cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брагім Бушакі
Смерць
Ён памёр ад раптоўнага сардэчнага прыступу, калі рабіў абмыванне (вуду), каб здзейсніць сваю малітву (намаз), як звычайна прынята ў мусульман.
Быў пахаваны на могілках Сідзі-Гарыдзі ў камуне Коўба ў прысутнасці сваіх сваякоў, сяброў і вернікаў, якія правялі вялікую частку свайго жыцця ў мячэцях сталіцы Алжыра.
Белуджская мова
На працягу гісторыі белуджы карысталіся арабскім, лацінскім і кірылічным алфавітамі. У наш час афіцыйна прыняты алфавіт на аснове мовы урду.
Узброены канфлікт
Узбро́ены канфлі́кт, вае́нны канфлі́кт (ад conflictus — сутыкнення) — вельмі вострая форма рашэння супярэчнасцяў паміж дзяржавамі, якое характарызуецца двухбаковым прымяненнем ваеннай сілы.
Насельніцтва Паўднёвага Судана
У Паўднёвым Судане па розных ацэнках пражывае ад 9 да 12 млн чалавек. Большасць насельніцтва складаюць нілоцкія народы, што належаць да негроіднай расы і вызнаюць хрысціянства або мясцовыя анімічныя вераванні, у адрозненне ад арабскага мусульманскага насельніцтва Судана.
Узброены канфлікт
У шырокім сэнсе слова пад канфліктам ваенным разумеецца любая ваенная акцыя з прымяненнем узброенай сілы. Канфлікт ваенны ў вузкім сэнсе слова ўяўляе сабой адкрытае ўзброенае сутыкненне, часцей за ўсё на дзяржаўнай мяжы, звязана з яе парушэннем, абмежаваннем суверэнітэту той ці іншай краіны.
У вайны і ваеннага канфлікта ёсць шмат агульнага. У першую чаргу падабенства заключаецца ў спосабе вырашэння супярэчнасцяў паміж дзяржавамі з дапамогай узброенай сілы. Аднак вайна, нават лакальная, азначае сабой асаблівы якасны стан грамадства. Яна звязаная з ужываннем усіх формаў барацьбы — эканамічнай, палітычнай, ідэалагічнай і патрабуе падпарадкавання іх інтарэсам баявых дзеянняў узброеных сілаў.
Насельніцтва Паўднёвага Судана
Дэмаграфія
Паўднёвы Судан — вельмі маладая краіна і ў сэнсе сярэдняга ўзросту: амаль палову насельніцтва складаюць дзеці да 15 гадоў. Гэта абумоўлена традыцыйна высокай для трапічнай Афрыкі нараджальнасцю (каля 40 на 1000 чал.). А вось па ўзроўні смяротнасці (20 на 1000) і эміграцыі (10 на 1000) Паўднёвы Судан пераўзыходзіць нават сваіх суседзяў, што абумоўлена бясконцым міжэтнічным гвалтам. Такім чынам, тэмпы росту насельніцтва выходзяць дастаткова невысокімі. Паводле звестак на снежань 2018, 2,2 млн паўднёвых суданцаў знайшлі прытулак ва Угандзе, Кеніі, Эфіопіі, Судане і інш.. Гэта, а яшчэ недзеяздольнасць уладаў, не дазваляюць палічыць колькасць насельнітва краіны, таму на пачатак 2019 ацэначныя дадзеныя ў сеціве вар'іруюцца ад 10 да 12,5 млн.чал.
Узброены канфлікт
Вайне папярэднічае доўгая, своечасовая падрыхтоўка, пэўныя ваенна-мабілізацыйныя мерапрыемствы ў маштабе ўсёй краіны. Пры ўзброеным канфлікце гэтага, як правіла, не адбываецца.
Насельніцтва Паўднёвага Судана
Этнічны склад
Большасць насельніцтва адносіцца да нілоцкіх народаў ніла-сахарскай моўнай сям'і. Паўднёвы Судан з'яўляецца домам для прыблізна 60 этнічных груп, буйнейшымі з якіх з'яўляюцца
Узброены канфлікт
Канфлікт ўзброены істотна адрозніваецца і ад узброенага інцыдэнту. Узброены інцыдэнт, да якога звычайна маюць дачыненне невялікія групы людзей, нярэдка адбываецца ў выніку непаразумення, выпадковага сутыкнення, у той час як узброены канфлікт ва ўсіх выпадках з’яўляецца следствам агрэсіўнай палітыкі па меншай меры адной з уцягнутых у канфлікт дзяржаў.
Узброены канфлікт пачынаецца, як правіла, раптам, без афіцыйнай аб’явы аб ваенных акцыях, што будуць прадпрымаюцца і вядзецца больш ці менш кароткачасова, невялікімі ваеннымі сіламі і сродкамі і з абмежаванымі палітычнымі мэтамі.
Урэгуляванне ўзброенага канфлікту адбываецца дыпламатычным шляхам на дзяржаўным узроўні, у той час як памежныя ўзброеныя інцыдэнты могуць быць урэгуляваны шляхам перамоваў спецыяльных упаўнаважаных (памежных камісараў) сумежных дзяржаў.
Насельніцтва Паўднёвага Судана
Мова
Афіцыйнай мовай краіны з'яўляецца англійская. Большасць жыхароў Паўднёвага Судана размаўляе на мностве нілоцкіх моваў, найбуйнейшай з якіх з'яўляецца мова дзінка; а таксама адамава-ўбангійскіх, центральнасуданскіх і іншых мовах і гаворак.
Рэлігія
Большасць паўднёвых суданцаў вызнае хрысціянства або мясцовыя анімічныя вераванні, у адрозненне ад арабскага мусульманскага насельніцтва паўночнага Судана.
Узброены канфлікт
Пасля Другой сусветнай вайны была вырашана некалькі сотняў ваенных канфліктаў розных маштабаў на межах многіх дзяржаў Усходняй Еўропы, Азіі, Афрыкі, Лацінскай Амерыкі.
Вуліца Бельскага (Мінск)
Перасячэнні
Ідзе ад вуліцы Прытыцкага Перасякаецца з вуліцамі:
Андрэй Аляксандравіч Кунец
Андрэй Аляксандравіч Кунец (7 снежня 1995 года, Мазыр) — беларускі спявак, удзельнік і прызёр рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў, сярэбраны прызёр Дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне 2006 (129 балаў).
Творчая дзейнасць
Андрэй Кунец з'яўляецца сярэбраным прызёрам Дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне 2006, лаўрэатам I Міжнароднага маладзёжнага фестывалю-карнавалу «Арфей у Італіі-2008» ва ўзроставай групе 10 - 12 гадоў. На фестывалі выканаў песні «Беларусь мая», «Новы дзень», а таксама англамоўную версію кампазіцыі "Сябруюць усе" (і атрымаў статуэтку пазалочанай ноты, упрыгожанай хрусталікам Свароўскі). У студзені 2010 года Андрэй выпусціў свой ​​дэбютны альбом «Новы дзень»..
Урок (фільм, 2014)
«Урок» (Урок) — мастацкі фільм 2014 года рэжысёраў і.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Маладая настаўніца Надзея жыве ў невялікім балгарскім горадзе. Яна шукае злодзея ў сваім класе, каб падаць вучням урок пра тое, што добра, а што дрэнна. Але ці зможа Надзея вызначыць уласны верны шлях, калі ў яе з’яўляецца доўг перад ліхвярамі?
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 29 кінаўзнагародамі і яшчэ 12 намінацыямі.
Hemiphractidae
Hemiphractidae — сямейства бясхвостых земнаводных, прадстаўнікі якога жывуць у Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы. Раней гэтая група была апісана як падсямейства (Hemiphractinae) у складзе сямейства Hylidae. Больш познія даследаванні прывялі да апісання асобнага сямейства, якое часам падзяляюць на тры самастойныя сямействы: Amphignathodontidae (Flectonotus і Gastrotheca), Cryptobatrachidae (Cryptobatrachus і Stefania) і Hemiphractidae (Hemiphractus). Пытанне аб тым, якая з гэтых класіфікацый з’яўляецца больш дакладнай, актыўна абмяркоўваецца.
Размнажэнне
Незвычайнай адаптацыяй ў гэтым сямействе з’яўляецца біялогія размнажэння, калі яйкі развіваюцца ў жабянятак на спіне самкі (у большасці адсутнічае стадыя вольнага плавання апалонікаў). У некаторых родаў яйкі заключаны ў так званую торбу.
Музей гітар
Guitars – the Museum (Gitarrmuseet, Музей гітар) — музей, размешчаны ў цэнтры горада Умеа, Швецыя. Музей размешчаны ў цагляным доме, што раней займала школа імя Берцэліуса. Ён падзяляе месца з рок-клубам, рэстаранам і музычнай крамай. Музей адкрыты ў канцы студзеня 2014 года ў сувязі з інаўгурацыяй культурнай сталіцы Еўропы ва Умеа.
Музей знаходзіцца ў падпарадкаванні як сумеснае прадпрыемства на чале з людзьмі з музычнага магазіна, 4Sound і рок-клуба, Scharinska, (які захаваў імя нават пасля пераезду з Scharinska Villan да Vasaskolan),, які таксама знаходзяцца пад інвестыцыямі Guitars – the Museum. Муніцыпалітэт Умеа падтрымаў музей за кошт абнаўлення і адаптацыі памяшканняў, з гадавым суфінансаваннем 2,4 млн шведскіх крон у 2014 і 2015 гадах.
Калекцыя
Сярод найбольш эксклюзіўных гітар ў калекцыі, ёсць 1958 Gibson Flying V, 1960 Les Paul і Fender Broadcaster 1950. У агульнай складанасці больш за 500 гітар музей прыцягнуў міжнародную ўвагу, і быў апісаны як найбуйнейшы ў сваім родзе ў свеце.
У дадатак да ўласнай калекцыі музея ёсць таксама пакой для часовых выстаў. Да адкрыцця выстаўкі Умеа — сталіца еўрапейскага хардкора 1989—2000 архівам народнага руху быў паказаны ў музеі.
Мадэніет (Сандыктаўскі раён)
Мадэніет — аул у Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Мадэніецкай аульного округа. Код КАТА — 116450100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 877 чалавек (426 мужчын і 451 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 550 чалавек (273 мужчыны і 277 жанчын).
Пугач
Пуга́ч, філін (Bubo bubo) — від драпежных птушак з атрада совападобных. Самая буйная з соў сусветнай фаўны. Адзіны прадстаўнік роду ў фауне Палеарктыкі.
Апісанне
Маса каля 3 кг, даўжыня цела 60-75 см, размах крылаў 1,5-1,88 м. Спінны бок у асноўным бура-рыжаваты, брушны — светлы, жаўтавата-вохрысты, з буйнымі чорнымі падоўжнымі і тонкімі цёмнымі папярочнымі палоскамі.
Распаўсюджанасць
Шырока распаўсюджаны ў Еўропе, паўночнай, цэнтральнай і ўсходніх частках Азіі. У Беларусі трапляецца як аседлая і вандроўная птушка ў лясах Палесся.
Біялагічныя асаблівасці
Від актыўны ў змрочны і начны час сутак.
Шлюбныя крыкі ў канцы лютага да сярэдзіны красавіка, вельмі рэдка пазней. У гэты час адзначаецца тры пікі актыўнасці: праз гадзіну пасля заходу сонца, апоўначы і на світанку. Гнёзды размяшчаюцца каля камля дрэў на зямлі, на шырокіх пнях, укрытых парасткамі, на дашчатых насцілах для вулляў на дрэвах, у пакінутых гнёздах чорнага бусла і падворліка, вельмі рэдка ў дуплах старых вербаў. У кладцы 2-3, радзей 4-5 белых яек памерамі 60 x 49,5 мм з шурпатай шкарлупінай. Свежыя і наседжаныя яйкі ў гнёздах у другой палове сакавіка - канцы траўня. Маладняк паяўляецца ў траўні. У канцы траўня ў гнёздах трапляюцца апераныя птушаняты. Сярод корму філінаў знаходзяць рэшткі крыжанак і чыркоў, жаўтагорлай мышы, вадзяных пацукоў, а таксама драчоў.
Ключ 85
Ключ 85 水 (氵, 氺, піньінь shuǐ) са значэннем «вада» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 1595 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў вадзяныя патокі альбо некалькі рэк на мясцовасці.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Карл Менінг
Карл Ме́нінг (Karl Menning;, г. , Эстонія — ) — эстонскі рэжысёр; заснавальнік прафесійнай рэжысуры ў эстонскім тэатры.
Біяграфія
У 1883—1901 гадах вучыўся ў Тартускім універсітэце. У 1904—1906 гадах вывучаў мастацкую практыку тэатраў Парыжа, Вены, Берліна. У 1906—1914 гадах узначальваў тэатр «Ванемуйнэ» ў Тарту. У 1918—1937 гадах на дыпламатычнай рабоце.
Тлі
Тлі (Aphidoidea) — надсямейства насякомых з атрада паўцвердакрылых (Hemiptera). Раней разглядаліся ў атрадзе раўнакрылых (Homoptera). Вядома каля 4000 відаў тлей (напр. капусная тля), з якіх амаль тысяча жыве ў Еўропе. Усе тлі сілкуюцца расліннымі сокамі. Акрамя гэтага, шматлікія віды здольныя распаўсюджваць захворванні раслін у форме вірусаў і выклікаць у раслін розныя анамаліі, такія як: галіі і галападобныя ўтварэнні.
Дзедаўка (Жыткавіцкі раён)
Дзе́даўка (, Дедовка) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Людзяневіцкага сельсавета. Чыгуначная станцыя на лініі Лунінец — Калінкавічы.
Непадалёк радовішча кааліну (8,5 млн т). На захадзе і поўначы мяжуе з лесам.
Размяшчэнне
У 15 км на захад ад Жыткавіч, 248 км ад Гомелю.
Гідраграфія
На поўдні і ўсходзе меліярацыйныя каналы.
Гісторыя
У 1921 годзе ў наёмнай хаце адкрыта школа. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная Дзедаўка», працавалі паравы млын, гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 5 ліпеня 1944 года вызвалена ад акупантаў. 36 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Людзяневічы» (цэнтр — вёска Людзяневічы). Дзейнічаюць пачатковая школа, бібліятэка, клуб, фельчарска-акушэрскі пункт.
Белаканы
Белаканы (Balakən) — горад, адміністрацыйны цэнтр Белаканскага раёна Азербайджана, размешчаны ля падножжа гор Вялікага Каўказскага хрыбта на рацэ Белаканчай (прыток ракі Алазані), уздоўж шашы Еўлах — Лагадэхі, за 178 км на паўночны захад ад чыгуначнага вузла Еўлах. Насельніцтва — 47800 чалавек (2017).
Гірэй (Краснадарскі край)
Гірэй (Гире́й) — пасёлак гарадскога тыпу ў Гулькевіцкім раёне Краснадарскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Гірэйскага гарадскога паселішча. Чыгуначная станцыя Гірэй на лініі «Каўказская (Крапоткін) — Армавір». Насельніцтва — 6554 чалавек (2021). Размешчаны на левым беразе Кубані насупраць станіцы Каўказскай, за 4 км на паўночны захад ад горада Гулькевічы.
Гісторыя
Хутар (пазней пасёлак) на ўладальніцкім участку Гірэеў заснаваны да 1882 года. У 1913 годзе графам Варанцовым-Дашкавым у пасёлку быў пабудаваны Гулькевіцкі цукровы завод — першы на Кубані. 24 сакавіка 1959 года населены пункт пераўтвораны ў рабочы пасёлак.
Калумбія (рака)
Калу́мбія — рака ў Паўночнай Амерыцы. Даўжыня 2250 км. Вадазбор 670 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 8,47 тыс. м³/сек.
Першая поўная картаграфія ракі была здзейснена ў 1814 годзе Дэвідам Томпсанам.
Рух да сацыялізму (Балівія)
Рух да сацыялізму — Палітычны інструмент за суверэнітэт народаў (Movimiento al Socialismo — Instrumento Político por la Soberanía de los Pueblos, таксама перакладаецца як Рух за сацыялізму), акронім MAS (Mas — Больш) — левая сацыялістычная партыя Балівіі, якую ўзначальвае былы прэзідэнт Эва Маралес, заснавана 23 ліпеня 1997 года.
Выбары
На ўсеагульных выбарах 2002 года партыя была другой і атрымала 27 з 130 месцаў у Палаце дэпутатаў і 8 з 27 месцаў у Сенаце. На ўсеагульных выбарах 2005 года партыя была першай і атрымала 72 з 130 месцаў у Палаце дэпутатаў і 12 з 27 месцаў у Сенаце. Партыя стала кіруючай, а Эва Маралес — прэзідэнтам краіны.
Ідэалогія і пазіцыі
MAS пачынаўся як сацыяльны рух у падтрымку вытворцаў кокі. Яго першапачатковай базай былі прафсаюзы і індзейскія рухі. У якасці ідэалогіі рух вылучае баліварыянізм, антыкапіталізм і антыімперыялізм. Сёння MAS выступае за роўнасць, правы індзейскіх меншасцей, зямельную і канстытуцыйную рэформы, а таксама за нацыяналізацыю ключавых галін прамысловасці.
Нефцягорск
Нефцягорск:
Осіек
Осіек (Osijek, Eszék, Esseg) — найбуйнейшы горад харвацкай Славоніі, чацвёрты па велічыні горад у Харватыі і адміністрацыйны цэнтр жупаніі Осіек-Бараня. Месціцца на правым беразе ракі Дравы.
Габустан (горад)
Габустан (Qobustan) — горад (з 2008 г.) у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Габустанскага раёна. Да 2008 г. называўся Маразы (Mərəzə).
Гісторыя
У 1920—1930 гг. і ў 1943—1960 гг. з'яўляўся цэнтрам Маразынскага раёна Азербайджанскай ССР. Потым адміністрацыйны цэнтр сельскага і пасялковага савета ў Шэмахінскім раёне.
Свята-Троіцкая царква (Шалыгі)
Свята-Троіцкая царква ў в. Шалыгі (Віцебскі раён). Час будаўніцтва не высветлены. На 1910 г. ацэньвалася ў 200 руб.
Архітэктура
Твор народнага драўлянага дойлідства. Была вырашана ашаляваным зрубам (8х3х2 сажні) з аднаяруснай званіцай (вышыня 4 сажні) з боку галоўнага фасада. Над бляшаным дахам узвышалася галоўка. Фасады чляніліся 6 вялікімі вокнамі і 3 дзвярамі. Унутры апсіду вылучаў невялікі іканастас простай работы (8х4,5 аршына).
NGC 3151
NGC 3151 (іншыя абазначэнні — MCG 7-21-18, ZWG 211.20, PGC 29796) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аарон (імя)
Ааро́н (אַהֲרֹן, Ἀαron,  — скрынка, каўчэг запавету) — мужчынскае імя старажытнаяўрэйскага паходжання.
Алесь Паплаўскі
Алесь (Аляксандр Феадосавіч) Паплаўскі (нар., в. Мазуры, ) — беларускі паэт і празаік.
Аарон (імя)
На Беларусі вядома з XV ст. як Аарон (1416), Арон (1420), Аронка (1560), Аранчук (1612).
Алесь Паплаўскі
Скончыў Полацкі лесатэхнікум і Беларускі тэхналагічны інстытут. Працаваў у лясгасах Гродзеншчыны і Брэстчыны. Жыве і працуе ў Брэсце. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Аарон (імя)
Імяніны: 13 мая, 1 ліпеня, 9 кастрычніка.
Алесь Паплаўскі
Аўтар двух паэтычных зборнікаў: «Спынены лістапад» (1997) і «Незваротнасць» (2001), а таксама кніжкі прозы «Тэрыторыя скразнякоў» (2000). Паэтычныя і празаічныя творы змяшчалі часопісы «Першацвет», «Маладосць», «Тэрмапілы».
Адрыяна Сальвацьера
Адрыяна Сальвацьера Арыаса (Adriana Salvatierra Arriaza; нар. 3 чэрвеня 1989, Санта-Крус-дэ-ла-Сьера, Балівія ) — балівійскі палітычны дзеяч. На працягу некалькіх гадзін 10 лістапада 2019 года дэ-юрэ выконвала абавязкі прэзідэнта Балівіі, не ўступаючы пры гэтым афіцыйна на пасаду. Аднак неўзабаве падала ў адстаўку. Да гэтага была старшынёй сената Балівіі са студзеня 2019 года.
Біяграфія
Уступленне Адрыяны Сальвацьеры ў палітыку пачалося ў 2005 годзе, калі ёй было ўсяго 16 гадоў. Яна ўступіла ў шэрагі «Руху да сацыялізму». У 2014 годзе моладзевая арганізацыя партыі абрала яе кандыдатам у сенатары за яе прафесіяналізм і нізавую працу з грамадскімі, грамадзянскімі і сялянскімі арганізацыямі. Яна была абраная ў Сенат ва ўзросце 26 гадоў у 2015 годзе ад Дэпартамента Санта-Крус. У 29 гадоў Сальвацьера была самым маладым старшынёй Сената ў гісторыі Балівіі.
10 лістапада 2019 года Прэзідэнт Балівіі Эва Маралес абвясціў аб сваёй адстаўцы пасля пратэстаў і ўльтыматуму ад вайскоўцаў. Услед за ім сваю пасаду пакінуў віцэ-прэзідэнт краіны Альвара Гарсія Лінера. Наступны ў чарзе на выкананне абавязкаў прэзідэнта быў старшыня Палаты дэпутатаў Віктар Борда, які, аднак, сышоў у адстаўку раней за прэзідэнта Маралеса. Паводле Канстытуцыі ў такім выпадку выконваць абавязкі прэзідэнта павінна Старшыня Сената Адрыяна Сальвацьера.
Сальвацьера абвясціла аб сваёй адстаўцы ў гэты ж дзень і папрасіла прытулку ў мексіканскім пасольстве ў Ла-Пасе, неўзабаве пасля таго, як гэта зрабіў Маралес ва ўмовах палітычнага крызісу ў краіне. Другой віцэ-старшыня Сената Жанін Аньес, у сілу адмовы першага віцэ-старшыні, тады змяніла яе на пасадзе. Аднак пазней Сальвацьера сцвярджала, што, хоць яна і падала ў адстаўку, сенат да таго часу яе яшчэ не прыняў, і, такім чынам, яна заставалася старшынёй Сената.
Сенат канчаткова прыняў яе адстаўку 14 лістапада 2019 года і выбраў Моніку Ева Копа новым старшынёй.
Аляксей Ігаравіч Санчук
Аляксей Ігаравіч Санчук (нар. ) — беларускі музыкант-аматар (барабаны), удзельнічаў у праекце Патрабуем разысціся, які граў на маршах і дваравых канцэртах у Мінску ў 2020 годзе. Палітычны зняволены, абвінавачаны і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Санчук скончыў Менскі архітэктурна-будаўнічы каледж. Да свайго арышту ў 2020 Аляксей займаўся зборкай мэблі. На акцыях пратэсту пазнаёміўся з іншымі музыкамі, разам з якімі стварылі праект «Патрабуем разысціся»: музыкі гралі на маршах пратэсту і ладзілі выступы ў дварах у Мінску ў 2020.
Сям’я
Жанаты, мае непаўнагадовую дачку.
Нефцягорск (Краснадарскі край)
Гісторыя
У 1924 годзе ў выніку правядзення адміністрацыйнай рэформы быў утвораны сельскі савет у пасёлку пры Майкопскіх нафтавых промыслах Майнафтапрам Апшэронска-Хадыжанскага раёна Майкопскай акругі Паўднёва-Усходняй вобласці. 30 студзеня 1929 года пасёлак Майнефць быў пераўтвораны ў рабочы пасёлак Нефцягорск. У 1935 годзе рабочы пасёлак Нефцягорск быў пераўтвораны ў горад, а Апшэронскі раён скасаваны і ўся яго тэрыторыя падпарадкавана Нефцягорскаму гарсавету.
У 1939 годзе горад Нефцягорск быў ізноў аднесены да катэгорыі рабочых пасёлкаў.
Аляксей Ігаравіч Санчук
Палітычны пераслед
Аляксей Санчук быў затрыманы 4 жніўня 2020 позна ўвечары з-за таго, што ён разам з Сяргеям Шчыценка расклейваў і распаўсюджваў агітацыйныя плакаты і ўлеткі. Тады мужчын затрымлівалі адразу на трох машынах міліціі, яны былі дастаўлены ў РАУС Савецкага раёна Мінска, дзе мужчын пакінулі на ноч у ізалятары да суда. У дадатак да гэтага, машыну Санчука тады эвакуавалі, бо ў ёй знайшлі ўлёткі на выбарчую тэматыку. На наступны дзень, 5 жніўня ў судзе Савецкага раёна суддзя Вера Галаўкова прызначыла Санчуку 10 сутак арышту. Наступны раз Санчука адміністрацыйна судзілі 21 жніўня, суддзя Алена Шылько прызначыла яму штраф памерам у 25 базавых велічын (675 рублёў).
Крымінальны пераслед Аляксея Санчука пачаўся з затрымання супрацоўнікамі ГУБАЗіКа 4 лістапада 2020 на рэпетыцыйнай кропцы ў Мінску разам з іншымі музыкамі. Пры затрыманні яго збілі дзеля таго, каб ён разблакаваў тэлефон. Агулам было затрымана 16 чалавек, сем чалавек адпусцілі адразу, тры дзяўчыны атрымалі штрафы, а шэсць мужчын, у тым ліку, Санчук пазней трапілі на суткі арышту нібыта за ўдзел у несанкцыянаванай акцыі.
На наступны дзень, 5 лістапада, на тэлеканале АНТ у выпуску навін выйшаў сюжэт «Закон «па барабану», дзе была выкладзена наступная версія падзей: «у падвальным памяшканні, дзе праходзіла рэпетыцыя, затрымалі дзевяць барабаншчыкаў, якія рэгулярна ўдзельнічалі ў пратэстах» і «задавалі тэмп на маршах», а таксама прымалі ўдзел у дваровых канцэртах. Акрамя гэтага сцявярджалася, што сярод музыкаў былі анархісты, і барабаншчыкі нібыта збіраліся паліць пудзіла з выявай прадстаўнікоў улады. Былі паказаны кадры з допыта Санчука, на якіх невядомая асоба пытаецца ў яго, за што канкрэтна ён быў затрыманы, а Санчук адказвае, што не ведае, таксама распавядае, што ён вучыў рытм. Пасля адбыцця арышту ён не выйшаў на волю, а ўжо праз тыдзень яму прад’явілі абвінавачванне па ч. 1 артыкула 342 Крымінальнага кодэкса (Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх).
3 снежня 2020 года сумеснаю заяваю 9 беларускіх праваабарончых арганізацыяў, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр Аляксей Санчук разам з іншымі быў прызнаны палітычным зняволеным. У заяве адзначаецца, што «ацэньваем пераслед як палітычна матываваны ў сувязі з рэалізацыяй ім свабоды мірных сходаў і выказвання свайго меркавання адносна абвешчаных вынікаў выбараў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь».
У падтрымку Санчука ў інтэрнэце былі запушчаны флэшмобы #яучилритм і #свободусанчуку.
У лютым 2021 стала вядома, што Аляксею дадалі абвінавачванне па арт. 293 Крымінальнага кодэкса (Удзел у масавых беспарадках).
Разгляд справы Санчука пачаўся 15 красавіка ў судзе Маскоўскага раёна Мінска, справу разглядала суддзя Таццяна Пірожнікава, абвінавачванне прадстаўляў пракурор Яўген Серякоў (прымаў удзел у палітычных судовых парцэсах і да 2020 года, у 2017 вінаваціў анархіста Касінерава). Санчука вінавацілі ў наступным: перакрываў праезную частку, аказваў відавочнае непадпарадкаванне супрацоўнікам МУС, крычаў лозунгі, гучна пляскаў далонямі, размахваў бел-чырвоным-белым сцягам, арганізаваў супольнасць, дзе навучаў людзей, схіляў асобаў да групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак; да гэтага дадаўся матэрыяльны пазоў на суму 161 900 рублёў за нібыта блакаванне дарог 27 верасня, 18 кастрычніка, 4 кастрычніка, 25 кастрычніка, 1 лістапада 2020. З усяго пералічанага Санчук прызнаў толькі ўдзел у акцыях. На допытах у судзе Санчук заявіў пра ціск і парушэнні падчас следства, папрасіў улічваць толькі тыя паказанні, якія ён даў на судзе. У якасці доказаў віны на судзе былі паказаны піратэхнічныя вырабы і стрэльба для падводнага палявання, якія былі знойдзены падчас ператрусу ў гаражы ў іншага чалавека, але на іх не былі знойдзены адбіткі пальцаў Санчука. Праз тры тыдні, 7 траўня адбыліся судовыя спрэчкі, дзе пракурор Серякоў папрасіў суд пакараць Санчука шасцю гадамі пазбаўлення волі ва ўмовах узмоцненага рэжыму.
13 траўня суддзя Пірожнікава асудзіла Санчука на шэсць гадоў пазбаўлення волі ва ўмовах узмоцненага рэжыму.
Падчас следства Аляксей Санчук ўтрымліваўся ў СІЗА-1 Мінска. Пасля прысуду быў пераведзены ў папраўчую калонію № 17 у Шклове.
Кахі
Кахі (Qax) — горад, адміністрацыйны цэнтр Кахійскага раёна Азербайджана. Размешчаны ля падножжа паўднёвага схілу Вялікага Каўказа, на рацэ Курмухчай.
Кажан-Гарадок (археалагічныя помнікі)
Кажан-Гарадок — археалагічныя помнікі: паселішча і гарадзішча пражскай культуры каля аграгар. Кажан-Гарадок (Лунінецкі раён, Брэсцкая вобласць).
Паселішча
Знаходзіцца за 2 км на паўднёвым усходзе ад вёскі, ва ўрочышчы Гарбарава Гара. Даследаваў у 1981 г. М. Ф. Гурын. Культурны пласт да 0,7 м. Выяўлены рэшткі паўзямляначнага жытла (памеры 4х3,8 м), заглыбленага ў зямлю на 1,3 м, з падпаленымі ніжнімі драўлянамі канструкцыямі. У паўночна-ўсходнім куце жытла развал печы з камянёў і кавалкаў балотнай жалезнай руды. Знойдзены каля тысячы фырагментаў неарнаментаванага ляпнога посуду, сярод якіх 3 венчыкі з налепленым валікам на шыйцы, упрыгожаным вертыкальна-прамавугольным штампам, невялікая шклянка вышынёй 6 см, дыяметр венчыка 8 см. Значная частка посуду з дамешкамі буйной жарствы ў гліне. Сярод знаходак т.зв. «хлябцы», зробленыя з гліны з далейшым абпалам (дыям. 75—82 мм, таўшчыня 23—50 мм), 4 біканічныя грузікі-прасліцы (вышыня 20—26 мм, дыяметр 25—30 мм), 2 з якіх арнаментаваны кропкавымі ўцісканнямі. Выяўлены таксама вырабы з жалеза і крэменю. Датуецца VI — VII стст..
Гарадзішча—1
Знаходзіцца на ўсходняй ускраіне вёскі, справа ад дарогі на в. Лахва, у лесе. Пляцоўка памерамі 75х65 м на невялікім узвышшы, умацавана валам вышынёй каля 3,5 м. Абследаваў у 1980 г. М. Ф. Гурын. Культурны пласт 0,3 м.
Гарадзішча—2
За 0,8 км на ўсходзе ад вёскі, справа ад дарогі на в. Лахва, у лесе. Пляцоўка памерамі 75х55 м умацавана валам вышынёй каля 3 м. Абследаваў у 1980 г. М. Ф. Гурын. Культурны пласт каля 0,4 м.
Гарадзішча—3
Гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку (VI стагоддзе да н.э. — V стагоддзе н.э.), на ўсходняй ускраіне вёскі Кажан-Гарадок, урочышча Гарбарова Гара.
Калыма
Калыма́ — рака на паўночным усходзе Азіі (Расія, Магаданская вобласць і Рэспубліка Саха). Даўжыня 2129 км. Уліваецца ва Усходне-Сібірскае мора.
Вадазбор 643 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,9 тыс. м³/сек.
Прытокі: Каркадон (правы), Вялікі Анюй.
Абагор
Абаго́р  — старое рэдкае мужчынскае імя.
Медаль «У памяць 300-годдзя царавання дома Раманавых»
Гісторыя
Медаль «У памяць 300-годдзя царавання Дома Раманавых» быў заснаваны 21 лютага 1913 года па загадзе імператара Мікалая II (у той дзень у 1613 года Вялікі Земскі Сабор абраў на валадаранне Міхаіла Фёдаравіча Раманава).
Усе чыны арміі, флоту, асобнага корпуса паліцыі, якія знаходзіліся да 21 лютага 1913 года на службе, а таксама прадстаўнікі сельскага насельніцтва, што прымалі ўдзел ва ўрачыстасцях у прысутнасці імператара, медаль атрымлівалі бясплатна. Астатнім узнагароджаным выдавалі спецыяльныя пасведчанні на права нашэння медалёў, а саму ўзнагароду трэба было набываць за плату.
Апісанне
Круглы бронзавы медаль дыяметрам 28 мм трэба было насіць на бела-жоўта-чырвонай стужцы.
На адным боку ўзнагароды змешчаны два пагрудных партрэты: імператар Мікалай II у ваеннай форме і заснавальнік дынастыі — цар Міхаіл Фёдаравіч у шапцы Манамаха і бармах (шырокім каўняры).
На адваротным боку зроблены гарызантальны надпіс у пяць радкоў: «въ памяць // ЗОО-лљтія // царствованія // ДОМА РОМАНОВЫХЪ // 1613—1913».
З 1913 года па 1914 год на Санкт-Пецярбургскім манетным двары было выраблена больш за 1,5 мільёны экзэмпляраў.
Батагі
Батагі (Ботаги) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячонкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Марскі анёл
Марскі анёл (Clione limacina) — від бруханогіх малюскаў падатрада Gymnosomata. Драпежныя пелагічныя арганізмы, якія спецыялізуюцца на харчаванні «марскімі чарцямі» — малюскамі з роду Limacina.
Плаўт
Плаўт — Ціт Макцый Плаўт (~254—184 да н.э.) — адзін з найвядомейшых, побач з Тэрэнцыем, рымскіх паэтаў-камедыёграфаў.
Пантэведра (правінцыя)
Пантэведра  — правінцыя на паўночным захадзе Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Галісія. Адміністрацыйны цэнтр — Пантэведра.
Плаўт
Аб жыцці Плаўта вядома мала надзейнага. Цыцэрон называе год яго нараджэння і згадвае, што ён дажыў да старасці (адсюль прынятыя ў літаратуры гады жыцця — умоўна лічыцца, што ён пражыў каля 70 год). Павел Дыякан (абапіраючыся, магчыма, на згубленыя сёння антычныя крыніцы) паведамляе, што Плаўт паходзіў з нярымскай сям'і, з Сарсіны (Умбрыя); калі гэта сапраўды так, то няроднаю для яго лацінаю Плаўт авалодаў надзіва добра.
Пантэведра (правінцыя)
Геаграфія
Тэрыторыя 4495 км² (45-е месца сярод правінцый краіны).
Дэмаграфія
Насельніцтва — 938 тыс. (15-е месца; даныя 2005 г.).
Плаўт
Плаўт узяў сябе за ўзор аўтараў грэкамоўнай «новай камедыі» (перадусім Менандра), чые п'есы перакладаў і апрацоўваў. Паводле Аўла Гелія, у яго часы Плаўту прыпісвалася каля 130 камедый, аднак спрэчкі аб сапраўднасці многіх тэкстаў вяліся ўжо ў антычнасці; Варон паведамляе, што толькі 21 п'есу прыпісвалі Плаўту ўсе і згодна. Нам сёння вядомыя тэксты 20 камедый Плаўта, некаторыя з іх х лакунамі (усе — з ліку згаданых вышэй «бясспрэчна Плаўтавых»; з іх амаль цалкам згубленая толькі «Vidularia»).
Выявай Плаўта, магчыма, з'яўляецца непадпісаная статуя з пары, знойдзенай ў Рыме ў 16 ст. (іншая падпісана Пасейдзіп).
Плаўт аказаў значны ўплыў на Шэкспіра; у прыватнасці, шэкспірава «Камедыя памылак», праўдападобна, наўпрост заснаваная на плаўтавай камедыі Menaechmi.
Творы
Традыцыйны збор з 21 камедыі Плаўта ў алфавітным парадку, які амаль цалкам дажыў да нашых дзён, уключае наступныя творы:
Герард Меркатар
Герард Меркатар (Gerardus Mercator; 5 сакавіка 1512, Рупельмонд, габсбургскае графства Фландрыя, Свяшчэнная Рымская імперыя — 2 снежня 1594, Дуйсбург, Юліх-Клевэ-Берг, Свяшчэнная Рымская імперыя) — фламандскі картограф, філосаф, крэацыяніст і матэматык. Найбольш вядомы за ўнёсак у картаграфію, стварыўшы ў 1569 годзе карту свету з выкарыстаннем новай праекцыі, у якой усе лініі выяўляліся лаксадромамі. Ён таксама першым выкарыстаў слова «атлас» у значэнні збору карт.
Максімаўка (Сандыктаўскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1268 чалавек (624 мужчыны і 644 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1072 чалавекі (498 мужчын і 574 жанчыны).
Гаўлар
Гаўлар (Qovlar) — горад у Тавузскім раёне Азербайджана. 7 сакавіка 2012 года ўказам Прэзідэнта Азербайджана пгт Гаўлар набыў статус горада.
Нефтэчала
Нефтэчала (Neftçala) — горад і адміністрацыйны цэнтр Нефтэчалінскага раёна Азербайджана, размешчаны на беразе Каспійскага мора, за 12 км на поўдзень ад вусця ракі Куры.
Мілуцін Міланкавіч
Мілуці́н Міла́нкавіч (Милутин Миланковиһ);, Даль, Аўстра-Венгрыя (цяпер Харватыя) — , Белград, Югаславія) — сербскі грамадзянскі інжынер, кліматолаг, геафізік і астраном.
Вядомы тэорыяй ледніковых перыядаў, згодна з якой разумееца, што з-за перыядычных змен параметраў сваёй арбіты Зямля праходзіць праз паўтараючыеся ледніковыя перыяды, цяпер вядомыя як Цыклы Міланкавіча. Мілуцін Міланкавіч мадыфікаваў юліянскі каляндар, распрацаваў новаюліанскі каляндар, прыняты Грэчаскай і шэрагам маёнткавых праваслаўных цэркваў (за выключэннем Рускай, Іерусалімкай, Сербскай і Афона).
Біяграфія
Мілуцін Міланкавіч атрымаў адукацыю ў Вене ў Вышэйшай Тэхналагічнай Школе (цяпер Тэхналагічны ўніверсітэт Вены), дзе ў 1904 годзе абараніў доктарскую дысертацыю і пачаў працаваць інжынерам-будаўніком. У тым жа годзе паступіў у Бялградскі ўніверсітэт, дзе прайшло ўсё яго навуковае жыццё. Падчас Першай сусветнай вайны папапаў у палон у Будапешце, але дзякуючы сваім калегам працягваў свае даследванні. Напрацягу доўгага часу спрабаваў аднавіць гісторыю клімата Зямлі. З мая 1948 года па 26 ліпеня 1951 быў дырэктарам Бялградскай абсерваторыі.
Эва Нова
«Эва Нова» (Eva Nová) — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Эва Нова — адна з папулярных актрыс кінематографа часоў камунізму. Шмат гадоў таму яна кінула сына дзеля сваёй кар’еры. Зараз яна выходзіць з рэабілітацыйнага цэнтра, каб выправіць тое, на што ёй не хапала смеласці многія гады. Напэўна, кожны заслугоўвае атрымаць другі шанец. Пытанне толькі ў тым, ці не вельмі позна гэты шанец даецца.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 7 намінацыямі.
Віга
Ві́га (Vigo, Vigo) — важны партовы і прамысловы горад на паўночным захадзе Іспаніі. Размешчаны ў правінцыі Пантэведра, якая адносіцца да аўтаномнага рэгіёна Галісія.
Насельніцтва Віга складае 299 тысяч жыхароў, уключаючы прыгарады — 420 тысяч. Ён з'яўляецца найбуйнейшым горадам Галісіі, а таксама ўніверсітэцкім горадам.
Гісторыя
Горад быў заснаваны рымлянамі, аднак амаль ніякіх пабудоў пары Старажытнага Рыма не захавалася. У Сярэднявеччы Віга быў невялікай вёскай, якая размяшчалася на тэрыторыі партугаламоўных суседніх гарадоў, як Туі. Вёска некалькі разоў цярпела ад нападаў вікінгаў. Тым не менш, колькасць жыхароў была настолькі малая, што Віга нават не лічыўся рэальнай вёскай да, прыкладна, XV стагоддзя.
У 1529 годзе Карл V даў Віга права весці гандаль з Амерыкай. На працягу XVI і XVII стагоддзяў, Віга быў атакаваны некалькі разоў. У 1585 і 1589 гадах Фрэнсіс Дрэйк здзейсніў набег на горад і часова яго заняў, у выніку чаго шматлікія будынкі былі спалены. Праз некалькі дзесяцігоддзяў турэцкі флот паспрабаваў напасці на горад. З-за такой вялікай колькасці набегаў у 1656 годзе вакол горада былі пабудаваны сцены. Да гэтага часу яны часткова захаваліся. За гэты час, нягледзячы на сталыя атакі горада, Віга пашырыў гандаль, дзякуючы чаму яму быў дадзены шэраг прывілеяў ад каралёў Іспаніі.
У 1702 годзе падчас вайны за іспанскую спадчыну ў заліве Віга англійскія піраты разрабавалі іспанскія галеоны, нагружаныя багаццямі з Амерыкі.
Эканоміка
Віга з'яўляецца адным з вядучых прамысловых раёнаў у Галісіі. У горадзе маюцца аўтамабільныя заводы, верфы і дапаможныя вытворчасці. У Віга размешчаны завод PSA Peugeot Citroën, які за 2007 год выпусціў у агульнай складанасці 545 тысяч аўтамабіляў, з якіх больш за 82% былі прададзеныя за межы Іспаніі.
Ёсіп Ілічыч
Ёсіп Ілічыч (Josip Iličič; нар., Прыедар, СФРЮ) — славенскі футбаліст, паўабаронца клуба «Марыбар» і нацыянальнай зборнай Славеніі.
Ігла
«Ігла» — савецкі мастацкі кінафільм 1988 года. Першая паўнаметражная рэжысёрская праца Рашыда Нугманава, знятая на кінастудыі «Казахфільм» паводле сцэнарыя Аляксандра Баранава і Бахыта Кілібаева.
Прэм’ера фільма адбылася 16 верасня 1988 года ў Алматы і ў лютым 1989 года ў Маскве. Галоўныя ролі выканалі рок-музыкі — Віктар Цой («Кино») і Пётр Мамонаў («Звуки Му»), для якога гэты фільм стаў дэбютам у якасці кінаакцёра. Карціна з’яўлялася лідарам савецкага пракату 1989 года, а Віктар Цой па версіі часопіса «Савецкі экран» быў прызнаны найлепшым акцёрам гэтага ж года. Расійскі кіназнаўца Аляксандр Паўлаў адносіць фільм да ліку культавых, уключаючы яго ў спіс 120 культавых карцін сусветнага кіно.
У фільме ўпершыню ў СССР была закранута тэма экалагічнай катастрофы Аральскага мора.
У 2010 годзе Рашыд Нугманаў зняў фільм «Іголка Remix» — перамантаваную і дапоўненую версію «Іголкі» з новымі музычнымі кампазіцыямі, графікай і змененым фіналам.
Блакітны банан
«Блакітны банан», «сіні банан» (Banane bleue) — паняцце, прапанаваны ў 1989 г. французскім вучоным Ражэ Бруна для найбольш эканамічна развітога рэгіёна Еўропы. У развіццё гэтай ідэі была таксама прапанаваная мадэль «залатога банана». Р. Бруно, які вырашыў падзяліць Еўропу на актыўныя і пасіўныя рэгіёны, назваў індустрыяльна развітую частку Еўропы «Boom Banana» («квітнеючы банан»), але з-за памылкі банан стаў блакітным. Блакітны (сіні) колер у назве таксама паказвае на колер сцяга аб'яднанай Еўропы.
Паўночны ўскраек «блакітнага банану» знаходзіцца ў старых цэнтрах сталеліцейнай і вугальнай індустрыі вакол Манчэстэра і Бірмінгема. Далей «блакітны банан» праходзіць у паўднёвым напрамку праз Вялікабрытанію і Лонданскую агламерацыю. Свой выгін банан робіць на кантыненце, увабраўшы ў сябе паўночную частку Бельгіі, паўднёвую частку Нідэрландаў, Рандштад, Рурскі рэгіён, а таксама Дзюсельдорф і агламерацыю Кёльн-Бон. Далей праходзіць уздоўж Рэйна, уключаючы Франкфурт-на-Майне і Рэйнска-Майнскі рэгіён, затым праз метрапольны рэгіён Рэйн-Некар у метрапольны рэгіён Штутгарт і праз Швейцарыю на паўночны захад Італіі, у гарады Турын, Мілан і Геную.
Так званы «Залаты банан» адгаліноўваецца ад «блакітнага банана» з працягам па ўзбярэжжы Міжземнага мора (з гарадамі Ніца, Марсель, Манпелье і Барселона) да іспанскай Валенсіі.
Рэзалюцыя Савета Бяспекі ААН 1790
Рэзалюцыя 1790 Савета Бяспекі ААН была аднагалосна прынята 18 снежня 2007 года.
Перадгісторыя
Рэзалюцыя была запытана прэм’ер-міністрам Ірака Нуры аль-Малікі, які заявіў, што гэта будзе апошняе падаўжэнне прысутнасці замежных войскаў на тэрыторыі яго краіны ў чаканні афіцыйных перамоваў, якія дазволяць замяніць мандат ААН новым пактам паміж ЗША і Іракам. Аднак палітык не пракансультаваўся па гэтай справе з іракскім парламентам, нягледзячы на тое, што ў чэрвені 2007 года была прынята абавязковая рэзалюцыя, якая пацвярджала, што для любога падаўжэння спатрэбіцца ўхваленне ад парламента. Неўзабаве пачаліся слуханні ў Камітэце па замежных справах Палаты прадстаўнікоў ЗША, дзе абмяркоўваліся пытанні падаўжэння тэрміну знаходжання войскаў у Іраку.
Змест
Дакумент падоўжыў тэрмін знаходжання замежных сіл у Іраку да 31 снежня 2008 года, пасля чаго адказнасць за выкананне функцый, звязаных з найманнем, навучаннем, абсталяваннем і ўзбраеннем вайскоўцаў іракскіх узброеных сіл і сіл бяспекі, ажыццяўлянне бяспекі дзяржавы нёс толькі ўрад краіны.
Наступствы
У 2008 годзе амерыканскі і іракскі ўрады падпісалі пагадненне «Аб статусе Узброеных сіл». Ён уключаў канкрэтную дату — 30 чэрвеня 2009 года, да якой амерыканскія войскі павінны былі сысці з іракскіх гарадоў, і поўную дату сыходу з іракскай тэрыторыі да 31 снежня 2011 года. 14 снежня 2008 года тагачасны прэзідэнт Джордж У. Буш падпісаў пагадненне аб бяспецы з Іракам. Падчас сваёй чацвёртай і апошняй паездкі ў Ірак амерыканскі лідар выступіў на тэлевізійнай прэс-канферэнцыі з прэм’ер-міністрам Ірака Нуры аль-Малікі, каб адсвяткаваць гэтае пагадненне, і вітаў поспехі ў галіне бяспекі ў Іраку, заявіўшы, што ўсяго два гады таму «такое пагадненне здавалася немагчымым».
Майт Метсанурк
Майт Ме́тсанурк (Mait Metsanurk, сапраўднае імя Эдуард Ху́бель (Eduard Hubel); 19 лістапада 1879, в. Метсанука, Дэрпцкі павет, Ліфляндская губерня — 21 жніўня 1957, Талін, ЭССР) — эстонскі, , і.
Біяграфія
Майт Метсанурк нарадзіўся малодшым восьмым дзіцем у сялянскай сям’і. Вучыўся ў пачатковай школе ў Оргэ, у 1900 годзе скончыў гарадское вучылішча ў Таліне. Працаваў на розных працах, чыноўнікам, школьным настаўнікам, з 1906 года — журналістам.
У 1924—1925 і з 1930 па 1936 Майт Метсанурк быў старшынёй Эстонскага літаратурнага таварыства. Пасля ўсталявання савецкай улады ў Эстоніі Майт Метсанурк трымаўся ўбаку ад палітыкі, за што быў выключаны з пісьменніцкай арганізацыі Эстонскай ССР. Быў рэабілітаваны пасля смерці Сталіна ў 1956 годзе.
Памёр у 1957 годзе. Пахаваны ў Таліне на Лясных могілках.
Творчасць
Друкаваўся з 1904 года. Аўтар твораў сацыяльна-дыдактычнага характару, прасякнутых ідэяй маральнага самаўдасканалення чалавека (зборнікі навел «Боскія дзеці», 1910; «Апошні дзень», 1927; «Жыццё ўрываецца», 1931; «Зямное ярмо», 1933). У раманах — сацыяльна-псіхалагічных «Білем з Вахесаарэ» (1909), «Рабы» (1912), «Вось чалавек!» (1918), «Жыццё і смерць Таавета Сааверэ» (1922), дылогіі «Белае воблака» (1925) і «Чырвоны вецер» (1928), антыклерыкальнай накіраванасці «Званыя і выбраныя» (1937), гістарычных «На рацэ Юмерэ» (1934), «Агонь, які тлее» (1939), «Летні сонцаварот» (1957) і інш. шырыня ахопу гістарычных падзей, своеасаблівая трактоўка ідэйных канфліктаў эпохі, надзённыя праблемы жыцця эстонскай вёскі і інтэлігенцыі, рэалістычны паказ сацыяльных з’яў, тонкі псіхалагізм. Выступаў як драматург.
Янка Брыль
Біяграфія
Нарадзіўся ў Адэсе ў сям’і чыгуначніка Антона Данілавіча Брыля. У 1922 разам з бацькамі вярнуўся на іх радзіму, у вёску Загор’е (Польшча, цяпер Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць). У 1931 Я. Брыль скончыў польскую сямігодку і паступіў у Навагрудскую гімназію, але не змог вучыцца праз матэрыяльныя цяжкасці.
У 1939 годзе прызваны ў Войска Польскае, служыў у марской пяхоце. Пасля пачатку Другой сусветнай вайны, у верасні таго ж года трапіў пад Гдыняй у нямецкі палон, у 1941 уцёк, вярнуўся ў Беларусь і далучыўся да партызанаў. У 1942 годзе Я. Брыль стаў сувязным партызанскай брыгады імя Жукава Баранавіцкага злучэння, а ў 1944 годзе — разведчыкам партызанскай брыгады «Камсамолец». Рэдагаваў газету «Сцяг свабоды» Мірскага падпольнага райкома партыі і сатырычны лісток «Партызанскае жыга́ла». Па вызваленні Беларусі працаваў рэдактарам раённай газеты ў г. п. Мір, літаратурным супрацоўнікам газеты-плаката «Раздавім фашысцкую гадзіну», загадваў аддзелам рэдакцыі часопіса «Вожык».
У розныя гады Я. Брыль быў намеснікам рэдактара часопісаў «Маладосць» і «Полымя», працаваў рэдактарам Дзяржаўнага выдавецтва Беларусі, быў сакратаром праўлення Саюза пісьменнікаў БССР, вёў актыўную работу па ўмацаванні сувязей беларускай літаратуры з літаратурамі народаў СССР і краін сацыялістычнай садружнасці. Шмат сіл Я. Брыль аддаваў працы ў якасці старшыні Беларускага таварыства «СССР — Канада».
З 1945 года член Саюза пісьменнікаў СССР. У 1966—1971 — сакратар праўлення СП БССР. Двойчы абіраўся дэпутатам ВС БССР (1963—1967, 1980—1985). Старшыня Беларускага аддзялення таварыства «СССР — Канада» (1967—1990), член Беларускага ПЭН-цэнтра з 1989. Ганаровы член Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1994).
Памёр 25 ліпеня 2006 года, пахаваны на могілках у Калодзішчах.
Творчасць
Пісаць Янка Брыль пачаў з чатырнаццаці гадоў, але дэбютаваў у друку толькі ў 1938 годзе. Пачалася творчая дзейнасць пісьменніка з вершаў, якія асаблівага поспеху аўтару не прынеслі, і з апавяданняў, у якіх талент пісьменніка праявіўся вельмі ярка і шматгранна. У 1946 годзе выйшла з друку першая кніга Я. Брыля пад назвай «Апавяданні», куды ўвайшлі некалькі апавяданняў і невялікая аповесць «У сям’і», прысвечаныя жыццю заходнебеларускай вёскі. Мастацкі летапіс улюблёнага пісьменнікам Наднямоння працягваюць яго другі зборнік «Нёманскія казакі» (1947), а таксама аповесці «Сірочы хлеб», працу над якой ён пачаў яшчэ да вайны, «У Забалоцці днее» (1950, Дзяржаўная прэмія СССР 1952) і «На Быстранцы» (1955). Ужо першыя творы вылучылі Я. Брыля як арыгінальнага майстра лірыка-псіхалагічнай прозы, добрага знаўцу народнай мовы. Шмат разоў перакладалася ў розных краінах свету лірычнае апавяданне Я. Брыля «Галя» (1953), дзе на фоне жыцця заходнебеларускай вёскі раскрыты пачуццёвы свет галоўнай гераіні, яе глыбокая чалавечая драма.
Унікальнай у сусветнай літаратуры стала і створаная Я. Брылём разам з А. Адамовічам і У. Калеснікам дакументальная аповесць «Я з вогненай вёскі…» (1975) — жудасныя ўспаміны ўцалелых жыхароў спаленых вёсак Беларусі, жорсткая, няўмольная, крывавая праўда пра вайну, пра фашызм. Яркай адметнасцю вылучаюцца такія выдатныя аповесці Я. Брыля, як «Ніжнія Байдуны» (1975) і «Золак, убачаны здалёк» (1978, Дзяржаўная прэмія БССР імя Я. Коласа 1982) — творы глыбінна нацыянальныя, у якіх яскрава выяўляецца маральнае здароўе, высакароднасць і прыродная мудрасць беларусаў. Аповесць «Ніжнія Байдуны» ад першай да апошняй старонкі ўспрымаецца як своеасаблівая паэтычная песня пра блізкіх аўтару людзей, яго землякоў. Уласцівы творчасці Я. Брыля аўтабіяграфізм асабліва адчуваецца ў гэтым творы. Аповесць «Золак, убачаны здалёк» — пра дзяцінства ў заходнебеларускай вёсцы. Крытыка адзначае, што ў беларускай літаратуры гэты твор практычна не мае роўных.
Трывалае месца ў творчасці Я. Брыля займаюць лірычныя мініяцюры, якія ён пачаў друкаваць з сярэдзіны 1960-х і якія склалі кнігі «Жменя сонечных промняў» (1965), «Вітраж» (1972), «Акраец хлеба» (1977), «Сёння і памяць» (1985), «Пішу як жыву» (1994), «Вячэрняе» (1994), «Дзе скарб ваш» (1997), «Сцежкі, дарогі, прастор» (2001), «Блакітны зніч» (2004), «Парастак» (2006). Мініяцюры Я. Брыля грунтуюцца на звычайных канкрэтных фактах, якія пісьменнік не проста ўзнаўляе, а перадае свае ўражанні ад іх, сваё глыбокае, заўсёды непаўторна-асабістае, арыгінальнае іх разуменне. Менавіта ў жанры лірычнай мініяцюры адчуваў сябе пісьменнік найбольш раскаваным. Мініяцюры былі своеасаблівай кнігай яго жыцця, лірычнай споведдзю прызнанага майстра пра сябе і свет, пра самых блізкіх людзей, пра светлыя і сумна трагічныя праявы быцця.
Уся творчасць Я. Брыля прасякнута глыбокім, чыстым пачуццём да сваёй радзімы. Шчырае, сумленнае служэнне роднай зямлі, роднаму народу было галоўнай мэтай і сэнсам яго жыцця.
Творы Я. Брыля перакладаліся на многія мовы народаў СССР і за мяжой.
Яму належаць словы: «Калі б беларуса прымусіць быць беларусам, які б атрымаўся выдатны беларус!».
Пераклады
Янка Брыль вядомы таксама як перакладчык з рускай, украінскай і польскай моў. У яго перакладзе на беларускую мову выйшлі паасобныя творы Л. М. Талстога, А. П. Чэхава, М. Горкага, П. П. Бажова, А. П. Даўжэнкі, Б. Пруса, А. Вішні,, Т. Ружэвіча, М. Канапніцкай, Э. Ажэшкі, Э. Брыля, , , , , , , і многія іншыя.
Сям’я
Меў дачок Галіну і Наталлю, сына Андрэя. Дзед Антона Францішка Брыля.
Юлій Пятровіч Ванаг
Юлій Пятровіч Ва́наг (, хут. Ірбесала, Унгермуйжская воласць, Дзвінскі павет, Віцебская губерня, Расійская імперыя — , Рыга, СССР) — латышскі пісьменнік, перакладчык твораў беларускай літаратуры. Заслужаны дзеяч культуры Латвійскай ССР (1953), Заслужаны работнік культуры БССР (1979). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў у 1927 годзе. У 1941 годзе напісаў (сумесна з ) п’есу «Яны праклалі шлях» пра барацьбу латышскага народа за Савецкую ўладу і лібрэта оперы «Рута»(пастаўлена ў 1943 годзе).
У п’есе «Сустрэча на беразе» (1948) паказаў аднаўленне прамысловасці і рост сацыялістычных спазнанняў людзей Савецкай Латвіі. П’есы Ванага ставіліся ў (Рыга), а таксама ў іншых тэатрах Латвіі.
Аўтар тэксту дзяржаўнага гімна Латвійскай ССР.
Перакладчыцкая дзейнасць
Пераклаў на латышскую мову вершы Я. Купалы, аповесці «Дрыгва» Я. Коласа, «Гандлярка і паэт» і «Шлюбная ноч» І. Шамякіна, раманы «Людзі на балоце» і «Подых навальніцы» І. Мележа, «Птушкі і гнёзды» Я. Брыля, «Беларускія народныя казкі» і інш.
Вацлаў Мікалай Радзівіл
Вацлаў Мікалай Радзівіл (4 ліпеня 1880, Берлін —, ) — шляхціч і ваенны, капітан рэзерва 52-га драгунскага палка царскай арміі. Муж Марыі Магдалены Радзівіл.
Біяграфія
Пачатковую адукацыю атрымаў у езуітаў, пасля працягваў навуку ў Пажаскім корпусе ў Санкт-Пецярбургу. У 18-гадовым узросце пайшоў добраахвотнікам у войска Вялікабрытаніі, каб удзельнічаць у Другой англа-бурскай вайне (1899—1902). Падчас руска-японскай вайны апынуўся ў расійскім войску.
30 красавіка 1906 года ў Лондане ажаніўся з Марыяй Магдаленай Завішай у. Марыя Магдалена была на дзевятнаццаць гадоў старэйшая за яго. Такая ўзроставая розніца ў шлюбе была непрыхільна сустрэта ў польскіх вышэйшых колах, што пазней паўплывала на канчатковы разрыў Мікалая з польскай грамадскасцю. Пра Мікалая Радзівіла ўспамінаў знаёмы журналіст М. Паўлікоўскі: