cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Валерый Васільевіч Лабаноўскі
Валерый Васільевіч Лабаноўскі (Валерій Васильович Лобановський;,  — , ) — выбітны ўкраінскі футбаліст, трэнер па футболе. Шматгадовы настаўнік кіеўскага «Дынама», на чале якога двойчы выйграваў Кубак уладальнікаў кубкаў. Тройчы быў настаўнікам зборнай СССР, з якой стаў віцэ-чэмпіёнам Еўропы 1988. Галоўны трэнер зборнай Украіны ў 2000—2001 гадах. Майстар спорту СССР (1960). Заслужаны трэнер СССР (1975). Кавалер савецкіх ордэнаў «Знак Пашаны» (1971) і Працоўнага Чырвонага Сцяга (1987). Кавалер ордэна Украіны «За заслугі» II ступені. Герой Украіны (2002, пасмяротна). Кавалер Рубінавага ордэна УЕФА «За заслугі» (2002). Адзін з лепшых трэнераў у гісторыі футбола, уваходзіць у спіс 50 лепшых трэнераў за апошніх 50 гадоў (1959—2009) па версіі World Soccer, а таксама ў спіс лепшых трэнераў пасляваеннага перыяду па версіі The Times. Заняў 7-ы радок у спісе лепшых трэнераў усіх часоў і народаў па версіі Football Pantheon.
Еўрапейская кінапрэмія 2013
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Камышы (Сумская вобласць)
Камышы (Комиші́) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Шуры
Шуры́ (, Шури) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Бурачыха
Бурачыха (Бурячи́ха) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Еўдакія Георгіеўна Грыневіч
Еўдакія Георгіеўна Грыневіч (, Ташкент) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1972).
Біяграфія
Скончыла Ташкенцкі політэхнічны інстытут у 1962 годзе, аспірантуру ў 1970 годзе. Працавала ў праектных арганізацыях Ташкента, з 1979 года — старшы навуковы супрацоўнік БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Удзельнічала ў распрацоўцы серыі блакаваных жылых дамоў для сяла, шматпавярховых жылых дамоў (1972—1976). Апублікавана больш 30 прац, у т.л.: «Некаторыя пытанні сістэмнай арганізацыі даследаванняў гарадскога асяроддзя» (1976), «Перадумовы фарміравання малапавярховых жылых структур павышанай шчыльнасці ў гарадах Беларусі» (1979), «Архітэктурна-планіровачная і тыпалагічная арганізацыя жылых тэрыторый гарадскіх паселішчаў» (1987, у аўтарскім калектыве), «Фарміраванне і развіццё комплексных тэрытарыяльных сістэм» (1987, у аўтарскім калектыве).
Гарадская акруга (Расія)
Гарадская акруга — гарадское паселішча, якое не ўваходзіць у склад муніцыпальнага раёна і органы мясцовага самакіравання якога маюць як паўнамоцтвы паселішча, так і паўнамоцтвы муніцыпальнага раёна.
Статус гарадской акругі, як муніцыпальнага ўтварэння вызначаны федэральным законам ад 6 кастрычніка 2003 года № 131-ФЗ «Аб агульных прынцыпах арганізацыі мясцовага самакіравання ў Расійскай Федэрацыі», па сэнсе гэтага закона гарадская акруга з'яўляецца адным з тыпаў муніцыпальных утварэнняў нараўне з муніцыпальным раёнам, гарадскім і сельскім паселішчам, унутрыгарадской тэрыторыяй горада федэральнага значэння. У склад тэрыторыі гарадской акругі могуць уваходзіць адзін горад або адзін пасёлак, а таксама ў адпаведнасці з генеральным планам гарадскога паселішча тэрыторыі, прызначаныя для развіцця яго сацыяльнай, транспартнай і іншай інфраструктуры.
Ёнчэпінг (лен)
Лен Ёнчэпінг размешчаны ў сярэдняй частцы паўднёвай Швецыі і з’яўляецца лагістычным і дэмаграфічным цэнтрам Скандынавіі. Гэта самая індустрыялізаваная вобласць у Скандынавіі і лічыцца найбольш спрыяльнай для камерцыйнай дзейнасці часткай Швецыі, часта званай калыскай прадпрымальніцтва.
Памочнікі СПА Люфтвафэ
Памочнікі супрацьпаветранай абароны (СПА) Люфтвафэ (Flakhelfer) — падраздзяленні Люфтвафэ, сфарміраваныя на акупіраваных тэрыторыях Еўропы з мясцовых жыхароў у гады Другой сусветнай вайны.
Унутрыгарадская тэрыторыя горада федэральнага значэння
Унутрыгарадская тэрыторыя горада федэральнага значэння — тып муніцыпальных ўтварэнняў у Расіі, якія створаны ў 2006 годзе згодна з муніцыпальнай рэформай 2006 года года ў гарадах Масква, Санкт-Пецярбург. У Маскве існуе 125 унутрыгарадскіх муніцыпальных утварэнняў, у Санкт-Пецярбургу — 111 унутрыгарадскіх муніцыпальных утварэнняў. З 2006 года ўсе ўнутрыгарадскія муніцыпальныя ўтварэнні ў іншых гарадах спынілі існаванне.
Памочнікі СПА Люфтвафэ
Перадгісторыя
Прававой асновай для прызыву і разгортвання ваенна-паветраных сіл і ваенна-марскіх памочнікаў была Пастанова аб надзвычайнай службе Трэцяга Рэйха ад 15 кастрычніка 1938 года. З красавіка 1942 года студэнты (да 17 гадоў) маглі добраахвотна працаваць у так званых хатніх зенітных батарэях (Heimatflak-Batterien). 20 верасня 1942 года Адольф Гітлер падпісаў прыказ з патрабаваннем неадкладнага разгортвання 120 тысяч чалавек мужчынскага полу для баявых дзеянняў на сушы і ў моры. У кастрычніку 1942 года рэйхсміністр авіацыі Герман Герынг правёў сустрэчу з рэйхсміністрам навукі, выхавання і народнай адукацыі Бернхардам Рустам на якой заявіў, што мае намер выкарыстоўваць тых, хто нарадзіўся ў 1926 і 1927 гадах, для дапаможных служб у ваенна-паветраных сілах. Імперскае міністэрства навукі, выхавання і народнай адукацыі выказала сур'ёзныя пярэчанні з нагоды гэтых планаў, асабліва ў частцы запланаванага спынення заняткаў. Іншыя міністэрствы далучыліся да дыскусіі і таксама выказалі рознага роду пярэчанні. Сам асабісты сакратар фюрэра і рэйхсляйтар Марцін Борман у лісце да Герынга ад 21 снежня 1942 года разглядаў ваенную службу студэнтаў і школьнікаў як небяспека для здароўя моладзі Рэйха, і што патрэбна сканцэнтраваць увагу на адукацыі і развіцці Гітлерюгенда.
7 студзеня 1943 года Адольф Гітлер прыняў канчатковае рашэнне. У першапачатковы план былі ўнесены значныя змяненні і ўлічаны ўсе пярэчанні міністэрстваў:
22 студзеня 1943 года міністэрства навукі, выхавання і народнай адукацыі «Аб разгортванні ваеннай дапамогі моладзі ў ВПС».
Беларусь
У верасні 1944 года Службай Нікеля і Саюзам беларускай моладзі ў «памочнікі СПА» былі завербаваныя 2354 маладых беларуса (па іншых дадзеных — каля 5 тыс.). З іх былі адабраны групы для навучання ў зенітна-артылерыйскай школе. Па заканчэнні курса вучобы іх уключылі ў склад частак СПА Берліна, у якасці асобных беларускіх падраздзяленняў.
Эрэбрускі ўніверсітэт
Эрэбрускі ўніверсітэт (Örebro universitet) — шведская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Эрэбру.
NGC 6665
NGC 6665 (іншыя абазначэнні — MCG 5-44-4, ZWG 173.10, IRAS18325+3040, PGC 62065) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гусаршчына
Гусаршчына (Гуса́рщина) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Сельва-дзі-Проньё
Сельва-дзі-Прон'ё (Selva di Progno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 979 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 37030. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Сезар (прэмія, 1996)
21-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 2 сакавіка 1996 года ў Парыжы.
Этналогія
Этнало́гія (ἔθνος, племя, народ + -логас - вучэнне, навука) — навука, якая вывучае працэсы паходжання, рассялення, побыту і культуры этнасаў (народаў).
Гісторыя станаўлення
Станаўленне этналогіі як навукі ў 2-й палове XIX ст. звязана з эвалюцыйнай школай (Э. Тайлар, Л. Г. Морган і інш.), што зыходзіла з ідэі адзінства культуры чалавецтва. З канца XIX ст. этналогія даследуе рэгіянальныя культуры і іх узаемаўплыў. Развіццё тэарэтычнай этналогіі ў XX ст. звязана з канцэпцыямі Э. Дзюркгейма, З. Фрэйда, Л. Леві-Бруля, Б. Маліноўскага, А. Радкліф-Браўна, К. Леві-Строса і іншых.
Этналогія Беларусі
На Беларусі этналогія развіваецца з пачатку XIX ст. і на працягу доўгага перыяду аб'ектам яе вывучэння была духоўная культура беларускага этнасу: песні, паданні, вераванні, абрады. З 1880 - 1890-х гг. галоўным у беларускай этналогіі стаў эвалюцыйны кірунак, прадстаўнікі якога (У. М. Дабравольскі, М. В. Доўнар-Запольскі, Я. Ф. Карскі, М. Я. Нікіфароўскі, Е. Р. Раманаў, І. А. Сербаў, А. К. Сержпутоўскі) разам з духоўнай і матэрыяльнай культурай народа, распрацоўвалі канцэпцыю гістарычнай асаблівасці і самастойнасці беларусаў як этнічнай супольнасці.
У сучасны перыяд вучоныя-этнолагі Беларусі даследуюць праблемы этнагенезу, этнічнай гісторыі і матэрыяльнай культуры беларусаў, разнастайнасць шматвяковых традыцый беларускага народа, этнаканфесійныя і дэмаграфічныя працэсы, ролю і месца беларускага этнасу ў еўрапейскай цывілізацыі. Распачата таксама вывучэнне і іншых нацыянальнасцей, якія насяляюць тэрыторыю Беларусі (татарскай, польскай, яўрэйскай), этнічных супольнасцей іншых краін, рэлігійных канфесій, як традыцыйных для Беларусі, так і новых.
Вялікая роля ў развіцці сучаснай беларускай этналогіі і падрыхтоўцы спецыялістаў належыць Інстытуту мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору імя К. Крапівы Нацыянальнай Акадэміі навук Беларусі і Кафедры этналогіі, музеялогіі і гісторыі мастацтва гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага універсітэта.
Косаўскі сельсавет
Ко́саўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — горад Косава (не ўваходзіла ў склад).
Косаўскі сельсавет утвораны 16 лютага 1987 года з населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў падпарадкаванні Косаўскага гарсавета (вёскі Бялавічы, Заполле, Старажоўшчына і Хадоркі). 17 верасня 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Квасевіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1155 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 4 вёскі: Бялавічы, Заполле, Старажоўшчына і Хадоркі.
Каёва
Каёва (саманазва: Ka'igwu, літаральна «высакародныя») — індзейскі народ у ЗША. Агульная колькасць (2011 г.) — 12 000 чалавек.
Паходжанне
Лінгвістычна каёва блізкія да індзейцаў-пуэбла, якія насяляюць поўдзень ЗША на мяжы з Мексікай. Аднак самі каёва сцвярджаюць, што іх першасная радзіма знаходзілася паміж вытокам ракі Місуры і Елаўстонам. Мяркуецца, што продкі каёва перасяліліся на поўнач у сярэдзіне 1 тысячагоддзя н. э. Першапачаткова яны займалі вобласць Фрэманцкай культуры, а ў XIII стагоддзі або ў XIV стагоддзі прасунуліся далей на поўнач.
Прыкладна ў XVII стагоддзі продкі каёва раскалоліся на 2 групы. Меньшая група рушыла на паўночны захад, але там загубілася. Большая група мігрыравала праз Вялікія раўніны да Блэк-Хілс, дзе замацавалася ў XVIII стагоддзі.
У ранні перыяд да каёва далучыліся раўнінныя апачы. Каёва лічаць, што яны сфарміраваліся ў выніку кантактаў саміх каёва з цуутына. Важнай падзеяй міграцыі праз Вялікія раўніны стала набыццё коняў ад кроу і пачатак развіцця конегадоўлі. У 1682 г. французскія вандроўнікі паведамлялі, што у каёва вялікія статкі гэтых жывёл.
Гісторыя
Паміж 1730 г. і 1770 г. каёва сутыкнуліся з больш шматлікімі каманчы, якія прэтэндавалі на частку іх паўднёвых тэрыторый. У апошняй трэці XVIII ст. напружаныя адносіны ператварыліся ў адкрытую вайну. Сітуацыю пагоршыў ціск з боку шаенаў, арапаха і лакота, што прэтэндавалі на землі ў Блэк-Хілс. У 1781 г. падчас эпідэміі воспы загінула каля 2000 каёва і раўнінных апачы. У жывых засталося толькі 300 воінаў. У 1785 г. апачы і дзве траціны каёва рушылі на поўдзень Вялікіх раўнін. Астатнія імкнуліся захаваць сваё становішча, але ў 1795 г. пацярпелі жорсткае паражэнне ад лакота. У 1804 г. яны канчаткова пакінулі Блэк-Хілс.
Першая група каёва і раўнінных апачы мігрыравалі на тэрыторыю Нью-Мексіка, дзе зноў сустрэлі каманчы. Іспанскія каланісты ўпэўнілі прадстаўнікоў варожых канфедэрацый пачаць перамовы. Гікатэ, правадыр каёва, правёў сярод каманчы каля года і дамогся заключэння саюза з імі. Гэты саюз быў узаемавыгадным, паколькі абодвы народы змагаліся з лакота. Ваенная дапамога адносна нешматлікіх каёва стала асабліва важнай для каманчы пасля таго, як яны пацярпелі ад эпідэміі воспы 1801 г. На поўдні каёва атрымалі магчымасць гандляваць з іспанцамі, ад якіх атрымоўвалі агнястрэльную зброю. Група каёва, што пакінула Блэк-Хілс пазней за першую, не мела агнястрэльнай зброі, а таму на некаторы час была заблакавана добра ўзброенымі лакота на захадзе Небраскі. Яна здолелі аб'яднацца з паўднёвымі суродзічамі толькі ў 1806 г.
У 1833 г. неабаронены лагер каёва быў знянацку атакаваны осэйдж, якія забілі ўсіх прысутных, пераважна старых, жанчын і дзяцей. Выжыла толькі адна дзяўчынка, якую осэйдж прадалі амерыканцам. У 1834 г. амерыканскі палкоўнік Генры Додж усталяваў першы афіцыйны кантакт з каёва, перадаў ім дзяўчынку і запрасіў да перагавораў аб міры. У 1837 г. 10 правадыроў сапраўды падпісалі дагавор з ЗША, які гарантаваў пераезд амерыканскіх гандляроў і перасяленцаў праз іх тэрыторыі. Аднак з канца 1830-х гг. сітуацыя моцна змянілася. З-за эпідэмій воспы і халеры, а таксама значнага скарачэння статкаў бізонаў, што з'яўляліся асноўнай здабычай паляўнічых, раўнінныя індзейцы былі моцна саслаблены. Узнік часовы саюз каёва, раўнінных апачы, каманчы, шаенаў і арапаха, які выступаў супраць амерыканскай палітыкі перасялення на захад іншых плямён. Каёва і каманчы рабілі напады на тэрыторыю Мексікі, у тым ліку на амерыканскіх перасяленцаў у Тэхасе. Напады працягваліся нават пасля далучэння Тэхаса да ЗША. Федэральны ўрад высоўваў новыя лагодныя ўмовы для ўсталявання міру, але амерыканскія ваенныя і добраахвотнікі парушалі заключаныя пагадненні. Палітыка індзейцаў ў дачыненні ЗША таксама адрознівалася дваістасцю. Хаця розныя правадыры каёва звычайна дзейнічалі ў згодзе, на перагаворы з амерыканцамі з'яўляліся не ўсе, таму далейшыя парушэнні тлумачылі адмовай адсутных прытрымлівацца міру.
У 1867 г. каёва, шаены, арапаха і каманчы заключылі чарговы мір і далі згоду на перасяленне ў Аклахому. Новыя паляўнічыя тэрыторыі былі беднымі, а абяцаная амерыканцамі дапамога спазнілася. Таму каманчы і каёва працянгулі рэйды на Тэхас. Каёва нават не спыніў арышт некалькіх іх правадыроў. У 1874 г. амерыканскія салдаты разбурылі зімовы лагер каёва, шаенаў і каманчы ў Тэхасе і вымусілі іх пад страхам голаду вярнуцца ў Аклахому. Для каёва і каманчы была вылучана супольная рэзервацыя. У знак пратэста правадыры каёва адмовіліся перасяляцца ў еўрапейскія дамы, пабудаваныя для іх амерыканцамі. Імкненне захаваць свае традыцыі натыкнулася на палітыку асіміляцыі. Так, у 1888 г. быў забаронены танец сонца, які гуртаваў паляўнічых разам. Частка каёва ўдзельнічала ў рэлігійным хіліялістычным руху Скокі Духу, пазней сярод іх набыў папулярнасць пеётызм.
У XX ст. сярод каёва вылучыліся 2 асноўныя фракцыі прагрэсістаў і кансерватараў. Першыя прадстаўлены пераважна тымі, хто прыняў хрысціянства, выступаў за сучасны лад жыцця. У міжваенны перыяд сфарміравалася невялікая групоўка каёва, якая атрымала вышэйшую адукацыю, стымулявала навуковае і культурнае вывучэнне мінулага свайго народа. Другія арыентаваліся на пеётызм і з насцярогай успрымалі змены. У 1936 г. аўтаномныя правы жыхароў племянных тэрыторый былі істотна пашыраны. У 1949 г. каёва аднымі з першых амерыканскіх індзейцаў звярнуліся ў судовую камісію з патрабаваннем кампенсацыі за прымусовае перасяленне. У 1960 г. гэты працэс быў выйграны імі. У 1968 г. была створана племянная рада як самастойны ўнутраны ўрад. З апошняй чвэрці XX ст. актывісты каёва адыгрываюць істотную ролю ў агульным руху індзейскіх народаў за свае правы. У Аклахоме дзейнічае племянны музей, працуюць праграмы па паляпшэнню эканамічнага і культурнага жыцця.
Культура
Прыкладна ў другой палове XVII ст. у жыцці каёва адбыўся сапраўдны пераварот, звязаны з пачаткам конегадоўлі. З пешых паляўнічых і збіральнікаў яны ператварыліся ў мабільных качэўнікаў. Набыццё коняў зрабіла паляванне больш прадукцыйным і бяспечным. Асноўнай здабычай стаў амерыканскі бізон, для якога былі характэрны сезонныя міграцыі. Паляўнічыя атрымалі магчымасць хутка перасоўвацца ўслед за дзікімі статкамі і такім чынам здабываць бізонаў пры першай патрэбе незалежна ад пары года.
У пэўных сітуацыях палявалі асобна, пры гэтым карысталіся архаічным метадам, калі паляўнічы неўзаметку падкрадаўся да статка і страляў з лука. Такі метад пагражаў самому паляўнічаму быць растаптаным. Часцей паляванне на бізонаў было групавой справай. Конныя паляўнічыя заганялі цэлыя статкі да стромкіх абрываў, падпальвалі траву, даганялі знясіленых жывёл і растрэльвалі з бяспечнай дыстанцыі. Групавыя спосабы палявання з'яўляліся драпежнымі ў адносінах да прыроды, паколькі вялі да знішчэння вялікай колькасці жывёлы рознага ўзросту. Аднак да сярэдзіны XIX ст. паляўнічыя мала клапаціліся пра гэта. Калі пагалоўе бізонаў у адным месцы рэзка скарачалася, яны шукалі іншае для далейшага палявання.
Коннае паляванне на бізонаў забяспечвала каёва ежай, таварам для гандлю, зброяй, лекамі і матэрыяламі для вопраткі і жытла. У некаторай ступені ад яго залежыла ўсё паўседзённае жыццё. Постаць бізона адыгрывала важную ролю ў міфалогіі і рэлігійнай практыцы. Аднак конь даваў яшчэ адну важную перавагу — магчымасць весці гандаль на вялікіх дыстанцыях. У першую чаргу гандлявалі з аселымі народамі — вічыта, арыкара, мандан і іншымі, у якіх абменьвалі мяса і скуры на прадукты земляробства. У найбольш неспрыяльныя гады яны рабілі імклівыя напады і адбіралі прадукты сілком. Найчасцей іх ахвярамі былі юты, саўк, паўні, кадо, іспанскія і амерыканскія пасяленцы ў Тэхасе. Найбольш прыбытковым з'яўляўся пасрэдніцкі гандаль. Гандлёвыя групы каёва перамяшчаліся ўздоўж Вялікіх раўнін паміж Мексікай і Канадай. Конь хутка ператварыўся ў сімвал сацыяльнага статуса. Маладыя людзі выкупалі нявест конямі. Воіны дамагаліся вышэйшых узнагарод за кошт крадзяжу канёў у ворага. Багацце і сіла вызначаліся колькасцю коннага статка.
Асноўнай грамадскай адзінкай каёва была качавая група. Яна складалася са сваякоў або сяброў, налічвала ад 15 да 50 нуклеарных сем'яў, якія перасяляліся і палявалі разам. Асобныя сем'і маглі мяняць групу. Паміж групамі падтрымлівалася абавязковая сувязь з дапамогай пасланцаў. Такім чынам каёва паспяхова каардынавалі свае дзеянні. Жылі ў часовых лагерах на працягу некалькіх тыдняў. Звычайным жытлом з'яўлялася тыпі са скур бізонаў. Тыпі расстаўлялі па акружнасці вакол цэнтра. Калі тыпі было многа, стваралася некалькі акружнасцяў, што зваліся палосамі. Бліжэй да цэнтра сяліліся найбольш ганаровыя чальцы групы. Падчас вялікіх святаў ствараліся супольныя лагеры. Пры гэтым групы аб'ядноўваліся ў большыя па колькасці саюзы, а тыя ў сваю чаргу фарміравалі палосы. У канцы XIX ст. налічваліся наступныя саюзы-палосы:
Палосы фарміраваліся гістарычна, таму мелі ўстойлівы характар, пэўныя традыцыі і свайго правадыра.
Грамадства было іерархічным. Вылучаўся вышэйшы сацыяльны пласт onde. У яго склад уваходзілі правадыры палос і буйных груп, найбольш адметныя воіны, захавальнікі рэлігійных прадметаў. Onde забіралі большую частку ваеннай або паляўнічай здабычы, але багацце само па сабе не давала пашану. Воіны і правадыры павінны былі дэманстраваць карысць для астатніх, выяўляць асабістыя здольнасці і гераізм. Каля 40% грамадства складаў «сярэдні» пласт ondegup'a з меней выбітных правадыроў і воінаў. Большасць каёва былі прадстаўлены бяднейшымі пластамі kaan і dapone. У апошні ўваходзілі тыя, хто не меў сваіх коняў і ваеннага вопыту. У каёва не было рабства. Ваеннапалонныя «ўсынаўляліся» асобнымі сем'ямі і набывалі іх статус.
Было магчыма перасоўванне па сацыяльнай лесвіцы як наверх, так і ўніз. Аднак прадстаўнікі вышэйшых сацыяльных пластоў імкнуліся да замацавання свайго становішча. Так onde часцей усталёўвалі сваяцкія сувязі з іншымі onde. Адлік сваяцтва вёўся толькі па мужчынскай лініі. Другі спосаб замацавання становішча быў заключаны ў рэгуляванні ўзаемаадносінаў паміж воінамі. Яны падзяляліся на 5 таварыстваў. Ніжэйшым лічылася аб'яднанне воінаў-юнакоў polanyup («трусы»), а вышэйшым — koitsenko («чырвоныя паясы») з 10 ганаровых воінаў, якія ішлі ў бой са свяшчэннымі дзідамі. У XIX ст. важнае месца заняло таварыства воінаў-сабак. Паводле павер'яў, яго чальцы бачылі ў мроях сабаку, які заклікаў ісці за сабою. У паўседзённым жыцці воіны-сабакі выконвалі функцыі паліцыі, стрымлівалі маладых воінаў ад нападаў на суседдзяў. Падчас вайны яны з'яўляліся асноўнай ударнай сілай. Падчас палявання ім дазвалялася ўязджаць у статак спужаных бізонаў (іншых паляўнічых у такім разе дазвалялася забіваць).
У каёва таксама існавалі таварыствы лекараў, кожнае са сваёй спецыялізацыяй. Напрыклад, чальцы таварыства лекараў-бізонаў загойвалі раны. Чальцы таварыства Арлінага Шчыта лекавалі з дапамогай магіі. Таварыства танца сонца захоўвала рытуальныя сімвалы. Мелася вельмі замкнёнае жаночае таварыства Мядзведзяў. Лекары адначасова з'яўляліся рэлігійнымі лідарамі, таму з імі кансультаваліся па ўсіх надзённых пытаннях. Кожны чалец таварыства насіў асобы шчыт з намаляваным знакам свайго таварыства. У аснове народнай медыцыны каёва былі як уяўленні пра звышнатуральныя ўласцівасці лекараў, так і чыста практычныя ўменні. Меркавалася, што лекарам даступны забеспячэнне ваеннага поспеху, павелічэнне працягласці жыцця, выратаванне ад хваробы і выкліканне дажджу. Моцны лекар мог ператварыць любы прадмет у лек дзякуючы пэўным рытуалам. Таварыствы лекараў утрымлівалі 10 скарбаў такіх рытуальных прадметаў, якія збіралі на працягу дзесяцігоддзяў. Але часцей лекавалі з дапамогай лекавых раслін, хірургічнага ўмяшання, дыеталогіі.
Яднанню каёва дапамагалі супольныя святы, у першую чаргу танец сонца. Іх часткай былі спевы і танцы, раздача шчытоў з намаляванымі эмблемамі, рытуальная размалёўка цела. Мастацтва малявання было простым, але высока цаналася ў грамадстве. Многія мастакі адначасова з'яўляліся музыкантамі. Яны стваралі свае таварыствы, прычым гэта характэрна нават для нашага часу. Песні і танцы суправаджаліся акампаніментам флейт, бразготак і барабанаў. Вылучаюцца такія песенныя жанры, як песні ваенных вандровак, песні перамогі або ўзвялічвання вайны, песні танца скальпаў, гімны і г. д. Народны фальклор прадстаўлены шматлікімі міфамі, казкамі, легендамі, гістарычнымі паданнямі. Папулярныя героі казак і легенд — розныя жывёлы, дзеці без бацькоў, якія здзяйсняюць подзвігі і дамагаюцца поспеху. Нягледзячы на ваенізаванасць грамадства, каёва паважалі розум, таму любілі казкі пра трыкстэраў, што дурылі неразумных воінаў.
Мова
Родная мова каёва складае асобную галіну каёва-танаанскай сям'і. У выніку моўнай асіміляцыі колькасць тых, хто стала размаўляе на ёй, скарацілася да 2007 г. да 100 чалавек. У Аклахоме працуюць курсы вывучэння мовы каёва. У 2013 г. была выдадзена першая дзіцячая мастацкая кніга нв мове каёва.
Рэлігія
Адметнай духоўнай падзеяй, у якой прымаў удзел ўвесь народ, быў танец сонца. Ён арганізоўваўся не ў пэўныя дні, а толькі па скліканню для дасягнення пэўных вынікаў. Пасля таго як каёва трапілі ў рэзервацыю, танец сонца ладзілі штогод у спадзяванні вярнуць былыя слаўныя часы і бізонаў. Але па рашэнню амерыканскай адміністрацыі ў 1888 г. гэты важны рытуал быў забаронены. Забарона супала з паўстаннем новай рэлігіі — пеётызму. Яе прыхільнікі дзейнічалі не толькі сярод суродзічаў-каёва, але і сярод іншых індзейскіх народаў.
Аланд (значэнні)
Аланд — шматзначны тэрмін
Анджаліні
Анджаліні — шматзначны тэрмін
Аул (Усходне-Казахстанская вобласць)
Аул — станцыя ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бакінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633837200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 991 чалавек (467 мужчын і 524 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 803 чалавекі (394 мужчыны і 409 жанчын).
Арэхаўскі (Кобрынскі раён)
Арэ́хаўскі (, Ореховский) — аграгарадок у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзівінскага сельсавета.
Паселіцкі сельсавет
Пасе́ліцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Паселічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Веляцінскага, Звіняцкаўскага, Мархлеўскага і Пудакоўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Хойніцкага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 30 чэрвеня 1966 года ў склад сельсавета з Небытаўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Гарошкаў, Карчовае, Кастрычнік і Чырвоны Араты).
17 лістапада 2005 года скасаваны пасёлкі Каралін і Сокал. 29 снежня 2009 года пасёлак Карпілаўка быў пераўтвораны ў вёску, а вёска Пятраш — у пасёлак. 2 лістапада 2009 года ліквідаваны пасёлак Чырвоная Зара. 20 мая 2010 года ліквідавана вёска Карпілаўка, а яе тэрыторыя далучана да аграгарадка Веляцін. 21 верасня 2010 года ліквідавана вёска Гарошкаў. 15 лістапада 2018 года ліквідавана вёска Берасцечка.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1265 чалавек, з іх 89,0 % — беларусы, 7,4 % — рускія, 2,7 % — украінцы.
Закаблукы
Закаблукы (Закаблу́ки) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Спіс аб’ектаў PGC (1935001—1936000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1935001—1936000)
Вайгль
Вайгль — прозвішча.
Ёнчэпінг
Ёнчэпінг (шв. Jönköping) — горад у правінцыі Смоланд, цэнтр аднайменнага лена, на паўднёвым канцы возера Ветэрн.
Гісторыя
Магнус I Ладулос засноўвае Ёнчэпінг у канцы XIII стагоддзя.
Дзякуючы свайму размяшчэнню на скрыжаванні дарог уздоўж рэк Нісан і Лаган, а таксама дарогі паміж абласцямі Остэрготланд і Вестэрготланд горад з даўніх часоў з'яўляецца гандлёвым цэнтрам. XIX стагоддзе: хлебагандаль, запалкавая і папяровая мануфактура, гавань і суднаходства на возеры Ветэрн, каля Ёнчепінга знаходзіцца горад Хускварна, дзе размяшчаецца значная зброевая і швейна-машынная фабрыка Швецыі.
10 снежня 1809 г. у Ёнчэпінгу быў заключаны мір паміж Даніяй і Швецыяй.
NGC 6667
NGC 6667 (іншыя абазначэнні — NGC 6668, ZWG 322.44, NGC 6678, IRAS18308+6756, UGC 11269, MCG 11-22-53, PGC 61972) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Арганізацыя па забароне хімічнай зброі
Арганізацыя па забароне хімічнай зброі (АЗХЗ) — міжнародная арганізацыя, створаная пры падтрымцы ААН 29 красавіка 1997 года, пасля ўступлення ў сілу Канвенцыі аб забароне хімічнай зброі, адкрытай да падпісання ў студзені 1993 года. У 2013 годзе АЗХЗ ўзнагароджана Нобелеўскай прэміяй міру.
Галоўныя задачы — забеспячэнне кантролю за выкананнем забароны на выкарыстанне хімічнай зброі, ліквідацыі яе запасаў, садзейнічанне развіццю супрацоўніцтва ў галіне мірнай хіміі, дапамогу дзяржавам у забеспячэнні абароны ад хімічнай зброі, забеспячэнне нераспаўсюджання хімічнай зброі.
Штаб-кватэра знаходзіцца ў Гаазе (Нідэрланды).
Сона (Італія)
Сона (Sona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 16856 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 410 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 37060. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Нямянчыне
Нямянчыне (Nemenčinė, Niemenczyn, традыцыйная беларуская назва — Немянчын) — горад у Літве, пры ўпадзенні рэчкі Нямянча ў Вілію. Цэнтр гарадской і сельскай сянюній Вільнюскага раёна Вільнюскага павета. Насельніцтва 5879 чал. (2009). Знаходзіцца за 20 км на паўночны ўсход ад Вільнюса; на шашы Вільнюс — Швянчоніс.
Назва
Тапонім «Немянчын» утварыўся ад назвы рэчкі Немянчынка (Нямянча). Тым часам гідронім выводзяць з літоўскай мовы як спалучэнне выразу «не мана», што азначае «не маё», і слова «чынай», што азначае «тут». Абапіраючыся на такую інтэрпрэтацыю, даследчыкі мяркуюць, што рэчка была мяжою паміж старажытнымі княствамі. Іх меркаванне падмацоўвае даўняе гарадзішча з I—IV стагоддзяў, якое знаходзіцца за 1,5 км на поўнач ад Немянчына.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Немянчын датуецца 1338 годам. У 1387 годзе вялікі князь літоўскі Ягайла заснаваў тут першы касцёл. У 1434 годзе паселішчам валодаў Андрэй Саковіч.
У 1557 годзе мясцовых жыхароў вызвалілі ад падаткаў з наданнем абавязку ўтрымліваць масты праз Вілію. Паводле звестак за 1569 год Немянчын знаходзіўся ва ўладанні вялікіх князёў. У 1766 годзе з мястэчка, а таксама вёсак Немянчын і Геяны ўтварылася асобнае нягродавае староства. 27 красавіка 1794 года паміж паўстанцамі Тадэвуша Касцюшкі і расійскімі войскамі адбылася бітва пад Немянчынам.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Немянчын апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце. У часы вызваленчага паўстання (1830—1831) у ваколіцах мястэчка адбыліся сутычкі з расійскімі войскамі.
У 1920 годзе Немянчын апынуўся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства.
У 1939 годзе Нямянчыне апынулася ў складзе Літвы, дзе 10 кастрычніка 1955 атрымала статус горада. У 2004 адбылося афіцыйнае зацверджанне гарадскага герба.
Інфраструктура
У Нямянчыне працуюць 2 гімназіі, гарадская і дзіцячая бібліятэкі, тэатр. У першую суботу сакавіка ў месце праходзіць кірмаш «Немянчынскі Казючык».
Турыстычная інфармацыя
У Нямянчыне дзейнічае Этнаграфічны музей Віленшчыны.
Карпыліўка (Ахтырскі раён)
Карпыліўка (Карпи́лівка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Каўшэлеўскі сельсавет
Каўшэ́леўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Каўшэлева.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ручайскага сельсавета.
NGC 6669
NGC 6669 — група зорак у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міжсяленыя тэрыторыі
Міжсяленыя тэрыторыі (Межселенные территории) — у сістэме мясцовага самакіравання Расіі — тэрыторыі, якія размешчаны па-за межамі паселішчаў (такія тэрыторыі непасрэдна ўваходзяць у склад муніцыпальнага раёна).
Паводле заканадаўства могуць утварацца на тэрыторыях суб'ектаў Расійскай Федэрацыі з нізкай шчыльнасцю насельніцтва. Плошча міжсяленых тэрыторый у розных суб'ектах Расійскай Федэрацыі можа быць рознай — у рэгіёнах з высокай і сярэдняй шчыльнасцю насельніцтва іх наогул няма, у асобных рэгіёнах Крайняй Поўначы і Далёкага Усходу міжсяленыя тэрыторыі ахопліваюць практычна ўсю тэрыторыю.
На міжсяленых тэрыторыях усе пытанні мясцовага значэння вырашаюцца муніцыпальным раёнам, а ўсе прыбыткі мясцовых бюджэтаў, усталяваныя законамі, паступаюць у бюджэт муніцыпальнага раёна.
Ельскі вал
Ельскі вал — тэктанічная структура ў Лельчыцкім, Ельскім, Нараўянскім, Мазырскім і Хойніцкім раёнах Гомельскай вобласці, у межах Ельскага грабена Прыпяцкага прагіну.
Качаніўка (Ахтырскі раён)
Качаніўка (Кача́нівка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Сельскае паселішча (Расія)
Сельскае паселішча, адзін або некалькі аб'яднаных агульнай тэрыторыяй сельскіх населеных пунктаў у Расіі (пасёлкаў, сёлаў, станіц, вёсак, хутароў, кішлакоў, аулаў і іншых сельскіх населеных пунктаў), у якіх мясцовае самакіраванне здзяйсняецца насельніцтвам непасрэдна і (ці) праз выбарныя і іншыя органы мясцовага самакіравання. Сельскае паселішча ўваходзіць у склад муніцыпальнага раёна.
Сельскае паселішча — адзін з тыпаў муніцыпальных утварэнняў у Расіі, прадугледжаных муніцыпальнай рэформай. У склад тэрыторыі сельскага паселішча могуць уваходзіць, як правіла, адзін сельскі населены пункт або пасёлак з колькасцю насельніцтва больш за 1000 чалавек (для тэрыторыі з высокай шчыльнасцю насельніцтва — больш за 3000 чалавек) і (ці) аб'яднаныя агульнай тэрыторыяй некалькі сельскіх населеных пунктаў з колькасцю насельніцтва меней за 1000 чалавек кожны (для тэрыторыі з высокай шчыльнасцю насельніцтва — меней за 3000 чалавек кожны).
Сельскае паселішча мае адміністрацыйны цэнтр — населены пункт, які вызначаны з улікам мясцовых традыцый і склаўшайся сацыяльнай інфраструктурай і ў якім у адпаведнасці з законам суб'екта Расійскай Федэрацыі знаходзіцца прадстаўнічы орган дадзенага сельскага паселішча.
Межы сельскага паселішча, у склад якога ўваходзяць два і больш населеных пункта, як правіла, усталёўваюцца з улікам пешаходнай даступнасці да яго адміністрацыйнага цэнтра і зваротна на працягу працоўнага дня для жыхароў усіх населеных пунктаў, якія ўваходзяць у яго склад. Выключэнне складаюць тэрыторыі з нізкай шчыльнасцю насельніцтва, а таксама падаленыя і цяжкадаступныя мясцовасці.
Колькасць сельскіх селішчаў можа вар'іраваць ад некалькіх дзесяткаў чалавек да 15—20 тысяч жыхароў.
Кудары
Кудары (Кударі́) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Кальмар (лен)
Кальмар (Kalmar län) — лен, размешчаны на балтыйскім ўзбярэжжы ў паўднёвай Швецыі ў правінцыях Смоланд і Эланд. Мяжуе з ленамі Крунуберг, Ёнчепінг, Эстэргётланд і Блекінге. Цэнтральны горад — Кальмар.
Кальмар размешчаны на паўднёва-ўсходнім узбярэжжы Швецыі. Гэта, па сутнасці дынамічнае сэрца Балтыйскага рэгіёна, у якім знаходзіцца больш за 100 мільёнаў кансументаў. Насельніцтва кальмара складае 234.000 чалавек.
У Кальмары знаходзіцца універсітэт, Балтыйская Бізнес Школа і Офіс дзелавых узаемаадносін (Business Relation Office), якія забяспечваюць падтрымку мясцовай індустрыі ў кампетэнтных кадрах для надзейнага росту эканомікі ў рэгіёне.
52 корпус (Германская імперыя)
52-гі Корпус (Generalkommando zbV 52) — воінскае злучэнне карпуснога ўзроўню імперскай Германскай Арміі ў часы Першай сусветнай вайны.
Быў сфармаваны ў верасні 1916 і праіснаваў да канца вайны.
Гісторыя
52-гі Корпус (z.b.V.) быў сфармаваны ў верасні 1916. З пачаткам акопнай вайны вярхоўнае камандаванне германская армія вызначыла, што ўжо немагчыма прытрымлівацца традыцыйнай каманднай структуры корпуса, які складаўся з дзвюх дывізій. Калі часам (і месцамі) хапала корпуса з дзвюх дывізій, то іншы раз былі неабходны 5 ці 6 дывізій. Такім чынам, у часы камандавання Гіндэнбурга (з лета 1916 года) былі ўтвораны штабы карпусоў без падначаленых дывізій. Гэтыя карпусы атрымалі найменні Генеральнае камандаванне спецыяльнага Прызначэння (Generalkommandos zur besonderen Verwendung).
52-гі Корпус удзельнічаў у Румынскай кампаніі. З пачатку свайго існавання і да студзеня 1928 года 52-гі Корпус быў таксама вядомы, як Дунайская армія хаця так і не дасягнуў памеру арміі.
Камандуючы
Увесь час існавання арміі ёю камандаваў генерал ад інфантэрыі Роберт фон Кош.
Вышэйшая школа рэабілітацыі з сядзібай у Варшаве
Вышэйшая школа рэабілітацыі з сядзібай у Варшаве (Wyższa Szkoła Rehabilitacji z siedzibą w  Warszawie) — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Варшаве.
Франкфурцкі кніжны кірмаш
Франкфурцкі кніжны кірмаш (Frankfurter Buchmesse) — буйнейшы ў свеце кніжны кірмаш па колькасці прадстаўленых выдавецтваў і наведвальнікаў.
Праходзіць штагод у сярэдзіне кастрычніка ў Франкфурце-на-Майне на тэрыторыі Франкфурцкага кірмашу. На працягу пяці дзён у кірмашы прымаюць удзел больш за 7.000 экспанентаў з больш чым 100 краін свету і каля 286.000 наведвальнікаў. Заснаваы ў 1949 годзе. Падчас кірмашу ўручаюцца Прэмія міру нямецкага кніжнага гандлю, а таксама Нямецкая прэмія маладзёвай літаратуры.
З 1988 года штогадова адной з краін прызначаецца статус ганаровага госцю, якому ўдзяляецца асаблівая ўвага. Ганаровы госць арганізуе культурную праграму з чытаннямі, літаратурнымі імрэзамі, уручэннем узнагарод і г.д. У 2013 годзе ганаровым госцем з'яўлялась Бразілія.
Герой Украіны
Званне Герой Украіны (звання Герой України) — дзяржаўная ўзнагарода Украіны — вышэйшая ступень адрознення Украіны, якая прысуджаецца грамадзянам Украіны за здзяйсненне выбітнага гераічнага ўчынку або выбітнага працоўнага дасягнення. Герою Украіны ўручаецца ордэн «Залатая Зорка» (укр. орден «Золота Зірка») за здзяйсненне выбітнага гераічнага ўчынку або ордэн Дзяржавы (укр. орден Держави) - за выдатныя працоўныя дасягненні.
Гісторыя ўзнагароды
Паходжанне звання «Героя Украіны» ўзыходзіць да вышэйшай ступені адрознення ў СССР — звання Героя Савецкага Саюза, якое было ўстаноўлены 16 красавіка 1934 г.
23 жніўня 1998 Указам Прэзідэнта Украіны Л. Д. Кучмы № 944/98 заснавана званне Прэзідэнта Украіны «Герой Украіны» (з уручэннем ордэна «Залатая Зорка» або ордэна Дзяржавы). Згодна з гэтым Указам, прадугледжваецца ўстанаўленне льгот адносна заработнай платы, сацыяльнага забеспячэння і медыцынскага абслугоўвання асобам, якім прысвоена званне «Герой Украіны». Указам таксама зацверджаны Статут адрознення Прэзідэнта Украіны «Герой Украіны» і апісання ордэнаў «Залатая Зорка» і Дзяржавы.
26 лістапада 1998 года першым удастоеным новай узнагароды (з уручэннем ордэна Дзяржавы) стаў прэзідэнт Нацыянальнай акадэміі навук Украіны (з 1962 года) Барыс Яўгенавіч Патон. 16 сакавіка 2000 года Вярхоўная Рада Украіны прыняла Закон Украіны «Аб дзяржаўных узнагародах Украіны», якім было прадугледжана, што дзяржаўнай узнагародай Украіны — вышэйшай ступенню адрознення Украіны з'яўляецца званне Герой Украіны (з уручэннем ордэна «Залатая Зорка» або ордэна Дзяржавы). Было ўстаноўлена, што дзеянне гэтага Закона распаўсюджваецца на праваадносіны, звязаныя з узнагароджаннем асоб, удастоеных адрозненняў і знакаў адрознення Прэзідэнта Украіны да ўступлення ў сілу гэтага Закона; рэкамендавана Прэзідэнту Украіны прывесці свае ўказы ў адпаведнасць з гэтым Законам. 2 снежня 2002 Указам Прэзідэнта Украіны № 1114/2002 быў прызнаны страціўшым сілу папярэдні Указ № 944/98; зацверджаны новы Статут звання Герой Украіны і новыя апісанні ордэнаў «Залатая Зорка», Дзяржавы звання Герой Украіны і новай адзінай мініяцюры гэтых ордэнаў.
Белгародскі дзяржаўны нацыянальны даследчы ўніверсітэт
Белгародскі дзяржаўны нацыянальны даследчы ўніверсітэт (Белгородский государственный национальный исследовательский университет) — расійскі нацыянальны даследчы ўніверсітэт у горадзе Белгарад. Універсітэт быў заснаваны 26 верасня 1876 года па распараджэнні Міністэрства народнай асветы Расійскай імперыі. У 2010 годзе Белгародскі ўніверсітэт у выніку конкурсу атрымаў статус нацыянальнага даследчага ўніверсітэта Расіі.
Спіс назваў
За час свайго існавання ўніверсітэт меў наступныя назвы :
Прыекуле (Літва)
Прыекуле (Priekulė, традыцыйная беларуская назва — Прэ́куле) — горад у заходняй Літве, знаходзіцца ў Клайпедскім раёне Клайпедскага павета, за 20 кіламетраў ад Клайпеды. Колькасць насельніцтва складае 1,7 тыс. чалавек. Горад знаходзіцца ў этнаграфічным рэгіёне Малая Літва. Праз горад цячэ рака Мінія. Прэкуле з’яўляецца чыгуначнай станцыяй на лініі Клайпеда — Савецк.
Гісторыя
Назва Прэкуле ўпершыню ўзгадваецца ў першай палове ХVI стагоддзя. Пачаткова паселішча мела назву Памінія (на рацэ Мінія), і гэта была малая вёска з трыма гаспадаркамі. У 1511 годзе тут адкрылася карчма «zur Minnige». У 1540 годзе яе набыў Лукас Прэкал. Ад яго фаміліі, пайшла і новая назва паселішча «Прэкола» ці «Прэкуле», якая ўпершыню з’явілася на карце ў 1548 годзе. У 1587 годзе ў паселішчы быў пабудаваны касцёл.
У 1609 годзе, падчас вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1611 гадоў паселішча было спаленае польска-літоўскімі войскамі. У 1688 годзе быў пабудаваны новы касцёл.
Майсей (опера)
Майсей (Мойсей) — опера Міраслава Скорыка ў дзвюх дзеях на лібрэта Багдана Стэльмаха і Міраслава Скорыка па аднайменнай паэме Івана Франка. Прэм’ера адбылася 23 чэрвеня 2001 года ў Львоўскім оперным тэатры.
Прыекуле (Літва)
Гісторыя
У 1905 годзе, паселішча знаходзілася ў складзе Прусіі, якое цяпер мела назву «Prökuls», мела 500 дамоў і было заселенае пераважна лютэранамі. Перад Другой сусветнай вайной у паселішчы жыло каля 1200 чалавек.
Майсей (опера)
Прэм’ера
Першапачаткова оперу планавалася напісаць да 100-годдзя Львоўскай оперы, якое адзначалі ў 2000 годзе. Аднак прэм’еру адклалі на адзін год і прымеркавалі да іншай падзеі — візіту Папы Рымскага Яна Паўла ІІ на Украіну, які праходзіў 23-27 чэрвеня 2001. Ва ўмовах перманентнага недахопу дзяржаўных сродкаў калектыў львоўскага тэатра звярнуўся да Папы за фінансавай дапамогай і атрымаў яе, стварыўшы такім чынам першы на Украіне прэцэдэнт фінансавай падтрымкі Ватыканам свецкай падзеі.
Лымарэвэ
Лымарэвэ (Ли́мареве) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Майсей (опера)
Прэм’ера
Прэм’ерную пастаноўку ажыццявілі рэжысёр-пастаноўшчык Збігнеў Хшаноўскі (Польшча), галоўную ролю выканаў Аляксандр Громыш, дырыжыраваў — аўтар. Яшчэ да прэм’еры былі зробленыя аўдыё-  і відэазапісы, зняты тэлефільм пра стварэнне оперы, а таксама выпушчаны буклет. Хоць 23-24 чэрвеня Папа праводзіў службу ў Кіеве, таму не мог наведаць прэм’еру, па прыбыцці ў Львоў 25 чэрвеня пантыфік усё ж знайшоў магчымасць прыехаць у Львоўскі тэатр оперы і павіншаваць творчы калектыў з пастаноўкай.
Мікалай Аляксандравіч Скалон
Мікалай Аляксандравіч Скалон ( — ) — магілёўскі губернатар (1854—1857), сапраўдны стацкі саветнік. Брат Антона Аляксандравіча Скалона.
Біяграфія
Паходзіў з дваранскага роду Скалонаў. Сын Аляксандра Антонавіча Скалона (1770—1851) і Ганны Пятроўны, дачкі харкаўскага губернатара П. Ф. Сабурава.
Па заканчэнні Пажаскага корпуса ў 1829 годзе, быў выпушчаны з камер-пажаў у прапаршчыкі лейб-гвардыі Фінляндскага палка. Удзельнічаў у прыгнечанні паўстання 1831 года. У 1832 годзе быў прыкамандзіраваны да Гвардзейскага Генеральнага штаба, а ў наступным годзе пераведзены ў гэты штаб. У 1839 годзе быў камандзіраваны ў 6-ы пяхотны полк. У тым жа годзе звольнены ад службы падпалкоўнікам. У 1846 годзе быў прыняты на службу з пераназваннем у надворныя саветнікі (са старшынствам з 14 лютага 1846 года) і прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў.
Займаў пасады архангельскага (1847—1849) і чарнігаўскага (1849—1854) віцэ-губернатараў. Атрымаў чыны калежскага саветніка (14 лютага 1849) і стацкага саветніка (14 лютага 1853). З 11 верасня 1854 года быў прызначаны выконваць абавазякі магілёўскага грамадзянскага губернатара, а пасля ўзвядзення ў сапраўдныя стацкія саветнікі (31 снежня 1855) зацверджаны на гэтай пасадзе. На гэтай пасадзе ён і памёр года. Пахаваны ў царкоўнай агароджы Богаяўленскага брацкага манастыра ў Магілёве.
Жонка — фрэйліна Алена Міхайлаўна, дачка генерала ад інфантэрыі Міхаіла Іванавіча Лявіцкага. Іх сын — Яўстафій Мікалаевіч Скалон (1845—1902).
Тарск (Усходне-Казахстанская вобласць)
Тарск — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бакінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633837700.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 117 чалавек (63 мужчыны і 54 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 67 чалавек (36 мужчын і 31 жанчына).
NGC 6670-1
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мала Паўліўка
Мала Паўліўка (Мала́ Павлі́вка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Тэрацца
Тэрацца (Terrazzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 2366 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 115 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 37040. Тэлефонны код — 0442.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Павел.
Genex
Genex — прыватная беларуская грузавая авіякампанія, якая базуецца ў Мінску.
Гісторыя
Кампанія ТАА Генекс была зарэгістраваная ў 1997 годзе на тэрыторыі аэрапорта Мінск як мытнае агенцтва і транспартна-экспедыцыйнае прадпрыемства па ажыццяўленні міжнародных перавозак грузаў авіяцыйным і аўтамабільным транспартам.
У ліпені 2003 года было прынята рашэнне аб далейшым развіцці фірмы як авіякампаніі. Быў набыты першы самалёт Ан-2, які выконваў палёты на геамагнітную здымку, дэсантаванне парашутыстаў, авіяхімпрацы. У 2006 годзе кампанія пачала выконваць грузавыя авіяперавозкі самалётамі Ан-26Б па міжнародных паветраных лініях.
Флот
Флот складаецца з трох самалётаў Ан-26Б з бортавымі нумарамі EW-259TG, EW-328TG і EW-557TG.
Адміністрацыйны цэнтр
Адміністрацыйны цэнтр — населены пункт, у якім, паводле заканадаўства размяшчаюцца органы дзяржаўнай улады ці мясцовага самакіравання тэрытарыяльнай адзінкі. Статус адміністрацыйнага цэнтра надаецца заканадаўчым актам. Шэраг адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак (напрыклад, гарады федэральнага значэння Расіі, акругі Науру) не маюць адміністрацыйнага цэнтра.
Выдавецтва Вацлава Ластоўскага
Выдаве́цтва Ва́цлава Ласто́ўскага (у арыгінале: Wydawiectwo W. Lastouskaho) — прыватнае беларускае выдавецтва, якое дзейнічала ў Вільні ў 1916—1918 гг. Заснавана Вацлавам Ластоўскім. Мэта выдавецтва — падрыхтоўка і выданне падручнікаў, дапаможнікаў, чытанак для першых беларускіх школ.
Выпусціла складзеныя Ластоўскім школьныя падручнікі, у асноўным з выкарыстаннем лацінкі: «Першая чытанка: Кніжыца для беларускіх дзетак дзеля навукі чытаньня», «Родныя зярняты: кніжыца для школьнага чытання» («Rodnyje Ziernity: kniźyca dla školnaho čytaňnia») (1916), «Першая чытаньне» (1917), «Задачнік» (1917), «Незабудка: першая пасля лементара чытанка» («Niezabudka: Pieršaja paśla lementara čytanka») (1918), «Прыпеўкі (Песні-песень)» («Prypieŭki: (Pieśni-piesień)») (1918), «Raściny: Padručnik dla školnaha ŭžytku» (1918), «Сейбіт: другая, пасля лементара, чытанка для пачатковых школ» («Siejbit: Druhaja, paśla lementara, čytanka dla pačatkowych škol») (1918), «Выпісы з беларускай літаратуры» («Wypisy z biełaruskaj literatury») (Čaść I, 1918). Акрамя школьных падручнікаў выдавецтва выдала зборнікі «Скрыпка беларуская» Цёткі (2-е выданне), «Беларускі песеннік з нотамі для народных і школьных хораў» Л. Рагоўскага (2-е выданне), нататкі «Што трэба ведаць кожнаму беларусу» і іншыя кнігі.
Вольга
Вольга — агульнаславянскае жаночае імя, жаночая форма мужчынскага імя Алег (ад сканд. Hélgi - святы).
Па-за межамі Беларусі імя «Вольга» папулярна ў Расіі, Чэхіі, Фінляндыі і, у некаторай ступені, у Германіі; таксама згадваецца ў сярэднявечнай Шатландыі. У краінах Паўднёвай Амерыкі, такіх як Бразілія і Аргенціна, імя Вольга ў большасці выпадкаў ўжываецца хутчэй у вымаўленні Хельга.
Паходжанне імя
Скандынаўскага паходжання (ад Hélga — Хельга ), што даслоўна азначае «святая», «свяшчэнная», «ясная», «светлая», «мудрая», «фатальная». Пераход пачатковага Е ў О характэрны для многіх усходнеславянскіх слоў (алень, адзін, возера, вожык; у імёнах Алена, Астап, Ахрэм) ; пазней у беларускай перад націскным О з'явіўся пратэтычны зычны В.
Сезар (прэмія, 1997)
22-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 8 лютага 1997 года ў Парыжы.