cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Араксі Таўмасаўна Бабаян
Біяграфія
Араксі Таўмасаўна Бабаян нарадзілася 5 мая 1906 года ў Ерэване.
У 1928 годзе скончыла сельскагаспадарчы факультэт Ерэванскага дзяржаўнага ўніверсітэта, а ў 1937 годзе скончыла хімічны факультэт Ерэванскага політэхнічнага інстытута.
У 1928—1958 годах працавала ў Ерэванскім ветэрынарным інстытуце (пазней — Ерэванскі зоаветэрынарны інстытут). У 1939 годзе прапанавала спосаб сінтэзу ацэтыленавых у-гліколяў (рэакцыя Фаворскага-Бабаян). Вывучыла шчолачнае і тэрмічнае расшчапленне амоніевых салей. З 1945 года — прафесар.
У 1953 годзе адкрыла каталітычнае дзеянне салей амонію пры алкілаванні, , і  кіслот галагеналкіламі ў водна-шчолачным асяроддзі. Адкрыла тры новыя рэакцыі:
З 1935 года супрацоўнік Хімічнага інстытута Армянскага філіяла АН СССР (з 1957 года Інстытут арганічнай хіміі Акадэміі навук Армянскай ССР).
У 1942—1955 гадах — загадчык кафедрай хіміі Ерэванскага медыцынскага ўніверсітэта. У 1949—1953 гадах намеснік дырэктара па навуцы, у 1955—1957 гадах — кіруючы сектарам арганічнай хіміі, з 1957 года кіруючы лабараторыяй аміназлучэнняў. У 1956 годзе выбрана членам-карэспандэнтам Акадэміі навук Армянскай ССР. У 1961 годзе Араксі Бабаян прысвоена званне Заслужанага дзеяча навукі і тэхнікі Армянскай ССР. У 1968 годзе абрана акадэмікам Акадэміі навук Армянскай ССР.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Армянскай ССР II—IV скліканняў. У 1976—1983 гадах — адказны рэдактар «Армянскага хімічнага часопіса».
Араксі Таўмасаўна Бабаян сканала 13 лютага 1993 года ў Ерэване.
Ум-эль-Кайвайн (эмірат)
Ум-эль-Кайвайн (أم القيوين, крыніца сіл) — эмірат у складзе Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў.
Геаграфія
На поўдні мяжуе з эміратам Шарджа, на паўночным усходзе — з эміратам Рас-эль-Хайма. На паўночным захадзе знаходзіцца ўзбярэжжа Персідскага заліва працягласцю 24 кіламетры. Тэрыторыя распасціраецца на глыбіню прыкладна 32 кіламетры.
Як незалежны эмірат вядомы з 1775 года. У склад ААЭ эмірат увайшоў 2 снежня 1971 года.
Чэрнікаўшчына (Смалявіцкі раён)
Чэ́рнікаўшчына (, Черниковщина) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
Баркі (Полацкі раён)
Баркі́ (, Борки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Валодзькі (прыпыначны пункт)
Вало́дзькі (, Володьки)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Валодзькі; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж станцыяй Круляўшчына і прыпыначным пунктам Порплішча.
Гільём дэ Машо
Гільём дэ Машо (каля 1300, Машо, Ардэны — 1377) — французскі паэт і кампазітар.
Заснавальнік школы рыторыкі, кананізатар паэтычных формаў ў французскай паэзіі 14 ст. Паэтычная творчасць Гільёма дэ Машо звязана з ростам гарадской культуры і адукаванасцю. Лепшы твор — «Кніга аб тым, што сапраўды здарылася» (1365) — раман у вершах са ўстаўнымі празаічнымі лістамі пра каханне састарэлага паэта да маладой дзяўчыны. Сярод іншых твораў Гільёма дэ Машо — паэма «Суд караля Навары» (1349), рыфмаваная хроніка «Узяцце Александрыі» (каля 1370), паэма «Пастухоўскія часы» з апісаннем музычных інструментаў 14 ст. Прадстаўнік «Ars nova» («Новага мастацтва») — напрамку ў музыцы Ранняга Адраджэння, Гільём дэ Машо разам з царкоўнымі творамі (матэты, першая ў гісторыі музыкі імша) стварыў шматлікія песні (вірэле, балады, ронда) з iнструментальным суправаджэннем, у якіх звязаў музычна-паэтычныя традыцыі трувераў з новым поліфанічным мастацтвам.
1911 год у гісторыі астраноміі
1911 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
IC 517
IC 517 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Senhora do Mar
Senhora do Mar (Negras Águas) (Уладарка мора) — песня, з якой 22 мая 2008 года Ваня Фернандэш прадставіла Партугалію на міжнародным конкурсе песень «Еўрабачанне-2008». Аўтары песні: Карлас Коелха і Андрэй Бабіч. Песня заняла 13 месца з 69 баламі ў фінале, а ў другім паўфінале конкурсу — 2 месца з 120 баламі.
NGC 831
NGC 831 (іншыя абазначэнні — ZWG 413.49, KUG 0206+058, PGC 8241) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гомельская копейка
«Гомельская копейка» (дарэф. руск. правапісам — «Гомельская копѣйка») — інфармацыйна-асветніцкая беспартыйная «прагрэсіўная газета». Выдавалася з 7(20) чэрвеня 1911 да 10(23) кастрычніка 1917 гг. у Гомелі на рускай мове. Спачатку выходзіла 3 разы на тыдзень, з 1 верасня 1914 г. штодзёная. Рэдактар-выдавец А. С. Міляеў.
Ідэйная скіраванасць і змест
Газета абяцала служыць усяму мясцоваму насельніцтву, арыентавалася пераважна на сярэднія слаі гараджан яўрэйскай нацыянальнасці. Рэдакцыйным зваротам у першым нумары газеты падкрэслівалася ўсведамленне цяжкасці ўзятай рэдакцыяй на сябе місіі: «складана служыць грамадству, калі яно глухое да кожнай грамадскасці, калі яно, так склалася, адыйшло ад жыцця, замкнулася і жыве неяк асобна», калі « у такі час цяжка і амаль немагчыма працаваць дзеля дабра грамадства, але тым не менш мы не апускаем рукі, спадзяемся, што наша маленькая, амаль незаўважная праца прынясе хаця б драбнічку карысці, што наша існаванне патрэбна грамадству, і гэтае спадзяванне дае нам веру шчыра і сумленна ісці абраным шляхам». Задачы выдання вызначаліся наступным чынам: «Шырокае, дэталёвае, непрадузятае асвятленне тутэйшага жыцця, пытанняў гандлю і прамысловасці».
Друкавала інфармацыю пра дзейнасць гарадской думы, рыначную кан’юктуру, асвятляла праблемы гандлю, прамысловасці, гаспадаркі, выступала за добраўпарадкаванне горада. Змяшчала рэпартажы пра судовыя справы, злачынствы, надзвычайныя падзеі (пра замах на жыццё П. А. Сталыпіна), няшчасныя выпадкі, друкавала некралогі, спачуванні і да т.п. Зрэдку публікавала спартыўныя паведамленні, пазнаёміла чытачоў з арганізацыяй мясцовай футбольнай каманды, рачнога яхт-клуба. Часам друкавала інфармацыю пра асобныя міжнародныя падзеі, дзейнасць урада і Дзяржаўнай думы. Крытыкавала антысемітызм, друкавала нарысы пра сіянісцкі рух. У 1914—1917 гг. інфармавала пра падзеі 1-й сусветнай вайны. Амаль палавіна газетнай плошчы запаўнялася камерцыйнай рэкламай, аб’явамі на тэатральныя гастролі, канцэрты, кінематограф, цырк. Вітала Лютаўскую рэвалюцыю 1917 г., друкавала звароты Часовага ўрада, змясціла матэрыялы пра Г. Пляханава і інш. Агітавала за кадэцкіх кандыдатаў у дэпутаты Устаноўчага сходу. У рубрыцы «Тэатр» друкавала інфармацыю і кароткія рэцэнзіі пра спектаклі. Апублікавала артыкулы пра М. Ю. Лермантава, А. П. Чэхава, апавяданні Ф. Салагуба, Чэхава, вершы і нататкі мясцовых аўтараў. З ліпеня 1914 г. выдавала дадатак «Телеграммы Петроградского телеграфного агентства и собственных корреспондентов» (1 — 3 разы на тыдзень), выпускала таксама нерэгулярныя дадаткі.
Капусціна (Навадугінскі раён)
Капусціна (Капустино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Недакладная рыфма
Недакла́дная ры́фма — тэрмін, які ўжываецца ў адносінах да рыфмаў з няпоўным супадзеннем гукаў у сугучных словах. Сюды адносяцца рыфмы асанансныя, кансанансныя, апорныя, усечаныя, рознанаціскныя, анаграмныя. Паколькі колькасць дакладных рыфмаў абмежаваная, недакладныя рыфмы значна павялічваюць агульны лік рыфмовых сугуччаў, а тым самым і эўфанічныя мажлівасці верша. Недакладныя рыфмы даюць магчымасць супастаўляць розныя, падчас далёкія паняцці, пашыраюць асацыятыўныя межы паэтычнага слова. Нарэшце, недакладныя рыфмы ў большай ступені, чым дакладныя, валодаюць эфектам парушэння рыфмовага чакання, бо недакладныя рыфмы адгадаць, прадбачыць наперад практычна немагчыма.
Стары Свержань
Стары́ Све́ржань (, Старый Свержень) — аграгарадок у Беларусі, у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. З 24 снежня 2011 года з’яўляецца цэнтрам Старасвержанскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 6 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Стоўбцы, за 81 км ад Мінска, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Стоўбцы. Каля аграгарадка пралягае аўтамабільная дарога і працякае рака Залужка.
Гісторыя
Двор Свержань у Новагародскім павеце быў цэнтрам павета ў другой палове XV стагоддзя. Побач да канца XVI стагоддзя існаваў замак.
Назву двор атрымаў ад ракі Свержанкі, што побач. Каля двара існавала вёска Свержань, якая пазней стала сучасным Старым Свержанем. Мястэчка Свержань (з XVIII стагоддзя — Новы Свержань) сфармавалася пазней, у сярэдзіне XVI стагоддзя, за 3 км на ўсход ад вёскі, на левым беразе Нёмана.
Першы ўспамін Свержаня адносіцца да 1428 года, калі вялікі князь Вітаўт падараваў яго, разам з іншымі дварамі павету жонцы Юліяніі. Пры вялікім князю Казіміры двор належаў князю Андрэю Мажайскаму, потым пэўны час належаў вялікаму князю Аляксандру, а ў 1495 годзе — маршалку літоўскаму Яну Літавору Храптовічу. У 1568 годзе ўладальніца Ганна Осцікава Любецкая прадала частку двара і замка Астафію Валовічу. У 2009 годзе Стары Свержань быў перададзены з Навасвержанскага сельсавета ў склад Залужскага сельсавета, які ў 2011 годзе быў перайменаваны ў Старасвержанскі.
Прадпрыемствы
СВК «Агранёманскі» — валаўтвараючае прадпрыемства ў раёне па вытворчасці зерня і цукровага бурака.
Славутасці
Старасвержанская царква Нараджэння Найсвяцейшай Багародзіцы пабудавана на месцы страчанага ў 1989 годзе храма другой паловы XVIII стагоддзя. Каля царквы размешчаны валун, на якім выдзеўбаны надпіс «Старая Свержень, 1482» — дата першай згадкі мястэчка ў летапісах.
Новы Свержань
Но́вы Све́ржань (, Новый Свержень) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці, пры ўпадзенні Жацераўкі ў Нёман, адміністрацыйны цэнтр сельсавета. За 3 км на поўдзень ад Стоўбцаў, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Стоўбцы, на аўтамабільнай дарозе Нясвіж—Стоўбцы.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Свержань як мястэчка Наваградскага павета датуецца 1568 годам. У гэты час тут вядомы царква і млын. Свержанскі замак стаяў на правым беразе Нёмана. Мястэчкам супольна валодалі А. Урэлеўскі, М. Слушка і А. Валовіч, потым Храптовічы.
У 1575 годзе Свержань перайшоў ва ўладанне Мікалая Радзівіла Сіроткі, які ў 1588 заснаваў тут касцёл, а ў 1590 — царкву. Станам на 1647 год у мястэчку было 5 вуліц, 84 двары, на 1681 — 44 крамы. У XVII—XVIII стст. Свержань уваходзіў у склад Мірскага графства. У часы Вялікай Паўночнай вайны ў 1706 мястэчка спалілі шведскія войскі.
У 1-й палове XVIII ст. у Свержані заснавалі базыльянскі кляштар з семінарыяй, у 1742 Міхал Казімір Радзівіл збудаваў фаянсавую мануфактуру. У сяр. XVIII ст. у мястэчку 3 млыны, на беразе Нёмана 20 складоў для тавараў; адсюль пачынаўся нёманскі гандлёвы шлях у Каралявец. Станам на 1747 у Свержані было 160 двароў, у кан. XVIII ст. — каля 200 двароў. У гэты час мястэчка атрымала назву Новы Свержань, а суседняя вёска — Стары Свержань. У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Новы Свержань апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам воласці Менскага павета. У вайну 1812 года каля мястэчка адбылася бітва паміж расійскімі і французскімі войскамі. У 1860-я ў Новым Свержані было 178 двароў, народнае вучылішча, школа, касцёл, капліца, царква, сінагога, 2 млыны, каля 20 крамаў, карчма, паштовая станцыя, рэгулярна праводзіліся 2 кірмашы. Паводле вынікаў перапісу (1897) — 297 двароў, у пач. XX ст. — 487 двароў.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Новы Свержань апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Стаўбцоўскага павета.
У 1939 Новы Свержань увайшоў у склад БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 стаў цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1998 тут было 864 двары.
Інфраструктура
У Новым Свержані працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, дом культуры, бібліятэка, пошта. Дзейнічае РУП «Навасвержанскі лесазавод» (вырабляе піламатэрыялы, шпон, шпалу), ТАА «Стаўбцоўскі райаграсервіс», ПУП «Мядзведзь тайгі» (вытворчасць слясарнага інструменту).
Кожына (Навадугінскі раён)
Кожына (Кожино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Зацішша (Смаргонскі раён)
Заці́шша (, Затишье) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Нямецкі баксёр
Нямецкі баксёр або проста баксёр — выведзеная ў Германіі парода буйных каржакаватых гладкпоўсцевых сабак. Афарбоўка поўсці можа быць аднастайнай бэжавай, тыгровай, белай або тыгровай з белымі плямамі. Баксёры брахіцэфалічны (яны маюць шырокія, кароткія чарапы), у іх квадратныя пысы, форма прыкусу ў баксёра — перакус, вельмі моцныя сківіцы і магутны прыкус ідэальны для падвешвання на буйную здабычу. Баксёр быў выведзены з англійскага бульдога.
Баксёры былі ўпершыню прадстаўлены на выставе для сенбернараў ў Мюнхене ў 1895 годзе, а першы клуб заводчыкаў баксёраў быў заснаваны праз год. Па дадзеных Амерыканскага клуба сабакаводства баксёр — сёмая па папулярнасці парода ў ЗША (2010 год).
Allium stamatiadae
Allium stamatiadae — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Апісанне
Паведамляецца колькасць храмасом A. stamatiadae, 2n = 2x = 16. Яго бліжэйшы сваяк —.
Распаўсюджанне
Эндэмік вострава Андрас, Эгейскі архіпелаг (Грэцыя). Від расце ў падгор’і прыбярэжных лясоў і ў цяперашні час вядомы з дзвюх мясцовасцяў.
Луі Даву
Луі Нікаля Даву (Louis-Nicolas Davout ці D’Avout, Davoust) (10.5.1770, Ану, Шампань — 1.6.1823) — французскі ваенны дзеяч. Маршал Францыі (1804), герцаг Аўэрштэцкі (1808), прынц Экмюльскі (1809).
Біяграфія
Нарадзіўся ў бургундcкім мястэчку Ану у шляхецкай сям’і, быў старэйшым з дзяцей кавалерыйскага лейтэнанта Жана-Франсуа д’Аву (Jean-François d’Avout; 1739—1779) і Франсуазы-Адэлаіды Мінар дэ Велар (Françoise-Adelaide Minard de Velars; 1741—1810).
Скончыў ваеннае вучылішча ў Асеры ў 1785 і Парыжы 1778. У 1789 годзе падтрымаў рэвалюцыю і перайшоў у рэвалюцыйную армію, пасля чаго ў 1793 годзе стаў генералам. Удзельнічаў у вайне супраць першай антыфранцузкай кааліцыі, грамадзянскай вайне ў Вандэі, Егіпецкай і Італьянскай кампаній.
Даву лічыўся аднім з найвыдатнейшых палкаводцаў Напалеона. У 1807—08 гадах быў генералам-губернатарам Варшаўскага герцагства. З 1811 камандзір першага Эльбскага абсервацыйнага корпуса, які ў студзені 1812 года ператвораны ў першы корпус «Вялікай арміі» для вайны супраць Расіі. У ходзе Віленскай аперацыі 1812 Даву спрабаваў акружыць другую рускую армію П. І. Баграціёна; заняў 23 чэрвеня Валожын і 26 чэрвеня Мінск, чым парушыў сувязь паміж рускімі арміямі. З-за недысцыплінаванасці Жэрома Банапарта, які адмовіўся падначаліцца Даву, Баграціёну ўдалося адысці на Бабруйск. Праследуючы другую армію, Даву ўзяў Магілёў, у баі каля Салтанаўкі адкінуў Баграціёна на поўдзень, але не змог перашкодзіць яго пераправе на левы бераг Дняпра. 22 ліпеня першы корпус злучыўся з галоўнымі сіламі Напалеона каля Дуброўны, у далейшым удзельнічаў у Смаленскай аперацыі 1812. У Барадзінскай бітве Даву быў паранены. Пры адступленні з Масквы Даву камандаваў ар’ергардам арміі, жорсткімі мерамі здолеў захаваць дысцыпліну ў сваім корпусе.
У 1813—14 камандзір 13-га корпуса, кіраваў абаронай Гамбурга. У час «Ста дзён» Напалеона быў ваенным міністрам. Пры другой рэстаўрацыі Бурбонаў звольнены з арміі і да 1817 высланы пад нагляд паліцыі.
Пасля бітвы пры Ватэрлоа Даву высунуў саюзнікам патрабаванне абвясціць поўную амністыю ўсім асобам, якія ўдзельнічалі ў рэстаўрацыі Напалеона. У выніку перамоў саюзнікі былі вымушаныя прыняць яго патрабаванне. Даву быў адзіным маршалам Напалеона, ніколі не прыносіў прысягу Бурбонам. У 1818 Даву атрымаў доступ да двара Людовіка XVIII, а ў 1819 годзе быў узведзены ў пэры Францыі.
Памёр Даву 1 чэрвеня 1823 года ў Парыжы ад туберкулёзу лёгкіх.
Ператокі
Перато́кі (, Перетоки) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасвержанскага сельсавета.
Гісторыя
У 2009 г. вёска налічавала 330 жыхароў, у 2013 г. — 288 жыхароў.
Штучны вадаём (урочышча «Перцы»).
Гільём Каль
Гільём Каль (Guillaume Caillet) — селянін з вёскі Мело, адзін з кіраўнікоў Жакерыі.
Біяграфія
Кіраўнік Жакерыі — сялянскага антыфеадальнага паўстання ў Заходняй Еўропе, якое ўспыхнула ў Францыі у 1358 годзе. Імкнуўся ўнесці некаторую арганізаванасць у шэрагі сялян, аб’яднаць іх дзеянні; спрабаваў прыцягнуць да паўстання гараджан. Загінуў пасля таго, як Карл Наварскі тыдзень не адважваўся атакаваць паўстанцаў, і ў рэшце рэшт пайшоў на хітрасць — запрасіў Каля для перамоў. Гільём паверыў яго рыцарскаму слову, пасля таго як Гільём увайшоў у лагер арміі, ён быў узяты ў палон.
Барысаўдрэў
«Барысаўдрэў» — дрэваапрацоўчае прадпрыемства ў горадзе Барысаве. Размешчаны па вуліцы 30 год ВЛКСМ, 18, на беразе р. Бярэзіны.
Гісторыя
Утворана ў 1971 годзе як вытворчае дрэваапрацоўчае аб’яднанне «Барысаўдрэў» на базе Барысаўскага фанерна-запалкавага камбіната, які дзейнічаў з 1901 як Барысаўская запалкавая фабрыка «Бярэзіна». Уключаў Барысаўскі дрэваапрацоўчы камбінат (да 1991), Барысаўскі леспрамгас (да 1993). З 1998 года адкрытае акцыянернае таварыства «Барысаўдрэў». З 2003 года Барысаўскі леспрамгас у складзе «Барысаўдрэў» на правах цэха.
Мінская ратуша
Мінская ратуша — адміністрацыйны будынак у цэнтральнай частцы Мінска, на Высокім рынку. Да скасавання Магдэбургскага права для Мінска (14 мая 1795) у ратушы праходзілі паседжанні органа гарадскага самакіравання — магістрата або рады, у будынку захоўваліся эталоны адзінак вагі і аб'ёму. На ратушнай вежы знаходзіўся першы гарадскі гадзіннік.
Барысаўдрэў
Гісторыя
У жніўні 2009 года да «Барысаўдрэў» далучана Сіняўская мэблевая фабрыка ў якасці цэха (вытворчасць мэблі «Сіняўка»). У кастрычніку 2013 года — участак лесапілавання в. Святліца (Бярэзінскі раён).
Прадукцыя
Асноўная прадукцыя (2005): запалкі, фанера, драўнянавалакністыя пліты, дзелавая драўніна, піламатэрыялы і інш. Каля 50 % з аб’ёму гатовай прадукцыі ідзе на экспарт у Расію, Германію, Казахстан, Узбекістан, Таджыкістан, Грузію, Малдову, Арменію, Азербайджан, Польшчу, Літву.
Мінская ратуша
Гісторыя
Пра патрэбу збудаваць ратушу ўпершыню паведамляецца ў прывілеі на Магдэбургскае права, нададзеным Мінску вялікім князем Аляксандрам 14 сакавіка 1499 года. Месца знаходжання будынка, у якім у гэты час праходзілі паседжанні магістрату, дакладна не вядомае. У наступных прывілеях 1552 і 1569 гадоў зноў згадваецца пра патрэбу ўзвядзення ратушы.
Барысаўдрэў
Прадукцыя
Фірменныя магазіны працуюць у Барысаве, Асіповічах і а. Сіняўка Клецкага раёна.
Мінская ратуша
Гісторыя
Упершыню існы будынак называецца ў дакуменце 1582 года, калі падданага маёнтку Гарадзец пасадзілі ў вязніцу, што размяшчалася ў ратушы. Аднак у 1591 годзе горад атрымаў шэраг палёгкаў на «…ратуш, которы они тепер збудовати хочуть…»
У канцы XVI ст. сустракаюцца звесткі пра ратушу як збудаванне, што размяшчалася на плошчы Высокі Рынак. У 1640 годзе пажар моцна пашкодзіў будынак, значную шкоду ратушы ўчынілі маскоўскія акупанты.
Адноўленая ў паваенны час, ратуша, відаць, мела даволі выразнае архітэктурнае аблічча. Чэшскі падарожнік Бергард Танер, які ў 1678 годзе наведаў Мінск, пісаў: «Галоўнае ўпрыгожанне пляцу ратуша, што стаіць у цэнтры, аточаная мноствам крамаў». У 1744 годзе будынак перабудавалі ў стылі барока пад кіраўніцтвам і намаганнямі менскага войта Станіслава Буржынскага. Існуюць звесткі, што ў канцы XVIII ст. пры ратушы дзейнічала партыкулярная аптэка. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) ратушу перабудавалі ў стылі класіцызму (архітэктар Ф. Крамер). Чарцёж галоўнага фасада будынка прыводзіўся ў «Атласе Мінскай губерні». У будынку ратушы знаходзіліся магістрат, суд, гаўпвахта, гарадавы, паліцыя і архіў. Наступную рэканструкцыю ратушы (архітэктар М. Чахоўскі) правялі ў 1819 годзе, калі да яе паўднёва-ўсходняга фасада прыбудавалі арыгінальную агароджу, упрыгожаную ляпным дэкорам і маляўнічымі кампазіцыямі. У 1830-я гады ў будынку размяшчалася музычнай школа. У 1847 годзе залю, што знаходзілася на другім паверсе ратушы, рэканструявалі пад гарадскі тэатр (архітэктар К. Хршчановіч, афармленне інтэр’ераў мастака Я. Кураткевіча).
У 1851 годзе расійскі цар Мікалай І пастанавіў зруйнаваць будынак менскай ратушы, што было зроблена ў 1857 годзе. Разам з ратушай знішчылі сквер і парубілі векавыя пірамідальныя таполі. Сквер аднавілі толькі ў канцы XIX ст. Паводле ўспамінаў відавочцаў, ратушу зруйнавалі з тай прычыны, што «… яна сваім існаваннем нагадвала жыхарам пра звычаі мінулага часу, пра Магдэбургскае права…».
Аднаўленне
У 2002—2003 гг. будынак ратушы быў адноўлены спецыялістамі ААТ «Стары Менск», якія выкарыстоўвалі старыя чарцяжы і малюнкі. Не спрабуючы прытрымлівацца іх у дакладнасці, дойліды захавалі галоўныя элементы будынка. 4 лістапада 2004 года адбылося ўрачыстае адкрыццё адноўленага сімвала Мінска.
Архітэктура
Мела выгляд тыповай для беларускіх ратушаў XVII—XVIII стагоддзяў канструкцыі 2-павярховага выцягнутага дома з вежай, якая выступала ў цэнтры за лінію галоўнага фасада. Аналагічныя тыпы ратуш былі ў Магілёве і Віцебску. Мінская ратушная вежа прамавугольная, 3-ярусная. У пачатку XVIII ст. страха, трэба меркаваць, была больш стромкай.
Па перабудове архітэктарам Ф. Крамерам у кан. XVIII ст. ратуша набыла рысы класіцызму. Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты пакатым вальмавым дахам. Цэнтральная частка сіметрычнага паводле кампазіцыі галоўнага фасада вылучалася рызалітам з 3-маршавымі сходамі, і акцэнтавалася чацверыковай вежай, завершанай шаломападобным купалам са шпілем і флюгерам. Рызаліт і тарцы мелі афармляліся 4-калоннымі порцікамі іанічнага ордэна. На ўзроўні 2-га паверху ў прасторы порціка знаходзіўся балькон.
Археалогія
У 1998 годзе праводзіліся грунтоўныя археалагічныя даследаванні пад кіраўніцтвам кандыдата гістарычных навук В. Собаля. Высветлілася, што будынак ратушы пачалі будаваць у канцы XVI ст. на парожнім месцы, дзе раней адсутнічала забудова. Сцены будынка ўзводзілі ў тэхніцы мяшанай муроўкі (вялікапамерная цэгла-пальчатка разам з каменнем). Падлога ў дольных памяшканнях была з прамавугольнай керамічнай пліткі. Сцены ўнутраных памяшканняў былі атынкаванымі. У цэнтры будынка знайшлі рэшткі коміну, які ўпрыгожвала кафля з раслінным арнаментам. Вокны былі зашклёныя круглымі шыбамі з зялёнага шкла, якое ўстаўлялася ў металёвыя пераплёты. Увесь час свайго існавання будынак быў пакрыты дахоўкай.
IC 518
IC 518 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Курбатава (Навадугінскі раён)
Курбатава (Курбатово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ігар Алегавіч Стома
Ігар Алегавіч Стома — беларускі ўрач-інфекцыяніст. Доктар медыцынскіх навук (2020), дацэнт. Рэктар Гомельскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта (з 2020).
Біяграфія
Скончыў з адзнакай лячэбны факультэт Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта па спецыяльнасці ўрача-інфекцыяніста. У студэнцкія гады актыўна займаўся навукай пад кіраўніцтвам прафесараў А. І. Кубаркі і Я. В. Баркоўскага, быў старастам навуковага кружка кафедры нармальнай фізіялогіі, лаўрэатам стыпендыі імя прафесара М. Я. Філіповіча, уключаны ў банк даных адоранай моладзі Рэспублікі Беларусь.
У 2013—2017 гг. навукова-выкладчыцкую дзейнасць сумяшчаў з працай урачом у Гарадской клінічнай інфекцыйнай бальніцы г. Мінска. У 2019 годзе выконваў абавязкі акрэдытаванага ўрача II Еўрапейскіх гульняў у г. Мінску. Дацэнт кафедры інфекцыйных хвароб БДМУ.
З’яўляецца кансультантам па пытаннях лячэння і прафілактыкі інфекцыйных ускладненняў у пацыентаў гематалагічнага, анкалагічнага профіля, пры трансплантацыі органаў і тканак на базе Мінскага навукова-практычнага цэнтра хірургіі, транспланталогіі і гематалогіі, а таксама іншых стацыянараў краіны. У 2016 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, у 2020 годзе — доктарскую дысертацыю на тэму «Этыятропная тэрапія і медыцынская прафілактыка інфекцый у пацыентаў з пухліннымі захворваннямі крывятворнай тканкі».
21 верасня 2020 года прызначаны на пасаду рэктара Гомельскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
INOGATE
INOGATE (Інагейт) з'яўляецца міжнароднай праграмай энергетычнага супрацоўніцтва паміж Eўрапейскім Саюзам (ЕС), Турцыяй і краінамі СНД, за выключэннем краін Балтыі і Расійскай Федэрацыі. Афіцыйна праграма накіравана на падтрымку "міжнароднага супрацоўніцтва паміж Eўрапейскім Саюзам, прыбярэжнымі дзяржавамі Чорнага і Каспійскага мораў і іх суседнімі краінамі ". Яна ажыццяўляецца праз праграму Генеральнага Дырэктарата па Развіццю і Супрацоўніцтву ЕС EuropeAid з дапамогай секратарыята ў Кіеве, Украіна, з рэгіянальным офісам у Тбілісі, Грузія.
Ігар Алегавіч Стома
Навуковая дзейнасць
Сфера практычных і навуковых інтарэсаў уключае інфекцыйныя ўскладненні ў пацыентаў у гематалогіі і анкалогіі на фоне хіміятэрапіі, пры трансплантацыі органаў і тканак, рацыянальную антымікробную тэрапію, вакцынапрафілактыку інфекцый у сталых, біяінфарматыку і статыстыку, а таксама мікрабіём чалавека ў норме і пры паталогіі.
INOGATE
Праграма INOGATE створана ў 1995 годзе ў якасці механізму падтрымкі ЕС у галіне Міждзяржаўнай транспарціроўкі нафты і газу ў Еўропу (адкуль яна атрымала сваю назву, як скарачэнне на англійскай мове). Першапачаткова праграма была скіравана на працу нафта - і газаправодаў з і праз Усходнюю Еўропу і Каўказ ў ЕС. Пасля канферэнцыі ў Баку, Азербайджан, у 2004 годзе і канферэнцыі ў Астане, Казахстан, яна пераўтварылася ў больш шырокае энергетычнае партнерства, засяродзіўшыся на чатырох асноўных тэмах:
Ігар Алегавіч Стома
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш 100 навуковых публікацый, у тым ліку: 9 навучальных і навучальна-метадычных дапаможнікаў, 2 манаграфій, шэрагу кіраўніцтваў для ўрачоў. Мае патэнты на вынаходствы ў галіне медыцыны. Удзельнічаў у стварэнні 4 інструкцый па прымяненні, зацверджаных Міністэрствам аховы здароўя РБ.
Аўтар першай апублікаванай у СНД рускамоўнай манаграфіі на тэму мікрабіёма чалавека, а таксама першага кіраўніцтва для ўрачоў па даследаванні мікрабіёма ў медыцыне. Сааўтар падручніка на англійскай мове «The TBE Book» (Singapore: Global Health Press. — 2019—2020), у двух выданнях.
Дохнары
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Захарніцкага сельсавета.
Ігар Алегавіч Стома
Навуковая дзейнасць
Лаўрэат конкурсу ВАК РБ на лепшую дысертацыю ў намінацыі медыцынскія і ветэрынарныя навукі ў 2016 годзе. Паспяхова завяршыў паслядыпломную падрыхтоўку па клінічнай эпідэміялогіі і медыцынскай статыстыцы ва Універсітэце імя Эразма Ратэрдамскага (Нідэрланды); паслядыпломную падрыхтоўку па мікрабіялогіі на базе НДІ антымікробнай хіміятэрапіі (Расія); паслядыпломную падрыхтоўку па правядзенні сістэматычнага даследавання і мета-аналізу (Аўстрыя).
З’яўляецца членам рабочай групы па інфекцыях у імунакампраметаваных пацыентаў, Таварыства трансплантацыі (The Transplantation Society), Міжрэгіянальнай асацыяцыі па клінічнай мікрабіялогіі і антымікробнай хіміятэрапіі (МАКМАХ). Прадстаўнік Беларусі ў Рабочай групе па інфекцыях у. Старшыня ESCMID-афіляванай Мінскай рабочай групы па інфекцыях у гематалогіі, транспланталогіі і анкалогіі.
INOGATE
З 2007 года праграма INOGATE фінансуецца Еўрапейскім інструментам суседства і партнёрства (ENPI).
Краіны-партнеры INOGATE
Краінамі-партнерамі INOGATE з'яўляюцца:
Турцыя з'яўляецца краінай-партнерам INOGATE і, такім чынам, рэгулярна запрашаецца на паседжанні INOGATE, але гэта не краіна-бенефіцыяр. Праграма INOGATE есць сумеснай ініцыятывай трох дырэктаратаў Еўрапейскай Камісіі: Генеральнага Дырэктарата па Транспарту і Энергетыцы, Генеральнага Дырэктарата па Знешніх Сувязях і Генеральнага Дырэктарата па Развіццю і Супрацоўніцтву EuropeAid.
Бакінская ініцыятыва і дэкларацыя Астаны
Бакінская ініцыятыва паўстала ў выніку палітычнага дыялогу па пытаннях супрацоўніцтва ў энергетычнай сферы паміж Еўрапейскім Саюзам і краінамі-партнерамі INOGATE. Ініцыятыва была абвешчана 13 лістапада 2004 года на Міністэрскай канферэнцыі па энергетыцы ў Баку. Другая Міністэрская канферэнцыя, якая адбылася ў Астане 30 лістапада 2006 года, пацвердзіла пашырэнне кампетэнцыі праграмы INOGATE з мэтай ахапіць шырокае кола пытанняў энергетыкі ў краінах-партнерах і іх супрацоўніцтва ў гэтых пытаннях з ЕС. Адной з мэтаў Бакінскай ініцыятывы з'яўляецца павышэнне інтэграцыі энергетычных рынкаў краін-удзельніц з энергетычным рынкам ЕС, каб стварыць празрыстыя энергетычныя рынкі, здольныя прыцягнуць інвестыцыі і павысіць бяспеку энергазабеспячэння. (Іншыя аспекты ініцыятывы былі звязаны з пытаннямі транспарту). Краіны-партнеры ўзгаднілі мэты па гарманізацыі прававых і тэхнічных стандартаў, з тым, каб стварыць функцыянуючы інтэграваны энергетычны рынак у адпаведнасці з еўрапейскай і міжнароднай нарматыўна-прававой базай; павысіць бяспеку і надзейнасць энергазабеспячэння за кошт пашырэння і мадэрнізацыі існуючай інфраструктуры, замены састарэлых магутнасцей інфраструктуры на экалагічна бяспечныя сістэмы, распрацаваць новую інфраструктуру з сучаснымі сістэмамі маніторынгу, палепшыць энергазабеспячэнне і кіраванне попытам на аснове інтэграцыі эфектыўных і ўстойлівых энергетычных сістэм, а таксама заахвоціць фінансаванне камерцыйна і экалагічна ўстойлівых энергетычных праектаў, якія прадстаўляюць агульны інтарэс. "Дарожная карта" для дасягнення гэтых і сумежных мэтаў была прынята на Міністэрскай канферэнцыі ў Астане.
Структура і дзейнасць
Каардынуючым органам Бакінскай ініцыятывы з'яўляецца Тэхнічны сакратарыят INOGATE, які знаходзіцца ў Кіеве.
Бакінская ініцыятыва ажыццяўляецца ў рамках чатырох рабочых груп, кожная з якіх сфарміравана з членаў з усіх краін-партнераў:
Шэраг канкрэтных праектаў, што фінансуюцца Еўрапейскім інструментам суседства і партнёрства (ENPI), звязаны праграмай INOGATE і пералічаны на партале INOGATE. Па стане на люты 2009 года, гэтыя праекты ўключалі ініцыятывы па паляпшэнню аховы і бяспекі структур транзіту нафты і газу, распрацоўцы сумесных нацыянальных энергетычных палітык у Цэнтральнай Азіі, падтрымцы інтэграцыі рынкаў і ініцыятыў у галіне ўстойлівай энергетыкі ў краінах-партнерах.
Праграма INOGATE мае расклад бягучых канферэнцый і публікацый. Партал праграмы змяшчае інфармацыю, якая рэгулярна абнаўляецца, і навіны аб развіцці энергетыкі ў краінах-партнёрах і адпаведных ініцыятыў і палітык ЕС.
NGC 833
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эстэр Эльквіст
Рут «Эстэр» Элізабет Эльквіст (швед. Ruth «Ester» Elisabet Ellqvist; 4 кастрычніка 1880 — 20 лістапада 1918) — шведская мастачка, мадэль і жонка Ёна Баўэра, жывапісца і ілюстратарка. Яна вучылася ў Каралеўскай шведскай акадэміі вольных мастацтваў і адзін год разам са сваім мужам вывучала мастацтва ў паўднёвай Германіі і Італіі. Яна памерла ў 1918 годзе разам з мужам і трохгадовым сынам, калі лодка, на якой яны плылі, затанула, загінулі ўсе 24 чалавекі на борце.
Ранні перыяд жыцця
Эстэр Эльквіст нарадзілася 4 кастрычніка 1880 годзе ў Аўсэсе, Сконэ, дачка настаўніка Карла Крыстэрсана Эльквіста, і яна выхоўвалася ў Стакгольме. Эльквіст была жвавым чалавекам, які атрымліваў асалоду ад грамадскага жыцця горада.
Адукацыя
У канцы 1890-х Эльквіст вучылася ў тэхнікуме (пазней вядомы як Констфак) у Стакгольме, каб атрымаць навыкі, неабходныя ёй для прыняцця ў Каралеўскую акадэмію вольных мастацтваў. Яе браты Оскар і Эрнст, якія сталі фатографамі, і сястра Герда, якая выкладала рукадзелле, таксама наведвалі тэхнікум.
У 1900 годзе пачалася вучоба ў Каралеўскай акадэміі вольных мастацтваў. Акадэмія пачала прымаць студэнтак у 1864 годзе, але для жанчын існаваў іншы, але не аднолькавы адукацыйны шлях. Напрыклад, аголеныя мадэлі не выкарыстоўваліся для студэнтак. Падчас працы ў акадэміі яна таксама наведвала заняткі ў школе Талбергса па афорце.
Элmквіст была амбіцыйным, кваліфікаванай студэнткай на ранніх этапах мастацкага руху мадэрнізму і ў канцы перыяду нацыянальнага рамантызму, які быў прадстаўлены ў працах мастакоў акадэміі Карла Ларсана, Андэрса Цорна, Бруна Лільефорса. і Рычарда Берга. Эльквіст і яе сябры былі сярод студэнтаў акадэміі, якія арганізавалі пратэст супраць кансерватыўных поглядаў школы, што прывяло да стварэння ўплывовай Konstnärsförbundet (Асацыяцыі мастакоў).
Скончыла акадэмію ў 1905 годзе.
Шлюб
Яна сустрэла Ёна Баўэра ў Акадэміі мастацтваў у 1900 годзе. У іх былі перыяды растання, на працягу якіх яны адпраўлялі адзін аднаму лісты, абменьваючыся сваімі ўнутранымі жаданнямі і праблемамі. Яна выйшла замуж за Баўэра 18 снежня 1906 года. У пачатку адносін яны былі пяшчотнымі і шчаслівымі адзін з адным. Былі выпадкі, калі яны былі няшчасныя, часткова таму, што мелі розныя памкненні. Эльквіст хацела жыць побач са Стакгольмам, а яе муж з задавальненнем знаходзіўся побач з лесам. Яна прадставіла сябе ўзорам для шматлікіх яго прац, напрыклад, «Фея-прынцэса», у якой яна ўяўляецца нявіннай, чыстай і недасягальнай жанчынай. У 1908 годзе на сродкі бацькі Баўэра яны падарожнічалі па паўднёвай Германіі і Італіі на працягу аднаго года, каб вывучаць мастацтва. У Эльквіст і Баўэра быў сын Бенгт, якога яны называлі «Путэ». Ён нарадзіўся ў 1915 годзе. Да 1917 года іх шлюб апынуўся ў бядзе, і любоў адзін да аднаго пачала змяншацца. Па сутнасці, Эльквіст адмовілася ад уласных мастацкіх памкненняў на карысць ролі жонкі.
Смерць
Эльквіст, Баўэр і іх трохгадовы сын памерлі 20 лістапада 1918 года, калі параход «Пер Браге», які плыў у Стакгольм, затануў у возеры Ветэрн. Загінулі ўсе 24 чалавекі (8 пасажыраў і 16 членаў экіпажа) на борце. 18 жніўня 1922 года Баўэры былі пахаваны на могілках Остра ў Ёнчэпінгу (у квартале 04, участак № 06).
Кар’ера
Яе аўтапартрэт — вокладка для кнігі Bakom maskerna: det dolda budskapet hos kvinnliga 1880-talsförfattare (За маскамі: схаванае паведамленне жанчыны-пісьменніцы 1880-х).
У папулярнай культуры
У 1986 годзе тэлеканал Sveriges выпусціў фільм Ester — om John Bauers hustru (Эстэр — пра жонку Ёна Баўэра). Эстэр сыграла Лена Хансан, а Ёна — Пер Мэтсан. Рэжысёрам фільма стала Агнета Элерс-Джарлеман.
Алесіна
Але́сіна (, Алесино) — аграгарадок у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
Да 10 лютага 1977 года Алесіна ўваходзіла ў склад Верхменскага сельсавета. У 2008—2013 гадах цэнтр Курганскага сельсавета.
Пасаг
Паса́г — звычай даваць маёмасць нявесце яе родзічамі.
Яго падрыхтоўка пачынаецца з маленства дзяўчыны. Складаецца з адзення, пасцельнай бялізны, дываноў, посуду і прылад працы. Часам уключае хатнюю жывёлу і лён, нерухомасць і грошы. Ёсць пажыццёвай уласнасцю нявесткі. Сватанне служыць пачаткам дамаўляння пра пасаг, памер якога канчаткова вызначаецца на заручынах. У канцы вяселля пад урачыстыя жартоўныя песні перавозіцца гасцямі з боку нявесты (маладой) ў дом жаніха (маладога). Ад пасагу залежыць становішча жонкі ў сям'і. Пры перавозе змяшчаецца ў куфар (кубло). Пры вядзенні падсобнай гаспадаркі бацькі даюць нявесце авечку, карову або свінню. Таксама нявеста бярэ з сабой швейныя або ткацкія прылады, якія да механізацыі ўключалі: калаўрот, прасніцу, верацёны, церніцу, качалку, трапалку і кросны. Да прамысловай рэвалюцыі дзяўчаты ткалі сабе пасаг з 12 гадоў уручную і вышывалі кашулю за месяц.
У літаратуры
У 1893 годзе французскі пісьменнік Гі дэ Мапасан напісаў сатырычны апавяданне «Пасаг».
Карын Брансель
Карын Марыя Брансель (швед. Karin Maria Branzell:, Стакгольм — , Альтадэна) — шведская оперная спявачка (кантральта, па іншых крыніцах — мецца-сапрана) і музычны педагог. На працягу многіх гадоў была салісткай Метраполітэн-опера. Вядомая партыямі ў операх Вагнера.
Біяграфія
Карын Брансель нарадзілася ў 1891 годзе ў Стакгольме, у сям’і арганіста. З 1909 па 1913 год працавала арганісткай у Стакгольме; вучылася спевам ў Тэклы Хофер, пластыцы і драматычнаму мастацтву — у Элісабет Ёртберг. Упершыню выступіла на сцэне Каралеўскай оперы ў Стакгольме ў 1912 годзе, а з 1913 па 1918 год была яе салісткай. З 1918 па 1923 год яна спявала ў Берлінскай дзяржаўнай оперы, дзе прыняла ўдзел у мясцовай прэм’еры «Жанчыны без ценю» Рыхарда Штраўса, пад кіраўніцтвам самога кампазітара. У 1924 годзе адбыўся яе дэбют у Метраполітэн-опера ў Нью-Ёрку, у партыі Фрыкі ў «Валькірыі». У 1935—1938 гадах была салісткай лонданскага тэатра «Ковент-Гардэн». Гастралявала ў Мюнхене, Буэнас-Айрэсе, Фларэнцыі, Цюрыху, Парыжы, Мілане і іншых гарадах; ў 1930 і 1931 гадах ўдзельнічала ў Байройцкіх фестывалях.
У найбольшай ступені імя Карын Брансель звязана з Метраполітэн-опера, дзе яна спявала з 1924 па 1942 год, ў 1944 і ў 1951—1952 гадах. Перш за ўсё яна вядомая як выканаўца партый у операх Вагнера, сярод якіх былі Ортруда («Лоэнгрын»), Брангена («Трыстан і Ізольда»), Фрыка («Пярсцёнак Нібелунгаў») і інш. Надзвычай шырокі дыяпазон дазваляў ёй таксама выконваць сапранавую партыю Брунгільды ў «Валькірыі». Сярод іншых партый — Амнерыс, Азучэна («Аіда», «Трубадур» Вердзі), Ірадыяда, Клітэмнестра («Саламея», «Электра» Р. Штрауса), Удава вартаўніка («Енуфа» Яначэка), Лаура («Джаконда» Панк’елі) і інш.
У 1932 годзе Брансель была ўзнагароджана шведскім Медалём літаратуры і мастацтваў. У 1936 годзе атрымала званне прыдворнай спявачкі. У 1937 годзе стала членам Шведскай музычнай акадэміі. З 1946 па 1950 год выкладала ў Джульярдскай школе ў Нью-Ёрку, з 1952 па 1958 — там жа ў школе Адэльфі.
У апошнія гады жыцця спявачка жыла ў Каліфорніі. Памерла ў сваім доме ў Альтадэне 14 снежня 1974 года.
Лашкіна
Лашкіна (Лашкино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Валожын (станцыя)
Вало́жын (, Воложин)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Гародзькі; на лініі Маладзечна — Ліда, паміж прыпыначным пунктам Шыпулічы і прыпыначным пунктам Лістапады.
Allium staticiforme
Allium staticiforme — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў паўднёвай Грэцыі і заходняй Турцыі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў паўднёвай Грэцыі (у т. л. в. Крыт і ) і заходняй Турцыі.
Гілюй
Гілю́й (Гилю́й) — рака ў Амурскай вобласці Расіі, правы прыток ракі Зея (басейн Амура).
Даўжыня ракі 545 км. Плошча вадазборнага басейна 22 500 км². Бярэ пачатак на паўднёвых схілах Станавога хрыбта, цячэ на паўднёвы ўсход сярод ліставой тайгі, упадае ў Зейскае вадасховішча. У басейне звыш 400 азёр агульнай плошчай 26,8 км², сустракаюцца наледзі. Галоўныя прытокі: Могат, Тында — справа.
Карані (Смаргонскі раён)
Карані́ (, Корени) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Crocodylus
Crocodylus (Crocodylus ад κροκόδειλος, то ёсць «галечный чарвяк») — род паўзуноў у сямействе, тыпавы род атраду , самы разнастайны і распаўсюджаны род атраду. Яго прадстаўнікі насяляюць ва ўсіх частках света за выключэннем Еўропы і Антарктыды, дзе буйныя паўзуны наогул не сустракаюцца.
Арэал
Найбольш распаўсюджаны ў Афрыцы, на поўдні Азіі, на поўначы Аўстраліі і Акіяніі, сустракаецца ў Паўночнай, Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы.
Віды
Род ўключае 12 сучасных відаў:
Эль-Фуджайра (эмірат)
Эль-Фуджайра (Фуджэйра; الفجيرة,зара) — эмірат у складзе Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў.
У адрозненне ад іншых эміратаў, размяшчаецца на беразе Аманскага заліва Індыйскага акіяна. Тэрыторыя Эль-Фуджайры працягнулася ўздоўж заліва больш чым на 90 кіламетраў. Значную частку тэрыторыі Фуджейра займаюць горы, якія падступаюць да ўзбярэжжа амаль ушчыльную. Гонарам эмірата з'яўляюцца пясчаныя пляжы і гарыстыя мысы, маляўнічыя цясніны, мноства мінеральных крыніц і зеляніны, дзякуючы чаму эмірат вельмі папулярны сярод турыстаў.
Эль-Фуджайра — самы малады эмірат. Да 1953 а быў у складзе эмірата Шарджа.
У эміраце няма галоўнай крыніцы багацця і працвітання ААЭ — нафты, затое ёсць вельмі зручна размешчаны і дынамічна развіваецца марскі порт. Рыбалоўства і сельская гаспадарка з'яўляюцца асноўнымі відамі дзейнасці ў Эль-Фуджайре.
У эміраце Эль-Фуджайра шмат славутасцяў. У гарах на аўтатрасе Шарджа - Эль-Фуджайра размешчаны традыцыйны пятніцкі рынак, які прапануе турыстам велізарны выбар дываноў, вырабленых у розных краінах, нацыянальныя ганчарныя вырабы і сувеніры. Тут жа знаходзіцца мініяцюрны будынак найстарэйшай у ААЭ мячэці, пабудаванай у XVII стагоддзі. На поўначы эмірата знаходзіцца рыбацкі гарадок Дзібба, які з'яўляецца адным з лепшых месцаў для падводнага плавання з трубкай і маскай або аквалангам. Былы палац эміра Эль-Фуджайры - крэпасць Эль-Хэйлі знаходзіцца ў 8 км на паўднёвы-захад ад сталіцы эмірата. Самы ўсходні форт краіны - Эль-бітная (1735 год). Разбураны форт з невялікім вадаёмам і пальмавай гаем ў Вадзі-Дафта.
Лапакава (Навадугінскі раён)
Лапакава (Лопаково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кламат (рака)
З’яўляецца месцам нерасту ласасёвыя рыб.
Перавалец
Перавалец — возера каля в. Чэрнічы Жыткавіцкага раёна.
Старажытная назва сведчыць аб тым, што возера ў мінулым было часткай нейкага воднага шляху, паколькі слова «перавал», «перавалле» ў гаворках маюць значэнне «праліў паміж дзвюма рэчышчамі». Праліў з цягам часу ператварыўся ў возера.
IC 519
IC 519 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пантарыфма
Пантары́фма — рыфма, заснаваная на сугучнасці не толькі канцавых, але і ўсіх словаў вершаваных радкоў: Часцей за ўсё пантарыфма яднае не ўсе радкі вершаванага твора, а толькі некаторыя. Пры гэтым вершарады, як правіла, разбіваюцца графічна на некалькі радкоў, што яшчэ больш падкрэслівае асобныя рыфмы. Вось прыклад пантарыфмы ў вершы А. Куляшова «Над брацкай магілай»:
Да пантарыфмы звяртаюцца В. Вітка («Беларуская калыханка»), Р. Барадулін («Журба вясла») і іншыя беларускія паэты. Верш, цалкам напісаны з выкарыстаннем пантарыфмы, называецца пантарымам. Верш, у якім літарны склад вершаваных радкоў з'яўляецца парамі ідэнтычным, а розным ёсць толькі размяшчэнне словараздзелаў, называецца пантаграмай.
Каміла Тылінг
Каміла Тылінг (Camilla Tilling; нар., Лінчэпінг) — шведская оперная спявачка (сапрана).
Біяграфія
Вучылася ў Вышэйшай школе тэатра і музыкі ў Гётэбаргу і ў Каралеўскім каледжы музыкі ў Лондане (скончыла ў 1998 годзе). Дэбютавала на опернай сцэне ў «Казках Гофмана» Афенбаха ў 1997 годзе.
Эрык Ахарыус
Э́рык Аха́рыус (Erik Acharius,, г. Еўле, Швецыя — , г. Вадстэна) — шведскі батанік, міколаг і медык.
NGC 834
NGC 834 (іншыя абазначэнні — UGC 1672, IRAS02080+3725, MCG 6-5-99, ARAK 77, ZWG 522.128, KUG 0208+374, PGC 8352) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Эрык Ахарыус
Біяграфія
У 1773 годзе паступіў ва Упсальскі ўніверсітэт і быў адным з апошніх студэнтаў вялікага Карла Лінея. Пазней працаваў у Каралеўскай акадэміі навук у Стакгольме і скончыў сваю медыцынскую адукацыю ў 1782 годзе ў Лундскім універсітэце. З 1789 года займаў пасаду правінцыйнага медыка ў горадзе Вадстэна, дзе і памёр у 1819 годзе.
NGC 834
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эрык Ахарыус
Біяграфія
Распрацаваў першую класіфікацыю, у якой улічыў дыягнастычную прыкмету грыбоў — пладовыя целы.
Увёў шэраг тэрмінаў, што ўжываюцца пры марфалагічных апісаннях лішайнікаў.
Прафесар у Вадстэне.
Член Шведскай каралеўскай акадэміі навук (1796), Лонданскага Лінееўскага таварыства (1801), а таксама Каралеўскага таварыства навук ва Упсале (1810).
Памяць
У гонар Эрыка Ахарыуса названы наступныя расліны:
а таксама насякомае:
Дразды (Стаўбцоўскі раён)
Дразды́ (, Дрозды) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасвержанскага сельсавета.
У 2009 годзе вёска была перададзена з Навасвержанскага сельсавета ў склад Залужскага сельсавета, які ў 2011 годзе быў перайменаваны ў Старасвержанскі.
У 2009 г. вёска налічавала 418 жыхароў, у 2013 г. — 411 жыхароў.
Званае (Азінскі сельсавет)
Зва́нае (, Званое) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Аслессе
Асле́ссе (, Аслесье) — былы хутар у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Курганскага сельсавета.
Станам на 2016 год ніводнага будынка, тэрыторыя хутара зарасла лесам.
Гілянцы
Гілянцы — народ на поўначы Ірана, асноўнае насельніцтва правінцыі Гілян. Колькасць 3,3 млн чалавек. У горных раёнах вылучаецца этнічная група галешаў. Гавораць на гілянскай мове прыкаспійскай падгрупы паўночна-заходняй групы іранскіх моў, мае заходнія і ўсходнія дыялекты; многія (асабліва моладзь) размаўляюць на фарсі. Вернікі - мусульмане-шыіты.
Асноўны традыцыйны занятак - ральнічнае земляробства, у галешаў - паўкачавая жывёлагадоўля. Асноўная культура - заліўны рыс, на схілах гор вырошчваюць пшаніцу, ячмень, кенаф, чай, тытунь, цытрусавыя. Асновая працоўная жывёла - зебу (жывёлу пасуць дзяўчыны, дояць мужчыны). На ўзбярэжжы распаўсюджана рыбалоўства. Гілян - асноўны цэнтр шаўкаводства ў Іране; развіта вытворчасць шкла, дываноў, чаротавых дыванкоў, ткацтва.
Жыллё ў асноўным драўлянае, часта палевы або двухпавярховы з адкрытай тэрасай (талар) і балконам.
Гіменей
Гіменей — у старажытнагрэчаскай і старажытнарымскай міфалогіях бог шлюбу. Сын Апалона і адной з муз або, паводле іншага міфа, Дыяніса і Афрадыты. Гіменея малявалі стройным голым юнаком, упрыгожаным гірляндамі кветак, з паходняй у руцэ.
Батыскаф
Батыскаф (Bathyscaphe) (ад βαθύς — глыбокі і σκάφος — судна) — падводны аўтаномны (самаходны) заселены апарат для акіянаграфічных і іншых даследаванняў на вялікіх глыбінях. Батыскаф складаецца са сталёвага паплаўка, запоўненага для стварэння станоўчай плавучасці бензінам, і жорстка злучанага з ім трывалага сталёвага пустацелага шара — гандолы (аналаг батысферы), у якой ва ўмовах нармальнага атмасфернага ціску знаходзяцца апаратура, пульты кіравання і экіпаж. Рухаецца батыскаф з дапамогай вяслярных вінтоў, прыводных у рух электраматорамі. Адным з першых акіянографаў, якія выкарыстоўвалі батыскаф, быў Жорж Уо.
Лісічына (Смаргонскі раён)
Лісі́чына (, Лисичино) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Рышард Капусцінскі
Рышард Капусцінскі (Ryszard Kapuściński;, Пінск — , Варшава) — сусветна вядомы польскі рэпарцёр, журналіст, пісьменнік, паэт, фатограф, «імператар рэпартажу».
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пінску ў сям'і польскіх настаўнікаў. Бацька ваяваў у рангу паручыка ў верасні 1939 года ў Арміі Палесся. Трапіў у савецкі палон. Разам з калегамі здолеў уцячы з-пад Смаленску і вярнуцца дахаты ў Пінск. Ратуючыся ад дэпартацыі ў Казахстан, Капусцінскія неўзабаве выехалі да сваякоў у Перамышль, а пасля ў глыб акупаванай немцамі Польшчы. Частку акупацыі перажылі ў Серакове, Кампіноскай пушчы, каля вёскі Пальміры. Пасля Капусцінскі часта казаў: «Я заўсёды шукаў мой дом, шукаў Пінск, — у Афрыцы, у Азіі, у Лацінскай Амерыцы».