cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вята (вёска)
Гісторыя
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Аляксандраўскага сельсавета, да 4 сакавіка 1987 года — у склад Даўгінаўскага сельсавета (у 1960—1965 гадах — Лявонпальскі сельсавет).
Пасля вайны Вята ўваходзіла ў калгас «Светлы шлях», цяпер — у складзе ААТ «Мерыца». На цяперашні момант ад вёскі засталося 5—6 хутароў уздоўж берага Дзвіны, адлегласць паміж крайнімі хатамі 2,5 км, агулам пражывае 8 чалавек.
Карэл дэ Гюхт
Карэл дэ Гюхт (Karel Lodewijk Georgette Emmerence De Gucht, нарадзіўся 27 студзеня 1954, Авермерэ, Усходняя Фландрыя) — бельгійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, еўрапейскі камісар па гандлі.
Еўрапейскі камісар
17 ліпеня 2009 увайшоў у склад Еўрапейскай камісіі як камісар па развіцці і гуманітарнай дапамогі. 9 лютага 2010 года атрымаў партфель еўракамісара па гандлі.
Кінетапластыды
Кінетапластыды (Kinetoplastea) — клас пратыстаў.
Адзіночныя, у выключных выпадках каланіяльныя арганізмы; у жыццёвых цыклах шэрагу відаў адзначана заканамернае фарміраванне шмат'ядзерных асобін. Свабоднажывучыя гетэратрофы, каменсалы пазваночных і беспазваночных жывёл, паразіты жывёл і раслін. Апісана каля 1000 відаў.
Апісанне
Бясколерныя жгуціканосцы, якія валодаюць двума (або адзіным, накіраваным уперад) жгуцікамі, што адыходзяць ад дна жгуцікавай кішэні. Жгуцікі нясуць бялковы (параксіяльны) цяж. Покрывы прадстаўлены тубулемай з мікратрубачак, ступень цэласнасці якой адрозніваецца ў асобных прадстаўнікоў кінетапластыд. Адзіная мітахондрыя часта мае складаную арганізацыю, фарміруе спецыялізаваны ўчастак — кінетапласт, што ўтрымлівае ўсю ці амаль усю мітахандрыяльную ДНК, або некалькі дыскрэтных ДНК-утрымліваючых участкаў. Кінетапласт, як правіла, цесна звязаны з базальнай часткай кінетасом жгуцікаў.
Кінетапластыды маюць пузыркападобнае ядро, дзяленне якога адбываецца па тыпу закрытага ўнутрыядзернага плеўромітоза, што працякае без кандэнсацыі храмасом. Наяўнасць палавога працэсу даказана, аднак частата і формы яго рэалізацыі пакуль невядомыя.
Ротавы апарат уключае цытастом (для захопу ежы) і глотку, сценкі якіх падсцілаюцца мікратрубачкамі, рэдукаваны ў шэрагу паразітаў крыві. Скарачальная вакуоля, калі ёсць, адкрываецца ў жгуцікавую кішэнь.
24 красавіка
24 красавіка — сто чатырнаццаты (сто пятнаццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Аляксандра Іварсдоцір
Аляксандра Хельга Іварсдоцір (Alexandra Helga Ívarsdóttir; нар., Рэйк’явік) — ісландская фотамадэль, Міс Ісландыя 2008, прадстаўляла Ісландыю на конкурсе Міс Сусвету 2008 ў Яганэсбургу, ПАР, дзе заваявала тытул Міс Спорт Сусвету, увайшоўшы у лік 15 фіналістак.
Арсіт Фрыгійскі
Арсіт Фрыгійскі (па-старажытнаперсідску: Artavazdâ, Αρτάβαζος, ? — 334 да н.э.) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Персідскай імперыі.
Каля 350 да н.э. прызначаны сатрапам Фрыгіі. Невядомая яго сувязь з родам Фарнакідаў, які ад 477 да н.э. кіраваў Фрыгіяй. Магчыма, быў сынам Арыябарзана, хоць крыніцы гэта не пацвярджаюць. Каля 340 да н.э., каб абараніць ад македонцаў Перынт у Фракіі, запрасіў да сябе на службу грэчаскіх наймітаў на чале з афінянам Апаладорам. На пачатку абарона прыносіла плён, але пасля ініцыятыва перайшла да македонцаў.
Вядомы адзіны яго сын — Мітрапаст, які быў разбіты македонскім адміралам Неархам у Персідскім заліве.
Персідскія паслы ў караля Эфіопіі
Персідскія паслы ў караля Эфіопіі — карціна Францішка Смуглевіча, напісаная каля 1785 года. Захоўваецца ў.
Сюжэт
Пры стварэнні карціны Ф. Смуглевіч натхняўся сюжэтам з Герадота. На ёй паказаны момант, калі пасланцы персідскага кіраўніка Камбіза II наведваюць цара Эфіопіі з патрабаваннем скарыцца іх уладару. Паслы прынеслі з сабой падарункі: пурпурнае адзенне, залатыя ланцуг і брошку, скрыню з алебастру, якая змяшчае бальзам, і амфары віна.
Але эфіопскі цар задумвае хітрасць. Ён дае персам лук і загадвае перадаць іх уладару прапанову толькі тады ісці вайной на Куш, калі ўласнаруч здолее гэты лук нацягнуць. А да таго часу персы павінны дзякаваць сваіх багоў, што думка пра паход на чужыну не перасякае розумы эфіопскіх сыноў.
Апісанне
На карціне лук ужо ў руках персідскага пасланца. Пры гэтым ігнаруючы падарункі, зваленыя ля яго ног, цар Эфіопіі гоніць сваіх гасцей прэч, паказваючы рукой убок. Як і другая вядомая карціна Ф. Смуглевіча — «Скіфскія паслы ў Дарыя» — гэта палатно заахвочвае права народаў на незалежнасць і змагарства за сваю свабоду. Гэты сюжэт быў актуальным для сучаснікаў Смуглевіча, паколькі ствараў алюзіі пра адносіны Рэчы Паспалітай са сваімі краінамі-суседкамі.
Алтухоўка (Смаленскі раён)
Алтухоўка (Алтуховка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 125 жыхароў (2007).
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дзярыпарты
Дзяры́парты (, Дерипорты) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства.
Шчырк
Шчырк (Szczyrk, Schirk) — горад на поўдні Польшчы, знаходзіцца ў Бяскідах каля вытокаў Віслы. Уваходзіць у склад Бельскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Размешчаны за 380 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Займае плошчу 39,07 км². Насельніцтва 5,7 тыс. чалавек.
Кляноўка (Хоцімскі раён)
Кляно́ўка (, Кленовка) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозкаўскага сельсавета.
Да 5 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Чарняўскага сельсавета.
Ёхана Вала Ёўнсдоцір
Ёхана Вала Ёўнсдоцір (Jóhanna Vala Jónsdóttir; нар. 1986, Рэйк’явік, Ісландыя) — Міс Ісландыя 2007, прадстаўляла сваю краіну ў гэтым жа годзе на конкурсе Міс Сусвету 2007, у горадзе Санья, Кітай.
Карл Эмануіл I
Карл Эмануіл I Вялікі  (Carlo Emanuele I di Savoia;, Рывалі — , Савільяна) — герцаг Савойскі з 1580 года.
Біяграфія
Адзіны сын герцага Савойскага Эмануіла Філіберта і яго жонкі Маргарыты Валуа.
Спрыяў уцягванню Савоі ў шматлікія войны. Доўгія гады змагаўся з Францыяй за маркграфства Салуца (1588—1601), у 1601 годзе дамогся прызнання Генрыхам IV сваёй улады над гэтым уладаннем у абмен на саступку шэрагу сваіх тэрыторый паміж Бургундыяй і Дафінэ (Брэс, Бюжэ, Жэ). У тым жа годзе здзейсніў спробу захапіць Жэневу (т.зв. Жэнеўская эскалада), якая скончылася няўдачай. Таксама ўдзельнічаў у Першай вайне за Манферат (1613—1617), за мантуанская спадчыну (1628—1631) і іншых войнах, якія прывялі да падрыву эканомікі краіны і шэрагу тэрытарыяльных страт.
Сям’я
У яго былі таксама пазашлюбныя дзеці.
Аляксееўка (Смаленскі раён)
Аляксееўка (Алексеевка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Катынскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 34 км на захад ад Смаленска, за 10 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Дняпро. За 10 км на поўнач ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
На Чорных лядах
Сюжэт
У апавяданні «Нa чорных лядах» аўтар звяртаецца да нядаўняй гісторыі — Слуцкага ўзброенага паўстання 1920 г., накіраванага супраць бальшавіцкай акупацыі Беларусі. Bосем чалавек, знясіленых, без ежы і патронаў, адважваюцца на самагубства: яны капаюць сабе агульную магілу і па чарзе кладуцца ў яе. Гэтыя людзі, якія жадалі дабрa сабе і свайму народу, свядома ідуць на смерць не з-за нейкага фанатызму, a кіруюцца гуманістычнай думкай: не «пацягнуць на пакуты іншых, тых, дзеля каго, па сутнасці, paспачалі» паўстанне. З васьмі чалавек застаўся жыць толькі пятнаццацігадовы Валодзька Сулашчык, якому камандовец даручыў закапаць і зруйнаваць з зямлёй магілу паўстанцаў. Выратаванне Валодзькі — надзея на тое, што трагічная самаaхвярнасць паўстанцаў не згіне бясследна ў гісторыі, не забудзецца нашчадкамі. Праз трагедыю герояў творa аўтар паказвае нацыянальную трагедыю, выкрывае зло, што прынёс беларускаму народу бальшавізм.
Эйнар Карасан
Эйнар Карасан (ісл.: Einar Kárason) (, Рэйк’явік) — ісландскі пісьменнік.
Жыццё
З 1975 па 1978 ён вывучаў літаратурзнаўства ва Універсітэце Ісландыі. З 1978 года працуе як вольны мастак у Рэйк'явіку. Вельмі актыўны ў Саюзе ісландскіх пісьменнікаў, з 1988 па 1992 год быў яго старшынёй. З 1985 г. арганізатар літаратурнага фестывалю ў Рэйк'явіку. На 27 студзеня 2009, выдаў OFSI (2008). Узнагароджаны Ісландскай Літаратурнай прэміяй (Íslensk Bókmenntaverðlaun).
NGC 7827
NGC 7827 (іншыя абазначэнні — PGC 378, UGC 38, MCG 1-1-27, ZWG 408.24) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар бернардзінак (Слонім)
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і былы кляштар бернардзінак — рымска-каталіцкі культавы комплекс у г. Слоніме. Размешчаны па вул. Першамайская, 11.
Гісторыя
Кляштар бернардзінак у Слоніме фундаваны Кацярынай Канстанцыяй Юдзіцкай-Салатыцкай, Аляксандрам Юдзіцкім; спачатку ў К. Л. Сапегі была набыта драўляная сядзіба (называлася Валовіцкай), у якой пасяліліся запрошаныя з Вільні сёстры-бернардзінкі. Першапачатковы драўляны касцёл быў куплены ў бернардзінцаў, якія да гэтага часу пабудавалі для сябе мураваны. У 1645 г. манахіні пабудавалі драўляны касцёл, які згарэў у 1670 г. Новы мураваны касцёл асвячоны ў 1690 г. біскупам К. К. Бжастоўскім. У 1790 г. касцёл і кляштар зноў пашкоджаны пажарам, адбудаваны ў 1793 г. архітэктарам Ігнаціем Абадовічам.
У 1905 г. імператар Мікалай II дазволіў дзейнасць бернардзінак, якія капітальна адрамантавалі слонімскі прыстанак і праводзілі ў ім службу да 1907 г. Кляштарны комплекс быў абнесены суцэльнай мураванай агароджай з уязной барочнай брамай-званіцай (не захавалася, адноўлена), уключае касцёл і прыбудаваны да яго з паўднёва-заходняга боку жылы корпус, які ўтварае ўнутраны двор-карэ. 3 1914 г. ў жылым корпусе размяшчаюцца медыцынскія ўстановы. Касцёл дзейнічае.
Касцёл
Касцёл — помнік архітэктуры барока, ракако і класіцызму. 1-нефавая базіліка, у кампазіцыі якой дамінуе 3-ярусная квадратная ў сячэнні вежа-званіца, вылучаная ў самастойны масіўны аб’ём. Верхні ярус вежы з больш насычанай дэкаратыўнай апрацоўкай (здвоеныя лапаткі, арачныя нішы) завершаны 4-схільным пакатым дахам. Аконныя праёмы дэкарыраваны франтонамі з галоўкамі крылатых херувімаў, раслінным арнаментам. Фасады крапаваны плоскімі пілястрамі, апяразаны прафіляванымі карнізам і фрызам. Да сцен алтарнай часткі прымыкаюць рознавялікія прамавугольныя ў плане сакрысціі. Уздоўж паўночнага фасада цягнецца нізкая прыбудова — капліца Крыжовага шляху. У час рамонту ў 1930-я гг. пад капітэлямі насценных пілястраў выяўлены ракайльныя картушы з надпісамі, якія прысвечаны пакутам Хрыста на шляху да Галгофы. Плоскасць паўкруглай апсіды, што арыентавана на плошчу, дэкарыравана фігурнай стукавай рамай, у якой было змешчана іканаграфічнае пано.
Інтэр’ер
Унутры зала перакрыта цыліндрычным скляпеннем з люнетамі, пераходзіць у больш вузкую паўкруглую апсіду. Сцены члянёны масіўнымі пілонамі, капітэлі якіх дэкарыраваны стылізаваным раслінным арнаментам. Начынне інтэр’ера (5 стукавых алтароў, амбон, спавядальня) выканана ў 1751—1764 гг. дэкаратарам Іаганам Гедэлем і яго памочнікам Антоніем паводле малюнкаў І. К. Глаўбіца. У вырашэнні алтароў сінтэзуюцца дэкаратыўная скульптура, жывапіс і прыкладное мастацтва.
Галоўны алтар «Бязгрэшнае зачацце» 2-ярусны, у выглядзе здвоеных карынфскіх калон, выкананых у тэхніцы ружовага стука; на раскрапаваным антаблеменце размешчаяы скульптуры анёлаў. У цэнтры знаходзіцца абраз «Маці Божая з дзіцем», абапал — скульптуры евангелістаў. Другі ярус дэкарыраваны пілястрамі і валютамі, скульптурамі анёлаў; у цэнтры абраз «Святая Тройца». Вянчае алтар ляпны картуш «Глорыя». Па баках алтара размешчаны сядзячыя фігуры святых з атрыбутамі, анёлаў, вазы.
Меншыя па маштабе 4 бакавыя алтары («Укрыжавання Хрыста», «Св. Францыска», «Св. Юзэфа», «Абраза Найсвяцейшай Дзевы Марыі») нібы умураваны ў прасценкі і маюць аналагічную з галоўным алтаром кампазіцыю. Арнаментальная лепка (ракавіны, ракайлі, вазы, маскі жывёл), гіпсавая скульптура выкананы ў стылі ракако. Амбон вырашаны ў выглядзе фігурнай кафедры з балдахінам, аздобленым ракайлямі, вазамі, пуцці, атрыбутамі евангелістаў, драпіроўкамі, спавядальня пад балдахінам — у стылі ракако. Пры ўваходзе на 3-пралётнай аркадзе — хоры з арганам.
Каштоўным творам дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва барока 17 ст. з’яўлялася печ у адной з сакрысцій, абліцаваная зялёнай паліванай кафляй з раслінным арнаментным малюнкам (у 1970 знішчана).
Жылы корпус
Жылы корпус прыбудаваны да касцёла ў 1720 г. пад кіраўніцтвам архітэктара І. Авадовіча. Утварае ўнутраны прамавугольны ў плане двор. Фасады рытмічна члянёны пілястрамі, контрфорсамі, дэкарыраваны прафіляваным карнізам. Паўднёва-заходні вугал корпуса вылучаны рызалітам рэфектажа з магутнымі контрфорсамі. Планіроўка галерэйная. У келлях і калідорах крыжовыя і цыліндрычныя скляпенні з распалубкамі. Пад будынкам — скляпеністыя сутарэнні.
Клюкавічы (Навагрудскі раён)
Клюкаві́чы (, Клюковичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Брольніцкага сельсавета.
Канецпаль
Канецпаль (Koniecpol) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 200 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на ўсход ад цэнтра Чэнстаховы. Уваходзіць у склад Чэнстахоўскага павета Сілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Канецпаль. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 36,52 км². Насельніцтва 6 тыс. чалавек.
Гісторыя
Першапачатковая назва паселішча — Наваполе. З Канецпаля паходзіць магнацкі род Канецпольскіх. Ян Канецпольскі быў канцлерам пры карале і вялікім князе Ягайле і атрымаў для паселішча гарадскія правы ў 1443 годзе. Станіслаў Канецпольскі (1591—1646), кашталян кракаўскі і гетман вялікі каронны, пабудаваў тут у 1642 годзе касцёл.
Спіс манархаў Бахрэйна
Тытул Кароль Бахрэйна з'явіўся ў лютым 2002 года, калі тагачасны эмір Бахрэйна, Хамад ібн Іса аль-Халіфа абвясціў сябе каралём. У перыяд з 1783 па 1971 год кіраўнікі краіны называліся хакімамі Бахрэйна, а з 1971 па 2002 год — эмірамі Дзяржавы Бахрэйн. Гэтак жа, як хакімы і эміры, кароль з'яўляецца главой дзяржавы і валодае амаль абсалютнай уладай.
Утар-Прадэш
Утар-Прадэш (Uttar Pradesh), штат на поўначы Індыі, гранічыць з Непалам, а таксама са штатамі Мадх’я-Прадэш, Хімачал-Прадэш, Утаракханд, Хар’яна, Чхатысгарх, Джаркханд, Біхар, Раджастхан, саюзнай тэрыторыяй Дэлі. Займае 5-е месца сярод штатаў па плошчы (238 566 км²) і 1-е па насельніцтву (190 млн чалавек, 2008). Адміністрацыйны цэнтр — Лакхнаў.
Утар-Прадэш займае асобае месца ў індыйскай культуры: тут зарадзіўся індуізм, а таксама існуе мноства месцаў, свяшчэнных для будыстаў (у тым ліку, месца, дзе памёр Сідхартха Гаўтама). Дыялекты Утар-Прадэша паслужылі асновай для стварэння ў канцы 19 ст. літаратурнага хіндзі. Утар-Прадэш — радзіма многіх выдатных і ўплывовых індыйцаў (Джавахарлал Неру, Індзіра Гандзі і інш.).
Геаграфія
Штат размешчаны ў асноўным у межах Інда-Гангскай нізіны, у даліне Ганга і Джамны. Клімат субтрапічны.
Эканоміка
Штат прыносіць каля 8 % агульнаіндыйскага ВУП. Каля паловы даходу штата дае сельская гаспадарка (звыш 70 % занятых). Недастаткова развітая энергетыка стрымлівае развіццё прамысловасці. Вырабляюцца абутак, спартыўныя тавары, дываны, вырабы з бавоўны. Асноўнымі цэнтрамі вытворчасці інфармацыйных тэхналогій з’яўляюцца Ноіда і Лакхнаў.
Чвэрць замежных турыстаў, што прыязджаюць у Індыю, наведваюць Утар-Прадэш. Галоўнае месца прызначэння — Агра, дзе размешчаныя тры помніка Сусветнай спадчыны: Тадж-Махал, Чырвоны форт і руіны былой сталіцы маголаў Фатэхпур Сікры.
Насельніцтва
Індуізм спавядае 80 % насельніцтва, іслам — 18 % (2001). Палітычныя настроі большасці насельніцтва маюць выразны левы характар. Штат з’яўляецца электаральнай і кадравай базай для сацыялістычнай Самаджвадзі парты.
Разуха альпійская
Разу́ха альпійская (Arabis alpina) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, Азіі, Паўночнай Амерыкі (Канада, Грэнландыя), Паўночнай Афрыкі (Алжыр, Марока). Святлолюбівая расліна, мезафіт, алігатроф і мезатроф. Расце ў горнай камяністай тундры, на камяністых россыпах, пясках, у тундравым рэдкалессі і хмызняках, па берагах азёр. Вырошчваецца ў культуры.
Рэдкі від. Ахоўваецца на тэрыторыі Расіі (Рэспубліка Карэлія, Цюменская вобласць, Ханты-Мансійская аўтаномная акруга — Югра).
Падвід — разуха каўказская ахоўваецца таксама на тэрыторыі Кабардзіна-Балкарыі.
Арыдны клімат
Арыдны клімат (ад aridus — сухі), або клімат пустыняў (у класіфікацыі кліматаў Кёпена пазначаецца спалучэннем лацінскіх літар BWh, BWk, і часам BWn) — сухі клімат з высокімі тэмпературамі паветра, для якіх характэрны вялікія сутачныя ваганні, і малой колькасцю атмасферных ападкаў, каля 100—150 мм/год ці поўнай іх адсутнасцю.
Уся вільгаць, якая атрымліваецца, хутка выпараецца. Рэкі, якія працякаюць праз пустыню з суседніх больш вільготных абласцей, тут мялеюць і часта сканчаюцца бяссцёкавымі катлавінамі з салёнымі азёрамі. Аголеная зямная паверхня выпрабоўвае рэзкія ваганні тэмпературы на працягу сутак, з-за чаго нават шчыльныя горныя пароды разбураюцца і ператвараюцца ў пясок. Вецер бесперашкодна пераносіць масы сухога пяску, ствараючы хвалісты рэльеф пясчаных барханаў і дзюн.
Арыдны клімат у сваіх найбольш яркіх формах характэрны для трапічных і субтрапічных шырот: гэта Сахара, пустыні Аравійскага паўвострава, Аўстраліі і іншыя. У больш высокіх шыротах арыдны клімат звязаны ці з ахоўным дзеяннем горных хрыбтоў, якія перашкаджаюць прыносу вільгаці з акіяна — такімі з’яўляюцца пустыні Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, ці — з аддаленасцю ад акіянаў, што мы назіраем у пустынях Цэнтральнай Азіі.
Класіфікацыя
Звычайна вылучаюць два ці тры падтыпы арыднага клімату: клімат гарачых пустыняў (BWh), клімат халодных пустыняў (BWk) і часам мяккі клімат пустыняў (BWh/BWn). Для размежавання клімату гарачых і халодных пустыняў звычайна выкарыстоўваецца тры ізатэрмы: сярэднегадавой тэмпературы паветра ў 18 °C, сярэдняй тэмпературы самага халоднага месяца, роўнай 0 °C ці −3 °C. У выпадку, калі тэмпература ніжэйшая за гэтыя значэнні, то клімат класіфікуецца як клімат халодных пустыняў («BWk»), калі тэмпература вышэйшая за гэтыя значэнні, то — як клімат гарачых пустыняў (BWh).
Клімат гарачых пустыняў
Рэгіёны з кліматам гарачых пустыняў размешчаны, як правіла, на поўдзень ад субтрапічнага пояса і для іх характэрна малахмарнае надвор’е на працягу ўсяго года дзякуючы стабільным сыходным патокам паветра і ўстойліва высокаму атмасфернаму ціску. Гэтыя рэгіёны размешчаны паміж 30 градусамі паўднёвай і 30 градусамі паўночнай шыраты, у так званых «конскіх шыротах».
Для рэгіёнаў з гарачым падтыпам арыднага клімату характэрна гарачае і экстрэмальна гарачае надвор’е на працягу ўсяго года з абсалютнымі максімумамі тэмператур у 40 °C (104 °F) і больш °C (113 °F). Тым не менш, у асобныя месяцы начныя тэмпературы могуць апускацца ніжэй 0 °C у сувязі з выключнымі стратамі цяпла пад бясхмарным небам. Аднак падобныя начныя замаразкі назіраюцца вельмі рэдка.
Клімат гарачых пустыняў характэрны для Паўночнай Афрыкі (пустыні Сахара, Лівійская і Нубійская пустыні); пустыняў Афрыканскага Рога, Паўднёвай Афрыкі (пустыні Наміб і Калахары), Сярэдняга Усходу (Аравійская пустыня, Сірыйская пустыня, Дэштэ-Лут), Паўднёвай Азіі (пустыня Тар), Злучаных Штатаў і Мексікі (Махавэ, Санора Чыўаўа), Аўстраліі (Сімпсан, Вялікая пустыня Вікторыя) і іншых рэгіёнаў.
Клімат халодных пустыняў
Для халодных пустыняў характэрна спякотнае (часам экстрэмальна спякотнае) і засушлівае лета. У адрозненне ад рэгіёнаў з гарачым арыдным кліматам, для рэгіёнаў з халодным варыянтам арыднага клімату характэрны халодныя, часам вельмі халодныя зімы з сярэднімі тэмпературамі, якія апускаюцца ніжэй 0 °C. Рэгіёны з халодным кліматам пустыняў звычайна размяшчаюцца ў больш высокіх шыротах у параўнанні з рэгіёнамі з гарачым варыянтам арыднага клімату.
Гэты варыянт арыднага клімату рэдка сустракаецца па-за межамі Азіі. Халодныя пустыні, як правіла, сустракаюцца ў рэгіёнах ўмеранага пояса, выпадзенню ападкаў у якіх перашкаджаюць горныя ланцугі. Класічным прыкладам рэгіёна з халодным арыдным кліматам з’яўляецца пустыня Гобі ў Манголіі. Для яе характэрны гарачае лета і вельмі халодныя зімы дзякуючы пераносу паветраных халодных мас з Сібіры і Цэнтральнай Азіі. Пустыні Кызылкум і Такла-Макан у Цэнтральнай Азіі, рэгіён Ладакх у Індыі і найбольш засушлівыя вобласці Пустыні Вялікага Басейна на захадзе ЗША таксама з’яўляюцца варыянтамі клімату BWk.
У арктычных і антарктычных рэгіёнах таксама выпадае вельмі мала ападкаў, аднак яны класіфікуюцца як рэгіёны з палярным кліматам.
Мяккі варыянт арыднага клімату
Мяккі варыянт арыднага клімату (BWh or BWn), як правіла, характэрны для заходніх узбярэжжаў кантынентаў у межах трапічнага (ці блізкага да яго) пояса ці высакагорных абласцей у раёнах, для якіх характэрны клімат гарачых пустыняў. У Паўднёвай Амерыкі мяккі варыянт клімату пустыняў характэрны для асобных абласцей пустыні Атакама, асабліва ўздоўж цэнтральнага і паўднёвага ўзбярэжжа Перу. У прыватнасці, такі варыянт клімату пустыняў характэрны для Лімы, сталіцы Перу. У Паўночнай Амерыцы такі варыянт арыднага клімату характэрны для паўвострава Каліфорнія. У Афрыцы яму адпавядаюць асобныя раёны пустыні Наміб. На Аравійскім паўвостраве мяккі варыянт арыднага клімату характэрны для асобных раёнаў Емена.
Для рэгіёнаў з мяккім арыдным кліматам характэрны больш умераныя тэмпературы ў параўнанні з іншымі абласцямі, размешчанымі ў тых жа шыротах (звычайна з-за блізкасці халодных цячэнняў) і (для прыбярэжных пустыняў) частыя туманы і нізкая воблачнасць, нягледзячы на вельмі нізкую колькасць ападкаў, якія выпадаюць.
Польскія могілкі (Магілёў)
Гісторыя
Могілкі былі заснаваны на мяжы XVIII і XIX стагоддзяў, найстарэйшае пахаванне, якое захавалася, датуецца 1810 годам. Паводле перапісу 1997 года, на могілках налічваецца каля 250 старадаўніх пахаванняў
У 1904 годзе ў цэнтры могілак пабудавана з цэглы капліца-пахавальня Сенажацкіх. Таксама ў пачатку XX ст. на могілках былі ўзведзены неагатычная і неакласіцыстычная капліцы, і капліца-надмагілле Жукоўскіх у неаегіпецкім стылі.
У 1950-х гадах на могілках на рэлігійныя святы ў летні перыяд збіраліся католікі Магілёва, якія маліліся каля магіл сваякоў, а потым праводзілі агульныя спевы малітваў і псалмоў. Замест ксяндза кіравала гэтымі спевамі Юлія Дашкевіч са Шклоўскага раёна.
Закрытыя для пахаванняў у 1976 годзе.
Капліца-пахавальня Сенажацкіх перададзена вернікам і асвячона 25 лістапада 1989 года. Неагатычная капліца ператворана ў грэка-каталіцкую царкву іконы Маці Божай Бялыніцкай.
Сцяг Паўночнай Македоніі
Сцяг Паўночнай Македоніі ўяўляе сабой чырвонае палотнішча з малюнкам сонца жоўтага колеру з васьмю разбежнымі прамянямі. Сцяг увасабляе «новае сонца волі» (ново сонце на слободата), апетае ў нацыянальным гімне Македоніі. Сцяг быў прыняты ў 1995 годзе.
Папярэднія версіі сцяга
Да 1995 года на сцягу было намалявана «Сонца Вергіны», знак цара Старажытнай Македоніі Філіпа II, бацькі Аляксандра Македонскага. Як і назва краіны, гэтая версія сцяга выклікала пратэсты з боку суседняй Грэцыі. Улады Македоніі пайшлі на частковыя саступкі, змяніўшы сцяг, але пакінуўшы назву краіны.
Да 1991 года, калі Сацыялістычная Рэспубліка Македонія ўваходзіла ў склад Югаславіі, сцяг уяўляў сабой чырвонае палотнішча з залатым контурам зоркі ў верхнім куце каля тронка.
24 лютага
24 лютага — пяцьдзясят пяты дзень года па Грыгарыянскім календары.
Усходняя Фландрыя
Правінцыя падзяляецца на 6 акруг (Гент, Аудэнардэ, Экло, Алст, Дэндэрмондэ, Сінт-Ніклас).
Пляхоўка
Пляхо́ўка, Гляхоўка  — рака ў Беларусі, у Дзятлаўскім і Слонімскім раёнах Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Іса (прыток Шчары, басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 20 км, з іх 14 км на тэрыторыі Дзятлаўскага раёна. Плошча вадазбору 110 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 2 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Дукрава Дзятлаўскага раёна. Упадае ў Ісу на поўдзень ад аграгарадка Дзераўная Слонімскага раёна. Вадазбор на паўднёвай частцы Навагрудскага ўзвышша.
Раба
Ра́ба, Раб (Raab; Rába) — рака ў Аўстрыі і Венгрыі, правы прыток ракі Дунай.
Даўжыня ракі 398 км. Плошча вадазбору больш за 18 000 км². Сярэдні расход вады каля 70 м³/с непадалёк ад вусця. Выток ракі знаходзіцца ў Альпах на тэрыторыі федэральнай зямлі Штырыя (Аўстрыя). Працякае па заходняй частцы Сярэднедунайскай раўніны. Упадае ў Дунай у межах венгерскага горада Дзьёр. Рака суднаходная ў нізоўі.
Драгуны
Драгуны́ (, Драгуны) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лявонпаль Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Аляксандраўскага сельсавета, да 4 сакавіка 1987 года — у склад Даўгінаўскага сельсавета (у 1960—1965 гадах — Лявонпальскі сельсавет).
Брацкая магіла апалчэнцаў (Магілёў)
Многія апалчэнцы працягвалі барацьбу ў радах Чырвонай Арміі, партызанскіх атрадах і падполлі. У Магілёве ёсць вуліца Народнага Апалчэння.
Калыніўка (Носіўскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Носіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Сіднейскі оперны тэатр
Сіднейскі оперны тэатр (Sydney Opera House) — адзін з найбольш вядомых і лёгка пазнавальных будынкаў свету, які з'яўляецца сімвалам найбуйнейшага горада Аўстраліі, Сіднея, і адной з галоўных славутасцяў Аўстраліі - ветразепадобныя абалонкі, якія ўтвараюць дах, робяць будынак непадобным да іншых у свеце. Оперны тэатр прызнаны адным з выбітных збудаванняў сучаснай архітэктуры ў свеце і з 1973 года з'яўляецца нараўне з мостам Харбар-Брыдж візітнай карткай Сіднея.
Сіднейскі Оперны Тэатр быў адкрыты 20 кастрычніка 1973 каралевай Англіі Лізаветай II. Будынак займае плошчу ў 2,2 гектара.
Вязынка (рака)
Вя́зынка — рака ў Мінскім і Маладзечанскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Рыбчанка (басейн Віліі).
Даўжыня ракі 15 км, з іх 13,5 км у Маладзечанскім раёне. Плошча вадазбору 60 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 4,1 м/км. Сярэдні расход вады ў вусці каля 0,4 м³/с. Выток ракі знаходзіцца ў Мінскім раёне, у напрамку на ўсход ад вёскі Ліпяні. Зліваючыся з ракой Гуйка ў гарадскім пасёлку Радашковічы, ўтварае раку Рыбчанка. Вадазбор на заходняй частцы Мінскага ўзвышша. Даліна ракі трапецападобнай формы, шырынёй 0,5—1 км. Пойма двухбаковая. Шырыня поймы 0,1—0,2 км. Рэчышча звілістае. Шырыня рэчышча ў межань складае 5—7 м. Берагі стромкія, месцамі абрывістыя, вышынёй 0,5—1 м. У вярхоўі рака перасякае галоўны канал Вілейска-Мінскай воднай сістэмы.
Сухадольныя лугі
Сухадольныя лугі, сухадолы — лугі, якія размешчаны на павышаных элементах рэльефу водападзелаў і надпоймавых тэрас (па-за поймамі рэк і азёр) і ўвільгатняюцца пераважна атмасфернымі ападкамі. Узніклі на месцы знішчаных хвойных і мяшаных лясоў. Расліннасць разнатраўна-злакавая, са значнай прымессю бабовых.
Адрозніваюць тры асноўных тыпы:
Сухадолы нармальнага ўвільгатнення (нармальныя сухадолы) развіваюцца на раўнінах і спадзістых схілах з умераным сцёкам. Атмасферныя ападкі амаль цалкам пранікаюць у глебу. У травастоі пераважаюць нізавыя злакі — мятліца тонкая, дрыжнік сярэдні, пахучы каласок, аўсяніца чырвоная, грэбнік звычайны, сівец стаячы, пашырана разнатраўе (трыпутнік ланцэталісты, крываўнік звычайны, ясколка звычайная, казялец едкі, званец вялікі) і бабовыя (канюшына лугавая, канюшына паўзучая, рутвіца рагатая, гарошак мышыны).
Сухадолы часова лішкавага ўвільгатнення пашыраны на слабадрэнажаваных раўнінах і неглыбокіх бяссцёкавых паніжэннях водападзелаў. Глебы моцна ападзоленыя з прыкметамі паверхневага агляення. Для травастою характэрны расліны лугоў як сухадольных (пахучы каласок, аўсяніца чырвоная, трыпутнік ланцэталісты), так і нізінных (вострыца дзірваністая, мятліца сабачая, казялец паўзучы, панікніца рачная, асака чорная, асака прасяная). Часта развіваецца покрыва з зялёных імхоў.
Барсіна
Барсіна (Βαρσινη, Barsine) (каля 363 да н.э. — 309 да н.э.) — дачка персідскага сатрапа Артабаза II і палюбоўніца Аляксандра Вялікага, ад якога нарадзіла сына Геракла. З роду Фарнакідаў, адгалінавання каралеўскага роду Ахеменідаў
Біяграфія
Яе бацька Артабаз кіраваў Фрыгіяй на Гелеспонце (Малая Азія) і паўстаў у 358 да н.э. супраць новага персідскага цара Артаксеркса III Оха. Яму прыйшлося наняць грэкаў-братоў з Родаса, Ментара і Мемнана, з якімі парадніўся, ажаніўшыся з іх сястрой у 355 да н.э.. Ментару ж Артабаз засватаў сваю дачку Барсіну, занадта маленькую, каб стаць сапраўднай жонкай. У 354 да н.э. Артабаз з дзецьмі, жонкамі і Мемнанам збег у Македонію пад заступніцтва Філіпа II. Тамака Барсіна атрымала грэчаскае выхаванне. Ментар збег у Егіпет, які стаў незалежным на час смут у Персіі.
У 343 да н.э. Ментар дапамог Артаксерксу III ізноў заваяваць Егіпет. Ён здолеў атрымаць вярхоўнае камандаванне ўсімі сіламі персаў на Захадзе, найвышэйшую пасаду, якую займаў чужынец у Персідскай імперыі за ўсю яе гісторыю. Карыстаючыся здабытым уплывам, Ментар папытаў дазволу вярнуцца Артабазу з Мемнанам. Атрымаўшы поўнае прабачэнне, Артабаз вярнуўся ў Малую Азію, такім чынам Барсіна стала сапраўднай жонкай Ментара ў 342 да н.э. і паспела нарадзіць яму сына і дачку, перш чым ён памёр праз 2 гады. Адразу ж Барсіна выйшла замуж за Мемнана, якія мелі значныя зямельныя ўгоддзі ў Траадзе (на Эгейскім узбярэжжы Малой Азіі).
Аляксандр Вялікі ўварваўся ў Азію ў 334 да н.э.. Пасля першых параз цар Дарый III зрабіў Мемнана военачальнікам персідскіх сіл на Захадзе, а каб быць упэўненым у яго вернасці, Барсіну пакінулі пры двары Дарыя. Мемнан вёў даволі паспяховыя дзеянні ў тыле Аляксандра, пагражаў адрэзаць яго ад Македоніі і ўзбуджаў бунт у Грэцыі. Аднак у 333 да н.э. ён памёр, у той самы год адбылася бітва пры Ісе, дзе Дарый пацярпеў поўную паразу і збег. Увесь яго двор, уключаючы Барсіну, быў захоплены ў Дамаску як баявы трафей. Барсіне было прыкладна каля 30, яна была старэйшая за Аляксандра на 7 гадоў, але прыгажосць яе не пацьмянела. Плутарх піша: «''Аляксандр пагадзіўся з парадай Парменіёна, які прапанаваў яму зблізіцца з гэтай прыгожай і высакароднай жанчынай. Гледзячы на іншых прыгожых і станістых палонніц, Аляксандр казаў жартам, што выгляд персіянак пакутлівы для вачэй.''»
У далейшым Барсіна суправаджала Аляксандра. Пасля забойства Дарыя ў 330 да н.э. Артабаз перайшоў служыць македонскаму цару, і змог пабачыць сваю дачку. У 327 да н.э. Барсіна нарадзіла Геракла, першае дзіця Аляксандра. У той жа час Аляксандр узяў у жонкі бактрыйскую князёўну Раксану. Геракл не разглядаўся як спадчыннік Аляксандра Вялікага, бо Барсіна ў вачах падданых была ўсяго толькі наложніцай. Пасля з’яўлення афіцыйнай жонкі, якую кахаў Аляксандр, Барсіна з сынам выдалілася ў Пергам, дзе ціха пражывала аж да пачатку эпохі дыядохаў. Яе дачка ад Ментара была аддадзеная ў 324 да н.э. у жонкі Неарху, сябру і адміралу Аляксандра.
Падчас войнаў дыядохаў Антыгон выслаў Барсіну з сынам з Пергама пад апеку Палісперхона, каб узмацніць ціск на Касандра, які кіраваў у то час у Македоніі. У 309 да н.э. Палісперхон вырашыў выкарыстаць адзінага пакінутага ў жывых сына Аляксандра Вялікага для ўмацавання ўплыву ў Македоніі. Да няшчасця для Геракла яго абвясцілі спадчыннікам трона, як толькі яму споўнілася 18 гадоў. Аднак Касандр пераканаў Палісперхона адмовіцца ад задумы, абяцаўшы наўзамен саступкі. Барсіна і Геракл былі забітыя па загадзе Палісперхона ў 309 да н.э.
Чэмпіянат свету па барацьбе 2014
Чэмпіянат свету па барацьбе 2014 года праходзіў з 8 па 14 верасня ў Ташкенце (Узбекістан). Японка Саоры Ёсіда выйграла золата чэмпіянату свету 12-ы раз, а яе суайчынніца Каоры Іцё — 9-ы.
NGC 7828
NGC 7828 (іншыя абазначэнні — PGC 483, MCG -2-1-25, VV 272, ARP 144, IRAS00038-1341) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сакотра
Сакотра (سقطرى) — архіпелаг з шасці астравоў (заселеныя Сакотра, Абд-аль-Куры і Самха) у паўночна-заходняй частцы Індыйскага акіяна. З'яўляецца часткай правінцыі Хадрамаўт (архіпелаг тэрытарыяльна падзелены на дзве «мудзірыі» (раёны): Хадзібо (з цэнтрам у Хадзібо) і Калансія і Абд-аль-Куры (з цэнтрам у Калансіі) Рэспублікі Емен. Плошча 3796 км². Насельніцтва - 42 842 чал. (2004 г.).
Геаграфія
Архіпелаг мае мацерыковае паходжанне. Самы буйны востраў Сакотра займае 95% тэрыторыі. Знаходзіцца прыкладна ў 200 км ад Афрыкі і ў 380 км ад Азіі. Калісьці быў часткай Гандваны. Пасля яе падзелу большую частку сваёй геалагічнай гісторыі заставаўся ізаляваным, дзякуючы чаму на ім да сёй пары захоўваецца своеасаблівая прырода.
Востраў Сакотра падзяляецца на тры прыродныя зоны - цэнтральныя горы Хагер (найвышэйшая кропка, гара Джэбель-Машнэк, дасягае 1503 м), вапняковае плато і прыбярэжныя алювіяльныя раўніны ў паўночна-заходняй ускраіне. Хаця Сакотра знаходзіцца ў зоне актыўных трапічных мусонаў, большая частка ападкаў прыходзіцца на горную частку. Меньшая - на вапняковае плато, дзе з-за сталай эрозіі ўтварыліся карставыя пустэчы. У сярэднім у год выпадае 258 мм ападкаў.
Клімат пераходны ад трапічнага пустыннага да паўпустыннага (Класіфікацыя кліматаў Кёпена: BWh і BSh). Сярэдняя тэмпература самага прахалоднага месяца студзеня - 16,8 °C, самага спякотнага месяца чэрвеня - 24,1 °C. Але часам тэмпература ўлетку паднімаецца вышэй за 30 °C.
Прырода
Згодна падлікам вучоных, 37% мясцовай флоры складаюць расліны-эндэмікі, у тым ліку знакамітая драцэна (Dracaena cinnabari), атрымаўшая назву з-за чырвонага колеру сока, які быццам бы нагадвае кроў цмока, некалькі мясцовых разнавіднасцяў алоэ, агурковае дрэва, ладанавае дрэва і г. д. Здаўна флора вострава была крыніцай лекаў, фарбаў і пахучых рэчаў, якія вывозіліся ў іншыя краіны.
У 2008 г. ЮНЕСКА унесла архіпелаг у спіс сусветнай спадчыны.
Гісторыя
Сакотра - адзін з найстаражытнейшых рэгіёнаў фарміравання чалавека. У 2008 г. каля Хадзібо расійскай комплекснай экспедыцыяй былі выяўлены каменныя прылады працы, створаныя ў прамежку паміж 2,6 млн. - 1,7 млн. гадоў таму.
Мяркуецца, што назва Сакотры паходзіць з санскрыту (dvipa sukhadhara - "востраў шчасця"). У пісьмовых помніках яна ўпершыню ўзгадваецца ў I ст. н. э. Аб сталых кантактах з Блізкім Усходам і Эфіопіяй сведчыць тое, што жыхары Сакотры доўгі час спавядалі хрысціянства. Пра гэта ўзгадвалі арабскія аўтары і Марка Пола. Згодна пазнейшаму паведамленню езуітаў (сяр. XVI ст.), сярод астравіцян прапаведаваў сам апостал Фама. Іслам пранік сюды пазней. У пач. XVI ст. яго, відавочна, спавядала частка сакатрыйцаў, што займалася гандлем або кіравала. Але большасць заставалася хрысціянскай.
У 1507 г. Сакотра была захоплена партугальцамі, якія выкарыстоўвалі востраў як базу для кантролю гандлёвага шляха паміж Чырвоным морам і Індыйскім акіянам. Але ўжо ў 1511 г. яна была далучана да султаната Махра (сучасны паўднёва-ўсходні Емен. Галоўны горад Тамрыда (сучасны Хадзібо) лічыўся адной са сталіц гэтай дзяржавы.
У 1816 г. тэрыторыя Махры трапіла пад пратэктарат Вялікабрытаніі. У 1967 г. султанат перастаў існаваць, а ўсе яго землі далучаны да НДРЕ. У 1990 г. Сакотра стала часткаю адзінай Еменскай рэспублікі.
Насельніцтва
Агульная колькасць насельніцтва - 42842 чал. (2004 г.). Населены толькі 3 астравы архіпелага. Частку насельнікаў складаюць ваенныя, спецыялісты і гандляры з мацерыковай часткі Емена, мігранты з Індыі і Самалі. Астатнія - карэннае насельніцтва, якое размаўляе на асобным, вельмі спецыфічным дыялекце арабскай мовы. Яго часам вызначаюць як асобную мову, блізкую да семіцкіх гаворак Паўднёвай Аравіі.
10-я Журавіцкая партызанская брыгада
10-я Журавіцкая партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў сакавіку 1943 года на базе 256-га партызанскага атрада (арганізаваны ў снежні 1942 года). У жніўні 1943 года з брыгады вылучаны атрады для арганізацыі 1-й Буда-Кашалёўскай партызанскай брыгады. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Журавіцкага, Буда-Кашалёўскага, Кармянскага, Церахоўскага, Рагачоўскага, Жлобінскага, Чачэрскага раёнаў. Да 6 красавіка 1943 года брыгада ўваходзіла ў склад Клічаўскага аператыўнага цэнтра, потым — партызанскага злучэння Гомельскай вобласці. 28 верасня, 2 кастрычніка (асноўная частка), у снежні 1943 года, 24 лютага і 27 чэрвеня 1944 года (асобныя групы), брыгада (2811 партызан, 8 атрадаў) паатрадна злучылася з Чырвонай Арміяй.
Краўцэвічы
Краўцэ́вічы (, Кравцевичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Брольніцкага сельсавета.
Эгіль Скалагрымсан
Эгіль Скалагрымсан (Egill Skallagrímsson — сын Лысага Грыма; каля 910, Боргарнес (паводле паданняў) — каля 990) — вялікі ісландскі скальд, жыццё якога апісанае ў «Сазе пра Эгіля» (мяркуюць, што яна напісана каля 1220). Згодна з сагай, скальд, сын аднаго з першапасяленцаў Ісландыі, бясстрашна змагаўся з каралямі Нарвегіі Харальдам і Эйрыкам, здзяйсняў ваярскія подзвігі і быў верны сябрам, горача любіў сына. Адначасова ён быў агідны, сквапны, люты, сеяў раздор дзеля пацехі.
10-я Журавіцкая партызанская брыгада
Гісторыя
Партызаны наносілі ўдары на чыгуначным участку Гомель — Жлобін. У чэрвені — жніўні 1943 года правялі больш за 50 дыверсій па падрыву нямецкіх эшалонаў. У аперацыі «рэйкавая вайна» на ўчастку Салтанаўка — Шарыбаўка падарвалі каля 2 000 рэек. Разграмілі 11 нямецкіх апорных пунктаў, знішчылі 95 аўтамашын, 3 склады. Захапілі 27 кулямётаў, 239 вінтовак і інш. У лютым і красавіку 1943 года вялі баі з карнікамі. У кастрыніку 1943 года каля вёскі Лазоўшчына Кармянскага раёна выбілі немцаў з умацаваных пазіцый і злучыліся з Чырвонай Арміяй.
Прэм’ер-міністр Бахрэйна
У Бахрэйне прэм'ер-міністр з'яўляецца главой урада краіны. Паводле канстытуцыі Бахрэйна, прэм'ер-міністр прызначаецца непасрэдна каралём, і яго прызначэнне не патрэбуе ўхвалення Палаты дэпутатаў.
З моманту здабыцця незалежнасці краіны ў Бахрэйне быў толькі адзін прэм'ер-міністр — Халіфа ібн Салман аль-Халіфа, дзядзька кіруючага караля Хамада ібн Ісы аль-Халіфы. З 19 студзеня 1970 года па 16 жніўня 1971 года яго пасада называлася «Старшыня Дзяржаўнага савета».
Крынічка
Крыні́чка (, Криничка) — былая вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Бярозкаўскага сельсавета.
Да 5 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Чарняўскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2018 годзе.
Сцяг Мальты
Сцяг Мальты ў яго сучаснай форме зацверджаны ў 1964 годзе. Яго палотнішча складаецца з двух частак: белай — у тронка і чырвонай — у вольнай часткі. На белым полі ў верхнім куце палотнішча ў тронка намаляваны абрамлены чырвоным знак англійскага ордэна Святога Георгія, якім востраў быў узнагароджаны ў 1943 годзе за адвагу жыхароў, выяўленую падчас Другой сусветнай вайны. Суадносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 2:3.
Джордж Ньюнс
Джордж Ньюнс (13 сакавіка 1851, Дэрбішыр — 9 чэрвеня 1910) — англійскі выдавец і рэдактар. З 1891 года публікаваў часопіс Strand Magazine.
Фламандскі Брабант
Фламандскі Брабант (Vlaams-Brabant, Brabant flamand, Flämisch-Brabant, Vlams-Broabant) — адна з дзесяці правінцый Бельгіі і адна з пяці фламандскіх правінцый. Утворана 1 студзеня 1995 года ў ходзе падзелу правінцыі Брабант па моўным прынцыпе на Фламандскі Брабант і Валонскі Брабант. Мяжуе з Усходняй Фландрыяй, правінцыяй Антверпен, Валонскім Брабантам, правінцыяй Льеж і Лімбург. Сталіца — Лёвен. Складаецца з 65 муніцыпалітэтаў.
Асака чорная
Асака чорная (Carex nigra) — від травяністых раслін сямейства асаковых.
Апісанне
Цёмна-зялёная рыхладзярністая расліна вышынёй 10-80 см, з доўгімі гарызантальнымі парасткамі. Сцяблы ўверсе шурпатыя з бурымі похвамі. Лісце вузкалінейнае. Колас з адным тычынкавым і двума-чатырма падоўжанымі, сядзячымі песцікавымі каласкамі. Лускавінкі каласкоў падоўжана-ланцэтныя, цёмна-карычневыя са светлай палоскай пасярэдзіне. Рыльцаў два. Мяшочкі пляската-пукатыя, з жылкамі і светлым кароткім носікам.
Пашырэнне
Адрозніваецца шырокім экалагічным арэалам. На Беларусі трапляецца часта. Расце на пераходных і нізінных балотах, сырых лугах, у забалочаных хвойных лясах. Цвіце ў маі-чэрвені.
Выкарыстанне
Кармавая расліна, па хімічнаму складу падобная да злакаў.
24 ліпеня
24 ліпеня — дзвесце пяты (дзвесце шосты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Лексікон Памвы Бярынды
Лексіконъ славенорωсскїй альбо Именъ тлъкованїє — адзін са старэйшых слоўнікаў украінскай мовы, які стварыў Памва Бярында, працуючы над ім 30 гадоў.
«Лексіконъ славенорωсскїй альбо Именъ тлъкованїє» (1627) — друкаваны ўкраінскі слоўнік — з'яўляецца самай адметнай працай Бярынды. Перавыдадзены ў Куцейне (ля Оршы, 1653) з прадмовай І. Труцэвіча. У ім каля 7 тысяч слоў — агульных і ўласных назваў пераважна тагачаснай царкоўнаславянскай мовы з перакладам і тлумачэннем іх украінскай літаратурнай мовай пачатку XVII стагоддзя (гл. стараўкраінская мова). Мэтай Бярынды пры складанні яго слоўніка было аднавіць царкоўнаславянскую традыцыю літаратурнай мовы і гэтым супрацьстаяць наступу каталіцтва і польскай культуры. Гэты слоўнік адыграў вялікую ролю ў развіцці не толькі ўкраінскай, але і рускай, беларускай, польскай, румынскай лексікаграфіі.
Лексікон Памвы Бярынды — выдатнае дасягненне старабеларускага і стараўкраінскага слоўніцтва. Складаецца з дзвюх частак: «лексікон» — царкоўнаславянска-ўкраінскі слоўнік; і «…Імёны ўласныя» — збор тлумачэнняў тапонімаў і людскіх імён, а таксама агульных назваў неславянскага паходжання. У памятцы амаль 7 000 артыкулаў (каля 5 000 ў 1-й частцы, 2 000 — у 2-й, сярод якіх каля 1 400 уласных імён).
У «Лексіконе…» ужыты ўсе асноўныя сродкі навуковай прапрацоўкі матэрыялу, у прыватнасці пашпартызацыя рэестравых слоў (вакабул), рэмаркі, цытаты з твораў з гэтымі словамі, указанні на фразеалагізмы, у якія ўваходзяць вакабулы, заўвагі пра напісанне, паходжанне слова, адсылачныя заўвагі. Галоўныя крыніцы працы — «Лексіс…» Лаўрэнція Зізанія (першы друкаваны беларускі слоўнік, 1596), анамастыконы Максіма Грэка, Мануіла Рытара, тлумачэнне ўласных імён у (1571).
Крыніцамі царкоўнаславянскага рэестра кнігі былі: Астрожская Біблія (усе яе кнігі Старога і Новага Запавету), царкоўнаславянскія рукапісы і друк да пачатку 17 стагоддзя.
Словы з рэестра «Лексікона…» падабраны па дыферэнцыяльных прынцыпах: спецыфічныя царкоўнаславянскія словы, агульнаславянскія лексемы, архаічныя ва ўкраінскім мове канца 16 — пач. 17 ст.; Ёсць у ім і ўкраінскія словы.
Абсалютная большасць элементаў неславянскага паходжання, асабліва грэчаскіх і лацінскіх, сабраных асобна ў 2-й часткі працы, суправаджаюцца заўвагамі, якія паказваюць на крыніцу іх запазычання, і ўкраінскімі адпаведнікамі, што спрыяла нармалізацыі лексікі стараўкраінскай літаратурнай мовы на народнай аснове. Нармалізацыі служыла і дакладнае фармальнае — з дапамогай двукроп'я — размежаванне рэестра і перакладной часткі. Апошняя са старанна падабранымі эквівалентамі вакабул, з шырокім наборам сінонімаў — адно з найбуйнейшых сабранняў ўкраінскай лексікі канца 16 — пачатку 17 стагоддзя.
У «Лексіконе…» змешчаны шэраг тлумачэнняў энцыклапедычнага характару. Значэнне слова аўтар раскрывае і з дапамогай этымалагічных звестак. Больш падрабязна апрацавана семантыка мнагазначных рэестравых слоў. Бярында нярэдка паказваў на метафарычнае і вобразнае ўжыванне слова, упершыню ва ўкраінскай лексікаграфіі ўжыўшы абазначэнні «пераносныя», «инорѣчнѣ», «метафар.».
Народная артыстка БССР З. А. Васільева
Народная артыстка БССР З. А. Васільева — карціна беларускага мастака Івана Ахрэмчыка (1903—1971), напісаная ў 1943 годзе. Памер карціны — 65,5 × 55,5 см.
Дубоўка (Павяцкі сельсавет)
Дубо́ўка (, Дубовка) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска Дубоўка III, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска знаходзілася ў складзе Павяцкага сельсавета, да 18 сакавіка 1963 года — у адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета.
Фарнакіды
Фарнакіды — дынастыя у Персідскай імперыі, адгалінаванне каралеўскай дынастыі Ахеменідаў. Паходзяць ад Фарнака, сына Арсама і роднага брата Гістаспа, бацькі караля Дарыя І. Прадстаўнікі роду займалі высокае становішча ў Персідскай імперыі, у 477 да н.э. — 353 да н.э. былі сатрапамі Фрыгіі, пазней таксама Кілікіі, Бактрыі, Парсіса. У IV ст. да н. э. прадстаўнікі роду (Арыябарзан, Артабаз II) часта паўставалі супраць цэнтральнае ўлады, тым не менш з пачаткам вайны з Македоніяй актыўна абаранялі краіну. Пасля захопу Персіі Аляксандрам Македонскім частка з іх перайшла да яго на службу.
Радавод
Фарнак, сын Арсама (565 да н.э.-497 да н.э.), міністр фінансаў Персіі └─>Артабаз I (? - 449 да н.э.), сатрап Фрыгіі └─>Фарнабаз I (? - 430 да н.э.), сатрап Фрыгіі └─>Фарнак II Фрыгійскі (? - 420 да н.э.), сатрап Фрыгіі └─>Фарнабаз II (435 да н.э.-373 да н.э.), сатрап Фрыгіі, Кілікіі ∞ 2) Апамэ, д. Артаксеркса II                  ├─>Арыябарзан (? - 362 да н.э.), сатрап Фрыгіі                   │    ├─>Арсіт Фрыгійскі (?) (?-334 да н.э.), сатрап Фрыгіі                   │    │    └─>Мітрапаст, персідскі флатавод                   │    └─>Мітрадат                   └─>Артабаз II (389 да н.э.-325 да н.э.), сатрап Фрыгіі, Бактрыі ∞ 2) NN, сястра Мемнана і Ментара ├─>Фарнабаз III (370 да н.э.-320 да н.э.), кіраўнік персідкага флоту ├─>Арсам ├─>Кофэн ├─>Арыябарзан (368 да н.э.-330 да н.э.), сатрап Парсіса ├─>Артоніс ∞ Эўмен ├─>Артакама ∞ Пталемей I, фараон └─>Барсіна (363 да н.э.-309 да н.э.) ∞ 1)Мемнан; ∞ 2) Ментар; ∞ 3) Аляксандр Македонскі
Міхаіл Аляксандравіч Аўласевіч
Міхаіл Аляксандравіч Аўласевіч (, в. Прошкі, Шаркаўшчынскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі мовазнавец. Кандыдат філалагічных навук (1970), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыла Станіславоўскую сямігодку, Полацкі педагагічны тэхнікум, Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут (спецыяльнасць «Беларуская і руская мова і літаратура», 1962), Інстытут мовазнаўства імя Я. Коласа АН БССР (аспірантура, спецыяльнасць «Беларуская мова», 1970).
Працаваў у Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя А. А. Куляшова (1962—2001, філалагічны факультэт, кафедра рускай мовы, прафесар, у 1972—1991 — прарэктар па вучэбнай рабоце, 1991—1994 — першы прарэктар, 1994—2001 — рэктар), Савеце Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2001—2004, намеснік старшыні).