cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яўген Аляксеевіч Кісялёў
Украінскі перыяд дзейнасці
З 9 чэрвеня 2013 года — вядучы нядзельнай праграмы «Падрабязнасці тыдня з Яўгенам Кісялёвым» («Інтэр») (раней праграму пад назвай «Падрабязнасці тыдня» вёў Алег Панюта). Праграма зведала значныя змены. Значна больш увагі стала надавацца аналізу падзей у свеце, расійскай палітыцы, гадавін важных падзей мінулага. З 1 па 29 верасня 2013 года «Падрабязнасці тыдня» выходзілі ў новым фармаце. Хранаметраж павялічыўся ўдвая і склаў каля паўтары гадзіны, а таксама праграма, як і абяцаў раней яе вядучы, стала «больш аўтарскай».
2 кастрычніка 2013 года Яўген Кісялёў падаў у адстаўку з пасады дырэктара ТАА «Нацыянальныя інфармацыйныя сістэмы» па ўласным жаданні, патлумачыўшы гэта так: «Прычынай сыходу сталі мае асабістыя абставіны, якія складваюцца такім чынам, што я не магу ў поўную сілу выконваць мае цяперашнія абавязкі». У каментарыі ўкраінскаму інтэрнэт-выданню «Тэлекрытыка» Яўген Кісялёў паведаміў, што не будзе весці праграму «Падрабязнасці тыдня». У той жа дзень прэс-цэнтр міжнароднай групы кампаній Group DF (заснавальнік — вядомы ўкраінскі бізнесмен і буйны інвестар Дзмітрый Фірташ) распаўсюдзіў паведамленне аб тым, што Яўген Кісялёў прызначаны штатным дарадцам кіраўніка дырэктара Group DF Барыса Краснянскага.
5 чэрвеня 2013 года прэс-служба прэзідэнта Украіны паведаміла аб сустрэчы Віктара Януковіча з прадстаўнікамі ўкраінскіх СМІ напярэдадні Дня журналіста. У артыкуле сцвярджалася, што Яўген Кісялёў, які прысутнічаў на сустрэчы, звярнуўся да прэзідэнта Украіны «з просьбай аб атрыманні ўкраінскага грамадзянства». Навіна была хутка растыражаваная мноствам СМІ. Сам Кісялёў у інтэрв’ю інтэрнэт-выданню «Украінская праўда» абверг гэтую інфармацыю, адзначыўшы, што гэтая навіна была вырвана з кантэксту размовы, якая адбылася на абедзе з прэзідэнтам у прысутнасці калег.
З 16 мая 2014 года па 15 красавіка 2016 года — вядучы штотыднёвага палітычнага ток-шоу «Чорнае люстэрка» на тэлеканале «Інтэр». 15 красавіка 2016 года ў прамым эфіры заявіў аб сваім сыходзе з тэлеканала «Інтэр» з-за «жадання заняцца новымі праектамі ў галіне незалежнай палітычнай журналістыкі». У 2017 годзе тэлежурналіст так распавёў аб сваім сыходзе з гэтага канала:
Жанчына ідзе ўніз
«Жанчына ідзе ўніз» (Woman walking downstairs) — брытанскі кароткаметражны нямы фільм, зняты ў 1887 годзе вынаходнікам і фатографам, быў часткай яго вывучэння руху. У цяперашні час яго можна праглядаць на YouTube, згодна з момантам яго стварэння ён знаходзіцца ў адкрытым доступе.
Яўген Аляксеевіч Кісялёў
Украінскі перыяд дзейнасці
З 24 жніўня 2017 па 22 жніўня 2019 года — вядучы інфармацыйнага тэлеканала «Прамы», створанага на базе тэлеканала «ТОНІС», дзе вёў праграмы «Вынікі дня», «Вынікі тыдня», «Кісялёў. Аўтарскае» і «МЕМ». Паводле ўласных слоў, пакінуў канал, каб «пачаць пісаць вялікую кнігу».
З 6 верасня 2019 года — вядучы аўтарскага каментарыя «Особистий код» («Асабісты код») на радыёстанцыі «Радыё НВ». Раней ужо супрацоўнічаў з дадзеным радыё — з 16 сакавіка па 6 красавіка 2018 года быў вядучым перадачы «Час адказваць».
Праз два месяцы пасля гэтага, 31 кастрычніка 2019 года, Кісялёў адкрыў на YouTube свой канал «Кісялёвыя берагі», дзе, акрамя прывітання, было таксама выкладзена гадзіннае відэа аб вядомых асобах, якія па палітычных прычынах перасяліліся на тэрыторыю Украіны. Сярод інтэрв’юяваных Кісялёвым людзей былі Мацвей Ганапольскі, Ілля Панамароў, Айдэр Муждабаеў, Марыя Максакава, Марыя Гайдар і іншыя.
19 студзеня 2020 года ў эфіры інфармацыйнага тэлеканала «Украіна 24» стартавала штотыднёвая аўтарская аналітычная перадача пра падзеі ва Украіне і свеце «Рэальная палітыка з Яўгенам Кісялёвым».
Польшча
З 12 лютага па 14 сакавіка 2018 года — вядучы тэлепраграмы «Тэрыторыя праўды» на Белсаце.
Супрацоўніцтва з КДБ СССР
Паводле інфармацыі Аляксандра Каржакова, 16 жніўня 1988 года быў завербаваны органамі дзяржбяспекі з прысваеннем аператыўнай мянушкі «Аляксееў». У адказ Кісялёў падаў скаргу генеральнаму пракурору па факце паклёпу, пасля чаго супраць Каржакова была ўзбуджаная крымінальная справа.
Грамадзянская пазіцыя
Яўген Кісялёў у асноўным станоўча ацэньвае прэзідэнцтва Барыса Ельцына і рэзка адмоўна — дзейнасць Уладзіміра Пуціна ва ўладзе. Заяўляў, што адзінае, з чым ён быў нязгодны з першым прэзідэнтам Расіі, — выбар Пуціна ў якасці свайго пераемніка. У 2004 стаў адным з заснавальнікаў «Камітэта 2008», групы палітыкаў і грамадскіх дзеячаў, якія выступаюць з крытыкай прэзідэнта Пуціна.
Восенню 2004 года падтрымаў Аранжавую рэвалюцыю ва Украіне. Неаднаразова выступаў з гэтай нагоды ў розных украінскіх СМІ.
У сакавіку 2014 года ў адным з інтэрв’ю датычна крымскіх падзей падвергнуў рэзкай крытыцы знешнюю палітыку Расіі ў дычыненні да Украіны, заявіўшы, што ён не хоча быць датычным да краіны, якая здзяйсняе супраць Украіны агрэсію, і што яму сорамна быць расійскім грамадзянінам.
У верасні 2014 года падпісаў заяву з патрабаваннем «Спыніць агрэсіўную авантуру: вывесці з тэрыторыі Украіны расійскія войскі і спыніць прапагандысцкую, матэрыяльную і вайсковую падтрымку сепаратыстам на паўднёвым усходзе Украіны».
«Расія не атрымалася такой, якую мы хацелі мець. І мне жудасна цяпер хацелася б сказаць аб тым, што не дай Бог, нашы ўкраінскія калегі паўтораць тыя памылкі, якія мы рабілі. І не толькі ўкраінскія калегі, каб украінская ўлада не паўтарала тыя памылкі, у выніку якіх той рэжым склаўся ў Расіі», — кажа ён у 2015 годзе.
10 чэрвеня 2016 года паведаміў аб узбуджэнні супраць сябе крымінальнай справы ў Расійскай Федэрацыі з-за выказванняў у падтрымку Надзеі Саўчанкі. Паводле звестак журналіста, справа заведзена па артыкуле 205.2 КК РФ («Публічныя заклікі да ажыццяўлення тэрарыстычнай дзейнасці або публічнае апраўданне тэрарызму») з максімальнай мерай пакарання сем гадоў турэмнага зняволення. У межах гэтай справы ўжо прайшлі допыты жонкі і ператрус па месцы жыхарства. На фоне гэтых падзей Яўген Кісялёў у сваім адкрытым звароце да прэзідэнта Украіны Пятра Парашэнкі заклікаў на дзяржаўным узроўні вырашыць пытанне аб прадастаўленні палітычнага прытулку расійскім апазіцыянерам рэжыму прэзідэнта Уладзіміра Пуціна. 17 чэрвеня 2016 года Яўген Кісялёў паведаміў, што Пётр Парашэнка асабіста паабяцаў яму садзейнічаць у дапамозе грамадзянам Расіі, якія просяць прытулку ва Украіне.
Аб сваім веравызнанні Кісялёў кажа: «Хачу абмовіцца: я не належу ні да рускай праваслаўнай, ні каталіцкай царквы, я — старамодны атэіст і таму адчуваю сябе роўнааддаленым і ад Францыска, і ад Кірыла».
3 верасня 2017 года ў гутарцы з кіраўніком Службы бяспекі Украіны Васілём Грыцаком Кісялёў заявіў аб тым, што расійскія спецслужбы могуць актыўна выкарыстоўваць блізкаўсходніх уцекачоў, якія знаходзяцца ў Заходняй Еўропе, для ажыццяўлення розных правакацый.
Разважаючы пра тое, чаму да ўлады ў Венесуэле прыйшоў былы кіроўца аўтобуса Нікалас Мадура, Кісялёў прыйшоў да высновы, што часцяком аўтакраты, дыктатары і папулісты абіраюцца дэмакратычна, паколькі «народ, у большасці сваёй, на жаль, складаецца з людзей недалёкіх, абмежаваных, невымоўных, даверлівых і малаадукаваных — хоць рэжце мяне, хоць біце мяне, але для кагосьці народ-охлас, плебс, натоўп, а часам, прабачце за грубае слова — быдла».
Крытыка
Максім Сакалоў аб пазіцыі Кісялёва на ўкраінскім тэлебачанні:
Ацэньваючы ролю Я. Кісялёва ў асвятленні выбарчай кампаніі 1999—2000 г. у Расіі, кандыдаты філалагічных навук і дацэнты кафедры перыядычныга друку факультэта журналістыкі МДУ Л. О. Рэснянская і А. А. Воінава, а таксама філолаг А. і. Хвастунова адзначалі:
Узнагароды
27 кастрычніка 2001 года ля ўваходу ў ДКЦЗ «Расія» Яўген Кісялёў і яго жонка, якія прыехалі на цырымонію ўручэння нацыянальнай тэлевізійнай прэміі «ТЭФІ», падвергліся нападу: хуліганы закідалі іх памідорамі.
Валерый Яўгенавіч Буйвал
Валерый Яўгенавіч Буйвал (нар., Вышні Валачок, Цвярская вобласць, РСФСР) — беларускі мастацтвазнавец і перакладчык.
Біяграфія
У 1956 г. сям'я вярнулася ў Гомель. Скончыў факультэт тэорыі і гісторыі мастацтва Інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Рэпіна Акадэміі Мастацтваў у Санкт-Пецярбургу (1977). У 1977—1989 працаваў навуковым супрацоўнікам і загадчыкам аддзела ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі ў Мінску. Цяпер на творчай працы. Сябра Беларускага саюза мастакоў. З кастрычніка 1988 г. сябра БНФ «Адраджэнне». Сакратар Управы БНФ «Адраджэнне» і Кансерватыўна-Хрысціянскай партыі — БНФ.
Навуковая дзейнасць
Даследуе беларускае і заходнееўрапейскае мастацтва. Аўтар артыкулаў па гісторыі ірландскага, шведскага, англійскага, валійскага, польскага, італьянскага мастацтва, а таксама пра творчасць Мікеланджэла, А. Дзюрэра, Дж. Беліні, Р. Кампена, Джота, Ф. Гойі, І. Босха, Ж. Міро. Перакладае з еўрапейскіх моў творы мастацкай літаратуры і мастацтвазнаўства. Пераклаў на беларускую мову асобныя творы М. дэ Сервантэса, Г. Г. Маркеса, Ж. Амаду, Б. Б’ёрнсана, А. Стрынберга, Дж. Вергі, К. Чапека і інш.
Баркі (Чашніцкі раён)
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
IC 2233
IC 2233 — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гісарскі хрыбет
Гісарскі хрыбет — горны хрыбет у Сярэдняй Азіі, у заходняй частцы Паміра-Алайскай горнай сістэмы (ва Узбекістане і Таджыкістане), водападзел басейнаў рэк Зераўшан і Амудар’я. Даўжыня каля 200 км. Праходзіць на поўдзень ад Зераўшанскага хрыбта і на поўнач ад Душанбэ праз Гісарскі раён у Таджыкістане і паўночную частку Сурхандар’інскай вобласці ва Узбекістане. Самы высокі пункт хрыбта (4643 м, былы Пік ім. ХХІІ з’езду КПСС) знаходзіцца ва Узбекістане на мяжы з Таджыкістанам (на паўночным захадзе ад г. Душанбэ). Гэты пік з’яўляецца і самым высокім пунктам ва Узбекістане. Хрыбет складзены пераважна крышталічнымі пародамі, сланцамі і пясчанікамі.
На ніжніх частках схілаў — субтрапічныя высокатраўныя стэпы, вышэй — злакавыя стэпы і драўняна-хмызняковая расліннасць, яшчэ вышэй — субальпійскія лугі, паўднёва-заходняе адгор’е: Байсунтау.
Сяргей Сяргеевіч Жураўлёў
Сяргей Сяргеевіч Жураўлёў (, г. Чугуеў, Харкаўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. Працаваў у Мінскпраекце, з 1971 года — архітэктар, старшы архітэктар у Белдзяржпраекце, з 1986 года — архітэктар Першамайскага раёна Мінска.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): забудова Акадэмгарадка АН БССР (1974), клінічная бальніца № 9 (1977), стаматалагічная паліклініка па вул. Пуліхава (1981) у Мінску, абласная клінічная бальніца ў Віцебску (1982).
Маладзёжны мост
Маладзёжны мост — аўтадарожны рамны мост цераз Карпаўку ў Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Петраградскі і Аптэкарскі востраў. Размешчаны ля вусця Карпаўкі ў створы Пясочнай набярэжнай. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Барачны мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Чкалаўская». Назва дадзена 4 ліпеня 1977 года ад размешчанага побач Палаца моладзі.
Стара Камяніца (гміна)
Ста́ра Камяні́ца (Stara Kamienica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Еленягурскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стара Камяніцы. Плошча гміны складае 110,46 км². Станам на 2004 год у гміне Стара Камяніца пражывалі 5152 чалавекі, шчыльнасць — 46,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Энеас Макай
Энеас Макай (Æneas Mackay;, Наймеген, Нідэрланды — , Гаага, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў (1888—1891).
Пантэландольфа
Пантэландольфа (Pontelandolfo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Беневента.
Насельніцтва складае 2457 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 90 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 82027. Тэлефонны код — 0824.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio da Padova.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алянёк (рака)
Алянё́к (Өлөөн, Оленёк) — рака ва Усходняй Сібіры, у Расіі, у Краснаярскім краі і Якуціі.
Даўжыня ракі 2270  (2292 ) км. Плошча вадазбору 219 000 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1210 (1290 ) м³/сек. Сярэдні аб’ём гадавога сцёку 40,714 км³/год. Рака выцякае з невялікага возера на паўночнай ускраіне Вілюйскага плато. Працякае ў паўночнай частцы Сярэднесібірскага пласкагор’я і па Паўночна-Сібірскай нізіне. Пры ўпадзенні ў Алянёцкі заліў мора Лапцевых каля пасёлка Усць-Алянёк, утварае дэльту плошчай 475 км². Жыўленне ракі мяшанае з перавагай снегавога. Замярзае ў канцы верасня — пачатку кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў канцы мая — першай палове чэрвеня. Суднаходная на адлегласці 921 км ад вусця. Прытокі: Сыа-Юрэгэ, Булунг-Юрэгэ, Чарчык, Хангаа-Юрэгэ, Сааскы-Суурт, Мэнгэ-Юрэгэ, Улахан-Таймыылыыр, Улахан-Юрэгэ, Таас-Юрэх, Туустаах, Балаганнаах, Кукюр, Табын, Кулумас, Хаардаах, Сылганнаах, Кэрэх-Юрэгэ, Чускууна, Таркукуй, Растаргуй, Кыран, Амыдай, Усуна, Ючугей, Арлоўка, Хаса-Юрэгэ, Ніжняя Томба, Верхняя Томба, Бакалакта і інш.
Каля ракі населеныя пункты Алянёк, Харыялах, Таймылыр, Усть-Алянёк.
Калона Коналі
Калона Коналі (Connolly Column, Columna Connolly, Colún Uí Chonghaile) — падраздзяленне ірландскіх добраахвотнікаў, якое змагалася ў складзе інтэрнацыянальных брыгад на баку рэспубліканцаў падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Калона названа ў гонар Джэймса Коналі, дзеяча Велікоднага паўстання і камандзіра Ірландскай грамадзянскай арміі. Па памеры была роўна роце, уваходзіла ў 15-ю інтэрбрыгаду, дзе служылі ірландскія, брытанскія і амерыканскія добраахвотнікі.
Узнікненне
У ліпені 1936 года лідар ірландскіх рэспубліканцаў Пітэр О’Донэл адправіўся ў Барселону для падрыхтоўкі Народных Алімпійскіх гульняў, якія планавалася правесці ў знак пратэсту супраць летняй Алімпіяды ў Берліне. У сувязі з грамадзянскай вайной, якая раптам пачалася ў краіне, ён падтрымаў урад «Народнага фронту».
Па вяртанні ў Ірландыю О’Донэл заклікаў стварыць групу ірландскіх добраахвотніцкіх палкоў, якія падтрымалі б дзеючыя ўлады. Добраахвотнікамі сталі запісвацца салдаты Ірландскай рэспубліканскай арміі і Рэспубліканскага кангрэса: сярод кіраўнікоў ІРА было даволі шмат прыхільнікаў «левых», і падтрымка ірландцамі іспанскіх камуністаў і антыфашыстаў здавалася штодзённай справай.
Матывацыя
Падставай для адпраўкі ў Іспанію былі не толькі падтрымка Другой Іспанскай Рэспублікі, але і нянавісць да ірландцаў, якія пайшлі ваяваць на бок франкістаў — пераважна да сінекашульнікаў. Многія прыхільнікі Франсіска Франка ваявалі на баку Ірландскай Свабоднай дзяржавы падчас грамадзянскай вайны ў Ірландыі. З іх была створана Ірландская брыгада колькасцю 800 чалавек. З гэтай прычыны многія лічылі Іспанію працягам асабістых «разборак» і нават самой ірландскай грамадзянскай вайны.
У Іспаніі
У снежні 1936 года 80 добраахвотнікаў на чале з былым афіцэрам ІРА Фрэнкам Раянам прыбылі ў Іспанію. Большасць байцоў — з Ірландскай Свабоднай дзяржавы (даволі шмат было членаў Камуністычнай партыі Ірландыі), астатнія — з Паўночнай Ірландыі (пераважна з Белфаста). Добраахвотнікі прыбылі на цягніку ў Перпіньян (Паўднёвая Францыя), затым накіраваліся ў Альбасетэ разам з Андрэ Марці. Шэраг ірландцаў адмовіліся запісвацца ў Брытанскі батальён інтэрбрыгад з-за сваіх палітычных перакананняў, а камандзір Раян паспрабаваў нават застрэліць аднаго англічаніна, калі выявіў, што той у перыяд вайны Ірландыі за незалежнасць служыў у шэрагах антыірландскай арганізацыі Black and Tans. Некаторыя байцы вырашылі не ўступаць у 15-ю інтэрбрыгаду, якой і была падпарадкавана калона Коналі, таму сышлі ў іншыя падраздзяленні.
У лютым 1937 года калона прыняла ўдзел у бітве пры Хараме, дзе панесла вялікія страты. У ліпені 1938 года ірландцы змагаліся ў апошнім наступленні рэспубліканцаў — бітве на Эбра. У верасні таго ж года ўрад Іспанскай Рэспублікі расфармаваў інтэрбрыгады, усвядоміўшы, што замежнікі ўжо нічым не змогуць дапамагчы. Ірландцы вымушаны былі пакінуць краіну. З іх жывымі на радзіму не вярнуліся ад 36 да 61 чалавек.
Новамаскоўскі Троіцкі сабор
Новамаскоўскі Троіцкі сабор — помнік украінскага драўлянага дойлідства 18 стагоддзя ў горадзе Новамаскоўск Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Узведзены 1773-1781 гадах дойлідам Акімам Паграбняком. Храм крыжападобны ў плане, 9-часткавы, увянчаны 9 купаламі з заломамі. У 1888 годзе перабудаваны. У інтэр’еры выкарыстаны ўнікальны прыём вышыннага раскрыцця ўнутранай прасторы.
Кауык
Кауык — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кейдэнскай сельскай акругі. Код КАТА — 434043300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 75 чалавек (45 мужчын і 30 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 64 чалавекі (38 мужчын і 26 жанчын).
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну (Віцебск)
'''Помнік У. І. Леніну''' — помнік, знаходзіцца на плошчы імя Леніна, каля будынка абласной філармоніі.
Скульптурная фігура У. I. Леніна ва ўвесь рост пастаўлена на чатырохгранны пастамент са ступеньчатым стылабатам, які абліцаваны лабрадарытавымі плітамі. У правай сагнутай руцэ кепка, левая выцягнута ўперад: У. I. Ленін выступае з прамовай. Помнік удала ўпісваецца ў архітэктурны ансамбль плошчы.
Гейсберт ван Тынховен
Гейсберт ван Тынховен (Gijsbert van Tienhoven; 12 лютага 1841, дэ Веркен, Нідэрланды — 10 кастрычніка 1914, Бентвельд, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Новамаскоўск (Украіна)
Новамаскоўск — горад ва Украіне, цэнтр раёна ў Днепрапятроўскай вобласці. Прыстань на рацэ Самара (прыток ракі Дняпро). Заснаваны ў 1650 годзе. 70 547 жыхароў (2011). Чыгуначны вузел.
Гісторыя
Першыя паселішчы на тэрыторыі сучаснага Новамаскоўска адносяцца да III тысячагоддзя да н. э. Пры раскопках курганоў ямнай культуры бронзавага стагоддзя археолагі выявілі пахаванне, у якіх знайшлі зброю, крамянёвыя прылады працы, гліняныя ляпныя гаршчкі. У 1932 годзе падчас будаўніцтва жэсцекатальнага завода раскапана і даследавана некалькі курганоў катакомбнай і зрубнай культур (II—I тысячагоддзя да н. э).
Перыяд Запарожскай Сечы
У 17 стагоддзі ў наваколлях і паблізу сучаснага Новамаскоўска запарожскія казакі заснавалі некалькі хутароў-зімоўнікаў. Ужо ў 1672 годзе у Арлоўскім Куте існаваў Самарскі Пустынна-Мікалаеўскі манастыр.
У 1688 на беразе Самары, згодна з дадаткам да Пераяслаўскіх артыкулаў, для абароны межаў Расійскай імперыі ад татарскіх набегаў пабудавана крэпасць Нова-Багародск. Пры крэпасці было заснавана паселішча пад назвай Старая Самара. Крэпасць праіснавала да 1711 года, калі па ўмовах Пруцкага міру межы былі адсунутыя на поўнач. У 1736 годзе адноўлена пад назвай Самарскага ретраншамента.
Пасля на зямлі паміж Старой Самарай і кляштарам пачалі вяртацца запарожцы. Яны заснавалі тут слабаду Самарчык або Новаселіцу. Значную частку насельніцтва складалі таксама перасяленцы з Старой Самары. У 1744 г. сенацкі указам адноўлена ўлада Коша Запарожскай Сечы і Новаселіца стала цэнтрам Самарскай Паланкі. У першай палове 18 стагоддзя тут было пабудаванае вартаўнічае ўмацаванне для абароны слабады ад татарскіх нападаў.
У пачатку другой паловы 18 стагоддзя ў Новаселіцы пражывала 9227 жыхароў. Развітае было земляробства, а з часам атрымаў шырокае распаўсюджванне і гандаль.
У жніўні 1774 года ў Старой Самары пад кіраўніцтвам Васіля Журбы былі спробы да паўстання ў падтрымку сялянскага паўстання Емяльяна Пугачова.
Развіццё горада ў 19 стагоддзі
Пасля ліквідацыі Запарожскай Сечы Новаселіца ўвайшла спачатку ў склад Азоўскай губерні. У 1784 годзе ўтворана Кацярынаслаўскае намесніцтва.
У канцы 18 стагоддзя ў Новамаскоўску фармуецца мясцовае дваранства — былыя казацкія старшыны, талерантныя да ўрада. У 1793 г. палкавы старшына Васіль Сцяпанаў (Чарняўскі) узначаліў дваранства г. Новаселіца.
З 26 верасня 1794 г. па царскага ўказу горад Новаселіца перайменаваны ў Новамаскоўск. Зручнае размяшчэнне горада на рацэ і бліжэйшыя ўрадлівыя землі спрыялі яго росту.
У пачатку 19 стагоддзя Новамаскоўск быў невялікім павятовым горадам, у якім пражывала 7919 жыхароў. Горад меў 1095 драўляных дамоў. Тройчы ў год тут адбываліся кірмашы.
Напярэдадні рэформы 1861 года ў Новамаскоўску пражывала 9786 жыхароў. Асноўную частку эканомікі склаў сельскагаспадарчую вытворчасць. Было некалькі дробных прадпрыемстваў лёгкай прамысловасці.
У 1824 г. адкрыта першая школа. У 1861 г. дзейнічалі раённае, прыходскае, казённае і яўрэйскае вучылішча. У 1885 г. адкрыта чатырохгадовае земскае рамеснае вучылішча. У ім выкладалі кавальскую, слясарную, цяслярскую справу. У вучылішчы прымалі хлопчыкаў 14 гадоў, якія скончылі народную школу.
Паводле перапісу 1897 года колькасць насельніцтва Новамаскоўска складала 12 900 чалавек.
20 стагоддзе
У кастрычніку 1905 года ў горадзе адбываліся масавыя беспарадкі і страйкі, у сутыкненнях паліцыі і працоўных загінулі 2 чалавекі. Для іх падаўлення было абвешчана ваеннае становішча і ўведзены сотню казакоў і роту салдатаў.
Напярэдадні Першай сусветнай вайны эканамічнае жыццё горада некалькі ажывілася. Гэтаму спрыяла будаўніцтва двух чыгуначных шляхоў Харкаў—Херсон і галіны Паўлаград.
У ходзе рэвалюцыйных і ваенных падзей 1918—1920 гадоў у Новамаскоўску неаднаразова мянялася ўлада. У снежні 1919 года ў Новамаскоўску канчаткова была ўсталяваная савецкая ўлада. Пасля горад увайшоў у склад УССР. У 1923 г. у склад горада ўвайшлі прыгарад Падол, Перавал, Кушчаўка, Чырвоны Кут.
У 1932 г. пачата будаўніцтва найбуйнейшага ў той час у Савецкім Саюзе жэсцекатальнага завода. 28 сакавіка 1935 г. быў уведзены ў эксплуатацыю лістапракатны стан. Завод вырабляў тонкаліставы метал, дэкаратыўны і ацынкаваны дах, белую жэсць і забяспечваў гэтай прадукцыяй абарончыя заводы. На ім працавала да 6000 рабочых.
У 1937 г. у склад горада ўключаны прыгарады Воранаў Кут і Жыватылеў Кут. У тым жа годзе адкрыта шпалапрапітачны завод.
У пачатку 1941 года ў горадзе пражывала 38 800 жыхароў.
У ходзе Вялікай Айчыннай вайны сілы Савецкай Арміі занялі горад 22 верасня 1943 года.
У 1961 г. сяло Кулябоўка ўвайшло ў склад горада. У тым жа годзе жэсцекатальны завод перайменаваны на Металургічны.
У 1963 г. камуністы паўторна зачынілі Свята-Троіцкі сабор і адкрылі там Гісторыка-краязнаўчы музей.
У 1972 г. адкрыты завод жалезабетонных і электратэхнічных вырабаў. У 1973 адкрыта новая швейная фабрыка. У 1977 адкрыта новая мэблевая фабрыка. У 1981 годзе пабудаваны новы аўтавакзал.
У 1988 г. аднавіў дзейнасць Свята-Троіцкі сабор.
Прамысловасць
Заводы: трубны, жалезабетонных вырабаў, хлебакамбінат, мэблевая і швейная фабрыка.
Нові-Пазарскі дзяржаўны ўніверсітэт
Нові-Пазарскі дзяржаўны ўніверсітэт (Државни Универзитет у Новом Пазару) — сербская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нові-Пазар.
Мелвін Уітфілд
Мелвін Уітфілд (Мелвін Грэстан (Мел) Уітфілд, Malvin Greston "Mal" Whitfield;, Бей-Сіці, штат Тэхас, ЗША — , Вашынгтон, ЗША) — амерыканскі лёгкаатлет, спецыялізаваўся на дыстанцыях 400 і 800 метраў. Трохразовы алімпійскі чэмпіён, трохразовы чэмпіён Панамерыканскіх гульняў 1951 года на дыстанцыях 400 метраў, 800 метраў і эстафета 4 × 400 метраў.
Біяграфія
У 1943 годзе паступіў на службу ў ваенна-паветраныя сілы арміі ЗША. Быў ваенным лётчыкам, удзельнік Другой сусветнай вайны. Пасля яе заканчэння паступіў ва Універсітэт штата Агая. З пачаткам Карэйскай вайны ён зноў стаў лётчыкам ВПС ЗША. У 1951 годзе ён трэніраваўся па начах на узлётна-пасадачных палосах аэрадромаў.
Белая сітаўка
Бе́лая сі́таўка, Пліска, Падманка (Motacilla alba) — невялікая птушка з роду сямейства.
Апісанне
Даўжыня цела белай сітаўкі налічвае 16—19 см і для яе характэрны доўгі хвост. Афарбоўка верхняй часткі цела пераважна шэрая, а ніжняй — белая. Галава таксама белая, з чорным горлам і шапачкай. Маса сітаўкі 20—23 г. Будуе гнёзды ў паглыбленнях, напрыклад, у расколінах сцен, дуплах дрэў, пад стрэхамі будынкаў і складах бярвення. Самкі адкладаюць 5—6 бялёсых з цёмна-шэрымі кропкамі яек, нярэдка двойчы за сезон. Яйкі самка выседжвае на працягу 12—14 дзён. Птушанят кормяць абодва бацькі. Прыкладна праз 15 сутак пасля нараджэння ў птушанят з’яўляецца апярэнне.
Арэал і экалогія
Гняздуе пераважна ў Еўропе, Азіі і Паўночнай Афрыцы. На больш цёплых землях свайго арэала від вядзе аселы лад жыцця, у той час як папуляцыі больш халодных рэгіёнаў мігруюць у Афрыку і назад. Зрэдку белая сітаўка сустракаецца і на Алясцы.
Буйвал скача
«Буйвал скача» (Buffalo Running) — амерыканскі нямы фільм 1883 года, зняты рэжысёрам, быў часткай яго вывучэння руху. У цяперашні час яго можна праглядаць на YouTube, ён знаходзіцца ў адкрытым доступе згодна з датай яго стварэння.
Карпаўскі мост
Карпаўскі мост — аўтадарожны рамны мост цераз Карпаўку ў Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Петраградскі і Аптэкарскі востраў. Злучае Іаанаўскі завулак і вуліцу Усевалада Вішнеўскага. Побач з мостам размешчаны Іаанаўскі манастыр. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Геслероўскі мост, ніжэй — Барачны мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Петраградская». Назва вядома з 1950-х гадоў.
ФК Уіган Атлетык
«Уі́ган Атле́тык» (Wigan Athletic Football Club) — прафесійны англійскі футбольны клуб з горада Уіган (Вялікі Манчэстэр). На цяперашні момант клуб з’яўляецца адным з самых маладых у лізе — яго гісторыя налічвае ўсяго крыху больш за 80 гадоў.
«Уіган» праводзіць свае хатнія матчы на стадыне «DW Стэдыум» з 1999 года, падзяляючы стадыён з рэгбійным клубам «Уіган Уарыярз». Да 1999 года свае матчы клуб праводзіў на стадыёне «Спрынгфілд Парк». Мянушкай клуба з’яўляецца «Латыкс» (Latics), атрыманая ад скарачэння слова «Атлетыкс».
Першыя гады
«Уіган Атлетык» быў заснаваны ў 1932 годзе і на сённяшні дзень з’яўляецца адной з самых маладых каманд, якія калі-небудзь выступалі ў англійскай Прэм’ер-лізе. Да пачатку 1930-х гадоў горад Уіган славіўся толькі сваімі рэгбійнымі дасягненнямі, дзякуючы мясцовай камандзе «Уіган Уарыярз». Сфарміраваць футбольны клуб атрымалася толькі пасля шасці няўдач, да гэтага распалася пяць футбольных каманд, як «Уіган Каўнці», «Уіган Юнайтэд», «Уіган Таўн», «Уіган Роверс» і «Уіган Бора». У выніку менавіта шостая спроба аказалася самай доўгатэрміновай.
«Спрынгфілд Парк», былы стадыён каманды «Уіган Бора», у выніку стаў хатняй арэнай «Уіган Атлетыка» і неўзабаве пасля гэтага клуб быў залічаны ў лігу графства Чэшыр (Паўночна-заходняя мясцовая футбольная ліга). У сваёй ранняй гісторыі «Уіган Атлетык» дамогся свайго самага значнага поспеху ў Кубку Англіі. У сезоне 1934/35 клуб перамог «Карлайл Юнайтэд» з лікам 6:1, усталяваўшы рэкорд Кубка Англіі — самы буйны лік пры перамозе аматарскай каманды над прафесійнай, аднак пазней гэты рэкорд быў паўтораны ў 1955 годзе «Бостанам Юнайтэд» і ў 1957 годзе «Херэфардам Юнайтэд». У 1945 годзе «Уіган Атлетык» прабіўся ў лігу Ланкашырскай камбінацыі.
Бей-Сіці (Тэхас)
Бей-Сіці (Bay City) — горад у ЗША, размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы штата Тэхас, адміністрацыйны цэнтр акругі Матагорда. Па дадзеных перапісу за 2010 год колькасць жыхароў складала 17 614 чалавек, па ацэнцы Бюро перапісу ЗША ў 2015 годзе ў горадзе пражывала 17 598 чалавек. Заснаваны ў 1894 годзе.
IC 2234
IC 2234 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Рысь.
Ізабелінскі сельсавет (Астравецкі раён)
Ізабе́лінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Ізабеліна.
IC 2234
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ізабелінскі сельсавет (Астравецкі раён)
Утвораны 26 чэрвеня 1965 года ў складзе Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці БССР. 11 лютага 1972 года ў склад Астравецкага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Мікшаны, Трайгі і Юзафова). 17 лістапада 1986 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Астравецкага сельсавета.
Arcade (песня)
«Arcade» — песня галандскага спевака Дункана Лорэнса. Песня была выпушчаная ў лічбавым фармаце 7 сакавіка 2019 года. Яе напісалі Дункан Лоўрэнс, Джоэл Хэ, Уотэр Хардзі і Уіл Нокс. Гэта песня была прадстаўлена Нідэрландамі на Еўрабачанні 2019 у Тэль-Авіве, Ізраіль. Песня была выканана ў другім паўфінале, адкуль выйшла ў фінал. У фінале песня заняла першае месца, набраўшы 492 балы.
Блажэўшчына
Блажэ́ўшчына (, Блажевщина) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Патсдамская плошча
Патсдамская плошча (Potsdamer Platz) — цэнтральная плошча ў берлінскім раёне Тыргартэн, на якую завязана некалькі ажыўленых вуліц.
Стара Кішэва (гміна)
Ста́ра Кішэ́ва (Stara Kiszewa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Касцерскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стара Кішэве. Плошча гміны складае 213,1 км². Станам на 2004 год у гміне Стара Кішэва пражывалі 6229 чалавек, шчыльнасць — 29,2 чал./км².
Селім I
Прыйшоў да ўлады скінуўшы бацьку ў 1512 годзе пры падтрымцы янычараў. У 1514 годзе ў бітве на раўніне Калдзіран разбіў персідскія войскі шаха Ізмаіла і далучыў да Асманскай імперыі вялікую частку Курдыстана і частку Арменіі. У 1515 некаторыя племянныя кіраўнікі Курдыстана перайшлі пад пратэкцыю султана. Разграміў войскі мамелюкоў у бітвах пры Мардз Дабік паблізу Алепа і пад Аранданіяй
Зачэрнаўская
Зачэрнаўская — рака ў Гарадоцкім і Віцебскім раёнах Беларусі, у басейне Заходняй Дзвіны.
Даўжыня ракі 6 км. Пачынаецца за 1,4 км на поўнач ад вёскі Каменка Гарадоцкага раёна, упадае ў Баранаўскае возера з паўночнага ўсходу, за 0,4 км на поўнач ад вёскі Канавалава Віцебскага раёна.
Геслероўскі мост
Геслероўскі мост — аўтадарожны рамны мост цераз Карпаўку ў Санкт-Пецярбургу, злучае Аптэкарскі і Петраградскі востраў. Размешчаны па восі Чкалаўскай праспекта, злучаючы яго і Ардынарную вуліцу з набярэжнай правага берага. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Сілін мост, ніжэй — Карпаўскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Петраградская» (525 м). Назва была прысвоена 17 чэрвеня 1904 года па найменні Геслероўскага завулка (цяпер у складзе Чкалаўскай праспекта), які атрымаў сваю назву ад гардэробмайстара Паўла I Геслера, які валодаў зямлёй на Петраградскім востраве.
Матласэ
Матласэ (ад matelassé — прашыты) — двайная тканіна з пластычнай пухіравастай структурай.
Для вытворчасці патрабуюцца дзве сістэмы нітак асновы і тры ўтка. Асноўным перапляценнем з’яўляецца (тафта), узор звычайна ў атласным перапляценні, а ўзоры запаўняюцца больш тоўстай утковай ніткай. Так званым падшывальным утком узоры аддзяляюцца ад асноўнай прасторы тканіны, па краях узораў ствараюцца выемкі, якія надаюць праваму боку тканіны характэрную рэльефную паверхню.
Матласэ падобная на піке, ад якога ён адрозніваецца тым, што тканіна прашыта толькі ўтковым швом, у той час як піке змяшчае ніткі як утка, так і асновы.
Раней матласэ рабілі з шоўку або з шаўковай асновы і шарсцянога ўтка, цяпер выкарыстоўваюцца ўсе звычайныя штучныя або натуральныя матэрыялы.
Выкарыстанне: чахлы для мэблі, дэкарацыі, адзенне.
Новамаскоўск (Расія)
Новамаскоўск (да 1933 г. — Бобрыкі; з 1933 па 1961 — Сталінагорск) — горад у Тульскай вобласці Расіі, каля вытокаў рэк Дон і Шат. 128 902 жыхароў (2013). Чыгуначная станцыя. Цэнтр вытворчасці мінеральных угнаенняў.
Прамысловасць
Машынабудаванне, металаапрацоўка, дрэваапрацоўка, лёгкая, харчовая прамысловасць. Здабыча бурага вугалю. ГРЭС.
Коўлс-Крык (культура)
Коўлс-Крык (Coles Creek) — археалагічная культура на поўдні ЗША. Сфарміравалася ў позні лясны перыяд каля 700 г. у ніжняй плыні Місісіпі. Лічыцца продкам Плакемінскай культуры.
Носьбіты Коўлс-Крык займаліся пераважна паляваннем, рыбалоўствам і збіральніцтвам. У той час ніжняя плыня Місісіпі была багатай на ўраджаі дзікіх жалудоў і крухмалістых культур. Поспеху палявання садзейнічала з'яўленне лука і стрэл. Мяркуецца, што к канцу існавання культуры было асвоена земляробства, вырошчванне гарбузоў і кукурузы.
Коўлс-Крык знакаміта размаляванымі керамічнымі вырабамі і будаўніцтвам буйных насыпных земляных платформ.
Археолагі лічаць, што існаванне Коўлс-Крык суправаджалася ростам насельніцтва і з'яўленнем іерархічнага грамадства.
Магдалена Нойнер
Магдалена Нойнер (Magdalena Neuner, года, Гарміш-Партэнкірхен, Баварыя, ФРГ) — нямецкая біятланістка, двухразовая алімпійская чэмпіёнка, дванаццаціразовая чэмпіёнка свету па біятлоне, трохразовая ўладальніца Кубка свету (сезоны 2007/08, 2009/10, 2011/12), уладальніца сямі Малых Кубкаў свету. Трохразовая чэмпіёнка свету па летнім біятлоне. Адна з самых папулярных спартсменак у Германіі. Лепшая нямецкая спартсменка 2007 і 2011 года.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Празарокі)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм, знаходзіцца на заходняй ускраіне аграгарадка Празарокі (Глыбоцкі раён). Пабудавана ў 1909 годзе ў маёнтку генерал-маёра П. Мухіна з цэглы.
Новік
Новік — беларускае прозвішча.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Празарокі)
Помнік архітэктуры сінадальнага кірунку рэтраспектыўна-рускага стылю.
Архітэктура
Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя царквы складаецца з рознавялікіх аб’ёмаў: 2-яруснай шатровай званіцы (васьмярык на чацверыку) над прытворам, кароткай трапезнай, кубападобнай малітоўнай залы, 5-граннай апсіды з бакавымі рызніцамі. У агульнай кампазіцыі дамінуюць цыбулепадобныя галоўкі званіцы і цэнтральнага аб’ёму. Арачныя аконныя праёмы дэкарыраваны кілепадобнымі броўкамі, контуры фасадаў акаймаваны вуглавымі лапаткамі і калонкамі, аркатурнымі фрызамі.
Пор
Пор (стар.-греч. Πῶρος, санскр. पुरुषोत्तम) — старажытны індыйскі раджа, тэрыторыя якога ахоплівала вобласць паміж рэкамі Гідасп (Джэлам) і Акесін (Чынаб), у раёне Пенджаба на Індыйскім субкантыненце. Яму прыпісваюць, што ён быў легендарным воінам з выключнымі навыкамі. У адрозненне ад Таксіла, змагаўся супраць Аляксандра Македонскага ў бітве на Гідаспе (326 г. да н.э.), мяркуюць, бітва праходзіла на месцы сучаснага Монга (Пенджаб), які цяпер з’яўляецца часткай сучаснай краіны Пакістана. Лічыцца, што Пор памёр дзесьці паміж 321 і 315 да н.э.
Паходжанне
Інфармацыя аб Поры і ягоным царстве даступная толькі ў грэчаскіх крыніцах. Індыйскія крыніцы не згадваюць яго, хоць сучасныя навукоўцы выказалі здагадку, што ён, магчыма, быў кіраўніком Пуру, племені, якое, як вядома, засяляла паўночна-заходнюю Індыю з Ведыйнага перыяду.
Імперыя Ахеменідаў заняла заходні басейн Інда з пачатку заваёў Дарыя I. Ні летапіс Ахеменідаў, ні мясцовыя карэнныя крыніцы не пацвердзілі існаванне царства Пора ў той час. Пасля падзення імперыі Ахеменідаў, Пор і іншыя рэгіянальныя сілы змагаліся за пакінутую зямлю.
Па словах гісторыка Ішвары Прасада, Пор, магчыма, быў Шурасенам Яду-вамша. Ён сцвярджаў, што авангардныя салдаты Пора неслі сцяг Геракла, якога Мегасфен, які адправіўся ў Індыю пасля выціскання Пора Чандрагуптай, відавочна атаясамляў з шурасенамі Матхуры. Гэты Геракл Мегасфена і Арыяна быў ідэнтыфікаваны некаторымі навукоўцамі як Крышна, і іншымі як яго старэйшы брат Баларама, якія абодва былі продкамі і бажаствамі-заступнікамі шарусенаў. Ішвары Прасад і іншыя ягоныя паслядоўнікі знайшлі дадатковую падтрымку гэтай высновы ў тым, што частка шурасенаў павінна была міграваць на захад, у Пенджаб і сучасны Афганістан з Матхуры і Дваракі, пасля таго, як Крышна хадзіў на нябёсы і заснаваў там новыя царства.
Бітва на Гідаспе
Бітва на Гідаспе вялася ў 326 г. да н.э. паміж Аляксандрам Македонскім і раджам Порам, на беразе ракі Гідасп. Войска Пора не дасягала памераў пэрсідскага войску, але была дастаткова моцная. Арыян налічвае больш за 30 тысяч пяхотнікаў, 4 тысячы коннікаў, 300 калясніц і 200 сланоў. Курцый паўтарае гэтыя лічбы, але памяншае колькасць сланоў да 85. Па Дыядору цар Пор меў 50 тысяч пяхотнікаў, 3 тысячы коннікаў, тысячу калясніц і 130 сланоў. З іншага боку, Плутарх паведамляе толькі пра 20 тысяч пяхотнікаў і 2 тысячы коннікаў у Пора. Мяркуючы па апісанні бітвы і страт, верагодна ў Пора было да 30 тысяч пяхотнікаў, 3 тысяч коннікаў, 300 калясніц і 130—200 сланоў. Найбольш грознай сілай у індыйскім войску з’яўляліся баявыя сланы, танкі антычнай эпохі. Акрамя сваіх немалых сіл Пор разлічваў на хуткае прыбыццё саюзніка, індыйскага цара Абісара, чыя армія толькі крыху саступала войску Пора.
Хоць бітва і яе вынікі не запісаны ў якой-небудзь даступнай старажытнаіндыйскай крыніцы, старажытнагрэцкія гісторыкі апісваюць бітву і наступства перамогі Аляксандра.
У кровапралітным і складаным баі Пор змагаўся да апошняга. Існуе некалькі версій здачы яго ў палон. Адны аўтары запэўніваюць, што яго захапілі без прытомнасці. Па апавяданні Арыяна, параненага ў плячо Пора ўгаварылі злезці са слана, паслаўшы на ўгаворы старадаўняга сябра: "'Аляксандр першы звярнуўся да яго, прапанаваўшы сказаць, чаго ён для сябе хоча. Пор адказаў: «Каб ты абыходзіўся са мною, Аляксандр, па-царску». Аляксандру спадабаўся гэты адказ: 'Я гэта зраблю, Пор, дзеля мяне самога. А ты папрасі дзеля сябе таго, што табе міла «. Пор адказаў, што ў ягонай просьбе заключана ўсё. Аляксандру гэтыя словы спадабаліся яшчэ больш; ён ўручыў Пору ўладу над яго індами і дадаў да яго ранейшых валадарстваў яшчэ іншыя, якія былі больш спрадвечных»."Бітва скончылася македонскай перамогай. Атрымаўшы перамогу, Аляксандр у знак павагі да ворага дазволіў яму захаваць трон у якасці сатрапа і нават саступіў яму частку заваяваных земляў на паўднёвым усходзе да ракі Гіфасіс (Біяс).
Смерць
Пасля смерці Аляксандра ў 323 годзе да н.э., Пердзіка стаў рэгентам яго імперыі, а пасля забойства Пердзікі ў 321 годзе да н.э., Антыпатр стаў новым рэгентам. Па словах Дыядора, Антыпатр прызнаў уладу Пора над тэрыторыямі ўздоўж ракі Інд. Пор заставаўся верным саюзнікам грэкаў да самай смерці, у якой вінаватым Дыядор Сіцылійскі лічыць македонскага сатрапа Эўдама, які служыў Аляксандру сатрапам у Пенджабе.
Войскі радыёэлектроннай барацьбы
Войскі радыёэлектроннай барацьбы (таксама Войскі РЭБ) — ў галіне радыёэлектроннай барацьбы, прызначаныя для забеспячэння мер па заваяванні панавання ў эфіры,  сваіх стратэгічных  і зброяй ад наўмысных перашкод праціўніка, а таксама парушэння працы стратэгічных сістэм кіравання войскамі праціўніка, зніжэння эфектыўнасці прымянення яго баявых сродкаў шляхам распаўсюджвання.
Склад
У сучасных войнах і ваенных канфліктах роля войскаў радыёэлектроннай барацьбы працягвае няўхільна расці. Распрацоўка і прыняцце на ўзбраенне многіх дзяржаў сучаснай і высокатэхналагічнай зброі прыводзіць да з’яўлення новых аб’ектаў радыёэлектроннага ўплыву. Прымяненне супрацьрадыёлакацыйных ракет значна зніжае жывучасць сучасных (РЛС, комплексаў СПА), пабудаваных на базе актыўных сродкаў радыёлакацыі. Шырокае прымяненне спадарожнікавых сістэм разведкі і навігацыі выклікае неабходнасць, у тым ліку, шляхам радыёэлектроннага падаўлення.
Аляксандр Рыгоравіч Аляхно
Аляксандр Рыгоравіч Аляхно (, г. Бабруйск, Магілёўская вобласць — ) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (2005), дацэнт (1986), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Прыкладная матэматыка», 1972; аспірантура, 1979; дактарантура, 1992). Працаваў Навукова-даследчым інстытуце сродкаў аўтаматызацыі (Мінск; 1972—1976, інжынер), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1976, механіка-матэматычны факультэт, кафедра агульнай матэматыкі і інфарматыкі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: матэматычны аналіз; краявыя задачы тэорыі аналітычных функцый.
Нікалас Пірсан
Нікалас Герард Пірсан (Nicolaas Gerard Pierson; 7 лютага 1839, Амстэрдам, Нідэрланды — 24 снежня 1909, Хемстэдэ, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Бледная паганка
Бледная паганка, Мухамор зялёны, Белы мухамор, Паганка (Amanita phalloides) — ядавіты шапкавы базідыяльны грыб сямейства мухаморавых.
Апісанне
Шапка дыяметрам 5—10 см, званочкавая, пазней пуката-распасцёртая, бледна- або аліўкава-зялёная, радзей белаватая, слізкаватая, укрытая рэдкімі шматкамі. Пласцінкі белыя або ледзь зеленаватыя. Ножка белая, з кольцам у верхняй частцы, каля асновы расшыраная накшталт клубня, з адкрытай вольвай (похвай). Утварае мікарызу з лісцевымі дрэвамі.
Пашырэнне
Пашырана ў Еўропе, Азіі, Паўночнай Амерыцы і Паўночнай Афрыцы. На Беларусі трапляецца пераважна ў заходніх і паўднёвых раёнах, расце ў свежых і вільготных шыракалістых і мяшаных лясах, у сфагнавых хвойніках з дамешкай бярозы.
Небяспека для чалавека
Смяротна ядавіты грыб. Мае таксічныя поліпептыды: фалаідзін (смяротная доза для чалавека 0,02—0,03 г), фалаін, a- і p-аманіціны і інш. Нярэдкія выпадкі атручэння з-за памылак пры вызначэнні віду ў час збору грыбоў. Бледная паганка падобная да шампіньёнаў, сыраежак, паплаўкоў ці зялёнак. Трэба памятаць, што ў шампіньёнаў пласцінкі з узростам хутка афарбоўваюцца; у сыраежак не бывае ні вольвы, ні кальца, да таго ж яны адрозніваюцца характэрнай ломкасцю мякаці; паплаўкі адрозніваюцца меншымі памерамі, больш тонкай мякаццю (край капялюшыка ў іх звычайна з выяўленымі радыяльнымі баразёнкамі) і не маюць кольцы; у зялёнкі зеленаватыя пласцінкі, няма кальца і вольвы.
Пульянела
Пульянела (Puglianello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Беневента.
Насельніцтва складае 1399 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 175 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 82030. Тэлефонны код — 0824.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giacomo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
1883 год у гісторыі кіно
1883 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Чашніцкія баі
Чашніцкія баі — баі паміж Чашніцкай партызанскай брыгадай «Дубава» 19—22 студзеня 1943 года, Смаленскім партызанкім палком 19—21 кастрычніка 1943 года і нямецкім гарнізонам гарадскога пасёлка Чашнікі.
Бой у студзені 1943 года
План разгрому гарнізона ў гарадскім пасёлку Чашнікі, які налічваў каля 300 чалавек, быў распрацаваны ў студзені 1943 года камандаваннем Чашніцкай брыгады. У яго ажыццяўленні ўдзельнічалі 1-ы, 2-гі і 3-і атрады брыгады (320 чалавек).
19 студзеня партызаны блакіравалі Чашнікі і на працягу трох дзён абстрэльвалі гарадскі пасёлак з гарматы. 22 студзеня на дапамогу абложанаму гарнізону з вёскі Бачэйкава Бешанковіцкага раёна выйшла падмацаванне. Партызаны, якія кантралявалі шашу Бачэйкава — Чашнікі, узарвалі мост цераз раку Ула на поўнач ад вёскі Іванск Чашніцкага раёна і завязалі з акупантамі бой, які працягваўся дзве гадзіны. З-за перавагі сіл праціўніка з наступленнем цемнаты партызаны адышлі ў распалажэнне брыгады. У выніку трохдзённых баёў партызаны забілі і паранілі больш за 100 гітлераўцаў, захапілі трафеі, знішчылі льнозавод і пякарню.
Бой у кастрычніку 1943 года
Бой у кастрычніку 1943 года з’яўляўся часткай Лепельскай аперацыі, якая праводзілася пад камандаваннем сакратара Чашніцкага падпольнага райкама КП(б)Б генерал-маёра Ф. Ф. Дуброўскага ў адпаведнасці з указаннем ЦК КП(б)Б і загадам ЦШПР у мэтах садзеяння наступленню Чырвонай Арміі. Смаленскаму партызанскаму палку па плану аперацыі ставілася задача авалодаць Чашніцкім гарнізонам (каля 700 чалавек, абсталяваны 4 лініямі ўмацаванняў і дзотамі). У ноч на 20 кастрычніка партызанскі полк атакаваў праціўніка і выбіў яго з займаемых пазіцый. Нямецкі гарнізон заняў цагляныя будынкі касцёла, бальніцы, школы, дома культуры, потым на працягу дня немцы арганізавалі 4 контратакі, якія былі адбіты партызанамі. У ноч на 21 кастрычніка партызаны зноў атакавалі праціўніка. Бой працягваўся ўвесь дзень. Да абложанага гарнізона з горада Сянно падышло падмацаванне. У партызан скончыліся боепрыпасы, і яны пад прыкрыццём дымавой заслоны адышлі, страціўшы ў гэтым баі 27 чалавек забітымі.
У 1965 годзе ў горадзе Чашнікі на брацкай магіле партызан, якія загінулі ў кастрычніку 1943 года, быў пастаўлены помнік.
Якентанскі сельсавет
Якента́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Якентаны.
Пётр Станіслававіч Кішка
Пётр Кішка (памёр у ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Якентанскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Астравецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гервяцкага сельсавета.
Пётр Станіслававіч Кішка
Староста драгічынскі, дзяржаўца ожскі і пераломскі, ваявода полацкі з 1519, кашталян троцкі і староста жамойцкі з 1532.
Адзін з найбуйнейшых магнатаў Вялікага Княства Літоўскага: валодаў Лоскам, Крожамі, Рамбалцішкамі, Еўнішкамі, Меднікамі і іншымі маёнткамі. У 1528 выстаўляў у войска 224 коннікаў.
Сям'я
Сын Станіслава Кішкі і Соф'і з Мантыгірдавічаў, дачкі Пятра Мантыгірдавіча Белага. Ажаніўся ў 1555 з Аленай Ільініч, дачкой дворнага літоўскага маршалка Юрыя Іванавіча Ільініча. Меў сыноў Станіслава, Пятра і Мікалая.
Дэзадарант
Дэзадаранты (ад Dés - прыстаўка, якая азначае выдаленне, і лац. Odor - пах ) — касметычныя вырабы, прызначаныя для маскіроўкі, паслаблення або ліквідацыі непрыемных пахаў.
Механізм дзеяння дэзадарантаў заключаецца ў прадухіленні размнажэння бактэрый у вільготным асяроддзі, і ў паглынанні натуральных пахаў цела і іншых дакучлівых пахаў. У склад дэзадарантаў часта ўваходзяць дэзінфікуючыя і бактэрыцыдныя дадаткі, што знішчаюць мікраарганізмы і перашкаджаюць з'яўленню непрыемнага паху.
Найбольш часта дэзадаранты прымяняюцца ў зоне падпах, для ўхілення паху, выкліканага пераважна прадуктамі бактэрыяльнага раскладання поту.
Альда Аліўеры
Альда Аліўеры (Aldo Olivieri; — ) — італьянскі футбаліст, брамнік. Чэмпіён свету 1938 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Аліўеры футбольную кар’еру ў «Вероне» (сезон 1929—1930), у 1934 перайшоў у «Падову», але згуляў толькі некалькі матчаў, атрымаўшы цяжкую траўму. Пасля выздараўлення гуляў у клубе «Лукезэ». У 1938 Аліўеры перайшоў у «Тарына». У «Тарына» Аліўеры згуляў 113 гульняў. У 1942 перайшоў у «Брэшыю», дзе ў Серыі В скончыў кар’еру, згуляўшы 32 гульні.
У зборнай дэбютаваў 15 лістапада 1936 года, згуляўшы матч са зборнай Германіі. Усяго за зборную правёў 24 гульні. Галоўным турнірам для футбаліста стаў чэмпіянат свету 1938, дзе Аліўеры правёў усе гульні. Па заканчэнні кар’еры стаў трэнерам.
Бытам
Бытам (Bytom, Beuthen O/S, Bytōm) — горад на правах павета ў паўднёва-заходняй частцы Польшчы, у Сілезскім ваяводстве. Станам на 2011 год насельніцтва горада складала 177 000 чалавек. Займае плошчу 69 км².