cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саюз беларускай моладзі
Гісторыя
Савецкае падполле правяло вялікую працу па разлажэнні і дыскрэдытацыі СБМ. Важную ролю адыграла пісьмо ЦК ЛКСМБ "Аб рабоце камсамола Беларусі па выкрыцці і разлажэнні гітлераўскай маладзёжнай арганізацыі «Саюз беларускай моладзі», у якім адзначалася, што «не трэба недаацэньваць небяспекі, якая зыходзіць ад правакацыйнай работы немцаў па стварэнні СБМ. Ад камсамольскіх арганізацый патрабуецца неадкладны і рашучы разварот працы па выкрыцці, дыскрэдытацыі СБМ, папярэджанні моладзі аб небяспецы, а таксама па разлажэнні ўжо створаных арганізацый і знішчэнні яго верхаводаў». Пад уплывам перамог Чырвонай Арміі, прапагандысцкай і арганізацыйнай дзейнасці савецкага падполля многія радавыя члены і некаторыя кіраўнікі СБМ пераходзілі на бок савецкіх партызан.
Частка актыўных членаў (каля 3 тыс. чал.) пакінула Беларусь разам з адступаючымі часцямі германскай арміі. Дзейнасць СБМ працягвалася на тэрыторыі Германіі да вясны 1945 г. Частка гадаванцаў арганізацыі пасля ўцёкаў нямецкіх войскаў пры наступе Чырвонай арміі перайшла ў антысавецкае падполле.
Галоўным друкаваным органам арганізацыі быў часопіс «Жыве Беларусь!» і газета «Юнацкі покліч». СБМ выдавала вучэбна-метадычныя выданні: «Дзённік загадаў», «Вучэбны лісток», «Служба юначак».
Кіраўніцтва
Вышэйшы орган СБМ — Кіруючы штаб на чале з шэфам-правадніком М. Ганько (мужчыны) і Н. Абрамавай (жанчыны). Штаб знаходзіўся ў Мінску, з ліпеня 1944 г. у Берліне. У эміграцыі падпарадкоўваўся Беларускай цэнтральнай радзе.
Пры штабе было 5 аддзелаў, у т. л. рабочая група СБМ «Германія». На месцах арганізоўваліся акруговыя і павятовыя штабы саюза.
Шкодны арганізм
Шкодны арганізм — расліна ці жывёла, якая чыніць шкоду чалавеку або яго інтарэсам (напрыклад, у раслінаводстве і жывёлагадоўлі); у шырокім сэнсе — канкурэнт чалавецтва.
Шкодны арганізм (у абароне раслін) — паводле Міжнароднай канвенцыі па каранціне і абароне раслін, гэта любы від, раса ці біятып раслін, жывёл або патагенных агентаў, здольны шкодзіць раслінам або раслінным прадуктам (англ.: Pest organism). Шкодныя арганізмы, супраць якіх ажыццяўляюцца ахоўныя або каранцінныя мерапрыемствы, вылучаныя ў групу рэгуляваных шкодных арганізмаў.
У абароне раслін шкодныя арганізмы традыцыйна падзяляюцца на шкоднікаў раслін (пазваночных і беспазваночных), узбуджальнікаў хвароб раслін і пустазельныя расліны (пустазелле).
Першы ў СССР «Спіс шкодных насякомых СССР і сумежных краін» апублікаваны ў 1932 г. пад рэдакцыяй Р. Я. Бей-Біенка і А. А. Штакельберга, які ўтрымліваў звесткі аб 3124 відах фауны. Усерасійскім НДІ абароны раслін Рассельгасакадэміі падрыхтаваныя пералікі асабліва небяспечных і небяспечных шкодных арганізмаў.
Малоціна (Бранскі раён)
Гісторыя
Упершыню згадваецца (як Малвоціна) у XV ст.; у 1610 г. згадваецца як валоданне Каломніных (пазней — Дзераўніных і іншых). Сучасная назва ўстанавілася да сярэдзіны XVIII ст.
Юрый Канстанцінавіч Мільтнер
Юрый Канстанцінавіч Мільтнер (10 верасня 1935, Матусаў — 11 студзеня 2022, Мінск) — савецкі і беларускі кінааператар мультыплікацыйных фільмаў кінастудыі «Беларусьфільм».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1935 годзе ў вёсцы Матусаў. На кінастудыю «Беларусьфільм» прыйшоў у 1960 годзе, у цэх камбінаваных здымак, дзе працаваў да 1977 года. У 1977 годзе перайшоў працаваць у майстэрню мультыплікацыйных фільмаў кінааператарам.
Нехрысць
Не́хрысць, Некрысць  — рака ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Авута (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 89 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,6 м/км. Пачынаецца за 2 км у напрамку на паўднёвы захад ад аграгарадка Празарокі. Упадае ў Авуту прыкладна за 1,2 км на захад ад вёскі Горкі 2. Вадазбор на паўночна-ўсходніх схілах Беларускай грады. У басейне ракі азёры Шылаўскае і Гінькава. З возера Гінькава ў Нехрысць ўпадае пратока (справа).
Золатаздабыўная шахта ў Злоты Сток
Золатаздабыўная шахта ў Злоты Сток — музейная ўстанова ў гарадку Злоты Сток, які расказвае пра гісторыю золатаздабычы. Гэта найстарэйшы цэнтар горназдабыўной і мэталюргічнай прамысловасці ў Польшчы. Апошняя мясцовая шахта была зачыненая ў 1960-х гадах мінулага стагодзьдзя.
Гісторыя
Сярэднявечнае паселішча на месцы, дзе цяпер размяшчаецца Залаты Сток, было створанае ў сувязі са здабычай золата ў гэтым рэгіёне. Аднак найстарэйшыя горныя работы праводзіліся тут ужо 2000 гадоў да н.э. З гэтага часу па сённяшні дзень удалося выкапаць больш за 300 км тунэляў, калідораў, штольняў і горных ствалоў, якія размяшчаюцца на дваццаць адным паверсе.
Першы запіс аб горных работах, якія тут праводзіліся, датуецца 1273 годам. Цягам часу мясцовыя шахты сталі лічыцца найбольш эфэктыўнымі ў Сілезіі. Найбольшы росквіт здабычы золата ў Залатым Стоку адбыўся на пачатку XVI стагоддзя.
У 1507 годзе ў Залатым Стоку была адкрытая прадпрыемства па вырабу манет. Гэта прывяло да павелічэньня рангу гораду і канкрэтнай фінансавай карысці. У гарадку пачалі інвэставаць эўрапейскія горна-металургічныя кампаніі. У той час на амаль 200 мясцовых шахтах дабывалі каля 8 % ад агульнай дабычы золата ў Еўропе.
У 1612 годзе гэта ў залатастоцкіх шахтах упершыню ў свеце для разбіваньня горных пародаў быў выкарыстаны чорны порах.
Ня менш пераломным для гарадка і яго гісторыі аказалася пасяленне аптэкара і алхіміка Ганса Шафэнбэрга, які распрацаваў спосаб атрыманьня мыш’яку з руды. Залаты Сток на больш за 100 гадоў стаў галоўным сусветным пастаўшчыком мыш’яку.
У 1948 годзе былі распачатыя новыя пашукова-дабыўчыя працы. У 1962 годзе па нявысветленых прычынах, горназдабыўная і мэталургічная дзейнасць у Залатым Стоку была спыненая рашэннем цэнтральных уладаў Польшчы. На працягу 700 гадоў эксплёатацыі мясцовых радовішчаў былі здабытыя 10-16 тонаў чыстага золата.
Музей
Заняпаду шахтаў працягваўся 35 гадоў. У канцы канцоў мясцовыя ўлады вырашылі рэстаўраваць некаторыя тунэлі і адкрыць іх для турыстаў. Пасьля 5 гадоў працы ў 1996 годзе была адкрытая Падземная Турыстычная Траса «Шахта Золата».
Удалося рэстаўраваць некалькі ствалоў, у тым ліку «Ствол Гертруда», «Ствол Чорны Дольны», «Ствол Ахрова» і «Ствол Чорная Гара» з адзіным у Польшчы падзямельным вадаспадам вышынёй у 8 мэтраў.
Цяпер у Залатым Стоку турыстаў чакаюць многія атракцыёны. У мясцовым музеі можна пазнаёміцца з гісторыяй здабычы золата ў Польшчы і Эўропе. Можна адправіцца на прагулку падзямельнымі тунэлямі, пазнаёміцца з мясцовымі легендамі, праплыць лодкай па залітых вадой падземных калідорах, наведаць сярэднявечнае гарняцкае паселішча, а таксама самому паспрабаваць шчасьця і пашукаць золата
Мікалай Аляксандравіч Лукашэнка
Мікала́й Алякса́ндравіч Лукашэ́нка (нар. ) — сын Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі.
Біяграфія
Нарадзіўся 31 жніўня 2004 года, трэці сын Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі. У адрозненне ад старэйшых братоў, Віктара і Дзмітрыя, Мікалай — пазашлюбнае дзіця. Яго маці — урач Ірына Абельская.
Першае з’яўленне Мікалая Лукашэнкі на публічным мерапрыемстве адбылося ў красавіку 2008 года — хлопчык, якому на той момант было тры гады сем месяцаў, разам з бацькам прыняў удзел у рэспубліканскім суботніку на будпляцоўцы «Мінск-Арэны». На той момант не гаварылася, што гэта за дзіця было разам з прэзідэнтам, але неўзабаве ў адным з інтэрв’ю Аляксандр Лукашэнка прызнаўся, што гэта яго трэці сын.
Аляксандр Лукашэнка пачаў з’яўляцца з хлопчыкам на публіцы пасля кансультацый з вядомым брытанскім піяршчыкам Цімаці Бэлам, распачатых у сакавіку 2008 года. Той паведаміў прэзідэнту, што сямейны чалавек выкліча ў грамадзян больш даверы і даў савет зрабіць выяву беларускага «бацькі» выявай беларускага «папы», добрага і клапатлівага.
У далейшым Мікалай Лукашэнка рэгулярна з’яўляецца з бацькам на публічных мерапрыемствах: удзельнічаў у ваенных вучэннях і парадах, суправаджаў бацьку ў паездках па краіне і нават прыехаў на месца тэрарыстычнага акту ў Мінскім метрапалітэне; ездзіў у замежныя паездкі і браў удзел у сустрэчах бацькі з главамі дзяржаў, у прыватнасці з Уладзімірам Пуціным, Дзмітрыем Мядзведзевым, Баракам Абамам, Сі Цзіньпінам, Уга Чавесам, Нурсултанам Назарбаевым, Віктарам Юшчанкам, Аляксандрам Турчынавым, Ільхамам Аліевым, Папамі Рымскімі Бенедыктам XVI і Францыскам і шматлікімі іншымі палітычнымі дзеячамі.
У 2011 годзе Мікалай Лукашэнка пайшоў у першы клас Астрашыцка-Гарадоцкай сярэдняй школы. Разам з тым, нягледзячы на абавязак наведваць школьныя заняткі, працягваў суправаджаць бацьку на розных публічных мерапрыемствах, у тым ліку і ў замежных паездках. Займаецца музыкай (ігрой на фартэпіяна), хакеем, лыжным спортам і біятлонам.
Ва ўзросце 10 гадоў удзельнічаў у пасяджэнні Генеральнай асамблеі ААН. У чэрвені 2020 года разам з бацькам прысутнічаў на ваенным парадзе Перамогі ў Маскве.
У чэрвені 2020 года паступіў у 10-ы клас Ліцэя Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па профілю «Біялогія», там жа вучыўся яго старэйшы брат і вучацца Дар’я і Анастасія — унучкі Аляксандра Лукашэнкі, дочкі яго сына Дзмітрыя.
23 жніўня 2020 года Мікалай з аўтаматам АКС-74У у руках і ў поўным экіпіраванні байца спецпрызна, у тым ліку бронекамізэльцы, суправаджаў бацьку ў сітуацыйнай зале ў Палацы Незалежнасці і каля яго. На відэа, знятым пры падлёце верталёта да ачэпленага Палаца незалежнасці пасля заканчэння шэсця Аляксандр Лукашэнка просіць падляцець бліжэй да праспекта Пераможцаў, на якім знаходзіцца рэзідэнцыя, і гаворыць: «Як пацукі разбегліся». Голас Мікалая за кадрам пытае: «Ну дзе яны?», на што Аляксандр Лукашэнка адказвае: «Уцяклі. Яны даведаліся, што ты будзеш там». Ролікі хутка разыйшліся ў сацыяльных сетках, карыстальнікі абвінавацілі Лукашэнку ў вар’яцтве, вяртанні 1990-я гадоў, а таксама былі здзіўлены, чаму ён узяў 15-гадовага сына з сабой.
NGC 6248
NGC 6248 (іншыя абазначэнні — UGC 10564, MCG 12-16-9, ZWG 339.20, KAZ 95, PGC 58946) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Харабровічы (Бранскі раён)
Харабровічы (Хоробро́вичи) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новасельскага сельскага паселішча.
Герб Ліхтэнштэйна
Герб княжага дому Ліхтэнштэйн таксама выкарыстоўваецца ў якасці нацыянальнага герба. Правам яго выкарыстання валодаюць толькі чальцы княжага дому і прадстаўнікі дзяржаўных уладаў. Урад можа дазваляць прыватнае выкарыстанне гербу, калі гэта знаходзіцца ў інтарэсах дзяржавы. Герб - гэта гісторыя княжага дому ў сімвалах, якія прадстаўляюць розныя вобласці Еўропы, з якімі Ліхтэнштэйн гістарычна звязаны пасродкам заваяванняў або дынастычных шлюбаў:
Мантыя і княжая карона сімвалізуюць манархічны дзяржаўны лад і ўладу князя.
Аб’ектывізм
Аб'ектыві́зм:
Парламенцкія выбары ў Беларусі (2016)
[[Файл:Парламенцкія выбары ў Беларусі (2016). Вынікі.svg|thumb|500пкс|Вынікі выбараў паводле выбарчых акруг:
Прапрэзідэнцкія сілы {{legend|#965235|Беларуская аграрная партыя}} {{legend|#EA4C89|Беларуская патрыятычная партыя}} {{legend|#EA592A|Беларуская сацыяльна-спартыўная партыя}} {{legend|#E6332A|Камуністычная партыя Беларусі}} {{legend|#B3295E|Рэспубліканская партыя працы і справядлівасці}} {{legend|#B54994|Рэспубліканская партыя}} {{legend|#192B49|Ліберальна-дэмакратычная партыя}} {{legend|#878787|Беспартыйныя (праўладныя)}} Апазіцыйныя сілы {{legend|#2B83C5|Аб’яднаная грамадзянская партыя}} {{legend|#EF7C7C|Беларуская партыя аб’яднаных левых «Справядлівы свет»}} {{legend|#6BB12E|Беларуская партыя «Зялёныя»}} {{legend|#B41919|Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя (Грамада)}} {{legend|#E00916|Кансерватыўна-Хрысціянская Партыя — БНФ}} {{legend|#E22A86|Партыя «Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада»}} {{legend|#CE1417|Партыя БНФ}} {{legend|#D185B7|Сацыял-дэмакратычная партыя Народнай Згоды}} {{legend|#8FD3F6|Іншыя дэмакратычныя сілы}} ]]
Парламенцкія выбары адбыліся ў Беларусі 11 верасня 2016 года. Дэпутаты былі абраныя на тэрмін да наступных парламенцкіх выбараў у 2019 годзе.
Выбарчая сістэма
110 членаў Палаты прадстаўнікоў выбiраюцца на аднамандатных выбарчых акругах у два туры па мажарытарнай выбарчай сістэме. Вынікі сапраўдныя толькі ў тых акругах, дзе яўка выбаршчыкаў складае больш за 50 % у першым туры або 25 % у другім туры.
Змены ў выбарчым працэсе
18 мая 2016 кіраўнік ЦВК Лідзія Ярмошына патлумачыла сутнасць новаўвядзення ў назіранні за падлікам галасоў :
Адзін бок стала, на якім падлічвае галасы ўчастковая камісія, павінен быць адкрыты для агляду наглядальнікаў. Яны павінны бачыць усю працэдуру падліку.
Што датычыцца адлегласці ад стала, на якой будуць знаходзіцца наглядальнікі, то Лідзія Ярмошына растлумачыла:
Вылучэнне кандыдатаў
Працэс вылучэння кандыдатаў у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспубліка Беларусь прайшоў з 4 ліпеня па 1 жніўня.
Галасаванне
У датэрміновым галасаванні на выбарах у Палату прадстаўнікоў, якое прайшло 6-10 верасня, прынялі ўдзел 31,29 % выбаршчыкаў ад агульнай колькасці ўключаных у спісы.
=== Мінск ===
Фальсіфікацыі
Па сведчаннях назіральнікаў, на выбарах неаднаразова фіксаваліся фальсіфікацыі і іншыя незаконныя дзеянні.
Вынікі
Перыядычнае выданне «Наша Ніва» за дзень да пачатку галасавання склала ўласны прагноз будучых парламентарыяў. Крытэрам абрання паводле выдання была прыналежнасць кандыдата да вертыкалі ўлады. У выніку прагноз спраўдзіўся на 96 %. «Наша Ніва» адгадала 106 будучых пераможцаў выбараў са 110.
Па выніках выбараў, у парламент прапусцілі дзве прадстаўніцы апазіцыі: кандыдатку ад АГП Ганну Канапацкую і Алену Анісім з Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны.
Афіцыйныя вынікі
Ацэнкі
Кіраўнік назіральніцкай місіі БДІПЧ АБСЕ на парламенцкіх выбарах у Беларусі віцэ-прэзідэнт ПА АБСЕ Анн-Мары Лізэн заявіла на канферэнцыі ў Мінску, што выбары не могуць быць прызнаныя АБСЕ цалкам свабоднымі і дэмакратычнымі. Па ацэнках АБСЕ, «дрэнны або нездавальняючы працэс падліку галасоў у 50 % выпадкаў».
Рэгуляваны шкодны арганізм
Рэгуляваны шкодны арганізм (у абароне раслін) — згодна з Міжнароднай канвенцыяй па каранціну і абароне раслін, гэта — каранцінны шкодны арганізм або рэгуляваны некаранцінны шкодны арганізм.
У абароне раслін рэгуляваныя шкодныя арганізмы традыцыйна падзяляюцца на шкоднікаў раслін (пазваночных і беспазваночных), узбуджальнікаў хвароб раслін і пустазельных раслін (пустазелля).
Пастаянна дзеючы Сакратарыят Міжнароднай канвенцыі па абароне раслін" пры Харчовай і сельскагаспадарчай арганізацыі ААН (ФАА) прыняў міжнародныя стандарты № 19 «Кіраўніцтва па пераліках рэгуляваных шкодных арганізмаў», № 21 «Аналіз фітасанітарных рызык для рэгуляваных некаранцінных шкодных арганізмаў» (2004 г.) і № 22 «Патрабаванні для вылучэння рэгіёнаў нізкага распаўсюджвання шкодных арганізмаў» (2005 г.).
29 лістапада 2006 г. Мінаграпалітыкі Украіны загадам № 716 зацвердзіла Пералік рэгуляваных шкодных арганізмаў. Ён уключае наступныя катэгорыі: каранцінныя арганізмы, якія адсутнічаюць у краіне; каранцінныя арганізмы, абмежавана распаўсюджаныя на тэрыторыі краіны; рэгуляваныя некарантинные шкодныя арганізмы. Гэты пералік уключае насякомых, хваробы раслін (грыбковыя, бактэрыяльныя, вірусныя), нематод, пустазелле.
Усерасійскім НДІ абароны раслін (УІЗРУ) падрыхтаваны пералікі асабліва небяспечных і небяспечных шкодных арганізмаў.
Для Рэспублікі Беларусь пералік шкоднікаў, хвароб раслін і пустазелльных раслін, якія з'яўляюцца карантыннымі аб'ектамі, вызначаны пастановай Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь ад 27 верасня 2006 г. № 57.
Рытаў (Брагінскі раён)
Ры́таў (, Ритов) — пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малажынскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 22 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 48 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 139 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомы з XVII стагоддзя як паселішча ў Рэчыцкім павеце Менскага ваяводства ВКЛ. У інвентары Гомельскага стараства 1640-х гадоў згадана як сяло Рытавічы. Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі.
Найболей актыўна забудоўвалася ў 1920-я гады. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны фашысты ў верасні 1943 года цалкам спалілі вёску. У 1959 годзе ў складзе калгасу «Першамайск» (цэнтр — вёска Малажын).
Amphinema
Amphinema — род базідыяльных грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1892 годзе. Грыбы растуць на мёртвай драўніне хвойных. Выклікаюць белую гніль драўніны.
Класіфікацыя
У род Amphinema ўваходзіць 6 відаў:
Лісоўчыцы
Лісо́ўчыцы (, Лисовчицы) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета. 4 верасня 1972 года да Лісоўчыц далучаны суседнія вёскі Гершоны і Русілы.
Малоціна
Малоціна:
Праведная Лізавета
Традыцыйна малюецца пажылой жанчынай, таму што цудоўным чынам зачала Іаана Хрысціцелі ў старасці.
Асноўны эпізод евангельскай гісторыі гэтай гераіні — Сустрэча Марыі з Лізаветай: Марыя прыходзіць наведаць сваю цяжарную кузіну, і Лізавета першая распавядае ёй пра будучы лёс.
Падчас забойства немаўлят хавалася ў пустыні, дзе скала цудоўным чынам схавала іх ад праследавання царскіх воінаў. Яе муж Захарыя адмовіўся адказваць, дзе яны, і быў забіты прама ў храме. Праведная Лізавета з сынам працягвала жыць у пустыні і там памерла. Грэчаскія сінаксарыі паведамляюць, што Лізавета памерла праз 40 дзён пасля ўцёкаў у пустыню, а Іаана карміў анёл да часу яго выхаду на пропаведзь; у копцкіх сінаксарыях паведамляецца, што Лізавета бегла ў Сінайскую пустыню і памерла там праз 7 гадоў.
Памяць праведнай Лізаветы адзначаецца:
Найбольш значныя цэрквы
''Гл. таксама Катэгорыя:Храмы Праведнай Лізаветы''
Споры
Споры (σπορά, σπόρος — сяўба, пасеў, семя) — клеткі раслін і грыбоў, што служаць для размнажэння і рассеяння.
Утвараюцца шляхам мітозу (мітаспоры ў грыбоў і ніжэйшых раслін) ці меёзу (меяспоры ў вышэйшых раслін). Меяспоры бываюць аднолькавыя (у раўнаспоравых) або двух тыпаў — мікра- і мегаспоры (у разнаспоравых). Паводле месца ўтварэння адрозніваюць эндаспоры, што фарміруюцца ў спарангіях, і экзаспоры, што ўтвараюцца на паверхні (напр., у некаторых плесневых грыбоў). У ніжэйшых раслін, якія селяцца ў вадзе, споры маюць жгуцікі для перамяшчэння (налр., зааспоры ў водарасцей). У наземных раслін споры разносяцца ветрам і іншымі агентамі, не маюць органаў руху, ахаваны ад высыхання цвёрдай клетачнай абалонкай. Памеры ад 3—5 да 25—50 мкм, споры маюць разнастайную форму. Тэрмін жыцця зааспор ад некалькіх мінут да 2—3 гадзін, спораў у абалонцы — ад 10 дзён да 3—5 гадоў, у галаўнёвых грыбоў — да 25 гадоў. Марфалагічныя і антагенетычныя асаблівасці спор — важная таксанамічная адзнака, якая выкарыстоўваецца ў спорава-пылковым аналізе.
У паразітычных прасцейшых класа спаравікоў споры — адна- ці мнагаклетачныя ўтварэнні, абкружаныя шчыльнай абалонкай. Служаць для распаўсюджвання і перажывання неспрыяльных умоў.
NGC 6249
NGC 6249 (іншыя абазначэнні — OCL 994, ESO 277-SC19) — рассеянае скопішча ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Харабровічы
Харабровічы:
Авіцэна
Абу Алі Хусайн ібн Абдала ібн Сіна ( — abu ali hossein ebn-e abdâllah ebn-e sinâ), Ібн Сіна ( — ebn-e sinâ — адсюль «Авіцэна»; Афшані паблізу Бухары, 16 жніўня 980 — Гамадан, 18 чэрвеня 1037) — знакаміты персідскі філосаф, лекар, прыродазнавец, паэт, прадстаўнік усходняга арыстоцелізму.
Авіцэна вывучаў медыцыну ў іншага персідскага лекара Каш'яра. Ён напісаў амаль 450 трактатаў па шырокаму колу пытанняў, з якіх каля 240 дайшлі да нас. У прыватнасці, 150 з яго захаваўшыхся трактатаў засяроджваюцца на філасофіі і 40 з іх — на медыцыне. Яго самыя вядомыя працы «Кніга лекавання», вялізарная філасофская і навуковая энцыклапедыя, і «Канон медыцынскай навукі», які выкладваўся ва сярэднявечных універсітэтах у якасці стандартнага курсу, у прыватнасці, ён быў выкарыстаны ў якасці падручніка ва ўніверсітэтах Манпэлье і Лёвена ў XVII стагоддзі. Канон Авіцэны забяспечваў поўную сістэму ведаў па медыцыне ў адпаведнасці з прынцыпамі Галена і Гіпакрата.
Ён таксама быў астраномам, хімікам, геолагам, хафізам, псіхолагам, тэолагам, логікам, палеантолагам, матэматыкам, фізікам і паэтам. Ён лічыцца самым вядомым і ўплывовым прадстаўніком ісламскага залатога веку.
Раннія гады
Авіцэна нарадзіўся каля 980 года ў горадзе Афшані, непадалёк ад Бухары, сталіцы Саманідскай імперыі, у рэгіёне Цэнтральнай Азіі і Вялікага Гарасану. Яго бацька паходзіў з горада Балх, які зараз знаходзіцца ў сучасным Афганістане, а яго маці была з Бухары, горада сучаснага Узбекістану. Яго бацька, Абдула, быў паважаным ісмаілітам, маці звалі Сетарэг. Бацька ў момант нараджэння сына быў аканом у адным з маёнткаў імператара, таму маючы неабходныя сродкі бацька жадаў даць яму добрую адукацыю ў Бухары. Дзякуючы выдатнаму розуму і памяці, Авіцэна дасягнуў узроўня свайго настаўніка ўжо да чатырнаццаці гадоў. Як ён напісаў у сваёй аўтабіяграфіі, не было нічога, чаго б ён не даведаўся, калі дасягнуў васямнаццаці гадоў.
Існуюць некалькі тэорый наконт таго, да якой мазгаба належыў Авіцэна. Сярэднявечны гісторык Захір аль-Дзін аль-Байхакі лічыў, што Авіцэна быў паслядоўнікам «братоў чысціні». З другога боку, шыіты факігі Нурула Шуштары і гісторык Саед Хасейн Наср сцвярджалі, што ён, хутчэй за ўсё, меў дачыненне да «шыітаў-двунадзесятнікаў». У апошні час Дзмітрый Гутас абвяргаў абодвы высновы і сцвярджаў, што Авіцэна прытрымліваўся ханафійскага мазгаба. Вядомы французскі тэолаг Анры Карбін лічыў, што Авіцэна, як і яго бацька, сам быў добрым ісмаілістам. Аналагічныя рознагалоссі існуюць і наконт сям'і Авіцэны, у той час як некаторыя аўтары лічаць іх сунітамі, больш познія аўтары меркавалі, што яны шыіты.
Авіцэна пры сваім навучанні праяўляў выключныя інтэлектуальныя здольнасці і ў хуткім часе атрымаў рэпутацыю вундэркінда, калі ва ўзросце 10 гадоў вывучыў на памяць Каран, а таксама шматлікія творы персідскай паэзіі. Ён вывучыў індыйскую арыфметыку ад індыйскага гандляра гароднінай, і, менавіта, ў той час пачаў навучацца ў блукаючых мысляроў, якія жылі на сродкі ад лячэння хворых і навучання маладых. Ён таксама вывучаў ісламскае права ў ханафійскага вучонага Ісмаіла аль-Західа.
Будучы падлеткам, на яго вялікі ўплыў зрабіла «Метафізіка» Арыстоцеля, якога ён не змог зразумець, пакуль не прачытаў каментар аль-Фараба да працы. На працягу наступных паўтара гадоў, ён вывучаў філасофію, у якой ён сустракаў шмат перашкод і незразумеласцей. У такія моманты збянтэжанага запыту, ён зачыняў кнігу і ішоў у мячэць, дзе маліўся пакуль не пераадольваў свае цяжкасці ў разуменні. Да глыбокай ночы, і нават ува снох ён працягваў разважаць аб прачытаным. Сорак разоў, як ён потым пісаў, ён прачытаў «Метафізіку», пакуль усе словы з кнігі не адбіліся ў яго памяці, але іх сэнс быў безнадзейна смутным для яго, пакуль у адзін цудоўны дзень ён не прачытаў маленькі каментар аль-Фараба. З нагоды вялікай радасці адкрыцця сэнсу ён паспяшаўся ў мячэць, дзякуючы Бога за прасвятленне, і даў на міластыню беднякам.
Навасёлкі (Бранскі раён)
Навасёлкі (Новосёлки) — сяло ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Цэнтр Новасельскага сельскага паселішча.
Авіцэна
Раннія гады
У 16 гадоў Авеціна прыступіў да вывучэння медыцыні, прычым ён не толькі вывучаў тэорыю, але і навучаўся на практыцы, задарма лячыўшы хворых, што па яго ўласных словах, дапамагло яму выявіць новыя метады лячэння. Авіцэна дасягнуў статуса кваліфікаванага лекара ва ўзросце 18 гадоў. Ён вызначыў для сябе, што «медыцына не жорсткая і калючая навука, як матэматыка і метафізіка», таму ўсе высілкі ён прыклаў да таго, каб стаць выдатным урачом. У хуткім часе слава аб маладым лекары хутка распаўсюдзілася, і ён пачаў прымаць шматлікіх пацыентаў, не пытаючыся на аплату.
Навасёлкі (Бранскі раён)
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1610 годзе.
Авіцэна
Сталае жыццё
У хуткім часе Авіцэна стаў урачом эміра, які павінен быў дапамагчы яму пазбавіцца ад небяспечнай хваробы, што Авіцэна і зрабіў. Галоўнай узнагародай за гэту паслугу быў доступ да каралеўскай бібліятэцы Саманідаў, дзе захоўваліся працы вядомых даследчыкаў і вучоных. Калі бібліятэка была знішчана пажарам неўзабаве пасля гэтага, ворагі Авіцэны абвінавацілі яго ў спальванні, для таго, каб схаваць крыніцы сваіх ведаў. Між тым, ён дапамагаў бацьку ў яго фінансавых працах, але ўсё ж знайшоў час, каб напісаць некаторыя з яго ранніх твораў.
Калі Авіцэне споўнілася 22 гадоў, ён страціў бацьку, да таго ж была скінута дынастыя Саманідаў у снежні 1004 года. Авіцэна, верагодна, адхіліў прапанову Махмуда Газневі застацца пры ягонам двары і пайшоў на захад у горад Ургенч, які знаходзіцца ў сучасным Узбекістане, да візыра, які даў яму невялікую штомесячную стыпендыю. Грошаў было мала, таму Авіцэна часцяком блукаў з месца на месца праз раёны Нішапура і Мерва да межаў Гарасану, шукаючы прыстасаванне свайму таленту. Авіцэна шукаў прытулак у шчодрага кіраўніка цэнтральнай Персіі Кабіса, які і сам быў паэтам і вучоным, але ён быў забіты сваім войскам падчас хваляванняў у 1012 годзе. Авіцэна ў гэтым жа годзе цяжка захварэў. Нарэшце, у Горгане, на беразе Каспійскага мора, Авіцэна сустрэўся з адным сваім сябрам, які купіў яму жыллё непадалёк ад свайго ўласнага дома, у якім Авіцэна чытаў лекцыі па логіцы і астраноміі. Некаторыя з яго трактатаў былі напісаны для гэтай мэты, а таксама ў гэты час ён распачаў працу над «Канонам медыцынскай навукі».
Авіцэна пасля пасяліўся ў Рэй, які знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад сучаснага Тэгерана, у родны горад Разэса, дзе на той час панаваў эмір Маджа Адаўла пры рэгентстве сваёй маці. Каля трыццаці кароткіх прац, як кажуць, Авіцэна склаў у Рэі. Сталая варожасць, якая лютавала паміж рэгентам і яе другім сынам, Шамс аль-Даўлой, аднак, вымусіла вучонага кінуць месца. Пасля кароткага знаходжання ў Казвіні Авіцэна прайшоў на поўдзень у Гамадан, дзе панаваў эмір Шамс аль-Даўла. Спачатку Авіцэна саступіў на службу да заможнай жанчыны, але эмір, даведаўшыся аб яго прыбыцці, назначыў яго ў якасці лекара. Авіцэна атрымаў нават пасаду візыра пры эміры. Аднак з цягам часу Авіцэна атрымаў ворагаў сярод ваенных лідараў і мусульманскіх прапаведнікаў у горадзе, эмір адхіліў іх патрабаванне на пакаранне смерцю Авіцэну за іншадумства, але прыняў рашэнне зрушыць яго з займаемай пасады і выслаць за межы сваіх валадарстваў. Авіцэна, аднак, патаемна заставаўся на працягу сарака дзён у доме шэйха Ахмеда Фадэля, пакуль новы прыступ хваробы не патрывожыў эміра, які аднавіў яго на займаемай пасадзе. Нават на працягу гэтага часу Авіцэна працягваў свае даследаванні і выкладанні, нягледзячы на пратэсты з боку мусульманскіх прапаведнікаў. Кожны вечар ён чытаў урыўкі з сваіх вялікіх твораў, які потым растлумачваў сваім вучням. Пасля смерці эміра, Авіцэна перастаў быць візырам і схаваўся ў доме аптэкара, дзе, з інтэнсіўнай уседлівасцю, ён працягваў складаць свае працы.
Між тым, ён напісаў ліст Абу-Яфару, прэфекту горада Ісфаган, з якім Гамадан быў у стадыі вайны, прапаноўваючы свае паслугі. Новы эмір Гамадану, пачуўшы пра гэту перапіску і выяўвіўшы месца знаходжанне Авіцэны, зняволіў яго ў крэпасці. Пазней, аднак, у суправаджэнні свайго брата, любімага вучня, і двух рабоў, Авіцэна збег з горада пераапрануўшыся ў сукенку суфійскіх аскетаў. Пасля небяспечнага падарожжа, яны дасягнулі Ісфагану.
Апошнія гады
Астатнія дзесяць або дванаццаць гадоў жыцця Авіцэна выдаткаваў на службе ў Абу Джафара Алы Адаўлы, якога ён суправаджаў у якасці лекара і агульнага літаратурнага і навуковага кіраўніка, нават у сваіх шматлікіх кампаніях.
На працягу гэтых гадоў Авіцэна, рухомы крытыкай свайго стылю, звярнуўся да вывучэння літаратуры і філалогіі. Таксама ён працягваў плённую навуковую працу, завяршыўшы «Канон медыцынскай навукі». Многія яго рукапісныя працы, у тым ліку «Кніга справядлівасці» згарэлі падчас нападу на Ісфаган газнійскага войска.
Падчас аднаго з ваенных паходаў у Авіцэна захварэў на цяжкую страўнікавую хваробу, ад якой вылечыць сябе ён не здолеў. На смяротным ложы Авіцэну ахапіла раскаянне, ён падзяліў свае рэчы сярод бедноты, адпусціў на волю сваіх рабоў і чытаў Каран тры дні пакуль не памёр у чэрвені 1037 года, у свой 58 год, у месяц Рамадана і быў пахаваны ў Гамадане, што зараз знаходзіцца ў сучасным Іране.
Медыцына
Дакладная колькасць напісаных Авіцэнам твораў не ўстаноўлена. Яму прыпісваюць да 456 прац, у тым ліку 23 на фарсі.
Канон медыцынскай навукі
Да напісання Авіцэнам «Канона медыцынскай навукі» вядомымі навуковымі працамі па медыцыне былі «Царская кніга», заснавальніка шпіталю ў Багдадзе Алі ібн-Абаса і трыццацітомная праца Абу Бакара ар-Разі «Усёабдымная кніга па медыцыне». Аднак, гэтыя кнігі мелі шмат агульных недахопаў, гэта значыць звесткі ў іх былі недастаткова сістэматызаваны, вынікі назіранняў часцяком змешваліся з выдумкамі, рэкамендацыі дапаўняліся містычнымі тлумачэннямі. Выклад матэрыялу быў складаным для разумення нават практыкуючага лекара. Перад напісаннем сваёй кнігі Авіцэна імкнуўся пазбегнуць гэтых памылак сваіх папярэднікаў.
Кніга з'яўляецца вядомай тым, што ў ёй упершыню апісаны заразныя хваробы і захворванні, якія перадаюцца палавым шляхам, таксама ў працы быў апісаны карантын, як сродак для прадухілення распаўсюджвання інфекцый. Авіцэна ў сваёй кнізе пачаў даследаваць такую ​​вобласць медыцыны, як нейрапсіхіятрыя, і першым вылучыў ідэю пра синдром пры дыягнаставанні асобных захворванняў , Авіцэна пераняў ад старажытнагрэчаскіх медыкаў тэорыю пра тое, што эпідэміі выклікаюцца выкідамі ў атмасферу (тэорыя міязмаў).
У «Каноне» шмат увагі надаецца не толькі спосабам лячэння розных хвароб, але і пытанням прафілактыкі, папярэджання хвароб, захавання здароўя. Важнае значэнне Авіцэна прадастаўляе фізічным практыкаванням, рэжыму харчавання, адпачынку, асабістай гігіене людзей рознага ўзросту. Авіцэна з'яўляецца адным з першых медыкаў, хто сур'ёзна даследаваў лад жыцця доўгажыхароў, чым заклаў асновы геранталогіі.
Авіцэнаўская філасофія
Авіцэна пісаў пра раннюю ісламскую філасофію, асабліва пры суб'екты логікі, этыкі і метафізікі, у тым ліку трактаты пра логіку і метафізіку. Большасць яго прац былі напісаны на арабскай мове, якая была дэ-факта навуковай мовай таго часу на Блізкім Усходзе, але некаторыя з іх былі напісаны на персідскай мове. На сенняшні дзень важнае моўнае значэнне маюць некалькі яго кніг, якія ён напісаў на амаль чыстай персідскай мове. Каментары Авіцэны да прац Арыстоцелю часцяком выпраўляліся філосафам, заахвочваючы ажыўленую дыскусію ў духу іджтыгаду.
У сярэднявечным ісламскім свеце, у сувязі з паспяховым прымяненнем філасофіі арыстатэлізму і неаплятанізму Авіцэнам разам з каламам, Авіцэнізм у канчатковым выніку стаў вядучай школай ісламскай філасофіі XII стагоддзя, з Авіцэна стаў класічным філосафам.
Метафізічная дактрына
Раняя ісламская філасофія і ісламская метафізіка, прасякнутая ісламскай тэалогіяй, адрозніваецца больш выразна, чым арыстатэлізмавая розніца паміж сутнасцю і існаваннем. Прымаючы пад увагу што існаванне ёсць вобласцю магчымасці і выпадковасці, сутнасць пераносіцца ў быццё па-за выпадковасцю. Філасофія Авіцэны, у прыватнасці тая частка, якая адносіцца да метафізікі, шмат у чым абавязаная працам эль-Фарабі. У пошуках канчатковай ісламскай філасофіі, адасобленай ад аказіяналізму, можна ўбачыць у захаваных яго працах.
Паўтараючы прыклад эль-Фарабі, Авіцэна пачаў паўнавартаснае расследаванне пытання аб быцці, у якім ён праводзіць адрозненне паміж сутнасцю (Mahiat) і існаваннем (Wujud). Ён сцвярджаў, што сам факт існавання не можа быць выведзены з сутнасці існуючых рэчаў, і што форма і матэрыя самі па сабе не здольныя ўзаемадзейнічаць і ствараць рух сусвету, альбо прагрэсіўную актуалізацыю існуючых рэчаў. Існаванне, такім чынам, павінна быць звязана з агентам прычыны, які патрабуе ці надае існаванне сутнасці. Такім чынам, прычына павінна быць існуючай рэччу і суіснасцю са сваім эфектам.
Працы па музыцы
Авіцэна пісаў таксама творы па тэорыі музыкі, якія з'яўляюцца часткамі яго энцыклапедычных прац:
З тэарэтычнага пункту гледжання Авіцэна, па сярэднявечнай традыцыі, адносіў музыку да матэматычных навук. Ён вызначаў яе як навука, якая вывучае гукі ў іх суадносінах і якая мае мэтай устанаўленне правілаў стварэння кампазіцыі. Зыходзячы з вучэння Піфагора, ён лічыў, што музыка падпарадкавана лікам і знаходзіцца ў цеснай сувязі з імі.
Авіцэна першым у гісторыі падводзіць пад музычную гісторыю салідную навуковую базу, разглядаючы музыку з пазіцый не толькі матэматыкі, але і сацыялогіі, псіхалогіі, паэтыкі, этыкі і фізіялогіі.
Авіцэна сумесна з эль-Фарабі заклаў аснову навукі аб музычных інструментах, якая атрымала далейшае развіццё ў Еўропе ў значна больш позні час. Ён дае падрабязную класіфікацыю тыпаў музычных інструментаў, патлумачыўшы іхную будову. У шостым раздзеле «Кнігі ведаў» прыводзяцца назвы амаль усіх існуючых інструментаў з іхнымі апісаннямі. Працы эль-Фарабі і Авіцэны па вывучэнню музычных інструментаў заклалі асновы інструменту як адмысловай вобласці музычнай навукі. Вялікі вучонага таксама з'яўляецца вынаходнікам распаўсюджанага ў Сярэдняй Азіі смычковага інструмента — гіджака.
Анастасія Яраполкаўна
Анастасія Яраполкаўна (1074 — 3 студзеня 1158 ) — княгіня менская, дачка князя валынскага Яраполка Ізяславіча і Кунігунды фон Арламюндскай, жонка менскага князя Глеба Усяславіча.
Згадкі
У летапісах Анастасія згадваецца ўсяго раз, у год сваёй смерці. Гэта згадка цікава перш за ўсё з пункту гледжання гісторыі царквы. Пад 1158 годам летапісец паказаў, што 3 студзеня на 84 годзе жыцця ў 2 гадзіны ночы памерла Яраполкаўна, удава князя Глеба, перажыўшы свайго мужа на 40 гадоў, пахавана 4-га чысла ва Успенскім саборы Кіева-Пячэрскага манастыра побач з ракой св. Феадосія Пячэрскага разам з мужам. Яна завяшчала 5 вёсак з чэлядзю і наогул усю сваю маёмасць манастыру.
Шлюб і дзеці
Час, калі быў заключаны шлюб паміж Анастасіяй і Глебам Усяславічам, дакладна невядома, але яго можна разлічыць. Вядома, што пасля забойства Яраполка ў 1086 годзе Кунігунда з’ехала ў Германію, забраўшы з сабой малодшую дачку, дзе тая выйшла замуж. Анастасія ж засталася на Русі, верагодна таму, што ўжо была на апецы мужа ці, па меншай меры, была пасватана. У той час замуж выдавалі з 12 гадоў, што дазваляе азначыць 1086 год як прыкладны час вяселля. Але, часам шлюба адзначаюць пачатак 1090-х гадоў. Л. В. Аляксееў лічыў, што Анастасія была пасватана за Глеба ў пачатку 1073, што паслужыла падставай для канфлікту паміж Ізяславам Яраславічам і яго малодшымі братамі, але ў 1073 годзе Анастасія яшчэ не нарадзілася.
Сыны:
Гісторык А. В. Назаранка сумняваўся, што Расціслаў быў сынам Глеба ад Анастасіі, мяркуючы, што ён мог быць сынам ад невядомага першага шлюбу. Прычынай для сумневу паслужыла тое, што ў такім выпадку Расціслаў ажаніўся са сваёй траюраднай сястрой, што не дазвалялася царквой, але часам здаралася. Але, паходжанне жонкі Расціслава не ўстаноўлена адназначна, так што Расціслаў цалкам можа быць сынам Анастасіі.
Памяць
У Кіева-Пячэрскай лаўры доўга жыла памяць аб Глебе і Анастасіі. Саборны манах Кіеўскага Пячэрскага манастыра Афанасій Кальнафойскі ў сваім творы «Тэратургіма», напісаным у 1638 годзе, сярод эпітафій фундатарам Лаўры прыводзіць і эпітафію Глебу Усяславічу і яго жонцы з вершаваным прысвячэннем. А аўтар Кіеўскага Сінопсісу верагодна нават рабіў адшуканні, каб высветліць імя княгіні (у эпітафіі яно не згадваецца).
Аб’ектывізм (этыка)
Аб'ектыві́зм — кірунак у этыцы, які прызнае аб'ектыўныя каштоўнасці і прадпісанні і спрабуе ўстанавіць аб'ектыўны крытэрый і аб'ектыўную мэту маральнага дзеяння.
Барб’яна
Барб'яна (Barbiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 1557 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 39040. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Агароднікі (Воўчынскі сельсавет)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Воўчынскага сельсавета.
NGC 6250
NGC 6250 (іншыя абазначэнні — OCL 991, ESO 277-SC20) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ахвярнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Павел Ян Грабоўскі (нар. 1761)
Павел Ян Грабоўскі (Paweł Jan Grabowski;  — ) — ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Грабоўскіх герба «Тапор» (або «Окша»). Нарадзіўся ў сям’і Міхала Грыгорыя і Эвы Караліны Жаленьскай.
На ўрадзе ваўкавыскага судовога старосты згадваецца ў 1783—1789 г., быў паслом на Вялікі сойм ў 1788—1792 г. У 1789 г. прызначаны генералам інспектарам войска ВКЛ, быў шэфам 5-га пяхотнага палка войска ВКЛ.
Сям’я
З жонкай Веранікай Сцыпіён дэль Кампа меў двух сыноў Юзафа Міхала і Канстантыя Эдмунда, а таксама две дачкі:
Слуцкі раён
Слу́цкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў паўднёвай частцы Мінскай вобласці. Цэнтр — горад Слуцк. Плошча 1796 км². Раён мяжуе з Салігорскім, Капыльскім, Уздзенскі, Пухавіцкім, Старадарожскім і Любанскім раёнамі Мінскай вобласці.
Геаграфія
Асноўныя рэкі — Случ, Морач, Лакнея, Вясейка, Сівельга, Бярозаўка, Жалязянка.
Значная частка раёна ляжыць у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны, паўночна-заходнюю частку займае Капыльская града. Рэльеф раўнінны. Пераважаюць вышыні 160—180 м над узроўнем мора, максімальная — 212 м (каля вёскі Жылін Брод).
Глебы сельскагаспадарчых угоддзяў раёна дзярнова-падзолістыя забалочаныя (34,2 %), дзярнова-падзолістыя (29,8 %), дзярновыя забалочаныя (14,7 %), тарфяна-балотныя (13,6 %) і іншыя. Пад лясамі каля 24 % тэрыторыі, пераважаюць хваёвыя, бярозавыя, яловыя. Пад балотамі каля 1 % плошчы раёна.
Карысныя выкапні
Карысныя выкапні ў Слуцкім раёне прадстаўлены радовішчамі торфу, мелу, калійных соляў (паўночная частка Старобінскага радовішча калійных і каменнай солей), будаўнічых пяскоў, пясчана-жвіровага матэрыялу, глін і суглінкаў.
Клімат
Сярэдняя тэмпература студзеня — 6,3 ° С, вагаецца ад −16,3 ° С (1987) да 0,3 ° С (1989), ліпень 17,8 ° С, ад 14,5 ° С (1979) да 21, 5 ° С (1936). У год выпадае 625 мм ападкаў, ад 351 мм (1953) да 830 мм (1998). Вегетацыйны перыяд працягваецца 193 сутак.
Насельніцтва
Станам на 01.01.2011 года колькасць насельніцтва Слуцкага раёна склала 94,8 тысячы чалавек, у тым ліку ў сельскай мясцовасці — 33,4 тысячы чалавек, гарадское насельніцтва — 61,4 тысяч чалавек. Нацыянальны склад насельніцтва: беларусы — 89,9 %, рускія — 6,4 %, украінцы — 1,4 %, палякі — 0,3 %, іншыя нацыянальнасці — 2,0 %. Па дадзеных перапісу насельніцтва 2009 года ў Слуцкім раёне пражывала 43900 мужчын і 51,2 тысячы жанчын. На 1000 мужчын прыпадала 1164 жанчыны. Сярэдні ўзрост насельніцтва раёна па перапісу насельніцтва 2009 года склаў 40,9 гадоў, у тым ліку сярэдні ўзрост мужчын — 38, а жанчын — 43,3 года. У раёне 209 населеных пунктаў.
Дынаміка сельскага насельніцтва:
Гаспадарчая дзейнасць
Малочна-мясная жывёлагадоўля, свінагадоўля, птушкагадоўля. Пасевы зерневых і зернебабовых культураў, кукурузы, цукровых буракоў.
Прадпрыемствы харчовай і паліўнай прамысловасці, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
Транспарт
Праз раён праходзяць чыгуначныя лініі Баранавічы — Слуцк — Асіповічы і Слуцк — Салігорск, аўтамабільныя дарогі Масква — Бабруйск — Слуцк — Івацэвічы, Мінск — Слуцк — Мікашэвічы, Асіповічы — Нясвіж — Баранавічы.
Сродкі масавай інфармацыі
Мясцовая прэса прадстаўлена праз выданні:
У эфір выходзіць праграма радыёвяшчання «Весткі Случчыны».
Triasacarus fedelei
Triasacarus fedelei — гэта вымерлы від кляшчоў сямейства Eriophyidae апісаны ў Карнійскім ярусе на паўночным усходзе Італіі. Ён жыў як паразіт дрэў сямейства Cheirolepidiaceae. Адзіны вядомы асобнік, які захаваўся ў бурштыне, дасягае 0.210 мм даўжынёй. Разам з Ampezzoa triassica і безназоўным двухкрылым, гэта самае старажытнае членістаногае, знойдзенае застылым у бурштыне.
Магчыма, што Triasacarus індукаваў утварэнне галаў на расліне-гаспадары.
Красовер-трэш
Красовер-трэш — музычны стыль, які з'яўляецца адной з формаў трэш-металу або хардкор-панка, якія аказалі ўплыў адзін на аднаго, альбо з'яўляецца іх сумессю. Красовер уяўляе сабой адзін з кірункаў панк-металу, куды ўваходзяць і іншыя вельмі падобныя стылі, як, напрыклад трэшкор, грайндкор і скейт-панк.
Тэрмін прыжыўся пасля выхаду ў 1987 годзе альбома «Crossover» гурта D.R.I. Аднак раннія кампазіцыі гэтага гурта выконваліся ў стылі трэшкор, што спараджае спрэчкі ў вызначэнні гэтага стылю. Гэтак жа дадае заблытанасці і тое, што красовер-трэш часта блытаюць з трэшкорам, які па сутнасці з'яўляецца хуткай формай хардкор-панка.
Адным з яркіх прадстаўнікоў гэтага стылю з'яўляецца гурт M.O.D. і яго дэбютны альбом «U.S.A. for M.O.D.» 1987 года, дзе стыль гульні адрозніваецца частай зменай рытму і тэмы, з даданнем элементаў трэш-металу.
Глушынцы
Глушы́нцы (, Глушинцы) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ў складзе Вертнікаўскага сельсавета.
Кобрынскі ваенна-гістарычны музей імя А. В. Суворава
Кобрынскі ваенна-гістарычны музей імя А.В.Суворава — музей у г. Кобрын (Беларусь), прысвечаны А.В. Суворава, якому некаторы час належаў горад.
Заснаваны ў 1946 годзе. Уключае дом-музей А.В. Суворава, а таксама экспазіцыю «Гісторыя Кобрыншчыны». З'яўляецца адным з найстарэйшых музеяў Брэсцкай вобласці. Каля музея размешчаны помнік Сувораву.
У цяперашні час у Кобрыне ідзе будаўніцтва праваслаўнага храма імя А.В.Суворава. Па плане гэты праект дасць магчымасць стварыць у спалучэнні з ужо існуючым музеем Суворава ваенна-патрыятычны комплекс.
Адрас музея: 225860, г. Кобрын, вул. Суворава, д. 16.
Аб’ектывізм (гнасеалогія)
Аб'ектыві́зм — кірунак у гнасеалогіі, у аснове якога ляжыць арыентацыя пазнавальнай дзейнасці на сацыяльна-палітычную «нейтральнасць», на устрыманне ад сацыяльна-крытычных ацэнак, суджэнняў аб яе каштоўнасцях і мэтах. Тым самым ён абмяжоўвае «разумнае мысленне», нярэдка маскіруючы гнасеалагічны суб'ектывізм. Аб'ектывізм адмаўляе самастойную ролю актыўных дзеянняў гістарычных суб'ектаў, трактуе іх як цалкам абумоўленыя фатальным ходам рэчаў, уплывам тэхніка-тэхналагічнага і навуковага фактараў. У найноўшай сваёй форме сцыентызму аб'ектывізм выражаецца ў тэндэнцыі звесці ўсю культуру да навукі, а праблемы чалавека і грамадства — да.
Гаруцішкі
Гару́цішкі (, Гарутишки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета. За 10 км ад Дзяржынска, 52 км ад Мінска, 12 км ад чыгуначнай станцыі Койданава.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Койданаўскага графства князёў Радзівілаў. Потым пэўны час належала роду Таргоня-Жыдовічаў герба «Любіч», даўніх прыхаджан і апекуноў койданаўскага калівінісцкага збору. У 1708 годзе возны менскі Браніслаў Багдан Таргоня-Жыдовіч пабудаваў у Гаруцішках уніяцкую Петрапаўлаўскую царкву, запісаўшы ёй 40 дзесяцін зямлі. У царкве знаходзіўся мясцовашанаваны абраз Багародзіцы ўніяцкага пісьма. У 1839 годзе царква пераведзена ў праваслаўе. У 1871 годзе на сродкі прыхаджан узведзены новы будынак царквы, які аднак захаваў традыцыйныя архітэктурныя рысы. У 1884 годзе адкрыта царкоўна-прыходская школа (12 вучняў — 11 хлопчыкаў, 1 дзяўчынка). У 1886 годзе ў Койданаўскай воласці Мінскага павета. У 1894 годзе Дэпартамент земляробства вылучыў у Гаруцішках зямлю В. В. Пашкевічу для арганізацыі гадавальніка лекавых раслін. У 1920-я ў будынку царкоўна-прыходскай школы дзейнічала пачатковая школа.
Шарлат (Паўночная Караліна)
Шарлат (Charlotte) — горад у ЗША. Самы буйны горад у штаце Паўночная Караліна, па колькасці насельніцтва Шарлат займае сямнаццатае месца сярод найбуйнейшых гарадоў ЗША. Горад размешчаны на мяжы з Паўднёвай Каралінай у акрузе Мекленбург, адміністрацыйным цэнтрам якога ён і з’яўляецца.
Шарлат, дзе знаходзіцца штаб-кватэра самага буйнога банка ЗША — Bank of America, з’яўляецца другой па значэнні банкаўскай і фінансавай пляцоўкай ЗША і дзякуючы сваёй геаграфічнай блізкасці да паўднёвай і цэнтральнай часткі Атлантычнага акіяна ў апошнія гады ператварыўся ў важны авіятранспартны вузел на шляху ў Еўропу.
У Шарлат знаходзіцца адно з падраздзяленняў Універсітэта Паўночнай Караліны.
Клімат
Шарлат, як і большая частка паўднёвага ўсходу ЗША, мае вільготны субтрапічны клімат (Cfa паводле класіфікацыі клімату Кёпена) з чатырма выражанымі сезонамі. Зімы ў горадзе кароткія і пераважна халаднаватыя, з сярэдняй тэмпературай студзеня 4,5 °C. У сярэднім каля 58 начэй у годзе тэмпература паветра падае да нулявой адзнакі або ніжэй яе і толькі два дні, калі дзённая тэмпература не перавышае 0 °C. Самы сухі месяц — красавік. Лета ў Шарлаце гарачае і вільготнае з сярэдняй тэмпературай ліпеня 25,8 °C. Дзённая тэмпература, якая перавышае 32 °C трымаецца ў сярэднім 40 дзён у годзе. Восень, галоўным чынам, больш сухая пара года, чым вясна.
Дэмаграфія
Паводле перапісу насельніцтва ЗША ў 2010 годзе, расавы склад горада Шарлат:
Сярэдні даход на хатнюю гаспадарку ў горадзе складае $48,670, а сярэдні даход на сям’ю $59,452.
Phalaropus
Phalaropus — род з трох відаў птушак малога і сярэдняга памеру з сямейства. Род уключае віды, якія жывуць у тундры на берагах вадаёмаў.
Характарыстыкі
Гэтыя птушкі характарызуюцца наступнымі асаблівасцямі:
Індзейскія войны
Індзейскія войны — серыя ўзброеных канфліктаў паміж карэнным насельніцтвам Паўночнай Амерыкі і Злучанымі Штатамі Амерыкі і Канадай. Таксама гэтым тэрмінам абазначаюць войны белых пасяленцаў з індзейцамі, якія папярэднічалі ўтварэнню ЗША і Канады.