cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кузнечыкі (Холм-Жыркоўскі раён)
Кузнечыкі (Кузнечики) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сяргей Антонавіч Кісялёў
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава, эканаміст. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў інжынерам у мінскім навукова-даследчым інстытуце «Агат», майстрам у вытворчым аб’яднанні «Інтэграл», намеснікам галоўнага бухгалтара ў праектна-прамыслова-будаўнічым аб’яднанні Міністэрства хлебапрадуктаў БССР, галоўным інспектарам дзяржаўнай падатковай інспекцыі па Кастрычніцкаму раёну горада Мінска, намеснікам начальніка ўпраўлення Галоўнай дзяржаўнай падатковай інспекцыі пры Міністэрстве фінансаў Рэспублікі Беларусь, начальнікам інспекцыі № 1 дзяржаўнага падатковага камітэта па Фрунзенскаму раёну горада Мінска.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў.
9 студзеня 2009 года прызначаны намеснікам Міністра фінансаў Рэспублікі Беларусь.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны, юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, Ганаровай граматай Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Рыгор Рыгоравіч Гагарын
Працяглае знаходжанне ў маладосці за мяжой садзейнічала развіццю ў ім любові да мастацтва. Браў урокі ў К. П. Брулова. Ён займаўся маляваннем і жывапісам і, падчас падарожжаў на Усход (у 1832 і 1837 гадах) захапіўся візантыйскім стылем іканапісу і арнаментыкай, у далейшым займаючыся пошукамі ўзаемасувязяў рускага мастацтва і мастацтва Візантыі. У бытнасць сваю на Каўказе распісаў у гэтым стылі Сіёнскі сабор у Тыфлісе, а потым, будучы віцэ-прэзідэнтам Акадэміі мастацтваў, заснаваў пры ёй Музей старажытнасцяў, прыкладаў старанні да таго, каб звярнуць рускі царкоўны жывапіс да візантыйскіх ідэалаў і стылі, — старанні, якія, аднак, не прывялі да трывалых вынікаў. З мастацкіх твораў князя Гагарына, акрамя роспісу Сіёнскага сабора, вядомыя малюнкі для раскошнага выдання «Le Caucase pittoresque» («Маляўнічы Каўказ»), партрэты М. К. Арбеліяні, Д. А. Чаўчавадзэ (Рускі музей), ілюстрацыі да аповесці «Тарантас» У. А. Салагабуба (у гравюрах Я. Я. Бярнардскага, 1845).
У наш час Фонд Р. Р. Гагарына ў Рускім музеі налічвае каля 4000 адзінак захоўвання, палову якіх складаюць малюнкі і накіды да кампазіцый на арыентальныя тэмы.
Іспанскі легіён
Іспанскі легіён (Legión Española) — вайсковае фарміраванне, якое ўваходзіць у склад сухапутных войск Іспаніі.
Агляд
Іспанскі легіён — адборнае фарміраванне іспанскіх ўзброеных сіл, якое адносіцца да сіл хуткага рэагавання. Адрозніваецца добрай тэхнічнай падрыхтоўкай і высокім баявым духам. Легіён знаходзіцца ў пастаяннай гатоўнасці дзейнічаць і выконваць любыя баявыя задачы. Фарміраванне прымае ўдзел у міратворчых місіях пад кіраваннем ААН і НАТА. У адрозненне ад Французскага Замежнага легіёну, у Іспанскай легіёне могуць служыць толькі грамадзяне Іспаніі і іспанамоўных дзяржаў і краін.
Гісторыя
Сваім стварэннем іспанскі легіён абавязаны Х. М. Астраю, легендарнаму генералу, што выяўляў на поле бою цуды адвагі і страціў у бітвах руку і вочы. Менавіта яму, герою вайны ў Марока, які нязменна змагаўся ў першых шэрагах і асабіста ўздымаў вайскоўцаў у атаку, належыць фраза, што ўвайшла ў гісторыю «Няхай жыве смерць, і хай загіне розум!» ('«Viva la muerte, y muera la inteligencia!»). Першая яе частка — «Няхай жыве смерць!» — з’яўлялася баявым воклічам Легіёна.
У 1920-я гады легіён удзельнічаў у вайне ў Марока, дзе сярод легіянераў быў значным працэнт салдатаў і афіцэраў рускага паходжання. У кастрычніку 1934 года легіён прымаў удзел у падаўленні выступленняў шахцёраў у Астурыі. З 1936 года — у вайне ў Іспаніі на баку франкістаў. Менавіта легіянеры ініцыявалі паўстанне ў гарадах Мелілья і Сеута, якое перакінулася затым на кантынентальную Іспанію.
Ламітан
Ламітан (Lamitan) — горад на поўдні Філіпінаў, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Басілан. Насельніцтва (2015 г.) — 74 782 чал.
Гісторыя
Ламітан узнік у 1886 г. як рэзідэнцыя князя Педра Куэваса, які захапіў уладу сярод яканаў і імкнуўся аб'яднаць іх землі. У 1899 г. Ламітан быў далучаны амерыканцамі да Філіпінаў, аднак нашчадкі П. Куэваса працягвалі кіраваць у ім да 1936 г. У 2017 г. горад стаў адміністрацыйным цэнтрам правінцыі Басілан.
Эканоміка
Асноўныя галіны эканомікі: абслугоўванне і турызм. Ламітан прыцягвае блізкасцю да найбольш славутых мясцін Басілана. Працуюць 4 каледжы. У канцы чэрвеня арганізуецца штогадовы фестываль, прысвечаны заснаванню горада.
Аляксандр Мікалаевіч Вабішчэвіч
Аляксандр Мікалаевіч Вабішчэвіч (нар., в. Рубель, Столінскі раён) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (2011), прафесар (2016).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў гістарычны факультэт БДУ (1990). З 1992 года займаецца выкладчыцкай працай у Брэсцкім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя А. С. Пушкіна (з 1995 — Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна). Быў намеснікам дэкана, у 2003—2004 гадах выконваў абавязкі дэкана гістарычнага факультэта, у 2004—2008 — загадчыкам кафедры гісторыі культуры і рэлігіі, у 2008—2021 — загадчыкам, з 2021 прафесарам кафедры гісторыі славянскіх народаў БрДУ імя А. С. Пушкіна.
Навуковая дзейнасць
Даследуе праблематыку нацыянальна-культурнага жыцця беларусаў і іншых народаў у складзе Польшчы ў 1918—1939 гадах, беларуска-польскія адносіны ў першай палове ХХ ст., гісторыю і культуру нацыянальных і этнаканфесійных супольнасцей Беларусі ў ХХ ст., гістарычнае краязнаўства, крыніцазнаўства гісторыі Беларусі і Польшчы, пытанні міжкультурнай камунікацыі. Падрыхтаваў 2 кандыдатаў навук.
Аўтар больш 350 навуковых публікацый, у т.л. 11 манаграфій.
Мазкы
Мазкы (Мазки́) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Някрасава (Холм-Жыркоўскі раён)
Някрасава (Некрасово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Безназоўнае (зборнік)
«Безназоўнае» — пяты зборнік паэзіі Янкі Купалы, ўпершыню выдадзены ў 1925 годзе ў Мінску ў Беларускім дзяржаўным выдавецтве. Агульны тыраж першага (1925) і другога (1928) выданняў зборніку склаў 6 тысяч экзэмпляраў.
Апісанне
У зборнік увайшлі паэма «Безназоўнае», якая дала назву зборніку, драматычная паэма «На папасе» (напісаная ў 1913 годзе), вершы, напісаныя пераважна ў 1919—1924 гг., пераклады з польскай мовы верша К. Уейскага «Хаўтурны марш» і байкі Ю. Крашэўскага «Дзед і баба». Упершыню ў зборніку апублікаваныя вершы «…О так! Я пралетар!..», «Адшчапенцам (заходнім)», «Голад», цалкам «Арлянятам».
Езупіль
Езупіль (Єзупіль) — пасёлак гарадскога тыпу ў Івана-Франкоўскай вобласці Украіны ў складзе Тысмэныцкага раёна у месцы зліцця Быстрыцы і Днястра.
Гісторыя
Уладальнікам паселішча пад назвай Чэшыбісы быў шляхціц Ян Разумэк з Клечава, які разам з жонкай Ганнай прадалі ў 1435 г. маёнтак шляхцічу, кракаўскаму харунжаму Паўлу з Вроцімовіч герба Пулкозіц, ад якога маёнтак у 1437 г. атрымаў Міхаіл Бучацкий. 7 лістапада 1435 г. — першае вядомае пісьмовае ўпамінанне аб паселішчы, якое тады называлася Чэшыбісы (Чэшыбіш). У час валадарання тут Бучацкіх паселішча стала, па сведчанні гісторыка Яна Длугаша, мястэчкам, якое было ўмацавана драўляна-землянымі ўмацаваннямі.
Пасля замужжа Ганны з Бучацкіх, дачкі Пятра, унучкі Міхала, як пасаг мястэчка перайшло да Яна Камянецкага. Ад яго маёнтак атрымаў у спадчыну сын Мікалай, потым - старэйшая дачка кракаўскага ваяводы Мікалая Камянецкага Ганна. Аўдавеўшы, каля 1530 г. яна паўторна выйшла замуж за графа Яна Тэнчынскага. Мясцовы маёнтка атрымалі ў спадчыну яе сыны ад першага шлюбу. Пасля ўладальнікам мястэчка стаў Марцін Збароўскі, затым - Патоцкія. У 1594 г. татары спалілі горад падчас нападу на Галічыну з-за пралікаў кароннага камандавання.
Пазней, у XVI-XVII ст., тут пабудавалі замак. Цяпер на яго месцы стаіць былы дамініканскі касцёл. Ёсць дадзеныя, што тут быў таксама абаронны дамініканскі манастыр, заснаваны Якубам Патоцкім,у якім той быў пахаваны. У будаўніцтве каменнага замка (на месцы драўлянага) і касцёла, верагодна, удзельнічаў львоўскі дойлід Павел Рымлянін.
У савецкія часы пасёлак называўся Жоўтэнь (укр. Кастрычнік). Рашэннем Вярхоўнай Рады Украіны ад 9 ліпеня 2003 г. яму афіцыйна вернута гістарычная назва Езупіль.
Малкіўка
Малкіўка (Ма́лківка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Аршанскі дзяржаўны прафесійны ліцэй тэкстыльшчыкаў імя Г. В. Сямёнава
'''Аршанскі дзяржаўны прафесійны ліцэй тэкстыльшчыкаў імя Г. В. Сямёнава''' — установа прафесійнага навучання ў горадзе Оршы.
Гісторыя
У 1929 годзе была адкрыта школа фабрычна-завадскога вучнёўства, якая выпускала спецыялістаў для льнокамбіната ў г. Орша.
Першапачаткова школа ФЗН знаходзілася ў памяшканні дзіцячага садка № 23, а ў 1935 годзе было вырашана прыступіць да будаўніцтва новага будынка, дзе ліцэй знаходзіўся і дагэтуль.
З 1941 года па 1944 год школа не працавала.
1 студзеня 1963 года школа перамейнавана ў «Дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 45».
З 1988 года ліцэй носіць ганаровае імя былога дырэктара Аршанскага льнокамбіната, Героя Сацыялістычнай працы Георгія Васільевіча Сямёнава.
Міхал Давыдавіч Машкоўскі
Міхал Давыдавіч Машкоўскі (, г. Пінск —, г. Масква) — адзін з заснавальнікаў савецкай фармакалогіі, акадэмік Расійскай Акадэміі медыцынскіх навук
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка. Закончыўшы Пінскую гімназію, пераехаў у Маскву і паступіў у другі Маскоўскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт ім. М.І.Пірагова.
На яго лёс, станаўленне і выбар жыццёвага шляху вялікую ролю адыгралі браты, вядомыя ў сваіх сферах спецыялісты – Якаў Давыдавіч, авіятар і вынаходнік, удзельнік Чалюскінскай аперацыі, старшыня першай у СССР парашутнай школы, які трагічна загінуў падчас іспытаў парашута ўласнай канструкцыі, і Шабсай Давыдавіч – член-карэспандэнт, вядомы інфекцыяніст і эпідэміёлаг.
У 1934 годзе, пасля заканчэння медыцынскага інстытута, быў прызваны на ваенную службу, якую праходзіў у якасці ваенурача другога ранга, навуковага супрацоўніка аддзела фізіялогіі, а пасля таксікалогіі Санітарнага інстытута Чырвонай Арміі. У 1938 годзе пачаў працаваць у лабараторыі фармакалогіі Усесаюзнага навукова-даследчага хіміка-фармацэўтычнага інстытута. Менавіта ў тыя гады захапіўся асаблівасцямі выкарыстання фармакалагічных сродкаў ў практычнай дзейнасці. даследванні былі прысвечаны фармакалогіі дыхання, у выніку чаго з’явілася распрацоўка першых арыгінальных сродкаў – аналептыка цытызіну, што стала грунтам для кандыдацкай дысертацыі.
Гэн Сёдзі
(昌子 源; нар. ) — японскі футбаліст. У 2015—2021 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Fulgora
Fulgora — род паўцвердакрылых насякомых з сямейства Fulgoridae. Каля 10 відаў.
Распаўсюджанне
Неатропіка: Паўднёвая і Цэнтральная Амерыка.
Апісанне
Буйныя віды, адметныя незвычайнай формай галавы і афарбоўкай крылаў. Даўжыня цела 65 — 105 мм, асноўная афарбоўка жаўтавата-карычневая з чорнымі і белымі меткамі. Галава з буйнымі выпукласцямі, якія нагадваюць па форме арахіс, галаву кракадзіла ці змяі з ложными вачамі. Восьмы і дзявяты абдамінальныя тэргіты самак прыкладна роўныя па даўжыні. Маюць мноства мясцовых назваў, асабліва ў Амазоніі (lantern fly, peanut bug, peanut-headed lanternfly, alligator bug, machaca, jequitiranaboia).
Класіфікацыя
Каля 10 відаў :
Барсучына (Мікалаёўскі сельсавет)
Барсучы́на (, Барсучина) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Вышова
Вышо́ва (, Вышово) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
ICEYE
ICEYE — фінская аэракасмічная кампанія, заснаваная ў 2014 годзе, якая развівае сервіс з выкарыстоўваннем мікраспадарожнікаў, абсталяваных РСА.
NGC 7688
NGC 7688 (іншыя абазначэнні — PGC 71648, ZWG 455.4, ZWG 454.80, KAZ 340, NPM1G +21.0593) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Манжосіўка
Манжосіўка (Манжо́сівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Парфенавічы
Парфе́навічы (, Парфеновичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Жанчыны чакаюць
«Жанчыны чакаюць» (Kvinnors väntan) — чорна-белая драма рэжысёра Інгмара Бергмана па творы Гуна Грута. Прэм’ера фільма адбылася 3 лістапада 1952 года.
Сюжэт
Ракель, Марта, Карын і Анэт замужам за чатырма братамі. Чакаючы ў загарадным доме вяртання сваіх мужоў, кожная распавядае гісторыю свайго замужжа. Ракель наракае на тое, што муж не ўхваляў яе уласную справу. Марце спачатку не хацелася выходзіць замуж і нараджаць дзіцяці. Карын распавяла аб сваіх прыгодах у ліфце, калі яны былі там з мужам. Пакуль жанчыны пляткараць, Май, малодшая сястра Марты, збіраецца збегчы са сваім палюбоўнікам.
Брытанская алімпійская асацыяцыя
Брытанская алімпійская асацыяцыя (British Olympic Association) — арганізацыя, якая прадстаўляе Вялікабрытанію ў міжнародным алімпійскім руху. Заснавана і зарэгістравана ў МАК у 1905 годзе.
Штаб-кватэра размешчана ў Лондане. З’яўляецца членам МАК, ЕАК і іншых міжнародных спартыўных арганізацый. Ажыццяўляе дзейнасць па развіцці спорту ў Вялікабрытаніі.
Алімпійскія гульні ў Вялікабрытаніі
Вялікабрытанія была тройчы ўдастоена права правядзення летняй Алімпіяды, усе тры заяўкі былі на горад Лондан: ужо прайшлі гульні у 1908 і ў у 1948 гадах, а таксама ў у 2012 годзе.
19 кастрычніка
19 кастрычніка — дзвесце дзевяноста другі (дзвесце дзевяноста трэці ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Войстам)
Гісторыя
Звесткі пра першы касцёл адносяцца да 1440 года. Галоўным фундатарам войстамскай плябаніі лічыўся Стэфан Андрушкавіч-Ядоўгавіч, які, не маючы нашчадкаў, у 1491 годзе надзяліў касцёл зямлёю, халопамі і вёскамі. Потым фундуш памножылі Адам Андрушкавіч, Анджэй Ядоўгавіч, Мацей Андрушка. У сярэдзіне XVI ст. пры касцёле дзейнічала альтарыя.
У 16 стагоддзі стаў кальвінскім зборам (па іншых звестках — толькі страціў на карысць рэфарматараў частку зямельных уладанняў). Але з другой паловы XVII ст. у Войстаме зноў адзначаецца дзеючы касцёл.
Апошні драўляны храм, узведзены ў цэнтры мястэчка ў 1744-45 гадах, — гэта была дзвюхвежавая трохнававая базіліка з трансептам, інтэр’ер якой упрыгожвалі 10 алтароў. Трох’ярусныя чацверыковыя вежы ўвенчваліся барокавымі купаламі, уваход на касцёльную тэрыторыю, абгароджаную бутавым мурам, пазначала трох’ярусная магутная брама-званіца. Кансэкраваў святыню ў 1851 віленскі біскуп Вацлаў Жылінскі. Пры касцёле дзейнічалі школка для дзяцей і шпіталь, як прытулак для старых.
Драўляны касцёл згарэў падчас Першай сусветнай вайны. Функцыю парафіяльнай святыні ўзяла на сябе часовая драўляная капліца, пастаўленая ў заходняй частцы касцёльнага ўчастка, а ў 1927 годзе пачалі ўзводзіць велічны касцёл у стылі мадэрн з вонкавай цэглы на высокім цокалі з бутавага каменю. Але хуткае будаўніцтва было не пад сілу невялікай парафіі, а потым Другая сусветная вайна і наступныя за ёй дзесяцігоддзі атэізму так і не далі завяршыць пачатае. Толькі ў 1980-я гады, калі святыню вярнулі парафіянам, будаўніцтва прадоўжылася. Аднак храм атрымаўся не такі, якім ён быў задуманы архітэктарамі. Галоўны фасад так і не скончаны і, хутчэй, нагадвае часовае рашэнне. У дадатак, у 1991 годзе ў святыні адбыўся пажар, які знішчыў завяршэнне галоўнага фасада — дзвюх’ярусную шатровую вежачку, фланкаваную рызалітамі са ступеньчатымі атыкамі.
На касцёльным двары ў 2010-м годзе ўсталяваны памятныя камяні ў гонар 600-годдзя Грунвальдскай бітвы, а таксама ў гонар 570-годдзя існавання Войстамской парафіі. За будынкам храма знаходзіцца памятны крыж ахвярам фашызму і камунізму.
Адпуст: урачыстасць Найсвяцейшай Тройцы.
Архітэктура
Касцёл уяўляе сабою выцягнуты прамавугольны ў плане аб’ём малітоўнай залы, узняты на высокі бутавы цокаль і накрыты 2-схільным бляшаным дахам з вальмай над алтарнай часткай, аддзелены ад пяціграннага прэсбітэрыя трансептам са ступеньчатымі франтонамі на тарцах. Прэсбітэрый фланкаваны дзвюма сакрыстыямі на ўзроўні цокаля. Галоўны фасад вылучаны трох’яруснай вежачкай-сігнатуркай над сярэдзінай даха і вялікім крыжом над вальмам галоўнага фасада і фланкіраваны рызалітамі са ступеньчатымі атыкамі. Сцены рытмічна раскрапаваны вялікімі арачнымі аконнымі праёмамі і лапаткамі ў прасценках.
Шырокая зала (18 м) перакрыта драўляным цыліндрычным скляпеннем з імітацыяй падпружных арак, якія нясуць магутныя пілоны, з распалубкамі над арачнымі вокнамі. Алтарная частка і хоры адкрываюцца ў залу шырокімі аркамі. У касцёле 3 алтары: галоўны з абразом Найсвяцейшай Тройцы ў глыбокай нішы, і два бакавых — св. Ганны і св. Казіміра. У 2003 годзе зроблены новы пасаборны алтар.
Могілкі
Сярод старажытных надмагілляў вылучаецца пахавальня сям’і Ходзькаў-Свяцецкіх, убудаваная ў паўночна-ўсходні вугал бутавай агароджы парафіяльных могілак. Збудаванне ўяўляе сабою прызменны аб’ём з бетону, разлічаны на тры пахаванні, з бетонным крыжам, які ляжыць ў верхняй плоскасці. Сярод надмагільных помнікаў таксама звяртае на сябе ўвагу каплічка над магілай сям’і Занеўскіх-Міхалінскіх, пабудаваная з бутавага каменю пад высокім карункавым крыжам.
Любоў Якаўлеўна Майзель
Любоў Якаўлеўна Майзель (, г. Ваўкавыск —, г. Алматы) — тэатральная актрыса, Народная артыстка Казахскай ССР (1955). Муж — савецкі тэатральны акцёр, рэжысёр, педагог, заслужаны артыст Казахскай ССР Віктар Дз’якаў.
Біяграфія
Тэатральную адукацыю атрымала ў студыі харкаўскага Тэатра Пралеткульта. У перыяд з 1925 па 1928 год працавала ў гэтым тэатры. У перыяд з 1930 па 1935 год — у ленінградскім Тэатры Пралеткульта. Пачынаючы з 1935 года каля 40 гадоў працавала ў Алма-Ацінскім рускім тэатры драмы.
У рэпертуары Майзель ролі ў п’есах А. Астроўскага — Кабаніха («Навальніца», 1938), Агудалава («Беспасажніца», 1948), Мурзавецкая («Ваўкі і авечкі», 1964), М. Горкага — Меланья («Ягор Булычоў і іншыя», 1951), у спектаклях па творах Ф. М. Дастаеўскага — Бубнова («Прыніжаныя і абражаныя», 1956), Абноскіна («Сяло Сцяпанчыкава і яго насельнікі», 1971), у савецкіх п’есах — маёр Грэч («Так і будзе» К. М. Сіманава, 1945), мадам Ксідзіяс («Інтэрвенцыя» Л. І. Славіна, 1948), Дунька («Любоў Яравая» К. А. Транёва, 1952), у п’есах замежных аўтараў — місіс Старкуэдар («Крадзеж» Дж. Лондана, 1955), Ліна Розэ («Фізікі» Ф. Дзюррэнмата, 1966) і інш. Асабліва атрымліваліся ў Майзель вострахарактарныя ролі.
Крэпасць Белаградчык
Таўшчыня муроў крэпасці складае 2 м каля асновы, вышыня — 12 м. Тры асобна ўмацаваныя часткі злучаны адна з другой пасрэдствам брам. Плошча крэпасці — 10210 м². Пазней крэпасць была рэканструявана і цяпер належыць кіраўніцтву гістарычнага музея.
Гісторыя
Крэпасць была закладзена і пабудавана яшчэ ў часы Рымскай імперыі. Скалы, якія там знаходзіліся, былі добрай натуральнай абаронай, таму муры былі пабудаваны ў асноўным на паўночным захадзе і паўднёвым усходзе. Вышыня крэпасці дасягала ў асобных месцах 70 м. Сама крэпасць была толькі назіральным пунктам, а не абарончым збудаваннем. У XIV стагоддзі цар Іван Срацімір пашырыў крэпасць, дабудаваўшы некалькі вежаў і муроў перад масівамі скал. Падчас яго праўлення Белаградчык стала важнейшай цытадэллю Балгарыі, саступаючы па памерам і важнасці толькі крэпасці Баба Віда ў горадзе Відзін, балгарскай сталіцы тых часоў.
У 1396 годзе туркі захапілі крэпасць і не толькі адбудавалі яе нанава, але і ўзмацнілі гарнізон для падаўлення паўстанняў. У пачатку XIX стагоддзя крэпасць зноў перабудавалі, дадаўшы некалькі турэцкіх і еўрапейскіх архітэктурных элементаў і запрасіўшы для рэканструкцыі французскіх і італьянскіх іжынераў. У 1850 годзе крэпасць сыграла важную роль у падаўленні антытурэцкага паўстання ў Балгарыі, а апошні раз выкарыстоўвалася ў 1885 годзе падчас сербска-балгарскай вайны. Сёння Белаградчык з'яўляецца музеем-крэпасцю.
Чыстаазёрнае
Чыстаазёрнае (Чистоозёрное) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Чыстаазёрнага раёна Новасібірскай вобласці і гарадскога паселішча рабочы пасёлак Чыстаазёрнае.
Чыстаазёрнае знаходзіцца ў Барабінскай нізіне, за 420 км на захад ад Новасібірска, за 70 км на паўднёвы ўсход ад горада Татарск, за 63 км на паўночны захад ад горада Купіна, за 12 км ад возера Чаны.
Несцерава (Холм-Жыркоўскі раён)
Несцерава (Нестерово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мацііўка
Мацііўка (Маці́ївка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Вядомыя асобы Лунінца
Вядомыя ўраджэнцы Лунінца:
Віктар Андрэевіч Дарвішаў
Віктар Андрэевіч Дарвішаў (, г. Прылукі, Украіна — ) — расійскі і беларускі рэжысёр.
Баслакі
Баслакі́ (, Баслаки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Мыкалаіўка (Прылуцкі раён)
Мыкалаіўка (Микола́ївка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Эканамічная супольнасць краін Цэнтральнай Афрыкі
Эканамічная супольнасць краін Цэнтральнай Афрыкі (ЭКАЦАС) (Economic Community of Central African States) — гандлёва-эканамічны саюз краін Цэнтральнай Афрыкі.
Гісторыя стварэння
Эканамічная супольнасць краін Цэнтральнай Афрыкі было ўтворана ў 1994 на базе Мытнага і эканамічнага саюза Цэнтральнай Афрыкі. Асноўная мэта стварэння Супольнасці — садзейнічанне рэгіянальнай інтэграцыі шляхам гарманізацыі эканамічнай і валютнай палітыкі. У рамках саюза выкарыстоўваецца агульная валюта — Франк КФА.
Кладэт Кальбер
Кладэт Кальбер (Claudette Colbert, пры нараджэнні Эмілі Кладэт Шашуан, Émilie Claudette Chauchoin;  — ) — амерыканская актрыса кіно, тэатра і тэлебачання, лаўрэат прэміі «Оскар».
Глінне
Глі́нне (, Глинье) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Эвеліна Ганская
Эвеліна Канстанцыя Вікторыя Ганская (Ewelina Constancja Viktoria Hańska; 1801, Пагрэбішчэ — 1882, Парыж) — жонка і муза французскага пісьменніка Анарэ дэ Бальзака.
Паходзіла са шляхецкага роду Жавускіх, родная сястра пісьменніка Генрыка Жавускага і авантурысткі Караліны Сабанскай, цётка іншай авантурысткі і пісьменніцы — Кацярыны Радзівіл. У першым шлюбе замужам за магнатам Вацлавам Ганскім.
Біяграфія
Дачка віцебскага кашталяна і магілёўскага маршалка, сенатара Адама Жавускага, яна славілася сваёй прыгажосцю. Акрамя польскай і рускай моў, яна вольна размаўляла на французскай, англійскай і нямецкай. У 1819 годзе яна выйшла замуж за графа Вацлава Ганскага, маршалка валынскага, багатага землеўласніка, які быў амаль на 20 гадоў старэйшы за яе. Разам у іх будзе шасцёра дзяцей, з якіх выжыве толькі адна дачка Ганна, якая нарадзілася ў снежні 1828 года.
Увосень 1831 года, верагодна, у якасці гульні са сваімі дамамі-кампаньёнкамі, яна пасылае Бальзаку ананімны ліст за подпісам «Іншаземка». Гэта ліст прыходзіць да Бальзака 28 лютага 1832 года. Ён пацвярджае гэта з дапамогай аб’явы ў «La Gazette de France». 2 красавіка 1832 года, паколькі гэтая газета была забароненая ў Расійскай імперыі, яна пасылае Бальзаку яшчэ адзін ліст ад 7 лістапада 1832 года з просьбай пацвердзіць яго атрыманне ў «La Quotidienne», што Бальзак і робіць ужо 9 снежня. Наступная перапіска пачынаецца ўжо ў лютым 1833 года праз Генрыету Барэль, якая была гувернанткай яе дачкі Ганны. У наступныя 18 гадоў Бальзак пашле ёй 414 лістоў. Ужо ў трэцім лісце ён заяўляе аб непахіснай любові да яе, хоць ніколі не бачыў яе, не ведае яе ўзросту і нічога пра яе не ведае. Па словах Стэфана Цвейга, пісьменнік хацеў такім чынам аддацца рамантычнай страсці, як гэта рабілі многія модныя пісьменнікі і мастакі.
Цікаўная пазнаёміцца з ім, Эвеліна ўгаворвае мужа спыніцца ў Нёўшатэлі, у Швейцарыі. Упершыню яны сустрэліся 25 верасня 1833 года на беразе возера Нёўшатэль. Граф Ганскі — чалавек маўклівы, злёгку эксцэнтрычны, але глыбока культурны і, нічога не падазраючы, з задавальненнем знаёміцца з пісьменнікам. Закаханым з цяжкасцю ўдаецца сустрэцца сам-насам на працягу некалькіх гадзін, але гэтага дастаткова для пісьменніка, які вяртаецца ў Парыж вар’яцка закаханым, у той час як графіня таксама не застаецца халоднай да яго абаяння. Неўзабаве яны зноў сустрэнуцца ў Жэневе, дзе яны знаходзіліся з сярэдзіны снежня 1833 года да канца студзеня 1834 года. Нарэшце палюбоўнікі могуць доўга бачыцца ў нядзелю 26 студзеня — «незабыўны дзень» для пісьменніка.
Затым яна падарожнічае з мужам у Італію, дзе яны праводзяць некалькі месяцаў, а затым вяртаецца ў Вену, дзе спадзяецца зноў убачыць Бальзака. Кампраментуе яе ліст, перахоплены мужам, але Бальзак запэўнівае яго, што гэта было па гульні, несапраўдна, і яна адказала на яго ліст вельмі сурова. У выніку Бальзак можа паехаць з ёй у Вену. 9 мая 1835 года ён адправіўся ў дарогу, заявіўшы аб неабходнасці наведаць палі напалеонаўскіх бітваў у Асперне і Ваграме. Каб зрабіць уражанне на вышэйшы венскі свет, які часта наведвае яе палюбоўнік, Эвеліна арандуе раскошную карэту, упрыгожаную гербам, і яго суправаджае лёкай у ліўрэі. Яны прабудуць там да 4 чэрвеня, і ў іх не было ніводнага імгнення пабыць разам без сведкаў. Затым палюбоўнікі не пабачацца сем гадоў.
Стаўшы ўдавой у 1841 годзе, Эвеліна доўга вагалася, перш чым пагадзіцца выйсці за Бальзака замуж, устрывожаная вечнымі даўгамі і адгалоскамі рамантычных прыгод свайго палюбоўніка. Яны падарожнічаюць Еўропай, і 14 сакавіка 1850 года Эвеліна нарэшце згаджаецца стаць мадам дэ Бальзак у Бэрдычаве, адмовіўшыся ад усіх сваіх шматлікіх уладанняў у Расійскай імперыі на карысць дачкі (гэтага тады вымагалі расійскія законы пры шлюбе з іншаземцам). Пададзенае ў пачатку 1849 года да цара хадайніцтва аб тым, каб Эвеліна Ганская магла і ў будучым захаваць сваю маёмасць у імперыі ў выпадку шлюбу з замежным падданым, не ўвянчалася поспехам. Праз пяць месяцаў пісьменнік, які вярнуўся ў Францыю, памірае ў сваім парыжскім доме.
Іх першае эпісталярнае каханне так характарызуецца Ганзагам Сэнт-Брыс: васемнаццаць гадоў любові, шаснаццаць гадоў чакання, два гады шчасця і шэсць месяцаў шлюбу. Ад гэтай выдатнай і трагічнай гісторыі засталося больш за чатырыста лістоў Бальзака — тыя, што не былі знішчаны Эвелінай Ганскай.
Яна кіруе маёмасцю Бальзака, а затым застаецца ў Парыжы, дзе звязваецца з пісьменнікам Шампфлеры і мастаком Жанам Жыгу. Апошні робіць яе пастэльны партрэт, выстаўлены ў 1852 годзе. З гэтага вынікае амаль шлюбная сувязь паміж ёй і мастаком, якая доўжыцца да яе смерці ў 1882 годзе. Яна памерла ў сябе дома, на вуліцы Бальзака 22, у Парыжы ў 1882 годзе. Пахаваная на могілках Пер-Лашэз побач з Бальзакам (48-ы ўчастак).
NGC 7690
NGC 7690 (іншыя абазначэнні — PGC 71716, ESO 240-6, FAIR 1049, IRAS23303-5158) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пустошка (Холм-Жыркоўскі раён)
Пустошка (Пустошка) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кнышынскі раён
Кны́шынскі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940—1944 гадах. Цэнтр — горад Кнышын.
Гісторыя
15 студзеня 1940 года раён быў утвораны як Монькаўскі (сталіца — горад Монькі) ў складзе Беластоцкай вобласці, на тэрыторыі Заходняй Беларусі пасля яе ўз'яднання з БССР. У 1941 годзе раён быў перайменаваны ў Кнышынскі.
Раён быў скасаваны 20 верасня 1944 у сувязі з перадачай яго тэрыторыі (як і большай часткі Беластоцкай вобласці) у склад Польскай Народнай Рэспублікі.
Нава Тарнаўшчына
Нава Тарнаўшчына (Нова́ Тарнавщина) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Масаакі Хігасігуці
(東口 順昭; нар. ) — японскі футбаліст. З 2015 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Гістарычны цэнтр Пінска
Гістарычны цэнтр Пінска — гістарычнае ядро г. Пінска (Беларусь). Комплексная гісторыка-культурная каштоўнасць, якая ўключае будынкі, збудаванні, планіровачную структуру, ландшафт і культурны пласт на тэрыторыі, абмежаванай з захаду вул. Чарняхоўскага, з поўначы — вул. Завальнай, па мяжы дваровых тэрыторый дамоў № 1, 7, 9, 11, 13, 19, 25, 27 па гэтай вуліцы, вул. Кірава, уключаючы дваровыя тэрыторыі дамоў № 1, 13 па вуліцы Кірава, з усходу — вул. Савецкай, у тым ліку дома № 5 па вул. Іркуцка-Пінскай дывізіі, дома № 2 па вул. Кулікова, дома № 3 на пл. Кастрычніка, па мяжы дваровых тэрыторый забудовы няцотнага боку дамоў № 1, 3 па вул. Кіеўскай, да перакрыжавання з вул. Альхоўскіх, ад перакрыжавання з вул. Дняпроўскай флатыліі, па вул. Дняпроўскай флатыліі, уключаючы дваровыя тэрыторыі дамоў № 39, 41 гэтай вуліцы, з поўдня — левым берагам р. Піна да перасячэння з вул. Чарняхоўскага.
Гісторыя
У XVI ст. у Пінску існавалі замак, 14 цэркваў, францысканскі і праваслаўны Варварынскі манастыры, уязныя брамы, Троіцкі мост цераз Піну і 25 вуліц. У замку знаходзіўся княжацкі, пасля старосцінскі палац, будынкі гарадской адміністрацыі, мураваны сабор Святога Дзмітрыя Данскога, царква Святога Фёдара, дамы гараджан. Побач з замкам сфарміравалася гандлёвая плошча, у забудову якой уваходзіла ратуша 1628 г., гандлёвыя рады, езуіцкі калегіум з касцёлам 1631—1635 гг., уніяцкая царква. Паблізу плошчы ў 1506 г. заснавана сінагога. У 1666 г. закладзены драўляны кляштар дамініканцаў, у 1770 г. узведзены мураваны. Да 1510 г. адносіцца закладка мураванага францысканскага касцёла, да 1712—1730 гг. — карэнная рэканструкцыя ўсяго кляштара, а да 1817 г. — будаўніцтва ў ім званіцы.
У XVI і XVII стст. Пінск меў тры паясы абарончых збудаванняў: замак, паўкальцо ўмацаванняў прыкладна па трасе сучасных вуліц Горкага і В. Харужай, паўкальцо ўмацаванняў па трасе вуліц Завальнай і Равецкай. Пінск гэтага часу апісаў у пачатку XX ст. вядомы гісторык А. С. Грушэўскі. Частка горада, што прымыкала да замка і была абмежавана другім поясам умацаванняў, называлася «паркан» і ўключала найбольш самавітую забудову. Тут знаходзіліся цэрквы: Мікалаеўская і Троіцкая мураваныя, Міхайлаўская і іншыя. Троіцкая царква стаяла ля Троіцкага моста і ўваходзіла ў агульную сістэму абароны. Відаць, тэрыторыя «паркана» адпавядала навакольнаму гораду XIII—XIV стст. Тэрыторыя паміж другім і трэцім паясамі ўмацаванняў называлася «мяста». Кварталы тут былі больш рэдкай забудовы, якая чаргавалася з сельскагаспадарчымі ўгоддзямі.
У 1553—1555 і 1565 гг. праводзіліся так званыя памеры горада. Калі землі прыватных уласнікаў уразаліся ў тэрыторыю дзяржаўных маёнткаў, праводзілася спрашчэнне межаў, экспрапрыяцыя некаторых прыватнаўласніцкіх маёнткаў з надзяленнем зямлёй у іншым месцы. Пашырэнне адбывалася за кошт павелічэння колькасці ўчасткаў домаўладанняў і суправаджалася пракладкай новых вуліц і падаўжэннем старых. У той жа час рост насельніцтва выклікаў драбленне ўчасткаў, якія ў цэнтры зменшыліся ў 2-1,6 раза; на ўскраінах іх памеры павялічваліся. Пры гэтым новыя ўчасткі на перыферыі былі меншыя за старыя ў цэнтры, што прывяло да змяншэння ў сярэднім сядзібных надзелаў.
Як і многія гарады, у XVII—XVIII стст. Пінск неаднойчы разбураўся ў час ваенных дзеянняў. Замак спалены ў час антыфеадальнай вайны 1648—1651 гг. на Беларусі, моцна пацярпеў у вайну Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гг., а таксама ў Паўночную вайну 1700—1721 гг., калі горад разрабавалі войскі Карла XII.
Уяўленне аб няправільнай радыяльна-паўкальцавой планіровачнай сетцы і размяшчэнні асноўных будынкаў дае «План Мінскай губерні павятовага горада Пінска» канца XVIII ст. Замак і гандлёвая плошча служылі месцам сыходжання вуліц. Аднак невялікі замак адыгрываў у плане горада меншую ролю, чым, напрыклад, у Полацку. Вылучаліся дзве асноўныя паўкальцавыя магістралі: адна разгаліноўвалася каля дамініканскага кляштара, другая, якая адпавядала сучаснай Завальнай вуліцы, абмяжоўвала горад на поўначы і захадзе. Пад канец XVIII ст. ужо не існаваў другі пояс абарончых збудаванняў, аднак замак і ўсю тэрыторыю Пінска яшчэ абкружалі равы. Гарадскія вуліцы былі пераменнай шырыні, кварталы разнастайных, няправільных абрысаў.
Усходнюю частку горада займала прадмесце Каралін, якое забудоўвалася з канца XVII ст. Яго кварталы мелі прамавугольную канфігурацыю (у межах сучасных вуліц Савецкай, Кірава, Насырава, Дняпроўскай Флатыліі). У 1701 г. князем Міхалам Сервацыем Вішнявецкім паблізу жылой забудовы прадмесця пачата ўзвядзенне палаца з землянымі ўмацаваннямі — чатырма вуглавымі бастыёнамі і курцінамі, аднак у 1706 г. пад час Паўночнай вайны ён быў разбураны дашчэнту.
Пад расійскай уладай
У першай палове XIX ст. складзены праект рэгулярнай перапланіроўкі Пінска. Яго развіццё ў параўнанні з канцом XVIII ст. добра ілюструе план 1856 г. Пры значнай трансфармацыі вулічнай сеткі захавалася радыяльна-паўкальцавая схема. Узбуйненыя кварталы атрымалі правільныя абрысы, вуліцы — раўнамерную шырыню. Цалкам засталася траса галоўнай вуліцы, што выклікана наяўнасцю капітальнай забудовы (Вялікая Францысканская, у пачатку XX ст. — Вялікая Кіеўская, у 1920-1930-я гг. — Касцюшкі, пазней Леніна). Іншыя радыяльныя вуліцы — Брэсцкая, Ганчарская (З. Казьмадзям'янскай), Пецярбургская (Першамайская), Папярочная Школьная (Бялова) — замянілі няправільныя, свабодна сфарміраваныя радыяльныя напрамкі. Пераемнасць прасочвалася і ў рэканструкцыі Караліна, вуліцы якога толькі нязначна змянілі сваю канфігурацыю.
Сучасная вулічная сетка з'яўляецца вынікам рэгулярнай перапланіроўкі. Пры гэтым усе вуліцы можна падзяліць на тры тыпы. Да першага тыпу адносяцца тыя, сённяшнія абрысы якіх склаліся яшчэ да перапланіроўкі: вуліца Леніна і большасць трас прадмесця Каралін. Другі тып — вуліцы, якія ў працэсе рэканструкцыі змяніліся нязначна: выраўнаваны адзін альбо абодва іх бакі пры ранейшых напрамку і агульных абрысах. Трэці тып — вуліцы, пракладзеныя нанава, але з улікам напрамкаў вуліц і тупікоў, якія існавалі раней.
Пры перапланіроўцы пашырылася галоўная плошча, яе бакі сталі прамалінейнымі. Захаваліся асноўныя будынкі, за выключэннем ратушы, якая да сярэдзіны XIX ст. ужо не існавала. На месцы драўляных карпусоў гандлёвых радоў пабудаваны два мураваныя, якія ў плане прыкладна паўтарылі абрысы старых, што сведчыць аб прынцыпе традыцыйнасці ў фарміраванні плошчы. Для паляпшэння функцыянавання перад імі дадаткова былі створаны адкрытыя прасторы. Не ажыццявілася рэканструкцыя заняпалага замка, якая меркавалася ў праекце.
Сістэма вуліц эпохі класіцызму з'явілася асновай для далейшага развіцця горада і да пачатку XX ст. не змянілася. У цэнтры дазвалялася толькі мураванае будаўніцтва. Тэрыторыя рэгламентаванай забудовы цягнулася ўздоўж сучасных вуліц Брэсцкай, Першамайскай, плошчы Леніна, уключала кварталы паміж набярэжнай і вуліцамі Каржа (Папярочнай Школьнай), Заслонава (Плеўскай), Кірава (Купецкай, альбо Вялікай Альбрэхтаўскай) і Насырава (завулкам Папярочным Замкавым).
Пад польскай уладай
У 1920-1930-я гг., калі Пінск уваходзіў у склад Польшчы, у вялікіх аб'ёмах ажыццяўлялася выбарачнае будаўніцтва, якое не ўнесла значных змен у прасторавую структуру цэнтральнай часткі горада. Новыя будынкі служылі гарманічнымі дапаўненнямі існуючай забудовы. Гэты кароткачасовы перыяд, як і папярэднія эпохі, вызначаецца архітэктурнай стылістыкай — самастойнай культурнай з'явай у гісторыі развіцця гарадскога асяроддзя.
БССР
У адрозненне ад многіх іншых населеных месцаў, разбурэнні Пінска ў час Вялікай Айчыннай вайны былі невялікія. У першыя пасляваенныя гады пашкоджаныя жылыя і грамадскія старыя збудаванні рэканструяваліся, новыя будынкі дапаўнялі традыцыйную кампазіцыю горада.
У 1960-я гг. праявілася тэндэнцыя актыўнага ўварвання ў гістарычнае гарадское асяроддзе. Знішчаны былы езуіцкі касцёл, які ацалеў у час вайны. Страчаны цікавая двух'ярусная аркада, што прымыкала да галоўнага фасада храма, а таксама будынак езуіцкай аптэкі, манастырская агароджа з брамамі і інш. Дзеля расшырэння прасторы плошчы знесены карпусы гандлёвых радоў — традыцыйны і характэрны элемент ансамбля, не засталося і гістарычнай жылой і грамадскай забудовы паўночнага боку. Замест рэстаўрацыі знесены рэшткі манументальнай сінагогі, рэдкага па сваёй тыпалогіі помніка, закладзенага яшчэ ў пачатку XVI ст. Страчаны існаваўшы яшчэ ў 1950-я гг. на перакрыжаванні вуліц Горкага і Першамайскай дамініканскі касцёл (з 1857 г. — саборная Праабражэнская царква, з 1865 г. — Фёдараўскі сабор), які дамінаваў над большасцю збудаванняў горада. Разбураны таксама яго вялікі кляштарны корпус з унутраным дваром.
Томас Лоўрэнс (мастак)
Сэр Томас Лоўрэнс (Thomas Lawrence;,  — , Лондан) — англійскі мастак—партрэтыст, адзін з найбуйнейшых, нараўне з Рэйналдсам і Гейнсбара, партрэтыстаў у брытанскай гісторыі.
Біяграфія
Томас Лоўрэнс нарадзіўся 13 красавіка 1769 года ў горадзе Брысталі. Бацька Лоўрэнса ўтрымліваў невялікі гатэль, але ў рэшце рэшт згалеў — і аказалася, што асноўнай крыніцай сродкаў для сям’і Лоўрэнсаў з’яўляецца талент малявальшчыка іх сына. У 1782 годзе Лоўрэнсы пасяліліся ў курортным мястэчку Бат, дзе малады мастак добра зарабляў алоўкавымі партрэтамі.
Ніда (Германія)
Горад падзяляецца на 18 гарадскіх раёнаў.
Томас Лоўрэнс (мастак)
Біяграфія
У 1787 годзе Лоўрэнс адправіўся ў Лондан, дзе быў цёпла прыняты Рэйналдсам і паступіў студэнтам у Каралеўскую акадэмію мастацтваў; у 1790 годзе піша партрэт міс Фарэн (пасля лэдзі Дэрбі), які робіць Лоўрэнса яшчэ больш знакамітым. У тым жа годзе, нягледзячы на ​​тое, што абірацца ў акадэмікі можна было з 24 гадоў, яго кандыдатуру ў члены карэспандэнты каралеўскай акадэміі ставяць, аднак не абіраюць, — тры галасы супраць шасці; на яго месца абіраецца Уітлі. У 1791 годзе быў абраны яе членам-карэспандэнтам, а ў 1794 годзе — поўным акадэмікам.
1965 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1965 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Томас Лоўрэнс (мастак)
Біяграфія
У 1818—1820 гадах Лоўрэнс знаходзіўся ў Еўропе, малюючы розных шляхетных асоб у Вене, Рыме і Ахене (дзе ў гэты час праходзіў міжнародны кангрэс). Пасля вяртання ў Лондан ён быў абраны прэзідэнтам Акадэміі мастацтваў. Сэр Томас Лоўрэнс памёр 7 студзеня 1830 года ў горадзе Лондане.
OnePlus 2
OnePlus 2 — смартфон кітайскай кампаніі OnePlus, прадстаўлены 29 ліпеня 2015 года. Гэта другі смартфон серыі. OnePlus 2 ад свайго папярэдніка адрозніваўся дызайнам і тэхнічнымі характарыстыкамі.
У мадэлі быў упершыню для кампаніі OnePlus выкарыстаны сканер адпячаткаў пальцаў, убудаваны ў кнопку "дадому". Гэтак жа OnePlus 2 стаў першым смартфонам ў свеце з портам USB Type-C.
Аперацыйная сістэма
OnePlus 2 выпускаўся з фірмовай прашыўкай OxygenOS 2.0, якая грунтавалася на Android 5.1 «Lollipop».
Абнаўленне OxygenOS 3 на базе Android 6.0.1 было выпушчана ў маі 2016 года.
OnePlus 2 не атрымаў афіцыйнага абнаўлення на базе Android 7 «Nougat». Неафіцыйна OnePlus 2 магчыма абнавіць да Android 8.0 «Oreo» ў прашыўцы LineageOS 15.
У OnePlus 2 ўпершыню з'явіўся спецыяльны паўзунок «Alert Slider», размешчаны побач з кнопкай рэгулявання гучнасці. Паўзунок дазваляе пераключыць смартфон у тры загадзя выбраных карыстальнікам рэжыма, па змаўчанні гэта «Без гуку», «Вібрацыя» і «Званок».
Продажы
Версія White Basic з 16 Гб убудаванай памяці каштавала 329 $, а версія Sandstone Black Premium з 64 Гб 389 $. Фірмовыя заднія панэлі з кеўлару або бамбука каштавалі 27 $.
OnePlus 2 паступіў у продаж у Еўропе, ЗША і Індыі ў сярэдзіне жніўня. Продажы ажыццяўляліся па запрашэнні, як і ў выпадку з OnePlus One.
У першыя 72 гадзіны пасля старту продажаў быў забраніраван 1 мільён OnePlus 2. Праз тыдзень было зроблена за 2 мільёны перадзаказаў. У верасні 2015 года агульная лічба перадзаказаў складала 5 мільёнаў.
12 кастрычніка 2015 года OnePlus прадавала OnePlus 2 з 12:00 да 13:00 HKT/CEST/PDT на сваім сайце без запрашэнняў.
Нэцяжына
Нэцяжына (Нетяжино) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Канцэрт гурта «Кіно» ў Мінску (1989)
Падрыхтоўка і правядзенне
На канцэртах «Кіно», якія адбыліся 6—7 траўня 1989 года ў Мінску, пабывалі гледачоў. Канцэрт гурта «Кіно» ў 1989 годзе стаў для Беларусі адным з першых стадыённых рок-канцэртаў. Да Цоя яшчэ ніхто не мог сабраць «Дынама» два дні запар. Былі арганізаваныя тры кардоны : першы сустракаў гасцей яшчэ на вуліцы Карла Маркса, на падыходзе да стадыёна.
Сцэна была пабудавана па-аматарску, маленькая, з брызентавым навесам. Сярод гледачоў на першых шэрагах было шмат вайскоўцаў у форме дэсантнікаў і памежнікаў. Тэхнічна іх пасадзілі туды, каб яны дапамагалі ахоўваць бяспеку на стадыёне, але па факце людзі ў берэтах і фуражках актыўна танчылі падчас канцэрта. На разагрэве граў беларускі гурт «Фарпост» і танцаваў балет. Потым па бегавой дарожцы да сцэны пад’ехаў зялёны «» з белай паласой, з яго выйшлі музыканты «Кіно». Некалькі хвілін гурт праводзіў саўнд-чэк. Аднак відавочцы канцэрта, сведчаць, што гук у той дзень быў дрэнны. Ужо пасля першай песні да Цоя падбеглі дзяўчыны з кветкамі і пачалі прасіць аўтографы. Канцэрт скончыўся песняй «» пасля чаго пайшоў моцны дождж.
Мухамед Аюб Хан
Муха́мед Аю́б Хан (Ayub Khan, 14 мая 1907 — 19 красавіка 1974) — галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі і прэзідэнт Пакістана з 1958 па 1969 г.
Венгерава
Венгерава размешчана на рацэ Тартас.
Сяло заснавана ў 1753 годзе.
Мухамед Аюб Хан
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Харыпуры; па этнічнай прыналежнасці пуштун.
Калі ў 1947 годзе быў створаны Пакістан, Аюб Хан узначаліў узброеныя сілы ва Усходнім Пакістане (цяпер Бангладэш).
Патомны ваенны, бацька Мухамеда служыў у брытанскай арміі ў чыне субедар-маёра. Скончыў Мусульманскі ўніверсітэт у Алігарху, затым Каралеўскую ваенную акадэмію ў Сандхёрсце (Вялікабрытанія). Да моманту здабыцця Пакістанам незалежнасці быў самым старэйшым па званні мусульманскім афіцэрам.
У 1951 годзе быў прызначаны галоўнакамандуючым пакістанскай арміяй.
З 1954 па 1956 г. займаў пасаду міністра абароны, а пасля ваеннага перавароту 1958 года стаў главой ваеннага рэжыму.
У 1960 годзе фармальна легітымізаваў сваё становішча на чале дзяржавы рэферэндумам.
На пасадзе главы дзяржавы Мухамед Аюб Хан ініцыяваў Другую інда-пакістанскую вайну, праводзіў праамерыканскую знешнюю палітыку, менавіта ў яго кіраванне адбылося ўступленне Пакістана ў Багдадскі пакт, потым СЕНТА і СЕАТА. Праводзіў палітыку паскоранага эканамічнага росту і ўмеранай зямельнай рэформы. Дамогся прыняцця другой пакістанскай канстытуцыі, якая абмежавала палітычнае жыццё рамкамі так званых «асноўных дэмакратычных правоў».
У сакавіку 1968 года Аюб Хан цяжка захварэў і страціў палітычны кантроль над краінай.
У сакавіку 1969 года Аюб Хан сышоў у адстаўку пад ціскам палітычнай апазіцыі.
Тэорыя механізмаў і машын
Тэорыя механізмаў і машын — навука пра агульныя метады даследавання і праектавання механізмаў і машын.
Уключае структурны, кінематычны і дынамічны аналіз механізмаў і машын (тых, што існуюць) і сінтэз механізмаў (праектаванне новых механізмаў для ажыццяўлення зададзеных рухаў); дынаміку механізмаў і машын, кінематыку механізмаў, кінетастатыку механізмаў, з ёю звязаны дэталі машын (як навуковая дысцыпліна), матэрыялазнаўства, навука пра надзейнасць тэхнічных сістэм і інш. Займаецца таксама праектаваннем сістэм кіравання машын-аўтаматаў (тэорыя аўтаматычнага кіравання), даследаваннем і праектаваннем маніпулятараў і прамысловых робатаў.
Сфарміравалася ў канцы 18 — пач. 19 ст. пад уплывам патрэб машынабудавання. Значны ўклад у яе развіццё зрабілі Ж. В. Панселе і Г. Г. Карыяліс (Францыя), Ф. Рэло, О. Мор і Л. Бурместэр (Германія), Р. Віліс (Вялікабрытанія), Дж. Бенафіт (ЗША), П. Чабышоў, М. Жукоўскі (Расія) і інш.
Ідліб
Ідліб (ادلب) — горад на паўночным захадзе Сірыі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай мухафазы. За 40 км ад Алепа, за 168 км ад Латакіі, за 121 км ад Хамы.
Насельніцтва — 165 000 жыхароў (2010 год). Шкляная прамысловасць.
У сярэднія вякі горад быў цэнтрам вытворчасці алівак і аліўкавага мыла.