cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антыстэплер
Антыстэплер — прылада для выцягвання скоб ад стэплера. Складаецца з двух супрацьлеглых клінаў на восі. Для прыдатнасці карыстання паміж імі размешчаная спружына, якая вяртае антыстэплер у зыходнае становішча.
.cg
.cg — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Рэспублікі Конга.
Toppdomän
Вішнёвы слізісты пільшчык
Вішнёвы слізісты пільшчык (Caliroa limacina — від пільшчыкаў, які пашкоджвае лісце, шкодзіць у асноўным костачкавым пародам, асабліва вішні, часам грушы.
Апісанне
Дарослы пільшчык бліскуча-чорнага колеру, з двума парамі празрыстых, злёгку прыцемненых крылаў. Даўжыня цела 4-6 мм. Размах крылаў 8-9 мм. Лічынка зелянява-жоўтай афарбоўкі, даўжынёй да 10 мм, пакрыта чорнай сліззю, пярэдняя частка цела прыкметна патоўшчаная.
Жыццёвы цыкл
Зімуюць лічынкі ў глебе пад кронай дрэва, у земляных коканах. Увесну лічынкі акукляюцца. У ліпені вылятаюць дарослыя казуркі і адкладаюць на скурку ніжняга боку ліста бледна-зеленаватыя падоўжаныя яечкі. Вылупіўшыся з яек, лічынкі пачынаюць сілкавацца мякаццю лісця і, дасягнуўшы апошняга этапу развіцця, у верасні сыходзяць у глебу на зімоўку. Лічынкі саскрабаюць тканіны з верхняга боку лісця, пасля чаго лісце засыхае.
Распаўсюджванне
Распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі, Кітаі, Японіі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, Паўночнай і Паўднёвай Афрыцы, Аўстраліі, Новай Зеландыі.
Пётр Міхайлавіч Яропкін
Пётр Міхайлавіч Яропкін (Еропкин або Яропкин; канец ХVII ст. — ) — рускі архітэктар і тэарэтык архітэктуры, адзін з самых адукаваных людзей Расіі 1-й паловы XVIII ст.
Паходжанне
Паходзіў з роду Яропкіных, нашчадкаў смаленскіх удзельных фамінска-беразуеўскіх князёў — Рурыкавічаў. Да XVIII ст. род настолькі разгалінаваўся, што сваяцтва паміж яго часткамі забылася, такім чынам з'явілася некалькі родаў Яропкіных, якія выводзілі сябе ад розных продкаў. З гэтай прычыны, з вызначэннем бацькоў Пятра Міхайлавіча Яропкіна ёсць пэўныя цяжкасці, нават год нараджэння энцыклапедычныя выданні даюць па-рознаму — 1689, 1698 або 1700 год.
Маладосць і вучоба
Ранні этап жыцця П. Яропкіпа прасочваецца толькі агульна. Не ясна чаму Яропкін вызначаны ў лік 20 дваран, якіх цар Пётр адправіў у 1716 годзе на навучанне ў Еўропу, мусіць, трэба аднесці гэта на адзначаную сучаснікамі ўласцівасць цара Пятра з першага позірку бачыць здольнасці чалавека.
Вясной 1716 года Пётр Яропкін, Цімафей Усаў, Фёдар Ісакоў і Пётр Колычаў адпраўлены ў Італію пад наглядам Ю. І. Калагрывава. На караблі яны прыбылі спачатку ў Ліворна, дзе вучылі мову, затым праз Венецыю і Фларэнцыю трапілі ў Рым. Калагрываў наняў ім настаўнікам архітэктара Л. Чыпрыяні. У Рыме вучні зведалі нястачу, бо атрымлівалі на жыццё штомесяц спачатку па 15, а потым па 10 яфімкаў. У 1719 годзе ўехаў у Расію Калагрываў, заменены С. В. Рагузінскім і вучоба працягвалася пад яго наглядам. У 1723 годзе, атрымаўшы добрыя водзывы пра поспехі навучэнцаў, Пётр I выклікаў іх у Расію. На зваротным шляху яны затрымаліся ў Неапалі, а вясною 1724 года Усаў і Яропкін праз Амстэрдам прыбылі ў Маскву. Трапіўшы да Пятра I яны адразу атрымалі заказ на праектаванне царскага палаца ў падмаскоўным сяле Прэабражэнскім. Кожны даў свой праект, ухвалены быў яропкінскі, паводле якога ў канцы 1724 года пачаліся будаўнічыя работы.
Ухваленнем праекту Пётр I не абмежаваўся, паводле яго ўказу ад снежня 1724 года, прысутныя ў Расіі архітэктары экзаменавалі прафесійныя навыкі Яропкіна і яго таварышаў. Камісія ў складзе Даменіка Трэзіні, Міхаіла Зямцова і Варфаламея Растрэлі высока ацаніла тэарэтычныя веды Яропкіна і Усава, але да набыцця практычных навыкаў раіла лічыць праэкзаменаваных толькі гізелямі (памочнікамі архітэктара). Урэшце, у 1725 годзе Пётр Яропкін і Цімафей Усаў атрымалі званні архітэктараў з жалаваннем у 550 рублёў.
Пачатак кар'еры
Пачатак кар'еры Яропкіна супаў са смерцю імператара, за палацавымі пераваротамі і барацьбой прыдворных партый многія планы Пятра I былі забыты, нават Пецярбург пусцеў, вяльможы пакідалі яго і перасяляліся ў Маскву. Будаўніцтва замарудзілася, а ўжо пабудаванае занепадала — маштабных задач у Яропкіна, і рускіх архітэктараў наогул, не было, не было і магчымасцей для самастойнай творчай работы.
У 1726—1728 гадах П. Яропкін кіраваў будаўніцтвам асобных будынкаў і збудаванняў у Стрэльні і Пецергофе, паводле чарцяжоў Зямцова будаваў Асамблейную («Арапскую») залу і гаспадарчыя памяшканні ў Монплезіры. Восенню 1726 года, калі Ц. Усава, які працягваў пачатае італьянцам Нікола Мікетці будаўніцтва палацаў Стрэльны, адклікалі ў Маскву, Яропкіну даручылі работы па Стрэльнінскім палацы. У другой палове 1720‑х гадоў П. Яропкін жыве і працуе там, дзе запатрабаваны яго прафесійныя навыкі, у Маскве.
У 1726 годзе П. Яропкін разам з І. Усцінавым у складзе камісіі абследаваў абваліўшыся ў 1723 годзе каменны шацёр сабора Новаіерусалімскага Васкрасенскага манастыра. Восенню 1727 года П. Яропкіну, разам з італьянскімі савучнямі, даручана пабудаваць у Маскве трыўмфальныя аркі з нагоды каранацыі Пятра II. З 1728 года, пасля смерці Усава, удзельнічае ў стварэнні архітэктурнага ансамб­ля ў Лефортаве, робіць удакладненні ў планіроўкі ансамбля. У верасні 1730 года Сенат даручае Яропкіну даследаваць лядашчасць Успенскага сабора Маскоўскага Крамля. У гэты ж час, Яропкін перабудоўвае маскоўскую сядзібу А. П. Валынскага, мусіць, менавіта ў гэты час і сышоўся з ім блізка, у 1731 годзе сястра П. Яропкіна — Соф'я, выйшла замуж за А. П. Валынскага. Таксама П. Яропкіну прыпісваюць стварэнне ў 1720—1730‑х гадах архітэктурнага ансамбля сядзібы Я. В. Бруса ў падмаскоўных Глінках.
Дзейнасць у Пецярбургу
Вясной 1731 года П. М. Яропкін вяртаецца ў Пецярбург для падрыхтоўкі будынкаў да прыёму царскага двара, які пераязджаў сюды з Масквы. Таксама П. Яропкіна ўключаюць у працу Канцылярыі ад будоўляў — установы, створанай у 1723 годзе для будаўніцтва і развіцця гарадскіх структур. П. М. Яропкін прызначаны на пасаду архітэктара Паліцмейстэрскай канцылярыі, ён наглядаў за абывацельскай забудовай і добраўпарадкаваннем, даводзілася займацца асушэннем пляцоў, брукам, набярэжнымі, мастамі — фактычна, выконваў абавязкі галоўнага архітэктара горада, у сённяшнім разуменні, толькі без адпаведных сённяшнім паўнамоцтваў.
Нягледзячы на агульны застой у краіне, пасля смерці Пятра I, усё ж, яго сталіца развівалася, але ўсё ў гэтым кірунку рабілася не дзякуючы, а фактычна насуперак памкненням вышэйшай улады. Заслуга ў гэты — П. М. Яропкіна, І. К. Корабава і М. Р. Зямцова. Пры двары Ганны Іаанаўны не было яснага разумення перспектыў развіцця Пецярбурга. Яропкіна ўказам імператрыцы пераведзены з гарадскіх спраў на будаўніцтва Аляксандра-Неўскага манас­тыра, адноўленае ў 1735 годзе. Праект гэты пачынаўся ў 1710 годзе Пятром I як грандыёзны мемарыял, першапачаткова будаваўся па праекце Даменіка Трэзіні, але пры Ганне Іаанаўне мусіў дабудоўвацца як чыста царкоўны, хоць і прадстаўніцкі комплекс. На гэтым месцы Яропкін замяніў Зямцова, які ў сваю чаргу замяніў Яропкіна на месцы архітэктара Паліцмейстэрскай канцылярыі. Такім чынам, П. Яропкін вымушаны быў займацца хоць і ганаровай, але чужой, вузкай і не дужа цікавай яму задачай, замест маштабнага праектавання і добраўпарадкавання гарадской тэрыторыі.
Адначасова з гэтым будуе дамы для пераехаўшых у Пецярбург вяльможаў, у горадзе тады ажыццяўлялася будаўніцтва пераважна палацаў і сядзіб арыстакратыі, у архіве Стакгольмскага музея захаваліся рысункі гэтых будынкаў спраектаваных Яропкіным. Так, ім былі спланаваны палацы кабінет‑міністра Ганны Іаанаўны князя А. М. Чаркаскага, фельдмаршала М. Ю. Трубяцкога, обер‑егермейстэра А. П. Валынскага, віцэ‑канцлера А. І. Остэрмана. Творам Яропкіна ўласціва адзіная стылістыка, усе яны трохпавярховыя, размешчаны на Дварцовай і Англійскай набярэжных, у аздабленні спалучаюць рысы барока і палацавай архітэктуры Адраджэння. Яропкінскім творам была ўласціва прыўнесеная ім у барока строгасць. Вокны аздабляліся фігурнымі абрамленнямі, фасады ажыўляліся камбінацыяй ліштваў розных форм, рус­там, кампазіцыйным чляненнем сцен па гарызанталі і вертыкалі. Адсутнасць пышнасці кампенсавалася мудрагелістас­цю. У перабудаваным выглядзе некаторыя з гэтых будынкаў захаваліся да цяперашняга часу.
.ch
.ch — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Швейцарыі.
Toppdomän
NGC 7423
NGC 7423 (іншае абазначэнне — OCL 246) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марыя Вітнер
Цяжкая юнацкасць
Нарадзілася ў шматдзетнай будапештскай сям'і. Бацька Марыі Вінер невядомы (паводле некаторых звестак, ён быў іранец). У двухгадовым узросце маці аддала Марыю на апеку каталіцкага манастыра кармелітак. Праз дзевяць гадоў Марыя вярнулася дадому, але маці адправіла яе ў дзіцячую хату.
Не скончыўшы сярэдняй школы, Марыя змушана была працаваць машыністкай і стэнаграфісткай у Сольнаку. У 1955 годзе вярнулася ў Будапешт. Нарадзіла сына, але шлюб не зарэгістравала з-за сваркі з жаніхом. Жыла выпадковымі заробкамі.
Удзельніца паўстання. Смяротны прысуд і далейшае жыццё
23 кастрычніка 1956 года Марыя Вітнер наважна падтрымала антыкамуністычнае Венгерскае паўстанне. Брала ўдзел у атацы дэманстрантаў на Дом радыё. На наступны дзень далучылася да абаронцаў «Пасажу Корвіна». 30 кастрычніка брала ўдзел у захопе паліцэйскага ўчастка. 4 лістапада была паранена ў баі з савецкімі войскамі. У бітвах трымалася побач з сяброўкай — Каталін Стыкер (яна ж — Белане Хаўрыла).
9 лістапада Марыя Вінер была арыштавана пры спробе перасекчы мяжу. Пасля допыту ёй атрымалася вызваліцца і перабрацца ў Аўстрыю. Аднак праз некалькі тыдняў яна вярнулася на радзіму. Працавала чорнарабочай.
16 ліпеня 1957 Марыя Вітнер ізноў была арыштавана і аддадзена пад суд. Група з дзевяці чалавек, у тым ліку Вітнер, вінавацілася ў здзяйсненні забойстваў падчас будапешцкіх баёў. Допыты праводзіліся ў цвёрдай форме, у адказ Вітнер трымалася вельмі агрэсіўна. 23 ліпеня 1958 падсудныя былі прысуджаны да смяротнага пакарання. 24 лютага 1959 апеляцыйная інстанцыя замяніла прысуд Марыі Вітнер на пажыццёвае зняволенне. Пяцёра іншых абвінавачаных атрымалі розныя тэрміны. Тры смяротныя прысуды былі прыведзены ў выкананне, у тым ліку ў дачыненні Каталін Стыкер.
Марыя Вітнер правяла ў турме 11 гадоў. Вызвалілася 25 сакавіка 1970 года. Жыла ў Сольнаку і Дунакесі, працавала швачкай і прыбірачкай. Выйшла замуж, нарадзіла другога сына, але неўзабаве развялася з-за алкозалежнасці мужа. З-за пашкоджання хрыбетніка з 1980 атрымвае пенсію па інваліднасці.
У ветэранскім руху. Дэпутат ад партыі Фидес
Пасля дэмантажу камуністычнага рэжыму Марыя Вітнер стала вядомым грамадскім і палітычным дзеячам. Брала ўдзел у стварэнні арганізацый ветэранаў Венгерскага паўстання. У 1993 годзе ўвайшла ў камітэт, што займаўся размеркаваннем жытла для ўдзельнікаў паўстання. Пры гэтым яна рэгулярна ўступала ў канфлікты ў ветэранамі-эмігрантамі, у тым ліку з Гергеем Понграцам — бо настойвала на прыярытэце тых ветэранаў, якія не пакідалі Венгрыю.
Уступіла ў партыю Фідэс. Лічыцца ў партыі прадстаўніком ліберальнага кансерватызму, які супрацьстаяў ультракансерватыўным і нацыянал-сацыялістычным тэндэнцыям. На выбарах 2006 і 2010 Марыя Вітнер абіралася дэпутатам Нацыянальнага сходу Венгрыі. Была ў парламенцкіх камітэтах па працы і па правах чалавека.
У 2007 годзе ў Венгрыі быў зняты фільм Hóhér, vigyázz! — Кат, сцеражыся! — які расказвае пра лёс Марыі Вітнер, Каталін Стыкер і іх сяброў.
Марыя Вітнер вядомая крайнім антыкамунізмам і цвёрдай крытыкай «чырвоных капіталістаў» посткамуністычнай Венгрыі. Асабліва рэзка крытыкавала яна Дзьюлу Хорна — аднаго з лідараў Венгерскай сацпартыі (былая камуністычная ВСРП) і прэм'ер-міністра Венгрыі ў 1994—1998. У 2011 годзе Вінер назвала Хорна «катам, якому варта бярэгчыся» (увосень 1956 камуніст Хорн браў удзел у падаўленні паўстання). Са свайго боку, апаненты-сацыялісты вінавацілі Марыю Вітнер у дачыненні да лінчаванняў падчас кастрычніцкіх баёў, аднак не змаглі прывесці неабвяргальных довадаў.
24 мая 2006 года Марыя Вітнер, Шандар Рац і Ласла Балаш-Піры — удзельнікі паўстання і актывісты Камітэта гістарычнай справядлівасці — публічна выказалі пратэст супраць запрашэння прэзідэнта Італіі Джорджа Напалітана на ўрачыстасці па выпадку 50-летняга юбілею Венгерскага паўстання. У адкрытым лісце яны нагадалі, што ў 1956 годзе Напалітана падтрымваў уварванне савецкіх войскаў у Венгрыю і выступаў як праціўнік паўстання.
.ci
.ci — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Кот-д'Івуара.
Toppdomän
Мардвінаў
Мардвінаў — прозвішча.
Саванар
Плошча паверхні возера 0,75 км². Найбольшая глыбіня 3,8 м. Даўжыня 1,42 км, найбольшая шырыня 1,01 км. Даўжыня берагавой лініі 5,1 км. Аб’ём вады 1,41 млн м³. Плошча вадазбору 49,2 км².
Андраюк
Андраю́к — беларускае прозвішча.
Саванар
Моцна зарастае паўночна-заходняя частка возера і залівы. Шырыня паласы прыбярэжнай надводнай расліннасці 20—80 м, падводная расліннасць пашырана да глыбіні 2 м. У возера ўпадаюць 2 ручаі (у т.л. з возера Ажэхава ) і выцякае ручай у возера Бужа.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, карась, акунь, лінь, мянтуз і іншыя віды рыб.
Дамен (біялогія)
Дамен або надцарства — самы высокі ўзровень групоўкі арганізмаў у сістэме, якая ўключае ў сабе адно ці некалькі царстваў. Тэрмін быў прапанаваны ў 1990 годзе Карлам Вёзэ, які падзяліў усе жывыя арганізмы на тры дамены : Найбольш радыкальнае разыходжанне ад папярэдніх сістэм заключалася ў тым, што бактэрыі былі падзелены на дзве групы (археі і эўбактэрыі), кожная з якіх была раўназначнай да эўкарыётаў.
Часам гэтыя тры дамены, а таксама вірусы (групу, што не мае рангу) аб'ядноўваюць у таксон біёта, ранг якога часам вызначаюць як «наддамен» ці «супердамен».
Альтэрнатыўныя сістэмы груп вышэйшага рангу
Апроч атрымаўшай шырокае прызнанне сістэмы Вёзэ, існуюць альтэрнатыўныя сістэмы груп вышэйшага ўзроўню, напрыклад:
Кансерватыўна-Хрысціянская партыя — БНФ
Кансерватыўна-Хрысціянская Партыя — БНФ — палітычная партыя ў Беларусі, якая грунтуецца на ідэалогіі беларускага Адраджэння і народна-кансэрватыўных каштоўнасцях беларускай палітычнай культуры, ажыццяўляе сваю палітычную праграму шляхам прапаганды ідэй і ўдзелу ў фармаванні канстутыцыйных органаў дзяржаўнай улады Беларусі. На працягу свайго існавання партыя знаходзіцца ў жорсткай апазіцыі да дзеючай улады на Беларусі, крытычна ставіцца да іншых апазіцыйных партый.
Вышэйшы орган партыі — З’езд, паміж з’ездамі працуе Сойм. Старшыня партыі — Зянон Пазняк.
КХП-БНФ дагэтуль прынцыпова байкатуе ўсе выбары, абвешчаныя рэжымам Лукашэнкі.
Гісторыя
17 мая 1999 г. З. Пазняк выступіў з рэзкай крытыкай дзейнасці старшыні Цэнтральнай выбарчай камісіі Віктара Ганчара і самога ЦВК. Іншыя лідары — Вінцук Вячорка, Лявон Баршчэўскі, Юрый Хадыка — фактычна дыстанцыяваліся ад выказванняў свайго паплечніка па партыі. Узніклы крызіс скончыўся расколам партыі на дзве структуры — Кансерватыўна-хрысціянскую партыю — БНФ і партыю БНФ. 13 верасня Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь зарэгістравала партыю.
Барбара (імя)
Барбара або Варвара (Barbara ад βαρβαρος - barbaros) — іншаземная — жаночае імя ў англамоўнай культуры.
Кансерватыўна-Хрысціянская партыя — БНФ
Гісторыя
Падчас прэзідэнцкіх выбараў 2001 г. КХП-БНФ заяўляла аб падтрымцы адзінага кандыдата ад апазіцыі, але 18 лютага 2001 г. Соймавая канферэнцыя партыі вылучыла З. Пазняка ў якасці кандыдата ў прэзідэнты. Паводле звестак выбарчых штабоў, ініцыятыўная група З. Пазняка сабрала 104 600 подпісаў, але частка іх згубілася з-за таго, што подпісы рэгістравалі ў раёнах, дзе яны былі сабраныя, а не па месцы жыхарства іх уладальнікаў. У выніку ЦВК зарэгістравала толькі 75 818 подпісаў, а З. Пазняк заклікаў сваіх прыхільнікаў нікога не падтрымліваць.
Штогадова сябры партыі ладзяць мемарыяльнае мерапрыемства «Ігуменскі шлях» пад г. Чэрвень.
Выбары
Усе парламенцкія выбары з моманту ўтварэння байкатаваліся партыяй.
.ck
.ck — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Астравоў Кука.
Toppdomän
Пыжы
Пыжы́ (, Пыжи) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Падцарства (біялогія)
Падцарства — іерархічная ступень навуковай класіфікацыі біялагічных відаў. Таксон высокага ўзроўню, наступны пасля царства.
Пыжы
Знаходзіцца каля правага берага ракі Каменка.
Падцарства (біялогія)
Падцарства не з'яўляецца асноўным таксонам, таму выкарыстанне тэрміна абумоўлена ў вядомай ступені зручнасцю біялагічнай сістэматыкі і трывае значныя зрухі. У другой палове XX ст. паняцце падцарства быў дастаткова распаўсюджаным. Гэтак, у надцарства пракарыётаў уваходзіла адзінае царства драбянак, якое падзялялася на падцарствы бактэрый і цыянаў. У цяперашні час гэтыя тэрміны ў першапачатковым значэнні не ўжываюцца.
Тады ж царства грыбоў падзялялася на падцарствы ніжэйшых грыбоў і вышэйшых грыбоў, царства раслін падзялялася на падцарства ніжэйшых раслін і вышэйшых раслін. І гэтыя падзелы практычна выйшлі з ужывання.
У цяперашні час тэрмін «падцарства» прымяняецца да жывёл, пратыстаў (прасцейшых), а таксама да груп нядаўна выдзеленага царства храмістаў (Chromista). Сярод пратыстаў называюць Падзел царства жывёл на падцарствы неадназначны, але часта сустракаюцца наступныя назвы:
1901 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1901 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Дабромеж (гміна)
Дабро́меж (Dobromierz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свідніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дабромежы. Плошча гміны складае 85,91 км². Станам на 2011 год у гміне Дабромеж пражывалі 5437 чалавек, шчыльнасць — 63,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Браян
Бра́ян (Brian ад ірланд., магчыма кельцкага, brigonos высокі, высакародны) — мужчынскае імя ў англамоўнай, гэльскай культурах.
Яцкаўшчына (Іўеўскі раён)
Я́цкаўшчына (, Яцковщина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Трабскага сельсавета.
Падтып (біялогія)
Падтып — таксанамічная катэгорыя ў заалогіі. У таксанамічнай іерархіі знаходзіцца ніжэй за тып і вышэй за надклас. У батаніцы падтыпу адпавядае пададзел, які адпаведна знаходзіцца ніжэй за аддзел і вышэй за надклас.
Не ўсе тыпы падзяляюцца на падтыпы. Падтыпы маюць:
Бэці
Бэ́ці (Betty) — змяншальная форма імя Элізабет, якая распаўсюдзілася ў 18 стагоддзі і вылучылася ў асобнае імя.
.cm
.cm — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Камеруна
Свірбы
Сві́рбы (, Свирбы) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Да 23 лістапада 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Веляшковіцкага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Стасеўскага сельсавета.
Каср аль-Хадж
Каср аль-Хадж, Gasr Al-Hājj, قصر الحاج — буйнае ўмацаванае збожжасховішча круглай формы, збудаванае меркавана ў 7-13 стагоддзях чалавекам па імі Абдала Абу Джатла (عبدالله أبوجطلة. Знаходзіцца ў Лівіі ля шашы Трыпалі — Эль-Азізія — Аль-Джош прыкладна ў 130 км ад Трыпалі. Будынак быў пабудаваны ў якасці свірана для сем'яў з навакольных тэрыторый у абмен на чвэрць іх ураджая, які, як сцвярджаюць мясцовыя жыхары, уладальнік ахвяраваў на выкладанне Карана мясцовым жыхарам. Будынак першапачаткова складаўся з 114 камер, што, відаць, адпавядала ліку сем'яў, якія плацілі ўнёскі за карыстанне збожжасховішчам да моманту адразу пасля яго збудавання. Сярод мясцовых жыхароў распаўсюджана павер'е, што лік 114 — сімвалічна, і было выбрана, каб адпавядаць ліку сур Свяшчэннага Карана. У наш час лік камер павялічылася да 119 у выніку раздзела некалькіх камер у сувязі са спрэчкамі наконт спадчыны. Акрамя таго, было дабудавана 29 сутарэнных памяшканняў.
Зачысце
Зачы́сце (, Зачистье) — аграгарадок у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
.cl
Toppdomän
Зачысце
Да 2016 года Зачысце было цэнтрам Зачысцкага сельсавета.
Дабрашыцы (гміна)
Дабрашы́цы (Dobroszyce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алясніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дабрашыцах. Плошча гміны складае 131,74 км². Станам на 30.06.2006 год у гміне Дабрашыцы пражывалі 6005 чалавек, шчыльнасць — 45,5 чал./км².
Аглоблішкі
Агло́блішкі (, Оглоблишки) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Партрэт Станіслава Аўгуста Панятоўскага (Нясвіж)
Апісанне
Партрэт паўтарае вобраз Станіслава Аўгуста Панятоўскага, апошняга манарха Рэчы Паспалітай, створаны Марчэла Бачарэлі. На здымку ў Інстытуце мастацтва Польскай акадэміі навук у ніжнім куце размешчана папяровая наклейка з лічбамі 21. Падобныя наклейкі з нумарамі невядомы на іншых жывапісных творах, якія знаходзіліся ў Нясвіжскім замку. У інвентарах таксама адсутнічаюць згадкі пра такі партрэт Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Калі выява сапраўды была ў зборах Нясвіжа, то, магчыма, прывезена туды з нейкага іншага маёнтка.
Аглоблішкі
Да 15 мая 1963 года хутар уваходзіў у склад Даўгердзішскага сельсавета, да 30 мая 1988 года — у склад Трабскага сельсавета.
.cn
.cn — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для КНР.
Георгій Уладзіміравіч Шыловіч
Георгій Уладзіміравіч Шыловіч (, Мінск -, Мінск) — беларускі пісьменнік, сцэнарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 студзеня 1924 года ў Мінску ў сям'і служачага. Да вайны скончыў першы курс Мінскага будаўнічага тэхнікума. Са снежня 1941 г. удзельнік Мінскага падполля, а з сакавіка 1943 г. — партызан у брыгадзе імя Жалезняка на Бягомльшчыне, з 1944 па 1945 гг. служыў у Савецкай Арміі. Скончыў аддзяленне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1951). Працаваў у рэдакцыях газет «Мінская праўда» (1951—1953), «Зорька» (1953—1964). З 1965 года — адказны сакратар, а ў 1978—1985 гг. — намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Беларусь». Сябра Саюза пісьменнікаў СССР з 1961 года.
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені, медалямі.
Творчасць
Першыя апавяданні надрукаваў у 1948 годзе. Выйшлі кнігі нарысаў, апавяданняў і аповесцей для дзяцей «Твая дарога» (1957), «Запіска на шыбе» (1960), «Школа ля крэпасці» (1962), «Піянерская адвага» (1962), «Праз полымя вайны» (1963), «Сшытак у чорнай вокладцы» (1965), «Чарапаха без панцыра» (1966), «Святло далёкага Алькора» (1973). Напісаў аповесці «Туман ідзе па следу» (часопіс «Беларусь», 1963—1964), «Сустрэча з сонейкам, альбо Аповесць пра Пецьку-флібусцьера і некаторых яго сяброў» (1981), «Падарожжа сярод лета» (1983). У 1986 г. выдадзены аднатомнік выбраных твораў «Школа каля крэпасці».
Аўтар сцэнарыяў дакументальных фільмаў «Родныя бярозы не спяць» (1965), «Зялёны патруль» (1966), «Трэба марыць» (1967).
Слабада (Лёзненскі раён)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Брытані
БР Ы ТАНІ (Brittany ад франц. назвы мясціны "край, заселены брытанцамі", жаночае імя ў англамоўнай культуры.
Капцёўскі сельсавет
Капцё́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Капцёўка.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гродзенскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Жукевіцкага сельсавета. 28 ліпеня 1967 года да сельсавета далучана частка скасаванага Баранаўскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Зарубічы, Навасёлкі, Путна і Саломенка). 11 лютага 1972 года ў склад Квасоўскага сельсавета перададзены вёскі Віцькі і Гарны. 22 снежня 1975 года ў склад сельсавета з Каробчыцкага сельсавета перададзены вёскі Лейгаболі і Новікі. У 1977 годзе ў склад сельсавета з Квасоўскага сельсавета перададзены вёскі Баранава, Грыўкі і Кругляны, з Каробчыцкага сельсавета — вёскі Вішнявец, Гібулічы, Кашэўнікі і Солы. 16 сакавіка 1987 года ў склад Квасоўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў: Баранава, Грыўкі, Дайлідкі, Зарубічы, Кругляны, Навасёлкі, Новікі, Путна, Саломенка. 21 жніўня 1989 года да сельсавета далучана частка скасаванага Каробчыцкага сельсавета (7 населеных пунктаў: вёскі Бросты, Вялікая Альшанка, Каменка, Копанькі, Малахавічы, Малая Альшанка і пасёлак Фабрычны). 20 верасня 2002 года ў склад сельсавета з Баранавіцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Гневяншчына, Каробчыцы, Нямейшы, Скамарошкі, Чэхаўшчына, Юзафоўка). 24 красавіка 2008 года ў склад горада Гродна перададзены вёскі Вішнявец, Малахавічы, Скамарошкі, Солы, пасёлкі Фабрычны і Паўднёвы. 28 верасня 2010 года на тэрыторыі сельсавета ўтвораны хутар Скамарошкі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3011 чалавек, з іх 48,0 % — беларусы, 39,7 % — палякі, 8,9 % — рускія.
Рыхард Мортэнсен
Рыхард Стангэ Мортэнсен (Richard Strange Mortensen;,  — , Эйбі) — дацкі мастак, адзін з найбуйнейшых мастакоў Даніі XX стагоддзя.
Жыццё і творчасць
У 1931—1932 гадах вывучаў жывапіс у дацкай Каралеўскай мастацкай акадэміі. У 1937 годзе прыехаў у Парыж, дзе працягваў сваю адукацыю і пазнаёміўся з такой плынню ў жывапісе, як сюррэалізм. У пачатковы перыяд сваёй творчасці, у пачатку 1930-х гадоў, знаходзіўся пад моцным уплывам твораў В. Кандзінскага, якія прываблівалі яго і абстрактнай формай, і іх сюррэалістычным бокам. У 1934 годзе стаў адным з сузаснавальнікаў мастацкай групы «Лініі». Пазней у яго працах з’яўляецца схільнасць да экспрэсіянізму.
Удзельнічаў у шэрагу прэстыжных міжнародных мастацкіх выставак сучаснага мастацтва — documenta I (1955), documenta II (1959), documenta III (1964) — усе ў Каселі. Працы яго выстаўляліся на біенале ў Венецыі (1960). У 1964—1980 гадах — прафесар дацкай Каралеўскай мастацкай акадэміі ў Капенгагене.
Віктар Аляксандравіч Шылко
Віктар Аляксандравіч Шылко (нар., в. Зарэчча, ) — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыў у 1974 годзе мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута.
Раннім творам уласціва рэалістычная трактоўка вобразаў: «Вясна» (1976), «Антонаўскія яблыкі» (1979), «Каляды» (1981), «Гандляр кветкамі» (1983), «Мір на зямлі» (1980). З сярэдзіны 1980-х гадоў кампазіцыі набываюць фармальна-жывапісны характар: «Падзенне», «Малевічу прысвячаецца», «Стыхія» (усе 1988), «Апошні трамвай», «Белая карціна» (абедзве 1989), «Космас» (1990), «Раніца» (1993), «Яблык Евы» (2000), «Два», «Рытмы вечара», «Ноч уваходзіць у горад» (усе 2002). Творы вызначаюцца асацыятыўнай вобразнасцю, дынамікай кампазіцыйных рытмаў, эмацыянальнай выразнасцю колераў.
Ігар Уладзіміравіч Магалінскі
Ігар Уладзіміравіч Магалінскі (нар. у годзе ў Браславе) — беларускі гісторык, археолаг, кандыдат гістарычных навук, дацэнт.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў ў 2008 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя». Пасля гэтага скончыў такасама магістратуру гэтага ж універсітэта па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». У 2009-2013 гадах навучаўся ў аспірантуры Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Археалогія» абараніў у 2013 годзе ў Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Тэма дысертацыі: «Вытворчасць, тыпалогія і храналогія вырабаў з каляровых металаў X—XVII стагоддзяў з тэрыторыі Полацка». Навуковы кіраўнік - доктар гістарычных навук, прафесар Вольга Мікалаеўна Ляўко.
Працаваў старшым навуковым супрацоўнікам навукова-рэстаўрацыйнага аддзела Нацыянальнага Полацкага гісторыка-культурнага музея-запаведніка, старэйшым выкладчыкам і дацэнтам кафедры сацыяльна-гуманітарных дысцыплін, кафедры сацыяльных камунікацый Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пэўны час займаў пасаду дэкана факультэта па рабоце з замежнымі студэнтамі гэтай ВНУ. У цяперашні час - намеснік начальніка вучэбна-метадычнага аддзела Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковы даследаванні прысвечаны археалогіі Полацка і Полацкай зямлі, вызначэнню асаблівасцей вытворчасці, месца і ролі вырабаў з каляровых металаў у матэрыяльнай культуры Полацка X–XVII стагоддзяў. Займаецца вывучэннем каляровых металаў, які выкарыстоўвалі полацкія рамеснікі ў Х–XVII стагоддзях. Даследуе рознага роду інструменты і прыстасаванні полацкіх майстроў Х–XVII стагоддзяў, комплексы па апрацоўцы каляровых металаў Х–XVII стагоддзяў, накірункі культурна-гандлёвых сувязяў Полацка ў галіне вытворчасці вырабаў з каляровых металаў у X–XVII стагоддзях. Рэгулярна ўдзельнічае ў археалагічных раскопках на тэрыторыі Полацка, займаецца археалагічным нагрядам.
Вірджынія (імя)
Вірджы́нія (Virginia, ад virgineus, virgina, virginum) — жаночае імя ў англамоўнай культуры.
Зачорнае
Плошча паверхні возера 0,29 км², даўжыня 1,8 км, найбольшая шырыня 0,24 км, найбольшая глыбіня 7,9 м, сярэдняя 4,8 м, даўжыня берагавой лініі 4,04 км. Плошча вадазбору 4,3 км². Аб'ём вады ў возеры 1,39 млн. м³.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 5—8 м, пераважна разараныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі зліваюцца са схіламі, каля ўрэзу вады параслі хмызняком, на ўсходзе і захадзе сплавінныя. Уздоўж заходняга і ўсходняга берагоў пойма шырынёй 25—30 м. У паўднёвай частцы востраў плошчай 0,1 га. Дно да глыбіні 2 м (вакол вострава да 4—5 м) пясчанае, ніжэй выслана сапрапелем.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Зарастае слаба. Перарывістая палоса расліннасці ўздоўж берагоў шырынёй да 5 м (у асобных месцах да 25 м) і да глыбіні 0,5 м. Упадаюць 2 ручаі, на ўсходзе выцякае ручай у возера Філіпенскае.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, акунь, карась, плотка і інш.
Dypsis lanceolata
Dypsis lanceolata  — від кветкавых раслін з роду сямейства. Эндэмік Каморскіх астравоў. Від сустракаецца толькі на астравах Нгазіджа і Мвалі.
Іосіф
Іо́сіф (ад yosef «(Бог) дадасць») — мужчынскае імя.
.co
.co — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Калумбіі.
Toppdomän
NGC 7425
NGC 7425 (іншыя абазначэнні — PGC 70097, MCG -2-58-13) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Смародзіна
Смаро́дзіна (, Смородино) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Стасеўскага сельсавета.
Заялоўе
Заялоўе — балота ў Івацэвіцкім і Бярозаўскім раёнах Брэсцкай вобласці, у вадазборы ракі Жыгулянка.
Балота нізіннага тыпу. Плошча 8600 га, у межах прамысловага пакладу 7100 га. Глыбіня торфу да 5,3 м, сярэдняя 1,5 м. Ёсць сапрапель. Балота часткова асушана, выкарыстоўваецца пад сенажаць. На неасушанай частцы пераважна імхова-асаковая расліннасць.
ГК Аркатрон Мінск
«Аркатрон» — былы беларускі гандбольны клуб з Мінска.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 1995 годзе і складаецца з штатных камандаў мужчынаў і жанчын.
Баруцішкі
Бару́цішкі (, Борутишки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 15 мая 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Даўгердзішскага сельсавета, да 19 студзеня 1965 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Юрацішкаўскага пассавета.
.cr
.cr — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Коста-Рыкі.
Галаваломка
Зага́дка — няпростая задача або загадка, для развязання якой зазвычай патрэбная кемлівасць, а не адмысловыя веды высокага ўзроўню.
.cr
Toppdomän
Галаваломка
Найбольш шырокі распаўсюд галаваломкі атрымалі на пераломе XIX і XX стагоддзяў, праніклі ў шматлікія перыядычныя выданні і сталі папулярныя сярод шырокіх слаёў насельніцтва.
Вольфрам Маас
Вольфрам Маас (, г. Энгерс, Нойвід) — нямецкі дыпламат, пасол ФРГ у Рэспубліцы Беларусь (2012—2015).
Ян
Ян (Янка, Янук, Ясь; John ад יוחנן yohanan «бог ласкавы») — біблейскае імя יחנן Iōḥānān, Iěhōḥānān ў літаральным перакладзе «будзе памілаваны», у дадзеным кантэксце — «Яхве (Бог) злітаваўся», «Яхве (Бог) памілаваў») — распаўсюджаная ў славян мужчынскае імя.
Брынюкі
Брыню́кі (, Брынюки) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 30 мая 1988 года хутар уваходзіў у склад Трабскага сельсавета.
Энцыклапедыя жыцця
Энцыклапедыя жыцця (The Encyclopedia of Life, EOL) — анлайн-энцыклапедыя, якая будзе ўтрымоўваць інфармацыю аб усіх вядомых навуцы біялагічных відах і ствараная сумесна рознымі экспертамі. Заяўляецца, што ў «Энцыклапедыі жыцця» будуць асобныя артыкулы для кожнага вядомага віду (якіх налічаецца каля 2 млн.), дзе будуць відэаматэрыялы, гук, выявы, графіка і тэкставыя звесткі.
У рамках праекту ў адзіную базу дадзеных спачатку будуць сабраныя звесткі аб жывёлах, раслінах і грыбах. Затым у каталог дададуць дадзеныя аб мікраарганізмах, а пазней — і аб выкапняў біялагічных відах. Любы карыстальнік інтэрнэту, наведаўшы рэсурс, атрымае доступ да тэкстаў, фотаздымкаў, картаў, аўдыёзапісаў, відэаролікаў і іншай мультымедыйнай інфармацыі. Папаўняць каталог плануецца па меры ідэнтыфікацыі новых відаў. «Энцыклапедыя жыцця» будзе заснаваная на wiki-тэхналогіі, што дазволіць інтэрнэтчыкам з усяго свету рэдагаваць, перарабляць або ўносіць праўкі ў кожны артыкул.
Адной з прыярытэтных задач праекту з'яўляецца зрабіць рэсурс даступным для усіх людзей незалежна ад моўных і культурных адрозненняў, для чаго плануецца пераклад энцыклапедыі на розныя мовы ў супрацоўніцтве з прыватнымі асобамі і арганізацыямі па ўсім свеце.
Стварэннем «Энцыклапедыі жыцця» будзе займацца каманда спецыялістаў з 25-30 чалавек. Праектам кіруюць Філдаўскі музей прыродазнаўства ў Чыкага, Гарвардскі ўніверсітэт, Вудсхаўлская лабараторыя біялогіі мора, Батанічны сад Місуры, Смітсанаўскі інстытут і Бібліятэка біялагічных відаў — група, у якую ўваходзяць Лонданскі нацыянальны музей прыродазнаўства, Нью-Ёркскі батанічны сад і Каралеўскія батанічныя сады ў К’ю. Кіраўнікі праекту спадзяюцца, што ў наступным здолеюць прыцягнуць для працы над энцыклапедыяй тысячы кваліфікаваных спецыялістаў.
Джордж
Джордж (George ад грэч. араты, земляроб) — мужчынскае імя ў англамоўнай культуры. Беларускія адпаведнікі — Юрась, Георгій, Ягор.
Плошча Згоды
Плошча Згоды (фр. Place de la Concorde) — цэнтральная плошча Парыжа і выдатны помнік горадабудаўніцтва эпохі класіцызму. Другая па велічыні ў Францыі (пасля плошчы des Quinconces у Бардо).
Гісторыя
Плошча імя Людовіка XV была разбіта паміж Елісейскімі палямі (з захаду) і садам палаца Цюільры (з усходу) па заказу самога караля яго першым архітэктарам Габрыэлем у 1755 г. Першапачаткова ўяўляла сабой акружаны ровам васьмівугольнік, па вуглах якога стаялі восем алегарычных статуй, якія сімвалізавалі галоўныя гарады Францыі. Пасярэдзіне плошчы ўсталявалі конную статую Людовіка XV працы Бушардона і Пігаль.
З паўночнага боку былі ўзведзены элегантныя будынкі Марскога міністэрства і атэль дэ Крыён. У 1787-90 гг. праз Сену быў перакінуты мост Згоды, які на процілеглым беразе ўпіраецца ў будынак Нацыянальнага сходу (былы Бурбонскі палац).
Юргіс Бялініс
Юргіс Бялініс (, в. Пурвішкяй, Расійская імперыя —, в. Кацінай, Пасвальскі раён, Літоўская Рэспубліка) — кніганоша, публіцыст, супрацоўнік газет «Aušrа» («Світанак») і «Varpas» («Звон»).
Біяграфія
Нарадзіўся 16 сакавіка 1846 года ў в. Пурвішкяй (зараз Біржайскі раён Літоўскай Рэспублікі).
Прыватна вучыўся ў Шаўляі i Мітаве, у 1872 г. скончыў нямецкую пачатковую школу ў Рызе. Ведаў нямецкую, латышскую, польскую і рускую мовы.
У 1873 г. заняўся кантрабандай літоўскай літаратуры з Прусіі ў расійскую частку Літвы, быў сувязным паміж Матэюсам Валанчусам (Motiejus Valančius) і выдаўцом літоўскай літаратурыў Прусіі, Ёганам Забярманам. З 1890 г., пераследаваны ўладамі, пакінуў родныя мясціны i прафесійна заняўся кантрабандай літоўскай літаратуры.
Пачынаючы з 1885 г. стварыў стварыў сетку распаўсюджвання літоўскай літаратуры; яна ахоплівала заходнюю і цэнтральную частку Літвы, а таксама Латгалію. Заснаваў Гаршвяйскую сялянскую арганізацыю, буйнейшую арганізацыю кніганошаў таго часу; распрацаваў сістэму падпіскі на газеты і дастаўляў газеты і часопісы падпісчыкам. На працягу 31 года актыўнай дзейнасці адзін ці з памочнікамі кантрабандным шляхам перакінуў праз мяжу амаль палову ўсяе літаратуры, якая ў той час была надрукавана ва Усходняй Прусіі. Пяць разоў трапляў у рукі царскіх жандараў, але заўсёды яму ўдавалася ўцячы. За яго злаўленне ўлады прызначылі вялікую ўзнагароду. Бялініс увайшоў у гісторыю літоўскага нацыянальна-вызваленчага руху як найбольш яркі тып распаўсюджвальніка падпольнай літаратуры. За актыўны ўдзел у падпольным руху Бялініс атрымаў мянушку «караля кніганошаў» (knygnešių karalius).
Юргіс Бялініс супрацоўнічаў з газетамі «Aušra» (Світанак), «Varpas» (Звон), «Ūkininkas» (Гаспадар), «Tėvynės sargas» (Вартаўнік айчыны), «Vilniaus žinios» (Віленскія навіны). Асабіста выдаваў неперыядычную газету «Baltasis erelis» (Белы арол). Выйшла тры нумары гэтага выдання. Адзін з першых выступаў за незалежнасць Літвы, еднасць літоўскага народа, крытыкаваў шляхту за эксплуатацыю сялян. Прапагандаваў наіўныя манархічныя ідэі, верыў у тое, што дыпламатычная дапамога заходніх дзяржаў дапаможа ўтварыць незалежную Літву, якой будзе кіраваць кароль з сялян. .
Памёр 18 студзеня 1918 года ў в. Кацінай Пасвальскага раёна. Пахаваны ў вёсцы Состас (Біржайскі раён).
Angiosperm Phylogeny Website
Angiosperm Phylogeny Website (APWeb, APW, магчымы пераклад — «Сайт філагеніі пакрытанасенных») — інфармацыйны праект (сайт у сетцы Інтэрнэт), які забяспечвае доступ да інфармацыі аб філагеніі і таксанаміі кветкавых раслін.
Angiosperm Phylogeny Website размешчаны на сайце Батанічнага саду Місуры і падтрымліваецца збольшага  — удзельнікам «Групы філагеніі пакрытанасенных» (Angiosperm Phylogeny Group, APG). Матэрыялы APWeb у значнай ступені грунтуюцца на працах групы APG, у тым ліку на сістэмах класіфікацыі, якія распрацоўваюцца гэтай групай (апошняя з якіх — Сістэма APG III, апублікаваная ў лістападзе 2009 года). Часам сістэма класіфікацыі, якая прыводзіцца на сайце, разглядаецца як самастойная.
Для кожнага парадку і сямейства дадзены іх кароткія філагенетычныя і батанічныя характарыстыкі, указана колькасць родаў і відаў, якія ўваходзяць у іх склад; для сямействаў прыведзены спісы родаў. Карты арэалаў указаны для кожнага сямейства, а таксама для буйных падсямействаў.
Апроч інфармацыі пра кветкавыя расліны на сайце прыведзена кароткая інфармацыя і пра іншыя вышэйшыя расліны.
.cs
.cs — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню, які першапачаткова быў прызначаны для Чэхаславакіі. Пасля яе распаду быў выдалены, а праз нейкі час перададзены Сербіі і Чарнагорыі, якая не гледзячы на гэта працягвала карыстацца даменам .yu. У сувязі з аддзяленнем Чарнагорыі ад Сербіі, выводзіцца з ужывання. Узамен Сербія атрымлівае дамен .rs, а Чарнагорыя — .me.
Ультрафіялетавае выпраменьванне
Ультрафіялетавае выпраменьванне (ад ultra — «за межамі»), скарочана УФ-выпраменьванне або ўльтрафіялет — нябачнае вокам чалавека электрамагнітнае выпраменьванне, якое займае спектральную вобласць між бачным і рэнтгенаўскім выпраменьваннямі ў межах даўжынь хваляў 10 — 380 нм. , і энергіямі ад 3 да 124 эВ. Від выпраменьвання названы з-за таго, што ўвесь спектр складаецца з электрамагнітных хваляў з частотамі, вышэйшымі за тыя, якія чалавек распазнае як фіялетавы колер.
Ультрафіялетавае святло выпраменьвае Сонца (як і іншыя зоркі), электрычныя дугі, а таксама адмысловыя прылады кшталту лямпаў чорнага святла. Ультрафіялет класіфікуецца як неіанізуючае выпраменьванне, але можа каталізаваць хімічныя рэакцыі, прымушая некаторыя рэчывы свяціцца ці флюарэсцыраваць.
Наталля Пятроўна Аўдзеева
Наталля Пятроўна Аўдзеева (нар., Магілёў) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. Куляшова (настаўнік рускай мовы і літаратуры), Беларускі ўніверсітэт культуры (культасветработнік, рэжысёр святаў), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (спецыяліст у галіне міжнародных адносін).
Джошуа
Джошуа (Joshua, ад яўр. yoshua «бог ратуе») — мужчынскае імя ў англамоўнай культуры, прозвішча.
Наталля Пятроўна Аўдзеева
Біяграфія
Працавала сакратаром камітэта камсамола Магілёўскага педагагічнага вучылішча, другім сакратаром Цэнтральнага райкама ЛКСМБ горада Магілёва, інструктарам аддзела прапаганды і агітацыі Цэнтральнага райкама КПБ горада Магілёва, загадчыкам аддзела культуры Магілёўскага гарвыканкама, мастацкім кіраўніком — дырэктарам Магілёўскага абласнога тэатра лялек, намеснікам старшыні Магілёўскага гарвыканкама, старшынёй Магілёўскага абласнога камітэта прафсаюза работнікаў культуры.
Была Дэпутатам Парламенцкага сходу Саюза Беларусі і Расіі, старшынёй савета спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. Сакратар ЦК Кампартыі Беларусі.
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў.
Узнагароды
Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджана медалямі Францыска Скарыны, Пушкіна (Расійская Федэрацыя), Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі.
.cu
.cu — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Кубы.
Toppdomän
Джэйсан
Джэйсан (Jason ад iason «той, хто лечыць») — мужчынскае імя грэчаскага паходжання.
Джэніфер
Джэ́нiфер (Jennifer ад корнскай формы уэльскага gwenhwyfar "светлы (скураю)-гладкі") – жаночае імя ў англамоўнай культуры. Беларускi адпаведнiк – Гiнеўра.
Высокая Грэбля
Высо́кая Грэ́бля (, Высокая Гребля) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 15 мая 1963 года хутар уваходзіў у склад Даўгердзішскага сельсавета, да 30 мая 1988 года — у склад Трабскага сельсавета.
.cv
Toppdomän
Партрэт Людвіка Фердынанда Гогенцолерна
Імя асобы на партрэце ў анатацыі да здымка ў Інстытуце мастацтва Польскай акадэміі навук стаіць са знакам пытання. Параўнанне з партрэтам Людвіка Фердынанда, датаваным 1799 г., аўтарства, дазваляе зняць пытанне. Безумоўна, на партрэце з Нясвіжа сапраўды адлюстраваны, сын прынца і. Узнагароджаны ордэнам Чорнага Арла, які добра бачны з левага боку.
Партрэты Гогенцолернаў апынуліся ў Нясвіжы дзякуючы, жонцы князя Антонія ІІІ Генрыха Радзівіла, 12-га ардыната Нясвіжскага. Наяўнасць партрэта Людвіка падцвярджаецца вопісам 1939 г. Знаходзіўся ў пакоях старой княгіні.
Пасля 1939 г. партрэт трапіў у Мінск, адкуль, верагодна, вывезены ў Германію ў 1944 г. Сучаснае месцазнаходжанне невядома.
Станіславова (Лёзненскі раён)
Станіславо́ва (, Станиславово) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля ракі Рубяжні́ца.
Дона
ДО́НА (Donna ад пані) — жаночае імя ў англамоўнай культуры.
Джэсіка
Джэ́сіка (Jessica, прыдумана Шэкспірам, верагодна, як жаночая форма імя Джэсі) — жаночае імя ў англамоўнай культуры.
Вядомыя носьбіты:
Ісціна
Ісціна
У філасофіі
Самае вядомае вызначэнне ісціны было выказана Арыстоцелем і сфармулявана Ісаакам Ізраільцянінам; ад Авіцэны яно было ўспрынята Фамам Аквінскага і ўсёй схаластычнай філасофіяй. Гэта вызначэнне абвяшчае, што ісціна ёсць conformitas seu adaequatio intentionalis intellectus cum re (інтэнцыяльная згода інтэлекту з рэальнай рэччу або адпаведнасць ёй).
У агульнай філасофіі, грамадска-гуманітарных і прыродазнаўчых, тэхнічных навуках пад ісцінай маюць на ўвазе адпаведнасць палажэнняў некаторага крытэру правяральнасці: тэарэтычнай, эмпірычнай.
У філасофіі паняцце праўды супадае з комплексам базавых канцэпцый, якія дазваляюць адрозніць пэўнае і недакладнае веданне па ступені яго прынцыповай магчымасці ўзгадняцца з рэчаіснасцю, па яго лагічнай супярэчлівасці/несупярэчлівасці, па ступені яго адпаведнасці апрыёрным прынцыпам.
Ленін характарызаваў ісціну як надкласавае і надгістарычнае ўтрыманне нашых уяўленняў. Марксізм не адмаўляе існавання вечнай або абсалютнай ісціны як дынамічнай цэласнасці быцця ва ўсёй сваёй паўнаце і ў сваёй гнасеалогіі разглядае працэс спасціжэння абсалютнай праўды ў кантэксце дыялектычнай узаемасувязі абсалютнай і адноснай ісціны. У.І.Ленін ў сваёй працы Матэрыялізм і эмпірыякрытыцызм сцвярджаў, што «чалавечае мысленне па прыродзе сваёй здольна даваць і дае нам абсалютную ісціну, якая складаецца з сумы адносных ісцін. Кожная прыступка ў развіцці навукі дадае новае збожжа ў гэтую суму абсалютнай праўды, але межы ісціны кожнага навуковага зацвярджэння адносныя, быўшы то рассоўваемыя, то звужваемыя далейшым ростам веды».
У логіцы
У логіцы, для якой значэнне праўдзівасці меркаванняў і высноў з'яўляецца адным з пераважных прадметаў вывучэння, крытэрыем праўдзівасці выступае лагічная правільнасць: адносная паўната фармальных аксіяматычных сістэм і абсалютная адсутнасць у іх супярэчнасцяў.
У навуцы
У раздзелах навукі (фізіцы, хіміі, гісторыі, сацыялогіі і інш.) Катэгорыя ісціны валодае дваістай характарыстыкай. З аднаго боку, ісціна ёсць у традыцыйным разуменні мэта навуковага пазнання, а з другога — гэта самастойная каштоўнасць, якая забяспечвае прынцыповую магчымасць навуковага ведання супадаць з аб'ектыўнай рэальнасцю, як мінімум быць комплексам базавых рашэнняў тэарэтычных і практычных задач.
«Праўда» ў значэнні «ісціна»
У значэнні «ісціна» ўмоўна ўжываецца таксама слова «праўда», хоць гэты тэрмін абумоўлены суб'ектыўным успрыманнем самой праўды, антонімамі якога служаць паняцці крыўда, хлусня і выдумка.
Гісторыя паняцця
Разуменне ісціны як адпаведнасці ведаў і рэчаў было ўласціва ў антычнасці Дэмакрыту, Эпікуру, Лукрэцыю. Класічная канцэпцыя ісціны прызнавалася Фамам Аквінскім, Г. Гегелем, К. Марксам і іншымі мыслярамі. У прыватнасці, французскія філосафы-сенсуалісты (напрыклад, Э. Кандыльяк) вызначалі ісціну, пастулюючы яе ў сваіх формулах у прынцыпе як адэкватнае адлюстраванне рэчаіснасці і тым самым далучаючыся да прыхільнікаў карэспандэнцкай тэорыі. Агульная арыентацыя на класічныя гледжанні ўласцівая таксама і некаторым філосафам XX ст. (А. Тарскі, К. Попер і інш.).
У класічнай канцэпцыі рэчаіснасць трактуецца, галоўным чынам, як аб'ектыўная рэальнасць, якая існуе незалежна ад нашай свядомасці. Рэчаіснасць ўключае ў сябе не толькі успрыманы свет, але і суб'ектыўную, духоўную сферу. Асаблівым чынам тут варта сказаць пра пазнанні; яго вынік (ісціна), а таксама сам аб'ект пазнання маюцца на ўвазе непарыўна звязанымі з прадметна-пачуццёвай дзейнасцю чалавека. Пазней да гэтага дадалося разуменне праўды не толькі як статычнай з'явы, але і як дынамічнага ўтварэння або працэсу.