cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Курух
Асаблівасці культуры
У курух няма пісьмовай культуры. Народны фальклор уключае генеалагічныя паданні родаў і раннюю гісторыю ўсяго народа. Развіта спеўнае і танцавальнае мастацтва. Пасярод вёсак звычайна ладзяць спецыяльныя пляцоўкі для танцаў ахра, дзе арганізуюцца супольныя сустрэчы джатра. У джатрах могуць прымаць удзел прадстаўнікі розных вёсак. Распаўсюджаны цырыманіяльныя шэсці падчас свята дрэў Сархул, рытуальныя жаночыя паляванні, магічныя абрады ў гонар Чанды, багіні лесу.
Касцёл Святога Юрыя (Паланечка)
Гісторыя
Пабудаваны на пагорку, непадалёк ад былога палаца Радзівілаў. Першы драўляны касцёл быў пабудаваны ў 1751 годзе па фундацыі біскупа Жалкоўскага і асвечаны ў 1759 г. Перабудоўваўся ў 1827 і 1897 гадах.
Курух
Мова
Родная мова курух адносіцца да паўночна-усходняй групы дравідыйскай моўнай сям'і. Да нядаўняй пары яна была наогул непісьменнай. У нашы дні няма адзінай сістэмы пісьма. Большасць маладых курух атрымоўваюць адукацыю на іншых мовах, ужываюць іх у прафесійных мэтах або падчас кантактаў з іншымі народамі. Такім чынам складаецца сітуацыя, калі ў малых абшчынах або сярод гарадскіх жыхароў родная гаворка хутка губляецца.
Касцёл Святога Юрыя (Паланечка)
Архітэктура
Касцёл спалучае рысы як неаготыкі, так і мадэрну. У плане прамавугольны з пяціграннай апсідай і гранёным вальмавым пакрыццём. Галоўны фасад касцёла фланкіраваны дзвюма чацверыковымі шатровымі вежамі, паміж якімі размяшчаецца невялікая разета. Двух слуповы ганак з пяццю цэментнымі прыступкамі, завершаны двухсхільным навесам.
Курух
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія курух зведала моцны ўплыў з боку вераванняў суседніх народаў. Звычайна яе адносяць да сарнаізму або індуізму, хаця мясцовыя вернікі шануюць іншы пантэон багоў. Галоўным богам лічыцца Дхарм, які ўвасабляе сонца і разглядаецца як гаспадар сусвету. Сярод простых абшчыннікаў папулярны багіня палявання Чанды, богі-апекуны дэота і вясковыя духі бхут. Курух не будуюць храмы, хаця сустракаюцца падстрэшкі над месцам шанавання запазычанай індуісцкай багіне мацярынства Дэва-Май. Арганізацыяй абрадаў займаецца вясковы святар пахан. Ён таксама павінен выганяць чужых духоў, што могуць прынесці шкоду вяскоўцам, практыкаваць ахоўную магію. Курух вераць у чарадзейства, злых ведзьмаў, сурокі. У мінулым існавалі чалавечыя ахвярапрынашэнні. У нашы дні ў якасці ахвяр выкарыстоўваюць свойскую жывёлу. Трупы памерлых спальваюць.
З 1858 г. распаўсюджваецца хрысціянства, пераважна пратэстантызм. Аднак хрысціянская абшчына адносна невялікая. Здараюцца канфлікты паміж традыцыйнымі вернікамі і хрысціянамі.
Касцёл Святога Юрыя (Паланечка)
Архітэктура
Гарызантальна ашаляваныя бакавыя фасады рытмічна расчлянёны высокімі стральчатымі аконнымі праёмамі і ступеньчатымі контрфорсамі ў прасценках. У дэкоры выкарыстаны накладны геаметрычны арнамент, які апяразвае карніз на дэнтыкулах, фігурная шалёўка, гатычныя пераплёты вокнаў.
Інтэр'ер
Унутры храма на чатырох драўляных слупах хоры, на якіх размяшчаецца арган на дзевяць галасоў, выкананым віленскім майстрам Ф. Астрамецкім у 1897 годзе. Двух'ярусны драўляны галоўны алтар простай работы часткова ўпрыгожаны разьбой і пазалотай, фланкіраваны дзвюма карынфскімі калонамі. Бакавыя абразы і прафіляваны цокаль дэкарыраваны акантам. У алтары размешчаны 2 чыгунныя мемарыяльныя дошкі 1829 і 1836 гадоў, прысвечаныя прадстаўнікам роду Радзівілаў. З правага боку ад прэсбітэрыя бакавы алтар Прасвятой Дзевы Марыі, з левага боку – алтар Св. Антонія Падуанскага. Яшчэ адзін алтар знаходзіўся ў капліцы.
Іншыя пабудовы
Касцельны двор абнесены агароджай. З правага боку ад касцёла стаяла званіца на мураваным падмурку, пабудаваная ў 1855 годзе. Званіца была квадратная ў плане, памерам грані 4 сажні 10 вяршкоў. У 1873 годзе званіцу змацавалі чатырма брусамі, звязанымі па баках пад дахам. У званіцы месціліся тры званы. З правага боку званіцы знаходзілася капліца на два акны для часовага знаходжання памерлых. З левага боку ад касцёла, за агароджай, размешчана драўляная плябань, пабудаваная ў 1861 годзе на мураваным падмурку.
Цікавыя факты
Менавіта ў гэтым касцёле хрысцілі вядомага навукоўца і асветніка, нацыянальнага героя Чылі Ігната Дамейку.
Пітэр Фердынанд Друкер
Пітэр Фердынанд Друкер (Peter Ferdinand Drucker; 19 лістапада 1909, Вена — 11 лістапада 2005) — амерыканскі вучоны аўстрыйскага паходжання; эканаміст, публіцыст, педагог, адзін з самых уплывовых тэарэтыкаў менеджменту XX стагоддзя.
Пітэр Друкер нарадзіўся ў Вене 19 лістапада 1909. Вырас у Вене, у 1920-х пераехаў у Германію, вучыўся ў Гамбургу, затым у Франкфурце.
У 1937 годзе збег ад нацысцкага рэжыму ў ЗША. У 1943 годзе стаў грамадзянінам ЗША. Выкладаў менеджмент ва Універсітэце Нью-Ёрка з 1950 па 1971 год. У 1971 па 2005 год быў прафесарам Сацыяльнай навукі і менеджменту ў Універсітэце Клермонта. Пачынаючы з 1939 года напісаў 39 кніг, а таксама сотні артыкулаў у The Wall Street Journal і Harvard Business Review. Працягваў прафесійную дзейнасць да самай смерці.
Сфармаваў тэорыю аб глабальным рынку. Аўтар канцэпцыі «інфармацыйнага работніка».
Леў Пятровіч Тулупаў
Леў Пятровіч Тулупаў (, Варонеж, Расія — ) — інжынер шляхоў зносін, спецыяліст у галіне кіравання працэсамі перавозак. Доктар тэхнічных навук (1975), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (эксплуатацыйны факультэт, 1952; аспірантура, 1955). Працаваў у Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1955—1959, дацэнт кафедры «Арганізацыя руху паяздоў»), Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце чыгуначнага транспарту (1959—1982, загадчык лабараторыі «Функцыянальны састаў аўтаматызаванай сістэмы кіравання чыгуначным транспартам»), Маскоўскім дзяржаўным універсітэце шляхоў зносін (з 1982, прафесар кафедры «Кіраванне эксплуатацыйнай работай»).
Навуковыя інтарэсы: планаванне эксплуатацыйнай работы чыгунак, аддзяленняў, сартавальных станцый; аўтаматызацыя кіравання перавозачнымі працэсамі на чыгуначным транспарце; педагогіка вышэйшай школы; модульна-рэйтынгавая сістэма ацэнкі ведаў студэнтаў.
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Расійскай Федэрацыі» і інш.
Копцева (Манастыршчынскі раён)
Копцева (Коптево) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
NGC 978B
NGC 978B (іншыя абазначэнні — MCG 5-7-17, KCPG 71B, PGC 9823) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Сольна (камуна)
Камуна Сольна (Solna kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Сульна 288-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — прадмесце Стакгольма Сольна.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 71 293 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 1 гарадское пасяленне (tätort):
Ізбішча (Турынскі сельсавет)
Ізбі́шча (, Избище) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
У пачатку 20 ст. у Навасёлкаўскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У часе Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2006/2007
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2006/2007 — 15-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
ДП (дызель-цягнік, трохвагонны)
ДП (русск. Дизель-поезд) -- серыя дызель-цягнікоў, пабудованых у 1940, 1944-1946 гады венгерскім заводам Ганц, Будапешт для Дзяржаўных чыгунак Аргенціны.
З-за ваенных дзеянняў Аргенціна заказ скасавала, і дызель-цягнікі адправілі ў СССР
Алена Іванаўна Малахавец
Алена Іванаўна Малахавец у дзявоцтве Бурман (Елена Ивановна Молоховец;, Архангельск — , Петраград) — аўтар папулярнага кулінарнага даведніка.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і начальніка архангельскай мытні. Рана асірацела, з пратэкцыі бабулі, якая ўзяла на сябе ўсе выдаткі, 14-гадовая Алена залічаная ў Смольны інстытут для высакародных дзеўчын ў Санкт-Пецярбургу. Скончыла інстытут у 1848 г. з добрымі адзнакамі. Тры гады поўнай ізаляцыі ад знешняга свету, магчыма, прычыніліся да душэўнага неспакою А. Малахавец у будучыні.
У гады руска-турэцкай вайны А. Малахавец захапілася містыцызмам і пачала складаць павучальныя творы з развагамі пра рэлігію і містыку — «Манархізм, нацыяналізм і праваслаўе», «Кароткая гісторыя домабудаўніцтва Сусвету», «Таямніца гора і смут нашага часу і якар выратавання для тых, хто замахваецца на бязвер’е, забойства, самагубства і крайнюю амаральнасць».
Пахавана 15 снежня 1918 г. у Петраградзе.
Луі Барту
Жан-Луі Барту (Jean Louis Barthou;  — ) — французскі палітык і дзяржаўны дзеяч перыяду Трэцяй рэспублікі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Аларон-Сент-Мары (гістарычная вобласць Аквітаніі) 25 жніўня 1862 года. Атрымаў юрыдычную адукацыю, але вельмі хутка ўключыўся ў палітыку. Упершыню быў абраны ў французскі парламент у 1889 годзе. З 1894 Барту займае розныя міністэрскія пасты, а з 22 сакавіка па 9 снежня 1913 года быў прэм'ер-міністрам Францыі. У 1923—1926 гадах быў старшынёй Репарацыйнай камісіі.
9 лютага 1934 г. ўступіў на пасаду міністра замежных спраў, але быў забіты ў Марселі 9 кастрычніка 1934 г. разам з югаслаўскім каралём Аляксандрам I. Барту быў ключавой фігурай у распрацоўцы Франка-савецкага дагавора аб узаемадапамозе, які быў падпісаны ў 1935 годзе ўжо яго пераемнікам П'ерам Лавалем.
Гарадскі музей Стамбула
Гарадскі музей Стамбула (Yıldız Şehir Müzesi) — музей у Стамбуле, размешчаны ў гістарычным палацы.
Гісторыя
З 1939 г. ён займаў памяшканні муніцыпальнай бібліятэкі ў г. Беязыт, а ў 1988 г. пераехаў у Дом прыгожых мастацтваў палацавага комплексу.
Экспазіцыя
Музей знаёміць наведвальнікаў з гісторыяй горада асманскага перыяду. Збор музея ўтрымлівае цудоўныя калекцыі жывапісу XVIII—XIX стст., каліграфіі, тэкстылю, парцэляны і інш.
Земскі сход Эстляндыі
Земскі сход Эстляндыі (Eestimaa Kubermangu Ajutine Maanõukogu, Eesti Maanõukogu), скарочана Маапяеў (Maapäev) быў скліканы пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 як нацыянальны сход Расійскай імперыі.
28 лістапада 1917 года, пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, сход самаабвясціўся суверэннай уладай Эстоніі і заклікаў да выбараў у Эстонскі ўстаноўчы сход. Аднак ва ўмовах надыходу нямецкіх войскаў ён прызначыў Камітэт выратавання Эстоніі і 24 лютага 1918 выдаў Дэкларацыю незалежнасці.
Гісторыя
12 красавіка 1917 года Часовы ўрад Расіі выдаў дэкрэт пра часовую аўтаномію Эстляндыі. Эстляндская губерня была аб'яднаная з эстонамоўнай паўночнай часткай Ліфляндскай губерні і пераўтвораная ў аўтаномію. Часовы ўрад Расіі таксама пастанавіў стварыць земскі сход шляхам ускосных выбараў.
Абранне 62 дэпутатаў праходзіла ў некалькі этапаў; прадстаўнікі ад вясковых грамадаў абіраліся двухузроўневымі выбарамі ў траўні-чэрвені, гарадскія прадстаўнікі абіраліся ў ліпені-жніўні 1917. Дзеля ўдзелу ў выбарах ствараліся і рэарганізоўваліся партыі.
У склад сходу трапілі прадстаўнікі шасці партый, тры незалежныя дэпутаты і два прадстаўнікі нямецкай і шведскай меншасцей.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Петраградзе, калі бальшавіцкі Эстонскі рэвалюцыйны камітэт зладзіў пераварот, Маапяеў адмовіўся прызнаць іх уладу. Бальшавікі здзейснілі спробу распусціць сход. На сваім апошнім пасяджэнні 28 лістапада Маапяеў абвясціў сябе найвышэйшай законнай уладай Эстоніі да склікання Устаноўчага сходу. 26 лістапада Земскі сход быў гвалтоўна разагнаны бальшавікамі, і яго члены працягнулі дзейнасць у падполлі.
У зладжаных бальшавікамі на пачатку 1918 года выбарах ва Устаноўчы сход дзве траціны выбаршчыкаў падтрымалі партыі, якія дамагаліся нацыянальнай дзяржаўнасці. Пасля гэтага бальшавікі абвясцілі выбары несапраўднымі і анулявалі іх вынікі. 19 лютага Камітэт старэйшынаў Земскага сходу Эстляндыі вырашыў абвясціць незалежнасць. Дзеля гэта мэты быў створаны Камітэт выратавання (у складзе трох членаў, абраных Маапяевам на час, пакуль дзейнасць Устаноўчага сходу немагчымая). 24 лютага, калі бальшавікі пакінулі Талін перад уваходам у яго нямецкіх войскаў, Камітэт выратавання апублікаваў Дэкларацыю незалежнасці Эстонскай рэспублікі.
Пасля сканчэння нямецкай акупацыі Маапяеў працягваў сваю дзейнасць да 1919 года.
П’ер Лаваль
П’ер Лаваль (Pierre Laval, 28 чэрвеня 1883 — 15 кастрычніка 1945) — французскі палітык-сацыяліст. У перыяд Трэцяй рэспублікі займаў высокія дзяржаўныя пасады, быў прэм’ер-міністрам (1931—1932, 1935—1936). У 1936—1940 гадах атрымаў вядомасць як медыямагнат, уладальнік некалькіх газет і радыёстанцый. Актыўны дзеяч калабарацыйнага «ўрада Вішы» падчас Другой сусветнай вайны і яго кіраўнік (прэм’ер-міністр) з 1942 па 1944 год.
Музей турэцкага і ісламскага мастацтва
Гісторыя
Узнікненне Музея турэцкага і ісламскага мастацтва ў Стамбуле звязана з назапашваннем прадметаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва ў Музеі археалогіі і зброі, заснаваным турэцкімі ўладамі ў 1846 г. у царкве Святой Ірыны (пабудавана ў IV ст. н.э.) і пераведзеным пазней у (пабудаваны ў другой палавіне XV ст.). У пачатку XX ст. калекцыі музея былі падзелены.
Археалагічныя матэрыялы і зброю перадалі ў Музей старажытнасцей, а калекцыя дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва перайшла ў падпарадкаванне Упраўлення мячэцей. Намаганнямі апошняга ў 1914 г. Музей турэцкага і ісламскага мастацтва адчыніў свае дзверы для наведвальнікаў.
Акрамя экспазіцыйных раздзелаў, пабудаваных па сістэматычнаму прынцыпу, у музеі можна ўбачыць рэканструкцыі памяшканняў для правядзення абрадаў абразання і шлюбу, інтэр’ер турэцкай лазні і жытла анаталійскіх вандроўнікаў. Ёсць матэрыялы, які распавядаюць пра традыцыйны турэцкі базар. Падчас праектавання экспазіцыі дызайнеры імкнуліся дасягнуць гарманічных суадносін старажытных інтэр’ераў з сучасным экспазіцыйным абсталяваннем шляхам абмежавання колькасці экспанатаў, зняцця перагародак паміж памяшканнямі, ператварэння аконных праёмаў у вітрыны.
Ардынскі раён
Ардынскі раён (Ордынский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Ардынскае.
Багель
Багель — прозвішча.
NGC 1093
NGC 1093 (іншыя абазначэнні — UGC 2274, MCG 6-7-11, ZWG 524.22, IRAS02452+3412, PGC 10606) — галактыка ў сузор’і Трыкутнік.
Каровіна (Манастыршчынскі раён)
Каровіна (Коровино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
NGC 1093
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Каровіна (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
IV Усебеларускі з’езд Саветаў
Чацвёрты Усебеларускі з’езд Саветаў рабочых, сялянскіх і чырвонаармейскіх дэпутатаў. Адбыўся 14 — 18 снежня 1922 г. у Мінску.
Прадстаўніцтва
На з’ездзе прысутнічалі 250 дэлегатаў з рашаючым і 43 з дарадчым голасам (паводле іншых звестак адпаведна 226 і 24).
Рашэнні з’езда
З’езд падкрэсліў значэнне адзінства савецкіх рэспублік у барацьбе за ўсталяванне новага ладу і ўзмацненне братэрскіх сувязей працоўных усіх рэспублік, падтрымаў ідэю добраахвотнага і раўнапраўнага аб’яднання рэспублік у адзінай дзяржаве, зацвердзіў асноўныя пункты Канстытуцыі СССР, якія былі ўхвалены ЦК РКП(б) яшчэ 30 лістапада 1922 г. Асаблівая ўвага звернута на аднаўленне сельскай гаспадаркі і прамысловасці рэспублікі. Канстатавалася ў асноўным станоўчая дынаміка развіцця народнай гаспадаркі ССРБ у 1921 — 1922 гг., адначасова падкрэсліваліся крызісныя моманты ў параўнанні з дарэвалюцыйным часам. З’езд выбраў ЦВК БССР, 27 дэлегатаў на 10-ы Усерасійскі з’езд Саветаў. 18 снежня 1922 г. на 1-й сесіі ЦВК БССР выбраны Прэзідыум ЦВК з 7 чалавек і СНК БССР з 15 членаў.
Міхаіл Іванавіч Гурын-Маразоўскі
Біяграфія
У 1912 скончыў Пскоўскі настаўніцкі інстытут; настаўнічаў. У 1-ю сусветную вайну мабілізаваны ў царскую армію; прапаршчык кавалерыі. Далучыўся да эсэраў. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Чырвонай Арміі; вучыўся ў Акадэміі Генштаба.
З 1920 у Беларусі. Уваходзіў у Беларускую камуністычную арганізацыю, якая ў жніўні 1920 ўлілася ў КП(б)Б. З 1921 рэдактар газеты «Белорусская деревня» і «Савецкая Беларусь». У верасні 1921 за крытыку Галоўпалітасветы БССР Бюро ЦК КП(б)Б пазбавіла яго на 6 месяцаў права абірацца на кіраўнічыя пасады. 28.2.1924 пасланы на падпольную работу ў Заходнюю Беларусь. Узяў курс на падрыхтоўку ў Заходняй Беларусі ўзброенага паўстання і далучэння да БССР. Гэта выклікала раскол у КПЗБ ('Сэцэсія'). 7.1.1925 на закрытым пасяджэнні Бюро ЦК КП(б)Б ліквідавала Замежнае бюро ЦК КП(б)Б і прапанавала Гурыну-Маразоўскаму вярнуцца ў БССР. але ён адмовіўся гэта зрабіць; выйшаў з КПЗБ і разам з Л. Родзевічам арганізаваў у Вільні падпольную друкарню, пачаў выпускаць газету «Чырвоны сцяг».
Быў арыштованы польскімі ўладамі. На 'працэсе 56-і' над лідарамі БСРГ ён даў паказанні супраць Б. Тарашкевіча і С. Рак-Міхайлоўскага. У канцы 1927 у газеце «Беларускі дзень» пачаў друкаваць успаміны «З недалёкага мінулага». Але скончыць іх не паспеў, бо быў застрэлены С. Клінцэвічам і А. Капуцкім. Рашэнне аб ліквідацыі М. Гурына-Маразоўскага прыняло ЦК КПЗБ.
Крапіўна (вялікая)
Крапіўна (Крапивна) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Баганскі раён
Баганскі раён (Баганский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Баган.
Царква Іаана Міласцівага на Мячыне
Царква Іаана Міласцівага на Мячыне — каменны храм 15 ст. на возеры ў Вялікім Ноўгарадзе. На сёння не дзейнічае.
Гісторыя
Існуючая царква Іаана Міласцівага ўзведзена на месцы надбрамнай драўлянай царквы, пабудаванай у 1193 годзе. У 1421—1422 гг. яе змяняе каменная царква. Аўтар, будаўнік, заказчык — невядомыя. Царква ўваходзіла ў склад Васкрасенскага жаночага манастыра. У 1763 годзе храм зроблены прыходскім.
Царква Іаана Міласцівага невялікая, аднаапсідная, бясстоўпная, квадратная ў плане пабудова з двухпралётнай званіцай на заходняй сцяне. У старажытнасці з поўначы прымыкала прыбудова, якая была вырашана як аднастоўпная палата. Цэнтральнае памяшканне царквы перакрыты высокім самкнутым скляпеннем з распалубкамі, апсіда — паўкупалам. У старажытнасці з захаду царква мела мураваныя хоры. Паўночна-заходняе і паўднёва-заходняе памяшканні ўяўлялі сабой замкнёныя каморкі. Пад паўночна-заходнім памяшканнем на хоры вяла лесвіца. Уваход у царкву — праз заходні партал.
У XVIII стагоддзі васьміскатнае пакрыццё перароблена на вальмавае. З прыладай прыбудовы закладваецца паўночны партал, а замест паўднёвага партала зроблена прамавугольнае акно.
У 1848 годзе помнік быў уключаны ў лік цэркваў, якія падлягаюць разборцы. Перабудовы другой паловы XIX стагоддзя насілі рамонтны характар. Дашчаны дах замяняецца на жалезны.
У Вялікую Айчынную вайну царква вельмі моцна пацярпела. У паўднёва-заходнім і паўднёва-ўсходнім вуглах з’яўляюцца вялікія вертыкальныя расколіны, разбурана паўднёвая частка апсіды.
Аднаўленча-рестраўрацыйныя работы пачаты ў лютым 1962 года і закончаны ў 1963 годзе. Помніку вернута аблічча XVII стагоддзя, захаваны асобныя дэталі позняга часу і, магчыма, цалкам раскрыты і выяўлены формы 1422 года. Аўтар даследавання і рэстаўрацыі — Л. Е. Краснарэч’еў.
Уладзімір Мікалаевіч Патупчык
Уладзі́мір Мікала́евіч Пату́пчык (нар., , Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр энергетыкі Рэспублікі Беларусь (2013—2018).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Светлагорску Гомельскай вобласці ў 1958 г. У 1980 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут.
Працаваў машыністам-абходчыкам турбіннага абсталявання Мазырскай ЦЭЦ (1980—1981), машыністам, потым начальнікам змены на Светлагорскай ЦЭЦ (1981—1983). У 1983 годзе — намеснік начальніка цэнтральнай службы раённай энергетычнай управы «Гомельэнерга». У 1983—1984 гадах — начальнік лабараторыі металаў Светлагорскай ЦЭЦ.
Інструктар арганізацыйнага аддзела, загадчык прамыслова-транспартнага аддзела, загадчык арганізацыйнага аддзела Светлагорскага гаркаму КПБ (1984—1990). Намеснік старшыні Светлагорскага гарадскога Савета народных дэпутатаў (1990—1993). У 1993—1997 гадах — намеснік старшыні Светлагорскага гарвыканкама. У 1997—1998 гадах — першы намеснік старшыні Светлагорскага гарвыканкама. Старшыня камітэта па эканоміцы і рынкавых адносінах Гомельскага аблвыканкама (1998—2001). У 2001 годзе — старшыня Мазырскага гарвыканкама. У 2001—2004 гадах — намеснік старшыні Гомельскага аблвыканкама.
У 2004 годзе прызначаны памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўным інспектрам па горадзе Мінску. 5 мая 2006 года прызначаны міністрам працы і сацыяльнай абароны Беларусі.
4 чэрвеня 2009 — 28 снежня 2010 — намеснік прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
16 чэрвеня 2011 года стаў членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання, пазней абраны намеснікам старшыні Савета Рэспублікі.
22 красавіка 2013 прызначаны міністрам энергетыкі Рэспублікі Беларусь.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе міністра.
2 мая 2018 года зняты з пасады міністра энергетыкі Рэспублікі Беларусь з фармулёўкай «за садзейнічанне незаконнаму сямейнаму бізнэсу». Адразу ж быў арыштаваны катэдж Патупчыка, пабудаваны непадалёку ад «Мінск-Арэны».
Сям’я
Жанаты, мае сына і дачку.
Аляксей Міхайлавіч Дандукоў-Карсакаў
Аляксей Міхайлавіч Дандуко́ў-Карса́каў (Алексей Михайлович Дондуков-Корсаков;  —  ) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Дандуковых-Карсакавых. Нарадзіўся ў сям’і Міхаіла Аляксандравіча Дандукова-Карсакава (1794—1869), віцэ-прэзідэнт Санкт-Пецярбургскай Акадэміі навук, і Марыі Мікіцічны з Дандуковых-Карсакавых (1803—1884).
Правадзейны стацкі саветнік, у званні камергера. Член смаленскага акруговага суда.
У 1865/1866-1870 гадах маршалак шляхты Горацкага павета.
У 1870—1880-х гг. быў уладальнікам маёнтка Раманава Горацкага павета. Князь Аляксей Дандукоў-Карсакаў быў вядомы тым, што займаўся краязнаўчай дзейнасцю і ўдзельнічаў у працы Археалагічнага з’езду ў 1874 г. Пры ім пачалі будаваць у Раманаве мураваную царкву і адзін з сялян прывёз камень з незразумелымі надпісамі. У трэцім томе зборніка «Полацка-Віцебская даўніна» апублікаваў артыкул «Древний памятник „Волчьего хвоста“ в стране радимичей», спрабуючы расшыфраваць гэтыя надпісы.
Сям’я
У шлюбе з 20 красавіка 1851 года з Вольгай Аляксееўнай Пяшчуравай, дачкой былога віцебскага губернатара А. М. Пяшчурава. Вольга была цудоўнай піяністкай.
Прэмія імя Францішка Багушэвіча
Прэмія імя Францішка Багушэвіча — штогадовая літаратурная прэмія Беларускага ПЭН-цэнтра. Заснавана ў 1994 годзе. Традыцыйна ўручаецца 22 сакавіка (да Дня Волі) за выдатную гістарычную прозу аўтарам кнігаў, якія спрыяюць абуджэнню пачуццяў гістарычнай самасвядомасці і нацыянальнае незалежнасці чытачоў.
Балотнінскі раён
Балотнінскі раён (Болотнинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Балотнае.
Міхаіл Міхайлавіч Каршук
Міхаіл Міхайлавіч Каршук (нар., в. Падзагор’е, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі бадмінтаніст. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа па бадмінтоне.
Біяграфія
У 1986 годзе скончыў сярэднюю школу № 15 г. Гомель. У 1991 годзе скончыў факультэт фізічнай культуры Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Францыска Скарыны.
Працуе старэйшым выкладнікам кафедры фізічнага выхавання і спорту ГДУ імя Ф. Скарыны.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне
Адзіночны разрад
Парны разрад
Ільіч (Пухавіцкі раён)
Ільі́ч (, Ильич) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Гісторыя
Заснавана пасля рэвалюцыі.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Канстанцін Антонавіч Абазоўскі
Канстанцін Антонавіч Абазоўскі — ( — ) — Герой Савецкага Саюза, камандзір звяна 190-га штурмавога авіяцыйнага палка, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, лейтэнант.
Даваенная біяграфія
Канстанцін Антонавіч Абазоўскі нарадзіўся 1 кастрычніка 1919 года ў вёсцы Абухава Лепельскага павета Віцебскай губерні РСФСР (сучасны Бешанковіцкі раён Віцебскай вобласці Беларусі).
Скончыўшы ў 1938 годзе Віцебскі настаўніцкі інстытут, Канстанцін Антонавіч Абазоўскі выкладаў гісторыю ў Пліскай няпоўнай сярэдняй школе Бешанковіцкага раёна.
Удзел у Вялікай Айчыннай вайне
Быў прызваны ў рады РСЧА у 1940 годзе.
Прымаў удзел у баях за вызваленне Паўночнага Каўказа, Крыма і Прыбалтыкі з 1943 года.
6 мая 1944 года звяно штурмавікоў пад камандаваннем Канстанціна Антонавіча Абазоўскага ў паветраным баю ля Севастопаля збіла пяць варожых знішчальнікаў, спаліла на зямлі восем самалётаў і два склады праціўніка з боепрыпасамі.
Да жніўня 1944 года лейтэнант Канстанцін Антонавіч Абазоўскі здзейсніў 106 баявых вылетаў, асабіста знішчыў 11 танкаў, 3 самалёты на зямлі, шмат аўтамашын і іншай баявой тэхнікі праціўніка.
Канстанцін Антонавіч Абазоўскі загінуў 26 кастрычніка 1944 года ў паветраным баю ў Прыбалтыцы. Пасмяротна быў залічаны ў калектыў Рыжскага марскога порта.
Маўру Рамус
Ма́ўру Ра́мус (Mauro Ramos de Oliveira;  — ) — бразільскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1958 і 1962 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Пасхал
Пасхал — вялікая свечка, якая ўжываецца ў Каталіцкім Касцёле і ў некаторых іншых хрыціянскіх цэрквах у час пасхальных святкаванняў.
Пасхал запальваецца ад агню, які святар благаслаўляе ў час Літургіі святла ў пачатку святой Імшы Пасхальнай вігіліі. На гэтай свечцы змяшчаецца выява крыжа, грэчаскія літары альфа і амега (пар. Ап 1, 8), лічбы бягучага года, а таксама пяць зерняў ладану (пяць сімвалічных цвікоў) на ўспамін пяці ран Хрыста. Пасхал з’яўляецца сімвалам Хрыста і запальваецца на ўрачыстых святкаваннях на працягу Велікоднага перыяду. У іншы час пасхал захоўваецца ў баптыстэрыі і запальваецца ў час правядзення таінства хрышчэння, а ад яго запальваюцца свечкі новаахрышчаных.
Кавалі (Слабадскі сельсавет)
Кавалі́ (, Ковали) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Гісторыя
У 1927 г. у вёсцы арганізавана ячэйка КПЗБ. З 12.10.1940 г. у Слабадскім сельсавеце Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай, з 20.01.1960 г. Мінскай абласцей. У 1940 г. вёска, 30 двароў, 128 жыхароў. У 1949 г. сяляне арганізавалі калгас імя Аляксандра Неўскага. З 1954 вёска ў складзе калгаса «17 верасня» (цэнтр — вёска Слабада).
Інфраструктура
У вёсцы размешчана жывёлагадоўчая ферма.
Віктар Васільевіч Козінцаў
Ві́ктар Васі́льевіч Ко́зінцаў — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў і Акадэмія кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў на прамысловых прадпрыемствах Беларусі, пасля ў Гандлёвых місіях СССР у Перу і Мазамбіку.
у 2004—2009 гадах — Саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Куба.
У 2009—2013 гадах — Намеснік начальніка ўпраўлення — начальнік упраўлення Лацінскай Амерыкі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Быў адстаўлены з усіх гэтых пасад 18 верасня 2017 года ў сувязі з выхадам у адстаўку.
Іван Максімавіч Багель
Іван Максімавіч Багель (1942—2008) — беларускі ўрач-эндакрынолаг, радыёбіёлаг, фармаколаг. Доктар медыцынскіх навук (2001), дацэнт (1998).
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1970). Працаваў у Беларускім навукова-даследчым санітарна-гігіенічным інстытуце (1971—1981), Мінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1981), Сектары геранталогіі АН БССР (з 1983, вучоны сакратар), Інстытуце радыебіялогіі НАН Беларусі (1988-2 лабараторыяй эндакрыналогіі), Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры (з 2001 — па сумяшчальніцтве, у 2003—2007 — на пастаяннай аснове, прафесар кафедры спартыўнай медыцыны).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па механізмах рэгуляцыі вугляводнага, тырэоіднага і кальцый-фосфарнага абмену пры дзеянні іянізаванага выпраменьвання.
Фердынанд I (цар Балгарыі)
Фердынанд I Кобург (Ferdinand Maximilian Karl Leopold Maria von Sachsen-Coburg und Gotha; Фердинанд I; 26 лютага 1861, Вена, Аўстра-Венгрыя — 8 верасня 1948, Кобург, акупаваная саюзнікамі Германія) — князь і цар Балгарыі (1887—1918) нямецкага паходжання. Афіцэр каралеўскай вугорскага войска.
Козінцаў
Козінцаў — прозвішча.
Фердынанд I (цар Балгарыі)
Вядомы таксама як батанік, энтамолаг і філатэліст.
Крапіўна (маленькая)
Крапіўна (Крапивна) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Уладзімір Мікалаевіч Мізгайлаў
Уладзімір Мікалаевіч Мізга́йлаў (Мизгайлов Владимир Николаевич; нар. ) — вучоны ў галіне радыёфізікі і радыётэхнікі, доктар фізіка-матэматычных навук (1990), прафесар (1991).
Біяграфія
Нарадзіўся ў пасёлку Суземка ( Бранскай вобласці Расіі). У 1959 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Навазыбкаўскага педагагічнага інстытута, у 1962 годзе — радыётэхнічны факультэт Казанскага авіяцыйнага інстытута і ў 1962—1974 гг. працаваў у ім. У 1971 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Синтез дискретных антенных систем по заданной диаграмме направленности с использованием экспериментальных данных». У 1974—1990 гг. на фізічным факультэце Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1976—1979 і з 1991 года ў Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (3 1976 года — дэкан факультэта, з 1991 па 2010 год — прафесар кафедры «Электратэхніка» ). З 2005 года У. М. Мізгайлаў у на пасадзе прафесара кафедры «Прамысловая электроніка» Гомельскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта імя П. В. Сухога.
Навуковая дзейнасць
У. М. Мізгайлаў з’яўляецца аўтарам навуковых прац па дыскрэтным слабанакіраваным антэнам лятальных апаратаў. Распрацаваў аўтаматызаваныя сродкі і спосабы пабудавання звычайных і галаграфічных выпраменьваючых прылад. Прапанаваў спосаб змянення эфектыўнай паверхні рассейвання аб’ектаў.
Аўтар і сааўтар шэрагу патэнтаў, у тым ліку «Способ построения радиоголографической антенны и плоская радиоголографическая антенна, полученная указанным способом», «Способ получения покрытия, уменьшающего обратное радиолокационное отражение, и гибкая лента, используемая при этом», «Плоская радиоголографическая антенна (ее варианты)».
Сярод апублікаваных прац:
Барабінскі раён
Барабінскі раён (Барабинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Барабінск.
NGC 1067
NGC 1067 (іншыя абазначэнні — UGC 2204, MCG 5-7-43, ZWG 505.45, PGC 10339) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Панамскі бальбоа
Бальбоа — грашовая адзінка Рэспублікі Панама, роўная 100 сентэсіма.
Уведзена ў 1904 годзе і названая ў гонар іспанскага канкістадора Васка Нуньеса дэ Бальбоа. Да 1934 года залатое ўтрыманне Бальбоа складала 1,5048 г чыстага золата, што было крыху вышэй залатога ўтрымання долара ЗША (1,50463 г), аднак фактычна Бальбоа прыраўноўваўся да долара. У 1934 годзе ўстаноўлена цвёрдыя суадносіны да долара ЗША 1:1, якія існуюць да гэтага часу.
Манеты і банкноты
У абарачэнні знаходзяцца манеты ў 2, 1, 1/2, 1/4, 1/10 Бальбоа, 5 і 1 сентэсіма. Таксама выпушчаныя памятныя манеты наміналам 500, 200, 100, 75, 50, 20, 10, 5 і 1 Бальбоа.
Ролю папяровых грашовых знакаў выконваюць долары ЗША, якія з'яўляюцца законным плацежным сродкам. Толькі аднойчы, у 1941 годзе, былі выпушчаны банкноты ў 20, 10, 5 і 1 Бальбоа, аднак праз некалькі дзён яны былі выключаны са звароту, атрымаўшы назву «сямідзённых долараў».
Венгераўскі раён
Венгераўскі раён (Венгеровский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Венгерава.
NGC 1066
NGC 1066 (іншыя абазначэнні — UGC 2203, MCG 5-7-42, ZWG 505.44, NPM1G +32.0112, IRAS02407+3217, PGC 10338) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Тбіліская дзяржаўная акадэмія мастацтваў імя Апалона Кутатэладзэ
Тбіліская дзяржаўная акадэмія мастацтваў імя Апалона Кутатэладзэ  — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Тбілісі.
Гісторыя
Акадэмія была ўтворана наказам Народнага камісарыята асветы ад 8 сакавіка 1922 года і першапачаткова размясцілася ў асабняку Кабулашвілі, рэканструяваным у 1902 годзе архітэктарам Сімонам Клдыяшвілі. Акадэмия стала першай вышэйшай мастацкай навучальнай установай на Каўказе і адной з трох акадэмій мастацтваў, якія функцыянавалі ў СССР. У рамках навучальнага працэсу дзейнічалі чатыры факультэты — жывапісу, скульптуры, графікі і архітэктуры (з 1927 года пачало дзейнічаць аддзяленне керамікі). З 1922 года Майсеем Тоідзэ пры акадэміі была створана мастацкая школа, якая рыхтуе маладых людзей да паступлення ў акадэмію.
Кузняцова (Манастыршчынскі раён)
Кузняцова (Кузнецово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сундбіберг (камуна)
Сундбіберг з'яўляецца 290-ай, самай маленькай па тэрыторыі камунай Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — раён Стакгольма Сундбіберг.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 40 793 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуну фармуе частка аднаго гарадскога пасялення (tätort):
Шаксна (Шакснінскі раён)
Размешчаны на скрыжаванні чыгуначных ліній (станцыя Шаксна), аўтамабільных дарог (на шашы А114) і водных шляхоў (прыстань на Волга-Балтыйскім водным шляху). За 83 км ад Волагды, 50 км ад Чарапаўца. Большая частка пасёлка размешчана ўздоўж левага берага ракі Шаксна.
Недасканалыя грыбы
Сістэматыка дэйтэраміцэтаў заснавана на знешнім падабенстве (напр., на будове канідыяльных споранашэнняў), таму група філагенетычна разнародная. Адрозніваецца 3 парадкі: гіфаміцэтальныя, меланканіяльныя, сферапсідальныя міцэліі. Налічваецца каля 15 тыс. відаў; на Беларусі вялікая колькасць відаў з родаў альтэрнарыя, аскахіта, аспергіл, гельмінтаспорый, калетатрыхум, манілія, мікасферэла, пеніцыл, септорыя, фома, ботрытыс, вентурыя, сферопсіс, цытаспора і інш. Трапляюцца ў глебе, вадзе, на драўніне.
Даволенскі раён
Даволенскі раён (Доволенский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Недасканалыя грыбы
Многія віды жывуць як сапратрофы ў глебе (большая частка глебавых грыбоў), удзельнічаюць у раскладанні арганічных рэшткаў, глебаўтварэнні, засяляюць рызасферу вышэйшых раслін і знаходзяцца ў складаных сімбіятычных адносінах з імі, глебавымі бактэрыямі і актынаміцэтамі (напр., пеніцыл, трыхадэрма. фома, фузарыум). Сярод дэйтэраміцэтаў ёсць паразіты вышэйшых раслін, якія выклікаюць небяспечныя захворванні сельскагаспадарчых культур (напр., фыбы з родаў ботрытыс, кладаспора), паразіты насякомых-шкоднікаў і грыбоў, патагенных для раслін. Драпежныя грыбы, якія знішчаюць фітанематод, выкарыстоўваюцца пры біялагічных метадах аховы раслін ад шкоднікаў і хвароб. Некаторыя сапратрофныя дэйтэраміцэты ўтвараюць цвілі на харчовых прадуктах, прамысловых вырабах, карцінах. Пеніцылы і аспергілы з'яўляюцца прадуцэнтамі антыбіётыкаў, ферментаў, арганічных кіслот і выкарыстоўваюцца ў іх вытворчасці.
Даволенскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Давольнае.
Панама (капялюш)
Панама — лёгкі капялюш з пругкімі палямі з адмысловага гатунку саломы — такілья.
Вольга Віктараўна Волкава
Вольга Віктараўна Волкава  (,, Беларуская ССР (цяпер — Рэспубліка Беларусь) — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук (2018).
Біяграфія
У 2008 г. скончыла гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 2009 г. – магістратуру БДУ, у 2012 г. – аспірантуру БДУ. Праходзіла навуковыя стажыроўкі ў Енскім універсітэце імя Фрыдрыха Шылера, Варшаўскім універсітэце, Берлінскім універсітэце імя Гумбальта, Нямецкім гістарычным інстытуце ў Маскве. У 2018 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Эканамічная палітыка нямецкіх акупацыйных улад у Беларусі ў гады Першай сусветнай вайны (1915 – люты 1918 г.)» (навуковы кіраўнік — д.г.н., прафесар, дэкан гістарычнага факультэта БДУ Аляксандр Генадзьевіч Каханоўскі) па спецыяльнасці 07.00.02 «Айчынная гісторыя» (абаронена 25.01.2018, зацверджана 16.05.2018).
Ісак Аронавіч Гурвіч
Ісак Аронавіч Гурвіч (,  —, ) — эканаміст, публіцыст, выдавец. Брат Я. Гурвіч.
Біяграфія
У 1877 годзе скончыў Мінскую гімназію, падчас вучобы ў якой увайшоў у гурток народніцкай арганізацыі «Зямля і воля». Вучыўся на юрыдычным факультэце Пецярбургскага ўніверсітэта. У 1879 г. арыштаваны па справе падпольнай друкарні; выключаны з універсітэта. Знаходзіўся ў зняволенні каля года. Высланы ў Мінск пад нагляд паліцыі. Удзельнічаў у стварэнні мінскай друкарні арганізацыі «Чорны перадзел». Арыштаваны ў 1880 годзе; сасланы на 4 гады ў Сібір. Знаходзячыся ў ссылцы, вывучаў перасяленчы рух сялян у Сібір; вынікі даследаванняў апублікаваў у працах «Эканамічныя пытанні Сібіры» і «Перасяленні сялян у Сібір».
У 1885 годзе вярнуўся ў Мінск, узначаліў гурток друкарскіх рабочых. Пад уплывам прац Г. Пляханава заняў марксісцкія пазіцыі. У 1899 г. з-за пагрозы арышту эміграваў у ЗША. У 1891 годзе абараніў доктарскую дысертацыю «Эканамічнае становішча расійскай вёскі» (апублікаваў яе ў 1892 годзе ў Нью-Ёрку; рускі пераклад у 1896); узначаліў кафедру каледжа ў Чыкага. У Нью-Ёрку выдаваў газету на рускай мове «Прогресс». У ЗША быў актывістам прафсаюзнага руху; уступіў у Амерыканскую сацыялістычную партыю. Удзельнічаў у стварэнні і рэдагаванні часопісаў «The Class Struggle» i «». Пазбаўлены кафедры і звання прафесара. Пасля абвяшчэння Маніфеста 17 кастрычніка 1905 г. вярнуўся ў Беларусь; у 1906 годзе абраны дэпутатам ІІ Дзярждумы ад Мінска. Расчараваўшыся ў рэвалюцыі, зноў выехаў у ЗША. Пасля адкрыцця ў Мінску БДУ падарыў універсітэту сваю бібліятэку (некалькі тысяч тамоў).
Часовае беларускае бюро ЦК РКП(б)
Часо́вае белару́скае бюро́ ЦК РКП(б) — часовы кіруючы орган Кампартыі Беларусі. Створана паводле рашэння Прэзідыума ЦК РКП(б) ад 4 лютага 1924 г. для правядзення арганізацыйных і палітычных мерапрыемстваў, звязаных з вяртаннем у склад БССР усходне-беларускіх тэрыторый.
Гісторыя
Бюро выконвала функцыі Цэнтральнага бюро КП(б)Б. Дзейнічала да 12 мая 1924 г. Яго паўнамоцтвы распаўсюджваліся на тэрыторыі пашыранай БССР, і галоўнай задачай было прадухіленне канфліктаў, якія ўзнікалі ў ходзе ўзбуйнення БССР паміж кіраўніцтвам рэспублікі і партыйнымі арганізацыямі губерняў.
Склад
У склад Часовага беларускага бюро ўвайшлі прадстаўнік ЦК РКП(б) і сакратар Часовага беларускага бюро А. М. Асаткін-Уладзімірскі, 5 прадстаўнікоў ад ЦБ КП(б)Б (Я. А. Адамовіч, В. А. Багуцкі, В. А. Нодэль, Ш. Ш. Ходаш, А. Р. Чарвякоў), 4 — ад Віцебскай губерні (В. У. Дзякаў, Э. М. Мендэ, Д. Ф. Прышчэпаў, В. П. Трунтаеў), 2 — ад Гомельскай губерні (Ф. А. Браўковіч, А. Б. Рыськін), 1 — ад Смаленскай губерні (Г. Л. Брандбург, з 4 мая 1924 г. М. М. Галадзед).
Структура
Для аператыўнага кіраўніцтва справамі быў створаны і дзейнічаў Прэзідыум Часовага беларускага бюро ЦК РКП(б). Часовае беларускае бюро ўключала аддзелы:
Калодзіна
Кало́дзіна (, Колодино) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Гісторыя
У 1868 г. вёска Свянцянскага павета Віленскай губерні, 12 двароў, 113 жыхароў. У 1904 г. вёска Занарачанскай воласці Свянцянскага павета, 86 жыхароў, тут працавала царкоўна-прыхадская школа, дзе ў 1896/97 навучальным годзе вучыліся 11 хлопчыкаў. У 1908 г. у вёсцы 34 двары, 149 жыхароў. З 12.10.1940 г. у Занарачанскім сельсавеце Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай, з 20.01.1960 г. Мінскай абласцей. У 1940 г. 44 двары, 75 жыхароў. У верасні 1943 г. гітлераўцы спалілі вёску (44 двары), забілі 13 жыхароў. Пасля Вялікай айчыннай вайны вёска адбудавана. У 1949 г. сяляне арганізавалі калгас імя Суворава. З 1973 вёска знаходзіцца ў складзе калгасу «Шлях да камунізму» (цэнтр — вёска Занарач).
Інфраструктура
Жывёлагадоўчая ферма, прыватная крама.
27-я партызанская брыгада імя В. І. Чапаева
'''27-я партызанская брыгада імя В. І. Чапаева''' — партызанская брыгада, створаная ў снежні 1942 года на базе атрадаў імя Шчорса (арганізаваны ў красавіку 1942), імя Чапаева (арганізаваны ў красавіку 1942) і імя Жукава (арганізаваны ў ліпені 1942) вылучаных партызанскай брыгада імя К. Я. Варашылава. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Капыльскага, Грэскага, Нясвіжскага, Клецкага раёнаў. 1 ліпеня 1944 года брыгада (1513 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
На момант злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны ў жніўні 1943 і ў чэрвені 1944 гадоў на ўчастках Стоўбцы — Гарадзея, Буды — Райтанаў, Слуцк — Цімкавічы падарвалі 3916 рэек. У лютым, сакавіку 1943, лютым, чэрвені 1944 гадоў вялі баі з карнікамі. У верасні 1943 года разбілі гарнізоны ў вёсках Сейлавічы Нясвіжскага і Кіявічы Капыльскага раёнаў, 26 чэрвеня 1944 — у Капылі. 2 ліпеня 1944 года разам з часцямі Чырвонай Арміі ўдзельнічалі ў вызваленні Стоўбцаў і Нясвіжа.
Андрэ Мажыно
Андрэ Мажыно (André Maginot; 17 лютага 1877, Парыж — 7 студзеня 1932, там жа) — французскі палітычны і ваенны дзеяч.
Біяграфія
Пасля вайны вярнуўся ў парламент. У 1922 годзе быў быў прызначаны ваенным міністрам ва ўрадзе Р. Пуанкарэ. Быў ініцыятарам стварэння лініі узброеных умацаванняў на мяжы з Германіяй («Лінія Мажыно»). Будаўніцтва гэтай лініі вялося ў 1929—1934 гадах. Кошт гэтага будаўніцтва склаў каля 1 млрд долараў.
Грачова (Манастыршчынскі раён)
Грачова (Грачево) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бжэзьна
Бжэзьна (Brzeźno) — мясцовасць у Гданьску ў раёне Порт на ўзбярэжжы Гданьскага заліву. Курорт. Маецца два арганізаваных пляжы даўжынёй па 100 і 500 метраў. Веласіпедная дарожка ідзе ўздоўж мора аж ад Сопата.
Адам Гурыновіч
Адам Гіляры Калікставіч Гурыновіч (, фальварак Кавалі (Кавалькі), Вілейскі павет, Віленская губерня, Расійская Імперыя, цяпер Мядзельскі раён — (па іншых крыніцах 14 ці 17 студзеня 1894 г.), фальварак Крыстынопаль, Свянцянскі павет, Віленская губерня, Расійская Імперыя)  , — беларускі паэт-дэмакрат, фалькларыст, рэвалюцыянер.
Біяграфія
Бацька памёр рана, пакінуўшы маладую ўдаву з шасцю дзецьмі. Вырашана было даць Юзафу вайсковую адукацыю, а Адаму і Яну — практычную (рэальнае вучылішча). Сям’я купіла ў Вільні невялікі дом, з якім і звязана пара духоўнага станаўлення Адама.
У 1879—1887 гг., уключаючы гадавую спецыялізацыю на механікатэхнічным аддзяленні дадатковага класа, вучыўся ў Віленскім рэальным вучылішчы. Афіцыйныя поспехі яго ў час вучобы ў былі сярэднія, але ўжо тады ён пачаў цікавіцца беларускім фальклорам, пытаннямі грамадскага жыцця, рабіць літаратурныя спробы. У 1887 годзе паступіў у Пецярбургскі тэхналагічны інстытут і, як і іншыя калегі-разначынцы, упарта пераадольваў матэрыяльныя цяжкасці. Але захварэў на тыф і ў студзені 1888 года быў вымушаны часова звольніцца з інстытута і вярнуцца на радзіму. Увосень 1888 зноў паступіў на 1-ы курс.
У студэнцкія гады шмат займаўся літаратурай, напісаў свае лепшыя творы. Захапляўся і тэхнічнымі навукамі. Паводле ўспамінаў блізкіх, спецыяльна займаўся паляпшэннем паравозаў і ў гэтым пытанні меў быць, як кажуць, на дарозе да важных і цікавых вынаходак. Адначасова штудзіраваў працы беларускіх фалькларыстаў І. Насовіча, П. Шэйна, на канікулах папаўняў у ваколіцах Крыстынопаля свае фальклорна-этнаграфічныя зборы. У 1890 ён даслаў узоры сваіх запісаў у Варшаву Я. Карловічу, які быў амаль суседам па Вішневе, і прасіў у яго парады па фальклорна-этнаграфічнай працы. Карловіч у сваю чаргу адаслаў матэрыялы Гурыновіча ў Кракаўскую акадэмію навук, дзе яны былі надрукаваны ў 1893 годзе ў часопісе «Zbiór Wiadomości do Antropologii Krajowej» («Зборнік паведамленняў па айчыннай антрапалогіі») і выдадзены асобна.