cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Амстэрдам
Гісторыя
XVII стагоддзе лічыцца залатым векам Амстэрдама, на працягу якога ён стаў самым заможным горадам у свеце. Судны адплывалі з Амстэрдама ў Балтыйскае мора, Паўночную Амерыку і Афрыку, а таксама ў сучасную Інданезію, Індыю, Шры-Ланку і Бразілію, якія лічыліся аднымі з галоўных рэгіёнаў гандлёвай сеткі. Амстэрдамскія купцы мелі важкі адсотак у абедзвюх гандлёвых кампаніях: Нідэрландскай Ост-Індскай і Нідэрландскай Вест-Індскай. Гэтыя кампаніі набылі значныя заморскія ўладанні, якія пазней сталі нідэрландскімі калоніямі. Амстэрдам быў самым важным цэнтрам Еўропы па адгрузцы тавараў і быў вядучым фінансавым цэнтрам свету. У 1602 годзе ў Амстэрдаме кампаніяй Галандскай Ост-Індыі быў адкрыты офіс, які стаў першай фондавай біржай у свеце па гандлі ўласных акцый.
Амстэрдам страціў больш за 10 % свайго насельніцтва ад чумы ў 1623—1625, а затым у 1635—1636, 1655 і 1664 гадах. Тым не менш, насельніцтва Амстэрдама пастаянна расло ў XVII стагоддзі, дзякуючы вялікаму прытоку іміграцыі і павялічылася з 50 тыс. да 200 тыс.
Канец XIX стагоддзя часам называюць другім залатым векам Амстэрдама. Новыя музеі, вакзал і Канцэртгебау былі пабудаваныя менавіта ў гэтыя часы. Акрамя таго горад заглынула прамысловая рэвалюцыя. У гэтыя часы быў пабудаваны Амстэрдам-Рэйнскі канал, які даў магчымасць злучыць Амстэрдам напрамую з Рэйнам, таксама быў пабудаваны і канал, які злучаў горад з Паўночным морам. Абодва праекты значна палепшылі гандаль з астатняй Еўропай і светам. У 1906 годзе Джозэф Конрад даў кароткае апісанне Амстэрдама як марскога курорта. Неўзабаве перад Першай сусветнай вайной горад пачаў пашырацца, дзякуючы будаўніцтву новых прыгарадаў. Нягледзячы на тое, што Нідэрланды захоўвалі нэйтралітэт у гэтай вайне, Амстэрдам пакутаваў з-за недахопу харчавання і мазуту. Недахоп выклікаў масавыя бунты, у якіх некалькі чалавек былі забітыя, яны атрымалі назву «Бульбяных бунтаў». Людзі рабавалі крамы і склады дзеля атрымання прадуктаў харчавання.
Многія новыя прыгарады, як то Осдарп, Слётэваарт, Слётэрмеер і Геузенвелд, былі пабудаваны ў гады пасля Другой сусветнай вайны. Гэтыя прыгарады змяшчаюць шмат грамадскіх паркаў і маюць шырокія і адкрытыя прасторы. З-за вайны і іншых інцыдэнтаў XX стагоддзя, амаль увесь цэнтр горада прыйшоў у непрыдатнасць. Многія палітыкі і іншыя ўплывовыя асобы выказвалі планы перабудовы большай часткі горада. Таксама існаваў рост попыту на офісныя будынкі і будаўніцтва новых аўтамабільным дарог. Амстэрдамскі метрапалітэн быў адкрыты ў 1977 годзе.
Геаграфія
Амстэрдам размешчаны на паўночным захадзе Нідэрландаў. Рака Амстэл, працякаючы праз цэнтр горада, утварае сетку каналаў і праток, акрамя гэтага, асобным каналам горад злучаны з Паўночным морам, пры гэтым знаходзячыся на вышыні 2 метраў ніжэй за ўзровень мора. Тэрытарыяльна Амстэрдам знаходзіцца блізка да правінцый Утрэхт і Флеваланд. Амстэрдам — высока ўрбанізаваны горад. Шчыльнасць насельніцтва 4457 чалавек на квадратны кіламетр. Паркі складаюць 12 % плошчы горада. Моцная ўрбанізацыя практычна знішчыла натуральны ландшафт горада.
Плошча горада — 219,07 км² (54,1 км² вады).
Клімат
Амстэрдам мае марскі клімат, дзякуючы блізкасці да Паўночнага мора на захадзе, з перавагай заходніх вятроў. Зіма досыць мяккая, марозы ў асноўным адбываюцца ў час усходніх альбо паўночна-ўсходніх вятроў збоку еўрапейскага мацерыка. З-за таго, што Амстэрдам акружаны з трох бакоў буйнымі вадаёмамі, а таксама з-за гарадскога цеплавога эфекту, тэмпература начамі рэдка апускаецца ніжэй за —5 °C, але часам тэмпература можа дасягаць і —12 °C у Хільверсуме, які знаходзіцца ў 25 км на поўдзень ад Амстэрдама. Лета ўмерана цёплае, але зрэдку гарачае. Дні з ападкамі — звычайная з'ява, у сярэднім у год назіраецца 186 такіх дзён. Сярэднегадавая колькасць ападкаў для Амстэрдама складае 833 міліметраў. Большая частка ападкаў выпадае ў выглядзе дажджу альбо кароткачасовых ліўняў. Воблачныя і вільготныя дні з'яўляюцца звычайнымі ў халаднейшыя месяцы з кастрычніка па сакавік.
Сцяг і герб
Тры крыжы Святога Андрэя пазначаюць тры вартасці горада: мужнасць, цвёрдасць і літасць. Народная традыцыя таксама звязвае гэтыя тры крыжы з трыма пагрозамі гэтаму гораду: вадой, агнём і эпідэміяй.
Герб Амстэрдама складаецца з трох крыжоў Святога Андрэя (хоць заступнікам горада лічыцца Святы Мікалай, таксама гэтыя крыжы з'яўляюцца састаўной часткай сцяга). Таксама на гербе прысутнічае Аўстрыйская імператарская карона. У 1489 годзе Максіміліян I у знак удзячнасці за заслугі і займы дараваў права Амстэрдаму ўпрыгожыць свой герб каралеўскай каронай, у 1508 годзе пасля каранацыі Максіміліяна I імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі яна была заменена на імператарскую. У XVII стагоддзі яна была ізноў заменена на карону Рудольфа II. Львы з'явіліся на гербе ў XVI стагоддзі, калі Нідэрланды былі рэспублікай.
Эканоміка
Амстэрдам з'яўляецца фінансавай і дзелавой сталіцай Нідэрландаў. Горад у цяперашні час з'яўляецца адным з цэнтраў міжнароднага бізнесу. У Еўропе па гэтаму паказчыку Амстэрдам займае пятае месца, прайграючы толькі Лондану, Парыжу, Франкфурту і Барселоне. Многія буйныя карпарацыі і банкі маюць свае штаб-кватэры ў Амстэрдаме, у тым ліку Каралеўскі банк Шатландыі, Akzo Nobel, Heineken International, ING Group, Ahold, TomTom, Delta Lloyd Group і Philips. Штаб-кватэра кампаніі KPMG International знаходзіцца ў суседнім Амстэлвіне, дзе многія кампаніі размяшчаюцца з-за таго, што навакольныя супольнасці дазваляюць мець поўную ўласнасць на зямлю, у адрозненне ад сістэмы арэнды зямлі ў Амстэрдаме.
Нягледзячы на тое, што шматлікія невялікія офісы па-ранейшаму знаходзіцца ў старым горадзе на каналах, кампаніі ўсё часцей перамяшчаюцца за межы цэнтра горада. Дзякуючы гэтаму паўднёвы раён Зёйдас стаў новым фінансавым і юрыдычным цэнтрам горада. Пяць найбуйнейшых юрыдычных фірм Нідэрландаў, вялікая колькасць галандскіх філіялаў буйных кансалтынгавых фірм, як то Boston Consulting Group і Accenture, а таксама Амстэрдамскі міжнародны гандлёвы цэнтр размешчаны ў Зёйдасе.
Акрамя таго існуюць яшчэ тры іншыя драбнейшыя фінансавыя раёны ў Амстэрдаме. Першы з іх знаходзіцца ў наваколлях чыгуначнага вакзала Слётэрдайка, дзе некалькі газет, як то De Telegraaf, маюць свае офісы. Тут жа знаходзяцца муніцыпальная грамадская транспартная кампанія «Gemeentelijk Vervoersbedrijf» і галандскі падатковы орган «Belastingdienst». Другі фінансавы раён знаходзіцца ў наваколлях Амстэрдам Арэны. Трэці ў наваколлях чыгуначнага вакзала Амстэл. Самы высокі будынак Амстэрдама, Вежа Рэмбранта, у якой знаходзіцца штаб-кватэра кампаніі Philips, таксама знаходзіцца ў гэтым раёне.
Амстэрдамская фондавая біржа (AEX), якая ў цяперашні час уваходзіць у склад Euronext, з'яўляецца найстарэйшай фондавай біржай у свеце і адной з найбуйнейшых у Еўропе. Яна размешчана побач з плошчай Дам у самым цэнтры горада.
Грамадскі транспарт
Амстэрдам мае добра развітую сістэму грамадскага транспарту. У горадзе дзейнічае метрапалітэн, традыцыйныя і скорасныя трамваі, аўтобусная сетка і паромныя пераправы цераз раку Эй. Увесь гарадскі грамадскі транспарт знаходзіцца пад кіраваннем арганізацыі GVB (Gemeentevervoerbedrijf, гэта значыць муніцыпальнае транспартнае прадпрыемства). Прыгарадныя аўтобусы, якія злучаюць Амстэрдам з наваколлямі, належаць іншым аператарам, у прыватнасці Arriva і Connexxion.
Чырвонае (Любанскі раён)
Чырво́нае (, Чирвоное) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Амстэрдам
Адукацыя
На тэрыторыі Амстэрдама знаходзяцца два універсітэты: Амстэрдамскі ўніверсітэт і Свабодны ўніверсітэт.
Свабодны ўніверсітэт быў заснаваны ў 1880 годзе на сродкі пратэстанцкай абшчыны. Да 60-х гадоў XX стагоддзя ў гэтым універсітэце навучаліся практычна выключна студэнты пратэстанцкага веравызнання. Універсітэт уключае ў сябе 13 факультэтаў і 11 навукова-даследчых інстытутаў.
У горадзе дзейнічае буйны навуковы музей «Нема» (заснаваны ў 1997 годзе), разлічаны на моладзевую аўдыторыю. Купіўшы квіток у музей, наведвальнікі могуць азнаёміцца з асноўнымі законамі фізікі, хіміі, біялогіі і іншых навук у простай гульнявой форме.
Музыка
У Амстэрдаме знаходзіцца адна з найвядомейшых канцэртных зал свету — Кансертгебау (Concertgebouw). Яна з'яўляецца сядзібай Каралеўскага аркестра Кансертгебау. Ад 2004 года галоўным дырыжорам гэтага аркестра з'яўляецца Марыс Янсанс.
Спорт
У горадзе штогод праводзіцца мноства спаборніцтваў. Сярод іх можна вылучыць Амстэрдамскі марафон і прабег Dam tot Damloop. Цэнтральны стадыён Амстэрдам-Арэна з'яўляецца дамашняй арэнай футбольнага клуба «Аякс».
Рэлігія
Пераважная большасць з'яўляецца пратэстантамі, ёсць каталікі і прадстаўнікі іншых рэлігій.
Богдан Барусевіч
Бо́гдан Міхал Барусе́віч (Bogdan Borusewicz; нар., Лідзбарк Варміньскі) — польскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Богдан Барусевіч быў дэпутатам сейма I, II і III скліканняў, з кастрычніка 2005 года займае пасада Маршала Сената Польшчы. Гісторык па адукацыі, у 1975 годзе скончыў гуманітарны факультэт Каталіцкага ўніверсітэта ў Любліне. З’яўляецца ганаровым грамадзянінам Гданьска і персонай нон-грата ў Расійскай Федэрацыі.
Выконваючы абавязкі прэзідэнта Польшчы
8 ліпеня 2010 года Браніслаў Камароўскі склаў мандат дэпутата Сейма, зняў з сябе паўнамоцтва старшыні Сейма і выконваючага абавязкі прэзідэнта Польшчы. Выконваючы абавязкі прэзідэнта па Канстытуцыі аўтаматычна стаў маршал Сената Богдан Барусевіч. У той жа дзень, 8 ліпеня 2010 года Гжэгаж Схетына быў выбраны новым Маршалкам Сейма, які стаў новым выконваючым абавязкі прэзідэнта.
У пачатку сакавіка 2015 года даведаўся, што знаходзіцца ў санкцыённым спісе асоб, якім забаронены ўезд у Расійскую Федэрацыю, і з-за гэтага не змог прыняць удзел у пахаванні Барыса Нямцова.
Сяргей Вадзімавіч Сцяпашын
Сяргей Вадзімавіч Сцяпашын (нар., Порт-Артур) — расійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, Старшыня Урада Расійскай Федэрацыі (з мая па жнівень 1999 года), Старшыня Падліковай палаты Расійскай Федэрацыі (2000—2013), доктар юрыдычных навук, прафесар, генерал-палкоўнік запасу. Сустаршыня Асацыяцыі юрыстаў Расіі. З 2007 года — старшыня Імператарскай Праваслаўнага Палесцінскага Таварыства. З 2014 года — старшыня назіральнага савета дзяржаўнай карпарацыі «Фонд садзейнічання рэфармаванню жыллёва-камунальнай гаспадаркі».
Халмец (Смаленскі раён)
Халмец (Холмец) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лоінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 1 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 40 км на паўночны захад ад Смаленска, за 4 км на паўночны захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель. За 21 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Леляквінская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Астана
Астана , ранейшыя назвы Акмолінск (1830—1961), Цалінаград (1961—1992), Акмала (1992—1998), Нур-Султан (2019—2022) — сталіца Казахстана (з 10 снежня 1997). Насельніцтва 653,8 тысяч жыхароў (1.4.2009), другі паводле колькасці насельніцтва горад Казахстана пасля Алматы. Размешчаны ў стэпавай паласе на рацэ Ішым, на месцы яе найбольшага збліжэння з Нурой.
Гісторыя
Заснаваны ў 1830 годзе як казацкі фарпост, пачатковы статус — прыказ (Акмолинский). Заснавальнік — палкоўнік Фёдар Кузьміч Шубін-другі, удзельнік Барадзінскай бітвы. Слова Акмала ў перакладзе з казахскай мовы азначае «Белая Магіла» або «Белая Святыня». Тлумачыцца гэта тым, што за 20 км ад горада знаходзіцца аднайменнае ўрочышча, вядомае тым, што там, на вяршыні белага вапняковага пагорка маецца магіла мясцовага б’ючы.
Акмолінскі прыказ быў пастаўлены на старым караванным шляху з Сярэдняй Азіі ў Заходнюю Сібір, Акмала мела вялікае гандлёвае значэнне, галоўным чынам па гандлі быдлам.
Пасля набыцця сталічнага статусу і арганізацыі асаблівай эканамічнай зоны «Астана — новы горад», у горадзе рэалізуецца мноства сучасных архітэктурна-горадабудаўнічых праектаў. Колькасць насельніцтва ўзрасла з 270 тыс. чалавек у 1996 г. да 600 тыс. у 2006 годзе.
20 сакавіка 2019 года парламент Казахстана прыняў у першым і другім чытанні папраўкі ў канстытуцыю аб перайменаванні сталіцы краіны Астаны ў гонар першага прэзідэнта Нурсултана Назарбаева. 17 верасня 2022 года прэзідэнт Казахстана К-Ж. Такаеў падпісаў указ аб зваротным перайменаванні сталіцы ў Астану.
Эканоміка
Астана — не самы буйны эканамічны цэнтр Казахстана. Вялікі ўплыў на гаспадарчае развіццё горада аказала чыгунка на Карталы, пабудаваная ў 1931—1936 гг. У Астане раней дзейнічаў найбуйнейшы ў Казахстане завод сельскагаспадарчых машын — ВА «Цалінсельмаш», а таксама завод «Казахсельмаш» (былы завод імя 50-годдзя СССР), спецыялізаваны на вытворчасці сельскагаспадарчых машын для раёнаў, знаходзячыхся пад уздзеяннем ветравой эрозіі. Маюцца таксама наступныя заводы: «Металіст», помпавы, чыгуналіцейны, Цалінаградскі вагонарамонтны завод і іншыя прадпрыемствы машынабудавання і металаапрацоўкі. Акрамя гэтага, ёсць хімічны завод, прадпрыемствы лёгкай (гарбарна-пімакатны завод, швейная фабрыка) і харчовай (мясакамбінат, алейны завод, малочны камбінат, млыны) прамысловасці, лесапільны і цагельны заводы, друкарня і г. д. Паблізу Астаны знаходзіцца каменнавугальная шахта (Максімаўка). Вытворчасць будматэрыялаў. Уранавыя руднікі.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан Назарбаева Н. А. ад 17 сакавіка 2006 г. № 67 зацверджаны стратэгічны план устойлівага развіцця горада да 2030 года, які вызначае асноўныя напрамкі дзейнасці па станаўленню і ўстойлівым развіцці горада як сталіцы дзяржавы. Распрацоўку дадзенага плана ажыццявіў Цэнтр устойлівага развіцця сталіцы.
Транспарт
Чыгуначны вузел на стыку ліній Петрапаўлаўск — Караганда — Балхаш і Астана — Карталы — Магнітагорск. У горадзе размешчаны цэнтральны офіс нацыянальнай чыгуначнай кампаніі «Қазақстан темір жолы». Буйны вузел шашэйных дарог: праз горад праходзяць аўтадарогі М-36 Чалябінск — Алма-Ата і А-343 Астана — Петрапаўлаўск.
Гарадскі транспарт прадстаўлены тралейбусамі з 1983 г. (3 маршруты, аднак з 2006 г. працуе толькі 1 маршрут № 4; 51,7 км кантактнай сеткі, 40 адзінак), аўтобусамі (30 маршрутаў, каля 550 адзінак), маршрутнымі таксі (21 маршрут, каля 250 адзінак). Агульная працягласць гарадской маршрутнай сеткі (2004) — 1720 км, гадавы пасажыраабарот — 115 млн чал., кошт праезду — 60 тэнге (у маршрутным таксі — 65), 11 аўтобусных прадпрыемстваў. У горадзе таксама працуе таксі.
У парку культуры і адпачынку раней дзейнічала дзіцячая вузкакалейная чыгунка.
У горадзе пабудаваны сучасны міжнародны аэрапорт, здольны прымаць усе віды паветраных судоў. Аэрапорт знаходзіцца на адлегласці 16 км ад горада.
Культура
Працуюць чатыры вышэйшых навучальных установы, Абласная філармонія, музеі (гісторыка-краязнаўчы музей, музей выяўленчых мастацтваў), тэатры (Нацыянальны тэатр оперы і балета імя К. Байсеітавай, казахскі музычна-драматычны тэатр імя К. Куанышбаева, рускі драматычны тэатр імя М. Горкага), Опера Астаны, бібліятэкі.
Да культурна-асветніцкіх устаноў горада можна аднесці таксама Кангрэс-хол, Палац моладзі і Прэзідэнцкі Цэнтр Культуры. Манумент Байтэрэк з’яўляецца галоўным сімвалам горада. У горадзе развівацца маладое кіно: «Баўырым» (фільм).
Гарадская геральдыка
5 чэрвеня 2008 года на 16-й нечарговай сесіі гарадскога масліхатаў былі зацверджаны новыя герб і сцяг сталіцы Казахстана. Аўтарам канцэпцыі і эскіза новага герба быў першы Прэзідэнт Казахстана Нурсултан Назарбаеў.
У аснову герба пакладзены круг як выраз ідэі дасканаласці і вечнасці. Цэнтральным элементам стала аб’яднанне двух сімвалаў — Байтэрэка і шанырака. Мастацкае рашэнне з’яўляецца вобразным выразам вектара развіцця сучаснага Казахстана. У падставе ж Байтэрэка закладзены арнамент «құс қанаттар» — птушыныя крылы, узыходзячыя да стылізаваная выява міфічнай птушкі Сімург (Самрук).
Прастора герба разбіта на два кальца. Знешняе ўяўляе сабой глыбінны пласт гісторыі Вялікага стэпу. Часта чырвоны колер выбіраўся качэўнікамі для воінскага сцяга, сімвалізуючы ратную доблесць. Таксама ён асацыіруецца з такімі паняццямі, як нараджэнне, рост і развіццё. У аблямоўцы выкарыстоўваецца арнамент «воўчае вока», які раскрывае татэмны культ цюркскіх плямёнаў, якія вядуць сваю крэўнасць ад Вялікай ваўчыцы.
Дадзенае мастацкае рашэнне з’яўляецца вобразным выразам вектара развіцця сучаснага Казахстана, якое сумяшчае ў сабе як знак горада, так і сімвал краіны.
Геральдыка горада з 1998 па 2008 гады
У аснову герба пакладзены круглы ўсходні шчыт.
Медалі
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан ад 2 чэрвеня 1998 г. у гонар прэзентацыі новай сталіцы Казахстана быў заснаваны памятны медаль «Астана».
Сярод узнагароджаных гэтым медалём, такія вядомыя дзеячы, як:
Да святкавання 10-годдзя Астаны быў заснаваны юбілейны медаль «10 гадоў Астане». Аднымі з першых, хто быў узнагароджаны гэтым медалём, сталі ветэраны Вялікай Айчыннай вайны.
Фролы (Міхноўскае сельскае паселішча)
Фролы (Фролы) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхноўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 8 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 16 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 4 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 5 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Катынь на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бактэрыяхларафілы
Бактэрыяхларафі́лы — гэта фотасінтэтычныя пігменты, якія маюцца ў розных фотатрофных бактэрый. Яны былі адкрыты ў 1932 годзе Фон Нейлам (Von Neil). Адносяцца да групы хларафілаў, якія з’яўляюцца асноўнымі пігментамі ў раслін, водарасцей і цыянабактэрый. Групы, якія ўтрымліваюць бактэрыяхларафіл, ажыццяўляюць фотасінтэз, але не вылучаюць кісларод. Яны выкарыстоўваюць светлавыя хвалі такой даўжыні, якія не паглынаюцца раслінамі ці цыянабактэрыямі. Розныя групы ўтрымліваюць розныя віды бактэрыяхларафілу. У клетцы спектральныя ўласцівасці хларафілаў вызначаюцца некавалентнымі ўзаемадзеянні малекул пігменту адна з адной, а таксама з ліпідамі і бялкамі фотасінтэтычных мембран.
Віктар Аляксеевіч Зубкоў
{{Дзяржаўны дзеяч | імя             = Віктар Аляксеевіч Зубкоў | выява          = Viktor Zubkov (2019-06-02) 02 (cropped).jpg | пасада     = Спецыяльны прадстаўнік прэзідэнта Расіі па ўзаемадзеянні з форумам краін — экспарцёраў газу | прэзідэнт    = Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін | перыядпачатак = 30 мая 2012 | пасада_2   = Часова выконваючы абавязкі старшыні Урада Расійскай Федэрацыі | сцяг_2 = Coat of Arms of the Russian Federation.svg | перыядпачатак_2 = 7 | перыядканец_2 = 8 мая 2012 | папярэднік_2 = Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін | пераемнік_2 = Дзмітрый Анатольевіч Мядзведзеў | прэзідэнт_2 = Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін | пасада_3        = Першы намеснік Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі | сцяг_3 = Flag_of_Russia.svg{{!}}border | перыядпачатак_3 = 7 мая 2008 | перыядканец_3 = 8 мая 2012 (в.а. да 21 мая 2012) | прэм'ер_3       = Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін (да 7 мая 2012) Дзмітрый Анатольевіч Мядзведзеў (з 8 мая 2012) | прэзідэнт_3 =    Дзмітрый Анатольевіч Мядзведзеў (да 7 мая 2012), Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін (з 7 мая 2012) | папярэднік    = | пераемнік          = | сцяг = Flag_of_Russia.svg{{!}}border | пасада_4   = Старшыня Урада Расійскай Федэрацыі | парадак_4 = 8 | сцяг_4 = Coat of Arms of the Russian Federation.svg | перыядпачатак_4 = 14 верасня 2007 | перыядканец_4 = 7 мая 2008 (в.а. да 8 мая 2008) | папярэднік_4 = Міхаіл Яфімавіч Фрадкоў | пераемнік_4 = Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін | прэзідэнт_4 = Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін (да 7 мая 2008) Дзмітрый Анатольевіч Мядзведзеў (7-8 мая 2008) | партыя =1) КПСС 2) Наш дом — Расія 3) Адзіная Расія | дата нараджэння = 15.09.1941 | месца нараджэння = п. Арбат, Кушвінскі раён, Свярдлоўская вобласць, РСФСР, СССР | бацька = Аляксей Андрэевіч Зубкоў (1914—1992) | жонка = Зоя Зубкова | дзеці = Юлія Сердзюкова (1970) |навуковая ступень     = {{навуковая ступень|кандыдат|эканамічных навук}} | узнагароды            = {{{!}} style="background: transparent;" {{{!}} style="background: transparent" {{!}} {{Ордэн За заслугі перад Айчынай 1 ступені}} {{!}}} {{{!}} style="background: transparent;" {{!}} {{Ордэн За заслугі перад Айчынай 2 ступені}} {{!!}} {{Ордэн За заслугі перад Айчынай 3 ступені}} {{!!}} {{Ордэн За заслугі перад Айчынай 4 ступені}} {{!}}} {{{!}} style="background: transparent;" {{!}} {{Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга}}{{!!}}{{Ордэн Знак Пашаны}}{{!!}}{{Медаль Ветэран працы}} {{!}}} {{{!}} style="background: transparent" {{!}} {{Заслужаны эканаміст Расійскай Федэрацыі}}{{!!}}{{Ганаровая грамата Урада Расійскай Федэрацыі}} {{!}}} {{{!}} style="background: transparent" {{!}} {{Ордэн святога дабравернага князя Данііла Маскоўскага I ступені}} {{!}}} }}
Віктар Аляксеевіч Зубкоў (нар., пасёлак Арбат, Кушвінскі раён, Свярдлоўская вобласць) — расійскі дзяржаўны дзеяч, эканаміст, кандыдат эканамічных навук, у 1991—2004 гадах — намеснік кіраўніка розных міністэрстваў і ведамстваў. У 2004—2007 гадах — кіраўнік Федэральнай службы Расіі па фінансавым маніторынгу. З 14 верасня 2007 года па 7 мая 2008 года — Старшыня Урада Расійскай Федэрацыі. З 7 па 8 мая ў 2008 годзе і 2012 гадах да прызначэння новага кіраўніка ўрада — выконваючы абавязкі Старшыні Урада Расіі. З 12 мая 2008 года — першы намеснік старшыні ўрада Расіі ў складзе ўрада Уладзіміра Пуціна. Старшыня савета дырэктараў Газпрома, старшыня назіральнага савета ААТ Рассельгасбанка, ФДУП «Расспіртпрам». У маі 2012 года стаў спецыяльным прадстаўніком Прэзідэнта Расіі па ўзаемадзеянні з Форумам краін-экспарцёраў газу.
Красыліўка (Казэлэцкі раён)
Красыліўка (Краси́лівка) — вёска ў Казэлэцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Красыліўскага сельсавета.
У ХІХ стагоддзі сяло Красыліўка было ў складзе Алышыўскай воласці Казэлэцкага павета Чарнігаўскай губерні.
Целяшы (Смаленскі раён)
Целяшы (Телеши) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхноўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 28 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 1 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 3 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Гнёздава на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Шпакіў
Шпакіў (Шпакі́в) — вёска ў Казэлэцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Красыліўскага сельсавета.
Арэвабуйр
Арэвабу́йр (Արևաբույր) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана побач з трасай Ерэван — Сцепанакерт і чыгункай Ерэван — Ерасх, за 5 км на паўднёвы ўсход ад горада Масіс, за 1 км на поўдзень ад сяла Джраавіт і за 1 км на паўночны захад ад сяла Мргавет.
Чырвоная Паляна (Любанскі раён)
Чырво́ная Паля́на (, Чирвоная Поляна) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Крэхаіў
Крэхаіў (Креха́їв) — вёска ў Казэлэцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Крэхаіўскага сельсавета.
Максым (Казэлэцкі раён)
Максым (Макси́м) — вёска ў Казэлэцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Максымаўскага сельсавета.
Арэвадашт
Арэвада́шт (Արևադաշտ) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана непадалёк ад горада Армавір.
Сакаліўка (Казэлэцкі раён)
Сакаліўка (Соколі́вка) — вёска ў Казэлэцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Максымаўскага сельсавета.
Хлявішчана
Хлявішчана (Хлевищено) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхноўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 15 жыхароў (2007).
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Харсы
Харсы́ (, Харсы) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тамашоўскага сельсавета. Размешчаны за 56 км на поўдзень ад Брэста, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Уладава, побач з аўтадарогай Брэст — Тамашоўка, на поўнач — лес, на захадзе — р. Заходні Буг і дзяржаўная граніца з Польшчай.
Хадза
Гісторыя
Генетычныя даследаванні паказваюць, што хадза могуць быць сваякамі кайсанцаў. Характэрна, што яны доўгі час мелі лад жыцця, падобны на сан, за што атрымалі мянушку "бушменаў Танзаніі". Каля 1500 гадоў таму хадза разышліся з сандавэ. Генетыкі таксама вызначылі, што ў мінулым хадза мяшаліся з банту больш інтэнсіўна, чым кайсанцы, але значна меней, чым пігмеі і сандавэ.
Харсы
У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Камароўка» (цэнтр — аг. Тамашоўка).
Хадза
Гісторыя
З XVIII ст. хадза знаходзіліся пад уплывам суседдзяў-банту і дзякуючы ім пазнаёміліся з земляробствам і жывёлагадоўляй. У канцы XIX ст. пачаліся сталыя кантакты з еўрапейцамі. У наш час большасць хадза вядзе аселы лад жыцця. Толькі некалькі сотняў чалавек прытрымліваюцца старых традыцый, займаюцца качавым збіральніцтвам і паляваннем.
Харсы
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска ў Дамачаўскай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. У 1876 годзе з’яўлялася цэнтрам сельскай грамады, якой належала 422 дзесяціны зямлі. У 1886 годзе вёска — былое прыватнае ўладанне пры р. Буг, царкоўна-прыходская школа, капліца. У 1897 годзе ў сяле царква, школа, ветраны млын.
Генрых Іпалітавіч Семірадскі
Генрых Іпалітавіч Семірадскі (пры нараджэнні Генрык Гектар Семірадскі (Henryk Hektor Siemiradzki);, Нова-Белгарад, Харкаўская губерня — 23 жніўня 1902, Стшалкова, Петракоўская губерня) — беларускі, польскі і рускі  мастак, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў позняга акадэмізму. Вучыўся ў Харкаве і Пецярбургу, але большую частку актыўнага творчага жыцця правёў у Рыме. Найбольш вядомы манументальнымі палотнамі на сюжэты з гісторыі антычных Грэцыі і Рыма; таксама паспяхова працаваў у жанры камернай ідыліі, пейзажу і партрэта. Займаўся афармленнем тэатраў і прыватных інтэр’ераў. Акадэмік і прафесар Імператарскай Акадэміі мастацтваў, акадэмій жывапісу Берліна, Стакгольма, Рыма, Турына, член-карэспандэнт. Творы ў асноўным рассеяны па музеях Польшчы, Украіны і Расіі, а таксама прыватных зборах еўрапейскіх краін. Персанальныя выстаўкі мастака праходзілі ў Польшчы ў 1903, 1939, 1968 і 1980 гадах; ў 2017—2018 гадах у Дзяржаўным Рускім музеі праходзіла энцыклапедычная выстаўка «Генрых Семірадскі і калонія рускіх мастакоў у Рыме». Многія работы мастака страчаны, напрыклад роспісы храма Хрыста Збавіцеля ў Маскве.
Хадза
Культура
Традыцыйна хадза вядуць лад жыцця качавых паляўнічых і збіральнікаў саванны на поўначы Танзаніі. Іх культура адаптавана да мабільнасці. Найважнейшую ролю ў забеспячэнні ежай адыгрывае збіральніцтва. Хадза ужываюць некалькі сотняў відаў раслін, але аддаюць перавагу клубневым і ягадам, таксама збіраюць мёд дзікіх пчол, парасткі баабабаў, ловяць дробных жывёл.
Харсы
Гісторыя
У 1905 годзе вёска ў Дамачаўскай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Хадза
Культура
Хадза жывуць адносна невялікімі групамі па 10 - 20 чалавек. Асабістыя кантакты знутры групы вельмі важныя, паколькі пры ўзнікненні ўнутраных канфліктаў група распадаецца. Нямецкія даследчыкі пачатку XX ст. паведамлялі, што на чале груп стаяць правадыры. Але ў наш час аб'яднанні хадза маюць эгалітарны характар, і асоба адзінага правадыра не вылучаецца. Розніца ў статусе чальца групы можа тлумачыцца толькі яго асабістымі здольнасцямі. Кожная група мае сталыя кантакты з іншымі аб'яднаннямі хадза. Цікава, што вынікі вывучэння грамадства хадза вучонымі, аказалі ўплыў пры распрацоўцы тэорыі сучасных сацыяльных сетак.
Генрых Іпалітавіч Семірадскі
Паходжанне. Станаўленне (1843—1864 гады)
Род Семірадскіх герба «Траска» згадваецца ў архіўных дакументах з XVII стагоддзя, аднак звесткі вельмі адрывачныя і скупыя. У літаратуры, прысвечанай Семірадскаму, бытуе сцвярджэнне, што яго сям’я была з Сандамірскага ваяводства, прозвішча паходзіць ад назвы вёскі Семярад каля Радама. Быццам бы адзін з Семірадскіх у сярэдзіне XVII стагоддзя быў пісарам муніцыпалітэта ў Сандамір, а іншы ў пачатку XVIII стагоддзя — канонікам у Кракаве. А адна з галін сям’і абгрунтавалася ў Літве, у Наваградку, — гэта і былі продкі Г. Семірадскага. Але даводзячы сваё шляхецтва ў ХІХ стагоддзі, Семірадскія з Мінскай губерні сцвярджалі, што іх продак Сяміградскі перабраўся ў Вялікае Княства Літоўскага з украінскага Падолля. Падолле з’яўляецца сумежным рэгіёнам з Сяміграддзем, таму не выключана, што продкі мастака паходзяць адтуль, а не з Сандамірскага ваяводства. У судовых дакументах Новагародскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, першапачатковы варыянт напісання прозвішча Сяміградскія саступіў месца Семірадскім недзе ў 1740-х гадах.
Хадза
Культура
Сем'і пераважна малыя нуклеарныя, манагамныя, хаця не існуе ніякіх забарон для палігаміі. Выбар партнёра тлумачыцца як яго навыкамі да працы, так і знешняй прывабнасцю. Мужчыны і жанчыны актыўна карыстаюцца касметыкай. Хадза вельмі ганарацца свабодай і ўзаемнай дапамогай.
Харсы
Гісторыя
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы знішчылі 13 двароў, загубілі 8 жыхароў; 14 вяскоўцаў загінулі на фронце.
Хадза
Культура
На часовых стаянках хадза будуюць круглявыя трысняговыя хаціны, падобныя на буданы. Аднак жытлы выкарыстоўваюцца амаль выключна ў дажджлівы сезон. Пры сухім надвор'і многія хадза туляцца пад высокімі хмызнякамі акацый.
Генрых Іпалітавіч Семірадскі
Паходжанне. Станаўленне (1843—1864 гады)
Сын Міхала Элеўтэрый (дзед мастака) ажаніўся з Розай Есьман, пляменніцай Тадэвуша Рэйтана. Элеўтэрый ведаў мастака Яна Рустэма, быў асістэнтам на хросце дачкі Рустэмаў.
Хадза
Культура
Культура хадза вядома сваёй багатай вуснай традыцыяй — міфамі, казкамі і легендамі.
Генрых Іпалітавіч Семірадскі
Паходжанне. Станаўленне (1843—1864 гады)
Згодна з сямейным паданнем, Адам Міцкевіч, малюючы ў паэме «Пан Тадэвуш» свет шляхецкай даўніны, выкарыстаў запіскі Юзэфа Семірадскага, «падкаморыя з Навагрудка». Хросным бацькам брата Г. Семірадскага — Станіслава — быў брат А. Міцкевіча — Аляксандр (прафесар ), а хроснай маці іншага брата, Міхаіла, — Тэрэза Міцкевіч.
Хадза
Мова
Родная мова хадза з'яўляецца ізалятам. Некаторыя даследчыкі лічаць, што яна мае адзінае паходжанне з кайсанскімі мовамі.
Генрых Іпалітавіч Семірадскі
Паходжанне. Станаўленне (1843—1864 гады)
Генрых Семірадскі нарадзіўся 24 кастрычніка 1843 года ў слабадзе Нова-Белгарад (цяпер пасёлак Печанегі) каля Харкава, дзе быў раскватараваны полк царскай арміі, у якім служыў ягоны бацька ротмістр Іпаліт Семірадскі, землеўладальнік Навагрудскага павета. У 1850 годзе І. Семірадскі быў удастоены. Маці, Міхаліна Прушынская, была сястрой Ганны Цюндзявіцкай (1803—1850), вядомай аўтаркі кнігі па дамаводстве «Літоўская гаспадыня». З нейкай прычыны, хрост першынца адбыўся толькі 5 (17) красавіка 1844 года. Хроснымі Генрыха сталі генерал-маёр таго самага палка Гектар Прушынскі (дзядзька Міхаліны і слуцкі абшарнік) і Тарэза Лапцева, жонка ротмістра.
Хадза
Рэлігія
Хадза шануюць сонца як стваральніка жыцця, света жывёл і людзей. Кожны род мае сваіх культурных герояў, якіх лічыць першапродкамі і заступнікамі. Рытуалы прысвечаны цыклам чалавечага жыцця (нараджэння, смерці і сталення), а таксама гадавым сонечным цыклам.
З сярэдзіны XX стагоддзя адбываецца паступовая хрысціянізацыя хадза.
Генрых Іпалітавіч Семірадскі
Паходжанне. Станаўленне (1843—1864 гады)
Сям’я захоўвала каталіцкае веравызнанне і польскія нацыянальныя традыцыі і мову ў побыце. У 1871 годзе І. Семірадскі выйшаў у адстаўку ў чыне генерала і перабраўся на сталае жыхарства ў Варшаву. Першыя ўрокі малявання Семірадскі атрымаў падчас навучання ў Другой Харкаўскай гімназіі ў (1825—1913) — вучня Карла Брулова. Пад уплывам Бязперчага сфармаваліся густы і вызначыліся прыхільнасці Семірадскага ў мастацтве — акадэмічны класіцызм. Бацька Семірадскага ўхваляў мастацкія заняткі сына, але лічыў, што мастацтва не можа быць спосабам заробку для паважаючага сябе чалавека, і прадракаў Генрыху навуковую кар’еру.
У 1860 годзе, саступіўшы волі бацькі, Генрых Семірадскі паступіў на натуральнае аддзяленне Харкаўскага ўніверсітэта (фізіка-матэматычны факультэт). У 1864 годзе ён скончыў яго са ступенню, абараніўшы выпускную работу на тэму «Аб інстынктах насякомых». У студэнцкія гады Семірадскі сабраў багатую калекцыю матылькоў і да канца жыцця захаваў цікавасць да гэтых насякомых.
Паспяхова займаючыся ва ўніверсітэце, Семірадскі працягваў мець зносіны з Д. І. Бязперчым і браць у яго ўрокі. З вучнёўскіх работ яго захавалася толькі некалькі графічных лістоў, якія па шэрагу прычын Семірадскі захоўваў у рымскай майстэрні. У 1979 годзе спадчыннікі мастака перадалі іх у калекцыю Нацыянальнага музея ў Кракаве. У асноўным гэта жанравыя замалёўкі, самы ранні захаваны ўзор датуецца 1860 годам. Жывапісныя працы харкаўскага перыяду страчаны.
Акадэмія мастацтваў (1864—1871 гады)
У Акадэмію мастацтваў Генрых Семірадскі паступіў, паколькі па статуце асобы, узрост якіх перавышаў 20 гадоў, не маглі вучыцца там на агульных падставах. Залічаны ў Акадэмію ён быў 13 кастрычніка 1864 года. Статус вольнага слухача не толькі вымушаў платнага навучання (25 рублёў у год), але і не дазваляў удзельнічаць у конкурсе на залаты медаль, якая дае права на 6-гадовую паездку ў Еўропу.
Акрамя жывапісу, шмат часу ў Семірадскага адымала музыка — ён быў сталым наведвальнікам канцэртаў і музычнага тэатра. У лістах да родных (сябрамі ў Пецярбургу ён так і не абзавёўся) Семірадскі апісваў ўражанні ад опер, а таксама дэкарацый да іх. У 1865 годзе ён быў ганараваны малым сярэбраным медалём за эскіз «Анёл смерці збівае усіх першынцаў Егіпта». У студзені гэтага года ён упершыню наведаў Варшаву. У 1866 годзе ён падаў прашэнне аб пераводзе з вольнаслухачоў у вучні, Саветам Акадэміі яно было задаволена 13 верасня. Семірадскі быў залічаны ў натурны клас, дзе яго выкладчыкамі сталі і. На восеньскім экзамене 1866 года ён быў удастоены адразу двух срэбных медалёў за малюнак з натуры і натурны эцюд. У 1868—1869 гадах тры яго эцюды былі адзначаны грашовымі прэміямі (двойчы па 100 рублёў) і падзякамі Савета Акадэміі, захоўваліся як узорныя і нават былі рэпрадукаваны ў часопісе «Мастацкі аўтограф». Нягледзячы на поспехі, Семірадскі жыў у вялікай беднасці, у дадатак, ён саромеўся прасіць дапамогі ў бацькоў. Для заробкаў Семірадскі пісаў з фатаграфій мініяцюрныя партрэты на слановай косці, а таксама браўся за самыя разнастайныя заказы. У гады навучання ў Акадэміі круг зносін Семірадскага быў вузкі, як па замкнёнасці яго характару (ён цяжка сыходзіўся з людзьмі), так і па прычыне вялікай эрудыцыі, якой было цяжка адпавядаць. Таварышам Семірадскага з часам зрабіўся яго зямляк Ілья Рэпін.
У 1868 годзе Семірадскі ўдзельнічаў у конкурсе на малы залаты медаль, для якога выбраў тэму «Дыяген, які разбівае чару». Ён быў настолькі захоплены працай, што на летнія вакацыі застаўся ў Пецярбургу. Постаць Дыягена Сінопскага Семірадскі пісаў са старога натуршчыка Тараса, які пазіраваў яшчэ Брулову. Пры папярэднім аглядзе «Дыягена» рэктарам Акадэміі Ф. А. Бруні прафесар крытычна выказаўся аб пейзажы, лічачы яго «занадта натуралістычным», на што Семірадскі пярэчыў, што хацеў ажывіць «школьны» класіцызм прышчэпкай рэалізму. Не занадта цёпла паставіўся да карціны і К. Веніг, які адзначыў, што нягледзячы на пэўныя задаткі, карціна Семірадскага хутчэй слабая. Канкурэнтам Генрыха Іпалітавіча ў той жа праграме быў І. Рэпін, але ён не змог выказаць моманту разбівання чары і ў рэшце рэшт спаліў няўдалы эцюд. У працах Рэпіна таго часу можна ўбачыць несумнеўны ўплыў манеры Семірадскага.
12 верасня Савет прысудзіў Семірадскаму малы залаты медаль, які давала магчымасць удзельнічаць у конкурсе на суісканне пенсіянерскай паездкі. Малы залаты медаль Акадэміі азначаў таксама прысуджэнне звання мастака 2-га класа, што ў «Табелі аб рангах» адпавядала губернскому сакратару. Тым не менш Семірадскі не быў у захапленні ад парадкаў, што пануюць у Акадэміі, адкрыта называючы яе ў лістах да родных «фабрыкай», а Савет — «кольцам старых ідыётаў». Акрамя абавязковых акадэмічных заданняў на біблейскія і антычныя сюжэты, Семірадскі ў Пецярбургу спрабаваў пісаць на самастойна выбраныя тэмы. Карціна «Людовік XIV пасля падпісання смяротных прысудаў» страчаная, некаторае ўяўленне аб яе стылі можна скласці па іншай працы Семірадскага — «Французскі мастак часоў Людовіка XV піша партрэт маркізы» (належала вялікаму князю ). Семірадскі працаваў старанна: падбіраў матэрыял у Публічнай бібліятэцы, асаблівую ўвагу надаючы побыту, касцюмам і мэблі «». Аднак куртуазная культура падалася яму «занадта легкаважнай», пазбаўленай станоўчага этычнага ідэалу, што для Семірадскага, схільнага да маралізатарства, было істотным. Спрабаваў ён сябе і ў жанравым жывапісе, але мастацкія вартасці гэтых яго прац невялікія; у акадэмічных праграмах на зададзеную тэму ён дэманстраваў зусім іншы ўзровень прафесіяналізму. Тым не менш жанравыя сцэны на ўкраінскія сюжэты прадаваліся і нават выстаўляліся ў Таварыстве заахвочвання мастакоў. Характэрным прыкладам творчасці Семірадскага пецярбургскага перыяду была «Німфа» (1869), якая фактычна была варыяцыяй на тэму «Купальшчыцы». Кампазіцыя і тэхніка дэманструюць скончанасць, пры гэтым аголенае цела намалявана падкрэслена ідэальным, «парцалянавым». Артыстызм мастака выражаны ў нядбайнасці да другарадных дэталяў. Характэрны для Нефа эратызм — але ў рамках прыстойнасцяў — таксама быў цалкам засвоены Семірадскім.У другой палове 1860-х гадоў Семірадскі пагрузіўся ў дэпрэсію, яго пераследавалі сумневы ва ўласным таленце. У красавіку 1867 года ён пісаў бацькам:
…Я адзін з першых у Акадэміі, але калі я параўноўваю свае працы з працамі вялікіх майстроў <…> яны мне здаюцца нікчэмнымі… Нейкі голас нашэптвае мне атрутна: «Ты так зрабіць не зможаш».
Я ў першы раз чую …, што стварэнням чалавечага генія, які творыць з вобласці вышэйшага свету — сваёй душы, падабаюцца звычайныя з’явы паўсядзённага жыцця. Гэта значыць: творчасці вы аддаеце перавагу копіі з натуры — паўсядзённай пошласці жыццёвай?
Для Стасава старадаўняе — і паслядоўнае яму класіцыстычнае — мастацтва з’яўляецца ілжывым, «кастрыраваным», пазбаўленым праўды. Семірадскі апаніраваў тым, што акадэмічнае мастацтва «вышэй праўды». Падчас спрэчкі Рэпін быў на баку Семірадскага, але неўзабаве стаў яго непрымірымым апанентам, заявіўшы, што Семірадскі глыбока чужы і яму асабіста, і рускаму рэалістычнаму мастацтву. Стасаў захаваў недабразычлівае стаўленне да Семірадскага да канца жыцця. Ва ўспамінах Рэпіна захаваліся наступныя яго словы: «''…[Семірадскі] таленавіты чалавек. Толькі шкада — гэта безнадзейны класік — будучы прафесар. Італьяншчына яго заела''».
У 1870 годзе Семірадскі прадставіў праграму «Давер Аляксандра Македонскага лекару Філіпу». Па словах А. Зорынай, ён прадэманстраваў веданне анатоміі, маляўнічае і кампазіцыйнае майстэрства. Тут упершыню выявіліся якасці ўсёй будучай творчасці мастака — мяккія, «цякучыя» сілуэты, выразнасць дэталяў і праца са святлом; бездакорнае тэхнічнае выкананне.
Журы Акадэміі 4 лістапада аднадушна прысудзіла яму вялікі залаты медаль і права замежнай паездкі за казённы кошт. Характэрна, што У. В. Стасаў заўважыў карціну на акадэмічнай выстаўцы і даў ёй падрабязны разбор, у якім, у прыватнасці, заявіў, што «г-н Семірадскі не належыць натоўпу». У жніўні 1871 года мастак пакінуў Пецярбург і накіраваўся ў Мюнхен праз Кракаў.
Пенсіянер Акадэміі (1871—1878 гады)
Семірадскі адправіўся для пачатку ў Мюнхен, які быў тады адным з найбуйнейшых у Еўропе мастацкіх цэнтраў, аднак ніколі не аргументаваў свайго рашэння. Яго прыцягнула майстэрня, вучнем якога Семірадскага часта называюць без усялякіх падстаў. З сабой мастак вёз эскізы вялікага палатна «Рымская оргія бліскучых часоў цезарызму», сюжэт якога быў заснаваны на антычным рамане «». Гэта было першае шматфігурнае палатно Семірадскага і першае, якое было прысвечана жыццю Старажытнага Рыма. У 1872 годзе палатно было паказана на выстаўцы Мюнхенскага мастацкага таварыства, а далей яно было адпраўлена на акадэмічную выстаўку ў Пецярбург. На выстаўцы карціна была набыта Акадэміяй за 2000 рублёў і перапрададзена вялікаму князю Аляксандру Аляксандравічу (будучаму імператару). Гэта акалічнасць адыграла сваю ролю ў жыцці і творчым лёсе Семірадскага: у асобе спадкаемца ён знайшоў заказчыка і заступніка, які набываў у далейшым практычна ўсе маштабныя палотны мастака. Пасля калекцыя вялікага князя стане ядром Рускага музея. Продаж «Рымскай оргіі» таксама вырашыў усе фінансавыя праблемы мастака і дазволіла яму адправіцца ў Італію.
У лютым 1872 года Семірадскі паехаў у Дрэздэн: Акадэмія мастацтваў замовіла яму копію «» Рафаэля. Бацькам ён пісаў, што ўпаў у меланхолію, бо сусветна вядомая карціна «не зрабіла ў ім ніякага ўзрушэння». Копію таксама не ўдалося зняць, паколькі Дрэздэнская галерэя як раз тады зачынялася на рамонт.У адрозненне ад большасці сваіх аднакашнікаў па Акадэміі, Семірадскі імкнуўся працаваць у Італіі, а не ў Францыі. Менавіта ў Італіі адбываецца канчатковае фарміраванне круга сюжэтаў мастака: антычнасць і ранняе хрысціянства. Большую частку актыўнага жыцця Семірадскі правёў у Італіі, ненадоўга прыязджаючы па справах у Пецярбург і Варшаву, а лета праводзячы ў польскім маёнтку. Спачатку Семірадскі разлічваў пасяліцца ў Фларэнцыі, дзе ўжо зняў студыю, аднак, прачытаўшы ў газетах пра пачатак вывяржэння Везувія, адправіўся ў Неапаль. Агледзеўшы гару (вывяржэнне аказалася непрацяглым), руіны Пампей і востраў Капры, на зваротным шляху ў Фларэнцыю мастак прыехаў у Рым. Аказалася, што ў Рыме лёгка зняць майстэрню, пасля чаго мастак вырашыў абгрунтавацца там і пазней неаднаразова заяўляў, што можа жыць і працаваць толькі ў гэтым горадзе. Менавіта рымскія помнікі і жыхары стануць крыніцай эстэтычных уражанняў мастака, менавіта ў Рыме аформілася і прыйшла ў сістэму яго эстэтычная канцэпцыя. па выразе :
Рым <…> надасць яго працам манументальнасць і высакароднасць вялікага стылю, выхавае ў ім пачуццё дэкаратывізму; паветра і прырода поўдня Італіі ачысцяць яго каларыт ад «музейных» карычняватых тонаў…
Прыехаўшы ў Рым у маі 1872 года, Семірадскі зняў студыю на, 53, недалёка ад Іспанскай лесвіцы, дзе традыцыйна сяліліся мастакі, а таксама збіраліся патэнцыйныя натуршчыкі і натуршчыцы. У гэтай майстэрні ён прапрацаваў да 1883 года. Дадатковым фактарам было тое, што побач размяшчаўся кветкавы рынак, якім Семірадскі не раз захапляўся, апісваючы яго ў лістах бацькам.
Семірадскі апынуўся ў цэнтры вялікай калоніі рускіх і польскіх мастакоў, у яго асяроддзе ў Рыме ўваходзілі скульптары М. Антакольскі,, , , палякі Свяшэўскі і Станкевіч. Пастаянным месцам іх сустрэч было «», у якім цяпер захоўваецца малюнак Семірадскага на біблейскую тэму.
«Грэшніца»
Першай карцінай, завершанай Семірадскім у Рыме, была «». Яна была напісана па замове таварыша прэзідэнта Акадэміі мастацтваў (і яе будучага прэзідэнта) вялікага князя, сюжэт — паэма «Грэшніца» А. К. Талстога — быў зададзены заказчыкам яшчэ ў Мюнхене. Паэма і карціна створаны на аснове апокрыфа, дадзены сюжэт адсутнічае ў кананічных Евангеллях: пад уздзеяннем сілы асобы Хрыста адбываецца духоўнае перараджэнне прыгажуні-блудніцы. Кампазіцыя карціны выразна дзеліцца на дзве часткі: злева Хрыстос і апосталы ў строгіх белых адзеннях, справа — шыкоўна разадзетая куртызанка з натоўпам бяздзейных мужчын і жанчын. Семірадскі стараўся не адступаць ад тэксту Талстога, выпісваючы галоўную гераіню і паведамляючы ёй залішняе «багацце красы». У перапісцы А. К. Талстога з І. С. Аксакавым задоўга да стварэння палатна Семірадскага ўсплыла тэма эстэтычнай блізкасці вобразаў паэмы з мастацтвам акадэмізму, а паэт натхняўся вобразамі Веранезэ. Несумненна і ўплыў Веранезэ і на Семірадскага; ці размаўлялі мастак і паэт — невядома. Карцінай «Грэшніца» Семірадскі адкрыў у сваёй творчасці тэму супрацьстаяння хрысціянства і паганства, на гэтым канфлікце заснавана драматургія яго асноўных палотнаў. У «Грэшніцы» Семірадскі свядома не рабіў выбару на карысць хрысціянства, паказваючы сваю прыгажосць у прадстаўнікоў абодвух светаў. Таксама ён упершыню ў рускім жывапісе злучыў маштабнасць гістарычнага сюжэту і эфекты. У 1873 годзе карціну дэманстравалі ў Вене, дзе на Сусветнай выстаўцы яна была ўдастоена Залатога медаля — гэта была першая замежная экспазіцыя Семірадскага. Далей карціну перавезлі на акадэмічную выстаўку ў Пецярбург, дзе яе чакаў шумны поспех; палатно было набыта цэсарэвічам за 10 000 руб. Семірадскі ганараваўся тытулам акадэміка Імператарскай Акадэміі Мастацтваў.Адначасова Семірадскі сутыкнуўся з непрыманнем і крытыкай. Крамской ядавіта пісаў у прыватным лісце:
…З часу Брулова, кажуць, не было такой карціны. Тым часам Хрыстус — такая нікчэмная асоба, што для яго ні адна грэшніца не раскаецца, ды і сама грэшніца не з тых, якія кідаюць разгульнае жыццё. А між тым ад карціны сходзяць з розуму … Не, мы ўсё яшчэ варвары. Нам падабаецца бліскучая і шумная цацка больш, чым сапраўдная чалавечая асалода.
У. В. Стасаў у артыкуле, спецыяльна прысвечаным «Грэшніцы», неаднаразова паўтараў тэрміны, якія потым будуць суправаджаць характарыстыку творчасці Семірадскага: «эфекты» і «віртуознасць». Гэтым ён падкрэсліваў, што знешнія эфекты другарадныя, а карціна Семирадского пазбаўленая сапраўднага псіхалагізму і глыбіні. У артыкуле «Дваццаць пяць гадоў рускага мастацтва» Стасаў называў грэшніцу — «сучаснай парыжскай какоткай Афенбаха», а таксама заяўляў, што «Хрыстос і апосталы складаюцца з аднаго касцюма». І. Я. Рэпін адкрыта назваў Семірадскага «шарлатанам» і заявіў, што «Грэшніца» — «легкаважная, альбомная рэч, хоць і велічэзная па памеры». Такім чынам, у лексіконе перасоўнікаў імя Семірадскага стала намінальным, а яго творчасць стала свайго роду «пудзілам», як галоўная ўдарная сіла коснай Акадэміі, да якой аднак па непаразуменні належаць густы шырокай публікі; з ім трэба было весці бескампрамісную барацьбу. Кантрастам выглядала на гэтым фоне адабрэнне аўстрыйскага крытыка Лемана, які пісаў: «Яго (Семірадскага) спосаб трактавання біблейскага матэрыялу ва ўсіх адносінах новы і, быць можа, адзіна прыдатны для еўрапейскіх карцін». Сам Семірадскі ў гэтыя спрэчкі не ўвязваўся.
Поспех «Грэшніцы» прывёў да канфлікту паміж Семірадскім і Рэпіным: яны адначасова былі вылучаны на званне акадэміка жывапісу (Рэпін — за карціну «»). Усё вырашыла пазіцыя былога рэктара Акадэміі Ф. Бруні, які назваў карціну Ільі Яфімавіча «вялікай прафанацыяй жывапісу», і вялікага князя, які замовіў Семірадскаму копію «Грэшніцы» сепіяй. Хоць І. Я. Рэпін атрымаў залаты медаль «За экспрэсію», ён ад засмучэння захварэў і з тых часоў нязменна супрацьпастаўляў «праўду» ў жывапісе яе «прыгажосці», крытыкуючы Семірадскага.