cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ошская разня (1990)
Перадгісторыя падзей
Аднак рэспубліканская камісія на чале з старшынём Савета Міністраў Кіргізскай ССР А. Джумагулавым прызнала вылучэнне пад забудову зямель калгаса імя Леніна незаконным і для будавання жылля вырашана вылучыць іншыя зямельныя дзяльніцы. Большасць кіргізаў, якія патрабавалі зямлю пад забудову, і ўзбекаў пагадзіліся з гэтым рашэннем, але каля 200 прадстаўнікоў «Ош-Аймагы» працягвалі настойваць на падаванні ім менавіта зямель калгаса імя Леніна.
Канфлікт
4 чэрвеня кіргізы і ўзбекі сышліся на полі калгаса імя Леніна. Кіргізаў прыйшло каля 1,5 тысяч, узбекаў — больш за 10 тысяч. Іх падзяляла міліцыя, узброеная аўтаматамі. Узбекская моладзь паспрабавала прадраць кардон міліцыі і напасці на кіргізаў, міліцыю пачалі закідваць камянямі і бутэлькамі, два міліцыянера былі захоплены. Міліцыя адкрыла агонь і, па некаторых дадзеных, было забіта (па іншай інфармацыі, паранена) 6 узбекаў. Пасля гэтага ўзбекскі натоўп пад кіраўніцтвам лідараў з крыкамі «Кроў за кроў!» скіравалася ў Ош, громячы кіргізскія дамы. З 4 па 6 чэрвеня колькасць узбекскіх пагромнікаў павялічылася да 20 тысяч за кошт прыбылых з раёнаў, сёл і Андыжана (Узбекістан). Каля 30-40 узбекаў паспрабавалі захапіць будынкі Ошскага ГАУС, СІЗА-5, УУС Ошскага аблвыканкама, але ім гэта не атрымалася і супрацоўнікі міліцыі затрымалі каля 35 актыўных пагромнікаў.
Ноччу з 6 на 7 чэрвеня ў Ошы былі абстраляныя будынак УУС і атрад міліцыі, двое супрацоўнікаў міліцыі былі паранены. На мяжы з Андыжанскай вобласцю Узбекскай ССР з’явіўся шматтысячны натоўп узбекаў, што прыбыў на падмогу ошскім узбекам.
Раніцай 7 чэрвеня адбыліся напады на пампоўню і гарадскую аўтабазу, пачаліся перабоі ў забеспячэнні насельніцтва прадуктамі і пітной вадой.
Кіргізска-ўзбекскія сутыкненні адбыліся і ў іншых населеных пунктах Ошскай вобласці. У Ферганскай, Андыжанскай і Наманганскай абласцях Узбекскай ССР пачаліся збіцці кіргізаў і падпалы іх хат, што выклікала ўцёкі кіргізаў з тэрыторыі Узбекістана.
Параметры Стокса
Параметры Стокса — набор велічынь, якія апісваюць вектар палярызацыі электрамагнітных хваляў, уведзены ў фізіку Дж. Стоксам у 1852 годзе. Параметры Стокса ёсць варыянтам апісання некагерэнтнага ці часткова палярызаванага выпраменьвання ў тэрмінах поўнай інтэнсіўнасці, ступені палярызацыі і формы эліпса палярызацыі.
Азначэнне
У выпадку плоскай манахраматычнай хвалі параметры Стокса звязаны з параметрамі палярызацыйнага эліпса наступным чынам:
Тут E_a і E_b —  вялікая і малая паўвосі палярызацыйнага эліпса, \psi — вугал павароту палярызацыйнага эліпса адносна адвольнай лабараторнай сістэмы каардынат, мае назву азімута эліптычна-палярызаванага выпраменьвання (ці коратка — азімут), а вугал, вызначаемы з умовы дзелі малой паўвосі да вялікай  — вугал эліптычнасці эліпса палярызацыі. Няцяжка заўважыць, што S_1, S_2 і S_3 з'яўляюцца  праекцыямі S_0 на нейкія каардынатныя восі. У выніку незалежнымі являются тры параметры Стокса, паколькі:
Заўвага: у дадатак да варыянтаў абазначэнняў S_0, S_1, S_2, S_3 ці I, Q, U, V у некаторых навуковых традыцыях можна сустрэць абазначэнні параметраў вектара I, M, C, S або I, P_1, P_2, P_3 ці S_1, S_2, S_3, S_4.
Прыватныя выпадкі
Выразім з дапамогай параметраў Стокса лінейную палярызацыю. У гэтым выпадку рознасць фаз у любых артаганальных накірунках павінна быць роўная, дзе m — цэлы лік. Тады атрымліваем
Няхай лабараторная вось адліку была выбрана гарызантальнай, як часта гэта й робіцца. Калі \psi = 0, то атрымліваецца гарызантальная лінейная палярызацыя, калі, то гэта ёсць вертыкальная лінейная палярызацыя.
У табліцы прыведзеныя значэнні параметраў Стокса для трох прыватных выпадкаў
Вектары Стокса
Часта чатыры параметры Стокса аб'ядноўваюць у адзін чатырохмерны вектар, што завецца вектарам Стокса:
Вектар Стокса ахоплівае прастору непалярызаванага, часткова палярызаванага і цалкам палярызаванага выпраменьвання. Для параўнання, вектар Джонса, якi таксама ужываецца для апісання палярызацыі, можна выкарыстоўваць толькі для цалкам палярызаванага выпраменьвання, у выніку той больш карысны для задач, звязаных з кагерэнтным выпраменьваннем.
Уплыў аптычнай сістэмы на палярызацыю святла, якое падае на яе, і зададзенага вектарам Стокса, можна разлічыць з дапамогай пераўтварэння Мюллера.
Прыклады
Ніжэй паказаныя вектары Стокса для некаторых простых варыянтаў палярызацыі святла.
Параметры Стокса для квазіманахраматычнага выпраменьвання
У квазіманахраматычным выпраменьванні прысутнічаюць хвалі розных, хоть і блізкіх частот. Няхай a_1 і a_2 — імгненныя амплітуды ў двух узаемна-перпендыкулярных накірунках. Тады параметры Стокса задаюцца наступнымі выражэннямі:
Для вызначэння параметраў Стокса увядзем інтэнсіўнасць ваганняў у накірунку, што ўтварае вугал \theta з накірункам восі Ox, калі іх y-кампанента запазняецца на велічыню  \epsilon у адносінах да x-кампаненты. Тады
У адрозненне ад манахраматычнага выпраменьвання, у квазіманахраматычным выпадку параметры Стокса незалежныя і звязаныя няроўнасцю
Гэту няроўнасць можна растлумачыць, уявіўшы, што квазіманахраматычнае выпраменьванне складаецца з цалкам палярызаванага і цалкам палярызаванага выпраменьвання. На аснове гэтага можна ўвесці ступень палярызацыі:
Камплекснае прадстаўленне
Увядзём камплексную інтэнсіўнасць лінейнае палярызаванае хвалі
Можна паказаць, што пры павароце палярызацыйнага эліпса велічыні I і V  остаются нязменнымі, а велічыні L, Q і U мяняюцца  наступным чынам:
Дзякуючы гэтым уласцівасцям параметры Стокса можна звесці да трох абагульненых інтэнсіўнасцяў:
дзе I — поўная інтэнсіўнасць, |V| — інтэнсіўнасць кампаненты з кругавой палярызацыяй, а |L|  — інтэнсіўнасць лінейна палярызаваной кампаненты выпраменьвання. Поўная інтэнсіўнасць палярызаванага выпраменьвання ёсць, а арыентацыя і накіраванне кручэння вызначаюцца раўнаннямі
Паколькі, а , то
Міхаіл Мікалаевіч Равуцкі
Міхаіл Мікалаевіч Равуцкі (нар. Быхаў, Магілёўская вобласць, БССР) — беларускі тэлежурналіст.
Двухразовы лаўрэат прэміі прэзідэнта Беларусі дзеячам культуры і мастацтва (2013, 2015) за гістарычна-дакументальныя фільмы на беларускай мове, а таксама ўзнагароды «Тэлевяршыня» за найлепшую асветніцкую праграму (2013).
Паходжанне і раннія гады
Прадзед па маці Міхаіл Куранец з-пад Вараніно (Быхаўскі раён) намаляваў пасля Другой сусветнай вайны большасьць абразоў у Свята-Троіцкай царкве Быхава. Таксама пакінуў некалькі мунаментальных пейзажаў і нацюрмортаў. Рэшту абразоў дамалёўваў юны дзед па маци Куранцоў.
Міхаіл Равуцкі скончыў школу ў Цюмені, пасля чаго спрабаваў паступіць на факультэт журналістыкі БДУ, але не прайшоў на кафедру друкаваных СМІ. Затым уладкаваўся рэпарцёрам у раённую газету «Маяк Прыдняпроўя» ў родным Быхаве. Пазней паступіў на журфак БДУ на кафедру аўдыёвізуальных СМІ і перайшоў на працу рэпарцёрам у Агенцтва тэлевізійных навін Белтэлерадыёкампаніі.
Беларускае тэлебачанне
У першай палове 2000-х гадоў працаваў карэспандэнтам Агенцтва тэлівізійных навін Белтэлерадыёкампаніі і зняў 10-хвілінны дакумэнтальны фільм «Васіль Быкаў. Франтавыя старонкі». У 2012 годзе кіраваў вытворчасцю гістарычнага кінатрылера «Слуцкія паясы. Тайныя знакі», які двойчы паказвалі на тэлеканале «Беларусь 1». 4—6 снежня 2012 года пад яго кіраўніцтвам на тэлеканале прадставілі трылогію гістарычных дэтэктываў «Радзівілы. Тайны сям’і». Паказ прысвячаўся 465-м угодкам атрымання Мікалаем Радзівілам «Чорным» княскага тытулу Святой Рымскай імперыі. У 2013 годзе стаў весці тэлеперадачу «Пра мастацтва» на тэлеканале «Беларусь 3». 9 студзеня 2014 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 9 «Аб прысуджэнні спецыяльнай прэміі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва 2013 года», паводле якога Міхаіла Равуцкага ў якасці загадчыка аддзела навін культуры ўзнагародзілі за стварэнне 6 дакумэнтальных фільмаў — «Слуцкія паясы. Тайныя знакі», «Міхаіл Савіцкі. Тайны біяграфіі», «Радзівілы. Тайна сям’і», «Нацыянальная дзілогія. Статут ВКЛ», «Нацыянальная трылогія: герб, гімн, сцяг» і «Імя яму — Храм». Гэтыя фільмы на беларускай мове паказвалі па вечарах.
18 красавіка 2013 года на 10-м нацыянальным конкурсе «Тэлевяршыня» атрымаў узнагароду за найлепшую асветніцкую праграму «Нацыянальная трылогія». 23 чэрвеня 2014 года прадставіў на тэлеканале «Беларусь 3» гістарычную сагу «Шляхта. Брутальная гісторыя». Фільм складаўся з 5 серый, якія ўлучалі інтэрв’ю з нашчадкамі беларускай шляхты. 7 кастрычніка 2015 года выступіў суаўтарам дакумэнтальнага цыклу «Мы — беларусы» з 52-хвілінных серый, які паказвалі штовечар на «Беларусь 1». 30 снежня 2015 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 528 «Аб прысуджэнні спецыяльнай прэміі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва 2015 года», паводле якога Міхаіла Равуцкага ўзнагародзілі за стварэнне 10-серыйнай гісторыка-дакумэнтальнай кінастужкі «Яны спявалі за Радзіму». Урачыстае ўзнагароджанне прайшло ў Палацы Рэспублікі.
Беларускае таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны
Беларускае таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны, Беларускае таварыства дапамогі ахвярам вайны (БТДАВ) — дабрачынная арганізацыя для дапамогі бежанцам Першай сусветнай вайны. Існавала ў 1915-1920-х гг. у Вільні.
Гісторыя
Параза расійскіх войск ва Усходняй Прусіі ў жніўні 1914 паказала, што ў далейшым ход вайны для Расіі можа злажыцца няўдала. Таму ўлады дазволілі стварэнне, апрача Літоўскага і Польскага, Беларускага таварыства дапамогі ахвярам вайны.
9 сакавіка 1915 віленская губернская ўправа па справах згуртаванняў ухваліла статут Беларускага таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны, якое пасля таго, як 29 красавіка яго зацвердзіў губернатар, магло распачаць працу. Старшынёй (маршалкам) праўлення таварыства стаў Вацлаў Іваноўскі, а яго намеснікамі — Антон Луцкевіч і Вацлаў Ластоўскі. У склад праўлення ўвайшлі Павел Аляксюк, Ігнат Біндзюк, Уладзіслаў Сталыгва, ксёндз Савіцкі, Ігнат Буйніцкі, Н. Клім. Управа таварыства знаходзілася ў Вільні, яно мела права дзейнічаць на тэрыторыі Мінскай, Магілёўскай, Гродзенскай, Віленскай і Віцебскай губерняў.
У сакавіку 1915 праўленне таварыства выдала адозву «Да грамадзян Беларусі», у якой заклікала насельніцтва да супольнай ахвярнай працы дзеля ажыццяўлення сваіх першапачатковых задач: грамадскай апекі (харчаванне, раскватараванне, лекарская дапамога) і помачы вясковым жыхарам у адбудове панішчанага вайной. Таварыства арганізоўвала пункты харчавання, сталовыя, інтэрнаты, імкнулася аказаць медыцынскую дапамогу бежанцам.
Нягледзячы на дабрачынны характар (зрэшты, не так ужо і сцісла акрэслены), БТДАВ было адзінай афіцыйнай грамадскай беларускай арганізацыяй, якую падтрымлівалі ўлады, і з гэтага гледзішча стварала вялікія магчымасці для канцэнтрацыі нацыянальных сіл і каардынацыі пазастатутнай дзейнасці.
Сродкі таварыства складаліся з членскіх узносаў, ахвяраванняў, прыбыткаў ад дабрачынных мерапрыемстваў. Спроба Беларускага таварыства па прыкладу іншых дабрачынных арганізацый атрымаць субсідыі з Таццянінскага камітэта і Галоўнага камітэта Усерасійскага саюза гарадоў поспеху не мела.
Напярэдадні акупацыі Вільні германскімі войскамі (верасень 1915) частка кіраўнікоў таварыства (Іваноўскі, Аляксюк) выехалі на ўсход. Пасля заняцця немцамі Заходняй Беларусі яго аддзелы ў Мінскай і Віцебскай губернях апынуліся за лініяй фронту.
Падчас акупацыі камітэт быў перавыбраны. У яго ўвайшлі А. Луцкевіч (старшыня), Ю. Менке, Я. Салавей, І. Луцкевіч, А. Рачкоўская, Ф. Вішнеўскі, Я. Ліцкевіч. Поруч з аказаннем матэрыяльнай дапамогі ахвярам вайны камітэт гуртаваў вакол сябе дзеячаў беларускага нацыянальнага руху, што засталіся ў Вільні, набываў ролю прадстаўніка інтарэсаў беларускага насельніцтва перад акупацыйнымі ўладамі.
Важным кірункам дзейнасці таварыства стала культурна-асветніцкая праца. Для арганізацыі беларускіх школ пры ім была створана школьная камісія, намаганнямі якой у Вільні 15 лістапада 1915 пачала працу першая беларуская пачатковая школа. У 1916 ў горадзе дзейнічала 5 беларускіх школ, дзе навучалася больш за 200 вучняў. Навучанне было бясплатным, бедных вучняў таварыства забяспечвала адзеннем і харчаваннем. Школьная камісія распрацоўвала навучальныя праграмы, прызначала настаўнікаў, наладжвала падрыхтоўку і выданне падручнікаў, разглядала пытанні беларускай навуковай тэрміналогіі. У пачатку 1916 германскія ўлады прызналі беларускую мову роўнапраўнай з іншымі мовамі края, што актывізавала дзейнасць таварыства па арганізацыі беларускага школьніцтва. Вясной 1916 адбыўся першы выпуск слухачоў беларускіх настаўніцкіх курсаў, арганізаваных школьнай камісіяй у снежні 1915 у Вільні. У канцы 1916 ў мястэчку Свіслач пачала працаваць Беларуская настаўніцкая семінарыя. Падрыхтоўка настаўніцкіх кадраў дазволіла значна пашырыць школьную сетку. Паводле звестак А. Луцкевіча на працягу 1917-18 былі адкрыты 153 беларускія пачатковыя школы. У 1917 камітэт таварыства арганізавала 2 дзіцячыя прытулкі недалёка ад Вільні (для 70 і 40 дзяцей). У Вільні былі адкрыты 2 сталоўкі.
У ліпені 1919 аб’яўлена пра аднаўленне дзейнасці таварыства, абраны новы камітэт на чале з К. Душэўскім. З верасня 1919 таварыства мела прадстаўніка ў Цэнтральнай Беларускай радзе Віленшчыны і Гродзеншчыны. Аднак спробы наладзіць працу ў ранейшых маштабах не мелі поспеху.
На пачатку 1920-х г. таварыства ўзначальвалі П. Мятла (лістапад 1923 — май 1924), Р. Астроўскі (май — кастрычнік 1924 і сакавік 1925), Э. Будзька (кастрычнік 1924 — май 1925). Дзейнасць камітэту зводзілася да ўтрымання дзіцячага прытулку ў Вільні (каля 100 выхаванцаў).
Звесткі пра функцыяванне таварыства пасля 1925 не выяўлены.
Шутавэ
Шутавэ (Шу́тове) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Інтэрнацыянальная вуліца (Мінск)
Інтэрнацыяна́льная ву́ліца — вуліца ў Верхнім Горадзе ў Цэнтральным раёне горада Мінска. Праходзіць ад вуліцы вуліцы Гарадскі Вал да вуліцы Янкі Купалы, ляжыць паміж Рэвалюцыйнай і праспектам Незалежнасці. Нумарацыя дамоў вядзецца ад Гарадскога Вала.
Гісторыя
З XVI стагоддзя заходняя частка вуліцы звалася Зборавай ад збудаванага на ёй тым часам кальвінскага збору пры агульнай падтрымцы князя Мікалая Радзівіла (Чорнага) і фундацый мінскіх заможных пратэстантаў. Назву Зборавая гэтай частка вуліцы захоўвала да 1866 года. У 1673 годзе тут збудаваны каменны касцёл Святога Войцеха і кляштар бенедыкцінак у стылі сталага барока. Да 1830-х гадоў вуліца ўпіралася ў земляны гарадскі вал, які праходзіў па кірунку сучаснай Раманаўскай Слабады. Калі вал зрылі, вуліца працягнулася ў Раманаўскае прадмесце. Пасля паразы вызваленчага паўстання 1863—1864 гадоў касцёл Святога Войцеха і кляштар бенедыкцінак канфіскавалі і перадалі Рускай праваслаўнай царкве. На іх базе адкрылі Праабражэнскі манастыр. У 1872 годзе пачалася перабудова барочнага комплексу ў псеўдарускім стылі. Вуліцу ў 1866 годзе назвалі Турэмнай, бо яна злучала горад з турэмным замкам, а ў 1882 годзе па ініцыятыве жыхароў пераназвалі ў Праабражэнскую. У 1899 годзе ў раёне турмы была адкрыта жаночая ўрадавая гімназія, у якой пазней вучылася Стэфанія Станюта.
Праабражэнская была адной з цэнтральных вуліц губернскага Мінска. Даўжыня вуліцы ад Губернатарскай да Нова-Раманаўскай складала 175 сажняў (367,5 метра). Гэтая вуліца была брукаванай, мела тратуары і вячэрняе асвятленне. Забудоўваць яе можна было толькі каменнымі дамамі. Частка Інтэрнацыянальнай ад Гарадскога Валу да сучаснай вуліцы Леніна з’яўляецца адной з самых старых вуліц Мінска.
Усходняя частка вуліцы першапачаткова называлася Валоцкая. У 1866 годзе Валоцкая вуліца была перайменавана ў Хрышчэнскую.
Пасля ўсталявання Савецкай улады Праабражэнская вуліца была перайменавана ў Інтэрнацыянальную, а Валоцкая — у Кастрычніцкую, у 1-й палове 1960-х гадоў гэтыя часткі былі аб’яднаны пад агульнай назвай Інтэрнацыянальная. Найбольш цікавы комплекс яе склаўся на канец XIX — пачатак XX стагоддзяў. Усе будынкі шчыльна прылягаюць адзін да аднаго, арыентаваны галоўнымі фасадамі на лінію за­будовы і ўтвараюць ураўнаважаную кампазіцыю.
Апісанне
Працягвае вуліцу Валадарскага (ад скрыжавання з Гарадскім Валам). Вуліцу перасякаюць вуліцы Камсамольская, Леніна, Энгельса, далей ад вуліцы Інтэрнацыянальнай пачынаецца вуліца Зыбіцкая і ідзе на захад.
Канчаецца т-падобным скрыжаваннем з вуліцай Янкі Купалы.
Па цотным баку
Сучасная Інтэрнацыянальная сканчаецца т-падобным скрыжаваннем з вуліцай Янкі Купалы, але да рэвалюцыі, калі гэта частка вуліцы яшчэ насіла назву Хрышчэнская, яна сыходзіла да Свіслачы. На беразе з сярэдзіны XIX стагоддзя працавалі лазні Плаўскага. Непадалёк ад іх знаходзілася сядзіба братоў Луцкевічаў, Антона і Івана — дзеячаў беларускага нацыянальнага руху. У 1905 годзе ў ёй размяшчаўся склад зброі. Напачатку XX стагоддзя Хрышчэнская адносілася да другога разраду гарадскіх вуліц, мела маставую, а даўжыня складала 260 сажняў (546 метраў).
Сквер Адама Міцкевіча
Вуліца бярэ пачатак ад скрыжавання з Гарадскім Валам каля сквера Адама Міцкевіча, які атрымаў сваю назву ад імя выбітнага беларуска-польскага паэта 23 верасня 2003 года. У тым жа годзе ў парку ўстаноўлены бронзавы помнік (лаўрэат дзяржаўнай прэміі А. Заспіцкі, скульптар А. Фінскі, арх. Г. Фёдараў).
Сквер «Зялёны тэатр»
На плошчы Свабоды, якая прылягае да вуліцы Інтэрнацыянальнай, за гарадской ратушай разбіты невялікі сквер. Беларускі этнограф і пісьменнік П. Шпілеўскі, які бываў у Мінску напачатку 50-х гадоў XIX стагоддзя, пісаў, што ў цэнтры плошчы Менавіта ў гэтым скверы ў студзені 1901 года быў адкрыты першы скульптурны помнік у Мінску — Аляксандра II, на чорным гранітным пастаменце якога былі выбіты словы:
У адпаведнасці з прадпісаннем гарадскога савета ў парк было забаронена ўпускаць асоб «непрыстойна і брудна апранутых: гандляроў, чорнарабочых і майстравых».
З аднаўленнем Мінскай ратушы ў 2003 годзе сквер быў рэканструяваны: былі разбіты дзве авальныя алеі з высаджанымі пірамідальнымі таполямі, устаноўлены чыгунныя ліхтары і лаўкі.
Сквер на вуліцы Леніна
З іншага боку Інтэрнацыянальнай, уздоўж вуліцы Леніна, да вул. Карла Маркса цягнецца бульвар. Бульвар на вуліцы Леніна быў зроблены на аснове Генеральнага плана горада Мінска 1946 года. Аўтарамі агульнага вырашэння былі арх. Н. Трахтэнберг і Г. Парсаданаў, аўтар праекта азелянення вуліцы Леніна арх. М. Андросаў; аўтар рашоткі агароджы бульвара — арх. Шміт; у 1949 г. архітэктарам Р. Абразцовай быў зроблены праект добраўпарадкавання бульвара. Да 1952 года рэканструкцыя вуліцы Леніна скончана, вуліца была пашырана амаль у два разы адносна першапачатковай шырыні, быў зроблены бульвар. У 2002 годзе ўключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь. 3 ліпеня 2003 была скончана рэканструкцыя бульвара (арх. А. Сардараў). Былі створаны два невялікія фантаны са скульптурамі, заменены старыя і хворыя дрэвы ліпавай алея, а таксама асфальт на ўзорыстую плітку.
Парк імя Янкі Купалы
Упіраецца Інтэрнацыянальная ў парк імя Янкі Купалы, разбіты пасля Вялікай Айчыннай вайны на месцы, дзе раней стаялі адна- двухпавярховыя хаты.
Транспарт
Аўтамабільны рух на ўсёй працягласці вуліцы двухбаковы.
Метро
У 250 м ад скрыжавання з вуліцай Энгельса — «Кастрычніцкая», а ў 310 м ад скрыжавання з вуліцай Леніна знаходзіцца станцыя «Няміга».
Наземны грамадскі транспарт
Трамвайная лінія, якая праходзіла па вуліцы Інтэрнацыянальнай, існавала з 1929 года. У паваенны час у 1949 годзе на вуліцы была адноўлена трамвайная лінія, але ў 1967 годзе падчас памяншэння трамвайнай сеткі была лінія разбурана.
Падземная вуліца
Пры будаўніцтве ведамасных гаражоў, у 1960-х, рабочыя раскапалі на тэрыторыі былога кляштара бенедыкцінак сетку падземных хадоў, якія ішлі ў кірунку кінатэатра «Перамога» (вул. Інтэрнацыянальная, 20), а таксама да дамініканскага і францысканскага кляштараў. Большая частка падземных манастырскіх канструкцый была пазней знішчана падчас будаўніцтва пракуратуры.
У канцы 70-х — пачатку 80-х гг. XX стагоддзя, калі ў Мінску каля будынка кансерваторыі вяліся земляныя працы, коўш экскаватара нечакана натыкнуўся, як апынулася, на цагляныя скляпенні падземнага ходу. Перад будаўнікамі адкрылася падземная галерэя, пабудаваная прыкладна ў XVIII стагоддзі. Коўш экскаватара часткова пашкодзіў скляпеністую столь ходу, і археолагі змаглі прайсці па ім не больш за 7 — 10 метраў, а далей усё было завалена. Вышынёй тунэль быў каля паўтара метраў, шырынёй — у метр. Меркавана гэты падземны ход, улічваючы яго кірунак, ішоў ад дамініканскага сабора пры мужчынскім манастыры да езуіцкага.
Мадс Мікельсен
Ма́дс Ды́тман Мі́кельсен (Mads Dittmann Mikkelsen; 22 лістапада 1965, Капенгаген, Данія) — дацкі акцёр. У 2012 годзе быў адзначаны ўзнагародай за найлепшую мужчынскую ролю на Канскім кінафестывалі.
Баклі
Баклі — прозвішча.
Гісторыя Дукоры
Дуко́ра  — аграгарадок у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Дукорскага сельсавета. Насельніцтва 1588 чал. (1993).
Вялікае Княства Літоўскае
У XVI ст. Дукора знаходзілася ў складзе маёнтка Бакшты і належала Кезгайлам, з 1554 — ва ўладанні іх нашчадкаў паводле жаночай лініі: Завішаў і Шэметаў. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Менскага павета Менскага ваяводства. Першы пісьмовы ўспамін пра Дукору як уласнасць непаўналетніх дзяцей Я. Завішы, маці якіх другім шлюбам выйшла за князя А. Вішнявецкага, датуецца 1582. Тады ж згадваецца тутэйшы сельскі старац Еська Юр’евіч. Паводле юрыдычных актыў 1592 г. сяло. Пад 1592 і 1595 у якасці ўладальнікаў паселішча значацца Ян і Вацлаў Шэметы, старца — С. Мазоўка.
З 1606 Дукора знаходзілася ў супольным валоданні ўдоў А. Завішы і В. Шэмета, старац — Ц. Мазоўчыч. У 1615 сяло аддалі ў заклад К. Слушку, у гэты час тут былі 84 двары сялян-кунічнікаў. Пазней уласнікамі маёнтка сталі Агінскія. Апошнім уладальнікам Дукоры і ўсяго Бакштанскага графства з роду Агінскіх быў гетман Міхал Казімір.
У 1708 г. у час паўночнай вайны шведскія войскі караля Карла 12 знаходзіліся у Дукоре.
У 1791 г. мястэчка перашло да Ашторпаў.
Пад уладай Расійскай імперыі
У 1845 г. пабудавана царква ў імя святых Пятра і Паўла.
З 1861 г. цэнтр воласці.
Па здушэнні нацыянальна-вызваленчага паўстання ў 1864 расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі касцёл у царкву Маскоўскага патрыярхату.
У 1874 маёнтак перайшоў да галандца Канстанціна Гарцінга (памёр у 1891), сям’я якога ўсталявалася на Міншчыне ў пачатку XIX ст. У 1876 у Дукоры існаваў вадзяны млын і 3 карчмы. У 1881 мястэчка злілося з сялом; у гэты час тут было 2 царквы, шпіталь.
У 1886 г. у народных вучылішчах займаліся 80 хлопчыкаў і 35 дзяўчынак. Настаўнікамі працавалі Леанід і Надзея Астапені.
У 1897 г. дзейнічала валасное праўленне, 2 народных вучылішчы, царкоўнапрыхадская школа, пітны дом, 2 праваслаўныя царквы, 2 хлебазапасныя магазіны, 14 дробных лавак, капліца, сінагога, вадзяны млын.
На 1900 г. у 2 вучылішчах налічваўся 131 вучань, у тым ліку 52 дзяўчынкі.
У мястэчку заўсёды бытавалі промыслы і рамёства: ткацкія, бандарныя, кавальскія, ганчарныя, шорныя, гарбарныя, кравецкія, шавецкія, пчалярскія, збор ягад, грыбоў, лекавых траў, лоўля рыбы і ракаў у Свіслачы. У жыцці насельніцтва важнае месца займалі земляробства і жывёлагалоўля, агародніцтва, дробны гандаль. Па нядзелях, святочных днях адбываліся таржкі і базары. Прадметамі гандлю былі: бандарныя вырабы (бочкі, вёдры, цэбры, бойкі і іншыя), дугі, збруя, мёд, воўна, сукно, аўчына, жывёла, дары прыроды і іншае. Частка вырабаў вывозілася для продыжу на фурманках па паштовым тракце ў Мінск.
Падчас рэвалюцыі 1905—1907 гг. у Дукорскай воласці адбываліся масавыя хваляванні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года Дукору была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
Маркус Харлі
Маркус Лацімер Харлі (Marcus Latimer Hurley;, Нью-Рашэл — , ) — амерыканскі велагоншчык, чатырохразовы чэмпіён і прызёр летніх Алімпійскіх гульняў 1904.
Гісторыя Дукоры
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі.
Маркус Харлі
На Гульнях 1904 у Сент-Луісе Харлі спаборнічаў ва ўсіх сямі гонках. Ён выйграў заезды на 0,25 (31,8 с), 0,33 (43,8 с), 0,5 (1:09,0) і 1 (2:41,6) мілі. Таксама ён стаў бронзавым прызёрам у гонцы на 2 мілі. У заездах на 5 і 25 міль ён не змог фінішаваць.
Гісторыя Дукоры
Найноўшы час
У жніўні 1919 — ліпені 1920 мястэчка знаходзілася пад польскай уладай, было цэнтрам гміны.
З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі Дукора ўвайшла ў склад БССР, дзе 20 жніўня 1924 зрабілася цэнтрам сельсавета.
У 1926 г. дзейнічала сямігадовая школа з сельскагаспадарчым ухілам, у якой працавала 11 настаўнікаў. У школе вучыліся не толькі дзеці з Дукоры, але і з навакольных вёсак. У 1926 г. У. Лабанок скончыў школу. Пры Дукорскай школе былі створаны: бібліятэка, якая налічвала 1000 кніг (1926), пункт па ліквідацыі непісьменнасці сярод дарослых. Працаваў клуб, чытальня.
У 1920-ых гг. асаблівай папулярнасцю сярод насельніцтва карыстаўся Дукорскі драматычны гурток, удзельнікам яго з’яўлялся будучы пісьменік В.Гарбацэвіч і актрыса Т.Бандарчык.
На пачатку 1930-ых арганізаваны саўгас «Дукора», працавала цыркулярка, майстэрня па рамонту сельскагаспадарчых машын, кузня, валяльная майстэрня.
У 1938 г. статус паселішча панізілі з мястэчка ў вёску.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да 4 ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
28.09.1967 г. да Дукоры былі далучаны в. Дукоркі і в. Харэвічы. Харэвічы цяпер вуліца Блажко.
У лютым 1974 г. у в. Дукора адкрыты раённы краязнаўчы музей (у 1993 г. пераведзены ў в. Блонь).
У 2000-я паселішча атрымала афіцыйны статус аграгарадку.
Габрэі
Па не вельмі дакладных дадзеных габрэі пасяліліся ў 1850-х гг., да гэтага было шмат татар. Габрэі займаліся гандлем і рамяством. Была цырульня, шаўцы, кавалі, краўцы. Была сінагога. Габрэйская школа адкрылася пад канец 19 стагоддзя. Перад вайной была пачатковая габрэйская школа, а з пятага класа — агульная. Падчас вайны, калі прыйшлі немцы, у першыя ж дні ўсіх габрэяў сагналі разам, абгарадзілі плотам хаты. На расстрэл прыехалі чатыры грузавыя машыны з салдатамі, сярод якіх быў літоўскі атрад з Мінска. Колькі ўсяго загінула дакладна невядома. Прыкладна 400 чалавек. Спісы ніхто не складаў. На месцы расстрэлу ў 1956 годзе ўсталяваны помнік.
Харлі
Харлі — прозвішча.
Гамберале
Гамберале (Gamberale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К’еці.
Насельніцтва складае 374 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 66040. Тэлефонны код — 0872.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мадрыдскі аўтаномны ўніверсітэт
Мадрыдскі аўтаномны ўніверсітэт (Universidad Autónoma de Madrid) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Мадрыдзе.
Мыс Прынца Уэльскага
Мыс Прынца Уэльскага (Cape Prince of Wales) — крайні заходні мацерыковы пункт Паўночнай Амерыкі.
Знаходзіцца ў Берынгавым праліве на паўвостраве Сьюарда (Аляска) і падзяляе Чукоцкае і Берынгава мора. Ад мыса Прынца Уэльскага да мыса Дзяжнёва — крайняй усходняй мацерыковай кропкі Еўразіі — 86 км. Названы ў 1778 годзе англійскім мараплаўцам Джэймсам Кукам у гонар спадкаемца брытанскага прастола, будучага караля Георга IV (1762—1830). Ранейшая эскімоская назва мыса — Ныхта. Вітус Берынг у 1728 годзе назваў гэты мыс — мысам Гвоздзева. Побач з мысам Прынца Уэльскага размяшчаецца невялікі пасёлак Уэльс.
IC 2583
IC 2583 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Анжаню Эліс
Анжаню Эліс (Aunjanue Ellis, нар. ) — амерыканская актрыса і прадзюсар. Найбольш вядомая дзякуючы ролям у кінафільмах «Ваенны нырэц» (2000), «Клашар» (2001), «Таемны брат» (2002), «Рэй» (2004), «Экспрэс: Гісторыя легенды спорту Эрні Дэвіса» (2008), «Небяспечныя пасажырскія цягнікі 123» (2009) і «Прыслуга» (2011) і серыялах «Практыка», «Сапраўдная кроў», «Менталіст» і «Кніга неграў».
IC 2583
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вітоня (гміна)
Віто́ня (Witonia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лэнчыцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вітоні. Плошча гміны складае 60,45 км². Станам на 2014 год у гміне Вітоня пражывалі 3353 чалавекі, шчыльнасць — 55 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Яснапілля (Бэрэзіўскі раён)
Яснапілля (Яснопі́лля) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ёнас Поэр Расмусен
Ёнас Поэр Расмусен (Jonas Poher Rasmussen; нар. ) — дацкі рэжысёр і сцэнарыст, вядомы ў першую чаргу дзякуючы анімацыйнаму дакументальнаму фільму «Уцёкі», які намінаваны на кінапрэмію «Оскар» у трох катэгорыях — «Фільм на замежнай мове», «Анімацыйны поўнаметражны фільм» і «Дакументальны поўнаметражны фільм».
Этылбензол
Этылбензо́л, фенілэтан — арганічнае рэчыва класа вуглевадародаў, C6H5CH2CH3.
Уласцівасці
Бескаляровая вадкасць з пахам бензолу. Амаль нерастваральная ў вадзе, раствараецца ў спірце, бензоле, эфіры, чатыроххлорыстым вугляродзе. Тэмпература плаўлення -93,9 °C. Тэмпература кіпення 136,2 °C. Шчыльнасць 0,8669 (пры тэмпературы 20 °C, адносна вады пры 4 °C).
Атрыманне
Этылбензол змяшчаецца ў нафце і каменнавугальнай смале. У прамысловасці атрымліваюць галоўным чынам з бензолу і этылену (па рэакцыі Фрыдэля — Крафтса). Другі па значнасці метад — вылучэнне з С8-фракцыі прадуктаў рыформінгу.
Шкоднае ўздзеянне
Этылбензол аказвае раздражняючае ўздзеянне на скуру, выклікае сутаргі.
IC 2584
IC 2584 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рэйтан. Заняпад Польшчы
«Рэйтан на сойме 1773 года» (Rejtan na sejmie 1773 roku) — карціна, напісаная Янам Матэйка пад назвай «Рэйтан на сойме 1773 года» ў 1866 годзе і паказвае падзеі красавіка 1773 года, калі Тадэвуш Рэйтан спрабаваў сарваць сойм і не дапусціць падзелу Рэчы Паспалітай. Каб не выпусціць дэпутатаў з залы пасяджэнняў, Рэйтан лёг перад выхадам са словамі: «Забіце мяне, не забівайце Айчыну!»
Сюжэт і персанажы карціны
Сюжэт карціны апавядае аб сцэне, якая адбылася 21 красавіка 1773 года. У апошні трэці дзень працы «Падзельнага сейма», які праходзіў у Варшаве, сейм павінен быў ратыфікаваць падзел зямель Рэчы Паспалітай паміж Прусіяй, Расіяй і Аўстрыяй. Цэнтральнай фігурай карціны з'яўляецца шляхціч Тадэвуш Рэйтан, які ў роспачы спрабуе прадухіліць ганебную для яго радзімы падзею. Рэйтану, які ляжыць у дзвярах, Адам Панінскі паказвае на рускіх грэнадзёраў, якія бачныя ў зале за дзвярыма. Злева ад Панінскага намаляваны Станіслаў Шчэнсны Патоцкі (якому ў той час быў 21 год і ў зале сейма яго не было). Справа ад Панінскага каронны гетман Францыск Ксаверы Браніцкі, які закрыў твар рукамі. Гэтыя трое, як раз збіраюцца ўвайсці ў залу сейма, каб падпісаць зневажальны для Рэчы Паспалітай дагавор.
У левай частцы палатна вылучаецца фігура Франца Салезія Патоцкага. Ён намаляваны ў сабаліным футры, у позе, нібыта ён ідзе з невідушчым позіркам і працягнуўшы рукі, як сляпы. На яго грудзях намаляваны Ордэн Белага арла. Салезій Патоцкі на самай справе ў гэты дзень быў ужо мёртвы, аднак Матэйка намаляваў яго на палатне як сімвал адчаю і бяссілля найбуйнейшых польскіх магнатаў. Справа бачная галава князя Караля Станіслава Радзівіла Пане Каханку.
Злева-ззаду ад Салезія Патоцкага бачная фігура караля польскага Станіслава Аўгуста Панятоўскага, які трымае ў левай руцэ гадзіннік.
У левым вугле карціны намаляваны князь Міхаіл Фрэдэрык Чартарыйскі, які сядзіць. Справа ад яго ў расшпіленай сутане Міхал Ежы Панятоўскі, брат апошняга караля польскага Станіслава Аўгуста Панятоўскага.
Над усёй мізансцэнай высіцца партрэт рускай імператрыцы Кацярыны II з дзяржавай у руцэ. Аднак злева ад партрэта імператрыцы Матэйка намаляваў маладога чалавека, у правай руцэ якога заціснутая карабела ў ножнах, а ў левай канфедэратка. Гэты малады чалавек, сімвалізуе надзею на вызваленне Рэчы Паспалітай.
У ложы ў асяроддзі дзвюх дам намаляваны рускі пасол князь Мікалай Васільевіч Рапнін, з левага боку ад якога знаходзіцца княгіня Ізабэла Чартарыйская, палюбоўніца Рапніна. Гэта яшчэ адна гістарычная вольнасць, у гэты час паслом Расіі ў Польшчы ўжо быў барон Ота Магнус фон Штакельберг.
Гісторыя карціны
Карціну для сваёй калекцыі набыў імператар Аўстрыі Франц Іосіф I. У 1918 годзе ўрад Польшчы выкупіў палатно і перадало яго ў калекцыю Каралеўскага замка ў Варшаве. У верасні 1939 года карціна перайшла ў рукі немцаў, і яны эвакуіравалі палатно з Варшавы ў 1944 годзе. Карціна была знойдзена ў жудасным стане ў нямецкай Сілезіі недалёка ад горада Яленя-Гура. Палатно было адноўлена на працягу трох гадоў рэстаўрацыйных работ.
Андрэй Цівончык
Андрэй Цівончык (Andrej Tiwontschik) (нар. ) — нямецкі лёгкаатлет (скакун з шастом), бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 1996 года ў Атланце.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. Вырас у Беларусі і ў 1989 годзе займаў чацвёртае месца ў сусветным спісе сярод юніёраў. З дапамогай спонсараў ён у 1993 годзе перасяліўся ў Германію і прыняў нямецкае грамадзянства, каб ужо ў 1994 годзе ўдзельнічаць у чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы ў складзе зборнай каманды Германіі, дзе заняў шостае месца. У 1995 годзе ён пабіў нямецкі нацыянальны рэкорд у скачках з шастом, скокнуўшы на 5,80 м.
З-за траўмы Андрэй Цівончык не змог узяць удзел у алімпійскіх гульнях 2000 года ў Сіднеі. У 2001 годзе ён пакінуў вялікі спорт і пачаў сваю адукацыю на фізіятэрапеўта. Пазней ён стаў трэнерам па скачках з шастом зборнай Катара па лёгкай атлетыцы. У 2004 годзе вярнуўся ў Германію.
40-я агульнавайсковая армія
40-я агульнавайсковая армія — аб’яднанне (армія) ў складзе Узброеных Сіл СССР. Уваходзіла ў склад абмежаванага кантынгенту савецкіх войск у Дэмакратычнай Рэспубліцы Афганістан. Скарочанае найменне — 40 АА.
Гісторыя
Сфарміравана 16 снежня 1979 года ў складзе Туркестанскай ваеннай акругі. Да лютага 1989 года актыўна ўдзельнічала ў Афганскай вайне. Неўзабаве пасля сыходу савецкіх войск з ДРА была расфармавана.
Наземныя сілы
У склад 40-й арміі ўваходзілі :
Авіяцыя
40-я армія была ўнікальным фарміраваннем: у яе мелася ўласная авіяцыя. ВПС 40-й арміі складаліся з двух авіяпалкоў і адной баявой эскадрыллі, змешанага авіяпалка, трох верталётных палкоў, верталётнага атрада і трох асобных верталётных эскадрылляў (усяго 60 баявых самалётаў, 19 транспартных самалётаў і 253 верталёта). Самалёты дзялілі базы ў Кабуле, Шындандзе, Баграме і Кандагары з часткамі афганскіх ВПС. 40-ю армію падтрымлівалі стратэгічныя бамбавікі, якія базаваліся ў Савецкім Саюзе.
Камандзіры
У перыяд баявых дзеянняў у Афганістане армію ўзначальвалі :
Альберт Антонавіч Бацяноўскі
Альберт Антонавіч Бацяноўскі (18 ліпеня 1928 — 26 красавіка 2005) — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, сябра глыбоцкай групы беларускай моладзевай падпольнай паваеннай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў (СБП).
Біяграфія
Нарадзіўся 18 ліпеня 1928 г. у в. Спігальшчына Дзісенскага павета (Віленскае ваяводства, Польская Рэспубліка, цяпер Мёрскі раён Віцебскай вобласці). У Другую сусветную вайну падчас нямецкай акупацыі ў 1943 г. скончыў сёмы клас Чарнеўскай школы. У 1944 г. пасля прыходу саветаў паступіў у адкрытую Глыбоцкую педагагічную навучальню, дзе вучыўся да 1947 г. і далучыўся да ўтворанага навучэнцамі Саюза беларускіх патрыётаў — моладзевай арганізацыі, якая ставіла сабе за мэту адраджэнне беларускай культуры. Галоўнай ідэяй арганізацыі было гуртаванне аднадумцаў вакол беларускай справы, пашырэнне ўплыву сярод астатніх.
Памёр 26 красавіка 2005 г. Пахаваны на могілках «Копцеўка» ў Глыбокім.
Ідрыс Эльба
Ідрыса Акуна «Ідрыс» Эльба (Idrissa Akuna «Idris» Elba; нар., Хакні, Лондан, Англія, Вялікабрытанія) — брытанскі акцёр кіно і тэлебачання, найбольш вядомы па фільмах «Праз 28 тыдняў» (2007), «Рок-н-рольшчык» (2008), «Хлопчыкі-налётчыкі» (2010), «Атрад самазабойцаў: Місія навылёт» (2021), «Праметэй» (2012), «Ціхаакіянская мяжа» (2013), «Фарсаж: Хобс і Шоў» (2019), тэтралогіі «Тор» (2011, 2013, 2017, 2022).
Андрыс Бэрзіньш
Андрыс Бэрзіньш (Andris Bērziņš;, Нітаўрэ, Латвійская ССР, СССР) — латвійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Прэзідэнт Латвіі (з 8 ліпеня 2011 года). Прадпрымальнік. Мільянер.
Кар’ера ў савецкі перыяд
З 1970 года — інжынер, пасля — дырэктар прадпрыемства «Электрон». Быў членам КПСС.
З 1988 года — намеснік Міністра бытавых паслуг Латвійскай ССР. Узначальваў Савет народных дэпутатаў і выканкам Валміерскага раёна.
У 1990 годзе быў абраны ў Вярхоўны савет Латвіі, працаваў у фракцыі Народнага фронту Латвіі. 4 мая 1990 года галасаваў за аднаўленне незалежнасці.
Кар’ера ў незалежнай Латвіі
У 1993 годзе ўзначаліў фонд прыватызацыі пры Банку Латвіі.
У 1993—2004 гадах — прэзідэнт АТ Latvijas Unibanka.
Са снежня 2006 года па красавік 2009 года — старшыня савета Latvenergo.
У 2006—2010 гадах на грамадскіх пачатках працаваў прэзідэнтам Гандлёва-прамысловай палаты.
Працаваў дарадчыкам прэзідэнта Skandinaviska Enskilda Bank, AS Unibanka
Пасля сыходу на пенсію Бэрзіньш вярнуўся ў актыўную палітыку. У 2005 годзе ён стаў кандыдатам у дэпутаты думы Рыгі ад Саюза зялёных і сялян (СЗК).
З 2 лістапада 2010 года — дэпутат 10-га Сейма Латвіі і член фракцыі СЗК. З 4 лістапада 2010 года — сябра, а з 8 лістапада — старшыня камітэта па эканамічнай, сельскагаспадарчай, экалагічнай і рэгіянальнай палітыцы Сейма. З 4 лістапада 2010 года — член Камісіі па запытах Сейма. З 17 сакавіка 2011 года па 25 мая 2011 года — член Парламенцкай камісіі па расследаванні ў сувязі з меркаванай незаконнай дзейнасцю па паглынанні і рэструктурызацыі АТ Parex Bank.
Уладзімір Рыгоравіч Зубкоў
Уладзімір Рыгоравіч Зубкоў (, Ташкент) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1965 года. Пражывае ў Віцебску.
Творчасць
Асноўныя працы: жылыя дамы, грамадскія будынкі, будынкі культурна-бытавога прызначэння, праекты забудоў у Ташкенце, Каршы, Нукусе, Віцебску, Полацку, Оршы, Мінску. Будынак Віцебскага педагагічнага інстытута (у сааўтарстве з З. Конаш).
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1975).
Візна (гміна)
Ві́зна (Wizna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ламжынскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Візне. Плошча гміны складае 133,38 км². Станам на 30 czerwca 2013 год у гміне Візна пражывалі 4165 чалавек, шчыльнасць — 31,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
IC 2586
IC 2586 — галактыка тыпу E4 ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арчы Хан
Чарлз Арчыбальд «Арчы» Хан (Charles Archibald "Archie" Hahn;, Доджвіл, Вісконсін, ЗША — , Шарлатсвіл, Віргінія, ЗША) — амерыканскі лёгкаатлет, трохразовы чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 1904 у спрынтарскім бегу.
Арчы Хан нарадзіўся ў горадзе Доджвіл, Вісконсін 14 верасня 1880 года. У 1901 годзе ён змог усталяваць асабісты рэкорд у бегу на 100 ярдаў з вынікам 9,8 с. Праз два гады ён двойчы выйграў чэмпіянат ЗША па лёгкай атлетыцы ў забегах на 100 і 220 ярдаў. У тым жа годзе ён паступіў у Мічыганскі ўніверсітэт па спецыяльнасці права, які скончыў у 1905 годзе.
У 1904 годзе Хан прыняў удзел у летніх Алімпійскіх гульнях 1904 у Сент-Луісе. Ён удзельнічаў у трох дысцыплінах — бег на 60, 100 і 200 м. Ён выйграваў усе забегі, у якіх удзельнічаў, стаўшы трохразовым чэмпіёнам Гульняў, прычым у фінале бегу на 200 м ён усталяваў алімпійскі рэкорд з часам 21,6 с. Хан стаў першым лёгкаатлетам, які выйграў абедзве спрынтарскія дыстанцыі (100 і 200 м) на адной Алімпіядзе.
Пасля Гульняў Хан яшчэ раз стаў чэмпіёнам ЗША ў забегу на 220 ярдаў ў 1905 годзе і стаў пераможцам у дыстанцыі 100 м на неафіцыйных Алімпійскіх гульнях 1906 у Афінах, але Міжнароднай алімпійскі камітэт не прызнае гэту Алімпіяду і таму фармальна Хан не стаў Алімпійскім чэмпіёнам у чацвёрты раз.
Завяршыўшы спартыўную кар’еру, Хан пачаў трэніраваць універсітэцкія каманды і напісаў кнігу «Як бегаць спрынт» (How to Sprint).
Арчы Хан памёр 21 студзеня 1955 года ў Шарлатсвілі, Віргінія. За свае дасягненні ён атрымаў мянушку «Мілуокскі метэор» і быў уключаны ў Лёгкаатлетычную залу славы Мічыганскага ўніверсітэта ў 1983 годзе.
Хет Стэн
Хет Стэн — сярэднявечны замак у старым цэнтры горада Антверпен, Бельгія. Пабудаваны ў 1200—1225 гг., Хет Стэн з’яўляецца найстарым будынкам Антверпена.
У перыяд з 1303 па 1827 гг. у замку знаходзілася турма. У 1890 г. стаў музеем археалогіі, у 1952 стаў музеем марской гісторыі Антверпен.
Псалом 15
Псалом 15 (16 паводле масарэцкай нумарацыі) адносіцца да ліку месіянскіх псалмоў, якія ў хрысціянстве ўспрымаюцца як правобразныя ці прарочыя ў адносінах да Ісуса Хрыста і некаторых евангельскіх падзей, якія адбыліся праз сотні і нават тысячу гадоў пазней часу напісання. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Асноўная тэма гэтага псалма — уваскрасенне Месіі з мёртвых.
Петрэльскі замак
Петрэльскі замак (алб:Kalaja e Petrelës) — замак, які знаходзіцца ў Петрэле, за 15 км ад горада Тырана, у Албаніі. Замак быў пабудаваны ў час кіравання візантыйскага імператара Юстыніяна, у 4 ст.
Гізаўшчына
Гі́заўшчына (, Гизовщина) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Morophaga choragella
Morophaga choragella - від молей сямейства. Сустракаецца ў Еўропе. Размах крылаў 18–32 мм. Лёт імага з мая па верасень.
Лічынкі сілкуюцца грыбамі, у прыватнасці і, і мёртвай драўнінай.
Джуліяна-Тэаціна
Джуліяна-Тэаціна (Giuliano Teatino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 1344 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 135 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 66010. Тэлефонны код — 0871.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio da Padova, San Cataldo vescovo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Квазар
Кваза́р (quasar) — надзвычай магутнае і далёкае актыўнае ядро галактыкі. Квазары з'яўляюцца аднымі з самых яркіх аб'ектаў у Сусвеце — іх магутнасць выпраменьвання часам у дзясяткі і сотні разоў перавышае сумарную магутнасць усіх зорак такіх галактык, як наша. Сляды бацькоўскіх галактык вакол квазараў (прычым, далёка не ўсіх) былі выяўлены толькі пазней. У першую чаргу квазары былі апазнаны як аб'екты з вялікім чырвоным зрушэннем, якія маюць электрамагнітнае выпраменьванне (уключаючы радыёхвалі і бачнае святло) і настолькі малыя вуглавыя памеры, што на працягу некалькіх гадоў пасля адкрыцця іх не атрымоўвалася адрозніць ад «кропкавых крыніц» — зорак (наадварот, працяглыя крыніцы больш адпавядаюць галактыкам).
Этымалогія
Англійскі тэрмін утвораны ад слоў  («квазізорны» ці «падобны на зорку») і  («радыёкрыніца») і даслоўна азначае «квазізорная радыёкрыніца».
Аляксандр Аляксеевіч Янкоўскі
Аляксандр Аляксеевіч Янкоўскі (нар.  —, Краснаярск) — работнік чыгуначнай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы (1943).
Біяграфія
З 1927 года працаваў у Аршанскім дэпо слесарам, памочнікам машыніста, машыністам намесніка начальніка дэпо па паліўна-складской гаспадарцы.
За асаблівыя заслугі ў забеспячэнні перавозак для фронта і народнай гаспадаркі і выдатныя дасягненні ў аднаўленні чыгуначнай гаспадаркі ў цяжкіх умовах ваеннага часу Аляксандру Янкоўскаму ў 1943 годзе прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
З 22 мая 1968 года – персанальны пенсіянер саюзнага значэння. Памёр Аляксандр Янкоўскі ў Краснаярску.
Караль II
Ка́раль II (Carol al II-lea;, замак Пелеш, Сіная, Румынія — , Эштарыл, Партугалія) — кароль Румыніі з 8 чэрвеня 1930 па 6 верасня 1940 года, прадстаўнік дынастыі Гогенцолернаў-Зігмарынгенаў, маршал Румыніі (з 1930).
Біяграфія
Пасля смерці бацькі (20 ліпеня 1927) у 1930 годзе вярнуўся ў Румынію, зрушыў 8-гадовага сына Міхая I і ўзыйшоў на прастол. У 1938 годзе ўсталяваў дыктатуру, забараніў палітычныя партыі і прафсаюзы. З яго санкцыі быў забіты лідар нацыяналістаў Карнеліу Кадрану. Прытрымліваўся прабрытанскай арыентацыі. Пазбавіўшыся брытанскай падтрымкі, быў вымушаны прызнаць Венскі арбітраж 1940 года і далучэнне Бесарабіі да СССР, неўзабаве пасля чаго быў зрынуты Іонам Антанеску і пакінуў краіну, а каралём ізноў стаў Міхай.
У 1947 годзе Караль і Алена Лупеску ажаніліся ў Бразіліі. У канцы таго ж года Румынію пакінуў і зрынуты Міхай, аднак ён не пажадаў сустракацца за мяжой з бацькам. Караль II памёр і быў пахаваны ў Партугаліі. Праз паўстагоддзя, у 2003 годзе, яго рэшткі былі перанесены ў Румынію, у Курця-дэ-Арджэш, дзе былі пахаваны іншыя румынскія каралі. На перапахаванні прысутнічала яго ўнучка, дачка Міхая.