cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай V
Біяграфія
Папа не лічыў мастацтва пустым, на яго думку, яно таксама сведчыла пра Божую хвалу. Мікалай V не адрозніваўся ні сквапнасцю, ні непатызмам, чым асабліва выдзяляўся сярод многіх Пантыфікаў гэтага перыяду. У прыватнасці, ён лічыў, што для непісьменных простых людзей, якім цяжка было зразумець усю глыбіню хрысціянскага веравучэння, было неабходна прадэманстраваць веліч Касцёла, стварыць вобраз, які б умацоўваў іх асабістую веру. На яго думку, калі аўтарытэт Касцёла як Божага Валадарства на зямлі знаходзіў адлюстраванне ў велічных будынках і ўзнёслых помніках, што неслі на сабе адбітак прыгажосці самога Творцы, гэта спрыяла ўмацаванню веры і яе перадачы з пакалення ў пакаленне. Менавіта Мікалай V сфармуляваў ідэі наконт архітэктурнага выгляду Рыма, якія пасля рэалізавалі яго наступнікі.
На пачатку пантыфікату Мікалая V праблема схізмы была яшчэ не вырашана канчаткова: існаваў антыпапа Фелікс V, які працягваў пагражаць Рыму. Менавіта Мікалай V канчаткова пераадолеў падзел і аднавіў мір у Папскай дзяржаве, а таксама прымірыўся з рымскай арыстакратыя.
У 1452 і 1455 гадах ён выдаў булы, якія адкрывалі магчымасць для партугальскіх каланізатараў на спрэчных тэрыторыях Афрыкі ператвараць людзей у нявольнікаў. Гэтыя дакументы ў той час спрыялі далейшаму гандлю людзьмі.
Знамя юности
«Знамя юности» (Сцяг юнацтва) — беларуская грамадска-палітычная газета для моладзі.
Гісторыя
Утворана ў 1938 годзе як сумесны друкаваны орган Цэнтральнага камітэта і Мінскага абласнога камітэта ЛКСМ Беларусі. Першы нумар выйшаў 10 красавіка 1938 года. Першапачатковая назва — «Сталінская моладзь». Заснавальнікам з 1956 года з’яўляўся ЦК ЛКСМ Беларусі. У гады Вялікай Айчыннай вайны выходзіла на адным з франтоў Чырвонай Арміі ў выглядзе ўлёткі фармату А4. Першы поўнафарматны пасляваенны нумар выйшаў 6 ліпеня 1945 года. У чэрвені 1956 году перайменаваная ў «Знамя юнацтва». У розны час заснавальнікамі выданні з’яўляліся: ЦК ЛКСМ Беларусі, Савет Міністраў, Дзяржкамітэт па справах моладзі, ГА «БПСМ», Дэпартамент па справах моладзі Міністэрства адукацыі. У 2004 годзе яе заснавальнікамі сталі Міністэрства адукацыі і ГА «БРСМ».
20 жніўня 1991 года, у сувязі са жнівеньскім путчам, з друку не выйшаў нумар газеты, бо ў ім змяшчаўся матэрыял супраць путчыстаў.
Марцін Лютэр Кінг
Ма́рцін Лю́тэр Кінг (Martin Luther King;, , Джорджыя, ЗША — , , Тэнесі, ЗША) — самы вядомы афраамерыканскі баптысцкі прапаведнік, яркі прамоўца, лідар Руху за грамадзянскія правы чарнаскурых у ЗША. Кінг стаў нацыянальным абразом у гісторыі амерыканскага прагрэсівізму. Марцін Лютэр Кінг стаў першым актыўным дзеячам чорнага руху ЗША і першым яркім змаганцам за грамадзянскія правы чарнаскурых у ЗША, змагаючыся з дыскрымінацыяй, расізмам і сегрэгацыяй. Таксама актыўна выступаў супраць удзелу арміі ЗША ў вайне ў В’етнаме. За важны ўнёсак у дэмакратызацыю амерыканскага грамадства ў 1964 годзе Марціну была прысуджана Нобелеўская прэмія міру. Забіты ў Мемфісе, штат Тэнэсі, меркавана Джэймсам Эрлам Рэем.
У 2004 годзе (пасмяротна) узнагароджаны найвышэйшай узнагародай ЗША Залатым медалём Кангрэса.
Дзяцінства і юнацкасць
Марцін Лютэр Кінг нарадзіўся 15 студзеня 1929 года ў горадзе Атланта (Джорджыя) у сям’і пастара баптысцкай царквы. Дом Кінгаў знаходзіўся на Оберн-авеню — раёне Атланты, дзе жылі цемнаскурыя, якія належалі да сярэдняга класа. У 13 гадоў ён паступіў у ліцэй пры ўніверсітэце Атланты. У 15 гадоў ён перамог на конкурсе прамоўцаў, што праводзіўся афраамерыканскай арганізацыяй Джорджыі.
Увосень 1944 года Кінг паступіў у коледж Морхаўз. У гэты перыяд ён стаў членам Нацыянальнай асацыяцыі прагрэсу каляровага насельніцтва. Тут ён пазнаў пра тое, што супраць расізму выступаюць не толькі чарнаскурыя, але і многія белыя.
У 1947 годзе Кінг быў пасвечаны як служка, стаў памагатым бацькі ў цэрквы. Атрымаўшы ў коледжы ступень бакалаўра па сацыялогіі ў 1948 годзе, ён паступіў у тэалагічную семінарыю Крузера ў Чэстары, штат Пенсільванія, дзе ў 1951 годзе атрымаў ступень бакалаўра багаслоўя. У 1955 годзе Бостанскім універсітэтам яму была прысуджана ступень доктара тэалогіі.
Асабістае жыццё
У студзені 1952 года, пражыўшы ў Бостане каля пяці месяцаў, Кінг пазнаёміўся са студэнткай кансерваторыі Карэтай Скот. Праз паўгода Кінг запрасіў дзяўчыну паехаць разам з ім у Атланту. Пазнаёміўшыся з Карэтай, бацькі далі сваю згоду на іх шлюб.
Марцін Лютэр Кінг і яго жонка Карэта Скот Кінг абвянчаліся ў доме яе маткі 18 чэрвеня 1953 года. Шлюбаваў маладых бацька нявесты. Карэта атрымала дыплом па класе вакалу і скрыпкі ў Кансерваторыі Новай Англіі. Пасля сканчэння кансерваторыі яны з мужам пераехалі ў г. Мантгомеры, штат Алабама, у верасні 1954 года.
Шлюбная пара Кінгаў мела чатырох дзяцей:
Дзейнасць
У 1954 годзе Кінг стаў пастарам баптысцкай царквы ў Мантгомеры, штат Алабама. У Мантгомеры ён узначаліў буйную акцыю пратэсту чарнаскурага насельніцтва супраць расавай сегрэгацыі ў грамадскім транспарце, пасля таго, як у снежні 1955 года адбыўся інцыдэнт з Розай Паркс. Байкот аўтобусных ліній у Мантгомеры, які доўжыўся 381 дзень, нягледзячы на супраціў улад і расістаў, прывёў да поспеху акцыі — Вярхоўны суд ЗША прызнаў сегрэгацыю ў Алабаме неканстытуцыйнай.
У студзені 1957 года Кінг быў абраны галовай арганізацыі «Канферэнцыя кіраўніцтва хрысціянаў поўдня», створанай для змагання за грамадзянскія правы афраамерыканскага насельніцтва. У верасні 1958 года быў паранены нажом у Гарлеме. У 1960 годзе Кінг па запрашэнні Джавахарлала Нэру наведаў Індыю, дзе вывучаў дзейнасць Махатмы Гандзі.
Сваімі выступамі (некаторыя з іх цяпер лічацца класікай прамоўніцкага мастацтва) ён заклікаў дамагацца роўнасці мірнымі спосабамі. Яго прамовы далі энергію руху за грамадзянскія правы ў грамадстве — пачаліся маршы, эканамічныя байкоты, масавыя сыходы ў турмы і гэтак далей.
Шырокую слыннасць атрымала гаворка Марціна Лютара Кінга «У мяне ёсць мара» («I have a dream»), якую ў час марша на Вашынгтон у 1963 годзе ля падножжа манумента Лінкальну слухалі каля 300 тысяч амерыканцаў. У гэтай прамове ён уславіў расавае замірэнне. Кінг наноў вызначыў істу амерыканскай дэмакратычнай мары і распаліў у ёй новы духоўны агонь. Роля Кінга ў негвалтоўным змаганні за прыняцце закона, што забараняе расавую дыскрымінацыю, была адзначана Нобелеўскай прэміяй міру.
Як палітык, Кінг з’яўляўся сапраўды ўнікальнай фігурай. Выкладаючы існасць свайго лідарства, ён апераваў галоўным чынам рэлігійнымі тэрмінамі. Ён вызначаў кіраўніцтва рухам у абарону грамадзянскіх праў як працяг ранейшай пастырскай службы і скарыстаў у большасці лістоў афраамерыканскі рэлігійны досвед. Згодна традыцыйнаму стандарту амерыканскіх палітычных паглядаў, ён з’яўляўся лідарам, які верыць у хрысціянскую любоў.
Пачынаючы з 1963 года і аж да смерці Марцін Лютэр Кінг пераследаваўся ФБР у рамках сакрэтнай праграмы COINTELPRO.
Забойства
28 сакавіка 1968 года Кінг узначаліў 6-тысячны марш пратэсту ў дзелавой частцы Мемфіса (штат Тэнэсі), мэтай якога была падтрымка працоўных, якія страйкавалі. 3 красавіка, выступаючы ў Мемфісе, Кінг сказаў: «Наперадзе ў нас цяжкія дні. Але гэта не мае значэння. Таму што я пабываў на вяршыні гары… Я глядзеў наперад і бачыў Зямлю запаветную. Можа, я не буду там з вамі, але я хачу, каб вы ведалі цяпер — усе мы, увесь народ убачыць гэту Зямлю». 4 красавіка, у 18 гадзін 01 хвіліну Кінг быў смяротна паранены снайперам, калі стаяў на гаўбцы ў мемфіскім матэлі «Ларэйн».
Забойца, Джэймс Эрл Рэй, атрымаў 99 гадоў турэмнага зняволення. Афіцыйна было прызнана, што Рэй быў забойцай-адзіноткай, але многія
лічаць, што Кінг упаў ахвярай змовы. Епіскапальная царква ЗША прызнала Кінга пакутнікам, які аддаў жыццё за хрысціянскую веру, яго статуя змесцаванзнаходзіцца ў Вестмінстэрскім абацтве (Англія) у шэрагу пакутнікаў XX стагоддзя. Кінг быў высунуты ў памазанцы Боскія, і лічылася, што ён стаяў у вытокаў дэмакратычных дасягненняў руху ў абарону грамадзянскіх праў.
Кінг быў першым цемнаскурым амерыканцам, каму быў усталяваны бюст у Вялікай ратондзе Капітолія ў Вашынгтоне. Трэці панядзелак студзеня адзначаецца ў Амерыцы як Дзень Марціна Лютэра Кінга і лічыцца нацыянальным святам.
Адмова ад гвалту
Кінг таксама быў натхнёны тымі вынікамі, якіх дамогся Махатма Гандзі, вынікаючы ідэям адмовы ад гвалту. Паводле яго ўласных слоў, ён цягам працяглага перыяду часу жадаў здзейсніць вандраванне ў Індыю, і ў красавіку 1959 года з дапамогай квакерскага Амерыканскага камітэта Сяброў на службе грамадству ён змог адправіцца ў гэта падарожжа. Гэты досвед зрабіў на яго істотны ўплыў і паглыбіў яго разуменне ідэй мірнага супраціву, роўна як і яго жаданне прысвяціць сябе змаганню за грамадзянскія правы ў Амерыцы. У сваім выступе на радыё ў апошні дзень знаходжання ў Індыі Кінг казаў, што зараз, пасля візіту ў гэту краіну, ён у яшчэ большай ступені, чым перш, перакананы ў магутнасці негвалтоўнага пратэсту як спосабу змагання прыгнечаных людзей за справядлівасць і чалавечую годнасць. У нейкім сэнсе можна сказаць, што на яго зрабілі ўплыў менавіта маральныя прынцыпы Махатмы Гандзі, хоць апошні, у сваю чаргу, сам засвоіў іх з твора Л. М. Талстога «Царства Боскае ўсярэдзіне вас», дзе быў выкладзены прынцып непярэчання злу гвалтам. Зрэшты, Кінг, як і Гандзі, таксама быў знаёмы з творчасцю Талстога і звяртаўся да цытат з «Вайны і міру».
У некаторай ступені на Кінга зрабіў уплыў іншы цемнаскуры праваабаронца Баярд Расцін, які таксама быў знаёмы з ідэямі Гандзі і, паводле некаторых дадзеных, быў тым, хто спрадвечна рэкамендаваў Кінгу прысвяціць сябе прынцыпам адмовы ад гвалту, выступаючы пасля ў ролі асноўнага дарадцы і настаўніка ў раннія гады яго грамадска-палітычнай дзейнасці. Расцін таксама быў галоўным арганізатарам «Марша на Вашынгтон» 1963 года. Потым, з прычыны адкрытай гомасэксуальнасці Расціна, а таксама яго ранейшых сувязяў з Камуністычнай партыяй ЗША, Кінгу пачалі актыўна раіць дыстанцыявацца ад яго, на што Кінг урэшце пагадзіўся.
Апроч таго, уплыў на метад мірнага супраціву Кінга зрабілі ідэі Генры Тора, пададзеныя ў яго эсэ «Пра грамадзянскае непадпарадкаванне», з якім праваабаронца азнаёміўся ў студэнцкія гады. Яго ўвагу, у прыватнасці, прыцягнулі становішчы пра адмову супрацоўнічаць са зламыснай грамадскай сістэмай. Вызначаны эфект мела для Кінга таксама і знаёмства з працамі пратэстанцкіх тэолагаў Рэйнгальда Нібура і Паўля Тыліха, роўна як і насілу Вальтара Раўшэнбуша «Хрысціянства і грамадскі крызіс». Сам Кінг пісаў у лісце Нібуру, што таго з Тыліхам ідэі паўплывалі на яго ідэалогію мірнага супраціву нават у большай ступені, чым прынцыпы Махатмы Гандзі. Апроч таго, на апошніх этапах сваёй грамадска-палітычнай кар’еры Кінг скарыстаў канцэпцыю «агапэ» (хрысціянскага братэрскага кахання), што магло быць абумоўлена засваеннем гледжанняў Пола Рэмсі.
Палітыка
Кінг прытрымліваўся ўяўленняў пра тое, што яму не варта публічна падтрымваць якую-небудзь палітычную партыю ЗША ці вызначанага кандыдата і належыць заставацца на пазіцыі недалучэння, каб мець магчымасць нестаронна судзіць пра абедзве асноўныя партыі дзяржавы і служыць іх сумленнем, а не рабом ці гаспадаром адной з іх. У 1958 годзе ў інтэрв’ю ён заявіў, што ніводная з партый не ідэальная, ні рэспубліканцы, ні дэмакраты не маюць боскай усёмагутнасці і маюць свае нястачы і слабасці, і ні з адной з іх ён неадрыўна не злучаны.
Кінг таксама крытыкаваў дзейнасць абедзвюх партый у вобласці расавага раўнапраўя, кажучы, што амерыканскіх неграў здрадзілі і прадстаўнікі Рэспубліканскай партыі, і прыхільнікі Дэмакратычнай: як тыя, так і іншыя саступілі рэакцыянерам той ці іншай уласцівасці і дазволілі ім паспяхова блакаваць любыя ліберальныя ініцыятывы ў вобласці грамадзянскіх праў насельніцтва.
Нягледзячы на нябытнасць публічнай падтрымкі якой-небудзь партыі ці якога-небудзь кандыдата, у лісце аднаму са змаганцаў за грамадзянскія правы ў кастрычніку 1958 года Кінг пісаў, што не быў упэўнены, ці галасаваць за Стывенсана ці Эйзенхаўара, але ў мінулым заўсёды аддаваў свой голас за дэмакратаў. У аўтабіяграфіі Кінг пісаў, што ў 1960 годзе ён прыватным парадкам галасаваў за Дж. Кенэдзі, кандыдата ад дэмакратаў, бо адчуваў, што той стане лепшым прэзідэнтам з магчымых; апроч таго, ён адзначаў, што, цалкам імаверна, зрабіў бы вынятак са сваіх правіл недалучэння, калі б Кенэдзі балатаваўся на другі тэрмін.
Кінг быў прыхільнікам увядзення безумоўнага асноўнага прыбытку: «Самы эфектыўны метад змагання з беднатой — яе простае скасаванне ўводзінамі гарантаванага прыбытку». (1967)
Энв’е
Энв'е (Envie) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2016 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Papa Marcellino.
Аркадзь Іосіфавіч Маўзон
Аркадзь Маўзон, сапр. Арон Маўшэнзон (,  — ) — беларускі драматург.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і рабочага. Скончыў фабрычна-заводское вучылішча (1935). Працаваў токарам на заводзе «Камунар» (цяпер імя С. Кірава) у Мінску. Пасля заканчэння драматычнай студыі пры БДТ-1 (1936) быў акцёрам, асістэнтам рэжысёра БДТ-2 (Віцебск). З 1946 загадваў аддзелам культуры газеты «Віцебскі рабочы», з 1951 быў начальнікам сцэнарнага аддзела кінастудыі «Беларусьфільм». У 1965—1971 працаваў у Міністэрстве культуры БССР. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1947).
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1945. Пісаў на беларускай і рускай мовах. Першая п'еса — «Канстанцін Заслонаў» (1946, пастаўлена ў 1947, у 1948 апублікавана, а спектакль атрымаў Дзяржаўную прэмію СССР). Аўтар п'ес «Наталля Крыўцова» (апублікавана і пастаўлена ў 1954), «У ціхім завулку» (апублікавана і пастаўлена ў 1955), «Калі разыходзяцца шляхі» (пастаўлена ў 1955), «Непрымірымасць» (пастаўлена ў 1956), «У бітве вялікай» (1958, пастаўлена ў 1957), «Калі ты чалавек» («Твой светлы шлях», апублікавана і пастаўлена ў 1960), «Пад адным небам» («Асцярожна, Мякішавы», апублікавана і пастаўлена ў 1962), «Куда идешь, Сергей?» (апублікавана і пастаўлена ў 1965), «У доме на Сонечнай» (пастаўлена ў 1966), «Жизнь всего одна» (апублікавана і пастаўлена ў 1968), «Дарога праз ноч» («Людзі, агонь, смерць», апублікавана і пастаўлена ў 1970), «Да апошняга дыхання» (апублікавана ў 1978), шэрагу аднаактовак. Выдадзены зборнікі драматургічных твораў «Выбраныя п'есы» (1964), «Людзі і час» (1972), «П'есы» (1974), «П'есы» (1978), «Да апошняга дыхання» (1985).
Па яго сцэнарыях пастаўлены кінафільмы «Канстанцін Заслонаў» (1949, у 1950 фільм атрымаў Дзяржаўную прэмію СССР), «Зялёныя агні» (1956), «Наперадзе — круты паварот» (1960).
Выступаў у перыядычным друку з артыкуламі аб драматургіі і сучасным тэатры.
Прызнанне
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» і медалямі.
NGC 4679
NGC 4679 (іншыя абазначэнні — ESO 322-82, MCG -6-28-18, DCL 209, IRAS12447-3917, PGC 43170) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пабіржэ (Ігналінскі раён)
Пабі́ржэ (Pabiržė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 2 км на ўсход ад Анталксне, у Аўкштайцкім нацыянальным парку, на паўднёвым беразе возера Асалнай. Насельніцтва 18 чал. (2001 г.). Плошча вёскі складае 1,50 км², асобныя гаспадаркі каля азёр Лушыкшціс, Лушэй, Асалнай, Асальнікшціс.
Ісык-Кульская катлавіна
Катлавіна абмежавана з поўначы хрыбтом Кюнгёй-Ала-Тоо, з поўдня хрыбтом Тэрскей-Ала-Тоо. Дно занята возерам Ісык-Куль. Даўжыня 240 км, шырыня да 90 км.
Ісык-Кульская катлавіна ўяўляе сабой сінклінальны прагін, ускладнены разломамі. Вялікая сейсмічнасць. На ўсходзе радовішчы каменнага вугалю (Джэргалан), на паўднёвым усходзе — тэрмальныя мінеральныя крыніцы (Джэты-Агуз, Ак-Суу). У рэльефе перадгорнай раўніны вылучаюцца азёрныя тэрасы, перадгорныя і ўнутрыкатлавінныя ўзвышшы. Схілы гор з цяснінамі. Да возера з гор цякуць шматлікія рэкі (больш за 50). У заходняй частцы катлавіны клімат засушлівы (менш за 200 мм ападкаў за год), ландшафты пустынныя і паўпустынныя; ва ўсходняй частцы ападкаў да 500 мм (у гарах да 800 мм), пераважаюць стэпы, на схілах гор — лясы з цяньшанскай елкі, вышэй — субальпійскія і альпійскія горныя лугі, вышэй 3500 м — ледавікі і снежнікі.
Важны збожжавы і жывёлагадоўчы раён. У прыбярэжнай паласе размяшчаецца група бальнеакліматычных курортаў. У межах катлавіны знаходзіцца Ісык-Кульскі запаведнік.
Мамілярыя
Мамілярыя (Mammillaria) — адзін з найбуйнейшых родаў у сямействе кактусавыя. На сёння ў родзе прызнаны 171 від і разнавіднасць. Па колькасці відаў род Mammillaria ўваходзіць нараўне з родамі Opuntia і Echinopsis у тройку самых шматлікіх.
Упершыню Мамілярыя была апісана Карлам Лінеем пад назвай Cactus mammillaris у 1753 годзе ў яго працы Species Plantarium. Назва роду паходзіць ад лацінскага mammilla — сасок, што паказвала на туберкулы, або сасочкі — адну з адметных асаблівасцяў расліны. У 1812 брытанскі даследчык кактусаў Адрыян Хаварт апісаў род Mammillaria і ўключыў у яго віды з агульнымі прыкметамі.
Большасць Мамілярый паходзіць з Мексікі, але некаторыя віды растуць на паўднёвым захадзе ЗША, у Вест-Індыі, Калумбіі, Венесуэле, Гватэмале і Гандурасе.
Сінонімы
У склад роду Mammillaria (у прынятай у гэтым артыкуле сістэматыцы) уключаюцца расліны, якія ў розны час уключаліся ў прыведзеныя ніжэй роды. У іншых сістэматыках, напрыклад, Бакеберга, роды Krainzia, Dolichotele і т. п. з'яўляюцца самастойнымі. Род, першы род кактусаў, апісаны Лінеем, у сучасных сістэматыках адсутнічае.
Спіс відаў
Вядомыя наступныя віды:
Класіфікацыя Мамілярый паводле Адрыяна Д. Люці (1995)
Класіфікацыя Мамілярый паводле Эдвардза Ф. Андэрсана (2005)
Маціеюнай (Ігналінскі раён)
Маціею́най (Motiejūnai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 9 км на ўсход ад Лінкмяніса, на аўтамабільнай дарозе.
Салют (касмічная праграма)
«Салю́т» — серыя савецкіх арбітальных станцый для палётаў па каляземнай арбіце; праграма іх распрацоўкі, запускаў і эксплуатацыі.
Арбітальныя станцыі «Салют» прызначаліся для правядзення медыка-біялагічных, астрафізічных, навукова-тэхнічных, тэхналагічных даследаванняў і эксперыментаў, назіранняў і даследаванняў Зямлі, яе атмасферы і каляземнай касмічнай прасторы.
Максімальная маса 18,9 т, маса навуковай апаратуры да 2,5 т, аб'ём жылых адсекаў каля 100 м³. Палёты здзяйсняліся з касманаўтамі на борце і ў аўтаматычным рэжыме.
У 1971—83 гадах было запушчана 7 «Салютаў» (на арбіту выводзіліся ракетай-носьбітам «Пратон» з касмадрома Байканур).
«Салюты» складаліся з пераходнага, рабочага, агрэгатнага (з рухальнай устаноўкай) адсекаў і прамежкавай камеры («Салют-6» і «Салют-7» мелі дадатковы стыковачны агрэгат). У склад «Салюта» ўваходзілі сістэмы жыццезабеспячэння, электрасілкавання (сонечныя батарэі), сувязі, арыентацыі і кіравання, стыкоўкі з касмічнымі караблямі, навук, абсталяванне і інш.
«Салюты» не прызначаліся для вяртання на Зямлю; дастаўка і змена экіпажа праводзіліся пры дапамозе касмічных караблёў «Саюз», паліва, абсталявання і іншага — транспартнымі караблямі «Прагрэс».
«Салют-1» (запуск 19 красавіка 1971) — першая ў свеце пілатуемая арбітальная станцыя (экіпаж Г. Ц. Дабравольскі, У. М. Волкаў, В. І. Пацаеў).
Да «Салютаў» здзейснілі палёты 50 касмічных апаратаў. На борце «Салютаў» працавалі 17 асноўных экспедыцый (14—237 сутак) і 15 экспедыцый наведвання (3—13 сутак). У складзе міжнародных экіпажаў па праграме «Інтэркосмас» на «Салюце-6» і «Салюце-7» працавалі касманаўты 10 краін свету. Камандзірамі экспедыцый былі і ўраджэнцы Беларусі П. А. Клімук («Салют-4», «Салют-6» — міжнародныя) і У. В. Кавалёнак («Салют-6» — двойчы).
Іван Леапольдавіч Лысакоўскі
Іван Леапольдавіч Лысакоўскі  — савецкі разведчык, генерал-маёр (1971), беларускі ваенны і дзяржаўны дзеяч, намеснік старшыні КДБ БССР (1966—1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1921 г. у в. Талька Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці ў сям’і чыгуначніка. Скончыў 10 класаў школы. У 1939 г. паступіў у Маскоўскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту, аднак у тым жа годзе быў прызваны ў армію. У РСЧА: з 1939 Службу пачаў у Манголіі, кіроўцам. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны — у дзеючай арміі. Дэмабілізаваны ў 1946 г. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся ў родную вёску, працаваў загадчыкам бібліятэкай.
У органах дзяржбяспекі з мая 1947 г. Працаваў у падраздзяленнях па барацьбе з бандытызмам МУС — МГБ Беларускай ССР, з 1954 г. — у 2-м (контрразведка), затым у 1-м (разведка) Кіраваннях КДБ пры СМ Беларускай ССР. Выязджаў у замежкамандыроўкі ў ЗША, ГДР, Польшчу, Бельгію, Японію (1975 г.). Займаў пасады: Начальнік 1-га Упраўлення (разведка) КДБ пры СМ Беларускай ССР.
Намеснік старшыні КДБ пры СМ Беларускай ССР (1966—1976); 1-й намеснік старшыні КДБ пры СМ Беларускай ССР (1976—1979); Начальнік Вышэйшых курсаў КДБ у Мінску (1979—1988 г.).
З 1988 года ў адстаўцы.
Званні: Генерал-маёр (1971 г.); узнагароды: ордэны Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны I ступені, Чырвонай Зоркі, нагрудны знак «Ганаровы супрацоўнік дзяржбяспекі», 22 медалі.
Дубровы (гарадзішча)
Дубровы — археалагічны помнік каля вёскі Дубровы Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 1 км на поўдзень ад вёскі, на ўзгорку вышынёй 6-7 м.
Апісанне
Мясцовая назва Гарадзец. Памеры 60×70 м. З поўдня абмываецца ручаём, з поўначы заўважаецца паніжэнне да 5-6 м. З захаду аддзялялася ровам, або седлавінай, якая ніжэй за пляцоўку гарадзішча на 4-5 м.
Вядома з 1930 года. Абследавалі ў 1967 годзе К. П. Шут, у 1972 года У. Ф. Ісаенка. Знойдзены абломкі пасудзін, зернедрабілка, прасліца. Гарадзішча адносіцца да днепра-дзвінскай культуры і датуецца V ст. да н. э. — IV ст. н. э.
Дубоўка (Бухар-Жыраўскі раён)
Дубоўка — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Дубоўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 68 км на паўднёвы заход ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354049100.
Гімн Нігерыі
У 1978 годзе быў аб'яўлены конкурс на словы новага гімну, які выйгралі Джон А. Ілечукву, Эме Этым Акпан, Б. А. Агунайке, Соту Амаігуі і П. А. Адэрыбіге з «Arise, O Compatriots». На іх словы нігерыйскімі аркестрам паліцыі пад кіраўніцтвам Бенедыкта Элідэ Адыясе была напісана музыка.
Словы
«Arise, O Compatriots»
Дубоўка (Бухар-Жыраўскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 3843 чалавекі (1805 мужчын і 2038 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3993 чалавекі (1911 мужчын і 2082 жанчыны).
Свята-Мікалаеўская царква (Белавежа)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Белавежа Гайнаўскага павета Падляскага ваяводства (Польшча).
Гісторыя
Была ўзведзена паводле загаду імператара Аляксандра III. Узводзілася па праекце гродзенскага губернскага архітэктара Мікалая Раманава за кошт прадстаўнікоў царскага роду Раманавых, каштарыс складаў 54 тысячы рублёў. Пабудавана ў 1894—1897 гадах з чырвонай цэглы, а іканастас упрыгожыў кітайскі фарфор, прывезены з Санкт-Пецярбурга.
Пры асвячэнні Белавежскі храм названы ў гонар свяціцеля Мікалая Цудатворцы, епіскапа Мір Лікійскага. 1 верасня 1939 года нямецкія самалёты скідвалі бомбы на Белавежу і адна трапіла непасрэдна ў царкву, другая лягла каля яе паўночнай сцяны, ад выбухаў пабудова была моцна пашкоджана. Выбуховая хваля выбіла вокны і дзверы, асколкамі пашкодзіла іканастас. З купала і прытвора ўпалі крыжы. Святар Свята-Мікалаеўскай царквы Клаўдзій Пушкарскі, які пачаў служыць у гэтым храме з 1 мая 1939 года, паклапаціўся пра аднаўленне парушанага. Дэлегаты, апранутыя ў народныя даматканыя строі, па ягонай просьбе скіраваліся ў Берлін, і германскія ўлады аказалі дапамогу ў адраджэнні царквы. Быў складзены каштарыс на суму ў 33 300 нямецкіх марак. Аднаўленне пачалося 1 чэрвеня 1943 года. Апроч грошай, выдзеленых нямецкай уладай, збіраліся ахвяраванні з Белавежскага і іншых прыходаў. Пералічваліся грошы з усёй Гродзенскай епархіі. Рамонтныя работы доўжыліся чатыры з паловай месяцы. 17 кастрычніка 1943 года адбылося ўрачыстае асвячэнне адноўленага храма. У першыя пасляваенныя гады пачалі ўпрыгожваць роспісам сцены і скляпенні.
Іван Паўлавіч Зяцькоў
Іван Паўлавіч Зяцькоў (,  — 2009) — беларускі фізік. Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1963), дацэнт (1963). Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларусі (1982), выдатнік народнай адукацыі Беларусі (1978).
Свята-Мікалаеўская царква (Белавежа)
Гісторыя
Царква ніколі не зачынялася.
Іван Паўлавіч Зяцькоў
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, партызан. У 1957 годзе скончыў БДУ. У 1957—1960 гг. аспірант, у 1960—1963 гг. асістэнт, старшы выкладчык кафедры фізічнай оптыкі, з 1963 г. дацэнт. У верасні 1963 г. — чэрвені 1979 г. дэкан фізічнага факультэта БДУ. У сакавіку 1979 г. — студзені 1985 г. — прарэктар БДУ па навуковай рабоце. У красавіку 1981 г. — верасні 1993 г. — загадчык кафедры фізічнай оптыкі БДУ, у 1993—1996 гг. дацэнт гэтай кафедры. З верасня 1996 г. на пенсіі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні ў галіне малекулярнай спектраскапіі і люмінесцэнцыі, інфрачырвонай спектраскапіі і спектраскапіі камбінацыйнага рассейвання арганічных пераксідных злучэнняў. Апублікаваў у навуковай перыёдыцы больш за 200 артыкулаў, атрымаў 30 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы. Падрыхтаваў 13 кандыдатаў фізіка-матэматычных навук.
Кубак Беларусі па футболе 2011/2012
Кубак Беларусі па футболе 2011/2012 — 21-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка стаў футбольны клуб «Нафтан» з Наваполацка (другі раз у гісторыі), які ў фінале перамог клуб «Мінск» у серыі пенальці. Як пераможца Кубка, «Нафтан» атрымаў права ўдзельнічаць у 2-ім кваліфікацыйным раўндзе Лігі Еўропы 2012/2013.
1/32 фінала
Гульні прайшлі з 23 па 16 чэрвеня 2011.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/16 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі з 29 чэрвеня па 6 верасня 2010.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/8 фінала
Гульні прайшлі 21 верасня і 13 лістапада 2011.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Чвэрцьфіналы
Гульні прайшлі 17 і 18 сакавіка 2012.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Паўфіналы
Гульні прайшлі 25 красавіка 2012.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Рухва
Рухва — рака ў Беларусі, у Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Лядня.
Даўжыня ракі 13,2 км. Пачынаецца за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Свярдлова, вусце на ўсходняй ускраіне вёскі Беразетня. Рэчышча на працягу 7 км (ад вытоку да вёскі Несцерава) каналізаванае.
Жычын
Жычы́н (, Жичин) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета. Размешчана за 16 км ад Бярозы, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1890 годзе вёска ў Равяціцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, побач маёнтак, які належаў Івану Скорыну. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы дзейнічалі хлебазапасны магазін, кузня, піцейны дом.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Равяціцкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 42 будынкі. У сярэдзіне 1920-х гг. у вёсцы была створана падпольная камсамольская арганізацыя.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Кабакоўскім сельсавеце.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Ад рук акупантаў загінулі 7 жыхароў. З 14 красавіка 1964 года ў Блудзенскім сельсавеце (1 жніўня 1964 перайменаваны ў Першамайскі). Паводле перапісу 1970 года ў саўгасе «Бярозаўскі».
Планіроўка
Планіровачна складаецца з 4 вуліц, якія ўтвараюць выцягнуты прамавугольнік, арыентаваны з поўдня на паўднёвы ўсход.
NGC 4680
NGC 4680 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-7, IRAS12443-1121, PGC 43118) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Уладзіміравіч Рэйслер
Аляксандр Уладзіміравіч Рэйслер (, Вільня — ) — інжынер, пісьменнік, удзельнік кружка «Бадлераўская акадэмія». Расстраляны ў 1937 годзе.
Людзяневічы
Людзяне́вічы (, Люденевичи) — аграгарадок у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 8 км на захад ад Жыткавічаў. Адміністрацыйны цэнтр Людзяневіцкага сельсавета.
Гісторыя
Ранейшая назва — Забрадочча.
Аляксандр Уладзіміравіч Рэйслер
Біяграфія
Атрымаў сярэднюю адукацыю. У пачатку 1920-х гадоў пражываў у Петраградзе-Ленінградзе, працаваў загадчыкам аддзела збыту тэлефоннага завода «». На заводзе Рэйслер пазнаёміўся з, які арганізаваў кружок пад назвай «Бадлераўская акадэмія». Удзельнікамі гэтага кружка з’яўляліся чатыры прадстаўнікі тэхнічнай інтэлігенцыі: Міхаіл Дзмітрыевіч Броннікаў, Павел Пятровіч Азбелеў, Барыс Фёдаравіч Ласкееў і Аляксандр Уладзіміравіч Рэйслер. Збіраліся ў Броннікава ў доме № 25 па 10-й лініі Васільеўскага вострава. Мяркуецца, што ніхто з іх, апрача самаго кіраўніка аб’яднання — Міхаіла Броннікава, не быў знаёмы з працай іншых кружкоў. Пазней на допыце Міхаіл Броннікаў апісаў дзейнасць кружка наступным чынам: «''З гэтых асоб пад сваім кіраўніцтвам я арганізаваў групу, якая носіць назву „Бадлераўская акадэмія“, па імені буржуазна-дваранскага паэта-упадачніка Бадлера… Усе названыя асобы пішуць вершы, якія як па форме, так і па змесце не могуць быць надрукаваны ў савецкіх умовах. Некаторы працэнт іх твораў прысвечаны палітычным пытанням, якія трактуюцца з антысавецкага пункту гледжання. Палітычныя і сацыяльныя ўстаноўкі іх творчасці варожыя сучаснасці''».
20 сакавіка 1932 года Аляксандр Рэйслер быў арыштаваны як «удзельнік фашысцкага гуртка „Бадлераўская акадэмія“ контррэвалюцыйнай арганізацыі фашысцкіх моладзевых гурткоў і антысавецкіх літаратурных салонаў». Абвінавачваўся таксама ў тым, што «вёў манархісцкую і паражэнскую антысавецкую агітацыю шляхам распаўсюджвання ўласных контррэвалюцыйных літаратурных твораў і вусных выступленняў». 17 чэрвеня 1932 года быў прыгавораны да 3 гадоў абмежавання пражывання ў 12 буйных гарадах. Аднак пасля вызвалення з турмы не выехаў з Ленінграда і застаўся працаваць на заводзе «Чырвоная Зара».
Людзяневічы
Гісторыя
З ліпеня 1941 года па 7 ліпеня 1944 года вёска была акупавана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут дзейнічала патрыятычнае падполле.
Аляксандр Уладзіміравіч Рэйслер
Творы
Рукапіс аповесці Рэйслера «Галодны вечар», канфіскаванай у яго пры арышце, захавалася ў архіве ФСБ. Іншыя яго творы — аповесць «Чырвоны гром», апавяданне «У зімовую ноч» — страчаныя.
Людзяневічы
Транспарт
На Палескай чыгунцы ёсць станцыя Людзяневічы.
Геаграфія
У ваколіцах вёскі ёсць урочышча Расея.
Аляксандр Уладзіміравіч Рэйслер
Асабістае жыццё
У 1919 годзе ажаніўся з Марыяй Фёдараўнай Ваячак (1900 — ?), дачкой украінскага кампазітара Фёдара Іванавіча Ваячака. 21 жніўня 1920 года ў іх нарадзіўся сын Арэст.
Сястра, Людміла Уладзіміраўна Рэйслер (? — 1985), з 1930 па 1936 год была жонкай савецкага пісьменніка, драматурга і кінасцэнарыста. У 1933 годзе ў іх нарадзіўся сын Міхаіл, які пазней стаў вядомым мастацтвазнаўцам і літаратарам.
Іншыя сёстры — Вольга, Юлія, Марыя — загінулі ў блакаду, брат Глеб загінуў на вайне, брат Юрый памёр у 1965 годзе ў Нью-Ёрку.
Фарыльяна (Італія)
Фарыльяна (Farigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 1712 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 107 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 12060. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Падвосава
Падво́сава (, Подосово) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Тайбар Джорджлі
Тайбар Джорджлі ( — ) — венгерскі амерыканскі мастак, найбольш вядомы за яго ілюстрацыі для папулярных дзіцячых.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Будапешце ў 1900 годзе, ён вывучаў мастацтва коратка ў Вене да эміграцыі ў ЗША ў 1939 годзе, дзе ён пасяліўся ў Нью-Ёрку. У асноўным мастак-самавук, ён прымаў удзел у выпуску некалькіх вокладак, у асноўным у 1940-х гадах. Сярод самых папулярных дзіцячых кніг Джорджлі ілюстраваў такія, як «The Happy Man and His Dump Truck», «Busy Day Busy People», «Маленькі чырвоны кабуз», «The Fire Engine Book», «», «Five Little Firemen», «Five Hundred Animals from A to Z» і «».
Многія з яго самых вядомых кніг былі апублікаваныя ў серыі «». Яго лепшыя працы сабраны ў «Вялікай кнізе казак на ноч» (The Great Big Book of Bedtime Stories).
Тайбар Джорджлі стаў грамадзянінам ЗША ў 1948 годзе. Памёр памёр у 1978 годзе ў Нью-Ёрку.
Па стане на 2001 год кніга «» займала 3-е месца сярод самых прадавальных дзіцячых кніг у цвёрдым пераплёце, выдадзеных на англійскай мове, а «» займала 8-е месца сярод самых прадавальных кніг за ўвесь час.
Карл Фабержэ
Пе́тэр Карл Густававіч Фабержэ́ (, Санкт-Пецярбург —, Лазана) — расійскі ювелір, заснавальнік сямейнай фірмы і дынастыі майстроў ювелірнага мастацтва.
Біяграфія
Петэр Карл Фабержэ нарадзіўся ў Расіі ў Санкт-Пецярбургу 30 мая 1846 года. Яго бацька — Густаў Фабержэ, паходзіў з нямецкай сям'і і быў родам з Эстоніі, а яго маці — Шарлота Юнгштэдт, была дачкой дацкага мастака. У 1842 годзе Фабержэ-старэйшы заснаваў ювелірную фірму ў Санкт-Пецярбургу.
Навастройка (Карагандзінская вобласць)
Навастройка — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Дубоўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 33 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354049300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 412 чалавек (191 мужчына і 221 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 478 чалавек (229 мужчын і 249 жанчын).
Карл Фабержэ
Біяграфія
У 1882 годзе на Усерасійскай мастацка-прамысловай выставе ў Маскве вырабы яго фірмы прыцягнулі ўвагу імператара Аляксандра III. Петэр Карл атрымаў заступніцтва царскай сям'і і званне «ювеліра Яго Імператарскай Вялікасці і ювеліра Імператарскай Эрмітажа».
Фірма Фабержэ славілася ў Еўропе. Шматлікія сваякі імператарскай сям'і ў Вялікабрытаніі, Даніі, Грэцыі і Балгарыі атрымлівалі вырабы ў падарунак. У 1900 годзе ў Парыжы Фабержэ атрымаў званне «Майстры Парыжскай Гільдыі Ювелір», а таксама яго ўзнагародзілі ордэнам Ганаровага Легіёна.
Рэвалюцыя прымусіла Фабержэ закрыць сваю фірму ў 1918 годзе. Пасля гэтага ён з'ехаў за мяжу, і памёр у горадзе Лазана ў Швейцарыі 24 верасня 1920 года. Пахаваны на могілках Гран-Жас ў Канах.
Алег Мікалаевіч Коратцаў
Алег Мікалаевіч Коратцаў (нар., , Магілёўская вобласць) — расійскі геадэзіст і астраном. Правадзейны член Астранома-геадэзічнага таварыства Расійскай АН (1946).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў землеўпарадкавання (1954). У 1962—1984 гг. у Ленінградскім планетарыі. Ініцыятар стварэння касмічнага мемарыяла герояў Вялікай Айчыннай вайны, імёнамі якіх названы малыя планеты. Яго імем названа малая планета Алегія (астэроід № 3501) — зорная велічыня +11,7, дыяметр 17 км.
Герб Руанды
Сённяшні Герб Руанды быў паўторна распрацаваны ў 2001 годзе, каб адпавядаць сістэме колераў новага нацыянальнага сцяга. На гербе тэкст: «Рэспубліка Адзінства Руанды, Працы, Патрыятызму».
Папярэдні герб датаваўся 1960-гг. — колеры зялёны, жоўта-чырвоны прадстаўлялі свет; нацыянальную надзею на будучыню, развіццё; і людзеё. Пасля, герб і сам сцяг былі зменены, бо яны пачалі цесна асацыявацца з жорсткасцю руандыйскага генацыду.
Салас (Ігналінскі раён)
Са́лас (Salos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана на тэрыторыі Аўкштайцкага нацыянальнага парку, у заходняй частцы раёна, за 1 км на поўнач ад Анталксне. Культурны рэзерват.
Кучукі (род)
В. Насевіч называе для Кучукаў герб «Сястрэнец», але напэўна блытае іх з Сестранцэвічамі-Кучукамі, вядомымі з XVII ст. у Мсціслаўскім ваяводстве.
На думку В. Насевіча, пачынальнік роду — Кучук, каморнік вялікага князя Ягайлы, удзельнік забойства вялікага князя Кейстута ў 1382 годзе. Паводле Р. Пятраўскаса, родапачынальнік — Конрад Кучук (Cunradus alias Kuczuc), якога В. Насевіч называе Конрадам сынам Кучука. Конрад Кучук вядомы толькі са свайго надання ў 1436 годзе віленскім францысканцам, ён карыстаўся пячаткай з гербам «Сякера» і лічыў вотчынным маёнткам Жырмуны (heres de Szyrmuni). Таксама Конрад Кучук валодаў Дакудавым і Жыдкавічамі. На думку яшчэ У. Сямковіча, аснаваную на карыстанні гербам «Сякера» і лакалізацыі вотчын (Жырмуны і Салечнікі), Конрад Кучук мог быць сынам Аляксандра Монтаўта. Паводле Р. Пятраўскаса, храналагічна Конрад Кучук можа быць хутчэй братам Аляксандра Монтаўта. Звесткі пра герб і вотчыны фактычна пацвярджаюць блізкую роднасць Кучукаў з Монтаўтамі і Бутрымамі.
Паводле В. Насевіча, Конрад атрымаў ад вялікага князя Шчучын.
Сын Конрада — Ян (каля 1410-каля 1478), маршалак дворны (1469—1478) і намеснік лідскі (1473).
Сыны Яна — Юрый (Ежы; каля 1435 — пасля 1482), маршалак гаспадарскі (1482); Войцех (каля 1440 — пачатак 1506), маршалак гаспадарскі (1492—1505), намеснік уладзімірскі (1494) і намеснік ваўкавыскі (1496).
Пасля смерці Войцеха родавыя маёнткі Салечнікі у Віленскім павеце, Жырмуны, Дакудаў, Шчучын у Лідскім павеце, Вязынь у Менскім павеце, выслужанае Войцехам Палонна ў Луцкім павеце і іншыя праз шлюб яго дачкі перайшлі да Станіслава Кішкі.
Найміты ў Біяфры
Падчас грамадзянскай вайны ў Нігерыі (1967—1970) як за ўрад, так і за сепаратыстаў змагаліся замежныя найміты, пераважна еўрапейскага паходжання. Хоць прэса тых гадоў заяўляла пра сотні белых баевікоў, аднак фактычна іх прысутнасць у «гарачай кропцы» была досыць сціплай, у параўнанні з папярэднімі канфліктамі.
Была надзея, што выкарыстанне наймітаў у Нігерыі акажа такі ж уплыў, як і ў Конга, але «дзікія гусі» апынуліся ў значнай ступені неэфектыўнымі. Брытанскі гісторык Філіп Бакстэр пісаў, што прынцыповая розніца заключалася ў тым, што нігерыйскія афіцэры з’яўляліся больш падрыхтаванымі ў ваеннай справе, чым кангалезскія апалчэнцы. Як пісаў яго расійскі калега Павел Кандрацьеў, замежныя баевікі з самага пачатку разумелі становішча, у якім знаходзіліся сепаратысты. Менавіта таму на ўдзел у нігерыйскім супрацьстаянні адважыліся нешматлікія, а большасць з іх амаль адразу пакінулі «гарачую кропку». Тыя, хто засталіся, не аказалі вырашальнага ўплыву на ход вайны, а толькі працягнулі канфлікт.
Першыя групы
Першым з вядомых «салдат удачы» на новую вайну ў пошуках выгаднага кантракту адправіўся Майкл Хоар. Ён размаўляў і з біяфрцамі, і з нігерыйцамі, аднак абодва бакі на пачатковым этапе канфлікту не вельмі хацелі звязвацца з наёмнікамі, баючыся страціць падтрымку іншых афрыканскіх рэжымаў. Былым падначаленым Хоара з «Каманда 5» брытанцам Алістэру Уіксу і Джону Пітэрсу атрымалася дамовіцца. Але пры гэтым яны апынуліся ў варожых лагерах: Уікс вербаваў пілотаў для Біяфры, Пітэрс — для Нігерыі (усяго на баку ўрадавай арміі змагаліся 250 брытанцаў). У наёмніцкіх колах хадзіла гісторыя пра тое, што апошні неяк патэлефанаваў першаму і сказаў: ''«не набірай людзей для Біяфры. Я не хачу, каб мае хлопцы змагаліся з тваімі»''.
З лістапада 1967 года ў армію Біяфры пачалася вярбоўка французскіх ваенных авантурыстаў. Усяго прыбыло 40 чалавек. Узначаліць французскіх наймітаў першапачаткова павінен быў Боб Дэнар, які, вядома, ведаў пра намер афіцыйнага Парыжа таемна падтрымаць сепаратыстаў. Але правал у Конга вымусіў улады краіны зрабіць стаўку на іншага чалавека — Ражэ Фолька. Ён напярэдадні скончыў сваю місію ў Емене з незаплямленай рэпутацыяй. Біяфрскі кантракт Фолька прадугледжваў наём сотні чалавек (аплата за паўгода наперад), а таксама закупку зброі і рыштунку. Французы меркавалі завяршыць станаўленне рэгулярнай арміі Біяфры.
Пасля разгрому наёмнікаў пад Калабарам адбыўся іх зыход з Біяфры. Фольк зразумеў, што сепаратысты не перамогуць у вайне, з прычыны колькаснай і тэхнічнай перавагі рэгулярнай арміі Нігерыі. Па чутках, перад уцёкамі Фольк скраў каля 110 млн франкаў, што павінны былі атрымаць яго падначаленыя. На канец 1967 года ў біяфрыйскіх часцях засталіся толькі немец Рольф Штайнер, італьянец Джорджа Нарбьята, бельгіец Тафі Уільямс і адзін невядомы брытанец.
Каманда Штайнера
Умелае кіраўніцтва Штайнерам войскамі на фронце ў студзені 1968 года зрабіла незгладжальнае ўражанне на біяфрскае кіраўніцтва. Яны далі немцу дазвол сфармаваць элітную групу камандас. Аднак гэта падраздзяленне было фактычна знішчана з-за памылак камандзіраў сепаратыстаў. Пасля прайгранай бітвы за Абагану з 120 камандас Штайнера засталося ў жывых толькі шэсць. Найміт стварыў новы атрад, набраўшы 1200 байцоў. У пачатку красавіка Штайнер сфармаваў 4-ю дэсантную брыгаду. Пры злучэнні арганізуецца саматужная вытворчасць мін і боепрыпасаў. Уільямс і Нарбьята сталі намеснікамі камандзіра. Сам Штайнер займаўся аператыўным планаваннем, баявымі ж дзеяннямі кіраваў камандзір ударнай групы «Нсука» Уільямс. Пазней да іх далучыліся яшчэ трое наймітаў. Намеснікам Штайнера стаў яго саслужывец з французскага замежнага легіёна Арман Іанарэлі. Уільямс завербаваў маладога радэзійца Джона Эразмуса — спецыяліста па частцы выбуховых рэчываў. Намеснікам Уільямса стаў Аляксадра Гэй, які ваяваў у атрадзе Жана Шрама ў Кангалезскай вайне. Таксама да іх далучыўся Льюіс Малруні.
У красавіку замежнікі сутыкнуліся з 3-й дывізіяй федэральных сіл, у складзе якой было два батальёна наймітаў з Чада і група брытанскіх вайскоўцаў. У раёне Порт-Харкорт падчас баёў з гэтым падраздзяленнем знік без вестак Нарбьята.
Увосень у наймітаў Штайнера пачаліся сур’ёзныя праблемы. Галоўнай прычынай гэтага стаў намер французскай кампаніі SAFREP авалодаць нацыяналізаванымі актывамі брытанскай карпарацыі Shell-BP. Парыж праз Штайнера спрабаваў прымусіць біяфрскія ўлады аддаць іх пад канцэсію, але немец заявіў, што не служыць французскаму ўраду і не будзе ўдзельнічаць у падобных махінацыях. Таму Францыя жадала замяніць яго на свайго чалавека. Больш за тое, бурны кар’ерны рост Штайнера і яго сяброўства з прэзідэнтам Біяфры выклікалі зайздрасць у генералаў сепаратыстаў. Пасля таго, як наёмнікі захапілі транспарт работнікаў Чырвонага Крыжа, а сам Штайнер у п’яным стане счапіўся з прэзідэнцкай аховай, немец і яшчэ пяць «салдат удачы» былі высланы з краіны.
Княжыцы (гарадзішча)
Княжыцы — археалагічны помнік каля вёскі Княжыцы Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 0,4 км на захад ад вёскі, на мысе правага берага ракі Дрыса.
Дэмакрыт
Дэмакрыт Абдэрскі (Δημόκριτος; Абдэры, каля 460 да н.э. — каля 370 да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф, вучань Леўкіпа, адзін з заснавальнікаў атамістыкі.
Найміты ў Біяфры
Наёмныя лётчыкі
І ў нігерыйскіх, і ў біяфрскіх ВПС працавалі еўрапейскія найміты. Асаблівую ролю ў паветранай вайне згулялі дзеянні эскадрыллі шведскіх пілотаў «Дзеці Біяфры», якой кіраваў Карл Густаў фон Розен. Акрамя іх, на баку сепаратыстаў змагаліся французы і немцы. Тым часам Джон Пітэрс набраў для ўрадавай авіяцыі лётчыкаў з Аўстрыі, Вялікабрытаніі, Радэзіі і ПАР. Таксама ў ВПС супрацьлеглых бакоў служылі канадцы і палякі.
Дэмакрыт
Біяграфічныя звесткі
Па некаторых звестках пражыў больш за сто гадоў. Напісаў каля 70 твораў па філасофіі, фізіцы, матэматыцы, медыцыне, тэорыі музыкі і інш. Да нас дайшло каля 300 фрагментаў, пераважна з этычных твораў.
Княжыцы (гарадзішча)
Апісанне
Памеры пляцоўкі 90×55 м. З паўночнага боку ўмацавана ровам. Стромкасць схілаў з захаду да 70°, з усходу і поўдня да 50°. У паўднёва-заходняй частцы ёсць насып, магчыма, уезд на гарадзішча, з паўночна-усходняга боку — дарога. Схілы зараслі лесам. Выявіў і абследаваў у 1972 годзе У. Ф. Ісаенка. Раскопкі не праводзіліся.
Дэмакрыт
Светапогляд
Адным з галоўных вытокаў філасофскага вучэння Дэмакрыта служаць погляды Леўкіпа. У сваёй тэорыі пазнання Дэмакрыт абгрунтоўваў думку пра існаванне дзвюх груп ведаў: заснаваных на пачуццях і на працы розуму; калі пачуцці ў стане прынесці няпоўныя, недакладныя і непраяснёныя («цёмныя») звесткі аб навакольнай рэчаіснасці, то чалавечае мысленне забяспечвае веды аб сапраўднай, г.зн. атамнай прыродзе рэчаў, таму што ўспрыманне і разуменне сутнасці атамаў даступны выключна роз-му. Паводле некаторых звестак, Дэмакрыт пашырыў атамістычную тэорыю на тлумачэнне такіх філасофскіх катэгорый, як час і прастора. Прытрымліваўся высновы аб неабходнай і заканамернай сувязі паміж усімі прадметамі і з’явамі прыроды і грамадства, лічыў, што галоўная мэта пазнання — знаходжанне прычын прыродных і гістарычных працэсаў. Значнае месца ў яго творчасці займаюць распрацоўка і паглыбленне тэорыі Леўкіпа аб касмічных віхрах, дзе побач з поглядамі пра атамную будову касмічных цел выказаны цікавыя здагадкі аб дыферэнцыяцыі касмічных светаў, у прыватнасці адносна існавання жыцця. Дэмакрыт правёў параўнанне паміж чалавечым арганізмам (мікракосмасам) і космасам. Свае сацыяльна-палітычныя погляды ён канцэнтраваў на праблемах дэмакратыі; ідэальнай формай дзяржаўнасці лічыў старажытнагрэчаскую дзяржаву — поліс. У этыцы развіў вучэнне аб атараксіі.
Нобелеўская прэмія па літаратуры
Нобелеўская прэмія ў галіне літаратуры — адна з пяці прэмій, якія ўручаюцца штогод Нобелеўскім камітэтам у Стакгольме за выдатныя дасягненні ў літаратурнай творчасці.
Патрабаванні статута камітэта
Намінаваць на Нобелеўскую прэмію па літаратуры могуць:
Крытыка
Нобелеўская прэмія па літаратуры неаднаразова падвяргалася крытыцы. Пры гэтым крытыкі адзначалі наступныя акалічнасці:
Мазурышке (Ігналінскі раён)
Мазу́рышке (Mozūriškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Лінкмяніса. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Клятва ў зале для гульні ў мяч
Клятва ў зале для гульні ў мяч (Serment du jeu de paume) — першы адкрыты выступ трэцяга саслоўя супраць караля ў самым пачатку Вялікай Французскай рэвалюцыі, тое, што адбылося ў версальскай зале для гульні ў мяч 20 чэрвеня 1789 года.