cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дварышчанскі сельсавет (Лідскі раён)
Утвораны 11 студзеня 1966 года ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Дворышча ў складзе 28 населеных пунктаў: 25 населеных пунктаў (Бянейкі, Гервянікі, Гімбуты, Гурыны, Дворышча, Крыніцы, Левашы, Лясныя Дворышчы, Марысева, Мар’янова, Меляшы, Мігуны, Мяйлуны, Мяргенцы, Пашкі, Пашунцы, Сангайлы, Сліжы, Суцькі, Такары, Уладзіславова, Цвермы, Эйтуны, Юравічы і Ячанцы), што ўваходзілі ў склад Тракельскага сельсавета, і 3 населеных пунктаў (Бярозна, Дзяўгуны і Пецюны), што ўваходзілі ў склад Жырмунскага сельсавета Воранаўскага раёна. 9 верасня 1981 года ў склад Дубровенскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Пашкі, Сангайлы і Цвермы). 21 лютага 2023 года да сельсавета далучана частка скасаванага Крупаўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: аграгарадок Гуды, вёскі Аўсядава, Верх-Ліда, Вялікае Сяло, Колышкі, Малэйкаўшчына, Споркаўшчына і Чахаўцы).
Ваенна-марскія сілы Аўстра-Венгрыі
Ваенна-марскія сілы Аўстра-Венгрыі з'яўляліся адным з відаў узброеных сіл Аўстра-Венгерскай імперыі.
Афіцыйнай назвай на нямецкай мове было Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine (Імператарскія і Каралеўскія Ваенна-марскія сілы) або скарочана - K.u.K. Kriegsmarine.
Гісторыя
Да стварэння ў 1867 годзе двуадзінай манархіі існавалі як Ваенна-марскія сілы Аўстрыйскай Імперыі і гэтак прымалі ўдзел у Аўстра-Прускай вайне 1866 года.
Марскія сілы Узброеных сіл Аўстра-Венгрыі, адной з галоўных еўрапейскіх дзяржаў, на 1891 год, складаліся з : Усяго з іншымі 98 судоў, умяшчальнасцю 100 150 тон, з 605 гарматамі і экіпажам ў 6 672 чалавекі.
Перад Першай сусветнай вайной аўстра-венгерскі флот складаўся з двух эскадраў. Таксама Аўстра-Венгрыя мела рачную Дунайскую флатылію. Флатылія складалася з манітораў, вартавых караблёў і дапаможных судоў, зведзеных у дывізіёны і групы. База яе да вайны знаходзілася ў горадзе Будапешт.
Дунайская флатылія Аўстра-Венгрыі прымала дзейсны ўдзел у Першай сусветнай вайне. Таксама лічыцца, што адзін з яе караблёў зрабіў першыя стрэлы ў гэтай вайне.
Ваенна-марскія сілы Аўстра-Венгрыі спынілі сваё існаванне ў 1918 годзе, пасля паражэння Аўстра-Венгрыі ў Першай сусветнай вайне і далейшага за тым распаду дзяржавы, і страты Аўстрыяй і Венгрыяй выхаду да мора.
Сцягі караблёў і судоў ВМС Аўстра-Венгрыі
<Gallery> File:Austria-Hungary-flag-1869-1914-naval-1786-1869-merchant.svg|Сцяг караблёў і судоў ВМС Аўстрыі 1786—1915. </Gallery>
NGC 2201
NGC 2201 (іншыя абазначэнні — ESO 254-40, MCG -7-13-7, AM 0611-433, PGC 18658) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Майкл Д’Андрэа
Майкл Д’Андрэа (Michael D'Andrea), таксама ёсць варыянт напісання як дэ Андрэа — супрацоўнік Цэнтральнага разведвальнага ўпраўлення, кіраўнік амерыканскай праграмы кропкавых забойстваў з дапамогай беспілотнікаў па ўсяму Блізкаму Усходу. Атрымаў мянушку «Аятала Майк».
Раннія гады
Д’Андрэа вырас у Паўночнай Вірджыніі. Ён сустрэў сваю жонку, калі працаваў за мяжой у Цэнтральным разведвальным упраўленні, і прыняў іслам, каб ажаніцца з ёй. Яго жонка, Фарыда Курымджы д’Андрэа, з’яўлялася дачкой багатай мусульманскай сям’і з Маўрыкія гуджарацкага паходжання.
Кар’ера
Д’Андрэа ўладкаваўся ў ЦРУ ў 1979 годзе. Ён пачаў сваю замежную кар’еру ў Афрыцы і лічыўся афіцэрам дыпламатычнай службы ў пасольстве ЗША ў Дар-эс-Саламе, Танзанія. Раней Д’Андрэа займаў пасаду рэзідэнта ў Каіры, а затым у Багдадзе. Быў адным з чыноўнікаў ЦРУ, якія не змаглі адсачыць Навафа аль-Хазмі, які пазней возьме ўдзел у нападах 11 верасня.
У 2006 годзе узначаліў Цэнтр па барацьбе з тэрарызмам, замяніўшы Роберта Грэнье. На працягу свайго дзевяцігадовага знаходжання на пасадзе Д’Андрэа кіраваў сотнямі атак амерыканскіх беспілотнікаў у Пакістане і Емене.
Падчас «палявання» на Усаму бін Ладэна Д’Андрэа займаўся аналізам даных пра тое, хто, акрамя бін Ладэна, можа знаходзіцца ў мэтавым комплексе ў Абатабадзе
Аператыўнікі Д’Андрэа таксама сачылі за допытамі Абу Зубайда, Абд аль-Рахіма ан-Нашыры і Халіда Шэйха Махамеда. Як паведамлялася, ён быў датычны да забойства члена «Хезбалы» Імада Мугніі ў Дамаску.
У 2017 годзе быў прызначаны кіраўніком агенцтва ў Іране.
У 2019 годзе яму прыпісвалі арганізацыю забойства 300 дэманстрантаў падчас хваляванняў у Іраку. Як мяркуецца, менавіта Д’Андрэа быў арганізатарам атакі на аэрапорт Багдада 3 студзеня 2020 года, адной з ахвярай якой апынуўся іранскі генерал Касем Сулеймані.
Меркаваная гібель
27 студзеня 2020 года на тэрыторыі, падкантрольнай афганскаму радыкальнаму руху «Талібан», пацярпеў крушэнне самалёт Bombardier E-11. ВПС ЗША пацвердзілі гэта, аднак без якіх-небудзь падрабязнасцяў. Адказнасць за інцыдэнт адразу ўзяў на сябе рух «Талібан», удакладніўшы, што сярод шасці загінулых ёсць афіцэры ЦРУ. 28 студзеня, па паведамленні агенцтва Mehr са спасылкай на крыніцы ў расійскай разведцы, стала вядома, што ў выніку крушэння амерыканскага ваеннага самалёта ў правінцыі Газні ў Афганістане загінуў афіцэр ЦРУ Майкл Д’Андрэа. Пры гэтым афіцыйнага пацверджання інфармацыі аб яго гібелі не паступала.
У папулярнай культуры
Д’Андрэа стаў прататыпам «Ваўка» з фільма Кэтрын Бігелоу «Мэта нумар адзін».
(941) Марэй
941 Марэй (941 Murray) — астэроід Галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 10 кастрычніка 1920 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у Вене, Аўстрыя. Астэроід быў названы ў гонар амерыканскага прафесара Гілберта Марэя, які аказаў дапамогу Аўстрыі пасля Першай сусветнай вайны ў 1920 годзе. Астэроід не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 4,65 Юліянскіх гадоў.
Ольстэр
Асноўнай мовай з’яўляецца англійская, другой па распаўсюджанасці — ірландская. Каля 10 % насельніцтва Паўночнай Ірландыі маюць пэўныя веды ў ірландскай мове, хоць мову выкладаюць ва ўсіх графствах, якія з’яўляюцца часткай рэспублікі.
Часта Ольстэрам памылкова завуць Паўночную Ірландыю.
Геаграфія
Насельніцтва Ольстэра — каля 2 мільёнаў чалавек. Плошча — 24 481 квадратных кіламетраў (8 952 квадратных міль). Самы вялікі горад — Белфаст з насельніцтвам больш чым 500 000 чалавек. Шэсць з дзевяці акруг Ольстэра, Антрым (Aontroim), Арма (Ard Mhacha), Даўн (An Dun), Фермана (Fear Manach), Ландандэры (Doire) і Тырон (Tir Eoghain), фарміруюць Паўночную Ірландыю, якая засталася часткай Вялікабрытаніі пасля падзелу Ірландыі ў 1921 годзе. Тры Ольстэрскія акругі, Каван (An Cabhan), Данегол (Dun na nGall) і Манахан (Muineachan) з’яўляюцца часткай Ірландскай рэспублікі.
Electronic Arts
Electronic Arts (EA) (nasdaq: EA) — амерыканская карпарацыя, якая займаецца распаўсюджваннем відэагульняў.
Ольстэр
Гісторыя
У раннім Сярэднявеччы правінцыяй кіравала дынастыя О’Нілаў. Пасля нарманскага ўварвання ў XII стагоддзі Ольстэр трапіў пад кантроль нарманскіх баронаў — спачатку дэ Курсі, затым — дэ Ласі. Яны стварылі тут графства Ольстэрскае.
Electronic Arts
Штаб-кватэра кампаніі размешчана ў горадзе Рэдвуд-Сіці, Каліфорнія.
Ольстэр
Гісторыя
У XIX стагоддзі Ольстэр стаў самай багатай і квітнеючай правінцыяй Ірландыі, а Белфаст абагнаў сталіцу, Дублін, па насельніцтве.
Electronic Arts
Кампанія была заснавана 28 мая 1982 Трыпам Хокінсам і стала адной з першых кампаній у гульнявой індустрыі, і вылучалася тым, што папулярызаваў людзей, якія працавалі над гульнямі — дызайнераў і праграмістаў. Стартавы капітал, сфармаваны цалкам з асабістых назапашванняў Трыпа Хокінса, склаў 200 тыс. долараў ЗША. У той час кампанія называлася Amazin' Software.
Першапачаткова EA была толькі выдаўцом гульняў. У канцы 1980-х, кампанія пачала развіваць падтрымку кансольных гульняў. Хутка выдавецтва вырасла і набыло некалькіх паспяховых распрацоўнікаў. Да пачатку 2000-х EA стала адным з самых вялікіх у свеце выдавецтваў, і займала сярод іх 3-е месца. У маі 2008, кампанія паведаміла аб чыстым гадавым даходзе ў $4,02 мільярды долараў. У цяперашні час, самымі паспяховымі прадуктамі EA лічацца спартыўныя гульні, выдадзеныя пад лейблам EA Sports, гульні, заснаваныя на папулярных ліцэнзіях кіно, такія як Гары Потэр, і гульні ад працяглых серый, такіх як Need for Speed, FIFA, Medal of Honor, The Sims, Battlefield і пазнейшыя гульні: Burnout і серыя Command & Conquer. Яны таксама з’яўляюцца дыстрыбутарамі серыі Rock Band. EA паведаміла пра страты ў памеры $ 1`080`000`000 на працягу сакавіка 2009 года.
EA Sports
Марка заснавана ў 1993 годзе і з’яўляецца адной з самых паспяховых і вядомых марак сярод спартыўных гульняў. Марка EA SPORTS — гэта аўтэнтычныя спартовыя сімулятары і афіцыйныя ліцэнзійныя прадукты па самых папулярных відах спорту. Студыя EA SPORTS у Ванкуверы (Канада) выкарыстоўвае сучасныя тэхналогіі, як напрыклад, Motion Capturing (захоп руху), якія робяць рухі спартоўцаў у гульні максімальна рэалістычнымі. Акрамя таго, студыя супрацоўнічае з многімі вядомымі спартоўцамі з усяго свету. Гульні, якія выпускаюць пад маркай EA SPORTS:
EA Sports Big
Улетку 2000 года Electronic Arts дадаткова ўвяла марку EA SPORTS BIG, каб стварыць самастойную марку для пакрыцця высокага попыту на спартова-забаўляльныя гульні. Марка EA SPORTS BIG — гэта аркады over-the-top, трэндавыя віды спорту і спорт як стыль жыцця. Адметныя рысы ад брэнду EA SPORTS — гэта неверагодныя трукі, хуткасць, трэндавая музыка і моладзевая культура. Пад дэвізам маркі «no rules — no physics — no limits» («без правілаў - без фізікі - без межаў») выходзяць спартыўная аркады, якія менш прывязаныя да зададзеных правілаў і сцэнароў класічнага спорту.
Гульні, якія выпускаюцца пад маркай EA SPORTS BIG:
EA (раней адгалінаванне EA GAMES)
Гульні ЕА выходзяць як для ПК, так і для гульнявых кансоляў, такіх як PlayStation 2, Xbox ад Microsoft, Nintendo GameCube. ЕА падтрымлівае таксама і кансолі мінулага і бягучага пакалення, такія як Xbox 360, Nintendo Wii U, PlayStation 3, PlayStation 4 і Xbox One.
Партфоліа EA уключае прадукты, якія былі цалкам распрацаваны кампаніяй Electronic Arts (напрыклад, франшызы The Sims, Medal of Honor і Need For Speed). Акрамя гэтага, EA набыла шэраг міжнародных ліцэнзій на гульні: Уладар кольцаў (Lord Of The Rings), Джэймс Бонд (James Bond), Гары Потэр (Harry Potter), Хросны бацька (The Godfather) і «Зорныя войны» (Star Wars).
Серыі гульняў, якія выпускаюцца пад маркай EA / EA GAMES:
Pogo
Пад маркай Pogo кампанія Electronic Arts выпускае казуальныя гульні: на сайце Pogo.com прадстаўлены онлайн-паззлы, гульні са словамі, азартныя гульні, картачныя гульні, шашкі, шахматы і нарды, спартовыя гульні і аркады. Наведвальнасць сайта ў сярэднім складае 200 тысяч чалавек у дзень.
Victory Games
Victory Games — студыя-распрацоўшчык камп’ютарных гульняў, створаная Electronic Arts для распрацоўкі гульняў у жанры стратэгій рэальнага часу, у прыватнасці працягу серыі Command & Conquer.
Адкрыццё студыі
Гульня Command & Conquer 4: Tiberian Twilight, распрацаваная студыяй EA Los Angeles і якая выйшла ў сакавіку 2010 года, была даволі адмоўна ацэненая гульцамі і прэсай. Таму Electronic Arts вырашыла даручыць распрацоўку наступных частак Command & Conquer іншай камандзе.
21 Лютага 2011 быў адноўленая сайт C&C, на якім было абвешчана аб адкрыцці новай студыі пад назвай Victory Games, якую ўзначаліў Джон Ван Канэгэм.
Каманда
Дырэктарам Victory Games прызначаны Джон Ван Канэгэм (Jon Van Caneghem), вядомы як кіраўнік некалі існавалай студыі New World Computing, якая стварыла серыю гульняў Might and Magic і Heroes of Might and Magic. Таксама нейкі Эрык з Германіі быў прызначаны менеджарам па працы з гульнявой супольнасцю.
Інфармацыя аб распрацоўках
Джон Ван Канэгем у сваім інтэрв’ю казаў: «Пакуль я магу сказаць толькі наступнае: новая Command & Conquer будзе прызначана для ПК. Ўдавацца ў падрабязнасці занадта рана, але праз некалькі месяцаў мы будзем гатовыя зрабіць некалькі афіцыйных заяваў. Зрэшты, праца вядзецца не проста над гульнёй. Галоўная наша клопат — будучыня Command & Conquer. Нам трэба будзе стварыць новую тэхналогію, каб закласці аснову будучых распрацовак, і апрабаваць атрыманую тэхналогію на гэтай першай гульні».
Лагатыпы EA
Лагатып мяняўся ў адпаведнасці з гісторыяй кампаніі.
1982—1999 гады
Класічны лагатып EA (спалучэнне куба, шара і Тэтраэдра) з’явіўся пры ўдзеле Бары Дойча (студыя «Штэйнфілбер Дойч і Гарда»).
Фігуры пазначалі асноўныя знакі графічнага дызайну.
IC 4761
IC 4761 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Electronic Arts
1982—1999 гады
Між тым, мноства пакупнікоў лічыла лагатып стылізаванымі літарамі ЕОА. Ўзнікала сумнеў: былі зразумелыя літары E і А, але О не было зразумелым. Некаторыя лічылі, што О ў сярэдзіне з’яўляецца літарай o у слове Electr  'o'  nic. У ранняй рассылцы прыводзілася тлумачэнне, што О — «мяч йо-йо, які трапіў у дыскавод. Таму ён заўсёды з’яўляецца ў нашых гульнях.»
IC 4761
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Electronic Arts
1982—1999 гады
Збольшага, гэта было праўдай: блакітнаватыя мячы з лагатыпам EA можна было знайсці ў офісах фірмы і далей усюды.
Пазней, Нэнсі Фонг і Бінг Гордан увялі традыцыю змяшчаць лагатып і на ўпакоўкі гульняў, паўтараючы ідэю «трусіка» з вокладак «Плэйбоя».
З 1999 года
Лагатып быў утвораны ад лагатыпа падраздзялення EA Sports (раней EASN — Спартыўная сетку EA). У 1999 ён быў распаўсюджаны на ўсю сетку кампаніі.
Крытыка
Па выніках апытання сайта The Consumerist у 2012 і 2013 гадах Electronic Arts была прызнана «Горшай кампаніяй Амерыкі».
Эль-Фалуджа
Эль-Фалуджа — горад у Іраку, у мухафазе Анбар.
Размешчаны прыкладна за 57 км на захад ад Багдада, на рацэ Еўфрат. Часта згадваецца як «горад мячэцяў» — у самім горадзе і бліжэйшых вёсках было пабудавана больш за 200 мячэцяў.
Фалуджа мае даўнюю гісторыю, аднак шырокую міжнародную вядомасць атрымала толькі ў 1991 годзе падчас аперацыі «Бура ў пустыні» і асабліва ў 2003—2004 гадах падчас Іракскай вайны.
Шэбэдыха
Шэбэдыха (Шебеди́ха) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Батрак
Батра́к муж.,  батрачка жан. — наёмны работнік у сельскай гаспадарцы дарэвалюцыйнай і Савецкай Расіі, часта сезонны, з збяднелых, якія мелі невялікі зямельны надзел або зусім пазбаўленых зямлі, сялян. Для батракоў быў характэрны жабрацкі ўзровень жыцця, гэта былі беднякі, якія мелі адукацыю ніжэй сярэдняй. Працавалі на сельскай гаспадарцы.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2003
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2003 (13-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Другой лізе) — трэці па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай і Першай ліг) па футболе сярод беларускіх каманд 2003-га года.
У турніры прымалі ўдзел 12 каманд, якія змагаліся за дзве пуцёўкі ў Першую лігу. Па прычыне малой колькасці ўдзельнікаў (найменшая колькасць за ўсю гісторыю Другой лігі) пасля звычайнага двухкругавога турніру чатыры лепшыя каманды прайшлі ў фінальны раўнд, дзе дадаткова згулялі яшчэ па два матчы паміж сабой.
Перамогу ў турніры атрымаў клуб «Баранавічы», які разам з нясвіжскім «Верасам» прайшоў у Першую лігу.
Туя заходняя
Туя заходняя, Туя звычайная , Негніючка, Туя (Thuja occidentalis) — вечназялёнае хвойнае дрэва сямейства кіпарысавых.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 20 м з канічнай кронай. Кара гладкая карычневая, да старасці адслойваецца ў выглядзе вузкіх стужак. Маладыя парасткі плоскія, ярка-зялёныя. Расліна аднадомная. Хвоя цёмна-зялёная, тупая, лускападобная, лускваінкі налягаюць адзна на адну. У садовых форм (якіх звыш 120) хвоя можа быць залацістая, блакітнаватая і іншага колеру. Жыве хвоя 2-3 гады. Спелыя шышкі яйкападобна-даўгаватыя, даўжынёй 7-15 мм, адагнутыя дадолу, дробныя, дравяністыя, складаюцца з 3-6 пар скурыстых, здзеравянелых лускваінак светла-карычневага колеру, размешчаных крыж-накрыж. Насенне пляскатае, з двума вузкімі саламяна-жоўтымі крыльцамі. Насенне спее і высыпаецца з шышык восенню ў год апылення. Драўніна чырвоная, параўнальна мяккая, вельмі трывалая, без смаляных хадоў.
У культуры
У Еўропу была завезена ў першай палове XVI ст. з Паўночнай Амерыкі. Расце павольна, асабліва ў першую палову жыцця. З’яўляецца адным з самых распаўсюджаных дэкаратыўных паркавых дрэў. Яна даволі даўгавечная, дажывае да 1000 і больш гадоў, зімаўстойлівая, ценевынослівая, не вельмі патрабавальная да ўрадлівасці глебы і выдатна пераносіць стрыжку. Шырока і паўсюдна разводзіцца ў садах і парках.
Юравэ
Юравэ (Ю́рово) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Спіс аб’ектаў PGC (1805001—1806000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1805001—1806000)
NGC 2202
NGC 2202 — рассеянае скопішча ў сузор’і Арыён.
Тэорыя груп
Тэо́рыя груп – раздзел абстрактнай алгебры, які вывучае групы – мноствы, на якіх вызначана асацыятыўная бінарная аперацыя і якія адпавядаюць некаторым дадатковым умовам.
NGC 2202
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тэорыя груп
Гісторыя
У тэорыі груп тры гістарычных кораня: тэорыя алгебраічных ураўненняў, тэорыя лікаў і геаметрыя. Матэматыкі, якія стаяць у вытокаў тэорыі груп, — гэта Леанард Эйлер, Карл Фрыдрых Гаўс, Жазеф Луі Лагранж, Нільс Хенрык Абель і Эварыст Галуа. Галуа быў першым матэматыкам, які звязаў тэорыю груп з іншай галіной абстрактнай алгебры — тэорыяй палёў, распрацаваўшы тэорыю, якая цяпер завецца тэорыяй Галуа.
Asperitas
Asperitas (асперытас, с лацінскай мовы — «шурпатасць»)- асаблівая рыса некаторых воблакаў, якая прадстаўляе сабой выяўленыя хвалістыя структуры ў ніжняй іх частцы, што ў спалучэнні з неаднароднай таўшчынёй і асвятленнем можа надаваць воблакаў незвычайны і страшэнны выгляд. У перыяд да ўключэння ў Міжнародную класіфікацыю воблакаў такія воблакі атрымалі вядомасць пад назвай undulatus asperatus.
Характарыстыка
Выразна пазначаныя хвалепадобныя структуры на ніжнім баку аблокаў, больш няроўныя ў гарызантальнай плоскасці і валодаюць больш бязладнай арганізацыяй, чым разнавіднасць undulatus. Asperitas характарызуецца наяўнасцю лакалізаваных хваль у аснаванні аблокаў, як гладкіх, так і спярэшчаных малымі элементамі, часам з завостраным канчаткам, як быццам назіральнік глядзіць на паверхню неспакойнага мора з-пад вады. Розная ступень асветленасці і магутнасці воблака можа даваць моцны глядзельны эфект. Рыса asperitas сустракаецца параўнальна рэдка, часцей за ўсё — у слаіста-кучавых і высокакучавых воблакаў. Іх з’яўленне не абмяжоўваецца якой-небудзь канкрэтнай геаграфічнай вобласцю або часам года.
Воблакі з рысай asperitas у ніжняй сваёй частцы маюць рэзкую хаатычна-хвалістую мяжу, прычым гэтая мяжа вагаецца. Паколькі нярэдка прыводзіць да ваганняў верхняй мяжы воблаках, меркавалася, што asperitas можа фармавацца з-за няўстойлівасці на ніжняй мяжы або распаўсюджвання ваганняў верхняй мяжы да самага нізу воблака; аднак мадэляванне сітуацый, у якіх назіралася asperitas, не пацвярджае наяўнасць няўстойлівасці Кельвіна — Гельмгольца. У назіраных воблаках з рысай asperitas прысутнічалі, выяўленае расслаенне і. Верагодна, характэрныя ваганні нізу воблакаў з рысай asperitas узнікаюць дзякуючы падыходным суадносінам і велічыням слаёў воблака, якія спрыяюць каналізацыі гравітацыйных хваль, а зрух ветру ў воблаку дэфармуе гэтыя хвалі.
Гісторыя
Воблакі незвычайнага выгляду, цяпер званыя asperitas, прыцягнулі ўвагу грамадскасці і метэаролагаў дзякуючы брытанскай арганізацыі «» («Cloud Appreciation Society»), якую ўзначальвае. Першапачаткова таварыства не мела мэтаў, акрамя ўлагоджанага назірання за воблакамі. Аднак калі сярод фатаграфій незвычайных воблакаў, загружаных на сайт грамадства, з’явіліся здымкі воблакаў злавеснага выгляду з рэзкай грудкаватай ніжняй мяжой (першая з фатаграфій была зроблена ў 2006 годзе Джэйн Уігінс у, Аёва, ЗША, а ў далейшым з’явіліся фатаграфіі падобных воблакаў з многіх частак Зямлі, у тым ліку з Вялікабрытаніі, Нарвегіі, Эстоніі, Францыі, Бельгіі, Новай Зеландыі і Расіі), і да гэтых воблакаў з’явілася цікавасць з боку СМІ, Прэтар-Піні вырашыў дамагацца афіцыйнага прызнання гэтай з’явы Сусветнай метэаралагічнай арганізацыяй і ўключэння такіх воблакаў у афіцыйную класіфікацыю атласа воблакаў. Меркавалася, што гэта новы від або разнавіднасць воблакаў; Прэтар-Піні прапанаваў назву asperatus (асператус, с лацінскай — «шурпаты»). Воблака стала вядома пад гэтай назвай, а таксама як undulatus asperatus (undulatus — адна з ужо існуючых на той момант разнавіднасцяў воблакаў; адно і тое ж воблака можа належаць да некалькіх разнавіднасцяў).
Класіфікацыя воблакаў з атласа СМА практычна не змянялася на працягу дзясяткаў гадоў, аднак на 2010-я гады была запланавана яго рэвізія. Фатаграфіі з падрабязнымі метададзенымі, зробленыя з дапамогай мабільнага прыкладання Таварыства аматараў воблакаў, дазволілі вывучыць новае незвычайнае воблака, і гэтая акалічнасць у спалучэнні з увагай СМІ паспрыялі яго ўключэнню ў новую рэдакцыю атласа. У выніку рэдакцыя атласа воблакаў 2017 года ўключыла адзін новы від і шэраг менш значных даданняў, у тым ліку дадатковую рысу asperitas ; такім чынам, таварыства дасягнула поспеху ў сваёй ініцыятыве. Назва не зусім супадае з прапанаванай, паколькі паводле стандартаў СМА, назва дадатковай рысы (у адрозненне ад назвы цэлага віду або разнавіднасці, якімі воблакі asperitas прызнаныя не былі) павінна прадстаўляць сабой лацінскі назоўнік.
Як правіла, класіфікацыя атласа воблакаў мае прыкладны метэаралагічны характар і ўключае тыя характарыстыкі, якія могуць дапамагчы прадказаць надвор’е. Asperitas у гэтым сэнсе з’яўляецца выключэннем: даданне гэтай рысы воблакаў у атлас адбылося хутчэй з-за вядомасці, якую атрымалі такія воблакі ў грамадскасці. У той жа час гісторыя апісання і пачатку навуковага вывучэння воблакаў asperitas дэманструе магчымасці грамадзянскай навукі і значную карысць, якую могуць прынесці метэаралогіі і навуцы наогул добраахвотныя непрафесійныя памочнікі з дапамогай сучасных тэхналогій.
Забарачэ
Забарачэ (За́бороче) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Паўднёва-Афрыканскі Саюз
Паўднё́ва-Афрыка́нскі Саю́з (Unie van Suid-Afrika; Union of South Africa; Unie van Zuid-Afrika), ПАС — каралеўства-дамініён, якое існавала ў 1910—1961 гадах.
Гісторыя
На падставе Акту пра Паўднёвую Афрыку прынятага Брытанскім парламентам 31 мая 1910 года быў утвораны Паўднёва-Афрыканскі Саюз, які ўключаў у сябе чатыры брытанскіх калоніі: Капскую калонію, Натал, Калонію Аранжавай ракі і Трансвааль. ПАС стаў дамініёнам Брытанскай імперыі.
У 1922 годзе ў Паўднёвай Радэзіі, якая выйшла з пад кіравання Брытанскай Паўднёва-Афрыканскай кампаніі, прайшоў рэферэндум пра ўваходжанне ў ПАС. За далучэнне прагаласавала 40,6 %, супраць — 59,4 %. У выніку Паўднёвая Радэзія не ўвайшла ў ПАС, а стала самакіравальнай калоніяй у рамках Брытанскай імперыі.
У 1931 годзе быў прыняты Вестмінстэрскі статут, які замацаваў за ПАС статус Каралеўства Садружнасці нацый.
У 1934 годзе была створана Аб’яднаная партыя, якая ўяўляла сабой аб’яднанне прабрытанскай Паўднёваафрыканскай партыі і бурскай Нацыянальнай партыі. У 1939, з пачаткам Другой сусветнай вайны, яна распалася з-за рознагалоссяў пра пазіцыю Паўднёва-Афрыканскага Саюза ў вайне. Паўднёваафрыканская партыя лічыла патрэбным уступіць у вайну на баку Вялікабрытаніі, тады як Нацыянальная партыя сімпатызавала Нацысцкай Германіі.
У 1948 годзе Нацыянальная партыя перамагла на выбарах і пачала праводзіць палітыку апартэіда, якая рэзка абмяжоўвала правы чорнага насельніцтва. Канчатковай мэтай ставілася стварэнне «Паўднёвай Афрыкі для белых», а чарнаскурых меркавалася зусім пазбавіць паўднёваафрыканскага грамадзянства. Падчас апартэіда чорныя пазбавіліся выбарчага права, права на свабоду перамяшчэння, на адукацыю, змяшаныя шлюбы і г. д. Таксама былі цалкам забаронены камуністычныя партыі. Нягледзячы на шматлікія санкцыі, якія накладваліся ААН на ПАС, палітыка расавай дыскрымінацыі працягвала дзейнічаць.
У 1961 годзе Паўднёва-Афрыканскі Саюз выйшаў з Садружнасці нацый і стаў цалкам незалежнай дзяржавай (Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка). Прычынай выхаду паслужыла непрыняцце палітыкі апартэіда ў іншых краінах Садружнасці. ПАР аднавіла сваё членства ў Садружнасці толькі ў 1994 годзе пасля ліквідацыі сістэмы апартэіда.
Леанід Януаравіч Прокша
Леанід Януаравіч Про́кша (,  — ) — беларускі савецкі пісьменнік, журналіст. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1961 года.
Біяграфія
Л. Я. Прокша нарадзіўся 6 (19) красавіка 1912 ў Полацку. У 1931 годзе скончыў Мінскі педагагічны тэхнікум. У 1931—1935 гадах працаваў настаўнікам у Барысаве, у 1937—1941 гг. у рэдакцыях газет «Віцебскі рабочы», «Sztandar Wolności», «Pionier». У гады Вялікай Айчыннай вайны ваенны журналіст. У 1945—1956 гадах загадчык аддзела ў армейскіх газетах.
У 1969—1972 гадах галоўны рэдактар часопіса «Літаратура і мастацтва».
Творчасць
Л. Я. Прокша пачаў друкавацца ў 1937 годзе. Працаваў на рускай і беларускай мовах.
Сярод яго твораў:
Маладзечанскі дзяржаўны музычны каледж імя М. К. Агінскага
'''Маладзечанскі дзяржаўны музычны каледж імя М. К.  Агінскага''' — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Маладзечне Мінскай вобласці Беларусі. Размешчаны па адрасе вуліца Вялікі Гасцінец, 52.
Гісторыя
Створаны Распараджэннем Савета Міністраў БССР ад 28 чэрвеня 1958 года па прапанове Міністэрства культуры БССР. Сцвярджаецца, што размешчана ў будынку, дзе жыў Міхал Клеафас Агінскі, аднак, у гады яго жыцця і да пачатку генеральнай забудовы Маладзечна пасля Другой сусветнай вайны на гэтым месцы было поле. У 1993 годзе вучылішчу нададзена імя М. К. Агінскага.
Рашэннем выканкама Маладзечанскага абласнога Савета дэпутатаў вучылішчу быў перададзены будынак гарадскога інстытута ўдасканалення настаўнікаў. Неўзабаве ўдалося ўладкаваць адміністрацыйныя памяшканні і чатыры класы для індывідуальных заняткаў. Аднак групавыя заняткі даводзілася праводзіць у актавай зале, не было памяшкання для размяшчэння бібліятэчнага фонду, вялікія цяжкасці выклікала адсутнасць інтэрната для навучэнцаў, якія прыехалі з іншых месцаў Беларусі.
Адкрыта 1 верасня 1958 года. Першым дырэктарам быў прызначаны Г. М. Грышаеў. У першым наборы на 1958/1959 навучальны год было 60 чалавек (30 чалавек за кошт памяншэння набору ў рэспубліканскае культ-асветнае вучылішча імя Н. К. Крупскай), для паступлення патрабавалася пачатковая музычная адукацыя.
Калектыў вучылішча хутка рос і ў 1959/1960 навучальным годзе складаў ужо 23 выкладчыкі на 100 навучэнцаў, а да 1 верасня 1960 года ў вучылішчы навучалася 176 чалавек, з якімі працавалі 33 выкладчыкі.
У 1961 годзе былі адкрыта вячэрняе і завочнае аддзяленні, прыём павялічыўся да 100 чалавек, штат педагогаў узрос да 40 выкладчыкаў.
У 1962 годзе адбыўся першы выпуск — 42 маладыя спецыялісты.
У 1963 годзе Сушкевіча змяніў Л. Я. Школьнікаў, ён кіраваў вучылішчам па 1970 год.
У 1968 годзе створаны сімфанічны аркестр вучылішча, цяпер Заслужаны аматарскі калектыў Рэспублікі Беларусь.
З 1980 года вучылішчам кіруе яго выпускнік Рыгор Сямёнавіч Сарока.
У 1997 годзе ў вучылішчы адкрылі аддзяленне дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
З 1 верасня 2011 года вучылішча перайменавана ва УА «Маладзечанскі дзяржаўны музычны каледж імя М. К. Агінскага». На будынку ўстаноўлена мемарыяльная дошка М. К. Агінскаму (скульптар В. Янушкевіч).
12 ліпеня 2021 года Рыгор Сямёнавіч Сарока пакінуў пасаду дырэктара і стаў выкладчыкам аркестравага дырыжыравання, а таксама працягнуў кіраваць сімфанічным аркестрам ва УА «Маладзечанскі дзяржаўны музычны каледж імя М. К. Агінскага»
Дзейнасць
Рыхтуе музыкантаў-інструменталістаў, спевакоў, дырыжораў, музыказнаўцаў, выкладчыкаў дзіцячых музычных школ. Працуюць аддзяленні: фартэпіяна; баяна і акардэона; духавых і ўдарных інструментаў; народных струнных; струнных смычковых інструментаў; спеваў; харавога дырыжыравання; тэорыі музыкі; дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва (з 1995).
Пры вучылішчы працуе дзіцячая музычная школа. Сярод творчых калектываў: Маладзечанскі гарадскі сімфанічны аркестр, народныя аркестры рускіх народных і духавых інструментаў (у 1975—1996 дзейнічаў таксама народны камерны аркестр народных інструментаў); жаночы хор і хор студэнтаў тэарэтычнага аддзялення; вакальны ансамбль «Аніма», камерныя ансамблі.
Вядомыя асобы
У розны час у вучылішчы выкладалі: Л. Гуцін, Я. Дзягцярык, В. Іваноў, М. Казінец, В. Карэтнікаў, Т. Мдывані, Л. Свердэль, Ф. Севасцьянаў, І. Хадоска, Г. Цэпава; яго ўзначальвалі Р. Грышаеў, І. Сушкевіч, Л. Школьнікаў, А. Шунтаў, Ю. Шпадарук, Э. Кірыленка, Р. Сарока (з 1980 дырэктар). Сярод выпускнікоў: Ю. Антонаў, А. Елісеенкаў, А. Кашапараў, Л. Колас, Л. Нікольскі, Т. Раеўская, А. Ціхановіч і інш.
Відэа
Відэа (ад video — гляджу, бачу) — мноства тэхналогій запісу, апрацоўкі, перадачы, захоўвання і прайгравання візуальнага або аўдыёвізуальнага матэрыялу, а таксама распаўсюджаная назва для ўласна відэаматэрыялу, тэлесігнала або кінастужкі, у тым ліку запісанай на фізічным носьбіце (відэакасеце, відэадыску і г. д.). Відэа адрозніваецца ад кінематографа толькі тым, што выкарыстоўвае для запісу і/ці прайгравання любы іншы носьбіт, акрамя кінастужкі; зрэшты, усё большае распаўсюджванне лічбавых тэхналогій пры кіназдымцы і лічбавых кінапраектараў спрыяюць таму, што грань паміж кіно і відэа практычна сціраецца, і класічнае кіно ўсё больш адыходзіць на задні план.
Бердаўскі сельсавет
Бе́рдаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Бердаўка.
Відэа
Фарматы відэа
Відэаматэрыялы могуць быць аналагавымі ці лічбавымі.
Бердаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 21 лютага 2023 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дубровенскага сельсавета.
Відэа
Расшырэнні камп'ютарных відэафайлаў
3gp, flv, avi, mpg, mov, swf, asf, mp4, wmv, mts, mkv…
Бердаўскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1032 чалавекі, з іх 51,2 % — беларусы, 41,1 % — палякі, 6,1 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: аграгарадок Бердаўка, вёскі Бакуны, Бялундзі, Воўкаўцы, Касоўшчына, Кір’янаўцы, Сцеркава, Татарцы і Харужаўцы.
Камялік
Камялік (Камелик) — рака ў Саратаўскай і Самарскай абласцях Расіі.
Даўжыня – 222 км. Плошча вадазбору – 9070 км². Бярэ пачатак на Агульным Сырце, цячэ па ўзгорыстай нізіне, упадае ў раку Вялікі Іргіз. Летам у вярхоўях перасыхае. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Асноўныя прытокі: Каменка, Талавая, Салдатка, Талаўка, Вялікі Камышлак, Сухі Камышлак, Вялікая Чалыкла (Чалыкла), Лагуніха (усе левыя).
У вярхоўях створана Мар'еўскае вадасховішча. На рацэ размешчаны раённы цэнтр Саратаўскай вобласці – Пералюб.
Капская правінцыя
Капская правінцыя (The Cape of Good Hope Province, Cape Province; афрыкаанс — Kaapprovinse) — у 1910—1994 гадах найбольшая па плошчы правінцыя Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі са сталіцай у горадзе Кейптаўне.
Правінцыя створана ў 1910 і першапачаткова ўключала Капскую калонію і некалькі меншых раёнаў: Брытанскі Бечуаналенд (British Bechuanaland, не блытаць з пратэктаратам Бечуаналенд, зараз Батсвана), Усходні Грыкваленд (Griqualand East) і Заходні Грыкваленд (Griqualand West).
З усіх правінцый Капская была адзінай, дзе каляровыя (як завуць у ПАР прадстаўнікоў змяшанай расы) мелі права голаса. Аднак, гэта права было адменена з прыходам да ўлады ў 1948 Нацыянальнай партыі, якая абвясціла апартэід сваёй афіцыйнай палітыкай.
У 1994 Капская правінцыя падзелена на 3 меншыя правінцыі: Заходнюю Капскую, Усходнюю Капскую і Паўночную Капскую. Невялікая частка тэрыторыі пры гэтым перайшла да Паўночна-заходняй правінцыі.
Канюшанскі сельсавет
Канюша́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікія Канюшаны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Фалькавіцкі сельсавет у складзе Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Фалькавічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вялікія Канюшаны, сельсавет перайменаваны ў Канюшанскі. 26 чэрвеня 1965 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Белагрудскага сельсавета.
Дзень піяніста
Сусветны дзень піяніста — прафесійнае свята людзей, звязаных з ігрой на клавішных музычных інструментах. Штогод адзначаецца 8 лістапада.
Апісанне
У гэты дзень па ўсім свеце праводзяцца канцэрты і сустрэчы з музыкантамі, піяністы віншуюць сваіх настаўнікаў, арганізоўваюцца мерапрыемствы ў фармаце «вольнае піяніна». Шэраг музычных крам робяць у гэты дзень зніжкі на свае тавары.
Гісторыя
У 2014 годзе Свята было заснавана дзеячам культуры Іванам Манько. І ўпершыню праведзены ў гэтым жа годзе 8 лістапада пры падрымцы заслужанага піяніста, лаўрэата міжнародных конкурсаў Аляксандра Палякова і іншых заслужаных артыстаў РБ. На наступны год да святкавання далучылася Беларуская дзяржаўная філармонія. У 2016 годзе дзень піяніста праходзіць ва Універсітэце Наньчан Хангконг (Nanchang Hangkong University) у Кітаі, дзе выкладае Палякоў. У гэты ж дзень у Мінску піяніст Мікалай Панок паставіў нацыянальны рэкорд па бесперапыннай ігры на піяніна менавіта ў дзень піяніста. У 2018 годзе свята было ўпершыню праведзена ў Расіі.
Акрамя Беларусі, Расіі і Кітая, свята таксама адзначалася ў Аўстрыі, Ізраілі і Украіне.
Джо Зайнер
Джо Зайнер (анг. Jo Zayner, нарадзіўся 8 лютага 1981 г. у шт. Індыяна) — амерыканскі біяхакер, мастак, навуковец, яскравы прадстаўнік грамадзянскай навукі і аматарскай біялогіі (DIYbio). Першым распрацаваў і пачаў прадаваць адмысловыя наборы ODIN, якія дазвалялі не дасведчаным у генетычнай інжынерыі людзям мадыфікаваць жывыя арганізмы выкарыстоўваючы тэхналогію рэдагавання геному.
Адукацыя і навуковая дзейнасць
У студзені 2016 года Зайнер запусціў краўдфандынгавую кампанію па збору сродкаў для выпуска набораў CRISPR/Cas, якія б дазвалялі шырокай грамадскасці эксперыментаваць з рэдагаваннем бактэрыяльнай ДНК. З гэтай мэтай была заснавана кампанія ODIN (Open Discovery Institute), якая мела чатырох супрацоўнікаў і размяшчалася у гаражы Зайнера. Галоўным дарадцам ODIN выступіў Джордж Чэрч, прафесар генетыкі і заснавальнік праекта PersonalGenomes.
Біяхакінг і грамадзянская навука
У снежні 2016 года Зайнер стварыў флуарэсцэнтнае піва з дапамогай інжынерных дрожджаў, якія утрымлівалі зялёны флуарэсцэнтны бялок з мядуз. Пазней ODIN выпусціла спрошчаныя наборы, якія дазвалялі людзям ствараць свае ўласныя флуарэсцэнтныя дрожджы.
У 2019 годзе Зайнер запусціў адмысловы лекцыйны курс Bioengineering 101, які змяшчаў серыю навучальных відэа для тых, хто ўпершыню вывучае біятэхналогіі.
У 2020 годзе Зайнер і яшчэ некалькі чалавек, якія ўваходзілі ў біяхакерскую группу The Central Dogma Collective (CDC), выпрабавалі на сабе самаробную вакцыну супраць каранавіруса. Ва ўсіх удзельнікаў эксперымента быў атрыманы задавальняючы імунны адказ, усе дадзеныя і справаздачы аб гэтым доследзе былі зроблены адкрытымі для грамадскасці.
Мастацкая дзейнасць
Мастацкія працы Зайнера (як майстра перфоманса) выстаўляліся ў, , і іншых.
Падчас вучобы ў Чыкагскім універсітэце Зайнер стварыў музычны інструмент Chromochord, у якім бялкі, адчувальныя да святла, узроўня кіслароду і знешняга ціску генеравалі электрычныя сігналы, якія затым пераводзіліся у музыку. Адзіны перфоманс з выкарыстаннем Chromochord быў праведзены у Нью-Йорку у цэнтры cучаснага мастацтва.
IC 4762
IC 4762 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
(940) Кордула
(940) Кордула — астэроід знешняга кольца Галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 10 кастрычніка 1920 года нямецкім астраномам Карлам Рэйнмутам у абсерваторыі Гайдэльберг-Кёнігштуль, Германія. Астэроід быў названы жаночым імем, узятым з нямецкага штогадовага календара Lahrer hinkender Bote, і ніяк не звязаным з сучаснікамі Рэйнмута. Кордула не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 6,16 Юліянскіх гадоў.
Андрыіўка (Алэўскі раён)
Андрыіўка (Андрі́ївка) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Пуату
Пуату́ (Poitou) — гістарычная вобласць на захадзе Францыі, падзеленая на дэпартаменты Вандэя, Дзё-Сеўр і В'ена. Ландшафт раўнінны, на паўноч ад Ла-Рашэлі распасціраюцца балоты Пуату. Галоўны горад — Пуацье; іншыя гістарычныя цэнтры — Ньёр, Туар, Шатэльро.
У старажытнасці — племянная тэрыторыя галаў-піктонаў, затым — паўночная частка каралеўства Аквітаніі. З 778 года — уладанне графаў Пуацье з роду Рамнульфідаў, якія ў сярэдзіне XI стагоддзі ўспадкавалі трон усёй Аквітаніі.
Шлюб Элеаноры Аквітанскай з Генрыхам Плантагенетам прывёў да ўваходжання Пуату ў склад уладанняў англійскай кароны. Ужо напачатку XIII стагоддзя Іаан Беззямельны адмовіўся ад Пуату на карысць французскага караля, аднак падчас Стагадовай вайны вобласць на кароткі час (1360—1375 гады) вярнулася да англічан.
Пры Вялікай французскай рэвалюцыі Вандэя была наадварот апорай кансерватызму. Пратэстныя рухі супраць рэвалюцыі выліліся ў грандыёзны Вандэйскі мяцеж. У Новы час аграрнае Пуату па ініцыятыве цэнтральнага ўрада ўпрыгожылася рацыянальна распланаванымі гарадамі — такімі, як Рашфор і Ла-Рош-сюр-Ён.
NGC 2203
NGC 2203 (іншае абазначэнне — ESO 34-SC4) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ігар Сяргеевіч Анушкін
Ігар Сяргеевіч Анушкін (нар., г. Бабруйск, Магілёўская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Член Партыі камуністаў Беларускі.
Біяграфія
Працаваў дырэктарам Бабруйскага прафесійна-тэхнічнага вучылішча № 226.
Герб Лельчыцаў
Герб Лельчыцаў — герб гарадскога пасёлка Лельчыцы Гомельскай вобласці. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 90.
Апісанне
У блакітным полі іспанскага шчыта стылізаваная выява бусла натуральнага колеру, унізе — залаты дубовы вянок.
Вярхоўе (Аршанскі раён)
Вярхоўе — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Вёска ўваходзіць у склад Зубрэвіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Герб Лельчыцаў
Апісанне
Герб зацверджаны рашэннем Лельчыцкага раённага Савета дэпутатаў ад 8 чэрвеня 2001 года № 10/3.
Вярхоўе (Аршанскі раён)
Гісторыя
З 1772 г. у складзе Баранскай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні. Затым у складзе Беларускай і Віцебскай губерняў.
Да 27 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Тумініцкага сельсавета, да 22 студзеня 1963 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Баранскага пассавета , да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Падушка
Паду́шка — пасцельная прылада ў выглядзе сшытага меху з напаўняльнікам, якая выкарыстоўваецца як апірышча для галавы, спіны ці ног (напрыклад, пры малітве).
Мінуўшчына
Першае выкарыстанне падушак датаванае прыкладна 7000 гадоў да н. э. у Месапатаміі, ужывалі іх толькі заможныя людзі.
Старажытныя егіпцяне выраблялі драўляныя ці каменныя падушкі, каб класці на іх галовы памерлых.
Старажытныя грэкі і рымляне пачалі вырабляць мягчэйшыя падушкі, набіваючы іх трыснягом, пер’ем, саломай. Імі па-ранейшаму карысталіся пераважна заможныя людзі; аднак з’явілася традыцыя браць падушкі ў царкву, каб маліцца на каленях ці класці на іх Святое Пісанне.
У старажытным Кітаі падушкі традыцыйна выраблялі з бамбуку, нефрыту, парцаляны, дрэва ці бронзы. Найбольш папулярнымі ў часы дынастыі Тан (618—907) сталі керамічныя падушкі. Каб упрыгожыць іх, кітайцы выраблялі падушкі рознай формы ці малявалі на іх жывёл, раслін і людзей.
Склад
Падушка складаецца з напаўняльніка, набітага ўнутр меха ці покрыва. Покрывы, вырабленыя з тэкстылю, называюцца на́валкамі, наўле́чкамі.
Напаўняльнікі абіраюць з меркаванняў зручнасці, пругкасці, кошту. Найбольш распаўсюджаныя — паралон, поліэстэр, латэкс. Сінтэтычныя напаўняльнікі камфортныя, таннейшыя і даўжэй захоўваюць форму. Здаўна выкарыстоўваліся натуральныя напаўняльнікі: пер’е, пух, воўна, бавоўна, грэчка пасяўная, салома. Найбольш зручныя і распаўсюджаныя з іх — пер’е ды пух, аднак яны ж і найдаражэйшыя.
Ілюмінаванне
Ілюмінаванне (ад illumino — асвятляю, раблю яркім, упрыгожваю) — працэс выканання каляровых мініяцюр (ілюмінацый) і арнаментацыі ў сярэдневяковых рукапісных кнігах.
Георгій Васілевіч Сысоеў
Біяграфія
Нарадзіўся 17 кастрычніка 1919 года ў Волагдзе ў дваранскай сям’і. Паводле яго ўласных словаў яго продкі былі з галандскай дынастыі Брантаў, якіх Пётр I запрасіў у Расію і за верную службу падараваў маёнтак пад Волагдай. Бацька Георгія Сысоева быў мастаком. Бацькі былі рэпрэсаваны ў 1937 годзе.
У 1938 годзе з адзнакай скончыў сярэднюю школу і паступіў на архітэктурны факультэт Ленінградскага інжынерна-будаўнічага інстытута. Да 1941 года паспеў скончыць тры курсы.
Ілюмінаванне
У кожнага майстра былі свае сакрэты вырабу фарбы і клею, запазычаныя з рэцэптаў візантыйскіх і ўсходніх майстроў. Перш чым накладваць фарбы на пергамент, іх змешвалі з яечным бялком. Сінюю атрымлівалі з індыга, з кветак васілька, а таксама з мінерала лазурыта; чырвоную — з плюшчу, але асабліва цанілі кінавар і сурык, які атрымлівалі пры награванні свінцовых бяліл; зялёную — з малахітавай зеляніны, жоўтую — з адвара каранёў і сцёблаў шафрана, карычневую — з адвара алешыны, шалупіння цыбулі. Атрымлівалі і штучныя фарбы: «залатую» — з парашка медзі і цынку, «сярэбраную» — з сумесі волава і цынку. «Залатыя» ўчасткі мініяцюр паліравалі да бляску зубам дзіка.
Георгій Васілевіч Сысоеў
Біяграфія
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны пайшоў добраахвотнікам на фронт. Да 1945 года ён праслужыў тэхнікам-будаўніком у ваенна-будаўнічым атрадзе.
У верасні 1945 года пасля дэмабілізацыі Сысоеў паступіў на 3-і курс Ленінградскага інстатута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна. У 1949 годзе з адзнакай абараніў дыпломны праект «Музей абароны г. Ленінграда».
У далейшым ён працаваў у інстытуце «Ленакадэмпраект», дзе браў удзел у аднаўленні Аляксандраўскага палаца ў г. Пушкіне і галоўнага будынка Пулкаўскай абсерваторыі, а таксама шэрагу іншых праектаў. Член Саюза архітэктараў СССР з 1951 года.
У студзені 1952 года з жонкай ён пераехаў у Мінск. У Мінску Сысоеў пачаў працаваць у інстытуце «Белдзяржпраект» спачатку галоўным архітэктарам праектаў, а затым і кіраўніком майстэрні. Першай яго працай стаў драўляны кінатэатр «Вясёлка» ў парку Чалюскінцаў, пабудаваны ў тым жа 1952 годзе. Праект атрымаў прэмію на Міжнародным фестывалі моладзі і студэнтаў у Маскве. У 1952—1964 гадах выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы і Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
У 1958 годзе са скульптарам Заірам Азгурам ён прыняў удзел у конкурсе на праект помніка «Змагарам за Савецкую ўладу ў Магілёве» і атрымаў першую прэмію.
У 1960 годзе Сысоеў перайшоў на працу ў інстытут «Мінскпраект» на пасаду кіраўніка майстэрні. У «Мінскпраекце» разам з Сяргеем Мусінскім і іншымі мінскімі архітэктарамі праектаваў цэлы шэраг аб’ектаў, уключаючы будынак гарадскога Савета народных дэпутатаў. У студзені 1966 года па даручэнні Міністэрствы гандлю СССР Сысоеў узначаліў архітэктурнае праектаванне ў ізноў створаным інстытуце «Белдзіпрагандаль».
У 1966 годзе ён стаў галоўным архітэктарам праекта па будаўніцтве мемарыяльнага комплексу «Брэсцкая крэпасць-герой». За ўдзел у гэтым праекце ён быў узнагароджаны Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.
Творчасць
Галоўныя работы ў Мінску: праект планіроўкі і забудовы 2-й чаргі Ленінскага праспекта (жылыя дамы з магазінамі, , «Сілуэт», , «Дом абутку», «Акадэмкніга» і інш., усе 1955—1964), магазін «Тэхніка ў побыце» на Юбілейнай плошчы (1965), 11-павярховыя дамы на бульвары Луначарскага (Берасцянская вуліца, і ; 1965—1972), гасцініца «Мінск» (2-я чарга, 1969), будынак гарадскога Савета народных дэпутатаў (1964; усе ў сааўт.) і інш. Адзін з аўтараў мемарыяльнага комплексу Брэсцкая крэпасць-герой, помніка-бюста С. І. Грыцаўцу ў Мінску (скульптар З. Азгур, 1956), помніка К. С. Заслонаву ў г. Орша Віцебскай вобласці (скульптар С. Селіханаў, 1955). Кіраваў рэканструкцыяй інтэр’ера Дома афіцэраў у Мінску (1974).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1976), Айчыннай вайны II ступені (1985), медалямі, трыма Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1971, 1979, 1985). Дзяржаўная прэмія БССР (1968, у аўтарскім калектыве) за стварэнне архітэктурнага ансамбля Ленінскага праспекта, прэмія Савета Міністраў СССР (1978, у аўтарскім калектыве) за праектаванне і будаўніцтва буйнапанэльных жылых дамоў новых серый у Мінску, дыплом і прэмія СА СССР на Усесаюзных аглядах дасягненняў савецкай архітэктуры (1977, 1981).
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Лыскава)
Касцё́л Найсвяце́йшай Тро́йцы — каталіцкі храм у Лыскаве Пружанскага раёна, збудаваны ў XVIII стагоддзі. Помнік архітэктуры позняга барока.
Мінуўшчына
У 1866 ў сувязі з падзеямі паўстання 1863 года перабудаваны ў праваслаўную царкву і набыў рысы класіцызму (архітэктар Ф. Афанасьеў). 22 ліпеня 1880 ад маланкі згарэў гонтавы дах, засталася толькі мураваная частка. У 1883—84 гг. архітэктар П. І. Залатароў правёў рэстаўрацыю: зрабіў новыя скляпенні, замяніў кроквенныя канструкцыі даху і пакрыццё.
У 1921, за польскім часам, касцёл вернуты каталікам.
У 50-я гады XX стагоддзя моцна разбураны. У 1960 афіцыйна зачынены, царкоўнае начынне перавезена ў ружанскі касцёл.
Ля касцёла знаходзіцца магіла польскага паэта і драматурга Францішка Карпінскага.
Архітэктура
Стылістыка, час збудавання і рэгіён дазваляюць меркаваць, што ва ўзвядзенні касцёла прыняў удзел прыдворны архітэктар А. Сапегі Ян Самуэль Бекер, майстар барочнага класіцызму.