cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Літаратура жахаў
Вытокі жанру
Перадгісторыяй жанру з’яўляюцца «гатычны» рыцарскі раман сярэдзіны XIII стагоддзя «Гібельны пагост», французскія «трагічныя гісторыі» XVI—XVII стагоддзяў, у цэнтры ўвагі якіх выступаюць апантанасць д’яблам і іншыя інфернальныя тэмы (у тым ліку раманы біскупа Жана П’ера Камю), англійскія гатычныя раманы «Франкенштэйн» Мэры Шэлі, а таксама «Манах» М. Г. Льюіса і «Мельмант-бадзяга» Чарлза Мэт’юрына), казкі нямецкіх рамантыкаў (Э. Т. А. Гофман, Вільгельм Гаўф, Ахім фон Арнім, Шаміса), псіхалагічныя навелы Эдгара По і Амброза Бірса.
У 1860-я гады ў Англіі фарміруецца літаратурны пласт, які можна непасрэдна назваць літаратурай жахаў (ад Шэрыдана Ле Фаню да Брэма Стокера).
Класічнае апавяданне таго ж перыяду — «Дзіўная гісторыя доктара Джэкіла і містара Хайда» Роберта Стывенсана.
Ранняя літаратура жахаў
Раннімі прадстаўнікамі літаратуры жахаў у Англіі з’яўляюцца М. Р. Джэймс з іранічнымі «апавяданнямі антыквара пра прывідаў», Элджэрнан Блэквуд, Артур Мэйчэн. Пазней, у 30—50-я, з’яўляюцца апавяданні Роальда Даля, Джона Кольера, Джэральда Керша, якія злучаюць надзвычайнае з «чорным гумарам». У Амерыцы штуршок да развіцця жанру даў часопіс «Weird Tales» (заснаваны ў 1923), дзе ўпершыню з’явіліся творы Г. Ф. Лаўкрафта (стварыўшага цэлы паджанр, які называюць «лаўкрафтавымі жахамі»), Кларка Эштана Сміта, Сіберы Кўіна, Роберта Блоха. Класікі 50-х — Шэрлі Джэксан і Рычарн Мэтэсан. У Германіі быў папулярны Ганс Гайнц Эверс. Сусветную вядомасць атрымаў «Голем» аўстрыйскага экспрэсіяніста Густава Майрынка. Няжанравая адмена літаратуры жахаў — проза Франца Кафкі («Метамарфоза»).
Сучасная літаратура жахаў
«Каралём» жанра лічыцца Стывен Кінг. Не нашмат адстае ад яго ў папулярнасці іншы амерыканец, Дын Кунц. Вядомыя таксама Уільям Блэці («Выганяючы д’ябла»), Айра Лэвін («Дзіця Размары»), Клайв Баркер («Паўсталы з пекла»), Роберт Маккаман («Яны прагнуць»), Эн Райс («Вампірскія хронікі»), Лорэл Гамільтан з цыклам пра некраманта Аніту Блэйк, Рычард Лайман, Пітэр Страўб, Уітлі Стрыбер, Джэк Кетчам. Да гэтага жанра адносяцца многія апавяданні Рэя Брэдбэры. У Англіі вядомыя Джэймс Гэрберт, Рэмсі Кэмпбэл, Браян Ламлі («Некраскоп»).
Пскоўскі раён
Пскоўскі раён (Пско́вский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным захадзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пскоў, які ў раён не ўваходзіць і ўтварае самастойнае муніцыпальнае ўтварэнне «горад Пскоў» са статусам гарадской акругі.
Геаграфія
Плошча 3573 км². Мяжуе на захадзе з Пячорскім раёнам, на поўдні — з Палкінскім і Остраўскім раёнамі, на ўсходзе — з Порхаўскім і Струга-Красненскім раёнамі, на поўначы — з Гдоўскім раёнам Пскоўскай вобласці Расіі, на паўночным захадзе і захадзе — з Эстоніяй: праз Цёплае возера — з паветам Пылвамаа (воласць Рапіна) і праз Пскоўскае возера — з паветам Вырумаа (воласць Сетамаа).
Асноўныя рэкі — Вялікая, Пскава.
Куршэнай
Куршэнай (Kuršėnai, традыцыйная беларуская назва — Курша́ны) — горад у паўночнай Літве, у Шаўляйскім павеце. Колькасць насельніцтва налічвае каля 14,1 тыс. чалавек. Горад знаходзіцца за 23 км ад Шаўляя. Куршэнай адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Жамойць. Праз горад цячэ рака Вянта. Злучаны аўтамабільнымі дарогамі з Шаўляем, Палангай, Мажэйкеем. Праз Куршэнай праходзяць дзве чыгуначныя лініі: Шаўляй — Крацінга і Шаўляй — Мажэйкей.
Гісторыя
Упершыню паселішча ўзгадваецца ў XVI стагоддзі, калі тут размяшчаўся двор вялікіх князёў літоўскіх. У 1523 годзе тут быў пабудаваны першы драўляны касцёл. У 1564 годзе вялікі князь Жыгімонт Аўгуст падараваў Куршаны Зяновічам, але потым яны перайшлі ва ўласнасць Пацаў, якія прадалі Куршаны Грушэўскім. Грушэўскія валодалі Куршанамі да Другой сусветнай вайны. Апошні ўладар быў забіты гітлераўцамі ў Майданаку. Пасля падзелу Рэчы Паспалітай Куршаны трапілі ў склад Расійскай імперыі. Хуткае развіццё паселішча пачалося ў XIX стагоддзі, калі праз Куршаны прайшла Лібава-Роменская чыгунка.
У 1920 годзе Куршаны ўвайшлі ў склад Літоўскай Рэспублікі, але ў 1940 годзе апынуліся ў складзе СССР. Статус горада Куршэнай атрымаў у 1947 годзе, а з 1962 года стаў раённым цэнтрам.
Гістарычна Куршэнай ніколі не валодаў гербам, сучасны герб быў зацверджаны 24 кастрычніка 1994 года.
NGC 6427
NGC 6427 (іншыя абазначэнні — NGC 6431, UGC 10957, MCG 4-42-3, ZWG 141.6, PGC 60758) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6427, NGC 6431.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жан Рэно
Асаблівую вядомасць яму прынеслі фільмы Люка Бесона і камедыйная серыя «Прышэльцы» (разам з Крысціянам Клаўе).
Генры Говард Холмс
Генры Говард Холмс (Henry Howard Holmes; сапраўднае імя Герман Уэбстэр Маджэт, Herman Webster Mudgett; 16 мая 1861 года  — 7 мая 1896 года ) — першы афіцыйна зарэгістраваны амерыканскі серыйны забойца.
Канчэй
Канчэй (Concei) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Генры Говард Холмс
Біяграфія
Герман Маджэт нарадзіўся 16 мая 1861 года ў невялікай вёсцы ў Нью-Гэмпшыры. Яго бацьку клікалі Леві Хортан Маджэт (Levi Horton Mudgett), а маці — Тэадэйт Пэйдж Прайс (Theodate Page Price). Сям’я Маджэтаў была нашчадкамі першых пасяленцаў на тэрыторыі Нью-Гэмпшыра. Бацька быў заступнікам строгай дысцыпліны, таму Герман часта падвяргаўся хатняму гвалту. Герман заяўляў, што ў дзяцінстве аднакласнікі здзекаваліся над ім, а калі даведаліся пра яго страх перад нябожчыкамі (а ён сапраўды іх баяўся), вымусілі яго дакрануцца да чалавечага шкілета ў кабінеце лекара. Яны прывялі яго туды, каб напалохаць, але замест гэтага Герман быў вар’яцка захоплены ўбачаным.
Канчэй
Насельніцтва складае 820 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 38060. Тэлефонны код — 0464.
Генры Говард Холмс
Біяграфія
У 1871 годзе здарыўся Вялікі чыкагскі пажар, які знішчыў 30 % горада Чыкага. Даведаўшыся пра пажар, хлопчык доўгія гадзіны праводзіў у фантазіях, ён уяўляў, як агонь пажару паглынае яго бацькоў. Паталагічныя рысы характару, такім чынам, выявіліся ўжо ў 11-гадовым узросце. Падобная схільнасць да фантазіявання таксама тлумачыцца бояззю хлопчыка асяроддзя аднагодкаў, якія ўсяляк здзекаваліся над ім. У дзяцінстве з ім абыходзіліся жорстка ў сям’і, а сам ён любіў ставіць эксперыменты на жывёлах. Вучыўся ў каледжы ў Вермонце адзін год, затым паступіў у Мічыганскі ўніверсітэт у Ан-Арбары, па заканчэнні якога ў 1884 годзе атрымаў дыплом лекара.
Падчас вучобы ён выкрадаў трупы з універсітэцкай лабараторыі, абязвечваў іх і інсцэніраваў смяротныя няшчасныя выпадкі з іх удзелам. Пасля чаго, выдаючы іх за асоб (выдуманых ім), на якіх ім папярэдне былі аформленыя дагаворы страхавання, Маджэт атрымліваў страхавыя выплаты. Па заканчэнні універсітэта ён пераехаў у Чыкага і стаў фармацэўтам. У яго таксама быў шэраг сумніўных спраў: афера з нерухомасцю, прамоўтэрская справа пад назвай «H. H. Holmes».
Канчэй
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Генры Говард Холмс
Біяграфія
4 ліпеня 1878 года ён ажаніўся на сваёй прыяцельцы Клары А. Лаўрынг (Clara A. Lovering) родам з штата Нью-Гэмпшыр. Пазней ён заключыць шлюбы з яшчэ некалькімі жанчынамі, не скасоўваючы папярэдніх. Праз некалькі гадоў ён сышоў ад сваёй першай жонкі.
Забойства
Нягледзячы на тое, што Генры Холмс праводзіў большую частку свайго часу ў горадзе, займаючыся бізнесам, сям’я Холмсаў пасялілася ў рэспектабельным раёне Вілмет на ўскраіне Чыкага. Ён падаў на развод са сваёй першай жонкай пасля другога шлюбу, але справа так і не была даведзена да канца. 9 студзеня 1894 года Холмс ажаніўся ў трэці раз на Джарджыяне Ёўк (Georgiana Yoke). Ён таксама быў жанаты на сваёй падначаленай Джуліі Смайт (Julia Smythe), якая пазней знікла ў Чыкага, стаўшы адной з ахвяр Холмса.
У 1886 годзе Маджэт узяў сабе імя «Генры Говард Холмс». Улетку таго ж года ў Чыкага Холмс пазнаёміўся з доктарам Холтанам, у якога была свая аптэка па суседстве з раёнам Інглвуд. Холтан пакутаваў ад рака, і за крамай сачыла жонка. Дзякуючы ўласціваму Холмсу абаянню ён атрымаў працу ў краме, а пазней угаварыў жонку доктара прадаць яму краму. Пры гэтым яны дамовіліся, што місіс Холтан можа жыць на другім паверсе нават пасля смерці мужа. Як толькі доктар Холтан памёр, яго жонка знікла, адбылося гэта пры даволі дзіўных абставінах. Холмс сказаў знаёмым, што яна з’ехала да сваякоў у Каліфорнію. Праз нейкі час людзі сталі цікавіцца вяртаннем місіс Холтан, на што Холмс адказаў, што ёй настолькі спадабалася ў Каліфорніі, што яна вырашыла застацца там. Неўзабаве Холмс стаў працаваць фармацэўтам у прыгарадзе Інглвуда. Пачаўшы працу, Холмс стаў актыўна падманваць кліентаў.
Маджэт быў актыўным ашуканецам — пасля здзяйснення забойстваў ён звяртаўся ў страхавыя кампаніі, адкрываў рахунак на выдуманага чалавека, а потым дастаўляў труп, і пераконваў кампанію, што гэта і ёсць той самы чалавек, у выніку чаго атрымліваў нядрэнныя выплаты. Холмс выкупіў нерухомасць вакол аптэкі, аб’яднаў будынкі і зрабіў з гэтага гасцініцу, якую мясцовыя адразу ж ахрысцілі «Замак». Гасцініца была пабудавана да Сусветнай Калумбавай выставы 1893 года. Частка будынка выкарыстоўвалася пад гандлёвыя плошчы. На першым паверсе «Замка» была аптэка і розныя крамы, тады як на верхніх двух паверхах быў яго офіс і лабірынт з некалькіх дзесяткаў пакояў без вокнаў, калідоры, якія вядуць да цагляных сцен, лесвіцы ў нікуды, дзверы, якія можна было адкрыць толькі звонку. Холмс пастаянна мяняў падрадчыкаў падчас будаўніцтва «Замка», такім чынам толькі ён у поўнай меры мог разумець планіроўку будынка, гэтым ён таксама памяншаў верагоднасць быць западозраным паліцыяй.
Як толькі будаўніцтва гатэля было скончана, Холмс ў поўную сілу прыступіў да сваіх злачынных спраў. У асноўным ахвярамі Холмса былі жанчыны, якія працавалі ў яго (большасць якіх прымаліся на працу пры ўмове страхавання жыцця з самавітымі выплатамі ў выпадку смерці), іх палюбоўнікі і госці гатэля, якіх ён мучыў і забіваў. Некаторыя ахвяры былі зачыненыя ў гуканепранікальным пакоі з сістэмай падачы газу, што дазваляла яму ў любы час выклікаць удушша. Іншыя былі зачыненыя ў гуканепранікальнае сховішча, дзе былі пакінутыя паміраць. Целы скідаліся па жолабе да падмурка будынка, дзе яны былі старанна анатаміраваны ў мадэлі шкілетаў і ішлі на продаж у медыцынскія школы, якія нават не цікавіліся паходжаннем набытага. Некаторых ахвяр Холмс крэміраваў або змяшчаў у яму з вапнай да поўнага раскладання. У арсенале Холмса былі дзве гіганцкія печы, рэзервуары з кіслатой, бутэлькі з рознымі ядамі і нават дыба. Выкарыстоўваючы свае універсітэцкія сувязі, яму без адмысловай працы атрымоўвалася збываць шкілеты і органы.
Арышт
Эканоміка перажывала падзенне, крэдыторы атакавалі, і пасля сусветнага кірмашу Холмс пакінуў Чыкага. Ён пасяліўся ў штаце Тэхас. Там ён прысвоіў уласнасць дзвюх дзяўчат-сясцёр, на адной з якіх ён паабяцаў ажаніцца, а пасля забіў абедзвюх. Ён планаваў пабудаваць яшчэ адзін замак, але неўзабаве пакінуў гэтую задуму: як апынулася, строгае выкананне законаў у Тэхасе мала спрыяла развіццю злачыннага праекта Холмса. Ён працягваў калясіць па ЗША і Канадзе, пры гэтым працягваючы забіваць.
Пітзел пагадзіўся сімуляваць уласную смерць так, каб яго жонка магла атрымаць выплату ў 10 000 даляраў, якую ён павінен быў падзяліць з Холмсам і адвакатам Хоўі. Справу пракруцілі ў Філадэльфіі. Пасля гэтага Холмс забіў Пітзела. На судзе былі прэзентаваны доказы, што ў крыві Пітзела ўтрымліваўся хлараформ. Верагодна, Холмс спрабаваў стварыць бачнасць самагубства Пітзела (Пітзел быў алкаголікам і пакутаваў ад хранічнай дэпрэсіі). Холмс, па традыцыі, атрымаў апошнюю выгаду з трупа Пітзела, прадаўшы яго шкілет. Затым ён пачаў маніпуляваць жонкай Пітзела, каб тая дазволіла тром з пяці яе дзяцей (Эліс, Нэлі і Говарду) перайсці пад яго апеку. Старэйшая дачка і малодшы дзіця засталіся з маці. Ён падарожнічаў з дзецьмі па паўночнай частцы ЗША і Канадзе. У той жа час ён вёў місіс Пітзел паралельным маршрутам, выкарыстоўваючы розныя выдуманыя імёны і хлусню адносна прычын лёсу яе мужа (напрыклад, што містэр Пітзел хаваецца ў Лондане) і месцазнаходжання яе дзяцей. Дэтэктыў з Філадэльфіі, прызначаны для расследавання справы Холмса і пошуку трох зніклых дзяцей, выявіў раскладзеныя целы дзвюх дачок Пітзела ў падвале дома ў Таронта. Далей ён рушыў услед за Холмсам у Індыянапаліс, дзе Холмс арандаваў дом. Сведкі паведамлялі, што бачылі, як ён купляў у аптэцы лекі, якімі ён забіў Говарда Пітзэла, а ў рамонтнай майстэрні тачыў нажы, якімі раскрыжоўваў трупы перад тым, як спаліць іх. У каміне арандаванага Холмсам дома былі знойдзены зубы, кавалкі костак. У 1894 годзе былы сукамернік Холмса распавёў пра яго паліцыі за тое, што Холмс адмовіўся заплаціць яму за дапамогу ў пошуках адваката Хоўі. Чарада забойстваў Холмса скончылася з яго арыштам у Бостане ў лістападзе 1894 года. Знайшло яго Нацыянальнае дэтэктыўнае агенцтва Пінкертона, якое пераследвала Холмса ад Філадэльфіі.
Яго затрымалі за крадзеж коней у Тэхасе.
Пасля таго, як вартаўнік «Замка» заявіў у паліцыі, што яму ніколі не дазвалялі прыбіраць верхнія паверхі, следчыя заняліся праверкай гэтай інфармацыі, выяўляючы ўсё новыя спосабы забойства і пазбаўлення ад трупаў доктарам Холмсам. У жніўні 1895 года ў «Замку» ўзнік пажар. Неўзабаве на гэтым месцы з’явілася паштовае аддзяленне ЗША.
Колькасць ахвяр ацэньвалася ад 20 да 350 чалавек, за аснову бралі колькасць зніклых людзей у той час і паказанні суседзяў Холмса. Розначытанні ў колькасці ахвяр можна растлумачыць тым, што шмат людзей прыбыло ў Чыкага, каб наведаць сусветны кірмаш, але так ці інакш не вярнуліся дадому. Холмс прызнаўся ў 27 забойствах, хоць, па заяве паліцыі, некаторыя целы былі ў такім жахлівым стане ў склепе, што вызначыць іх фактычную колькасць не ўяўлялася магчымым. У асноўным ахвярамі Холмса былі жанчыны-бландынкі, але былі і мужчыны з дзецьмі.
Суд
Пакуль Холмс сядзеў у турме ў Філадэльфіі, не толькі паліцыя Чыкага расследавала яго злачынствы, але і паліцыя Філадэльфіі спрабавала раскрыць справу Пітзела, у прыватнасці лёс трох дзяцей гэтай сям’і. Справу вёў дэтэктыў Фрэнк Геер. Яго пошукі, роўна як і пошукі замка, набылі шырокую грамадскую агалоску. Знойдзеныя парэшткі дзяцей паставілі кропку ў лёсе Холмса, прынамсі, у думках грамадскасці.
Холмса абвінавацілі ў забойстве сям’і Пітзелаў, у якім ён прызнаўся, у 27 забойствах у Чыкага, Індыянапалісе і Таронта і ў 6 спробах забойства. Газета Хёрста выплацілі Холмсу 7500 $ (каля 200 тыс. $ у цяперашні час) за яго прызнанне. Ён даваў супярэчлівыя паказанні аб сваім жыцці, спачатку заяўляючы пра невінаватасць, а затым — што быў вядомы Сатаной. Яго ілжывыя паказанні стваралі праблему ўстанаўлення ісціны на аснове яго заяў.
Пакаранне
У 1909 годзе Мэрыян Хэджпет, які атрымліваў узнагароды ад Холмса за падаванне яму інфармацыі, якая яго цікавіла, быў застрэлены паліцыянтам падчас затрымання ў адным з салуноў Чыкага.
Гуманітарна-эканамічная акадэмія ў Лодзі
Гуманітарна-эканамічная акадэмія ў Лодзі (Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi) — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Лодзі.
Генры Говард Холмс
Пакаранне
Доўгі час існавала тэорыя, што Генры Говард Холмс пазбег пакарання і застаўся жывы, а ў забетанаванай труне пахаваны іншы чалавек. Але ў 2017 годзе навукоўцы вынялі астанкі з магілы і зрабілі шматлікія тэсты над ацалелымі фрагментамі костак. У выніку інфармацыя пацвердзілася. Астанкі сапраўды належаць Холмсу, а тэорыя аб яго уцёках аспрэчана.
Гуманітарна-эканамічная акадэмія ў Лодзі
Вучэльня займае 5-е месца ў Польшчы сярод недзяржаўных ВНУ з магістратурай у рэйтынгу выдання «Rzeczpospolita» і 85-е месца ў агульным рэйтынгу ўсіх ВНУ Польшчы (май 2009 года). У 2007 годзе ў аналагічным рэйтынгу ўсіх універсітэтаў Польшчы акадэмія займала 76-е месца.
Агульная характарыстыка
Акадэмія мае статус недзяржаўнай вышэйшай навучальнай установы з 1993 года (запіс у рэестры міністэрства народнай адукацыі пад № 30 зроблены 5 кастрычніка 1993 года). У першы 1994/1995 навучальны год вучэльняй было прынята 150 абітурыентаў. Праз тры гады ў ёй ужо налічвалася каля тысячы студэнтаў. У 2000/2001 годзе тут вучылася амаль 11 тысяч студэнтаў і слухачоў. У гэтым жа годзе вучэльня атрымала права выдаваць дыпломы магістра педагогікі. Чарговы навучальны год пачаўся з атрымання права прысвойваць ступені магістра менеджменту і маркетынгу і бакалаўра паліталогіі. Вясной 2002 года было атрымала права весці навучанне ў магістратуры ў галіне інфарматыкі. З 2003 года вучэльня была ўпаўнаважана праводзіць навучанне па дзесяці магістарскіх, бакалаўрскіх і інжынерных спецыяльнасцях і ў аспірантуры. У 2007 годзе яна атрымала права прысвойваць доктарскія ступені па інфарматыцы, мовазнаўству і мастацтву. 1 красавіка 2009 года вучэльня атрымала сучасную назву.
Бардзёўка
Бардзёўка (, Бордёвка) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Раснянскага сельсавета.
Петэр Кайзер
Петэр Кайзер (Peter Kaiser,  — ) — гісторык і дзяржаўны дзеяч з Ліхтэнштэйна.
Кайзер нарадзіўся ў Маўрэне (Ліхтэнштэйн) у сям’і, дзе, апроч яго, было яшчэ дзесяць дзяцей. Ён вывучаў мовы і гісторыю ў Фельдкірху (Аўстрыя) і Фрайбургу (Бадэн).
У 1843 годзе Кайзер быў прызначаны прадстаўніком князя Алаіза II у Вене. У 1846 годзе Кайзер апублікаваў «Гісторыю княства Ліхтэнштэйн», якая спачатку была забаронена ў Ліхтэнштэйне, але пасля забарона была знята Алаізам II.
У 1848 годзе Кайзер быў абраны прадстаўніком Ліхтэнштэйна ў Франкфурцкім нацыянальным сходзе. У той год у Еўропе адбываліся ревалюцыйныя змены, і жыхары Ліхтэнштэйна пачалі патрабаваць лібералізацыі сваіх правоў, канстытуцыі і вольных выбараў. Спачатку князь Алаіз II паабяцаў канстытуцыйную рэформу і праграму грамадскіх прац, але гэта не збіла напал рэвалюцыйнага запалу. Кайзер, быўшы членам мясцовага рэвалюцыйнага камітэта, вырашыў для пазбягання кровапраліцця скарыстацца магчымасцю прамога кантакту з князем, і яму гэта атрымалася дзякуючы свайму становішчу. Замест шляху крывавай рэвалюцыі Ліхтэнштэйн пайшоў шляхам паступовай эвалюцыі.
Пасля гэтага поспеху Кайзер вярнуўся ад палітыкі да выкладання. 23 лютага 1864 года Петэр Кайзер сканаў у Куры (Швейцарыя). Кайзер шануецца як чалавек, які сфармуляваў паняцце «ліхтэнштэйнскай ідэнтычнасці», на яго радзіме ў Маурэне яму ўсталяваны помнік.
Аляксандр Уладзіміравіч Сасноўскі
Алякса́ндр Уладзі́міравіч Сасноўскі (нар. ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр культуры Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1949 годзе. Беларус.
У 1977 годзе скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта, у 1993 — Акадэмію кіравання пры Савеце Міністраў Беларусі.
З 1981 па 1986 год працаваў намеснікам дырэктара ПТВ-148, а затым дырэктарам мінскага ПТВ-114.
Са студзеня 1991 — намеснік старшыні Мінскага гарвыканкама, які курыруе пытанні культуры, адукацыі, моладзі і рэлігіі.
31 студзеня 1996 года Указам Прэзідэнта № 40 прызначаны міністрам культуры Беларусі.
27 лістапада 2000 года ўказам № 630 вызвалены ад пасады міністра культуры Рэспублікі Беларусь.
Азярное (археалагічныя помнікі)
Азярное — археалагічныя помнікі: паселішчы каменнага, бронзавага і жалезнага вякоў каля в. Азярное (Любанскі раён, Мінская вобласць), на воз. Вячэра. Выявіў і даследаваў у 1985 — 1991 гг. М. М. Крывальцэвіч.
Паселішча—2
Знаходзіцца за 0,8—1 км на паўднёвы захад ад вёскі, на пясчаным мысападобным выступе берага воз. Вячэра (паселішча—2А) і ў падводнай зоне возера (паселішча—2Б). Большая частка паселішча—2А разбурана пры будаўніцтве копанак у 1970-я г. Пры паверхневых зборах знойдзены кераміка і крамянёвыя вырабы каменнага, бронзавага і жалезнага вякоў. Паселішча—2Б знаходзіцца насупраць паселішча—2А у донных адкладах воз. Вячэра. Злакалізаваныя пад вадой артэфакты збіраліся ў 1985—1991 гг., калі на возеры вялася прамысловая здабыча сапрапелю. Глыбіня вады ў зоне залягання культурных рэшткаў дасягала да 1,5 м, магутнасць донных сапрапелевых адкладаў — 3,9 м. Артэфакты сустракаліся ў межах ад некалькіх дзесяткаў да некалькіх сотняў метраў ад берага. Комплексы выпадковых знаходак з Азярнога—2Б складаюцца з 1150 фрагментаў керамікі, крамянёвага інвентару, рэшткаў костак і рагоў жывёл, больш чым 120 касцяных і рагавых вырабаў. Параўнальна-тыпалагічны аналіз знаходак дазваляе вылучыць мезалітычны і неалітычны комплексы. Пераважная большасць мезалітычных тыпаў касцяных і рагавых вырабаў мае аналагі ў яніславіцкай культуры, культуры кунда. Сярод артэфактаў вялікае значэнне належыць касцяным і рагавым вырабам. На некаторых з іх захаваліся гравіраваныя малюнкі з выявамі людзей і арнаментальнае аздабленне. У складзе керамічнай калекцыі налічваецца каля 1100 абломкаў неалітычнага посуду (прыблізна ад 100 пасудзін) усходнепалескага варыянта днепра-данецкай культуры. Каля 50 фрагментаў посуду маюць прыкметы культуры шнуравой керамікі. Кераміка паселішча—2Б датуецца IV — III-м тыс. да н.э.
Маген Давід Адом
Маген Давід Адом (מגן דוד אדום, скар. МДА) — ізраільская нацыянальная медыцынская служба, якая займаецца хуткай дапамогай, медыцынай катастроф і абслугоўваннем банка крыві. Імя азначае «Чырвоны шчыт Давіда». З чэрвеня 2006 года Маген Давід Адом быў афіцыйна прызнаны Міжнародным камітэтам Чырвонага Крыжа (МКЧК) нацыянальным таварыствам дапамогі Дзяржавы Ізраіль паводле Жэнеўскіх канвенцый і членам Міжнароднага руху Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца. МДА мае спецыяльны нумар тэлефона экстранай медыцынскай дапамогі ў Ізраілі — 101. МДА можа станавіцца дапаможным аддзелам Сіл абароны Ізраіля падчас вайны.
Гісторыя
Арганізацыя Маген Давід Адом была створана доктарам Мешулам Лявонцінам у 1930 годзе ў якасці валанцёрскага аб’яднання з адным аддзяленнем у Тэль-Авіве. Пасля адкрыцця філіялаў у Іерусаліме і Хайфе ён арганізацыя распаўсюдзілася па ўсёй краіне за пяць гадоў, забяспечваючы медыцынскую дапамогу грамадскасці, уключаючы не толькі габрэяў, але і арабаў (мусульман, друзаў і хрысціян). 12 ліпеня 1950 года Кнэсет прыняў закон, які прадугледжвае статус МДА як нацыянальнай службы па надзвычайных сітуацыях Ізраіля. Мэты Маген Давід Адома ўключаюць аказанне першай дапамогі; падтрыманне службы захоўвання крыві і яе кампанентаў; інструктаж па аказанні першай медыцынскай дапамогі і даўрачэбнай неадкладнай дапамоге; правядзенне валанцёрскай праграмы, у рамках якой валанцёры праходзяць навучанне па аказанні першай медыцынскай дапамогі, базавым і павышаным узроўням жыццезабеспячэння, уключаючы мабільныя аддзяленні інтэнсіўнай тэрапіі; перавозка пацыентаў, парадзіх і эвакуацыя параненых і загінулых у дарожна-транспартных здарэннях; перавозка лекараў, медсясцёр і дапаможных медыцынскіх сіл. У канцы 1960-х гадоў дзякуючы намаганням доктара Нэнсі Каралін арганізацыя пераарыентавала свае аператыўныя пратаколы лячэння і транспарту. Праца доктара Кэралайн у Маген Давід Адом была заснавана на даследаваннях, праведзеных ёю з доктарам Пітэрам Сафарам і фельчарамі з Freedom House з Пітсбурга. год
Валанцёры
У Маген Давід Адом працуюць у асноўным валанцёры, колькасць валанцёраў складае каля 10 000 чалавек. Мінімальны ўзрост для паступлення на базавы курс першай дапамогі і валанцёрства Маген Давід Адома — 15 гадоў.
З 2001 года міжнародныя валанцёры ва ўзросце 18 гадоў і больш маюць магчымасць прыехаць у Ізраіль для двухмесячнай замежнай праграмы МДА. Першапачаткова праграма была названа ў гонар заснавальніка і першага каардынатара Ёчай Пората, які быў забіты снайперам 3 сакавіка 2002 года падчас службы ў запасе ў якасці баявога медыка ў Сілах абароны Ізраіля. Усе добраахвотнікі праходзяць 60-гадзінны курс, які ахоплівае шырокі спектр тэм, пачынаючы ад агульных захворванняў і траўмаў і заканчваючы масавымі пацярпелымі. Затым тых, хто праходзіць курс, накіроўваюць па ўсёй краіне і працуюць з мясцовымі добраахвотнікамі на машынах хуткай дапамогі для аказання першапачатковай медыцынскай дапамогі ў звычайнай і перасоўнай рэанімацыі.
Хоць праграма першапачаткова фінансава падтрымлівалася Яўрэйскім агенцтвам Ізраіля, нядаўна яе ўзяла на сябе арганізацыя Israel Experience, якая таксама прапануе праграмы для яўрэйскай моладзі ў паездках па Ізраілі.
Наведвальнікі Ізраіля таксама могуць здаць кроў з дапамогай праграмы «Абмен жыццём». З моманту свайго стварэння ў 2001 годзе ўсё большая колькасць людзей здавала кроў, як правіла, праз такія групы, як хрысціянскія місіі салідарнасці альбо сямейныя Бар-Бат Міцвы, асабліва падчас сезонных традыцыйных паломніцтваў, такіх як Песах і Вялікдзень.
Бягучы статус
МДА мае спецыяльны нумар тэлефона экстранай медыцынскай дапамогі ў Ізраілі — 101.
Сяброўства ў Міжнародным руху Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца і членства ў Міжнароднай федэрацыі таварыстваў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца
З моманту свайго стварэння і да 2006 года Маген Давід Адому было адмоўлена ва ўдзеле ў Міжнародным руху Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца, бо ён адмовіўся замяніць сваю эмблему чырвонай зоркі Давіда загадзя зацверджаным сімвалам.
Прычынай адмовы ў сяброўстве стала занепакоенасць распаўсюджваннем сімвалаў; на той жа канферэнцыі 1929 года, якая дазволіла выкарыстанне Чырвонага Паўмесяца і Чырвонага льва і Сонца, было абмежавана прыняцце любых наступных гербаў. Сімвал «Чырвоная зорка Давіда» быў перададзены ў МКЧК толькі ў 1931 годзе.
Крытыкі МКЧК сцвярджаюць аб дыскрымінацыі, бо Турцыя і Егіпет атрымалі членства ў 1929 годзе, выкарыстоўваючы Ісламскі Чырвоны Паўмесяц у якасці сваёй эмблемы, спасылаючыся на тую ж занепакоенасць крыжам.
У сваім лісце да International Herald Tribune і The New York Times у сакавіку 2000 года доктар Бернадзін Хілі, якая ў той час была прэзідэнтам Амерыканскага Чырвонага Крыжа, пісала: «Асцярогі распаўсюджвання сімвалаў, якія баіцца Міжнародны камітэт — жаласлівы фігавы ліст, які дзесяцігоддзямі выкарыстоўваецца як прычына выключэння Маген Давід Адом — Шчыт (альбо Зорка) Давіда». У знак пратэсту Амерыканскі Чырвоны Крыж утрымліваў мільённыя адміністрацыйныя сродкі Міжнароднай федэрацыі таварыстваў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца з мая 2000 года.
З сярэдзіны 1990-х гадоў, назіралася пашырэнне супрацоўніцтва паміж МДА і МКЧК, уключаючы, сярод іншага, выдаткаў у 2,2 млн долараў на ўмацаванне сувязяў паміж гэтымі двума арганізацыямі, падпісанне ў 2000 годзе на два гады заявы аб супрацоўніцтве, пастаяннае размяшчэнне супрацоўніка МКЧК па супрацоўніцтве ў штаб-кватэры МДА і шырокаю падтрымку дзейнасці банка крыві МДА. Акрамя таго, паміж МДА і шэрагам нацыянальных таварыстваў Чырвонага Крыжа існавалі двухбаковыя пагадненні аб супрацоўніцтве.
7 снежня 2005 года дыпламатычная канферэнцыя дзяржаў-удзельніц Жэнеўскіх канвенцый прыняла трэці дадатковы пратакол, уводзячы тым самым новую ахоўную эмблему, якая атрымала назву «Чырвоны Крышталь». Гэтая трэцяя эмблема пратакола вітаецца як сапраўды універсальная эмблема, свабодная ад рэлігійных, этнічных і палітычных падтэкстаў. Новы сімвал — чырвоная квадратная рама, нахіленая пад кутом 45 градусаў. У адпаведнасці з правіламі трэцяга дадатковага пратакола, МДА можа працягваць выкарыстоўваць Чырвоную зорку Давіда ў якасці адзінай эмблемы ў паказальных мэтах у Ізраілі. Для арыентыровачнага выкарыстання ў замежных місіях МДА можа, у залежнасці ад канкрэтнай сітуацыі ў прымаючай краіне, альбо ўключыць Чырвоную зорку Давіда ў Чырвоны Крышталь, альбо выкарыстоўваць адзін толькі Чырвоны Крышталь.
22 чэрвеня 2006 года МКЧК прызнаў МДА і прыняў яго ў якасці паўнапраўнага члена Міжнароднай федэрацыі таварыстваў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца, пасля прыняцця сімвала Чырвонага Крышталя на адным узроўні з сімваламі Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца ў статутах Руху Міжнароднага Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца.
Прыём МДА ў Міжнародную федэрацыю быў абумоўлены пагадненнямі, падпісанымі ў 2005 годзе з Таварыствам Чырвонага Паўмесяца Палестыны. Згодна з гэтымі пагадненнямі, чырвоны сімвал Маген Давід не можа выкарыстоўвацца ў іншых краінах, акрамя Ізраіля; акрамя таго, МДА пагадзілася не працаваць на Заходнім беразе Іардану і ва Усходнім Іерусаліме.
Служба на Заходнім беразе Іардана
У адпаведнасці з пагадненнямі 2005 года, МДА пагадзіўся працаваць у рамках міжнароднай прававой базы, якая прымяняецца да Заходняга берага ракі Іардан, і прызнаў, што Таварыства Чырвонага Крыжа Палестыны з’яўляецца упаўнаважаным нацыянальным таварыствам на палестынскай тэрыторыі. Таму МДА давялося спыніць сваю дзейнасць на Заходнім беразе Іардана. У снежні 2011 года Міжнародная канферэнцыя Міжнароднага руху Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца «са шкадаваннем» адзначыла, што пагадненне 2005 года не было выканана ў поўным аб’ёме, і пастанавіла працягнуць працэс маніторынгу. Некалькімі месяцамі раней Дані Даян з асяленчай арганізацыі Іўдзеі і Самарыі абвінаваціў МДА ў выдаленні чырвонай Зоркі Давіда з машын хуткай дапамогі, якія дзейнічалі на Заходнім беразе Іардана. Даян заявіў, што МДА робіць гэта пад ціскам Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа. Прадстаўнік МДА адказаў, што МДА працягвае выкарыстоўваць класічны лагатып «Чырвонай зоркі» на сваіх машынах хуткай дапамогі, размешчаных у 12 месцах на Заходнім беразе Ярдана. У кастрычніку 2011 года Ёнатан Ягадоўскі, дырэктар дэпартамента збору сродкаў МДА, заявіў, што «МДА будзе працягваць выкарыстоўваць сваю эмблему і лагатып, і ніхто ніколі не прасіў нас зняць яе». У студзені 2012 года МКЧК пацвердзіў, што МДА фактычна пагадзілася спыніць усе службы на Заходнім беразе. Выратавальныя намаганні будуць «афіцыйна» кіравацца рэгіянальнымі саветамі і не будуць выкарыстоўваць чырвоны сімвал «Маген Давід». У выніку, як паведамляецца, многія ўдзельнікі перасталі ахвяраваць на МДА; некаторыя маладыя пасяленцы, значны працэнт добраахвотнікаў, спынілі дабраахвотную дзейнасць у МДА на знак пратэсту.
Служба вышуку
Служба вышуку Маген Давід Адома была створана для аказання дапамогі ў пошуку сваякоў, якія загінулі ў Халакосце. У 2000—2007 гадах служба апрацавала 5000 заявак.
Ігар Эмануілавіч Грабар
Біяграфія
Вучыўся ў Пецярбургскай АМ (1894-96) у І. Я. Рэпіна, у Мюнхене ў школе А. Ажбэ (1896-98; пасля яе пераўтварэння ў 1898 у школу А. Ажбэ і Грабара, выкладаў тамсама). Неаднаразова падарожнічаў па краінах Заходняй Еўропы, наведаў ЗША, Егіпет і Турцыю. Працаваў у Пецярбургу (з 1889) і ў Маскве (з 1903). Член аб’яднанняў «Свет мастацтва» і Саюз рускіх мастакоў. Ранні перыяд вызначае ўплыў югендстылю («Дама з сабакам», 1899, Траццякоўская галерэя). У 1901-08 гадах паступова сфармавалася яго жывапісная манера, заснаваная на творчым засваенні прынцыпаў імпрэсіянізму («Вераснёўскі снег», 1903, «Белая зіма. Граковыя гнёзды», 1904 г., «Лютаўская блакіт», 1904 г., «Сакавіцкі снег», 1904 г., — усе ў Траццякоўскай галерэі).
Вольга Мікалаеўна Манжук
Вольга Мікалаеўна Манжук (нар., Маларыта, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
У 2004 годзе выступала за гроденскі «Інфобанк-Белкард». У 2005 годзе перайшла ў магілёўскую «Надзею». Пазнее у тым жа годзе выступала за бакінскі клуб.
Ігар Эмануілавіч Грабар
Біяграфія
З пачатку 1890-х гг. Грабар выступае з мастацка-крытычнымі артыкуламі (з 1899 у часопісе «Свет мастацтва»). Па ініцыятыве і пад кіраўніцтвам Грабара была выдадзена першая навуковая «Гісторыя рускага мастацтва» (т. 1-6, 1909-16; рэдактар ​​і аўтар найважнейшых раздзелаў). Грабар адыграў вялікую ролю ў распаўсюдзе ў Расіі навуковых прынцыпаў мастацтвазнаўства
У 1913-25 гадах узначальваў Траццякоўскую галерэю, дзе ў 1914-15 перабудаваў экспазіцыю на навуковых пачатках і выдаў каталог (1917). Быў адным з арганізатараў і кіраўнікоў аховы помнікаў мастацтва і даўніны, адным з заснавальнікаў савецкага музеязнаўства і рэстаўрацыйныя справы, ініцыятарам стварэння Цэнтральных рэстаўрацыйных майстэрнях (у 1918-30 дырэктар, з 1944 навуковы кіраўнік). З дзейнасцю Грабара — рэстаўратара і навукоўца — звязана адкрыццё і даследаванне многіх твораў старажытнарускага мастацтва 11-14 стст. (Іконы, манументальныя роспісы) і закладзены асновы яго навуковай гісторыі.
З канца 1920-х гг. Грабар працаваў над партрэтамі дзеячаў культуры (партрэты: Н. Д. Зялінскага, 1932, С. С. Пракоф'ева за працай над операй «Вайна і мір», 1941, — абодва ў Траццякоўскай галерэі; М. В. Марозава, 1934, Курская карцінная галерэя; С. А. Чаплыгіна, 1935, Музей-сядзіба «Абрамцава»). У савецкі час апублікаваў шэраг манаграфічных даследаванняў і артыкулаў аб рускім мастацтве. Грабар — рэдактар ​​і адзін з аўтараў «Гісторыі рускага мастацтва» (т. 1-13, 1953-69). Дырэктар інстытута гісторыі мастацтваў АН СССР (з 1944). Выкладаў у Маскоўскім універсітэце (прафесар з 1921), Маскоўскім Мастацкім інстытуце (1937-43, дырэктар), інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры Усерасійскай АМ (у 1943-46 дырэктар). Дзяржаўная прэмія СССР (1941). Узнагароджаны 2 ордэнамі Леніна, 2 інш. Ордэнамі, а таксама медалямі.
Хілок (рака)
Хіло́к (Хило́к, Хёлго мγрэн, Хилго) — рака ў Расіі, у Забайкаллі, у Забайкальскім краі і Рэспубліцы Бурація, правы прыток ракі Селенга.
Даўжыня ракі 840 км. Плошча вадазбору 38 500 км². Сярэдні расход вады за 22 км ад вусця складае 96,3 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 3,008 км³/год. Рака бярэ пачатак з возера Шакшынскае (Шакша) на вышыні каля 964 м (932 м). За гідраграфічны пачатак магчыма прыняць выток ракі Гразнуха, якая ўпадае ў возера Арахлей, што злучаецца пратокай з возерам Шакшынскае. Басейн ракі знаходзіцца ў паўднёвай частцы Забайкалля. Працякае пераважна ў шырокай міжгорнай даліне. Рэчышча звілістае, дзеліцца на рукавы. Замярзае ў канцы кастрычніка—пачатку лістапада, вызваляецца ад лёду ў канцы красавіка. У верхнім цячэнні рака перамярзае. На вадазборы ракі налічваецца 1752 возеры, у тым ліку Шакшынскае (Шакша), Вялікае Гужырнае, Вялікі Ундугун, Іргень, Малы Ундугун, Хутыл-Нор, Арахлей і інш.
Прытокі: Сухара, Алтачэй, Вялікі Сібільдуй, Харлунка, Топка, Верхні Маніртуй, Хайцыгыр, Міхор, Бічура, Хурут, Вялікі Гутай, Вялікі Куналей, малы Куналей, Буй, Салтай, Аяга, Малена, Алентуй, Маргентуй, Байза, Харап, Катархан, Шыла, Бугутуй, Бадатуй, Тырбыхен, Зурун, Буртуй, Аршан, Ніжняя Салхара, Верхняя Салхара, Блудная, Шантой, Улен-Ту, Харагун, Хуртэй, Малая Уленту, Тайдут, Хульруктуйка, Хіла, Гуйлон, Жыпкехен, Рымшалей, Асінаўка (Каменка) і інш.
Каля ракі знаходзіцца горад Хілок.
Масавае забойства ў Дакшон
Вёска Дакшон была размешчана ў Паўднёвым В’етнаме, у 120 км на паўночны ўсход ад Сайгона. У канцы 1967 года тут пражывалі бежанцы — мантан’яры, якія прыбылі сюды з тэрыторый, што кантраляваліся Нацыянальным фронтам вызвалення Паўднёвага В’етнама (В’етконг). Яны адмовіліся ад патрабавання НФВПВ вярнуцца на старое месца жыхарства і даць рэкрутаў для ўдзелу ў вайне супраць паўднёвав’етнамскага ўрада і яго саюзнікаў на чале з ЗША. У ноч на 5 снежня вёска была атакавана некалькімі сотнямі партызан НФВПВ. З дапамогай агнямётаў яны задушылі супраціў вясковага атрада самаабароны. Паблізу знаходзіліся паўднёвав’етнамскія падраздзяленні, але тыя не змаглі аказаць дапамогу вёсцы. Усяго ў ходзе бою і наступных расстрэлаў былі забіты 252 мірных жыхароў Дакшон; каля 100 чалавек партызаны гвалтоўна павялі з сабой. Зніклымі без вестак лічыліся 500 чалавек, частка з якіх бегла ў джунглі, а частка загінула.
Сацыялістычны Аўтаномны Край Косава
Сацыялістычны Аўтаномны Край Косава (Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo / Социјалистичка Аутономна Покрајина Косово) — адзін з двух аўтаномных краёў у складзе Сацыялістычнай Рэспублікі Сербія. Адміністрацыйным цэнтрам края з’яўляўся горад Прышціна.
Спіс вуліц Бабра
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Бобр
NGC 6428
NGC 6428 — падвойная зорка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бандунг
Бандунг — адміністрацыйны цэнтр правінцыі Заходняя Ява, Інданезія. Размешчаны на Яве і чацвёрты па насельніцтву ў Інданезіі пасля Джакарты, Сурабаі і Медана.
Геаграфія
Бандунг размешчаны прыкладна ў 180 км на паўднёвы ўсход ад сталіцы Інданезіі Джакарты на вышыні 678 метраў над узроўнем мора. Клімат у Бандунгу на працягу года адносна больш халаднаваты ў параўнанні з іншымі гарадамі Інданезіі. Горад ляжыць у басейне ракі і акружаны вулканічнымі гарамі вышынёй да 2400 м. Сярэдняя тэмпература складае 23,6 ° C на працягу ўсяго года. Сярэднегадавая колькасць ападкаў складае ад 1000 да 3500 мм. Сезон дажджоў, як і ў іншых рэгіёнах Інданезіі, доўжыцца з лістапада па красавік.
Гісторыя
Упершыню Бандунг згадваецца ў 1488 годзе.
Бекасі
Бекасі (Kota Bekasi) — адзін з гарадоў-мільянераў правінцыі Заходняя Ява, Інданезія. Знаходзіцца на паўночным захадзе вострава Ява. Горад развіваецца як горад спадарожнік Джакарты, многія жыхары працуюць у сталіцы Інданезіі. Плошча горада 210,49 км², насельніцтва - 1.993.478 жыхароў на 2005 год.
Don’t be evil
«Don’t be evil» (Не будзь злосным) — неафіцыйны дэвіз кампаніі Google, які быў упершыню прапанаваны супрацоўнікамі Полам Бакхайтам і Эмітам Пэтэл падчас сустрэчы.
За Беларусь!
Рэспубліканскі каардынацыйны савет кіраўнікоў палітычных партый і грамадскіх аб’яднанняў (РКСКППГА) ужываў выраз у заявах напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў 2001 года. Слоган выкарыстоўваўся і падчас агітацыі перад рэферэндумам 2004 года аб ўнясенні паправак у Канстытуцыю Беларусі, якія здымаюць абмежаванне на колькасць прэзідэнцкіх тэрмінаў. Нягледзячы на нейтральнасць самога тэксту, некаторымі гэты лозунг успрымаецца як звязаны з кіраваннем А. Р. Лукашэнкі і такі, што выказвае яму падтрымку.
Люк Бесон
Люк Бесон (Luc Paul Maurice Besson;, Парыж) — французскі , і.
Прызнанне і ўзнагароды
Найбольш шырокае прызнанне Люк Бесон атрымаў пасля выхаду на экраны яго трэцяга фільма «Падземка», за які ён быў намінаваны на «Лепшы фільм на замежнай мове» Брытанскай кінаакадэміі ў 1986 годзе.
Базтал (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 449 чалавек (212 мужчын і 237 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 402 чалавекі (217 мужчын і 185 жанчын).
Ключ 74
Ключ 74 月 (піньінь yuè) са значэннем «месяц» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 69 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў серп маладога месяца.
Тангеранг
Тангеранг (Kota Tangerang) — адзін з гарадоў-мільянераў ў правінцыі Бантэн, Інданезія. Знаходзіцца на паўночным захадзе самага населенага ў свеце вострава Ява. Горад развіваецца як горад-спадарожнік Джакарты, многія жыхары працуюць у сталіцы Інданезіі. Плошча горада 164,54 км², насельніцтва — 1.488.666 жыхароў на 2005 год.
Кандзіна
Кандзіна (Condino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1518 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 46 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 38083. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Дзева Марыя.
Ваўковічы (Камянецкі раён)
Ваўко́вічы (, Волковичи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Раснянскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Ваўковіцкага сельсавета.
Рамігала
Рамі́гала (Ramygala, традыцыйная беларуская назва — Раміго́ла)  — горад у цэнтральнай Літве, знаходзіцца ў Панявежыскім раёне Панявежыскага павета за 25 кіламетраў ад Панявежыса. Колькасць насельніцтва налічвае 1,7 тыс. чалавек. Горад знаходзіцца ў этнаграфічным рэгіёне Аўкштайція. Праз горад праходзіць аўтадарога Via Baltica. Чыгунка адсутнічае. .
Гісторыя
Назва «Рамігола» ўпершыню сустракаецца ў XIII стагоддзі. У 1370 годзе паселішча было разрабавана рыцарамі Тэўтонскага ордэна. Прыкладна ў 1500 годзе быў пабудаваны касцёл. Пасля гэтага пачалося развіццё паселішча. У канцы XVI стагоддзя Рамігола атрымала права праводзіць штогадовыя кірмашы. У адрозненне ад шматлікіх іншых гарадоў Вялікага Княства Літоўскага, Рамігола ніколі не належала прыватнаму ўладальніку. Горад знаходзіўся ва ўласнасці Віленскага касцёла, а потым Віленскага ўніверсітэта.
Пасля падзелу Рэчы Паспалітай Рамігола трапіла ў склад Расійскай імперыі. У 1888 годзе з’явілася першая аптэка, а з 1895 года пачала дзейнічаць пошта. З сярэдзіны XIX стагоддзя да 1950 года Рамігола была валасным цэнтрам, а потым, з 1950 да 1962 года цэнтрам раёна. Правы горада мястэчка атрымала ў 1957 годзе.
Мацей Ганскі
Мацей Ганскі (нар., Гданьск) — польскі музыкант, піяніст, педагог.
Біяграфія
У 2008 г. з адзнакай скончыў Музычную акадэмію імя Станіслава Манюшкі. Навучаўся па класе фартэпіяна ў прафесара А. Арцікевіча, па класу камералістыкі — у прафесара А. Прабуцкай-Фірлей. У 2011 г. скончыў Акадэмію музыкі і драматычнага мастацтва ў Адэнсе ў Даніі па класу прафесара Ц. Бьёркоэ. У 2007—2008 гг. з’яўляўся стыпендыятам праграмы Socrates/Erazmus ў Даніі. Магістр мастацтваў.
Дзейнасць
Даў больш за 600 канцэртаў, у тым ліку ў Японіі, ЗША, Егіпце, Францыі, Даніі, Германіі, Іспаніі, Нідэрландах, Балгарыі, Румыніі, Малдове, Босніі і Герцагавіне, Беларусі і Польшчы. Шматкроць выступаў як саліст з Адэнскім сімфанічным аркестрам, Ла Камерата, Са Ностра, з аркестрам Дзяржаўнай балтыйскай оперы, Вармінска-Мазурской філармоніі, Ломжынскім і Эльблонгскім камернымі аркестрамі. Выступаў з канцэртам у палацы Гатэль-дэ-Віль ў Парыжскай ратушы. Шмат разоў рабіў запісы для Польскага тэлебачання (Telewizja Polska, TVP), а таксама для тэлебачання Японіі, Іспаніі і радыё Даніі. Прымаў удзел у некалькіх дзясятках музычных фестываляў.
З 2009 г. выкладае ў Музычнай акадэміі імя Станіслава Манюшкі і Акадэміі музыкі і драматычнага мастацтва ў Адэнсе.
Саюз беларускіх патрыётаў
Саю́з белару́скіх патрыё́таў (СБП) — падпольная патрыятычная моладзевая арганізацыя, якая дзейнічала ў 1945—1947 гадах у Глыбокім і Паставах.
Глыбокае
Арганізацыя ўтвораная ўвосень 1945 года навучэнцамі Глыбоцкага педагагічнага вучылішча з удзелам вучняў сярэдніх школ Глыбокага. Бальшыня сяброў Саюза беларускіх патрыётаў у гады Другой сусветнай вайны ўваходзіла ў шэрагі Саюза беларускай моладз і, што зрабіла значны ўплыў на іх нацыянальную свядомасць. Па вызваленні тэрыторыі БССР ад нямецкай адміністрацыі адбыліся змены ў навучальным працэсе, пачалася татальная русіфікацыя навучальных устаноў.
Студэнты педагагічнага вучылішча Васіль Мядзелец, Антон Фурс і вучань глыбоцкай школы № 1 Алесь Юршэвіч прыходзяць да рашэння стварэння арганізацыі дзеля супрацьстаяння русіфікацыі. Галоўнай ідэяй арганізацыі становіцца гуртаванне аднадумцаў вакол беларускай справы, пашырэнне ўплыву сярод астатніх. У канцы 1945 года сфармаванае ядро арганізацыі, старшынёй абраны Васіль Мядзелец, сакратаром — Антон Фурс. Паводле Антона Фурса, СБП не была палітычнай арганізацыяй, яе мэта была ў пашырэнні нацыянальнай самасвядомасці сярод людзей, з якімі павінны былі жыць і працаваць сябры арганізацыі, у прыватнасці, са школьнікамі.
Сярод асноўных палажэнняў праграмы СПБ былі сапраўдная беларуская дзяржаўнасць і самастойнасць, дзяржаўнасць беларускай мовы, бела-чырвона-белы сцяг і герб Пагоня.
У СБП не было выразна акрэсленай структуры: існавалі пасады старшыні і сакратара. Арганізацыя падзялялася на «пяцёркі» (групы з пяці чалавек), у якіх кожны ўдзельнік ведаў чатырох астатніх і старшыню. Уся праца вялася ў «пяцёрках». Не прадугледжвалася сходаў і канферэнцый, рабіліся захады па канспірацыі. Новыя сябры абіраліся паводле рэкамендацыі. Для ўступлення ў арганізацыю складалася прысяга, тэкст якой напісаў Алесь Юршэвіч. Па прыняцці прысягі, чалавек заносіўся ў агульны спіс сябраў СБП (спіс згарэў у часе пажару разам з архівам).
Удзельнікі сустракаліся паміж сабой, абмяркоўвалі падзеі ў навучанні, у горадзе і краіне. Гутарылі са знаёмымі навучэнцамі, рыхтавалі новых удзельнікаў да ўступлення ў СБП.
«За Беларусь», Паставы
Суполка «За Беларусь» была заснаваная ўвосень 1945 года студэнтамі Пастаўскага педагагічнага вучылішча, Міколам Асіенкам, Алесем Дзікім, Алесем Адамовічам. Імпульсам для стварэння таксама была русіфікацыя навучання, за адказы па-беларуску сталі зніжаць адзнакі. Частка студэнтаў Глыбоцкага педагагічнага вучылішча паводле розных прычын была вымушаная перавесціся ў Пастаўскае педагагічнае вучылішча. Сярод іх быў Валянцін Лагунёнак, які ўжо быў падрыхтаваны да ўступлення ў Глыбоцкі СБП. Узімку 1945 года ён наведаў былых калегаў у Глыбокім і паведаміў, што ў Паставах фактычна стварылася моладзевая патрыятычная суполка «За Беларусь». Дакладны час стварэння суполкі невядомы. Верагодна, пастаўская суполка існавала да прыезду Лагунёнка. Былі наладжаныя кантакты паміж Глыбоцкай і Пастаўскай арганізацыямі.
У пачатку 1946 года фарміруецца ядро арганізацыі: старшыня — Мікола Асіненка, сакратар — Алесь Адамовіч, скарбнік — Ліна Бароўка. Аб'яднанне не было палітычнай арганізацыяй. Планавалася, што праца будзе накіравана на прапаганду беларускай мовы і культуры, змаганне з русіфікацыяй.
8 сакавіка 1946 года на моладзевай вечарыне на кватэры Ніны Асіенкі адбыўся сход, на якім Мікола Асіенка ўрачыста абвясціў пра існаванне арганізацыі «За Беларусь». 25 сакавіка 1946 года ў вёсцы Рамелькі Пастаўскага раёна на хаце Міколы Асіенкі адбылося прыняцце прысягі сябрамі суполкі. Прысягу прымалі пад бела-чырвона-белым сцягам з выявай Пагоні, якую намалявала Алеся Умпіровіч (Фурс).
Увесну 1946 года на сустрэчы ў Глыбокім было дамоўлена пра аб'яднанне пастаўскай групы «За Беларусь» і Глыбоцкай арганізацыі СБП. Была прынятая агульная назва Саюз беларускіх патрыётаў.
Пасля аб'яднання
Агульнага кіруючага органа ў аб'яднанай арганізацыі не было. Дамоўлена пра неабходнасць перыядычных сустрэч у Глыбокім і Паставах, дзе будуць узгадняцца дзеянні суполак.
Увесну 1946 года адбыўся выпуск трэцяга курсу педагагічных вучылішч, некаторыя сябры СБП трапілі на працу ў школы.
У давер да сябраў пастаўскай групы увайшоў Алег Стахоўскі, афіцэр МДБ, які выдаваў сябе за ўдзельніка антысавецкай арганізацыі і падштурхоўваў да тэрарызм у. Магчыма, існавалі і іншыя правакатары, бо, паводле слоў Алесі Умпіровіч, пра існаванне арганізацыі ў Паставах ведаў увесь клас.