cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вуліца Тухачэўскага (Мінск)
Вуліца Тухачэўскага (Улица Тухачевского), вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названа ў гонар савецкага ваеннага дзеяча Міхаіла Тухачэўскага (1893—1937).
Апісанне
Вуліца з'явілася і пачала забудоўвацца ў 1950-я гады, першапачаткова называлася Энергетычнай. У 1977 годзе пераназваная ў гонар Міхаіла Тухачэўскага, які ў 1920 годзе жыў у Мінску і наведваў горад пазней.
Вуліца Тухачэўскага ідзе ад вуліцы Васняцова да вуліцы Куляшова. Таксама перасякае вуліцы Іскаліева, Пляханава, Айвазоўскага, Жылуновіча, Грэкава, Філатава. У цэнтры вуліцы, на вялікай раздзяляльнай паласе, месціцца паветраная ЛЭП ад ЦЭЦ-2 да ЦЭЦ-3.
Кулой (прыток Вагі)
Кулой (Куло́й) — рака ў Валагодскай і Архангельскай абласцях Расійскай Федэрацыі, правы прыток ракі Вага (басейн Паўночнай Дзвіны). У спісе Дзвінскіх земляў (XV стагоддзе) растоўскага князя Івана Уладзіміравіча рака згадваецца як Калуй.
Найбуйнейшыя прытокі — Сіўчуга (левы), Каляньга (правы), Вялікая Сельменьга (правы). Побач з ракой размешчаны пасёлак Кулой Вельскага раёна Архангельскай вобласці.
Даўжыня ракі — 206 км, плошча басейна — 3300 км², сярэднегадавы расход вады за 53 км ад вусця — 14,29 м³/с.
Жыўленне змяшанае, з перавагай снегавога. Замярзае ў кастрычніку — лістападзе, часам у снежні, адкрываецца ад лёду ў красавіку — пачатку мая.
Шырыня ракі ў верхнім цячэнні каля 20-30 метраў, у ніжнім 50-60 метраў. Рэчышча звілістае, утварае вялікія петлі. Цячэнне сярэдняе, месцамі даволі хуткае, аднак парогі адсутнічаюць.
Сістэма воднага аб’екта: Вага → Паўночная Дзвіна → Белае мора.
Пунтус
Пунтус — прозвішча.
Портаканонэ
Насельніцтва складае 2544 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 212 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 86045. Тэлефонны код — 0875.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вера Вярба
Вера Вярба, сапр.: Гертруда Пятроўна САКАЛОВА (, в. Высокі Гарадзец,  — ) — беларуская паэтэса.
Вера Вярба – вядомая беларуская паэтэса, перакладчыца. Яна стала адной з яркіх прадстаўніц плеяды жанчын-паэтэс (разам з Е. Лось, Я. Янішчыц, Н. Мацяш, Т. Бондар, Р. Баравіковай, Г. Каржанеўскай і інш.), якія сваёй творчасцю аздобілі і ўзбагацілі беларускую літаратуру другой паловы ХХ стагоддзя.
Біяграфічныя звесткі
Сапраўднае імя - Гертруда Сакалова. Нарадзілася 14 студзеня 1942 года ў вёсцы Высокі Гарадзец Талачынскага раёна ў сям'і службоўцаў. Бацька, Пётр Андрэевіч Маркаў, загінуў у 1941 пад Смаленскам. Маці, Надзея Васілеўна Казлоўская, працавала інжынерам у Мінску. У 1958 В. Вярба скончыла сярэднюю школу ў Мінску і паступіла на філалагічны факультэт БДУ, які скончыла ў 1964. Пасля атрымання дыплома піша ў часопіс «Маладосць» і ўладкоўваецца старшым інспектарам аддзела прапаганды літаратуры упраўлення кніжнага гандлю Дзяржкамітэта Савета Міністраў БССР па друку. Сур'ёзная пасада і вымушае паэтку ўзяць псеўданім. 3 1972 — літсупрацоўніца, потым загадчыца аддзела пісем і інфармацыі рэдакцыі газеты «Літаратура і мастацтва », з 1977 пазаштатны карэспандэнт часопіса «Работніца і сялянка», з 1980 — у часопісе «Беларусь». Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1964 г., выбіралася членам бюро секцыі паэзіі СП БССР; жыла ў Мінску. Мае сына.
Псеўданiм
Гертруда Сакалова. Аўтарка, якая сваім творчым псеўданімам абрала лірычнае спалучэнне Вера Вярба.
Вера Харужая стала для паэтэсы ідэалам, пуцяводнай зоркай: «Я іду па слядах тваіх // за справядлівасцю і мужнасцю, // За высокай гордасцю і дружнасцю. // Кожны крок мой – на белай паперы, // Я дайду да цябе, мая Вера!». Відавочна, што менавіта гэтая гераіня паўплывала на выбар псеўданіма паэткі.
Другой часткай псеўданіма стала назва дрэва. У беларускім фальклоры вярба з’яўляецца сімвалам смутку. Як зазначае І. Чарота, «усходнеславянскія супольныя прынцыпы паэтызацыі вярбы на першы план ставяць лірычныя, часцей за ўсё любоўныя тэмы, у якіх дрэва ўвасабляе тугу». Паэтка ўспрымае дрэвы, як блізкія істоты, яны падобныя да людзей: «Затужылі вербы над вірамі. // ...Але нельга вербам адарвацца // Ад радзімы, ад сваіх віроў». У творчасці В. Вярбы сімволіка гэтага дрэва прадвызначыла яркія адметнасці яе лірычнага слова – сувязь з роднымі каранямі, народна-песенную аснову і самотна-шчымлівы, пяшчотны настрой.
Творчасць
Дэбютавала ў 1958 З гэтага ж года пачалі публікавацца яе вершы ў друку (у часопісах «Вясёлка», «Бярозка», «Маладосць», «Полымя» і інш.). Беларускі паэт Мікола Аўрамчык з цікавасцю згадвае, як васьмікласніцай Вера Вярба прыйшла з сваімі вершамі ў рэдакцыю часопіса «Маладосць»: «Яна вельмі смелы чалавек была і вельмі своеасаблівы чалавек. Магла і жартаваць, і кпіць з хлопцаў з нашых з усіх, з паэтаў – тым больш. Вельмі дзёрзка трымалася, вельмі своеасабліва. Я нікога не магу параўнаць з ёй, нікога з тых паэтаў, якія амаль за сорак год маёй кансультацыі паэзіі прыходзілі да мяне. Яна своеасаблівая і, канечне, паэтэса ад Бога. Тут нічога не скажаш».
Ужо ў 1962 г. выдалі першую кнігу паэтэсы «Вочы вясны», якая была высока ацэненая крытыкамі. У 1964 г. В. Вярбу прынялі ў Саюз пісьменнікаў БССР. Адзін з вершаў – «Ручнікі» – з першага зборніка спадабаўся выкладчыку Полацкага педагагінага вучылішча Мікалаю Пятрэнку і ён напісаў на гэтыя словы песню. «Ручнікі» пасля выканання самадзейным дуэтам з Лёзна – Тамарай Дзядковай і Валянцінай Альхоўскай – на рэспубліканскім конкурсе мастацкай самадзейнасці сталі вядомаю песняй, якая пазней увайшла ў рэпертуар «Песняроў» і зрабіла маладую аўтарку папулярнай на ўсю краіну.
Вера Вярба выклікала захапленне. Генадзь Бураўкін прыгадваў: «Я памятаю прыход Веры Вярбы ў нашу паэзію. Не заўважыць гэтага прыходу нельга было, бо Вера была трапяткой, тоненькай, прыгожай, і вершы яе адразу ж былі непадобныя да іншых. Акрамя відавочнага таленту, у іх была жаноцкасць, тая жаноцкасць, якой вельмі і вельмі не хапала беларускай паэзіі навогул і, у прыватнасці, творчасці паэтак. Яна стала вельмі хутка вядомай…». Сапраўды, з першага зборніка ў творах паэтэсы прагучала выразная жаноцкасць, эмацыянальнасць, была відавочная перавага інтымнай лірыкі. Многія рэцэнзенты (В. Бечык, А. Куляшоў, В. Рагойша, А. Яскевіч ды інш.) адзначылі адметнае лірыка-непасрэднае самавыяўленне паэтэсы, яе «свежы голас». А. Лойка, напрыклад, вылучыў як самыя «цікавыя» творы з першага зборніка паэтэсы – «напісаныя ў інтанацыях і рытмах народнай песні – «У апошні », «У мяне каханне...»
Дом па вуліцы Фралянкова, 11
Дом па вуліцы Фралянкова, 11 — будынак у горадзе Баранавічы. Знаходзіцца на вуліцы Фралянкова, 11. Будынак выкарыстоўваецца пад музей Баранавіцкага аддзялення чыгункі.
Вера Вярба
Творчасць
Стаўшы вядомай у дваццацігадовым узросце, Вера Вярба на далейшым творчым шляху сустрэла цяжкія выпрабаванні: за шэрагам захапляльных рэцэнзій пайшлі разгромныя. У 1965 г. В. Вярба падрыхтавала другі свой зборнік «Снежань», але чытач яго так і не пабачыў. У рэцэнзіі на гэтую нявыдадзеную кнігу С. Грахоўскі пісаў: «Чытаючы многія вершы, пераконваешся, што В. Вярба піша так, як пішацца, мала клапоцячыся аб тым, што яна скажа людзям… Ствараецца ўражанне, што ў кніжку ўключаны першыя варыянты, а часам чарнавікі, непрадуманыя, неадшліфаваныя, напісаныя паспешліва і абыякава…». Рэцэнзент Я. Мазалькоў адзначыў паэзію В. Вярбы як «шчырую гарачую лірыку», а саму аўтарку «як несумненна адораную паэтэсу, для якой характэрны пошукі яркай своеасаблівай формы, імкненне упрыгожыць верш унутранымі рытмамі, асанансамі, маляўнічымі і незвычайнымі вобразамі», але зусім не зразумеў і раскрытыкаваў верш «Як надаелі размовы аб модзе…»: «Канечне, недарэчна лічыць «злачынствам» падмаляваныя па-моднаму вусны і нават размаляваныя вейкі. Але таксама недарэчна лічыць кароткія сукенкі і адкрытыя каленкі прыкметай якіх-небудзь асобых вартасцяў маладых людзей, якія не жадаюць адставаць ад моды!»
Дом па вуліцы Фралянкова, 11
Архітэктура
Пабудаваны ў пачатку ХХ стагоддзя у час забудовы ў 1905—1908 гадах тэрыторыі чыгуначнай станцыі Баранавічы-Палескія. З чырвонай цэглы, мае нізкі цокаль, звонку напамінае будынак складаў або казармаў таго часу.
Вера Вярба
Творчасць
Адказам на крытыку гучаць радкі з верша В. Вярбы: «За што вы толькі не судзілі – // А я па-свойму ўсё раблю. // На зайздрасць вам мяне любілі, // І я на зайздрасць вам – люблю. // Пакінулі свой след капытны // На маладой маёй душы, // Мой вобраз юны абабіты, // Як слуп аб’яўны ля шашы <…> І некаму мне крыўду скласці, // І некалі прыняць дакор. // Жыву і прычакаю шчасця // Усім чарцям наперакор».
Толькі значна пазней, у 1982 г. дапытлівая літаратуразнаўца Т. Чабан у даследаванні «Крылы рамантыкі: рамантычныя тэндэнцыі ў сучаснай беларускай паэзіі» змагла максімальна наблізіцца да раскрыцця таямніцы таленту В. Вярбы. Аналізуючы творчасць беларускіх паэтаў-рамантыкаў, яна вылучае ў гэтай сувязі паэзію В. Вярбы. Канешне, рамантычнасць і жаноцкасць – паняцці не ідэнтычныя, але ў асобнай канатацыі суадносныя. Даследчыца, спалучаючы рамантычныя тэндэнцыі з фальклорнай традыцыяй, акцэнтуе ўвагу на эмацыянальнасці стылю паэтэсы: «Класічныя» рамантыкі, раскрываючы ўнутраны свет чалавека, асаблівую ўвагу звярталі на эмацыянальны бок яго жыцця – «жыццё сэрца» (Бялінскі)». Характарызуючы лірыку паэтэсы, Т. Чабан адзначае «эмацыянальны пачатак», адвяргаючы «прагматызм, рацыяналізм». Лірычнай гераіні В. Вярбы ўласціва «жаноцкая (звярніце ўвагу – жаноцкая, а не жаночая – І. Ш.) кволасць, пяшчота да ўсяго жывога, душэўная ранімасць». У працы Т. Чабан, акрамя пералічаных рыс жаноцкасці, характэрных для паэзіі В. Вярбы, выяўляюцца прыклады змяншэння лагічна-рэчыўнага пачатку: «гранічна эмацыянальныя, суб’ектыўныя, неадназначныя эпітэты («засмучаныя далi», «строгі маладзік», «позні кароль», «перабалелы дзень» і г. д.), непрадбачаныя, ірацыянальныя параўнанні («рух ласкавых рук – як міг і недарэчнасць»), катахрэза – непаслядоўнасць у развіцці паэтычнага вобраза». Усё гэта дае магчымасць пры дапамозе «недагавораных» слоў і сімвалічных вобразаў звяртацца да чытача, «мінуючы логіку».
Дом па вуліцы Фралянкова, 11
Архітэктура
Аднапавярховы, прамавугольны ў плане з шыферным вальмавым дахам. Вокны і дзверы аздоблены арачнымі налічнікамі, у верхняй частцы будынка пад дахам выкарыстаны аплікацыйныя элементы ў выглядзе трохвугольнікаў, атрыманыя шляхам асобнай выступаючай кладкі цэглы. Тарцы сцен аздоблены пілястрамі. 5 комінаў сведчаць аб пячным ацяпленні.
Вера Вярба
Творчасць
У гэтым ракурсе важным акцэнтам з’яўляецца актуалізацыя пытання ўзроставай мяжы. Сапраўды, цяжка аспрэчыць факт асаблівай балючасці гэтай тэмы для жанчыны, і таму неаднаразова гэтая тэма пульсуе ў многіх творах В. Вярбы: «Як гэта цяжка быць дарослай, // Як гэта цяжка быць жанчынай <…> А потым старасць, потым восень, // Хаваеш першыя маршчыны».
Дом па вуліцы Фралянкова, 11
Архітэктура
Унутры часткова захавалася анфіладная планіроўка пакояў. З’яўляецца помнікам пашыранай на той час «цаглянай архітэктуры».
Вера Вярба
Творчасць
Яшчэ адной яркай адметнасцю жаноцкасці ў творчасці В. Вярбы стала тэма мацярынства. Невыпадкова трэцяя яе кніга – зборнік вершаў для дзяцей «Пралеска» (1968). Яшчэ ў васямнаццацігадовым узросце паэтэса ўсведамляла як найвышэйшае шчасце для жанчыны – быць маці: «Як найшчаслівейшая жанчына, // Дзіця падносіш да грудзей. // На твары свецяцца маршчыны, // І вочы сталі маладзей» (1960); кранае сваёй пяшчотай верш з першай кнігі паэтэсы – «Дачцэ, якой яшчэ няма» (1960).
Рэалізаваўшы сябе як жанчына-маці, паэтэса адзін за другім «нараджала» кнігі вершаў: «Высакосны год» (1969), «Сіняя бухта» (1975), «Альфа» (1978), «Мая маленькая планета» (1982), «Яраслаўна» (1986). У 1976 г. выйшла «Выбранае», у 1987-м – кніжка выбранай паэзіі «Белыя пісьмы», у 1995-м – «Апошні верасень».
Ваенная тэма прадстаўлена ў паэзіі Веры Вярбы таксама і праз асэнсаванне гераічнага вобразу сваёй зямлячкі Веры Харужай, якой яна прысвячае некалькі твораў («Веры Харужай», «Харужай», «Вера», асобны раздзел з паэмы «Каліна» – «Прыпяць» і інш.). Да паэтычнага твору «Вера» аўтар складае аб’ёмную прадмову ў прозе, дзе ўспамінае сюжэты, якія яна прачытала, разбіраючы архіўныя дакументы, акрамя таго ў гэтай прадмове – асновы канцэпцыі асэнсавання гэтай трагедыі ўсімі беларускімі паэтамі пасляваеннага пакалення: «Для майго пакалення вайна – гісторыя. <...> І вайна паўстала перада мной болем і гневам цэлага народа. <...> Яны загінулі, верачы ў справядлівасць, уславіўшы Беларусь. Іх смерць – не толькі помнік гераізму, яна дакор нам, жывым. Яе нельга забыць, усклаўшы на магілу вянок з кветак. І калі народ стварае гісторыю, ён павінен яе ведаць».
Лірычная творчасць Веры Вярбы – гэта высокамастацкі феномен, тайну якога даследчыкам паэзіі неабходна паспрабаваць раскрыць.
Пра значнасць беларускай паэзіі Веры Вярбы ў культурнай прасторы сведчаць пераклады яе твораў на іншыя мовы свету як блізкага, так і далёкага замежжа: на балгарскую, польскую, чэшскую, рускую, украінскую, латышскую, грузінскую, узбекскую і іншыя мовы свету.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 2004
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 2004 (Welsh Open 2004) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 15 па 25 студзеня 2004 года ў валійскам інстытуце спорту, у Кардыфе, Уэльс. Турнір стаў 13-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 году. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £450,000, з якіх £52,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Роні О’Саліван, які перайграў на свяім шляху да тытула Майкла Джаджа (5:0), Джо Пэры (5:2), Пола Хантэра ў чвэрцьфінале (5:2), Дамініка Дэйла ў паўфінальным матчы (6:1) і Стыва Дэвіса ў напружаным фінальным паядынку (9:8). Такім чынам, 28-гадовы англічанін выйграў свой 27-ы прафесійны і 14-ы рэйтынгавы турнір у кар'еры, а таксама першы турнір за 10 месяцаў (пасля перамогі на Айрыш Мастэрс у сакавіку 2003 года).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд панізіўся ў параўнанні з папярэднім розыгрышам на £147,200 у сувязі са знікненнем спонсараў, склаўшы £450,000. Таксама на £30,500 знізіліся і прызавыя пераможцы, якія склалі ўжо £52,000.
IC 2728
IC 2728 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гімн Турцыі
İstiklâl Marşı (Марш незалежнасці) — нацыянальны гімн Турцыі. Словы гімна напісаў Мехмет Акіф Эрсой (Mehmet Akif Ersoy, 1922), музыку Асман Зекі Унгёр (Osman Zeki Üngör, 1924).
{| witht='100 %'
Прыблізны беларускі пераклад
(далей не рытмізаваны пераклад)
Магістратура (Старажытны Рым)
Магістрату́ра (ад magistratus — службоўца, чыноўнік, начальнік) — агульная назва дзяржаўных пасад у Старажытным Рыме. Узнікненне магістратаў адносіцца да перыяду ўсталявання Рымскай рэспублікі (канец VI стагоддзя да н.э.). Магістратура здзяйснялася бясплатна, была кароткатэрміновай (як правіла, 1 год) і калегіяльнай, то бок выконваліся двума людзьмі (за выключэннем пасады дыктатара). Чалавек, што замяшчала магістра, звалася магістра́там.
Першы вышэйшы магістрат быў створаны прыблізна ў 450 да н.э., калі пасля адмены царскай улады на чале Рымскай рэспублікі ўсталі два вышэйшыя магістраты — консулы з ліку патрыцыяў. Спачатку ўсе магістраты, акрамя народных трыбунаў, замяшчаліся патрыцыямі, але да пачатку III стагоддзя да н.э. сталі даступнымі і плебеям.
Усе магістраты мелі права выдаваць указы па коле сваіх абавязкаў і накладаць штрафы; вышэйшыя магістраты, акрамя цэнзараў, валодалі вярхоўнай уладай (imperium). Іх вонкавай адметнасцю была світа з ліктараў (лат. lictor) з фасцыямі. Згодна з законам Віллія (180 да н.э.) быў усталяваны парадак і паслядоўнасць праходжання магістратаў (гл. cursus honorum).
У эпоху Імперыі выбарныя пасады страцілі палітычная значэнне, але захаваліся як перадумова для заняцця новых, буйных пасад.
магістраты
Вылучаліся магістраты:
Боўкалы
Бо́ўкалы (, Бовкалы) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 9 снежня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Шкунціцкага сельсавета.
Гершоны (Брэст)
Гершоны — былая вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. З'яўлялася цэнтрам Гершонскага сельсавета. Размяшчалася ў прыгараднай зоне Брэста, за 6 км на поўдзень ад горада, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Брэст, на аўтадарозе Брэст—Тамашоўка. З 1 чэрвеня 2007 года ўключана ў склад горада Брэста.
Этымалогія
Назва Гершон паходзіць ад «Кіршонавіцкага палаца», які згадваецца ў крыніцах у 1564 годзе.
Вялікае Княства Літоўскае
У пісьмовых крыніцах згадваецца ў XV ст. як сяло ў Берасцейскім старостве Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1648 годзе паблізу Гершон быў забіты прападобнамучанік Афанасій (Філіповіч), ігумен Брэсцкі. У 1672 годзе, паводле прывілея караля польскага і вялікага князя літоўскага Яна Казіміра, пабудавана праваслаўная царква. Ёй былі выдзелены 2 валокі зямлі з Брэсцкай эканоміі і фальварак у канцы сяла. У 1682 годзе ўладанне Хайноўскага-Даніловіча, Кулеша.
Найноўшы час
У 1905 годзе вёска ў Камянец-Жыровіцкай воласці.
Паводле ўмоў Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Камянец-Жыровіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. Працавалі 2 цагельні (100 рабочых).
З 1939 года ў складзе БССР. У 1940 годзе адкрыта 7-гадовая школа. Цэнтр адкрытага акцыянернага таварыства «Агравіта»; сярэдняя школа, у якой у 1970—80-я г. працаваў вучэбна-вопытны ўчастак. 21 вучань быў удзельнікам ВДНГ, 7 з іх атрымалі значок «Удзельнік ВДНГ».
З 1 чэрвеня 2007 года ўключана ў склад горада Брэста. У студзені 2008 года гарадскія ўлады апублікавалі праект забудовы гарадскога раёна Валынка-Гершоны.
Інфраструктура
Клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі, амбулаторыя, 2 магазіны. Размешчана Брэсцкая перасоўная механізаваная калона.
Працуе сумеснае прадпрыемства па вытворчасці металадахоўкі «Брэстсталь». Паблізу вёскі радовішча глін (4,8 млн м³).
Жамойць
Жамо́йць, ці часам Жмудзь, Самагі́ція (Žemaitėjė, Žemaitija; Samogitia; Żmudź; Жемайтия; стар.-руск.: Жемоить, Жемоть) — гістарычная вобласць і этнаграфічны рэгіён сучаснай Літвы, размешчаны на паўночным захадзе краіны паміж нізоўямі ракі Нёман і вярхоўямі рэк Дубіса і Вента. Жамойць мае доўгую пісьмовую гісторыю і самабытныя культурныя традыцыі, адлюстраваныя паміж іншага ў існаванні жамойцкага дыялекту (мовы). На тэрыторыі рэгіёна знаходзіцца Жамойцкае ўзвышша: узгорыста-марэнны рэльеф; хваёвыя і змешаныя лясы, лугі, пашы, ралля; шмат маленькіх азёр і рэчак. У цяперашні час самым вялікім горадам этнаграфічнага рэгіёна з’яўляецца Шаўляй (звыш 104 тыс. жыхароў у 2023 г.), а гістарычнай сталіцай — горад Цяльшэй (звыш 22 тыс. у 2023 г.).
Этымалогія
Традыцыйна лічыцца, што назва «Жамойць» («Žemaitija») паходзіць ад літоўскага слова «žema», што азначае «нізкая», «ніжняя». На думку многіх гісторыкаў гэтае слова ўжывалася для абазначэння зямель, ніжэйшых па цячэнні Нёмана за астатнія землі Літвы. У той жа час некаторыя сучасныя літоўскія даследчыкі інтэрпрэтуюць сэнс назвы «Жамойць» як нізіны басейна ракі Нявяжы. Іншая гіпотэза ўказвае, што слова «Жамойць» нагадвае і з'яўляецца аднакарэнным літоўскаму слову «žemė», што па-літоўску азначае «зямля». На лацінскай мове слова «Жамойць» пісалася як «Samogitia», што ў сваю чаргу прывяло да ўзнікнення ў рускай мове варыянта напісання тэрміна як «Самогития» (па-беларуску «Самагіція»).
Жамойць да стварэння Вялікага Княства Літоўскага
Насельніцтва Жамойці першапачаткова практыкавала родавыя культы (язычніцтва). Этнагенез жамойтаў у навукоўцаў выклікае дыскусію.
Упершыню Жамойць ускосна згадваецца ў славянскай крыніцы ў 1219 г. у дагаворы галіцка-валынскіх і літоўскіх князёў: пералік апошніх пачынаецца «старэйшымі» або «старэйшым» князем (у гэтым месцы Галіцка-Валынскага летапісу, верагодна, ёсць розначытанні паміж спісамі), але не «вялікім князем», а за імі ў дагаворы названы жамойцкія князі Эрдзівіл і Выкінт. З гэтага часу назва «Жамойць» стала згадваецца (у тым ліку побач з назвай «Літва») у Галіцка-Валынскім летапісе як да часу ўзнікнення Вялікага Княства Літоўскага, так і пазней. У нямецкай крыніцы «Хроніка Лівоніі» Генрыха Латвійскага (цэнтрам увагі якога была тэрыторыя сучаснай Латвіі, а іншыя землі — перыферыяй) пры апісанні падзей 1210—1220-х гг. землі Жамойці, сумежныя з уладаннямі Лівонскага ордэна, завуцца проста «Літвой». Беларускі гісторык Вячаслаў Насевіч тлумачыць гэта палітычнай залежнасцю Жамойці ад дынастыі «старшых князёў» Літвы ў тыя часы і пазней. У той жа час Генрых Латвійскі не ўказваў ніводнага з пяці «старэйшых князёў» і ўвогуле нікога з літоўскага боку Дагавора 1219 года, зафіксаванага ў Галіцка-Валынскім летапісе, а «найбольш магутным з літоўцаў» (potentioris de Lethonia) называў Даўгерутэ, які быў цесцем славянскага князя Усевалада з Герцыке, загінуў у 1213 г. і таму не мог упамінацца ў Дагаворы 1219 года. Вячаслаў Насевіч выказаў гіпотэзу, што Даўгерутэ мог быць сваяком тых «старэйшых» князёў і нават бацькам Міндоўга. Першакрыніцы фіксуюць таксама факты дзейнасці балцкіх князёў (у тым ліку і літоўскіх) цалкам незалежна адзін ад аднаго.
Пасля захопу большай часткі Лівоніі Ордэн мечаносцаў звярнуў сваю ўвагу і на іншыя тэрыторыі язычнікаў-балтаў. У верасні 1236 г. адбыўся першы крыжовы паход у Жамойць і з таго часу гэтая тэрыторыя надоўга стала аб'ектам пастаяннай экспансіі крыжакоў. Аднак бітва пры Саўле (22 верасня 1236 г.) — паміж войскам Ордэна мечаносцаў і яго саюзнікаў з аднаго боку і войскам жамойтаў і земгалаў з другога — скончылася тады паражэннем крыжакоў. Разгром у бітве пры Саўле вымусіў Ордэн мечаносцаў у 1237 г. уключыцца ў склад Тэўтонскага ордэна (у Прусіі): новаствораны ў Лівоніі замест Ордэна мечаносцаў Лівонскі ордэн стаў адгалінаваннем Тэўтонскага, на што даў згоду асабіста папа рымскі Рыгор IX. Натуральнай стала ідэя злучыць тэрыторыі двух частак Тэўтонскага ордэна (у Прусіі і Лівоніі), захопліваючы прамежкавыя (у першую чаргу — прыморскія) тэрыторыі паміж імі.
У верасні 1237 г. папскі легат Вільгельм Мадэнскі апісаў межы Курземе (Куроніі), на частцы яе — ад рэк Венты і Нёмана да Літвы і ад ракі Абавы да Земгале — было створана Курляндскае біскупства, а паўночна-ўсходняя частка Курземэ — «Фрэдэкуронія» (г.зн. «мірная Куронія»), якая не ўдзельнічала ў куршскім паўстанні — была далучана легатам да Рыжскай дыяцэзіі. Вільгельм Мадэнскі называе Літвою тэрыторыі, якія пазней сярод немцаў будуць болей вядомыя як Жамойць, тым часам жамойты не жылі на ўзбярэжжы Балтыйскага мора — тэрыторыя іх рассялення пачыналася у вярхоўях ракі Венты і цягнулася далей на ўсход, уздоўж межаў Земгале. Сучасны беларускі гісторык Вячаслаў Насевіч лічыць, што пад «Літвой» у такім сэнсе разумелася тэрыторыя шэрага паўсамастойных «княстваў», на якія таксама распаўсюджваўся палітычны ўплыў дынастыі «старшых князёў» літвы ў тыя часы. А сучасны літоўскі гісторык Эдвардас Гудавічус выказаўся (адносна аб'яўленага ў папскай буле ад 19 лютага 1236 г. крыжовага паходу супраць язычнікаў, геаграфічных апісанняў і дзеянняў легата Вільгельма Мадэнскага), што немцы-крыжакі тады дрэнна сабе ўяўлялі, якія землі былі размешчаны паміж Куроніяй і Прусіяй, але імкнуліся іх засвоіць шляхам ваеннага захопу.
Жамойць да часу поўнай хрысціянізацыі (1417)
У сярэдзіне XIII ст. Жамойць займала парэчча Свенты і Юры — на тэрыторыі будучых валасцей Бетыгола, Айрагола, Расіены, Крожы, Лукаў, Каршова. На Жамойць звярнулі сваю ўвагу яшчэ самыя першыя вялікія князі літоўскія пры тэрытарыяльных захопах падчас стварэння новай дзяржавы ва Усходняй Еўропе і ў канечным выніку Жамойць стала часткай Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага.
У 1251 г. вялікі князь літоўскі Міндоўг ідзе вайной на Жамойць да горада Цверамет, якім валодаў яго дзяцька князь Вікінт, але Міндоўг не здолеў захапіць Цверамет. У 1253 г. Міндоўг падараваў сваёй граматай значную частку Жамойці Лівонскаму ордэну, хоць у той час Міндоўг Жамойцю не валодаў. У 1260 г. у Жамойці ўзнялося паўстанне, якое падтрымаў сваімі войскамі Міндоўг і замацаваў пасля ў Жамойці свайго стаўленіка — князя Траняту. Пасля забойства Міндоўга ў 1263 г. кантроль над Жамойцю і Літвой захаваў новы вялікі князь літоўскі — Транята. Пасля забойства Траняты ў 1264 г. і прыхода да ўлады ў Літве Войшалка Жамойць выйшла з-пад кантролю вялікага князя літоўскага. Толькі пры вялікім князю літоўскім Трайдзене ў 1270-ыя гг. Жамойць зноў аказалася пад кантролем уладара ВКЛ, але аб статусе Жамойці звестак не засталося. Аўтар «Апісання земляў» (Дублінская хроніка) другой паловы XIII ст., які прысутнічаў на каранацыі Міндоўга, асобна ўпамінаў Жамойць (Samoita) побач з Літвой (Lectauie), Нальшчанамі (Nalsani) і Яцвяззю (Ietuesi), адзначаючы пра язычніцкую Жамойць, што «без мяча там ніколі не прапаведвалі».
Захопніцкія паходы крыжакоў на Жамойць і Літву не спыняліся. Да 1289 г. крыжакі захапілі шэраг памежных жамойцкіх валасцей (Каршуву, Шаўле і Цверы). Новы вялікі князь літоўскі Будзікід названы ў лісце лівонскага ландмайстра ў 1290 г. як «кароль», на якога крыжакі плануюць зрабіць сумесны напад з Лівоніі і Прусіі праз землі Жамойці. Крыжакі з 1292 па 1295 г. кожны год нападалі на Жамойць і іншыя куткі ВКЛ.
Пасольства Лівіі ў Беларусі
Пасольства Дзяржавы Лівія ў Рэспубліцы Беларусь (سفارة دولة ليبيا في جمهورية بيلاروس) — дыпламатычная місія Лівіі ў Беларусі, размешчаная ў Мінску.
Жамойць
Жамойць да часу поўнай хрысціянізацыі (1417)
У 1294 г. вялікі князь літоўскі Віцень ваяваў у Ленчыцкай зямлі і задушыў паўстанне ў Жамойці, дзе жамойцкая знаць схілялася да саюзу з Тэўтонскім ордэнам. Пётр з Дусбурга ў сваёй хроніцы «Chronicon terrae Prussiae» (1326) пры апісанні ваенных падзей 1294—1300 гг. называе Жамойць як адну з дзвюх частак уладанняў вялікага князя літоўскага Віценя («караля Літвы»), побач з Аўкштотай (Aukštaitija ад aukštas — высокі). Так яна названая раней і ў дагаворы Гедзіміна з Рыгай (1323). На ўсім працягу XIV ст. Жамойць моцна цярпела ад нападаў (1283—1409) рыцараў Тэўтонскага і Лівонскага ордэнаў: толькі за часы Віценя крыжакі правялі больш 20 паходаў з тэрыторыі Прусіі ў Жамойць і Літву, даходзячы нават да Гародні і Навагрудка, і стараліся падбухторваць некаторых жамойцкіх лідараў супраць вялікіх князёў літоўскіх — храніст Пётр з Дусбурга ўказвае пра сутычкі паміж жамойтамі і войскам ВКЛ. З-за пастаяннай барацьбы ВКЛ і крыжакоў памежныя воласці Жамойці ў 2-й палове XIV ст. практычна запусцелі.
Пасольства Лівіі ў Беларусі
Гісторыя
Лівійскае пасольства было адкрыта 1 красавіка 2001 года. Першым часовым павераным у справах з рэспублікай быў прызначаны Усам аль-Джаміль. У той час краіна афіцыйна называлася Вялікая Сацыялістычная Народная Лівійская Арабская Джамахірыя, а яе лідарам нязменна з 1969 года з’яўляўся Муамар Кадафі.
У 2011 годзе супраць дзеючых лівійскіх уладаў успыхнулі масавыя пратэсты і беспарадкі, якія пазней перараслі ў грамадзянскую вайну. 22 жніўня пасольства ў Мінску афіцыйна перайшло на бок праціўнікаў Кадафі, змяніўшы сцяг з ўрадавага на паўстанцкі. Дыпламаты апавясцілі аб гэтым беларускім уладам па тэлефоне, прадставіўшыся як «Народнае бюро Лівіі». Беларусь, якая падтрымлівала дзеючыя ўлады і не прызнавала паўстанцкі ўрад, як паведаміў прэс-сакратар МЗС Андрэй Савіных, захавала дыпмісію ў інтарэсах тых беларускіх грамадзян, што ўсё яшчэ знаходзіліся ў ваюючай краіне. Па словах дыпламата, пасольства ажыццяўляла маніторынг падзей у Лівіі і падтрымлівала цесныя кантакты з іншымі дыпламатычнымі прадстаўніцтвамі.
Жамойць
Жамойць да часу поўнай хрысціянізацыі (1417)
У 1377 г. войскі вялікага магістра Тэўтонскага ордэна Вінрыха фон Кніпродэ і герцага Аўстрыі Альбрэхта III пайшлі ў чарговы крыжовы паход супраць язычнікаў і разрабавалі жамойцкія воласці Відукле і Крожы.
Пасольства Лівіі ў Беларусі
Гісторыя
У Беларусі прысутнічалі прадстаўнікі ад абодвух бакоў, але будынак пасольства і непасрэдную дзейнасць з беларускім урадам мелі толькі прыхільнікі табрукскіх уладаў. У чэрвені 2020 года былы ваенны аташэ Рамадан Фарджані, у якога скончыліся паўнамоцтвы, вырашыў прысягнуць Фаізу Сараджу. Той скраў з рахунку пасольства некалькі мільёнаў долараў і наняў грамадзян Беларусі для ажыццяўлення захопу дыпмісіі.
Жамойць
Жамойць да часу поўнай хрысціянізацыі (1417)
У 1387 г. адбылося (праз захады вялікага князя Ягайлы) хрышчэнне балтаў-язычнікаў у Вялікім Княстве Літоўскім у каталіцтва, але гэта не закранула большую частку Жамойці. Акрамя таго, пастаянныя супярэчнасці паміж ВКЛ і крыжакамі рабілі Жамойць у пэўнай ступені самастойнай — да Салінскага пагаднення, заключанага 12 кастрычніка 1398 г. паміж вялікім князем літоўскім Вітаўтам і гросмайстрам Конрадам фон Юнгінгенам: паводле дагавора Вітаўт саступіў крыжакам заходнюю частку Жамойці (да ракі Дубісы), што следам прывяло да прымусовага навязання крыжакамі каталіцтва сярод жамойтаў. На працягу 1399 года крыжакі спалілі шмат пасяленняў, бо жамойты ўпарта адстойвалі свае родавыя культы і хаваліся па лясах. У лютым 1400 г. крыжакі, падмацаваныя рыцарамі з Францыі і Нідэрландаў, на чале з герцагам латарынгскім Карлам II Смелым (1364—1431) пераправіліся з Прусіі цераз Нёман у Жамойць і пачалі яе спусташаць. Пасля паражэння на Ворскле (1399) ад татар Вітаўт не адважыўся парушыць дагавор з крыжакамі і сам з комтурам Рагнеты Марквардам Зальцбахам увайшоў на землі заходняй Жамойці для яе ўціхамірання. Жамойты паабяцалі прыняць каталіцтва і пакарыцца крыжакам. Аднак хутка было ўзнята новае жамойцкае паўстанне (1401), якое было падаўлена, але лакальныя хваляванні працягваліся да 1409 г.
Фактычная ўлада вялікага князя літоўскага над Жамойцю была вернутая ў час новага жамойцкага паўстання (1409—1411) і пачатку Вялікай вайны (1409—1411) з крыжакамі. Паводле Торуньскага міру (1411) уся Жамойць пажыццёва пераходзіла ў валоданне польскага караля Ягайлы і вялікага князя літоўскага Вітаўта, а пасля іх смерці заходняя Жамойць вярталася ў валоданне крыжакоў. Тады ж было трывала створана Жамойцкае староства (1411—1793) і да яго былі канчаткова далучаны запусцелыя куршскія землі — Мегава (з Палангай) і Цэкліс, а таксама воласць Панемунь за Нёманам. З гэтага часу пачалася інтэнсіўнае засяленне запусцелых памежных валасцей.
Пасольства Лівіі ў Беларусі
Гісторыя
Першы інцыдэнт адбыўся ў ліпені таго ж года, калі на тэрыторыі дыпмісіі быў збіты часовы павераны Мухамад Істэйта. Пасля гэтага пасольства наняло для сваёй абароны расійскую ПВК «РСБ-Груп». Раніцай 27 жніўня каля 27 нанятых беларусаў і тры прадстаўніка ад урада Сараджа, у тым ліку часовы павераны Эмхімед Маграві, пералезлі праз плот і пачалі шкодзіць маёмасці лівійскай місіі. Неўзабаве тут пачалася масавая бойка, а работнікі суседняга пасольства Малдавіі выклікалі міліцыю. З’яўленне праваахоўнікаў прыпыніла штурм, і бліжэй да поўдня прыхільнікі Сараджа пакінулі будынак. Тым не менш, яны не пакінулі спроб захапіць дыпмісію. У снежні канфлікт зноў абвастрыўся, калі супрацоўнікі «РСБ-Груп» перайшлі на бок уладаў у Трыпалі, прычынай чаго стаў разрыў кантракту аб ахове пасольства з боку табрускіх дыпламатаў. У ноч з 19-га на 20-га снежні была ажыццёўлена новая спроба штурму, але прыбыццё міліцыі зноў прадухіліла захоп будынка.
Размяшчэнне
Будынак пасольства знаходзіцца ў Ленінскім раёне па адрасе вуліца Беларуская, дом 4. З паўночнага боку да яго прымыкае малдаўская дыпмісія, а з усходняга, праз дарогу, размешчаны Ляхаўскі сквер, дзе знаходзіцца «Сцяна Цоя». Побач ёсць стадыён «Дынама» і аднайменны прыпынак грамадскага транспарту. Найбліжэйшымі станцыямі метро з’яўляюцца «плошча Леніна» і «Першамайская».
Жамойць
Жамойць да часу поўнай хрысціянізацыі (1417)
У 1412 г. Кезгайла Валімонтавіч (з блізкага кола Вітаўта) быў прызначаны на пасаду жамойцкага старосты, галоўнай задачай якога было распаўсюджанне каталіцтва, а Жамойцкае староства падзялялася на воласці (цівунствы). Плошча Жамойці тады складала каля 19 тыс. км².
У 1413 г. Ягайла і Вітаўт самі адправіліся ў Жамойць для канчатковага ўвядзення там каталіцтва, хоць насельніцтва ўпарта супраціўлялася. Вітаўт звярнуўся да Папы рымскага аб заснаванні тут біскупства, і ў 1416 г. Канстанцкі сабор прыняў рашэнне аб заснаванні каталіцкага Медніцкага (Жамойцкага) біскупства, якое 27 кастрычніка 1417 г. было кананічна ўфундавана польскім львоўскім архібіскупам і віленскім біскупам. Яно адміністрацыйна-тэрытарыяльна ахоплівала не толькі Жамойцкае староства, але і Упіцкі павет Троцкага ваяводства. Рэзідэнцыяй Жамойцкага біскупства сталі Меднікі (Ворні), а першым біскупам — Мацей (з Вільні). У 1418 г. пачалося паўстанне язычніцкага насельніцтва Жамойці супраць запрыгоньвання: былі выгнаны жамойцкі біскуп і святары, разбураны касцёлы, спалены дамы баяр, прыняўшых каталіцтва, будаваліся язычніцкія капішчы і ставіліся ідалы. Вітаўт сілай падавіў паўстанне і ўзнавіў хрысціянізацыю края. У Жамойці захавалася значная праслойка вольных сялян, але ўсё ж паступова і расла колькасць прыгонных. Лічыцца, што Жамойць была адным з апошніх рэгіёнаў Еўропы, які адмовіўся ад язычніцтва.
Фарміраванне асаблівага статусу ў адміністрацыйнай сістэме ВКЛ і пачатак уніфікацыі (XV — сярэдзіна XVI ст.)
Наяўнасць спецыфічнай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі (Жамойцкае староства з 28-30 валасцей) і асобнай каталіцкай епархіі (Жамойцкае біскупства), а таксама асаблівасцей эканамічнага ўкладу (значнай колькасці вольных («пахожых») сялян, латыфундый і інш.) на працягу ўсяго існавання ВКЛ выразна адрознівала Жамойць ад усіх іншых зямель дзяржавы. Вольныя сяляне Жамойці былі даннікамі вялікага князя, а не жамойцкага старосты.
Герб Катара
Герб Катара (арабская мова: شعار قطر) — два перасечаныя белыя мячы-шаблі ў жоўтым крузе. Між мячамі ёсць паруснае судна, якое плыве на сініх і белых хвалях каля вострава з двума пальмамі. Вакол круга кольца, які падзеленае гарызантальна. У белай секцыі назва дзяржавы: Катара напісана карычневым шрыфтам Kufi і ў карычневай секцыі, англійскі пераклад (дзяржава Катар) напісаны белым шрыфтам.
Жамойць
Фарміраванне асаблівага статусу ў адміністрацыйнай сістэме ВКЛ і пачатак уніфікацыі (XV — сярэдзіна XVI ст.)
Сутычкі і спрэчкі за Жамойць працягнуліся да заключэння 17 жніўня 1422 г. Мельнскага міру, падпісанага з крыжакамі, паводле якога Жамойць назаўсёды пераходзіла ў вотчыннае валоданне Ягайлы і Вітаўта і ніколі ўжо не была пад уладай крыжакоў. Мірны дагавор, падпісаны ў 1431 г. у Хрыстмемеле паміж вялікім князем літоўскім Свідрыгайлам і гросмайстрам Паўлам Русдарфам, канчаткова зафіксоўваў вызначаныя ў часы Вітаўта межы паміж ВКЛ і крыжацкімі валоданнямі.
У час грамадзянскай вайны (1432—1437) у 1432 і 1433 г. адбыліся наезды лівонскіх рыцараў на Жамойць, але жамойцкі староста здолеў адбіць напады і нанесці ў 1433 г. удар у адказ па Лівоніі. У 1 верасня 1435 г. перамога вялікага князя Жыгімонта Кейстутавіча ў бітве каля Пабойска (каля Вількаміра) прымусіла крыжакоў адмовіцца ад умяшальніцтва ў справы ВКЛ.
Герб Катара
Герб быў уведзены ў 1976 і замяніў іншую эмблему (якая выкарыстоўвалася з 1966), і складаўся з двух мячоў, адной жамчужнай ракавіны і двух пальмавых галін з надпісам: Катар.
Жамойць
Фарміраванне асаблівага статусу ў адміністрацыйнай сістэме ВКЛ і пачатак уніфікацыі (XV — сярэдзіна XVI ст.)
Пасля абрання вялікім князем Казіміра Ягелончыка, у Жамойці пачалося паўстанне мясцовага баярства (1440), што было на баку іншага прэтэндэнта на сталец — Міхаіла Жыгімонтавіча. Жамойцкім старостам быў абраны мясцовы баярын Контаўт. Каб улагодзіць баярства, вялікі князь выдаў прывілей (1441), паводле якога Жамойцкаму староству гарантаваўся асобны федэратыўны статус, у тым ліку беспрэцэдэнтнае права мясцоваму баярству самім абіраць кандыдатуру на пасаду старосты, які сваім статусам быў роўны ваяводзе, а таксама мясцовых службоўцаў — цівуноў (кіраўнікоў валасцей Жамойці). Зацвярджэнне выбранага баярствам кандыдата на пасаду старосты было прэрагатывай вялікага князя. Контаўт (па выбару баяр і зацвярджэнні вялікага князя) захаваў пасаду старосты і пасля паўстання. З гэтага часу поўная афіцыйная назва Вялікага Княства Літоўскага абавязкова змяшчала і назву «княства Жамойцкае», якое традыцыйна называлася «зямлёй», але фактычна была па адміністрацыйнаму статусу роўнай ваяводству. Пасада жамойцкага старосты ў 1445 г. перайшла зноў да Кезгайлы Валімонтавіча і заставалася ў руках 4 прадстаўнікоў роду Кезгайлаў на працягу 3 пакаленняў аж да 1532 г., што сведчыла аб дамінуючым становішчы той сям'і ў Жамойці. Адміністрацыйным цэнтрам староства было мястэчка Крожы (з 1535 г. — Кейданы, а з канца XVI ст. — Расіены (Расейны)), а духоўным — Меднікі (рэзідэнцыя жамойцкага біскупа).
22 жніўня 1492 г. вялікі князь Аляксандр выдаў земскі прывілей, якім надзяляў баяр Жамойці тымі ж самымі правамі, што ўжо мелі баяры іншых зямель ВКЛ, і пацвярджаў федэратыўны статус Жамойці. Той жа статус быў пацверджаны земскім прывілеем (1507) вялікага князя Жыгімонта I Старога. У першым пункце граматы 1492 г. вялікі князь Аляксандр усім жыхарам ВКЛ забараняў казаць, што жыхары Жамойці далучаны да ВКЛ сілай, а не па добрай волі («Найпервей, хочем, иж им [жыхарам Жамойці] жадны не мает мовити, альбо на очи истить, иж бы през меч, альбо через оныи валки были звалчоные, але з доброю волею пристали»).
Герб Катара
Некаторыя элементы герба знаходзяцца таксама ў іншых гербах і эмблемах некалькіх Арабскіх краін: традыцыйны арабскі меч-шабля прысутнічае ў гербах Саудаўскай Аравіі і Амана, Кувейта і Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў. Пальма - таксама нацыянальны сімвал Саудаўскай Аравіі. Колеры і падзел знешняга кольца ўзятыя з сцяга Катара.
Жамойць
Фарміраванне асаблівага статусу ў адміністрацыйнай сістэме ВКЛ і пачатак уніфікацыі (XV — сярэдзіна XVI ст.)
Верагодна, што першым горадам на Жамойці, атрымаўшым магдэбургскае права на самакіраванне ў канцы XV ст., быў горад Крожы; дакладна вядома, што другім жамойцкім горадам атрымаўшым тое права ў 1501 г., быў горад Вялёна.
У 1527 г. вялікі князь Жыгімонт I Стары узяў пад свой непасрэдны кантроль большую частку (18 валасцей) Жамойцкага староства, тым абмяжоўваючы ўсеахопнасць улады роду Кезгайлаў; а ў 1527 і 1529 г. увёў грашовы збор (замест натуральнага аброку) у Жамойці, на што ўзнялося паўстанне жамойцкіх сялян (1535—1537), якое было задушана. Тым не менш, новым жамойцкім старостам у 1527 г. па просьбе мясцовай шляхты стаў князь Станіслаў Станіслававіч Кезгайла, сын папярэдняга старосты, які заставаўся самым буйным уласнікам Жамойці і ў 1528 г. выстаўляў ад сваіх маёнткаў 371 вершніка ў войска.
Хвалі новай уніфікацыі ўнутранага жыцця Жамойці (сярэдзіна XVI—XVIII стст.)
У 1566 г. у ВКЛ адбылася чарговая ўніфікацыйная адміністрацыйна-тэрытарыяльная рэформа, якая канчаткова ліквідавала блытаніну розных тэрытарыяльных адзінак, нярэдка рэліктавых, і паводле якой у дзяржаве асноўнымі адзінкамі адміністрацыйна-тэрытарыяльнай структуры станавіліся ваяводствы і паветы (са сваімі соймікамі), колькасць якіх была павялічана шляхам падзелу былых вялізных ваяводстваў. Аднак гэта не закранула Жамойці, дзе працягвала існаваць Жамойцкае староства: у рацыянальна арганізаванай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай структуры дзяржавы Жамойцкае староства (з 28 цівунстваў) выразна вылучалася і па сутнасці было паветам, бо мела толькі адзін соймік, аднак жамойцкі староста меў кампентэнцыі ваяводы і таму быў сенатарам і засядаў у Сенаце. Староства мела трох сенатараў — жамойцкі біскуп, жамойцкі староста і жамойцкі кашталян. Жамойцкая шляхта была ў XV—XVIII стст. таксама ўключана ў барацьбу магнацкіх груповак у ВКЛ.
У 1581 г. у ВКЛ узнік Трыбунал. Першапачаткова Жамойць, як і ўкраінскія ваяводствы Польскага каралеўства, павінна была атрымаць асобныя трыбунальскія суды (у Расіенах), аднак сама шляхта Жамойцкага староства ад такой прапановы Вільні адмовілася, што таксама не спрыяла самаізаляцыі ўнутранага жыцця Жамойці.
Жамойць стала тэатрам ваенных дзеянняў у ходзе Паўночнай вайны (1655—1660), у 1655 г. была занята шведскімі войскамі і моцна пацярпела. Па ініцыятыве гетмана Януша Радзівіла і часткі шляхты ў 1655 г. у радзівілаўскай сядзібе была аб'яўлена Кейданская дэкларацыя.
Жамойць, дзе меліся значныя латыфундыі Сапегаў (маёнткі Шкуды, Крацінга і інш.), стала важным тэатрам ваенных дзеянняў у ходзе Грамадзянскай вайны ў Вялікім Княстве Літоўскім (1696—1702), якая спалучылася з наступнай Паўночнай вайной (1700—1721), калі праз Жамойць у 1701—1708 гг. праходзілі шведскія войскі. У 1707 г. у Жамойці прайшлі значныя хваляванні сялян, а ў 1707—1711 гг. голад і хваробы (эпідэмія чумы) значна скарацілі колькасць насельніцтва Жамойці і Каралеўства Прусіі.
Праз Жамойць праходзілі расійскія войскі ў 1733 г. (у час бескаралеўя ў Рэчы Паспалітай і «Вайны за польскую спадчыну») і ў 1758—1760 гг. у час Сямігадовай вайны (1753—1763).
Жамойць стала важным цэнтрам пачатку Барскай канфедэрацыі — у 1768 г. у Расейнах была аб'яўлена Генеральная канфедэрацыя ВКЛ. У 1769 г. адбыліся значныя хваляванні сялян Шавельскай эканоміі. У 1768—1782 і 1791—1796 гг. адбыліся значныя пратэсты сялян староства Паланга супраць пажыццёвага ўласніка віленскага біскупа Ігната Масальскага, а ў 1775—1792 гг. — у старостве Вялёна супраць каралеўскага губернатара Антонія Тызенгаўза.
23 лістапада 1793 г. у ходзе адміністрацыйна-тэрытарыяльных рэформ, прынятых Вялікім соймам (1788—1792), Жамойцкае староства было пераўтворана ў Жамойцкае ваяводства (1793—1795) і падзелена на тры паветы («зямлі») — Расіенскі, Цельшаўскі і Шавельскі.
Па прычыне сваёй аддаленасці ад месцаў канцэнтрацыі расійскіх войск тэрыторыя Жамойці стала адным з важных цэнтраў, дзе ўзнялося паўстанне 1794 года на чале з Тадэвушам Касцюшкам. Для заахвочання сялян адозвы касцюшкаўцаў спецыяльна перакладаліся з польскай на літоўскую мову.
Эканамічнае становішча ў XVI—XVIII стст.
Значнымі памерамі ў XVI ст. вылучаліся таксама валоданні сярэднезаможнай шляхты — такіх родаў як Білевічы, Белазоры, Талька-Грынцэвічы, Гротусы, Гружэўскія, Зяновічы, Орвіды, Пяткевічы; у XVII ст. — яшчэ і Гурскія (Горскія), Войны, Кіршэнштэйны, Гелгуды, Гедройцы, Масальскія, Пацы, Сіруці, кальвіністы Блінструбы; у XVIII ст. — яшчэ і Пшаздзецкія, Коньчы, Залускія, Вейсенгофы, Нагурскія, Монтвілы, Пілсудскія, Страшэвічы, Станевічы, Станкевічы і інш. Мець маёнтак у Жамойці было выгадней, чым аналагічны, напрыклад, у чарназёмных украінскіх ваяводствах Польскага Каралеўства, бо галоўны экспарт збожжа ішоў у Заходнюю Еўропу — праз Кёнігсберг і Гданьск, а не Чорнае мора.
З першай паловы XVI ст. у Жамойці назіраецца рост прысутнасці нямецкіх купцоў з Герцагства Прусія і рост гандлёвага абароту з ім, а ў 1529 г. для сваёй выгады ВКЛ заключыла гандлёвы дагавор з Прусіяй, які забараняў вываз металаў з ВКЛ. «Валочная памера» у Жамойці пачалася яшчэ ў 1553 г., але на Жамойці ніколі не было развітай фальваркавай гаспадаркі, бо вялікія князі літоўскія гарантавалі не засноўваць у Жамойці фальваркаў, таму стварэнне фальваркаў было рэдкасцю. Большая частка сялян была вольнай (на паўночным-захадзе Жамойці — каля 90% усіх сялян), бо плаціла маянткоўцам чынш — аж да 1861 г., калі быў адменены прыгон у Расійскай імперыі. Шмат сялян займалася гандлем у Каралеўстве Прусія, які дазваляў ім адпраўляць сваіх дзяцей вучыцца за грошы ў жамойцкія парафіяльныя школы і вучыцца на каталіцкіх ксяндзоў, што лічылася за вялікае шчасце.
У 1650 г. у Жамойцкім старостве колькасць сялянскіх дымоў складала звыш 49 тыс., што адпавядае колькасці насельніцтва каля 330 тыс. чалавек. Шчыльнасць насельніцтва (17,4 чал./км²) была адною з самых высокіх у ВКЛ. Па прычыне ваенных дзеянняў колькасць дымоў паводле дадзеных ад 1667 г. скарацілася да 34 тыс. Жамойць славілася вялікай колькасцю дробнай (малазаможнай) шляхты, якая пражывала часта супольна — цэлымі ваколіцамі. У 1667 г. у Жамойцкім старостве мелася 5486 маёнткаў шляхты, з якіх 3940 маёнткаў (71,8%) не мелі прыгонных сялян, а шляхціцы былі аднадворцамі; толькі 1546 шляхецкіх сямей валодалі прыгоннымі сялянамі (цалкам сялянскіх двароў); толькі 53 шляхецкія сям'і мелі больш чым па 50 прыгонных.
У 2-й палове XVIII ст. колькасць насельніцтва вярнулася да ўзроўню 1650 г. — каля 330 тыс. чалавек. Паводле попісу 1775 г. у Жамойцкім старостве шляхта мела 12,5 тыс. сялянскіх дымоў, вялікі князь літоўскі — 11 тыс., каталіцкі касцёл — 3 тыс. Той жа попіс налічыў 5 748 двароў шляхты (у тым ліку магнатаў), з якіх толькі 1 179 двароў (20,5 %) мелі прыгонных сялян. Вялізная Шавельская эканомія ў 1788 г. налічвала 17 652 душы, дзе на селяніна прыходзілася 1,5 валокі зямлі.
Рэлігійна-культурнае жыццё Жамойці ў часы ВКЛ
Пасля пачатку хрысціянізацыі ў XV ст. Жамойць на працягу існавання ВКЛ была каталіцкім рэгіёнам, хоць хрысціянізацыя доўгі час з-за няведання балцкіх гаворак многімі немясцовымі ксяндзамі (палякамі і інш.) насіла павярхоўны характар і працягла захоўваўся рэлігійны дуалізм — змешванне дахрысціянскіх вераванняў з хрысціянскімі, а ў паўночна-заходніх кутках Жамойці нават у сярэдзіне XVI ст. не было касцёлаў. Калі пачаткова паганскае насельніцтва Жамойці зацята супраціўлялася прыняццю каталіцтва, то пасля паўсюднага прыняцця пачало зацята яго трымацца. Жамойць стала адзінай зямлёй, якая атрымала ў часы Рэчы Паспалітай неафіцыйную назву сярод шляхты «святой» зямлі за сваю набожнасць і адданасць каталіцызму, якія ўвайшлі ў легенды і прымаўкі і захаваліся нават да XX ст. Яшчэ са старажытных часоў у знак шчырай веры насельніцтва (асабліва сялянскае) ставіла ў кожнай вёсцы сімвалічныя драўляныя крыжы, а часам абстаўляла групамі крыжоў цэлыя пагоркі. Каталіцкія ксяндзы карысталіся ўсямернай павагай на вёсцы.
У каталіцкім набажэнстве і справаводстве асноўнай мовай была лацінская, а дадатковай — польская; балцкія гаворкі абмежавана выкарыстоўваліся ў якасці другасных пры пропаведзях у дадатковым набажэнстве, што не спрыяла трываламу засваенню прынцыпаў хрысціянскага веравучэння сярод сялян.
Пост-панк
У адрозненне ад рэзкага сухога гучання панк-рока, пост-панк адрозніваўся вялікай разнастайнасцю музычнага самавыяўлення з прычыны шырокага дыяпазону ўплыву на жанр такога напрамку як краут-рок, у першую чаргу такія гурты як и, такога жанра як дыска, эксперыментальных альбомаў Дэвіда Боўі, так званага «берлінскага перыяду», электронныя поспехі  і г.д. Чэрпаючы натхненне з элементаў панк-рока (такіх як правакацыя, або DIY падыход), адыходзячы ад музычных межаў панка да больш шырокай культурнай прыналежнасці, постпанковая музыка была адзначана разнастайным, эксперыментатарскім пачуццём і «канцэптуальным нападам» на рок-традыцыі.