cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Салонец
У возеры водзяцца акунь, шчупак, плотка, карась і іншыя рыбы.
Паштовая марка
Агульныя палажэнні
Паштовыя маркі маюць наступныя характэрныя прыкметы: Маркі прыватнай пошты маюць не ўсе прыкметы паштовай маркі, а толькі першыя чатыры і, з некаторымі абмежаваннямі, апошнюю прыкмету.
Усе іншыя мініяцюры, якія не маюць пералічаных вышэй прыкмет (напрыклад, віньеткі, ярлыкі і г. д.) юрыдычна і філатэлістычна не з'яўляюцца паштовымі маркамі.
Афіцыйная трактоўка СПС
У Сусветнай паштовай канвенцыі ў апошняй рэдакцыі 2004 г. тэрміну «паштовая марка», прыкметам паштовых марак і абавязковым патрабаванням да іх прысвечаны асобны артыкул № 8: Артыкул 8
Паштовыя маркі
1. Тэрмін «паштовая марка» абаронены дзейнічаючай Канвенцыяй і павінен выкарыстоўвацца выключна ў дачыненні марак, якія адпавядаюць умовам дадзенага артыкула і Рэгламентаў.
2. Паштовыя маркі:
2.1 выпускаюцца толькі органам, які мае права на выпуск у адпаведнасці з Актамі СПС; выпуск марак таксама ўключае ў сябе іх выпуск у зварот.
2.2 з'яўляюцца праявай суверэнітэту і ўяўляюць сабой:
2.2.1 доказ ажыццяўлення перадаплаты паштовага збору ў памеры, які адпавядае іх сапраўднаму кошту, калі яны налепленыя на паштовыя адпраўленні ў адпаведнасці з Актамі Саюза;
2.2.2 крыніцу дадатковага прыбытку для паштовых адміністрацый у якасці аб'ектаў філатэліі;
2.3 павінны знаходзіцца ў звароце на тэрыторыі адміністрацыі, якая выпускае іх, для перадаплаты паштовых збораў і філатэліі.
3. У якасці атрыбута суверэнітэту паштовыя маркі павінны змяшчаць:
3.1 напісаную лацінскімі літарамі назву дзяржавы або тэрыторыі, суб'ектам якой з'яўляецца паштовая адміністрацыя, што выпускае іх;
3.1.1 у факультатыўным парадку афіцыйную эмблему дзяржавы, суб'ектам якой з'яўляецца паштовая адміністрацыя, што выпускае іх;
3.1.3 у факультатыўным парадку слова «Postes» («Пошта») лацінскімі або іншымі літарамі.
5. Тэмы і сюжэты паштовых марак:
5.1 павінны адпавядаць духу Прэамбулы да Статута СПС і рашэнням, прынятым органамі Саюза;
5.2 павінны мець шчыльную сувязь з культурнай своеасаблівасцю краіны або тэрыторыі, суб'ектам якой з'яўляецца паштовая адміністрацыя, што выпускае іх, або спрыяць распаўсюджванню культуры або падтрымцы міру;
5.3 у выпадку выпуску памятных марак у гонар выдатных асоб або якіхсьці падзей, якія не адносяцца да гісторыі той краіны або тэрыторыі, суб'ектам якой з'яўляецца паштовая адміністрацыя, што выпускае іх, яны павінны быць шчыльна звязаныя з гэтай краінай або тэрыторыяй;
5.4 не павінны мець палітычны характар або быць абразлівымі для якіхсьці асоб або краін;
5.5 павінны мець важнае значэнне для той краіны або тэрыторыі, суб'ектам якой з'яўляецца паштовая адміністрацыя, што выпускае іх.
6. У якасці суб'екта правоў інтэлектуальнай уласнасці паштовыя маркі могуць змяшчаць:
6.1 пазначэнне права паштовай адміністрацыі, што выпускае іх, выкарыстоўваць адпаведныя правы інтэлектуальнай уласнасці, а менавіта:
6.1.1 аўтарскае права, з пастаноўкай знака, які пазначае аўтарскія правы, і пазначэннем года выпуску;
6.1.2 знак, зарэгістраваны на тэрыторыі краіны-члена, суб'ектам якой з'яўляецца паштовая адміністрацыя, што выпускае іх, з прастаўленнем зарэгістраванага сімвала гандлёвай маркі пасля гэтага знака;
6.2 прозвішча мастака;
6.3 назву друкарні.
7. Адзнакі паштовай аплаты, адбіткі франкіравальных машын і адбіткі, якія атрымліваюцца іншымі спосабамі друкавання або штэмпелявання, якія адпавядаюць Актам СПС, могуць прастаўляцца толькі з дазволу паштовай адміністрацыі.
Класіфікацыя
Існуе вялікая разнастайнасць відаў паштовых, паўпаштовых або непаштовых марак. Ніжэй пералічаныя толькі некаторыя з іх : У мінулым у многіх краінах, акрамя марак для перасылкі простых лістоў, існавалі спецыяльныя маркі : Акрамя паштовых знакаў, у некаторых краінах існавалі яшчэ тэлеграфныя, падатковыя, штэмпельныя маркі, але для гэтых мэт часта ўжывалі і паштовыя маркі. Так, у Англіі дваістая мэта маркі пазначалася надпісам «Postage & revenue» (паштовы і гербавы зборы), у Іспаніі — «Correos y Telégrafos» (пошта і тэлеграф) і г. д.
Кошт
Кошт паштовай маркі можа значыць адно з трох : У аснове цэнаўтварэння тут ляжыць функцыя маркі як прадмета калекцыяніравання, а вынікам з'яўляецца толькі фіктыўны кошт, ад якога залежыць гандлёвая (таксама аўкцыённая) цана паштовай маркі. З коштам паштовай маркі ў гэтым значэнні карэлюе яе каталожная цана, пад якой маецца на ўвазе ацэнка паштовай маркі (або іншых знакаў паштовай аплаты) у каталозе марак (іншых знакаў паштовай аплаты).
Філатэлістычная каштоўнасць
Практычна ва ўсіх краінах значная частка марак выпускаецца з першапачатковай мэтай продажу іх калекцыянерам, што дазваляе дзяржаве атрымліваць значны прыбытак, які наўпрост не звязаны з паштовымі паслугамі. Такія дзяржавы і тэрыторыі, як Ліхтэнштэйн, Трынідад і Табага, Джэрсі і многія іншыя, разглядаюць сродкі аплаты паштовых адпраўленняў (маркі, канверты, паштоўкі) як адзін з інструментаў пры фарміраванні прыбытковай часткі бюджэту.
Гашэнне
З сярэдзіны XIX ст. атрымала распаўсюджванне гашэнне паштовых марак у першы дзень іх выпуску. Пры гэтым маркі налепліваюцца на спецыяльна для гэтай мэты выпушчаны канверт, а для гашэння часта выкарыстоўваюць мастацкія спецштэмпелі.
У пачатку XX ст. на штэмпелі ў ЗША змяшчалі метэаралагічныя пазнакі, якія паведамляліся шторанак метэаралагічнай станцыяй некаторым паштовым канторам — такім чынам чалавек, які атрымліваў ліст, знаходзіў у штэмпелі інфармацыю аб змене надвор'я.
Выраб марак у мінулым
Спосабы вырабу ранніх паштовых марак былі розныя: Каб паскорыць друк, на адным аркушы злучалі вялікую колькасць клішэ (10—150). Першапачаткова маркі аддзяляліся ад аркуша з дапамогай нажніц, але, праз павольнасць гэтага метаду, перайшлі да прабівання прамежкаў паміж маркамі — перфарацыі. Дагэтуль паўсюдна на краях марак выбіваюцца зубчыкі з дапамогай асаблівай марачна-перфарацыйнай машыны, вынайдзенай у 1847 г. ірландцам Генры Арчэрам (1806—1863) і ўдасканаленай ім у 1852 г., калі англійскае паштовае ўпраўленне набыло ў яго правы на машыну за 4000 фунтаў стэрлінгаў.
Каб ускладніць падробку марак, а таксама другаснае ўжыванне ўжо пагашаных марак, падчас друку ўжываліся (і дагэтуль ужываюцца) розныя засцярогі. Так, на паперы друкуюць вадзяныя знакі, у папяровую масу ўкладаюць доўгія шаўковыя ніткі (так званая, дыкінсанаўская папера) або маленькія рознакаляровыя шаўковыя ніткі. Таксама ўжываўся, так званы, гафраж, калі з дапамогай прэса на марцы выціскаўся значок такім чынам, што папера прабівалася наскрозь, а пры пагашэнні маркі фарба праходзіла скрозь нарэзы паперы і штэмпель не мог быць выдаленым. У некаторых месцах на марках ужывалі заўважныя толькі пад мікраскопам значкі, а таксама такія значкі, якія выяўляліся пры ўжыванні хімічнага чарніла. Таксама пры друку ўжывалі такія фарбы, якія пры кантакце з вадкасцю змываліся цалкам або часткова.
Клей для марак выраблялі з сумесі гумі з дэкстрынам і глюкозай і нанасілі на маркі з дапамогай машын, прычым ужывалі клей з разліку каля 16 кг на 400 000 марак.
Форма
Знешнія абрысы і канфігурацыя паштовай маркі, як і іншых знакаў паштовай аплаты, могуць адрознівацца.
Нягледзячы на вялікую колькасць выпушчаных ва ўсім свеце марак, большасць з іх захавала форму першых паштовых мініяцюр — гарызантальны або вертыкальны прамавугольнік. Аднак выкарыстоўваюцца і іншыя формы. Ужо першыя выпускі некаторых паштовых адміністрацый адрозніваліся ад першых марак свету.
У сучаснасці найбольш распаўсюджаныя маркі наступных формаў: Сустракаюцца таксама пяцівугольныя, шасцівугольныя (гексаганальныя) і васьмівугольныя (актаганальныя) маркі.
Матэрыял
Большасць выпушчаных паштовых марак надрукаваная на чыстай, звычайна белай (мелаванай) паперы. Аднак выкарыстоўваюцца і іншыя матэрыялы. У сучаснасці вядомыя маркі на:
Клей
Адваротны бок пераважнай большасці марак, паколькі яны прызначаныя для налеплівання на розны паштовыя адпраўленні, прамазаны клеем.
У якасці клею, які наносіцца на адваротны бок маркі, ужываўся гуміарабік, а таксама раствор дэкстрыну; у сучаснасці ўжываюцца сінтэтычныя клеявыя саставы (клей ПВА). Клей абавязкова павінен быць бяспечным для чалавека, паколькі большасць людзей перад налепліваннем ліжа клеявы слой. Некаторыя сучасныя саставы клею змяшчаюць сахарын і іншыя дадаткі, што паляпшаюць смак, — для прываблівання пакупнікоў. Так, у 1960-х гг. у Францыі былі выпушчаныя, так званыя, «смачныя» маркі, дзе ў клей дадаваліся лімонны сок, мята, ванілін. І нават была выпушчана марка з дадаткам перцу.
У апошні час атрымалі распаўсюджванне, так званыя, «маркі-самалепкі».
Перадгісторыя з'яўлення
Ідэя аб папяровай налепцы як знаку паштовай аплаты прапаноўвалася ў розныя часы, а сама паштовая марка мае папярэднікаў: Па некаторых звестках, самая першая ў свеце паштовая марка з'явілася ў Грэцыі ў канцы 1830-х гг., таму захаваліся яе адзінкавыя асобнікі. Аднак дакладная дата выхаду грэчаскай маркі, быццам бы, не ўсталяваная, таму прыярытэт Грэцыі ў выпуску паштовых марак выклікае сумнеў. Па іншых звестках, першыя паштовыя маркі з'явіліся ў гэтай краіне пасля 1828 г., калі, як сцвярджаюць даследчыкі з Грэцыі, тут адбылася паштовая рэформа, а дакладна — у 1831 г.
Першая ў свеце марка
«Бацькам паштовай маркі» сусветна прызнаны сэр Роўлэнд Хіл (1795—1879). Першыя ў гісторыі маркі, названыя «Чорны пені», былі выпушчаныя 6 мая 1840 г. у Вялікабрытаніі. У будучыні Сусветны паштовы саюз увёў правіла, якое прадпісвала абавязковае пазначэнне на марках назвы краіны-эмітэнта, выкананую лацінскімі літарамі. Вялікабрытанія, як першая ў гісторыі краіна, што выкарыстоўвала маркі, была адзінай дзяржавай, вызваленай ад выканання гэтага правіла.
Першыя маркі іншых краін
Пасля выпуску першых марак у Вялікабрытаніі ў 1840 г. паштовыя маркі сталі з'яўляцца і ў іншых краінах:
К пачатку XX ст. маркі былі ўведзеныя ва ўжыванне ў 310 краінах (улічваючы ў тым ліку і дзяржаўныя ўтварэнні, якія на той момант ужо не існавалі: напрыклад, малыя італьянскія і нямецкія), а штэмпельныя канверты — у 135 краінах. Колькасць розных знакаў паштовай аплаты даходзіла да 14 000, а іх кошт — ад неапалітанскай газетнай маркі ў ½ тарпезэ (¼ капейкі) да паўночнаамерыканскай газетнай маркі ў 60 долараў ЗША (120 рублёў).
У той жа час было ўзбуджана пытанне аб увядзенні аднастайнай сусветнай паштовай маркі, але гэтаму супрацьстаўлялася меркаванне, што ў склад Сусветнага саюза ўваходзілі і такія дзяржавы, валюта якіх была ў высокай ступені і нават цалкам абясцэнена; такое было становішча некаторых паўднёваамерыканскіх рэспублік. На Сусветным паштовым кангрэсе 1897 г. у Вашынгтоне было вырашана ўвесці ва ўсіх краінах аднастайныя колеры для марак аднолькавага наміналу, а таксама не дапускаць у зварот маркі, выпушчаныя з прычыны юбілеяў і падобных падзей. Зрэшты, гэтыя дамоўленасці так і не ажыццявіліся.
Падробкі
Практычна ўся гісторыя паштовых марак суправаджалася гісторыяй іх падробак — фальсіфікатаў. Ужо ў 1840-х гг. у звароце з'явіліся як поўныя фальсіфікаты, так і частковыя, якія выкарыстоўвалі ў якасці асновы сапраўдныя маркі, але мелі падробную наддрукоўку, зменены колер або перфарацыю і г. д. Акрамя таго, з'явіліся, так званыя, фантастычныя выпускі — выданні, якія не мелі аналагаў у афіцыйнай паштовай сістэме. Адрозніваюць фальсіфікацыю марак на шкоду пошце і на шкоду калекцыянерам (з развіццём філатэліі другі тып падробак па маштабе і ўзроўні стаў суадносіцца з першым).
Свіцязянка (карціна Казіміра Альхімовіча)
«Свіцязянка» (Świtezianka) — карціна Казіміра Альхімовіча, напісаная ў 1898—1900 гадах. Створана паводле аднайменнай балады Адама Міцкевіча «Свіцязянка». У аснове ранніх балад і вершаў паэта ляжалаі народныя песні і паданні Наваградчыны, міфалагічны пачатак якіх асабліва імпанаваў мастаку. Памер карціны —.
Гісторыя «Свіцязянкі» пачынаецца ў 1898 годзе, калі — ў сувязі з набліжэннем стагоддзем з дня нараджэння паэта Адама Міцкевіча — рэдакцыя «Tygodnik Ilustrowany» абвясціла конкурс на ілюстрацыі да яго твораў. У журы былі запрошаны вядомыя мастакі — Войцех Герсан, Юліян Машчынскі і Леапольд Васількоўскі. Пасля разгляду 47 прадстаўленых работ журы аднагалосна прысудзіла першую ўзнагароду К. Альхімовічу за яго працу «Свіцязянка».
Апісанне
Карціна з тонкім пачуццём перадае самую кульмінацыю твора. Тут паказаны пераломны момант у лёсе хлопца-паляўнічага, які, заварожаны прыгажуняй Свіцязянкай, ідзе ўсё далей у хвалі возера. Успененыя воды Свіцязі, усхваляваны прыбярэжны лес як бы папярэджваючы маладога хлопца, што не зноёдзе ён тут шчасця і спакою. Рамантычным дысанансам успрымаецца дасканалае цела Свіцязянкі з рухомым, бурлівым прыродным асяроддзем.
Капліца Святых Апосталаў Пятра і Паўла (Германавічы)
Капліца Святых Апосталаў Пятра і Паўла — колішні рымска-каталіцкі храм у в. Германавічы Шаркаўшчынскага раёна.
Гісторыя
Пабудавана ў 1826 годзе ў мястэчку Новыя Германавічы Юстынам Шырынам як філіяльны касцёл, які мусіў выкарыстоўваць як сямейная пахавальня. Быў ён асвечаны ў гонар Святых Пятра і Паўла. Касцёл ніколі не быў парафіяльным, таму ён рэдка калі згадваўся, або згадваўся толькі як капліца. Туды былі перанесены ўсе труны сям’і Шырынаў, там жа хавалі і наступных прадстаўнікоў роду.
У кнізе Яна Барэйкі Ходзькі «Мінская дыяцэзія каля 1830 г.» згадваецца: «Касцёл у Германавічах. Унутраныя сцены і скляпенні пакрыты антычнымі размалёўкамі».
Храм знішчаны пажарам у 1896 годзе. Ад яго практычна нічога не засталося, ацалела толькі некалькі рэчаў: вялікі крыж, маляваная лаўка, два званочкі, канфесіянал. У 1915 г. вяліся спробы яго адрэстаўрыраваць: былі сабраныя сродкі, але, на жаль, падзеі Першай сусветнай вайны перашкодзілі гэта ажыццявіць. Пазней было вырашана храм разабраць, як гэта вынікае з наступных матэрыялаў.
З Віленскай курыі на імя пробашча касцёла ксяндза І. Бобіча ў 1924 г. паведамлялася, што ахвяра пані Шырынавай прымаецца і даецца дазвол на разбор капліцы з адной умовай, што цэгла выключна будзе скарыстана на патрэбы касцёла. Сама ж пані Шыранава (у лісце ад 6 верасня 1924 г.) зазначала, што дае згоду на разбор капліцы і дазваляе прадаць цэглу выключна на патрэбы касцёла, бо разумее, што адрастаўраваць яе ўжо не ў стане. Месца, дзе знаходзілася капліца, агарадзіць плотам паставіць помнік: жалезны крыж на падставе з часанага каменю памерамі 2 на 2 аршыны і вышынёй таксама 2 аршыны. І там захаваць парэшткі нябожчыкаў Шырынаў.
У 1926 г. капліца была разабрана і выручка ад прададзенай цэглы пайшла на рамонт касцёла. Як вынікае з пазнейшых справаздач, на месцы капліцы ніякі помнік не быў пастаўлены з-за недахопу сродкаў.
Архітэктура
Мураваны васьмівугольны ў плане храм з двумя прыбудовамі размяшчаўся насупраць галоўнага касцёла. У левай прыбудове знаходзілася сакрысція, а ў правай труны Шырынаў.
NGC 2915
NGC 2915 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Хамелеон. Бачная зорная велічыня: 12,3. Бачны размер: 1,9' × 0,9'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 26 мін. 13,6 сек. Схіленне: −76° 37' 36".
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Майсей Астрагорскі
Майсей Астрагорскі (, Бельскі павет, Гродзенская губерня —, Петраград, РСФСР) — рускі палітык, даследчык гісторыі права, гісторык і палітолаг, які ўнёс вялікі ўклад у вывучэнне палітычных і прававых сістэм пры трансфармацыі аўтакратычных рэжымаў.
Амаль невядомы ў Беларусі, ён па праве лічыцца заснавальнікам палітычнай сацыялогіі разам з Максам Вэберам і Робертам Міхельсам і «піянерам параўнальных даследаванняў дзяржаўнага кіравання».
Біяграфія
Астрагорскі нарадзіўся і вырас Гродзенскім рэгіёне, які ён пазней прадстаўляў у якасці члена I Дзяржаўнай думы (парламента Расійскай імперыі).
Ён вывучаў права на юрыдычным факультэце Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта, дзе таксама рэдагаваў юрыдычныя перыядычныя выданні. Потым кароткі час працаваў у імперскім Міністэрстве юстыцыі.
Бліжэй да 30 гадоў Астрагорскі паехаў навучацца ў Свабодную школу палітычных навук (Sciences Po) у Парыжы пад кіраўніцтвам яе заснавальніка Эміля Бутмі. У 1885 годзе ён завяршыў сваю дысертацыю пра вытокі агульнага выбарчага права.
Пасля вучобы ў Францыі ён глыбока вывучаў дзейнасць палітычных партыяў ў Злучаных Штатах і Вялікабрытаніі і правёў шмат гадоў у абедзвюх краінах на працягу 1880-х і 1890-х гадоў. Астрагорскі апублікаваў шэраг артыкулаў пра палітычныя партыі ў французскіх і амерыканскіх навуковых часопісах.
Як палітычны актывіст ён арганізаваў у Гродне першы ў гісторыі «праймерыз» у Расійскай імперыі, у якую тады ўваходзіла не толькі Беларусь, але і Польшча, Фінляндыя і балтыйскія краіны. «Праймерыз» прайшлі 6 студзеня 1907 года, у іх узялі ўдзел каля 1400 чалавек з прыблізна 2000 чалавек, якія мелі выбарчае права.
Астрагорскі быў абраны прадстаўляць Гродзенскі рэгіён у парламенце Расійскай імперыі, Дзяржаўнай Думе, дзе стаў самым актыўным дэпутатам ад беларускіх земляў і адным з самых актыўных дэпутатаў наагул.
Акадэмічная спадчына
У апошнія гады свайго жыцця Астрагорскі працаваў на кафедры дзяржаўнага права на факультэце сацыяльных навук Петраградскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Як выкладчык на працягу многіх гадоў ён падтрымліваў Гродзенскае педагагічнае таварыства, якое абрала яго ганаровым чальцом у 1913 годзе.
У сваёй грунтоўнай працы «Дэмакратыя і арганізацыя палітычных партый» Астрагорскі адсочвае эвалюцыю палітычных сістэм ад традыцыяналісцкіх да дэмакратычных. Параўноўваючы палітычныя сістэмы розных дзяржаў, Астрагорскі аналізуе працэсы трансфармацыі і фармулюе заканамернасці пераходных працэсаў.
Паводле меркавання Астрагорскага, дэмакратыя — гэта больш, чым проста «народны кантроль за ўрадам» або «ўлада большасці». Кожны ўрад абапіраецца на меркаванні, і вырашальнае значэнне мае, фармуецца гэта меркаванне «забабонамі і настроямі, ўвасобленымі ў традыцыях», або «лагічнай прычынай, якая абгрунтоўваецца ў дыскусіі».
Астрагорскі падкрэслівае неабходнасць пераадолення разрыву паміж грамадзянскай супольнасцю і дзяржавай за кошт павышэння палітычнай культуры грамадства, забеспячэнню плюралізму індывідуальных меркаванняў. На яго думку гэта дапамагае гарантаваць трываласць дзяржавы і стабільнасць дадзенага грамадства.
Выкарыстоўваючы параўнальныя метады, ён аналізуе пераход ад аўтарытарызму да дэмакратыі і магчымыя памылкі на гэтым этапе. Астрагорскі паказвае, як прадстаўнікі пэўнай партыі ці групы пераўтвараюцца са слугаў народа ў яго гаспадароў, калі яны становяцца празмерна незалежнымі.
Нягледзячы на сваю вядомасць на Захадзе, Астрагорскі і яго спадчына застаюцца практычна невядомымі ў Беларусі і іншых краінах былога Савецкага Саюза. Яго высновы датычна прадстаўнічай дэмакратыі, у прыватнасці ролі палітычных партый, сталі асабліва актуальнымі ў постсавецкім кантэксце, дзе грамадствы намагаюцца перайсці ад аўтарытарызму да дэмакратыі ва ўмовах адсутнасці добра развітой палітычнай культуры.
Крывіцкі сельсавет
Крыві́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Крывічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крывіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Крывічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 28 чэрвеня 1958 года сельсавет скасаваны, усе населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Крывіцкага пассавета.
Дварок
Назву Дваро́к маюць:
Дзікалаўка (прыпыначны пункт)
Дзі́калаўка (, Дикаловка)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 1 км на поўдзень ад пасёлка Халмы, за 4,4 км на паўночны ўсход ад вёскі Дзікалаўка; на лініі Ліскі — Краўцоўка, паміж прыпыначным пунктам Радуга і прыпыначным пунктам Краўцоўка.
Іваніўка (Вінніцкі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дэрэўянчэ
Дэрэўянчэ (Дерев'янче) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 664
IC 664 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Місько
Місько — беларускае і ўкраінскае прозвішча.
Яўген Пятровіч Васілёнак
Яўген Пятровіч Васілёнак (,  — ) — беларускі пісьменнік, празаік, драматург, публіцыст.
Біяграфія
У 1943—1945 гадах прызваны ў рады Савецкай Арміі. У 1945—1948 гадах — карэспандэнт маскоўскай газеты «», у 1958—1966 гадах — галоўны рэдактар часопіса «Нёман». Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1953 г.
Творчасць
У друку спачатку апублікаваў вершы (1935 ), потым прозу (1939). Аўтар п’есы «Каралеўскі гамбіт». У сваіх творах апісвае чалавека як псіхалагічны феномен гэтага свету, са сваімі ўнікальнымі асаблівасцямі, інтарэсамі і поглядамі.
Дубыны (Астрожскі раён)
Дубыны (Ду́бини) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Ількіўка
Ількіўка (Ількі́вка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кунцэвічы (вёска)
Кунцэ́вічы (, Кунцевичи) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Руднянскага сельсавета.
Суцькава
Су́цькава (, Сутьково) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
NGC 2935
NGC 2935 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гідры. Бачная зорная велічыня: 11,4. Бачны размер: 3,7' × 2,8. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 36 мін. 44,6 сек. Схіленне: -21° 07' 40".
Рэманцака
Рэманцака (Remanzacco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 5984 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 185 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 33047. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Battista, Santi Ermacora e Fortunato, San Martino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Allium viridulum
Allium viridulum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Казахстана.
Распаўсюджанне
Эндэмік усходняга Казахстана.
IC 665
IC 665 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Чаша.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джэймс Каан
Джэймс Эдмунд Каан (James Edmund Caan, нар. 26 сакавіка 1940, Нью-Ёрк) — амерыканскі акцёр майстар 6 дадзена каратэ Госоку Рю, ўладальнік тытула Сокэ Дай International Karate Association.
Камарыў (Вінніцкі раён)
Камарыў (Комарі́в) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Джэймс Каан
Найбольш вядомы па ўдзеле ў фільмах «Хросны бацька», «Мост занадта далёка», «Мізэр», «Стиратель» і «Крымінальная фішка ад Генры».
Намінант на прэмію «Оскар» (1972), намінант на прэмію «Эмі» (1971), трохразовы намінант на прэмію «Залаты глобус» (1972, 1974, 1975), лаўрэат прэміі «Сатурн» (1975).
Завыдзіў (Астрожскі раён)
Завыдзіў (Зави́дів) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Сяргей Фёдаравіч Ахрамееў
Сяргей Фёдаравіч Ахрамееў (—, Масква, СССР) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, Герой Савецкага Саюза, Маршал Савецкага Саюза.
Біяграфія
Пачаў ваенную службу ў 1940 годзе, паступіўшы ў ваенна-марское вучылішча. Уступіў у КПСС у 1943 годзе. У гады Вялікай Айчыннай вайны — камандзір узвода марской пяхоты, ад’ютант, начштаба батальёна, камандзір батальёна, ваяваў на Сталінградскім, Ленінградскім, 4-м Украінскім і Паўднёвым франтах. Быў узнагароджаны за ўдзел у абароне Ленінграда падчас блакады.
Пасля вайны камандзір танкавага батальёна, начальнік штаба і камандзір танкавага палка, намеснік камандзіра, начальнік штаба і камандзір танкавай дывізіі. У 1952 скончыў Ваенную акадэмію бранетанкавых і механізаваных войскаў і ў 1967 Ваенную акадэмію Генштаба.
З 1967 1-й намеснік камандуючага і камандуючы арміяй, начальнік штаба — 1-й намеснік камандуючага войскамі ДВА. З 1974 года — намеснік начальніка, з 1979 года — першы намеснік начальніка, а ў 1984—1988 гг. — начальнік Генеральнага штаба Узброеных сіл СССР і першы намеснік міністра абароны СССР.
Лаўрэат Ленінскай прэміі 1980 года за даследаванне і распрацоўку новых сістэм аўтаматызаванага кіравання Узброенымі Сіламі. З 1981 года — кандыдат, а ў 1983—1990 гг. — член ЦК КПСС. У 1982 годзе яму прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. У 1983 годзе атрымаў званне Маршала Савецкага Саюза. З 1988 года — дараднік старшыні Прэзідыўма ВС СССР, з мая 1989 года — дараднік старшыні ВС СССР. З сакавіка 1990 года — дараднік Прэзідэнта СССР.
Маршал Ахрамееў падтрымаў Дзяржаўны камітэт па надзвычайным становішчы, але ў ім не ўдзельнічаў. Пасля паражэння ДКНС, 24 жніўня 1991 года скончыў жыццё самагубствам, напісаўшы ў перадсмяротнай запісцы:
<b>«Не могу жить, когда гибнет моё Отечество и уничтожается всё, что я всегда считал смыслом моей жизни. Возраст и прошедшая моя жизнь дают мне право из жизни уйти. Я боролся до конца. Ахромеев». </b>
Неўзабаве пасля пахавання магіла Ахрамеева была разрабавана, скрадзены мундзір Маршала разам з узнагародамі. Злачынцы не знойдзены.
Рынкоўка
Рынко́ўка (, Рынковка) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 4 чэрвеня 1965 года вёска ў складзе Верамейскага сельсавета, да 30 жніўня 1993 года — у складзе Лабанаўскага сельсавета.
Завызіў
Завызіў (Завизів) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Гарады Нарвегіі
Гісторыя
Перш гарады Нарвегіі былі падзелены на дзве катэгорыі: мястэчкі ці гандлёвыя гарады і партовыя гарады. Кожны з гарадоў меў свае прывілеі, якія былі скасаваны ў 1857 годзе, а ў 1952 годзе была адменена і сама класіфікацыя і ўсе гарады сталі называцца проста.
Кордышыўка (Вінніцкі раён)
Кордышыўка (Ко́рдишівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гарады Нарвегіі
Гісторыя
Нарвежскія камуны былі падзелены на гарадскія і сельскія. У 1946 годзе кожнай камуне быў прызначаны чатырохзначны код на аснове ISO 3166-2:NO. Падзел на гарадскія і сельскія камуны быў адменены ўрадавым законам у 1992 годзе.
Да 1996 года статус горада прысвойваўся міністэрствам мясцовага самакіравання. У наш час статус прысвойваецца муніцыпальным саветам (саветам камуны) і фармальна ўхваляецца дзяржавай. Паводле закона 1997 года камуна павінна мець мінімум 5000 жыхароў, каб прысвоіць статус горада для аднаго са сваіх паселішчаў. У 1999 годзе муніцыпальны савет Брагу прысвоіў статус горада Сетэрмаэну, але рашэнне было неўзабаве скасавана, таму што камуна не задавальняла патрабаванню ў 5000 чалавек.
Таксама законы 1996 года дазваляюць паселішчам, якія страцілі гарадскі статус у 1960-х гадах ізноў яго сабе вярнуць. Вышэй згаданы Брэвік пазбавіўся статусу пасля аб'яднання камун у 1963 годзе і зноў атрымаў яго толькі ў 1996.
Каралі польскія
Пясты
Паводле тэстаменту Баляслава Крывавуснага пасля яго смерці пачынаецца перыяд раздраблення краіны: асобнымі часткамі кіруюць розныя князі, адзін з якіх прызнаецца вярхоўным.
Парламенцкія выбары ў Германіі (1919)
Федэральныя выбары адбыліся ў Германіі 19 студзеня 1919, хаця ваенаслужачыя дзейнай арміі на ўсходзе прагаласавалі толькі 2 лютага. Выбары былі першымі ў новай Веймарскай рэспубліцы, якая была створана пасля Першай сусветнай вайны і рэвалюцыі 1918—1919 гадоў, і першымі з выбарчым правам жанчын. Папярэднія акругі, якія ў значнай ступені прадстаўлялі сельскія раёны, былі скасаваны, а выбары праходзілі з выкарыстаннем прапарцыянальнага прадстаўніцтва. Таксама быў паніжаны ўзрост для галасавання з 25 да 20 гадоў. Грамадзянам Аўстрыі, якія пражывалі ў Германіі, было дазволена прагаласаваць, а грамадзянам Германіі, якія пражывалі ў Аўстрыі, было дазволена прагаласаваць на выбарах у Канстытуцыйную Асамблею ў лютым 1919 года.
З інаўгурацыйнай сесіі 6 лютага Нацыянальны сход (Nationalversammlung) функцыянаваў як устаноўчы сход і аднапалатны заканадаўчы орган. Партыі «Веймарскай кааліцыі» (СДП, Партыя Цэнтра і ГДП) разам набралі 76,2 % галасоў выбаршчыкаў, а 13 лютага часовы прэзідэнт Фрыдрых Эберт прызначыў Філіпа Шэйдэмана з СДП Міністрам-Прэзідэнтам. Пазней пасаду перайменавалі ў Канцлера, калі ў жніўні 1919 года ўступіла ў сілу Веймарская канстытуцыя. Кабінет Шэйдэмана змяніў рэвалюцыйны Rat der Volksbeauftragten (Савет Народных Дэпутатаў). Яўка выбаршчыкаў склала 83,0 %.
Мікалай Пракопавіч Пакроўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 9 мая 1909 года ў сяле Сарагожскае Лапацінскай воласці Весьягонскага павета Цвярской губерні ў сялянскай сям'і.
У перыяд з 1922 па 1927 год жыў і пачаў працоўную дзейнасць у горадзе Ленінградзе. У 1927—1929 гадах дапамагае арганізоўваць у Вышнім Валачке працоўную сельскую камуну, дзе становіцца сакратаром камсамольскай ячэйкі. У 1931 годзе ўступіў у члены УКП(б), вучыўся ў савецка-партыйнай школе ў Цверы, па заканчэння якой быў накіраваны па камсамольскай лініі ў Беларусь. У 1931 годзе абраны сакратаром Ушацкага райкама камсамола, а ў 1933 годзе — Добрушскага райкама камсамола. Затым працаваў у ЦК камсамола Беларусі. З 1939 года 1-ы сакратар Рудзенскага райкама КП Беларусі. У гэтым жа годзе скончыў два курсы Мінскага педінстытута.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны застаўся на акупаванай тэрыторыі і стварыў партызанскі атрад «Беларусь», які дзейнічаў на тэрыторыі Мінскай вобласці, у сакавіку — чэрвені 1943 года камандаваў партызанскай брыгадай «Беларусь». Партызанамі пад яго кіраўніцтвам быў зруйнаваны Дукорскі палац Оштарпаў.
Пасля вызвалення Беларусі (1944—1950) — першы сакратар Барысаўскага гаркама КП(б)Б, быў пераведзен на пасаду другога сакратара, а з ліпеня 1950 па 1952 год — першы сакратар Баранавіцкага абласнога камітэта КП(б)Б.
Член ЦК КП(б)Б (1949—1952).
Герб Дзятлава
Герб Дзятлава — герб горада Дзятлава Дзятлаўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2004 г. № 590.
Апісанне
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога на трох зялёных узгорках залатая ўязная брама, на блакітным шчыце якой размешчаны шасціканцовая зорка і месяц вострымі канцамі ўгару залатога колеру. Ускраек — сярэбраны.
Станіслаў Аўгуст Панятоўскі
Станіслаў Антоній Аўгуст Панятоўскі, Аўгуст IV (,  —, Санкт-Пецярбург) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Рэчы Паспалітай, апошні кароль польскі і вялікі князь літоўскі (1764—1795).
Рэформы працягваліся — Чатырохгадовы сойм (1788—1791) прыняў Канстытуцыю. Канстытуцыя ліквідавала падзел Рэчы Паспалітай на ВКЛ і Каралеўства Польскае, аб’ядноўваючы іх ва ўнітарную дзяржаву, улада караля рабілася спадчыннай. Польская мова аб’яўлялася адзінай дзяржаўнай мовай, а каталіцтва — адзінай дзяржаўнай рэлігіяй. Пры захаванні шляхецкіх праў, палепшылася становішча прыгонных сялян, гарады атрымалі прадстаўніцтва ў сойме, касавалася права liberum veto, магнацкія войскі ўваходзілі ў склад дзяржаўнага войска. Была створана Адукацыйная камісія.
24 сакавіка 1794 года ў Польшчы пачалося патрыятычнае паўстанне, якое ўзначаліў генерал Тадэвуш Касцюшка. У красавіку паўстанне пачалося і ў ВКЛ, дзе яго ўзначальваў Якуб Ясінскі. У ВКЛ былі ўведзеныя расійскія войскі. Адначасовае змаганне з Расіяй, Прусіяй і Аўстрыяй сталі прычынай няўдачы паўстання. У кастрычніку 1795 адбыўся апошні, трэці падзел Рэчы Паспалітай, якая з гэтага часу спыніла існаванне. Станіслаў Аўгуст выракся стальца, жыў у Санкт-Пецярбургу.
Памёр у 1798 у Санкт-Пецярбургу, дзе і быў пахаваны. У 1938 годзе быў перанесены ў пахавальню воўчынскага касцёла Святога Станіслава, у 1994 у варшаўскі кафедральны касцёл.
Антон Юр’евіч Лёсік
Антон Юр’евіч Лёсік (, в. Мікалаеўшчына, Мінскі павет —, в. Мікалаеўшчына) — настаўнік, мовазнаўца, беларускі нацыянальны дзеяч. Брат Язэпа Лёсіка, дзядзька Якуба Коласа.
Біяграфія
Навуковы супрацоўнік Інбелкульта (з 1923), разам з братам Язэпам Лёсікам вывучаў пытанні беларускага правапісу, удзельнічаў у складанні праекта рэформы правапісу. Удзельнік Беларускай акадэмічнай канферэнцыі 1926 года. Член матэматычнай камісіі (1926), якая ўклала праект Слоўніка матэматычнай тэрміналогіі (1927, БНТ). У 1943 годзе апрацаваў і выдаў шостае выданне граматыкі Тарашкевіча (з Ант. Адамовічам і К. Шкуцькам) і ўласны «Беларускі правапіс».
«Дарагі Костусь! Пішу табе прадсмертнае пісьмо. Пішу карандашом у пасцелі, бо ўстаць за стол не магу. Звяртаюся да цябе, дарагі Костусь, з вялікаю просьбай: не забывай Елены Ефімаўны. Уміраць мне вельмі цяжка з-за таго, што я астаўляю Елену Ефімаўну адну, хворую, працаваць яна не можа, пенсіі не выхлапатала і астаецца без усякіх сродкаў да жыцця, ёй нават няма дзе галаву прыкланіць. Дочкі памагаць ёй не могуць, бо Ларыса жыве з двума дзецьмі ў страшэннай галечы, а Вера па свайму характару памагаць не будзе, тым больш, што яна часта бывае беспрацоўная. А я перад Еленай Ефімаўнай вельмі вінаваты: праз мяне яна страціла свой дом і сядзібу, але мяне захавала да глыбокай старасці. Каб не Елена Ефімаўна, то мае косці ўжо даўно згнілі б у зямлі. Вось чаму я звяртаюся да цябе, дарагі Костусь, з просьбаю — не забывай Елены Ефімаўны. Шчыра і вельмі-вельмі дзякую табе, дарагі Костусь, за ўсё, што ты зрабіў для нас. А я яшчэ ўдзячны табе за тое, што, дзякуючы табе, я знайшоў вечны пакой на бацькаўшчыне.
Прашчай, дарагі, мілы і добры Костусь! Прашчайце, Міхаська і Данік! Жадаю вам усім усяго добрага ў жыцці, жывіце на карысць дарагой радзімы! А мой жыццёвы шлях ужо закончыўся. Апошні з сям’і Юркі дзядзька Антось. Мікалаеўшчына».
Ілляшыўка (Астрожскі раён)
Ілляшыўка (Ілля́шівка) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 666
IC 666 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзмітрый Іванавіч Сергіевіч
Змітро Віталін (Дзмітрый Іванавіч Сергіевіч) (, - ?) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і чыгуначніка. Скончыў чыгуначную дзевяцігодку ў Калінкавічах. З 1929 года жыў у Мінску. Працаваў радыёманцёрам, затым карэспандэнтам Радыёцэнтра БССР. 10 жніўня 1933 года быў рэпрэсіраваны і высланы ў Марыінск (Расія). Прапаў без вестак у час Вялікай Айчыннай вайны.
Творчасць
З вершамі ў друку пачаў выступаць у 1930 годзе. Аўтар зборніка вершаў «Будзем жыць!» (1932). Перакладаў з рускай мовы.
Осрык (кароль Дэйры)
Осрык (Osric; загінуў у ) — кароль Дэйры, кіраваў у 633—634 гадах (паводле іншых звестак 632—633). Стрыечны брат караля Нартумбрыі Эдвіна Святога, сын яго дзядзькі па бацьку Этэльрыка.
Улетку 634 года (па іншых звестках, 633 года) Осрык аблажыў караля Гвінеда Кадвалана, верагодна, у Ёрку. Аднак, паводле слоў Беды, Кадвалан з усімі сваімі сіламі «адважыўся на раптоўны манеўр, заспеў Осрыка знянацку і перабіў разам з ім усё яго войска».
Ксавэрыўка (Вінніцкі раён)
Ксавэрыўка (Ксаве́рівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сярэднеегіпецкая мова
Сярэднеегі́пецкая мова — стадыя егіпецкай мовы (22—14 стст. да н. э.), якая развілася са стараегіпецкай каля 2100 года да н. э. у пачатку Сярэдняга царства. Пасля 1600 года да н. э. у гутарковым маўленні сярэднеегіпецкая мова паступова змянілася на новаегіпецкую, але засталася ва ўжытку ў якасці класічнай мовы да канца IV ст. н. э.
Аўтарытэтнай граматыкай мовы з'яўляецца трохтомная Egyptian Grammar А. Х. Гардынера, выданая ў 1957 годзе.
Лагані
Лага́ні (, Логани) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Руднянскага сельсавета.
Дзітва (прыпыначны пункт)
Дзітва́ (, Дитва)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Даржы; на лініі Баранавічы-Палескія — Ліда, паміж прыпыначным пунктам Ганчары і станцыяй Мінойты.
Іржавы колер
Іржавы — чырвона-аранжавы колер, які нагадвае колер аксіду жалеза, іржы.
Рэзія
Рэзія (Resia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 1175 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 119 км². Паштовы індэкс — 33010. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сялец (Сінькоўскі сельсавет)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Краіў
Краіў (Краї́в) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
NGC 2942
NGC 2942 (іншыя пазначэнні — UGC 5140, MCG 6-21-65, ZWG 181.76, KUG 0936+342, IRAS09361+3413, PGC 27527) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кадвалан ап Кадван
Кадвалан ап Кадван (Cadwallon ap Cadfan, Catuvellaunus, Catwald; каля 600—634) — кароль Гвінеда з 625 года. Кадвалан з’яўляецца, мабыць, адзіным валійскім кіраўніком, якому ўдалося ў выніку шэрагу ваенных перамог захапіць на невялікі перыяд часу значныя англасаксонскія тэрыторыі.
Кадвалан стаў каралём Гвінеда пасля смерці бацькі Кадвана ап Іяга. Большая частка перыяду яго кіравання праходзіла ў ваенным супрацьстаянні з каралеўствамі Нартумбрыі. Прычынай гэтаму паслужыла экспансія караля Дэйры і Берніцыі — Эдвіна на захад. Прэтэнзіі гэтага ўладара на дамінаванне сярод англасаксонскіх каралёў і падтрымка кіраўніка Усходняй Англіі Рэдвальда дазволілі Эдвіну далучыць да сваіх уладанняў брыцкае каралеўства Элмет і англасаксонскае — Ліндсі. Затым, паводле слоў Беды Вялебнага, «ён падпарадкаваў нават астравы Меваніі»  — гэта значыць астравы Мэн і Англсі, былы гвінедскім уладаннем.
Першая згадка Кадвалана ў крыніцах звязана з завяршальным этапам уварвання Эдвіна на тэрыторыю Уэльса — «Аналы Камбрыі» ўтрымліваюць запіс за 629 год: «Аблога караля Кадвалана на востраве Гланайк». У выніку паражэння на гэтым невялікім востраве на захад ад Англсі кароль Гвінеда вымушаны быў бегчы.
Звесткі пра дзейнасць Кадвалана ў выгнанні маюцца толькі ў «Гісторыі брытаў» Гальфрыда Монмуцкага і яе валійскім варыянце «Хроніцы ранніх брытаў». Паводле іх версіі Кадвалан спачатку хаваўся ў Ірландыі, затым праз востраў Гернсі прыбыў у Брэтань да двара караля Арморыкі — Саламона. Атрымаўшы ваенную падтрымку армарыканскіх брытаў, Кадвалан высаджваецца ў Брытаніі і, здымаючы аблогу мерсійцаў з Эсконіі (Caer-Uisc, суч. Эксетэр), вымушае караля Мерсіі Пенду далучыцца да яго. Пазней ён змацоўвае саюз з мерсійскім кіраўніком шлюбам з сястрой Пенды — Элкфрытай.
Незалежна ад ступені дакладнасці звестак «Гісторыі брытаў» сапраўды фарміруецца альянс Пенды і Кадвалана. Іх аб’яднаныя сілы разбіваюць войскі Эдвіна ў бітве пры Мейсене (Meicen), якая паводле англійскай традыцыі завецца бітвай пры Хэтфілдзе (Hatfield Chase), 14 кастрычніка 633 года, у якой гіне кароль Нартумбрыі і яго сын Осфрыд, а другі сын Эдфрыд трапляе ў закладнікі да Пенды (паводле звестак «Аналаў Камбрыі» ў бітве загінулі два сыны).
Пасля перамогі над Эдвінам Кадвалан і Пенда акупавалі практычна ўсю тэрыторыю Нартумбрыі. Беда, як чалавек, які нарадзіўся ў Нартумбрыі і быў у значнай ступені прадузятым, апісвае падзеі наступным чынам:
Нартумбрыя зноў распалася на свае гістарычныя складнікі: Дэйра — уласны дамен Эдвіна, перайшла па спадчыне да яго стрыечнага брата Осрыка, а Берніцыя — да сына Этэльфрыта, папярэдніка Эдвіна, — Энфрыда. Осрык распачаў спробу вызваліць свае землі і аблажыў у пачатку 634 года Кадвалана ў Ёрку Аднак гвінедскі кароль, здзейсніўшы нечаканую вылазку, разбіў войска Осрыка і забіў яго сябе. Пасля гэтага Кадвалан на працягу года кіраваў каралеўствам Осрыка і паводле слоў Беды Вялебнага «…валодаў Нартумбрыяй не як пераможны кароль, але як жорсткі тыран, які раздзірае з жахлівай крыважэрнасцю сваіх ахвяр на кавалкі». Кароль Берніцыі Энфрыд таксама быў неўзабаве забіты Кадваланам, калі прыйшоў да таго са світай усяго з 12 чалавек для правядзення мірных перамоў.
Ад шлюбу з Элкфрытай Мерсійскай у Кадвалана застаўся адзіны сын Кадваладр Фендыгайд ап Кадвалан, якому на момант гібелі бацькі быў толькі год. Пасля Кадвалана насуперак правам Кадваладра прастол атрымаў Кадавайл Кадомед ап Кінведу.
Кадвалан быў пахаваны ў Кайр-Лондэйне пад брамай Лудгейт.
Кураж
Кураж (Ку́раж) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Анатоль Уладзіміравіч Ткачук
Анатоль Уладзіміравіч Ткачук (нар., в. Дастоева Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў галоўным інжынерам калгаса «50 год Кастрычніка» Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці, начальнікам аддзела аўтаперавозак, намеснікам старшыні па вытворчасці Іванаўскага раённага вытворчага аб’яднання «Сельгасхімія», начальнікам кацельні міжкалгаснага санаторыя «Алеся» Іванаўскага раёна, галоўным інжынерам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Іванаўскага райвыканкама, старшынёй калгаса імя Горкага Іванаўскага раёна, старшынёй сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Ляскавічы-агра» Іванаўскага раёна, першым намеснікам старшыні, начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, старшынёй Івацэвіцкага райвыканкама (2005—2016).
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання (2016—2019).
Лаўрыўка (Вінніцкі раён)
Лаўрыўка (Ла́врівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Анатоль Уладзіміравіч Ткачук
Біяграфія
У маі 2019 года быў прызначаны старшынёй Іванаўскага райвыканкама.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За адзнаку ў воінскай службе» II ступені, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Шандзі
Шандзі́  — у старажытна-кітайскай міфалогіі і народнай рэлігіі вярхоўнае бажаство.
У дзяржаве Інь (Шан) у 13—11 ст. да н.э. лічыўся вярхоўным богам, апекуном дзяржавы і продкам кіруючай дынастыі; пры дынастыі Чжоу (11—3 ст. да н.э.) атаясамліваўся з нябесным уладаром Цяньдзі.
У даасізме Шандзі — вялікі продак Дао-шляху. У пачатку 12 ст. н.э. імператар Хуэйцзун надаў тытул Шандзі вярхоўнаму ўладару даоскага і народнага пантэона Нефрытаваму гасудару Юйдзі.
Пасля з'яўлення ў Кітаі хрысціянскіх місіянераў тэрмін «Шандзі» ўжываўся ў кітайскіх перакладах Бібліі для абазначэння хрысціянскага паняцця «Бог».
Адміністрацыйная рэформа ва Украіне (2019)
Адміністрацыйная рэформа ва Украіне 2019 года (Адміністративна реформа в Україні) — аптымізацыя сістэмы цэнтральных выканаўчых органаў, якая пачалася 2 верасня 2019 г., як рэалізацыя палажэнняў выбарчых праграм Уладзіміра Зяленскага і палітычнай партыі Слуга народа.
Палітычная падаплёка
Пасля абрання прэзідэнтам Украіны Уладзіміра Зеленскага і перамогі партыі Слуга народу пачаўся працэс аптымізацыі сістэмы выканаўчай улады, у прыватнасці, з унясення змяненняў у Канстытуцыю Украіны і выдання адпаведных пастаноў Кабінета міністраў Украіны.
Пастановы Кабінета Міністраў Украіны
Пастановай № 829 ад 2 верасня 2019 г. «Некаторыя пытанні аптымізацыі сістэмы цэнтральных органаў выканаўчай улады» праведзены шэраг перайменаванняў, рэарганізацыі, стварэння новых і ліквідацыі існуючых міністэрстваў у сувязі з новым складам Кабінета міністраў Украіны.
Утвораны 2 органы ўлады:
Ліквідаваны альбо рэарганізаваны:
Апрычніна
Апрычніна, апрышніна — 1) у XIV—XV стагоддзях асобнае ўдзельнае ўладанне жанчын з велікакняжацкай сям’і. 2) Назва ўласнага ўдзелу Івана IV Грознага ў 1565—1572 гадах з асобнай тэрыторыяй, войскам і дзяржаўным апаратам. 3) Сістэма надзвычайных ваенна-адміністрацыйных, сацыяльна-эканамічных мерапрыемстваў Івана IV у 1565—1572 гадах для ўмацавання самадзяржаўнай улады, ліквідацыі феадальнай раздробленасці, барацьбы з непакорнымі феадаламі. Мэтай апрычніны абвяшчалася выкараненне «крамолы». Ажыццяўлялася апрычнікамі, якія мелі неабмежаваныя правы і ўладу, былі непадсудныя органам улады і суда. Суправаджалася жорсткімі расправамі з баярска-княжацкай апазіцыяй, масавымі смяротнымі пакараннямі часта невінаватых людзей, зямельнымі канфіскацыямі і інш. Асабліва жорсткія рэпрэсіі чынілі А. Д. Басманаў, А. І. Вяземскі, Р. Л. Скуратаў-Бельскі і інш. У выніку апрычніны выкаранены феадальны сепаратызм, умацаваны самадзяржаўны дэспатызм і яго сацыяльная апора — служылыя людзі, дваране і сярэднія землеўдальнікі; узмоцнена прыгонніцтва, збяднела значная частка насельніцтва, асабліва пасадскія людзі. У 1572 годзе апрычніну адмянілі, частку канфіскаваных зямель вярнулі былым уладальнікам.
Тур (горад)
Тур (Tours, Turones, Caesarodunum Turonum, Augusta Turonum) — горад у Францыі на рацэ Луара. Адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Эндр і Луара, галоўны горад гістарычнай вобласці Турэнь.
Насельніцтва: 142 тыс. чал. (горад); 298 тыс. (з прыгарадамі, 2006).
Цэнтр вінаробства. Транспартны вузел, прамысловы цэнтр.
Гісторыя
У старажытнасці — паселішча кельцкага племя туронаў. Пасля захопу рымлянамі меў назву Цэзарадунум. 3 IV стагоддзя атрымаў сучасную назву. У 473 годзе захоплены вестготамі, у 507 годзе — франкамі.
Падчас Франка-прускай вайны 1870—1871 гадоў з 11 верасня да 10 снежня 1870 года ў Туры размяшчалася стаўка урада нацыянальнай абароны (Парыж тады быў акупаваны прускімі войскамі). Падчас Другой сусветнай вайны горад быў моцна разбураны.
IC 667
IC 667 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барыс Кірылавіч Маркіянаў
Барыс Кірылавіч Маркіянаў (, в. Клётчына, Шумілінскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1973), прафесар (1975). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.