cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Батальён імя Хасэ Палафокса
Кароткая гісторыя
Утвораны 28 чэрвеня 1937 года, залічаны ў склад 150-й інтэрбрыгады: у яго складзе змагаліся польскія і савецкія добраахвотнікі, а таксама іспанцы з батальёна «Пасьянарыя». На пасадах камандзіраў былі вайскоўцы, якія служылі ў РСЧА. 4 жніўня дзве роты батальёна Палафокса перанакіраваны ў 13-ю інтэрбрыгаду, астатняя частка батальёна перайшла туды ў пачатку кастрычніка. Пазней батальёны Палафокса і Міцкевіча аб’ядналіся ў 4-ы батальён 13-й інтэрбрыгады. Батальён Палафокса дэ-факта існаваў да 23 верасня 1938 года.
Малы Паўлопаль
Малы́ Паўло́паль (, Малый Павлополь) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнянскага сельсавета.
Міжнародная ліга КВЗ
«Міжнародная ліга КВЗ» — адна з цэнтральных ліг КВЗ; з'яўляецца чацвёртай тэлевізійнай лігій МС КВЗ і на данны момант транслюецца на тэлеканале СТБ. Ліга была адкрыта ў 2014 годзе. Рэдактары лігі - Леанід Купрыда, Юрый Кручонак і Аляксандр Камароўскі. Гульні праходзяць у палацы культуры Мінскага аўтамабільнага завода. У сезонах 2020 і 2021 г. гульні праходзілі ў горадзе Смаленску.
Надмагілле Льва Сапегі
Надмагілле Льва Сапегі — ярусны надмагільны помнік канцлера і гетмана вялікага літоўскага Льва Сапегі і дзвюх яго жонак, размешчаны ў віленскім касцёле Святога Міхаіла. Надмагілле Льва Сапегі з’яўляецца адным з найбольш каштоўных помнікаў сакральнага скульптурнага мастацтва ранняга барока.
Надмагілле неаднароднае і стваралася ў некалькі этапаў: спачатку былі зроблены дзве пліты жонак, Альжбеты, народжанай Радзівіл (пам. 1591), і Дароты, народжанай Фірлей (пам. 1611), пасля іх смерці, затым трэцяя, пасля смерці самога Льва Сапегі ў 1633 годзе. Гэтыя тры пліты былі ўключаны ў агульную кампазіцыю імпазантнага помніка, створанага таленавітым паўночнаітальянскім скульптарам Себасцьянам Сала ў 1640-х гг. У выкананні надмагілля ўдзельнічалі і іншыя скульптары, якія працавалі ў яго майстэрні.
Крастоўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Крастоўка — сяло ў Алтайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чапаеўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 19 км на захад ад раённага цэнтра, горада Алтая. Код КАТА — 634861200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 410 чалавек (201 мужчына і 209 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 279 чалавек (132 мужчыны і 147 жанчын).
Калінава (Капыльскі раён)
Калі́нава (, Калиново) (да 30 ліпеня 1964 года Кабыльчыцы ) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доктаравіцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 1964 года вёска мела назву Кабыльчыцы.
Апалонік (сталовы прыбор)
Апалонік — сталовы прыбор, вялікая (аб’ём ад 100 мл і больш) разлівальная лыжка з доўгай ручкай. Выкарыстоўваецца для разлівання супоў, кампотаў, малака і інш. з посуду для прыгатавання (напрыклад, каструлі) ў посуд для ужывання ежы (талеркі, кубкі).
Крамнік
Крамнік — прозвішча і тапонім.
NGC 7122
NGC 7122 — двойная зорка ў сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Капліца (Поня)
Капліца ў Поні  — праваслаўная капліца ў вёсцы Поня Вілейскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Месціцца ў цэнтры вёскі, ля скрыжавання.
Гісторыя
Пабудаваная з цэглы ў 1939 годзе, атынкаваная.
Архітэктура
Кубападобны ў плане аб’ём з трохграннай алтарнай часткай, з трохвугольным франтонам з дошак на галоўным фасадзе. Накрытая двухсхільным дахам з вальмамі над алтарнай часткай, над уваходнай часткай — квадратная вежачка з шатровым дахам. Франтальны фасад вылучаны двухсхільнай навіссю.
Чая
Назву Чая маюць:
Брацкэ
Брацкэ — тапонім:
Лібігхаўз
Лібігхаўз (Liebieghaus) — гістарычная віла замкавага тыпу ў Франкфурце-на-Майне, у якой размешчана Гарадская галерэя Лібігхаўз. Будынак знаходзіцца на беразе Майна у раёне Sachsenhausen (т.зв. Музейны бераг). Віла была пабудавана ў 1896 годзе па заказу барона Генрыха фон Лібіга (1839—1904), тэкстыльнага фабрыканта з Багеміі. У 1907 годзе будынак быў набыты горадам Франкфурт, каб размесціць там музей для гарадской скульптурнай калекцыі.
Калекцыя музея ўключае перад усім антычныя грэчаскія, рымскія і егіпецкія скульптуры, некаторыя творы сярэднявечча, рэнесансу, барока і класіцызму, а таксама экспанаты з Усходняй Азіі.
Шая Ла-Баф
Ша́я Саі́д Ла-Ба́ф (Shia Saide LaBeouf; ; нар. 11 чэрвеня 1986 года, Лос-Анджэлес, Каліфорнія) — амерыканскі акцёр, які згуляў галоўныя ролі ў трылеры «Параноя» (2007) і блокбастарах «Трансформеры» (2007, 2009, 2011) і «Індыяна Джонс і Каралеўства крыштальнага чэрапа» (2008). Ганараваны прэміі BAFTA у намінацыі «Узыходная зорка» (2008).
Біяграфія
Нарадзіўся 11 чэрвеня 1986 года ў Лос-Анджэлесе, у франка-яўрэйскай сям'і цыркавога клоўна і танцоўшчыцы ў начным клубе. Атмасфера ў доме будучага акцёра панавала адпаведная — бязладна-цікавая. Бацька Ла-Бафа заўсёды любіў выпіць, аднак неўзабаве яго бяскрыўдная спачатку любоў да выпіўкі перарасла ў сапраўдны алкагалізм. Калі сыну было дзесяць гадоў, бацька дапіўся да таго, што патрапіў у наркалагічную клініку. Маці адразу ж падала на развод, і сям'я распалася. Шая сваё імя (שײַע), якое перакладаецца як (падарунак), атрымаў у гонар дзядулі.
У 1999-м годзе згуляў сваю першую ролю ў 6-м эпізодзе 7-га сезону Варыянт Голдберга (тэлесерыял «Сакрэтныя матэрыялы») ва ўзросце 13 гадоў у ролі хлопчыка, якому патрэбна аперацыя, але няма грошай, пошукамі якіх і дапамаглі Генры Уімзу заняцца агенты Фокс Малдэр і Дана Скалі.
Дэбютам у вялікім кіно для Шаі лічыцца фільм ад Дыснея «Скарб». У гэтай карціне Шаі ўдалося раскрыць свае грандыёзныя здольнасці да драматычнай ігры. Трохі пазней, у 2004 годзе, новаспечаны акцёр паўстае прад намі ў кінастужцы «Трыумф». Фільм распавядаў пра першакласнага гальфіста і быў заснаваны на рэальных падзеях. Ацэньваючы фільм, крытыкі разыйшліся ў меркаваннях.
У 2007 годзе з'яўляецца новая стужка «Параноя», дзе ролю галоўнага героя выконвае Шая. На карціну станоўча адрэагавала большасць крытыкаў. Яна здабыла немалы поспех у пракаце ў шматлікіх краінах, а Ла-Баф падняўся на новую ступень папулярнасці. Ужо тады крытыкі прадбачылі, што ён будзе новай яркай зоркай у Галівудзе.
Мае татуіроўку на правым запясці з надпісам «1986-2004», на левым плячы адбітак лапы, і на левым боку намалявана рука ў наручніках, якая піша ліст.
Быў арыштаваны ў сакавіку 2008 года за тое, што адмовіўся пакінуць адну з чыкагскіх апатэк. У ліпені 2008 года Шая патрапіў у аварыю, у выніку якой пашкодзіў руку. Па прыбыцці паліцыі на месца падзей акцёр адмовіўся зрабіць хімічны тэст на алкаголь і наркотыкі. У студзені 2009 года лос-анджэлескі суд абвінаваціў яго ў кіраванні аўтамабілем пад уздзеяннем алкаголю ці наркатычных сродкаў на падставе «фізічных прыкмет» (хістанне, незразумелая мова і г.д.) і адабраў у акцёра правы на ваджэнне.
Вядомыя ганарары
Ганарары прыведзены ў адпаведнасці з данымі IMDb.
Малыя Дарапеевічы
Малы́я Дарапе́евічы (, Малые Доропеевичи) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнянскага сельсавета.
Лазюкі
Лазюкі́ (, Лазюки) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доктаравіцкага сельсавета.
Соф’я Палеалог
Соф’я Палеалог (Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα; каля 1455 — 7 красавіка 1503) — Вялікая княгіня Маскоўская, другая жонка Івана III Вялікага, маці Васіля III, бабуля Івана IV Грознага. Паходзіла з візантыйскай імператарскай дынастыі Палеолаг, пляменніца апошняга імператара Візантыі Канстанціна XI Палеолага.
NGC 7123
NGC 7123 (іншыя абазначэнні — PGC 67466, ESO 75-27) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Арлоўка (Зыранаўскі раён)
Арлоўка — сяло ў Алтайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чапаеўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 15 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, горада Алтая. Код КАТА — 634861300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 344 чалавекі (168 мужчын і 176 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 232 чалавекі (125 мужчын і 107 жанчын).
NGC 7125
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валожынскае ўзвышша
Валожынскае ўзвышша знаходзіцца ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці, плаўна пераходзіць да Радашковіцкага ўзвышша на ўсходзе, з захаду адчляняецца далінай Бярэзіны ад Ашмянскага ўзвышша, на поўначы мяжуе з Нарачана-Вілейскай нізінай. Даследчыкі разглядаюць яго як заходнюю частку Мінскага ўзвышша або ўключаюць у склад Ашмянскага ўзвышша.
Рэльеф складаны, узгорыстыя ўчасткі чаргуюцца з рачнымі далінамі, зандравымі раўнінамі, паўднёва-заходнія схілы парэзаны лагчынамі і ярамі. Найвышэйшы пункт — 332,6 м — знаходзіцца на ворным полі за 0,4 км на паўночны захад ад в. Залессе, 0,8 км на паўднёвы ўсход ад в. Крэчаўцы, 1,6 км на паўночны ўсход ад в. Новы Двор (Валожынскі раён); маецца геадэзічная адзнака вышыні, каардынаты: 54º03,799' пн.ш., 27º01,977' у.д. .
Новы Двор (Маларыцкі раён)
Но́вы Двор (, Новый Двор) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнянскага сельсавета.
Фердынанд фон Куаст
Фердына́нд фон Куа́ст (Alexander Ferdinand Ludolf von Quast; — ) — германскі ваенны дзеяч, генерал ад інфантэрыі.
Біяграфія
У 1870 годзе ўступіў у 2-і гвардзейскі грэнадзёрскі імператара Франца полк; лейтэнант (1871). Удзельнік франка-прускай вайны 1870-71. З 1887 года камандзір роты, з 1895 года — 2-га батальёна 2-га гвардзейскага пяхотнага палка. З 1903 года камандзір 2-га гвардзейскага грэнадзёрскага палка, з 21 мая 1907 года — 39-й пяхотнай брыгады (Гановер), з сакавіка 1908 года — 3-й (Берлін), з кастрычніка 1908 года — 2-й гвардзейскай пяхотнай брыгады (Патсдам), з 27 лютага 1910 года — камандзір 36-й дывізіі (Данцыг), неўзабаве 6-й дывізіі (Брандэнбург), з 1913 года IX АК (штаб — Альтона, Гамбург).
Першая сусветная вайна
З пачаткам вайны IX АК (17-я і 18-я пях. дывізіі) увайшоў у склад 2-й арміі генерала Карла фон Бюлава, а затым перададзены ў 1-ю армію генерала Аляксандра фон Клюка.
У час бітвы на Марне, 6 верасня яго корпус быў атакаваны часцямі 5-й французскай арміі і трапіў у вельмі цяжкае становішча, але пасля дапамогі з боку карпусоў 2-й арміі сітуацыя палепшылася і корпус аднавіў страчаныя пазіцыі.
У 1915 годзе паспяхова дзейнічаў падчас восеньскага наступу германскай арміі ў Шампані.
Падчас бітвы на Соме (1 ліпеня — 18 лістапада 1916) корпус у першых чыслах ліпеня быў значна ўзмоцнены, фактычна стаўшы армейскай групай.
З 24 студзеня 1917 года камандзір гвардзейскага корпуса, з якім удзельнічаў у бітве ў Фландрыі.
З 9 верасня 1917 года — камандуючы 6-й арміяй. У складзе групы армій «Кронпрынц Рупрэхт» дзейнічаў у сакавіку 1918 года ў Фландрыі.
З 9 па 29 красавіка 1918 года правёў (сумесна з 4-й арміяй) наступ у Фландрыі супраць 2-й і 1-й англійскіх армій. Наносячы асноўны ўдар, павінен быў наступаць паміж горадам Арманцьер і каналам Ля-Басэ ў паўночна-заходнім напрамку. 9 красавіка ў 8.45 пасля 4-гадзіннай артпадрыхтоўкі перайшоў у наступленне і, зламаўшы супраціўленне двух партугальскіх дывізій, да вечара выйшаў да Ліса. У ноч на 11 красавіка англійскія войскі пакінулі Арманцьер. Разам з 4-й арміяй пад вечар 12 красавіка армія Куаста фарсіравала канал Лаве і занялі Лакон, Эстэр і Мярвіль; глыбіня іх прасоўвання склала 18 км. Пасля падыходу буйных падмацаванняў да саюзнікаў Куаст быў вымушаны 15 красавіка прыпыніць наступленне на два дні. 25 красавіка пасля жорсткіх баёў Куаст узяў апорны пункт на гарах Кемель, але 29 красавіка наступ быў спынены.
Пралятарка (Зыранаўскі раён)
Пралятарка — сяло ў Алтайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чапаеўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 20 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, горада Алтая. Код КАТА — 634861400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 189 чалавек (94 мужчыны і 95 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 102 чалавекі (52 мужчыны і 50 жанчын).
Фердынанд фон Куаст
Першая сусветная вайна
З 10 студзеня 1919 года начальнік Паўночнага камандавання абароны ўсходніх межаў (A.O.K. North), які выконваў функцыі кардона супраць Чырвонай арміі і польскіх войскаў. З 19 ліпеня 1919 года ў адстаўцы.
11 жніўня 1916 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite, 10 красавіка 1918 года атрымаў да яго дубовыя галіны.
Нінсун
Нінсун, або Нінсумун — шумерская багіня, маці эпічнага героя Гільгамеша.
Этымалогія
Першапачаткова імя багіні чыталася асірыялогамі як Нінсун. У такой форме яно часцей ужываецца ў літаратуры і ў нашы дні. Аднак найбольш правільнай формай прачытання з'яўляецца Нінсумун. Імя значыць «панна дзікіх кароў».
Эпас
Нінсумун узгадваецца ў эпічных творах шумераў, прысвечаных Лугальбандзе і Гільгамешу. У эпасе пра Лугальбанду яна выступае ў якасці дачкі Энмеркара, валадара Урука, перад якой заляцаецца галоўны герой. У эпасе пра Гільгамеша яна называецца жонкай Лугальбанды і маці Гільгамеша, аказвае дапамогу сыну ў барацьбе супраць пачварнага волата Хумбабы.
Шанаванне
Вядома, што Нінсун ушаноўвалася як багіня ва Уруку, Ніпуры, Лагашы, шумерскай дзяржаве часоў трэцяй дынастыі Ура. Але яе функцыі не да канца зразумелы. Паколькі імя звязана з каровамі, што асабліва падкрэсліваецца ў акадскай форме Рымат-Нінсун, дзе частка рымат значыць буйную рагатую жывёлу, то мяркуецца, што першапачаткова яна была багіняй жывёлагадоўлі, заступніцай пастухоў. Але для Ур-Наму і валадароў Урука 2 тысячагоддзя да н. э. Нінсун і Лугальбанда ў першую чаргу — продкі кіруючых дынастый. Прычым, Нінсун разглядалася вышэй за свайгно міфічнага мужа. У Ніпуры культ Нінсун быў прысвечаны месячным цыклам.
Такім чынам, функцыі Нінсун маглі паступова трансфармавацца. Вядома, што лугалі трэцяй дынастыі Ура параўновалі сябе з пастырамі народа, і Нінсун з заступніцы пастухоў ператварылася ў заступніцу ўлады. Цыклічны характар адгоннай жывёлагадоўлі і атрымання малака мог з цягам часу быць атаесамлены з астранамічнымі цыкламі.
Распаўсюджаным знакам Нінсун была карова. На выявах высокі статус Нінсун як багіні або дачкі валадара Урука падкрэсліваўся фальбонамі на спадніцы.
Апалонік (лічынка)
Апалонікі — лічынкі бясхвостых земнаводных. Назву атрымалі з-за знешняга выгляду (гл. апалонік, сталовы прыбор).
Развіваецца лічынка з яйка і жыве ў вадзе. Раней за ўсіх, іншы раз з пачатку красавіка, у вадаёмах з'яўляюцца апалонікі бурых жаб, крыху пазней, з траўня, — зялёных жаб, жарлянак і часночніц. Дыхаюць апалонікі спачатку з дапамогай вонкавых, а потым унутраных жабраў. Кормяцца пераважна расліннасцю. Іх ротавы апарат мае асаблівую будову: вакол ротавай адтуліны вострыя рагавыя сківіцы, іх акружаюць некалькі радоў дробных зубчыкаў, а па краях знаходзяцца скураныя наросты — махры. Гэтыя прыстасаванні апалонікі выкарыстоўваюць у якасці своеасаблівай таркі, з дапамогай якой саскрабаюць мяккія часткі раслін і налёт водарасцей з падводных прадметаў. Форма рагавых сківіц, колькасць зубчыкаў, радоў і характар іх размяшчэння, а таксама форма махроў краю даволі розныя ў розных відаў і служаць адметнымі прыкметамі лічынак. Апалонікі розных відаў бясхвостых амфібій вызначаюцца таксама па форме, памерах, афарбоўцы цела і хваставога плаўніка. Сярод апалонікаў рапух, памеры якіх адносна невялікія (даўжыня цела да 10-14 мм), афарбоўка можа быць аліўкава-шэрай або светла-аліўкавай у зялёнай і чаротавай рапух і чорнай у звычайнай рапухі. У першых двух відаў адлегласць паміж вачамі ў 1,5 раза большая, чым паміж ноздрамі, у апошняга — у 2 разы. Добра адрозніваюцца паміж сабой апалонікі бурых і зялёных жаб. У бурых (травяной і вастрамордай) жаб даўжыня цела з хвастом адпаведна да 30-40 мм і 20-30 мм, афарбоўка светла-аліўкавага адцення. У апалонікаў травяной жабы хвост заканчваецца тупа, у вастрамордай — больш востра; у апалонікаў азёрнай жабы тулава мае грушападобную форму, у сажалкавай — авальную. Найбольш своеасаблівыя апалонікі часночніцы. Яны вызначаюцца буйнейшымі памерамі: даўжыня цела да 5 см, разам з хвастом да 17,5 см. Афарбоўка амаль чорная, з бліскучым сіняватым адценнем. Апалонікі чырванабрухай жарлянкі маюць цёмную афарбоўку, даўжыню цела да 12-14 мм. Ротавы дыск спецыфічнай трохвугольнай формы, вельмі шырокі хваставы плаўнік, спінны грэбень якога даходзіць да сярэдзіны спіны. Невялікія апалонікі квакшы (даўжыня тулава не больш як 12-15 мм) вызначаюцца жаўтавата-аліўкавай афарбоўкай і тым, што спінны грэбень шырокага хваставога плаўніка пачынаецца амаль на ўзроўні вачэй. Апалонікі бясхвостых амфібій, кормам якіх з'яўляюцца зялёныя, сіне-зялёныя водарасці, садзейнічаюць прадухіленню «цвіцення» вадаёмаў. Апалонікамі бясхвостых амфібій кормяцца многія водныя і каляводныя жывёлы (птушкі, вужы, жабы, водныя насякомыя і іх лічынкі, некаторыя рыбы і інш.).
Пасля 3-4 месяцаў жыцця ў вадзе ў апалонікаў адбываецца метамарфоз — лічынкавыя органы знікаюць, змяняецца знешні выгляд, і маладыя земнаводныя выходзяць на сушу.
Х’юга фон Катэн
Х’ю́га фон Ка́тэн (Hugo Karl Gottlieb von Kathen;  — ) — германскі ваенны дзеяч, генерал ад інфантэрыі.
Біяграфія
Сын прускага маёра, землеўладальніка.
Пасля камандавання 9-й пяхотнай дывізіяй незадоўга да пачатку вайны прызначаны губернатарам Майнца.
19 снежня 1914 года прызначаны камандзірам ХХIII рэзервовага корпуса.
31 ліпеня 1918 года прыняў ад генерала Гюнтэра фон Кірхбаха камандаванне 8-й арміяй, якая дзейнічала ў Прыбалтыцы. Заставаўся на чале арміі да 14 снежня 1918 года. Затым выйшаў у адстаўку і з’ехаў у Вісбадэн.
28 жніўня 1916 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite, 27 жніўня 1918 года атрымаў да яго дубовыя галіны.
NGC 7126
NGC 7126 (іншыя абазначэнні — PGC 67418, ESO 145-18, AM 2145-605, IRAS21456-6050) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ныжнягірскі раён
Ніжнягорскі раён (Нижньогірський район, Seyitler rayonı) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Аўтаномнай Рэспублікі Крым. Адміністрацыйны цэнтр — Ныжнёгірскы (Нижньогірський).
Яўген Данілавіч Буглоў
Яўген Данілавіч Бугло́ў  — вучоны ў галіне паталагічнай фізіялогіі, доктар медыцынскіх навук (1972).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Стыжанёва Лёзненскага раёна Віцебскай акругі (Віцебскай вобласці). У час Вялікай Айчыннай вайны — удзельнік баёў на 1-м Прыбалтыйскім фронце, быў цяжка паранены пры вызваленні Рыгі. Пасля дэмабілізацыі ў 1946 годзе паступіў на вучобу ў Віцебскі медыцынскі інстытут, які скончыў у 1951 годзе і быў накіраваны ў аспірантуру на кафедру паталагічнай фізіялогіі Першага Ленінградскага медыцынскага інстытута імя І. І. Паўлава. У 1955 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «О функциональной связи желудочно-кишечного тракта и печени в норме и патологии». З 1955 г. у Беларускім навукова-даследчым інстытуце гематалогіі і пералівання крыві — старшы навуковы супрацоўнік, кіраўнік патафізіялагічнага аддзела, у 1974—1988 гг. дырэктар інстытута і галоўны гематолаг БССР. У 1971 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Стабилизация донорской крови с помощью волокнистого углеводного сорбента — фосфата целлюлозы». З 1989 года асістэнт кафедры патафізіялогіі Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Быў членам Вучонага савета Міністэрства аховы здароўя БССР і іншых вучоных саветаў, членам рэдакцыйнага савета часопіса «Гематология и трансфузиология», членам Праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства гематолагаў і трансфузіёлагаў, старшынёй праўлення Рэспубліканскага навуковага таварыства гематолагаў і трансфузіёлагаў.
Навасёлкі (Доктаравіцкі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доктаравіцкага сельсавета.
Да 5 сакавіка 1939 года вёска ўваходзіла ў склад Грозаўскага сельсавета, да 16 ліпеня 1954 года — у склад Гарнастайлаўскага сельсавета, да 24 мая 1960 года — у склад Грозаўскага сельсавета.
Ганасомы
Па традыцыі палавыя храмасомы ў адрозненне ад аўтасом, якія пазначаюцца парадкавымі нумарамі, пазначаюцца літарамі X, Y, Z ці W. Адсутнасць палавой храмасомы пазначаецца лічбай 0. Як правіла, адзін з палоў вызначаецца наяўнасцю пары аднолькавых палавых храмасом (XX ці ZZ), а іншы — камбінацыяй дзвюх няпарных храмасом ці наяўнасцю толькі адной палавой храмасомы (XY, ZW, X0, Z0). Пол, які мае дзве аднолькавыя палавыя храмасомы, прадукуе гаметы, якія не адрозніваюцца па палавых храмасомах, гэты пол завецца гомагаметным. У пола, вызначанага наборам няпарных палавых храмасом, палова гамет нясе адну палавую храмасому, а палова гамет — іншую палавую храмасому, гэты пол завецца гетэрагаметным. У чалавека, як ва ўсіх млекакормячых, гомагаметны пол — жаночы (XX), гетэрагаметны пол — мужчынскі (XY). У птушак, насупраць, гетэрагаметны пол — жаночы (ZW), а гомагаметны — мужчынскі (ZZ). У некаторых выпадках пол вызначаецца не адной, а некалькімі парамі палавых храмасом. Напрыклад, качканос мае пяць пар палавых храмасом, жаночы пол задаецца камбінацыяй XXXXXXXXXX, а мужчынскі — XYXYXYXYXY. Падрабязней гл. вызначэнне полу.
Краснапэрэкопскі раён
Краснапэрэкопскі раён (Красноперекопський район, Krasnoperekopsk rayonı) — адзін з 14 раёнаў Аўтаномнай Рэспублікі Крым.
На поўначы амываецца возерам Сіваш, на захадзе — Каркініцкі заліў Чорнага мора.
Гісторыя
З 2014 года анэксаваны Расійскай Федэрацыяй.
12 мая 2016 Вярхоўная Рада Украіны перайменавала «Краснапэрэкопскі раён» у «Пэрэкопскі». Пастанова аб перайменаванні набудзе моц пасля вяртання часова акупаванай тэрыторыі Аўтаномнай Рэспублікі Крым і горада Севастопаля пад агульную юрысдыкцыю Украіны.
Радашковіцкае ўзвышша
Радашковіцкае ўзвышша знаходзіцца на паўночным захадзе Мінскай вобласці, пераважна ў Маладзечанскім раёне, у складзе Мінскага ўзвышша. З’яўляецца водападзелам (у цэнтральнай частцы) паміж рэкамі Балтыйскага і Чорнага мораў. Паводле В. А. Дзяменцьева паўночна-заходняя частка ўтварае Аляхновіцкае ўзвышша.
Радашковіцкае ўзвышша абмежавана верхнім участкам даліны р. Заходняя Бярэзіна (прыток р. Нёман), ускраінай Нарачана-Вілейскай нізіны на поўначы, плаўна пераходзіць да Валожынскага ўзвышша на захадзе і зліваецца з Лагойскім узвышшам на паўночным усходзе. Найбольшая вышыня 335 м (гара Маяк, Валожынскі раён).
У тэктанічных адносінах тэрыторыя прымеркавана да паўночна-ўсходняй часткі Беларускай антэклізы. Асадкавы чахол складзены з сярэднедэвонскіх глін, мергеляў, даламітаў, пясчанікаў. Антрапагенавыя ўтварэнні ўключаюць адклады ўсіх ледавіковых (акрамя паазерскай) і міжледавіковых эпох. Пераважаюць дняпроўскія, сожскія марэнныя адклады, магутнасць якіх перавышае 250 м. На вяршынях узгоркаў і град марэна буравата-карычневая, лёгкасугліністая і супясчаная з вялікай колькасцю валуноў.
У рэльефе узвышша сістэма градава-ўзгорыста-ўвалістых утварэнняў спалучаецца з групамі і асобнымі купалападобнымі марэннымі і камавымі ўзгоркамі. Адносныя вышыні дасягаюць 35—50 м. На камавых участках, дзе захаваліся хвойныя лясы, а стромкасць схілаў 20—25°, рэльеф набывае гарысты характар. Паўночны схіл мае выгляд уступу вышынёй каля 50 м над Нарачана-Вілейскай нізінай. Вуглы нахілу 25—30°. Эразійная сетка ўключае даліны рэк, шматлікія лагчыны сцёку, кароткія яры. На спадзістых схілах сфарміраваліся дэлювіяльныя шлейфы.
У межах узвышша знаходзяцца вярхоўі рэк Свіслач, Уша, Заходняя Бярэзіна. Даліны і вярхоўі рэк адрозніваюцца значнай глыбінёй і распрацаваны ў выніку рэгрэсіўнай эрозіі.
Асноўная частка ўзвышша значна разарана, лясная і лугавая расліннасць трапляецца мясцінамі. З поўначы на поўдзень тэрыторыю перасякае Вілейска-Мінская водная сістэма.
Дульдурга
Дульдурга (Дульдурга́) — сяло, адміністрацыйны цэнтр (з 1937) Дульдургінскага раёна Агінскай Бурацкай акругі Забайкальскага края Расіі. Насельніцтва — 6489 чалавек (2017). Размешчана пры ўпадзенні ракі Дульдурга ў раку Іля (басейн Амура), за 90 км на паўднёвы захад ад пасёлка Агінскае.
Снегірова (Усходне-Казахстанская вобласць)
Снегірова — сяло ў Алтайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чапаеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 634861500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 395 чалавек (192 мужчыны і 203 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 347 чалавек (169 мужчын і 178 жанчын).
NGC 7127
NGC 7127 (іншае абазначэнне — OCL 219) — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фастэн-Аршанж Туадэра
Фастэн-Аршанж Туадэра (Faustin-Archange Touadéra; нар., Бангі, Убангі-Шары, Французская Экватарыяльная Афрыка (суч. Цэнтральнаафрыканская Рэспубліка) — цэнтральнаафрыканскі палітычны дзеяч, прэм'ер-міністр ЦАР у 2008—2013 гадах. 20 лютага 2016 года атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах 2015—2016 у ЦАР. 30 сакавіка 2016 года ўступіў у пасаду прэзідэнта ЦАР.
Гюнтэр фон Кірхбах
Біяграфія
Сын генерала пяхоты, камандзіра V АК. Адукацыю атрымаў у Берлінскім кадэцкім корпусе (1868).
Выпушчаны ў гвардзейскі фузілерны полк. Удзельнік франка-прускай войны 1870—71. З 18 мая 1903 года камандзір 17-я пяхотнай дывізіі. З 1 кастрычніка 1907 года камандзір V АК. 7 красавіка 1911 года прызначаны прэзідэнтам Імперскага ваеннага суда.
Першая сусветная вайна
Пры мабілізацыі 2 жніўня 1914 года пераведзены ў дзеючую армію і прызначаны камандзірам Х рэзервовага корпуса. 29 жніўня 1914 года быў цяжка паранены і амаль два гады правёў у лазарэце.
Пасля выздараўлення 23 верасня 1916 года быў прызначаны камандзірам ландвернага корпуса.
З 22 красавіка 1917 года камандуючы армейскай групай «D» («Дынабург»), якая дзейнiчала на Усходнім фронце.
З 12 снежня 1917 года — камандуючы 8-й арміяй.
Пасля гібелі генерал-фельдмаршала Германа фон Айхгорна 31 ліпеня 1918 года ўзначаліў групу армій «Кіеў», войскі якой акупавалі большую частку тэрыторыі Украіны.
Пасля падзення манархіі ў Германіі кіраваў эвакуацыяй германскіх войскаў на радзіму.
27 жніўня 1917 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite.
Чая (прыток Обі)
Ча́я (Ча́я ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Томскай вобласці, левы прыток ракі Об.
Даўжыня ракі 194 км, разам з ракой Бакчар — 542 км. Плошча вадазбору 27 200 км². Утвараецца Чая зліццём рэк Бакчар і Парбіг каля сяла Усць-Бакчар. Працякае па нізіннай мясцовасці. Упадае ў Об двума рукавамі. Сярэдні расход вады складае 84 м³/с, сярэдні шматгадовы сцёк — 2,651 км³/год. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Замярзае ў лістападзе, вызваляецца ад лёду ў красавіку. Рака суднаходная на адлегласці 172 км (ад вусця да сяла Усць-Бакчар).
Прытокі: Парбіг, Бакчар, Нюрса, Ікса, Максуга, Майга, Алдыганка і іншыя. У басейне ракі возера Клюквенскае.
Верх-Усуглі
Верх-Усуглі (Верх-Усугли́) — сяло ў Забайкальскім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Тунгакочанскага раёна, а таксама Верх-Усуглінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 2485 чал. (2017). Размешчана на беразе ракі Усуглі (левы прыток ракі Ульдурга ў басейне ракі Нярча), за 320 км на паўночны ўсход ад Чыты.
NGC 7128
NGC 7128 (іншае абазначэнне — OCL 218) — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларуская Экстраліга 2007/2008
Экстралі́га 2007/2008 — 16-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. Сезон пачаўся 5 верасня 2007 года і скончыўся 3 красавіка 2008 года. У турніры прынялі ўдзел 10 клубаў з Беларусі. Чэмпіёнам стаў мінскі клуб «Керамін Мінск».
Рэгулярны чэмпіянат
На першым этапе рэгулярнага чэмпіяната ўсе каманды згулялі між сабой па 4 гульні, 2 хатнія і 2 гасцявыя. Па заканчэнні этапа каманды былі падзелены на дзве падгруппы, першыя 5 каманд склалі падгрупу «A», астатнія 5 склалі падгрупу «В».
ХК Керамін Мінск — ХК Нёман Гродна
Вынік серыі: перамога Кераміна 3-0
ХК Юнацтва-Мінск — ХК Хімік-СКА Наваполацк
Вынік серыі: перамога Юнацтва 3-1
Галавенчыцы (ручай)
Галаве́нчыцы — ручай у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Вілейка (басейн Дняпра). Даўжыня 4,5 км. Пачынаецца за 1,8 км на захад ад аграгарадка Антонаўка, вусце на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі Галавенчыцы. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае, каля вусця — плаціна і сажалка.
Анатоль Пятровіч Аляксандраў
Анатоль Пятровіч Аляксандраў (31 студзеня (13 лютага) 1903, Тарашча, Кіеўская губерня —, ) — савецкі фізік, акадэмік АН СССР (1953; член-карэспандэнт 1943), доктар фізіка-матэматычных навук (1941), педагог, прафесар. Тройчы Герой Сацыялістычнай Працы (1954, 1960, 1973). Прэзідэнт Акадэміі навук СССР у 1975—1986 гг. Член ЦК КПСС (1966—1989). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1959), Дзяржаўнай прэміі СССР (1984 г.) і чатырох Сталінскіх прэмій (1942, 1949 г., 1951, 1953). Член КПСС з 1961 года.
Катрын Самба-Панза
Катрын Самба-Панза (Catherine Samba-Panza, нар., Форт-Ламі) — цэнтральнаафрыканскі палітычны дзеяч, мэр Бангі. З 20 студзеня 2014 года па 30 сакавіка 2016 года — часовы прэзідэнт Цэнтральнаафрыканскай Рэспублікі. Самба-Панза стала першай жанчынай — кіраўніком дзяржавы ў гісторыі ЦАР, і трэцяй жанчынай на чале афрыканскай дзяржавы пасля прэзідэнтаў Ліберыі Элен Джонсан-Серліф і Малаві Джойс Банды.
Дарныця (станцыя метро)
Дарныця (Дарниця, ) — 10-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна, размешчаная на Святошынска-Броварскай лініі паміж станцыямі «Левабярэжная» і «Чарнігаўская».
Адкрыта 5 лістапада 1965 года. Назву атрымала ад гістарычнай мясцовасці Дарныця, якая ў рэчаіснасці размешчана ў некалькіх кіламетрах ад станцыі.
Канструкцыя
Станцыя наземная адкрытага тыпу з астраўной платформай. Пасадачная платформа прычынена навесам, якія абапіраюцца на калоны, якія размешчаны ўздоўж цэнтральнай восі платформы.
Станцыя злучаецца шляхамі з электрадэпо «Дарныця».
Станцыя мае два выхады: з усходняга боку станцыі — праз падземны вестыбюль, сумешчаны з падземным пераходам да Браварскага праспекта і вуліцы Папудрэнка, выхады да Сацгорада і Камсамольскага масіва. З заходняга боку, пабудаваны пасля рэканструкцыі станцыі і адкрыты 27 лістапада 2006  — праз надземны вестыбюль да вуліцы Папудрэнка. Другі вестыбюль абсталяваны аднамаршавымі двухстужачнымі эскалатарамі, якія працуюць на ўздым з вуліцы, і па лесвіцы на пллатформу, з выхадам у бок вуліцы Будаўнікоў.
Абсталяванне
Афармленне станцыі ідэнтычна «Левабярэжнай» і «Гідрапарку», станцыю адрознівае толькі выкарыстанне ў аздабленні карычневай пліткі.
Рэжым працы
Адкрыццё — 05:30, закрыццё — 0:06.
Адпраўленне першага цягніка ў накірунку:
Адпраўленне апошняга цягніка ў накірунку:
Оскар (кінапрэмія, 2020)
92-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Оскар» за заслугі ў вобласці кінематографа за 2019 год адбылася 9 лютага 2020 года ў тэатры «Долбі» (Галівуд, ). Намінанты былі абвешчаны 13 студзеня 2020 года. Цырымонія транслявалася ў прамым эфіры тэлерадыёкампаніяй ABC. Пасля поспеху мінулага года цырымонія зноў прайшла без вядучага — трэці раз у гісторыі (раней — у 1989 і 2019 гадах).
Спецыяльныя ўзнагароды
Пра тое, хто атрымае ганаровую ўзнагароду «Оскар», стала вядома ў чэрвені 2019 года.
Таль
Таль — імя, прозвішча і тапонім.
Нікол Пашынян
Ніко́л Вава́евіч Пашыня́н (Նիկոլ Վովայի Փաշինյան; нар., Іджэван, Армянская ССР) — армянскі дзяржаўны дзеяч, палітык. Прэм’ер-міністр Арменіі з 8 мая 2018 года.
Лідар фракцыі «Елк» у нацыянальным сходзе Арменіі (2017—2018). Дэпутат Нацыянальнага сходу Арменіі (2012—2018).
Біяграфія
Нарадзіўся 1 чэрвеня 1975 года ў горадзе Іджэван.
Скончыў мясцовую школу № 1 у 1991 годзе і паступіў на аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта Ерэванскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Праз чатыры гады выключаны з ВНУ за палітычную дзейнасць.
Адначасова з вучобай займаўся журналістыкай.
З 1993 года па 1994 год — карэспандэнт газеты «Дпруцюн».
З 1994 года па 1997 года — карэспандэнт газет «Лрагір», «Лрагір-ор» і «Маларак»; з 1995 года па 1997 год — рэдактар укладыша «Эм-эс-э» газеты «Маларак».
У 1998 годзе заснаваў і стаў галоўным рэдактарам газеты «Арагір». Улетку 1999 года пачаўся судовы працэс у дачыненні да Пашыняна, газету якога абвінавацілі ў публікацыі паклёпніцкага матэрыялу ў адрас жонкі дэпутата армянскага парламента Арташэса Гегамяна і згадванні прозвішча Норыка Айвазяна, прафесара Ерэванскага дзяржуніверсітэта і кандыдата ў дэпутаты парламента.
Улетку 1999 года стаў галоўным рэдактарам газеты «Айкакан жаманак».
Новыя Доктаравічы
Но́выя До́ктаравічы (, Новые Докторовичи) — аграгарадок у Капыльскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Доктаравіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 10 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Капыль, за 125 км ад Мінска, за 3 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Морач. Праз аграгарадок працякае рака Копанка (Морач).
Нікол Пашынян
Біяграфія
На парламенцкіх выбарах 2007 года Пашынян быў першым нумарам у спісе блока «імпічмент», які патрабаваў адстаўкі прэзідэнта Роберта Качарана, прэм’ера Сержа Саргсяна. У выніку блок заняў 12-е месца, набраўшы 1,29 % галасоў (больш за 17 тысяч выбаршчыкаў). Нікол Пашынян назваў вынікі выбараў сфальсіфікаванымі і запатрабаваў прызначыць новыя выбары.
У 2008 годзе — член перадвыбарчага штаба кандыдата ў прэзідэнты РА Лявона Тэр-Петрасяна. Пасля беспарадкаў 1-2 сакавіка 2008 года ў Ерэване абвешчаны ў вышук. У 2009 годзе здаўся ўладам. У студзені 2010 года быў асуджаны на 7 гадоў па абвінавачванні ў арганізацыі масавых беспарадкаў. Пазней суд удвая скараціў тэрмін, а ў маі 2011 года ён выйшаў на свабоду паводле амністыі ў гонар 20-годдзя незалежнасці Арменіі.
У 2012 годзе абраны дэпутатам Нацыянальнага сходу Арменіі па прапарцыйнай выбарчай сістэме ад партыйнага блока «Армянскі нацыянальны кангрэс».
З 2013 года — член «Грамадзянскага дагавора».
З 2016 — член партыі «Елк».
У 2017 годзе абраны дэпутатам Нацыянальнага сходу Арменіі ад партыі «Елк».
У верасні 2017 года балатаваўся на пасаду мэра Ерэвана і заняў другое месца, набраўшы 21 % галасоў.
З 8 мая 2018 года — прэм’ер-міністр Арменіі. 16 кастрычніка падаў у адстаўку, патлумачыўшы, што адстаўка носіць фармальны характар і патрэбна для роспуску парламента. Нацыянальны сход Арменіі 1 лістапада другі раз не абраў прэм’ер-міністра краіны, у адпаведнасці з канстытуцыяй краіны парламент распускаецца. Датэрміновыя выбары прызначаныя на пачатак снежня 2018 года.
Пасля паражэння армянскага боку ў вайне ў Нагорным Карабаху Нікол Пашынян падаў у адстаўку з пасады прэм'ер-міністра 25 красавіка 2021 года, пачаўшы працэс датэрміновых парламенцкіх выбараў у Арменіі. Пасля адстаўкі выконваў абавязкі прэм'ер-міністра краіны да выбараў, якія адбыліся 20 чэрвеня 2021 года.
На выбарах яго партыя атрымала ў Нацыянальным сходзе большасць галасоў. 2 жніўня 2021 Прэзідэнт Арменіі Армен Саркісян назначыў Нікола Пашыняна прэм’ер-міністрам.
Погляды
Будучы апазіцыйным дэпутатам, Пашынян заяўляў пра тое, што Арменія ўступіла ў Еўразійскі эканамічны саюз (ЕАЭС) «не добраахвотна, а вымушана».
У красавіку 2016 года непасрэдна пасля ўзброеных сутыкненняў у акупаванай Азербайджанам частцы Нагорна-Карабахскай Рэспублікі выступаў за ўдзел яе прадстаўнікоў у любых перамовах па пытанні незалежнасці Арцаха.
Сям’я
Жанаты, выхоўвае трох дачок і сына. Жонка  — Ганна Акапян, з’яўляецца галоўным рэдактарам газеты «Айкакан жаманак».
Івянецкае ўзвышша
Івянецкае ўзвышша — паўднёва-заходняя частка Мінскага ўзвышша, размешчана на ўсходзе Валожынскага і поўначы Дзяржынскага раёнаў Мінскай вобласці. Мяжуе на захадзе з Верхнянёманскай нізінай, на поўдні — са Стаўбцоўскай раўнінай, на поўначы і ўсходзе з Мінскім узвышшам. Вышыня 210—280 м, найбольшая 345 м (Дзяржынская гара, найвышэйшы пункт Беларусі).
Тэрыторыя прымеркавана да Валожынскага грабена Беларускай антэклізы. Складзена з сярэднедэвонскіх пясчана-гліністых адкладаў (з праслойкамі даламіту, мергелю, гіпсу) і верхнемелавой мергельнай тоўшчы. Антрапагенавыя адклады магутнасцю больш за 150 м.
Выраўнаваная хвалістая паверхня, ускладненая невысокімі ўзгоркамі — камамі (адносныя перавышэнні 5—20 м) і буйнымі астраўнымі канцова-марэннымі ўзгоркамі. Фарміравалася ў зоне акумуляцыі сожскага ледавіка, пасля адступлення якога значна зменена эразійна-дэнудацыйнымі працэсамі. Асабліва моцна былі размыты прыдалінныя участкі водападзельных прастораў. Некаторыя глыбока ўрэзаныя лагчыны занятыя далінамі невялікіх прытокаў Іслачы і Пцічы. Прыдалінныя схілы ўзвышша стромкія (10—25°), астатнія спадзістыя, паступова пераходзяць у водна-ледавіковую раўніну.
Глебы дзярнова-падзолістыя супясчаныя, радзей сугліністыя, месцамі эрадзіраваныя. Участкі лясоў (хваёвыя, дубовыя, яловыя). Ёсць сухадольныя лугі. Пад ворнымі землямі каля 60 % тэрыторыі.
Тамковіч
Тамковіч — беларускае прозвішча.
Сумская епархія ПЦУ
Сумская епархія — епархія Праваслаўнай царквы Украіны ў адміністрацыйных межах Сумскай вобласці Украіны.
Гісторыя
Сумская епархія была заснавана 24 мая 1996 года пастанаўленнем Свяшчэннага Сінода Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата шляхам вылучэння са складу Чарнігаўскай епархіі.
Запарожац
Запарожац:
Кохат
Кохат (کوهاټ, کوہاٹ) — горад у правінцыі Хайбер-Пахтунхва Пакістана, цэнтр раёна Кохат. Ваколіцы Кохата былі месцам частых узброеных сутыкненняў паміж брытанскімі каланіяльнымі сіламі і мясцовымі плямёнамі ў сярэдзіне-канцы 19-га стагоддзя. Сучасны Кохат — горад з насельніцтвам каля 170 000 чалавек. Брытанскі форт, кірмаш.
Яўгенія Орліс
Яўгенія Орліс (нар., г. Жагань, Любушскае ваяводства, Польшча) — беларуская кёрлінгістка.
Кар’ера
Была членам нацыянальных жаночай, змяшанай парнай і змяшанай зборных камандаў Беларусі.
Дакар (ралі)
Ралі «Дакар» (доўгія гады было вядомае як Ралі «Парыж — Дакар») — штогадовы, заснаваны французам. Праводзіцца пачынаючы з Ралі «Дакар-1979» (старт першага рэйду быў дадзены ў снежні 1978 года, але сама гонка лічылася 1979 года). Да 2009 года ралі фінішавала або пачыналася ў сталіцы Сенегала — Дакары (за выключэннем 1992 і 2003 гадоў). З 2009 па 2019 гады ралі праходзіла ў Паўднёвай Амерыцы, а па некаторых спецучастках старога афрыканскага маршруту праводзіцца ралі-марафон «Africa Eco Race». З 2020 года маршрут ралі пракладзены ў Азіі, па тэрыторыі Саудаўскай Аравіі.
Яўгенія Орліс
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Адкрыты Кубак Беларусі па кёрлінгу
NGC 7129
NGC 7129 (іншыя абазначэнні — OCL 240, LBN 497) — рассеянае скопішча з адбівальнай туманнасцю, знаходзіцца ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Васілевіч Кісялёў
Мікала́й Васі́левіч Кісялё́ў  (9 мая, в. Барнукі, Пензенская губерня, Расійская імперыя —, ) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, другі сакратар ЦК КПБ, першы сакратар Беластоцкага, Брэсцкага і Омскага абкамаў УКП(б), Растоўскага абкама КПСС (1952—1960).
Выганічанка
Вы́ганічанка — рака ў Валожынскім і Дзяржынскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Іслач (прыток Заходняй Бярэзіны, басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 10 км, з іх 9 км на тэрыторыі Валожынскага раёна. Плошча вадазбору 36 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 9,9 м/км. Выток ракі знаходзіцца ў напрамку на поўдзень ад вёскі Хімарады Дзяржынскага раёна. Упадае ў Іслач прыкладна за 1,2 км на ўсход ад вёскі Міхалова Валожынскага раёна. Вадазбор на заходніх схілах Мінскага ўзвышша.
Каля ракі населеныя пункты: Хімарады (Дзяржынскі раён), Выганічы, Душкава (Валожынскі раён).
Равакі
Востраў Равакі знаходзіцца ў Ціхім акіяне, на поўдзень ад экватара, за 1880 км ад Паўднёвай Таравы, сталіцы Кірыбаці. Гэта замкнёны атол з унутранай лагунай, які атачае кола каралавых рыфаў.
Быў адкрыты 24 лютага 1824 года экіпажам брытанскага карабля «Фенікс» і атрымаў назву Фенікс. Пазней гэтая назва была выкарыстана картографамі для ўсёй групы астравоў. У 1870—1871 гадах на Равакі здабывалі гуана. 29 чэрвеня 1889 года Равакі быў далучаны да брытанскіх каланіяльных уладанняў. У 1979 годзе перайшоў пад юрысдыкцыю незалежнай дзяржавы Кірыбаці.
Перавоз (Доктаравіцкі сельсавет)
Пераво́з (, Перевоз) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доктаравіцкага сельсавета.
Мак-Кін
Востраў Мак-Кін (McKean Island) — востраў у групе астравоў Фенікс. Уваходзіць у склад дзяржавы Кірыбаці. Плошча - 0,57 км². Незаселены.
Геаграфія
Уяўляе сабою замкнёны атол з унутранай вельмі салёнай лагунай, плошча якой у сезон дажджоў пашыраецца да 0,2 км². Форма вострава нагадвае авал. Даўжыня з поўдня на поўнач — 1,26 км, найбольшая шырыня з захаду на ўсход — 0,9 км. На поўначы ўзвышаецца да 5,1 м. Астатняя частка вострава больш нізкая. Ад акіяна Мак-Кін адасоблены каралавым рыфам. Крыніц пітной вады няма.
Прырода
На востраве надзвычай бедная, пераважна травяністая флора. Фаўна прадстаўлена 30 відамі марскіх птушак і палінезійскімі пацукамі і яшчаркамі.
Гісторыя
Наяўнасць на востраве пацукоў можа сведчыць, што ў мінулым ён наведваўся палінезійцамі. 28 мая 1794 г. ён быў адкрыты брытанцамі. Назва "Мак-Кін" канчаткова замацавалася толькі ў 1871 г. дзякуючы амерыканскім картографам.
У 1859 г. востраў Мак-Кін быў абвешчаны амерыканскай тэрыторыяй. Да 1870 г. амерыканскія прадпрымальнікі вялі на ім здабычу гуана. У міжваенны перыяд ён быў у аднабаковым парадку далучаны да каланіяльных валоданняў Вялікабрытаніі і ў 1938 г. абвешчаны птушыным запаведнікам. У 1979 г. перайшоў пад юрысдыкцыю незалежнай дзяржавы Кірыбаці, што было падцверджана як Вялікабрытаніяй, так і ЗША. Пры гэтым запаведны статус захаваўся.
Шарашоўцы
Шарашо́ўцы (, Шерешовцы) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнянскага сельсавета.
Дарныця (электрадэпо)
Электрадэпо «Дарныця» (Да́рниця) — электрадэпо Кіеўскага метрапалітэна, якое павінна абслугоўваць Святошынска-Броварскую лінію.
Дэпо мае злучальную галінку на перагоне паміж чыгуначнымі станцыямі Кіеў-Дняпроўскі і Дарныця для перадачы вагонаў метрапалітэна, што перавозяцца па чыгунцы.
Гісторыя
У першыя гады існавання метро, цягніка адстойваліся прама ў тунэлях. Вагоны абслугоўваліся ў часовым дэпо «Дняпро», размешчаным на Набярэжнай шашы паблізу ад станцыі «Дняпро». Вагоны з лініі ў дэпо перамяшчаліся з дапамогай спецыяльнага пад'ёмніка, які знаходзіўся пад эстакадай станцыі «Дняпро». Дэпо «Дарныця» была адкрытая адначасова з працягам лініі на левы бераг Дняпра. Абслугоўвала Курэніўска-Чэрванаармійскую лінію ў перыяд з 1976 года па 1988 год, пакуль не было адкрыта электрадэпо «Абалонь».
Рухомы састаў
У ліку спецыяльнага рухомага складу маюцца: У дэпо таксама знаходзіцца вагон-музей (тып Д), які быў у складзе пробнага цягніка 22 кастрычніка 1960 года.
Аўгусцін Чарноцкі
Аўгусцін Чарноцкі (Augustyn Czarnocki, Augustinus Czarnocki; 24 сакавіка 1788, Відзы — 9 сакавіка 1848, Рым) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.
Біяграфія
Уступіў у Таварыства Ісуса 13 жніўня 1801 г. і наступныя два гады праходзіў выпрабаванні ў полацкім навіцыяце. Потым вывучаў рыторыку ў Оршы (1803—1804), французскую мову і архітэктуру (1804—1805), філасофію і французскую мову (1805—1806) і філасофію (1806—1807) у Полацку.
У 1807—1811 гг. выкладаў у класе інфімы, а таксама паэтыку і рыторыку ў Полацкім езуіцкім калегіуме. З 1813 па 1816 гг. вывучаў у тэалогію ў Полацкай езуіцкай акадэміі. У 1815 г. высвечаны на ксяндза. У 1816—1819 гг. прафесар рыторыкі і паэтыкі для семінарыстаў-езуітаў у Пушы і Ужвальдзе. Публікаваўся ў «Полацкім штомесячніку». Апошнія месяцы перад выгнаннем езуітаў з Расійскай імперыі (1820) правёў у доме трэцяй прабацыі ў Віцебску, а потым працуючы прафесарам натуральнага права, права народаў і палітэканоміі ў Полацкай езуіцкай акадэміі.
Вымушана пакінуўшы Радзіму, А. Чарноцкі з’ехау у Італію. 15 жніўня 1821 г. даў манаскія абяцанні. Працаваў у Рымскай правінцыі Таварыства Ісуса, у тым ліку у якасці прафесара філасофіі ў Вітэрбо (да 1826), прафесара філасофіі, фізікі і матэматыкі ў Фарлі (1826—1829), а таксама прафесара фізікі і хіміі ў Папскім Грыгарыянскім універсітэце (Collegium Romanum, 1829—1848).
Памёр 9 сакавіка 1848 г. у Рыме.
Чарняны
Чарня́ны (, Черняны) — аграгарадок у Беларусі, у Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнянскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 23 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Маларыта, за 53 км ад Брэста. Каля аграгарадка працякае рака Асіпоўка.
Гісторыя
У 1892—1915 гг. у Чарнянах дзейнічаў шкляны і хрусталёвы завод.
NGC 7130
NGC 7130 (іншыя абазначэнні — IC 5135, PGC 67387, ESO 403-32, MCG -6-47-15, AM 2145-351, IRAS21453-3511) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яўген Тамковіч
Яўген Тамковіч — беларускі кёрлінгіст і трэнер. Кандыдат у майстра спорту Беларусі. Займаецца кёрлінгам з 2016 года. Быў членам нацыянальнай мужчынскай і змяшанай зборных камандаў Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод мужчын
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Аляксандр Мітрафанавіч Горб
Аляксандр Мітрафанавіч Горб (нар., с. Скародыстык, Чарнабаеўскі раён, Чаркаская вобласць, УССР) — беларускі архітэктар, мастак, музычны майстар.
Біяграфія
Скончыў у 1963 годзе Крымскае мастацкае вучылішча. У 1963 годзе працаваў памочнікам рэжысёра на Крымскай студыі тэлебачання, у 1963—1966 гадах выкладчык спецдысцыплін у Сімферопальскай мастацкай школе.
У 1972 годзе скончыў архітэктурны факультэт Ленінградскага інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна. З 1972 працуе ў інстытуце «БелНДІПгорадабудаўніцтва» на пасадзе архітэктара (1972—1974), старэйшага архітэктара (1974—1976), кіраўніка групы архітэктараў (1976—1987), галоўнага архітэктара праектаў (1987—2012), галоўнага спецыяліста па архітэктуры (з 2012). У 1983 годзе скончыў спецыяльны факультэт падрыхтоўкі кадраў па перспектыўных кірунках навукі і тэхнікі пры Маскоўскім архітэктурным інстытуце па спецыяльнасці «архітэктура і горадабудаўніцтва».
Член Саюза архітэктараў з 1977 года.