cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7544
NGC 7544 (іншыя абазначэнні — PGC 70811, NPM1G -02.0508) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рыбы.
Какісіна
Какі́сіна — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дзіва, за 27 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля вёскі Загорцы.
Плошча паверхні 0,78 км². Даўжыня 1,87 км, найбольшая шырыня 0,55 км. Найбольшая глыбіня 33,5 м, сярэдняя 10,6 м. Даўжыня берагавой лініі 5,15 км. Аб'ём вады 8,29 млн. м³. Плошча вадазбору 2,8 км².
NGC 7544
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Какісіна
На возеры створаны заказнік мясцовага значэння.
Ятвезь (Карэліцкі раён)
Я́твезь (, Ятвезь) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Райцаўскага сельсавета.
Юзаф Матэвушавіч Ваньковіч
Юзаф Матэвушавіч Ваньковіч (Józef Wańkowicz, Юзеф Матеушевич Ванькович; раней 1788 — пасля 1818) — мінскі павятовы маршалак (1795—1800, 1802—1808), выконваў абавязкі мінскага губернскага маршалка (1800—1802).
Паходжанне
Належаў да каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў гербу «Ліс», які паходзіў з Менскага ваяводства ВКЛ.
Нарадзіўся ў сям’і шляхціца-каталіка Матэвуша Янавіча Ваньковіча, мінскага гродскага суддзі (упамін.1778) і яго жонкі Кацярыны Янішэўскай. Бацька Матэвуш Ваньковіч адносіўся да сярэднезаможнай каталіцкай шляхты Менскага ваяводства ВКЛ, дзе і займаў мясцовыя земскія пасады. Маці таксама паходзіла з сярэднезаможнай шляхты Менскага ваяводства.
Службовая дзейнасць
У 1788 упамінаецца, што Юзаф Ваньковіч займаў пасаду мінскага гродскага пісара. Быў выбраны паслом на Чатырохгадовы сейм 1788—1792 гадоў ад Менскага ваяводства. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай і ўваходжання зямель ВКЛ у склад Расійскай імперыі, Ваньковіч быў выбраны на пасаду мінскага павятовага маршалка і быў першым мінскім павятовым маршалкам (1795—1800, 1802—1808).
У час, калі расійскі імператар Павел І (1796—1801) адмяніў прынцыповыя пункты «Даравальнай граматы дваранству» (1785), у выніку якіх не прадугледжвалася пасада губернскага маршалка (прадвадзіцеля дваранства) у сістэме дваранскага самакіравання, абавязкі кіраўніка дваранскай суполкі губерні падчас дваранскіх сходаў выконваў па выбару дваран губерні адзін з павятовых маршалкаў. У 1797—1799 абавязкі губернскага маршалка выконваў Міхал Ежавіч Бярновіч, слуцкі павятовы маршалак (1795—1802). Пасля яго Юзаф Матэушавіч Ваньковіч быў выбраны выконваць абавязкі мінскага губернскага маршалка (1800—1802), пакінуўшы пасаду мінскага павятовага маршалка. З аднаўленнем дзейнайсці «Даравальнай граматы дваранству» (1785) у поўным аб’ёме паводле маніфесту расійскага імператара Аляксандра І (1801—1825) ад 2 красавіка 1801, на пасаду мінскага губернскага маршалка на чарговых дваранскіх выбарах быў выбраны Станіслаў Аляксандравіч Ваньковіч, а Юзаф Ваньковіч быў выбраны мінскім павятовым маршалкам і займаў гэту пасаду да 1808.
Атрымаў расійскі чын стацкага саветніка, ордэн Святой Ганны 2 ступені і ордэн Святога Станіслава.
Маёнткі
Валодаў маёнткамі ў Мінскім павеце Мінскай губерні.
Блажкі (Мёрскі раён)
Бла́жкі (, Блажки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 17 снежня 1971 года вёска знаходзілася ў падпарадкаванні Мёрскага пассавета, да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Дварнасельскага сельсавета.
Абсентэізм
Абсентэізм (ад — адсутны, Absenteeism) — ухіленне выбаршчыкаў ад удзелу ў галасаванні на выбарах, ці, у больш шырокім разуменні, палітычныя паводзіны, якое характарызуецца бяздзейнасцю, гэта значыць ухіленнем ад якога-небудзь палітычнага ўдзелу (электаральныя паводзіны, партыйная дзейнасць, удзел у мітынгах і дэманстрацыях і т. д.), але галоўным чынам маецца на ўвазе ўхіленне ад сваіх прамых электаральных функцый.
Таксама абсентэізмам называюць паводніцкую мадэль, пры якой працаўнік сістэматычна адсутнічае на працоўным месцы і пазбягае сваіх абавязкаў. Традыцыйна абсентэізм разглядаецца як індыкатар дрэннай індывідуальнай прадукцыйнасці і як адна з галоўных праблем менеджменту, даследаванне якой развіваецца ў эканамічных і квазі-эканамічных тэрмінах. Апошнія даследаванні ў гэтай галіне засяродзіліся на разглядзе і асэнсаванні абсентэізму ў ролі індыкатара псіхалагічнай, медыцынскай і сацыяльнай адаптацыі да працы.
Найбольш бачная псіхалагічная мадэль «сыходу» (withdrawal model) мяркуе, што абсентэізм уяўляе сабой рэакцыю індывіда на нездавальняючыя працоўныя ўмовы. Дадзеная мадэль знаходзіць эмпірычныя пацверджання адмоўнай сувязі паміж адсутнасцю на працоўным месцы і агульнай задаволенасці працай. Больш за тое, дадзеная тэорыя знаходзіць пацверджанне «прагрэсу сыходу», пачынаючы з нявінных спазненняў да прагулаў працы і сканчаючы звальненнямі. Псіхалагічныя даследаванні таксама паказваюць на схільнасць супрацоўнікаў да абсентэізму.
Мерай абсентэізму часцей за ўсё выступае агульная колькасць прапушчаных дзён (або гадзін) або частата адсутнасці супрацоўніка на працы. Варта адзначыць, што ўлічваюцца пропускі як па ўважлівай, так і па няўважлівай прычыне.
Абсентэізм, нароўні з цякучкай кадраў, разглядаецца як рэакцыя супрацоўнікаў на ўмовы працы, і з’яўляецца адным з галоўных паказчыкаў эфектыўнасці працы з персаналам, якая накіравана на стварэнне паспяховага асобасна-арганізацыйнага адпаведнасці.
Абсентэізм, з’яўляючыся адной з самых распаўсюджаных прычын звальнення супрацоўнікаў, наносіць сур’ёзны эканамічны ўрон прадпрыемствам.
Каэфіцыент абсентэізму — гэта стаўленне колькасці дзён нявыхаду супрацоўнікаў на работу да агульнай колькасці рабочых дзён на працягу месяца, года.
Масавае забойства ў Мукарадзібе
Масавае забойства ў Мукарадзібе — забойства амерыканскімі ваеннымі больш за 40 чалавек у іракскай вёсцы Мукарадзіб непадалёк ад ірака-сірыйскай мяжы 19 мая 2004 года. Сярод забітых было 13 дзяцей.
Версія іракцаў і СМІ
Нямецкі часопіс «Spiegel» прывёў словы аднаго з іракцаў, што былі ў вёсцы: ''«Гэта было вяселле, і лётчыкі напалі на людзей, якія сабраліся ў доме. Гэта тыя дэмакратыя і свабода, якія нам прынёс Буш? Для нападу не было наогул ніякіх прычын»''.
Супрацоўнікі агенцтва «Associated Press Television News» (APTN) (падраздзялення «Асашыэйтэд прэс») атрымалі відэастужку вясельнай імпрэзы. На відэа бачна, як да месца цырымоніі з’язджаюцца каля дзясятка аўтамабіляў з вясельнымі стужкамі, выходзіць нявеста, апранутая ў заходнім стылі. Вяселле на відэа, зазнятае забітым пазней аператарам, доўжыцца некалькі гадзін. Супрацоўнікі APTN, якія прыбылі на наступны дзень у вёску, выявілі абломкі музычных інструментаў, рондалі, патэльні і яркія пасцельныя прыналежнасці, якія выкарыстоўваюцца для правядзення імпрэзы. Рэпарцёр і фатограф агенцтва ўзялі інтэрв’ю ў тых, хто выжыў.
У бальнічнай палаце з Халіма Шібаб знаходзіліся таксама тры цяжкапараненых дзяўчынкі з сям’і Ракат. Малодшай было каля года. Старэйшай, 15-гадовай, лекары ампутавалі правую ступню. Як пісаў карэспандэнт «The Guardian», сярод загінулых былі 27 членаў сям’і Ракат, якія прыехалі на вяселле. На імпрэзе прысутнічаў Хусейн Аль-Алі — самы папулярны на той час спявак на захадзе Іраку.
55-гадовы жыхар Маатэн Наваф сказаў, што ў яго загінула 25-гадовая дачка і два яе дзіцяці — чатырох і шасці гадоў. Сястра Навафа і дзве яе дачкі таксама былі забіты. Як заявіў мужчына, ''«амерыканцы называюць іх замежнымі баевікамі. Гэта хлусня»''.
Акцябр Паўлавіч Комаў
Акцябр Паўлавіч Ко́маў ( — ) — вучоны ў галіне дэрматалогіі і венералогіі, доктар медыцынскіх навук (1974), прафесар (1977).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе (сучасны адміністрацыйны цэнтр Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі). Бацькі — медыцынскія работнікі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1941 годзе добраахвотнікам уступіў у Чырвоную Армію. Скончыў Барнаульскае ваенна-пяхотнае вучылішча. У якасці камандзіра ўзвода 201-й стралковай дывізіі прымаў удзел у баях на Калініскім і Паўночна-Заходнім франтах. Быў цяжка паранены. Пасля дэмабілізацыі ў 1942 годзе працаваў ваенруком у школе ў горадзе Бійск. З кастрычніка 1943 года вучыўся ў Новасібірскім медыцынскім інстытуце, у 1944—1948 гадах у Мінскім медыцынскім інстытуце. У 1948—1950 гадах ардынатар, галоўны ўрач раённага скурна-венералагічнага дыспансера ў горадзе Рэчыца. Скончыў клінічную ардынатуру Мінскага медыцынскага інстытута, працаваў галоўным урачом Мінскага скурвендыспансера, начальнікам аддзела Міністэрства аховы здароўя БССР, інструктарам адміністрацыйнага аддзела ЦК Камуністычнай партыі Беларусі ў 1945—1958 гадах, асістэнтам кафедры Мінскага медыцынскага інстытута ў 1958—1963 гадах. У 1956 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Сравнительная оценка антигенов в реакции Вассермана и реакция оседания эритроцитов в диагностике сифилиса». З красавіка 1963 года да 1987 года А. П. Комаў на пасадзе дырэктара Беларускага навукова-даследчага скурна-венералагічнага інстытута. У 1974 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Материалы к этиологии и патогенезу псориаза».
Навуковая і грамадская дзейнасць
А. П. Комаву належаць навуковыя працы па этыялогіі і патагенезе псарыязу, вывучэнню імуналагічных механізмаў патагенезу скурных захворвання, па венералогіі. Аўтар больш за 130 навуковых прац. Сярод апублікаванага:
Пад кіраўніцтвам А. П. Комава падрыхтаваны і абаронены 6 кандыдацкіх дысертацый.
А. П. Комаў уваходзіў у склад Прэзідыума вучонага савета Міністэрства аховы здароўя БССР, неаднаразова абіраўся дэпутатам Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў. У 1965—1968 гадах займаў пасаду старшыні Рэспубліканскага навуковага таварыства дэрматавенеролагаў (Беларускай грамадскай арганізацыі дэрматолагаў і венеролагаў).
Дугласія
Дугла́сія, Псеўдатсуга (Pseudotsuga) род вечназялёных хвойных дрэў і кустоў сямейства хваёвых.
Арэал
Радзіма Паўночная Амерыка.
На Беларусі 1 інтрадукаваны від дугласіі: і яе разнавіднасць дугласія шызая. Уведзена ў лясныя культуры, вырошчваецца таксама як дэкаратыўнае дрэва.
Віды
Паводле базы даных The Plant List (на ліпень 2016) род уключае 4 віда :
Васількова (Мсціслаўскі раён)
Васілько́ва (, Васильково) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходасаўскага сельсавета. Размешчана на рацэ Волчас. За 32 км на паўднёвы захад ад Мсціслава, 70 км ад Магілёва, 17 км ад чыгуначнай станцыі Ходасы па лініі Горкі-Сураж. Рэльеф раўнінны.
Да 22 лютага 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Забалацкага сельсавета.
Гісторыя
У 1834 г. 48 двароў, уласнасць памешчыкаў Пячкоўскіх. У 1897 г. 43 двары, 153 жыхары, у Беліцкай воласці Чэрыкаўскага павета Магілёўскай губерні. У 1909 г. 164 жыхары, у Расненскай воласці Чавускага павета Магілёўскай губерні. У 1910 г. адкрыта царкоўна-прыходская школа.
Савецкая ўлада ўстаноўлена ў студзені 1918 г. У 1931 г. арганізаваны калгас «Шлях Леніна», які ў 1932 г. аб'ядноўваў 28 гаспадарак, меў 332 га ворыва.
У Вялікую Айчынную вайну з 15 ліпеня 1941 г. да 30 верасня 1943 г. вёска была акупавана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
У 1999 г. у складзе саўгаса «Забалацце».
Анона (багіня)
Анона (ад лацінскага «annus» — літаральна «год») — у старажытнарымскай рэлігіі і міфалогіі багіня, якая багаслаўляла і ахоўвала жніво, менавіта ёй узносілі рымляне свае малітвы з просьбай сабраць ураджай без страт.
На творах мастацтва Анона нярэдка адлюстроўвалася разам з заступніцай ураджая і ўрадлівасці багіняй Цэрэрай. У адной руцэ багіня Анона звычайна трымае рог дастатку ці сноп каласоў, а ў другой руцэ ў яе, як правіла, суднавы руль ці якар. Марскія атрыбуты былі своеасаблівым блаславеннем на паспяховыя перавозкі і бесперабойныя пастаўкі збожжа ў Старажытны Рым па моры.
Часам, словам «анона» ў старажытных рымлян звалася таксама гадавое жніво ці сукупнасць жыццёвых прыпасаў на рынку ці, нарэшце, сам кошт збожжавага хлеба; (адсюль выраз «ананарныя законы», гэта значыць законы, якія датычыліся хлебнага гандлю).
Наталля Мечыславаўна Волчак
Наталля Мечыславаўна Волчак (, Мінск) — беларуская вяслярка ў акадэмічным веславанні.
Выступала за зборную Беларусі па акадэмічным веславанні ў 1990-х гадах. Бронзавая прызёрка летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года ў Атланце, чэмпіёнка Гульняў добрай волі, шматразовая пераможца этапаў Кубка свету, рэспубліканскіх і маладзёжных рэгат. На спаборніцтвах прадстаўляла спартовае таварыства «Дынама», заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзілася 6 студзеня 1972 года ў Мінску. Вучылася ў сярэдняй школе № 91 г. Мінска. Актыўна займацца акадэмічным веславаннем пачала ў 18 гадоў, праходзіла падрыхтоўку ў мінскім фізкультурна-спартыўным таварыстве «Дынама».
На чэмпіянаце свету 1993 года ў Рачыцы (Чэхія) заняла пятае месца ў заліку ворных васьмёрак з рулявой і сёмае ў бязрульных чацвёрках. У 1994 годзе на сусветным першынстве ў Індыянапалісе (ЗША) у гонцы васьмімясцовых экіпажаў зноў была пятай. У 1995 годзе паўтарыла гэты вынік на чэмпіянаце свету ў Тамперэ (Фінляндыя).
Дзякуючы шэрагу ўдалых выступленняў удастоілася права абараняць гонар краіны на летніх Алімпійскіх гульнях 1996 года ў Атланце — у складзе каманды, куды таксама ўвайшлі вясляркі Алена Мікуліч, Марына Знак, Наталля Стасюк, Тамара Давыдзенка, Валянціна Скрабатун, Наталля Лаўрыненка і рулявая Яраслава Паўловіч, заваявала ў праграме ворных васьмёрак бронзавы медаль, прапусціўшы наперад толькі экіпажы з Румыніі і Канады.
На розных этапах Кубка свету 1997 і 1998 гадоў Волчак неаднаразова станавілася пераможцай і прызёркай, пры гэтым спаборнічала ў асноўным у праграме парных чацвёрак. Прыняла ўдзел у чэмпіянаце свету ў Кёльне (ФРГ), у фінальным заездзе яе чацвёрка фінішавала восьмай.
У 1997 годзе скончыла спартыўна-педагагічны факультэт масавых відаў спорту Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры. Пасля завяршэння кар’еры прафесійнай спартсменкі працавала трэнерам па акадэмічным веславанні, у тым ліку была старшым трэнерам нацыянальнай зборнай Беларусі.
Кухчыцкі сельсавет
Ку́хчыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клецкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Кухчыцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Ліскаўскі (Ліскоўскі) сельсавет у складзе Клецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Ліскава. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Нясвіжскага раёна. У 1966 годзе ў склад Тучанскага сельсавета пералічаны вёскі Дунайчыцы, Масцілавічы і Рудкі. З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Клецкага раёна. 28 ліпеня 1980 года перайменаваны ў Кухчыцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Кухчыцы. 22 верасня 1980 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Заляшанскага сельсавета (вёскі Заляшаны, Іскры, Русаўшчына, Салаўі, Яфімавічы), у склад сельсавета з Сіняўскага сельсавета пералічана вёска Жомайдзь. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Тучанскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Дунайчыцы, Масцілавічы, Рудкі, Траццякі, Туча).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (8 населеных пунктаў) — 1485 чалавек, з іх 94,5 % — беларусы, 2,6 % — палякі, 2,0 % — рускія.
Басміна даўгадзюбая
Басміна даўгадзюбая (Bosmina longirostris) — від прэснаводных жывёл атрада.
Арэал
Знойдзены ў раёне Вялікіх азёр і Цэнтральнай Еўропы. Жывуць у планктоне паблізу берагавой лініі азёр і сажалак.
Ліціўля
Ліціўля (Литивля) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ліціўля абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года.
У 1942 годзе ў вёсцы размяшчаўся штаб партызанскага атрада А. Чарнянкова. Вёска вызвалена ў верасні 1943 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1676001—1677000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1676001—1677000)
Суднавы руль
Суднавы руль (ад roer) — вертыкальная пласціна (пяро руля), якая паварочваецца на восі (балеры) у кармавой падводнай частцы судна. Служыць для павароту судна ў той ці іншы бок.
Прынцып дзеяння — адхіленне набягаючага патока вады і перадача процілеглага штурхальнага моманту карме судна.
Ліціўлянка
Ліціўлянка (Литивлянка) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
14 снежня
14 снежня — трыста сорак восьмы (трыста сорак дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Медэрдра
Медэрдра — горад на паўднёвым захадзе Маўрытаніі. Размешчаны на шляху чыгуначнай лініі, якая будуецца каб звязаць фасфатныя шахты са сталіцай краіны Нуакшотам. Насельніцтва — 6 858 чалавек (на 2000 год).
Паўночная Дабруджа
Паўночная Дабруджа (Dobrogea de Nord) — вобласць на паўднёвым усходзе сучаснай рэспублікі Румынія.
Геаграфія
Уяўляе сабой паўночную частку гісторыка-геаграфічнага рэгіёна Дабруджа. Плошча — 15,500 км², насельніцтва складае каля аднаго мільёна чалавек. Паўночная Дабруджа ўключае паветы (жудзецы) Канстанца і Тулча. Галоўныя гарады — Канстанца, Тулча, Меджыдзія (Medgidia) і Мангалія (Mangalia). Балгарская частка ўключае Добрыцкую і часткі абласцей Сілістранскай і Варненскай абласцей. Галоўныя гарады — Добрыч і Сілістра.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя Дабруджа, у тым ліку Паўночная, мела вельмі пярэсты нацыянальны склад. Паўночная Дабруджа размешчана паміж ніжнім Дунаем і Чорным морам і ўключае дэльту Дуная і румынскае ўзбярэжжа Чорнага мора (балгарская частка Дабруджы ўключае самую паўночную частку балгарскага ўзбярэжжа Чорнага мора). На гербе Румыніі Дабруджа прадстаўлена ў выглядзе дэльфіна. У наш час Румыніі належыць Паўночная Дабруджа, доўгія памежныя спрэчкі з Балгарыяй завяршыліся ў 1947 г., абмен тытульнымі нацыянальнымі меншасцямі адбыўся ў 1940 г.
Шарапаў
Шара́паў — прозвішча.
Генрых Наўэн
Генрых (Гайнрых) Наўэн (Heinrich Nauen;,  — , Калькар) — нямецкі мастак, педагог, яскравы прадстаўнік рэйнскага экспрэсіянізму; творчасць уключае жывапісныя палотны, акварэлі, малюнкі, друкаваную графіку, манументальны жывапіс, мазаіку і прыкладное мастацкае рамяство.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў сям’і пекара. У 1898 годзе паступіў у дзюсельдорфскую Акадэмію мастацтваў. У 1899 годзе браў прыватныя ўрокі ў Мюнхене, у 1900—1902 гадах працягнуў адукацыю ў штутгарцкай Акадэміі. Пасля гэтага далучыўся да членаў бельгійскай мастацкай Латэмскай школы, якая групавалася вакол скульптара Жоржа Мінэ ў фламандскім гарадку. У красавіку 1905 года, пасля свайго вяселля з мастачкай Марыяй Малахоўскай, ён з жонкай прыехаў у Парыж, дзе на працягу доўгага часу вывучаў жывапіс імпрэсіяністаў і фавізм, які зараджаўся.
У пачатку 1906 года пераехаў у Берлін, стаў членам руху Берлінскі сецэсіён, блізка сышоўся з Эмілем Нольдэ, вёў дыскусіі з Максам Бекманам аб новым мастацтве. Вясну і лета звычайна праводзіў на радзіме, у Рэйнландзе. У сваёй невялікай майстэрні каля Крэфельда ў 1909 годзе напісаў буйнафарматнае палатно «Ураджай», якое выставіў у 1910 годзе ў Парыжы, дзякуючы чаму заслужыў станоўчую ацэнку ў лісце А. Маціса. У 1911 годзе канчаткова пакінуў Берлін і вярнуўся на ніжні Рэйн, пасяліўся ў замку Дыльбарн, паблізу Бругена. У Дыльбарне яго наведвалі Генрых Кампендонк, Эрых Хекель, Франц Марк, Гельмут Маке і Аўгуст Маке.
У 1921—1937 гадах — прафесар у Мастацкай акадэміі Дзюсельдорфа, дзе выкладаў разам з такімі майстрамі, як Генрых Кампендонк, Паўль Клее і Ота Дзікс. Пасля прыходу ў Германіі да ўлады нацыянал-сацыялістаў падвергся пераследам; у 1937 годзе яго працы выстаўляліся нацыстамі на прэзентацыі «Дэгенератыўнае мастацтва», а сам Наўэн прымусова звольнены і адпраўлены на пенсію. Апошнія гады жыцця мастака прайшлі ў горадзе Калькар, тут ён і пахаваны. Помнік на магіле мастака — працы Іозефа Бойса.
Ційт Вяхі
Ційт Вяхі (Tiit Vähi;, , Эстонская ССР) — эстонскі дзяржаўны дзеяч, прэм'ер-міністр Эстоніі ў 1992 і 1995—1997 ад кааліцыйнай партыі Эстоніі.
Біяграфія
Ційт Вяхі нарадзіўся 10 студзеня 1947 года ў горадзе Валга Эстонскай ССР, скончыў Талінскі тэхнічны ўніверсітэт. Быў адным з арганізатараў Народнага Фронту Эстоніі, у 1989 годзе стаў міністрам транспарту і сувязі Эстонскай ССР (з 8 мая 1990 — Эстонскай Рэспублікі), гэты пост ён займаў да 1992 года. У 1992 годзе ён узначаліў урад. Падчас яго праўлення была ўведзена новая валюта — эстонская крона і пачалася шырокая прыватызацыя дзяржаўнай уласнасці. У выбарах у Рыйгікогу 1992 ён не ўдзельнічаў. У 1993 стаў старшынёй кааліцыйнай партыі. На выбарах у Рыйгікогу 1995 кааліцыя кааліцыйнай партыі Эстоніі і Народнага саюза Эстоніі атрымала перамогу і ён да стаў прэм'ер-міністрам. 25 лютага 1997 года падаў у адстаўку з-за рознагалоссяў з членамі сваёй жа партыі. 27 лютага 1997 года прэм'ер-міністрам стаў Март Сійман.
Люсечыль (камуна)
Камуна Люсечыль (Lysekils kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 14 396 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 5 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
NGC 7545
NGC 7545 (іншыя абазначэнні — PGC 70840, ESO 347-4, MCG -7-47-26, AM 2312-384, IRAS23127-3848) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Орда
Орда — прозвішча.
Славяна-балгарская гісторыя
«Славяна-балгарская гісторыя» («История славянобългарска»«История славянобългарска», оригиналное назва: Историѧ славѣноболгарскаѧ ѡ народе і ѿ цареи и ѡ стыхъ болгарскихъ і ѡ въсехъ деѧнїа ї битиа болгарскаѧ) — гістарычная кніга з прапагандысцка-публіцыстычным характарам напісаная балгарскім іераманахам Паісіям  Хілендарскім ў 1762 годзе. У кнізе ён заклікаў да абуджэння нацыянальнай самасвядомасці, да барацьбы за культурна-нацыянальнае адраджэнне, за дасягненне царкоўнай самастойнасці і за вызваленне ад асманскага прыгнёту.
Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў (Любэшыў)
Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў — колішні каталіцкі культавы комплекс у гарадскім пасёлку Любэшыў, Украіна.
Славяна-балгарская гісторыя
Крыніцы
Крыніцамі для «Славяна-балгарская гісторыя» сталі «Кніга гістарыяграфія» Маўра Арбіні, «Дзеі царкоўныя і грамадзянскія», сачыненні і грамат балгарскіх цароў з афонскіх кнігасховішчаў.
Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў (Любэшыў)
Гісторыя
У 1686 годзе вялікі маршалак літоўскі граф Ян Караль Дольскі заснаваў калегіум айцоў піяраў.
Славяна-балгарская гісторыя
Змест
«Гісторыя славяна-балгарская» разыходзілася ў рукопісах і кампіляцыях (каля 70 спісаў) па ўсёй краіне. Адыграла вялікую ролю ў абуджэнні і ўмацаванні нацыянальнай самасвядомасці балгарскага народа ў эпоху Адраджэння. Аказала значны ўплыў на наступнае развіццё балгарскай гістарыяграфіі.
Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў (Любэшыў)
Гісторыя
Згодна з даследваннямі Р. М. Шарацюка, будаўніцтва першага драўлянага касцёла ў гонар святога Апостала Яна Евангеліста пачалося 10 красавіка 1689 года Антоніем Машынскім. Унутры яго размяшчаліся пяць алтароў.
У 1745 годзе пачалося будаўніцтва мураванага касцёла піяраў, якое працягвалася да 1762 года. Папа Рымскі асабіста кантраляваў гэтае будаўніцтва, паколькі ў Любяшове амаль 20 гадоў знаходзілася рэзідэнцыя яго нунцыя.
Славяна-балгарская гісторыя
Змест
«Царственік» 1844 г., складзены Хрыстакі Паўлавічам з'яўляецца першым друкаваным выданнем «Гісторыі славяна-болгарскай» хоць Паісій не паказаны як аўтар.
Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў (Любэшыў)
Гісторыя
Касцёл і кляштарныя пабудовы моцна пацярпелі падчас падзей Першай сусветнай вайны. У міжваенны перыяд на тэрыторыі Польшчы праводзіліся маштабныя працы па рэстаўрацыі архітэктурных помнікаў. У савецкія часы ён быў зруйнаваны. Уладамі было прынята рашэнне не аднаўляць яго, а цалкам знесці, што і адбылося 17 ліпеня 1969 года.
Славяна-балгарская гісторыя
Змест
Сёння арыгінал «Гісторыя славяна-балгарская» захоўваецца ў  на Афоне.
Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў (Любэшыў)
Архітэктура
У плане любяшоўскі Касцёл Святога Яна Евангеліста ўяўляў сабой крыж, меў па баках дзве капліцы і чатыры франтоны, кожны з якіх завяршаўся вялікім жалезным крыжам.
Рухча 1
Геаграфія
Знаходзіцца за 21 км у напрамку на паўночны захад ад горада Столін, за 233 км ад Брэста, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Відзібор.
Голюб-Добжынь (гміна)
Го́люб-До́бжынь (Golub-Dobrzyń) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Галюбска-Дабжыньскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Голюбе-Добжыні. Плошча гміны складае 197,45 км². Станам на 2010 год у гміне Голюб-Добжынь пражывалі 8062 чалавекі, шчыльнасць — 40,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Аляксандр Акімавіч Пятраеў
Аляксандр Акімавіч Пятра́еў (Александр Акимович Пертяев;  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
У ноч на 30 чэрвеня 1944 года экіпаж танка Т-34 у складзе камандзіра танка гвардыі лейтэнанта Паўла Рака, механіка-вадзіцеля Аляксандра Пятраева і стралка-радыста танка Аляксея Данілава прарваўся праз раку Бярэзіну ў горад Барысаў (Мінская вобласць, Беларусь) па замініраваным мосце. На працягу 16 гадзін экіпаж змагаўся на вуліцах горада. Было знішчана шмат жывой сілы і тэхнікі ворага, што спрыяла вызваленню горада савецкімі войскамі. Фашысты кінулі супраць экіпажа некалькі танкаў і самаходныя артылерыйскія ўстаноўкі. Экіпаж танка загінуў у няроўным баі.
Пахаваны ў брацкай магіле ў горадзе Барысаў.
Ушанаванне памяці
У горадзе Барысаў пастаўлены помнік экіпажу танка. Імем А. А. Пятраева названы адна з вуліц Барысава, пасёлка Курагіна. У пасёлку Курагіна, у парку імя 40-годдзя Перамогі пастаўлены помнік Герою.
Любанічы (Краснінскі раён)
Любанічы (Любаничи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эмілія дэ Парэ
Эмілія дэ Парэ (Emilia de Poret, 10 жніўня 1976, Лулеа, Швецыя) — шведская спявачка, мадэльер і рэдактар моднага часопіса.
Кар'ера
Эмілія дэ Парэ дэбютавала пад імем Ліа Андрэен летам 2001 года з музычным сінглам «Mistreat Me (You'll Be Sorry)» з альбома «Back were I belong», які дасягнуў 34-га месца ў шведскім музычным сінгльным чарце. Яе другі альбом «A lifetime in a moment» заняў 20-е месца ў шведскім альбомным чарце.
«Pick Me Up» - так называўся трэці музычны альбом дэ Парэ, летам 2008 года яе аднайменны сінгл атрымаў першае месца ў шведскім чарце, які на пряцягу 2008 і 2009 гадоў займаў першыя месцы таксама ў чартах Аўстраліі і Іспаніі. Рэмікс Рычарда Вісіёна на гэты папулярны сінгл быў выпушчаны ў 2009 годзе і ўвайшоў у Амерыканскі танцавальны чарт Billboard Charts, ён дасягнуў піка на 25-м месцы. У 2010 годзе Эмілія выпусціла песню «This is not a love song» у Японіі і Аўстраліі.
З 2010 года дэ Парэ засяродзілася на модзе і дызайне і пачала працаваць з элітным універмагам Liberty of London, а яе прынты ўвайшлі ў калекцыю «Liberty Rocks».
Яна таксама была рэдактарам часопіса ELLE у Швецыі. Эмілія цікавіцца ўсімі аспектамі індустрыі моды: парадамі па стылі і тэндэнцыямі ў Newsmorgon, рэпартажамі з Тыдняў моды, падкастамі аб модзе і ладзе жыцця. Эмілія піша кнігі па стылі і інвесціруе ў захапляльныя стартапы з акцэнтам на жаночае прадпрымальніцтва. Мае свой уласны блог.
Прыватнае жыццё
Эмілія дэ Парэ замужам за швейцарскім адвакатам Амары дэ Парэ. У мужа і жонкі ёсць двое дзяцей.
Морацкі сельсавет
Мо́рацкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клецкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Морач.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Клецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 24 жніўня 1960 года ў склад сельсавета з Заастровіцкага сельсавета перададзены вёскі Комлеўшчына, Смалічы і Урведзь. З 25 снежня 1962 года ў складзе Нясвіжскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Клецкага раёна. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Нагорнаўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Ёдчыцы, Кунцаўшчына, Лазавічы, Макраны, Цецеравец).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (6 населеных пунктаў) — 1750 чалавек, з іх 95,7 % — беларусы, 2,7 % — палякі.
Аўтамабільны рухавік
Аўтамабільны рухавік — рухавік, які пераўтварае энергію якога-небудзь роду ў механічную працу, неабходную для прывядзення аўтамабіля ў рух.
Найбольш распаўсюджаным тыпам аўтамабільнага рухавіка з'яўляецца поршневы рухавік унутранага згарання. Гэты рухавік можа быць карбюратарным або інжэктарным, харчавацца розным аўтамабільным палівам (бензін, дызельнае паліва, звадкаваны нафтавы або сціснуты прыродны газ). Але акрамя гэтага на аўтамабілях могуць быць устаноўлены рухавік Стырлінга або ротарна-поршневы рухавік Ванкеля, рухавікі, якія выкарыстоўваюць энергію папярэдне раскручанага махавіка, энергію газу, які знаходзіцца пад высокім ціскам, паравыя рухавікі, электрарухавікі.
На гібрыдных аўтамабілях сілавая ўстаноўка камбінаваная.
Ваўкаўцы
Ваўкаўцы́ (, Волковцы) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходасаўскага сельсавета.
Да 22 лютага 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Забалацкага сельсавета.
Пантэон (Парыж)
Пантэо́н (Panthéon) — архітэктурна-гістарычны помнік, узор французскага класіцызму ў Лацінскім квартале 5-й акрузе Парыжа, Францыя. Першапачаткова царква св. Жэнеўевы, пазней — магільны склеп выбітных людзей Францыі.
Апісанне
Надпіс на ўваходзе ў Пантэон абвяшчае: «Вялікім людзям удзячная айчына» (AUX GRANDS HOMMES LA PATRIE RECONNAISSANTE).
Гісторыя
Будынак быў пабудаваны на месцы старой царквы св. Жэнеўевы архітэктарам Ж. Суфло, які выкарыстоўваў у якасці натхнення рымскі Пантэон. Падмурак быў закладзены ў 1758 годзе, і будынак быў завершаны вучнем Суфло ў 1789 г. Кіруючы на той момант рэвалюцыйны ўрад распарадзіўся аб ператварэнні царквы ў маўзалей вялікіх французаў.
Пахаванні
У Пантэоне пахаваны (спіс у парадку даты пахавання):
Астрагляды
Астрагля́ды (, Острогляды) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіла ў склад Буркоўскага сельсавета.
Знаходзілася за 11 км на захад ад Брагіна, за 22 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), за 120 км ад Гомеля. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Геаграфія
На тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка. Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (400 сем’яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы.
Планіроўка складалася з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, да якой на захадзе далучалася кароткая скрыўленая вуліца, блізкая да мерыдыянальнай арыентацыі, а з поўдня да асноўнай далучалася скрыўленая вуліца. На поўдні і захадзе знаходзіліся адасобленыя будынкі. Жылыя хаты — драўляныя сядзібнага тыпу.
Вялікае Княства Літоўскае
Найранейшая згадка пра Астрагляды (арыгінальная назва — Астраглядавічы ) датавана 3 днём чэрвеня 1504 года, калі кароль польскі і вялікі князь літоўскі Аляксандр сваім прывілеем, вылучыўшы іх і Хвойнікі з усімі прылегласцямі з Брагінскай воласці, падараваў на вечныя часы за вайсковыя заслугі пану Сямёну Фёдаравічу Палазовічу («Полазу Русаку, слаўнаму казаку», як назваў яго польскі храніст XVI ст. Марцін Бельскі ). Вядомая яна пакуль што з польскамоўнага вопісу архіву князёў Шуйскіх са збору «Archiwum Prozorów i Jelskich», што захоўваецца ў фондах Галоўнага архіва старых актаў у Варшаве.
Адміністрацыйна Астраглядавічы належалі спачатку да Брагінскай воласці Кіеўскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Уладальнікамі іх і Хвойнікаў ад пачатку XVI ст. і да 1860-х гадоў (маёнтка — да 1887 году) паслядоўна былі паны Палазовічы, князі Любецкія, паны Харлінскія, Абрамовічы (Абрагамовічы), Бжазоўскія, князі Шуйскія, паны Прозары.
3-га сакавіка 1532 году кароль Жыгімонт Стары сваім лістом загадаў ваяводзе Андрэю Неміровічу маёнткі нябожчыка Сямёна Полазовіча (у іх ліку «Хвойники, Остроглядовичи, Новоселки»), якія той паспеў прыгарнуць да Кіеўскага замку, вярнуць яго зяцю князю Дзмітрыю Раманавічу Відыніцкаму (Любецкаму). Потым Астраглядавіцкі маёнтак князя Дз. Відыніцкага і яго жонкі Фенны Палазовічаўны згаданы ў дакуменце ад 6 кастрычніка 1541 году з запісам аб узаемных саступках грунтоў у ім і ў Брагінскіх добрах князя Аляксандра Міхайлавіча Вішнявецкага. У снежні 1556 году князь Дзмітры Любецкі, не жадаючы прызнаць віну «людей моих села Остроглядовского о подране бчол и о збите людей монастырских» (лыскоўскіх сялян кіеўскага Свята-Міхайлаўскага (Залатаверхага) манастыра), сцвярджаў, нібы «тое село Остроглядовичи не ест у повете Киевского воеводства, але Троцкого повету, не повинен бых тут с того именя отказывати». 5 студзеня 1560 году князь Богуш Любецкі, ад імя свайго і маці-удавы княгіні Дзмітравай Любецкай, падаў судовы пратэст супраць князя Міхаіла Аляксандравіча Вішнявецкага, старосты чаркаскага, за тое, што людзі яго гвалтоўна ўварваліся ў межы астраглядавіцкія, дзеля ўласнай карысці палі разрабілі, пакасілі сенажаці і іншыя крыўды ўчынілі.
Дачка князя Дзмітрыя і Фенны Любецкіх, сястра нябожчыка князя Богуша, таксама Фенна, пасля смерці мужа Мельхіёра Насілоўскага ўзяла шлюб з панам Шчасным Харлінскім гербу Бонча ды ў снежні 1568 году запісала на яго «именя свое отчизные, дедизные, материстые у повете Киевскомъ лежачие, тоестъ… Хойники, Остроглядовичи, Новоселки…».
Напярэдадні падпісання акту Люблінскай уніі ўказам караля і вялікага князя Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 года Кіеўскае ваяводства (у тым ліку Астраглядавічы) было далучана да Кароны Польскай.
Карона Каралеўства Польскага
У 1570 – 1590-я гады добра Астраглядавічы пана Шчаснага Харлінскага шматразова згаданыя ў судовых справах з-за нанесеных ім брагінскімі падданымі князёў Вішнявецкіх маёмасных стратаў, з-за ўчыненага гвалту над людзьмі. 25 сакавіка 1579 года кароль Стэфан Баторы нават даслаў ліст княгіні-удаве Аляксандравай Вішнявецкай, у якім загадаў, каб яе людзі не ўдзіраліся ў дзедзічныя грунты астраглядавіцкія пана Ш. Харлінскага. У датаваным 13 днём сакавіка месяца 1581 года дакуменце паведамляецца, што пан земскі пісар кіеўскі Дзмітры Ялец надзелены паўнамоцтвамі ў справе размежавання добраў Астраглядавічаў, Плоскага, Варатца пана падкаморага кіеўскага Шчаснага Харлінскага з уладаннямі князя Міхаіла Вішнявецкага, кашталяна брацлаўскага, местам Брагін, сёламі Глухавічы, Губаровічы, Бабчын. У 1598 году сойм прызначыў Ш. Харлінскага адным з камісараў у справе размежавання ziemie Kiiowskiey Кароны і Мазырскага павета ВКЛ. У актах трыбунальскіх што да Кіеўскага ваяводства, у дакуменце ад 22 чэрвеня 1600 году засведчаная нязгода пана Шчаснага Харлінскага з тым, як размежаваныя грунты яго Астраглядавічаў, Навасёлак, Хвойнікаў з прыналежнымі князю Адаму, сыну Аляксандра, Вішнявецкаму сёламі Мікулічы, Веляцін, Лісцвін, а таксама яго Багушэвічаў (Багушоў), Плоскага, Паселічаў, Хвойнікаў, Навасёлак з прыналежнымі князю Міхаілу, сыну Міхаіла, Вішнявецкаму Глухавічамі, Бабчынам, з тым, як падзеленыя дубровы, урочышчы, з папсаваннем старых памежных знакаў.
Дзеля ўтрымання ў Астраглядах касцёла і плябана на іх сталы прыбытак Мікалаем і Гальшкай Харлінскімі раней была запісана вёска Багушы. Але спадчыннік маёнтку, зяць іх, пан Мікалай Абрамовіч, кальвініст, відавочна, не ўважаў той запіс абавязковым да выканання. Таму маем справу ад 6 чэрвеня 1635 года ксяндза Заклічынскага, плябана астраглядаўскага, якая разглядалася не адно ў Кіеўскім гродзе, але і ў каронным Люблінскім трыбунале. М. Абрамовіч, як высвятляецца, наслаў на добра Багушы сваіх людзей, каб яны ўчынілі там розныя гвалты і рабункі. У актавай кнізе Жытомірскага гродзкага суда 1635 года са слоў вознага сказана, што з-за няўплаты чопавага падатку ён «Перши позовъ по его милостъ пна Абрамовича, воеводича смоленъского, до села Остроглядовичъ, маетности его милости, того року и дня деветнастого мца сепътемъбра однеслъ и  въ дворе тамошнимъ урядникови в  руки одъдалъ». Валодаў маёнткам М. Абрамовіч і ў 1639 годзе, калі заставіў Астраглядавічы гданьскаму мешчаніну Ежаму Гэўлу за 33 600 злотых, і ў канцы 1641 года, калі вяртаў доўг сыну нябожчыка Ісааку Гэўлу. Уражанне такое, нібы генерал артылерыі ВКЛ М. Абрамовіч ці не кожны раз пазычаў грошы дзеля таго, каб аддаваць папярэднія даўгі то дзяржаве, то прыватным асобам, застаўляючы Астрагляды.
24 снежня 1642 года ад імя пана Мікалая Абрамовіча, кашталяна мсціслаўскага, складзены запіс wieczystej przedarzy пагразлых у даўгах добраў Астраглядавічы і Хойнікі праваслаўнаму пану Максіміліяну Бразоўскаму, падстолію кіеўскаму, пра што пан Лукаш Мадлішэўскі выказваў клопат яшчэ ў лісце ад 29 чэрвеня 1641 году.
З запісу ў абозным дзённіку польнага гетмана ВКЛ князя Януша Радзівіла ад 26 ліпеня 1649 года вядома, што паказачаны селянін Улас з Астраглядавічаў, спайманы ў сваёй хаце за дзень да таго, прызнаў: далучыўся ён да казакоў, як тыя летась ішлі ў Літву, быў у Бабруйску і Быхаве ў палку Гаркушы; а пра казакоў паведаміў, што трое заходзілі ў іхнае сяло яшчэ «ў мінулую суботу».
26 чэрвеня 1664 года дачка нябожчыка Максіміліяна Бразоўскага, берасцейскага ваяводы, пані Зофія перапісала спадчынныя маёнткі ў Кароне (Астраглядавічы з Хойнікамі таксама) і Берасцейшчыне на свайго мужа-католіка князя Канстанціна Яна Шуйскага. Тады Шуйскія ўпершыню набылі добра ў Кіеўскім ваяводстве ды трымалі іх каля паўтары сотні гадоў. 5 чэрвеня 1682 года ксёндз Дамінік Бэркіновіч, прэзідэнт касцёлу Астраглядавіцкага, закону св. Дамініка, засведчыў, што касцёл прыняў абавязак адпраўляць па тры святыя імшы на тыдзень, за што князь Шуйскі на яго ўтрыманне зноў саступіў вёску Багушы. 14 студзеня наступнага 1683 года харунжы берасцейскі князь Канстанцін Шуйскі ў маёнтку Тэрэбунь склаў айцам-дамініканам астраглядаўскім фундуш, паводле якога абяцаў касцёл у Астраглядавічах wystawić і вёску Багушы з грунтам і ўсялякімі пажыткамі на іх запісаць. Паводле люстрацыі падымнага падатку Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства 1683 года, з 10 дымоў у Астраглядавічах князя Шуйскага выплачвалася 9 злотых. А яшчэ ў вёсцы было 9 дымоў, якія належалі баярам (асабіста вольным слугам). 2 мая 1697 года ў Оўруцкі гродзкі суд астраглядаўскім земянінам панам Аляксандрам Галаскім ад імя князя Дамініка Шуйскага, харунжага берасцейскага, была пададзена скарга, у якой сцвярджалася, што казацкага палку Ярэмы сотнік Лабада, аніяк не паважаючы вайсковыя артыкулы і права паспалітае, наехаў на двор Астраглядаўскі пана Дамініка году 1697 дня 10 лютага месяца, а наехаўшы, валоў, коней, авечак, свіней і дабро ўсякае пазабіраў.
У 1740-я гады і надалей Астраглядавіцкі касцёл аб'ядноўваў рыма-каталіцкую парафію ў Оўруцкім дэканаце Кіеўскай дыяцэзіі, да якой належалі жыхары (у асноўным шляхта) з мястэчак Астраглядавічы, Хойнікі, Брагін, вёсак Храпкаў, Руднае, Дворышча, Стралічаў, Вялікі Бор, Рудня Вялікаборская, Паселічы, Багушы, Сялец, Крыўча, Рудакоў, Лісцвін, Мікулічы, Шкураты, Рудня Удалёўская, Буда Удалёўская, Глухавічы, Губарэвічы, Краснаселле, Масаны, Баршчоўка, Аравічы. На 1777 г. парафія, паводле графа Дз. Талстога, налічвала 252 верных.
На 1754 год у Астраглядавічах было 48 двароў (×6 — каля 288 жыхароў), з якіх «do grodu» (Оўруцкага замку) выплачвалася 7 злотых, 13 з паловай грошаў, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 29 злотых і 24 грошы. Паводле перапісаў яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў у Астраглядавічах жылі адпаведна 7, 5 і 4 чалавекі (głowy), плацельшчыкі пагалоўшчыны, якія належалі да Хойніцкага кагалу.
13 ліпеня 1791 г. варшаўская «Gazeta narodowa i obca» змясціла паведамленне пра тое, як 12 чэрвеня патрыёты Рэчы Паспалітай, госці Караля і Людзвікі Прозараў з Мазырскага, Оўруцкага і Рэчыцкага паветаў бралі ўдзел у святочнай імшы з нагоды прыняцця Канстытуцыі 3 мая, пакліканай умацаваць і выратаваць гаротную Айчыну. Урачыстасць адбылася ў Астраглядаўскім парафіяльным касцёле Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі. Казань, прымеркаваную да падзеі, прамовіў ксёндз-пробашч Францішак Глінскі. Па яе заканчэнні ўсе прысутныя, пад няспынныя гарматныя салюты, праспявалі гімн Te Deum laudamus (Цябе, Бога, услаўляем).
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Астраглядавічы — у межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе тэрытарыяльна ўпарадкаванага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. У рэвізіі 1795 г. запісана, што Астраглядавічы Людвікі з Шуйскіх Прозар былі здадзены ў «арэндную пасэсію» Яну, сыну Уладзіслава, Ястржэмбскаму тэрмінам на 3 гады (з 02.04.1794 да 02.04.1797) за 1 833 дукаты і 6 злотых польскіх.
У шляхецкай рэвізіі 1811 года эканомам фальварка Астраглядаўскага названы Юзаф Парыкевіч. Пасля смерці жонкі Людвікі і свайго вяртання з няволі ў 1829 годзе К. Прозар уступіў ва ўладанне маёнткамі, хоць вельмі хутка запісаў іх на сыноў Уладзіслава і Юзафа. Уважаецца, што менавіта Уладзіслаў, жанаты з Тэкляй Ракіцкай, якому дасталіся Астрагляды, ініцыяваў ўзвядзенне тут мураванага палаца ў стылі ампір паводле праэкту Генрыка Марконі. Спачыў абозны, паводле запісу ў метрычных кнігах Астраглядаўскага касцёла, 20 кастрычніка (1 лістапада) 1841 года
29 жніўня 1844 года ў двары Астраглядавіцкім спачыў, а 31 жніўня быў пахаваны 70-гадовы мэтр музыкі шляхетны Юзаф Дашчынскі. Згодна з інвентаром таго ж 1844 года, Астрагляды належалі да маёнтку Хойнікі, гаспадаром якога быў малодшы сын Караля Прозара Уладзіслаў. Пасля двара ў Сігневічах, ад сярэдзіны XIX ст. карціна «Сям’я Прозараў», напісаная з ініцыятывы і на замову самога К. Прозара знакамітым мастаком Францішкам Смуглевічам у 1789 годзе, пэўны час знаходзілася ў Астраглядаўскім палацы пана Уладзіслава і яго нашчадкаў. У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» засведчана, што 356 жыхароў сяла Астраглядавічы абодвух полаў з'яўляліся прыхаджанамі Свята-Троіцкай царквы, 21 мужчына і 22 жанчыны з сяла, 10 мужчын і 9 жанчын з фальварка былі парафіянамі Астраглядавіцкага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі.
18 верасня 1860 года Астрагляды наведаў праваслаўны архіепіскап мінскі і бабруйскі Міхаіл Галубовіч, запіс якога засведчыў, што ў палацы тады жыла сям'я рэчыцкага маршалка Мечыслава, сына Уладзіслава, Прозара: «''Па абедзе я ад’ехаў у Астраглядавічы [з Хойнікаў]. Заспеў там толькі гаспадыню дома, жонку маршалка пані Прозараву, яе матку Аскеркаву, брата, глухога і барадатага, Эміля Аскерку, і валынскага Прозара. Вельмі гасцінна быў прыманы''».
У парэформенны перыяд сяло – у Мікуліцкай воласці. З 1864 года арганізавана народная вучэльня. У спісе прыходаў і прычтаў па чатырох благачынных акругах (у межах Рэчыцкага павета) Мінскай епархіі на 1876 год у складзе прычту Троіцкай царквы названыя настаяцель а. Дамецій Ляляўскі, в. а. штатнага псаломшчыка Іван Пігулеўскі, просфірня Дар'я Грыгаровіч. Да прыходу, акрамя сяла Астрагляды, належалі вёскі Вязок, Дуброўнае, Плоскае, Шчарбіны, Варацец (прозараўскі), Бакуны, Багушы. У 1879 годзе царкоўны прыход налічваў 812 верных мужчынскага і 852 жаночага полу. Паводле А. Ельскага, у 1885 годзе Астраглядаўскі маёнтак, калі ім валодаў Канстанцін, сын Мечыслава, Прозар, быў прададзены. Каля 1895 года парафія Астраглядаўскага касцёла, якая абыймала вялікую тэрыторыю, налічвала 3230 верных. Згодна з перапісам 1897 года, у сяле дзейнічалі царква, касцёл, капліца, народная вучэльня, хлебазапасны магазін, вятрак, карчма. Побач быў аднайменны фальварак. На 1904 год сярод зямельных уласьнікаў Мінскай губерні, якія мелі 500 і болей дзесяцін, названы ўладальнік маёнтку Астрагляды спадчынны дваранін Валерыян Рафаілавіч Рыбнікаў. Уладальнікам 1 746 дзесяцін зямлі ў Астраглядах «Список землевладельцев Минской губернии 1911 г.» называе Аляксандра Іванавіча Цямніцкага. У 1912 г. «па найвысачэйшаму дазволу» маёнтак Астрагляды набыў Альгерд Гардзялкоўскі, апошні іх прыватны ўладальнік.
Найноўшы час
9 лютага 1918 г., яшчэ да падпісання Берасцейскай мірнай дамовы з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Астрагляды, аднак, апынуліся ў складзе часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. Прычым, старастай (губернатарам) гетман Украінскай Дзяржавы Павел Скарападскі прызначыў былога ўладальніка маёнтку Гарадзішча, галаву Рэчыцкай павятовай управы Пятра Аскаравіча Патона. Ад 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы». Падчас акупацыі ў 1918 годзе германскімі войскамі партызанскі атрад пад камандаваннем Ф. І. Скараходава (выхадца Брагіна) разграміў створаную тут камендатуру.
1 студзеня 1919, згодна з пастановай І з’езду КП(б) Беларусі, Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР.
З 8 снежня 1926 года па 1987 год цэнтр Астраглядаўскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей.
У 2-й палове 1920-х гадоў арганізаваны саўгас «Астрагляды», дзейнічалі пачатковая школа, хата-чытальня, аддзяленне спажывецкай кааперацыі, сельскагаспадарчае крэдытнае таварыства. У 1930 годзе арганізаваны калгас імя Варашылава, працавалі 2 гамарні, цыркулярка, вятрак (з 1928 года), сталярная майстэрня (з 1930 года).
Падчас Вялікай Айчыннай вайны партызаны ў сярэдзіне ліпеня 1943 года разграмілі гаспадарчую базу акупантаў, якая месцавалася ў вёсцы. Карнікі забілі 23 жыхара. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 389 жыхароў вёскі, у памяць пра якіх у 1967 годзе ў цэнтры вёскі пастаўлены абеліск. У 1962 годзе да вёскі далучана суседняя вёска Двор Астрагляды, мястэчка Папаратнае. Была цэнтрам саўгаса «Астрагляды», месцаваліся сярэдняя школа, клуб, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячыя яслі.
Заўвагі
<references group="Заўв"/>