cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бортнікі (Ярцаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Бортнікі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Бортнікі не вярнулі БССР.
Спіс зорак сузор’я Ільва
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор'я Ільва да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, уяўляючыя пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Навэ Міста (Старасамбірскі раён)
Навэ Міста (Нове́ Мі́сто) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Еўрапейская падліковая палата
Еўрапейская падліковая палата — адзін з сямі інстытутаў, якія кіруюць Еўрапейскім саюзам. Палата створана ў 1975 годзе для аўдытарскай праверкі бюджэту Саюза і яго ўстаноў.
Штаб-кватэра падліковай палаты знаходзіцца ў Люксембургу.
Функцыі
Функцыі падліковай палаты маюць наступныя кірункі:
Арганізацыя
Падліковая палата складаецца з 27 прадстаўнікоў (па адным ад кожнай дзяржавы-члена), якія выконвалі ці выконваюць у сваіх краінах адпаведныя функцыі знешняга кантролю ці маюць спецыяльную кваліфікацыю для займання гэтай пасады. Яны прызначаюцца Саветам аднагалосным рашэннем на шасцігадовы тэрмін і цалкам незалежныя ў выкананні сваіх абавязкаў. Старшыня падліковай палаты абіраецца з ліку яе членаў на трохгадовы перыяд з правам аднаўлення мандата.
NGC 5476
NGC 5476 (іншыя абазначэнні — MCG -1-36-9, IRAS14055-0551, PGC 50429) — спіральная галактыка (Sd) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ёнас Трынкунас
Ёнас Трынкунас (28 лютага 1939, Клайпеда — 20 студзеня 2014, Вільнюс) — літоўскі этнолаг, фалькларыст, заснавальнік неапаганскага руху «Рамува», крывіс.
Жыццяпіс
У 1957 годзе скончыў сярэднюю школу ў Коўне. У 1965 годзе скончыў вывучэнне філялогіі на факультэце мовы і літаратуры Вільнюскага ўніверсітэта, атрымаў спэцыяльнасць філолага. У 1969—1973 працаваў аспірантам на кафедры філялогіі. У 1969 годзе заснаваў краязнаўчую суполку «Рамува», з-за чаго ў 1973 годзе быў выгнаны з універсыітэта па палітычных матывах. Праз некаторы час вярнуўся да працы ва ўніверсітэце, працаваў асістэнтам у інстытуце філасофіі і сацыялогіі. У Вільнюскім педагагічным універсітэце выкладаў народную культуру.
У 2002 абраны вярхоўным крывісам Рамувы. Браў удзел у міжнародных канферэнцыях па пытаннях традыцыйных рэлігій. Пісаў артыкулы ў літоскай і французскай прэсе, выдаў некалькі кнігаў. Удзельнік фальклорнага калектыву Kūlgrinda, Садружнасці этнічнай культуры, Народнага дома, Рады справаў Малой Літвы, клуба «Прусы», іншых арганізацый.
Меў жонку Інію, фалькларыстку, заснавальніцу суполкі Kūlgrinda, культурнага сацыёлага і псіхолага, выкладчыцу ў Вільнюскім універсітэце права і бізнэсу, дачок Рымгайлэ, Ветру, Угнэ, Індрэ.
У 1997 року быў узнагароджаны прэміяй імя Ёнаса Басанавічуса. У 2013 годзе атрымаў Рыцарскі крыж ордэна Гедыміна ВКЛ.
Пахаваны на Раканцішкаўскіх могілках у Вільнюсе.
Кампа-Лігурэ
Кампа-Лігурэ (Campo Ligure) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 3057 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 128 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 16013. Тэлефонны код — 010.
Бачарнікі
Бачарнікі (Бочарники) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхейкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Бачарнікі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Бачарнікі не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Франчэска Батычыні
Франчэска Батычыні (іт. Francesco di Giovanni Botticini; 1446, —, ) — італьянскі мастак эпохі Адраджэння.
Усё жыццё правёў ва Фларэнцыі. Хоць існуе толькі некалькі дакументальна пацверджаных работ Бацічыні, значны аб'ём работ быў упэўнена прыпісаны яму на аснове стылю, уключаючы шэраг алтарных малюнкаў, дзясяткі невялікіх рэлігійных пано і некалькі партрэтаў. Нягледзячы на тое, што Франчэска Бацічыні быў даволі буйным фларэнтыйскім мастаком, аўтар "Жыццяпісаў найбольш знакамітых жывапісцаў, разьбяроў і дойлідаў» Джорджа Вазары не пакінуў ніякіх згадак пра яго ў сваёй шматтомнай працы. Больш за тое, самы вядомы твор Бацічыні, карціну «Успенне Марыі» Вазары памылкова прыпісаў пэндзлю Сандра Бацічэлі. Нешматлікасць дакументаў, выяўленых у архівах, не дазваляе паслядоўна і поўна выбудаваць біяграфію мастака.
Сен-Сен-Дэні
Сен-Сен-Дэні (Seine-Saint-Denis) — невялікі па плошчы, але густанаселены дэпартамент на поўначы цэнтральнай часткі Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Іль-дэ-Франс. Парадкавы нумар 93. Адміністрацыйны цэнтр — Бабіньі. Насельніцтва 1,383 млн чалавек (7-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 236 км². Дэпартамент уключае 3 акругі, 40 кантонаў і 40 камун.
Скідзельскае паўстанне (1939)
Выступленне пачалося ў Скідзелі пад кіраўніцтвам рэвалюцыйнга камітэта на чале з членамі былой КПЗБ М. Літвіна, Г. Шагуна, А. Мазалеўскага і інш. Былі захопленыя пастарунак паліцыі, магістрат, электрастанцыя, пошта, маёнтак князя Чацвяртынскага.
Паўстанцы раззброілі эшэлон польскіх салдатаў каля вёскі Сікорыца, узялі пад кантроль чыгуначную станцыю, мост цераз Котру, захапілі ўладу ў Лунне, Лаўне, у іншых вёсках.
На падаўленне паўстання польскія ўлады кінулі вялікія сілы. Скідзель быў захоплены, цэнтр мястэчка падпалены. Былі расстраляныя каля 20 паўстанцаў. Але праз ноч да вёскі Пясчанка падыйшла разведвальная група Чырвонай арміі пад кам. капітана Чарняўскага на двух танках і двух бранемашынах. Чырвонаармейцы ўзброілі сяляні і з іх дапамогай узялі Скідзель штурмам.
Беларускі партрэт XII―XVIII стагоддзяў
Беларускі партрэт XII―XVIII стагоддзяў ― адзін з асноўных жанраў беларускага жывапісу і скульптуры. Аснова жанру ― мемарыяльны пачатак, увекавечанне аблічча канкрэтнага чалавека. У мастацтве беларускія партрэты XII―XVIII стст. дзеляцца на жывапісныя і графічныя; парадныя, камерныя; у рост, па калені, паясны, галава, анфас, профіль і інш. Паводле колькасці персанажаў падзяляюцца на індывідуальныя, парныя, групавыя; спецыфічны від партрэта ― аўтапартрэт. Ад старажытнасці вядомыя партрэтная мініяцюра, партрэты на медалях і манетах.
Першыя беларускія партрэты
Першы вядомы скульптурны партрэт, які знойдзены на тагачаснай тэрыторыі Беларусі ў 1935 годзе, адносіцца да 15-12 тыс. гадоў да н. э. Гэта статуэтка з біўня маманта даўжынёй 15 см. Прапорцыі фігуркі выцягнутыя за кошт адносна доўгага тулава, якое плаўна пераходзіць у масіўныя, выразна аформленыя пластычныя ногі. Ступні ног ледзь акрэсленыя, не выразаныя рукі і галава.
Пры раскопках гарадзішча мілаградскай і ранняга этапу зарубінецкай культур (2-я палова I ст. да н. э.) у вёсцы Багушэвічы Сенненскага раёна, у 1965 годзе знойдзеная статуэтка ― гліняная абпаленая скульптура галавы мужчыны вышынёй 3,5 см, шырынёй 2,8 см. Выразна бачныя вочы, нос, вялікая барада, зачэсаны назад валасы. Мяркуецца, што гэта выява рэальнага чалавека.
Спроба партрэтнай характарыстыкі бачная ў роспісах Полацкай Спаса-Ефрасіннеўскай царквы XII стагоддзя. Тут, відавочна, некалькі жывапісных манер. Твар серафіма, галовы маладых архідыяканаў ў апсідзе і твар маладой манашанкі-пакутніцы напісаны ў класічнай візантыйскай манеры, якая ўзыходзіць да антычнага мастацтва. М. С. Кацар выказаў здагадку, што манашка і ёсць Прадслава (Ефрасіння), па замове якой пабудавана царква. У асобах свяціцеляў і Аўраама бачны пэўны адыход ад класічных візантыйскіх узораў, хоць сувязь цалкам яшчэ не страчаная. Пластычная аснова падаецца ў спалучэнні з лінейным контурам. Поўная стылізацыя формы, як вынік перапрацоўкі візантыйскіх ўзораў намячаецца пры выкарыстанні кантрасных шырокіх мазкоў (галава Давіда). На іншай сцяне царквы рэльеф твараў малюецца з дапамогай вохрыстых тонаў з лінейным абрысам. Па тэматычнаму і кампазіцыйнаму рашэнні фрэскі полацкай царквы адрозніваюцца ад вядомых фрэсак XII стагоддзя (пскоўская Спаса-Мірожская царква і кіеўская Кірылаўская царква) і больш збліжаюцца з роспісамі наўгародскай Багародзіцкай царквы (1125). Навукоўцы прапануюць два варыянты: а) фрэскі Спаскай царквы належаць наўгародскім вучням раманскіх фрэскістаў; б) гэта твор полацкіх майстроў, якія прайшлі той жа шлях навучання як і наўгародскія мастакі.
У XII―XIII стст. былі шырока распаўсюджаны віслыя пячаткі, якія прывешвалі на снурку да дакумента, пячаткі надавалі яму юрыдычную сілу. Акрамя надпісаў на пячатках, былі і выявы святых; валодалі гэтымі пячаткамі людзі, якія насілі тыя ж імёны, што і святыя. На адным баку пячаткі (дыяметр 25 мм), якая знойдзена у Ваўкавыску, чатырохпялястковая разетка, на другім ― постаць чалавека ў рост, напэўна ― князя. На галаве карона, у правай руцэ кароткая дзіда, у левай ― круглы шчыт. Надпіс ― Дімітріос. Належала пячатка старэйшаму сыну Яраслава Мудрага Ізяславу, які меў кананічнае імя Дзімітрый. У сярэдзіне XI ст. ён княжыў у Тураве, пасля смерці бацькі стаў вялікім князем кіеўскім (1054).
Носяць партрэтны характар роспісы, зробленыя беларускімі майстрамі XIV стагоддзя ў Сандомежы (касцельны партрэт караля Ягайлы аўтарства Якуба Вужа (Венжыка), у Любліне (касцёл брыгітак, у выглядзе вершніка з дзідай) і Троках (фрэскавыя партрэты Вітаўта XV ст.)  . На падставе гэтых роспісаў нямецкі вучоны Альберт Іпель сцвярджаў, што «беларуская школа жывапісу» існавала, але ў гісторыі мастацтва яе абышлі ўвагай.
Беларускі партрэт XV―XVII стагоддзяў
К сярэдзіне XV стагоддзя партрэт перастае быць толькі сценапісным. А. П. Сапуноў спасылаецца на Мацея Стрыйкоўскага, які згадвае ў сваіх творах сямейны партрэт вялікага князя Альгерда з жонкай, што знаходзіўся у віцебскай замкавай царкве. Таксама вядомы маляўнічы партрэт вялікага князя Аляксандра Ягелончыка (ля 1493). З сярэдзіны XVI стагоддзя і на працягу XVII стагоддзя складваецца маляўнічы партрэт: адзіночны, парны і групавы. Пад уплывам заходнееўрапейскага Адраджэння напісаны жаночыя партрэты Барбары Радзівіл (1550), Катажыны Тэнчынскай-Слуцкай (1580) і інш. З'явіліся партрэты духоўных асоб (партрэты мітрапаліта Іосіфа Солтана, кардынала Юрыя (Ежы) Радзівіла).
З'явіліся партрэты для палацавых галерэй ― партрэты Мікалая Радзівіла Рудага, Юрыя Алелькавіча, Міхаіла Барысавіча, Соф'і Алелькі-Радзівіл. Напрыклад, партрэт Юрыя Алелькавіча ў авале тры чвэрці; ён ў ганарлівай позе, адна рука на поясе, другая ― на ручцы шпагі. Дамінуе светлаценевая падача формы твара і фігуры. Цікавы парны партрэт (1646) віленскага мастака Іагана Шрэтэра, дзе намаляваныя дзве жонкі гетмана вялікага літоўскага Януша Радзівіла. Асаблівасць партрэта ў тым, што першая жонка Катажына Патоцкая да таго часу памерла. Аднак, па волі заказчыка, мастак злучыў абодвух. Фон партрэта урачысты, ўборы жанчын адпавядаюць іх характарам: чырвоны ў Катажыны і чорны у Марыі Лупу.
У асноўным пераважаў парадны рыцарскі сармацкі партрэт, далей ішлі партрэты данатарскі, пахавальны. Сармацкі партрэт адлюстроўваў шляхетнага шляхціца ў багатым рыцарскім убранні. Часцяком у карціне прысутнічала зброя (меч, дзіда), паліца, распяцце, радавы герб. Партрэт, як стыль выяўленчага натуралізму, даваў уяўленне не толькі пра аблічча чалавека, але і пра яго асяроддзя пражывання. У мастацкім плане зараджалася імкненне да адлюстравання матэрыяльнасці і аб'ёмнасці твара і фігуры, хоць светаценевая мадэліроўка заставалася яшчэ плоскасцёвай. Найбольш яркімі прадстаўляюцца партрэты Юрыя Радзівіла (другая палова XVI ст.), Грызельды Сапегі (1632), Канстанціна Астрожскага (першая палова XVII ст.), Міхала Казіміра Паца (другая палова XVII ст.), Крыштафа Весялоўскага (1636), Ігнацы Завішы (1732). Вядомыя некаторыя жывапісцы сармацкага партрэта: Іаган Шрэтэр,, Стэфан Цыбульскі.
Для карцін і партрэтаў Мікалай Радзівіл Сіротка адвёў цэлую вялікую залу нясвіжскага палаца. У гэтай карціннай галерэі ў 1770 годзе знаходзіліся 984 карціны. Акрамя каралеўскіх і вялікакняскіх, у калекцыі былі і партрэты духоўных асоб. Першым па часе ў калекцыі стаў паясны партрэт біскупа Мельхіёра Гедройца, створаны ў 1585 годзе. У руках у біскупа крыж, на пальцах залатыя пярсцёнкі, ― усе гэта, уключаючы багатае адзенне, павінна сведчыць пра веліч каталіцкай царквы і яе вышэйшых служыцеляў. Багатая галерэя радавымі партрэтамі Радзівілаў. Сярод іх ― выявы вялікага канцлера літоўскага Альбрэхта Станіслава Радзівіла (1640-я гг.), вялікага гетмана літоўскага Януша Радзівіла (1612―1655) (каля 1652, маст. Даніэль Шульц), вялікага гетмана літоўскага Міхала Казіміра Паца, абатісы нясвіжскага манастыра бенедэктынак Крысціны Яўфіміі Радзівіл (1640-я гг., маст. Іаган Шрэтэр). Сабралася калекцыя партрэтаў роду Вішнявецкіх. Па замове ўдавы канцлера Караля Станіслава Радзівіла ― Ганны Сангушкі, напісаныя гістарычныя партрэты продкаў у лаўровых вянках. Яе сын, віленскі ваявода Міхал Казімір Радзівіл Рыбанька з жонкай Францішкай Уршуляй перавезлі ў Нясвіж шэраг партрэтаў з Бяла-Падляскі і Жолквы. У другой палове XIX стагоддзя жонка князя Антонія Радзівіла Марыя Даратэя Радзівіл, якая абнаўляла нясвіжскі палац, аднавіла рэшткі радзівілаўскіх партрэтаў. У 1960-х гадах пачалося сістэматычнае вывучэнне партрэтаў і рэстаўрацыя іх у Маскве і Ленінградзе. Беларускае творчае аб'яднанне мастакоў «Жалезны воўк», якое пажадала адрадзіць жанр, стварыла больш за 20 палотнаў у духу сармацкіх партрэтаў XV― XVIII стагоддзяў.
Характэрнай формай партрэта сарматызма з'яўляецца пахавальны (трунный, труменный) партрэт ― маляўнічае або скульптурная выява нябожчыка. Гэта магільнай партрэт (які крапіўся да труны), эпітафійны (вешаўся на сцяне касцёла побач з дэкаратыўным або скульптурным прыбыткам), жалобная харугва (малюнак нябожчыка на тканіны, якая ўмацоўвалася на дрэўку, як сцяг). У XVII―XVIII стст. пахавальныя партрэты ў асноўным пісаліся на ліставай медзі або па ліставаму олаву. Сярод пахавальных партрэтаў ― партрэты Андрэя Завіша (1678), Аляксандра Пацея (другая палова XVIII ст.), эпітафія маршалку старадубскаму Баляславу Біспінгу мастака І. Прукнэра ў ружанскім Траецкім касцёле (1789), эпітафія М. Ф. Радзівілу з дзятлаўскага касцёла.
Узнікненне графічнага партрэта датуецца 1517 годам, калі ў кнізе «Ісус Сірахаў» і ў 4-й Кнізе Царстваў (1518) апублікаваны партрэт Францыска Скарыны. Беларускі першадрукар паказаны ў сваім працоўным кабінеце, ў правай руцэ пяро, на стале ― глобус, гадзінннік, на паліцах ― кнігі. Да ранняга усходнеславянскага партрэту належыць і партрэт Васіля Цяпінскага (1576).
Партрэты-гравюры сталі з'яўляцца ў кнігах: партрэты Боны Сфорца, Жыгімонта I (Decius I. L. De vetustatibus Polonorum liber I. De Jagellonum familia liber II. De Sigismundi regis temporibus liber III. Cracoviae, 1521), у выданні А. Гваньіні «Gwagnin A. Sarmatiae Europeae descriptio. Spirae», 1581, партрэты вялікіх князёў Трайдэна, Віценя, Міндоўга, Ягайлы, Гедыміна, Вітаўта, Альгерда, Свідрыгайлы і караля Польшчы, вялікага князя літоўскага Аляксандра Ягелончыка. У пачатку другога тома Яна Астроўскага, (сакратара брэсцкага рэферэндарыя Яна Фрэдэрыка Сапегі) «Suada latina» апублікаваны партрэт Сапегі. У прыжыццёвым выданні твора Мікалая Радзівіла Сіроткі «Падарожжа ў Іерусалім» (1601, Брунсберг) змешчаны партрэт аўтара ― ксілаграфія Г. Трэтэра. Сярод іканаграфіі Іасафата Кунцэвіча ёсць партрэт-гравюра (1670-я гг.) А. Тарасевіча.
У пачатку XVII стагоддзя, калі медзярыт ― гравюра на медзі, ― атрымаў ў Вялікім Княстве Літоўскім дастатковае распаўсюджванне, з'яўляецца «Панегірык братоў Скарульскіх» (1604), і ў 1621 годзе серыя эмблематычных ксілаграфій нясвіжскага гравёра Тамаша Макоўскага. Апошнія былі створаны для панегырыка Яну Хадкевічу па нагоды закладкі першага каменя ў падмурак касцёла Узнясення Маці Божай у Крожах на Жмудзі. Традыцыйны пяцічастны шчыт заключаны ў авальную рамку з гравіраваным тэкстам: «Ян Караль Хадкевіч віленскі ваявода, гетман ВКЛ, Лівонскі губернатар, граф на Шклове, Мышы і Быхаве». Такія надпісы рабіліся звычайна вакол партрэта; ля гербаў гравіраваліся злева і справа ініцыялы ўладальніка. На першым дрэварыце Хадкевіч прадстаўлены скланёным перад іконай Багародзіцы ў акужэнні анёлаў-стражнікаў з мячамі. На заднім плане касцёл і будынкі, абнесеныя сцяной. У верхнім левым куце гравюры ваенны хадкевічскі грыфон пасылае ядра з гармат у турэцкі паўмесяц. Медзярыт выкарыстаў ў сваёй беларускай дзейнасці Лявонцій Тарасевіч: партрэты К. С. Радзівіла, падстолія ашмянскага Георгія Землі, смаленскага епіскапа Багуслава Корвін-Гасеўскага (канец 1690-х). Яго брат ― Аляксандр Тарасевіч ― у 1685 годзе стварыў медзярытны партрэт кіраўніка слуцкага Яна Казіміра Кшыштафа Клакоцкага.
З сярэдзіны XVI стагоддзя Віленскім манетным дваром выпускаюцца партрэтныя медалі. Так, майстры Ян Марыя Падавана і Даменіка Венетус стварылі шэраг медалёў з партрэтамі каралеўскай сям'і (1532, 1548). Веронскі майстар Ян Карагліа стварыў у 1539 годзе медальерны партрэт віленскага каноніка Аляксандра Пезенцыя. Да сярэдзіне XVI стагоддзя, з развіццём надмагільных помнікаў, з'яўляюцца скульптурныя партрэты ў Віленскім кафедральным саборы, ― канцлера вялікага літоўскага Альбрэхта Гаштольда (1540), віленскага біскупа Паўла Гальшанскага. У нясвіжскім касцёле езуітаў ― надмагільныя партрэты Мікалая Радзівіла Сіроткі з сынамі. У гальшанскім францысканскім касцёле ― падканцлера літоўскага Паўла Стэфана Сапегі і яго трох жонак. Сапега намаляваны «заснуўшым рыцарам на гатычнай пліце». У касцёле вёскі Крамяніца ― каштэляна віцебскага Мікалая Вольскага з жонкай Барбарай. У навагрудскім фарным касцёле ― кашталяна навагрудскага Яна Рудаміна Дусяцкага.
Беларускі партрэт XVIII стагоддзя
На развіццё жывапісу Беларусі ў канцы XVIII стагоддзя безумоўнае ўплыў аказалі прыдворныя мастакі саксонскіх курфюрстаў (адначасова і каралёў Рэчы Паспалітай) з Дрэздэна. Мастак сярэдзіны XVIII Казімір Лютніцкі ― аўтар 166 партрэтных копій, выкананых для Мірскага замка па замове Міхала Казіміра Радзівіла Рыбанькі. Захаваўся напісаны ім партрэт Теафіліі Вішнявецкай, маці жонкі Міхала Радзівіла.
Узорам прадстаўлення сямейнага радавога дрэва стаў ініцыяваны Радзівілам Рыбанькай альбом партрэтаў-гравюр «Icones familiae ducalis Radivillianae» (1758), які пачынаўся з міфічнага продка і заканчваўся прадстаўнікамі дынастыі ў XVIII ст. Яго выканаў Гірш Ляйбовіч з памочнікамі.
Цікавы і групавы партрэт аўтарства вучня і пераемніка Смуглевіча па Віленскай школе ― Яна Рустэма, які аб'яднаў на адным палатне вобразы Марыі Мірскай, Адама Напалеона Мірскага і Барбары Шумскай. Першая прадстаўлена ў выглядзе Тэрпсіхоры, другі ў выглядзе Амура, а трэцяя ― музы Палігімніі. З карцін Рустэма, гэтая носіць найбольш класічны характар, відаць уплыў французскага класіцызму. Рустэм з'яўляецца аўтарам некалькіх аўтапартрэтаў, паясных партрэтаў.
Вучнем Смуглевіча быў і Язэп Аляшкевіч, аўтар партрэтаў Льва Сапегі, Мікалая Радзівіла, Адама Чартарыйскага, Генрыка Жэвускага, Адама Міцкевіча, партрэта дзяўчынкі, жаночага партрэта.
Юзаф Пешка першапачатковаю мастацкую адукацыю атрымаў у кракаўскага жывапісца Дамініка Эстрэйхера, затым вучыўся ў Варшаве у вядомага партрэтыста Іагана Лампі і Смуглевіча. З 1793 года ў Вільні, піша партрэты віленскай шляхты і духавенства (партрэты саветніка Вейса, надворнага маршалка літоўскага Станіслава Солтана, кашталяна кіеўскага Аляксандра Любамірскага, старасты берасцейскага Казіміра Сапегі, Теафілы Радзівіл, Ігнацы Закржэўскага, гетмана Шымона Касакоўскага. Па просьбе магістрата Варшавы Юзаф Пешка напісаў цыкл партрэтаў дзеячаў Чатырохгадовага сойма (I790―I792). Групавымі сямейнымі партрэтамі з'яўляюцца працы Пешкі «Сямейства Манюшкі», «Адам Казімеж Чартарыйскі з жонкай». У апошнім партрэце адчуваецца спроба мастака аб'яднаць правілы афіцыйнага прыдворнага жывапісу з традыцыяй польскага сарматызма.
Карнеліс Бахемен
Карнеліс Бернардус ван Бахемен (,  — ) — нідэрландскі жывапісец.
Карнеліс Бахемен вучыўся ў 1940-х гадах у Каралеўскай акадэміі мастацтваў у Гаазе. У дваццаць чатыры гады атрымаў стыпендыю, з якой паехаў у Парыж. Ён прабыў там пяць гадоў з перапынкамі і пасябраваў з некаторымі мастакамі з групы Cobra; ён дзяліў студыю з Карнелем да 1957 года.
Ён далучыўся да Нідэрландскай нефармальнай групы ў канцы 1950-х гадоў. Іншыя члены гэтай групы былі Арманда, Ян Шунховен і Ян Хендэрыксэ. Ён таксама быў членам Posthoorngroep, Pulchri Studio і Haagse Kunstkring.
Любашава
Люба́шава (, Любашево) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Любашаўскага сельсавета. Размешчана за 4 км на паўднёвага ўсходу ад горада Ганцавічы, за 29 км ад чыгуначнай станцыі Малькавічы (на лініі Лунінец — Баранавічы).
Юдзо Тасіро
(田代 有三; нар. ) — японскі футбаліст. У 2008 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Гажоўскі павет
Гажоўскі павет (Powiat gorzowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Любушскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Гожаў Велькапольскі. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1213,32 км². Насельніцтва павета складае 71 тыс. чалавек.
Табуларый
Табуларый (tabularium) — дзяржаўны архіў у Старажытным Рыме, у якім захоўваліся народныя пастановы і іншыя дзяржаўныя акты (tabulae publicae).
Першапачаткова ў Рыме не існавала дзяржаўнага архіва, tabulae выстаўляліся на форуме ці на Капітоліі. Па меры павелічэння колькасці tabulae, былі арганізаваны розныя табуларыі: senatusconsulta і plebiscita захоўваліся ў храме Цэрэры у даліне паміж Палацінам і Авенцінам блізка ад Circus Maximus, фінансавыя акты — на Капіталійскай гары ў храме Сатурна, foedera — на Капітоліі — у асобым табуларыі. У 83 г да н.э., падчас міжусобных войн Сулы, Капітолій быў пашкоджаны пажарам, якія знішчылі тую частку храма Сатурна, у якім знаходзіўся табуларый. У 78 да н.э. побач з храмам Сатурна Квенцій Лутацый Катул пабудаваў агульны дзяржаўны архіў (tabularium ці aerarium Saturni), рэшткі якога захаваліся да нашых дзён. Акрамя гэтага архіва, у Рыме існавалі асобыя архівы як у асобных гарадах Італіі (муніцыпальныя архівы), так і ў галоўных гарадах кожнай правінцыі (правінцыйныя архівы), а таксама асобыя архівы для розных свецкіх і духоўных карпарацый, напрыклад для аўгураў, жрацоў і г. д. Імператары мелі асобыя tabularium Caesaris.
NGC 5477
NGC 5477 (іншыя абазначэнні — UGC 9018, MCG 9-23-34, DDO 186, KUG 1403+546, ZWG 272.25, VV 561, PGC 50262) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Катлавіна
Катлаві́на — замкнутае паніжэнне сушы з параўнальна пакатымі схіламі і плоскім дном. Глыбіні і памеры катлавін розныя. Некаторыя катлавіны: Кузнецкая катлавіна, Мінусінская катлавіна, Тувінская катлавіна.
Дэрэк Баш’ер
Дэрэк Баш’ер (Derek Boshier;, ) — англійскі жывапісец, прадстаўнік поп-арту. У 1959—1962 гадах вучыўся ў Каралеўскім каледжы мастацтваў у Лондане.
Люблінскае ваяводства (1975—1998)
Люблінскае ваяводства (Województwo lubelskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Люблін. У 1999 годзе тэрыторыя была ўключана ў склад сучаснага Люблінскага ваяводства.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Паўліўка (Васылькіўскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Гродзенская пагранічная група
Гродзенская пагранічная група — тэрытарыяльны орган пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь. Ахоўвае ўчастак беларуска-польскай і беларуска-літоўскай мяжы.
Гісторыя
Фарміраванне Гродзенскага пагранічнага атрада пачалося 24 мая 1944 года ў Смаленскіх лясах, калі Савецкая Армія рыхтавалася да аперацыі Баграціён. На працягу 10 дзён фарміраванне атраду было скончана. Каля 2-х месяцаў ішла падрыхтоўка атраду да выхаду на ахову Дзяржаўнай граніцы СССР. 28 ліпеня 1944 года пагранічны атрад у поўным складзе выступіў са станцыі Смаленск да месца пастаяннай дыслакацыі і 5 жніўня прыбыў на станцыю Гродна. Праз суткі асабовы склад камендатур і застаў выступілі ў раён праходжання дзяржаўнай граніцы СССР. 19 жніўня памежнікі ўсіх застаў выйшлі на ахову Дзяржаўнай граніцы СССР.
3 кастрычніка 1944 года атраду быў уручаны Баявы Чырвоны сцяг і Грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. Дзень уручэння сцяга часці аб’яўлены святам пагранічнага атраду. 3 кастрычніка 1998 году ва ўрачыстай абстаноўцы Гродзенскаму пагранічнаму атраду быў уручаны новы беларускі Баявы сцяг.
Падраздзяленні
На ўчастку Гродзенскай пагранічнай групы размешчана 14 пагранічных застаў, 3 пагранічныя пасты, пагранічная камендатура «Парэчча», а таксама 5 аддзяленняў пагранічнага кантролю:
Асаблівыя даты
Днём часці прызначана 3 кастрычніка. У гэты дзень у 1944 годзе атраду быў уручаны сцяг часці.
Храмапласты
Храмапласты (афарбаваныя пласты) — жоўтыя, аранжавыя або чырвоныя пластыды вышэйшых раслін.
Афарбоўка хромапластаў абумоўлена наяўнасцю камбінацыі ліпафільных (тлушчараспушчальных) пігментаў —. Сінія і фіялетавыя (антацыяны) і жоўтыя (антахлор) пігменты вышэйшых раслін вадараспушчальныя і назапашваюцца ў клетачным соку вакуоляў.
Храмапласты могуць развівацца з хларапластаў, якія губляюць хларафіл і крухмал, што прыкметна пры паспяванні пладоў. Развіццё храмапластаў звязана з актывацыяй ферментаў біясінтэзу кароціноідаў. Неактыўныя формы гэтых ферментаў як правіла прысутнічаюць у строме, а актыўныя формы лакалізуюцца ў мембранах пластыд, дзе таксама назапашваюцца ліпафільныя папярэднікі караціноідаў.
Пажаўценне лісця перад лістападам звязана з разбурэннем хларафіла і дэмаскіраваннем ужо сабраных на хларапластах кароціноідаў. Пры гэтым сінтэз караціноідаў de novo нязначны. Такім чынам, змена пластыд пры старэнні лісця адрозніваецца ад актыўнага пераходу хларапластаў у храмапласты пры паспяванні пладоў або фарміраванні афарбаваных пялёсткаў. У сувязі з гэтым храмапласты, якія ўтвараюцца пры стрэсе ці старэнні лісця ў выніку разбурэння хларафілу, называюць герантапласты.
Храмапласты могуць дыферэнцаваць непасрэдна з прапластыд. Храмапласты могуць рэдыферэнцыравацца ў хларапласты, што часта назіраецца пры асвятленні базальнай часткі караняплода морквы.
Унутраная сістэма мембран у храмапластах адсутнічае.
Інфузорыя-туфелька
Інфузорыя-туфелька (Paramecium caudatum) — від інфузорый.
Апісанне
Адзін з найбольш высока арганізаваных гетэратрофных пратыстаў. Памеры звычайна каля 0,2–0,3 мм.
Атрымала сваю назву за пастаянную форму цела, якая нагадвае падэшву туфля. Звычайна інфузорыямі-туфлікамі называюць і іншыя віды роду Paramecium.
Пашырэнне
Сустракаюцца ў прэсных стаячых водах вадаёмах з вялікай колькасцю гніючых арганічных рэчываў.
Асаблівасці біялогіі
Уся клетка інфузорыі-туфелькі пакрыта тонкай і гнуткай абалонкай вельмі складанай будовы. На паверхні клеткі падоўжнымі радамі размешчана велізарная колькасць раснічак. Робячы імі хвалепадобныя рухі, інфузорыя-туфелька перамяшчаецца (плыве тупым канцом уперад, верцячыся вакол сваёй восі). Выгінаючы цела, яна можа змяняць напрамак руху. Яе хуткасць каля 2 мм/с.
На целе інфузорыі-туфелькі ёсць паглыбленне, на дне якога знаходзіцца клетачны рот, які пераходзіць у клетачную глотку. Каля рота размяшчаюцца спецыялізаваныя раснічкі. Яны заганяюць у глотку разам з патокам вады асноўную здабычу інфузорыі — бактэрый. На дне глоткі ежа трапляе ў стрававальную вакуолю, дзе і ператраўліваецца. Пры гэтым пажыўныя рэчывы паступаюць у цытаплазму і выкарыстоўваюцца інфузорыяй. Неператраўленыя рэшткі ежы, што засталіся ўнутры стрававальнай вакуолі, выкідваюцца вонкі праз спецыяльны ўчастак у задняй частцы цела — парошыцу.
Газаабмен у інфузорыі туфелькі, як і ва ўсіх пратыстаў, ажыццяўляецца праз усю паверхню клеткі. Прадукты абмену таксама выводзяцца праз паверхню клеткі і часткова праз дзве скарачальныя вакуолі, якія маюць складаную будову. Асноўная ж функцыя скарачальных вакуоляў — вывядзенне з клеткі лішкаў вады. Скарачаючыся папераменна адзін раз за 10—15 с кожная, за гадзіну вакуолі выкідваюць з клеткі аб’ём вады, роўны аб’ёму самой клеткі.
У інфузорыі-туфелькі ёсць два розныя па будове і функцыях ядры. Вялікае бобападобнае ядро кантралюе жыццёвыя працэсы ў клетцы. Малое ядро акруглай формы рэгулюе працэс размнажэння.
Для інфузорыі туфелькі характэрны бясполае размнажэнне і палавы працэс. Бясполае размнажэнне — гэта папярочнае дзяленне клеткі папалам. Палавы працэс — кан’югацыя. Спачатку малое ядро дзеліцца папалам з падваеннем храмасом, а вялікае ядро раздзяляецца перацяжкай на дзве прыблізна роўныя часткі. Затым пасярэдзіне клеткі таксама з’яўляецца перацяжка. Яна паступова паглыбляецца, і, нарэшце, даччыныя інфузорыі туфелькі разыходзяцца. Пасля гэтага адна з асобін нанова ўтварае клетачны рот, кожная дабудоўвае адсутную скарачальную вакуолю, утварае новыя раснічкі і г. д. Палавы працэс у інфузорыі-туфелькі адбываецца ў форме кан’югацыі. Спачатку дзве клеткі часова злучаюцца ротавымі бакамі. Пры гэтым паміж імі ўтвараецца цытаплазматычны масток. Затым вялікія бобападобныя ядры, якія знаходзяцца ў клетках, разбураюцца. Малыя ядры дзеляцца вельмі складаным чынам, у выніку чаго ў кожнай клетцы ўтвараецца па два ядры з аднолькавым наборам храмасом. Адно з утвораных ядраў застаецца на ранейшым месцы, а другое па цытаплазматычным мастку перамяшчаецца ў клетку партнёра. Так адбываецца абмен спадчыннай інфармацыяй паміж інфузорыямі-туфелькамі. Затым у кожнай інфузорыі «сваё» і «чужое» ядры зліваюцца, і інфузорыі разыходзяцца. У целе кожнай асобіны пачынаюцца складаныя працэсы, у выніку чаго ў клетцы зноў фарміруюцца акруглае малое і бобападобнае вялікае ядры.
Ушуая
Ушуая (Ushuaia) — горад і порт на поўдні Аргентыны, самы паўднёвы горад свету. Месціцца на востраве Вогненная Зямля на беразе праліва Бігля.
Насельніцтва — каля 50 тыс. чалавек. У турыстычны сезон — да 70 тысяч.
NGC 5478
NGC 5478 (іншыя абазначэнні — UGC 9034, MCG 0-36-19, ZWG 18.55, UM 636, IRAS14055-0127, PGC 50430) — спіральная галактыка з перамычкай (SBbc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хуан Дамінга Перон
Хуа́н Дамі́нга Перо́н (Juan Domingo Perón; 8 кастрычніка 1895, г. Лобас, Аргенціна — 1 ліпеня 1974) — аргенцінскі вайсковы і дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт Аргенціны з 1946 да 1955 і з 1973 да 1974 г.
Скончыў Вышэйшую ваенную школу, выкладаў у ёй. 3 1934 ваенны аташэ ў Чылі, у 1939-41 у Еўропе, вывучаў вопыт ваенных дэеянняў. Член групы афіцэраў, якая ажыццявіла ў чэрвені 1943 ваенны пераварот у Аргенціне. 3 1943 ваенны міністр, міністр па пытаннях працы і сацыяльнага забеспячэння, віцэ-прэзідэнт. У 1945 арыштаваны, вызвалены ў выніку масавай кампаніі. У лютым 1946 абраны прэзідэнтам Аргенціны. Ажыццявіў праграму эканамічных і сацыяльных рэформ (нацыяналізацыя шэрагу прадпрыемстваў, стварэнне сістэмы сацыяльных гарантый і г.д.). Вялікі ўплыў на яго аказвала жонка Э. М. Дуартэ Перон («Эвіта», 1919-52), якая фактычна кіравала яго сацыяльнай палітыкай, не займаючы афіцыйных пасад. Скінуты ваеннымі ў верасні 1955, жыў у эміграцыі. У 1973 вярнуўся на радзіму і абраны прэзідэнгам Аргенціны.
Яго трэцяя жонка Ісабель Марцінес дэ Перон стала першай жанчынай-прэзідэнтам Аргенціны (1974—1976).
Васіль Васільевіч Грынін
Васіль Васільевіч Грынін (, с. Ацямар, Лямбірскі раён, Мардовія, Расія — ) — беларускі філосаф. Доктар філасофскіх навук (1990), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Саратаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. Г. Чарнышэўскага (спецыяльнасць «Гісторыя», 1943), Саратаўскае бранятанкавае вучылішча (1945), Інстытут філасофіі і права АН БССР (аспірантура, 1962).
Працаваў у Саратаўскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце і Зубаўрачэбнай школе г. Саратава (з 1945, выкладчык гісторыі УКП(б) і асноў марксізму-ленінізму), Казанская вышэйшая партыйная школа (старшы выкладчык кафедры філасофіі), Інстытуце філасофіі і права АН БССР (навуковы супрацоўнік), Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (1964—1998, прафесар кафедры «Філасофія»).
Навуковыя інтарэсы: фундаментальныя праблемы гістарычнага матэрыялізму; праблема базісу і надбудовы; дыялектычны матэрыялізм; матэрыялістычнае абгрунтаванне працэсаў пераемнага развіцця духоўнай культуры; узаемадзеянне культуры і ідэалогіі; тэорыя ўласнасці; тэорыя і методыка навучання філасофіі.
Памёр 30 студзеня 1998 года, пахаваны на Паўночных могілках г. Мінска.
Вера Брэжнева
Вера Віктараўна Кіперман (Віра Вікторівна Кіперман, народжаная Галушка; нар., Днепрадзяржынск, Днепрапятроўская вобласць), больш вядомая пад псеўданімам Вера Брэжнева — украінская поп-спявачка, актрыса, тэлевядучая, былая ўдзельніца поп-гурта «ВІА Гра» (2003—2007).
Біяграфія
Бацька — Віктар Міхайлавіч Галушка (11 сакавіка 1954 — 11 ліпеня 2015 ), працаваў інжынерам на Прыдняпроўскім хімічным заводзе. Маці — Тамара Вітальеўна Галушка (у дзявоцтве — Пермякова, нар. 8 чэрвеня 1952 г., скончыла медыцынскае вучылішча, працавала на тым жа заводзе. Спявачка набыла бацькам кватэру ў горадзе Барыспаль непадалёк ад Кіева.
У Веры ёсць тры сястры: старэйшая Галіна (нар. 10 мая 1977 г., з’ехала за мяжу) і малодшыя — двайняткі Анастасія і Вікторыя (нар. 22 снежня 1984). Вікторыя стала жонкай Аляксандра Цакалы.
Вера вучылася ў сярэдняй школе № 41 г. Днепрадзяржынск. Будучы падлеткам, захаплялася спортам (гандбол, баскетбол, каратэ, мастацкая гімнастыка), займалася з рэпетытарамі замежнымі мовамі, марыла аб паступленні на юрыдычны факультэт. Аднак скончыла завочнае аддзяленне Днепрапятроўскага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту па спецыяльнасці эканаміст.
Асабістае жыццё
У Веры ёсць дачка Соня (нар. 30 сакавіка 2001), бацькам якой з’яўляецца Віталь Войчанка. Пара пражыла некалькі гадоў у незарэгістраваным шлюбе.
У лютым 2013 года стала вядома аб яе рамане з рэжысёрам Марусам Вайсбергам, аднак сама Вера так і не пацвердзіла гэтую інфармацыю.
ВІА Гра
Упершыню Вера выступіла на адной сцэне з гуртом «ВІА Гра» падчас гастроляў групы па Украіне ў чэрвені 2002 года ў якасці жадаючай з залі праспяваць разам з гуртом песню «Попытка № 5».
У лістападзе 2002 года Веру запрасілі на кастынг ў групу «ВІА Гра» на месца зыходзячай Алены Вінніцкай, які яна з поспехам прайшла. У студзені 2003 года «ВІА Гра» паўстала ў абноўленым складзе: Надзея Граноўская, Ганна Седакова і Вера Брэжнева.
Брэжнева заставалася нязменнай удзельніцай калектыву больш за 4 гады. У снежні 2007 года з’явілася афіцыйнае паведамленне аб тым, што Вера назаўсёды пакінула групу «ВІА Гра».
Сольная кар’ера
У 2007 годзе Вера была названа самай сексуальнай жанчынай Расіі па выніках галасавання чытачоў расійскага выдання часопіса Maxim.
У 2008 годзе Вера пачынае весці праграму «Магія дзесяці» на Першым канале. Таксама ў 2008 годзе Вера прыняла ўдзел у шоў «Ледніковы перыяд-2».
У красавіку 2010 года адбылася прэм’ера песні «Любовь спасёт мир». У чэрвені Вера Брэжнева з’явілася разам з Данам Баланам на Прэміі Муз-ТВ 2010. 29 кастрычніка 2010 года на «Love радыё» адбылася прэм’ера іх сумеснай песні «Лепестками слёз». Па версіі часопіса Hello, Вера Брэжнева стала самай стыльнай ў Расіі.
8 сакавіка 2011 году выйшаў дыск «Вера Брэжнева. Сакрэты прыгажосці». 18 траўня адбылася прэм’ера песні «Реальная жизнь». На новую песню быў зняты відэакліп у Непале. Прэм’ера аднайменнага відэакліпа адбылася 7 чэрвеня. 30 лістапада выйшаў афіцыйны сінгл песні «Sexy Bambina», пазней выйшаў аднайменны відэакліп. 6 чэрвеня 2012 года адбылася прэм’ера песні «Бессонница». У верасні 2012 года выйшла песня «Любовь на расстоянии», сумесная праца Веры Брэжневай і DJ Smash.
24 лістапада 2012 года адбылася прэм’ера фільма «Джунглі», у якім галоўныя ролі выканалі Вера Брэжнева і Сяргей Светлакоў.
14 студзеня 2014 года адбыўся інтэрнэт-рэліз сінгла «Доброе утро», напісанага Канстанцінам Меладзэ. Праз месяц, 17 лютага, выходзіць у свет музычнае відэа да сінглу, знятае рэжысёрам Сяргеем Салодкім ў Амерыцы.
29 верасня 2014 года адбылася прэм’ера і афіцыйны рэліз новага сінгла «Девочка моя», а таксама прэм’ера аднайменнага кліпа, рэжысёрам якога стаў кліпмэйкер Алан Бадоеў.
У красавіку 2015 года Канстанцін Меладзэ абвясціў аб рэлізе другога студыйнага альбома Веры Брэжневай, які носіць назву «Ververa». Рэліз пласцінкі адбыўся 28 красавіка. У яго ўвайшлі 14 кампазіцый, большая частка з якіх ужо вядомая публіцы. За тыдзень да выхаду альбома, 21 красавіка, у яго падтрымку быў выпушчаны сінгл «Мамочка», аўтарам і прадзюсарам якога выступіў Канстанцін Меладзэ.
Грамадская дзейнасць
Спявачка адкрыла свой дабрачынны фонд «Прамень Веры» для дапамогі дзецям з онкагематалагічным захворваннем.
У 2014 годзе Вера Брэжнева стала паслом ААН па пытаннях правоў і дыскрымінацыі ВІЧ-інфіцыраваных жанчын, якія жывуць у краінах Сярэдняй Азіі і Усходняй Еўропы (праграма ЮНЭЙДС). Як сцвярджае Вера, праблемы ВІЧ-інфіцыраваных прадстаўніц слабага полу вельмі сур’ёзныя: яны менш абаронены ў сацыяльным плане, і нярэдка адчуваюць «неверагодны ціск з боку грамадства», становячыся ізгоямі.
З’яўляецца тварам рэкламнай кампаніі сістэмы грашовых перакладаў «Залатая Карона» групы кампаній ЦФТ (Расія).
У 2015 годзе Вера Брэжнева стала тварам італьянскага брэнда CALZEDONIA ў Расіі.
У складзе «ВІА Гра»
{| style="width:100%;"
Студыйныя альбомы
=== Зборнікі і EP ===
Сярадзкае ваяводства (1975—1998)
Сярадзкае ваяводства (Województwo sieradzkie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Серадз. У 1999 годзе тэрыторыя была ўключана ў склад сучаснага Лодзьскага ваяводства.
Хамід Такві
Хамід Такві ( — 27 снежня 2014) — брыгадны генерал КВІР Ірана, баец спецпадраздзялення «Кодс», удзельнік Ірана-іракскай вайны і ваеннай аперацыі супраць Ісламскай дзяржавы.
Ірана-іракская вайна
З пачаткам вайны ў 1980 годзе далучыўся да Корпуса вартавых ісламскай рэвалюцыі. З сіл, сабраных у Дашт-э-Азадэгане, сфармаваў падраздзяленне ваеннай разведкі ў Сусангердзе. Удзельнічаў у некаторых іранскіх наступальных аперацыях, уключаючы «Хейбар» і «Рассвет 8», дзе былі забіты яго бацька і брат. Быў павышаны да начальніка штаба Рамазана.
Вайна з ІДІЛ
У 2013 годзе падчас грамадзянская вайны ў Іраку ўзначаліў апалчэнне «Сарая Аль-Харасані», якое пазней будзе дзейнічаць ў складзе кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі». Па словах кіраўніка арганізацыі Бадра Хадзі аль-Амеры, Хамід Такві «ўдзельнічаў у большасці важных бітваў супраць ІДІЛ і адыграў ключавую ролю ў вызваленні Джурф аль-Сахара».
Гібель
27 снежня 2014 года падчас выканання місіі разам з іракскай арміяй і Сіламі народнай мабілізацыі Такві быў забіты варожым снайперам у непасрэднай блізкасці ад пахавальні адзінаццатага шыіцкага імама Хасана аль-Аскары ля Самары. Яго пахаванне прайшло ў Тэгеране 30 снежня. На цырымоніі развітання прысутнічаў камандзір «Кодс» Касем Сулеймані.
Памяць
У лютым 2015 года на месцы гібелі Такві быў узведзены помнік. Паралельна пра загінулага быў выпушчаны дакументальны фільм «Азіз Балад» і кніга «Сардар Самара», якая ўяўляе з сябе мемуары брыгаднага генерала, сабраныя намаганнямі Рухалы Парталіба і рэдактараў інфармацыйнага агенцтва «Абна».
Кампамаронэ
Кампамаронэ (Campomorone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 7526 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 287 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 16014. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Bernardo di Chiaravalle.
Сюхэй Тэрада
(寺田 周平; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 2008—2009 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Паўліўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Самуйлава (Ярцаўскі раён)
Самуйлава (Самуйлово) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхейкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Самуйлава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Самуйлава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Шан
Шан альбо Шаан (Schaan) — найбуйнейшы муніцыпалітэт у Ліхтэнштэйне. Месціцца ў непасрэдным суседстве з Вадуцам, сталіцай княства.
Фелікс Бракмон
Фелікс Бракмон (фр. Félix Bracquemond, імя пры нараджэнні Агюст Жазеф Бракмон (фр. Auguste Joseph Bracquemond; —) — французскі жывапісец і кераміст, мастак-дэкаратар і тэарэтык мастацтва; адзін з заснавальнікаў япанізму ў французскім мастацтве другой паловы XIX стагоддзя, разам з жонкай Мары Бракмон — блізкі знаёмы і ўдзельнік выставак імпрэсіяністаў.
Марконі
Марконі (Marconi) — італьянская прозвішча.
Паўліўка (Крыварожскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Крыварожскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Ніна Міхайлаўна Кручкова
Ніна Міхайлаўна Кручкова (, —, ) — доктар біялагічных навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзілася 31 сакавіка 1939 года ў г. Бабруйску Магілёўскай вобласці. У 1961 годзе скончыла біялагічны факультэт БДУ. З 1963 па 1966 гг. — аспірант кафедры заалогіі бесхрыбтовых і стажор Інстытута санітарыі і гігіены ЧССР (Прага).
1968 г. — абараніла кандыдацкую дысертацыю «Роль зоопланктона в процессах самоочищения водоемов». З 1966 г. па 1985 г. — працавала малодшым, затым старшым навуковым супрацоўнікам НІЛ гідраэкалогіі біялагічнага факультэта БДУ. 1984 г. — абараніла доктарскую дысертацыю «Роль зоопланктона в трофодинамике водоемов».
З 1985 г. па 1996 г. — Н.М. Кручкова загадвала кафедрай агульнай экалогіі і методыкі выкладання біялогіі БДУ.
16 мая 2003 г. — Ніна Міхайлаўна Кручкова памерла.
Навуковая дзейнасць
Ніна Міхайлаўна Кручкова з'яўлялася вучаніцай прафесара Г. Г. Вінберга. Яе асноўныя навуковыя інтарэсы былі звязаны з вывучэннем трафічных узаемаадносін водных арганізмаў і механізмаў біялагічнага самаачышчэння вадаёмаў. Вынікі шматгадовых даследаванняў Н.М. Крючковой абагульнены ў манаграфіі «Трофические взаимоотношения зоо- и фитопланктона» (1989). Яна чытала студэнтам лекцыі па агульным курсе «Экалогія і рацыянальнае прыродакарыстанне», спецыяльныя курсы «Экалагічная фізіялогія», «Гидроэкология». Н.М. Кручкова апублікавала больш за 130 навуковых і вучэбна-метадычных работ.
1992 год у гісторыі астраноміі
1992 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Сонечная пастаянная
Сонечная пастаянная — сумарны паток сонечнага выпраменьвання, які прадае па-за атмасферай Зямлі за адзінку часу на пляцоўку адзінкавай плошчы, размешчаную перпендыкулярна патоку, на адлегласці адной астранамічнай адзінкі ад Сонца. Па дадзеных пазаатмасферных вымярэнняў сонечная пастаянная складае 1367 Вт/м ², або 1,959 кал/см ²·мін.
NGC 5479
NGC 5479 (іншыя абазначэнні — MCG 11-17-19, ZWG 317.16, NPM1G +65.0105, PGC 50282) — галактыка ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Курыя Юлія
Курыя Юлія (Curia Iulia) — месца збораў рымскага Сената на Рымскім форуме.
Гісторыя
У зале ўнутры курыі (вышыня: 21 м, даўжыня: 26 м, шырыня: 18 м.) знаходзілася каля 300 месцаў для сенатараў.
Ад ранейшага ўнутранага ўбрання курыі нічога не захавалася, толькі фрагменты каляровай мармуровай падлогавай пліткі. Цяпер у будынку захоўваюцца два мармуровыя рэльефы (так званыя Plutei Traiani), якія ўпрыгожвалі Ростру (трыбуна для аратараў). Адзін з іх адлюстроўвае імператара Траяна, які знішчае дакументы аб падатках, з мэтай вызваліць грамадзян ад даўгоў; на другім заснаванне матэрыяльнай падтрымкі дзяцей у жывучых у нястачы рымскіх сем'ях (Alimenta). Бронзавыя дзверы курыі — копіі, арыгіналы былі перанесены ў XVII стагоддзі ў Латэранскую базіліку.
Арцём Іванавіч Салодышаў
Арцём Іванавіч Салодышаў (, вёска Лазаравічы, Быхаўскі раён, Магілёўская вобласць —, Быхаў) — Герой Савецкага Саюза (24.03.1945).
Біяграфія
Удзельнік вызвалення Заходняй Беларусі ў 1939 г., савецка-фінляндскай вайны 1939-40 гг. У Вялікую Айчынную вайну партызан, з 1943 г. камандзір узвода 810-га партызанскага палка, з 1944 г. на фронце. Камандзір стралковага аддзялення сяржант А. І. Салодышаў вызначыўся пры вызваленні Магілёўскай вобл. 27.06.1944 г. пад моцным артылерыйска-мінамётным агнём пераправіўся цераз Дняпро на поўдзень ад Магілёва. У баі за в. Стайкі гранатамі знішчыў дзот, які стрымліваў наступленне савецкай пяхоты. Быў паранены, але поля бою не пакінуў. Агнём з аўтамата знішчыў 27 гітлераўцаў. Пасля вайны жыў у Быхаве, працаваў інспектарам Дзяржрыбнагляду. Пахаваны ў Быхаве. Імем А. І. Салодышава названы вуліца і завулак у Быхаве, яго імя насілі піянерскія дружыны Быхаўскай СШ № 4 і Навабыхаўскай СШ Быхаўскага раёна.
Аю-Даг
Форма гары падобна на мядзведзя, які п'е ваду. Вышыня гары — 572 м.
Сёння на гары знаходзіцца заказнік дзяржаўнага значэння плошчай 527 гектараў.
Ян дэ Брай
Ян дэ Брай (—) — галандскі мастак, пераважна партрэтыст, малявальшчык і гравёр, майстар штрыхавога афорту, дэкаратар інтэр’ера, мініяцюрыст і архітэктар. Прадстаўнік галандскага маньерызму XVII стагоддзі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Харлем. Сын галандскага архітэктара і жывапісца Саламона дэ Брая. Родны брат двух мастакоў: Дзірка дэ Брая (1635—1694), жывапісца і гравёра, які пісаў нацюрморты з кветкамі і паляўнічымі трафеямі, і Іосіфа дэ Брая (? — 1664), таксама жывапісца, які працаваў у жанры нацюрморта.