cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ландсгуцкае вяселле
Сучаснае гістарычнае свята
З 1903 па 1914, а таксама з 1922 па 1938 шэсці паходзілі кожны год, з 1950 па 1968 і з 1975 па 1981 кожныя 3 года. З 1985 года ландсгуцкае вяселле святкуецца кожныя 4 года. Падчас абедзвюх сусветных войн урачыстасці не праводзіліся, гэтак жа як і з 1968 па 1975, пасля таго, як у 1970 годзе пажар знішчыў вялікую частку рэквізіту і пашкодзіў карэты, а ў наступным годзе прарыў вадаправода пашкодзіў большую частку гарнітуры.
Апагей свята прыпадае на нядзелю, калі вясельны цягнік і вясельнае таварыства прасоўваецца праз старую частку Ландсгута. Наступныя мерапрыемствы паказваюць жыццё рыцарскага лагера, конныя і рыцарскія гульні ці «Mummenschanz» («маскарад»), якія паходзяць на так званым Zehrplatz'e. Як і раней, урачыстасці арганізуюцца аб’яднаннем Forderer e.V., колькасць членаў якога вырасла амаль да 7,000. Прыкладна 2,300 выканаўцаў — гэта мясцовыя жыхары, якім дастаўляе радасць адлюстроўваць вяселле ў сапраўднай гістарычнай адзежы — напрыклад, яны адрошчваюць валасы, каб зрабіць прычоскі па сярэднявечным узоры.
Ядзвіга Ягелонка (герцагіня Ландсхут-Баварская)
Ядзвіга Ягелонка (21 верасня 1457, Кракаў — 18 лютага 1502, Бургхаўзен) — польская прынцэса і літоўская князёўна з роду Ягелонаў, дачка караля Казіміра IV і Елізаветы Аўстрыйскай, жонка герцага Ландсхут-Баварскага Георга Багатага.
Раннія гады
Ядзвіга нарадзілася 21 верасня 1457 у Кракаве. Яна была другім дзіцем і старэйшай дачкой караля Польскага і вялікага князя Літоўскага Казіміра IV і Елізаветы Аўстрыйскай. У сям'і ўжо рос сын Уладзіслаў. Нованароджаную ахрысцілі ў Кракаўскім кафедральным саборы. Сваё імя дзяўчынка атрымала паводле традыцыі дому Ягелонаў: старэйшую дачку назвалі ў гонар каралевы Ядзвігі. Даных пра адукацыю дзяўчынкі не захавалася. На працягу наступных васямнаццаці гадоў у Ядзвігі з'явілася восем братоў і сясцёр. Яшчэ тры сёстры нарадзіліся, калі яна ўжо адбыла ў Баварыю.
У 1468 г. яе рукі дамагаўся кароль Венгрыі Мацьяш Хуньядзі. 8 красавіка 1468 у Кракаў прыбыў венгерскі пасланец - оламаўцкі біскуп Пратасі з Боскавіц. Ён прапанаваў Казіміру IV гэты шлюб для ўмацавання будучага саюза, накіраванага супраць Іржы з Падэбрадаў. Сватаўство Мацьяша падтрымліваў Рымскі Папа Павел II. У той час Казімір IV знаходзіўся ў міры з каралём Іржы, да таго ж жонка Казіміра каралева Елізавета была катэгарычна супраць шлюбу Ядзвігі і Мацьяша. Мацьяшу Хуньядзі было адмоўлена. У наступным годзе ён быў выбраны каралём Чэхіі. Іржы з Падэбрадаў быў вымушаны шукаць прыстанішча ў Польшчы. Мацьяш ізноў прасіў сабе ў жонкі Ядзвігу і зноў атрымаў адмову.
20 кастрычніка 1470 годзе ў Грацы быў складзены дагавор паміж імператарам Фрыдрыхам III і каралём Казімірам IV. Сярод іншых было разгледжана і пытанне пра жаніцьбу сына Фрыдрыха Максіміліяна на дачцы Казіміра Ядзвізе. Мацьяш Хуньядзі яшчэ двойчы спрабаваў жаніцца на Ядзвізе: у ліпені 1471 г. і верасні 1473 г. Абедзве яго прапановы былі адхілены.
Іван Восіпавіч Ахрэмчык
Іван Восіпавіч Ахрэмчык (,  —, Мінск) — беларускі савецкі жывапісец. Народны мастак БССР (1949), прафесар (1964).
Біяграфія
Скончыў Вышэйшы мастацка-тэхнічны інстытут у Маскве (1930), яго выкладчыкамі былі Абрам Архіпаў, ,. З 1931 года на педагагічнай працы: выкладаў у Беларускім дзяржаўным мастацкім тэхнікуме (1931—1941), Мінскім мастацкім вучылішчы (1948—1952), Беларускім політэхнічным інстытуце (1953—1963), Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце (1963—1967) на пасадзе загадчыка кафедры жывапісу. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—1959 гадах.
Упершыню ўдзельнічаў у 1-й Мінскай мастацкай выстаўцы у 1921 г. («Эцюд», «Аўтапартрэт»). На II Усебеларускай мастацкай выстаўцы 1927 г. экспанаваліся два мужчынскіх партрэта, карціны «У чайнай», «Нацюрморт» і інш. У 1929 г., на III Усебеларускай мастацкай выстаўцы, сярод іншых былі паказаны «Падпісанне маніфеста аб стварэнні БССР» (1929), «Партрэт кампазітара М. Аладава» (1928), «Дзяўчынка». Амаль усе даваенныя карціны І. Ахрэмчыка не захаваліся.
Сябра Саюза мастакоў БССР з 1940 г.
Творчасць
Працаваў у галіне партрэта, тэматычнай карціны, пейзажа, манументальнага мастацтва. Адзін з першых у беларускім жывапісе звярнуўся да тэмах сацыялістычнага будаўніцтва, станаўлення Савецкай улады. У гады Вялікай Айчыннай вайны супрацоўнічаў у выданні ЦК КПБ «Раздавім фашысцкую гадзіну» (1943-44). Творчасці І. Ахрэмчыка, заснаванай на рэалістычных традыцыях, ўласціва глыбокае пранікненне ва ўнутраны свет сучасніка. .
Газберг
Газбе́рг (, Газберг) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Мічыльяна
Мічыльяна (Micigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 148 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4 чал./км². Займае плошчу 37 км². Паштовы індэкс — 2010. Тэлефонны код — 0746.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Туэле
Туэле (Tooele) — горад у штаце Юта (ЗША). Адміністрацыйны цэнтр акругі Туэле. Па дадзеных перапісу за 2010 год колькасць жыхароў — 31 605 чалавек. Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША горад мае агульную плошчу ў 54,8 км². Туэле знаходзіцца за 50 км ад Солт-Лэйк-Сіці на заходнім схіле горнага хрыбта Окер. На захад знаходзяцца горы Стансберы.
Новы балгарскі ўніверсітэт
Новы балгарскі ўніверсітэт (Нов български университет) — балгарская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сафія.
VSK-100
Гісторыя і характарыстыка
У 2017 годзе ДВТУП «Белспецзнештэхніка» з даччыным прадпрыемствам ТАА «БСВТ — новыя тэхналогіі» пачалі работы па стварэнні ў Беларусі вытворчасцей стралковай зброі і боепрыпасаў. Адным з новых распрацовак стаў карабін (аўтамат) VSK-100BP. Запуск вытворчасці пачаўся ў студзені 2020 года. Камплектуючыя да зброі вырабляюць у Мінску, а сама зборка праходзіць у вёсцы Станькава пад Дзяржынскам. Патроны 7,62x39 мм, прызначаныя для аўтамата, таксама вырабляюцца ў Беларусі, а менавіта ў Оршы.
У лістападзе 2020 года завяршыліся палявыя выпрабаванні стралковай зброі і боепрыпасаў. На працягу некалькіх тыдняў на базе 19-й асобнай механізаванай брыгады Паўночна-Заходняга аператыўна камандавання па спецыяльнай методыцы правяраліся аўтаматы VSK-100, VSK-100BP (бул-пап), патроны калібра 7,62х39, 9х19, а таксама пісталет ПВ-17.
Была праведзена адпрацоўка і на жывучасць ствала, калі пасля некалькіх тысяч стрэлаў VSK-100 тэставалі на дакладнасць і кучнасць бою. Акрамя асноўных пунктаў методыкі, аўтаматы правяраліся яшчэ па двух дадатковых. VSK-100 абсталёўваўся сошкамі і аптычнымі прыцэламі і ўжываўся, як пазаштатная замена снайперскай вінтоўкі, выкарыстоўваўся ён і ў варыянце лёгкага ручнога кулямёта. Вынікі стрэльбаў паказалі, што пры ўжыванні сошак і аптычных прыцэлаў характарыстыкі дакладнасці і кучнасці стральбы ў VSK-100 на дыстанцыі 100 метраў павялічваюцца да двух разоў.
Варыяцыі
Распрацавана мадэль пад патрон .223 Rem (5, 56x45 мм), якая атрымала найменне VSK-100-223.
У чэрвені 2021 года прэзентавана мадыфікацыя SMAR-100BPM з кампаноўкай бул-пап.
Экспарт
У верасні 2021 года прайшлі выпрабаванні аўтамата ў Інданезіі. На іх прысутнічаў намеснік камандуючага марской пяхотай брыгадны генерал Эндзі Супардзі. Зброя падвяргалася стральбе пасля апускання ў марскую ваду, бруд і пясок. Планавалася, што VSK-100-223 паступіць на ўзбраенне марской пяхоты.
У кастрычніку 406 адзінак VSK-100 паступілі на ўзбраенне паліцыі пакістанскай правінцыі Хайбер-Пахтунхва. Аўтаматы мясцовым паліцыянтам уручыў асабіста Генеральны інспектар паліцыі правінцыі Маазам Джа Ансар.
Пэнцлаў (гміна)
Пэ́нцлаў (Pęcław) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Глагоўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пэнцлаве. Плошча гміны складае 64,13 км². Станам на 2004 год у гміне Пэнцлаў пражывалі 2305 чалавек, шчыльнасць — 35,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Сінерэзіс
Сінерэ́зіс (ад  — сцісканне, памяншэнне) — самаадвольнае памяншэнне аб’ёму студзянёў або геляў, якое суправаджаецца аддзяленнем вадкасці.
Адбываецца ў выніку ўшчыльнення прасторавай структурнай сеткі, утворанай у студзянях макрамалекуламі, а ў гелях — часціцамі дысперснай фазы. Мае важнае значэнне ў тэхналогіі гум, хімічных валокнаў, пластмас, пры вытворчасці сыру, тварагу, у хлебапячэнні.
Іван Міхайлавіч Эйсмант
Біяграфія
Нарадзіўся года ў в. Луцкаўляны Гродзенскага раёна ў сям’і Міхаіла Андрэевіча і Ганны Канстаўцінаўны Эйсмантаў. У 1998 годзе з адзнакай скончыў Акадэмію МУС РБ па спецыяльнасці юрыст. Восем гадоў працаваў па спецыяльнасці ў Гродне, меў званне капітана. У гэты час працаваў пазаштатным карэспандэнтам газеты «Прессбол».
На тэлебачанне прыйшоў вядучым праграмы «Дзелавое жыццё». У далейшым вёў праграмы «Сфера інтарэсаў», «Зона Х», «Навіны», «Панарама». Вёў праграмы «Галоўны эфір», у якой з’яўляўся разам з жонкай Наталляй, і «Спорт-кадр».
Вучыўся ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Займаў пасаду галоўнага дырэктара Галоўнай дырэкцыі Першага нацыянальнага тэлеканала.
12 мая 2017 г. прызначаны намеснікам старшыні Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Беларусі.
6 лютага 2018 г. прызначаны на пасаду кіраўніка НДТРК РБ.
У лютым 2020 года заявіў, што на базе будзе створаны новы навіновы канал, які можна будзе параўнаць з «Euronews» і «BBC». У лютым 2020 года грэбліва выказаўся пра тарашкевіцу. У чэрвені 2020 года, каментуючы справу «Белгазпрамбанка» і Віктара Бабарыкі, заявіў, што «ва ўнутраныя беларускія справы ўмешваецца іншая дзяржава». У ліпені 2020 года выказаў упэўненасць у тым, што значная частка беларускага сегмента Інтэрнэту «выкарыстоўваецца на разгойдванне сітуацыі».
У жніўні 2020 года частка супрацоўнікаў Белтэлерадыёкампаніі паспрабавала арганізаваць забастоўку. Эйсмант адмовіўся выходзіць да пратэстоўцаў на вуліцу і заявіў, па словах перамоўшчыкаў, што «ўсе, каму штосьці не падабаецца, могуць звольніцца на працягу гадзіны». Праз некалькі дзён Эйсмант адказаў на афіцыйныя паведамленні пра пачатак забастоўкі, заявіўшы, што яна супярэчыць заканадаўству. Частка звольненых і супрацоўнікаў, якія звольніліся, была заменена расійскімі грамадзянамі, у тым ліку з «RT». Таксама Эйсмант адмовіўся асвятляць масавыя пратэсты ў рэспубліцы, што было адным з патрабаванняў некалькіх сотняў супрацоўнікаў Белтэлерадыёкампаніі.
Санкцыі ЕС, іншых краін
Іван Эйсмант станавіўся суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка спісу беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС. Пасля прэзідэнцкіх выбараў 17 снежня 2020 года Эйсмант быў уключаны ў «чорны спіс» Еўрасаюза за парушэнні правоў чалавека. Савет Еўрапейскага Саюза адзначыў, што Эйсмант як кіраўнік Белтэлерадыёкампаніі адказвае за распаўсюджванне прапаганды ў дзяржаўных СМІ і падтрымлівае. Таксама Эйсмант выступіў з публічнымі заявамі з крытыкай мірных пратэстоўцаў, адмовіўся асвятляць пратэсты ды звольніў страйкуючых супрацоўнікаў Белтэлерадыёкампаніі. Акрамя таго, Эйсманта ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Вялікабрытанія, Швейцарыя. 26 студзеня 2021 года да снежаньскага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.
Сям’я
Мае сястру Ганну Эйсмант, тэлевядучую Белтэлерадыёкампаніі. З 2010 года ў шлюбе з тэлевядучай Наталляй Кірсанавай.
Сеялка
Се́ялка — сельскагаспадарчая машына для пасеву насення ў глебу.
Сідар-Сіці
Сідар-Сіці (Cedar City) — горад, размешчаны ў акрузе Айран на паўднёвым захадзе штата Юта, за 250 міль на поўдзень ад Солт-Лэйк-Сіці і 190 на поўнач ад Лас-Вегаса на магістралі I-15. Тут размешчаны Універсітэт Паўднёвай Юты, рэгіянальны аэрапорт Сідар-Сіці (які ажыццяўляе рэйсы праз SkyWest Airlines).
Фракійская грабніца ў Свештарах
Фракійская грабніца — размешчана ў 2,5 км на паўднёвы захад ад села Свештары ў паўночна-усходняй частцы Балгарыі.
Архітэктурны дэкор маўзалея лічыцца ўнікальным — на сценах шматколерныя раслінныя малюнкі і мудрагелістых форм карыятыды. Дзесяць жаночых фігур, выразаных на сценах цэнтральнай пахавальнай камеры, унікальныя і ніколі не сустракаліся ў фракійскіх землях. Яны з'яўляюцца сведчаннем кантактаў фракійцаў са старажытнымі элінамі.
Па касцях, раскіданых у маўзалеі, адноўлены шкілеты маладой жанчыны і двух мужчын — маладога і пажылога. Трэці, бакавы пакой грабніцы, прызначаны для захоўвання дароў аказаўся пустым. Лічыцца, што маўзалей быў разрабаваны. Аднак, невядома калі, і чаму рабаўнікі пасля таго, як выснеслі скарбы, зацэментавалі за сабой уваход у грабніцу.
У будаўніцтве грабніцы ўжыты характэрны для фракійцаў «сухі», без якіх-небудзь змацавальных раствораў, мур, прычым вапняковыя пліты падагнаны так шчыльна, што ў шчыліну не пралазіць лязо нажа.
У радыусе 2-х кіламетраў знойдзена яшчэ 26 курганоў розных памераў і ўвесь гэты раён абвешчаны археалагічным запаведнікам.
Жук-насарог
Жук-насарог (Oryctes nasicornis) — від жукоў з сямейства пласцініставусых.
Апісанне
Цела даўжынёй 25—40 мм, карычнева-бурае, бліскучае. У самца на лбе доўгі выгнуты рог, на пярэдняспінцы трохзубчасты папярочны бугарок.
Лічынкі даўжынёй да 80 мм.
Пашырэнне
Пашыраны ва ўмеранай зоне Еўразіі, акрамя тайгі.
Асаблівасці біялогіі
Лічынкі жывуць у гнілой драўніне, у кучах гною, дуплах лісцевых дрэў, ва ўгноенай глебе цяпліц, парнікоў, аранжарэй; развіваюцца 4 гады.
Жукі не кормяцца.
Андрэй Вырвіч
Андрэй Вырвіч (Andrzej Wyrwicz; 21 лістапада 1636, Аршанскі павет — 14 красавіка 1698, Гродна) — святар, педагог.
Капрон
Капрон (полі-ε-капраамід, нейлон-6, поліамід 6) — сінтэтычнае валакно,  з нафты, прадукт полімерызацыі. Формула палімера мае выгляд [- HN (CH2)5CO−]n.
Гісторыя
Упершыню полікапралактам як палімер для фармавання поліаміднага валакна (пад назвай перлон) быў сінтэзаваны ў 1938 годзе ў Германіі Паулем Шлакам (Paul Schlack), якія працавалі ў кампаніі. У 1943 годзе ў Германіі была створана прамысловая вытворчасць полікапралактама магутнасцю 3500 тон у год з выкарыстаннем у якасці зыходнай сыравіны фенолу. Спачатку выраблялася грубае капронавае валакно, якое ўжывалася ў якасці штучнага шчаціння, затым на аснове полікапралактамавых валокнаў сталі вырабляць тканіну для вырабу парашутаў (якая замясціла ў гэтай сферы натуральны шоўк), для авіяцыйных шын і буксіровачныя тросы для планёраў.
У СССР Юлія Рымашэўская, і Захар Раговін у 1942 годзе паказалі магчымасць полімерызацыі ε-капралактаму ў лінейны палімер і выканалі (у 1947 годзе) серыю работ па сінтэзe валакноўтваральных поліамідаў, падчас якіх вывучылі ўмовы   цыклагексану ў капралактам, вызначылі аптымальныя ўмовы полімерызацыі лактамаў і ачысткі поліаміду ад манамера. Першая вытворчасць полікапралактама ў СССР была запушчана ў 1948 годзе ў горадзе Клін Маскоўскай вобласці.
Капрон — назва, прынятая для дадзенага поліаміднага валакна ў Расіі (і раней у СССР), іншым распаўсюджаным поліамідным валакном з’яўляецца ўласна нейлон, званы ў Расіі (і раней у СССР) анідам. Ён блізкі капрону па ўласцівасцях і мае падобнае прымяненне.
Атрыманне
Для атрымання капрону спачатку пры паніжаным ціску і тэмпературы фенол шляхам ператвараюць у цыклагексанон. Іншым, прынцыпова выдатным метадам атрымання цыклагексанона стаў распрацаваны пазней фенольнага працэс і наступнага акіслення бензола. Затым цыклагексанон дзеяннем пераводзяць у цыклагексананаксім (1→2 на малюнку ніжэй), а з яго ў ходзе  пад дзеяннем сернай кіслаты атрымліваць  (2→3 на малюнку) :
Сінтэз полікапралактама (гэта значыць капрону) праводзіцца гідралітычнай полімерызацыяй расплаву капралактаму па механізме «раскрыццё цыклу — далучэнне»:
Уласцівасці і прымяненне
Капрон або капронавае валакно — бела-празрыстае, вельмі трывалае рэчыва. Эластычнасць капрону нашмат вышэй, чым у шоўка. Трываласць капрону залежыць ад тэхналогіі і дбайнасці вытворчасці. Капронавая нітка дыяметрам 0,1 міліметра вытрымлівае груз масай 0,55 кг.
Нароўні з высокай трываласцю капронавыя валокны характарызуюцца устойлівасцю да ізаляцыі, дзеяння шматразовай дэфармацыі (выгібаў).
Капронавыя валокны не ўбіраюць вільгаць, таму не губляюць трываласці ў вільготным стане. Але ў капронавага валакна ёсць і недахопы. Яно малаўстойлівае да дзеяння кіслот — макрамалекулы капрону падвяргаюцца гідролізу па месцы амідных сувязяў. Параўнальна невялікая і цеплаўстойлівасць капрону. Пры награванні яго трываласць зніжаецца, пры 215 °C адбываецца плаўленне.
З капрону вырабляюць ліны, рыбалоўныя сеткі, леску, гітарныя струны, фільтравальныя матэрыялы, кордную тканіну (напрыклад, для аўтамабільных шын), а таксама тканіны, панчохі і іншыя бытавыя тавары. Вырабы з капрону і ў спалучэнні з капронам шырока выкарыстоўваюцца ў побыце. З капронавых нітак шыюць вопратку, якая нашмат танней, чым адзенне з натуральных прыродных матэрыялаў. З корднай тканіны робяць каркасы аўта- і авіяпакрышак.
Шырокае прымяненне капрон атрымаў у вырабе парашутаў, прыйшоўшы на змену натуральнаму шоўку. У адрозненне ад шоўку, капрон ня злежваецца (не схільны да «запамінання» формы), не гніе, валодае большай трываласцю, што пры той жа патрабаванай трываласці купала дазваляе зрабіць тканіну танчэй і істотна знізіць масу.
Пярэспа (станцыя метро)
Пярэспа  — запраектаваная станцыя трэцяй чаргі Зеленалужскай лініі Мінскага метрапалітэна. Станцыю плануецца размясціць на скрыжаванні праспекта Машэрава і вуліцы Крапоткіна. Назва бярэ пачатак ад аднаймённай гістарычнай мясцовасці і ракі Пярэспа. Першапачатковая праектная назва — Праспект Машэрава. Увогуле трэцяя чарга Зеленалужскай лініі будзе складацца з 4 станцый: «Прафсаюзная», «Пярэспа», «Камароўская» і «Парк Дружбы Народаў». Паводле планаў, будаўніцтва павінна быць скончана да 2028-2029 года.
Праект
Праект «Пярэспы» будзе нагадваць станцыі «Міхалова» і «Немаршанскі Сад», а таксама падобны на праекты «Прафсаюзнай» і «Камароўскай». Шматпавярховая, кампактная, эскалатары па цэнтры станцыі. Вестыбюль будзе таксама адзін. Праект спадабаўся метрабудаўнікам за сваю кампактнасць, адносную таннасць і хуткасць будаўніцтва. Глыбіня — таксама каля 12 метраў. Выхадаў з падземнага пераходу будзе чатыры — па два на кожны бок праспекту Машэрава.
Лекарство от меланхолии
«Лекарство от меланхолии» (Л.О.М.) - мінская група, якая выконвае рэтра-рок з дамешкам лёгкага шансону і рок-н-ролу. Л.О.М. — гэта студыйны праект, хоць музыкі перыядычна з'яўляюцца на публіцы і даюць жывыя канцэрты.
Гісторыя
Канец 80-х — стварэнне групы як студэнцкага калектыва. Выконваліся на самадзейным узроўні кампазіцыі ў стылі хард-рок (у тым ліку уласныя). Яўген Салдаценка — лідар, вакаліст і адзін з аўтараў песень.
1991 год — спыненне існавання калектыва.
Канец 2003 года — адраджэнне ў выглядзе сольнага праекта Я. Салдаценка.
28 мая 2008 года — прэзентацыя ў Мінску трэцяга нумарнога альбома «Without...». У 2009 годзе выходзіць альбом «ЗмееЛОМ».
13 ліпеня 2009 года, у рамках «Славянскага Базара» — бясплатны канцэрт у віцебскай філармоніі.
2011 — запіс альбома «Ломстальгия».
Склад
Канцэртны і асноўны студыйны склад:
Дыскаграфія
Лэйбл West Records:
Логан (Юта)
Логан (Logan) — горад у акрузе Кэш, штат Юта (ЗША). Па дадзеных перапісу за 2010 год колькасць жыхароў горада складала 48 210 чалавек, па ацэнцы Бюро перапісу ЗША ў 2015 годзе ў горадзе пражывала 50 371 чалавек.
Шырванскі нацыянальны парк
Шырванскі нацыянальны парк (Şirvan Milli Parkı) — створаны ў 2003 годзе на адміністрацыйнай тэрыторый Сальянскага раёна. Агульная плошча парку складае 54,373.5 гектара (543.73 км²).
Мэта стварэння
Створаны з мэтай абароны і размнажэння, вадаплаўных птушак. Каля 4 тысяч гектараў тэрыторыі Шырванскага нацыянальнага парка складае водны басейн, а асноўная частка тэрыторыі парку мае паўпустынны ландшафт.
Флора і фаўна
Арніталагічныя фаўна разнастайная. На водна-балотных тэрыторыях зімуюць і пражываюць рэдкія і каштоўныя пералётныя птушкі. З млекакормячых аснову фаўны складаюць.
Міністэрства замежных спраў Швецыі
Міністэрства замежных спраў Швецыі - міністэрства, якое нясе адказнасць за знешнюю палітыку Швецыі.
Міністэрства замежных спраў было створана ў 1791 годзе, калі кароль Густаў III стварыў кабінет караля для перапіскі з замежнымі дзяржавамі. У 1840 арганізацыя афіцыйна змяніла сваю назву на МЗС Швецыі.
Логан
Логан:
Гара (Ушацкі раён)
Гара́ (, Гора) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мосарскага сельсавета.
Гімн Аўстраліі
Гімн Аўстраліі — «развівайся, цудоўная Аўстралія» (англ.: Advance Australia Fair) быў створаны Пітэрам Додсам Маккормікам ў 1878 годзе. У 1984 годзе лейбарысцкі ўрад Боба Хока замяніў ім God Save the Queen пасля таго, як апытанні аўстралійцаў паказалі, што «Advance Australia Fair» — самы папулярны варыянт новага гімна.
Гісторыя стварэння
Advance Australia Fair была ўпершыню публічна выканана ў Сіднеі 30 лістапада 1878. Менавіта гэтай песняй хор у 10 000 чалавек вітаў стварэнне Аўстралійскага Саюза 1 студзеня 1901 года. Трыццаць гадоў пазней пасля першага выканання, урад прэміяваў МакКорміка сотняй фунтаў. Песня шырока выкарыстоўвалася ў афіцыйных мерапрыемствах і ў рэкламе, не маючы ніякага афіцыйнага статусу.
У 1973 годзе быў арганізаваны першы нацыянальны конкурс на новы, «сапраўдны» нацыянальны гімн. Па выніках гэтага конкурсу ў тройцы фіналістаў апынуліся Advance Australia Fair, Waltzing Matilda і Song of Australia. На наступны год дзяржаўнае бюро статыстыкі правяло апытанне 60 000 чалавек, які вывеў на першае месца менавіта Advance Australia Fair.
21 мая 1977 дзяржава правяла нацыянальны плебісцыт па выбары нацыянальнага гімна — грамадзянам быў прапанаваны выбар з трох вышэйзгаданых песень і гімн Вялікабрытаніі God Save the Queen. Advance Australia Fair перамагла, узяўшы 43,6 % галасоў, на другім месцы была Waltzing Matilda c 28,05 %. 19 красавіка 1984 народны выбар быў зацверджаны афіцыйным рашэннем урада і генерал-губернатара.
У год двухсотгоддзя Аўстраліі, а дакладней у апоўначы 1 студзеня 1988 г., нацыянальны гімн «Наперад, цудоўная Аўстралія» выканала Джулі Энтані. Ёй таксама выпаў гонар зноў выканаць гімн сваёй краіны на цырымоніі адкрыцця XXVII Летніх Алімпійскіх гульняў, што праходзілі ў Сіднеі.
Пэмпова (гміна)
Пэмпо́ва (Pępowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гастыньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пэмпове. Плошча гміны складае 86,71 км². Станам на 2004 год у гміне Пэмпова пражывалі 5985 чалавек, шчыльнасць — 69 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Білінгс (Мантана)
Білінгс (анг. Billings) — найбуйнейшы горад штата Мантана, ЗША. Насельніцтва - 101.876 чалавек па стане на 2007 год.
Гісторыя
Горад быў заснаваны ў 1877 годзе.
Геаграфія
Размешчаны ў паўднёвай частцы штата на беразе ракі Йелаўстан.
Паводле дадзеных бюро статыстыкі ЗША, горад займае агульную плошчу 87.6 км², з якіх 87.3 км² прыпадае на сушу і 0.3 км² - на водныя рэсурсы. Усяго 0.33% агульнай плошчы горада занята вадой.
Клімат
Білінгс мае паўпустынны клімат (BSk паводле класіфікацыі клімату Кепена) з гарачым летам і халоднай, сухой зімой. Тэмпература летам можа дасягаць 38 °C (1-3 разы за год) і падаць да -17 °C у начны час сутак зімой (17-18 такіх начэй за год). Ападкаў у выглядзе снегу выпадае ў сярэднім 146 см у год, але з-за цяпла, якое прыносіць у горад ветрам Чынук са снежня па сакавік, снежны полаг у Білінгсе не сталы. У цэлым замаразкі ў горадзе пачынаюцца ў канцы верасня - пачатку кастрычніка і заканчваюцца ў канцы красавіка - пачатку мая. Вясна і восень у Білінгсе ў асноўным лагодныя, але кароткія. Вятры, досыць моцныя час ад часу, лічацца "лёгкімі" ў параўнанні з астатняй Мантанай. Сярэднегадавая тэмпература - 8,9 °C Сярэднегадавая хуткасць ветра - 4,7 м/с Сярэднегадавая вільготнасць паветра - 56 %
Сцяг Інгушэціі
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Інгушэ́ція (Гӏалгӏай Республика паччахьалкxен байракх) — адзін з асноўных дзяржаўных сімвалаў Рэспубліцы Інгушэція.
Цяперашні сцяг зацверджаны 11 ліпеня 1999 года і ўнесены ў Дзяржаўны геральдычны рэгістр Расійскай Федэрацыі пад нумарам 152.
11 ліпеня — Дзень Дзяржаўнага сцяга Рэспубліцы Інгушэція. З’яўляецца святочным днём Інгушэціі, усталяваным Указам Кіраўніка Рэспублікі 11 верасня 2014 года.
Апісанне
Сцяг Рэспублікі Інгушэція ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з трох гарызантальных палосаў: верхняй — зялёнага, сярэдняй — белага і ніжняй — зялёнага колеру. Сярэдняя паласа — шырокая. У цэнтры шырокай белай паласы намаляваны чырвоны салярны знак.
Белы сімвалізуе чысціню намераў і дзеянняў, характэрных народу Інгушэціі. Зялёны — абуджэнне прыроды, багацце і ўрадлівасць зямлі рэспублікі, а таксама іслам, які вызнаюць інгушы. Чырвоны ўвасабляе іх нялёгкую шматвяковую барацьбу супраць несправядлівасці, за сваё выжыванне і права жыць на зямлі сваіх продкаў у свеце і згодзе з суседнімі народамі.
Салярны знак азначае вечны рух Сонцы і Сусвету, узаемасувязь, бясконцасць, вечнасць усяго існага. Дугападобныя промні знака звернутыя супраць руху гадзіннікавай стрэлкі, па кірунку кручэння Зямлі вакол Сонца, роўна і Сонца вакол сваёй восі. У такім напісанні знак з’яўляецца знакам дабрабыту, тварэння, бясконцага развіцця і росквіту народа.
Знешняя палітыка Швецыі
Знешняя палітыка Швецыі (швед. Sveriges utrikespolitik) - палітыка Швецыі, заснаваная на строгім нейтралітэце і недалучэнні да любых вайсковых блокаў.
Прынцыпы
Пасля кароткай вайны з Нарвегіяй у 1814, звязанай са стварэннем уніі, Швецыя больш не ўдзельнічала ні ў адной вайне. З часоў Першай сусветнай вайны Швецыя прытрымліваецца палітыкі недалучэння да блокаў у мірны час і нейтралітэту ў ваенны, засноўваючы ўласную бяспеку на магутнай сістэме нацыянальнай абароны. Тым не менш Швецыя далучылася да Лігі нацый у 1920 г., а да ААН ў 1946 г. Першая аперацыя ААН з удзелам шведскіх войскаў прайшла на Суэцкім канале ў 1956 г. З 1994 г.
Швецыя таксама супрацоўнічае з НАТА у рамках праграмы «Партнёрства дзеля міру». У рамках дзейнасці гэтых арганізацый Швецыя ўдзельнічала ў шматлікіх міжнародных міратворчых місіях.
Доўгі час Швецыя надавала асаблівую ўвагу сувязях з новымі дзяржавамі Афрыкі і Азіі, штогод вылучаючы на іх развіццё 1% нацыянальнага прыбытку. З 1991 памеры гэтай дапамогі былі значна скарочаныя.
Старшынства ў ЕС
Швецыя ўступіла ў Еўрапейскі Саюз 1 студзеня 1995 г. Падчас нацыянальнага рэферэндуму ў 2003 г. большасць выбаршчыкаў краіны прагаласавалі супраць далучэння да еўразоны. Урад бачыць ролю Швецыі ў ЕС важнай для будучыні краіны. Швецыя двойчы старшынствавала ў ЕС: 1 студзеня - 30 чэрвеня 2001 і 30 чэрвеня - 31 снежня 2009 г.
Адносіны з Беларуссю
Швецыя і Беларусь ўсталявалі двухбаковыя дыпламатычныя адносіны ў 1992. 7 лістапада 2004 г, Радыё Швецыі пачало вяшчанне на беларускай мове, дзе Швецыя спадзяецца падтрымаць працэс дэмакратызацыі ў Беларусі.
Газавая пліта
Газавая пліта — кухонная пліта, працуе на прыродным газе з гарадской сеткі або на звадкаваным газе ў балонах. Пры працы з балонамі выкарыстоўваюць газавы рэдуктар. Рэгуляванне агня ажыццяўляецца рэгуляваннем патока паступаючага ў гарэлку газу. Газ праходзіць праз сапло (жыклёр), змешваецца з паветрам, атрыманая газапаветраная сумесь праз рассякальнік выходзіць праз бакавыя адтуліны і загараецца.
Распальванне ручное (крыніца адкрытага агню: запалкі, п'езаэлектрычная запальніца), убудаванае электрараспальванне). У сучасных мадэлях ёсць кантроль за выключэннем газу (калі агонь гасне, перакрываецца падача газу), тэрмастат для рэгуліроўкі тэмпературы, а таксама электронны праграматар, здольны адключаць у зададзены час духоўку і канфоркі.
Будова газавай пліты
Бытавыя газавыя пліты маюць ад адной да шасці канфорак, з духоўкамі ці без іх. Яны складаюцца з наступных асноўных частак: корпуса, рабочага стала з канфорачнымі ўкладышамі, духавой шафы, газавых гарэлак (канфорачных і для шафы), газаразмеркавальнай прылады з кранамі. Высата рабочага стала 850 мм, шырыня не менш 500 мм
Гарэнне газу
Газавыя пліты абсталююць атмасфернымі гарэлкамі з адводам прадуктаў згарання непасрэдна ў кухню. Частка паветра, неабходнага для гарэння (першаснае паветра), эжэкціруецца газам, які паступае з соплаў гарэлкі; астатняя частка (другаснае паветра) паступае да полымя непасрэдна з навакольнага асяроддзя.
Сцяг Кабардзіна-Балкарыі
Сцяг Кабардзіна-Балкарыі з'яўляецца дзяржаўным сімвалам Кабардзіна-Балкарыі. Прыняты 21 ліпеня 1994 года.
Гарадзец (Лужскі раён)
Гарадзец (Городе́ц) — вёска ў Лужскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Валадарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Згадваецца ў пісцовых кнігах Шалонскай пяціны 1501 года, як сяльцо Гарадзец на возеры ў Драмяцкім пагосце Наўгародскага павета.
У XVI стагоддзі манастыр, які знаходзіўся ў Гарадцы, быў «разваяваны ад Літоўскіх людзей і Нямецкіх».
Згодна з матэрыяламі па статыстыцы народнай гаспадаркі Лужскага павета 1891 года, маёнтак пры вёсцы Гарадзец плошчай 1036 дзесяцін належаў дваранам Глінкам-Маўрыным, маёнтак быў набыты да 1868 года[9].
У XIX стагоддзі сяло адміністрацыйна ставілася да Гарадзецкай воласці 2-га табара Лужскага павета Санкт-Пецярбургскай губерні, у пачатку XX стагоддзя — 4-га табара.
З 1 жніўня 1941 года па 31 студзеня 1944 года сяло знаходзілася ў акупацыі.
Мампеа
Мампеа (Mompeo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 548 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 2040. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Egidio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Эдмунд Бартан
Эдмунд Бартан (Edmund Barton;, Сідней — , Новы Паўднёвы Уэльс) — аўстралійскі палітык. Першы прэм’ер-міністр Аўстраліі з 1 студзеня 1901 года па 24 верасня 1903.
ПВ-17
ПВ-17 (Пісталет Васільева) — беларускі пісталет калібра 9х19 мм. Распрацаваны кампаніяй «Белспецзнештэхніка». Яго асаблівасць у нестандартнай схеме замыкання, дзякуючы якой у пісталета зніжаецца аддача.
Упершыню пісталет прадэманстраваны ў студзені 2018 года на выставе Дзяржаўнага ваенна-прамысловага камітэта MILEX-2018. Зброя прызначалася для супрацоўнікаў розных сілавых структур і ведамстваў. Па меры распрацоўкі характарыстыкі ПВ-17 мяняліся, пісталет атрымаў модульную канструкцыю. Многія дэталі вырабляліся з палімераў, што прывяло да істотнага зніжэння вагі зброі. Пісталет забяспечвае прыцэльную далёкасць стральбы да 50 метраў, магазін разлічаны на 16 (17) патронаў. Агульная даўжыня зброі ўсяго 220 мм, а шырыня — 30 мм.
У лістападзе 2020 года завяршыліся палявыя выпрабаванні стралковай зброі і боепрыпасаў. На працягу некалькіх тыдняў на базе 19-й асобнай механізаванай брыгады Паўночна-Заходняга аператыўна камандавання па спецыяльнай методыцы правяраліся аўтаматы VSK-100, VSK-100BP (бул-пап), патроны калібра 7,62х39, 9х19, а таксама пісталет ПВ-17. Для апошняга былі ўведзены дадатковыя задачы са стральбой на 50 і 100 метраў (такія далёкасці – не характэрныя для пісталетаў). Выпрабаванне паказала высокую эфектыўнасць і дакладнасць зброі. У прыватнасці, на 50 метраў дзесяць з 10 куль пабілі мішэнь, на 100 метраў з дзесяці выпушчаных куль патрапілі ў мэта восем.
Джэферсан-Сіці
Джэферсан-Сіці (анг. Jefferson City) — сталіца штата Місуры, ЗША. Горад пабудаваны на рацэ Місуры ў раёне ўзгорыстага плато Азарк. Па дадзеных 2000 года, насельніцтва горада складала 39636 чалавек. Джэферсан-Сіці таксама з'яўляецца галоўным горадам акругі Коўл. Горад быў названы ў гонар трэцяга прэзідэнта ЗША Томаса Джэферсана.
Запыціў
Запыціў (Запитів) — пасёлак гарадскога тыпу ў складзе Каменка-Бугскага раёна Львоўскай вобласці Украіны, ўваходзiць у склад Львоўскай агламерацыі.
Геаграфія і транспарт
Паселішча размешчана за 10 км на паўночны ўсход ад Львова на трасе Кіеў-Львоў-Чоп. Да раённага цэнтра — горада Камянка-Бугская — 27 км, да цэнтра Львова — 20 км, да львоўскай аб’язной аўтадарогі — 6 км. Каля паселішча забудоўваецца аднайменнае катэджнае мястэчка.
У мястэчку функцыянуе чыгуначная станцыя, якая была адкрыта аўстра-венгерскімі ўладамі 18 кастрычніка 1909 г. пры адкрыцці чыгуначнага руху на лініі Львоў (Підзамчэ) — Стаяніў — граніца з Расійскай імперыяй. Спыняюцца толькі прыгарадныя цягнікі. Чыгуначная камунікацыя прадстаўлена чатырма парамі штодзённых дызель-цягнікоў да станцый Львоў, Сакаль, Стаяніў і Ковель.
Прыгарадныя, міжгароднія аўтобусы і маршрутныя таксі спалучаюсь Запыціў з Паўночным аўтавакзалам Львова (Аўтастанцыя № 2), вул. Багдана Хмяльніцкага, раёнам Збоішчы і рынкам «Галіцкае скрыжаванне».
Гісторыя
У падатковым рэестры за 1515 г. паведамляецца аб немагчымасці атрымання дзяржавай падаткаў з сяла праз ягонае спусташэнне валахамі і татарамі.
Пласка (гміна)
Пла́ска (Płaska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Аўгустоўскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пласцы. Плошча гміны складае 373,19 км². Станам на 2008 год у гміне Пласка пражывалі 2526 чалавек, шчыльнасць — 6,77 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 33 населеныя пункты.
Гарадок (Сарочынскі сельсавет)
Гарадо́к (, Городок) — былая вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Сарочынскага сельсавета.
Да 18 чэрвеня 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Лутаўскага сельсавета. Ліквідавана 19 жніўня 2011 года і ўключана ў склад Ушачаў.
Горна-геалагічны ўніверсітэт імя Святога Іаана Рыльскага
Горна-геалагічны ўніверсітэт імя Святога Іаана Рыльскага (Минно-геоложкият университет „Св. Иван Рилски“) — балгарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сафія.
Гісторыя
Горна-геалагічны ўніверсітэт імя Святога Іаана Рыльскага існуе як самастойная навучальная ўстанова з 1953 года, калі ўказам Прэзідыума Нацыянальнага сходу Балгарыі ад 10 чэрвеня 1953 года Дзяржаўны політэхнічны інстытут імя Сталіна быў падзелены на 4 самастойныя ВНУ, у тым ліку Вышэйшы горна-геалагічны інстытут, у склад якога ўваходзіў горны факультэт.
З тых часоў ён зарэкамендаваў сябе як вучэбна-навуковы цэнтр, дзе рыхтуюць інжынераў па геалагічных, горных і электрамеханічных спецыяльнасцях, праводзяць фундаментальныя і прыкладныя даследаванні, ажыццяўляюць усе формы паслядыпломнай кваліфікацыі. Добрае спалучэнне агульнай інжынернай падрыхтоўкі з больш профільнымі ведамі і навыкамі дае шырокія магчымасці для рэалізацыі выпускнікоў ВНУ ў краіне і за мяжой.
З моманту стварэння ўніверсітэта падрыхтавана больш за 14 000 інжынераў у галіне геалогіі, горназдабыўной прамысловасці, энергетыкі і сыравіны, грамадзянскага і прамысловага будаўніцтва, аховы навакольнага асяроддзя, у тым ліку грамадзян амаль 40 краін Еўропы, Азіі, Афрыкі і Паўднёвай Амерыцы.
ПСН-В
ПСН-В (Пистолет скрытого ношения Васильева; Пісталет хаванага нашэння Васільева) — беларускі малагабарытны пісталет для схаванага нашэння, распрацаваны канструктарам Ігарам Васільевым. Упершыню ПСН-В быў прадстаўлены на выставе MILEX-2017.
Пісталет мае даўжыню ў 166 мм, 90-мм ствол, шырыню ў 18 і вышыню 117 мм, а таксама штатны магазін. Ствол зброі выкананы выступоўцам з засаўкі на адлегласць, дастатковую для мацавання глушыцеля. ПСН-В важыць усяго 460 грамаў. Для пісталета выкарыстоўваецца патрон калібра 9x19 Parabellum. Прынцып дзеяння аўтаматыкі ПСН-В — аддача ствала пры яго кароткім ходзе. Існуюць два магазіна на 6 і 8 патронаў.
Лесатэхнічны ўніверсітэт (Балгарыя)
Лесатэхнічны ўніверсітэт (Лесотехнически университет) — балгарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сафія.
Сцяг Калмыкіі
Сцяг Калмыкіі з’яўляецца дзяржаўным сімвалам Калмыкіі. Прыняты 11 чэрвеня 1996 года.
Апісанне
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Калмыкія ўяўляе сабою прамавугольнае палатно залаціста-жоўтага колеру, у сярэдзіне якога намаляваны блакітны круг з белай кветкай лотаса, які складаюцца з дзевяці лепясткаў. Верхнія пяць лепясткаў лотаса ўвасабляюць пяць кантынентаў зямнога шара, чатыры ніжніх лепястка — чатыры бакі света, сімвалізуючыя імкненне народаў рэспублікі да сяброўства, супрацоўніцтва са ўсімі народамі свету.
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Калмыкія прымацоўваецца да дрэўка, увенчанага наканечнікам чырвонага колеру ў форме «галіны полымя» з контурнымі абрысамі на ім старажытнага знака Дзербен Айратаў — чатырох змацаваных паміж сабою кругоў, у аснове якога «улан зала».
Луіс Мак-Лейн
Луіс Мак-Лейн (Louis McLane; 28 мая 1786, Смірна, Дэлавэр — 7 кастрычніка 1857, Балтымар, Мэрилэнд) — амерыканскі юрыст, дыпламат, дзяржаўны дзеяч, 12-й дзяржаўны сакратар ЗША, 10-й міністр фінансаў ЗША.
Біяграфія
Луіс Мак-Лейн нарадзіўся ў Сьмірну, штат Дэлавэр, у сям’і ветэрана Войны за незалежнасць ЗША. Вучыўся ў прыватных школах. У 1798 годзе ён паступіў на службу ў ваенна-марскі флот, у званні мічмана год служыў на фрэгата USS. Philadelphia. У 1807 году Мак-Лейн, скончыўшы Ньюаркский каледж, адкрыў юрыдычную практыку ў Сьмірну. Падчас вайны 1812 года ён служыў у Вильмингтоне. З 1817 па 1827 гады Мак-Лейн быў членам Палаты прадстаўнікоў ЗША, з 1827 па 1829 гады — членам Сената. У 1829 годзе прэзідэнт Эндру Джэксан прызначыў Мак-Лейна надзвычайных амбасадарам у Англіі, з 1831 па 1833 гады — міністрам фінансаў, з 1833 па 1834 гады — дзяржаўным сакратаром. У 1837 годзе Мак-Лейн стаў прэзідэнтам чыгункі «Балтымор і Агаё», на гэтай пасадзе ён працаваў да 1847, у 1845—1846 гадах ён таксама выконваў абавязкі амбасадара ЗША ў Англіі
Алтыагаджскі нацыянальны парк
Алтыагаджскі нацыянальны парк (Altıağac Milli Parkı) — створаны ў 2004 на адміністрацыйнай тэрыторыі Хызінскага і Сіязаньскага раёнаў Азербайджана. Агульная плошча парку складае 11,035 га (110.35 км²).
Флора і фаўна
Асноўныя віды дрэў складаюць, , , , і іншыя. На тэрыторыі парку водзяцца, , , , , , , , і іншыя.
Рагацкі сельсавет
Рага́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 жніўня 1945 года перададзены ў склад Польскай Народнай Рэспублікі.
Дзяржаўны геральдычны рэгістр Расійскай Федэрацыі
Дзяржаўны геральдычны рэгістр Расійскай Федэрацыі — спіс апісанняў і выяў сімвалаў, якія атрымалі афіцыйнае зацвярджэнне ў Расійскай Федэрацыі, створаны «у мэтах сістэматызацыі і ўпарадкавання выкарыстання афіцыйных знакаў і адметных знакаў». Вядзенне рэгістра ўскладзена на Геральдычны савет пры Прэзідэнце Расійскай Федэрацыі. Створаны ў 1996 годзе.
Паводле Палажэння аб геральдычным рэгістры ў яго ўносяцца:
Планявы-Брамура (гміна)
Планя́вы-Браму́ра (Płoniawy-Bramura) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Макоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Планявах-Брамуры. Плошча гміны складае 134,96 км². Станам на 2004 год у гміне Планявы-Брамура пражывалі 5923 чалавекі, шчыльнасць — 43,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 41 населены пункт.
Мікалай Геда
Мікалай Геда, поўнае імя Гары Густаў Мікалай Геда (Harry Gustaf Nikolai Gedda, нар., Стакгольм) — шведскі спявак (тэнар), адзін з найбольш вядомых спевакоў 20 стагоддзя.
Біяграфія
Вучыўся ў кансерваторыі ў Стакгольме. З 1952 года выступае ў буйнейшых тэатрах свету («Ла Скала», «Гранд-Опера», «Ковент-Гардэн», «Метраполітэн-опера» і інш).
Валодае голасам мяккага цёплага тэмбру. Тонкі стыліст, спявак высокай культуры; выконвае амаль усе партыі лірычнага тэнара ў операх В. А. Моцарта, італьянскіх і французскіх кампазітараў, у т.л. партыі Герцага, Альфрэда («Рыгалета», «Травіята» Дж. Вердзі), Рауля («Гугеноты» Дж. Меербера), Вертэра («Вертэр» Ж. Маснэ), Ленскага («Яўген Анегін» П. Чайкоўскага).
Тонкі інтэрпрэтатар камерных вакальных твораў Л. Бетховена, Ф. Шуберта, Э. Грыга, П. Чайкоўскага і інш.
Адзін з лепшых замежных выканаўцаў рускіх народных песень і старадаўніх рамансаў.
Студэнцкая думка (1924)
«Студэнцкая думка» — грамадска-палітычны, навуковы і літаратурны часопіс Беларускага студэнцкага саюза. Выдаваўся ў 1924—1926, 1928—1930, 1935 гг. у Вільні на беларускай мове. Рэдактары-выдаўцы: А. Зянюк, І. Гагалінскі, К. Глінскі, Я. Шутовіч, М. Шкялёнак, С. Станкевіч, М. Якімец. Часопіс імкнуўся прадстаўляць «вгульны ідэйны кірунак адраджэнскай беларускай моладзі». Змяшчаў хроніку найважнейшых падзей грамадска-палітычнага і нацыянальна-культурнага жыцця ў Заходняй Беларусі, БССР, Чэхаславакіі, Латвіі, падрабязна асвятляў дзейнасць саюза, змяшчаў паведамленні аб працы Таварыства прыяцеляў беларусаведы, пра ўдзел вучняў Віленскай беларускай гімназіі ў нацыянальна-вызваленчай барацьбе. Шмат увагі аддаваў Аб’яднанню беларускіх студэнцкіх арганізацый у Празе, гісторыі беларускага студэнцкага руху, зберажэнню і папулярызацыі гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі. Узнімаў праблемы філасофіі, культуралогіі і паліталогіі, нацыянальна-культурнага адраджэння, псіхалогіі. Змяшчаў літаратуразнаўчыя і навуковыя працы, лекцыі, успаміны, паэтычныя творы, запісы вуснай народнай творчасці, апавяданні, рэпрадукцыі карцін. Выйшла 15 нумароў, з іх 1 канфіскаваны.
Гарнарэчанскі
Гарнарэчанскі (Горноре́ченский) — пасёлак (да 2019 года — пасёлак гарадскога тыпу) у Кавалераўскім раёне Прыморскага края Расіі.
Да 1972 года насіў назву Кенцухэ. Гарнарэчанскі размешчаны прыкладна за 2 км на ўсход ад раённага цэнтра Кавалерава, з якім звязаны аўтадарогай Асінаўка — Рудная Прыстань, траса Р447 злучае яго з пасёлкам Ольга, побач з пасёлкам працякае рака Высакагорская, якая недалёка ад Гарнарэчанскага ўпадае ў раку Зеркальная.
Статус пасёлка гарадскога тыпу атрыманы ў 1979 годзе.
Брыгем-Сіці
Брыгем-Сіці (Brigham City) — горад у штаце Юта (ЗША). Адміністрацыйны цэнтр акругі Бокс-Элдэр. Па дадзеных перапісу за 2010 год колькасць жыхароў горада складала 17 899 чалавек. Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША горад мае агульную плошчу 62,6 км². Брыгем-Сіці размешчаны на паўднёвым усходзе акругі Бокс-Элдэр на заходніх схілах гор Уэлсвіл, часткі хрыбта Уосач. Праз горад праходзяць міжштатныя магістралі I 15 і I 84.
Мантазола
Мантазола (Montasola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 402 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 32 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 2040. Тэлефонны код — 0746.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Краскіна
Краскіна (Кра́скино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Хасанскім раёне Прыморскага края Расіі, цэнтр Краскінскага гарадскога паселішча. Краскіна размешчаны на поўдні Хасанскага раёна Прыморскага края, на паўночным беразе бухты Экспедыцыі заліва Пасьета. Паўночная частка пасёлка размешчана на схілах сопкі Крастовай, вышынёй 145 м. У заходняй частцы пасёлка працякае рака Цуканаўка.
Адлегласць да раённага цэнтра, пасёлка Славянка, па прамой складае 52 км, па трасе — 67 км.
Каракуль (футра)
Этымалогія
Слова «каракуль» увайшло ў рускую мову ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Упершыню зафіксавана ў энцыклапедычным слоўніку (1878) у форме з дэфісным напісаннем кара-куль без указання націску. Назва пайшла лексіка-семантычным шляхам ад узбекскага тапоніму, дзе разводзілася асаблівая парода авечак з чорнай кучаравай поўсцю. Назва горада ў сваю чаргу паходзіць ад найблізкага аднайменнага возера, назва якога паходзіць ад цюркскага слова kara — «чорны» і kul — «возера».
У заходнееўрапейскіх мовах каракуль называецца «астрахан» (astrakhan, astrakan або, astracán і гэтак далей) па назве галоўнага гандлёвага цэнтра, які займаўся калісьці гандлем каракулем — — цяпер расійскага горада Астрахань.
Асноўныя звесткі
Першапачаткова каракулем называліся толькі натуральныя скуркі ягнят каракульскай пароды, выведзенай у старажытнасці ў Сярэдняй Азіі. Аднак у 1960-х гадах каракулем сталі называць і штучнае футра з вельмі кароткім, шчыльна прылеглым да тканіны асновы шаўкавістым ворсам, які ўтварае на паверхні рэльефны. Само слова «каракуль» мае цюркскае паходжанне і даслоўна пазначае «чорнае возера», хоць каракуль можа быць розных колераў (палевы, шэры).
Каракуль з’яўляецца адным з самых папулярных відаў футра на рынку. Прамаці ўсіх відаў цяперашніх каракульскіх авечак лічыцца ўзбекская каракульская авечка. Гэтая парода авечак была вельмі папулярная ў народаў Сярэдняй Азіі дзякуючы сваёй непераборлівасці і выдатнай прыстасоўвальнасці да ўмоў паўпустынь. У сярэднія вякі гандлёвыя караваны вазілі шкуры каракулю з Бухары і Харэзма па ўсім Вялікім шаўковым шляху аж да Міжземнамор’я, адкуль яны разыходзіліся па Еўропе.
Прымяняюцца для вырабу папах, футра і іншых прадуктаў.
Аб’ёмы вытворчасці ў 1920-х гадах ацэньваліся ў 1013—1800 тысяч штук у год, у асноўным ва Узбекістане і Туркменістане. У 2016 годзе ва Узбекістане выраблена 57,6 тыс. тон каракулю (1058,2 тыс. шт.). Таксама вырабляецца ў Казахстане.
Штучны заменнік каракулю рыхтуюць у тым ліку з ніткі капрону.
Альфрэд Дыкін
Альфрэд Дыкін (, горад Мельбурн, Аўстралія — ) — аўстралійскі журналіст і палітык, другі прэм'ер-міністр краіны.
У 1901 годзе быў утвораны Аўстралійскі саюз, першым прэм'ер-міністрам якога стаў Эдмунд Бартан. У гэты час Дыкін атрымаў пасаду генеральнага пракурора Саюза. Акрамя таго, ён прымаў удзел у стварэнні ценявога кабінета і размеркаванні партфеляў. Калі ў 1903 годзе Бартан перайшоў у Вярхоўны суд, Дыкін стаў яго пераемнікам. У 1903-1904, 1905-1908 і 1909-1910 гадах ён займаў пасаду прэм'ер-міністра, пры гэтым першыя два тэрміны ён быў таксама міністрам замежных спраў. На пасадзе лідара ліберальнай партыі, ён фармаваў кааліцыйны ўрад з лейбарыстамі ў 1903 і 1905 гадах. Кааліцыя з кансерватарамі ў 1909 годзе апынулася вельмі непапулярнай і прывяла да адстаўкі.
Яшчэ два гады Дыкін заставаўся лідарам лібералаў, аднак у 1912 годзе яго стала падводзіць памяць і 8 студзеня 1913 года ён сышоў з палітыкі.
Васіль Быкаў
Васіль Уладзіміравіч Бы́каў (, в. Бычкі,   —, в. Бараўляны, , Беларусь) — беларускі і савецкі пісьменнік і грамадскі дзеяч, удзельнік Другой сусветнай вайны, капітан. Народны пісьменнік Беларусі.