cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Уладзіміравіч Рузскі
Біяграфія
З 11 сакавіка 1882 па 26 лістапада 1887 года — старшы ад’ютант штаба Кіеўскай ваеннай акругі. У маі — кастрычніку 1881 года камандаваў батальёнам 131-га пяхотнага Ціраспальскага палка. З 26 лістапада 1887 года начальнік штаба 11-й кавалерыйскай дывізіі. З 19 сакавіка 1891 года — начальнік штаба 32-й пяхотнай дывізіі. З 23 ліпеня 1896 года камандзір 151-га пяхотнага Пяцігорскага палка. З 13 снежня 1896 года акруговы генерал-кватэрмайстар штаба Кіеўскай ваеннай акругі. Падчас службы ў Кіеўскай ваеннай акрузе карыстаўся вялікім аўтарытэтам і павагай сярод калег і начальства. З 10 красавіка 1904 года начальнік штаба Віленскай ваеннай акругі.
Падчас руска-японскай вайны 1904—1905 гадоў быў начальнікам штаба 2-й Маньчжурскай арміі. Удзельнічаў у бітвах пры Сандэпу і Мукдэнскай бітве. Адзначаўся афіцэрамі Генеральнага штаба як адзін з лепшых генералаў і каштоўных работнікаў. Пры адступленні ад Мукдэна, знаходзячыся ў ар’ергардзе арміі, з прычыны падзення з каня атрымаў траўму, але застаўся ў дзеючай арміі.
У 1906 годзе ўдзельнічае ў распрацоўцы «Палажэння аб палявым кіраванні войскамі ў ваенны час». З мая 1907 года — член Вярхоўнага ваенна-крымінальнага суда па расследаванні справы аб здачы Порт-Артура. З 6 кастрычніка 1909 года — камандзір 21-га армейскага корпуса. Звольнены ад камандавання з прычыны слабога здароўя.
З снежня 1909 (студзень 1910 года па новаму стылю) член Ваеннага савета пры ваенным міністры, займаўся распрацоўкай статутаў і настаўленняў, быў адным з аўтараў Палявога статута 1912 года. 7 лютага 1912 года зноў прызначаны на важны пост у арміі: памочніка камандуючага войскамі Кіеўскай ваеннай акругі — паводле ранейшага плану ў выпадку вайны з Германіяй і Аўстра-Венгрыяй камандуючы войскамі КВА генерал М. І. Іваноў прызначаўся галоўнакамандуючым войскамі Паўднёва-Заходняга фронту, а Рузскі — камандуючым арміяй, сфарміраванай на базе Кіеўскай ваеннай акругі.
Першая сусветная вайна
З 19 ліпеня па 3 верасня 1914 года камандаваў 3-й арміяй. У пачатку вайны нягледзячы на паступаючыя звесткі пра аўстрыйскае наступленні ў напрамку Люблін — Холм упарта працягваў наступленне на Львоў. За баі з аўстрыйцамі і ў першую чаргу за ўзяцце Львова двойчы ўзнагароджаны ордэнам Святога Георгія 4-й і 3-й ступені (ВП 23 жніўня 1914 года). За Галіцыйскую бітву ўзнагароджаны ордэнам Святога Георгія 2-й ступені (ВП 22 кастрычніка 1914 года), стаўшы адным з трох узнагароджаных вышэйшых ваеначальнікаў гэтай вельмі высокай узнагародай. Здабыў славу «заваёўніка Галіцыі» і гучную славу ў грамадскіх, у тым ліку апазіцыйных колах.
З 3 верасня 1914 года — Галоўнакамандуючы арміямі Паўночна-Заходняга Фронту. Пад яго камандаваннем войскі фронту ваявалі ў Варшаўска-Івангарадскай, Лодзінскай (падчас якой, нягледзячы на дасягнуты поспех 1-й і 10-й армій Рузскі аддаў загад аб адступленні, з-за чаго патрапіўшая ў акружэнне група германскіх войскаў генерала Р.  Шэфер-Боядэля змагла выйсці з акружэння) і Аўгустоўскай аперацыях, (у апошняй менавіта яго дзеянні сталі прычынай катастрофы 10-й арміі). Як военачальнік меў звычку вінаваціць падначаленых у сваіх няўдачах, у прыватнасці дамогся адхілення камандуючых арміямі — П. К. Рэненкампфа і С. М. Шэйдэмана на Седлецкай нарадзе Стаўкі, тым самым апраўдваючы свой загад аб згортванні наступу войскаў яго фронту. Аднак дзейнасцю гэтых генералаў не беспадстаўна выказвала незадаволенасць ваеннае камандаванне Стаўкі і ваенны міністр. 13 сакавіка 1915 года Рузскі захварэў і пакінуў фронт, здаўшы камандаванне генералу М. В. Аляксееву.
17 сакавіка 1915 года прызначаны членам Дзяржаўнага, а 20 мая 1915 года таксама Ваеннага саветаў. Вярнуўся на вышэйшы камандны пост дзякуючы асабістаму рашэнню імператара Мікалая II, нягледзячы на раней выяўленыя яго недахопы як военачальніка.
З 30 чэрвеня — камандуючы 6-й арміяй. З 18 жніўня 1915 года — Галоўнакамандуючы арміямі Паўночнага фронту. У снежні 1915 года Рузскі захварэў і 6 снежня здаў камандаванне фронтам.
Пазней вярнуўся на пасаду Галоўнакамандуючага арміямі Паўночнага фронту 1 жніўня 1916 года. На пасадзе галоўнакамандуючага войскамі фронту адрозніваўся асцярожнасцю і пазбягаў рашучых дзеянняў і буйных вайсковых аперацый.
Удзел у Лютаўскай рэвалюцыі
Адвакат Н. П. Карабчэўскі пакінуў успаміны, запісаныя са слоў жонкі Вялікага князя Іаана Канстанцінавіча Алены Пятроўны, што калі яна знаходзілася ў екацярынбургскай турме, то яе наведваў лекар цэсарэвіча У. М. Дзеравенка, які расказаў ёй аб адкліканні Мікалая II аб М. У. Рузскім, зробленым ўжо ў спасылцы: «Бог не пакідае мяне, Ён дае мне сілы дараваць усіх маіх ворагаў і катаў, але я не магу перамагчы сябе яшчэ ў адным: генерал-ад’ютанта Рузскага я дараваць не магу!»
У гутарцы з генералам С. Н. Вільчкоўскім у 1918 годзе генерал М. У. Рузскі падрабязна распавядаў аб ўстойлівым супраціве Імператара Мікалая II аказваемаму на яго ціску па ўвядзенні «Адказнага міністэрства» (Па задумцы апазіцыі гэта міністэрства павінна было не падпарадкоўвацца Імператару, а главе кабінета, у сваю чаргу, адказнага перад Думай. Гэта значыць, змоўшчыкі імкнуліся да ўвядзення парламенцкага ладу ў Расеі, што ішло насуперак з існуючым заканадаўствам Імперыі). На гарачыя довады Рузскага аб неабходнасці неадкладнага ўвядзення Адказнага міністэрства "Гасудар пярэчыў спакойна, стрымана і з пачуццём глыбока перакананні. Асноўная думка Гасудара была, што ён для сябе ў сваіх інтарэсах нічога не жадае, ні за што не трымаецца, але лічыць сябе не ў праве перадаць усю справу кіравання Расіяй у рукі людзей, якія сёння, будучы ва ўладзе, могуць нанесці найбольшы шкоду Радзіме, а заўтра памыюць рукі, «падаўшы з кабінетам ў адстаўку». «Я адказны перад Богам і Расіяй за ўсё, што здарыцца і здарылася», сказаў Гаспадар, «ці будуць міністры адказныя перад Думай і Дзяржаўным саветам — абыякава. Я ніколі не буду ў стане, бачачы, што робіцца міністрамі не да дабра Расіі, з імі пагаджацца, цешачыся думкай, што гэта не мая справа, не мая адказнасць» . Рузскі стараўся даказаць Гасудару, што яго думка памылковая, што варта прыняць формулу: «валадарыць гасудар, а ўрад кіруе». Гасудар казаў, што гэтая формула яму незразумелая, што трэба было інакш быць выхаваным, перарадзіцца. Генерал Рузскі спрачаўся, пярэчыў, даказваў, і, нарэшце, пасля паўтары гадзіны атрымаў ад Гасудара рашэнне, што ён згодны на адказнае міністэрства. Застаецца цалкам незразумелым, чаму цар раптам здрадзіў сваім перакананням і пагадзіўся. Аналіз дакументаў прыводзіць да высновы, што гэта рашэнне прымалася ад імя Гасудара, але не самім Гасударам.
Дзелячыся сваімі ўспамінамі ўжо пасля звяржэння манархіі і бальшавіцкага перавароту, незадоўга да сваёй пакутлівай смерці, генерал Рузскі імкнуўся апраўдацца перад нашчадкамі. Ён разумеў, што такая раптоўная змена погляду Імператара на карысць Адказнага міністэрства будзе выглядаць падазронай. Таму Рузскі спрабаваў запэўніць, што перад тым, як Імператар даў сваю згоду, ён, Рузскі, заўважыў, што ў Гасудары адбылася «нейкая перамена ». Гасудар «выяўляў штосьці падобнае да абыякавасці». Для Рузскага важна было, каб у памяці нашчадкаў склалася перакананне, што ўсё адбывалася з поўнай згоды Цара. Рузскі хацеў выглядаць не змоўшчыкам, а вернападданым, які дзейнічаў у згодзе са сваім Гасударам.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі
Быў арыштаваны 11 верасня 1918 года ў Есентуках чырвонымі. Адмовіўся ўзначаліць часці Чырвонай арміі, спасылаясь на непрыманне вайны «рускіх з рускімі». У выніку сарокінскай авантуры 1 лістапада 1918 года быў выведен на Пяцігорскія могілкі ў складзе групы заложнікаў і забіты кінжалам асабіста Г. А. Атарбековым.
Узнагароды
замежныя:
Вайсковыя сябры
Вайсковыя сябры, Таварыства вайсковых сяброў — таемнае рэвалюцыйнае аб'яднанне ў Літоўскім асобным корпусе (Гродзенская губерня) у 1825—1826.
Створана па ініцыятыве былога сябра таварыства філаматаў М. І. Рукевіча. Ставіла мэтай барацьбу за «вольнасць», «асвету сябе», «узаемную дапамогу» і «агульныя выгоды». Ідэйныя погляды «Ваенных сяброў» набліжаліся да Статуту Паўночнага таварыства дзекабрыстаў. Сябрамі таварыства былі вайскоўцы, прадстаўнікі мясцовай інтэлігенцыі, навучэнцы гімназіі, дзяржаўныя службоўцы. Таварыства падзялялася на 3 ступені.
Таварыства знаходзілася яшчэ на стадыі фарміравання, калі для выступу было вырашана выкарыстоўваць міжцарства пасля раптоўнай смерці Аляксандра I. Магчыма, штуршком да выступу паслужылі падзеі ў Пецярбургу 26 снежня. 31 снежня 1825 — 3 студзеня 1826 камітэт правёў нараду па падрыхтоўцы паўстання. Сябры таварыства пачалі агітаваць салдатаў і афіцэраў палкоў, раскватараваных пад Гродна не даваць прызначаную на 5 студзеня прысягу Мікалаю I. За спробу сарваць гэту прысягу шматлікія сябры таварыства былі арыштаваны.
Следчая камісія ў Беластоку дапытала і сясцёр Рукевіча — Карнелію і Ксаверыю. Яны не толькі ведалі пра існаванне тайнага таварыства, але і прымалі ўдзел у некаторых яго паседжаннях. Сёстры Рукевіч зрабілі вялікую паслугу арганізацыі. Калі Ігельстрома арыштавалі, яго слуга Павел Паршнёў прывёз Ксаверыі зялёны куфэрак з паперамі. Тое, што гэтыя дакументы не трапілі ў рукі следства, дапамагло «ваенным удзельнікам» прадставіць сябе ўдзельнікамі асветніцкай арганізацыі. I таму прысуды Беластоцкага ваеннага суда былі больш мяккімі ў параўнанні з прысудамі Пецярбургскага следчага камітэта. Па царскай канфірмацыі «сясцёр шляхціца Рукевіча Ксаверыю і Карнелію замест вызначанай ім Яго Высокасцю карай трымаць у кляштары: Ксаверыю адзін год, а Карнелію — шэсць месяцаў». Яны сядзелі ў гродзенскім брыгіцкім кляштары.
Да катаржных прац у Сібіры на 10 гадоў былі прысуджаны Рукевіч, Вегелін, Ігельстром, на 5 гадоў — Грынявіцкі, Вронскі, Высоцкі, браты Ардынскія. У арыштанцкіх ротах Бабруйскай крэпасці адбывалі пакаранне Гофман, Пятроўскі, Угліч-Трэбінскі, Баркоўскі, Яневіч і інш.
Літаратура
Гродно. Энциклопедический справочник / Белорус. Сов. Энцикл.; Редкол.: И. П. Шамякин (гл.ред.) и др. — Мн.: БелСЭ, 1989. — 438 с., [12] л. ил.: ил.
Падляшскае ваяводства
Падляшскае (таксама Падляскае) ваяводства — адміністрацыйна-тэратэрыяльная адзінка ВКЛ, Рэчы Паспалітай, Расійскай імперыі і Рэспублікі Польшча:
Серафімаўскае благачынне горада Віцебска
Серафімаўскае благачынне горада Віцебска, Серафімаўская благачынная акруга горада Віцебска — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае паўднёвую частку горада Віцебск.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Аляксандр Сіроткін.
IC 795
IC 795 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вольныця
Вольныця (Во́льниця) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
Мнышын
Мнышын (Мни́шин) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Кызылжар (Індэрскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 95 чалавек (47 мужчын і 48 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 108 чалавек (51 мужчына і 57 жанчын).
Мала Загорыўка
Мала Загорыўка (Мала́ Заго́рівка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
NGC 6946
NGC 6946 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў сузор’і Цэфея.
Бачная зорная велічыня: 9,0. Бачны размер: 11,5' × 9,8'. Прамое ўзыходжанне: 20 гадз. 34м 52,1 сек. Схіленне: +60°09'12".
Канскі кінафестываль 1999
52-і Канскі кінафестываль праходзіў з 12 па 23 мая 1999 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёраў.
Сувалкава
Сува́лкава (, Сувалково) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Машчоны (Гошчанскі раён)
Машчоны (Мощо́ни) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Аргенцінскае песа
Аргенцінскае песа — валюта дзяржавы Аргенціна.
Новае аргенцінскае песа складаецца з 100 сентава.
Знаходзяцца ў звароце банкноты наміналам у 100, 50, 20, 10, 5 і 2 песа, а таксама манеты вартасцю ў 1, 2 і 5 песа, а таксама манеты 50, 25, 10, 5 і 1 сентава.
Манеты
З 1992 года выпушчаны, 1, 5, 10, 25 і 50 сентава, а таксама 1 песа ў 1994. Манета 1 сентава ў 2001 выйшла з звароту.
Матэматычная фармулёўка агульнай тэорыі адноснасці
У гэтым артыкуле разглядаецца матэматычны базіс агульнай тэорыі адноснасці.
Зыходныя палажэнні
Нашае інтуітыўнае ўспрыманне паказвае нам, што прастора-час з'яўляецца рэгулярнай і неперарыўнай, гэта значыць не мае «дзірак». Матэматычна гэтыя ўласцівасці азначаюць, што прастора-час будзе мадэлявацца гладкай дыферэнцавальнай мнагастайнасцю 4 вымярэнняў M_4, г. зн. прасторай размернасці 4, для якой наваколле кожнай кропкі лакальна падобнае на чатырохмерную эўклідавую прастору. Гладкасць тут азначае дастатковую дыферэнцавальнасць, пакуль без удакладнення яе ступені.
Паколькі, акрамя таго, з добрай дакладнасцю выконваюцца законы спецыяльнай тэорыі адноснасці, то такую мнагастайнасць можна надзяліць лорэнцавай метрыкай, г. зн. нявыраджаным метрычным тэнзарам з сігнатурай \{-,+,+,+\} (ці, што эквівалентна, \{+,-,-,-\}). Значэнне гэтага раскрываецца ў наступным раздзеле.
Метрычны тэнзар
Дыферэнцавальная мнагастайнасць M, забяспечанае лорэнцавым метрычным тэнзарам g, і прадстаўляе сабой такім чынам лорэнцаву мнагастайнасць, якая з'яўляецца асобным выпадак псеўдарыманавай мнагастайнасці (азначэнне «лорэнцаў» будзе ўдакладнена далей у тэксце; гл. ніжэй раздзел Лорэнцава метрыка).
Возьмем якую-небудзь сістэму каардынат x^{\mu} ў наваколлі кропкі P, і хай — лакальны базіс ў датычнай прасторы T_xM да мнагастайнасці M ў кропцы x\in M. Датычны вектар  запішацца тады як лінейная камбінацыя базісных вектараў:
Пры гэтым велічыні \ w^{\mu} называюцца контраварыянтнымі кампанентамі вектара w. Метрычны тэнзар \mathbf g тады — сіметрычная білінейная форма:
дзе праз dx^{\mu} пазначаны дуальны ў адносінах да базіс ў кадатычный прасторы T_x^*M, гэта значыць такія лінейныя формы на T_xM, што:
Далей будзем меркаваць, што кампаненты метрычнага тэнзара змяняюцца ў прасторы-часе неперарыўна.
Метрычны тэнзар, такім чынам, можа быць прадстаўлены сапраўднай сіметрычнай матрыцай 4x4 :
Наогул любая сапраўдная матрыца 4x4 мае апрыёры 4 x 4 = 16 незалежных элементаў. Умова сіметрыі памяншае гэты лік да 10: на самай справе, застаецца 4 дыяганальныя элементы, да якіх трэба дадаць (16 - 4)/2 = 6 недыяганальных элементаў. Тэнзар g_{\mu\nu} валодае, такім чынам, толькі 10 незалежнымі кампанентамі.
Скалярны здабытак
У прыватнасці, узяўшы два базісных вектара, атрымліваем кампаненты:
Заўвага: калі велічыні w ^ {\ mu} абазначаюць контраварыянтныя кампаненты вектара w, то можна вызначыць таксама яго каварыянтныя кампаненты як:
Элементарная адлегласць — інтэрвал
Разгледзім вектар элементарнага перамяшчэння паміж кропкай P^{} і бясконца блізкай кропкай:. Інварыянтнай інфінітэзімальнай нормай гэтага вэктару будзе сапраўдны лік, які пазначаецца ds^2, званы квадратам інтэрвалу, і роўны:
Калі пазначыць кампаненты вектара элементарнага перамяшчэння «па-фізічна», інфінітэзімальны квадрат даўжыні (інтэрвалу) запішацца фармальна як:
Увага: у гэтай формуле, а таксама і далей, dx^{\mu} прадстаўляе сабой сапраўдны лік, які інтэрпрэтуецца фізічна як «інфінітэзімальная змена» каардынаты x^{\mu}, а не як дыферэнцыяльная форма!
Лорэнцава метрыка
Удакладнім цяпер выраз «лорэнцава» (дакладней лакальна лорэнцава), які азначае, што метрычны тэнзар мае сігнатуру (1,3) і лакальна супадае ў першым парадку з лорэнцавай метрыкай спецыяльнай тэорыі адноснасці. Прынцып эквівалентнасці сцвярджае, што можна «сцерці» лакальна поле гравітацыі, выбіраючы лакальна інерцыйных сістэму каардынатаў. З матэматычнага пункту гледжання такі выбар з'яўляецца перафармулёўку вядомай тэарэмы аб магчымасці прывядзення квадратычнай формы да галоўных восях.
У такой лакальна інерцыяльны сістэме каардынатаў X^{\alpha} інварыянт ds^2 у кропцы P запішацца як:
дзе мае мінімум другі парадак драбніцы па адхіленнях каардынатаў ад кропкі P, г. зн. . Прымаючы пагадненне знакаў Мізнэра, Торна і Уілера, маем:
Гіпаглікемія
Гіпаглікемія (ад ὑπό — знізу, пад +  — салодкі +  — кроў) — паталагічны стан, зніжэнне ўтрымання цукру ў крыві ніжэй 80-70 мг%. Гіпаглікемія сустракаецца ў здаровых людзей пры падвышанай мышачнай працы, па прычыне значнага расходу глюкозы як крыніцы энергіі, калі пры гэтым выдаткі арганізма не папаўняюцца лёгказасваяльнымі вугляводамі. Часам гіпаглікемія ўзнікае пры вялікім прыёме вугляводаў, з прычыны рэфлекторнага выдзялення падстраўнікавай залозай празмернага колькасці інсуліну. Гіпаглікемія назіраецца пры некаторых захворваннях астраўковага апарата падстраўнікавай залозы, гіпаталамічнай вобласці галаўнога мозгу, некаторых захворваннях іншых залоз унутранай сакрэцыі, печані (парушэнне функцыі печані як асноўнага дэпо глікагену), а таксама пры перадазаванні інсуліну (гіпаглікемічны шок). Пры гіпаглікемічным шоку пасля кароткачасовага перыяду ўзбуджэння цэнтральнай нервовай сістэмы развіваецца стан, які суправаджаецца пачуццём слабасці, дрымотнасці, голаду, псіхічнымі парушэннямі і інш.; пры зніжэнні ўтрымання цукру да 40 % і ніжэй надыходзяць дрыжыкі, страта свядомасці, курчы. Такі стан ліквідуецца увядзеннем глюкозы. Пры лячэнні некаторых хвароб гіпаглікемічны, або інсулінавы, шок выклікаецца штучна.
Матэматычная фармулёўка агульнай тэорыі адноснасці
Лорэнцава метрыка
Напрыклад, 4 -вектар становішча запішацца ў лакальна інерцыяльнай сістэме каардынат як:
Увага: на самой справе вядомыя, а не інфінітэзімальныя прырашчэння каардынат не ўтвараюць вектара. Вектар з іх узнікае толькі ў аднастайным прасторы нулявой крывізны і трывіяльнай тапалогіі.
Агульныя паняцці афіннай звязнасці і каварыянтнай вытворнай
Абагульнена, афіннай звязнасцю называецца аператар \nabla, які прыводзіць у адпаведнасць вектарнаму полю \mathbf V з датычнага пучка TM поле эндамарфізмаў этого пучка. гэтага пучка. Калі — датычны вектар у пункце x \in M, звычайна пазначаюць
Кажуць, што з'яўляецца «каварыянтнай вытворнай» вектара \mathbf V ў напрамку {\mathbf w}. Выкажам здагадку да таго ж, што задавальняе дадатковым умовам: для любой функцыі f справядліва
Як толькі каварыянтная вытворная вызначана для палёў вектараў, яна можа быць распаўсюджана на тэнзарныя палі з выкарыстаннем правілы Лейбніца: калі \mathbf T і \mathbf S — два любых тэнзар, то па азначэнні :
Каварыантная вытворная поля тэнзара ўздоўж вектара w значыць ізноў поле тэнзара таго ж тыпу.
Звязнасць, асацыяваная з метрыкай
Можна даказаць, што звязнасць, асацыяваная з метрыкай — складнасць Леві-Чывіты [ 1 ], з'яўляецца адзінай звязнасцю, якая акрамя папярэдніх умоў дадаткова забяспечвае тое, што для любых палёў вектараў X, Y, Z з TM
Ураўненні Эйнштэйна
Ураўненні гравітацыйнага поля, якія называюцца ўраўненнямі Эйнштэйна, запісваюцца так
або так
дзе \Lambda — касмалагічная канстанта, c — скорасць святла ў вакууме, G — гравітацыйная пастаянная, якая з’яўляецца таксама ў законе сусветнага прыцягнення Ньютана,  — тэнзар Эйнштэйна, а T_{\mu\nu} — тэнзар энергіі-імпульсу.
Сіметрычны тэнзар g_{\mu\nu} мае толькі 10 незалежных складнікаў, тэнзарнае ўраўненне Эйнштэйна ў зададзенай сістэме каардынат эквівалентна сістэме 10 скалярных ураўненняў. Гэтая сістэма 10 звязаных нелінейных ураўненняў ў частковых вытворных ў большасці выпадкаў вельмі цяжкая для вывучэння.
Тэнзар энергіі-імпульсу
Тэнзар энергіі-імпульсу можа быць запісаны ў выглядзе сапраўднай сіметрычнай матрыцы 4x4:
У ім выяўляюцца наступныя фізічныя велічыні:
— матрыца патокаў імпульсаў. У механіцы вадкасці дыяганальныя кампаненты адпавядаюць ціску, а іншыя складнікі — тангенцыяльным намаганням (высілкам або ў старой тэрміналогіі — нацяжэннем), выкліканым вязкасцю.
Для вадкасці ў спакоі тэнзар энергіі-імпульсу зводзіцца да дыяганальнай матрыцы, дзе ~{\rho} ёсць шчыльнасць масы, а ~p — гідрастатычны ціск.
Мацюкі (Шчучынскі раён)
Мацюкі́ (, Матюки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Бакштаўскага сельсавета.
Гісторыя Туніса
Старажытны час
Землі сучаснага Туніса былі арэнай многіх знакавых падзей гісторыі старажытнага часу. У 814 г. да н. э. каланістамі з фінікійскага горада Тыр быў заснаваны горад Карфаген, які за некалькі стагоддзяў ператварыўся ў адну з наймацнейшых дзяржаваў свету. У ІІІ ст да н.э. інтарэсы Карфагена сутыкнуліся з Рымскімі інтарэсамі, што прывяло да Пунічных войнаў, у кожнай з якіх Карфаген пацярпеў паразу, а ў выніку трэцяй у 146 г да н.э. горад быў захоплены і зруйнаваны, а тэрыторыя Туніса ўвайшла ў склад Рымскай дзяржавы. У V cтагоддзі Паўночную Афрыку захапілі вандалы і стварылі тут сваё каралеўства.
Сярэднявечча
У VI cт. вандалаў пацясніла Візантыйская імперыя. У канцы VII cт. уся Паўночная Афрыка трапіла пад уладу Арабскага халіфата. З таго часу Туніс з'яўляецца трывалай часткай араба-ісламскага свету. Пасля распаду адзінага халіфата ў VIII cт. Туніс уваходзіў у склад шэрагу мясцовых арабскіх каралеўстваў (найбольш працяглы час — дынастыі Хафсідаў) ажно да канца ХVI ст, калі сюды прышлі туркі-асманы.
Новы час
Падчас асманскага панавання паўночна-заходняя Афрыка была прытулкам для піратаў, даволі незалежным ад Стамбула. У 1705 паўстала фактычна незалежная (хаця і прызнавала Асманскі сюзерэнітэт) дзяржава Туніс пад уладай беяў з дынастыі Хусэйнідаў.
Туніс — калонія Францыі
У 1883-1956 гг. Туніс у статусе пратэктарату знаходзіўся пад уладай Францыі, маючы ўласныя герб, гімн, грошы. У Тунісе з'яўляюцца французскія каланісты. Пачынаецца будаўніцтва ліцэяў, чыгунак і шашэйных дарог, партоў, банкаў, прадпрыемстваў па здабычы карысных выкапняў (свінец, фосфар, жалезная руда). У 1940 Туніс падпарадкоўваецца рэжыму Вішы; у 1942 краіну акупуюць войскі Вермахта, праз паўгода разгромленыя саюзнікамі.
Незалежны Туніс
У 1956 Францыя прызнала незалежнасць Туніскага каралеўства. У наступным годзе манархія была скасавана. Першыя трыццаць гадоў незалежнасці на чале Туніса стаяў прэзідэнт Хабіб Бургіба, праўленне якога праходзіла пад знакам ісламізацыі. У 1987 Бургіба быў скінуты прэм'ер-міністрам Бен-Алі ў выніку бяскроўнага перавароту, што атрымаў назву "Язмінавая рэвалюцыя". Бен Алі стаў прэзідэнтам на наступныя 24 гады. Ён праводзіў празаходнюю, арыентаваную на ЗША, палітыку.
У снежні 2010 года распачалася «Арабская вясна», калі туніскі актывіст здзейсніў самаспаленне ў сталіцы дзяржавы, запусціўшы тым самым масавыя хваляванні. У выніку дэманстрацыі ўжо да сярэдзіны студзеня наступнага года абярнуліся звяржэннем афіцыйнага ўрада — прэзідэнт Зін Аль-Абідзін Бен Алі і члены яго сям'і былі вымушаныя збегчы з Туніса. Гэтыя падзеі назвалі другой "Язмінавай рэвалюцыяй".
За восем гадоў на пасадзе кіраўніка дзяржавы змяніліся чатыры палітыкі, але стабільнасць у краіну так не вярнулася. Найбольш буйныя трагедыі адбыліся ў першай палове 2015 года. Гэта майскі напад на музей Брага ў сталічных ваколіцах, падчас якога загінула больш за 20 чалавек. А ў чэрвені адбыўся расстрэл турыстаў у курортным горадзе Сусе. Тады ахвярамі ісламістаў стала больш за 70 чалавек. Гэтыя два найбольш рэзанансныя тэракты абвалілі эканоміку Туніса, якая моцна залежыць ад турызму. На наступны год радыкальныя ісламісты, арыентуючыся на групоўкі з суседняй Лівіі, здзейснілі няўдалую спробу захапіць прыгранічны горад каля мяжы з былой «Джамахірыяй лівійскага народа». Улады рэзка ўзмацнілі барацьбу з тэрарызмам і рэлігійным экстрэмізмам, у лістападзе 2015 года, пасля таго як тэрарыст-смяротнік здзейсніў атаку на прэзідэнцкую гвардыю, ў Тунісе быў абвешчаны рэжым надзвычайнага становішча. Сітуацыя з бяспекай замежных турыстаў засталася напружанай, у тым ліку і з-за блізкага суседства з ахопленай грамадзянскай вайной Лівіяй, і з насычаным ісламісцкімі групоўкамі Алжырам. Акрамя таго, нямала прыхільнікаў тэрарыстычнай арганізацыі знаходзіцца і ў самім Тунісе.
У верасні 2021 года Каіс Саід абвясціў аб маючай адбыцца рэформе Канстытуцыі 2014 года і фарміраванні новага ўрада. .
Мыкалаіўка (Барзнянскі раён)
Мікала́еўка ці Мыкалаіўка (Микола́ївка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
Кубак Канады 1981
Гэта быў кругавы турнір паміж шасцю камандамі-ўдзельніцамі, чатыры лепшыя з якіх выходзілі ў плэй-оф. У фінале каманда Канада пацярпела паразу ад СССР 8:1. Лепшым гульцом турніра стаў прадстаўнік СССР Уладзіслаў Траццяк, а бамбардзірам, Уэйн Грэцкі, з каманды Канады.
Пашукы (Гошчанскі раён)
Пашукы (Пашуки́) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Падгайцы (Шклоўскі раён)
Падга́йцы (, Подгайцы) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Фашчаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Заходскага сельсавета.
Безэнцонэ
Безенцонэ (Besenzone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Насельніцтва складае 988 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 29010. Тэлефонны код — 0523.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Падаляны (Гошчанскі раён)
Падаляны (Подоля́ни) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Іваніўка (Барзнянскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
IC 796
IC 796 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скансін
Скансін (Skansin) — гістарычная крэпасць у горадзе Торсхаўн, сталіцы Фарэрскіх астравоў.
Скансін знаходзіцца непасрэдна ў гавані Торсхаўн на ўзвышшы. Ён быў пабудаваны прыкладна ў 1580 годзе па ініцыятыве Магнуса Хеінасона для абароны горада ад варожых нападаў, пасля таго, як сам падвергнуўся нападу з боку пірата недалёка ад горада.
In Rainbows
«In Rainbows» — сёмы студыйны альбом англійскага альтэрнатыўнага гурта «Radiohead», выдадзены 10 кастрычніка 2007 года.
Палітыка Туніса
Выканаўчая ўлада
Туніс — прэзідэнцкая рэспубліка. Згодна з Канстытуцыяй, прэзідэнт абіраецца тэрмінам на 5 гадоў. Прэм’ер-міністр і кабінет міністраў прызначаюцца прэзідэнтам. У 2011 годзе, аднак, прэзідэнт і прэм’ер-міністр былі абраны Устаноўчым сходам. У снежні 2014 года на выбарах перамог Беджы Каід Эс-Себсі. Пасля адстаўкі прэзідэнта Зімбабве Роберта Мугабэ ён апынуўся самым старым дзеючым прэзідэнтам свету.
Заканадаўчая ўлада
Асамблея народных прадстаўнікоў — аднапалатны парламент, у якім налічваецца 217 месцаў. Дэпутаты абіраюцца на 5 гадоў. Парламент размяшчаецца ў палацы Бардо (у суседнім корпусе размешчаны музей Бардо), які знаходзіцца ў горадзе Бардо каля сталіцы. 26 кастрычніка 2014 года адбыліся першыя пасля падзення рэжыму прэзідэнта Бэн Алі і прыняцця новай канстытуцыі выбары ў Асамблею народных прадстаўнікоў. Большасць месцаў (83) атрымала галоўная свецкая партыя «Нідаа Туніс», а найбуйнейшая ісламісцкая партыя «Ан-Нахда» — 68 месцаў.
Адміністрацыйны падзел
Туніс складаецца з 24 вілаетаў на чале з губернатарамі, падзеленых у сваю чаргу на 260 акруг (дэлегацый). Губернатары вілаетаў прызначаюцца прэзідэнтам рэспублікі.
Токарава (Полацкі раён)
То́карава (, Токарево) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Кнігі Макавеяў
Першая з кніг была напісана на рубяжы 2 — 1 ст. да н.э. на яўрэйскай мове, але захавалася толькі ў грэчаскім перакладзе. У ёй пасля кароткіх заўваг пра заваяванні Аляксандра Македонскага і паказу страшнага ганення сірыйскага цара Антыёха IV на яўрэяў і іх рэлігію далей паведамляецца аб паўстанні іудзейскага свяшчэнніка Матафі ў абарону сваёй веры і бацькаўшчыны, а потым апісваюцца подзвігі яго сыноў Іуды, Іанафана і Сімона Макавеяў. Аўтар гэтай кнігі быў выразнікам інтарэсаў найбольш агрэсіўнай групы іудзейскай знаці, якая падтрымлівала заваёўніцкую палітыку Макавеяў.
Другая кананічная кніга Макавеяў не працяг першай кнігі, а толькі больш падрабязнае, пашыранае апісанне некаторых падзей часоў Іуды Макавея. Першыя два раздзелы змяшчаюць два пасланні палесцінскіх іўдзеяў да аднаверцаў у Егіпце, у якіх яны паведамляюць аб перанесеных імі ганеннях і пакутах ад Антыёха IV і аб выратаванні іх ад ворагаў подзвігамі Іуды Макавея. Далей паведамляецца пра крывавыя міжусобіцы шэрагу іўдзейскіх першасвяшчэннікаў і падаецца малюнак жахлівай лютасці сірыйскага цара да іудзеяў. У канцы прыводзяцца прыклады высокай маральна-рэлігійнай доблесці і самаадданасці веравызнанню сваіх бацькоў. Прымаючы пад увагу, што арыгінал гэтай кнігі дайшоў на грэчаскай мове, можна меркаваць, што яе аўтарам быў іўдзей, які паходзіў з элінізаванай егіпецкай Александрыі.
Трэцяя кніга Макавеяў мае мала агульнага з дзвюма першымі кнігамі, пададзеныя ў ёй падзеі адносяцца да іншага часу і мясцовасці. Зместам яе служыць апісанне ганенняў егіпецкага цара Пталамея IV Філапатара на егіпецкіх іўдзеяў. Узнікла яна, верагодна, у Александрыі на грэчаскай мове ў 1 ст. да н.э., але аўтарства яе таксама не высветлена.
Чацвёртая кніга Макавеяў, якая не ўвайшла ў біблейскі канон, была напісана на грэчаскай мове ў 1 ст. да н.э. Асноўны яе змест — паказ пакутніцкай смерці старца Елеазара і Саламоніі з усімі яе сямю сынамі. Гэта кніга прыпісвалася Іосіфу Флавію, і яна нават падавалася ў ліку яго твораў. Але ні каталіцкая, ні праваслаўная царква не ўключылі яе ў кананічны звод Бібліі, бо іўдзейскае багаслоўе спалучаецца ў ёй з ідэалістычным вучэннем філосафаў-стоікаў.
Паліўці (Гошчанскі раён)
Паліўці (Полівці́) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Вядомыя асобы Полацка
Вядомыя ўраджэнцы Полацка:
Сістэма каардынат
Найбольш выкарыстоўваемая сістэма каардынат — прамавугольная сістэма каардынат (таксама вядомая як дэкартава сістэма каардынат).
Каардынаты на плоскасці і ў прасторы можна ўводзіць бясконцай колькасцю розных спосабаў. Рашаючы тую ці іншую матэматычную альбо фізічную задачу метадам каардынат, можна выкарыстоўваць розныя каардынатныя сістэмы, абіраючы тую з іх, у якой задача рашаецца прасцей альбо зручней у дадзеным канкрэтным выпадку. Вядомым абагульненнем сістэмы каарданыт з'яўляюцца сістэмы адліку і сістэмы рэферэнцыі.
NGC 7
NGC 7 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў сузор’і Скульптара. Бачная зорная велічыня: 13,4. Бачны размер: 2,2' × 0,5'. Прамое ўзыходжанне: 0 гадз. 8 мін. 20,7 сек. Схіленне: −29°54'59".
Мінюцеўка
Міню́цеўка (, Минютевка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Бакштаўскага сельсавета.
Сухаводка
Сухаводка (Сухово́дка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
Кактагай (Атыраўская вобласць)
Кактагай — сяло ў Індэрскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кактагайскай сельскай акругі. Код КАТА — 234043100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2378 чалавек (1245 мужчын і 1133 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 2418 чалавек (1249 мужчын і 1169 жанчын).
Закруцін
Закру́цін (, Закрутин, да 1902 года — Александрыя)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана за 2,4 км на захад ад вёскі Масевічы; на лініі Хаціслаў — Брэст-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Раматова і прыпыначным пунктам Баравая.
Сербска-балгарская вайна
Сербска-балгарская вайна была вайной паміж Сербіяй і Балгарыяй. Пачалася 14 лістапада 1885 г. і скончылася 28 лістапада таго жа года. Заключная мірная дамова была падпісана 19 лютага 1886 г. ў Бухарэсце. У выніку гэтай вайны еўрапейскія дзяржавы прызналі акт Аб'яднання Балгарыі.
Падстава да вайны
6 верасня 1885 г насуперак меркаванню Расіі, і большасці іншых дзяржаў, Балгарыя і рэспубліка Усходняй Румеліі абвясцілі сваё аб'яднанне ў горадзе Плаўдыў. Аўстра-Венгерская імперыя асабліва хваляваліся па гэтай падставе, бо ўзмацненне Балгарыі пагражала аўстрыйскаму ўплыву на Балканах. Аўстра-Венгрыя падбухторвала Сербію ўступіць у вайну з яшчэ неакрэплай дзяржавай Балгарыяй, абяцаючы Сербіі тэрытарыяльныя набыцці ў Заходніх Балканах. Афіцыйна вайна пачалася, калі Мілан Абрэнавіч абвясціў вайну Балгарыі 14 лістапада 1885 г. Сербія спадзявалася, што ў вайну на яе боку ўступіць Асманская імперыя. Але Турцыя не захацела ўмешвацца ў гэты канфлікт.
Тор (міфалогія)
Тор (Þōrr, Þunarr, Þunor, Þūr, Þunær,, ) — у германа-скандынаўскай міфалогіі адзін з асаў, бог грому і маланкі, «тройчы народжаны» старэйшы сын (па іншых крыніцах брат ці нават жонка) Одзіна і багіні зямлі Ёрд, сын Одзіна і Фіёргюн, а таксама Одзіна і Фрыг. У галіне распаўсюджання германскіх моў Тору прысвечаны дзень тыдня — чацвер (Thursday, Donnerstag). Вобраз узыходзіць да протаіндаеўрапейскай боскасці грому; такім чынам, Тор блізкі такім багам індаеўрапейскіх народаў, як Індра, Тараніс, Пярун, Зеўс і г. д.
Лацінская Амерыка
Лацінская Амерыка — абагульняючая назва Паўднёвай Амерыкі і Цэнтральнай Амерыкі. Гэтая назва ўпершыню з'явілася ў 1856 годзе ў творах калумбійскага пісьменніка і публіцыста, які жыў і пісаў у эміграцыі ў Парыжы: Хасэ Марыі Торэса Каіцэда. Амаль адначасова гэту назву пачаў ужываць чылійскі пісьменнік Францыска Білбаа. Гэта назва мае гістарычную падставу — яна адносіцаа да той часткі Амерыкі, якая была каланізавана амаль цалкам дзвумя краінамі: Іспаніяй і Партугаліяй. Таму ва ўсіх лацінаамерыканскіх краінах існуюць падобныя грамадскія, гаспадарчыя, культурныя структуры; дзяржаўная мова (іспанская), за выключэннем Бразіліі, дзе дзяржаўнай мовай з'яўляецца партугальская).
Краіны якія складаюць Лацінскую Амерыку:
Пустамыты (Гошчанскі раён)
Пустамыты (Пустоми́ти) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Грэбінка
Грабёнка ці Грэбінка (Гребінка) — горад у Палтаўскай вобласці Украіны. Плошча 9 км². Насельніцтва 10 990 чал. (1 студзеня 2012).
Гаўрыленкі
Гаўры́ленкі — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 26 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Горы 2, каля возера Крывое, у басейне ракі Тураўлянка.
Схілы катлавіны на поўдні і захадзе стромкія, вышынёй да 18 м, пад лугам. На поўначы паміж возерам Гаўрыленкі і возерам Крывое невялікія ўзгоркі вышынёй да 2 м.
Юрый Уладзіміравіч Кандрашоў
Біяграфія
У 1983 годзе паступіў вучыцца ў Мінскае мастацкае вучылішча імя Аляксея Глебава, якое скончыў у 1987 годзе. Быў вучнем Заіра Азгура. Дыпломнай працай была скульптура «Іканапісец», за якую мастак атрымаў адзнаку «выдатна» і таксама пахвалу камісіі, старшынёй якой з'яўляўся беларускі скульптар Анатоль Анікейчык. Удзельнічае ў мастацкіх выстаўках з 1989 года.
IC 797
IC 797 — галактыка тыпу SBc у сузор'і Валасы Веранікі.
Юрый Уладзіміравіч Кандрашоў
Біяграфія
З 1990 па 1996 годы вучыўся ў Расійскай Акадэміі жывапісу, разьбярства і дойлідства. Быў студэнтам кафедры прафесара Анатоля Бічукова. Настаўнікамі былі Вячаслаў Клыкаў, Леў Мацюшын і Уладзімір Макравусаў. Дыпломны праект коннага помніка рускім праваслаўным святым Перасвету і Аслябе, героям Кулікоўскай бітвы, выкананы на «выдатна», быў прыняты Урадам Масквы для ўсталявання ў паркавай зоне Сіманава манастыра.
Свята-Пакроўская капліца (Сіціцк)
Свята-Пакроўская капліца — былы праваслаўны храм у в. Сіціцк Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
IC 797
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Юрый Уладзіміравіч Кандрашоў
Біяграфія
У 1997 годзе стаў членам міжнароднай федэрацыі мастакоў ЮНЕСКА. У 1999 годзе ўступіў у Саюз мастакоў Расіі, яго Маскоўскае аддзяленне. Удзельнічае ў штогадовых выстаўках Саюза. Першая персанальная выстава прайшла ў Цэнтральным Доме Мастака ў Маскве ў 2001 годзе. Больш за 10 гадоў з'яўляецца членам таварыства мастакоў «Сонечны квадрат», удзельнік усіх выставак гэтага аб'яднання ў СНД і Францыі. Прымае таксама ўдзел у выстаўках беларускага сучаснага мастацтва. Творы Юрыя Кандрашова знаходзяцца ў Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі, у прыватных зборах у Расіі і за мяжой.
Творчасць
Маючы класічную адукацыю, Юрый Кандрашоў умела спалучае ў сваёй творчасці акадэмічныя навыкі і сучаснае мысленне. Сфера упадабаных творчых пошукаў аўтара — партрэтная, сюжэтная і садова-паркавая скульптура вялікіх і малых формаў. Мастак імкнецца знайсці новую мову зносін з гледачом. Зыходзячы з традыцый і аперуючы тэхналагічнымі канонамі, ён знаходзіць новыя пластычныя рашэнні, злучаючы святло і аб'ём. Індывідуальнасць скульптара выяўляецца ў яго багатай творчай палітры, дзе шкло, якое прыцягвае майстра сваімі характарыстыкамі, мае ў скульптурным аб'екце незаменную ролю.
У Маскве усталяваны скульптуры Юрыя Кандрашова: «Настаўніца», «Садоўнік», «Пяшчота», «Хлопчык з кнігай», «Давер».
Бакштаўскі сельсавет (Шчучынскі раён)
Ба́кштаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Бакшты.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Васілішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пугачоўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Радунскага раёна, з 13 лютага 1960 года ў складзе Шчучынскага раёна. 12 сакавіка 1973 года да сельсавета далучана частка скасаванага Лычкавіцкага сельсавета (вёскі Даліняны, Малая Нявіша, Псярцы і Хадэлі), у склад сельсавета з Васілішкаўскага сельсавета перададзены вёскі Вайнілаўцы і Старадворцы. У 1986 годзе скасаваны хутар Байнаравічы. 20 верасня 2002 года ў склад Васілішкаўскага сельсавета перададзены 22 населеныя пункты (Біцеўцы, Вялікая Нявіша, Даліняны, Догелі, Драбушы, Збражкі, Казулішкі, Карэвічы, Кронькі, Лычкаўцы, Малая Нявіша, Малыя Казлы, Прымакі, Псярцы, Рагелеўцы, Стадаляны, Трайгі, Трудавая, Хадэлі, Шайбакі, Шэрмічы, Яскевічы). 28 жніўня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Васілішкаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 681 чалавек, з іх 73,9 % — палякі, 22,5 % — беларусы, 2,5 % — рускія.
Рычыця (Гошчанскі раён)
Рычыця (Рі́чиця) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Тынганес
Тынганес (Tinganes) — невялікі паўвостраў у горадзе Торсхаўн, на якім размяшчаецца Лёгтынг (парламент) Фарэрскіх астравоў. У перакладзе з фарэрскай тынганес азначае «парламенцкі выступ» або «парламенцкае месца». Паўвостраў дзеліць гавань горада на дзве часткі.
Прачы
Прачы (Прачі́) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
У ХІХ стагоддзі сяло Прачы было ў складзе Барзнаўскай воласці Барзнаўскага павета Чарнігаўскай губерні.
Канскі кінафестываль 1998
51-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 13 па 24 мая 1998 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёра Тэадораса Ангелопуласа.
Плешчыцы (Шклоўскі раён)
Пле́шчыцы (, Плещицы) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Фашчаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Заходскага сельсавета.
Джанкарла Джаніні
Джанкарла Джаніні (Giancarlo Giannini; нар. 1 жніўня 1942) — італьянскі акцёр.
Біяграфія
Джанкарла Джаніні нарадзіўся 1 жніўня 1942 года ў горадзе Спецыі раёна Лігурыя на паўночным захадзе Італіі.
Audi A3
Audi A3 — кампактны аўтамабіль нямецкага аўтавытворцы Audi, выпускаецца з 1996 года. Аўтамабіль сабраны на базе платформы «А» ад Volkswagen Group, якую таксама выкарыстоўваюць у такіх аўтамабілях, як Volkswagen Golf, Skoda Octavia, SEAT Leon і іншых. Усяго прадстаўлена 3 пакалення Audi A3:
Апісанне '2017
Для мадэльнага шэрагу 2017 года сілавы пералік быў пашыраны новым дызельным рухавіком. Для седана, кабрыялета і спортбека прапанаваны аднолькавы шэраг матораў, але вядуць яны сябе па-рознаму. Так, 1.4-літровы 4-цыліндравы бензінавы рухавік гарантуе 150 к. с. і 250 Нм. Пару яму складае шестісупенчатая механічная скрынка перадач. Седан гэтая парачка разганяе за 8.2 секунд. Выдатак паліва складае 5.0 л/100 км. Пры спалучэнні з скрынкай «7 S-tronic» паказчыкі разгону і расходу для седана не мяняюцца. Замовіць седан можна з 1.6-літровым чатырохцыліндравым дызельным TDI на 110 к. с. і 250 Нм. Кампануецца рухавік толькі «7 S-tronic». Разгон адбываецца за 10.7 секунд, расход паліва знаходзіцца на ўзроўні 3.9 л/100 км. Яшчэ адзін прадстаўнік дызельнага пераліку гэта 2.0-літровы чатырохцыліндравы TDI на 150 коней і 340 Нм. Пры шестіступенатой механічнай скрынцы перадач седан дасягае сотні за 8.6 секунд, расходваючы 4.4 л/100 км. Пры поўным прывадзе і 6-ступеністай трансмісіі паказчык разгону да сотні складае 8.3 секунд, расходу паліва — 5.0 л/100 км. Пры кампаноўцы скрынкай «6 S-tronic» седан дасягае адзнакі ў 100 км/г за 8.3 секунд, паглынаючы 4.7 л/100 км. Кабрыялет з 1.4-літровым бензінавым рухавіком і шасціступеньчатай каробкай разганяецца за 8.9 секунд. Выдатак паліва роўны 5.2 л/100 км. Пры аўтаматычнай скрынцы разгон і выдатак не мяняюцца. З дызельным 2.0-літровым чатырохцыліндравым сілавым агрэгатам і скрынкай на шэсць прыступак кабрыялет сотні дасягне за 8.9 секунд, марнуючы 4.6 л/100 км. З поўным прывадам разгон памяншаецца да 8.8 секунд, расход узрастае да 5.1 л/100 км. З скрынкай аўтамат кабрыялет марнуе 8.8 секунд і 4.9 л/100 км. Спортбек, укамплектаваны 1.4-літровым рухавічком і механічнай скрынкай, да 100 км/г разганяецца за 8.2 секунд, паглынаючы 5.0 л/100 км. З аўтаматычнай каробкай паказчык разгону застаецца нязменным, расходу ўзрастае да 5.1 л/100 км. З дызельным TDI на 1.6 літра і аўтаматычнай каробкай спортбеку хапае 8.6 секунд для разгону. Выдатак паліва знаходзіцца на ўзроўні 4.0 л/100 км. 2.0-літровы дызельны рухавік у пары з механічнай каробкай аўтамабіль разганяюць за 8.6 секунд. Выдатак абмяжоўваецца 4.4 л/100 км. Дадаўшы сюды сістэму поўнага прывада, атрымаем паказчыкі 8.3 секунд і 5.0 л/100 км. З аўтаматычнай каробкай спортбек прадэманструе 8.3 секунд разгону і 4.7 л/100 км расходу.
Бяспека
Вынікі краш-тэсту Audi A3 2017 года ад страхавога інстытута дарожнай бяспекі (IIHS) :
Агляд мадэлі
У красавіку 2016 года быў праведзены фейсліфт трэцяга пакалення, у выніку якога аўтамабілі сталі падобныя на свайго старэйшага брата Audi A4.
Руская каляя
Руская каляя — шырыня чыгуначнай каляі, роўная 1520 мм (таксама — 1524 мм).
Распаўсюджанасць
Каляя з шырынёй 1520 або 1524 мм — другая па сумарнай даўжыні пракладзеных ліній у свеце, з'яўляецца асноўнай на тэрыторыі краін былога СССР, а таксама ў Фінляндыі і Манголіі. Такая ж шырыня каляі выкарыстоўваецца ў метрапалітэнах і ў большасці трамвайных сістэм краін былога СССР, а таксама ў метро Хельсінкі.
Каляя з шырынёй 1520 мм выкарыстоўваецца на чыгунцы таксама і ў Афганістане, на лініях, якія ідуць ад Кушкі (Туркменістан) да Тарагундзі (Герацкі вілаят) і ад Галаба (Узбекістан) да Хайратона (Балхскі вілаят) і Мазары-Шарыфа. Аднак разам з каляёй 1520 мм на тэрыторыі Афганістана таксама пракладзена лінія шырынёй 1435 мм з Ірана і дзве лініі шырынёй 1676 мм з Пакістана.
Асобныя лініі ў іншых краінах
Існуе некалькі асобных ліній шырынёй 1520/1524 мм, пракладзеных у краінах, дзе гэты стандарт не з'яўляецца асноўным, а менавіта:
Існуюць таксама адносна кароткія транзітныя ўчасткі, якія ідуць па тэрыторыі Ірана, Польшчы, Румыніі.
Раней існавалі
Першая чыгуначная лінія Ірана, Джульфа — Тэгеран, таксама была пабудавана з шырынёй 1520 мм, але пазней перашытая на 1435 мм па палітычных прычынах.
Гісторыя
Шырыня каляі ў 1524 мм ўпершыню стала выкарыстоўвацца ў Расійскай імперыі ў ходзе пабудовы Мікалаеўскай чыгункі. Магчыма, гэта было звязана з тым, што на будаўніцтве працавалі кансультанты з Амерыкі, і перш за ўсе Дж. В. Уістлер (у той час такая каляя была папулярная ў паўднёвых штатах ЗША). Магчыма таксама, што выкарыстоўваць гэтую шырыню каляі прапанавалі рускія інжынеры п. П. Мельнікаў і. М. А. Крафт, якія наведалі Злучаныя Штаты перад пачаткам будаўніцтва Мікалаеўскай чыгункі. Акрамя таго, гэтая шырыня каляі была зручная тым, што выяўлялася круглым лікам — 5 футаў або 60 цаляў. Пры выбары шырыні каляі адыграў важную ролю ваенны аспект — выдатная ад еўрапейскай шырыня каляі абцяжарвае саперніку забеспячэнне войскаў пры ўварванні ў Расію (менавіта так было ў часы Першай сусветнай, а затым Вялікай Айчыннай вайны, калі нямецкім войскам давялося ажыццяўляць перагрузку складаў, а пазней мяняць шырыню каляі для свайго рухомага складу на ўсёй акупаванай тэрыторыі). Існуе версія, што такая шырыня каляі абраная асабіста імператарам Мікалаем I, пры якім і будаваліся першыя ў Расіі чыгункі. Зрэшты, усе тры першыя чыгункі Расійскай імперыі — Царскасельская, Варшаўска-Венская і Мікалаеўская мелі розную шырыню каляі, і да моманту будаўніцтва Мікалаеўскай чыгункі ў суседніх з Расіяй краінах адзінага стандарту каляі яшчэ не было. Чыгункі Царства Польскага мелі еўрапейскую шырыню каляі, што было выклікана неабходнасцю больш цеснай сувязі з чыгункамі Германіі і Аўстра-Венгрыі, суседнімі з Царствам Польскім, з поўначы, захаду і поўдня.
Змена шырыні каляі
Пачынаючы з мая 1970 г., чыгункі СССР змянялі шырыню каляі з 1524 мм на 1520 мм. Але Правілы тэхнічнай эксплуатацыі дапускаюць эксплуатацыю існай каляі 1524 мм да яе капітальнага рамонту або рэканструкцыі.
У Фінляндыі Фінскімі Дзяржаўнымі чыгункамі шырыня каляі не змененая — 1524 мм.