cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Мікалаеўская царква (Стары Крыўск)
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Чатырохчасткавую падоўжна-восевую кампазіцыю фарміруюць прамавугольныя зрубы нізкага прытвора, бабінца, малітоўнай залы, апсіды. Элементы асіметрыі ў кампазіцыю ўносіць бакавы прыруб прыдзела. Над двухсхільным дахам бабінца ўзведзены чатырохгранны шатровы барабан. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны невялікімі прамавугольнымі і арачнымі (у малітоўнай зале) аконнымі праёмамі.
Інтэр’ер
Абразы «Маці Божая Апека» (мяжа 17 — 18 ст.), «Хрыстос на прастоле» (мяжа 19 — 19 ст.), «Маці Божая Ахтырская» і «Хрыстос» (сярэдзіна 19 ст.), «Флор і Лаўр» (2-я палова 19 ст.).
IC 992
IC 992 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грэмбаціцы (гміна)
Грэмбаці́цы (Grębocice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Палькавіцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грэмбаціцах. Плошча гміны складае 121,89 км². Станам на 2004 год у гміне Грэмбаціцы пражывалі 5294 чалавекі, шчыльнасць — 43,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Зірка (Палескі раён)
Зі́рка (Зі́рка) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Да 4 лютага 2016 Чэрвона Зірка (Черво́на Зі́рка).
Шчацінка (Шклоўскі раён)
Шчаці́нка (, Щетинка) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска Шчацінін у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Мэрэфа
Мярэфа ці Мэрэфа (Мерефа) — горад у Харкаўскай вобласці Украіны. Плошча 71 км². Насельніцтва 22 273 чал. (1 студзеня 2012).
Свята-Ефрасіннеўскія могілкі (Вільнюс)
Знаходзіцца паміж вуліцамі Ліепкальнё, Дзуку і Тызенгаўза. Паўсталі ў 1796 годзе, калі пасля III падзелу Рэчы Паспалітай улады Літоўскай губерні вызначылі зямлю пад яго закладку. Першае пахаванне адбылося ў 1815 годзе. Пасля паўстання 1830-1831 гадоў могілкі агарадзілі драўляным плотам. У 1838 годзе была пабудавана царква Святой Ефрасінні.
У 1865 годзе царква Еўфрасіні Полацкай была пашырана і пераробленая. У той самы год па праекту архітэктара М. М. Чагіна і акадэміка Акадэміі мастацтваў А. І. Разанава была пабудавана капліца Святога Георгія на месцы пахавання расійскіх салдат і афіцэраў, якія загінулі пад час падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў, з мемарыяльнымі памятнымі табліцамі на трох вонкавых сценах, дзе напісаныя імёны загінулых салдат. Капліца была пастаўлена на грошы імператрыцы Марыі Аляксандраўны і яе дзяцей (500 рублёў), а таксама сабраных па падпісцы (Міхаіл Мураўёў асігнаваў нехапаючыя 4000 рублёў на пабудову капліцы).
Жалгансай
Жалгансай — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жалгансайскай сельскай акругі. Код КАТА — 235645100.
Грэмбошаў (гміна)
Грэмбо́шаў (Gręboszów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Дамброўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грэмбошаве. Плошча гміны складае 48,63 км². Станам на 2004 год у гміне Грэмбошаў пражывалі 3529 чалавек, шчыльнасць — 74 чал./км².
Зэлэна Паляна (Палескі раён)
Зэлэна Паляна (Зелена Поля́на) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Вядома з 1630 года. З 1918 года — Нэзаможнэ. Сучасная назва з 1952 года.
Растоў
Растоў  (Росто́в) — горад (гарадское паселішча) у Яраслаўскай вобласці (Расія), адміністрацыйны цэнтр Растоўскага раёна. Насельніцтва па дадзеных перапісу 2010 года — 31791 чалавек. Размешчаны на беразе возера Нера, за 53 км ад Яраслаўля, за 202 км ад Масквы, на трасе М8 «Халмагоры» Масква — Архангельск. У горадзе функцыянуюць чыгуначны і аўтобусны вакзалы.
Растоў — адзін з найстарэйшых гарадоў Расіі. Ён уваходзіць у Залатое кальцо Расіі. Першае згадванне пра яго адносіцца да 862 года.
Прыродазнаўчы ўніверсітэт у Познані
Прыродазнаўчы ўніверсітэт у Познані (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і спецыялізацыяй у сферы тэхнічных і прыродазнаўчых навук, якая знаходзіцца ў Познані.
Гісторыя
Вытокі ўніверсітэта сягаюць у 1870 год, калі стараннямі Аўгуста Цяшкоўскага пад Познанню была створана вышэйшая сельскагаспадарчая школа. Яна была адзінай польскай вышэйшай школай на польскіх землях на тэрыторыі Прусіі. Установа існавала ўсяго сем гадоў і была ліквідаваная ўказам прускага канцлера Бісмарка.
Калі яшчэ ў 1919 годзе, падчас баёў Вялікапольскага паўстання, пачаў сваю дзейнасць універсітэт, названы першапачаткова Wszechnicą Piastowska, а потым Пазнаньскім універсітэтам, яго неад'емнай часткай быў аграрна-лясны факультэт. Заняткі на факультэце пачаліся ўжо ў кастрычніку 1919 года. Тады ж быў заснаваны дэндралагічны сад. Пасля Другой сусветнай вайны, у 1949 годзе, знаходзячыся ў структурах Пазнаньскага ўніверсітэта, быў створаны сельскагаспадарчы факультэт з садаводчым аддзяленнем і лясны факультэт.
У 1951 годзе па распараджэнні Савета Міністраў ПНР адбылося яго аддзяленне ад універсітэта. Новая ВНУ атрымала назву Вышэйшай сельскагаспадарчай школы. Былі створаны наступныя факультэты: зоатэхнічны (1951), тэхналогіі драўніны (1954), садаводства (1956), тэхналогій аграрна-харчовай прамысловасці (1962), меліярацыі (1970) і эканоміка-сацыяльны (2007).
У 1972 годзе вучэльню перайменавалі ў сельскагаспадарчую акадэмію, а ў 1996 годзе ёй надалі імя А. Цяшкоўскага. Законам ад 7 лютага 2008 года ўніверсітэту была нададзена сучасная назва.
Структура
У структуры ўніверсітэта функцыянуе: Навуковую і адукацыйную дзейнасць ажыццяўляюць інстытуты і кафедры.
Гуд’яўн Валюр Сігюрдсан
Гу́д'яўн Ва́люр Сі́гюрдсан (Guðjón Valur Sigurðsson; года, Рэйк’явік, Ісландыя) — ісландскі гандбаліст іспанскага клуба «Барселона» і ігрок нацыянальнай зборнай Ісландыі. Гуд'яўн пачаў сваю кар'еру на радзіме, пасля некалькіх добрых сезонаў з'ехаў у Германію, дзе спачатку абараняў колеры клуба ТУСЕМ, а потым клубаў «Гумерсбах» і «Райн-Некар Лёвен». Пасля сезон правёў у складзе дацкага клуба «Капенгаген», але ў 2012 годзе вярнуўся ў Германію, падпісаўшы кантракт з клубам «Кіль». У 2014 годзе перайшоў у іспанскую «Барселону».
Гуд'яўн з'яўляецца адным з лідараў нацыянальнай зборнай па гандболе, у 2006 годзе ён быў прызнаны найлепшым спартсменам Ісландыі.
Жагуні
Жагуні́ (, Жагуни) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Crowne Plaza (Мінск)
Crowne Plaza (да 1987 г. — Беларусь, да 2008 г. — Свіслач) — гасцініца ў Мінску на рагу вуліц Кірава і Валадарскага 13/6. Узведзена ў 1934—1938 гг. (архітэктар А. П. Воінаў).
Будынак вызначаўся простым вырашэннем фасадаў і выразнай планіроўкай. Фасады гасцініцы былі тыповыя для архітэктуры грамадскіх і жылых будынкаў 1930-х гг.
Асноўны акцэнт зроблены аўтарам на шасціпавярховы вуглавы скруглены аб’ём з галоўнымі ўваходамі, фланкіраваны бакавымі рызалітамі. Фасад скругленай часткі рытмічна расчлянёны на ўзроўні другога-пятага паверхаў трохчвэртнымі круглымі калонамі рознапамернымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі, аздобленымі падаконнымі філёнгамі. На другім паверсе зроблены балконы з металічнымі агароджамі. У бакавых рызалітах таксама размешчаны балконы на фігурных бетонных кранштэйнах і з металічнымі агароджамі. Да вуглавога аб’ёму пад прамым вуглом прымыкаюць пяціпавярховыя крылы, фасады якіх на ўзроўні другога-чацвёртага паверхаў чляняцца трохчвэртнымі калонамі і эркерамі. Пластыку фасадаў узбагачаюць магутныя карнізы, якімі аддзелены атыкавы паверх і завершаны фасад.
Знадворныя сцены захаваліся цалкам і мелі дастаткова «здаровы» выгляд. Таму было вырашана фасадныя сцены захаваць. З унутранага боку рэкамендавалася зняць акаліну і сцены атынкаваць. У месцах, дзе меліся вертыкальныя трэшчыны, прапаноўвалася сцены ўмацаваць металічнымі сувязямі, якія лакалізавалі б іх далейшую дэфармацыю. Таксама праектам прадугледжвалася захаваць і выкарыстаць старыя фундаменты. Новыя фундаменты закладваліся толькі пад новыя слупы і сцены.
У 1987 г. гасцініца «Беларусь» перайменавана ў «Свіслач». У 2008 г. у выніку рэканструкцыі гасцініца «Свіслач» перайменавана ў атэль «Crowne Plaza».
Абдула Губайдулавіч Гізатулін
Абдула Губайдулавіч Гізатулін (5 мая 1904, Ібрагімава (сучасны Чышмінскі раён), Расійская імперыя — 15 сакавіка 1945, Устфаў, Германія. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Гвардыі сяржант. Камандзір аддзялення 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Адзін з 78 воінаў сфарміраванай у снежні 1941 года ў горадзе Уфе 112-й Башкірскай кавалерыйскай дывізіі, удастоеных звання Героя Савецкага Саюза.
Біяграфія
Абдула Губайдулавіч Гізатулін нарадзіўся 5 мая 1904 г. у вёсцы Ібрагімава. Па нацыянальнасці татарын. Адукацыя пачатковая. Член ВКП(б) з 1938 года. Да Вялікай Айчыннай вайны працаваў брыгадзірам трактарнай брыгады ў саўгасе «Уршак» Чышмінскага раёна.
У РСЧА прызваны ў маі 1942 года Чышмінскім райваенкаматам. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны са снежня 1942 г.
Камандзір аддзялення 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка (16-я гвардзейская кавалерыйская дывізія, 7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт) гвардыі сяржант А. Г. Гізатулін ў баях з нямецкімі захопнікамі праявіў выключную адвагу і мужнасць.
20 верасня 1943 г. у баі за в. Лапаціна Гомельскай вобласці А. Г. Гізатулін адбіў контратаку двух танкаў і пяхоты ворага, і ў далейшым наступе са сваім аддзяленнем падавіў кулямётную кропку праціўніка, якая замінала прасоўванню савецкіх частак.
28 верасня 1943 г. пад артылерыйскім і кулямётным агнём праціўніка А. Г. Гізатулін першым з эскадрону пераправіўся на заходні бераг ракі Дняпро. У жорсткім баі за ўтрыманне плацдарма ў вёскі Галкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці ён асабіста знішчыў 2 кулямёты праціўніка і тым самым даў магчымасць астатнім падраздзяленням палка паспяхова фарсіраваць раку. Пасля цяжкага ранення не пакінуў поле бою. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя мужнасць і гераізм у баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі гвардыі сяржанта Гізатуліну Абдулы Губайдулавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
А. Г. Гізатулін пасля лячэння ў шпіталі адправіўся на фронт, але трапіў не ў сваю частку, а стаў камандзірам гарматнага разліку ў знішчальным супрацьтанкавым артпалку.
Загінуў 15 сакавіка 1945 года, так і не даведаўшыся, што з’яўляецца Героем Савецкага Саюза. Пахаваны ў горадзе Устфаў (Германія). Аб захаванасці, месцазнаходжанне магілы Героя нічога не вядома.
Памяць
У Башкартастане ўшаноўваюць імя Героя. У Чышмах яго імя носіць вуліца. Імя А. Гізатуліна высечана залатымі літарамі на мемарыяльных дошках разам з імёнамі ўсіх 78 Герояў Савецкага Саюза 112-й Башкірскай (16-й гвардзейскай Чарнігаўскай) кавалерыйскай дывізіі, устаноўленых у Нацыянальным музеі Рэспублікі Башкартастан і ў Музеі 112-й Башкірскай кавалерыйскай дывізіі. У роднай вёсцы школа носіць імя Героя (Муніцыпальнае агульнаадукацыйная бюджэтная ўстанова Сярэдняя агульнаадукацыйная школа імя Абдулы Гізатуліна в. Ібрагімава муніцыпальнага раёна Чышмінскі раён Рэспублікі Башкартастан).
Калыніўка (Палескі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Цуг (горад)
Цуг (Zug) — горад у Швейцарыі, сталіца кантона Цуг.
Размешчаны на вышыні 425 м над узроўнем мора на беразе Цугскага возера. Цуг знаходзіцца паміж паўночным берагам Цугскага возера і падножжам Цугскай гары (Zugerberg, 1039 м), у Цэнтральнай Швейцарыі. Адлегласць ад Цуга да Цюрыха, які знаходзіцца на поўдзень, 23 км.
Насельніцтва складае 29 256 чалавек (на 31 снежня 2015 года).
Габічэ-Марэ
Насельніцтва складае 5901 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 216,70 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 61011. Тэлефонны код — 0541.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Чычымекі
Чычымекі — старажытны народ Мексікі, цывілізацыя якіх існавала да 1519 г.
Народ чычымекаў складаўся з качавых плямёнаў, якія пражывалі на поўначы сучаснай дзяржавы Мексікі. Мяркуецца што ў сярэдзіне XII стагоддзя яны сталі перасяляцца на поўдзень краіны, а ў пачатку XIII стагоддзя пракраліся на тэрыторыю, на якой да гэтага размяшчалася дзяржава старажытных тальтэкаў. Чычымекі заснавалі сваю дзяржаву, сталіцай якой быў Тэнайука.
Чычымекскі кіраўнік Кінацын, які кіраваў на пачатку XIII стагоддзя, перанёс сталіцу ў горад Тэшкока.Неўзабаве пасля гэтага чычымекская дзяржава па невядомых прычынах распалася, а сам Тэшкока ператварыўся ў самастойны горад-дзяржаву. Іншыя плямёны, якія ўваходзілі ў канфедэрацыю чычымекаў, таксама змаглі стварыць свае гарады-дзяржавы — атомі ў Шалтакане, акальхуа ў Каатлінчане, тэпанекі ў Аскапацалька.
Каля 1418 г. суседнія плямёны тэпанекаў здолелі захапіць горад Тэшкока і ўтрымлівалі там уладу да 1429 г. калі яны былі выгнаныя з краіны пры дапамозе ацтэкаў. У 1519 г. Тэшкока быў знішчаны іспанскімі канкістадорамі і спыніў сваё існаванне.
Герчык
Герчык — прозвішча.
Лугавыкы (Палескі раён)
Лугавыкы (Луговики́) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Саюз супольнай справы
Арганізацыя
На чале арганізацыі быў «актыўны беларускі нацыяналіст» Радзюкевіч. Падчас нямецкай акупацыі ён быў сябром СБМ, у 1944 закончыў курсы кіроўнага складу арганізацыі ў Альбярціне. Імаверна, з Беларусі не выязджаў.
«Саюз супольнай справы» складаўся з троек, аднак агульная колькасць сяброў невядомая.
Дзейнасць
Пра «Саюз супольнай справы» вядома не шмат і ўсе гэтыя звесткі паходзяць з матэрыялаў савецкай дзяржбяспекі. Ён быў заснаваны ў 1949 годзе ў Маладзечанскай вобласці. Паводле звестак савецкай дзяржбяспекі, яна была створаная «з мэтай вядзеньня барацьбы супраць Савецкай улады за стварэньне беларускай буржуазнай дзяржавы».
Акрамя вярбоўкі новых сяброў, канспірацыйнікі займаліся вырабам і распаўсюдам сярод насельніцтва антысавецкіх ўлётак, адозваў. Яны былі «накіраваныя супраць мерапрыемстваў, якія праводзілі Камуністычная партыя і Савецкі ўрад у галіне сельскай гаспадаркі», то бок, мелі антыкалгасны змест, а сама арганізацыя магла ўзнікнуць у час актывізацыі супраціўлення сялянства масавай калектывізацыі.
Сябры арганізацыі, нібыта, таксама мусілі набываць зброю і боепрыпасы, а таксама ствараць партызанскія атрады для ўзброенай барацьбы ў выпадку вайсковага канфлікту паміж СССР і Захадам.
Радзюкевіч пакінуў нямала дакумэнтальных сведчанняў існавання «Саюза супольнай справы». Напрыклад, завербаваныя сябры давалі пісьмовыя «забавязацельствы» і атрымлівалі ад кіраўніка арганізацыі «пасьведчанні-даведкі», на якіх стаяла пячатка «Саюза супольнай справы» — яны сведчылі пра прыналежнасць гэтых людзей да арганізацыі. Гэтыя даведкі склаў Радзюкевіч, а надрукаваў на пішучай машынцы ў 1949 годзе ўдзельнік арганізацыі Скарнічэнка, які працаваў у Маладзечне метадыстам Інстытута ўдасканалення настаўнікаў.
Паводле звестак МГБ, кіраўнікі арганізацыі мелі намер усталяваць сувязь з «узброенай бандай беларускага нацыяналіста Мятліцкага», якая ў той час дзейнічала ў Маладзечанскай вобласці. У 1951 годзе МГБ выкрыў і ліквідаваў арганізацыю.
Каз’янкі
Каз'я́нкі (, Козьянки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Экіманскага сельсавета.
Цікавыя факты
У 1973 годзе каля вёскі знойдзены манетны скарб.
Аляксей Дзмітрыевіч Вінаградаў
Аляксей Дзмітрыевіч Вінаградаў (, в. Брусна Адаеўскага раёна Тульскай вобласці —, Люблін, Польшча) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Скончыў у 1934 годзе сем класаў Адаеўскай сярэдняй школы, паступіў у Тульскі індустрыяльна-механічны тэхнікум. Пасля яго заканчэння ў 1938 годзе працаваў тэхнолагам на Тульскім зброевым заводзе. Працу сумяшчаў з заняткамі ў Тульскім аэраклубе, які скончыў у 1939 годзе. У кастрычніку 1939 года быў прызваны ў армію Тульскім гарваенкаматам. Служыў у марской авіяцыі, удзельнічаў у савецка-фінляндскай вайне 1939—1940 гадоў. Быў накіраваны ў ваенную авіяцыйную школу лётчыкаў. У 1941 годзе быў пераведзены ў Пушкінскае танкавае вучылішча, якое скончыў у 1942 годзе.
У час Вялікай Айчыннай вайны ў дзеючай арміі з 10 мая 1944 года. Змагаўся на 1-м Беларускім фронце ў 60-й гвардзейскай танкавай брыгадзе.
З 18 ліпеня 1944 года ў складзе 8-га гвардзейскага танкавага корпуса 2-й танкавай арміі браў удзел у Люблін-Брэсцкай наступальнай аперацыі. Вызначыўся ў баях на подступах да горада Люблін пры штурме.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 верасня 1944 года гвардыі лейтэнанту Аляксею Вінаградаву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (пасмяротна).
Вэлыкы Бурлук
Вялікі Бурлук ці Вэлыкы Бурлук (Великий Бурлук) — пасёлак гарадскога тыпу ў Харкаўскай вобласці Украіны, на рацэ Вялікі Бурлук. Адміністрацыйны цэнтр Вэлыкабурлуцкага раёна. Насельніцтва 3998 чал. (2015).
Грэмбаў (гміна)
Грэ́мбаў (Grębów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарнабжэгскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грэмбаве. Плошча гміны складае 186,28 км². Станам на 2010 год у гміне Грэмбаў пражывалі 9727 чалавек, шчыльнасць — 52,22 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Коханава (станцыя)
Ко́ханава (, Коханово)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Коханава; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначнымі пунктамі Галошаўка і Марцюхова.
Барыскавічы (Шклоўскі раён)
Бары́скавічы (, Борисковичи) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Таўкачоўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска Барыскевічы ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Амімітль
Амімітль (Amimitl) — ацтэкскі бог азёраў і рыбакоў. Імя перакладаецца як «вадзяная страла» або «вадзяная дзіда». Паводле «Індзейскай манархіі» храніста Хуана дэ Таркемады асабліва шанаваўся ў Куітлаўаке (Cuitlahuac). Паводле той жа крыніцы, насылаў на людзей, якія заслужылі яго незадавальненне, хваробы накшталт вадзянкі. Ф.-К. Клавіхера ідэнтыфікаваў яго з богам Апачтлі, хутчэй за ўсё, памылкова.
Спасылкі
Amimitl
Максымовычы
Максымовычы (Максимо́вичі) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 993
IC 993 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вайшкілог
Вайшкіло́г (, Войшкилог) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Сарайчык (сяло)
Сарайчык — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Сарайчыкаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 235649100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1939 чалавек (970 мужчын і 969 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1900 чалавек (910 мужчын і 990 жанчын).
Первамайскі
Назву Первамайскі маюць:
Палітычны статус Іерусаліма
Статус Іерусаліма
Статус Усходняга Іерусаліма, і асабліва — яго святых месцаў, застаецца ключавой і вельмі супярэчлівай тэмай у ізраільска-палесцінскім канфлікце і прадметам гарачых дыскусій. Рэзалюцыя Генеральнай Асамблеі ААН № 181 ад 29 лістапада 1947 года, вядомая пад назвай «Рэзалюцыя аб падзеле Палесціны», прадугледжавала, што міжнародная супольнасць возьме пад свой кантроль будучыню Іерусаліма пасля заканчэння брытанскага мандата (15 мая 1948 года). У выніку Араба-ізраільскай вайны (1947—1949) Іерусалім быў падзелены паміж Ізраілем (заходняя частка горада) і Трансіарданіяй (усходняя яго частка). У час першага перамір’я, якое пачалося 11 чэрвеня 1948 года, пасланец ААН Фольке Бернадот рэкамендаваў бакам варыянт, які змяшчаў, у прыватнасці, адмову ад інтэрнацыяналізацыі Іерусаліма і ўключэнне яго ў склад пашыранай Трансіарданіі. Абодва бакі адпрэчылі гэту прапанову. 13 снежня 1948 года парламент Трансіарданіі прыняў закон аб анексіі акупаванай ёю тэрыторыі Палесціны, якая ўключала ў тым ліку і ўсходні Іерусалім (у складзе заходняга берага Іардан). Пасля гэтага Трансіарданія (назва, якая абазначала тэрыторыю ўсходняга берага ракі Іардан) абвясціла сябе Іарданіяй, падкрэсліўшы гэтым свой кантроль над абодвума берагамі ракі.
5 снежня 1949 года Ізраіль абвясціў Іерусалім сваёй сталіцай; у Іерусаліме з 1949 года знаходзяцца Кнэсет (ізраільскі парламент) і амаль усе дзяржаўныя і ўрадавыя ўстановы Ізраіля. У 1948—1967 гадах гэты статус распаўсюджваўся толькі на заходнюю частку горада. У красавіку 1950 года Трансіарданія таксама абвясціла Іерусалім сваёй другой сталіцай.
Нягледзячы на ўмовы, абумоўленыя ў Пагадненні аб перамір’і паміж Ізраілем і Трансіарданіяй, якія забяспечваюць доступ яўрэям да іх свяшчэнных месцаў, да 58 сінагог у старажытным Яўрэйскім квартале Старога горада «''былі апаганены і знішчаны. Некаторыя з іх іарданцы выкарыстоўвалі ў якасці стайняў і куратнікаў […], найстаражытныя (2,500 гадоў) яўрэйскія могілкі на Алейнай гары былі апаганены. Праз могілкі была пракладзена дарога ад (новай) гасцініцы „Інтэркантыненталь“ да шашы. Іарданскі Арабскі Легіён выкарыстоўваў надмагільныя камяні з магіл свяшчэнных рабінаў для будаўніцтва маставых і прыбіральняў […] фактычна іарданцы забаранілі яўрэям наведваць Сцяну Плачу ў Старым Горадзе і старажытныя яўрэйскія могілкі на Алейнай гары. Шлях да Яўрэйскага ўніверсітэта на гары Скопус і шпіталя Хадаса быў практычна адрэзаны''». Якіх-небудзь рэзалюцый па такіх дзеяннях Іарданіі аж да 1967 года ААН прынята не было.
У выніку перамогі ў Шасцідзённай вайне 1967 года Ізраіль анексаваў Усходні Іерусалім, такім чынам атрымаўшы кантроль над усёй тэрыторыяй горада, заканадаўча аддзяліў Усходні Іерусалім ад заходняга берага ракі Іардан і абвясціў свой суверэнітэт над аб’яднаным Іерусалімам. ААН і значная частка міжнароднай супольнасці афіцыйна не прызнаюць анексіі ўсходняй часткі горада і ізраільскага суверэнітэту над ім. Савет Бяспекі ў сваёй рэзалюцыі 242 (1967) ад 22 лістапада 1967 года заклікаў Ізраіль вывесці свае войскі з тэрыторый, акупаваных у час вайны. СБ ААН таксама асудзіў ізраільскія паселішчы на тэрыторыях, захопленых у 1967 г., уключаючы Усходні Іерусалім (гл. РСБААН 452, 465 і 741). 22 ліпеня 1980 года шостая Канферэнцыя кіраўнікоў Руху недалучэння ў сваім рашэнні заявіла, у прыватнасці, што «Горад Іерусалім з’яўляецца неад’емнай часткай акупаванай Палесціны. Ён павінен быць цалкам пакінуты і безумоўна перададзены пад арабскі суверэнітэт». Паводле рэзалюцыі 51/27 Генеральнай Асамблеі ААН ад 4 снежня 1996 года, «рашэнне Ізраіля навязаць Свяшчэннаму гораду Іерусаліму свае законы, юрысдыкцыю і адміністрацыю з’яўляецца незаконным і, такім чынам, несапраўдным і не мае ніякай юрыдычнай сілы». Дзясятая спецыяльная надзвычайная сесія Генеральнай Асамблеі ААН, якая праходзіла ў 2004 годзе, пацвердзіла, што «ўсе меры, прынятыя Ізраілем, дзяржавай-акупантам, якія змянілі ці ставілі сваёй мэтай змяніць характар, прававы статус і дэмаграфічны склад Іерусаліма, па-ранейшаму не маюць ніякай юрыдычнай сілы». Рэзалюцыя Генеральнай Асамблеі ААН 58/292 пацвердзіла, што палесцінскі народ мае права на суверэнітэт над Усходнім Іерусалімам.
Ізраіль аспрэчвае той факт, што анексія Іерусаліма была парушэннем нормаў міжнароднага права  — роўна як і вызначэнне тэрыторыі Заходняга берага р. Іардан (уключаючы Усходні Іерусалім), як «акупаванай», настойваючы на міжнародным тэрміне «спрэчная тэрыторыя». У якасці асноўных аргументаў на карысць гэтай пазіцыі прыводзяцца абарончы характар Араба-ізраільскай вайны 1948 года і Шасцідзённай вайны, адсутнасць прызнанага міжнароднага суверэнітэту над гэтымі тэрыторыямі да 1967 года і гістарычнае права яўрэйскага народа на зямлю Ізраіля. Падобнай пазіцыі прытрымліваецца шэраг ізраільскіх і замежных палітыкаў і вядучых юрыстаў.
Каманда экспертаў, сабраная тагачасным ізраільскім Прэм’ер-міністрам Эхудам Баракам у 2000 г., прыйшла да высновы, што горад павінен быць падзелены, таму што Ізраілю не ўдалося дасягнуць там ніводнай са сваіх нацыянальных мэт. Аднак у 2014 г. Прэм’ер-міністр Біньямін Нетаньяху сказаў, што «Іерусалім ніколі не будзе падзелены». Апытанне, праведзенае ў чэрвені 2013 г., выявіла, што 74 % ізраільскіх яўрэяў адпрэчваюць ідэю палесцінскай сталіцы ў любой частцы Іерусаліма, хоць 72 % насельніцтва лічаць яго падзеленым горадам. Апытанне, праведзенае ў 2011 г. сярод арабскіх жыхароў Усходняга Іерусаліма Палесцінскім цэнтрам грамадскай думкі і амерыканскім Блізкаўсходнім цэнтрам Пехтэр для Савета па міжнародных адносінах, выявіла, што 39 % арабаў, якія жывуць ва Усходнім Іерусаліме, аддалі перавагу б ізраільскаму грамадзянству — супраць 31 %, якія выбралі грамадзянства Палесціны. Паводле апытання, 40 % палесцінскіх жыхароў пакінулі б свае мікрараёны, калі б апошнія апынуліся пад палесцінскім кіраваннем.
Канчатковы статус Іерусаліма з’яўляецца адной з найважнейшых сфер рознагалоссяў паміж палесцінскімі і ізраільскімі перагаворшчыкамі па пытанні аб міры. Вобласці рознагалоссяў уключаюць пытанні аб тым, ці можа палесцінскі сцяг быць падняты над зонамі, размешчанымі пад палесцінскім кіраваннем, і аб спецыфіцы ізраільскіх і палесцінскіх тэрытарыяльных граніц.
Іерусалім як сталіца
Як Ізраіль, так і Палесцінская аўтаномія афіцыйна лічаць Іерусалім сваёй сталіцай, не прызнаючы такога права за іншым бокам. 28 кастрычніка 2009 г. Генеральны сакратар Арганізацыі Аб’яднаных Нацый Пан Гі Мун перасцярог, што, калі яны маюць намер дамагчыся міру, Іерусалім мусіць стаць сталіцай як Ізраіля, так і Палесціны.
Сталіца Ізраіля
5 снежня 1949 г. Прэм’ер-міністр Ізраіля Давід Бен-Гурыён, а 23 студзеня 1950 года — кнэсет, абвясцілі Іерусалім сталіцай Ізраіля. Кнэсет, аднак, устрымаўся ад таго, каб відавочным чынам уключаць у дэкларацыю Усходні Іерусалім, які ў той момант знаходзіўся пад кіраваннем Іарданіі. З гэтага моманту ў Іерусаліме размяшчаюцца ўсе галіны ізраільскай улады — заканадаўчая, судовая і выканаўчая.
30 ліпеня 1980 года Закон аб Іерусаліме, пададзены Геўлай Коэн, быў падтрыманы прэм’ер-міністрам Менахемам Бегінам і ў гэты ж дзень быў прыняты пераважнай большасцю Кнэсета ў якасці Асноўнага закона. Закон абвясціў Іерусалім «адзінай і непадзельнай» сталіцай Ізраіля. Закон распаўсюджваецца як на Заходні, так і на Усходні Іерусалім (у межах пашыраных граніц, якімі яны былі вызначаны ў чэрвені 1967 года). Маючы палітычнае і сімвалічнае значэнні, ён, аднак, нічога не дадаў да прававой ці адміністрацыйнай сітуацыі ў горадзе
«Асноўны закон: Іерусалім, сталіца Ізраіля» з’яўляецца галоўнай прычынай непрызнання Іерусаліма сталіцай Ізраіля сусветнай супольнасцю. У Рэзалюцыі № 478, аднагалосна прынятай 20 жніўня 1980 г. у адказ на Закон аб Іерусаліме ўсімі членамі Савета Бяспекі ААН за выключэннем ЗША (устрымаліся), заяўлена, што «Закон аб Іерусаліме» ўяўляе сабой «парушэнне міжнароднага права», з’яўляецца «несапраўдным, і мусіць быць неадкладна ануляваны». Гэта рэзалюцыя «рашучым чынам» асудзіла прыняцце гэтага закона і адмову Ізраіля выконваць адпаведныя рэзалюцыі Савета Бяспекі, і заклікала краіны-ўдзельніцы вывесці свае дыпламатычныя прадстаўніцтвы са «Свяшчэннага горада» ў якасці карнай меры. Гэтае рашэнне Ізраіля было адпрэчана таксама Генеральнай Асамблеяй ААН і іншымі міжурадавымі арганізацыямі.
Пасля прыняцця рэзалюцыі, 22 краіны з 24, чые пасольствы раней знаходзіліся ў (Заходнім) Іерусаліме, перанеслі іх у Тэль-Авіў (дзе многія пасольствы ўжо знаходзіліся да прыняцця Рэзалюцыі 478). Пасля таго, як 15 жніўня 2006 года ўрад Коста-Рыкі абвясціў пра перавод свайго пасольства з Іерусаліма ў Тэль-Авіў, а 25 жніўня таго ж года ўрад Сальвадора зрабіла тое ж самае, у межах гарадской граніцы Іерусаліма не засталося дыпламатычных місій замежных дзяржаў. Пасольствы амаль усіх краін размяшчаюцца ў раёне Вялікага Тэль-Авіва — за выключэннем Балівіі і Парагвая, чые пасольствы размяшчаюцца ў прыгарадзе Іерусаліма Мевасерет-Цыён, і чатырох консульстваў у самім горадзе. Кангрэс ЗША яшчэ ў 1995 годзе прыняў Акт аб пасольстве ў Іерусаліме, паводле якога, пры выкананні адпаведных умоў, пасольства ЗША мусіць быць перанесена з Тэль-Авіва ў Іерусалім. Аднак прэзідэнты ЗША пярэчылі, што рэзалюцыі Кангрэса датычна статусу Іерусаліма з’яўляюцца не больш чым кансультатыўнымі. Канстытуцыя адносіць міжнародныя адносіны да кампетэнцыі выканаўчай улады і, адпаведна, пасольства Злучаных Штатаў па-ранейшаму знаходзіцца ў Тэль-Авіве. У наш час пасольства ЗША знаходзіцца ў Тэль-Авіве, а ў Іерусаліме знаходзіцца Генеральнае Консульства ЗША.
6 снежня 2017 года прэзідэнт ЗША Дональд Трамп афіцыйна прызнаў Іерусалім сталіцай Ізраіля і даў указанне Дзярждэпартаменту пачаць падрыхтоўку да пераносу пасольства ЗША ў Іерусалім. Пры гэтым у той жа дзень ён падпісаў указ аб фармальнай адтэрміноўцы пераносу пасольства на 6 месяцаў. Таксама ў той жа дзень з пытаннем аб перанясенні пасольства ў Іерусалім звярнуліся прадстаўнікі прэзідэнта Філіпінаў. Таксама і Чэхія заявіла пра прызнанне Заходняга Іерусаліма сталіцай Ізраіля і пра планы пенаносу туды свайго пасольства. Спроба краін ЕС асудзіць прызнанне ЗША Іерусаліма сталіцай Ізраіля была заблакавана Венгрыяй.
Прэм’ер-міністр Ізраіля Біньямін Нетаньяху заявіў, што Іерусалім застанецца непадзельнай сталіцай Ізраіля.
Сталіца Палесцінскай дзяржавы
Палесцінская нацыянальная адміністрацыя прэтэндуе на Іерусалім, уключаючы Харам аль-Шарыф, як сталіцу дзяржавы Палесціна. У Палесцінскай дэкларацыі аб незалежнасці Арганізацыі вызвалення Палесціны 1988 г. сцвярджаецца, што Іерусалім з’яўляецца сталіцай дзяржавы Палесціна; у 1997 годзе Палесцінскі заканадаўчы савет прыняў, а ў 2002 годзе Старшыня Палесцінскай нацыянальнай адміністрацыі Ясір Арафат падпісаў Асноўны закон, у якім Іерусалім абвяшчаецца сталіцай дзяржавы Палесціна (Артыкул 3: «Іерусалім з’яўляецца сталіцай Палесціны»). . Абвяшчаючы Іерусалім сваёй сталіцай, палестынцы звычайна маюць на ўвазе Усходні Іерусалім. Прэзідэнт Махмуд Абас сказаў, што любое пагадненне, якое не ўключае Усходні Іерусалім у якасці сталіцы Палесціны, будзе непрымальным. Ізраіль упершыню разгледзеў магчымасць ператварэння Усходняга Іерусаліма ў сталіцу Палесціны на саміце ў Табе ў 2001 годзе, хоць гэтыя перамовы завяршыліся без пагаднення, і з тых часоў гэтая магчымасць Ізраілем не разглядалася.
Дэкларатыўна абвешчаная яшчэ ў 1988 годзе, Дзяржава Палесціна афіцыйна дагэтуль не створана, хоць да 100 краін — членаў ААН заявілі пра яе прызнанне. Яна таксама ўваходзіць у Лігу Арабскіх Дзяржаў. Некаторыя краіны, такія як Расія і Кітай, прызнаюць Палесцінскую дзяржаву з усходнім Іерусалімам у якасці яго сталіцы. Органы ўлады Палесцінскай аўтаноміі ніколі ў Іерусаліме не знаходзіліся; ва Усходнім Іерусаліме размяшчаюцца консульствы ЗША і некаторых іншых краін, якія ажыцяўляюць кантакты з Палесцінскай аўтаноміяй. У 2011 годзе, паводле даных BBC, у «справаздачы Еўрасаюза, якая апынулася ў распараджэнні СМІ, змешчаны заклік да прызнання Усходняга Іерусаліма сталіцай будучай Палесцінскай дзяржавы».
ПНА сцвярджае, што Заходні Іерусалім таксама з’яўляецца суб’ектам перамоў аб перманентным статусе. Яна, аднак, заявіла, што гатовая да разгляду альтэрнатыўных рашэнняў — такіх, як ператварэнне Іерусаліма ў адкрыты горад. Цяперашняя пазіцыя ПНА складаецца ў тым, што Усходні Іерусалім, як ён вызначаны муніцыпальнымі граніцамі да 1967 года, павінен быць сталіцай Палесціны, а Заходні Іерусалім — сталіцай Ізраіля, пры тым што кожная з дзяржаў надзяляецца поўным суверэнітэтам над адпаведнай часткай горада са сваім уласным муніцыпальным кіраваннем. Сумесны ізраільска-палесцінскі «савет развіцця» будзе адказваць за каардынаванае развіццё.
Урадавыя тэрыторыі і нацыянальныя інстытуты
У 1988 г. Ізраіль распарадзіўся закрыць Орыент Хаус — сядзібу Таварыства арабскіх даследаванняў, але таксама штаб-кватэры Арганізацыі вызвалення Палесціны — з меркаванняў бяспекі. Будынак ізноў адкрыўся ў 1992 г. як палесцінская гасцініца. Пагадненнямі ў Осла заяўлена, што канчатковы статус Іерусаліма будзе вызначаны шляхам перамоў з Палесцінскай адміністрацыяй; пагадненні наклалі забарону на якую б там ні было афіцыйную палесцінскую прысутнасць у горадзе да дасягнення канчатковага мірнага дагавора, але санкцыянавалі адкрыццё ва Усходнім Іерусаліме палесцінскага гандлёвага офіса.
Ізраілем у якасці будучай сталіцы палесцінскай дзяржавы прапанаваны палесцінскі прыгарад Іерусаліма Абу-Дыс — у сувязі з яго блізкасцю да горада, і асабліва да Храмавай гары. Ізраіль не ўключыў Абу-Дыс у межы сваёй сцяны бяспекі вакол Іерусаліма. Палесцінская адміністрацыя ўзвяла ў гэтым горадзе верагодна будучы парламенцкі будынак для Палесцінскага заканадаўчага савета, і ўсе яе Офісы па справах Іерусаліма размешчаны ў Абу-Дысе.
Мар’яніўка (Палескі раён)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Калечыцы
Кале́чыцы (, Колечицы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Палех
Па́лех — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Палехскага раёна Іванаўскай вобласці. Насельніцтва — 5,5 тыс. жыхароў (2009). Размешчаны на аўтадарозе Іванава — Ніжні Ноўгарад, за 30 км на ўсход ад горада Шуя. Праз пасёлак працякае рака Плешка.
Пасёлак уваходзіць у пералік гістарычных гарадоў Расіі.
Свята-Мікалаеўская царква (Старыя Габы)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Старыя Габы Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1905 г. з бутавага каменю і цэглы. Да 1990-х гг. не дзейнічала.
Архітэктура
Помнік архітэкіуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм традыцыйнай чатырохчасткавай падоўжна-восевай кампазіцыі: двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца, прамавугодьная трапезная, кубападобны асноўна аб'ём, пяцігранная апсіда. Чатырохсхільны дах асноўнага аб'ёму завершаны маляўнічым 5-купаллем (цыбулепадобныя галоўкі на васьмігранных барабанах), якое ўзбагачаюць макаўкі званіцы і апсіды. Эстэтычны эффект дасягаецца і высакаякаснай муроўкай сцен з цёсаных блокаў вапняку, выкладкай імі арачнага партала галоўнага ўвахода і вуглавых рустаў. Цаглянай муроўкай выкладзены прафіляваныя карнізы з гарадкамі і ліштвы арачных аконных праёмаў.
Млачыўка
Млачыўка (Мла́чівка) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Глініцкае
Глі́ніцкае — азёрападобнае расшырэнне рэчышча ракі Скалодзіна ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці, за 42 км на захад ад горада Мазыр, каля вёскі Глініца.
Плошча каля 0,13 км², даўжыня 2,5 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі каля 5,2 км. Берагі пясчаныя, пераважна нізкія, параслі хмызняком і рэдкалессем, месцамі забалочаныя.
Закабыліца
Закабы́ліца — рака ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Мярэя (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 18 км. Плошча вадазбору 57 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 м/км. Пачынаецца за 2 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Калінаўка, упадае ў Мярэю каля аграгарадка Ляды.
Каля ракі вёска Гарэлькі.
Губін (гміна)
Гу́бін (Gubin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Красненскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Губіне. Плошча гміны складае 379,73 км². Станам на 2011 год у гміне Губін пражывалі 7389 чалавек, шчыльнасць — 19,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 48 салецтваў.
Нівэцкэ
Нівэцкэ (Ніве́цьке) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Кстоўка
Ксто́ўка (, Кстовка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Экіманскага сельсавета.
IC 994
IC 994 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Ян Цеханоўскі
Ян Цеханоўскі (, в. Якімаўка, Гомельшчына —, ) — нацыянальны дзеяч Заходняй Беларусі, педагог, дырэктар Навагрудскай беларускай гімназіі.
Біяграфія
Скончыў Мінскую настаўніцкую семінарыю. Два гады вучыўся ў Політэхнічным інстытуце ў Санкт-Пецярбургу. У 1909 годзе ў Мінску ажаніўся з Ксеніяй Баландовіч. У 1914 г. скончыў адукацыю і працаваў выкладчыкам спецыяльных прадметаў. Ад 1 жніўня 1918 да 1921 гг. быў дырэктарам рэальнае школы ў Ракаве. У 1921 за нацыянальную патрыятычную дзейнасць быў арыштаваны польскімі ўладамі. Пасля вызвалення пераехаў у Наваградак. Ад 1 верасня 1921 года быў абраны дырэктарам Навагрудскай беларускай гімназіі. З-за пераследу польскімі ўладамі быў вымушаны эміграваць у Францыю. Вярнуўся ў Заходнюю Беларусь у 1927. Пасля 14-гадовай напружанай працы ў арганізаванай ім беларускай школе быў пераведзены польскімі ўладамі ў Ашмяны. Аднойчы падбухтораная банда хуліганаў напала на Яна Цеханоўскага і моцна яго знявечыла. У кастрычніку 1938 года Цеханоўскі памёр ад інфаркту. Пахаваны ў Вільні на Ліпаўскіх могілках разам з памёршай пазней жонкай — былой настаўніцай гімназіі Ксеніяй Баландовіч.
Градара
Градара (Gradara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 4515 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 258 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 61012. Тэлефонны код — 0541.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Terenzio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Азербайджанскі дзяржаўны акадэмічны драматычны тэатр
Азербайджанскі дзяржаўны акадэмічны драматычны тэатр, (Azərbaycan Akademik Milli Dram Teatrı) — акадэмічны тэатр драмы ў Баку.
Гісторыя
Вытокі тэатральнага мастацтва азербайджанскага народа звязаны са старажытнымі народнымі святамі і скокамі. Элементы тэатральнасці ўтрымліваліся ў многіх відах народнай творчасці, якія суправаджалі народныя гулянні, традыцыйныя святы і інш. 10 сакавіку 1873 года пад кіраўніцтвам Гасан бека Зардабі і пры ўдзеле навучэнцаў Бакінскай рэальнай гімназіі ў адным з клубаў адбылося прадстаўленне — была паказана камедыя М. Ф. Ахундава «Візір ленкоранскага ханства». З гэтага прадстаўлення і бярэ пачатак прафесійны азербайджанскі тэатр. У 1919 годзе аб'ядноўваюцца разрозненыя трупы і тэатр атрымлівае статус дзяржаўнага.
У розныя гады азербайджанскі драматычны тэатр насіў розныя назвы: «Дзяржаўны тэатр», «Аб'яднаны дзяржаўны тэатр», «Азербайджанскі цюркскі драматычны тэатр» і інш У 1923—1933 гады тэатр насіў імя Дадаша Буніятзадэ, а ў 1933—1991 гадах імя Мешадзі Азізбекава. У 1991 годзе тэатр быў перайменаваны ў «Азербайджанскі дзяржаўны акадэмічны драматычны Тэатр».
Дзейнасць
У савецкі час у тэатры ігралі такія акцёры як Гусейн Араблінскі, Мухтар Дадашаў, Джахангір Зейналаў, Мірза ага Аліеў, Сідгі Рухула, Алескер Алекпераў, Адылаў Іскендэраў, Барат Шекінская, Лейла Бадырбейлі і многія іншыя вядомыя акцёры. У тэатры ставіліся спектаклі па творах Джафара Джабралы, Мірза Фаталі Ахундава, Алі бека Гусейнзаде, Наджаф бека Везірава, Гусейн Джавіда, Сабітаў Рахмана, Нарыман Нарыманова, Ільяса Эфендзіева, а таксама сусветных класікаў, такіх як Шэкспір, Шылер, Мальер, Дзюма, Віктор Гюго, Бальзака, Пушкіна, Лермантава, Талстога, Гогаля. Трупа тэатра неаднаразова была на гастролях у Маскве, Санкт-Пецярбургу, Казані, Тбілісі, Ташкенце, Ашгабадзе, у Турцыі, Германіі і на Кіпры. Некаторыя пастаноўкі тэатра былі ўдастоены дзяржаўнай прэміі СССР і Азербайджана.
Аарау
Аарау, Арау (Aarau) — горад на поўначы Швейцарыі, на рацэ Аарэ, адміністрацыйны цэнтр кантона Ааргау. Размешчаны на вышыні 368 м над узроўнем мора.
Тэрыторыя муніцыпалітэта складае 894 га, з якіх выкарыстоўваецца 491 га. Чыгуначная станцыя. Электратэхнічная, паліграфічная, гарбарна-абутковая прамысловасць.
Вартавыя Галактыкі (2008)
Вартавыя Галактыкі (Guardians of the Galaxy) — каманда супергерояў з коміксаў кампаніі Marvel. Каманда ўпершыню з'явілася ў коміксе Guardians of the Galaxy vol. 2 #1 у маі 2008 года і была сфармавана Дэнам Абнетам і Эндзі Ланінгам з персанажаў, створаных рознымі пісьменнікамі і мастакамі. З'яўляецца другой камандай, што носіць дадзеную назву; першая каманда была створана ў 1969 годзе Арнольдам Дрэйкам і Джынам Коланам.
Галіна Якаўлеўна Перліна
Біяграфія
Скончыла ў 1977 годзе Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці архітэктура. У 1977—1980 гадах архітэктар у ААТ «Мінскграмадзянпраект», у 1980—1986 гадах старшы архітэктар у Інстытуце «Дзіпраград» у Кіеве. У 1986—2002 гадах старшы архітэктар, загадчыца групы архітэктараў у ААТ «Мінскграмадзянпраект», з 2002 года галоўны архітэктар праектаў УП «Мінскпраект».
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2008 года.
Творчасць
Асноўныя аб’екты ў Мінску: студэнцкі жылы комплекс па пр. Дзяржынскага, парк Пісьменнікаў у раёне Нацыянальнай бібліятэкі, жылы квартал «Магістр», забудова праспекта Дзяржынскага (ад канцэпцыі забудовы ўсяго праспекта да рэалізацыі асобных мікрараёнаў), мікрараёны Міхалова-1, 2, Лошыца-5, 6, 7, 9, 10.
Праект забудовы Верхняга горада ў гістарычным цэнтры Мінска; праект рэгенерацыі Ракаўскага прадмесця і тэрыторыі былога хлебазавода № 1, квартала № 2 горада-спадарожніка Смалявічы.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі Мінбудархітэктуры імя У. А. Караля (1997) за праект «Тэлепорт Рэспублікі Беларусь»; сярэбраны медаль і дыплом лаўрэата Сусветнага трыенале архітэктуры ў г. Сафіі (2006) за праект «Жылы комплекс у Вяснянцы»; медаль і дыплом 1 ступені на XV рэспубліканскім конкурсе лепшых архітэктурных твораў у намінацыі «Горадабудаўніцтва» за праект «Міжнародны раён „Глобус“» (2011); медаль і дыплом 1 ступені на XVI рэспубліканскім конкурсе лепшых архітэктурных твораў у намінацыі «Горадабудаўніцтва» за праект «Жылы раён „Зялёны бор“» (2013); медаль і дыплом 1 ступені за пабудову «Архітэктурнае і мастацка-дэкаратыўнае рашэнне транспартнай развязкі на скрыжаванні пр. Дзяржынскага — вул. Алібегава»; 2-е месца і дыплом у міжнародным закрытым архітэктурна-горадабудаўнічым конкурсе на распрацоўку канцэпцый новых жылых раёнаў у Санкт-Пецярбургу і Мінску «Сіметрычныя кварталы» за праект «Беларускі квартал у Санкт-Пецярбургу» (2017); Гран-пры, медаль і дыплом I ступені Лаўрэата XIX Рэспубліканскага конкурсу за рэалізацыю «Студэнцкага жылога комплекса ў г. Мінску» (2019), медаль і дыплом I ступені Лаўрэата XIX Рэспубліканскага конкурсу 2018—2019 гг. у раздзеле «Праект» у намінацыі «Рэканструкцыя будынкаў і збудаванняў» за праект «Рэгенерацыя забудовы гістарычнага цэнтра г. Мінска. Ракаўскае прадмесце. Тэрыторыя былога хлебазавода № 1».
Амір Сулейманавіч Хайдараў
Біяграфія
Амір Сулейманавіч Хайдараў нарадзіўся 20 лістапада 1911 года ў вёсцы Верхнекудашава цяпер Татышлінскага раёна Башкірыі ў сям’і селяніна. Скончыў чатыры класы школы. Башкір. Член КПСС.
У 1932—1934 гадах працаваў старшынёй калгаса, у 1937—1941 — старшынёй сельпо. У Чырвонай Арміі ў 1934—1937 гадах і з 1942 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1942 года.
Гвардыі старшы сяржант А. С. Хайдаров асабліва вызначыўся ў баях 27-28 верасня 1943 года.
З 1944 года да канца вайны вучыўся ў кавалерыйскім вучылішчы. Са жніўня 1945 года Хайдараў зноў жыў і працаваў на радзіме. Працаваў старшынёй сельсавета і калгаса, старшым ляснічым.
Памёр 25 лістапада 1996 года.
Подзвіг
«Памочнік камандзіра кулямётнага ўзвода гвардыі старшы сяржант А. С. Хайдараў вызначыўся ў баях за вызваленне Гомельскай вобласці. У ноч на 28.09.1943 г. пад агнём праціўніка з разлікамі 2 станковых кулямётаў на плыце пераправіўся праз Днепр у раёне вёскі Вялле Брагінскага раёна, знішчыў агнявую кропку і 18 гітлераўцаў, чым садзейнічаў пашырэнню плацдарма і вызваленні вёскі Вялле».
Званне Героя Савецкага Саюза А. С. Хайдараву прысвоілі 15 студзеня 1944 года.
Матрычная механіка
Матрычная механіка — матэматычны фармалізм квантавай механікі, распрацаваны Вернерам Гейзенбергам, Максам Борнам і Паскуалем Ёрданам у 1925 годзе.
Матрычная механіка была першай незалежнай і паслядоўнай квантавай тэорыяй. Яна развівае ідэі тэорыі Бора, у прыватнасці адказвае на пытанне, як адбываюцца квантавыя пераходы. Асноўная ідэя матрычнай механікі заключаецца ў тым, што фізічныя велічыні, якія характарызуюць часціцу, апісваюцца матрыцамі, зменлівымі ў часе. Такі падыход цалкам эквівалентны хвалевай механіцы Эрвіна Шродзінгера і з’яўляецца асновай для бра-кет натацыі Дзірака для хвалевай функцыі.
Матэматычны апарат
У матрычнай механіцы лічыцца, што фізічная сістэма можа знаходзіцца ў адным з дыскрэтнага набору станаў n або ў гэтых станаў, таму ў цэлым стан квантава-механічнай сістэмы задаецца вектарам стану: канечнай ці бесканечнай сукупнасцю камплексных лікаў, а кожнай фізічнай велічыні A, якую можна назіраць у эксперыменце, адпавядае пэўная матрыца.
Камплексныя велічыні задаюць амплітуду імавернасці таго, што квантавамеханічная сістэма знаходзіцца ў стане n. Дыяганальныя элементы матрыцы A адпавядаюць значэнням фізічнай велічыні, калі яна знаходзіцца ў пэўным стане, а недыяганальныя элементы апісваюць імавернасць пераходаў сістэмы з аднаго стану ў іншы. Асаблівае месца займае матрыца энергіі H.
Ураўненне руху
Матрыца, якая апісвае фізічную велічыню, задавальняе ўраўненне руху дзе частковая вытворная задае яўную залежнасць фізічнай велічыні ад часу, а квадратныя дужкі азначаюць матрыц
A
і
. У гэтай формуле
i
— уяўная адзінка, \hbar — прыведзеная пастаянная Планка. Калі матрыца
вядома ў пачатковы момант часу, то, рашаючы гэта ўраўненне, можна вызначыць яе ў любы момант часу.
Эквівалентнасць матрычнай і хвалевай механікі
Як паказаў Джон фон Нейман, матрычная механіка цалкам эквівалентная хвалевай механіцы Шродзінгера. Эквівалентнасць выцякае з таго, што хвалевую функцыю
ψ
можна раскласці ў рад, выкарыстоўваючы пэўны функцый \varphi_i:
Каэфіцыенты гэтага раскладання
c
задаюць вектар стану.
Матрыца, якая адпавядае пэўнай фізічнай велічыні A, задаецца матрычнымі элементамі аператара \hat{A}
Улічваючы эквівалентнасць фармулёвак, у сучаснай квантавай механіцы матрычны падыход выкарыстоўваецца на роўных з апісаннем з дапамогай хвалевых функцый.
Стары Сарайчык
Стары Сарайчык — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарайчыкаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 235649200.