cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыгор Дзянісавіч Мухін
Біяграфія
22.06.1941 года падпалкоўнік Мухін Р. Д. камандзір 720 СП 162 СД. На трэці дзень вайны 720 СП у складзе 162 СД накіраваны на фронт. з 11.07.1941 г. прымаў удзел у складзе 162 СД 25 СК 19 А ў Віцебскай бітве, дывізія панесла вялікія страты. 720 СП, якім камандаваў Мухін Г. Д., апынуўся адрэзаным ад асноўных сіл і ў канцы ліпеня змагаўся самастойна ў раёне Духоўшчына, Ярцава. У жніўні — верасні 1941 года ваяваў у складзе 30 А ЗФ, удзельнічаў у Духоўшчынкай наступальнай аперацыі пасля даўкамплектавання з 15.08.1941 г. па 10.09.1941 года. 1.09.1941 года наступалі ў кірунку Дзямідава, вызвалілі Батурына. Дывізія ў кастрычніку 1941 года разгромлена ў Вяземскім катле, Мухін Р. Д. цяжка паранены і знаходзіцца на лячэнні ў шпіталі. 27.12.1941 г. у адпаведнасці з загадам Наркама НКА СССР № 00131 162 СД расфармаваная.
У снежні 1941 года падпалкоўнік Мухін Р. Д. прызначаны начальнікам штаба 247-й стралковай дывізіі (2-га фарміравання), з 5.01.1942 года выконваў абавязкі камандзіра дывізіі, палкоўнік. У лютым 1941 года прызначаны камандзірам 247 СД. 1.10.1942 года прысвоена званне генерал — маёра. Мухін Р. Д. камандаваў 247-й стралковай дывізіяй да 10.06.1945 года.
Удзельнічаў у Калінінскай наступальнай аперацыі (5.12.1941 г. — 7.01.1942 г.), Ржэўска — Вяземскай аперацыі (8.01.1942 г. — 20.04.1942 г.), Першай Ржэўска — Сычоўскай аперацыі (30.07.192 г. — 23.08.1942 г.), Другі Ржэўска — Сычоўскайй аперацыі (25.11.1942 г. — 20.12.1942 г.). Указам ПВС СССР ад 30.01.1943 года узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Удзельнічаў у Жыздрынскай аперацыі (люты-сакавік 1943 года), Ржэўска-Вяземскай аперацыі (2.03.1943 г. — 31.03.1943 г.), Спас — Дземенскай аперацыі (7.08.1943 г. — 20.08.1943 г.), Смаленска — Раслаўльскай аперацыі (15.09.1943 г. — 2.10.1943 г.). Указам ПВС СССР ад 28.09.1943 г. узнагароджаны ордэнам Суворава 2 ступені.
Удзельнічаў у Аршанскай аперацыі (12.10.1943 г. — 2.12.1943 г.), Аршанскай аперацыі (5.03.1944 г. — 9.03.1944 г.). У красавіку 1944 года ў складзе 61 СК 69 А 1 БФ.
Удзельнічаў у штурме Ковельскага ўмацаванага раёна, у Люблін — Брэсцкай аперацыі (18.07.1944 г. — 2.08.1944 г.), у прарыве абароны праціўніка на р. Тур’я і фарсіраванні р. Заходні Буг. Указам ПВС СССР ад 23.08.1944 г. узнагароджаны ордэнам Суворава 2 ступені.
Удзельнічаў у фарсіраванні р. Вісла, захопе і абароне Пулаўскага плацдарма (29.07.1944 г. — 13.01.1945 г.). Указам ПВС СССР ад 6.04.1945 г. узнагароджаны ордэнам Леніна.
Удзельнічаў у Варшаўска — Познанской аперацыі (14.01.1945 г. — 3.02.1945 г.), 6.02.1945 года фарсіраваў р. Одэр і захапіў г. Лебус, які знаходзіцца на заходнім беразе ракі, удзельнічаў у абароне Кюстрынскага плацдарма ў г. Лебус да 16.04.1945 года.
Удзельнічаў у Берлінскай наступальнай аперацыі (16.04.1945 г. — 8.05.1945 г.) — штурму Зяелаўскіх вышынь (16.04.1945 г. — 23.04.1945 г.), удзельнік Брандэнбургска — Ратэнаўскай аперацыі (24.04.1945 г. — 2.05.1945 г.).
Баявыя дзеянні скончыў у г. Магдэбургу на р. Эльба.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны з 1945 года намеснік начальнік Упраўлення СВА правінцыі Саксонія, з 1949 года ваенкам Полацкай вобласці БССР, са студзеня 1954 года ваенкам Гомельскай вобласці БССР.
У 1961 годзе выйшаў у адстаўку.
Памёр у 1992 годзе, пахаваны ў г. Гомелі.
Узнагароды
Ордэны СССР:
Ганаровы грамадзянін
Мухін Рыгор Дзянісавіч быў абраны ганаровым грамадзянінам горада Рослаў (1978)
Крайня Дэражня
Крайня Дэражня (Крайня Дера́жня) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
Сакалоўка
Назву Сакало́ўка маюць:
Гадэскальк (герцаг Беневента)
Гадэскальк (Готшальк) (Godescalc, Gottschalk, Gotteschalchus, Godescalco, забіты ў ) — герцаг Беневента (740—743).
Біяграфія
Гадэскальк стаў герцагам Беневента ў 740 годзе, пасля смерці свайго папярэдніка Грыгорыя, відаць, без ухвалення караля лангабардаў Ліўтпранда. Стаўшы герцагам, ён, скарыстаўшыся смутай, якая панавала ў Італіі, і абурэннем спалецкага герцага Тразімунда II, а таксама заручыўшыся падтрымкай папы Грыгорыя III, паспрабаваў аддзяліцца ад каралеўства лангабардаў.
Жадаючы пакараць непакорлівых васалаў, Ліўтпранд у 742 годзе рушыў са сваёй арміяй на поўдзень. Спачатку ён увайшоў у Спалета, пазбавіў герцага Тразімунда ўлады і адправіў яго ў манастыр. Затым Ліўтпранд спешна рушыў на Беневента. Гадэскальк, даведаўшыся пра яго набліжэнне, зрабіў спробу пагрузіцца на карабель і адплысці ў Грэцыю. Пасля таго, як ён пагрузіў на судна сваю жонку Ганну і ўсю свая маёмасць і хацеў ужо сам узысці на борт карабля апошнім, на яго раптам напалі жыхары Беневента, якія былі прыхільнікамі Гізульфа, і забілі яго. Яго жонка з маёмасцю дабралася да Канстанцінопаля.
Паводле «Гісторыі лангабардаў» Паўла Дыякана, Гадэскальк быў герцагам Беневента на працягу трох гадоў. Пасля смерці Гадэскалька Ліўтпранд прызначыў герцагам Гізульфа II, які, відаць, да таго часу ўжо дасягнуў паўналецця.
Партызанскэ (Наваград-Валынскі раён)
Партызанскэ (Партиза́нське) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
Ліцвіны
Цяпер этнонім літвіны часам ужываецца для абазначэння беларускамоўнага насельніцтва паўночнай Чарнігаўшчыны і Кіеўшчыны, заходняй Браншчыны і Смаленшчыны.
Гістарычныя звесткі
Упершыню назва сустракаецца ў польскіх крыніцах XIV ст.
Першае вядомае ўжыванне назвы «літвін» у рускамоўнай крыніцы — ліст мітрапаліта літоўскага Кіпрыяна да Сергія Раданежскага (1378) з паведамленнем, што падчас сустрэчы Кіпрыяна ў Маскве маскоўскія ўлады назвалі «літвінамі» канстанцінопальскага патрыярха Філафея і візантыйскага імператара Іаана V, відавочна, праз іх пралітоўскую палітыку і наданне Кіпрыяну сану мітрапаліта «ўсяе Русі» («Патриарха литвином назвали, царя тако же, и всечестный сбор вселеньский» ).
У крыніцах ВКЛ назва «літвін» як азначэнне ўсяго насельніцтва ВКЛ вядома ў дагаворных граматах вялікага князя Казіміра з Псковам і Ноўгарадам (1440) : «А мне великому князю Казимиру блюсти Псковитина как и своего Литвина; також и Псковичом блюсти Литвина, как и Псковитина…».
У акце Люблінскай уніі 1569 года «літоўскім народам» названа агулам насельніцтва Вялікага Княства Літоўскага.
Жыхароў усходняй часткі Вялікага Княства Літоўскага маскоўскія крыніцы называлі літвінамі і адначасова беларусцамі. Напрыклад, у маскоўскім дакуменце XVII ст.: «Приехал ис Полотцка ко Пскову торговой литвин Спиридонка; родом он литвин, белорусец Мстиславского повету». У пагранічных з Беларуссю раёнах Расіі такая назва існавала да сярэдзіны XX ст.
У XIX — пачатку XX стст. арэал існавання назвы «літвіны» звузіўся. У наш час ужываецца як экзаэтнонім у палякаў для вызначэння літоўцаў, а таксама як лакальны этнікон невялікіх груп беларускага насельніцтва (у раёне Бярозы, Івацэвіч, Косава, Пружан, Навагрудка, Воранава, Гродна, Паставаў, Браслава і інш.), некаторых раёнаў беларуска-ўкраінскага Палесся (раёны Століна, Ракітнага, Кастопаля, Сарнаў, Оўруча) і беларускамоўнага насельніцтва паўночнай Чарнігаўшчыны і Кіеўшчыны, заходняй Браншчыны і Смаленшчыны.
Сучасныя ацэнкі
На думку беларускага этнолага Ігара Чаквіна, у беларуска-літоўскіх летапісах і іншых дакументах XV—XVI стст. назва «літвіны» звязвалася ў этнагенетычным аспекце з легендарнымі рымскімі перасяленцамі на чале з князем Палемонам, тэрытарыяльна — з землямі першапачатковай лакалізацыі тапоніма «Літва» — на захад ад Мінска ў міжрэччы Нёмана і Віліі, дзе існавала змешанае балта-славянскае насельніцтва (гл. Літва, зямля). У канфесіянальным аспекце звязвалася як з каталіцтвам, так і з «рускай» верай (яскравы прыклад — Францыск Скарына, які называў сябе і літвінам у этнічным сэнсе, так і русінам у сэнсе канфесійным).
Беларускія гісторыкі Георгій Галенчанка і Ігар Марзалюк аспрэчваюць меркаванне, што ў XIV—XVII стст. заходнія беларусы карысталіся вызначэннем «літва»/«літвіны» («литвины») як эндаэтнонімам. На думку гэтых даследчыкаў, беларускае насельніцтва Верхняга Панямоння ўжывала толькі назву «рускі» («русін», «русь») як агульны эндаэтнонім для ўсіх частак старабеларускага этнасу, а сам тэрмін «рускі» («русін», «русь») паралельна звязваўся з праваслаўным насельніцтва (а пасля і з уніяцтвам).
Беларускі гісторык Аляксандр Груша сцвярджае, што тэрмін «літвіны» («литвины») у часы Вялікага Княства Літоўскага як этнонім адносіўся да літоўцаў, а адносна беларусаў у якасці этноніма ўжываліся назвы «рускія»/«русь»/«русіны» («русины»).
Ceranthia
Ceranthia — род двухкрылых сямейства. Некаторыя лічаць таксон падродам роду, большасць еўрапейскіх навукоўцаў вылучаюць яго ў самастойны род.
Камбінаторыка
Камбінато́рны ана́ліз, ці камбінато́рыка — раздзел дыскрэтнай матэматыкі, які вывучае канечныя мноствы і разнастайныя варыянты спалучэнняў іх элементаў, а таксама заканамернасці пры выбарцы элементаў па зададзеных правілах. Кожнае правіла вызначае спосаб пабудовы некаторай канструкцыі (камбінаторнай канфігурацыі — перастаноўкі, размяшчэння, спалучэння ці інш.) з элементаў зыходнага мноства.
Найважнейшыя паняцці камбінаторыкі:
Метады камбінаторнага аналізу выкарыстоўваюцца ў тэорыі імавернасцей, тэорыі лікаў і інш. Мэта камбінаторыкі — вывучэнне камбінаторных канфігурацый, пытанняў іх існавання, алгарытмаў пабудавання, рашэнне задач на пералічэнне.
Гісторыя
Камбінаторныя задачы вядомы з глыбокай старажытнасці (у прыватнасці, вывучаліся магічныя квадраты). Матэматыкам Старажытнага Усходу была вядома формула, якая выражае лік спалучэнняў праз бінаміяльныя каэфіцыенты, і формула бінома Ньютана з натуральным паказчыкам ступені. Станаўленне камбінаторыкі як навукі звязана з працамі Я. Бернулі, Г. Лейбніца, Б. Паскаля, П. Ферма, Л. Эйлера. У 1950-я гады на развіццё камбінаторыкі значна паўплывалі кібернетыка, дыскрэтная матэматыка, тэорыі планавання і інфармацыі.
Дзмітрый Рыгоравіч Паўлаў
Дзмі́трый Рыго́равіч Па́ўлаў (Дмитрий Григорьевич Павлов;, в. Паўлава Калагрыўскага р-на, Кастрамская вобласць, Расія — ліпень ) — савецкі ваенны дзеяч, Герой Савецкага Саюза (1937), генерал арміі (1941).
Біяграфія
Скончыў Омскую вышэйшую кавалерыйскую школу (1922), Ваенную акадэмію імя Фрунзе (1928), акадэмічныя курсы пры Ваенна-тэхнічнай акадэміі (1931).
У Чырвонай Арміі з 1919 года. Удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войнаў. 3 1931 года на ваеннай службе ў Гомелі, Бабруйску. Удзельнік вайны ў Іспаніі 1936—1939, баёў на рацэ Халхін-Гол у 1939 годзе, савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гг.. 3 чэрвеня 1940 года камандуючы войскамі Заходняй асобай ваеннай акругі, з пачаткам Вялікай Айчыннай вайны — войскамі Заходняга фронту, пасля разгрому якіх Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР адхілены ад пасады і 22 ліпеня 1941 года прыгавораны да пакарання смерцю. Рэабілітаваны 31 ліпеня 1957 года.
Член ЦВК БССР у 1935—1936 гг. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР з 1940 года.
Бахатніца
Бахатніца (Bochotnica) — вёска у Польшчы, у Пулаўскім павеце Любельскага ваяводства. Месціцца над ракой, за 10 км на усход ад Пулаваў і 50 км ад Любліна.
Вёска была заснаваная каля канца 14 ст., не раней за 1317.
Аляксей Арсенцьевіч Князеў
Аляксей Арсенцьевіч Князеў (1923—1943) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Аляксей Князеў нарадзіўся 9 мая 1923 года ў сяле Броніца (у 1931—1963 гг. сяло Мста, цяпер у Наўгародскім раёне Наўгародскай вобласці). Да прызыву ў армію працаваў у пажарнай ахове пасёлка Пралетарый, размешчаным на процілеглым ад Броніцы беразе ракі Вялікая Ніша. У верасні 1941 года Князеў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З лістапада таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на Рэзервовым, Заходнім, Сталінградскім, Данскім, Бранскім, Цэнтральным і Беларускім франтах.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 года за «адвагу і гераізм, праяўленыя пры вызваленні Беларусі» гвардыі старшы сяржант Аляксей Князеў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і медалём «За адвагу».
Памяць
У гонар Князева названы вуліцы ў Пралетарыі і Калінкавічах, у Броніцы, на доме, дзе ён жыў, устаноўлена мемарыяльная дошка і заснаваны спартыўны прыз імя Аляксея Арсенцьевіча Князева.
Вялікае грамадства
Вялікае грамадства (англ. - Great Society) уяўляе сабой шэраг сацыяльных, эканкамічных і палітычных праграм прэзідэнта ЗША Л. Джонсана 1964-65 гг., часткова працягнутых і пашыраных падчас прэзідэнцтва Р. Ніксана і Дж. Форда.
Асноўныя праграмы
Сярод асноўных праграм прынятых падчас прэзідэнцтва Л.Джонсана ў рамках курсу на пабудову Вялікага грамадства былі Закон аб грамадзянскіх правах (1964), які забараняў расавую дыскрымінацыю, Закон аб выбарчых правах (1965), сацыяльныя праграмы "Вэлфэр" "Медыкэр" і Медыкэйд" (якія дзейнічаюць па сённяшні дзень), праграммы развіцця гарадоў і вёсак і некаторыя законы аб ахове навакольнага асяроддзя.
Барацьба з расавай дыскрымінацыяй
Закон аб грамадзянскіх правах быў адказам на праблему расавых канфліктаў у Злучаных Штатах. У выніку палітыкі расавай сегрэгацыі ў паўднёвых штатах, цёмнаскурае насельніцтва мела праблемы з атрыманнем аднолькавага з белымі грамадзянамі ўзроўню адукацыі, сацыяльнага і медыцынскага абслугоўвання. Закон забараняў адмову ў працаўладкаванні на падставе колеру скуры і раздзяленне грамадскага транспарту і іншых элементаў грамадскага карыстання для "чорных" і "белых". Закон аб выбарчых правах адмяніў цэнз непісьменнасці і пэўныя іншыя абмежаванні, якія заміналі часцы цёмнаскурага насельніцтва Поўдня ЗША ўдзельнічаць у выбарах. Таксама быў прыняты Закон аб іміграцыі і нацыянальнасці (1965 г.), які адмяняў нацыянальныя квоты для іміграцыі ў ЗША.
Сацыяльна-эканамічныя законы
Згодна закону аб эканамічных магчымасцях (1964 г.) былі распрацаваны некаторыя праграмы барацьбы з беднасцю. Сярод іх праграма дапамогі маладым людзям з бедных гарадскіх навучыцца практычным спецыяльнасцям у спецыяльных дабраахвотных аб'яднаннях Job Corps. Іншыя праграмы былі накіраваны на развіццё гарадской і сельскай інфраструктуры.
Закон аб сацыяльнай бяспеке і папраўкі да яго (1965-67 г.) паклаў пачатак праграме медыцынскага страхавання "Медыкэр" і сістэме медыцынскай дапамогі "Медыкэйд" і даў развіццё праграме пенсіённага забяспячэння пажылых і інвалідаў "Вэлфэр".
Закон аб дзіцячым харчаванні 1966 г. даў пачатак праграме школьных сняданкаў і абедаў для дзяцей.
На адукацыю бедных з федэральнага бюджэта выдзяляліся значныя грошы. Так з 1964 па 1967 гг. расходы на адукацыю павялічыліся з 4 да 12 млрд дол., а ў сярэднім на адну бедную сям'ю з федэральнага бюджэта ішло 4000 долараў штогод.
Ян Вышаціч
Ян Вышаціч (каля 1016 — ) — кіеўскі тысяцкі, сын Вышаты, ваяводы вялікага князя Яраслава Мудрага.
У 1070 збіраў у Растоўскай зямлі даніну для Святаслава Яраславіча. У Белавозеры ў гэты час два вешчуны падманвалі насельніцтва, сцвярджаючы, што жанчыны ў галодны год хаваюць у сабе жыта, мёд, рыбу і г. д.; яны разрэзвалі скуру на спінах жанчын і рабілі выгляд, што вымаюць адтуль то жыта, то рыбу і г. д. Ян гутарыў з ведзьмакамі, потым выйшаў на іх са зброяй, і тыя, пасля сутычкі, збеглі ў лес.
Хоць частка насельніцтва, відаць, і спагадала вяшчунам, але яны былі выдадзеныя і пакараныя. У 1093 Ян Вышаціч хадзіў на полаўцаў з Уладзімірам Манамахам, а ў 1106, з братам Пуцятам, пабіў іх каля Зарэцка і «адабраў у іх палон». Летапісы і Пячэрскі пацярык усхваляюць дабрадзейнасці Яна Вышаціча і яго жонкі Марыі, якія карысталіся любоўю вялебнага Феадосія, які гутарыў з імі аб міласціне, аб Валадарстве Нябесным і смяротнай гадзіне. Сынам яго быў Варлам.
NGC 2277
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ян Вышаціч
Сведчанні Яна Вышаціча пра сябе і сваіх продкаў сталі для Нестара адной з галоўных крыніц для складання «Аповесці мінулых гадоў».
Пуцята Вышаціч
Пуцята Вышаціч — кіеўскі ваявода, тысяцкі, сын Вышаты, ваяводы вялікага князя Яраслава Мудрага, брат Яна Вышаціча.
У 1099 па загаду Святаполка Ізяславіча Пуцята і Святоша Давыдавіч разібілі Давыда Ігаравіча.
У 1100 на з’ездзе ў Увецічах Пуцята абвясціў Давыду Ігаравічу волю Святаполка. У 1104 камандаваў войскамі Святаполка ў вайне супраць Глеба Менскага. Гэтая вайна завяршылася безвынікова для абодвух бакоў.
У 1106 хадзіў на полаўцаў з братам Янам, пабіў іх каля Зарэцка і «адабраў у іх палон».
Чыгуначная катастрофа ў Агая (2023)
3 лютага 2023 года грузавы цягнік, які перавозіў хімічныя рэчывы, сышоў з рэек уздоўж ва , штат Агая, ЗША. Па патрабаванні дзяржаўных чыноўнікаў аварыйныя брыгады правялі кантраляванае спальванне разліву рэчываў, у выніку якога ў паветра былі выкінуты гідрахларыд і фасген. Мясцовыя жыхары ў радыусе 1 мілі (1,6 км) былі эвакуіраваны.
Крушэнне цягніка выклікала агульнанацыянальную дыскусію аб умовах працы ў галіне грузаперавозак на цягніках і праблемах бяспекі на чыгунке.
IC 4830
IC 4830 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Поўчынэ
Поўчынэ (По́вчине) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
IC 4830
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трэцяга мая 1808 года ў Мадрыдзе
Трэцяга мая 1808 года ў Мадрыдзе (El tres de mayo de 1808 en Madrid) таксама вядомая як Растрэл паўстанцаў у ноч на 3 мая 1808 года — карціна вялікага іспанскага мастака Францыска Гоі, напісаная ў 1814 годзе. Карціна знаходзіцца ў калекцыі музея Прада ў Іспаніі.
На карціне адлюстравана сцэна растрэлу іспанскіх паўстанцаў акупацыйнымі французскімі войскамі ў ноч на 3 мая 1808 года.
Іспанскія паўстанцы і французскія салдаты намаляваны Гояй як дзве супрацьстаялыя адна адной групы: некалькі бяззбройных мадрыдскіх рамеснікаў і шэраг ваенных з паднятымі стрэльбамі. Твары і паставы іспанцаў прапісаны Гояй даволі выразна (патрыятызм, адвага, злосць, бясстрашнасць і інш.) у той час, як французскія салдаты прапісаны бегла і як бы зліваюцца ў адну безаблічную масу.
Маямі Хіт у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 31-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Маямі Хіт.
Гемарой
Гемарой (αἷμα + ῥεῖν – кроў + цекчы; народная назва — пачачуй ) — захворванне, звязанае з трамбозам, запаленнем, паталагічным пашырэннем і звітасцю гемараідальных вен, якія ўтвараюць вузлы вакол прамой кішкі. Суправаджацца ўзнікненнем такіх хвароб, як вострая і хранічная анальная трэшчына, рэктальны свішч, гнайнікі вакол прамой кішкі і нетрыманне газаў. Ускладненні хваробы выклікаюць ацёк анальнай адтуліны, гнойны і  тканак гемараідальнага вузла.
Папярэджанне
Узнікненне хваробы прадухіляе:
Праявы
Хвароба напачатку выяўляецца пра смыленне, сверб, паколванне і распіранне ў вобласці задняга праходу пры спаражненні. Вакол ануса ўтвараецца балючае зацвярдзенне ў выглядзе сплацення пашыраных крывяных сасудаў. З часам боль пачынае ўзнікаць пры кашлі і руху цела, што замінае стаяць, хадзіць і сядзець. Затым падчас спаражнення з’яўляецца крывацёк, што выклікае малакроўе і слабасць.
Марцін Кнолер
Марцін Кнолер (ням.: Martin Knoller;, Штайнах-на-Брэнеры, Ціроль — , ) — аўстра-італьянскі мастак-неакласік, педагог, аўстрыйскага паходжання.
Біяграфія
З 1755 жыў і тварыў у Рыме, захапляўся эстэтычнымі ідэямі І. І. Вінкельмана і А. Р. Менгса. З 1759 года працаваў у Мілане, дзе яго заступніікам быў граф Карл фон Фірміян.
Атрымаў тытул прыдворнага мастака і застаўся працаваць у Ламбардыі.
Займаўся стварэннем фрэсак і роспісамі цэркваў. Творчасць Кнолера аказала значны ўплыў на майстроў Аўстрыі. Ён карыстаўся афіцыйным прызнаннем сярод італьянскіх мастакоў.
Свабодна-кансерватыўная партыя
Свабодна-кансерватыўная партыя (Freikonservative Partei) — партыя ў Паўночна-Германскім Саюзе, а затым у Германіі, якая карысталася падтрымкай пераважна ў Прусіі, і адстойвала інтарэсы прамыслоўцаў і буйных аграрных гаспадарак.
Палітыка
Існавала з 1866 па 1918 год, з 1871 года называлася Імперскай партыяй (Deutsche Reichspartei). Нягледзячы на сваю малалікасць, Свабодна-кансерватыўная партыя была важнай часткай палітычнай структуры нямецкага грамадства. Партыя падтрымлівала Бісмарка ў пытанні аб’яднання Германіі і ўрадавы курс унутранай і знешняй палітыкі кайзераўскай Германіі ў 1871— 1918 гадах.
Знаходзячыся на крайне правым флангу ў сістэме германскіх палітычных партый, Свабодна-кансерватыўная партыя варожа ставілася да дэмакратычных патрабаванняў і да працоўнага руху. Вядучую ролю ў кіраўніцтве партыі гулялі як прадстаўнікі вышэйшага дваранства, буйныя чыноўнікі і дыпламаты, так і магнаты прамысловасці — В. фон Кардорф, К. фон Штум-Гальберг, А. фон Цэдліц-Нейкірх і іншыя. Пасля рэвалюцыі 1918 года партыя стала складовай часткай Нямецкай нацыянальнай народнай партыі.
Opisthokonta
Opisthokonta — вялікая група эўкарыётаў, якае ўключае царствы грыбоў і жывёл, а таксама роднасныя ім эўкарыятычныя мікраарганізмы, што адносіліся да царства пратыстаў.
Манафілія таксона пацверджана генетычнымі і ультраструктурнымі даследаваннямі. Агульнай рысай усіх Opisthokonta з'яўляецца тое, што жгуціканосныя клеткі, такія як сперматазоіды большасці жывёл і споры хітрыдыяміцэтаў, перамяшчаюцца пры дапамозе аднаго задняга жгуціка — гэта і дало групе назву. У адрозненне ад іх, іншыя эўкарыёты перамяшчаюцца з дапамогай аднаго ці некалькіх пярэдніх жгуцікаў.
Адна з таксанамічных класіфікацый:
Сухаволя (Наваград-Валынскі раён)
Сухаволя (Сухово́ля) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
Лажанне на хуткасць
Час вызначаецца механіка-электрычным хронаметражам (удзельнік пакідае стартавую пляцоўку і націскае перамыкач у пачатку маршруту). Пры выкарыстанні механіка-электрычнага хронаметражу час набору вышыні адлюстроўваецца з дакладнасцю да адной сотай секунды. У мадыфікацыі правіл 2018 года прыбрана магчымасць выкарыстання ручнога хронаметражу, а механіка-электрычны хронаметраж павінен фіксаваць з дакладнасцю да 1/1000 секунды. Гэтая дакладнасць выкарыстоўваецца толькі для ранжыравання ў выпадку нічыёй. Акрамя таго, сістэма хронаметражу павінна абвясціць аб фальстарце, які лічыцца стартам раней, чым праз 0,1 секунды пасля стартавага сігналу.
Коўчыцкі сельсавет
Ко́ўчыцкі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Парыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Коўчыцы 2.
Лажанне на хуткасць
Лажанне на хуткасць было адным з трох відаў скалалажання, уключаных у камбінаваны фармат Алімпійскіх гульняў 2020 года ў Токіа, нараўне з лажаннем на складанасць і боўлдэрынгам. Пачынаючы з летніх Алімпійскіх гульняў 2024 года ў Парыжы, лажанне на хуткасць будзе асобным спаборніцтвам ад камбінаваных спаборніцтваў па лажанні на складанасць і боўлдэрынгу.
Коўчыцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Парыцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Краснаўскага сельсавета.
Рэска
Рэска стаіць на рацэ Рэга. Адлегласць па прамой паміж гарадамі Рэска — Мінск 796 км, да Варшавы — 419 км.
Насельніцтва — 4 361 жыхароў (2014 год).
Нямецкая кансерватыўная партыя
Нямецкая кансерватыўная партыя (Deutschkonservative Partei, DKP) — правая палітычная партыя, якая існавала ў Германскай імперыі ў 1876—1918 гг.
Узнікненне
Партыя была ўтворана 7 чэрвеня 1876 года з вельмі розных кансерватыўна настроеных груп. Яна прызнала Канстытуцыю Германскай імперыі і выступала за захаванне манархічных паўнамоцтваў, умацаванне рэлігіі, супраць цэнтралізму і парламентарызму, а таксама за барацьбу з сацыял-дэмакратыяй. Нямецкая кансерватыўная партыя стала правапераемнікам старой прускай Кансерватыўнай партыі, але ў адрозненне ад яе атрымала ўплыў і за межамі Прусіі, у некаторых іншых дзяржавах Германскай імперыі. Першым старшынёй партыі стаў дэпутат рэйхстага Ота фон Хельдорф. Праграма партыі была падрабязна абмеркавана з Бісмаркам. Галоўным друкаваным органам партыі была «Новая пруская газета» («Neue Preussische Zeitung»), больш вядомая як «Крыжовая газета» («Kreuzzeitung») з-за малюнка Жалезнага крыжа ў назве.
Нямецкая кансерватыўная партыя была распушчаная пасля падзення манархіі і рэвалюцыі 1918 года, большасць яе членаў прыняла ўдзел у стварэнні Нямецкай нацыянальнай народнай партыі (Deutschnationale Volkspartei, DNVP).
Сан-Стэфанскі мір
Сан-Стэфанскі мір — папярэдні мірны дагавор, заключаны ў мястэчку Сан-Стэфана (заходні прыгарад Канстанцінопаля, цяпер Ешылькёй (Yeşilköy) у Стамбульскім раёне Бакыркёй) паміж Расійскай і Асманскай імперыяй, які завяршыўшы руска-турэцкую вайну 1877-1878 гадоў. Меў вялікае значэнне для вызвалення балканскіх народаў з асманскага іга.
Гісторыя
Пасля задушэння Турцыяй паўстання ў Балгарыі ў 1876 годзе, а таксама пасля зварота баснійскіх паўстанцаў да сербаў аб дапамозе, Сербія і Чарнагорыя абвясцілі Асманскай імперыі вайну. Расія падтрымлівала славянскія народы, але перш за ўсё павінна была выгандляваць нейтральнасць Аўстра-Венгрыі. У Будапештскім пагадненні Расія абяцала не ствараць на Балканах адзінай славянскай дзяржавы, і прызнаць Боснію сферай уплыву Аўстрыі.
У адбыўшайся руска-турэцкай вайне Расія заваявала амаль усю еўрапейскую частку Асманскай імперыі і толькі Канстанцінопаль не быў узяты з-за ўмяшання заходніх дзяржаў. Вялікабрытанія і Францыя бачылі ў значным узрастанні расійскай магутнасці шкоду сваім інтарэсам і даслалі міжземнаморскія флаты да праліваў, каб прадэманстраваць прысутнасць. З аглядкай на гэта, Расія ў Сан-Стэфанскім дагаворы з Турцыяй паспрабавала зафіксаваць дасягнутыя поспехі, а Турцыя была вымушана прыняць максімальныя расійскія патрабаванні.
16 сакавіка 1878 года ў Сан-Стэфана адбыўся абмен ратыфікацыйнымі граматамі і дагавор увайшоў у сілу. З раасійскага боку дагавор падпісалі былы рускі пасол у Канстанцінопалі граф Мікалай Ігнацьеў і начальнік канцылярыі галоўнакамандуючага рускай арміі на Балканах і будучы пасол А. І. Нялідаў. З турэцкага - міністр замежных спраў Саўфет-паша і пасол у Германіі Саадулах-паша.
Турцыя абавязвалася выплаціць 1,410 млрд руб. кантрыбуцыі, з якіх 1,1 млрд пагашваліся за кошт тэрытарыяльных уступак - Ардаган, Карс, Батум, Баязет у Азіі; Дабруджа, востраў дэльты Дуная і Змяіны востраў у Еўропе. У якасці ўзнагароды за вяртаемую Расіі паўднёвую частку Бесарабіі, тэрыторыі, саступаемыя туркамі ў Еўропе, за выключэннем Змяінага вострава, пераходзілі да Румыніі (гэта значыць Паўночная Дабруджа).
Турцыя абавязвалася дакладна саблюдаць абмежавальны рэгламент 1868 г. у адносінах да Крыта, ўвесці ў фесаліі і Албаніі кіраванне па падобнаму прынцыпу і правесці рэформы ў Арменіі.
Еўрапейскія дзяржавы не жадалі пагадзіцца з гэтымі ўмовамі. Вялікабрытанія і Аўстра-Венгрыя жадалі любымі сродкамі прадухіліць выхад Расіі да Міжземнага мора праз свайго сатэліта Балгарыю. У абмен на Кіпр, Вялікабрытанія гарантавала Турцыі абарону. Наспяваючая вайна была прадухілена скліканнем Берлінскага кангрэса, на якім былі амаль поўнасць перагледжаны вынікі Сан-Стэфанскага дагавора на шкоду Расіі, Балгарыі и Чарнагорыі.
Дзень падпісання Сан-Стэфанскага мірнага дагавора - нацыянальнае свята Балгарыі, на якім адзначаецца дзень асвабаджэння і аднаўлення балгарскай дзяржавы.
У гонар Сан-Стэфанскага мірнага дагавора быў названы астэроід (185) Эўніка, адкрыты 1 сакавіка 1878 года, паколькі імя німфы грэчаскай міфалогіі Эўнікі перакладаецца як «шчаслівая перамога».
Прэм’ер-міністр Грузіі
Прэм’ер-міністр Грузіі (საქართველოს პრემიერ-მინისტრი) — старшыня Кабінета Міністраў Грузіі. Прэм’ер-міністр выбіраецца парламентам па прапанове прэзідэнта рэспублікі.
Пасада прэм’ер-міністра Грузіі была заснавана ў 1918 годзе. Цяперашні прэм’ер-міністр Іраклій Гарыбашвілі ўступіў на пасаду 22 лютага 2021 года.
Равіга
Равіга  — горад у італьянскай вобласці Венецыя, на канале Адыджата, на паўдарозе паміж Ферарай (паўднёвей) і Падуяй (паўночней), адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі.
Заступнікам горада лічыцца святы Беліна. Свята горада — 26 лістапада.
Баянгол (Закаменскі раён)
Баянгол (Баян гол — багатая даліна) — сяло (у 1949—2003 — пасёлак гарадскога тыпу) у Закаменскім раёне, Бурація, Расія.
Геаграфія
Сяло размешчана ў горна-тайговай мясцовасці, за 65 км ад горада Закаменска, за 263 км ад чыгуначнай станцыі Джыда і за 425 км ад горада Улан-Удэ. Па паўночнай ускраіне сяла працякае рэчка Мылінка.
Баянгол, нараўне з улусамі Бортай, Мыла, Цаган-Морын, уваходзіць у «верхні куст» Закаменскага раёна.
Клімат
У мясцовасці, дзе знаходзіцца Баянгол, клімат рэзка кантынентальны. Зіма халодная, з сухім марозам і малой колькасцю снегу.
Вясна ветраная, з замаразкамі, амаль без ападкаў. Лета кароткае, з гарачымі днямі і прахалоднымі начамі, з багатымі ападкамі ў ліпені і жніўні.
Насельніцтва
Колькасць жыхароў — 1,112 (2017 год)
Нацыянальны склад
Насельніцтва шматнацыянальнае — бураты, рускія, украінцы, татары, немцы і іншыя.
Гісторыя
Пасёлак Баянгол заснаваны ў 1930-я гады ў мясцовасці, дзе паляўнічы-следапыт Шампі Ямпілаў выявіў паверхневыя ўзоры пакладаў вугалю. У тыя ж гады ў пасёлку Джыдабуд (цяпер Закаменск) будаваўся Джыдзінскі вальфрама-малібдэнавы камбінат для абарончых патрэб СССР, месца размяшчэння якога знаходзілася ўдалечыні ад чыгунак і ліній электраперадач.
Такім чынам, мясцовы вугаль аказаўся вельмі запатрабаваным будучаму камбінату і адразу ж пачалося будаўніцтва вугальных шахт і адкрытага разрэзу «Сангіна».
Для працоўных і шахцёраў, якія прыехалі з розных куткоў СССР, быў пабудаваны пасёлак Баянгол. У 1942 годзе на базе Баянгольскага вугальнага радовішча запушчана ў эксплуатацыю часовая электрастанцыя (ЦЭС), магутнасцю 1,5 тыс. конскіх сіл, і лінія электраперадачы Баянгол — Гарадок.
У гады Вялікай Айчыннай вайны на кожным трэцім савецкім танку была браня, выплаўленая са сплаваў Джыдакамбіната, у чым прымалі непасрэдны ўдзел жыхары Баянгола. Баянгол быў шматнацыянальным пасёлкам. Разам з буратам і рускімі, сюды прыехалі і працавалі ўкраінцы, беларусы, татары, чувашы і інш.
З пачаткам вайны ў 1941 годзе ў пасёлак у прымусовым парадку былі дэпартаваны немцы з Паволжа і іншых раёнаў СССР.
З кастрычніка 1945 года ў Баянгол пачалі завозіць японскіх ваеннапалонных, былых салдат і афіцэраў разгромленай Квантунскай арміі. Максімальная колькасць японцаў даходзіла да 1035 чалавек. Ваеннапалонныя працавалі ў вугальных шахтах, а таксама на будаўніцтве Баянгольскай ЦЭС. У кастрычніку 1948 года лагер японскіх ваеннапалонных у Баянголе быў зачынены. Японцы былі вывезены ў іншыя раёны Бураціі і СССР.
30 мая 1949 года ўтвораны працоўны пасёлак Баянгол.
Савецкія гады былі самымі спрыяльнымі для сацыяльна-эканамічнага развіцця пасёлка. Былі пабудаваны каменная 3-павярховая школа на некалькі соцень вучняў, пасялковая бальніца, дзіцячы сад, клуб, некалькі магазінаў, дзіцячы дом-інтэрнат, а таксама добраўпарадкаваныя шматкватэрныя дамы. У тыя гады насельніцтва пасёлка дасягала 5-7 тысяч жыхароў.
Дзіцячы дом-інтэрнат
У 1990-х гадах, пасля роспуску СССР, закрыўся Джыдзінскі ВМК, што наўпрост адбілася на эканоміцы пасёлка. Спынілі працу шахты, разрэз, ЦЭС. Пачаўся адток насельніцтва.
12 лістапада 2003 года пасёлак гарадскога тыпу Баянгол быў пераўтвораны ў сяло, якое ўтварае асобнае сельскае паселішча.
Эканоміка
З роспускам СССР у 1991 годзе прадукцыя Джыдзінскага ВМК стала неканкурэнтаздольнай, бо найбліжэйшая ветка чыгункі знаходзілася за больш як 200 км ад Закаменска. У савецкі час на транспартныя выдаткі ўвагі не звярталі. Але ў рынкавай эканоміцы такія выдаткі сталі накладнымі.
У выніку камбінат праз некалькі гадоў збанкрутаваўся. Гэта наўпрост ударыла і па баянгольскіх шахцёрах і энергетыках.
Цяпер галоўныя працадаўцы — Баянгольскі дзіцячы дом, сярэдняя агульнаадукацыйная школа, дзіцячы сад, пошта, АТС і ўпраўленне ЖКГ.
Прыродныя рэсурсы
Тэрыторыя вёскі Баянгол знаходзіцца ў горна-тайговай мясцовасці, у зоне рызыкоўнага земляробства.
Флора
Раслінны свет вакол Баянгола вельмі багаты. Тут расце лістоўніца, бяроза, кедр, брусніцы, буякі, суніцы, чорныя парэчкі, чарніцы, кісліцы, грыбы — маслякі, груздзь, падбярозавік, рыжык, шыпшыннік, чаромхі і г. д.
Фаўна
Тайга вакол вёскі Баянгол поўная разнастайнымі прадстаўнікамі жывёльнага свету. Тут насяляюць казулі, вавёркі, зайцы, кабаны, ізюбры, кабарга, рысі, собалі, суркі, тарбаганы.
Свет драпежнікаў прадстаўлены мядзведзямі, лісамі і ваўкамі.
З птушак тут насяляюць жураўлі, каршуны, арлы, глушцы, рабчыкі, курапаткі і інш.
Coenomyia
Coenomyia — род двухкрылых сямейства. Уключае як мінімум чатыры апісаныя віды.
Парод
Гэтыя чатыры віды належаць да роду Coenomyia:
NGC 2278
NGC 2278 — падвойная зорка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Снядзін
Сня́дзін (, Снядин) — вёска ў Беларусі, у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Галубіцкага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска з’яўлялася цэнтрам Снядзінскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 15 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Петрыкаў, за 205 км ад Гомеля, за 28 км ад чыгуначнай станцыі Муляраўка. На поўдні і захадзе мяжуе з нацыянальным паркам «Прыпяцкі». За 3 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі знаходзіцца возера Бародскае.
Гісторыя
У XVIII ст. вёска належала князям Радзівілам. У 1807 г. у князя Радзівіла маёнтак Снядзін набылі Антон Нестар Кеневіч і Казімір Рудзяеўскі. Пазней вёска перайшла па спадчыне да сына Антона Нестара Кеневіча — Іпаліта Антонавіча Кеневіча.
Броныкы
Броныкы (Бро́ники) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Куэва-дэ-лас-Манас
Вядома археалагічнымі і палеанталагічнымі знаходкамі ў ёй, найперш насценнымі малюнкамі і негатыўнымі выявамі чалавечых рук, найстарэйшыя з якіх датуюць 9-м тысячагоддзем да н. э. Пячора доўгі час была населена людзьмі, продкамі індзейцаў Патагоніі. Апошнія малюнкі датуюць 1-м тысячагоддзем нашай эры. Фарбы, якімі выкананы малюнкі, мінеральнага паходжання. Для вызначэння ўзросту малюнкаў выкарыстоўвалі знойдзеныя ў пячоры касцяныя трубачкі, праз якія фарбы ў свой час наносілі на сцяну.
Я быў жаўнерам
«Я быў жаўне́рам» (Byłem żołnierzem) — чорна-белы дакументальны фільм, зняты ў 1970 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім.
Апісанне фільма
Кшыштаф Кеслёўскі, апісаў свой фільм наступным чынам: гэта дакументальны фільм, «прысвечаны людзям, якія былі жаўнерамі і згубілі зрок падчас Другой сусветнай вайны… Жаўнеры проста сядзяць перад камерай на працягу фільма і гавораць».
Віктар Антонавіч Ламака
Віктар Антонавіч Лама́ка (, Дубіцкая Слабада, Мінскага раёна —, ) ― заслужаны лесавод Рэспублікі Беларусь, заснавальнік Глыбоцкага дэндрарыя.
Біяграфія
Выхоўваўся ў шматдзетнай сялянскай сям’і. Пасля школы вучыўся ў Магілёўскім землеўпарадкавальным тэхнікуме, у Гомельскім лесатэхнічным інстытуце.
Ваяваў у Чырвонай Арміі, атрымаў раненне недалёка ад Берліна.
Пачаў працаваць у кастрычніку 1945 года ў Глыбоцкім лясгасе. У 1977 годзе за арганізацыю і вырошчванне пасадачнага матэрыялу і стварэнне лесанасенных плантацый В. А. Ламака быў узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР, а ў 1983 годзе — другім медалём, як стваральнік дэндралагічнага сада. У 1986 годзе па просьбе настаўнікаў Слабадской СШ Шаркаўшчынскага раёна ён распрацаваў праект міні-дэндрасада памяці І. П. Сікоры.
У 1990 годзе В. А. Ламака выдаў аўтарскую кнігу «Дэндралагічны сад Глыбоцкага лясгаса». Вынікам творчай працы стаў фотаальбом «Глыбоцкаму вопытнаму лясгасу — 60 год», у які ўвайшло каля 300 здымкаў розных гадоў з апісаннем асноўных этапаў развіцця лясгаса і яго дасягненні за гэты перыяд.
Пры лясгасе створаны музей прыроды, дзе значная частка экспазіцыі прысвечана дзейнасці Віктара Антонавіча
Фернан Кнопф
Ферна́н Кнопф (фр. Fernand Khnopff, поўнае імя Фернан-Эдман-Жан-Мары Кнопф,, Дэндэрмондэ, Усходняя Фландрыя — , ) — бельгійскі мастак, графік, скульптар і мастацтвазнаўца, галоўны прадстаўнік бельгійскага сімвалізму.
Біяграфія
Бацька Кнопфа быў суддзёй у Бругэ, належаў да арыстакратычнай аўстрыйскай сям’і, якая перасялілася ў Бельгію ў XVI стагоддзі. Кнопф вырас у Бругэ, пазней пераехаў з бацькамі ў Брусель і па патрабаванні свайго бацькі спачатку вывучаў юрыспрудэнцыю ў Брусельскім вольным універсітэце, але неўзабаве перавёўся ў брусельскую Акадэмію мастацтваў, дзе і пачалася яго кар’ера як пейзажыста і партрэтыста. Яго настаўнікам быў Ксаўе Мелеры.
У 1877 годзе ён пабываў у Парыжы, дзе на яго вялікае ўражанне зрабіў Эжэн Дэлакруа. У Англіі ён пазнаёміўся з прерафаэлітамі, якія аказалі вялікі ўплыў на яго стыль — Бёрн-Джонс, Расеці, Уотс.
У 1878 годзе на Сусветнай выставе ў Парыжы ён пазнаёміўся з мастаком Гюставам Маро і ў далейшым звярнуўся да сімвалізму. Ён лічыцца адным з заснавальнікаў Таварыства XX.
Вэнгажына
Вэнгaжынa (Węgorzyno) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Лабэзскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Вэнгажына.
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Вэнгажына — Мінск 787 км, да Варшавы — 399 км.
Насельніцтва — 2 898 жыхароў (2014 год).
Скідзельскае благачынне
Скідзельскае благачынне, Скідзельская благачынная акруга — акруга ў Гродзенскай і Ваўкавыскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Кірыл Блізнюк
Канстанцін Сяргеевіч Навасёлаў
Па стане на сакавік 2011 года мае больш за 20 000 цытаванні сваіх работ. Індэкс Хірша - 38.
(33) Палігімнія
(33) Полиги?мния — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 28 кастрычніка 1854 года французскім астраномам Жанам Шакарнакам у Марсельскай абсерваторыі, Францыя і названы ў гонар Палігімніі, музы ўрачыстых гімнаў у старажытнагрэчаскай міфалогіі. Дзякуючы высокаму значэнню эксцэнтрысітэту арбіты (0,338), астэроід Палігімнія можа значна змяняць сваю адлегласць да Сонца, а падчас найбольш цесных супрацьстаянняў яго бачны бляск можа дасягаць 10 m зорнай велічыні. Найбліжэйшае такое збліжэнне адбудзецца 8 верасня 2014 года, тады бачная велічыня астэроіда дасягне значэнні 9,9 m, а яго адлегласць да Зямлі не будзе перавышаць 0,894 а.а. Астэроід мае самую выцягнутую арбіту сярод астэроідаў першай сотні.
Кароль Лір (фільм, 1970)
«Кароль Лір» — савецкі чорна-белы двухсерыйны шырокаэкранны мастацкі фільм, пастаўлены на кінастудыі «Ленфільм» у 1970 годзе па аднайменнай трагедыі Уільяма Шэкспіра. Апошні фільм, зняты рэжысёрам Рыгорам Козінцавым.
Пераклад Барыса Пастарнака. Песні блазна ў перакладзе Самуіла Маршака.
Прэм’ера фільма ў СССР адбылася 8 лютага 1971 года.
Сюжэт
Кароль Лір на схіле гадоў вырашае адысці ад спраў і падзяліць сваё каралеўства паміж трыма дочкамі. Для вызначэння памераў іх частак ён просіць кожную з іх сказаць, як моцна яна яго любіць. Старэйшыя дочкі — Ганерылья і Рэгана — ліслівяць каралю, каб атрымаць вялікую долю ад каралеўства, у той час як Кардэлія, малодшая дачка Ліра, адмаўляецца ліслівіць, кажучы, што яе любоў вышэй за гэта. Угневаны бацька выракаецца малодшай дачкі і праганяе графа Кента, які спрабаваў заступіцца за Кардэлію. Лір дзеліць каралеўства паміж старэйшай і сярэдняй дочкамі, пакінуўшы сабе світу са 100 чалавек і тытул Караля, кажучы старэйшым дочкам, што будзе гасцяваць у іх кожны месяц. Малодшую ж дачку ён выдае за жонку за французскага Караля, без усялякага пасагу.
Неўзабаве, пасля жудаснага прыёму, аказанага яму спачатку Ганарыльляй, а потым і Рэганай, Лір разумее, якімі крывадушнымі былі яго старэйшыя дочкі з іх «любоўю». Дочкі выганяюць караля Ліра, які з верным блазнам сыходзіць у стэп. Яны сустракаюцца з групай бяздомных і знаходзяць прытулак.
Эдманд жадае пакараць смерцю свайго бацькі, каб устаць на яго месца. Герцаг Карнуэльскі, падбухторваны дачкой Ліра Рэганай, асляпляе Гластэра. Эдгар, які прыкінуўся вар’ятам, адводзіць бацьку. Ганарыльля пасылае свайго слугу Освальда забіць аслепленага Гластэра, але суправаджаючы айца Эдгар у сутычцы забівае Освальда. Неўзабаве пасля гэтага Гластэр памірае.
Кардэлія, даведаўшыся пра ўсё, вядзе французскія войскі вайной на сясцёр. Але яе і Ліра бяруць у палон і саджаюць у турму. Эдманд аддае загад забіць палонных Ліра і Кардэлію. Герцаг Олбенскі выводзіць Эдманда на чыстую ваду, адкрываючы яго злачынствы, а Эдгар у паядынку перамагае брата. Які памірае Эдманд перад смерцю жадае зрабіць добрую справу — сарваць свой план па забойстве Ліра і Кардэліі. Але Кардэлію выратаваць не паспяваюць — яна ўжо павешана. Ганарылля і Рэгана гінуць: Рэгана атручаная Ганерылляй, Ганарылля заколвае сябе. Кароль Лір, стоячы над целам Кардэліі, памірае ад гора.
Іван Іосіфавіч Мікановіч
Іван Іосіфавіч Мікановіч (нар., в. Кухары, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне раслінаводства. Кандыдат сельскагаспадарчых навук (1977), дацэнт (1986).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (агранамічны факультэт, 1963). Працаваў на Шчучынскай машынна-трактарнай станцыі (з 1956, камбайнер), Паўладарскай вобласці (Казахстан), Полацкім міжраённым атрадзе па ахове раслін ад шкоднікаў, хвароб і пустазелля (з 1963), Гродзенскім дзяржаўным аграрным унiверсiтэце (аграном-насеннявод, загадчык аддзела насенняводства, у 1965—1976 — галоўны аграном вучэбна-доследнай гаспадаркі «Прынёманскі», 1976—1995 — дацэнт кафедры агульнага земляробства, 1995—2012 — кафедры раслінаводства, 1977—1980 — намеснік дэкана, 1980—1995 — дэкан агранамічнага факультэта).
Навуковыя інтарэсы: агратэхніка і шляхі павышэння ўраджайнасці сельскагаспадарчых культур; паляпшэнне пратэінавай каштоўнасці зерневых культур; падрыхтоўка кадраў для АПК.
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь» (1992) і інш.
Пражэктар (значэнні)
Назву Пражэ́ктар маюць:
Пражэктар — асвятляльная прылада.
Генрых Бёль
Генрых Тэадор Бёль (Heinrich Theodeor Böll;, — , ) — нямецкі пісьменнік і перакладчык. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1972).
Даваеннае жыццё
Нарадзіўся ў ліберальнай каталіцкай сям'і рамесніка. З 1924 па 1928 г. вучыўся ў каталіцкай школе, затым працягнуў навучанне ў кёльнскай Гімназіі кайзера Вільгельма. Працаваў сталяром, служыў у кнігарні. Пасля сканчэння сярэдняй школы ў Кёльне Бёль, які пісаў вершы і аповеды з ранняга дзяцінства, аказваецца адным з нешматлікіх вучняў у класе, якія не ўступілі ў гітлерюгенд. Па сканчэнню класічнай гімназіі (1936) працаваў вучнем прадаўца ў букіністычнай краме. Праз год пасля школы яго адпраўляюць на працу ў працоўны лагер Імперскай службы.
Улетку 1939 г. Бёль паступае ў Кёльнскі ўніверсітэт, але ўжо ўвосень яго заклікаюць у вермахт. Падчас Другой сусветнай вайны 1939—1945 гады пяхотнікам ваяваў у Францыі, удзельнічаў у баях ва Украіне і Крыму. У 1942 Бёль ажаніўся з Ганнай Мары Чэх, якая нарадзіла яму двух сыноў. У красавіку 1945 г. Бель здаецца ў палон амерыканцам.
Пасляваеннае жыццё
Пасля палону Бёль працаваў сталяром, затым вярнуўся ў Кёльнскі ўніверсітэт і вывучаў там філалогію.
У 1950 Бёль стаў удзельнікам «Групы 47». У 1952 у праграмным артыкуле «Прызнанне літаратуры руін», своеасаблівым маніфесце гэтага літаратурнага аб'яднання, Бёль заклікаў да стварэння «новай» нямецкай мовы — простай і праўдзівай, злучанай з пэўнай рэчаіснасцю.
У 1967 Бёль атрымлівае прэстыжную нямецкую прэмію Георга Бюхнера. У 1971 г. Бёль быў абраны прэзідэнтам нямецкага ПЭН-клуба, а затым узначаліў і міжнародны ПЭН-клуб. Гэты пост ён займаў да 1974 г.
У 1972 ён першым з нямецкіх пісьменнікаў пасляваеннага пакалення быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй. Шмат у чым на рашэнне Нобелеўскага камітэта паўплываў выхад новага рамана пісьменніка «Групавы партрэт з дамай» (1971), у якім пісьменнік паспрабаваў стварыць грандыёзную панараму гісторыі Германіі XX стагоддзя.
Пахаванне
Бёль памёр 16 ліпеня 1985 г. у Лангенбройхе.
Пахаваны 19 ліпеня 1985 гады ў Борнхайме-Мертэне побач з Кёльнам пры вялікай скупнасці народа, з удзелам калегаў-пісьменнікаў і палітычных дзеячаў.
Творчасць
Раннія аповеды Г. Бёля па характары падобныя да аповедаў многіх нямецкіх аўтараў кан. 1940-х; яны ўяўляюць сабою хуткамаляваныя, бязлітасна рэалістычныя партрэты «маленькіх людзей», якія насяляюць руіны разбамбаваных гарадоў. Як і аповеды, першыя яго раманы — «Цягнік прыйшоў своечасова» (Der Zug war pünktlich, 1949), «Дзе ты быў, Адам?» (Wo warst du, Adam?, 1951), «І не сказаў ні едінага слова» (Und sagte kein einziges Wort, 1954) — гучаць абвінавачваннем жахам і хаосу вайны. Калі Г. Бёль адышоў ад тэмы вайны і выжывання, манера яго змянілася. У кнізе «Більярд а палове дзесятай» (Billiard um Halbzehn, 1959), які часта завуць лепшым яго раманам, Г. Бёль выкарыстоўвае складаныя апавядальныя прыёмы, сціскаючы ў адзіны дзень досвед трох пакаленняў заможнай нямецкай сям'і. У рамане «Вачамі блазна» (Ansichten eines Clowns, 1963) выкрываюцца норавы каталіцкага істэблішменту. «Групавы партрэт з дамай» (Gruppenbild mit Dame, 1971), самы аб'ёмны і найбольш наватарскі раман Г. Бёля, напісаны ў форме падрабязнай бюракратычнай справаздачы, дзе каля 60 чалавек характарызуюць нейкую персону, ствараючы мазаічную панараму нямецкага жыцця пасля 1-ай сусветнай вайны. «Страчаны гонар Катарыны Блум» (Die Verlorene Ehre der Katharina Blum, 1974) — іранічная замалёўка на тэму бульварнай прэсы і плётак.