cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Савойская опера
«» (1881) была першай операй, якая з’явілася ў тэатры Савой, і, такім чынам, стала першай сапраўднай «Савойскай операй», хоць тэрмін «Савойская опера» на працягу больш за стагоддзе адносіўся да ўсіх трынаццаці опер, што Гілберт і Саліван напісалі для Рычарда Д’Ойлі Карта.
Allium kastambulense
Allium kastambulense — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Турцыі.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночнай Турцыі. Насяляе камяністыя схілы, вапнавыя скалы, тэрасы, пясчаныя і гліністыя месцы.
Новаміхайлаўскае (Манастыршчынскі раён)
Новаміхайлаўскае (Новомиха́йловское) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Эндру Філдынг Хакслі
Сэр Эндру Філдынг Хакслі (Andrew Fielding Huxley;,  — ) — англійскі нейрафізіёлаг і біяфізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1963 годзе (сумесна з Джонам Эклсам і Аланам Ходжкінам) «за адкрыцці, якія тычацца іонных механізмаў ўзбуджэння і тармажэння ў перыферычных і цэнтральных участках нервовых клетак».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і пісьменніка Леанарда Хакслі, сына знакамітага біёлага Томаса Хакслі, вядомага пад мянушкай «Бульдог Дарвіна». Адзінакроўнымі братамі Эндру былі пісьменнік Олдас Хакслі, аўтар вядомага раману-антыўтопіі «О дзівосны новы свет» і Джуліян Хакслі, заснавальнік ЮНЕСКА.
IC 30
IC 30 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Царква Мадлен
Царква Мадлен (l'église de la Madeleine) — царква Святой Марыі Магдалены ў 8-й акрузе Парыжа, на аднайменнай плошчы, упісанай у ансамбль буйнейшай плошчы Згоды. Разам з іншымі будынкамі плошчы ўяўляе сабой эталон архітэктуры французскага класіцызму.
Апісанне
Тып царквы — грэка-рымскі храм; узорам паслужыў Мезон Карэ ў Німе: Храм асвятляецца праз скляпенне: у адрозненне ад іншых храмаў царква не мае ні трансепта, ні бакавых акон. На франтоне галоўнага фасада размешчана скульптурная група «Страшны суд» працы Філіпа Анарэ Лемера.
Гісторыя
Гісторыя будаўніцтва царквы расцягнулася на 85 гадоў па прычыне палітычнай нестабільнасці Францыі ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў. Будаўніцтва пачалося пад кіраўніцтвам архітэктара Кантана д'Іўры пры Людовіку XV, у гонар якога афармлялі плошчу Згоды і яе наваколле, і які асабіста заклаў першы камень будучай царквы. Першапачатковы праект меў падабенства з царквою Святога Людовіка ў Доме інвалідаў — крыжападобнае збудаванне з купалам. Пасля смерці д'Іўры працы працягнуў Куцюр, які прапанаваў узяць за ўзор будынак Пантэона. У 1790 годзе будаўніцтва было прыпынена з-за рознагалоссяў адносна прызначэння будынка. У 1806 годзе Напалеон даручыў архітэктару Віньёну ўзвесці залу славы імператарскай Вялікай арміі. Усё, што было пабудавана да гэтага, было знесена. У 1814 годзе Людовік XVIII пажадаў, каб будынак, які ўзводзіўся, стаў царквой памяці Людовіка XVI і Марыі-Антуанеты. У 1837 годзе адміністрацыя горада планавала ператварыць будынак у вакзал першай пасажырскай чыгункі, якая злучала Парыж і Сен-Жэрмэн, але гэтым задумам не было суджана спраўдзіцца. У 1842 годзе царква была дабудавана і асвечана.
Брама Сен-Дэні
Брама Сен-Дэні — арка, устаноўленая ў 10-й акрузе Парыжа, на скрыжаванні вуліц Ру Сен-Дэні, Фобур Сен-Дэні, Бульвар дэ Бон Нувель і бульвара Сен-Дэні, на так званай каралеўскай дарозе, якая вядзе з прадмесця Сен-Дэні ў Луўр.
Гісторыя
Брама Сен-Дэні былі распрацавана архітэктарам Франсуа Бландэлем па загадзе Людовіка XIV у гонар яго перамогі на Рэйне і ў Франш-Кантэ. Брама, пабудаваная ў 1672, замяніла раней пабудаваную пры Карле V сярэднявечную браму ў гарадской сцяне, адноўленую толькі ў 1988 годзе.
Апісанне брамы
Арка, вышынёй 25 метраў і шырынёй 24 метры, уяўляе сабой тыповы ўзор французскага класіцызму. У апорах брамы маюцца праходы, якія прызначаліся для праходу звычайных гараджан, якія ішлі за каралеўскім картэжам. Кожны бок брамы апісвае перамогі Караля Сонца. Ва ўсходняй частцы бачны перамогі, здабытыя каралём на Рэйне, на заходняй апоры паўднёвага фасада бачныя перамогі Людовіка ў Фландрыі; на паўднёвым боку апісваюцца пераход праз Рэйн, а на паўночнай — узяцце Маастрыхта.
Галінды
Галінды (Galindae, Galindis) — старажытныя балцкія насельнікі сучаснай тэрыторыі Мазовіі (Польшча).
Назва
Назва галіндаў найімаверней гідранімічнага паходжання, ад назвы краю *Galinda (Галінда), якая ад не захаванай да сёння рачной назвы тыпу *Galinda.
У рачной назве Галінда корань Gal- звязаны з балцкім гняздом каранёў gal- : gel- : gil- з семантыкай глыбіні, паглыбленасці. Адсюль літоўскае galvis «сажалка на месцы старога рачнога рэчышча», gelmė «глыбіня», gilus «глыбокі». Назва ракі Галінда значыла «Глыбокая (рака)».
Той жа корань Gal- і ў яцвяжскай назве ракі (у басейне Нарава), з другой асновай -da ад яцвяжскага *udā «вада, рака».
Назвы многіх рэгіёнаў, утвораныя ад назваў балцкіх плямёнаў, звязаныя менавіта з гідронімамі, якія найчасцей таксама не захаваліся і не ідэнтыфікуюцца. Назвы Натангія (іншая з прускіх земляў), Нальша, Яцвязь, Судовія (зямля роднасных яцвягам судоваў), Селія , Латыголь , імаверна і Літва, а таксама назва дагістарычных неўраў, звязваюцца з гідронімамі з асновамі Nat-ang-, Nal-š-, Jat-(а)v-, Sūd-(а)v-, Sel-, Lat-, Liet-(u)v- , Nau-r-. Мяркуецца, што на адпаведных рэчках маглі знаходзіцца сакральна-рэлігійныя цэнтры пэўнага рэгіёна (племені).
Гісторыя
Упершыню назву галіндаў узгадваў Пталемей (II ст. н. э.) сярод народаў Усходняй Еўропы. У сярэднявеччы храністы называлі Галіндыю часткай зямель прусаў (зараз тэрыторыя Мазовіі ў Польшчы). Археолагамі выяўлены рэшткі паселішчаў і некропаляў 1 — пач. 2 тыс. н. э., якія сведчаць, што мясцовыя жыхары займалася пераважна земляробствам і паляваннем. У V—VI стст. склаўся даволі развіты культурны цэнтр галіндаў у раёне сучаснага горада Ольштын. Яго насельнікі апрацоўвалі жалеза, бронзу, срэбра, выраблялі складаныя ювелірныя ўпрыгожванні. Ужо ў той час існавала сацыяльная няроўнасць. Галінды гандлявалі з суседнімі землямі. Іх рамесныя вырабы знаходзяць амаль па ўсёй тэрыторыі Прыбалтыкі, Паўночнай і Паўночна-Усходняй Польшчы.
Голядзь
Некаторыя паказваюць на блізкасць галіндаў да балцкага племені голядзь, якое існавала да канца XII ст. на тэрыторыі сучаснай Расіі. Часам галіндаў нават называюць заходнімі галіндамі, а голядзь — усходнімі галіндамі. Падабенства назваў сапраўды можа паказваць на адзінства паходжання і больш шырокую тэрыторыю рассялення да ўварвання славян, але ў пач. 2 тыс. н. э. іх культуры ўжо былі досіць рознымі, каб сведчыць пра поўную еднасць.
Мова
Мова галіндаў была непісьменнай і да нашага часу не дайшла. На тэрыторыі Польшчы захаваўся толькі шэраг тапонімаў (Galinde, Galland, Halindy), якія, як мяркуюць, маюць галіндскае паходжанне.
Акт Батлера
Акт Батлера (Butler Act) — закон, прыняты ў 1925 годзе ў штаце Тэнэсі, ЗША, які забараняў настаўнікам і выкладчыкам грамадскіх школ і універсітэтаў адмаўляць біблейскае вучэнне аб паходжанні чалавека і выкладаць тэорыю эвалюцыі чалавека ад ніжэйшых формаў жывёл. Унесены членам Палаты Прадстаўнікоў штата Тэнэсі фермерам і хрысціянскім фундаменталистом (1875-1952) 21 студзеня 1925 годзе, ухвалены той жа палатай 28 студзеня, сенатам штата 13 сакавіка, падпісаны губернатарам штата Осцінам Піем 21 сакавіка таго ж года.
Fox News Channel
Fox News Channel (Фокс-Ньюc-Чэнел, скарочана FNC ці Fox News) — амерыканскі інфармацыйны канал са штаб-кватэрай у Нью-Ёрку. Яго першы выхад у эфір адбыўся 7 кастрычніка 1996 года. Канал належыць медыя-канцэрну News Corporation аўстралійскага прадпрымальніка Руперта Мёрдака, яго праграмы ствараюцца тэлекампаніяй Fox Broadcasting Company. Канал, які штодня глядзяць каля 1,2 мільёна чалавек, з’яўляецца асноўным інфармацыйным каналам ЗША. Генеральным дырэктарам Fox News Channel з моманту яго заснавання з’яўляецца Роджэр Эйлс.
Акт Батлера
Будзе парушэннем закону, калі любы выкладчык любога ўніверсітэта ці школы, якія ўтрымліваюцца цалкам ці часткова за кошт штата, будзе выкладаць любую тэорыю, якая адмаўляе гісторыю Боскага Стварэння чалавека, як гэта вучыць Біблія, і замест гэтага выкладаць, што чалавек паходзіць ад ніжэйшых жывёл.
Fox News Channel
У лік вядучых тэлеканала ўваходзяць Біл О'Рэйлі, Глен Бек і Майк Хакабі.
Палітычная арыентацыя
Fox News Channel рэкламуе сябе са слоганамі "«Fair and balanced»" («справядлівы і ўзважаны»), а таксама "Wereport. You decide»" ("Мы асвятляем. Вы вырашаеце") і прэтэндуе на нейтральнае асвятленне падзей. Крытыкі з канкуруючых СМІ і Дэмакратычнай партыі, аднак, не раз адзначалі відавочны правы і кансерватыўны ўхіл канала, асабліва падчас Ірацкай вайны, прэзідэнцкіх выбараў 2008 года і з моманту абрання на пасаду Прэзідэнта Барака Абамы. У адказ на гэта канал часта адказвае, што медыйная прастора з’яўляецца занадта левай, а ён сам нібыта належыць да кансерватыўных поглядаў з «не меншым дачыненнем», чым да ліберальных. У дакументальным фільме Outfoxed прадзюсара Роберта Грінволда Fox News абвінавачваецца ў аднабаковым асвятленні падзей. Былыя супрацоўнікі канала распавядаюць у ім пра інструкцыі, паказваюць рэспубліканцаў у станоўчым, а дэмакратаў — у негатыўным святле. Сам канал гэтыя абвінавачванні адхіліў, заявіўшы, што некаторыя з апытаных ніколі на ім не працавалі, а іншыя былі звольненыя за прафнепрыдатнасць.
Акт Батлера
За парушэнне быў прадугледжаны штраф ад 100 да 500 долараў.
У ліпені 1925 года за парушэнне закона судзілі школьнага настаўніка Джона Скоўпса. Працэс атрымаў вядомасць пад назвай Малпавы працэс.
Закон быў адменены 1 верасня 1967 года, пасля таго, як за яго парушэнне быў звольнены Гары Скот, настаўнік з г. Джэксбара. Скот змагаўся за свае правы, спасылаючыся на Першую папраўку да канстытуцыі ЗША, і падаў иск у Федэральны акруговы суд Нэшвіла. 18 мая 1967 года біль аб адмене Акта Батлера быў падпісаны губернатарам штата Бьюфардам Элінгтанам.
IC 31
IC 31 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мінскае замчышча
За́мчышча — гістарычны раён, дзяцінец старажытнага Мінска, на аснове якога ўзнік горад і вакол якога ён рос і развіваўся. Размешчаны ля зліцця рэчак Нямігі і Свіслачы. У старажытнасці быў атачоны валамі і драўлянымі ўмацаваннямі Мінскага замка.
Мінскае Замчышча існавала ў раёне цяперашняй плошчы 8-га Сакавіка. На яго тэрыторыі цяпер размешчаныя крамы «Алеся» і «Рамонак», жылыя будынкі, Палац спорту; праходзіць праспект Пераможцаў.
Гісторыя забудовы ў XVII—XIX стст.
Пасля вайны сярэдзіны XVII ст. мінскае Замчышча канчаткова страціла ваеннае значэнне і было ўключана ў сістэму гарадской забудовы. Лагчына, якая аддзяляла яго ад суседняй ўзвышша, імкліва запаўнялася культурным пластом, у тым ліку і зрытым з іншых, больш узнёслых участкаў. Неўзабаве і тут паўстала гарадская забудова. Пераадкладзены і новы культурны пласт, які хутка нарастаў, паступова хаваў вал замчышча. У ім былі ўладкаваныя новыя праезды, што знайшло адлюстраванне на планах 1773 і 1793 гадоў. Мяркуючы па плане горада 1797 года, гэтыя праезды, як і старажытны, пашыраліся, руйнуючы вал. У дадатак, праектны план 1800 года прадугледжваў пракладанне скрозь замчышча новай вуліцы, якая мусіла разбурыць ўмацаванні ў паўднёва-ўсходняй частцы. Але гэты праект не быў найвышэйшага зацвярджэнны.
Чарговы праектны план 1809 года прадугледжваў пракладку праз замчышча вуліцы, якая атрымоўвала працяг за ракой, у Траецкім прадмесці. У выніку вал падлягаў прарэзцы ва ўсходнім і заходнім ускрайках. І хоць гэты план таксама не быў зацверджаны, некаторыя работы па ім вяліся: план горада 1810 года фіксуе з'яўленне на тэрыторыі Замчышча вуліцы, якая перасекла яго з захаду на ўсход, знішчыўшы ў заходнім ускрайку частку вала. Істотна закранулі Замчышча і будаўнічыя работы, прадугледжаныя зацверджаным 21 лютага 1817 года «Планом губернскому городу Минску 1817 г.» і адлюстраваныя на плане горада 2-й чвэрці XIX ст. З гэтых планаў відаць, як гарадская планіроўка і забудова паступова паглыналі ўмацавання старажытнага дзяцінца Менска. У выніку ад іх візуальна захавалася толькі невялікая ўзвышаная частка, якая прымыкала да берага Свіслачы. Менавіта за ёй ў 2-й палове XIX—XX стст. замацавалася назва «замчышча».
Пытанні лакалізацыі ў 1920-30-х гг.
Спробы археалагічнай лакалізацыі старажытнага Менска рабіліся з 1920-х гг. Аднак шчыльная забудова тэрыторыі замчышча каменнымі будынкамі XIX ст. у значнай ступені абмяжоўвала магчымасці даследчыкаў. Не гледзячы на наяўнасць пісьмовых сведчанняў археалагічнай старажытнасці Менска, тапаграфічна лакалізаваць і археалагічна вывучыць яго да Другой сусветнай вайны спробы амаль не рабіліся. У 1920-1930-хх гг. беларускія археолагі асноўную сваю ўвагу надавалі пошуку, фіксацыі археалагічных помнікаў эпохі каменнага, бронзавага і жалезнага вякоў, а археалагічнае вывучэнне гарадзішчаў старажытных летапісных гарадоў праводзілася ў вельмі абмежаваным маштабе (Полацк, Тураў, Слуцк, Орша і інш.) Акрамя таго, археолагі таго часу цалкам не мелі вопыту і ведаў для паўнавартаснага вывучэння і інтэрпрэтацыі знойдзеных артэфактаў і рэшткаў канструкцый у магутных гарадскіх напластаваннях. Сітуацыя яшчэ больш пагоршылася ў канцы 1930-х гг., калі фактычна ўсе навукоўцы былі рэпрэсаваныя.
Акрамя таго, у выніку актыўнага горадабудаўніцтва і шматлікіх земляных работ, Менскае замчышча фактычна страціла бачныя прыкметы ўмацаванага паселішча і не атаясамлівалася даследчыкамі 1920-30-х гг. як месца летапіснага Менска. Праўда, Ісак Сербаў адзначыў, што дадзенае месца (замчышча) мае прыкметы гарадзішча. Але і пазасталае ад замчышча ўсходняе ўзвышэнне было асуджана на знішчэнне генеральным планам развіцця горада 1938 г., які аднак не быў рэалізаваны.
Пытанні лакалізацыі ў 1945 — пач. 1950 гг.
Як сведчыць В. Р. Тарасенка, толькі пасля Другой сусветнай вайны, калі была моцна разбурана каменная забудова XIX — пачатку XX стст. у раёне Нізкага Рынку і замчышча, агляд навакольнага рэльефу археолагам К. М. Палікарпавічам у 1945 г. даў магчымасць вызначыць, што гэтая мясцовасць носіць некаторыя рысы, якія ў старажытнасці рабілі яе вельмі зручнай для размяшчэння на ёй умацаванага паселішча.
У 1945 г. К. М. Палікарпавічам было адзначана, што ад Татарскай вуліцы на ўсход да самай р. Свіслач цягнецца вузкая доўгая града. Уздоўж абодвух бакоў грады размешчаны ўчасткі поймы рэк Свіслач і Няміга, занятыя збольшага лугам. У раёне Татарскай вуліцы града аддзелена ад высокага берага даліны р. Свіслач лагчынай, якая прадстаўляе старую даліну Нямігі. Прылеглая да Свіслачы частка грады (мыс) і магла быць, паводле меркавання К. М. Палікарпавіча, месцам старажытнарускага горада Менеска. Зыходзячы з гэтага дапушчэння, сектар археалогіі Інстытута гісторыі Акадэміі навук БССР паставіў улетку 1945 г. перад інстытутам пытанне аб правядзенні раскопак на Замчышчы.
Археалагічныя даследаванні 1945—1951 гг. В. Р. Тарасенка адзначыў, што правядзенне раскопак на Мінскім замчышчы з самага пачатку было сустрэтае са значнымі цяжкасцямі. Уся паверхня Замчышча апынулася пакрытай абломкамі цаглін, будаўнічым друзам, кавалкамі ржавага жалеза, рэшткамі цагляных падмуркаў будынкаў, якія былі разбураныя на Замчышчы ў часе Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гг. і г.д. Так, паблізу паўночнага краю Замчышча немцамі быў збудаваны жалезабетонны дот, а папярок пляцоўкі Замчышча вырылі акопы поўнага профілю, якія ішлі з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Акрамя таго, у цэнтральнай частцы плошчы Замчышча імі ж былі выкапаныя дзве глыбокія ямы. У адной з іх, больш буйной паводле памераў, калісьці размяшчаліся зенітныя гарматы і склад снарадаў, а дно закладзена бітай цэглай.
В. Р. Тарасенка на працягу 7 гадоў вёў раскопкі на адным з двух узвышшаў, размешчаных адзін за другім ўздоўж правага берага Свіслачы, паблізу ўпадзення ў яе р. Нямігі. Адно з гэтых узвышшаў, званае «замчышчам», знаходзілася на поўдзень ад старога вусця Нямігі і ўяўляла паўднёва-ўсходняе заканчэнне вышэйапісанай грады. Сярэдняя вышыня яго 8,15 м над узроўнем Свіслачы. Другое ўзвышша меншых памераў знаходзілася за 150 метраў на поўнач ад першага і было акружана з усіх бакоў лугам, акрамя усходняга боку, прылеглай да Свіслачы.
Паводле яго назіранняў, замчышча, за межамі яго заходняй мяжы, ўяўляла сабой канчатак мыса, які пашыраецца ля берага Свіслачы. Мыс гэты ўзвышаўся над навакольнай мясцовасцю і быў арыентаваны з захаду на ўсход перпендыкулярна да цячэння ракі. Сярэдняя шырыня гэтага мыса каля 30-45 м. На захад і поўнач ад Замчышча мясцовасць ўяўляла луг-пойму Свіслачы, нават і ў 1940-я гг. забалочаную, а ў старажытнасці, несумненна, цяжкапраходную.
Аднак візуальна ацалелая частка Замчышча, якая прымыкала да Свіслачы, была асуджана на знішчэнне рэалізаваным генпланам 1946 г., паводле якога праз тэрыторыю дзядзінца была пракладзена новая парадная Паркавая магістраль сталіцы (цяпер пр. Пераможцаў).
Пытанні лакалізацыі ў 1950-х гг.
Між тым, як заўважыў Э. М. Загарульскі, В. Р. Тарасенка хоць і звярнуў увагу на тапанімічныя асаблівасці мінскіх вуліц, але ён не суаднёс іх з канкрэтнай тэрыторыяй асобных частак старажытнага Менска. Менавіта Э. М. Загарульскі ажыццявіў дбайнае вывучэнне гістарычнай тапаграфіі горада. Ён адзначыў, што старажытныя вуліцы (вул. Вялікая, Замкавая, Падзамкавая, Завальная) у спалучэнні з натуральным рэльефам мясцовасці акрэсліваюць цалкам вызначаную і закончаную тэрыторыю, паводле свайго размяшчэння, памераў і канфігурацыі характэрную для старажытнарускіх дзядзінцаў.
Так, на планах Мінска 1773, 1793, 1797 гг. тэрыторыя замка, або Старога горада, акружаная кольцам вала, разрываецца ў паўднёвай частцы. Праз гэты разрыў праходзіла Вялікая вуліца. Мяркуючы па планах, працягласць замка ад р. Свіслачы на паўночным захадзе складала 270—300 м, пры шырыні ў сярэдняй частцы да 150 м. Сумяшчэнне планаў XVIII ст. з планам гэтага раёна да перапланіроўкі 1950-60-х гг. выявіла, што замак ахопліваў з усходу на захад тэрыторыю ад Свіслачы да вуліц Падзамкавай і Завальнай. Такім чынам, гістарычная тэрыторыя замка ў некалькі разоў перавышае памеры пагорка, вядомага пад назвай Мінскага замчышча, і само замчышча ўяўляла толькі нязначную крайнюю ўсходнюю частку знішчанага гарадской забудовай старажытнага раёна Мінска.
Археалагічныя даследаванні 1957—1961 гг.
Пачынаючы з 1956 г. на пляцоўцы Замчышча сталі праводзіцца маштабныя земляныя і будаўнічыя працы, звязаныя як з распрацоўкай катлавана падмурка для будаўніцтва павільёна «Працоўныя рэзервы» (Дом фізкультурніка), так і з нівеліроўку паверхні. У выніку гэтых работ былі знятыя культурныя напластаванні магутнасцю 3,0-3,5 м. У сувязі з гэтым ў 1957 г. аднавіліся раскопкі Мінскага замчышча.
Кіраўніком раскопочных работ 1957—1961 гг. з'яўляўся Э. М. Загарульскі. Тапаграфічныя дадзеныя раскопкі з'яўляліся працягам даследаванняў В. Р. Тарасенкі, і, у асноўным, тычыліся ўсходняй часткі дзядзінцу. Усе гэтыя злучаныя паміж сабой раскопы, якія ўмоўна можна назваць раскопам 1957—1961 гг., Склалі агульна 1228 кв.м. Вынікі дадзеных маштабных работ былі абагульнены даследчыкам і апублікаваны ў 1982 годзе ў манаграфіі «Возникновение Минска» (Узнікненне Мінска). Прыведзеныя ў манаграфіі звесткі аб стратыграфіі і храналогіі замчышча, характары забудовы, абарончых збудаванняў і рэчавым матэрыяле, у пэўнай ступені, кампенсуе адсутнасць паўнавартаснай палявой дакументацыі ў фондах Архіва археалагічнай навуковай дакументацыі Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
Археалагічныя даследаванні 1974—1991 гг.
Пачынаючы з 1974 г. да даследаванняў тэрыторыі замчышча старажытнага Менска прыступаюць археолагі Інстытута гісторыі АН БССР. Кіраўніком гэтых работ часцей за ўсё выступаў Г. В. Штыхаў.
Гжэль
Гжэль, Гжэльская кераміка — вырабы керамічных прадпрыемстваў у ваколіцах станцыі Гжэль Раменскага раёна Маскоўскай вобласці. Высокага мастацкага ўзроўню гжэль дасягнула ў 2-й палове 18 ст., калі «чорныя» (простыя) і «мураўленыя» (паліўныя) ганчарныя вырабы змяняюцца маёлікай (кваснікі, кумганы, талеркі, цацкі і т. д.), з арыгінальнай шматколерным роспісам па белай паліве, а часам і з гранічна абагульненымі ляпнымі фігуркамі, адзначанымі багаццем фантазіі і вастрынёй бачання. З пачатку 19 ст. Гжэль перайшла на вытворчасць фарфору, фаянса і паўфаянса. У 1830-40 у Гжэлі была сканцэнтравана амаль палова ўсіх фарфора-фаянсавых прадпрыемстваў Расійскай імперыі. У 19 ст. мастацкую своеасаблівасць захоўваюць упрыгожаны аднакаляровым сінім роспісам паўфаянс і лубок (маляўнічы танны чайны посуд). Традыцыі гжэльскай керамікі 19 ст. працягвае Турыгінскі завод мастацкай керамікі.
Мінскае замчышча
Сучаснасць
Археалагічныя даследаванні 2009 г. У сувязі з праектам рэканструкцыі мінскага Замчышча ў 2009 г. у паўднёва-заходняй частцы тэрыторыі замчышча праводзіліся раскопкі археолагамі Інстытута гісторыі НАН Беларусі пад кіраўніцтвам А. М. Мядзведзева.
== Вуліцы і плошчы == Галоўнай вуліцай у замку, а потым на Замчышчы на працягу ўсяго перыяду яго існавання ажно да сярэдзіны XX ст. была вуліца Замкавая. Яе траса была найстаражытнейшай з усіх вуліц у Мінску. Яна перасякала Замчышча па дыяганалі з усходу на захад і ўжо ў першай палове XVI ст. была забрукавана. Пазней вуліца цягнулася і за валам аж да скрыжавання з Вялікай Татарскай. 3 паўднёвага захаду Замчышча агінала вуліца Завальная; з паўночнага захаду — Завальны завулак.
Гештальтпсіхалогія
Гештальтпсіхалогія (ад Gestalt — цэласная форма, вобраз, структура) — адна з найбуйнейшых школ псіхалогіі 1-й паловы XX стагоддзя, якая вылучыла ў якасці цэнтральнага тэзіс аб неабходнасці правядзення прынцыпу цэласнасці пры аналізе складаных псіхічных з’яў, унесла ў псіхалагічную навуку структурны прынцып.
Узнікненне гештальтпсіхалогіі звязана з агульным крызісам механістычнага светапогляду на мяжы XIX—XX стагоддзяў і асацыятыўнай псіхалогіі як спецыфічнай формы гэтага светапогляду ў псіхалагічнай навуцы. Тэрмін «гештальт» узыходзіць да прапанаванага Г. фон Эрэнфельсам (1890) уяўлення аб адмысловай «якасці формы», што прыўносіць свядомасць ва ўспрыманне элементаў складанага прасторавага ладу. У галіне філасофіі найбольшы ўплыў на прадстаўнікоў гештальтпсіхалогіі аказалі сістэмы Ф. Брэнтана і Э. Гусерля, асабліва развіты ў гэтых сістэмах тэзіс аб інтэнцыяльнасці свядомасці як выразе яго цэласнасці і ўнутранай актыўнасці.
Непасрэдны пачатак гештальтпсіхалогіі зрабіла праведзенае М. Вертхеймерам (Германія, 1912) даследаванне т. зв. страбаскапічнага руху (страбаскапічны эфект). Ён жа разам з нямецкімі псіхолагамі В. Кёлерам і К. Кофкам заснаваў ў 1921 часопіс «Псіхалагічныя даследаванні» («Psychologische Forschung») — орган школы, у якім у тым жа годзе быў апублікаваны яе тэарэтычны маніфест.
Напачатку гештальтпсіхалогія склалася на аснове даследавання зрокавага ўспрымання. Першыя эксперыментальныя даследаванні былі прысвечаны аналізу ўспрымання і дазволілі вылучыць шэраг новых феноменаў у гэтай галіне (напрыклад, суадносіны фону і фігуры). Прынцыпы, выпрацаваныя пры вывучэнні ўспрымання, былі перанесены на вывучэнне мыслення, якое трактавалася як працэс паслядоўнага прымянення розных структур «бачання» (гештальт) да структуры праблемнай сітуацыі, у якой паўстала задача. Паводле гештальпсіхалогіі, у выпадку супадзення гэтых структур надыходзіць момант інсайта, азарэння.
Потым гештальтпсіхалогія пашырыла свае ідэі на вывучэнне памяці, псіхалогіі развіцця асобы і сацыяльныя групы, на даследаванне фізічных, фізіялагічных і нават эканамічных праблем.
Андрэй Яўгенавіч Лявонаў
Андрэ́й Яўге́навіч Ляво́наў (Андрей Евгеньевич Леонов) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, Заслужаны артыст Расіі (1997).
Бацька — Яўген Лявонаў, савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно.
Біяграфія
У 1979 годзе скончыў Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя Б. В. Шчукіна пры тэатры імя Я. Вахтангава (курс А. А. Казанскай) і быў прыняты ў трупу тэатра Ленком.
Фарыд Мамедаў
Фарыд Мамедаў (Fərid Məmmədov;, Баку, Азербайджан) — азербайджанскі спявак, які прадстаўляў Азербайджан на конкурсе песні «Еўрабачанне 2013» з песняй «Hold Me» і заняў 2 месца, набраўшы 234 балы.
Фарыд атрымаў перамогу ў нацыянальным адборы «Еўрабачанне 2013», выканаўшы рамантычную баладу «Hold Me». Выступленне Фарыда было высока ацэнена як тэлегледачамі, так і журы нацыянальнага фіналу, і ён атрымаў права прадставіць Азербайджан на «Еўрабачанні 2013». Яго конкурсную песню «Hold Me» напісаў Дзімітрыс Кантопулас — аўтар еўравізійных песень Ані Лорак, Сакіса Руваса, Анастасіі Стоцкай, а таксама больш чым 25 топ-хітоў нацыянальных чартаў Грэцыі.
На творчасць Фарыда Мамедава паўплывала азербайджанская нацыянальная музыка, а таксама стылі соўл, джаз, поп.
Koza Mostra
«Koza Mostra» — грэчаскі музычны гурт, які сумесна з Агафонасам Іакавідысам прадстаўляў сваю краіну на конкурсе песні «Еўрабачанне 2013», з кампазіцыяй «Alcohol Is Free».
IC 32
IC 32 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Палац (гурт)
«Пала́ц» — беларускі музычны гурт з Мінска, заснаваны ў 1992 годзе. У лістападзе 2000 года гурт браў удзел у першым беларускім свяце фолка «Таўкачыкі» ў Мінску. Гісторыя Палаца пачалася ў 1987 годзе, калі пазнаёміліся Алег Хаменка і Юрый Выдронак. Яны вучыліся ў Мінскім інстытуце культуры (зараз — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў). У 1988 годзе да гурту далучыўся сябар Юрыя Дзмітрый Карабач. Яшчэ праз год да гурту далучыўся Юрась Белякоў. Назву «Палац» прапанаваў Алег Хаменка ў 1992-м годзе. У рэпертуар увайшлі беларускія песні, апрацаваныя ў адпаведнасці з сучаснымі тэндэнцыямі папулярнай музыкі і актыўным выкарыстаннем сэмплаў.
Малыя Астрогі
Малыя Астрогі (Малые Остроги) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Allium kasteki
Allium kasteki — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Казахстана.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўднёва-ўсходняга Казахстана.
Новы Горад (Мінск)
Новы Горад, або Новае Места, Новы Рынак — гістарычная мясцовасць у цэнтры Мінска, размешчаная на вялікім узгорку. Архітэктурнымі дамінантамі мясцовасці былі комплекс архірэйскага падвор’я з Пакроўскай царквой, Гарадскі тэатр, Лютэранская кірха, Віленскі вакзал, Харальная сінагога, Чырвоны касцёл.
На поўнач ад Новага Места пачынаецца Высокі Рынак, на паўночны ўсход — Валокі Полацкія, на паўднёвы ўсход — Стромкі Бераг, на поўдзень — Кашары, на паўднёвы захад — Ляхаўка, на захад — Уборкі.
Гісторыя
У канцы XVIII — пачатку XIX ст. пачынаецца карэннае змяненне планіровачнай структуры горада Мінска. Дзеля гэтай мэты ўрад Расійскай імперыі выдаў указ «Аб стварэнні ўсім гарадам, іх пабудовам і вуліцам спецыяльных планаў для кожнай губерні асобна». Асноўнай задачай мерапрыемстваў было добраўпарадкаванне хаатычнай планіроўкі горада: выпрамленне галоўных вуліц, правядзенне водаправода і каналізацыі, стварэнне рэгулярнай забудовы вуліц, разбіўка паркаў і сквераў для адпачынку месцічаў.
Ужо ў пачатку XIX ст. ішоў паступовы пераход феадальнага горада ў капіталістычны. Тэрыторыя Мінска да сярэдзіны XIX ст., у параўнанні з XVIII ст., вырасла амаль у два разы. Змяненне планіровачнай структуры горада пачалося з ліквідавання землянога абарончага вала, які перашкаджаў далейшаму росту горада, яго ўмацаванні былі разбураныя да сярэдзіны XIX ст. Новая жылая забудова пачала размяшчацца цяпер за межамі гарадскіх умацаванняў у паўднёвым і паўднёва-ўсходніх кірунках уздоўж Свіслачы.
На месцы цяперашняга Аляксандраўскага сквера ў пачатку XIX ст. узнікла гандлёвая плошча. Яе і ўвесь гэты раён назвалі Новым Горадам. Паступова тут пачынае ўтварацца новы гарадскі цэнтр Мінска. Новыя вуліцы былі пракладзеныя на поўдзень ад Высокага Рынка. Праз усю паўднёвую частку Мінска пралягла вуліца Захар’еўская (цяпер праспект Незалежнасці), якая дзяліла Навамескую плошчу папалам.
У 1835 годзе вялікі пажар у Мінску знішчыў амаль усю драўляную забудову. Пасля гэтага пачалося будаўніцтва мураваных жылых і грамадскіх будынкаў, якія ўзводзіліся ў кварталах на поўдзень ад Захар’еўскай вуліцы. У 1836 годзе ў на паўднёвай частцы Навамескай плошчы закладзены Аляксандраўскі сквер. У сярэдзіне XIX ст. пачалі забудоўвацца мураванымі дамамі вуліцы Падгорная (К. Маркса), Магазінная (Кірава), Шпітальная (Фрунзэ) і іншыя. Жылыя кварталы ўзводзіліся прамавугольнай формы. Іх складалі прамалінейныя вуліцы — падоўжаныя і папярочныя, узаемаперпендыкулярныя. Новая частка горада вылучалася выразнай геаметрычнай сеткай вуліц. Асноўныя з іх ішлі паралельна Захар’еўскай вуліцы і падыходзілі да Свіслачы.
У пачатку ХХ ст. Новы Горад уваходзіў у першую паліцэйскую частку горада.
Кутаіскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Акакія Цэрэтэлі
Кутаіскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Акакія Цэрэтэлі — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Кутаісі.
Гісторыя
Універсітэт быў створаны на базе Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У ліпені 1930 года, калі Грузія ўжо знаходзілася пад савецкай уладай, улады скасавалі Тбіліскі дзяржаўны ўніверсітэт, стварыўшы на яго месцы чатыры незалежныя інстытуты. Адным з такіх быў універсітэтаў Дзяржаўны педагагічны інстытут.
8 студзеня 1933 года Тбіліскі дзяржаўны універсітэт быў адноўлены, а Дзяржаўны педагагічны інстытут пераехаў у Кутаісі і стаў называцца Кутаіскім універсітэтам. Размешчаны ў цэнтры горада, ён пачаў функцыянаваць з 13 лютага 1933 года. Да 700 студэнтаў пераехалі ў Кутаісі з Тбілісі каб працягнуць вучобу ва ўніверсітэце.
У 1990 годзе ўніверсітэт быў ператвораны ў дзяржаўны ўніверсітэт імя Акакія Цэрэтэлі, названы ў гонар грузінскага паэта і дзеяча нацыянальна-вызвольнага руху. 23 лютага 2006 года ўлады аб'ядналі ўніверсітэт з Кутаіскім політэхнічным інстытутам імя Н. Мусхелішвілі, які быў заснаваны 1 верасня 1974 года, палепшыўшы яго выкладчыцкі склад і вучэбную праграму па тэхнічных прадметах.
Мост Сен-Мішэль
Мост Сен-Мішэль (Pont Saint-Michel) — мост у Парыжы цераз раку Сену. Злучае плошчу Сен-Мішэль з востравам Сітэ. Сучасны выгляд набыў у 1857, пабудаваны ў 1378.
Гісторыя
Рашэнне пра будаўніцтва новага моста з каменя было прынятае Парламентам Францыі ў 1378. Будоўля працягвалася з 1379 да 1387. Пасля завяршэння мост атрымаў назву Пон-Нёф (Pont Neuf — Новы мост, не блытаць з сучасным мостам Пон-Нёф).
Мост хутка пакрыўся дамамі гараджан і абваліўся зімою 1407—1408 пад іх цяжкасцю. Ён быў адбудаваны нанова з дрэва (з-за недахопы грошай падчас Стагадовай вайны) і быў меней дужым. Таму ў 1444 парламент вырашыў накіраваць сродкі на аднаўленне моста з каменя.
У Сярэднявечча мост належаў каралю і таму не меў праблем з рамонтам. Ён зноў перабудоўваўся ў 1617—1623 у класічным стылі, а сучасны выгляд набыў у 1857.
Падчас падзей 17 кастрычніка 1961 мост быў адным з месцаў забойства дэманстрантаў. Ва ўшанаванне іх памяці ў 2001 была тут была ўсталяваная мемарыяльная шыльда.
Какоўчынскі сельсавет
Како́ўчынскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Какоўчына.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Багушэўскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Багушэўскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Аршанскага раёна, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Багушэўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Сенненскага раёна. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ледневіцкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Какоўчынскага сельсавета 34 населеныя пункты. 21 жніўня 1989 года ў склад сельсавета з Обальскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (вёскі Буда, Грузды, Забараўе, Калантаёва, Мішчукова, Нярэйша, Ходасы, Янова і пасёлак Лясная Паляна). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана частка скасаванага Алексініцкага сельсавета (3 населеныя пункты ў межах сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Бяленева»: вёскі Аўсеева, Мацкова і Папіна).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2216 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 2,3 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
News Corporation
News Corporation (nyse: NWS) — падкантрольная кампанія Руперта Мёрдака, які валодае, у прыватнасці, тэлекампаніяй 20th Century Fox, тэлеканаламі Fox News, спадарожнікавымі DTH аператарамі BSkyB, Sky Deutschland, Sky Italia, Foxtel, інфармацыйным агенцтвам Dow Jones (уключаючы службу Factiva), рэкламным агенцтвам News Outdoor, а таксама газетамі The Wall Street Journal, The Times, The Sun і New York Post.
У перыяд перадвыбарнай кампаніі падтрымлівае Рэспубліканскую партыю ЗША.
Справа News International
У ліпені 2011 года News Corporation апынулася ў цэнтры буйнага скандалу, звязанага з незаконным праслухоўваннем журналістамі выданняў кампаніі тэлефонаў палітыкаў, «зорак» і простых грамадзян. Гэта прывяло да закрыцця брытанскага таблоіда News of the World, які мае 168-летнюю гісторыю і належыць кампаніі. Тады ж было абвешчана пра пачатак расследавання з боку ФБР дзейнасці News Corp. . 13 ліпеня 2011 года Рэбека Брукс падала прашэнне аб адстаўцы Джэймсу і Руперту Мёрдакам, якое было здаволена.
Украінскі міратворчы кантынгент у Кот-д’Івуары
Украінскі міратворчы кантынгент у Кот-д’Івуары — падраздзяленне Узброеных Сіл Украіны ў складзе міратворчага кантынгенту ААН у Кот-д’Івуары.
Разгортванне
4 лістапада 2010 года Вярхоўная Рада большасцю галасоў прыняла закон «Про схвалення рішення Президента України щодо участі миротворчого контингенту України в наданні оперативної підтримки Місії ООН у Кот-д’Івуарі», у адпаведнасці з якім 26 лістапада 2011 года авіягрупа са складу 56-га асобнага верталётнага атрада (два верталёты Мі-8МТ і 25 вайскоўцаў) была перакінута з Ліберыі ў Кот-д’Івуар. Акрамя таго, верталёты Мі-8МТВ-1 Міністэрства абароны Украіны, перададзеныя ў арэнду авіякампаніі ЗАТ «Украинские вертолёты», ажыццяўлялі перавозкі пасажыраў і грузаў па тэрыторыі краіны.
4 лютага 2011 года Вярхоўная Рада прыняла закон аб адабрэнні пастановы СНБА Украіны аб павелічэнні агульнай колькасці ўкраінскага міратворчага кантынгенту да 60 чалавек. На яго падставе, у дадатак да 23 вайскоўцаў і 2 верталётам Мі-8МТ украінскай верталётнай групы, якія грунтаваліся на тэрыторыі міжнароднага аэрапорта ў горадзе Буаке, было прынята рашэнне адправіць у краіну тры баявыя верталёты Мі-24П з экіпажамі і наземным абслуговым персаналам. Ахову ўкраінскай авіягрупы і міжнароднага аэрапорта ў горадзе Буаке ажыццяўляла падраздзяленне вайскоўцаў Пакістана.
9 снежня таго ж года Вярхоўная Рада Украіны большасцю галасоў прыняла закон № 9566 (за законапраект прагаласавалі 236 дэпутатаў), у адпаведнасці з якім было накіравана ўзмацненне са складу ўкраінскі міратворчы кантынгент у Ліберыі. Узмацненне кантынгенту ААН на перыяд да 31 снежня 2011 года спатрэбілася ў сувязі з правядзеннем запланаваных на 11 снежня 2011 года парламенцкіх выбараў.
У ліпені 2013 года ў склад кантынгенту з Ліберыі былі перакінуты яшчэ 10 вайскоўцаў.
Па стане на пачатак жніўня 2014 года, агульная колькасць украінскага кантынгенту складала 250 чалавек.
Згортванне
12 жніўня 2014 дэпутат Вярхоўнай Рады А. С. Грыцэнка заклікаў урад Украіны вярнуць на радзіму верталёты, якія знаходзіліся ў складзе міратворчых кантынгентаў у Афрыцы, аднак рашэнне не было прынята, паколькі прынятае ў аднабаковым парадку рашэнне аб спыненні ўдзелу ў аперацыі ААН і эвакуацыя ўкраінскага кантынгенту ва Украіну не толькі патрабавалі часу і грашовых выдаткаў, але таксама пагоршылі рэпутацыю Украіны. Акрамя таго, такое рашэнне магло ініцыяваць у дачыненні да Украіны санкцыі з боку ААН — паколькі ў адпаведнасці з працэдурамі, Кіеў павінен папярэдзіць Міжнародны сакратарыят ААН аб рашэнні датэрмінова вярнуць кантынгент за тры месяцы да даты адклікання сваіх міратворцаў, каб арганізацыя магла знайсці замену.
У студзені 2016 года стала вядома аб планах вываду ўкраінскага кантынгенту з Кот-д’Івуара ў Ліберыю ў лютым таго ж года ў сувязі са скарачэннем колькасці кантынгенту ААН у краіне. У далейшым, агульная колькасць вайскоўцаў Украіны была паменшана да 1 штабнога афіцэра.
Зноскі
<references group="" responsive="1">
Міхайлаўка (Манастыршчынскі раён)
Міхайлаўка (Михайловка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Міхайлаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Яраслаў Генадзевіч Багуноў
Яраслаў Багуноў (нар., , Украіна) — украінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Львоў».
Клубная кар’ера
Выхаванец луганскага футбола, гуляў за юнацкія каманды розных клубаў Украіны. У сезоне 2010/11 гуляў за дубль харкаўскага «Металіста». У 2012 годзе выступаў у чэмпіянаце Луганскай вобласці за клуб «Шчасце» з аднайменнага горада.
У лютым 2013 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны». Спачатку выхадзіў на замену, а пасля замацаваўся ў аснове бабруйскага клуба. У пачатку сезона 2014 быў іграком асновы (гуляў на пазіцыі левага паўабаронцы), але ў маі 2014 года атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона.
У сезоне 2015 вярнуўся ў аснову «Белшыны», стаў выступаць пераважна на пазіцыі правага паўабаронцы. У студзені 2016 года, пасля прыходу новага кіраўніцтва ў «Белшыну», атрымаў прапанову застацца ў клубе і падпісаў новы кантракт. Але неўзабаве падчас перадсезоннай падрыхтоўкі атрымаў траўму. У сакавіку 2016 года стала вядома, што кантракт клуба з іграком быў разарваны.
У верасні 2016 года трэніраваўся з магілёўскім «Дняпром». У пачатку 2017 года далучыўся да наваполацкага «Нафтана», з якім у сакавіку падпісаў кантракт. Пры гэтым, атрымаўшы від на жыхарства, перастаў лічыцца легіянерам у чэмпіянаце Беларусі. У чэрвені 2017 года з-за цяжкага фінансавага становішча клуба пакінуў «Нафтан».
Неўзабаве пасля зыходу з «Нафтана» далучыўся да мінскіх «Крумкачоў». У ліпені 2017 года падпісаў кантракт са сталічным клубам. У першым жа матчы за «Крумкачы» адзначыўся голам у браму свайго былога клуба «Нафтана», тым самым дапамог мінчанам выйсці ў чвэрцьфінал Кубка Беларусі (выніковы лік 2:1). Пазней замацаваўся ў якасці трывалага іграка асновы. 26 лістапада 2017 года ў матчы апошняга тура супраць «Мінска» забіў гол ударам праз сябе, тым самым прынёс «Крумкачам» перамогу 2:1 і дапамог клубу захаваць месца ў Вышэйшай лізе на наступны сезон.
Па заканчэнні сезона, у снежні 2017 года, стала вядома што Багуноў, які стаў свабодным агентам, можа працягнуць кар’еру ў Венгрыі. У студзені 2018 года праходзіў прагляд у данецкім «Алімпіку», а ў лютым — у тбіліскім «Дынама». Пазней вярнуўся ў склад «Крумкачоў», аднак клуб не здолеў атрымаць ліцэнзію на ўдзел у Вышэйшай лізе на сезон 2018. Багуноў, які выказваў незадаволенасць рашэннем АБФФ аб адхіленні заяўцы клуба на ліцэнзію, быў адштрафаваны і дыскваліфікаваны на 3 матчы «за абразлівыя паводзіны».
У маі 2018 года далучыўся да жытомірскага «Палесся» з Другой лігі Украіны, па заканчэнні сезона 2017/18 пакінуў клуб. У верасні 2018 года зноў стаў іграком «Крумкачоў». Разам з клубам выйшаў у Першую лігу, дзе клуб змяніў назву на НФК, стаў адным з асноўных ігракоў каманды. У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў мінскі клуб. і неўзабаве падпісаў двухгадовы кантракт з клубам украінскай Прэм’ер-лігі «Львоў».
У жніўні 2020 года быў дыскваліфікаваны АБФФ на 2 гады па справе аб дагаварных матчах. У кастрычніку 2020 года рашэнне АБФФ было распаўсюджана ФІФА на ўсе спаборніцтвы пад яе эгідай.
У жніўні 2022 года па адбыцці дыскваліфікацыі далучыўся да «Дзіназа» з Вышгарада ў Першай лізе. У студзені 2023 года вярнуўся ў «Львоў».
Dow Jones & Company
Доу Джонс (Dow Jones & Company) — адно з вядучых сусветных агенцтваў фінансавай інфармацыі, выдавец The Wall Street Journal. Уваходзіць у структуру News Corporation.
Бернасечы
Бернасечы (Берносечи) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Арба
Арба — павозка, 2-калёсная высокая ў Сярэдняй Азіі, 4-калёсная доўгая на Каўказе і поўдні Украіны.
1673
1673 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 1673 год нашай эры, 673 год 2 тысячагоддзя, 73 год XVII стагоддзя, 3 год 8-га дзесяцігоддзя XVII стагоддзя, 4 год 1670-х гадоў.
Дзеянне (фізічная велічыня)
Дзе́янне ў фізіцы — скалярная фізічная велічыня, якая з'яўляецца мерай руху фізічнай сістэмы. Дзеянне з'яўляецца матэматычным функцыяналам, які бярэ ў якасці аргумента траекторыю руху фізічнай сістэмы і вяртае ў якасці выніку рэчаісны лік.
Прынцып найменшага дзеяння ў класічнай механіцы пастулюе, што фізічная сістэма заўсёды трымаецца траекторыі з найменшым дзеяннем.
У квантавай механіцы, у фармулёўцы інтэгралаў па траекторыях, фізічная сістэма адначасова рухаецца па ўсіх магчымых траекторыях, прычым амплітуда імавернасці прытрымлівання пэўнай траекторыі вызначаецца дзеяннем гэтай траекторыі. Калі характэрнае дзеянне нашмат больш пастаяннай Планка, то амплітуда класічнай траекторыі з найменшым дзеяннем з'яўляецца пераважнай — такім чынам квантавая механіка пераходзіць у класічную.
Дзеянне — адна з найбольш фундаментальных фізічных велічынь, якая ўваходзіць ў сучасную фармулёўку большасці асноўных фізічных тэорый ва ўсіх фундаментальных раздзелах фізікі і мае пры гэтым велізарнае тэхнічнае значэнне ў тэарэтычнай фізіцы. Некалькі меншае значэнне можа мець у параўнальна больш прыкладных галінах, хоць і там нярэдка ўжываецца. Прымяняецца ў квантавай, класічнай і рэлятывісцкай фізіцы.
Мае фізічную размернасць энергія · час = імпульс · адлегласць, супадае з размернасцю моманту імпульсу. Па фізічным сэнсе дзеянне — фаза квантавай «хвалі імавернасці», дакладней — з-за іншай размернасці ў традыцыйных сістэмах фізічных адзінак (у тым ліку СІ) — прапарцыянальная гэтай фазе: — з пастаянным размерным каэфіцыентам — пастаяннай Планка.
Калі для нейкай сістэмы напісана дзеянне, то гэта ў прынцыпе вызначае і яе класічныя паводзіны (гэта значыць паводзіны сістэмы ў класічным прыбліжэнні), і яе квантавыя паводзіны. Першае — праз прынцып стацыянарнага (найменшага) дзеяння, другое — праз фейнманаўскі інтэграл па траекторыях. Пры гэтым само дзеянне запісваецца аднолькава, у адной і той жа форме, і для класічнага, і для квантавага выпадку, што робіць яго вельмі зручным інструментам (для квантавання праз фейнманаўскі інтэграл ў прынцыпе трэба ведаць толькі дзеянне, якое вызначанае для звычайных класічных траекторый, гэта значыць, запісанае гэтак жа, як і для класічнага прымянення).
Тэрміналогія
Гістарычна тэрміналогія даволі моцна вагалася, але ў цяперашні час прынята называць дзеяннем велічыню
або
дзе
q
па часе),
L
— функцыя Лагранжа, якая залежыць ад N каардынат, N скарасцей, і часам яшчэ яўна ад часу, у класічнай механіцы супадае з рознасцю кінетычнай і патэнцыяльнай энергій;
H
— функцыя Гамільтана, якая прадстаўляе сабой поўную энергію сістэмы, выражаную праз N каардынат, N спалучаных ім імпульсаў і часам яшчэ яўна праз час.
(Абодва азначэнні тоесныя, але па-рознаму выражаныя — першае ў адпаведнасці з лагранжавым фармалізмам, другое ў адпаведнасці з гамільтанавым).
Укарочаным дзеяннем прынята называць
дзе абазначэнні супадаюць з выкарыстанымі вышэй, а выраз у апошнім інтэграле - скалярны здабытак вектараў імпульсу і скорасці, які ў выпадку адной часціцы можна разглядаць у звычайным ньютанаўскім сэнсе.
Наогул, у гэтым пункце пад і p_i маюцца на ўвазе абагульненыя каардынаты (якія не абавязкова супадаюць з дэкартавымі), абагульненыя скорасці, якія адпавядаюць гэтым каардынатам і кананічна спалучаныя гэтым каардынатам імпульсы. У прыватным выпадку яны могуць быць выбраны ў выглядзе дэкартавых каардынат, тады (у механіцы) адпаведныя імпульсы ўяўляюць сабой звычайныя кампаненты вектарных імпульсаў матэрыяльных пунктаў сістэмы.
Для размеркаваных сістэм (напрыклад, для палёў або пругкіх суцэльных асяроддзяў) дзеянне звычайна можа быць запісана так:
— кропка прасторы, занятай асяроддзем або полем (часта — звычайнай трохмернай прасторы),
x
размеркаванай сістэмы (асяроддзя або поля). Інтэграванне праводзіцца і па прасторы, і па часе. Агульная колькасць каардынат і імпульсаў q_i, p_i, якія апісваюць сістэму, як бачым, у гэтым выпадку бесканечная, бо іх колькасць канечная толькі для аднаго
, а мноства саміх
бесканечнае.
Агульны агляд
З сучаснага пункту гледжання дзеянне мае сэнс фазы хвалевай функцыі (праўда, выражанай традыцыйна — для больш прамой сувязі з класічнай механікай — у іншых адзінках, а канкрэтна, дзе S — дзеянне, \phi — фаза ў радыянах, а \hbar — універсальная пастаянная Планка).
Класічная фізіка (механіка і тэорыя поля) з'яўляецца высокачастотным і караткахвалевым прыбліжэннем квантавай, калі фазы хваль вельмі вялікія, што азначае, што пры дадзеных («класічных») умовах эксперыменту (характэрныя памеры, характэрныя імпульсы і характэрныя энергіі разгляданай задачы) квантавыя папраўкі да класічнай тэорыі будуць досыць малыя (на практыцы часцей за ўсё настолькі малыя, што эксперыментальна нельга іх выявіць). У гэтым выпадку квантавая задача ў цэлым моцна спрашчаецца, пераходзячы ў класічную, і можна карыстацца прынцыпам найменшага дзеяння і / або ўраўненнем Гамільтана — Якобі, у якіх дзеянне працягвае іграць ключавую ролю.