cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Точка
Гісторыя
Распрацоўка была пачата па пастанове Савета Міністраў СССР № 148-56 ад 4 сакавіка 1968 года.
Дзяржаўныя выпрабаванні дывізіённага ракетнага комплексу 9К79 «Точка» праведзены з 1970 па 1975 гады. Афіцыйна прыняты на ўзбраенне Савецкай Арміі ў 1975 годзе, хаця серыйная вытворчасць ракет пачалася ў 1973 годзе.
«Точка» прызначалася для паражэння цэляў і аб’ектаў у тактычнай (аператыўна-тактычнай) глыбіні. Лічылася высокадакладнай зброяй, кругавое імавернае адхіленне ад цэлі — 50 метраў, дальнасць паражэння — да 120 км.
«Точка-Р» з пасіўнай радыёлакацыйнай галоўкай саманавядзення прынята на ўзбраенне ў 1983 годзе.
РК 9К79-1 «Точка-У» (абазначэнне НАТА — Scarab B) з павялічанай да 120 км далёкасцю стральбы праходзіла дзяржаўныя выпрабаванні з 1986 па 1988 год. У войскі пачаў паступаць у 1989 годзе.
Арганізацыйна комплекс можа быць прадстаўлены ў складзе брыгады, у якую ўваходзіць 2-3 дывізіёны. Кожны ракетны дывізіён мае 2-3 стартавыя батарэі па 2-3 пускавыя ўстаноўкі ў кожнай. Такім чынам, у складзе адной брыгады можа быць ад 8 да 27 пускавых установак.
Баявое прымяненне
Першае баявое прымяненне ракетных комплексаў «Точка» адбылося ў 1994 годзе, падчас вайны паміж войскамі паўднёвай і паўночнай частак Емена.
Актыўна комплексы прымяняліся ўнутры Расіі, падчас узброеных канфліктаў на Паўночным Каўказе. Прымяняліся расійскімі войскамі ў Грузіі падчас узброенага канфлікту ў Паўднёвай Асеціі (2008). Прымяняліся ўкраінскай арміяй у канфлікце на ўсходзе Украіны (2014—2015). Шматразова прымяняліся расійскай і ўкраінскай арміямі падчас уварвання Расіі ва Украіну (2022).
Філалагічны факультэт БДПУ імя М. Танка
'''Філалагічны факультэт БДПУ імя М. Танка''' — структурнае падраздзяленне БДПУ імя М. Танка.
Гісторыя
Заснаваны ў 2010 г. як факультэт беларускай і рускай філалогіі на базе факультэта беларускай філалогіі і культуры і факультэта рускай філалогіі. З 2015 г. — філалагічны факультэт.
Структура
У складзе факультэта 3 кафедры:
Кіраўніцтва факультэта
Дэкан: Намеснікі дэкана:
Амерыканскі бізон
Амерыканскі бізон (Bison bison) — від пустарогіх падсямейства быкоў (Bovinae). Ён вельмі блізкі да зубра, і абодва віды могуць без абмежаванняў спароўвацца, даючы плоднае патомства — зубрабізонаў. Па гэтай прычыне іх часам разглядаюць як адзін від.
Апісанне
Бізон дасягае 2,5-3 метраў у даўжыню і да 2 метраў у вышыню. Густая поўсць шэра-бурага колеру, на галаве і на шыі чорна-бурага. Пярэдняя частка цела пакрытая больш доўгімі валасамі. Галава масіўная, з шырокім ілбом; кароткія тоўстыя рогі разыходзяцца ў бакі, канцы ж іх заварочваюцца ўнутр; вушы кароткія і вузкія; вочы вялікія, цёмныя, шыя кароткая.
Распаўсюджанне
Быў пашыраны ад паўночна-заходняй і цэнтральнай Канады на поўдзень да цэнтралнай Мексікі. У ХІХ ст. амаль знішчаны. Колькасць часткова адноўлена, пераважна на ахоўных тэрыторыях ЗША і Канады (некалькі дзесяткаў тысяч галоў). Акліматызаваны ў цэнтральнай Алясцы, завезены ў запаведнік Асканія-Нова (Украіна).
Ахоўваецца.
Паводзіны
Раней летам бізоны пасвіліся на шырокіх раўнінах, а на зіму заходзілі ў лясістыя мясціны, качавалі на поўдзень, а ўлетку зноў вярталіся на поўнач.
Стэпавыя кормяцца ў асноўным травой, да 25 кг травы ў дзень, узімку старой травой. Лясныя яшчэ ядуць мох, лішайнікі, галіны. Могуць карміцца пры снезе да 1 м глыбінёй. Густая поўсць добра абараняе бізона. Лёгка пераносяць 30-градусныя маразы. Узімку шукаюць маласнежныя ўчасткі.
Серык Смаілавіч Кірабаеў
Серык Смаілавіч Кірабаеў (23 сакавіка 1927, п. Атасу, Жанааркінскі раён, Карагандзінская вобласць — 26 кастрычніка 2021) — савецкі і казахскі вучоны-літаратуразнавец, крытык, (1964), прафесар (1966),  (1994). член-карэспандэнт Акадэміі педагагічных навук СССР (1968).
Заслужаны дзеяч навукі Казахскай ССР (1977). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Кыргызстан (1995). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Казахстана (1996). (2005).
Біяграфія
Нарадзіцца 23 сакавіка 1927 года ў сяле Атасу сучасны Карагандзінскай вобласці Казахстан. Паходзіць з падроду алсай роду племя.
У 1951 годзе скончыў філалагічны факультэт. У 1951—1952 працаваў старшым рэдактарам Казахскага дзяржаўнага мастацкага выдавецтва, затым загадчыкам аддзела ў часопісе «Мастацтва». З 1952 па 1955 год — рэдактар казахстанскага часопіса «Піянер».
З 1955 па 1958 год — загадчык аддзела літаратуры і мастацтва рэдакцыі газеты «Сацыялістык Қазастстан» (цяпер «»). У 1956 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю аб літаратурнай дзейнасці.
З 1958 па 1988 год — дацэнт, прафесар, загадчык кафедры казахскай літаратуры, дэкан філалагічнага факультэта, прарэктар па вучэбнай рабоце казахскага педагагічнага інстытута імя Абая.
З 1988 па 1995 год — дырэктар Інстытута літаратуры і мастацтва імя М. А. Ауэзава НАН РК, з 1995 года — загадчык аддзела сучаснай казахскай літаратуры там жа.
З 1994 года — акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Казахстана.
Паралельна працягваў выкладаць у Казахскім нацыянальным педагагічным універсітэце імя Абая.
Навуковыя, літаратурныя працы
Аўтар каля 600 навуковых і літаратурна-крытычных прац, сярод якіх 25 манаграфій, 15 падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў.
Сям’я
Сын: (род. 1951) — доктар філасофскіх навук, прафесар, акадэмік НАН РК, Заслужаны дзеяч навукі РФ.
Партызанская брыгада імя Аляксандра Неўскага (А. Г. Байкоў)
Гісторыя
Партызаны вялі адкрытыя і засадныя баі, зрывалі перавозкі па чыгунках і шашэйных дарогах. У красавіку 1944 года правялі 16 баёў, у маі на чыгуначным участку Маладзечна — Ліда падарвалі 4 эшалоны, у «рэйкавую вайну» — больш за 1,3 тысячы рэек. Абаранялі паўночную мяжу Івянецка-Налібоцкай партызанскай зоны, вялі баі з карнікамі. 5 ліпеня 1944 года разграмілі нямецкі апорны пункт у вёсцы Бяжэмцы Юрацішкаўскага раёна.
Першая касмічная скорасць
Пе́ршая касмі́чная ско́расць  — такая скорасць, якую неабходна даць спадарожніку, каб ён рухаўся па кругавой арбіце каля паверхні планеты, на вышыні, нашмат меншай за радыус планеты.
Велічыню першай касмічнай скорасці можна вылічыць з дапамогай наступнай формулы: дзе R \, — радыус планеты, g_{0} \, — велічыня паскарэння свабоднага падзення для дадзенай планеты.
Іркуцкі час
370px|thumb|right|[[Часавыя паясы Расіі:
Іркуцкі час (IRKT; MSK+5) — часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 8 гадзін (UTC+8) і на 5 гадзін ад маскоўскага часу. Гэты афіцыйны час у Бураціі і ў Іркуцкай вобласці.
Асноўныя гарады:
Піжма
Піжма (Tanacetum) — род кветкавых раслін сямейства.
Назва
Назва расліны звязана з састарэлым піжма («»): з аглядам на характэрны моцны пах. У сваім старажытным значэнні піжма паходзіць праз польскае і чэшскае пасярэдніцтва ад старажытнанямецкага слова bisamo, якое, у сваю чаргу, паходзіць ад bisamus ад besem («духмянасць»).
Батанічнае апісанне
Сцёблы прамастойныя або ўзыходныя. Сцябло ў расліны тоўстае, з невялікай колькасцю лісця і кветкай на верхавіне. Вышыня расліны часам дасягае аднаго метра.
Лісце перыстарассечанае ці чаргаванае з кропкавымі паглыбленнямі, апушанае. Кветкі жоўтыя, трубчастыя, у кошыках, сабраных у шчыткападобныя суквецці, радзей адзіночныя. Цікавым у кветцы з’яўляецца тое, што ў ёй адсутнічаюць пялёсткі, або яны непрыкметныя па памеры. Таксама кветка з’яўляецца даволі жорсткай і ўтрымлівае ў сабе вялікую колькасць дубільных рэчываў.
Плод — сямянка.
Значэнне і выкарыстанне
Харчовыя, лекавыя, інсектыцыдныя расліны.
Піжма шырока ўжываецца ў народнай медыцыне пры лячэнні жаўтухі, эпілепсіі, вадзянкі, дыярэі, малакроўя, сардэчнасасудзістых хвароб і парушэнні сардэчнай дзейнасці. Выкарыстоўваецца таксама як сродак для паляпшэння апетыту і абмену рэчываў, як мачагонны, патагонны і жоўцегонны сродак, антыгістамінны і проціліхаманкавы сродак, пры галаўным болю. Кветкі піжмы прыкладваюць да месца вывіху, пры напуханні скуры і гематомах.
Віды
Некаторыя віды.
Бачына
Бачына (Бачина) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Масаакі Саванаборы
(澤登 正朗; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1993—2000 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Свята-Успенская царква (Паніквы)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Паніквы (Камянецкі раён Брэсцкай вобласці).
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1791 годзе з дрэва, у 1912 годзе рэканструявана. Абнесена бутавай агароджай з брамай.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Мае падоўжна-восевую кампазіцыю, якая складаецца з прамавугольных у плане зрубаў: прытвора з 2-яруснай чацверыковай званіцай з макаўкай (прыбудавана пазней), асноўнага аб’ёму, 3-граннай апсіды з рызніцай. Асноўны аб’ём у цэнтры ўвянчаны цыбулепадобнай галоўкай на гранёным барабане, над апсідай макаўка. Асноўны прыём дэкаратыўнай апрацоўкі фасадаў — спалучэнне гарызантальнай і вертыкальнай шалёўкі. Мастацкая выразнасць дасягаецца падпарадкаваннем рознавялікіх аб’ёмаў, аб’яднаных у развітую ярусную кампазіцыю. Уваход у царкву вылучаны невялікім казырком на фігурных кранштэйнах.
Інтэр’ер
Зала асветлена высокімі лучковымі аконнымі праёмамі. Апсіда вылучана драўляным іканастасам. Унутры над уваходам — хоры. Абразы 17 — 18 ст.: «Успенне», «Маці Божая Адзігітрыя» ў сярэбраных з пазалотай абкладах, абраз-фератрон «Святая Варвара» і «Маці Божая Адзігітрыя».
Ігар Усеваладавіч Чаквін
Ігар Усеваладавіч Чаквін (,  —, ) — беларускі гісторык, этнолаг, антраполаг. Доктар гістарычных навук (1995), дацэнт (2010). Лаўрэат прэміі «За духоўнае адраджэнне» (2008).
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе гістарычны факультэт БДУ, у 1980 годзе — аспірантуру Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР. У 1981 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Праблема паходжання беларускай народнасці: гістарыяграфія і досвед вывучэння працэсу этнічнага фарміравання».
З 1983 года працаваў старшым, а з 1996 года вядучым навуковым супрацоўнікам Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору НАН Беларусі.
У 1995 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Этнічная гісторыя беларусаў эпохі феадалізму (XIV — першая палова XVII ст.)».
Дзейнасць
Даследаваў праблемы этнагенезу беларусаў, этнічную гісторыю беларусаў і іншых этнічных супольнасцей Беларусі эпохі феадалізму, этнасацыяльныя працэсы ў Беларусі. Адзін з аўтараў кніг «Праблемы сучаснай антралалогіі» (1983), «Этнаграфія беларусаў: гістарыяграфія, этнагенез, этнічная гісторыя» (1985), «Спадчына Скарыны» (1989), «Скарына і яго эпоха» (1990), «Сям’я і сямейны побыт беларусаў» (1990), «Грамадскі побыт і духоўная культура гарадскога насельніцтва Беларусі» (1990) і іншыя.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне» (2008, за ўдзел у напісанні 10-томнага выдання «Беларусы»).
Даліна (Буда-Кашалёўскі раён)
Размяшчэнне
У 24 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 46 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Планоўка складаецца з прамалінейнай кароткай шыротнай вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Да 17 мая 1979 года пасёлак уваходзіў у склад Глазаўскага сельсавета, да 5 жніўня 1996 года — у склад Недайскага сельсавета, да 1 снежня 2009 года — у склад Старабудскага сельсавета.
Піліпенка
Піліпенка — прозвішча.
Міхаіл Карнеевіч Піліпенка
Міхаі́л Карне́евіч Піліпе́нка (, вёска Дубраўка, Хоцімскі раён —, Масква) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Скончыў Бярозкаўскую сярэднюю школу (1941). У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 г. на Заходнім, Паўночна-3аходнім, Ленінградскім, Варонежскім, 1-м Украінскім франтах. Удзельнік Курскай бітвы. Сувязіст, малодшы сяржант М. К. Піліпенка вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра на поўдзень (2.10.1943) і поўнач (5.10.1943) ад Кіева. Пад агнём праціўніка пераправіўся цераз раку, наладзіў сувязь з камандаваннем палка, карэкціраваў агонь артылерыі. На захопленым плацдарме з яго ўдзелам адбіты неаднаразовыя атакі ворага, У ноч на 6.10.1943 г. ў ліку перадавых падраздзяленняў удзельнічаў у вызваленні Кіева. Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 29.10.1943 г. Узнагароджаны ордэнам Леніна, 4 ордэнамі Чырвонай Зоркі, ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, «3а службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР», медалямі. Пасля вайны скончыў Куйбышаўскае ваеннае вучылішча сувязі (1946), Ваенную акадэмію сувязі (1953) і акадэмічныя курсы пры ёй (1972). Да 1973 г. на камандных пасадах у Савецкай Арміі. У 1973—1991 гг. начальнік Кіеўскага вышэйшага ваенна-інжынернага двойчы Чырванасцяжнага вучылішча сувязі імя Калініна. Генерал-лейтэнант (1984). Ганаровы грамадзянін г. Кіева. Аўтар кнігі «Сам-насам з вайною» (1999).
Георгій Паўлавіч Гурыновіч
Георгій Паўлавіч Гурыновіч (, Барысаў, Мінская вобласць — ) — беларускі фізік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1994; член-карэспандэнт з 1970), доктар фізіка-матэматычных навук (1969), прафесар (1970).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1956). З 1959 года ў Інстытуце фізікі Акадэміі навук БССР, з 1965 года загадчык лабараторыі гэтага інстытута, у 1992—1994 гадах загадчык лабараторыі Інстытута малекулярнай і атамнай фізікі Акадэміі навук Беларусі. Адначасова з 1963 года вёў выкладчыцкую працу ў Белдзяржуніверсітэце. У 1992—1994 гадах галоўны рэдактар ​​"Часопіса прыкладной спектраскапіі".
Бэрэзіў
Бэрэзіў (Бер́езів) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Стэрыльныя міцэліі
Стэры́льныя міцэ́ліі (Mycelia sterilia або Agonomycetales) — група (парадак) грыбоў, у якіх адсутнічае або сустракаецца вельмі рэдка споранашэнне. У цыкле іх развіцця прысутнічаюць толькі міцэлій, склероцыі і клеткі накшталт хламідыяспораў. У некаторых крыніцах іх адносяць да класа. Найбольш вядомыя роды: і.
Міцэлій грыбоў паверхневы, галінасты, павуціністы або лямцавы. Склероцыі маюць цёмную афарбоўку, розную форму і памеры. Большасць відаў звычайна зімуе на стадыі склероцыяў. Вясной яны прарастаюць у міцэлій і заражаюць новыя расліны.
Стэрыльныя міцэліі паразітуюць на многіх відах культурных і дзікіх раслін і выклікаюць розныя віды гнілі. Таксама яны маюць важнае экалагічнае значэнне, бо спрыяюць раскладанню і кругавароту пажыўных рэчываў.
Траецкае прадмесце
Траецкае прадмесце — гістарычны раён Мінска на мысе левага берага Свіслачы насупраць Верхняга Горада, вусця Нямігі і колішняга замка, цяпер квартал абмежаваны Траецкай набярэжнай — вул. Старавіленскай — вул. Старажоўскай — вул. Максіма Багдановіча. Першапачаткова быў гандлёва-адміністрацыйным цэнтрам старадаўняга Менска.
На захадзе ад Траецкай гары месціцца Замчышча, на паўночным захадзе — Татарскія Агароды і Старосцінская Слабада, на поўначы — Старажоўка, на ўсходзе — Залатая Горка, на поўдні — цэнтральныя раёны Высокі і Нізкі Рынак.
На Траецкай гары быў размешчаны Траецкі касцёл — найстарэйшы каталіцкі храм Менска, пабудаваны ў XIV ст. Таксама тут знаходзіліся не захаваныя Барысаглебская царква (XII—XIII стст.), Траецкая царква (не пазней XV ст.), Узнясенскі манастыр з аднайменнай царквой (не пазней XV ст.) і часткова захаваныя Траецкі жаночы базыльянскі манастыр і касцёл і шпіталь сясцёр міласэрнасці. Цяпер прадмесце адно з улюбёных месцаў адпачынку ў горадзе.
Этымалогія назвы
Ёсць некалькі гіпотэз паходжання тапоніма «Траецкая гара». Паводле найбольш імавернай, ён паходзіць ад найстарэйшага Траецкага касцёла, заснаванага каралём Ягайлам. Паводле іншай версіі, ад абарончага збудавання — рэдута Святой Тройцы, які знаходзіўся каля Барысаўскай заставы. Таксама ёсць думка пра паходжанне ад Траецкай царквы або Траецкага жаночага манастыра.
Гісторыя
Левабярэжжа Свіслачы здаўна мела вялікае гандлёвае значэнне, тут злучаліся дарогі з Вільні (у ХII-XIII стст. з Заслаўя), Лагойска і Полацка, Барысава і Смаленска, Друцка, Магілёва (у ХII-XIII стст., магчыма, са Свіслачы—Рагачова). Археалагічныя раскопкі, праведзеныя ў 1976 годзе Георгіем Штыхавым і Валянцінам Собалем, пацвердзілі наяўнасць на частцы гэтай тэрыторыі культурнага пласта канца XII ст. .
Даволі шырокае ўжыванне назвы «Старое месца» датычна Траецкай гары ў пісьмовых крыніцах мяжы XVI—XVII стст. сведчыць пра знаходжанне менавіта тут гарадскога цэнтра ў XIV—XV стст.. Пасля вялікага пажару 1552 года, калі цалкам згарэў замак і амаль увесь горад, цэнтр быў перанесены на будучы Высокі рынак, дзе была пабудаваная першая ратуша, прадугледжаная прывілеям на магдэбургскае права яшчэ ў 1499 годзе. Такім чынам, у XVII—XVIII стст. раён Траецкай гары меў ужо перыферыйнае значэнне ў будаўнічай і сацыяльнай структуры горада.
Асновай планавай структуры раёна быў працяг галоўнай вуліцы правабярэжжа Свіслачы — Нямігі (у XVI ст. «Немезской») — стары Барысаўскі гасцінец, які пачынаўся на стрэлцы мыса ад пераправы праз раку і зваўся Вялікай Барысаўскай вуліцай (адрэзак ад Свіслачы да цяперашняй вул. Янкі Купалы). Працягам Вялікай Барысаўскай далей была вуліца Траецкая або Траецкай гары, таксама частка Барысаўскага гасцінца (у XIX ст. перайменавана ў Аляксандраўскую, цяпер вуліца Максіма Багдановіча). Вялікая Барысаўская вуліца праходзіла амаль па цэнтральнай восі шырокага ўзгорка, акружанага з трох бакоў лукавінай Свіслачы. Таму натуральным, выключна стыхійным планавальным рашэннем было рассяленне жыхароў як уздоўж дарогі-вуліцы, так і перпендыкулярна ёй, на паўднёвым і паўночным схілах гары, у кірунках да ракі. Так узнік шэраг амаль паралельных вулачак, якія адыходзілі ад галоўнай. На паўночным схіле гары такіх вулачак было не менш за 8-9, на паўднёвым, дзе паміж цэнтральнай вуліцай і ракой была багністая пойма — 5. На планаванне паўднёвай часткі Траецкай гары, магчыма, уплывала і ранняя пабудова тут царквы або манастыра, якія займалі значны ўчастак зямлі, адпаведна тут не ўтварылася шмат малых вуліц. Напэўна, Віленскай вуліцай звалася самая ўсходняя з 8-9 вулачак на паўночным схіле гары, бо з яе пачыналася дарога на Зацень і Сёмкаў Гарадок, і далей на Вільню.
Вуліца Магілёўская, імаверна, адпавядала сучаснай вуліцы Куйбышава — яе працяг злучаў Траецкую гару з Камароўкай (раён сучаснай вуліцы Янкі Купалы). Камароўка яшчэ ў 1-й палове XIX ст. была вёскай у ваколіцах горада. Ад яе пачыналіся Лагойскі і Барысаўскі гасцінцы. Магілёўская дарога 1557 года пачыналася, мабыць, з гэтай жа вуліцы непасрэдна за мяжой горада, стромка зварочваючы ўздоўж берагоў Свіслачы ў раёне цяперашняй плошчы Перамогі, выходзячы далей на прадмесце Доўгі Брод і Сляпянку, дзе ад гэтай дарогі аддзялялася «дарога Друцкая».
Прадмесце было звязана з раёнам замка мостам і плацінай, з другой паловы XVI стагоддзя — двума мастамі. У XVI—XVII стст. пабудаваны Менскія гарадскія ўмацаванні, магчыма, яны ахоплівалі і Траецкую гару. З канца XVI ст. вядомы згадкі Траецкага рынка — найбуйнейшай гандлёвай пляцоўкі горада.
Старажытная планіроўка прадмесця захоўвалася без змен да пачатку XIX стагоддзя, калі падчас вялікага пажару 1809 года выгарэла практычна ўся забудова Траецкай гары, асабліва ў яе цэнтральнай і паўночнай частках. У наступныя гады быў распрацаваны план аднаўлення забудовы Траецкага прадмесця. Да гэтага часу адносіцца прынцыпова новае праектнае рашэнне планавання ўсёй левабярэжнай часткі Мінска, якое ў агульных рысах захавалася да нашых дзён. У яго аснову былі пакладзены пяць доўгіх вуліц, які веерам разыходзіліся ад стрэлкі мыса (гэта значыць ад моста), і пяць папярочных вуліц, якія перасякаюць іх. Гэта сетка з дзесяці вуліц утварала каля 20 прамавугольных і трапецападобных кварталаў з вялікай прамавугольнай плошчай у цэнтры. З пажарам і наступнымі горадабудаўнічымі працамі звязана першае і найбольшае зрыванне мысавай часткі Траецкай гары. Да пачатку XIX стагоддзя сам мыс быў значна вышэй, а яго схілы, звернутыя да Свіслачы, — куды больш стромкімі, чым у наш час.
Паводле беларускага падарожніка і краязнаўца Паўла Шпілеўскага ў сярэдзіне XIX стагоддзя мінчукі адносілі Траецкае прадмесце разам з Нізкім рынкам, Ракаўскім прадмесцем і Пятніцкім (Татарскім) канцом да мінскага «Старога месца». У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў Траецкая гара ўваходзіла ў трэцюю паліцэйскую часць горада. Раён вылучаўся неаднастайным саслоўным складам насельніцтва (сяляне, працоўныя, гандляры, чыноўнікі ніжэйшых рангаў, дробныя памешчыкі) і даволі кантрасным вонкавым відам.
Асноўнай вуліцай прадмесця была Аляксандраўская (цяпер Максіма Багдановіча), названая ў гонар расійскага імператара Аляксандра I. Паралельна ёй ішла захаваная і дагэтуль Старавіленская вуліца. Гэтыя вуліцы злучаліся некалькімі завулкамі. Першы з іх — Аляксандраўская набярэжная (цяпер вуліца Траецкая набярэжная). Тут знаходзіліся знакамітыя мінскія лазні, якія стаялі на самым беразе Свіслачы. Другі — Траецка-Паліцэйскі завулак (пачатак сучаснай вуліцы Старажоўскай каля Траецкага прадмесця). Трэці — Першы семінарскі завулак (Камунальны), а чацвёрты — Другі семінарскі, ці Мітрапалічы, завулак, які праходзіў за мужчынскай духоўнай семінарыяй (Сувораўскае вучылішча).
Лаўская набярэжная цягнулася ад Хлусава (цяпер Багдановіча) да Паліцэйскага моста (цяпер Купалы). Вуліца Георгіеўская (захавалася яе частка — вуліца Чычэрына) ішла ад Свіслачы праз Траецкі рынак (цяпер плошча Парыжскай камуны) у бок Камароўкі. Паралельна Георгіеўскай ішла вуліца Плябанская ці Плябанскіх млыноў (цяпер Куйбышава), назва якой паходзіць ад вадзяных млыноў Траецкай златагорскай плябані, якія знаходзіліся непадалёк. У 1866 годзе яна пераназвана ў Шырокую. Белацаркоўная вуліца (цяпер не існуе; пралягала ад Тэатра оперы і балета да плошчы Перамогі) супадала са старымі дарогамі на Магілёў і Барысаў. Назва яе паходзіць ад «Белай царквы», як звалі гараджане царкву каля жаночага духоўнага вучылішча (цяпер штаб Міністэрствы абароны Рэспублікі Беларусь).
На 1930-1960-я гады прыпадае знішчэнне некаторых аб’ектаў на тэрыторыі прадмесця. Да іх адносяцца: каталіцкія могілкі XVI—XVIII стагоддзяў (цяпер сквер перад оперным тэатрам); тэрыторыя Узнясенскага манастыра XIV—XVI стагоддзяў («Штаб Акругі») і іншыя. Частка вуліц, якія захаваліся пасля перапланоўкі пачатку XIX стагоддзя на ўскраінах Траецкага прадмесця, была знішчана ўжо пазней — у 1980-я гады. Да іх адносіцца, напрыклад, старадаўняя вуліца, якая праходзіла ўздоўж Свіслачы, — яна пачыналася каля сучаснага будынка Сувораўскага вучылішча, а заканчвалася каля сучаснай гасцініцы «Беларусь». У гэты ж час была праведзена рэстаўрацыя заходняй часткі прадмесця, якая ўяўляла сабой першае ў Беларусі комплекснае аднаўленне гістарычнай забудовы. Аднак рэстаўратарам не атрымалася пазбегнуць некаторых адмоўных момантаў. Напрыклад, была знішчана частка забудовы XVII стагоддзя ўздоўж Камунальнай набярэжнай.
Сучаснасць
У адпаведнасці з праектам развіцця гістарычнага цэнтра мінскага праектнага інстытута «Мінскпраект», у найбліжэйшай будучыні плануецца рэканструкцыя комплексу былога Траецкага манастыра базыліянак пад цэнтр дзелавых кантактаў і дзелавога турызму. Гэты цэнтр будзе злучаны пешым памостам з адрэстаўраванай у 1982—1985 гадах заходняй часткай прадмесця.
Помнікі архітэктуры
14 мая 2007 года Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь прыняў пастанову «Пра статус гісторыка-культурных каштоўнасцей», паводле якога забудова, планіроўка, ландшафт і культурны пласт гістарычнага цэнтра Мінска атрымалі адпаведны ахоўны статус. Адбор тых ці іншых пэўных аб’ектаў ажыцяўляўся па рашэнні Беларускага рэспубліканскага навукова-метадычнага савета па пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны пры Міністэрстве культуры. Важкая частка помнікаў культуры Мінска знаходзіцца менавіта на тэрыторыі Траецкага прадмесця. Так, ахоўны статус мае комплекс з 24 будынкаў пачатку XIX—XX стагоддзяў, размешчаны ў трапецападобным квартале, утвораным вуліцамі Багдановіча, Старавіленскай, Старажоўскай і Траецкай набярэжнай. Некаторыя з гэтых будынкаў збудаваны на аснове больш ранніх камяніц. Сярод гэтага комплексу найбольш вядомыя так званы дом Вігдорчыка па Траецкай набярэжнай 6, у якім у 1890—1891 гадах здымаў кватэру Дамінік Луцэвіч — бацька класіка беларускай літаратуры Янкі Купалы, дом Пінсуховіча па Старажоўскай 5 (некалі здаваўся пад казармы 9-й і 10-й роты Серпухаўскага палка) , пабудаваная ў 1874 годзе «Кітаеўская» сінагога (Багдановіча, 9а), у якой цяпер размяшчаецца «Дом прыроды». У будынку па адрасе вуліца Багдановіча, 15 (ранняе Аляксандраўская, 11) знаходзілася абутковая фабрыка Цытвера. Вытворчасць адкрылася ў 1871 годзе як шавецкая майстэрня. Вядома, што ў 1913 годзе на фабрыцы было занята 40 працоўных, меўся рухавік. У тым жа годзе было выраблена абутку на 55 тысяч рублёў.
На вуглу Аляксандраўскай вуліцы і Аляксандраўскай набярэжнай размяшчаўся дом Ушакова (цяпер магазін «Шкло, фарфор» па Багдановіча, 1). У 1886 годзе ў гэтым доме на кватэры правізара Паўлоўскага быў праведзены сход народнікаў, на якім было вырашана актывізаваць дзейнасць і пачаць выдаваць часопіс «Сацыялістычны будынак». Па невядомых прычынах у спісе гісторыка-культурных каштоўнасцей будынак адсутнічае.
Асобнае месца займае комплекс будынкаў 2-й гарадской клінічнай бальніцы (вуліца Багдановіча, 2), які з’яўляецца помнікам архітэктуры класіцызму. Статус гісторыка-культурнай каштоўнасці маюць чатыры будынкі: корпус былога Траецкага манастыра базыліянак, пабудаваны ў 1799—1800 гадах; дом інвалідаў, багадзельня і гаспадарчая пабудова (усе тры будынкі збудаваны ў 1840—1847 гадах). Губернская земская бальніца была адкрыта ў 1799 годзе. Да 1903 года знаходзілася ў распараджэнні Загада грамадскай апекі. Падчас пажару 1809 года вялікая частка драўляных пабудоў манастыра выгарэла. Захаваныя будынкі пасля ліквідацыі уніі ў 1839 годзе былі перададзены бальніцы. Перабудова манастырскіх будынкаў пад патрэбы бальніцы, якая завяршылася да 1850 года, была ажыццёўлена па праекце губернскага архітэктара Казіміра Хрышчановіча. У будынку Траецкага манастыра базыліянак размяшчалася тэрапеўтычнае аддзяленне, разлічанае на 70 коек. Псіхіятрычнае аддзяленне займала асобны двухпавярховы корпус. Пасля таго, як у 1910 годзе багадзельня была пераведзена ў Барысаў, будынак быў перададзены псіхіятрычнаму аддзяленню, за кошт чаго яно было пашырана з 40 да 180 месцаў. У сярэдзіне XIX стагоддзя ў бальніцы працаваў урачом інспектар мінскай медыцынскай управы Даніла Восіпавіч Спасовіч, які, па словах Шпілеўскага, карыстаўся «павагай і любоўю ўсяго Мінскага края».
У спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей занесены таксама некалькі будынкаў, якія цяпер адносяцца да Сувораўскага ваеннага вучылішча (вуліца Багдановіча, 29). Галоўны корпус вучылішча (корпус 2/3) быў пабудаваны на сродкі Таварыствы дабрадзейства па праекце архітэктара Міхаіла Чахоўскага ў 1811 годзе як галоўная частка комплексу кляштара марыявітак і шпіталя. Будынак служыў у якасці касцёла да 1854 года, калі кляштар быў скасаваны, а яго карпусы перададзены праваслаўнай духоўнай семінарыі, заснаванай у 1793 годзе ў Слуцку. У будынку таксама размяшчаліся рэдакцыі епархіяльнай газеты «Минские губернские новости» («Мінскія губернскія навіны» (выдавалася з 1869 па 1920 год)) і часопіса рэлігійнага таварыства «Православный братчик» («Праваслаўны братчык» (у 1910—1911 гадах выйшла сем нумароў)). Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі семінарыю зачынілі. У 1921 годзе ў яе карпусах размясціліся Мінскія пяхотныя курсы, якія ў 1924 годзе трансфарміраваліся ў Аб’яднаную беларускую школу. Выкладанне ў гэтай сярэдняй навучальнай установе вялося на беларускай мове. Да вайны ў будынку таксама знаходзілася рэдакцыя газеты «Чырвонаармейская праўда». Падчас акупацыі немцы наладзілі на старым абсталяванні выданне газеты «Прарыў». У 1952 годзе пад кіраўніцтвам архітэктара Георгія Заборскага была пачата рэканструкцыя былога комплексу манастыра, у якім планавалася адкрыць Сувораўскае ваеннае вучылішча. Падчас рэканструкцыі, завершанай у 1955 годзе, да галоўнага было дабудавана два паверхі, а таксама збудаваны два новых корпуса. Абодва новыя будынкі — карпусы 2/1 і 2/7 (спартыўная зала) — таксама з’яўляюцца помнікамі архітэктуры і занесены ў спіс ахоўных аб’ектаў.
Sibon
Апісанне
Сустракаюцца на поўначы Паўднёвай Амерыкі, у Цэнтральнай Амерыцы і ў Мексіцы. Адрозніваюцца ад іншых змей тым, што ў іх толькі прымае ўдзел у газаабмене, а сапраўднае лёгкае выконвае функцыю.
Віды
Род уключае 17 відаў:
Плодзіа
Плодзіа (Plodio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 616 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 75 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 17043. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Біятэхналогія
Біятэхналогія - інтэграцыя прыродазнаўчых і інжынерных навук, якая дазваляе найбольш поўна рэалізаваць магчымасці жывых арганізмаў для стварэння і мадыфікацыі прадуктаў ці працэсаў рознага прызначэння. Часцей за ўсё прымяняецца ў медыцыне, харчовай прамысловасці, а таксама для рашэння праблем у галіне энергетыкі, аховы навакольнага асяроддзя.
У апошнія дзесяцігоддзі біялогія бурна развіваецца і стварае новыя навуковыя кірункі. Новы комплексны кірунак — фізіка-хімічная біялогія, якая ўключае ў сябе біяхімію, біяфізіку, малекулярную біялогію і генетыку, біяарганічную хімію і некаторыя іншыя дысцыпліны, — не толькі дапамагае вырашаць задачы, якія даўно ставіла перад біялогіяй вытворча-тэхнічная практыка, але і намячае шляхі прынцыпова новай біялагічнай вытворчасці.
Пяшыцы
Пяшыцы (Pieszyce, Peterswaldau) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 410 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 65 км на паўднёвы захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Дзержанёўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пяшыцы. Займае плошчу 17,72 км². Насельніцтва 7,3 тыс. чалавек.
Біятэхналогія
Вытворчыя прадпрыемствы аб'яднаныя ў Беларускі дзяржаўны канцэрн па вытворчасці і рэалізацыі фармацэўтычнай і мікрабіялагічнай прадукцыі (канцэрн «Белбіяфарм»).
NGC 5440
NGC 5440 (іншыя абазначэнні — UGC 8963, MCG 6-31-52, ZWG 191.40, PGC 50042) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сезон 2019 ФК Спадарожнік Рэчыца
У 2019 годзе футбольны клуб «Спадарожнік» з г. Рэчыца прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Былычы
Былычы (Би́личі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сезон 2019 ФК Спадарожнік Рэчыца
Склад каманды
Станам на верасень 2019 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Пітэр Хірш
Пітэр Хірш (Peter Bernhard Hirsch; нар. ) — англійскі фізік, член Лонданскага каралеўскага таварыства (1963).
З прыходам да ўлады нацыстаў разам з сям’ёй эміграваў з Германіі ў Вялікабрытанію. Скончыў Кембрыджскі ўніверсітэт, у якім пачаў працаваць у Дэпартаменце фізікі. З 1966 года — прафесар Оксфардскага ўніверсітэта (з 1992 года — ганаровы прафесар). У 1970 годзе быў назначаны на пасаду старшыні Камісіі па атамнай энергіі Вялікабрытаніі. У 1975 годзе за паспяховую працу атрымаў тытул рыцара-бакалаўра.
Заснавальнік метаду прасвечваючай электроннай мікраскапіі. Распрацаваў метад дыфракцыйнага кантрасту, які служыць для назірання дэфектаў крышталічнай будовы рэчываў і прымяняецца ў фізіцы, хіміі, мінералогіі, матэрыялазнаўстве, біялогіі. У 1956 годзе са сваімі супрацоўнікамі ўпершыню назіраў дыслакацыі ў крышталях і іх рух пад пучком электроннага мікраскопа, чым заклаў колькасныя асновы тэорыі дыслакацый, што з’яўляецца фізічнай асновай тэорыі трываласці і пластычнасці.
Замежны член Нацыянальнай інжынернай акадэміі ЗША (2001).
Ада (рака)
Ада (Adda, Addua) — рака на поўначы Італіі, левы прыток ракі По. Даўжыня ракі 313 км, плошча басейна амаль 8 тыс. км².
Бярэ пачатак з возера Канкан у Рэційскіх Альпах на паўднёвым схіле Вормскага ланцуга на захад ад Артлерскага хрыбта, каля Цірольскай граніцы; утварае на працягу 15 км вадаскат вышынёй 754 м.
Сярэдні расход вады каля 187 м³/сек ў ніжнім цячэнні. На рацэ маецца ГЭС.
Вуглянка
Вугля́нка, канал Вуглянка — рака ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дняпро.
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 63 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 м/км. Пачынаецца за 1,3 км на захад ад вёскі Княжынка, вусце каля вёскі Гадзілавічы. Цячэ па Гомельскім Палессі. Вадазбор раўнінны. Прытокі — шчыльная сетка асушальных каналаў. Ад вытоку на працягу 7 км каналізаваная.
Каля ракі пасёлкі Масткі, Камень, вёска Гадзілавічы.
Барысаўскі раённы выканаўчы камітэт
Барысаўскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Мінскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Барысаўскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Барысава, у будынку па вуліцы Чапаева, 6.
Чжурчжэні
Чжурчжэ́ні, або юрчэ́ны (女眞, саманазва: )  — старажытны народ, насельнікі Далёкага Усходу. Чжурчжэньская дзяржава Цзінь існавала ў 1115—1234 гг.
Паходжанне і гісторыя
Чжурчжэні адносіліся да тунгуска-маньчжурскай групы народаў. Упершыню іх назва з'явілася ў X ст., але у больш старажытных кітайскіх крыніцах існавала таксама назва народа сушэнь, які мог быць непасрэдным продкам чжурчжэняў. Сушэнь насялялі землі на тэрыторыі сучасных Маньчжурыі і Прыморскага края Расіі. Частка савецкіх і сучасных расійскіх даследчыкаў звязвае сушэнь непасрэдна з народам махэ. Аднак ніякіх прамых доказаў гэтаму няма. Некаторы час сушэнь маглі ўваходзіць ў склад Бахай і не вылучацца з ліку іншых народаў, а пасля ліквідацыі гэтай дзяржавы кіданямі зноў самастойна выйсці на арэну гісторыі. Відавочна, у склад чжурчжэняў трапілі ўцекачы-махэ і прадстаўнікі іншых этнічных груп з Бахай.
У канцы X ст. чжурчжэні былі разгромлены кіданямі, потым значную частку іх зямель захапіла дзяржава Каро. Чжурчжэні былі вымушаны падпарадкавацца кіданям, што ў выніку прывяло да працяглага канфлікта паміж кіданьскай дзяржавай Ляа і Каро. Гэта дало магчымасць чжурчжэням згуртавацца, нанесці паражэнне Каро і у 1125 г. захапіць Ляа. Чжурчжэньская імперыя Цзінь праіснавала да 1234 г, пакуль не была заваявана манголамі. Аднак чжурчжэньскія імёны і пісьмо захаваліся ў больш познюю пару. Адзін з апошніх помнікаў чжурчжэньскай пісьменнасці (XV стагоддзе) быў знойдзены на ніжнім цячэнні ракі Амур. Ён быў пакінуты кітайскім чыноўнікам, які даследаваў гэтыя мясціны.
У традыцыйнай гістарыяграфіі чжурчжэні лічацца непасрэднымі продкамі маньчжураў. Міф аб паходжанні ад чжурчжэняў быў створаны ў часы імперыі Цын і павінен быў з'яўляцца доказам бесперапыннасці маньчжурскага панавання ў Кітаі. Многія сучасныя даследчыкі абвяргаюць прамыя сувязі паміж чжурчжэнямі і маньчжурамі, але не адмаўляюць тое, што пэўная частка чжурчжэняў магла ўвайсці ў склад гэтага народа або быць заваяванай. Слова юрчэн азначала ў маньчжураў «залежны чалавек».
Асаміню Цыге
Асаміню Цыге (አሳምነው ጽጌ; 1958/1959 — 24 чэрвеня 2019) — брыгадны генерал Узброеных сіл Эфіопіі, член Дэмакратычнай партыі Амхара і Гінбот 7. Узначальваў бюро міру і бяспекі рэгіёну Амхара (упраўленне рэгіянальных сіл бяспекі).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сельскай абшчыне Бугна ў канцы 1950-х. Паходзіў з народа амхара.
Стаў радыкальным амхарскім нацыяналістам, атрымаўшы асаблівую папулярнасць сярод часткі моладзі амхара. У 2009-м за ўдзел у арганізацыі дзяржаўнага перавароту пад правадырствам руху «Гінбот 7» быў арыштаваны. Як сцвярджаецца, падчас зняволення яго катавалі, і Асаміню страціў зрок на адно вока.
З турмы яго вызвалілі ў 2018 годзе, аднавіўшы на ваеннай службе. Адначасна Асаміню працягваў удзельнічаць у актывізме. Выступаў за большую аўтаномію Амхара і дайшоў да таго, што заклікаў сваіх прадстаўнікоў этнічных груп узброіцца і далучыцца да мясцовых апалчэнняў.
Увесну 2019 года ён быў прызначаны на пасаду кіраўніка рэгіянальных сіл бяспекі штата Амхара.
22 чэрвеня таго ж года разам з вернымі яму апалчэнцамі і сілавікамі паспрабаваў захапіць уладу ў штаце. Аднак путчысты былі разбіты, а Асаміню схаваўся. 24 чэрвеня ён быў выяўлены паліцыяй і застрэлены.
Якуцкі час
370px|thumb|right|[[Часавыя паясы Расіі:
]] Якуцкі час (YAKT) — часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 10 гадзін (UTC+10) і на 6 гадзін ад маскоўскага часу (MSK+6). Гэта афіцыйны час у Амурскай вобласці, Забайкальскім краі і ў заходняй частцы Якуціі, уключаючы Якуцк.
Асноўныя гарады:
Агарцын
Агарцы́н (Հաղարծին) — сяло ў марзе Тавуш, на паўночным усходзе Арменіі. Размешчана за 11 км на паўночны ўсход ад Дыліжана і за 23 км на паўднёвы ўсход ад Іджэвана, на левым беразе р. Агстэў, у Дыліжанскім запаведніку. За 2 км на захад размешчана сяло Тэхут, а за 6 км на паўночны ўсход сяло Оўк. Праз сяло праходзіць траса, якая злучае Іджэван і Берд з Дыліжанам, Разданам, Ванадзорам і Ерэванам.
Вікінг (фільм, 2016)
Сюжэт
Гістарычная сага. Дзеянні адбываюцца у Сярэднявеччы. Разлад у княжацкай дынастыі Рурыкавічаў. Віна за выпадковую смерць брата лягла на вялікага князя кіеўскага. Паводле закону, помсціць яму павінен малодшы брат, сын рабыні. Аднак Уладзімір хаваецца на беразе Ледзянога мора, таму што не жадае помсціць за смерць Алега, які загінуў ад рукі старэйшага брата Яраполка ў выніку няшчаснага выпадку на паляванні. За адмову забіваць ён заплаціць усім, што ў яго было, таму што для міру трэба больш мячоў, чым для вайны.
"Калі хаціце, гэта ў нейкай ступені экранізацыя «Аповесці мінулых часоў». На пытанне «Хто аўтар сцэнарыя?» можна адказваць: «Ды Нестар-летапісец».
Здымкі
Падрыхтоўка да працы над фільмам доўжылася 6 гадоў (пачынаючы з 2009 года).
Паводле слоў прадзюсара Анатоля Максімава, з-за складанай фінансавай сітуацыі стваральнікам фільма прыйшлося змяніць усе здымачныя лакацыі і адмовіцца практычна ад усіх замежных спецыялістаў.
Маркетынг
Першы трэйлер выйшаў 19 лістапада 2015 года.
Адзенне
Адзенне, Вопратка — сукупнасць вырабаў (часцей за ўсё тканых ці вязаных з розных матэрыялаў), якія людзі апранаюць на сябе для прыкрыцця цела з мэтай абароны ад прыродных фактараў (холаду, гарачыні), прыкрыцця аголенасці, гігіены, упрыгожвання, а таксама дзеля дапаможных (спецадзенне, кішэні) і сігнальных (інфармацыя аб сацыяльным статусе, узросце, поле, нацыянальнасці, гусце) функцый. Дапаўняецца ўпрыгажэннямі, прычоскай і макіяжам.
Людзі — адзіныя млекакормячыя, якія носяць адзенне, за выключэннем некаторых відаў хатніх жывёл, якіх апранаюць іх гаспадары. Варта адзначыць, што адзенне традыцыйна адпавядае полу носьбіта адзення. Таму часцей за ўсё па адзенні можна апазнаць мужчыну ці жанчыну.
Янаў Падляскі
Янаў Падляскі (Janów Podlaski) — вёска ў Бяльскім павеце Люблінскага ваяводства Польшчы, на рацэ Крыўка. Сядзіба гміны Янаў Падляскі. Насельніцтва 2655 чал. (2008).
Знаходзіцца за 20 км на поўнач ад Бялай Падляскі, за 115 км на паўночны ўсход ад Любліна, каля беларуска-польскай граніцы.
Гісторыя
У першыню згадваецца ў XIV стагоддзі як вёска Порхаў, якую ў 1423 вялікі князь Вітаўт падараваў Луцкаму кафедральнаму касцёлу. У 1428 годзе Вітаўт заснаваў у Порхаве касцёл. У 1465 годзе біскуп Ян Ласовіч заклаў тут мястэчка, якое атрымала Хэлмскае права і новую назву Янаў у гонар біскупа. Вялікі князь Аляксандр у 1497 годзе выдаў Янаву прывілей на 3 кірмашы.
З 1565/66 года ў Берасцейскім павеце Берасцейскага ваяводства. У XVI ст. Луцкія біскупы мелі ў Янаве сваю рэзідэнцыю, якая размяшчалася ў замку, умацаваным 4 бастыёнамі. Станам на 1575 год у Янаве было больш за 500 будынкаў. У 1648 годзе ў мястэчку адкрылася каталіцкая духоўная семінарыя; існавала драўляная ўніяцкая царква.
У 1735 годзе адбылося асвячэнне мураванага Янаўскага касцёла Найсв. Тройцы. У 1788—1796 гг. у Янаве жыў і памёр Адам Нарушэвіч; тут яго пахавалі. У 1795 годзе ў выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай апынуўся ў Аўстрыі.
З XIX ст. у складзе Расійскай імперыі. 20 кастрычніка 1868 года выйшаў праект гарадскога герба «у зялёным полі залаты серп, па краях шчыта чатыры залатыя трыліснікі».
З 1921 года ў міжваеннай Польскай Рэспубліцы, цэнтр Канстанцінаўскага павета.
На заводзе конегадоўлі ў Янаве Падляскім адбываецца традыцыйны аўкцыён пародзістых коней. 50-ты аўкцыён прайшоў у 2019 годзе, патранат над ім узяў на сябе Прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда.
Білычы (Старасамбірскі раён)
Білычы (Бі́личі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нааска
Нааска (Noasca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 187 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3 чал./км². Займае плошчу 77 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Культура Аўстрыі
Культуру на тэрыторыі сучаснай Аўстрыі можна прасачыць, пачынаючы з перыяду каля 1050 г. да н. э. з Гальштацкай і Латэнскай культур. Аднак культура Аўстрыі ў сучасным сэнсе пачала фарміравацца, калі аўстрыйскія землі былі часткай Свяшчэннай Рымскай імперыі, пачынаючы з «Малога прывілея» (Privilegium Minus) 1156 г., які павышаў статус Аўстрыі да княства, што было важным крокам у яе развіцці. Аўстрыйская культура ў значнай ступені атрымала ўплыў яе мінулых і сучасных суседзяў: Італіі, Польшчы, Германіі, Венгрыі і Чэхіі.
Павел Пятровіч Чайка
Павел Пятровіч Чайка (, вёска Лютовічы,, Мінская вобласць — ) — беларускі ваенны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Іркуцкае ваеннае вучылішча (1912). Удзельнік Першай Сусветнай вайны. Штабс-капітан. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года член партыі эсэраў. У пачатку 1919 года мабілізаваны ў Чырвоную Армію, служыў у ваенным камісарыяце Слуцкага павета. З прыходам польскіх войск вярнуўся ў родную вёску, падтрымліваў сувязі з антыпольскім падполлем. Летам 1920 года зноў мабілізаваны ў Чырвоную Армію, хутка дэзірціраваў. У лістападзе 1920 года да Слуцкага паўстання 1920, па прапанове Беларускай рады Случчыны ўзначаліў Першы Слуцкі полк і адначасова ўсю Слуцкую брыгаду паўстанцаў.
Быў стаўленнікам беларускіх эсэраў, лічыў, што ў змаганні супраць савецкай улады паўстанцы асуджаны на паражэнне. За вызваленне з палону камісара Слуцкага павета Лебедзя па загадзе Беларускай рады Случчыны арыштаваны, уцёк з-пад варты. 3 снежня 1920 года здаўся Чырвонай Арміі. 7.1.1921 пастановай «тройкі» Асобага аддзела 16-й арміі «за антысавецкую дзейнасць» прыгавораны да расстрэлу. Рэабілітаваны ў 1992 годзе.
Го Оіва
(大岩 剛; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 2000 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
NGC 5441
NGC 5441 (іншыя абазначэнні — MCG 6-31-53, KUG 1401+349, PGC 50057) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чайка (значэнні)
Чайка:
Чайкі (Larus) — род птушак сямейства чайкавых.
Ардэнскі ўніверсітэт
Ардэнскі ўніверсітэт (Arden University) — брытанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ковентры.
Агульная характарыстыка
Універсітэт прапануе мноства праграм бакалаўрыяту і аспірантуры з варыянтамі змешанага і анлайн-дыстанцыйнага навучання.
Яго галаўны офіс знаходзіцца ў Ковентры з навучальнымі цэнтрамі ў Бірмінгеме, Манчэстары, Лондане і Берліне.
Канстытуцыя Еўрапейскага саюза
Канстытуцыя ЕС (поўная афіцыйная назва — Дагавор аб увядзенні Канстытуцыі для Еўропы) — міжнародны дагавор, закліканы граць ролю канстытуцыі Еўрапейскага саюза і замяніць усе ранейшыя ўстаноўчыя акты ЕС. Падпісаны ў Рыме 29 кастрычніка 2004 г. У сілу не ўступіў. У цяперашні час магчымасць ўступлення яго ў сілу не разглядаецца з прычыны падпісання Лісабонскага дагавора.
Гісторыя
Пытанне аб неабходнасці змены прынцыпаў кіравання Еўрасаюзам і структуры кіруючых органаў паўстала ў 1990-я гады, калі стала відавочна, што ў найбліжэйшай будучыні адбудзецца самае маштабнае ў гісторыі пашырэнне ЕС (з 15 да 25 членаў). Да гэтага часу ў ЕС пры прыняцці найважнейшых рашэнняў дзейнічаў прынцып кансенсусу, але з пашырэннем складу ўзнікала верагоднасць таго, што самыя важныя рашэнні апынуцца надоўга заблакаванымі.
Рашэнне аб пачатку работ па стварэнні агульнаеўрапейскай Канстытуцыі было прынята на саміце ЕС у снежні 2001. Працоўны орган па распрацоўцы праекта канстытуцыі атрымаў назву Канвент, узначаліў яго былы прэзідэнт Францыі Валеры Жыскар д’Эстэн.
Праца над праектам Канстытуцыі доўжылася тры гады. Канчатковы тэкст дакумента быў ухвалены на спецыяльным саміце ЕЗ у чэрвені 2004.
29 кастрычніка 2004 г. кіраўнікі ўсіх 25-ці дзяржаў-членаў Еўрасаюза падпісалі ў Рыме новую еўрапейскую Канстытуцыю. Унікальнасць гэтага дакумента складаецца ў тым, што ён з’явіўся адразу на 20-ці мовах і стаў самай вялізнай і ўсёабдымнай Канстытуцыяй у свеце. Еўрапейская Канстытуцыя, на думку яе аўтараў, павінна была спрыяць з’яўленню агульнаеўрапейскай самасвядомасці і зрабіць ЕС мадэллю новага светапарадку.
Цырымонія прайшла ў зале Гарацыя і Курыяцыеў рымскага палаца Кіджы на Капіталійскім ўзгорку. Менавіта тут 25 сакавіка 1957 года кіраўнікі Бельгіі, Германіі, Францыі, Італіі, Люксембурга і Нідэрландаў падпісалі Рымскі дагавор аб ліквідацыі гандлёвых бар’ераў, сумеснай эканамічнай палітыцы і ўніфікацыі жыццёвых стандартаў у сваіх краінах.
Прапанаваныя змены
Праект Канстытуцыі парадкуе прававыя асновы ўсіх дамоваў, заключаных паміж краінамі Еўрасаюза.
Канстытуцыя змяняе структуру і функцыі інстытутаў ЕС:
Вуж (рака)
Вуж, Вушанка — рака ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Пціч (басейн Дняпра). Даўжыня 12 км. Пачынаецца за 2,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Седча, вусце каля пасёлка Ленінскі. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Херберт Фрыдман
Херберт Фры́дман (Herbert Friedman;  — ) — амерыканскі астрафізік і астраном. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1960) і Амерыканскага філасофскага таварыства (1964). Удастоены Нацыянальнага навуковага медаля (1969), лаўрэат прэміі Вольфа па фізіцы (1987).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Брукліне, быў другім з трох дзяцей Самуэля і Рэбекі Фрыдман. Скончыў Бруклінскі каледж (1936). З 1940 працаваў у Даследчай лабараторыі Ваенна-Марскога флоту ЗША ў Вашынгтоне (у 1958—1963 — кіраўнік аддзела атмасферы і астрафізікі, з 1963 — кіраўнік аддзела навук аб космасе), з 1963 — вядучы вучоных даследаванняў. З 1960 — прафесар фізікі універсітэта штата Мэрыленд.