cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вітольд Францавіч Ашмарын
Біяграфія
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі захапляецца кіно — сумесна з рэжысёрам У. Гардзіным утварыў «групу левых» (вядомая «Кинопятёрка»). Працаваў у Саюзе кінаработнікаў, член калегіі Кінакамітэта. У 1918—1920 гадах — кансультант па кіно пазашкольнага аддзела Наркамасветы, член калегіі Усерасійскага фотакінааддзела, потым загадчык аддзеламі мастацтва, рабочага жыцця і партыйнай жыцця рэдакцыі «Известий ВЦИК», літаратурны супрацоўнік выдавецтва «Недра» сцэнарыст фільмаў «Скрадзенае юнацтва» (1917), «Азіадэ» (1918), «Дзевяноста шэсць» (1919).
З 1920 у БССР. У 1920—1921 — член Прэзідыума і сакратар ЦВК Беларусі, член кантрольнай камісіі КП Беларусі, рэдактар ​​партыйнага органа «Звязда» , член Калегіі ЧК Беларусі. У пачатку 1921 прызначаны адказным кіраўніком БелРОСТА. Арганізатар і першы кіраўнік Беларускага аддзялення Расійскага тэлеграфнага агенцтва, член калегіі Дзяржаўнага выдавецтва БССР (1921). З верасня 1921 года — член Сібірскага бюро ЦК РКП(б), рэдактар ​​газеты «Советская Сібір». У 1922 — старшыня Камісіі дапамогі галадаючым пры ВЧК. З сакавіка 1922 года па люты 1924 — начальнік Інфармацыйнага аддзела Сакрэтна-аператыўнага кіравання ГПУ — АГПУ. У красавіку 1924 адкамандзіраваны на працу ў ЦК РКП(б).
Пакутаваў наркатычнай залежнасцю (морфій), скончыў жыццё самагубствам — застрэліўся з імянной зброі на лаўцы Пятроўскага парку, любімага месца маскоўскіх сімвалістаў.
Галіна Іванаўна Сяржаніна
Галіна Іванаўна Сяржа́ніна (,  —, ) — вучоны, ў галіне мікалогіі, кандыдат біялагічных навук (1962).
Біяграфія
Г. І. Сяржаніна нарадзілася ў Мінску, у сям’і біёлагаў. У 1949 годзе скончыла школу, у 1954 годзе — біялагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1956 года ў аспірантуры пры Інстытуце біялогіі АН БССР да В. Ф. Купрэвіча. У 1962 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Съедобные и ядовитые грибы БССР порядка Agaricales и их хозяйственное значение». З 1959 г. працавала ў Інстытуце эксперыментальнай батанікі АН БССР старшым навуковым супрацоўнікам, выконваючым абавязкі загадчыка лабараторыі, з 1966 года — старшы навуковы супрацоўнік лабараторыі сістэматыкі ніжэйшых раслін.
У 1988 годзе Г. І. Сяржаніна выйшла на пенсію.
Радова Малэ (гміна)
Радо́ва Ма́лэ (Radowo Małe) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лабэзскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радове Малэ. Плошча гміны складае 180,4 км². Станам на 2007 год у гміне Радова Малэ пражывалі 3,688 чалавек ., шчыльнасць — 20,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Наоміці Уэда
Наоміці Уэда (植田 直通; нар. ) — японскі футбаліст. У 2017—2021 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Нацыянальны цэнтр выканальніцкіх мастацтваў
Нацыянальны цэнтр выканальніцкіх мастацтваў, спачатку які задумваўся як Вялікі нацыянальны оперны тэатр і ў прастамоўі званы «Яйкам», — оперны тэатр плошчай 200 000 кв. м, размешчаны ў непасрэднай блізкасці ад плошчы Цяньаньмэнь і Дому народных збораў у Пекіне. Уяўляе сабой эліпсоідны купал са шкла і тытану, які ўздымаецца пасярод штучнага возера Чжунаньхай. Тры галоўныя залы тэатра здольныя змясціць не меней 6500 гледачоў.
Рычардас Гавяліс
Ры́чардас Гавя́ліс (Ričardas Gavelis;,  — , ) — літоўскі пісьменнік, драматург, публіцыст, сцэнарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Вільнюсе. Скончыў школу ў Друскінінкаі ў 1968, у 1968—1973 вучыўся на фізічным факультэце Вільнюскага ўніверсітэта, потым у 1973—1977 быў супрацоўнікам у Інстытуце фізікі Літоўскай АН. У 1978—1980 працаваў у рэдакцыі літоўскага навукова-папулярнага журнала «Mokslas ir gyvenimas» і ў літаратурным часопісе «Pergalė». У постсавецкі час друкаваўся як калумніст ды публіцыст у газеце «Respublika» і ў штотыднёвіку «Veidas».
Нацыянальны цэнтр выканальніцкіх мастацтваў
Архітэктарам выступіў француз Поль Андро; будаўніцтва працягвалася са снежня 2001 года па снежань 2007 года. Збудаванне такога велічэзнага футурыстычнага будынка ў гістарычным цэнтры кітайскай сталіцы выклікала вялікія спрэчкі як з пункту гледжання яго неадпаведнасці гарадскому асяроддзю, так і па прычыне надмерных і ўвесь час узрастаючых падчас будаўніцтва выдаткаў.
Рычардас Гавяліс
Біяграфія
Памёр раптоўна праз сардэчны прыступ. Пахаваны на Антакальніскіх могілках.
Творчасць
Гавяліс пачаў публікавацца ў савецкі час, дэбютаваўшы ў 1976 зборнікам апавяданняў «Непачаўшыся сьвята» (Neprasidėjusi šventė), але шырокае прызнанне атрымаў аповесцю «Віленскі покер» (1989). «Віленскі покер» фармулюе ды прагаворвае базавыя пытанні літоўскай ідэнтычнасці, таксама і пакутныя ды непрыемныя нацыянальнай гордасці. Разам з гэтым, аповесць увабрала тэхніку магічнага рэалізму ды, змяшчае шмат эротыкі, дэтэктыўных элементаў і дасканала адлюстроўвае жыццё касмапалітычнай Вільні 1960-1980х гадоў.
Кніга была перакладзеная на латышскую (1995), англійскую (2009), македонскую (2013), французскую (2015), беларускую (2018), польскую (2019), украінскую (2020).
Вільнюскі цыкл прадоўжылі аповесці «Вільнюскі джаз» (1993), «Апошняе пакаленне людзей на Зямлі» (1995), «Квартэт страчаных думаў» (1999), «Сем спосабаў самагубства» (1999). Дзве апошніх аповесці атрымалі ў 2000 годзе ўзнагароду Вільнюскага клуба і Вільнюскага тэлебачаньня.
Пяру Гавяліса належаць тры дзеятворы: «Inadaptatus» (1976), «Віры» (1977), «Трыюмвірат» (1986).
У 1980 Гавяліс таксама выступіў як сцэнарыст фільма «Спаборніцтва з 9 да 9», у 1990 ён напісаў сцэнарый да кароткаметражнага дэтэктыўнага фільма «Двайнік», у 2005 па яго сцэнарыі выйшаў англійска-літоўскі фільм «Лес багоў» па аднайменнай аповесці Баліса Сруогі.
Адкрыты чэмпіянат Паўночнай Ірландыі па снукеры 2016
Адкрыты чэмпіянат Паўночнай Ірландыі 2016 (Northern Ireland Open 2016) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 14 па 20 лістапада 2016 года ў «Titanic Exhibition Centre», у Белфасце, Паўночная Ірландыя. Прызавы фонд турніру склаў £366,000, з якіх £70,000 атрымаў пераможца. Турнір стаў другім спаборніцтвам новай «Серыі хатніх нацый», якая была заснавана ў сезоне 2016/2017 і ўключала ў сябе таксама адкрыты чэмпіянат Англіі, адкрыты чэмпіянат Шатландыі і адкрыты чэмпіянат Уэльса, а таксама першым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Паўночнай Ірландыі.
Першым пераможцам турніру стаў Марк Кінг, які перайграў на сваім шляху да тытула Ігара Фігейрэду (4:1), Ляна Вэньбо (4:2), Фергала О'Браена (4:0), Курта Мэфліна (4:2), Хусэйна Вафаі Аюры ў чвэрцьфінале (5:3), Кайрэна Уілсана ў паўфінальным матчы (6:2) і Бары Хокінса ў фінальным паядынку (9:8). Такім чынам, 42-гадовы англічанін, які выйшаў у рэйтынгавы фінал упершыню з 2004 года, выйграў свой першы рэйтынгавы турнір у кар'еры, а таксама падняўся ў рэйтынгу з 35-й на 22-ю пазіцыю. Апроч таго, Кінг, якому было 42 гады і 7 поўных месяцаў, стаў самым узроставым пераможцам рэйтынгавага спаборніцтва з 1989 года (калі Даг Маўнджой перамог на Класік ва ўзросце 46 гадоў і 7 поўных месяцаў).
Прызавыя грошы
Спонсарам першага адкрытага чэмпіянату Англіі стала кампанія Coral. Прызавы фонд турніру склаў £366,000, а першы прыз — £70,000.
Згодна з рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста адлюстроўвае суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Паўночнай Ірландыі 2016 прынялі ўдзел 119 прафесійных снукерыстаў, а таксама 9 аматараў, запрошаных на свабодныя месцы ў сетцы турніру.
Самым узроставым удзельнікам адкрытага чэмпіянату Паўночнай Ірландыі стаў 54-гадовы Джымі Уайт. Найджэлу Бонду падчас турніру было 50 гадоў, а Алексу Боргу, Джо Свэйлу, Кену Доэрці і Патрыку Уолесу — па 47. Самым маладым снукерыстам на турніры стаў 16-гадовы Янь Бінтаа. Чжоу Юэлуну было 18 гадоў, а Вану Юйчэню і Чжаа Сіньтуну — па 19.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў адкрытага чэмпіянату Паўночнай Ірландыі 2016.
North American Aviation
«Норт-Аме́рыкан Авіе́йшн» (North American Aviation), колішняя авіяцыйная і авіякасмічная кампанія ў ЗША, заснаваная Клементам Кізам (снежань 1928). Кампанія існавала самастойна да сакавіка 1967 года, калі аб’ядналася з кампаніяй «Роквел», утвараючы «Норт-Амерыкан-Роквел».
Падчас 2-й сусветнай вайны кампанія выпусціла рад удалых і шырокаўжываных канструкцый (T-6, B-25, P-51). Пасля вайны справы кампаніі пагоршыліся, колькась занятых паменшала з ваеннага піку 91 да 5 тысяч (1946), а колькасць заказаў з 8 (1945) да 24 (1946) тысяч. Аднак, кампанія хутка акрыяла (аб’ёмы продажаў у канцы 1952 перавысілі 315 млн. USD), і выпусціла рад удалых і вядомых узораў рэактыўных баявых самалётаў (AJ, B-45, F-86, F-100), пашырыла вытворчыя магутнасці на былыя заводы кампаній «Кёрціс-Райт» (Каламбас, Агая) і «Кансалідэйтад-Валці» (Даўні, Каліфорнія), пабудавала новы завод у Даўні (1948). Структура кіраўніцтва, якая была прынятая ў чэрвені 1948 года, захоўвалася да 1980-х гадоў — прэзідэнт (CEO з 1960) Лі Атвуд, старшыня і CEO Кіндэльбергер.
З 1960 года кампанія засяродзілася на ўдзеле ў касмічнай праграме ЗША, атрымліваючы кантракты на выпуск месяцавага модулю КК «Апалон» (1961) і значны ўдзел у выпуску ракеты-носьбіта «Сатурн-5». Тэхнічныя і кіраўнічыя цяжкасці, напатканыя кампаніяй у час выканання гэтых заказаў, абумовілі яе зліццё, прапанаванае яшчэ раней, з «Роквелам» у сакавіку 1967 года. Новая кампанія атрымала назву «Норт-Амерыкан-Роквел», і была купленая ў 1996 годзе «Боінгам».
Першыя прадукты: самалёты GA-15 і GA-16, BC-1 (першы баявы самалёт).
Некаторыя вядомыя і шырокаўжываныя прадукты: самалёты O-47, NA-16/BT-9, SNJ/T-6 «Тэксан»/«Харвард», B-25 «Мічал», P-51/F-51 «Мустанг», P-82/F-82 «Твін Мустанг»; AJ «Сэвідж», B-45 «Тарнада», F-86 «Сейбар», F-100 «Супер Сейбар», A-5 «Віджылент», T-2 «Бакай», T-39, OV-10 «Бронка», X-15; удзел у акетна-касмічных праграмах «Апалон» і «Сатурн-5».
Нермін Нефтчы
Хайрые Айшэ Нермін Нефтчы (Hayriye Ayşe Nermin Neftçi; 1924, Канстанцінопаль, Турцыя — 20 жніўня 2003, Бадрум, Мугла, Турцыя) — турэцкі юрыстка і палітык. Міністр культуры Турцыі (1974—1975).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1924 годзе ў Стамбуле. Скончыла юрыдычны факультэт Анкарскага ўніверсітэта.
У 1969 годзе была абрана членам Вялікага Нацыянальнага сходу ад Муша. Стала першай жанчынай, абранай у вялікі нацыянальны сход ад усходніх ілаў Турцыі. Таксама была абраная намеснікам старшыні Вялікага Нацыянальнага сходу. Яна стала першай жанчынай, якая займала гэтую пасаду. Не балатавалася на парламенцкіх выбарах 1973 года, але ўвайшла ва ўрад Садзі Ырмака ў якасці міністра культуры. Займала гэтую пасаду з 17 лістапада 1974 года па 31 сакавіка 1975 года.
Прымала ўдзел у галасаванні, якое адбылося 24 красавіка 1972 года, па пытанні пакарання траіх членаў Народна-вызваленчай арміі Турцыі, арыштаваных пасля перавароту 12 сакавіка 1971 года. Нефтчы была сярод 48 парламентарыяў, якія прагаласавалі супраць, за прагаласавалі 273 чалавекі. Пасля падпісання прысуду ўсе трое былі павешаны 6 мая 1972 года. Гэта пакаранне на доўгі час стала прадметам гарачых спрэчак.
Пісала артыкулы і вяла калонкі ў шэрагу перыядычных выданняў. Напісала кнігу пра структуру турэцкай мовы, і фальклор іракскіх туркменаў Кіркука.
Памерла 20 жніўня 2003 года ў Бадруме. У яе было два сыны, Саліх (1947—2009) і Сінан.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Шклоўскага раёна
Гісторыка-культурныя каштоўнасці Шклоўскага раёна — аб’екты архітэктуры, археалогіі, гісторыі і мастацтва, помнікі горадабудаўніцтва і запаведныя мясціны на тэрыторыі Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікі Беларусь.
У Шклоўскім раёне гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 89 аб’ектаў, з якіх 71 — помнікі археалогіі, 11 — помнікі архітэктуры, 7 — помнікі гісторыі.
86 аб’ектаў — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння, 3 аб’екты — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэспубліканскага значэння.
Беларуская служба «Радыё Швецыя»
Беларуская служба «Радыё Швецыя» вяшчала на беларускай мове з тэрыторыі Швецыі, уваходзіла ў структуру замежнага вяшчання.
Шведскае радыё распачало вяшчанне на замежжа ў 1938 годзе. Першыя праграмы былі на шведскай мове. Уласна Канал замежнага вяшчання Шведскага радыё (Radio Sweden) існуе з 1939, калі ў эфір выйшлі перадачы на англійскай мове. Першая праграма на беларускай мове выйшла 7 лістапада 2004.
Беларуская служба «Радыё Швецыя» выходзіла ў эфір 4 разы на тыдзень на кароткіх хвалях. Адпаведныя праграмы можна было слухаць таксама праз Інтэрнэт.
Супрацоўнікі Беларускай службы «Радыё Швецыя» ў сваіх нарысах і рэпартажах асвятлялі падзеі ў Швецыі, а таксама беларуска-шведскія дачыненні. У чэрвені 2009 года новы кіраўнік міжнароднага канала «Радыё Швецыя» Інгемар Лёфгрэн абвясціў пра намер спыніць вяшчанне беларускай перадачы. Гэтае рашэнне было негатыўна ўспрынятае беларускай дыяспарай, а таксама слухачамі ў Беларусі, Згуртаваннем беларусаў свету «Бацькаўшчына», Таварыствам беларускай мовы. Шведскія студэнты стварылі сайт па зборы подпісаў супраць закрыцця беларускае службы. 1 верасня 2009 Беларуская служба «Радыё Швецыя» спыніла сваё існаванне.
Карл IV Прыгожы
Карл IV Прыгожы (фр. Charles IV le Bel; 18 чэрвеня 1294, Клермон — 1 лютага 1328, Парыж) — французскі кароль у (1322—1328 гадах). Апошні прадстаўнік дынастыі Капетынгаў на французскім троне.
Радваніцы (гміна)
Радвані́цы (Radwanice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Палькавіцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радваніцах. Плошча гміны складае 83,97 км². Станам на 2014 год у гміне Радваніцы пражывалі 4702 чалавекі, шчыльнасць — 55,97 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Поста
Поста (Posta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 766 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 66 км². Паштовы індэкс — 2019. Тэлефонны код — 0746.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пушчына
Пушчына (Пу́щино) — горад у Серпухаўскім раёне Маскоўскай вобласці. Цэнтр біялагічных даследванняў РАН, у горадзе знаходзяцца 9 навукова-даследчых інстытутаў, філіял МДУ, радыёастранамічная абсерваторыя, Пушчынскі дзяржаўны ўніверсітэт. Насельніцтва 20,1 тыс. чал. (2005). Размешчаны на рацэ Ака.
IC 2010
IC 2010 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Салава (Драгічынскі раён)
Са́лава (, Салово) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Да 9 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Гошаўскага сельсавета, да 8 сакавіка 1960 года — у склад Ліпнікаўскага сельсавета.
Мангістау (сяло)
Мангістау (Маңғыстау) — сяло ў Мунайлінскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мангістаўскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 12433 чалавекі (6072 мужчыны і 6361 жанчына). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 14818 чалавек (7440 мужчын і 7378 жанчын).
Крыжы (Сарочынскі сельсавет)
Крыжы́ (, Крыжи) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Генадзь Старыкаў
Генадзь Старыкаў ( —, , Беларусь) — беларускі гітарыст, заснавальнік мінскага «Стар-клуба», экс-музыкант ансамбляў «Верасы» і «Алгарытмы». Удзельнік творчага саюза «Старик и Угол», разам з Уладзімірам Угольнікам.
IC 2011
IC 2011 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спіс аб’ектаў PGC (1720001—1721000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1720001—1721000)
Лукомскія
Лукомскія — княжацкі род герба «Рох» зменены ў Вялікім Княстве Літоўскім. Магчыма, паходзяць з мясцовых князёў, нашчадкаў полацкага князя Усяслава Брачыславіча, але паходжанне дакладна не высветлена.
Ум-аль-Нар (культура)
Культура Ум-аль-Нар, або культура Ум-ан-Нар (ثقافة أم النار) — археалагічная культура бронзавага веку на паўночным усходзе Аравійскага паўвострава (тэрыторыі сучасных дзяржаў Аб’яднаныя Арабскія Эміраты і Аман). Існавала ў 2600 — 2000 гг. да н. э.
Лукомскія
Вядомыя прадстаўнікі
Упершыню згадваюцца ў 2-й палове XV стагоддзя князі Baсіль (упамінаецца ў 1463 годзе) і Iвaн (у 1473 годзе з’ехаў y Маскву, дзе ў 1493 годзе пакараны смерцю за змову супраць вялікага князя Івана III). У пачатку XVI стагоддзя вядома некалькі князёў Лукомскіх, якія сумесна валодалі замкам і мястэчкам Лукомль і іншымі маёнткамі ў Лукомскім княстве. З іх Фёдар Іванавіч y 1508 годзе ўдзельнічаў y мяцяжы князёў Глінскіх. Верагодна, яго братамі былі Iвaн Іванaвіч (каля 1460 — пасля 1520), уладальнік Шчыдутаў і Гарадца, заснавальнік шчыдуцкай галіны Лукомскіх, Андрэй Iвaнaвіч (каля 1470 — пасля 1528), уладальнік Меляшковічаў і Бельнякоў, заснавальнік згаслай y першай палове XVII стагоддзя меляшковіцкай галіны, і Paмaн (? — пасля 1500), уладальнік Пачаевічаў y Лукомскім княстве, Дабрыгораў y Полацкай зямлі і Лічкава ў Лідскім павеце. Іх нашчадкі раздрабілі свае ўладанні. З другой паловы XVI стагоддзя яны неаднаразова займалі павятовыя пасады пераважна ў Аршанскім і Віцебскім паветах. Сенатарскай годнасці дасягнуў Фрыдэрык (каля 1565 — 1611), падкаморы аршанскі з 1600 года, адначасова староста крычаўскі з 1602 года, кашталян мсціслаўскі з 1610 года.
Ум-аль-Нар (культура)
Культура Ум-аль-Нар атрымала сваю назву па найменню вострава каля Абу-Дабі, дзе ў 1959 г. дацкія археолагі знайшлі рэшткі старажытнага порта і пахаванняў 3 тысячагоддзя да н. э. Для яе характэрны керамічныя вырабы з чорным і чырвоным пакрыццём, круглявыя каменныя магільні і каменныя вежы каля крыніц вады. Сцены вялікіх будынкаў часам ўпрыгожваліся разьбой з выявамі орыксаў, быкоў, змей і вярблюдаў. Косткі вярблюдаў былі знойдзены падчас раскопак на востраве Ум-аль-Нар, хаця лічыцца, што гэтыя жывёлы пакуль не сталі свойскімі.
Лукомскія
Вядомыя прадстаўнікі
Род Лукомскіх захаваўся да XX стагоддзя, многія змізарнелыя яго прадстаўнікі не карысталіся княжацкім тытулам.
Ум-аль-Нар (культура)
Мяркуецца, што асноўным заняткам носьбітаў Ум-аль-Нар была сельская гаспадарка. Прыбярэжныя жыхары жылі дзякуючы рыбалоўству і гандлю. Яны мелі зносіны з Індскай цывілізацыяй і Месапатаміяй, пра што кажуць кераміка і ўпрыгожванні з гэтых краін. Навукоўцы лічаць, што іншаземных мараплаўцаў прыцягвалі радовішчы медзі, якую здабывалі ў навакольных гарах, магчыма ладан. Культура Ум-аль-Нар часцяком атаясамляецца з краінай Маган, узгаданай у шумерскіх крыніцах.
Прычыны знікнення адносна развітай культуры пакуль не высветлены. На мяжы 3 і 2 тысячагоддзяў да н. э. порт на востраве Ум-аль-Нар прыйшоў у заняпад. На месцы буйных паселішчаў з'явіліся дробныя. Іх насельнікі займаліся вярблюдагадоўляй.
Радымна (гміна)
Рады́мна (Radymno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Яраслаўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радымне. Плошча гміны складае 182,44 км². Станам на 2013 год у гміне Радымна пражывалі 11 476 чалавек, шчыльнасць — 63 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Круглянскі сельсавет
Кругля́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Круглае (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Круглянскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Круглае. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Круглянскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Талачынскага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Круглянскага раёна БССР. 15 ліпеня 1935 года Круглае атрымала статус мястэчка. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 27 верасня 1938 года статус Круглага паніжаны да вёскі. З 16 верасня 1959 года ў складзе Бялыніцкага раёна. 11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Цяцерынскага сельсавета. У красавіку 1963 года ў склад сельсавета перададзены 4 населеныя пункты Комсеніцкага сельсавета (Альшанікі 1, Альшанікі 2, Дубоўка і Шупені) і 16 населеных пунктаў Ляснянскага сельсавета (Александрова, Арава, Бурнеўка, Гай, Гаўрылаўка, Грыбіна, Красуля, Лавуткі, Лыскаўшчына, Навапруддзе, Новае Радча, Пралетарый, Ражкі, Скураты, Старое Радча і Трыпутня), са складу сельсавета ў склад Шапялевіцкага сельсавета перададзены 18 населеных пунктаў (Глыбокае, Зялёная Дуброва, Каменка, Карма, Конанавічы, Кружкі, Кунцы, Ласькоў, Ліпск, Міхайлоў, Новы, Сіманавічы, Сядзеба, Храпы, Цяцерына, Шыпягі, Шырокі і Яноў). З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Круглянскага раёна. 11 сакавіка 1967 года вёска Круглае атрымала статус гарадскога пасёлка. 22 сакавіка 1967 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Круглянскага пассавета.
26 сакавіка 1987 года Круглянскі сельсавет адноўлены ў складзе населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Круглянскага пассавета. 20 снежня 2014 года ў склад сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў Ляснянскага сельсавета (Арэхаўка, Вялікае Зубава, Дудаковічы, Лясныя і Пасырава). 19 снежня 2016 года гарадскі пасёлак Круглае набыў статус горада. 29 снежня 2020 года скасаваны вёскі Займішча і Пятая Гадавіна.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2489 чалавек, з іх 96,0 % — беларусы, 2,5 % — рускія, 0,6 % — украінцы, 0,5 % — таджыкі.
Блу-Маўнтын-Пік
Блу-Маўнтын-Пік, таксама Блу-Маўнтын (Blue Mountain Peak) — найвышэйшы пункт Ямайкі і адна з найвышэйшых вяршынь Вест-Індыі. Вышыня — 2256 м. Знаходзіцца на мяжы акруг Портленд і Сент-Томас. Турызм. Некаторыя з раслін з’яўляюцца эндэмікамі. Паблізу гары знаходзяцца невялікія сельскагаспадарчыя абшчыны.
Нефрытавы прынц
У 1968 у кітайскай правінцыі Хэбэй салдаты выпадкова выявілі магілы Лю Шэна, прынца Чжуншаня, і яго жонкі Доу Вань, якія жылі ў II стагоддзі да н.э.
Іх цела цалкам спарахнелі, але пахавальныя адзенні захаваліся. Яны былі зроблены з тысячы кавалачкаў аграненага і паліраванага нефрыту. Кожны кавалачак быў злучаны з суседнімі залатым дротам.
Іосіф Вельямін Руцкі
Іосіф Вельямін-Руцкі, свецкае імя Іван Шчаснавіч, або Ян Феліксавіч (Józef Welamin Rucki; -1575, маёнт. Рута, Навагрудскі пав. — ) — уніяцкі царкоўны дзеяч, ва ўніяцкай гістарыяграфіі мітрапаліт Iосіф IV, пісьменнік-палеміст, філосаф, педагог, тэолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся І. Руцкі ў родавым маёнтку Рута, паблізу Наваградка, у шляхецкай сям’і герба «Букраба». Ахрышчаны паводле кальвінісцкага абраду, бо бацька Фелікс (Шчасны) Руцкі і маці Багуміла Корсак належалі да гэтага веравызнання. Пачатковую адукацыю атрымаў у першай палове 1580-х гадоў у наваградскіх анабаптыстаў. Мусіць, з парады настаўнікаў бацькі накіравалі яго ў Віленскую кальвінскую школу, дзе ён студыяваў колькі гадоў, вывучаючы класічныя мовы — лаціну, грэчаскую і іўрыт.
У 16-гадовым веку І. Руцкі накіроўваецца за мяжу, каб працягнуць навучанне. Нейкі час ён слухае лекцыі ў Карлавым універсітэце ў Празе, затым тры гады праводзіць у Германіі і з выдатнымі адзнакамі заканчвае Вюрцбургскі ўніверсітэт. Матэрыяльную падтрымку ў часе навучання за мяжой ён меў ад маці, бо бацька памёр у 1590 г., яшчэ да яго ад’езду ў Чэхію. Але адданая кальвінізму Багуміла Корсак, дачуўшыся пра сімпатыі сына да каталіцтва, пазбавіла яго сродкаў да існавання. Пракуратар велікакняжацкай і польскай каталіцкіх правінцый айцец Бокса, які пазнаёміўся з Руцкім, даведаўшыся пра яго фінансавыя цяжкасці, параіў юнаку ехаць у Рым і паступіць у Грэчаскі калегіум, дзе багаслоўскую адукацыю можна было атрымаць бясплатна. І. Руцкі каля 1600 года быў залічаны ў Грэчаскі калегіум у Рыме. Тады ж ён урачыста пакляўся заўсёды трымацца ўсходняга веравызнання, бо гэта было адной з умоў прыняцця ў калегіум.
Дзесьці ў 1601 г. І. Руцкі вярнуўся на радзіму. Сустрэўшыся ў Вільні з мітрапалітам Iпаціем Пацеем, асвечаны юнак прапанаваў свае паслугі і веды на карысць Уніяцкай Царквы. Але мітрапаліт стрымана паставіўся да прапазіцыі выхаванца еўрапейскіх універсітэтаў і параіў яму накіравацца ў новае падарожжа па Еўропе з дзецьмі віленскага ваяводы князя Радзівіла. Разгублены і занепакоены няўдачай, І. Руцкі едзе ў Руту да маці, каб адпачыць і вызначыцца з будучым заняткам.
Калі ў 1602 г. памёр рэктар Віленскай уніяцкай семінарыі Пётр Федаровіч, і Іпацій Пацей, пасля настойлівай просьбы каталіцкага біскупа Бенядзікта Войны, згадзіўся прызначыць І. Руцкага кіраўніком семінарыі. 3 гэтага моманту пачалася яго сталая дзейнасць. На пасадзе рэктара, якую І. Руцкі займаў на працягу трох гадоў, ён ажыццявіў шэраг змен у сістэме навучання ў Віленскай семінарыі і падрыхтаваў навукова-педагагічны трактат пад тытулам «Дыскурсус» (блізу 1605), у якім абгрунтаваў неабходнасць карэнных рэформ у сферы адукацыі і выхавання. Гэтыя рэформы, на яго думку, мусілі істотна змяніць жыццё ўсёй Уніяцкай Царквы. Рэктар Віленскай семінарыі не меў, аднак, рэальных магчымасцей карэнным чынам рэфарміраваць усю сістэму навучання. Яго радыкальныя педагагічна-асветніцкія праграмы хоць і знайшлі разуменне сярод іерархаў, не маглі быць здзейсненыя ў найбліжэйшым часе ў маштабах усяе Уніяцкай Царквы. Магчыма, што і сам ініцыятар рэформ не выявіў асаблівай настойлівасці і паслядоўнасці ў дасягненні мэты.
У 1606 г., захапіўшыся місіянерскай ідэяй, І. Руцкі накіроўваецца ў Маскву, дзе ўбачыў магчымасць рэалізаваць сябе, ажыццявіць свае задумы ўдасканалення Царквы. На маскоўскім пасадзе на той момант знаходзіўся цар Дзмітрый I (пазней названы Ілжэдзімітрыем), які ў 1605 г. прывёў у Маскву беларускія і польскія вайсковыя аддзелы. І. Руцкі меў цесныя стасункі з новым маскоўскім гаспадаром і неаднаразова прапаноўваў яму накіроўваць юнакоў па навуку ў Вялікае Княства Літоўскае з тым, каб пасля, з іх дапамогай, праводзіць дзяржаўныя і царкоўныя пераўтварэнні ў Маскоўскім княстве. Але і ў Маскве здзейсніць свае задумы І. Руцкі не змог, бо ўлада Дзмітрыя I неўзабаве пахіснулася, пачаліся ўнутраныя забурэнні, у выніку якіх цар быў забіты, а ў Маскоўскім княстве наступіў «смутны час».
Увесну 1606 г. І. Руцкі, сутыкнуўшыся ў Маскве з неспрыяльнымі для рэформ умовамі, намерыўся паехаць разам з кармелітам Паўлам у Персію. Праўда, падарожжа на Усход не адбылося. Як апавядае легенда, па выездзе місіянераў з Масквы, праз суткі блуканняў, яны раптам зноў апынуліся ля яе сцен, хоць іх і суправаджалі дасведчаныя праваднікі. Руцкі ўспрыняў гэта здарэнне як Божы знак, адмовіўся ад наведвання Персіі і ў хуткім часе вярнуўся на радзіму.
У Вільні І. Руцкі зблізіўся з манахам Свята-Траецкага манастыра Іасафатам Кунцэвічам і, мусіць, пад яго ўплывам 6 верасня 1607 падаўся ва ўніяцкі манастыр. 1 студзеня, па сканчэнні тэрміна выпрабавання, адбылося яго пастрыжэнне ў манахі пад імем Іосіфа. У тым жа годзе архімандрыт Свята-Траецкага манастыра Самуль Сянчыла пасвяціў І. Руцкага ў дыяканы, а затым надаў яму сан прасвітара. Жыццё і чыннасць І. Руцкага становяцца цалкам знітаванымі з Уніяцкай Царквою.
Пасля таго як Свята-Траецкі манастыр папоўніўся моладдзю, пераважна шляхецкага паходжання, І. Руцкаму было даручана яе выхаванне. Ён чытаў навіцыянам лекцыі з багаслоўя, навучаў лацінскай і царкоўнаславянскай мовам. Менавіта ў перыяд знаходжання ў Віленскім уніяцкім манастыры, ад 1607 да 1613 г, канчаткова сфармавалася філасофска-тэалагічная дактрына І. Руцкага, пра што сведчаць яго «Тэзісы», выдадзеныя на старабеларускай і польскай мовах у канцы 1607 ці на самым пачатку 1608 г.
Нягледзячы на тое, што І. Руцкі не займаў значных царкоўных пасад, ён паступова станавіўся ўсё больш аўтарытэтнай асобай сярод віленскіх уніятаў. Таму спрыялі яго неаднаразовыя выступленні ў часе дыспутаў, паспяховая педагагічная дзейнасць і асабістая абаяльнасць. Па-еўрапейску асвечаны чалавек, ён досыць лёгка заваёўваў сімпатыі людзей, знаходзіў агульную мову з прадстаўнікамі розных канфесій, а таксама дзяржаўнымі дзеячамі Вялікага Княства Літоўскага. Невыпадкова мітрапаліт I. Пацей у ліпені 1608 г. прызначыў менавіта І. Руцкага сваім намеснікам, хоць гэту пасаду, паводле заведзенага звычаю, мусіў заняць архімандрыт Віленскага Свята-Траецкага манастыра. 3 гэтым прызначэннем на яго плечы лёг увесь цяжар кіраўніцтва Уніяцкаю Царквою, бо састарэлы і хворы I. Пацей быў не ў стане штодзённа «даглядаць духоўныя парадкі». Перад І. Руцкім паўстала складаная задача: праз рэформы ўмацаваць Царкву — арганізацыйна і эканамічна, зрабіць яе прыцягальнай для вернікаў, узняць аўтарытэт.
Перш за ўсё І. Руцкі дамогся канчатковага захавання Траецкага манастыра за ўніятамі, бо праваслаўныя, не зважаючы на вырак манарха, у сакавіку 1609 паспрабавалі сілай авалодаць ім. Архімандрыт 20 сакавіка 1609 падаў скаргу ў магістрат, патрабуючы пакарання вінаватых. Яго падтрымаў I. Пацей. 30 красавіка 1609 у адказ на дзеянні ўніятаў Віленскае праваслаўнае брацтва выступіла з заявай, у якой адзначалася, што праваслаўныя ніколі не прызнаюць яго рашэнняў. Яны не абмежаваліся толькі словамі. Праваслаўны месціч Максім Шэмбель зрабіў замах на жыццё І. Руцкага, і толькі дзякуючы збегу абставін архімандрыт застаўся жывы.
Найважнейшы кірунак дзейнасці І. Руцкага на шляху ўмацавання Уніяцкай Царквы — пабудова новых бажніц і заснаванне манастыроў, якія сталі грунтам, фундаментам новай Царквы. Так, І. Руцкаму і яго аднадумцу І. Кунцэвічу ўдалося схіліць багатага шляхціца Рыгора Трызну да думкі аб пабудове ў Быцені мужчынскага манастыра. Дзякуючы іх намаганням каля 1613 на месцы бажніцы ў Жыровічах таксама быў закладзены ўніяцкі манастыр, які з часам стаў выбітным асяродкам хрысціянскай культуры. Сродкі на яго пабудову ахвяраваў смаленскі кашталян Ян Мялешка. Пад уплывам І. Руцкага і І. Кунцэвіча Я. Мялешка схіліўся да ўніяцкай веры і з часам стаў адным з найбольш актыўных яе прапагандыстаў сярод шляхты. Плён намаганняў І. Руцкага і яго манахаў-аднадумцаў — адкрыццё буйнога ўніяцкага манастыра ў Наваградку.
Да заслуг І. Руцкага належыць і далучэнне да Уніяцкай Царквы Мінскага Узнясенскага манастыра. Менавіта з яго хадайніцтва Жыгімонт Ваза 30 сакавіка 1613 выдаў Прывілей, паводле якога гэты старажытны куток царкоўнай духоўнасці станавіўся ўніяцкім.
Не на апошнім месцы ў дзейнасці І. Руцкага быў і клопат пра навучанне моладзі і падрыхтоўку новых пастараў. Ён не толькі ствараў умовы для паляпшэння навучання ў школцы пры Траецкім манастыры, але і па дамове з каталіцкімі іерархамі накіроўваў моладзь у Нясвіжскі, Калішскі і Пултускі езуіцкія калегіумы, дзе падлеткі мелі магчымасць атрымаць адукацыю еўрапейскага ўзроўню. Пасля некалькіх аўдыенцый у вялікага князя І. Руцкі 31 сакавіка 1613 дастаў Прывілей на заснаванне школ у Мінску, Навагрудку і іншых месцах, падпарпадкаваўшы іх выключна духоўным уладам. У заснаваных навучальных установах, паводле прывілею, прадугледжвалася навучанне пяці мовам — беларускай, польскай, царкоўнаславянскай, грэчаскай і лаціне, а таксама выкладанне цыкла «вызваленых мастацтваў». Да таго ж пазней, у снежні 1615, І. Руцкі дамогся ад Папы Рымскага пацверджання для ўсіх уніяцкіх школ тых правоў, якія мелі езуіцкія калегіумы.
Новы этап у жыцці І. Руцкага пачаўся па смерці ўніяцкага мітрапаліта І. Пацея (8.8.1613). Праз некалькі дзён пасля пахавання I. Пацея Жыгімонт Ваза выдаў Прывілей, паводле якога новым уніяцкім мітрапалітам прызначаўся менавіта І. Руцкі. 3 гэтым прызначэннем Уніяцкая Царква без забурэнняў і прыкметных змен уступіла ў новы перыяд, які стаў найбольш значным ува ўсёй яе гісторыі. Што асабіста да І. Руцкага, дык ён разам з новым санам атрымаў дадатковыя землі і маёнткі, перадусім тыя, што калісьці належалі М. Рагозу і I. Пацею, а таксама маёнткі ў Навагрудку і Прылепічах.
У 1613—1637 Мітрапаліт Кіеўскі і ўсяе Русі, у 1614 зацверджаны булай Папы Рымскага Паўла V. Арганізатар ордэна базыльянаў.
Тры слупы кітайскага каталіцтва
Тры слупы кітайскага каталіцтва (中国天主教的三大柱石) — сімвалічная і агульнаўжывальная сярод кітайскіх каталікоў назва трох кітайскіх высокапастаўленых дзеячаў: Сюй Гуанцы (徐光启, 1562—1633), Лі Чжыцзаа (李之藻, 1565—1630) і Ян Цін'юня (杨廷筠, 1557—1628), якія прынялі каталіцтва і адыгралі значную ролю ў станаўленні Рымска-Каталіцкай царквы ў Кітаі. Навуковая і грамадская дзейнасць гэтых высокапастаўленых кітайцаў была непасрэдна звязана з італьянскім каталіцкім місіянерам Матэа Рычы, які займаўся місіянерскай дзейнасцю ў Шанхаі ў канцы дынастыі Мін. Пазнаёміўшыся з Матэа Рычы і зацікавіўшыся еўрапейскай навуковай думкай і хрысціянствам, яны сталі супрацоўнічаць з езуітамі, пасля прынялі хрышчэнне і дапамагалі каталіцкім місіянерам распаўсюджваць каталіцтва сярод мясцовага насельніцтва. Гэтыя кітайскія дзеячы перакладалі еўрапейскія навуковыя і багаслоўскія сачыненні, спрыяючы азнаямленню мясцовага насельніцтва з еўрапейскай навукай і хрысціянствам.
Іосіф Вельямін Руцкі
Біяграфія
Трыумфу ўніяцтва на абшарах Вялікага Княства Літоўскага перашкодзіла ўзнаўленне ў 1620 г. ерусалімскім патрыярхам Тэафанам Праваслаўнай мітраполіі. У 1621 г. І. Вельямін-Руцкі распачаў літаратурную палеміку з праваслаўнымі. Ён апублікаваў два публіцыстычна-палемічныя трактаты — «Падвойная віна» (1621) і «Экзамен абароны» (1621). Літаратурная дыскусія, вядома, не зняла ўсіх пытанняў. Мітрапаліту давялося наладжваць дачыненні з Праваслаўнй Царквой.
Тры слупы кітайскага каталіцтва
Гісторыя
У 1600 годзе Матэа Рычы, які прыбыў у Кітай у канцы XVI стагоддзя, атрымаў дазвол ад імператара Ваньлі прапаведаваць хрысціянства ў Кітаі. Матэа Рычы стаў прапаведаваць каталіцтва сярод кітайскіх вучоных, арыстакратыі і чыноўнікаў, прыстасоўваючы каталіцкія абрады да кітайскай культуры. Сваімі ведамі пра навуку і лаяльным стаўленнем да кітайскай культуры Матэа Рычы змог прыцягнуць увагу Сюй Гуанцы, Лі Чжыцзяа і Ян Цін'юня, якія сталі першымі звернутымі ў каталіцтва з асяроддзя мясцовай знаці, сваім прыкладам прыцягваючы іншых кітайцаў. Зварот у хрысціянства гэтых высокапастаўленых кітайцаў прывёў да распаўсюджвання і ўмацавання пазіцый каталіцтва ў Кітаі і паўплываў на фарміраванне першых каталіцкіх абшчын у Кітаі.
Іосіф Вельямін Руцкі
Біяграфія
Пасля працяглых філасофскіх разважанняў І. Вельямін-Руцкі прыйшоў да высновы, што напружаныя дачыненні паміж праваслаўнымі і ўніятамі можна грунтоўна ўрэгуляваць толькі праз утварэнне патрыярхату ў Рэчы Паспалітай. Такім чынам, галоўную мэту ўтварэння Патрыярхіі Іосіф Руцкі бачыў у дасягненні кансалідацыі ўсіх вернікаў усходняга абраду, зліквідаванні інстытуцыянальных і дактрынальных падстаў для грамадскага напружання на рэлігійнай глебе. Праект патрыярхату — атрымання памеснай Царквой найвышэйшага статусу — не быў, аднак, з-за шматлікіх прычын ажыццёўлены.
Тры слупы кітайскага каталіцтва
Гісторыя
Назва «Тры слупы кітайскага каталіцтва», якая адносіцца да Сюй Гуанцы, Лі Чжыцзаа і Ян Цін'юню, утварылася па аналогіі тэксту з паслання святога апостала Паўла да галатаў (Гал 2,9):
Іосіф Вельямін Руцкі
Публіцыстыка
І. Вельямін-Руцкі актыўна ўдзельнічаў у літаратурнай палеміцы 1620 з Мялеціем Сматрыцкім. У адказ на палемічныя трактаты апошняга выдаў «Падвойную віну» і «Экзамен абароны» (абодва 1621). Пісаў на старабеларускай і старапольскай мовах. Пакінуў багатую эпісталярную спадчыну. Адстойваючы ідэі хрысціянскага адзінства, І. Вельямін-Руцкі выявіў сябе як літаратар, майстар мастацка-публіцыстычнага слова, філосаф і аналітык. У сваіх творах ён прапанаваў развязванне актуальных пытанняў грамадскага і царкоўнага жыцця.
Закранаючы на старонках сваіх твораў праблему ўзаемадачыненняў паміж свецкай і духоўнай уладамі, Іосіф Руцкі схіляўся на бок дактрыны аб прыярытэтнасці свецкіх уладаў у краіне. У «Падвойнай віне» ён падкрэсліваў: «У многіх хрысціянскіх краінах — Грэцыі, Балгарыі, Сербіі, Валахіі, Масковіі ніхто без дазволу манарха не можа займаць пасады мітрапалітаў і епіскапаў».
Іосіф Руцкі абгрунтоўваў антызаконнасць узнаўлення праваслаўнай мітраполіі ў Рэчы Паспалітай. У творы «Экзамен Абароны» пісьменнік-палеміст раскрытыкаваў праваслаўную дактрыну, рэзка асудзіў «разбуральную» дзейнасць праваслаўнага святарства. Назваўшы М. Сматрыцкага, аўтара «Абароны Верыфікацыі», чалавекам «абмежаваных здольнасцей», які імкнецца «сцвярджаць ісціну не фактамі і аргументамі, а непрыстойнай лаянкай і абразамі». Іосіф Руцкі сфармуляваў пяць асноўных антытэзісаў супраць узнаўлення праваслаўнай іерархіі ў Рэчы Паспалітай. У сваіх творах пісьменнік даводзіў, што ў краіне здаўна існуе закон, паводле якога менавіта манарх прызначае («прэзентуе») на найвышэйшыя духоўныя пасады, а патрыярх толькі робіць пасвячэнне. Мітрапаліт Іосіф Вельямін-Руцкі, абураўся дзеяннямі патрыярха Тэафана, выступаў супраць яго з рэзкім пратэстам, называў «парушальнікам спакою», «маскоўскім агентам», і «турэцкім шпіёнам». Ён заклікаў вялікага князя і ўрад любым шляхам спыніць «разбуральную дзейнасць дызунітаў».
Пісьменнік-палеміст паслядоўна адстойваў ідэю паяднання ўсіх «вернікаў адзінага народа» на грунце грамадзянскасці. Абураючыся фактамі міжканфесійнай канфрантацыі, ён заклікаў да паразумення, супольнага і мірнага вырашэння спрэчных пытанняў: «Тыя прыкрасці паміж намі, людзьмі адзінага народа і набажэнства, не гвалтоўным і бяздумным наступленнем на нас, як цяпер, не трыбунальскімі, не сеймікавымі, не соймавымі пастановамі, як заклікае Верыфікатар, галасамі і дамаганнем тых і іншых канстытуцый, бо тыя сродкі дагэтуль толькі ўзмацнялі варажнечу. Але толькі з’ехаўшыся ў адзінае месца, і зносінамі супольнымі ў міласці братэрскай, маючы перад вачыма толькі Пана Бога і яго праўду супакоіцца патрэбна».
IC 2012
IC 2012 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гэнта Міура
Гэнта Міура (三浦 弦太; нар. ) — японскі футбаліст. З 2017 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Шарлота Савойская
Шарлота Савойская (Charlotte de Savoie;  — ) — другая жонка караля Францыі Людовіка XI. Дачка Людовіка I, герцага Савойскага і Ганны дэ Лузіньян, прынцэсы Кіпрскай.
Біяграфія
У 1451 годзе, Шарлота ажанілася з дафінам Францыі Людовікам (будучым Людовікам XI), старэйшым сынам караля Францыі Карла VII і Марыі Анжуйскай. Нявесце было ўсяго дзесяць гадоў, у той час як яе жаніху дваццаць восем. Шлюб быў звычайным палітычным саюзам і муж удзяляў Шарлоце мала ўвагі. У іх нарадзіліся восем дзяцей, трое з якіх выжылі:
Шарлота памерла 1 снежня 1483 года, перажыўшы свайго мужа на некалькі месяцаў.
Суткі (Драгічынскі раён)
Су́ткі (, Сутки) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Да 9 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Гошаўскага сельсавета, да 8 сакавіка 1960 года — у склад Ліпнікаўскага сельсавета.
Анатоль Міхайлавіч Вараб’ёў
Анатоль Міхайлавіч Вараб’ёў (нар., в. Люшнева, , Брэсцкая вобласць) — беларускі дзеяч самадзейнага мастацтва, балетмайстар. Заслужаны работнік культуры Беларусі (1975). Народны артыст Беларусі (1987). Працаваў y розных творчых калектывах. З 1967 года кіраўнік Брэсцкага народнага ансамбля танца «Радасць». Ажыццявіў шэраг харэаграфічных пастановак з выкарыстаннем беларускага танцавальнага фальклору («Палескае вяселле», «Радасць працы», «Свята на Палессі», «Дажынкі», «Валёнкі», «Сувенір» і інш.), падрыхтаваў больш за 20 канцэртных праграм. Прэмія Ленінскага камсамола Беларусі 1978 года.
Ганаровы грамадзянін горада Брэста (27.04.2012).
Паццалья-Сабіна
Паццалья-Сабіна (Pozzaglia Sabina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 366 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 2030. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Карацін
Карацін (ад carota — морква) — жоўта-аранжавы пігмент, ненесычаныя вуглевадарод з групы караціноідаў.
Эмпірычная формула С40H56. Нерастваральны ў вадзе, але раствараецца ў арганічных растваральніках. Утрымліваецца ў лісці ўсіх раслін, а таксама ў корані морквы, пладах шыпшынніка і інш. З'яўляецца правітамінам вітаміна А. Зарэгістраваны ў якасці харчовай дабаўкі Е160a.
Ганутка (басейн Дняпра)
Гану́тка — рака ў Чэрвеньскім і Бярэзінскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Уса (басейн Бярэзіны).
Даўжыня ракі 18 км (12 км з іх на тэрыторыі Чэрвеньскага раёна). Плошча вадазбору 90 км². Пачынаецца за 2 км у напрамку на поўнач ад вёскі Горкі Чэрвеньскага раёна. Упадае ва Усу каля вёскі Галаўныя Ляды Бярэзінскага раёна. Рэчышча часткова каналізаванае. Рака прымае сцёк з ручаёў і меліярацыйных каналаў. У басейне Гануткі (каля вёскі Падасінаўка) знаходзіцца возера, з якога ў раку выцякае ручай. Каля вёсак Малая Ганута і Вялікая Ганута на рацэ плаціна і сажалка.
Каля ракі вёскі Клімаў Лог, Вялікая Ганута, Малая Ганута (Чэрвеньскі раён), Калюга 1 і Калюга 2 (Бярэзінскі раён).
Аляксей Сяргеевіч Вярцінскі
Аляксей Вярцінскі (Олексій Сергійович Вертинський; нар. ) — украінскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст Украіны (2015).
Сезон 2019 ЖФК Бабруйчанка
У 2019 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Фалмут (Ямайка)
Фалмут (Falmouth) — горад і адміністрацыйны цэнтр акругі Трылані на Ямайцы. Размешчаны на паўночным узбярэжжы вострава, за 18 міль на ўсход ад заліва Мантэга. Заснаваны ў 1769 годзе. 7400 жыхароў (2010).
Грызайль
Грыза́йль (grisaille ад gris — шэры) — від дэкаратыўнага жывапісу, які выконваецца ў розных адценнях якога-небудзь аднаго колеру, пераважна шэрага. Выкарыстоўваецца ў насценных размалёўках і пано. Імітуе скульптурны рэльеф або архітэктурныя кампазіцыі, вызначаецца выразнай святлоценявой мадэліроўкай выяў. Грызайль называюць і размалёўкі аднаколернай эмаллю (шэрай, карычневай, ружовай) з прамалёўкай золатам, у якіх таксама дасягаецца эфект рэльефнасці выявы.
Вядома з XVII ст., найб. пашырана ў размалёўках класіцызму.
У жывапісе
Тэхніка грызайля шырока выкарыстоўвалася ў станковым жывапісе ў Сярэднявеччы. Прыкладам можа служыць Алтар Гелера, створаны Маціясам Груневальдам і Альбрэхтам Дзюрэрам па заказе багатага франкфурцкага купца Якаба Гелера. Пэндзлю Груневальда належаць вонкавыя створкі, на якіх выявы святых імітуюць скульптуру.
Іншым вядомым узорам грызайля з'яўляецца карціна Рэмбранта «Пропаведзь Іаана Хрысціцеля» (1634—1635) з калекцыі Дзяржаўных музеяў Берліна. Для такога роду рэльефнай тэхнікі жывапісу часта выкарыстоўвалася грызайль.
Тэхніка грызайля выкарыстана Пабла Пікаса ў карціне «Герніка».
У архітэктуры
Для стварэння штучных барэльефаў тэхніка часта выкарыстоўвалася ў эпоху барока. Так, напрыклад, столі і сцены некаторых зал Эрмітажа (напрыклад сцены Іарданскай Лесвіцы) выкарыстоўваюць гэту тэхніку для стварэння ўражання атрыумаў, скульптур пад скляпеннямі і разьбяных сцен.
Беларусь
На Беларусі грызайль шырока ужывалася ў дэкарыравана культавых і палацавых будынкаў канца XVIII — пачатку XIX ст. — у палацах у Гомелі, Свяцку (Гродзенскі раён), Залессі (Смаргонскі раён); касцёле езуітаў у Гродне, касцёлах у вёсках Гальшаны (Астравецкі раён), Будслаў (Мядзельскі раён); Варварынскай царкве ў Пінску, царкве ў в. Дубай (Пінскі раён) і інш.
North American Rockwell
«Норт-Аме́рыкан-Ро́квел» (NAR, North American Rockwell), колішняя авіякасмічная кампанія ў ЗША, утвораная зліццём кампаній «Норт-Амерыкан» і «Роквел» (сакавік 1967). Кампанія была цалкам купленая ў 1996 кампаніяй «Боінг».
Вядомыя і шырокаўжываныя прадукты: бамбардзіроўшчык B-1 «Лансер», КА «Спейс-Шатл».
Людовік VI Тоўсты
Людовік VI Тоўсты (Louis VI Le Gros, l'Eveillé ou le Batailleur; 1 снежня 1081, Парыж, Францыя - 1 жніўня 1137, Францыя) — кароль Францыі (1108-1137), пяты з дынастыі Капетынгаў. Сын караля Філіпа I і Берты Галандскай.
Фалмут
Фалмут — тапонім.
Радзанова (гміна)
Радзано́ва (Radzanowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радзанове. Плошча гміны складае 104,32 км². Станам на 2004 год у гміне Радзанова пражывалі 7168 чалавек, шчыльнасць — 68,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 30 салецтваў.
Мэш сеткі
Мэш сеткі могуць перапраўляць паведамленні, выкарыстоўваючы флудзінг (затапляючую) або маршрутызуючую тэхніку. З маршрутызацыяй паведамленне распаўсюджваецца ўздоўж усяго шляху, прыгаючы на адзін крок (hopping) ад ноды да ноды пакуль не дасягне намечанай кропкі. Каб гарантаваць даступнасць усіх гэтых шляхоў, сетка павінна дазволіць працягваць сувязь і павінна рэканфігуравацца, каля пашкоджаных частак, выкарыстоўваючы самаўзнаўляючы алгарытм, такі як Маставанне найкарацейшага шляху (Shortest Path Bridging). Самаўзнаўленне дае маршрутызар-арыентаваня які кіруе сеткай, калі нода паламаецца або калі сувязь стане недасяжнай. У выніку сетка застаецца практычна працуючай, калі  існуе больш за адзін шлях паміж рэсурснай і мэтавай нодай у гэтай сетцы. Хаця гэта больш характэрна для бесправадной сувязі, але гэта канцэпцыя таксама прымяніма да правадных сетак і праграмнага ўзаемадзеяння.
Мэш сетка, у якой усе ноды злучаны адна да адной, называецца цалкам злучаная сетка. Цалкам злучаныя правадныя сеткі маюць перавагі ў бяспецы і надзейнасці, але праблема ў тым, што адзін провад можа злучыць толькі дзве сумежныя ноды, далучаныя да яго. Аднак у такіх сетках колькасць правадоў, а таксама кошт, рэзка павялічваецца пры павілічэнні колькасці нодаў.
Мэш сеткі могуць разглядацца як від ад-хок сеткі. Такім чынам мэш сеткі адносяцца да мабільных ад-хок сетак (mobile ad-hoc networks (MANETs)), хаця MANETs таксама мае справу з праблемай, якая раскрывае мабільнасць нодаў.
Правадныя мэш
Алгарытм маставання найкарацейшага шляху (Shortest path bridging) дазваляе эзэрнэт світчам быць злучанымі ў мэш тапалогію і для ўсіх шляхоў быць актыўным.
Бесправадныя мэш
Бесправадныя мэш сеткі (Wireless mesh networks) былі напачатку распрацаваны для ваенных мэт. Мэш сеткі звычайна бесправадныя. За апошняе дзесяцігодзе памер, кошт і магутнасць патрабуемай перадачы зменшыліся, што дазволіла розным перадачам змяшчацца ў адной нодзе, такім чынам дазваляючы большую модульнасць мэш. Кожная нода можа кіраваць рознымі частотамі і падтрымліваць розныя функцыі якія патрабуюцца — такія як кліенцкі доступ, сэрвісы перадачы даных, сканаванне і іх адаптаванне пад прыватныя патрэбы.<sup class="noprint Inline-Template " style="margin-left:0.1em; white-space:nowrap;">[<span title="The text near this tag may need clarification or removal of jargon. (May 2014)">clarification needed ]
Працы ў гэтай сферы дапамог метад тэорыі гульняў аналізаваць стратэгіі для шарынга рэсурсаў і перадачы пакетаў.