cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аварыя кантэйнеравоза «Эвер Гівен»
Аварыя кантэйнеравоза «Эвер Гівен» і наступнае блакаванне Суэцкага канала адбыліся 23 сакавіка 2021 года.
Іерусалім
Транспарт
У 1892 годзе да Іерусаліма была праведзена чыгуначная лінія, якая звязала яго з Яфай. Лінія была зачынена ў 1998 годзе, і на працягу некаторага часу Іерусалім заставаўся без чыгуначнага злучэння. 9 красавіка 2005 года ўчастак лініі паміж Іерусалімам і Бейт-Шэшэмам быў адчынены зноў. У цяперашні час Іерусалім звязаны прамым чыгуначным паведамленнем з Тэль-Авівам.
Аварыя кантэйнеравоза «Эвер Гівен»
Аварыя
У ноч на 24 сакавіка 2021 года кантэйнеравоз Ever Given, перасоўваючыся па Суэцкім канале, па прычыне моцнага бакавога ветру разгарнуўся, у выніку чаго насавая і кармавая часткі судна паглыбіліся ў левы і правы берага канала, заблакаваўшы судна. У выніку аварыі рух па канале спыніўся. На борце судна знаходзілася 20 тысяч кантэйнераў; гэта адзін з самых вялікіх кантэйнеравозаў у свеце.
Паводле інфармацыі на 26 сакавіка 2021 года ў чарзе на праходжанне праз канал сабралася больш за 150 іншых судоў (да 27 сакавіка — 276 судоў, да 28 сакавіка — 321 судна , да 29 сакавіка — звыш за 450 розных судоў); канал афіцыйна закрыты для навігацыі.
Пачалося расследаванне прычын аварыі. Акрамя моцнага ветру і ўмоў надвор’я, магчымымі прычынамі маглі быць тэхнічныя збоі або чалавечы фактар.
Аперацыя па буксіроўцы
Хутка пачаліся работы па паглыбленню дна з дапамогай двух земснарадаў. Неабходна было выдаліць 15—20 тысяч кубаметраў пяску з-пад насавой часткі судна, каб дазволіць дасягнуць асадкі судна ў 12—16 метраў. Пасля гэтага яго меркавалася зняць з мелі. У работах таксама задзейнічаны чатыры экскаватары; яны паглыблялі бераг канала ў раёне насавой часткі кантэйнеравоза. Акрамя таго, дзевяць буксіраў спрабавалі выцягнуць судна з мелі. 27 сакавіка іх сумеснымі намаганнямі ўдалося зрушыць з месца насавую частку карабля.
Судна было паспяхова часткова знята з мелі ў 04:30 па мясцовым часе 29 сакавіка. Прыкладна ў 15:00 таго ж дня судна было цалкам знята з мелі і адбуксіравана пасля таго, як пад насавой часткай судна было выкапана 27 тыс. кубаметраў пяску. Рух у канале не быў адноўлены. Ever Given устаў на тэхабслугоўванне непадалёк у Вялікім Горкім возеры.
Прэзідэнт Егіпта Абдул Фатах ас-Сісі заявіў аб паспяховым завяршэнні аперацыі па разблакоўцы канала. Рух пачаўся, караваны ўнутры канала пачалі буксіраваць пры дапамозе лоцманаў. 30 сакавіка ля паўночнага і паўднёвага уваходаў у канал усё яшчэ чакалі праходу парадку 400 караблёў. Кіраўнік упраўлення Усама Рабіа раней заявіў, што цалкам рух па канале адновяць праз тры з паловай дні.
Для праходжання ўсіх назапашаных судоў канал працаваў кругласутачна. 3 красавіка праз канал прайшла апошняя група з 85 чакалых судоў, пасля чаго суднаходства вярнулася ў нармальны рэжым.
Эканамічныя наступствы
Блакаванне канала абышлося для сусветнага гандлю ў $400 млн у гадзіну.
Блакаванне руху танкераў з арабскай нафтай па Суэцкім канале за суткі пасля інцыдэнту прывяла да падаражэння нафты больш чым на 5%.
Калі б Суэцкі канал не адкрылі ў бліжэйшыя дні, то судам з Азіі прыйшлося ісці па заходнім маршруце ў абыход Заходняй Афрыкі або па паўночным маршруце ў абыход Расіі па Паўночным марскім шляху. Гэта зацягнула б тэрміны дастаўкі грузаў, павялічыла транспартныя выдаткі і прывяло да недахопу свабодных кантэйнераў і кантэйнеравозаў.
За тыдзень цэны на перавозку нафтапрадуктаў марскім шляхам выраслі амаль у два разы, адной з прычын стаў затор у Суэцкім канале.
Прадстаўнік егіпецкай адміністрацыі Суэцкага канала Усама Рабія 2 красавіка заявіў, што ім пакладзена «кампенсацыя» ў памеры мільярда долараў, і растлумачыў: у суму ўключаны як страты ад «прастою» воднай артэрыі, так і выдаткі на выштурхоўванне кантэйнеравоз. Пры гэтым на прэс-канферэнцыі Рабія намякнуў на віну шасцідзённага блакавання воднага шляху і запэўніў, што расследаванне выявіць адказных за аварыю і вызначыць боку, якія выплацяць кампенсацыі; пры гэтым Суэцкі канал не датычны да аварыі і лічыцца пацярпелым бокам, дадаў ён.
Іншыя выпадкі блакавання руху
Падобныя інцыдэнты ў Суэцкім канале адбываліся рэдка. Здараліся аварыі судоў, якія прыводзілі да блакавання руху на некалькі гадзін.
Шасцідзённая вайна паралізавала рух у канале на 8 гадоў (1967—1975).
Ака Іванавіч Гарадавікоў
Ака Іванавіч Гарадавікоў (1 кастрычніка 1879 — 26 лістапада 1960) — савецкі кавалерыст, генерал-палкоўнік (1940). Герой Савецкага Саюза (10 сакавіка 1958).
Гедвіга Лізавета Шарлота Гольштэйн-Готарпская
Нарадзілася ў Ойціне, дачка герцага Фрыдрыха Аўгуста I Гольштэйн-Готтарпскага і прынцэсы Ульрыкі Фрыдэрыкі Вільгельміны Гесэн-Касельскай. Вырасла ў Ойціне і выйшла замуж за свайго стрыечнага брата Карла, герцага Седэрманландскага, у Стакгольме 7 ліпеня 1774 года, калі ёй было пятнаццаць гадоў. Шлюб арганізаваны каралём Густавам III, каб забяспечыць шведскаму стальцу спадчынніка, бо кароль не меў нашчадкаў і такім чынам вырашыў перадаць задачу забяспечыць сталец пераемнікам свайму брату.
Каралеўская княгіня
Прынц Карл упершыню ўбачыў яе ў Ойціне ў 1770 годзе і адзначыў яе прыгожосць. Шлюб быў прапанаваны ў 1772 годзе, і першая цырымонія адбылася ў Вісмары 21 чэрвеня 1774 года: яна прыбыла ў Швецыю 3 чэрвеня. Яна ўехала ў Стакгольм на гандоле 7 чэрвеня, і ў тую ж ноч адбылася вясельная цырымонія, пасля якой адбыўся баль маскарад у Кунгстрэдгардэне. Яна адзначылася сваёй прыгажосцю — яе талія вымярала ўсяго 48 см і яе памер абутку 31, і, паколькі шлюб манарха не быў завершаны праз дзевяць гадоў, былі надзеі, што яна забяспечыць спадчынніка прастола. У студзені 1775 года з’явіліся прыкметы цяжарнасці. Спадзяваліся, што пытанне пераемнасці будзе вырашана, і ў цэрквах праводзіліся малітвы. Аднак прыкметы неўзабаве аказаліся ілжывымі. Навіна пра фальшывую цяжарнасць таксама прымусіла караля прыняць рашэнне аб шлюбе і асабіста забяспечыць спадчыннікам трон.
Яна дасягнула асабістага поспеху сваім вясёлым тэмпераментам і стала цэнтрам каралеўскага двара, дзе яе некаторы час неафіцыйна называлі «Маленькай герцагіняй» і яе заўважалі прыгажосцю і жывасцю, дасціпнасцю і лёгкасцю ў словах. З гэтымі якасцямі яна выканала сучасны ідэал. У адрозненне ад сарамлівай каралевы Сафіі Магдалены Дацкай, «герцагіня Лота» была жвавай, дасціпнай і какетлівай і шмат у чым была жаночым цэнтрам двара. Пра яе сказалі: «Нельга ўявіць нічога больш жывога і жыццярадаснага. Яна сама радасць. Самае вялікае задавальненне — выдумляць жарты і глупствы. Было б добра, калі б яна ўвяла гэты звычай, бо наша ад прыроды некалькі меланхалічная нацыя магла б падбадзёрыцца».
Яна ўдзельнічала ў аматарскім тэатры, які быў важнай часткай пры каралеўскім двары пры Густаве III, як актрыса, так і танцорка. Некаторыя бачылі яе танцы як скандальныя, бо ў гэтым узросце артыстаў балета лічылі прастытуткамі. Пасля таго, як яе падвергнулі крытыцы за тое, што яна разам з прынцэсай Сафіяй Альбярцінай адцягнула караля ад дзяржаўных спраў у пошуках задавальнення, у 1783 годзе яна сышла са сцэны.
Яе шлюб быў на адлегласці, і ў яе, і ў мужа і жонкі былі пазашлюбныя сувязі. Карл надаваў больш увагі сваім палюбоўніцам, чым ёй: на момант іх шлюбу ён быў у адносінах з Аўгустай фон Ферсэн. Яе блізкае сяброўства з графіняй Сафі фон Ферсэн натхніла чуткі пра бісексуальнасць, якія магчыма паўтараліся на працягу ўсяго часу знаходжання ў герцагіні, як Франсіска дэ Міранды ў 1786 годзе, так і Фрэдэрыкі Бадэнскай. З 1783 года ў яе былі доўгатэрміновыя адносіны з графам Карлам Піперам, якога яна сама называла сваім каханым у тайнай перапісцы з Сафі фон Ферсэн. Сярод яе меркаваных палюбоўнікаў быў граф Аксель фон Ферсэн, нібыта палюбоўнік Марыі Антуанеты. Невядома, калі адбыўся яе раман з Акселем фон Ферсэнам; вядома толькі, што яна хацела аднавіць яго, калі Ферсэн вярнуўся ў Швецыю пасля смерці Марыі Антуанеты, і што Ферсэн адмовіўся гэта зрабіць. Мяркуюць, што гэта была толькі часовая справа, якая адбылася падчас знаходжання каралеўскага двара ў замку Грыпсхольм летам 1784. Яна таксама мела адносіны з малодшым братам Акселя фон Ферсэна графам Фабіянам фон Ферсэнам. Яе раман з Фабіянам фон Ферсэнам, як мяркуецца, пачаўся ў канцы 1780-х быў спынены шлюбам фон Ферсэна ў 1797 годзе. У той час хадзілі чуткі, што цяжарнасць, якая скончылася выкідкам у 1792 годзе (і якую Гедвіга Лізавета Шарлота назвала першай сапраўднай цяжарнасцю), была выклікана Фабіянам фон Ферсэнам. Чуткам пра яе пазашлюбныя адносіны было ўдзелена шмат увагі падчас другой цяжарнасці ў 1797 годзе, пасля якой нарадзілася мёртванароджаная дачка. У наступным годзе (1798) яна нарадзіла сына, які пражыў усяго шэсць дзён. У рэшце рэшт, яна не змагла мець жывых дзяцей.
Ёй было абыякава да спраў мужа, бо яны далі ёй магчымасць жыць больш свабодна, і яна выказала сваё расчараванне, калі адсутнасць палюбоўніц у мужа прымусіла яго больш сканцэнтравацца на ёй, што выклікала яго падазрэнні і абвінавачванні:
«Пакуль у яго былі палюбоўніцы, справы ішлі лепш, але з таго часу, як апошняя была саслана, бо яна дазволіла сабе быць нахабнай у адносінах да караля, і ён не забяспечыў сябе новай, яго тэмперамент пагоршыўся, і я штодня падвяргаўся парывам з-за гэтага, што адбывалася нават перад персаналам. Гэтая варожасць настолькі ўзрасла за зіму, што маё цярпеннк скончылася».
Яна выказала свае погляды на каханне і сэксуальнасць. Густаў III вывучаў некаторыя лісты пасля сваёй нябожчыцы ў кампаніі з іншымі, бо яны ўтрымлівалі інфармацыю пра нібыта любоўныя адносіны паміж яго маці, каралевай Луізай Ульрыкай і графам Карлам Густавам Тэсінам, і скаргі караля Швецыі Адольфа Фрэдрыка на увагу Тэсін, якую ён надаваў яго жонцы:"«Гэта, несумненна, так, што гэтыя дакументы могуць даць падставу для разважанняў; гэта прымушае мяне падумаць, як лёгка асуджаюць бедную жанчыну і як шкада мець сэрца, напоўненае эмоцыямі, бо пяшчотная натура — гэта і няшчасце, і дабраславеньне, і ні адзін чалавек не можа супрацьстаяць сіле любові, хаця часам сяброўства павінна быць суцяшэннем для мудрага, так, няма нічога больш праўдзівага, чым надпіс, які калісьці быў нанесены на вобраз Бога Любові: „Рэха, вось вы бачыце свайго гаспадара, ён быў, ёсць і заўсёды будзе“. Вы павінны прызнаць, мой дарагі сябар, што жанчына сапраўды няшчасная істота: у той час як мужчыны маюць поўную свабоду, яна заўсёды абцяжарана забабонамі і абставінамі; Вы можаце сказаць, што ў мужчын таксама ёсць такая перашкода, але гэта не ў роўнай ступені. Я перакананы, што большасць жанчын не просяць нічога іншага, як ператварыцца ў мужчын, каб пазбегнуць няшчаснай няволі і атрымаць поўную свабоду»."У 1782 годзе яна ўдзельнічала ў якасці пасрэдніка ў прымірэнні паміж Густавам III і яго маці на смяротным ложы, пасля таго, як яны былі ў канфлікце з 1778 года, калі каралева ўдова падтрымала чуткі пра незаконнасць наследнага прынца і сына графа Адольфа Фрэдрыка Мунк аф Фулкіла.
Падчас руска-шведскай вайны (1788-90) Гедвіга Лізавета Шарлота ўвайшла ў палітыку. Саюзнік Швецыі Францыя была незадаволены вайной, і Густаў III даў ёй задачу выступіць пасярэднікам у яго перамовах з паслом Францыі. У супрацоўніцтве з дачкой амбасадара, яе сяброўкай Каміль дзю Буа дэ ла Мот, яна вяла перапіску паміж манархам і паслом, арганізоўвала сакрэтныя сустрэчы паміж імі і выступала ў якасці сведкаў па просьбе караля. Гэта выклікала разлад паміж ёй і каралём, калі яна зразумела, што на самой справе яе выкарыстоўвалі для адцягнення ўвагі амбасадара. Пазней Адольф Фрэдрык Мунк ачарніў яе ў вачах караля, сцвярджаючы, што Францыя была праінфармавана пра планы вайны ў Швецыі дзякуючы яе сяброўству з Каміль дзю Буа дэ ла Мот. Ведаючы, што яе перапіску чытаюць, яна вяла сакрэтную перапіску праз уласную сетку кур’ераў.
Падчас Рыксдага 1789 года яна прысутнічала са сваёй нявесткай Сафі Альберцінай падчас сэсій праз сакрэтнае акно, якое выходзіла на актавую залу. Закон аб уніях і бяспецы паставіў караля ў апазіцыю са сваёй шляхтай. Прадстаўніцы жаночага полу на чале з Жанай фон Лантынгсгаўзэн правялі палітычную дэманстрацыю ў рамках сацыяльнага байкоту манарха, адмовіўшыся ўдзельнічаць у ягоным прыдворным жыцці, працягваючы наведваць Гедвігу Лізавету Шарлоту і яе нявестку Сафі Альберціну, як было вядома, што яны выступаюлі супраць закона аб бяспецы і далучыліся да дэманстрацыі, адмаўляючыся ўдзельнічаць у прадстаўніцтве. Гэта было эфектыўна, таму што каралева Сафія Магдалена была замкнёнай, і Гедвіга Лізавета Шарлота і Сафі Альберцін заўсёды выконвалі большую частку прадстаўніцтва пры двары, і кароль абвінаваціў яе ў тым, што яна вядзе: «Гвардыя, якая ставіла сябе вышэй за ўладу. Яны захапляюць пачуцці прыгажосцю і талентамі і кіруюць поглядамі і інтарэсамі». Дэманстрацыя была фактычна спынена, калі кароль выгнаў Жану фон Лантынгсгаўзэн з двара і адмовіў у любых кантактах са сваёй сястрой і нявесткай.
У 1792 годзе яе муж стаў рэгентам пры сталенні пляменніка Густава IV Адольфа. Фактычная ўлада была ў руках яго ўлюбёнца, графа Густава Адольфа Ройтэрхольма, і яна не аказала ўплыву на рэгенцтва. У 1798-99 гадах сужэнцы здзейснілі паездку ў Германію і Аўстрыю, пабывалі ў Карлавых Варах, Берліне, Вене і Гамбургу. У 1800 годзе герцагская пара заснавала пры двары аматарскі прыдворны тэатр «Damatiska akademien», але манарх закрыў яго.
2 мая 1776 года ў Стакгольмскім палацы Гедвіга Лізавета Шарлота была ініцыявана ў масоны Вялікім магістрам шведскіх масонаў, яе мужам герцагам Карлам. Яе зрабілі Вялікай гаспадыняй Le véritable et constante amitié, жаночай ложы паводле звычайнага шведскага масонскага ордэна, які знаходзіўся там жа, што і мужчынскі ордэн у Стакгольмскім палацы. Канстытуцыю Ложы зацвердзіў Луі Філіп II, герцаг Арлеанскі і Батыльда д’Арлеанская, Вялікі магістр і Вялікая гаспадыня французскіх масонаў і жанчын, 8 мая 1776 года. Вядомымі членамі гэтай жаночай ложы былі графіні Сафі і Гедвіга Элеанора фон Ферсэн, графіня Ульрыка Катарына Коскул і, верагодна, графіня Шарлота Гілдэнстольп. Пра гэту ложу вядома не шмат. Аднак герцаг Карл даў Гедвізе Лізавеце Шарлоце доступ да першых трох класаў звычайнага мужчынскага ордэна мужчынскага полу. Па словах Карла Адольфа Богемана, прычынай было тое, што яна папрасіла Карла дазволіць жанчынам-масонам удзельнічаць у мужчынскім ордэры. Ён не пагадзіўся, але даў ёй доступ да першых трох класаў мужчынскіх масонаў і кніг рытуалаў, каб яна магла лепш растлумачыць масонскія рытуалы для масонаў-жанчын. Захавана пісьмовая заява, у якой яна тлумачыць мужчын-муляраў першых трох класаў і заяўляе, што, нягледзячы на тое, што жанчыны не могуць быць рэгулярнымі членамі з-за ваяўнічых ідэалаў ордэнаў, яны не з’яўляюцца прычынай таго, чаму астатнія таямніцы трэба захоўваць ад жанчын. У гэтай заяве няма даты. Містык Карл Адольф Богеман быў прадстаўлены герцагскай пары графам Магнусам Стэнбокам у 1793 годзе. У 1802 годзе ён заснаваў сумесную масонскую ложу «Жоўтай ружы» з парай герцагаў у якасці вядучых членаў. У гэтай ложы былі ініцыяваны як мужчыны, так і жанчыны, адна з якіх была маці каралевы. Калі Багеман паспрабаваў ініцыяваць караля Густава IV Адольфа ў 1803 годзе, ён адмовіўся, папярэджаны Густавам Маўрыцам Армфельтам, што ложа на самай справе з’яўляецца грамадствам ілюмінатаў, якія змовіліся супраць яго. Гэта прывяло да справы Багемана, якая выклікала працяглы разрыў паміж каралём і герцагскай парай. Багеман быў арыштаваны і высланы пасля таго, як герцаг Карл быў вымушаны каралём выключыць Багемана з масонаў. Герцагская пара была падвергнута неафіцыйнаму расследаванню з боку манарха, і герцагіня была дапытана ў прысутнасці каралеўскага савета.
Каралева
У 1809 годзе герцагская пара была пастаўлена на трон пасля перавароту 1809 года. Падчас перавароту яе кліч пачуў Шарль дэ Сурэмен: «Я не хачу быць каралевай!», і пазней яна казала, што ёй было няёмка займаць чужое месца.
Калі яе мужу паведамілі, што ён кароль, яна сказала яму, што стане яго надзейным саветнікам і даверанай асобай, але будзе трымацца далей ад дзяржаўных спраў. Падчас яго праўлення вядома, што яна кожную раніцу наведвала яго ў яго спальні, каб пагаварыць з ім. Яна была каранавана разам з каралём 29 чэрвеня 1809 года. На каранацыі яе апісалі міласцівай і годнай, не губляючы звыклай яскравасці і жыццярадаснасці.
Нягледзячы на асабістае адмаўленне, яе сучаснікі лічылі, што каралева аказвае вялікі палітычны ўплыў. Каралева Гедвіга Лізавета Шарлота трымала салон, так званы «Зялёны стол», дзе жанчыны шылі і абмяркоўвалі палітыку.
Яна адчула сімпатыю да былой каралевы Фрэдэрыкі Бадэнскай і наведала яе ў хатнім арышце. Яна працавала на вызваленне былой каралеўскай сям’і. Менавіта дзякуючы яе намаганням былому каралю было дазволена ўз’яднацца з жонкай і дзецьмі, якія першапачаткова былі змешчаны ў асобны хатні арышт.
Падчас перамоў аб пераемнасці трона яна падтрымала Густаўскую партыю, якая пажадала, каб сын зрынутага караля, былы прынц Густаў, быў прызнаны спадчыннікам трона. Падчас абеду генерал барон Георг Адлерспарэ сказаў ёй, што Жан Батыст Бернадот спытаў яго, ці ёсць у яе мужа (Карла XIII) праблемы, і зацікавіўся, калі выявіў, што не. Адказваючы, што трон мае спадчынніка сына зрынутага караля, Адлерспарэ заявіў, што ніхто з ініцыятараў дзяржаўнага перавароту не прыме гэтага, бо баіцца, што хлопчык будзе помсціць за бацьку, калі ён стане каралём, і што для прадухілення гэтага ён пайшоў бы так далёка, каб узяць на ўзбраенне старыя чуткі пра тое, што зрынуты кароль на самай справе быў незаконным сынам каралевы Сафіі Магдалены і графа Адольфа Фрэдрыка Мунка аф Фулкіла.
Іншымі кандыдатамі на пасаду спадчынніка трона былі французскі генерал Жан Батыст Бернадот, прынц Пётр Гольштэйн-Готарпскі і дацкі прынц Шарль Аўгустбург. Ва ўсіх выпадках яна была настроена скептычна дзеля незалежнасці Швецыі, бо баялася, што Швецыя стане часткай Французскай імперыі пры Бернадоце альбо Расійскай імперыі (бо Пётр Гольштэйн быў жанаты з расіянінкай) альбо прыдаткам Даніі. На сустрэчы ў садзе з Адлерспарам яна заявіла: «Я вельмі рада быць шведкай, і не хацела б быць ні францужанкай, ні рускай, ні датчанкай». У рэшце рэшт быў абраны Аўгустэнбург. Чакалася, што ён прывязе Нарвегію ў Швецыю ў якасці замены Фінляндыі.
Невядома, ці аказвала яна ўплыў на канстытуцыйную рэформу 1809 года, хаця вядома, што яна абмяркоўвала яе з некалькімі дзяржаўнымі дзеячамі. Яна заявіла, што не любіць партыйны падзел, але таксама і абсалютную манархію, і пажадала, каб грамадскасць вырашала пытанні, якія іх тычацца, «абранымі прадстаўнікамі».
Да прыбыцця Аўгустэнбурга кароль атрымаў інсульт і стаў не ў стане кіраваць, пасля чаго яна неафіцыйна ўзначаліла савет замест яго. Густаўская партыя папрасіла яе прыняць пасаду рэгента, выключыць нядаўна прызначанага Аўгустэнбурга і прыняць былога прынца Густава ў спадчыну.
Быў страх перад дзяржаўным пераваротам з яе боку і густаўцаў. Адлерспарэ, які прыбыў пасля таго, як падрыхтаваў прыбыццё Аўгустэнбурга, сустрэў яе каля спальні караля. Адлерспарэ спытаў: Яна адмовілася ад прапановы стаць рэгентам, і пераварот так і не адбыўся. Дзяржаўны дзеяч Карл Ёхан Адлеркрайц заявіў, што калі б кароль памёр, справа ішла б інакш: «Калі б кароль Карл XIII памёр, да заключэння міру з Даніяй і Крысціян Аўгуст ўсё яшчэ знаходзіўся ў Нарвегіі, каралева Шарлота, якая ахвотна падтрымлівала планы Густаўскай партыі, адыгралі б значную ролю».
Яна разглядала Аўгустэнбурга як добразычлівага, але грубага. Ён сцвярджаў, што гатовы прыняць у спадчыну былога прынца Густава. Папулярны сярод публікі Аўгустэнбург памёр у 1810 годзе. Антыгустаўцы навязалі чуткі, што ён быў забіты густаўскай партыяй.
Па сталіцы распаўсюджваліся памфлеты, якія сцвярджалі, што наследны прынц быў забіты густаўцамі і што каралева заслугоўвае павешэння. Густаўскі граф Аксель фон Ферсэн Малодшы быў лінчаваны, падазраваны ў датычнасці да меркаванага забойства. Тады натоўп шукаў сястру Ферсэн, графіню Сафі Піпер, якая была блізкім сябрам каралевы і, як кажуць, уплывала на яе. Натоўпу паведамілі, што Піпер была з каралевай у палацы Хага.
Каралева і яе дамы засталіся без аховы ў Хазе, і быў страх, што на яе нападуць. Ёй рэкамендавалі не прыязджаць у горад, і лодкі адправіліся іх эвакуіраваць, калі натоўп лінчараў накіроўваўся да Хагі. Яна вырашыла выехаць у горад без суправаджэння. Чакаючая яе графіня Вільгельміна Таўбе папрасіла яе не рабіць гэтага, на што яна адказала: «Ты баязлівец, Міна! Вы баіцеся; Я паеду адзна! Я не баюся смерці. Я магу не паддацца гэтаму, і я памру як Марыя Антуанетта. Дайце нам ўехаць!» Жанчыны ўгаварылі яе не з’язджаць, а калі яна папрасіла іх сысці, яны папрасілі застацца. У рэшце рэшт нічога не атрымалася. Нягледзячы на супраціў, яна падтрымала ачышчэнне ад імя Сафі Піпер, што было самым непапулярным.
Выбары новага спадчынніка трона прайшлі ў Эрэбру. Яна падтрымала былога прынца Густава першым, а Пятра Гальштэйнскага другім. Было вырашана, што падчас выбараў каралева павінна быць абмежаваная палацам Стромсхольм з-за агульнага меркавання, што яна будзе ўмешвацца.
Калі Жан Батыст Бернадот быў абраны, урад накіраваў да яе Фрэдрыка Аўгуста Адэльсварда ў якасці свайго прадстаўніка, каб паведаміць ёй. Ён сказаў, што зразумеў яе расчараванне, бо Бернадот не быў з каралеўскай сям’і, але папрасіў яе зрабіць выгляд, што яна шчаслівая за здароўе манарха, які баіцца, што ёй гэта не спадабаецца. Яна адказала, што будзе рада любому, хто можа прынесці стабільнасць: «Тады гэта будзе правільна, і ён знойдзе ўва мне адданага сябра. Калі ён таксама адораны талентам і добрым сэрцам, то яго род для мяне нічога не будзе азначаць». Яна папрасіла дазволу паехаць у Эрэбру і заявіла:"Я не ўмешваюся ў палітыку, хаця ўсе могуць сказаць інакш".
Бернадот зрабіў на яе вельмі добрае ўражанне, і іх адносіны былі добрымі. На іх першай сустрэчы ён сказаў ёй: «Спадарыня, я больш чым добра разумею, якія пачуцці павінен выклікаць у вас мой прыезд, але, калі ласка, памятайце, што першым каралём быў салдат, які выйграў ад поспеху!» Яна адказала: «Давайце не будзем пра гэта зараз гаварыць, вы заслужылі свой поспех, які больш годны, чым нарадзіцца з ім». Ён папрасіў яе парады і абмеркаваў з ёй дзяржаўныя пытанні. Ён таксама дапамагаў ёй у арганізацыі пахавання Акселя фон Ферсена. У 1811 годзе савет папрасіў яе пераканаць караля прызначыць Бернадота рэгентам і пераканаць апошняга прыняць гэтую пасаду, што яна і зрабіла.
Каралева ахарактарызавала Дэзірэ Клары як добразычлівую, шчодрую і прыемную, калі яна вырашыла быць той, якая ненавідзела ўсе патрабаванні і не магла справіцца з любой формай прадстаўніцтва. Яна ахарактарызавала Дэзірэ як «французскую жанчыну на кожны дзюйм», якая не любіла і скардзілася на ўсё, што не было французскай мовай, і «такім чынам, яна не падабаецца».
Бернадот загадаў выдаліць усё, што нагадвала пра зрынутую каралеўскую сям’ю. Яе густаўскія погляды прымусілі антыгустаўцаў накіраваць на яе падазрэнні Бернадот, і яна была вымушана спыніць перапіску з былой каралевай Фрэдэрыкай (1813), але адносіны з Бернадот заставаліся добрымі. Яна падтрымала яго план заваявання Нарвегіі і ў 1814 годзе, і яна стала каралевай Нарвегіі. У 1816—1817 гадах губернатар барон Олаф Рудольф Седэрстром паспрабаваў уцягнуць яе ў меркаваную спробу атруты наследнага прынца і яго сына. Яе дапыталі за паклёп, але гэта прывяло да разрыву адносін з наследным прынцам, хаця гэта паглыбіла яе адносіны да прынца Оскара, які прыняў яе бок у гэтай справе.
Пасля смерці мужа яна паведаміла, што не зможа пражыць без яго. Пасля пахавання мужа, як паведамляецца, адбыўся нейкі вялікі канфлікт паміж каралевай удовай і новым каралём. Пасля прыватнай вячэры з каралём яна сышла ў свой пакой, каб пісаць, і ў тую ж ноч яна страціла прытомнасць і памерла.
Спадчына
Гедвіга Лізавета Шарлота вядомая сваім знакамітым дзённікам, які з’яўляецца каштоўнай гістарычнай крыніцай, якая апісвае шведскі каралеўскі двор у перыяд са жніўня 1775 па кастрычнік 1817 года.
Масіўны дзённік быў напісаны на французскай мове, і, першапачаткова (да сакавіка 1798) быў у выглядзе лістоў да сваёй блізкай сяброўкі, графіні Сафі фон Ферсэн, сястры Акселя фон Ферсэна. Лісты ніколі не адпраўляліся, але пісаліся ў такім выглядзе як даніна павагі Сафі фон Ферсэн. Дзённікі былі напісаны з мэтай публікацыі, як гэта прадпісана каралевай, праз пяцьдзесят гадоў пасля яе смерці. Ён быў перакладзены на шведскую мову і апублікаваны ў дзевяці частках паміж 1902 і 1942 гадамі: першыя тры часткі пераклаў Карл Карлсан Бондэ, астатнія часткі Сесілія аф Клеркер.
Дзённік Гедвігі Лізаветы Шарлоты выкарыстоўваецца як каштоўная крыніца ў рамках шведскіх гістарычных даследаванняў. У ім апісваюцца падзеі як на нацыянальным, так і на міжнародным узроўні, разглядаюцца розныя тэмы, такія як плёткі, сюжэты і грамадскія падзеі, якія адбываюцца ў шведскім каралеўскім двары і арыстакратыі і палітычныя сюжэты, а таксама прадстаўлены асабістыя партрэты тагачаснікаў. У ім апісаны такія падзеі, як Французская рэвалюцыя 1789 года, Рэгіцыд Густава III у 1792 годзе, напалеонаўскія войны і звальненне Густава IV Адольфа ў 1809 годзе. Калекцыя Гедвігі Лізаветы Шарлоты таксама ўключае яе перапіску, а таксама розныя іншыя дакументы, некаторыя з якіх прыводзяцца ў апублікаваным дзённіку.
Аднак пакуль яе поўны дзённік быў апублікаваны толькі на шведскай мове.
У мастацкай літаратуры
Гедвіга Лізавета Шарлота Гольштэйн-Готарпская разам з фіктыўнымі Ёханай і Сафі фон Ферсэн, з’яўляецца адным з трох галоўных герояў рамана-трылогіі Barnbruden (дзіцячая нявеста) 2013 года, Pottungen (дзіця з камернага гаршка) 2014 года і Räfvhonan (Ліса) 2015 года, Ганны Лаэстадыус Ларсан.
Законы Дванаццаці табліц
Законы Дванаццаці табліц — збор законаў Старажытнага Рыма, створаны, згодна з традыцыяй, абранымі калегіямі дэцэмвыраў у 451-450 да н.э. Уяўляў сабой запіс звычайнага права рымскай абшчыны. Назва Законы Дванаццаці табліц звязана з тым, што яны былі запісаныя на 12 дошках, выстаўленых на гарадской плошчы. Тэкст законаў Дванаццаці табліц не захаваўся і рэканструюецца на аснове згадак і спасылак, якія ўтрымліваліся ў творах рымскіх пісьменнікаў і юрыстаў (Цыцэрона, Гая і інш.). Законы Дванаццаці табліц утрымлівалі пастановы, якія адносіліся да судаводства, крымінальнага і грамадзянскага права. Судовы працэс па маёмасных спрэчках адрозніваўся разнастайнасцю формаў, падзелам кампетэнцыі паміж магістратам-прэторам і суддзёй - прыватнай асобай, прызначанай для канчатковага рашэння спрэчнага выпадку. Для маёмасных адносін характэрна шырокае распаўсюджванне прыватнай уласнасці, уключаючы зямельную, а таксама разнастайнасць відаў здзелак, якія складаліся на аснове вольнай дамовы паміж бакамі (куплі-продажу, мены, пазыкі і інш.). Нормы сямейнага права грунтаваліся на безумоўным панаванні кіраўніка сям'і - paterfamilias.
Кампала
Кампала(Kampala) — сталіца і найбуйнейшы горад Уганды. Адміністрацыйны цэнтр Цэнтральнай вобласці і аднайменнай акругі. Знаходзіцца каля паўночнага ўзбярэжжа возера Вікторыя. Насельніцтва складае 1 420 200 чалавек (2008). Вузел чыгунак і аўтадарог. Міжнародны аэрапорт.
Гісторыя
Заснаваны ў 1890 годзе англічанамі як крэпасць на ўзгорку Кампала (на мове луганда імпала - антылопа) каля ўзгорка Менга, дзе знаходзілася старажытная сталіца Уганды Менга. Развівалася як гандлёвы цэнтр. З 1906 года мела гарадскі, з 1949 года муніцыпальны статус. Пасля абвяшчэння незалежнасці Уганды (1962) сталіца дзяржавы.
Прамысловасць
Харчасмакавая, фармацэўтычная, гарбарна-абутковая, метала- і дрэваапрацоўчая, тэкстыльная, аўтарэмонтныя майстэрні.
Адукацыя і культура
Універсітэт Макерэрэ. Музей Уганды (унікальная калекцыя афрыканскіх музычных інструментаў). Цэнтр археалагічных даследванняў.
Дулічы
Ду́лічы (, Дуличи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Парламенцкія выбары ў Грэнландыі (1983)
Парламенцкія выбары ў Грэнландыі — выбары ў парламент Грэнландыі, якія прайшлі 12 красавіка 1983 г. Па выніках выбараў у парламент прайшлі сацыял-дэмакратычная партыя Наперад (Siumut) і правая ліберальная Салідарнасць (Atassut), якія набралі аднолькавую колькасць мандатаў.
Вынікі
Вынікі выбараў у парламент Грэнландыі, якія прайшлі 12 красавіка 1983 г. !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=2|Партыі !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Галасы !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Мандаты !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% +/− !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Места +/−
Сімфанічны аркестр БДТ-1
Сімфанічны аркестр Беларускага першага дзяржаўнага тэатра — сімфанічны аркестр, які існаваў у 1920—1928 гадах у Мінску пры БДТ-1.
Аркестр узначальвалі дырыжоры В. Хаэнт, А. Ягораў, В. Субашэеў, М. Купер. У складзе аркестра каля 24 музыкантаў: І. Фідлон (канцэртмайстар), С. Жыў (пам. канцэртмайстра), М. Саламонаў, Л. Маркевіч (усе скрыпка), З. Гінзбург і А. Бародкін (2-я скрыпка), М. Гітліц і М. Голанд (альт), С. Фішкоў (віяланчэль), Я. Цымбал (кантрабас), Я. Саламонаў (флейта), Г. Эльтэрман і М. Бусловіч (кларнет), Б. Паграбняк (габой), Б. Яўзераў (фагот), Я. Сцягенны і А. Буры (валторна), М. Фідлон (труба), Я. Штэйман (трамбон), У. Докун (ударныя), Я. Жыў і А. Ягораў (фартэпіяна), Я. Жыдовіч (цымбалы) і інш.
Аркестр удзельнічаў у пастаноўках тэатра, у т. л. балетных «Фея лялек» І. Баера, «Зачараваны лес» Р. Дрыга (абедзве 1922), «Капелія» Л. Дэліба (1923) і оперных «Русалка» А. Даргамыжскага (1927) і інш. Штотыднёва ладзіў адкрытыя канцэрты сімфанічнай музыкі. У канцэртным рэпертуары творы рускай і заходне-еўрапейскай класікі, у т. л. амаль усе сімфоніі Л. Бетховена. На базе аркестра створаны сімфанічны аркестр Белрадыёцэнтра.
Закаблукі
Закаблу́кі (, Закаблуки) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе сярод жанчын
Вышэйшая ліга Беларусі  — гэта нацыянальная жаночая ліга Беларусі, першы розыгрыш якой быў праведзены ў сезоне 1992/1993. Першым чэмпіёнам стаў мінскі «Гарызонт».
Лоўрэнс Аравійскі (фільм)
«Лоўрэнс Аравійскі» (Lawrence of Arabia) — эпічны кінафільм 1962 года рэжысёра Дэвіда Ліна аб Т. Э. Лоўрэнсе і падзеях Арабскага паўстання 1916—1918 гадоў, ганараваны сямі прэмій «Оскар», у тым ліку за найлепшы фільм. Фільм зрабіў пачаткоўцаў акцёраў Пітэра О’Тула і Амара Шарыфа сусветнымі кіназоркамі.
У ходзе апытання, праведзенага часопісам Empire, карціна заняла першае месца ў спісе «Сто найлепшых брытанскіх фільмаў усіх часоў». Брытанскі інстытут кіно адвёў ёй трэцяе месца. Стывен Спілберг называў гэты фільм сваім самым улюбёным, які шмат у чым натхніў яго на кар’еру кінарэжысёра.
Спіс аб’ектаў PGC (2029001—2030000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2029001—2030000)
Led Zeppelin
Альбомы
<references group=~/>
Мінкенд
Мінкенд (Minkənd) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Алашкерт (Кашатаг)
Алашкерт (Ալաշկերտ), Кыраг Мушлан (Qıraq Muşlan) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Іаан I Дука
Іаан I Дука Камнін (Ιωάννης Α' Δούκας; каля 1240 — ) — кіраўнік Фесаліі ў 1268—1289 гадах, севастакратар, пазашлюбны сын эпірскага цара Міхаіла II Камніна Дукі (1230—1268).
Пры бацьку кіраваў Фесаліяй і Новымі Патрамі. Быў жанаты на дачцы свайго саюзніка Тарона, правадыра влахаў у Фесаліі. У 1259 годзе ўдзельнічаў у бітве каля Пелагоніі на баку нікейскіх войскаў супраць рыцараў ахейскага князя Вільгельма II Вілардуэна, але пасля пачатку вайны бацькі з Нікейскай імперыяй перайшоў на яго бок.
У 1268 годзе, пасля смерці Міхаіла II, Іаан атрымаў у спадчыну Фесалію і ўладанні ў Цэнтральнай Грэцыі, якімі стаў кіраваў з горада Новыя Патры, размешчанага на поўдні Фесаліі.
Адносіны з Візантыяй
У 1272 годзе Іаан I Дука заключыў саюз з Візантыйскай імперыяй, які ён замацаваў дынастычным шлюбам сваёй дачкі з пляменнікам Міхаіла VIII Палеалога. У гэтым жа годзе атрымаў ад візантыйскага імператара тытул севастакратара.
Тым не менш Іаан заставаўся палітычным супернікам Візантыі і Канстанцінопаль двойчы няўдала (у 1273 і 1275 гадах) пасылаў войскі ў Фесалію для ўціхамірвання ненадзейнага саюзніка.
Іаан падтрымліваў намеры Карла Анжуйскага, караля Неапаля і Сіцыліі, па аднаўленні Лацінскай імперыі. Быў саюзнікам Эпіра, Сербіі і Балгарыі ў барацьбе супраць Візантыі. Іаан быў заўзятым праціўнікам Ліёнскай уніі. У 1277 годзе ён склікаў сінод у Фесаліі, на якім праціўнікі уніі, высланыя з Візантыі, адлучылі ад Царквы візантыйскага імператара і канстанцінопальскага патрыярха Іаана XI Века. У гэтым жа годзе Візантыя распачала трэці (за час кіравання Іаана) наступ на Фесалію. У бітве каля Фарсала войскі Іаана прымусілі візантыйцаў адступіць. Неўзабаве ў Фесалію ўварваліся дробныя атрады Нагайскай арды, у той час саюзнікаў Візантыі. Не ўступаючы ў буйныя бітвы з войскамі Іаана яны проста разрабавалі яго ўладанні.
У 1282 годзе, пасля смерці Міхаіла VIII, яго пераемнік імператар Андронік II Палеалог, які таксама быў праціўнікам Ліёнскай уніі, пайшоў на збліжэнне з Фесаліяй. Аднак гэтага не адбылося. Нікіфар I Дука Эпірскі (брат Іаана па бацьку) і яго жонка Ганна (пляменніца імператара Міхаіла VIII) запрасілі да сябе сына Іаана Міхаіла для жаніцьбы на іх дачцы. Але па прыбыцці ў Эпір Міхаіл быў схоплены і адпраўлены пад аховай у Канстанцінопаль. Іаан, вырашыўшы адпомсціць брату за вераломны ўчынак, пачаў вайну супраць Візантыі і Эпіра. Захапіўшы некалькі прыбярэжных крэпасцей у Эпіры ў 1289 годзе, Іаан памёр.
Звінячы (пасёлак)
Звіня́чы (, Звинячи) — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Дзвініца
Дзвініца — рака ў Валагодскай вобласці Расіі, левы прыток Сухоны, належыць басейну Паўночнай Дзвіны.
Даўжыня — 174 км, плошча басейна — 2400 км². Найбуйнейшыя прытокі: Шорэга, Вотча, Корбанка (левыя). Дзвініца пачынаецца з Вялікіх балотаў, размешчаных на паўднёвы ўсход ад Хароўска. У вярхоўях цячэ на паўднёвы ўсход па маланаселенай мясцовасці ўздоўж паўднёвага схілу Хароўскай грады. Упадае ў Сухону каля пасёлка Дзвініца. Рэчышча на гэтым участку звілістае, берагі лясістыя.
Конакры
Конакры (Conakry) — сталіца Гвінеі, размешчана ў заходняй частцы краіны, на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна. Адначасова з'яўляецца сталіцай гвінейскага рэгіёну Канакры. Колькасць жыхароў складае каля 2 млн чалавек.
Горад з'яўляецца самым буйным горадам краіны, культурным, навуковым і прамысловым цэнтрам. Тут знаходзіцца вялікі марскі порт, праз які ідзе большая частка знешняга гандлю краіны, міжнародны аэрапорт.
Гісторыя
Канакры быў заснаваны ў 1880 годзе. У 1884 годзе горад быў заваяваны французамі, і ў канцы ХІХ стагоддзя Канакры стаў сталіцай пратэктарату Rivieres de Sud, а потым Французскай Гвінеі.
Сарыл
Сарыл (Sarıl), Аміран (Ամիրյան) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Канцлер вялікі літоўскі
Вялікі канцлер літоўскі — дзяржаўная пасада ў Вялікім княстве Літоўскім, кіраўнік канцылярыі, у распараджэнні якога знаходзіўся ўвесь штат установы. Праз канцлера вялікі князь перадаваў усе магчымыя загады адносна дзейнасці канцылярыі: аб правільным напісанні тытула вялікага князя маскоўскага, «содраньи» лістоў, што не мелі законную сілу , выдачы розных копій. Канцлер павінен быў «пилне стереч» выкананне гаспадарскіх загадаў.
Княскія канцлеры
Першапачаткова, да з'яўлення пасады вялікага канцлера, прыватнага канцлера меў кожны князь. У такой якасці згадваюцца:
Ісаак Іосіфавіч Мільчын
Ісаак Іосіфавіч Мільчын (, м.  —, Мінскае гета, г. Мінск) — беларускі яўрэйскі жывапісец і графік. Бацька мастака-анімаліста Льва Ісаакавіча Мільчына.
Біяграфія
У 15 гадоў паступіў у рысавальную школу Я. Кругера. У 1911 г. І. Мільчын працягнуў вучобу ў Берлінскай мастацкай школе, аднак Першая сусветная вайна вымусіла мастака вярнуцца дамоў. Вучыўся ў Віцебску ў Школе малявання і жывапісу Ю. Пэна, затым у Віцебскім мастацкім вучылішчы і ў Мінскай мастацкай студыі пад кіраўніцтвам В. Волкава (1929). У 1927—1930 гг. быў членам Усебеларускага аб’яднання мастакоў, з 1928 па 1931 гг. — членам Рэвалюцыйнай арганізацыі мастакоў Беларусі. Упершыню выстаўляўся на 3-й Усебеларускай выстаўцы (Мінск, 1929). У 1940 годзе ўступіў у Саюз мастакоў БССР. Загінуў у гады Вялікай Айчыннай вайны ў Мінскім гета разам з жонкай і дачкой.
Творчасць
Мільчын надаваў увагу яўрэйскай тэме: «Пахаванне ў мястэчку», «Вяселле», «Яўрэйскія тыпы», графічны цыкл «Яўрэйскія мястэчкі». У 1930-я гг. працаваў як тэатральны мастак, аформіўшы ў Беларускім дзяржаўным яўрэйскім тэатрам шэраг спектакляў, сярод якіх «Вядзьмарка» А. Голдфадэна. Прымаў удзел у афармленні і ілюстраванні мастацкай літаратуры. Сярод твораў кніжнай графіцы: вокладка і малюнкі кнігі І. Барашка «Залатыя арэхі: казка» (1930), вокладкі да кніг С. Баранавых «Пастка» (1930) і З. Астапенка «Краіне» (1931), малюнкі да кнігі Шолама — Алейхема «Сярэбраны».
вокладка і
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Летнія Алімпійскія гульні 2012 (афіцыйна — Гульні XXX Алімпіяды) адбыліся ў горадзе Лондане з 27 ліпеня па 12 жніўня 2012 года.
Выбар горада
Лондан стаў адзіным горадам у свеце, якому Міжнародны алімпійскі камітэт тройчы давяраў права стаць сталіцай сучасных Летніх Алімпійскіх гульняў: у 1908, 1948 і 2012 гадах.
Спартыўныя аб'екты
Алімпійскі парк, які ўключае ў сябе 80-тысячны Алімпійскі стадыён, цэнтр водных відаў спорту, баскетбольную арэну, велапарк і Алімпійскую вёску, вырас на месцы сметнікаў і пустыроў. Яго тэрыторыя складае 306 гектараў, а пабудова заняла шэсць год. Агульны памер капіталаўкладанняў – 7 млрд фунтаў.
У межах Вялікага Лондана размяшчаецца большасць спартыўных аб'ектаў, якія падзелены на тры зоны: алімпійскую — у Алімпійскім парку, рачную — уздоўж ракі Тэмзы на ўсходзе горада, і цэнтральную — у цэнтры і на захадзе рэгіёна. Пасля завяршэння Гульняў Алімпійскі парк ператвораць у адзін з найбуйнейшых у Еўропе гарадскіх паркаў, адна з задач якога – аднаўленне мясцовай флоры і фаўны. Алімпійскую вёску на 17 тысяч чалавек мадыфікуюць у 3600 кватэр. Спартыўныя аб'екты стануць адкрытыя для мясцовых спартклубаў і таварыстваў. Высокатэхналагічная камунікацыйная інфраструктура пяройдзе ў спадчыну новаму ўніверсітэту, які будзе спецыялізавацца на спартыўнай навуцы, лічбавых медыях і “зялёных” тэхналогіях.
Эмблема
Лагатып мерапрыемства аўтарства Вульфа Олінса. Эмблема гульняў — выява з чатырох частак у выглядзе няправільных многавугольнікаў, якія сімвалізуюць лічбы года Алімпіяды - "2", "0", "1", "2". У адну з частак уключана слова London, а ў другую — выява алімпійскіх кольцаў. Лагатып распрацоўваўся каля года і каштаваў 400 тыс. фунтаў стэрлінгаў.
Талісманы
У Алімпійскіх гульняў-2012 у Лондане тры талісманы. Першымі ў 2010 годзе сталі вядомы два з іх — кроплі сталі па імені Вэнлок і Мандэвіль. Нараджэнне гэтых вобразаў звязана з двума мястэчкамі ў Англіі, якія ўвайшлі ў гісторыю Алімпійскіх гульняў. У вёсачцы Мач-Уэнлак барону П'еру дэ Кубертэну прыйшла ў галаву думка развіваць ідэі алімпізму. Таму адзін з талісманаў Алімпіяды назвалі Уэнлакам. Імя Мандэвіль паходзіць ад бальніцы Сток Мандэвіль, дзе ў 1948 годзе зарадзіліся Параалімпійскія гульні. Трэці афіцыйны талісман лонданскай алімпіяды — леў па мянушцы Прайд, з сіне-чырвонай, па колерах брытанскага сцяга, шавялюрай.
Медалі
Медалі для Алімпійскіх гульняў 2012 года маюць памеры: 85 мм у дыяметры і 7 мм у таўшчыню. Гэта адны з самых цяжкіх Алімпійскіх медалёў, якія калі-небудзь былі вырабленыя. Залаты медаль вагой каля 410 грам утрымлівае толькі 6 грам золата, астатняе — прымешкі серабра і медзь, паведамляюць англійскія СМІ. Медалі ў Пекіне важылі каля 200 грам. Дызайн медалёў распрацаваў брытанскі мастак Дэвід Уоткінс. На іх адлюстраваная грэчаская багіня перамогі Ніка. На адваротным баку - лагатып Алімпійскіх гульняў на фоне выпраменьваючых святло зорак, што адлюстроўвае дух і традыцыі Алімпіяд. Акрамя ўсяго гэтага, дызайнер змясціў на медалі выяву ракі Тэмзы.
Усяго вырабілі 4,7 тысячы алімпійскіх і паралімпійскіх медалёў. Яны атрымаліся дарагімі, бо з часу правядзення Алімпіяды ў Пекіне ў 2008 годзе цэны на золата і срэбра выраслі ў два разы.
Геаграфічная абалонка
Геаграфі́чная абало́нка — цэласная і неразрыўная абалонка Зямлі, асяроддзе дзейнасці чалавека.
Геаграфічная абалонка ахоплівае ніжнія слаі атмасферы, верхнія тоўшчы літасферы, амаль усю гідрасферу і цалкам — біясферу. Гэтыя складовыя часткі геаграфічнай абалонкі знаходзяцца ў пастаянным судакрананні і ўзаемадзеянні. Таўшчыня геаграфічнай абалонкі складае некалькі дзясяткаў кіламетраў.
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Цырымонія адкрыцця
Афіцыйная цырымонія адкрыцця Алімпійскіх гульняў адбылася ў Лондане 27 ліпеня 2012 года. За пастаноўку шоу ўзяўся кінарэжысёр і прадзюсар Дэні Бойл, які даў урачыстасці назву «Востраў цудаў» (Isles of Wonder).
Геаграфічная абалонка
Тэрмін "геаграфічная абалонка" быў прапанаваны ў 1932 савецкім географам А. А. Грыгор'евым.
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Цырымонія адкрыцця
У аснову ўрачытасці быў пакладзены аповед пра прамысловы пераварот XVIII ст., які радыкальна змяніў патрыярхальна-пастаральнае жыццё Англіі. На Алімпійскім стадыёне выраслі сапраўдныя трубы, якія пачалі дыміць. Потым было паказаныя падзеі ХІХ ст., эміграцыя, згадалі пра загінулых у Першай і Другой сусветных войнах. Гледачы пабачылі Джэймса Бонда і Каралеву Лізавету, Бонд (ці Тувія Бельскі — акцёр Дэніэл Крэйг) зайшоў у Букінгемскі палац, забраў Каралеву і правёў у верталёт. Каралеўскія сабачкі памахалі лапкамі. Потым і Крэйг (Бонд) і Каралева з скочылі з верталёта над стадыёнам на парашутах. Ролю каралевы ў гэты момант выканала каскадзёрка. Сама ж Елізавета II ўрачыста выйшла разам з мужам прынцам Філіпам, герцагам Эдынбургскім, з каралеўскай ложы.
Геаграфічная абалонка
Кампаненты і элементы геаграфічнай абалонкі
Літасфера — верхняя цвёрдая, каменная абалонка Зямлі, якая ўключае зямную кару і верхнюю частку, падсцілаючай яе, мантыі Зямлі. Магутнасць літасферы — каля 100 км. У склад геаграфічнай абалонкі ўваходзіць верхні пласт літасферы таўшчынёй у некалькі кіламетраў.
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Цырымонія адкрыцця
Далей пачалася дзіцячая частка, у якой была прадстаўлена брытанская дзіцячая літаратура — з Гары Потэрам, Мэры Попінс і Пітэрам Пэнам, чытаннем ад Джаан Роўлінг, і перфомансам ад Роўэна Аткінсана, які выканаў партыю сінтэзатара ў алімпійскай мелодыі разам з Лонданскім сімфанічным аркестрам.
Потым арэна ператварылася ў вялікую дыскатэку, дзе прагучыла хіты брытанскай музыкі за апошнія 60 гадоў: The Beatles, Sex Pistols, The Prodigy, Эмі Уайнхаўс. Завяршыў гэты своеасаблівы музычны блок стваральнік Інтэрнэту Цім Бернерс-Лі. Гэтая частка ўрачыстасці паказвала, як Інтэрнэт можа дапамагчы шукаць людзей.
Геаграфічная абалонка
Кампаненты і элементы геаграфічнай абалонкі
Гідрасфера — водная абалонка Зямлі, уключае ўсю хімічна не звязаную ваду. У гідрасферу ўваходзяць воды Сусветнага акіяна (звыш 96 % масы гідросферы), а таксама падземныя воды, ледавікі, воды рэк, азёр і балот.
Біясфера — сфера жыцця, жывая абалонка Зямлі, уласцівасці і працэсы ў якой абумоўлены дзейнасцю жывых арганізмаў.
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Цырымонія адкрыцця
Затым распачаўся парад краін. У складзе зборных Брунея, Катара і Саудаўскай Аравіі ўпершыню паехалі спартоўкі-жанчыны, а ў каманд Бахрэйна і Катара жанчыны сталі сцяганосцамі. Парад распачала грэчаская, а завершыла брытанская зборная.
Геаграфічная абалонка
Кампаненты і элементы геаграфічнай абалонкі
Акрамя таго, у выніку дзейнасці чалавека ў межах геаграфічнай абалонкі створаныя шматлікія штучныя аб'екты. Таму да геаграфічнай абалонкі можна таксама аднесці сацыясферу: чалавецтва з уласцівай яму вытворчасцю, а таксама асвоеную чалавекам частку прыроднага асяроддзя. Сацыясфера — аб'ект вывучэння сацыяльна-эканамічнай геаграфіі — па меры развіцця навукі і тэхнікі пашырае свае межы.
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Цырымонія адкрыцця
Пасля параду Каралева Елізавета II абвясціла Алімпійскія гульні 2012 года адкрытымі. Пасля прамовы Каралевы быў узняты алімпійскі сцяг, які вынеслі чэмпіёны мінулага, а таксама кіраўнік ААН Пан Гі Мун, баксёр Махамед Алі і інш.
Запальваннем алімпійскага агню заняўся былы капітан зборнай Англіі па футболу Дэвід Бекхэм, які даставіў яго на катары па Тэмзе. Па ўсім фарватары агонь сустракалі феерверкі. Паходню Дэвід Бэкхэм перадаў Стывену Рэдгрэйву, алімпійскаму чэмпіёну па акадэмічным веславанні. Алімпійскі агонь запалілі сем маладых алімпійцаў.
Геаграфічная абалонка
Кампаненты і элементы геаграфічнай абалонкі
У межах геаграфічнай абалонкі часта вылучаюць ландшафтную сферу. Гэта невялікі па магутнасці (таўшчынёй у некалькі метраў) слой, які ўключае глебу, расліннасць, жывёльны свет, а таксама прыземны слой паветра, паверхневыя і грунтавыя воды сушы. У ландшафтнай сферы найбольш актыўна ідуць працэсы ўзаемадзеяння паміж кампанентамі геаграфічнай абалонкі, засяроджаны асноўныя рэсурсы, неабходныя для жыцця і дзейнасці чалавека.
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Цырымонія адкрыцця
Пасля запальвання агню Лондан асвяціў феерверк. Далей канцэрт даў Пол Макартні, якому падпяваў стадыён.
Геаграфічная абалонка
Заканамернасці развіцця геаграфічнай абалонкі
Да агульных фізіка-геаграфічных заканамернасцей адносяцца:
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Спаборніцтвы
{| class="wikitable" style="margin:0.5em auto"