cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Баляслаў Цеханавецкі
Баляслаў Станіслаў Іосіф Альберт Іосіфавіч (Паўлавіч) Цеханавецкі (Болеслав Павлович Цехановецкий;, в. Гопчыца — )  — дзяржаўны дзеяч, іркуцкі віцэ-губернатар, пермскі віцэ-губернатар (1901—1904), смаленскі віцэ-губернатар, уфімскі губернатар з 27 чэрвеня па лістапад 1905 г.
Біяграфія
Паходзіў з магнацкага роду Цеханавецкіх герба «Дуброва». Нарадзіўся ў сям’і Юзафа Паўла Цеханавецкага і Александрыны з Рызнічаў.
Пасля заканчэння курсу ў Імператарскім вучылішчы правазнаўства, з чынам тытулярнага саветніка быў прызначаны на службу ў дэпартамент міністэрства юстыцыі і быў адкамандзіраваны для заняткаў у першае аддзяленне трэцяга дэпартамента Урадавага Сената ў маі 1878 года. У наступным годзе пераведзены на службу ў міністэрства фінансаў і камандзіраваны для заняткаў да юрысконсульта міністэрства. З 1881 года быў чыноўнікам адмысловых даручэнняў міністэрства фінансаў. З 7 мая 1883 года займаў пасаду полацкага павятовага маршалка і старшыні Полацкай павятовай па сялянскіх справах прысутнасці, а таксама ганаровага міравога суддзі Лепельскай акругі. Затым 13 жніўня 1892 года Б. П. Цеханавецкі прызначаны абавязковым членам Таўрычаскай губернскай прысутнасці, на гэтай пасадзе знаходзіўся да 12 ліпеня 1897 года, калі быў выдадзены Найвышэйшы загад аб прызначэнні яго іркуцкім віцэ-губернатарам. На гэтай пасадзе працяглы час выконваў абавязкі іркуцкага губернатара; у снежні 1898 года быў прызначаны ганаровым міравым суддзёй акругі Іркуцкага акруговага суда на трохгоддзе; 1 студзеня 1901 года «Найусеміласціва» ўзведзены ў чын сапраўднага стацкага саветніка.
Пераведзены 21 верасня 1901 года на пасаду пермскага віцэ-губернатара. У час праходжання службы на гэтай пасадзе некалькі разоў выконваў абавязкі пермскага губернатара. 14 ліпеня 1902 года быў выбраны агульным сходам членаў аддзела пермскага мясцовага ўпраўлення Чырвонага Крыжа таварышам старшыні гэтага ўпраўлення.
27 лістапада 1903 года атрымаў Найусеміласцівае пажаданне на прадастаўленне права нашэння «Знака ўзнагароды 24 лістапада 1866 года» за пазямельнае ўладкаванне дзяржаўных сялян; 1 студзеня 1901 года быў Найвышэйша ўзнагароджаны ордэнам Св. Уладзіміра 3-й ступені.
Найвышэйшым загадам па грамадзянскім ведамстве 20 студзеня 1904 года пераведзены на пасаду смаленскага віцэ-губернатара. Агульным сходам Смаленскага аддзела Расійскага Таварыства абароны жывёлы 4 красавіка 1904 года выбраны старшынёй аддзела.
Найвышэйшым загадам па грамадзянскім ведамстве ад 16 красавіка 1904 года прызначаны ганаровым міравым суддзёй Лепельскага павета на трохгоддзе з 1 красавіка 1902 года, з захаваннем на пасадзе. Агульным сходаў членаў Смаленскага Імператарскага Расійскага Таварыства выратавання на водах аднагалосна выбраны старшынёй Смаленскага акруговага ўпраўлення. Імянным Найвышэйшым указам, дадзеным Урадаваму Сенату 27 чэрвеня 1905 года Цеханавецкаму Найусеміласціва загадана быць Уфімскім губернатарам.
Бенджамін Лі Уорф
Бенджамін Лі Уорф (Benjamin Lee Whorf; 24 красавіка 1897, Уінтрап, Масачусетс, ЗША — 26 ліпеня 1941) — амерыканскі лінгвіст.
Вучань Э. Сэйпіра. Зрабіў значны ўнёсак у вывучэнне культуры індзейцаў Паўночнай Амерыкі, асабліва Хопі. Супольна з Э. Сэйпірам распрацаваў гіпотэзу Сэйпіра-Уорфа.
Задвараны (Пружанскі раён)
Задвара́ны (, Задворяны) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
Чарлз Уотсан-Уэнтварт
Чарлз Уотсан-Уэнтварт (Charles Watson-Wentworth, 2nd Marquess of Rockingham;  — ) — 9-ы, 13-ы прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі.
Доўгае (Лінаўскі сельсавет)
До́ўгае (, Долгое) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета. Знаходзіцца за 10 км на ўсход ад Пружанаў, 11 км ад чыгуначнай станцыі Аранчыцы на лініі Баранавічы — Брэст. Насельніцтва — 61 жыхар, 34 двары (2005).
Гісторыя
Вёска належала да войтаўства Мікітычы Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі ВКЛ. Паводле рэвізіі 1563 года мела 10 валокаў грунту.
За расійскім часам — у Носкаўскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, 263 дзесяціны зямлі. Суседнія маёнткі: Стары Куплін ва ўласнасці Марачэўскіх, Новы Куплін — ва ўласнасці Корсакаў. У пачатку XX стагоддзя — 276 жыхароў.
Тут мелі сядзібу харунжы Пружанскага павета Ян Крашэўскі з жонкай Соф'яй. У Доўгім нарадзіўся польскі пісьменнік Каятан Крашэўскі, прайшлі дзіцячыя гады яго старэйшага брата Юзафа. У 1864, па смерці Яна, над маёнткам вісела пагроза канфіскацыі за дапамогу паўстанцам і перахоўванне зброі. Люцыян быў сасланы ў Сібір, а пазбегнуць канфіскацыі ўсё ж удалося дзякуючы таму, што маёнтак быў запісаны на памерлага бацьку. Распараджацца ім у адсутнасць брата пачаў Каятан, якому дастаўся фальварак з 308 дзесяцінамі зямлі. Па вяртанні са ссылкі Люцыян Крашэўскі прадаў сваю частку маёмасці Каятану і з'ехаў да жонкі ў Ганятычы. Па смерці Каятана маёнткам валодаў сын Багуслаў, а пасля ўнучка Марыя. Ёй давялося перажыць разбурэнне сядзібы ў часе нямецкага наступу ў 1915 годзе (паводле іншых звестак, сядзіба была разбурана падчас савецка-польскай вайны). Марыя Крашэўская не мела сродкаў на аднаўленне сядзібы і жыла больш сціпла, чым уласнікі суседніх маёнткаў.
За польскім часам — фальварак і вёска спачатку ў гміне Носкі, а з 1926 года ў гміне Пружана Пружанскага павета Палескага ваяводства.
З верасня 1939 года ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Апошняя ўласніца даўжанскай сядзібы Марыя Крашэўская была выслана ў глыб СССР.
Транспарт
Аўтамабільная дарога Пружаны — Доўгае — Забалоцце.
Анастасія Канстанцінаўна Харланава
Анастасія Канстанцінаўна Харланава (нар., Гомель, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
У футбол прыйшла ў узросце 14 гадоў. Выхаванка гомельскай ДЮСШАР № 8. Выступала ў 2011—2012 гадах за ЖФК «Гомель», у складзе каманды выйшла ў паўфінал Кубка Беларусі і была прызнана лепшым гульцом каманды ў 2012 годзе. Выступала ў 2013—2016 гадах за ЖФК «Мінск». З мінскай камандай стала тройчы чэмпіёнкай Беларусі, тройчы ўладальніцай Кубка Беларусі і двойчы ўладальніцай Суперкубка Беларусі (2014, 2015).
Бітва пад Брэстам (1794)
Бітва пад Брэстам (у польскай гістарыяграфіі — бітва пад Цярэспалем) — бітва рускага атрада на чале з А. В. Суворавым з атрадам паўстанцаў пад кіраўніцтвам Караля Серакоўскага падчас паўстання Касцюшкі 8 (19) верасня 1794 года каля Брэста праз два для пасля таго, як Сувораў разбіў польскія войскі ля Крупчыц. Сілы бакоў складалі каля 13 тысяч чалавек у палякаў і каля 8 тысяч у рускіх.
Пасля пераправы сувораўскіх войскаў праз Буг, паўстанцы без бою адышлі на другую, больш умацаваную пазіцыю. Сувораў загадаў пяхоце пераследваць войскі паўстанцаў, а кавалерыі ахапіць іх з флангаў. Пасля некалькіх нападзенняў лінія была ўзята. Паўстанцы страцілі 5 тысяч забітымі і 7 тысяч палоннымі, рускія — 1 тысячу забітымі. З паўстанцкага корпуса сысці змаглі толькі некалькі сотняў чалавек на чале з Серакоўскім. Страта цэлага корпуса выклікала маральны надлом сярод удзельнікаў паўстання.
Allium flavum
Allium flavum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Паўднёвай Еўропе, Заходняй Азіі, на захадзе Паўночнай Афрыкі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна, якая вырабляе адну цыбуліну. Сцябло да 60 см даўжынёй, выпрастанае або ўзыходзяча-нахіленае. Вузка-лінейнае, гладкае, блакітнаватае лісце шырынёй да 2 міліметраў, пахне як часнок. змяшчае ярка-жоўтыя, званочкавыя кветкі з прыемным пахам. Лісточкі калякветніка цьмяныя, даўгаватыя, даўжынёй ад 4 да 5 міліметраў і больш-менш бліскучыя. Тычынкі да ўдвая даўжэй, чым лісточкі калякветніка.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў паўднёвай частцы Еўропы (Францыя, Аўстрыя, Чэхія, Славакія, Венгрыя, Малдова, Украіна, Расія, Албанія, былая Югаславія, Балгарыя, Грэцыя, Італія [у тым ліку Сіцылія], Румынія), заходняй частцы Паўночнай Афрыкі (Марока, Алжыр) і Азіі (Турцыя, Грузія, Азербайджан, Іран).
Занявічы (Пружанскі раён)
Заняві́чы (, Заневичи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
Да 2005 года ўваходзіла ў склад Бакунскага сельсавета.
Павел Адамовіч
Павел Богдан Адамовіч (Paweł Bogdan Adamowicz; 2 лістапада 1965, Гданьск — 14 студзеня 2019, там жа) — польскі прававед, палітык, мэр горада Гданьск.
У 1990–1993 прарэктар Гданьскага ўніверсітэту, у 1994–1998 старшыня гарадской рады Гданьска, з 1998 гарадскі галава. Памёр ад ран, нанесеных забойцам.
Бёрнсава вячэра
Бёрнсава вячэра (Burns supper) — традыцыйнае святкаванне дня нараджэння паэта Роберта Бёрнса ў Шатландыі і ў шатландскай дыяспары па ўсім свеце. Адзначаецца ўласна 25 студзеня ці ў блізкія да гэтай даты дні. Асноўная страва святкавання — хагіс, падача якога суправаджаецца чытаннем Бёрнсавай «Оды да хагіса».
Бернарду
Берна́рду (Bernardo, МФА : ) — партугальскае мужчынскае асабістае імя.
Востраў Святога Паўла
Востраў Святога Паўла (Il-Gżejjer ta 'San Pawl), таксама вядомы як Селмунет (Selmunett) — плоскі востраў, дакладней два вострава, злучаных дробным пярэсмыкам, якія знаходзяцца ў бухце Св. Паўла ў Мальтыйскім архіпелагу. Ужо некалькі дзесяцігоддзяў востраў з'яўляецца незаселеным, пасля таго як апошні і адзіны фермер пакінуў сваё невялікае жытло на ім.
Згодна з кнігай Дзеянні святых Апосталаў, у 60 г. рымскі намеснік у Юдэі Фелікс адправіў апостала Паўла ў Рым на суд да кесара.
Суперкубак Беларусі па футболе 2010
Суперкубак Беларусі па футболе 2010 — першы розыгрыш Суперкубка Беларусі, штогадовага футбольнага матча, у якім сустракаюцца чэмпіёны Вышэйшай лігі Чэмпіянату Беларусі і пераможцы Кубка Беларусі мінулага сезону.
Матч адбыўся 8 сакавіка 2010 года ў мінскім Футбольным манежы. У ім прынялі ўдзел БАТЭ з Барысава, чэмпіён Беларусі 2009, і «Нафтан» з Наваполацка, уладальнік Кубка Беларусі 2009. Асноўны час матча скончыўся без забітых галоў, а ў серыі пенальці перамогу атрымаў БАТЭ, які стаў першым у гісторыі ўладальнікам Суперкубка Беларусі.
Хагіс
Хагіс (haggis) — шатландская нацыянальная страва, кшталт гарачага пудынга з авечых вантробаў і аўсянкі з прыправам. Ён услаўлены Робертам Бёрнсам у «Одзе да хагіса» і з’яўляецца цяпер абавязковым элементам Бёрнсавай вячэры.
У Шатландыі распаўсюджаны жарт пра дзікага хагіса, рэдкага горнага звера, пражанаю тушкаю якога быццам бы і з’яўляецца хагіс.
Музей
Спачатку гэта паняцце азначала калекцыю прадметаў (экспанатаў) па мастацтве і навуцы, затым, з XVIII стагоддзя, яно ўключае ў сябе таксама будынак, дзе размяшчаюцца экспанаты. З XIX стагоддзя далучылася навукова-даследчая работа, якая праводзіцца ў музеях. А з шасцідзесятых гадоў XX стагоддзя пачалася педагагічная дзейнасць музеяў (спецыяльныя праекты для дзяцей, падлеткаў і дарослых).
У 1946 годзе была створана міжнародная арганізацыя ICOM (анг. International Council of Museums) для падтрымкі і развіцця дзейнасці музеяў. Гэтая арганізацыя ўключае ў сябе больш за 27 000 удзельнікаў з 115 краін свету і цесна працуе з ЮНЕСКА і іншымі міжнароднымі арганізацыямі.
Гісторыя
У Расійскай імперыі ў другой пал. ХІХ — пачатку ХХ стст. існавалі царкоўна-археалагічныя музеі — музеі гістарычнага профілю пры духоўных акадэміях, царкоўна-археалагічных камітэтах, таварыствах, праваслаўных брацтвах і знаходзіліся ў падпарадкаванні Свяцейшаму Сіноду. Узнікненне царкоўна-археалагічных музеяў было вынікам інтэнсіўнага развіцця ў Расіі ў апошняй трэці ХІХ ст. царкоўна-гістарычнай навукі, выдзяленнем з яе царкоўнай археалогіі як самастойнай дысцыпліны, увядзеннем яе ў якасці абавязковага прадмета навучання ў духоўных акадэміях. Першы падобны музей паўстаў у Кіеўскай духоўнай акадэміі (1872). Музеі гэтай групы камплектаваліся пераважна рэчавымі помнікамі, якія мелі дачыненне да гісторыі і абраднасці праваслаўнай царквы. Традыцыйнымі ў іх былі аддзелы іконапісу, аддзення, кніг і рукапісаў, нумізматыкі, дробнай пластыкі, царкоўнага начыння, а таксама гравюр, фотаздымкаў, чарцяжоў, даступныя для агляду шырокай публікай. Беларускія праваслаўныя старажытнасці захоўваліся ў царкоўна-археалагічных музеях у Віцебску (1893), Магілёве (1897), Гродне (1905), Вільні (1908), Мінску (1908). Пасля 1917 г. царкоўна-археалагічныя музеі былі ліквідаваны, іх ацалеўшыя калекцыі ўвайшлі ў склад мясцовых краязнаўчых музеяў.
Таксама ў складзе МУС Расійскай імперыі ў 1834—1917 гг. існавалі музеі статыстычных камітэтаў — зборы старажытных і незвычайных рэчаў, а таксама кладаў, якія паўсталі пры губэрнскіх статыстычных камітэтах — навукова-адміністрацыйных установах па збіранні эканоміка-статыстычных дадзеных.
Разам са зборам статыстычных дадзеных, статыстычныя камітэты, некаторыя з якіх выконвалі функцыю мясцовых гістарычных таварыстваў, праводзілі этнаграфічнае вывучэнне губерній, разбіралі мясцовыя архівы, апісвалі гістарычныя помнікі. Адказнасць за арганізацыю гэтых навуковых работ ускладалася на сакратароў камітэтаў, многія з якіх былі добра вядомы ў навуковым асяродку.
У другой пал. ХІХ ст. пры статыстычных камітэтах адкрываюцца музеі старажытнасцей, першым з якіх быў маскоўскі (1842). Абмежаваныя сродкі не давалі ім магчымасці забяспечыць належны ўзровень захавання матэрыялаў, іх сістэматызацыю і папулярызацыю. Як правіла, гэтыя музеі не мелі ўласных памяшканняў, знаходзіліся ў губернскіх канцэлярыях і былі адчынены для агляду 1-2 дня на тыдзень. На беларускіх землях існавалі музеі пры Віцебскім, Гродзенскім, Магілёўскім, Мінскім статыстычных камітэтах.
У пачатку ХХ ст. музейныя зборы статыстычных камітэтаў былі пераўтвораны ў публічныя музеі, альбо далучаны да іншых публічных музеяў.
Лаліта Маркаўна Міляўская
Лаліта Маркаўна Міляўская (Лоліта Марківна Мілявська; народжаная Гарэлік; нар. 14 лістапада 1963, Мукачава, Закарпацкая вобласць) — савецкая і расійская эстрадная спявачка, актрыса, тэлевядучая, рэжысёр і прадзюсер. Лаўрэат нацыянальнай тэлевізійнай прэміі «ТЭФІ-2007» у намінацыі «Вядучы ток-шоу» за ток-шоу «Лаліта. Без комплексаў» на «Першым канале».
1963-1984: Дзяцінства і юнацкасць
Нарадзілася 14 лістапада 1963 года ў горадзе Мукачава, Закарпацкай вобласці, Украінскай ССР. <blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">«У Закарпацце Лаліта - гэта звычайнае імя. Там усе ці Лаліты, ці Дыяны, ці Жужы. Я вырашыла, што Жужа — гэта занадта, і назвала дачку Лалітай».
— Ала Дзмітрыеўна Нікіфарава, маці Лаліты. Бацька — Марк Львовіч Гарэлік (1932—1978 ), па прафесіі — акцёр і рэжысёр эстрады, працаваў адміністратарам, канферансье, пастаноўшчыкам праграм у Ёшкар-Але. Маці — Ала Дзмітрыеўна Нікіфарава (нар. 18 студзеня 1943 г. ), скончыла Львоўскае музычнае вучылішча, была джазавай спявачкай, працавала ад Івана-Франкоўскай філармоніі ў Прыкарпацкім джаз-аркестры, і ў «Джаз-Бэнд Мары», адпрацаваў на сцэне 25 гадоў. Ажаніўшыся, бацькі Лаліты пераехалі ў Кіеў і сталі працаваць у «Укрконцерте». Бацька ў 1974 годзе эміграваў у Ізраіль, Лаліта тым часам вучылася ў чацвёртым класе, маці эміграваць не захацела, і бацькі развяліся. Маці Лаліты звольнілі з «Укрканцэрта», з-за таго, што яе муж з'ехаў у Ізраіль, і яна ўладкавалася на працу ў Кіеўскі дзяржаўны мюзік-хол, пазней працавала ў Барыса Шарваркі, а затым стварыла свой калектыў. Дзед з боку бацькі — Леў Рыгоравіч Гарэлік, артыст, рэжысёр, памёр пасля сталінскіх лагераў, бабуля — Любоў Давыдаўна Гарэлік, краўчыха. Дзед па матчынай лініі - Дзмітрый Андрэевіч Нікіфараў, працаваў у КДБ СССР, служыў у разведцы, ведаў чатыры мовы. Бабуля па матчынай лініі — Аляксандра Ермалаеўна Нікіфарава, жылі яны ў сваім доме каля старадаўняга Мукачаўскага замка; яны ў дзяцінстве ў асноўным і займаліся выхаваннем Лаліты, бо яе маці часта ездзіла на гастролі. Калі Лаліта падрасла, бабуля з дзядулем пераехалі ў Львоў, іх кватэра выходзіла прама на оперны тэатр. Лаліта з бабуляй бывала там і марыла стаць балярынай ; у дашкольным узросце год наведвала танцавальны гурток.
Лаліта пражыла ў Львове да канца 1973 года, хадзіла ў львоўскую сярэднюю школу № 35. Затым памерла бабуля і Лаліта пераехала да маці ў Кіеў, у кватэру гасцінічнага тыпу ў Дарніцы. Калі маці з'яжджала, яна пакідала дачку на сваю сяброўку або брала з сабой на гастролі. За адзін канцэрт маці атрымлівала 25 рублёў і з часам купіла кааператыўную кватэру.
Маці Лаліты Ала аднойчы на гастролях у Саранску пазнаёмілася з Юліям Малакянцам (нар. 25 траўня 1946), адміністратарам рэжысёра Эдуарда Смольнага, пазней Малакянц стаў тэатральным прадзюсарам, дырэктарам тэатра Канстанціна Райкіна « Сатырыкон », і «Сатырыкон», і яны купілі дом у Баярцы, пражылі яны разам 11 гадоў.
Пасля восьмага класа маці ўзяла Лаліту на свае гастролі, і тая пачала захапляцца спевамі. У 1974 годзе маці пазнаёміла Лаліту з маладой спявачкай Ірынай Панароўскай, якая працавала ў тыя гады ў ВІА «Спяваючыя гітары». Панароўская бярэ Лаліту да сябе на падпеўкі, Лаліта выступае з ёй на летніх канікулах да заканчэння школы.
У 1981 годзе Лаліта падала дакументы ў Тамбоўскі філіял Маскоўскага дзяржаўнага інстытута культуры па спецыяльнасці «рэжысура культмасавых уяўленняў і святаў» (курс Анатоля Іванавіча Сяркова). Дыпломным спектаклем студэнткі Гарэлік стала п'еса «Цуд святога Антонія» Марыса Метэрлінка. У інстытуце Лаліта пазнаёмілася з аднакурснікам Аляксандрам Бяляевым, які пасля стаў яе першым мужам. У 1985 годзе скончыла інстытут.
У 1984 ці 1985 годзе з Тамбова пераехала ў Адэсу, дзе служыў у тэатры Аляксандр Бяляеў. Працавала ў Адэскай філармоніі, там пазнаёмілася з Аляксандрам Цэкалам, у 1987 годзе з'ехала разам з ім у Маскву, спачатку спявала ў квартэце «Капялюш», замяніўшы Алену Шыферман, былую жонку Цэкала. Каб прапісацца ў Маскве, узяла фіктыўны шлюб з Віталём Міляўскім; разам яны не жылі.
1985-2000: Кабарэ-дуэт «Акадэмія»
У 1985 годзе Аляксандрам Цакала і Лалітай Міляўскай створана поп-група «Кабарэ-дуэт „Акадэмія“». Дуэт карыстаўся папулярнасцю да канца 1990-х гадоў.
У 1993 годзе на маскоўскім тэлеканале была створана праграма "TV-піца", у якой Цэкала і Міляўская выступалі ў якасці вядучых.
З канца 1995 года Міляўская і Цэкала сталі вядучымі ТБ-праграмы «Ранішняя пошта» («ОРТ«), з 1997 года вялі праграму"Добрай раніцы, краіна!» («РТР»). Больш за дзесяць гадоў Лаліта выступала разам з мужам Аляксандрам Цэкала. Аднак "непрымірымыя супярэчнасці" прывялі ў выніку да разводу. На заходзе шлюбу з Цэкала ў 1998 годзе Лаліта нарадзіла дачку Еву.
2000-2009: «Лаліта. Без комплексаў»
Вясной 2000 года Лаліта пачала займацца сольнай кар'ерай і выпусціла песню «кветачкі». У студзені 2001 года выйшаў аднайменны альбом, які быў прададзены накладам у 50.000 асобнікаў. Праз два з паловай гады ў Лаліты выйшаў другі альбом і праграма «Шоў разведзенай жанчыны»("РТР"). Па продажах дыск перавысіў 300 000 асобнікаў.
З 4 кастрычніка 2002 года іграла Матрону «Маму» Мортан у мюзікле «Чыкага» на сцэне тэатра эстрады. У снежні 2002 года знялася ў фотасесіі для часопіса «Плэйбой» (галерэя прысвечана мюзіклу «Чыкага»«).
У сакавіку 2003 дала першы вялікі сольны канцэрт - "Шоу разведзенай жанчыны" ў ГЦКЗ «Расія» у Маскве.
У верасні 2008 года стала вядучай працягу тэлепраекта «Суперстар-2008» на тэлеканале «НТВ».
У 2008 годзе выйшаў альбом Лаліты «Фетыш». Цэнзура не прапусціла дыск з-за эратычнай фотасесіі, зробленай спецыяльна для альбома. З прычыны накладзеных абмежаванняў, Лаліта выпусціла спецыяльнае выданне дыска, куды ўвайшлі дванаццаць песень, сярод якіх трэк «Бывай, зброя!», напісаны Аленай Кіпер.
У 2009 годзе на тэлеканале «НТВ» трансляваўся сольны канцэрт Лаліты ў Маскоўскім Крамлі «Адна вялікая доўгая песня пра...».
З 2010: «Анатомія» і «Ранеўская»
Па версіі Forbes, у 2013 годзе Лаліта ўвайшла ў дваццатку самых багатых расійскіх музыкаў. У сакавіку 2014 года адбылася прэм'ера кліпа на песню «Анатомія» (г. Цітоў — Н.Касімцава). У жніўні 2014 года адбылася прэм'ера кліпа на песню «на скотч» (я.Бардачэнка — а. Бяляеў). 17 лістапада 2014 года Лаліта Міляўская выпусціла альбом «Анатомія».
У сакавіку 2016 года Лаліта выпусціла песню «на „Тытаніку“» (а.Фралоў), а ў канцы года — песню «цуд цудоўнае» (м. Кувалдзін). Абедзве песні ўвайшлі ў восьмы студыйны альбом спявачкі «Ранеўская», рэліз якога адбыўся 18 мая 2018 года.
23 красавіка 2017 года, пры перасячэнні мяжы Украіны, была знятая з цягніка Масква-Кіеў у Канатопе памежнікамі ў сувязі з забаронай Служба бяспекі Украіны уезду на тэрыторыю Украіны тэрмінам на тры гады пасля выступу ў Керч у 2015 годзе. Па словах Лаліты, яна ехала наведаць сваю хворую дачку. Міляўская адзначыла, што дзеянні супрацоўнікаў памежнай службы былі «вельмі тактоўнымі». Яна таксама дадала, што самі памежнікі выказалі ёй свае спачуванні праз сітуацыю, якая склалася.
17 красавіка 2020 года Лаліта выпусціла песню "Дзяўчынкі балерыны", падораную ёй Анітай Цой. У тым жа годзе стала вядучай шоу "Суперстар! Вяртанне" на тэлеканале НТВ.
24 лютага 2021 года Лаліта ў ролі Агаф'і Купердягінай дэбютавала на тэатральнай сцэне ў спектаклі Юрыя Грымава «Жаніцьба», прэм'ерны паказ прайшоў у тэатры «Мадэрн».
У лютым 2023 года з'явілася ў фінальным постэры серыяла Фёдара Бандарчука і Валерыя Тадароўскага «Актрыса». Лаліта выканала адну з галоўных роляў-ролю дырэктара тэатра, у якім разгортваюцца падзеі.
Дзейнасць па-за сцэнай
У чэрвені 2017 года Лаліта Міляўская сумесна з брэндам Frija выпусціла ўласную калекцыю жаночых сумак пад назвай «Я сябе зрабіла сама». Цэнавай дыяпазон брэнда разлічаны на жанчын з сярэднім дастаткам.
Твар ювелірнага брэнда SOKOLOV.
Прыватнасць
Першы муж (1984-1987 ) - Аляксандр Бяляеў, акцёр, аднакурснік Лаліты.
Другі муж (1987) - Віталь Міляўскі. Па словах Лаліты, шлюб быў фіктыўны.
Трэці муж (1988 —2000) — Аляксандр Цэкала (род. 22 сакавіка 1961), шоўмэн, шлюб быў афіцыйна зарэгістраваны на заходзе дзейнасці артыстаў у складзе Кабарэ-дуэта "Акадэмія" ў 1998 годзе з мэтай аформіць на Цэкала дачку Лаліты Еву, зачатую ад іншага мужчыны , рассталіся ў 2000 годзе. Іх сямейныя адносіны доўжыліся 12 гадоў.
Пасля растання з Аляксандрам Цэкала некалькі гадоў складалася ў блізкіх адносінах з бізнэсмэнам Арнольдам Співакоўскім. Пасля таго як раман скончыўся, бізнэсмэн і спявачка засталіся сябрамі.
Дачка - Ева Цэкала (3 лістапада 1998 ), жыве з бабуляй у Кіеве.
Чацвёрты муж (2004-2009) - Аляксандр Зарубін (нар. 6 мая 1968), бізнесмен.
Погляд
Лаліта Міляўская крытычна ацэньвае ўнутраную палітыку Расеі. У прыватнасці нязменнасць улады, прыняцце рэпрэсіўных законаў, вялікі ўзровень карупцыі і галечу ў рэгіёнах. Пры гэтым яна з павагай адклікаецца асабіста пра прэзідэнта краіны Уладзіміра Пуціна.
Выканаўца прымала ўдзел у перадвыбарных агітацыйных кампаніях Барыса Ельцына (1996), Віктара Януковіча (2004) , Аляксандра Лукашэнку (2006).
У 2013 годзе негатыўна ацаніла перспектыву еўраінтэграцыі Украіны, аддаўшы перавагу саюзу з Расіяй. Выказвалася ў падтрымку далучэння Крыма да Расіі, адзначыўшы, што не бачыць у сітуацыі ціску з боку РФ і асуджае антырасійскія санкцыі ЕС. У інтэрв'ю радыё «Гаворыць Масква"летам 2014 года назвала Уладзіміра Пуціна «геній», а Барака Абаму - "ідыётам «і»дэбілам" . Крытычна адклікалася аб Аляксей Навальны і дзейнасці расійскай апазіцыі ў цэлым . НАПЯРЭДАДНІ прэзідэнцкіх выбараў 2018 года заявіла пра гатоўнасць прагаласаваць за Ксенію Сабчак . Актыўна выступала супраць абавязковых адлічэнняў уладальнікаў жылых памяшканняў на капітальны рамонт, якія назвала афёрай.
Лаліта неаднаразова выступала ў падтрымку ЛГБТ-супольнасці: давала канцэрты ў гей-клубах, выказвалася супраць гамафобіі , прымала ўдзел у тэлевізійных праграмах  і прэс-канферэнцыях , прысвечаных гэтым праблемам. У 2013 годзе ў відэароліку з серыі " самы час сказаць!«у рамках"Тыдні супраць гамафобіі" яна асудзіла прыняцце закон пра забарону «Прапаганды гомасэксуалізму", паказала на небяспеку росту нацыяналістычных настрояў і заклікала гетэрасексуалаў і прадстаўнікоў ЛГБТ аб'яднацца супраць фашызм. Пазней, асабіста пазнаёміўшыся з ініцыятарам законапраектаў Аленай Мізулінай, спявачка заявіла, што стала лепш разумець прычыны іх прыняцця, згадаўшы магчымасць з'яўлення гомасексуальных персанажаў у дзіцячых казках і «прапаганду педафіліі». Міляўская станоўча ацаніла працу сенатара, у прыватнасці, у пытанні барацьбы з дэструктыўнымі сектамі. У 2017 годзе, адказваючы на пытанні слухачоў радыё «Эхо Москвы", артыстка назвала інфармацыю аб дыскрымінацыі ЛГБТ у Расіі "моцна перабольшанай", адзначыўшы, што ніхто з яе знаёмых геяў не падвяргаецца пераследам і не пярэчыць супраць прынятых законаў, а таксама заклікала» не правакаваць " грамадства публічнымі акцыямі супраць гамафобіі і раскрытыкавала сітуацыю ў краінах Еўропы, дзе дзеля талерантнасці «калечаць псіхіку» дзяцей. Акрамя гэтага, Міляўская заявіла пра негатыўнае стаўленне да ўладаў, сродкаў масавай інфармацыі і дзяржаўнай палітыкі Украіны.
У жніўні 2020 года рэзка асудзіла гвалт падчас масавых акцый пратэсту ў Мінску і заклікала стварыць трыбунал для суда над Аляксандрам Лукашэнкам.
У лютым 2022 пасля ўварвання Расіі на Украіну выказала занепакоенасць аб сваёй сям'і ў Кіеве. У красавіку 2022 пажадала, каб «перасталі страляць, разабраліся з нацыстамі, а ў краіне ўсталяваўся мір». 11 сакавіка 2022 года стала вядома, што маці Лаліты Ала Дзмітрыеўна і дачка Ева паспяхова былі эвакуіраваны з Кіева.
7 студзеня 2023 года прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі падпісаў указ аб унясенні шэрагу дзеячаў эстрады ў «Чорны спіс»: з імі спыняліся фінансавыя аперацыі на Украіне, ануляваліся ліцэнзіі, забараняліся перадача аўтарскіх правоў і блакаваліся актывы тэрмінам на 10 гадоў. У гэтым спісе апынулася і Міляўская.
Грамадскія ўзнагароды і прэміі
{| class="wikitable sortable plainrowheaders" ! scope="col" | Награда ! scope="col" | Год ! scope="col" | Работа ! scope="col" | Категория ! scope="col" | Результат ! scope="col" class="unsortable"| Прим. !scope="row"|Золотая Пчела ! scope="row"|ZD Awards
Паўднёва-Фларыдскі ўніверсітэт
Паўднёва-Фларыдскі ўніверсітэт (University of South Florida) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Тампа, штат Фларыда.
Агульная характарыстыка
Заснаваны ў 1956 годзе, універсітэт з'яўляецца чацвёртым па велічыні універсітэтам штата з амаль 50 тысячамі студэнтаў з больш чым 145 краін свету, усіх 50 штатаў ЗША па стане на 2022–2023 навучальны год. Галоўны кампус універсітэта размешчаны ў Тампе, дадатковыя кампусы месцяцца ў Сент-Пітэрсберзе і Сарасоце. Універсітэт прапануе больш за 240 праграм бакалаўрыяту і магістратуры, а таксама праграм атрымання ступеней спецыяліста і доктара. У 2022 годзе ўніверсітэт паведаміў аб гадавым бюджэце ў 2,31 мільярда долараў ЗША і штогадовым эканамічным эфекце ў больш чым 6 мільярдаў долараў ЗША. У рэйтынгу 2018 года Асацыяцыя ўладальнікаў інтэлектуальнай уласнасці паставіла ўніверсітэт на 1-е месца ў Фларыдзе, на 7-е ў ЗША і на 16-е ў свеце па колькасці выдадзеных патэнтаў. Выкладчыкі, супрацоўнікі, студэнты і выпускнікі вучэльні разам маюць больш за 2400 патэнтаў.
Вільгельм Райх
Вільге́льм Райх (Wilhelm Reich; *24 сакавіка 1897, Дабранічы Перамышлянскага раёна Львоўскай вобласці — †3 лістапада 1957, Льюісбург, Пенсільванія, ЗША) — аўстрыйскі і амерыканскі псіхааналітык, прадстаўнік фрэйдамарксізму.
У 1930 пераехаў у Берлін, дзе ўступіў у камуністычнай партыі. Але хутка быў выключаны з партыі. Пасля прыходу да ўлады нацыстаў пакінуў Еўропу і эміграваў у ЗША.
Райх лічыў, што вынайшаў «аргон» і сур’ёзна займаўся даследаванняў «аргонавай энергіі». Аднак, гэта «вынаходніцтва» не было прызнана афіцыйнай навукай.
Рагозенскі сярэбраны скарб
Рагозенскі срэбраны скарб — калекцыя срэбранага посуда старажытнафракійскай эпохі (канец V — пачатак IV стагоддзя да нашай эры), знойдзеная ў балгарскай вёсцы Рагозен.
Гісторыя знаходкі
Восенню 1985 года, трактарыст-ветэран Іван Саваў з вёскі Рагозен, падчас капання на сваім гародзе арашальную канаву, наткнуўся на збан. Працягнуўшы капаць далей, ён і яго жонка выцягнулі з зямлі яшчэ 64 пацямнеўшых ад часа і бляшаных па выгляду рэчаў (збаны, чашы, блюды). Вырашыўшы, што гэта рэчы царкоўнага абіходу, сяляне аднеслі знаходку ў хату, і паведаміўшы всяковаму старасце (кмету) працягнулі працу на гародзе.
Кмет патэлефанаваў у акружны цэнтр Врацу у Гістарычны музей. прыехалі археолагі і нечакана знайшлі яшчэ адну яму, у якой было яшчэ 100 пасудзін. Такім чынам у скарбе было 165 рэчаў з срэбра агульнай вагой 20 кг. Гэта былі фіалы, 54 збана и 3 звычайныя чашы. Усе яны былі упрыгожаны гравіроўкай, а на асобных мелісь упрыгожванні ў выглядзе зялатых пялёсткаў.
Гістарычнае значэнне
Археолагі лічаць, што скарб з'яўляецца прыватнай калекцыяй, якую напрацягу мінімум паўстагоддзя збіраў нейкая мясцовая шляхетная сям'я. Закпана прыблізна ў канцы IV стагоддзя да нашай эры.
Ва ўпрыгожванні і выпрацоўцы пасудзін выкарыстоўваюцца разнастайныя матывы, характэрныя для розных перыядаў IV стагоддзя да н. э.Мяняюцца па чарзе геаметрычныя фігуры: раслінныя элементы — галіны дрэў, ружовыя парасткі, кветкі лотасу, жалуды; выявы жывёл — фанатстычных (крылатыя львы-грыфоны, крылатыя коні — пегасы, крылатыя казлы) і рэалістычных (сабакі, пантэры, птушкі, гіпапатамы). На адным з фіялаў — вергодна грэчаскім па паходжанні — адлюстраваны Геракл і афінская жрыца Аўга. Адна з неразгаданых міфалагічных сцэн — дзве калясніцы, пазапраганых у чацьвёркі крылатых коней з жанчынамі-вознікамі ў доўгіх вопратках, якія развяваюцца.
Вельмі важная для гістарычнай навукі выява фракійскай Вялікай Багіні, якую нават старажытныя грэкі ўшаноўвалі пад імянем Бендыда. Яна адлюстравана як магутная вершніца вярхом на льве ці ў калясніцы з квадрыгай коней.
На асобных ёмістасцях захаваліся надпісы, ў якіх згадваюцца фракійскія асабістыя імёны, а таксама назвы невядомых цяпе фракійскіх паселішчаў. Хучэй за ўсё, гэта назвы майстроў, якія выраблялі посуд, і месцы іх пражывання.
На бягучы момант скарб захоўваецца ў гістарычным музеі ў Сафіі.
Інтэрнацыянальны
Інтэрнацыяна́льны (, Интернациональный) — пасёлак у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
Ураган у Апіі (1889)
Ураганам у бухце Апія былі патоплены амерыканскія ваенныя караблі, , са стратай у людзях 51 чалавек, германскія ваенныя караблі , ,  са стратай у людзях 150 чалавек.
Нечаканым вынікам трагедыі стала разрадка наспелага амерыкана-германскага крызісу вакол Самоа (канец 1880-х) і паспяховае правядзенне запланаванай канферэнцыі ў Берліне, а ў далейшым і ўстанаўленне супольнага амерыкана-германскага пратэктарату над Самоа (1899).
Heterogenea asella
Heterogenea asella — від матылькоў з сямейства, адзін з двух відаў роду .
Арэал
Распаўсюджаны практычна па ўсёй Еўропе, а па некаторых дадзеных — таксама ў Японіі і на Карэйскім паўвостраве. На тэрыторыі Расіі назіраецца ў цэнтральнай і паўднёвай Еўрапейскіх частках, на Каўказе і ў Прымор'і.
Уяўляе сабой невялікую матылька з размахам крылаў да 1,4—2 сантыметраў. Крылы без малюнка, у самцоў — цёмна-карычневага колеру, у самак — больш светлыя, вохрыста-карычневага колеру. Жыве на ўзлесках і палянках шыракалістых лясоў і лесастэпы. Лётае ў першай палове лета — чэрвені—ліпені.
Вусень мае незвычайную, падобную на лічынку форму з вельмі кароткімі ножкамі і ўцягнутай галавой. Маларухомыя і многа ядуць, харчуюцца на дубе, буке, грабе, бярозе, ляшчыне і клёне, радзей на пладовых дрэвах.
Матылёк занесены ў Чырвоную кнігу Яраслаўскай вобласці, у межах Яраслаўскай вобласці назіралася адзінкава на тэрыторыі нацыянальнага парку «Пляшчэева возера». Па вобласці праходзіць паўночная мяжа арэала матыля.
Міхаіл Яўгенавіч Парэчанкаў
Міхаіл Яўгенавіч Парэчанкаў (Михаил Евгеньевич Пореченков; ), Ленінград, РСФСР) — расійскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар, тэлевядучы. Народны артыст Расійскай Федэрацыі (2019).
Біяграфія
Нарадзіўся 2 сакавіка 1969 года ў Ленінградзе ў сям’і ваеннага марака. Да пяці гадоў жыў з бабуляй у Пскоўскай вобласці, потым — з бацькамі ў Польшчы, дзе вучыўся ў школе-інтэрнаце. Вучыўся ў Талінскім вышэйшым ваенна-палітычным будаўнічым вучылішчы, але не скончыў яго, бо за парушэнне дысцыпліны быў выключаны за 10 дзён да заканчэння.
Служыў у будаўнічым батальёне ў Савецкай Арміі. Пасля службы працаваў у багетнай майстэрні. Паступіў ва Усерасійскі дзяржаўны інстытут кінематаграфіі на курс А. Джыгарханяна, але да канца не давучыўся. У 1991 годзе паступіў у Дзяржаўную акадэмію тэатральнага мастацтва ў Санкт-Пецярбургу на курс Венеяміна Фільштынскага, якую скончыў у 1996 годзе.
Наталена Андрыянаўна Каралёва
Наталена Андрыянаўна Каралёва (Наталена Андріанівна Королева; 3 сакавіка 1888, Кастрыльё-дэль-Валь, Бургас, Іспанія — 1 ліпеня 1966, Мельнік, Сярэднечэшскі край, Чэхаславакія) — украінская пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася 3 сакавіка 1888 года ў манастыры Сан-Пэдра-дэ-Кардэнья (San Pedro de Cardeña) іспанскага муніцыпалітэта Кастрыльё-дэль-Валь правінцыя Кастылія і Леон, яе поўнае імя па іспанскаму звычаю — Кармэн Альфонса Фернанда Эстрэлья Наталена. Маці Наталены, якая паходзіла са старадаўняга іспанскага роду — Марыя-Клара дэ Кастра Лачэрда Медзінаселі, памерла пры родах; Бацька — польскі граф Адрыян-Юрый Дунін-Баркоўскі, займаўся археалогіяй і жыў пераважна ў Францыі. Бацька аддаў Наталену на выхаванне ў манастыр Нотр-Дам дэ Сіён ў французскіх Пірэнэях, дзе яна прабыла адзінаццаць гадоў. Тут яна вывучала замежныя мовы, філасофію, гісторыю, медыцыну і музыку. У гэты час бацька ажаніўся другі раз на Людміле Лось, якая паходзіла з шляхетнага чэшскага роду і якая мела маёнтак у мястэчку Краснэ. Калі мачыха пасяліліся ў Кіеве, яна захацела, каб Наталена працягвала тут сваё навучанне, і ўвосень 1904 года дзяўчына прыехала ў Кіеў. Не ведаючы рускай мовы, але памятаючы ўкраінскую і трохі польскую, паступіла ў Кіеўскі інстытут высакародных дзяўчат, для чаго асвоіла рускую. Праз два гады скончыла інстытут; у Кіеве Наталена брала таксама ўрокі музыкі ва ўкраінскага кампазітара Мікалая Лысенкі.
Калі сям’я перабралася ў Санкт-Пецярбург, Наталена працягнула тут сваю адукацыю, скончыўшы археалагічны інстытут, і атрымаўшы ступень доктара археалогіі за працы па літоўскай гісторыі, затым захапілася егіпталогіяй і адначасова вучылася ў Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў, пасля заканчэння якой атрымала дыплом «вольнага мастака». Бацькі, бачачы, што дачка пасталела, знайшлі ёй жаніха-гусара, ротмістр рускай арміі. Але дзяўчына не захацела выходзіць замуж і паступіла ў санкт-пецярбургскі Міхайлаўскі тэатр, а затым заключыла кантракт з gарыжскім «Théâtre du Gymnase», які гастраляваў тады ў расійскай сталіцы. Але тэатральная кар’ера Наталены не адбылася з-за яе слабога здароўя. Пакінуўшы сцэну, яна лячылася ў Закаўказзі, а затым з’ехала ў Заходнюю Еўропу — для працягу лячэння і каб займацца мастацтвам і археалогіяй. Падарожнічала па краінах Еўропы і Блізкага Усходу, зноў трохі выступала ў оперных тэатрах Парыжа і Венецыі, прымала ўдзел у археалагічных раскопках Пампей і ў Егіпце. З 1909 года Наталена пачала выступаць з мастацкімі творамі і навуковымі артыкуламі ў французскіх літаратурных і навуковых часопісах.
Першая Сусветная вайна заспела Каралёву ў Кіеве, дзе яна знаходзілася ў хворага бацькі, які вельмі хутка памёр. Як грамадзянка, якая прыехала з-за мяжы, не змагла выехаць назад, стаўшы сястрой міласэрнасці расійскага войска ад таварыства Чырвонага Крыжа. Амаль тры гады знаходзілася на франтах вайны — атрымала Георгіеўскі крыж (за тое, што падчас варожага абстрэлу засталася на пазіцыях з параненымі ваярамі), тры раненні, хварэла тыфам і запаленнем лёгкіх. Падчас вайны яна выйшла замуж за афіцэра рускай арміі і грамадзяніна Ірана, які служыў у «Дзікай дывізіі» — Іскандэра Гакгаманіш ібн Куруша, які загінуў пад Варшавай. Адправіўшы труну з целам мужа ў Іран, Каралёва вярнулася ў Кіеў і спынілася ў мачахі, якая неўзабаве захварэла і памерла. Наталена засталася без бацькоў. Яна выехала ў Прагу, дзе пачала працаваць у сістэме народнай адукацыі. Тут сустрэлася з украінскім пісьменнікам Васілём Канстанцінавічам Каралівам, якога ведала ў Кіеве. Яны пажаніліся і купілі домік на ўскраіне гарадка Мельнік, недалёка ад Прагі. Тут муж і жонка пражылі да канца сваіх дзён. В. К. Караліў памёр у 1943 годзе. Наталена Каралёва ўсё сваё наступнае жыццё прысвяціла літаратурнай працы, пачаўшы пісаць на ўкраінскай мове.
Памерла 1 ліпеня 1966 года у горадзе Мельнік Сярэднечэшскага края Чэхаславакіі. Пахавана на могілках Святога Вацлава.
У 2010 годзе ў Львове пісьменнік Юрый Вінічук прадставіў адно з апошніх выданняў Наталены Каралёвай, у якім выступіў складальнікам (Королева Наталена. Твори: Автобіографія. Предок. Без коріння / Упоряд. Ю. Винничук. — Львів: Каменяр, 2009. — 419 с.), з украінскай серыі «Спадчына».
Allium flavescens
Allium flavescens — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Паўднёва-Усходняй Еўропе і Заходняй Азіі.
Апісанне
Шматгадовая расліна 20–40 см даўжынёй. Калякветнік жоўты, бліскучы, 4-5 мм даўжынёй. Лісце 6-8, шчацінападобнае, 0.5-1.5 мм шырынёй, шурпатае.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Выкарыстанне
Культывуецца як дэкаратыўная, а таксама як трава для кухні. Аднак ёсць некаторыя паведамленні аб таксічнасці ў вялікіх колькасцях.
Шандра звычайная
Ша́ндра звычайная, Шанта звычайная (Marrubium vulgare) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Уладзімір Барысавіч Гройсман
Уладзімір Барысавіч Гройсман (Володимир Борисович Гройсман; нарадзіўся 20 студзеня 1978 года, Вінніца) — украінскі дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністар Украіны з 14 красавіка 2016 года да 29 жніўня 2019 года. Старшыня Вярхоўнай Рады Украіны з 27 лістапада 2014 да 14 красавіка 2016 года. Дарадца Рады народнай бяспекі і абароны Украіны.
Шандра звычайная
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 15—75 см. Сцябло ўзыходнае, галінастае ад асновы. Лісце простае, суцэльнае, супраціўнае, маршчакаватае, на чаранках. Кветкі дробныя, белага колеру, у несапраўдных кальчаках. Чашачка трубчастая, з 10 шылападобнымі зубцамі. Вяночак двухгубы. Верхняя губа вузкая і прамая, двухлопасцевая, ніжняя — трохлопасцевая і адхіленая. Тычынак — 4. Плод — шматарэшак.
Уладзімір Барысавіч Гройсман
З 2006 па 2014 год — гарадскі глава Вінніцы. Віцэ-прэзідэнт «Асацыяцыі гарадоў Украіны ў пытаннях жыллёвай гаспадаркі» (2010—2014). З 2014 году віцэ-прэм’ер ураду Украіны і міністар мясцовага развіцця, будаўніцтва і жыллёвай гаспадаркі (з 27 лютага да 2 снежня 2014 года).
Шандра звычайная
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўразіі, Паўночнай Афрыкі (Алжыр, Лівія, Марока, Туніс), на астравах Мадэйра і Канарскіх, натуралізавалася ў Паўночнай, Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы, на Гавайскіх астравах, у Новай Зеландыі і Паўночнай Афрыцы.
Расце на сухіх мясцінах, каля дарог, на пасевах, каля платоў. Цвіце ў чэрвені—жніўні. Плады паспяваюць у ліпені—верасні.
Уладзімір Барысавіч Гройсман
Дзяцінства і маладосць
У 2003 годзе скончыў недзяржаўную вышэйшую навучальную ўстанову — Міжрэгіянальную акадэмію кіравання людзьмі па спецыяльнасці «Правазнаўства». У лютым 2010 года скончыў Нацыянальную акадэмію дзяржаўнага кіравання пры Прэзідэнце Украіны, стаўшы магістрам па спецыяльнасці «Кіраванне грамадскім развіццём» і спецыялізацыі «Упраўленне на абласным і мясцовым узроўнях».
На пасадзе главы горада Вінніца
У 2002 годзе ва ўзросце 24-х гадоў перамог на выбарах па акрузе № 29 і стаў самым маладым паслом Вінніцкай гарадской рады. У лістападзе 2005 года абраны пісарам Вінніцкае гарадской рады і выконваючым абавязкі главы горада Вінніца. У сакавіку 2006 года перамог на выбарах главы горада Вінніца.
Шандра звычайная
Гаспадарчае значэнне
Лекавая, эфіраалейная, таніданосная, фарбавальная і меданосная расліна.
Уладзімір Барысавіч Гройсман
На пасадзе главы горада Вінніца
На наступных выбарах 31 кастрычніка 2010 г. быў вылучаны на пасаду гарадскога главы Вінніцы ад грамады «Сумленне Украіны» і пераабраны главою са значнай падтрымкай — 77,8 % галасоў.
На пасадзе главы горада Гройсман вёў праграму замены ліхтароў і асвятлення вуліц, якая была ўведзена яшчэ ў 2002 годзе; распачаў праект энергазберажэння і максімальнага асвятлення горада. Падчас першага году на пасадзе главы горада Вінніца пачаў маштабны рамонт асфальтавага пакрыцця ўсіх магістральных і многіх другарадных вуліц горада. У 2006 годзе дасягнуў значнага памяншэння маштабаў стыхійнага гандлю.
У снежні 2006 года пасля падпісання Мемарандума аб узаемаразуменні паміж урадамі Швейцарскай Канфедэрацыі і Украіны спрыяў пачатку супрацоўніцтва паміж Вінніцай і ўправай Цюрыха. З 2007 па 2011 гады Вінніца атрымала ад Цюрыха 116 спісаных трамвайных вагонаў 1959 і 1960-х гадоў вытворчасці. Пазней у іх зявіўся бясплатны Wi-Fi. У 2012 ініцыявана рэфармаванне гарадскога транспарту, скарочана колькасць маршрутных таксі. У 2013 годзе ў доўг закуплена 30 аўтобусаў і 40 тралейбусаў.
Акрамя замежнай падтрымкі былі створаны інструменты ўдзелу мясцовага капіталу ў развіцці горада. Так на ўмовах сумеснага фінансавання ў Вінніцы ўжо больш за 5 гадоў ажыццяўляецца пракладка вадаправода і каналізацыі, рамантуюцца вуліцы ў прыватным сектары, змяшчаецца палігон цвёрдых бытавых адходаў у прыгараднай ваколіцы.
У 2008 годзе спрыяў стварэнню першага «Празрыстага офісу» па прадастаўленні адміністрацыйных паслуг насельніцтву, у далейшым сістэма «празрыстых офісаў» на базе былых райвыканкамаў Вінніцы была распаўсюджана па Украіне.
З 2007 па 2013 гады дамогся прыходу ў Вінніцу знешніх інвестыцый у аб’ёме больш чым 736 млн грн.
Служба ва ўрадзе Украіны
27 лютага 2014 па запрашэнні прэм’ер-міністра Украіны Арсенія Яцанюка заняў пасаду віцэ-прэм’ер-міністра Украіны — міністер мясцовага развіцця, будаўніцтва і жыллёвай гаспадаркі. Асноўны напрамак дзейнасці — правядзенне задумы раздачы ўлады мясцовым урадам на месцах.
Выступіў каардынатарам рэформы дзяржаўных кантралюючых органаў. У перыяд лета-восень 2014 узначальваў: Урадавы антыкрызісны энергетычны штаб; Дзяржаўную камісію па расследаванні прычын авіякатастрофы самалёта Боінг 777 (з 17 ліпеня 2014); каардынаваў працу штаба па працы з бежанцамі; аднаўленне Данбаса і працу з міжнароднымі донарамі.
Старшыня Вярхоўнай Рады Украіны
У Вярхоўную Раду трапіў па спісе Блока Пятра Парашэнкі. Адзін з заклікаў яго перадвыбарнай кампаніі: «Ганаруся, што я — Украінец!».
27 лістапада 2014 абраны старшынёй Вярхоўнай Рады Украіны. 15 снежня 2014 зацверджаны ў складзе РНБА.
Падтрымаў законапраект аб забароне расійскіх серыялаў, аднак яго падпісанне зацягнулася, паколькі рэгламентны камітэт Вярхоўнай Рады разглядаў скаргу незадаволеных паслоў.
2 ліпеня 2015 падтрымаў скандальны і папулісцкі закон аб рэструктурызацыі валютных крэдытаў, у далейшым непадпісаны Прэзідэнтам.
Падчас ўрадавага крызісу 2016 разглядаўся як адзін з магчымых прэтэндэнтаў на пасаду Прэм’ер-міністра Украіны ад прыхільнікаў П. Парашэнкі.
Узнагароды
Узнагароджаны кавалерскім Крыжам Ордэна Заслуг Рэспублікі Польшча.
Крытыка
Пасля таго, як Уладзімір Гройсман прапанаваў звольніць 10 % суддзяў замест абрання іх без абмежавання часу працы, яго абразілі словы Грамады юрыстаў Украіны і Акруговага адміністрацыйнага суда Кіева. «Грамада юрыстаў Украіны лічыць недапушчальнымі і супярэчлівымі прынцыпы вяршэнства права, любыя формы калектыўнай адказнасці, у прыватнасці, вызваленне суддзяў у прапанаваны Уладзімірам Гройсманом спосабам». 12 лістапада 2015, у дзень галасавання за антыдыскрымінацыйныя законы, рэзка выступіў супраць аднаполых шлюбаў.
Асабістае жыццё
Жанаты. Разам з жонкай Аленай выхоўвае дзвюх дачок — Крысціну і Юлію і сына Давыда.
Спроба ваеннага перавароту ў Габоне (2019)
Спроба ваеннага перавароту ў Габоне адбылася 7 студзеня 2019 года, калі змоўшчыкі з арганізацыі «Патрыятычны рух ваенных і спецслужбаў Габона», што была прадстаўлена вайскоўцамі габонскай арміі, арганізавалі бунт супраць уладаў.
Перадгісторыя
У кастрычніку 2018 года прэзідэнт Габона Алі бен Бонга Андзімба перанёс інсульт. 24 кастрычніка ён быў шпіталізаваны ў клініку Эр-Рыяда. Падчас перавароту прэзідэнт знаходзіўся ў Марока, дзе праходзіў медыцынскае лячэнне.
31 снежня прэзідэнт звярнуўся да народу ў навагоднім тэлезвароце, у якім паведаміў, што адчувае сябе добра і працягвае працаваць.
2 студзеня 2019 г. па загадзе прэзідэнта ЗША Дональда Трампа, у Габон былі накіраваны 80 ваеннаслужачых для забеспячэння бяспекі амерыканскіх грамадзян, якія знаходзяцца ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга ў момант абвастрэння сітуацыі пасля мінулых усеагульных выбараў.