cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уенск
Да 5 снежня 2011 года пасёлак уваходзіў у склад Глухскага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2013 годзе.
Бэйнары
Бэйна́ры (, Бейнары) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1938 годзе вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Бужаны (Браслаўскі раён)
Бужа́ны (, Бужаны) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Алеманія
Алема́нія (Allemagne, Alemannen) — нямецкая гістарычная вобласць. Назва паходзіць ад старажытнагерманскага племя алеманаў. У наш час у іспанскай мове «немец» — alemàn;Германія па-французску — Allemagne; у Азербайджане і Турцыі Германія — Alman ya. І цяпер існуе алеманскі дыялект нямецкай мовы (Alemannisch). На гэтай мове напісаны адзін з раздзелаў Вікіпедыі.
Гісторыя
У старажытнасці тут жылі кельты, выцесненыя ў I стагоддзі да н.э. на правы бераг Рэйна германскім племем свеваў. Хоць яшчэ рымскі імператар Тыберый у 15 годзе да н.э. заснаваў на поўдзень ад вярхоўяў Дуная правінцыю Рэцыю, тым не менш толькі каля 100 года рымляне тут трывала замацаваліся і заснавалі паміж рэкамі Рэйнам, Ланам і Дунаем так званыя Agri decumates. У III стагоддзі алеманы, якія прыйшлі сюды з паўночнага ўсходу, авалодалі краінай. Алеманы і свевы хутка зліліся ў адзін народ, хоць назва алеманаў больш захавалася за насельніцтвам, якія жывуць на захад ад Шварцвальда, а свеваў — на ўсход ад гор. Пасля паражэнняў пры Цюльпіху (Талбіяку) у 496 годзе і пры Страсбургу ў 506 годзе алеманы падпарадкаваліся франкскім каралям, але захавалі самастойных герцагаў.
Пачынаючы з VII стагоддзя ў Алеманіі распаўсюджваецца хрысціянства, чаму асабліва садзейнічаюць манастыры ў Санкт-Галене, Райхенау, Мурбаху і інш. У Канстанцы і Аўгсбургу засноўваюцца біскупствы.
Паўстанне герцага Тэабальда супраць Піпіна Кароткага (746) было падушана і пацягнула за сабой ліквідацыю герцагства і ўключэнне многіх уладанняў у склад каралеўскай маёмасці. Для кіравання краінай быў прызначаны граф, каралеўскі намеснік.
У 829 годзе тэрыторыя Алеманіі ўвайшла ў склад каралеўства, вылучанага для кіраванне Людовіку Нямецкаму. Вердэнскі дагавор у 843 годзе пацвердзіў замацаванне гэтай вобласці і шэрагу іншых, якія ўвайшлі ў склад Усходне-франкскага каралеўства, за Людовікам.
З паслабленнем каралеўскай улады, узмацнілася значэнне намесніка. У выніку на тэрыторыі Алеманіі ў пачатку X стагоддзя ўзнікла герцагства Швабія.
Велікянцы (вёска)
Велікя́нцы (, Великянцы) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Бутрамееўка
Бутраме́еўка (, Бутромеевка) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета.
Бынава (Быхаўскі раён)
Бы́нава (, Быново) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грудзінаўскага сельсавета.
Карпілаўка (Хойніцкі раён)
Карпі́лаўка (, Карпиловка) — былы пасёлак у Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Паселіцкага сельсавета.
29 снежня 2008 года пасёлак Карпілаўка быў пераўтвораны ў вёску. 20 мая 2010 года вёска Карпілаўка была ліквадаваная, а яе тэрыторыя далучаная да вёскі Веляцін.
Бяляны (Браслаўскі раён)
Бяля́ны (, Беляны) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Музіка (альбом)
Музіка (бел. Музыка) — студыйны альбом гурту Воплі Відоплясова. Як і іх папярэдні альбом, існуе ў двух версіях: сінгл-версіі, уключаючы 5 трэкаў, і поўнай версіі з 12 трэкамі. Выдадзены гуртам у гонар завяршэння «Французскага перыяду" і канчатковага вяртання на Радзіму. Поўная версія альбома, па інфармацыі гурту, падарожнічала ў космасе разам з Леанідам Кадзенюком.
Давыдавічы (Быхаўскі раён)
Давы́давічы (, Давыдовичи) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грудзінаўскага сельсавета.
Кузня з Клочкава
Кузня пачатку XX стагоддзя з в. Клочкава Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Перанесена ў Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту ў в. Азярцо, дзе прадстаўлена ў экспазіцыі «Цэнтральная Беларусь».
Гісторыя
Пабудавана ў 1919 годзе Вялем Уладзімірам Антонавічам. Уладзімір Вяль нарадзіўся ў сям'і, дзе было шасцёра дзяцей. Зямлі на ўсіх не хапала, і бацька вырашыў навучаць сваіх малодшых сыноў рамяству. З 14 год Уладзімір Вяль вучыўся кавальству ў г. Смаргоні. У 1919 годзе на сямейнай радзе было вырашана пабудаваць сваю кузню. Яе паставілі каля дарогі на ўскрайку вёскі на спецыяльна выкупленым невялікім зямельным участку. Абсталяванне і інструменты набылі ў знаёмага каваля, мех і горан каваль зрабіў сам. Уладзімір Вяль працаваў на заказ, абслугоўваў вырабамі сваю і суседнія вёскі.
Архітэктура
Кузня ўяўляе сабой невялікую зрубную пабудову, накрытую двухсхільнай цёсавай страхой з вільчыкавым бервяном. Франтон з дыляў, падлога земляная.
Унутранае абсталяванне кузні: злева размешчаны мех, па цэнтры — горан, справа пляцоўка для захоўвання драўніннага вуголля. Перад горанам стаіць дубовая калода з кавадлам. Для гартавання вырабаў выкарыстоўваюцца ночвы. Справа каля вакенца размешчаны слясарны варштат, на якім ляжаць інструменты і кавальскія вырабы. Побач з варштатам пастаўлена калода з вінтавымі абцугамі. Злева ад дзвярэй на сцяну прымацаваны свідравальны станок.
Хвилі Амура (альбом)
Xvyli Amura — студыйны альбом гурта Воплі Відоплясова, выпушчаны вясной 2000 года. У альбом увайшлі шэраг песень з папярэдніх альбомаў, у прыватнасці — «Любов» і «Таємні сфери» з папярэдняга альбому та «Або або» з аднайменнага альбому.
Асаблівы поспех мела песня «День народження» («Дзень нараджэння »), у плане папулярнасці якая прыняла эстафету ад вядомай кампазіцыі «Весна» з альбома «Музіка». Поспеху песні шмат у чым спрыяў ўдалы ўдалы відэакліп, зняты ў манеры індыйскага кіно.
Палескі строй
Палескі строй — строй адзення, які распаўсюджаны на мяжы ўжытку беларускага і ўкраінскага народных касцюмаў на Палессі. Спалучае рысы нацыянальных касцюмаў абодвух этнасаў.
Жаночы строй
Жаночы строй: намітка, каптур, кашуля (ператканая або вышытая), летнік, спадніца бурай фарбы.
Жанчыны насілі вышываныя кашулі з адкладным каўняром, ператканыя на рукавах чырвонай ніткай, пазней кашулі вышывалі «процягам». Да кашулі насілі  — спадніцы тканіны ў падоўжную палоску, якія былі злёгку прысабраныя ці спадніцы бурай фарбы, аздобленыя ўнізе арнаментам. Да спадніцы насілі белыя палатняныя фартухі, ператканыя ўнізе чырвонай ніткай ці чырвоныя ваўняныя ў каляровыя поласы.
Жанчыны насілі дзве несшытыя часткі белых палотнаў, задняе палотнішча называлі , а пярэдняе — папярэдніцай. На Беларускім Палессі несшытую паясную вопратку насілі падчас палявых работ. Разам з такім адзеннем на Палессе насілі пашытыя спадніцы, якія ў залежнасці ад матэрыялу (поўсць, палатно), фарбы і крою мелі розныя назвы: фартух, порцюх, даматкан, сукня. Падобнае паясное несшытае адзенне выкарыстоўвалася ў старажытнасці ў балгараў і сербаў. На Усходнім Палессі жанчыны насілі заднюю чорнага колеру ва ўзоры і пярэднюю плахту сіняга колеру, тканую ва ўзоры. У святы насілі ваўняную плахту ва ўзоры, а спераду аднакаляровы фартух зялёнага, чырвонага або жоўтага колеру. На шыі жанчыны насілі шкляныя пацеркі — олтарикы.
Андарак — спадніца, пашытая з каляровага аднатоннага або ва ўзоры (вочка) сукна (паўсукна). Спадніца была з белага або фарбаванага палатна. Бурка, летнік — ваўняныя спадніцы пэўнай фарбы і пэўных арнаментаў. На спадніцы ішло 2-4 і радзей 5 пашытых полак.
Фартухі былі белыя або ваўняныя, тканыя ў папярочныя ўзоры і пашытыя з 1-2 або 2,5 полак. Зверху фартухі былі прысабраныя, а ўнізе мелі тканую паласу або тканую паласу з вышыўкай. Фартухі размалёўваліся па швах або абшывалі карункамі, вязанымі кручком.
Да спадніц насілі вязаныя кручком чырвоныя паясы. Зверху па кашулі жанчыны насілі белую світку.
Верхняй вопраткай мужчын і жанчын былі світы. Світа шылася неадразной і мела па баках устаўныя кліны з шырынёй унізе 18-22 см. Правая пала світы заходзіла на левую на 18 см, замыкалася такая світа на гаплікі і пяцелькі.
Кашуля
Мужчыны насілі ільняныя кашулі даўжынёй да калена і белыя палатняныя штаны. Кашуля на будні дзень у некаторых мясцовасцях тунікападобная, з клінамі па баках і без каўняра, а ў святочныя дні насілі кашулі з адкладным каўняром "да уставкой ". У тунікападобных кашулях знізу ад каўняра і да сярэдзіны спіны прышывалі яшчэ адзін кавалак тканіны. Рукаў ў такіх кашулях быў прамым і адкрытым. У кашулях «до уставки» рукаў заканчваўся абшэўкай, што замыкалася на гузік. Кашулі мелі разрэз спераду, які ля каўняра замыкаўся на шпонку або завязваўся стужкай, працягнутай ў дзве завесы. Кашуля вышывалася на каўняры, падоле, і абшэўках. Кашулі насілі пераважна па штанах і падвязвалі плеценымі або тканымі паясамі.
Астатняе
Мужчыны насілі кашулі з ператканай устаўкай. Да кашулі насілі штаны, з абутку насілі. Верхняй вопраткай была сукмана.
Штаны на Палессе насілі да пояса. На галаве мужчыны насілі саламяныя капелюшы і ваўняныя рагатыя шапкі. У будні дзень мужчыны насілі кароткія курткі з белай або сівой воўны, а ў святы — доўгія світы. Узімку насілі кажухі.
Вяжы (Браслаўскі раён)
Вя́жы (, Вяжи) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Вярбоўка (Браслаўскі раён)
Вярбо́ўка (, Вербовка) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Вяжы (Браслаўскі раён)
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Вярбоўка (Браслаўскі раён)
Да 2004 года ўваходзіў у склад Зарачскага сельсавета.
Ананія
Ананія, або Ананій (2-я палова XV стагоддзя — 1-я палова XVI стагоддзя) — першы вядомы на імя разьбяр па дрэве на тэрыторыі Беларусі.
Стварыў для пінскага, клецкага і рагачоўскага князя Ф. І. Яраславіча некалькі разьбяных драўляных абразкоў. У Рускім музеі ў Санкт-Пецярбургу захоўваюцца дзве разьбяныя мініяцюры Ананіі — «Прамудрасць стварыла сабе храм» і чатырохчасткавы абразок «Святы». Абразкі зроблены з цёмнага, цвёрдага дрэва. На абразку «Святы» ёсць надпіс, што ён падораны князем Яраславічам свайму баярыну Фёдару Іванавічу Шчэпіну (на думку В. Пазднякова гэта Фёдар Пятровіч Шчэпа, які меў маёнткі каля Пінска і Клецка і згадваецца ў 1503—1528 гадах, але ёсць перэчанні такому атаясненню), а «робілъ попъ Ананиа». Ананія, напэўна, быў святаром у адным з гарадоў паўднёвай Беларусі.
Падобны абразок «Прамудрасць стварыла сабе храм» захоўваецца ў калекцыі графа Бланжы ў Парыжы, выява і надпіс на ім троху адрозніваюцца ад захоўванага ў Рускім музеі.
Файно (альбом)
Файно(бел. Выдатна) — студыйны альбом гурта Воплі Відоплясова, выпушчаны ў 2002 годзе. У гэты альбом увайшлі таксама ўсе кампазіцыі максі-сінгла «Мамай».
Красны Асавец
Кра́сны Асаве́ц (, Красный Осовец) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1653 годзе як цэнтр войтаўства Магілёўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. Да 6 сакавіка 1925 года вёска мела назву Царкоўны Асавец. У 1924—1954 гадах цэнтр сельсавета. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грудзінаўскага сельсавета.
Сядзіба з Заброддзя
Сядзіба канца ХІХ — пачатку XX стагоддзя з вёскі Заброддзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Перанесена ў Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту ў аграгарадку Азярцо, дзе прадстаўлена ў экспазіцыі «Цэнтральная Беларусь».
На прыкладзе інтэр'ера хаты адлюстраваны перамены ў сялянскім побыце ў 20—30-я гады ХХ стагоддзя, а таксама розніца ў афармленні жылля насельніцтва каталіцкага веравызнання ў параўнанні з праваслаўным. Экспазіцыя інтэр'ера хаты прысвечана тэме паляўніцтва, у хляве экспануецца выстава «Забродскія снасці».
Гісторыя
Комплекс жылых і гаспадарчых пабудоў сядзібы І. А. Беця фарміраваўся на працягу канца ХІХ — пачатку ХХ стагоддзя і складаўся першапачаткова з хаты і хлява, якія былі пабудаваны ў канцы ХІХ стагоддзя. Падчас Першай сусветнай вайны і пасля яе гаспадарка пашыралася. Нявесткай Ігната Беця — Ізабелай было пабудавана вялікае гумно, клець і новая хата на супрацьлеглым баку вуліцы.
Архітэктура
Сядзіба адносіцца да пагоннага тыпу, дзе ўсе пабудовы пастаўлены ў адну лінію. На нязначнай адлегласці ад жылых і гаспадарчых пабудоў знаходзіцца гумно. У пачатку XX ст. паралельна асноўнаму звяну насупраць хаты была пабудавана клець, якая ўтварае другі рад пагоннага двара (двухрадны пагон).
Жылы дом уяўляе трохкамернае жыллё: хата + сенцы + варыўня. Пабудова зрубная камбінаванай канструкцыі. Рублена з бярвёнаў з астаткам. Падмуркі з валуноў. Падлога ў сенях і варыўні глінабітная, у хаце з дошак на лагах. Столь з дошак. У сенях столі няма. Страха двухсхільная на кроквах. У хаце чатыры акны, руская печ. У інтэр'еры хаты няма традыцыйнага «полу» для сна, замест яго — драўляныя ложкі з разнымі спінкамі.
Гумно — пабудова зрубна-камбінаванага тыпу. Пастаўлена на каменях-валунах. Страха на дзвюх парах сох, накрыта саломай. Даўжыня сцен дасягнута шляхам іх нарошчвання праз шулы. Тарцовыя сцены пераходзяць у шчыты з бярвёнаў. Для стварэння неабходнай устойлівасці ў плоскасці шчытоў усталяваны тры вертыкальныя дзядкі, вышэйшы з іх падтрымлівае таксама і канец прагона, на якім трымаюцца ключы з латамі і чаротавым пакрыццём.
Лісічнік
Лісі́чнік (, Лисичник) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грудзінаўскага сельсавета.
Були деньки (альбом)
Були деньки(бел. Былі дні) — студыйны альбом гурта Воплі Відоплясова. Выпушчаны 2006 года і прысвечаны 20-годдзю гурта і вытрыманы ў музычнай эстэтыцы васьмідзясятых. 2008 альбом быў перавыпушчаны на вінілавай пласцінцы абмежаваным накладам 300 асобнікаў.
1985 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1985 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Ветраны млын з Даматканавічаў
Ветраны млын канца ХІХ стагоддзя з в. Даматканавічы Клецкага раёна Мінскай вобласці. Перанесены ў Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту ў в. Азярцо (Мінскі раён), дзе прадстаўлены ў экспазіцыі «Цэнтральная Беларусь».
Гісторыя
Па звестках мясцовых жыхароў, млын пабудаваны ў пачатку 1880-х гг. у в. Сынгалы (недалёка ад Снова) эканомам мясцовага памешчыка. Прастаяў там 25 гадоў. Затым млын перавезлі ў в. Каменку, у 1937 г. — у Даматканавічы. Дзейнічаў да 1960-х гг.
Архітэктура
Вышыня помніка каля 12 м. Млын уяўляе сабой тыповую канструкцыю-казлоўку. Асновай служыць парная крыжавіна (козлы), у якой замацаваны нясучы слуп, зафіксаваны ў вертыкальным становішчы магутнымі падкосамі. Сцены ашаляваныя, дах мае кроквенную канструкцыю, накрыты дранкай.
Млын мае тры ўзроўні. На першым (не бачным для вачэй) — восевы слуп на падмурку, на другім, які мае два аконныя праёмы  — «скрыня» для мукі. На трэцім узроўні знаходзіцца галоўны механізм
Аснову механізма складае гарызантальны вал з прымацаваным да яго зубчатым колам і пастаў (камень) для памолу зерня. Вал прыводзіцца ў рух дзвюма ўзаемна-перпендыкулярнымі парамі крылаў. Хуткасць вярчэння рэгулюецца тармазной сістэмай.
Перакладавічы
Перакла́давічы (, Перекладовичи) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грудзінаўскага сельсавета.
Комплекс Гольджы
[[Выява:Biological cell.svg|thumb|300px|Схема будовы жывёльнай клеткі:
1 — ядзерка; 2 — ядро; 3 — рыбасомы; 4 — везікула; 5, 8 — эндаплазматычны рэтыкулум; 6 — комплекс Гольджы; 7 — клетачная мембрана; 9 — мітахондрыі; 10 — вакуолі; 11 — цытаплазма; 12 — лізасома; 13 — цэнтрыёлі.]] Комплекс (апарат) Гольджы — сістэма ўнутрыклетачных мембранных структур: цыстэрнаў і пузыркоў, у якіх назапашваюцца рэчывы, сінтэзаваныя на мембранах эндаплазматычнай сеткі (ЭПС). Шэраг плоскіх паражнін у клетцы (цэлі), абмежашных мембранамі, якія накшталт сподачкаў ўскладзены адна на адну.
Рэчывы дастаўляюцца ў комплекс Гольджы ў мембранных пузырках, якія адшнуроўваюцца ад эндаплазматычнай сеткі і далучаюцца да цыстэрнаў комплексу Гольджы. Тут гэтыя рэчывы зведваюць розныя біяхімічныя пераўтварэнні, а затым зноў упакоўваюцца ў мембранныя пузыркі, і большая іх частка транспартуецца да цытаплазматычнай мембраны. Мембрана пузыркоў зліваецца з цытаплазматычнай мембранай, а змесціва выводзіцца за межы клеткі шляхам экзацытозу.
Такіх зонаў — яны атрымалі назву дыктыясомы — у цэлі можа быць некалькі. Яны функцыйна і структурна звязаны паміж сабой, маюць праксімальны (фармоўны) і дыстальны (сфармаваны) полюсы. 3 грЭПС пухірыкі з бялком пераносяцца да фармоўнай паверхні комплексу. У ім адбываецца пакаванне, кандэнсацыя і вывядзенне бялковых сакрэтаў, сінтэз вугляводаў і далучэнне іх да поліпептыдаў, фармаванне лізасом. 3 спелай паверхні дыктыясомы бесперапынна аддзяляюцца пухірыкі, напоўненыя сакрэтам (сакраторныя гранулы). Яны падыходзяць да плазмалемы і выдаляюць змесціва за межы цэлі.
Герчаны
Герча́ны (, Герчаны) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 2008
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 2008 будзе прадстаўлены як мінімум 18 спартоўцамі ў 4 відах спорту.
Прыберажжа
Пры́беражжа (, Прибережье) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грудзінаўскага сельсавета.
Гусароўшчына
Гусаро́ўшчына (, Гусаровщина) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіў у склад Зарачскага сельсавета.
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 2012
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 2012 будзе прадстаўлены як мінімум 22 спартоўцамі ў 6-ці відах спорту.
Чудовий світ (альбом)
Чудовий світ (бел. Выдатны свет) — дзясяты студыйны альбом гурта Воплі Відоплясова, выпушчаны ў 2013 годзе. Эксклюзіўная канцэртная прэзентацыя дыска адбылася 28 лістапада ў Львове на пляцоўцы Нацыянальнага акадэмічнага ўкраінскага драматычнага тэатра імя М. Занькавецкай. Аформіў выданне Мастак Максім Паленка.
Бабашэва (гміна)
Бабашэ́ва (Baboszewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бабашэве. Плошча гміны складае 162,35 км². Станам на 2004 год у гміне Бабашэва пражывалі 7991 чалавек, шчыльнасць — 49,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 42 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 44 населеныя пункты.
Бакалажэва (гміна)
Бакалажэ́ва (Bakałarzewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сувальскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бакалажэве. Плошча гміны складае 123,01 км². Станам на 2015 год у гміне Бакалажэва пражывалі 3247 чалавек, шчыльнасць — 26,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 32 салецтвы.
Дудзішкі
Ду́дзішкі (, Дудишки) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіў у склад Зарачскага сельсавета.
Балігруд (гміна)
Балі́груд (Baligród) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лескага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Балігрудзе. Плошча гміны складае 158,12 км². Станам на 2004 год у гміне Балігруд пражывалі 3182 чалавекі, шчыльнасць — 20,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Спіс аб’ектаў PGC (2129001—2130000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2129001—2130000)
Гарошкаў (Хойніцкі раён)
Гаро́шкаў (, Горошков) — былая вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Паселіцкага сельсавета.
Карона Каралеўства Польскага
Ці не найранейшая пакуль што звестка пра вёску маецца ў судовым дэкрэце ад 12 чэрвеня 1618 года. Тады пан Мікалай Харлінскі, уладальнік Астраглядаўскіх добраў, паклікаў у суд панства маці і сына Гальшку з Гулевічаў і Міхала Лозкаў за тое, што іх падданыя з маёнтку Загалле адабралі валоў у людзей з Гарошкава, Карчовага, Малішава, Паселічаў і інш., ды ўвялі іх да добраў Рожава. 7 чэрвеня 1623 года ўдава Гальшка Харлінская судзілася з панамі Станіславам, Юрыем і іншымі Харлінскімі, роднымі братамі і сваякамі мужа Мікалая, за гвалтоўны наезд на замак і вёску Астраглядавічы, мястэчка Новы Харленж (Хойнікі), вёскі Хойнікі, Вялікі Бор, Гарошкаў, Рашаў, Паселічы, Малішаў. 8 ліпеня 1631 года запісам у актах Кіеўскага земскага суда засведчана пагадненне на саступку часткі Астраглядаўскіх добраў (з Гарошкавам) Шчасным, сынам Станіслава, Харлінскім пану Лукашу Мадлішэўскаму, наступнаму мужу ўдавы Гальшкі, за суму ў 60 000 польскіх злотых. 7 верасня 1631 — 26 студзеня 1632 года пададзены і актыкаваны адпаведны запіс і адносна долі маёнтка Самуэля, сына Юрыя, Харлінскага пану Мікалаю Абрамовічу, зяцю нябожчыка і пані Гальшкі, за 13 500 злотых. У гэтым пераліку частка вёскі названа новым Гарошкавам.
Магчыма, жыхары вёскі былі ў ліку тых 77 дымоў (×6 — каля 462 чалавек) Хойніцкага (раней Астраглядаўскага) маёнтка князя Канстанціна Яна Шуйскага, якія паводле звестак на восень 1686 года з-за гвалту як ад казакоў, так і ад жаўнераў урадавых войскаў, адыйшлі ў больш спакойныя мясціны. У інвентары 1698 года маёнтка князя Дамініка Шуйскага, харунжага берасцейскага, Гарошкаў, а таксама Малішаў, Карчовае ды неіснуючыя сёння Мікалаеўка і Клешчаўка пазначаныя як запусцелыя (wsi puste). Няма ніякіх звестак пра Гарошкаў у рэвізіі 1716 года і ў інвентары 1721 года, калі ад ксяндза-біскупа Юзафата Парышэвіча, пробашча астраглядаўскага, абцяжараныя даўгамі добры Хойнікі перайшлі да князя Мікалая Шуйскага, старэйшага сына папярэдняга. Адсутнічае інфармацыя ў тарыфах падымнага падатку Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства 1734 і 1754 гадоў. Тады Хойнікамі валодалі малодшы сын Дамініка князь Ігнацы Шуйскі, потым яго ўдава княгіня Людвіка (з роду Збароўскіх) з новым мужам панам Юзафам Быстрым, старостам ліноўскім.
Расійская імперыя
Паводле інвентара Хойніцкага маёнтка Уладзіслава Прозара 1844 года, вёска Гарошкаў належала да фальварка Валоцкі, мела 18 двароў, 126 жыхароў. У «Списках населенных мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» Гарошкаў са сваімі 105 вернымі абодвух полаў пазначаны ў прыходзе Хойніцкай Свята-Пакроўскай царквы.
У парэформенны час Гарошкаў у Хойніцкай воласці. На пачатак 1870 года тут налічвалася 57 мужчынскіх душ сялян-уласнікаў, прыпісаных да Гарошкаўскага сельскага таварыства. У спісе прыходаў і прычтаў па чатырох благачынных акругах (у межах Рэчыцкага павета) Мінскай епархіі на 1876 год зноў сказана, што Гарошкаў належаў да прыхода Пакроўскай царквы, але ў даведніку «Описание церквей и приходов Минской епархии. VIII. Речицкий уезд» (Минск, 1879) звестка чамусьці адсутнічае. Згодна з перапісам 1897 года ў паселішчы налічвалася 35 двароў, 245 жыхароў, існавалі капліца і хлебазапасны магазін.
Рыжкаўка
Ры́жкаўка (, Рыжковка) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грудзінаўскага сельсавета.
Гарошкаў (Хойніцкі раён)
Расійская імперыя
На 1909 год у вёсцы Гарошкаў Хойніцай воласці было 40 двароў, 253 жыхары. У 1917 годзе — 52 двары з 307 жыхарамі.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Гарошкаў, аднак, у складзе Хойніцкай воласці апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага.
1 студзеня 1919 года, згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі, Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР. Паводле запіскі «Сведения о количестве учащихся школ Хойникской волости Речицкого уезда», на 8 снежня 1920 года і на 15 красавіка 1921 года ў Гарошкаўскай школе першай ступені (г. зн. пачатковай) было адпаведна 22 і 44 вучні. У 1926 годзе вёска налічвала 76 двароў з 364 жыхарамі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Гарошкаў — цэнтр сельсавета ў складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Карчоўскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў Палескай вобласці з цэнтрам у Мазыры.
Напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны ў Гарошкаве быў 81 двор з 390 жыхарамі. У маі-чэрвені 1943 года карнікі з баявой групы Шымана спалілі вёску і знішчылі 13 чалавек. 19 вяскоўцаў загінулі на франтах.
З 8 студзеня 1954 года Гарошкаў у складзе Гомельскай вобласці. Згодна з перапісам 1959 года, вёска з насельніцтвам 191 жыхар належала да Забалацкага сельсавета. Да 30 чэрвеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Небытаўскага сельсавета. На 1970 год — у складзе Паселіцкага сельсавета, 154 жыхары.
Ліквідавана 21 верасня 2010 года.
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 2 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 2 (таксама вядомы як Пол Хантэр Класік 2015 (Paul Hunter Classic 2015)) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 26 па 30 жніўня 2015 года ў Stadthalle, у горадзе Фюрт, Германія. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Алістэр Картэр, які перайграў на сваім шляху да тытула Эліята Слесара (4:0), Адыт'ю Мехту (4:1), Лі Хана (4:0), Джымі Робертсана (4:2), Марка Уільямса ў чвэрцьфінале (4:2), Майкла Холта у паўфінальным матчы (4:2) і Шона Мёрфі ў напружаным фінальным паядынку з лікам 4:3. Гэтая перамога стала першым нізкарэйтынгавым тытулам у кар'еры 36-гадовага англічаніна, а таксама першым спаборніцтвам мэйн-тура, выйграным Картэрам за два з паловай гады (у лютым 2013 года ён перамог на турніры German Masters).
Таццяна Вуластан стала першым снукерным рэферы з Беларусі, які абслугоўваў фінал прафесійнага снукернага турніру.
Прызавыя грошы
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Пры гэтым, снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, увогуле не атрымліваў рэйтынгавых ачкоў.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Лідарам па колькасці соценных серый стаў чвэрцьфіналіст турніру Джад Трамп, які зрабіў 3 сэнчуры-брэйкі. Па колькасці серый «50+» лідарамі з вялікім адрывам сталі фіналісты турніру Алістэр Картэр і Шон Мёрфі, якія аформілі па 17 паўсоценных брэйкаў. Найвышэйшы брэйк на спаборніцтве ў 142 балы выканаў Дэчават Пумджаенг у матчы першага раўнда супраць Рыкі Уолдэна.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Ельна (Браслаўскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарацкага сельсавета.
Еўрапейскі тур PTC 2015/2016 – Этап 2 (снукер)
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў Пол Хантэр Класік 2015.
Кастрычнік (Хойніцкі раён)
Кастры́чнік (, Костричник) — пасёлак у Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Паселіцкага сельсавета.
Да 30 чэрвеня 1966 года пасёлак уваходзіў у склад Небытаўскага сельсавета.
Емяльянішкі
Емялья́нішкі (, Емельянишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Баранова (гміна)
Барано́ва (Baranowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Астралэнцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Баранове. Плошча гміны складае 198,19 км². Станам на 2004 год у гміне Баранова пражывалі 6771 чалавек, шчыльнасць — 34,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Барсукі (Ямніцкі сельсавет)
Барсукі́ (, Барсуки) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ямніцкага сельсавета.
Жвірблі (Мяжанскі сельсавет)
Жві́рблі (, Жвирбли) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Гісторыя
У 1938 годзе вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Вязьма (Быхаўскі раён)
Вя́зьма (, Вязьма) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ямніцкага сельсавета.
Бане (гміна)
Ба́не (Banie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Грыфінскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бане. Плошча гміны складае 205,81 км². Станам на 2005 год у гміне Бане пражывалі 6,404 чалавекі, шчыльнасць — 31,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Вязьма (Быхаўскі раён)
Да 19 жніўня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Дунайкоўскага сельсавета, у 1944—1954 гадах яго цэнтр.
Бане Мазурске (гміна)
Ба́не Мазу́рске (Banie Mazurskie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Галдапскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бане Мазурске. Плошча гміны складае 205,02 км². Станам на 2004 год у гміне Бане Мазурске пражывалі 4033 чалавекі, шчыльнасць — 19,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Звяняцкае
Звяня́цкае (, Звенятское) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Паселіцкага сельсавета.
Карона Каралеўства Польскага
Найраней паселішча згаданае ў актах Кіеўскага гродскага суда 20 ліпеня 1641 года, калі Крыстына, дачка князя Адама Вішнявецкага, на той час жонка Пятра Даніловіча, крайчага кароннага, саступіла князю Іераміі сваю палову замка і места Брагін з сёламі, сярод якіх была і Зьвінячына (Źwiniaczyzna). У тарыфе падымнага падатку Кіеўскага ваяводства 1683 года сказана, што адным дваром у вёсцы Звінячкі (Zwiniaczki) валодаў пан Самуэль Сіліч. 28 чэрвеня 1687 года хутар Звінярскае (Zwiniarskie) названы ў справе Оўруцкага гродскага суда сярод паселішчаў часткі Брагінскага маёнтка ваяводзіча бэлзскага, каралеўскага палкоўніка Яна Канецпольскага, зруйнаваных працяглым (ад лістапада 1686 года) пастоем рэестравых казакоў запарожскага палкоўніка Паўла Апостала Шчуроўскага. Тады ў 4 дварах (×6 — каля 24 жыхароў) размясціліся 5 казакоў і трое коней. Хутарцы мусілі справіць 1 воз з хамутом, раменнай шляёй, касой, сякерай, рыдлёўкай, біклагай, мазніцай з двума дзёгцю, з іх выбралі здору, гарэлкі, рыбы, мёду 3 бельцы, усяго — на 43 злотых,  9 вёдраў, 70 аўса, 200 солі — адзін злоты, 7 кабаноў (wieprzow), 13 падсвінкаў, 75 кур, 2-х баранаў, 4 пары хустаў палатна на ўладкаванне паходных шатроў, 2 злотых на порах. .
У 1734 годзе хутар Звіняцкі (futor Dwiniacki) запісаны прыналежным да часткі Брагінскага маёнтка, якую трымалі ў заставе яшчэ ад серадзкага ваяводы Яна Канецпольскага паны Сілічы. Але спадчынным уладальнікам усіх Брагінскіх добраў каля 1733 года стаў князь Міхал Сервацы Вішнявецкі, першы і адзіны ў старэйшай галіне роду, хто падпісваўся «графам на Брагіне». У 1754 годзе з 20 двароў (прыкладна 120 жыхароў) вёскі Звіняцкае (wieś Zwiniackie) Брагінскага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачваліся 3 злотыя, 4 грошы, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 12 злотых, 16 грошаў. У тым жа годзе маёнтак быў куплены ў княгіні Эльжбеты Вішнявецкай Міхалавай Замойскай панам Францішкам Антоніем Ракіцкім.
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) — у межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе тэрытарыяльна ўпарадкаванага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. У крыніцы, заснаванай на звестках рэвізіі 1795 года, хутар Звяняцкае названы ў пераліку паселішчаў, нібыта адабраных у стражніка польнага літоўскага Яна Мікалая Аскеркі ў «казённое ведомство за клятвопреступление», г. зн. за ўдзел у вызвольным паўстанні 1794 года. Але паселішчы тыя ў большасці стражнік М. Аскерка трымаў у заставе ад паноў Ракіцкіх, да якіх яны ўрэшце і вярнуліся.
Згодна з «Фармулярнай ведамасцю» сяла Мікулічаў Богаяўленскай царквы 1822 года, вёска Звяняцкае з 69 душамі мужчынскага і 60 душамі жаночага полу нібыта яшчэ належала застаўнаму ўладальніку пану Рафалу Аскерку, які спачыў, аднак, у 1818 годзе. На 1850 год, паводле энцыклапедыі «Гарады і вёскі Беларусі», тут налічваўся 31 двор з 241 жыхаром. У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» засведчана, што 250 жыхароў вёскі Звяняцкае з'яўляліся прыхаджанамі Мікуліцкай Багаяўленскай царквы.
У парэформенны перыяд Звяняцкае адміністрацыйна належала да Мікуліцкай воласці. Паводле звестак на 1876 і 1879 гады вёска заставалася ў прыходзе Мікуліцкай царквы.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Звяняцкае, аднак, у складзе Мікуліцкай воласці апынулася ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага.
1 студзеня 1919, згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі, Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Звяняцкае — цэнтр сельсавета ў Хойніцкім раёне Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года — у складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Паселіцкага сельсавета. На 1930 год у вёсцы было 620 жыхароў. Арганізаваны калгас «Колас», працавалі 3 ветракі і кузня. З 20 лютага 1938 года — у Палескай вобласці з цэнтрам у Мазыры.
Напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны ў Звяняцкім налічвалася 209 двароў з 975 жыхарамі. У вайну акупанты разбурылі 27 дамоў і загубілі 94 вяскоўцаў. 118 жыхароў загінулі на франтах.
З 8 студзеня 1954 года Звяняцкае адміністрацыйна належыць да Гомельскай вобласці. Паводле перапісу 1959 года ў вёсцы было 878 жыхароў. У складзе калгаса «Бальшавік» (цэнтр — вёска Веляцін).
Баранаў (гміна, Люблінскае ваяводства)
Бара́наў (Baranów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пулаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Баранаве. Плошча гміны складае 85,03 км². Станам на 2004 год у гміне Баранаў пражывалі 4241 чалавек, шчыльнасць — 49,9 чал./км².
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 1996
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 1996 быў прадстаўлены ў 2-х відах спорту (лёгкай атлетыцы і паўэрліфцінгу). У склад зборнай Азербайджана ўвайшлі 2 чалавекі - пауэрлифтер Гюндюз Ісмаілаў і марафонец Аляксандр Антофий, які фінішаваў 4-м.
Гамарня (Быхаўскі раён)
Гама́рня (, Гамарня) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ямніцкага сельсавета.
Да 19 жніўня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Дунайкоўскага сельсавета.
Жвірыні
Жвіры́ні (, Жвирини) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Дзедава (Быхаўскі раён)
Да 30 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Верхнятошчыцкага сельсавета, да 11 красавіка 1960 года — у склад Дунайкоўскага сельсавета , да 1986 года — у склад Верхнятошчыцкага сельсавета , да 19 жніўня 2011 года — у склад Дунайкоўскага сельсавета.
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 2000
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 2000 быў прадстаўлены ў 3-х відах спорту (лёгкай атлетыцы, паўэрліфцінгу і стральбе). У склад зборнай Азербайджана ўвайшлі 7 чалавек (6 мужчын і 1 жанчына).
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 2004
Азербайджан на летніх Паралімпійскіх гульнях 2004 быў прадстаўлены ў 4-х відах спорту (дзюдо, (лёгкай атлетыцы, паўэрліфцінгу, стральбе). У склад зборнай Азербайджана ўвайшло 11 чалавек (9 мужчын і 2 жанчыны).
Заеленцы
Зае́ленцы (, Заеленцы) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Баранаў (гміна, Мазавецкае ваяводства)
Бара́наў (Baranów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Градзіскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Баранаве. Плошча гміны складае 75,37 км². Станам на 2011 год у гміне Баранаў пражывалі 5002 чалавекі, шчыльнасць — 66,4 чал./км².
Баранаў (гміна, Велікапольскае ваяводства)
Бара́наў (Baranów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кэмпінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Баранаве. Плошча гміны складае 74,31 км². Станам на 2004 год у гміне Баранаў пражывалі 7425 чалавек, шчыльнасць — 99,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Сімяон Трырскі
Сімяон Сіракузскі (Трырскі) (Simeon von Trier); (X стагоддзе Сіракузы (Сіцылія) — 1 (14) чэрвеня 1035, Трыр (Германія) — візантыйскі манах, які скончыў жыццё пустэльнікам. Каталіцкі і мясцовашанаваны праваслаўны святы (Берлінская і Германская епархія РПЦ МП). Кананізаваны Папай Рыскім Бенедыктам IX у 1042 годзе як Сімяон Сіракузскі, цяпер больш вядомы як Сімяон Трырскі.
Паданне
Сімяон Сіракузскі нарадзіўся ў горадзе Сіракузы на востраве Сіцылія ў канцы X стагоддзя. Яго бацька быў грэчаскім афіцэрам, і ва ўзросце сямі гадоў хлопчык быў перавезены ў Канстанцінопаль, дзе атрымаў добрую адукацыю. Пасля дасягнення паўналецтва ён выправіўся ў паломніцтва ў Палесціну, дзе азнаёміўся з усімі хрысціянскімі святынямі і стаў кіраўніком паломніцкіх груп.
З цягам часу ён прыняў манаства, нейкі час жыў у Віфлееме, потым пасяліўся ў манастыры Св. Кацярыны на Сінаі. У якасці послуха, па ўказанні манастырскага кіраўніцтва, ён выправіўся ў Еўропу да герцага Нармандыі Рычарда II Добрага, які абяцаў манастыру буйную грашовую дапамогу. Пасля доўгага і цяжкага падарожжа, калі Сімяон прыбыў ў Руан, ён даведаўся, што герцаг памер, а яго пераемнік не мае намеру ахвяраваць на манастыр.
Завітаўшы ў Трыр, Сімяон пазнаёміўся з мясцовым архіепіскапам Попа, з якім здзейсніў паломніцтва ў Святую зямлю (1028—1030). Пасля вяртання ў Трыр, Сімяон папрасіў у архіепіскапа благаславення на пустэльніцтва ва ўсходняй вежы старажытнай рымскай брамы. Святога Сімяона замуравалі ў свята апостала Андрэя ў 1030 годзе.
Гісторыя
1(14) чэрвеня 1035 года святы Сімяон памер. Праз нейкі час архіепіскап Попа зрабіў рэкамендацыю ў Рым аб кананізацыі пустэльніка, што і было зроблена папай рымскім Бенедыктам IX. Гэтая кананізацыя была другой у гісторыі папства.
У 1041 годзе на месцы пустэльніцтва Сімяона пачалося будаўніцтва царквы яго імя. Паблізу заснавалі невялікі мужчынскі манастыр. Гэта выратавала старажытную рымскую браму Трыра ад разбурэння ў часы сярэднявечча, калі мясцовыя жыхары выкарыстоўвалі старыя пабудовы ў якасці каменяломняў.
Царква святога Сімяона праіснавала да 1803 года, калі Напалеон загадаў разбурыць царкву і аднавіць у ранейшым выглядзе рымскую браму Трыра, што і было выканана.
Доўгі час тое, што лічылася саркафагам і мошчамі святога Сімяона, захоўвалася ў царкве святога Гервасія ў Трыры. У 1971 годзе ў заходняй частцы горада была асвечана новая царква ў імя святога Сімяона, куды і былі перанесены як мошчы святога, так і яго саркафаг. Асобна ў скарбніцы Трырскага кафедральнага сабора захоўваюцца належаўшыя Сімяону грэчаскі зборнік апостальскага і евангельскага чытання і вязаны манаскі капялюшык. Нажаль, быў страчаны належаўшы яму ж еўхалогій (зборнік малітваў як са служэбніка, так і з трэбніка), напісаны ў Палесціне да 1030 года, з якога Амвросій пеларг (Шторх) пераклаў на лацінскую мову літургію Іаана Златавуста (1540 год, выдадзена ў Вормсе ў 1541 годзе).
Паломніцтва
Стагоддзямі да машчэй святога Сімяона шлі паломнікі. Цяпер гэтая традыцыя страчана, але аднаўляецца праваслаўнымі вернікамі, якія жывуць у Германіі.
Зазоны
Зазо́ны (, Зазоны) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Гісторыя
У 1938 годзе вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Езва
Е́зва (, Езва) — былая вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіла ў склад Дунайкоўскага сельсавета. Ліквідавана 16 сакавіка 2011 года.
Вёска знаходзілася каля левага берага ракі Езва, прыкладна за 2 км у напрамку на ўсход ад яе вусця.
Баранаў Сандамерскі (гміна)
Бара́наў Сандаме́рскі (Baranów Sandomierski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарнабжэгскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Баранаве Сандамежскім. Плошча гміны складае 121,86 км². Станам на 2010 год у гміне Баранаў Сандамежскі пражывалі 12 066 чалавек, шчыльнасць — 99,02 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Ёзэф Дангаўзер
Ёзэф Дангаўзер (Josef Danhauser;,  — ) — аўстрыйскі жывапісец і графік эпохі бідэрмаер.
Прагестэрон
Прагестэрон — гармон жоўтага цела яечнікаў. Па хімічнай будове з’яўляецца стэроідным гармонам.
Ёзэф Дангаўзер
У 1841 годзе прафесар гістарычнага жывапісу ў Акадэміі. У 1842 годзе адправіўся ў падарожжа па Германіі і Галандыі з венскім мецэнатам Рудольфам фон Артхаберам. Памёр ад тыфу.
Прагестэрон
Хімічная формула — C21H30O2
Прагестэрон таксама ў значных колькасцях выпрацоўваецца яечнікамі.
Прагестэрон таксама з’яўляецца папярэднікам шэрагу нейрастэроідаў у галаўным мозгу. У прыватнасці, ён з’яўляецца папярэднікам алапрэгненалона, які аказвае аластэрычнае мадулявальнае ўздзеянне на рэцэптары ГАМК ў мозгу праз спецыфічны нейрастэроідны сайт ГАМК-рэцэптара.
Барцяны (гміна)
Барця́ны (Barciany) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кэнтшынскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Барцянах. Плошча гміны складае 293,62 км². Станам на 2004 год у гміне Барцяны пражывалі 6767 чалавек, шчыльнасць — 23 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Ганібал Гэмлін
Ганібал Гэмлін (Hannibal Hamlin,  — ) — амерыканскі палітык, сенатар ад штата Мэн, 16-ы віцэ-прэзідэнт ЗША на першым тэрміне Аўраама Лінкальна ў перыяд Грамадзянскай вайны.
Пасля заканчэння мясцовых школ і Хебранскай Акадэміі Гэмлін, змяніўшы мноства прафесій, у 1833 г. прыступіў да юрыдычнай практыкі. У 1836 г. Гэмлін быў абраны ў Палату прадстаўнікоў Мэна, дзе знаходзіўся да 1841 г. У 1840 г. ён няўдала спрабаваў быць выбраным у Палату прадстаўнікоў ЗША, у якой знаходзіўся ў 1843—1847 гг. У 1848 г. ён быў абраны па вакансіі ў Сенат, а ў 1851 г. на поўны тэрмін. У той перыяд ён быў членам Дэмакратычнай партыі, і падтрымліваў кандыдатуру Франкліна Пірса на выбарах у 1852 годзе. 12 чэрвеня 1856 года Гэмлін выйшаў з Дэмакратычнай партыі і ўступіў у новаствораную Рэспубліканскую партыю. 8 студзеня 1857 г. Гэмлін стаў губернатарам Мэна, будучы абраны са значным большасцю галасоў, але ўжо 25 лютага пакінуў гэты пост і вярнуўся ў Сенат.
Праточнае
Прато́чнае (, Проточное) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ямніцкага сельсавета.
Да 19 жніўня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Дунайкоўскага сельсавета.
Запруддзе (Мяжанскі сельсавет)
Запру́ддзе (, Запрудье) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіў у склад Зарачскага сельсавета.
Злота
Зло́та (, Злото) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Тартак (Быхаўскі раён)
Тарта́к (, Тартак) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ямніцкага сельсавета.
Да 19 жніўня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Дунайкоўскага сельсавета.
Пугукала
Пугукала — возера ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці, за 37 км на паўночны захад ад горада Мазыр, за 11 км на ўсход ад горада Петрыкаў, за 2,8 км на поўдзень ад вёскі Конкавічы Петрыкаўскага раёна, на левабярэжнай пойме Прыпяці.
Даўжыня возера 0,55 км, найбольшая шырыня 0,34 км. Даўжыня берагавой лініі 2,1 км. У цэнтральнай частцы вострава маецца невялікі востраў. На поўдні пратокай злучана са старычным возерам Старая Рака і праз яго з Прыпяццю.
Вужыны Цар
Ву́жыны Цар (Царь-вуж, Вужыны Кароль, Кароль Вужоў) — у беларускай міфалогіі уладар усіх паўзуноў, вартаўнік усіх кладаў і падземных скарбаў.
Апісанне
Вялізны вуж з каронай на галаве. Часцей за ўсё яго можна пабачыць на Узвіжанне, калі ён вядзе ўвесь свой змяіны народ на зімоўку, у Змяіны Вырай. У адрозненні ад Птушынага Вырая (куды зляталі на зіму птушкі) змяіны размяшчаўся ўнізе сусвету (глыбока пад зямлёй альбо ў каранях Сусветнага Дрэва).
Сама карона Вужынага Цара была чароўнай. Калі камусьці даводзілася набыць хаця б адзін-два залатых рога, якія былі да яе прымацаваныя, той мог навучыцца мове ўсіх звяроў, ведаць чужыя думкі, ва ўсіх і заўсёды мець поспех. На ўладара вужынай кароны не дзейнічала ніякая атрута. Злодзею яна дапамагала без перашкоды праходзіць праз усе замкі і дзверы. Часам уладальнік такой кароны мог бачыць схаваныя клады. Здабыць карону можна было наступным чынам: паслаць на шляху Вужынага Караля ручнік, паставіць там хлеб і соль. І ў знак падзякі Вужыны Кароль адломіць ад сваёй кароны рог і кіне добраму чалавеку. Па іншых крыніцах, трэба было пры гэтым сказаць: «Вуж малады, скінь рог залаты». Калі паспрабаваць адняць карону хітрасцю, то ўсе змеі кінуцца за чалавекам наўздагон, і, калі ён не кіне карону, то страціць жыццё. Паводле заходнебеларускіх паданняў, Вужыны Кароль мог хадзіць на хвасце. Усе змеі — яго дзеці, якіх ён заклікаў, выкарыстоўваючы свой багатырскі свіст.
Зімуюць змеі ў вялізнай яме. Пасярод яе ёсць камень, якім яны «кормяцца». Лізне яго змяя — і ўжо сытая. Аднойчы ў яму да змей правалілася дзяўчына. Але змеі яе пашкадавалі і не чапалі. Яна разам з імі лізала гэты камень, і таму не памерла ад голаду. А вясною змеі выцягнулі яе на паверхню.