cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Крывэ
Паводле звестак Сымона Грунау, крывэ быў акружаны колам падначаленых яму жрацоў-вайдэлойтаў. Калі крывэ меў цяжкую хваробу і не быў здольны выконваць свае абавязкі, ён спальваў сябе, пасля чаго вайдэлойты абіралі новага крывэ. Таксама ў «Прускай хроніцы» прыводзіцца спіс з 48 крывэ, які ахоплівае прамежак часу з 503 па 1265 год.
У 2002 годзе пасада была адноўлена рухам «Ромува». З 2002 па 2014 год яе займаў Ёнас Трынкунас, ад 2014 — Інія Трынкуненэ.
Бальценіцкі парк
Бальценіцкі парк — помнік садова-паркавага мастацтва на Беларусі. Размяшчаецца на паўднёвай ускраіне вёскі Больцінікі (Воранаўскі раён Гродзенскай вобласці). Закладзены ў 2-й палове XVIII — пачатку XIX ст.
Плошча каля 10 га. Займае амаль квадратны ў плане ўзгорысты ўчастак, які абмежаваны з поўначы полем, з захаду і ўсходу пасадкамі дрэў, з поўдня старой ліпавай алеяй. У паўночна-ўсходняй частцы парку на самым высокім месцы сядзібны дом, пабудаваны ў пачатку XX ст. з цэглы ў стылі неаготыкі. Адсюль адкрываецца маляўнічы краявід.
Парк пейзажнага тыпу. Яго кампазіцыю фарміруюць асобныя групы дрэў і кустоў, адкрытая прастора паляны, суцэльныя пасадкі. Заходні схіл ад дома да паляны, выцягнутай уздоўж даліны, аформлены дзвюма штучнымі тэрасамі. Вялікае значэнне ў фарміраванні ландшафту курцін маюць экзоты, якіх у парку больш за 60 відаў і форм. Сярод іх унікальныя на Беларусі, , , і яго пурпуровалістая форма, клёны , , , , , , елкі , , , , ,  і шмат дэкаратыўных кустоў.
Гісторыя парку звязана з імем Адама Міцкевіча, які гасціў у тутэйшым маёнтку па запрашэнню Марылі Верашчакі.
Жалдыбай (Акмолінская вобласць)
Жалдыбай — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сімферопальскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 56 км на поўнач ад цэнтра сяла Зерэнда. Код КАТА — 115657300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 342 чалавекі (169 мужчын і 173 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 269 чалавек (139 мужчын і 130 жанчын).
Губная памада
Склад
Асноўныя кампаненты памады: аснова, дабаўкі, сумесь-фарба, водар.
Гутараўшчына
Назву Гу́тараўшчына маюць:
Зінаіда Ігараўна Луніна
Зінаіда Ігараўна Луніна (нар. ) — беларуская гімнастка (мастацкая гімнастыка). Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 у Пекіне Бабушкіна атрымала бронзавы медаль у камандных спаборніцтвах па мастацкай гімнастыцы ў складзе зборнай Беларусі разам з Алесяй Бабушкінай, Анастасіяй Іваньковай, Глафірай Марціновіч, Ксеніяй Санковіч і Алінай Туміловіч.
Саюз Абароны Радзімы і Свабоды
«Саюз Абароны Радзімы і Свабоды» (Союз защиты Родины и Свободы) — вайсковая антыбальшавіцкая арганізацыя часоў Грамадзянскай вайны ў Расеі, утвораная Барысам Савінкавым у сакавіку 1918 года з дазволу камандавання Добраахвотніцкай арміі, генералаў Карнілава і Аляксеева.
Саюз Абароны Радзімы і Свабоды
У ліпені 1918 года Саюз арганізаваў Яраслаўскае, Рыбінскае ды Мурамскае паўстанні. Таксама рыхтаваліся паўстанні ў Маскве і Казані, але арвшты некаторых сяброў саюза ў траўні 1918 года скасавалі іх. Пасля задушэння паўстанняў арганізацыя фактычна распалася. Яна мела аддзяленні ў Москве, Рыбінску, Яраслаўлі, Мураме, Казані і іншых гарадах.
Народны Саюз Абароны Радзімы і Свабоды
У студзені 1921 года арганізацыя была адноўленая на нарадзе расейскіх эмігрантаў у Варшаве пад назвай Народны Саюз Абароны Радзімы і Свабоды (Народный союз защиты Родины и Свободы). Цягам 1921—23 гадоў арганізацыя спрабавала весці змаганне і подрыўную дзейнасць супраць бальшавіцкага рэжыма: добраахвотнікі з шэрагаў Народнага саюза накіроўваліся ў СССР для арганізацыі баявых атрадаў і падпольных суполак з мэтаю прцідзеяння бальшавіцкай уладзе, набору прыхільнікаў і правядзення спробаў падняцця народнага пащстання для скідывання бальшавізму.
Інфармацыйнае Бюро Народнага Союза Абароны Радзімы і Свабоды кожны дзясяты дзень выдавала шматстаронкавыя (не меней за 6-8 аркушаў) «Зводкі Інфармацыйнага Бюро НСАР і С» («Сводки Информационного Бюро НСЗР и С»); Было выдадзена не меней за 22 нумароў; Апошні з вядомых — № 22, выдадзены 17 лістапада 1922 года.
У пачатку 1924 года асноўны кантынгент Народнага саюза, дзейны на тэрыторыі Савецкага Союза, быў знішчаны АДПК у ходзе аперацыі «Сіндыкат-2». Лідар НСАРіС Барыс Савінкаў быў арыштаваны у тым жа годзе, а ў наступным забіў самога сябе.
На Беларусі
Паводле сведчанняў М. Баравога, усе партызанскія арганізацыі:''На тэрыторыі БССР і за мяжой былі аб'яднаныя Савінкаўскім "Саюзам Абароны Радзімы і Свабоды", з якім у цесным кантакце працавалі Булак-Балаховіч і "Беларускі палітычны камітэт". Агульнае караўніцтва аперацыямі належала "Галоўнаму штабу беларускіх партызанаў за мяжой"''Але Юрка Віцьбіч вызначае, што беларускія антысавецкія партызаны не маглі мець адзіны цэнтр, а кіраўніцтва Савінкава, Булак-Балаховіча, Саюза Абароны Радзімы і Свабоды ды Беларускага палітычнага камітэта было ад мяжы да Бярэзіны, а ў рэдкіх выпадках — да Дняпра. Таксама паводле Савінкавага абвінаваўчага акта:За перыяд з 1921 па 1923 год органамі УНК-ДПК ліквідаваныя былі наступныя аддзелы "Саюза Абароны Радзімы і Свабоды", якія займаліся шкодніцка-шпіёнскай дзейнасцю, накіраванай выключна на знішчэнне савецкай улады — Заходні абласны камітэт і ягоныя арганізацыі колькасцю звыш за 300 чалавек.
Структура
Штаб арганізацыі меў наступную структуру:
Зноскі
<references group="" responsive="1">
Трумпы
Тру́мпы (, Трумпы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Агульная інфармацыя
На 01.01.2004 г. 27 двароў, 45 жыхароў. Ёсць крама. На студзень 2012 г. 37 жыхароў. Плошча 12,36 га, працягласць межаў — 2 014 метраў.
Хівел ап Кадэл
Хівел II Да ап Кадэл (Hywel II Dda ap Cadell ці Hywel Dda, каля 880—950) — кіраўнік вялікай частцы Уэльса, першапачаткова ўладар Дэхейбарта, каралеўства на паўднёвым захадзе краіны. Бацька Хівела, Кадэл, быў сынам Родры Вялікага, родапачынальнікам Дыневурскай галіны. Хівел быў аднім з самых выбітных уладароў Уэльса данармандскага перыяду. Галоўным яго дасягненнем лічыцца складанне кодэксу валійскіх законаў, якія вядомы пад назвай «Законы Хівела Добрага» (Cyfraith Hywel Dda).
Славянскі набат
«Славянскі набат» (арыгiнальная назва «Славянский набат»), штотыднёвая беларуская рэспубліканская газета, якая выдавалася ў 1997—1999 гадах на рускай i беларускай мовах.
Хівел ап Кадэл
Біяграфія
Хівел нарадзіўся прыкладна каля 880 года. Ён быў малодшым сынам Кадэла, сына Родры ап Мервіна. У 905 годзе Кадэл падпарадкаваў Дывед і пасадзіў на прастол у ім Хівела. Хівел замацаваў сваё княжанне, ажаніўшыся з Элен, дачкой Ліварха ап Хівайда, папярэдняга ўладара Дыведа. Пасля смерці Кадэла ў 909 годзе Хівел атрымаў таксама частку Сейсілуга, а ў 920 годзе, калі сканаў і яго брат, Хівел аб’яднаў Дывед і Сейсілуг, стварыўшы новае каралеўства — Дэхейбарт. У 942 годзе пасля смерці свайго стрыечнага брата, Ідвала Лысага, ён атрымаў уладу і ў Гвінеду. Усе ўладанні Хівела складалі амаль тры чвэрці тэрыторыі сучаснай Уэльса.
Экадыягностыка
Экадыягностыка (экалагічная дыягностыка) — выяўленне і вывучэнне прыкмет, якія характарызуюць сучасны і чаканы стан навакольнага асяроддзя, экасістэм і ландшафтаў, а таксама распрацоўка метадаў і сродкаў выяўлення, папярэджання і ліквідацыі негатыўных экалагічных з'яў і працэсаў.
Хівел ап Кадэл
Стасункі з англасаксамі
Панаванне Хівела было незвычайна мірным на той час. Гэта звязана шмат у чым з тым, што ён меў добрыя адносіны з Этэльстанам, уладаром Уэсекса. Хівел нават біў манету ў англійскім Чэстэры, больш нікто з валійскіх уладароў гэтага ніколі не рабіў. Акрамя таго, Хівел уважліва вывучаў юрыдычную сістэму англасаксаў, а таксама здзейсніў паломніцтва ў Рым, што менавіта яго натхніла на ідэі аб больш эфектыўным кіраўніцтве.
Славянскі набат
Газета «Славянскі набат» пачала выдавацца ў Мінску ў 1997 годзе (першы нумар выйшаў 15 мая). Яе выдаўцом было дзяржаўнае прадпрыемства «Мінскі камароўскі рынак».
Хівел ап Кадэл
Стасункі з англасаксамі
Але не ўсе гісторыкі згодны ў пытанні аб тым, чаму Хівел шукаў саюза з Этэльстанам. Хтосьці бачыць у Хівеле шчырага англафіла і пераймальніка караля Уэсекса, іншыя лічаць што ён быў сапраўдным прагматыкам, які занадта добра ведаў расстаноўку сіл у Брытаніі сярэдзіны X стагоддзя. Трэба адзначыць, што аднаго з сваіх сыноў Хівел назваў саксонскім імём Эдвін.
Славянскі набат
Стаяла на пазіцыях славянскага і рускага патрыятызма, адзінства славянскіх народаў, супрацьстаяння амерыканскай экспансіі і сіянізму. супрацоўнічала са Славянскім Саборам «Белая Русь». Галоўны рэдактар Віктар Вольскі. Сярод сталыў аўтараў вылучаліся Л. Я. Крыштаповіч, В. Л. Акулаў, В. Дашкевіч, А. Баранкевіч і іншыя.
Хівел ап Кадэл
Валійскі закон
Каля 945 года ў Хендзі Гвіне сабраўся своеасаблівы парламент, які кадыфікаваў валійскія законы на аснове звычайнага права. У іх складанні прымаў удзел вядомы валійскі летапісец Блегіўрыд. Пасля смерці Хівела ў 950 годзе яго каралеўства было падзелена на тры часткі: Гвінед зноў перайшоў пад кантроль нашчадкаў Ідвала Лысага, а Дэхейбарт падзялілі сыны самога Хівела. Але законы Хівела насупраць захаваліся ў актыўна ўжываліся аж да XVI стагоддзя, калі іх дзеянне было скасавана Генрыхам VIII. Адзін са спісаў законаў, рукапіс «Peniarth 28», які вядомы сваімі малюнкамі на палёх, захоўваецца ў Нацыянальнай бібліятэцы Уэльса ў Аберыстуіце. Яшчэ адзін са спісаў захаваўся ў Чорнай кнізе з Чырка.
Універсітэт Уэльса штогод прысуджае Прэмію Хівела за даследванні ў галіне сярэднявечнага права.
Эксцэнтрысітэт
Эксцэнтрысітэт — лікавая характарыстыка канічнага сячэння, якая паказвае ступень яго адхілення ад акружнасці. Звычайна абазначаецца “e” ці “”
Эксцэнтрысітэт не змяняецца пры рухах плоскасці і пераўтварэннях падобнасці.
Азначэнне
Усе невыраджаныя канічныя сячэнні, акрамя акружнасці, можна апісаць наступным спосабам:
Выберам на плоскасці пункт F і прамую L і зададзім рэчаісны лік e > 0. Тады геаметрычнае месца пунктаў P, для якіх адносіна адлегласцей да пункта F і да прамой L раўняецца e, з'яўляецца канічным сячэннем. Гэта значыць, калі P' ёсць праекцыя P на L, то
Уласцівасці
a
):
Джон Мільтан
Джон Мільтан, таксама Джон Мілтан (John Milton; 9 снежня 1608, Лондан — 8 лістапада 1674, Лондан) — англійскі паэт, палітычны дзеяч і мысляр; аўтар палітычных памфлетаў і рэлігійных трактатаў.
Біяграфія
Скончыў Кембрыджскі ўніверсітэт (1632). Пісаў на англійскай, італьянскай і лацінскай мовах. Раннія творы (цыклы вершаў, санетаў, п'еса-маска «Комус», 1634; элегія «Лісідас», 1638 і інш.) адзначаны эстэтыкай пераходнай ад Рэнесансу да Новага часу, у цэнтры — праблема выбуару шляху, прызначэння чалавека. У абарону рэспубліканскіх ідэалаў, свабоды слова і сумлення стварыў шматлікія трактаты і памфлеты «Арэапагітыка» (1644), «Іканаборца» (1649), «Абарона англійскага народа» (1650). Вяршыня яго творчасці — эпічныя паэмы на біблейскія сюжэты «Страчаны рай» (1667) і «Вернуты рай» (1671), у якіх узняты праблемы пазнання Дабра і Зла, іх процістаяння і дыялектычнага адзінства. сэнсу жыцця і гістарычнага лёсу чалавецтва. Паэмы з рысамі барока і класіцызму адзначаны маштабнасцю вобразаў, складанай метафарычнасцю, сімволікай і алегарычнасцю.
Аўтар трагедыі «Самсон-змагар» (1671), гістарычнай працы «Гісторыя Брытаніі» (1670), «Кароткія гісторыі Масковіі» (1682).
Беларускія пераклады
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклалі Наталля Ламека, Лявон Баршчэўскі.
Лучынскі
Лучынскі — прозвішча.
Вілейскі строй
Вілейскі строй — традыцыйны комплекс беларускага народнага адзення ў Цэнтральнай Беларусі (пераважна на паўночным захадзе Мінскай і паўночным усходзе Гродзенскай абласцей). Пад час акрэслівання асаблівасцей вілейскага строю ў 19 ст. на яго паўплываў гарадскі касцюм, што выявілася ў прыёмах крою і пашыву, шырокім выкарыстанні крамных тканін. У аздабленні пашыраны ўзорыстае ткацтва, маршчэнне, нашыўкі з тасёмак і стужак. Вышыўка сціплага арнаменту, стрыманага каларыту.
Жаночае адзенне
У жаночы гарнітур уваходзяць кашуля, спадніца, фартух, гарсэт (у будні замест яго надзявалі безрукаўку-сканцэрку). Кашулю кроілі з прамымі плечавымі ўстаўкамі, з сярэдзіны 19 ст. — з гесткай, аздаблялі паскам расліннага ці геаметрычнага чырвона-чорнага арнаменту на грудзях, плячах і каўняры. Узоры клетак і паскаў на спадніцы (з 4 прамавугольных, пазней трапецападобных полак) утвараліся за кошт чорных, цёмна-сініх, шэрых, жоўтых прасновак і прокідак утку. Спадніцу-андарак ткалі ў буйнарапортныя зялёна-вішнёвыя клеткі ці ў адзін колер — цёмна-зялёны, сіні, чорны (спадніца-рудляк). Фартух 1-полкавы, белы льняны ці паркалёвы або цёмны з крамных тканін; упрыгожвалі гафтам, нашыўкамі стужак, маршчэннем. Гарсэт (шнуроўка) з чорнай або цёмна-сіняй шарсцянкі ці аксаміту кроілі з баскай у 6 — 8 кліноў. Жаночыя галаўныя ўборы: намітка, белая палатняная або разнаколерная з фабрычнай шарсцянкі хустка і вялікая тканая або вязаная з воўны хустка-ахінанка, каптур з нашыўкамі тасёмак пазументу, шоўку, аксаміту. Шыйныя ўпрыгожанні: бісерныя, бурштынавыя, шкляныя пацеркі, стужкі з медальёнчыкамі і крыжыкамі.
Традыцыйная жаночая вопратка мала адрознівалася ад мужчынскай (істотныя адрозненні мела вопратка, што ўзнікла пад уплывам гарадской моды). Бурнос і паўбурнос, расшыраныя кнізу, аздаблялі нашыўкамі гладкіх і зубчыкавых паскаў чорнага аксаміту, тасьмы ў спалучэнні з машынным штапам. Святочнай вопраткай былі суконныя капоты з адразной лініяй таліі і фалдамі на спіне, каптанік з сіняга ці чорнага сукна, сурдут, падбіты кудзеляй або ватай.
Мужчынскае адзенне
Мужчынскі гарнітур складаўся з кашулі, нагавіц, сіняй ці чорнай камізэлькі (доўгай са стаячым каўняром ці кароткай), аздобленай нашыўкамі, трохвугольнай шыйнай хустачкі (каляшыйнік), галаўнога ўбору. У вілейскім строі шмат відаў мужчынскай вопраткі, што адрозніваюцца якасцю тканін, кроем, мастацкім афармленнем і каларытам. У халодную восень і вясну насілі армяк, сярмягу, копту, чуйку, бурку, якія шылі з валенага сукна, у зімку — непацягнутыя або пацягнутыя кажухі белага, шэрага, цёмна-карычневага колеру.
Гушчына
Назву Гу́шчына маюць:
Ютландыя
Ютла́ндыя (Jylland, Jütland: «Краіна ютаў», Cimbria, Iutia, Iutlandia) — паўвостраў у Еўропе, падзяляе Балтыйскае і Паўночнае мора. Плошча каля 40 тысяч км². Уздоўж узбярэжжа звычайны дзюны, якія часам утвараюць пясчаныя астравы, аддзеленыя ад узбярэжжа мелкаводнымі лагунамі. Усходнія берагі Ютландыі моцна парэзаныя залівамі. Складзеная пераважна вапнякамі і глінамі, якія перакрыты ледавіковымі адкладамі. Вышыня да 173 м. Рэльеф роўны, месцамі невысокія груды марэннага паходжання. Клімат умераны, марскі. Сярэдняя тэмпература студзеня каля 0 °C, ліпеня — 15 °C. Выпадае 600—800 мм ападкаў. У падставе Ютландыі пабудаваны Кільскі канал. Лес займае каля 9 % паверхні. Інтэнсіўная сельская гаспадарка. Рыбалоўства.
Паўночны ўскраек паўвострава быў у выніку паводкі 1825 года аддзелены Лім-фіёрдам у асобны востраў, але традыцыйна працягвае разглядацца як яго частка.
Манікюр
Манікюр (Manucure ) — касметычная працэдура па апрацоўцы пазногцяў на пальцах рук і саміх пальцаў рук. Манікюр выконваецца як у салонах прыгажосці ці касметалагічных кабінетах кваліфікаванымі спецыялістамі, так і ў хатніх умовах.
Манікюр можа ўключаць у сябе:
Манікюр часта сумяшчаецца з педыкюрам, доглядам за скурай твару, працэдурамі ў цырульні (стрыжка, афарбоўванне валасоў і іншыя віды догляду за валасамі).
Часта пад словам «манікюр» разумеюць толькі дызайн пазногцяў.
Аляксандр Аляксандравіч Лучынскі
Аляксандр Аляксандравіч Лучынскі (Алекса́ндр Алекса́ндрович Лучи́нский;,  — ) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. Скончыў рамеснае вучылішча, працаваў на складах спажыўсаюзаў ў горадзе Саратаве.
У 1927 годзе Аляксандр Аляксандравіч скончыў ваенную школу, у 1930 годзе — курсы ўдасканалення каманднага складу. У 1936 годзе прызначаны на пасаду камандзіра палка. У 1937—1938 гадах удзельнічаў у вайне супраць японцаў на тэрыторыі Кітая.
У 1940 годзе Аляксандр Лучынскі скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ і ў тым жа годзе быў прызначаны начальнікам штаба дывізіі. З красавіка 1941 г. — камандзір 83-й горна-стралковай дывізіі, якая дыслакавалася ў Сярэдняй Азіі. Са жніўня 1941 года дывізія пад камандаваннем генерал-маёра Лучынскага вяла баі на Закаўказскім фронце, а з лістапада 1942 — на Паўночнакаўказкім фронце.
У траўні 1944 года Аляксандр Лучынскі прызначаецца камандуючым 28-й арміяй, якая ўваходзіла ў склад 1-га і 3-га Беларускіх франтоў.
Пад камандаваннем генерал-лейтэнанта А. А. Лучынскага злучэнне удзельнічала ў Беларускай, Усходне-Прускай, Берлінскай і Пражскай аперацыях. Асабліва вызначылася 28-я армія пры вызваленні беларускіх гарадоў Парычы, Глуск, Слуцк, Баранавічы, Брэст. Аляксандр Аляксандравіч — удзельнік Параду Перамогі 24 чэрвеня 1945 года.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 красавiка 1945 г. генерал-лейтэнанту А. А. Лучынскаму прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
У 1945 годзе генерал-палкоўнік А. А. Лучынскі камандаваў 36-й арміі, якая ўваходзіла ў склад Забайкальскага фронту. У жніўні 1945 года армія прымала ўдзел і ў разгроме японскай Квантунскай арміі на Далёкім Усходзе.
У 1948 годзе Аляксандр Аляксандравіч скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба, затым камандаваў 3-й арміяй.
Званне «Ганаровы грамадзянін горада Брэста» прысвоена ў 1975 годзе.
А. А. Лучынскі памёр 25 снежня 1990 году ў Маскве. Пахаваны на Новадзявочых могілках.
NGC 3545B
NGC 3545B (іншыя абазначэнні — MCG 6-25-16, ZWG 185.15, VV 182, KCPG 273A, PGC 33893) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Мацільда (фільм, 2017)
«Мацільда» — расійскі мастацкі фільм рэжысёра Аляксея Учыцеля. Жанр: гістарычная меладрама, якая распавядае аб адносінах балерыны Мацільды Кшасінскай і цэсарэвіча Мікалая Аляксандравіча. Слоган фільма: «Таямніца дома Раманавых».
Запланаваны выхад фільма стаў прадметам грамадскага канфлікту, які разгарэўся з лістапада 2016 года. Складовымі часткамі канфлікту з’яўляюцца жорсткая палеміка, спробы забароны фільма, пагрозы кінапракатчыкам і падпалы кінатэатраў у шэрагу гарадоў Расіі.
Прэм’ера фільма адбылася 23 кастрычніка 2017 года ў Марыінскім тэатры ў Санкт-Пецярбургу.
У Беларусі фільм выйшаў у шырокі пракат 26 кастрычніка 2017 года. Праблемы з пракатам узніклі ў Магілёўскай вобласці, дзе экспертная камісія Магілёўскага дзяржаўнага прадпрыемства «Кінавідэапракат» абмежавала яго з улікам шматлікіх зваротаў і таго, што «Магілёўская вобласць — асаблівая для царскай сям’і». Карціну Учыцеля паказалі толькі ў адным кінатэатры Магілёва — «Кастрычніку», які не ўваходзіць у структуру «Кінавідэапраката», і адным кінатэатры Бабруйска — «Таварыш».
Сілы народнай мабілізацыі
Сілы народнай мабілізацыі (الحشد الشعبي, Хашд аш-Шаабі) — кааліцыя, якая складаецца з шыіцкіх, езідскіх і хрысціянскіх міліцый, што змагаюцца на баку іракскага ўрада супраць ІД. Альянс спансуецца дзяржавай і ўяўляе сабой парасонавую арганізацыю з 40, у асноўным шыіцкіх, міліцый. Аднак у складзе маюцца таксама хрысціянскія, суніцкія і езідскія групоўкі. Арганізацыя была сфарміравана ў мэтах разгортвання барацьбы супраць ІД і была створана шляхам фармальнага аб’яднання існых на той момант ірэгулярных частак баевікоў пад эгідай іракскага міністэрства ўнутраных спраў у чэрвені 2014 года.
Па даных The National Interest, з 100 тысяч байцоў прыкладна 80 працэнтаў у той ці іншай меры падтрымліваюцца элітным іранскім Корпусам Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР). Некаторыя кіраўнікі груповак, напрыклад, Абу Махдзі аль-Мухандзіс (кіраўнік Катаіб Хезбала), прызнаны тэрарыстамі ў ЗША. Да таго ж Катаіб Хезбала ўдзельнічала ва ўзброеным супрацьдзеянні амерыканскай акупацыі Ірака.
19 лютага 2018 на калону з васьмі аўтамабіляў Хашд Шаабі напалі баевікі ІД. Каля 30 чалавек былі забіты або патрапілі ў палон, сярод іх было 6 палявых камандзіраў з аховай.
3 студзеня амерыканская авіяцыя нанесла авіяўдар па міжнародным аэрапорце Багдада, у адказ на напад на пасольства ў Іраку. У выніку бамбардзіроўкі загінулі іранскі генерал Касем Сулеймані і лідар Катаіб Хезбала Абу Мухандзіс.
Дзяўчына з жамчужнай завушніцай (карціна)
«Дзяўчына з жамчужнай завушніцай» (Het meisje met de parel) — адна з найбольш вядомых карцін нідэрландскага мастака Яна Вермеера. Яе часта называюць паўночнай або галандскай Монай Лізай.
Карціна падпісана «IVMeer», але не датавана. Паводле дадзеных музея Маўрыцхёйс, дзе карціна захоўваецца ў цяперашні час, яна была напісана каля 1665 года. Пра яе вядома вельмі мала. Невядома, ці пісаў яе Вермер на замову, хто ў такім выпадку быў заказчыкам і імя намаляванай дзяўчыны. Па адной з версій мастак намаляваў уласную дачку Марыю. У любым выпадку відавочна, што гэта незвычайны партрэт. Мастак паспрабаваў захаваць момант, калі дзяўчына паварочвае галаву ў бок гледача да некага, каго яна толькі што заўважыла. У адпаведнасці з назвай увагу гледача факусуюць на жамчужнай завушніцы ў вуху дзяўчыны.
Кулага
Назву Кулага маюць:
Ганадэрма
Ганадэрма (Ganoderma) — род грыбоў сямейства, якія растуць на дрэвах.
Найбольш распаўсюджаныя віды
Усяго род змяшчае каля 80 відаў, яго прадстаўнікі сустракаюцца на ўсіх кантынентах.
Часныковая зямля
Часныковая зямля (Knoblauchsland) — назва земляробчай вобласці ў Баварыі (Германія), якая спецыялізуецца на вырошчванні агароднінных культур, тэрытарыяльна знаходзіцца ў сярэдзіне трохвугольніка горадоў Нюрнберг-Фюрт-Эрланген. Гэта адна з самых вялікіх земляробчых тэрыторый у Германіі ў галіне агародніцтва, вядомая ў Еўропе сваёй прадукцыяй па меншай меры з 8 ст.. Тэрытарыяльна Часныковая зямля абмежаваная з поўдня гарадамі Нюрнберг і Фюрт, з захаду аўтабанам А73, горадам Эрланген з поўначы, і Зэбальдскім імперскім лесам з паўночнага-ўсходу і ўсходу. Ва ўсходняй частцы вобласці размяшчаецца аэрапорт г. Нюрнберг.
Панкратава
Панкратава — шматзначны тэрмін.
Дабраполь
Назву Дабрапо́ль маюць:
Дабраўляны
Назву Дабраўля́ны маюць:
Стывен Сігал
Стывен Сігал (Steven Frederic Seagal; нар. 10 красавіка 1952, Лансінг, штат Мічыган, ЗША) — амерыканскі кінаакцёр, айкідзін (7 дан айкідо айкікай), музыкант, шэрыф. З 4 жніўня 2018 г. спецпрадстаўнік МЗС Расійскай Федэрацыі па гуманітарных сувязях з ЗША
Сігал вядомы прарасійскімі ўчынкамі і падтрымкай палітыкі У. Пуціна датычна Грузіі і Украіны (у прыватнасці, анексіі Крыма і так званай ДНР), называе амерыканскія СМІ прадузятымі да Расіі. Сігал таксама вядомы паездкай у Чачню на асабістае запрашэнне Рамзана Кадырава і наведваннем байкерскага шоў у Севастопалі, дзе ён выканаў гімн «Данецкай Народнай Рэспублікі» і атрымаў футболку з партрэтам Пуціна ў падарунак.
24 жніўня 2016 г. адбылася нефармальная сустрэча з прэзідэнтам Беларусі А. Лукашэнка.
Сабор Дзевы Марыі (Сідней)
Сабор Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі сабор у горадзе Сідней, Аўстралія. Кафедральны сабор Сіднейскай архідыяцэзіі-мітраполіі, якую ўзначальвае кардынал Джордж Пел. Адзін з пяці аўстралійскіх сабораў, якія носяць ганаровы статус «малой базілікі», статус прысвоены ў 1930 годзе Папам Піем XI. Прызнаны «нацыянальнай святыняй». У 2008 годзе сабор быў цэнтрам мерапрыемстваў Сусветнага дня каталіцкай моладзі, яго наведаў Папа Бенедыкт XVI.
Замак ды Вецыа
Замак ды Вецыа — старажытны замак, які знаходзіцца на выступе ў даліне Валь-д’Эзіна і навісае над горадам Варэна. Крэпасць знаходзіцца амаль цалкам на тэрыторыі Варэны, але невялікая частка яго заступае на тэрыторыю Перледа. Паселішча Вецыа ўваходзіць у склад Перледа ў правінцыі Лека і ўзнікла каля 1100 года.
Гісторыя
У 1891 годзе было выяўлена некалькі магіл жалезнага веку, а ў 1956 годзе знойдзены мячы, шлемы і жалезныя стрэлы з шыпамі трохкутнай формы. Галоўная вежа мае прамавугольныя зубцы, падобныя тым, што знаходзяцца ў Замку ды Клі у Вале-д’Аоста. Лёс крэпасці быў непарыўна звязаны з лёсам Варэны, з якой яна была аб’яднана сценамі, што спускаліся да возера, абараняючы паселішча. Была часткай маёнтка біскупа разам з Варэнай. Пазней стала ўласнасцю сям’і Латуада дзі Ліерна і заставалася іх маёмасцю на працягу доўгага часу.
Замак
У сценах вакол вежы можна бачыць захаваны ваенны фарпост. Праход па пад’ёмным мосце вядзе да галоўнай вежы, з магчымасцю дабрацца да яе вяршыні.
Панарама
З вяршыні галоўнай вежы адкрываецца маляўнічая панарама возера Кома.
Троіцкае (Акмолінская вобласць)
Троіцкае — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Троіцкай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 21 км на паўночны захад ад цэнтра сяла Зерэнда. Код КАТА — 115658100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 808 чалавек (405 мужчын і 403 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 693 чалавекі (352 мужчыны і 341 жанчына).
Катла
Катла — вулкан на поўдні Ісландыі. Вышыня вулкана 970 (па іншых дадзеных 1512) м. перакрыты паўднёва-ўсходняй часткай ледавіка Мюрдальс’ёкудль.
З Х стагоддзя зарэгістравана 14 буйных вывяржэнняў вулкана Катла. У 920, 1612 і 1821—1823 гадах актыўнасці Катлы папярэднічалі вывяржэнні вулкана Эяфьядлаёкюдль, размешчанага за 12 км ад Катлы. Некаторыя геафізікі Ісландыі мяркуюць, што вывяржэнне Эяфьядлаёкюдль могуць з’яўляцца пускавым механізмам для вывяржэнне Катлы.
Апошнія вывяржэнні Катлы адбыліся ў 1918, 1934 і 1955 гадах.
Бяльскападляскае ваяводства
Бяльскападляскае ваяводства (Województwo bialskopodlaskie) — адно з 49 ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Адміністрацыйны цэнтр — горад Бяла Падляска. Знаходзілася на ўсходзе краіны. Гранічыла з наступнымі ваяводствамі: Беластоцкім, Седлецкім, Люблінскім, Хэлмскім, да 1991 года — з Савецкім Саюзам, а з 1991 года з незалежнай Беларуссю. У новым адміністрацыйным падзеле з 1999 года невялікая частка зямель былога ваяводства ўвайшла ў склад Мазавецкага ваяводства (на гэтай тэрыторыі быў утвораны Ласіцкі павет), большая ж частка тэрыторыі адышла да Люблінскага ваяводства.
Латвійская праваслаўная царква
Латвійская праваслаўная царква (Latvijas Pareizticīgā Baznīca) — самакіраваная частка Рускай праваслаўнай царквы. Ахоплівае тэрыторыю Латвіі.
Гісторыя
У 1836 годзе было заснавана Рыжскае вікарыяцтва Пскоўскай епархіі. 1 сакавіка 1850 года было вылучана ў самастойную Рыжскую епархію.
У 1936 годзе кіраўніцтва Латвійскай Царквы заявіла аб пераходзе ў юрысдыкцыю Канстанцінопальскага патрыярхату.
У 1940 годзе, пасля далучэння Латвіі да СССР, Латвійская царква ўвайшла ў склад Рускай праваслаўнай царквы на правах епархіі. Латвійская праваслаўная царква Канстанцінопальскага патрыярхату з 1947 года перайшла на эмігранцкі рэжым.
Пракімен
Пракі́мен (ад προκειμενος — які ляжыць наперадзе) — кароткае змянянае малітваслоўе ў праваслаўнай царкве (таксама ў Каталіцкіх Цэрквах Візантыйскага Абраду), якое складаецца пераважна з радкоў псалмоў і, радзей, біблейскіх песень. У пракімнах выяўляецца каротка сэнс або наступнага чытання («Пракімен апостала», «Пракімен евангелля», «Пракімен дня» і інш.), або службы дня. Напрыклад, у памяць апосталаў: «Во всю землю изыде вещание их и в концы селения глаголы их»; в дзень Прэабражэння: «Фамон и Ермон о имени Твоем возрадуется»; нядзельны першага гласа: «Ныне воскресну, глаголет Господь, положуся во спасение, не обинюся о нем» і г. д. «Пракімен дні», якія вымаўляюцца на вячэрні, друкуюцца ў паследванні вячэрні, у «Служэбніку», а Пракімен евангелляў ранішніх і літургійных у «Месяцаслове» пры «Служэбніку».
Пракімен суправаджаецца і сваім вершам. Па тым, ці складаецца ён з самога пракімна і аднаго верша, або да яго далучаюцца тры вершы, пракімны падзяляюцца на малыя (звычайныя) і вялікія. Вялікі пракімен агалошваецца свяшчэннікам (або дыяканам) на вячэрні (без чытання з Новага Запавету). Малы пракімен агалошваецца: а) свяшчэннікам (або дыяканам) перад чытаннем Евангелля на нядзельнай і святочнай ютрані; б) чытальнікам перад чытаннем Апостала або парыміі на літургіі і на іншых набажэнствах, якія змяшчаюць чытанне Апостала або парыміі. Пракімен спяваецца такім чынам: пасля агалошчвання кожнай страфы хор паўтарае першую, пасля апошняй страфы агалошваецца палова першай, якую хор спявае да канца.
Ва ўніяцкіх Цэрквах пракімен, як і іншыя малітвы, выконваецца на нацыянальнай мове.
NGC 3546
NGC 3546 (іншыя абазначэнні — MCG -2-29-7, NPM1G -13.0315, PGC 33846) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дабужа
Назву Дабу́жа маюць:
Блакада Ленінграда
Да пачатку блакады ў горадзе было недастаткова запасаў харчоў і паліва. Адзіным шляхам зносін з блакадным Ленінградам заставалася Ладажскае возера, якое знаходзілася ў межах дасяжнасці артылерыі асаднікаў. Прапускная здольнасць гэтай транспартнай артэрыі не адпавядала патрэбам горада. У горадзе пачаўся голад, ён павялічваўся ад праблем з ацяпленнем і транспартам, што прывяло да соцень тысяч смерцяў сярод жыхароў. У чэрвені — жніўні 1944 савецкія войскі пры падтрымцы караблёў і авіяцыі Балтыйскага флоту правялі Выбаргскую аперацыю 1944 і Свірска-Петразаводскую аперацыю 1944, 20 чэрвеня вызвалілі горад Выбарг, а 28 чэрвеня — Петразаводск.
Талькаўцы
Та́лькаўцы (, Тальковцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гнезнаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з пачатку XVII ст. у складзе маёнтка Шылавічы. У 1796 г. належала ордэну брыгітак з Гродна. У 1940—1954 гадах цэнтр Талькаўскага сельсавета. Да 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Шылавіцкага сельсавета.
Інфраструктура
Ёсць крама, базавая школа.
Цвінгер
Цвінгер (Zwinger) — адно з самых прыгожых месцаў у Дрэздэне, уяўляе сабой комплекс з чатырох будынкаў. Назва паходзіць ад яго месцазнаходжання, у сярэднявеччы цвінгерам называлі частку крэпасці паміж вонкавай і ўнутранай крапаснымі сценамі. Першы будынак Дрэздэнскага цвінгера быў узведзены паміж крапаснымі сценамі горада. Зараз тут знаходзяцца розныя музеі, сярод якіх найбольш вядомая Дрэздэнская карцінная галерэя.
Пачатак быў пакладзены ў 1709 г., калі было збудавана драўлянае збудаванне, падобнае на амфітэатр. Яно атачала плошчу, на якой саксонскае дваранства праводзіла свае святы і турніры. З каменя, у стылі барока, тры бакі Цвінгера былі пабудаваныя да 1732 года нямецкім архітэктарам Матэўсам Даніэлем Пёпельманам. Чацвёрты бок архітэктурнага ансамбля, спраектаваны Готфрыдам Земперам, быў узведзены ў 1847-55 гадах.
Рыкарда Дрыга
Рыкарда Дрыга (Riccardo Eugenio Drigo, у Расіі Рычард Яўгенавіч Дрыга;, Падуя — , Падуя) — італьянскі і расійскі кампазітар, дырыжор.
Рыкарда Дрыга найбольш вядомы сваёй доўгай кар’ерай капельмайстра і музычнага кіраўніка Імператарскага балета Санкт-Пецярбурга, Расія. Пад кіраўніцтвам Дрыга, у супрацоўніцтве з балетмайстрам Марыусам Петыпа і Львом Іванавым, былі ажыццёўлены прэм’ерныя пастаноўкі балетаў П. І. Чайкоўскага «Спячая прыгажуня» (1890), «Шчаўкунок» (1892) і «Лебядзінае возера» (1894, II акт і 1895, новая (пасмяротная) рэдакцыя балета 1877 года), а таксама балета А. К. Глазунова «Раймонда» (1898).
Аўтар шматлікіх балетаў, у тым ліку «Жамчужына» (1896), «Талісман» (1889), «Арлекінада» (1900), а таксама некалькіх опер.
Біяграфія
Рыкарда Эўджэніа Дрыга нарадзіўся ў Падуі, Італія, 30 чэрвеня 1846 года. Яго бацька Сільвіа Дрыга быў барыстарам, а маці, дваранка Лупаці, займалася палітыкай. Ніхто з сям’і Дрыга не вызначаўся музычным майстэрствам, але ва ўзросце пяці гадоў ён пачаў браць першыя ўрокі ігры на фартэпіяна ў сябра сям’і, венгра Антоніа Ёрыча. Дрыга хутка атрымаў поспех і да ранняга падлеткавага ўзросту стаў мясцовай знакамітасцю як піяніст. У рэшце рэшт яго бацька пагадзіўся дазволіць Дрыга паступіць у прэстыжную, дзе ён вучыўся ў , вучня Гаэтана Даніцэці. Дрыга напісаў свае першыя кампазіцыі ў раннім падлеткавым узросце, пераважна гэта былі рамансы і вальсы. У 1862 годзе яму дазволілі выканаць некаторыя са сваіх твораў з мясцовым аматарскім аркестрам у Падуі. Дзякуючы гэтаму выступленню малады Дрыга пачаў праяўляць цікавасць да дырыжыравання.
Дрыга атрымаў сваю першую пасаду рэпетыцыйнага піяніста і перапісчыка ў тэатры Гарыбальдзі ў Падуі ў 1866 годзе. Упершыню ў якасці тэатральнага дырыжора з’явіўся на сцэне ў 1867 годзе, калі капельмайстар тэатра Гарыбальдзі захварэў напярэдадні прэм’еры оперы буф Канстанціна Дал’Арджына «Два мядзведзя» (I Due Orsi). Калі адмовіўся дырыжыраваць, Дал’Арджына парэкамендаваў Дрыга, бо рэпетыцыйны піяніст павінен быў добра ведаць партытуру. Дырыжыраванне Дрыга было паспяховым, і неўзабаве ён быў прызначаны другім капельмайстрам.
У 1878 годзе падчас опернага сезона ў Падуі дырэктар Санкт-Пецярбурга барон  наведаў спектакль «Любоўны напой» Г. Даніцэці, якім дырыжыраваў Дрыга. Кістэр быў вельмі ўражаны дырыжорскім талентам Дрыга, які дырыжыраваў без дапамогі партытуры. Затым Дрыга падарыў Кістэр некалькі сваіх уласных твораў, што заахвоціла Кістэра прапанаваць яму шасцімесячны кантракт на дырыжыраванне Імператарскай італьянскай операй у Санкт-Пецярбургу.
У Расіі
Амаль адразу пасля прыбыцця ў Санкт-Пецярбург Дрыга дырыжыраваў усім рэпертуарам Імператарскай італьянскай оперы, якая ў той час ішла ў Імператарскім Марыінскім тэатры. Ён зрабіў вялікае ўражанне на кіраўніцтва, выканаўшы па памяці творы «Аіда» Дж. Вердзі і «Баль-маскарад». У імператарскай Расіі было прынята, каб усе тэатральныя паказы падрабязна асвятляліся ў газетах, а пра з’яўленне Дрыга заўсёды паведамлялася з пахвалой — «…малады джэнтльмен застанецца тут надоўга…» — пракаментаваў адзін аглядальнік пасля наведвання оперы, якую дырыжыраваў Дрыга.
Кампазітар і дырыжор
Імператарская італьянская опера была распушчана імператарам Аляксандрам III у 1884 годзе, каб умацаваць мастацтва рускай аперэты. Гэта пакінула Дрыгу, капельмайстра італьянскай оперы, без пасады. У 1886 годзе капельмайстар Імператарскага балета Санкт-Пецярбурга пайшоў у адстаўку пасля трыццаці чатырох гадоў службы, пакінуўшы трупу без галоўнага дырыжора. Дрыга заняў гэтую пасаду перад пачаткам сезона 1886—1887, дэбютаваўшы ў якасці дырыжора балета 7 кастрычніка (25 верасня па ст. ст.) 1886 года выкананнем балета «» на музыку Ц. Пуні, які быў самым папулярным спектаклем у рэпертуары Імператарскага балета. На спектаклі прысутнічалі імператар і імператрыца Марыя Фёдараўна, абодва былі фанатычнымі балетаманамі і шчодра ўтрымоўвалі. Імператар быў настолькі ўражаны дырыжыраваннем Дрыга, што падчас апошняга выкліку заслоны ён зладзіў дырыжору апладысменты і загадаў астатняй частцы царскай сям’і зрабіць тое ж самае. Афіцыйны кампазітар балетнай музыкі Імператарскага тэатра аўстрыец Людвіг Мінкус пайшоў у адстаўку са сваёй пасады ў 1886 годзе. Затым дырэктар Санкт-Пецярбурга  скасаваў пасаду штатнага балетнага кампазітара, імкнучыся разнастаіць музыку для новых твораў. Паколькі Дрыга быў добра вядомы як кампазітар, наняў яго адначасова ў якасці капельмайстра і музычнага дырэктара, што патрабавала ад Дрыга выканання ўсіх абавязкаў штатнага кампазітара ў дачыненні да адаптацыі і выпраўленні партытур па ўказанні балетмайстра.
Вядомы прэм’ер-мэтр балета Імператарскага тэатра, француз Марыус Петыпа, адрадзіў шэдэўр Жуля Перо 1841 года «» для прыезджай італьянскай балерыны  ў 1886 годзе. Для аднаўлення Дрыга было даручана абнавіць старую партытуру Ц. Пуні. Дрыга было даручана скласці Pas d’action з чатырох частак, каб прадэманстраваць драматычны дар балерыны, які таксама ўключаў віртуозныя сола для скрыпкі і віяланчэлі, а сола для скрыпкі было створана спецыяльна для Леапольда Аўэра, галоўнага скрыпача аркестра Імператарскага тэатра. Прэм’ера адноўленай «Эсмеральды» з вялікім поспехам адбылася 29 снежня (17 снежня па ст. ст.) 1886 года ў прысутнасці імператарскай сям’і. Pas d’action Дрыга дагэтуль застаецца часткай партытуры «Эсмеральды» і часта выконваецца асобна пад назвай La Esmeralda Pas de Six.
Пасля паспяховай працы над партытурай «Эсмеральды» дырэктар І. Усеваложскі даў Дрыга першы заказ на стварэнне поўнай балетнай партытуры. Гэта быў «Зачараваны лес» (La Forêt enchantée), які быў не толькі першым паўнавартасным балетам Дрыга, але і першай арыгінальнай пастаноўкай, пастаўленай нядаўна прызначаным другім мэтрам балета Імператарскага тэатра Львом Іванавым. «Зачараваны лес» быў пастаўлены спецыяльна для штогадовага выпускнога спектакля Імператарскай балетнай школы, дзе галоўныя ролі выконвалі лепшыя выпускнікі. Прэм’ера твора адбылася 5 красавіка (24 сакавіка па ст. ст.) 1887 года на сцэне школьнага тэатра, а затым прэм’ера адбылася на сцэне Марыінскага тэатра 1 чэрвеня (15 мая па ст. ст.) 1887 года з італьянскай балерынай Эмай Бесон у галоўнай ролі Ількі. Харэаграфія Іванава не была ўспрынята добра, але партытура Дрыга была высока ацэнена. У 1888 годзе Марыус Петыпа рыхтаваў сваю наступную працу, «», дзеянне якой адбываецца ў Старажытнай Рымскай імперыі. Партытуру напісаў музычны крытык, якая ў той час лічылася вельмі сімфанічнай для балета. Праца была спрадзюсаваная для італьянкі, якая звярнулася да Петыпа за дадатковай, больш танцавальнай музыкай для сваіх сольных нумароў. Толькі што пабачыўшы «Зачараваны лес», яна папрасіла, каб Дрыга быў кампазітарам, адказным за дадатковыя танцы для яе. Дрыга напісаў дзве дадатковыя варыяцыі для Карнальбы, вядомыя як L’echo (Рэха), напісаны як ; і Valse mignonne (Салодкі вальс). Дрыга таксама напісаў дадатковую варыяцыю для персанажа Купідона, вядомага як Ламур, і варыяцыю для балерыны. Пазней яны былі апублікаваныя.
Талісман
Калі былі складзеныя планы наступнага балета з ў галоўнай ролі, балерына папрасіла, каб Дрыга быў кампазітарам, адказным за ўсю партытуру. Гэта быў «Талісман» (Le Talisman), твор, які расказвае гісторыю індуісцкай багіні, якая спусцілася з нябёсаў, каб выпрабаваць сваё сэрца супраць спакус зямнога кахання. Прэм’ера балета адбылася 6 лютага (25 студзеня па ст. ст.) 1889 года з нагоды бенефісу Карнальбы. Нягледзячы на ​​раскошную пастаноўку са мноствам натхнёных харэаграфічных эпізодаў, сюжэт балета здаўся сумным як крытыкам, так і гледачам. Тым не менш, партытура Дрыга была прызнана сучаснымі крытыкамі шэдэўрам балетнай музыкі.
У наступныя гады Дрыга неаднаразова атрымліваў замовы ад Марыуса Петыпа і Льва Іванава на сачыненне дадатковых па, варыяцый і дадатковых танцаў для ўстаўкі ў старыя балеты. Да таго часу, калі Дрыга з’ехаў з Расіі ў 1919 годзе, амаль кожны балет у рэпертуары Імператарскіх тэатраў Санкт-Пецярбурга змяшчаў мноства ўласных дадатковых твораў кампазітара. Пазней Дрыга адзначыў у сваіх мемуарах, што ён стварыў каля 80 такіх твораў і рэдка атрымліваў за іх дадатковую плату. У канцы XIX стагоддзя Петыпа пачаў адраджаць старыя балеты ўсё часцей, і балетмайстар нязменна заклікаў Дрыга адпаведным чынам перагледзець і дапоўніць партытуру. Дрыга пасяліўся ў Гранд-гатэлі ў Санкт-Пецярбургу ў 1889 годзе, які заставаўся яго домам на працягу наступных трыццаці гадоў. Менавіта ў гэты час Дрыга пасябраваў з Пятром Ільічом Чайкоўскім, які пісаў музыку да «» М. Петыпа. Напярэдадні генеральнай рэпетыцыі балета Дрыга захварэў і спытаў Чайкоўскага, ці можа ён сам дырыжыраваць аркестрам. На здзіўленне Дрыга, Чайкоўскі настойваў на тым, што, калі ён будзе дырыжыраваць аркестрам, ён сапсуе сваю партытуру, і таму Дрыга, усё яшчэ хворы, пагадзіўся правесці рэпетыцыю. Сарамлівы і стрыманы П. Чайкоўскі заўсёды быў удзячны Дрыга за яго выключнае дырыжыраванне, асабліва пасля прэм’еры 3 студзеня (15 студзеня па ст. ст.) 1890 года. Дрыга дырыжыраваў амаль 300 спектаклямі «Спячай прыгажуні» ў Марыінскім тэатры. Праз два гады Дрыга дырыжыраваў прэм’ерай наступнага твора П. Чайкоўскага «Шчаўкунок» 18 снежня (6 снежня па ст. ст.) 1892 года.
Чароўная флейта і Абуджэнне Флоры
Дрыга сачыніў яшчэ адну партытуру для штогадовага выпускнога спектакля Імператарскай балетнай школы ў 1893 годзе. Гэта быў аднаактавы балет «Чароўная флейта» (La Flûte magique), у якім распавядалася пра зачараваны інструмент, які прымушаў усіх, хто знаходзіцца ў межах чутнасці, танцаваць, калі на ім гралі. Балет быў пастаўлены Львом Іванавым, прэм’ера адбылася 4 лютага (23 студзеня па ст. ст.) 1893 года і мела вялікі поспех на сцэне тэатра балетнай школы. Сярод акцёраў быў малады Міхаіл Фокін у галоўнай ролі Люка. У сувязі з поспехам студэнцкага спектакля «Чароўная флейта» была пераведзена ў Марыінскі тэатр, дзе 23 красавіка (11 красавіка па ст. ст.) 1893 года адбылася яго прэм’ера.
Наступная партытура Дрыга была напісана для балета М. Петыпа «» (Le Réveil de Flore)— балета ў адной дзеі, пастаўленай спецыяльна да ўрачыстасці ў Пецяргофскім палацы ў гонар вяселля Вялікай княгіні  з. Прэм’ера 6 жніўня (25 ліпеня па ст. ст.) 1894 года была грандыёзнай падзеяй, на якой прысутнічаў увесь імператарскі двор. За музыку да «» імператар Аляксандр III узнагародзіў Дрыга ордэнам Святой Ганны.
Як і ў выпадку з «Чароўнай флейтай», «Абуджэнне Флоры» была перанесена на сцэну Марыінскага тэатра, дзе ўпершыню была прадстаўлена 20 студзеня (8 студзеня па ст. ст.) 1894 года. Балет неўзабаве стаў фаварытам балерын той эпохі, сярод якіх Мацільда Кшасінская (якая выканала галоўную партыю Флоры), Тамара Карсавіна і асабліва Ганна Паўлава, якая ўключыла скарочаную версію твора ў свае легендарныя сусветныя туры.
Лебядзінае возера
У канцы 1894 года Дрыга падрыхтаваў важную рэдакцыю партытуры П. Чайкоўскага для «», першапачаткова пастаўленай у Імператарскім Вялікім тэатры ў Маскве ў 1877 годзе. Пасля поспеху «Спячай прыгажуні» і «Шчаўкунка» І. Усевалажскі, дырэктар Санкт-Пецярбургскіх тэатраў, праявіў цікавасць да аднаўлення балета. П. Чайкоўскі памёр 6 лістапада (25 кастрычніка па ст. ст.) 1893 года, калі планы адрадзіць «Лебядзінае возера» пачалі рэалізоўвацца. Потым было запланавана аднаўленне ўсяго твора на сезон 1894—1895 Імператарскага балета ў пастаноўцы Марыуса Петыпа і Льва Іванава. Брат Чайкоўскага ўхваліў даручэнне Дрыгі рэдагаваць партытуры, што кампазітар і зрабіў у адпаведнасці з указаннямі Петыпа. У сваіх мемуарах Дрыга закрануў сваю рэдакцыю партытуры: "…мне выпала, як хірургу, рабіць аперацыю на Лебядзіным возеры, і я баяўся, што магу не ўлавіць індывідуальнасць вялікага рускага майстра."
Прэм’ера адноўленага балета адбылася 27 студзеня (15 студзеня па ст. ст.) 1895 года ў Марыінскім тэатры з  ў падвойнай ролі Адэты/Адыліі. Версія Дрыга на партытуру П. Чайкоўскага засталася канчатковым выканаўчым выданнем «Лебядзінага возера» і да гэтага часу ў той ці іншай ступені выкарыстоўваецца балетнымі трупамі па ўсім свеце. Тым не менш, Дрыга рэдка атрымлівае прызнанне, калі выконваюцца яго выпраўленні.
Жамчужына
Наступнай партытурай Дрыга да балета стала grand pièce d’occasion «Жамчужына» (La Perle), часам вядомая як «Чароўная жамчужына», пастаўленая спецыяльна для гала-вечара ў Імператарскім Вялікім тэатры Масквы ў гонар каранацыі цара Мікалая II і імператрыцы Аляксандры Фёдараўны. Прэм’ера балета адбылася 29 мая (17 мая па ст. ст.) 1896 года пасля оперы «» М. Глінкі.
Арлекінада
У 1899 годзе М. Петыпа пачаў працу над балетам па эпізодах італьянскай камедыі дэль артэ, які ён назваў «Мільёны Арлекіна» (Les millions d'Arlequin), вядомы таксама пад назвай «Арлекінада». Прэм’ера балета адбылася ў Імператарскім тэатры Эрмітажа 23 лютага (10 лютага па ст. ст.) 1900 года з Мацільдай Кшасінскай у ролі Каламбіны і танцорам у ролі Арлекіна. Сярод гледачоў былі імператар і імператрыца, а таксама ўвесь імператарскі двор. Праз некалькі імгненняў пасля апошняй заслоны звычайна стрыманая прыдворная публіка вылілася бурнымі апладысментамі. Кампазітар атрымаў бурны прыём, і калі ён падышоў да заслоны, яго акружылі некалькі вялікіх князёў, каб павіншаваць з яго музыкай.
З-за свайго захаплення партытурай Дрыга імператрыца замовіла два дадатковыя прыдворныя спектаклі «Арлекінады» на сцэне Марыінскага тэатра, першы з якіх адбыўся 26 лютага (13 лютага па ст. ст.) 1900 года. Калі выдаўцом планавалася апублікаваць партытуру Дрыга ў фартэпіяннай апрацоўцы, многія калегі Дрыга пераканалі кампазітара прысвяціць сваю партытуру імператрыцы. Запыт Дрыга быў перададзены міністру імператарскага двара, што прывяло да працяглай перапіскі з камісіяй, створанай для расследавання таго, ці вартыя характар, біяграфія і музыка Дрыга таго, каб ён прысвяціў свой твор рускай імператрыцы. Адказ быў спрыяльным, і пасвячэнне было літасціва прынята.
Апошнія гады ў Расіі
Вясной 1902 года Рыкарда Дрыга і група танцоўшчыкаў Імператарскага балета былі запрошаны, дырэктарам Оперы Монтэ-Карла, для пастаноўкі балета ў Манака. Р. Дрыга напісаў музыку да балета-дывертысмента «Лазурны бераг» (La Côte d'Azur) на лібрэта прынца. Прэм’ера балета адбылася 30 сакавіка 1902 года ў Зале Гарнье з удзелам прымы-балерыны Вольгі Праабражэнскай.
Апошняя арыгінальная поўнаметражная балетная партытура Дрыга была і апошняй працай Марыуса Петыпа — фантастычны балет «Раман бутона ружы і матылька» (La Romance d'un Bouton de rose et d'un Papillon). Прэм’ера балета павінна была адбыцца ў Імператарскім тэатры Эрмітажа 5 лютага (23 студзеня па ст. ст.) 1904 года, але была раптоўна адменена па афіцыйнай прычыне пачатку руска-японскай вайны.
Дрыга адпачываў у роднай Італіі, калі пачалася Першая сусветная вайна ў 1914 годзе, што перашкодзіла яму вярнуцца ў Расію яшчэ на два гады. Неўзабаве пасля прыбыцця ў Петраград яго выселілі з яго нумара ў Гранд-гатэлі, які быў пераўтвораны ў офісы для новага Савецкага ўрада. Нейкі час Дрыга быў вымушаны жыць у значнай галечы ў лагеры з групай сваіх субратаў-італьянскіх эмігрантаў. Пазней ён успамінаў у сваіх мемуарах аб многіх халодных вечарах, якія ён правёў са сваім блізкім сябрам і калегам Аляксандрам Глазуновым, гадзінамі стоячы ў чарзе за хлебам, а затым везучы іх паёк дадому па снезе на санях. Пасля свайго першага выступу ў якасці дырыжора пасля вяртання ў былы Імператарскі Марыінскі тэатр Дрыга атрымаў пятнаццаціхвілінныя апладысменты публікі.
Вяртанне ў Італію
У 1919 годзе Дрыга нарэшце рэпатрыявалі ў родную Італію. Для свайго развітальнага гала ў былым Імператарскім Марыінскім тэатры балетмайстар Фёдар Лапухоў паставіў новую версію апошняй сумеснай працы Дрыга і Марыуса Петыпа — балета «Раман бутона ружы і матылька», які Лапухоў паставіў пад назвай «Казка пра бутон ружы». У канцы гала вядомы бас Фёдар Шаляпін прачытаў эмацыйную развітальную прамову на італьянскай і рускай мовах. Дазволіўшы ўзяць з сабой толькі 60 кілаграмаў, Дрыга пакінуў усе свае рэчы ў Расіі, за выключэннем калекцыі сваіх рукапісных партытур, якія ён выкарыстоўваў у якасці падушкі падчас свайго двухмесячнага падарожжа ў Падую праз Адэсу і Канстанцінопаль.
У 1920 годзе Дрыга прыняў пасаду капельмайстра ў Тэатры Гарыбальдзі ў Падуі, дзе ён пачаў сваю кар’еру шмат гадоў таму. У 1926 годзе ён напісаў камічную оперу «Flaffy Raffles» для опернай трупы тэатра Вердзі ў Падуі, а ў 1929 годзе была дадзена яго апошняя праца, опера «Il garofano bianco» у Тэатры Гарыбальдзі. Рэшту свайго жыцця ён правёў дырыжорам, ствараючы творы для імшы, а таксама розныя песні.
Рыкарда Дрыга памёр 1 кастрычніка 1930 года ва ўзросце 84 гадоў у Падуі. Зараз у Падуі ёсць вуліца, названая ў яго гонар — Віа Рыкарда Дрыга (Via Riccardo Drigo).
Стыў Возняк
Стывін Гэры «Воз» Возняк (Stephen Gary Wozniak; нар., Сан-Хасэ, ЗША) — амерыканскі распрацоўшчык камп’ютараў і бізнесмен, сузаснавальнік фірмы Apple.