cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юрый Назаравіч Сацкоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Шахцёрск (сучасны пасёлак гарадскога тыпу, Сахалінская вобласць, Расія). У 1971 годзе скончыў факультэт прыкладной матэматыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і працаваў у Навукова-даследчым інстытуце сродкаў аўтаматызацыі. З 1974 года старшы навуковы супрацоўнік, з 1976 года — загадчык сектара Канструктарска-тэхналагічнага бюро з вопытнай вытворчасцю Інстытута будаўніцтва і архітэктуры Дзяржбуда БССР. У 1980 годзе скончыў аспірантуру пры Інстытуце тэхнічнай кібернетыкі Акадэміі навук БССР. З 1978 года Ю. Н. Сацура працуе ў Інстытуце тэхнічнай кібернетыкі (сучасны Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі НАН Беларусі): галоўны навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі (1999—2005), намеснік дырэктара па навуковай рабоце (1994—1995).
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар больш за 230 навуковых прац па тэорыі раскладаў, тэорыі графаў, дыскрэтнай аптымізацыі, матэматычных метадах у эканоміцы, дадатках дыскрэтнай матэматыкі ў каляндарным планаванні і кіраванні.
Член Амерыканскага матэматычнага таварыства (1989).
Сярод апублікаваных прац:
Джыджыга
Джыджыга (Jigjiga, ጅጅጋ) — горад на ўсходзе Эфіопіі, адміністрацыйны цэнтр эфіопскага рэгіёна Самалі.
Ушаловічы
Ушало́вічы (, Ушаловичи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Могілкі Парыжа
У пачатку XIX стагоддзя на месцы старых могілак былі заснаваныя новыя — адны ў цэнтры Парыжа (могілкі Пасі) і тры за яго ранейшымі межамі (могілкі Манмартр на поўначы, могілкі Манпарнас на поўдні і Пер-Лашэз на ўсходзе). На могілках пахаваныя многія знакамітасці, дзякуючы чаму яны з’яўляюцца ўпадабанай мэтай турыстаў і жыхароў горада, якія шануюць цішыню могілкавых прысад.
Могілкі Пер-Лашэз — самыя вялікія ў Парыжы. Яны з’яўляюцца адным з самых вядомых пахаванняў у свеце, на ім пахаваныя Эдзіт Піяф, Сара Бернар, Мальер, Лафантэн, Бальзак, Фрэдэрык Шапен, Нестар Махно, Амедэо Мадыльяні, Марсель Пруст, Оскар Уайльд і многія іншыя. Самай наведвальнай з’яўляецца магіла Джыма Морысана (стаіць на пятым месцы па наведвальнасці сярод парыжскіх славутасцяў), каля якой увесь час таўкуцца фанаты The Doors. У 2001 годзе пад ціскам грамадскасці магілу пакінулі на месцы, хоць і скончыўся кантракт на знаходжанні парэшткаў на могілках.
Бахр-Дар
Бахр-Дар (ባሕር-ዳር) — горад на паўночным захадзе Эфіопіі. Знаходзіцца на ўзбярэжжы возера Тана, ля вытоку ракі Абай (Блакітны Ніл). Прадпрыемствы харчовай і тэкстыльнай прамысловасці. Таксама развіта рамеснае вытворчасць. Цэнтр турызму.
Ян Коцера
Ян Коцера (Jan Kotěra, 18 снежня 1871, Брно —, Прага) — чэшскі архітэктар, дызайнер і графік. Адзін з папярэднікаў сучаснай чэшскай архітэктуры.
Жыццё і творчасць
Архітэктурную адукацыю атрымаў у Акадэміі прыгожых мастацтваў у Вене, у прафесара Ота Вагнера. У пачатковы перыяд сваёй творчасці знаходзіўся пад уплывам стылю Венскага сэцэсіёна. Пазней, пасля знаёмства з працамі Фрэнка Лойда Райта паступова пераходзіць да формаў функцыяналізму. Адначасова ўключае ў свае працы чэшскія нацыянальныя элементы, у выніку атрымліваецца сімбіёз мадэрнісцкага і нацыянальнага ў яго архітэктуры. Аказаў уплыў на развіццё чэшскай архітэктуры не толькі створанымі ім будынкамі, але і як выкладчык. Адным з найбольш вядомых вучняў Яна Коцера быў Ёсеф Гочар. Я. Коцера быў прафесарам пражскай Акадэміі мастацтваў і заснавальнікам ў ёй класа архітэктуры.
Андрэй Філатаў
Андрэй Філатаў (нар., Мінск, БССР, СССР) — беларускі барабаншчык.
Скончыў фізічны факультэт БДУ. На сцэне з 1977 года, калі дэбютаваў у гурце «Сузор’е». Суаўтар хіта «Сузор’я» «Весенний день». У 1991 годзе далучыўся да гурта «Zindan». У 1999 годзе стаў удзельнікам «Mojo Blues», у 2000 годзе і «Крамы». Акрамя таго, працаваў як сэсійны музыка.
З сярэдзіны 1990-х да 2003 года быў гукарэжысёрам мінскага «Стар-клубу», выступаў як вядучы фестываляў «Блюз жыве ў Мінску». Уладальнік галоўнага прызу фестывалю імя Р. Рыдла ў Тыхах (Польшча) у 2003 годзе.
Лаяш Кошут
Лаяш Кошут (Kossuth Lajos, Ľudovít Košút;, Монак — , Турын) — выбітны венгерскі дзяржаўны дзеяч, рэвалюцыянер і юрыст, прэм’ер-міністр і кіраўнік-прэзідэнт Венгрыі ў перыяд Венгерскай рэвалюцыі 1848—1849 гг.
Бардынскі сельсавет
Барды́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Заслаўскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Бардынь.
IC 150
IC 150 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бітва за Абіджан
Бітва за Абіджан — завяршальныя падзеі другой грамадзянскай вайны ў Кот-д’Івуары.
Сітуацыя ў краіне
28 лістапада 2010 года ў Кот-д’Івуары былі праведзены прэзідэнцкія выбары. Двума галоўнымі кандыдатамі сталі дзеючы прэзідэнт Ларан Гбагбо і апазіцыянер Аласан Уатара. Вынікі галасавання выклікалі спрэчкі, а хутка і ўзброеныя сутыкненні.
Прыхільнікі Уатары, якіх падтрымалі Францыя і міратворчыя сілы ААН, на момант пачатку канфлітку ўмацаваліся на поўначы краіны, але ў сакавіку 2011 года разгарнулі наступленне на поўдзень, дзе засяродзіліся войскі Гбагбо.
30 сакавіка атрады Уатары без бою ўзялі пад свой кантроль сталіцу краіны Ямусукра, а 31 сакавіка яны ўвайшлі ў. Апошнім буйным горадам, які заставаўся за войскамі Гбагбо, быў Абіджан.
Папярэднія сутыкненні
Першыя сутыкненні ў горадзе адбыліся яшчэ ў пачатку сакавіка. Тады ў іх ўдзельнічалі паліцыя, верная Гбагбо, і грамадзянскія прыхільнікі Уатары. Асноўныя падзеі адбываліся ў раёне Абабо. Гвалт вымусіў звыш за 200 000 чалавек пакінуць горад. Ахвярамі супрацьстаяння сталі 6 жанчын з лагера Уатары, якія загінулі ў сутыкненні з сілавікамі.
Да паланення Гбагбо
Першыя баі адбыліся ля прэзідэнцкай рэзідэнцыі ў прыгарадзе Какады. Агонь па галоўнай пазіцыі сіл Гбагбо вёўся з пяці кропак. Варагуючыя бакі ўжылі ў тым ліку артылерыю. Акрамя таго, спынена дзейнасць дзяржаўнага тэлебачання, офіс якога размяшчаўся побач. 1 красавіка французскія вайскоўцы па загадзе Нікаля Сарказі ўварваліся ў краіну, высадзіўшыся на паўднёвай ўскраіне Абіджана, аргументаваўшы гэта мэтай «абароны французскіх грамадзян». Адначасна міратворцы ААН захопліваюць аэрапорт.
З 4 на 5 красавіка французскія войскі і сілы ААН праводзяць верталётны рэйд на пазіцыі войск Гбагбо. Пад удары трапілі яго рэзідэнцыя і ваенная база Акуеда. У атацы ўдзельнічалі два верталёты Мі-24П украінскага міратворчага кантынгенту, якія абстралялі з 30-мм гармат хованкі з ваеннай тэхнікай і знішчылі склад са зброяй і артылерыйскімі снарадамі. Па машынах адкрылі агонь з зямлі, але пілоты паспелі здзейсніць супрацьзенітны манеўр і сышлі на віражы са слізгаценнем.
9 красавіка сілы, падначаленыя Ларану Гбагбо, перайшлі ў наступленне: яны занялі стратэгічна важныя кварталы Абіджана і наблізіліся да штаб-кватэры Аласана Уатары.
11 красавіка французскія войскі зноў абстралялі ракетамі з верталётаў рэзідэнцыю. Пасля нападу з паветра французскі спецназ распачаў наступленне на аб’ект. Для падаўлення супраціўлення праціўніка былі вылучаны 30 адзінак бранятэхнікі. У выніку зробленай атакі быў Гбагбо захоплены ў палон і перададзены прыхільнікам Уатары.
Вынікі і наступствы
У сувязі з пачаткам баёў у Абіджане вылілася гуманітарная катастрофа, паколькі ў горад не паступала харчаванне. Акрамя таго, як паведаміў прадстаўнік Упраўлення вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека Руперт Колвіл, ужо на 5 красавіка ў выніку падзей загінулі дзясяткі чалавек. На фоне сутыкненняў фіксуюцца акты рабавання і вандалізму. Баі і рост злачыннасці пагражаюць бяспецы замежных грамадзян, таму з 3 красавіка французскія войскі праводзяць эвакуацыю 12 тысяч суайчыннікаў.
У дзень завяршэння сутыкненняў рашэннем Канстытуцыйнага савета Аласан Уатара афіцыйна абвяшчаецца Прэзідэнтам Рэспублікі.
Лескава
Ле́скава (, Лесково) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Адуа
Адуа (አድዋ) — гандлёвы горад у паўночнай частцы Эфіопіі. Размешчаны на вышыні 1882 м над узроўнем мора. Па дадзеных перапісу 2007 года, праведзенага Цэнтральным статыстычным агенцтвам краіны, насельніцтва горада складае 40 500 чалавек, з іх 18 307 мужчын і 22 193 жанчыны. 90,27 % насельніцтва — прыхільнікі эфіопскай праваслаўнай царквы; 9,01 % — мусульмане.
Паўночны вакзал (Парыж)
Паўночны вакзал (Гар-дзю-Нор, Gare du Nord) — адзін з сямі вакзалаў Парыжа, тупіковая станцыя, якая належыць нацыянальнаму аператару SNCF. Размешчаны ў X акрузе. Вакзал забяспечвае перасадкі на метро (станцыя Гар-дзю-Нор, лініі 4 і 5) і на сетку гарадскіх электрычак RER (B, D і E). У 2002 годзе вакзал абслужыў 180000000 пасажыраў, што з'яўляецца адным з самых высокіх паказчыкаў у свеце. Вакзал абслугоўвае як прыгарадныя паведамленне (Transilien, TER Picardie), так і далёкае паведамленне з паўночным усходам Францыі (лініі SNCF, у тым ліку TGV), Вялікабрытаніяй (Eurostar), Бельгіяй, Нідэрландамі і Германіяй (Thalys).
Нойнхаўзен
Нойнхаўзен (люксемб. Néngsen, фр. Neunhausen) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Нойнхаўзен з'яўляецца часткай кантона Вільц. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 320 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 156 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 11,85 км ² (па займаемай плошчы 101 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 505 м. (24 месца з 116 камун), найменшая 319 м. (110 месца з 116 камун).
IC 151
IC 151 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Храм Нефрытавага Буды
Храм Нефрытавага Буды — будыйскі храм у Шанхаі. Як многія сучасныя кітайскія храмы, сёння храм спалучае дзве будыйскія школы будызму : Чыстай Зямлі і чань.
Ён быў заснаваны ў 1882 годзе, у ім былі змешчаныя дзве нефрытавыя статуі Буды, прывезеныя ў Шанхай па моры з Бірмы. Гэта былі статуі Буды, які сядзіць, (1,95 метра, 3 тоны), і меншая статуя Буды, які ляжыць.
Гісторыя
Падчас кіравання імператара Гуаньсюя ў дынастыі Цын (1875—1908) путашаньскі настаяцель Хуэй Гэнь адправіўся ў паломніцтва ў Тыбет праз Святыя горы і. Пасля Тыбету ён прыбыў у Бірму.
Тут Кітайскі эмігрант Чэнь Цзюньпу падарыў яму пяць нефрытавых статуй Буды, і дзве з іх Хуэй Гэнь прывёз у Шанхай, дзе на ахвяраванні ўзвёў для іх храм, неўзабаве пасля чаго памёр. Падчас паўстання 1911 года храм быў экспрапрыяваны, а статуі былі перамешчаныя. У 1918—1928 гадах для статуй быў пабудаваны новы храм пад кіраўніцтвам настаяцеля Кэ Чэня.
У 1966 годзе, падчас Культурнай Рэвалюцыі, манахі храма зараблялі на жыццё дробнай мануфактурай. У 1983 годзе ў храме размясціўся Шанхайскі інстытут будызму.
Мамулі
Мамулі́ (, Мамули) — хутар у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
NGC 404
NGC 404 (іншыя абазначэнні — UGC 718, MCG 6-3-18, ZWG 520.20, IRAS01066+3527, PGC 4126) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жлобінскі гісторыка-краязнаўчы музей
Жлобінскі гісторыка-краязнаўчы музей — музей Жлобіна, займае будынак былога касцёла, які пасля Другой сусветнай вайны быў перароблен у дзіцячы сад. Будынак пабудаваны ў 1911 годзе.
Фонды музея на 2013 год: 14.268 экспанатаў, з іх: асноўны — 8571 і дапаможны — 5697. Фонд пастаянна папаўняецца.
Мае 4 выставачныя залы:
Навадворшчынскі нацыянальны польскі сельсавет
Навадво́ршчынскі нацыянальны польскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Заслаўскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Навадворшчына.
Утвораны 9 сакавіка 1932 года падчас ліквідацыі Бардынскага сельсавета ў складзе Заслаўскага раёна БССР. 14 мая 1936 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета ўвашла ў склад новаўтворанага Навадворскага сельсавета.
Cirsium heterophyllum
Cirsium heterophyllum — від травяністых раслін сямейства. Відавая назва ад heterophyllum — «стракаты».
Батанічнае апісанне
Мнагалетнік 50-100 (рэдка да 150) см вышынёй. Лісце зялёнае і голае зверху, бела-лямцавае знізу. Прыкаранёвыя лісты буйныя, дасягаюць 4 дм даўжыні і 8 см шырыні. Ліставыя краі з мяккімі калючкамі. Верхняе лісце не мае хвосцікаў, абхопвае ствол сэрцападобнымі асновамі. Кошыкі звычайна адзінкавыя на доўгіх ножках (да 50 мм даўжынёй). Кветкавыя галоўкі дыяметрам 3-5 см. Шматлікія трубчастыя кветкі пурпурова-чырвоныя, радзей бялёсыя, 25-30 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Асноўны арэал распасціраецца ад паўночнай Англіі праз Паўночную і Усходнюю Еўропу да Сібіры. Вялікія анклавы размешчаны на Каўказе, у Карпатах, Пірэнеях, Альпах і некаторых краінах Цэнтральна-Германскага нагор’я, раскіданыя ў Ісландыі і Грэнландыі. Насяляе на абочынах дарог, верасовых пустках і вільготных травяністых асяроддзях.
Свята-Троіцкая царква (Гарадок)
Свята-Троіцкая царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Гарадку Віцебскай вобласці, пабудаваны ў 1999 годзе паводле праекта архітэктара Ю. Г. Сакалоўскага на аснове папярэдняй царквы.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам з паўкруглай апсідай. Накрыта пакатым 4-х схільным дахам, над якім узвышаецца 8-гранны барабан зграбных прапорцый са сферычным купалам, узведзеным на нізкі чацверыковы пастамент. Да асноўнага аб’ёму далучана званіца. Бакавыя фасады асіметрычна расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі.
Інтэр’ер
Прастора інтэр’ера, перакрытая плоскай столлю, пашыраецца за кошт адкрыцця ў яе светлавых кубападобнага і 8-граннага барабанаў па цэнтры даху, якія падтрыманы шырокімі аркамі. Апсіда вылучана мураванай перагародкай, на якой створаны драўляны іканастас. Над уваходам хоры на 4 слупах і перакінутай цераз іх аркадзе.
Боркі (Вясейскі сельсавет)
Бо́ркі (, Борки) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Прыкладна за 0,5 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі наліўное вадасховішча Боркі.
Беларуская рада Случчыны
Беларуская рада Случчыны, Рада Случчыны, Слуцкая беларуская рада — выканаўчы і распарадчы орган улады ў Слуцку і Слуцкім павеце з 16 лістапада 1920 года да 20 студзеня 1921 года.
Мела паўнамоцтвы часовага органа ўлады Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР) да склікання беларускага ўстаноўчага сойму і ўтварэння выбарнага органа, стала палітычным органам кіраўніцтва Слуцкім паўстаннем 1920. Абрана 14 лістапада 1920 года на Першым беларускім з’ездзе Случчыны ў складзе 17 сяброў: У. Пракулевіч (старшыня), Анастас Анцыповіч, Пётр Якубаў Бабарэка, Барысавец, Янка (Іван) Біруковіч, Улас Васільеў Дубіна, П. Жаўрыд, Каўпак, Ю. Лістапад, Іван Мацэллі, Анупры Няронскі, Арсен Паўлюкевіч, Рабы, Радзюк, Раковіч, Васіль Русак, Юльян Сасноўскі. Кандыдаты ў сябры Рады: Цімафей Мяшочак (Мяшэчак), Сяргей Нічыпараў Бусел, Аляксей Кабычкін, Рыгор Грынько, Павел Бань, Марк Асвяцімскі. На чале Рады стаў прэзідыум ці Выканаўчы орган Рады з 7 чал.: Пракулевіч, Жаўрыд, Паўлюкевіч, Русак, Біруковіч, Сасноўскі, Рабы.
З’езд даверыў ёй цывільную ўладу і даручыў арганізацыю беларускага нацыянальнага войска. У складзе Рады 8 беларускіх эсэраў (Пракулевіч, Русак і інш.), спачуваючыя ім (Лістапад і інш.), другая групоўка — прыхільнікі С. Булак-Балаховіча і П. Алексюка (Паўлюкевіч, Мацэллі і інш.), былі прадстаўнікі і нейтральных груповак. Нягледзячы на пэўныя ваганні, усе групоўкі згадзіліся ўзняць паўстанне за незалежнасць Беларусі, за інтарэсы сялян.
Шашэмэнэ
Шашэмэнэ (ሻሸመኔ) — горад у цэнтральнай частцы Эфіопіі, у рэгіёне Аромія. Уваходзіць у склад зоны Заходні Арсі. Знаходзіцца ў цэнтральнай частцы рэгіёну, на поўдзень ад возера Шала, на паўночны ўсход ад возера Ауаса, на вышыні 2008 метраў над узроўнем мора. Шашэмэнэ размешчаны прыблізна за 182 км на паўднёвы захад ад сталіцы Адыс-Абебы.
Беларуская рада Случчыны
21 лістапада 1920 года выдала дэкларацыю, якая заклікала сялянства на барацьбу за «незалежную Беларусь у яе этнаграфічных граніцах» і за «інтарэсы сялянства». Пры падтрымцы сялянства і гараджан Рада за 3 дні сфарміравала з добраахвотнікаў 1-ю Слуцкую брыгаду стральцоў войск Беларускай Народнай Рэспублікі ў складзе 2 палкоў: 1-га Слуцкага і 2-га Грозаўскага. Прызначыла камандаванне брыгадай, палкамі, займалася забеспячэннем войска зброяй і харчаваннем. 24 лістапада 1920 года польскія войскі пакінулі Слуцк, і да прыходу 29 лістапада 1920 года Чырвонай Арміі ўся ўлада ў горадзе і павеце належала Радзе і яе адміністрацыі. Перад прыходам бальшавіцкіх войск Рада загадала вайсковым часцям і міліцыі адысці на захад, у нейтральную зону ў мяст. Семежава, дзе знаходзіліся штаб 1-й Слуцкай брыгады і Рада. На пасяджэнні ў Семежаве прынята рашэнне не падпарадкоўвацца Булак-Балаховічу, не ўступаць у перагаворы з маскоўскім урадам, змагацца пад сцягам БНР, грунтуючыся на Трэцяй устаўнай грамаце 25 сакавіка 1918 года.
27 лістапада 1920 года пачаліся баявыя дзеянні слуцкіх паўстанцаў. 3 снежня 1920 года Рада прызначыла камандзірам 1-й Слуцкай брыгады штабс-капітана А. Сокал-Кутылоўскага і часова перадала яму дыктатарскія паўнамоцтвы. У сувязі з уваходам савецкіх войск і ў нейтральную зону (з дазволу польскай дэлегацыі ў Рызе) Рада і штаб брыгады перабазіраваліся ў в. Грыцэвічы, а з 20 снежня 1920 года ў в. Заастравечча каля р. Лань, за якой стаялі палякі. Пасля прыбыцця значных падмацаванняў і новага наступлення савецкіх войск у нейтральнай зоне і нават на тэрыторыі Польшчы, Рада 28 снежня 1920 года разам з 1-й Слуцкай брыгадай перайшла цераз р. Лань на польскі бок, дзе брыгада была раззброена і інтэрніравана. Перад адыходам 1-ы Слуцкі полк узнагароджаны Радай сцягам з надпісам: «Першы Слуцкі полк стральцоў Беларускай Народнай Рэспублікі». Рада Случчыны пераехала ў Баранавічы, дзе знаходзілася яшчэ месяц. 20 студзеня 1921 года частка сяброў на апошнім пасяджэнні прызнала сваім кіраўніком Булак-Балаховіча, частка выехала ў Вільню, частка засталася ў Баранавічах.
Партызанаўка (Слонімскі раён)
Партыза́наўка (, Партизановка), да 1964 года Пляшкі  — аграгарадок у Беларусі, у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 25 км у напрамку на поўдзень ад горада Слонім, за 168 км ад Гродна, за 27 км ад чыгуначнай станцыі Слонім.
Гісторыя
Мясцовасць заселена са старажытнасці, селішча на ўсходняй ускраіне вёскі, на беразе Булянкі (левы прыток Грыўды), датуецца першай паловай 1-га тысячагоддзя.
У ХІХ стагоддзі вёска Пляшкі ўваходзіла ў фальварак Зосін, які адносіўся да маёнтка Новыя Дзявяткавічы. Паводле інвентара 1846 года, у вёсцы 12 двароў, 78 жыхароў, належала памешчыку Альфрэду Слізеню. У пачатку ХХ стагоддзя вёска ў Мар’янскай воласці Слонімскага павета.
У 1921 годзе ў складзе Польшчы. Уваходзіла ў Мар’янскую гміну Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР.
30 ліпеня 1964 года Пляшкі перайменаваны ў Партызанаўку.
Вёска ўваходзіць у СРУСП «Новадзявяткавічы». Працуюць магазін, фельчарска-акушэрскі пункт, клуб, бібліятэка, лазня, аддзяленне сувязі, царква. Таксама ёсць дом самастойнага сумеснага пражывання. З 2019 года перастала працаваць базавая школа і дзіцячы сад. А з 2020 года перастаў працаваць комплексны прыёмны пункт.
Сцяпан Міхайлавіч Крынін
Сцяпан Міхайлавіч Крынін (, с. Мікалаеўскае, Енатаеўскі раён, Астраханская вобласць —, г. Астрахань, РСФСР) — Герой Савецкага Саюза.
Ордэн Нідэрландскага льва
Ордэн Нідэрландскага льва (De Orde van de Nederlandse Leeuw) - ордэн Нідэрландаў, заснаваны 29 верасня 1815 года першым каралём Нідэрландаў Вілемам I. Да нядаўняга часу ордэнам узнагароджваліся выдатныя людзі ўсіх слаёў грамадства — генералы, міністры, мэры буйных гарадоў, прафесары і выдатныя вучоныя, старшыні судоў і высокапастаўленыя дзяржаўныя служачыя, але з 1980 года ордэн выкарыстоўваецца для прызнання заслуг у вобласці мастацтва, спорту і літаратуры. Ордэн Нідэрландскага льва з'яўляецца другой па статусу ўзнагародай Нідэрландаў пасля Ордэна Вілема. Каралева з'яўляецца Гросмайстрам ордэна, узнагароджанне як правіла адбываецца ў афіцыйны дзень нараджэння каралевы 30 красавіка.
Сцяпан Міхайлавіч Крынін
Біяграфія
Скончыў пачатковую школу. Да вайны жыў і працаваў у саўгасе «Сарпа» Юстынскага раёна Калмыцкай АССР, пазней на Астраханскім рыбакамбінаце.
Ордэн Нідэрландскага льва
Знакі адрознення
Знак ордэна ўяўляе сабой мальтыйскі крыж пакрыты белай эмаллю, паміж прамянямі крыжа змешчана манаграма караля Вілема I, які заснаваў ордэн, у цэнтры крыжа круг, пакрыты сіняй эмаллю з дэвізам ордэна «Virtus Nobilitat» — Годнасць Акультурвае. На адваротным боку крыжа намаляваны леў з герба Нідэрландаў. Вянчае крыж Каралеўская карона. Зорка Ордэна — крыж ідэнтычны Знаку ордэна, але без кароны змешчаны на пазалочаную васьміканцовую зорку з прамымі прамянямі. Нагрудны крыж Камандора ідэнтычны Знаку ордэна. Стужка Ордэна сіняя з невялікімі жоўтымі палоскамі па краях.
Сцяпан Міхайлавіч Крынін
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1940 года. На франтах Вялікай Айчыннай вайны з 1942 года Камандзір аддзялення 190-га стралковага палка (5-я стралковая дывізія 3-й арміі 2-га Беларускага фронту) сяржант Крынін вызначыўся ў баях пры разгроме варожай калоны і вызваленні Ваўкавыска.
14 ліпеня 1944 года у баях за Ваўкавыск Крынін са сваім аддзяленнем дзейнічаў у складзе дэсантнай групы. Дэсантнікі перарэзалі шашы на захад ад Ваўкавыска, па якім рухалася калона немцаў колькасцю да 600 чалавек. Аддзяленне Крыніна ўступіла ў бой і знішчыла шмат жывой сілы супраціўніка. Пры штурме Ваўкавыска аддзяленне Крыніна першым уварвалася ў горад.
Пасля вайны дэмабілізаваўся. Пражываў у горадзе Астрахань, працаваў у параходстве і на рыбакамбінаце.
Памёр 18 ліпеня 1988 года. Пахаваны ў Астрахані, на Старых могілках.
Узнагароды
Званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 9016) Крыніну прысвоена 24 сакавіка 1945 года.
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны 1-й ступені, Славы 3-й ступені, медалямі.
Беларуская сацыялагічная асацыяцыя
Белару́ская сацыялагі́чная асацыя́цыя — добраахвотная навукова-грамадская арганізацыя, якая аб’ядноўвае вучоных і спецыялістаў, што працуюць у галіне сацыялогіі. Створана ў 1994 годзе, з’яўляецца правапераемніцай Беларускага аддзялення Савецкай сацыялагічнай асацыяцыі. Асноўныя задачы: павышэнне прафесійнага ўзроўню членаў асацыяцыі, пашырэнню сацыялагічных ведаў; садзейнічанне развіццю сацыялагічнай навукі, павышэнню абгрунтаванасці і дзейнасці яе рэкамендацый; выяўленне прыярытэтных кірункаў сацыяльна-эканамічнага, палітычнага і культурнага развіцця Беларусі і асобных яе рэгіёнаў; развіццё навуковых сувязяў і супрацоўніцтва з сацыёлагамі іншых краін і міжнароднымі навуковымі арганізацыямі; арганізацыя і правядзенне навуковых кангрэсаў, канферэнцый, сімпозіумаў, семінараў; выдавецкая дзейнасць. У рамках Беларускай сацыялагічнай асацыяцыі вядзецца экспертна-кансультацыйная дзейнасць па пытаннях сацыялогіі, праводзяцца сацыялагічная экспертызы палітычных, прававых, эканамічных, тэхнічных і іншых праектаў. Разам з іншымі навуковымі ўстановамі і арганізацыямі выдала манаграфіі А. У. Рубанава «Сацыяльны суб’ект: матывы і дзейнасць» (1994), Г. М. Сакаловай «Эканамічная сацыялогія», Я. М. Бабосава «Катастрофы: сацыялагічны аналіз» (1995) і іншае.
IC 152
IC 152 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прадзелкі
Прадзе́лкі (, Проделки) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Обальскі керамічны завод
Обальскі керамічны завод — прадпрыемства па вытворчасці сценавых матэрыялаў. Заснаваны ў 1929 г. у г. п. Обаль Шумілінскага раёна як цэглавы завод № 37 з сезоннай вытворчасцю на базе радовішча цэглавых глін. У 1947 г. аднавіў работу, у 1954 г. пачаў бесперапынную вытворчасць цэглы. З 1969 г. называецца Обальскі цэглавы завод. У 1974—1977 гг. пабудаваны завод керамічных вырабаў са шлікернай падрыхтоўкай глінянай масы (адзінае ў Беларусі прадпрыемства, якое выкарыстоўвае такую тэхналогію). У 1980 г. два заводы аб’ядналіся ў адзін. З 2002 г. камунальнае вытворчае УП.
Завод вырабляе цэглу, тратуарную плітку, вырабы мастацкай керамікі.
Номерн
Номерн (люксемб. Noumer, фр. Nommern) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Номерн з'яўляецца часткай кантона Мерш. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1125 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 396 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 22,44 км ² (па займаемай плошчы 42 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 417 м. (46 месца з 116 камун), найменшая 296 м. (101 месца з 116 камун).
Беларуская санацыя
Беларуская санацыя — неафіцыйная назва групы беларускіх дзеячаў у Заходняй Беларусі. Створана ў сярэдзіне 1929 пасля расколу ў кіраўніцтве Таварыства беларускай школы. Лідары А. Луцкевіч, Р. Астроўскі, Я. Станкевіч,  Ф. Акінчыц, якія ў 1930 стаялі на чале Цэнтральнага саюза культурных і гаспадарчых арганізацый. Друкаваны орган — газета «Наперад».
Беларуская санацыя з'яўлялася выразнікам той часткі крыла нацыянальна-вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі, што ва ўмовах узмацнення рэпрэсій польскіх улад, а таксама рэпрэсіўнай палітыкі бальшавікоў у БССР адзіна магчымым шляхам культурна-нацыянальнага развіцця лічыла пошук кампрамісаў з «санацыйным» урадам Ю. Пілсудскага, не выключаючы парламенцкіх сродкаў барацьбы. З гэтай нагоды сярод беларускай грамадскасці, што арыентавалася на КПЗБ і Камінтэрн, група атрымала назву «санацыя» (ад лац. sanatio — аздараўленне). У мемарыяле да прэзідэнта Польшчы І. Масціцкага лідары групы заявілі пра імкненне «да маральнага раззбраення з абодвух бакоў, спакойнай згоды і разгляду сукупнасці беларуска-польскіх пытанняў», высунулі патрабаванне вылучыць тры паўночна-ўсходніх ваяводства (Віленскае, Навагрудскае і Палескае) у асобную адміністрацыйную адзінку. Пад арганізацыйным кіраўніцтвам групы знаходзіліся розныя культурна-асветныя і дабрачынныя арганізацыі і суполкі, у т. л. Таварыства беларускай асветы, Беларускае навуковае таварыства, Беларускае дабрачыннае таварыства, Беларускі студэнцкі саюз і інш.
Сярод лідараў Беларускай санацыі не было адзінства. Луцкевіч адстойваў свае незалежніцкія пазіцыі, адмоўна ставіўся да ўлад і палітыкі Пілсудскага ў адносінах да нацыянальных меншасцей, за што ў 1929 зноў арыштаваны, а ў 1931 звольнены з пасады настаўніка Віленскай беларускай гімназіі. Акінчыц, які стаяў на незалежніцкіх пазіцыях, крытыкаваў Луцкевіча за яго марксісцкі светапогляд, падтрымку «ленінскай нацыянальнай палітыкі» і НЭПа, што праводзіліся ў СССР у 1920-я гады. Пазней Акінчыц заснаваў арганізацыю беларускіх нацыстаў — Беларускую нацыянал-сацыялістычную партыю. Астроўскі праводзіў курс на супрацоўніцтва з уладамі. Рознагалоссі сярод лідараў групы, а таксама імкненні польскіх улад унесці разлад у яе дзейнасць прывялі да канчатковага расколу Беларускай санацыі ў 1934 годзе.
Маскалішкі
Маска́лішкі (, Москалишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Грынчык
Грынчык — беларускае прозвішча.
Палац Фантэнбло
Палац Фантэнбло (Château de Fontainebleau) — палац эпохі Рэнесансу ў французскім дэпартаменце Сена і Марна, вакол якога з часам сфармаваўся горад Фантэнбло. Тут жылі многія кіраўнікі Францыі пачынаючы з Людовіка VII і заканчваючы Напалеонам III. Тры манархі нарадзіліся ў палацы - Філіп IV Прыгожы, Генрых III Валуа і Людовік XIII.
Мангалур
Мангалур — горад у індыйскім штаце Карнатака, галоўны порт Карнатакі. Размешчаны за 350 км на захад ад сталіцы штата, Бангалора, на Малабарскім узбярэжжы Аравійскага мора ля падножжа Заходніх Гат. Адміністрацыйны цэнтр акругі Дакшына-Канада (раней Паўднёвая Канада) на паўднёвым захадзе Карнатакі. З некранутымі пляжамі, шырокімі дарогамі і ціхімі раёнамі Мангалур прызнаны 8-м самым чыстым горадам Індыі. Мангалур уваходзіць у 13 найлепшых гарадоў для вядзення бізнесу ў Індыі і ёсць 2-м у Карнатацы (пасля Бангалора). На порт Мангалура прыпадае 75 % экспарту кавы і большая частка экспарту кеш’ю.
Палац Фантэнбло
З 1981 года, палац і парк Фантэнбло ўвайшлі ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Францыі.
Мангалур
Мангалур — шматнацыянальны горад. Асноўнымі мовамі з’яўляюцца тулу, канкані, канада і біяры.
NGC 405
NGC 405 (іншыя абазначэнні — ESO 243-*39, SAO 215379) — зорка ў сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віктар Збігневіч Свіло
Віктар Збігневіч Свіло (нар., в. Жарнэлі Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці) — дзяржаўны дзеяч Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Сакончыў Беларускі політэхнічны інстытут (арганізацыя дарожнага руху), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (правазнаўства), Акадэмію кіравання пра Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (дзяржаўнае і мясцовае кіраванне).
Працаваў майстрам вытворчага навучання, выбіраўся другім, першым сакратаром Ашмянскага райкама ЛКСМБ, загадваў аддзелам Гродзенскага абкама ЛКСМБ. Працаваў інспектарам, старшым інспектарам дзяржаўнай падатковай інспекцыі па Ашмянскаму раёну. Прайшоў шлях ад інспектара да намесніка начальніка Ашмянскай мытні. Кіраваў Ашмянскім раённым вузлом паштовай сувязі. Працаваў намеснікам старшыні Астравецкага райвыканкама.
Выбіраўся дэпутатам Ашмянскага гарадскога Савета дэпутатаў працоўных (членам прэзідыума), дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Лаўрыненка
Лаўрыненка — прозвішча.
Спіс аб’ектаў PGC (1686001—1687000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1686001—1687000)
Сялюцкі сельсавет
Сялю́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Сялюты.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. 15 лютага 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу Віцебска. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе адноўленага Віцебскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Акцябрскага сельсавета.
IC 153
IC 153 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Рыбы.
Сезон 2017 ЖФК Зорка-БДУ
У 2017 годзе жаночы футбольны клуб «Зорка-БДУ» з горада Мінску прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Дашкоўская
Дашкоўская — жаночая форма прозвішча Дашкоўскі.
Максім Аляксеевіч Лісавы
Максім Лісавы (нар., , УССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец чаркаскага футбола, гуляў у розных украінскіх клубах, пакуль у 2011 годзе не трапіў на правах арэнды ў бабруйскую «Белшыну». Добра праявіў сябе і ўлетку таго ж года перайшоў у «Гомель», дзе стаў гуляць на пазіцыі нападніка.
У лютым 2012 года перайшоў у мінскае «Дынама». Спачатку выкарыстоўваўся ў якасці нападніка, але пасля прыходу ў клуб Ёвана Дам’янавіча стаў гуляць як атакуючы паўабаронца. У красавіку 2012 года атрымаў траўму, з-за якой адсутнічаў да жніўня. Пасля ўжо не здолеў вярнуць месца ў аснове «Дынама».
У студзені 2013 года перайшоў у магілёўскі «Дняпро». У «Дняпры» стала выступаў у аснове, звычайна на пазіцыі апорнага паўабаронцы, але не здолеў праявіць сябе. У кастрычніку 2013 быў выстаўлены клубам на трансфер і ў хуткім часе кантракт з «Дняпром» быў разарваны.
У студзені 2015 года перайшоў у «Чаркаскі Дняпро», а ў ліпені 2016 года зноў далучыўся да «Палтавы». У пачатку 2017 года стаў іграком крэмэнчуцкага «Крэміня», якому дапамог выйсці ў Першую лігу. У чэрвені 2017 года пакінуў «Крэмінь» і неўзабаве накіраваўся на прагляд у «Сумы», з якімі ў ліпені падпісаў кантракт. Аднак, згуляў за клуб толькі восем матчаў, пасля чаго пакінуў каманду і пазней далучыўся да аматарскага клуба «Еднісць» з Плыскаў. Пазней выступаў у іншых аматарскіх клубах.
Яроміна
Яроміна — тапонім:
Петанж
Петанж (люксемб. Péiteng, фр. Pétange) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Петанж з’яўляецца часткай кантона Эш-сюр-Альзет. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 15567 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 5880 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 11,93 км ² (па займаемай плошчы 100 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 397 м. (61 месца з 116 камун), найменшая 260 м. (70 месца з 116 камун).
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар бернардзінцаў (Полацк)
Гісторыя кляштара
У XIV—XVI стст. Полацк развіваўся як праваслаўны горад. Тым не менш, заходні ўплыў прысутнічаў. Каталіцызм прыходзіць у горад ужо ў канцы XIII ст., калі Полацк трапляе ў залежнасць ад рыжскага архібіскупа. Тады нямецкімі князямі быў пабудаваны першы касцёл.
Полацкі кляштар бернардзінцаў заснаваны ў 1498 г. пры садзейнічанні вялікага князя літоўскага Аляксандра Ягелона. Да яго ў Вялікім Княстве Літоўскам пабудаваны два бернардзінскія кляштары: драўляны віленскі з касцёлам Св. Францыска (1469) і драўляны кляштар у Коўне з касцёлам у імя Св. Георгія (1471).
Першы драўляны касцёл быў збудаваны ў 1502 г. Пасля Лівонскай вайны 1558—1583 гг. бернардзінскі кляштар быў закрыты і перайшоў да праваслаўных. Драўляныя будынкі кляштара ў 1563 г. знішчаны пажарам. У 1696 г. полацкі ваявода Аляксандр Слушка ізноў запрасіў у горад бернардзінцаў, для якіх былі пабудаваны новыя драўляныя будынкі касцёла Маці Божай і кляштарнага корпуса.
У 1695 г. кляштар перанеслі на левы бераг Заходняй Дзвіны.
Каменныя будынкі касцёла Св. Марыі і кляштара збудаваны ў 1769 г. у стылі барока на месцы драўляных будынкаў.
У 1772 г. было 10 манахаў, дзейнічала філасофская школа. У комплекс кляштара ўваходзілі гаспадарчыя пабудовы (пякарня, бровар, лядоўня, кузня, стайня, лазня) і пладовы сад з агародам. Мелася ўсяго 30 жылых і 8 нежылых памяшканняў. У 1880 г. прыбудавана багадзельня. Будынкі займалі 3780 кв. м. агароды — 11 497, 5 кв. м.
Царкоўныя старасты кляштара
Царкоўным старастай кляштара ў 1670 г. быў віленскі канонік Казімір Горскі.
Касцёл
У XVI — пачатку XVII стст. храмавае будаўніцтва бернардзінцаў грунтавалася на вопыце і архітэктурнай традыцыі францысканцаў. Храмавае будаўніцтва бернардзінцаў па ўсёй Рэчы Паспалітай адрозніваецца адзінствам архітэктурных рашэнняў.
Касцёл уяўляў сабой 1-нефны храм з 2-х вежавым галоўным фасадам, накрыты двухскатным дахам. Франтоны галоўнага і бакавога фасадаў мелі фігурныя завяршэнні. Над галоўным фасадам узвышаліся 4-ярусныя вежы, у трэцім ярусе якіх былі скразныя паўцыркульныя вокны. У пластыцы фасадаў выкарыстоўваўся класічны ордар.
Усярэдзіне неф касцёла перакрываўся цыліндрычным скляпеннем. Над уваходам на 2 слупах-пілонах выступалі хоры, на іх і вышэй на званіцу вялі вітыя сходы.
Кляштар
Архітэктура кляштара адрозніваецца прастатой, мае стрыманы дэкор: пілястры вялікага ордара, прамавугольная ліштва, прафіляваны карніз. Планіроўка галерэйная, перакрыцці памяшканняў скляпеністыя. Дах кляштара крыты дахоўкай.
Пашкава (Пастаўскі раён)
Па́шкава (, Пашково) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
NGC 406
NGC 406 (іншыя абазначэнні — ESO 51-18, IRAS01057-7008, PGC 3980) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 154
IC 154 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Машканскі сельсавет
Машка́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Машканы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. З 15 лютага 1931 года ў складзе Багушэўскага раёна. 8 ліпеня 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу Віцебска. З 12 лютага 1935 года сельсавет у складзе адноўленага Багушэўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Сенненскага раёна. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Застадольскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Бікава, Госмірава, Застадолле і Парнева). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Машканскага сельсавета 12 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Обальскага сельсавета (20 населеных пунктаў: вёскі Вуглы, Дубаўцы, Замошша, Кадукова, Казлы, Канстантова, Карчэўшчына, Кругляны, Марцінаўка, Масяйкі, Обаль, Раманаўка, Рудкоўшчына, Слабада, Станькі, Стрыгі, Ходараўка, Цеплякі, Чудня і Ярошкі).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2209 чалавек, з іх 91,4 % — беларусы, 6,8 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Раёны Украіны
Раёны Украіны — адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі ва Украіне ніжэй за вобласці, да якіх адносяцца такія населеныя пункты, як гарады, вёскі і пасёлкі гарадскога тыпу.
Звычайна ў склад украінскіх абласцей уваходзяць па 15—25 раёнаў і па 3—10 гарадоў абласнога (або рэспубліканскага — у Аўтаномнай Рэспубліцы Крым) значэння, якія фармальна прыраўноўваюцца да раёнаў. Менш раёнаў у Чарнавіцкай вобласці (11), больш — у Вінніцкай і Харкаўскай абласцях (па 27).
Звычайна ў склад украінскіх раёнаў уваходзіць адзін горад ці 1—3 пасёлка гарадскога тыпу (найбуйнейшы з якіх — райцэнтр). Некаторыя райцэнтры (гарады абласнога значэння) не ўваходзяць у склад раёнаў. У склад раёнаў уваходзіць звычайна 40—70 сёл, аб’яднаных у 15—30 сельсаветаў.
Паводле стану на 1 студзеня 2007 года ва Украіне 490 раёнаў (без раёнаў у гарадах). Сярэдняя плошча ўкраінскага раёна — 1200 км², сярэдняя колькасць насельніцтва — 52 тысячы чалавек (гарадскога — 130000) (паводле стану на 2001 год), сярэдняя шчыльнасць насельніцтва — 43 чал/км².
З 603,7 тыс. км² плошчы Украіны на долю раёнаў (акрамя гарадоў дзяржаўнага, рэспубліканскага і абласнога значэння) прыпадае 588,0 тыс. км², што складае 97,4 %. З 48,457.1 тыс. чалавек насельніцтва Украіны на долю раёнаў прыходзіцца 25,453.7 тыс. чалавек, што складае 52,5 % (паводле перапісу 2001 года).
Найбольшы паводле плошчы раён Украіны — Іванкіўскі Кіеўскай вобласці (3616 км²), створаны на поўначы вобласці ў сувязі з аб’яднаннем Іванкіўскага і Чарнобыльскага раёнаў пасля Чарнобыльскай катастрофы. Найбольшы паводле плошчы горад абласнога значэння — Ярэмчэ, 656,65 км². Найбольшы паводле плошчы раён горада дзяржаўнага падпарадкавання — Балаклаўскі у г. Севастопалі, 544,9 км².
Найменшы паводле плошчы раён Украіны — Гэрцаеўскі Чарнавіцкай вобласці, 309 км². Найменшы паводле плошчы раён горада дзяржаўнага падпарадкавання — Пэчэрскі ў г. Кіеве, 19,55 км². Найменшы па плошчы горад абласнога падпарадкавання — Жданіўка Данецкай вобласці, 2 км².
Найбольшы паводле колькасці насельніцтва раён Украіны — Харкаўскі раён Харкаўскай вобласці (187,1 тыс. чалавек) — насельніцтва дадзена паводле перапісу насельніцтва ад 2001 года. Найбольшы паводле колькасці насельніцтва горад абласнога значэння — Харкаў, 1452 тыс. (2014). Найбольшы паводле колькасці насельніцтва раён горада дзяржаўнага падпарадкавання — Дэснянскі у г. Кіеве, 366 тыс. (2014).
Найменшы паводле колькасці насельніцтва раён Украіны — Палескі Кіеўскай вобласці, 7,6 тыс. чалавек. Найменшы паводле колькасці насельніцтва раён горада дзяржаўнага падпарадкавання — Балаклаўскі ў г. Севастопалі, 45 тыс. чалавек (2014). Найменшы паводле колькасці насельніцтва горад абласнога значэння — Моршын, 6 тыс. (2014). У г. Прып’яці пастаяннага насельніцтва няма.
Найбольш шчыльна заселены раён Украіны — Кіева-Святошынскі раён Кіеўскай вобласці (215 чал./км²), найменш — Палескі Кіеўскай вобласці (6 чал./км²)
Незабудка альпійская
Незабудка альпійская (Myosotis alpestris) — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Распаўсюджанне
У дзікім выглядзе сустракаецца ў Сярэдняй Еўропе і на Каўказе. Культывуецца як дэкаратыўная прыгожа квітнеючая расліна. Паліморфны від.
Любоў Грынчык
Любо́ў Гры́нчык (,, Польшча ― , , Беларусь) ― беларуская спявачка і гітарыстка.
Біяграфія
Напачатку вайны выратавала савецкіх вайскоўцаў, правёўшы бродам праз Шчару. Адразу пасля вайны Любоў Грынчык трапіла пад рэпрэсіі. У 23 гады яна апынулася ў Комі АССР на лесапавале за тое, што выкладала ў пачатковай школе падчас акупацыі. Назад з Варкуты да Масквы дабіралася на даху вагона, пазней была рэабілітавана.
У 1965 годзе сям’я разам з сынам, будучым фізыкам-вынаходнікам, Мікалаем Грынчыкам пераехала ў Мінск на вуліцу Сурганава. У кватэры Грынчыкаў гасцявалі Быкаў, Барадулін, Караткевіч, Мальдзіс, Панізнік.
Памерла ў 2009 годзе, пахавана на могілках у роднай вёсцы.
Творчасць
Свой рэпертуар Любоў Грынчык назвала «Песнямі з-пад Шчары». Усе творы трымала ў памяці, сярод аўтарскіх рэчаў меўся цэлы шэраг песен Сяргея Новіка-Пяюна. Асабіста ведала кампазітара Антона Валынчыка, той перадаў ёй ноты да песні на верш Якуба Коласа «Ліпы старыя». Літаратар Сяргей Панізнік прыгадвае вечарыну ў музеі Янкі Купалы, на які Любоў Аляксееўна прыйшла з гітарай, выконвала «Не загаснуць зоркі ў небе».
Сяргей Панізнік запісаў спевы Любові Грынчык на свой магнітафон «». Працэс запісу заняў два дні сакавіка 1969 года. Атрымалася зафіксаваць 36 песен — народных, аўтарскіх, акапэльных і пад гітару, а таксама інструментальныя найгрышы. Вялікую частку запісанага матэрыялу складае комплекс вясельных песен, прымеркаваных да розных этапаў абраду.
Запісы Любові Грынчык захоўваюцца ў Беларускай акадэміі музыкі ў кабінеце традыцыйных музычных культур. Іх прэзентацыя і перадача ў фонаархіў прайшла ўрачыста ў прысутнасьці самой выканаўцы ў 2009 годзе. Адзіная навуковая праца, датычная Грынчык, — гэта курсавая Вольгі Раманюк, дзе музыказнаўца абазначыла спявачку тэрмінам «homo musicus».
Крытыка
Этнаграфістка Тацяна Бярковіч: Лютніст Ільля Кубліцкі з гурта «Стары Ольса»:
Сасноўка (Слонімскі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) — аграгарадок у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Сасноўскага сельсавета.
Людовік XIII
Людовік XIII Справядлівы (Louis XIII le Juste; 27 верасня 1601, Фантэнбло — 14 мая 1643, Сен-Жермен-ан-Лэ) — кароль Францыі і Навары з 14 мая 1610 года. З дынастыі Бурбонаў.
Бярозаўка (Слуцкі раён)
Бяро́заўка (, Берёзовка) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Міхаіл Сцяпанавіч Камельчык
Міхаі́л Сцяпа́навіч Каме́льчык (нар. года, вёска Бушмін, Талачынскі раён, Віцебская вобласць-) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Беларус. З 1944 года М.С. Камельчык, камандзір звяна гвардзейскага штурмавога авіяпалка, гвардыі старшы лейтэнант ажыццявіў 170 баявых вылетаў. Удзельнік Парада Перамогі. Герой Савецкага Саюза (15.05.1946).
Званні і ўзнагароды
Ганаровы грамадзянін г. Познань. Узнагароджаны ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі Айчыннай вайны I ступені, ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.
IC 155
IC 155 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Касіяпея.
Філіп IV Прыгожы
Філіп IV Прыгожы (Philippe IV le Bel, 1268, Фантэнбло — 29 лістапада 1314, Фантэнбло) — французскі кароль (1285—1314), сын Філіпа III Смелага, з дынастыі Капетынгаў.
Сям’я
Жонка (з 16 жніўня 1284 г.) Іаана I, каралева Навары.
сыны: Людовік X Сварлівы, Філіп V Высокі, Карл IV Прыгожы,дочкі: Ізабела Французская
Характарыстыка
Яго валадаранне адыграла немалаважную ролю падчас заняпаду палітычнай магутнасці феадалаў і ўмацавання манархізму ў Францыі. Ён працягваў справу бацькі і дзеда, але ўмовы яго эпохі, асаблівасці характару і інтрыгі прыдворных саветнікаў часамі прыводзілі да праяваў агрэсіі і жорсткасці ў палітыцы караля. Нягледзячы на гэта, кіраванне Філіпа ўмацаваў уплыў Францыі ў Еўропе. Шматлікія яго дзеянні, ад вайны з Фландрыяй да пакарання смерцю тампліераў, былі накіраваны на папаўненне бюджэту краіны і ўмацаванне арміі.
NGC 407
NGC 407 (іншыя абазначэнні — UGC 730, MCG 5-3-77, ZWG 501.115, PGC 4190) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рудакоўскі сельсавет (Віцебскі раён)
Рудако́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Рудакі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. 15 лютага 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу Віцебска. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе адноўленага Віцебскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 22 снежня 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Ноўкінскага сельсавета.
Poa arctica
Poa arctica — від травяністых раслін сямейства. Распаўсюджаныя ў арктычных і паўночных альпійскіх частках Паўночнай Амерыкі і Еўразіі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна. Карэнішча падоўжанае. Сцёблы цыліндрычныя, гладкія, 20—60 см даўжынёй; жылістыя. Ліставыя пласціны шырынёй 1—2,5 мм, зялёныя або шаравата-зялёныя, голыя. Суквецці — адкрытыя, ланцэтныя або яйкападобныя мяцёлкі 4—15 см даўжынёй, утрымліваюць некалькі каласкоў. Урадлівыя каласкі ўтрымліваюць 2—3 урадлівых кветкі. Каласкі яйкападобныя, сціснутыя па баках, 5—8 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Гэты арктычна-альпійскі від распаўсюджаны ў Паўночнай Амерыцы (Грэнландыя, Канада, Аляска і ЗША) і Еўразія (Расія, Фінляндыя, Ісландыя [сумнеўна], Нарвегія [у тым ліку Шпіцберген, Ян-Маен], Швецыя).
Маўрыцхёйс
Каралеўская галерэя Маўрыцхёйс (Mauritshuis, даслоўна дом Морыца) — мастацкая галерэя ў Гаазе, Нідэрланды. Размешчан ў цэнтры горада, побач з комплексам Біненхоф.