cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Смаленск)
Апісанне
Пабудаваны ў канцы XIX стагоддзя па праекце беларускага архітэктара Лявона Іванавіча Дубейкаўскага, сёння — адзін з будынкаў Смаленскага архіва. Захоўваецца 740 тыс. спраў, больш за палову спраў Смаленскага архіва — найкаштоўнейшыя пісьмовыя гістарычныя сведчанні: рэвізскія казкі і метрыкі, ёсць нават дакументы XVII стагоддзя, якія перажылі ўсе пажары і войны. На ўсю вышыню храма ўстаноўлены драўляныя стойкі і бэлькі шасціярусных стэлажоў з дакументамі. Арган дэмантавалі яшчэ ў 50-я, на месцы арганных труб зараз таксама стэлажы. Вітражы выбітыя. Замест іх устаўленыя лісты фанеры, таму на першым ярусе заўсёды цёмна. З-за аварыйнага стану будынка даследчыкаў ўнутр не пускаюць. Каталіцкая абшчына Смаленска атрымала ў сваё распараджэнне размешчаны побач з храмам былы дом святара, у якім пасля рэканструкцыі былі абсталяваны капліца і памяшканні для патрэб парафіі. 20 кастрычніка 2010 года губернатар С. В. Антуф'еў заявіў, што пасля завяршэння будаўніцтва новага будынка архіва, запланаванага на 2011 год, будынак царквы будзе перададзена вернікам і адноўлены пры фінансавай падтрымцы Польшчы.
Башкірскі мёд
Акрамя расійскіх рэгіёнаў, башкірскі мёд і прадукты на яго аснове пастаўляюцца ў многія еўрапейскія краіны, ЗША, Японію, у краіны Блізкага Усходу і СНД. У 2014 годзе быў падпісаны кантракт на пастаўку башкірскага мёду ў Кітай на суму 3 млрд рублёў (аб’ём паставак — 6000 тон). У жніўні 2014 года ў кітайскім горадзе Цзюцзян быў адкрыты першы магазін па продажы мёду з Башкірыі.
Найменне «Башкірскі мёд» з’яўляецца абароненай гандлёвай маркай. У 2005 годзе Башкірскі навукова-даследчы цэнтр па пчалярстве і апітэрапіі запатэнтаваў словазлучэнне «Башкірскі мёд» для маркіроўкі сваёй мядовай прадукцыі ў дачыненні да месца паходжання тавару. У 2017 годзе ўладальнікам яшчэ аднаго выключнага права на найменне месца паходжання тавару «Башкірскі мёд» стала ТАА «Башкірскі мёд», афіляванае з буйным вытворцам мёду — кампаніяй «Башкірскія пчальнікі». У 2018 годзе ТАА «Рэвайзен» зарэгістравала гандлёвую марку «Башмёд».
Nowa Dzielnica
Nowa Dzielnica — раён у заходняй частцы Брэста, які сфарміраваўся ў 1920—1930-я гг., у час Польскай Рэспублікі.
Гісторыя
Забудова гэтай часткі горада 1920—1930-х гг. звязана з асаблівасцямі архітэктурна-горадабудаўнічага развіцця Брэста. Пачынаючы з 1830—1840-х гг. і да Першай сусветнай выйны на тэрыторыі к захаду ад сучаснай вул. Леніна да крэпасці, зыходзячы са стратэгічных меркаванняў, забаранялася любое гарадское будаўніцтва. Тут знаходзіўся гарадскі сад (зараз сквер Пагранічнікаў) і Любанскі парк (зараз парк 1 Мая). Бульварны праспект (цяпер вул. Леніна) у XIX стагоддзі стаў адной з цэнтральных магістралей новага Кобрынскага фарштата, куды ў 1830—1840-х гг. была перанесена жылая забудова са старога горада.
Забудова гэтага раёна праводзілася пасля Першай сусветнай вайны, калі былі зняты абмежаванні на будаўніцтва паміж крэпасцю і Кобрынскім фарштатам. Пераўтварэнне горада ў буйны адміністрацыйны цэнтр садзейнічала яго інтэнсіўнаму развіццю ў паўднёва-заходнім кірунку за сучасную вул. Леніна. Тут сфарміраваўся новы адміністрацыйны цэнтр горада, а таксама жылы раён, які атрымаў назву «Nowa Dzielnica».
На сучаснай вул. Леніна ў 1920—1930-я гг. былі пабудаваны галоўныя будынкі Палескага ваяводства, а за імі ў самым пачатку 1920-х гг. быў закладзены жылы пасёлак для чыноўнікаў. Пачатак праектавання і будаўніцтва гэтага раёна Брэста звязаны з цікавым кірункам у польскай архітэктуры таго часу, які атрымаў назву «народнага стылю» і грунтаваўся на выкарыстанні матываў архітэктуры Рэнесансу, барока і класіцызму. Як справядліва пісаў адзін з вядучых польскіх даследчыкаў гісторыі архітэктуры Ян Захватовіч, у архітэктуры таго часу «… высокія дахі ці атыкі, каланады і пілястры, парталы і абрамленні акон, контрфорсы аднолькава прысутнічаюць як у жылых дамах, так і ў новых грамадскіх будынках.» У 1930-я гг. гэты кірунак паступова згас, уступіўшы месца новай функцыянальнай архітэктуры. Будаўніцтва дамоў для дзяржаўных чыноўнікаў на тэрыторыі ўсёй Польшчы было даручана Міністэрству грамадскіх работ. Непасрэдна гэтымі пытаннямі кіраваў Аддзел дзяржаўных пабудоў.
Вясной 1924 г. было пачата будаўніцтва жылых дамоў практычна ва ўсіх адміністрацыйных цэнтрах, у тым ліку і ў Брэсце. Была распрацавана цэлая серыя спецыяльных узорных праектаў, прычым кожны буйны адміністрацыйны цэнтр карыстаўся толькі спецыяльна для яго падрыхтаванымі серыямі. На працягу 1924 г. была распрацавана дакументацыя на 33 тыпы будынкаў, з іх 8 дамоў драўляныя і 25 мураваныя. У праектаванні было задзейнічана 14 архітэктараў як варшаўскіх, так і мясцовых. Сярод іх можна назваць многа вядомых спецыялістаў, у тым ліку і прафесара Ю. Клоса. Работы ў Брэсце ўзначаліў архітэктар Юльян Лісецкі.
Яго галоўнай работай з’яўляецца пасёлак для дзяржаўных чыноўнікаў, праект якога быў распрацаваны ў 1923 г. Лісецкі распрацаваў генеральны план усяго новага раёна, размешчанага на паўднёвы захад ад сучаснай вул. Леніна. У аснову горадабудаўнічага рашэння была пакладзена канцэпцыя горада-сада, якая атрымала ў тыя часы распаўсюджанне. На сучасную вул. Леніна павінны былі выходзіць асноўныя адміністрацыйныя будынкі, а за імі размяшчаўся жылы пасёлак, які меркавалася падзяліць на дзве часткі — «калонію» імя Нарутовіча, дзе знаходзіліся дамы для найбольш важных чыноўнікаў, і «калонію» Тартак (першапачаткова на гэтым месцы знаходзіўся лесапільны завод). Дзве гэтыя калоніі аддзяляліся адна ад другой зялёнай зонай, дзе цяпер размешчаны стадыён. Пры будаўніцтве выкарыстоўвалася спецыяльная серыя дамоў, распрацаваная Ю. Лісецкім для Брэста. Жылыя дамы былі некалькіх тыпаў — 1-кватэрныя, 2-кватэрныя і 4-кватэрныя. Гэта былі 1-павярховыя асабнякі катэджнага тыпу, пластычнае афармленне фасадаў якіх грунтавалася на матывах Рэнесансу, барока і класіцызму. Усе будынкі гэтага пасёлка мелі высокія мансардныя дахі, накрытыя дахоўкай. Першай была пабудавана серыя 2-кватэрных драўляных дамоў, пры праектаванні якой былі выкарыстаны элементы драўлянага дойлідства, характэрныя для Беларусі ў XVII—XVIII стст., а ў 1924 г. пачалося будаўніцтва і мураваных дамоў.
Для забудовы калоніі «Тартак» першапачаткова былі выкарыстаны таксама праекты драўляных дамоў, але пазней было пачата будаўніцтва і мураваных дамоў. Усе будынкі мелі аўтаномную сістэму воднага ацяплення, а таксама вадаправод і каналізацыю. Адначасова з распрацоўкай праектаў саміх будынкаў Ю. Лісецкім былі запраектаваны ўзоры мэблі, асвятляльная арматура і г.д. Акрамя асноўных жылых дамоў былі зроблены і праекты гаспадарчых пабудоў. Лісецкім былі распрацаваны і асноўныя прынцыпы добраўпарадкавання ўсіх дамоў у калоніях. Кожны дом знаходзіўся ў глыбіні даволі вялікага ўчастка. Участкі былі абнесены невысокай драўлянай агароджай, а насупраць галоўных уваходаў у будынкі размяшчаліся невялікія альтанкі. Дарожкі былі выбрукаваны прамавугольнымі пліткамі. Перад галоўным фасадам размяшчаліся стрыжаныя газоны і кветнікі, а з астатніх трох бакоў дом абкружалі дэкаратыўныя хмызнякі і дрэвы. Пазней драўляная агароджа вакол будынкаў была заменена агароджай з металічнай сеткі.
Сучасны стан
Сёння найбольш поўна захавалася забудова вул. Леванеўскага (дамы № 3, 5, 7, 8, 9, 11, 13).
Дамы № 3 і 11 былі зроблены па праекту 2-кватэрнага дома (серыя Е). Гэта аднапавярховыя прамавугольныя ў плане цагляныя будынкі, накрытыя высокім двухсхільным дахам. Сіметрычны па кампазіцыі галоўны фасад будынкаў выдзелены магутным атыкам, дэкарыраваным плоскімі лапаткамі і сандрыкамі. Уваходы ў кватэры размешчаны ў арачных нішах, перакрытых крыжовымі скляпеннямі.
Дамы № 5 і 9 пабудаваны па праекту 4-кватэрнага дома. Гэта прамавугольныя ў плане аднапавярховыя будынкі з высокім мансардным дахам. У цэнтры галоўнага фасада размешчаны асноўны ўваход у дом. Ён аформлены трохпралётнай аркай на 2 калонах. Уваходы ў другія кватэры размешчаны ў вуглавых нішах.
Дом № 13 пабудаваны па праекту 2-кватэрнага жылога дома. Гэта прамавугольны з мезанінам дом, накрыты высокім вальмавым дахам. Асобныя ўваходы ў кватэры размешчаны ў нішах галоўнага фасада. Нішы ўтвораны дзвюма аркамі з вуглавой апорай. Галоўным грамадскім збудаваннем усёй калоніі з’яўляўся будынак казіно (Леванеўскага, 7). Гэта П-падобны ў плане двухпавярховы будынак, накрыты вальмавым дахам. У цэнтры галоўнага фасада размешчаны 4-калонны порцік, завершаны ступеньчатым атыкам, які ўпрыгожвалі масіўныя вазы. Усё заходняе крыло будынка займала вялікая 2-светлавая зала. Акрымя таго, на першым паверсе знаходзілася сталовая і бібліятэка.
На процілеглым баку вул. Леванеўскага былі размешчаны 4 двухкватэрныя драўляныя дамы. Да нашага часу захаваўся толькі адзін з — дом № 6. Тут жа быў пабудаваны і двухкватэрны мураваны дом (вул. Леванеўскага, 12).
Рабочыя ’71: Нічога пра нас без нас
«Рабочыя ’71: Нічога пра нас без нас» (Robotnicy ’71: nic o nas bez nas) — чорна-белы дакументальны фільм, зняты ў 1972 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім.
Апісанне фільма
Зняты пасля снежаньскіх страйкаў 1970 года і падзення Гамулкі, фільм мусіў адлюстраваць настроі рабочых у 1971 годзе. «Мы паспрабавалі выявіць агульную карціну, якая паказвае, што клас, які, прынамсі тэарэтычна, лічыўся правячым класам, меў некалькі адрозныя погляды ад тых, якія былі надрукаваны на першай старонцы „“» (Кшыштаф Кеслёўскі). Пазней фільм быў пераманціраваны Польскім тэлебачаннем і паказаны без цітраў пад назвай «Гаспадары» (Gospodarze).
IC 4660
IC 4660 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Хілок
Хілок (Хилок) — горад (з 1951) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Хілоцкага раёна Забайкальскага края. Насельніцтва 10,7 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1895 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Хілок, за 261 км ад Чыты. Чыгуначная станцыя на Транссібірскай магістралі.
Уладзімір Сяргеевіч Багданаў
Уладзімір Сяргеевіч Багда́наў (нар., в. Каралі, Віцебскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1984), прафесар (1985).
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Партызан атрада «Сібірак» партызанскай брыгады «За Савецкую Беларусь». З 1944 года працаваў памочнікам машыніста, а з 1949 года — на прафсаюзнай, камсамольскай і партыйнай рабоце ў Віцебску.
Лу Монг Лан
Лу Монг Лан (Lữ Mộng Lan; 28 верасня 1927 — 28 мая 2021) — генерал-лейтэнант Узброеных Сіл Рэспублікі В’етнам.
Уладзімір Сяргеевіч Багданаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1953), Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС (1964). У 1964—1969 гадах — кіраўнік лектарскай групы, выкладчык, дэкан завочнага факультэта БДУ. З 1969 года — сакратар Мінскага абкама КПБ, з 1974 года — прарэктар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў праблемы гісторыі КПСС. Адзін з аўтараў «Курса лекцый па гісторыі КПСС».
Лу Монг Лан
Біяграфія
Нарадзіўся ў Куангчы ў 1927 годзе.
У 1944 годзе скончыў ліцэй Кхай Дзінь у Хюэ, а ў 1957 годзе — камандна-штабную школу ў Форт-Лівенворце.
У 1951 годзе стаў камандзірам роты, у 1952 годзе — намеснікам камандзіра батальёна, у 1954 годзе — начальнікам штаба палка, у 1955 годзе — начальнікам штаба аддзела, у 1958 годзе — намеснікам начальніка штаба Галоўнага ўпраўлення ваеннай падрыхтоўкі, у 1962 годзе — камандзірам 25-й стралковай дывізіі, у 1964 годзе — 23-й пяхотнай дывізіі, у 1965 годзе — 10-й пяхотнай дывізіі, у 1966 годзе — начальнікам Галоўнага ўпраўлення ваеннай падрыхтоўкі, у 1967 годзе — кіраўніком ваеннага каледжа абароны, у 1970 годзе — камандзірам II корпуса ў Камбаджыйскай кампаніі.
1 сакавіка 1968 года прызначаны камандзірам 2-га корпуса і 2-й тактычнай зоны.
Пасля падзення паўднёвав’етнамскага рэжыму ў 1975 годзе збег у ЗША. Разам з сям’ёй пасяліўся ў штаце Вірджынія, дзе і памёр 28 мая 2021 года ва ўзросце 95 гадоў.
Эпоха суддзяў
Эпоха суддзяў (1445 год да н.э. — 1045 год да н.э.) ахапляе перыяд біблейскай гісторыі ад смерці Ісуса Навіна да разбурэння скініі запавету ў Сіломе, што адпавядае позняму бронзаваму веку.
Агульная характарыстыка
Нягледзячы на «юрыдычную» назву, даная эпоха можа быць названа смутным часам Ізраіля, што характарызуецца выбліскамі міжплемяннога і міжэтнічнага гвалту: У гэты час ізраільцяне (нашчадкі Якава) распаліся на 12 плямён, сімвалічна з'яднаных вакол рэлігіі продкаў і ўсведамлення свайго кроўнага сваяцтва, што не замінала такім эксцэсам трайбалізму як разня калена Яфрэма  і калена Веніяміна, падчас якіх загінула да 92 тыс. ізраільцянаў (42 тыс. яфрэмлян, 25 тыс. сыноў веніямінавых і 22 тыс. ратнікаў ізраільскага ўзбраення). Агульная ж колькасць ізраільцянаў, здольных да вайны, у гэты час налічвала 400 тыс. чалавек. Характэрна, што раней агульная колькасць ізраільцянаў, якія выйшлі з Егіпта пры Майсею, была 600 тыс. чалавек (Кн. Выхаду 12:37).
У эпоху Суддзяў частка ізраільцянаў працягвала весці качавы лад жыцця, іншая стала пераходзіць да аселасці. Жыхары юдэйскага Бэтлеема, напрыклад, гадавалі ячмень і пшаніцу
Інжынерная вуліца
Інжынерная вуліца:
Дула (дынастыя)
Дула (цюркс. Дулу, Ту-лі (кітайскія летапісы)) — кіруючая дынастыя ў Вялікай Балгарыі. Іаган Эверс для тлумачэння рускай гісторыі ўпершыню выказаў памылковую здагадку, што на Русі і ў Хазарскім каганаце (уключаючы Волжскую Балгарыю) кіраваў адзін і той жа род. У Хазарыі кіраваў род Ашына.
Эпоха суддзяў
Суддзі
Сімвалічнымі аўтарытэтамі ізраільцянаў у гэты час былі суддзі (шафцім), да якіх прыходзілі «на суд». Суддзі з'яўляліся актыўнымі носьбітамі ізраільскай самасвядомасці і таму бязлітасна супрацівіліся тэндэнцыям асіміляцыі ізраільцянаў у асяроддзі мясцовага насельніцтва: хананеяў, хетаў, амарэяў і евусеяў. Гэта выяўлялася і ў тым, што суддзі кіравалі ізраільскім апалчэннем і заклікалі да знішчэння свяцілішчаў мясцовых народаў (бажніц Баала і Астарта). Суддзёй мог быць і прарок (Самуіл), і правадыр банды разбойнікаў (Іеффай), і жанчына (Дэвора). Пры гэтым усе яны актыўна выконвалі судзейскія функцыі, што дазволіла паставіць пытанне, што філасофія права , гэтак жа як і сучасная дактрына падзелу ўлад, мае вытокі ў Старым запавеце.
Дула (дынастыя)
Паходжанне дынастыі
Заснавальнік дынастыі Дулу— з роду цюрак Ашына. Стаў каганам дзякуючы падтрымцы кітайскага імператара каля 590 г. Вядомыя булгарскія кіраўнікі з роду Дула — Кубрат (заснавальнік Вялікай Балгарыі), некалькі легендарных яго сыноў, з якіх прасочваюцца па крыніцах Батбаян і Аспарух (заснавальнік Дунайскай Балгарыі), і каганы Дунайскай Балгарыі Тэрвел, Кармесій і Севар.
У 631 годзе Кубрат заснаваў на Кубані дзяржаву. Гэта адбылося пасля таго, як яго дзядзька Аргана-Махаду разграміў нушыбійцаў і хазар і гэтым дапамог Кубрату. Бацька Кубрата не належаў да роду цюркскіх каганаў царскага дому Ашына, а паходзіў з той часткі племяннога саюза Дулу, якая падтрымлівала Махаду. У «Імянніку балгарскіх ханаў» Авітахол (Атыла) і Эрнак таксама аднесены да роду Дула, што паказвае на тэндэнцыю звязваць балгарскіх ханаў VII стагоддзя з вядомымі гунскімі правадырамі ў V стагоддзі.
Эпоха суддзяў
Суддзі
Наступнае за эпохай суддзяў устанаўленне пры пасярэдніцтве суддзі Самуіла ізраільскай манархіі дэманструе тое, што не мелі суддзі: рэгулярнае войска, усеагульнае падаткаабкладанне і рэальную выканаўчую ўладу. . Маральны аўтарытэт суддзяў не заўсёды адпавядаў іх папулярнасці. Яны не грэбавалі забойствамі і распутай (Самсон), а таксама і хабарніцтвам (сыны Самуіла Ёіль і Авіа — ), хоць у цэлым іх улада была заснавана або на высокім маральным аўтарытэце, або на вайсковай сіле, бо і тое, і іншае дазваляла выканаць вынесеныя імі судовыя рашэнні, асабліва ў выпадку судовых спрэчак паміж прадстаўнікамі розных кален.
Дула (дынастыя)
Паходжанне дынастыі
Некаторыя крыніцы адносяць да роду Дула правадыра кутрыгур Безмера, які адкалоўся ад авараў, але патрапіў у залежнасць ад Кубрата. Безмер, сапраўды, кіраваў 3 гады пасля Кубрата «па той бок Дуная» (паводле Імянніка). Хоць наўрад ці ён быў сынам Кубрата, як лічыць Артамонаў М. І.: хутчэй за ўсё Безмер быў або пляменнікам, або стрыечным братам Кубрата.
Эпоха суддзяў
Геаграфія
Цэнтрамі рассялення ізраільцянаў у эпоху Суддзяў быў, галоўным чынам, Заходні бераг ракі Іардан: гарады Сілом (рэлігійны цэнтр), Сіхем (горад Ісуса Навіна) і Рама (горад Самуіла), змесцаваныя ў Самарыі. Ерусалім і будучая Юдэя тады яшчэ заставаліся ў руках Евусеяў, а Мегіда і Бейт-Шаан на поўначы — у руках хананеяў.
Дула (дынастыя)
Паходжанне дынастыі
Аспарух, сын Кубрата, заснаваў балгарскае ханства на Балканах (Дунайскую Балгарыю), якая лічыцца першай дзяржавай сучаснай Балгарыі — Першае балгарскае царства.
Сустракаецца меркаванне, што другі сын Кубрата, Катраг, заснаваў Булгарскую дзяржаву (Волжская Булгарыя) на Сярэдняй Волзе і Каме. Гэта версія не пацвярджаецца і не можа быць пацверджана ніводнай крыніцай: паводле археалагічных даных волжскія булгары прыйшлі на Волга-Кам'е ў канцы VIII стагоддзя, гэта значыць значна пазней пасля распаду Вялікай Балгарыі.
2-я памежная рота «Гняздзілава»
2-я памежная рота «Гняздзілава» (польск. Kompania graniczna KOP «Hnieździłów») — пададздзел Корпуса аховы памежжа на польска-савецкім памежжы.
Гісторыя
Да канца польска-савецкай вайны, гэта значыць да восені 1920 г., усходняя мяжа польскай дзяржавы была адзначана лініяй фронту. Толькі 6 лістапада 1920 г. быў створаны Пагранічны кордон Міністэрства ваенных спраў. У сярэдзіне студзеня 1921 г. была зменена форма аховы межаў і пачалася арганізацыя Пагранічнага Кордона Вярхоўнага Галоўнакамандавання Польскай арміі. Яе павінны былі ўкамплектаваць палявая жандармерыя і вайсковыя часткі. Улетку 1921 г. было прынята рашэнне даручыць ахову ўсходняй мяжы мытным батальёнам. Камандна-штабныя падраздзяленні 31-га мытнага батальёна былі размешчаны ў Докшыцах. Яго першая мытная рота размяшчалася ў Гняздзілаве. У другой палове 1922 г. была праведзена чарговая рэарганізацыя органаў аховы ўсходняй мяжы. 1 верасня 1922 г. мытныя батальёны былі перайменаваны ў пагранічныя батальёны. У зоне адказнасці будучай памежнай роты КОП «Гняздзілава» памежную службу выконвалі падраздзяленні 31-га батальёна памежнай службы. 1-я рота памежнай варты стаяла ў Гняздзілаве. У наступным годзе пагранічная служба была ліквідавана, і 1 ліпеня 1923 г. Дзяржаўнай паліцыі было даручана ажыццяўляць памежную службу на ўсходняй мяжы. У жніўні 1924 г. была прынята пастанова аб стварэнні Корпуса аховы памежжа.
Структура
На падставе загаду начальніка Генеральнага штаба Л. дз. 12044 / O.de B./24 ад 27 верасня 1924 г. на першым этапе арганізацыі Корпуса аховы мяжы быў сфарміраваны 1 пагранічны батальён, у тым ліку 7-й памежнай роты КАП. У лістападзе 1936 г. рота складалася з 2 афіцэраў, 8 унтэр-афіцэраў, 4 звышурочных і 83 салдат службы. У 1939 г. 2-я памежная рота КАП «Гняздзілава» была ў падпарадкаванні камандзіра батальёна КАП «Будслаў».
Памежны батальён быў асноўнай тактычнай адзінкай Корпуса аховы памежжа, прызначанай для выканання ахоўнай службы. Батальённая секцыя была падзелена на ротныя секцыі, а яны, у сваю чаргу, на секцыі вартавых вежаў, якія былі «асноўнымі падраздзяленнямі, якія выконвалі службу бяспекі», у сіле паўўзвода. Служба бяспекі выконвалася са зменнай сістэмай, якая складалася ў пастаянным патруляванні памежных і тылавых зон, наладжванні трывожных, назіральных і дыспетчарскіх пунктаў, патруляванні і арганізацыі засад у месцах, якія прызнаны небяспечнымі, кантролі над дакументамі і затрыманні падазраваных, а таксама падтрыманні цесная сувязь паміж адзінкамі і адміністрацыйнымі органамі. Горад, дзе размяшчалася памежная рота, меў статус гарнізона Корпуса аховы мяжы.
Суседнія памежныя кампаніі:
4-я памежная рота КАП «Докшыцы» ⇔ 1-я памежная рота КОП "Даўгінава".
NGC 2072
NGC 2072 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC4) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пяшко
Пяшко — прозвішча.
Фелікс Блох
Фелікс Блох (Felix Bloch; 23 кастрычніка 1905, Цюрых — 10 верасня 1983, Цюрых) — швейцарскі фізік яўрэйскага паходжання, які працаваў галоўным чынам у ЗША. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1952) (сумесна з Эдвардам Пёрселам).
Марыч
Марыч — прозвішча.
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Сенненскае Загор’е)
Свята-Аляксандра-Неўская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Сенненскае Загор’е Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці.
Стары храм
Пабудавана ў 1877 годзе. Храм быў драўляны, з’яўляўся творам народнага дойлідства. Падоўжна-восевую кампазіцыю фарміравалі квадратная ў плане малітоўная зала, прамавугольная ў плане апсіда з бакавымі рызніцамі, невялікі прытвор, над якім узвышалася 1-ярусная шатровая званіца. Дах асноўнага аб’ёму завяршала цыбулепадобная галоўка на гранёным барабане. Уваход афармляў 2-слуповы мураваны ганак.
Новы храм
Пабудавана ў 1994 годзе з цэглы на месцы старога храма. 6 снежня 1994 года быў асвячоны.
Аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю фарміруюць прамавугольная ў плане прытвор-званіца, кароткая трапезная, малітоўная зала, гранёная апсіда. У сілуэце дамінуюць шацёр 4-граннай званіцы з макаўкай і 8-гранны барабан з купалам над вальмавым дахам малітоўнай залы. Перад храмам пастаўлена цагляная 3-арачная брама.
Palingenia longicauda
Palingenia longicauda — від насякомых з сямейства Palingeniidae.
Біялагічнае апісанне
Крылы дарослых асобін гемінізаваныя (падоўжныя жылкі парамі збліжаныя). Пярэднія крылы з 3 парамі жылак. Функцыянальнымі з'яўляюцца толькі пярэднія ногі самца. Парацерк рудыментарны. Церкі самца ўдвая даўжэйшыя за цела, у самак роўныя даўжыні цела. Галава карычневая, грудзі і ногі жоўтыя ці бялёсыя, брушка і церкі жаўтлявыя. Лічынкі жаўтлява-карычневыя. Галёнкі пярэдніх ног з масіўнымі зубцамі звонку. Зубцы «біўняў» (дыстальных вырастаў мандыбул) вялікія, недыферэнцыяваныя. 3-7 сегменты брушка з доўгімі латэральнымі атожылкамі.
Дзяржаўны ўніверсітэт Форт-Вэлі
Дзяржаўны ўніверсітэт Форт-Вэлі (Fort Valley State University) — вышэйшая навучальная ўстанова ў ЗША са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Форт-Вэлі, штат Джорджыя.
Гэта гістарычна «чорны» ўніверсітэт, дзе навучаюцца пераважна афраамерыканцы (каля 90 %).
IC 4661
IC 4661 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Райскі Птах.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валянцін Валянцінавіч Пяшко
Валянцін Валянцінавіч Пяшко (, Гродна, Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі вучоны, кандыдат сельскагаспадарчых навук (2009), дацэнт (2015). Рэктар Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта (з 2023 года).
Біяграфія
У 2000 годзе скончыў сярэднюю школу № 21 горада Гродна, у 2005 годзе — установу адукацыі «Гродзенскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт» па спецыяльнасці «Заатэхнія». Пасля заканчэння ўніверсітэта працаваў заатэхнікам-селекцыянерам у РУСП «Эксперыментальная база „Натальеўск“» Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. У 2006 годзе скончыў магістратуру, а ў 2009 годзе аспірантуру Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта. З 2009 года працаваў у Гродзенскім дзяржаўным аграрным ўніверсітэце вядучым інжынерам навуковага аддзела, начальнікам навуковага аддзела, прарэктарам па навуковай рабоце з 2019 па 2021 год, першым прарэктарам з 2021 па 2023 год.
17 студзеня 2023 года прызначаны рэктарам Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Галіна навуковых інтарэсаў — развядзенне, селекцыя, генетыка сельскагаспадарчых жывёл. Па выніках навуковых даследаванняў апублікавана 115 навуковых і метадычных работ, у тым ліку 9 манаграфій, 89 навуковых артыкулаў, 9 рэкамендацый вытворчасці, 6 вучэбна-метадычных дапаможнікаў, атрымана 2 патэнты на вынаходства.
Юрый Аляксеевіч Інгэ
Юрый Аляксеевіч Інгэ (Ю́рий Алексе́евич И́нге;, Стрэльна, Расійская імперыя — ) — савецкі паэт, празаік, марак, журналіст, гісторык. Супрацоўнік газеты «Чырвоны Балтыйскі флот» ў Таліне. Бацька генетыка і акадэміка Сяргея Інгэ-Вечтомава.
NGC 2073
NGC 2073 (іншыя абазначэнні — ESO 554-31, MCG -4-14-24, PGC 17772) — галактыка ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шумадыя
Шумадыя (Шумадија) — гістарычная вобласць у цэнтральнай Сербіі. Складаецца з Шумадийскай акругі і шэрагу прылеглых тэрыторый. Вобласць некалі была багатая лясамі, адсюль і яе назва (Шума (Šuma) — лес). Цэнтрам вобласці і Шумадыйскай акругі з'яўляецца горад Крагуевац.
Гісторыя
У XVII-XIX стагоддзях лясы Шумадыі служылі сховішчам гайдукоў, якія змагаліся супраць турак. У 1804 годзе ў Шумадыйскім сяле Орашац было абвешчана Першае сербскае паўстанне. Яго ўзначаліў нацыянальны герой Сербіі Карагеоргій. Другое сербскае паўстанне 1815 года, узначаленае Мілашам Абрэнавічам, з дапамогай Расіі, завершылася поспехам. Сербія з турэцкага пашалыка стала аўтаномным княствам.
У 1922—1929 гады адным з адміністрацыйных раёнаў Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў была Шумадыйская вобласць, якая прыкладна супадала па межах з цяперашняй Шумадыйскай акругай. Цэнтрам вобласці, як і цяпер, быў старажытны горад Крагуевац.
Міхаіл Канстанцінавіч Сеўрук
Міхаіл Канстанцінавіч Се́ўрук (,  —, ) — беларускі мастак-жывапісец і графік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Варшаве, дзе на той момант рэвізорам-эканамістам Надвісленскай чыгункі працаваў яго бацька, У 1909 годзе сям’я пераехала ў Брэст, дзе хлопчык пайшоў у першы клас гімназіі. З пачаткам Першай сусветнай вайны сям’я пераехала ў Маскву, дзе на фармаванне зацікаўленасці жывапісам вялікае ўражанне зрабіла наведванне Траццякоўскай галерэі. У 1919 годзе сям’я вярнулася ў мястэчка Сноў, дзе праваслаўным святаром служыў дзед па маці Стэфан. У 1926 годзе скончыў Нясвіжскую гімназію. У 1927 годзе пасля звальнення з тэрміновай службы ў польскай арміі з’ехаў у Вільню, дзе 18 верасня напісаў прашэнне аб залічэнні на мастацкі факультэт Віленскага ўніверсітэта Стэфана Баторыя. Першыя два гады навучання аддаваў перавагу скульптуры ў майстэрні Баляслава Балзукевіча. З трэцяга курса перайшоў у майстэрню да Людаміра Сляндзінскага. Сярод яго любімых настаўнікаў быў таксама Аляксандр Штурман, які вёў майстэрню пейзажу.
Скончыўшы мастацкі факультэт у 1932 годзе, жыве і працуе ў Вільні.
У выставах пачаў удзельнічаць з 1937 года. Разам з Я. Драздовічам, П. Сергіевічам, Я. Горыдам быў адным з арганізатараў Віленскага таварыства мастакоў. Сябраваў з Пётрам Сергіевічам.
З 1939 года жыў у Нясвіжы. У пасляваенны час выкладаў маляванне і чарчэнне ў агульнаадукацыйнай школе, кіраваў мастацкай студыяй пры Доме культуры.
Памёр у Нясвіжы. Пахаваны на мясцовых могілках.
Творчасць
Аўтар вокладак часопіса «Калоссе», зборнікаў вершаў Максіма Танка «На этапах» (1936) і песень Рыгора Шырмы «Наша песня» (1938).
У пасляваенныя гады па-ранейшаму шмат маляваў, пераважна партрэты, выкананыя алоўкам, сангінай, вуглём. Большасць карцін 1960-70-х прысвечана людзям калгаснай вёскі.
Браханне на зоркі
«Браханне на зоркі» (Лајање на звезде/Lajanje na zvezde) — югаслаўская рамантычная камедыя. Прэм’ера адбылася ў 1998 годзе.
Сюжэт
Дзеянне адбываецца ў 1963 годзе ў правінцыйным югаслаўскім гарадку, дзе працуе гімназія.
Мы бачым выпускны клас і яго выкладчыкаў, якія развітаюцца адзін з адным праз два тыдні. Навучэнцы ўжо забылі пра заняткі, нашмат важнейшыя пытанні сяброўства і кахання. Гэта асабліва актуальна для Міхайла — хлопца, які спрабуе заваяваць сэрца дзяўчыны, да якой заляцаецца і яго брат.
NGC 2074
NGC 2074 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN8) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдвард Мілс Пёрсел
Эдвард Мілс Пёрсел (Edward Mills Purcell; 30 жніўня 1912, Тэйларвіль, штат Ілінойс, ЗША — 7 сакавіка 1997, Кембрыдж, Масачусетс, ЗША) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1952) (сумесна з Феліксам Блохам) «за развіццё новых метадаў для дакладных ядзерных магнітных вымярэнняў і звязаныя з гэтым адкрыцці».
Пёрсел атрымаў ступень бакалаўра па электрычнай інжынернай справе ва ўніверсітэце Перд'ю. Ступені магістра і доктара па фізіцы ён атрымаў у Гарвардскім універсітэце.
Сумнік звычайны
Назва
Сумнік звычайны, уплаўнік, табака лясная , перастрэл, стрэльнік , блошкі, грабкі, жаўтакруг, куннік, палятуха, розга, сумнік залацісты, угаднік , сумнік, цыкорыя дзікая.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна са сцяблом вышынёй 60—100 см. Сцябло прамастойнае, крыху галінастае, часам чырвона-фіялетавага колеру. Лісце чаргаванае. Прыкаранёвае і ніжняе сцябловае лісце падоўжана-эліпсоіднай формы, завостранае, з крылатым чаранком. Верхняе лісце сядзячае, ланцэтнае. Цвіце ў ліпені — верасні. Кветкі расліны жоўта-залацістага колеру ў шматлікіх дробных кошыках, сабраных у доўгія вузкія мяцёлкі. Плод — сямянка з шурпатым чубком.
Атрутная расліна. У каранях прысутнічае інулін.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўразіі, Паўночнай Амерыкі і Паўночнай Афрыкі. Расце на схілах, у травяністых месцах, лясах, на высечках і ўзлесках.
Лекавая, меданосная і фарбавальная расліна.
Ліверпульскі порт
Ліверпульскі порт — частка англійскага горада Ліверпул, аб’ект уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, дзе знаходзіўся з 2004 да 2021 года. 21 ліпеня 2021 года згодна з рашэннем спецыяльнага камітэта ЮНЕСКА выключала аб’ект са спіса, таму што ён пазбавіўся сваіх унікальных рысаў у выніку сучаснай забудовы.
Гісторыя
Порт Ліверпуль быў заснаваны ў 1207 г. па загадзе караля Яна Беззямельнага, хоць пасяленне на гэтым месцы існавала і раней. Тут сталі праводзіцца кірмашы, і ў горад рынуліся гандляры. Сапраўдны росквіт адбыўся ў эпоху Брытанскай Імперыі. Менавіта сюды з калоній Паўночнай Амерыкі і Вест-Індыі прыбывалі судны з грузамі экзатычных тавараў і рабоў, адсюль уязджалі эмігранты.
Першы док у Ліверпуле быў пабудаваны ў 1715 г. У эпоху прамысловай рэвалюцыі горад стаў трэцім па велічыні партом у Англіі, тут актыўна развіваецца караблебудаванне. У 1849 г. быў прарыты канал, які злучаў горад з Манчэстэрам. Сучасныя тэхналогіі партовай гаспадаркі, сістэм транспарту і кіравання портам — усё гэта было апрабавана і прымянялася ў доках Ліверпуля.
Зараз у некаторых старажытных доках знаходзяцца цэлыя турыстычныя комплексы з рэстаранамі, пабамі і крамамі.
IC 4662
IC 4662 — галактыка тыпу IBm (змяшаная няправільная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Туканг-Бесі
Тука́нг-Бе́сі, або Тукангбе́сі (Kepulauan Tukang besi) — архіпелаг, які амываецца морамі Банда і Флорэс. Складаецца з 25 астравоў і рыфаў вулканічнага і каралавага паходжання. Размешчаны на паўднёвы ўсход ад Сулавесі. Уваходзіць у склад Інданезіі. Плошча — 821 км². Насельніцтва ў 1994 годзе — 73 251 чалавек.
IC 4662
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Туканг-Бесі
Астравы Туканг-Бесі знакаміты сваімі каралавымі рыфамі. У 1996 годзе атрымалі статус марскога нацыянальнага парка.
Астравы насяляе народ, які прылічаюць да баджа, аднак мясцовае насельніцтва размаўляе на асобнай мове аўстранезійскага паходжання. Невялікая плошча астравоў з беднымі вапняковымі глебамі не дазваляе наладзіць таварную сельскую гаспадарку. Яна мае сезонны характар. У астатні час жыхары Туканг-Бесі займаюцца рыбалоўствам, зборам малюскаў і водарасцяў, важнае значэнне мае марскі гандаль. Мясцовыя насельнікі здаўна славяцца як адважныя мараходы. У апошнія дзесяцігоддзі паступова развіваецца турызм. Туканг-Бесі вабяць аматараў нырання з аквалангам.
Перасяцінец
Перасяці́нец (, Пересетинец) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хракавіцкага сельсавета.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (29 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 33 км на паўднёвы захад ад Брагіна, 61 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 150 км ад Гомеля, на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.
Гідраграфія
На захадзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з 2 прасталінейных кароткіх вуліц, арыентаваных з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і злучаных завулкам. Забудова драўлянымі хатамі, рэдкая, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні У 1850 годзе валоданне Празора.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Перасяцінскага сельсавета Камарынскага раёна Гомельскай акругі. З 30 снежня 1927 года да 12 лістапада 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Сцепаноўскага сельсавета (з 24 красавіка 1934 года да 1938 года яго цэнтр), пасля — у склад Савіцкага сельсавета, які 26 сакавіка 1987 года быў перайменаваны ў Хракавіцкі сельсавет.
Скародзінцы
Скаро́дзінцы (, Скородинцы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Палонкаўскага сельсавета. Размешчана за 32 км на захад ад Баранавіч, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Міцкевічы на лініі Баранавічы—Ваўкавыск. Насельніцтва 26 жыхароў, 17 гаспадарак (2005).
Гісторыя
У 1905 годзе ў Люшнеўскай воласці Слонімскага павета.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Моўчадскай гміне Слонімскага павета. З 1939 года ў БССР.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 2 вяскоўцы.
Да 1985 года ў складзе Перхавіцкага сельсавета.
Пусан
Пуса́н (부산) — найбуйнейшы порт і другі пасля Сеула горад у Рэспубліцы Карэя, вядомы як «Марская сталіца Рэспублікі Карэя».
З’яўляецца горадам непасрэднага падпарадкавання. Афіцыйная назва — Горад-метраполія Пусан (부산광역시).
Пусан размяшчаецца на паўднёва-ўсходняй аканечнасці Карэйскага паўвострава на беразе Карэйскага праліва. Найбольш густа забудаваныя раёны знаходзяцца ў некалькіх вузкіх далінах між рэкамі Нактанган і Суёнган, горы з’яўляюцца натуральнымі межамі некаторых гарадскіх раёнаў.
У 2002 годзе ў Пусане праводзіліся Азіяцкія гульні і Чэмпіянат свету па футболу 2002, а ў 2005 годзе горад быў сталіцай форума АЦЭС. 14 лістапада 2005 года быў абвешчаны прэтэндэнтам на правядзенне Алімпійскіх гульняў 2020 года.
Пусан вядомы шматлікімі небаскробамі і іншымі архітэктурнымі славутасцямі. Тут знаходзіцца самы вялікі ўнівермаг у свеце — «Сінсеге Сентум Сіці». У горадзе таксама будуецца іншы мега-будынак — небаскроб «Лотэ Супер Таўэр». У гэтым будынку мусіць быць 110 паверхаў, праектная вышыня — 510 метраў. У 2013 годзе, калі будаўніцтва будзе скончана, «Лотэ Супер Таўэр» трапіць у лік найвышэйшых небаскробаў свету.
Гісторыя
З пачатку XV стагоддзя па 1592 год з’яўляўся асноўным гандлёвым портам краіны. Перш за ўсё гандляваў з Японіяй. З захопу горада ў 1592 годзе японскімі войскамі пад камандаваннем Таётомі Хідэёсі пачалася Імчжынская вайна. З 1598 па 1876 гады горад меў закрыты статус, затым стаў першым горадам Карэі, адкрытым для знешняга гандлю, аднак да 1883 года гандляваў толькі з Японіяй. З 1910 года разам з усёй тагачаснай Карэяй перайшоў пад пратэктарат Японіі і ператварыўся ў буйны гандлёвы і прамысловы цэнтр.
Падчас Карэйскай вайны 1950—1953 гадоў з’яўляўся часовай сталіцай Рэспублікі Карэя і ваеннай базай ЗША і іх саюзнікаў, бо быў самым аддаленым пунктам ад мяжы з КНДР.
Транспарт
Порт Пусан — буйнейшы ў Паўднёвай Карэі, ім маюць магчымасць карыстацца судны водазмяшчэннем да 50 тыс. тон, даўжынёй да 330 метраў і асадкай да 12,5 метраў.
Таксама, Пусан буйны чыгуначны вузел, у горада ёсць міжнародны аэрапорт Кімхэ, метрапалітэн, добра развітая сетка аўтобуснага руху, таксі і водны «трамвай».
У горадзе знаходзіцца самы доўгі мост Паўднёвай Карэі — Кван’ан.
Срэценск
Срэценск (Сретенск) — горад (з 1926 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Срэценскага раёна Забайкальскага края. Насельніцтва 7,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1689 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Шылка, за 385 км ад Чыты.
Шарсцінскі сельсавет
Шарсці́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Шарсцін.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Юркавіцкага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Гомельскага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Веткаўскага раёна. У 1966 годзе ў склад сельсавета з Радужскага сельсавета перададзены пасёлак Ільіч і вёска Навасёлкі, у 1978 годзе — пасёлак Ляды. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 7 населеных пунктаў. У 1987 годзе скасаваны пасёлак Ільіч. Скасаваны 28 сакавіка 2023 года, яго тэрыторыя далучана да Прыснянскага (3 населеныя пункты: аграгарадок Шарсцін, вёска Ягаднае і пасёлак Раманаў Лес) і Радужскага (3 населеныя пункты: аграгарадок Навасёлкі, вёска Юркавічы і пасёлак Ляды) сельсаветаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1002 чалавекі, з іх 91,4 % — беларусы, 6,8 % — рускія, 1,4 % — украінцы.
Ягадная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У 1798 годзе ў пісьмовых крыніцах упамінаецца як в. Блошна. На пачатку XX ст. ў Люшнеўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Моўчадскай гміне Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 2 вяскоўцы.
30 ліпеня 1964 года вёска Блошна атрымала назву Ягадная.
Седэрберг
Седэрберг (Cederberg mountains, кедравыя горы) — горны масіў, складзены пераважна з пясчаніку. Знаходзіцца прыкладна ў 200 км на поўнач ад горада Кейптаўн (ПАР).
Горы знакамітыя сваімі вясновымі (жнівень-верасень) кветкавымі лугамі і разнастайнасцю флоры. Гэтымі гарамі абмяжоўваецца натуральны арэал Aspalathus linearis — расліны, з якой атрымліваюць напой ройбас (ройбуш).
Sam’s Town
«Sam’s Town» (Горад Сэма) — другі альбом амерыканскага рок-гурта «The Killers», які ўбачыў свет 2 кастрычніка 2006 года. Брэндан Флаўэрз адзначыў, што жадаў зрабіць альбом, які б адлюстраваў усё тое, што зрабіла яго тым, хто ён ёсць сёння. У 2007 годзе пры BRIT Awards альбом быў прызнаны лепшым у катэгорыі «Лепшы міжнародны альбом».
Дагэтуль па ўсім свеце было прададзена звыш 5 млн копій «Sam’s Town».
Канцэпцыя
Музыкі казалі, што шукалі натхнення ў працах U2, Бруса Спрынгсціна, The Beatles and Тома Пеці, сярод іншых. Увогуле, альбом, пры параўнанні з папярэднім (Hot Fuss), з'яўляецца больш адшліфаваным і канцэптуальным.
Назва альбома паходзіць ад назвы гатэля-казіно ў Лас Вегасе (Sam's Town Hotel and Gambling Hall).
Гарошка
Гарошка — прозвішча.
IC 4662A
IC 4662A — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарэлашы
Назву Гарэ́лашы маюць:
11-я армія (Аўстра-Венгрыя)
11-я а́рмія (k.u.k. 11. Armee) — воінскае аб’яднанне армейскага ўзроўню сухапутных сілаў Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны.
NGC 2075
NGC 2075 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN5) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юркавіцкі сельсавет (Веткаўскі раён)
Ю́ркавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Юркавічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шарсцінскага сельсавета.
Ватра (грамадскае аб’яднанне)
Беларускае грамадскае аб’яднанне ўкраінцаў «Ватра» — грамадскае аб’яднанне ўкраінцаў у Беларусі. Сядзіба размешчана па вуліцы Старавіленскай, 51 у Мінску. Старшыня — Уладзіслаў Мікалаевіч Кадзіра.
Гісторыя
Пасля распаду СССР у 1991 годзе ўкраінцы ў Беларусі пачалі самаарганізоўвацца ў грамадскія арганізацыі. Першапачаткова была арганізаваная, але не зарэгістраваная Асацыяцыя ўкраінцаў у Беларусі. Пазней ініцыятыўнай групай у складзе Б. М. Міхайлюка, А. Б. Кобы і В. М. Гутоўскага ўнесена прапанова стварыць Беларускае грамадскае аб’яднанне ўкраінцаў (БГАУ) «Ватра», якое было зарэгістраванае ў Міністэрстве юстыцыі Беларусі ў 1992 годзе. Першым старшынёй БГАУ «Ватра» выбраны Багдан Міхайлавіч Міхайлюк, ураджэнец Івана-Франкоўшчыны.
У БГАУ «Ватра» ўваходзяць грамадскія арганізацыі ўкраінцаў (ГАУ): «Запавет» («Заповіт») у Мінску, «Радзіслаў» («Родислав») у Віцебску, «Верхавіна» («Верховина») у Гомелі, «Дняпро» («Дніпро») у Магілёве, «Краяны» («Краяни») у Маладзечне, «Трэмбіта» («Трембіта») у Лідзе, «Обрый» («Обрій») у Калодзішчах.
Майсей Саламонавіч Тэйф
Біяграфія
Скончыў вячэрнюю школу ў Мінску. У 1923 паступіў у БДУ. З 1924 вучыўся на вячэрнім аддзяленні і працаваў на шпалернай фабрыцы. Першыя вершы датаваны 1920; публікавацца пачаў з 1925. У 1928 паступіў на аддзяленне ідышу і яўрэйскай літаратуры Другога Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Падпрацоўваў начной карэктарскай працай. Пасля сканчэння вучобы ў 1933 вярнуўся ў Мінск. Шмат працаваў; на працягу 1920—30 выдаў 11 кніг; перакладаў на ідыш творы беларускіх і рускіх паэтаў; пісаў драматычныя творы, якія ставіліся на сцэне Яўрэйскага тэатра ў Мінску. Арыштаваны 23.4.1938. Вызвалены перад вайной. У 1941 мабілізаваны; вайну правёў на фронце, старшы сяржант артылерыйскай часці; атрымаў баявыя ўзнагароды. Пасля дэмабілізацыі ў 1945 жыў у Маскве. Зноў арыштаваны ў 1951. Да 1956 знаходзіўся на спецпасяленні ў Варкуце. Пасля рэабілітацыі ў 1956 вярнуўся ў Маскву. З 1961 да 1964 рэдактар аддзела паэзіі час. «Савеціш Геймланд».
Распаўсюджванне COVID-19 у Індыі
Першыя выпадкі заражэння каранавіруснай інфекцыяйCOVID-19 у Індыі былі зафіксаваны 30 студзеня 2020 года ў Трысуры, штат Керала.
24 сакавіка прэм’ер-міністр Індыі Нарэндра Модзі абвясціў у краіне агульнанацыянальны каранцін тэрмінам на 21 дзень, пад дзеянне якога трапіла 1,4 мільярда жыхароў краіны.
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 44 млн выпадкаў заражэння, у тым ліку 531 тыс. смерцяў.
Агляд
Тэмпы распаўсюджвання COVID-19 у Індыі, паводле афіцыйных даных, істотна ніжэй, чым у большасці іншых краін: па стане на 19 сакавіка 2020 года 1 хворы ў Індыі заражаў 1,7 чалавек, тады як у суседнім Кітаі гэты каэфіцыент складаў 2,14, у Італіі — 2,34, а ў Іране — 2,73. Магчымымі тлумачэннямі гэтага факту могуць быць кліматычныя ўмовы Індыі ці своечасова праведзеныя каранцінныя мерапрыемствы. Некаторыя эксперты мяркуюць, што рэальная колькасць інфіцыраваных ў Індыі моцна перавышае афіцыйныя дадзеныя з-за малой колькасці тэстаў.
Выканаўчы дырэктар праграм надзвычайных сітуацый Сусветнай арганізацыі аховы здароўя Майкл Раян меркаваў, што Індыя як краіна з вопытам барацьбы з чорнай воспай і поліяміэлітам валодае «гіганцкімі магчымасцямі» па барацьбе з COVID-19.
Храналогія
У канцы студзеня 2020 года ў штаце Керала было выяўлена трое хворых COVID-19. Усе трое былі студэнтамі, што нядаўна вярнуліся з кітайскага горада Ухань, дзе пачалася пандэмія.
Рэзкі рост захворвання ў Індыі пачаўся ў сакавіку. Выпадкі захворвання былі зарэгістраваныя па ўсёй краіне, у асноўным яны былі звязаныя з людзьмі, якія вярнуліся з іншых краін. Да 10 сакавіка агульная колькасць заражаных у краіне дасягнула 50.
12 сакавіка адбыўся першы зарэгістраваны ў Індыі выпадак смерці захварэлага COVID-19: у штаце Карнатака памёр 76-гадовы мужчына, які вярнуўся з Саудаўскай Аравіі.
Да 15 сакавіка колькасць хворых у Індыі перавысіла адзнаку ў 100 чалавек. Да 24 сакавіка хворых у Індыі стала больш за 500, а 28 сакавіка — больш за 1000 чалавек.
Панічныя куплі
На фоне распаўсюджвання інфармацыі аб COVID-19 і каранцінных мерапрыемстваў у індыйскіх гарадах назіраліся панічныя раскупкі ў прадуктовых крамах.
20 сакавіка, на наступны дзень пасля звароту прэм’ер-міністра Індыі Модзі да нацыі, рознічныя крамы Індыі зафіксавалі двухразовы рост продажаў.
21 сакавіка індыйская служба дастаўкі Grofers адзначыла рост анлайн-заказаў ва ўсіх штатах Індыі, уключаючы заказы прадуктаў харчавання, сродкаў для дэзінфекцыі і асабістай гігіены.
На фоне ажыятажнага попыту на прадукты харчавання Нарэндра Модзі запэўніў грамадзян, што ежы ў краіне дастаткова і заклікаў не паддавацца паніцы.
Уцёкі з-пад каранціну
У прэсе з’яўлялася інфармацыя пра уцёкі людзей з падазрэннем на COVID-19 з-пад дамашняга каранціну або бальніц. У дачыненні да падобных асоб складаліся заявы ў паліцыю, праводзіліся вышуковыя мерапрыемствы.
Дэзінфармацыя і дыскрымінацыя
У Індыі атрымаў шырокае распаўсюджванне слых аб тым, што захварэць COVID-19 могуць толькі людзі, якія ядуць мяса. Гэта спарадзіла трэнд у індыйскім твітэры з хэштэгам «#NoMeat_NoCoronaVirus». Для стрымлівання гэтых чутак і прадухілення зніжэння продажаў прадукцыі жывёльнага паходжання шэраг прадстаўнікоў птушкагадоўчых кампаній, а таксама дзяржаўных дзеячаў правялі «курыную і яечную мелу» (кірмаш) у Хайдарабадзе. На ёй прадстаўнікі галіны і індыйскія дзяржаўныя дзеячы елі яйкі і курыныя сцягна. Наведвальнікі таксама маглі бясплатна паесці смажаную курыцу і яйкі.
Некаторыя індыйскія палітыкі заяўлялі, што каровіна мача і гной могуць «вылечыць» ад інфекцыі. Прадстаўнік СААЗ абверг гэтыя прадузятасці і раскрытыкаваў палітыкаў, якія распаўсюджвалі дэзінфармацыюю.
У лютым і сакавіку з’явіліся даныя пра прыгнёт людзей з Паўночна-Усходняй Індыі (якая мяжуе з Тыбетам і М’янмай) у гарадах Чэнаі, Пуна і Хайдарабад на расісцкай глебе з сувязі з успышкай COVID-19. Студэнты каледжа Кікоры Малі Дэлійскага ўніверсітэта, Інстытута сацыяльных навук Таты ў Мумбаі і іншых навучальных устаноў краіны таксама скардзіліся на расісцкі прыгнёт, нагодай для якога стаў распаўсюд інфекцыі.
Жыхары вёскі Корауна (Korauna) у акрузе Сітапур (штат Утар-Прадэш) скардзіліся на дыскрымінацыю, звязаную з падабенствам назвы вёскі і віруса.
Пецькаўшчына
Пе́цькаўшчына — былая вёска ў Спярыжскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.