cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бенгальцы
Вопратка
Асновай народнай бенгальскай жаночай вопраткі з’яўляецца сары. Мужчынская вопратка ўключае дхоты — доўгі кавалак тканіны, вакол сцёгнаў і прапушчаны пад пахвінай, і курта — кашулю да каленаў. Жанчыны выкарыстоўваюць шмат упрыгожванняў з каляровых металаў. Мужчыны-мусульмане апранаюць на галаву маленькі белы капялюш, індуісты — цюрбан.
Грамадства
Індуісты звычайна шукаюць шлюбных партнёраў знутры сваёй касты, хаця выбар нявесты з блізкіх па сацыяльнаму статусу каст таксама не забаронены. У прыхільнікаў іслама такіх правіл фармальна не існуе. Аднак яны таксама імкнуцца знайсці партнёраў у сем’ях з блізкім сацыяльным статусам або прафесіяй. Пасля шлюбу жонка пераходзіць жыць у сям’ю мужа. У прадстаўнікоў вышэйшых каст разводы не практыкуюцца. У мусульман магчымы разводы і палігінія. Кіраўнік сям’і сам выбірае, як размяркоўваць спадчыну. У адваротным выпадку яна размяркоўваецца паміж сынамі. Жанчыны маюць права на ўтрыманне з боку спадкаемцаў. У мінулым сярод індуістаў практыкаваўся звычай саці, калі жонка спальвалася разам з памерлым мужам. Напрыклад, у 1823 г. у Бенгаліі было зарэгістравана 575 выпадкаў спалення жанчын. Супраць звычая выступалі хрысціянскія місіянеры і рэфарматары індуізму накшталт Рама Махама Роя. У 1829 г. саці быў забаронены брытанскай адміністрацыяй. У 1988 г. закон аб забароне саці быў прыняты ў Індыі. У бедных сем’ях, дзе мужчыны імкнуцца падзяліць паміж сабою маёмасць памерлага сваяка, нават у нашы дні ўдоў часта выганяюць. Яны вымушаны займацца жабрацтвам або шукаць прытулак у Врындаване.
Архітэктура
Сучасная бенгальская вясковая архітэктура — вынік змен у гаспадарчым жыцці сялян, што імкліва адбываліся на працягу XVI — XIX стст. Фармальнай падатнай адзінкай у гэты час стала зямельная адзінка моўзэ, чальцы якой складалі адзіную абшчыну. У наш час яна ператварылася ў першасную вясковую адміністрацыю. На самой справе, на тэрыторыі моўзэ можа знаходзіцца некалькі невялікіх вёсак з раскіданай планіроўкай. Узвядзенню сядзібы папярэднічае насып тэрасы віта, якая павінна абараніць жытлы ад частых паводак. Будынкі ў кожнай сядзібе гуртуюцца вакол цэнтральнага пляца катчары. Хаціны чатырохкутныя даўжынёй ад 3,5 м да 7,3 м, звычайна аднапакаёвыя. У мінулым сустракаліся каркасныя хаціны з бамбукавых панэляў, а таксама гліняныя мазанкі з саламяным дахам. Частка будынкаў выкарыстоўвалася для гаспадарчых патрэб. Вакол сядзібы саджалі дрэвы і хмызнякі.
Традыцыйныя гарадскія дамы спалучаюць звычаі, запазычаныя ў Вялікіх Маголаў і брытанцаў, а таксама прынесеныя з вёскі. Так, у каланіяльнай Калькуце жытло багатых гандляроў уяўляла сабою двухпавярховую цагляную замкнёную пабудову з невялікім дваром каля дарогі і воднай крыніцы. Двор з’яўляўся акамулятарам прахалоднага паветра ў спякотныя дні. Для паляпшэння вентыляцыі вокны рабілі адно насупраць другога. Дэкор з балконамі і калонамі нагадваў брытанскі стыль. На ўсходзе Бенгаліі гараджане таксама будавалі з цэглы, унутры размяшчалі двор. Туалет займаў самастойны невялікі будынак.
Старажытная манументальная архітэктура захавалася дрэнна, часткова з-за традыцыі будаваць з тэракоты, схільнай да эрозіі. Адной з найбольш яркіх манументальных пабудоў з’яўляецца Пахарпурская віхара, помнік будысцкага дойлідства дынастыі Пала. У XIII — XVIII стст. паступова сфарміраваўся бенгальскі архітэктурны стыль храмаў, што спалучаў індуісцкія і мусульманскія элементы. Галоўнымі будаўнічымі матэрыяламі былі цэгла, пясчанік, латэрыт.
Вусная творчасць і літаратура
Бенгальскі фальклор надзвычай багаты. Ён уключае вусныя апавяданні, вершы і песні, прыказкі, прымаўкі і загадкі. Вылучаюцца такія формы фальклорнай спадчыны, як расакатха (гумарыстычныя апавяданні), братахатха (рытуальныя гісторыі), гітыка (вершаваныя балады) і інш.
У нашы дні бенгальская літаратура падзяляецца на літаратуру Індыі і Бангладэш. Абедзьве з’яўляюцца шматмоўнымі, прадстаўлены рознымі формамі і жанрамі.
Музычнае мастацтва
Традыцыйная бенгальская музыка пачала фарміравацца ў перыяд сярэднявечча пад уплывам рэлігійных спеваў індуістаў-вайшнаваў і мусульман-суфіяў. Лічыцца, што яны аказалі моцны ўплыў на баўлійскія песні, прызнаныя ЮНЕСКА нематэрыяльнай спадчынай чалавецтва. Акрамя рэлігійных распаўсюджаны лірычныя, свецкія цырыманіяльныя, шлюбныя і прафесійныя песні. Народныя бенгальскія спевы складаюцца з чатырох-шасці радкоў, якія паўтараюцца некалькі разоў. Іх мелодыі часцей абмежаваны нотамі ў палову актавы. У другой палове XX ст. сфарміраваўся тып гарадскога спеву бхатыялі (літаральна «спеў лодачніка»). Ён пачынаецца з высокага тону, поўніцца пафасам кахання.
Важная частка народнага музычнага мастацтва — танцы. Яны падзяляюцца на рэлігійныя, сацыяльныя і забаўляльныя. Індуісты аддаюць перавагу танцавальнай вайшнаўскай традыцыі кіртана, мусульмане — танцавальна-спеўнаму звычаю жаласлівых мелодый джарыган. Апошнія з’явіліся ў Бенгаліі ў XVII ст. з Персіі і шчыльна злучаны з суфізмам. Танец чхаў з Заходняй Бенгаліі ўяўляе сабою тэатральнае відовішча, якое дэманструе сцэны з Махабхараты і Рамаяны, калі танцоры выступаюць у масках са зброяй. Маскі таксама апранаюць танцоры калі, што прысвячаюць выступ аднайменнай багіне. Танцы дак і дхалі звязаны з ваеннай справай. Танец латхі суправаджаецца боем каламі і нагадвае спорт. Дзеці надзвычай любяць відовішчы з танцамі лялек. Існуюць лакальныя танцавальныя традыцыі. Так, на поўначы Бенгаліі існуе танец чайбары нрыт’я работнікаў чайных плантацый, папулярны групавыя жаночыя танцы.
Народныя музычныя інструменты: барабаны, бубны, флейты, розныя шчыпковыя інструменты.
Мова
Бенгальская мова адносіцца да індаеўрапейскай моўнай сям’і. У нашы дні ўжываецца алфавіт, першапачаткова распрацаваны ў канцы XVIII ст. брытанцам Чарльзам Вілкінсам на аснове старажытнай пісьмовасці брахмі. Бенгальская мова з’яўляецца афіцыйнай у дзяржаве Бангладэш, індыйскіх штатах Заходняя Бенгалія, Трыпура, Джхаркханд, у некаторых раёнах Асама, на Андаманскіх і Нікабарскіх астравах.
Будызм
Будызм пачаў распаўсюджвацца ў Бенгаліі ў перыяд імперыі Маур’яў. У V ст. кітайскі пілігрым Фа Сянь знайшоў на тэрыторыі сучаснай Заходняй Бенгаліі 24 будысцкія кляштары. Будызм у форме Махаяны падтрымлівала бенгальская дынастыя Пала. Аднак пасля яе руйнавання ў XII ст. гэта рэлігія прыйшла ў заняпад у выніку палітыкі мясцовых мусульманскіх валадароў і пашырэння ўплыву індуізму. На паўднёвым усходзе Бенгаліі будызм спавядалі валадары чакма. Брытанская каланіяльная адміністрацыя садзейнічала адраджэнню будызма ў раёне Чытагонга. У 1864 г. была ўзноўлена дзейнасць манаскай абшчыны. У 1947 г. ва Усходнім Пакістане была створана будысцкая арганізацыя Парбацья Чатаграм Махатхера. Пасля абвяшчэння незалежнасці Бангладэш будысцкія храмы пачалі адчыняцца ў Даке.
З аднаго боку, дзяржава Бангладэш падтрымлівае рэлігійны мір, садзейнічае даследаванню старажытнай будысцкай спадчыны. З другога, будысты гэтай краіны адчуваюць нападкі з боку мусульман. Большасць сучасных вернікаў прытрымліваюцца традыцыі Тхеравады.
Індуізм
Індуісты складаюць большасць вернікаў Заходняй Бенгаліі (70,54 % у 2011 г. ) і галоўную рэлігійную меншасць у Бангладэш (8,5 % e 2011 г. ). Згодна традыцыі, распаўсюджванне гэтай рэлігіі пачалося ў другой палове X ст., калі міфічны валадар Адысура запрасіў у Бенгалію 5 брахманаў. Індуізм атрымаў падтрымку дынастыі Сена, прадстаўнікі якой шчодра ахвяравалі храмам індуісцкіх багоў. Першымі формамі шанавання былі шываізм і шактызм. У XIV ст. з захаду прыходзіць вішнуізм. Яго прыхільнікі асуджалі крывавыя ахвярапрынашэнні і накіроўвалі місіянерскую дзейнасць на шырокія колы насельніцтва. Назіралася суперніцтва паміж рознымі плынямі, але з XVIII ст. сцвярджалася рэлігійная еднасць усіх індуістаў. З Бенгаліі паходзяць рэфарматары індуізму Рам Махам Рой, Свамі Вівекананда і Шры Аўрабінда. У нашы дні падзел на рэлігійныя плыні не адыгрывае істотнай ролі. Большая частка вернікаў фактычна прытрымліваецца вішнуізму, меншая — шактызму, аднак назіраецца ўзаемны ўплыў.
Індуісцкае грамадства каставае. Вылучаюцца вышэйшыя касты бхадралок («вытанчаныя»), куды ўваходзяць брахманы, клеркі і лекары. Большасць вернікаў складаюць чаталок («маленькія»), пераважна прадстаўнікі каст шудр. Касты кшатрыяў і вайш’яў практычна адсутнічаюць. Бенгальскія індуісты не прытрымліваюцца жорсткай практыкі забарон. Нават брахманы часам ужываюць мяса і рыбу.
Іслам
Іслам з'яўляецца асноўнай рэлігіяй бенгальцаў Бангладэш (90,39% у 2011 г. ) і другой па значнасці рэлігіяй бенгальцаў Заходняй Бенгаліі (27,01% ў 2011 г. ).
Першая хваля шырокага распаўсюджвання іслама пачалася ў XIII ст., калі Бенгалія была паступова заваявана цюркамі з цэнтральнай Індыі. У XIV ст. склаўся Бенгальскі султанат, дзе кіравалі валадары-мусульмане. Найстаражытнейшым помнікам прысутнасці мусульманскіх суфіяў з'яўляецца надпіс 1221 г. Суфіі імкнуліся інтэграваць некаторыя індуісцкія практыкі, у прыватнасці ёгу. Паўночная Бенгалія разглядалася вонкавымі мусульманамі як прыстанак ведзьмакоў і чараўнікоў. Уплыў суфіяў на дзяржаўнае кіраванне прывёў да імкнення бенгальскіх султанаў да адасаблення і прыняцця рэлігійнага тытула халіфаў. Пасля магольскага заваявання ў XVII — XVIII ст. значны ўплыў на вышэйшыя колы некаторы час аказвалі шыіты. Разам з гэтым, індуісты прыцягваліся да кіравання, займалі сярэднія і нават вышэйшыя адміністрацыйныя пасады.
Другая найбольш шырокая хваля ісламізацыі адбылася ў выніку магольскай аграрнай рэформы, калі бенгальскія сяляне прымалі іслам і перасяляліся на ўсход дэльты, дзе большая частка зямлі ўжо належыла індуістам, але ўплыў гэтай рэлігіі на мясцовае насельніцтва быў ніжэйшым, чым у Заходняй Бенгаліі. Гэта прывяло да складвання ва Усходняй Бенгаліі дзіўнай сітуацыі, калі ў дзяржаве на чале манархаў-мусульман сфарміраваўся шырокі пласт бяздольнага мусульманскага насельніцтва з моцнай сацыяльнай праслойкай іншаверцаў.
У перыяд брытанскага каланіялізма мусульмане прымалі актыўны ўдзел у антыкаланіяльнай і сацыяльнай барацьбе. Сярод іх шырыліся рухі вахабітаў і містыкаў. З канца XIX ст. адносіны паміж індуісцкай і мусульманскай абшчынамі пагаршаліся, у тым ліку па сацыяльных прычынах, што прывяло да падзелу Бенгаліі ў 1947 г.
У нашы дні большасць бенгальскіх вернікаў-мусульман з'яўляецца сунітамі, хаця нязначна прадстаўлены і іншыя плыні іслама. У Заходняй Бенгаліі і Бангладэш улада мусульманскіх абшчын абмежавана свецкімі законамі і дзяржаўнымі органамі ўлады.
Смольніца
Смо́льніца (, Смольница) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
IC 512
IC 512 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лянушкі
Лянушкі
Ёахім Гаўк
Ёахім Гаўк (Joachim Gauck;, , Мекленбург, Германія) — нямецкі палітычны дзеяч, прэзідэнт Германіі з 23 сакавіка 2012 па 19 сакавіка 2017. Пратэстанцкі пастар, адзін з лідараў праваабарончага руху ў ГДР, ён быў актыўным сябрам і рэгіянальным прадстаўніком апазіцыйнага Новага форуму і дэпутатам Народнай Палаты ГДР апошняга склікання ад некамуністычнага Альянсу 90. Пасля стварэння адзінай Германскай дзяржавы з 1990 па 2000 год быў першым кіраўніком архівамі Міністэрства дзяржаўнай бяспекі ГДР (Штазі). Быў у ліку падпісантаў Пражскай дэкларацыі, а таксама Дэкларацыі аб злачынствах камунізму.
Белевічы (Смаргонскі раён)
Бе́левічы (, Белевичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
NGC 827
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Uechtritzia kokanica
Uechtritzia kokanica — від кветкавых раслін сямейства. Першае навуковае апісанне было зроблена ў 1963 годзе.
Бёрдаўскі сельсавет
Бё́рдаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Бёрда.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Ваевіцкага і Убалацкага сельсаветаў. 21 кастрычніка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ганчанскага сельсавета (3 населеныя пункты: вёскі Баркі, Убалацце і Хрэлеў) і Клічаўскага пассавета (11 населеных пунктаў: вёскі Астапаўка, Ваевічы, Восаў, Кавяза, Лаззё, Міжрэчча, Новае Бёрда, Палосы, Перасопня, Рубеж і Старое Бёрда).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 14 населеных пунктаў.
Allium schisticola
Allium spirophyllum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана. Від цесна звязаны з і  тым, што мае падобны колер кветак, але адрозніваецца характарам лісця, тычынкавай ніткі і лісточкаў калякветніка.
Апісанне
Найбольш характэрныя для новага віду тупыя лісткі, якія самыя шырокія ў кончыка. 2n = 2x = 16.
Распаўсюджанне
Эндэмік Заходняга Азербайджана (Іран).
Кавамолка
Кавамолка, кававы млынок — прылада для ручнога, механічнага ці электрычнага драбнення кававых зерняў і іншых сыпкіх прадуктаў (цукру, сухароў і г. д.) з дапамогай жорнаў, якія верцяцца, адлегласць паміж якімі рэгулюецца шрубай.
Асноўная перавага выкарыстання кавамолкі — гэта магчымасць атрымання свежаразмолатага прадукта непасрэдна перад заварваннем напою, што спрыяе захаванню высокіх смакавых якасцяў і водару. Прылада кавамолкі захавала сваю канструкцыю практычна нязменнай з моманту першага з’яўлення ў пачатку XVI стагоддзя ў Сірыі (па іншых дадзеных у Іспаніі). Цыліндрычная форма сучасных ручных кавамолак прыйшла з краін Усходу. У цяперашні час на рынку прапануецца шырокі спектр электрычных кавамолак, якія могуць сумяшчацца з кававаркамі і іншымі прыладамі.
Федэральная разведвальная служба Германіі
Федэральная разведвальная служба (БНД) Германіі (Bundesnachrichtendienst, BND) — служба знешняй разведкі Германіі, якая знаходзіцца пад кантролем Ведамства федэральнага канцлера Германіі. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Пулаху каля Мюнхена. У 2010 годзе скончана будаўніцтва новага комплексу будынкаў для гэтага ведамства ў берлінскім раёне Мітэ, плануецца пераезд БНД у Берлін да 2014 года. БНД мае каля 300 афіцыйных філіялаў па ўсім свеце. Штат ведамства налічвае каля сямі тысяч прафесійных супрацоўнікаў, з іх 2.000 занята зборам разведдадзеных за мяжой. Гадавы бюджэт (2009) склаў 460.000.000 еўра.
Сітцаўскі сельсавет
Сі́тцаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Сітцы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1526 чалавек, з іх 94,6 % — беларусы, 2,9 % — палякі, 1,4 % — рускія.
Варыконд
Варыко́нд (ад vari(able) — пераменны і cond(enser) — кандэнсатар) — сегнетакерамічны кандэнсатар з нелінейнай залежнасцю ёмістасці ад прыкладзенага электрычнага напружання або тэмпературы (тэрмакандэнсатар).
Па канструкцыі бываюць дыскавыя, пласціністыя і плёначныя. У якасці ізалятара выкарыстоўваецца спецыяльная кераміка, валодаючая ўласцівасцямі сегнетаэлектрыкаў.
Выкарыстоўваюцца у параметрычных стабілізатарах току, узмацняльніках магутнасці і напружання, памнажальніках частаты і інш.
Lego
Lego A/S (стылізаваная назва LEGO A/S) вядзе бізнес як The Lego Group (стылізаваная назва The LEGO Group)  — дацкая прыватная кампанія, са штаб-кватэрай у горадзе Білун (Данія).
Кампанія вядомая перш за ўсё вытворчасцю Lego цацак, складаюцца ў асноўным з пластыкавых цаглінак.
The Lego Group таксама пабудавала некалькі паркаў забаў па ўсім свеце, кожны з якіх вядомы як Legoland, акрамя таго кіруе побач рознічных магазінаў LEGO.
Сокавыціскалка
Сокавыціскалка — прылада для выціскання соку з садавіны, ягад і гародніны. Звычайна ўяўляе сабой просты прэс для пладоў.
Lego
Гісторыя
Lego Group пачалася ў майстэрні Оле Кірк Крысціянсена (1891—1958), цесляра з Білунда, які пачаў у 1932 годзе рабіць драўляныя цацкі.
Дэвіз Lego Group ёсць йм bedste ер Ikke для Godt, што азначае прыкладна «толькі лепшае з лепшага» (больш літаральна «лепшага ніколі не бывае занадта добра»). Гэты дэвіз, які ўсё яшчэ выкарыстоўваецца сёння, быў створаны Оле Кіркам, каб заахвоціць сваіх супрацоўнікаў і ня скупіцца на якасць, значэнне, на яго думку, у моцна. Да 1951 годзе пластыкавыя цацкі прыпадае палова прадукцыі Лега кампаніі, нягледзячы на тое, Дацкага гандлёвага часопіса Legetøjs-tidende, наведванне фабрыкі Lego у Біллунд ў пачатку 1950-х гадоў, здавалася, што пластык ніколі не зможа замяніць традыцыйныя драўляныя цацкі. Хоць агульны настрой, Лега цацкі, здаецца, сталі істотным выключэннем з нелюбові пластыка ў дзіцячых цацках, часткова дзякуючы высокім стандартам, устаноўленым Оле Кірка.
Да 1954 года сын Крысціянсэн, Годтфрэд, стаў малодшым кіруючым дырэктарам Lego Group. Гэта быў яго размову з пакупніком за мяжой, што прывяло да ідэі сістэмы цацак. Годтфрэд ўбачыў велізарны патэнцыял у Lego цаглінах, каб стаць сістэмай для творчай гульні, але цэглы ўсё яшчэ былі некаторыя праблемы з тэхнічнага пункту гледжання. Іх блакавання здольнасць была абмежаваная, і яны не былі ўніверсальнымі. У 1958 годзе быў распрацаваны сучасны дызайн цэглы; Аднак, трэба было яшчэ пяць гадоў, каб знайсці правільны матэрыял для няго, АБС (акрыланітрыл-бутадыен-стырол) палімер. Сучасны Lego цэглы дызайн быў запатэнтаваны 28 студзеня 1958 г.
Сокавыціскалка
Ручныя
Ручная шнэкавая сокавыціскалка прызначана для атрымання сокаў з мякаццю з таматаў, яблыкаў, парэчак, вінаграда, а таксама пюрэ са сліў і абрыкосаў. Прынцып працы шмат у чым нагадвае ручную мясарубку.
Lego
Гісторыя
Лінейка прадуктаў Duplo LEGO Group была ўведзена ў 1969 годзе і ўяўляе сабой шэраг простых блокаў, якія вымяраюць два разы шырыню, вышыню і глыбіню стандартных блокаў Lego і накіраваныя ў баку дзяцей малодшага века.
У 1978 годзе Лега зрабіў першыя Minifigures, якія з тых часоў сталі адным з асноўных прадуктаў у большасці набораў.
Сокавыціскалка
Электрычныя
Электрычныя сокавыціскалкі ў якасці прывада выкарыстоўваюць электрычныя рухавікі, якія прыводзяць у кручэнне тарку, якая здрабняе мякаць садавіны і гародніны, і сепарацыйную сетку, якая прапускае сок, што выцякае пад дзеяннем цэнтрабежнай сілы, і ўтрымлівае цвёрдыя часціцы. Далей сок сцякае ў шклянку, прыстасаванне якой дазваляе аддзяліць сок ад пены, якая ўтвараецца падчас адцісканняў. Выдаленне цвёрдага астатку ажыццяўляецца або ўручную (з дапамогай спецыяльных лапатак-экстрактараў), або аўтаматычна (пад дзеяннем цэнтрабежнай сілы) пры выкарыстанні сепарацыйнай сеткі ў выглядзе ўсечанага конусу. Электрычныя сокавыціскалкі бываюць некалькіх відаў:
Lego
Гісторыя
У траўні 2011 года Спейс Шатл Індэвар місіі STS-134 прынеслі 13 Lego наборы для Міжнароднай касмічнай станцыі, дзе астранаўты пабудаваныя мадэлі, каб убачыць, як яны будуць рэагаваць ва ўмовах микрогравитации, як частка цаглінак Lego ў касмічнай праграме. Вынікі будуць сумесна са школамі як частка адукацыйнага праекта.
Мясарубка
Мясарубка — механічная або электрамеханічная прылада для вырабу мяснога фаршу і драбнення іншых відаў прадуктаў. Таксама выкарыстоўваецца для вырабу локшыны, спагеці, печыва, соку з мяккай садавіны і гародніны.
Мясарубку вынайшаў у XIX стагоддзі барон Карл Дрэз.
Мнагакратная рыфма
Мнагакра́тная ры́фма — рыфма, якая паўтараецца ў вершы пяць і больш разоў запар. Асабліва характэрная мнагакратная рыфма для ўсходняй паэзіі. Аднак сустракаецца яна і ў беларускай паэзіі, спалучаючы тыя радкі твора, у якіх разгорнутая адна вобразная думка. Напрыклад:
IC 513
IC 513 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мухамед Мурсі
21 красавіка 2015 года ён прысуджаны да 20-гадовага турэмнага зняволення за забойствы дэманстрантаў у 2012 годзе. 16 мая 2015 яму і шаснаццаці яго прыхільніам вынесены смяротны прысуд па абвінавачванні ў дачыненні да масавых уцёкаў зняволеных з турмаў падчас «арабскай вясны» ў 2011 годзе. 18 чэрвеня 2016 смяротны прысуд быў адменены пад ціскам міжнароднай супольнасці, Мухамед Мурсі прысуджаны да пажыццёвага зняволення за шпіянаж на карысць Катара.
Таксама ён абвінавачваўся ў шпіянажы ў сувязі з меркаванымі кантактамі з палестынскай ісламісцкай групоўкай «ХАМАС». 17 чэрвеня 2019 Мухамед Мурсі страціў прытомнасць у судзе пасля слуханняў, а затым памёр.
Станок-Вадзіца
Стано́к-Вадзі́ца (, Станок-Водица) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
Allium spirophyllum
Allium spirophyllum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Афганістане.
Азіна
А́зіна (, Азино; да 1975 года Белае) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета. Праз вёску пралягае аўтамабільная дарога.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 18 км у напрамку на паўночны захад ад горада Полацк, за 115 км ад Віцебска, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Баравуха, каля возера Белае.
Гісторыя
Паводле Полацкай рэвізіі 1552 года згадваецца як стан Белае. У 1821 годзе ў мястэчку Белае існаваў мураваны касцёл і карчма. У 1837 годзе сяло ў складзе Замшанскай воласці Полацкага павета. Пабудавана Свята-Вазнясенская царква. Працавала валасное праўленне і царкоўны прыход. Праводзіліся два кірмашы на свята Ушэсце і 26 верасня.
З 21 жніўня 1925 года вёска Белае — цэнтр сельсавета Полацкага раёна Полацкай акругі. Дзейнічала працоўная школа і народны дом. 13 красавіка 1927 года арганізаваны калгас «Авангард». У 1940 годзе 45 двароў. У гады Вялікай Айчыннай вайны знішчана 30 двароў. З 1944 года цэнтр калгаса, які з 5 сакавіка 1959 года ў складзе саўгаса «Белае». У 1946 годзе 72 двары. У 1968 годзе 186 двароў. 14 ліпеня 1975 года перайменавана ў вёску Азіна. У 1979 годзе 339 двароў. У 1994 годзе 347 двароў.
NGC 828
NGC 828 (іншыя абазначэнні — UGC 1655, MCG 6-5-92, ZWG 522.125, 6ZW 177, IRAS02071+3857, PGC 8283) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Боні Хант
Боні Лін Хант (Bonnie Lynne Hunt; нар., ) — амерыканская актрыса кіно, тэлебачання і агучвання, комік, рэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар і тэлевядучая.
Вядомасць ёй прынеслі ролі ў фільмах «Бетховен», «Толькі ты», «Джуманджы», «Зялёная міля», а таксама ўласныя тэлешоў «Жыццё з Боні» і «Шоў Боні Хант».
Тавакуль Карман
Тавакуль Карман (араб. توكل كرمان, таксама Тавакель; года, Таіз, Емен) — еменская праваабаронца, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (2011) сумесна з Леймай Гбові і Элен Джонсан-Серліф «за негвалтоўную барацьбу за бяспеку жанчын і за правы жанчын на паўнапраўны ўдзел у пабудове міру».
Біяграфія
Тавакуль Карман нарадзілася 7 лютага 1979 у еменскай горадзе Таіз. У 2005 годзе яна стварыла праваабарончы рух «Жанчыны журналісты без кайданоў», мэтай якога з'яўляецца абарона правоў чалавека, у асаблівасці права на свабоду перакананняў і на свабодны іх выраз і дэмакратычных правоў. Па сцвярджэнні Карман, яна атрымлівала ад уладаў пагрозы па тэлефоне і па пошце з-за яе адмовы прыняць адхіленне заяўкі руху на стварэнне афіцыйнай газеты і радыёстанцыі. З 2007 па 2010 гг. Карман неаднаразова арганізоўвала акцыі пратэсту і сядзячыя дэманстрацыі на Плошчы Свабоды ў Сане перад будынкам урада. Карман неаднаразова падвяргалася палітычным пераследам за сваю актыўную пазіцыю па прасоўванню дэмакратыі. Так, у студзені 2011 года яна на кароткі тэрмін была арыштаваная за нібыта вядучую ролю ў арганізацыі незаконных пратэстаў і падбухторванні да беспарадкаў у Емене.
Ампецца
Ампецца (Ampezzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Беразнякі (Смаргонскі раён)
Беразнякі́ (, Березняки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сольскага сельсавета.
Ваевіцкі сельсавет
Вае́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Бёрда.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клічаўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Ваевічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клічаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бёрда. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Бёрдаўскага сельсавета.
Партугалія на конкурсе песні Еўрабачанне 2008
Партугалію на конкурсе песні «Еўрабачанне-2008» у другім паўфінале прадставіла Ваня Фэрнандэш з песняй «Senhora do Mar». Песня мінула ў фінал, заняўшы 13 месца і набраўшы 69 ачкоў.
Цяжкі пясок (раман)
«Цяжкі пясок» — раман, які быў першапачаткова надрукаваны ў часопісе «Октябрь» (1978), а затым выйшаў асобнай кнігай (1979). У аснове сюжэту рамана — каханне Якава і Рахілі Іваноўскіх і гісторыя іх сям’і, якая працягваецца больш трох дзесяткаў гадоў (1909—1942). Разам з сям’ёй Іваноўскіх чытач праходзіць абедзве сусветныя вайны, рэвалюцыю ў Расіі, шматлікія сямейныя змены, каханне, нараджэнне спадчыннікаў, а фіналам становіцца смерць … раман апавядае пра трагедыю Халакосту і мужнасці супраціву.
Сюжэт
У гарадок Сноўск са Швейцарыі прыязджае вядомы базельскі лекар Леон Іваноўскі разам з сынам Якавам. Леон хоча паказаць сыну горад, дзе нарадзіўся і правёў сваё дзяцінства. У Сноўску Якаў знаёміцца з Рахіллю Рахленка, і маладыя людзі ўлюбляюцца адзін у аднаго. Бацька Якава не падтрымлівае рашэнне сына ажаніцца з Рахіллю, паколькі жаніцьба з дзяўчынай з небагатай сям’і маленькага гарадка можа перашкодзіць жаданню бацькі зрабіць з сына вядомага лекара.
Якаў з’язджае назад дадому ў Базель, але абяцае перапісвацца амаль кожны дзень, і, праз год вярнуўшыся ў Сноўск, робіць Рахіль прапанову шлюбу. Пасля вяселля маладыя з’язджаюць у Швейцарыю, дзе Рахіль нараджае сына, якога называюць Леў. Аднак Рахіль у Базелі сумуе па радзіме і праз невялікі час разам з сынам вяртаецца ў Сноўск.
Якаў моцна сумуе па сваёй жонцы і, апраўдваючы страхі бацькі, ахвяруе кар’ерай і едзе да жонкі назад ва Украіну. Тут маладая сям’я перажывае цяжкія часы, але, нягледзячы на ўсе складанасці, сужэнцы захоўваюць сваё каханне.
Сямейнае шчасце руйнуецца раптоўна, калі Украіну акупуюць нямецка-фашысцкія войскі, якія пачалі знішчаць яе яўрэйскае насельніцтва.
Аб рамане
У «Цяжкім пяску» большасць галоўных персанажаў носяць імёны вядомых біблейскіх герояў: галава сям’і Рахленкаў — Аўраам (сын Ісаака), яго дзеці — Іосіф і Лазар, Дачка — Рахіль, зяць — Якаб (Якаў), унукі — Дзіна, Яфім.
Экранізацыя
У 2003 году пачалі снимать рэжысёраў Антона і Дзмітрыя Баршчэўскіх па сцэнарыю Наталлі Віёлінай і Леаніда Зорына. Пасля пачатку здымак у 2003 годзе праца над фільмам перапынілася і была адноўлена толькі ў 2006 годзе. Прэм’ера ў Расіі адбылася на Першым канале праз 5 гадоў пасля пачатку здымак — у кастрычніку 2008 года.
Мукдэнскі інцыдэнт
Мукдэнскі інцыдэнт - падрыў чыгункі каля Мукдэна (сёння Шэньян) і наступ Квантунскай арміі Японіі на кітайскія пазіцыі, што стала пачаткам захопу Маньчжурыі і прадвесцем Другой сусветнай вайны на Далёкім Усходзе. Часам пад Мукдэнскім інцыдэнтам разумеюць усе ваенныя дзеянні канфлікту, з 18 верасня 1931 да 18 лютага 1932 года.
Гісторыя
Пасля паразы ў руска-японскай вайне 1904-1905 Расійская імперыя перадала Японіі свае правы на арэнду бóльшей часткі Паўднёва-Маньчжурскай чыгункі. Часткі Імператарскай арміі Японіі (Квантунская армія) ахоўвалі дарогу на тэрыторыі Ляадунскага паўвострава да мяжы з Кітаем на поўдзень ад Мукдэна, у якой знаходзіўся кітайскі сямітысячны гарнізон крэпасці Бэйдаін пад камандаваннем Чжан Сюэляна. Камандаванне Квантунскай арміі выяўляла залішнюю самастойнасць на паўвостраве, што некалькі трывожыла Токіа, але, тым не менш, да 1930 года быў падрыхтаваны план па захопу Маньчжурыі.
Група японскіх афіцэраў (палкоўнікі Сэйсіра Ітагакі і Кэндзі Даіхара, падпалкоўнік Кандзі Ісівара, маёр Такаёсі Танака) 31 сакавіка 1931 года, паставіўшы ў вядомасць камандаванне, узгаднілі план правакацыі і наступнай атакі на Бэйдаін і Мукдэн. Пад выглядам плавальнага басейна для афіцэрскага клуба яны абсталявалі бункер і ўсталявалі ў ім дзве 9,2-цалевыя гарматы. Старэйшы лейтэнант Суэморы Камота, які вартаваў малоэксплуатуемы ўчастак чыгункі недалёка ад нейтральнай паласы, заклаў каля аднаго з двух шляхоў невялікі зарад выбухоўкі. Прыкладна ў 22:20 18 верасня адбыўся выбух, які пашкодзіў паўтара метра рэек. Праз некалькі хвілін па другім шляху ў Мукдэн шчасна прайшоў пасажырскі састаў.
Ноччу абедзве японскія гарматы пачалі бамбардзіроўкі Бэйдаіна, пасля чаго каля 500 японскіх салдат адправіліся на штурм крэпасці. Дрэнна навучаны кітайскі гарнізон адступіў з крэпасці, страціўшы амаль 500 чалавек забітымі, пасля чаго японцы захапілі і Мукдэн. Камандуючы Квантунскай арміяй генерал Сігэру Хандзё разгарнуў армію і рушыў яе ўглыб кантынента. Чжан Сюэлян, быўшы кіраўніком Паўночна-Усходняй арміі, нягледзячы на ​​ фармальнае прызнанне вяршэнства Чан Кайшы пасля Паўночнага вызвольнага паходу, быў вельмі варожа настроены ў адносінах да Гаміньдана. Ваенныя дзеянні ўсё ж прымусілі яго запытаць дапамогі ў Чан Кайшы. Аднак яму адказалі адмовай, і Чжан Сюэлян вымушаны быў адступаць, захоўваючы армію. Да канца зімы Манчжурыя была цалкам у руках японцаў.
IC 514
IC 514 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валоўнікі (прыпыначны пункт)
Вало́ўнікі (, Воловники)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Валоўнікі; на лініі Орша-Цэнтральная — Крычаў I, паміж станцыяй Ходасы і прыпыначным пунктам Чорная Натопа.
Рас-эль-Хайма (эмірат)
Рас-эль-Хайма (رأس الخيمة,вярхушка намёта) — эмірат на поўначы Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў.
Эканоміка
Як і ў іншых рэгіёнах краіны, аснову эканомікі складае нафтавая галіна. Акрамя таго, тут ёсць прадпрыемствы па вытворчасці керамікі і цэменту, прадпрыемства фармацэўтычнай кампаніі "Julphar".
Васюкі (Смаргонскі раён)
Васюкі́ (, Васюки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сольскага сельсавета.
Глыбоцкае благачынне
Глыбоцкае благачынне, Глыбоцкая благачынная акруга — акруга ў Полацкай і Глыбоцкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Сергій Грамыка.
Убалацкі сельсавет
У́балацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Убалацце.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клічаўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клічаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Бёрдаўскага сельсавета.
Старына (Забалоцкі сельсавет)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
NGC 829
NGC 829 (іншыя абазначэнні — MCG -1-6-49, KUG 0206-080A, IRAS02062-0801, PGC 8182) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бараўцы (Полацкі раён)
Бараўцы́ (, Боровцы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Вялікі рэйд Лісоўскага
Падрыхтоўка
Пад канец 1614 года ў Магілёве палкоўнік Аляксандр Юзаф Лісоўскі абгаварыў з гетманам Хадкевічам магчымасць глыбокага рэйду ў «маскоўскія межы» і атрымаў згоду і ўхвалу як манеўр, што адцягне ўвагу ад Смаленска. 12 студзеня 1615 года ў спецыяльным універсале Лісоўскі заклікаў пад свае харугвы «людзей, што перабываюць без службы», гатовых служыць без аплаты, толькі за долю ў ваеннай здабычы.
Падрыхтоўка да паходу вялася ў Смаленску. Аддзел складаўся з палякаў, літвінаў, немцаў, татараў, украінцаў. Польская скарбніца не фінансавала паход, які меў карміцца цалкам коштам ваеннай здабычы. У першаснае ядро загону ўваходзіла 600 лісоўчыкаў, якія дзяліліся на 6 харугваў (сотняў). Паводле загаду гетмана Хадкевіча Лісоўскі выступіў у паход у другой палове лютага 1615 года. Першай мэтай яго паходу быў Бранск.
Падзеі рэйду
13 сакавіка лісоўчыкі падышлі да Бранска, дзе знаходзіўся маскоўскі гарнізон, аднак узяць яго не здолелі. Блакада горада цягнулася больш за два месяцы, за якія Лісоўскі назапашваў сілы. Лік лісоўчыкаў падвоіўся за кошт немцаў, данскіх казакоў і палякаў, прысланых Хадкевічам. Дачуўшыся пра падыход маскоўскага войска князя Юрыя Шахаўскога (7 тысяч чалавек), Лісоўскі выйшаў насустрач і 19 чэрвеня атакаваў пад Карачавам. Нягледзячы на колькасную мяншыню, Лісоўскі здолеў разбіць войскі князя Шахаўскога. У гэты час да Масквы з поўначы падышлі казакі атамана Балаўні, якія падтрымалі лісоўчыкаў.
Пасля здушэння мецяжу на поўначы маскоўскія ўлады сабралі супраць Лісоўскага новае войска з князем Пажарскім на чале. 23 жніўня за 6 кіламетраў ад Арлу перадавы аддзел царскіх войскаў атакаваў лісоўчыкаў, сам Лісоўскі быў паранены стралой у руку, аднак кантратака лісоўчыкаў адкінула маскоўцаў. Князь Пажарскі страціў палову з 2000 воінаў, але Лісоўскі не стаў атакаваць умацаванні, каб не панесці вялікіх ахвяр.
Праз 6 дзён, 29 жніўня, Лісоўскі нечаканым штурмам захапіў і спаліў Арол. Адсюль лісоўчыкі пайшлі на поўнач і ўжо 10 верасня падышлі пад Болхаў. Сустрэўшы тут супраціўленне, 11 верасня спалілі аддадзены на волю лёсу Бялёў. У той жа дзень лісоўчыкі падышлі да Ліхвіна, аднак мясцовы гарнізон утрымаў абарону. 12 верасня Лісоўскі ўзяў Перамышль. Тым часам князь Пажарскі сабраў сілы і пачаў пераслед Лісоўскага, аднак, захварэўшы, адышоў у Калугу. Лісоўскі абышоў Калугу з захаду і неспадзявана ўдарыў на Ржэў, дзе знаходзілася буйное войска маскалёў пад камандаваннем Фёдара Шарамецева. Нечаканая атака забяспечыла лісоўчыкам перамогу. Пад Ржэвам да Лісоўскага далучыліся 160 казакоў, аднак агульная колькасць паменшылася за кошт сыходу немцаў і гібелі ці палону часткі воінаў. У распараджэнні Аляксандра Лісоўскага заставалася 850 вершнікаў.
Пакінуўшы Ржэў, лісоўчыкі спалілі Таржок і, мінуўшы Кашын, падышлі да Угліча. 2 снежня лісоўчыкі спыніліся ў ваколіцах Раманава, захапілі Данілаву слабаду і разрабавалі ваколіцы. Наступная здабычай стала Шуя. У канцы снежня 1615 года лісоўчыкі дайшлі да Мурама, аднак былі адбіты мясцовым гарнізонам. 25 снежня царскі ваявода Фёдар Куракін дагнаў Лісоўскага ў раёне Алексіна, аднак апошні здолеў захаваць аддзел. 29 снежня лісоўчыкі падышлі да Ліхвіна і 3 студзеня 1616 зноў паспрабавалі яго ўзяць, але беспаспяхова. Пасля гэтага войска Лісоўскага вярнулася на Літву, у Мсціслаў.
Значэнне
Поспех рэйду акрыліў палякаў і літвінаў, і праз два гады яны зладзілі Маскоўскі паход Уладзіслава, спадзеючыся пасадіць каралевіча на маскоўскі сталец і заключыць унію між абедзвюмя дзяржавамі.
Kaspi.kz
Kaspi.kz — казахстанская тэхналагічная кампанія-«адзінарог» у склад якой уваходзяць ТАА «Kaspi Крама», АТ «Kaspi Bank», ТАА «Kaspi Pay» і ТАА «Kaspi Travel».
Ключавымі акцыянерамі Kaspi.kz з'яўляюцца Вячаслаў Кім, Міхаіл Ламтадзэ і фонд Baring Vostok.
Бізнес-экасістэма
Kaspi.kz аб'ядноўвае сэрвісы анлайн-плацяжоў і P2P пераводаў, кіравання асабістымі сродкамі і анлайн-пакупак з дастаўкай у мабільным супердадатку. Кампанія працуе на трох платформах - плацяжы, маркетплейс і фінтэх.
У 2020 годзе кампанія стала адной з самых хуткарослых IT-фінансавых арганізацый Еўропы і Еўразіі.
У ліпені 2020 года Kaspi.kz замацаваў права ўласнасці на тэхналогіі і алгарытм выпуску плацежных картак з выкарыстаннем мабільнага дадатку і картамата, атрымаўшы патэнт ад Нацыянальнага інстытута інтэлектуальнай уласнасці.
Маркетплэйс
У 2018-2021 г.г. Kaspi.kz займае першае месца сярод казахстанскіх гандлёвых інтэрнэт-пляцовак TOP KZ Retail E-Commerce.
Фінтэх
Платформа засноўваецца на фінансавых прадуктах казахстанскага раздробнага банка - Kaspi Bank.
У 2020 году Kaspi заняў першае месца сярод банкаў Казахстана па дадзеных Forbes.
IPO
9 лістапада 2018 г., на штогадовай прэзентацыі прадуктаў і сэрвісаў Kaspi.kz, старшыня праўлення Міхаіл Ламтадзэ абвясціў аб планах кампаніі правесці IPO на Лонданскай біржы.
У кастрычніку 2020 года Kaspi.kz правёў IPO на Лонданскай біржы.
IPO Kaspi.kz прызнана другім найбуйным па велічыні на London Stock Exchange і чацвёртым ва ўсёй Еўропе ў 2020 году.
Хант
Хант — прозвішча.
Allium sprengeri
Allium sprengeri — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Сірыі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Сірыі. Няма падрабязнай інфармацыі аб распаўсюдзе віду.
Пагрозы і ахова
Няма інфармацыі аб пагрозах і ахове віду.
Беларускі дзяржаўны каледж прамысловасці будаўнічых матэрыялаў
Беларускі дзяржаўны каледж прамысловасці будаўнічых матэрыялаў — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Мінску.
Гісторыя
6 кастрычніка 1944 года па распараджэнні Савета Народных Камісараў (загад № 50) быў заснаваны Беларускі індустрыяльны тэхнікум будаўнічых матэрыялаў у складзе трох аддзяленняў:
Эканоміка Нігерыі
Нігерыя — першая на 2018 год краіна Афрыкі па памерах гаспадаркі. Аснову эканомікі складаюць здабыча і экспарт нафты. 70 % насельніцтва занята ў сельскай гаспадарцы.
З гісторыі эканамічнага развіцця
Эканамічнае развіццё Нігерыі было абцяжарана ў гады ваеннага праўлення, карупцыі і безгаспадарчасці. Падчас нафтавага буму 1970-х гадоў Нігерыя назапасіла значную знешнюю запазычанасць для фінансавання буйных інфраструктурных праектаў. З падзеннем коштаў на нафту на працягу 1980-х гадоў Нігерыя спрабавала не адставаць ад сваіх плацяжоў па крэдыце, але ў канчатковым рахунку была вымушана абвясціць дэфолт па сваіх асноўных пагашэннях запазычанасці. Пратэрмінаваная запазычанасць і пеня на назапашаную неаплачаную частку павялічылася да памеру асноўнай запазычанасці. Тым не менш, пасля перамоў з уладамі Нігерыі, у кастрычніку 2005 года Нігерыя і яе крэдыторы з Парыжскага клуба дасягнулі дамоўленасці, паводле якой Нігерыя выкупіла свой абавязак з дысконтам каля 60%. Нігерыя выкарыстала частку сваіх нафтавых даходаў для аплаты запазычанасці. Нігерыя ўвайшла ў гісторыю ў красавіку 2006 года, стаўшы першай афрыканскай краінай, якая цалкам пагасіла сваю запазычанасць, паводле ацэнак 30 мільярдаў долараў, перад Парыжскім клубам.
Агульная характарыстыка
Багатыя прыродныя рэсурсы і вялікая колькасць рабочых рук могуць стаць тым падмуркам, які зробіць Нігерыю не толькі рэгіянальным эканамічным лідарам, але і важным гульцом на сусветным рынку. У 2005 годзе Нігерыя была аднесена да групы «Наступныя 11» — развіваючыхся краін, што могуць у ХХІ стагоддзі стаць лакаматывамі сусветнай эканомікі. Пакуль жа гаспадарка краіны базуецца выключна на нафтавай галіне (займае першае месца ў Афрыцы па здабычы нафты). Нігерыя займае 23-е месца ў свеце паводле аб'ёму ВУП па стане на 2017 год. У 2014 Нігерыя апярэдзіўшы ПАР, стала першай у Афрыцы па памерах ВУП .Апошнія гады тэмпы росту паказчыка вельмі марудныя: у 2017 рост ВУП склаў усяго 0,8 %, у 2016 быў увогуле адмоўным — -1,6 %. Душавыя эканамічныя паказчыкі застаюцца вельмі нізкімі. У 2017 ВУП на душу насельніцтва склаў каля 6000 долараў, гэта толькі 129 месца ў свеце. Паводле дадзеных Сусветнага банка за 2010 год, 84,5% насельніцтва Нігерыі жывуць усяго на $ 2 у дзень ва ўмовах недахопу вады і электрычнасці.
Здабыўная прамысловасць
Здабыўная прамысловасць фармуе аснову нігерыйскай эканомікі. Перш за ўсё гаворка ідзе аб нафце, асноўныя паклады якой размешчаны ў дэльце ракі Нігер. Нафта на нігерыйскай зямлі была знойдзена ў 1901, прамысловая здабыча пачалася ў 1956. У 1973 Нігерыя была прынята ў АПЕК і па сённяшні дзень застаецца членам гэтай арганізацыі. У 2017 годзе здабывалася каля 2 млн барэляў нафты у дзень — першае месца ў Афрыцы. У 2016 сырая нафта склала 75,6 % нігерыйскага экспарту. . Разам з нафтай здабываецца прыродны газ, які экспартуецца ў звадкаваным выглядзе (13 % экспарту). На плато Джос на поўначы краіны з пачатку ХХ ст. здабываецца волава. Здабыча вугалю і золата ў апошнія дзесяцігоддзі амаль спынілася.
Апрацоўчая прамысловасць
Апрацоўчая прамысловасць, як і паўсюль у трапічнай Афрыцы, развітая не надта і арыентаваная на ўнутраны рынак. Яе асноўныя галіны: хімічная прадукцыя і ўгнаенні, гума; лесаматэрыялы; лёгкая (вытворчасць абутку, бавоўна, апрацоўка шкур і скуры, вытворчасць тэкстылю); цэмент і іншыя будматэрыялы; харчовая прамысловасць (вытворчасць пальмавага алею).
Сельская гаспадарка
70 % насельніцтва занята ў сельскай гаспадарцы, якая дае 21,6 % ВУП. Найважнейшая галіна — раслінаводства. На экспарт вырошчваюцца какава, кава, арахіс, садавіна і гародніна. Для ўнутранага спажывання — маіс, салодкая бульба, рыс. Разводзіцца жывёла: авечкі, козы, свінні; развіта рыбалоўства.
Знешні гандаль
Галоўныя партнёры па экспарце — Індыя (20%), ЗША, Іспанія, якія купляюць нігерыйскія нафту і газ. Нігерыя імпартуе прадукты нафтаперапрацоўкі, харчаванне, медыкаменты, тэхніку (аўтамабілі, мабільныя тэлефоны). Галоўныя партнёры па імпарце — Кітай (27 %), Бельгія, Нідэрланды, ЗША (2016)
NGC 830
NGC 830 (іншыя абазначэнні — MCG -1-6-50, MK 1020, PGC 8201) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Белдзяржхарчпрам
Белдзяржхарчпрам — беларускі дзяржаўны канцэрн харчовай прамысловасці. Заснаваны ў 1997 годзе. Да 2000 года падпарадкоўваўся Міністэрству сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь
Даччыныя прадпрыемствы
У склад канцэрна ўваходзіць 38 прадпрыемстваў з розных галін харчовай прамысловасці :
У склад канцэрна «Белдзяржхарчпрам» уваходзяць таксама асобныя прадпрыемствы, якія прадстаўляюць іншыя галіны харчовай прамысловасці:
Фёдар Іванавіч Ігнатовіч
Фё́дар Іва́навіч Ігнато́віч (12 верасня 1938, Сяльцо, цяпер Салігорскі раён — 1 снежня 2016) — беларускі лекар-гігіеніст, гісторык медыцыны, краязнавец. Кандыдат медыцынскіх навук (2002).
Біяграфія
У 1957 годзе скончыў Слонімскае медыцынскае вучылішча. У 1967 годзе скончыў Ленінградскі санітарна-гігіенічны інстытут. У 1967—1996 гадах працаваў лекарам, загадчыкам лабараторыі ў Гродзенскім абласным цэнтры гігіены і эпідэміялогіі, адначасова выкладаў гісторыю медыцыны ў Гродзенскім медыцынскім інстытуце. У 1979—1982 урач-спецыяліст санітарна-эпідэміялагічнага атрада групы савецкіх войск у Германіі. З 1986 года намеснік старшыні Гродзенскага навуковага таварыства гісторыкаў медыцыны. Адзін з арганізатараў, старшы навуковы супрацоўнік Гродзенскай аптэкі-музея (з 1996). У 2003—2008 гадах асістэнт кафедры агульнай гігіены і экалогіі Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. У 2008—2009 гадах у Гродзенскім дзяржаўным універсітэце.
Даследаваў гісторыю медыцыны і фармацыі Беларусі XVIII—XX стагоддзяў.
Памёр 1 снежня 2016 года.
Гомельская мысль
«Гомельская мысль» — грамадска-палітычная і літаратурная газета ліберальна-асветніцкага кірунку. Выдавалася 5(18) лютага 1913 да 17(30) ліпеня 1914 гг. у Гомелі на рускай мове. Выходзіла 3 разы на тыдзень. Рэдактары-выдаўцы Х.Д.Гарфункель, Г.Х.Старобінец. Асноўнае месца адводзіла асвятленню мясцовых праблем. Друкавала інфармацыю пра ўнутрыпалітычныя і міжнародныя праблемы. Выступала супраць курсу на хутарызацыю і шавіністычнай палітыкі рускіх нацыяналістаў, за свабоду друку, усеагульнае і бясплатнае пачатковае навучанне. Значнае месца на яе старонках займалі сацыяльна-эканамічныя і юрыдычныя праблемы яўрэйскага насельніцтва ў Расійскай імперыі. Выступала супрпаць нацыяналізацыі крэдытнай сістэмы, якая падрывала яўрэйскі капітал. У артыкуле «Асіміляцыя народнасцей» ананімны аўтар пераказваў, на яго думку, бліскучую, але спрэчную лекцыю аднаго з заснавальнікаў сіянізму В.Жабацінскага, паводле якога «гета створана не вонкавым прымусам, а гістарычнымі тэндэнцыямі самога яўрэйства, і толькі закансервавана законам» (18 сакавіка 1914 г.). Абараняючы «іншародцаў», газета часам аргументавала сваю пазіцыю цытатамі з бальшавіцкіх газет. Напярэдадні 1-й сусветнай вайны крытыкавала шавінізм Саюза рускага народа, выкрывала ваенныя бюджэты Германіі, Францыі, Аўстрыі. У час вайны заняла пацыфісцкую пазіцыю, заклікала да міру. У нарысе «Беларусы» (3 — 5 чэрвеня 1914 г.), матэрыял якога ўзяты з газеты «Киевская мысль», ананімны аўтар пераказваў памылковую канцэпцыю расійскай і польскай гістарыяграфіі, быццам беларуская «народнасць» ніколі не ведала самастойнай дзяржаўнасці, «заваяваная яшчэ у 13 ст. літоўцамі, яна ўваходзіла ў склад спачатку літоўскай, а пазней польска-літоўскай дзяржавы». Разам з тым у нарысе ў асноўным правільна ацэнены беларускі адраджэнскі рух, сацыяльнай асновай якога было пераважна сялянства. Аўтар нарыса вітаў газету «Наша ніва», новую беларускую літаратуру і беларускую нацыянальную ідэю. Аднак ён перабольшваў «забітасць» беларускага сялянства, яго быццам бы неўспрымальнасць да заклікаў сацыяльнага вызвалення, недакладна ацэньваў беларускую літаратуру як быццам бы «цалкам сялянскую» (5 чэрвеня 1914 г.). У артыкулах «Беларускі тэатр» (7 красавіка 1913 г.), «Пра беларускі тэатр» (29 чэрвеня 1914 г.) газета вітала станаўленне беларускага тэатральнага мастацтва, адзначыла багатую нацыянальную паэзію, створаную Я.Купалам, Я.Коласам, М.Багдановічам (факты і ацэнкі ананімны аўтар браў з газеты «Столичный вестник» і інш. Выданняў). Шмат увагі надавала прапагандзе рускай літаратуры. Звярнула ўвагу на негатыўныя тэндэнцыі «эканамічнага матэрыялізму» ў літаратурна-мастацкай крытыцы.
Гомельская настаўніцкая семінарыя
Гомельская настаўніцкая семінарыя — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова для падрыхтоўкі настаўнікаў пачатковых народных вучылішчаў (пераважна для Магілёўскай губерні). Існавала ў 1915 — 1919 гг. Да 1917 г. была жаночай. Да 1918 г. падпарадкоўвалася папячыцелю Віленскай навучальнай акругі. Тэрмін навучання 4 гады. Мела падрыхтоўчы клас, узорнае пачатковае вучылішча, дзе семінарысты прыходзілі практыку.
Прадметы, што выкладаліся ў семінарыі, у асноўным адпавядалі тыповай навучальнай праграме тагачасных настаўніцкіх семінарый. У 1918 г. падпарадкоўвалася Кіеўскай навучальнай акрузе, было ўведзена выкладанне ўкраінскай мовы, гісторыі і геаграфіі Украіны. З канца 1918 г. рыхтавала выкладчыкаў для 1-й сьупені адзінай працоўнай школы. У 1919 г. пераўтворана ў 3-гадовыя педагагічныя курсы, затым у педагагічны тэхнікум.
Гавуці
Гаву́ці (, Гаути) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сольскага сельсавета.
738
738 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 738 год нашай эры, 738 год 1 тысячагоддзя, 38 год VIII стагоддзя, 8 год 4-га дзесяцігоддзя VIII стагоддзя, 9 год 730-х гадоў.
IC 516
IC 516 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Казарава
Казарава (Казарево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Араксі Таўмасаўна Бабаян
Араксі Таўмасаўна Бабаян (Բաբայան Արաքսի Թովմասի, 5 мая 1906, Ерэван — 13 лютага 1993, Ерэван) — выбітны армянскі хімік-арганік. Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Армянскай ССР (1961), акадэмік Акадэміі навук Армянскай ССР (1968, член-карэспандэнт з 1956).