cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тавена
Насельніцтва складае 875 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 86030. Тэлефонны код — 0875.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Еткульскі раён
Еткульскі раён (Е́ткульский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Еткуль. Плошча — 2525 км², у тым ліку сельскагаспадарчыя ўгоддзі — 1046 км².
Гісторыя
Еткульскі раён сфармаваўся на спрадвечна казацкіх землях, на тэрыторыі Арэнбургскага казацкага войска. Еткульская крэпасць з’явілася на башкірскай зямлі ў 1737 годзе як ваенны транзітны пункт, праз які ішлі абозы з хлебам з сібірскіх слабод у Арэнбург, і адначасова як вартавы абарончы фарпост, як апорны пункт для замацавання рускіх на башкірскай тэрыторыі.
Раён утвораны 1 сакавіка 1924 года, з 1959 па 1965 гады раён далучаўся да Еманжалінскага і Увельскага раёнаў, а з 12 студзеня 1965 года зноў стаў Еткульскім.
На гербе Еткульскага раёна намаляваны каменная сцяна, якая ўвасабляе крэпасць — сімвал надзейнасці і самастойнасці, і вежа — знак абароны, абароны, магутнасці, з зачыненымі варотамі і флюгерам.
Еткульскі раён размешчаны ў двух фізіка-геаграфічных зонах: Уральскай горнай і Заходне-Сібірскай нізіннай, у зоне лесастэпу, на поўдзень ад Чалябінска. Мармуровы кар’ер і найпрыгожыя азёры — галоўныя славутасці Еткульскага раёна.
У 42 населеных пунктах жыве 30,3 тысячы чалавек. На тэрыторыі раёна пражываюць рускія (85 % ад агульнага насельніцтва), а таксама башкіры, украінцы, татары, немцы, беларусы, мардва, казахі і прадстаўнікі іншых народнасцей.
Цеплаазёрск
Цеплаазёрск (Теплоозёрск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Аблучанскім раёне Яўрэйскай аўтаномнай вобласці Расіі. Насельніцтва 4311 жыхароў (перапіс 2010 года). Размешчаны за 94 км на захад ад абласнога цэнтра — горада Бірабіджана, за 66 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра — горада Аблучча. За 1,5 км ад ракі Біра (прыток Амура). Пасёлак Цеплаазёрск адпавядае чыгуначнай станцыі Цёплае возера.
Нава Грыгарыўка (Захарыўскі раён)
Нава Грыгарыўка (Нова́ Григорі́вка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Нава Шыбка
Нава Шыбка (Нова́ Ши́бка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Гавіс (возера)
Гавіс (Gavys) — возера ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета на ўсходзе Літвы. Размяшчаецца ля паўднёва-заходняй ускраіны горада Ігналіна, на тэрыторыі Ігналінскай сянюніі, па ўсходнім беразе возера праходзіць мяжа Ігналінскай гарадской сянюніі. Адносіцца да вадазборнага басейна ракі, правага прытока Нярыса.
Гавіс знаходзіцца на вышыні 153 м над узроўнем мора. Плошча возера складае — 124 га, даўжыня — 1,9 км, шырыня да 1,2 км. Найбольшая глыбіня — 39 м, сярэдняя глыбіня — 10,1 м. Працягласць берагавой лініі — 7,6 км. У паўночнай частцы — паўастравы і залівы. Ёсць 3 астравы, агульнай плошчай 2,3 га. Плошча вадазборнага басейна возера — 5,1 км². У паўночную частку ўпадае ручай з возера.
Кульдур
Кульдур (Кульдур) — пасёлак гарадскога тыпу ў Аблучанскім раёне Яўрэйскай аўтаномнай вобласці Расіі. Заснаваны ў 1897 годзе. З 1938 года — дачны пасёлак, з 1958 года — курортны пасёлак гарадскога тыпу, з 2001 года — пасёлак Аблучанскага раёна Яўрэйскай аўтаномнай вобласці.
У 1912 годзе адкрылася водалячэбніца. У 1925 годзе арганізаваны першы пансіянат. Зараз Кульдурскі санаторны комплекс з’яўляецца горадаўтваральным.
Біракан
Біракан (Бирака́н) — пасёлак гарадскога тыпу ў Аблучанскім раёне Яўрэйскай аўтаномнай вобласці Расіі. Знаходзіцца на рацэ Біра. За 68 км ад Аблучча (на захад па аўтатрасе Чыта — Хабараўск). Узнік у 1905 годзе пры будаўніцтве чыгункі і названы па аднайменнай рацэ (левы прыток ракі Біра), якая працякае па ўсходняй ускраіне пасёлка. 10 кастрычніка 1931 года аднесены да катэгорыі рабочых пасёлкаў.
Новазарыцкэ
Новазарыцкэ (Новозарі́цьке) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Міхневіч
Міхневіч — беларускае прозвішча.
Гаэтана Вестрыс
Біяграфія
Вучыўся ў Парыжы ў танцоўшчыка Л. Дзюпрэ. У 1748 годзе дэбютаваў у «Парыжскай оперы». Вестрыс унёс шмат новага ў мастацтва танца, надаў рухам большую свабоду. Сучаснікі называлі яго «богам танца». У 1770 годзе атрымаў званне балетмайстра «Парыжскай оперы» (пазней «Гранд-Опера»), дзе ставіў балеты, імкнучыся драматызаваць танцавальныя сцэны, надаць танцу характар мімічнага дзеяння. У 1770—1776 гадах — галоўны педагог «Парыжскай оперы». У 1782 годзе пакінуў сцэну. Яго сын Агюст Вестрыс (1760—1842) быў таксама выбітным танцоўшчыкам і педагогам, сярод яго вучняў Ж. Перо, А. Бурнанвіль, Ф. Эльслер.
IC 2773
IC 2773 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мэнцзян
Мэнцзян — марыянеткавая дзяржава (фармальна — рэспубліка), утвораная японскай ваеннай адміністрацыяй на тэрыторыі цэнтральнай часткі Унутранай Манголіі (правінцыі Чахар, Жэхэ і Суйюань), якая была акупавана Японіяй у ходзе вайны з Кітаем (1937—1945). Сталіца Мэнцзяна знаходзілася ў Калгане.
Савуткі
Саву́ткі (, Савутки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Мэнцзян
Апісанне
На чале дзяржавы, што займала ў перыяд сваёй найбольшай экспансіі 506 800 км², у якасці прэзідэнта быў пастаўлены князь Дэ Ван Дэмчыгданроў, чынгізід, буйны землеўласнік. Насельніцтва складала каля 5,5 млн чалавек, прыкладна 80% з якіх, нягледзячы на назву дзяржавы, былі этнічнымі ханьцамі. Мэнцзян існаваў у перыяд з 1936 года па 1945 год і фактычна кантраляваўся Японіяй.
Мэнцзян быў ліквідаваны ў ходзе савецка-японскай вайны з разгромам Квантунскай арміі і вызваленнем адпаведнай тэрыторыі савецкай арміяй і войскамі МНР. У 1949 тэрыторыя Мэнцзяна ўвайшла ў склад Кітайскай народнай рэспублікі ў якасці аўтаномнага раёна.
Савуткі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Мэнцзян
Заснаванне аўтаноміі
Кантралюючы з 1934 года частку Унутранай Манголіі, у 1935—1936 гадах японцы справакавалі па ўсёй яе тэрыторыі сепаратысцкія выступы мясцовых традыцыйных палітычных лідараў («феадалаў»), чаму спрыяў той факт, што ў красавіку 1934 года саслабелы Кітай, які акупаваў Унутраную Манголію, падаў ёй статус аўтаноміі.
Мангольскі князь Дэ Ван, які арыентаваўся ў сваіх перавагах на Японію, заняў пост старшыні аўтаномнага Хэбэй-Чахарскага Палітычнага савета і пачаў фармаванне мангольскай арміі. 22 снежня 1935 года (паводле іншых дадзеных 27 мая 1936 года) ён абвясціў незалежнасць Унутранай Манголіі, а ўжо да 12 мая 1936 года ў Цзябусу ім з дапамогай японцаў была сфармавана адміністрацыя — Мангольскі вайсковы ўрад.
22 лістапада наступнага 1937 года Дэ Ван, знаходзячыся на чале «100 уплывовых людзей», абвясціў «поўную незалежнасць ад Кітая» — і вайсковая ўлада была ператворана ў фармальна грамадзянскае Аўтаномны ўрад Аб’яднаных мангольскіх аймакаў. 8 снежня 1937 года Дэ Ван як старшыня федэрацыі, кіраўнік урада і галоўнакамандуючы мангольскага войска падпісаў пагадненне пра супрацу і ўзаемадапамогу з суседняй Маньчжоу-Го. Аналагічныя органы ўлады ствараліся японцамі па гэтай мадэлі на роўні правінцый і нават частак правінцый амаль ва ўсіх акупаваных імі землях Кітая.
Пачаеўская ікона Божай Маці
Пачаеўская ікона Божай Маці — цудатворны абраз Божай Маці, адзін з найбольш шанаваных Праваслаўнай Царквой. Шануецца таксама Рыма-Каталіцкай і Грэка-Каталіцкай Цэрквамі. Захоўваецца ў Пачаеўскай лаўры (г. Пачаеў Крамянецкага раёна Цярнопальскай вобласці).
Апісанне
Абраз напісаны алейнымі фарбамі ў строга візантыйскім стылі на простай ліпавай дошцы, абабітай знізу (каб не гнулася) дзвюма дубовымі перакладзінамі. На ім намалявана Маці Божая ў поясе з Божым Дзіцяткам на правай руцэ. Зверху значок манаграмы — «Багародзіца»; справа ад Спаса — манаграма «Ісус Хрыстос». Таксама на іконе на марках намаляваны святыя: прарок Ілля, велікамучанік Міна, першамучанік Стэфан, святы Аўраамій. Знізу — святыя жанчыны: Параскева, Кацярына, Ірына-дзіва.
На іконных спісах унізе іконы часта малююць след на скале, ахутанай аблокамі — як памяць пра паданне пра з’яўленне Маці Божай на Пачаеўскай гары, дзе застаўся след Яе нагі.
Часам Марыю і Езуса малююць у іх «першапачатковым» выглядзе, гэта значыць без карон; або карона прысутнічае толькі ў Найсвяцейшай Багародзіцы.
Спісы Маці Божай Пачаеўскай вельмі рэдкія — «ляўша».
У 1866 годзе для цудатворнага абраза была выраблена рыза з двух фунтаў чыстага золата 82-й пробы і 20 залатых манет. Для ўпрыгожвання выкарыстоўваюцца каштоўныя камяні.
Гісторыя
Паходжанне абраза не высветлена. Абраз напісаны старажытным візантыйскім пісьмом, таму мог быць створаны як у Візантыі, так і ў Балгарыі.
У 1597 г. ён быў падараваны манастыру багатай удавой луцкага земскага суддзі Ганнай Гойскай, якой належаў Пачаеў у другой палове XVI ст. Лічыцца, што ў 1559 годзе гэты абраз быў падараваны Ганне грэчаскім мітрапалітам Неафітам (пазней — Патрыярх Канстанцінопальскі) у знак удзячнасці за цёплы прыём у Пачаеве, праз які ён праехаў, вяртаючыся з Масковіі. З таго часу вобраз стаў святыняй роду Гойскіх.
Паміж перыядамі жыцця фігур, адлюстраваных на абразе, існуе разрыў у некалькі сотняў гадоў. На гэтай падставе навукоўцы мяркуюць, што арыгіналам мог быць сямейны абраз мітрапаліта Неафіта, яго радавая рэліквія.
Легенда абвяшчае, што набожная Ганна прасіла Найсвяцейшую Багародзіцу вылечыць яе брата Філіпа, сляпога ад нараджэння, здарыўся цуд — убачыў ён. Пасля такога цуду Гойска з хрэсным ходам выносіць яго на Пачаеўскую гару для агульнага пакланення, шчодра адорвае манастыр лугамі і ўрадлівымі землямі.
Аднак 1623 г. нябел А. Гойскай, Анджэй Фірлей, кашталян белзскі (пазней — Сандамірскі ваявода, удзельнік аблогі Збаража), паводле веравызнання — кальвініст, парушыў яе волю, забраўшы абраз з манастыра. Аднак у 1644 г. вярнуў яго — калі верыць легендзе, па парадзе ігумена Іова Заліза (1551—1651 гг.), каб выратаваць сваю жонку ад душэўнага расстройства. Фактычна абат проста падаў скаргу ў Каронны трыбунал у Любліне (Люблінскі трыбунал), які пасля шматгадовых цяжбаў у 1643 г. вынес рашэнне на карысць святога Іова і загадаў кашталяну вярнуць абраз.
«Маці Божай Пачаеўскай» прыпісваецца абарона манастыра ад татарскага нападу, які адбыўся ў пачатку жніўня 1675 года. Справа ў тым, што манастыр быў дрэнна ўмацаваны, але, нягледзячы на гэта, напад быў адбіты.
З 1713 па 1832 гг. Пачаеўскі манастыр належаў уніяцкаму ордэну базыльян. За гэты перыяд у манастырскіх летапісах засталося 539 выпадкаў вылячэнняў, прыпісаных іконе Прасвятой Багародзіцы Пачаеўскай. У 1773 г. Папа Рымскі Клімент XIV па просьбе канеўскага старасты Мікалая Васіля Патоцкага (які, дарэчы, перайшоў з рыма-каталіцкага абраду на уніяцкі, сімпатызаваў украінскаму казацтву), выдзеліў значныя сродкі на адбудову в. Пачаеўскі манастыр) прыслаў для абраза дзве кароны з чыстага золата: адну для Дзевы Марыі, другую для маленькага Езуса. Абрад каранацыі праводзіў луцкі уніяцкі біскуп Сільвестр Рудніцкі.
З таго часу большасць спісаў (копій) гэтага абраза, як праваслаўных, так і каталіцкіх, пішуцца з каронамі.
28 студзеня 2014 года падчас Рэвалюцыі Годнасці епіскапы і манахі Украінскай Праваслаўнай Царквы разам з Пачаеўскай і іншымі цудатворнымі іконамі Божай Маці за 7 гадзін абляцелі Украіну з малітвай аб міры ва Украіне.
Вобраз Пачаеўскай Божай Маці, якая лічыцца нябеснай заступніцай Валыні, быў вельмі папулярны па ўсёй Украіне. Яе любілі маляваць на сямейных іканастасах ад Палтаўшчыны да Прыкарпацця. Гэтую ікону шануюць у краінах, дзе праваслаўе з’яўляецца пануючай канфесіяй — у Расіі, Сербіі, Балгарыі і інш.
Некаторыя даследчыкі сцвярджаюць, што абраз ва Успенскім саборы на самай справе не з’яўляецца арыгінальным (яго забралі з сабой манахі-базыльяне, калі пакідалі сцены манастыра), падараваным адным з рускіх цароў, як і цяперашні іканастас.
Да абраза Божай Маці Пачаеўскай звяртаюцца для вылячэння ад слепаты, хранічных хвароб, а таксама для вызвалення палонных.
Дні шанавання абраза ў праваслаўных і грэка-католікаў: 12 красавіка, 5 жніўня і 21 верасня ў рыма-католікаў — 30 сакавіка.
Карталінскі раён
Карталінскі раён (Картали́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі. Афіцыйная назва адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі: горад Карталы і Карталінскі раён.
Афіцыйная назва муніцыпальнага ўтварэння: Карталінскі муніцыпальны раён.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Карталы.
Геаграфія
Плошча раёна 4737 км², сельскагаспадарчыя ўгоддзі 345300 га. На тэрыторыі раёна размяшчаецца помнік прыроды Джабык-Карагайскі бор.
Раён мяжуе з Агапаўскім, Нагайбацкім, Часменскім, Варненскім, Брэдзінскім, Кізільскім раёнамі Чалябінскай вобласці Расіі і Дзянісаўскім і Жыцікарынскім раёнамі Кастанайскай вобласці Рэспублікі Казахстан.
Рэльеф раўнінны і ўзвышана-раўнінны. Паводле прыродных умоў: стэпавая зона.
Хіміка-тэхналагічны факультэт БДУТ
Хіміка-тэхналагічны факультэт — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта харчовых і хімічных тэхналогій.
Гісторыя
Хіміка-тэхналагічны факультэт утвораны ў 1994 годзе пасля рэарганізацыі факультэтаў тэхналагічнага інстытута.
Лапшы Ніжнэ (гміна)
Ла́пшы Ні́жнэ (Łapsze Niżne) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Наватаргскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лапшах Ніжнэ. Плошча гміны складае 124,79 км². Станам на 2004 год у гміне Лапшы Ніжнэ пражывалі 9200 чалавек, шчыльнасць — 73,72 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 9 населеных пунктаў.
Пітсбург
Пітсбург (Pittsburgh) — другі па велічыні горад у штаце Пенсільванія, ЗША. Гэта адміністрацыйны цэнтр акругі Алегейні, штат Пенсільванія, а таксама эканамічны, культурны, навуковы і транспартны цэнтр вобласці, званай Pittsburgh Tri-State. Пабудаваны на сутоцы рэк Алегейні, Агая і Манагахела і навакольных іх узгорках, Пітсбург лёгка пазнавальны па сваёй цэнтральнай частцы — так званаму «залатому трохвугольніку» з мноствам небаскробаў і мастоў.
Біра (пасёлак гарадскога тыпу)
Біра (Бира́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Аблучанскім раёне Яўрэйскай аўтаномнай вобласці Расіі. Знаходзіцца на левым беразе ракі Біра. Аднайменная станцыя ДУЧ. Насельніцтва — 2710 чал. (2018). За 120 км ад Аблучча (на захад па аўтатрасе Чыта — Хабараўск), за 50 км Бірабіджана (на ўсход па аўтатрасе Чыта — Хабараўск).
Біра
Біра:
Альберт Андрэевіч Саланека
Альберт Андрэевіч Саланека (нар. 28 красавіка 1937, Віцебск) — беларускі мікрабіёлаг. Доктар біялагічных навук (1984), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыў Віцебскую сярэднюю школу № 11 (1955), Віцебскі ветэрынарны інстытут (1960), аспірантуру пры ім (1965). У 1960-63 гг. працаваў у Гродзенскай вобласці загадчыкам Воранаўскай раённай ветэрынарна-бактэрыялагічнай лабараторыі, потым выкладаў у Ваўкавыскім зоаветэрынарным тэхнікуме. Са студзеня 1966 г. і да сакавіка 1987 г. — у БелНДІ эксперыментальнай ветэрынарыі, малодшы, старшы (з 1972) навуковы супрацоўнік, загадчык сектара, загадчык лабараторыі па вывучэнні туберкулёза, у 1984 — 87 гг. працаваў у Афганістане. 3 1987 г. — у Віцебскай акадэміі ветэрынарнай медыцыны, быў загадчыкам кафедры мікрабіялогіі і вірусалогіі, з 1995 г. прафесар гэтай кафедры.
Навапаўліўка (Захарыўскі раён)
Навапаўліўка (Новопа́влівка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2774
IC 2774 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэрмолі
Тэрмолі (Termoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 32331 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 585 чал./км². Займае плошчу 55 км². Паштовы індэкс — 86039. Тэлефонны код — 0875.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Basso, San Timoteo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ліцейная форма
Ліцейная форма — форма, у якую заліваюць расплаўлены матэрыял, каб атрымаць пасля яго зацвердзявання фасонную адліўку. Складаецца звычайна з дзвюх паўформ, якія з дапамогай ліцейнай мадэлі ўтвараюць замкнёную поласць з канфігурацыяй і памерамі патрэбнай адліўкі.
Гісторыя
У старажытнасці ліцейная форма выкарыстоўвалася для адліўкі падвесак, скроневых кольцаў, пярсцёнкаў, бранзалетаў, крыжыкаў, гузікаў і іншых вырабаў ліццём.
На тэрыторыі Беларусі знойдзены гліняныя ліцейныя формы на паселішчах мілаградскай культуры (Гарошкаў, Мохаў, Падгор’е і інш.). У сярэдзіне I тысячагоддзя н.э. карысталіся і каменнымі формамі (Пруднікі). У IX—XI стагоддзях пераважаюць гліняныя формы, выкананыя па васковых мадэлях, з аднабаковай нрафілёўкай. У XI стагоддзі ўжывалі таксама пляскатыя двухбаковыя гліняныя формы. У познафеадальны перыяд для атрымання арнаментаваных званоў, гармат выкарыстоўвалі формы складаных канструкцый. Выраблялі ліцейныя формы з розных парод каменю, вогнетрывалай гліны, зрэдку з дрэва і бронзы. Высокага майстэрства рэзчыка патрабаваў выраб форм з каменю, асабліва дапасаванне плоскасцей двухбаковых форм. Для адліўкі вырабаў са складанай рэльефнай арнаментацыяй ужывалі 3- і 4-баковыя ліцейныя формы. Для сумяшчэння частак у формах рабіліся адтуліны, у якія ўстаўлялі штыфты. Каменныя формы выкарыстоўвалі для ліцця тэхнікай «навыплеск» (незастылая маса лілася вонкі), што дазваляла атрымаць аблегчаныя пустацелыя выявы звяроў, птушак, імітацыі зерні, скані і інш. Ліцейныя формы знойдзены пры раскопках у Ваўкавыску, Гродне, Мінску, Навагрудку, Полацку (больш за 20), Тураве і іншых гарадах.
Глаўканіт
Глаўкані́т — мінерал, водны алюмасілікат жалеза, аксідa калію непастаяннага складу. Хімічная формула (K, H2O) (Fe3+, Al, Fe2+, Mg)2 [Si3AlO10] (OH)2 × nH2O.
Хімічны склад вельмі зменлівы: вокіс калію (К2О) 4,4—9,4 %, вокіс натрыю (Na2O) 0—3,5 %, вокіс алюмінію (Al2O3) 5,5—22,6 %, вокіс жалеза (Fe2O 3) 6,1—27,9 %, закіс жалеза (FeO) 0,8-8,6 %, вокіс магнію (MgO) 2,4—4,5 %, вокіс крэмнію (SiO2) 47,6—52,9 %, вада (H2O) 4,9—13,5 %.
Існуе ў выглядзе маленькіх, акругленых зеленаватых зярнят.
Каслінскі раён
Каслінскі раён (Ка́сли́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
Афіцыйная назва адміністрацыйнага раёна: горад Каслі і Каслінскі раён.
Геаграфія
Плошча — 3356 км², сельскагаспадарчыя ўгоддзі — 116700 га. Адзін з самых заселеных (53 населеныя пункты) раёнаў размешчаны паміж Чалябінскам (138 км) і Екацярынбургам (130 км). Найбліжэйшыя станцыі Паўднёваўральскай чыгункі: Маўк (25 км) і Кыштым (25 км). На тэрыторыі раёна найстарэйшыя паселішчы вобласці: Цюбук і Багарак.
Раён размешчаны ў паўночнай частцы лесастэпавай зоны Чалябінскай вобласці. На яго тэрыторыі размешчаны азёры Сунгуль, Сінара, Сілач, Каслі, Ірцяш, Кісягач; Патанінскія, Вішнёвыя горы. Бярозавыя лясы чаргуюцца з хваёвымі і змяшанымі, з невялікімі стэпавымі ўчасткамі. Глебы пераважаюць цёмна-шэрыя, падзолістыя.
Тэрыторыя 2786,54 км².
На тэрыторыі раёна размешчана частка Усходне-Уральскага дзяржаўнага (радыяцыйнага) запаведніка.
Паўліўка (Захарыўскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Гарадзенскі гармідар
«Гарадзенскі гармíдар» — дэбютны студыйны альбом беларускага панк-рок-гурта «Dzieciuki», які выў выдадзены 10 лютага 2014 года выдавецтвам «Гарадзенская бібліятэка». Прэзентацыя альбома адбылася 22 лютага 2014 года ў мінскім клубе «Re:Public» разам з гуртам Тлушч і Pomidor/off.
Назва альбома спасылае на яго хаатычнасць (гармідар азначае кавардак, ералаш, талпатварэнне) і на тое, што гурт паходзіць з Гародні (дарусіфікаваная назва Гродна).
Частка тэкстаў альбома была прысвечаная беларускім паўстанцам і партызанам розных часоў: каліноўцам, балахоўцам, «лясным братам» (магчыма памылка, ці проста супадзенне прыдуманай назвы для спева і ляснымых братоў з краін Балтыі. Спеў «Сумнае рэгі» была аб масавых расстрэлах у Курапатах і Хатыні. У плане гучання крытыкі знайшлі музыку падобнай да ірландскага панк-рока. Матэрыял альбома крытыкавалі за пэўную «сыраватасць» і «няроўнасць». На думку музычнага крытыка Сяргея Будкіна гурт стаў ўлюбёнцамі публікі па той прычыне, што заняла нішу нацыянальнаарыентаванага панку, чаго раней не было . Прэзентацыя альбома прайшла ў Мінску ў клубе «Re:Public», аднак наступны канцэрт у Брэсце быў адменены мясцовым аддзяленнем КДБ. Затым музыкі адправілася з гастролямі ў Польшчу, Германію, Чэхію, Славакію і Аўстрыю.
Частка спеваў альбома ўжо была напісана да яго, калі гурт выпускаў свой аднаймены міні-альбом. «Мужыцкая праўда» і «Хлопцы-балахоўцы» ўспрымаюцца няйначай як візытоўкі гурта. Былі таксама спевы-кавэры, напрыклад «The Real McKenzies» («Па гарах») і Захара Мая («Нашы танкі»): «Калі нашыя танкі заедуць у Менск, я шмат каго павешу», — пяецца ў жартаўлівым нумары ад імя гарадзенскіх панкаў (у арыгінале пелася пра Маскву і панкаў з Ленінграду).
Франтмэны гурта Алесь Дзянісаў і Паша «Трабл» ды аўтар большасьці тэкстаў Дзяніс Жыгавец вырашылі заняцца патрыятычным выхаваннем моладзі ды давесьці тэзу пра беларусаў як пра шалёны і нескароны народ насуперак стэрэатыпу пра прыгнечанага, на ўсё згоднага і талерантнага чалавека, што жыве недзе на ўскрайку Расійскай імперыі. «Гарадзенскі гармідар» уяўляе з сябе кароткі курс гісторыі Беларусі, а дакладней, гісторыі змагання за Беларусь: паўстанне Каліноўскага, антысавецкі супраціў, Курапаты і Хатынь — усё гэта сустракаецца ў спевах «Дзецюкоў». «Гістарычную» канцэпцыю парушаюць некалькі трэкаў, якія не адносяцца агульнай тэмы альбома, як «Песня гарадзенскага гастарбайтэра» ці «Танкі», што таксама спасылае на назву альбома — гармідар.
Разнастайнасць дасягаецца яшчэ і за кошт багатага інструментарыю: у спевах гучаць, акрамя звыклых для панку, гітары, баса ды бубнаў, яшчэ дуда і акардэон, што выдзяляе гурт з жанру, часам далучаюцца яшчэ флейта і гармонік. Вакальныя ролі падзеленыя прыблізна напалову між Алесем Дзянісавым, якія былі музыкамі ў гуртах «КальЯн» і «Людзі на балоце», таксама вакальныя партыі ёсць і ў Пашы «Трабла».
Псалом 126
Псалом 126 (127 паводле масарэцкай нумарацыі) уваходзіць у групу псалмоў, якія складаюць песню ўзыходжання. Аўтарства прыпісваецца Саламону. Галоўная тэма гэтага псалма: без Бога ўсе намаганні марныя.
Тырыль Экхаф
Тырыль Экхаф (Tiril Eckhoff, нар., , Акерсхус, Нарвегія) — нарвежская біятланістка. Член зборнай Нарвегіі па біятлоне, алімпійская чэмпіёнка ў змяшанай эстафеце (2014), бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 і 2018 гадоў мас-старце і жаночай эстафеце (2014). Малодшая сястра вядомага нарвежскага біятланіста Сціяна Экхафа.
Сезон 2011/12
У галоўнай нарвежскай камандзе з’явілася ў сезоне 2011/2012, дэбютаваўшы на шостым этапе ў італьянскай Антэрсельве. Першай гонкай для маладой нарвежкі стаў спрынт, дзе Тырыль заняла толькі 54-е месца (2+2). У наступных гонках этапу (эстафеты і мас-старт) Экхаф удзелу не прымала.
На наступным этапе Тырыль прыняла ўдзел. У спрынце Экхаф з двума промахамі (0+2) паказала 45-ы вынік. У пераследзе Тириль страціла дзве пазіцыі, скончыўшы гонку на 47-м месцы. На 8-м этапе ў фінскім Кантыялахці Тырыль разам з партнёрамі па камандзе заняла 14-е месца ў змяшанай эстафеце, у спрынце Экхофф была 47-й (0+2), а ў пасьюте маладая нарвежка сышла з дыстанцыі. На Чэмпіянат свету Экхаф не патрапіла.
На завяршальным этапе сезона ў Ханты-Мансійску Тырыль глядзелася вельмі ўпэўнена. У першай гонцы — спрынце — нарвежка паказала 24-ы вынік, а ў гонцы пераследзе здолела адыграць 4 пазіцыі, заняўшы выніковае 20-е месца. Па выніках двух гонак Тырыль ўпершыню ў кар’еры адабралася ў мас-старт, дзе заняла вельмі высокае 7-е месца, што на той момант з’яўлялася лепшым вынікам у кар’еры. Дзякуючы паспяховаму этапу ў Расіі Экхаф істотна паднялася ў агульным заліку кубка свету, завяршыўшы сезон на 54-м месцы. У сезоне нарвежка набрала 74 ачкі (усе ачкі былі набраныя на этапе ў Ханты-Мансійску).
Сезон 2012/13
У сезоне 2012/13 Тырыль замацавалася ў асноўным складзе нацыянальнай каманды. Экхаф правяла ўсе 9 этапаў на кубку свету, аднак на Чэмпіянат свету трэнеры нарвежскай зборнай Тырыль не ўключылі. На першых двух этапах ў Эстэрсундзе і Хохфільцэне адпаведна Экхаф выступіла няўдала, не набраўшы ніводнага кубкавага ачкі. За 5 асабістых гонак лепшым вынікам было пераслед на другім этапе, дзе нарвежка заняла толькі 44-е месца. У пераможнай для нарвежак эстафеце Тырыль удзел не прымала. Першыя ачкі ў новым сезоне Экхаф удалося зарабіць на трэцім этапе ў славенскай Паклюцы. У спрынце нарвежка заняла 18-е месца (1+0). У гонцы пераследу поспех не атрымалася развіць: Экхаф страціла 4 пазіцыі, фінішаваўшы 22-й з пяццю промахамі (1+0+1+3). Вельмі нядрэнныя вынікі спрыялі таму, што Тырыль трапіла ў першы мас-старт сезону. Гонку Тырыль пачала добра: на першых двух рубяжах быў толькі адзін промах, аднак на стойцы нарвежка прамазала 6 разоў (0+1+3+3) і завяршыла гонку на 19-м месцы.
На традыцыйных этапах ў Оберхофе, Рупольдынгу і Антэрсельве Тырыль правяла толькі 4 гонкі: 3 спрынта (Оберхоф — 65-е месца, Рупольдынг — 24-е месца, Антэрсельва — 54-е) і адзін пераслед у Італіі (з 54-га месцы Экхаф здолела падняцца на выніковае 29-е месца). З-за нестабільных вынікаў Экхаф не патрапіла ў асноўную зборнай на Чэмпіянат свету. Заключныя этапы Кубка свету склаліся для Тырыль нядрэнна: на радзіме ў Хольменкалене Экхаф за тры гонкі не выпала з 20-кі мацнейшых (спрынт — 15, пераслед — 6, мас-старт — 20). У гонцы пераследу нарвежка паказала лепшы вынік у кар’еры (6-е месца).
У Сочы на ​​алімпійскай трасе Тырыль няўдала завяршылася індывідуальную гонку, заняўшы 50-е месца з 6 хвілінамі штрафу. У спрынце з адным промахам Тырыль была 11-й, а ў эстафетнай камандзе — 3-е. На завяршальным этапе ў Ханты-Мансійску Тырыль ні разу не выпала з 15-ці наймацнейшых: спрынт — 10, пасьют — 12, мас-старт — 10. У агульным заліку Тырыль Экхаф стала 29-й.
Сезон 2013/14
У красавіку 2013 года трэнеры нарвежскай зборнай абвясцілі склад на Алімпійскі сезон, куды ўвайшла і Тырыль.
Стартавыя тры этапы склаліся для нарвежкі адносна паспяхова: у першай гонцы сезону — індывідуальнай гонцы Экхаф заняла 5-е месца. Гэты вынік стаў для Тырыль лепшы ў доўгіх гонках на этапах Кубка свету. У першым спрынце была няўдача. Нарвежка заняла толькі 36-е месца. Другі этап для Экхаф быў правальным: 46-е месца ў спрынце і 24-е — у гонцы пераследу. У эстафеце зборная Нарвегіі заняла толькі пятае месца. Трэці этап адкрыўся другой ў сезоне эстафетай, дзе нарвежкі заваявалі бронзу. У спрынтарскай гонцы Тырыль заняла 11-е месца, а на наступны дзень Экхаф, адыграўшы 8 пазіцый, упершыню ў кар’еры ўзнялася на подыум у асабістай гонцы, заняўшы трэцяе месца. На Алімпійскіх Гульнях у Сочы Тырыль падымаецца на п’едэстал, заваяваўшы бронзавую ўзнагароду ў мас-старце. Праз два дня, 19 лютага 2014, Тырыль Экхаф стала алімпійскай чэмпіёнкай у змяшанай эстафеце.
Adidas
Adidas AG (вымаўляецца адзіда́с) — германскі прамысловы канцэрн, які спецыялізуецца на выпуску спартыўнага абутку, адзежы і інвентара. Генеральны дырэктар кампаніі — Герберт Хайнер. У наш час кампанія адказная за дыстрыбуцыю прадукцыі кампаній Adidas, Reebok, Rockport, Y-3, RBK & CCM Hockey, а таксама Taylor-Made Golf.
Шахры-Сухтэ
Шахры-Сухтэ ( літаральна — «спалены горад»)— археалагічны помнік, які з'яўляецца астаткамі гарадскога паселішча бронзавага века, што належыць да гільмендскай культуры. Выяўлены ў астане Сістан і Балучыстан на беразе ракі Гільменд у дарогі Захедан—Заболь. Уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЭСКА.
Раскопкі
Займаючы плошчу ў 151 гектар, Шахры-Сухтэ адносіўся да буйнейшых гарадоў існаваўшых на заранку чалавечай цывілізацыі. Горад узнік каля 3200 г. да н. э., прайшоў у сваім развіцці чатыры стадыі і быў спалены тры разы да таго, як быў канчаткова пакінуты ў 2100 г да н. э. Астаткі горада былі знойдзены ў 1967 г. З 1970 г. Тут пастаянна праводзяць раскопкі каманды іранскіх і італьянскіх археолагаў, перядычна публікуюццца паведамленні аб усё новых адкрыццях.
Зубы як прылада працы
Палеаантрапалагічныя даследаванні 40 зубоў, знойдзеных падчас раскопак некропаля Шахры-Сухтэ, паказваюць, што жыхары горада выкарыстоўвалі іх як прыладу працы пры лозапляценні (для выраба карзінаў, дываноў, плецянага абутку і іншых падобных рэчаў). Сляды падобнага зносу зубоў адзначаны як для мужчынскіх, так і для жаночых астанкаў. Магчыма, лозапляценне было адным з важнейшых рамёстваў горада.
Культурныя асаблівасці
Прычыны ўзвышэння і заняпаду Шахры-Сухтэ пакуль застаюцца нявызначанымі. Асабліва вартым увагі з'яўляецца культурная неадпаведнасць узроўня развіцця горада ўзроўням суседніх цывілізацый, што ўскладняе рашэнне пытання аб яе папярэдніках. У любым выпадку, гэта сведчыць аб незалежнасці развіцця дадзенай цывілізацыі ад тых, што існавалі ў Месапатаміі.
Жыхары Шахры-Сухтэ валодалі навыкамі як земляробства так і рамёстваў на дастаткова высокім узроўні. Пры гэтым да гэтага часа пры раскопках не знойдзена ніякай зброі, што сведчыць аб мірным характары дадзенай цывілізацыі.
Парканіўка
Парканіўка (Паркані́вка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Андрэй Рымша
Андрэ́й Ры́мша (каля 1550, в. Пянчын, Новагародскае ваяводства, цяпер Баранавіцкі раён Брэсцкай вобл.  — пасля 1599) — вялікалітоўскі паэт-панегірыст 2-й паловы XVI ст., пісаў на старабеларускай, польскай і лацінскай мовах, нават у эпоху, калі шматмоўе для літаратуры было нормай, адзін з самых шматмоўных пісьменнікаў. Аўтар вершаў на старабеларускай мове — «Храналогіі» і трох эпіграм на гербы вялікалітоўскіх магнатаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў шляхецкай сям'і герба «Газдава». З 1572 года служыў Радзівілам — спачатку Мікалаю Рудому, затым Крыштофу Пяруну. У 1581 годзе браў удзел у паходзе Крыштофа ўглыб маскоўскіх зямель, пазней суправаджаў у падарожжы па Лівоніі. У 1589--1599 гадах выконваў абавязкі падстаросты (прэтара) Біржаў — родавага ўладання Радзівілаў.
Невядома, якую Рымша меў адукацыю. У 1581 годзе з Астрожскай друкарні І. Фёдарава выйшаў вершаваны твор Рымшы «Которого ся месяца што за старых веков дело короткое описание», які пазней атрымаў назву «Храналогіі» (у самім творы такога слова няма).
Дзесяцігадовая аповесць ваенных спраў князя Крыштофа Радзівіла
Паход польнага гетмана літоўскага Крыштофа Радзівіла Перуна па тылах маскоўскіх войскаў восенню 1581 г. аказаўся для тагачасных паэтаў найбольш прыцягальным з усіх эпізодаў шматгадовай Лівонскай вайны. Але найбольш падрабязнае паэтычнае апісанне паходу К. Радзівіла выйшла з-пад пяра А. Рымшы: «Дзесяцігадовая аповесць ваенных спраў князя Крыштофа Радзівіла» (Вільня, 1585). Паэма налічвае 2184 радкі (без уступнай часткі). «Дзесяцігадовая аповесць…» з'яўляецца найбольш значным творам з радзівілаўскага цыклу і з мастацкага пункту гледжання.
Эпіграмы
А. Рымша зрабіў рашучы крок да старабеларускамоўнай творчасці, стаўшы ў гісторыі старабеларускай літаратуры заснавальнікам жанру панегірычнай паэзіі. Пасля выхаду ў свет «Дзесяцігадовай аповесці…» паэт змясціў у віленскіх выданнях Мамонічаў тры эпіграмы на старабеларускай мове: «На герб яснавяльможнага пана Астафея Валовіча…» (1585), «На гербы… Льва Сапегі» (1588), «На гербы яснавяльможнага пана… Тэадора Скуміна» (1591).
Эпіграмы на родавыя гербы магнатаў і шляхты насілі характар прысвячэнняў і змяшчаліся звычайна на адвароце тытульнага ліста кнігі, часта разам з выявай герба. Эпіграмы з'яўляліся прасцейшым гатункам героіка-эпічнай паэзіі, яе папярэднім ідэйна-мастацкім фундаментам і пазаструктурным працягам. Таксама, як і вялікія па памерах эпічныя паэмы, кароценькія эпіграмы ўслаўлялі культ рыцарства, воінскай мужнасці, былі прасякнуты патрыятычнымі настроямі і традыцыйнай павагай да патрыярхальнага жыцця продкаў.
«Подавайте ж потомком, што маете з предков!» — гэты заклік А. Рымшы з эпіграмы «На гербы… Льва Сапегі», змешчанай у першым выданні Статута 1588 г., з'яўляецца, па-сутнасці, галоўнай ідэяй усёй героіка-эпічнай вялікалітоўскай паэзіі канца XVI ст., якая культывавала погляд на чалавека як на звяно ў ланцугу родавай славы і годнасці.
Ёсць падставы меркаваць, што ў паэта было значна больш вершаў на старабеларускай мове: у лістах Саламона Рысінскага захаваліся радкі пра эпіграму на «народнай мове» А. Рымшы ў гонар Радзівілаў, два варыянты перакладу гэтай эпіграмы на лацінскую мову, а таксама згадка пра існаванне дзённіка А. Рымшы.
Апошняя вядомая літаратурная праца А. Рымшы — выданы Я. Карцанам пераклад на польскую мову твора Ансельма Паляка «Хараграфія, альбо тапаграфія, гэта значыць асаблівае і падрабязнае апісанне Святой Зямлі…» (Вільня, 1595). Тытульны ліст «Хараграфіі…» ўпрыгожаны вершаваным двухрадкоўем паэта, у якім высмейваецца псеўдаадукаванасць і невуцтва выпускнікоў замежных універсітэтаў. На адвароце тытульнага ліста змешчана эпіграма на герб Астрожскіх, завяршае кнігу вершаванае чатырохрадкоўе прэфацыйнага зместу. У кнізе аўтар згадвае ў празаічнай прадмове да Альжбеты з Астрожскіх, жонкі Крыштофа Радзівіла, пра нейкую хроніку, у якой належным чынам услаўлены заслугі роду Астрожскіх.
IC 2775
IC 2775 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Андрэй Рымша
Эпіграмы
Для другога элемента эпіграм — зваротаў да памяці продкаў — характэрнае тлумачэнне прычын узнікнення герба, указанне часу і абставін, пры якіх адбылася знамянальная падзея. Напрыклад, А. Рымша, узнаўляючы гісторыю герба Тэадора Скуміна, падкрэсліваў: набыццё герба — узнагарода за вялікія подзвігі; яго атрымліваюць толькі тыя, хто не шкадуючы свайго жыцця абараняе Бацькаўшчыну. Так, дзякуючы мужнай барацьбе з «нечестивыми татарами», паводле А. Рымшы, набылі фамільны герб слаўныя Сапегі: К тому еще два гербы видиш быть на споде, Тых достали предкове его на свободе Будучи. А цнотою оных доставали, Веру з мужством Отчызне своей заховали. Вер ми, гербов не дають въ дому седящому, Але зъ татарми въ полю часто гулящюму Не зъ голою рукою, зъ шаблею острою, Завжды будучы готов до смерного бою. Абавязковы і найбольш істотны элемент эпіграм на гербы — вытлумачэнне сімвалічнага сэнсу знакаў, «кляйнотаў». Вытлумачэнне ў эпіграмах сэнсу знакаў княжацкіх гербаў — якраз і ёсць раскрыццё іх сімвалічных значэнняў. У эмблематычных вершах сімвалы герба пранікалі ў сферу мастацкай і паэтычнай свядомасці, станавіліся ўстойлівымі вершаванымі тропамі.
IC 2775
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эдуард Анатолевіч Тучынскі
Эдуард Тучынскі (нар., Мінск) — беларускі футбаліст (брамнік) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам брамнікаў у барысаўскім БАТЭ.
Джордж Армстранг Кастэр
Джордж Армстранг Ка́стэр (George Armstrong Custer; 5 снежня 1839, Нью-Рамлі, Агая, ЗША — 25 чэрвеня 1876, Мантана, ЗША) — генерал арміі ЗША. Загінуў у бітве з індзейцамі каля Літл-Бігхорн.
Эдуард Анатолевіч Тучынскі
Клубная кар’ера
Быў іграком «Тарпеда», «Кубані», мінскага «Дынама», а таксама трэнерам брамнікаў «Дынама», моладзевай зборнай Беларусі, «Гомеля», юрмальскага «Спартака», «Атырау».
У 2021 годзе ўвайшоў у трэнерскі штаб «Крумкачоў». У студзені 2022 года разам з усім трэнерскім штабам пакінуў клуб. Неўзабаве далучыўся да барысаўскага БАТЭ.
Джордж Армстранг Кастэр
Біяграфія
Нарадзіўся ў вялікай сям'і з 5 дзяцей. Большую частку дзяцінства правёў ў Мічыгане пад апекай старэйшай сястры. Улетку 1861 года скончыў ваенную акадэмію ў Вест-Пойнт, быў найгоршым паводле паспяховасці навучэнцам свайго выпуска.
Браў удзел у Грамадзянскай вайне на баку саюзных войск. Да 1864 года стаў брыгадным генералам. Зарэкамендаваў сябе як надзвычай удачлівы камандуючы, у амерыканскіх газетах узнік устойлівы вобраз "удачлівы Кастэр". Аднак пазнейшы аналіз паказаў, што прапорцыя страт падчас ваенных дзеянняў у падраздзяленнях пад камандваннем Дж. А. Кастэра была вышэйшай за сярэднюю.
Еўрапейскія каштоўнасці
Еўрапейскія каштоўнасці, або еўрапеізм — сукупнасць і сістэма каштоўнасцяў у Еўропе, асноўных прынцыпаў уладкавання сям’і, грамадства і дзяржавы, палітыка-эканамічных, прававых, культурных, этычных і іншых нормаў, якая аб’ядноўвае значную большасць жыхароў Еўропы (і, шырэй, «заходняга свету»), якая служыць асновай іх ідэнтычнасці.
Еўрапейскія каштоўнасці лічыцца фундаментальнай базай Еўрапейскага Саюза (ЕС) і падставай еўрапейскай інтэграцыі.
Пералік
Еўрапейскія каштоўнасці замацаваны як сутнасць у прынятай Саветам Еўропы Еўрапейскай канвенцыі аб абароне правоў чалавека і асноўных свабод. Саветнік генеральнага сакратара Савета Еўропы Аляксандр Гесэль, тым не менш, перакананы, што, калі вядзецца пра еўрапейскія каштоўнасці, усе разумеюць адзін аднаго, хоць кожны і ўкладвае сваё бачанне прадмета.
Кіраўнік Еўрапейскай акадэміі (Берлін) прафесар Эхарт Штратэншультэ падкрэслівае, што ЕС з’яўляецца супольнасцю еўрапейскіх каштоўнасцяў. У артыкуле 2 Дагавора пра Еўрасаюз пасля ўнясення змяненняў, прадугледжаных Лісабонскім дагаворам, гэта сфармулявана наступным чынам :
''Артыкул 2. Каштоўнасці Саюза.''
Каштоўнасцямі, на якіх заснаваны Саюз, з’яўляюцца павага чалавечай годнасці, свабоды, дэмакратыі, роўнасці, вяршэнства закона і павага правоў чалавека, уключаючы правы асоб, якія належаць да меншасцяў. Гэтыя каштоўнасці з’яўляюцца агульнымі для сукупнасці дзяржаў-членаў, якія характарызуюцца плюралізмам, недыскрымінацыяй, памяркоўнасцю, справядлівасцю, салідарнасцю і роўнасцю паміж жанчынамі і мужчынамі.
У прэамбуле Хартыі Еўрасаюза па правах чалавека гэтыя каштоўнасці-прынцыпы выкладзены так: прынцып павагі да чалавечай годнасці, прынцып забеспячэння правоў і свабод чалавека і грамадзяніна, прынцып роўнасці, прынцып салідарнасці, прынцып дэмакратыі і прынцып прававой дзяржавы. Падкрэсліваецца, што яны заснаваны на духоўнай, маральнай і гістарычнай спадчыне народаў Еўропы.
Большасць прыхільнікаў канцэпцыі еўрапейскіх каштоўнасцяў адносяць да іх наступнае : Ёсць і «аўтаномныя» сістэмы поглядаў на прадмет. Так, старшы даследчык Цэнтра еўрапейскіх палітычных даследаванняў (Брусель), былы пасол Еўрапейскай камісіі ў Расіі, прафесар Майкл Эмерсан прызнае, што ў афіцыйных дакументах Еўрасаюза і Савета Еўропы каштоўнасці вызначаны толькі часткова, і прапануе кіравацца ўласным спісам «дзесяці еўрапейскіх запаведзяў» :
Болт
Болт, ніт – металічны стрыжань з галоўкай на адным канцы, а на другім з разьбой, на якую накручваецца гайка.
Кенсінгтанскі палац
Кенсінгтанскі палац (Kensington Palace) — невялікі і знарочыста сціплы палац у заходняй частцы Лондана. З’яўляецца афіцыйнай рэзідэнцыяй герцага і герцагіні Глостэрскіх (цяпер герцаг Рычард і герцагіня Брыгіта), а таксама герцага і герцагіні Кенцкіх (цяпер герцаг Эдвард і герцагіня Катарына) і іх нашчадкаў.
Узнік як прыгарадны асабняк графа Нотынгемскага. Кароль Вільгельм III Аранскі, якому надакучылі рачныя падарожжы ў аддалены Хэмптан-корт, набыў палац у графа і даручыў яго пераабсталяванне Крыстаферу Рэну. Яго жонка Марыя памерла ў гэтым палацы ў 1694 г., а праз пару гадоў караля ў Кенсінгтане наведаў Пётр Першы. Пры каралеве Ганне быў разбіты рэгулярны парк плошчай 30 акраў і пабудавана аранжарэя (арх. Джон Ванбру, 1704). Першыя каралі Гановерскай дынастыі лічылі гарадскі Сент-Джэймскі палац залішне людным і жылі ў Кенсінгтане амаль бесперапынку.
Пасля смерці Георга II у 1760 г. палац галоўным чынам засялялі прадстаўнікі малодшых галін кіруючай дынастыі. Менавіта тут нарадзілася каралева Вікторыя (пра што нагадвае помнік у садзе). Прынцэса Дыяна афіцыйна лічылася гаспадыняй гэтага палаца з моманту шлюбу ў 1981 г. да самай смерці ў 1997 г. Цяпер гаспадарамі палаца з’яўляецца старэйшы сын Дыяны — Уільям і яго жонка Кетрын. Ён стаў іх першай афіцыйнай рэзідэнцыяй у Лондане пасля вяселля 29. 04. 2011 года, пасля чаго ім каралева прысвоіла тытул герцага і герцагіні Кембрыджскіх.
Пэрвамайскэ (Захарыўскі раён)
Пэрвамайскэ (Первома́йське) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
РРБ-Банк
Закрытае акцыянерае таварыства «Банк росту і развіцця бізнесу» (ЗАТ «РРБ-Банк») — прыватны камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь, створаны ў 1994 годзе. Статутны фонд — 22,6 млрд руб. Найбуйнейшыя акцыянеры: ТАА «Дыкрыс» (канчатковы бенефіцыярны ўласнік — В. А. Цыбулін), Еўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця, В. А. Цыбулін.
Гісторыя
Закрытае акцыянернае таварыства «Акцыянерны банк рэканверсіі і развіцця» было створана 22 лютага 1994 года як прыватны банк (рэгістрацыйны нумар 37 ад 22.02.1994). У 1995—1996 гадах акцыянеры ЗАТ «РРБ-Банк» і ЗАТ «Белмедбанк» дамовіліся аб аб’яднанні банкаў і 30 верасня 1996 года Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь зарэгістраваў змяненні ва ўстаноўчых дакументах ЗАТ «РРБ-Банк» у сувязі з далучэннем да яго ЗАТ «Белмедбанк».
У 2018 годзе Спецыяльная кваліфікацыйная камісія Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь не ўхваліла знаходжанне асноўнага акцыянера РРБ-Банка Цыбуліна В. А. у складзе савета дырэктараў банка, прызнаўшы яго «не адпаведным патрабаванням да дзелавой рэпутацыі, якія прад’яўляюцца да пасады члена савета дырэктараў (назіральнага савета) банка». З 18 чэрвеня 2018 года старшынёй Савета дырэктараў банка стаў яго сын С. В. Цыбулін.
Тулава (Шаркаўшчынскі раён)
Ту́лава (, Тулово) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
РРБ-Банк
Гісторыя
Паводле пастановы Праўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь ад 22 чэрвеня 2020 года № 203 праведзена дзяржаўная рэгістрацыя змяненняў і дапаўненняў, унесеных у Статут ЗАТ «РРБ-Банк» рашэннем агульнага сходу акцыянераў ад 15 мая 2020 года (пратакол № 2), у тым ліку змянення назвы банка (закрытае акцыянернае таварыства «Банк росту і развіцця бізнесу») і выдадзена ліцэнзія на ажыццяўленне банкаўскай дзейнасці. Адначасова са зменай назвы банка з’явіліся новыя слоган «На тваёй хуткасці» і лагатып, аформлены ў выглядзе працэнта, а да дамінантнага брэндавага чырвонага колеру дададзены кантрасныя чорны і белы.
Тулава (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
РРБ-Банк
Прадукты і паслугі
Банк прадстаўляе свае паслугі прыватным (крэдыты, уклады, выпуск і абслугоўванне банкаўскіх плацёжных картак, нацыянальныя і міжнародныя грашовыя пераводы, аплата паслуг, дэпазітныя вочкі, страхаванне) і карпаратыўным кліентам (разлікова-касавае абслугоўванне, зарплатныя праекты, дыстанцыйнае абслугоўванне, Online-сэрвісы, карпаратыўныя карткі, эквайрынг, валютна-абменныя аперацыі, дэпазіты, каштоўныя паперы, крэдытаванне, факторынг, дакументаваныя аперацыі).
Размяшчэнне
Галаўны офіс банка размешчаны ў Мінску па адрасе вуліца Чырваназоркавая, 18.
Тулава (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
Да 9 снежня 1987 года хутар уваходзіў у склад Шкунціцкага сельсавета.
РРБ-Банк
Размяшчэнне
Аддзяленні банка адкрыты ва ўсіх абласных цэнтрах, Бабруйску і Барысаве.
Лапы (гміна)
Ла́пы (Łapy) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Беластоцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лапах. Плошча гміны складае 127,57 км². Станам на 2012 год у гміне Лапы пражывалі 22 652 чалавекі, шчыльнасць — 177,57 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 25 населеных пунктаў.
Іегуда Лейб Драгунскі
Іегуда Лейб Драгунскі (, Магілёўскай губерні —, ) — дзеяч рэвалюцыйнага руху. Стаяў ля вытокаў зараджэння ў Гомелі сацыял-дэмакратычнага руху. Быў адным з заснавальнікаў першага марксісцкага гуртка.
Біяграфія
Леў Хаімавіч (Іегуда Лейб) Драгунскі атрымаў як яўрэйскую, так і агульную адукацыю. Настаўнік рускай мовы. З ранніх гадоў актывіст сацыялістычнага руху а затым з Бунда. Вясной 1899 года адзін з кіраўнікоў Гомельскага працоўнага саюза барацьбы. З 1901 вазіў нелегальную газету «Іскра» ў Гомель.
Падчас гомельскага пагрому 1903 года ўдзельнічаў у арганізацыі атрада знакамітай самаабароны — менавіта ў Гомелі яўрэі ўпершыню ў найноўшай гісторыі далі узброены адпор пагромшчыкам. І ў тым жа годзе Драгунскага ўсё ж арыштавалі і судзілі. Затым рушыла ўслед яшчэ два арышту. Некаторы час ён жыў у Лодзі, а адтуль эміграваў (1923) у Злучаныя Штаты, дзе быў актыўным членам сацыялістычнага руху. Прымаў удзел у адкрыцці школ для дзяцей мігрантаў. Быў адным з піянераў Школы рабочых у Нью-Ёрку і сакратаром Нацыянальнай школьнай камісіі рабочага гуртка.
Упершыню апублікаваў артыкулы ў рускамоўнай прэсе ў Гомелі і Лодзі. У ЗША ён быў сярод заснавальнікаў і рэдактарам (з Б. Б. Бейліным, Янкевам Левіным, Ю. Штейнбоймам) дзіцячага часопіса «Кіндэрлэнд» («Краіна дзяцей») у Нью-Ёрку (1921—1922), у якім ён таксама апублікаваў свой пераклад Эдмонда Дэ Амічыс «Dos tog-bukh fun a shul-yingl» («Сэрца» («Запіскі школьніка», Cuore)).
Сын — Ісак Львовіч Драгунскі.
Унук —.
Allianz
Allianz SE — германская страхавая кампанія, адна з вядучых фінансавых кампаній у свеце. Была створана 5 лютага 1890 г. ў Мюнхене і дагэтуль працуе на ўсіх асноўных фінансавых рынках свету. У 1985 г. кампанія Allianz была ператворана ў міжнародны холдынг. У 2010 г. кампанія займала 20 месца ў Fortune Global 500.
Самыя вядомыя страхавыя выплаты Allianz у гісторыі:
Катаў-Іванаўскі раён
Катаў-Іванаўскі раён (Ката́в-Ива́новский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
Афіцыйная назва адміністрацыйнай адзінкі: горад Катаў-Іванаўск і Катаў-Іванаўскі раён.
Афіцыйная назва муніцыпальнага ўтварэння: Катаў-Іванаўскі муніцыпальны раён.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Катаў-Іванаўск.
Плошча — 3278 км². Сельскагаспадарчыя ўгоддзі — 28300 га. Утвораны 4 лістапада 1926 года. Катаў-Іванаўскі раён як адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка падзяляецца на 7 сельсаветаў і 1 горад абласнога значэння, 1 горад раённага значэння з падпарадкаванымі ім населенымі пунктамі. Катаў-Іванаўскі муніцыпальны раён, у рамках арганізацыі мясцовага самакіравання, уключае 7 муніцыпальных утварэнняў, у тым ліку 7 сельскіх паселішчаў і 2 гарадскія паселішчы.
Fallen
«Fallen» (упаў) — дэбютны афіцыйны студыйны альбом «Evanescence», першы альбом, які распаўсюджваўся па ўсім свеце, выдадзены ў 2003 годзе. Гэты альбом стаў 8-м самым прадаваным альбомам у Злучаных Штатах у 2004 годзе, за год было прададзена 6,85 мільёна копій. Альбом быў запісаны на студыі «Ocean Studios» (Бербанк) і «Conway Recording Studios» (Галівуд), у Каліфорніі.
Пэрэхрэставэ
Пэрэхрэставэ (Перехре́стове) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вестфальскі мір
Вестфальскі мір 1648 скончыў Трыццацігадовую вайну 1618—1648. Аб'ядноўвае два мірныя дагаворы, заключаныя 24 кастрычніка 1648 года — пасля працяглых (з вясны 1645) перамоў — у гарадах Вестфаліі Мюнстэры і Аснабруку: Аснабрукскі (паміж імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі і яго саюзнікамі, з аднаго боку, і Швецыяй з саюзнікамі — з другога) і Мюнстэрскі (паміж імператарам з саюзнікамі, з аднаго боку, і Францыяй з саюзнікамі — з другога).