cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Генрых Іпалітавіч Свянціцкі
Погляды на аграрнае пытанне
Свянціцкі прыводзіў падлікі Уладзіміра Гурко: калі раздаць усе землі сялянам, то кожны з іх атрымае прыбаўку ў 4 дзесяціны зямлі, што ніякай карысці сялянам не дасць, а прынясе толькі шкоду. У выніку ліквідацыі эфектыўных дваранскіх маёнткаў буйных і сярэдніх зямельных памераў сяляне страцяць заробкі, якія яны атрымліваюць у гэтых маёнтках. Акрамя таго, на думку Свянціцкага, трэба ўлічваць рост сялянскага насельніцтва: калі б сутнасць аграрнага пытання заключалася ў недахопе зямлі і калі б дазволіць зараз размеркаванне ўсіх наяўных свабодных зямель паміж сялянамі, то праз 7 год атрымаецца той жа недахоп зямлі.
Свянціцкі ў дакладзе крытыкаваў тых рускіх землеўласнікаў у Паўночна-Заходнім краі, якія не выступалі супраць адчужэння сваіх зямель у краі, толькі б ім за такое адчужэнне зямлі заплацілі. Ён казаў, што для мясцовых каталіцкіх дваран-маянткоўцаў Паўночна-Заходняга края гэта асабліва непрымальна, бо яны жывуць у краі і любяць уласна кіраваць маёнткамі, а значная частка рускіх землеўласнікаў у краі не жыве і кіруе сваімі маёнткамі праз аканомаў альбо здае ў арэнду.
Адкінуўшы ідэю нацыяналізацыі зямлі і прынцып адчужэння часткі прыватнаўласніцкіх зямель, Свянціцкі адносна вырашэння аграрнага пытання выступіў за стварэнне спрыяльных умоў гаспадарання для сялян на тых землях, якімі яны валодаюць. Ён указваў на шкоднасць для сялян цяперашняй падаткавай сістэмы, якая мае саслоўны характар, калі на адну дзесяціну сялянскай зямлі падатак складае 1 рубель 49 капеек, а на адну дзесяціну дваранскай зямлі — 20 капеек. У якасці неабходных мер па вырашэнні аграрнага пытання ў Расійскай Імперыі Генрых Свянціцкі бачыў: удасканаленне падаткавай палітыкі ў кірунку раўнамернасці падаткаабкладання для ўсіх слаёў насельніцтва; ліквідацыі сялянскай абшчыны і стварэння прыватных сялянскіх гаспадарак; ліквідацыі зямельнай церазпалосіцы і сервітутаў; прадастаўлення сялянам ільготных і доўгатэрміновых крэдытаў для набыцця зямлі; стварэння Дзяржаўнага банка замест існуючых Дваранскага банка і Сялянскага банка; павелічэння выдаткаў на народную асвету; паляпшэнне агранамічнай адукаванасці сялян у справе вядзення сваіх гаспадарак; і інш.
Абсурднасць прапаноў сацыялістаў аб падзеле багацця паміж усімі грамадзянамі Свянціцкі бачыў у тым, што ліквідацыя прыватнай уласнасці непазбежна прывядзе грамадства да застою, эканамічнай адсталасці і беднасці, а не росквіту грамадства, бо пазбавіць стымулаў да павышэння прадукцыйнасці працы У Расійскай Імперыі крызісныя моманты ў аграрнай сферы ў канцы XIX — XX пачатку ст. праяўляліся ў першую чаргу ў перыядычных маштабных голадах сялянства (якія суправаджаліся эпідэміямі і бунтамі) па прычыне неўраджаяў. Радыкальныя палітыкі, эканамісты і прадстаўнікі інтэлігенцыі прычынай гэтага лічылі сялянскае малазямелле («зямельны голад») і бачылі выхад у неабходнасці прымусовага пераходу зямлі дваран да сялян. Радыкальныя агітатары нават заклікалі сялян браць чужую зямлю сілай і зрабіць перадзел зямлі, таму радыкальныя настроі віталі сярод сялян і праяўляліся ў пагромах дваранскіх маёнткаў. Сучасныя гістарычныя даследаванні паказваюць, што ў сапраўднасці «зямельнага голаду» ў Расійскай Імперыі не было. Памер зямлі сялянскага двара нават у самых бедных губернях Расійскай Імперыі быў вышэйшым за памер зямлі сялян у Заходняй Еўропе. У пачатку XX ст. у цэнтральных губернях Расійскай Імперыі памер прыдатнай для земляробства зямлі на душу насельніцтва складаў 2,8 га; у Францыі — 2 га; у Германіі — 1,8 га; у Італіі — 1,1 га. Пры гэтым у Расійскай Імперыі сялянам належала 62% усіх прыдатных для земляробства зямель, у Францыі — 55%, у Прусіі — 12%, а ў Англіі (самай эканамічна развітай краіне Еўропы) амаль усе сяляне былі не ўласнікамі, а арандатарамі зямлі маянткоўцаў. Сучасныя гістарычныя даследаванні паказваюць, што галоўнай прычынай аграрнага крызісу ў Расійскай Імперыі былі як аб'ектыўныя фактары (ураўняльная роля сялянскай абшчыны, высокі арэндны кошт зямлі, нізкія сусветныя цэны на хлеб і г.д.), так і суб'ектыўныя — адсталая культура земляробства рускага селяніна (прымітыўныя тэхнічныя прыёмы апрацоўкі зямлі (нават урадлівай), адсутнасць новай сельскагаспадарчай тэхнікі і няўменне ёй карыстацца з-за нізкага ўзроўню адукаванасці сялян, адсутнасць добрага насення, малое і нерацыянальнае ўгнаенне глебы, адсутнасць правільных эканамічных стымулаў да працы і інш.), што прыводзіла да нізкай ураджайнасці, калі за сорак гадоў (1860—1900) ураджайнасць жыта з 30 пудоў з дзесяціны паднялася толькі да 39 пудоў і была ў 4-5 разоў ніжэй, чым у заходнееўрапейскіх краінах. Гл.: История России. XX век: в 2-х т. / отв.ред. А.Б. Зубов. — Москва : АСТ, 2009. — Т. I. — С. 71—73..
Падобныя погляды былі дамінуючымі ў краёўцаў-кансерватараў і выказваліся дэпутатамі-краёўцамі ў Дзяржаўнай Думе і Дзяржаўным Савеце Расійскай Імперыі, хоць у некаторых праектах (Эдварда Вайніловіча, Гераніма Друцкага-Любецкага, ксяндза Антонія Сангайлы і інш.) гучалі мажлівасці саступак (адчужэння часткі прыватнаўласнікіх зямель на карысць сялян) за адпаведную грашовую кампенсацыю маянткоўцам.
Дэпутацтва ў III Дзяржаўнай Думе
18 кастрычніка 1907 г. быў абраны дэпутатам ад Віленскай губерні ў III Дзяржаўную Думу Расійскай імперыі ад з'езду землеўладальнікаў, дзе ўвайшоў у групоўку дэпутатаў-краёўцаў «Польска-літоўска-беларуская група» («Польска-літоўска-беларускае кола»). У Думе стаў членам дэпутацкіх камісій: 1) бюджэтнай, 2) па разбору карэспандэнцыі, 3) аб шляхах зносін, 4) аб мясцовым самакіраванні, 5) распарадчай, 6) аб паляванні, 7) па справе перасялення. Быў дакладчыкам у камісіях: 1) па выкананні дзяржаўнага бюджэту (раскладцы прыбыткаў і выдаткаў), 2) аб шляхах зносін, 3) аб паляванні.
Дэпутацтва ў IV Дзяржаўнай Думе
20 кастрычніка 1912 г. зноў быў абраны дэпутатам ад Віленскай губерні ў IV Дзяржаўную Думу Расійскай імперыі ад з'езду землеўладальнікаў, дзе зноў увайшоў у групоўку дэпутатаў-краёўцаў «Беларуска-літоўска-польская група» («Беларуска-літоўска-польскае кола»). Стаў членам дэпутацкіх камісій: 1) бюджэтнай, 2) аб шляхах зносін, 3) аб паляванні, 4) аб мясцовым самакіраванні, 5) распарадчай, 6) аб шлюзаванні парогаў ракі Днепр, 7) па гарадскіх справах, 8) аб мерах па спыненні ненармальнага падаражэння прадметаў першай неабходнасці.
У 1910-ыя гг. быў масонам і скарбнікам Бюро масонскага Міжпарламенцкага союза.
Смерць і пахаванне
Памёр 19 чэрвеня 1916 г. на шляху ў горад Кіславодск (Расійская імперыя), не даслужыўшы да канца (да 1917 г.) кадэнцыі дэпутата IV Дзяржаўнай Думы Расійскай імперыі. Пахаваны на каталіцкіх могілках Петраграда (Расійская імперыя).
Стужыца (Магілёўскі раён)
Сту́жыца (, Стужица) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падгор’еўскага сельсавета.
Камінь (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Камі́нь (Камі́нь) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Бруклінскі музей
Бруклінскі музей (Brooklyn Museum) — адзін з найбуйнейшых мастацкіх музеяў ЗША. Збор музея налічвае больш за паўтара мільёнаў экспанатаў, ад шэдэўраў старажытнага Егіпта да твораў сучаснага мастацтва.
Бруклінскі музей з’яўляецца адной з галоўных славутасцяў Нью-Ёрка. Музей размешчаны ў будынку стылю боз-ар, у цэнтры Брукліна. Плошча музея: 52,000 кв.м. Штогод музей наведваюць каля 500 тысяч чалавек. Дырэктар музея: Арнольд Леман.
.tp
.tp — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для.
Афіцыйна знаходзіцца у працэсе вываду і замены на дамен .tl. Рэгістрацыя спыненая.
Toppdomän
Драўна (гміна)
Дра́ўна (Drawno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хашчэнскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Драўне. Плошча гміны складае 320,87 км². Станам на 2008 год у гміне Драўна пражывалі 5 325 чалавек, шчыльнасць — 17 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 50 населеных пунктаў.
Лабарыя ямістая
Лабарыя ямістая (Lobaria scrobiculata) — від ліставатых лішайнікаў роду сямейства.
Апісанне
Слаявіна ліставатая, дольчата-буйналопасцевая, неглыбока выразаная, шырынёй да 15 см. Верхняя паверхня слаявіны блакітна-шэрая, светла-шаравата-зялёная або аліўкавая, больш-менш невыразна сеткавата-ямістая, па краях, рэбрах або па ўсёй паверхні мае блакітна-шэрыя або цёмна-бурыя сараліі. Сарэдыі часам прарастаюць у сарэдыяльныя ізідыі. Ніжняя паверхня караткалямцавая, шаравата-жоўтая, у цэнтры — да бура-чорнай, з нешматлікімі рызінамі, прыкметнымі ўэдуццямі, якія адпавядаюць ямкам на верхняй паверхні. Псеўдацыфелы белыя, парашкападобныя, няправільнай формы і памераў. Стрыжань утрымлівае арганічныя кіслоты.
Распаўсюджанне
Трапляецца ў лясах Галарктыкі, у Паўднёвай Амерыцы, Афрыцы, Аўстраліі і Новай Зеландыі. Пашырана ў лясной паласе Еўразіі, адзначана і ў Арктыцы (Еўрапейскі сектар). На тэрыторыі Беларусі рэдкі від. Расце на ствалах шыракалістых дрэў, на сучках елкі і на замшэлым бураломе ў старых цяністых лясах з павышанай вільготнасцю паветра. Трапляецца асобнымі экземплярамі або невялікімі групамі на абмежаваных плошчах.
Асаблівасці біялогіі
Размнажаецца вегетатыўна (сарэдыямі і ізідыямі) або аскаспорамі.
Від вельмі адчувальны (індыкатарны) да антрапагенных уздзеянняў.
Вялікая Мядзвядка
Вялі́кая Мядзвя́дка (, Великая Медвядка) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мірскага сельсавета.
Гісторыя
Да 17 лістапада 1948 года вёска ўваходзіла ў склад Жухавіцкага сельсавета, да 16 ліпеня 1954 года — у склад Мядзвядскага сельсавета. У 1948—1954 гадах цэнтр Мядзвядскага сельсавета. Да 23 ліпеня 1979 года вёска зноў уваходзіла ў склад Жухавіцкага сельсавета, да 26 снежня 2013 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Мірскага пассавета.
Жанчыны ў Першай сусветнай вайне
Жанчыны ў Першай сусветнай вайне (Women in the First World War) — удзельніцы ўзброенага канфлікту з 28 ліпеня 1914 па 11 лістапада 1918 года.
Першая сусветная вайна стала пераломным момантам у гісторыі. У гэты перыяд адбыліся незваротныя змены ў сацыяльна-эканамічным, сацыяльна-палітычным і духоўна-культурным развіцці дзяржаў, змянілася стаўленне да гэтых працэсаў ва ўсіх слаях насельніцтва, уключаючы жанчын. У сувязі з гэтым раскрыццё праблем «жанчына і вайна», «жанчына і армія» актуальна ў гісторыі Першай сусветнай вайны, бо роля жанчыны ў сусветных і рэгіянальных войнах да гэтага часу амаль не вывучана.
Менавіта падчас Першай сусветнай вайны ваенная справа перастала быць выключна мужчынскай. Сярод ахвотнікаў вайны былі дзяўчаты і жанчыны, якія сталі медсёстрамі і працавалі ў шпіталях па доглядзе за параненымі. Частка з іх пераапранулася ў мужчынскае адзенне ды ішлі санітарамі, каб дапамагчы параненым непасрэдна на полі бою, а частка сфармавала жаночыя воінскія часці дзеючай арміі.
Удзел рускіх жанчын у Першай сусветнай вайне
Гісторыя папярэдніх войнаў была падзелена на выключна мужчынскі досвед на полі бою і досвед жанчыны, якая пасіўна чакала мужа ў тыле. Першая сусветная вайна змяніла гэтыя адносіны. У гады вайны жанчыны не толькі працавалі на абаронных заводах, выконваючы цяжкую «нежаночую» працу ў сельскай гаспадарцы, прамысловасці, сферы паслуг, транспарце, але і служылі на фронце сёстрамі міласэрнасці і медсёстрамі, непасрэдна ваюючы ў воінскіх часцях.
Няўдачы рускай арміі на франтах ваенных дзеянняў у 1916-1917 гг. выклікала новы ўздым патрыятычных пачуццяў. Значная колькасць жанчын пасля смерці сваіх мужчын на фронце падалі заяўку альбо самастойна ішлі ў дзеючую армію і служылі ў арміі. Жанчыны з розных слаёў грамадства прымалі актыўны ўдзел у вайне. Дакладная колькасць такіх жанчын невядомая, бо большасць з іх знаходзілася на франтах пад мужчынскімі імёнамі. У цяперашні час існуе каля чатырох дзясяткаў такіх імёнаў, найбольш вядомыя з якіх: E. Чарняўская, А. Пальшына, О. Цэбржінська, О. Шыдлоўская, З. Марозава, З. Смірнова, К. Райская.
Легендай для расійскіх узброеных сіл стала княгіня Яўгенія Міхайлаўна Шахоўская — адзіная жанчына, якая падчас Першай сусветнай вайны служыла ў авіяцыі. Нарадзілася ў шляхецкай сям’і і скончыла Смольны інстытут высакародных дзяўчат, яна валодала добрымі вакальнымі здольнасцямі, захаплялася спортам, аўтагонкамі і агнястрэльнай зброяй. Пазней захапілася авіяцыяй. У чэрвені 1912 года паспяхова здала экзамен і атрымала дыплом авіятара. У пачатку вайны яна спрабавала трапіць у франтавы паветраны атрад у якасці лётчыка, але яе просьба была адхілена. Пазней, не пакінуўшы мары аб службе ў авіяцыі, яна працавала сястрой міласэрнасці ў цягніку хуткай дапамогі імя Вялікай княгіні Анастасіі Мікалаеўны. Пасля паскоранай падрыхтоўкі ў ваенным авіяцыйным вучылішчы ёй было прысвоена званне прапаршчыка інжынерных войскаў і накіравана ў 1-ы паветраны атрад. Яна лятала на самалёце «Фарман-16». Праз некаторы час княгіню Шахоўскую прысудзілі да смяротнага пакарання па сфабрыкаванай справе контрвыведкі па абвінавачванні ў шпіянажы на карысць Германіі. Аднак Мікалай II замяніў расстрэл зняволеннем у манастыры. Пасля лютаўскіх падзей 1917 года Шахоўскую вызвалілі.
Жаночыя баявыя падраздзяленні
Рэакцыяй на заняпад духу мужчынскай часткі насельніцтва ў расійскай арміі ў канцы Першай сусветнай вайны стала з’яўленне жаночых баявых часцей. Практыка набору жанчын на ваенную службу грунтавалася на прынцыпе добраахвотнасці. Так 29 чэрвеня 1917 года быў зацверджаны афіцыйны дакумент-палажэнне «Аб фарміраванні воінскіх часцей з жанчын-добраахвотнікаў». Ён быў ухвалены з мэтай трансфармацыі стыхійнага руху ў арганізацыйнае русла, бо ваеннае ведамства не ўяўляла яго дзейнасці, штатаў, крыніц укамплектавання і забеспячэння і г. д. Афіцыйна за кастрычнік 1917 год у рэгулярных войсках рускай арміі былі:
Былі арганізаваны і жаночыя сувязныя каманды: у Санкт-Пецярбургу — 2, у Маскве — 2, у Кіеве — 5, у Саратаве — 2. У Палтаве была нават створана Першая каманда разведчыц-добраахвотнікаў. Стыхійнае фарміраванне жаночых атрадаў адбывалася ў Кіеве, Мінску, Харкаве, Смаленску, Іркуцку, Баку, Адэсе, Марыупалі і іншых гарадах. У чэрвені 1917 года быў абвешчаны загад аб фарміраванні першай жаночай каманды марской пяхоты. Ім камандавалі афіцэры мужчынскага полу.
Адным з самых вядомых падраздзяленняў рускай арміі быў добраахвотніцкі жаночы ўдарны батальён смерці, які ў пачатку лета 1917 года ўзначаліла Георгіеўскі кавалер, прапаршчык Марыя Лявонцьеўна Бачкарова. Прычынай стала жаданне ўрада Расійскай імперыі прыкладам жаночых фарміраванняў вярнуць салдат у акопы, калі баявы дух салдат упаў і яны адмовіліся ваяваць на фронце. 21 мая 1917 года М. Бачкарова заклікала да стварэння жаночых батальёнаў для абароны Радзімы. Неўзабаве яе зварот быў апублікаваны ў газетах, і ўся краіна даведалася пра жаночыя групы. Ідэя стварэння жаночых баявых каманд была ўхвалена вярхоўным галоўнакамандуючым генералам А. Брусілавым і А. Керанскім. Згодна з умовамі прыёму, удзельнікам фарміравання можа стаць любая жанчына ва ўзросце ад 16 да 40 гадоў. У той жа час яна павінна была мець адукацыйную кваліфікацыю і прайсці медыцынскую камісію, якая выяўляла і ліквідавала цяжарных жанчын. Інтэлігентнасць салдат таксама дзівіла: да 30% з іх апынуліся студэнтамі, да 40% мелі сярэднюю адукацыю. Былі таксама прадстаўнікі вельмі вядомых прозвішчаў: княгіня Татуева з вядомага грузінскага роду, Дуброўская — дачка генерала, ад’ютантам батальёна была Скрыдлова — дачка адмірала Чарнаморскага флоту. Ішлі ўсе: сёстры міласэрнасці, хатнія прыслужніцы, сяляне і мяшчане, выпускніцы ВНУ. Ужо ў ліпені 1917 года жанчыны ўпершыню пайшлі ў бой, у якім батальён страціў каля 100 чалавек. У далейшым гэта фарміраванне не ўдзельнічала ў актыўных баявых дзеяннях. Гэты батальён увайшоў у гісторыю як адзіная жаночая часць, якая ваявала на расійска-германскім фронце пад камандаваннем жанчыны-афіцэра.
Супольнасць сясцёр міласэрнасці
Дагляд за пацыентамі стаў асаблівай справай падчас Першай сусветнай вайны. Шмат дзяўчат далучылася да супольнасці сясцёр міласэрнасці. Вядома, што да 1915 года ў Расійскай імперыі налічвалася 115 такіх абшчын, яны былі падпарадкаваны РТЧК. Акрамя таго, сёстры працавалі ў трох аддзяленнях і двух камітэтах РТЧК, Евангельскім шпіталі і чатырох замежных бальніцах у Петраградзе. У 1916 годзе паводле афіцыйных спісаў на фронт было адпраўлена 17 436 медсясцёр, якія абслугоўвалі больш за 2000 палявых і тылавых устаноў Чырвонага Крыжа: 71 шпіталь на 44 600 чалавек, этапныя і перасоўныя бальніцы, 11 цягнікоў хуткай дапамогі, перадавыя падраздзяленні, машыны хуткай дапамогі, харчовыя і перавязачныя пункты, камеры дэзінфекцыі, рэнтгенаўскія і хірургічныя аддзяленні хуткага рэагавання (лятучкі), дзве плывучыя бальніцы ў Чорным моры, тры бактэрыялагічныя лабараторыі і шэсць палявых дэпо. Найбуйнейшай арганізацыяй, якая налічвала 1603 чалавекі, была абшчына Святога Георгія. За ім ішлі Петраградскія сёстры імя генерал-лейтэнанта дэпутата фон Каўфмана (952 чалавекі) і Святой Яўгеніі (465 чалавек). Супольнасць Святой Тройцы ў той час налічвала 129 сясцёр і Крыжаўзвіжанская царква — 228. У Іверскай і Александроўскай («Утоли моя печали») у Маскве працавалі 365 і 183 сёстры адпаведна. Жанчыны і ўдовы ўсіх класаў ад 18 да 40 гадоў былі прыняты ў супольнасць сясцёр міласэрнасці. Яе наведвалі альбо маладыя энтузіясты, альбо жанчыны, якія з-за цяжкага матэрыяльнага становішча не мелі іншага выбару: жанчыны з сем’яў дробных чыноўнікаў, збяднелыя дваране і нават сяляне, часам неадукаваныя. Цікавасць да гэтай прафесіі ў заможных слаях рускага грамадства і інтэлігенцыі прачнулася толькі ў ваенны перыяд, калі вобраз сястры міласэрнасці быў ахутаны патрыятычнай рамантыкай. Падзеі на франтах Першай сусветнай вайны часам патрабавалі ініцыятывы і самастойнасці сясцёр, што вельмі ўплывала на свядомасць жанчын таго часу.
Жанчыны Еўропы ў Першай сусветнай вайне
Першапачаткова гэтая вайна ўяўлялася кароткай, хуткай і пераможнай, таму агульная мабілізацыя мужчын у еўрапейскіх краінах суправаджалася закрыццём прадпрыемстваў, уладальнікамі і супрацоўнікамі якіх былі мужчыны. Жанчыны ў гарадах, якія таксама страцілі працу і заробкі сваіх мабілізаваных мужчын, сутыкнуліся з эканамічнымі цяжкасцямі. Для некаторых выйсцем стала праца ў майстэрнях рукадзелля, заснаваных заможнымі дамамі. Вайна дала значны штуршок дабрачыннасці жанчын. У той жа час сялянскія жанчыны былі вымушаны неадкладна замяніць мужчын у сельскай гаспадарцы, каб сабраць ураджай 1914 года. Вайна хутка перарасла ў смяротную, і востра не хапала ваенна-медыцынскай службы. У гэты час на ваенных плакатах з'яўляецца новы жаночы вобраз медсястры – «белага анёла», якая даглядае параненых. Калі стала ясна, што вайна будзе працягвацца, урады дзяржаў зразумелі неабходнасць рэарганізацыі эканомікі для работы ў ваенны час, каб забяспечыць асноўнымі патрэбамі насельніцтва і арміі.
У той час у існуючых арміях еўрапейскіх краін не было жанчын. Акрамя Расійскага жаночага батальёна пад камандаваннем Марыі Бачкаровай і Брытанскага дапаможнага армейскага корпуса, іншыя ўрады забаранілі жанчынам праходзіць ваенную службу з-за распаўсюджаных сацыяльных стэрэатыпаў і забабонаў.
Насельніцтва акупіраваных тэрыторый пакутавала ад гвалту, прымусовай працы, тэрору, марадзёрства, забойстваў і разбурэнняў, якія выклікалі паток бежанцаў з Поўначы Францыі. Сярод ваенных злачынстваў нямецкіх салдат у Бельгіі і на поўначы Францыі – згвалтаванне мясцовых жанчын, маштаб якіх нельга ацаніць. Дзеці, якія нарадзіліся ў згвалтаванні, сталі новай праблемай у ваенны час.
Жанчыны на акупіраваных тэрыторыях удзельнічалі ў руху супраціву, арганізоўвалі сеткі для ўцёкачоў і разведкі, якія, аднак, былі знішчаны ў 1915 годзе. Пазней некаторыя жанчыны сталі сімвалам супраціву акупантам і былі ўзнагароджаны за гераізм.
У той жа час вайна не адчувалася непасрэдна ў тыле, але жанчыны таксама пакутавалі ад разлукі і адзіноты: толькі часам салдаты атрымлівалі кароткія канікулы, каб наведаць свае сем’і. Перапіска выратоўвала: гэта была штодзённая практыка, якую асвойвалі ў школе. Тагачасная перапіска была каштоўнай крыніцай для даследчыкаў, якія вывучалі ваенныя будні. Франтавыя лісты становяцца папулярнай тэмай ваенных плакатаў.
З самага пачатку вайны смерць стала масавай з’явай, але страты розных краін былі розныя: найбольшыя страты панеслі Германія (1,8 млн.) І Расія (1,7 млн.), а таксама Францыя і Аўстрыя (1,3 і 1,4 млн. адпаведна), у той час загінулі 750 тысяч брытанцаў і 115 тысяч амерыканцаў. У арміі самым рызыкоўным жыццём была служба ў пяхоце, якая складалася пераважна з сялян. У той жа час мірнае насельніцтва таксама цярпела падчас вайны, у тым ліку жанчыны, якія пакутавалі ад голаду, празмерных фізічных і псіхалагічных нагрузак на працы і дома, а таксама хвароб ваеннага часу (сухоты). Асабліва пацярпелі сяляне, якія павінны былі замяніць не толькі мужчын, але і коней, якіх таксама забралі ў армію. У гарадах адчуваўся востры дэфіцыт харчавання, бо ўсе рэсурсы накіроўваліся на патрэбы арміі. Жыхароў заклікалі эканоміць і эканоміць, месцамі была ўведзена картачная сістэма. Аднак падчас вайны шмат людзей памерла ад голаду (у Германіі – каля 700 тысяч).
Кальмарскі замак
Кальмарскі замак (Kalmar slott) — адзін з найбольш значных твораў паўночнаеўрапейскага фартыфікацыйнага мастацтва эпохі Рэнесансу. Размешчаны ў шведскім горадзе Кальмар і аддзелены ад балтыйскага берага каналам.
Закладзены ў 90-я гады XIII стагоддзя па ўказу Магнуса I на месцы вартаўнічай вежы, замак складаўся з чатырох несіметрычных сцен, французскіх круглых па вуглах і двух умацаваных надбрамных вежаў, кожная з якіх уяўляла «замак у замку». Замак быў назаўжды ўпісаны ў еўрапейскую гісторыю ў 1397 г., калі ў ім была падпісана Кальмарская унія.
Пасля скасавання уніі датчане працягвалі ўтрымліваць паўднёвую частку цяперашняй Швецыі — Сконэ, таму Кальмар заставаўся важнай памежнай крэпасцю. Шведскі кароль Густаў Ваза, які лічыў яго «ключом да ўсёй краіны», загадаў у 1545 годзе цалкам перабудаваць замак па найноўшым слове фартыфікацыйнага мастацтва. Нягледзячы на гэтыя хітрасці, падчас Кальмарскай вайны 1611-13 гг. ён быў абложаны і ўзяты датчанамі.
Паколькі замак не прызначаўся для пражывання манархаў, унутранае ўбранне было мінімальным, а да канца XVII стагоддзя ў сувязі з пераносам мяжы далёка на поўдзень ён у значнай меры страціў сваё абарончае значэнне і стаў выкарыстоўвацца пад склад правіянту, а ў 1780 годзе ў ім зрабілі бровар. З гэтага часу аж да 1852 года частка замка выкарыстоўвалася як турма. У 1884 годзе рыксдаг вылучыў на рэстаўрацыю замка 80 тыс. крон. У наш час у замку знаходзіцца музей.
Агуат (правінцыя)
Агуат (ولاية الأغواط) — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца ў цэнтральнай частцы краіны. У перакладзе з арабскай мовы азначае «аазіс». Адміністрацыйны цэнтр — Агуат. Плошча — 25 057 км², насельніцтва 477 328 (на 2008 год).
Спіс аб’ектаў PGC (1675001—1676000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1675001—1676000)
Міласлаў Кабелач
Мі́ласлаў Ка́белач (Miloslav Kabeláč, 1 жніўня 1908, Прага — 17 верасня 1979, Прага) — чэшскі кампазітар, дырыжор, педагог. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Чэхаславакіі (1965).
Біяграфія
Вучыўся ў 1928—1931 гадах у Пражскай кансерваторыі, у 1931—1932 гадах у Школе майстроў пры ёй. Выкладаў у кансерваторыі, з 1958 года прафесар. У 1932—1954 гадах (з перапынкам) музычны рэжысёр, музычны рэдактар, дырыжор Пражскага радыё.
Творчасць
Яго музыцы ўласціва апора на традыцыі нацыянальнага музычнага фальклору ў спалучэнні з новымі прыёмамі пісьма. Эксперыментаваў у галіне электроннай музыкі. Сярод твораў: 8 сімфоній (1942—1968), пасакалля «Містэрыя часу» (1957), 2 уверцюры, «Гамлетаўскія імправізацыі» і цыкл «Адлюстраванне» (1964) для аркестра; 2 кантаты; «Містэрыя цішыні»; т. зв. электронна-акустычная кампазіцыя «6 карцін з чэшскіх летапісаў» (1970) і інш.
Баразна
Баразна — прозвішча.
Беларуская асацыяцыя пралетарскіх пісьменнікаў
'' Беларуская асацыяцыя пралетарскіх пісьменнікаў (БелАПП) — літаратурнае аб'яднанне. Створана ў 1928 г. пасля другога расколу (рэарганізацыі) «Маладняку». Спыніла дзейнасць у 1932 г.
Крызіс пераходу ў спадчыну англійскага прастола (1553)
Крызіс пераходу ў спадчыну англійскага прастола 1553 года ўзнік з-за невырашальнага асабістага і рэлігійнага канфлікту паміж каралём-пратэстантам Эдуардам VI і яго старэйшай сястрой і спадчынніцай, каталічкай Марыяй. Задума пазбавіць Марыю права на атрыманне ў спадчыну прастола, замяніўшы яе на спадчынніка-пратэстанта з малодшай галіны Цюдараў, узнік у Эдуарда яшчэ ў снежні 1552 года. У чэрвені 1553 года смяротна хворы Эдуард, які знаходзіўся пад уплывам рэгента Джона Дадлі, прызначыў сваёй пераемніцай шаснаццацігадовую Джэйн Грэй — праўнучку Генрыха VII і ятроўку Джона Дадлі. 6 ліпеня 1553 года Эдуард сканаў, а праз тры дні Тайны савет абвясціў Джэйн Грэй каралевай Англіі. Марыя, апярэджваючы дзеянні лонданскіх уладаў, бегла ва Усходнюю Англію, абвясціла сябе каралевай і ўзначаліла ўзброены мяцеж. Да 13 ліпеня, калі Джон Дадлі асабіста ўзначаліў ваенную аперацыю супраць Марыі, яна паспела мабілізаваць да шасці тысяч узброеных прыхільнікаў. Дадлі не вырашыўся атакаваць сканцэнтраваныя ў замку Фрамлінгем перавышаючыя сілы мяцежнікаў, адышоў да Кембрыджа і спыніў супраціўленне. Дзеянні другарадных сіл прыхільнікаў Джэйн Грэй на сушы і на моры і дзеянні атрада прынцэсы Елізаветы на зыход канфлікту не паўплывалі. 19 ліпеня Тайны савет зрынуў Джэйн Грэй і абвясціў каралевай Марыю. Джон Дадлі здаўся без бою, яго саюзнікі перайшлі на бок пераможцаў.
Беларуская асацыяцыя пралетарскіх пісьменнікаў
Гісторыя
Мела рускую, літоўскую, польскую і яўрэйскую секцыі. Існавалі Бабруйскі, Віцебскі, Гомельскі, Магілёўскі, Мінскі, Полацкі і інш. філіялы, якія выдавалі свае зборнікі, альманахі, а таксама асобныя творы. Філіялы 20.10.1930 году былі ліквідаваныя, на іх базе створаныя літаратурныя гурткі, студыі пры буйных прадпрыемствах і калгасах. Мінскі філіял 29.4.1931 ператвораны ў МінАПП. Дзейнічала беларуская секцыя ў Маскве пры РАПП.
Крызіс пераходу ў спадчыну англійскага прастола (1553)
3 жніўня Марыя трыўмфальна ўехала ў Лондан і прыняла кіраванне краінай. У Англіі пачаўся пяцігадовы перыяд каталіцкай контррэфармацыі.
Беларуская асацыяцыя пралетарскіх пісьменнікаў
Гісторыя
Спыніла дзейнасць у адпаведнасці з Пастанаўленнем ЦК КП(б)Б «Аб перабудове літаратурна-мастацкіх арганізацый БССР» (27 мая 1932).
Крызіс пераходу ў спадчыну англійскага прастола (1553)
Непасрэднымі ахвярамі ліпеньскага крызісу сталі пакараныя смерцю за здраду Джон Дадлі, і. Джэйн Грэй, яе муж і яе бацька былі пакараны смерцю праз паўгода, пасля паражэння паўстання Уаета.
Беларуская асацыяцыя пралетарскіх пісьменнікаў
Вядомыя сябры
Сярод сяброў аб'яднання вядомыя А. Александровіч, З. Астапенка, А. Астрэйка, С. Баранавых, П. Броўка, П. Галавач, Ю. Гаўрук, І. Гурскі, А. Звонак, А. Куляшоў, Я. Ліманоўскі, М. Лынькоў, Б. Мікуліч, Р. Мурашка, А. Салагуб, Я. Скрыган, Ю. Таўбін, В. Таўлай, П. Трус, М. Хведаровіч, С. П. Шушкевіч, Ф. Шынклер і інш. Але болей вядомая БелАПП такімі асобамі як Л. Бэндэ, А. Кучар, С. Васілёнак, І. Барашка, Я. А. Бранштэйн, А. Канакоцін.
Царства Польскае
Кіраўніком дзяржавы быў кароль Польшчы. Каралямі Польшчы ў гэты перыяд станавіліся імператары Расіі, але, каб заняць трон польскага караля, яны абавязкова павінны былі каранавацца ў Варшаве. На справе, толькі Мікалай I зрабіў гэта ў 1829 годзе.
Роберт (граф дэ Мартэн)
Роберт, граф дэ Мартэн (Robert, Count of Mortain; каля 1031 — 8 снежня 1095) — адзін з паплечнікаў і брат Вільгельма Заваёўніка ад адной маці, актыўны ўдзельнік нармандскага заваявання Англіі і 1-ы граф Корнуал (з 1066 г.).
Біяграфія
У 1066 годзе Роберт удзельнічаў у знакамітым савеце нармандскіх баронаў у Лільбане, на якім герцаг Вільгельм атрымаў ухваленне сваго плану арганізаваць уварванне ў Англію з мэтай набыцця англійскай кароны. Для гэтай экспедыцыі Роберт падаў 120 суднаў і стаў адным з лідараў нармандскай арміі. Ён прымаў актыўны ўдзел у бітве пры Гастынгсе і наступным заваяванні краіны нармандцамі. Неўзабаве пасля сваёй каранацыі англійскім каралём Вільгельм I падаў свайму малодшаму брату тытул графа Корнуала і вялікія зямельныя ўладанні ў паўднёва-заходняй і сярэдняй Англіі. У Корнуале Рабер заснаваў замак Лонсестан, які стаў яго рэзідэнцыяй. Паводле ацэнак, зробленых на аснове звестак «Кнігі Страшнага суда», Роберт атрымаў 793 маёнткі, з якіх большасць знаходзілася ў Корнуале, але таксама ў Іаркшыры, Нартгемптаншыры, Дэваншыры, Дорсеце, Сусексе і яшчэ парадку дзесяці графствах. Акрамя таго граф атрымаў горад-порт Певенсі на паўднёва-ўсходнім узбярэжжы Англіі. Падчас кампаніі 1069—1070 гадоў («Спусташэнне Севера») Роберт узначальваў дапаможныя часткі нармандскай арміі, якія блакіравалі у раёне вусця Хамбера дацкаму флоту подступы да асноўнага тэатра баявых дзеянняў у Іаркшыры.
Роберт быў жанаты на Мацільдзе, дачцы Роджэра дэ Мантгомеры, 1-га графа Шрусберы. Яны мелі некалькіх дзяцей, сярод якіх старэйшым быў Вільгельм, які стаў спадчыннікам свайго бацькі ў нармандскіх і англійскіх ленах у 1095 годзе, а таксама Эма, якая стала жонкай Гіёма IV, графа Тулузы. Роберт дэ Мартэн сканаў 8 снежня 1095 года і быў пахаваны ў манастыры Святога Грэстана ў Нармандыі.
NGC 7451
NGC 7451 (іншыя абазначэнні — PGC 70245, UGC 12299, MCG 1-58-20, ZWG 405.22, KARA 1002, IRAS22581+0811) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кам’янска Слабада
Кам’янска Слабада (Кам'янська Слобода́) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мілена Драгічэвіч-Шэшыч
Мілена Драгічэвіч-Шэшыч (, Трагір, Харватыя, СФРЮ) — міжнародны эксперт у галіне культурнай палітыкі і менеджменту ў культуры, кіраўнік секцыі ЮНЕСКА па культурнай палітыцы, прафесар і дэкан факультэта драматычных мастацтваў Універсітэта мастацтва ў Белградзе. Член Нацыянальнага савета па навукова-тэхнічнаму развіццю (2006—2010 гады). Член Сената Універсітэта мастацтва ў Белградзе. Рэктар Універсітэта мастацтваў у Белградзе (2000—2004).
Біяграфія
Аспірантура ва ўніверсітэтах Парыж VIII у Венсене (1976/77) і Універсітэт Парыж IV Сарбона (1977/78), кандыдацкую дысертацыю абараняла на факультэце філалогіі ў Белградзе ў 1990 годзе, з 1991 года працуе ў якасці ардынарнага прафесара ў Еўрапейскай камісіі кіравання культурай (Брусель), па запрашэнні выкладае ў розных універсітэтах свету (Лондан, Бухарэст, Масква, Дрэздэн).
З’яўляецца даследчыкам, пісьменнікам, кансультантам, аўтарам і рэдактарам шматлікіх кніг і даследаванняў. Яе працы былі пераведзены на 15 моў. Аўтар больш за 100 артыкулаў па шырокаму колу пытанняў, у тым ліку арт-менеджменту, культурнай палітыкі і міжкультурных адносін. Прымала ўдзел у больш чым 50 культурных праектаў у Паўднёва-Усходняй Еўропе, дзяржавах-сябрах ЕС і іншых краінах Еўропы, Міжземнамор’я, Каўказа, Цэнтральнай Азіі і Індыі.
Міжнародны выкладчык культурнай палітыцы і кіравання. Эксперт-кансультант па культурнай палітыцы і кіраванню Еўрапейскага культурнага фонда, Савета Еўропы, ЮНЕСКА, Фонда Марсэля Хіктера (Бельгія), Швейцарскага савета па культуры «Про Гельвецыя», Брытанскага Савета.
З’яўляецца членам Міжнароднай Асацыяцыі французскіх культуролагаў, сацыёлагаў і эканамістаў, Міжнароднай асацыяцыі культуры, членам Выканаўчага савета Еўрапейскай асацыяцыі цэнтра падрыхтоўкі менеджэраў у сферы культуры (Гамбург), членам рэдкалегіі «Еўрапейскага журнала культурнай палітыкі» і рэдакцыйнай калегіі часопіса «Культура» (Белград).
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА на Шры-Ланцы
У спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА на Шры-Ланцы ўваходзяць 8 аб’ектаў, у тым ліку 6 аб’ектаў культурнай і 2 аб’екты прыроднай спадчыны. Яшчэ 2 аб’екты знаходзяцца ў папярэднім спісе чакання.
Лабарыя лёгачная
Лаба́рыя лё́гачная (Lobaria pulmonaria) — від ліставатых лішайнікаў сямейства лабарыевых.
Лабарыя лёгачная расце ў лісцевых і хвойных лясах і, як і многія іншыя лішайнікі, з'яўляецца індыкатарам узросту лесу, таму што на маладых і здаровых дрэвах яна прыжываецца дрэнна, а на старых і хворых утварае доўгія «бароды». Раней дастаткова шырока выкарыстоўвалася ў народнай медыцыне, але ў сучаснай медыцыне важнага значэння не мае, а выкарыстоўваецца толькі ў харчовай і парфумерных галінах прамысловасці.
Апісанне
Лабарыя лёгачная — гэта лісцевы лішайнік, слаявіна якога ў выглядзе буйналісцевых долькава-лопасцевых пласцінак зялёная ці карычневая, часта з аліўкавым адценнем, скурыстая і пакрыта сеткава-рабрыстым узорам з хрыбтоў і западзін на верхняй паверхні. Колер залежыць ад вільготнасці. У сырых месцах лішайнік больш зялёны, пры высыханні становіцца карычневым, сухія слаявіны паперападобныя. Краі лопасцей выемчата-абрубленыя. Ніжняя паверхня слаявіны больш светлая, карычняватая, з розным адценнем; выпуклыя часткі звычайна голыя, а жалабкі паміж уздуццямі пакрыты лямцавым пушком і рызоідамі. Кара, вонкавы ахоўны пласт на паверхні слаявіны, прыкладна параўнальная з эпідэрмісам зялёнай расліны.
Слаявіна звычайна каля 5—15 см (да 30 см) у дыяметры, асобныя лопасці могуць дасягаць 1-3 см у шырыню і да 7 см у даўжыню.
Сарэдыі акруглыя, бугрыстыя, развіваюцца на рэбрах верхняга боку лопасцей або па іх краях, часам прарастаюць у палачкападобныя ізідыі. Апатэцыі дыяметрам 2—5 мм, развіваюцца не часта , размяшчаюцца на рэбрах або па краях лопасцей. Яны маюць чырванавата-карычневы дыск, які акружаны больш светлым, чым дыск, краем.
Карабаны (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Карабаны (Караба́ни) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Лабарыя лёгачная
Апісанне
Споры 2—4-клеткавыя, верацянападобныя, бясколерныя, 13—23 (32)×6—10 мкм.
Слаявіна ўтрымлівае арганічныя кіслоты, ад колер не змяняецца, сарцавіна жаўцее, потым чырванее. Як і ў іншых лісцевых лішайнікаў, слаявіна зрастаецца з субстрактам толькі адным краем і слаба прымацаваная да паверхні, на якой яна расце. Размнажаецца вегетатыўна і аскаспорамі.
Распаўсюджванне
Від шырока распаўсюджаны ў Еўропе (большая частка лясной зоны, горныя раёны), Азіі, на поўдні Афрыкі, у Паўночнай Амерыцы, на заходніх ціхаакіянскіх астравах і ў Аўстраліі.
На тэрыторыі Беларусі трапляецца паўсюдна, але не часта. Расце невялікімі групамі або адзіночнымі экземплярамі з дрэнна развітымі сегментамі слаявіны, без апатэцыяў (у стэрыльнай форме).
Экалогія
Аддае перавагу вільготным месцам, дзе выпадае вялікая колькасць ападкаў, асабліва ў прыбярэжных абласцях. Гэты лішайнік пасяляецца ў асноўным на кары дрэў, радзей на імшыстых скалах. Расце ў старых шыракалістых лясах на ствалах дуба, ясеня, граба і іншых шыракалістых дрэў. Можа сустракацца на хвойных дрэвах. Аддае перавагу лесу з павышанай вільготнасцю паветра.
На слаявіне лабарыі лёгачнай можа існаваць фотасімбіёнт зялёная водарасць.
У туманныя і дажджлівыя дні лабарыя выпроствае свае лопасці і «абуджаецца ад спячкі», у якую яна ўпадае ў засушлівы перыяд. Вільготная абалонка грыба становіцца празрыстай, лёгка прапускае сонечныя прамяні, неабходныя для росту і развіцця водарасці.
Хімічны склад
Лабарыя лёгачная, як вядома, утрымлівае розныя кіслоты, агульных для лішайнікаў, такія як стыктынавую,,  і іншыя кіслоты. Гэтыя злучэнні, вядомыя пад агульнай назвай дэпсідоны, выкарыстоўваюцца лішайнікам, каб абараніцца ад траваедных жывёл, такіх як лішайнікаедныя малюскі. Лабарыя лёгачная таксама змяшчае , , у дадатак да шэрагу  (агульнае ўтрыманне > 10 мг/кг), такіх як , бэта-каратын і. Верхняя кара лішайніка ўтрымлівае, які экраніруе фотабіёнты ад УФ- і -выпраменьвання. Сінтэз меланінавых пігментаў у лішайнікаў узрастае ў адказ на павелічэнне колькасці сонечных прамянёў. Лішайнікі, адаптаваныя да цёмных месцаў маюць талом зеленавата-шэрага колеру ў паветрана-сухім стане, тады як у раслін, што раслі на адкрытым сонцы талом можа быць цёмна-карычневага колеру. Гэта прыстасаванне дапамагае абараніць фотасімбіёнт, які адносна кепска пераносіць высокі ўзровень асветленасці.
Розныя кіслоты, якія ўтрымлівае слаявіна, маюць выяўленую антымікробную актыўнасць.
Таксама вядома, што ў складзе прысутнічаюць розныя стэроіды, а іменна, , і.
У медыцыне
Раней, з-за вонкавага падабенства гэтага лішайніка з тканкай лёгкага, яго ўжывалі пры лячэнні лёгачных хвароб, у тым ліку паводле. Гэтае падабенства дало назву лішайніку ў розных мовах, у тым ліку, у беларускай. Кніга Джона Джэрарда The Herball or General Historie of plants (1597) рэкамендавала L. pulmonaria як лекавую расліну.
У народнай медыцыне дагэтуль выкарыстоўваецца як сродак супраць лёгачных захворванняў і сухот у выглядзе адвараў, а таксама пры астме, нетрыманні мачы і адсутнасці апетыту.
У традыцыйнай індыйскай медыцыне лабарыю лёгачную выкарыстоўваюць пры крывацёках і, яна таксама выкарыстоўваецца як сродак ад крывахаркання індзейцамі племені  у Брытанскай Калумбіі Канады. Этнафітатэрапеўтычнае абследаванне горных абласцей правінцыі Малізэ ў цэнтральна-паўднёвай Італіі паказала, што лабарыя лёгачная выкарыстоўвалася там, як антысептык і для лячэння ран.
Адвар, прыгатаваны з гэтай расліны, аказвае і проціязвавае дзеянне. Акрамя таго, было выяўлена, што метанолавы экстракт лабарыі лёгачнай аказвае ахоўны эфект на страўнікава-кішачны тракт пацукоў, магчыма, гэта звязана з памяншеннем і зніжэннем запаленчых эфектаў. Акрамя таго, метанолавыя экстракты таксама аказваюць моцнае антыаксідантнае і аднаўляльнае дзеянне, верагодна, дзякуючы наяўнасці фенольных злучэнняў.
Іншае
Лабарыя лёгачная выкарыстоўвалася для стварэння аранжавага фарбавальніка для воўны, пры дубленні шкур, у парфумернай прамысловасці і як інгрыдыент пры вытворчасці.
Ахоўны статус
Від адчувальны да забруджвання паветра, на ім таксама негатыўна адбіліся страта асяроддзя пражывання і змены ў практыцы лясной гаспадаркі і часткова кіслотныя дажджы.
Лабарыя лёгачная, як і іншыя лішайнікі, якія змяшчаюць сіне-зялёныя водарасці, асабліва ўспрымальныя да ўздзеяння кіслотных дажджоў, таму што наступнае зніжэнне pH памяншае праз інгібіраванне водарасцевай.
Папуляцыя віду скарацілася па ўсёй Еўропе і лабарыя лёгачная лічыцца пад пагрозай знікнення ў многіх нізінных раёнах.
Лабарыя лёгачная занесена ў Чырвоныя кнігі Беларусі, Літвы , Польшчы , Латвіі , Расіі , Смаленскай вобласці і Камчаткі. Вымірае ў сувязі з інтэнсіўным зборам слаявін у лекавых мэтах і забруджваннем паветра.
Уладзімір Уладзіміравіч Качан
Уладзімір Уладзіміравіч Качан  — беларускі жывапісец-манументаліст.
Біяграфія
Першыя мастацкія навыкі атрымаў у студыі выяўленчага мастацтва гродзенскага «Палацу хімікаў» у мастака і выкладчыка Гары Канстанцінавіча Мазурава. У 1982 годзе паспяхова здаў уступныя экзамены ў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут, дзе яго настаўнікам быў вядомы беларускі мастак Гаўрыла Вашчанка.
Жонка Ірына — аўтар канцэпцыі і кіраўнік Музея гісторыі пажарнай службы Гродна. Брат Анатоль — вядомы гарадзенскі журналіст (памёр у 2004).
Творчасць
Выяўленчы лад твораў Уладзіміра Качана характарызуецца абагульненай манументалізацыяй і амаль рэльефнай пластыкай жывапісных рашэнняў. Асацыятыўныя вобразныя структуры перасякаюцца з рэальнымі жыццёвымі формамі. Мастак па-свойму інтэрпрэтуе вядомыя сюжэты з сусветнай міфалогіі, мастацтва, сакральнай гісторыі. У сваёй творчасці ён імкнецца спасцігнуць культурныя коды майстроў еўрапейскай жывапісу розных стагоддзяў, сцвярджаючы візуальную магчымасць сузірання падсвядомасці, выкарыстоўвае філасофскія алегорыі, экспрэсіўныя стылізацыі, ажыццяўляючы з дапамогай сродкаў мастацкай выразнасці пошукі звышнатуральнага ў паўсядзённай рэчаіснасці.
Дом па праспекце Незалежнасці, 43
Дом па праспекце Незалежнасці, 43 — жылы дом у Мінску. Пабудаваны ў 1936—1937 гг. з цэглы па праекце архітэктара Герасіма Якушкі. Архітэктура будынка — прыклад спалучэння элементаў канструктывізму і класіцыстычнай спадчыны.
Архітэктура
Кампазіцыя будынка складаецца з 5 розных па памерах і архітэктурным вырашэнні аб’ёмаў. Цэнтральны аб’ём мае сіметрычную будову. Вось сіметрыі падкрэслена лесвічнай клеткай з вертыкальным стужкавым шкленнем. Па баках ад яе пяціпавярховыя секцыі і шасціпавярховыя рызаліты з балконамі; вуглавыя часткі на 2—4-м паверхах вылучаны стылізаваным спрошчаным ордарам. Пры дапамозе аб’ёмаў-звязак да цэнтральцай часткі далучаны амаль сіметрычныя бакавыя аб’ёмы, якія па сваёй структуры і дэкоры нагадваюць цэнтральны. Невысокі левы аб’ём-звязка мае праезд на ўзроўні 1-га паверха. Правы аб’ём-звязка — жылы пяціпавярховы будынак з эркерамі, які значна адрозніваецца ад астатніх частак. 1-ы паверх, дзе размешчаны прадпрыемствы гандлю і майстэрні, апрацаваны рустам, уваходы падкрэслены нішамі. Вокны прамавугольныя, на 6-м паверсе — з паўцыркульным завяршэннем. Планіроўка жылых секцый індывідуальная.
Кавалькі (Мёрскі раён)
Кавалькі́ (, Ковальки) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Узмёнскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 14 красавіка 1962 года хутар уваходзіў у склад Мальцаўскага сельсавета.
Рускі марш
Рускі марш — штогадовае шэсце і мітынг прадстаўнікоў рускіх нацыяналістычных арганізацый па Маскве і іншых гарадах Расіі 4 лістапада, у Дзень народнага адзінства. Упершыню прайшоў у 2005 годзе.
Арганізатары
Арганізатарамі першага РМ у 2005 годзе выступілі:
Кысэліўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Кісялё́ўка ці Кысэліўка (Киселі́вка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
.tt
.tt — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Трынідада і Табага.
Toppdomän
Айн-Дэфла (правінцыя)
Айн-Дэфла (ولاية عين الدفلى) — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на поўначы краіны. Правінцыя размешчана ў гарах Тэль-Атлас, на паўднёвым-захадзе ад сталіцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Айн-Дэфла. Плошча — 157,6 км², насельніцтва 771 890 (на 2008 год).
Дацка-шведская вайна (1643—1645)
Вайна Торстэнсана (Torstensons krig) ці Ганібалова вайна (Hannibalsfeiden) — вайна паміж Даніяй і Швецыяй, названая кожнай з бакоў у гонар сваіх вайскаводаў, адпаведна Ленарта Торстэнсана і Ганібала Сехестэда. Вайна з'яўлялася часткай Трыццацігадовай вайны. Завяршылася перамогай Швецыі і падпісаннем міру ў Бросебру 13 жніўня 1645 года.
Драўска (гміна)
Дра́ўска (Drawsko) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чарнкоўска-Тшцянэцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Драўску. Плошча гміны складае 162,95 км². Станам на 2004 год у гміне Драўска пражывалі 5940 чалавек, шчыльнасць — 36,5 чал./км².
Чарняўка (Акцябрскі раён)
Чарня́ўка (, Чернявка) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Размяшчэнне
За 26 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, за 252 км ад Гомеля, за 30 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На поўначы і ўсходзе меліярацыйныя каналы.
Экалогія і прырода
На захадзе мяжуе з лесам.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Акцябрскі — Азарычы.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з кароткай прамалінейнай шыротнай вуліцы, забудаванай драўлянымі сядзібамі. Аўталаўка.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як хутар у Чэрнінскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. У 1929 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты ў красавіку 1942 года цалкам спалілі вёску і забілі 27 жыхароў. 7 жыхароў загінулі на фронце.
Гарачкі (Карэліцкі раён)
Гара́чкі (, Горячки) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мірскага сельсавета.
Клэвын
Клэвын (Кле́вин) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Спіс палітычных партый Нідэрландаў
Палітычныя партыі Нідэрландаў:
Коўпынка
Коўпынка (Ко́впинка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Конкурс песні Еўрабачанне 2003
Конкурс песні Еўрабачанне 2003 - 48 конкурс песні "Еўрабачанне". Яго фінал адбыўся 24 мая 2003 года на сцэне Сконта-хол у сталіцы Латвіі - горадзе Рыга. У конкурсе прынялі ўдзел 26 краін. Конкурс 2003 года стаў апошінм конкурсам песні "Еўрабачанне", які праводзіўся ў адзін вечар. На правядзенне "Еўрабачання 2003" латвійскі ўрад даў 2,3 млн. дал.
Вядучыя
Вядучымі Конкурса песні "Еўрабачанне 2003" сталі Рэнарс Каўперс і Марыя Навумава. Марыя Навумава пад псеўданімам Marie N стала пераможцай папярэдняга конкурса ў 2002 годзе, Рэнарс Каўперс ў складзе групы Brainstorm заняў 3 месца на Еўрабачанні 2000.
Галасаванне
У 2003 годзе, як і ў мінулых конкурсах, выкарыстоўвалася галасаванне тэлегледачоў, але Ірландыя, Расія і Боснія і Герцагавіна выкарыстоўвалі галасаванне журы з-за тэхнічных праблем. Галасаванне журы ў Ірландыі ставілася пад сумнёў у Расіі, але было аб'яўлена, што рэзультаты галасавання журы не адрозніваюцца ад рэзультатаў галасавання тэлегледачоў.
У выніку галасавання на Еўрабачанні 2003 упершыню перамагла Турцыя. На другім месцы спынілася група з Бельгіі- Urban Trad, ёй не хапіла да перамогі ўсяго 2 балы. Расійская група Тату, якая лічылася фаварытам, заняла толькі трэцяе месца.
Ёсеф Зубаты
Ёсеф Зу́баты (Josef Zubatý; 20 красавіка 1855, Прага — 21 сакавіка 1931, Прага) — чэшскі мовазнавец.
Навуковая дзейнасць
Буйны індолаг — аўтар даследаванняў па пытаннях старажытнай — індыйскай фанетыкі і граматыкі, індыйскай літаратуры; пераклаў на чэшскую мову 2 драмы Калідасы. Займаўся навуковым вывучэннем індаеўрапейскіх моў — класічных, балтыйскіх і славянскіх («Параўнальны сінтаксіс індаеўрапейскіх моў», 1901, і інш.); зрабіў значны ўклад у развіццё багемістыкі. У 1910—1922 гадах апублікаваў шэраг даследаванняў, прысвечаных этымалогіі рэдкіх слоў з розных моў, у т.л. беларускіх («азярод», «досыць», «льга», «латвы» і інш.).
Колас (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Ко́лас (Ко́лос) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Пянчын (Буда-Кашалёўскі раён)
Пянчы́н (, Пенчин) — аграгарадок у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусявіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
За 9 км на поўдзень ад Буда-Кашалёва, за 4 км ад прыпыначнага пункта Радзеева (на лініі Жлобін — Гомель), за 40 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На ўсходзе і поўначы рака Уза (прыток ракі Сож).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Уваравічы. Планоўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад уздоўж ракі і забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.