cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
We Are Never Ever Getting Back Together (песня Тэйлар Свіфт)
Інфармацыя
Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю:
Прэм'ера сінгла адбылася падчас онлайн-чата. Пазней ён стаў даступны ў Google Play разам з лірык-відэа. На наступны дзень трэк можна было набыць у iTunes, а 21 жніўня яго адправілі на кантры-радыё. Свіфт абрала ў якасці лід-сінгла менавіта «We Are Never Ever Getting Back Together» таму, што нават праз некалькі дзён пасля праслухоўвання яе блізкія не пераставалі напяваць гэтую песню. Спачатку артыстка нават не планавала ўключаць трэк у альбом. Афіцыйны кліп на песню выйшаў у 30 жніўня 2012 года. Рэжысёрам выступіў Дэклан Уайтблум. Відэа было знята адным дублем з 18-й спробы.
Колькасць прададзеных копій сінгла ў першы тыдзень склала 623,000 асобнікаў, што стала рэкордам для жанчыны і другім паказчыкам сярод усіх песень у гісторыі. У выніку песня дасягнула першага радка ў чарце Billboard Hot 100, што ў кар'еры Свіфт адбылося ўпершыню. Таксама кампазіцыя трапіла ў Кнігу рэкордаў Гінеса 2014 года, дабраўшыся да першага месца ў iTunes за рэкордныя 50 хвілін пасля рэлізу.
Патаемнае пасланне — «Калі мяне перастала турбаваць, што ты думаеш».
Крытычныя водгукі
Яшчэ да афіцыйнага рэлізу песні, многія крытыкі далі ёй станоўчую ацэнку: The Village Voice, Entertainment Weekly , Rolling Stone . Іншы погляд выказалі ў The A. V. Club , Country Universe, MTV , Slant Magazine , The Washington Post , Newsday , Taste of Country , CBS News .
Часопіс Rolling Stone назваў песню адной з лепшых сінглаў 2012 года, паставіўшы яе на другое месца ў адпаведным рэйтынге. Часопіс Time уключыў песню ў свой спіс лепшых 10 трэкаў за год, размясціўшы яе на 4 месцы. Песня была абраная ў якасці шостага лепшага сінгла 2012 года выданнем The Village Voice . «We Are Never Ever Getting Back Together» таксама з'явілася на 169 пазіцыі ў спісе лепшых песень 2010-2014 гадоў, які склала выданне Pitchfork .
«We Are Never Ever Getting Back Together» атрымала намінцыю на Грэмі і ўзнагароду Billboard Music Awards.
Французская кампанія
Французская кампанія ці Падзенне Францыі — паспяховая ваенная аперацыя краін Восі ў Заходняй Еўропе з мая па чэрвень 1940 года, якая прывяла да разгрому французскіх, бельгійскіх і нідэрландскіх узброеных сіл, а таксама Брытанскіх экспедыцыйных сіл у Францыі і забяспечыла панаванне ў Еўропе Германіі і яе саюзнікаў. План «Гельб» — кодавая назва нямецкага плана бліцкрыгу супраць краін Бенілюкса: Бельгіі, Нідэрландаў, Люксембурга; План «Рот» — супраць Францыі.
Нямецкія войскі 10 мая 1940 года пачалі наступ на Францыю, якая абвясціла вайну Германіі яшчэ 3 верасня 1939 года, у сувязі з яе нападам на Польшчу. У выніку імклівага наступу нямецкіх войскаў, якія выкарыстоўваюць тактыку маланкавай вайны — бліцкрыгу, саюзніцкія войскі былі ўшчэнт разгромлены, і 22 чэрвеня Францыя вымушана была падпісаць перамір’е. Дагэтуль большая частка яе тэрыторыі была акупавана, а ад арміі практычна нічога не засталося. Шлях нямецкіх войскаў у Францыю пралягаў па землях Бельгіі і Нідэрландаў, якія апынуліся першымі ахвярамі агрэсіі. Нямецкія войскі ў кароткія тэрміны захапілі іх, разбіўшы пры гэтым французскія войскі і Брытанскі экспедыцыйны корпус, якія высунуліся на дапамогу. У выніку гэтай вайны Германія пазбавілася ад асноўнага на той момант свайго праціўніка. Быў атрыманы плацдарм для дзеянняў авіяцыі супраць Вялікабрытаніі і магчымай высадкі нямецкай арміі на Брытанскія астравы.
Перадгісторыя
''Гл. таксама Дзіўная вайна, Дацка-Нарвежская аперацыя''
3 верасня 1939 года ў адказ на напад Германіі на Польшчу, якім пачалася Другая сусветная вайна, Вялікабрытанія і Францыя абвясцілі вайну Германіі. У Францыі, ва ўмацаванай лініі Мажыно, размясцілася франка-брытанская армія, а ў лініі Зігфрыда сканцэнтравалася нямецкая армія. Але ваенныя дзеянні абмяжоўваліся толькі асобнымі аперацыямі на моры. На мяжы Францыі і Германіі панавала дзіўная цішыня: велізарныя арміі стаялі тварам адна да адной, але бітваў не было, толькі дзе-нідзе завязваліся выпадковыя перастрэлкі. Гэты перыяд вайны (верасень 1939 — красавік 1940) увайшоў у гісторыю як Дзіўная вайна.
З пачаткам савецка-фінскай вайны 30 лістапада 1939 ва ўрадах Вялікабрытаніі і Францыі сталі распрацоўваць планы дапамогі Фінляндыі і ваенных дзеянняў супраць СССР. Планаваліся высадка экспедыцыйнага корпуса ў Нарвегіі і авіяўдары па бакінскім нафтапромыслам. Але заканчэнне савецка-фінскай вайны 12 сакавіка 1940 паклала канец гэтым планам.
9 красавіка 1940 нямецкія войскі ўварваліся ў Данію і Нарвегію. Данія адразу ж капітулявала, але ў Нарвегіі 14 красавіка высадзіўся англа-французскі дэсант. Завязаліся бязлітасныя баі, якія маглі прывесці да зацяжной вайны. Быў вызвалены Нарвік, але далейшаму наступу саюзнікаў перашкодзіла распачаты 10 мая нямецкі наступ на Францыю, Бельгію, Нідэрланды і Люксембург.
Бітва за Францыю
Нямецкая армія, дзейнічаючы практычна ідэальна, менш чым за месяц змагла разграміць бельгійскія, галандскія, брытанскія экспедыцыйныя і самыя баяздольныя французскія войскі. Былі захоплены Паўночная Францыя і Фландрыя. Французы былі дэмаралізаваны, у той час як немцы паверылі ў сваю непераможнасць. Канчатковы разгром Францыі быў справай часу.
5 чэрвеня нямецкія войскі перагрупаваліся ў адпаведнасці з даваеннымі планамі. Група армій «B» размясцілася на захадзе, уздоўж Сомы, да Буржуа, група армій «A» дыслакавалася ад Буржуа да Мазеля, група армій «C» знаходзілася на захадзе, даходзячы сваім левым флангам да швейцарскай межы. Ім супрацьстаялі тры французскія групы армій: 3-я (генерал Бесон) — ад акіянскага ўзбярэжжа да Рэмса, 4-я (генерал Юнцыгер) — ад Мааса да Манмендзі, 2-я (генерал Прэтэлаа) — за лініяй Мажыно. У французскіх войсках заставалася 65 патрапаных, недаўкамплектаваных і дрэнна аснашчаных дывізій.
Ужо 9 чэрвеня група армій «B», прарваўшы абарону французскай 10-й арміі, выйшла да Сены і павярнула да ўзбярэжжа, прыціснуўшы 10-й корпус французаў і 51-ю шатландскую «горскую» дывізію, якія дагэтуль заставаліся на мацерыку. Гэтыя часткі здаліся ўжо 12 чэрвеня. Усходнія часткі 3-й групы армій трымалася мацней, але 8 чэрвеня яны былі адведзены да Сены. Танкавыя часткі групы армій «A», узмоцненыя танкамі групы армій «B», прарвалі пазіцыі 4-й французскай арміі ў Шарлон-сюр-Марна і рушылі на поўдзень, а танкі Клейста фарсіравалі Марну ў Шато-Цьеры. 14 чэрвеня паў Парыж. Французскі ўрад бег у Бардо.
10 чэрвеня італьянскі дыктатар Беніта Мусаліні, зразумеўшы, што паражэнне Францыі непазбежна, абвясціў ёй вайну. Італьянская група армій Вест («Захад») прынца Умберта II, якая налічвае 323 тысячы чалавек, аб’яднаных у 22 дывізіі, і 3 тысячы гармат і мінамётаў, пачала наступ. У рэзерве знаходзілася 7-я армія і танкавыя часткі. Альпійская армія генерала Альдры, якая супрацьстаяла ім, мела 175 тысяч чалавек, але затое займала вельмі выгодныя пазіцыі. Напады італьянцаў былі адбіты, толькі на поўдні яны змаглі малаважна прасунуцца ўглыб. 21 чэрвеня, у дзень падпісання капітуляцыі, ужо 32 італьянскія дывізіі, што наступалі трыма калонамі, былі спынены. Гэта было правалам італьянскай арміі.
На поўначы справы ў французаў ішлі далёка не так добра. Усё акіянскае ўзбярэжжа аж да Шэрбура было захоплена. Група армій «C» нарэшце пачала магутны наступ (14-15 чэрвеня), дасягнулае поспеху: 17 чэрвеня немцы фарсіравалі Луару, а асобныя часткі дасягнулі Французскіх Альпаў. Адрэзаныя за лініяй Мажыно французскія часткі здаліся 22 чэрвеня. На захадзе немцы падышлі ўшчыльную да Бардо.
Капітуляцыя Францыі
17 чэрвеня французскі ўрад адхіліў прапанову прэм’ер-міністра Вялікабрытаніі Уінстана Чэрчыля аб уваходжанні Францыі ў склад Брытанскай імперыі на правах дамініёна. 22 чэрвеня ў Камп’енскім лесе, у тым жа вагоне, у якім было падпісана перамір’е 1918 года, на сустрэчы Гітлера і генерала Юнцыгера быў падпісаны акт аб капітуляцыі (Камп’енскае перамір’е 1940 года). Афіцыйна ваенныя дзеянні скончыліся 25 чэрвеня.
Паводле ўмоў капітуляцыі, 3/5 тэрыторыі Францыі былі аддадзены пад кантроль Германіі. Французскія войскі былі раззброены, а ўтрымліваць нямецкія акупацыйныя войскі павінны былі самі ж французы. Італія атрымлівала тэрыторыю плошчай у 832 км². Французскі флот (7 лінкараў, 18 крэйсераў, 48 эсмінцаў, 71 падводная лодка і іншыя судны) павінен быў быць раззброены пад кантролем Германіі і Італіі.
Танкі
Танкавыя сілы Францыі былі слабыя. Большасць французскіх танкаў сур’ёзна саступалі нямецкім ва ўзбраенні: кароткаствольная французская 37-мм танкавая гармата, распрацаваная яшчэ ў 1918 годзе, Puteaux SA 18 была састарэлай зброяй і мела пачатковую хуткасць снарада ўсяго 390 м\з, а такім чынам — недастатковую бронепрабівальнасць (для параўнання, нямецкая танкавая гармата 3,7 cm KwK 36, якой абсталёўваліся танкі Panzer III, мела пачатковую хуткасць снарада каля 800 м\с). 47-мм танкавая гармата SA 34 (узору 1934 г.) была значна больш магутнай зброяй, але ёю была ўзброена толькі пятая частка французскіх танкаў (Самуа S 35, Рэно B1 bis і Рэно D2). Французскія танкі, як правіла, пераўзыходзячы нямецкія ў браніраванні, саступалі ім у хуткаходнасці. У французскай арміі радыёперадавальнікі мелі толькі танкі Рэно B1 bis і Рэно D2. Французскія рэзервовыя танкавыя дывізіі былі спехам сфарміраваны і дрэнна навучаны.
Страты
Французская армія ў выніку вайны страціла 84 000 чалавек забітымі і больш за мільён палоннымі. ВПС і танкавыя сілы былі часткова знішчаны, часткова ўсталі на ўзбраенне вермахта. Да канца ліпеня брытанцы знішчаюць ці нейтралізуюць амаль увесь французскі флот.
Нямецкія войскі страцілі 45 074 чалавек забітымі, 110 043 параненымі і 18 384 зніклі без весткі.
Малыя Таболы
Схілы катлавіны вышынёй 5 м, пад лесам, на захадзе і паўночным захадзе забалочаныя. На ўсходзе ўпадае ручай з возера Вялікія Таболы, выцякае ручай у раку Чарнец.
Дзіўная вайна
Дзіўная вайна (drôle de guerre) — пашыраная ў гістарычнай літаратуры назва пачатковага перыяду (з 3 верасня 1939 па 10 мая 1940) Другой сусветнай вайны на фронце ў Заходняй Еўропе. Таксама можа называцца Фальшывай вайной (Phoney War) і Сядзячай вайной (Sitzkrieg).
Упершыню назва Phoney War было выкарыстана амерыканскімі журналістамі ў 1939 годзе. Аўтарства французскай версіі Drôle de guerre (дзіўная вайна) належыць пяру французскага журналіста Ралана Даржэлеса. Такім чынам быў падкрэслены характар баявых дзеянняў паміж ваюючымі бакамі - амаль поўная іх адсутнасць, за выключэннем баявых дзеянняў на моры. Ваюючыя бакі вялі толькі баі лакальнага значэння на франка-нямецкай мяжы, у асноўным знаходзячыся пад абаронай ліній Мажыно і Зігфрыда.
Перыяд «Дзіўнай вайны» у поўнай меры быў выкарыстаны нямецкім камандаваннем ў якасці стратэгічнай паўзы. Гэта дазволіла Германіі паспяхова рэалізаваць Польскую кампанію, аперацыю «Везерубунг», а таксама падрыхтаваць план «Гельб».
Характарызавалася адсутнасцю актыўных баявых дзеянняў паміж англа-французскімі і сканцэнтраванымі супраць іх гітлераўскімі войскамі.
Скончылася ў сувязі з наступленнем гітлераўскіх армій у Заходняй Еўропе.
Павел Віктаравіч Бардукоў
Павел Бардукоў (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца магілёўскага «Дняпра».
Клубная кар’ера
У 2015—2016 гадах быў трывалым іграком асновы магілёўскай каманды ў Першай лізе, па выніках сезона 2016 дапамог клубу вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з магіляўчанамі на адзін год. У сезоне 2017 не меў трывалага месца ў аснове, часам заставаўся на лаўцы запасных. З лета 2018 года замацаваўся ў стартавым складзе, але не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу.
У лютым 2019 года стала вядома пра аб’яднанне «Дняпра» з мінскім «Промнем». Паўлу не знайшлося месца ў аб’яднанай камандзе, і неўзабаве ён адправіўся на прагляд у бабруйскую «Белшыну». У сакавіку 2019 года афіцыйна пакінуў «Дняпро» і пазней папоўніў склад бабруйскага клуба. Спачатку чаргаваў выхады ў стартавым складзе і не замену, а з верасня трывала замацаваўся ў аснове і дапамог клубу вярнуцца ў Вышэйшую лігу.
У лютым 2020 года падоўжыў кантракт з «Белшынай». Пачынаў сезон 2020 у стартавым складзе, пазней стаў радзей з’яўляцца на полі. У снежні 2020 года пакінуў бабруйскі клуб.
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з магілёўскім «Дняпром» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Спачатку звычайна выступаў у стартавым складзе, з ліпеня стаў пераважна заставацца на лаўцы запасных ці выхадзіць на замену. У студзені 2022 года падоўжыў пагадненне з магілёўскім клубам. У сезоне 2022 рэгулярна з’яўляўся ў складзе каманды ў Вышэйшай лізе. У снежні 2022 года падоўжыў кантракт з магілёўскім клубам.
Sedia Gestatoria
Sedia Gestatoria — пераносны трон для перавозкі Рмскіх Пап. Уяўляе сабой варыяцыю на тэму паланкіна — багата ўпрыгожанае, абітае шоўкам крэсла ўсталявана на пастамент, з кожнага боку якога замацаваны два пазалочаныя жалезныя кольцы; скрозь гэтыя кольцы прапушчаны два брусы, з дапамогай якіх дванаццаць чалавек пераносяць sedia gestatoria на сваіх плячах. Злева і справа ад крэсла прымацаваны два флабелумы — рытуальныя вееры са страусінага пер'я.
Выкарыстоўвалася галоўным чынам каб дастаўляць Папу Рымскага на цырымоніі ў Сабор Святога Іаана Латэранскага ці Сабор Святога Пятра і назад. Акрамя таго падчас цырымоній папскай каранацыі, перад новаабраным пантыфікам, якія сядзяць на sedia gestatoria, трохразова спальваюць пучок пакулля са словамі Sancte Pater, sic transit gloria mundi (Святы Айцец, так праходзіць слава зямная), пасля чаго праносяць пантыфіка па горадзе.
Папа Ян Павел I пры сваім абранні адмовіўся выкарыстоўваць sedia gestatoria, як, зрэшты, і папскую тыяру. Зрэшты, пазней яго пераканалі, што ў вернікаў павінна быць магчымасць бачыць пантыфіка пры яго перамяшчэнні па горадзе. Аднак, яго пераемнік Ян Павел II канчаткова адпрэчыў выкарыстанне sedia gestatoria, і яно было заменена самаходным і браніраваным папамабілем.
Драчкаўскі сельсавет
Дра́чкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Драчкава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Смілавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смілавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Смалявіцкага раёна, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Мінскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Смалявіцкага раёна. 10 лютага 1977 года ў склад сельсавета з Пятровіцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Вялікі Камень, Калюга, Сінія Горы і хутар Дуброва), у склад Верхменскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Вызваленне, Вялікі Лес і Пяцілетка). 16 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пятровіцкага сельсавета (19 населеных пунктаў: вёскі Быкачына, Бярозавая Гара, Волма, Дзяхань, Загор’е, Задвор’е, Зарэчча, Заямнае, Зялёны Лужок, Каліта, Куляшоўка, Лазовы Куст, Лукава, Першамайская, Плюшчай, Пятровічы, Самсонаўка, Узбарогі і Чырвоны Лужок).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (12 населеных пунктаў) — 1558 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы, 3,3 % — рускія, 0,4 % — палякі, 0,4 % — украінцы.
Ізабэль дэ Шар’ер
Ізабэль дэ Шар’е́р (Isabelle de Charrière), псеўданім Бэль ван Зёйлен (Belle van Zuylen), народжаная Ізабэла Агнета Елізабэт ван Цёйль ван Сераскеркен (Isabella Agneta Elisabeth van Tuyll van Serooskerken;, Марсен — , Каламб’е, Нёўшатэль) — галандска-швейцарская пісьменніца эпісталярнага жанру эпохі Асветніцтва, пісала па-нямецку і французску. Па-за Нідэрландамі больш вядомая пад сваім французскім імем. Цяпер вядома найперш сваімі лістамі і раманамі, хаця таксама пісала брашуры, музыку і п’есы. Захаплялася грамадскім жыццём і палітыкай свайго часу, яе творчасць часоў Французскай рэвалюцыі лічыцца асабліва каштоўнай.
Біяграфія
Паводле паходжання галандка, з роду гаагскай арыстакратыі.
Да 1776 года бывала пры двары і ў вышэйшых галандскіх свецкіх колах; часта перапісвалася з маці і цёткай, выяўляючы, на думку Сент-Бёва, эпісталярны талент, досціп і тонкую назіральнасць, якая не саступала мадам дэ Севін’е. Пасля падарожжа па Англіі выйшла замуж за небагатага двараніна-швейцарца, былога выхавальніка яе брата, і пасялілася ў родавым маёнтку мужа Ле-Понтэ на беразе Неўшатэльскага возера. Запісвала, на забаву сябе і блізкім, бытавыя падзеі і асабістыя характарыстыкі цікавых знаёмых, з чаго і атрымаўся яе першы раман «Неўшатэльскія лісты» (Lettres neuchatelloises).
У 1786 годзе Ізабэль дэ Шар’ер перасялілася ў Парыж і блізка сышлася з Аннай дэ Сталь і Б. Канстанам, на станаўленне якога мела вырашальны ўплыў. Падчас рэвалюцыі муж і жонка де Шар’ер страцілі большую частку сваіх даходаў і вярнуліся ў Каламб’е.
Ацэнка творчасці
Калі б літаратурную дзейнасць дэ Шар’ер пачала дзясяткам гадоў раней, напэўна, мела б шырокую вядомасць у французскай літаратуры, бо, нягледзячы на замежнае паходжанне, была настолькі ж францужанкай па духу, як і мадам Крудэнер, Тэнфер або Ксаўе дэ Местр; але яе літаратурная дзейнасць супала з рэвалюцыйнай эпохай, калі грамадска-палітычнае жыццё засланіла літаратурныя цікаўнасці. Гэта пашкодзіла яе вядомасці, пагатоў яна выступіла ў літаратуры не абапіраючыся на ўплывовыя гурткі Лагарпа, Фантана і інш.
Доктар славянскай філалогіі А. Л. Пагодзін (1872—1947) у сваёй працы ад 1930 года гэтак адазваўся пра сачыненне «Каліста, або Лісты з Лазаны» дэ Шар’ер: "«… я хачу звярнуць увагу на такі літаратурны твор, у якім ёсць несумненная сюжэтная сувязь і нейкае ўнутранае духоўнае падабенства з „Ідыётам“ Дастаеўскага.»"
Выданні
Ведала нямецкую мову гэтак жа вольна, як і французскую, і некаторыя свае творы пісала першапачаткова на нямецкай, распаўсюджанай у Неўшатэльскім кантоне. Яе пасмяротнай вядомасці ў значнай ступені спрыяла перапіска, а таксама артыкулы Сэнт-Бёва, надрукаваныя ў «Revue des deux Mondes» і пры парыжскім выданні «Caliste», 1846.
і інш.
Пятровіцкі сельсавет (Смалявіцкі раён)
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1706 чалавек, з іх 92,1 % — беларусы, 5,0 % — рускія, 1,3 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў: вёскі Быкачына, Бярозавая Гара, Волма, Дзяхань, Загор’е, Задвор’е, Зарэчча, Заямнае, Зялёны Лужок, Каліта, Куляшоўка, Лазовы Куст, Лукава, Першамайская, Плюшчай, Пятровічы, Самсонаўка, Узбарогі і Чырвоны Лужок.
Кануан
Ка́нуан (Canouan) — востраў архіпелага Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы). Уваходзіць у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Агульная плошча - 7,6 км². Насельніцтва (2012 г.) - 1 200 чал.
Востраў Кануан месціцца ў 45,3 км на поўдзень ад вострава Сент-Вінсент. Мае вулканічнае паходжанне. Клімат трапічны засушлівы.
У старажытнасці быў населены індзейцамі-іньеры і карыбамі. З аравакскай мовы сучасная назва вострава перакладаецца як "чарапаха". У 1719 г. на востраве з'явілася паселішча французскіх плантатараў і іх рабоў. У 1814 г. перададзены Вялікабрытаніі. У 1979 г. увайшоў у склад незалежнай дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны.
Востраў Кануан з'яўляецца сусветна вядомым дарагім кліматычным курортам. Насельніцтва занята абслугоўваннем турыстаў. Працуе аэрапорт.
Бекві
Бе́кві, або Бе́кія (Bequia, чытаецца: ˈbɛkwiː) — другі па плошчы востраў архіпелага Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы). Уваходзіць у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Агульная плошча - 18 км². Насельніцтва (2001 г.) - 4 300 чал.
Геаграфія
Востраў Бекві — найбольш паўночны ў архіпелагу Грэнадзіны, знаходзіцца ўсяго ў 5 км на поўдзень ад вострава Сент-Вінсент. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 8,72 км. Найбольшая шырыня — 4,71 км. Мае вулканічнае паходжанне. Цэнтральная частка пагорыстая. Найвышэйшы пункт — пагорак Плезант-Топ (268 м). Берагі моцна парэзаны залівамі. Знакамітыя пясчаныя пляжы знаходзяцца пераважна на ўсходнім беразе.
Клімат трапічны засушлівы. Сярэдняя дзённая тэмпература на працягу года вагаецца ад +24°C да +30°C. Бекві месціцца на паўднёвай мяжы зоны ўраганаў, якія могуць здарацца ў летнія месяцы.
Гісторыя
У першых стагоддзях нашай эры Бекві быў населены продкамі індзейцаў-іньеры з Паўднёвай Амерыкі. Сведчаннем іх прысутнасці з'яўляюцца рэшткі старажытнай керамікі, знойдзенай археолагамі. Каля 1400 г. востраў быў захоплены другой хваляй паўднёваамерыканскіх мігрантаў-карыбаў.
У канцы XV ст. востраў быў адкрыты іспанскімі мараплаўцамі. Карыбы працягвалі жыць на востраве да пачатку XVIII ст., аднак пазней Бекві абезлюдзеў ці то ў выніку перасялення індзейцаў на суседні востраў Сент-Вінсент, ці то эпідэміі. Каля 1750 г. тут пасялілася некалькі сем'яў французскіх плантатараў разам з рабамі.
У 1763 г. Грэнадзіны перайшлі ў маёмасць Вялікабрытаніі, якая стымулявала перасяленне дробных плантатараў з іншых астравоў. Большасць з іх прыбыла з вострава Саба. У 1829 г. на Бекві жыло 1400 чалавек, 1200 з якіх былі рабамі. У 1838 г. рабства было канчаткова адменена, што прывяло да крызісу буйных плантацыйных гаспадарак. У другой палове XIX ст. асноўнымі відамі дзейнасці мясцовых насельнікаў сталі здабыча кітоў, міжастраўны гандаль і суднабудаванне. Адносна заможны лад жыцця прыцягваў на востраў белых перасяленцаў з іншых Карыбаў, асабліва Барбадаса.
У 1951 г. жыхары Бекві атрымалі ўсеагульнае выбарчае права. У 1979 г. востраў увайшоў у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Паселішча Порт-Элізабет на заходнім беразе стала адміністрацыйным цэнтрам акругі Грэнадзіны.
У 1992 г. на поўдні Бекві быў пабудаваны аэрапорт. У нашы дні імкліва развіваецца турызм.
Лутаўскі сельсавет
Назву Лутаўскі сельсавет маюць:
Цэнтральна-Еўрапейская аперацыя
Цэнтральна-Еўрапейская аперацыя (уварванне заходніх саюзнікаў у Германію, Цэнтральна-Еўрапейская кампанія; 22 сакавіка — 11 мая 1945) — заключная стратэгічная ваенная аперацыя войскаў саюзнікаў супраць нямецкай арміі падчас Другой сусветнай вайны.
Перадгісторыя
Наступ саюзных войскаў з 8 лютага па 21 сакавіка скончылася іх выхадам да Рэйна. На левым беразе гэтай ракі ўтварыліся дзве буйныя групоўкі. Паўднёвей Рура на Рэйн выйшлі 6-я і 12-я групы армій. Яны захапілі два плацдармы на правым беразе ракі, стварыўшы спрыяльныя ўмовы для абыходу Рура з поўдня і наступы ўглыб Германіі. На захад і поўнач ад Рура знаходзілася 21-я група армій.
Становішча, якое склалася да канца сакавіка на Заходнім фронце, была выключна спрыяльным для саюзнікаў. Нямецкія войскі, якія пацярпелі цяжкія паражэнні ў Ардэнскай і Маас-Рэйнскай аперацыях, панеслі вялікія страты пры адыходзе з левага берага Рэйна, былі вельмі саслаблены. Маральны і баявы дух нямецкіх салдатаў быў падарваны. Амерыканскія войскі захапілі Рурскі прамысловы раён - найважнейшы ваенна-прамысловы раён Германіі, ад якога залежала здольнасць Германіі працягваць вайну. Недахоп сіл і сродкаў не дазваляў камандаванню вермахта стварыць колькі-небудзь трывалую абарону на Заходнім фронце.
Ушацкі сельсавет
Уша́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — гарадскі пасёлак Ушачы (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Ушачы. 24 верасня 1926 года са складу сельсавета вылучаны Ушацкі яўрэйскі нацыянальны местачковы Савет, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Востраў-Сарочынскі, а сельсавет перайменаваны ў Востраў-Сарочынскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Лутава, сельсавет перайменаваны ў Лутаўскі сельсавет. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна. 9 ліпеня 1965 года ў склад сельсавета з Селішчанскага сельсавета перададзены 13 населеных пунктаў (Бярозкі, Двор Пліна, Забораўна, Замошша-I, Замошша-II, Новае Сяло, Паперына, Пліна, Пушча, Роўбы, Старое Сяло, Угрынкі і Чабатова). З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Лутаўскага сельсавета 41 населены пункт. 22 снежня 1981 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Лутава Сяльцо. 18 чэрвеня 1985 года ў склад Сарочынскага сельсавета перададзены 14 населеных пунктаў (вёскі Арэхаўна, Ваўчо, Гарадок, Градзянец, Кавалеўшчына, Канцавыя, Крыскавічы, Кублішчына, Кулінава, Лутава, Слабодка, Ціханяты, Федаронкі і Шчарбёнкі). 8 красавіка 2004 года ў склад сельсавета ўключаны 4 населеныя пункты (вёскі Заазер’е, Матырына, Салонец 1 і Салонец 2) скасаванага Селішчанскага сельсавета і вёска Градзянец Сарочынскага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ва Ушачы, сельсавет перайменаваны ва Ушацкі. У 2011 годзе скасавана вёска Пралетарый (уключана ў склад Ушачаў).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2269 чалавек, з іх 96,4 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 0,4 % — украінцы.
Пётр Уладзіміравіч Зыль
Пётр Зыль (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца мар’інагорскай «Вікторыі».
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў мінскім «Дынама». У 2011—2012 гадах выступаў за фарм-клуб «Дынама-2» у Другой лізе, пасля на працягу трох з паловай гадоў на правах арэнды быў іграком першалігавай «Бярозы-2010».
Па заканчэнні сезона 2015 «Бяроза-2010» спыніла існаванне, і ў сакавіку 2016 года Зыль быў аддадзены ў арэнду клубу «Зорка-БДУ». У жніўні 2016 года перабраўся ў магілёўскі «Дняпро», якому дапамог выйсці ў Вышэйшую лігу.
У лютым 2017 года, канчаткова пакінуўшы мінскае «Дынама», падпісаў новае пагадненне з магіляўчанамі. 22 красавіка 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць наваполацкага «Нафтана» (4:0).
У жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду «Лідзе», дзе стаў іграком асновы. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года вярнуўся ў Магілёў, аднак у студзені 2018 года перайшоў у «Ліду» на трывалай аснове.
Па заканчэнні сезона 2018 пакінуў лідскі клуб. У пачатку 2019 года праходзіў прагляд у «Нафтане» і НФК, аднак у выніку ў сакавіку папоўніў склад клуба «Ашмяны-БДУФК». Пакінуў ашмянскую каманду ў жніўні 2019 года.
У жніўні 2020 года быў дыскваліфікаваны на 2 гады па справе аб дагаварных матчах.
У пачатку 2022 года далучыўся да мар’інагорскай «Вікторыі».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя Беларусі ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.
Маісеева
Назву Маісе́ева маюць:
Вялікія Таболы
Плошча паверхні 0,08 км². Даўжыня 0,55 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,35 км.
Схілы катлавіны нізкія, на поўначы пад забалочаным лесам. На поўдні да возера прымыкае балотны масіў. Упадае ручай, на захадзе выцякае ручай у возера Малыя Таболы.
Нацыянальная футбольная ліга
Нацыянальная футбольная ліга (НФЛ) (National Football League (NFL)) — прафесійная ліга амерыканскага футбола ў ЗША. У цяперашні час у НФЛ гуляе 32 каманды. Ліга была створана ў 1920 годзе пад назвай «Амерыканская прафесійная футбольная асацыяцыя" і атрымала сваё цяперашняе назву ў 1922 годзе. Найбольшую папулярнасць НФЛ здабыла ў 1960—1970-х гадах пасля аб'яднання з канкуруючай лігай - Амерыканскай футбольнай лігай.
32 каманды падзеленыя на 2 канферэнцыі: Амерыканскую і Нацыянальную, кожная з якіх, у сваю чаргу, падзелена на 4 дывізіёна: Усходні, Заходні, Паўночны і Паўднёвы. На працягу рэгулярнага сезона, які пачынаецца ў верасні і працягваецца 17 тыдняў, кожная каманда гуляе 16 гульняў. Пасля заканчэння сезона 12 лепшых каманд гуляюць па сістэме плэй-оф. Фінал плей-оф - Супер Боўл — самае папулярнае спартыўная падзея ЗША.
Раннія гады
Амерыканская прафесійная футбольная асацыяцыя была ўтворана ў 1920 годзе ў горадзе Кантон (штат Агая) стаўшы першай лігай па амерыканскім футболе ў Злучаных Штатах, у якой ігракам плацілі за гульню. Легендарны атлет Джым Торпа з "Кантон Буллдогз" стаў першым прэзідэнтам лігі. Толькі чатыры каманды з 11 якія распачалі, скончылі сезон 1920 года. "Акрон Прос", не прайграўшы ніводнай гульні, сталі першымі пераможцамі. У 1921 годзе колькасць каманд павялічылася да 22, але на працягу ўсіх 1920-х гадоў колькасць удзельнікаў заставалася нестабільнай і ліга была не галоўным нацыянальным відам спорту, прайграваючы бейсболу.
Да 1934 года, усе каманды з маленькіх гарадоў, за выключэннем «Грын Бей Пекерз», пераехалі або былі заменены камандамі з вялікіх гарадоў. Штогадовая гульня за званне чэмпіёна была ўведзена ў 1933 годзе, а штогадовы драфт маладых ігракоў з універсітэтаў упершыню прайшоў у 1936 годзе. Менавіта на працягу гэтай эры гаспадары клубаў НФЛ, з-за ўплыву ўладальніка каманды «Бостан Брэйвз» Джорджа Прэстана Маршала, не запрашалі да сябе чарнаскурых ігракоў. Дадзеная практыка была ліквідавана толькі ў 1962 годзе.
Універсітэцкі футбол тады быў папулярней, але на прыканцы Другой сусветнай вайны, прафесійны футбол стаў супернічаць з універсітэцкім за гледачоў. Змены правілаў і інавацыі ў стратэгіях прывялі да відовішчнасці і выніковасці гульняў. Ліга таксама пачала пашырацца за межы ўсходу і сярэдняга захаду. У 1945 годзе "Кліўленд Рэмсі" пераехалі ў Лос-Анджэлес, стаўшы другой прафесійнай камандай з чатырох галоўных ліг Паўночнай Амерыкі на заходнім узбярэжжы. У 1950 годзе НФЛ прыняла тры каманды са спыніўшай сваё існаванне Усеамерыканскай футбольнай канферэнцыі, пашырыўшыся да 13 клубаў. У 1950-х гульні пачалі паказваць па нацыянальным тэлебачанні і футбол стаў галоўным нацыянальным відам спорту.
Рэгулярны сезон
Рэгулярны сезон пачынаецца ва ўікенд пасля Дня Працы ў ЗША (першы панядзелак верасня). Кожная каманда гуляе 16 матчаў на працягу 17 гульнявых тураў, званых тыднямі. Традыцыйна адна з гульняў нядзелі праходзіць познім вечарам, у той жа час, але ў панядзелак, гуляецца яшчэ адна. Такія матчы атрымалі назвы Sunday Night Football і Monday Night Football. У апошнія сезоны Ліга выносіць адзін матч тыдня (да перадапошняй) на чацвер. Гэтак жа традыцыйна ў Дзень падзякі праводзяць матчы каманды "Далас Каўбойз" і "Дэтройт Лаянз".
Гісторыя
У пачатку 1920-х гадоў у НФЛ не было выразнага раскладу і каманды гулялі розную колькасць матчаў (ад 8 да 16), у асноўным, супраць прафесійных, універсітэцкіх і аматарскіх каманд. З 1926 па 1946 год каманды праводзілі ад 11 да 15 гульняў за сезон, у залежнасці ад колькасці клубаў у лізе. З 1947 па 1960 год кожная каманда НФЛ гуляла 12 гульняў. У 1960 годзе новаўтвораная Амерыканская футбольная ліга ўвяла збалансаваны расклад з 14 гульняў на каманду за 15-тыднёвы сезон, у якім кожная з васьмі каманд гуляла з другой двойчы (дома і ў гасцях) з адным перапынкам. У 1961 годзе НФЛ таксама ўвяла расклад з 14 гульнямі, але, у адрозненне ад АФЛ, без перапынкаў для каманд. З 1978 па 1989 год каманды праводзілі па 16 гульняў за 16 тыдняў. У 1990 годзе НФЛ увяла ў расклад свабодны тыдзень. Кожны клуб праводзіў тыя ж 16 гульняў, але ўжо за 17 тыдняў. У 1993 годзе быў уведзены дадатковы вольны тыдзень, але ўжо ў наступным сезоне яго адмянілі. З сезона 2002 ліга ўвяла матч-адкрыццё сезону, які праходзіць у чацвер вечарам і транслюецца па нацыянальных каналах. З 2004 года матч адкрыцця праходзіць з удзелам дзеючага пераможца Супер Боула на яго поле.
Формула
У цяперашні час кожная каманда гуляе ў рэгулярным сезоне па 16 гульняў. Супернікі вызначаюцца згодна з пэўнай формулай:
Расклад гульняў для адной з каманд
У гэтых табліцах паказаны супернікі каманды "Пітсбург Стайлерз" у сезоне 2007 года. Супернікі вызначаюцца аўтаматычна паводле вызначанай формулы і месцах, занятых камандамі ў мінулым сезоне.
Згодна з формулай раскладу матчы паміж камандамі з дывізіёнаў адной канферэнцыі і розных на сезон 2007 года наступныя:
Гульні за межамі ЗША
Пачынаючы з сезона 2007 года, кожны год Нацыянальная футбольная ліга праводзіць матчы рэгулярнага сезона за межамі Злучаных Штатаў у серыі, вядомай як International Series. З 2007 года і прынамсі да 2016 года, гульні будуць праходзіць у Злучаным Каралеўстве, на стадыёне Уэмблі ў Лондане.
Першая гульня за межамі ЗША адбылася ў 2005 годзе паміж камандамі «Сан-Францыска Форці Найнерс» і «Арызона Кардыналс». Яна прайшла ў Мехіка, (Мексіка), на адным з найбуйнейшых футбольных стадыёнаў свету - Ацтэка. Матч завяршыўся перамогай Арызоны 31:14, а сустрэча ўстанавіла рэкорд наведвальнасці для матчаў рэгуляркі - 103 467 чалавек.
У кастрычніку 2006 года ўладальнікі клубаў НФЛ прынялі план па якім дзве гульні рэгулярнага сезона ў год, пачынаючы з 2007 года і, па меншай меры, да 2011, будуць гуляцца за межамі ЗША. 2 лютага 2007 года НФЛ абвясціла аб тым, што адзін матч рэгулярнага сезона 2007 будзе праведзены ў Англіі. Гульня восьмага тыдня паміж «Нью-Ёрк Джаентс» і «Маямі Долфінс» прайшла ў Лондане на стадыёне «Уэмблі» 28 кастрычніка 2007 года. У доўгатэрміновы план уваходзяць дзве міжнародныя гульні за сезон на працягу 16 гадоў. Гэта гарантуе ўсім камандам па дзве гульні за межамі ЗША за гэты перыяд: адну ў якасці намінальнага госця, другую ў якасці намінальнага гаспадара поля.
Плэй-оф
Плэй-оф - турнір на выбыванне які вызначае лепшую каманду сезону. Шэсць каманд з кожнай канферэнцыі - чатыры пераможцы дывізіёна і 2 каманды якія атрымалі Wild card — кваліфікуюцца ў плэй-оф у адпаведнасці з вынікамі рэгулярнага сезона, у якім кожная каманда гуляе па 16 гульняў. Турнір, які складаецца з чатырох раўндаў, завяршаецца Супер Боўлам - фінальнай гульнёй сезону. У кожным раундзе каманды праводзяць па адной гульні. Перавагу свайго поля маюць клубы, якія паказалі лепшы вынік у рэгулярным сезоне. Выключэннем з'яўляецца Супер Боул, які праходзіць на нейтральным полі (не лічачы таго выпадку, калі сама каманда-гаспадар поля трапляе ў Супер Боул).
Першыя гульні плэй-оф у НФЛ складаліся ўсяго з адной гульні. У 1933 годзе ўпершыню была ўведзена «чэмпіёнскай гульня», у якой за званне чэмпіёна лігі сустракаліся дзве лепшыя каманды рэгулярнага сезона. У 1967 годзе плэй-оф набыў свой звыклы выгляд - ужо чатыры каманды ўдзельнічалі ў гульнях на вылет. У 1970 годзе, пасля аб'яднання АФЛ і НФЛ, у плэй-оф магло ўдзельнічаць восем каманд; ў 1978 — дзесяць, а ў 1990 ужо дванаццаць. Зараз ідзе шмат размоў наконт пашырэння плэй-оф да 14 або 16 каманд.
Каманды
У цяперашні час у НФЛ 32 каманды.
Гл. таксама
Нацыянальная хакейная ліга
Блакітніца карлікавая
Блакітніца карлікавая (Cupido minimus) — мірмекафільны від дзённых матылькоў з сямейства.
Распаўсюджанне
Шырока распаўсюджаны ў еўрапейскай частцы Расіі, на поўначы дасягае Палярнага Урала, наваколля Мурманска, на поўдні — поўначы Астраханскай і Растоўскай абласцей. Вядомыя новыя знаходкі віду на Каўказе : у ваколіцах Кіславодска і станцыі Падкумак (Стаўрапольскі край), а таксама ў субальпійскім поясе гор (Эльбрус, Тэгенеклі, Іткол) у Кабардзіна-Балкарыі. Вядомы ў наступных рэгіёнах: у Еўрапейскай частцы (у тым ліку Ленінградская вобласць, Рэспубліка Комі), Урал (да тундры паўночнага Урала), Сібір, Далёкі Усход (Магаданская вобласць, Камчатка, Прыамур’е, Хабараўскі і Прыморскі краі, Сахалін, Якуція).
Этымалогія
Від быў упершыню апісаны ў 1775 годзе швейцарскім энтамолагом Іаганам Каспаром Фюслі і названы ім «minimus» (лац.) (маленькі, малюсенькі) у сувязі з адносна дробным памерам.
Апісанне
Даўжыня 9-15 мм. Крылы самца зверху бурага колеру (амаль чорныя). Самка бурая. Жылкі Sc (субкастальная) і R1 (Cs) на пярэднім крыле паасобныя (у блізкага віду Cupido osiris яны суцэльныя).
Месцапражыванне
Засяляе сухія лугі, узлескі, прасекі, пусткі, старыя кар’еры на вапнавых глебах. На поўначы арэала засяляе лугавінныя і ернікавыя тундры. У сярэдняй паласе жыве ў сухіх лугах у далінах рэк. На поўдні засяляе рознатраўныя стэпы ў бэльках, зёлкава-рознатраўныя лугі ўрочышчаў. У Крыму сустракаецца на вільготных лясных палянах і на яйле.
Біялогія
Мірмекафільны від, вядомая яго сімбіятычная сувязь з мурашкамі наступных відаў: Lasius niger, Lasius alienus, Formica rufibarbis, Plagiolepis vindobonensis, Myrmica rubra і Formica fusca.
Путчына (вёска)
Пу́тчына (, Путчино) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Знаходзіцца за 17 км у напрамку на паўночны захад ад горада Дзяржынск, за 55 км ад Мінска, за 19 км ад чыгуначнай станцыі Койданавакаля левага берага ракі Уса.
Гісторыя
Вядома з XVI стагоддзя. У 1588 годзе ў Койданаўскай воласці Менскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага. Належала Радзівілам. У пачатку XX стагоддзя ў Велікасельскай воласці Мінскага павета, 67 двароў, 361 жыхар.
Месца стаянкі 18-й партызанскай брыгады імя М. В. Фрунзэ ў гады Вялікай Айчыннай вайны. На 1 студзеня 2004 года ў вёсцы 29 двароў, 61 жыхар.
Сезон 2014 ФК Нёман Гродна
У 2014-м годзе футбольны клуб «Нёман» з Гродна прымаў удзел у чатырох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды
Пакінулі клуб
* У арэнду
Аляксей Якаўлевіч Кійкоў
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут павышэння кваліфікацыі Міністэрства лясной гаспадаркі СССР (1951), Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС (1960).
У 1936—1941 на працы ў Краснаярскім краі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1942—1949 гадах працуе на дрэваапрацоўчых прадпрыемствах у Расіі, Мастах і Барысаве. З 1951 года дырэктар Барысаўскага дрэваапрацоўчага камбіната «Камінтэрн». З 1953 года старшыня Барысаўскага гарвыканкама, пасля 1-ы сакратар Барысаўскага гаркама КП(б)Б.
З 1960 года намеснік загадчыка прамыслова-транспартнага аддзела ЦК КП(б)Б. З 11 студзеня 1963 па 10 снежня 1964 года 2-гі сакратар Магілёўскага прамысловага абкама КП(б)Б.
З 12 снежня 1964 па кастрычнік 1965 года працаваў начальнікам Упраўлення лясной, цэлюлозна-папяровай і дрэваапрацоўчай прамысловасцю СНГ БССР. З 21 лістапада 1965 па 11 жніўня 1968 года — міністр лясной, цэлюлозна-папяровай і дрэваапрацоўчай прамысловасці БССР, пасля перайменавання міністэрства міністр лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці БССР.
З 1985 года — навуковы супрацоўнік Беларускага тэхналагічнага інстытута імя С. М. Кірава.
Заслужаны работнік прамысловасці БССР.
Універсітэт фізічнага выхавання
Універсітэт фізічнага выхавання (Testnevelési Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Будапешт.
Купалінка (песня)
«Купалі́нка» — беларуская народная песня пра жанчыну на імя Купаліна, чыя дачка пляце купальскі вянок у ноч на Івана. Набыла шырокую папулярнасць з пачатку 1920-х гадоў пасля паэтычнай апрацоўкі тэксту Міхасём Чаротам і пакладзена на музыку Уладзіміра Тэраўскага.
Гісторыя стварэння
У 1921 годзе паэт Міхась Чарот напісаў музычную п’есу «На Купалле» для Беларускага драматычнага тэатра, якому ў той час быў патрэбен нацыянальны рэпертуар. Музыку да п’есы стварыў кампазітар Уладзімір Тэраўскі. Чарот уставіў у п’есу шмат народных песень ва ўласнай апрацоўцы, у тым ліку і «Купалінку». Толькі ў 1920-х гадах п’еса прайшла больш як 400 разоў, і многія песні з яе сталі вельмі папулярнымі ў народзе.
Песню «Купалінка», якая з’яўляецца фрагментам музычнага суправаджэння спектакля, выконвала галоўная гераіня Алеся. Яе іграла непрафесійная актрыса Аляксандра Александровіч, у якую Міхась Чарот быў неўзаемна закаханы і якой хацеў прысвяціць гэту песню.
Абодва стваральнікі песні — і Міхась Чарот, і Уладзімір Тэраўскі — былі забіты ў час сталінскіх рэпрэсій 1937—1938 гадоў, пасля чаго п’есу знялі з рэпертуара тэатра, а імёны паэта і кампазітара доўгія гады замоўчваліся.
Верагодныя фальклорныя крыніцы
Не адмаўляючы верагоднасці непасрэднага знаёмства М. Чарота з нейкай версіяй народнай песні пра Купалінку, варта адзначыць версіі песень з падобнымі сюжэтамі матывамі, зафіксаваныя даследчыкамі ХІХ — пачатку ХХ ст. і апублікаваныя ў выданнях П. Шэйна (1874 г.), У. Дабравольскага (1903 г.), Е. Раманава (1912 г.).
Вядомасць
Песня стала адной з самых папулярных і вядомых у Савецкай Беларусі і іншых рэспубліках СССР.
У фільме «Выклік» (2008 год) пра партызанскі атрад братоў Бельскіх партызаны па сцэнарыі мусілі спяваць песню «Чорны воран», але ў канчатковым варыянце яе замянілі на «Купалінку».
Чэмпіянат свету па снукеры сярод ветэранаў 2016
Чэмпіянат свету сярод ветэранаў 2016 (World Seniors Championship 2016, таксама вядомы як 888sport World Seniors Championship 2016 — ад назвы спонсара) — нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 30 па 31 студзеня 2016 года ў Гільд Холе, у Прэстане, Англія. Турнір стаў сёмым розыгрышам чэмпіянату свету сярод ветэранаў, які быў заснаваны ў 1991 годзе, а з 2010 стаў праходзіць кожны год. Кампанія 888sport упершыню стала спонсарам чэмпіянату свету сярод ветэранаў.
Макеенскае
Макеенскае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 37 км на паўночны захад ад горада Гарадок, за 1,8 км на паўночны захад ад вёскі Халамер’е, у басейне ракі Свіна.
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,22 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 0,73 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, разараныя. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй да 100 м. Выцякае ручай у возера Малое Свіно.
Універсітэт мастацтваў Мохай-Надзя
Універсітэт мастацтваў Мохай-Надзя (Moholy-Nagy Művészeti Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Будапешт. Названая ў гонар венгерскага скульптара і дызайнера Ласла Мохай-Надзя.
Структура
Ва ўніверсітэце ёсць пяць асноўных дэпартаментаў: архітэктуры, дызайну, сілікатнага дызайну, тэкстыльнага дызайну і візуальнай камунікацыі (графічны дызайн, відэа, анімацыя, фатаграфія). А таксама пры ўніверсітэце функцыянуюць курсы павышэння кваліфікацыі для выкладчыкаў, адукацыйныя курсы для менеджараў у сферы дызайну і аспірантура.
Яроцкі
Яроцкі — прозвішча.
Путчына
Назву Пу́тчына маюць:
Іван Апанасавіч Яраш
Іван Апанасавіч Яраш (, в. Вужынец,  — ) — адзін з арганізатараў і кіраўнікоў камуністычнага падполля і партызанскага руху на тэрыторыі Барысаўскага раёна ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1918 года ў Чырвонай Арміі, удзельнік Грамадзянскай вайны. З 1922 года на гаспадарчай, савецкай і прафсаюзнай працы. Са студзеня 1940 г. намеснік загадчыка аддзелам Мінскага абкама КП(б)Б, з верасня 1940 г. 1-ы сакратар Барысаўскага РК КП(б)Б.
У ліпені 1941 г. накіраваны ў тыл ворага. Стварыў і ўзначаліў Барысаўскі падпольны РК КП(б)Б, Барысаўскае камуністычнае падполле.
Загінуў у баі. Пахаваны ў вёсцы Зачысце Барысаўскага раёна. Яго імем названа вуліца ў Барысаве.
Федэраты (Старажытны Рым)
Федэраты (foederati, ад foedus — саюз, дагавор) — саюзныя Рыму плямёны. Значэнне тэрміна змянялася на працягу гісторыі.
У часы Рэспублікі федэратамі называліся абшчыны, звязаныя з Рымам саюзам, звычайна называліся «саюзнікамі» (socii).
У часы Позняй імперыі — варварскія плямёны, якія паступілі на ваенную службу да рымлян і неслі яе на межах Рымскай імперыі. Атрымлівалі за службу памежныя землі для пасялення і жалаванне. Найбольшае значэнне федэраты мелі ў IV—V стагоддзях. Часцяком гэтыя меры былі вымушаныя, такім чынам імператары адкупляліся ад варвараў, арміі якіх не маглі перамагчы, а заадно ставілі іх сабе на службу. Падобныя дагаворы заключаліся не паміж дзяржавамі ці народамі, а асабіста паміж кіраўнікамі, і таму пасля смерці кіраўніка, які заключыў дагавор, саюз звычайна спыняў існаванне. Для эпохі Позняй імперыі незразумела размежаванне паміж  — федэратамі і  — саюзнікамі. Вядома, што апошнія традыцыйна служылі ў рымскім войску, не з'яўляючыся грамадзянамі Рыма. Адрозніць саюзнікаў і федэратаў у крыніцах не ўяўляецца магчымым. Сам тэрмін «федэраты» ўваходзіць ва ўжытак у Рыме пачынаючы з V стагоддзя, аднак падобны від узаемаадносін з варварамі існаваў і да таго, у IV стагоддзі. Служба варвараў у рымскай арміі і рассяленне іх на рымскай тэрыторыі спрыялі паступовай варварызацыі як самой арміі (у меншай ступені гэта тычылася каманднага складу ), так і дзяржавы.
Толас
Толас, фолас (θόλοςθόλος) у  — круглае ў плане збудаванне (святыня, грабніца, помнік, музычная зала), часта з каланадай. Калі ва ўнутраным памяшканні ёсць калоны або паўкалоны, то яны не адносяцца да таго ж ордару, што і вонкавыя калоны. У грэчаскую эпоху толасы часта былі культавымі будынкамі (напрыклад,  у ), аднак у даэліністычную эпоху храмамі не з’яўляліся. Роберт Грэйвс адзначае, што грэчаскія падземныя толасы, якія выкарыстоўваліся для зносін з духамі, былі занесены з Палестыны, і, на яго думку падобным свяцілішчам карысталася, якая згадваецца ў Бібліі. У ваколіцах  знаходзіцца скальная пячора-толас, якую лічаць тым месцам, дзе па клічы аэндорскай чараўніцы Саулу з’явіўся дух Самуіла.
Найбольш грандыёзныя толасы (дыяметр і вышыня да 14 м) XIV стагоддзя да н.э. адкрыты ў Мікенах. У Фесаліі і на Крыце толасы будавалі яшчэ ў VIII ст. да н.э. Вядомыя падкурганныя толасы VII—VI стст. да н.э. у Этрурыі і V—IV стст. да н.э. у Фракіі. Апошнім блізкія склепы керчанскіх Залатога кургана і Царскага кургана (IV стагоддзе да н.э.).
У выглядзе толасаў таксама часта будаваліся пахавальныя камеры мегалітычных  (напрыклад, «сесе» на востраве  ў Міжземным моры) або памяшканні, прызначаныя для жылля і абароны (нурагі, ).
Дзяніс Аркадзевіч Лявіцкі
Дзяніс Лявіцкі (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».
Клубная кар’ера
З 2013 года пачаў выступаць за дубль магілёўскага «Дняпра» і на наступны год трывала замацаваўся ў складзе. Па выніках сезона 2014 «Дняпро» вылецеў у Першую лігу, і Дзяніс стаў прыцягвацца да асноўнага складу. У сезоне 2016 у якасці аднаго з асноўных ігракоў дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу.
У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з магіляўчанамі да канца сезона 2018. 8 красавіка 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць «Віцебска» (4:0). Пазней стаў часам з’яўляцца ў стартавым складзе магіляўчан. 3 лістапада 2017 года адгуляў увесь матч з мазырскай «Славіяй» на пазіцыі нападніка і адзначыўся двума галамі (выніковы лік 5:3).