Джэймс_Кук
Ход экспедыцыі
Англію караблі пакінулі паасобку: «Рэзалюшн» выйшаў з Плімута 12 ліпеня 1776 года, «Дыскаверы» — 1 жніўня. Па дарозе ў Кейптаўн Кук наведаў востраў Тэнэрыфэ. У Кейптаўне, куды Кук прыбыў 17 кастрычніка «Рэзалюшн» быў пастаўлены на рамонт па прычыне нездавальняючага стану бартавой ашалёўкі. «Дыскаверы», які прыбыў у Кейптаўн 1 лістапада, быў таксама адрамантаваны. 1 снежня караблі выйшлі з Кейптаўна. 25 снежня наведалі востраў Кергелен. 26 студзеня 1777 года караблі падышлі да Тасманіі, дзе папоўнілі запасы вады і дроў. З Новай Зеландыі караблі адправіліся на Таіці, аднак з-за сустрэчных вятроў Кук быў вымушаны змяніць курс і наведаць спачатку астравы Дружбы. На Таіці Кук прыбыў 12 жніўня 1777 года. 7 снежня 1777 года караблі рушылі ў Паўночнае паўшар’е, экватар перасеклі 22 снежня. Праз два дні, 24 снежня, быў адкрыты востраў Раства. Знаходзячыся на гэтым востраве, экспедыцыя назірала сонечнае зацьменне. 18 студзеня 1778 года былі адкрыты Гавайскія астравы, названыя Кукам Сандвічавымі (Сэндвічавымі) астравамі па імені аднаго з лордаў Адміралцейства. Гэтая назва не прыжылася, але ўжывалася да сярэдзіны XX стагоддзя. На Гаваях экспедыцыя прабыла да 2 лютага, аднаўляючы сілы і рыхтуючыся да плаванні ў паўночных шыротах, затым рушыла на паўночны ўсход, да заходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі. На гэтым шляху караблі патрапілі ў шторм і атрымалі частковыя пашкоджання («Рэзалюшн», у прыватнасці, страціў бізань-мачту). 30 сакавіка 1778 года караблі сталі на рамонт у працяглым і вузкім заліве Нутка (Nootka Sound), які ўразаўся з боку Ціхага акіяна ў востраў Ванкувер. 26 красавіка, скончыўшы рамонт, яны выйшлі з заліва Нутка і накіраваліся ўздоўж паўночнаамерыканскага ўзбярэжжа на поўнач. У берагоў Аляскі, аднак, зноў прыйшлося зрабіць прыпынак для рамонту, так як «Рэзалюшн» моцна працякаў. У пачатку жніўня караблі прайшлі праз Берынгаў праліў, перасеклі Паўночны палярны круг і ўвайшлі ў Чукоцкае мора. Тут яны натыкнуліся на суцэльнае ледзяное поле. Працягваць дарогу на поўнач было немагчыма, набліжалася зіма, таму Кук разгарнуў караблі, маючы намер правесці зіму ў больш паўднёвых шыротах. 2 кастрычніка 1778 года Кук дасягнуў Алеўцкіх астравоў, тут ён сустрэў рускіх прамыслоўцаў, якія далі яму сваю карту для вывучэння. Руская карта апынулася значна паўней карты Кука, яна ўтрымоўвала невядомыя Куку астравы, а абрысы многіх зямель, нанесеныя ў Кука толькі прыблізна, былі адлюстраваны на ёй з высокай ступенню дэталізацыі і дакладнасці. Вядома, што Кук перамаляваў гэтую карту і назваў праліў, які падзяляе Азію і Амерыку, імем Берынга. 24 кастрычнік 1778 караблі пакінулі Алеўцкія астравы і 26 лістапада дасягнулі Гавайскіх астравоў, аднак падыходная стаянка для караблёў была знойдзена толькі 16 студзеня 1779 года. Жыхары астравоў — гавайцы — засяродзіліся вакол караблёў у вялікай колькасці; Кук у сваіх запісах ацэньваў іх лік у некалькі тысяч. Пазней стала вядома, што высокі цікавасць і асаблівае стаўленне астраўлянінаў да экспедыцыі тлумачыліся тым, што яны прынялі Кука за аднаго з сваіх багоў. Добрыя адносіны, якія ўсталяваліся спачатку паміж членамі экспедыцыі і гавайцаў, пачалі, аднак, хутка псавацца; з кожным днём колькасць крадзяжоў, якія здзяйсняюцца гавайцамі, ўзрастала, а сутычкі, якія ўзнікалі з-за спробаў вярнуць скрадзенае, станавіліся ўсё гарачэй.