cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зігзаг
Зігза́г — ламана лінія, чарговасць кароткіх ліній, якія ідуць адна за адной пад аднолькавымі вугламі і ў якой кожная другая лінія з'яўляецца паралельнай. Зігзаг здаўна з'яўляецца асноўным элементам шматлікіх арнаментаў і ўзораў керамікі і фарфору. Швейныя машыны ў стане вельмі хутка накладваць зігзагападобныя швы. Форму зігзагу мае лязо пілы. Зігзагавымі элементамі адрозніваюцца сцягі Катара і Бахрэйна.
Гранаўка
Гра́наўка (, Грановка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Гранаўскага сельсавета. Да 2 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Капанскага сельсавета.
У напрамку на захад ад вёскі знаходзіцца возера Вялікае.
Заселле
Засе́лле (, Заселье) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Борхаўскага сельсавета.
Філіпінкі
Філі́пінкі (, Филипинки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Ураўненне Пуасона
Ураўне́нне Пуасо́на — дыферэнцыяльнае ўраўненне віду дзе
Δ
— аператар Лапласа, адно з асноўных ураўненняў тэорыі патэнцыялу.
У трохмернай прасторы ўраўненню Пуасона задавальняе патэнцыял
u(x,y,z)
, створаны зарадам са шчыльнасцю Пры гэтым функцыя размеркавання
f
павінна задавальняць пэўныя патрабаванні, напрыклад, умову непарыўнасці частковых вытворных.
Калі
, то ўраўненне Пуасона пераўтвараецца ва ўраўненне Лапласа.
Лагістыка
Лагістыка — тэорыя і практыка кіравання матэрыяльна-тэхнічным забеспячэннем і таварна-матэрыяльнымі запасамі. Сёння аддзелы лагістыкі створаны ў шэрагу буйных прамысловых карпарацый і гандлёвых прадпрыемстваў.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Гандурасе
У спісе аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Гандурасе значацца 2 найменні (на 2012 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год). 1 аб’ект уключаны ў спіс па культурных крытэрыях, 1 аб’ект — па прыродных.
Першы аб’ект на тэрыторыі Гандураса быў занесены ў спіс у 1980 годзе на 4-й сесіі Камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. На 2010 г. кандыдатаў на ўключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны не маецца.
Спіс
Аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны.
Чашалісцік
Чашалісцік — асобная частка чашачкі кветкі. Чашачка з'яўляецца вонкавай часткай калякветніка, які складаецца з бясплоднага ўнутранага і вонкавага лісточкаў калякветніка, якія, як правіла, падзелены на пялёсткі і чашалісцікі. У «звычайнай» кветцы чашалісцікі зялёныя і размешчаны пад больш заўважнымі пялёсткамі. Калі кветка ў бутоне, чашалісцікі прылягаюць і абараняюць больш далікатную ўнутраную частку кветкі.
Колькасць чашалісцікаў у кветкі вызначае класіфікацыю расліны: у двухдольных іх звычайна чатыры або пяць, у аднадольных і палеадыкотаў — тры або лічба, кратная тром.
Існуе пэўная разнастайнасць формаў чашалісцікаў сярод кветкавых. Звычайна чашалісцікі невялікага памеру, у выглядзе кастрыцы, лускавінак, зубчыкаў ці грабеньчыкаў. У некаторых кветках чашалісцікі злучаюцца каля асновы, утвораючы кальцо кубачка. Гэта кольцо таксама можа ўключаць пялёсткі і месца мацавання тычынак.
Чаўнышкі
Чаўны́шкі (, Челнышки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета.
Сініцын
Сініцын — прозвішча.
Андрэй Гасковіч
Андрэй Гасковіч (? — 1491, Вільня) — рэлігійны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, біскуп віленскі (з 1481 па 1491 гады).
Біяграфія
З 1443 г. навучаўся ў Кракаўскім універсітэце, з 1464 г. належаў да віленскага капітула. У 1481 г. быў пасвечаны на біскупа віленскага.
Андрэй Гасковіч, імаверна, быў крэўным віленскіх паноў Гасковічаў. Прыкладам, у дарчай грамаце пана Марціна Мацяёвіча віленскім францысканам 1441 г. сведкамі выступілі паны Пётр і Яцко Гасковічы (domino Petro Gosschowicz cum fratre suo domino Jaczcone).
Кельцкі абрад
Кельцкі абрад (ірландскі абрад) — літургічны абрад, які выкарыстоўваўся хрысціянамі Вялікабрытаніі, Ірландыі і Брэтані, таксама часам хрысціянамі Галіцыі і ў кляштарах Францыі, Германіі, Швейцарыі і Італіі, заснаваных ірландскімі місіянерамі, на працягу Сярэднявечча. Пад тэрмінам "кельцкі абрад" схаваная даволі разнастайная літургічная традыцыя.
Кельцкая літургія адрознівалася ад рымскай шырокім выкарыстаннем народных элементаў, а таксама некаторымі асаблівымі элементамі, напрыклад, наяўнасцю паўторнай пакуты. У раннім Сярэднявеччы кельцкая літургія падлегла моцнай раманізацыі, але некаторыя яе элементы захаваліся і ў больш позні перыяд.
Паходжанне
Крыніцы рэканструцыі кельцкай літургіі нешматлікія і няпэўныя. Найбольш важным застаецца так званы імшал з бібліятэкі Стоўв (Stowe), які быў створаны пад уплывам іспанскай літургіі. Таксама існуе некалькі фрагментаў, кодэксаў і гімнальных тэкстаў, у якіх захаваліся некаторыя рысы кельцкай літургіі. Невялікая колькасць крыніцаў, іх позняе паходжанне, дэцэнтралізаваны характар царкоўнага жыцця на тэрыторыі распаўсюджання кельцкага абраду, недахоп пэўнай інфармацыі пра царкоўную адміністрацыю робяць рэканструкцыю ірландскай літургіі амаль немагчымай. Няясным застаецца таксама яе паходжанне.
Галоўныя рысы
Асабліва моцнае адрозненне кельцкай літургіі ад рымскай заключаецца ў літургічным календары, бо яны мелі розныя спосабы вылічэння даты Вялікадня. У кельцкім абрадзе выкарыстоўваліся асаблівыя гімны, напісаныя на лацінскай мове. Базавая тэматыка і фармальныя рысы (напрыклад, метр) запазычаныя ў кантынентальных аўтараў (напрыклад, у святога Амброзія), але тэксты адлюстроўваюць таксама лакальную ментальнасць і тэмперамент. Гэтыя гімны носяць своеасаблівы адбітак любові да прыроды і атаясамленне яе з любоўю да Бога. Кельцкі абрад адрозніваўся таксама асаблівай пашанай сваіх святых, што бачна ў мартыралогу, які ўтрымліваецца ў імшале са Стоўв і які цытаваўся падчас канону і налічваў шмат ірладскіх імёнаў.
Сярод спецыфічных традыцый варта ўзгадаць таксама ўдзяленне камуніі пад дзвюма постацямі і абрад абмывання ног пасля хрышчэння. Пакутныя практыкі ў кельцкай традыцыі былі надзвычай суровыя: манахі выбіралі для іх бязлюдныя месцы, аддаленыя ад радзімы і сям'і, дзе было шмат дажджу, ветру і іншых непрыемнасцяў. Таксама і свецкія практыкавалі суровую аскезу. У кельцкім абрадзе было невядомае для іншых хрысціянскіх рэгіёнаў паняцце адзінаразовай пакуты: пакута паўтаралася пастаянна.
Характэрнай рысай таксама з'яўлялася шырокае выкарыстанне псальмаў для малітвы. Часам за адзін вечар чыталася 99 псальмаў — святы Патрык мусіў рабіць гэта, стоячы па шыю ў халоднай вадзе.
Заняпад
Розніца паміж рымскай і кельцкай літургіяй паступова змяншалася. Ключавым фактарам тут было ўвядзенне ў VII стагоддзі рымскага спосабу вылічэння даты Пасхі. Кельцкі ўплыў у Брэтані знік у часы гаспадарання Людвіка Набожнага (IX стагоддзе), у Ірландыі гэта адбылося пры біскупу горада Армы Малахіі (XI стагоддзе), у Шатландыі — у час панавання каралевы Маргарыты (XI стагоддзе). Таксама ірландскі ўплыў знікаў і сярод англасаксаў. Гэта адбывалася пры непасрэднай канкурэнцыі англасаксонскіх і ірландскіх місіянераў. Ключавым момантам у споры паміж імі стаў сабор у Уітбі ў 664 годзе, дзе была прынята рымская дата Пасхі.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА на Дамініцы
У спісе аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА на Дамініцы значыцца 1 найменне (на 2012 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год). Аб'ект уключаны ў спіс па прыродных крытэрыях.
Аб'ект на тэрыторыі Дамінікі быў занесены ў спіс у 1997 годзе на 21-й сесіі Камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. На 2010 г. кандыдатаў на ўключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны не маецца.
Ігуасу
Ігуасу (Iguazú, Iguaçu):
Паддубовік чырвананожкавы
Паддубовік чырвананожкавы, паддубовік плямісты (Boletus erythropus) — від ядомага грыба з роду баравікоў сямейства балетавых. Распаўсюджаны ў Еўропе.
Апісанне
Дыяметр шапачкі складае 5—20 см, шапачка мае паўшаравідную, падушкаападобную форму, навобмацак аксаміцістая, матавая, зрэдку слізневая, з узростам можа рабіцца голай. Колер — каштанава-карычневы, цёмна-буры, цёмна-карычневы, чорна-буры, з магчымым аліўкавым або чырванаватым адценнем.
Мякіш жаўтаваты ці ярка-жоўты, на зломе хутка сінее або прымае зеленавата-сіні колер, у ножцы — чырванаватая або бураватая, без смаку і водару.
Ножка 5—15 см вышынёй і 1,5—4 см таўшчынёй, цыліндрычная або клубнепадобная, бочкападобная, пазней звычайна патоўшчаная знізу. Колер жоўта-чырвоны, з чырвонымі лускавінкамі ці кропкамі.
Споравы парашок буравата-аліўкавы, споры вераценападобныя, гладкія, 15 × 5 мкм.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе, на Каўказе, ва Усходняй Сібіры, радзей — у Заходняй Сібіры і на поўдні Далёкага Усходу.
Утварае мікарызу з ліставымі і хвайвымі дрэвамі (бук, дуб, яліна, ельніца), аддае перавагу кіслым глебам, сустракаецца ў лясох і ў багністай мясцовасці, сярод імху.
Тэры Камільеры
Тэры Камільеры (Terry Camilleri; нар., ) — мальтыйскі прафесійны снукерны рэферы. Пачаў кар’еру рэферы ў 1990 годзе, а статус прафесіянала атрымаў у 2001. У 2007 годзе ўпершыню абслугоўваў фінальны паядынак рэйтынгавага турніру — кубка Мальты, які праходзіў у роднай краіне Камільеры.
Мікалай Дзержкавіч
Таксама сустракаецца як Мікалай Дзяржко́віч і Мікалай з Салечнікаў. Напісанне Дзе́ржкавіч зыходзіць з меркавання, што бацьку Мікалая звалі Дзержкам (Дзерславам, Дзержыславам) і такім чынам гэта імя па бацьку.
Біяграфія
Сын Станіслава (Станькі) Дзержкавіча, старосты дарсунішскага. Пісаўся ў дакументах як Nicolaus Derslai de Soleczniky (Мікалай Дзерслай з Салечнікаў) або «Nicolaus Dzierzgowicz dictus, natione Lituanus» (Мікалай Дзержгавіч называны, родам Літвін).
Паходжанне высвятляецца з акта 1493 года на пацвярджэнне пісару гаспадарскаму Пятрашку Любічу куплі «іменейца» (маёнтачка) «на рацэ… на Лошыцы» Менскага павета ў Пятра Дзержкавіча з дазволу вялікага князя Казіміра, т. б. паміж 1453—1492 гадамі. Пётр Дзержкавіч (Петр Держкович, Дершкович) названы ў акце «князя біскупа брат», «князя Мікалая біскупа брат», «князя Мікалая брат, біскупа віленскага». Тым самым дакументам пацверджана і купля Любічам маёнтачка на рацэ Жэцераве ў Янкі, іншага біскупава брата.
Станька Дзержкавіч, разам з сынам Янкам, згадваецца яшчэ ў запісах Кнігі данін Казіміра 1480-х гадоў, некаторыя атрымальнікі мусілі браць наданае ў яго ў Дарсунішках. Пётр Дзержкавіч як дваранін гаспадарскі згаданы ў 1494 годзе, яшчэ ў 1520-я гады тытулаваўся «пан». Ян Дзержкавіч атрымаў наданні вялікага князя Аляксандра ў маі 1500 года. Урэшце, у 1501 годзе вялікі князь Аляксандр пацвердзіў сваім дваранам Пятру, Яну, Міхну і Андрэю Станькавічам Дзержкавічам набыткі іх бацькі ў Дарсунішскім, Жыжморскім і Румшышскім паветах.
З 1442 года Мікалай Дзержкавіч вучыўся ў Кракаўскім універсітэце, у 1447 годзе атрымаў магістарскую ступень. Пасля гэтага займаў розныя царкоўныя пасады ў Кракаве і Вільні, у тым ліку кусташа і каноніка кракаўскага, пробашча віленскага.
Па смерці біскупа Мацея ў 1453 годзе, кароль Казімір хацеў паставіць на віленскае біскупства выдатнага польскага тэолага Судзівоя з Чэхла, але ён адмовіўся, бо не ведаў літоўскай мовы («Generose mi Rex, Lithwanicum ydioma ignoro…»). Прывілей, нададзены Княству вялікім князем Казімірам перад ад’ездам на караляванне ў Польшчу, вымагаў прызначаць святарамі ў Княстве толькі народжаных літвінаў, таму абраны быў Мікалай Дзержкавіч. Абвешчаны біскупам Папам Мікалаем V 17 кастрычніка 1453 года, але няма звестак калі і хто пасвяціў яго ў біскупы.
Быў палітычным прыхільнікам караля Казіміра. Падчас Трынаццацігадовай вайны (1454—1466) дапамагаў ураднікам Княства весці перамовы з Тэўтонскім і Лівонскім ландмайстарствамі Ордэна, прускімі і лівонскімі біскупамі. Працягваў хрысціянізацыю ў Княстве, пашырыў сетку касцёлаў біскупства.
Захаваўся тэкст у лацінскай транскрыпцыі фундацыйнага ліста 1460 года ад Барталамея, дзедзіча Раготнай у Слонімскай воласці, выдадзены ў прысутнасці біскупа віленскага Мікалая.
Памёр пасля працяглай хваробы, якая справакавала ў яго параліч.
Капань (Рэчыцкі раён)
Капа́нь (, Копань) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета. На рацэ Жэрам.
У 1926—1959 гадах цэнтр Капанскага сельсавета.
Вялікая блакітная дзіра
Вялікая блакітная дзіра (Great Blue Hole) — буйная блакітная дзіра, размешчаная ў цэнтры Лайтхаус-Рыфа, атола ў складзе Белізскага бар’ернага рыфа. Дзіра ўяўляе сабой круглую карставую варонку дыяметрам 305 метраў, якая мае глыбіню 120 метраў.
Гэта геалагічнае ўтварэнне першапачаткова з’яўлялася сістэмай вапняковых пячор, якія сфарміраваліся падчас апошняга ледавіковага перыяду. Узровень мора тады быў значна ніжэйшым, але калі акіян падняўся і скляпенне затопленай пячоры абвалілася, утварылася карставая варонка  — даволі распаўсюджаная форма рэльефу ўздоўж узбярэжжа Беліза.
Блакітная дзіра стала вядомая дзякуючы французскаму даследчыку Жак-Іву Кусто, які ўключыў яе ў спіс 10 найлепшых месцаў у свеце для нырання. У 1972 годзе на сваім судне Каліпса ён вымераў глыбіню дзіры і пацвердзіў тэорыю яе ўтварэння. Спусціўшыся на аднамесных субмарынах у дзіру, удзельнікі экспедыцыі выявілі масіўныя сталактыты, некаторыя з якіх размяшчаліся пад вуглом 10—13° да вертыкалі, што паказвала на геалагічны зрух і нахіл плато, якое ляжыць ніжэй.
Падчас прыліваў на месцы вялікай сіняй дзіры ўтвараюцца сапраўдныя віры, якія ўцягваюць у сябе ўсё, што плавае на паверхні: водарасці, дошкі, лодкі. Нярэдка ў гэтых вірах гінуць людзі. З наступам адліву дзіра пачынае вывяргаць з сябе магутныя фантаны вады, часам разам з рознага роду смеццем.
Нягледзячы на цяжкадаступнасць месца (адлегласць ад горада Беліз складае каля 96 км), Вялікая блакітная дзіра з’яўляецца папулярным месцам апусканняў для рэкрэацыйнага дайвінга. Нырцы могуць сустрэць некалькі цікавых відаў рыб, уключаючы гіганцкага групера, акул-нянек і некалькі відаў рыфавых акул, напрыклад карыбскую рыфавую акулу.
Аналіз суадносін тытану і алюмінію ў асадкавых пародах у суседніх з карставым правалам лагунах паказаў, што часы паміж 800 і 900 гадамі і паміж 1000 і 1100 гадамі былі на Юкатане вельмі засушлівымі перыядамі, што прывяло да заняпаду старажытнай цывілізацыі мая.
Мурамшчына
Му́рамшчына — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Дабрылаўка, за 12 км у напрамку на поўнач ад горада Глыбокае, каля вёскі Загор'е.
Плошча паверхні возера 0,1 км². Даўжыня 0,75 км, найбольшая шырыня 0,17 км, даўжыня берагавой лініі 1,58 км. Плошча вадазбору 6,16 км².
Міханавічы
Назву Мі́ханавічы маюць:
Жан-Батыст Бесьер
Жан-Батыст Бесьер (Jean-Baptiste Bessières;, Прэйсак, дэпартамент Ло — , Рыпах, паміж Фельс і Лютцэне, Саксонія) — адзін з Маршалаў Імперыі пры Напалеоне I (з 19 мая 1804), камандуючы коннай гвардыі Напалеона, герцаг Істрыйскі (28 мая 1809).
Каэфіцыент Пуасона
Каэфіцые́нт Пуасо́на — адна з фізічных характарыстык матэрыялу пругкага цела, роўная адносінам абсалютных значэнняў адноснай папярочнай дэфармацыі элемента цела да яго адноснай падоўжанай дэфармацыі.
Каэфіцыент быў уведзены С. Д. Пуасонам. Разам з адным з модуляў пругкасці вызначае пругкія ўласцівасці ізатропнага цела.
Лазовае
Лазо́вае (, Лозовое) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Градзянскага сельсавета.
Да 13 лютага 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэльскага сельсавета.
Дзямяне
Плошча паверхні 0,065 км², даўжыня 2,47 км, шырыня 0,06 км. Даўжыня берагавой лініі 4,9 км. Возера старычнага тыпу. Размешчана сярод асушанага балотнага масіву. Злучана са шматілікімі меліярацыйнымі каналамі.
Мацей Юзаф Анцута
Мацей Юзаф Анцута (? —, ) — дзеяч каталіцкага касцёла ў Вялікім Княстве Літоўскім. Родны або стрыечны брат Ежы Казіміра Анцуты.
Пробашч у Шатах, Вількаміры, Свіры, канонік інфлянцкі, смаленскі і віленскі з 1695, афіцыял віленскі. Рэферэндар духоўны літоўскі 4 снежня 1705—1717 (атрымаў пасаду дзякуючы падтрымцы Аўгуста Моцнага), тытулярны біскуп масінопальскі ў Фракіі і суфраган віленскі з 1710, кусташ віленскі з 1714, каад’ютар з 18 чэрвеня 1717. Пасля смерці ў 1722 віленскага біскупа Канстанціна Казіміра Бжастоўскага фактычна заняў яго пасаду.
У 1710 падпісаў акт Сандамірскай канфедэрацыі. Збудаваў касцёлы ў Вількаміры, Салоках, пачаў будаўніцтва парафіяльнага касцёла ў Новагародку.
Памёр па дарозе з Варшавы, дзе прыняў сенатарскую прысягу. Пахаваны ў віленскай кафедры.
Каменічы
Ка́менічы (, Каменичи) — аграгарадок у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Градзянскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 35 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Асіповічы, за 140 км ад Магілёва, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Градзянка. Праз Каменічы працякае рака Каменка (прыток Бярэзіны).
Гісторыя
У 1924—1926 гадах цэнтр Велікакаменіцкага (Велікакаменскага) сельсавета. У часы Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй. 6 студзеня 1943 года, падчас антыпартызанскай аперацыі «Франц» нямецкія фарміраванні выбілі з вёскі ахоўную групу Караля 1-й 1-й Асіповіцкай партызанскай брыгады. З 16 ліпеня 1954 года па 13 лютага 2002 года цэнтр Каменіцкага сельсавета.
Азёркі (Бешанковіцкі раён)
Азёркі (, Озёрки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Шышова (Бешанковіцкі раён)
Шышо́ва (, Шишово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета.
У 1624 годзе ва ўласнасці Льва Сапегі.
Кленавіца (Рэчыцкі раён)
Кленаві́ца (, Кленовица) — пасёлак у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года пасёлак уваходзіў у склад Борхаўскага сельсавета.
Янаўшчына (Бешанковіцкі раён)
Я́наўшчына (, Яновщина) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па снукеры 1940
Чэмпіянат свету 1940 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Thurstons Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў 14-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Казімірова (Асіповіцкі раён)
Казіміро́ва, таксама сустракаецца варыянт Казімі́рава (, Казимирово) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Градзянскага сельсавета.
Гісторыя
У XIX ст. маёнтак дваран Нямчынавічаў. У 1897 годзе фальварак Пагарэльскай воласці Ігуменскага павету.
У 1907 годзе засценак Пагарэльскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. Школа адкрыта ў 1912 годзе.
15 чэрвеня 1923 года ў вёсцы створана сельскагаспадарчае таварыства «Працаўнік». У 1925 годзе ў мясцовай школе (4-гадовая беларускамоўная) навучалася ўжо 39 вучняў. У 1930 годзе створаны калгас «Кастрычнік»; акрамя таго, была свая кузня.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў Казімірава партызаны размясцілі заставу. Па ўспамінах старажылаў, каля тыдня ў вёсцы месцілася нямецкае падраздзяленне, пасля немцы спалілі вёску (згарэла 28 двароў). Засталося толькі некалькі хат. Многіх мужчын сагналі ў калгасную стайню і ўгналі на працы. Некаторыя здолелі ўцячы ў Асіповічах, пры перасадцы. Іншыя даехалі да хутара пад Мірам і ўжо адтуль дабіраліся назад да дому.
На фронце загінула 10 жыхароў.
Да 13 лютага 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Каменіцкага сельсавета.
Планіроўка вёскі — лінейная, у адну вуліцу з двухбаковай драўлянай забудовай сядзібнага тыпу.
Насельніцтва
На старых каталіцкіх могілках у асноўным пахаваны Аляхновічы, Алешкевічы, Шабуні, Багуцкія, Сакалоўскія, Сухоцкія, Пракаповічы, Шпілеўскія, Жаўрыды. Частка з іх — жыхары суседніх Каменіч і іншых населеных пунктаў (Вернікоўскія, Аляшкевічы, Суднікі).
Надпісы на надмагіллях у асноўным пачынаюцца з S.P. ці D.O.M., заканчваюцца Prosi o Anielski Pozdrowenie (P.A.P., P. о А. Р.  і інш. варыяцыі) ці kto Przeczyta Prosze Zmuwic Trzy Zdrowas Marya.
З савецкага часу мова помнікаў пачынае мяняцца на рускую, з’яўляюцца пахаванні з ўсходнеславянскімі імёнамі (раней толькі польскія), хоць часцяком прозвішчы адны і тыя ж, што на польскамоўных надмагіллях. Агулам на могілках каля 60 дарэвалюцыйных надмагілляў. Найстарэйшае знаходзіцца над магілай Яна Аляшкевіча, які памёр у 1837 годзе.
Мова надпісаў польская, бо асноўнае насельніцтва вёскі складалі шляхцічы-каталікі, якія самі сябе называлі палякамі. Мова помнікаў мае мясцовыя асаблівасці, якія з’явіліся праз тое, што мясцовая каталіцкая засцянковая шляхта добра не ведала літаратурнай польскай мовы, у асноўным размаўляла па-беларуску.
На могілках знаходзіцца драўляны касцёл Св. Юзафа. У пасляваенны час людзі збіраліся і маліліся ў адной з хат, дзе быў «каталіцкі гурток».
Жылі ў вёсцы і праваслаўныя.
У паваенны час у вёсцы жылі: Сіпачы, Мізгаі, Маліцкія, Аляхновічы, Пятровічы, Трабушэўскія, Навіцкія, Каладзінскія, Віткоўскія, Беразоўскія, Галіцкія, Кудзелькі, Шпілеўскія, Сухоцкія.
Палессе (Рэчыцкі раён)
Пале́ссе (, Полесье) — пасёлак у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Андрыян Рыгоравіч Нікалаеў
Андрыян Рыгоравіч Нікалаеў (, сяло Шаршэлы, Марыінска-Пасадскі раён, Чувашыя —, Чэбаксары) — савецкі касманаўт. Двойчы Герой Савецкага Саюза (1962, 1970), лётчык-касманаўт СССР (1962), генерал-маёр авіяцыі (1970), кандыдат тэхнічных навук (1975).
Біяграфія
Скончыў ваеннае авіяцыйнае вучылішча (1954), Ваенна-паветраную інжынерную акадэмію імя Жукоўскага (1968). З 1955 года ваенны лётчык. З 1960 года ў атрадзе касманаўтаў (у 1963-68 яго камандзір). 11-15.8.1962 года здзейсніў палёт вакол Зямлі на касмічным караблі «Усход-3», 1-19 чэрвеня 1970 года з В. І. Севасцьянавым — палёт (як камандзір) на КК «Салют-9». У космасе правёў 21,6 сутак. У 1974-94 гг. першы намеснік начальніка Цэнтра падрыхтоўкі касманаўтаў імя Гагарына.
Асавец (Бешанковіцкі раён)
Асаве́ц (, Осовец) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Рубежскага сельсавета.
Пагарэлае (Асіповіцкі раён)
Пагарэ́лае (, Погорелое) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 36 км на поўнач ад Асіповічаў, за 150 км ад Магілёва, каля ракі Грава (Граўка).
Прыцерпа (Асіповіцкі раён)
Да 13 лютага 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Каменіцкага сельсавета, да 28 лістапада 2017 года — у склад Градзянскага сельсавета.
Свідаўка
Сві́даўка (, Свидовка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Караль Пётр Панцажынскі
Ка́раль Пётр Панцажы́нскі (?, Вількамірскі павет —, Срэбжышча, зараз Хэлмскі павет, Люблінскае ваяводства) — рымска-каталіцкі дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Біскуп-суфраган беларускі (1712—1721), біскуп смаленскі (1721—1724), біскуп віленскі (з 11 верасня 1724).
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Панцажынскіх герба «Траска», брат Малгажаты, жонкі Роха Мікалая Пілсудскага.
Канонік віленскі, пісар вялікі духоўны літоўскі (19.11.1709 — ), пазней суфраган беларускі, біскуп смаленскі і віленскі.
Пахаваны ў Касцёле Святых Станіслава і Уладзіслава ў Вільні.
Асінаўка (Верхнякрывінскі сельсавет)
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета.
Чэмпіянат свету па снукеры 1939
Чэмпіянат свету 1939 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Thurstons Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў 13-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Цэзарова
Цэзаро́ва (, Цезарёво) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Градзянскага сельсавета.
Да 13 лютага 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Каменіцкага сельсавета.
Ежы Казімір Анцута
Ежы Казімір Анцута (?, Падляшша — ) — рымска-каталіцкі дзеяч Рэчы Паспалітай.
Біяграфія
З шляхецкага роду Анцутаў герба «Анцута», родны або стрыечны брат віленскага біскупа Мацея Юзафа Анцуты.
Навучаўся ў Віленскай акадэміі і ў Рымскім папескім універсітэце «Сапіенца», доктар абодвух правоў. Канонік віленскі ў 1708—1724, афіцыял з 1714, прэпазіт каралеўскае капліцы святога Казіміра, рэферэндар духоўны літоўскі з 1715. У 1718 сойм з яго прапановы адлічыў са свайго складу дысідэнтаў і забараніў іх далейшае абранне ў склад сойму.
Пад імем біскупа Анцуты езуіт С.Сакульскі выдаў дзве кнігі супраць іншаверцаў.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА на Кубе
У спісе аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Рэспубліцы Куба значыцца 9 найменняў (на 2012 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год). Два з гэтых аб'ектаў уключаны ў спіс па прыродных крытэрыях, прычым адзін з іх прызнаны прыродным феноменам выключнай прыгажосці і эстэтычнай важнасці (крытэрый vii).
Спіс
У гэтай табліцы аб'екты размешчаны ў храналагічным парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Чэмпіянат свету па снукеры 1938
Чэмпіянат свету 1938 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 6 сакавіка па 7 красавіка 1938 у Thurstons Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў 12-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Сітнякі
Сітнякі́ (, Ситняки) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Борхаўскага сельсавета.
Бараўцы (Бешанковіцкі раён)
Бараўцы́ (, Боровцы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Бікложскага сельсавета, да 20 мая 1960 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Яноўка (Асіповіцкі раён)
З 24 верасня 1926 года па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Яноўскага сельсавета, да 13 лютага 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Каменіцкага сельсавета.
Спеўны Сход
Спеўны Сход — гэта грамадская ініцыятыва, накіраваная тое, каб любы чалавек, незалежна ад наяўнасці ў яго музычнай адукацыі мог навучыцца спяваць беларускія песні.
Гісторыя
Ідэя стварэння Спеўных Сходаў належыць Сяржуку Доўгушаву. Сярэдняя колькасць удзельнікаў складае каля 100 чалавек, максімальная — каля 500 чалавек (фестываль «Вольнае паветра»). Да студзеня 2017 года галоўным каардынатарам праекта быўАляксей Чубат.
З 2017 года кіраўніком Спеўнага сходу з’яўляецца Сяржук Доўгушаў. У гэтым годзе быў выдадзены адмысловы спеўнік Спеўнага Сходу, дзе былі сабраныя тэксты песняў, што спяваліся за некалькі год працы праекту.
Праграма
Кожны Спеўны Сход пачынаецца спеўнай размінкай, падчас якой удзельнікі выконваюць адмысловыя практыкаванні для голаса. Пасля размінкі пачынаецца вывучэнне спеваў, падчас якога ўдзельнікі рэпетуюць спевы з музычным суправаджэннем альбо без яго. Пад канец Схода ўсе ўдзельнікі здольныя самастойна праспяваць разабраныя творы.
На кожным Сходзе ўдзельнікі разам з вядоўцам разбіраюць музыку па адной з наступных тэмаў: восеньскія спевы, калыханкі , музыка Вялікага Княства Літоўскага , калядныя спевы , веснавыя і валачобныя спевы , застольныя спевы. Акрамя гэтага варта вылучыць спевы, сабраныя Народным паэтам Беларусі Рыгорам Барадуліным.
Месцы
Цягам 2014—2015 гадоў Спеўныя Сходы адбыліся ў наступных месцах: Батанічны Сад, фестываль «Кераміка Крэва» , музычны фестываль «Вольнае паветра» , бар «ДК» , Blue Sky Talent Company.
У 2016 годзе ладзіліся адмысловыя спеўныя вандроўкі, у якіх спалучалася стандартная праграма сходу і тэматычнае экскурсійнае суправаджэнне.
Меркаванні
Адзін з гасцей Спеўнага Схода, Алесь Чумакоў схіляецца да наступнай думкі:"«Народныя песні не павярхоўныя, яны не вакол нейкай ідэі, кімсьці прыдуманай . У іх ёсць глыбіня, якую адчуваеш, у якую верыш. Этнічны напрамак — адзін з напрамкаў, верагодных для такіх спеваў. Сёння, калі фольк-музыка актуальная і калі вяртанне да вытокаў проста неабходнае, такія сходы абавязкова павінны быць»."
Бранскае княства
Бранскае княства — рускае княства XIII—XV стагоддзяў з цэнтрам у горадзе Дзябранск (Бранеск, Бранск). Першапачаткова цэнтр удзельнага княства ў складзе Чарнігаўскага княства, пасля мангольскага нашэсця — палітычны цэнтр Чарнігава-Северскіх земляў. Бранскі князь звычайна насіў тытул вялікага князя Чарнігаўскага.
Гісторыя
Дакладны час заснавання Бранска невядома; мабыць, ён быў закладзены пры Уладзіміру Святаславічу ў канцы X стагоддзя. У першы раз Бранск як памежны пункт згадваецца ў Іпацьеўскім летапісе пад 1146 годам, калі ён належаў чарнігаўскім князям, якія саджалі ў ім сваіх намеснікаў.
З 1159 па 1167 год Бранск з навакольнымі землямі ўваходзіў у склад Ушчыжскага княства.
Бранскія войскі ўдзельнічалі ў паходах ардынскіх і галіцка-валынскіх войскаў супраць Літвы ў канцы XIII стагоддзя. У пачатку XIV стагоддзя ў выніку дынастычнага шлюбу права на Бранск набылі нашчадкі смаленскага князя Глеба Расціславіча.
Дзмітрый Альгердавіч валодаў Чарнігавам, Старадубам і Трубчэўскам да зімы 1379/1380 гадоў, калі, скарыстаўшыся маскоўскай ваеннай прысутнасцю (князь Дзмітрый Міхайлавіч Баброк-Валынскі), ад'ехаў на маскоўскую службу і атрымаў ад Дзмітрыя Маскоўскага у кармленне Пераслаўль-Залескі. Бранскія войскі згадваюцца ў сувязі з Кулікоўскай бітвай (1380) разам з князямі Дзмітрыем Альгердавічам і Глебам Бранскім. З ад'ездам Дзмітрыя і паходам Ягайлы з Літвы да верхняй Акі даследчыкі звязваюць аднаўленне ў рэгіёне ўлады вялікага князя літоўскага. Намеснікам Ягайлы тут стаў Дзмітрый-Карыбут Альгердавіч, які ўдзельнічаў у 1381—1382 гадах у барацьбе за ўладу ў Літве на баку Ягайлы супраць Кейстута. Пасля Крэўскай уніі і Астроўскага пагаднення Дзмітрый-Карыбут пазбавіўся ўладанняў у Севершчыне. Раман Міхайлавіч у 1396 годзе стаў літоўскім намеснікам у Смаленску, дзе быў забіты ў 1401.
Пасля таго, як у 1500 годзе Бранск быў узяты войскамі Івана III, ён назаўжды ўвайшоў у склад Маскоўскай дзяржавы.
Востраў (Асіповіцкі раён)
Во́страў (, Остров) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дараганаўскага сельсавета.
Бікложа (вёска)
Бікло́жа (, Бикложа) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
У 1924—1926 гадах цэнтр Бікложскага сельсавета.
Пячарка
Пяча́рка, шампіньё́н лясны́ (Agaricus arvensis) — від грыбоў роду шампіньён.
Апісанне
Пладовае цела буйное. Капялюш тоўстамясісты, спярша акругла—званочкавы, з загорнутым краем і з прыватнай покрыўкай, пазней пуката—раскінуты або раскінуты, з невялікім шырокім бугарком або злёгку прыплясканы ў цэнтры, часам з хвалістым краем і з рэшткамі покрыўкі па краі; 8—20 см у дыяметры; белы або крэмавы, з узростам — з вохраным адценнем, марудна жаўцее ад дотыку; шаўкавісты, гладкі або пакрыты валакністымі жаўтаватымі ці бураватымі лускамі; пры сухім надвор'і часта растрэскваецца па краі.
Сянная (Рэчыцкі раён)
Сянна́я (, Сенная) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Да 2 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Капанскага сельсавета.
На захад ад вёскі знаходзіцца возера Крывы Гіраў.
Пячарка
Апісанне
Ножка 6—10 см вышынёю, 1—1,5 см шырынёй, цыліндрычная, гладкая, пашыраная ці патоўшчаная да асновы; з буйным шырокім белым двухслойным кальцом у верхняй траціне ножкі (ніжняе кальцо — карацейшае, з жаўтаватым краем, зубчастае); валакністая, у маладых грыбоў суцэльная, пазней — з вузкай паланінай (фистульная), лёгка аддзяляецца ад капялюшыку, з шматкападобным налётам у аснове; аднаго колеру з капялюшыкам, пры націсканні жаўцее. Мякіш у аснаванні ножкі не набывае жоўтага адцення.
Споравы парашок чорна—карычневы. Споры 7—9 x 4.5—6 мкм, яйкападобна-эліпсоідныя, гладкія, карычневыя. Хейлацыстыды танкасценныя, яйкападобныя, 11—26 x 9—18(21) мкм.
Колеравыя хімычныя рэакцыі: мякіш дае жоўтую афарбоўку з гідраксідам калію.
Распаўсюджанне
Шырока распаўсюджаны і шырока расце на глебе, у асноўным на адкрытай прасторы, парослай травой, — лугох, лясных палянах, уздоўж дарог, на вырубках, у садох і парках, радзей на пашах. Сустракаюцца як на роўнядзях, так і ў гарах. Пладовыя целы з'яўляюцца паасобку, групамі ці вялікімі групамі; часта ўтвараюць дугі і кольцы. Частка растуць побач з жыгучкай. Каля дрэваў редкія; вынятак складаюць яліны.
Сезон: з канца мая да сярэдзіны кастрычніка—лістапада.
Ядомыя
Падобны з іншымі відамі шампіньёнаў (Agaricus silvicola, Agaricus campestris, Agaricus osecanus і інш.), аднак пераважна буйнейшы за астатніх. Найбольш падобная да яго, якая, аднак, расце ў яловых лясох, а не на адкрытых і светлых месцах.
Харчовыя якасці
Ядомы. Смачны, далікатэсны грыб (3 катэгорыі), паводле смакавых якасцей — адзін з найлепшых сярод пячарак. Ядомы нават у сырым выглядзе.
Ужываецца рознымі спосабамі — свежым (па 10 хвілінах адварвання), салёным, марынаваным. Аднак здольны накопліваць кадм, медзь і іншыя цяжкія металы, што можа ўяўляюць небяспеку для здароўя.
Таксаномія
Упершыню апісаны Якабам Крысціянам Шэферам у 1762 у Баварыі як Agaricus arvensis.
Праведзеныя ў 1999 годзе даследаванні дазволілі вылучыць унутры Agaricus arvensis два марфатыпы, якія, магчыма, прадстаўляюць асобныя віды. Прадстаўнікі першага марфатыпу на макрамарфалагічным узроўні адрозніваюцца светла-жоўтым капялюшыкам, які ў спелым выглядзе шырока—званочкавы; прадстаўнікі другога марфатыпу мяюць белыя капелюшы раскінута—выпуклай формы.
Кароўе
Каро́ўе — возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, за 37,5 км на паўночны ўсход ад горада Столін, за 1,4 км на паўночны ўсход ад вёскі Мачуль, адносіцца да басейна ракі Прыпяць.
Плошча паверхні 0,03 км², даўжыня 1,2 км, шырыня 0,05 км. Даўжыня берагавой лініі 2,5 км. Возера старычнага тыпу. На захадзе і ўсходзе злучана з сістэмай меліярацыйных каналаў і праз яе з рэкамі Прыпяць і Маства. Мясцовасць нізінная, бязлесная, часткова пад хмызняком, на поўдні балоцістая.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА на Антыгуа і Барбудзе
У спісе аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА на Антыгуа і Барбудзе няма найменняў (на 2014 год), аднак 1 аб'ект знаходзіцца сярод кандыдатаў на ўключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны па культурных крытэрыях. .
Антыгуа і Барбуда ратыфікавала Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 1 лістапада 1983 года.
Буднікі (Бешанковіцкі раён)
Бу́днікі (, Будники) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Рубежскага сельсавета.
Уборкі (Рэчыцкі раён)
Убо́ркі (, Уборки) — пасёлак у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Чыжоўка (Рэчыцкі раён)
Чыжо́ўка (, Чижовка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Борхаўскага сельсавета.
Важуд
Важуд — возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, за 39,5 км на паўночны ўсход ад горада Столін, за 1,1 км на паўночны захад ад вёскі Аздамічы, адносіцца да басейна ракі Прыпяць.
Дракункулёз
Дракункулёз, або рышта — інфекцыйная хвароба, якая выклікаецца рыштай. Заражэнне адбываецца праз пітную ваду, якая змяшчае дафній, заражаных лічынкамі рышты. Першапачаткова сімптомы адсутнічаюць. Аднак праз год у чалавека пачынаецца раздражненне, паколькі самка чарвяка ўтварае пухір на скуры, звычайна на ніжняй канечнасці. Потым, праз некалькі тыдняў, чарвяк вытыркаецца са скуры. У гэты час у чалавека могуць узнікнуць складанасці з перамяшчэннем ці выкананнем працы. Хвароба вельмі рэдка выклікае смерць.
Крыніцы
Людзі — адзіны від жывёл, якіх інфікуе рышта. Чарвяк мае шырыню ад аднаго да двух міліметраў, дарослая самка дасягае ад 60 да 100 сантыметраў у даўжыню (самцы карацейшыя). Па-за целам чалавека яйкі выжываюць на працягу трох тыдняў. Перад заражэннем неабходна іх паглынанне дафніямі. Лічынка можа існаваць унутры дафніі да чатырох месяцаў. Для захавання хваробы ў рэгіёне людзі павінны заражацца штогод. Дыягностыка хваробы можа праводзіцца на падставе прыкмет і сімптомаў захворвання.
Прафілактыка і лячэнне
Прафілактыка дасягаецца ранняй дыягностыкай хваробы, а таксама папярэджаннем апускання раны ў пітную ваду. Іншыя меры ўключаюць наступнае: паляпшэнне доступу да чыстай вады, ачыстку фільтрацыяй забруджанай вады. Часта дастаткова фільтравання праз адзенне. Забруджаную пітную ваду можна ачышчаць з дапамогай хімічнага прэпарата пад назвай тэмефос, прызначанага для знішчэння лічынак. Ад хваробы не існуе лекаў ці вакцын. Чарвяка можна марудна выдаляць на працягу некалькіх тыдняў, намотваючы на кіёк. Магчымае інфікаванне бактэрыямі язваў з-за з’яўлення чарвяка. Рана можа працягваць балець некалькі месяцаў пасля выдалення чарвяка.
Эпідэміялогія і гісторыя
У 2013 годзе было зафіксавана 148 выпадкаў хваробы. Гэта менш за 3,5 мільёнаў выпадкаў, зарэгістраваных у 1986 г. Хвароба існуе толькі ў 4 краінах Афрыкі, у параўнанні з 20 краінамі ў 1980 г. Найбольш закранутая хваробай краіна — Паўднёвы Судан. Верагодна, гэта першая паразітычная хвароба, якая знікне. Рышта вядомая са старажытнасці. Яна згадваецца ў егіпецкім папірусе Эберса, што датуецца 1550 г. да н. э. Назва «дракункулёз» паходзіць ад лацінскага выразу «пашкоджанне маленькімі цмокамі», а назва «хвароба гвінейскага чарвяка» з’явілася пасля таго, як еўрапейцы заўважылі хваробу на беразе Гвінеі ў Заходняй Афрыцы ў XVII стагоддзі. Віды, падобныя да рышты, выклікаюць хваробы ў іншых жывёл. Выпадкаў інфікавання імі людзей не выяўлена. Лічыцца занядбанай трапічнай хваробай.
Дараганава
Дарага́нава (, Дороганово) — аграгарадок у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дараганаўскага сельсавета.
Неапталем I
Неаптале́м I — цар старажытнага Эпіра, з роду Пірыдаў, які кіраваў у 361 годзе да н.э.
Неапталем I быў сынам Алкета I, пасля смерці бацькі ён кіраваў сумесна з братам Арыбам да сваёй смерці каля 360 года да н.э.. Неапталем меў двух дзяцей, сына Аляксандра I і дачку Алімпіяду, якая была маці Аляксандра Македонскага.
Верхняе Крывіна
Ве́рхняе Кры́віна (, Верхнее Кривино) — аграгарадок у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета.
Аграгарадок знаходзіцца каля ракі Крывінка, за 3 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, за 54 км на паўднёвы захад ад Віцебска, на аўтамабільнай дарозе (Бешанковічы—Сянно).
Сарумскі абрад
Сарумскі абрад (Салсберыйскі абрад, Salisbury = ) — варыяцыя рымскага абраду, якая шырока выкарыстоўвалася ў хрысціянскай літургіі, уключаючы імшу і літургію гадзінаў. Заснаваў абрад Святы Осмунд, біскуп Солсберы, у XI стагоддзі. Першапачаткова сарумскі абрад з'яўляўся мясцовым і выкарыстоўваўся толькі ў Салсберыйскім саборы і дыяцэзіі Солсберы. Ён стаў шырока выкарыстоўвацца па ўсім поўдні Англіі, Уэльса, Ірландыі і — пазней — Шатландыі аж да кіравання Крывавай Мэры.
Нягледзячы на тое, што ў XVI стагоддзі служэнне паводле сарумскага абраду спынілася, ён моцна паўплываў на форму англіканскай літургіі.
Гісторыя
У 1078 годзе кароль Вільгельм Заваёўнік прызначыў святога Осмунда, нармандскага арыстакрата, на катэдру горада Солсберы, які па-лацінску зваўся «Sarum». У якасці біскупа Солсберы Осмунд ініцыяваў шэраг зменаў у захаваным кельта-англасаксонскім абрадзе і перапрацаваў мясцовую адаптацыю рымскага абраду, паяднаўшы родную яму нармандскую традыцыю з англасаксонскай.
Рэвізія, учыненая Осмундам, прывяла да стварэння новага імшала і малітоўнікаў, якія сталі выкарыстоўвацца ў большасці парафій Англіі, паўднёвых раёнах Уэльса і Усходняй Ірландыі.
Некаторыя дыяцэзіі стварылі свае імшалы, натхнёныя сарумскім абрадам, аднак са сваімі ўласнымі малітвамі і цырымоніямі. Некаторыя з іх былі такімі адрознымі, што іх сталі ідэнтыфікаваць як асобныя абрады, напрыклад, херэфордскі, ёркскі, бангорскі, абердынскі. Іншыя імшалы, якія выкарыстоўваліся ў Лінкальнскім саборы або Вэстмінстэрскім абацтве, мелі больш відавочнае паходжанне з сарумскага абраду і адрозніваліся ад яго толькі дэталямі.
Калі па волі Генрыха VIII Царква Англіі аддзялілася ад Рымска-каталіцкай царквы ў 1530-х гадах, яна захавала сарумскі абрад з паступовымі мадыфікацыямі. Пры Эдуардзе VI рэфарматарскі ціск па пытаннях публічнай літургіі прывёў да замены сарумскага абраду наступнымі версіямі Кнігі агульных малітваў (1549 і 1552 гады). Крывавая Мэры аднавіла сарумскі абрад у 1553 годзе і імкнулася распаўсюдзіць яго па ўсёй Англіі, але ён быў канчаткова адменены пры Елізавеце I у 1559 годзе.
Адраджэнне
Шматлікія цырыманіяльныя практыкі, якія асацыяваліся з сарумскім абрадам, былі адноўленыя ў англіканскай супольнасці ў XIX і XX стагоддзях у выніку Оксфардскага руху ў Англіканскай царкве. Некаторыя англа-католікі імкнуліся знайсці традыцыйную форму літургіі, якая была б характэрна англійскай, а не рымскай. Яны звярнуліся да Ornaments Rubric 1559 года, паводле якога англійскія цэрквы павінны быць абсталяваныя так, як гэта было напачатку праўлення Эдуарда VI. Аднак у цяперашні час у Англіканскай царкве няма адзінага меркавання наконт дэталяў літургіі паводле сарумскага абраду.
Камарына
Кама́рына (, Комарино) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дараганаўскага сельсавета.
Чырвоная Слабада (Рэчыцкі раён)
Чырво́ная Слабада́ (, Чирвоная Слобода) — пасёлак у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Да 2 красавіка 1959 года пасёлак уваходзіў у склад Капанскага сельсавета.
Не чакалі (карціна)
«Не чакалі» (Не ждали) — карціна рускага мастака Ільі Рэпіна (1844—1930), напісаная ў 1884—1888 гадах. Яна з’яўляецца часткай збору Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі ( 740). Памер карціны —.
У 1885 годзе карціна была набыта ў аўтара Паўлам Траццяковым. Тым не менш, пазней Ілья Рэпін працягваў яе дапрацоўваць — у 1885, 1887 і 1888 гадах ён уносіў у яе змены, якія галоўным чынам тычыліся твару мужчыны, які ўваходзіць.
Момант, намаляваны на карціне, адлюстроўвае першую рэакцыю членаў сям’і на вяртанне са ссылкі рэвалюцыянера-нарадавольца. Гэты твор лічыцца «самым значным і манументальным з палотнаў Рэпіна на рэвалюцыйныя тэмы».
Генеральны штаб
Генеральны штаб (скар. Генштаб, ГШ УС) — цэнтральны орган ваеннага кіравання і асноўны орган аператыўнага кіравання ўзброенымі сіламі ў многіх дзяржавах.
Паводле вызначэння Клаўзэвіца, прызначэнне Генштаба складаецца ў распрацоўцы і выкладзе ідэі вышэйшых страявых начальнікаў у форме загадаў, з усімі неабходнымі для выканання падрабязнасцямі; акрамя таго, Генштаб абавязаны клапаціцца пра баявую гатовасць і матэрыяльныя патрэбы войскаў, для чаго, не ўмешваючыся ў дзейнасць спецыяльных органаў, павінен паведамляць ім неабходныя ўказанні, якія вынікаюць з агульнага ходу ваенных дзеянняў; з іншага боку, Генштаб атрымлівае ад гэтых органаў звесткі пра ступень забеспячэння войскаў.
Перадгісторыя
Першапачаткова пасады маршала і кватэрмайстара прызначаліся толькі на час вайны, з канца XVII стагоддзя яны становяцца пастаяннымі. У Францыі з 1792 г. генерал-квартэрмайстарства атрымала назву Галоўнага штаба арміі. Асаблівую ролю ён набыў у 1805—14 пры Напалеоне, калі на чале Галоўнага штаба быў Луі Аляксандр Берцье.
Фрыдрых Вялікі першы ставіў мэтай спецыяльна падрыхтоўваць афіцэраў для службы Генштаба. У Прусіі з 1785 пад Генеральным штабам разумеўся асобы корпус афіцэраў, якія атрымалі падрыхтоўку ў дваранскай ваеннай акадэміі, заснаванай у 1765 годзе ў Патсдаме.
З пачатку XIX стагоддзя паўсюдна прымаюцца меры да забеспячэння камплектавання Генштаба падрыхтаванымі афіцэрамі. Арганізацыя прускага галоўнага штаба паслужыла ўзорам для іншых дзяржаў. Афіцэры генеральнага штаба атрымлівалі падрыхтоўку ў акадэміі ці вышэйшых ваенных школах; практыка набывалася страявой службай у мірны час. Адпаведна з гэтым, служба афіцэраў генеральнага штаба бывала звычайна двух відаў: страявая — пры войсках, і ваенна-навуковая — у самім Генеральным штабе. У генеральны штаб прымалі толькі афіцэраў, якія праслужылі пэўную колькасць гадоў у страі; затым сістэматычна пераводзяць чыноў генеральнага штаба ад страявой дзейнасці да ваенна-навуковай і назад.
Ганкавічы
У 1924—1931 гадах цэнтр Ганкавіцкага сельсавета. Да 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Рубежскага сельсавета.
Алкет I
Алкет быў сынам Тарыпа. Сыны Алкета I — Неапталем I і Арыб, якія падзялілі ўладу пасля яго смерці. Паводле Плутарха, Алкет I кіраваў усяго год і нічым не адрозніўся.
Якімаўка (вёска, Рэчыцкі раён)
Які́маўка (, Якимовка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Якімаўскага сельсавета. Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Борхаўскага сельсавета.
Галыні (Верхнякрывінскі сельсавет)
Галы́ні (, Голыни) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Рубежскага сельсавета.
Бараўцы (Баранавіцкі раён)
Бараўцы́ (, Боровцы) — былая вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Баранавічы. Уваходзіла ў склад Навамышскага сельсавета. У 2012 годзе вёска Бараўцы ўвайшла ў склад горада Баранавічы.
Гісторыя
У XIX — пачатку XX стагоддзяў вёска Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, былая ўласнасць Радзівілаў.
У пачатку XX стагоддзя 39 двароў, 282 жыхары.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.
Балкі
Балкі — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 19 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, за 2,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Князь-Бор. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (знаходзіцца ў яе пойме).
Возера старычнага тыпу, серпападобнай формы. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя і пясчана-галечнікавыя, параслі хмызняком і рэдкалессем. Злучана шырокай пратокай з возерам Доўгая Тоня, вузкімі пратокамі з возерам Дзяменіца і старычным рукавом Прыпяці.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, карась, лінь, плотка, акунь і іншыя віды рыб.