cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замосце (Талачынскі раён)
Замо́сце (, Замостье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
У 1931—1961 гадах цэнтр Сіманаўскага сельсавета. Да 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Жукнеўскага сельсавета.
Целяхі
Целяхі́ (, Телехи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Налібацкага сельсавета.
Ломар
Ломар (Lohmar) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 65,5 км². Афіцыйны код — 05 3 82 028.
Горад падзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.
Елаў-Рывер (Вісконсін, графства Бэран)
Елаў-Рывер (Yellow River, літар. Жоўтая рака) — рака ў графстве, у паўночна-заходняй частцы штата Вісконсін, ЗША. Даўжыня 48 км. Вытокі ў азёрах за 32 км на паўночны захад ад, працякае на паўднёвы ўсход паўз г. , упадае ў р. за 16 км на поўдзень ад горада.
Стакгольмскі трамвай
Стакгольмскі трамвай — зборная назва розных трамвайных сістэм Стакгольма. На канец 2007 года ў Стакгольме дзейнічала некалькі незвязаных трамвайных ліній.
У мінулым Стакгольм меў развітую сетку гарадскіх трамваяў, але яна была канчаткова зачынена ў 1967 годзе падчас пераходу Швецыі на правабаковы рух. Захаваліся толькі лініі Lidingöbanan і Nockebybanan, якія цалкам праходзяць па выдзеленай паласе.
Djurgårdslinjen
Djurgårdslinjen (маршрутны нумар 7) — гістарычная трамвайная лінія. Была зачыненая ў 1967 годзе разам з усімі астатнімі гарадскімі трамвайных лініямі Стакгольма, але ў чэрвені 1991 года была адноўлена энтузіястамі-аматарамі трамвая ў якасці музейнай (з выкарыстаннем старых вагонаў). Лінія выконвае таксама і функцыю грамадскага транспарту. Працягласць лініі — 2,9 км, 10 прыпынкаў.
Кінатэатры Гродна
Кінатэатры ў Гродна існуюць з 1908 года. На 2022 год у Гродна працуюць 5 кінатэатраў, уключаючы 4 кінатэатра, якія падкантрольныя дзяржаўнай структуры КУП «Гроднааблкінавідэапракат».
Гісторыя
Колькасць кінатэатраў у розныя гады: Першы кінематограф «Электра-Біёграф» у Гродна пачаў дзейнічаць у 1908 годзе ў доме Чартка на вуліцы Саборнай (зараз - вул. Савецкая), адчынены местачкоўцам Якавам Крывапіскам.
У 1911-1912 гады ў Гродна адкрыліся кінатэатры «Люкс» і «Сатурн». Кінематограф «Люкс» быў перабудаваны мешчанінам Раманам Завістоўскім з уласнага дома.
У 1920 гады ў Гродна працавала 4 кінатэатры: «Ліра», «Эдэн», «Люкс», «Сатурн». У 30 гады іх стала сем: «Аполла» (былы кінатэатр «Ліра»), «Маленькі люкс» (былы «Сатурн»), «Пан» (раней - «Эдэн» і «Палонія»), «Палац», «Пацеха», «Геліёс» і «Зосенька».
У 1940-1941 гады ў Гродна працавалі кінатэатры «Трэці інтэрнацыянал», «КІМ» (раней - «Зосенька») і «Чырвоная зорка».
У 1950 гады ў Занеманскай частцы горада з'явіўся кінатэатр імя Пушкіна. 4 жніўня 1950 года гродзенскі гарвыканкам прыняў рашэнне аб будаўніцтве кінатэатра на 200 месц на скрыжаванні вуліц Беластоцкай (вул. Суворава) і Аўгустоўскай (вул. Курбатава). Але праз 3 дні рашэнне адмянілі, а зямельны ўчастак плошчай 3300 квадратных метраў пад будаўніцтва кінатэатра выдзелілі на вуліцы Ласасянскай. У 2000 кінатэатр імя Пушкіна быў пераабсталяваны пад більярдны клуб з барам і рэстаранам.
У 1961 годзе адкрыты кінатэатр «Гродна», які стаў першым шырокаэкранным, а затым і шырокафарматным кінатэатрам у вобласці.
У лістападзе 1970 года на праспекце Касманаўтаў быў адкрыты кінатэатр «Усход» на 605 гледачоў.
У студзені 1987 года быў адкрыты кінатэатр «Кастрычнік», першы трохзальны кінатэатр на тэрыторыі БССР. Кінатэатр пабудаваны па індывідуальным праекце. У траўні 2002 года ў вялікай зале кінатэатра «Кастрычнік» упершыню ў Гродна была усталявана сістэма звука Dolby. У 2016 годдзе ў кінатэатры таксама ўпершыню ў Гродна была ўсталявана сістэма Dolby Atmos.
У 2009 была праведзена рэканструкцыя кінатэатра «Чырвоная зорка», а ў снежні 2014 года пасля рэканструкцыі будынку адкрыўся кінатэатр «Усход».
Спіс кінатэатраў Гродна
У спісе прадстаўлены зачыненыя, існуючыя і будучыя кінатэатры Гродна. Яны размешчаныя ў алфавітным парадку.
Існуючыя
Колерам вылучаныя часова зачыненыя кінатэатры
IC 1652
IC 1652 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рэнтгеній
Рэнтгеній (Roentgenium) Rg — штучна сінтэзіраваны хімічны элемент I групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 111.
Упершыню атрыманы ў 1994 у Дармштаце. Афіцыйна ўведзены ў перыядычную сістэму ў 2003. Пад цяперашняй назвай — з 2004 (у гонар нямецкага фізіка Вільгельма Конрада Рэнтгена).
Таццяна Віктараўна Логінава
Таццяна Віктараўна Логінава (нар., г. п. Ушачы, Беларусь) — беларуская футбалістка, нападаючая. Выступала за зборную Беларусі.
Аляксандр Васілевіч
Біяграфія
Васілевіч з’яўляецца сузаснавальнікам вядомых анлайн-выданняў «kyky.org» і «The Village Беларусь», а таксама ўладальнікам агенцтва Vondel/Hepta і былым уладальнікам прасторы Галерэя Ў.
Таццяна Віктараўна Логінава
Клубная кар’ера
Здольнасць да спорту заўважыў яе настаўнік фізічнай культуры П. С. Леановіч у Плінскай школы. У 1995 годзе прыйшла трэніравацца ва Ушацкую ДЮСШ, была залічана ў групу, у якой займаліся хлопчыкі 1983—1984 гадоў нараджэння. Футбольная каманда, у якой пад выглядам хлопца выступала яна, заняла трэцяе месца ў рэспубліканскіх спаборніцтвах па футболе сярод хлопчыкаў 9-10-гадовага ўзросту, а пазней стала срэбраным прызёрам першынства Віцебскай вобласці, прапусціўшы наперад толькі каманду ДЮШАР № 6 горада Віцебска.
Аляксандр Васілевіч
Біяграфія
28 ліпеня 2020 года быў затрыманы супрацоўнікамі міліцыі ў будынку КДБ, куды ён разам з іншымі грамадзянамі прынёс хадайніцтва аб змене меры стрымання кандыдату ў прэзідэнты Віктару Бабарыку. Прыцягнуты судом Фрунзенскага раёна г. Мінска да арышту тэрмінам на 14 сутак за ўдзел у несанкцыянаваным сходзе.
Таццяна Віктараўна Логінава
Клубная кар’ера
У верасні 2000 года яна падпісала кантракт з клубам «Універсітэт-96» горада Віцебска, у складзе якой заняла другое месца ў розыгрышы кубка Рэспублікі Беларусь, а таксама ў складзе маладзёжнай зборнай рэспублікі ўдзельнічала ў паўфінальным турніры чэмпіянату Еўропы. Пазней пераехала ў Гродна, дзе паспяхова выступала за футбольную каманду «Белкард».
Аляксандр Васілевіч
Біяграфія
28 жніўня 2020 года затрыманы прадстаўнікамі Дэпартамента фінансавых расследванняў Камітэта дзяржкантролю. Перад гэтым у яго кватэры, офісе і кампаніях, якімі ён кіраваў, адбыліся ператрусы. Сайт «The Village Беларусь» быў заблакаваны па рашэнні Міністэрства інфармацыі.
Таццяна Віктараўна Логінава
Клубная кар’ера
З 2008 года выступае за «Бабруйчанку» з горада Бабруйска. У 2008 годзе каманда заваявала трэцяе месца чэмпіянату рэспублікі, у 2009 — другое месца гэтага ж турніру і Кубак Рэспублікі Беларусь. У 2010 годзе каманда стала пераможцай чэмпіянату, а для заваявання Кубка не хапіла зусім крышачку: па пенальці прайгралі камандзе горада Мінска «Зорка БДУ».
Аляксандр Васілевіч
Біяграфія
4 верасня 2020 года Васілевічу было прад’яўлена абвінавачанне паводле Крымінальнага кодэкса. Прычына невядомая з-за падпіскі аб неразгалошванні матэрыялаў следства. Тым не менш, некаторыя СМІ паведамлялі, што Васілевіч абвінавачваецца ва ўхіленні ад аплаты падаткаў.
7 верасня 2020 года Васілевіч быў прызнаны палітычным зняволеным адзінаццаццю арганізацыямі, сярод якіх праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр.
10 кастрычніка 2020 года Васілевіч прысутнічаў у СІЗА КДБ падчас сустрэчы Аляксандра Лукашэнкі з арыштаванымі прадстаўнікамі Каардынацыйнай рады і аб’яднанага штаба апазіцыі.
Утрымліваецца ў СІЗА-1 у Мінску.
Сям’я
Жанаты з Надзеяй Зелянковай. Мае двух дачок. Малодшая, Уршуля, нарадзілася падчас арышту. У сувязі з пераследам Васілевіча сям’я была вымушана з’ехаць за мяжу.
Аляксандр Уладзіміравіч Джыгера
Аляксандр Джыгера (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца мазырскай «Славіі».
Клубная кар’ера
Выхаванец дзіцячай школы мінскага МТЗ-РІПА, пазней трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ. З 2013 года пачаў выступаць за дубль, таксама ў 2014 годзе выступаў за барысаўскі клуб у Юніёрскай лізе УЕФА.
З 2015 года пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. 4 красавіка 2015 года дэбютаваў у аснове БАТЭ ў матчы Кубка Беларусі супраць гродзенскага «Нёмана» (2:1), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. 18 чэрвеня таго ж года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў матчы супраць «Віцебска» (4:0). У жніўні 2015 года быў аддадзены ў арэнду першалігавай «Зорцы-БДУ», дзе трывала гуляў у аснове.
Па заканчэнні сезона 2015 вярнуўся з арэнды ў БАТЭ. Перадсезонную падрыхтоўку ў пачатку 2016 года праходзіў з асноўнай камандай, але сезон пачаў у дублі барысаўчан, часам прыцягваўся да кубкавых матчаў. З лета стаў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, выходзячы на замену. 21 верасня 2016 года, выйшаўшы ў стартавым складзе матча 1/8 Кубка Беларусі супраць «Іслачы», забіў 2 галы, чым дапамог БАТЭ атрымаць перамогу з лікам 4:2.
У студзені 2018 года, вярнуўшыся з арэнды, стаў трэніравацца з БАТЭ, аднак не трапіў на першы турэцкі збор каманды. У лютым 2018 года далучыўся да мінскага «Промня», якім неўзабаве быў арандаваны на сезон 2018. У першай палове сезона нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе, з ліпеня амаль перастаў выхадзіць на поле. У студзені 2019 года стала вядома пра тое, што паўабаронца па заканчэнні арэнды пакінуў «Прамень», а неўзабаве барысаўскі клуб абвясціў аб развітанні з Джыгерам па заканчэнні кантракта.
Пасля зыходу з БАТЭ трэніраваўся з «Мінскам» і «Белшынай», а ў лютым 2019 года стаў іграком мінскага «Тарпеда». Быў асноўным паўабаронцам тарпедаўцаў. У ліпені 2019 года перайшоў у «Смалявічы», дзе таксама замацаваўся ў стартавым складзе, дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. У студзені 2020 года падоўжыў кантракт са «Смалявічамі». У сезоне 2020 заставаўся асноўным іграком каманды, але не выратаваў яе ад вылету з элітнага дывізіёна. У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Смалявічы».
У лютым 2023 года стаў іграком казахстанскага «Акжэтпеса». У ліпені 2023 года пакінуў клуб і неўзабаве далучыўся да мазырскай «Славіі».
Міжнародная кар’ера
У 2013—2014 гадах гуляў за юнацкую і юніёрскую зборныя Беларусі ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.
7 кастрычніка 2016 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў канцы адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Славакіі.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Сапатэкі
Сапатэ́кі — індзейскі народ у Мексіцы. Расселены ў штаце Аахака і ў некаторых раёнах штатаў Ч’япас, Герэра, Веракрус. Колькасць — каля 450 тыс. чал. Па рэлігіі фармальна — каталікі, але захоўваюць традыцыйныя вераванні. Сапатэкі не маюць адзінай этнічнай самасвядомасці, метысаваныя, здаўна мелі кантакты з народамі міхе, соку, хуаве, чанталь, выпрабавалі іх уплыў.
Мова
Мова — сапатэк, адносіцца да сапатэцкай групы ота-мангскай моўнай сям’і. Дыялекты: паўднёвы горны, паўночны горны, раўнінны.
У старажытнасці ў сапатэкаў існавала ўласная сапатэцкая пісьменнасць (не дэшыфраваная). У цяперашні час сапатэкі карыстаюцца лацінкай на аснове іспанскай арфаграфіі.
Побыт
Паселішчы (пуэбла) розныя: густанаселеныя, з густанаселеным цэнтрам і прылеглымі хутарамі, з раскіданай планіроўкай. Жыллё — аднакамернае, квадратнае, глінабітнае, драўлянае, дах — чатырохсхільны, саламяны. Кухня — па-за домам.
Адзенне — агульнамексіканскага тыпу. Жанчыны павязваюць галаву хусткай накшталт турбан або шырокім шалікам, што спускалецца да плячэй.
Пагодзіна (станцыя)
Паго́дзіна (, Погодино)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў горадзе Горкі; на лініі Орша-Цэнтральная — Крычаў I, паміж прыпыначным пунктам Рэкта і прыпыначным пунктам Паршына.
Джалал-Абад
Джалал-Абад (Жалал-Абад) — горад у Кыргызстане, адміністрацыйны цэнтр Джалал-Абадскай вобласці. Размешчаны ў Ферганскай даліне, на аўтатрасе М41) Бішкек — Тэрмез. Праз горад працякае рака Кугарт, правы прыток Кара-Дар’я, а таксама размешчаны аднайменная чыгуначная станцыя і аэрапорт.
Горад размешчаны ў перадгор’ях Цянь-Шаньскага хрыбта ля падножжа невялікіх гор Аюб-Тао на вышыні 763 м над узроўнем мора ў Кагарцкай даліне. Адлегласць да Бішкека прыблізна 605 км. За 105 км на паўднёвы захад ад горада Ош. Клімат субтрапічны, сухі, з гарачым да + 43˚С летам, сонечнай восенню з рэдкімі ліўневымі дажджамі і цёплай зімой з падвышанай вільготнасцю і сярэдняй тэмпературай каля 0˚С. Адносная вільготнасць з чэрвеня па кастрычнік невялікая — 30 %, у гарачыя летнія месяцы яшчэ ніжэй. Ападкаў за год выпадае каля 460 мм. Аддаленасць ад значных водных прастор абумоўлівае кантынентальнага і засушлівасць клімату. Сярэднегадавая тэмпература складае +13 °C, у ліпені +25—30° С, у студзені −3−5 ° С.
Віктар Валянцінавіч Рудскі
Віктар Валянцінавіч Рудскі (нар., сяло Каргасок, ) — доктар геаграфічных навук (з 1997), прафесар (з 1998).
Лісінская Рудня
Лісі́нская Ру́дня (, Лисинская Рудня) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Зембінскага сельсавета.
Віктар Валянцінавіч Рудскі
Біяграфія
У 1973 годзе скончыў кафедру агульнай геаграфіі геолага-геаграфічнага факультэта Томскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1978—1981 гг. праходзіў навучанне ў аспірантуры ў Інстытуце геаграфіі Сібіры і Далёкага Усходу Сібірскага аддзялення Акадэміі навук СССР.
Дэкан геаграфічнага факультэта Алтайскага дзяржаўнага ўніверсітэта (з 1989 г.), прарэктар па навуковай рабоце Алтайскага дзяржаўнага ўніверсітэта (з 1997), прарэктар па навуковай рабоце Смаленскага гуманітарнага ўніверсітэта (2003—2005). З 1 верасня 2010 года В. У. Рудскі — загадчык кафедры эканамічнай тэорыі Баранавіцкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Лістапад — снежань 2010 года — запрошаны прафесар Універсітэта Марціна-Лютэра Галле-Вітэнберга, Германія.
Валянцін Мікалаевіч Бадзьяраў
Валянцін Мікалаевіч Бадзьяраў (Валентин Николаевич Бадьяров, 13 лютага 1947, Мінск, Беларуская ССР, СССР — 21 снежня 2017, Ахен, Паўночны Рэйн-Вестфалія, Германія) — савецкі і беларускі музыка, удзельнік ВІА «Песняры» (1970—1972, 1974—1975), кіраўнік ВІА «Сябры» (1976—1981), удзельнік ВІА «Спяваючыя гітары», удзельнік ВІА «Вясёлыя Галасы», ВІА «Група Валянціна Бадзьярава».
Сядзіба Панямонь
Сядзіба Панямунь — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры 18 ст., знаходзіцца на ўсходняй ускраіне Гродна.
Гісторыя
Пабудаваная ў 1771 па праекце архітэктара Ю. Аляхновіча, у стылі позняга барока, перабудаваная ў 19 ст. Была загараднай рэзідэнцыяй караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Ансамбль абмежаваны з поўдня ракой Нёман, з усходу і поўначы - глыбокім ровам. Сядзібны дом і адчынены перад ім партэр, умацаваныя сценкамі тэрас, размешчаныя ў глыбіні пейзажнага парка, на стромкім беразе.
Уезд пазначаны капліцай (сяр. 19 ст.) неагатычнага стылю. Гаспадарчыя і службовыя пабудовы былі вынесеныя за межы параднай часткі ансамбля і размешчаныя з заходняга боку сядзібнага дому ў адзін шэраг. Службовыя памяшканні адчыненага цокальнага паверху дваровага фасада былі звязаныя з памяшканнямі параднага паверху. Аднапавярховы сядзібны дом спачатку быў цагляным, затым частка разбураных сцен замененая драўлянымі.
Сучасны стан
Захаваўся фрагмент вуглавой вежы, якая вылучаецца плыўным абрысам тонкай і складанай профільнай планоўкай карнізаў і апраўленняў, здвоенымі пілястрамі і ажурнымі капітэлямі, гарызантальнай рустоўкай. У цэнтры галоўнага фасада чатырох-калонны падстрэшак. Палацавы фасад упрыгожаны порцікам на высокім цокалі.
Райнбах
Райнбах (Rheinbach) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 69,74 км². Афіцыйны код — 05 3 82 048.
Горад падзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Елаў-Рывер (Вісконсін, графства Кларк)
Елаў-Рывер (Yellow River, літар. Жоўтая рака) — рака ў цэнтральнай частцы штату Вісконсін, ЗША. Даўжыня 97 км. Вытокі ў графстве Кларк, працякае на паўднёвы ўсход, упадае ў р. Вісконсін за 14,5 км на паўночны ўсход ад г. Моўстан.
Сядзіба Панямонь
Сучасны стан
Таксама захавалася капліца. На галоўным фасадзе прамавугольнага ў плане збудавання ўзвышаецца шатровая васьмігранная званіца. Уваход вырашаны вялікім стральчатым парталам, бакавыя фасады чляняцца такой жа формы вокнамі.
Лісінская Рудня
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Карсакавіцкага сельсавета.
Ян Станіслаў Сапега
Ян Станіслаў Сапега (, —, ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Падстолі вялікі літоўскі (1611—1617), маршалак надворны літоўскі (1617—1621) і вялікі літоўскі (з 1621); староста слонімскі (з 1605).
Біяграфія
Паходіў з чарэйска-ружанскай лініі магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Льва Сапегі, канцлера вялікага літоўскага, і Даратэі Фірлей (з роду Збаражскіх). Меў братоў Крыштафа Міхала і Казіміра Льва.
Навучаўся ў Віленскай акадэміі, езуіцкім калегіуме ў Брунсбергу, Вюрцбургскім, Падуанскім, Балонскім універсітэтах.
8 жніўня 1618 г. Я. С. Сапега падпісвае прывілей на заснаванне побач з Друяй новага горада пад назвай Сапежын, разлічваючы ператварыць яго ў значны рамесны, гандлёвы і абарончы пункт. Сапежын атрымаў магдэбургскае права.
Браў удзел у выправе Жыгімонта Вазы на Смаленск, а таксама ў вайне супраць Швецыі (з 1625), дзе аднак не выявіў ваеннага майстэрства.
У 1633 г. пасля смерці бацькі становіцца спадкаемцам Ружанскага палаца, але праз два гады памірае.
Двойчы браў шлюб: першай жонкай была Ганна Схаластыка з Хадкевічаў, другой — Грызельда з Вадынскіх.
Леснявіцы (гміна)
Лесняві́цы (Leśniowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хэлмскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Леснявіцах. Плошча гміны складае 117,85 км². Станам на 2004 год у гміне Леснявіцы пражывалі 4034 чалавекі, шчыльнасць — 34,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Вадзім Фёдаравіч Цікавы
Вадзім Фёдаравіч Ціка́вы ( — ) — вучоны-хімік і педагог. Кандыдат хімічных навук (1961), прафесар (1989). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1982).
Штурмавая авіяцыя
Штурмавая авіяцыя — адзін з родаў франтавой авіяцыі ваенна-паветраных сіл дзяржавы, прызначаны для падтрымкі наземных войскаў. Выкарыстоўваецца для знішчэння праціўніка на поле бою і нанясення бомбава-штурмавых удараў па наземных аб’ектах у бліжэйшай глыбіні абароны праціўніка. У асноўным, дзейнічае на малой вышыні або на брыючым палёце. У якасці штурмавікоў выкарыстоўваюцца самалёты або верталёты.
Вадзім Фёдаравіч Цікавы
Біяграфія
Ф. Ф. Цікавы нападзіўся у вёсцы Цялуша (Кавалі ) Магілёўскай вобласці. У 1955 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, дзе потым вучыўся ў аспірантуры і працаваў да 2002 года на хімічным факультэце асістэнтам, дацэнтам, прафесарам, загадчыкам кафедрай агульнай хіміі і методыкі выкладання хіміі. У 1978—1993 гг. дэкан хімічнага факультэта.
Навуковая дзейнасць
В. Ф. Цікаваму належаць працы ў галіне тэорыі будовы неарганічных палімерных матэрыялаў на аснове солей многавалентных металаў і і многаасноўных кіслот і іх практычнага выкарыстання, ў тым ліку ў асваенні космасу. Аўтар больш як 200 навуковых прац і вынаходстваў, вучэбных дапаможнікаў для школ і ВНУ.
Сярод апублікаванага:
Церабейнае
Церабе́йнае (, Теребейное) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Налібацкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Церабейнаўскага сельсавета.
IC 1654
IC 1654 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Элегія (калектыў аўтарскай песні)
Калектыў аўтарскай песні «Элегія» — вакальна-інструментальны ансамбль аўтарскай песні, створаны ў 1999 ў Вілейцы. Кіраўнік Таццяна Захарыч. Дэбют адбыўся на Беларускім тэлебачанні ў праграме «Мы, пэўна, апошнія з тых», прысвечанаму творчасці земляка паэта Івана Лашуткі.
Хардангер-фіёрд
Хардангер-фіёрд (Hardangerfjorden) — фіёрд у паўднёва-заходняй Нарвегіі, трэці па даўжыні ў свеце і другі ў краіне. Фіёрд акружаны скалістымі гарамі вышынёй да 1,5 км, з якіх спадае мноства вадаспадаў, у прыватнасці вадаспад Верінгсфосен вышынёй 145 м і Ск'егадалс. Хардангер-фіёрд дзеліцца на мноства больш дробных фіёрдаў, у тым ліку Квінхерадс, Гранвін, Сёр, Эйд і Оса. Пачынаецца на поўдзень ад Бергена, ля вострава Стур у Паўночным моры і цягнецца да плато Хардангер. Максімальная глыбіня 891 м, ля ўваходу — 253 м. Прылівы паўсутачныя, велічынёй каля 1 м.
Бад-Гонеф
Бад-Гонеф (Bad Honnef) — горад у Германіі, курорт, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 48,3 км². Афіцыйны код — 05 3 82 008.
Замошша (Коханаўскі сельсавет)
Замо́шша (, Замошье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Талінскі ўніверсітэт
Талінскі універсітэт (ТЛУ) (эст. Tallinna Ülikool (TLÜ)) — адзін з трох вядучых універсітэтаў Эстоніі.
Замошша (Коханаўскі сельсавет)
Гісторыя
Згадваецца ў 1641 годзе як вёска ў складзе маёнтка Падбярэззе ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Талінскі ўніверсітэт
Знаходзіцца ў сталіцы Эстоніі, горадзе Таліне.
Хатовіжскі сельсавет
Хато́віжскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Хатовіж.
Талінскі ўніверсітэт
ТЛУ створаны ў 2005 годзе на базе Талінскага педагагічнага універсітэта. Гісторыя станаўлення універсітэта бярэ пачатак з 15 верасня 1919 года, калі ў Таліне была ўтворана Талінская настаўніцкая семінарыя.
Хатовіжскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клімавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дамамерыцкага (4 населеныя пункты: Ганнаўка, Пянькоўка, Хадунь і Хатовіж) і Кісялёвабудскага (2 населеныя пункты: Куляшоўка і Роськаў) сельсаветаў.
Талінскі ўніверсітэт
Першым рэктарам ТЛУ стаў Маці Хейдметс. У лютым 2006 года рэктарам ТЛУ абраны Рэйн Раўд. З 2011 года рэктар Ційт Ланд (Tiit Land).
Замошша (Коханаўскі сельсавет)
Гісторыя
Да 12 лютага 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Сальніцкага сельсавета.
Элегія (калектыў аўтарскай песні)
Калектыў і яго ўдзельнікі — лаўрэаты і дыпламанты абласных, нацыянальных, міжнародных фестываляў-конкурсаў.
Калектыў цесна супрацоўнічае з народным ансамблем гітарыстаў «Адэліта».
Рэпертуар
У рэпертуары «Элегіі» больш за 90 песень на ўласныя тэксты і музыку, а таксама на вершы беларускіх паэтаў Навума Гальпяровіча, Людмілы Рублеўскай, Васіля Жуковіча, Веры Вярбы і іншых, паэтаў-землякоў, вядомых бардаў: лірычныя, раманс, турыстычныя, гумарыстычныя, шансон, інструментальная класічная, народная музыка, беларускія народныя песні, уласныя інструментальныя творы.
Лежайск (гміна)
Лежайск (Leżajsk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ляжайскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лежайску. Плошча гміны складае 198,5 км². Станам на 2004 год у гміне Лежайск пражывалі 19 651 чалавек, шчыльнасць — 99 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Сіборгій
Сібо́ргій (Seaborgium) Sg — нестабільны штучна сінтэзіраваны радыеактыўны хімічны элемент. Атамны нумар 106.
Упершыню атрыманы ў 1974 годзе ў Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі. Названы ў гонар фізіка з Берклі Глена Сібарга.
Альфтэр
Альфтэр (Alfter) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 34,73 км². Афіцыйны код — 05 3 82 004.
Эдмундс Валейка
Эдмундс Валейка (Edmunds Valeiko; нар., г. Рыга, Латвія) — латвійскі баскетбаліст, трэнер.
Кар’ера
Сезон 2016—2017 правёў у «Ніжнім Ноўгарадзе». У 2017 годзе далучыўся да трэнерскага штабу «Цмокі-Мінск», дзе стаў асістэнтам Аляксандра Круцікава ў асноўнай мужчынскай камандзе.
Дубравіцкі сельсавет
Ду́бравіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Дубравіца.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Івандарскі сельсавет у складзе Клімавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Івандар. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дубравіца, сельсавет перайменаваны ў Дубравіцкі. З 9 чэрвеня 1927 года сельсавет у Клімавіцкім раёне Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лабжанскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў: Барысавічы, Ганнаўка, Гарадок, Гута, Дубравіца, Ігнатаўка, Новыя Жаркі, Папехінка, Селішча і Старыя Жаркі.
Yponomeuta padella
Yponomeuta padellus — матылёк з сямейства гарнастаевых молей (Yponomeutidae). Шкоднае насякомае, пашкоджвае сліву, алычу, абрыкосы, вішню і іншыя костачкавыя. Распаўсюджана ва ўсіх пладовых зонах Украіны і далёка за яе межамі. Значную шкоду наносіць у садах Запарожскай, Херсонскай, Адэскай абласцей і ў Крыму.
Апісанне
Матылёк з размахам крылаў 18-22 мм, пярэднія крылы белыя з 16-9 чорнымі кропкамі, размешчанымі трыма няправільнымі радамі; заднія крылы попельна-шэрыя. Матылёк вельмі падобны на Yponomeuta malinellus, але мае шэрыя, а не белыя махры на знешнім краі пярэдніх крылаў. Яйка памерам 0,3 міліметра, жаўтаватае, круглявае. Вусень даўжынёй 14-16 міліметраў, жаўтавата-шэры; галава, грудныя ногі чорныя. Кукалка — 8-11 мм, паласатыя: галава, грудзі і канец брушка афарбаваныя ў чорны колер, астатняя частка брушка ярка-жоўтага колеру, а пасярэдзіне брушка ёсць шэраг цёмных плям трохкутнай формы. Коканы тонкія, празрыстыя, скрозь іх прасвечваюцца кукалкі, тады як коканы Yponomeuta malinellus шчыльныя, не прасвечваюцца.
Экалогія
Зімуюць гусеніцы першага ўзросту пад шчытком. У канцы красавіка яны выходзяць з-пад шчыткоў і адразу плятуць павуцінневыя гнёзды, злучаючы парамі лісты, затым аб'ядаюць іх з краёў. Развіваюцца на працягу 35-45 дзён, праходзячы пяць узростаў. Акукляюцца ў павуцінным гняздзе асобна адзін ад аднаго. Кукалкі раскіданы па ўсёй галінцы, дзе размешчана павуцінневае гняздо; суцэльныя пучкі коканаў, як Yponomeuta malinellus, не ўтвараюць. Праз 8-10 сутак, у канцы мая — пачатку чэрвеня выходзяць матылькі. Лёт працягваецца да сярэдзіны жніўня. Праз 14-16 дзён пасля выхаду матылі спарваюцца, пасля чаго на 5-6 суткі пачынаюць адкладванне яек. Самка адкладае па 15-40 яек на гладкую кару тонкіх галінак і заліваюць іх сліззю, якая хутка застывае на паветры. Пладавітасць — 80-100 яек. Праз 8-15 дзён адраджаюцца вусені ўпадаюць у дыяпаузу і застаюцца пад вільгаценепранікальным шчытком да вясны наступнага года. Вясной вусені пашкоджваюць лісце і аплятаюць галіны густой павуцінай. У выпадку значных пашкоджанняў зніжаецца колькасць і якасць ўраджаю, памяншаецца прырост парасткаў, парушаецца працэс закладкі пладовых пупышак. Колькасць шкоднікаў зніжаюць неспрыяльныя для іх ўмовы надвор'я і значная колькасць энтамафагаў.
Папярэжжа
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Карсакавіцкага сельсавета.
IC 1655
IC 1655 — галактыка тыпу OCL (розпилене скупчення) у сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Елаў-Рывер (Вісконсін, графства Тэйлар)
Елаў-Рывер (Yellow River, літар. Жоўтая рака) — рака ў цэнтральнай частцы штата Вісконсін, ЗША. Даўжыня 105 км. Вытокі ў графстве Тэйлар, у нацыянальным лесе Шыква́меган, цячэ на паўднёвы захад праз басейн дамбы Мілера, праз г. Джыльман і г. Кэдат, упадае ў р.Чыпева каля возера Вісата, за 8 км на ўсход ад г. Чыпева-Фолс. У мінулым рака мела важнае значэнне для лесасплаву.
Пагарэлае (прыпыначны пункт)
Пагарэ́лае (, Погорелое)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 2,1 км на паўночны захад ад вёскі Пагарэлае; на лініі Вярэйцы — Градзянка, паміж прыпыначным пунктам Уборак і станцыяй Градзянка.
Лонна (заказнік)
Біялагічны заказнік «Лонна» — заказнік рэспубліканскага значэння размешчаны на тэрыторыі Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Быў утвораны пастановай Савета Міністраў БССР ад 16 жніўня 1979 года № 252 і пераўтвораны пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 27 снежня 2007 года № 1833.
Апісанне
Тэрыторыя заказніка прадстаўлена плоскабугрыстымі і хвалістымі азёрна-ледавіковымі ландшафтамі з саснякамі, бярэзнікамі і балотамі. Балотны масіў размешчаны на тарфяным радовішчы Лонніца. У цэнтральнай частцы заказніка знаходзіцца возера Лонна.
Лясы займаюць каля 80 % агульнай плошчы ўгоддзяў. Глебы тарфяна-балотныя, дзярнова-падзолістыя забалочаныя. У складзе балотнай расліннасці пераважаюць хваёва-кустарнічкава-сфагнавыя асацыяцыі з пашырэннем журавін. Флору заказніка прадстаўляюць больш за 180 відаў сасудзістых раслін. З рэдкіх відаў тут расце марошка прысадзістая і журавіны дробнаплодныя. Расце шмат гаспадарча-каштоўных раслін: журавіны, брусніцы, ажына, чарніцы, маліны. На мінеральных участках растуць хвоя, бяроза, вольха, елка.
Матэа Гаронэ
Матэ́а Гаро́нэ (Matteo Garrone; нар. 15 кастрычніка 1968, Рым) — італьянскі, і. Двухразовы ўладальнік Гран-пры Канскага кінафестывалю («Гамора», «Рэальнасць»), двухразовы лаўрэат нацыянальнай кінапрэміі «Давід дзі Данатэла» ў намінацыі «Найлепшы фільм» («Гамора», «Догмэн»).
Звянячы
Звяня́чы (, Звенячи) — аграгарадок у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска Звінячы ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Стражавіцкія манетна-рэчавыя скарбы
Стражэ́віцкія мане́тна-рэ́чавыя ска́рбы — скарбы, знойдзеныя ў 1898 і 1903 гадах каля вёскі Стражавічы (Чашніцкі раён Віцебскай вобласці, Беларусь).
Скарб 1898 года
Складаўся з 507 манет (цэлых і іх кавалкаў), 5 падобных на манеты пласцінак, 9 трохгранных зліткаў, 5 зліткаў у выглядзе плітак і вузкай пласціны, сагнутых у кольца, 11 кавалкаў пласціны і кавалак сярэбранага пазалочанага гузіка, 3 паясных бляшак, галоўкі ад шпількі, матка і 11 кавалках сярэбранага дроту, 4 кавалкаў чатырохграннага дроту, 5 дробных кавалкаў серабра, 11 кавалкаў сярэбранай бляхі, абрубка злітка. Агульная маса скарбу складала 781 г, манетнай часткі — 527 г. У манетнай частцы 48 куфінскіх манет 916/917—995 гадоў, 159 заходне-еўрапейскіх дэнарыяў X — першай паловы XI стагоддзя, 9 манетападобных пласцінак. Скарб быў ухаваны каля 1040 года.
Даследаваўся скарб у Археалагічнай камісіі ў Санкт-Пецярбургу. Пасля гэтага кавалкі манет былі пераплаўлены, астатняя частка перададзена музею Магілёўскага губернскага статыстычнага камітэта.
Скарб 1903 года
Складаўся з 2 цэлых і 4 кавалкаў сярэбраных зліткаў, 4 фрагментаў сярэбранай шыйнай грыўні, скручанага сярэбранага дроту, нанізаных на кручанае сярэбранае кольца залатога злітка з адтулінай і 2 залатых кольцаў з дроту. Агульная маса рэчавай часткі складала 461,01 г.
Манетная частка скарбу складалася з 46 куфінскіх і 273 (у тым ліку 6 абломкаў) заходне-еўрапейскіх манет. У ёй былі дэнарыі Англіі (X — першая палова XI стагоддзя, 53 экзэмпляры), Даніі (канец X — першая палова XI стагоддзя, 10 экзэмпляраў), Германіі (канец X — першая палова XI стагоддзя, 72 экзэмпляры) і манеты, якія дрэнна захаваліся (130 экзэмпляраў). Скарб быў ухаваны каля 1015 года.
Yponomeuta
Yponomeuta — гэта буйны род матылькоў сямейства Гарнастаевыя молі. У яго ўключаюць 103 віды.
Значэнне
Большасць відаў родаў з'яўляюцца шкоднікамі пладовых дрэў і кустоў.
Сядзіба Станіславова
Сядзіба «Станіславова» — знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы горада Гродна. Сфарміравана ў 1760—70-я гады паводле праекта італьянскага архітэктара Джузэпэ Сака, у стылі позняга барока. Была загараднай рэзідэнцыяй караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Цяпер тут кафедра раслінаводства Гродзенскага аграрнага ўніверсітэта.
Палац
Мураваны палац — прамавугольны двухпавярховы будынак (першапачаткова аднапавярховы), цэнтральная частка якога аб'ядноўвае парадную групу памяшканняў (вестыбюль, верхнюю і ніжнюю залы). Сярэдзіна галоўнага фасада вылучана рызалітам з філёнгавым фігурным атыкам і тэрасай, цэнтр дваровага фасада — паўкруглым эркерам з манаграмай караля на атыку. Аконныя праёмы дэкарыраваны лучковымі і трохвугольнымі франтонамі, гірляндамі, плоскімі ліштвамі. У дэкоры будынка шырока выкарыстаны раскрапаваныя карнізы, пілястры і паясы. Планіроўка будынка калідорнага тыпу значна зменена. У вестыбюлі захаваліся 2 печы, выкананыя ў стылі неаготыкі, абліцаваныя паліванымі керамічнымі пліткамі цёмна-карычневага колеру (сярэдзіна 19 ст.).
Флігелі
Флігелі — прамавугольныя ў плане аднапавярховыя будынкі пад высокімі чарапічнымі дахамі — меншыя па маштабу, размешчаны на рэльефе ніжэй за палац, маюць падпарадкаванае значэнне.
Курган Бессмяротнасці (Лунінец)
Курган Бессмяротнасці — курган на ўсходняй частцы горада Лунінец на скрыжаванні вуліц Машэрава і Перамогі. Насыпаны ў 1967 г. на брацкай магіле 4474 савецкіх воінаў, партызан і мірных жыхароў, якія загінулі ў баях за свабоду і пезалежнасць Радзімы, расстраляны або закатаваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. На вяршыні Кургана пастаўлены абеліск.
Елаў-Рывер (Вісконсін, графства Вошбарн)
Елаў-Рывер (Yellow River, літар. Жоўтая рака) — рака ў ПнЗ частцы штату Вісконсін, ЗША. Даўжыня 89 км. Вытокі ў цэнтр. частцы графства Вошбарн, з возера Спунер на ПнУ ад г.Спунер, працякае на ПнЗ праз азёрны край, лучна з возерам Йелаў-Лэйк, упадае ў р.Сент-Крой каля г.Дэнберы.
Пагарэльцы (станцыя)
Пагарэ́льцы (, Погорельцы)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Пагарэльцы.
Алена Яфімаўна Вяргейчык
Алена Яфімаўна Вяргейчык (, в. Навасёлкі,  — 17 ліпеня 2016) — Герой Сацыялістычнай Працы (1973).
Біяграфія
З 1960 года цялятніца, з 1976 года брыгадзір брыгады па адкорму маладняку ​​буйной рагатай жывёлы ў саўгасе «Судкова» Хойніцкага раёна. Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена за поспехі ў выкананні сацыялістычных абавязацельстваў па павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак прадуктаў жывёлагадоўлі. Дэпутат і член Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР у 1971—1975 гадах.
Нойнкірхен-Зельшайд
Нойнкірхен-Зельшайд (Neunkirchen-Seelscheid) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 50,64 км². Афіцыйны код — 05 3 82 040.
Камуна падзяляецца на 59 сельскіх акруг.
Каперніцый
Каперніцый (Copernicium) Cn — хімічны элемент II групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 112. Імаверна, серабрыстая вадкасць, падобная на ртуць.
Упершыню сінтэзіраваны ў 1996 у Інстытуце цяжкіх іонаў у Дармштаце.
19 лютага 2010 г. замест старой назвы Унунбій была афіцыйна зацверджана новая назва ў гонар Мікалая Каперніка
Вяргейчык
Вяргейчык — беларускае прозвішча.
Зялёны Бор (Талачынскі раён)
Зялёны Бор (, Зелёный Бор) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Яўген Мікалаевіч Панасенкаў
Яўгеній Мікалаевіч Панасенкаў (Евгений Николаевич Понасенков; нар. ) — расійскі гісторык, які спецыялізуецца на гістарычным рэвізіянізме, тэлевядучы, рэжысёр. Удзельнік грамадскага аб’яднання «Руская акадэмія навук і мастацтваў», член Незалежнага савета па правах чалавека. Здымаўся ў фільмах і серыялах. Арганізатар шматлікіх культурных мерапрыемстваў; аўтар публіцыстычных прац на тэму напалеонаўскіх войнаў, якія выклікалі супярэчлівую рэакцыю з боку навукова-гістарычнай супольнасці.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 сакавіка 1982 года ў Маскве ў сям’і ваеннага ўрача і інжынера. Па матчынай галіне мае арыстакратычныя карані. Пачатковую адукацыю атрымаў у маскоўскай школе № 1287 з паглыбленым вывучэннем англійскай мовы. Па ўласных успамінах Панасенкава цікавіцца эпохай Напалеона ён пачаў з 9 гадоў і сцвярджае, што яшчэ падчас вучобы ў школе ён займаўся вывучэннем спецыяльнай літаратуры і зборнікаў дакументаў у бібліятэцы музея «Барадзінская бітва». У 1999—2004 гг. вучыўся на гістарычным факультэце МДУ, спецыялізаваўся на гісторыі Напалеонаўскіх войнаў пад кіраўніцтвам Фядосава. Выступаў з дакладамі на навуковых канферэнцыях. Па словах Панасенкава, дыплом аб заканчэнні МДУ не стаў абараняць з-за прызначанага на дзень абароны канцэрту, таму дыплома аб вышэйшай адукацыі не мае. З 2001 года браў удзел у навуковых канферэнцыях, публікаваў навуковыя і публіцыстычныя артыкулы, а таксама выступаў з лекцыямі і інтэрв’ю па тэме вайны 1812 года. У 2004 годзе выдаў кнігу «Правда о войне 1812 года», у якой усклаў віну ў развязванні канфлікта на расійскі бок і выказаў пункт гледжання аб бяздарнасці расійскага камандавання, уключаючы імператара Аляксандра I і фельдмаршала Кутузава. 26 чэрвеня 2014 года ў Інстытуце навуковай інфармацыі па грамадскіх навуках РАН на сумесным пасяджэнні Навуковага савета РАН «Гісторыя міжнародных адносін і знешняй палітыкі РФ» і Інстытута расійскай гісторыі РАН выступіў з дакладам «Дзве мадэлі рэфармавання Еўропы: Напалеон і Аляксандр I» па тэме «Замежныя паходы Рускай арміі 1813—1814 гг. і рэфармаванне Еўропы». У 2015 годзе ў часопісе «Мхітар Гош» у сумесным з Т. А. Сакаянам артыкуле «Характар ​​і мэты антыфранцузскіх кааліцый» у агульным выглядзе былі паказаны прычыны ўзнікнення антыфранцузскіх кааліцый і іх мэты. Аўтары асвятлілі прагрэсіўныя рэформы Напалеона, якія выклікалі ўзмацненне варожасці еўрапейскіх манархаў супраць Францыі. У артыкуле абгрунтоўваецца тэзіс, што Напалеон быў супраць магчымай вайны і прыкладаў усе намаганні, каб яе пазбегнуць. У 2017 годзе выдаў кнігу «Первая научная история войны 1812 года», у якой працягнуў развіваць думкі, выкладзеныя ў папярэдняй працы.
IC 1657
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Льгота Велька (гміна)
Льго́та Ве́лька (Lgota Wielka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радамшчанскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Льгоце Велькай. Плошча гміны складае 63,08 км². Станам на 2010 год у гміне Льгота Велька пражывалі 4404 чалавекі, шчыльнасць — 70 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 10 населеных пунктаў.
Філасофія жыцця
Філасофія жыцця — філасофская плынь канца XIX — пачатку XX ст.
Сфарміравалася ў Германіі. Яе прадвеснікам быў Ф.Шлегель, які ў сваіх "Трох лекцыях аб філасофіі жыцця" (1827) заклікаў адмовіцца ад блуканняў "у пустой прасторы абсалютнага жыцця" на карысць "духоўнаму ўнутранаму жыццю". У яе філасофскіх вытокаў быў Ніцшэ з яго крытыкай сучаснай навукі. Лозунг: "Абарона аўтаноміі гістарычнай навукі перад прыродазнаўствам". Нямецкі гісторык Ф.Хайнеман вельмі дакладна вызначыў сутнасць і функцыянальную накіраванасць дадзенага кірунку, зазначыўшы, што Філасофія жыцця будуецца на пратэсце жыцця супраць перабольшанай ролі розуму ў сучасным грамадстве, на пратэсце душы супраць машыны і выкліканых ёю арэчаўлення, тэхнафікацыі і абяздушвання чалавека.
Выдзеліла ў якасці зыходнага паняцця "жыццё" як інтуітыўна спасцігальную цэласную рэальнасць, не тоесную ні духу, ні матэрыі. Адной з перадумоў яе ўзнікнення была адмова некаторых філосафаў ад гегельянства і нават, як следства, зварот да філасофіі Канта. Паняцце "жыццё" шматзначна і па-рознаму тлумачыцца ў розных варыянтах Філасофіі жыцця.
Біялагічна-натуралістычнае разуменне характэрна для плыні, што ўзыходзіць да філасофіі Ніцшэ і прадстаўленага Л. Клагесам, Т. Лесінгам і інш.: "жывое" падкрэсліваецца як нешта натуральнае ў супрацьлегласць механічна сканструяванаму, "штучнаму". Для гэтага варыянта Філасофіі жыцця характэрна апазіцыя не толькі матэрыялізму, але і ідэалістычнаму рацыяналізму - "духу" і "розуму", схільнасць да прымітывізма і культа сілы, спробы звесці любую ідэю да "інтарэсаў", "інстынктаў", "волі" індывіда або грамадскай групы, прагматычная трактоўка маральнасці і спазнання (дабро і ісціна - тое, што ўзмацняе першасны жыццёвы пачатак, зло і хлусня - тое, што яго аслабляе), падмена асабовага пачатку індывідуальным, а індывіда - родам (татальнасцю), арганіцызм у сацыялогіі.
"Гістарычны" варыянт. Прадстаўнікі: В. Дзільтэй, Г. Зімель, Х. Артэга-і-Гасет. Зыходзіць у інтэрпрэтацыі "жыцця" з непасрэднага ўнутранага перажывання, як яно раскрываецца ў сферы гістарычнага досведу духоўнай культуры. Калі ў іншых варыянтах жыццёвы пачатак разглядаецца як вечны нязменны прынцып быцця, то тут увага прыкавана да індывідуальных формаў рэалізацыі жыцця, яе непаўторных, унікальных культурна-гістарычных выяў. Пры гэтым Філасофія жыцця не ў стане пераадолець рэлятывізм, звязаны з растварэннем усіх маральных і культурных каштоўнасцей у струмені "жыцця", гісторыі. Характэрнае адштурхванне ад механістычнага прыродазнаўства прымае форму пратэсту супраць натуральнанавуковага разгляду духоўных з'яў наогул, што прыводзіць да спроб распрацаваць адмысловыя метады спазнання духу (герменеўтыка ў Дыльтэя і канцэпцыя разумнай псіхалогіі, марфалогія гісторыі ў Шпэнглера). Антытэза арганічнага і механічнага паўстае ў гэтым варыянце Філасофіі жыцця ў выглядзе проціпастаўлення культуры і цывілізацыі.
Іншы варыянт Філасофіі жыцця звязаны з тлумачэннем "жыцця" як нейкай касмічнай сілы, "жыццёвага парыву" (Бергсан), сутнасць якога - у бесперапынным прайграванні сябе і творчасці новых формаў; субстанцыя жыцця - чыстая "працягласць", зменлівасць, спасціганутая інтуітыўна.
Балх
Балх (, بلخ — Бальх) — горад у аднайменнай правінцыі Афганістана. Размешчаны за 20 км на паўночны захад ад сталіцы правінцыі, горада Мазары-Шарыф і 74 км на поўдзень ад ракі Амудар’я. Насельніцтва — 77 000 чалавек (ацэнка 2006).
Адзін з найвялікшых гарадоў старажытнасці, цэнтр гістарычнага прыамудар’інскага Афганістана (Бактрыі). У часы росквіту Вялікага шаўковага шляху насельніцтва дасягала 1 млн, звычайна ж у Антычнасці і ў раннім Сярэднявеччы каля 200 тыс. чалавек. Да эпохі элінізму з’яўляўся цэнтрам зараастрызму, іўдаізму і будызму ў Персію, зведаўшы моцны індыйска-індуісцкі ўплыў дзякуючы эканамічным інтарэсам у Імперыі Гупта. Ужо да пачатку XX стагоддзя моцна пацярпеў ад войнаў. Захаваліся рэшткі крапасной сцяны, вялікая мячэць. Цяпер горад лічыцца цэнтрам баваўнянай прамысловасці, а таксама вырабу скур, так званай «персідскай аўчыны». Горад пастаўляе на рынак міндаль і дыні.
Гісторыя
Балх — адзін з найстаражытных гарадоў свету, ён лічыцца першым горадам, заснаваным індаарыйцамі падчас руху з-за Амудар’і. Горад быў рэлігійным цэнтрам зараастрызму і лічыўся месцам нараджэння Заратустры. У часы антычнасці горад ці яго частка таксама насіў назву Зарыяспа, якая, відаць, паходзіць ад назвы зараастрыйскага храма агню Азар-і-Асп.
У часы позняй Антычнасці Балх стаў важным цэнтрам хінаяны, паводле сведчанняў Сюаньцзана, у VII стагоддзі ў горадзе было каля сотні будыйскіх манастыроў (віхара), у якіх пражывала 30 000 манахаў. Найбуйнейшым з манастыроў быў Наўбахар (нава віхара — «новы манастыр»), у якім знаходзілася гіганцкая статуя Буды.
Арабы ўпершыню з’явіліся ў Балху ў 645 годзе, але сышлі, толькі разрабаваўшы яго. Яны вярнуліся ў 715 годзе і ўжо трывала замацаваліся ў горадзе. У далейшым горад захоплівалі і рабавалі манголы і Цімур, але, нягледзячы на гэта, Марка Пола апісваў горад як «годны і вялікі».
Манголы разбуралі Балх двойчы: у 1220 годзе Чынгісхан знішчыў усе будынкі, якія мелі абарончы патэнцыял, і выразаў жыхароў горада. Гэтую працэдуру паўтарыў у 14 стагоддзі Цімур. У 16 стагоддзі ў Балх прыйшлі ўзбекі. Магольскі падзішах Шах-Джахан змагаўся з імі некалькі гадоў каля 1640 года. Яго ўнук Аўрангзеб ў маладосці меў у Балху сваю рэзідэнцыю. Іранскі кіраўнік Надзір-шах падпарадкаваў сабе Балх у 1736 годзе, пазней ім завалодалі афганцы. У 1820 годзе Балх трапіў у склад Бухарскага эмірата. Афганцы вярнулі яго сабе ў 1850, і з таго часу застаецца ў складзе Афганістана.
У 1934 годзе была праведзена рэканструкцыя горада, падчас якой былі пракладзены восем вуліц, пабудаваны новыя жылыя дамы і базары.
Віндэк
Віндэк (Windeck) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 107,26 км². Афіцыйны код — 05 3 82 076.
Камуна падзяляецца на 67 сельскіх акруг.
Мендоса
Мендоса (Mendoza, Mendoza del Nuevo Valle de La Rioja — Мендоса ў новай даліне Ла-Рыёхі) — горад у Аргенціне, сталіца аднайменнай правінцыі.
IC 1659
IC 1659 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ракверэ
Ракверэ (Rakvere), нямецкая назва Везенберг — горад на поўначы Эстоніі, адміністрацыйны цэнтр павета Ляэнэ-Віру.
Геаграфія
Размешчаны на рацэ Кіюла.
Гісторыя
Упершыню згаданы ў XIII стагоддзі, заснаваны паблізу феадальнага замка. У 1347—1558 гадах горадам валодаў Лівонскі ордэн. Горадам затым валодалі Расія, Рэч Паспалітая і Швецыя. Падчас Паўночнай вайны ў 1710 годзе перайшоў да Расіі. У 1919—1940 гадах і з 1991 года — у складзе незалежнай Эстоніі.
Месяц (значэнні)
Месяц, значэнні.
Ліверморый
Ліверморый (Livermorium) Lv — хімічны элемент VI групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 116.
Упершыню адкрыты ў 2000 у Аб'яднаным інстытуце ядзерных даследаванняў у Дубне, Расія (у супрацоўніцтве з Ліверморскай нацыянальнай лабараторыяй, ЗША).
Судзілаўскі сельсавет
Судзі́лаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Судзілы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Судзілаўскі (Студзілаўскі) сельсавет у складзе Клімавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гусаркаўскага (4 населеныя пункты: Краснае, Пожар, Рэкта і Чэпелькі) і Родненскага (9 населеных пунктаў: Будлаўка, Ганнаўка, Мыслеўшчына, Патаронаўка, Прудок, Сабалёўка, Сідараўка, Слабада і Судзілы) сельсаветаў.
Мікраскоп
Мікраскоп (грэч. μικρός — маленькі і σκοπέω — гляджу) — прыбор, прызначаны для атрымання павялічаных выяваў, а таксама вымярэння аб'ектаў або дэталяў структуры, нябачных няўзброеным вокам. Уяўляе сабой сукупнасць лінз.
Сукупнасць тэхналогій вырабу і практычнага выкарыстання мікраскопа называюць мікраскапіяй.
Судзілаўскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў.
Вахтберг
Вахтберг (Wachtberg) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 49,67 км². Афіцыйны код — 05 3 82 072.
Камуна падзяляецца на 13 сельскіх акруг.