cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхась Падгорны
3-ая рэдакцыя
Новая рэдакцыя спектакля вышла з некаторымі аўтарскімі папраўкамі 26 кастрычніка 1957 года на сцэне Беларускага дзяржаўнага тэатра оперы і балета ў Мінску. Дырыжор А. М. Брон, рэжысёр Л. Александроўская, мастак П. Масленікаў ., хормайстар М. Прысёлкаў, балетмайстар С. У. Дрэчын, Т. С. Узунава, Ю. У. Хіраска. Акцёры: Міхась — Нікольскі, Марыся — Т. І. Шымко, Змітрок Закрэўскі — Глазаў, Ганка — Л. І. Галушкіна, Анішчук — Л. Ф. Бражнік, Апочка — Удавічэнка, Ігнат Закрэўскі — У. Я. Лубяной, Марцін — М. Лазараў).
Музыкальная частка
У музыцы Цікоцкага выкарыстоўваюцца інтанацыі беларускай песні, але яе музычная мова звернута не ў мінулае, а ў сучаснасць. Самая вялікая ўдача оперы — партыя Марысі, якая дае ўдзячны матэрыял для артысткі (у выкананні Л. Александроўскай гэты вобраз атрымаў яркае ўвасабленне). Постаць Міхася апынулася некалькі дэкларатыўнай, рэзанерскай, шмат ярчэй выйшаў кулак Змітрок.
Сюжэт
У аснове сюжэту ляжыць жыццё беларускіх сялян у гады Першай сусветнай вайны і Кастрычніцкай рэвалюцыі. На гэтым фоне развіваецца няпростая гісторыя адносін двух закаханых: Міхася і Марысі.
Увеа (востраў, Новая Каледонія)
Уве́а (Ouvéa) — востраў у групе астравоў Луаятэ ў Новай Каледоніі. Плошча — 132,1 км². Насельніцтва — 3392 чал. (2009 г.).
Геаграфія
Увеа ўяўляе сабою вялікі падняты атол. Яго заходняя частка пагружаная ў ваду, а ўсходняя ўзвышаецца на 45 м над узроўнем мора. Даўжыня — каля 35 км. У некаторых месцах шырыня сушы складае ўсяго 40 м. Увеа знакаміты сваім доўгім белым пясчаным пляжам, які цягнецца на 25 км.
Клімат трапічны пасатны. Сярэдняя тэмпература жніўня — +16 — 24 °C, сярэдняя тэмпература лютага — +23 — 29 °C. Найбольш дажджлівы месяц — сакавік (260 мм ападкаў), сухі месяц — верасень (63 мм ападкаў). У сярэднім на Увеа бывае 5 — 8 сонечных гадзін у дзень.
Гісторыя
Карэннымі жыхарамі Увеа з’яўляецца меланезійскі народ іааі, які ў сучаснасці адносяць да канакаў Новай Каледоніі. Да прыходу еўрапейцаў тубыльцы падзяляліся на 21 ваенізаваную групу, на чале кожнай стаялі спадчынныя правадыры. Іааі мелі цесныя стасункі з іншымі меланезійскімі плямёнамі астравоў Луаятэ. Галоўнымі заняткамі былі земляробства і рыбалоўства.
У XVIII ст. на востраве таксама пасяліліся палінезійцы — выхадцы з астравоў Уоліс і Самоа. Яны і далі востраву яго сучасную назву.
У 1791 г. Увеа быў адкрыты французскімі мараплаўцамі. У 1856 г. тут з’явіліся брытанскія місіянеры, якія распаўсюджвалі сярод меланезійцаў пратэстантызм. У 1857 г. французскія місіянеры пачалі распаўсюджваць каталіцызм. Іх місія мела асаблівую падрымку сярод палінезійцаў.
Хаця Францыя заявіла аб далучэнні вострава да сваіх уладанняў яшчэ ў сярэдзіне XIX ст., асобная французская адміністрацыя была створана толькі ў 1961 г. Дзякуючы турыстам з Японіі мясцовая эканоміка атрымала імклівае развіццё. Аднак у 1988 г. прыхільнікі незалежнасці Новай Каледоніі захапілі некалькі турыстаў у палон. Канфлікт скончыўся сілавым уздзеяннем урада Францыі ў дачыненні да паўстанцаў.
Славутыя мясціны
Галоўным цэнтрам прыцягнення для наведвальнікаў Увеа з’яўляецца доўгі пясчаны пляж. Акрамя таго тут прапануецца наведаць:
Востраў звязаны з Новай Каледоніяй паветраным і марскім транспартам.
Зябенскі сельсавет
Зябе́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Зябень.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрыкаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. З 16 верасня 1959 года ў складзе Крычаўскага раёна. 8 ліпеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Пільнянскага сельсавета.
Кастэльмаўра
Кастэльмаўра (Castelmauro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leonardo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кшуманцань Піргуж
Кшуманцянь Піргуж (Kšumancäń Pirguž, Кшуманцянь Пиргуж; 19 лістапада 1940 года, вёска Ташто Кшуманця Большаганатаўскага раёна МАССР; сапраўднае імя — Рыгор Дзмітрыевіч Мусалёў) — дзеяч эрзянскага нацыянальнага руху, праваабаронца. Інязор эрзянскага народа (1999—2019).
Раннія гады
Самы малады з трох братоў. Бацька — удзельнік Другой сусветнай вайны, ваяваў пад Сталінградам, загінуў у 1943 годзе пад Харкавам. Маці — калгасніца.
У 1958 годзе скончыў Вялікаігнатаўскую сярэднюю школу, затым працаваў у ёй лабарантам. У 1959—1962 гадах праходзіў службу ў войскі СССР.
Грамадская дзейнасць
З канца 1980-х гадоў удзельнічае ў нацыянальным руху эрзян. Дваццаць гадоў узначальвае Фонд выратавання эрзянскай мовы, які ахоплівае сваёй працай многіх эрзян па ўсёй Расіі. Адзін са стваральнікаў, арганізатараў нацыянальнага свята «Эрзянь Келенчы» (Дзень эрзянскай мовы; з 1994 года), з’яўляецца яго пастаянным кіраўніком.
Кшуманцянь Піргуж аднавіў правядзенне рытуальна-абрадавага свята «Раськень Озкс» з 1999 года ў сяле Чукалы Вялікаігнатаўскага раёна Рэспублікі Мардовія на тым жа месцы, дзе яно праводзілася ў XVII стагоддзі. За 5 дзён да правядзення першага «Раськень Озкс», як арганізатар малення, быў арыштаваны расейскімі ўладамі. Міліцыя патрабавала ад Кшуманцяня Піргужа адмяніць правядзенне свята, аднак эрзянскі дзеяч адмовіўся ісці на супрацу.
Піргуж — стваральнік і кіраўнік рэспубліканскага штогадовага свята «Вялень озкс». Праводзіцца яно ў сяле Ташта Кшуманца з 1990 года ў другую суботу ліпеня.
З 1994 года ўдзельнічае ў выданні і распаўсюджванні газеты «Эрзянь Мастор».
Штомесяц ездзіць па раёнах Мардовіі для асветніцкай працы, распаўсюджвання эрзянскай літаратуры. Дэлегат ад эрзянскага народа на 6-м Сусветным кангрэсе фіна-вугорскіх народаў (2012 год).
У 2003 годзе прыняў удзел у святкаванні 60-й гадавіны стварэння Антыбальшавіцкага Блока Народаў у Кіеве і Роўна, дзе разгарнуў выставы мілітарнай эрзянскай літаратуры.
Аўтар шматлікіх рэзанансных артыкулаў і зваротаў да цэнтральных уладаў РФ на тэму прыгнёту карэнных народаў. Крытыкуе палітыку русіфікацыі эрзян.
За сваю праваабарончую дзейнасць неаднаразова падвяргаўся пераследам сілавымі структурамі. У мясцовым друку разгарнулася кампанія па дыскрэдытацыі актывіста.
Летам 2019 года публічна падтрымаў прадстаўніка эрзянскай дыяспары ва Украіне Сырэся Баляеня на пасаду Інязора. З-за сваёй пазіцыі адчуў ціск з боку Міністэрства культуры Рэспублікі Мардовія. Прадстаўнікі рэспубліканскіх уладаў патрабавалі ад Кшуманцяня Піргужа адрачэння падтрымкі Сырэся Баляеня, аднак так і не дабіліся гэтага. Удзельнічаў у цырымоніі інаўгурацыі новаабранага Інязора Сырэся Баляеня, якая адбылася 12 верасня 2019 года ў кіеўскім Доме прафсаюзаў. Падчас цырымоніі ўрачыста перадаў эрзянскі калар (знак улады інязора) свайму пераемніку.
Узнагароды
Мусалёву было прысвоена званне Ганаровага грамадзяніна Рэспублікі Мардовія і Расіі.
У лютым 2014 года Піргуж узнагароджаны прэзідэнтам Эстоніі Таомасам Ільвесам Ордэнам Зямлі Марыі 5-й ступені (№ 1108).
Зубны камень
Зубны камень — мінералізаваныя адклады на паверхні зубоў з арганічнай асновы і солей (пераважна фосфарнакіслага кальцыю). Найчасцей бывае на шыйках зубоў, можа пакрываць значную частку каронкі і кораня; адкладваецца і на зубных пратэзах. Колер зубнога каменю ад светла-жоўтага да чорнага ў залежнасці ад ежы і курэння. Афарбоўка бывае і пры распадзе форменных элекментаў крыві ў шчыліне дзясны. Шчыліна паступова павялічваецца; утвараецца кішэня дзясны. Зубны камень — адзін з фактараў развіцця хвароб парадонту.
Цік (тканіна)
Цік (tijk, tick) — шчыльная тканіна саржавага, палатнянага або атласнага перапляцення нітак з шырокімі падоўжнымі каляровымі палосамі (стракатканымі або друкаванымі). Выпрацоўваецца з ільняной або баваўнянай пражы. Выкарыстоўваецца для матрацаў, мэблевых чахлоў, заслонаў і т. п. Лёгкі цік выкарыстоўваюць для вырабу спартыўнага адзення, больш цяжкі — у гарсэтах, рабочай вопратцы і ўніформе, у тым ліку ваеннай.
Уласцівасці матэрыялу:
Тканіна цік таксама выкарыстоўваецца для пёравых падушак і коўдраў. Паколькі за кошт насычэння яна не прапускае праз сябе пяро, але ў той жа час «дыхае», дзякуючы гэтаму пяро і пух ветрацца.
Матэрыял мае глянцавы знешні выгляд і пры трэнні трохі шамаціць.
Чарлз Грылі Абат
Чарлз Грылі Абат (Charles Greeley Abbot,  — ) — амерыканскі астраном, спецыяліст па фізіцы Сонца і па вывучэнні і выкарыстанні сонечнай энергіі. Член Нацыянальнай АН у Вашынгтоне.
Біяграфія
Даследаваў інфрачырвоную частку сонечнага спектру. Рабіў вызначэнні сонечнай пастаяннай, даследаваў размеркаванне энергіі ў спектры Сонца і зорак сканструяванымі ім спектрабаламетрам і радыёметрам. У 1895 г. скончыў Масачусецкі тэхналагічны інстытут. У 1907—1944 дырэктар Смітсанаўскай астрафізічнай абсерваторыі; а ў 1928—1944 — сакратар Смітсанаўскага інстытута.
Чыгуначны мост цераз Енісей (Краснаярск)
Чыгуначны мост цераз раку Енісей размешчаны ў Краснаярску.
Гісторыя
Мост быў збудаваны расійскімі рабочымі і тэхнікамі пад кіраўніцтвам інжынера Яўгена Карлавіча Кнорэ па праекце прафесара Імператарскага Маскоўскага Тэхнічнага Вучылішча Лаўра Праскуракова. Будаўніцтва распачата ў 1895 годзе. 30 жніўня 1896 года адбылася закладка моста. На набажэнстве пры закладцы прысутнічалі: енісейскі губернатар П. М. Прэйн, Я. К. Кнорэ, чыгуначнае начальства і натоўп гараджан. Набажэнства было здзейснена епіскапам Енісейскім і Краснаярскім Акакіем. У падмурак ніжняй часткі берагавой апоры быў закладзены камень з крыжам, на гэты камень быў пакладзены манускрыпт, на якім пазначаны час закладкі, прозвішчы будаўнікоў і ганаровых гасцей. На камень падчас служэння высыпалі залатыя і сярэбраныя манеты, і ўжо затым першы камень быў закрыты іншым на цэментным растворы.
Асаблівасцямі Енісейскага моста сталі самая вялікая даўжыня моста (907 метраў) і самы вялікі пралёт фермаў (144,5 метраў) сярод усіх пабудаваных да таго часу ў Расіі падобных збудаванняў, палегчаныя канструкцыі саміх фермаў, вымарозка шахт пад кесоны, выкарыстанне драўніны для кесонаў, зніжэнне ў іх ціску і самы высокі кошт будаўніцтва — 3 млн рублёў.
Будаўніцтва было завершана 28 сакавіка 1899 года. 27 сакавіка адбыліся выпрабаванні моста. Спачатку на яго загналі два цягнікі, кожны з чатырох паравозаў і шасці вагонаў, нагружаных рэйкамі. Затым па мосце з хуткасцю 70 км/г прайшлі два паравозы з 23 платформамі з рэйкамі. У 1900 годзе на Сусветнай выстаўцы ў Парыжы была прадстаўлена мадэль Краснаярскага моста, якая была ганаравана Гран-пры і залатога медалю — «За архітэктурную дасканаласць і цудоўнае тэхнічнае выкананне». Спецыяльнае журы ўзначальваў знакаміты інжынер Гюстаў Эйфель. Распаўсюджанай памылкай з'яўляецца ўяўленне аб тым, што краснаярскі мост падзяліў Гран-пры з Эйфелевай вежай. Аднак Эйфелева вежа была пабудавана ў 1889 г. і атрымала залаты медаль менавіта ў гэты год, а краснаярскі мост — праз 11 гадоў.
Мост згадваецца і ў кнізе «Атлас цудаў свету. Выдатныя архітэктурныя збудаванні і помнікі ўсіх часоў і народаў», выдадзеным у 1991 годзе ў ЗША, — у раздзеле «Расія», нароўні з Крамлём і Петрадварцом.
У 1930-я гады, калі для павышэння прапускной здольнасці Транссібірскай магістралі ўкладвалі другі пуць, побач з гэтым мостам быў узведзены яшчэ адзін, канструкцыйна падобны. У 90-я гады пачалося будаўніцтва трэцяга моста, побач з існуючымі. Меркавалася, што пасля ўводу яго ў эксплуатацыю першы, дарэвалюцыйны, будзе дэмантаваны. Нягледзячы на пратэсты абаронцаў помнікаў гісторыі і культуры, у 2002 годзе пачалася разборка моста.
Здадзены на металалом 7 жніўня 2007 года.
Браў удзел у конкурсе на сайце «Сем цудаў Расіі».
Зэльвенская кафля
Зэльвенская кафля — вырабы мясцовых цаннікаў 17-18 стагоддзяў з вёсак Навасёлкі і Росцевічы Зэльвенскага раёна. Выраблялі тэракотавыя сценавыя, паясныя і вуглавыя кафлі, якія аздаблялі манаграмамі, выявамі гурбаў мясцовай шляхты, раслінным арнаментам. З 2-й паловы 17 стагоддзя пашыраны зялёныя паліваныя кафлі з такім самым аздабленнем.
Ячменеваласнец
Адзіны вядомы від, родам з Еўропы (ад Швецыі і Ірландыі да Іспаніі, Італіі і Расіі), таксама сустракаецца ў Паўночнай Афрыцы (Алжыр і Марока) і Паўднёва-Заходняй Азіі (Турцыя і Каўказ).
Высоке (гміна)
Высо́ке (Wysokie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любэльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Высоке. Плошча гміны складае 114,18 км². Станам на 2004 год у гміне Высоке пражывалі 5216 чалавек, шчыльнасць — 45,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Леў Антонавіч Дубовік
Леў Антонавіч Дубовік (, г. Драгічын, Брэсцкая вобласць, БССР — ) — дзяржаўны дзеяч Беларусі, спецыяліст у галіне энергетыкі, заслужаны энергетык Беларусі.
Біяграфія
У 1962 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, атрымаў прафесію інжынера-электрыка. Працаваў на інжынерных і кіруючых пасадах ва ўпраўленнях энергетыкі Магілёўскай і Брэсцкай абласцей.
З 1987 года ў Белгалоўэнерга, з 1989 года — намеснік начальніка. З 1993 года — намеснік Міністра энергетыкі Рэспублікі Беларусь, старшыня Камітэта па энергазберажэнні і энергетычным наглядзе пры Савеце Міністраў Беларусі. Ініцыятар і стваральнік энергазберажэння як кірунку ў эканоміцы Рэспублікі Беларусь.
З 1995 года — намеснік міністра паліва і энергетыкі Беларусі, старшыня Камітэта па энергазберажэнні і энергетычным наглядзе Міністэрства паліва і энергетыкі Беларусі. У 1997—2001 гадах — старшыня Дзяржаўнага камітэта па энергазберажэнні і энергетычным наглядзе Беларусі.
З 2001 года — старшыня Камітэта па энергаэфектыўнасці пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. У сакавіку 2002 года быў абраны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь ад Брэсцкай вобласці (за яго падалі галасы 88,1 % ад прыняўшых у галасаванні дэпутатаў). Член Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі па рэгіянальнай палітыцы.
З 2006 года — намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі — дырэктар Дэпартамента па энергаэфектыўнасці Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі Рэспублікі Беларусь. Заслужаны энергетык Беларусі (2006). З 2011 года — член Экспертнага савета па праектах дзяржаўных праграм (секцыя па энергетыцы і энергаэфектыўнасці).
Венецыянскі кінафестываль 1991
48-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 3 па 14 верасня 1991 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Мікіты Міхалкова.
Зянкоўка
Зянкоўка — шматлязовы рэжучы інструмент для атрымання канічных або цыліндрычных паглябленняў вакол адтулін, зняцця фасак цэнтравых адтулін. Адпрацоўка зянкоўкай (зенкаванне) робіцца на свідравальных станках аб спецыяльных цэнтровачных станках (часам з дапамогай дрыля або ўручную).
Верацеі 2
Вераце́і 2 (, Веретеи 2) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Лужкоўскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Залескага сельсавета Глыбоцкага раёна , да 12 верасня 1966 года знаходзілася ў складзе Шаркаўшчынскага раёна.
IC 2647
IC 2647 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прапойскі сельсавет
Прапо́йскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Прапойскага раёна Магілёўскай акругі. Цэнтр — мястэчка Прапойск.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Прапойскага раёна Магілёўскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Прапойскага местачковага Савета.
Аляксей Іосіфавіч Пушкароў
Аляксей Іосіфавіч Пушкароў (?-?) - беларускі ветэрынар і арганізатар ветэрынарнай службы.
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі ветэрынарны інстытут. На дзяржаўнай службе складаўся з 18 сакавіка 1881 года.
26 верасня 1897 года прызначаны губернскім ветэрынарным інспектарам пры ветэрынарнай частцы віцебскага губернскага праўлення. Займаў гэту пасаду прынамсі да 1909 года.
Адрасы
У Віцебску жыў па адрасе Нова-Пятроўская вуліца, дом Ховес
Дадатковыя звесткі
А. Пушкароў быў хросным бацькам Лідзіі Сяргееўны Вінаградскай, пасля пострыгу манахіні Серафімы, справу якой разглядае камісія па кананізацыі святых.
Кастрапін’яна
Кастрапін'яна (Castropignano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 1079 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 86010. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Юрый Ігаравіч Цецярэнка
Клубная кар’ера
Выхаванец луцкіх ДЮСШ-2 «Украіна» і «Валыні». З 2013 года пачаў прыцягвацца да юнацкага, а з 2014 года і да моладзевага складаў «Валыні». 13 жніўня 2016 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы супраць крапыўныцкай «Зоркі» (1:0). Па выніках сезона 2016/17 «Валынь» страціла месца ў Прэм’ер-лізе, аднак паўабаронца застаўся ў луцкім клубе ў Першай лізе. У канцы 2017 года пакінуў каманду. У жніўні 2018 года стаў іграком літоўскага клуба «Атлантас», дзе гуляў да канца сезона 2018.
У верасні 2020 года пакінуў «Слуцк» і неўзабаве вярнуўся ў «Валынь». У сакавіку 2021 года далучыўся да сімферопальскай «Таўрыі», дзе гуляў да канца сезона 2020/21.
З верасня 2021 года пачаў выступаць на аматарскім узроўні ў чэмпіянаце Валынскай вобласці за луцкі «Ватранс».
Строй (значэнні)
Строй — шматзначны тэрмін.
Белорусский комиссионер
«Белорусский комиссионер» — штотыднёвая прыватная газета даведачна-інфармацыйнага характару. Выдавалася з 1 мая 1899 да 28 кастрычніка 1900 года ў Мсціславе на рускай мове баронам П. фон Пільхау.
Друкавала шматлікія аб’явы аб продажы земляробчых прылад, насеннага матэрыялу, пошуках працы рознымі асобамі, паведамляла пра рыначныя цэны на прадукты, змяшчала інфармацыю пра гасцініцы, фотамайстэрні, стан дарог і інш. Узнімала эканамічныя пытанні, ухваліла праект правядзення праз Мсціслаў чыгункі, станоўча ацэньвала дзейнасць мясцовага дабрачыннага таварыства. Закранала праблемы класавай няроўнасці, прыводзіла асобныя факты барацьбы сялян за зямлю. Асвятляла культурнае жыццё Мсціслава, пісала пра ўрачыстасці ў гонар I. А. Крылова (1894), святкаванне 100-гадовага юбілею А. С. Пушкіна (1899), пра спектаклі аматарскага тэатральнага гуртка (складаўся з салдат і унтэр-афіцэраў мясцовай вайсковай каманды), правядзенне народных свят. Ставіла пытанне аб адкрыцці ў горадзе сярэдняй навучальнай установы. Змяшчала матэрыялы пра мінулае Магілёва, Мсціслава, пра адкрыццё помніка ў Полацку ў гонар перамогі ў вайне 1812 года, друкавала пераказ асобных палажэнняў з прац Я. Ф. Карскага.
Выйшла 78 нумароў. Выданне газеты спынена з-за матэрыяльных цяжкасцей.
Строй (ваенная справа)
Строй — вызначанае статутам размяшчэнне ваеннаслужачых, вайсковых падраздзяленнеў і часцей для іх сумесных дзеянняў у пешым парадку і на машынах.
Антоні Міхал Пац
Антоні Міхал Пац (? — люты ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Строй (ваенная справа)
Строй забяспечвае хуткае перамяшчэнне войскаў і кіраванне імі. У строі выдзяляюць фронт, тыльны бок, флангі, шырыню і глыбіню. Аснову строю складаюць шарэнгі і лініі машын. Ваеннаслужачыя, падраздзяленні, часці, машыны размяшчаюцца на ўстаноўленых дыстанцыях і інтэрвалах.
Антоні Міхал Пац
Біяграфія
Паходзіў з магнацкага роду Пацаў герба «Газдава». Нарадзіўся ў сям’і Крыштофа Канстанціна Паца і Марыяны са Стадніцкіх.
Пісар вялікі літоўскі з 1750 года, пасол на соймы з 1740 года. Служыў у войску ВКЛ, палкоўнік, рэгіментар (камандзір) дывізіі з 1760 года.
Строй (ваенная справа)
Строі падзяляюцца на аднашарэнгавыя і двухшарэнгавыя, паходныя, разгорнутыя, самкнутыя і разамкнутыя, калоны, лініі машын. Строй караблёў: кільватар, пеленг і інш. Строй самалётаў: калона, ромб, змейка і інш.
Антоні Міхал Пац
Біяграфія
Прыхільнік вялікага гетмана літоўскага М. К. Радзівіла, у 1763 годзе перайшоў на бок групоўкі князёў Чартарыйскіх, прыхільнік кандыдатуры Станіслава Аўгуста Панятоўскага, які і быў выбраны каралём у 1764 годзе; у 1767 годзе зноў перайшоў у лагер Радзівілаў.
Валодаў мястэчкам Езна (Троцкі павет), дзе збудаваў шыкоўны палац, маёнткамі Галоўчын, Княжыцы, Рафалаў у Аршанскім павеце, Канюхі ў Ваўкавыскім павеце.
Сям’я
14 лютага 1744 года ажаніўся з Тэрэзай Барбарай з Радзівілаў (1714—1780), дачкой ваяводы навагрудскага Мікалая Фаўсціна Радзівіла (1688—1746) і Барбары з Завішаў (1690—1762). Дзеці:
Humulus scandens
Humulus scandens — травяністая расліна з роду сямейства.
Батанічная апісанне
Расліна родам з Японіі і Кітая, у Расіі сустракаецца на Далёкім Усходзе, Сахаліне і востраве Кунашыр. Аднагадовая расліна з глыбока 5-7-рассечанымі лісцем і без лупулінавых залозак, не ўтварае шышкападобных суквеццяў, таму разводзіцца толькі ў дэкаратыўных мэтах.
IC 2648
IC 2648 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Eclipse (яхта)
Eclipse («Зацьменне») — маторная яхта, спраектаваная у КБ Хермідаса Атабейкі, дызайн — Terence Disdale Design Ltd (Лондан). Пабудаваная на верфі Blohm Voss (Гамбург, праект № 978).
Судна спушчана на ваду ў Гамбургу 12 чэрвеня 2009.
На момант спуску яхта з’яўлялася самым вялікім прыватным маторным суднам ў свеце.
Заволінка
Заво́лінка — рака ў Дубровенскім і Аршанскім раёнах Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Выдрыца (басейн Дняпра). Даўжыня 9,5 км. Пачынаецца за 1,6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Шабаны Дубровенскага раёна, вусце за 2 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Арэхаўск. Рэчышча на працягу 9 км ад вусця каналізаванае.
Дэніэл Рэдкліф
Дэніэл Джэйкаб Рэдкліф (Daniel Jacob Radcliffe; 23 ліпеня 1989,, Вялікабрытанія) — брытанскі акцёр тэатра і кіно.
Яго кар’ера пачалася з тэлесерыяла «Дэвід Каперфільд». Аднак больш за ўсё ён вядомы, як выканаўца ролі Гары Потэра ў аднайменных фільмах, знятых паводле твораў пісьменніцы Джаан Роўлінг.
Намінацыі
2006 2002
Спасылкі
Інтэрв'ю:
Жылы дом Мікалая Паніна
Жылы дом Мікалая Паніна — будынак у Растове-на-Доне, пабудаваны ў 1910 годзе ў стылі мадэрн.
Знаходзіцца па адрасе: Ульянаўская вуліца, дом 39.
Гісторыя
Будынак быў пабудавана па праекце архітэктара Я. М. Гуліна на сродкі купца М. А. Паніна. Складае адзіны архітэктурны комплекс з стараверскім Пакроўскім саборам, які стаіць побач. У доме Паніна месцілася стараверская багадзельня (па іншых дадзеных — дом кліру ). Мікалай Панін з'яўляўся старастам абшчыны старавераў беглапапоўцаў (цяпер Руская дрэўлеправаслаўная царква), і пасля сваёй смерці ён адпісваў свой дом храму. У 1920-я гады будынак быў нацыяналізаваны. Пастановай Кіраўніка Адміністрацыі Растоўскай вобласці № 411 ад 9 кастрычніка 1998 года жылы дом Мікалая Паніна быў узятая пад дзяржаўную ахову як аб'ект культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Жылы дом Паніна знаходзіцца на Ульянаўскай вуліцы насупраць апсіды стараверскага Пакроўскага сабора. Двухпавярховы будынак мае прамавугольную канфігурацыю ў плане. Парадны фасад акцэнтаваны крайнімі раскрапоўкамі з атыкамі. Паўднёва-ўсходні вугал будынка каранаваны купалам са спічаком. Архітэктурна-мастацкае аблічча пабудовы фармуюць тынкавальны дэкор. Лапаткі, якія знаходзяцца па ўсёй вышыні будынкі, ажыццяўляюць вертыкальнае дзяленне фасада. Вокны першага паверха прамавугольныя, а на другім — маюць паўцыркульныя завяршэнні. Аконныя проймы дэкараваны геаметрычнымі ўстаўкамі. На другім паверсе падвоканныя нішы руставаны, а нішы над вокнамі маюць профіль складанай канфігурацыі. Парадны ўваход з двухстворкавымі дзвярамі знаходзіцца ў правай частцы фасада.
Чамдоская аперацыя
Чамдоская аперацыя (昌都 战役) — аперацыя НВАК у кастрычніку 1950 года па разгрому тыбецкай арміі ва ўсходнім Тыбеце і стварэнню ўмоў для «мірнага вызвалення Тыбету».
Гімн Аўстрыі
Land der Berge, Land am Ströme (па-беларуску: «Край гор, край рэк») — з 22 кастрычніка 1946 года федэральны гімн Аўстрыі.
Чамдоская аперацыя
Перадгісторыя
У 1911 годзе, падчас Сінхайскай рэвалюцыі, большасць тэрыторый, падначаленых цынскай імперыі, абвясцілі сваю незалежнасць. Калі ў 1928 годзе партыя Гаміньдан устанавіла кантроль над большай часткай тэрыторыі былой імперыі Цын, гэты кантроль быў хутчэй фармальным: Чан Кайшы больш-менш упэўнена кантраляваў толькі Нанкін і прылеглыя правінцыі. Тым не менш, гаміньданаўскі ўрад заўсёды настойвала на кітайскім суверэнітэце над усімі тэрыторыямі, якія ўваходзілі ў склад Цынскай імперыі або залежнымі ад яе (уключаючы Тыбет, Манголію і Туву).
Гімн Аўстрыі
Музыка гімна ўзятая з апошняга твора Вольфганга Амадэя Моцарта, «Масонскай кантаты» (Freimaurerkantate), скончанага ім за 19 дзён да смерці, 5 снежня 1791 года. У сучасным музыказнаўстве лічыцца, аднак, што менавіта гэтая мелодыя напісаная не Моцартам, а яго таварышам па масонскай ложы Іяганам Хольцэрам. Для сучаснага аркестравага складу мелодыя канца XVIII стагоддзя была аранжыравана Максам Шэнхерам. Словы гімна былі напісаныя Паўлай фон Прэрадовіч і заьверджаныя на конкурснай аснове ў 1947 г.
Чамдоская аперацыя
Перадгісторыя
У 1949 годзе Камуністычная партыя Кітая перамагла ў грамадзянскай вайне, выцісніўшы рэшткі гаміньданаўскіх сіл на востраў Тайвань. 2 верасня 1949 года было абвешчана аб тым, што кітайская Народна-вызваленчая армія мае намер вызваліць Тыбет. 1 кастрычніка 1949 г. у Пекіне была абвешчана Кітайская народная рэспубліка. Малалетні Панчэн-Лама X адправіў Мао Цзэдуну тэлеграму падтрымкі і заклікаў як мага хутчэй «вызваліць» Тыбет.
23 лістапада 1949 года Мао Цзэдун звярнуўся да маршала Пэн Дэхуая адносна плана ўступлення арміі КПК у Тыбет з паўночнага захаду, але гэты план быў аспрэчаны па тэхнічных прычынах. Быў прыняты план ўварвання з паўднёвага ўсходу і паўднёвага захаду. У студзені 1950 года ЦК КПК і яго Ваенная Рада накіравалі дырэктыву Паўднёва-заходняму бюро ЦК КПК аб пачатку паходу на Тыбет. 18 сакавіка 1950 года войска 18-га корпуса накіравалася з Сычуані ў Кам і заняло Дарцэда (Кандзін), 28 траўня перадавыя часткі 30-тысячнай арміі дасягнулі Гардзе. Далейшае прасоўванне ішло вельмі павольна: даводзілася будаваць дарогі і базы. Спроба Кітайскага ўрада ўступіць у перамовы з рэгентам Тактра і Кашагам была безвыніковай. 29 ліпеня пекінскае радыё перадало словы генерала Лю Бачэна, што галоўная мэта Паўднёва-заходняй ваенна-адміністрацыйнай камісіі — «вызваліць Тыбет» і НВАК «павінна атакаваць». Да канца лета засяроджванне кітайскіх войскаў у асноўным завяршылася.
Гімн Аўстрыі
Тэкст
Land der Berge, Land am Ströme,
Чэрчэмаджорэ
Чэрчэмаджорэ (Cercemaggiore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 4274 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 76 чал./км². Займае плошчу 56 км². Паштовы індэкс — 86012. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vincenzo.
Гімн Аўстрыі
Тэкст
Land der Äcker, Land der Dome,
Land der Hämmer, zukunftsreich!
Чэрчэмаджорэ
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гімн Аўстрыі
Тэкст
Heimat bist du großer Söhne,
Volk, begnadet für das Schöne,
Heiß umfehdet, wild umstritten
liegst dem Erdteil du inmitten,
einem starken Herzen gleich.
Hast seit frühen Ahnentagen
hoher Sendung Last getragen,
Mutig in die neuen Zeiten,
frei und gläubig sieh uns schreiten,
arbeitsfroh und hoffnungsreich.
Einig laß in Brüderchören,
Vaterland, dir Treue schwören,
Пераклад
Край гор, край рэк
Край гор, край рэк,
Край молатаў, будучыняй багатая
Высоке Мазавецке (гміна)
Высо́ке Мазаве́цке (Wysokie Mazowieckie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Высокамазавецкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Высоке Мазавецке. Плошча гміны складае 166,48 км². Станам на 2010 год у гміне Высоке Мазавецке пражывалі 5183 чалавекі, шчыльнасць — 31 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 54 салецтвы.
Гімн Аўстрыі
Пераклад
Айчына сыноў вялікіх.
Высоке Мазавецке (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 54 населеныя пункты.
Гімн Аўстрыі
Пераклад
Аб шмат апяваемая Аўстрыя. (2 разы)
Апаленая варожасцю дзікіх спрэчак
Ты цэнтр земляў сведка бітваў крывавых,
Нясеш ад ранніх дзён адважных продкаў
Неацэнны груз высокіх іх пасланняў
Аб шмат раз апяваемая Аўстрыя. (2 разы)
Мы з мужнасцю ў будучыя гады,
Глядзі, вольна, з вераю крочым,
Багацце, цешачыся працы, сустракаем.
Дазволь адзіным хорам сёстрам, братам,
Аб шматлікіх і мая любоў, маці Аўстрыя. (2 разы)
Кніга Бобы Фета
«Кніга Бобы Фета» (The Book of Boba Fett) — амерыканскі фантастычны інтэрнэт-тэлесерыял, створаны для патокавага сэрвіса «». Серыял з’яўляецца часткай франшызы «Зорныя войны» і спін-офам серыяла «Мандалорац». Серыял апавядае пра прыгоды і, якія намагаюцца зрабіць сабе імя ў крымінальным свеце галактыкі, захапіўшы тэрыторыю, якая калісь належыла. Падзеі серыяла разгортваюцца паралельна з іншым спін-офам «Мандалорца» — серыялам «».
Ролю Бобы Фета выканаў акцёр, які ў 2002 годзе сыграў Джанга Фета, «бацьку» Бобы, у фільме «Зорныя войны. Эпізод II: Атака клонаў», а пазней, у 2021 годзе, увасобіў на экране самаго Бобу Фета ў другім сезоне серыяла «Мандалорац». Актрыса, якая сыграла ў «Мандалорцы» наёмніцу , таксама вярнулася да сваёй ролі.
Першапачаткова гісторыю Бобы Фета планавалася раскрыць у асобным фільме па «Зорных войнах», аднак пасля касавага правалу фільма «Хан Сола. Зорныя войны: Гісторыі» і поспеху «Мандалорца» кампанія «» пачала аддаваць перавагу інтэрнэт-серыялам. Аб патэнцыйным спін-офе «Мандалорца» ўпершыню было абвешчана ў лістападзе 2020 года. «Кніга Бобы Фета» была афіцыйна анансаваная ў снежні 2020 года.
Прэм’ера серыяла адбылася 29 снежня 2021 года. Серыял складаецца з сямі эпізодаў і будзе выходзіць штотыдзень да 9 лютага 2022 года.
Міхал Пац (1754—1800)
Міхал Пац ( — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з магнацкага роду Пацаў герба «Газдава». Нарадзіўся ў сям’і Антонія Міхала Паца і Тэрэзы Барбары з Радзівілаў.
Генерал-маёр войска ВКЛ, стараста ковенскі і барцянскі.
The Rasmus
«The Rasmus» — фінскі рок-гурт, сфармаваны ў 1994 годзе ў горадзе Хельсінкі, калі ўдзельнікі гурта яшчэ вучыліся ў школе. Заснаваны быў, , і Ярна Лахці. Лахці быў у гурце да 1995 года, пасля сыходу яго замяніў Яне Хейсканен. Хейсканен сышоў з гурта ў 1999 годзе, і неўзабаве яго замяніў. Было прададзена альбомаў па ўсім свеце, з якіх, каля  на тэрыторыі Фінляндыі. Яны атрымалі мноства ўзнагарод як фінскіх, так і міжнародных. Гурт найбольш вядомы сваім хітом 2003 года, песняй «».
Вышкі (гміна)
Вы́шкі (Wyszki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бельскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вышках. Плошча гміны складае 206,5 км². Станам на 2004 год у гміне Вышкі пражывалі 5062 чалавекі, шчыльнасць — 24,5 чал./км².
Ян Рустэм
Біяграфія
Па розных версіях Рустэм быў армянскага, грэчаскага або турэцкага паходжання.
Нарадзіўся ў Канстанцінопалі. Дзесяцігадовым сіратой прывезены ў 1774 годзе князем Адамам Казімірам Чартарыйскім у Варшаву. На яго сродкі выхоўваўся і вучыўся выяўленчаму мастацтву спачатку ў Варшаве ў Яна Пятра Норбліна. У 1788—1790 гадах дапоўніў адукацыю ў Германіі, па вяртанні надалей вучыўся ў Норбліна, а таксама ў каралеўскага мастака Марчэла Бачарэлі. Надалей працаваў партрэтыстам і вучыў мастацтву сярод літоўскай шляхты. Так, у 1790 годзе працаваў мастаком у тэатры Міхала Казіміра Агінскага ў Слоніме, дзе праектаваў дэкарацыі. У 1793-1798 гадах жыў у маёнтку Станіслава Солтана і Францішкі Тэафіліі з Радзівілаў Солтан у Дзятлаве. У 1795-1796 гадах у Дзятлаве мастак ажаніўся з Ганнай з Кунертаў, там сама нарадзілася іх дачка Ганна-Францішка-Фларыяна.
З 1798 года пры кафедры жывапісу выкладаў у Галоўнай віленскай школе, у 1803 годзе ператворанай у Імператарскі Віленскі ўніверсітэт, спачатку ў якасці ад’юнкта на кафедры жывапісу пры прафесары Францішку Смуглевічы. У 1800 годзе атрымаў ступень магістра вольных мастацтваў і званне акадэміка. Пасля смерці Смуглевіча ў 1807 годзе Рустэм стаў прафесарам і загадваў Віленскай мастацкай школай пры ўніверсітэце. Разам з графікам Джозэфам Саўндэрсам, рэфармаваў сістэму навучання, была ўведзена трохступенная школа рысунку, толькі пасля сканчэння якой наступаў выбар спецыялізацыі — жывапіс, гравюра ці скульптура. Сам выкладаў рысунак, а пазеней таксама жывапіс — ад 1811 года як надзвычайны прафесар, а з 1821 года як звычайны прафесар. З 1818 года, пасля ад’езду Саўндэрса, самастойна кіраваў усёй школай. Упершыню ўвёў у навучальны працэс працу з натуры.
Адам Шэмеш пакінуў наступныя ўспаміны пра навучальны працэс пад кіраўніцтвам Рустэма:"У гэты разнастайным натоўпе лёгка было распазнаць прафесара Рустэма, па яго выразнаму твару і галаве, пакрытай фескай. Ён з цяжкасцю праціскваўся паміж шчыльна застаўленымі сталамі і мальбертамі вучняў, упаўголас папраўляў іх працы. А ў залі панавала поўная цішыня, хоць там ніколі не было надзіральнікаў. Дастаткова было прысутнасці любімага і шанаванага прафесара."Таксама ў 1803-07 гадах навучаў рысунку ў Віленскай гімназіі. Быў педагогам з паклікання, любіў сваіх вучняў і дбаў пра іх, здабываў стыпендыі і фінансавую дапамогу для бедных студэнтаў.
З 1810 года супрацоўнічаў з віленскім тэатрам, праектаваў дэкарацыі і касцюмы, удзельнічаў у падрыхтоўцы аматарскіх спектакляў.
У 1820 годзе арганізаваў першую ў Літве выстаўку выяўленчага мастацтва, на якой былі прадстаўлены работы яго вучняў.
Хоць у 1826 годзе выйшаў на пенсію, але выкладаў і надалей, ажно да закрыцця ўніверсітэта ў 1831 годзе.
У 1830 г. атрымаў ордэн святой Ганны 2-й ступені.
Яшчэ ў маладосці, падчас побыту ў Германіі, быў прыняты ў масоны, быў актыўным масонам, сябрам ложаў «Руплівы літвін» і «Добры пастар».
Сям’я
Другой жонкай у 1826 годзе стала Ганна з Пучынскіх (1789—1868), удава Яна Зайдлера, уладальніка аптэкі «Пад лебедзем». Захаваліся прынамсі два яе партрэты пэндзлю Я. Рустэма. Адзін захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве, а другі — у.
Выкладчыцкая дзейнасць
Вучнямі Я. Рустэма былі між іншых: Юзаф Аляшкевіч, Валянцін Ваньковіч, Ян Дамель, Напалеон Орда, Канут Русецкі, Ян Тысевіч, Іван Хруцкі, Вікенці Дмахоўскі, Ціт Бычкоўскі, Казімір Бахматовіч, Адам Шэмеш, Тарас Шаўчэнка, Юзаф Азямблоўскі, Палікарп Ётэйка. Да найбольш адораных вучняў Рустэма адносяць Канута Русецкага.
Творчасць
Рустэм быў перад усім партрэтыстам. У сваіх творах спалучаў прынцыпы класіцызму з пэўным сентыменталізмам і раннерамантычнымі тэндэнцыямі. Стварыў партрэты мяшчанства, віленскай інтэлігенцыі, прафесараў і студэнтаў універсітэта. Часцей за ўсё рабіў пагрудныя партрэты, асноўную ўвагу засяроджваў на глыбокай характарыстыцы асоб і выразе іх твараў.
Абдул-Малік ібн Мерван
Абдул-Малік ібн Мерван (646-кастрычнік ) — 5-ы халіф з дынастыі Амеядаў.
Абд ал-Малік быў шырока адукаваным чалавекам. Ён атрымаў у спадчыну трон ў 685 годзе пасля смерці бацькі Марвана I. Новы халіф накіраваў войскі пад камандаваннем эміра Аль-Хаджадж ібн Юсуф ас-Сакафі на аднаўленне валадарства Амеядаў на ўсёй тэрыторыі ісламскага халіфата, страчанай ў 683 годзе пасля смерці Язіда I. Аль-Хаджадж заваяваў кіраўніка Басры і накіраваўся ў Хіджаз. У Мецы ён разграміў і забіў Ібн аз-Зубейра і перамог у Іраку яго прыхільнікаў, у Дамаску — ал-Ашдака. У 697 годзе было задушана выступленне харыджытаў. Дзяржаўнае адзінства халіфата было адноўлена. Акрамя таго быў заваяваны шэраг новых зямель, асабліва ў Сярэдняй Азіі і Паўночнай Афрыцы.
Гарадзец (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
Даныя раскопак дазваляюць сцвярджаць, што ў VІІІ—ІХ стст. на беразе р. Мнюта знаходзілася ўмацаванае паселішча полацкіх крывічоў, росквіт якога прыпадае на Х — першую палову ХІ стст. Доказаў існавання горада ў ХІІ—ХІІІ стст. не выяўлена. У ХV—ХVІІІ стст. тут знаходзілася сядзіба феадала.
У 1921—1939 гадах маёнтак у складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Культура
У вёсцы дзейнічаў Гарадзецкі музей мастацтва і этнаграфіі, філіял Германавіцкага музея культуры і побыту.
Веславанне на байдарках і каноэ
Веславанне на байдарках і каноэ — від вяслярнага спорту, гонкі і вяслярны слалам на байдарках і каноэ.
Мінск Крышталь
«Мінск Крышта́ль» — дзяржаўны лікёра-гарэлачны завод Беларусі, заснаваны ў 1893 годзе ў Мінску братамі Янкелем і Зэльманам Ракаўшчыкамі.
Вырабы
На 2020 год ААТ «Мінск Крышталь» вырабляла:
Гісторыя
У 1893 годзе браты Янкель і Зэльман Ракаўшчыкі адчынілі на Ніжне-Ляхаўскай вуліцы Мінску дрожджа-вінакурны завод, якім меў паравую машыну і 20 супрацоўнікаў. У 1905 годзе вырабы прадпрыемства адзначылі Залатым медалём выстаўкі ў Парыжы (Францыя). У 1906-м узнагародзілі Залатым медалём Растоўскай выстаўкі пастаўшчыкоў імператарскага двара. У 1910 годзе на заводзе ўсталявалі дынама-машыну, лякамабіль і газагенератар. У 1911 годзе гарэлку завода адзначылі Галоўнай узнагародай Рымскай выстаўкі (Італія). Да 1913 годзе завод зрабіўся найбольшым вытворцам гарэлкі на тэрыторыі Беларусі. У 1918 годзе расійскія бальшавікі нацыяналізавалі завод, які выкарыстоўвалі ў якасці складоў. У 1924 годзе ўрад Беларускай ССР аднавіў спіртзавод у якасці дзяржаўнага прадпрыемства. У 1964 годзе Мінскі дрожджа-вінны камбінат утварыў аб’яднанне «Крышталь», у якое ўвайшлі 4 лікёра-гарэлачныя заводы. У 1976 годзе на яго аснове стварылі аб’яднанне спіртавой і лікёра-гарэлачнай прамысловасці, куды ўліліся яшчэ 9 спіртзаводаў.
У 2002 годзе Мінскі вінна-гарэлачны завод пераўтварылі ва ўнітарнае прадпрыемства «Мінск Крышталь». У 2011 годзе 59 % экспарту прыпала на Літву праз гандлёвы дом ТАА «Белхарчпрам». Яшчэ 18 % экспартавалі праз ТАА «Рэйпер» у Турцыю. У 2012 годзе 95 % продажаў у Беларусі прыпадала на Мінск. У 2013 годзе на галаўным прадпрыемстве «Мінск Крышталь» усталявалі бракеражныя аўтаматы і дэпалетызатары. У філіяла «Туча» (Клецкі раён) ўзвялі бульбасховішча на 15 000 тонаў. На Сноўскім крухмальным заводзе (Нясвіжскі раён) дабудавалі ачышчальныя збудаванні. У 2013 годзе акцыз складаў 70 % цаны гарэлкі «Крышталь», цана якой вырасла за год з 25 000 ($2,8) да 52 000 рублёў ($5,8) за пляшку. У выніку прадпрыемства ўвайшло ў лік найбольшых падаткаплатнікаў Мінску і выплаціла 1,6 трлн беларускіх рублёў ($178,4 млн) падаткаў. ААТ «Мінск Крышталь» павялічыў сваю долю на рынку Беларусі з 30 % да 36 %. Аднак падзенне продажаў гарэлкі ў Беларусі склала 25 % да ўзроўню 2012 года. У 2013 годзе «Мінск Крышталь» увёў пасады абласных кіраўнікоў продажамі і адчыніў абласныя гуртовыя склады. Сыравіну ў цэх рэктыфікацыі пастаўлялі 3 даччыныя спіртзаводы: Бярэзінскі, Урэцкі (Любанскі раён) і Хотаўскі (Стаўбцоўскі раён). Частку збожжа нарыхтоўвалі на даччынай СВФ «Туча». Для гарэлкі выкарыствоўвалі ваду, апрацаваную крэмніем. Саму гарэлку фільтравалі срэбрам праз 2 устаноўкі. Налічвалася 24 фірмавыя крамы. Гандлёва-лагістычны цэнтр займаў 0,7 гектара і мог змяшчаць ад 350 000 дэкалітраў гарэлкі.
Гімн Албаніі
Упершыню быў апублікаваны як верш Волю Албаніі (Liri e Shqipërisë) у 1912 годзе ў Сафіі. Музыка напісаная румынскім кампазітарам Кіпрыянам Парумбэску. Першапачаткова музыка была напісаная для песні «Pe-al nostru steag e scris Unire».
Мінск Крышталь
Гісторыя
17 ліпеня 2015 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 326 «Аб стварэнні і дзейнасці холдынга па вытворчасці алкагольнай прадукцыі», паводле якога прызначыў яго "кіраўнічай кампаніяй — ААТ «Мінск Крышталь». У склад холдынга пастанаўлялася да 1 верасня 2015 года ўключыць 7 дзяржаўных ААТ: Брэцкі лікёра-гарэлачны завод «Белалка», Віцебскі лікёра-гарэлачны завод «Прыдзвінне», Гомельскі лікёра-гарэлачны завод «Радамір», «Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод», «Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод» (Магілёўская вобласць), «Мазырскі спіртагарэлачны завод» (Гомельская вобласць) і Харчовы камбінат «Весялова» (Барысаўскі раён). Паводле падпункту 2.7 Указу, «дзяржаўнае рэгуляванне цэнаў не распаўсюджваецца на алкагольную прадукцыю, што вырабляецца арганізацыямі, якія ўваходзяць у склад холдынга». Таксама паводле падпункту 2.4 холдынгу адтэрмінавалі выплату акцызаў на 90 дзён з дня адгрузкі спіртовых вырабаў.
Саравак
Саравáк (Sarawak, джаві: سراوق; код: SWK) — адзін з двух штатаў Усходняй Малайзіі, размешчаны на паўночным захадзе вострава Калімантан. Саравак — самы вялікі штат у Малайзіі. Суседні штат на востраве — Сабах. Саравак мяжуе з Інданезіяй і султанатам Бруней.
Адміністрацыйны цэнтр Саравака — горад Кучынг насельніцтвам каля паўмільёна, даслоўна Каціны Горад. Найболей буйныя гарады — Сібу (200 000), Міры (202 000) і Бінтулу (102 761). Агульнае насельніцтва штата перавышае два мільёны чалавек. Саравак — шматкультурны штат без выяўнай этнічнай большасці. Кіруецца губернатарам, прызначаным цэнтральным урадам Малайзіі. У 1988 годзе быў прыняты сцяг штата Саравак.
Белы раджа
Аж да XIX стагоддзя ўсім востравам Барнэа кіраваў султан, аднак ва ўмовах бездарожжа і непраходнасці джунгляў яго кіраванне было не вельмі моцным, а месцамі зусім намінальным. З розных бакоў на востраў прыязджалі каланісты — кітайцы, малайцы, філіпінцы, жыццё было свабодным і насычаным. Але асноўнае насельніцтва вострава складалі даякі — шматлікія ваяўнічыя мясцовыя плямёны, што жылі (і якія жывуць дасёння) натуральным жыццём, і якія праводзяць час у бясконцых войнах з сабе падобнымі.
Племя ібан (марскія даякі ці марскія піраты — хоць жывуць яны пераважна глыбока ў джунглях) — адно з самых шматлікіх даякскіх плямён.
У 1839 годзе сэр Джэймс Брук, ўрадовец Брытанскай Ост-Індскай кампаніі, які выйшаў у адстаўку, па збегу абставін адправіўся на Барнэа з даручэннем ад кіраўніка Сінгапура. У яго быў добра абсталяваны ваенны карабель. Чалавек дасведчаны, ён хутка заваяваў давер султана, які стаў з ім раіцца з нагоды падаўлення мяцяжу, паднятага малайцамі і даяками у Сараваку. Атрымаўшы паўнамоцтвы ад султана, Джэймс Брук высадзіўся ў Сараваку і правядучы невялікую вайсковую аперацыю і ўмелую дыпламатычную місію, за дзесяць дзён навёў парадак, спыніўшы мяцеж. Па дамоўленасці з султанам, Джэймс Брук атрымаў у валоданне невялікую вобласць на рацэ Саравак, дзе ён заснаваў горад Кучынг у 1842 і паклаў пачатак дынастыі мясцовых кіраўнікоў (т.зв. Белых Раджаў).
Белыя раджы, карыстаючыся палітыкай «падзяляй і пануй», заваявалі высокі аўтарытэт у плямён і змаглі навядзі парадак.
Сярод даякаў быў пашыраны звычай паляванні за галовамі, які прыводзіць да самавынішчэння, з якімі спрабавалі змагацца белыя раджы.
З 1868 па 1917 краінай кіраваў другі раджа — Чарлз Энтані Джонсан Брук, пляменнік Джэймса. Ён шляхам прадуманых і строгіх мер змог спыніць паляванне за галовамі і прывесці Саравак да мірнага развіцця.
Трэці Раджа Чарлз Вайнер Брук правіў аж да японскай акупацыі Саравака ў 1941.
Японская акупацыя
Японія заняла Саравак у 1941 і ўтрымвала ўсю вайну, пакуль Саравак не быў вызвалены аўстралійскімі войскамі ў 1945.
Японская акупацыя Саравака была нечаканай і цяжкай, асабліва для англічан. Пацярпеўшы нечаканую і знішчальную паразу, англічане не прыдумалі нічога разумнейшага, чым абвясціць татальную партызанскую вайну супраць японцаў, апелюючы да старых даякскіх традыцый. За галаву кожнага японца належыла ўзнагарода ў дзесяць долараў.
Японцы нечакана заўважылі, што адзінкавыя патрулі, што скіроўваюцца ў джунглі, сталі знікаць. Стаіўшыся ў джунглях, даякі з жыгучымі трубкамі з прагнасцю чакалі сваіх 10 долараў, але ніводным рухам не паказвалі японцам нелаяльнасці ці варожасці. Японцы не хутка зразумелі, што адбываецца, і сталі патруляваць лясы добра ўзброенымі кампактнымі групамі, з-за чаго прыбыткі даякаў сталі рэзка падаць. Тады заміж японцаў даякі сталі паляваць за кітайскімі фермерамі, і англічане ў спешным парадку скасавалі свой тарыф і паспрабавалі зноў скасаваць паляванне за галовамі.
У складзе брытанскай імперыі
Пасля капітуляцыі Японіі ў 1945 белы раджа не стаў вяртацца з Аўстраліі, а параіў ураду перадаць краіну пад валоданне брытанскай кароны. Раджа фармальна перадаў уладу брытанскай кароне ў 1946 пад уплывам асяроддзя і жонкі, атрымаўшы за гэта багатае ўтрыманне.
Насельніцтва
У Сараваку жывуць 28 народаў з рознымі культурамі, мовамі і стылем жыцця.
30 % насельніцтва складае народ ібан, што належыць да даякскіх першабытнікаў. Кітайцы, якія жывуць пераважна ў гарадах, складаюць чвэрць насельніцтва. Прыкладна чвэрць насельніцтва складаюць таксама малайцы, засяроджаныя ўздоўж узбярэжжа. У штаце жывуць народы бідаю, меланау і іншыя першабытнікі.
На Сараваку вызнаюцца розныя рэлігіі — іслам, хрысціянства, рэлігіі Кітая (канфуцыянства, даасізм, будызм) і мясцовыя анімістычныя вераванні. Частка даякаў — хрысціяне.
Брандэнбургскі тэхнічны ўніверсітэт
Брандэнбургскі тэхнічны ўніверсітэт (Brandenburgische Technische Universität) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у гарадах Котбус і Зенфтэнберг.
Агульная характарыстыка
Вучэльня з'яўляецца другім па велічыні ўніверсітэтам Брандэнбурга пасля Патсдамскага ўніверсітэта. Універсітэцкія кампусы размешчаны ў гарадах Котбус і Зенфтэнберг на поўдні Брандэнбурга паміж Берлінам і Дрэздэнам. Цэнтральны кампус ў Котбусе знаходзіцца недалёка ад гістарычнага цэнтра. Яшчэ адзін меншы кампус ў Котбусе размешчаны ў раёне Заксендорф на поўдні горада. Адлегласць паміж цэнтральным кампусам ў Котбусе і кампусам ў Зенфтэнбергу складае 40 кіламетраў.
Арташэс I
Арташэс I, Артаксій (памёр каля 160 да н.э.) — селеўкідскі стратэг, пасля — цар Вялікай Арменіі з 189 да н.э., заснавальнік дынастыі Арташэсідаў.
Белыя росы
«Белыя росы» (Белые росы) — мастацкі фільм кінарэжысёра Ігара Дабралюбава. Вытворчасць — «Беларусьфільм», 1983 год. Працягласць — 89 хвілін. Лірычная камедыя, якая ярка паказвае жыццё, радасці і праблемы савецкіх людзей першай паловы 80-х гадоў.