cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Монтэ-Карла
Раён вядомы сваім казіно, пляжамі і наяўнасцю вышэйшага грамадства. У Монтэ-Карла пачынаецца і завяршаецца штогадовае ралі «Монтэ-Карла». Акрамя таго, па Монтэ-Карла праходзіць траса Гран-пры Манака Формулы-1. Чыгуначная станцыя Манака Монтэ-Карла размяшчаецца ў скале. Са станцыі можна выйсці як у курортна-гістарычную частку, так і ў зону казіно. Ад Ніцы да Монтэ-Карла электрычка ідзе каля 20 хвілін.
Анастасія Васілеўна Васкевіч
Анастасія Васілеўна Васкевіч (нар. ) — беларуская плыўчыха. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2015 года на дыстанцыі 100 м брасам.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 200 м брасам і ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем.
Бхімраа Амбедкар
Бхімраа Рамджы Амбедкар (भीमराव रामजी आंबेडकर; Bhimrao Ramji Ambedkar; 14 красавіка 1891 — 6 снежня 1956), таксама вядомы як ''Др. Бабасаэб Амбедкар'', індыйскі юрыст, эканаміст, палітык і сацыяльны рэфарматар. Ён натхніў будысцкі рух даліт і вёў агітацыю супраць сацыяльнай дыскрымінацыі ў адносінах да недатыкальных. Таксама падтрымліваў правы жанчын і працу. Амбедкар займаў пасаду старшыні рэдакцыйнага камітэта Канстытуцыі Індыі, а таксама міністра права і юстыцыі ў першым кабінеце Джавахарлала Неру з 1947 па 1951 год. Лічыцца бацькам-заснавальнікам Індыйскай рэспублікі.
У 1956 годзе ён ініцыяваў масавае навяртанне далітаў, перайшоўшы ў будызм з 600 000 прыхільнікаў. Адрадзіў будызм у Індыі. Амбедкар лічыцца бадхісатвай, а Майтрэя — сярод навадыйскіх будыстаў.
У 1990 годзе Амбедкару была ўручана найвышэйшая грамадзянская ўзнагарода Індыі «Бхарат Ратна». Спадчына Амбедкара як сацыяльна-палітычнага рэфарматара моцна паўплывала на сучасную Індыю. Таксама яна ўключае шматлікія мемарыялы і выявы ў папулярнай культуры.
Паводле вынікаў апытання, арганізаванага кампаніямі TV18 і CNN IBN у 2012 годзе, Амбедкар быў названы «самым вялікім індыйцам» (The greatest Indian).
Амбедкар Джаянці
Амбедкар Джаянці (дзень нараджэння Амбедкара) — штогадовы фестываль, які адзначаецца 14 красавіка не толькі ў Індыі, але і ва ўсім свеце. Яго адзначаюць як афіцыйнае дзяржаўнае свята па ўсёй Індыі. Арганізацыя Аб’яднаных Нацый адзначала Амбедкар Джаянці ў 2016, 2017 і 2018 гадах.
Эліяс Марцін
Эліяс Марцін (Elias Martin;,  — , ) — шведскі пейзажыст, прадстаўнік ранняга рамантызму. Пачынаў як мастак-дэкаратар, пасля падарожжа ў Парыж і Лондан (1768—1780) звярнуўся да пейзажнага жывапісу.
Катон-Карагайскі раён
Катон-Карага́йскі раён (Қатонқарағай ауданы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка другога роўня на ўсходзе Усходне-Казахстанскай вобласці ў Казахстане. Адміністрацыйны цэнтр раёна — сяло Улькен Нарын.
Бадзяжы
Бадзяжы́ (, Бадежи) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабада-Кучынскага сельсавета.
NGC 7236
NGC 7236 (іншыя абазначэнні — PGC 68384, UGC 11958, ARP 169, MCG 2-56-23, 3C 442, ZWG 428.58, 2ZW 172, KCPG 564A) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Залаты глобус (кінапрэмія, 2020)
77-я цырымонія кінапрэміі «Залаты глобус» адбылася ў Лос-Анджэлесе 5 студзеня 2020 года. Намінанты былі афіцыйна аб’яўлены 9 снежня 2019 года.
Заканадаўства па музейнай справе і ахове помнікаў
Заканадаўства па музейнай справе і ахове помнікаў (Законодательство по музейному делу и охране памятников, Museum and Protection of Monument Legislation) — сукупнасць дзяржаўных актаў, норм адміністрацыйнага, крымінальнага і грамадзянскага права, а таксама службовых палажэнняў і інструкцый, якія рэгулююць працэс аховы і выкарыстання гісторыка-культурнай спадчыны.
Першыя заканадаўчыя акты аб ахове помнікаў з’явіліся яшчэ ў эпоху антычнасці, напрыклад эдыкт рымскага імператара Маёрана (457 г. н.э.), які забараняў пад пагрозай суворага пакарання разбіранне старажытных будынкаў. У 1534 г. быў прыняты ўказ аб забароне вывазу з Папскай вобласці (Італія) твораў мастацтва. На працягу ХІХ ст. законы аб ахове помнікаў прымаюцца ў многіх краіных Еўропы — Швецыі (1867), Балгарыі (1868), Вялікабрытаніі (1882), Францыі (1887), Ірландыі і Румыніі (1892). Пытанне аб неабходнасці аховы помнікаў у міжнародным маштабе ўпершыню быў пастаўлены на І (1899) і ІІ (1907) Гаагскіх канферэнцыях міру і замацавана ў Пакце Рэрыха (1935). Пасля ІІ сусветнай вайны міжнародная заканадаўчая ініцыятыва у галіне музейнай справы і ахове помнікаў перайшла да ЮНЭСКА і іншых неўрадавых арганізацый (ІКОМ) і (ІКОМОС).
Першыя заканадаўчыя акты па аховы помнікаў на беларускіх землях былі прынятыя на працягу ХІХ — пачатку ХХ стст. у рамках агульнаімперскага заканадаўства і тычыліся як нерухомай спадчыны, так і музейных прадметаў. Асноўнымі дарэвалюцыйнымі актамі былі цыркуляры міністэрства ўнутраных спраў, артыкулы крымінальнага заканадаўства (1864), будаўнічага статута (1857), статут духоўнай кансісторыі, а таксама палажэнне аб Імператарскай Археалагічнай камісіі (1859). У іх змяшчаліся ўказанні па абыходжанню са старажытнасцямі і гістарычнымі будынкамі, іх выяўленню і рэгістрацыі, забаранялася кладашукальніцтва і разрыццё старажытных магіл. Агульны нагляд за помнікамі быў ускладзены на міністэрства ўнутраных спраў.
Пасля ўсталявання савецкай улады заканадаўчая дзейнасць у галіне аховы помнікаў атрымала новы напрамак. У верасні-снежні 1918 г. былі выдадзены дэкрэты СНК РСФСР “Аб забароне вывазу і продажы за мяжу прадметаў асаблівай мастацкай і гістарычнай значнасці” і “Аб рэгістрацыі, прыёме на ўлік і ахове помнікаў мастацтва і старажытнасці, якія знаходзяцца ва ўласнасці прыватных асоб, таварыстваў і ўстаноў”, якія мелі на мэце ўсталяванне татальнага кантролю за ўсімі культурнымі каштоўнасцямі аж да адчуджэння іх на карысць дзяржавы (гэтыя дэкрэты адразу ж пачалі дзейнічаць у т. л. і ва ўваходзіўшых у склад РСФСР Віцебскай і Магілёўскай губернях).
Першым беларускім дзяржаўным актам у адносінах да рухомых і нерухомых помнікаў была пастанова СНК БССР ад 1923 г. “Аб рэгістрацыі, прыёму на ўлік і ахове помнікаў мастацтва, мінуўшчыны, побыту і мясцовасцей прыроды, якія з’яўляюцца ўласнасцю ўстаноў і таварыстваў, а таксама прыватных асоб”, які на доўгі час вызначыў правіла абыходжання з помнікамі ў БССР.
У пасляваенны час першым важным беларускім дзяржаўным актам у галіне стаў Закон “Аб ахове помнікаў культуры” (1969), які, аднак, не змог эфектыўна прадухіліць разбурэнне помнікаў. У 1978 г. ЦК КПБ і СМ БССР прынялі пастанову “Аб стане і мерах паляпшэння аховы помнікаў гісторыі, мастацтва і архітіэктуры ў БССР”, адпаведна якой у рэспубліцы былі створаны чатыры архітэктурна-археалагічных запаведніка, дзяржаўная інспекцыя па ахове помнікаў і навукова-рэстаўрацыйныя вытворчыя майстэрні (раней адказнасць за захаванне нерухомых, як і рухомых помнікаў неслі музеі). У адносінах да рухомай гісторыка-культурнай спадчыны найважнейшым заканадаўчым актам у савецкай гісторыі была пастанова СМ СССР “Аб музейным фондзе Саюза ССР” (1965). Большасць пазіцый апошняга выканана не была з-за складанасцей пастаўленых задач.
У 1990-пачатку 2000 гг. у Рэспубліцы Беларусь быў прыняты шэраз законаў і нарматыўных актаў, якія рэгулююць адносіны ў сферы культуры, у т.л. музейнай справы і аховы помнікаў. З 1991 г. прававыя адносіны ў краіне ў галіне культуры базаваліся на Законе “Аб культуры ў Рэспуліцы Беларусь”. У 1992 г. уступіў у дзеянне Закон РБ “Аб ахове гісторыка-культурнай спадчыны”.
Важнай складанай часткай заканадаўства аб ахове гісторыка-культурнай спадчыны краіны стаў прыняты ў 1996 г. Закон “Аб музеях і Музейным фондзе РБ” (з 2005 г. у новай рэдакцыі). Закон рэгулюе прававывя адносіны ў сферы фарміравання, захавання, дзяржаўнага ўліку і выкарыстання музейнага фонда, а таксама вызначае асаблівасці стварэння і прававое палажэнне музеяў у РБ як некамерцыйных устаноў культуры.
У 2011 г. закон быў дапоўнены артыкуламі аб ахове нематэрыяльнай культурнай спадчыны і аб музеях-запаведніках. У 2016 г. ён ўвайшоў у склад Кодэкса аб культуры РБ і стаў яе арганічнай часткай.
Кубак Беларусі па футболе 1999/2000
Кубак Беларусі па футболе 1999/2000 — 9-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка стаў футбольны клуб «Славія» з Мазыра (другі раз у гісторыі, калі лічыць перамогу МПКЦ у 1996), які ў фінале перамог мінскае «Тарпеда-МАЗ» з лікам 2:1.
1/16 фінала
Усе 29 клубаў-удзельнікаў пачалі са стадыі 1/16 фінала, сярод іх:
Гульні прайшлі 18 і 20 ліпеня 1999.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/8 фінала
Гульні прайшлі 1 кастрычніка 1999.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Паўфіналы
Гульні прайшлі 19 і 20 мая 2000.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Берказы
Берказы́ (, Беркозы) — вёска ў Беларусі, у Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дубайскага сельсавета.
Андрэ Марфен
Андрэ Марфен (André Marfaing;, , Францыя — , ) — французскі жывапісец і графік.
Адзін з найважнейшых прадстаўнікоў абстрактнага мастацтва і графікі пасля Другой сусветнай вайны.
Андрэ Марфен спачатку вывучаў права, перш чым пачаў маляваць. Пераехаў у Парыж у 1949 годзе і з 1950 года выстаўляўся ў 1-м Салоне маладых мастакоў. Паралельна з жывапісам ён стварыў вялікую колькасць графічных твораў, аддаючы перавагу афорту, а таксама калажам і малюнкам тушшу. Доўгі час жыў у Сен-Жан-дэ-Люз.
Максім Яўгенавіч Дорахаў
Максім Яўгенавіч Дорахаў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м брасам.
NGC 7237
NGC 7237 (іншыя абазначэнні — PGC 68383, UGC 11958, ARP 169, MCG 2-56-24, 3C 442, ZWG 428.58, 2ZW 172, KCPG 564B) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тэраса (Іспанія)
Тэраса (Terrassa) — горад у Іспаніі, які размяшчаецца ў аўтаномнай супольнасці Каталонія. Знаходзіцца ў 20 км ад Барселоны.
Гісторыя
Рэшткі, якія былі знойдзеныя падчас археалагічных даследванняў паказваюць, што месца, дзе зараз размяшчаецца Тэраса было заселена з дагістарычных часоў.
Тэраса ўзнік як рымскі горад Эгара (Egara), які быў заснаваны ў часы панавання імператара Веспасіяна (69—79). Біскупства было заснавана ў гэтым месцы прыкладна ў 450 годзе, правінцыйная рада была створана ў 615 годзе. Сабор працягваў існаваць аж да 718 года, пакуль горад не быў захоплены мусульманамі.
Транспарт
Тэраса звязана з барселонскім портам і аэрапортам праз шашу і чыгунку.
Культура
Многія музыкі і акцёры пражываюць у Тэрасе з-за вялікай колькасці музычных школ і доўгай аматарскай тэатральнай традыцыі.
Луі Маркусі
Луі Маркусі (сапраўднае імя Людвіг Казімір Ладзіслас Маркус, Louis Marcoussis;,  — , Кюсэ, дэпартамент Алье) — французскі мастак і графік — кубіст. Дзядзька гісторыка літаратуры і культуры Макса Мільнера.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў Польшчы, у яўрэйскай сям’і. Некаторы час вывучаў у Варшаве права. З 1901 года вучыўся ў кракаўскай Акадэміі мастацтваў. У 1903 годзе Маркусі прыязджае ў Парыж і паступае ў Акадэмію Жуліяна, у клас Жуля Жазефа Лефеўра. Упершыню выстаўляе свае працы ў 1905 годзе, у Восеньскім салоне, і ў 1906 годзе — у Салоне незалежных. З 1907 года Маркусі сур’ёзна захапляецца кубізмам. Зарабляў на жыццё мастак стварэннем ілюстрацый і карыкатур для шматлікіх парыжскіх гумарыстычных і сатырычных часопісаў. У 1906 годзе ён знаёміцца ​​з Эдгарам Дэга, у 1910 годзе — з Жоржам Бракам, Пікаса і Гіёмам Апалінерам. Быў сябрам мастакоў Хуана Грыса, Фернана Лежэ, Франсіса Пікабіа, Марселя Дзюшана, Альбера Глеза і інш.
З 1914 па 1919 год, у гады Першай сусветнай вайны, мастак служыць у Французскім Замежным легіёне. У 1920-я гады Л. Маркусі здзяйсняе паездку па ЗША. У 1933 годзе ён становіцца прафесарам па друкаванай графіцы ў парыжскай Акадэміі Шлефер. У 1940 годзе пры наступленні нямецкіх войскаў мастак з’язджае ў Кюсэ каля Вішы, дзе ў наступным годзе, увосень, памірае.
Чапца
Чапца́ (Чепца́ ) — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Пермскім краі, Удмурціі і Кіраўскай вобласці, левы прыток ракі Вятка (басейн Камы).
Даўжыня ракі 501 км. Плошча вадазбору 20 400 км². Выток ракі знаходзіцца ў Пермскім краі, на схілах Верхнекамскага ўзвышша. Упадае ў Вятку ў межах горада Кірава-Чапецк (Кіраўская вобласць). У нізоўі Чапца перасякае Вяцкі Увал. Рэльеф у басейне ракі пераважна раўнінны. Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні складае 124 м³/с, аб’ём сцёку 3,914 км³/год. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Замярзае ў лістападзе, вызваляецца ад лёду ў красавіку — пачатку мая. Суднаходная на 148 км (ад вусця да пасёлка Касіно).
У басейне ракі больш за 500 азёраў. Прытокі Чапцы: Кен, Гразнуха, Кізелка, Лем, Пыхта, Медла, Іл, Лып, Лаза, Тугалудка, Пулыбка, Пызел, Люк, Кеп, Юнда, Сепыч, Кузьма, Жаба, Лезя, Тум, Лекма, Сізьма, Сада, Свяціца, Новая, Палынка, Святліца, Філіпаўка, Бузарка (Язвіца) і іншыя рэкі і ручаі.
Каля ракі горад Глазаў.
Тэарэма Онсагера
Тэарэ́ма О́нсагера, ці суадносіны ўзаемнасці — адна з асноўных тэарэм тэрмадынамікі нераўнаважных працэсаў. Устанаўлівае сувязь паміж кінетычнымі каэфіцыентамі, якія вызначаюць інтэнсіўнасць перакрыжаваных працэсаў пераносу (гл. з'явы пераносу), а таксама паміж каэфіцыентамі перакрыжаваных хімічных рэакцый.
Напрыклад, тэарэма апісвае ўзнікненне патоку рэчыва пад уздзеяннем градыента тэмпературы (тэрмадыфузія) і наадварот — патоку цеплаты пад уздзеяннем градыента канцэнтрацыі (эфект Дзюфура), тэрмаэлектрычныя з’явы (з’ява Зеебека і эфект Пельцье).
Вынікае з мікраскапічнай абарачальнасці руху часціц (незалежнасці ўраўненняў, якія апісваюць іх рух, ад змены знака часу).
Устаноўлена Л. Онсагерам (1931).
Жвырка
Жвырка, таксама Стары Сакаль (Жвирка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Мяжуе з горадам Сакаль. Знаходзіцца на левым беразе ракі Заходні Буг.
Гісторыя
Сучасны пасёлак афіцыйна быў заснаваны ў 1885 г. падчас будаўніцтва чыгункі Сакаль — Рава-Руская. З развіццём капіталізму ў Галіччыне ў 70-х гг. XIX ст. была пракладзеная брукаваная дарога, якая злучала Сакаль з Ковелем і Львовам. У 1884 г. праз тэрыторыю пасёлка была пракладзеная аднакалейная чыгунка. У сувязі з гэтым утварылася невялікае паселішча, у якім жылі сем'і работнікаў, якія абслугоўвалі і забяспечвалі функцыянаванне чыгункі. Паступова паселішча разбудоўвалася. У 1927 г. было пабудавана памяшканне вакзала чыгуначнай станцыі.
Помнікі даўніны
Цяпер на тэрыторыі манастыра размешчана Сакальская папраўчая калонія. Манастыр і касцёл згарэлі ў 2012 г. На дадзены момант не вядома, што будзе з храмам. Там альбо застанецца папраўчая калонія, альбо будзе зроблены музей.
Інфраструктура
Паселішча размешчана на чыгуначнай лініі Ковель — Львоў, на яго тэрыторыі знаходзіцца станцыя Сакаль, што ў значнай ступені паўплывала на развіццё эканамічнай інфраструктуры. Тут знаходзяцца элеватар, фабрыка вытворчасці корпуснай мэблі, завод жалезабетонных канструкцый, пункт пераробкі цукровых буракоў, прадпрыемствы па вытворчасці мяккай мэблі і вырабаў са шкла, аграпрадпрыемства «Галнафтахім», дрэваапрацоўчыя ўстановы, аптовыя базы будаўнічых матэрыялаў, АЗС, некалькі аўтасэрвісаў і крамаў аўтазапчастак, некалькі прадуктовых крамаў.
Прэзідэнт Албаніі
Прэзідэнт Албаніі — вышэйшая службовая асоба Албаніі.
Гл. таксама
Спіс дзеючых кіраўнікоў дзяржаў і ўрадаў
Куршымскі раён
Куршымскі раён, Курчумскі раён (Күршім ауданы) — раён на ўсходзе Усходне-Казахстанскай вобласці ў Казахстане. Адміністрацыйны цэнтр раёна — сяло Куршым (Курчум).
NGC 7238
NGC 7238 — двойная зорка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Іванавіч Міхайлаў
Міхаіл Іванавіч Міхайлаў (нар., в. Васькавічы, Чавускі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі і абсталявання механічнай і фізіка-тэхнічнай апрацоўкі ў машынабудаванні. Доктар тэхнічных навук (2015), прафесар (2016).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Тэхналогія машынабудавання, металарэжучыя станкі і інструменты», 1980; аспірантура, 1984). Працаваў у Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (машынабудаўнічы факультэт, кафедра «Металарэжучыя станкі і інструменты», з 1996 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: надзейнасць аўтаматызаваных сістэм металаапрацоўкі; САПР апрацоўкі і тэхналагічных сістэм.
Залаты глобус (кінапрэмія, 2021)
78-я цырымонія кінапрэміі «Залаты глобус» адбылася ў студзені 2021 года падчас пандэміі.
Новаўвядзенні
Патрабаванні для атрымання права на ўдзел у прэміі адкарэктаваныя ў сувязі з уплывам пандэміі COVID-19 на распаўсюд і паказ кінафільмаў. Дыстрыб’ютары павінны будуць даць чальцам копію карціны або спасылку на яе паказ, забяспечыўшы тым самым магчымасць убачыць фільм дома. Па правілах, на афіцыйны паказ кінастужкі ў Лос-Анджэлесе павінны быць запрошаныя ўсе члены асацыяцыі, якія маюць права голасу. Але ўсе кінатэатры горада зачыненыя з сярэдзіны сакавіка 2020 года.
Георгэ Іванаў
Георгэ Іванаў (, Валандава) — македонскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэзідэнт Македоніі ў 2009—2019 гадах.
Прафесар права.
Пражывае ў Скоп’е. Жанаты, мае дваіх дзяцей.
Підбуж
Підбуж (Підбуж) — пасёлак гарадскога тыпу Драгобыцкага раёна Львоўскай вобласці Украіны на рацэ Быстрыца.
Гісторыя
У часы Рэчы Паспалітай вёска Підбуж належала да каралеўскіх маёнткаў Підбужскай «краіны» Самбарскай эканоміі Пярэмышльскай зямлі. Станам на 1686 г. (па дадзеных люстрацыі) тэрыторыя вёскі складала 25 ланаў (прыкладна 425 га), з якіх войтаўскіх — 3 ланы, папоўскіх (святарскіх) — 2 ланы, гайдуцкіх — 1 лан і г.д. З гэтых палёў плаціўся чынш — рэгулярны падатак натурай або грашыма. Сяло давала з кожнага поля па 2 гусака, 4 курыцы, 16 яек і інш. Таксама адзначаецца істотнае спусташэнне вёскі ў 1686 г. Акрамя таго, мясцовым жыхарам забаранялася займацца бортніцтвам і рабіць капальні ў лясах, што тлумачылася магчымым захаваннем лесу.
Да так званай «краіны Підбужскай», якая належала да Самбарскай эканоміі, ўваходзіла 14 вёсак: Підбуж, Разагач, Мыта, Дольжкі, Нагуевічы, Смоліца, Ясеніца, Быстрыца і інш.
Паводле дадзеных за 1880 г. у Підбужу было 263 двара і 1461 жыхар, гэта значыць удвая менш чым сучаснае насельніцтва. Па веравызнанні ў ыёсцы пражывалі 131 каталік, 1192 грэка-каталік і 206 юдэяў. Па нацыянальнасці пераважнай большасцю былі ўкраінцы (1176 чалавек), таксама было нямала палякаў (346 чалавек) і толькі 3 немцы.
Грэка-каталіцкі прыход належаў да Макранскага дэканату Пярэмышльскай епархіі. Была драўляная царква Св. Яна Хрысціцеля, аднакласавая школа, павятовы суд, пошта і тэлеграф, фундуш для жабракоў — 479 злотых, цагельня, Паравы тартак сілай 40 коней. Гэты тартак штогод выкарыстаў 18 тыс. м³ дрэва, а вырабляў 11500 м³ «tarcie, lat, rygli». Рымска-каталіцкая парафія належала да Драгобыцкага дэканата Пярэмышльскай епархіі. У вёсцы быў мураваны касцёл св. Іаана Хрысціцеля, пабудаваны ў 1869 г.
У 1868 у вёсцы працавала паравая фабрыка парафінавых вырабаў, якая штодня перапрацоўвала 500 кг воску і вырабляла штотыдзень 200 кг парафінавых свечак. На фабрыцы працавала 16 чалавек.
У перыяд аўстрыйскай адміністрацыі Підбуж развіваўся ў кірунку ператварэння ў павятовае мястэчка для навакольных тэрыторый. Менавіта на працягу XIX ст.было збудавана памяшканне павятовага суда, паштовага ўпраўлення, натарыята. Таксама ў вёсцы існавала адміністрацыя навакольных лясоў, паравога тартака барона Лібіга. Сваю ўласнасць барон ў 1918 г. прадаў чэшскай фірме «Гадуля».
На працягу міжваеннага перыяду (1918—1939 гг.) за польскімі часамі у сяле было тры тартакі лесапільныя і млыны, пякарня, ліманадны завод, цагельня, 25 габрэйскіх і тры ўкраінскіх крамы, тры ўкраінскіх рэстарана, аптэка.
Навукова-тэрміналагічная камісія
Навукова-тэрміналагічная камісія — навукова-даследчая ўстанова пры Наркамасветы БССР ў складзе гуманітарнай (літаратурна-мастацкай), прыродазнаўчай і матэматычнай секцый.
З утварэннем Беларускай ССР сфера функцыянавання беларускай мовы значна расшырылася. Арганізацыя сярэдняй і вышэйшай школы, стварэнне нацыянальнага перыядычнага друку, падрыхтоўка школьных падручнікаў, перакладчыцкая дзейнасць, развіццё навуковых даследаванняў патрабавалі хуткага развіцця і ўдасканалення беларускай мовы, і ў першую чаргу распрацоўкі тэрміналогіі хоць бы ў аб’ёме выкладання на беларускай мове ў сярэдняй школе, стварэння праграм, падручнікаў, вучэбных дапаможнікаў.
У 1919 г. была створана Тэрміналагічная камісія з менскіх настаўнікаў, якая распрацавала асноўныя тэрміны для беларускай пачатковай школы, надрукаваныя потым у «Праграме беларускай пачатковай школы» на 1919/20 навучальны год. 10 лютага 1921 г. была створана Навукова-тэрміналагічная камісія, якая займалася складаннем і апрацоўкай беларускай тэрміналогіі. Яе старшынёй абраны беларускі навуковец і грамадскі дзеяч Сцяпан Міхайлавіч Некрашэвіч. Загадчыкам гуманітарнай секцыі стаў Янка Купала (люты — жнівень 1921 г.).
Сярод важнейшых пытанняў, якія вырашыла, напрыклад, навукова-тэрміналагічная камісія пад кіраўніцтвам С. М. Некрашэвіча, — распрацоўка навуковай тэрміналогіі беларускай мовы, патрэбу ў якой вельмі востра адчувала пачатковая і сярэдняя школа. На працягу толькі 1921 года камісіяй было распрацавана некалькі тысяч тэрмінаў у галіне граматыкі, літаратуры, логікі, матэматыкі, батанікі, геаграфіі, геалогіі і інш. Тэрміны ў выглядзе спецыяльных падборак друкаваліся ў часопісе «Вестник Народного комиссариата просвещения».
Пры выпрацоўцы тэрміналогіі камісія арыентавалася на слоўнік жывой беларускай мовы і ўтварала неалагізмы паводле правілаў беларускай мовы, часам выкарыстоўвала запазычанні з рускай, польскай і лацінскай моваў. Большасць распрацаваных тэрмінаў захоўваецца ў сучаснай беларускай мове. Камісіяй падрыхтавана і выдадзена некалькі падручнікаў для пачатковых і сярэдніх школ.
На яе базе 30 студзеня 1922 г. заснаваны Інстытут беларускай культуры (Інбелкульт).
NGC 7239
NGC 7239 (іншыя абазначэнні — PGC 68388, NPM1G -05.0643) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нікалас Мас
Нікалас Мас (Nicolaes Maes; ахрышчаны ў студзені,  — пахаваны 24 лістапада , ) — галандскі мастак, знакаміты сваімі партрэтамі і жанравым жывапісам. Быў вучнем Рэмбранта, вярнуўся да працы ў сваім родным горадзе Дордрэхце на 20 гадоў. У канцы сваёй кар’еры вярнуўся ў Амстэрдам, дзе стаў вядучым мастаком-партрэтыстам свайго часу. Мас унёс свой уклад у развіццё жанравага жывапісу ў Нідэрландах і быў самым выдатным партрэтыстам, які працаваў у Амстэрдаме апошнія тры дзесяцігоддзі XVII стагоддзя.
Біяграфія і творчасць
Нарадзіўся ў сям’і багатага купца Герыта Маса і Іды Херман. Пачаў вучыцца жывапісу ў Дордрэхце. Каля 1648 года прыехаў у Амстэрдам і паступіў вучнем у майстэрню Рэмбранта, дзе заставаўся да 1653 года. Яго раннія палотны, якія паказваюць жанравыя сцэны ў цёмна-чырвоных танах, настолькі нагадваюць карціны Рэмбранта таго ж часу, што ў некалькіх выпадках працы Маса ў розных музеях былі прыпісаны Рэмбранту.
У 1653 годзе Нікалас Мас вярнуўся ў Дордрэхт і адкрыў уласную майстэрню. Вяршыняй яго творчасці лічыцца перыяд з 1655 па 1665 год, калі ён у асноўным маляваў жанравыя сцэны, якія адбываюцца ў прахадных пакоях з вокнамі. Гэты аспект яго творчасці паўплываў на мастакоў дэлфцкай школы, асабліва Яна Вермера і Пітэра дэ Хоха, для якіх інтэр’еры з бакавым святлом з вокнаў зрабіліся асноўным матывам творчасці. Любімым сюжэтам твораў Маса гэтага перыяду былі жанчыны, якія чытаюць або моляцца, ці спячыя старыя.
Паміж 1665 і 1667 годам Мас наведаў Антверпен і, магчыма, нават некаторы час жыў там. Затым ён вярнуўся ў Дордрэхт, а ў 1673 годзе пераехаў у Амстэрдам, дзе і жыў да самай смерці. У 1660-я гады ён адышоў ад стылю Рэмбранта і пачаў пісаць партрэты ў яркіх танах, бліжэй да стылю ван Дэйка, якія мелі вялікі поспех.
Грэг Уінтэр
Сэр Грэгары Пол Уінтэр (Gregory Paul Winter; нар., Лестэр, Англія)  — брытанскі малекулярны біёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі, найбольш вядомы сваёй працай па тэрапеўтычным выкарыстанні монакланальных антыцелаў. Яго даследчая кар’ера была амаль цалкам заснавана ў Лабараторыі малекулярнай біялогіі Савета медыцынскіх даследаванняў (СМД) і Цэнтры бялковай інжынерыі у Кембрыджы, Англія.
Яму прыпісваюць як вынайдзеныя метады гуманізацыі (1986), так і, пазней, поўнай гуманізацыі з дапамогай фагавага дысплея, антыцелаў для тэрапеўтычных мэтаў. Раней антыцелы атрымлівалі ад мышэй, што рабіла іх цяжкімі для выкарыстання ў тэрапіі чалавека, таму што імунная сістэма чалавека мела супрацьмышыныя рэакцыі на іх. За гэтыя распрацоўкі Уінтэр быў ганараваны Нобелеўскай прэміяй па хіміі ў 2018 годзе разам з Джорджам Смітам і Фрэнсіс Арнольд.
Ён з’яўляецца членам Трыніці-каледжа ў Кембрыджы і быў прызначаны магістрам Трыніці-каледжа ў Кембрыджы 2 кастрычніка 2012 года. З 2006 па 2011 год ён быў намеснікам дырэктара лабараторыі малекулярнай біялогіі, медыцынскім даследчым саветам, выконваючым абавязкі дырэктара з 2007 па 2008 год і начальнікам аддзела хіміі бялкоў і нуклеінавых кіслот з 1994 па 2006 год. Ён таксама быў намеснікам дырэктара Цэнтра бялковай інжынерыі СМД з 1990 года да яго закрыцця ў 2010 годзе.
Адукацыя
Уінтэр атрымаў адукацыю ў Каралеўскай гімназіі ў Ньюкасл-апон-Тайн. Ён працягваў вывучаць прыродазнаўчыя навукі ў Кембрыджскім універсітэце, скончыўшы Трыніці-каледж у Кембрыджы ў 1973 годзе. Ён атрымаў ступень доктара філасофіі ў Лабараторыі малекулярнай біялогіі СМД за даследаванні паслядоўнасці амінакіслот трыптафаніл-тРНК- сінтэтазы бактэрыі Bacillus stearothermophilus у 1977 годзе пад кіраўніцтвам Браяна С. Хартлі. Пазней Уінтэр скончыў аспірантуру ў Імперскім каледжы Лондана і яшчэ ў Інстытуце генетыкі ў Кембрыджскім універсітэце.
Кар’ера і даследаванні
Пасля атрымання ступені доктара філасофіі Уінтэр скончыў аспірантуру ў Лабараторыі малекулярнай біялогіі ў Кембрыджы. Ён працягваў спецыялізавацца на секвеніраванні бялкоў і нуклеінавых кіслот і ў 1981 годзе стаў кіраўніком групы ў Лабараторыі малекулярнай біялогіі СМД. Яго зацікавіла ідэя, што ўсе антыцелы маюць аднолькавую асноўную структуру, толькі невялікія змены робяць іх спецыфічнымі для адной мэты. Георг Кёлер і Сезар Мільштэйн атрымалі Нобелеўскую прэмію ў 1984 годзе за адкрыццё метаду вылучэння і размнажэння індывідуальных або монакланальных антыцелаў з мноства розных бялкоў антыцелаў, якія імунная сістэма выпрацоўвае і, якія знішчаюць іншародныя целы, якія атакуюць арганізм. Аднак гэтыя монакланальныя антыцелы мелі абмежаванае прымяненне ў медыцыне чалавека, таму што мышыныя монакланальныя антыцелы хутка інактывууюцца імунным адказам чалавека, што не дазваляе ім аказваць доўгатэрміновую карысць.
Затым Уінтэр адкрыў тэхналогію «ачалавечвання» мышыных монакланальных антыцелаў; метад, які быў выкарыстаны пры распрацоўцы Campath-1H навукоўцамі Лабараторыі малекулярнай біялогіі і Кембрыджскага ўніверсітэта. Цяпер гэтыя антыцелы выглядаюць перспектыўнымі для лячэння рассеянага склерозу. Гуманізаваныя монакланальныя антыцелы складаюць большасць лекаў на аснове антыцелаў, прадстаўленых на рынку сёння, і ўключаюць у сябе некалькі блокбастэр-антыцелаў, такіх як Кітруда, якія працуюць з чалавечай імуннай сістэмай, каб дапамагчы змагацца з некаторымі відамі раку.
Уінтэр заснаваў Cambridge Antibody Technology ў 1989 годзе і Bicycle Therapeutics. Ён працаваў у Навукова-кансультатыўным савеце кампаніі Covagen (цяпер частка Cilag), а таксама з’яўляецца старшынёй Навукова-кансультатыўнага савета кампаніі Biosceptre International Limited.
У 1989 годзе Уінтэр быў заснавальнікам Cambridge Antibody Technology, адной з першых камерцыйных біятэхналагічных кампаній, якія займаліся распрацоўкай антыцелаў. Адным з найбольш паспяховых распрацаваных прэпаратаў для антыцелаў стаў HUMIRA (адалімумаб), які быў адкрыты Cambridge Antibody Technology як D2E7 і распрацаваны і прададзены Abbott Laboratories. HUMIRA, антыцелы да TNF альфа, было першым у свеце цалкам чалавечым антыцелам, якое ў далейшым стала самым прадаваным фармацэўтычным прэпаратам у свеце з аб’ёмам продажаў больш за 18 мільярдаў долараў у 2017 годзе. Cambridge Antibody Technology была набыта AstraZeneca ў 2006 годзе за 702 мільёны фунтаў стэрлінгаў.
У 2000 годзе Уінтэр заснаваў Domantis, каб стаць першапраходцам у выкарыстанні даменных антыцелаў, якія выкарыстоўваюць толькі актыўную частку поўнапамерных антыцелаў. Domantis быў набыты фармацэўтычнай кампаніяй GlaxoSmithKline ў снежні 2006 года за 230 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў.
Дзмітрый Рудніцкі
Дзмітрый Рудніцкі— беларускі кёрлінгіст. Кандыдат у майстра спорту Беларусі.
Грэг Уінтэр
Кар’ера і даследаванні
Пасля Уінтэр заснаваў іншую кампанію, Bicycle Therapeutics Limited, як стартавую кампанію, якая распрацоўвае вельмі маленькія імітацыі бялку на аснове кавалентна звязанага гідрафобнага ядра.
Дзмітрый Рудніцкі
Кар’ера
Займаецца кёрлінгам з 2015 года, гуляе на пазіцыі другога. Член нацыянальнай змяшанай і змяшанай парнай зборная Беларусі па кёрлінгу.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод мужчын
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных пар
Адкрыты Кубак Беларусі па кёрлінгу
Формула-1
«Формула-1» (FIA Formula One World Championship) — чэмпіянат свету па колцавых аўтагонках на аўтамабілях з адкрытымі коламі.
Чэмпіянат свету Формулы-1 праводзіцца кожны год і складаецца з асобных Гран-пры, або этапаў. У канцы года выяўляецца пераможца чэмпіянату. У Формуле-1 спаборнічаюць як асобныя пілоты, так і каманды. Пілоты спаборнічаюць за тытул чэмпіёна свету, а каманды - за Кубак канструктараў.
Каманды, што ўдзельнічаюць у гонках Формулы-1, выкарыстоўваюць на Гран-пры баліды (гоначныя аўтамабілі) уласнай вытворчасці. Такім чынам, задачай каманды з'яўляецца не толькі наняць хуткага і спрактыкаванага пілота і забяспечыць граматную настройку і абслугоўванне машыны, але і зусім «з нуля» спраектаваць і сканструяваць балід. Але бываюць і выняткі. Напрыклад, шасі каманд Red Bull Racing і Scuderia Toro Rosso былі вельмі падобныя, амаль ідэнтычныя, аж да 2009 года. Яны былі спраектаваны і выраблены кампаніяй Red Bull Technology (баліды Тора Роса ствараліся на базе Мінардзі і мелі істотныя адрозненні ад асноўнай стайні, а нейкі час працягвалі выступаць з састарэлымі рухавікамі V10, са змененым рэстрыктарам паветразаборніка), бо абедзве каманды і кампанія-вытворца належаць канцэрну Red Bull GmbH.
Паколькі каманды будуюць баліды па ўласных тэхналогіях і з прычыны высокай канкурэнцыі каманд, у Формуле-1 увесь час нараджаюцца арыгінальныя тэхнічныя рашэнні, што вядзе да прагрэсу як гоначных балідаў, гэтак і дарожных аўтамабіляў.
Баліды ўдзельнікаў чэмпіянату павінны адпавядаць тэхнічнаму рэгламенту Формулы-1 і прайсці тэст на ўдаратрываласць. Рэгламент і ўся гоначная серыя знаходзіцца пад кіраваннем Міжнароднай аўтамабільнай федэрацыі FIA.
Валянціна Ігараўна Зелянкевіч
Валянціна Ігараўна Зелянкевіч (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2013 года на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем.
Срэбраная прызёрка Кубка Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года на дыстанцыі 200 м на спіне і ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем.
Сямён Львовіч Фарада
Народны артыст Расіі (1999).
NGC 7240
NGC 7240 (іншыя абазначэнні — PGC 68415, MCG 6-48-24, ZWG 513.22, ZWG 514.2) — галактыка ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чара з вачамі
Чара з вачамі — тэрмін, які апісвае тып посуду ў старажытнагрэчаскім вазапісе, што адметны парамі вачэй, намаляваных на знешняй паверхні. Па форме гэта звычайна кілікі, яны былі асабліва распаўсюджаны ў Афінах і Халкідзе ў другой палове шостага стагоддзя да н.э. Асноўны аб’ём чары з вачамі ляжыць на кароткай прыземістай ножцы; З абодвух бакоў дамінуюць буйныя афарбаваныя пары вачэй пад выгнутымі бровамі. Вочныя яблыкі намаляваныя сілуэтамі, пазней часта запоўненыя белай фарбай або афарбаваныя белым па чорным. Некаторыя вочы «жаночыя», міндалепадобнай формы і без. У час выкарыстання ў якасці пітнога посуду, з-за неабходнага нахілу пасудзіны чара з размаляванымі вачыма, ручкамі, падобнымі на вушы і падставай ножкі, што нагадвала рот, была падобная на маску. Многія з ваз таксама мелі дыянісійскія малюнкі. Як лічыцца, вочы неслі (антысурокавую) функцыю.
Тыпы
Чары з вачамі ствараліся рознымі мастакамі, пераважна ў чорнафігурным стылі, але пазней таксама ў. Ранейшыя вазы-білінгвы ўключаюць узоры чар з вачамі з чорнафігурным унутраным бокам і чырвонафігурным вонкавым. Увядзенне гэтага тыпу і яго спецыфічнага ўпрыгожвання ў атычны вазапіс прыпісваецца Эксекію. Яго чара з вачамі, якая датуецца 540—530 гг. да н.э. і захоўваецца ў Мюнхене, лічыцца шэдэўрам гэтага тыпу. Яна паказвае Дыяніса, які ляжыць у паставе ўдзельніка на лодцы. Боская прырода паказана яго атрыбутам, вінаграднай лазой, што расце ад мачты.
Іншымі добра вядомымі прыкладамі чар з вачамі адмеціліся наступныя мастакі або групы:
Асаблівы тып — гэта халкідыйскі стыль чар, для якога існуюць дадатковыя варыянты. Датаванне часта бывае цяжкім, але большасць чар з вачамі былі, верагодна, створаны паміж 540 і 500 гг. да н.э., магчыма, да 480 года да н.э. Акрамя гэтага яны экспартаваліся ў Італію ў вялікіх колькасцях. Большасць ваз такога тыпу былі знойдзены сярод магільных рэчаў у залах этрускіх грабніц.
Дыялекталагічны атлас
Дыялекталагічны атлас (лінгвістычны атлас) — сістэматызаваны збор дыялекталагічных карт, якія паказваюць распаўсюджванне дыялектаў дадзенай мовы на тэрыторыі, занятай яе носьбітамі. Матэрыялы для дыялекталагічнага атласа збіраюцца па спецыяльнай праграме, якая ахоплівае ўсе бакі мовы (фанетыка, марфалогія, сінтаксіс, лексіка). Уся сукупнасць карт дыялекталагічнага атласа дае сістэмнае ўяўленне пра дыялектнае вар’іраванне мовы ў дачыненні да ўсіх бакоў яе складу. Дыялекталагічны атлас служыць асновай для вывучэння розных аспектаў мовы метадамі лінгвістычнай геаграфіі.
Існуюць розныя пакаленні дыялекталагічных атласаў. Да атласаў першага пакалення належыць, напрыклад, Дыялекталагічны атлас беларускай мовы (1963), які дае ўяўленне пра асаблівасці беларускай дыялектнай мовы на ўсіх узроўнях моўнай сістэмы. У выданні адлюстраваны асаблівасці гаворак 1027 паселішчаў Беларусі і ўсе дыялекты беларускай мовы. Кіраўнікамі гэтага фундаментальнага ва ўсходнеславянскай лінгвістыцы праекта былі Рубэн Іванавіч Аванесаў і Юзэфа Фларыянаўна Мацкевіч, над картамі працавалі такія вядомыя айчынныя дыялектолагі з Інстытута мовазнаўства АН Беларусі як Ганна Уладзіміраўна Арашонкава, Ніна Трафімаўна Вайтовіч, Аляксандр Антонавіч Крывіцкі, Мікалай Васілевіч Бірыла, Іван Якаўлевіч Яшкін, Фёдар Данілавіч Клімчук і многія іншыя.
Да атласаў трэцяга пакалення належаць атласы цэлай сям’і роднасных моў. Гэта, напрыклад, Агульнаславянскі лінгвістычны атлас, у якім змешчаны моўныя факты з усіх жывых славянскіх моў.
Чацвёртае пакаленне атласаў — гэта атласы сем’яў і груп разнастайных сумежных моў народаў свету. Да чацвёртага пакалення належыць Лінгвістычны атлас Еўропы.
Сан-Крыстобаль-дэ-ла-Лагуна
Сан-Крыстобаль-дэ-ла-Лагуна (San Cristóbal de La Laguna) — горад у Іспаніі, які размяшчаецца ў аўтаномнай супольнасці Канарскія астравы на поўначы вострава Тэнэрыфэ. Горад з’яўляецца трэцім паводле колькасці насельніцтва ў сваёй супольнасці. Разам з Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ звязаны трамваям. Гістарычны цэнтр горада занесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 1999 годзе.
Гісторыя
У 1494 годзе ў гэтым месцы прайшла Бітва пры Агуэры. Горад быў заснаваны паміж 1496 і 1497 гадамі Алонсам Фернандэсам дэ Луга і быў сталіцай вострава пасля сканчэння заваёвы астравоў. Прыбярэжная тэрыторыя некалькі разоў падвяргалася нападам піратаў. Універсітэт Ла-Лагуны быў заснаваны ў 1701 годзе.
NGC 7241
NGC 7241 (іншыя абазначэнні — PGC 68442, UGC 11968, MCG 3-56-20, ZWG 451.24, 2ZW 174) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Сан-Крыстобаль-дэ-ла-Лагуна
Гісторыя
Скарачэнне колькасці насельніцтва і эканомікі ў XVIII стагоддзі прывяло да таго, што сталіца была перанесена ў Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ ў 1723 годзе. Санта-Крус з тых часоў з’яўляецца сталіцай вострава Тэнэрыфэ. Паўночны аэрапорт Тэнэрыфэ быў адкрыты ў 1930-х гадах, сёння ён пашыраецца за кошт павелічэння выкарыстання малабюджэтнымі авіякампаніямі.
NGC 7241
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сан-Крыстобаль-дэ-ла-Лагуна
Гісторыя
Гістарычны цэнтр быў унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА 2 снежня 1999 года. Некалькі вуліц гістарычнага значэння былі зачыненыя да аўтамабільных перавозак.
Адукацыя
У горадзе размяшчаецца буйны Універсітэт Ла-Лагуны.
Вялешына 1
Вяле́шына 1 (, Велешино 1) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета. У вёсцы створаны музей Генадзя Галубовіча.
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Слабада-Кучынскага сельсавета.
Леанід Андрэевіч Казлоў
Леанід Андрэевіч Казлоў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2015 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Валерый Дзмітравіч Парошын
Валерый Дзмітравіч Парошын (нар., в. Красны Пахар, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне геалогіі нафты і газу. Доктар геолага-мінералагічных навук (1998; настрыфікацыя — 2017), дацэнт (2017), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Інжынерная геалогія і гідрагеалогія», кваліфікацыя «Інжынер-геолаг-гідрагеолаг», 1975; аспірантура, 1980). Працаваў на Растоўскай комплекснай геалагічнай экспедыцыі (1975); Гомельскім комплексным аддзеле УкргіпраНДІнафты (1977—1990, у 1989—1990 — загадчык лабараторыі нафтапошукавай геалогіі); Алжырскай нафтавай кампаніі «СОНОТРАК» (1990—1992, галоўны інжынер); Беларускім навукова-даследчым і праектным інстытуце нафты, Гомель (1993—2008, загадчык сектара, загадчык лабараторыі нафтапрамысловай гідрагеалогіі); ТАА «ЛУКОЙЛ-инжиниринг», філіяле «ПечорНИПИнефть» (2008—2014, намеснік дырэктара); Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (з 2016, машынабудаўнічы факультэт, кафедра «Нафтагазараспрацоўка і гідрапнеўмааўтаматыка», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: нафтапошукавая і нафтапрамысловая геалогія і гідрагеалогія; аналіз і кантроль распрацоўкі нафтавых радовішчаў па прамысловых гідрахімічных даных.
Узнагароды
Знак «Первооткрыватель месторождения» (2013).
Аляксандра Валер’еўна Ёда
Аляксандра Валер'еўна Ёда (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем. Бронзавая прызёрка на дыстанцыі 800 м вольным стылем.
Сінагога
Сінагога (грэч. συναγωγή — збор, грамадства; בית כנסת — бэйт кнесет, г.зн. дом сходаў, сходаў) — іудзейскі малітоўны дом або памяшканне, дзе іудзеі моляцца Богу. Звычайна ўяўляе сабой збудаванне характэрнай архітэктуры. Праўда, па іудзейскіх рэлігійных правілах, сінагогай можа быць любое памяшканне, якое было асвячона па спецыяльным абраду.
Згодна з Талмудам, будынак сінагогі павінны размяшчацца ў цэнтры яўрэйскага пасялення, як правіла, на ўзвышэнні і быць дамінантай усёй прылеглай тэрыторыі.
Сінагога не толькі аказала вырашальны ўплыў на фарміраванне іудаізму, але і паслужыла асновай выпрацаваных у хрысціянстве і ісламе формаў грамадскага набажэнства.
Традыцыя надае сінагозе велізарнае значэнне ў яўрэйскім жыцці. Талмуд лічыць, што яна саступае па святасці толькі Храму, і называе яе мікдаш меат - «малая святыня», як сказана: «Я выслаў іх да народаў, і развею іх па землях, але Я стаў для іх свяцілішчам малым у краінах, куды прыйшлі яны.»
Підкамінь
Підкамінь (Підкамінь) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Насельніцтва 2011 чалавек (2018). У ваколіцах пасёлка знаходзіцца помнік прыроды — 16-метровая скала-астанец Камень. Праз Підкамінь працякае рака Підкамінка. Бліжэйшая чыгуначная станцыя — Броды.
Геаграфія
Мястэчка размешчана на ўзгор’і пасярод узвышшаў Валынска-Падольскага памежжа. Тэрыторыя былога Підкаменьскага ключа знаходзілася ў межах Вараняцкага і Галагора-Крэменецкага кражу, які, цягнучыся з захаду на ўсход, нагадвае горны хрыбет з вышынямі, якія перавышаюць 400 м над узроўнем мора. Да поўдня ад Підкамня узвышаецца пагорыстая града Падольскіх Тоўтраў, празваных у народзе Медыборамі. Само мястэчка размешчана непасрэдна на стыку гэтых узвышшаў.
Дзякуючы геаграфічнаму размяшчэнню, спрыяльнаму для пражывання людзей клімату і багатай на ваду, урадлівым глебам, расліннаму і жывёльнаму свету, ландшафту, гэтая тэрыторыя здаўна прыцягвала сюды насельніцтва, пачынаючы са старажытных часоў.
Гісторыя
Больш за пяць з паловай стагоддзяў налічвае пісьмовая гісторыя мястэчка. Паводле крыніц, менавіта 1441 г. лічыцца першым згадваннем пра «горад пад камнем». За гэты шаноўны ўзрост не адна падзея адбылася на гэтай мясцовасці, зрабіўшы яе адной з найбуйнейшых пярлін краю. А вядомы ён, перш за ўсё, сваімі гістарычнымі славутасцямі, на першым месцы сярод якіх знаходзіцца манастыр Паходжання Дрэва Крыжа Гасподняга студыйскага статута.
У 1471 г. на каралеўшчыну Підкамінь, якая знаходзілася ў часовым карыстанні шляхціца Пятра Цеброўскага «татарскім спосабам» напалі родныя браты Ян Сененскі-Алескі з братамі (сыны Львоўскага кашталяна Яна з Сянно і Алеска) разам з 60-цю сваімі людзьмі з Золачэва і Алеска.
Гнівош Ледухоўскі ў 1539 г. запрасіў у горад суддзяў, якія 22 кастрычніка вынеслі прысуд у маёмаснай справе ў дачыненні да сёлаў Накваша і Папоўцы. Прадстаўнікамі бакоў былі: падстараста крэменецкі Ян Катоўскі, Якуб Дмухоўскі — ад пазоўніка Ледухоўскага; Пётр Падгорацкі — ад жонкі ваяводы падольскага Ядвігі Алескай, жонкі Марцына.
Паводле дадзеных энцыклапедычнага выдання «Гісторыя гарадоў і вёсак Украінскай ССР» 1569 г. паселішча атрымала статус горада ці ж гарадское права. Раней каля мястэчка знаходзіліся фальваркі Альбертоўка, Гаіўка і Шумка.
Згодна з запісам у «Актах гродскіх і земскіх» за 1758 г., горад называўся Підкамінь Цэтнероўскі (ад прозвішча ўладальніка Цэтнера).
XVIII—XIX ст. датуюцца адбіткі пячаткі мясцовай абшчыны з гербам мястэчка (верагодна, больш старажытнага паходжання): на блакітным фоне сярэбраная скала з двума вяршынямі (сімвалічнае пазначэнне назвы мястэчка), над якой — вока ў залатым ззянні (алегорыя дамініканскага манастыра).
Падчас Першай сусветнай вайны падчас пажару ў манастырскай бібліятэцы ў верасні 1915 г. былі знішчаны агнём, у прыватнасці, рукапісы прац прыёра манастыра Садока Баронча.
У 1940—1941 і 1944—1959 гг. Підкамінь быў цэнтрам аднайменнага раёна і ў пасёлку выходзіў часопіс «Савецкая Ніва» — друкаваны орган мясцовага райкаму камуністычнай партыі і раённага савета дэпутатаў працоўных.
Мікалай Карнілавіч Васількоў
Мікалай Карнілавіч Васілько́ў (, г.  — ) — генерал-лейтэнант артылерыі (1954).
Біяграфія
У гады Вялікай Айчыннай вайны на Сталінінградскім, Варонежскім, Цэнтральным, 1-м Украінскім, Паўднёвым, 1-м Беларускім франтах: камандзір асобнай брыгады, корпуса СПА.
З 1945 года на адказных пасадах у войсках СПА краіны. У 1959—1962 гг. намеснік начальніка.
Фарух Садулаевіч Рузіматаў
Фарух Садулаевіч (Садзілаевіч) Рузіматаў (нар., , Узбекская ССР) — артыст балета, прэм’ер, вядучы саліст балета Марыінскага тэатра ў 1986—2007 гадах. Заслужаны артыст Таджыкскай ССР (1988); Лаўрэат прэміі «Залатая маска» (1998), Народны артыст Расіі (2000). Мастацкі кіраўнік балета Вялікага тэатра Узбекістана.
Біяграфія
Нарадзіўся Фарух Рузіматаў 26 чэрвеня 1963 года ў Ташкенце, дзе ў той час жылі яго бацькі, ураджэнцы Ленінабадскай вобласці Таджыкскай ССР: бацька — Садула Шакіравіч Рузіматаў (нар.1941) — педагог тэарэтычных музычных дысцыплін, маці — Мая Амонаўна Рузіматава — педагог па вакале.
У 1973 годзе педагог з Ленінградскага харэаграфічнага вучылішча ім. А. Я. Ваганавай, які прыехаў у Душанбэ, дзе жыла сям’я Рузіматавых, пры праглядзе здольных для навучання танцам дзяцей нечакана для дзесяцігадовага школьніка і яго бацькоў абраў і Фаруха — ён стаў выхаванцам праслаўленай Ваганаўскай балетнай школы, дзе яго педагогамі былі Г. Н. Сялюцкі, М. В. Балтачэева, М. М. Сярэбранікаў і інш. На выпускным спектаклі ў 1981 годзе яму, як аднаму з найлепшых вучняў курса, даручылі выканаць найскладанейшае па-дэ-дэ з упадабанага Фаруху балета — «Дон Кіхот».
Пасля выпуску ў 1981 годзе па класе педагога Генадзя Сялюцкага быў прыняты ў трупу Ленінградскага тэатра оперы і балета імя Кірава. У 1986 годзе быў вылучаны на пазіцыю саліста. Выконваў вядучыя партыі практычна ва ўсіх балетах класічнага рэпертуару. У 1990—1991 гадах быў запрошаным салістам Амерыканскага тэатра балета (Нью-Ёрк). У 1992 годзе ўдзельнічаў нароўні з такімі зоркамі, як Мая Плісецкая, Мсціслаў Растраповіч, Уладзімір Васільеў, Кацярына Максімава, у першым канцэрце на Чырвонай плошчы, які азначае канец СССР і пачатак новых часоў у Расіі, станцаваў з Маргарытай Кулік па-дэ-дэ з балета. «Карсар».
Танцаваў з Таццянай Церахавай, Маргарытай Кулік, Алтынай Асылмуратавай, Юліяй Махалінай, Ларысай Лежнінай, Ірынай Чысцяковай, Святланай Захаравай. Пасля 1995 года ў яго склаўся яркі дуэт з маладой балерынай Дзіянай Вішнёвай.
З верасня па снежань 2018 года мастацкі кіраўнік балета Вялікага тэатра Узбекістана.
З сакавіка 2021 года — кіраўнік балетнай трупы Новасібірскага тэатра оперы і балета (НАВАТА). У цяперашні час узначальвае балетную трупу Акадэмічнага тэатра оперы і балета Таджыкістана ў Душанбэ.
Таццяна Вяргееўна Васількова
Таццяна Вяргееўна Васількова (, в. Янова, Веткаўскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
З 1954 года даярка, з 1971 падлікоўшчыца на малочнатаварнай ферме калгаса імя Леніна Гомельскага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі.
NGC 7242
NGC 7242 (іншыя абазначэнні — PGC 68434, UGC 11969, MCG 6-48-25, ZWG 513.23, ZWG 514.3) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».