cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BioShock Infinite
Музыка
Арыгінальны саўндтрэк для «BioShock Infinite» быў складзены, які раней складаў саўндтрэкі для «BioShock» і «BioShock 2». Кен Левін заявіў, што музыка з «Infinite» «значна адрознівалася ў параўнанні з папярэднімі гульнямі серыі, напісаная большай колькасцю „інструментаў і стылю“». Ён адчуваў, што гульня надала «нашмат больш амерыканскіх пачуццяў», і дадаў, што каманда хацела «крыху больш Дзікага Захаду». Левін пракаменціраваў, што музыка была часткова натхнёнай музыкай Джоні Грынвуда для «'», якая служыла ў якасці «добрага» адпраўнога пункта, і саўндтрэка для фільма «'».
З самага пачатку ў працэсе распрацоўкі Шыман выбраў зусім новы падыход да музыкі для «Infinite» з-за яе адрозненняў з папярэднімі гульнямі «BioShock». Ён сказаў, што ў параўнанні з папярэднімі гульнямі, сусвет «Infinite» і час падзей былі «зусім іншымі і ўнікальнымі ў многіх адносінах», і што ён быў «значна больш канкрэтызаваны ў плане персанажаў» сюжэтам двух галоўных герояў. Шыман адзначыў, што ён працаваў над музыкай на працягу працяглага перыяду часу, і ў сувязі з доўгім і складаным цыклам распрацоўкі гульні праца заняла шмат часу, каб знайсці правільны падыход да саўндтрэку. Пасля доўгіх эксперыментаў Шыман выявіў, што выкарыстанне больш простай музыкі было лепшым для гульні, паколькі ён адчуваў, што гэта ўзгадняецца з прастатой 1912 года. Тым не менш, Шыман заявіў, што ён не абмяжоўвае сябе музыкай таго часу і дадаў, што падчас стварэння гульні 1912 год быў вельмі ўплывовым, але не вызначальным. Ён сказаў: «Я не хачу імітаваць папулярную музыку 1912 года, якая не асабліва эмацыйная для нашых вушэй у 2013 годзе». Першапачаткова выкарыстоўваючы працы з больш аркестравым падыходам, Шыман пазней пачаў выкарыстоўваць невялікія ансамблі струнных інструментаў ад трох да дзесяці ігракоў, каб скласці для гульні адносна просты саўндтрэк. Шыман таксама называе Элізабет крытычна важным элементам для музыкі, патлумачыўшы, што «шмат музыкі адносіцца да яе, а таксама некаторых з эмацыйных рэчаў, якія яна перажывае». Ён працягваў апісваць музыку «Infinite», як «больш эмацыйны саўндтрэк», як адносіны паміж двума ключавымі персанажамі ў гульні, Букерам і Элізабет.
Саўндтрэк «BioShock Infinite», арыгінальная музыка і песні, атрымалі шматлікія ўзнагароды. Гульня заваявала ўзнагароду «Найлепшая песня ў гульні» («» у выкананні Кортні Дрэйпер і Троя Бэйкера) і была намінаваная на найлепшы саўндтрэк на «VGX» 2013 года. Яна пазней выйграла ўзнагароду на 17-ай цырымоніі «D.I.C.E.» за выдатныя дасягненні ў арыгінальным складзе музыкі і перамагла ў намінацыі «Найлепшая музыка ў гульні» на 3-цяй штогадовай цырымоніі «New York Videogame Critics Circle Awards». Гульня таксама выйграла «Song Collection» Нацыянальнай акадэміі гандлю відэагульнямі 2013 года і перамагла ў намінацыі «Арыгінальная музыка» ў 10-й цырымоніі Брытанскай акадэміі відэагульняў. Гульня заваявала тры ўзнагароды на 12-й штогадовай «Audio Network Guild Awards»: музыка года, найлепшы арыгінальны інструментальны трэк («Lighter Than Air») і найлепшае выкарыстанне ліцэнзаванай музыкі.
Перад выпускам
Праз тыдзень пасля абвяшчэння «BioShock Infinite» была выстаўлена на «», дзе яна атрымала свае першыя ўзнагароды, выйграўшы «Game of the Show» і «Найлепшая гульня для Xbox 360» паводле «IGN». Яна была намінавана на «Самую чаканую гульню» паводле «», але не выйграла. «Infinite» была на дысплеі для відэагульняў на «Electronic Entertainment Expo 2011» (E3 2011), дзе яна была шмат чым узнагароджана, выйграўшы больш за 85 рэдакцыйных узнагарод, 39 з якіх былі «Game of the Show». У прыватнасці, на выстаўцы «E3 2011» гульня выйграла ўсе чатыры намінацыі ад «» за «Best of Show», «Найлепшую арыгінальную гульню», «Найлепшую PC-гульню» і «Найлепшую экшн/прыгодніцкую гульню». «Infinite» зноў была намінавана на «Самую чаканую гульню» на «Spike Video Game Awards» у 2011 і 2012 гадах. Гульня таксама атрымала дзве паслядоўныя намінацыі прэміі «Залаты джойсцік» на «One to Watch» у 2011 і 2012 гадах.
Крытыка
«BioShock Infinite» атрымала прызнанне крытыкаў пасля рэлізу. Рэцэнзенты асабліва хвалілі сюжэт, сетынг і візуальны арт-дызайн. Сайт «GameRankings» даў «BioShock Infinite» сярэдні рэйтынг 96 % на аснове 17 аглядаў для версіі «PlayStation 3», 93 % на аснове 39 аглядаў для версіі «PC» і 92 % на аснове 27 аглядаў для версіі «Xbox 360». «Metacritic» даў гульні адзнаку 94/100 ад 27 крытыкаў для версіі «PlayStation 3», 94/100 ад 68 крытыкаў для версіі «PC» і 93/100 ад 33 крытыкаў для версіі «Xbox 360». Гульня на ўсіх трох версіях платформы адносіцца да тых, што атрымалі «ўсеагульнае прызнанне». Паводле «Metacritic» «BioShock Infinite» мела трэці рэйтынг відэагульняў 2013 года на ўсіх платформах, вышэй знаходзіліся толькі «Grand Theft Auto V» і «».
Шырокае прызнанне было накіравана да сюжэту, некалькі крытыкаў называюць яго адным з найлепшых у відэа-гульнях. Сюжэт быў добра прыняты, Джарэд Ньюман з «Time» хваліць яго здольнасць да аператыўнага каментарыя і крытыкі ад гульцоў як праўдзівай ацэнкі гульні. Некаторыя крытыкі, у тым ліку Адам Сеслер з «Rev3Games», таксама высока ацанілі сюжэт «BioShock Infinite», адзначыўшы, што яго здольнасць спрытна абыйсці гульца і ўзаемадзеянне прывялі да сюжэту, які можа працаваць толькі ў гульні. Сюжэтны паварот у канцы пераважна хвалілі , некалькі крытыкаў прадказвалі, што гэта будзе правакаваць дыскусію, і што гэта зроблена, каб пакінуць глыбокае ўражанне на гульцоў, падахвочваючы іх перайграць гульню. Яны таксама ў цэлым пагадзіліся, што канец «Infinite» лепшы, чым у арыгінальнай «BioShock». Крытык Грэгары патлумачыў, што, у адрозненні ад свайго папярэдніка, «Infinite» не страціў імпульс пасля выяўлення сюжэтнага павароту. Некаторыя крытыкі, якія ў цэлым хвалілі канцоўку, прызнавалі, што яна пакутавала ад сюжэтных дзір і лагічных ляпаў. «» назваў яе «канцоўкай, што не мае сэнсу ў сусвеце гульні». З’явіліся некалькі артыкулаў, якія спрабавалі растлумачыць канцоўку гульні.
Роля Элізабет у геймплэі і сюжэце атрымала шырокае адабрэнне. Яе рэалізацыя, як «A.I.» партнёра для Букера, які кіруецца гульцом, была апісана крытыкам Саліванам як «цалкам геніяльная». Некалькі крытыкаў сказалі, што гэта асноўны аспект, які адрознівае «Infinite» ад сваіх папярэднікаў. Спецыяльныя хвалы былі дадзеныя не толькі здольнасці Элізабет клапаціцца пра сябе ў баі, але актыўна дапамагаць гульцу, знаходзячы боепрыпасы і здароўе, і адкрываць разрывы. Крытыкі таксама прызналі, што Элізабет не толькі баявы партнёры, але і кампаньён, які выклікае эмацыйную рэакцыю гульца. Том Брамвел з «Eurogamer» адчуваў, што гульня «стварае сямейную сувязь» паміж Элізабет і Букерам, Саліван заявіў, што яна адчувала сябе «сябрам». Мак-Кефры патлумачыў, што прысутнасць Элізабет у гульні прадугледжвае матывацыю і эмацыйную глыбіню, тое, чаго, ён лічыў, хапала і арыгінальнаму «BioShock». «Edge» называюць Элізабет «''тэхнічным трыумфам, найбольш падобным „А. І.“ кампаньёнам з „Half-Life 2“ з Алікс Вэнс''». Саліван кажа пра тое, што яе «паводзіны прымушаюць вас забыцца, што яна персанаж ​​відэагульні». Некаторыя крытыкі таксама высока ацанілі адносіны і ўзаемадзеянне Элізабет з Букерам, лічачы, што яны ўтварылі ядро ​​сюжэту гульні. Мікель Рэпараз з «Official Xbox Magazine» растлумачыў, што «ўзаемадзеянне паміж Элізабет і Букерам з’яўляецца сэрцам і душой, што робіць „BioShock Infinite“ незабыўным».
Агучванне персанажаў Троем Бэйкерам і Кортні Дрэйпер было добра прынята. Асабліва хвалілі за іх выступы ў ролях Букера і Элізабет адпаведна. Аўдыё і саўндтрэк таксама атрымалі станоўчыя водгукі. Джош Віртанен з «Cheat Code Central» заявіў, што «з абсурдна таленавітымі акцёрамі, якія стварылі сапраўды жудасны выбар музыкі для стварэння настрою, гэтая гульня гучыць фантастычна ад пачатку да канца».
Хоць баявы геймплэй быў у асноўным добра прыняты і высока ацэнены, гэта найбольш палярызаваны аспект гульні. Том Хогінс з «Daily Telegraph» адзначыў, што «перастрэлкі далёка не найлепшы кампанент „Infinite“». Тым не менш, крытыкі выказалі меркаванне, што перастрэлкі гульні і стральба палепшаныя ў параўнанні з яе папярэднікамі. Пашыранае асяроддзе гульні было таксама добра ўспрынятае. «Edge» адзначыў, што яно заклікала гульца больш думаць тактычна і імправізаваць. Том Францыск з «» і Хогінс адчувалі, што ў цэлым баявая сістэма «Infinite» была палепшаная ў параўнанні з папярэднімі гульнямі «BioShock» дзякуючы дынамізму пашыранага асяроддзя. Даданне амерыканскіх горак атрымала асабліваю пахвалу ад крытыкаў. Саліван лічыць, што амерыканскія горкі «забяспечваюць новы досвед для цалкам», а Грэгары назваў гэта «рэальным гульня-чэйнджэрам». Крытыкі таксама атрымалі асалоду ад «Vigors», зброі і апгрэйдаў. Мак-Кефры хваліў «мноства баявых варыянтаў».
У адрозненні ад гэтага геймплэй быў раскрытыкаваны некаторымі экспертамі як манатонны і нудны. Стывен Бернс з «» тлумачыў адсутнасць рэальнага сэнсу эскалацыі канфлікту ў гульні або вельмі цяжкіх баёў з ворагамі. Некаторыя з іх таксама адзначылі, што «Infinite» — горшы шутар у параўнанні з ролевай сістэмай «System Shock». Ньюман заявіў, што «баі здаюцца занадта абмежаванымі ў выніку». Былі таксама скаргі, што сярэдняя частка гульні была пракладзена па недахопах геймплэя. Крытыкі выказалі расчараванне тым, што ў гульні ёсць толькі два віды зброі ў гульца. Рэпараз казаў, што гэта, нароўні з адсутнасцю дзіўных мадэрнізацый, зрабіла «Infinite» менш вынаходлівай «баявой гульнёй», якая не зусім дацягвае да высокіх стандартаў «BioShock». Крытыка таксама была накіравана на «бедныя» смерці ў баі. Былі скаргі, што гэта прывяло да меншай складанасці гульні.
Продажы
У першы тыдзень рэлізу «BioShock Infinite» была самай прадаванай гульнёй у «Top 10 PC Charts» у «Steam». У Злучаных Штатах «BioShock Infinite» была самай прадаванай гульнёй на кансолі ў сакавіку 2013 года, з больш чым 878 000 прададзеных асобнікаў; гэтыя лічбы не ўключаюць у сябе лічбавыя продажы, такія як праз «Steam». «Take Two» паведамілі ў сваёй справаздачы, што былі прададзены 3 700 000 копій гульні ў розніцу за май 2013 года, продажы перавысілі 4 млн у канцы ліпеня. Паводле «Take Two», былі прададзены больш за 6 мільёнаў копій гульні па стане на май 2014 года і 11 млн годам пазней.
Узнагароды
«BioShock Infinite» атрымала шматлікія ўзнагароды і намінацыі ў канцы года. Пасля яе выхаду ў 2013 годзе яна выйграла ўзнагароду «Гульня года» ад 42 публікацый, у тым ліку «Associated Press» , «CNN» , «Electronic Gaming Monthly» , «Entertainment Weekly» , «Forbes» і «». Гульня таксама атрымала прыз за найлепшы шутар года ад шэрага публікацый, у тым ліку «The Escapist», «Game Informer» , «'» , «'» , «IGN» , «Official Xbox Magazine» і «PlayStation Universe».
У 2013 годзе «BioShock Infinite» атрымала ўзнагароду за «Найлепшы візуальны дызайн» на 31-м «»,, а таксама атрымала дадатковыя намінацыі на «Гульню года», «Найлепшы сюжэт», «Студыю года» (Irrational Games) і «Найлепшы гульнявы ​​момант» (Hallelujah) ; Кен Левін таксама атрымаў першае «Lifetime Achievement Award» ад «Golden Joysticks» за яго дасягненні ў відэа-гульнях. На 5-ым штогадовым «Inside Gaming Awards» гульня атрымала дзве ўзнагароды за «найлепшую графіку» і «найлепшы сюжэт», таксама была намінавана на «Гульню года», «Самую захапляльную гульню», «Найлепшую агучку», «Найлепшы дадатковы кантэнт» («Burial at Sea — Episode One») і «Выбар геймераў». На «VGX» 2013 года «Infinite» выйграла тры ўзнагароды за «Найлепшы шутар», «Найлепшую песню ў гульні» («Will the Circle Be Unbroken?») і «Персанажаў ​​года» (блізняты Лютэс); яна атрымала шэсць намінацый на дадатковыя «Гульню года», «Студыю года» (Irrational Games), «Найлепшую гульню для Xbox», «Найлепшы голас акцёра» (Трой Бэйкер), «Найлепшы голас актрысы» (Кортні Дрэйпер) і «Найлепшы саўндтрэк».
У 2014 годзе «BioShock Infinite» выйграла дзве ўзнагароды на 17-й штогадовай «» за «Гульню года ў стылі экшн» і «Выдатныя дасягненні ў арыгінальным складзе музыкі» і была намінавана на яшчэ чатыры ўзнагароды: «Гульню года», «Выдатныя дасягненні ў мастацтве», «Выдатныя дасягненні ў гуку» і «Выдатныя дасягненні ў сюжэце». Яна выйграла «Найлепшую музыку ў гульні» на 3-яй «Annual New York Videogame Critics Circle Awards» і была намінавана на яшчэ чатыры ўзнагароды, у тым ліку «Найлепшую гульню». У 2013 г. гульня заваявала шэсць узнагарод на «Нацыянальнай акадэміі гандлю відэагульнямі» і была намінавана на яшчэ шэсць, уключаючы «Гульню года». Яна таксама была намінавана на «Выдатную прыгодніцкую/экшн гульню» на 18-ай цырымоніі ўзнагароджвання «». «Infinite» выйграла «Арыгінальную музыку» ў 10-й «Брытанскай акадэміі відэагульняў» і тры намінацыі за «Мастацкія дасягненні», «Дасягненні ў гуку» і «Найлепшы выканаўца» (Кортні Дрэйпер). Гульня выйграла абедзве намінацыі, у якіх яна прымала ўдзел у 14-й штогадовай «»: «Найлепшае аўдыё» і «Найлепшыя візуальныя эфекты». Гульня выйграла тры ўзнагароды на 12-й «Annual Game Audio Network Guild Awards», у тым ліку «Музыку года» і была намінавана на яшчэ чатыры, у тым ліку «Аўдыё года».
«BioShock Infinite» з’явілася ў некалькі спісах «Топ гульняў» розных выданняў. У ліпені 2013 года «GamesRadar» паставіла сюжэт гульні на адзінаццатае месца ў сваім спісе «Найлепшыя сюжэты відэагульняў за ўсю гісторыю». У верасні 2013 года «Official Xbox Magazine» уключыў гульню ў свой спіс «Найлепшых гульняў для Xbox». У тым жа месяцы «IGN» размясціў «Infinite» пад нумарам трыццаць адзін у яго спісе «Топ-100 шутараў ад першай асобы», а ў кастрычніку 2013 года ў сваім спісе «Top 25 гульняў для Xbox 360» пад нумарам дванаццаць. У кастрычніку 2013 года «WatchMojo.com» размясціў сюжэт «Infinite» пад нумарам адзін у яго спісе «Top 10 гульняў з выдатным сюжэтам». У лістападзе 2013 года «Eurogamer» размясціў «Infinite» на дваццаць пятае месца ў яго спісе «Top 50 гульняў пакалення», а «Hardcore Gamer» ацаніў яе дванаццатым месцам у сваім спісе «Top 100 гульняў пакалення». У тым жа месяцы «Complex» памясціў «Infinite» пад нумарам дваццаць у яго спісе «Найлепшыя відэагульні апошняга пакалення для Xbox 360», а «PlayStation Universe» паставіў яе пад нумарам восем у яго спіс «100 найлепшых гульняў пакалення для PS3». У снежні 2013 года «PlayStation Official Magazine» памясціў «Infinite» на пятае ў яго спіс «Найлепшыя гульні для PS3 — найлепшыя з пакалення», і пахваліў яе сюжэт, як «мабыць, найлепшую апісальную частку цэлага пакалення».
Тэмы
Шон Робертсан, вядучы мастак гульні, заявіў, што, нягледзячы на некалькі, гульня будзе даследчыцкай, сюжэт жа ў рэшце рэшт апынуўся іншым. Робертсан растлумачыў, што тэмы былі там, каб служыць у якасці фону і рамкі «больш чалавечага памеру» і эмацыйна рэзананснага сюжэту пра людзей. Ён працягваў казаць, што, нягледзячы на тое, што «сюжэт памеру оперы» і «палітычная нестабільнасць» будуць служыць фонам, сюжэт, у канчатковым рахунку, аб Букеры і Элізабет.
Кен Левін, крэатыўны дырэктар гульні, заявіў, што гульцы павінны рабіць свае ўласныя высновы з гульні, і ў канчатковым рахунку вырашыць, «што такое добра і дрэнна». Ён растлумачыў, што «ёсць шмат частак „Infinite“, якія адкрытыя для інтэрпрэтацыі, і мэтай з’яўлялася тое, каб вы высоўвалі свае ўласныя тэорыі аб іх». Для гэтага Левін пазбегнуў прадастаўлення аўтарытэтнага канчатковага адказу адносна канцоўкі гульні, адказваючы: «''На самой справе важна тое, што думаюць людзі. Чаму мая інтэрпрэтацыя больш важная, чым ваша?''». Прызнаючы, што фанаты абмяркоўваюць і расчароўваюцца ў тэмах «Infinite», Левін быў усё-такі задаволены празрыстасцю гульні, заявіўшы, што гэта быў яго намер, і параўнаў з інтэрпрэтацыяй з некаторых са сваіх любімых фільмаў «Касмічная адысея 2001 года», «'», «'», «'» і «'». Роб Крослі з «» заявіў, што «[Паводле Левіна] [гульнявая] з’яўляецца, адзіным, што дае сюжэту нешта ўнікальнае ў гульнях, яшчэ адзначаецца ў кінаінтэрпрэтацыях».
Левін сцвярджаў, што асноўныя паведамленні ў «Infinite» былі не асабістымі, не палітычнымі, настойваючы, што яны былі гістарычнымі. У адказ людзям, якія абмяркоўваюць Калумбію як «расісцкае грамадства», ён сказаў, што гульня не рабіла ніякіх асаблівых пунктаў аб тэме расізму і што ён у гульні быў толькі «фактарам ​​часу». Расізм, які малюецца ў Калумбіі, быў заўважаны Левінам «больш адлюстраваннем таго, якія расавыя адносіны ў ЗША былі ў 1912 годзе»; Левін патлумачыў, што гульня была «менш пра вывучэнне добрых і дрэнных бакоў расізму і больш пра справядлівае адлюстраванне часу і яго ўплыў на тую эпоху». Ён адзначыў, што некалькі гістарычных амерыканскіх дзеячоў, такія як бацькі-заснавальнікі Абрахам Лінкальн і Тэадор Рузвельт былі «людзьмі свайго часу», вялікія людзі, якія былі, тым не менш расістамі. Такім чынам, Левін лічыў, што карціны нацыяналізму і расізму былі гарантаваныя ў гульні, заявіўшы, што не рабіць так было бы «падманам» і «дзіўным» ў той перыяд часу.
У дадатак да расізму, гульня была інтэрпрэтавана як вырашэнне палітычных і сацыяльных праблем, а таксама паказвала некалькі тэм, такіх як канстанты і пераменныя, амерыканская выключнасць , , фундаменталізм , нацыяналізм ,  , культызм , папулізм , рэлігія ,  ,  , множныя рэальнасці ,  ,  ,  , свабода волі , надзея , агіда да сябе ,  ,  і.
Тэма гульні «пастаянныя і пераменныя» атрымала значную ўвагу, яна ў першую чаргу звярталася да персанажаў Роберта і Разалінды Лютэс, якія паказаны ў якасці ключавых фігур Калумбіі і драйверамі для падзей гульні. У пачатку гульні яны просяць Букера падкінуць манету, якая падала арлом уверх 122 разы са 122 кідкоў, пра што засведчаны ўліковыя знакі на абодвух баках платы, якую насіў Роберт). Гэта паказвае, што Лютэсы прыцягнулі іншага Букера з такой жа колькасці альтэрнатыўных рэальнасцей для таго, каб дасягнуць сваіх мэтаў. Манетны фліп прысутнічае ў кожным сусвеце і, такім чынам, ён асуджаны заўсёды мець той жа вынік . Гэтая сцэна была параўнана з такімі працамі, як «'» і «'», якія маюць падобныя тэмы аб прадмеце выбару супраць лёсу . Тэма аповеду некалькіх рэальнасцей, у прыватнасці, таксама праводзіць паралелі з тым, што, у адрозненні ад папярэдніх гульняў «BioShock», у «Infinite» была толькі адна канцоўка, нягледзячы на мараль рашэння. Крыс Колер з «Wired» патлумачыў, што, падобна таму, як альтэрнатыўныя сусветы ўнутры гісторыі ўсё мелі свае падобныя «канстанты» і розныя «пераменныя», гульня можа быць прайграная бясконцым лікам спосабаў, але некаторыя рэчы заўсёды будуць аднолькавымі. Том Філіпс з «Eurogamer» пагадзіўся, інтэрпрэтуючы радок Элізабет («Мы плаваем у розных акіянах, але зямля на тым жа беразе»), што гэта азначае, што, як і падарожжы Букера ў розных сусветах, розныя гульцы будзе мець розны досвед на працягу ўсёй гульні, але, тым не менш, усё ж дасягнуць аднолькавага фіналу. Гэта прывяло некаторых да ідэнтыфікацыі «BioShock Infinite» як метагульні і метакаментарыя да ўсяго працэсу гульні, які мае розныя варыянты ў гульнях.
Некаторыя крытыкі зрабілі выснову, што «Infinite» — альтэрнатыўная версія папярэдніх гульняў «BioShock», параўноўваючы іх элементы гульні, такія як галоўныя героі, антаганісты, сетынг і сюжэт. Тэма альтэрнатыўных сусветаў і тлумачэнне Элізабет, што «Там заўсёды маяк, заўсёды ёсць чалавек, заўсёды ёсць горад» былі названыя падмацаваннем да гэтага.
Палеміка
Выява Закарыі Комстака як фанатыка таксама лічыцца абразлівай для «геймераў з моцнымі рэлігійнымі пачуццямі». Член каманды распрацоўшчыкаў «BioShock Infinite» нават пагражаў падаць у адстаўку з-за канцоўкі гульні, вераючы, што гульня кажа: «Быць рэлігійным значыць быць злым». Комстак быў зменены пасля таго, як Левін пагаварыў з распрацоўшчыкам, які дапамог Левіну перагледзець паняцце прабачэння ў Новым Запавеце, і ўсталяваць, чаму людзі прыйшлі да таго, каб прытрымлівацца Комстака і зразумець экстатычны рэлігійны досвед. Левін паахвяравў цэнзураваннем персанажа, каб прадставіць сюжэт лепш для шырокай аўдыторыі. Вядомы выпадак, калі гулец, які лічыў сябе «набожным вернікам», пакрыўдзіўся на прымусовае хрышчэнне, якое Букер атрымлівае перад уваходам у Калумбію, запатрабаваў вяртання грошай, бо не ведаў загадзя гэтага кантэнту ў гульні. Патрысія Эрнандэс з «Kotaku» лічыць, што сцэна хрышчэння была «выдатнай» у кантэксце відэагульняў як віду мастацтва, і сцэна выклікала шматлікія водгукі ў сацыяльных медыя. Сцэны хрышчэння на працягу ўсёй гульні была таксама інтэрпрэтаваны некаторымі крытыкамі не як крытыка хрысціянства або рэлігіі, а як прадстаўленне такіх тэм, як воля, зло, адраджэнне і адкупленне.
Паказ гвалту
Рус Мак-Лафлін з «VentureBeat» заявіў, што раптоўны гвалт на карнавале ў пачатку гульні быў неабходным элементам, каб паказаць, што «''Калумбія не з’яўляецца дасканалай. Яна непрыгожая, ксенафобная і гатовая выбухнуць''». Мак-Лафлін таксама лічыць паведамленне аб надзвычайнай прыродзе актаў гвалту, які здзяйсняе Букер, такім, што «не можа быць ніякай маралі ў экстрэмальных умовах». Джым Стэрлінг з «Destructoid» сказаў, што гвалт у гульні з’яўляецца апраўданым, таму што «„BioShock Infinite“ — гэта гульня аб гвалце». Ён сцвярджаў, што «хоць ён адчувае віну за тое, што ён зрабіў, ён жорсткі чалавек па натуры, які непазбежна звяртаецца да бойні, каб вырашыць свае праблемы» і «ўся яго гісторыя з’яўляецца адным з адмаўленняў». Стэрлінг таксама адзначыў, што «Калумбія — падробка, падман, з атмасферай жаху на яе паверхні». Ён лічыў, што, негвалтоўны варыянт будзе ісці супраць усяго прыроднага ў самой гульні і «тыя, хто просяць негвалтоўны „BioShock Infinite“, просяць іншую гульню цалкам». Ён сцвярджаў, што тыя, хто просяць негвалтоўны «Bioshock», просяць «яшчэ большую гамагенізацыю ў гульнях» і «„BioShock Infinite“ не ваша гульня, калі вы хочаце негвалтоўнае даследаванне, таму што тэмы „Infinite“ круцяцца вакол гвалту як асноўнай канцэпцыі».
Левін абараніў паказ гвалту, заявіўшы, ён быў «часткай інструментарыя апавядальніка». Ён працягваў казаць, што мастацтвам трэба было паўтарыць і адлюстраваць гвалт. Ён пазней патлумачыў, што ён адчуваў, што «рэакцыя на гвалт [у „BioShock Infinite“] больш уражвае людзей, якія ўпэўненыя ў здольнасці сферы гульняў выразіць сябе ў больш разнастайнай модзе».
Сірыйская свабодная армія
Сірыйская свабодная армія (Свабодная армія Сірыі, Свабодная сірыйская армія, скарочана ССА, الجيش السوري الحر —, Free Syrian Army, FSA) — адна з найбуйнейшых паўстанцкіх груповак у Сірыі , якая вядзе ўзброеную барацьбу супраць урада Сірыі, узначаленага прэзідэнтам Башарам Асадам.
Пра стварэнне ССА было абвешчана 29 ліпеня 2011 года, калі група афіцэраў-дэзерціраў на чале з палкоўнікам Рыядам аль-Асадам апублікавала відэазварот, у якім заклікала салдатаў сірыйскай арміі пераходзіць на іх бок. У наступны час пасаду главы Найвышэйшага ваеннага савета ССА займаў былы брыгадны генерал сірыйскіх узброеных сіл Салім Ідрыс, аднак фактычна рэальнае камандаванне падраздзяленняў ажыццяўлялі палявыя камандзіры на месцах. Такім чынам, Ідрыс з’яўляўся хутчэй прадстаўніком ССА, чым ваенным лідарам.
ССА мае парасонавую структуру і складаецца з невялікіх лакальных падраздзяленняў, якія дзейнічаюць на ўсёй тэрыторыі Сірыі. Назва «ССА» часта выкарыстоўваецца як абагульняючая для ўсёй узброенай апазіцыі ўраду Сірыі, але на справе з’яўляецца пэўным альянсам паўстанцкіх груповак. Колькасць ацэньваецца ад 30 да 50 тысяч чалавек ; паводле ўласных даных групоўкі на чэрвень 2013 года яна налічвае каля 80 тысяч баевікоў.
Большасць членаў ССА з’яўляюцца арабамі-сунітамі, аднак у яе складзе прысутнічаюць падраздзяленні, сфарміраваныя з курдаў, сірыйскіх туркменаў , палесцінцаў , лівійцаў і друзаў. У складзе ССА таксама прысутнічаюць баевікі з Лівана, Туніса, Саудаўскай Аравіі і іншых краін.
Нягледзячы на дамінаванне Братоў-мусульман, Сірыйская свабодная армія разглядаецца як «умераная» «свецкая» частка сірыйскай апазіцыі, таму, што яе палітычнае крыло — Нацыянальную кааліцыю — часта прадстаўляюць і ўзначальваюць камуністы, хрысціяне, камуністы-хрысціяне і г.д., у адрозненне ад такіх радыкальных груповак, як «Фронт аль-Нусра». Супярэчнасці паміж умеранай і радыкальнай ісламісцкай часткамі апазіцыі нярэдка прыводзяць да ўзброеных сутыкненняў.
ССА атрымлівае палітычную і фінансавую падтрымку з боку заходніх краін (Францыі, ЗША і іншых) і краін Персідскага заліва, а таксама Турцыі.
Цынгялі
Цынгялі́ (, Цынгели) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бігосаўскага сельсавета.
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну вёска акупіравана нямецкімі войскамі. У 1942 годзе, побач з вёскай, савецкі партызанскі атрад імя Пархоменкі пусціў пад адхон варожы цягнік.
Прыватныя грошы
Прыватныя грошы (англ. private currency) — недзяржаўныя фідуцыярныя грошы, эмітаваныя і ўжываныя ў абарачэнні прыватнымі інстытуцыянальнымі суб'ектамі.
У многіх краінах выпуск падобнага віду грошай забаронены законам альбо строга рэгламентаваны. У Шатландыі і Паўночнай Ірландыі дзяржава ліцэнзуе прыватныя банкі для выпуску ўласных папяровых грошай.
У нашыя дні асобныя прыватныя установы выпускаюць у абарачанне электронныя грошы. Колькасць здзейсненых транзакцый з падобнымі валютамі дасягае некалькіх мільярдаў долараў на год.
Гісторыя
У ЗША ў перыяд г. з. «Вольнай банкаўскай эры» (Free Banking Era; з 1837 па 1866) было выпушчана каля 8000 розных відаў грошай; эмітэнтамі выступалі асобныя штаты, муніцыпалітэты, прыватныя банкі, чыгункі, крамы, рэстараны, цэрквы і нават асобныя індывіды. Арганізацыі таго часу, што выпусклі грошы, атрымалі назву «рызыкоўныя банкі» (wildcat banks).
У Аўстраліі, дзе існавала падобная сістуацыя, абарачэнне прыватных грошай было забаронена адмысловым урадавым загадам у 1910 г.
Існуе адзінкавы прыклад, калі прыватная валюта, не падтрыманая ўрадам, працягвала карыстацца папулярнасцю ў насельніцтва: гаворка ідзе аб швейцарскім дынары.
З 1991 г. у абарачэнні в ЗША знаходзяцца г. з. «ітакскія гадзіны» (Ithaca Hours) — валюта, заснаваная на адпрацаваным працоўным часе.
Дзеля пераадолення эканамічнага крызісу у 2009 годзе ў ЗША зноў актывізаваліся сістэмы альтэрнатыўных грошай. У шэрагу гарадоў муніцыпалітэты пачалі друкаваць уласную валюту.
Прыватныя грошы ў ЗША
У ЗША прыватныя грошы фармальна дазволены, але з істотнымі абмежаваннямі. У прыватнасці, яны не павінны знешне нагадваць долар, павінны мець намінал больш долара і абкладацца падаходным падаткам.
Абмежаванні наміналу аснаваны на законе Каперніка-Грэшэма і ставяць афіцйны долар у больш выгадныя ўмовы абарочання.
Прыкладам прыватных грошай у ЗША можв быць Ітакская гадзіна (Ithaca hour) — мясцовая валюта, ужываная ў горадзе Ітака ЗША. Адна інтакская гадзіна ацэньваецца ў 10 амерыканскіх долараў і рэкамендаваная як сродак плацяжу за адну гадзіну працы аднаго чалавека. У некаторых выпадках курс палягае абмеркаванню.
Развіццё тэорыі
Ідэя магчымасці дэнацыяналізацыі грошай і ўхілення дзяржавы ад эмісіі і кантролю за банкаўскай галіной была выказана практычна адначасова ў артыкуле Б. Клайнам у 1974 г. ) і фон Хаекам у кнізе «Прыватныя грошы» у 1975 г. незалежна адзін ад аднаго. На момант публікацыі ідэя многім падавалася маргінальнай. За гэтымі працамі з'явіліся шматлікія публікацыі іншых навукоўцаў, паводле дадзенай праблематыкі. Высветлілася, што існавалыя да эпохі Цэнтральных банкаў грашовыя сістэмы многіх краін асноўваліся на прынцыпах вольнай канкурэнцыі прыватных грошай і былі досыць эфектыўныя. Падзеяй у навуковай дыскусіі аб грошах стала публікацыя ў 1986 г. артыкула «Has Government Any Role in Money?» адмыслоўца ў вобласці грашовай тэорыі, лаўрэата Нобелеўскай прэміі па эканоміцы Мілтана Фрыдмана, у якой ён змяніў сваю папярэднюю адмоўную ацэнку сістэмы прыватных канкурэнтных валют і пагадзіўся ў асноўным з пазіцыяй Хаека.
Ідэі Ф. фон Хаека
Ф. фон Хайек у сваёй ранняй працы «Прыватныя грошы» (1976) прапаноўвае дэнацыяналізаваць грошы, бо ў вобласці эмісіі грошай, паводле яго меркавання, дзяржаўная манаполія шкодная для грамадства.
Падобна таму, як канкурэнцыя паміж звычайнымі таварамі спрыяе паляпшэнню іх спажывецкіх уласцівасцяў і адбракоўцы нізкаякаснай прадукцыі, канкурэнцыя паміж прыватнымі валютамі выканае адбракоўку кепска забяспечаных і кепска кіраваных валют. Застануцца тыя валюты, якія будуць найлепшым чынам выконваць функцыі грошай.
У эканамічнай літаратыры, паводле меркавання Ф. Фон Хаека, няма адказа на пытанне, чаму ўрадавая манаполія на грашовую эмісію паўсюль разглядаецца як непазбежная.
Першапачатковыя перавагі, лічыць аўстрыйскі эканаміст, якія б маглі апраўдаць прысваенне урадам выключных правоў на чэканку металічных манет, ужо не пераважвае недахопаў падобнай сістэмы. У ёй можна знайсці дэфекты.
Пакуль панавалі металічныя грошы, урадавая манаполія была досыць шкоднай. Яна станавілася непапраўным бедствам, працягвае Ф. фон Хаек, з той пары, як папяровыя грошы трапілі пад палітычны кантроль.
Хмяляны
Хмяля́ны (, Хмеляны) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Прыватныя грошы
Ідэі Ф. фон Хаека
Галоўнай формай выпуску новай валюты павінны стаць продаж звычайным чынам напрыклад на аўкцыёнах, потым — праз банкаўскія аперацыі — у форме кароткатэрміновага крэдытавання.
Акрамя банкнот і чэкавых дэпазітаў, эмісійны банк павінен забяспечыць няўнасць дробнай манеты з наміналам у долях асноўнай адзінкі.
Пэўныя праблемы, лічыць аўстрыйскі навукоўца, могуць узнікнуць там, дзе цяперашняя гандлёвая практыка аснавана на аднолькавым ужыванні некалькіх стандартных манет (гандлёвыя аўтаматы, тэлефон, транспарт).
Чурылава (Верхнядзвінскі раён)
Чуры́лава (, Чурилово) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бігосаўскага сельсавета.
Плоскаступнёвасць
Плоскаступнёвасць — дэфармацыя ступні з устойлівым памяншэннем вышыні яе зводаў да іх амаль поўнага знікнення. Бывае падоўжаная і папярочная (мажліва спалучэнне абедзвюх). Набытую падзяляюць на статычную (ад перагрузкі ў час росту арганізму), рахітычную, траўматычную (пасля пералому шчыкалатак і касцей ступні) і паралітычную (пасля поліяміэліту). Прыроджаная сустракаецца рэдка. Прыкметы: хуткая стамляльнасць ног, боль у ступнях і ацёк ступні. На 2011 г. у Беларусі ад хваробы пакутавала пятая частка дзяцей школьнага ўзросту.
Папярэджанне
Хваробу прадухіляе нашэнне абутку з гнуткай (натуральнай) скуры на малым абцасе, хаджэнне басанож дома і на рыхлай зямлі (пясок) і мяккай траве, як і выкананне практыкаванняў для ступняў. Падэшва абутку мае быць з натуральнага каўчуку. Нос чаравіка — мяккім і гнуткім. Вусцілка і падкладка — роўнымі і гладкімі. Хатні абутак варта насіць з убудаваным супінатарам калодкі і зашпількамі-сцяжкамі. Таксама карысна ўплываюць масаж ступняў і плаванне.
Прычыны
Немачы спрыяе абутак з адкрытай пяткай (сандалі), высокім і касым абцасам, тоўстай і цвёрдай падэшвай. Шкодзіць хаджэнне без абутку па камяністай глебе і асфальце, працяглае стаянне на месцы без рухаў з цяжкімі сумкамі ў руках і нашэнне дома пантофляў з тканіны.
Зборная Італіі па хакеі з шайбай
Збо́рная Іта́ліі па хаке́і — нацыянальная хакейная каманда Італіі. У рэйтынгу ІІХФ за 2014 год знаходзіцца на 18 месцы. Кіруючы орган — Італьянская федэрацыя лёдавых відаў спорту; галоўным трэнерам з'яўляецца амерыканскі спецыяліст Том Покел.
Гісторыя
Зборная стала членам Міжнароднай федэрацыі хакею ў 1924 годзе. Упершыню італьянская каманда прыняла ўдзел на хатнім чэмпіянаце Еўропы ў 1924 годзе. На турніры зборная атрымала два паражэнні, гэта значыць ад зборнай Францыі з лікам 12:0 і зборнай Бельгіі — 4:0. Наступны раз каманда з'явілася на чэмпіянаце Еўропы ў швейцарскім Давосе, дзе ўпершыню атрымала пункты, згуляўшы ўнічыю ў гульні супраць зборнай Іспаніі з лікам 2:2.
Першую перамогу італьянцы атрымалі на чарговым чэмпіянаце Еўропы 1929 года, які праходзіў у Венгрыі. Апенінская каманда здолела нанесці паражэнне гаспадарам спаборніцтва з лікам 2:1 у дадатковы час.
Першы ўдзел у чэмпіянаце свету датуецца 1930 годам, але значных поспехаў каманда не дамагалася. Больш-менш стабільныя часы прыходзіліся на 1990-я гады, калі зборная некалькі разоў фінішавала ў першай васьмёрцы. Традыцыйна ў нацыянальнай камандзе прадстаўлена шмат ігракоў з пераважна нямецкамоўнай правінцыі Трэнціна-Альта Адыджэ (Паўднёвы Ціроль), дзе папулярныя зімовыя віды спорту.
Шармухі
Шарму́хі (, Шармухи) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бігосаўскага сельсавета.
Шадзюны
Шадзю́ны (, Шадюны) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Дзін Цзюньхуэй
Дзін Цзюньхуэй (, нар., , Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер. Фіналіст чэмпіянату свету 2016 года і былы лідар сусветнага рэйтынгу (2014/2015). З'яўляецца адным з чатырнаццаці снукерыстаў у гісторыі, якія выйгравалі чэмпіянат Вялікабрытаніі (2005, 2009) і Мастэрс (2011) — два з трох турніраў трайной снукернай кароны (акрамя чэмпіянату свету). Адзін з двух кітайскіх снукерыстаў (разам з Лянам Вэньбо), які перамагаў на рэйтынгавых турнірах, і адзіны азіяцкі снукерыст, які даходзіў да фіналу чэмпіянату свету. Пераможца трынаццаці рэйтынгавых турніраў (восьмае месца ў гісторыі). З сезона 2006/2007 нязменна ўваходзіць у топ-32 сусветнага рэйтынгу, а з 2007 года да красавіка 2016 года і зноў з мая 2016 года — у топ 16.
Патрапіў у мэйн-тур у сезоне 2003/2004 ва ўзросце 16 гадоў і ўжо ў 2005 годзе выйграў свой першы рэйтынгавы тытул, адкрыты чэмпіянат Кітая, стаўшы другім самым маладым гульцом-пераможцам рэйтынгавага спаборніцтва пасля Роні О’Салівана, а ў канцы 2005 года перамог на чэмпіянаце Вялікабрытаніі, першым з турніраў трайной кароны. У сезоне 2006/2007 увайшоў у топ-32 сусветнага рэйтынгу, а ўзяўшы трафей Паўночнай Ірландыі 2006, стаў другім маладым снукерыстам (да 20 гадоў) пасля Джона Хігінса, які выйграў тры рэйтынгавыя турніры. У тым жа сезоне дайшоў да фіналу Мастэрс і дэбютаваў на чэмпіянаце свету ў Крусібле, а ў сезоне 2007/2008 увайшоў у топ-16 афіцыйнага рэйтынгу. У 2009 годзе стаў двухразовым пераможцам чэмпіянату Вялікабрытаніі, а ў 2011 годзе выйграў другі турнір трайной кароны, Мастэрс, і ўпершыню дайшоў да паўфіналу чэмпіянату свету. У сезоне 2013/2014 паўтарыў рэкорд Стывена Хендры, выйграўшы пяць рэйтынгавых турніраў у адным сезоне, і ўпершыню падняўся на другі радок сусветнага рэйтынгу, а ў канцы 2014 года стаў адзінаццатым лідарам рэйтынгу ў гісторыі снукера. У канцы сезона 2015/2016, у выніку працяглага спаду формы, упершыню за дзевяць гадоў вылецеў з топ-16 і гуляў у кваліфікацыі да чэмпіянату свету, аднак выйграў сем матчаў запар (3 у кваліфікацыі і 4 у асноўнай стадыі) і ўпершыню выйшаў у фінал сусветнага першынства, стаўшы трэцім снукерыстам у гісторыі Крусібла (з 1977 года), які дайшоў да фіналу найбуйнейшага снукернага спаборніцтва з кваліфікацыі.
У агульнай колькасці займаў першае месца ў сусветным рэйтынгу тры тыдні. Апроч трынаццаці рэйтынгавых тытулаў выйграў 4 нізкарэйтынгавыя спаборніцтвы, 3 запрашальныя прафесійныя турніры і чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2016 года, а ў 2011 і 2017 гадах у камандзе з Лянам Вэньбо станавіўся пераможцам кубку свету за зборную Кітая. Таксама за нацыянальную зборную кітайскі спартовец выйграў 5 залатых медалёў азіяцкіх гульняў (2002, 2006, 2010), уключаючы 2 медалі ў адзіночным разрадзе, і 1 залаты медаль (у камандным разрадзе) азіяцкіх гульняў у памяшканнях (2013). За сваю кар'еру выканаў больш за 450 соценных серый, стаўшы лідарам сезона 2005/2006 па колькасці сэнчуры, і ўваходзіць у топ-10 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 3 мільёны фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы у топ-15 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці. За кар'еру выканаў шэсць максімальных брэйкаў (чацвёртае месца ў гісторыі пасля Роні О’Салівана, Стывена Хендры і Джона Хігінса).
Аляксандр Андрэевіч Станкевіч
Аляксандр Андрэевіч Станке́віч, у манастве Анатолій ( — ) — беларускі праваслаўны царкоўны дзеяч, гісторык, публіцыст. Кандыдат багаслоўя (1853).
З сям’і святара Мінскай епархіі. У 1853 годзе скончыў Пецярбургскую духоўную акадэмію. У 1848 годзе прыняў манаства. З 1853 года інспектар Мінскай духоўнай семінарыі. У 1860—1868 гадах рэктар Полацкай духоўнай семінарыі. У 1879 годзе настаяцель царквы расійскага пасольства ў Грэцыі. З 1886 года епіскап балцкі. Друкаваў свае гістарычна-публіцыстычныя і багаслоўскія працы ў Мінскіх, Літоўскіх і Гродзенскіх «Епархиальных ведомостях».
Юзафполле (Астравецкі раён)
Юзафпо́лле (, Юзефполье) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Юльянова (Верхнядзвінскі раён)
Юльяно́ва (, Юльяново) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бігосаўскага сельсавета.
Бабарыха
Да 31 жніўня 1959 года хутар знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Свірскага пассавета Свірскага раёна, пасля — у складзе Астравецкага раёна, дзе 11 верасня 1959 года ўключаны ў склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Мсціслаў Адамавіч Камінскі
Мсціслаў Адамавіч Камінскі (, фальварак Радзецк, Вількамірскі павет, Віленская губерня — ) — беларускі этнограф, фалькларыст і публіцыст.
У 1860—1862 вучыўся ў Варшаўскай медыка-хірургічнай акадэміі. Супрацоўнічаў у газеце «Вілейскі веснік», часопісах «Ілюстраваны штотыднёвік», «Калоссе», «Варшаўская бібліятэка». Даследаваў матэрыяльную і духоўную культуру беларускага, літоўскага і польскага народаў. У артыкулах «Дзяды», «Некалькі словаў пра звычаі народу ў Мінскай губерні» падаў цікавыя звесткі пра побыт, абрады, звычаі, адзенне і фальклор беларусаў.
Адамова (Верхнядзвінскі раён)
Адамо́ва (, Адамово) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Боркавіцкага сельсавета.
Іван Іванавіч Цвікевіч
Іван Іванавіч Цвікевіч (лістапад,  — , , Алтайскі край) — беларускі медык, грамадскі і навуковы дзеяч, публіцыст. Выкарыстоўваў псеўданімы Іван Трызна, І. Яцвяг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў лістападзе 1891 года ў Брэсце ў сям’і фельчара Івана Цвікевіча, які працаваў у чыгуначнай лякарні. Меў старэйшага брата Аляксандра Цвікевіча, які стаў прэм’ер-міністрам БНР і якому быў заўсёды паплечнікам. Як і брат, вучыўся ў мужчынскай гімназіі ў Брэсце (цяпер у гэтым будынку адзін з карпусоў БрДУ імя А. Пушкіна). У 1914 скончыў медыцынскі факультэт Варшаўскага ўніверсітэта.
Жывучы ў Маскве, доктар Іван Цвікевіч разам з братам А. Цвікевічам быў сярод кіраўнікоў мясцовай арганізацыі Беларускай сацыялістычнай грамады, актыўна працаваў у складзе Цэнтральнага беларускага бежанскага камітэта, які аб’ядноўваў беларускіх уцекачоў, што жылі ў розных кутках Расіі. Спрычыніўся да стварэння ў Маскве Беларускай народнай грамады.
У 1917—1921 гг. мабілізаваны ў Чырвоную Армію, дзе служыў дывізіённым урачом. У 1920 дывізія, у якой ён служыў, была інтэрнавана ў Германіі. У 1921—1923 гг. працаваў у Берліне ў савецкім пасольстве ў Германіі, падтрымліваў кантакты з дзеячамі БНР. У 1924 годзе пераехаў у Мінск. З’яўляўся сябрам калегіі Наркамату аховы здароўя БССР, працаваў загадчыкам аддзелу ў Белдзяржвыдавецтве.
Навуковая дзейнасць
Доктар Іван Цвікевіч быў сярод тых, хто першым узяўся распрацоўваць беларускую медыцынскую тэрміналогію. Разам з вядомымі дзеячамі БНР Вацлавам Ластоўскім і Клаўдзіем Дуж-Душэўскім Іван Цвікевіч у 1923 годзе падрыхтаваў першы беларускамоўны падручнік у галіне медыцынскіх ведаў — «Фізыологія і анатомія чалавека» (перакладзены ім з расійскай), які прызначаўся для школ і які быў выдадзены Бюро па ўкладанні і перакладах падручнікаў на беларускую мову пры Народным Сакратарыяце Асветы БНР.
З 1924 г. ён узначальваў Медыцынскую секцыю Інбелкульта (з 1928 г. — у складзе Інстытута навуковай мовы Беларускай Акадэміі навук) і Тэрміналагічную камісію пры ёй. Плёнам працы камісіі пад яго кіраўніцтвам стала праца, выдадзеная ў 1926—1929 гг.,- «Nomina Anatomica Alborutenica — Анатамічныя назвы» (у 3-х тамах). Была распачата таксама праца над фізіялагічнай і інфекцыйнай тэрміналогіямі, але яна не была скончана і засталася ў рукапісах.
Іван Цвікевіч — аўтар гістарычнага нарысу «Канстанцін Каліноўскі», які быў надрукаваны пад псеўд. Іван Трызна ў часопісе ўраду БНР «Беларускі сцяг» у 1922 г. Гэта была адна з першых прац пра кіраўніка паўстання 1863 г. у Беларусі, у якой абгрунтоўвалася думка пра К. Каліноўскага як свядомага змагара за незалежнасць беларускага народа. Іван Цвікевіч займаўся таксама перакладамі мастацкіх твораў на беларускую мову (Рабіндранат Тагор і інш.).
Арышт і пакаранні
У канцы 1929 падчас «чысткі» кіруючых органаў БССР ад нацдэмаў не пабаяўся на адкрытым сходзе ў Наркамаце асветы выступіць у абарону першага старшыні ўрада БССР, беларускага пісьменніка Змітра Жылуновіча. Гэтая мужная пазіцыя была кваліфікавана сталіністамі як «чарговая вылазка беларускага нацыянал-дэмакратызму» і ў хуткім часе адгукнулася рэпрэсіямі супраць яго самога.
Доктар Іван Цвікевіч быў арыштаваны 18 ліпеня 1930 па сфабрыкаванай справе «Саюзу вызвалення Беларусі». Асуджаны 10 красавіка 1931 года на 5 гадоў лагераў. Пакаранне адбываў у Нарыме, з’яўляўся начальнікам санчасці Нарымлага. Затым пасяліўся ў Усць-Кане Алтайскага края, дзе працаваў урачом у раённай бальніцы. Паўторна арыштаваны 5 сакавіка 1938 года і 1 жніўня 1938 года прыгавораны да расстрэлу Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР. Рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР 19 верасня 1960 года.
Літаратура
Збор паштовак «Берасцейцы — дзеячы БНР». Аўтар тэкстаў — Ігар Бараноўскі.
Язэп Падабед
Біяграфія
У 1925 годзе скончыў МБПТ. Працаваў у Клімавічах Магілёўскай вобласці ў рэдакцыі акруговай газеты «Наш працаўнік». Публікаваць вершы пачаў у 1924 годзе; друкаваўся на старонках часопісаў «Маладняк» і «Полымя». Выступаў таксама з рэцэнзіямі і публіцыстыкай. Быў членам «Маладняка»; уваходзіў у рэдкалегію «Маладняка Калініншчыны». Пасля 1928 г. яго публікацыі ў перыёдыцы зніклі. Арыштаваны ў 1936 годзе. Некаторы час знаходзіўся ў адным канцлагеры з Я. Кіпелем. Далейшы лёс не апісаны ў друкаваных жыццяпісах.
13 снежня 1937 арыштаваны, 20 траўня асуджаны па артыкуле 72 "а" УК БССР на 7 гадоў зняволення. Адпраўлены з Віцебскай турмы ў Ухтпечлаг, дзе быў 22 чэрвеня. Жыў у Жураўлёве Чалябінскай вобласці Расіі. Памёр 15 чэрвеня 1938 года.
Тэлебачанне ў Беларусі
Тэлебачанне ў Рэспубліцы Беларусь прадстаўлена як эфірнымі, так і кабельнымі тэлеканаламі. Кабельныя сеткі напаўняюць кантэнт з дапамогай прыёму спадарожнікавага і эфірнага тэлебачання, а таксама з дапамогай IPTV.
Белтэлерадыёкампанія
Нацыянальная дзяржаўная тэлерадыёкампанія Рэспублікі Беларусь (НДТРК РБ) — найбуйнейшае тэлевізійнае вытворчасць Рэспублікі Беларусь, своеасаблівы медыяхолдынг.
Тэлеканалы
Акрамя таго, НДТРК забяспечвае дзейнасць пяці абласных тэлерадыёкампаній. Арыентыровачны колькасць супрацоўнікаў НДТРК (разам са штатам тэхнічнага персаналу) — каля 1500 чалавек.
ЗАТ «Другі нацыянальны тэлеканал»
Забяспечвае трансляцыю аднаго канала — «АНТ» («Агульнанацыянальнае тэлебачанне») — які прадстаўляе сабой перафарматаваць Першы канал са змяшаным напаўненнем. У эфірнай сетцы АНТ ліцэнзійная прадукцыя спалучаецца з тэлевізійным прадуктам ўласнай вытворчасці. Канал вырабляе аператыўныя выпускі навін.
ЗАТ «Сталічнае тэлебачэнне»
Забяспечвае трансляцыю двух тэлеканалаў — «СТБ» і «РТР-Беларусь» на ўсю тэрыторыю Беларусі. Першапачаткова «СТБ» развіваўся як фарматаваны канал «Рэн-ТБ» з выпускамі беларускіх навін. Зараз жа на канале СТБ транслюецца толькі малая частка праграм і тэлесерыялаў канала «Рэн-ТБ», больш за шэсцьдзесят адсоткаў — перадачы ўласнай вытворчасці. Як заяўляецца ў канцэпцыі СТБ, «Сталічнае тэлебачанне» арыентавана на актыўную частку насельніцтва ва ўзросце 20-49 гадоў. Канал «РТР-Беларусь» з’яўляецца беларускай версіяй тэлеканала «РТР-Планета». На працягу дня на канале выходзяць блокі навін — «Навіны-Беларусь».
ТРА Саюза
ТРА Саюза — саюзная тэлебачанне і радыё. ТРА створана Дагаворам паміж Расійскай Федэрацыяй і Рэспублікай Беларусь ад 22 студзеня 1998 года. Выходзяць у эфір Расійска-беларускі спадарожнікавы тэлеканал ТРА, шэраг навінавых і інфармацыйна-аналітычных радыёперадач на Радыё Расіі, выдаецца відэапрадукцыя. Генеральны дырэктар — Ігар Угольнікаў.
Ян Слота
Ян Слота (Ján Slota;, Льетаўска Лучка, раён Жыліна, Чэхаславакія) — славацкі палітык, лідар нацыяналістычнай Славацкай нацыянальнай партыі, былы мэр Жыліны.
Ян Слота нарадзіўся ў Льетаўскай Лучцы, яго продкам быў Юрай Слота, адзін з заснавальнікаў Славацкай маціцы. Пасля заканчэння сярэдняй школы ў Пр’евідзе ў 1977 годзе скончыў Тэхнічны ўніверсітэт у Кошыцах і працаваў горным інжынерам у Пр’евідзе. У 1981—1991 працаваў у «Прэфмонце» ў Браціславе. Пасля аксамітавай рэвалюцыі 1989 года стаў удзельнічаць у палітыцы і стаў адным з заснавальнікаў абноўленай Славацкай нацыянальнай партыі (SNS). Быў абраны ў парламент, быў членам урада Уладзіміра Мечыяра і мэрам Жыліны (1990—2006). У 2006—2010 гг. Славацкая нацыянальная партыя ўваходзіла ва ўрад. У 2012 годзе партыя Слоты не змагла прайсці ў парламент Славакіі.
Адольф Шніп
Адольф Шніп (27 студзеня (30 лістапада) 1906, в. Пугачы, цяпер, Мінская вобласць — , в. Ваўжэньчыцы, Вроцлаўскі павет, Ніжнесілезскае ваяводства, Польшча) — беларускі каталіцкі святар лацінскага і візантыйскага абрадаў з Таварыства Ісуса, адзін з выдаўцоў беларускага рэлігійнага часопісу «Злучэнне», актыўны дзеяч дабрачыннага каталіцкага таварыства «Карытас».
Паходжанне
Нарадзіўся на Віленшчыне 30 лістапада 1906 у рымска-каталіцкай сям'і Вінцэнта Шніпа. Паводле сцверджання беларускага пісьменніка Віктара Шніпа, Адольф Шніп — яго кроўны сваяк, ён нарадзіўся і гадаваўся ў яго родных Пугачах Валожынскага раёна. Меў брата, які таксама быў каталіцкім святаром.
Ва Усходняй місіі айцоў-езуітаў
Да езуітаў уступіў у Альбярціне 21 лютага 1927 г. На святара візантыйскага абраду пасвечаны ў Ковелі 16 чэрвеня 1935 г. Належыў да духавенства Віленскай рымска-каталіцкай архідыяцэзіі.
Ва Усходняй місіі айцоў-езуітаў у Альбярціне пэўны час быў кіраўніком дому, асістэнтам кіраўніка навіцыяту (соцыюш магістра навіцыяту), адным з рэдактараў беларускага ўнійнага штомесячніка «Да Злучэння» / «Злучэнне», які выдавалі беларускія езуіты.
У 1937-39 гг. у Вільні быў адміністратарам каталіцкай парафіі Маці Божай Суцяшэння візантыйска-славянскага абраду. Гэтай уніяцкай парафіяй апекаваліся езуіты, а для рэлігійных патрэбаў ёй у 1926 быў перададзены былы аўгусцінскі касцёл.
У 1940-41 гг. у Кракаве прайшоў трэці этап выпрабаванняў на шляху сваёй духовай фармацыі (звычайна ў езуітаў гэта 8-10 мес.), які прадугледжаны Канстытуцыяй Таварыства Ісуса перад складаннем вечных зарокаў. Вядома, што затым працаваў на Падляшшы ў Кожухаве.
У паваенны час ва Вроцлаўскай архідыяцэзіі
У пасляваенны час жыў у Польшчы пад Вроцлавам, служыў у лацінскім абрадзе. Вядома таксама, што 01.07.1946 а. Адольф Шніп з нейкіх прычын пакінуў Таварыства Ісуса.
У 1945—1949 гг. быў першым пробашчам шматнацыянальнай парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Беляве пад Вроцлавам, утворанай на атрыманых пасля вайны ад немцаў землях. У 1948 вялікая парафія ў Беляве была падзелена на 2 часткі: горная і дольная, пробашчам апошняй быў кс. Адольф Шніп.
Наступным месцам служэння кс. Адольфа Шніпа была парафія Найсвяцейшага Сэрца Ісуса ў Жараве (Вроцлаўская архідыяцэзія), дзе ён быў пробашчам у 1951—1953 гг.