cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Святая сям’я са Святой Елізаветай і Іаанам Хрысціцелем
Выстаўкі
У 2003 годзе ў межах 500-годдзя выдатнага майстра італьянскага маньерызму Парміджаніна ў Парме праводзілася выстаўка карцін Парміджаніна і яго паслядоўнікаў. Экспанаты былі прадстаўлены музеямі усяго свету, у тым ліку і Эрмітажам, які прадставіў адзінае ў Расіі палатно мастака Франчэска Прыматыча «Святое сямейства».
Азавад
Да Малійскага Азавада адносяцца вобласці Томбукту, Гаа, Кідаль і паўночны ўсход вобласці Мопці; тэрыторыя НДА — першыя тры вобласці на поўнач ад ракі Нігер. Увесь гістарычны рэгіён Азавад ўключае таксама сумежныя тэрыторыі яшчэ чатырох суседніх краін.
Неферыркара II
Неферыркара II — фараон Старажытнага Егіпта, кіраваў у XXII стагоддзі да н.э., з VIII дынастыі.
Гэты фараон вядомы толькі з Абідаскага спісу. Ні яго грабніца, ні захаваныя ад яго кіравання помнікі не вядомыя.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Францыі
У спісе Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Французскай Рэспубліцы значыцца 39 найменняў (на 2014 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год). 35 аб’ектаў уключаны ў спіс па культурных крытэрыях, прычым 19 з іх прызнаны шэдэўрамі чалавечага генія (крытэрый i), 3 аб’екты ўключаны па прыродных крытэрыях, кожны з якіх прызнаны прыродным феноменам выключнай прыгажосці і эстэтычнай важнасці (крытэрый vii), а таксама 1 змяшаны аб’ект, які таксама трапляе пад крытэрый vii. Акрамя гэтага, станам на 2014 год, 38 аб’ектаў на тэрыторыі Францыі знаходзяцца сярод кандыдатаў на ўключэнне ў спіс сусветнай спадчыны. Французская Рэспубліка ратыфікавала Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 27 чэрвеня 1975 года. Першыя пяць аб’ектаў, размешчаных на тэрыторыі Францыі былі занесены ў спіс у 1979 годзе на 3-й сесіі Камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Спіс
У гэтай табліцы аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Папярэдні спіс
У табліцы аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс. У гэтым спісе прыведзены аб’екты, прапанаваныя ўрадам Францыі ў якасці кандыдатаў на ўнясенне ў спіс сусветнай спадчыны.
Храм Джаганатхі ў Пуры
На працягу многіх стагоддзяў, храм штогод арганізуе і праводзіць «фестываль калясніц», падчас якога храмавыя боствы Джаганатха, Баладэвы і Субхадры вязуць па галоўнай вуліцы горада Пуры ў велізарных, пышна размаляваных калясніцах.
Ідал
І́дал (ад éidōlon), багі, балваны, куміры, каменныя бабы, стоды (ад  — слуп, калона ) — матэрыяльны прадмет, які з'яўляецца аб'ектам культавага пакланення ў політэістычных рэлігіях. Першапачаткова ідаламі былі натуральныя прадметы — камяні, дрэвы, рэкі; радзей жывёлы. Найчасцей ўяўлялі сабой драўляныя, каменныя або металічныя выявы старажытных язычніцкіх багоў. Ідалы ў асноўным былі антрапаморфныя, або зрэдку зоаморфныя. Падчас пакланення ідалу у капішчах, на ахвярных алтарах маглі рабіцца ахвярапрынашэнні.
У пераносным сэнсе ідал — аб'ект сляпога, ірацыянальнага пакланення. У сучасным свеце своеасаблівымі «ідаламі» або кумірамі могуць лічыцца асобныя музыканты, спевакі, акцёры, якія маюць мноства фанатычных прыхільнікаў.
Слова ідал таксама мае этымалагічныя сувязі са словам eidos (эйдас, ідэя).
Беларусь
Найбольш старажытныя антрапаморфныя выявы, якія прынята лічыць ідаламі, знойдзеныя пры раскопках паселішча позняга неаліту і ранняга бронзавага веку (2 тыс. да н.э.) каля вёскі Асавец (Бешанковіцкі раён). Вядомыя таксама амаль 30 каменных і металічных ідалаў 1-га — пачатку 2-га тыс. н.э. У большасці выпадкаў скульптуры ідалаў вырабляліся з дрэва і, таму яны да нашых дзён не захаваліся.
Большасць стодаў былі аднатварымі. Найбольш вядомыя: Слонімскі, Шклоўскі (пад назвай Ёлап), знойдзеныя ў вёсцы Астрамечава (Брэсцкі раён), на Ваўкавыскім замчышчы, каля вёсак Хажова (Маладзечанскі раён), Чаплі (Кобрынскі раён), Ульянавічы (Сенненскі раён), Міжэвічы і Юхнавічы (Слонімскі раён), непадалёк ад Оршы і Клецка (усе не захаваліся). Вядомыя і іншыя ідалы ў розных мясцінах краіны.
Пасля прыняцця хрысціянства царква спрабавала прыстасаваць язычніцкія абрады да хрысціянскіх, таму вядомыя выпадкі, калі ідалам надавалі форму крыжа або на іх выбівалі крыж. Такія стоды выяўленыя каля вёсак Даўгінава (Вілейскі раён; стаіць на месцы), Грабаўцы і Залуззе (Жабінкаўскі раён; абодва захоўваюцца ў Брэсцкім абласным краязнаўчым музеі). Значная ж частка ідалаў пасля хрышчэння была знішчана, скінута ў вадаёмы ці балоты, закапана ў зямлю.
Заходнія паляне
Гісторыя
Падчас Вялікага перасялення народаў паляне прыкладна ў VI стагоддзі прыйшлі на берагі Віслы і Одры. Іх галоўным горадам быў цяперашні горад Гнезна. Пасля ім удалося падпарадкаваць мноства суседніх земляў і аб’яднаць пад сваім пачаткам шматлікія славянскія плямёны.
З кантралюемых імі ўладанняў у другой палове X стагоддзя ўтварылася каралеўства Польшча. Першым вядомым кіраўніком Польшчы быў вялікапольскі князь Мешка I з роду Пястаў (960—992); у 966 годзе ён прыняў хрысціянства па заходнім абрадзе.
У 999 годзе яго сын Баляслаў I Храбры адняў у Чэхіі будучую Малую Польшчу з Кракавам; Баляслаў быў чэшскім князем з 1003 па 1004 год. Князь Баляслаў I Храбры прыняў каралеўскі тытул у 1025 годзе.
Князі палян, а таксама першыя польскія каралі паходзілі з роду Пястаў.
Важным кірункам барацьбы была Кіеўская Русь. У год смерці Мешкі Уладзімір Святаславіч захапіў Чэрвенскія гарады. Але затым супраць яго выступіў яго сын Святаполк Тураўскі (1013), а пасля смерці Уладзіміра Баляслаў падтрымаў Святаполка супраць яго брата Яраслава і за дапамогу ў авалоданні Кіевам атрымаў назад чэрвенскія грады.
Заходніх палян не варта блытаць з усходнімі палянамі, якія жылі ў наваколлях Кіева і былі апісаны Нестарам Летапісцам у якасці аднаго з плямёнаў, якія складалі Кіеўскую Русь.
Фёдар Іванавіч Сухавіла
Фёдар Іванавіч Сухавіла (нар., в. Крывічы, Глыбоцкі раён) — беларускі самабытны мастак, майстар маляваных дываноў.
Біяграфія
Значная колькасць твораў захоўваецца ў зборы Заслаўскага гісторыка-культурнага музея-запаведніка.
Грэчаская губка
Грэчаская губка (Spongia officinalis) — беспазваночная жывёла атрада крэменерагавых губак.
Пашырана на невялікіх глыбінях у цёплых морах.
Шкілет складаецца з густой сеткі рагавых валокнаў бялковага рэчыва спангіну, эластычны, гіграскапічны, порысты.
Належаць да груупы туалетных губак, аб'ект промыслу; выкарыстоўваецца ў хірургіі (замест ваты), як туалетная рэч, у прамысловассці. Промысел найбольш развіты ў Міжземным моры. Разводзяць штучна.
Астражанка
Астража́нка (, Острожанка) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Буйнавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Астражанскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 37 км у напрамку на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Лельчыцы, за 244 км ад Гомеля, за 60 км ад чыгуначнай станцыі Ельск.
Бружмель татарскі
Бружмель татарскі, Бружмень татарскі (Lonícera tatárica) — расліна роду Бружмель сямейства Бружмелевыя, дэкаратыўны куст.
Батанічнае апісанне
Бружмель татарскі — лістападны куст вышынёй 1-3 м.
Парасткі полыя. Кара маладых парасткаў жаўтлява-бурая, пакрытая дробнымі цёмнымі чачавічкамі; у старых парасткаў кара шэрая, адслойваецца палосамі.
Лісце яйкападобнае або даўгавата-яйкападобнае, 3-6 см даўжынёй, цэльнакрайняе.
Кветкі парныя, даўжынёй да 2 см, з двухгубым венчыкам белага або ружовага колеру, размешчаны ў пазухах лісця. Цвіце бружмель татарскі ў маі — чэрвені.
Распаўсюд і асяроддзе пражывання
У дзікім выглядзе расце на паўднёвым усходзе еўрапейскай часткі Расіі, у Сібіры, перадгор’ях Цянь-Шаня і Алтая.
Прымяненне
Мароза — і засухаўстойлівы, непатрабавальны да якасці глебы. Лёгка размножваецца насеннем і тронкамі. Існуе некалькі садовых формаў, якія адрозніваюцца афарбоўкай кветак, формай лісця і кампактнасцю куста.
Добры майска-чэрвеньскі меданос. Мёд светлы, пылок бруднавата-жоўты.
Пакрывец лекавы
Пакрывец лекавы, валовы язык, заяччы салат, мядоўка (Anchúsa officinális) — від травяністых раслін роду  сямейства. Народныя назвы: валовы язык, заячая салата, мядоўка.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая, жорстка-шурпатая расліна. Сцябло галінастае, 20-100 см вышынёй.
Лісце вузкае, ланцэтнае або даўгавата-ланцэтнае, 5-12 см даўжынёй і 1 см шырынёй, ніжняе чарашковае, верхняе сядзячае.
Кветкі ў мяцёлкавых суквеццях, якія складаюцца з завіткоў. Чашачка пяціраздзельная, вяночак пяцілопасцевы, спачатку фіялетавы, потым блакітны, з бялёсымі лускавінкамі ў зеве. Тычынак пяць.
Плады — яйцападобныя, касыя, бугрыстыя, сеткавата-маршчакаватыя, шэрыя арэшкі.
Распаўсюджанне
Расце на Беларусі, у сярэдняй і паўднёвай паласе еўрапейскай часткі Расіі і на Каўказе.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
Карані ўжываюць у народнай медыцыне як адхарквальны і супрацьзапаленчы сродак. Яны ўтрымліваюць алкалоіды і лічацца атрутнымі.
Заполле (Лельчыцкі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Буйнавіцкага сельсавета.
Слонімскі ідал
Слонімскі ідал — ідал, знойдзены ў 1934 годзе пры пракладцы новай вуліцы на ўскрайку Слоніма на глыбіні 0,5 м. Захоўваецца ў Слонімскім краязнаўчым музеі.
Апісанне
Слонімскі ідал зроблены з валуна чырвона-шэрага колеру ў выглядзе мужчынскага торса без рук. Вышыня ідала складае 46 см, шырыня 22 см, таўшчыня 15 см. Фігура рэльефная з усіх бакоў. Твар даволі плоскі з завостранай бародкай, але без вусаў, і шырокім носам з гарбінкай, добра абазначана шыя, выразна пракрэслены вочы і рот. Ніз скульптуры клінападобны, відаць, таму, што яе ўстаўлялі ў спецыяльны пастамент. Слонімскі ідал мае аналагі з паганскімі скульптурамі балтаў, напрыклад, з ідалам з Елічкі (Польшча).
Пяст
Пяст (Piast) — легендарны продак дынастыі Пястаў. Паводле Хроніцы Гала Ананіма, Пяст быў сынам беднага аратага Катышкі. У яго была жонка Жапіха (Рэпка) і сын Земавіт.
Біяграфія
Хроніка Гала Ананіма з'яўляецца адзінай ранняй гістарычнай крыніцай, у якой утрымліваецца паданне пра паходжанне дынастыі Пястаў. Паводле Хронікі, князь палян Попел II зладзіў баль у гонар пастрыжэння сваіх дваіх сыноў. Нечакана без запрашэння на баль прыйшлі двое чужакоў, якіх не толькі не пусцілі за стол, але і адагналі ад Гнезна — сталіцы палян, у якой і праводзілася свята. Чужакі адправіліся прэч з горада і ў прыгарадзе выпадкова сустрэлі аратага князя, які запрасіў іх у дом. Ацаніўшы гасціннасць гаспадара, госці сказалі яму «Хай наш прыход будзе вам на радасць і вы атрымаеце ад нас лішак дабрабыту, а ў нашчадстве гонар і славу». Пяст, як і Попел, таксама ладзіў баль у гонар пастрыжэння сваіх сыноў. Гасцінны гаспадар запрасіў вандроўцаў за стол і падзяліў з імі трапезу, хоць і быў бедняком. Ежы і пітво не павінна было хапіць з лішкам, але здарыўся цуд: піва ў бочачцы не канчалася, а заколатага парасяці хапіла, каб напоўніць дзесяць місак, што таксама выклікала здзіўленне гаспадара. Усвядоміўшы цуд, Пяст і Жапіха, папярэдне параіўшыся з гасцямі, вырашылі запрасіць на баль князя і ўсіх яго гасцей. Калі баль пачаўся, чужакі здзейснілі абрад пастрыжэння сына Пяста і далі яму імя Земавіт. Памужнеўшы, Земавіт выгнаў Попела і сам стаў князем палян. Хоць існаванне Земавіта і ставіцца пад сумнеў, многія аўтарытэтныя даследчыкі схіляюцца на карысць яго гістарычнасці.
Пазнейшыя легенды
Запісанае Галам Ананімам паданне пра Пяста было без істотных змен паўторана і ў хроніцы Вінцэнта Кадлубека. Першы значны дадатак да яго адносіцца толькі да пачатку XIV стагоддзя і змешчаны ў Хроніцы Дзежвы, паводле якой таямнічыя госці Пяста былі не кім іншым, як анёламі Янам і Паўлам.
У Велікапольскай хроніцы дзеянне перанесена з Гнезна ў Крушвіцу, прычым абранне князя адбылося падчас другога з'яўлення чужакоў, якія толькі тады стварылі цуд, памножыўшы ежу і пітво. Князем жа быў выбраны не Земавіт, а сам Пяст, які паводле Хронікі зваўся так таму, што «ростам быў малы, але дужы целам і прыгожы на выгляд». Гэта версія была паўторана Длугашам, які дадаў, што абранне Пяста на княжанне адбывалася ва ўмовах уварвання суседзяў пасля смерці Попела, і памылкова датаваў гэтыя падзеі 954 ці 964 годам. Таксама Длугаш прыводзіць апавяданне пра перанос сталіцы з Крушвіцы ў Гнезна. Паводле храніста, Пяст памёр ва ўзросце 120 гадоў, не здолеўшы, аднак, аднавіць дзяржаву ў межах, якія існавалі да падзелу княства паміж дзецьмі Лешака III.
Марцін Бельскі паўтарыў апавяданне Длугаша, дадаў звесткі пра тое, што Пяст быў бортнікам ці стальмахам. Паводле Бельскага, пасля смерці Попела князем было вырашана выбраць таго, хто першым апынецца на іншым беразе возера. Тым часам Пяст вяртаўся з пчальніка, размешчанага на іншым баку возера, дзякуючы чаму і быў абраны на княжанне. Да звестак Длугаша пра смерць Пяста ва ўзросце 120 гадоў, Бельскі дадаў, што яго кіраванне доўжылася 50 гадоў, а абранне адбылося ў 842 годзе.
Пяст як сімвал
Падчас росквіту ідэалогіі сарматызму і шляхецкай дэмакратыі ў Польшчы вобраз Пяста стаў успрымацца як сінонім «польскасці» і ідэалаў пастаралізму (сельскага ўкладу жыцця). Асабліва часта шляхта звярталася да гэтай вобразу падчас выбараў манарха, патрабуючы абрання «Пяста», гэта значыць паляка, у адрозненне ад замежных кандыдатаў.
У эпоху Асветніцтва вобраз Пяста стаў сімвалам «сумленнага продка», які дзейнічае на выгоду дзяржавы не сілай зброі, а цяжкай працай. Ідэальным «пястам» паўставаў Казімір Вялікі. У часы росквіту рамантызму Пяст стаў сінонімам «польскасці», ідэалам дабрадзейнасці і сімвалам дэмакратызму. Вобраз Пяста — шчаслівага селяніна стаў папулярны ў перыяд Маладой Польшчы. Выява Пяста таксама актыўна эксплуатаваўся польскімі левымі партыямі, што знайшло адлюстраванне ў назве Польскай Народнай Партыі «Пяст».
Вобраз у гістарыяграфіі
З цягам часу вобраз Пяста ў польскай гістарыяграфіі перажываў значныя змены. У XIX стагоддзі была папулярная версія пра тое, што Пяст быў маярдомам князя Попела. Лічылася нават (паводле версіі, прапанаванай Тадэвушам Вайцяхоўскім), што слова «пяст» было не імем, а назвай пасады, якая паходзяць ад слова «песціць». У якасці аналогіі прыводзілася кіраванне Піпіна Кароткага, які быў маярдомам, што, аднак, не перашкодзіла яму адхіліць ад улады апошняга прадстаўніка каралеўскай дынастыі Меравінгаў і самому стаць каралём франкаў.
Пазней некаторыя даследчыкі, такія як, напрыклад, Казімір Сляскі і Генрых Лаўмянскі, бачылі ў паданні пра Пяста адлюстраванне ўсталявання ўлады палян над гаплянамі.
У выдадзеным у 1986 годзе працы «Паданне пра Пяста і Попела» Яцак Банашкевіч прапанаваў тлумачыць сведчанні пра Пяста-аратага ў рамках тэорыі трох функцый Жоржа Дзюмезіля ў якасці героя-сімвала трэцяй (земляробчай) функцыі.
Мірнае (Лельчыцкі раён)
Мі́рнае (, Мирное, да 30 ліпеня 1964 года Магі́льнае ) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Буйнавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Астражанскага сельсавета.
Ясень звычайны
Ясень звычайны (Fráxinus excélsior) — драўняная расліна; від роду сямейства.
Назва
Ясень звычайны, ясіон, ясень    , сён, сініна.
Апісанне
Ясень звычайны — дрэва вышынёй 20-30 м (часам да 40 м) і дыяметрам ствала да 1 м. Крона высокаўзнятая, ажурная. Кара шэрая парэпаная (у маладых раслін — шэра-зялёная гладкая).
Пупышкі чарнаватыя, аксаміцістыя. Лісце непарнапёрыстае, складаецца з 7-15 лісточкаў. Лісточкі ланцэтныя або даўгавата-яйкападобныя, сядзячыя, пільчатыя па краі, зверху ярка-зялёныя, а знізу светла-зялёнага колеру.
Кветкі дробныя, без калякветніка, абодваполыя, з двума тычынкамі і песцікам з двухраздзельным рыльцам (радзей сустракаюцца кветкі без песціка), сабраны пучкамі ў мяцёлкі на парастках мінулага года. Цвіценне — да з’яўлення лісця, у цэнтры Еўрапейскай часткі Расіі — у красавіку—маі.
Расліна палігамная.
Плады — вузкія крылаткі, даўжынёй да 5 см, спачатку зялёнага колеру, потым карычневага, спеюць у жніўні, часта ўтрымліваюцца на расліне ўсю зіму.
Распаўсюджанне і экалогія
Радзіма ясеня звычайнага — Еўропа і Закаўказзе, адкуль распасціраецца ў Іран.
У Расіі ён звычайны ў Еўрапейскай частцы і на Паўночным Каўказе ў шыракалістых і змешаных лясах, часцей на ўзлесках або светлых палянах; чыстых насаджэнняў не ўтварае.
Расце хутка, аддае перавагу ўрадлівым слабашчалачным глебам.
Размнажаецца насеннем, пасля рубкі дае багаты параснік ад пня.
Значэнне і прымяненне
Выкарыстоўваецца для дэкаратыўнага, ахоўнага і меліярацыйнага лесаразвядзення. Добра глядзіцца ў садова-паркавых ансамблях, алейнай пасадцы.
Вядомыя сарты : Драўніна ясеня звычайнага вельмі трывалая, прыгожая па тэкстуры і колеры; лёгкая ў апрацоўцы.
Маладыя парасткі могуць служыць кормам для свойскай жывёлы, у лясах іх ахвотна ядуць алені і ласі.
Пры цвіценні ў красавіку — маі дае меданосным пчолам пылок-абножку.
Залатое імя
Залатое імя — адно з пяці імёнаў царскага тытула ў Старажытным Егіпце. Сэнс назвы, а таксама яго значэнне не да канца высветлена да сённяшняга дня.
Паходжанне
Магчыма фараон прыраўноўваўся залатым імем да сонца, якое ў выглядзе сімвалічнай выявы сокала плыло па небе на караблі ці барцы. Таму знак, які пазначае залатое імя, складаецца з сокала (Гора), які сядзіць на іерогліфе, які азначае золата.
Залатое імя паводле позніх крыніц як афіцыйны дадатковы тытул ужываецца ўжо пры фараоне Джосеры з трэцяй дынастыі. Аднак, толькі на помніках фараона Снофру яно з'яўляецца сучасным эпосе. Залатое імя пачыналася значком сокала, які сядзіць на кулоне, прычым гэты стыль да эпохі Сярэдняга царства не змяняўся.
Пазнейшыя інтэрпрэтацыі
У эліністычны перыяд, да якога адносіцца Разецкі камень, у гэтым значку бачылі перамогу Гора над яго злым братам Сетам. Але гэта інтэрпрэтацыя не адпавядае неваяўнічым напісанням залатога імя ў старажытных тытулах фараонаў Егіпта аж да 11-й дынастыі. Наконт свайго тытулам Тутмас III гаворыць: «Ён (Амун) ствараў мяне як „Бік-ен-небу“ (Залатога сокала)». Яго суправіцельніца Хатшэпсут называецца «Хор-ент-дам» (Гор з чыстага золата). У сувязі з назвай «Залатога памяшкання» як месца пахавання фараона ў Новым царстве, золата інтэрпрэтуецца як сінонім вечнасці. Таму залатое імя можа несці аналагічнае значэнне — як выраз жадання фараона быць вечным Горам.
Індуісцкі храм
Індуісцкай храм, ці мандзір (मंदिर,, літар. «Месцазнаходжанне, жыллё») - месца пакланення для паслядоўнікаў індуізма. Звычайна выкарыстоўваецца спецыфічна для духоўнай і рэлігійнай дзейнасці.
Індуісцкай храм можа ўяўляць сабой асобны будынак ці частку нейкага будынку. Асноўнай адметнай рысай індуісцкага храма з'яўляецца прысутнасць Мурта, якому або якім і прысвечаны храм. Падчас абраду асвячэння храма, Бога ў адной з Яго формаў або дзеву запрашаюць «ўвасобіцца» ў каменнае, металічнае або драўлянае Мурта і пачаць прымаць пакланенне. Храм звычайна прысвячаецца Мурта адной з формаў Бога ці аднаму з девов. Гэта Мурта выступае як галоўнае боства, разам з якім ўсталёўваюцца «другарадныя» Мурта іншых формаў Бога ці девов. Аднак, таксама існуе шмат храмаў, у якіх адразу некалькі Мурта гуляюць ролю галоўных бажаствоў.
Індуісцкія храмы вядомыя пад рознымі імёнамі ў розных частках свету, у залежнасці ад мовы, на якой гаворыць мясцовае насельніцтва. Слова «мандир» або «мандира» выкарыстоўваецца ў многіх мовах, уключаючы хіндзі, і адбываецца ад санскрыт скага слова  мандира , што ў перакладзе азначае  «дом»  (маецца на ўвазе дом Бога). На тамільскай мове храмы называюцца ковил (கோயில்), а таксама, асабліва ў сучаснай прамовы, алаям (ஆலயம்). Этымалогія дадзенага слова:  да  (கோ) азначае Гасподзь, і  глей . (இல்) дом, место обитания (помимо значения «дом Божий», этот термин может также означать «царский дом», так как ко (கோ) равным образом может означать «царь» или «Бог»). На языке каннада храмы называют деваштхана или гуди, на телугу гуди, девалаям или ковела, на бенгали мондир, и на малаялам кшетрам или амбалам. У Індыі і многіх іншых краінах, кіраваннем кожнага храма займаецца  савет храма , які загадвае ўсімі фінансавымі і кіраўнічымі пытаннямі, а таксама прыладай розных мерапрыемстваў і фестываляў. Савет звычайна складаецца з некалькіх членаў і узначальваецца старшынёй.
У многіх вёсках у Індыі існуе звычай даручаць кіраванне храмам найбольш паважанай мясцовай сям'і. Шмат храмаў у Індыі маюць  археалагічнае або гістарычнае значэнне, знаходзяцца пад кіраваннем  Археалагічнага кіравання Індыі.
Найстаражытныя храмы ў Індыі будаваліся з цэглаа і дрэва. Меркавана, камень стаў асноўным будаўнічым матэрыялам значна пазней. Храмы адзначылі пераход ад ведийской рэлігіі, якую характарызавалі вогненныя
ахвярапрынашэння « яджны», да рэлігіі бхакці - любові і адданасці асобаснаму Богу ў адной з яго шматлікіх формаў або выяў. Будаўніцтва храмаў і спосабы пакланення апісваюцца ў старажытных тэкстах на санскрыте, званых агама. Існуюць значныя адрозненні ў архітэктуры, звычаях, рытуалах і традыцыях ў храмах у розных рэгіёнах Індыі. Асабліва вялікая розніца маецца паміж Паўночнай і  Паўднёвай Індыяй. Тысячы старажытных храмаў былі разбураныя падчас іслам скага панавання. Асабліва моцна пацярпела Паўночная Індыя, якая знаходзілася пад уладай мусульман у перыяд з 1200 па 1700. Толькі ў Паўднёвай Індыі некаторыя найбольш важныя храмы захаваліся да нашага часу.
Сом (Лельчыцкі раён)
Сом (, Сом) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Буйнавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Астражанскага сельсавета.
Акраліт
Акраліт (ἄκρος — крайні і  — камень) — змяшаная тэхніка, якая выкарыстоўвалася ў антычнай скульптуры, пры якой аголеныя часткі статуі вырабляліся з мармуру, а адзенне — з размаляванага ці пазалочанага дрэва. Тулава (асноўны схаваны каркас статуі) таксама магло быць драўляным.
Тэхніка часта выкарыстоўвалася для каласальных статуй, значна памяншаючы расходы на іх узвядзенне. Да нашых дзён ад падобных статуй дайшлі галоўным чынам толькі мармуровыя фрагменты, паколькі драўляныя часткі з часам згнілі, а бронза звычайна канфіскоўвалася паляўнічымі за каляровымі металамі ў Цёмнае Сярэднявечча.
Пуры
Пуры (पुरी, Puri ) - горад ва ўсходняй  Індыі, у штаце Арыса. Адміністрацыйны цэнтр акругі Пуры.
Геаграфія і клімат
Размешчаны на беразе Бенгальскага заліва, прыкладна ў 60 км на поўдзень ад горада Бхубанешвар. Вышыня горада над узроўнем мора складае 0 м.
Самыя гарачыя месяцы - травень і чэрвень з сярэднімі максімумамі 33 і 32 ° C адпаведна; самыя халодныя месяцы - снежань і студзень, з сярэднімі мінімум 17 і 18 ° C. Сярэдняя гадавая норма ападкаў - 1341 мм. Самыя дажджлівы месяц - жнівень, з сярэдняй нормай 301 мм; самы засушлівы месяц - снежань, з нормай ўсяго 5 мм.
Насельніцтва
Насельніцтва Пуры па дадзеных перапісу 2011 складае 201026 жыхароў, з якіх 104267 мужчын і 96759 жанчын. Узровень пісьменнасці складае 89,38%.
Славутасці
Горад вядомы як старажытны цэнтр паломніцтва. Галоўнай святыняй з'яўляецца храм Джаганнатха, пабудаваны, па легендзе, царом Индрадьюмной на месцы крэмацыі цела  Крышны каля 5000 гадоў таму. Храм шматразова перабудоўваўся, у сучасным выглядзе існуе з VIII стагоддзя. Знакаміты якія праводзяцца штогод фестывалем калясьніц - Ратха-ятрой. Для неиндусов доступ у храм забаронены.
Размешчаны на беразе Бенгальскага заліва, Пуры вядомы таксама як папулярны марскі курорт.
Астрамечаўскі ідал
Астрамечаўскі ідал — скульптурная выява, знойдзеная ў 1955 годзе ў вёсцы Астрамечава (Брэсцкі раён). Захоўваецца ў Брэсцкім абласным краязнаўчым музеі.
Гісторыя
Ідал быў знойдзены ў 1955 г. у в. Астрамечава мясцовым жыхаром А. Мацвеюком каля будынка праўлення калгаса «Память Ильича» на глыбіні прыкладна 60 см.
Апісанне
Астрамечаўскі ідал уяўляе сабой каменную галаву, якая па форме нагадвае грыб: выразна акрэсленая шапка ці лоб, выступаючы прамы шырокі нос, глыбока пасаджаныя вочы. Месца знаходкі галавы ідала мае назву «Дубовы Грудок», што ўскосна сведчыць пра наяўнасць у мінулым шанаванага ўрочышча ў выглядзе пагорка з дубовым гаем, дзе ён, магчыма, раней і стаяў.
Начніца вялікая
Начніца вялікая (Myotis myotis) — млекакормячая жывёла сямейства гладканосых лятучых мышэй.
Апісанне
Даўжыня цела да 68, хваста да 57, перадплечча да 62, вуха да 26 мм, маса да 22,5 г. Поўсць на спіне шэра-дымчатая з аліўкава-карычневым адценнем, на брушку брудна-белаватая або белавата-палевая. Крылы шырокія, кароткія, тупыя.
Пашырэнне
Пашырана ў Паўночнай Афрыцы, Заходняй Еўропе на поўнач да Англіі, Швецыі; у заходніх абласцях Украіны. На Беларусі рэдкі пералётны від. У прыродзе трапляецца паасобнымі экзэмплярамі. На зімоўку адлятае ўвосень. Зімуе на захадзе Украіны, у Заходняй Еўропе і інш.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца насякомымі пасля змяркання і на досвітку, ловіць іх над самай паверхняй вадаёмаў або каля крон дрэў.
Палавая спеласць ва ўзросце аднаго года. Жыве 6-7 гадоў.
Начніца вусатая
Начніца вусатая (Myotis mystacinus) — млекакормячая жывёла сямейства гладканосых лятучых мышэй.
Апісанне
Даўжыня цела 37—47, перадплечча 33—38, хваста 37—45 мм. Поўсць доўгая, густая, на спіне ад палева-рыжай да карычнева-бурай а шаўкавістым бляскам, на брушку шэра-белая. Вушы доўгія, вострыя.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца вяснянкамі, дробнымі жукамі, двухкрылымі, лускакрылымі і іншымі насякомымі ўсю ноч па палянах і ўзлесках, уздоўж лясных дарог і прасек, у садах і парках, над вадаёмамі і ў кронах дрэў.
Начніца вадзяная
Начніца вадзяная, начніца Даўбентона (Myotis daubentonii) — млекакормячая жывёла сямейства гладканосых лятучых мышэй.
Пашырэнне
Пашырана ў Еўразіі, паўночная мяжа праходзіць праз Петразаводск, Краснаярск, вусце Амура; паўднёвая праз Сіваш, нізоўі Волгі, Паўднёвы Урал, возера Зайсан. На Беларусі аселы від, трапляецца па ўсёй тэрыторыі.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца пасля змяркання пераважна двухкрылымі і лускакрылымі насякомымі на вышыні 5—20 см над паверхняй вады або каля крон дрэў у лясах, парках і іншых зялёных насаджэннях.
У летніх сховішчах (дуплы дрэў, гарышчы, пустоты за абшыўкай пабудоў і інш.) паблізу вадаёмаў з канца сакавіка. Нараджае адно дзіцяня ў сярэдзіне чэрвеня. Зімуе (кастрычнік—сакавік на Беларусі) у выпадковых сховішчах (склепы, падвалы, трэшчыны ў бетонных кольцах глыбокіх студняў і інш.).
1978 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1978 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Мазахізм
Мазахі́зм (эратычны пасівізм; ερωτικός + passivus — любоўны + бяздзейны) — палавое адхіленне, пры якім для дасягнення неабходна адчуць цялесны боль і маральнае прыніжэнне з боку палавога партнёра. Асноўны назва атрымаў ад другой часткі прозвішча аўстрыйскага пісьменніка Леапольда Захера-Мазоха, які апісаў немач у сваіх творах.
Шалаграма-шыла
Шалаграма-шыла - вайшнавское  індуісцкай Мурта ў форме сферычнага, як правіла, чорнага каменя. Лічацца неотличными ад Вішнёў. Шалаграма-Шылы знаходзяць у святой рацэ Гартуй-Гандаки ў Непале. Часта гэтыя Мурта проста называюць шыла (शिला, ). Слова «шыла» перакладаецца як камень, а «шалаграм» - гэта адно з імёнаў Вішнёў, якое адбываецца з вёскі ў Непале дзе Вішнёў вядомы па імі Шалаграман. Іншая разнавіднасць шыў - гэта Говардхана-Шылы - камяні са свяшчэннага ўзгорка Говардхана ць Вриндаване.
Шилам ушаноўваюць як праявам самога Вішну, неотличным ад яго. Яны адрозніваюцца ад іншых камянёў наяўнасцю спецыяльных знакаў, якія нагадваюць розныя атрыбуты Вішнёў, такія як булаву, ракавіну, лотас і дыск (сударшана-чакра). Найбольш распаўсюджанымі з'яўляюцца шалаграма-Шылы, якія прадстаўляюць Нарасимху,  Варах і вама дзеву. Звычайна яны чорнага, чырвонага ці змешанага колеру. Шылы як правіла захоўваюць у скрынцы, адкуль іх здабываюць для штодзённага глыбокай пашаны ( Пуджа). Шылы ніколі не купляюць і не прадаюць. Часта пакланенне шилам мае спадчынны характар​​: у сем'ях іх перадаюць з пакалення ў пакаленне.
Паводле вераванняў вайшнав ов, якія ўшаноўваюць шалаграма-шилам павінны прытрымлівацца строгім прынцыпам. Напрыклад, перад тым як дакрануцца да шилам неабходна прыняць абмыванне, прымаць у ежу толькі Прасад, ня ўключацца ў грахоўную дзейнасць і ніколі не класці Шылы на зямлю. У большасці вайшнавских храмаў асноўнае Мурта, як правіла, ўпрыгожвае гірлянда з 108 шалаграма-шыў.
Паходжанне глыбокай пашаны шилам цесна звязана з гісторыяй свяшчэннага расліны Туласам. Самая вялікая Шалаграма-шыла знаходзіцца ў храме Джаганнатха ў Пуры, Арыса. Каруна-Бхаван, асноўнай храм Міжнароднага таварыства свядомасці Крышны ў  Шатландыі вядомы тым, што ў ім знаходзіцца самая вялікая колькасць шалаграма-шыў за межамі  Індыі.
Шалаграма-Шылы і глыбокай пашаны ім заносься ў многіх святых пісаньнях індуізму. У « Хары-бхакці-виласе» сцвярджаецца:
У « Сканда-Пуране» гаворыцца:
У « падме-Пуране» сцвярджаецца:
Сцяна Цоя
Сцяна Цоя — неафіцыйная назва шэрага месцаў памяці спевака Віктара Цоя (саліста гурта Кіно) ў некалькіх краінах былога СССР. Шырока вядомыя помнікі «Сцяна Цоя» ў Дніпры, Кіеве, Маскве , Мінску , Севастопалі , Санкт-Пецярбургу, Хабараўску.
Рак лёгкага
Рак лёгкіх — утварэнне ракавай пухліны на эпітэліі слізістай лёгкага. Штогод ад хваробы памірае 1,2 млн чалавек у свеце.
Прычыны
Хваробе спрыяе тытунепаленне, у тым ліку пасіўнае, уздзеянне азбесту, мыш'яку і радону, абпраменьванне і сухоты.
Праявы
Дыягнаставаць рак лёгкіх на ранніх стадыях цяжка. Хвароба выяўляецца праз пастаянны кашаль, кроў у макроці, бранхіт, боль у грудзях і зваротную пнеўманію.
Гепатыт C
Гепатыт C — запаленне печані ў выніку заражэння вірусам праз кроў хворага чалавека. Асноўным шляхам заражэння ёсць выкарыстанне бруднай іголкі пры ўвядзенне наркотыка, нанясенні татуіроўкі і пірсінгу. Ператвараецца ў пажыццёвую хваробу ў 85 % выпадкаў. Ёсць найбольш частай прычынай развіцця цырозу і раку печані.
Папярэджанне
Прадухіленню хваробы спрыяе выкарыстанне чыстых і толькі асабістых брытвы, грабянца, зубной шчоткі, манікюрнай прылады, шчыпчыкаў для броваў і эпілятара. Таксама заражэнне прадухіляецца выкананнем касметолагамі, лекарамі і цырульнікамі захадаў засцярогі пры вышчыпванні броваў,, манікюры, праколванні вушэй, расчэсванні валасоў вострым грэбнем, татуяванні і эпіляцыі.
Прычыны
Заражэнню спрыяе наяўнасць некалькіх палавых партнёраў і выкарыстанне бруднай прылады ў цырульні і касметычным салоне.
Праявы
Хвароба выяўляецца праз пажаўценне, слабасць, павышаную стамляльнасць, боль у суставах і мышцах, высыпку на скуры і павышэнне тэмпературы. Адзначаюцца ірвота і страта апетыту.
Асянское
Асянско́е (, Осенское) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Даўгінаўскі ідал
Даўгінаўскі ідал — скульптурная выява жаночага божаства, які знаходзіўся да 1986 года паміж вёскамі Даўгінава і Жары Вілейскага раёна. Захоўваўся ў Музеі валуноў у Мінску, а цяпер выстаўлены ў будынку Інстытута геалагічных навук Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Апісанне
Ідал крыжападобнай формы, высечаны з шэрага гнейсавага валуна злёгку кранутага выветрываннем, ўяўляе стылізаваную выяву жанчыны. Даўгінаўскі ідал мае вышыню 173 см і размах 107 см, пры гэтым у таўшчыня яго складае ўсяго каля 20—25 см. Верхні канец сваёй круглявасцю нагадвае галаву, папярочнікі падобныя на растаўленыя рукі. На іх узроўні ў сярэдзіне знаходзяцца два невялічкія выступы — грудзі. Яны трохі абабітыя з такім разлікам, каб замяніць іх невялікімі крыжовымі знакамі. Трохі ніжэй, на ўзроўні жывата, знаходзіцца яшчэ адна пукатая фігура — дзіця. Яго форма паўтарае абрысы ўсёй скульптуры. Па ўсіх прыкметах гэта не крыж, а стод жаночага божаства. На «спіне» ідала высечаны чатыры чатырохканцовыя крыжы з перакладзінамі на канцах, што маюць ў народзе назвы «крыж крыжоў», «агнявы крыж», «крыж Мары». У Латгаліі Мару ўшаноўвалі як апякунку шлюбаў, вяселляў. На гэтай падставе Э. Ляўкоў меркаваў, што гэты ідал быў прысвечаны аднаму з найстаражытных божастваў індаеўрапейцаў — Мары — багіні, якая апякала замагільны свет, спрыяла працягу роду, жанчыне. У беларускай фальклорнай традыцыі Мара дэградавала да персанажа ніжэйшай міфалогіі, была звязана з хтанічным светам і смерцю; ёй была характэрна юрлівасць, магла нарадзіць дзіця ад сувязі з смяротным мужчынам.
Археолагі Я. Г. Звяруга і М. М. Чарняўскі мяркуюць, што ідал ёсць выявай Лады — багіні шлюбу і дабрабыту, альбо Мокашы — багіні ўрадлівасці, але для гэтага няма дастатковых доказаў, прынамсі, нічога не вядома пра існаванне іх культаў на тэрыторыі Беларусі.
Убарцкая Рудня
Убарцка́я Ру́дня (, Убортская Рудня) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Буйнавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Астражанскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2085001—2086000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2085001—2086000)
Сацыяфобія
Сацыяфобія (societas + φόβος — грамадства + страх) — упартая нематываваная боязь выканання дзеянняў у грамадскіх месцах. Ёсць найбольш распаўсюджаным відам назойлівага страху. Найчасцей сустракаецца ў самотных і негаваркіх людзей.
Прычыны
Схільнасць да хваробы выклікае турбаванне водгукам навакольных, боязь выглядаць смешным і страты пашаны і даверу, недаацэнка ўласных поспехаў, уява сябе нязначным і саманепрыманне, пастаяннае параўнанне сваіх дасягненняў з поспехамі іншых.
Праявы
Хвароба выяўляецца праз спалох ад стасункаў з людзьмі, што суправаджаецца дрыжаннем рук, пачырваненнем, павышаным потааддзяленнем і буркатаннем у жываце. У выніку адбываецца адасабленне (пазбяганне стасункаў) ад людзей пры адначасным разуменні яго неабгрунтаванасці.
Прамянёвая хвароба
Прамянёвая хвароба — захворванне, якое ўзнікае ў выніку ўзаемадзеяння розных відаў іанізуючага выпраменьвання, што характарызуецца сімптомакомплексам, залежным ад віду паражаючага выпраменьвання, яго дозы, лакалізацыі крыніцы радыеактыўных рэчываў, распаўсюджання дозы ў часе і целе чалавека.
У чалавека прамянёвая хвароба можа быць абумоўлена вонкавым апраменьваннем і ўнутраным — пры трапленні радыеактыўных рэчываў у арганізм з удыханым паветрам, праз страўнікава-кішачны тракт альбо праз скуру і слізістыя абалонкі, а таксама ў выніку ін'екцыі.
Агульныя клінічныя праяўленні прамянёвай хваробы залежаць галоўным чынам ад атрыманай сумарнай дозы радыяцыі. Дозы да 1 Гр (100 рад) выклікаюць адносна лёгкія змены, якія могуць разглядацца як перадхваробны стан. Дозы звыш 1 Гр выклікаюць шпікавую ці кішачную формы прамянёвай хваробы рознай ступені цяжкасці, якія залежаць галоўным чынам ад паражэння органаў крыватвору. Дозы аднаразовага апраменьвання звыш 10 Гр лічацца абсалютна смяротнымі.
Параноідная шызафрэнія
Параноідная шызафрэнія — тып шызафрэніі, падчас якой пераважнымі з’яўляюцца дадатнія сімптомы (трызненне і галюцынацыі); разлад мыслення, негатыўныя і кататанічныя сімптомы невыразныя або адсутнічаюць.
Трызненне ў гэтым тыпе шызафрэніі часта мае паранаідальны характар, найчасцей у клінічнай карціне выступаюць слыхавыя галюцынацыі; разлад афекту, волі і мовы не выступаюць, або амаль невідавочныя.
Найчасцей прысутнічае трызненне пераследу, пагоні, выкрадання думак.
Прагноз, як правіла, лепшы, чым для іншых тыпаў шызафрэніі, хвароба звычайна пачынаецца ў старэйшым узросце.
Баравое (Лельчыцкі раён)
Бараво́е (, Боровое) — аграгарадок у Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 22 км у напрамку на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Лельчыцы, за 231 км ад Гомеля, за 56 км ад чыгуначнай станцыі Славечна, на аўтамабільнай дарозе. Каля паўднёвай ускраіны аграгарадка працякае рака Літоша і ўпадае ў раку Убарць прыкладна за 500 м ад усходняй ускраіны.
Расійская дзяржава (1918—1920)
Расійская дзяржава, Дзяржава Расійская — дзяржава, абвешчаная Актам Уфімскай Дзяржаўнай нарады ад 23 верасня 1918 г. (так званай «Канстытуцыяй Уфімскай Дырэкторыі») «пра ўтварэнне ўсерасійскай вярхоўнай улады» ў імя «аднаўлення дзяржаўнага адзінства і незалежнасці Расіі», пацярпелых у выніку рэвалюцыйных падзей 1917 года, усталяванні савецкай улады і падпісання савецкім урадам Брэсцкага міру.
Прыгнечанасць
Прыгнечанасць (маркота; depressio) — адмоўнае афектыўнае пачуццё, што суправаджаецца зменай матывацыі і агульнай пасіўнасцю паводзінаў. Суправаджаецца асабіста цяжкімі і пакутлівымі перажываннямі (роспач, смутак і туга). Выклікае думкі аб уласнай адказнасці за непрыемныя і цяжкія падзеі ў асабістым жыцці і жыцці блізкіх людзей. Валявая дзейнасць і самаацэнка рэзка зніжаюцца. Бывае праявай душэўнай хваробы (дэпрэсія).
Для збавення ад лёгкай формы дэпрэсіі дастаткова высыпацца, займацца спортам, імкнуцца больш часу праводзіць на вуліцы і ў коле сяброў. Пры больш цяжкіх формах неабходна звяртацца да спецыяліста.
Гідраграфічная экспедыцыя Паўночнага Ледавітага акіяна (1910—1915)
Гідраграфічная экспедыцыя Паўночнага Ледавітага акіяна (1910—1915) была арганізавана дзеля распрацоўкі і засваення Паўночнага марскога шляху. У яе складзе было два ледакольныя параходы — «Вайгач» і «Таймыр». Кіраваў экспедыцыяй Барыс Андрэевіч Вількіцкі. Экспедыцыя прасоўвалася паўночнай акваторыяй з усходу на захад. Гэтая экспедыцыя выканала апісанне паўночнага ўзбярэжжа Усходняй Сібіры і многіх астравоў, сабрала вялікую колькасць дадзеных пра плыні, лёдавое становішча, клімат і магнітныя з'явы.
Кісялі (Баранавіцкі раён)
Кісялі́ (, Кисели) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 26 км на поўнач ад Баранавічаў.
Гідраграфічная экспедыцыя Паўночнага Ледавітага акіяна (1910—1915)
Гідраграфічная экспедыцыя Паўночнага Ледавітага акіяна ў 1913 годзе адкрыла Зямлю Імператара Мікалая II (цяпер Паўночная Зямля), што стала апошнім значным геаграфічным адкрыццём на зямным шары. План экспедыцыі быў распрацаваны пры актыўным удзеле А. В. Калчака і Ф. А. Мацісана. Штат экспедыцыі быў укамплектаваны баявымі маракамі. Зборы біялагічных і геалагічных калекцый ужыццяўлялі ваенныя лекары Л. М. Старакадамскі (на «Таймыры») і Э. Е. Арнольд (на «Вайгачы»).
Кісялі (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Гарадзішчанскай гміне.
Калініна (Лельчыцкі раён)
Калі́ніна (, Калинино) — былая вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Бараўскога сельсавета.
Ліквідавана 30 верасня 2009 года.
Карнакскі храм
Карна́кскі храм, ці Карна́к (стараж.-егіп. Іпет-Ісут) — буйнейшы храмавы комплекс Старажытнага Егіпта, галоўнае дзяржаўнае свяцілішча Новага царства. Знаходзіцца ў сучасным Карнаку, невялікім паселішчы на ўсходнім беразе Ніла ў 2,5 км ад Луксора. З 1979 года гэты храм, разам з Луксорскім храмам і фіванскімі некропалямі уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Архітэктура
Найбольш значным будынкам усяго комплекса з’яўляецца храм Амона-Ра з яго 10 пілонамі, буйнейшы з якіх мае даўжыню 113 метраў, шырыню 15 метраў і вышыню каля 45 метраў. Агульная плошча храма складае каля 30 гектараў (чатырохвугольнік з бакамі ў 530, 515, 530 і 610 метраў). Акрамя пілонаў, велічна выглядае калонная зала, пачатая пры Харэмхебе і закончаная ў гады праўлення фараонаў Сеці I і Рамзеса II. Храмавыя памяшканні складаюцца з трох абкружаных сценамі частак: прысвечанай богу Амону (Іпет-сут), прысвечанай богу Монту (плошчай у 2,34 га) і прысвечанай багіне Мут (плошчай у 9,2 га). Акрамя гэтых трох, тут быў пабудаваны фараонам Эхнатонам на шосты год праўлення,  — храм Атона.
У частцы, прысвечанай Амону, знаходзяцца:
Тут таксама знаходзіцца так званая Белая капэла (найбольш старажытны будынак комплексу, пастаўлены у часы Сенусерта І); Чырвоная капэла (пастаўлены пры царыцы Хатшэпсут будынак, з насценнымі выявамі яе каранацыі, сэнамі ахвярапрынашэнняў і фіванскімі рэлігійнымі ўрачыстасцямі); Алебастравая капэла (пастаўленая пры фараоне Тутмосе IV); храм Рамзеса III. На поўдні ад цэнтральнага храмавага будынка ляжыць свяшчэннае возерв памерам 120 на 77 метраў. Узровень возера падтрымліваўся выключна за кошт грунтовых вод. Побач з ім знаходзілась невялікае памяшканне, дзе жылі гусі — свяшчэнныя птушкі Амона. Вада з возера выкарыстоўвалася жрацамі для свяшчэннага амывання статуй багоў.
Частка, прысвечаная багіне Мут, ляжыць прыкладна ў 350 метрах на поўдзень ад цэнтральнага храма Амона-Ра, з якім звязана малой алеяй з 66 баранагаловых сфінксаў, і мае памеры 250 на 350 метраў. Тут знаходзіцца абкружаны з трох бакоў Свяшчэнным возерам храм Мут, а таксама храм і «радзільны дом» Рамзэса ІІІ. Уваходны партал у храм багіні Мут быў створаны пры фараоне Сеці I. Побач знаходзіўся храм Камутэф. У 1840 годзе гэтыя храмы былі разбураны дзеля таго, каб выкарыстаць іх як будаўнічыя матэрыялы пры ўзвядзенні фабрыкі.
На ўсход, ад часткі, прысвечанай Амону-Ра, фараонам Эхнатонам быў пастаўлены храм богу Атону (Гем-па-Атон), якога ён зрабіў галоўным і адзіным богам Старажытнага Егіпта. Памеры яго былі 120 на 120 метраў, што было больш за плошчу храма Амона-Ра. Па ўказанню Эхнатона, усе іншыя храмы, акрамя тых, якія належалі Атону, былі закрыты. Пасля яго смерці, у праўленне Харэмхеба, храмы старых багоў былі адкрыты, а свяцілішча Атона было поўнасцю разбурана. Каменныя блокі, з якіх ён быў пабудаваны, выкарыстоўваліся для іншых храмаў і будынкаў. Асобныя з гэтых блокаў, аб’яднаных у выглядзе будынка, можна ўбачыць у Луксорскім музеі.
У антычную Карнакскі храм звязалі з Луксорскім алеяй, з бакоў якой былі ўсталяваны сфінксы. У Карнаку гэтая дарога заканчваецца каля дзясятага храмавага пілона. Гэта 2-кіламетровая вялікая Алея сфінксаў цяпер рэстаўруецца і ў значнай ступені ўжо адноўлена.
Рэлігійнае служэнне
Пасля таго, як старажытнаегіпетскі культ Амона-Ра паступова пераўтвараўся спачатку ў рэгіянальны, а потым і ў дзяржаўны, фараоны эпохі ранняга Сярэдняга царства пачынаюць будаўніцтва храмавага комплекса (якое працягвалася больш за тысячу гадоў), у якім жрацы бога Амона маглі б з адпаведнай ім пышнасцю адпраўляць свае штодзённыя служэнні. Як і для Амона, былі пастаўлены храмы для яго жонкі, багіні Мут, і для іх сына, луннага бога Хансу. Разам яны ўтваралі так званую фіванскую Трыяду. Акрамя іх, у Карнаку таксама быў пастаўлены храм бога Монту, які стаў яшчэ пры XI дынастыі галоўным богам горада Фівы.
У старажытнаегіпетскай рэлігійнай сістэме адным з найважнейшых прынцыпаў было паняцце аб касмаганічным сусветным ладзе, які абазначаўся тэрмінам маат. Паколькі маат не з’яўляецца нечым вечным і нязменным, і можа ў выніку ганебных чалавечых паводзін быць выведзены са спрыяльнай раўнавагі, найважнейшай задачай з’яўляецца патрыманне яго ў стабільным стане з тым, каб пазбегнуць хаоса і знішчэння звыклага чалавеку света. Вышэйшым абавязкам фараона з’яўлялася падтрыманне маат у стане раўнавагі. Таму кожны старажытнаегіпетскі храм з’яўляецца пэўнай мадэллю гэтага свету, у якім адбываюцца сакральныя дзеі, якія праводзяцца фараонам ці замяшчаючым яго вярхоўным жрацом для захавання маат нязменным — прынясення ахвяр багам, маленні і свяшчэнныя песнапенні.
Аферторый
Аферторый, ахвяраванне дароў — частка імшы ў заходніх літургічных абрадах Каталіцкай царквы. Ён таксама ўваходзіць у склад англіканскай літургіі і лютэранскага богаслужэння. Аферторый адкрывае сабой эўхарыстычную літургію. Ва ўсіх літургічных абрадах пасля яго заканчэння пачынаецца анафара. У часе аферторыя хлеб і віно для здзяйснення Эўхарыстыі прыносяцца на алтар. Акрамя таго, аферторыем называецца спеў, які выконваецца подчас ахвяравання дароў. Традыцыйна падчас аферторыя ў заходніх абрадах адбываецца збор ахвяраванняў. Аналагам аферторыя ў візантыйскім абрадзе з'яўляецца Вялікі ўваход.
Гісторыя
Гістарычна паходжанне аферторыя звязана з практыкай старажытнай Царквы, калі хлеб і віно для літургіі прыносілі парафіяне. Найлепшыя з прынесеных дароў выкарыстоўваліся для здзяйснення Эўхарыстыі, а астатнія ўжываліся падчас сумеснага спажытку агапэ і раздаваліся бедным. У Заходняй царкве ў першым тысячагоддзі быў выпрацаваны спецыяльны абрад аферторыя, падчас якога адбывалася працэсія з прынясеннем дароў на алтар. Працэсія суправаджалася спевам псальма з паўторам кароткага верша. У другім тысячагоддзі працэсія з дарамі знікла з парадку імшы, а спеў на аферторый скараціўся да аднаго верша з псальма. У гэты перыяд абрад рымскага аферторыя прыняў шэраг элементаў з галіканскага і масарабскага абрадаў, а таксама акаджэнне алтара.
Парадак
У Трыдэнцкай імшы, якая ў цяперашні час таксама завецца экстраардынарным абрадам, замацаваны наступны парадак дзеянняў святара падчас аферторыя:
У іншых заходніх літургічных абрадах існуе шэраг адрозненняў у парадку аферторыя. Так, у амбразіянскім абрадзе аферторый носіць назву «аферэнда» (offerenda). У ім заўсёды існавала традыцыя прынашэння дароў, якая ў рымскім абрадзе знікла ў пачатку другога тысячагоддзя і была адноўлена толькі ў XX стагоддзі. У некаторых абрадах (у галіканскім, брагскім і іншых) існуе два прынашэння дароў: адно, кароткае, перад імшой, а вялікае — напачатку Эўхарыстычнай літургіі.
У літургіі Англіканскай царквы аферторый адбываецца пасля казання і перад малітвай за Царкву. Падчас аферторыя святар чытае выбраныя вершы з Бібліі, затым размяшчае на стале хлеб і налівае віно ў келіх. У гэтым часе адбываецца збор ахвяраванняў. Ніякіх святых дзеянняў і малітваў на гэты час не прадпісана. У лютэранскім набажэнстве аферторый папярэджвае Эўхарыстычную службу.
Помнік Калчаку (Іркуцк)
Помнік Калчаку ў Іркуцку — помнік, усталяваны Аляксандру Калчаку у 2004 годзе. Скульптар — народны мастак Расіі Вячаслаў Клыкаў.
Помнік, створаны па ініцыятыве Сяргея Андрэева, быў адкрыты 4 лістапада 2004 года да 130-годдзя Аляксандра Калчака ў Правабярэжнай акрузе каля Знаменскага манастыра на месцы меркаванага расстрэлу. Помнік выкананы з каванай медзі, вышыня фігуры — 4,5 метра. На бетонным пастаменце змесцаваны выявы двух ваяроў, якія скрыжавалі зброю — чырвонагвардзейца і белагвардзейца.
Каскадныя табліцы стыляў
Звычайна выкарыстоўваецца як сродак апісання, афармлення знешняга выгляду вэб-старонак, напісаных з дапамогай моў разметкі HTML ды XHTML, але можа прымяняцца да любых XML-дакументаў.
ФК Краснадар
«Краснада́р» (Краснодар) — расійскі футбольны клуб з горада Краснадара. Заснаваны ў 2008 годзе. Бронзавы прызёр чэмпіянату Расіі 2014/15, 2018/19, 2019/20.
Першыя гады
Футбольны клуб «Краснадар» быў заснаваны ў 2008 годзе. Ініцыятарам стварэння і ўладальнікам клуба з’яўляецца бізнесмен Сяргей Галіцкі.
У лютым 2008 года «Краснадар» паспяхова прайшоў працэдуру ліцэнзавання ПФЛ, атрымаўшы прафесійны статус і права выступаць у другім дывізіёне. Першы афіцыйны матч каманда правяла 12 красавіка 2008 года ў Таганрогу на стадыёне «Тарпеда», згуляўшы ўнічыю 0:0 з клубам «Ніка» (Красны Сулін). Каманду складалі маладыя ігракі, якімі кіраваў Уладзімір Волчак — першы трэнер у гісторыі клуба. У ходзе сезона ў «Краснадары» з’явіліся некалькі новых футбалістаў і змяніўся трэнер. У выніку клуб заняў 3-е месца ў сваёй зоне — услед за «Валгаром» і «Батайскам-2007», адстаўшы ад лідара на 11 ачкоў.