорэнца і d\tau — уласны час часціцы.
Кананічны імпульс у прасторы ў прысутнасці электрамагнітнага патэнцыялу
Для прымянення ў рэлятывісцкай квантавай механіцы мэтазгодна вызначыць «кананічны» чатырохімпульс Pμ, які прадстаўляе сабою суму чатырохімпульсу часціцы і здабытку яе электрычнага патэнцыялу на чатырохвектарны патэнцыял электрамагнітнага поля: дзе 4-патэнцыял ёсць вектар, састаўлены са скалярнага патэнцыялу \varphi (часавая кампанента) і 3-вектарнага патэнцыялу \vec{A} (прасторавая кампанента): Тым самым улічваюцца патэнцыяльная энергія зараджаных часціц у электрастатычным патэнцыяле і сіла Лорэнца, якая дзейнічае на рушачыя зараджаныя часціцы ў магнітным полі. Гэта дае магчымасць уключыць уздзеянне электрамагнітнага поля ва ўраўненне Шродзінгера.
Белы алеандр
«Белы алеандр» (White Oleander) — мастацкі фільм 2002 года рэжысёра. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Элісан Лоўмэн, Мішэль Пфайфер, Робін Райт, Рэнэ Зелвегер, Патрык Ф’юджыт, Коўл Хаўзер, Святлана Яфрэмава.
Мікалай Кузьміч Кавалёў
Мікалай Кузьміч Кавалёў (1918—1945) — падпалкоўнік Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Белы алеандр
Сюжэт
Бестурботнае каліфарнійскае жыццё Астрыд і Інгрыд Магнусэн, дачкі і маці, перапыняецца, калі ў Інгрыд з’яўляецца каханак. Парушыўшы ўсе ўласныя правілы, яна ўрэшце аказваецца ў турме за забойства. Для Астрыд пачынаецца адысея па прыёмных сем’ях, падчас якой яна імкліва сталее, пераглядаючы ўсё тое, чаму вучыла яе маці.
Мікалай Кузьміч Кавалёў
Біяграфія
Мікалай Кавалёў нарадзіўся ў жніўні 1918 года ў вёсцы Новая Селівонаўка (цяпер Рагачоўскі раён Гомельскай вобласці. Атрымаў сярэднюю адукацыю, пасля чаго працаваў тэхнікам у дэпо станцыі «Жлобін». у 1938 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую чырвоную Армію. У 1941 годзе ён кончыў ваенна-палітычнае вучылішча. Са жніўня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У 1943 годзе ён кончыў курыс «Выстрал». Да вясны 1945 года падпалкоўнік Мікалай Кавлёў камандаваў 1126-м стралковым палком 334-й стралковай дывізіі 2-й гвардзейкай арміі 3-га Беларускага форнта. Вызначыўся падчас баёў ва Усходняй Прусіі.
У сакавіку 1945 года полк Кавалёва прарваў нямецкую абарону каля Мазурскіх азёраў, прычыніўшы ворагу вялікія страты. Працягвая развіваць наступленне, полк пераадолеў пяць ліній варожых траншэяў і мінныя палі, пасля чаго выйшаў да вёскі Ленхефен (цяпер не існуе, знаходзілася у 37 кіламетрах на паўночным захадзе ад цяперашняга Баграціёнаўска). У раёне гэтай вёскі, Кавалёў, які дзейнічаў разам з невялікай групай байцоў свайго палка, знішчыў і ўзяў у плен некалькі дзясяткаў салдатаў і афіцэраў ворага, захапіў 6 гармат і 14 кулямётаў. 17 сакавіка 1945 года Кавалёў загінуў у баі. Пахаваны ў горадзе Баграціёнаўск Калінінградскай вобласці.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года падпалкоўнік Мікалай Кавалёў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, медалем.
У гонар Кавалёва названая вуліца ў Жлобіне.
Максіміліян II (кароль Баварыі)
Максіміліян II (Maximilian II. von Bayern, Максіміліян Іосіф;  — ) — кароль Баварыі з 1848 года, з дынастыі Вітэльсбахаў.
Біяграфія
Сын караля Людвіга I. Па заканчэнні ў 1831 годзе курсу гістарычных і юрыдычных навук у Гётынгене і Берліне, здзейсніў некалькі вялікіх падарожжаў па Германіі, Італіі і Грэцыі. Узыйшоў на прастол у 1848 годзе пасля адрачэння бацькі.
У 1863 годзе Максіміліян для папраўкі здароўя адправіўся ў Італію, але абвастрэнне адносін паміж Прусіяй і Даніяй выклікала яго на радзіму, дзе ён неўзабаве памёр. Помнікі Максіміліяну ўзведзены ў Мюнхене, Байрэйце, Ліндау і Кісінгене.
Культурная палітыка
Прытрымліваючыся традыцый дому Вітэльсбахаў, ён акружаў сябе мастакамі, музыкантамі і пісьменнікамі. У 1858 годзе ён заснаваў пры Мюнхенскай акадэміі дзве камісіі: адну — гістарычную, іншую — прыродазнаўчую і тэхнічную; першая зрабіла вялікі ўнёсак у справу вывучэння нямецкай гісторыі.
Унутраная палітыка
У якасці кіраўніка адрозніваўся некаторым лібералізмам; уплыву фаварытаў і палюбоўніц, якія кіравалі Баварыяй пры яго бацьку, быў пакладзены канец; распаўсюджванню народнай адукацыі перасталі чыніць перашкоды; друк стаў больш свабадным, і кароль не жадаў уступаць у сутычкі з народным прадстаўніцтвам, хоць яго не раз падахвочвалі яго да гэтага.
Знешняя палітыка
У 1848—1849 гадах Максіміліян выступіў рашучым праціўнікам імкненняў да германскага адзінства і ў процівагу гэтым імкненням стварыў план саюза дробных дзяржаў Сярэдняй Германіі пад вяршэнствам Баварыі, досыць моцнага, каб супрацьстаяць Прусіі і Аўстрыі.
Люверс
Люверс — від фурнітуры для вырабаў галантарэйнай, абутковай, швейнай і паліграфічнай прамысловасці. Люверсы прызначаны для ўмацавання краёў адтулін, праз якія прадзяваюць вяроўкі, шнуры, тасьму, трасы і г. д. Тэрмін прыйшоў з паруснай справы: люверсам называюць адтуліну ў парусе, абшытую ніткай або ўзмоцненую металічным кольцам, якое служыць для прадзяванне ў яго такелажа.
Люверсы выкарыстоўваюць пры вырабе рамянёў з тканіны і (радзей) скуры, пры стварэнні парашутных сістэм, пры вытворчасці розных відаў тэнтаў (для турызму, для адпачынку і камерцыі, на грузавыя аўтамабілі і г.д.), у абутковай вытворчасці, у рэкламнай справе для мацавання банэраў і перацяжак праз вуліцы, справаводстве (брашуроўкі і пламбавання папер) і інш.
Ваўчкі трохраздзельныя
Ваўчкі трохраздзельныя (Bídens tripartíta) — аднагадовая травяністая расліна; від роду  сямейства.
Назвы
Ваўчкі трохраздзельныя, чарада, сабачкі , лапатнік, сабачка.
Батанічнае апісанне
Лісце супраціўнае, з кароткімі крылатымі хвосцікамі, трохраздзельнае, з ланцэтападобнымі пільчата-зубчастымі долямі (сярэдняя доля буйней), голае, цёмна-зялёнае.
Сцябло адзіночнае, прамое, чырванаватае, уверсе супраціўна галінаванае.
Джош Буало
Джош Буало (Josh Boileau;, ) — ірландскі прафесійны гулец у снукер. Чэмпіён Еўропы 2016 года сярод гульцоў ва ўзросце да 21 года. Удзельнік кваліфікацыі да чэмпіянату свету 2016 года.
Міхаіл Фёдаравіч Краўчанка
Міхаіл Федаравіч Краўчанка (, Каменск-Уральскі —, Каменск-Уральскі) — савецкі спартсмен-матагоншчык, двухразовы чэмпіен СССР па спидвею на ледзе ў класе матацыклаў 125 см3, пяць разоў станавіўся срэбным прызерам і двойчы бронзавым прызерам чэмпіянату СССР па матагонках на ледзе ў класе матацыклаў 125 см3; чэмпіен СССР па шашэйна-кальцавых матагонках у класе матацыклаў 125 см3 «А» 1975 года, чатырохразовы сярэбраны прызер чэмпіянату СССР па шашэйна-кальцавых матагонках у класах 125 см3 «А», 175 см3 «Б»; шматразовы пераможца і прызер чэмпіянату РСФСР і Узброеных Сіл; майстар спорту СССР.
Біяграфія
Міхаіл Краўчанка нарадзіўся 3 жніўня 1952 года ў горадзе Каменску-Уральскі Свярдлоўскай вобласці, скончыў там васьмігадовую школу № 32, прафесійнае тэхнічнае вучылішча і ў 1971 годзе пайшоў у войска, службу праходзіў у Групе Савецкіх Войскаў у Германіі (ГСВГ), праз паўгода службы быў залічаны ў СКА ГСВГ, па заканчэнні двух гадоў тэрміновай службы застаўся на звыштэрміновую і служыў да 1980 г.
Памер 14 красавіка 2011 года ў г. Каменская-Ўральскім.
Спартыўная кар'ера
Ужо ў школьныя гады Краўчанка ўпарта займаўся спортам: станавіўся пераможцам і прызерам гарадскіх спаборніцтваў па лыжных гонках, а пры дасягненні 15 гадоў пачаў займацца ў Каменск-Уральскім гарадскім мотоклубе ДТСААФ, пад кіраўніцтвам ганаровага майстра спорту СССР Вячаслава Паўлавіча Чупина і заслужанага трэнера РСФСР Уладзіміра Васільевіча Друзя. Праз год Краўчанка ўжо стаў чэмпіенам вобласці па мотакросе сярод юнакоў і яму было прысвоена званне Кандыдата ў Майстры Спорту СССР. У 1968 годзе Краўчанка быў залічаны ў зборную каманду РСФСР па матагонках. Далей, падчас службы ў арміі за дасягненні ў спорце ен быў залічаны ў зборную каманду СССР, з поспехам выступаў на ўсесаюзных спаборніцтвах па шашэйна - кальцавых матагонках у класе матацыклаў 125 см3 «А», матагонках на ледзе ў класе матацыклаў 125 см3, ипподрому, спидвею па гаревой дарожцы і матацыклетным кросе.
У розны час прадстаўляў клубы: СКА ГСВГ (ГДР), РСФСР. Беларуская ССР, Украінская ССР, Каменск — Уральскі мотаклуб.
Спартыўную кар'еру скончыў у 1989 годзе.
Шашэйна—колцавыя матацыклетныя гонкі
Чэмпіянат СССР па шасейна — кальцавых матацыклетным гонках праходзіў у чатыры этапы, на чатырох цалкам розных траса Рыгі, Вільяндзі і Таліна.
Першы этап праходзіў у Рызе (Латвійская ССР) на ўчастку трасы «Бикерниеки» працягласцю 3850 метраў, званым «Кальцо майстэрства» (ад 20 да 28 колаў). Другі этап праходзіў гэтак жа ў Рызе, на трасе «Бикерниеки», на ўчастку «Вялікае кальцо» працягласцю 5495 метраў, які уключаў у сябе значную частку «Кольцы майстэрства» (ад 11 да 21 круга). Трэці этап праходзіў у г. Вільяндзі (Эстонская ССР) на трасе «Вана — Выйду» працягласцю 4750 метраў. Чацвёрты, заключны этап праходзіў у г. Таліне (Эстонская ССР) на трасе «Пірыта», працягласцю 6000 метраў (ад 6 да 19 колаў у залежнасці ад класа матацыклаў).
Кожны этап чэмпіянату ставіў перад пілотамі розныя задачы: трасы моцна адрозніваліся адна ад іншай па колькасці стромкіх паваротаў і прамых, хуткасных участкаў, што ў сваю чаргу ўплывала на спосаб і характар ​​праходжання трасы, а часцяком і змушала спартсменаў ўносіць змены ў канфігурацыю матацыклаў. Так «Кальцо майстэрства» (Рыга) мела толькі адзін прамы ўчастак (старт — фініш) і складалася ў асноўным з паваротаў розных радыусаў, што патрабавала ад спартсменаў ўмення хуткаснага праходжання віражоў і ня дазваляла нарошчваць перавагу ў гонцы за кошт моцнага матора. Траса трэцяга этапу «Вана — Выйду» (Вільяндзі), насупраць мела ўсяго тры стромкіх павароту і складалася па большай частцы з хуткасных участкаў, траса з такой праекціроўкай дазваляла пілотам максімальна выкарыстоўваць хуткасныя магчымасці сваіх матацыклаў. Фінал чэмпіянату СССР па ШКМГ праходзіў на трасе «Пірыта» (Талін), гэтая траса лічылася універсальнай з-за мноства хуткасных участкаў і вялікай колькасці паваротаў з рознымі радыусамі, што ў сваю чаргу гэтак жа патрабавала ад гоншчыкаў універсальнай тэхнікі вядзення матацыклаў. Іншымі словамі, такі расклад характарыстык трас дазваляў выходзіць у лідары чэмпіянату толькі спецыялістам «шырокага профілю»: спартсменам, якія могуць дамагацца поспеху на хуткасных трасах гэтак жа як на трасах якія патрабуюць майстэрства кіравання матацыклам на віражах.
Па рэгламенце спаборніцтваў пераможца ў асабістым заліку вызначаўся па выніках трох лепшых этапаў, 8-10 жніўні 1975 у Талін прыбыло больш за 200 спартсменаў, што б завяршыць спрэчку за вышэйшыя прыступкі п'едэстала пашаны ў розных класах. У класе 125 см³ «А» М. Краўчанка выйшаў на старт фінальнага этапу чэмпіянату СССР па шашэйна-кальцавых матацыклетным гонках ужо ў рангу датэрміновага чэмпіёна.
Арэх чорны
Арэх чорны (Juglans nigra) — від дрэў з роду Арэх сямейства Арэхавыя. Натуральны арэал віду — Паўночная Амерыка (ЗША і Канада). У 1629 годзе арэх чорны быў завезены ў Еўропу.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 40 метраў з цёмнай, амаль чорнай карой, пакрытай глыбокімі расколінамі.
Лісце даўжынёй 25-50 см, чарговае, непарнапёрыстае, з 11-23 даўгавата-яйкападобнымі светла-зялёнымі лісточкамі. Лісточкі даўжынёй 6-10 см, шырынёй да 3 см, паступова звужваюцца да верхавіны, аснаванне закругленае, злёгку нераўнабокае, край няправільна-дробназубчасты.
Плод зялёны, шарападобны або грушападобны, дыяметрам 3,5—5 см, пакрыты залозістымі валасінкамі. Эндакарпій (арэх) круглы або яйкападобны, завостраны на вяршыні, з тоўстай шкарлупінай, нагадвае грэцкі арэх.
Марочна
Назву Марочна маюць:
Альманія — Вітаем у Германіі
«Альманія — Вітаем у Германіі» (Almanya – Willkommen in Deutschland) — мастацкі фільм 2011 года рэжысёра. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Ведат Эрынджын, Фахры Агюн Ярдым, Лілай Хусэр.
Сюжэт
10 верасня 1964 года Германія адчыніла дзверы сотням тысяч працоўных эмігрантаў. Праз 45 гадоў сям’я Хюсэіна, які прыехаў сюды з Турцыі, значна павялічылася, у кожнага з сямейнікаў сваё жыццё і свае праблемы. Атрымаўшы пад старасць нямецкае грамадзянства, Хюсэін з жонкаю, дзецьмі ды ўнукамі выпраўляецца ў падарожжа ў Турцыю, каб нагадаць маладзейшым пра іх карані.