cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святога Мікалая (Геранёны)
Гісторыя
З геранёнскім касцёлам Святога Мікалая звязаны лёс у тыя часы першай прыгажуні Вялікага Княства, а ў будучым — знакамітага прывіду Нясвіжскага замка Барбары Радзівіл. У гэтай святыні 18 мая 1537 года пайшоў пад вянец са сваёй выбранніцай пятнаццацігадовай Барбарай Станіслаў Гаштольд (апошні прадстаўнік гэтага роду па мужчынскай лініі). Праз пяць гадоў Барбара стане ўдавой і неўзабаве спадабаецца князю Жыгімонту II Аўгусту. Гэты захапляльны раман завяршыўся каранаваннем Барбары насуперак волі нядобразычліўцаў. Апазіцыю тады ўзначаліла сама каралева-маці Бона Сфорца. Як лічаць шматлікія гісторыкі, менавіта з яе «падмогі» ў 1551 годзе Барбара памерла, верагодней за ўсё, атручаная моцнадзейным ядам. Жыгімонт Аўгуст больш не ажаніўся, і таму пасля яго смерці ў 1572 годзе каралеўскі род Ягелончыкаў назаўжды знік са старонак гісторыі Вялікага Княства.
У сярэдзіне XVIII стагоддзя храм згарэў у вялікім пажары, з 1771 па 1779 год ішла яго рэканструкцыя і перабудова ў стылі позняга барока. У 1771 годзе святыню пад гістарычным тытулам кансэкраваў віленскі біскуп суфраган Тамаш Зяньковіч. У 1730 у Геранёнах была заснавана рэзідэнцыя ордэна піяраў ад віленскага кляштара, пры якой у 1730–1938 гадах дзейнічала школа. Але ў 1756 рэзідэнцыя была зачынена намаганнямі езуітаў, якія бачылі ў піярах сваіх канкурэнтаў у галіне адукацыі. Манахі былі пераведзены ў Ліду. У XVIII ст. да геранёнскай парафіі належаў філіяльны касцёл у Дзевянішках (цяпер самастойная парафія ў Літве).
У 1923 годзе рэстаўраваны, а 1934 была выкананая размалёўка інтэр'еру. Перад Другой сусветнай вайной колькасць вернікаў у парафіі перавышала 4600.
Дзейнічаў касцёл і пры савецкай уладзе. У 1970-я гг. атрымаў статус помніка архітэктуры рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Храм Святога Мікалая пабудаваны ў стылі барока, у інтэр'еры прысутнічаюць рысы класіцызму. Ад гатычнага касцёла XVI стагоддзі засталіся толькі агульны план храма і контрфорсы на галоўным фасадзе. Храм аднанефны, асноўны аб'ём прамавугольны ў плане. Да прэзбітэрыя прылягае невялікая апсіда са скошанымі вугламі і дзве бакавыя сакрысціі. Галоўны аб'ём накрыты двухсхільным дахам, сцены прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі. Галоўны алтар двух'ярусны, расчлянёны калонамі карынфскага ордара і багата дэкараваны.
Інтэр’ер
Інтэр’ер касцёла перакрыты лучковымі скляпеннямі, над сакрыстыямі столь падшыўная, плоская. У касцёле тры мураваныя двух’ярусныя алтары ў стылі барока і адзін драўляны ў стылі эклектыкі. Галоўны алтар двух’ярусны, упрыгожаны калонамі карынфскага ордэра і дэкараваны паліхромнай скульптурай, гарэльефнымі кампазіцыямі і жывапісам. У цэнтры, у вялікай барокавай нішы, у атачэнні гарэльефнага сюжэта Найсвяцейшай Тройцы змешчаны маленькі абраз Пана Езуса, у інтэркалумніях усталяваны фігуры святых апосталаў Пятра і Паўла, у другім ярусе змешчаны тытульны абраз св. Мікалая. Левы бакавы алтар св. Юзафа (наверсе – абраз св. Францішка з Асізі) і правы – Маці Божай Чанстахоўскай (наверсе – абраз св. Казіміра) па канструкцыйных асаблівасцях і дэкоры паўтараюць галоўны. У капліцы змешчаны алтар Укрыжавання. Хоры, крывалінейныя ў плане, над нартэксам абапіраюцца на трохпралётную аркаду. На хорах усталяваны арган у стылі ракако, упрыгожаны разьбянай фігурай Давіда з гуслямі ў акружэнні анёлаў. Сюжэтныя і арнаментальныя размалёўкі сцен і арачных праёмаў выкананы ў 1934 годзе віленскім мастаком Чарнецкім у стылі “другога ракако”.
Гірымшчына
Гіры́мшчына (, Гиримщина) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета.
Назва
Гэтае імя складаецца з дзвюх асноў: Gi- і Rim- (другая аснова ад rimti «спакайнець; цярпець»).
Побач з Гірымшчынай — Табараўшчына, ад двухасноўнага імя Ta-bar’as. Далей — Варгуццева (ад аднаасноўнага імя Vargutis).
Гэтыя тапонімы працягваюць паласу з адыменных тапонімаў, што паўз Талачын ідзе на Бялынічы ад Сянна і Бешанковічаў: Людвінаў, Эсьмоны, Боўсевічы, Пупса, Супшынка, Карбатоўка, Рамшына (ад імёнаў тыпу Liud-vin’as, Eis-mant’as, Bausys, Pupsys, Supšys, Kar-but’as, Ramšys).
Узнікненне ўсіх гэтых тапонімаў можа адносіцца да XV стагоддзя, калі пры вялікім князю літоўскі Казіміры на ўсходзе і поўдні з мэтай змацавання дзяржавы рассяляліся літоўскія баяры, збольшага з тэрыторый цяперашняй Беларусі, прылеглых да сучаснай літоўскай мяжы.
Вадзім Уладзіміравіч Мельнік
Вадзім Мельнік (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Іслач», з 2017 года пачаў выступаць за дубль. У 2020 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 23 мая 2020 года ў матчы супраць «Энергетыка-БДУ» (1:2), калі выйшаў у стартавым складзе і быў заменены ў другім тайме. Неўзабаве падпісаў першы прафесійны кантракт з «Іслаччу». Пазней у 2020 годзе працягваў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, а ў сезоне 2021 гуляў толькі за дубль.
У сакавіку 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў «Маладзечна». Замацаваўся ў асноўным складзе каманды. Па заканчэнні сезона 2022 вярнуўся з арэнды ў «Іслач», а ў студзені 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з клубам.
Падрыхтоўку да сезона 2023 прапусціў з-за траўмы. У сакавіку 2023 года падоўжыў кантракт з «Маладзечнам». У ліпені 2023 года, так і не згуляўшы ў новым сезоне з-за траўмы, пакінуў клуб.
Дубовы Лог (Весялоўскі сельсавет)
Дубо́вы Лог (, Дубовый Лог) — былая вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Весялоўскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Хаўхоліцкага сельсавета.
Скасавана 15 чэрвеня 2022 года.
Шацькі
Шацькі́ (, Шатьки) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Капанолі
Капанолі (Capannoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Мацільда (каралева Бельгіі)
Мацільда (Mathilde, Mathilde; нар., Укел, Бельгія) — каралева Бельгіі, жонка караля Бельгіі Філіпа, народжаная Мацільда Марыя Крысціна Гіслен д’Удэкем д’Акоз (Mathilde Marie Christine Ghislaine d'Udekem d'Acoz).
Шацькі
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Шэйкаўскага сельсавета.
Мацільда (каралева Бельгіі)
Узяла 4 снежня 1999 года шлюб з наследным прынцам Філіпам, атрымаўшы тытул прынцэсы Бельгійскай. 21 ліпеня 2013 года, пасля адрачэння караля Альберта II і заняцця стальца яе мужам Філіпам, стала каралевай.
Капанолі
Насельніцтва складае 5767 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 254 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 56033. Тэлефонны код — 0587.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bartolomeo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Нарашы
Нарашы́ (, Нароши) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета. Знаходзіцца на аўтадарозе Шчучын — вёска Бершты. За 30 кіламетраў на паўночны захад ад г. Шчучын, 58 кіламетраў ад Гродна, 37 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Ражанка.
У 1940—1974 гадах цэнтр Нарашскага сельсавета.
Знак прэзідэнта Казахстана
Нагрудны знак Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан — знак узнагароды прэзідэнта Рэспублікі Казахстан. Месцам пастаяннага захоўвання Знака прэзідэнта вызначаны Музей Першага Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан ў горадзе Астане, дзе ён выстаўлены на ўсеагульны агляд у зале дзяржаўных узнагарод, якімі ўзнагароджаны Нурсултан Назарбаеў.
Апісанне знака
Знак вырабляецца з золата і плаціны.
Уяўляе з сябе шматпрамянёвую зорку, пучкі якой фармуюць васьмісценнік, пакрытую эмаллю блакітнага колеру, паміж прамянямі инкрустацыя ў выглядзе дробных брыльянтаў. У цэнтры зоркі медальён белай эмалі, па акружнасці якога ідзе надпіс залатымі літарамі: «ҚАЗАҚСТАН ПРЕЗИДЕНТІ». Медальён акружаны залатой стужкай.
Знак пры дапамозе падвескі ў выглядзе дзяржаўнага герба Казахстана злучаецца з ланцугом, яки складаецца з дваццаці звёнаў, злучаных паміж сабой двума ланцужкамі. Звёны ланцуга ўяўляюць трохкутныя элементы эмалі блакітнага колеру з белай акантоўкай, у цэнтры якіх залаты малюнак шанырака.
Парадак выкарыстання
Нагрудны знак прэзідэнта Рэспублікі Казахстан можа апранацца па нагоды дзяржаўных святаў, пры ваенных парадах, прыёмах афіцыйных асобаў замежных дзяржаў і міжнародных арганізацый, афіцыйных прыёмах ад імя прэзідэнта рэспублікі, адкрыцці сесіі парламента, уручэнні дзяржаўных узнагарод, а таксама калі прэзідэнт рэспублікі з'яўляецца ганаровым госцем ці прысутнічае на ўрачыстым вечары або канцэрце, дае афіцыйнае тэлевізійнае інтэрв'ю, падчас замежных візітаў у адпаведнасці з пратаколам прымаючага боку.
Віталь Мікалаевіч Шкраба
Віталь Мікалаевіч Шкраба ( — ) — прафесійны беларускі баксёр, двухразовы чэмпіён Беларусі ў суперцяжкай вазе (97 кілаграм).
Біяграфія
Віталь Шкраба нарадзіўся 2 чэрвеня 1970 ў Салігорску, БССР.
Пасля заканчэння школы, паступіў вучыцца ў ПТВ, па спецыяльнасці зваршчык. Праходзіў тэрміновую службу ва ўзброеных сілах. Па вяртанні з войска захапіўся спортам: лёгкай, цяжкай атлетыкай, плаваннем і, нарэшце, боксам.
Двухразовы чэмпіён Беларусі ў суперцяжкай вазе, чэмпіён СНД.
Прафесійную кар’еру пачаў у 1997 годзе. Праводзіў баі з многімі вядомымі баксёрамі, у тым ліку з Мікалаем Валуевым і Мікалаем Паповым.
17 ліпеня 2008 года знойдзены мёртвым з нажом у грудзях у сваёй кватэры ў Салігорску, Мінская вобласць, Беларусь. Версія следства — самагубства.
Нова Бжэзніца (гміна)
Но́ва Бжэзні́ца (Nowa Brzeźnica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паянчанскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нове Бжэзніцы. Плошча гміны складае 135,15 км². Станам на 2013 год у гміне Нова Бжэзніца пражывалі 4759 чалавек, шчыльнасць — 35 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Эўмен II
Еўмен II (кіраваў у 197 да н.э. — 159 да н.э.) — цар пергамскі, пры якім Пергамскае царства дасягнула зеніту сваёй магутнасці, а Пергам стаў супернічаць з Александрыяй за статус галоўнага цэнтра эліністычнай культуры.
Сын Атала I, Эўмен працягваў бацькаўскую палітыку саюза з Рымскай рэспублікай супраць сірыйцаў і македанян. Увосень 190 г. разам з рымлянамі разграміў Антыёха III у бітве пад Магнесіяй, пасля чаго авалодаў уладаннямі Селеўкідаў у Малой Азіі і фракійскім Херсанесам. У 176 да н.э. дапамог здабыць царскі трон Антыёху IV Епіфану.
За гэтым Эўмен звярнуў свой позірк на поўнач і пачаткаў баявыя дзеянні з Понтам і Віфініяй, на старане якой выступаў сам Ганібал. Падчас Трэцяй Македонскай вайны падтрымліваў рымлян і для ўмацавання саюза ў 172 г. наведаў Рым. Чуткі пра яго сепаратныя перамовы з Персеем, хоць і малаверагодна, што мелі падставу, атручвалі яго адносіны з рымлянамі ў апошні год жыцця.
У валадаранне Эўмена былі ўзведзены амаль усе грандыёзныя збудаванні пергамскага акропаля, уключаючы знакаміты алтар Зеўса. Пры ім бібліятэка Пергама стала супернічаць з александрыйскай, што вымусіла Пталемеяў забараніць экспарт папірусу з Егіпта. У адказ на гэту меру пергамцы вынайшлі новы матэрыял, які па імі іх горада стаў звацца пергаментам.
Ключ 10
Ключ 10 (кіт. 儿 піньінь én) са значэннем «ногі, дзіця» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 52 іерогліфа з гэтым ключом (з 49 030).
Варыянты значэння
Старажытны знак адлюстроўваў чалавека падчас руху з сагнутай нагой. Іерогліф атрымаў значэнне «чалавек, шагаючы чалавек». Самастойна выкарыстоўваецца толькі ў гэтым значэнні.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 儿.
Аршан (Аларскі раён)
Аршан (Аршан) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Аляксандр Сямёнавіч Архангельскі
Аляксандр Сямёнавіч Архангельскі (, Пенза —, Масква) — расійскі пісьменнік, літаратуразнавец, педагог, філолаг, прафесар гісторыі рускай літаратуры, член-карэспандэнт Імператарскай акадэміі навук (1904).
Біяграфія
Аляксандр Сямёнавіч Архангельскі нарадзіўся 24 ліпеня 1854 года у сям’і святара ў горадзе Пенза.
Першапачатковую адукацыю атрымаў у Пензенскай семінарыі.
У 1872 годзе паступіў у Казанскі ўніверсітэт, пасля заканчэння курса ў 1876 годзе некаторы час складаўся выкладчыкам, але неўзабаве быў адкамандзіраваны на казённы рахунак у Маскву для архіўных заняткаў.
У 1882 годзе за даследаванне «Нил Сорский и Вассиан Патрикеев, их литературные труды и идеи в древней Руси» (СПб., 1882) атрымаў у Казанскім універсітэце ступень магістра рускай славеснасці і тады ж быў абраны гэтым універсітэтам дацэнтам па гэтай кафедры, а 1 кастрычніка 1884 года прызначаны экстраардынарным прафесарам.
А. С. Архангельскі прымаў актыўны ўдзел у стварэнні Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Эфрона.
Аляксандр Сямёнавіч Архангельскі памёр 24 красавіка 1926 года ў горадзе Маскве ва ўзросце сямідзесяці аднаго года.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы прысвечаны старажытнай рускай літаратуры, рускай літаратуры ХIХ стагоддзя і тэатру XVII—XVIII стагоддзяў. У кнізе «Очерки из истории западно-русской литературы XVI—XVII вв.» (1888) даследуе беларускую літаратуру. Разглядаў барацьбу з каталіцызмам на беларускіх і ўкраінскіх землях, гісторыю царкоўных брацтваў (у Вільні, Гродне, Магілёве, Брэсце, Мінску, Оршы, Пінску і іншых гарадах) і кнігадрукавання ў славян (ад Швайпольта Фіёля і Францыска Скарыны), прыводзіць спіс беларускіх кніг 14-16 стагоддзяў.
На фоне палітычнай, грамадскай, культурнай і рэлігійнай барацьбы таго часу даследуе творы палемічнай літаратуры («Апокрысіс» Х. Філалета, «Фрынас» М. Сматрыцкага, «Палінодзію», «Перастрогу» невядомага аўтара) заходне-рускіх прапаведнікаў, кнігі навучальнага характару (Л. Зізанія, П. Бярынды, М. Сматрыцкага).
Васілевіцкі раён
Васіле́віцкі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Беларускай ССР, якая існавала ў 1926—1927 і 1938—1959 гадах. Цэнтр — вёска (з 29 красавіка 1950 года — гарадскі пасёлак) Васілевічы.
Гісторыя
Раён утвораны 8 снежня 1926 года падчас другога ўзбуйнення БССР у складзе Рэчыцкай акругі. Цэнтр — вёска Васілевічы. Плошча раёна складала 980 км², 23 населеных пункты, насельніцтва 16 993 чалавек (1925). У склад раёна ўключаны 15 сельсаветаў: Бабіцкі, Васілевіцкі, Галоўкаўскі, Глінна-Слабадскі, Залатушскі (Залатухскі), Замосцеўскі, Заходскі, Зашчобскі, Кабылеўскі, Крынкаўскі, Ліскаўскі, Лозкаўскі, Маканавіцкі, Навінкаўскі і Нахаўскі. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 4 жніўня 1927 года раён скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Рэчыцкага раёна, за выключэннем Зашчобскага і Маканавіцкага сельсаветаў, якія былі перададзены ў склад Хойніцкага раёна.
20 лютага 1938 года Васілевіцкі раён утвораны зноў у складзе Палескай вобласці, у яго склад было ўключана 15 сельсаветаў: Бабіцкі, Васілевіцкі, Дуброўскі, Залатушскі (Залатухскі), Какуевіцкі, Караваціцкі, Ліскаўскі, Сведскі (Сведзельскі), Узнажскі сельсаветы Рэчыцкага раёна; Нахаўскі сельсавет Мазырскага раёна; Зеляноцкі і Ліпаўскі сельсаветы Даманавіцкага раёна; Кабылеўскі, Маканавіцкі, Хобненскі Хойніцкага раёна. 24 студзеня 1939 года Кабылеўскі сельсавет перайменаваны ў Першамайскі, а 20 красавіка 1939 года Какуевіцкі сельсавет — у Чкалаўскі. 29 красавіка 1950 года Васілевічы атрымалі статус гарадскога пасёлка, скасаваны Васілевіцкі сельсавет. 24 жніўня 1951 года Сведскі сельсавет перададзены ў склад Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года раён у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Ліскаўскі, Залатушскі, Караваціцкі, Узнажскі сельсаветы, Маканавіцкі сельсавет перайменаваны ў Васілевіцкі. 16 верасня 1959 года раён скасаваны, гарадскі пасёлак Васілевічы, Бабіцкі, Васілевіцкі (за выключэннем вёскі Навінкі), Дуброўскі, Першамайскі сельсаветы перададзены Рэчыцкаму раёну, Зеляноцкі, Ліпаўскі, Нахаўскі, Чкалаўскі, Хобненскі сельсаветы і вёска Навінкі Васілевіцкага сельсавета — Калінкавіцкаму раёну.
Патралогія
Патралогія (ад патэр айцец + логас навука): навука, якая вывучае гісторыю хрысціянскай літаратуры старажытных аўтараў (асабліва Айцоў Царквы), якія займаліся тэалогіяй.
Прадмет і мэта
Тэрмін «патралогія» упершыню ўжыў лютэранскі тэолаг Ян Герхарда ў назве працы «Patrologia sive de primitivae Ecclesiae christianae Doctorum vita ac lucubrationibus», якая была выдадзена ў Іене ў 1653 годзе. Патралогія вывучае ўсе творы літаратуры ранняга хрысціянства, якія былі напісаны аўтарамі, якія знаходзіліся ў лучнасці з маладой Царквой, а таксама адступнікамі (схізматыкамі) і ерэтыкамі. Найбольшая ўвага аддаецца так званым Айцам Царквы. Храналагічна патралогія абмежавана сёмым стагоддзем для пісьменнікаў заходняга хрысціянства і восьмым — для ўсходняга. Мэтай патралогіі з’яўляецца апісанне жыцця і дзейнасці пісьменнікаў, пацверджанне аўтэнтычнасць твораў і д.п. Некаторыя адносяць патралогію да ліку гістарычных навук або да класічнай філасофіі. Большасць навукоўцаў лічыць патралогію тэалагічнай навукай.
Айцы Царквы
У старажытным хрысціянстве айцамі (бацькамі) называлі духоўных кіраўнікоў. Настаўнікамі веры было перадусім духавенства: епіскапы, прасвітары і дыяканы. З цягам часу «айцамі» пачалі называць выдатных дзеячаў, якія адрозніваліся красамоўствам, пісалі творы пра навучанне веры. Цяпер прынята казаць пра чатыры крытэрыі, паводле якіх адносяць аўтараў да «Айцоў Царквы»: прававернасць навукі, святасць жыцця, старажытнасць, прызнанне Царквой. Да 3 ст. у творах раннехрысціянскай літаратуры пераважала грэчаская мова. З цягам часу на Захадзе пануючае месца заняла лацінская мова. Апрача таго творы такога кшаталту пісаліся па-сірыйску, па-копцку і па-армянску. Навучанне Айцоў Царквы мае вялікае значэнне для каталіцкага і праваслаўнага кірункаў хрысціянства (пасярэдне і для пратэстанцкага), бо іх праца дапамагла выкрышталізавацца веравучэнню маладой (тады непадзеленай) Царквы і погляду Царквы на пытанні маралі. Дзейнасць Айцоў Царквы залічваецца ў вялікай да Святой Традыцыі — аднаго са слупоў хрысціянскай большасці (Святая Традыцыя не прызнаецца пратэстанцкімі дэнамінацыямі). Вялікая частка Айцоў Царквы ўшаноўваецца Каталіцкай і Праваслаўнай Цэрквамі як святыя.
Храналагічны спіс пісьменнікаў ранняга хрысціянства (курсівам пазначаны ананімныя творы, у дужках — варыянты імёнаў, насупраць імя — год смерці пісьменніка).
Выбух ля расійскага пасольства ў Кабуле
Выбух ля расійскага пасольства ў Кабуле — тэрарыстычны акт, здзейснены 5 верасня 2022 года тэрарыстам-смяротнікам ля расійскага пасольства ў Кабуле, Афганістан.
Тэракт
5 верасня 2022 года ў 10 гадзін 50 хвілін па мясцовым часе супрацоўнік расійскага пасольства выйшаў да людзей у чарзе з мэтай абвясціць прэтэндэнтаў на візы. Тут жа побач з уваходам у консульскі аддзел прагрымеў выбух. Паводле версіі паліцыі Кабула, тэрарыст-смяротнік быў застрэлены ахоўнікамі пасольства, калі ён набліжаўся да брамы дыпмісіі, пасля чаго і пачуўся выбух. Праз некаторы час пасля тэракту былі ўзмоцнены меры па ахове вонкавага перыметра пасольства з прыцягненнем дадатковых сіл «талібскіх уладаў», службы разведкі і контрразведкі Афганістана.
Ахвяры
У выніку выбуху загінула не менш за 10 чалавек, у тым ліку двое супрацоўнікаў пасольства — ахоўнік і другі сакратар. Колькасць параненых вагаецца ў 15—20 чалавек.
Адказнасць
Увечары 5 верасня тэрарыстычная арганізацыя «Ісламская дзяржава» ўзяла на сябе адказнасць за тэракт ля пасольства.
Расследаванне
Праз пару гадзін пасля выбуху, афіцыйны прадстаўнік «Талібана» Забіхула Муджахід паведаміў аб пачатку расследавання абставінаў выбуху профільнымі службамі краіны.
Старшыня СК Расіі Аляксандр Бастрыкін даручыў распачаць крымінальную справу па факце гібелі супрацоўнікаў расійскай дыпмісіі.
Рэакцыя
Міністр замежных спраў Расіі Сяргей Лаўроў асудзіў напад і ўшанаваў памяць ахвяр хвілінай маўчання.
Намеснік сакратара Савета бяспекі РФ Юрый Кокаў заявіў, што выбух ля пасольства стаў следствам «паслаблення антытэрарыстычных мер». Кіраўнік Цэнтра вывучэння афганскай палітыкі Андрэй Серэнка назваў тое, што адбылося «палітычным сігналам рускім ад пакістанцаў», што «трэба сядзець ціха і не рыпацца». Першы намеснік старшыні Камітэта СФ па міжнародных справах Уладзімір Джабараў выказаў здагадку, што «хтосьці мог быць завербаваны заходнімі спецслужбамі на здзяйсненне такога дзеяння» для ўскладнення адносін Масквы і Кабула.
Старшыня МЗС Афганістана Абдул Кахар Балхі заявіў аб цесных адносінах Афганістана з Расіяй і выказаў надзею, што «негатыўныя дзеянні ворагаў» не адаб’юцца на адносінах дзвюх краін.
Балтуй
Балтуй (Балтуй) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Доня-Горыцкі ўніверсітэт
Доня-Горыцкі ўніверсітэт (Univerzitet Donja Gorica) — чарнагорская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Падгорыца.
Агульная характарыстыка
Універсітэт размешчаны ў Доня-Горыцы, прыгарадзе Падгорыцы. Універсітэт быў створаны ў 2007 годзе як другі прыватны ўніверсітэт у Чарнагорыі. Яго будынак займае плошчу 16 700 м² і ў цяперашні час уяўляе сабой найбуйнейшы прыватны аб’ект у краіне.
Карані (рака)
Даўжыня ракі 920 (690 ) км. Плошча вадазбору 97 000 км². Сярэдні расход вады каля 4800 м³/с. Выток ракі знаходзіцца ў гарах Сьера-Пакарайма. Працякае па Гвіянскаму нагор’ю ў напрамку з поўдня на поўнач. Упадае ў Арынока каля горада і порта Сьюдад-Гуаяна. На рацэ вялікая колькасць парогаў і вадаспадаў. Паводкі адбываюцца з мая па кастрычнік. Карані суднаходная на адлегласці 100 км ад вусця.
На рацэ ГЭС Макагуа, Гуры, Францыска-дэ-Міранда.
Страдзеч (прыпыначны пункт)
Стра́дзеч (, Страдичи, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Страдзеч; на лініі Брэст-Паўднёвы — Уладава, паміж прыпыначным пунктам Заказанка і прыпыначным пунктам Кодзень.
Дунавік
Ду́навік (, Дуновик) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Тызенгаўзы
Тызенгаўзы (па-польску Tyzenhauz) — шляхецкі род у ВКЛ герба «Буйвал». У 1198 браты Этэльбрэхт, фогт Тэўтонскага ордэна, і Дытрых прыбылі з Германіі (Гальштынія) у Інфлянты. У 1269 Іаган Тызенгаўз атрымаў ад полацкай князёўны Сафіі замак Кокенгаўз. Адзін з яго нашчадкаў, Рэйнальд Тызенгаўз, падстолі дэрпцкі, у 1633 перасяліўся ў ВКЛ. 16 красавіка 1667 ён быў прызначаны купішскім старостам.
Уладанні
Ліда, Паставы, Падброддзе, Вепры, Ракішкі, Купішкі, Жалудок, Камаі, Дварчаны і Іўе г.д.
Некаторыя прадстаўнікі роду
Ян Готард (?-1640), кашталян вендэнскі 1621—1634, дорпацкі ваявода 1634—1640, староста марыенбургскі, шваненбургскі, керэпэцкі
Готард Ян (?-1669), біскуп смаленскі з 1667
Юрый (?-6/7 верасня 1679), палкоўнік войска ВКЛ, мечнік ВКЛ з 1650, пасол на сойм 1662, староста рэжыцкі, руенскі, румборскі
Андрэй (?-8 лютага 1673), лоўчы ВКЛ з 1667, староста шмельтынскі, усвяцкі, вендэнскі
Рэйнальд, староста купішскі з 1667 Стэфан (?-24 снежня 1708), падстолі ВКЛ у 1687, ваявода наваградскі з 1689, староста дыяменцкі, купішскі, унук Рэйнальда.
Мікалай Паўлавіч Круцько
Мікалай Паўлавіч Круцько (нар., в. Ляскавічы, Акцябрскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне фізічнай і калоіднай хіміі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2009; чл.-кар. з 1994), доктар хімічных навук (1991), прафесар (2003).
Эўмен I
Эўмен I (Εὐμένης Α'; 263 — 241 да н.э.) — пергамскі кіраўнік з дынастыі Аталідаў. Пляменнік Філітэра.
Мікалай Паўлавіч Круцько
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут (1971).
Эўмен I
Атрымаўшы ўладу ад дзядзькі Філітэра здолеў яе ўмацаваць і пашырыць уладанні вакол Пергама. Каля 261 г. да н.э. разбіў пад Сардамі войска Антыёха I. Адбіў напад галатаў. Перад смерцю перадаў уладу стрыечнаму пляменніку Аталу.
Мікалай Паўлавіч Круцько
Біяграфія
У 1971—1981 гадах інжынер, старшы інжынер, малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута фізіка-арганічнай хіміі АН БССР. У 1981—1993 гадах старшы навуковы супрацоўнік, намеснік дырэктара, з 1993 года дырэктар Інстытута агульнай і неарганічнай хіміі НАН Беларусі.
У 2004—2010 гадах акадэмік-сакратар Аддзялення хіміі і навук аб Зямлі НАН Беларусі, адначасова з 2008 года генеральны дырэктар ДНВА «Хімічныя прадукты і тэхналогіі».
Узнагароды
Узнагароджаны Ордэнам Пашаны (2004). Удастоены звання Заслужаны дзеяч навукі (2014).
Навуковая дзейнасць
Узначальвае навуковую школу па калоіднай хіміі і фізіка-хімічнай механіцы. Ім развіты ўяўленні аб злучным, флакуліруючым і гідрафабізіруючым дзеяннем нафтавых, палімерных і павярхоўна-актыўных мадыфікатараў ў дысперсіях соляў і мінералаў, усталяваны механізм іх уздзеяння на фарміраванне кандэнсацыйна-крышталізацыйнай структуры полікрышталяў шчолачных галагенідаў. Вынікі даследавання ляглі ў аснову распрацоўкі новых тэхналогій вытворчасці і прымянення мінеральных угнаенняў на ААТ «Беларуськалій».
Даследаваў кінэтыку і механізм каталітычнага распаду вуглевадародаў, прапанаваў новыя эфектыўныя каталітычныя сістэмы, якія павышаюць выхад нізкамалекулярных алефінаў у працэсе піролізу вуглевадароднай сыравіны. Пад яго кіраўніцтвам распрацаваны навуковыя асновы атрымання катыённых бітумных эмульсій, што забяспечыла шырокае ўкараненне ў Беларусі энерга- і рэсурсазберагальных тэхналогій вытворчасці і прымянення новых матэрыялаў для рамонту і ўтрымання дарог.
Аўтар больш за 380 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфій, 87 вынаходстваў.
Тэрэза Касакоўская
Тэрэза Касакоўская, народжаная Патоцкая (каля ? — ?) — жонка камергера польскага караля Аўгуста III і гетмана вялікага літоўскага Шымана Марціна Касакоўскага.
Паходжанне
Дачка ваеннага і дзяржаўнага дзеяча Рэчы Паспалітай Міхала Патоцкага (1660—1749) і Марцыяны з Агінскіх (каля 1713 — 1766). Мела чатырох братоў і дзвюх сясцёр.
Сям’я
Першым мужам быў камергер польскага караля Аўгуста III. У іх нарадзіўся сын Ян Ежы, які памёр у дзяцінстве. Шлюб скончыўся разводам.
Другім шлюбам пабралася з гетманам вялікім літоўскім Шыманам Марцінам Касакоўскім. У іх нарадзілася дачка Наталля.
У мастацтве
Вядомы партрэт Тэрэзы Касакоўскай.
Барталамеу Дыяш
Біяграфія
Аб раннім жыцці Дыяша практычна нічога не вядома. Доўгі час яго лічылі сынам аднаго з капітанаў Энрыке Мараплаўца, але нават гэта не даказана. Звычайна дадаваемае да яго прозвішча ўдакладненне «ды Наваіш» упершыню было задакументавана у 1571 годзе, калі кароль Себасцьян I прызначыў унука Дыяша, Паўлу Дыяша ды Наваіша, губернатарам Анголы.
У юнацтве вывучаў матэматыку і астраномію ў Лісабонскім універсітэце. Маюцца згадкі пра тое, што нейкі час Дыяш служыў кіраўніком каралеўскімі складамі ў Лісабоне, а ў 1481-82 гг. удзельнічаў як капітан адной з каравэл у экспедыцыі Д’ёгу ды Азанбужа, адпраўленай для будаўніцтва форта Эльміна (Сан-Жоржы-да-Міна) на беразе Ганы.
У 1474 годзе будучы кароль Жуан II узяў пад свой асабісты нагляд партугальскі гандаль з Гвінеяй. Яго, як і Энрыке мараплаўца, займала пытанне аб тым, як далёка на поўдзень распасціраецца афрыканскае ўзбярэжжа. З гэтай мэтай на поўдзень было накіравана некалькі экспедыцый пад кіраўніцтвам вопытных капітанаў, з якіх далей за ўсё прайшоў Д'ёгу Кан, які ўсталяваў памятны знак-падран на тэрыторыі сучаснай Анголы.
Пасля таго, як Кан загінуў падчас чарговай экспедыцыі (ці, па іншай версіі, трапіў у няміласць), кароль даручыў Дыяшу заступіць на яго месца і адправіцца на пошукі шляху ў Індыю вакол Афрыкі. Экспедыцыя Дыяша складалася з трох караблёў, адным з якіх камандаваў яго брат Д’ёгу. Пад начальствам Дыяша апынуліся выдатныя мараходы, якія плавалі раней пад начальствам Кана і якія ведалі лепш іншых прыбярэжныя воды, і выбітны штурман Перу Аленкер. Агульная колькасць экіпажа складала каля 60 чалавек.
Дыяш адплыў з Партугаліі ў жніўні 1487, 4 снежня праплыў паўднёвей Кана і ў апошніх днях снежня кінуў якар у заліве св. Стэфана (цяпер бухта Лізаветы) у паўднёвай Намібіі. Пасля 6 студзеня пачаліся буры, якія прымусілі Дыяша выйсці ў адкрытае мора. Праз некалькі дзён ён паспрабаваў вярнуцца ў заліў, але зямлі не было відаць. Блуканні працягваліся да 3 лютага 1488, калі, павярнуўшы на поўнач, партугальцы ўбачылі бераг Афрыкі ўсходней ад мыса Добрай Надзеі.
Высадзіўшыся на бераг, Дыяш выявіў паселішча готэнтотаў і, паколькі тады быў дзень св. Уласія, назваў бухту імем гэтага святога. Негры, якія суправаджалі эскадру, не маглі знайсці агульнай мовы з тубыльцамі, якія спачатку рэтыраваліся, а потым паспрабавалі напасці на лагер еўрапейцаў. У ходзе канфлікту Дыяш застрэліў аднаго з тубыльцаў з арбалета, аднак астатніх гэта не спыніла, і партугальцам тэрмінова прыйшлося адчальваць. Дыяш жадаў плыць далей на ўсход, аднак па дасягненні заліва Алгоа (каля сучаснага горада Порт-Элізабэт) усе афіцэры, якія знаходзіліся пад яго камандай, выказаліся за вяртанне ў Еўропу. Матросы таксама жадалі вярнуцца дадому, у адваротным выпадку пагражаючы бунтам. Адзіная саступка, на якую яны згаджаліся — яшчэ тры дні шляху на паўночны ўсход.
Мяжою прасоўвання Дыяша на ўсход было вусце Грэйт-Фіш-Рывер, дзе ў 1938 г. быў знойдзены усталяваны ім падран. Ён павярнуў назад, перакананы, што задача экспедыцыі выканана і ў выпадку неабходнасці, абмінуўшы паўднёвы ўскраек Афрыкі, можна морам дасягнуць Індыі. Засталося толькі адшукаць гэты паўднёвы ўскраек. У маі 1488 Дыяш высадзіўся на запаветны мыс і, як лічыцца, даў яму імя мыс Бур у памяць шторма, які ледзь не загубіў яго. Пасля кароль, які ўскладаў на адкрыты Дыяшам марскі маршрут у Азію вялікія надзеі, пераназваў яго ў мыс Добрай Надзеі.
Дыяш вярнуўся ў Еўропу ў снежні 1488, правёўшы ў плаванні 16 месяцаў і 17 дзён, і, відаць, атрымаў указанні трымаць сваі адкрыцці ў тайне. Звестак пра абставіны яго прыёму пры двары не захавалася. Кароль чакаў навінаў ад прасвітара Яна, да якога сушай быў накіраваны Перу ды Ковільян, і марудзіў з фінансаваннем новых плаванняў. Толькі пасля смерці Жуана II, праз 9 гадоў пасля вяртання Дыяша, партугальцы нарэшце падрыхтавалі экспедыцыю ў Індыю. На чале яе быў пастаўлены Васка да Гама. Дыяшу даверылі кіраваць будаўніцтвам караблёў, паколькі ён на асабістым вопыце ведаў, якія канструкцыі судна патрэбныя для плавання ў водах Паўднёвай Афрыкі. Згодна з яго распараджэннямі, касыя ветразі былі замененыя на прастакутныя, а корпусы караблёў будаваліся з разлікам на малое ўляганне і вялікую астойнасць. Таксама, па ўсёй верагоднасці, менавіта Дыяш даў Васка да Гаме савет, плывучы на поўдзень, пасля Сьера-Леонэ выдаліцца ад берагоў і зрабіць крук па Атлантыцы, паколькі ведаў, што менавіта так можна абыйсці паласу неспрыяльных вятроў. Дыяш суправаджаў яго да Залатога берага (Гвінея), а далей накіраваўся ў крэпасць Сан-Жоржы-так-Міна, камендантам якой быў прызначаны.
Калі да Гама вярнуўся і пацвердзіў вернасць здагадак Дыяша, у Індыю быў падрыхтаваны больш магутны флот на чале з Кабралам. У гэтым падарожжы Дыяш камандаваў адным з караблёў. Ён удзельнічаў у адкрыцці Бразіліі, аднак падчас пераходу ў бок Афрыкі разгулялася бура і яго судна было незваротна страчана. Такім чынам, ён загінуў у тых самых водах, якія прынеслі яму славу. Унук Барталамеу Дыяша — Паўлу Дыяш ды Наваіш — стаў першым губернатарам Анголы і заснаваў там першае еўрапейскае паселішча — Луанду.
IC 1940
IC 1940 — галактыка тыпу SBab у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ярашоўка (Крупскі раён)
Ярашо́ўка (, Ерошовка) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета. У калгасе "Колас"
Гісторыя
Вядома з 18 ст.У 1772 г. 8 двароў, 42 жыхары, уласнасць Агінскіх. У пачатку 19 ст. вёска Бобрскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні. У 1897 г. фальварак, 4 двары, 51 жыхар. У 1909 г. засценак, 5 двароў, 51 жыхар. З 20.08.1924 г. ў складзе Бобрскага сельсавета Крупскага раёна. На 01.01.1998 г. 12 гаспадарак, 17 жыхароў.
Отторженная возвратих
«Отторженная возвратих» ( — адрынутае вярнула) — дэвіз часоў расійскай імператрыцы Кацярыны II, звязаны з падзеламі Рэчы Паспалітай і далучэннем заходнерускіх зямель да Расійскай імперыі. У ім было адлюстравана бачанне гэтых падзей расійскім бокам як справядлівае і легітымнае вяртанне ў склад адзінай Рускай дзяржавы аднятых зямель Старажытнай Русі. Далучэнне да Расіі заходнерускіх зямель успрымалася ў рамках дзяржаваўтваральнай канцэпцыі трыадзінага рускага народа і разглядалася як працяг векавога працэсу збірання рускіх зямель. Відаць, фраза адсылае да фармулёўкі імператрыцы ў «Маніфесце з нагоды далучэння да Расіі губерні Ізяслаўскай, Брацлаўскай, Мінскай» 1793 года, дзе гаворыцца, што падзел Рэчы Паспалітай дазволіў Расіі «вярнуць ёй старажытны яе здабытак, большай часткай аднавернае з намі насельніцтва, ад продкаў нашых у часы ўнутраных мецяжоў і знешніх нашэсцяў несправядліва адрынутае, (…) без стрэлу далучыць».
Фраза на царкоўнаславянскай мове была выгравіравана па загадзе імператрыцы на памятных медалях, які выдавалія рускім ваенным за заслугі ў здушэнні паўстання Касцюшкі. Акрамя гэтага, яна была высечана на помніку Кацярыне II у Вільні. Рускі гісторык Міхаіл Каяловіч лічыў, што выбіты на медалі з нагоды падзелаў Польшчы «знакаміты выраз» отторженная возвратихъ ёсць цалкам натуральным і законным абазначэннем векавога працэсу паміж Расіяй і Польшчай вакол Заходняй Расіі, якую Расія заўсёды разглядала як сваю зямлю і заўсёды нагадвала пра гэта Польшчы.
Характэрна, што пасля прыняцця Свяшчэнным Сінодам у 1839 годзе рашэння аб далучэнні Грэкакаталіцкай царквы да Рускай праваслаўнай царквы на адмыслова адлітым памятным залатым медалі было напісана: «Отторгнутые насилием (1596), воссоединены любовию (1839)» (Адрынутыя гвалтам (1596), уз'яднаны любоўю (1839)), дзе 1596 год адсылаў да заключэння Берасцейскай царкоўнай уніі.
Георгій Георгіевіч Шанько
Георгій Георгіевіч Шанько (, г. Навагрудак, Гродзенская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне дзіцячай неўралогіі, заснавальнік навукова-практычнай школы дзіцячых неўролагаў Беларусі. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
У 1958 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут.
З 1965 года па 1980 год працаваў у Беларускім НДІ неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі. Уз­на­чаль­ваў ка­фед­ру дзі­ця­чай не­ўра­ло­гіі Бел­МА­ПА 31 год, з 1980-га.
Узнагароды
Заслужаны дзеяч навукі Беларусі, выдатнік аховы здароўя Беларусі і СССР, лаўрэат прэміі НАН Беларусі (1997).
Казале-Марытыма
Насельніцтва складае 1005 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 70 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 56040. Тэлефонны код — 0586.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ключ 11
Ключ 11 (кіт. 入 піньінь rù) са значэннем «уваходзіць» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 28 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49 030).
Варыянты значэння
Старажытны знак адлюстроўваў уваход. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «уваходзіць, трапляць, уступаць, захадзіць» і інш.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 入.
Анцілеўскі
Анціле́ўскі — прозвішча.
Уладзімір Уладзіміравіч Клічко
Уладзімір Уладзіміравіч Клічко (Володимир Володимирович Кличко;, Сяміпалацінск, Казахская ССР) — украінскі баксёр-прафесіянал, які выступае ў цяжкай вагавой катэгорыі. Алімпійскі чэмпіён 1996 года ў суперцяжкай вагавой катэгорыі (звыш 91 кг). Чэмпіён свету па боксе сярод прафесіяналаў па версіях WBO (2000—2003, 2008-н.в.), IBF (2006-ч.ч.), IBO (2006-с.ч.), IBC (2009-с.ч.).
Малодшы брат прафесійнага баксёра Віталя Клічко.
Аляксандраўск (Іркуцкая вобласць)
Аляксандраўск (Александровск) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Авангард
Аванга́рд (Avant-garde, «перадавы атрад») — абагульняючая назва плыняў у еўрапейскім мастацтве, што ўзніклі на рубяжы XIX і XX стагоддзяў, выяўлена ў палемічна-баявой форме (адсюль само імя, узятае з ваенна-палітычнай лексікі). Яго часовымі рамкамі прынята лічыць перыяд з 1870 па 1938 год. Авангард характарызуецца эксперыментальным падыходам да мастацкай творчасці, які выходзіць за рамкі класічнай эстэтыкі, з выкарыстаннем арыгінальных, наватарскіх сродкаў выражэння, падкрэсленым сімвалізмам мастацкіх вобразаў.
Паняцце авангард у вялікай ступені эклектычна па сваёй сутнасці. Гэтым тэрмінам пазначаюць цэлы шэраг школ і напрамкаў у мастацтве, часам маюць дыяметральна процілеглую ідэйную аснову.
Авангард у выяўленчым мастацтве
У гісторыі выяўленчага мастацтва Авангард азначаны як мастацкі напрамак пачатку XX стагоддзя і таму звязаны з мадэрнам і мадэрнізмам, а таксама з іншымі плынямі, такімі як:
Авангард у літаратуры
Да яскравых прадстаўнікоў авангарднага мастацтва можна аднесці:
Аляты
Аляты (Аля́ты) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Нова Дэмба (гміна)
Но́ва Дэ́мба (Nowa Dęba) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарнабжэгскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нове Дэмбе. Плошча гміны складае 142,52 км². Станам на 2010 год у гміне Нова Дэмба пражывалі 18 197 чалавек, шчыльнасць — 135,19 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Ельніца (Весялоўскі сельсавет)
Е́льніца (, Ельница) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Весялоўскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Хаўхоліцкага сельсавета.
Еўлахі
Еўлахі́ (, Евлахи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 7 чэрвеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Еўлахоўскага сельсавета, у 1924—1939 гадах яго цэнтр, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Сусветны снукерны рэйтынг у сезоне 2017/2018
Сусветны рэйтынг снукерыстаў у сезоне 2017/2018: Сусветны рэйтынг для ўсіх прафесійных гульцоў, якія кваліфікаваны на сезон 2017/2018, прадстаўлены ніжэй. Рэйтынг уяўляе сабой суму набраных ачкоў на рэйтынгавых і нізкарэйтынгавых турнірах за два гады. З сезона 2014/2015 была ўведзена грашовая сістэма падліку рэйтынгавых балаў, што азначае, што рэйтынгавыя ачкі эквівалентныя суме заробленых снукерыстам за два апошнія гады грошай за некаторымі выняткамі. У пэўны момант ачкі, набраныя у пазамінулым сезоне адымаюцца, і пасля кожнага турніру бягучага сезона набраныя ачкі дадаюцца. Наступная табліца дэманструе рэйтынгі пасля кожнага рэйтынгавага турніру.
Топ-64 гэтага рэйтынгу ў канцы сезона, а таксама ўсе снукерысты, якія атрымалі двухгадовую прафесійную картку ў гэтым сезоне, застаюцца ў мэйн-туры на наступны сезон.
Уладзіслаў Іосіфавіч Нядзведскі
Уладзіслаў Іосіфавіч Нядзведскі (, вёска Рахавічы, Салігорскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Бацькі загінулі ў 1943 г. У першыя пасляваенныя гады выхоўваўся ў Мікашэвіцкім дзіцячым доме, у 1948—1950 гг. працаваў там старшым піянерважатым. Скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1955). Выкладаў беларускую мову і літаратуру ў Гайнаўскай сярэдняй школе на Лагойшчыне (1955—1958), працаваў на Беларускім тэлебачанні (1958—1960), у часопісе «Маладосць» (1960—1968), з 1972 г.— у выдавецтве «Мастацкая літаратура». Член СП СССР з 1958 г.
Творчасць
Першы верш надрукаваў у 1949 г., у рэспубліканскім друку — у 1952 г. Аўтар зборнікаў паэзіі «Вясновыя барозны» (1958), «Запрашэнне» (вершы і паэма, 1960), «У лясной старане» (1962), «Размова з адсутнымі» (1969), аповесці «Хлопцы з другога корпуса» (1964), «Капронавыя галёшы» (гумарыстычныя апавяданні, 1964). «Начная пагоня» (апавяданні, гумарэскі, аповесць, 1966). Для дзяцей выдаў кніжку «Сто братоў і сясцёр» (вершы і паэма, 1960) і паэму «Сыны Кастрычніка» (1969). У 1976 г. выйшла «Выбранае», у 1988 г.— кніга паэзіі «Такія і думы і словы».
Этна
Этна — дзеючы стратавулкан, размешчаны на ўсходнім узбярэжжы Сіцыліі, недалёка ад гарадоў Месіны і Катаніі. Гэта найбольш высокі дзеючы вулкан у Еўропе.
Назва
Назва «Этна» арабскага паходжання і перакладаецца як «Гара агню».
Прырода
Вышыня Этны змяняецца ад вывяржэння да вывяржэння. Так, у цяперашні час вулкан на 21,6 м ніжэй, чым быў у 1865 годзе. Этна — самая высокая гара Італіі на поўдзень ад Альпаў, яна займае тэрыторыю плошчай 1250 квадратных кіламетраў. Такім чынам, Этна — самы вялікі актыўны вулкан Італіі, пераўзыходзіць свайго бліжэйшага «суперніка» Везувія больш, чым у 2,5 разы.
Конус вулкана з пакатымі схіламі, складзены пераважна з трахітаў, далерытаў і базальтаў. Дыяметр кратара каля 400 м, шматлікія бакавыя кратэры, застылыя лававыя патокі. Найбольш моцнае вывяржэнне адбылося ў 1669 годзе. Паміж вывяржэнням назіраецца выдзяленне газаў і пары, частыя землетрасенні.
Да вышыні 800—900 м — палі, сады. вінаграднікі, вышэй міжземнаморскія хмызнякі і лясы. Вышэй за 1500 м на працягу некалькіх месяцаў Этна ўкрыта снегам.
Якуб Тэадор Кунцэвіч
Трымаў Каняўскае і Дубіцкае староствы ў Лідскім павеце (1627).
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Кунцэвічаў герба «Лебедзь», сын Мацея, уладара Ганушышак.
Займаў шэраг дзяржаўных пасад, у тым ліку пісара земскага (1635—1638), харунжага (1638—1652) і падкаморага (1652—1661) лідскага. Іменаваны ў 1661 годзе кашталянам менскім, 11 чэрвеня 1661 года прызначаны кашталянам жамойцкім.
Тройчы браў шлюб: першы раз з дачкой кухмістра і ўдавой каняўскага старосты Рамана Валовіча Галінай з Сапегаў, якая памерла бяздзетнай. З другой жонкай, Альжбетай з Сапегаў, меў сына Яна Валерыяна. Трэці раз ажаніўся з Феліцыянай Крысцінай з Войнаў, дзеля якой у 1664 годзе спагнаў права супольнага валодання на Каняўскім і Дубіцкім староствах. Меў з ёю сына Дамініка, які ў 1689 годзе ў тэстаменце запісаў Шпакаў базылянам.
Прыведзены ў картцы партрэт у наш час захоўваецца ў Львове (Украіна).
Катанія
Катанія (Catania, Catania) — горад-порт у італьянскім рэгіёне Сіцылія, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Горад размешчаны на ўсходнім узбярэжжы вострава Сіцылія ля падножжа вулкана Этна. Насельніцтва — 294 756 чалавек (2010).
Заступнікам горада лічыцца Св. Агата. Свята горада 5 лютага.
Гісторыя
Катанія была заснавана ў 729 годзе да н.э. грэчаскімі каланістамі, якія прыбылі сюды з эўбейскага горада Халкіда. Выхадцам горада быў яго паўлегендарны заканадавец Харонд, чые законы адрозніваліся надзвычайнай суровасцю, але былі прыняты ў іншых халкідскіх калоніях Італіі і Сіцыліі пад назвай «халкідскія пастановы».
У 476 годзе да н.э. горад быў заваяваны Гіеронам I, жорсткім сіракузскім тыранам, які выгнаў жыхароў і пераназваў яго ў Этну. Пасля смерці тырана людзі перасяліліся назад і вярнулі Катаніі яе першапачатковую назву. Аднак перыяд незалежнасці быў кароткім: у 403 годзе да н.э. іншы кіраўнік Сіракузаў падпарадкаваў сабе горад, а яго жыхароў прадаў у рабства. Археалагічным помнікам гэтай эпохі з'яўляецца статуя Коры (Персефоны) з паходняй.
Амаль 150 гадоў Катанія знаходзілася ў залежнасці ад Сіракузаў. У 263 годзе да н.э. падчас першай Пунічнай вайны горад быў захоплены рымлянамі і аж да V стагоддзя ўваходзіў у склад Рымскай імперыі. Гэтыя некалькі стагоддзяў сталі перыядам росквіту эканомікі і культуры. Тут быў пабудаваны форум, разваліны якога захаваліся каля двара Сан-Панталеонэ, цырк для спаборніцтваў на калясніцах, тэатр і адэон, у паўночнай частцы — амфітэатр. Да гэтага ж перыяду адносіцца стварэнне сістэмы водазабеспячэння, што гаворыць пра высокі ўзровень жыцця гараджан.
Пасля падзення Рыма горадам кіравала Візантыйская імперыя. У 827 годзе на Сіцыліі высадзіліся арабы, а пазней, у 1071 годзе, іх выцеснілі нарманы пад правадырствам Ражэра I.
У 1169 годзе Катанія была разбурана моцным землетрасеннем. Праз трыццаць гадоў улады горада падтрымалі Атвіляў у барацьбе супраць Генрыха VI, сына Фрыдрыха Барбаросы. У адказ войска імператара захапілі і спалілі частку горада, у тым ліку кафедральны сабор. Падчас кіравання Фрыдрыха II Катанія нарэшце вызвалілася ад феадальнай залежнасці (1240).
У 1347 годзе ў выніку эпідэміі чумы горад практычна спусцеў.
Пацверджаннем культурнага статусу Катаніі можна лічыць адкрыццё тут першага на Сіцыліі ўніверсітэта (1434).
У XIX стагоддзі Катанія паўставала супраць Бурбонаў у 1837 і 1848 гг, а пазней увайшла ў склад Аб'яднанай Італіі. З гэтага перыяду горад хутка развіваўся, трохі запаволіўшы рост толькі падчас Другой сусветнай вайны. Апошнія некалькі дзесяцігоддзяў у Катаніі ствараецца высокатэхналагічная вытворчасць, таму яе часам называюць еўрапейскай Сіліконавай далінай.
IC 1941
IC 1941 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віктар Іванавіч Карака
Віктар Іванавіч Кара́ка (нар., ) — беларускі архітэктар. Член праўлення Беларускага саюза архітэктараў, лаўрэат Прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1980), кіраўнік творчай майстэрні архітэктара Карака В. І.
Біяграфія
У 1966—1972 гадах вучыўся ў БПІ (выкладчыкі А. П. Воінаў, Л. М. Рымінскі і інш.), дыпломны праект — аэрапорт у Мінску. У 1972—1976 гадах у інстытуце «Белдзяржпраект». З 1975 года член Беларускага саюза архітэктараў. У 1976—1985 гадах у БелНДІПгорадабудаўніцтва (кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік майстэрні). У 1985—1998 гадах зноў у інстытуце «Белдзяржпраект» (галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік аддзела), адначасова з 1989 года кіраўнік творчай майстэрні пры Саюзе архітэктараў Беларусі.
З 1998 года кіраўнік уласнай творчай майстэрні архітэктара Карака В. І. З 2003 года выкладае праектаванне на архітэктурным факультэце Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. З 2005 года член праўлення Беларускага саюза архітэктараў.