cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грамадзянская гвардыя (Іспанія)
Грамадзянская гвардыя (Guardia Civil) — паліцэйскае ваенізаванае фарміраванне, якое знаходзіцца ў падпарадкаванні Міністэрства ўнутраных спраў Іспаніі. Нароўні з Нацыянальнай паліцыяй выконвае функцыі па ахове правапарадку, але, у адрозненне ад паліцыі, дзейнічае пераважна за межамі гарадоў.
Гісторыя
Грамадзянская гвардыя была створана ў 1844 годзе герцагам Франсіска дэ Аумада для барацьбы з атрадамі разбойнікаў, якія з’явіліся пасля Пірэнэйскіх войнаў з Напалеонам і наступных за імі ўнутраных канфліктаў.
Падчас грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў Грамадзянская гвардыя ў асноўным ваявала супраць прыхільнікаў Другой Рэспублікі.
1 кастрычніка 2017 года атрады Грамадзянскай гвардыі былі прыменены падчас аперацыі па прадухіленні галасавання выбаршчыкаў у Каталоніі на рэферэндуме за незалежнасць, які быў раней абвешчаны па-за законам Канстытуцыйным судом Іспаніі. У выніку беспарадкаў пацярпела больш за 900 чалавек, а гвардзейцаў абвінавацілі ў непрапарцыйным прымяненні сілы. Тым не менш некаторыя крыніцы лічаць, што гвардзейцы прытрымліваліся літары закону і выконвалі загады ў дакладнай адпаведнасці з нормамі Канстытуцыі. .
Абавязкі
У абавязкі Грамадзянскай гвардыі ўваходзіць:
Адрозненні паміж гвардыяй і паліцыяй
З тэрытарыяльнага пункту гледжання, зонай адказнасці нацыянальнай паліцыі Іспаніі з’яўляюцца буйныя гарады, а Грамадзянская гвардыя адказвае за астатнюю тэрыторыю краіны і мора.
З функцыянальнага пункту гледжання, нацыянальная паліцыя кантралюе міграцыйныя органы, выдачу засведчвальных дакументаў, пашпартоў, азартны бізнес, а таксама прыватную бяспеку. У кампентэнцыю Грамадзянскай гвардыі ўваходзяць пытанні кантролю за абарачэннем зброі і выбуховых рэчываў, кантрабанды, шляхоў зносін, рэгуляванне партоў і аэрапортаў.
У адрозненне ад звычайных іспанскіх паліцыянтаў і вайскоўцаў, якія могуць здымаць кватэры і жыць у іх з сем’ямі, грамадзянскія гвардзейцы пазбаўлены такога права і ўвесь час жывуць у казармах, якіх сёння па ўсёй Іспаніі налічваецца больш за 3 тыс. . Такі стан спраў выклікае шматлікія пратэсты з боку некаторых гвардзейцаў, якія бачаць у гэтым парушэнне сваіх агульнаграмадзянскіх правоў.
Форма і сімволіка
Грамадзянскія гвардзейцы носяць асаблівую форму зялёнага колеру, а на афіцыйных мерапрыемствах — гістарычны галаўны ўбор: чорную лакіраваную трыкутку «трыкорніа», якая з’яўляецца сімвалам гвардыі. Пры нясенні паўсядзённай службы выкарыстоўваюцца зручнейшыя фуражкі з казырком.
Герб Экватарыяльнай Гвінеі
Герб Рэспублікі Экватарыяльная Гвінея быў ​​прыняты 12 кастрычніка 1968 г. пры абвяшчэнні незалежнасці краіны ад Іспаніі.
Абхазія
Абха́зія (Аҧсны, აფხაზეთი ) — рэгіён у паўночна-заходняй частцы паўднёвага схілу Галоўнага Каўказскага хрыбта, на паўночна-ўсходнім узбярэжжы Чорнага мора. Уключае 7 гістарычных абласцей: Малую Абхазію, Бзыпын, Гуму, Абжуа, Самурзакан, Даў-Цабал, Псху-Аібга.
Гісторыя
Гэтыя працэсы прыводзяць да супраціўленняў мясцовага насельніцтва, якія выражаліся ў антытурэцкіх паўстаннях, найбольш буйныя з якіх праходзілі ў 1725, 1733, 1771 і 1806 гадах. У той самы час, калі Турцыя імкнулася да поўнай асіміляцыі абхазцаў, Расія на сваім баку Каўказскага хрыбта праводзіла дэпартацыі ў Асманскую імперыю абхазаў, абазінаў і чэркесаў.
Аднак, знаходзячыся паміж дзвюма аднолькава варожымі бакамі — расійскім і турэцкім, Абхазскае Княства пасля чарговага антытурэцкага паўстання звярнулася да цара Аляксандра І з просьбай аб пратэктараце. 17 (19) лютага 1810 быў прыняты маніфест імператара аб далучэнні Абхазскага Княства да Расійскай Імперыі. Аднак пасля 54 гадоў знаходжання ў складзе Расіі княства ператварылася ў Сухумскую ваенную акругу, ліквідуючы такім чынам уладу і шырокія паўнамоцтвы мясцовых князёў.
У лютым 1992 г. Ваенны Савет Грузіі, які прыйшоў да ўлады ў выніку ўзброенага перавароту, прыняў рашэнне аб адмене Канстытуцыі Грузінскай ССР 1978 года і аб аднаўленні дзеяння Канстытуцыі Грузінскай Дэмакратычнай Рэспублікі 1921 года, у якой Абхазія як суб'ект дзяржаўна-прававых зносін не значыцца. Такім чынам, на думку абхазскага кіраўніцтва, аднаўленне Канстытуцыі Грузіі 1921 года аўтаматычна азначала незалежнасць Абхазіі.
У гэтай сувязі Вярхоўны Савет Абхазіі 23 ліпеня 1992 г. вырашыў узнавіць на тэрыторыі Абхазіі дзеянне Канстытуцыі Абхазіі 1925 года, а таксама прыняць новыя сцяг і герб краіны.
14 жніўня 1992 года Грузія пачала ваенную аперацыю супраць Абхазіі, якую абхазскія афіцыйныя ўлады разглядаюць як «агрэсію». Грузінскія войскі перайшлі грузінска-абхазскую мяжу і захапілі частку абхазскай тэрыторыі, суправаджаючы свае дзеянні гвалтам над жыхарамі і знішчэннем гістарычных і культурных каштоўнасцей. Узброеныя фарміраванні Абхазіі пры дапамозе Расіі, розных рэгіёнаў Каўказу здолелі прыпыніць наступленне грузінскай арміі, а затым поўнасцю яе разбіць і выціснуць з усёй тэрыторыі Абхазіі 30 верасня 1993 года.
З лістапада 1993 г. пры ўдзеле міжнародных пасярэднікаў праходзяць перамовы паміж Грузіяй і Абхазіяй аб урэгуляванні канфлікта. Пачаўся працэс вяртання бежанцаў. Паступова адраджаецца эканоміка, расце вытворчасць гарбаты, цытрусавых, тытуню; паспяхова развіваецца міжнародны турызм. Узнавілі работу вышэйшыя навучальныя ўстановы і навукова-даследчыя інстытуты, творчыя саюзы, тэлебачанне, кнігавыдавецтва, заснавана Акадэмія навук Абхазіі. Аднак напружанасць дагэтуль не спадае, таму што абодва бакі не змяняюць свайго прынцыповага бачання статусу Абхазіі.
Фізіка-геаграфічны агляд
З карысных выкапняў вылучаюцца каменны вугаль (запасы больш за 5,3 млн.т.), торф, даламіт, мармур, граніт, вапняк, габбро-дыябазы, крэйда, туф, торф, барыт, свінец, разнастайныя будматэрыялы. На шэльфе і ў Ачамчырскім раёне маюцца невялікія запасы нафты, якія ў цяперашні час не распрацоўваюцца.
Клімат Абхазіі абумоўлены яе ўзбярэжным становішчам і наяўнасцю высакагорных хрыбтоў. На ўзбярэжжа клімат вільготны субтрапічны. Сярэднія тэмпературы студзеня на ўзбярэжжа ад +4°С да +7 °C, у гарах ад +2ОС да −2ОC, ліпеня, адпаведна, ад +22ОС да +24ОC і ад +16ОС да +18 °C. У горах выразна выяўленая вышынная пояснасць, што абумоўлівае вялікія адрозненні ў клімаце розных горных мясцовасцей. Субтрапічны клімат у гарах распасціраецца прыблізна да адзнакі ў 400 м. Вечныя снягі ляжаць на вышыні ад 2700-3000 м. Ападкаў выпадае 1300—2400 мм у год. Вільготнасць паветра 70 % і вышэй. Дажджы ў цёплы перыяд выпадаюць багатымі ліўнямі, адразу пасля іх усталёўваецца сонечнае і гарачае надвор'е. Часам надвор'е змяняецца некалькі раз у дзень. Снег на ўзбярэжжы выпадае не кожны год, зіма пачынаецца ў канцы снежня — студзені, а ўжо ў лютым часта заквітаюць алыча і мімоза. У сакавіку, як правіла, наступае разгар вясны. Мяккасць і вільготнасць клімату абумоўленая высокім хрыбтом, якія затуляюць Абхазію ад паўночна-усходніх вятроў, і ўплывам цёплых і вільготных паўднёва-заходніх вятроў.
Агульная даўжыня 120 рэк — больш за 5 тыс.км. У асноўным гэта імклівыя горныя струмені, што з'яўляецца патэнцыялам развіцця малой гадраэнергетыкі (патэнцыйныя гадраэнергетычныя рэсурсы звыш 3,5 млн кВт). Асноўнымі рэкамі з'яўляюцца Псоў (на расійска-абхазскай мяжы), Інгур (на грузіна-абхазскай мяжы), Кадор, Бзыб, Кяласур, Гуміста. Яны бяруць пачатак у горах Вялікага Каўказа і ўпадаюць у Чорнае мора. Жыўленне пераважна дажджавое і снеговое. Па водазабяспечанасці Абхазія займае адно з першых месцаў у свеце: на квадратны кіламетр тэрыторыі прыходзіцца больш за 1,7 млн м³ рачнога сцёку ў год. На рацэ Гега (прыток Бзыбі) размешчаны Гегскі вадаспад вышынёй па розных дадзеных ад 40 да 55 м. Найбольш вядомыя азёры — Рыца (плошча 1,49 км²), Амткел, Блакітнае возера, Інкіт, Бебяісір.
Глебы на нізінах і ў перадгор'ях спалучаюцца балотныя, субтрапічныя падзолістыя (у асноўным на высокіх тэрасах Інгуры, Бзыбі, Кадоры), красназёмныя і жоўтазёмныя глебы, шырока распаўсюджаныя на ніжніх тэрасах рэк Калхідскай нізіны. У гарах да вышыні 1700 м — перагнойна-карбанатныя і бурыя лясныя глебы, вышэй — дзярновыя і дзярнова-травяністыя горана-лугавыя.
Флора Абхазіі ўключае больш 2000 відаў раслін (з іх 149 відаў — дрэвы і хмызнякі, каля 400 — эндэмікі Каўказа, каля 100 — эндемікі Абхазіі). Лясамі пакрыта звыш 55 % плошчы рэспублікі. У прычарнаморскай паласе, найбольш засвоенай пад культурную расліннасць і ў цяснінах сустракаюцца асобныя масівы шыракалістых лясоў (граб, грабіннік, дуб, каштан і інш.) і алешнікаў. На мысе Піцунда захаваўся гай рэліктавай піцундскай хвоі. У гарах пераважаюць букавыя (месцамі з самшытам у другім ярусе), на верхняй частцы схілаў — піхтавыя і яловыя лясы. З 2000 м пачынаюцца субальпійскае крывалессе, альпійскія лугі і скальна-шчабністая расліннасць.
У лясах Абхазіі часта сустракаюцца мядзведзь, дзік, рысь, алень высакародны, казуля, тур. У гарах — сарна, каўказскі цецярук, на нізінах можна сустрэць шакалаў. У рэках і азёрах Абхазіі водзіцца фарэль, ласось, сазан, судак і інш. На тэрыторыі Абхазіі размешчаныя Рыцынскі, Гумісцкі, Піцундскі запаведнікі.
Дзяржаўны лад
Канстытуцыя Абхазіі прынятая на сесіі Вярхоўнага Савета Рэспублікі Абхазія 12 склікання 26 лістапада 1994 года, зацверджаная на рэферэндуме 3 кастрычніка 1999 года са змяненнямі і дапаўненнямі.
Дзяржаўная ўлада ў рэспубліцы ажыццяўляецца на падставе раздзялення на заканатворчую, выканаўчую і судовую. Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт, які выбіраецца на 5 гадоў прамым тайным галасаваннем. Прэзідэнт выбіраецца адначасова з віцэ-прэзідэнтам, які выконвае асобныя даручэнні прэзідэнта, а таксама замяшчае яго падчас немагчымасці выконваць свае абавязкі. Для ажыццяўлення агульнага кіравання выканаўчай дзейнасцю на тэрыторіі Абхазіі прэзідэнт фармуе Кабінет Міністраў Рэспублікі Абхазія, які ўзначальвае прэм'ер-міністр.
У 1994—2004 годзе прэзідэнтам Абхазіі быў Уладзіслаў Ардзінба, у 2004 годзе на гэты пост быў абраны Сяргей Багапш.
Вышэйшым органам судовай улады з'яўляецца Вярхоўны Суд. Гаспадарчыя справы разглядае Арбітражны Суд. Члены гэтых, а таксама судоў ніжэйшай інстанцыі і Генеральны Пракурор прызначаюцца Парламентам па прапанове Прэзідэнта.
Буйнейшая палітычная партыя — «Адзіная Абхазія» (старшыня Даур Тарба), ператвораная ў партыю з аднайменнага грамадскага руху (які ў 2004 годзе высунуў Багапша кандыдатам у прэзідэнты) у студзені 2009 года. Іншыя партыі — Сацыял-дэмакратычная партыя, Народная партыя Абхазіі, Камуністычная партыя, Рэспубліканская партыя «Апсны», Партыі эканамічнага развіцця Абхазіі.
Дэмаграфія
За перыяд з 1989 па 2003 год колькасць насельніцтва Абхазіі скарацілася з 525,1 тыс. да 215,3 тысяч чалавек. Асабліва паменшылася колькасць грузінскага (з 239,9 да 46,0 тысяч чалавек) і рускага (з 74,9 да 23,4 тысяч) насельніцтва, таксама скарацілася колькасць армян (з 76,5 да 44,9 тысяч) і грэкаў (з 14,7 да 1,5 тысяч). Этнічны склад на 2003 год: абхазы — 43,9 %, грузіны — 21,3 % (у асноўным, менгрелы і сваны), армяне — 20,8 %, рускія — 10,9 %, грэкі — 0,7 %.
Рэлігія
Рэлігійны склад: хрысціяне — 60 %, мусульмане — 16 %, язычнікі — 5 %, прыхільнікі традыцыйных абхазскіх вераванняў — 3 %, атэісты і няверуючыя — 8 %. Статус Абхазскай епархіі нявырашаны.
Даталіт
Даталі́т  — мінерал падкласа борасілікатаў, гідраксіборасілікат кальцыю CaBSiO4(OH). Прымесі марганцу, магнію, алюмінію, жалеза. Упершыню апісаны ў 1806 годзе дацка-нарвежскім геолагам Йенсам Эсмаркам (Jens Esmark).
Крышталізуецца ў манакліннай сінгоніі. Утварае крышталі, зярністыя і шчыльныя агрэгаты, радыяльна-прамянёвыя выдзяленні і нацёкі. Колер белы да бясколернага, часам з зеленаватым, зеленевата-блакітным, жаўтаватым, шараватым, чырванаватым адценнем. Бляск шкляны, смаляны. Цвёрдасць 5—5,5 па шкале Моаса. Шчыльнасць 2,8—3 г/см³. Крохкі. Раскладаецца ў салянай кіслаце.
Выкарыстанне
Даталіт выкарыстоўваецца ў якасці руды на бор. Таксама другарадны вырабны матэрыял у ювелірнай справе.
Батальёны імя Луізы Мішэль
Батальёны Луізы Мішэль (Bataillons Louise Michel) — два французска-бельгійскіх падраздзялення са складу інтэрбрыгад, якія ўдзельнічала ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі на баку рэспубліканцаў.
Абодва батальёны былі сабраны ў лістападзе і снежні 1936 года. Яны названы ў гонар Луізы Мішэль, гераіні Парыжскай камуны 1871 года, вядомай як «Чырвоная нявінніца Манмартра».
Першы батальён быў дзеючай групай добраахвотнікаў са штабам у Барселоне. Уключаны ў 11-ю інтэрбрыгаду. Другі сфарміраваны ў горадзе Альбасатэ ў складзе 13-й інтэрбрыгады. Да канца студзеня 1938 года ён быў аб’яднаны з батальёнам Анры Вюймана 14-й інтэрбрыгады.
Заходнепалеская школа дойлідства
Заходнепалеская школа дойлідства сфармавалася, як і усходнепалеская (прыпяцкая) школа, у XVII—XVIII стагоддзях у драўляным грамадзянскім і культавым дойлідстве Беларускага Палесся, і развівалася да пачатку XX стагоддзя. Склалася ў межах сучаснай Брэсцкай вобласці паміж Брэстам і Пінскам. Для школы характэрныя сувязі з дойлідствам Украіны (Валынь, Букавіна), Літвы і Польшчы.
Народнае жыллё
Народнае жыллё гэтай зоны вылучаецца своеасаблівасцю канструкцыі, планіроўкі, арганізацыі панадворку, архітэктуры пабудоў. Зрубы жылых і гаспадарчых пабудоў ставілі пераважна з брусоў і дыляў з рубкай вуглоў «у каню», «у просты замок» і без «астатку». У гаспадарчых збудаваннях была пашыраная слупавая канструкцыя плеценых з лазы сцен. Шырока бытавалі чатырохсхільныя стрэхі і паўвальмавыя з прычолкамі, накрытыя саломай ці чаротам. Здаўна характэрная каркасная канструкцыя страхі на сохах, стаяках, козлах, пазней — на кроквах. Своеасаблівасць планіроўкі трохкамернага жылля заключалася ў тым, што жылы пакой сенцамі злучаўся часам не з клеццю, а з варыўняй. Найбольш пашыраны былі пагонныя двары.
Цэрквы
У культавым дойлідстве пераважалі храмы падоўжна-восевай кампазіцыі, дзе розныя па памерах і форме зрубы аб’ядноўвалі агульным пластычным гонтавым дахам, як, напрыклад, у здзітаўскай Мікітаўскай царкве, Вавуліцкай царкве Раства Багародзіцы і інш. Будавалі таксама цэрквы з невысокімі пірамідальнымі вярхамі, часам зрэзанымі ў верхняй частцы, як у Олтушскай Спаса-Праабражэнскай царкве, храмы з вежамі-званіцамі на галоўным фасадзе, як у Альбінскай Георгіеўскай царквы, крыжовыя з перавагай у кампазіцыі падоўжнай восі, як у Чарнаўчыцкай царкве Параскевы Пятніцы.
Пад уплывам стылю барока з’явіліся храмы падоўжна-восевай кампазіцыі з дзвюхвежавым галоўным фасадам, напрыклад, Валавельская Юр’еўская царква, і базілікальныя, да якіх адносіцца Опальская царква Параскевы Пятніцы.
Званіцы
Асноўныя тыпы званіц — слупавыя (званіца ў в. Ражкоўка Камянецкага раёна), каркасныя (званіца ў в. Хмелева Жабінкаўскага раёна) і ярусныя зрубна-каркасныя (званіца ў Чэрску).
XI акруга Парыжа
11-я акруга Парыжа, Arrondissement de Popincourt — адна з 20 муніцыпальных акруг Парыжа. Плошча акругі складае 367 га.
Геаграфічнае становішча
11-я акруга размешчаны на правым беразе Сены. На ўсходзе мяжуе з 20-й, на захадзе з 10-й і 3-й, на поўначы з 19-й і на поўдні з 12-й акругамі.
Кварталы
Кварталы № 41-44:
Партызанская брыгада М. П. Гудкова
'''Партызанская брыгада М. П. Гудкова''' — партызанская брыгада, створаная ў жніўні 1942 года на базе асобных атрадаў М. П. Гудкова і В. С. Лявонава, арганізаваных вясною 1942 года. У верасні таго ж года ў час баёў з карнікамі большасць асабовага складу брыгады (больш за 200 чалавек) увайшла ў Сенненскую партызанскую брыгаду, у лістападзе была адноўлена ў складзе 2 атрадаў. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Талачынскага, Сенненскага, Чашніцкага, Лепельскага, Халопеніцкага і Крупскага раёнаў. 26 чэрвеня 1944 года брыгада (632 партызаны, 7 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Памяць
У 1977 годзе ў вёсцы Янава Талачынскага раёна ў гонар брыгады ўстаноўлена мемарыяльная дошка, у 1980 годзе каля вёскі пастаўлена стэла.
Тэорыя лікаў
Тэо́рыя лі́каў — раздзел матэматыкі, які вывучае лікі і падобныя да іх аб'екты. Вывучаюцца ўласцівасці цэлых, рацыянальных і алгебраічных лікаў, іх сувязі з іншымі лікамі (ірацыянальнымі, трансцэндэнтнымі).
Гісторыя
Паняцце цэлага ліку, а таксама арыфметычных аперацый над лікамі вядома са старажытных часоў і з'яўляецца адной з першых матэматычных абстракцый. Натуральныя лікі распадаюцца на 2 класы: простыя лікі, якія маюць 2 натуральныя дзельнікі (адзінку і самога сябе), і састаўныя лікі — усе астатнія. Уласцівасці простых лікаў і іх сувязь з натуральнымі вывучаў Эўклід (ІІІ ст. да н.э.). Вывучэнне размеркавання простых лікаў прывяло да стварэння алгарытмаў (напр., рэшата Эратасфена) для атрымання табліц такіх лікаў.
Пытанні цэлалікавых рашэнняў розных ўраўненняў (гл. дыяфантавы ўраўненні) разглядалі Эўклід, Піфагор, Дыяфант і інш. Шэраг адкрыццяў у тэорыі дыяфантавых ураўненняў і ў тэорыі, звязанай з дзялімасцю цэлых лікаў належыць П. Ферма (Вялікая тэарэма Ферма, Малая тэарэма Ферма).
Вывучэнне ірацыянальных лікаў паставіла задачу іх набліжанага вылічэння з дапамогай рацыянальных лікаў, што спрыяла ўзнікненню тэорыі дыяфантавых набліжэнняў. Адкрыццё трансцэндэнтных лікаў вылучыла шэраг праблем пра крытэрыі трансцэндэнтнасці, класіфікацыю трансцэндэнтных велічынь і інш.
Праблемы тэорыі лікаў становяцца штуршком да ўдасканалення і стварэння новых матэматычных паняццяў, метадаў. Напрыклад, імкненне даказаць тэарэму Ферма прывяло нямецкага матэматыка Э. Кумера (ХІХ ст.) да стварэння асноў алгебраічнай тэорыі лікаў (тэорыя ідэалаў), вывучэнне размеркавання простых лікаў спрыяла развіццю тэорыі аналітычных функцый (Б. Рыман, Ж. Адамар; ХІХ ст.).
Тэорыя лікаў цесна звязана з многімі раздзеламі матэматыкі (алгебра, тапалогія, матэматычная логіка, тэорыя функцый, тэорыя імавернасцей), што прыводзіць да яе ўзаемапранікнення з іншымі матэматычнымі навукамі (р-адычныя лікі, лакальны аналіз, тэорыя алгебраічных функцый).
Раздзелы
Тэорыя лікаў мае наступныя раздзелы:
Баярскі сельсавет (Мядзельскі раён)
Бая́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Баяры.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мядзельскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мядзельскага сельсавета.
ГК імя Лёвіна Наваполацк
«ГК імя Левіна» — былы беларускі гандбольны клуб з горада Наваполацк. Заснаваны ў 1975 годзе на базе Полацкага політэхнічнага інстытута (зараз — Полацкі дзяржаўны універсітэт). У 2016 годзе клуб спыніў існаванне з-за фінансавых праблем.
Расходнік валасісты
Расходнік валасісты (Sedum villosum) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства таўсцянкавых.
Апісанне
Залозіста-апушаная расліна вышынёй 5-20 см, з прамымі або прыўзнятымі, іншы раз сцелістымі сцябламі. Лісце чаргаванае, лінейна-прадаўгаватае. Кветкі ружовыя з фіялетавымі тычынкамі, у зрэджанай гронцы.
Пашырэнне
Вядомы на Грэнландыі, Ісландыі, пашыраны ў Паўночнай і Цэнтральнай Еўропе, на ўсходзе да Польшчы і Літвы. На Беларусі рэдкі від вядомы з наваколля Брэста. Расце на тарфяных і забалочаных глебах. Цвіце ў чэрвені-ліпені.
Філіп дэ Валуа (герцаг Арлеанскі)
Філіп дэ Валуа (Філіп Арлеанскі) (Philippe d'Orléans, 1 ліпеня 1336, Венсен — 1 верасня 1376, Арлеан) — першы герцаг Арлеанскі з 1344 года, герцаг Турэньскі з 1360 года, граф дэ Валуа з 1344 года, граф дэ Бамон-ле-Рожы з 1345 года, чацвёрты сын караля Францыі Філіпа VI Валуа і Жанны Бургундскай. Малодшы брат французскага караля Жана II Добрага.
Біяграфія
У 1344 годзе 8-гадовы Філіп быў прызначаны сваім бацькам, каралём Францыі Філіпам VI Валуа, першым герцагам Арлеанскім. Акрамя гэтага, насіў тытулы герцага дэ Турэнь, графа дэ Валуа і дэ Бамон-ле-Ражэ.
19 верасня 1356 года герцаг Філіп Арлеанскі ўдзельнічаў у знакамітай бітве з англічанамі пры Пуацье, дзе камандаваў другой лініяй французскай арміі. Пасля разгрому свайго атрада атуліўся за атрадамі трэцяй лініі, якой камандаваў кароль Францыі Жан Добры. Удзельнічаў у паседжаннях Генеральных штатаў, пакуль кароль знаходзіўся ў палоне ў Англіі.
Сям’я
18 студзеня 1345 года 8-гадовы Філіп Арлеанскі ажаніўся з 16-гадовай Бланцы Французскай (1 красавіка 1328 — 8 студзеня 1392), графіні дэ Бамон-ле-Ражэ, малодшай (трэцяй) дачкі караля Францыі Карла IV Прыгожага і Жанны д’Эўро. Законных дзяцей не пакінуў.
Пазашлюбны сын — Луі (пам. 27 сакавіка 1397), бастард Арлеанскі, біскуп Пуацье і Бавэ.
NGC 7737
NGC 7737 (іншыя абазначэнні — PGC 72182, UGC 12745, MCG 4-55-48, ZWG 476.118) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барсучына (Новапагосцкі сельсавет)
Барсучы́на (, Барсучина) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміне Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 11 лютага 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Камянполлеўскага сельсавета.
Адкрыты спіс
Адкрыты спіс — адкрытая шматмоўная база дадзеных ахвяраў палітычных рэпрэсій на тэрыторыі СССР, створаная расійскім дабрачынным фондам “Працягні руку”.
База дадзеных створана на рухавіку MediaWiki, што дазваляе карыстальнікам рэдагаваць звесткі, дадаваць фотаздымкі і біяграфіі асоб. Тэкставыя матэрыялы публікуюцца па свабоднай ліцэнзіі Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported.
У 2016 годзе быў створаны раздзел на рускай мове. У якасці асновы была была ўзята база дадзеных “Ахвяры палітычнага тэрора ў СССР” таварыства “Мемарыял”. На сярэдзіну 2017 года рускі раздзел сайта ўтрымліваў больш за 2,8 млн фармуляраў рэпрэсаваных і з'яўляўся найбольшай з існуючых баз ахвяраў палітычнага тэрора ў СССР.
Сцяг Астравоў Кука
Дзяржаўны сцяг Астравоў Кука - прыняты 4 жніўня 1979 года. Складаецца з 15 зорак на сцягу Blue Ensign. Сцяг Вялікабрытаніі ў левым верхнім куце сімвалізуе цесныя гістарычныя сувязі Астравоў Кука са Злучаным Каралеўствам. Зоркі ўяўляюць 15 астравоў дзяржавы. Блакітны колер - сімвал акіяна.
З 1902 па 1973 года афіцыйным сцягам Астравоў лічыўся сцяг Новай Зеландыі. У перыяд знаходжання ва ўладзе прэм'ера Альберта Генры быў абраны новы сцяг зялёнага колеру з 15 залатымі зоркамі.
Келецкае ваяводства (1945—1975)
Келецкае ваяводства (Województwo kieleckie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Польшчы ў 1945—1975 гадах. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Кельцы.
Было ўтворана пасля Другой сусветнай вайны дэкрэтам Польскага камітэту нацыянальнага вызвалення ад 21 жніўня 1944 года. 6 ліпеня 1950 года са складу ваяводства быў вылучаны Чэнстахоўскі павет (увайшоў у склад Катавіцкага ваяводства). Але ваяводства павялічылася за кошт Апачынскага і Канэцкага паветаў (з Лодзьскага ваяводства).
Анізатрапія
Анізатрапі́я (ад ἄνισος — неаднолькавы +  — напрамак) у фізіцы — залежнасць фізічных (механічных, аптычных, магнітычных і інш.) уласцівасцей рэчыва ад напрамку.
Натуральная анізатрапія — характэрная асаблівасць крышталёў; абумоўлена іх сіметрыяй і выяўляецца тым больш, чым яна меншая. Анізатрапія некаторых вадкасцей, напрыклад, вадкіх крышталёў, тлумачыцца асіметрыяй і пэўнай арыентацыяй малекул.
Аляксандр Андрэевіч Праханаў
Біяграфія
Нарадзіўся 26 лютага 1938 года ў Тбілісі. У 1960 годзе скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут імя З. Арджанікідзэ. Працаваў інжынерам, затым лесніком у Карэліі і Падмаскоўе. У 1960—1970 гадах — супрацоўнік газет «Правда», «Литературная газета». Працаваў у Афганістане, Нікарагуа, Кампучыі, Анголе, Эфіопіі і іншых «гарачых кропках». Аўтар першых нарысаў пра падзеі на востраве Даманскім падчас савецка-кітайскага канфлікту ў сакавіку 1969 года.
Анізатрапія
У аморфных і полікрышталічных рэчывах анізатрапія бывае пры наяўнасці прыроднай (напрыклад, драўніна) або штучнай тэкстуры (напрыклад, пры пракатцы ліставой сталі зерні металу арыентуюцца ўздоўж напрамку пракаткі, у выніку чаго ствараецца анізатрапія механічных уласцівасцей). Анізатрапія многіх уласцівасцей крышталёў, напрыклад лінейнага цеплавога расшырэння, электраправоднасці, пругкіх уласцівасцей, характарызуецца значэннямі адпаведных пастаянных уздоўж галоўнай восі сіметрыі і ўпоперак да яе.
Аляксандр Андрэевіч Праханаў
Біяграфія
У 1971 г. выдаў свае першыя мастацка-публіцыстычныя кнігі: «Іду ў шлях мой» і «Лісты аб вёсцы». У 1972 годзе быў прыняты ў Саюз Пісьменнікаў СССР. Напісаў больш 30 аповесцяў, раманаў і зборнікаў публіцыстычных артыкулаў. З 1986 года актыўна выступаў з публіцыстычнымі нарысамі ў патрыятычным друку: часопісах «Молодая гвардия», «Наш современник», газеце «Литературная Россия». У 1989—1991 гг. — галоўны рэдактар часопіса «Советская литература». З снежня 1990 г. — галоўны рэдактар газеты «День».
Анізатрапія
Аптычная анізатрапія выяўляецца ў выглядзе, , змен характару палярызацыі і вярчэння плоскасці палярызацыі святла. Натуральная аптычная анізатрапія крышталёў абумоўлена неаднолькавасцю ў розных напрамках поля сіл, якія ўтрымліваюць атамы ці іоны рашоткі.
Аляксандр Андрэевіч Праханаў
Біяграфія
У 1991 годзе падчас выбараў прэзідэнта РСФСР, быў даверанай асобай кандыдата генерала Альберта Макашова. У жніўні 1991 года падтрымаў дзеянні ГКЧП. У верасні 1993 года выступіў у газеце супраць дзяржаўнага перавароту і падтрымаў законна абраны Вярхоўны Савет. Пасля паразы абаронцаў расійскага парламенту, газета «День» была забароненая. Але два яе нумары былі надрукаваны ў Мінску ў тыпаграфіі Беларускага дома друку як спецвыпускі камуністычнай газеты «Мы и время» і падпольна распаўсюджаны ў Расіі.
Анізатрапія
Штучная анізатрапія ствараецца ў ізатропных асяроддзях пад уздзеяннем вонкавых сіл ці палёў, што вызначаюць у асяроддзях пэўныя напрамкі, напрыклад, у выніку ўздзеяння пругкіх дэфармацый, электрычнага поля, магнітнага поля.
Аляксандр Андрэевіч Праханаў
Біяграфія
У лістападзе 1993 года была зарэгістравана газета «Завтра» і Праханаў становіцца яе галоўным рэдактарам. Адзін з лідараў левапатрыятычнай апазіцыі. Двойчы — у 1997 і 1999 гадах падвяргаўся нападам невядомых і жорсткаму збіццю. У 2002 годзе раман Праханава «Пан Гексаген», прысвечаны версіі, што выбухі жылых дамоў у Маскве арганізаваны расійскімi спецслужбамі, атрымаў літаратурную прэмію «Нацыянальны бестселер».
Прагматызм
Прагматызм (ад πράγμα, родны склон πράγματος - «справа, дзеянне») — філасофская плынь, якая базуецца на практыцы, як крытэрыі ісціны і сэнсавай значнасці. Яго паходжанне звязваюць з імем амерыканскага філосафа XIX стагоддзя Чарльза Пірса, які першым сфармуляваў «максіму» прагматызму. Далей прагматызм развіваўся ў працах Уільяма Джэймса, Джона Дзьюі і Джорджа Сантаяны. Сярод асноўных напрамкаў прагматызму вядомыя інструменталізм, фалібілізм, антырэалізм, радыкальны эмпірызм, верыфікаціянізм і інш.
Аляксандр Андрэевіч Праханаў
Біяграфія
Сярод найбольш вядомых твораў пісьменніка — «Дрэва ў цэнтры Кабула» (1982), «У астравах паляўнічы» (1984), «Малюнкі баталіста» (1989), «Апошні салдат імперыі» (1993), «Чачэнскі блюз» (1998), «Чырвона-карычневы» (1999), «Пан Гексаген» (2001), «Афрыканіст» (2002), «Крэйсерава саната» (2004), «Палітолаг» (2005) і іншыя.
Захапляецца маляваннем у стылі рускага лубка і прымітывізму. Калекцыянуе матылькоў. Узнагароджаны ордэнамі СССР.
Цэсвайнэ
Цэсвайнэ (Cesvaine) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Цэсвайнскага краю. Плошча 5,1 км². Насельніцтва 1637 чал. (2012).
20 верасня
20 верасня — дзвесце шэсцьдзясят трэці (дзвесце шэсцьдзясят чацвёрты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
XII акруга Парыжа
12-я акруга Парыжа (фр. 12e arrondissement de Paris) — адна з дваццаці акруг Парыжа.
Геаграфічнае становішча
12-я акруга размешчана ва ўсходняй частцы горада, гэта першая акруга правага берага Сены, калі прытрымлівацца плыні ракі. На поўначы мяжуе з 11-й і 20-й акругамі, на захадзе з 3-й і 4-й, поўдзень абмываецца Сенай, а да ўсходняга боку прылягаюць камуны Сан-Мандэ і Шарантон-ле-Пон. Тэрыторыя 12-й акругі таксама ўключае Венсенскі лес на паўднёвым усходзе.
Без Венсенскага лесу (9,95 км ²), плошча 12-й акругі складае 6,37 км ², што ставіць яе на 5-е месца сярод акруг Парыжа. Калі ўключаць тэрыторыю Венсенскага лесу, агульная плошча складае 16,32 км ², і робіць 12-ю акругу другой па плошчы (пасля 16-й з Булонскім лесам), займаючы 15 % тэрыторыі горада.
Свята-Троіцкая царква (Салтанаўшчына)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у аг. Салтанаўшчына Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Размешчаны на ўскраіне вёскі, на могілках.
Гісторыя
Настаяцель храма — протаіерэй Алег Абрамовіч, які за арганiзацыю праваслаўнага брацтва ў Салтанаўшчыне стаў лаўрэатам прэміі «За духоўнае адраджэнне» ў 2020 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры з выкарыстаннем форм позняга класіцызму. Уяўляе сабой выцягнуты прамавугольны ў плане будынак, накрыты двухсхільным дахам з трохвугольным франтонам на галоўным фасадзе. Сцены (акрамя алтарнай) прарэзаны высокімі лучковымі аконнымі праёмамі, паміж якімі — шырокія лапаткі. На галоўным фасадзе, пад уваходам 2 певялікія паўцыркульныя нішы і паўцыркульнае акно паміж імі. Франтон завершаны квадратнай у сячэнні вежачкай на барабане.
Унутраная прастора падзелена тонкімі драўлянымі калонамі на 3 нефы з бэлечным перакрыццем. Над уваходам — хоры па драўляных калонках. Алтар мураваны.
Слабада (Навагрудскі раён)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Аляксандрас Стульгінскіс
Аляксандрас Стульгінскіс (Aleksandras Stulginskis; 26 лютага 1885, Куталяй, Расіенскі павет, Шылельскі раён, Расійская імперыя (цяпер Шылельскі раён, Літва) — 22 верасня 1969, Каўнас) — літоўскі дзяржаўны дзеяч, другі прэзідэнт Літоўскай Рэспублікі ў чэрвені-снежні 1920 (выконваў абавязкі) і 21 снежня 1922 — 7 чэрвеня 1926.
Анастасія Ігараўна Чарняўская
Анастасія Чарняўская (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская бадмінтаністка. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь. Дачка бадмінтаністкі і трэнера Улады Чарняўскай.
Біаграфія
Скончыла Рэспубліканскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву і Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне
Адзіночны разрад
Парны разрад
Мікс
NGC 7738
NGC 7738 (іншыя абазначэнні — PGC 72247, UGC 12757, MCG 0-60-38, ZWG 381.33, IRAS23414+0014) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Усходнепалеская школа дойлідства
Усходнепалеская, або Прыпяцкая школа дойлідства сфармавалася, як і заходнепалеская школа, у XVII—XVIII стагоддзях у драўляным грамадзянскім і культавым дойлідстве Беларускага Палесся, і развівалася да пачатку XX стагоддзя. Склалася ў Прыпяцкім Палессі і верхнім Падняпроўі (у межах сучасных Гомельскай, усходу Брэсцкай і поўдні Мінскай абласцей). На раннім этапе заўважалася сувязь школы з Бойкаўшчынай (Украінскія Карпаты), на познім пэўны ўплыў зрабіла дойлідства Левабярэжнай Украіны.
Народнае жыллё
Для асноўнай часткі гэтай тэрыторыі характэрныя вянковыя, пагонныя, Г-падобныя двары і дзвюх-, трохкамерныя хаты. Жыллё і гаспадарчыя пабудовы вылучаліся тэхнікай складання сцен з бярвён (рубка вуглоў з «астаткам»; часам выступы-канцы бярвён «астатку» счэсваліся на шэсць граней), выкарыстаннем двухсхільных дранічных дахаў на зволаках. У паўднёвай частцы зоны сустракаліся цэнтрычныя пабудовы жылога і гаспадарчага прызначэння з вянковым пірамідальным перакрыццём. На паўднёвым усходзе многія жылыя будынкі мелі квадратны план і вальмавы каркасны дах.
Культавае дойлідства
У культавым дойлідстве, разам з храмамі падоўжна-восевай кампазіцыі, былі пашыраныя храмы глыбінна-прасторавай і крыжова-цэнтрычнай кампазіцыі з яруснымі вярхамі. На ранняй стадыі развіцця школы, у XVII — 1-й палове XVIII стагоддзяў, вярхі чацверыковыя пірамідальныя, як у Сінкевіцкай Георгіеўскай царкве, пад уплывам стылю барока расла колькасць заломаў, як у Слуцкай Міхайлаўскай царкве), вярхі станавіліся васьмерыковымі, як у Старабеліцкай Мікалаеўскай царкве.
Тамілы
Тамілы (தமிழர்) - народ, карэннае насельніцтва Паўднёвай Індыі (пераважна штат Тамілнад) і Шры-Ланкі. Складаюць буйныя этнічныя абшчыны ў Вялікабрытаніі, Малайзіі, Сінгапуры, Маўрыкіі, ЗША, М'янме, Таіландзе і інш. Агульная колькасць у свеце - каля 77 млн. чал.
Гісторыя
Паходжанне тамілаў і іншых дравідаў звязваюць з Індская цывілізацыя, выхадцы з якой або блізкія да іх па мове і культуры групы некалі займалі поўнач паўвострава Індастан, але былі выціскнуты арыямі ў Паўднёвую Індыю, дзе змяшаліся са старажытным аўстралоідным насельніцтвам. Гэтая гіпотэза актыўна выкарыстоўваецца тамільскімі нацыяналістамі, але ясных падцверджанняў ёй не знойдзена. Некаторыя вучоныя тамільскага паходжання выводзяць тамілаў ад старажытных шумераў на падставе некаторых падабенстваў у богаслужэнні.
З кан. 1 тысячагоддзя да н. э. на поўдні Індыі пачалі складвацца дзяржавы, якімі кіравалі дынастыі Чола, Чэра і Панд'я. Сутыкненні паміж імі выклікалі міграцыю ў іншыя рэгіёны, у тым ліку на поўнач Шры-Ланкі, дзе тамілам супрацьстаялі сінгалы. Але буйныя дзяржаўныя аб'яднанні садзейнічалі згуртаванню насельніцтва, узвядзенню ірыгацыйных збудаванняў, якія павялічылі вытворчасць сельскагаспадарчай прадукцыі, росквіту гарадоў і гандлю нават з такімі аддаленымі краінамі як Зондскі архіпелаг і Рымская імперыя. У гэты перыяд сфарміравалася старажытная тамільская мова на аснове пісьмовасці брахмі. Класічны перыяд скончыўся ў III - IV стст. н. э. з нашэсцем паўночных плямёнаў. У VI ст. усталявалася дынастыя Палаваў, якая апекавала індуізм. У IX ст. ёй на змену зноў прыйшла дынастыя Чола. Яна стварыла магутную імперыю на поўдні Індыі і на Шры-Ланцы, адпраўляла ваенныя экспедыцыі ў краіны Паўднёва-Усходняй Азіі. У XIII ст. узвысілася дынастыя Панд'я.
Відавочна, у XII - XVI стст. адбылося размежаванне дравідаў. Заходнія дравіды адасобіліся ў выніку згубы кантролю над імі імперскіх дынастый і да XV ст. сфарміравалі этнас малаялі. У 1491 г. вылучылася дзяржава дынастыі Тулува, на тэрыторыі якой сфарміраваліся канада. З пач. XIV ст. у паўднёвыя рэгіёны Індыі ўрываліся мусульмане з Дэлійскага султаната. У XVI ст. частка ўзбярэжжа трапіла пад кантроль Партугаліі, потым - Галандыі і Францыі. Астатнія тэрыторыі скалынала барацьба паміж феадаламі розных веравызнанняў. У 1796 г. Брытанская Ост-Індская кампанія захапіла землі, населеныя таміламі на Шры-Ланцы, і да 1802 г. акупавала Тамілнад.
Адносіны паміж брытанцамі і насельніцтвам Тамілнада і поўначы Шры-Ланкі былі даволі складанымі. Тут не існавала моцнага супраціўлення, і каланіяльная адміністрацыя спрыяла развіццю адукацыі ў Мадрасе і Джафне. Дагэтуль дзяржаўнае, рэлігійнае і каставае размежаванне не давалі магчымасці тамілам успрымаць сябе як адзіны народ. Але з'явіўся пласт мясцовых чыноўнікаў і прадпрымальнікаў, не звязаных з рэлігійнымі і арыстакратычнымі коламі, якія атрымалі магчымасць пазнаёміцца з сучаснымі еўрапейскімі даследаваннямі мовы і гісторыі свайго рэгіёну. Яны выступілі за адзінства тамілаў і садзейнічалі ўзнікненню адзінага тамільскага нацыянальнага руху (з 1860-ых гг.). У XIX ст. узнікла тамільская дыяспара. У якасці плантацыйных рабочых і будаўнікоў тамілы наймаліся на працу ў іншыя брытанскія і галандскія калоніі ад астравоў Карыбскага мора на захадзе да Фіджы на ўсходзе. Людзі розных веравызнанняў і рэгіёнаў Тамілнада сутыкаліся разам у замежжы і ўсведамлялі сваё моўнае і культурнае адзінства. Пасля вяртання на радзіму або нават у калоніях многія з іх далучаліся да нацыянальнага руху. Аднак на Шры-Ланцы адбылося размежаванне паміж таміламі, якія тут жылі здаўна і новымі прышэльцамі з Тамілнада. У нашы дні ў гэтай краіне прынята адрозніваць ланкійскіх і індыйскіх тамілаў.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Індыі (1947) быў створаны штат Тамілнад. Брытанскія ўлады разглядалі магчымасць стварэння самастойнай тамільскай дзяржавы на Шры-Ланцы, але адмовілася з-за нежадання мець у будучым праблемы з сінгаламі. З сяр. 1950-ых гг. адносіны паміж сінгаламі і таміламі адрозніваліся напружанасцю, што прывяло да фарміравання тамільскіх тэрарыстычных арганізацый накшталт ТВТІ і грамадзянскай вайне 1983 - 2009 гг.
Асаблівасці народнай культуры
Тамільская культура адрозніваецца шматстатнасцю, што вызначаецца не толькі яе старажытнай гісторыяй, але і наяўнасцю ў грамадстве выразных рэлігійных, каставых і палітычных межаў.
Галоўны традыцыйны занятак - сельская гаспадарка. Развіты палі́ўнае земляробства, вырошчванне рысу, алейных культур, какосавай пальмы, бабовых. У многіх гаспадарках ёсць каровы, козы і куры. Большую частку працы на палетках выконваюць мужчыны. Хатняе рамяство і клопат пра цяглавых жывёл лічацца выключна мужчынскімі заняткамі. Жанчынам часам забараняецца нават датыкацца да рамесных прылад. У гарадах да сёй пары жанчыны не працуюць кіроўцамі аўтамабіляў. Такія заняткі як спецыялізаванае рамяство і лоў рыбы абмяжоўваюцца каставым падзелам грамадства, які часткова адрозніваецца ад прынятага ў астатняй Індыі.
Вясковыя паселішчы звычайна вялікія, ад 2 тыс. да 5 тыс. чалавек, аб'яднаных суседскай абшчынай, якая ў сваю чаргу падзяляецца на меншыя абшчыны ніжэйшага ўзроўню. Да сяр. XX ст. у Тамілнадзе быў прыняты звычай сяліцца па каставаму прынцыпу. Ён часткова захоўваецца і ў нашы дні, хаця каставыя перашкоды з'яўляюцца незаконнымі. Вясковая абшчына вырашае праблемы забеспячэння пітной вадой, трымае ў належным стане храм і рытуальныя месцы. Здаўна існавала нефармальная рада, якая распараджалася справамі абшчыннікаў. Пасля ёй на змену прыйшлі афіцыйныя органы кіравання.
Сем'і пераважна вялікія, пашыраныя. Нараджэнні дзіцяці, палавая сталасць, шлюб і смерць адзначаюцца блізкімі і далёкімі сваякамі разам. Асабліва важную ролю адыгрываюць старэйшыя чальцы. Яны займаюць ганаровыя месцы за сямейным сталом, радзяць малодшых, у іх прысутнасці забараняюцца гучныя размовы і адвольныя паводзіны. Становішча жанчын унутры сям'і нельга вызначыць толькі як падначаленае, але іх знешнія кантакты значна абмяжоўваюцца. Сваякі жонкі, асабліва яе браты, карыстаюцца пэўнымі правамі ў сям'і мужа. У шры-ланкійскіх тамілаў важна вызначэнне сваяцтва не толькі па лініі бацькі, але і маці. Вясельныя цырымоніі звычайна праводзяцца ў доме бацькоў нявесты або ў храме, суправаджаюцца традыцыйнай музыкай і спевамі. Жаніх завязвае на шыі абранніцы залатую або баваўняную нітку тхаалі, якая не здымаецца жанчынай да канца жыцця.
Традыцыйнае забаўляльнае мастацтва падзяляецца на літаратурнае, музычнае і тэатральнае. Тамільскае тэатральнае мастацтва надагам бярэ свой пачатак у вясковых тэатрах. Тамілы вядомы таксама як выдатныя танцоры. Найбольш папулярныя класічныя танцы - караагатам, прысвечаны багіні дажджу, кумі, што суправаджаецца не музычным акампанементам, а тактавымі пляскамі ў далоні, жаночы калаатам, храмавы кай сіламбу атам і інш. Некаторыя танцы суправаджаюцца рукапашнымі паядынкамі танцораў.
Напярэдадні поўні ў месяц тхаі (канец студзеня - пачатак лютага) тамілы адзначаюць свята Тхаіпусам, якое суправаджаецца рэлігійнымі шэсцямі і пратыканнямі вострымі прадметамі розных частак цела.
Мова
Тамільская мова адносіцца да дравідыйскіх моў, багатая на гутарковыя дыялекты. Пісьмовасць на аснове брахмі ўзнікла каля 2 тыс. гадоў таму. Шырока выкарыстоўваецца ў літаратуры і сродках масавай інфармацыі Індыі.
Рэлігія
Большасць тамілаў спавядае індуізм (каля 80%), аднак сярод іх таксама ёсць джайны і будысты. Расце колькасць хрысціян і мусульман.
Паўвостраў Эдуарда VII
Геаграфічнае становішча
Месцазнаходжанне паўвострава Эдуарда VII: -77.66667°N, -155°W
Уяўляе сабою крайні паўночна-заходні ўскраек Зямлі Мэры Бэрд і выдаецца ў мора Роса паміж залівам Зульцбергера і паўночна-ўсходнім вуглом шэльфавага ледніка Роса. Паўвостраў Эдуарда VII вызначаны шэльфавым ледніком Роса на паўднёвым захадзе, залівам Окума на захадзе, і на ўсходзе — залівам Зульцбергера і берагам Саўндэрса; усе з іх галоўным чынам знаходзяцца ў моры Роса і Паўднёвым акіяне ў Антарктыцы.
Заходні бераг паўвострава — гэта бераг Шыразэ (Shirase Coast). На поўначы і ўсходзе паўвострава знаходзіцца шэльфавы ляднік Суінберна.
Белеўцы (Мёрскі раён)
Бе́леўцы (, Белевцы) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 26 сакавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Дварнасельскага сельсавета.
Вячаслаў Міхайлавіч Клыкаў
Вячаслаў Міхайлавіч Клыкаў (, Мармыжы, Курская вобласць — ) — расійскі скульптар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў Маскоўскі мастацкі інстытут імя У. І. Сурыкава (1964). Заснавальнік і старшыня Міжнароднага фонду славянскай пісьменнасці і культуры, Саюза рускага народа, шэрагу іншых грамадскіх арганізацый. У 1990 годзе яго Міжнародны фонд славянскай пісьменнасці і культуры разам з журналістам Аляксеем Сеніным заснаваў газету «Рускі веснік» нацыяналістычна-праваслаўнага кірунку.
Памёр у Маскве, пахаваны ў родным сяле Мармыжы.
Творчасць
Сярод прац В. Клыкава:
Станіслаў Уладзіслававіч Ельскі
Станіслаў Уладзіслававіч Ельскі (Stanisław Jelski; ? —, Хойнікі) — ураднік і дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ельскіх герба «Пелеш». Нарадзіўся ў сям’і Уладзіслава (пам. да 18 лютага 1772) і Алены з Брастоўскіх, дачкі пісара літоўскага Юзафа Бжастоўскага.
Паручнік пяцігорскі, палкоўнік войскаў літоўскіх, падкаморы старадубскі. Атрымаў ад брата Францішка маёнтак Нянькава (1780).
Маршалак павятовы ігуменскі ў 1796.
Узнагароды
Кавалер ордэна Св. Станіслава (1786).
Сям’я
Меў дзяцей:
Арыбал
Арыбал    (αρύβαλλος) — старажытнагрэчаскі посуд невялікага памеру круглявай формы, з вузкім ўцягнутым горлышкам, які пашыраецца ў плоскі вяночак.
У арыбала шырокая, устужкападобная ручка. Арыбал выкарыстоўваўся для захоўвання араматычных вадкасцяў, у прыватнасці, араматычных алеяў. Назва «арыбал» паходзіць ад скуранога мяшка, у які звычайна ўсоўвалася бутля. Функцыянальна арыбал падобны з алабастронам.
Калі алабастронамі карысталіся жанчыны, то арыбалы прызначаліся для мужчын і імі карысталіся пераважна атлеты для даглядання за целам. Арыбалы насілі на раменьчыку на запясці.
Большасць захаваных арыбалаў зроблены з гліны, аднак сустракаюцца таксама асобнікі з бронзы і фаянсу.
Скачкі на батуце на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па скачках на батуце на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 прайшлі 12 і 13 жніўня. Спартсмены разыгралі два камплекты медалёў.
Агульны залік
(Тлустым пазначана найбольная колькасць медалёў у сваёй катэгорыі; краіна-арганізатар таксама пазначана)
Жыткавіцкі торфабрыкетны завод
Жыткавіцкі торфабрыкетны завод — прадпрыемства, пабудаванае ў 1982 годзе ў пасёлку Чырвонае, Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці на базе торфапрадпрыемства «Чырвонае» (1971). Спецыялізуецца на выпуску торфабрыкету і грунту. З 1996 года разам з ВА «Беларусьнафта» вырабляла сарбенты для ўтылізацыі разліву нафты на вадзе і зямлі. Сыравінная база — радовішча торфу Булеў Мох у Салігорскім і Жыткавіцкім раёнах. Пачатковыя запасы торфу 46800 тыс.тон, на 1.1.1997 года — 2800 тыс.тон.
XIII акруга Парыжа
13-я акруга Парыжа, Arrondissement des Gobelins — адна з дваццаці акруг Парыжа. Раней тут пражывалі ў асноўным сем’і працоўных, цяпер акруга вядомая як парыжскі Чайна-Таўн, з мноствам шматпавярховак і мала цікавая турыстам. 13-я акруга таксама знакамітая новымі будынкамі Нацыянальнай бібліятэкі Францыі і нядаўна адбудаваным дзелавым кварталам Paris Rive Gauche.
Геаграфічнае становішча
13-я акруга размешчана на левым беразе Сены. Мяжуе на захадзе з 14-й, на поўначы з 5-й акругамі. Ва ўсходняй частцы акруга аддзелена Сенай ад суседняй 12-й акругі. Плошча акругі складае 7146 км ².
Насельніцтва
Паводле даных 2005 года ў 10-й акрузе пражываюць 177 900 чалавек пры шчыльнасці насельніцтва 24 882 чал/км ². Гэта складае 8,3 % парыжскага насельніцтва.
Адміністрацыйны падзел
Акруга, як і ўсе акругі Парыжа, складаецца з чатырох кварталаў:
Францыя (гасцініца, Магілёў)
«Францыя» — колішні будынак у Магілёве, які размяшчаўся па Першамайскай вуліцы, на заходнім боку Тэатральнай плошчы. На поўнач ад яго размяшчаўся дом Капцелева (таксама знішчаны).
Гісторыя
Была пабудавана ў ХIХ стагоддзі на месцы драўлянай Васкрасенскай праваслаўнай царквы, якая не была адноўлена пасля аднаго з гарадскіх пажараў 1820-х гадоў.
У XIX — пачатку XX стагоддзяў гасцініца «Францыя» належала Патапію Піліпавічу Капцелеву. У 1914 годзе належала Соф’і Іосіфаўне Пасэ.
Калі ў час Першай сусветнай вайны ў Магілёве знаходзілася Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандуючага, гасцініца была адведзена для флігель-ад’ютантаў Світы імператара. У гасцініцы жылі генерал-ад’ютант, генерал , вялікі князь Дзмітрый Паўлавіч, князь Ігар Канстанцінавіч, граф , капітан 1-га рангу Саблін. Пасля ў суседніх намерах пражывалі камісар Часовага ўрада ў Стаўцы Вярхоўнага галоўнакамандуючага Уладзімір Станкевіч і начальнік штаба генерал Міхаіл Бонч-Бруевіч. У лістападзе 1917 года ў Магілёў прыбылі лідары эсэраў і меншавікоў, каб адхіліць бальшавікоў ад улады. Па ўспамінах Бонч-Бруевіча ў двух нумарах, якія займаў Станкевіч, увесь час засядалі і нешта вырашалі эсэраўскія лідары Чарноў, і, вядомы меншавік, былы міністр працы  і «яшчэ некалькі валасатых і барадатых чалавек такога ж эсэра-меншавіцкага толку і выгляду».
У час нямецкай акупацыі будынак займала гарадская камендатура. У вайну гасцініца не пацярпела. Знішчана ў пачатку 1970-х гг.
Ян Бронкаф
Ян Брокаф, таксама вядомы як Ёган Брокаф (23 чэрвеня 1652 – 28 снежня 1718) — скульптар і разьбяр у стылі барока барока.
Біяграфія
Паходзіў з карпацкіх немцаў, нарадзіўся ў Спішскай Собаце (Славакіі) Каралеўскай Венгрыі.
У 1675 годзе Ян Брокаф пераехаў з Венгрыі ў Чэхію. Праз тры гады, у 1692 годзе, ён пасяліўся ў Празе і атрымаў мяшчанскія правы ў пражскім Старым горадзе. Ад жонкі жонкі Альжбеты (у дзявоцтве Шпінглер) меў дзяцей — сыноў Міхала Яна Юзафа, Фердынанда Максміліяна і Антаніна Себасцьяна і дачку Ганну Элеанору. Двое сыноў пайшлі па шляху бацькі, трэці сын, Антанін Себасцьян, пазней стаў прыдворным паэтам у Вене. Меў прыватную майстэрню, якая пасля яго смерці перайшла к сыну Міхалу, а пасля яго смерці да Фердынанда. Ян Брокоф памёр у Празе.
Творчасць
Яго працы падзяляюцца на два віды: зробленыя ўласна, Другія, распрацаваныя ўласна і створаныя сынам Фердынандам. Брокаф стварыў статую Аплаквання Хрыста (чэшск: Pieta), пастаўленую на Карлавым мосце ў 1695 годзе, аднак пазней (1859) гэтая скульптура была перанесена ў манастыр міласэрных сясцёр Карла Барамеі пад узгоркам Петршын у Празе.