cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бульбамуві
Гісторыя задумкі і назвы
Аўтарам ідэі фестываля з’яўляецца беларус Януш Гаўрылюк (нарадзіўся ў 1975 г.), ураджэнец г. Бельска Падляскага і грамадзянін Рэспублікі Польшча, выпускнік факультэта беларускай філалогіі ў Варшаўскім універсітэце. Януш Гаўрылюк з дзяцінства любіў здымаць на відэакамеру хатняе відэа і, калі ў дарослым узросце пачаў вывучаць культуру Беларусі, зацікавіўся, якое кіно здымаюць у цяперашняй Беларусі. Маладога радыё-журналіста Януша Гаўрылюка вельмі ўразіў фільм беларускага рэжысёра Андрэя Кудзіненкі «Акупацыя. Містэрыі», таму Гаўрылюк вырашыў пазнаёміцца ў Мінску з Кудзіненкам і зрабіць інтэрв’ю. Пасля інтэрв’ю Гаўрылюк і Кудзіненка пасябравалі, а хутка нарадзілася ідэя зладзіць паказ беларускага кіно ў Польшчы, хоць думкі пра тое віталі ў культурным асяроддзі Беларусі даўно.
Прыдумваючы назву новаму фестывалю, аўтары натхняліся выразам «спагеці-вэстэрн» і выкарысталі адзін з сімвалаў Беларусі — бульбу. Паводле слоў Андрэя Кудзіненкі, фестываль атрымаў назву «Бульбамуві» па аналогіі з уласна акрэсленай Кудзіненкам назвай жанру сваёй кінастужкі «Масакра» — «bulbа-horror» (г.зн. «бульба-жах» — «фільм жахаў у беларускай манеры»). Сама назва паджанру фільмаў жахаў «bulbа-horror» была створана па аналогіі з жанрам, паджанрам фільмаў-вестэрнаў, які быў распрацаваны італьянскімі кінематаграфістамі і, па ацэнцы некаторых кінакрытыкаў, пераўзышоў класічныя фільмы-вестэрны, здыманыя амерыканцамі.
Некаторыя беларусы на працягу некалькі год падыходзілі да Януша Гаўрылюка і казалі, што фестываль — выдатны, але назва — не вельмі ўдалая. Януш Гаўрылюк распавёў журналістам, што ў аргументацыі на карысць пазітыўнасці назвы яму дапамог Міхал Анемпадыстаў, які неяк доўга тлумачыў аднаму беларусу, што «бульба» — гэта не «бульбаш», і што сама бульба — вельмі і вельмі прыгожая гародніна. Менавіта ў 2011 г. (з года пачатку фестываля) Міхал Анемпадыстаў дэбютаваў як фатограф, прэзентаваўшы сваю фотавыстаўку «Under Ground»: у фотапрацах Анемпадыстаў засяродзіўся на беларускай гародніны, каб такім спосабам адкрыць глыбейшае вымярэнне беларускай культуры. Выбар сваёй тэматыкі патлумачыў тым, што беларусы, на думку Анемпадыстава, як гародніна, хаваюць цікавыя рэчы ў сабе, не паказваюць іх навонкі — нацыя заглыбленых у сябе людзей: выглядаюць звычайна, а ўнутры фантастычныя — пад запэцканай (ад глебы) кажурой бульбы схавана «залатое сонца». З 2013 г. удаласць назвы фестываля ніхто не аспрэчваў.
9 верасня 2015 г. дырэктар фестываля Януш Гаўрылюк адносна фармата адзначыў: ''«Мы не ставім такога патрабавання, каб кіно было толькі на беларускай мове. Галоўны прынцып для нас — кіно павінна быць цікавым»''.
Фестываль спрыяе распаўсюджанню беларускай культуры, дае мажлівасць заявіць пра сябе маладым творцам.
Бульбамуві 2011
Першы кінафестываль «Bulbamovie», які праходзіў 22-23 кастрычніка 2011 г. у кінатэатры «Luna» у самым цэнтры Варшавы, быў своеасаблівай справаздачай пра фільмы, зробленыя ў Беларусі за апошнія дзесяць гадоў. Праект фінансаваўся Mіністэрствам Замежных Спраў Рэспублікі Польшча.
Арганізатары паспрабавалі сканцэнтравацца на беларускам сучасным недзяржаўным кіно. Сваю творчасць паказалі каля 1500 кінааматараў. Арганізатары кінафестывалю толькі паказвалі фільмы і не выяўлялі пераможцаў.
Падчас фестывалю былі арганізаваны дыскусійныя панэлі з удзелам польскіх і беларускіх кінакрытыкаў, аўтараў і гледачоў. Галоўнай тэма абмеркавання было пытанне пра тое, як зрабіць беларускае кіно канкурэнтаздольным на рынку і цікавым на міжнародных кінафестывалях.
За два з паловай дні кінафестываль наведалі каля 1500 чалавек, большасць з іх — палякі і беларусы (тыя і тыя — галоўным чынам, жыхары Варшавы і Падляшша).
Бульбамуві 2012
Часткай праграмы фестывалю «Bulbamovie», які праходзіў 26-28 кастрычніка 2012 г. зноў у кінатэатры «Luna» у Варшаве (Польшча), пачаў ужо з’яўляцца конкурс для маладых творцаў беларускага кіно. Праект фінансаваўся Mіністэрствам Замежных Спраў Рэспублікі Польшча. Уваход для гледачоў быў вольным.
У конкурсе прымалі ўдзел мастацкія і дакументальныя стужкі, створаныя за апошнія пяць гадоў. У склад журы ўвайшлі: беларускі кінарэжысёр Андрэй Кудзіненка (Беларусь), культуролаг і крытык Максім Жбанкоў (Беларусь), кінакрытык Лукаш Мацяеўскі (Польшча), эксперт Польскага інстытута кіно і мастацтва Пётр Келяр (Польшча), беларускі сцэнарыст Андрэй Курэйчык (Беларусь), якія выбіралі пераможцаў сярод 19 кароткаметражных фільмаў гульнёвай і дакументальнай формы. 27 кастрычніка 2012 г. адбылося афіцыйнае ўзнагароджанне пераможцаў конкурсу.
Бульбамуві 2013
Прайшоў 19-20 кастрычніка 2013 г. у Варшаве ў кінатэатры «Luna». Праект фінансаваўся Mіністэрствам Замежных Спраў Рэспублікі Польшча. Прыярытэтамі фестываля сталі папулярызацыя беларускага кіно ў Польшчы і дапамога маладым беларускім стваральнікам кіно праз узнагароды. На конкурс было пададзена 34 заяўкі, з якіх арганізатары фестываля адабралі 16.
Навацыяй мерапрыемства сталі майстар-класы ў фае кінатэатра, дзе гледачоў яшчэ і частавалі печанай бульбай з селядцом і маслам, а таксама прэзентацыя фотавыстаўкі «Людзі Bulbamovie — беларускае кіно гэта…?» мастачкі Юліі Цяльпук. Вядучым і мадэратарам быў Аляксандр Памідораў.
Членамі журы сталі: кінакрытык Пётр Чэркаўскі (Польшча), кінажурналіст Яцэк Дзідушка (Польшча), журналіст Аляксей Шота (Беларусь), рэжысёр Aндрэй Kудзіненка (Беларусь), кінакрытык Максім Жбанкоў (Беларусь), рэжысёр Юрый Kаліна (Польшча).
У суботу 19 кастрычніка адбыўся паказ конкурсных фільмаў і журы падвяло вынікі конкурсу.
Спецыяльную прэмію тэлеканала «Белсат» атрымала 15-ціхвілінная стужка «Чорны і белы» рэжысёра Сяргея Каласоўскага (аб маладой маці Тані і яе сыне Даніку, якая шукае, дзе мяжа паміж чорным і белым, дабром і злом, балансуючы паміж даглядам за сынам, начнымі забавамі і небяспечным хобі).
Прыз глядацкіх сімпатый атрымаў 90-хвілінны мастацкі фільм «Бабруйск—Дакар» (рэжысёр Аляксандр Дзебалюк): аб тым, што перашкоды існуюць толькі ў галовах людзей і замінаюць ім кахаць, марыць і быць свабоднымі. Фільм раней перамог у другім конкурсе Нацыянальных кінапраектаў, які праводзіла Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь.
Дзень скончыўся дэманстрацыяй мастацкага фільма «У тумане» (2012) рэжысёра Сяргея Лазніцы, а таксама музычным канцэртам груп «Akute» і «NO LOGO» у Цэнтральным доме культуры у Варшаве.
У нядзелю 20 кастрычніка адбыўся пазаконкурсны паказ беларускіх фільмаў: «Goodbye бацька» (2004) рэжысёра Паўла Kанавальчыка; «Колер кахання» (2004) рэжысёра Aляксандра Kанановіча; «Шчыт Айчыны» (2007) рэжысёра Дзяніса Скварцова; «Жыве Беларусь» (2012) рэжысёра Kшыштафа Лукашэвіча; адзін з першых беларускіх нямых фільмаў «Кастусь Каліноўскі» (1927) рэжысёра Уладзімiра Гардзіна, з жывым музычным суправаджэннем у выканнані Сяргея Пукста.
Трэці фестываль «Бульбамуві» яшчэ больш, чым папярэднія, вызначыў лінію, што фестываль набыў фармат фестываля пачаткоўцаў, фестываля стартаў.
Бульбамуві 2014
Прайшоў 24-26 кастрычніка 2014 г. у Варшаве ў кінатэатры «Muranów». Праект фінансаваўся таксама Mіністэрствам Замежных Спраў Рэспублікі Польшча ў рамках конкурсу «Польска-беларускія супольныя дзеянні 2014».
На конкурс было пададзена 69 заявак (фільмаў), з якіх арганізатары фестываля адабралі 20 беларускіх каротка- і поўнаметражных, мастацкіх і дакументальных фільмаў для ўдзелу ў конкурсе. Заявак прыйшло дастаткова, каб падзяліць іх на дзве катэгорыі — дакументальныя і мастацкія фільмы.
Вядучым і мадэратарам быў Максім Жбанкоў (Беларусь). Членамі журы сталі: дакументаліст (Польшча), супрацоўніца Польскага інстытуту кінамастацтва Аляксандра Ружджыньская (Польшча), рэжысёр Юрый Kаліна (Польшча), рэжысёр Aндрэй Kудзіненка (Беларусь), кінакрытык Андрэй Расінскі (Беларусь), дакументаліст Віктар Аслюк (Беларусь).
25 кастрычніка на фестывалі быў конкурсны паказ (11 фільмаў).
Спецыяльную прэмію тэлеканала «Белсат» атрымала стужка «Пра любоў: Іра» (рэжысёр — Любоў Зямцова) — аб праблемах штодзённага жыцця жанчын у сучаснай Беларусі, але ў першую чаргу аб любові. Спецыяльную ўзнагароду ад журы атрымаў анімацыйны фільм «А што ў лузе?» (рэжысёры — Марыся Тульжанковая і Аляксандр Падкапаеў): у аснове анімацыі — запісы галасоў бабуль, зробленыя рэжысёрамі падчас фальклорна-этнаграфічнай экспедыцыі ў 2013 г. у вёсцы Дзербічы Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
26 кастрычніка фэстываль скончыўся паказам старога беларускага фільму «Усходні калідор» (1966) Валянціна Вінаградава і прэм’ерным паказам мастацкага фільму «Hard Reboot» (2014) беларускага рэжысёра Aндрэя Kудзіненкі. У фінале мерапрыемства гасцей фестывалю пачаставалі стравай са 150 печаных бульбін.
Бульбамуві 2015
Прайшоў 23-25 кастрычніка 2015 г. адначасова ў дзвюх краінах — Беларусі і Польшчы: у Мінску (Нацыянальны цэнтр Сучасных Мастацтваў); у Варшаве (у кінатэатры «Muranów») і Кракаве. Праект не фінансаваўся ўжо Mіністэрствам Замежных Спраў Рэспублікі Польшча. Фундатарам фінансавых прызоў фестываля стаў тэлеканал «Белсат».
На конкурс было пададзена 47 заявак (фільмаў). Меншая колькасць заявак, чым у папярэднія гады, тлумачылася меншай рэкламай фестываля ў гэтым годзе ў Беларусі.
Адкрыццё фестываля адбылося 23 кастрычніка ў варшаўскім кінатэатры «Muranów», які прапанаваў арганізатарам залю бясплатна. 23-24 кастрычніка 2015 г. у кінатэатры «Muranów» (Варшава) у рамках пазаконкурснай праграмы дэманстраваліся нямецкая і італьянская дакументальныя стужкі пра сучасную Беларусь: «Капусны касмічны карабель» нямецкага рэжысёра Роберта Экштэйна (пра гастролі лужыцкага калектыву «Берлінская дарога» па Беларусі) і «Made in BY» італьянскага рэжысёра Луіджы Мілардзі (пра культурны працэс у сучаснай Беларусі). Быў паказаны таксама дакументальны фільм Анастасіі Мірашнічэнкі «Скрыжаванне».
У склад журы ўвайшлі: (старшыня) культуролаг і крытык Максім Жбанкоў (Беларусь); кінарэжысёр Віктар Красоўскі (Беларусь); журналіст і крытык Антон Сідарэнка (Беларусь).
24 кастрычніка 2015 г. у кінатэатры «Muranów» таксама адбылася прэм’ера старту агульнабеларускага кінапраекту «Хронотопь» (куратар Андрэй Кудзіненка) — дэмантравалася некалькі пачатковых мікранавел праекту. Беларускі кінапраект «Хронотопь» уяўляе сабой шэраг кінанавел (3-7 хвілін кожная) — міфалагічныя гісторыі пра сучасныя абрады і рытуалы ў сучасным беларускім жыцці (паводле Андрэя Кудзіненкі, «гэткі міф свету»). Гісторыі злучаны сваімі сувязямі і сэнсамі. Пасля дэманстрацыі пачатковых кінанавел Кудзіненка спадзяваўся прыцягнуць шмат новых 10-20 кінэматаграфістаў для працягу задуманага праекту.
Кінакрытык Максім Жбанкоў ацаніў фестываль гэтага года так: ''«Змяніўся якасны ўзровень работ, гэта больш не аматаршчына з большага, не студэнцкія работы. Фаварыты нашага сённяшняга конкурсу — гэта вельмі аўтарскія, моцныя, вельмі стылёвыя стужкі і самае галоўнае: яны актуальныя не ў сэнсе нейкіх палітычных разважанняў і гэтак далей. Яны актуальныя як адлюстраванне пэўнага стану беларускай супольнай свядомасці»''.
Акрамя паказаў фільмаў адбыліся сустрэчы з аўтарамі, музычныя канцэрты гуртоў «Akute» і «No Logo», майстар-класы і традыцыйнае частаванне бульбай. У Варшаве ў ходзе дыскусіі на фестывалі была выказана думка, што фестываль «Бульбамуві» набывае рысы DIY-з’явы: дэмакратычнай культурнай падзеі без сціслага рэгламенту, сцэнарыя і раскладу.
Трыялецкі хрыбет
Трыялецкі хрыбет  — горны хрыбет у Грузіі, на правым беразе Куры, на захад ад Тбілісі, даўжыня ацэньваецца ад 150 да 200 км, шырыня — каля 30 км. Хрыбет служыць буйным водападзелам. Утвораны вулканічнай дзейнасцю эпохі палеаген, складзены флішавымі і вулканагеннымі пародамі. З’яўляецца часткай Малога Каўказа. Распасціраецца ў субшыротным напрамку ад Ахалціхскай катлавіны ў Тбілісі: усходнія адгор’і хрыбта дасягаюць заходніх ускраін Тбілісі, а на захадзе ён распасціраецца ўздоўж Куры на паўднёвы захад ад Баржомі. Даўжыня горнай сістэмы з захаду на ўсход складае 144 км, максімальная шырыня — да 30 км. Горныя зморшчыны ўтвараюць веерную сістэму. Галоўны межавы грэбень хрыбта увянчаны вяршынямі вышынёй да 2800 метраў. Найвышэйшым пунктам хрыбта з’яўляецца, размешчаная ў заходняй частцы масіва, гара Шавіклда (груз. ყარაყაია) — «чорная скала», вышыня якой дасягае 2850 метраў над узроўнем мора.
NGC 3025
NGC 3025 (іншыя абазначэнні — ESO 566-15, MCG -4-23-18, PGC 28249) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзень культуры
Дзень культуры (文化の日 (бунка-но-хі)) — дзяржаўнае японскае свята, адзначаецца штогод 3 лістапада. Свята была заснавана ў 1948 годзе ў мэтах заахвочвання развіцця культуры Японіі ў духу «свабоды і свету».
Да Другой сусветнай вайны ў гэты дзень адзначалі дзень нараджэння імператара Мэйдзі (Гл. Дзень нараджэння імператара). З 1868 года свята называлася Тэнцё-сэцу (天长 节). Пасля смерці імператара Мэйдзі ў 1912 годзе 3 лістапада часова страціла статус свята да 1927 года, калі дзень нараджэння імператара Мэйдзі набыў ўласнае імя — Мэйдзі-сэцу (明治 节). У пасляваенны час сувязь Мэйдзі-сэцу з сучасным Днём культуры адспрэчваецца японскімі чыноўнікамі.
У нашы дні святкаванне ўключае шматлікія мастацкія выстаўкі, паказы, парады. Да прыкладу ў Хаконе, прэфектура Канагава ў гэты дзень кожны год праходзіць фестываль даймё (箱根大名行列), на якім дэманструюцца адзенне і касцюмы перыяду Эда Для большасці японскіх музеяў Дзень культуры звычайна з’яўляецца «днём адчыненых дзвярэй».
У імператарскім палацы Токіа праходзіць цырымонія ўзнагароджання Ордэнамі культуры. Каля чатырох тысяч дзеячаў у сферах мастацтва, навукі і адукацыі атрымліваюць штогод гэтыя ўзнагароды за ўклад у культурнае развіццё японскага грамадства. Акрамя гэтага, на шматлікіх фестывалях па ўсёй краіне рознымі прыватнымі і дзяржаўнымі арганізацыямі ўручаецца мноства іншых узнагарод.
Цікавы факт:паводле статыстыкі, Дзень культуры, як правіла, аказваецца адным з найбольш пагодлівых у годзе, нават калі днём раней ці пазней было дажджліва. У перыяд паміж 1965 і 1996 гадамі на Дзень культуры прыйшлося ўсяго толькі тры дажджлівых дня.
Абклад
Абкла́д — дэкаратыўная аздоба пераплёту рукапісных і друкаваных кніг ці абразоў.
На Беларусі значнымі мастацкімі цэнтрамі, дзе ствараліся абклады, былі Вільня, Магілёў, Мінск, Пінск, Слуцк і інш. Іх рабілі беларускія майстры Максім Сямёнаў (Куцень), Фёдар Мікулаеў і іншыя, якія працавалі ў Залатой і Сярэбранай палатах Маскоўскага Крамля.
Кніжны абклад
Узнікненне кніжных абкладаў са слановай косці адносяць да VII—VIII стст., металічных — да IX—X стст.
Абклад іконы
Абклад — дэкаратыўная аздоба абразоў.
Найчасцей абклад рабілі з пазалочанай медзі або серабра, арнаментавалі чаканкай, філігранню, чарненнем, эмалямі, упрыгожвалі каштоўнымі камянямі. Існавалі абклады таксама з дрэва, мастацкіх тканін, якія закрывалі адзенне, галаўныя ўборы (такія абклады называюцца «шата»), радзей — фон на абразах.
Знак паштовай аплаты
Знак пашто́вай апла́ты, або пашто́вы знак — матэрыяльнае сведчанне аплаты паслуг паштовай сувязі, якія ажыццяўляюцца ўстановамі сувязі (поштай) па зацверджаных тарыфах на ўнутранай і міжнароднай паштовай карэспандэнцыі. З'яўляюцца прадметамі асаблівай галіны калекцыяніравання — філатэліі.
Віды знакаў паштовай аплаты
Паштовыя знакі выпускаюцца паштовым ведамствам і служаць для спрашчэння выплаты збораў за перасылку прадметаў па пошце. Для аплаты перасылкі лістоў найчасцей выкарыстоўваюцца паштовыя маркі. Акрамя марак, для перасылкі простых лістоў у некаторых краінах існуюць спецыяльныя маркі: Знакамі паштовай аплаты таксама могуць быць: Не ўсе пералічаныя паштовыя знакі аплаты існуюць ва ўсіх дзяржавах, а некаторыя з іх у сучаснасці ўжо не знаходзяць ужытку.
Гісторыя
З'яўленне першага знака паштовай аплаты адносіцца да 1653 г., калі парыжская гарадская пошта была перададзена Рэнуару дэ Вілае, імаверна, у арэнду. Ён рупліва пачаў уводзіць новыя парадкі ў паштовым кіраванні і выпусціў, так званыя, «billet de port payé» — гэта быў шматок паперы, кшталту бандэролей, на якім быў надрукаваны асаблівы штэмпель Рэнуара дэ Вілае са словамі «port payé, le… jour de l’an 1653 (1654)». Цана такога «білета» была 1 су, але невядома, ці была яна пазначана на марцы «білета», бо яго асобнікаў не захавалася. У другой палове XVIII ст. былі ўведзеныя штэмпелі аб паштовым зборы Генры Бішапам (1605—1691), а потым Уільямам Докрэем (1635—1716).
Затым толькі ў 1819 г. у каралеўстве Сардыніі сталі выкарыстоўваць штэмпельныя абалонкі для лістоў, якія называліся «Carta postala bolata» (штэмпельная паштовая папера) і пазначала, зрэшты, плату не за паштовую перасылку, а за дазвол даслаць ліст не па пошце; праіснавалі яны да 1836 г. У 1820 г. гандляром паперы Брэверам у Брайтане быў вынайдзены канверт. У 1840 г. у Англіі былі выпушчаныя першыя паштовыя маркі і штэмпельныя канверты; з'яўленне іх было абумоўлена ўвядзеннем аднастайнага таннага тарыфу на лісты.
Акрамя паштовых знакаў, у некаторых месцаў існавалі яшчэ тэлеграфныя, падатковыя, штэмпельныя маркі; але для гэтых мэт часта ўжывалі і паштовыя маркі. Так, у Англіі дваістая мэта маркі пазначалася надпісам «Postage & revenue» (паштовы і гербавы зборы), у Іспаніі — «Correos y Telégrafos» (пошта і тэлеграф) і г. д.
Старасельскі сельсавет (Рагачоўскі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Рагачоўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рагачоўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 8 ліпеня 1957 года ў склад сельсавета з Азяранскага сельсавета перададзена вёска Слабада-Радамысль. 14 красавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Кісцянёўскага і Станькаўскага сельсаветаў. 19 верасня 1963 года з часткі Старасельскага сельсавета зноў утвораны Кісцянёўскі сельсавет (10 населеных пунктаў: Азярышча, Вішчын, Дняпроўскі, Заеззе, Залоззе, Кісцяні, Мадора, Ніжаў, Яленава і Янкаў Лог). 26 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Кісцянёўскага сельсавета перададзена вёска Азярышча. 5 верасня 2000 года ў склад Кісцянёўскага сельсавета перададзены вёскі Азярышча і Шчыбрын.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1839 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 1,2 % — украінцы.
Бачалета
Бачалета (Boccioleto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 277 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 13022. Тэлефонны код — 0163.
Новы горад (Эдынбург)
Новы горад у Эдынбургу — адзін з цэнтральных раёнаў сталіцы Шатландыі. Разам са Старым горадам і часткаю Вест-Энда быў унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 1995 г. Нягледзячы на назву, значная частка пабудоваў у Новым горадзе адносіцца да 18-19 стст. і выканана ў стылі неакласіцызму.
Бачалета
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro e San Paolo di Tarso.
Новы горад (Эдынбург)
Планы па стварэнні Новага горада ў Эдынбургу належаць да часу праўлення караля Якава VII (канец 17 ст.). У 17 ст. колькасць насельніцтва ў Эдынбургу дасягнула крытычнай адзнакі, сярэднявечны Стары горад быў пераполнены. Гарадское кіраўніцтва прыняла рашэнне аб пашырэнні межаў горада, у прыватнасці, з мэтаю прадухіліць масавы ад’езд уплывовых людзей у Лондан. У Эдынбург прыйшла эпоха Рэнесансу, і гарадская інфраструктура, якая значна пастарэла, болей не задавольвала маладых прагрэсіўных філосафаў, якія пасяліліся ў горадзе.
Новы горад спачатку быў задуманы выключна ў якасці жылога квартала. Таўнхаўсы паўсталі роўнымі радамі ўздоўж галоўных дарог. Унутраныя часткі квартала былі прызначаны для кватэр абслугі — настаўнікаў танцаў, цырульнікаў і т. д. Хутка быў выяўлены камерцыйны патэнцыял заможнага квартала, і пачалі з’яўляцца крамы. У 19 ст. большасць таўнхаўсаў на вуліцы Прынсэс-стрыт былі выцесненыя камерцыйнымі будынкамі. Перапланіроўка Новага горада вядзецца і да сённяшняга дня, аднак многія будынкі засталіся ў іх першапачатковым выглядзе.
Картлійскі хрыбет
Картлійскі хрыбет  — горны хрыбет у Грузіі, на паўднёвым схіле Вялікага Каўказа, размешчаны паміж рэкамі Пшаўская Арагві і Іоры.
Працягласць хрыбта складае больш за 100 км. Вышыні дасягаюць на поўначы 3000 м. Хрыбет складзены пераважна пясчанікамі, мергелямі, сланцамі. Схілы пакрытыя самшытавымі і дубовымі лясамі. На вяршынях — горныя лугі.
Рудольф Карачыёла
Рудольф Карачыёла (Rudolf Caracciola,,  — , Касель) — нямецкі аўтагоншчык. У Германіі яго называлі «Карач». Трохразовы чэмпіён Еўропы ў 1935, 1937 і 1938 гадах.
Рудольф Карачыёла нарадзіўся ў 1901 годзе ў германскім мястэчку Рэмаген у сям’і італьянскіх эмігрантаў. Бацькі ўтрымлівалі невялікую гасцініцу, аднак Рудзі з дзяцінства вабілі аўтамабілі. Пачаў ён з матагонак, а размяняў трэці дзясятак, пачаў ганяцца на малалітражцы — у 1922 годзе ён выйграў сваю першую гонку.
У 1923 годзе ён паступіў на працу прадаўцом у дылерскі цэнтр Daimler-Benz ў Дрэздэне з месячным заробкам у сотню рэйхсмарак, аднак працягваў удзельнічаць у гонках.
Цікавыя факты
Рудольфу Карачыёла належыць да гэтага часу не пабіты рэкорд хуткасці на дарогах агульнага карыстання. 28 студзеня 1938 «Карач» дасягнуў хуткасці 432,7 км/гадзіну на дыстанцыі адзін кіламетр на шашы Франкфурт — Дармштат.
Скубяціна (Смаленская вобласць)
Скубяціна (Скубятино) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 11 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 42 км на поўнач ад Рудні, за 22 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Каспля. За 42 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Гузік
Гузік (ад guzik ) — элемент вопраткі, які служыць для зашпільвання напрыклад паліто, швэдру, кашулі, нагавіц. Найчасцей мае выгляд кола, вырабляецца з пластыку, металу ці іншых матэрыялаў. Найбольш старажытныя вядомыя гузікі пачалі выкарыстоўвацца прадстаўнікамі Індскай цывілізацыі на мяжы 3 і 2 тысячагоддзяў да н. э. Першапачаткова яны з'яўляліся ўпрыгожваннем.
Альтэрнатывай для гузікаў з'яўляюцца маланкі ці зашчэпкі (кнопкі).
Жаглаўка (вёска)
Жаглаўка (Жегловка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Грыцавіцкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Свіслацкага раёна Беластоцкай вобласці БССР, з 20 верасня 1944 года — Гродзенскай вобласці. З 13 лютага 1960 года ў Бераставіцкім раёне. 2 снежня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Цецяроўскага сельсавета.
Буразь
Бу́разь (, Бурязь) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Верасніцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 32 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 266 км ад Гомелю.
Гідраграфія
На поўдні сетка меліярацыйных каналаў.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Тураў — Лельчыцы. Планоўка складаецца з прасталінейнай, блізкай да шыротнай арыентацыі вуліцы, да якой з поўначы далучаецца кароткая мерыдыянальная вуліца. Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі стаянка каменнага веку, селішчы розных перыядаў жалезнага стагоддзя, магільнік I стагоддзе да н.э. — I стагоддзе н.э. сведчаць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVIII стагоддзя. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1816 годзе сяло ў Мазырскім павеце Мінскай губерні. У 1834 годзе валоданне графіні Мастоўскай. Была цэнтрам аднайменнага фальварка, гаспадар якога дваранін Кавалеўскі валодаў у 1857 годзе 4628 дзесяцінамі зямлі. У другой палове 1890-х гадоў Заходняя экспедыцыя І. І. Жылінскага правяла ў маёнтку шэраг меліярацыйных работ. Паводле перапісу 1897 года ў Тураўскай воласці, працавала гамарня.
У 1922 годзе ў нацыяналізаваным будынку адкрыта школа. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная Тураўшчына». Падчас Вялікай Айчыннай вайны вызвалена ад захопнікаў 5 ліпеня 1944 года. 31 жыхар загінуў на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгасу «Перамога» (цэнтр — вёска Запясочча). Дзейнічаюць клуб, бібліятэка.
Шчолачы
Шчолачамі з’яўляюцца гідраксіды шчолачных і шчолачназямельных металаў і амонію. Гэта крышталічныя рэчывы бясколерныя ці белага колеру. Гіграскапічныя, мылкія навобмацак. Растваральнасць у вадзе вялікая (дзесяткі грамаў на 100 г вады пры нармальных умовах — NaOH, KOH, RbOH, CsOH, NH4OH) або добрая (грамы на 100 г вады — інш.), параўнальна легкаплаўкія. Для водных раствораў шчолачаў характэрная высокая канцэнтрацыя гідраксід-іёнаў.
Асабліва небяспечныя для скуры і вачэй гарачыя растворы шчолачаў.
Шчолачы шырока выкарыстоўваюцца ў розных галінах прамысловасці. У прыватнасці для вырабу электралітаў для акумулятараў, мыла, угнаенняў, будаўнічых матэр’ялаў, у лабараторнай практыцы.
Грам
Грам (gramme; абазначэнні: г, g) — адзінка вымярэння масы, адна з асноўных адзінак сістэмы СГС.
Найбольш часта выкарыстоўваемыя дольныя адзінкі:
Фаршмак
Фаршмак — страва з сечанага мяса ці селядца, якія запякаюць з бульбай, смятанай, цыбуляй і перцам. Адносіцца да закусак. У прускай і шведскай кухнях фаршмак — гарачая закуска. Фаршмак з селядца адносяць да класічнай яўрэйскай кухні. У ім няма мяса, аднак у рэцэпт, акрамя селядца, уваходзяць яйкі, яблык, цыбуля, белы хлеб.
У яўрэйскай кухні страва стала нацыянальнай, хоць першапачаткова яна была запазычана з усходнепрускай кухні, дзе так называлася закуска са смажанага селядца. Па прускай і шведскай тэхналогіі фаршмак ставіцца на стол гарачым. У яўрэйскай кухні фаршмак трансфармаваўся ў халодную закуску з молатага селядца.
Для прыгатавання фаршмака гістарычна выкарыстоўвалі селядзец самай нізкай якасці, так званы "іржавы селядзец". Калі фаршмак падаваўся за малочнай трапезай, селядзец дазвалялася вымочваць у малацэ.
NGC 3026
NGC 3026 (іншыя абазначэнні — UGC 5279, IRAS09480+2847, MCG 5-23-43, KARA 377, ZWG 152.74, KUG 0948+287, PGC 28351) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кіеўскі метрапалітэн
Кі́еўскі метрапалітэ́н (Київський метрополітен) — адзін з відаў грамадскага транспарту украінскай сталіцы, выдатны архітэктурны твор, пабудаваны як адзіны манументальны комплекс пад зямлёй і на паверхні.
Кіеўскі метрапалітэн з’яўляецца шматпрофільным прадпрыемствам, сучасны складаны інжэнерны комплекс. У яго складзе 11 эксплатацыйных службаў, 3 электрадэпо, вагонарамонтны завод, дырэкцыя будаўніцтва метрапалітэна.
Станцыя Арсенальная Святошынска-Броварскай лініі з’яўляецца самай глыбока ў свеце (ад паверхні зямлі да платформы 105,5 метраў).
У складзе СССР
Будаўніцтва пачалася ў 1949 годзе. У першую чаргу будаўніцтва ўвайшлі станцыі Вакзальная, Універсітэт, Хрэшчатык, Арсенальная, Дняпро. Адкрыццё адбылося 6 лістапада 1960 года. Участак першай лініі складаў 5,2 км, станцыямі ад Вакзальная да Дняпро. Лінія абслугоўвалася трохвагоннымі цягнікамі з вагонамі тыпу Д вырабніцтва Мыцішчынскага машынабудаўнічага завода. Часовае дэпо было ля станцыі Дняпро.
Другая пускавая чарга была адчынена ў 1963 годзе, якая складала две станцыі — Політэхнічны інстытут і Завод «Бальшавік».
У 1965 годзе адкрыццё новых трох станцый Гідрапарк, Левабярэжная і Дарніця, з імі Мост Метро, Русанаўскі мост і дэпо Дарніця. Акрамя таго, на станцыі Хрэшчатык адчынілі выхад да вуліцы Інстытуцкай, які пачалі будаваць у 1960 годзе. У тым жа годзе пачаліся пастаўкі новых вагонаў тыпу Е.
У 1971 годзе запушчаныя ў экспатацыю тры станцыі — Кастрычніцкая, Ніўкі, Святошына. Пачатак будаўніцтва Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі.
З 1972 года ўсе цягнікі сталі пяцівагонныя.
У 1976 годзе адрыццё другой лініі, якая складалася з трох станцый — Плошча Калініна, Паштовая плошча, Чырвоная плошча, з перасадачным вулом Плошча Калініна — Хрэшчатык.
Нягледзячы на тое, што 5 снежня 1979 года была адчынена станцыя Піянерская за якую быў перанесяны пункт тэхнічнага абслугавання, аснаўное будаўніцтва працягвалася на другой лініі: 19 снежня 1980 года пачалі працу тры новая станцыі на поўначы лініі — Тараса Шаўчэнкі, Пэтрыўка, Праспект Карнейчука. У пачатку 1981 года адчыніліся станцыі Плошча Льва Талстога і Рэспубліканскі стадыён на поўдне лініі. Пачатак будаўніцтва трэцяй лініі. 6 лістапада 1982 года працуюць Мінская і Герояў Дняпра самыя паўночныя станцыі другой лініі.
30 снежня 1984 пачынаюць свою працу станцыі Чырвонаармейская і Дзяржынская.
6 лістапада 1987 года спецыяльна для злучэння першай лініі з трэцяй, між станцыямі Хрэшчатык і Універсітэт пабудавана станцыя Ленінская.
19 сакавіка 1988 годзе за станцыяй Герояў Дняпра адчынена новае дэпо Абалонь якое пачало абслугоўваць Абалонска-Тэрэмкоўскую лінію.
31 снежня 1989 года пачала працу Сырэцка-Пячэрская лінія, даўжынёй 2,1 км, якая складалась са станцый — Залатыя Вароты, Палац Спорту і Мечнікава, першыя две перасадкавыя, але да 30 красавіка 1990 года выхад са станцыі Залатыя Вароты быў толькі праз станцыю Ленінская і толькі 1 мая 1990 года станцыі Залатыя Вароты з’явіўся свой асабісты выхад да вуліцы Уладзімірскай.
У часы незалежнасці
Не гледзячы на цяжкія эканамічныя ўмовы пасля распаду СССР, будаўніцтва метро ішло хуткімі тэмпамі. Так 31 снежня 1991 года пабудаваны станцыі Пячэрская, Дружбы Народаў, Выдубічы, але прыступілі к працы толькі апошнія дзве, станцыя Пячэрская была закарсевіравана.
28 снежня 1994 года уведзяны ў эксплуатацыю станцыі Пазнякі і Харкаўская.
30 снежня 1996 года трэцяя лінія пашырылася станцыямі з іншага боку, гэта былі станцыі Львоўская брама і Лук’янаўская, але станцыя Львоўская брама так і не пачала працавать праз недахоп грошаў і адзінай ідэі будаўніцтва выхада да Львоўская плошчы. Акрамя таго, у тым жа годзе у дэпо Абалонь пачалі пастаўляць вагоны апошняй мадэфікацыі  81-717.5М/714.5М.
27 снежня 1997 года адрыццё станцыі доўгобуда — Пячэрская.
30 сакавіка 2000 года адчыніла дзверы станцыя Дарагажычы, разам з ёй была пабудавана і станцыя Герцэна, але яна і сёння не працуе.
Пачатак XXI стагоддзя
24 мая 2003 года першая лінія падоўжылася на захадным накірунку на две станцыі: Жытомірская і Акадэммістэчка.
У 2004 годзе Сырэцка-Пячэрская лінія пашырылася станцыяй Сырэц, а праз год станцыяй Барыспальская, а ў 2006 годзе між станцыямі Барыспальская і Харкаўская была уведзена ў эксплуатацыю станцыя Вырліца.
23 жніўня 2007 года на Сырэцка-Пячэрскай лініі адчынена дэпо Харкаўская, якое знаходзіцца ў лесе за станцыяй Чырвоны Хутар, якая пачала будавацца ў 2005 годзе, а пачала працу толькі ў мае 2008 года. На сённяшні дзень з’яўляецца канцавой ў Барыспальскім накірунку.
У 2010 годзе Кіеўскі метрапалітэн святкаваў сваё 50-годдзе і на прыканцы года адчнілі дзеры тры новыя станцыі другой лініі на паўднёва-захадным накірунку, гэта станцыі Дэміеўская, Галасіеўская, Васількоўская і роўна праз год адчынілі юбілейную 50 станцыю — Выставачны Цэнтар.
6 лістапада 2013 года адкрыццё станцыі Тэрэмкы.
Кіеўскі метрапалітэн сёння
Станам на 2020 год у Кіеўскім метрапалітэне 3 дзеючыя лініі, эксплуатацыйная даўжыня якіх прыблізна 67,4 км. Да паслуг пасажыраў — 52 станцыі, з трыма падземнымі перасадачнымі вузламі ў цэнтры горада. Лініі метрапалітэна праходзяць праз усе 10 раёнаў Кіева. Агульны парк дэпо — 814 вагона.
Будуецца ўчастак ад станцыі Сырэць, з будучымі станцыямі Мастыцкая і Праспект Праўды.
Перспектывы
Па генеральнаму плану Кіева да 2025 года, разпрацоўванага ў 2011 гаду, плануецца будаўніцтва новай галіны метро з жылога масіва Траешчына да аэрапорта Кіеў, Сырэцка-Пячэрскую лінію працягнуць да жылога масіва Вінаградар. Акрамя таго прадугледжана будаўніцтва Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі за станцыю Тэрэмкі.
1-я Вішнёвая вуліца (Наваполацк)
1-я Вішнёвая вуліца (, 1-я Вишневая улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Энергетык" каля былой вёскі Шніткі, якая ўвайшла ў межы Наваполацка ў 1968 годзе. Працягласць вуліцы складае каля 370 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. З цэнтральнай часткі горада грамадскім транспартам да вуліцы можна даехаць аўтобусамі № 8 "Падкасцельцы - БВК" і № 12 "Падкасцельцы - Шніткі".
Brithenig
Brithenig (брыфеніг, брытэніг, брытэнік) — штучная мова, створаная новазеландцам Эндру Смітам у 1996 годзе. Гэты лінгвапраект уяўляе сабой альтэрнатыўна-гістарычную рэканструкцыю таго, як бы развівалася валійская мова, калі б на яе паўплывала народная латынь. Brithenik згадваецца ў альтэрнатыўнай гісторыі III Bethisad.
Спаса-Ушэсцеўская царква (Хвошна)
Спаса-Ушэсцеўская царква — праваслаўны храм у в. Хвошна Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі, на ўзгорку.
Brithenig
Спасылкі
Уводзіны ў Brithenig
Спаса-Ушэсцеўская царква (Хвошна)
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Вырашана крыжовым у плане аб’ёмам, завершаным у сяродкрыжжы двухсхільных дахаў магутным васьмігранным светлавым барабанам з арачнымі аконнымі праёмамі і цыбулепадобным купалам у завяршэнні. Прамавугольная ў плане апсіда фланкіравана нізкімі бакавымі рызніцамі. Прамавугольны ўваходны партал і паўкруглая люкарна над ім акаймаваны арачнай нішай. Фасады завершаны трохвугольнымі франтонамі, крапаваны адзінарнымі і падвойнымі пілястрамі, прарэзаны высока ўзнятымі прамавугольнымі і лучковымі аконнымі праёмамі.
Клін (Вяземскі раён)
Клін (Клин) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Калюмны (герб)
Герб «Калю́мны» — адзін з дзяржаўных сімвалаў Вялікага Княства Літоўскага: у чырвоным полі тры белыя слупы, злучаныя ўнізе.
Паводле легенды, гэты герб прывёз з сабою з Рыма Палемон, ім карысталіся яго «нашчадкі» — літоўскі княжацкі род. «Калюмны» сустракаюцца на манетах Вялікага Княства Літоўскага пасля 1386—1420. Пачатак выкарыстання сімвала ў якасці дзяржаўнага звязана з перыядам княжання Гедыміна, і ён атрымаў таксама назву «Слупы Гедыміна». У Грунвальдскай бітве 1410 з 40 харугваў Вялікага Княства Літоўскага 10 былі з выявай «Калюмнаў» (паводле Я. Длугаша, такім знакам Вітаўт клеймаваў коней). Даследчыкі лічаць гэтыя харугвы надворнымі, якімі Вітаўт кіраваў як вялікі князь. «Калюмны» вельмі падобныя да знакаў Рурыкавічаў, т.зв. «трызубцаў», таму шэраг гісторыкаў выводзіць ад іх паходжанне «Калюмнаў». Верагодна, спачатку «Калюмны» былі гербавым знакам Полацкага княства, якое ў 1386 перастала быць удзельным і ўвайшло непасрэдна ў Вялікае Княства Літоўскае. Герб зямлі з такім высокім статусам з’явіўся на манетах і выкарыстоўваўся поруч з «Пагоняй», якая ўвасабляла Літву, а «Калюмны» — Русь. У гэтым значэнні «Калюмны» перасталі выкарыстоўвацца са згасаннем дынастыі Ягелонаў. Вядома некалькі адзінкавых матэрыяльных помнікаў, дзе «Калюмны» — шляхецкі герб.
Ліхскі хрыбет
Ліхскі хрыбет  — горны хрыбет Грузіна-Імерэцінскіх і Месхійскіх гор. Размешчаны на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі і Грузіі. З’яўляецца адзіным суцэльным водападзельным хрыбтом, што звязвае Вялікі Каўказ з Малым. Вышыня да 1926 м — г. Лахоні. Пачынаецца ля г. Тадыкусан (2205,6 м), далей накіроўваецца на паўднёвы захад і, прымыкаючы да шыротнага ланцуга, які з’яўляецца паўночнай ускраінай Малога Каўказа (Месхецкі хрыбет), падзяляе басейны Куры і Рыёні, дзелячы Закаўказзе на дзве вельмі розныя па клімаце, расліннасці і іншых параметрах часткі — усходнюю і заходнюю (водападзел Чорнага і Каспійскага мораў).
Ліхскі хрыбет складзены з гранітаў і крэйдавых парод.
Разьба па камені
Разьба па камені — працэс надання неабходнай формы і знешняй апрацоўкі.
Гісторыя
Найбольш старажытныя творы рэпрэзентатыўнага мастацтва прадстаўленыя разьбой па камені. Сярод археалагічных знаходак, датаваных да н.э., былі знакі, высечаныя на камянях або петрогліфы. Таксама фігуркі Венеры, такія як. Разьба па камені ўжывалася на ўсіх этапах гісторыі  краін і народаў свету.
Разьба па камені ажыццяўляецца пры дапамозе распілоўкі, такарнай апрацоўкі, свідравання, шліфоўкі,, аперацый даводкі,.
Найвышэйшыя дасягненні разьбы па камені звязаныя з апрацоўкай халцэдону, оніксу, агату,, , аметысту, яшмы, нефрыту, раданіту, малахіту, лазурыту, ізумруду, бірузы, бурштыну, каралу, гіпсу і селеніту, абсідыяну, мармуру, мармуровага оніксу («алебастру») і іншых абліцавальных, вырабных, ювелірна-вырабных і ювелірных камянёў.
Казахстан (Жаксынскі раён)
Казахстан — сяло ў Жаксынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ішымскай сельскай акругі. Код КАТА — 115247300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 316 чалавекі (168 мужчын і 148 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 83 чалавекі (43 мужчыны і 40 жанчын).
Акрабатыка на Еўрапейскіх гульнях 2019
Спаборніцтвы па акрабатыцы на Еўрапейскіх гульнях 2019 прайшлі ў Мінску з 22 па 23 чэрвеня 2019 года ў палацы спорту Мінск-Арэны. Было разыграна шэсць камплектаў медалёў. У спаборніцтвах ўдзельнічала 40 чалавек.
Кастылёўка (Смаленская вобласць)
Кастылёўка (Костылевка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Брэя
Брэя (Breia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 191 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 13020. Тэлефонны код — 0163.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Хрысціцель.
Філдс
Філдс — прозвішча.
Касель
Касель (Kassel) — горад у Германіі ў зямлі Гесэн на рацэ Фульда. Насельніцтва 200 тыс. чалавек.
Эканоміка
У Каселі знаходзіцца штаб-кватэра кампаніі WINGAS GmbH, сумеснага прадпрыемства расійскага канцэрна «Газпрам» і нямецкага Wintershall AG, найбуйнейшага вытворцы нафты і газу ў ФРГ. WINGAS GmbH займаецца рэалізацыяй праектаў, звязаных з транспартаваннем і збытам прыроднага газу.
NGC 3027
NGC 3027 (іншыя абазначэнні — UGC 5316, IRAS09513+7226, MCG 12-10-9, ZWG 333.6, ZWG 332.68, VV 358, KUG 0951+724, PGC 28636) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каханава (Вяземскі раён)
Каханава (Коханово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Слабада (Смалігоўскае сельскае паселішча)
Слабада (Слобода) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 15 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 29 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 3 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск. У 0,5 км на поўнач ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Леляквінская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Глыба
Глы́ба — возера ў Беларусі, у Расонскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дрыса, за 32 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, каля вёскі Шарстова. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Сіньша».
Плошча паверхні возера 1,52 км², даўжыня 3,46 км, найбольшая шырыня 0,8 км. Даўжыня берагавой лініі 9 км. Найбольшая глыбіня дасягае 10,7 м, сярэдняя каля 4,9 м. Аб’ём вады 7,44 млн м³. Плошча вадазбору 33,2 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу дугападобнай формы, моцна выцягнутая з захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 13—14 метраў. Берагавая лінія звілістая. Берагі возера маюць вышыню 0,2—0,5 м, пясчаныя. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй 5—10 метраў, вакол заліваў пашыраецца да 250 м. Глыбіні да 2 м займаюць каля 21 % плошчы возера. На ўсходзе возера востраў плошчай 0,7 га. Дно да глыбіні 2—3 м пясчанае, да 4—7 м выслана апясчаненым ілам. На большых глыбінях дно ўкрывае гліністы іл (каля 60 % плошчы возера).
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, акунь, лінь, краснапёрка, гусцяра, язь, карп, жэрах і іншыя віды рыб.
Кхон
Кхон (ຂກົກນເກະ ຜກະ ຜເກະງ) — каскад вадаспадаў і парогаў на рацэ Меконг у Лаосе. Знаходзіцца ў лаоскай правінцыі Цямпасак паблізу гарадка Кхон, непадалёк ад мяжы з Камбоджай. Буйнейшы вадаспад Азіі. Самы шырокі вадаспад у свеце.
Вадаспады каскада раздзелены мноствам выспачак, што дало мясцовым жыхарам нагоду назваць гэтую частку цячэння Меконга «зямлёй 4000 астравоў».
Джон Чарлз Філдс
Джон Чарлз Філдс (John Charles Fields;  — ) — канадскі матэматык, заснавальнік Філдсаўскай прэміі за выдатныя дасягненні ў матэматыцы.
Джон Чарлз Філдс нарадзіўся ў горадзе Гамільтан правінцыі Антарыа ў сям’і ўладальніка крамы скур. У 1880 годзе скончыў Hamilton Collegiate Institute, у 1884 — Таронцкі ўніверсітэт, пасля чаго пераехаў у ЗША, каб вучыцца ва Універсітэце Джонса Хопкінса (Балтымар, штат Мэрыленд), дзе ў 1887 годзе атрымаў ступень Ph.D.. Яго дысертацыя «Symbolic Finite Solutions Solutions by Definite Integrals of the Equation dny/dxn = xmy» у 1886 годзе была апублікавана ў часопісе «American Journal of Mathematics».
Філдс два гады выкладаў ва Універсітэце Джонса Хопкінса, пасля чаго перайшоў працаваць у Allegheny College у горадзе Мідвіль (штат Пенсільванія). Расчараваўшыся ва ўзроўні матэматыкі ў Паўночнай Амерыцы, ён у 1891 годзе адбыў у Еўропу, дзе ў Берліне, Гётынгене і Парыжы пазнаёміўся з выбітнымі матэматыкамі свайго часу — такімі, як Карл Веерштрас, Фелікс Клейн, Фердынанд Георг Фрабеніус і Макс Планк. Таксама ён пасябраваў з Магнусам Гёста Мітаг-Лефлерам, і іх сяброўства працягвалася ўсё жыццё. Філдс пачаў публікаваць артыкулы па новай тэме — алгебраічных функцый, і гэта аказалася найбольш плённым полем для даследаванняў за ўсю яго навуковую кар’еру.
Губкінскі
Губкінскі (Губкинский) — горад (з 1996) у Расіі, у Пураўскім раёне Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі. Насельніцтва 22,3 тыс. чал. (2007). Заснаваны ў 1986 годзе. Размешчаны на левым беразе ракі Пяку-Пур, за 200 км ад паўночнага палярнага круга ў паўночна-усходняй часцы Заходне-Сібірскай нізіны, у лесатундравай зоне. За 16 км ад горада знаходзіцца чыгуначная станцыя Пурпе на лініі Цюмень — Сургут — Новы Урэнгой.
Джон Чарлз Філдс
Філдс вярнуўся ў Канаду ў 1902 годзе, каб чытаць лекцыі ў Таронцкім універсітэце. У сваёй роднай краіне ён нястомна працаваў над павышэннем статусу матэматыкі ў навуковых і грамадскіх колах. Ён паспяхова пралабіраваў у Заканадаўчым сходзе правінцыі Антарыа выдзяленне для ўніверсітэта гадавога даследчага гранта памерам у 75 000$, а таксама спрыяў заснаванню Канадскага нацыянальнага даследчага агенцтва і Фонду навуковых даследаванняў правінцыі Антарыа.
Губкінскі
Нафтагазаздабываючая прамысловасць.
Джон Чарлз Філдс
З 1919 па 1925 гады Джон Чарлз Філдс быў прэзідэнтам Каралеўскага Канадскага інстытута. Ён спрабаваў ператварыць інстытут у вядучы цэнтр навуковых даследаванняў, і хоць аб поспехах казаць складана, усё ж у 1924 годзе ў Таронта адбыўся чарговы Міжнародны кангрэс матэматыкаў.
Буронца
Буронца (Buronzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 950 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 13040. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Крутое (Сцяпанікаўскае сельскае паселішча)
Крутое (Крутое) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Начны дазор (карціна)
Начны дазор (Выхад стралковай роты капітана Франса Банінга Кока і лейтэнанта Вілема ван Ройтэнбюрга; De Nachtwacht) — карціна 1642 года Рэмбрандта ван Рэйна. Карціна знаходзіцца ў калекцыі музея Амстэрдама, але размешчана ў Rijksmuseum як найбольш вядомая карціна ў сваёй калекцыі. Начны дазор з'яўляецца адной з самых вядомых карцін Галандскага Залатога Веку і мае акно 16 у Каноне Амстэрдама.
Гісторыя карціны
Карціна была напісана па замове Стралковага грамадства — атрада грамадзянскага апалчэння Нідэрландаў, які пажадаў ўпрыгожыць свой новы будынак групавымі партрэтамі шасці рот. Рэмбранту партрэт замовіла стралковая рота капітана Франса Баннінга Кока і заплаціла 1600 флорынаў, што было на той час вялікай сумай.
У XVIII стагоддзі палатно абрэзалі з усіх бакоў, каб карціна змясцілася ў новай зале. Больш за ўсё пацярпела левая частка карціны, дзе зніклі два стралкі. Захавалася копія XVII стагоддзя (Герыта Люнденса, захоўваецца ў Лонданскай Нацыянальнай галерэі), па якой можна меркаваць аб страчанай часткі карціны.
Цяпер карціна захоўваецца ў Дзяржаўным музеі (Rijksmuseum) у Амстэрдаме. Нягледзячы на ​​тое, што частка палатна страчаная, гэта адна з самых вялікіх карцін музея (363 на 437 см).
Карціна тры разы падвяргалася спробам пашкоджання і знішчэння. Першы раз быў выразаны кавалак палатна, у другі раз карціне было нанесена больш за 10 удараў нажом, у трэці раз карціна была аблітая сернай кіслатой.
Ключавыя элементы карціны
Карціна вядомая трыма характарыстыкамі: сваімі каласальнымі памерамі (363 см х 437 см), эфектыўным выкарыстаннем святла і цені (ценебрызм) і ўспрыманнем руху таго, што традыцыйна з'яўляецца статычным ваенным партрэтам.
Карціна была завершана ў 1642 годзе, у час росквіту галандскага Залатога Веку. Яна адлюстроўвае выхад аднайменнай кампаніі на чале з капітанам Франсам Баннінгам Кокам (апранутага ў чорнае з чырвоным поясам) і яго лейтэнанта Вілема ван Рёйтенбюрга (апранутага ў жоўты колер з белым поясам). Пры эфектыўным выкарыстанні сонечнага святла і цені, Рэмбрант прыводзіць вока гледача да трох найбольш важных персанажаў сярод натоўпу: двух мужчын у цэнтры (ад чаго карціна і атрымала сваю першапачатковую назву), і маленькай дзяўчынкі злева ад цэнтру. Далей погляд пераносіцца на прапаршчыка Яна Вісшера Корнеліссена.