cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цярэнцій Яфрэмавіч Сычкоў
Біяграфія
Да 1972 года Сычкоў служыў у Савецкай Арміі, палкоўнік. У 1972—1985 гадах працаваў у жытомірскім абласным аб’яднанні «Міжкалгасбуд». Жыў у Жытоміры. Вёў вялікую грамадскую работу, з’яўляўся дэпутатам Жытомірскага гарадскога Савета народных дэпутатаў, намеснікам старшыні прэзідыума гарадскога Савета ветэранаў вайны і працы.
Новадвор (гміна)
Новадвор (Nowodwór) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Рыцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новадворы. Плошча гміны складае 71,72 км². Станам на 2004 год у гміне Новадвор пражывалі 4284 чалавекі, шчыльнасць — 59,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Дубкі (Дагестан)
Дубкі (Дубки́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Казбекаўскім раёне Рэспублікі Дагестан Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Дубкі са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — 5409 чал. (2020). Размешчаны на ўсход ад раённага цэнтра — паселішча Дылым, на правым беразе ракі Сулак. Адлегласць да райцэнтра — каля 30 км (па дарогах). За 5 км размешчана Чыркейская ГЭС. Забудаваны 5-павярховымі панельнымі дамамі.
Утвораны як пасёлак гідрабудаўнікоў Чыркейскай ГЭС. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1974 года.
Іраёль
Іраёль (Ираёль, Йираёль) — пасёлак у Саснагорскім раёне Рэспублікі Комі (Расія). Уваходзіць у склад гарадскога паселішча Саснагорск. У пасёлку знаходзіцца аднайменная чыгуначная станцыя на лініі «Котлас — Варкута».
У 1958 годзе Іраёль атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпу. З 1992 года — зноў сельскі населены пункт. Да 11 мая 2012 года Іраёль быў цэнтрам сельскага паселішча Іраёль.
Адам Цітус Пуслоўскі
Адам Цітус Пуслоўскі (, вёска Пескі,, Гродзенская губерня, Расійская імперыя — , , Францыя) — шляхціц роду Пуслоўскіх.
Біяграфія
Дакладная дата нараджэння не вядома. Ахрышчаны 25 снежня 1803 г. Сын Войцеха Пуслоўскага і князёўны Юзэфы Францішкаўны Друцкай-Любецкай.
Служыў у арміі, пасля асеў у маёнтку Плянта на Піншчыне. На пачатку 1831 г. Адам Цітус, карнет Аляксандраўскага палка гусараў, знаходзіўся на канікулах у бацькоўскім маёнтку. У сувязі з паўстаннем 1830-1831 гг. вырашае арганізаваць паўстанцкі атрад, які выступаў за аднаўленне Вялікага княства Літоўскага. Базай ён абраў маёнтак Плянты на Палессі, пасярод векавечных пушчаў. У хуткім часе атрад Адама Цітуса Пуслоўскага налічваў больш за 1000 чал., сярод якіх было шмат сялян Слонімскага і Кобрынскага паветаў.
Разбіты каля Нобеля. Пасля ў эміграцыі ў Прусіі і Францыі. Пахаваны на могілках Пер-Лашэз.
Улзет
Улзет (Улзет) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Суэйнс
Востраў Суэйнс (Swains Island) — востраў у складзе астравоў Такелау ў Ціхім акіяне. Таксама вядомы як востраў Алахега (Olohega Island), Кірас (Quiros), Джэнінгс (Jennings) і г. д. Адміністрацыйна належыць да Амерыканскага Самоа, залежнай тэрыторыі ЗША. Агульная плошча — 1,865 км². Насельніцтва — 37 чал. (2005 г.).
Гісторыя
Востраў быў адкрыты 2 сакавіка 1606 г. іспанскім мараплаўцам П. Ф. дэ Кірасам і быў названы востравам Прыгожых Людзей (Isla de la Gente Hermosa). Праз некаторы час на Суэнс уварваліся жыхары Факаофа, перабілі або выгналі мясцовых мужчын, а жанчын забралі на свой атол. Згодна паданню, на востраў быў накладзены праклён з-за чаго спробы жыхароў Факаофа стварыць на ім паселішча скончыліся няўдачай.
У 1841 г. да вострава падыйшла амерыканская экспедыцыя, якая наракла яго Суэйнс у гонар капітана амерыканскага кітабойнага судна.
Пасля амерыканскай місіі на востраў зноў перасяліліся выхадцы з Факаофа. Да іх далучыліся 3 французы.
13 кастрычніка 1856 г. Суэйнс быў абвешчаны ўласнасцю амерыканскага грамадзяніна Элі Хатчынсана Джэнінгса (1814—1878 гг.), які пасяліўся на востраве разам з жонкай-самоанкай і заснаваў на ім какосавую плантацыю. Э. Х. Джэнінгс сцвярджаў, што выкупіў права ўладання за 15 шылінгаў за акр і бутэльку джына ў брытанскага капітана, быццам бы першаадкрывальніка. Сям'я Джэнінгсаў неабмежавана валодала востравам доўгія гады, актыўна займалася гандлёвымі аперацыямі, здабычай гуана і аказвала дапамогу перуанскім гандлярам рабамі спусташаць астатнія астравы Такелау.
У 1907 г. над востравам быў часова ўсталяваны суверынітэт Вялікабрытаніі. Джэнінгсы былі абавязаны выплочваць падатак. Але 4 сакавіка 1925 г. Суэйнс быў анэксіраваны ЗША і далучаны да Амерыканскага Самоа. Пры гэтым Джэнінгсы захавалі свае правы і працягвалі практычна неабмежавана распараджацца на востраве. Толькі ў 1953 г. у выніку канфлікту паміж уладальнікам і працоўнымі-такелау ў справы ўмяшаўся губернатар.
Хаця 25 сакавіка 1981 г. Новая Зеландыя адмовілася ад прэтэнзій на востраў, жыхары Такелау працягваюць разглядаць яго як частку сваёй тэрыторыі, што падцвердзілася пад час рэферэндума 2006 г. аб такелауанскай Канстытуцыі і зацвярджэння сімвалаў Такелау ў 2007 г.
Прырода
Суэйнс мае каралавае паходжанне і фактычна з'яўляецца закрытым атолам, у цэнтры якога месціцца лагуна з малою выспаю (764 м²). У дажджлівы сезон вада ў лагуне становіцца амаль прэснай, але непрыдатнай для ўжывання ў якасці пітва. Сталых вадацёкаў няма. Востраў знаходзіцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў. Асабліва разбуральныя наступствы меў цыклон Персі ў 2005.
Інфраструктура
Усе 37 жыхароў вострава (2005 г.) жывуць у вёсцы Таўлага ў заходняй частцы ў простых хацінах-матаа, размаўляюць на такелау. Адзіны будынак, які захаваўся пасля цыклона Персі ў 2005 г. — царква. Былое паселішча Этэна, у якім жылі Джэнінгсы, зараз пакінутае.
Кіраўніцтва здзяйсняе ўрадавы прадстаўнік Амерыканскага Самоа, які мае правы і абавязкі выдаваць указы, назіраць за захаваннем законаў, арыштоўваць іх парушальнікаў, склікаць вясковы сход, пасрэднічаць паміж працадаўцамі і працоўнымі і г. д. Традыцыйна гэту пасаду займае адзін з сям'і Джэнінгсаў (з 2007 г. — Аляксандр Джэнінгс). Дарэчы, гэта сям'я застаецца яшчэ і адзіным працадаўцам.
Сідаравічы (Мядзельскі раён)
Гісторыя
На 30 лістапада 2007 г. вёска налічвала 43 жыхароў.
Інфраструктура
У вёсцы знаходзіцца крама.
Помнікі
У 1965 г. у гонар ушанавання памяці 26 жыхароў з вёсак былога калгасу «Змагар», якія загінулі ў баях 1941—1945 гадоў, на ўскраіне вёскі быў усталяваны абеліск.
Сьюдад-Несахуалькоятль
Сьюда́д-Несахуалько́ятль (Ciudad Nezahualcóyotl) або Несахуалькоятль, горад у Мексіцы (насельніцтва: 1255 тыс. (1990)), у муніцыпіі Несахуалько́ятль, штат Мехіка, на Пд цэнтр. часткі краіны. Уваходзіць у абсяг гораду Мехіка (Арэа Метрапалітана дэ ла Сьюдад дэ Мехіка).
Нусрат Фацех Алі Хан
Нусрат Фацех Алі Хан (,, Пакістан — , , Вялікабрытанія) — пакістанскі спявак, які ў асноўным выконваў музыку ў суфійскім стылі кавалі. Ён надзвычай папулярны сярод прыхільнікаў гэтага стылю; паводле Кнігі рэкордаў Гінеса, да 2001 года было выпушчана 125 альбомаў з яго музыкай, што з’яўляецца рэкордам для запісаў у стылі кавалі. Атрымаў мянушку «Шахіншах кавалі», што азначае «Цар цароў кавалі».
Біяграфія
Нусрат нарадзіўся 13 кастрычніка 1948 года ў пакістанскім горадзе Лаялпур (Фейсалабад), куды яго бацькі пераехалі з Індыі за год да нараджэння сына. Сям’я Хан на працягу 600 гадоў займалася музыкай. У дзяцінстве хлопчык не адрозніваўся вакальнымі здольнасцямі, таму яго бацька — вядомы выканавец кавалі Устад Фацех Алі Хан, хацеў, каб ён стаў доктарам ці інжынерам. Але ў 17 гадоў юнак убачыў сон, у якім яго ўжо памерлы да гэтага часу бацька завяшчаў Нусрату працягнуць сямейную справу і стаць спеваком. І Нусрат пачаў вучыцца мастацтву кавалі ў сваіх дзядзькоў — Устада Мубарака Алі Хана, Устада Саламата Алі Хана і Устада Навазіша Алі Хана. У 1964 годзе ён стаў удзельнікам ансамбля свайго бацькі, а ў 1971 годзе, пасля хваробы Устада Мубарака Алі Хана 23-гадовы Нусрат узначаліў ансамбль.
Абапіраючыся на пакінутыя ад бацькі і дзядзькам запісы выступаў, Нусрат распрацаваў свой уласны стыль выканання кавалі, падняўшы яго эстэтычнае і духоўнае значэнне на новы ўзровень, і стаў знакамітым выканаўцам у Пакістане і за яго межамі. У якасці асноўных інструментаў выкарыстоўваліся табла і фісгармонія. Яго брат Фарух Фацех Алі Хан на працягу 25 гадоў граў у ансамблі на фісгармоніі.
У 1985 годзе Нусрат выступіў з канцэртам у Велікабрытаніі. А затым здзейсніў турнэ па ўсёй Еўропе.
У 1989 годзе ён упершыню прыбыў з гастролямі ў ЗША. Тут жа прыняў удзел у запісе музыкі для кінафільмаў. У гэты час асаблівая вядомасць прыйшла да яго дзякуючы працы з Пітэрам Гэбрыелам над гукавой дарожкай да фільма «Апошняя спакуса Хрыста» (1988) і ўдзелу ў запісе альбомаў канадскага музыканта Майкла Брука. За гэтым рушыў услед шэраг альбомаў, супрацоўніцтва з іншымі заходнімі музыкамі, музычныя турнэ па розных (больш за 40) краінах.
Памёр у 1997 годзе ў Кромвельскім шпіталі Лондана з-за спынення сэрца.
Уладзімір Уладзіміравіч Сыцько
Уладзімір Уладзіміравіч Сыцько  — беларускі фізік.
Біяграфія
Скончыў фізічны факультэт ГДУ ў 1974 г., к.ф.-м.н. (1987), д.ф.-м.н. (1997), прафесар (2000), акадэмік акадэміі метралогіі «Белая Русь», член-кар. БІА (1998), акадэмік БІА (2002), прафесар кафедры оптыка ГДУ.
Аўтар больш за 200 навуковых публікацый, 3 манаграфій, 24 патэнтаў і падручніка. Спецыяліст у галіне метралогіі, малекулярнай оптыкі і спектраскапіі; фатонікі каардынацыйных злучэнняў урану, рэдказямельных элементаў і матэрыялаў на іх аснове.
Лангін Фёдаравіч Панцялееў
Лангін Фёдаравіч Панцялееў (Лонгин Фёдорович Пантеле́ев; 1840—1919) — рускі выдавец, грамадскі дзеяч.
Пітэр Гэбрыел
Пітэр Браян Гэбрыел (Peter Brian Gabriel, нар. ) — англійскі спявак, аўтар песень і музычны прадзюсар. Пачынаў кар’еру вакалістам, флейтыстам і перкусіяністам брытанскага прог-рок-гурта Genesis, затым пачаў паспяховую сольную кар’еру, быў прадзюсарам вялікай колькасці запісаў этна-выканаўцаў, вядомы сваёй гуманітарнай дзейнасцю.
Лангін Фёдаравіч Панцялееў
Біяграфія
Нарадзіўся 6 (18) кастрычніка 1840 года ў Сальвычагодску Архангельскай губерні, дваранін. Скончыў гімназію ў Волагдзе ў 1858 годзе і юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта ў 1862 годзе.
Пітэр Гэбрыел
У 2002 годзе альбом «Passion: Music for The Last Temptation of Christ» Пітэра Гэбрыела з музыкай для фільма «Апошняя спакуса Хрыста» быў уключаны ў рэйтынг 25 самых уплывовых эмбіент-альбомаў усіх часоў (англ.: The 25 Most Influential Ambient Albums Of All Time). З’яўляецца лаўрэатам прэмій «Грэмі» і Polar Music Prize.
Лангін Фёдаравіч Панцялееў
Біяграфія
У канцы 1850-х — пачатку 1860-х — выкладчык матэматыкі ў малалетніх пеўчых Прыдворнай пеўчай капэлы. Студэнтам ажаніўся з пісьменніцай і перакладчыцай С. В. Латкінай. Быў членам тайнай рэвалюцыйнай арганізацыі «Зямля і воля», і ў снежні 1864 года быў арыштаваны за рэвалюцыйную дзейнасць і падтрымку Паўстання 1863-64 гадоў, асудзілі на 6-гадовую катаргу, замененай па прыбыцці ў Сібір (у Енісейская губерню) пасяленнем.
Ундэр-Хуан
Ундэр-Хуан (Ундэр-Хуан) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Лангін Фёдаравіч Панцялееў
Біяграфія
У 1876 годзе Панцялееў вярнуўся ў Пецярбург, а ў наступным годзе арганізаваў выдавецтва навуковай літаратуры. За 1877—1907 гады ён выдаў звыш 250 кніг, у тым ліку 4-томны збор твораў М. А. Дабралюбава і сачыненні А. Міцкевіча. P 1905 года быў сябрам партыі кадэтаў, супрацоўнічаў у многіх яе перыядычных выданнях, уваходзіў у склад Пецярбургскага гарадскога камітэта. У сакавіку 1917 года быў абраны старшынёй савета «Таварыства памяці дзекабрыстаў».
Памёр 16 снежня 1919 г. у Петраградзе. Пахаваны на Літаратарскіх мастках.
Леконт дэ Ліль
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ва ўніверсітэце г. Рэн. Кіраўнік літаратурнай групы «Парнас», якая прытрымлівалася прынцыпаў «мастацтва дpеля мастацтва», «аб’ектывізму». Удзельнік рэвалюцыі 1848 года ў Францыі, паражэнне якой абумовіла песімізм яго творчасці.
Творчасць
Аўтар паэтычных зборнікаў «Антычныя вершы» (1852), «Варварскія вершы» (1862), «Трагічныя вершы» (1884), «Апошнія вершы» (1895), трагедый «Эрыніі» (1873), «Апаланіда» (1888), памфлетаў. Яго творы адметныя моўнай і рытмічнай разнастайнасцю, насычаны культурнымі рэмінісцэнцыямі і алюзіямі.
Беларускія пераклады
На беларускую мову асобныя яго вершы пераклаў Юрка Гаўрук.
Баўтугай
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1958 года.
Цімкавічы (станцыя)
Ці́мкавічы (, Тимковичи)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці.
Размяшчэнне
Станцыя размешчана ў вёсцы Чарнагубава, за 3,1 км на ўсход ад аграгарадка Цімкавічы; на лініі Асіповічы I — Русіно, паміж прыпыначным пунктам Ванелевічы і прыпыначным пунктам Труд.
Лісоўшчына
Лісо́ўшчына (, Лисовщина) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета.
Халта
Халта (Халта) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Пантэдэра
Пантэдэра (Pontedera) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 27808 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 606 чал./км². Займае плошчу 46 км². Паштовы індэкс — 56025. Тэлефонны код — 0587.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Faustino martire.
Фін Ронэ
Фін Ронэ (Finn Ronne, нарв. Finn Rønne; -) — амерыканскі палярны даследчык нарвежскага паходжання, удзельнік і кіраўнік пяці экспедыцыі ў Антарктыду і Арктыку, вядомы даследаваннямі паўднёва-заходняй часткі мора Уэдэла і адкрыццём шэльфавага ледавіка Ронэ — другога па плошчы шэльфавага ледавіка ў свеце. Паводле яго слоў, «апошні з вялікіх палярных даследчыкаў» (англ.: «The last of the great polar explorers»).
Пантэдэра
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фін Ронэ
Біяграфія
Нарадзіўся 20 снежня 1899 года ў Хартэне (Нарвегія) у сям’і Марціна Ронэ (нарв. Martin Rønne, 1861—1932) — вандроўцы, палярнага даследчыка, удзельніка палярных экспедыцый Руаля Амундсена да Паўднёвага полюса, першай антарктычнай экспедыцыі Рычарда Бэрда (1928—1930).
Скончыў тэхнічны каледж Хортэна па спецыяльнасці інжынер карабельных канструкцый (праектаванне карабельных кацельняў установак). У 1923 годзе эміграваў у Злучаныя Штаты Амерыкі. Там ён уладкаваўся на працу ў сталеліцейную кампанію Bethlehem Steel (Нью-Джэрсі), у 1924 годзе перабраўся ў Пітсбург, дзе наступныя пятнаццаць гадоў працаваў інжынерам у Westinghouse Electric. У 1929 годзе атрымаў амерыканскае грамадзянства.
У 1933—1935 і 1939—1941 гадах прыняў удзел у антарктычных экспедыцыях Рычарда Бэрда. У час Другой сусветнай вайны служыў у ВМФ ЗША. Да канца вайны даслужыўся да звання капітана. У 1946—1948 гадах узначаліў уласную даследчую антарктычную экспедыцыю, у якой яго суправаджала жонка Эдыт Ронэ, якая стала разам з Джэні Дарлінгтан (англ.: Jennie Darlington) — жонкай пілота экспедыцыі, першай жанчынай, якая правяла ў Антарктыдзе зімоўку.
У 1957—1958 гадах у межах правядзення Міжнароднага геафізічнага года Ронэ ўзначаліў экспедыцыю ў моры Уэдэла, задачай якой было нанясенне на карту многіх недаследаваных тэрыторый Антарктыды і разгортванне адной з сямі амерыканскіх палярных станцый для правядзення комплексных навукова-даследчых работ (аперацыя Deep Freeze). У 1962 годзе ён кіраваў невялікай прыватнай экспедыцыяй на Шпіцберген, а ў 1971 годзе — на шасцідзесяцігадовую гадавіну дасягнення Амундсенам Паўднёвага полюса, наведаў Антарктыду апошні раз — разам у жонкай яны пабывалі на палярнай станцыі Амундсен-Скот і сталі першай сямейнай парай, якая пабывала на Паўднёвым полюсе Зямлі.
У перапынках паміж палярнымі экспедыцыямі Фін Ронэ чытаў лекцыі на палярную тэматыку, з’яўляўся кансультантам ВМФ ЗША, прыняў удзел у арганізацыі першых камерцыйных круізаў да берагоў Антарктыды, напісаў некалькі кніг — «Пакарэнне Антарктыкі» (англ.: Antarctic Conquest) (1949). Command" (1958), «Антарктычная экспедыцыя Ронэ» (англ.: Ronne Expedition to Antarctica) (1970), «Антарктыка. Мой лёс» (англ.: Antarctica, My Destiny) (1979). За свой вялікі ўклад у геаграфічныя даследаванні і развіццё навукі, а таксама за ваенныя заслугі ён быў узнагароджаны медалём за службу ў Антарктыцы, памятным медалём за другую антарктычную экспедыцыю Бэрда, ордэнам Легіён гонару, ордэнам Святога Олафа, а таксама іншымі дзяржаўнымі ўзнагародамі.
Фін Ронэ памёр 12 студзеня 1980 года ў сне ад сардэчнай недастатковасці ў сваім доме ў Бетэсдзе (штат Мэрыленд). Пахаваны на Арлінгтонскіх нацыянальных могілках.
У гонар Фіна Ронэ Амерыканскім клубам падарожнікаў заснавана памятная ўзнагарода (англ.: The Finn Ronne Memorial Award), якая ўручаецца за «індывідуальныя заслугі ў галіне палярных даследаванняў у духу Фіна Ронэ».
Зялёны Гай (Гомельскі раён)
Зялёны Гай (, Зелёный Гай) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Аздзелінскага сельсавета.
De facto
Дэ-факта (de facto — папраўдзе, у сапраўднасці, фактычна) — лацінскае выслоўе. Звычайна выкарыстоўваецца як антонім лацінскаму выслоўю de jure у заканадаўчай і тэхнічнай сферах, калі ў звычайную практыку ўводзяцца элементы без адпаведнай афіцыйнай падтрымкі. Напрыклад, пры разборы прававой сітуацыі de jure азначае патрабаванні закона, тады як de facto гаворыць аб тым, што адбываецца ў сапраўднасці, не зважаючы законна гэта або па-за законна.
Паняцце урад дэ-факта ужываецца ў дачыненні да органа ўлады, які трымае ўладу ў якой-небудзь краіне, скінуўшы законна абраныя інстытуты і ўсталяваўшы свае на іх месца. Таксама de facto ужываецца ў міжнародным праве для апісання праўдзівых узаемаадносін бакоў, у той час як афіцыйныя ўзаемаадносіны звычайна тлумачацца як de jure.
Эхекатль
Эхекатль, Эекатль (Ehecatl) — «Вецер», у ацтэкскай міфалогіі бог вятроў, які асацыюецца з Захадам. Яго дыханне рухае па небе сонца і падмятае дарогі бога дажджу Тлалока. Таксама лічыўся адным з увасабленняў Кетсалькаатля (Эхекатль-Кетцалькаатль, Ehecatl-Quetzacoatl).
Спасылкі
Вярнуцца да Міфалогія ацтэкаў.
Ложак
Ложак — прадмет мэблі, прызначаны для адпачынку ў гарызантальным становішчы. Ложак звычайна размяшчаецца ў спальні, дзе складае аснову інтэр'еру.
IC 1966
IC 1966 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Ложак
Канструкцыя
Ложак звычайна мае чатыры апоры (акрамя спецыфічных мадэляў), з дапамогай якіх яго рама прыпаднятая над падлогай, спінкі (пярэднюю і заднюю) і матрац. Рама, апоры і спінкі ложка могуць быць выраблены з металу, дрэва і радзей з іншых матэрыялаў.
IC 1966
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ложак
Канструкцыя
Такая канструкцыя ложка дазваляе часова размяшчаць ці захоўваць пад ёй рэчы (напрыклад, чамадан з рэчамі) і вешаць на спінку рэчы.
Больш складаная канструкцыя ложка ўключае сябе вертыкальныя слупы і нават у некаторых выпадках дах. Гэтв дадатак у спалучэнні з пакрываючым яго заслонай аддзяляе прастору памяшкання ад прасторы, дзе размешчана сам ложак. Дадатковай функцыяй такога аддзялення можа быць абарона ад насякомых. Падвешаная на карнізе або калонах тканіна, якая затуляе ложак, называецца балдахін ом.
Разнавіднасці
Адрозніваюць:
Халты (Аларскі раён)
Халты (Халты) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Следчы ізалятар КДБ Беларусі
У СІЗА КДБ утрымліваюцца асобы, чые справы вядуць следчыя КДБ. Паводле артыкула №182 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса Беларусі да такіх адносяцца справы, датычныя дзяржаўных інтарэсаў. Асобы, затрыманыя супрацоўнікамі КДБ, таксама змяшчаюцца ў гэты ізалятар.
Мянушка
Назву «амерыканка» ў народзе будынак ізалятара атрымаў за тое, што пабудаваны паводле амерыканскага прынцыпу: усе камеры размяшчаюцца па коле, іх дзверы выходзяць у адзіны замкнёны калідор-галерэю.
Яшчэ адной з меркаваных прычын называюць тое, што план турмы нагадвае разметку табліцы рулеткі, а «амерыканка» — адзін з варыянтаў гульні ў яе.
Будова і парадак
Будынак ізалятара круглы, двухпавярховы. На паўпадвальным паверсе некалькі кабінетаў для допытаў. На першым паверсе душавы пакой, кухня, дапаможныя памяшканні. Вязні ўтрымоўваюцца на другім паверсе, які мае 18 камер, размешчаных па радыусе.
Камеры разлічаныя на розную колькасць асоб, максімум да 4 чалавек. Сумарная ўмяшчальнасць ізалятара — 34 чалавекі. Двухмясцовыя камеры па форме нагадваюць труну, звужаючыся ля дзвярэй і пашыраючыся да акна. Шырыня камеры ля дзвярэй 1,2 м, ля вакна — болей за два метры. Даўжыня камеры 5 метраў, вышыня — 3,5 м. Адна з камер абсталяваная пад карцар. Окны закратаваныя, большасць з іх выходзяць на сцены суседніх пабудоў.
Сантэхнікі ў большасці камер няма, за выняткам радыятара ацяплення. Вада знаходзіцца ў збане і зліваецца ў вядро. У тых камерах, дзе няма прыбіральні, вязняў выводзяць з камеры па патрабаванні. Ёсць таксама урна для смецця.
Па супрацьлеглых сценах размешчаныя тумбачкі і нары, ля акна маленькі стол і зэдлік.
Цэлы дзень вязні ў камерах знаходзяцца пад наглядам двух назіральнікаў, якія ходзяць вакол калідора, зазіраючы ў вочкі дзвярэй. Каб іх крокі былі нячутныя, падлога засланая дываном, а на нагах назіральнікаў тапачкі. Абодва назіральнікі знаходзяцца пастаянна адзін насупраць другога. Калі адзін з іх адчыняе камеру, другі мае магчымасць бачыць, што адбываецца ўнутры, і пры неабходнасці націснуць кнопку трывогі. Пры яе націсканні выклікаецца група антытэрору «Альфа», а электразамкі ўсіх дзвярэй турмы блакуюцца.
Для шпацыраў прызначаныя 5 унутраных дворыкаў, угары зацягнутых сеткай, адкуль за арыштантамі назірае надгляднік.
Для аказання медыцынскай дапамогі ўрач прыходзіць у камеры. Лячэнне зубоў адбываецца ў размешчаным побач медпункце КДБ, а ў выпадку неабходнасці сур’ёзнай меддапамогі — у шпіталі КДБ па вуліцы Макаёнка, 13.
Сустрэчы з адвакатамі адбываюцца ў асобных пакоях, дзе адвакаты і іх падабаронныя аддзеленыя двума шкламі з маленькімі адтулінамі, зрабіць перадачу праз якія немагчыма.
СІЗА КДБ адрозніваецца лепшым узроўнем утрымання вязняў у параўнанні з СІЗА МУС РБ («Валадаркай»), але і большай ізаляцыяй і пастаянным назіраннем. Пасля таго, як неабходнасць у строгай ізаляцыі адпадае, арыштаваных могуць пераводзіць у СІЗА МУС.
Паводле вязняў КДБ, катаванні на допытах не практыкуюцца. Аднак некаторыя выказваліся пра «рэзкае змяненне псіхічнага стану, жаданне выгаварыцца» пасля выпітай гарбаты, якая «мела незвычайны прысмак» (глядзіце таксама «сываратка праўды»).
Беларускія дзеячы, расстраляныя 29-30 кастрычніка 1937 г.
Глядзі таксама Спіс дзеячаў Беларусі, расстраляных 29—30 кастрычніка 1937 года
Цемнікаўскае княства
Цемнікаўскае княства — сярэднявечная феадальная татара-мардаўская дзяржава, якая існавала меркавана з канца XIV да пачатку XVI стагоддзя. Заснавана князем Беханам каля 1388 года. Стала галоўным княствам так званай Цемнікаўскай Мяшчэры — чынгізідскай дзяржавы канца XIII — пачатку XIV стагоддзяў. Валадаром княства на працягу стагоддзяў быў старэйшы прадстаўнік старэйшай лініі Беханідаў. Горад Цемнікаў, заснаваны на мяжы XIV—XV стагоддзяў (перанесены на цяперашняе месца ў 1536 годзе), быў новай сталіцай княства пасля заняпаду Сарыклыча.
Навогард (гміна)
Наво́гард (Nowogard) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Галянёўскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Навогардзе. Плошча гміны складае 338,67 км². Станам на 2013 год у гміне Навогард пражывалі 24 955 чалавек, шчыльнасць — 74 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 36 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 68 населеных пунктаў.
Хігінская
Хігінская (Хигинская) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Кожва
Кожва, Вялікая Кожва — рака ў Рэспубліцы Комі, левы прыток Пячоры. Даўжыня 194 км, плошча басейна 9560 км². Цячэ сярод забалочаных іглічных лясоў. Жыўленне пераважна снегавое. Замярзае ў канцы кастрычніка-пачатку лістапада, адкрываецца ў канцы красавіка-сярэдзіне траўня. Прытокі: злева — Луза, справа — Чыкшына. Сплавінная.
Чарневічы (Барысаўскі раён)
Чарне́вічы (, Черневичи) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета, за 2 км ад аўтамабільнай дарогі. Праз вёску працякае рэчка Чапа (прыток Бярэзіны).
Вёска знаходзіцца за 25 км на паўднёвы ўсход ад горада Барысаў, за 96 км ад Мінска.
Радзіма Героя Савецкага Саюза Сцяпана Іванавіча Чарняка (1899—1976).
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як цэнтр маёнтка ў Менскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.
Рыпарбела
Рыпарбела (Riparbella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 1326 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 58 км². Паштовы індэкс — 56046. Тэлефонны код — 0586.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сямён Васілевіч Панпушка
Сямён Васілевіч Панпушка (Семён Васи́льевич Панпу́шко;  — ) — рускі хімік-артылерыст, выкладчык Міхайлаўскай артылерыйскай акадэміі і вучылішча, загінуў пры падрыхтоўцы 6-цалёвага снарада мелінітам.
Вучыўся ў Ніжагародскай ваеннай гімназіі, а ў 1872 годзе як лепшы вучань пераводзіцца ў Міхайлаўскае артылерыйскае вучылішча. Па заканчэнні выпускных экзаменаў (1875) за дысцыплінарны правіну быў пераведзены феерверкерам у 35-ю артылерыйскую брыгаду і падвергнуты арышту. У верасні 1875 года пераведзены на службу ў Кранштацкага прыгонную артылерыю.
У 1877 годзе паступіў у Міхайлаўскую артылерыйскую акадэмію і ў 1880 годзе скончыў яе з занясеннем імя на мармуровую дошку. Правёў навучальны семестр ў Вісбадэне ў прафесара Фрэзеніуса і вярнуўся ў Расію з бліскучым атэстатам.
Паступіў на Санкт-Пецярбургскі гарматны завод, затым перавёўся ў Арсенал і ў 1882 годзе запрашаецца рэпетытарам па хіміі ў Артылерыйскае вучылішча. З восені 1887 па канец 1888 года ў замежнай камандзіроўцы вывучае вытворчасць выбуховых рэчываў у Францыі, Італіі, Бельгіі, Англіі і Германіі. Па вяртанні напісаў і надрукаваў (1890) салідную працу «Заводскае прыгатаванне піраксіліну і нітрагліцэрыну» (Міхайлаўская прэмія).
Лужная
Лу́жная (, Лужная) (да 30 ліпеня 1964 года Вялі́кія Ляхі́ ) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета.
Вадзім Яўгенавіч Сідаровіч
Вадзім Яўгенавіч Сідаровіч (нар., г. ) — беларускі вучоны у галіне заалогіі і экалогіі. Доктар біялагічных навук (1997).
Біяграфія
У 1985 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1985 года працуе ў Інстытуце заалогіі НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па тэрыялогіі, эвалюцыйнай экалогіі і папуляцыйнай біялогіі жывёл, заканамернасцях эвалюцыйнага станаўлення і функцыянавання ў сучасных экасістэмах згуртавання пазваночных драпежнікаў і іх ахвяр у ландшафтах Паазерскага зледзянення. Мае сядзібу ў Налібоцкай пушчы, дзе праводзіць свае даследванні ваўкоў ды іншых жывёл.
Радрыгу Тадэй
Радры́гу Фера́нты Тадэ́й або Радрыга Тадэі (Rodrigo Ferrante Taddei; нар., ) — былы бразільскі футбаліст (таксама мае італьянскае грамадзянства). Тадэй гуляў на пазіцыі правага паўабаронцы і адрозніваецца добрай тэхнікай. Вядомасць атрымаў, у першую чаргу, дзякуючы шматгадовым выступам за «Рому».
Ціхінічы (прыпыначны пункт)
Ціхі́нічы (, Тихиничи)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Ціхінічы; на лініі Гомель — Жлобін, паміж станцыяй Уза і прыпыначным пунктам Зялёны Востраў.
Шаўл Беразоўскі
Шаўл Беразоўскі (,  —, ) — польскі кампазітар, піяніст, ізраільскі кампазітар.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 чэрвеня 1908 года ў Гродне ў сям’і Файвеля Беразоўскага — вядомага выкладчыка вакалу і хормайстра. У дзяцінстве вучыў тэорыю музыкі пад кіраўніцтвам бацькі, а гульню на фартэпіяна пад кіраўніцтвам Ліліі Фідэльман.
У 1926—1929 гадах вучыўся ў Варшаўскай кансерваторыі, пасля заканчэння якой пераехаў у Беласток, дзе адначасова кіраваў аркестрам кінатэатра «Апола» і джаз-аркестрам мясцовай вайсковай часткі. У 1930-я гады працаваў з рознымі яўрэйскімі тэатрамі: і як дырыжор аркестра, і як хормайстар, і як піяніст-акампаніятар.
У гады Другой сусветнай вайны быў музычным кіраўніком эстраднага тэатра Шымена Дзігана і Ісраэля Шумахера ў СССР, а пасля — акампаніятарам Ганны Гузік. Па заканчэнні вайны вярнуўся ў Лодзь, дзе ўзначаліў Народны яўрэйскі хор. Да гэтага ж часу адносіцца і напісаная ім музыка да спектакля «Гершэле Астраполер ін а вінтернахт / Гершэле Астраполер у зімовую ноч» для тэатра Іды Камінскай, а таксама музыка да кінафільмаў «Свет ібергеблібене / Мы, тыя, што засталіся» і «Ундэрэ кіндэр йорн / Нашы дзіцячыя гады».
У 1957 годзе рэпатрыяваўся ў Ізраіль, дзе па-ранейшаму шмат і плённа працаваў: пісаў музыку для тэатра і кіно (у тым ліку і да спектакля, і фільму «Цвей куні лемл» Майка Бурштэйна), кіраваў рознымі аркестрамі.
Памёр 2 красавіка 1975 года ў Тэль-Авіве.
Анатоль Рыгоравіч Валузнёў
Навуковая дзейнасць
А. Г. Валузнёву належаць навуковыя працы па агратэхніцы, развядзенні і біялагічных асаблівасцях ягадных культур, селекцыі агрэсту, суніц садовых, маліны, чорных і чырвоных парэчак, сунічна-клубнічных гібрыдаў і інш. Аўтар шэрагу сартоў пладова-ягадных культур.
Сярод апублікаваных прац:
Хуруй
Хуруй (Хуруй) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Зялёны Сад (Гомельскі раён)
Зялёны Сад (, Зелёный Сад) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Аздзелінскага сельсавета.
Новы Кяхулай
Новы Кяхулай (Но́вый Кяхула́й) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Махачкала. Адміністрацыйна падпарадкаваны Ленінскай раённай адміністрацыі горада Махачкала. Размешчаны ля ўсходняга схілу гары Таркі-Тау, на паўднёвай ускраіне горада Махачкалы. З боку горада размешчаны 5-ы пасёлак, з боку гары Таркі-Тау — пасёлак Новыя Таркі.
Чухлінская
Чухлінская (Чухлинская) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Эфраім Севела
Эфраім Севела (сапраўднае імя — Яфім Евелевіч Драбкін;, , Магілёўская вобласць, Беларуская ССР  — , , Расія) — ізраільскі і расійскі , празаік, і. Пасля эміграцыі ў 1971 годзе жыў у Ізраілі (1971—1977) і ЗША (1977—1990), з 1990 года — у Расіі.
IC 1967
IC 1967 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эфраім Севела
Біяграфія
Пасля вайны скончыў школу і паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, скончыўшы яго ў 1948. З 1948 па 1956 працаваў журналістам у Вільнюсе. У 1956 перайшоў у кінематаграфію і пераехаў у Маскву. Дэбютаваў кінасцэнарыяў да карціны «Нашы суседзі» (1957).
Алёна Ігараўна Заварзіна
Алёна Ігараўна Заварзіна (нар. 27 мая 1989 года, Новасібірск) — расійская сноўбардыстка, якая выступае ў паралельным гіганцкім слаламе, паралельным слаламе і сноўбордкросе. Чэмпіёнка свету, прызёр юніёрскіх чэмпіянатаў свету па сноўбордзе. Заслужаны майстар спорту Расіі. Член алімпійскай зборнай каманды Расіі па сноўбордзе на Алімпіядзе ў Ванкуверы. Асабісты трэнер - Д. В. Ціхаміраў.
Біяграфія
У сноўборд прыйшла ў 10 гадоў. Першапачаткова спецыялізавалася ў біг-эйр і толькі праз год перайшла ў паралельныя дысцыпліны.
На кубку свету дэбютным для Заварзінай стаў этап у галандскім Ландграфе 13 кастрычніка 2006 года. Таксама, паралельна кубку свету, Алёна ўдзельнічала ў гонках на этапах кубка Еўропы.
Першыя поспехі прыйшлі ў 2008 годзе, калі Алёна стала трэцяй на юніёрскім чэмпіянаце свету і 3-ёй і выніковым заліку кубка Еўропы. У наступным 2009 Заварзина заваявала серабро юніёрскага чэмпіянату свету ў паралельным гіганце (алімпійская дысцыпліна), і стала другой у кубку Еўропы. Усяго на этапах кубка Еўропы ў 2008 і 2009 гадах было здабыта 4 перамогі і яшчэ 5 разоў Заварзіна падымалася на подыўм.
Сезон 2009-10 апынуўся лепшым у кар'еры спартсменкі. Заварзіна заняла 8-е месца ў выніковым заліку кубка свету па паралельным відах. У сезоне Алёна атрымала перамогу на этапе ў ЗША (першую ў сваёй кар'еры), стала другой на этапе ў Канадзе. Акрамя гэтага была 4-й на этапе ў Маскве і 6-га на этапе ў Крайхсбергу (Аўстрыя). На Алімпіядзе ў Ванкуверы Заварзіна выступіла няўдала. Не здолеўшы кваліфікавацца ў 1/8 фіналу, у выніку стала 17-й. Завяршыла сезон Заварзіна 7 красавіка 2010 года, на чэмпіянаце Расіі па сноўбордзінгу ў Краснаярску, дзе заваявала сваю першую нацыянальную ўзнагароду, «срэбра» ў паралельным слаламе.
19 студзеня 2011 Заварзіна стала чэмпіёнкай свету ў паралельным гіганцкім слаламе.
Філіп Мексес
Філіп Мексес (Philippe Mexes; нар., ) — былы французскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі (2002—2012).
Клубная кар’ера
Філіп Мексес пачынаў гуляць у футбол у клубе «Тулуза», а ў шаснаццацігадовым узросце апынуўся ў моладзевай камандзе «Асера». У асноўным складзе клуба дэбютаваў 10 лістапада 1999 года ў матчы з «Труа». У «Асеры» раскрыўся талент маладога абаронцы, ён стаў запрашацца ў зборныя Францыі розных узростаў.
«Рома»
У 2004 годзе перайшоў у італьянскую «Рому», дзе стаў адным з асноўных абаронцаў. Пасля першага сезону ў аснове клуба з сталіцы Італіі, Мексес апынуўся ў запасе ў пачатку сезону 2005/2006, саступіўшы месца ў асноўным складзе ганцу Самуэлю Куфуру. Аднак пасля ад’езду Куфура на Кубак афрыканскіх нацый Мексес хутка вярнуў сабе месца ў складзе і стаў адным з ключавых гульцоў каманды.
«Мілан»
У маі 2011 года на правах свабоднага агента перайшоў у «Мілан». У сезоне 2011/2012 зрэдку з’яўляўся на полі, саступаючы месца ў аснове дуэту Алесандра Несты і Тыягу Сілвы. На наступны сезон абодва абаронцы пакінулі «Мілан», што дазволіла Мексесу замацавацца ў асноўным складзе. 21 лістапада 2012 года ў матчы Лігі чэмпіёнаў супраць бельгійскага «Андэрлехта» адзначыўся голам праз сябе з 20 метраў, які быў прызнаны адным з найпрыгажэйшых у сезоне. 20 мая 2013 года забіў свой першы гол за «Мілан» у Серыі A, які дазволіў «расанеры» заняць трэцяе месца ў лізе і кваліфікавацца ў Лігу чэмпіёнаў.
У лістападзе 2017 года, ужо больш за год знаходзячыся без клуба, афіцыйна абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Падчас гульні ў «Асеры» Мексеса запрашалі спачатку ў юнацкія зборныя Францыі (да 18 і 21 года), а ў жніўні 2002 года — у нацыянальную. Да 2006 года за зборную Мексес згуляў усяго ў 6 матчах і стаў пераможцам Кубка Канфедэрацый 2003 года. З 2007 года стаў часцей трапляць у каманду, у 2012 годзе ў складзе зборнай Францыі прымаў удзел у чэмпіянаце Еўропы.
Усходняе Сараева
Усходняе Сараева (Источно Сарајево) — горад (фактычна прыгарад Сараева; сукупнасць мястэчак, вёсак і даваенных прадмесцяў Сараева) у Босніі і Герцагавіне, якая да сакавіка 2009 года была дэ-юрэ сталіцай Рэспублікі Сербскай у складзе канфедэрацыі Босніі і Герцагавіны. З паўночнага ўсходу прылягае да Сараева. Усходняе Сараева складаецца з некалькіх даваенных прыгарадаў Сараева, якія перайшлі пад уладу Рэспублікі Сербскай, і новазабудаваных раёнаў. Маючы плошчу каля 1450 кв. км, гэта тэрытарыяльна адзін з найбуйнейшых гарадоў на Балканах, які ўключае вёскі, некаторыя з даваенных прыгарадаў Сараева і нават пагоркі ў гэтай мясцовасці. На студзень 2009 года насельніцтва гэтай гарадской акругі складала каля 65 000 чалавек.
Іван Іванавіч Панаеў
Іван Іванавіч Панаеў (Ива́н Ива́нович Пана́ев; 15 [27] сакавіка 1812,  — 18 лютага [2 сакавіка] 1862, там жа) — рускі пісьменнік, літаратурны крытык, журналіст, мемуарыст. Муж Аўдоцці Бранскай.
Нарадзіўся ў дваранскай сям’і; унук свайго поўнага цёзкі пракурора І. І. Панаева; пляменнік паэта У. І. Панаева. Адукацыю атрымаў у Дваранскім пансіёне пры Санкт-Пецярбургскім універсітэце (1830). Да 1845 года быў на казённай службе.
Друкаваўся з 1834 года. Панаеў памёр 18 лютага (2 сакавіка) 1862 года ад разрыву сэрца на руках у сваёй жонкі Аўдоцці Якаўлеўны. Пахаваны на Фарфораўскіх могілках. У сярэдзіне 1930-х гг. перапахаваны на Літаратарскіх мастках.
Шалоты (Аларскі раён)
Шалоты (Шалоты) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Мікалай Андрэевіч Максімовіч
Мікалай Андрэевіч Максімовіч (нар. , в. Крамно, Драгічынскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі ўрач-педыятр. Доктар медыцынскіх навук (2013), прафесар (2014).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1984). Працаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1984; кафедра нармальнай фізіялогіі, асістэнт, 1984—1991; педыятрычны факультэт, кафедра педыятрыі № 2, асістэнт, дацэнт, 1991—2011, з 2011 — 1-я кафедра дзіцячых хвароб, загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: кісларод крыві; дзіцячая гематалогія, кардыялогія, пульманалогія; клінічныя эфекты аксіда азоту, дысфункцыя эндатэлію; фактары рызыкі артэрыяльнай гіпертэнзіі ў дзяцей.
Узнагароды
Знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2009).
Спіс графаў і герцагаў Лімбурга
Пасля смерці ў 1283 годзе герцагіні Ірменгарды правы на Лімбург аспрэчвалі некалькі кіраўнікоў. Пераможцам у выніку выйшаў герцаг Брабанта Іаан I, які далучыў Лімбург да сваіх уладанняў.
Графы Лімбурга
У 1106 годзе імператар Генрых V адабраў у Генрыха I Лімбургскага Ніжнюю Латарынгію, аднак ён захаваў герцагскі тытул і стаў тытулавацца «герцаг Лімбурга».
Герцагі Лімбурга
У выніку перамогі ў бітве пры Ворынгене (1288) Лімбург дастаўся герцагу Брабанта Іаану I. З гэтага моманту тытул герцага Лімбурга насілі герцагі Брабанта.
Камсамольскі (Дагестан)
Камсамольскі (Комсомо́льский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане (Расія). Уваходзіць у склад гарадской акругі горад Кізляр. Пасёлак размешчаны ў анклаве гарадской акругі, размешчаным паміж Кізлярскім і Тарумаўскім раёнамі, за 14 км на поўнач ад горада Кізляр.
Віктар Іванавіч Кавальчук
Віктар Іванавіч Кавальчук (нар. , в. Новае Сяло, Ваўкавыскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі дзіцячы хірург. Доктар медыцынскіх навук (2000), прафесар (2015).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: дзіцячая хірургія.
Узнагароды
Ганаровая грамата Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (1999, 2015), знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2002).
Уладзімір Іванавіч Паладзін
Уладзімір Іванавіч Паладзін (Влади́мир Ива́нович Палла́дин; 11 (23) ліпеня 1859,  —, ) — рускі батанік і біяхімік, акадэмік Пецярбургскай акадэміі навук (1914, член-карэспандэнт 1905). Заснавальнік школы фізіёлагаў і біяхімікаў раслін (С. П. Костычаў, М. А. Максімаў, Д. А. Сабінін, С. Д. Львоў, М. М. Іваноў, С. М. Манская і інш.). Бацька А. У. Паладзіна, біяхіміка, прэзідэнта Акадэміі навук УССР у 1946—1962 гадах.
Шабынькі
Шабы́нькі (, Шабыньки) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Віктарыянская эпоха
Віктарыянская эпоха (1837—1901) — перыяд каралявання Вікторыі, каралевы Вялікабрытаніі і Ірландыі, імператрыцы Індыі.
Адметнай рысай гэтай эпохі з’яўляецца адсутнасць значных войн (за выключэннем Крымскай), што дазволіла краіне інтэнсіўна развівацца — у прыватнасці ў сферы развіцця інфраструктуры, будаўніцтва чыгунак.
У вобласці эканомікі ў гэты перыяд працягваліся прамысловая рэвалюцыя і развіццё капіталізму. Для сацыяльнага аблічча эпохі характэрны строгі маральны кодэкс (джэнтльменства), які замацаваў кансерватыўныя каштоўнасці і класавыя адрозненні. У вобласці знешняй палітыкі працягвалася каланіяльная экспансія Брытаніі ў Азіі («Вялікая Гульня») і Афрыцы («бойка за Афрыку»).
Гістарычны агляд эпохі
Вікторыя атрымала ў спадчыну прастол пасля смерці свайго дзядзькі, бяздзетнага Вільгельма IV, 20 чэрвеня 1837 года. Вігійскі кабінет лорда Мельбурна, які каралева заспела пры сваім узыходжанні, абапіраўся ў ніжняй палаце на змяшаную большасць, якае толькі збольшага складалася са старых вігаў. У склад яе ўваходзілі, акрамя таго, радыкалы, якія імкнуліся да пашырэння выбарчага права і да кароткатэрміновых парламентаў, а таксама ірландская партыя, кіруемая О’Конелам. Праціўнікі міністэрства, торы, былі адушаўлёныя цвёрдай рашучасцю процідзейнічаць усякаму далейшаму прасоўванню дэмакратычнага прынцыпу. Новыя выбары, прызначаныя з прычыны змены манарха, узмацнілі кансерватыўную партыю. Вялікія гарады Англіі, Шатландыі і Ірландыі галасавалі пераважна на карысць ліберальных і радыкальных фракцый, але англійскія графствы большай часткай абралі праціўнікаў міністэрства.
Тым часам, палітыка ранейшых гадоў стварыла для ўрада значныя цяжкасці. У Канадзе разлад паміж метраполіяй і мясцовым парламентам прыняў небяспечныя памеры. Міністэрства атрымала дазвол прыпыніць дзеянне канадскай канстытуцыі і адправіла ў Канаду графа Дэргама з шырокімі паўнамоцтвамі. Дэргам дзейнічаў энергічна і па-майстэрску, але апазіцыя абвінаваціла яго ў перавышэнні ўлады, з прычыны чаго ён павінен быў скласці з сябе паўнамоцтвы.
Яшчэ ясней слабасць урада выявілася ў ірландскіх справах. Зацвярджэння ірландскага дзесяціннага біля міністэрства магло дамагчыся няйначай, як пасля абсалютнай ліквідацыі апрапрыяцыёнага параграфа.
Віктарыянскае мастацтва і літаратура
Тыповымі пісьменнікамі віктарыянскай эпохі з’яўляюцца Чарлз Дыкенс, Уільям Мейкпіс Тэкерэй, Энтані Тролап, сёстры Бронтэ, Конан Дойль і Рэдзьярд Кіплінг; паэтамі — Альфрэд Тэнісан, Роберт Браўнінг і Мэцью Арнальд, мастакамі — прэрафаэліты.
Фармуецца і дасягае свайго росквіту брытанская дзіцячая літаратура з характэрным адыходам ад прамой дыдактыкі ў бок бяссэнсіцы і «шкодных саветаў»: Люіс Кэрал, Эдвард Лір, Уільям Рэндс.
Віктарыянская архітэктура
У вобласці архітэктуры віктарыянская эпоха адзначана ўсеагульным распаўсюджваннем эклектычнага рэтраспектывізму, асабліва неаготыкі. У англамоўных краінах для абазначэння перыяду эклектыкі выкарыстоўваецца тэрмін «віктарыянская архітэктура».
Акадэмія навук і мастацтваў Косава
Акадэмія навук і мастацтваў Косава (Akademia e Shkencave e Arteve e Kosovës; Academia Scientiarum et Artium Kosoviensis; Академија наука и уметности Косова) — вышэйшая навуковая ўстанова Рэспублікі Косава.
Гісторыя і арганізацыя
У 1950-я гады ў Косаве ставілася пытанне аб неабходнасці правядзення навуковых даследаванняў, арганізаваных на самым высокім узроўні. У 1953 годзе быў утвораны Інстытут албаналогіі, але ўжо праз 2 гады ён быў зачынены пад ціскам югаслаўскіх уладаў. У 1967 годзе Інстытут албаналогіі быў адроджаны і з таго моманту быў актыўна залучаны ў навуковае і культурнае жыццё рэгіёну.
У 1970-х гадах у Косаве ўзмацніўся нацыянальны рух за прадастаўленне краю свабоды роўнай іншым югаслаўскім рэспублікам. Востра паўстала пытанне аб стварэнні ў Косаве вышэйшай навуковай установы. У 1974 годзе Асамблея Косава стварыла камісію па яе стварэнню. Акадэмія навук і мастацтваў Косава была заснавана 20 снежня 1975 года. Яе першым прэзідэнтам стаў Эсад Мекулі, які лічыцца заснавальнікам сучаснай албанскай паэзіі на тэрыторыі былой Югаславіі. У склад Акадэміі ўваходзяць чатыры аддзяленні: аддзяленне лінгвістыкі і літаратуры, аддзяленне сацыяльных навук, аддзяленне натуральных навук і аддзяленне мастацтваў.
Малыя Барсучыны
Малы́я Барсучы́ны (, Малые Барсучины) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Цішоўка (прыпыначны пункт)
Цішо́ўка (, Тишовка)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі Цішоўка; на лініі Асіповічы I — Магілёў II, паміж станцыяй Галынец і прыпыначным пунктам.
Курачэнкаў
Курачэ́нкаў (, Кураченков) — былы пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Аздзелінскага сельсавета.
Сан-Джуліяна-Тэрмэ
Сан-Джуліяна-Тэрмэ (San Giuliano Terme) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 31 220 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 340 чал./км². Займае плошчу 92 км². Паштовы індэкс — 56017. Тэлефонны код — 050.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Варфаламей.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сідаровіч
Сідаровіч — беларускае прозвішча.
Значэнне
Значэнне — асацыятыўная сувязь паміж знакам і прадметам пазначэння. Вывучаецца семіётыкай, асабліва ў рамках семантыкі (у адрозненне ад раздзелаў, прысвечаных пытанням адносін паміж знакамі і складнікаў праблемнай вобласці сінтаксісу).
У матэматыцы ўжываецца як сінонім велічыні або для пазначэння выніку (напрыклад, значэнне функцыі).
Мэбля
Мэ́бля (meuble, ад mobile) — сукупнасць перасоўных ці ўбудаваных вырабаў для абстаноўкі жылых і грамадскіх памяшканняў і разнастайных зон знаходжання чалавека.
Бытавая мэбля (Domestic furniture, Wohnmöbel, Muebles residentiels) — мэбля для абстаноўкі разнастайных памяшканняў кватэр, дач, для надворнага выкарыстання.
Адрозніваюць:
Да мэблі адносяцца: стол, крэсла і стул, ложкі, канапы, шафы розных тыпаў і прызначэнняў.
Гісторыя мэблі
З'яўленне мэблі адносіцца да часу пераходу першабытных абшчын да аселасці. Мэбля развівалася хутчэй у тых плямёнаў, якія ў сілу кліматычных умоў мелі большую патрэбу ў закрытых памяшканнях. Важнейшай умовай развіцця мэблі была таксама наяўнасць матэрыялу, які мае неабходную трываласць, невялікую вагу і падатлівасць да апрацоўкі. Першае месца сярод гэтых матэрыялаў належыць драўніне. Развіццё мэблі таксама звязана з развіццём мастацкіх стыляў, з асаблівасцямі нацыянальных традыцый побыту і мастацтва ў цэлым.
Віды мэблі
Па эксплуатацыйнаму прызначэнню выдзяляюць наступныя віды мэблі:
Віды мэблі па функцыянальнаму прызначэнню:
Віды мэблі па канструкцыйных прыкметах:
Віды мэблі па тэхналогіі вырабу і матэрыялах:
Empire (часопіс)
«Empire» — штомесячны часопіс прысвечаны тэме папулярнага кінематографа, які выдаецца ў Вялікабрытаніі з 1989 года. З моманту свайго стварэння ён лідзіруе на брытанскім рынку кіначасопісаў, паступова выцясняючы з рынку свайго бліжэйшага канкурэнта «». Належыць нямецкай медыягрупе «». Таксама выходзіць у Аўстраліі, Турцыі.
У Вялікабрытаніі «Empire» кожны год уручае кінапрэмію «», якая прысуджаецца чытачамі часопіса. Спонсарам прэміі па 2009 год выступала кампанія «Sony Ericsson», а ў далейшым — кампанія «».
Георгій Сцяпанавіч Сідаровіч
Георгій Сцяпанавіч Сідаро́віч (21 лістапада 1903, Мінск — 6 мая 1985) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік танкавых войск (1962).
Марфема
Марфема (ад μόρφημα) — найменшая адзінка мовы, якая мае значэнне (па вызначэнню, дадзенаму амерыканскім лінгвістам Леанардам Блумфілдам у 1933 годзе). Дзяленне марфем на часткі прыводзіць толькі да выдзялення нязначныя элементаў — фанем.
Ева Аляксандраўна Лявонава
Ева Аляксандраўна Лявонава (нар., в. Ноўкі Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларуская літаратуразнаўца. Кандыдат філалагічных навук, прафесар.