cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Распаўсюджванне COVID-19 у Азербайджане
Адмена мерапрыемстваў
17 сакавіка 2020 года УЕФА абвясціў, што правядзенне Еўра-2020 (Азербайджан з’яўляецца адной з краінаў-удзельніц) будзе адкладзена на год з-за пандэміі ў Еўропе ў 2020 годук. У гэты ж дзень усе футбольныя клубы краіны прыпынілі сваю дзейнасць на нявызначаны тэрмін.
22 сакавіка Азербайджан выявіў сваё жаданне адмовіцца ад правядзення Гран-Пры на сваёй тэрыторыі, запланаванага на 7 чэрвеня, патлумачыўшы гэта тым, што падрыхтоўка гарадской трасы патрабуе вялікіх выдаткаў і павінна пачацца ўжо ў красавіку, а ў выпадку больш позняй адмены гонкі грошы будуць выдаткаваныя марна.
Дапамога іншым краінам
7 сакавіка ўрад Азербайджана вылучыў Ірану 5 мільёнаў долараў ЗША для барацьбы з каранавірусам.
Дзмітрый Сяргеевіч Абашаў
Дзмі́трый Сярге́евіч Аба́шаў (, Губаха, Пермская вобласць) — беларускі біятланіст, які мае таксама расійскае грамадзянства, удзельнік Кубка свету ў складзе зборнай Беларусі.
Юніёрская кар’ера
У юнацкім узросце займаўся лыжным спортам у ДЮСШ г. Губаха Пермскай вобласці, першы трэнер — Цягло Ірына Міхайлаўна, далей СДЮСШАР «Старт» горада Пермі, першы трэнер — Марылаў Сяргей Генадзьевіч. Прызываўся ў зборныя Расіі малодшых узростаў, у тым ліку ўдзельнічаў у Еўрапейскім юнацкім Алімпійскім фестывалі 2009 года, заваяваў 3-е месца (Бронзу) у эстафеце. На першынстве Расіі сярод юніёраў 2011 года лепшым вынікам Дзмітрыя стала 13-е месца.
У сезоне 2011/12 перайшоў у біятлон, першы трэнер Мерзлякоў Андрэй, г. Перм, удзельнічаў ва ўнутрырасійскіх спаборніцтвах сярод юніёраў.
Дарослая кар’ера
Летам 2012 года прыняў грамадзянства Беларусі і быў уключаны ў другой склад зборнай краіны, выступае за клуб «Дынама» (Мінск). Першым спаборніцтвам для яго стаў чэмпіянат Беларусі па летнім біятлоне 2012 года, дзе Дзмітрый заняў шостае месца ў спрынце і восьмае ў мас-старце.
У сезоне 2012/13 дэбютаваў на Кубку IBU на этапе ў Валь-Рыдана, заняў 99-е месца ў спрынце. Першыя ачкі ў залік Кубка IBU набраў толькі год праз, на этапе ў Ідрэ, дзе быў 36-м у спрынце. На чэмпіянаце Еўропы 2014 года ў Нове-Места-на-Мораве лепшым вынікам Абашава стала 17-е месца ў індывідуальнай гонцы, таксама ён быў 36-м у спрынце і гонцы пераследвання, а ў эстафеце зборная Беларусі заняла шостае месца.
У 2013, 2014, 2016 гадах стаў пераможцам 50-кіламетровага лыжнага марафону «Сапраўдны мужык», які праходзіў у горадзе Чусавой Пермскага краю.
На Кубку свету Абашаў дэбютаваў у сезоне 2014/15 на этапе ў Рупольдынгу, стаў восьмым у эстафеце і 59-м у спрынце. У тым жа сезоне прыняў удзел яшчэ ў некалькіх этапах Кубка свету, у тым ліку ў чэмпіянаце свету ў Кантыялахці, дзе заняў 70-е месца ў спрынце, 97-е месца ў індывідуальнай гонцы і 10-е ў эстафеце. На чэмпіянаце Еўропы 2015 Дзмітрый займаў месца ў трэцім дзясятку ў асабістых гонках, а ў эстафеце стаў чацвёртым.
У лютым 2016 года Абашев упершыню набраў ачкі ў залік Кубка свету, заняўшы 29-е месца ў спрынце на этапе ў Кэнмары. У спаборніцтвах Кубка IBU ён упершыню падняўся на п’едэстал, фінішаваўшы трэцім у спрынце ў Нове-Места-на-Мораве.
IC 2817
IC 2817 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Агюст Перэ
Агюст Перэ (Auguste Perret; 12 лютага 1874, Іксель, Бельгія — 25 лютага 1954, Парыж, Францыя) — французскі архітэктар, піянер і лідар будаўніцтва з жалезабетона, прадпрымальнік і педагог. Гаўра, амаль цалкам разбураны падчас Другой сусветнай вайны, у 2005 годзе абвешчаны аб’ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’я каменячоса, уладальніка паспяховага бізнеса ў Парыжы. Вывучаў архітэктуру ў Школе прыгожых мастацтваў у Парыжы, выдатна вучыўся, але пакінуў яе не атрымаўшы дыплома і стаў працаваць у сямейным бізнесе. У 1904 годзе пабудаваў жылы дом па адрасе 25bis, rue Benjamin Franklin у Парыжы, напэўна, першы жылы дом з жалезабетону. У 1905 годзе сумесна з братамі Гюставам (таксама архітэктарам, сааўтарам большасці праектаў Агюста) і Клодам заснаваў фірму, якая спецыялізавалася на будаўніцтве з жалезабетона. У гэтай фірме ў 1909 годзе некалькі месяцаў працаваў і вывучаў асновы тэхнічнага чарчэння Ле Карбюзье.
У 1913 годзе па праекце Перэ ўзведзены будынак Тэатра Елісейскіх палёў — выдатны ўзор пачаткаў стылю ар-дэко, якія прынёс архітэктару вядомасць. Перэ будуе прамысловыя і жылыя будынкі, дамы-студыі для мастакоў і скульптараў, цэрквы. у (1922—1923) была першым храмам Францыі, цалкам пабудаваным з жалезабетону. У 1931 годзе ўдзельнічаў у конкурсе на праект Палаца Саветаў у СССР.
З 1923 года кіраваў спецыялізаванай на бетоне майстэрняй пры Школе прыгожых мастацтваў. З 1928 года выкладаў у спецыяльнай школе архітэктуры. З 1943 года кіраваў Асацыяцыяй архітэктараў і выкладаў у Акадэміі прыгожых мастацтваў. Пасля Другой сусветнай вайны атрымаў заказ на аднаўленне цэнтральнай часткі разбуранага Гаўра. Памёр ў 1954 годзе, праз два гады пасля смерці брата Гюстава. Будаўніцтва ў Гаўры па праектах Перэ працягвалася да 1964 года.
Дзяржаўны камітэт па архітэктуры і будаўніцтве Рэспублікі Беларусь
Дзяржаўны камітэт па архітэктуры і будаўніцтве Рэспублікі Беларусь (Дзяржбуд Рэспублікі Беларусь) - дзяржаўнае ведамства, якое займалася пытаннямі архітэктурна-горадабудаўнічай дзейнасці, арганізацыяй праектна-вышукальніцкіх работ у будаўніцтве і каардынацыяй дзейнасці праектных арганізацый.
Агюст Перэ
Біяграфія
Пасля смерці Агюста Перэ лічылі найзначнейшым архітэктарам Францыі, параўноўвалі з Ле Карбюзье, а потым надоўга забылі. Толькі ў 1985 годзе пасля публікацыі кнігі Джозэфа Абрама (Joseph Abram) творчасць майстра зноў адкрыта для грамадства. У 1990-я гады спадчына братоў Перэ грунтоўна вывучана, У пачатку 2000-х гадоў выйшла некалькі манаграфій, прысвечаных Перэ, а ў 2002—2004 гадах арганізавана перасоўная выстава «Перэ, паэтыка бетону». Урэшце, ЮНЕСКА ацаніла рэканструкцыю Гаўра як выдатны прыклад архітэктуры і гарадскога планавання ў пасляваенным будаўніцтве і 15 ліпеня 2005 года ўнесла Гаўр у спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны.
Дзяржаўны камітэт па архітэктуры і будаўніцтве Рэспублікі Беларусь
Гісторыя
Дзяржаўны камітэт Савета Міністраў БССР па справах архітэктуры і будаўніцтва (Дзяржбуд БССР) утвораны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 28 верасня 1955 года на базе Упраўлення па справах архітэктуры пры СМ БССР і аддзела па разглядзе праектаў і каштарысаў Дзяржаўнай планавай камісіі БССР.29 мая 1957 года дзяржкамітэт быў скасаваны, а яго функцыі 30 ліпеня 1957 года перададзены Галоўнаму ўпраўленню па справах архітэктуры і будаўніцтва Савета Міністраў БССР. 28 сакавіка 1959 года дзяржкамітэт быў узноўлены, 21 мая 1963 года ператвораны з рэспубліканскага ў саюзна-рэспубліканскае ведамства і пераназваны ў Дзяржаўны камітэт Савета Міністраў БССР па справах будаўніцтва (Дзяржбуд БССР). Пастановай Вярхоўнага Савета БССР ад 20 лютага 1991 года дзяржкамітэт быў ператвораны ў Дзяржаўны камітэт БССР па архітэктуры і будаўніцтву. У верасні 1991 года пераназваны ў Дзяржаўны камітэт Рэспублікі Беларусь па архітэктуры і будаўніцтве.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 26 жніўня 1994 года № 74 было створана Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь. У яго склад увайшлі скасаваныя гэтым жа ўказам Міністэрства прамысловасці будаўнічых матэрыялаў, Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог і Дзяржаўны камітэт па архітэктуры і будаўніцтве.
Асавецкі сельсавет (Любанскі раён)
Асаве́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Асавец.
Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Любанскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Любанскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Любанскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Любанскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 29 верасня 2006 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ямінскага сельсавета (вёскі Азломль, Заельнае, Наўгальнае, Пярэспа, Трайчаны, Ямінск).
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 2738 чалавек, з іх 98,1 % — беларусы.
Джузэпэ Капагросі
Біяграфія
Капагросі нарадзіўся ў Рыме. Пасля атрымання ступені юрыста ў 1923—1924 гадах ён вырашыў вучыцца жывапісу ў Фелічэ Карэны ў Accademia di Belle Arti di Roma. У 1927 годзе Капагросі разам з сябрам і мастаком Фаўста Пірандэла адправіўся ў паездку ў Парыж.
У 1930-я гады Капагросі ўдзельнічаў у шматлікіх групавых выставах у Рыме, Венецыі, Мілане і Парыжы, звычайна ў якасці партнёра так званай «Scuola romana» («Рымская школа»). У 1930 г. быў запрошаны для паказу на 23-й Венецыянскай біенале; У 1933 годзе ён падпісаў з Эмануэле Кавалі і іншымі «Manifesto del Primordialismo Plastico» (Маніфест пластычнай першабытнасці), а ў 1934 годзе быў адным з мастакоў, запрошаных на выставу «Выставу сучаснага італьянскага жывапісу» ў Заходнім мастацкім музеі ў Сан-Францыска.
У гады пасля Другой сусветнай вайны творчасць Капагросі змянілася на карысць больш абстрактнага стылю. У 1950 годзе ён быў адным з заснавальнікаў Gruppo Origine разам з Марыа Балака, Альберта Буры і Эторэ Кола ў Мілане. Група арандавала памяшканне для галерэі ў Рыме, дзе ў студзені 1951 года адбылася іх адзіная выстава. Выстава не мела поспеху, і праз некалькі месяцаў чацвёра распусціліся.
Пазней Капагросі стаў адным з галоўных прадстаўнікоў італьянскага нефармальнага мастацтва разам з Луча Фантана і Альберта Буры. Капагросі ўдзельнічаў у Premio Bergamo ў 1939, 1940 і 1942 гадах, а таксама ў такіх выставах, як першае выданне Documenta ў Каселі (1955) і трэцяе і пятае мастацкае біенале Сан-Паўлу ў 1955 і 1957 гадах.
Фоджа
Фоджа (Foggia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 153469(ISTAT чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 302 чал./км². Займае плошчу 508 км². Паштовы індэкс — 71100. Тэлефонны код — 0881.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Philips
Koninklijke Philips Electronics N.V. (Філіпс, Royal Philips Electronics) — буйны міжнародны канцэрн, які працуе ў вобласці электронікі, медыцынскага абсталявання і святлатэхнікі.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 1994
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 1994 (Welsh Open 1994, таксама вядомы як Regal Welsh Open 1994 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 30 студзеня па 5 лютага 1994 году на арэне Newport Centre, у Ньюпарце, Уэльс. Турнір стаў трэцім розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 году. Кампанія Regal у чарговы раз спансавала турнір. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £138,285, з якіх £27,000 атрымаў пераможца.
Барталамэ Кардуча
Барталамэ Кардуча, Барталамеа Карду́чы (італ. Bartolomeo Carducci або Carduccio), у іспанізаванай форме Барталамэ Карду́ча (ісп.: Bartolomé Carducho; 1560,  —, , Іспанія) — італьянскі мастак і скульптар Іспанія, прыдворны настаўнік мастака Вісентэ Кардуча.
Вучыўся архітэктуры і скульптуры ў Барталамеа Аманаці, жывапісу ў Федэрыка Цукары. Асіставаў Цукара і Джорджа Вазары ў афармленні купала фларэнтыйскага кафедральнага сабора Санта-Марыя-дэль-Ф’ёры. Суправаджаў Цукара ў Мадрыд, дзе ўдзельнічаў (сумесна з Пелегрына Тыбальдзі) у стварэнні фрэсак для крытых галерэй і бібліятэкі Эскарыяла па замове караля Іспаніі Філіпа II.
Чыжэвічы (Салігорскі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца каля паўночнай ўскраіны горада Салігорск, за 130 км ад Мінска. Каля вёскі працякае рака Рутка.
Вальдыўскія лясы
Вальдыўскія лясы — дажджавыя мяшаныя лясы ўмеранага клімату, экарэгіён Паўднёвай Амерыкі, частка Неатропікі. Назва паходзіць ад горада Вальдывія.
Апісанне
Размешчаны лясы ў цэнтры Заходняй Патагоніі, пераважна на тэрыторыі Чылі, невялікая частка — у Аргенціне. Суседнія экарэгіёны — Магеланавы лясы, Патагонская пустыня, Чылійскі маквіс і. Плошча Вальдыўскіх лясоў ацэньваецца ў 250—300 тыс. км², гэта больш тэрыторыі Вялікабрытаніі. Месцазнаходжанне — раён 40° паўднёвай шыраты ля схілаў Анд (да вышыні 1200—2200 м) і востраў Чылаэ.
Клімат вільготны (1500-3000 мм ападкаў у год), дажджы выпадаюць круглы год. Сярэдняя тэмпература 12-15°С летам і 6-8 °C зімой, у горных раёнах яшчэ халадней.
Флора
Вальдыўскія лясы — вечназялёныя, аднак у іх растуць і лістападныя расліны. Таксама сустракаюцца хвойныя віды і папараць. Многія віды — эндэмікі Патагоніі, сустракаюцца альбо толькі ў Вальдыўскіх лясах, альбо ў іх і суседніх рэгіёнах.
Тыповыя прадстаўнікі флоры рэгіёну —, , , , , некалькі відаў роду  і , , , , ,.
Фаўна
Сярод жывёльнага свету звычайныя рэліктавы, самы маленькі алень у свеце ,. У XX стагоддзі інтрадуцыраваны дзікі.
У Чылі і Аргенціне на тэрыторыі Вальдыўскіх лясоў створана каля 20 нацыянальных паркаў і.
Лэнчна (гміна)
Лэ́нчна (Łęczna) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лэнчынскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лэнчне. Плошча гміны складае 75,18 км². Станам на 2013 год у гміне Лэнчна пражывалі 24 027 чалавек, шчыльнасць — 319,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Лукаш Калюга
Лукаш Калюга, сапр.: Канстанцін Пятровіч Вашына (, в. Скварцы Мінскага пав., цяпер, Мінская вобласць — , Чалябінская вобласць, НКУС; Псеўданімы: Кастусь Палявецкі;) — беларускі празаік, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Яшчэ ў школе захапляўся вельмі пашыранай у 1920-я г. краязнаўчай працай, запісваў народныя песні і іншыя фальклорныя творы сваёй мясцовасці, асабліва — словы і звароты народнае мовы. Сабраныя матэрыялы адсылаў у Мінск у Інбелкульт, дзе яны атрымалі высокую ацэнку, як лепшыя з прысланых. У 1925 скончыў сямігодку. У 1926 паступіў у Магілёўскі педтэхнікум, але вучыцца не стаў, вярнуўся дадому. З 1928 — студэнт мінскага Белпедтэхнікума. Адначасова з вучобай рэдагаваў і перакладаў розныя тэксты для Белдзяржвыдавецтва, шмат пісаў. З мая 1929 — член літаратурнага аб'яднання «Узвышша». У 1931 выключаны з тэхнікума як «узвышанскі лазутчык і пачынаючы нацдэм». Са студзеня і да сярэдзіны 1932 працаваў сакратаром часопіса «Книга массам», які выдаваўся пры Белдзяржвыдавецтве, потым стыль-рэдактарам у Навукова-даследчым інстытуце прамысловасці ВСНГ (да канца 1932), на Беларускім радыё.
Арыштаваны ДПУ БССР 24.2.1933 у Мінску па адрасе: вул. Берасцянская, д. 4, кв. 1. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ СССР 4.11.1933 як «член контррэвалюцыйнай нацдэмаўскай арганізацыі» да 5 гадоў ППК (заменена ссылкай на 5 гадоў). Этапаваны на Урал, адбываў ссылку ў Ірбіце (цяпер Краснаярскі край). Зноў арыштаваны 6.11.1935, паўторна асуджаны 22.2.1936 да 5 гадоў пазбаўлення волі. Расстраляны паводле прысуда Чалябінскага суда. Рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага Суда БССР 24.8.1956. Асабовая справа Л. Калюгі № 14618-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Творчасць
Пераклаў аповесць П. Панча «Блакітныя эшалоны» (з К. Чорным, 1930), раман Ю. Алешы «Зайздрасць» (1931), раман Я. Гашака «Прыгоды ўдалага ваякі Швейка» (ч. 4, 1932).
Федасенка
Федасенка — прозвішча.
Меланезійцы
Меланезі́йцы — група народаў, карэнных насельнікаў Меланезіі. Насяляюць архіпелаг Бісмарка, Саламонавы астравы, Новую Каледонію, Фіджы, Новыя Гебрыды, паўночна-усходняе ўзбярэжжа Новай Гвінеі. Агульная колькасць — больш за 2 млн чалавек.
Этнічныя супольнасці
На тэрыторыі Меланезіі вылучаецца 1319 моў, аднак толькі 250—300 моў належаць да меланезійскай галіны аўстранезійскай групы моў. У мінулым кожную мову атаесамлялі з наяўнасцю пэўнай этнічнай супольнасці. Аднак у нашы дні шырока распаўсюджаны штучныя мовы накшталт біслама, якімі карыстаюцца розныя народы. Акрамя таго, адбываецца культурная і палітычная інтэграцыя, што садзейнічае ўзнікненню буйных этнічных груп, якія размаўляюць на некалькіх мовах. Дакладнае вызначэнне колькасці этнічных супольнасцяў меланезійцаў зацяжарана тым, што ў Меланезіі захоўваецца падзел на дробныя традыцыйныя супольнасці, але ў той жа час вылучаюцца вялікія палітычныя аб’яднанні. Яны ўключаюць у сябе малыя супольнасці. Найбольшыя па колькасці групы меланезійцаў:
Паходжанне
Хаця антрапалогія і культура меланезійцаў вывучаюцца ўжо другое стагоддзе, пытанне аб іх паходжанні распрацавана значна горш, чым іншых груп народаў Аўстраліі і Акіяніі, да нашых дзён яно застаецца дыскусійным. Падобна папуасам і абарыгенам Аўстраліі, меланезійцы маюць ярка акрэсленыя рысы аўстралоіднай расы. Характэрным знешняй прыкметай меланезійцаў з’яўляецца тое, што сярод іх сустракаюцца людзі са светлымі валасамі. Генетыкі выявілі, што ген, які аказвае ўплыў на светлы колер валасоў, у меланезійцаў адрозніваецца ад еўрапейцаў. Першыя людзі трапілі на тэрыторыю Меланезіі ў перыяд паміж 60 тысячамі і 35 тысячамі гадоў таму, але не вядома, ці з’яўляліся яны прамымі продкамі сучасных меланезійцаў.
Першыя даследчыкі Акіяніі рэдка вылучалі меланезійцаў і папуасаў як асобныя групы народаў менавіта з-за падабенства знешняга аблічча. Дамінавалі розныя гіпотэзы іх паходжання з Афрыкі або Індыі. Аднак у далейшым стала вядома, што меланезійцы падобна палінезійцам і мікранезійцам размаўляюць на аўстранезійскіх мовах і маюць шматлікія падабенствы ў культуры з жыхарамі Палінезіі і Мікранезіі. Гэта стала прычынай таго, што меланезійцы фігуравалі ў розных тэорыях паходжання палінезійцаў або як пэўная субстратная група, якая з’явілася ў Акіяніі раней за продкаў палінезійцаў, або як нашчадкі агульных продкаў з палінезійцамі.
Швейцарскі даследчык Фелікс Шпайзер лічыў меланезійцаў нашчадкамі трэцяй хвалі мігрантаў-протааўстранезійцаў з тэрыторыі Інданезіі ў Акіянію. Яны змяшаліся з больш раннім папуаскім насельніцтвам, таму набылі аўстралоідныя рысы. Уплыў продкаў палінезійцаў адбыўся пазней ў выніку чацвёртай аўстранезійскай міграцыі. Перасяленне палінезійцаў толькі часткова закранула паўночна-ўсходнюю вобласць Меланезіі. Патрапіўшы на астравы ўсходняй Акіяніі, продкі палінезійцаў знайшлі тут цемнаскурае меланезійскае насельніцтва, змяшаліся з ім, пераняўшы сёе-тое з яго культуры. Гэтым Ф. Шпайзер тлумачыў частковае падабенства культур меланезійцаў і палінезійцаў. Хаця асобныя часткі гіпотэзы Ф. Шпайзера абвяргаліся іншымі вучонымі, у цэлым яна застаецца асноўнай.
Апошнія генетычныя даследаванні  паказваюць, што меланезійцы і папуасы — прамыя нашчадкі старажытнага насельніцтва Азіі, якое першым мігрыравала ў Акіянію. Акрамя таго, выяўлена, што папуасы і меланезійцы — носьбіты генаў дзянісаўскага чалавека. Уплыў продкаў палінезійцаў меў месца пераважна на поўначы і ўсходзе Меланезіі, відавочна ў эпоху распаўсюджання культуры Лапіта. Аднак меланезійцы мелі прамыя адносіны да фарміравання палінезійцаў па мужчынскай лініі. У гэтай сувязі прапануецца гіпотэза, што продкі меланезійцаў адасобіліся ад папуасаў у выніку перасялення з вострава Новая Гвінея на іншыя астравы да міграцыі продкаў палінезійцаў і доўгі час развіваліся асобна. Шырокае рассяленне меланезійцаў у Меланезіі пачалося ўжо пасля таго, як продкі палінезійцаў прасунуліся ў межы Палінезіі.
Асаблівасці культуры
Новая Гвінея і Меланезія — адно са старажытнейшых месцаў на нашай планеце, дзе адбыўся пераход да сельскагаспадарчай вытворчасці. Усе меланезійскія народы — заўзятыя земляробы.
Меланезіец не можа ўявіць сабе народа, што не апрацоўвае зямлю. Калі закантрактаваных у Меланезіі рабочых прывозілі ў Аўстралію, у Квінсленд, яны былі нямала здзіўлены, убачыўшы тут людзей, якія, хаця і былі чарнаскурымі, не ведалі земляробствы. Плантацыі ж еўрапейцаў не выклікалі да сябе з іх боку павагі: іх уласныя пасевы былі лепш. Са свайго боку, еўрапейскія назіральнікі не раз адзначалі адмысловую дбайнасць, з якой меланезійцы апрацоўваюць зямлю. Напрыклад, французскія вандроўнікі і пасяленцы на Новай Каледоніі прызнавалі, што агароды тубыльцаў у шматлікіх выпадках лепшыя за сялянскія агароды ў самай Францыі.
Вырошчвалі пераважна клубневыя культуры (тара, батат, ямс і інш.), какосавую пальму, хлебнае дрэва, бананы, на астравах Бісмарка — сагавую пальму. Перад пасадкамі зямлю апрацоўвалі мужчыны з дапамогай завостраных калоў. Астатнюю працу да збору ўраджая выконвалі жанчыны. Адзіным вядомым ўгнаеннем быў попел. З прыходам еўрапейцаў шырока распаўсюдзіліся таварныя культуры — кава, чай, какава, цукровы трыснёг, ваніль, бавоўнік. Для ўнутранага спажывання сталі вырошчваць кукурузу, розную садавіну і гародніну.
Жывёлагадоўля не адыгрывала важнага значэння. Меланізійцы трымалі сабак, курэй і свінняў. Новакаледонцы свінняў ня ведалі. На некаторых астравах свінні з’яўляліся адзінкай абмену, але часцей для гэтага выкарыстоўвалі своеасаблівыя грошы — звязкі рэдкіх ракавін.
Рыбалоўства здаўна лічылася галоўным заняткам мужчын. Рыбу лавілі пераважна ў моры, адносна недалёка ад берага, на буйных астравах — на рэках. Меланезійцы валодаюць мноствам спосабаў здабычы. Акрамя рыбы, у моры здабываюць чарапах і малюскаў. Сухапутнае паляванне амаль не развіта з-за адсутнасці багатай колькасці аб’ектаў здабычы. На некаторых астравах палююць на дзікоў і сабак, але часцей — на птушак. Пры гэтым карыстаюцца лукам і стрэламі.
Да прыходу еўрапейцаў рамяство не вылучылася ў самастойную галіну і было накіравана на забеспячэнне хатніх патрэб. Некаторае выключэнне мелі рамеснікі, якія выраблялі зброю і лодкі. На Фіджы будаўнікі лодак складалі асобы пласт насельніцтва са сваімі правадырамі. Іх паслугамі ахвотна карысталіся суседзі-палінезійцы. Здабыча і апрацоўка металаў адсутнічалі. Галоўнымі матэрыяламі для вырабу зброі і прылад працы былі дрэва, камень і ракавіны малюскаў, радзей — косць. Найбольш развітыя тэхналогіі апрацоўкі каменю існавалі на астравах Адміралцейства. Ганчарства было вядома толькі на Фіджы і Новых Гебрыдах, прычым ім займаліся выключна жанчыны. Іншыя традыцыйныя жаночыя рамёствы — пляценне і апрацоўка птушынага пер’я.
Асноўны традыцыйны тып паселішча — вёска, звычайна раскіданай планіроўкі, з рознай колькасцю хацін. Меланезійцы імкнуцца жыць каля мора. На Новай Брытаніі вёскі часцяком мелі пэўны план і добра ўмацоўваліся. Умацаваныя паселішчы таксама вядомы на Фіджы. Жытлы лёгкія, будуюцца на па́лях і платформах, маюць разнастайную форму. Радзей сустракаюцца хаціны паўзямлянкавага тыпу, паглыбленыя ў зямлю. Цэнтральнае месца ў вёсцы займаў мужчынскі дом або дом правадыра.
Меланезійцы традыцыйна гатуюць ежу на адкрытым вогнішчы, вуглях або ў земляных пячах. Амаль паўсюдна паўседзённай ежай з’яўляюцца запечаныя клубневыя культуры і рыба. Мяса елі падчас святаў. У якасці лёгкага наркотыка ўжывалі карані кавы. Іх або жавалі, або гатавалі напой. Прычым, месцы, дзе было распаўсюджана жаванне, ніколі не супадалі з месцамі распаўсюджання напою. У нашы дні народная кулінарыя ўзбагацілася еўрапейскімі і азіяцкімі стравамі, папулярны рыс, алкагольныя напоі, кава, чай, кансерваваныя прадукты.
Традыцыйная вопратка адрознівалася мінімалізмам. На некаторых астравах мужчыны і жанчыны наогул не апраналіся. Аднак меланезійцы заўсёды імкнуліся ўпрыгожыць цела з дапамогай татуіровак, парыкоў, штучных упрыгожванняў з раслін або ракавін. Пазней распаўсюдзіліся еўрапейскія формы вопраткі. Традыцыйным адзеннем лічыцца саронг лаплап з тапы або сплеценых раслінных валокнаў.
Галоўнай сацыяльнай адзінкай меланезійскага грамадства здаўна з’яўлялася тэрытарыяльная абшчына, якая звычайна аб’ядноўвала жыхароў адной вёскі. Абшчына кантралявала размеркаванне зямлі, ураджаяў, магчымасці аказання ўзаемадапамогі, абароны, займалася судом і г. д. Чальцы абшчыны маглі падзяляцца на матрылінейныя або патрылінейныя роды, групы па занятках, мужчынскую і жаночую часткі, малыя нуклеарныя сем’і, але ў выніку ўсе яны падпарадкоўваліся інтарэсам абшчыны. Шлюб звычайна заключаўся па дамоўленасці паміж сваякамі, але са згоды маладых. Мужчына павінен быў заплаціць за нявесту выкуп. У сваю чаргу, абшчына вылучала жаніху зямельны надзел, і ён меў магчымасць да пачатку вяселля пабудаваць сямейную хаціну.
Сістэма сваяцтва меланезійцаў вельмі складаная. Галоўным ў сям’і лічыцца бацька, але клопат пра зямельны надзел і дзяцей прыпадае пераважна на маці. У сямейным жыцці значную ролю адыгрываюць яе браты. Яны дапамагаюць апрацоўваць надзел, удзельнічаюць у выхаванні пляменнікаў. У сваю чаргу, муж атрымоўвае ежу з надзела, што апрацоўвае яго жонка і яе браты, але праяўляе клопат у дачыненні да сямей сясцёр або іншых жанчын свайго рода. У мужа і жонкі захоўваецца адрозная прыватная маёмасць на сямейныя рэчы. На Трабрыянскіх астравах пасля смерці мужа жонка вяртаецца да сваякоў са сваёй маёмасцю. У мінулым існавалі выпадкі палігініі.
У меланезійскім грамадстве ясна выяўлена апазіцыя паміж мужчынскім і жаночым светам. Мужчыны адной вёскі аб’яднаны ў своеасаблівы клуб, цэнтрам якога з’яўляецца мужчынскі дом. На некаторых астравах у вёсках меліся асобныя жаночыя дамы. Мужчыны цураюцца займацца жаночымі справамі. Нават святы мужчыны і жанчыны адной сям’і, рода і абшчыны арганізуюць паасобку. У нашы дні апазіцыя захоўваецца і часцяком ператвараецца ў прычыну канфліктаў.
Вясковыя тэрытарыяльныя абшчыны маглі фарміраваць аб’яднанні накшталт племянных, але апошнія часцей не мелі адзінай арганізацыі ўлады і нават саманазвы. Некаторае выключэнне складалі меланезійскія грамадствы Фіджы і Новай Каледоніі, дзе меўся інстытут ваенных правадыроў вялікіх тэрытарыяльных аб’яднанняў. Інстытут вясковых правадыроў значна адрозніваецца ад палінезійскага або мікранезійскага. Гэта зразумелі ўжо першыя антраполагі, што працавалі ў Меланезіі, таму замянялі слова «правадыр» (chief) на «вялікі чалавек» (bigman). «Вялікія людзі» лічыліся валадарамі вялікай колькасці мана і прадстаўнікамі свайго рода, але галоўны ўплыў аказвалі праз спадчыннае ўладальнне зямлёю. Уладанне абмяжоўвалася звычаямі размеркавання надзелаў абшчынай (пры гэтым яна магла не звяртаць увагу на фармальнага ўладальніка), не давала права продажу або арэнды. Нават ураджай з агародаў і дрэў належыў не ўладальніку, а таму, хто іх пасадзіў або яго нашчадкам. Аднак нават такое вельмі фармальнае права на зямлю ўзвышала правадыра над астатнімі абшчыннікамі і дазваляла праводзіць актыўную самастойную палітыку ў дачыненні да абшчыны.
Меланезійцы маюць багаты фальклор — казкі, міфы, генеалагічныя паданні, рытуальныя песні і танцы.
Рэлігія
Традыцыйныя рэлігійныя вераванні меланезійцаў у сваёй аснове з’яўляліся політэістычнымі, заснаванымі на веры ў шматлікіх багоў, духаў і культурных герояў. Прычым, у адрозненні ад палінезійцаў і мікранізійцаў, меланезійцы не мелі адзінай міфалогіі. Імёны багоў і іх іерархія складаліся кожнай этнічнай групай асобна. Богі-стваральнікі свету не заўсёды шанаваліся як галоўныя. Разам з гэтым, даследчыкі заўважаюць пашыраныя міфы пра змеяў, блізнят і волатаў-людаедаў. Агульнай для ўсіх меланезійцаў таксама з’яўлялася вера ў звышнатуральную сілу мана, якой надзялялі ўсіх людзей, прыродныя аб’екты і рэчы. Аднак, на думку вернікаў, мана размяркоўвалася па-рознаму. Людзі, што быццам бы валодалі большай мана, атрымоўвалі жыццёвы поспех, маглі быць правадырамі і лекарамі. Чужой мана можна было авалодаць у выніку забойства ўладальніка, практыкавання канібалізма, ахвярапрынашэнняў і розных магічных дзеянняў. Магія лічылася пашыранай з’явай. Функцыі служак культу звычайна выконвалі старыя вопытныя мужчыны.
IC 2818
IC 2818 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вісентэ Кардуча
Вісентэ Кардуча, таксама Вінчэнца Кардучы (Vincenzo Carducci, або Carducho; 1576—1638) — іспанскі жывапісец італьянскага паходжання, брат і вучань Барталамэ Кардуча.
Вісентэ Кардуча нарадзіўся ў Фларэнцыі ў 1576 годзе (па іншых дадзеных — у 1578) і яшчэ ў дзяцінстве перасяліўся ў Іспанію разам са сваім братам, якому да самай яго смерці дапамагаў у працы. Падобны па манеры пісьма ў сваіх першапачатковых працах са сваім братам, Вісентэ неўзабаве набыў самастойнасць і далучыўся да натуралістычнага кірунку іспанскага мастацтва.
Галоўная яго праца — 54 карціны паводле эпізодаў з жыцця святога Бруна і картэзіянскіх манахаў, напісаныя для картэзіянскага манастыра ў Паўлары (цяпер у музеі Фамента ў Мадрыдзе). У Эрмітажы знаходзіцца яго «Відзеж святога Антонія Падуанскага» (№ 412).
Асацыятыўная аперацыя
Бінарная аперацыя * на мностве S называецца асацыятыўнай (спалучальнай), калі выконваецца закон асацыятыўнасці (спалучальны закон): Тут сімвал * абазначае аперацыю.
Заўвага: сімвал аперацыі можа выглядаць па-рознаму, гэта не мае прынцыповага значэння. У выпадку мультыплікатыўных абазначэнняў аперацыю называюць множаннем, а яе сімвал, як правіла, апускаюць:
Варта заўважыць, што змена парадку аперацый не мяняе паслядоўнасці аперандаў.
Спалучальны закон можна таксама выразіць у функцыянальнай форме:
Іван Кірылавіч Рубахаў
Біяграфія
Скончыў будаўнічы факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (1935). У 1943—1944 узначальваў Гомельскі абласны будаўнічы трэст, пазней — Упраўленне па справах калгаснага будаўніцтва пры Савеце Міністраў БССР.
Прэзідэнт Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі
Прэзідэнт непрызнанай Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі з'яўляецца кіраўніком прыднястроўскай дзяржавы.
Паўнамоцтвы Прэзідэнта Прыднястроўя
Згодна з арт. 70-71 Канстытуцыі Прыднястроўя і закона «Аб унясенні змяненняў і дапаўненняў у канстытуцыю ПМР», Прэзідэнт ПМР:
Арланду Песанья ды Карвалью
Арла́нду Песа́нья ды Карва́лью (Orlando Peçanha de Carvalho;  — ) — бразільскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1958 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Калас (сын Гарпала)
Калас (Κάλλας) — македонскі военачальнік, які жыў у IV стагоддзі да н.э.
Біяграфія
Разам з Парменіёнам і Аталам, якія ўзначальвалі авангард македонскіх войскаў, быў накіраваны Філіпам II у Азію. У 335 годзе да н.э. у Траадзе Калас пацярпеў паражэнне ад таленавітага палкаводца Мемнана Родаскага, які знаходзіўся на службе ў персідскага цара Дарыя III і кіраваў да таго ж больш шматлікім войскам.
Пасля Калас спрабаваў скарыць Віфінію, аднак гэта спроба апынулася няўдалай, бо віфінскі кіраўнік Бас здолеў адбіць напад македанян.
Больш крыніцы не паведамляюць пра Каласа. Ва ўсякім разе яшчэ пры жыцці Аляксандра пераемнікам Каласа на пасадзе сатрапа Гелеспонцкай Фрыгіі стаў Дэмарх.
Восава (возера)
Восава, Восаўскае — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Лучайка, прыкладна за 13 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Глыбокае, за 1 км на поўнач ад вёскі Восава.
Плошча паверхні возера 0,12 км². Даўжыня 0,7 км, найбольшая шырыня 0,6 км, даўжыня берагавой лініі 2,1 км. Найбольшая глыбіня 12 м. Плошча вадазбору 1,75 км².
Катлавіна возера круглаватай формы. Схілы катлавіны нізкія і забалочаныя. Берагі нізкія. Дно возера ва ўсходняй частцы пясчанае. Астатняя частка дна выслана ілам і сапрапелем. У паўночнай частцы Восава ручаём злучана з возерам Сельцы, у паўднёвай — з возерам Пыршчына.
Крысціна Агілера
Крысціна Марыя Агілера (Christina María Aguilera, нар., Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканская поп-, аўтар песень, танцорка, , , філантроп, а таксама пасол добрай волі ААН.
Уладальніца 5 прэмій «Грэмі» і адной Лацінскай прэміі «Грэмі». «Rolling Stone» назваў яе адной з 100 вялікіх выканаўцаў усіх часоў, так, яна стала самай маладой прадстаўніцай і адзінай маладзейшай за 30 гадоў. Агульная колькасць прададзеных альбомаў складае больш за 70 мільёнаў копій, якія зрабілі яе адной з самых прадаваных спявачак усіх часоў.
Узнагароджана Дзяржаўным Дэпартаментам ЗША за ўклад у барацьбу з голадам. З'яўляецца паслом World Food Program і ААН. Ахвяравала на дабрачыннасць больш за 117 млн долараў.
Астравы Весцяў ЦВК
Астравы Весцяў ЦВК (Острова Известий ЦИК) — група астравоў, знаходзіцца на поўдні Карскага мора. Плошча каля 90 км². Востраў Палогі (вышыня да 26 м) і Востраў Трайны (вышыня да 42 м) з'яўляюцца самымі вялікімі. Астравы складаюцца з крышталічных сланцаў, пясчанікаў і трапаў. Паверхню пакрывае расліннасць арктычнай тундры. Лесу няма. Астравы былі адкрыты савецкімі экспедыцыямі на ледаколах «Русанаў» і «А. Сібіракоў» у 1932—1933 гадах.
Астравы названыя ў гонар газеты Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта СССР «Весці» (Известия).
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 1995
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 1995 (Welsh Open 1995, таксама вядомы як Regal Welsh Open 1995 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 22 па 29 студзеня 1995 году на арэне Newport Centre, у Ньюпарце, Уэльс. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 году. Кампанія Regal у чарговы раз спансавала турнір. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £196,400, з якіх £32,500 атрымаў пераможца.
Мерсенскі дагавор
Мерсенскі дагавор 870 года — пагадненне, заключанае 8 (9) жніўня ў Мерсене (цяпер — Нідэрланды) паміж заходне-франкскім каралём Карлам Лысым і усходне-франкскім каралём Людовікам Нямецкім аб падзеле Латарынгіі ў сувязі з адсутнасцю прамых спадчыннікаў у іх пляменніка, латарынгскага караля Лотара II, памерлага ў 869 годзе. Заходняя частка Латарынгіі адышла да Карла Лысага, усходняя — (большая па тэрыторыі) да Людовіка Нямецкага.
Эно (значэнні)
Эно (Hainault) — шматзначны тэрмін.
Прозвішча
Вядомыя носьбіты:
Дзень узяцця Бастыліі
Дзень узяцця Бастыліі — галоўнае дзяржаўнае свята Французскай Рэспублікі. Адзначаецца 14 ліпеня — у дзень узяцця ў 1789 годзе крэпасці-турмы Бастыліі. У Францыі яно называецца La Fête Nationale (Нацыянальнае Свята), а таксама le quatorze juillet (14 ліпеня). Усталявана 6 ліпеня 1880 года.
Грэнландыя (значэнні)
Грэнландыя можа азначаць:
Sollicitudo omnium ecclesiarum
Sollicitudo omnium ecclesiarum («Клопат аб усіх цэрквах») – папская була, якая была выдана Папам Піям VII 7 жніўня 1814 г. Дакумент аднаўляў у сусветным маштабе дзейнасць скасаванага ў 1773 г. Таварыства Ісуса (Ордэна езуітаў).
Насуперак папскай волі, выказанай Кліментам XIV у папскім брэвэ Dominus ac Redemptor, ордэн працягнуў дзейнасць у шэрагу краін, перадусім у Расійскай імперыі, дзе на далучаных у 1772 г. беларускіх землях здаўна існавалі іх адукацыйна-місіянерскія пляцоўкі. Спачатку Папа Пій VII даў сваю вусную згоду на захаванне езуіцкай арганізацыі на Беларусі (1783), а 7 сакавіка 1801 г. у брэвэ Catholicae fidei афіцыйна прызнаў Таварыства Ісуса ў Расіі. Генеральны вікарый Францішак Караў быў абвешчаны генералам Таварыства Ісуса ў Расіі.
Леанід Леанідавіч Барткевіч
Леані́д Леані́давіч Бартке́віч (, Мінск —, ) — беларускі спявак і музыкант, саліст ансамбля «Песняры». Заслужаны артыст Беларусі (1979).
Біяграфія
У дзяцінстве быў салістам у хоры хлапцоў Мінскага палаца піянераў. Пасля сканчэння музычнай школы па класе трубы быў салістам харавога ансамбля «Юнацтва» пры Мінскай кансерваторыі.
Адукацыю атрымаў у Мінскім архітэктурным тэхнікуме па спецыяльнасці «Праектаванне». Пад час навучання ў тэхнікуме быў салістам мясцовага аркестру, у далейшым стаў вакалістам створанага ім вакальна-інструментальнага ансамбля «Залатыя яблыкі».
У 1977 годзе Леанід Барткевіч развёўся з першай жонкай і ажаніўся з Вольгай Корбут, вядомай савецкай гімнасткай.
У 1980 годзе паступіў у Расійскі інстытут тэатральнага мастацтва (ГІТІС). У тым жа годзе з-за немагчымасці сумяшчаць гастролі і вучобу пакінуў ансамбль «Песняры». З 1983 года быў салістам Беларускага тэлебачання і радыё. Некаторы час быў удзельнікам ансамбля «Мальвы», а таксама працаваў салістам ва «Укрканцэрце». Потым быў вакалістам Дзяржаўнага радыё і тэлебачання СССР.
У 1989 годзе з жонкай, Вольгай Корбут і сынам Рычардам пераехаў у ЗША, але ў 2000 годзе вярнуўся ў Беларусь і зноў некаторы час працаваў у «Песнярах». Пасля смерці Уладзіміра Мулявіна Леанід Барткевіч арганізаваў у Расіі музычны калектыў з назвай «ансамбль „Песняры“», зарэгістраваўшы аднаіменную гандлёвую марку.
Аўтар біяграфічнай кнігі «„Песняры“ и Ольга» (2003).
Каталік па веравызнанню.
Памёр 13 красавіка 2021 года.
Творчасць
Саліст-вакаліст ансамбля «Песняры» вядомы выкананнем песень «Александрына», «Белоруссия», «Бярозавы сок», «Вераніка» і інш. Найбольш адказныя сола ў работах «Гусляр» І. Лучанка і «Песня пра долю» У. Мулявіна. Запісаў з ансамблем і сола шмат беларускіх народных песень на магнітную стужку і грампласцінкі (некаторыя ў дуэце з Данчыкам).
Карэн Аветыкавіч Тэр-Марцірасян
Біяграфія
Карэн Аветавіч Тэр-Марцірасян нарадзіўся ў горадзе Тбілісі (Тыфлісе), у армянскай сям'і. У 1943 г. ён скончыў Тбіліскі дзяржаўны ўніверсітэт, у 1945 г. паступіў у аспірантуру Ленінградскага фізіка-тэхнічнага інстытута (ЛФТІ).
Там пад кіраўніцтвам Якава Ільіча Фрэнкеля ў 1949 г. ён абараніў кандыдацкую дысертацыю і пачаў працаваць у тэарэтычным аддзеле ЛФТІ. Ужо ў самым пачатку сваёй навуковай кар'еры, за тры гады працы ў ЛФТІ Карэн Аветавіч атрымаў выбітныя вынікі ў вобласці ядзернай фізікі.
Навуковая дзейнасць
У 1952 г. Тэр-Марцірасян пабудаваў тэорыю кулонаўскай узрушанасці атамных ядзер, на грунце якой была эксперыментальна выяўлена несферычнасць шэрага цяжкіх ядзер. У 1968 г. гэтыя працы былі ганараваны Дзяржаўнай прэміі.
Новы росквіт навуковай дзейнасці Карэна Аветавіча пачаўся ў 1955 г. пасля пераходу яго ў Інстытут тэарэтычнай і эксперыментальнай фізікі (ІТЭФ) у Маскве, дзе ў 1957 г. ён абараніў доктарскую дысертацыю. У ІТЭФ яго навуковыя інтарэсы пад уплывам Л. Д. Ландау і І. Я. Памеранчука зрушыліся ўбок тэорыі поля і фізікі элементарных часціц.
Супольна з І. Т. Дзятлавым і В. В. Судаковым вырашыў сістэму «паркетных» ураўненняў квантавай электрадынамікі — заданне, якую Ландау лічыў невырашальнай. Найвялікую слыннасць прынеслі Карэну Аветовичу яго класічныя вынікі ў тэорыі моцных узаемадзеянняў пры высокіх энергіях. Супольна з У. Н. Грыбавым і І. Я. Памеранчуком ён стварыў тэорыю кропак галінавання ў плоскасці комплекснага кутняга моманту, даследаваў працэсы з мультиреджеонной кінематыкай, даў тэарэтычнае апісанне якія растуць перасекаў і пабудаваў тэорыю крытычнага і звышкрытычнага памерона.
Познае ім была пабудавана тэорыя размеркавання адронаў па множнасці пры высокіх энергіях. На яе грунце была развіта тэорыя народзінаў часціц у адрон-адронных і адрон-ядзерных сутыкненнях пры высокіх энергіях. Гэта тэорыя дагэтуль з'яўляецца асноўным фенаменалагічным падыходам да апісання адронных узаемадзеянняў пры высокай энергіі, натуральнай выявай спалучаючыся з колам ідэй квантавай хромадынамікі.
Шматгадовая старанніцкая педагагічная дзейнасць Карэна Аветавіча і яркасць яго творчай індывідуальнасці прывялі да стварэння ўнікальнай навуковай школы тэарэтычнай фізікі.
У 2000 г. быў абраны членам-карэспандэнтам РАН.
Іскітэла
Іскітэла (Ischitella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 4525 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 87 км². Паштовы індэкс — 71010. Тэлефонны код — 0884.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eustachio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Альшаны (Столінскі раён)
Альша́ны (, Ольшаны) — аграгарадок у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, праз вёску працякае рака Альшанка (ці возера Альшанскае). Уваходзіць у склад Альшанскага сельсавета.
Знаходзіцца на шашы, за 8 км на ўсход ад Давыд-Гарадку, за 4 км на поўнач ад Рамеля. Практычна ўся вёска забудаваная двух- і трохпавярховымі катэджамі. «Агурковая сталіца Беларусі».
Гісторыя
У архіўных крыніцах упершыню ўзгадваюцца ў 1392 разам з вёскай Велямічы. У XVI—XVIII стст. вёска ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. З 1793 — у складзе Расійскай імперыі. З 1921 ў складзе Польшчы. З 1939 ў складзе Беларускай ССР.
У 1944 годзе гітлераўцамі было спалена 126 дамоў.
З 2011 года афіцыйна з’яўляецца аграгарадком.
Геаграфія
На поўнач ад вёскі размешчана ўрочышча Падвязоўе.
Інфраструктура
Музычная і сярэдняя школы, паштовае аддзяленне, аптэка, паліклініка, бібліятэка, Дом культуры, амбулаторыя, яслі-сад, аўтазапраўка, мыйка машын, 3 дзяржаўныя і 5 прыватных крам (запчасткі, спецыялізаваная сельскагаспадарчая і іншыя), 3 шынамантажы, аддзяленне ААТ «ААБ Беларусбанк».
Занятасць
У вёсцы няма ніводнага завода, менавіта таму Альшаны застаюцца вёскай. Больш чым 90 % жыхароў афіцыйна з’яўляюцца беспрацоўнымі. Пераважная большасць жыхароў займаюцца сельскай гаспадаркай, вырошчваюць агуркі, капусту, памідоры. Сюды едуць на працу не толькі са Століна, але і з Пінска і ўсяго Столінскага, Пінскага і Жыткавіцкага раёнаў, і нават з Украіны. Прадукцыя з альшанскіх цяпліц пастаўляецца на ўнутраны рынак краіны і ў Расію: Маскву, Санкт-Пецярбург, Бранск, Мурманск.
Ва ўласнасці ў мясцовых жыхароў знаходзіцца больш за 100 трактароў, 60 фур і 100 грузавікоў, і гэта без уліку асабістых аўтамабіляў. Кожны год у Альшанах здаюць па 30 новых дамоў.
Самыя вялікія фермерскія гаспадаркі:
Насельніцтва
Самая вялікая вёска Брэсцкай вобласці. Вёска практычна злілася з суседняй вёскай Высокае.
У вёсцы жыве 422 сям’і з трыма і больш дзецьмі. Прычым у 24 з іх — па 8—11 дзетак.
Адукацыя
У вёсцы маецца дзве школы. Доўгі час у вёсцы працавала толькі адна школа. Улічваючы тое, што дарослых менш за палову, адной гэтага было недастаткова, адзіная школа працавала ў 3 змены. Пытанне па будаўніцтву другой школы ўзнімалі шмат разоў, жыхары вёскі дайшлі да прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі. Але новай школы жыхары доўга не маглі дабіцца, улады толькі добраўпарадкавалі і дабудавалі старую школу. У 2011 годзе пытанне вырашылася.
Існуе праблема з падвозам дзяцей да школы. Паколькі вёска раскінулася на некалькі кіламетраў, а школа толькі адна, то дзецям прыходзіцца дабірацца хто як можа. Пры гэтым у школы ёсць аўтобус на 27 пасадкавых месцаў, але па законе яго можна выкарыстоўваць толькі для экскурсій, паездак на алімпіяды. Мясцовыя жыхары прапанавалі альтэрнатыву: аплаціць 50 % ад кошту ўсіх выдаткаў, абы толькі дзяцей вазілі. Але і тут улады адмовілі. Вось і атрымліваецца, што аўтобус вялікую частку часу прастойвае без справы.
Культура
Хрысціянскі гурт «Жывая вада».
Спорт
У вёсцы дзве аматарскія футбольныя каманды — «Альшаны» і «Альшаны-2005».
Вуліцы
У вёсцы каля 120 вуліц агульнай працягласцю 100 кіламетраў, ніводнага святлафора і адна асфальтаваная дарога. Самая галоўная праблема — поўная адсутнасць якасных дарог. Пры гэтым тут найбольшая ў Беларусі колькасць аўтамабіляў (у тым ліку і грузавых) на чалавека. Два гады таму, страціўшы надзею чакаць пакуль вуліцы прывядуць у парадак, альшанскія жыхары распачалі забастоўку. На працягу некалькіх дзён вяскоўцы не пускалі дзяцей у школу. Патрабаванні высунулі простыя: разабрацца з дарогамі-«танкадромамі», павесіць хоць бы ў некаторых месцах ліхтары, засцерагчы дарогу ў школу. Але альшанская забастоўка адмысловых вынікаў так і не прынесла. З’явілася некалькі ліхтароў. Падсыпалі некалькі вуліц. І на гэтым усё скончылася.
Каб было зручней кіраваць вялікай вёскай, мясцовыя ўлады вырашылі ўвесці ў абарачэнне гарадское паняцце «мікрараён». У Альшанах два мікрараёны: Альшаны-1 і Альшаны-2.
Завулкі: Гарынскі, Лугавы, Лясны, Паўночны, Фэставы, Ціхі.
Цікавая інфармацыя
Сталіца так званай Агурковай краіны. Можна сказаць, усё ў гэтай вёсцы круціцца вакол агуркоў. Тут яны амаль нічога не каштуюць. Так у сярэдзіне ліпеня 2009 года кошт апусціўся да 20 беларускіх рублёў ($0,007) за кілаграм, што з’яўляецца вясковым рэкордам за ўсю гісторыю апрацоўкі гэтай культуры.
У Альшанах размешчаны найбуйнейшы ў Беларусі аптовы рынак гародніны. Штодня з раёна фурамі і прычэпамі вывозяць больш за 1000 тон адных толькі агуркоў.
Лука Карлеварыс
Лука Карлеварыс або Лукас Карлеварэс (Luca Carlevaris,  — ) — італьянскі жывапісец, архітэктар і гравёр венецыянскай школы эпохі барока, майстар ведуты.
Выбар месцам жыхарства быў не выпадковы: набліжаўся залаты век у развіцці жывапісу Італіі, і адным з яе цэнтраў была Венецыя. Менавіта па гэтай прычыне гэты горад і быў выбраны месцам жыхарства маладым мастаком.
Ён пасяліўся паблізу плошчы Зенобіа (Palazzo Zenobio), што ў далейшым адыграла немалаважную ролю ў яго кар’еры. Побач з плошчай знаходзіўся палац багатай арыстакратычнай сям’і Зенобіа, вядомай сваёй любоўю да мастацтва і якая ўпрыгожвала свой палац працамі венецыянскіх мастакоў. На маладога і таленавітага Луку Карлеварыса звярнулі ўвагу, і неўзабаве ён набыў багатага і ўплывовага апекуна. Дзякуючы гэтай падзеі ён атрымаў сваё другое імя — «Лука Са’Зенобіа».
IC 2819
IC 2819 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Лука Карлеварыс
У 1685—1690-х гадах наведвае Рым, дзе імкнецца ўдасканальваць сваё майстэрства. У час навучання ў Луіджы Ванвітэлі, які выкладаў у той час у Рыме жывапіс ведуты, Лука адчувае ўплыў работ Дж. Паніні. У 1698 годзе ён вяртаецца ў Венецыю і стварае працы пад уражаннем сваіх настаўнікаў.
IC 2819
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іаан III
Іаан III
Ямінскі сельсавет
Я́мінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Ямінск.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Любанскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Любанскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Любанскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Любанскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 29 верасня 2006 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Асавецкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 вёсак: Азломль, Заельнае, Наўгальнае, Пярэспа, Трайчаны, Ямінск.
Армия (часопіс)
«А́рмия» — часопіс Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. Выдаецца ў Мінску з мая 1996 года на рускай і беларускай мовах 1 раз у 2 месяцы. Мэта часопіса — інфармаванне ваеннаслужачых, выяўленне і фарміраванне грамадскага погляду па ўсім спектры грамадскага жыцця, нацыянальнай бяспекі і абарончых пытаннях. З мая 2002 года выпускаецца навукова-тэарэтычны дадатак «Навука і ваенная бяспека» (да верасня 2002 года першыя 2 нумары выйшлі пад назвай «Армія і сучаснасць»). Друкуе матэрыялы па жыццядзейнасці Узброеных Сіл Беларусі, беларускай ваенна-гістарычнай тэматыкі.