cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларуская хрысціянская дэмакратыя (1917)
Беларуская хрысціянская дэмакратыя (1920-я — 1936)
На IV з’ездзе БХД (1931), які быў самы шматлікі і апошні, прысутнічалі 101 прадстаўнік і 24 госці ад Ашмянскага, Баранавіцкага, Браслаўскага, Валожынскага, Ваўкавыскага, Вілейскага, Віленска-Трокскага, Дзісенскага, Лідскага, Пастаўскага і Сакольскага паветаў. На працягу 1931—1934 гг. колькасць гурткоў БІГіК вырасла з 12 да 51 (налічвалі 937 чал.). Паступова БХД заняла лідзіруючае становішча ў Беларускім нацыянальным камітэце сярод партый і груп беларускага нацыянальнага лагера. Да сярэдзіны 1930-х гг. яна засталася адзінай беларускай нацыянальнай партыяй, якая захавала і павялічыла свой колькасны склад.
Беларускае нацыянальнае аб’яднанне (1936 — 1939)
З 2-й пал. 1920-х гг. Беларуская хрысціянская дэмакратыя бярэ курс на пераўтварэнне партыі ў грамадска-палітычную арганізацыю на грунце агульнахрысціянскай ідэалогіі, што знайшло адлюстраванне ў 5-й праграме (1936) і змене назвы БХД на Беларускае нацыянальнае аб’яднанне (БНА). У склад новага ЦК БНА (выбраны ў студзені 1936 г.) увайшлі А. Клімовіч, Я. Пазняк, Я. Малецкі, М. Дварэцкі, Я. Найдзюк, Я. Шутовіч, В. Нарановіч-Бабарыка, Я. Чарнецкі, Я. Ярмаковіч, М. Казаровіч; у яго прэзідыум — Я. Пазняк (старшыня), С. Грынкевіч (1-ы віцэ-старшыня), М. Дварэцкі (2-і віцэ-старшыня), А. Клімовіч.
Змена назвы партыі павінна была паказаць незалежнасць ад кліра і прэтэнзію на аднаасобнае палітычнае прадстаўніцтва беларускага народа. У якасці галоўнай палітычнай мэты ў праграме падкрэслівалася імкненне БНА да таго, «каб у незалежнай Беларусі быў створаны такі грамадскі лад, які абапіраючыся на працу, грамадскую роўнасць і справядлівасць, не дапускаючы да эксплуатацыі адных другімі, забяснечваў бы палітычна-грамадскія, культурныя і эканамічныя патрэбы грамадзян. БНА супраць дыктатуры капіталізму фашызму і камунізму». Выхад з цяжкага становішча працоўных кіраўніцтва БНА бачыла ў арганізацыі кааператываў, асветна-гаспадарчых гурткоў, бібліятэк-чытальняў і інш. У праграме гаварылася, што «БНА да сваіх мэт ідзе дарогай арганізацыі, усведамлення беларускага сялянства, работнікаў і інтэлігенцыі, на аснове грамадскай роўнасці і справядлівасці і беларускай народнай культуры». Кіраўнікі БНА у зямельным пытанні па-ранейшаму лічылі хутарскую сістэму «найбольш адпаведнай формай прыватнай зямельнай гаспадаркі». Праграма адзначала, што «БНА, стоячы на прынцыпе самастанаўлення народаў, імкнецца да самастойнасці беларускага народа ва ўсіх яго этнаграфічных землях, аб’яднаных у незалежную дзяржаву». У намечаных шляхах вырашэння сацыяльна-эканамічных праблем было шмат супярэчлівага. Кіраўнікі БНА прэтэндавалі трэці шлях грамадскага развіцця, які не знайшоў канкрэтнага адлюстравання ў палітычных праграмах партыі.
Кіраўніцтва БНА адмоўна сустрэлі прапанову ЦК КПЗБ стварыць адзіны фронт барацьбы супраць курсу польскіх улад на дэнацыяналізацыю беларускага насельніцтва. Аднак у лютым 1936 г. паміж БІГіК і Таварыствам беларускай школы (знаходзілася пад уплывам КПЗБ) было заключана пагадненне пра адзінства дзеянняў у справе барацьбы за школу на роднай мове. Гэта выклікала раскол, у чэрвені 1936 г. кансерватыўна настроеная частка членаў БНА не прыняла ідэі супрацоўніцтва з камуністамі і стварыла т.зв. Беларускі народны фронт (БНФ) на чале з В. Гадлеўскім.
Падчас II сусветнай вайны
Пасля ўз’яднання Беларусі, у 1939—1940 гг. многія лідары і актывісты БХД за сваю дзейнасць былі рэпрэсаваныя савецкім, а пасля і нацысцкім рэжымам, у 1940 г. партыя спыніла сваё існаванне.
Летам 1943 г. ў выніку аб’яднання членаў БНА (на чале з С. Грынкевічам), Партыі беларускіх нацыяналістаў (пад кіраўніцтвам Я. Станкевіча) і некалькіх іншых, больш дробных, груп створана нелегальная арганізацыя пад назвай Беларускае нацыянальна-дэмакратычнае аб’яднанне. Яна арыентавалася на супрацоўніцтва з польскім падполлем, шырокай дзейнасці разгарнуць не здолела.
Чыгун
Чыгун — сплаў жалеза з вугляродам, які можа ўтрымоўваць ад 2,14 да 4,3 % вугляроду і больш.
Чыстае жалеза мае абмежаванае прымяненне. У тэхніцы звычайна выкарыстоўваюць сплавы жалеза з вугляродам, якія падзяляюць на сталі і чыгуны. Сталі ўтрымоўваюць да 2 % вугляроду, а чыгуны — ад 2,14 да 4 % вугляроду і нават больш.
Хаткы (Самбірскі раён)
Хаткы (Хатки́) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5283
NGC 5283 (іншыя абазначэнні — UGC 8672, MCG 11-17-7, MK 270, ZWG 317.6, NPM1G +67.0098, PGC 48425) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чэрныхіў (Самбірскі раён)
Чэрныхіў (Че́рнихів) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Наталля Сяргееўна Коціна
Наталля Коціна (нар., Гродна, Гродзенская вобласць, Беларусь) — беларуская гандбалістка. Левы вуглавы клуба «Муратпаша» (Турцыя) і зборнай Беларусі па гандболе.
Беларускія секцыі РКП(б)
Беларускія секцыі РКП(б) — бальшавіцкія арганізацыі, якія існавалі ў 1918 — 1919 гг. у Варонежы, Казані, Казлове, Маскве, Невелі, Петраградзе, Саратаве, Тамбове і інш. як часткі мясцовых партыйных арганізацый РКП(б); у канцы 1918 г. падобныя секцыі распачалі дзейнасць і на Беларусі. Узніклі ў выніку росту ўплыву РКП(б) на рабочых і бежанцаў беларусаў. У іх кіруючае ядро ўваходзілі А. Р. Чарвякоў, З. Х. Жылуновіч, А. Х. Усціловіч, І. В. Лагун і інш. Працавалі ў цесным кантакце з Беларускім нацыянальным камісарыятам (Белнацкомам).
Маскоўская секцыя
Маскоўская секцыя камуністаў-беларусаў узнікла ў канцы мая — пачатку чэрвеня 1918 г. На яе арганізацыйным сходзе 25 мая 1918 г. прысутнічалал 12 членаў РКП(б) і 2 спачуваючых. У іх ліку былі савецкія работнікі, эвакуіраваныя з акупіраваных кайзераўскімі войскамі раёнаў Беларусі (Міра, Нясвіжа, Пінска, Слуцка і інш.). Выбранаму на гэтым сходзе бюро секцыі было даручана хадайнічаць пра ўтварэнне пры ЦК РКП(б) беларускай секцыі са сваім Цэнтральным бюро (ЦБ), дзейнасць якога пашырыць і на акупіраваную тэрыторыю Беларусі. Але Аргбюро РКП(б), узяўшы за аснову довады К. І. Ландара. не падтрымала гэту прапанову, спасылаючыся на тое, што на акупіраванай тэрыторыі Беларусі падпольную барацьбу ўзначальвае Краявы камітэт камуністычных арганізацый Беларусі і Літвы, а на неакупіраванай тэрыторыі партыйную работу вядзе Паўночна-Заходні абласны камітэт РКП(б). Аднак 14 лістапада 1918 г. Прэсненскі райком партыі зацвердзіў Беларускую секцыю РКП(б) з правам уваходжання яе ў Маскоўскі гарком. Разам з культасветным аддзелам Белнацкома секцыя адкрыла ў Маскве рабочы клуб «Беларусь».
Саратаўская і Тамбоўская секцыі
У Саратаве беларуская секцыя РКП(б) створана ў верасні 1918 г., аб'ядноўвала 30 членаў і 32 спачуваючых, мела клуб, правяла 6 мітынгаў бежанцаў з Беларусі. Тамбоўская беларуская секцыя аб'ядноўвала 60 членаў і каля 100 спачуваючых.
Сідараўцы (Валожынскі раён)
Сі́дараўцы (, Сидоровцы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Мануэль Альмунія
Мануэль Альмунія Рывера (Manuel Almunia Rivero;, , Іспанія) — былы іспанскі футбаліст, брамнік. Вядомы дзякуючы выступленням за англійскі клуб «Арсенал».
Кар’ера
Мануэль пачаў сваю кар’еру ў родным горадзе Памплона, выступаючы за фарм-клуб каманды «Асасуна», але за асноўную каманду не гуляў. Затым адзін сезон Мануэль правёў на правах арэнды ў клубе трэцяга дывізіёна «Картахена», а ўлетку 2000 года падпісаў кантракт з клубам «Сабадэль», з таго ж трэцяга дывізіёна. Летам 2001 года перайшоў у «Сельту», якая на той момант была адной з вядучых каманд Прымеры, але так і не згуляў там ніводнай гульні: усе тры сезоны Мануэль правёў у арэндзе ў клубах, як «Эйбар», «Рэкрэатыва» і «Альбасетэ».
14 ліпеня 2004 падпісаў кантракт з «Арсеналам». Дэбютаваў за клуб 27 кастрычніка таго ж года ў гульні Кубка Лігі супраць «Манчэстэр Сіці», у той сезон правёў усе гульні за «Арсенал» у Кубку Лігі. У пачатку сезону 2007/08 стаў першым брамнікам каманды, адстаяўшы канкурэнцыю з боку Енса Лемана.
З 2010 года польскі брамнік Войцех Шчэнсны стаў выцясняць Альмунію з асноўнага складу. 30 верасня 2011 года Альмунія быў аддадзены ў кароткатэрміновую арэнду «Вест Хэм Юнайтэд», асноўны брамнік якога Роберт Грын атрымаў траўму. У канцы кастрычніка, пасля аднаўлення Грына, вярнуўся ў «Арсенал».
Па заканчэнні сезону 2011/2012 Альмунія пакінуў «Арсенал» у стане свабоднага агента, і неўзабаве стаў іграком клуба «Уотфард», за які гуляў на працягу двух сезонаў. Улетку 2014 планаваўся пераход Альмуніі ў «Кальяры», але з-за медыцынскіх праблем ён быў вымушаны завяршыць кар’еру.
Вавёрка (рака)
Вавёрка — рака ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Лебяда (басейн Нёмана). Даўжыня 15 км. Плошча вадазбору 80 км².
Пачынаецца каля вёскі Навасады (Шчучынскі раён), цячэ па Лідскай раўніне, упадае ў Лебяду на паўднёвы захад в. Паперня (Лідскі раён). На ўсім працягу каналізаваная. Каля в. Ваверка сажалка (пл. 0,33 км²). Асноўны прыток — рака Крыніца (злева).
Юра (дэпартамент)
Юра (Jura) — дэпартамент на ўсходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Франш-Кантэ. Парадкавы нумар 39. Адміністрацыйны цэнтр — Лонь-ле-Саньэ. Насельніцтва 251 тыс. чалавек (79-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Юра — адзін з першых дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Франш-Кантэ. Назва паходзіць ад горнай сістэмы Юра.
Плошча тэрыторыі 4999 км².
Валасянка (Сколіўскі раён)
Валасянка (Волося́нка) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Верхні вакальны цэнтр
Верхні вакальны цэнтр (high vocal center, hyperstriatum ventralis pars caudalis, HVC) — ядро галаўнога мозгу птушак (найбольш развіта ў пеўчых птушак), неабходнае для абучэння і кантролю вакалізацыі. Ён размешчаны ў цвёрдым ядры аркапіліўма (rubust nucleus of arcopillium) і мае праекцыі на прамы і зваротны шляхі пярэдняй часткі пярэдняга мозгу. Для навучання спевам усе віды птушак павінны мець структуры, падобныя HVC, якія, як лічыцца, узніклі з дапамогай канвергентнай эвалюцыі.
Т-64БВ
Т-64БВ (Індэкс ГАБТУ — Аб'ект 447АВ) — савецкі асноўны баявы танк сямейства Т-64.
Апісанне
Уяўляе сабою варыянт танка Т-64Б з навясной дынамічнай абаронай «Кантакт-1». Танк абсталяваны аўтаматычнай СКА 1А33-1, улучальны ў сябе лазерны далямер, балістычны вылічальнік з датчыкам уваходнай інфармацыі, стабілізатар узбраення 2Э42 і комплекс кіраванага ўзбраення (ПТУР) 9К112-1 «Кобра». Асноўнай зброяй танка Т-64БВ з'яўляецца 125-мм гладкаствольная гарматна-пускавая ўсталёўка 2А46М-1, стабілізаванае ў дзвюх плоскасцях, спалучанае з механізмам зараджання і здольная страляць кіраванымі ракетамі комплексу 9К112-1 «Кобра». Замест састарэлых лямпавых радыёстанцый Р-123М і ТПУ Р-124, якія ўсталёўваліся на папярэднія мадыфікацыі Т-64, танкі Т-64БВ і Т-64БВ1 абсталёўваліся паўправадніковымі радыёстанцыямі Р-173 «Абзац-Р», прымачамі Р-173П «Абзац-П» і ТПУ Р-174.
Удзел ва ўзброеных канфліктах
У 1992 годзе Т-64БВ браў удзел у Узброеным канфлікце ў Прыднястроўе. Таксама ўдзельнічаў ва ўзброеным канфлікце на ўсходзе Ўкраіны.
NGC 5284
NGC 5284 — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Primula whitei
Primula whitei — від шматгадовых травяністых раслін роду, дасягае ў вышыню ад 10 да 15 см.
Расліна сустракаецца ў Тыбеце, Непале і індыйскім штаце Асам.
Харвацка-баснійскі канфлікт
Харвацка-баснійскі канфлікт (19 чэрвеня 1992  — 23 лютага 1994) — узброенае супрацьстаянне паміж Рэспублікай Боснія і Герцагавіна і самаабвешчанай Харвацкай рэспублікай Герцаг-Босна, падтрыманай Харватыяй. Міжнароднаму трыбуналу па былой Югаславіі атрымалася паспяхова расследаваць большасць злачынстваў, здзейненных падчас гэтага канфлікту, пра што гавораць шматлікія абвінаваўчыя прысуды ў дачыненні да харвацкіх палітыкаў і ваенных. Харвацка-баснійскі канфлікт часта завуць «вайной у вайне», з прычыны таго, што ён з'яўляўся часткай вялікай Баснійскай вайны.
Няма ніякіх дакладных статыстычных зветак адносна колькасці ахвяр гэтага канфлікту. Размешчаныя ў Сараеўскім архіўна-даследчым цэнтры (Istraživačko dokumentacioni centar) дакументы могуць служыць толькі для грубага падліку. Паводле іх, на першым месцы па колькасці ахвяр сярод ваенных і грамадзянскага насельніцтва ў Цэнтральнай Босніі знаходзяцца баснякі (62 %), на другім — харваты (24 %), на трэцім — сербы (13 %). Усяго, паводле даных цэнтра на 2007 год, у канфлікце загінулі 10 448 чалавек. Варта адзначыць, што звесткі пра ахвяр у абшчынах Горні-Вакуф — Ускапле і Бугойна, таксама геаграфічна размешчаных у Цэнтральнай Босніі, уключаны ў іншую статыстыку — ахвяр на тэрыторыі Врбаса. Прыблізна 70-80 % ахвяр у Горнэ-Поўрбассе былі баснякамі. У даліне ракі Нерэтвы з 6 717 ахвяр 54 % былі баснякамі, 24 % — сербамі, 21 % — харватамі. Таксама неабходна патлумачыць, што, нягледзячы на вялікую колькасць ахвяр, не ўсе яны звязаны з Харвацка-баснійскім канфліктам у прыватнасці, а не з Баснійскай вайной у цэлым. Так, напрыклад, шмат сербаў было забіта ў чэрвені 1992 года ў вёсцы Чыпуліч, размешчанай у абшчыне Бугойна.
Перадгісторыя
Падчас Югаслаўскіх войн мэты нацыяналістаў Харватыі падзяляліся і харвацкімі нацыяналістамі, якія пражывалі ў Босніі і Герцагавіне. Кіруючай на той момант у Харватыі партыяй, «Харвацкай дэмакратычнай садружнасцю» (»Hrvatska demokratska zajednica«), было адкрыта аддзяленне ў Босніі і Герцагавіне. Да канца 1991 года кіраванне тэрыторыямі з перавагай харвацкага насельніцтва цалкам перайшло пад кантроль ХДС. Ключавую ролю ў даным працэсе адыгралі Матэ Бобан, Дарыа Кордзіч, Ядранка Прліч, Ігнац Коштраман, а таксама заграбскія кіраўнікі ХДС у асобе Франья Туджмана і Гойка Шушака.
Пасля абвяшчэння парламентам Сацыялістычнай Рэспублікі Боснія і Герцагавіна падрыхтоўкі да правядзення рэферэндуму аб аддзяленні рэспублікі ад СФРЮ (адбыўся 29 лютага і 1 сакавіка 1992 года), сербы, якія складалі траціну насельніцтва рэспублікі, пачалі фарміраванне паралельных органаў улады ў горадзе Лазня-Лука. Сараеўскае ўрад перастаў кантраляваць сітуацыю і ў рэгіёне, дзе, галоўным чынам, пражывалі харваты. Тагачасны лідар Харватыі Франья Туджман планаваў далучыць гэты рэгіён да Харватыі. За паўгода да гэтага, у сакавіку 1991 года, у ваяводзінскім сяле Караджорджаве прайшлі тайныя перамовы паміж Франья Туджманам і прэзідэнтам Сербіі Слабаданам Мілошавічам, на якіх ішла гаворка пра магчымасць анексіі «сербскіх» і «харвацкіх» раёнаў Босніі і Герцагавіны Сербіяй і Харватыяй адпаведна. 18 лістапада 1991 года ў Мостары баснійскае аддзяленне ХДС пад кіраўніцтвам Матэ Бобана і Дарыа Кордзіча абвясціла незалежнасць Харвацкай рэспублікі Герцаг-Босна як асобнай «палітычнай, культурнай і тэрытарыяльна цэлай» дзяржавы. За тыдзень да гэтага, 12 лістапада, паміж Бобанам і Кордзічам адбылася гутарка, зафіксаваны дакументальна. Пасля фрагмент гэтай гутаркі ўвайшоў у абвінаваўчы прысуд у дачыненні аднаго з камандуючых Харвацкім саветам абароны палкоўніка Ціхаміра Блашкіча:
Харваты Босніі і Герцагавіны павінны нарэшце правесці актыўную і рашучую палітыку, якая патрабуецца для рэалізацыі іх шматвяковай мары — аб'яднанай харвацкай дзяржавы.
10 красавіка 1992 года прэзідэнт Харвацкай рэспублікі Герцаг-Босна Матэ Бобан абвясціў незаконнай на тэрыторыі рэспублікі любую дзейнасць сіл Баснійскай тэрытарыяльнай абароны, створанай днём раней. 11 мая палкоўнік Харвацкага савета абароны Ціхамір Блашкіч абвясціў незаконнай дзейнасць БТО на тэрыторыі абшчыны Кіселяк.
Да чэрвеня 1992 года цэнтр супрацьстаяння паміж рэспубліканскімі ўладамі і кіраўніцтвам непрызнанай Герцаг-Босны перамясціўся ў Нові-Траўнік і Горні-Вакуф, дзе сілам Харвацкага савета абароны апынялася супраціўленне з боку БТА. 18 чэрвеня 1992 года аддзяленню Баснійскай тэрытарыяльнай абароны ў Нові-Траўніку быў прад'яўлены ўльтыматум з боку ХСА, які патрабаваў на працягу 24 гадзін зачыніць усе дзяржаўныя ўстановы Рэспублікі Босніі і Герцагавіны, прызнаць уладу прэзідэнта Бобана, падпарадкаваць мясцовыя аддзяленні БТА Харвацкаму савету абароны, а таксама выслаць за межы Герцаг-Босны усіх баснякоў. 19 чэрвеня пачаўся наступ, падчас якога былі пашкоджаны мясцовыя пачатковая школа і паштовае аддзяленне. 20 чэрвеня адбыўся напад харватаў на Горні-Вакуф, аднак ён быў адбіты баснійцамі.
Зняволенне 6 мая 1992 года Грацскага пагаднення паміж Матэ Бобанам і Радаванам Караджычам аб перамір'і і фактычным падзеле тэрыторыі, пакуль яшчэ занятай баснійцамі, выклікала далёка не адназначную рэакцыю ў харвацкім грамадстве, як у рэспубліцы, так і па-за яе межамі. У сутнасці, канфлікт адбываўся паміж прыхільнікамі дзвюх правых партый і іх баявых крылаў: ХДС (баявое крыло — Харвацкі савет абароны) цалкам падтрымлівала свайго лідара Матэ Бобана, «Харвацкая партыя права» (баявое крыло — «Харвацкія абарончыя сілы» (»Hrvatske obrambene snage«)) выступала за магчымасць саюза з мусульманамі супраць сербаў. Камандуючы «Харвацкімі абарончымі сіламі» генерал-маёр Блаж Кралевіч нават паспеў атрымаць прапанову ад Аліі Ізетбегавіча ўвайсці ў Генеральны штаб Арміі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна. Аднак усяго праз тыдзень, 9 жніўня 1992 года картэж, у якім знаходзіўся Кралевіч, быў расстраляны 20 салдатамі Харвацкага савета абароны на дарозе ў раёне сяла Крушава на поўдзень ад Мостара. Пасля забойства камандзіра, «Харвацкія абарончыя сілы» (сярод байцоў якіх былі як харваты, так і баснякі) спынілі сваё існаванне. У кастрычніку 1992 года харваты атакавалі Прозар: мясцовыя басняцкія мірныя жыхары былі забіты, а іх дамы спалены. Паводле абвінаваўчага прысуду МТБЮ у дачыненні да Ядранка Прліча, аднаго з кіраўнікоў Герцаг-Босны, сілы ХСА ачысцілі ад баснякоў не толькі Прозар, але і навакольныя сёлы. Да снежня 1992 года большая частка Цэнтральнай Босніі была ў руках харватаў, якія ўзялі пад кантроль абшчыны ў даліне ракі Лашвы. Сур’ёзнае супраціўленне з боку баснякоў харватам было аказана толькі ў Нові-Траўніку і сяле Ахмічы. У абвінаваўчым прысудзе МТБЮ ў дачыненні да Кордзіча і камандуючага брыгадай ХСО Марыа Чэркеза гаворыцца, што ўсе сабраныя доказы відавочна паказваюць на пераслед басняцкіх мірных жыхароў у занятых сіламі Харвацкага савета абароны абшчынах Бусавача, Нові-Траўнік, Варэш, Кіселяк, Віцез, Крэшава і Жэпчэ. Аднолькавая ва ўсіх выпадках схема развіцця падзей паказвае на запланаванасць кампаніі супраць баснякоў у разліку на аддзяленне Герцаг-Босны ад Рэспублікі Боснія і Герцагавіна з наступным далучэннем першай да Харватыі.
Тым не менш, да 1993 года Харвацкі савет абароны і Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна праводзілі сумесныя аперацыі супраць Арміі Рэспублікі Сербскай. Нягледзячы на распачатае ўзброенае супрацьстаянне і выкраданне баснійцамі начальніка ваеннай паліцыі ХСА у Зрэнцы Жыўка Тоціча, ХСА і Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна працягвалі сумесна ўтрымліваць Біхацкі карман на паўночным захадзе Босніі і Баснійскую Посавіну (поўнач краіны).
Абстрэл Горні-Вакуфа
10 студзеня 1993 года камандуючы сіламі ХСА ў раёне Лука Шэкерыя накіраваў сакрэтны запыт Дарыа Кордзічу і палкоўніку Ціхаміру Блашкічу (пазней абвінавачанымі МТБЮ ў ваенных злачынствах, злачынствах супраць чалавечнасці і ў этнічных чыстках) выдаць яго падначаленым зарады для мінамётаў на ваенным заводзе ў Віцезе. Абстрэл пачаўся ўначы 11 студзеня пасля таго, як пры дапамозе загадзя закладзенай выбуховай прылады быў падарваны штаб Арміі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна ў Горні-Вакуфе, які размяшчаўся ў мясцовай гасцініцы.
Падчас перамоў пра перамір'е ў штабе брытанскіх міратворцаў UNPROFOR у Горні-Вакуфе палкоўнік Андрыч, які ўяўляў ХСА, запатрабаваў ад баснійцаў неадкладнага спынення агню і здачы горада, пагражаючы, у адваротным выпадку, разбурыць Горні-Вакуф дашчэнту. З прычыны таго, што Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна патрабаванне не прыняла, мінамётны абстрэл працягнуўся. Паралельна з ім адбывалася разня басняцкіх мірных жыхароў у прылеглых да горада сёлах: Быстрыцы, Узрыччы, Душы, Здрымчах і Храсніцы. Увесь гэты час (на працягу 7 месяцаў) даліна ракі Лашвы была акружана сіламі Арміі Харватыі і Харвацкага савета абароны. Акрамя мінамётаў выкарыстоўваліся танкі і снайперскія падраздзяленні. Харвацкі бок тлумачыў падобныя дзеянні тым, што мелася інфармацыяй пра скапленне ў даліне Лашвы маджахедаў, аднак камандуючы батальёнам брытанскіх міратворцаў UNPROFOR сцвярджаў, што ні ён, ні яго салдаты нікога з маджахедаў у раёне Горні-Вакуфа не бачылі. У выніку абстрэлаў і нападаў у даліне Лашвы былі забіты і паранены сотні чалавек, галоўным чынам, з ліку басняцкага мірнага насельніцтва. 20 студзеня 1993 года харватамі быў высунуты ўльтыматум аб здачы баснійскай часткі горада Бусавача. Пасля адмовы баснійцаў, 25 студзеня пачаўся наступ, падтрыманы артылерыяй з бліжэйшых узгоркаў. Праз гучнагаварыцель перадаваўся зварот да баснійцаў здавацца. Паліцэйская справаздача паказвае, што ў студзені і лютым 1993 года ў Бусавачы былі забіты 43 чалавека. Астатнія баснійцы (каля 90 чалавек) былі акружаны ў раёне гарадской плошчы. Жанчынам і дзецям (каля 20) было дазволена выйсці з акружэння, мужчыны ж (70 чалавек), некаторым з якіх было ад 14 да 16 гадоў, былі вывезены на аўтобусах у канцлагер «Каанік».
Этнічныя чысткі ў даліне Лашвы
План этнічных чыстак у даліне ракі Лашвы распрацоўваўся палітычным і ваенным кіраўніцтвам Герцаг-Босны з мая 1992 па сакавік 1993 года, і пачаў рэалізоўвацца ў красавіку 1993 года. Баснякі, якія пражывалі ў Даліне, былі падвергнуты пераследам па палітычных, расавых і рэлігійных матывах, а таксама наўмысна прадузятым адносінам, забойствам, згвалтаванням, зняволенню ў канцэнтрацыйныя лагеры, пазбаўленню прыватнай уласнасці. Часта гэта суправаджалася анты-баснійскай прапагандай, асабліва ў абшчынах Віцез, Бусавача, Нові-Траўнік і Кіселяк. Кульмінацыйным момантам чыстак стала разня ў сяле Ахмічы, падчас якой усяго за некалькі гадзін былі забіты 120 баснійцаў.
Міжнародны трыбунал па былой Югаславіі прызнаў гэтыя падзеі злачынствамі супраць чалавечнасці і прысудзіў шматлікіх палітычных і ваенных кіраўнікоў, а таксама некаторых салдатаў да розных тэрмінаў турэмнага зняволення. Самае вялікае пакаранне, 25 гадоў пазбаўлення свабоды, атрымаў кіраўнік Харвацкага савета абароны Дарыа Кордзіч, прызнаны распрацоўшчыкам плана этнічных чыстак. Паводле даных Сараеўскага архіўна-даследчага цэнтра, каля 2 000 баснякоў, якія раней пражывалі ў даліне Лашвы, былі забіты або згінулі без весткі.
Баявыя дзеянні ў Герцагавіне
Сілы Герцаг-Босны ўзялі пад свой кантроль шмат якія абшчыны ў Герцагавіне, выганяючы ці фізічна ліквідуючы мясцовых мусульманскіх лідараў. Таксама пад кантроль былі ўзяты СМІ, у якіх была разгорнутая анты-баснійская прапаганда. Паўсюдна ўводзіліся харвацкая валюта і дзяржаўныя сімвалы, навучанне ў школах пачало праводзіцца выключна на харвацкай мове. Шматлікія баснякі і сербы былі выцеснены з органаў мясцовага самакіравання, бізнесу. Да размеркавання міжнароднай гуманітарнай дапамогі дапушчаліся толькі харваты. Таксама праводзілася дэпартацыя сербаў і баснякоў у канцэнтрацыйныя лагеры «Геліядром», «Дрэтэль», «Габела», «Война» і «Шунье».
Паводле абвінаваўчага прысуду МТБЮ ў дачыненні да камандзіраў ХСО Младзена Налеціліча «Туты» і Вінка Марцінавіча «Штэлы», раніцай 17 красавіка 1993 года харваты атакавалі сёлы Совічы і Доляні ў 50 кіламетрах ад Мостара. Напад быў часткай маштабнай аперацыі па ўзяцці Ябланіцы, асноўнага баснійскага горада ў гэтым раёне, распачатай 15 красавіка. Па прагнозах харвацкага камандавання, узяцце Ябланіцы павінна было скончыцца за 2 дні. Кантроль над Совічамі меў стратэгічнае значэнне для ўзяцця Ябланіцы. Для баснійцаў жа Ябланіца з'яўлялася ключом да плато Рысавац, валоданне якім давала перавагу пры прасоўвання да Адрыятычнага ўзбярэжжа. Харвацкай артылерыяй была разбурана верхняя частка Совічаў. Пасля некалькіх спроб супраціўлення, каля 17:00 камандуючы баснійскіх сіл у Совічах прыняў рашэнне здацца. У палон былі ўзяты каля 70 салдат, каля 400 басняцкіх мірных жыхароў былі затрыманы. Наступ на Ябланіцу было спынены з-за распачатых перамоў аб спыненні агню.
Бруіна
Бруіна (Bruino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Харвацка-баснійскі канфлікт
Аблога Мостара
Мостар быў акружаны харвацкімі войскамі на працягу 9 месяцаў, большая частка гістарычных збудаванняў, уключаючы знакаміты Стары мост, была знішчана артылерыяй. Камандуючы сіламі ХСА ў раёне Мостара генерал Слабадан Праляк быў абвінавачаны МТБЮ, апрача іншага, у аддачы загаду на разбурэнне моста, які меў вялікую гістарычную каштоўнасць (у 2005 годзе адноўлены Стары мост быў уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ). Горад быў паасобны на 2 часткі — заходнюю (харвацкую) і ўсходнюю (мусульманскую). Аднак у Арміі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна быў штаб і ў Заходнім Мостары, у комплексе «Враніца». Раніцай 9 мая 1993 года, выкарыстоўваючы артылерыю, мінамёты і іншае цяжкае ўзбраенне, злучэнні Харвацкага савета абароны пачалі наступ на мусульманскую частку. Усе дарогі ў Мостар былі ачэплены харватамі і міжнародныя арганізацыі не мелі доступу ў горад. Па мясцовым радыё баснякам прапанавалася вывесіць белыя сцягі над сваімі хатамі. Наступ на Мостар быў спланаваны і добра падрыхтаваны.
Бруіна
Насельніцтва складае 1663 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 119 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 10020. Тэлефонны код — 011.
Харвацка-баснійскі канфлікт
Аблога Мостара
Заняўшы заходнюю (харвацкую) частка горада, ХСА выгнаў каля 1 000 баснякоў ва ўсходнюю частку. Выгнанне суправаджалася забойствамі і згвалтаваннямі. Акружаны Усходні Мостар падвяргаўся пастаяннаму артылерыйскаму абстрэлу. Пазней, 9 лістапада 1993 года быў знішчаны Стары мост — адзіны з на той момант з тых, што захаваліся праз Нерэтву (іншыя — Царынскі, Цітаў і Луцкі — былі разбураны яшчэ Югаслаўскай народнай арміяй, якая пакінула горад незадоўга да наступу харватаў). Стратамі ад дзеянняў Харвацкага савета абароны сталі некалькі тысяч забітых і параненых.
Бруіна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Luigi Gonzaga
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Харвацка-баснійскі канфлікт
Контрнаступленне баснійцаў у чэрвені 1993 года
У чэрвені 1993 года асноўныя баявыя дзеянні адбываліся ў Цэнтральнай Босніі. Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна атакавала пазіцыі ХСА ў Траўніку ў першы тыдзень чэрвеня. Да 13 чэрвеня баснійцы занялі як сам Траўнік, так і прылеглыя да яго сёлы. Некаторыя сведкі сцвярджалі, што гэта прывяло да ўцёкаў каля 20 000 харвацкіх мірных жыхароў і разбурэнняў. Аднак, паводле даследаванняў ECMM, гэтыя даныя моцна перабольшаны. Так, напрыклад, правяраючы інфармацыю аб знішчэнні каталіцкай царквы і выгнанні некалькіх тысяч харватаў у выніку заняцця 8 чэрвеня сяла Гуча-Гора, прадстаўнікі ECMM выявілі каталіцкую царкву неразбуранай. Таксама было ўсталявана, што адыход мірнага насельніцтва быў арганізаваны ХСА. Заняцце Траўніка стала першым выпадкам у Харвацка-баснійскім канфлікце ў Цэнтральнай Босніі, калі баснійскай арміі атрымалася ўзяць ініцыятыву ў свае рукі. У Горні-Вакуфе, Віцезе і Мостары баснійцы толькі працягвалі абараняцца.
У адказ на контратаку, 9 чэрвеня 1993 года ХСА (у гэты раз сумесна з сербамі) пачаў наступ на пазіцыі баснійцаў у абшчыне Нові-Траўнік. 12 чэрвеня харваты атакавалі сяло Туліца ў абшчыне Кіселяк: пасля артабстрэлу, распачатага ў 10:00, сяло было практычна цалкам разбурана. У выніку загінулі каля 12 мужчын і жанчын. Выжылыя мужчыны былі пасаджаны ў грузавік і вывезены ў харвацкія казармы ў Кіселяку. Ацалелыя хаты былі падпалены салдатамі ХСА.
Услед за заняццем Туліцы было атакавана суседняе сяло Хан-Плоча-і-Грахаўцы: пасля заканчэння тэрміна ўльтыматума да баснійцаў аб складанні зброі, сіламі Харвацкага савета абароны і Арміі Рэспублікі Сербскай быў праведзены артабстрэл, які прывёў да разбурэння сяла. Увойдучы ў сяло, салдаты ХСА паставілі да сцяны адной з хат і расстралялі 3 мужчын-мусульман. У казармы ХСА ў Кіселяку гэтым разам былі вывезены мясцовыя жанчыны і дзеці. Усяго падчас захопу Хан-Плоча-і-Грахаўцаў загінулі 64 чалавека, уключаючы жанчын і дзяцей. Следствам было ўсталявана, што падзеі 12-13 чэрвеня былі загадзя спланаваны і падрыхтаваны.
Аперацыя «Нерэтва 93»
Для разблакавання Мостара і вяртання пад рэспубліканскі кантроль раёнаў Герцагавіны, уключаных у самаабвешчаную Герцаг-Босну, у верасні 1993 года Армія Рэспублікі Боснія і Герцагавіна пачала аперацыю, вядомую як «Нерэтва 93». Аперацыя была спынена ўладамі Босніі і Герцагавіны пасля атрыманых з фронту паведамленняў аб разні мірнага насельніцтва сяла Грабавіца і цяжкіх баях за сяло Уздал, якія прывялі да вялікіх страт абодвух бакоў.
Канчатак канфлікту
Канфлікт прывёў да з'яўлення вялікай колькасці этнічных анклаваў і далейшага кровапраліцця ў і без таго разбуранай вайной Босніі. Асабліва разбуральным ён апынуўся для гарадоў Мостар і Горні-Вакуф.
У дачыненні да шматлікіх харвацкія ваенных і палітычных кіраўнікоў (Ядранка Прліча, Бруна Стоіча, Слабадана Праляка, Мілівая Петкавіча, Валянціна Чорыча і Бярыслава Пушыча) Міжнародным трыбуналам па былой Югаславіі былі прад'яўлены абвінавачванні ў злачынствах супраць чалавечнасці і парушэнні Жэнеўскіх канвенцый. Кіраўнік Харвацкага савета абароны Дарыа Кордзіч быў прызнаны вінаватым у злачынствах супраць чалавечнасці і арганізацыі этнічных чыстак, і прысуджаны да 25 гадоў пазбаўлення свабоды. У дачыненні да начальніка Генеральнага штаба Арміі Рэспублікі Боснія і Герцагавіна генерала Сефера Халілавіча МТБЮ таксама былі высунуты абвінавачванні ў парушэнні правілаў вядзення вайны, дапушчаных падчас аперацыі «Нерэтва 93», аднак, у выніку ён быў прызнаны невінаватым.
Перло (Вале-д’Аоста)
Перло (Perloz) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 480 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 11002. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Ісус Хрыстос Збавіцель.
Крысціна Алегаўна Азоліна
Крысціна Алегаўна Азоліна (нар. ) — беларуская гандбалістка. Кандыдат у майстры спорту Беларусі. Правая крайняя клуба «БНТУ-БелАЗ» і зборнай Беларусі па гандболе.
Нацыянальны сход Рэспублікі Беларусь
Нацыяна́льны сход Рэспу́блікі Белару́сь — найвышэйшы заканадаўчы орган Беларусі.
Складаецца з двух палат — Палаты прадстаўнікоў і Савета Рэспублікі.
Склад Палаты прадстаўнікоў — 110 дэпутатаў. Абранне дэпутатаў ажыццяўляецца на аснове ўсеагульнага, вольнага, роўнага, прамога выбарчага права пры таемным галасаванні.
Савет Рэспублікі з’яўляецца палатай тэрытарыяльнага прадстаўніцтва. Ад кожнай вобласці і горада Мінска абіраюцца на пасяджэннях дэпутатаў мясцовых Саветаў па васьмі членаў Савета Рэспублікі. У дадатак да іх, восем членаў Савета Рэспублікі прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.
Выбары
Выбары новага складу палат Парламента прызначаюцца не пазней за чатыры месяца і праводзяцца не пазней за 30 дзён да канчатка паўнамоцтваў палат дзейснага склікання.
Крытэрыі для вылучэння кандыдатур
Дэпутатам Палаты прадстаўнікоў можа быць грамадзянін Рэспублікі Беларусь, які дасягнуў 21 года.
Чальцом Савета Рэспублікі можа быць грамадзянін Рэспублікі Беларусь, які дасягнуў 30 гадоў і пражыў на тэрыторыі адпавядай вобласці або ў горадзе Мінску не менш за пяць гадоў.
Дэпутаты Палаты прадстаўнікоў ажыццяўляюць свае паўнамоцтвы ў Парламенце на прафесійнай аснове, калі іншае не прадугледжана Канстытуцыяй. Дэпутат Палаты прадстаўнікоў можа быць адначасова членам Ураду.
Адна і тая ж асоба не можа адначасова з’яўляцца членам дзвюх палат Парламента. Дэпутат Палаты прадстаўнікоў не можа быць дэпутатам мясцовага Савета дэпутатаў. Член Савета Рэспублікі не можа быць адначасова членам Урада. Не дапушчаецца сумяшчэнне абавязкаў дэпутата Палаты прадстаўнікоў, члена Савета Рэспублікі з адначасовым заняткам пасады Прэзідэнта альбо суддзі.
Тэрміны паўнамоцтваў
Тэрмін паўнамоцтваў Парламента — чатыры гады. Паўнамоцтвы Парламента могуць быць падоўжаныя на падставе закона толькі ў выпадку вайны.
У выпадках і ў парадку, прадугледжаных Канстытуцыяй, паўнамоцтвы Палаты прадстаўнікоў або Савета Рэспублікі могуць быць спыненыя датэрмінова. Са спыненнем паўнамоцтваў Палаты прадстаўнікоў або Савета Рэспублікі па рашэнні Прэзідэнта могуць быць таксама спыненыя паўнамоцтвы адпаведна Савета Рэспублікі або Палаты прадстаўнікоў.
Паўнамоцтвы Палаты прадстаўнікоў могуць быць датэрмінова спыненыя пры адмове ў даверы Ураду, выразе вотуму недаверу Ураду альбо двухразовай адмове ў дачы згоды на прызначэнне Прэм’ер-міністра.
Паўнамоцтвы Палаты прадстаўнікоў альбо Савета Рэспублікі могуць быць таксама датэрмінова спыненыя на падставе зняволення Канстытуцыйнага Суда ў выпадку сістэматычнага або грубага парушэння палатамі Парламента Канстытуцыі.
Рашэнні па гэтых пытаннях Прэзідэнт прымае не пазней чым у двухмесяцовы тэрмін пасля афіцыйных кансультацый з старшынямі палат.
Палаты не могуць быць распушчаныя ў перыяд надзвычайнага або вайскоўца становішчы, у апошнія шэсць месяцаў паўнамоцтваў Прэзідэнта, у перыяд рашэння палатамі пытання аб датэрміновым вызваленні або зрушэнні Прэзідэнта з пасады.
Не дапушчаецца роспуск палат на працягу года са дня іх першых пасяджэнняў.
Сесіі
Першая пасля выбараў сесія палат Парламента склікаецца Цэнтральнай камісіяй па выбарах і правядзенню рэспубліканскіх рэферэндумаў і пачынае сваю працу не пазней чым праз 30 дзён пасля выбараў. Адлік трыццацідзённага тэрміна для склікання і пачатку працы першай сесіі Палаты прадстаўнікоў ажыццяўляецца са дня другога тура галасавання па выбарах яе новага складу. Калі другі тур галасавання па выбарах у Палату прадстаўнікоў не праводзіцца, адлік трыццацідзённага тэрміна ажыццяўляецца са дня правядзення першага тура агульных выбараў у Рэспубліцы Беларусь. Адлік трыццацідзённага тэрміна для склікання і пачатку працы першай сесіі Савета Рэспублікі ажыццяўляецца са дня першага пасяджэння дэпутатаў мясцовых Саветаў дэпутатаў базавага ўзроўню па выбарах членаў Савета Рэспублікі ад вобласці або горада Мінска.
Палаты збіраюцца на дзве чарговыя сесіі ў год.
Першая сесія адчыняецца 2 кастрычніка; яе працягласць не можа быць больш за восемдзесят дзён.
Другая сесія адчыняецца 2 красавіка; яе працягласць не можа быць больш за дзевяноста дзён.
Калі 2 кастрычніка або 2 красавіка прыходзяцца на непрацоўны дзень, то сесія адчыняецца ў першы наступны за ім працоўны дзень.
Структура
Палата прадстаўнікоў абірае са свайго складу Старшыню Палаты прадстаўнікоў і яго намесніка.
Савет Рэспублікі абірае са свайго складу Старшыні Савета Рэспублікі і яго намесніка.
Старшыні Палаты прадстаўнікоў і Савета Рэспублікі, іх намеснікі вядуць пасяджэнні і ведаюць унутраным распарадкам палат.
Палата прадстаўнікоў і Савет Рэспублікі з свайго складу абіраюць сталыя камісіі і іншыя органы для вядзення законапраектнай працы, папярэдняга разгляду і падрыхтоўкі пытанняў, якія адносяцца да вядзення палат.
Паўнамоцтвы Палаты прадстаўнікоў
Палата прадстаўнікоў:
Палата прадстаўнікоў можа прымаць рашэнні па іншых пытаннях, калі гэта прадугледжана Канстытуцыяй.
Законатворчая дзейнасць
Права заканадаўчай ініцыятывы прыналежыць Прэзідэнту, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў, Савету Рэспублікі, Ураду, а таксама грамадзянам, якія валодаюць выбарчым правам, у колькасці не менш 50 тысяч чалавек і рэалізуецца ў Палаце прадстаўнікоў.
Законапраекты, следствам прыняцця якіх можа быць скарачэнне дзяржаўных сродкаў, стварэнне або павелічэнне выдаткаў, могуць уносіцца ў Палату прадстаўнікоў толькі са згоды Прэзідэнта альбо, па яго даручэнню, — Урада.
Прэзідэнт або, па яго даручэнню, Урад маюць права ўносіць прапановы ў Палату прадстаўнікоў і Савет Рэспублікі аб аб’яве разгляду праекту закона тэрміновым. Палата прадстаўнікоў і Рада Рэспублікі ў гэтым выпадку павінны разгледзець дадзены праект на працягу дзесяці дзён са дня занясення на іх разгляд.
Па патрабаванні Прэзідэнта альбо, з яго згоды, Урада Палата прадстаўнікоў, Савет Рэспублікі на сваіх пасяджэннях прымаюць рашэнні, галасуючы ў цэлым за ўвесь занесены Прэзідэнтам або Урадам праект або яго частка, захаваўшы толькі тыя папраўкі, якія прапанаваныя або прынятыя Прэзідэнтам альбо Урадам.
Любы законапраект, калі іншае не прадугледжана Канстытуцыяй, спачатку разглядаецца ў Палаце прадстаўнікоў, а затым у Савеце Рэспублікі.
Законапраект, за выключэннем выпадкаў, прадугледжаных Канстытуцыяй, становіцца законам пасля прыняцця Палатай прадстаўнікоў і ўхвалы Саветам Рэспублікі большасцю галасоў ад поўнага складу кожнай палаты.
Закон лічыцца ўхваленай Саветам Рэспублікі, калі за яго прагаласавала большасць ад поўнага складу Савета Рэспублікі, альбо калі на працягу дваццаці дзён, а пры аб’яве законапраекта тэрміновым — дзесяці дзён са дня занясення ён не быў разгледжаны Саветам Рэспублікі. У выпадку адхілення законапраекта Саветам Рэспублікі палаты могуць стварыць пагаджальную камісію, фарміраваную на парытэтнай аснове, для пераадолення ўзніклых рознагалоссяў. Тэкст законапраекта, выпрацаваны пагаджальнай камісіяй, уяўляецца на ўхвалу абедзвюх палат.
Калі пагаджальнай камісіяй не прыняты ўзгоднены тэкст законапраекта, Прэзідэнт альбо па ім даручэнню Урад могуць запатрабаваць, каб Палата прадстаўнікоў прыняла канчатковае рашэнне.
Закон, прыняты Палатай прадстаўнікоў і ўхвалены Саветам Рэспублікі, альбо прыняты Палатай прадстаўнікоў у парадку, прадугледжаным сапраўдным артыкулам, уяўляецца ў дзесяцідзённы тэрмін Прэзідэнту на подпіс. Калі Прэзідэнт згодзен з тэкстам закона, ён яго падпісвае. Калі Прэзідэнт не вяртае які-небудзь закон на працягу двух тыдняў пасля таго, як ён быў яму прадстаўлены, закон лічыцца падпісаным. Закон не лічыцца падпісаным і не ўступае ў сілу, калі ён не мог быць вернуты ў Парламент у сувязі з канчаткам сесіі.
Пры нязгодзе з тэкстам закона Прэзідэнт вяртае яго са сваімі пярэчаннямі ў Палату прадстаўнікоў, якая павінна разгледзець закон з пярэчаннямі Прэзідэнта не пазней трыццаці дзён. Калі закон будзе прыняты Палатай прадстаўнікоў большасцю не менш двух трацін галасоў ад поўнага складу, ён разам з пярэчаннямі Прэзідэнта ў пяцідзённы тэрмін накіроўваецца ў Савет Рэспублікі, які таксама павінен разгледзець яго паўторна не пазней дваццаці дзён.
У такім жа парадку палатамі разглядаюцца пярэчанні Прэзідэнта на асобныя становішчы закона, якія вяртаюцца для паўторнага галасавання. У гэтым выпадку да вынясення якое адпавядае рашэння Палатай прадстаўнікоў і Саветам Рэспублікі закон падпісваецца Прэзідэнтам і ўступае ў сілу, за выключэннем тых становішчаў, адносна якіх маюцца пярэчанні Прэзідэнта. Палата прадстаўнікоў і Савет Рэспублікі законам, прынятым большасцю галасоў ад поўнага складу палат, па прапанове Прэзідэнта могуць дэлегаваць яму заканадаўчыя паўнамоцтвы на выданне дэкрэтаў, маючых сілу закона. Гэты закон павінен вызначаць прадмет рэгулявання і тэрмін паўнамоцтваў Прэзідэнта на выданне дэкрэтаў.
Не дапушчаецца дэлегаванне паўнамоцтваў Прэзідэнту на выданне дэкрэтаў, якія прадугледжваюць змену і даданне Канстытуцыі, яе тлумачэнне; змену і даданне праграмных законаў; сцвярджэнне рэспубліканскага бюджэту і справаздачы аб яго выкананні; змену парадку выбараў Прэзідэнта і Парламента; абмежаванне канстытуцыйных праў і воляў грамадзян. Закон аб дэлегаванні заканадаўчых паўнамоцтваў Прэзідэнту не можа дазваляць яму змену гэтага закона, а таксама падаваць права прымаць нормы, маючыя зваротную сілу.
У сілу адмысловай неабходнасці Прэзідэнт па сваёй ініцыятыве альбо па прапанове Урада можа выдаваць часовыя дэкрэты, маючыя сілу закона. Калі такія дэкрэты выдаюцца па прапанове Урада, яны змацоўваюцца подпісам Прэм’ер-міністра. Часовыя дэкрэты павінны быць у трохдзённы тэрмін прадстаўленыя для наступнага разгляду Палатай прадстаўнікоў, а затым Саветам Рэспублікі. Гэтыя дэкрэты захоўваюць сілу, калі яны не адмененыя большасцю не менш за двух трацін галасоў ад поўнага складу кожнай з палат. Палаты могуць рэгуляваць законам стаўлення, узніклыя на аснове дэкрэтаў, якія адмененыя.
Недатыкальнасць
Дэпутаты Палаты прадстаўнікоў і члены Савета Рэспублікі карыстаюцца недатыкальнасцю пры выразе сваіх меркаванняў і ажыццяўленні сваіх паўнамоцтваў. Гэта не ставіцца да абвінавачвання іх у паклёпе і абразе.
На працягу тэрміна сваіх паўнамоцтваў дэпутаты Палаты прадстаўнікоў і члены Савета Рэспублікі могуць быць арыштаваныя, іншай выявай пазбаўленыя асабістай волі толькі з папярэдняй згоды якая адпавядае палаты, за выключэннем здзяйснення дзяржаўнай здрады або іншага цяжкага злачынства, а таксама затрыманні на месцы здзяйснення злачынства.
Крымінальная справа ў стаўленні дэпутата Палаты прадстаўнікоў або члена Савета Рэспублікі разглядаецца Вярхоўным Судом.
Пасяджэнні палат
Пасяджэнні палат з’яўляюцца адчыненымі. Палаты, калі гэтага патрабуюць інтарэсы дзяржавы, могуць прыняць рашэнне аб правядзенні зачыненага пасяджэння большасцю галасоў ад іх поўнага складу. Падчас пасяджэнняў, у тым ліку і зачыненых, Прэзідэнт, яго прадстаўнікі, Прэм’ер-міністр і члены Урада могуць выступаць па-за чаргой якія запісаліся для выступу столькі раз, колькі яны гэтага запатрабуюць.
Адно пасяджэнне ў месяц рэзярвуецца для пытанняў дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў і членаў Савета Рэспублікі і адказаў Урада.
Дэпутат Палаты прадстаўнікоў, член Савета Рэспублікі мае права звярнуцца з запытам да Прэм’ера-міністру, членам Урада, кіраўнікам дзяржаўных органаў, утвораных або абраных Парламентам. Запыт павінен быць уключаны ў позву дня палаты. Адказ на запыт належыць даць на працягу дваццаці сесійных дзён у парадку, усталяваным палатай Парламента.
Пасяджэнне палаты лічыцца правамоцным пры ўмове, што на ім прысутнічае не менш двух трацін дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў або членаў Савета Рэспублікі ад поўнага складу палаты.
Галасаванні
Галасаванне ў Палаце прадстаўнікоў і Савеце Рэспублікі адчыненае і ажыццяўляецца асабіста дэпутатам, членам Савета Рэспублікі шляхам падачы голасу «за» або «супраць». Таемнае галасаванне праводзіцца толькі пры рашэнні кадравых пытанняў.
Рашэнні
Рашэнні Палаты прадстаўнікоў прымаюцца ў форме законаў і пастаноў. Пастановы Палаты прадстаўнікоў прымаюцца па пытаннях распарадчага і кантрольнага характару.
Рашэнні Савета Рэспублікі прымаюцца ў форме пастаноў.
Рашэнні палат лічацца прынятымі пры ўмове, што за іх прагаласавала большасць ад поўнага складу палат, калі іншае не прадугледжана Канстытуцыяй.
Законы аб асноўных кірунках унутранай і вонкавай палітыкі Рэспублікі Беларусь, аб ваеннай дактрыне Рэспублікі Беларусь з’яўляюцца праграмнымі і лічацца прынятымі пры ўмове, калі за іх прагаласавала не менш двух трацін ад поўнага складу палат.
Законы падлягаюць неадкладнаму апублікаванню пасля іх падпісання і ўступаюць у сілу праз дзесяць дзён пасля апублікавання, калі ў самім законе не ўсталяваны іншы тэрмін. У такім жа парадку публікуюцца і ўступаюць у сілу дэкрэты Прэзідэнта.
Закон не мае зваротнай сілы, за выключэннем выпадкаў, калі ён змякчае або адмяняе адказнасць грамадзян. Парадак дзейнасці Палаты прадстаўнікоў, Савета Рэспублікі, іх органаў, дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў і членаў Савета Рэспублікі вызначаецца рэгламентамі палат, якія падпісваюцца старшынямі палат.
Бадуэн I (кароль Бельгіі)
Бадуэн I (Boudewijn I; Baudouin Ier; 7 верасня 1930 — 31 ліпеня 1993) — кароль Бельгіі з 17 ліпеня 1951 да канца жыцця, прыняў прысягу на другі дзень пасля адрачэння свайго бацькі, Леапольда III. Старэйшы сын Леапольда III і Астрыд Шведскай. У школьныя гады жыў у Швейцарыі, дзе вучыўся ў прыватнай школе Institut Le Rosey.
Памяць
У гонар Бадуэна I названы самы вялікі стадыён Бельгіі.
NGC 5285
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Hoya bhutanica
Hoya bhutanica — від вечназялёных трапічных раслін сямейства родам з Бутану.
Гэты від культывуецца з 1800-х гадоў, але яшчэ недастаткова распаўсюджаны.
Расліна мае доўгае авальнае зялёнае лісце сярэдняй даўжыні, якія служаць фонам для бледна-ружовых кветак, сабраных у суквецці.
Апарэць
Апарэць (Опоре́ць) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Брузаска
Брузаска (Brusasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1663 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 119 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 10020. Тэлефонны код — 011.
Суд Фрунзенскага раёна г. Мінска
'''Суд Фрунзенскага раёна г. Мінска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Фрунзенскага раёна Мінска. Размешчаны ў будынку па вуліцы Дуніна-Марцінкевіча, 1, корпус 2.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.