cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вальтметр
Вальтметр — прылада для вымярэння ЭРС ці напружання ў электрычным ланцугу. Падключаецца паралельна нагрузцы. Бываюць аналагавыя (са стрэлачным або светлавым паказальнікам) і лічбавыя, паводле сістэм вымярэння — электра-статычныя, электра-магнітныя, магніталектрычныя і электронныя. Пашырэнне межаў вымярэння дасягаецца з дапамогай дадатковых рэзістараў, дзялільнікаў і трансфарматараў напружання. Можа спалучацца ў больш складаных прыборах з іншымі электрычнымі прыладамі (напр. ампервальтомметр).
Літвінаў
Літвінаў — прозвішча.
Уладзімір Рыгоравіч Ермакоў
Біяграфія
Скончыў Данецкі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Матэматыка», 1973), Інстытут прыкладной матэматыкі і механікі АН УССР (аспірантура, 1976), Маскоўскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт (дактарантура, 2004). Працаваў у Гомельскім філіяле Інстытута матэматыкі АН БССР (1977—1980), Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (з 1981, матэматычны факультэт, кафедра матэматычнага аналізу, дацэнт, з 2015 — факультэт псіхалогіі і педагогікі, кафедра сацыяльнай і педагагічнай псіхалогіі, дацэнт).
Навуковыя інтарэсы: дыферэнцыяльныя ўраўненні; матэматычная фізіка; тапалогія; функцыянальны аналіз; методыка выкладання матэматыкі; метадалагічныя праблемы педагогікі, педагагічнай псіхалогіі; тэорыя кантролю ў сістэме адукацыі, якая развіваецца і інш.
Мілавідскі сельсавет
Назву Мілаві́дскі сельсавет маюць:
NGC 2993
NGC 2993 (іншыя абазначэнні — MCG -2-25-15, ARP 245, IRAS09434-1408, PGC 27991) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Гідра.
Кам’янка-Бузька
Кам’янка-Бузька ці Каменка-Бугская (Кам'янка-Бузька) — горад раённага значэння Каменка-Бугскага раёна Львоўскай вобласці, раённы цэнтр.
Геаграфія
Горад мае зручнае размяшчэнне адносна чыгуначных шляхоў. У суседнім сяле Сапежанка чыгуначная лінія разгаліноўваецца на дзве, якія накіроўваюцца ў бок Чэрванаграда, Уладзіміра-Валынскага, Ковеля, Луцка. Гэтыя лініі праходзяць праз горад, і ў ім ёсць дзве чыгуначныя станцыі: "Каменка-Бугская" на лініі да Луцка і "Батяцічы" (названая ў гонар суседняй вёскі і размешчана на ўскраіне горада) на лініі да Ковеля.
Гісторыя
Археалагічныя знаходкі сведчаць, што гэту мясцовасць людзі засялілі ў эпоху медзі і бронзы (III-II тыс. да н.э.) Ёсць дзве гіпотэзы, якімі даследчыкі тлумачаць паходжанне назвы горада. Адны выводзяць гэтую назву ад ракі Каменкі, якая перасякае горад з поўначы на поўдзень, іншыя — ад невялікіх груд камянёў, прынесеных ледавіком са Скандынавіі каля 10 тыс. год таму.
Першыя пісьмовыя згадкі пра горад датуюцца 1411 г. У канцы XV ст. горад быў цэнтрам гандлю і рамяства. Праз яго пралягалі гандлёвыя шляхі з Кіева ў Польшчу і з Валыні на Львоў. Двойчы ў год тут адбываліся кірмашы, кожны тыдзень адбываліся таргі. У 1578 г. горад атрымаў права склада драгобыцкі солі. У горадзе дзейнічалі цэхі кушняроў, кавалёў, шаўцоў, ганчароў, слесараў, мечнікаў і інш. Было больш за 400 дамоў.
Татарскія напады ў канцы XV — на пачатку XVI ст. знішчылі горад, ён страціў даўнія прывілеі, але 8 красавіка 1509 г. кароль Жыгімонт І зноў пацвердзіў ягоныя гарадскія правы.
У XVI - XVII ст. з гэтай мясцовасці вывозілі за мяжу валоў, што было тады адным з найбольш прыбытковых заняткаў. Сяляне Каменка-Струмілоўскага староства ў 1636 г. адмовіліся адбываць паншчыну. Асабліва ж вострая барацьба супраць сацыяльнага і нацыянальнага прыгнёту разгортвалася ў гады Хмяльніччыны 1648-1654 гг., калі горад быў разбураны, насельніцтва абрабавана.
У XVIII ст. горад паступова адрадзіўся і застаўся цэнтрам рамеснай вытворчасці. Тут працавалі кушнерскі, шавецкі, ткацкі, кавальска-слясарны, бондарскі, ганчарны, сталярна-такарскі і мечніцкі цэхі, а таксама цэх рыбакоў. У 1880 г. насельніцтва горада налічвала 6107 асоб. У горадзе дзейнічалі цагельны завод, вінакурня, паравы млын, лесапільны завод, на якім выраблялі паркет, смалу, шкіпінар і драўняны вугаль. У аўстрыйскія часы горад меў таксама чыгуначную станцыю, павятовае праўленне, гарадскую ўправу, суд, пошту, тэлеграф, падатковае праўленне, пазыковую касу, аптэку і два прыходы — грэка-каталіцкі і рымска-каталіцкі.
Эрык Хайдэн
Эрык Артур Хайдэн (Eric Arthur Heiden; нар., Мадысан, ЗША) — амерыканскі спартсмен (скорасны бег на каньках).
Абсалютны чэмпіён XIII зімовых Алімпійскіх гульняў (1980, Лейк-Плэсід, ЗША; алімпійскі рэкардсмен на дыстанцыях 500, 1000, 1500, 5000 і 10000 м). Чэмпіён свету (1977—1980), рэкардсмен свету (1980) на дыстанцыі 10000 м. Чэмпіён свету па спрынтарскім мнагабор’і (1977—1979). Пасля Алімпіяды (1980) пакінуў спартыўныя выступленні.
Гвіянскі ўніверсітэт
Гвіянскі ўніверсітэт (Université de Guyane) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаная ў Гвіяне.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў створаны ў 2014 годзе ў Французскай Гвіяне ў выніку падзелу Анцільска-Гвіянскага ўніверсітэта з-за супярэчнасцей аб фінансаванні ўстановы. Універсітэт складаецца з чатырох навучальных і навукова-даследчых дэпартаментаў, інстытута, унутранай школы, а таксама агульнай службы бесперапыннай адукацыі.
Капот (канадскае адзенне)
Капот (capote) — доўгае ваўняное паліто з капюшонам, якое выкарыстоўвалі жыхары Паўночнай Амерыкі ў раёнах халоднага клімату.
Гісторыя
З першых дзён як карэнныя народы, так і  пасяленцы ператварылі ваўняныя коўдры ў «капоты» як сродак перажыць суровыя зімы. Яны служылі зімовай вопраткай для першых нацый, і  Новай Францыі,  з, а пазней і для , гандляроў і  у Брытанскай Паўночнай Амерыцы.
Кампанія Гудзонава заліва прадавала капоты, якія называліся паліто-коўдрамі (blanket coats), вырабленымі з іх. Яны прадаваліся на кампаніі з пачатку XVIII стагоддзя, і былі папулярныя сярод гандляроў сваім дызайнам, дзякуючы якому ў іх было зручна рухацца і паляваць. Менавіта паліто-коўдры Гудзонава заліва паслужылі ўзорам для стварэння канадскай.
Партасава
Партасава (Портасово) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любавіцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 3 жыхары (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўднёвы захад ад Рудні, за 16 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Бярэзіна. За 11 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 462 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Капот (канадскае адзенне)
Гісторыя
Англійская мова пераняла французскае слова capote прынамсі ў 1812 годзе.
Капоты пасяленцаў
У пачатку 1600-х гадоў французскія маракі прадавалі свае еўрапейскія капоты — плашчы з капюшонамі — карэнным жыхарам племені мікмак у Паўночнай Амерыцы. Да 1619 года французскія таксама насілі капоты. Праз пяцьдзясят гадоў жыхары насілі капоты ў змененай форме, магчыма, заснаванай на модным тады або на  салдат, дыслакаваных у той час у Новай Францыі, такіх як. Змененая версія вопраткі даўжынёй да калена не мела гузікаў і насілася з. Капоты пасяленцаў тэхнічна ўжо не з’яўляліся капотам еўрапейскага стылю, а ўвабралі ў сабе рысы як плашчы маракоў, так і формы мясцовых ваенных.
Партасава
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Капот (канадскае адзенне)
Капоты пасяленцаў
Французскае слова capote з цягам часу таксама страціла апошнюю літару і на новаўтварэнне capot стала азначаць іменна гэты адмысловы прадмет адзення — зімовае паліто, характэрнае для гэтага рэгіёна. Ад назоўніка capot утварыліся дзеясловы encapoter і s’encapoter, якія азначаюць «надзець капот і іншыя зімовыя аксэсуары перад выхадам».
Партасава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Капот (канадскае адзенне)
Капоты метысаў
Амерыканскі геолаг апісаў групу, якіх ён сустрэў у  ля  у 1823 годзе.
У канадскай культуры
У другой палове XIX стагоддзя паліто-коўдру папулярызавалі сярод насельніцтва Канады еўрапейскага паходжання да такой ступені, што на яго глядзелі як на. Коўдры выкарыстоўваліся спачатку пераважна тымі, хто працуе на свежым паветры, але з цягам часу крой і канструкцыя паліто пачалі адпавядаць зменлівай еўрапейскай і амерыканскай модзе і сталі больш шырока выкарыстоўвацца.
Папулярнасць паліто была часткай больш шырокага руху па прыняцці аспектаў культуры карэннага насельніцтва з мэтай усталявання канадскай ідэнтычнасці, якая была б асобнай ад брытанскай і амерыканскай ідэнтычнасці. Дзве элітныя групы адыгралі важную ролю ў стварэнні папулярнасці коўдры. Адным з іх быў, які прыняў паліто-коўдру ў якасці неабходнага абсталявання. Хаджэнне на было яшчэ адным заняткам, перанятым у карэнных жыхароў і на некаторы час стала надзвычай папулярным як від спорту. Іншай групай былі паслядоўнікі, сфатаграфаваных у капотах. Магчыма, яшчэ больш важным для распаўсюджвання капотаў як моды было яго нашэнне. Першапачаткова капоты лічыліся мужчынскай вопраткай, але для прамацыйных мэтаў іх шылі ў жаночай і дзіцячай версіях.
Андрэй Мітрафанавіч Кіжаватаў
Андрэй Мітрафанавіч Кіжаватаў (Андре́й Митрофа́нович Кижева́тов; 18 [31] жніўня 1907 — ) — савецкі камандзір-памежнік, адзін з кіраўнікоў абароны Брэсцкай крэпасці ў гады Вялікай Айчыннай вайны, начальнік 9-й памежнай заставы 17-га Брэсцкага пагранічнага атрада войскаў Народнага камісарыята ўнутраных спраў СССР, Герой Савецкага Саюза (1965), лейтэнант. Ганаровы грамадзянін горада Брэста (1985).
Наўгародскі сельсавет
Наўгаро́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Наўгароды.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 12 чэрвеня 1958 года ў склад сельсавета з Новапагосцкага сельсавета пералічаны 6 населеных пунктаў (Антонаўцы, Бабаўшчына, Зацішша, Купчалёва, Стражнікі і Траццякі). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 17 снежня 1971 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дворнае Сяло, сельсавет перайменаваны ў Дварнасельскі.
Суіндан
Суі́ндан (Swindon) — горад у англійскім цырыманіяльным графстве Уілтшыр на паўднёвым захадзе Англіі, адміністрацыйны цэнтр унітарнай адзінкі Суіндан.
Насельніцтва — 185 609 (2011).
Прамысловасць
Мястэчка Суіндан ператварылася ў горад пасля таго, як Ізамбард Кінгдам Брунель размясціў тут завод па вытворчасці лакаматываў для Вялікай Заходняй чыгункі. Суіндан дагэтуль з'яўляецца важным транспартным вузлом Англіі. З гэтай і шэрагу іншых прычын у горадзе размяшчаюцца офісы і заводы буйных міжнародных кампаній.
Кампаніі, офісы (вытворчасці) якіх налічваюць 800 чалавек і больш, размешчаныя ў Суіндане: завод Honda, Alcatel-Lucent, Motorola, BMW (завод Mini), Intel, WHSmith, RWE, Zurich IFA Group, Arval, Tyco Electronics, Catalent.
У канцы XX і пачатку XXI стагоддзя значная частка чыгуначных цэхаў і дэпо эпохі Прамысловай рэвалюцыі была перапрафіляваная для размяшчэння культурных устаноў, у тым ліку штаб-кватэру Нацыянальнага фонду і архіў агенцтва «Англійская спадчына».
Транспарт
Асноўная магістраль, якая праходзіць побач з Суінданам — траса М4, якая злучае Лондан і Уэльс.
Горад вядомы наяўнасцю шматлікіх кругавых развязак, самай вядомай з якіх з'яўляецца т.зв. «Магічны круг» (Magic Roundabout) — скрыжаванне з кругавым рухам, якое складаецца з 5-ці міні-кругоў вакол аднаго цэнтральнага.
Лакальныя аўтобусныя аператары — Thamesdown і Stagecoach.
Міжгародныя аўтобусныя аператары — National Express, Megabus
У горадзе пачынаецца «Паўднёва-Уэльская галоўная лінія», якая належыць «Вялікай заходняй чыгунцы».
У горадзе размешчаны Музей паравых чыгунак. Адным з яго экспанатаў з'яўляецца паравоз GWR 6000 з бартавым нумарам 6000 і ўласным імем «Георг V».
Шалтозера
Шалтозера (Šoutjärv’, Шёлтозеро, Šoutjärvi) — сяло ў Прыанежскім раёне Карэліі, цэнтр Шалтозерскага вепскага сельскага паселішча. Насельніцтва вёскі на 2002 год — 1039 чалавек. У 1994—2004 гадах — цэнтр Вепскай нацыянальнай воласці.
Навабеліцкія могілкі
Навабеліцкія могілкі (могілкі Тлушчакамбінатаўскія, Засожскія могілкі) — самыя старыя могілкі, што існуюць на тэрыторыі сучаснага Гомеля. Знаходзяцца ў пачатку вуліцы Ільіча ў Навабеліцкам раёне Гомеля. Могілкі займаюць 11 гектараў, знаходзяцца на прыроднай пяшчанай дзюне, выцягнуты з поўдня на поўнач уздоўж шашы (вул. Ільіча).
Тут пахаваны многія знакавыя асобы горада: Адольф Крушэўскі — гарадскі галава, ён жа правадыр дваранства Магілёўскай губерні, Баляслаў Дзерангоўскі — знакаміты фатограф дарэвалюцыйнага Гомеля, Анісім Шчакудаў — аўтар вядомага плана горада 1910 года, Уладзімір Караткевіч — рэжысёр, заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі і іншыя.
Разам з тым, некаторыя надмагільныя збудаванні, датаваныя XIX — пачаткам XX стагоддзя пашкоджаны, маюцца прыкметы пранінення ў магільныя скляпы. Некалькі элементаў старадаўніх агароджаў, крыжоў і мемарыяльных дошак, вырабленых з чорных і каляровых металаў, выкрадзены.
HMS E30
HMS E30 — брытанская падводная лодка тыпу E. Пабудавана ў 1914-1915 гадах на верфі Armstrong Whitworth у Ньюкасл-эпон-Тайне, дзе судна было спушчана 29 чэрвеня 1915 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 1 лістапада 1915 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Харыджы, дзе была ўключана ў Восьмую падводную флатылію.
22 лістапада 1916 года HMS E30 трапіла на міннае поле каля Суфалка. Уся каманда лодкі загінула.
Сезон 2016 ФК Нафтан
У 2016-м годзе футбольны клуб «Нафтан» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды ** У арэнду
Пакінулі клуб
* З арэнды ** У арэнду
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды
Урбанаўскі сельсавет
Урба́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Урбанава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Друйскага пассавета.
Жэрсан
Жэ́рсан Ну́ніс ды Аліве́йра (Gérson de Oliveira Nunes; 11 студзеня, 1941, Нітэрой, штат Рыа-дэ-Жанэйра) — бразільскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1970 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Берасцянка
Берасцянка, таксама Зябок (Fringilla coelebs) — пеўчая птушка сямейства ўюрковых.
Апісанне
Памерам з вераб’я. Даўжыня цела 14-16 см, размах крылаў 24,5-28,5 см. Выразны палавы дымарфізм. Афарбоўка апярэння ў самца яркая (асабліва ўвесну): галава сінявата-шэрая, спіна карычняватая з зялёным адценнем, валлё і грудзі буравата-чырвоныя, на крылах вялікія белыя плямы; афарбоўка самкі больш цьмяная.
Пашырэнне
Распаўсюджаны ў Еўропе, Заходняй Азіі і Паўночнай Афрыцы; рассяляецца на Усходзе. Адна з самых шматлікіх птушак Беларусі. Інтрадуцыраваны ў Новай Зеландыі і паблізу г. Капстад (Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка).
Жыве пераважна ў лясах і парках, часта каля жытла чалавека. Насяляе ўсе тыпы дрэвастояў, бары, мяшаныя і лісцевыя лясы (пераважна больш рэдкія і часцей за ўсё на іх ускрайках), у тым ліку лесапалосы, прыгарадныя лесапаркі, паркі і сады. У Татрах даходзіць да пояса горнай сасны (1600 м), на Каўказе — да 2200—2500 м.
Паўднёвыя і заходнія папуляцыі аселыя, паўночныя — пералётныя. Месца зімовак: часткова ў межах гнездавога арэала, а таксама ў Вялікабрытаніі, Паўднёвай Еўропе, Паўночнай Афрыцы, на Блізкім Усходзе, у іраку, на паўднёвым ўзбярэжжы Каспійскага мора, у Закаўказзі, паўднёвым Казахстане, Сярэдняй Азіі.
Асаблівасці біялогіі
Гнёзды будуе на дрэвах, маскіруючы іх мохам і лішайнікамі. Часам гняздуе два разы на лета. У кладцы 3-6 блакітнаватыя з крапінкамі яек. Сілкуецца насеннем і зялёнымі часткамі раслін, летам таксама насякомымі і іншымі беспазваночнымі, якімі выкормлівае і птушанят.
Мервіна
Мервіна (Мервино) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перавалоцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 42 жыхара (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 14 км на паўночны ўсход ад Рудні, у 2 км на паўночны захад ад аўтадарогі Дзямідаў — Рудня, на беразе ракі Рутавеч. У 16 км на паўночны захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Алена Мікалаеўна Кіевіч
Алена Мікалаеўна Кіевіч (нар., ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў эстафеце 4×400 метраў. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі эстафета 4×400 м, (запасная), дзе яе каманда ў адборачным забеге была пятаю і ў фінал не патрапіла.
На Чэмпіянаце Еўропы 2016 года заняла 9 месца ў эстафеце 4×400 метраў з вынікам 3:31,28.
Уладзімір Барысавіч Коранеў
Біяграфія
Дзяцінства Уладзіміра Коранева прайшло ў Ізмаіле, пазней сям’я пераехала ў Талін, дзе ў яго праявілася цікавасць да літаратуры і тэатру. Аднакласніца Ларыса Лужына прывяла Уладзіміра ў драмгурток, якім кіраваў акцёр Рускага драматычнага тэатра Іван Данілавіч Расамахін. У гуртку таксама займаліся будучыя акцёры Віталь Каняеў, Ігар Ясуловіч і Ліліян Малкіна. Спектаклі, пастаўленыя пад кіраўніцтвам Івана Данілавіча, паказвалі не толькі на школьнай, але і на прафесійнай сцэне. Пасля заканчэння школы Уладзімір Коранеў абраў прафесію акцёра і ў 1957 годзе паступіў у ГІТІС у майстэрню народнага артыста РСФСР Рыгора Конскага і народнай артысткі СССР Вольгі Андроўскай, вучняў Станіслаўскага і Неміровіча-Данчанкі.
Ён вучыўся на апошнім курсе, калі з Ленінграда ў Маскву прыехаў асістэнт па акцёрах знайсці выканаўцу на галоўную ролю ў фільме «Чалавек-амфібія» (рэжысёру Уладзіміру Чабатарову на ролю Іхтыяндра патрэбен быў артыст, якога ніхто б не ведаў). Пасля выхаду фільма (які стаў лідарам савецкага кінапракату 1962 года) Уладзімір Коранеў стаў знакаміты.
У 1961 годзе прыйшоў у трупу Маскоўскага драматычнага тэатра імя К. С. Станіслаўскага (цяпер — Электратэатр Станіслаўскі), куды яго запрасіў Міхаіл Яншын, які кіраваў тэатрам у той час. З таго часу Уладзімір Коранеў быў вядучым артыстам трупы.
Зерты
Зерты (Zerti) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
NGC 2994
NGC 2994 (іншыя абазначэнні — UGC 5239, MCG 4-23-35, ZWG 122.82, IRAS09444+2219, PGC 28122) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Леў.
Жыткавіцкі раён
Жыткавіцкі раён — раён у складзе Гомельскай вобласці. Мяжуе з Петрыкаўскім, Лельчыцкім раёнамі Гомельскай вобласці, Столінскім і Лунінецкім Брэсцкай вобласці, а таксама Любанскім і Салігорскім Мінскай вобласці. Яго працягласць з поўначы на поўдзень 82,5 км, з захаду на ўсход — 71,5 км. Плошча 2 916,27 км².
Гісторыя
Утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Мазырскай акругі БССР з адміністрацыйным цэнтрам у мястэчку Жыткавічы. 20 жніўня 1924 года падзелены на 8 сельсаветаў: Браніслаўскі, Бялёўскі, Вятчынскі, Жыткавіцкі, Людзяневіцкі, Ляхавіцкі, Руднянскі, Юркевіцкі. 8 кастрычніка 1924 года да раёна далучаны Дзякавіцкі і Князь-Азёрскі сельсаветы Старобінскага раёна Слуцкай акругі. 21 жніўня 1925 года абодва сельсавета вернуты ў склад Старобінскага раёна. 5 красавіка 1935 года Дзякавіцкі сельсавет зноў уключаны ў склад Жыткавіцкага раёна. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Бялёўскі, Вятчынскі, Жыткавіцкі, Ляхавіцкі сельсаветы, утвораны Марохараўскі сельсавет. Сучасныя межы раён набыў у першай палове 60-х гг. XX ст., калі праводзілася ўзбуйненне раёнаў і абласцей БССР. 20 студзеня 1960 года да раёна далучаны Ленінскі сельсавет Ленінскага раёна Брэсцкай вобласці, 11 красавіка 1960 года — Мілевіцкі сельсавет Старобінскага раёна Мінскай вобласці , а ў 1962 г. — сельсаветы скасаванага Тураўскага раёна (Азяранскі, Верасніцкі, Перароўскі, Рычоўскі) і гарадскі пасёлак Тураў. 19 лістапада 1971 года Жыткавічы атрымалі статус горада. 28 студзеня 1991 года з часткі Марохараўскага сельсавета быў утвораны Чырвоненскі сельсавет. 20 студзеня 1995 года горад Жыткавічы і Жыткавіцкі раён былі аб’яднаны ў адну адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку. 26 верасня 2006 года скасаваны Браніслаўскі сельсавет. 27 снежня скасаваны Дзякавіцкі і Перароўскі сельсаветы.
Геаграфія
56 % тэрыторыі займае лес з перавагай хваёвых і чорнаальховых драўняных парод, 14 % — рэкі, азёры і штучныя вадаёмы, балоты, 24,1 % — сельскагаспадарчыя ўгоддзі. Праз тэрыторыю раёна працякае галоўная водная артэрыя беларускага Палесся — рака Прыпяць з прытокамі Случ, Сцвіга, Скрыпіца, Навуць. На тэрыторыі раёна знаходзіцца шмат азёр: Чырвонае (самае буйное возера Палесся), Белае, Найда, Вусцечына і іншыя. У раёне размешчаны нацыянальны парк «Прыпяцкі», частка ландшафтнага заказніка «Сярэдняя Прыпяць», тры біялагічных заказніка («Залюціцкі», «Мілевіцкі» і «Тураўскі луг»), а таксама Жыткавіцкі і Ленінскі паляўнічыя заказнікі.
Геалогія
У тэктанічных адносінах цэнтральная частка раёна прымеркавана да Мікашэвіцка-Жыткавіцкага выступу, паўночная і паўднёвая — да Прыпяцкага прагіну. Зверху залягаюць пароды чацвярцічнага ўзросту магутнасцю 10—15 м, месцамі да 60—70 м, ніжэй неагенавыя і палеагенавыя 10—70 м, мелавыя адклады трапляюцца на поўначы і поўдні раёна, каменнавугальныя і дэвонскія пашыраны больш, але таксама толькі на поўначы (700—1000 м) і поўдні (да 2000 м). На ўсходзе раёна ў адкладах верхняга дэвону вылучаюцца дзве саляносныя тоўшчы. У падэшве платформавага чахла верхнепратэразойскія адклады магутнасцю да 450 м. Пад платформавым чахлом на глыбіні 11—150 м на выступе і 1000—4000 м і больш ва ўпадзіне залягаюць пароды крышталічнага фундамента. 15 радовішчаў торфу з агульнымі запасамі 126 млн т (найбуйнейшыя Булеў Мох і часткова Межч, Ржышча-Ліпкі, Смалярня, Рудня-Грэбень), 3 радовішчы глін для грубай керамікі з агульнымі запасамі 587 тыс. м³, Жыткавіцкае радовішча будаўнічага каменю, Жыткавіцкае радовішча бурага вугалю, Тураўскае радовішча гаручых сланцаў, Бярэзінскае, Дзедаўскае, Людзяневіцкае радовішчы кааліну з агульнымі запасамі 17,7 млн т.
Насельніцтва
У раёне налічваецца 109 населеных пунктаў, з іх 2 горада — Жыткавічы і Тураў. Усяго ў раёне (на студзень 2013 г.) Пражывае 38,3 тыс. чалавек. У горадзе Жыткавічы пражывае 15,8 тыс., горадзе Тураў — 2,8 тыс., у сельскай мясцовасці — 19700 чалавек.
Адукацыя і культура
На тэрыторыі раёна працуюць 21 сярэдняя і 7 базавых школ. Сетка ўстаноў культуры Жыкавіцкага раёна ўключае 52 клубных і 39 бібліятэчных устаноў, 3 школы мастацтваў, 1 дзіцячую музычную школу, Тураўскі краязнаўчы музей. Культурнае абслугоўванне маланаселеных пунктаў раёна забяспечваюць 2 аўтаклуба.
IBM PC-сумяшчальны камп’ютар
IBM PC-сумяшчальны камп’ютар (IBM PC compatible) — камп’ютар, архітэктурна блізкі да IBM PC, XT і AT і здольны запускаць іх праграмнае забеспячэнне. У сувязі з распаўсюджаннем вялікай колькасці падобных камп’ютараў, да іх часта ўжываецца больш шырокі тэрмін «персанальны камп’ютар» ці скарочана ПК (ад Personal Computer, PC).
Першы клон IBM PC быў выпушчаны Columbia Data Products, чаму спрыяла адсутнасць прававых абмежаванняў на стварэнне BIOS, сумяшчальнага па функцыях з арыгінальным.
Архітэктура
IBM PC-сумяшчальныя камп’ютары пабудаваны на базе мікрапрацэсараў, сумяшчальных з 8086. Як правіла, у клонах адпавядаюць арыгінальныя адрасы шэрагу прылад, такіх як COM (RS-232) і LPT-порт.
Для IBM PC-сумяшчальных дэсктопаў характэрная пашыральнасць — разнастайныя прылады можна далучыць праз шыны пашырэння (ISA, PCI, AGP і інш.). Працэсар і АЗП практычна заўсёды з’яўляюцца зменнымі.
Беразіна (Жыткавіцкі раён)
Беразіна́ (, Березина) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Людзяневіцкага сельсавета.
На захадзе мяжуе з лесам. Непадалёк радовішча кааліну (7,7 млн т).
IBM PC-сумяшчальны камп’ютар
Эвалюцыя
Арыгінальны IBM PC меў 20-разрадную адрасацыю памяці. Са з’яўленнем працэсараў 80286 адрасацыя была пашырана, што дазволіла ужываць АЗП большага аб'ёму.
Беразіна (Жыткавіцкі раён)
Размяшчэнне
У 7 км на захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 240 км ад Гомеля.
IBM PC-сумяшчальны камп’ютар
Эвалюцыя
Працяглае супрацоўніцтва Microsoft і Intel, якое прывяло да іх дамінаванню на рынку, выклікала з’яўлення слова «Wintel», якое азначае персанальны камп’ютар, у якім выкарыстоўваецца працэсар ад Intel і аперацыйная сістэма сямейства Windows ад Microsoft. Аднак гэта не адзінае магчымае ужыванне дадзенай архітэктуры. Напрыклад, IBM PC-сумяшчальны камп’ютар можа выкарыстоўвацца з такімі аперацыйнымі сістэмамі, як MS-DOS, FreeDOS, GNU/Linux і іншымі.
Мікалай Віктаравіч Паздняк
Мікалай Віктаравіч Паздняк — валейбольны трэнер. Дацэнт, кандыдат педагагічных навук, заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь
Беразіна (Жыткавіцкі раён)
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец — Калінкавічы. Планоўка складаецца з плыўна выгнутай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Забудова двухбаковая, няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1917 годзе сяліба ў Жыткавіцкай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 21 жыхар загінуў на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Людзяневічы» (цэнтр — вёска Людзяневічы). Дзейнічаюць клуб, бібліятэка.
Мікалай Віктаравіч Паздняк
Біяграфія
У 1981 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры і у 1988 годзе тамжа аспірантуру. У 1997 годзе абараніў дысертацыю па тэме: «Эфектыўнасць спаборніцкай дзейнасці спартовых камандаў на грунце міжасабовай сумяшчальнасці (на прыкладзе валейбола)», кандыдат педагагічных навук. У 2007 годзе скончыў Партугальскі еўрапейскі ўніверсітэт (Порта, Партугалія).
У 1988—1994 гадах працаваў у якасці галоўнага трэнера жаночай каманды вышэйшай лігі СССР «Камунальнік» Мінск. У 1991—1994 гадах быў галоўны трэнер жаночай нацыянальнай зборнай каманды Рэспублікі Беларусь па валейболе З 2020 года дацэнт кафедры фізічнага выхавання і спорту БДУ.
Інаўрацлаўскі павет
Інаўрацлаўскі павет (Powiat inowrocławski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Куяўска-Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Інаўроцлаў. Займае плошчу 1224,94 км². Насельніцтва павета складае 160,6 тыс. чалавек.
Сярэднееўрапейскі лясны кот
Сярэднееўрапейскі лясны кот, лясны кот, дзікі кот (Felis silvestris silvestris) — драпежная млекакормячая жывёла сямейства каціных, падвід.
Апісанне
Нагадвае вялікага свойскага ката. Даўжыня цела 52—75 см, маса 4—6 кг. Поўсць густая, мяккая, на спіне жаўтавата-шэрая з 8—12 папярочнымі цёмнымі палосамі і плямамі, на бруху шаравата-вохрыстая. Хвост 27—34 см з 4—6 цёмнымі кольцамі і чорным канцом.
Пашырэнне
Трапляецца ў Еўропе, у т. л. ва Украіне, Малдове. На Беларусі магчыма зніклы від, раней вадзіўся ў шыракалістых лясах заходняй і цэнтральнай частак, на Палессі, апошні раз здабыты ў 1927 годзе ў Барысаўскім раёне. У 2017 годзе лясны кот, як мяркуецца, трапіў у фотапастку ў Палескім дзяржаўным радыяцыйна-экалагічным запаведніку ў Нараўлянскім раёне. Лясныя каты, распаўсюджаныя ў Карпатах, апошнім часам пашыраюць арэал на ўсход, аж да левабярэжжа Дняпра; імаверна, гэты рух ляснога ката закрануў і Беларусь.
У Германіі ў канцы ХХ ст. паспяхова былі праведзены работы па яго рэінтрадукцыі. Колькасць віду пачала лакальна расці. Так, лясны кот пачаў з'яўляцца ў Нідэрландах і Аўстрыі, павялічылася яго колькасць у Францыі, Швейцарыі і Закарпацці.
Асаблівасці біялогіі
Селіцца ў дуплах, радзей у норах іншых жывёл. Корміцца дробнымі сысунамі, птушкамі і іх яйцамі.
Полавая спеласць на 2-м годзе жыцця. Гон у лютым — сакавіку. Цяжарнасць 63—68 сутак. У прыплодзе 3—6 кацнянят, да восені яны дасягаюць памераў дарослых асобін. Працягласць жыцця каля 20 гадоў.
Закрайкі
Закрайкі  — палосы нерухомага тонкага лёду, якія ўтвараюцца ўздоўж берагоў рэк, азёр, вадасховішчаў, звычайна напярэдадні замярзання вадаёма. У Беларусі першыя закрайкі на малых і сярэдніх рэках утвараюцца звычайна на паўночным усходзе ў 2-й дэкадзе лістапада, на захадзе і поўдні ў 1-3-й дэкадах снежня, на азёрах і вадасховішчах могуць існаваць да 1-й паловы студзеня.
Яраслаў Валенса
Яраслаў Лешак Валенса (Jarosław Leszek Wałęsa; нар. 13 верасня 1976, Гданьск) — польскі палітык, дэпутат Сейма V і VI склікання (2005—2009), дэпутат Еўрапарламента. Член Грамадзянскай платформы.
Сын Леха Валенсы. Вучыўся ў Каледжы Святога Крыжа ў Вустэры (Масачусетс) на факультэце паліталогіі.
У 2005 годзе быў абраны дэпутатам Сейма V склікання з акругі № 25 у Гданьску. Атрымаў галасоў. На выбарах у 2007 годзе быў абраны з той жа акругі, атрымаў галасоў. На выбарах у Еўрапарламент у 2009 годзе абраны з акругі № 1 у Гданьску, атрымаў 73 968 галасоў. У 2014 годзе пераабраны. У 2019 годзе саступіў на выбарах у Еўрапарламент. У тым самым годзе абраны ў Сейм Польшчы.
Унутраныя войскі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Унутраныя войскі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — дзяржаўная вайсковая арганізацыя Беларусі. Мае на мэце абарону праў грамадзян, канстытуцыйнага ладу, бяспекі і суверэнітэту Беларусі ад злачынных замахаў.
Гісторыя
3 чэрвеня 1993 года быў прыняты Закон Рэспублікі Беларусь «Аб унутраных войсках Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь», пачаўся працэс змяненняў і рэфармавання войскаў. У 1994 годзе ў склад унутраных войскаў былі ўключаныя штабы грамадзянскай абароны. 8 лістапада 1995 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 451-38 былі зацверджаны арганізацыйная структура і дыслакацыя ўнутраных войскаў.
22 кастрычніка 2001 года быў падпісаны Указ № 601 «Аб заснаванні нагруднага знака ўнутраных войскаў Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь» «За самаадданую службу».
У 2003 годзе Палатай прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь прынята новая рэдакцыя Закона «Аб унутраных войсках Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь».
У 2020 годзе пад камандаваннем генерал-маёра Юрыя Назаранкі ўнутранымі войскамі было здзейсненае беспрэцэдэнтна жорсткае здушэнне мірных пратэстаў пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года.
Мэты і задачы
Дзейнасць рэгулюецца Законам ад 3 чэрвеня 1993 г. № 2341-XII «Аб унутраных войсках Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь». Перад унутранымі войскамі МУС Беларусі пастаўлены наступныя мэты і задачы:
Склад войска
Вольнае войска каля 12 тысяч чалавек. Структура:
Міжнародныя санкцыі
У 2022 годзе Унутраныя войскі трапілі ў чорныя спісы Еўрасаюза, Швейцарыі і Японіі.
Іван Рыгоравіч Ціхан
Іва́н Рыго́равіч Ці́хан (нар., в. Глоўсевічы, , Гродзенская вобласць) — беларускі атлет, кідальнік молата, трохразовы чэмпіён свету (2003, 2005, 2007), сярэбраны прызёр Летніх Алімпійскіх гульняў у Рыа-дэ-Жанейра (2016). Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Першы раз Іван Ціхан стаў чэмпіёнам свету ў кіданні молату ў жніўні 2003 на чэмпіянаце свету ў Парыжы, кінуўшы молат на адлегласць 83 метры 3 сантыметры.
Расійская акупацыя Харкаўскай вобласці
Расійская акупацыя Харкаўскай вобласці — гэта працяглая ваенная акупацыя, якая пачалася 24 лютага 2022 года пасля ўварвання расійскіх войск ва Украіну, захопу і акупацыі часткі Харкаўскай вобласці Украіны. Абласны цэнтр Харкаў не быў захоплены расійскімі войскамі, аднак Іншыя гарады, у прыватнасці Ізюм, Куп’янск і Балаклія, былі захоплены рускімі войскамі. Горад Чугуіў першапачаткова быў захоплены расійскімі войскамі 25 лютага, але 7 сакавіка быў зноў адваяваны ўкраінскімі войскамі, такія гарады Балаклія, Ізюм, Куп’янск дэакпуваный УСУ ў выніку наступальных дзеянняў на Харкаўшчыне ў верасні 2022 года.
Іван Рыгоравіч Ціхан
Біяграфія
Іван Ціхан — чэмпіён Беларусі (2005). На гэтым чэмпіянаце Беларусі ён устанавіў нацыянальны рэкорд 86,73 м, што ўсяго на адзін сантыметр менш сусветнага рэкорда савецкага атлета Юрыя Сядых (1986). На Алімпійскіх гульнях у Афінах Іван Ціхан атрымаў срэбны медаль.
Расійская акупацыя Харкаўскай вобласці
8 ліпеня 2022 года Віталь Ганчаў, прызначаны Расійскай Федэрацыяй кіраўніком Харкаўскай зоны акупацыі, заявіў, што Харкаў з’яўляецца «неаддзельнай» часткай расійскай тэрыторыі і Расійская Федэрацыя мае намер анэксаваць Харкаў.
Іван Рыгоравіч Ціхан
Біяграфія
У 2006 ў Гётэбаргу выйграў еўрапейскае першынства, а ў 2007 на чэмпіянаце свету ў Осацы з вынікам 83,63 м у трэці раз стаў чэмпіёнам свету. Да 2008 трэніраваўся ў расійскага трэнера Сяргея Літвінава.
На Летніх Алімпійскіх гульнях у Пекіне (2008) Іван Ціхан паказаў трэці вынік і быў узнагароджаны бронзавым медалём. Аднак допінг-пробы І. Ціхана і сярэбранага прызёра спаборніцтваў В. Дзевятоўскага, якія яны здалі 17 жніўня адразу пасля алімпійскага фіналу, далі станоўчы вынік на тэстастэрон. Ціхан і Дзевятоўскі за прымяненне допінгу былі дыскваліфікаваныя, а заваяваныя імі медалі перададзены іншым спартсменам. Гэта рашэнне было аб’яўлена 11 снежня, пасля паседжання выканкама Міжнароднага алімпійскага камітэта. Але 10 чэрвеня 2010 Спартыўны арбітражны суд (САS) вынес рашэнне аб тым, што допінг-пробы І. Ціхана і В. Дзевятоўскага былі ўзяты з парушэннем правілаў. Такім чынам, спартсменам вернуты тытулы прызёраў Алімпіяды-2008.
У 2012 Іван Ціхан быў лідарам сусветнага сезона ў кіданні молата. Аднак ён не змог прыняць удзел на Алімпіядзе ў Лондане. Віной гэтаму стала рашэнне Міжнароднай асацыяцыі лёгкаатлетычных федэрацый (ІААФ) аб адхіленні атлета з-за станоўчых допінг-пробаў, узятых у яго на Гульнях-2004 у Афінах і на чэмпіянаце свету-2005 у Хельсінкі. Паводле рашэння МАК допінг-пробы захоўваюцца 8 гадоў, на працягу якіх яны могуць быць пераправерана з выкарыстаннем новых методык выяўлення забароненых прэпаратаў. Тэрмін захоўвання матэрыялаў, узятых у Афінах-2004, заканчваўся 29 жніўня. Іван Ціхан на Гульнях у Афінах стаў сярэбраным прызёрам. Вестка пра яго станоўчы тэст і запрашэнне на ўскрыццё пробы «В» прыйшлі ў Мінск у сярэдзіне ліпеня. 24 ліпеня ў Лазане аналізы 2004 і 2005 гадоў зноў аказаліся станоўчымі.
Расійская акупацыя Харкаўскай вобласці
Ізюм
4 красавіка 2022 года The Guardian паведаміла, што на аснове паведамленняў відавочцаў жыхароў і ваенных чыноўнікаў працягваюцца інтэнсіўныя баі паблізу Ізюма .. Як паведамляе The Guardian, жыхары горада тры тыдні пражылі ў сваіх падвалах без электрычнасці, ацяплення і вады. У справаздачы таксама сцвярджаецца, што расійскія ваенныя падрыхтавалі спісы асоб, на якіх трэба «паляваць», уладальнікаў зброі, багатых людзей і іншых, якіх лічаць «небяспечнымі», такіх як бізнэсоўцы, актывісты, ваенныя і іх сем’і. Расійскае войска таксама абвінавацілі ў забароне пропуску гуманітарных канвояў, пакуль у горадзе заканчваліся прадукты і медыкаменты.
Іван Рыгоравіч Ціхан
Біяграфія
Удзельнічаў у летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года ў Рыа-дэ-Жанэйра, дзе заваяваў сярэбраны медаль з вынікам 77,79 м.
Срэбраны прызёр Чэмпіяната Еўропы 2016 года ў кіданні молата з вынікам 78,84 м.
Расійская акупацыя Харкаўскай вобласці
Ізюм
10 Красавіка некалькі прадстаўнікоў амерыканскай абароны заявілі, што расійскія войскі збіраюцца ў Ізюме ў рамках падрыхтоўкі да наступальнай кампаніі паміж Ізюмам і Дніпром. Паведамлялася, што з 5 красавіка расійскія войскі перадыслакавалі свае сілы з Кіеўскага і Сумскага кірунку да Ізюма.
18 красавіка Украіна заявіла аб вяртанні «шэрагу населеных пунктаў» у раёне Ізюму або паблізу яго. Расійскія войскі ў горадзе пачалі масавую дэпартацыю жыхароў горада на тэрыторыю Расійскай Федэрацыі.
Іван Рыгоравіч Ціхан
Біяграфія
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў кіданні молата з вынікам 80,04 м.
Асабістае жыццё
Жыве ў Гродне. Жонка Вольга таксама атлетка, займалася кіданнем дыска. Мае сына Івана і дачку Веру.
Расійская акупацыя Харкаўскай вобласці
Ізюм
21 красавіка Расія прызначыла Віталя Ганчава кіраўніком Харкаўскай вайскова-грамадзянскай адміністрацыі. 6 ліпеня Ганчаў заявіў, што Расійская Федэрацыя мае намер стварыць у Харкаве 4 акупацыйныя раёны.
Іван Рыгоравіч Ціхан
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Расійская акупацыя Харкаўскай вобласці
Вялікабурлукская пасялковая Абшчына
Вялікабурлукская пасялковая Абшчына была захоплена расійскімі войскамі ў сакавіку 2022 года, падчас расійскага ўварвання ва Украіну ў 2022 годзе, пачаўшы вайсковую акупацыю, якая ператварылася ў «вайскова-грамадзянскую адміністрацыю». 11 ліпеня 2022 года ў выніку падрыву аўтамабіля загінуў прызначаны Расійскай Федэрацыяй кіраўнік ваенна-грамадзянскай адміністрацыі Яўген Юнакоў.
Балаклія
Горад Балаклія быў першапачаткова захоплены прарасійскімі войскамі 3 сакавіка 2022 года на ранніх этапах расійскага ўварвання.
Дэакупацыя
6 верасня 2022 года Узброеныя Сілы Украіны правялі буйное контрнаступленне на Балаклейскім напрамку, вызваліўшы бліжэйшыя населеныя пункты і прыгарады, у прыватнасці вярбоўку, новую Гусароўку і Байрак.
Да 8 верасня 2022 года ўкраінскія войскі цалкам адваявалі горад. Пазней было апублікавана відэа, на якім украінскія вайскоўцы вывешваюць украінскі сцяг на будынку райджржадміністрацыі, а на зямлі ляжыць расійскі сцяг.
Да вечара 8 верасня ўкраінскія войскі прайшлі больш за 50 км і ўжо былі на ўскраінах аўтамабільнага і чыгуначнага вузла Куп’янска, патэнцыйна перарываючы Расійскую лінію забеспячэння і сувязі на поўдзень да Ізюма.
10 верасня Украіна адбіла Ізюм, спыніўшы ваенную акупацыю ў горадзе.
Юліяна Вітан-Дубейкаўская
Юліяна Вітан-Дубейкаўская, па нараджэнні Мэнке (,  — 28 верасня 1969,, Германія; Псеўданім: Кветка Вітан) — беларуская мастацтвазнаўца, педагог, мемуарыстка.
Біяграфія
Юліяна Мэнке паходзіла з сям’і віленскіх немцаў. У 1895—1905 гадах вучылася ў віленскай прыватнай гімназіі Веры Міхайлаўны Прозаравай. У часе вучобы ў гімназіі пазнаёмілася з Алаізай Пашкевіч, якая вучылася разам з Юліянінай сятрой — Жэняй. З 1907 года ў Санкт-Пецярбургу, у 1914 годзе здала дзяржаўныя экзамены пры Санкт-Пецярбургскім універсітэце на гісторыка-філалагічным аддзеле.
Па вяртанні ў Вільню ў 1915 годзе, сустрэлася з Іванам Луцкевічам, з ім завязаліся адносіны, пазней яны заручыліся, але нарачоны памёр у 1919 годзе.
Працавала ў віленскім Беларускім камітэце, брала ўдзел у адкрыцці першай пачатковай беларускай школы, беларускіх настаўніцкіх курсаў і Віленскай беларускай гімназіі, дзе потым выкладала нямецкую мову і педагогіку.
Вуліца Янкі Маўра (Мінск)
Вуліца Янкі Маўра — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар у гонар Янкі Маўра (1883—1971), беларускага дзіцячага пісьменніка.
Юліяна Вітан-Дубейкаўская
Біяграфія
У 1922 годзе ўзяла шлюб з вядомым беларускім дзеячам Лявонам Вітан-Дубейкаўскім. Пасля смерці мужа ў 1940 годзе, дом і зямельны ўчастак былі нацыяналізаваны, 6 сакавіка 1941 года Юліяна разам з раднёй пераехала ў Германію. Спачатку жыла ў лагеры для перасяленцаў, потым накіравана ў Берлін, працавала перакладчыцай у Беларускім аддзеле Міністэрства для патрэб вайны. З 18 чэрвеня 1941 года была кіраўніцай беларускага аддзела нямецкай прапагандысцкай арганізацыі «Вінета».
Пасля 1945 года зарабляла на жыццё лекцыямі. У верасні 1947 годзе пераехала ў Заходнюю Германію ў Малерсдорф да пляменніцы, а ў красавіку 1951 — у Нюрнберг.
Вуліца Янкі Маўра (Мінск)
Знаходзіцца ў заходняй частцы Мінска. Атрымала сучасную назву ў 1972 годзе. Дагэтуль называлася 2-гі Бетонны завулак. Першапачаткова мела працягласць 2,1 км ад Дуніна-Марцінкевіча да Глаголева. Пазней адлегласць скарацілася з-за будаўніцтва прамысловых аб’ектаў паміж вуліцамі Панамарэнкі і Глаголева.
Юліяна Вітан-Дубейкаўская
Біяграфія
Напісала шэраг успамінаў пра дзеячаў беларускага нацыянальнага руху, пра сябе і сваю радню. У 1953 годзе ў Нюрнбергу на просьбу і з парадамі Вітаўта Тумаша і Наталлі Арсенневай напісала прысвечаную Івану Луцкевічу кнігу «Мае ўспаміны», выдадзеную толькі ў 1994 годзе. У 1954 годзе у Нью-Ёрку выйшла кніга «Лявон Вітан-Дубейкаўскі», выдадзеная пад псеўданімам Кветка Вітан.
Спадчына
У 1994 годзе ў Вільні з прадмовай Лявона Луцкевіча апублікаваны «Мае ўспаміны», напісаныя ў 1953 годзе ў Нюрнбергу, іх пачалі друкаваць пад загалоўкам «Рыцар Пагоні» у газеце «Бацькаўшчына». Рукапіс быў перададзены Яніне Каханоўскай у ЗША, цяпер захоўваецца ў Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва. Паводле твора Галінай Дзягілевай пастаўлены спектакль «Віленскія мроі» ў тэатры аднаго акцёра «Зніч».
Вуліца Янкі Маўра (Мінск)
Забудавана 5-9-павярховымі дамамі (аўтар праекта Р. Андрэева і іншыя). Участак, набліжаны да вуліцы Панамарэнкі, забудаваны 2-павярховымі дамамі.
Ордэн Францыска Скарыны
О́рдэн Францы́ска Скары́ны — беларуская дзяржаўная ўзнагарода, ордэн. Заснаваны ў 1995 пастановай Вярхоўнага Савета як адна з найвышэйшых дзяржаўных узнагародаў Беларусі за асаблівыя заслугі ў справе нацыянальна-дзяржаўнага адраджэння.
Вуліца Янкі Маўра (Мінск)
Па вуліцы не ходзіць грамадскі транспарт.
Ордэн Францыска Скарыны
Ордэнам узнагароджваюцца грамадзяне:
Вуліца Янкі Маўра (Мінск)
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Ордэн Францыска Скарыны
Апісанне
Ордэн пры дапамозе вушкі і кольца злучаецца з калодкай сямікутнай формы, у ніжняй частцы якой размешчаны знак «сігнет». Калодка абцягнутая муаравай стужкай цёмна-фіялетавага колеру.
Ордэн вырабляецца з срэбра з пазалотай.
Такуу
Такуу (Takuu) — атол на паўднёвым захадзе Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад дзяржавы Папуа — Новая Гвінея. Займае плошчу каля 2 км², аднак большая яе частка — лагуна. Плошча сушы — каля 0,9 км². Найбуйнейшы і адзіны населены востраў Нуугурыгія (Нукутоа) на паўднёвым усходзе рыфа займае 0,725 км². У 2014 г. тут жыло 316 чалавек.
Такуу адметны тым, што геаграфічна з'яўляецца часткай Меланезіі, але яго жыхары — знешнія палінезійцы. Лічыцца, што атол быў населены каля 1000 гадоў таму. Асноўныя заняткі тубыльцаў — рыбалоўства і земляробства. Яны захавалі многія старажытныя абрады, традыцыйныя вераванні і песенны фальклор.
Рост насельніцтва, скарачэнне рэсурсаў і бедная інфраструктура выклікалі крызіс ў канцы XX — пачатку XXI ст. Ён прывёў да эміграцыі мясцовых жыхароў, пераважна на суседні востраў Бугенвіль.
Ваза (дынастыя)
Ва́за або Васа (Vasa, Vasaätten, Wazowie) — каралеўская дынастыя, якая правіла ў Швецыі (1523—1654) і Рэчы Паспалітай (1587—1668).
Гісторыя
Паходзіла са старажытнага роду Эрыксанаў. Назва ад выявы снапа (vase) на родавым гербе
Заснавана Густавам I [1523—1560]. Каралямі Швецыі былі яго сыны Эрык XIV [1560—1568], Юхан III [1568—1592], Карл IX [1609—1611], сын апошняга Густаў II Адольф [1611—1632], дачка апошняга Крысціна [1632—1654]. Род абарваўся са смерцю Крысціны ў 1689 годзе.
У Рэчы Паспалітай правілі Жыгімонт III (1587—1632, у 1592—1604 і кароль Швецыі), які ўстанавіў шведска-польскую асабістую унію [1592—1599], яго сыны Уладзіслаў IV [1632—1648] і Ян II Казімір [1648—1668]. Са смерцю апошняга ў 1672 годзе мужчынская лінія рода Ваза спынілася.
Юніянісцкі рух
Юніянісцкі рух (Union Movement) — брытанская палітычная партыя, заснаваная былым лідарам Брытанскага саюза фашыстаў сэрам Освальдам Мослі. Мослі арганізаваў партыю ў 1948 годзе, аб’яднаўшы больш за 50 груповак нацыяналістычнага, антысеміцкага і прафашысцкага напрамку. У створаны рух увайшлі таксама яго былыя паплечнікі па Брытанскім саюзе фашыстаў.
Партыя выступала за аб’яднанне заходнееўрапейскіх краін і рэзкую мілітарызацыю Вялікабрытаніі, што, на думку Мослі, было неабходна для стрымлівання СССР. Мослі лічыў, што варта выслаць з Брытаніі ўсіх імігрантаў і крытыкаваў вынікі Нюрнбергскага трыбунала. У 1959 годзе Мослі ўдзельнічаў у парламенцкіх выбарах, аднак з вынікам у 8,1% галасоў яму не ўдалося стаць дэпутатам Палаты абшчын. У ходзе перадвыбарчай кампаніі Мослі актыўна эксплуатаваў тэму іміграцыі, распавядаючы розныя гісторыі аб крымінальнай дзейнасці і сексуальных адхіленнях у чарнаскурых. У 1966 годзе вынік выбараў быў яшчэ ніжэйшы, і Мослі страціў цікавасць да палітыкі. У далейшым адбывалася маргіналізацыя партыі, якая паступова губляла ўплыў. Да 1990-х гадоў яе дзейнасць звялася да мінімуму.
Летнія Алімпійскія гульні 1964
Летнія Алімпійскія гульні 1964 (1964 Summer Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні XVIII Алімпіяды, праходзілі ў Токіа, сталіцы Японіі, з 10 кастрычніка па 24 кастрычніка 1964. Першыя алімпійскія гульні, якія праводзіліся ў Азіі.
Таруньскі павет
Таруньскі павет (Powiat toruński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Куяўска-Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Торунь. Займае плошчу 1229,71 км². Насельніцтва павета складае 103,9 тыс. чалавек.
NGC 2995
NGC 2995 — група зорак у сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лайза Мінелі
Лайза Мінелі (Liza Minnelli, нар. 12 сакавіка 1946) — амерыканская актрыса і спявачка, уладальніца прэміі «Оскар». Дачка легендарнай актрысы Джудзі Гарленд і яе другога мужа, рэжысёра Вінсента Мінелі.
Кар'ера ў кіно
Першай значнай роляй у кіно стала яе Эліза ў фільме «Чарлі Баблз» з Альбертам Фіні. Двума гадамі пазней у фільме Алана Дж. Пакулы «Бясплодная зязюля» яна згуляла эксцэнтрычную дзяўчыну-падлетка, за ролю якой яна была вылучана на «Оскар».