cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Раман Іосіфавіч Унучка
Біяграфія
Працаваў дацэнтам кафедры фінансаў і крэдыту вышэйшай школы кіравання і бізнесу Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта, памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўным інспектарам па Віцебскай вобласці. Займаў пасаду намесніка Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь. Быў старшынёй наглядальнага савета адкрытага акцыянернага таварыства «Белаграпрамбанк».
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь дванаццатага склікання, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання, быў членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання.
Помнік Крылову (Санкт-Пецярбург)
Помнік Крылову быў усталяваны ў 1855 годзе паблізу галоўнай алеі Летняга саду ў Санкт-Пецярбургу. Уяўляе сабой бронзавую статую байкапісца Івана Андрэевіча Крылова. Манумент з’яўляецца адным з першых помнікаў рускім літаратарам і першым, устаноўленым у Пецярбургу.
Помнік быў узведзены па ініцыятыве і хадайніцтве вядомага ў будучыні рэфарматара, генерала Растоўцава, сябра апошніх гадоў Крылова і яго душапрыказчыкам, які даглядаў паэта падчас яго пасмяротнай хваробы і на руках якога той сканаў. У 1848 годзе была абвешчаная падпіска, якая праводзілася з найвышэйшага дазвалення па ўсёй Расіі. У ходзе яе было сабрана больш за 30 тысяч рублёў. Адначасова Акадэміяй мастацтваў быў аб’яўлены конкурс, у якім прынялі ўдзел вядучыя скульптары таго часу.
У конкурсе атрымаў перамогу праект вядомага скульптара барона фон Клота. Першапачатковы эскіз быў выкананы ў манументальных традыцыях антычнасці: магутны паэт у рымскай тозе. І на тым жа лісце намаляваны варыянт помніка, які нагадвае той, які знаходзіцца ў Летнім садзе.
System Shock 2
Падзеі гульні праходзяць на борце ў кіберпанкавым сусвеце ў 2114 годзе. Гулец бярэ на сябе ролю самотнага салдата, які спрабуе спыніць успышку генетычнай інфекцыі, якая спустошыла карабель. Як і ў «System Shock», геймплэй заключаецца ў і даследаваннях навакольнага асяроддзя. Ён таксама ўключае ў сябе элементы ролевай гульні, у якіх гулец можа развіваць унікальныя навыкі і рысы, такія як і -здольнасці.
Геймплэй
Як і ў яго папярэдніка «System Shock», геймплэй у «System Shock 2» уяўляе сабой аб’яднанне жанраў ролевай экшн-гульні і survival horror. Распрацоўшчыкі дабіліся такога гульнявога дызайну, узяўшы стандартны шутар ад першай асобы і дадаўшы налады сістэмы, якія разглядаюцца як элементы ролевай гульні. Гулец выкарыстоўвае бліжнюю і кідальную зброю, у той час як ролевая сістэма дазваляе распрацоўку карысных здольнасцей. Рух прадстаўлены з улікам першай асобы і дапаўняецца, які паказвае інфармацыю пра персанажа і зброю, карту і «»-інвентар.
Перадгісторыя тлумачыцца паступова шляхам набыцця гульцом аўдыяжурналаў і сутыкненнем з прывіднымі з’явамі. У пачатку гульні гулец выбірае кар’еру ў «UNN». Кожная галіна абслугоўвання дае гульцу бонусы, якія складаюцца з пэўных навыкаў, хоць ён можа пасля гэтага свабодна развівацца, як ён хоча. Марскія пяхотнікі пачынаюць з бонусамі ўзбраення, афіцэры ВМФ — рамонту і ўзлому, агенты «OSA» атрымліваюць стартавы набор псі-здольнасцей. .
Гулец можа абнавіць свае навыкі з дапамогай «кібер-модуляў», якія даюцца ў якасці ўзнагароджання за выкананне задач, такіх як агляд карабля. Аперацыйная сістэма (O/S) дазваляе разавыя абнаўленні (напрыклад, пастаяннае павышэнне здароўя). У гульні валюта называецца «наніты», яе можна патраціць на прадметы ў аўтаматах, у тым ліку боепрыпасы і аптэчкі. Можна актываваць «квантавую бія-рэканструкцыўную машыну», яна адновіць здароўе гульца за 10 нанітаў, калі ён памірае ўнутры вобласці, якую кантралюе машына. У адваротным выпадку гульня заканчваецца, і прагрэс павінен быць адноўлены з пункту. Гулец можа ўзламаць прылады, каб адкрыць альтэрнатыўныя ўчасткі і гандлёвыя аўтаматы для зніжэння коштаў. Падчас спробы пачынаецца, якая паказвае сетку зялёных вузлоў; гулец павінен падключыць тры ў прамы шэраг, каб дамагчыся поспеху. Пры жаданні можа быць устаноўлены аўтаматычны.
На працягу ўсёй гульні гулец можа набываць розную зброю, у тым ліку зброю бліжняга бою, пісталеты, драбавік і іншапланетную зброю. Зброя не для бліжняга бою ламаецца, калі яе рэгулярна не рамантаваць інструментамі тэхнічнага абслугоўвання. У гульні мноства тыпаў боепрыпасаў, кожны з якіх найбольш шкодны для канкрэтнага ворага. Напрыклад, арганічныя ворагі ўразлівыя для супрацьпяхотных набояў, у той час як механічныя ворагі слабыя супраць бранябойных. Энергетычная зброя прычыніць найбольшую шкоду робатам і кібаргам, кольчаты чарвяк асабліва шкодны супраць арганічных аб’ектаў. Паколькі боепрыпасаў няшмат, гулец павінен выкарыстоўваць іх эканомна і абшукваць пакоі на прадмет набояў.
Гульня таксама ўключае ў сябе функцыю даследавання. Калі ў гульні сустракаюцца новыя аб’екты, асабліва ворагі, іх органы могуць быць сабраны. Гулец можа даследаваць ворагаў і, такім чынам, палепшыць сваю моц супраць іх. Акрамя таго, некаторыя экзатычныя віды зброі і прадметы могуць быць выкарыстаны толькі пасля таго, як будзе здзейснена даследаванне. Агенты «OSA» маюць асобнае дрэва наяўнай у іх зброі. Можна вывучыць псі-здольнасці, напрыклад, нябачнасць, вогненныя шары і тэлепартацыю.
Сюжэт
У 2072 годзе, калі станцыя «Цытадэль» была разбурана, спробы «TriOptimum» прыкрыць інцыдэнт у сродках масавай інфармацыі былі паспяховымі. Быццам вірус, які забіў насельніцтва станцыі, распрацаваны злосным суперкамп’ютарам «SHODAN», які кантраляваў і ў рэшце рэшт знішчыў станцыю «Цытадэль» у надзеі прыгнятаць і знішчыць чалавецтва. Пасля велізарнай колькасці даследаванняў кампанія збанкрутавала.
У 2102 годзе, праз 30 гадоў пасля падзей, актывы кампаніі былі набытыя з імём Анатоль Карэнчкін, які аднавіў кампанію ў сваім былым статусе ў бліжэйшыя дзесяцігоддзі, і разам з вытворчасцю медыцынскіх і спажывецкіх прадуктаў падпісаў кантракты з рознымі ваеннымі арганізацыямі, у тым ліку «United National Nominate» (UNN), пераемніцай ААН, якая супрацьстаіць «TriOptimum».
У студзені 2114 года, праз 42 гады пасля падзей з «Цытадэллю» і праз 12 гадоў пасля аднаўлення «TriOptimum», кампанія стварыла эксперыментальны карабель, «Von Braun», які ў цяперашні час знаходзіцца ў сваім першым рэйсе. Карабель таксама суправаджаецца касмічным суднам «UNN», «Rickenbacker», якое кіруецца капітанам Уільямам Бедфардам Дыега, сынам Эдуарда Дыега, сумна вядомага камандзіра станцыі «Цытадэль». Паколькі «Rickenbacker» не мае ўласнай сістэмы «», два караблі прымацаваныя адзін да аднаго.
У ліпені 2114 года, праз 5 месяцаў шляху, караблі рэагуюць на з планеты  V, за межамі Сонечнай сістэмы. Выратавальная каманда адпраўляецца на паверхню планеты, дзе яны выяўляюць дзіўныя яйкі. Гэтыя яйкі заражаюць выратавальную каманду і інтэгруюць іх у чужое асяроддзе, вядомае як «». Інфекцыя ў рэшце рэшт распаўсюджваецца на абодвух караблях, абодва капітаны гінуць.
Астатні салдат абуджаецца з амнезіі ў на медыцынскай палубе «Von Braun». Ён неадкладна звязаўся з адной з выжылых, д-р Джэніс Паліта, якая вядзе яго ў бяспечнае месца, перш чым кабіна. Яна патрабуе, каб ён сустрэўся з ёй на палубе 4 «Von Braun». На шляху салдат змагаецца з заражанымі членамі экіпажа. «Many» таксама тэлепатычна маюць зносіны з ім, спрабуючы пераканаць яго далучыцца да іх. Пасля перазагрузкі ядра рухавіка судна салдат дасягае палубы 4 і выяўляе, што Паліта мёртвая. Тады ён сутыкаецца з «SHODAN», якая распавядае, што яна кіравала Палітай, каб заваяваць давер салдата.
«SHODAN» згадвае, што яна нясе адказнасць за стварэнне «Many» у ходзе біяінжынерных эксперыментаў на станцыі «Цытадэль». Хакер, які стварыў яе, выкінуў шмат праграмы, які ўтрымліваў яе эксперыменты па іх прадухіленні забруджвання Зямлі, што дазволіла частцы «SHODAN» выжыць у неспрыяльных умовах. Капсула здзейсніла аварыйную пасадку на Тау Кіта V. Хоць «SHODAN» знаходзілася ў прымусовай спячцы, многія мутанты былі пад яе кантролем. «SHODAN» сказала салдату, што яго адзіны шанец на выжыванне — дапамога ў разбурэнні яе тварэнняў. Аднавіць кантроль над «XERXES», галоўным камп’ютарам на «Von Braun», не атрымліваецца. «SHODAN» паведамляе салдату, што знішчэнне карабля — адзіны варыянт, але ён спачатку павінен перадаць яе праграму ў «Rickenbacker». На сваім шляху салдат коратка сутыкаецца з двума выжылымі, Томі Суарэсам і Рэбекай Сіданс, якія бягуць з карабля на борце выратавальнай капсулы.
Пасля заканчэння перадачы салдат бяжыць на «Rickenbacker» і бачыць, што экіпаж абодвух караблёў інфікаваны, калідоры ў гіганцкіх масах бія-арганічных тканін. Салдат трапляе ў біямасу і разбурае яе ядро, спыняючы інфекцыю. «SHODAN» віншуе яго і кажа пра яе намеры аб’яднаць рэальную прастору і кіберпрастору звышсветлавым рухакіком «Von Braun». Салдат супрацьстаіць «SHODAN» у і перамагае яе. Фінальная сцэна паказвае Томі і Рэбеку, якія атрымліваюць паведамленне ад «Von Braun». Томі адказвае, кажучы, што яны будуць вяртацца і адзначае, што Рэбека паводзіць сябе дзіўна. Рэбека паказваецца размаўляючай у «SHODAN»-манеры, яна пытае ў Томі, ці ён «любіць яе новае аблічча», у гэты момант экран стае чорным.
Стварэнне
Стварэнне «System Shock 2» пачалося ў 1997 годзе, калі «Looking Glass Studios» звярнуліся да «Irrational Games» з ідэяй сумеснага стварэння новай гульні. Каманда распрацоўшчыкаў была фанатамі «System Shock» і імкнулася стварыць падобную гульню. Раннія ідэі сюжэту былі падобныя на аповесць «». У пачатку праекта гульцу даручана забіць шалёнага камандзіра на касмічным караблі. Пачатковай назвай гульні была «Junction Point». Філасофія дызайну працягвала развіццё канцэпцыі падзямелляў, як «Ultima Underworld: The Stygian Abyss», ва ўмовах навукова-фантастычнага свету «System Shock». Тым не менш, прэса вызнала «System Shock» клонам «Doom», гэта было названа прычынай дрэннага фінансавага поспеху «System Shock». Адной з асноўных мэтаў «Junction Point», было даданне ролевых элементаў і моцнай сюжэтнай лініі, каб дыстанцыявацца ад гульні «Doom».
На стварэнне гульні меркавалася патраціць 18 месяцаў і бюджэт $ 1,7 млн, але стваральнікі доўга не маглі знайсці выдаўца, пакуль «Electronic Arts», якія валодалі правамі на франшызу «Shock», адказалі станоўча, прапаноўваючы гульні стаць працягам «System Shock». Каманда распрацоўшчыкаў пагадзілася; «Electronic Arts» стала выдаўцом і ў сюжэт былі ўнесены змены для ўключэння ў франшызу. Праекту для завяршэння быў адведзены адзін год, і, каб кампенсаваць кароткі прамежак часу, персанал пачаў працаваць з незавершаным «Dark Engine» ад «Looking Glass Studios», той жа рухавічок выкарыстоўваўся для стварэння «».
Дызайнеры ўключылі ў гульню ролевыя элементы. Падобна да «Ultima Underworld», іншага праекту «Looking Glass Studios», навакольнае асяроддзе ў «System Shock 2» з’яўляецца сталым і пастаянна змяняецца без удзелу гульца. Ролевыя таксама паўплывалі; сістэма налады персанажа была заснавана на метадалогіі «» і рэалізавана ў выдуманых ваенных галінах, дазваляючы персанажу ісці некалькімі шляхамі, ад чаго гулец можа атрымліваць больш адкрыты геймплэй. Horror быў ключавым напрамкам, былі вызначаныя чатыры асноўныя пункты, каб паспяхова ўключыць яго. Ізаляцыя была прызнана першаснай, у выніку якой гулец меў мала фізічнага кантакту з іншымі разумнымі істотамі. Па-другое, уразлівасць была створана шляхам засяроджвання ўвагі на слабасці персанажа. Апошнімі былі ўключэнне капрызных гукавых эфектаў і «разумнае размяшчэнне асвятлення і ценяў». Вядучы дызайнер гульні, Кен Левін, курыраваў вяртанне антаганіста «SHODAN» з «System Shock». Была задумка, каб гулец уступіў у саюз з ёй, але Левін таксама лічыў, што гульнявыя персанажы былі занадта даверлівыя, заявіўшы, што «''добрыя хлопцы добрыя, дрэнныя хлопцы дрэнныя. Тое, што вы бачыце і ўспрымаеце — гэта рэальна''». Левін спрабаваў аспрэчыць гэтае паняцце, каб гулец здрадзіў «SHODAN»: «''Часам персанажы здраджваюць, але гулец ніколі не будзе. Я хацеў парушыць гэты давер і даць гульцу адчуць, што яны, а не персанажы могуць падмануць''». Гэтая задумка не знайшла падтрымкі ў каманды распрацоўшчыкаў.
У ходзе рэалізацыі праекта былі некаторыя праблемы. Паколькі каманда складалася з дзвюх кампаній, узнікла напружанасць адносна прызначэння на працу, а некаторыя распрацоўшчыкі пакінулі праект. Акрамя таго, многія супрацоўнікі былі ў асноўным недасведчанымі, але ў рэтраспектыве кіраўнік праекта Джонатан Чэй адчуваў, што гэта было выгадна, заявіўшы, што «недасведчанасць таксама разводзіла энтузіязм і абавязацельствы, якія, магчыма, не прысутнічалі б з больш дасведчаным наборам распрацоўшчыкаў». «Dark Engine» меў уласныя праблемы. Ён быў недапрацаваны, прымушаючы праграмістаў выпраўяляць. Праца ў цесным супрацоўніцтве з кодам рухавіка дазволіла ім напісаць дадатковыя функцыі. Не ўсе няўдачы былі лакалізаваны. Дэманстрацыя зборкі на «E3» была абцяжаранай, калі было прапанавана выдаліць усе гарматы з прэзентацыі з-за.
Выпуск
гульні, якая ўтрамлівала даведку і траціну першай місіі, была выпушчана 2 жніўня 1999 года. Праз дзевяць дзён, «System Shock 2» была адпраўлена ў рознічны гандаль. быў выпушчаны на месяц пазней і дадаў істотныя асаблівасці, такія, як кааператыўны мультыплэер, кантроль над зброяй і памяншэнне ўзроўню здароўя ворагаў пасля. Быў запланаваны порт на «Dreamcast», але ён быў адменены.
Канец падтрымкі гульні і ўцечка кода
Прыкладна ў 2000 годзе, з канцом тэхнічнай падтрымкі гульні распрацоўшчыкамі і выдаўцамі, багі, якія засталіся, і сумяшчальнасць з новымі АС і апаратным забеспячэннем сталі сур’ёзнай праблемай. Каб кампенсаваць адсутную падтрымку, некаторыя аматары гульні сталі актыўнымі ў супольнасці, каб абнавіць гульню. Напрыклад, графічны мод «Rebirth» замяніў шмат нізкапаліганальных на мадэлі больш высокай якасці, «Shock Texture Upgrade Project» павялічыў разрозненне  , карыстальнікамі  быў выпушчаны абноўлены. У 2009 годзе, поўная копія зыходнага кода «Dark Engine» ад «System Shock 2» апынулася ў распараджэнні экс-работніка «Looking Glass Studios», які ў той час працаваў у «». У канцы красавіка 2010 года карыстальнікі форума «Dreamcast Talk» разабралі змесціва. У 2012 годзе выйшлі істотныя неафіцыйныя абнаўленні для «System Shock 2» (і іншых гульняў, якія выкарыстоўваюць «Dark Engine»).
Пераемнік
«System Shock 2» стала культавай, многія аматары патрабавалі працяг. 9 студзеня 2006 года «GameSpot» паведаміў, што «Electronic Arts» аднавіла сваю абарону гандлёвай маркі на імя «System Shock», што прывяло да спекуляцый, што «System Shock 3» можа быць у стадыі распрацоўкі. Праз тры дні «Computer and Video Games» пацвердзіў, спасылаючыся на надзейныя крыніцы, вытворчасць гульні. «Electronic Arts UK» не далі каментарый гэтай інфармацыі. «PC Gamer UK» заявіў, што каманда займаецца «». Кен Левін, калі яго спыталі, ці будзе ён кіраваць вытворчасцю трэцяй часткі, адказаў: «гэтае пытанне зусім не ў маіх руках». Ён выказаў аптымізм наконт перспектывы «System Shock 3», але высветлілася, што «ЕА» не праявілі цікавасці да прапановы працягу і не глядзелі аптымістычна на свае здольнасці. У канчатковым рахунку «Electronic Arts» не пацвердзілі новую гульню серыі і дазволілі рэгістрацыю таварнага знака «System Shock». Наступнай гульнёй «Redwood Shores» была «», гульня з адзначаным падабенствам у сюжэце і знешнім выглядзе да серыі «System Shock».
Духоўныя нашчадкі
У 2007 годзе «2K Boston/2K Australia» (і у студзені 2009 года ), вядомая як «Irrational Games», выпусціла духоўнага спадчынніка серыі «System Shock», які называўся «BioShock». Падзеі гульні праходзяць у закінутым падводным ўтапічным горадзе, насельніцтва якога часткова знішчана генетычнымі мадыфікацыямі, гульня запазычыла шмат элементаў з «System Shock 2»: можна актываваць станцыі рэспаўна, што дазваляе гульцу ўваскрасіцца пасля смерці; узлом, захаванне боепрыпасаў і выведка з’яўляюцца неад’емнымі часткамі геймплэя; унікальныя здольнасці могуць быць набыты з дапамогай плазмідаў, якія функцыянуюць так жа, як і псіоніка ў «System Shock 2». Дзве гульні таксама маюць сюжэтныя падабенствы і выкарыстоўваць аўдыёжурналы і сустрэчы з з’явамі для выяўлення перадгісторыі. У «BioShock Infinite» уключана функцыя геймплэя «1999 Mode», названая так, у прыватнасці, у гонар года выпуску «System Shock 2». Гэтая функцыя дае больш высокую складанасць і больш працяглыя наступствы выбару, якія нагадваюць гульцам няўмольную прыроду «System Shock».
Рэ-рэліз
Правы на «System Shock 2» на працягу многіх гадоў аспрэчваліся паміж «Electronic Arts» і «Meadowbrook Insurance Group» (даччыная кампанія «Star Insurance Company»), якая набыла актывы «Looking Glass Studios» пасля іх закрыцця, хоць паводле адваката «Star Insurance», яны набылі правы інтэлектуальнай уласнасці ад «EA».
У кастрычніку 2012 года Стывен Кік з «Night Dive Studios», імкнучыся давесці гульню да сучасных сістэм, пачаў перамовы з праваўладальнікамі і быў у стане забяспечыць свае правы. Кік працаваў з «» для своечасовага эксклюзіўнага выпуску лічбавага размеркавання на іх вэб-сайце ў лютым 2013 года. Гэтая версія, на думку «GOG.com», была «калекцыйным выданнем», уключала ў сябе абнаўленні арыгінальнай гульні, каб дазволіць яе работу на сучасных сістэмах, дазваляла прымяняць карыстальніцкія мадыфікацыі, мела дадатковыя матэрыялы (саўндтрэк гульні, карты «Von Braun»). Змены правоў таксамі дазволілі устанаўліваць «System Shock 2» на «Mac OS X», версія была выпушчана 18 чэрвеня 2013 года праз GOG.com. Гульня стала таксама даступнай на «Steam», 10 мая 2013 года. У красавіку 2014 года была выпушчана версія для «Linux».
Рэліз
«System Shock 2» атрымала больш за дзясятак узнагарод, у тым ліку сем прэмій «Гульня года». Водгукі былі вельмі станоўчымі, гульню хвалілі за свой гібрыдны геймплэй, гукавы дызайн і прывабны сюжэт. «System Shock 2» разглядалася крытыкамі як вельмі ўплывовая, у прыватнасці, на жанры шутараў ад першай асобы і. У сваім рэтраспектыўным артыкуле «» заявіў, што гульня «апярэдзіла свой час» і «павысіла стаўкі ў драматычных і механічных тэрмінах» шляхам стварэння геймплэя, які выклікаў жах. Нягледзячы на водгукі крытыкаў, гульня не вельмі добра прадавалася : толькі 58 671 копія была прададзеная да красавіка 2000 года.
Многія крытыкі апісалі гульню як страшную. «Computer and Video Games» апісаў атмасферу як «захапляльную» і гарантаваў чытачам, што яны «будуць выскокваць са скуры» шмат разоў. «Allgame» апісалі як асабліва эфектыўны, назваўшы яго «абсалютна, зубасціскальна трывожным», у той час як «PC Gamer» з Уільямам Хармсам ахрысціў «System Shock 2» найбольш палохаючай гульнёй, у якую ён калі-небудзь гуляў. Некаторыя крытыкі апісалі сістэму паломкі зброі як раздражняльную, члены каманды распрацоўшчыкаў таксама выказвалі асцярогі з нагоды сістэмы. Сістэмы «RPG» былі яшчэ адным прадметам спрэчкі. «GameSpot» апісаў сістэму працы як «дрэнна збалансаваную», таму што гулец можа развіваць навыкі за межамі іх выбраннай кар’еры. «Allgame» пісаў так жа, заявіўшы, што яна «адносілася да хакерскага персанажа».
Сід Шуман з «'» ахрысціў «System Shock 2» «[адной з] дзвюх інавацый сярод сучасных шутараў ад першай асобы» разам з «'», дзякуючы свайму складанаму ролеваму геймплэю. Кэм Шы з «IGN» назваў гульню «яшчэ адным пераасэнсаваннем жанру FPS», спасылаючыся на сюжэт, персанажаў і «RPG». «» хваліў гульню як «прыклад сучаснай камп’ютарнай гульні» і назваў яе «шэдэўрам навукова-фатастычнага жаху». Гульня была ўведзеная ў шэраг спісаў найвялікшых калі-небудзь зробленых гульняў, у тым ліку паводле «GameSpy», «Edge» , «Empire» , «IGN» , «GameSpot» і «PC Gamer». «IGN» таксама паставіў «System Shock 2» на 35-е месца ў спісе найлепшых шутараў ад першай асобы ўсіх часоў. «'» апынулася папулярным персанажам сярод большасці крытыкаў, у тым ліку «IGN», «GameSpot» і «'».
Spice Girls
Spice Girls («Спайс Гёрлз») — англійскі жаночы поп-гурт, утвораны ў Лондане ў 1994 годзе.
Агульныя звесткі
Для кожнай з удзельніц быў прыдуманы яскравы вобраз і адпаведны псеўданім: Вікторыя Адамс («Posh Spice»), Мелані Браўн («Scary Spice»), Эма Бантан («Baby Spice»), Мелані Чысхолм («Sporty Spice») і Джэры Холіўэл («Ginger Spice»). Дзяўчаты падпісалі кантракт з лэйблам «Virgin Records» і ў 1996 годзе выпусцілі свой першы сінгл — «Wannabe».
Вараксіна (Сычоўскі раён)
Вараксіна (Вараксино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Spice Girls
Агульныя звесткі
Песня сем тыдняў прабыла на вяршыні брытанскага песеннага хіт-параду і стала штуршком да сусветнай папулярнасці гурта, да канца года заняўшы першыя месцы ў хіт-парадах яшчэ 21 краіны. Spice Girls выпусцілі 3 студыйных альбомаў, прададзеныя па ўсім свеце сумарным тыражом больш за 75 мільёнаў копій.
Вараксіна (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах адміністрацыйны цэнтр Вараксінскага сельскага паселішча.
ВК-003
ВК-003 — беларуская снайперская вінтоўка, распрацаваная Канстанцінам Коневым. Выпускалася прадпрыемствам «Полигонарм».
Назва
Поўная назва вінтоўкі — Снайперская вінтоўка Конева, ці ж СВК. Аднак каб пазбегнуць блытаніны з вінтоўкамі Кавамава і Калашнікава яе часцей называюць ВК-003.
Прызначэнне
Зброю прызначана для палявання, матчавай (спартовай) стральбы і выкарыстання ў падраздзяленнях спецыяльнага прызначэння.
Апісанне
Ствольная скрынка мацуецца на дзюралюмініевую шыну. Алюмініевыя шыны не гіграскапічны. Забяспечвае пераразмеркаванне намаганні пры аддачы, якая плаўна расцягнута ў часе і лёгка пераносіцца снайперам. Шына далучаецца ў кампазітную ложу праз раздзяляльны пласт спецыяльнага паглынальнага вібрацыі клею. Ложа абсталявана рэгуляванымі шчакой і затыльнікам.
ВК-003 абсталёўваецца прыцэлам ПАСП з прыцэльнай маркай Mil-dot і чатырохступеністай падсветкай прыцэльнай маркі. На цаўе можна выкарыстоўваць стралковыя рамяні і розныя іншыя прыстасаванні. Для пераноскі прымяняюцца і тактычныя рамяні.
8 ліпеня
8 ліпеня — сто восемдзесят дзевяты (сто дзевяносты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Сыны свабоды (Амерыканская рэвалюцыя)
«Сыны свабоды» ("Sons of Liberty") — арганізацыя амерыканскіх каланістаў, якая змагалася за свабоду самавызначэння амерыканскіх калоній Вялікабрытаніі. Заснавана ў 1765 годзе Самюэлем Адамсам. Пераважна складалася з прадстаўнікоў сярэдняга класа: купцы, ваенныя, інтэлігенцыя, юрысты. «Сыны свабоды» былі аднім з аб'яднанняў амерыканскіх каланістаў, незадаволенных падатковай палітыкай метраполіі і іншымі непапулярнымі мерамі ўрада Вялікабрытаніі. Фактычна гэта палітычнае аб'яднанне стала школай падрыхтоўкі палітычных кадраў для будучай дзяржавы ЗША: удзельнік арганізацыі Джон Адамс стаў аднім з прэзідэнтаў Злучаных Штатаў, а Джон Хэнкок 3-м прэзідэнтам 1-га Кантынентальнага кангрэса, губернатарам штата Масачусэтс і першым падпісантам Дэкларацыі незалежнасці Злучаных штатаў.
Нова-Канюшанны мост
Нова-Канюшанны мост — аўтадарожны рамны мост цераз канал Грыбаедава ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Размешчаны ў створы Царыцынскага праезда, ва ўсходняй частцы Канюшаннай плошчы. Побач з мостам знаходзяцца Храм Уваскрасення Хрыстова (Спас на Крыві), комплекс будынкаў Канюшаннага ведамства, Міхайлаўскі сад. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Трайны мост, ніжэй — Італьянскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (600 м) — «Гасціны двор», выхад на канал Грыбаедава.
Эдвін Фрэдэрык О’Браен
Яго Высокапраасвяшчэнства кардынал Эдвін Фрэдэрык О’Браен (Edwin Frederick O’Brien;, Бронкс, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі кардынал. Тытулярны біскуп Тызікі і дапаможны біскуп Нью-Ёрка з 6 лютага 1996 па 7 красавіка 1997. Каад'ютар архідыяцэзіі ўзброеных сіл ЗША з 7 красавіка па 12 жніўня 1997. Архібіскуп узброеных сіл ЗША з 12 жніўня 1997 па 12 ліпеня 2007. Архібіскуп Балтымара з 12 ліпеня 2007 па 29 жніўня 2011. Апостальскі адміністратар Балтымара з 29 жніўня 2011 па 20 сакавіка 2012. Пра-вялікі магістр Рыцарскага Ордэна Святой Труны Гасподняй з 29 жніўня 2011 па 15 сакавіка 2012. Вялікі магістр Рыцарскага Ордэна Святой Труны Гасподняй з 15 сакавіка 2012. Кардынал-дыякан з дыяканствам S. Sebastiano al Palatino з 18 лютага 2012.
Біяграфія
Пасвечаны ў свяшчэнны сан кардыналам Фрэнсісам Спелманам 29 мая 1965 года. У 1965—1970 гадах — грамадзянскі капелан Ваеннай акадэміі Вест-Пойнт, затым ваенны капелан у званні капітана. Служыў капеланам у складзе 82-й паветрана-дэсантнай дывізіі ў Форт-Брэг, у 1971—1972 гадах — у В’етнаме ў складзе 173-й паветрана-дэсантнай брыгады і 1-й «кавалерыйскай» дывізіі, затым у Форт-Гордан. У 1973 годзе накіраваны для далейшага навучання ў Рым. Далей служыў на розных пасадах у царкоўнай адміністрацыі ў ЗША.
18 лютага 2012 года, у саборы Святога Пятра адбылася кансісторыя, на якой Эдвін Фрэдэрык О’Браен быў узведзены ў сан кардынал-дыякана з дыяканствам S. Sebastiano al Palatino. На новага Князя Царквы была ўскладзены кардынальская шапка і ўручаны кардынальскі пярсцёнак.
Удзельнік Канклава 2013 года.
Адміралцейскі раён
Адміралцейскі раён (Адмиралтейский район) — адміністрацыйная адзінка ў Санкт-Пецярбургу. Размешчаны ў цэнтральнай частцы горада на левым беразе ракі Нявы. Займае плошчу 13,82 км². У раёне пражывала 172 704 чалавекі (2014). Утворана 11 сакавіка 1994 года ў выніку аб’яднання Ленінскага і Акцябрскага раёнаў. У той жа час у раёне да гэтага часу існуюць Ленінскі і Акцябрскі раённыя суды.
Тэрыторыю раёна перасякаюць з усходу на захад рака Мойка, канал Грыбаедава, рака Фантанка, Абводны канал, а таксама Садовая вуліца, а з поўначы на поўдзень — дзве прамянёвыя магістралі, якія працягнуліся ад Адміралцейства — Гарохавая вуліца і Вазнясенскі праспект, яго працяг Ізмайлаўскі праспект, а таксама Маскоўскі, Лермантаўскі і Стара-Пецяргофскі праспекты.
Большая частка тэрыторыі раёна, паміж Вялікай Нявой і Фантанкай, уваходзіць у гістарычнае ядро Пецярбурга, планіроўка якой склалася, пераважна, у першай палове XVIII стагоддзя.
Верацеі (Казлоўшчынскі сельсавет)
Вераце́і (, Веретеи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1929 гадах вёска ў складзе гміны Верхняе Дзісенскага павета, у 1929—1945 гадах — гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Чарнігаўская губерня
Чарнігаўская губерня — адміністрацыйная адзінка Расійскай імперыі, якая размяшчалася на левым беразе Дняпра. Адміністрацыйны цэнтр — Чарнігаў.
Гісторыя
Утворана ў 1802 годзе ў выніку падзелу Маларасійскай губерні на Чарнігаўскую і Палтаўскую.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай беларуская частка Чарнігаўскай губерні абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года пастановай І з’езда КП(б) Беларусі частка Чарнігаўскай губерні ўключалася ў Беларускую ССР (такімі прызнаваліся Суражскі, Імглінскі, Старадубскі і Навазыбкаўскі паветы ), але I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, не ўхваліў гэта рашэнне.
У 1919 годзе чатыры паўночныя паветы (за выключэннем некалькіх паўднёвых валасцей) з пераважна неўкраінскім насельніцтвам адышлі да Гомельскай губерні ў складзе РСФСР, у 1926 годзе былі перададзены Бранскай губерні, а затым уваходзяць у Бранскую вобласць Расіі.
У 1925 годзе Чарнігаўская губерня была ліквідаваная, а яе тэрыторыя ўвайшла ў склад Глухоўскай, Канатопскай, Нежынскай і Чарнігаўскай акруг Украінскай ССР. У 1932 годзе на асноўнай частцы тэрыторыі былой Чарнігаўскай губерні была ўтворана Чарнігаўская вобласць, частка раёнаў з 1939 года ўваходзіць у Сумскую вобласць.
Нарсіс Дыяс
Нарсіс Дыяс (Нарсіс Віргіліа Дыяс дэ ла Пенья фр. Narcisso Virgilio Díaz de la Peña,,  — , ) — французскі мастак, прадстаўнік барбізонскай школы.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў сям’і іспанскіх эмігрантаў; асірацеў у 10-гадовым узросце. Выхоўваўся ў Белеўю каля Парыжа пратэстанцкім святаром. Пасля таго як быў укушаны змяёй, страціў нагу. Як мастак быў самавукам, першапачаткова займаўся роспісам па фарфоры.
Пад уплывам жывапісу Эжэна Дэлакруа далучыўся да рамантычнага кірунку ў жывапісе. Асабліва старанна мастак вывучаў творчую манеру Антоніа да Карэджа. Упершыню выставіў на Парыжскім салоне свае пейзажныя палотны, зробленыя ў ваколіцах французскай сталіцы і ў лесе Фантэнбло. Пейзажы з’яўляліся сталай і галоўнай тэмай усёй творчасці мастака. У іх ён часта ўносіў міфалагічны ці рамантычны элемент (сцэнкі з німфамі, амурамі, кентаўрамі, цыганамі і г. д.). У 1844 годзе на Парыжскім салоне выставіў сваю карціну «Здабыццё радзімы чэхамі», прысвечаную легендарнай гісторыі Чэхіі.
У 1837 годзе далучыўся да мастакоў-барбізонцаў. Быў сябрам такіх жывапісцаў, як Тэадор Русо, Ж.-Ф.Міле, Гюстаў Курбэ. З апошнім у 1862 годзе здзейсніў паездку «на эцюды» да ўзбярэжжа Нармандыі. Дыяз падтрымліваў сяброўскія адносіны таксама і са шматлікімі імпрэсіяністамі. У яго позніх працах таксама адчуваецца ўплыў імпрэсіянізму. Нягледзячы на ​​сваіх шматлікіх сяброў-імпрэсіяністаў, ён не быў удзельнікам першай выставы мастакоў-імпрэсіяністаў у 1874 годзе ў Парыжы, магчыма, з-за яго хваробы «хранічнага бранхіту» (сухоты): хваробы, ад якой ён памёр.
Радзімы знак
Радзі́мы знак, або радзі́мка, не́вус — загана развіцця скуры; утварэнне, у састаў якога ўваходзяць невусныя клеткі, што ўтрымліваюць меланіны. Размешчаны часцей на скуры, таксама на слізістых абалонках, кан'юнктыве і ў. Зрэдку ў вобласці радзімага знаку назіраецца рост валасоў. Пры траўмах можа перарадзіцца ў меланому, пры гэтым павялічваецца, ушчыльняецца, мяняе колер.
Карнічае
Карні́чае (, Корничее) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
Вёска з'явілася каля 1906 года. У пачатку XX стагоддзя ўяўляла ўрочышча ў Амельненскай воласці Ігуменскага павета Расійскай імперыі.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
У 1966 годзе да в. Карнічае была далучана в. Парэцкі Асавец, а ў 1968 годзе в. Зімовішча. Зімовішча у 1917 годзе вядома як урочышча, 2 двары, 15 жыхароў.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Селецкага сельсавета.
Нзінга Мбанды
Ганна Нзінга Мбанды (Ana de Sousa Nzinga Mbande; г. — ) — гістарычная дзеячка афрыканскіх дзяржаў Ндонга і Матамба, нацыянальная гераіня Анголы.
Віктар Чабатарэвіч
Віктар Чабатарэвіч, або Чэбатарэвіч ( — ) — беларускі грамадскі і вайсковы дзеяч, настаўнік. Афіцэр БКА, сябра БНП, БНС а потым — Беларускага кангрэсавага камітэту Амерыкі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1906 г. у в. Новы Свержань Мінскага павета ў Мінскай губерні Расійскай імперыі (цяпер Стаўбцоўскі раён). Скончыў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю, школу падхарунжых Войска Польскага. Да 1939 г. працаваў настаўнікам на Віленшчыне, за нацыянальную дзейнасць сярод вучняў быў пераведзены на працу ў цэнтральную Польшчу. Дасылаў свае карэспандэнцыі ў віленскія выданні «Беларуская крыніца» і «Шлях моладзі».
У пачатку Другой сусветнай вайны падтрымліваў сувязь з беларускімі нацыяналістычнымі арганізацыямі ў Варшаве, у прыватнасці, з Міколам Шчорсам. У 1939—1941 гг. працаваў настаўнікам у Стоўбцах. Летам 1941-га па польскаму даносу арыштоўваўся немцамі. У 1941—1942 гг. працаваў у Галоўным школьным інспектараце, сакратаром Цэнтралі Беларускай народнай самапомачы. Разам з Вінцэнтам Гадлеўскім удзельнічаў у антынямецкім падполлі ў рамах Беларускай незалежніцкай партыі. У 1943 годзе — афіцэр-прапагадыст у 13-м беларускім паліцыйным батальёне пры SD, потым перакладчык у мінскім SD. У 1944 годзе атрымаў ранг капітана Беларускай краёвай абароны, стаў камандзірам афіцэрскай школы БКА ў Мінску. Належаў да галоўнай вайсковай камісіі БЦР.
Нзінга Мбанды
Перагаворы з партугальцамі
Каля 1610 г. Кія Самба быў зрынуты сваім сынам Мбанды. Мяркуецца, што Нзінга была выслана ім у Матамбу, але ў 1622 г. заклікана для вядзення перагавораў з партугальцамі. Паводле паведамленняў партугальскіх місіянераў, яна прыбыла ў Луанду з мноствам слуг. Калі губернатар замест крэсла прапанаваў дыван, яна села на спіну служке і такім чынам не прынізіла сябе перад еўрапейцамі.
Віктар Чабатарэвіч
Біяграфія
Удзельнічаў у Другім Усебеларускім кангрэсе. У час Другога Усебеларускага Кангрэсу капітан Віктар Чабатарэвіч ад беларускага войска (Беларускай краёвай абароны) вітаў удзельнікаў: «Высокапаважаныя Грамадзяне, Сябры Ўсебеларускага Кангрэсу! Ад імя ўсіх афіцэраў, падафіцэраў і стральцоў Беларускае Краёвае Абароны прыношу Вам сваё шчырае жаўнерскае прывітаньне. ''Гэты дзень, калі ў прабегу апошніх трох дзясяткаў гадоў адбываецца ў сталіцы нашай Бацькаўшчыны Другі Гістарычны Кангрэс, напаўняе нас радасьцю. Сёньня ўвесь беларускі народ выяўляе праз вусны сваіх лепшых сыноў, тут у гэтай залі, сваю волю, выказвае свае нацыянальна-палітычныя правы і жаданьні.'' ''Воля беларускага народу зьяўляецца для нас, беларускіх жаўнераў, сьвятой і нашым найвышэйшым абавязкам. Мы–там, дзе ўвесь беларускі народ, мы–там, дзе волю беларускага народу трэба ўзмоцніць са зброяй у руках, бо для нас зусім ясна, што перад намі стаіць адна толькі праблема–быць або ня быць.'' ''Ужо амаль пяць гадоў, як ідзе жорсткае змаганьне за новую эпоху ў гісторыі чалавецтва. Кладуцца падваліны пад новы сьвет. На папелішчах і развалінах, на пралітай крыві, на касьцёх нашых бацькоў, на ахвярах бальшавіцкага тэрору і зьдзеку, на ахвярах польскага панаваньня над беларускім народам, на пралітай крыві ў змаганьні з бандытамі павінна паўстаць Вольная і Незалежная Беларусь. Гэта наша апошняе слова! Гэтым слова я жадаю Вам, Высокапаважаныя сябры Вялікага Кангрэсу, посьпеху ў працы для дабра нашага Беларускага Народу!».
Нзінга Мбанды
Перагаворы з партугальцамі
Падчас знаходжання ў Луандзе Нзінга прыняла хрысціянства і новае імя Ганна (Ana de Sousa) у гонар жонкі партугальскага губернатара. Паводле перагавораў было заключана пагадненне, згодна якому нгола падпарадкоўваўся губернатару Луанды, а партугальцы абавязваліся аказваць дапамогу супраць ваяўнічых качавых плямён яга.
Віктар Чабатарэвіч
Біяграфія
Ад лета 1944 г. быў на эміграцыі, спачатку жыў Германіі. У 1948 г. выехаў у ЗША. Актыўна працаваў на кірунку Беларускай цэнтральнай рады. Уваходзіў у склад Беларускага кангрэсавага камітэта Амерыкі, быў яго віцэ-старшынём. Быў карэктарам газеты «Беларуская трыбуна». Рэпрэзентаваў беларускую эміграцыю ў сусветных антыкамуністычных арганізацыях.
Нзінга Мбанды
Грамадзянская вайна
У 1624 г. нгола Мбанды скончыў жыццё самагубствам, калі выявілася, што партугальцы не збіраюцца выконваць умоў пагаднення 1622 г. Новым манархам Ндонга быў абвешчаны сын Нзінгі. Яна прыняла абавязкі рэгента. У перапісцы з губернатарам Луанды называла сябе андонга. У лісце 1626 г. пасля смерці сына — каралевай андонга (rainha de Andongo).
Згодна традыцыям амбунду, улада манарха перадавалася па жаночай лініі, і жанчыны адыгрывалі важную ролю ў кіраванні дзяржавы, але манархам мог стаць толькі мужчына. Незадаволеныя мясцовыя правадыры склалі апазіцыю «каралеве» і выбралі нгола яе стрыечнага брата Хары Ндонга. Пад ціскам паўстанцаў і яга Нзінга была вымушана разам з паплечнікамі збегчы ў Матамбу, дзе ў 1630-х гг. захапіла ўладу. Каб узмацніць сваё становішча, яна прымала беглых рабоў з Луанды.
У 1641 г. Луанда была захоплена галандцамі. Партугальскія каланісты адступілі ва ўнутраныя раёны Афрыкі і працягвалі барацьбу. Нзінга выкарыстала гэта для заключэння саюза з галандцамі і Каралеўствам Конга. Яе войскі захапілі поўнач Ндонга і ў 1647 г. нанеслі сур’ёзнае паражэнне партугальцам. Каланісты былі вымушаны хавацца ў крэпасцях, якія вытрывалі аблогу з боку войска Нзінгі. У 1648 г. Луанда была вызвалена бразільскімі добраахвотнікамі. Нзінга была вымушана адступіць у Матамбу і заключыць перамір’е з партугальцамі.
У апошнія гады свайго жыцця імкнулася вярнуць уладу ў Ндонга першапачаткова праз шлюбны саюз з яга і адмову ад хрысціянства, потым — праз саюз с партугальцамі і Конга, вяртанне у каталіцызм і шлюбны саюз сваёй сястры з нгола Ндонга. У абодвух выпадках пацярпела паражэнне. Памерла 17 снежня 1663 г. у Матамбе.
Памяць
Постаць Нзінгі Мбанды стала шырока вядома ў Еўропе ў канцы XVII ст. пасля публікацыі капуцынамі натакаў па гісторыі Каралеўства Конга. У XVIII ст. Маркіз дэ Сад маляваў яе вобраз як жанчыны-дэспата.
Альшанка (рака)
Альшанка, Вішнёўка, Жыгянка, Луска (у верхнім цячэнні — Гальшанка) — рака ў Мінскай і Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Бярэзіна (басейн Нёмана).
Пачынаецца на захад ад вёскі Людвікаўшчына Ашмянскага раёна, працякае па паўднёва-заходніх схілах Ашмянскага ўзвышша, вусце каля вёскі Няровы. Даўжыня ракі 60 км. Плошча вадазбору 311 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,3 м³/с Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 м/км. Даліна выразная. Пойма двухбаковая, найбольш развіта ў вярхоўі і ніжнім цячэнні, шырынёй 100—200 м. Рэчышча пераважна ўмерана звілістае, яго шырыня ў межань 4—8 м, на працягу 32 км каналізаванае. Берагі нізкія. Каля вёсак Габрыялаўшчына і Нарушаўцы сажалкі (плошчай 0,12 і 0,02 км²).
Удзел украінцаў у эфіопа-эрытрэйскай вайне
Удзел украінцаў у эфіопа-эрытрэйскай вайне адзначаны дзейнасцю ваенных саветнікаў УСУ і наймітаў як пры УС Эрытрэі, так і УС Эфіопіі.
Гісторыя
У маі 1998 года паміж Эрытрэяй і Эфіопія ўспыхнуў узброены канфлікт, выкліканы тэрытарыяльнай спрэчкай. Супрацьстаянне мела і этнічную падаплёку. Сутычкі пачаліся пасля памежнага здарэння, за якім рушыла ўслед уварванне УС Эрытрэі на тэрыторыю эфіопскіх штатаў Тыграй і Афар.
У адрозненні ад эфіопаў, якія зрабілі стаўку на расійскіх вайскоўцаў, эрытрэйцы заручыліся ваенна-тэхнічнай падтрымкай Украіны. Ужо летам быў арганізаваны паветраны мост Кіеў — Асмэра.
У тым жа годзе група эрытрэйскіх пілотаў прайшла паскораны курс перавучвання на новую тэхніку ва ўкраінскіх навучальных цэнтрах. Для абслугоўвання эрытрэйскіх ВПС у краіну прыбылі ўкраінскія і балгарскія тэхнікі. Украінцы таксама выступілі ў ролі пілотаў-інструктараў. Адначасова яны займаліся перавозам узбраення і ваеннай тэхнікай, якая пастаўлялася ў Эрытрэю трэцімі дзяржавамі. (гл. Авіяцыя эфіопа-эрытрэйскага канфлікту)
Паводле некаторай інфармацыі, украінскія спецыялісты маглі ўступаць у сутычкі з грамадзянамі былых савецкіх рэспублік, якія ваявалі на баку эфіопаў, у прыватнасці, з расіянамі. Са слоў Аляксандра Мішына, сузаснавальніка ўкраінскага Цэнтра даследавання Афрыкі, фактычна ўсе лётчыкі варагуючых бакоў былі з Украіны і Расіі, уступаючы ў сутычкі адзін з адным. Ён нават назваў падзеі 1998—2000 гадоў «першай расійска-ўкраінскай вайной». Журналіст Вадзім Андрухін згадваў, што амерыканская разведка тады нібыта перахапіла радыёперамовы, якія вялі паміж сабой пілоты варагуючых бакоў. Усе яны казалі на рускай мове і мацюкаліся. Як адзначалі іншыя крыніцы, гэта быў не першы падобны выпадак. Расійскія і ўкраінскія наёмныя спецыялісты ўжо сутыкаліся як адзін з адным, так і паміж сабой у Анголе.
Марэдыд ап Оўайн
Марэдыд ап Оўайн (Maredudd ab Owain, пам. ) — прадстаўнік Дыневурскай галіны, заваёўнік і кіраўнік Гвінеда і кароль Повіс з 986 года, кіраўнік Дэхейбарта з 988 года.
Удзел украінцаў у эфіопа-эрытрэйскай вайне
Гісторыя
Варта адзначыць, што і на баку Эфіопіі змагалася некаторая колькасць украінцаў, як і расіянаў на баку Эрытрэі. Так, напрыклад, украінскія інжынеры наладжвалі сістэму СПА для абароны эфіопскай сталіцы і прыгранічнага горада Мэкэле.
Марэдыд ап Оўайн
Біяграфія
Марэдыд быў сынам Оўайна ап Хівела і ўнукам Хівела Добрага. Калі бацька стаў занадта старым, камандаванне войскамі ўзяў на сябе Марэдыд, і ў 986 годзе захапіў каралеўства Гвінед, забіўшы яго тагачаснага караля Кадвалана III з дынастыі Аберфрау. Разам з уладай над Гвінедам Марэдыд атрымаў і Каралеўства Повіс.
Калі ў 988 годзе Оўайн ап Хівел памёр, Марэдыд змог дадаць да свайго тытула і тытул «кіраўнік Дэхейбарта». Такім чынам, пад яго кантролем знаходзіўся практычна ўвесь Уэльс (акрамя Гвента і Маргануга).
Удзел украінцаў у эфіопа-эрытрэйскай вайне
Гісторыя
Ні адзін з бакоў, абвінавачваючы праціўніка ў выкарыстанні наймітаў з былога СССР, наяўнасць такіх у сябе не прызнаў.
Марэдыд ап Оўайн
Біяграфія
Кіраванне Марэдыда адзначана частымі набегамі вікінгаў. Вядома, што Марэдыд выкупляў сваіх падданых з палону па кошце 1 пені за галаву. Так, у 987 годзе Годфрыд Харальдсан (Goðfriðr Haraldsson, Godfrey Haroldson) са сваімі чорнымі язычнікамі (kenhedloedd duon) напаў на Англсі, забіўшы тысячу (у бітве пры Манан) і захапіўшы каля дзвюх тысяч чалавек у палон, і Марэдыд быццам бы заплаціў велізарны выкуп за свабоду закладнікаў.
Удзел украінцаў у эфіопа-эрытрэйскай вайне
Колькасць
Па даных выдання «Независимая газета», на сакавік 2000 года толькі ў Эрытрэі знаходзілася каля 300 украінцаў. Газета «Собеседник» у маі 2001 года, ужо пасля вайны, паведаміла пра ўдзел у канфлікце на баку Эрытрэі не больш за 20—30 пілотаў і столькі ж наземных спецыялістаў.
Марэдыд ап Оўайн
Біяграфія
Марэдыд ап Оўайн памёр у 999 годзе. Пасля яго смерці на троне Гвінеда зноў замацаваліся нашчадкі Ідвала Лысага, пераемнікам Марэдыда стаў Кінан ап Хівел. У «Хроніцы прынцаў» (Brut y Tywysogion) Марэдыд апісаны як «самы знакаміты кароль брытаў» (brenin mwyaf clodfawr y Brutaniaid).
Лічыцца, што ў Марэдыда было двое дзяцей. Старэйшы сын Марэдыда, Кадвалан (Cadwallon), загінуў у адной з бітваў у 991 годзе. Дачка Ангарад (Angharad, Yngharad) у 994 годзе (ва ўзросце 14 гадоў) стала жонкай Лівеліна ап Сейсіла, які ў далейшым стаў кіраўніком Повіса (пасля смерці мужа ў 1023 годзе Ангарад выйшла замуж у другі раз). У 1022 годзе ў Дэхейбарце з’явіўся нейкі ірландзец Рыян (Rhain, Rein), які абвясціў сябе сынам Марэдыда. Пры падтрымцы паўднёўцаў ён паспрабаваў прэтэндаваць на кіраванне, але быў разбіты Лівелінам пры Абергвілі (Abergwili).
Першая чачэнская вайна
Першая чачэнская вайна (афіцыйна: Аперацыі па аднаўленні канстытуцыйнага парадку ў Чачні 1994—1996 гадоў, або Узброены канфлікт у Чачэнскай Рэспубліцы і на прылеглых да яе тэрыторыях Расійскай Федэрацыі ; таксама вядомая як Першая чачэнская кампанія і Першая расійска-чачэнская вайна, Хьалхара оьрсийн-нохчийн тӀом) — баявыя дзеянні на тэрыторыі Чачні і памежных рэгіёнаў Паўночнага Каўказа паміж войскамі Расіі (УС і ) і непрызнанай Чачэнскай Рэспублікай Ічкерыя з мэтай узяцця пад кантроль тэрыторыі Чачні, на якой у 1991 годзе была абвешчаная Чачэнская Рэспубліка Ічкерыя.
Канфлікт і папярэднія яму падзеі характарызаваліся вялікай колькасцю ахвяр сярод насельніцтва, ваенных і праваахоўных органаў, гучалі ўзаемныя абвінавачванні бакоў у генацыдзе.
Перадгісторыя канфлікту
З пачаткам перабудовы ў розных рэспубліках Савецкага Саюза, у тым ліку і ў Чачэна-Інгушэціі, актывізаваліся розныя нацыяналістычныя рухі. Адной з падобных арганізацый стаў створаны ў 1990 годзе (АКЧН), які ставіў сваёй мэтай выхад Чачні са складу СССР і стварэнне незалежнай Чачэнскай дзяржавы. Яго ўзначаліў былы генерал савецкіх ваенна-паветраных сіл Джахар Дудаеў.
«Чачэнская рэвалюцыя» 1991 года
8 чэрвеня 1991 года на II сесіі АКЧН Дудаеў абвясціў Чачэнскую Рэспубліку (Нохчы-чо), такім чынам, у Рэспубліцы склалася двоеўладдзе.
У ліпені 1991 года II з’езд АКЧН заяўляе, што самаабвешчаная Чачэнская Рэспубліка (Нохчы-Чо) не ўваходзіць у склад РСФСР і СССР.
Падчас падзей 19-21 жніўня 1991 года у Маскве, кіраўніцтва ЧІАССР, па некаторых даных, падтрымала ДКНС (па іншых даных,  да правалу выступу ДКНС устрымліваўся ад ацэнак падзей у Маскве  ). Ацаніўшы сітуацыю, 6 верасня 1991 года Дудаеў абвясціў аб роспуску рэспубліканскіх дзяржаўных структур, абвінаваціўшы Расію ў каланіяльнай палітыцы. У гэты ж дзень прыхільнікі Дудаева штурмам захапілі будынак, тэлецэнтр і Дом Радыё. Больш за 40 дэпутатаў было збіта, а старшыню грозненскага гарадскога савета Віталя Куцэнку забілі, выкінуўшы з акна. З гэтай нагоды былы старшыня разагнанага Вярхоўнага Савету Чачэна-Інгушэціі выказаўся ў 1996 годзе на пасяджэнні Дзяржаўнай Думы:
«…Вайна пачалася тады, калі сярод белага дня быў забіты Віталь Куцэнка, старшыня Грозненскага гарадскога савета…»
Выконваючы абавязкі старшыні Вярхоўнага Савета РСФСР Руслан Хасбулатаў пасля гэтага адправіў ім тэлеграму: «Дарагія землякі! З задавальненнем даведаўся аб адстаўцы старшыні ВС Рэспублікі. Узнікла нарэшце спрыяльная палітычная сітуацыя, калі дэмакратычныя працэсы, якія адбываюцца ў Рэспубліцы, вызваляюцца ад відавочных і таемных путаў…».
27 кастрычніка 1991 года ў рэспубліцы пад кантролем сепаратыстаў прайшлі выбары прэзідэнта і парламента, Прэзідэнтам Рэспублікі стаў Джахар Дудаеў. Праціўнікі Дудаева заявілі аб фальсіфікацыі вынікаў выбараў. 2 лістапада 1991 года Пятым з’ездам народных дэпутатаў РСФСР гэтыя выбары былі прызнаныя незаконнымі. Пазней такое ж меркаванне выказвае і старшыня Канстытуцыйнага суда.
7 лістапада 1991 года прэзідэнт Расіі Барыс Ельцын падпісаў Указ «Аб увядзенні надзвычайнага становішча ў Чачэна-Інгушскай Рэспубліцы».
Пасля апублікавання прэзідэнцкага ўказа аб увядзенні надзвычайнага становішча, прыхільнікі сепаратыстаў атачылі Будынкі МУС і КДБ ЧІАССР, ваенныя гарадскі, блакіравалі чыгуначныя і авіявузлы. Урэшце, увядзенне рэжыму надзвычайнага становішча было сарванае, 11 лістапада ўказ «Аб увядзенні надзвычайнага становішча ў Чачэна-Інгушскай Рэспубліцы» пасля гарачай дыскусіі на пасяджэнні не быў зацверджаны расійскім парламентам :
Сапраўдны палітычны бой вакол указа разгарнуўся на пасяджэнні Вярхоўнага Савета РСФСР 11 лістапада [1991 года]. На ім у падтрымку ўказа і яго найхутчэйшага выканання выступілі А. У. Руцкой, і Р. І. Хасбулатаў. Рашуча падтрымаў указ, фактычна прызнаючы за сабой істотную долю адказнасці за яго з’яўленне,. Аднак, верагодна, дастаткова нечакана для прыхільнікаў указу прадстаўнікі розных дэпутацкіх фракцый (па розных прычынах) актыўна выступілі з адзінай пазіцыяй неабходнасці неадкладнай адмены яго дзеяння. Указ быў адменены, а ў пастанову Вярхоўнага Савета быў уключаны пункт аб неабходнасці парламенцкага расследавання ўсяго комплексу звязаных з ім абставін.
Лідары Чачэнскай апазіцыі заявілі аб падтрымцы прэзідэнта Дудаева як абаронцы суверэнітэту Чачні.
Пасля распаду СССР Джахар Дудаеў абвясціў аб канчатковым выхадзе Чачні са складу Расійскай Федэрацыі. Сепаратысты пачалі захопы ваенных складоў. З рэспублікі быў пачаты вывад расійскіх ваенных падраздзяленняў і частак МУС, канчаткова завяршыўся да чэрвеня 1992 года.
«…у 1991 годзе вялізная колькасць зброі была часткова перададзена, а часткова (і ў асноўным) захоплена сілавым шляхам у перыяд выхаду войскаў з Чачэнскай Рэспублікі. Гэта быў перыяд рэарганізацыі. Колькасць гэтай зброі вылічаецца дзясяткамі тысяч адзінак, і яна разгрупавана па ўсёй Чачэнскай Рэспубліцы…».
Па сцвярджэнні апошняга старшыні КДБ аўтаномнай рэспублікі Ігара Качубея :