cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Студзяніца
Гісторыя
У 1940—1954 гадах вёска ў складзе Некасецкага сельсавета, у 1954—1957 гадах у складзе Мядзельскага сельсавета, з 15 лістапада 1957 года па 29 верасня 2006 года ў складзе Дзягільскага сельсавета.
Этнаплюралізм
Левыя радыкалы сцвярджаюць, што этнаплюралізм з'яўляецца эўфемізмам і прыкрыццем для палітыкі сегрэгацыі.
Іаган Георг III
Нагадваў свайго бацьку Іагана-Георга II любоўю да задавальненняў, музыкі, італьянскіх спевакоў, але адрозніваўся ад яго цвёрдасцю характару і ўсведамленнем свайго абавязку перад імператарам і імперыяй. Ён спыніў двухсэнсоўныя адносіны з Францыяй, імкнуўся зблізіцца з курфюрстам брадэнбургскім, дапамагаў імператару ў вайне з туркамі, асабіста ўдзельнічаў у паходзе супраць іх (1688) і пры аднаўленні вайны з Францыяй прыняў на сябе, нягледзячы на хваробу, камандаванне імперскай арміяй. Памёр напачатку ваенных дзеянняў.
Сям’я
Іаган-Георг III ажаніўся з Ганнай Сафіяй Дацкай (1647—1717), дачкой дацкага караля Фрыдэрыка III. Вяселле адбылося ў Капенгагене 9 кастрычніка 1666 года. Жонка падарыла Іагану двух сыноў:
Суднікі (Мядзельскі раён)
Суднікі́ (, Судники) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мядзел Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 29 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Дзягільскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2039001—2040000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2039001—2040000)
Ігар Аляксандравіч Грышчук
Ігар Аляксандравіч Грышчук (нар., Мінск, Беларусь) — беларускі баскетбаліст, трэнер.
Кар’ера
Выступаў на пазіцыі нападнага абаронцы за каманды РТІ (1982—1984, 1986—1991), «Дынама» (Масква, 1984—1986), «Анвіль» (былы «Нобілес», Влоцлавек (Польшча, 1991—2002).
У складзе нацыянальнай зборнай Беларусі правёў 9 матчаў (сярэдняя выніковасць — 19,8 ачкі), і ва ўсіх быў капітанам каманды.
З 2002 года — на трэнерскай працы. Узначальваў польскія клубы «Слупск» і «Анвіль». У 2010 годзе працаваў галоўным трэнерам нацыянальнай зборнай Польшчы, якую вывеў у фінальную частку чэмпіянату Еўропы-2011.
З 2014 года па 2017 год быў галоўным трэнерам «Цмокі-Мінск».
Сяргей Леанідавіч Маркаў
Сярге́й Леані́давіч Ма́ркаў (Сергей Леонидович Марков; 19 ліпеня года, Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя — 25 чэрвеня года, каля сяла Шабліеўка, Растоўская вобласць) — рускі военачальнік, палітычны дзеяч, ваенны навуковец і выкладчык.
Удзельнік Руска-японскай вайны. Ваенны выкладчык Акадэміі Генеральнага штаба (1911—1914, 1916). Военачальнік Першай сусветнай вайны, начальнік штаба 4-й стралковай «жалезнай» брыгады (1914—1915). Камандзір 13-га стралковага палка (1915—1916). Намеснік начальніка аператыўнага аддзела штаба Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандуючага, затым начальнік штаба Заходняга і Паўднёва-заходняга франтоў (1917). Генерал-лейтэнант Генеральнага штаба (1917). Як падтрымаўшы Карнілаўскае выступленне быў арыштаваны Часовым урадам, удзельнік Бярдычаўскага і Быхаўскага сядзенняў генералаў (1917).
Удзельнік Грамадзянскай вайны (1918). Першапаходнік. Адзін з лідараў Белага руху на Поўдні Расіі і арганізатараў Добраахвотніцкай арміі. Атрымалі вядомасць асабістая адвага і тактычнае майстэрства, прадэманстраваныя Маркавым у ходзе баёў з чырвонымі на Кубані.
Загінуў у баі ў сяла Шабліеўка 25 чэрвеня года ў пачатку Другога Кубанскага паходу. Культавы герой у асяроддзі Добраахвотніцкай арміі, імём Маркава быў названы Афіцэрскі полк, а затым блок каляровых частак (Маркаўцы).
Рускі Гэіўці
Рускі Гэіўці  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыкагэявэцкага сельсавета.
Клясціцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Расонскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Расонскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 23 лістапада 1959 года ў склад сельсавета з Сяляўшчынскага сельсавета перададзены вёскі Замошша і Канцавыя, з Сакалішчанскага сельсавета — вёскі Абухава і Купелішча. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Верхнядзвінскага раёна, за выключэннем вёскі Замошша, якая была перададзена ў склад Полацкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Расонскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Клясціцкага сельсавета 21 населены пункт. 4 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Сакалішчанскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Валатоўкі і Галоўчыцы). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Марачкоўскага (5 населеных пунктаў: вёскі Залессе, Марачкова, Маторына, Мілавіды і Роўнае Поле) і Юхавіцкага (4 населеныя пункты: вёскі Красны Бор, Сасновы Бор, Хаданы і Юхавічы) сельсаветаў, у склад Сакалішчанскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў межах камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Гвардыя» (Валатоўкі, Галоўчыцы, Забалоцце, Купелішча і Маркова). 22 снежня 2009 года скасавана вёска Залессе. 1 ліпеня 2021 года ў склад Верхнядзвінскага раёна перададзены хутар Дабраплёсаўскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1570 чалавек, з іх 89,6 % — беларусы, 8,5 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Ірына Алегаўна Сітнікава
Ірына Алегаўна Сітнікава (нар., Горкі) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1972).
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Сааўтар праекта схемы развіцця і размяшчэння зон адпачынку і турызму БССР. Мае больш за 37 публікацый, у т.л. навучальны дапаможнік «Прасторавыя канструкцыі ў архітэктуры» (Мінск, з 1985, з В. К. Алёхіным). Асноўныя кірункі навуковых даследаванняў — рэканструкцыя аб’ектаў архітэктуры і элементаў ландшафту, ландшафтная архітэктура.
Аўтар аб’ектаў відовішчнага (кінатэатр «Вільнюс» у Мінску) і рэкрэацыйнага прызначэння ў Рэспубліцы Беларусь.
Мараціевыя
Мараціевыя (Marattiaceae) — сямейства папарацепадобных.
Апісанне
Адрозніваюцца прымітыўнасцю арганізацыі, налічваюць 7 родаў шматгадовых раслін, прыстасаваных да вільготных трапічных лясоў. Яны іншы раз утвараюць густыя зараснікі з клубнепадобнымі сцёбламі вышынёй да 2-4 м і вялікімі, да 4-5 м, рассечанымі лістамі на доўгіх трывалых чаранках. Лісты ў аснове акружаны двума буйнымі прылісткамі (афлебіямі) з запасам крухмалу. На прылістках узнікаюць прыдатачныя пупышкі, з якіх могуць развівацца новыя расліны. Акрамя клубнепадобных у некаторых відаў маюцца сцелістыя і прамастаячыя парасткі.
Карані мараціевых вельмі тоўстыя, прыдаткавыя, узнікаюць на сцяблах. Сцябло ў маладым стане пратастэлічнае, дарослае сцябло мае складаную поліцыклічную аснову дыктыястэлу. У каранях, сцяблах і чаранках лістоў характэрна наяўнасць схізагенных слізевых хадоў. Гэтым мараціевыя падобны на сагаўнікавых з аддзела голанасенныя. Акрамя клубнепадобных сцёблаў, у некаторых відаў маюцца сцелістыя і прамастаячыя сцёблы.
Асаблівасці біялогіі
Раўнаспоравыя старажытныя эўспарангіятныя папараці. На ніжніх баках зялёных лістоў размяшчаюцца спарангіі, аб'яднаныя ў сорусы, часцей у сінангіі розных форм. Тыповага індузія няма; яго функцыю выконваюць валаскі ці лускі. Спарангіі маюць мнагаслойную сценку з вусцейкамі. Кальцо адсутнічае. Са споры пры прарастанні ўтвараецца пласціністы мнагаслойны гаметафіт памерам 1-3 см. Жыве 2-3 гады. Знешне ён нагадвае талом пячоначнікаў. Падобныя гаметафіты лічацца старажытнымі.
Мараціевыя паходзяць, верагодна, ад выкапнёвых старажытных першапапарацей (Zygopteridopsida), спарангіі якіх мелі мнагаслойную сценку.
Класіфікацыя
Найбольш разнастайнымі і шматлікімі па колькасці відаў у мараціевых з'яўляюцца шырока распаўсюджаныя віды родаў ангіяптэрыс (Angiopteris) — больш за 100 відаў і марація (Marattia) — больш 60 відаў. Іншыя роды — архангіяптэрыс (Archangiopteris), макраглосум (Macroglossum), хрыстэнзэнія (Christensenia) і данэя (Danaea) маюць меншае распаўсюджанне.
Прэмія «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю
Прэмія «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю — прэстыжная ўзнагарода Амерыканскай акадэміі кінамастацтваў, якая прысуджаецца штогод і ўручаецца з 1929 года. Намінантаў прэміі (не больш за пяць) вылучаюць шляхам тайнага галасавання па спісе дапушчаных фільмаў члены акадэміі, самі з'яўляюцца акцёрамі і актрысамі. Пераможца вызначаецца агульным галасаваннем усіх актыўных пажыццёвых членаў акадэміі.
Стэфан Карабанка
Біяграфія
У XVIII ст. Магілёў, як і іншыя тагачасныя беларускія гарады, ахапіла зацятая ўнутрыцэхавая барацьба. Збяднелыя рамеснікі былі вымушаны ісці на паслугі да больш заможных цэхавікоў ці купцоў. Да гэтага іх вымушалі крайняя галеча або немагчымасць аддаць пазычаныя раней грошы. У 1740-х — 1750-х гг. багаты магілёўскі купец Стэфан Карабанка, выступаючы ў якасці скупшчыка-ліхвяра, падпарадкаваў сабе бедных мяшчан-рамеснікаў з гарбарскага, цяслярскага, кушнерскага, маслабойнага, пякарскага і іншых цэхаў. Апошнія былі павінны яму велізарныя сумы грошаў (за пазыкі злотымі і сыравінай). Не аддаўшы іх у строга вызначаны тэрмін, збяднелыя цэхавікі трапілі ў кабалу. У кошт пагашэння запазычанасцяў яны аддавалі або прадавалі ўсю сваю маёмасць (рамесныя вырабы, хаты, прылады працы) і наймаліся да Карабанкі на працу ў якасці наёмных рабочых.
З дапамогай подкупу і шматлікіх фальсіфікацый Стэфану Карабанку ўдалося атрымаць пасаду магілёўскага бурмістра. 10 снежня 1729 года ён паскардзіўся на мяшчан-кажэўнікаў Андрэя Князевіча і яго двух сыноў, Антона і Германа. Паводле слоў гарадскога кіраўніка, азначаныя рамеснікі тройчы падраджаліся зрабіць партыі па 178 пар юфтавых ботаў, аднак так і не зрабілі ніводнай пары. Карабанка патрабаваў ад іх або выканання «двайнога заказу» (356 пар), або выплаты грашыма поўнага кошту матэрыялаў і гатовага абутку. Князевічы заявілі перад магістрацкім судом аб сваёй неплацёжаздольнасці, і той перадаў бурмістру ўсю іх маёмасць (рухомую і нерухомую).
У 1740-х — 1750-х гг. абвастрылася барацьба паміж мяшчанскімі групоўкамі. Яна тычылася верхавенства ў магістраце і была даволі ўпартай і зацятай. У ход ішлі подкуп, падман, падбухторванне да бунтаў, пагрозы, забойствы і іншыя нядобрасумленныя дзеянні. Найбольш адмоўна сябе паказаў магілёўскі войт і былы бурмістр Стэфан Карабанка, які ўтрымліваў магілёўскае войтаўства на працягу амаль усіх 1750-х гг. і нават прысвоіў сабе шляхецтва. Ён разам з набліжанымі асобамі рабаваў, забіваў і саджаў у турмы мяшчан і купцоў, тавары і маёмасць іх канфіскоўваў. Чуткі «аб злых справах войта места магілёўскага» дайшлі да караля Аўгуста ІІІ, які 31 снежня 1757 г. выпусціў спецыяльны ліст, дзе забараніў дапускаць Стэфана Карабанку «не тое, што да пасады войта, а і нават да саміх выбараў».
Рускі Камарыўці
Рускі Кама́рыўці  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рускакамарыўскага сельсавета.
Прэмія «Оскар» за найлепшы фільм
Прэмія «Оскар» за найлепшы фільм — штогадовая ўзнагарода Амерыканскай акадэміі кінамастацтваў. Лічыцца найважнейшай і самай прэстыжнай, бо адзначае ў цэлым ўсю працу над карцінай: рэжысёраў, акцёраў, кампазітараў, сцэнарыстаў, аператараў і рэшты, хто прыклаў намаганні да яе стварэння.
Ніжэй пералічаны фільмы, ўганараваныя гэтай прэміяй з моманту яе заснавання, а таксама карціны-намінанты.
Цікавыя факты
З 2009 года на гэту прэмію прэтэндуюць 10 фільмаў, замест звычайных пяці намінацый мінулых гадоў. Зроблена гэта для таго, каб адзначыць таксама і фільмы-блокбастары, якія маюць вельмі вялікія касавыя зборы, і тым самым прыцягнуць большую колькасць гледачоў да самой цырымоніі ўзнагароджання.
На прэмію «найлепшы фільм» намінуюцца мастацкія фільмы працягласцю 40 хвілін і больш, у якіх не менш як 75 % фраз прамаўляецца на англійскай мове. Для іншых фільмаў прадугледжана катэгорыі «Найлепшы фільм на замежнай мове», «Найлепшы мастацкі кароткаметражны фільм» ды іншыя.
Аднак для трынаццаці фільмаў на іншых мовах, намінаваных на асноўную прэмію, было зроблена выключэнне (з іх заваявалі ўзнагароду толькі «Паразіты», 2019).
Пронькі
Про́нькі (, Проньки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Спіс панк-гуртоў
Спіс панк-гуртоў:
Simple Plan
Солаўка
Со́лаўка (, Saloka) — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Солаўкіўскага сельсавета.
Стахоўцы
Стахо́ўцы (, Стаховцы) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Ронда
Ронда (rondo ) — музычная форма, заснаваная на шматразовым чаргаванні галоўнай тэмы (рэфрэна) з эпізодамі. Рэфрэн праводзіцца ў асноўная танальнасці, эпізоды — у пабочных.
Паходзіць ад народных карагодных песень. Шырока прадстаўлена ў музыцы французскіх клавесіністаў 17-18 стагоддзяў. У класічнай музыцы выкрыштылізавалася ронда 5-часткавай структуры (з 2 эпізодамі) з больш развітой галоўнай тэмай. Венскія класікі выпрацавалі вышэйшую форму ронда (традыцыйная назва — ронда-саната), дзе асноўны прынцып рандальнасці спалучаецца з рысамі складанай трохчасткавай і санатнай форм. У форме ронда пішуцца інструментальныя п'есы, часам санатна-сімфанічных і сюітных цыклаў, радзей рамансы, оперныя арыі.
Вахмістр
Вахмістр (з Wachtmeister) — воінскае званне старшага унтэр-афіцэра ў кавалерыі Рускай імператарскай арміі, вышэйшае салдацкае званне ў кавалерыі рускай арміі, адпаведнае званню фельдфебеля ў пяхоце.
У вермахце вахмістрамі называліся фельдфебелі ў кавалерыі і артылерыі. Унтэр-фельдфебелі ў гэтых родах войскаў адпаведна называліся унтэр-вахмістрамі, обер-фельдфебелі — обер-вахмістрамі, а штабс-фельдфебелі — штабс-вахмістрамі.
Па выконваемых абавязках званне фельдфебеля адпавядае званню старшыны ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь.
Бярозаўка (Калінкавіцкі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Бярозаўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 39 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Калінкавічы, за 161 км ад Гомеля.
Чароўная гарэзніца
«Чароўная гарэзніца» (La Belle Noiseuse) — мастацкі фільм 1991 года рэжысёра. Галоўныя ролі выканалі, Джэйн Біркін, Эмануэль Беар.
Сюжэт
Пажылы мастак Эдуард Фрэнхофер (Мішэль Пікалі) дзесяць гадоў таму пачаў пісаць карціну «Чароўная гарэзніца», аднак пасля жаніцьбы з натуршчыцай Ліз (Джэйн Біркін) мастак упаў у зацяжны творчы крызіс і закінуў працу. Калі да мастака прыязджае яго малады калега Нікаля (Давід Бурштэйн) са сваёй юнай сяброўкай Марыянай (Эмануэль Беар), натхнёны яе прыгажосцю Эдуард вырашае завяршыць распачатую карціну. Марыяна пачынае хадзіць у студыю пазіраваць. Эдуард не лічыцца з камфортам натуршчыцы і ставіць яе ў самыя незвычайныя ды нязручныя позы, часам між імі адбываюцца размовы і нават спрэчкі. Неўзабаве пачынае нараджацца шэдэўр. За час працы над карцінай Марыяна мяняецца, нібы адкрываючы ў сабе нешта новае. Яна прымае рашэнне разарваць свае адносіны з Нікаля, які яе раўнуе. Мукі нараджэння шэдэўра таксама атручваюць адносіны Фрэнхофера з жонкай. Мастак прымае рашэнне замураваць карціну ўнутры сцяны сваёй студыі.
Крытыка
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «Выдатных фільмаў».
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 7 намінацыямі.
Саламонова
Саламо́нова (, Tiszasalamon, Šalamúnová) — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Саламоніўскага сельсавета.
Чарэмшыцы
Чарэ́мшыцы (, Черемшицы) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Берасцейская (станцыя метро, Кіеў)
Была адкрыта 5 лістапада 1971.
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч (19 лістапада 1897, вёска Кавалічы, Гродзенскі павет, Гродзенская губерня, цяпер вёска Кавалічы, Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць — 24 лістапада 1946, Масква) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-маёр (4 чэрвеня 1940). Герой Савецкага Саюза (28 красавіка 1945).
Берасцейская (станцыя метро, Кіеў)
Гісторыя
Адкрыта 5 лістапада 1971 года пад назвай «Кастрычніцкая». Пазней выкарыстоўвалася ўкраінізаваная назва «Жовтневая». Цяперашняя назва — з 2 лютага 1993 года, паходзіць ад украінскамоўнай назвы Брэста (Берестя), а таксама ад Брэст-Літоўскага праспекта (зараз — праспект Перамогі), дзе знаходзіцца станцыя.
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч
Пачатковая біяграфія
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч нарадзіўся 19 лістапада 1897 года ў вёсцы Малыя Кавалічы Гродзенскага павета Гродзенскай губерні, цяпер Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць, ў сям’і рабочага.
Берасцейская (станцыя метро, Кіеў)
Гісторыя
У пачатку 1970-х гадоў у савецкай архітэктуры яшчэ дамінавала ідэя аб пазбаўленні збудаванняў «архітэктурных празмернасцяў», таму станцыя была пабудавана па тыпавым праекце са зборных жалезабетонных элементаў. Аднак, шэраг архітэктурных прыёмаў дазволіў зрабіць вобраз больш выразным, чаму, у тым ліку, дапамог перапад аб’ёмаў цэнтральнай залы і касавага вестыбюля.
Апісанне
Станцыя дробнага залажэння. Мае падземную залу з пасадачнай платформай астраўнога тыпу. Скляпенні залы абапіраюцца на два рады калон. Зала станцыі злучана з падземным вестыбюлем лесвіцай на спуск і двухстужачным эскалатарам, які працуе на ўздым.
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч
Пачатковая біяграфія
Скончыў няпоўную сярэднюю школу.
Берасцейская (станцыя метро, Кіеў)
Апісанне
Калоны пакрытыя профілямі і панэлямі з нержавеючай сталі. Пластыка шляхавыя сцены з дэкаратыўнымі рашоткамі і падшыўны столь па цэнтры платформы сведчаць пра тое, што часы аскетызму ў архітэктуры праходзяць. Тарэц цэнтральнай залы станцыі абліцаваны чырвона-карычневым мармурам. Да пачатку 1990-х гадоў там размяшчаліся каваны барэльеф і фраза У. І. Леніна «Кастрычніцкая рэвалюцыя адкрыла новую эру сусветнай гісторыі…».
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч
Першая сусветная і грамадзянская вайны
У маі 1916 года быў прызваны ў рады Рускай імператарскай арміі.
Берасцейская (станцыя метро, Кіеў)
Апісанне
Наземны вестыбюль адсутнічае, уваход у падземны вестыбюль сумешчаны з пешаходнымі пераходамі, якія выходзяць на абодвух баках праспекта Перамогі. Сцены і калоны падземнага пераходу і вестыбюля абліцаваныя плітамі з белага паліраванага мармуру.
Мікалай Архіпавіч Лахманенка
Мікалай Архіпавіч Лахмане́нка (нар. ) — вучоны, эканаміст, доктар эканамічных навук (1982), прафесар (1983).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Зоры (зараз у Магілёўскай вобласці Беларусі). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года. У 1954 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1968 года працаваў у Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі (сучасны Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па праблемах тэхнічнага прагрэсу і яго ўзаемасувязях з эканамічнымі адносінамі і вытворчай актыўнасцю працоўных.
Сярод апублікаванага:
Берасцейская (станцыя метро, Кіеў)
Апісанне
Улетку 2015 года ў афармленні станцыі была дэмантаваная камуністычная сімволіка.
Рэжым працы
Адпраўленне першага цягніка ў накірунку:
Адпраўленне апошняга цягніка ў накірунку:
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч
Першая сусветная і грамадзянская вайны
У сакавіку 1918 года быў прызваны ў рады РСЧА і прызначаны на пасаду камандзіра ўзвода 18-га зводнага шпіталя і 43-га ваенна-санітарнага транспарту, у снежні 1919 года — на пасаду ваенкама санітарнай часткі 29-й брыгады 10-й стралковай дывізіі, а ў снежні 1920 года — на пасаду ваенкама 2-й брыгады гэтай жа дывізіі.
У 1920 годзе Грыгаровіч уступіў у шэрагі РКП(б).
Міжваенны час
У лютым 1923 года Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч быў прызначаны на пасаду ваенкама 2-га Сібірскага стралковага палка (1-я стралковая дывізія), у верасні — на пасаду ваенкама 96-га Петраградскага стралковага палка (32-я стралковая дывізія), у кастрычніку 1926 года — на пасаду ваенкама 93-га стралковага палка, а затым — на пасаду камандзіра батальёна 92-га стралковага палка 31-й стралковай дывізіі.
У 1928 годзе скончыў курсы ўдасканалення камсаставу «Выстрал».
У сакавіку 1930 года быў прызначаны на пасаду камандзіра 101-га стралковага палка (34-я стралковая дывізія), дыслакаванага ў Сызрані. У лютым 1932 года быў прызначаны на пасаду камандзіра 21-га стралковага палка 73-й стралковай дывізіі, у снежні — на пасаду памочніка камандзіра гэтай дывізіі, у жніўні 1937 года — на пасаду начальніка Омскага ваеннага вучылішча, а ў жніўні 1939 года — на пасаду камандзіра 58-га стралковага корпуса.
Вялікая Айчынная вайна
У жніўні 1941 года 58-й стралковы корпус быў уведзены на тэрыторыю Ірана, дзе прыкрываў савецка-іранскую мяжу.
У чэрвені 1943 года генерал-маёр Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч быў накіраваны на вучобу на паскораны курс пры Вышэйшай ваеннай акадэміі імя К. Я. Варашылава, па заканчэнні якога з снежня 1943 года знаходзіўся ў распараджэнні Маршала Савецкага Саюза Г. К. Жукава. Удзельнічаў у распрацоўцы аперацыі па штурму і вызвалення Тернополя на 1-м Украінскім фронце.
5 красавіка 1944 года быў прызначаны на пасаду камандзіра 23-га стралковага корпуса (60-я армія, 1-ы Украінскі фронт), які ўдзельнічаў у і вызваленні Львова,  і вызваленні Будапешта, Венскай наступальнай аперацыі і вызваленні гарадоў Комарам і Комарна. За ўдзел у і вызваленні Браціславы корпус быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга і ўдастоены ганаровага наймення «Браціслаўскі».
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 красавіка 1945 года за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў ходзе Львоўска-Сандамірскай аперацыі, генерал-маёру Міхаілу Фролавічу Грыгаровічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 3755).
Пасляваенная кар’ера
Пасля заканчэння вайны працягваў камандаваць гэтым жа стралковым корпусам у складзе.
З мая 1946 года генерал-маёр Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч знаходзіўся на лячэнні ў Галоўным ваенным шпіталі, дзе 24 лістапада 1946 года і памёр ад цяжкай хваробы. Пахаваны на (участак 4).
Клуб за старую Прагу
Клуб за старую Прагу — грамадская арганізацыя, заснаваная 28 студзеня 1900 года, галоўнымі мэтамі якой з’яўляюцца захаванне і абарона гісторыка-культурных каштоўнасцей Прагі і ўсёй Чэшскай Рэспублікі.
Гісторыя клуба
Імпульсам да ўзнікнення Клуба «За старую Прагу» паслужыла гіганцкая будаўнічая кампанія пад назвай «Пражская санітарыя», якая праходзіла пад кіраўніцтвам пражскай мерыі. У планах перабудовы горада было вырашана знесці больш за 500 пабудоў у гістарычным цэнтры Прагі, каб на іх месцы пабудаваць камфортныя жылыя дамы. Галоўным чынам гэтыя мерапрыемствы планавалася правесці на месцы былога яўрэйскага квартала, які быў вельмі старым, кожны год перажываў паводкі і наогул быў негігіенічна для пражывання. Аднак да яўрэйскага кварталу прымыкаў і шэраг вуліц Старога горада, багаты каштоўнымі гістарычнымі будынкамі, якія адносяцца да перыяду ад готыкі і да 19 стагоддзя. Для захавання гэтых пабудоў у 1900 годзе і ўзнік «Клуб За старую Прагу», дарэчы некаторыя з будынкаў захаваліся ў горадзе да нашых дзён.
Члены «Клуба за старую Прагу» з натхненнем сустрэлі стварэнне незалежнай Чэхаславацкай дзяржавы. Аднак неўзабаве, пасля знішчэння помнікаў, так ці інакш звязаных з Аўстра-Венгерскім мінулым (напрыклад знішчэнне Марыянскага слупа на Старамесцкай плошчы), актывісты былі не рады.
У перыяд Другой Сусветнай вайны і наступныя гады сацыялістычнага рэжыму, дзейнасць Клуба практычна ігнаравалася ўладамі і зводзілася, хутчэй, да функцыянавання ў рамках аматарскай арганізацыі.
Падзенне камуністычнага рэжыму ў 1989 годзе адкрыла новую старонку ў гісторыі Прагі і ўсёй Чэхіі. У той самы час «Клуб за старую Прагу» здабыў сваё другое дыханне. Горад стаў адкрыты для капіталістычных адносін: з’яўленню прадпрымальнікаў, стварэнню і вядзення бізнесу. У Празе пачаўся сапраўдны будаўнічы бум, стала будавацца вялікая колькасць новабудоўляў у цэнтры Прагі. Клуб працягваў ахоўваць гісторыка-культурныя каштоўнасці.
Метады аховы і захавання гісторыка-культурных помнікаў у мінулым і сучаснасці
У самым пачатку свайго існавання метады «Клуба За старую Прагу» адрозніваліся ад сённяшніх. Напрыклад, спачатку Клуб падтрымліваў некаторых прадстаўнікоў гарадской адміністрацыі, актывісты клуба стараліся знайсці сярод палітыкаў тых, хто быў прыхільнікам захавання старых пабудоў. Варта адзначыць, што ў пачатку XX стагоддзя яшчэ не існавалі прынцыпы аховы помнікаў: тыя пабудовы, якімі мы маглі б захапляцца сёння, зносіліся дзесяткамі з-за свайго стану.
Пасля прыняцця новага статута, метады Клуба радыкальна змяніліся, для дасягнення сваіх мэтаў актывісты пісалі петыцыі і выходзілі на акцыі пратэсту (пратэст супраць правядзення электрычнай трамвайнай лінні праз Карлаў мост). Пасля далучэння да Клубу чэшскіх архітэктараў і гісторыкаў пачалося актыўнае стварэнне ўласных архітэктурных праектаў.
У цяперашні час члены Клуба ладзяць прэс-канферэнцыі, часта з’яўляюцца ў СМІ, выказваюцца ў дачыненні да будаўнічых планаў, актыўна прымаюць удзел у рэстаўрацыях (Ян Барта ў рэканструкцыі Карлавага моста), а таксама пішуць звароты ў органы па ахове помнікаў, якія абавязаны разглядаць і прымаць пад увагу меркаванне грамадскасці.
Вынікі дзейнасці «Клуба За старую Прагу»
За сваю гісторыю «Клуб За старую Прагу» не валодаў важкім правам голасу, ніколі не меў паўнамоцтваў, ніколі не быў часткай працэсу прыняцця канчатковых рашэнняў, ніколі не мог вымавіць вета аб забароне рэалізацыі якой-небудзь акцыі.
За 112 гадоў свайго існавання Клуб выказаў сваё меркаванне адносна сотняў супярэчлівых пабудоў, многія з якіх так і не былі рэалізаваныя. Сапраўдным поспехам члены клуба лічаць фарміраванне свядомасці гістарычных помнікаў у грамадстве. Публікуючы свае погляды ў прэсе, Клуб прымушае людзей задумвацца і разважаць над праблемамі, якія ўзнікаюць вакол гісторыка-культурных аб’ектаў Прагі.
Аляксандр Андрэевіч Кудраўцаў
Аляксандр Андрэевіч Кудраўцаў (нар., Мінск) — беларускі баскетбаліст.
Кар’ера
Кар’еру пачаў у сезоне 1997/1998 у клубе «Гродна-93». З 2001 года быў у складзе сталічнай каманды «Мінск-БНТУ», праз два гады выступаў у клубах Польшчы, Славакіі і Украіны. У 2010 годзе перайшоў у клуб «Мінск-2006» і стаў лідарам. У 2012 годзе перабраўся ў турэцкі «Газіянтэп», а потым у літоўскі «Піена», дзе таксама быў на вядучых ролях. З 2003 года абараняе колеры нацыянальнай зборнай і неаднаразова прызнаваўся лепшым баскетбалістам Беларусі.
У 2014 годзе вярнуўся ў «Цмокі-Мінск».
Абвойнік
Абвойнік (Periploca) — род раслін сямейства.
Вядома каля некалькі дзясяткаў відаў, пашыраны ў Міжземнамор'і, трапічнай Афрыцы, ва ўмераных і субтрапічных паясах Азіі; на Каўказе расце, на Далёкім Усходзе.
Ліяны вышынёй да 12 м. Кветкі буйныя, да 3 см у дыяметры, зеленавата-бурыя, з цяжкім пахам. Плод — лістоўка са шматлікім плоскім насеннем.
Вырошчваюць ў якасці лекавых і дэкаратыўных раслін.
Мазалава (Мсціслаўскі раён)
Ма́залава (, Мазалово) — аграгарадок у Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, на рацэ Белая Натапа, адміністрацыйны цэнтр Мазалаўскага сельсавета. Знаходзіцца за 12 км на паўднёвы захад ад Мсціслава, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Ходасы, на аўтамабільнай дарозе Магілёў—Мсціслаў. Насельніцтва на 2009 год — 689 чалавек.
Іосіф Фантана II
Іосіф Фанта́на II (Giuseppe Giacomo Fontana, Józef Fontana;, (?) ‒ , ) — польскі архітэктар італьянскага паходжання.
Біяграфія
Прыбыў з кантона Тычына ў Польшчу каля 1698 г. Яго брат Дамінік (пам. каля 1755 г.) абгрунтаваўся ў Гродне. У Польшчы Іосіф у 1709 годзе ажаніўся з Барбарай Келер.
Мазалава (Мсціслаўскі раён)
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома з 1615 года як вёска Мазалаўшчына ў Мсціслаўскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага, шляхецкая ўласнасць. У 1665 годзе тут быў пашыраны Спаса-Праабражэнскі праваслаўны жаночы манастыр, пры якім дзейнічала школа. У пачатку ХІХ стагоддзя на тэрыторыі манастыра ўзводзіцца новая цагляная царква, якая захавалася да нашых дзён.
Іосіф Фантана II
Сям'я
У шлюбе з Барбарай Келер меў сямёра сыноў, якія працягнулі сямейную традыцыю, і шэсць дочак :
Мазалава (Мсціслаўскі раён)
Гісторыя
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе Мазалава апынулася ў складзе Расійскай імперыі. Станам на 1880 год, у вёсцы працавала крупадзёрка. У 1885 годзе значыцца як сяло, дзейнічалі 2 царквы, жаночы манастыр, працаваў вадзяны млын. У манастыры ў гэты час было 10 двароў, 89 жыхароў, царкоўнапрыходская школа, на сядзібе — 1 двор, 7 жыхароў, вадзяны млын. Па выніках перапісу 1897 года, Мазалава — сяло ў Старасельскай воласці Мсціслаўскага павета, размешчанае каля гандлёвага тракта Мсціслаў — Чавусы, двойчы на год праводзіліся кірмашы.
Іосіф Фантана II
Сям'я
Сям'я падтрымлівала сувязі з другімі вядомымі варшаўскімі мастакамі таго часу, напрыклад з сям'ёй архітэктара.
Мазалава (Мсціслаўскі раён)
Гісторыя
З 1919 па 1924 гады вёска знаходзілася ў складзе Смаленскай губерні РСФСР, аднак у выніку першага ўзбуйнення БССР 17 ліпеня 1924 года была вернута ў склад Беларусі. У тым жа годзе быў заснаваны саўгас-камуна «Мазалава». З 21 жніўня 1925 года — цэнтр сельсавета ў Мсціслаўскім раёне Калінінскай акругі (у 1927—30 гадах — Арашанскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці). У 1925 годзе дзейнічалі хата-чытальня, фельчарска-акушэрскі пункт, школа (у 1926 годзе — 45 вучняў). У 1931 годзе ў вёсцы арнізаваны калгас імя Ягорава, які ў 1932 годзе аб’ядноўваў 22 гаспадаркі, меў 270 га ворнай зямлі, абслугоўваўся Мсціслаўскай МТС. У 1940 годзе ў Мазалава перавезлі бліжэйшыя хутары.
Падчас Другой сусветнай вайны з 14 ліпеня 1941 да 28 верасня 1943 года вёска была акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, якія ў верасні 1943 года спалілі 78 двароў. На ўшанаванне памяці 153 загінулых вяскоўцаў у 1969 годзе каля будынка школы ўзведзены абеліск.
Пасля вайны Мазалава адбудавалася. Станам на 1990 год, у ім дзейнічалі калгас «60 гадоў БССР», дзіцячы сад, васьмігадовая школа, бібліятэка, дом культуры, гандлёвы цэнтр, комплексны прыёмны пункт абслугоўвання насельніцтва, фельчарска-акушэрскі пункт, сталовая, аддзяленне сувязі, аўтаматычная тэлефонная станцыя, фізкультурна-аздараўленчы комплекс, ветэрынарны ўчастак, крамы і аптэка. У 2007 годзе ў вёсцы працавалі СВК «Мазалаўскі», сярэдняя агульнаадукацыйная школа, дом культуры, фельчарска-акушэрскі пункт, комплексны прыёмны пункт абслгоўвання насельніцтва Магілёўскага УКП «Бытпаслугі», аддзяленне сувязі. Аграгарадок забудоўваецца паводле генеральнага плана, распрацаванага ў 1984 годзе «Белкалгаспраектам».
Старажныця
Старажны́ця  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Старажныцкага сельсавета.
Ківіёк (спадарожнік)
Ківіёк (Kiviuq) (першапачаткова S/2000 S5) — натуральны нерэгулярны спадарожнік Сатурна. Адкрыты 7 жніўня 2000 года астраномам Брэтам Глэдманам. У жніўні 2003 года афіцыйна атрымаў назву ў гонар волата Ківіёка з эскімоскай міфалогіі.
Спадарожнік мае дыяметр каля 16 км, поўны абарот вакол Сатурна здзяйсняе за 449,22 дня. Сярэдняя адлегласць ад Сатурна да Ківіёка складае 11110 тыс.км. Разам са спадарожнікамі Сіярнак, Іджырак, Паліяк і Таркек уваходзіць у эскімоскую групу спадарожнікаў Сатурна.
Стрыпа (Ужгарадскі раён)
Стры́па  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Яроцкага сельсавета.
Кесарыя Філіпава
Кесарыя Філіпава або Кесарыя Паніяс  — старажытны рымскі горад, размешчаны ў заходняй частцы падэшвы гары Хермон, прылеглых да крыніцы, гроту, і звязаных з імі святынь прысвечаных грэчаскаму богу Пану, і называўся «Баніяс», «Паніяс» (не блытаць з Баніясам на паўночным захадзе Сірыі). У наваколлі быў вядомы як «Паніён».
Горад згадваецца ў Евангеллях ад Матфея і Марка. Горад ў цяперашні час незаселены, на Галанскіх вышынях праводзяцца археалагічныя раскопкі.
Баніяс не з'яўляецца ў Старым Запавеце. Філасторгій, Феадарыт, Веніямін Тудельскі, і Самуіл бен Самсон ўсё няправільна вызначалі яго з Лаішам (Тэль-Дан), а Еўсевій Кесарыйскі дакладна размяшчае Дан/Лаіш ў непасрэднай блізкасці ад Паніяса на чацвёртай мілі на шляху да Тыру.
У Евангеллях сказана, што Ісус быў недалёка ад горада, але ў сам горад не заходзіў. Там Ісус спытаў Сваіх бліжэйшых вучняў, кім Яго лічаць людзі. Адказы, у тым ліку споведзь Пятра, знаходзяцца ў сінаптычных Евангеллях ад Матфея, Марка і Лукі. Жанчына з Кесарыі Філіпавай, якая пакутвала ад крывацёку на працягу 12 гадоў, была цудоўным чынам вылечына Ісусам.
Хімічныя валокны
Хімічныя валокны — тэкстыльныя валокны, якія атрымліваюцца з прыродных і сінтэтычных арганічных палімераў, а таксама неарганічных злучэнняў.
Гісторыя
Упершыню думка пра тое, што чалавекам можа быць створаны працэс, падобны працэсу атрымання натуральнага шоўку, пры якім у арганізме гусеніцы шаўкапрада выпрацоўваецца глейкая вадкасць, дубянее на паветры са з’яўленнем тонкай трывалай ніткі, была выказана французскім навукоўцам Рэнэ Рэамюрам яшчэ ў 1734 годзе. Вытворчасць першага ў свеце хімічнага (штучнага) валакна была арганізавана ў Францыі ў горадзе Безансон у 1890 годзе і заснавана на перапрацоўцы раствора эфіру цэлюлозы (нітрату цэлюлозы), які ўжываецца ў прамысловасці пры атрыманні бяздымнага пораху і некаторых відаў пластмас.
Класіфікацыя хімічных валокнаў
У Расіі прынята наступная класіфікацыя хімічных валокнаў у залежнасці ад віду зыходнай сыравіны:
C86
C86 (ад Cassete 86) — касета, якую дасылалі па пошце ў прыкладанне да часопіса New Musical Express у 1986 годзе. С86 была працягам касеты C81, выпушчанай раней NME сумесна з лэйблам Rough Trade. На касеце ўтрымоўвалася калекцыя песень новых, малавядомых груп. Нечакана касета атрымала вялікую папулярнасць, NME выпусцілі абмежаваны тыраж C86 для радыёстанцый, інды-рок патрапіў на радыё. Але большасць з груп, трапіўшых на C86, выпусціўшы пару пласцінак, знікалі са сцэны. З 22 гуртоў зоркамі сталі толькі дзве — Primal Scream і The Wedding Present. Група McCarthy пазней ператварылася ў Stereolab. C86 — назва цэлага музычнага жанру — брытанскага інды сярэдзіны 1980-х. Нядоўга праіснаваўшы, ён аказаў вялікі ўплыў на англійскі інды-рок. З C86 утварыўся новы жанр, атрымалы за свае «салодкія» мелодыі і тэксты назву «тві-поп» (twee pop — ад «sweet» — салодкі).
Антон Эдмундавіч Гедройц
Антон Эдмундавіч Гедройц (, в., Вільнюскі павет — ) — геолаг, даследчык Забайкалля, Амудар'і і краін Балтыі, адзін з першых супрацоўнікаў геалкама (геалагічнага камітэта).
Біяграфія
Паходзіў са старажытнага роду Гедройцаў.
Скончыў і.
Упершыню апісаў адклады мелавога, трацічнага і чацвярцічнага перыядаў у басейне Нёмана. Па даручэнні Мінералагічнага таварыства (1878) даследаваў Віленскую, Гродзенскую, Мінскую, Валынскую губерні, паўночную частку Царства Польскага, Палессе. Склаў геалагічную карту гэтых тэрыторый. Справаздача гэтых даследаванняў была апублікавана ў 1886—1887 гадах. У 1881-84 даследаваў басейн Прыпяці, выказаў думку аб ледавіковым паходжанні покрыўных адкладаў Палесся.
Сапраўдны член Рускага геаграфічнага таварыства з 1880 года. На працягу многіх гадоў даследаваў Літву, Беларусь і прылеглыя раёны Польшчы. Апублікаваў у 1895 зводную працу па геалогіі дадзенага шырокага рэгіёну Балтыі.
Даследаваў даліну р. Амудар'і. У дадзеным рэгіёне вельмі важнымі з'яўляюцца яго працы па даліне Узбоя. Па меры вывучэння сярэднеазіяцкіх рэк, Гедройц адным з першых прыйшоў да высновы, што  — гэта старажытнае рэчышча Аму-Дар'і, што ўпадала раней у Каспійскае мора.
У 1895-98 працаваў у складзе забайкальскай горнай партыі, пад кіраўніцтвам У. А. Обручава. Правёў геалагічныя пошукі на трасе будоўлі чыгункі ўздоўж р. Шылкі ад Нерчынска да сяла Пакроўка. Зрабіў петраграфічнае апісанне гранітаў,, парфіраў, іншых вывергнутых парод Усходняй Сібіры. У даліне р. Шылка яго асноўную ўвагу прыцягвала вывучэнне плутанічных і метамарфічных горных парод, залатаносных россыпаў і розных рудапраяўленняў — Ag-Pb, Hg, Fe, Mn, графіту. Паставіў пытанне аб дэталёвых даследаваннях і выведцы каменнавугальных радовішчаў уздоўж р. Букачача. Вывучыў і апісаў вуглякіслую мінеральную крыніцу ў даліне р. Кахталга. Устанавіў наяўнасць чатырох добра акрэсленых хрыбтоў у паўднёва-заходняй частцы Усходняга Забайкалля. Гедройц назваў іх Газімура-Ундзінскі (цяпер Газімурскі),, Урулюнгуе-Борзінскі (цяпер ) і Урулюнгуе-Аргунскі (цяпер Аргунскі). Разам з А. П. Герасімавым апісаў, названы імем. Унёс выпраўленні і ўдакладніў карту р. Аргунь ніжэй па плыні вёскі. Маршрут забайкальскай экспедыцыі ў працэсе даследаванняў склаў больш за 7000 вёрст.
Агаткі
Ага́ткі (Antennaria) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя або паўкусцікавыя расліны вышынёй 5—30 см, двухдомныя, густа апушаныя. Прыкаранёвае лісце ў разетцы, сцябловае — чаргаванае. Кветкі белыя (двухполыя) або ружовыя (песцікавыя). Суквецце — кошык шырынёй 5—6 мм. Плод — сямянка з чубком.
Арэал
Больш за 100 відаў, пашыраных па ўсім зямным шары, асабліва ў арктычных і высакагорных раёнах (акрамя Афрыкі). На тэрыторыі Беларусі трапляюцца (народныя назвы: сухотнік палявы, кацалапкі, сухапут, аўдулькі, коткі, пух). Растуць у хваёвых лясах, на сухіх лугах і схілах. Цвіценне адбываецца ў маі—жніўні.
Васіль Іванавіч Загароднеў
Васіль Іванавіч Загароднеў (, в. Лох Саратаўскага павета —, в. Зачопкі Бяльскага павета Люблінскага ваяводства, Польшча) — Герой Савецкага Саюза (1945).
Міхаіл Ільіч Ром
Міхаіл Ільіч Ром (Михаи́л Ильи́ч Ромм,,  — ) — савецкі кінарэжысёр, сцэнарыст, педагог, тэатральны рэжысёр. Лаўрэат пяці Сталінскіх прэмій (1941, 1946, 1948, 1949, 1951). Народны артыст СССР (1950). Ганаровы член-карэспандэнт Акадэміі мастацтваў ГДР (1967).
Васіль Іванавіч Загароднеў
Біяграфія
У 1939 годзе быў прызваны у Чырвоную армію, накіраваны ў Ашхабад. У 1942 годзе скончыў ваеннае пяхотнае вучылішча ў г. Арджанікідзэ (Уладзікаўказ). На франтах Вялікай Айчыннай вайны са жніўня 1942 года. Прымаў удзел у баях на Паўночна-Каўказскім і 1-м Беларускім франтах, у бітве за Каўказ, вызваленні Крыма і Беларусі. Быў чатыры разы паранены.
Міхаіл Ільіч Ром
Біяграфія
Скончыў Вышэйшы дзяржаўны мастацка-тэхнічны інстытут у 1925 годзе. З 1928 года навуковы супрацоўнік Інстытута метадаў пазашкольнай работы. З 1931 года працаваў на кінастудыі «Масфільм». У 1942-47 гадах рэжысёр Тэатра-студыі кінаакцёра. З 1948 года (з перапынкамі) выкладаў ва Усесаюзным дзяржаўным інстытуце кінематаграфіі (з 1958 года — прафесар). Першая рэжысёрская работа — «Пышка» (паводле Гі дэ Мапасана, 1934). Стварыў дылогіі «Ленін у Кастрычніку» (1937) і «Ленін у 1918 годзе» (1939). «Адмірал Ушакоў» і «Караблі штурмуюць бастыёны» (абодва 1953). Грамадзянскі пафас, публіцыстычнасць, антынацыская скіраванасць характэрны для фільмаў «Чалавек № 217» (1945, прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Канах, 1946), «Рускае пытанне» (паводле К.Сіманава, 1947), «Сакрэтная місія» (1950), «Забойства на вуліцы Дантэ» (1956).
Маральнасцю, эмацыйная афарбоўкай вулычаецца фільм «Дзевяць дзён аднаго года» (1962, галоўны прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Карлавых Варах, ЧССР). Аўтар дакументальнага фільма «Звычайны фашызм» (1965, спецыяльны вышэйшы прыз журы Міжнароднага кінафестывалю ў Лейпцыгу).
Васіль Іванавіч Загароднеў
Біяграфія
Васіль Загароднеў асабліва вызначыўся пры вызваленні Брэсцкай вобласці. Рота на чале з В. І. Загародневым 27 ліпеня 1944 года пераправілася цераз раку Заходні Буг, захапіла плацдарм і шашу Брэст — Варшава ў раёне вёскі Зачопкі (цяпер Бяльскага павета Люблінскага ваяводства, Польшча). Адбіла чатыры контратакі фашыстаў, якія імкнуліся вырвацца з акружэння. Утрымліваючы свае пазіцыі, рота адрэзала ад танкаў пяхоту праціўніка і прыпыніла яго рух, знішчыла 2 танкі, 4 гарматы, 70 аўтамашын і больш за 40 гітлераўцаў. Калі скончыліся боепрыпасы, ранены камандзір павёў байцоў у рукапашны бой. 29 ліпеня В. І. Загароднеў загінуў у гэтым баі.
24 сакавіка 1945 года В. І. Загародневу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Памяць
В. І. Загароднеў пахаваны ў брацкай магіле воінаў і партызан у цэнтры вёскі Чарнаўчыцы Брэсцкага раёна. У 1945 годзе на магіле ўстаноўлены помнік.
Яго імем названы вуліцы ў Брэсце (мікрараён «Граеўка»), Саратаве, г. п. Новыя Бурасы і в. Лох. Школа ў в. Лох, дзе вучыўся герой, носіць яго імя, у 2014 годзе на будынку ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Говардс Энд (фільм)
«Говардс Энд» (Howards End) — мастацкі фільм 1992 года рэжысёра. Галоўныя ролі выканалі Эма Томпсан, Энтані Хопкінс, Хелена Бонэм Картэр,, Ванеса Рэдгрэйв.
Сюжэт
Англія, пачатак XX стагоддзя. Фільм апавядае гісторыю трох сямей, якія прадстаўляюць розныя сацыяльныя класы. Уілкаксы — багатыя капіталісты, прадстаўнікі класа, які прыходзіць на змену старой арыстакратыі. Сёстры Шлегель прадстаўляюць інтэлігенцыю, адукаваную буржуазію. Сямейства Бастаў належыць да нізоў сярэдняга класа.
Аднаго разу малодшую з сясцёр Шлегель запрашаюць пагасціць у маёнтак «Говардс Энд», і ў яе завязваецца раман з адным з сыноў Уілкаксаў. Неабдуманыя заручыны запускаюць чараду падзей, у выніку якіх лёсы трох сямействаў шчыльна пераплятаюцца. Маёнтак «Говардс Энд» пераходзіць ад аднаго ўладальніка да іншага, нібыта ставячы перад гледачом пытанне «Хто атрымае Англію ў спадчыну?».
Крытыка
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «Выдатных фільмаў».
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 32 кінаўзнагародамі і яшчэ 49 намінацыямі.
Акно Овертана
«Акно О́вертана» — палітычная тэорыя, якая апісвае межы ідэй, якія могуць быць прыняты грамадствам, як «акно». Паводле тэорыі, палітычная жыццяздольнасць якой-небудзь ідэі залежыць у большасці ад таго, ці трапляе яна ў «акно», чым ад пераваг пэўнага палітыка. У кожны пэўны момант «акно» ўключае ў сябе вобласць палітычных ідэй, якія можна лічыць прымальнымі ў бягучым стане грамадскай думкі, погляды, якіх палітык можа прытрымлівацца без боязі быць абвінавачаным ў залішнім радыкалізме або экстрэмізме. Зрух «акна», пры якім робяцца магчымымі тыя ці іншыя палітычныя дзеянні, адбываецца не тады, калі ідэі мяняюцца сярод палітыкаў, а тады, калі яны мяняюцца ў грамадстве, якое галасуе за гэтых палітыкаў.
Тэорыя названая ў гонар аўтара — Джозэфа Овертана (1960—2003), былога віцэ-прэзідэнта.
У культуры
Падобная ідэя выказана ў рамане «Фінеас Фін» (1869) Энтані Тролапа.
У рамане «Дзень Бумеранг» (2007, Boomsday) Крыстафера Баклі «Акно Овертана» прыменена да сістэмы сацыяльнай абароны ў Злучаных Штатах.
У 2010 годзе быў апублікаваны палітычны трылер Глена Бэка «Акно Овертана».
Праабражэнская
Праабражэнская — жаночая форма славянскага прозвішча Праабражэнскі.
Адрына з Лявонавічаў
Адрына з Лявонавічаў — помнік традыцыйнага гаспадарчага дойлідства пачатку XX стагоддзя з вёскі Лявонавічы Пастаўскага раёна. Перанесена ў Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту ў в. Азярцо, дзе знаходзіцца на тэрыторыі экспазіцыйнага сектара «Паазер’е».
Гісторыя
Адрына была пабудавана А. Раманоўскім на ўласнай сядзібе ў в. Лявонавічы. У 1984—1986 гг. была адноўлена і экспануецца ў музеі.
Воткуп
Во́ткуп (, Откуп) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Княгінінскага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Адрына з Лявонавічаў
Гісторыя
28 мая 2015 года ад удару маланкі будынак загарэўся, у выніку агнём быў знішчаны чаротавы дах і абгарэлі кроквы, зруб і адкрытая частка будынка не пагарэлі.
Скоп’е
Скоп’е (Скопје) — сталіца Паўночнай Македоніі, а таксама адміністрацыйна-палітычны, культурны і адукацыйна-навуковы цэнтр. Размешчаны на берагах ракі Вардар, у паўночнай частцы краіны, у цэнтры Балканскага паўвострава.
Адрына з Лявонавічаў
Архітэктура
Канструкцыйная сістэма адрыны — стоечна-бэлечная, якая складаецца з ніжняга і верхняга абвязачных вянцоў і вертыкальных стоек. Сцены жэрдкавыя. Жэрдкі (латы) разрэджана замацаваны да вертыкальных апор у гарызантальным напрамку, а апоры — дыяганальнымі сувязямі (раскосамі), падмурак мураваны, страха чатырохсхільная, вальмавая. «Ключы» замацаваны на падоўжным прагоне, які падтрымліваецца двума парамі козлаў. Козлы абапіраюцца на папярочныя бэлькі, якія ў сваю чаргу абапіраюцца на стойкі, запушчаныя ў лагі. Накрыта чаротам (камлём уніз) на жэрдкавых латах. Вароты двухстворкавыя, дашчаныя. Уздоўж сцяны насупраць варот зроблены невялікі навес для прасушкі бульбоўніку. Унутраная прастора перагародак не мае. Па цэнтры адрыны выбіта гладкая гліняная пляцоўка — ток для абмалоту збожжа.
Скоп’е
Гісторыя
Скоп’е ўпершыню ўпамянута Клаўдзіем Пталамеем пад антычным імем Скупі. Горад фармуецца ў III стагоддзі да н.э., а ў 164 годзе да н.э. пападае пад уладу Рыма і становіцца цэнтрам правінцыі Мізія. У 84 або 85 годзе н.э. імператар Даміцыян заснаваў тут калонію Флавія Скупі, якая ў далейшым стала вялікім горадам.
З прыходам славян у VI стагоддзі горад быў захоплены племем брсяцы, якое дало яму імя Скоп’е. За часам праўлення балгарскага цара Самуіла Скоп’е становіцца на кароткі перыяд сталіцай Балгарскага царства. У наступным горад напераменку быў пад уладаю Візантыі і Сербіі, а 19 студзеня 1392 года быў захоплены асманамі і атрымаў імя Іскюп (Uskup).
25-26 кастрычніка 1689 года горад заняты Аўстра-венгерскім генералам Энгельберта д’Уга Пікаламіні, які быў змушаны падпаліць Скоп’е праз эпідэмію халеры. Горад гарэў цэлых два дні і неўзабаве быў поўнасцю знішчаны. У XIX стагоддзі Скоп’е зноў становіцца буйным горадам. 25 кастрычніка 1912 года канчаецца 520-летняе асманскае валоданне горадам, але ўжо налета горад займае сербскае войска.
Падчас Першай Сусветнай вайны Скоп’е знаходзіцца пад акупацыяй балгарскіх і аўстра-венгерскіх сіл, а па яе сканчэнні ўваходзіць у склад Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў.
У Другой Сусветнай вайне Скоп’е было паўторна акупавана Балгарыяй, саюзнікам нацысцкай Германіі. 22 красавіка 1941 года балгарскае войска Пета заняло Скоп’е і заставалася ў горадзе да капітуляцыі Балгарыі 9 верасня 1944 года.
Пасля вызвалення ад акупантаў (13 лістапада 1944 года) горад хутка развіваецца і становіцца індустрыяльным, культурным і адміністрацыйным цэнтрам Сацыялістычнай Рэспублікі Македонія ў складзе Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславіі. 26 чэрвеня 1963 года ў 5:17 па мясцовым часе Скоп’е было разбурана землетрасеннем (6.1 балаў па шкале Рыхтэра), у выніку якога 1070 жыхароў загінулі і больш як 20000 засталіся без прытулку. Пасля землетрасення горад аднаўляецца паводле плана японскага архітэктара Кэндзо Тангэ.