cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Будынак фельчарскай школы (Магілёў)
Архітэктура
Помнік архітэктуры эклектыкі. Цагляны трохпавярховы будынак з высокім цокальным паверхам з вялікімі вокнамі. У плане мае складаную Г-падобную форму, якая паўтарае форму ўчастка. Планіроўка калідорная: да аднабаковага калідора прылягаюць класныя пакоі. Галоўны фасад з уваходам у цэнтры вылучаны несапраўдным рызалітам з руставанымі пілястрамі. Сцены рытмічна прарэзаны аконнымі праёмамі з паўцыркульнымі аркамі ліштвамі, на рызаліце — з сандрыкамі. Будынак завершаны складанапрафіляваным гзымсам на сухарыках.
Адам Храптовіч
Адам Храптовіч ( —, в. Вішнёўка, цяпер Смаргонскі раён) — асветнік, мецэнат мастацтваў і навукі; ганаровы член Віленскага ўніверсітэта.
Біяграфія
Сын І. Храптовіча. Быў візітатарам школ Віленскай акругі, старшынёй Таварыства дабрачыннасці, намеснікам старшыні Друкарскага таварыства ў Вільні. Удзельнік паўстання 1794 года.
У сваіх уладаннях адмяніў цялесныя пакаранні прыгонных сялян, зменшыў іх павіннасці. У яго Шчорсаўскім маёнтку дзейнічала буйная пачатковая школа ўзаемнага навучання (г. зв. ланка­стэрская), дзе станам на 1822 год займалася 350 вучняў з прыгонных, якія разам з элементарнай адукацыяй набывалі пэўныя навыкі вытворчай, рамеснай працы. Значна памножыў бібліятэку, заснаваную яго бацькам. Будучы апекуном Галоўнай Віленскай школы, А. Xраптовіч ахвяраваў яе бібліятэцы калекцыю гравюр (каля 1100).
Памёр і пахаваны ў Вішнёўцы (цяпер Смаргонскі раён).
Дэгендорф (раён)
Дэгендорф (ням. Landkreis Deggendorf) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Дэгендорф. Раён уваходзіць у зямлю Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Ніжняя Баварыя. Займае плошчу 861,13 кв. км. Насельніцтва 117492 чал. Шчыльнасць насельніцтва 136 чалавек / кв.км. Афіцыйны код раёна 09 2 71.
Вілуверэ (прыпыначны пункт)
Вілуверэ (Viluvere) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Пых’я-Пярнумаа павета Пярнумаа. Знаходзіўся ў вёсцы Вілуверэ на лініі Леле — Мыйзакюла.
Гісторыя
У 2017 годзе ўрад Эстоніі прыняў рашэнне не ўкладваць 17 000 000 еўра ў рамонт 70-кіламетровай чыгуначнай трасы Пярну — Леле. Рэгулярны рух цягнікоў паміж Пярну і Леле быў спынены 8 снежня 2018 года.
Якаў Фак
Якаў Фак (Jakov Fak; нар. года, Рыека, Югаславія) — славенскі біятланіст, да сезона 2010/11 выступаў за Харватыю. Уладальнік залатога і сярэбранага медалёў чэмпіянату міру 2012, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2018, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2010 і чэмпіянатаў свету па біятлоне 2009 і 2013 гадоў.
У біятлоне з 2001 года. У тым жа 2001 стаў членам нацыянальнай зборнай Харватыі. Да сезону 2008—2009 асаблівых спартыўных поспехаў не меў, аднак ужо на першым этапе Кубка свету ў Эстэрсундзе Якаў патрапіў у «ачкі», стаўшы 37 м у спрынце, а ўжо на трэцім этапе ў Хохфільцэне стаў 15-м у індывідуальнай гонцы. На чэмпіянаце свету 2009 трапляў у ачкі ў спрынце, дзе стаў 14-м, пераследзе, у якім быў 25-м, а ў індывідуальнай гонцы заваяваў бронзавы медаль. Гэта быў першы медаль у біятлоннай гісторыі Харватыі. Праз год Якаву трэба было заваяваць для Харватыі яшчэ адзін, яшчэ больш каштоўны бронзавы медаль.
На цырымоніі адкрыцця Алімпійскіх гульняў у Ванкуверы Якаў нёс сцяг зборнай Харватыі. У спрынце 10 км Фак нечакана, не дапусціўшы ніводнага промаху, падняўся на трэцюю прыступку п'едэстала гонару, прынёсшы першы ў гісторыі алімпійскі медаль у біятлоне для Харватыі. Гонка пераследу склалася не так удала, зарабіўшы 4 штрафныя кругі ён апусціўся на 25 месца. У індывідуальнай гонцы 4 промахі і 48-ы час на трасе прывялі да 51-га месца ў фінішным пратаколе. Выступаючы другі раз у кар'еры ў мас-старце, Якаў паспяхова завяршыў сваё выступленне на Алімпійскіх гульнях, заняўшы 9 месца. Пры гэтым, да апошняга агнявога рубяжа ён захоўваў шанцы здабыць яшчэ адзін алімпійскі медаль.
Каб мець магчымасць выступаць у эстафетных гонках і нармальна трэніравацца, спартсмен у ліпені 2010 перайшоў пад сцяг Славеніі. Чэмпіянат свету 2011 года Якаў прапусціў з-за праблем з паказальным пальцам правай рукі, які спартсмен адмарозіў на этапе Кубка свету ў Форт-Кенце.
Галубоўка (Хоцімскі раён)
Галубо́ўка (, Голубовка) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бяседавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Батаеўскага сельсавета.
Сідарава (Цёмкінскі раён)
Сідарава (Сидорово) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
PlayStation 3
Sony PlayStation 3, PS3 (プレイステーション 3) — гульнявая прыстаўка сёмага пакалення, трэцяя ў сямействе гульнявых сістэм PlayStation (не лічачы PlayStation Portable). Галоўнымі канкурэнтамі кансолі з'яўляюцца Xbox 360 ад Microsoft і Wii ад Nintendo.
З дапамогай PS3 можна гуляць, глядзець фільмы, слухаць музыку, адпраўляць пошту і праглядаць вэб-старонкі. З самага моманту выпуску прыстаўкай дэкларавалася падтрымка большасці гульняў для кансоляў папярэдняга пакалення, PlayStation і PlayStation 2.
Выхад PS3 у Японіі адбыўся 11 лістапада 2006 года, 17 лістапада прыстаўка з'явілася ў Паўночнай Амерыцы (уключаючы Мексіку ў першым квартале 2007 года), а ў сакавіку 2007 года — у Еўропе.
Да верасня 2012 года па ўсім свеце было прададзена 66,1 млн прыставак PlayStation 3. Да лістапада 2012 года было прададзена больш 70 млн асобнікаў кансолі па ўсім свеце. Да студзеня 2013 года было прададзена больш 77 млн асобнікаў кансолі па ўсім свеце. Колькасць гульняў, даступных для кансолі, перавысіла 3590 штук, а агульны тыраж прададзеных гульняў — 595 млн копій.
Гісторыя
Пасля выхаду папулярных гульнявых прыставак PlayStation (1994 год) і PlayStation 2 (2000 год) стварэнне новай мадэлі было пытаннем часу. Першыя чуткі пра кансоль наступнага пакалення з'явіліся ў 2004 годзе, аднак пэўных звестак Sony не давала да вясны 2005 года.
Упершыню PS3 была афіцыйна прадстаўлена 16 мая 2005 года падчас канферэнцыі Sony на выставе Electronic Entertainment Expo (E3). На выставе знаходзіўся толькі макет, папярэднюю працоўную версію прыстаўкі кампанія прадставіла на Tokyo Game Show (TGS) 2005 года. У маі 2006 года на канферэнцыі Sony, мінулай у рамках E3 2006, была агучана інфармацыя пра кошт прыстаўкі, пачатках продажаў, а таксама быў прадстаўлены новы гульнявы кантролер Sixaxis. Упершыню PS3 стала даступная для тэставання на TGS 2006, дзе наведвальнікі маглі ацаніць некалькі гульняў на новай прыстаўцы.
Пасля запуску кансолі 11 лістапада высветлілася, што некаторыя гульні для PS і PS2 некарэктна працуюць на новай прыстаўцы. Так, назіраліся праблемы з гукам і выявай у гульнях Final Fantasy і Gran Turismo. Sony абвясціла, што памылкі будуць выпраўлены з выпускам абнаўлення праграмнага забеспячэння PS3.
Першапачаткова існавала дзве канфігурацыі сістэмы, галоўнае адрозненне якіх складалася ў аб'ёме цвёрдага дыска: 20 Гб у таннейшай версіі і 60 Гб — у поўнай камплектацыі. Мадэль з 20 Гб была адносна папулярная ў Японіі, аднак у Паўночнай Амерыцы яе продажы былі спынены 11 красавіка 2007 года з-за невялікага попыту. 9 ліпеня 2007 года Sony абвясціла пачатак продажаў мадэлі з цвёрдым дыскам на 80 Гб у Паўночнай Амерыцы ў жніўні 2007 года. Таксама 5 кастрычніка 2007 года з'явілася версія з цвёрдым дыскам на 40 Гб, якая не падтрымлівала гульні ад Sony PlayStation 2 (выключэннем былі першыя 7 партый (80 тыс. ад.) Еўрапейскага рэгіёна) і без убудаванага кард-рыдара. 20 жніўня 2008 года з'явілася абнаўленне гэтай версіі з цвёрдым дыскам на 80 Гб. Яна камплектуецца геймпадам DualShock 3 і, як і папярэдняя мадэль на 40 Гб, мае ўсяго 2 раздыма USB і не падтрымлівае фармат PlayStation 2.
Продажы кансолі з дыскам на 40, 60 і 80 Гб у Расіі афіцыйна спынены. Такім чынам, на расійскім рынку засталіся толькі тонкія версіі кансолі — з цвёрдымі дыскамі на 120, 160, 250 і 320 Гб, а таксама версія з флэш-памяццю на 12 Гб (з падлучальным цвёрдым дыскам на 250 Гб).
З'яўленне ў крамах PS3 Slim выклікала велізарны воплеск цікавасці да кансолі Sony. Так, за першыя два дні продажаў арыгінальнай PS3 у Японіі было раскуплена 88 тыс. камплектаў прыстаўкі, у той час як PS3 Slim за тры дня разыйшлася ў колькасці, які перавышае 150 тыс. адзінак. З Вялікабрытаніі паступалі падобныя дадзеныя — аналітыкі адзначалі рост продажаў на 99%. За першыя 3 тыдня было прададзена больш мільёна асобнікаў PS3 Slim.
Рэакцыя аўдыторыі і прэсы
З самага запуску сістэмы стаўленне публікі і прэсы да прыстаўкі было неадназначным. Некаторыя журналісты адзначалі даступнасць PlayStation 3 у крамах ЗША і Японіі ў першыя дні продажаў у параўнанні з вострым дэфіцытам Wii і выкарыстоўвалі гэты факт як доказ нізкага попыту спажыўцоў на сістэму. Таксама былі паведамленні пра тое, што некаторыя японскія крамы для павелічэння попыту змяншалі кошт на прыстаўку ў студзені 2007 года.
З агляду PlayStation 3 на прыналежным кампаніі Microsoft сайце MSN: «PS3 — гэта ўніверсальны мультымедыйны „камбайн“ для хаты, які апраўдвае ўскладзеныя на яго чаканні… PS3 цалкам годная выдаткаваных/запытаных за яе грошай». Рэсурс CNET паставіў сістэме 8,8 з 10 і паставіў яе ў якасці прылады нумар адзін, якое «трэба купіць», усхваляючы пышныя графічныя магчымасці і стыльны дызайн, аднак крытыкуючы малая колькасць даступных гульняў. Рэсурс Hexus Gaming падагульніў агляд еўрапейскай версіі словамі: «…па меры таго, як PlayStation 3 будзе сталець, а распрацоўшчыкі пачнуць распрацоўваць гульні для яе, мы ўбачым, як PlayStation 3 адкрыецца ўсім у якасці правільнага выбару для гульца». На GDC 2007 заснавальнік кампаніі Shiny Entertainment Дэвід Перы заявіў: «Я лічу, што Sony стварыла лепшую гульнявую сістэму. Без сумневу, гэта лепшая гульнявая прылада на рынку».
З іншага боку, PS3 атрымала восьмае месца ў спісе «21 тэхнічнае расчараванне 2006» ад часопіса PC World, дзе яе крытыкавалі як «запазнелую, дарагую і няскончаную» кансоль. Сайт GamesRadar паставіў PS3 на першае месца сярод гульнявых PR-правалаў, у аглядзе якога гучыць пытанне пра тое, як «менеджарам Sony атрымалася за адзін год з самай чаканай гульнявой сістэмы зрабіць аб'ект нянавісці і насмешак усяго Інтэрнэту». Хоць, пад канец агляду, аўтары выказваюць меркаванне, што ўсе праблемы сістэмы выкліканы «нерасчыненым патэнцыялам». Моцнае расчараванне гульцоў ад старту кансолі стала асноўнай тэмай часопіса Electronic Gaming Monthly у лютым 2007 года, дзе быў апублікаваны артыкул «BattleStation!», у якім часопіс надрукаваў крытычныя водгукі шматлікіх гульцоў, аналітыкаў і распрацоўшчыкаў з нагоды PS3. Таксама EGM узяў інтэрв'ю ў Джэка Трэтона, начальніка аператыўнага кіравання амерыканскага аддзялення Sony. У інтэрв'ю Трэтон так растлумачыў негатыўную рэакцыю людзей: «Хтосьці [у адрозненні ад нас] чакае ад PS3 памылак і правалаў — і, не дачакаўшыся, пачынае выдаваць жаданае за сапраўднае». Трэтон таксама пасмяяўся над каментарамі EGM адносна нізкіх продажаў кансолі, заявіўшы: «Калі вы знойдзеце PS3 у крамах ЗША, якая праляжыць на паліцы даўжэй за пяці хвілін, я дам вам 1200 долараў за гэта». Дадзеная заява выклікала вялікі рэзананс у сетцы. Так, стваральнікі коміксаў Penny Arcade у выглядзе коміксу пажартавалі, што Трэтон зараз запазычыў ім 13,2 тыс. дал., бо яны знайшлі 11 прыставак у крамах недалёка ад іх офіса.
Тэхнічныя характарыстыкі
Таксама ў прыстаўцы выкарыстоўваецца графічны працэсар RSX ці «Сінтэзатар рэальнасці», створаны кампаніямі nVidia і Sony. Відэачып працуе на частаце 550 Мгц і мае 256 Мб памяці. Графічны працэсар уяўляе сабой малаважна мадыфікаваны G70. У якасці графічнага API выкарыстоўваецца OpenGL ES.
PS3 мае 256 Мб XDR DRAM аператыўнай памяці вытворчасці Rambus.
Асноўным аптычным носьбітам для гульняў PlayStation 3 з'яўляецца Blu-ray, аднак прывад прыстаўкі таксама дазваляе прайграваць звычайныя DVD, SACD (толькі ў версіях 60 GB PAL/NTSC, 20 GB і 80 GB NTSC) і CD-носьбіты. Для 2,5″-цвёрдага дыска маецца магчымасць адлучэння і замены на больш ёмісты. У першых рэвізіях кансолі быў усталяваны кард-рыдар для чытання карт фарматаў Memory Stick, CompactFlash, SD і MMC, у новых мадэлях ён быў прыбраны для зніжэння сабекошту кансолі.
Сеткавыя і бесправадныя тэхналогіі забяспечваюцца стандартамі Wi-Fi (IEEE 802.11b/g), Gigabit Ethernet і Bluetooth 2.0. На корпусе прыстаўкі знаходзяцца чатыры партыUSB 2.0 для падлучэння вонкавых прылад. У апошніх версіях прыстаўкі, таксама з прычыны памяншэння сабекошту, былі пакінуты толькі 2 парты USB 2.0.
Вонкавы выгляд
Прыстаўка мае памеры 325×98×274 мм; вагу — 5 кг. Яна прыкметна больш PlayStation 2 і па памерах ушчыльную наблізілася да Xbox. Корпус PlayStation 3 мае трохі выпуклую форму (у адрозненні ад корпуса Xbox 360, які «ўвагнуты»). Дзякуючы такой форме PS3 можна ўсталёўваць вертыкальна без дадатковых падставак. Блок сілкавання ўбудаваны ў корпус кансолі, што разам з масіўнай сістэмай астуджэння і забяспечвае адносна вялікую вагу PS3.
Slim-версія мае памеры 290×65×290 мм; вагу — 3,20 кг. Гэта робіць яе менш, чым Xbox 360.
Паверхня кансолі — чорны глянцавы пластык. Па запэўненні маркетолагаў, падобныя вынаходствы падкрэсліваюць вылучную «элітнасць» кансолі, здольную спраўдзіць завышаны кошт на кансоль у 800 дал. Платай за вонкавы выгляд з'яўляецца здольнасць прыцягваць пыл і адбіткі пальцаў, а ўмельцамі выпушчаны аксэсуар, здольны заляпіць усе порты кансолі, абараняючы нутро тэхналагічнай кансолі ад пылу.
Паверхня Slim-версіі — матавая, тым самым адбіткі пальцаў не застаюцца на корпусе прыстаўкі.
Аналагічна PS2, прывад Blu-ray размяшчаецца на правым боку кансолі, аднак дыскі загружаюцца не з дапамогай латка, які выязджае, а праз адтуліну дыскавода, як у аўтамагнітолах. Таксама прывад трохі патоплены ў корпус прыстаўкі, што надае ёй некаторае падабенства з картрыджавай прыстаўкай NES. Канфігурацыі прыстаўкі таксама трохі адрозніваюцца вонкава — у таннейшай версіі на 20 Гб адсутнічаюць храмаваныя панэлі. У лагатыпе «PlayStation 3» выкарыстоўваецца шрыфт з фільма «Чалавек-павук», знятага адным з падраздзяленняў кампаніі — Sony Pictures.
Камплектацыя
Sony выпусціла дзве розныя канфігурацыі PlayStation 3. Premium (ці 60Gb-версія) уключае ўнутраны цвёрды дыск на 60 гігабайт. Гэта версія прыстаўкі таксама ўкамплектавана інтэрфейсам Wi-Fi, выхадам HDMI і кард-рыдарам. Core (ці 20Gb-версія) з вінчэстарам на 20 Гб, не ўключае Wi-Fi і кард-рыдар, але падтрымлівае магчымасць замяніць цвёрды дыск і дадаць адсутныя інтэрфейсы з дапамогай адаптараў. Першапачаткова кампанія не меркавала абсталёўваць малодшую версію прыстаўкі раздымам HDMI, аднак 22 верасня 2006 года Sony змяніла сваё рашэнне і, акрамя таго, зменшыла кошт на Core-версію ў Японіі да 429 дал. Таксама, у камплект абедзвюх версій не ўваходзіць HDMI-кабель, неабходны для паўнавартаснага HD-вываду.
Таксама з прыстаўкай пастаўляецца:
Усе мадэлі ўключаюць Blu-ray/DVD/CD-прывад, HDMI 1.3a і падтрымку Bluetooth 2.0, Gigabit Ethernet.
З 11 лістапада 2006 года пачаліся продажы PS3 у Японіі, 17 лістапада прыстаўка выйшла ў Паўночнай Амерыцы. Запуск PlayStation 3 у Еўропе адбыўся ў сакавіку 2007 года з-за недахопы вытворчых магутнасцей, акрамя таго, канфігурацыя прыстаўкі для гэтага рэгіёна падверглася зменам. C 11 красавіка 2007 года была спынена вытворчасць малодшай версіі кансолі, 20 GB.
8 ліпеня 2007 года Sony анансавана мадэль з цвёрдым дыскам аб'ёмам 80 Гб.
18 кастрычніка 2007 года была анансавана мадэль з цвёрдым дыскам на 40 Гб.
9 кастрычніка 2009 года выйшлі Slim-версіі кансоляў з цвёрдым дыскам на 120 і 250 Гб.
28 верасня 2012 года ў продаж паступіла PS3 Super Slim з цвёрдым дыскам на 500 Гб (CECH-4000B), а таксама эканамічная мадэль з флэш-памяццю на 12 Гб (CECH-4000A).
Sixaxis
Галоўнай асаблівасцю Sixaxis з'яўляецца магчымасць кантролера вызначаць сваё становішча ў прасторы, а таксама ўлоўліваць рух і кручэнне ў трох плоскасцях, што дазволіць выкарыстоўваць у гульнях новыя прыёмы, якія не патрабуюць націскі кнопак. Sixaxis не падтрымлівае функцыю вібрацыі, што таксама палягчае прыладу. Па заяве кампаніі, вібрацыя была выдалена з кантролера вылучна для зніжэння кошту прылады, хоць раней лічылася, што функцыі вібрацыі заміналі датчыкам руху.
У Sixaxis замест перамыкача Analog і яго індыкатара на пярэдняй частцы кантролера з'явілася кнопка з лагатыпам PlayStation, аналагічная функцыі Guide на кантролеры Xbox 360. Вышыня некаторых кнопак была павялічана для большай камфортнасці. Рычагі L2 і R2 у задняй частцы сталі амаль аналагавымі, зараз іх ступень націску можна рэгуляваць падобна педалям у аўтамабілі. У аналагавых стыках быў павялічаны максімальны вугал адхілення, а таксама падвышана адчувальнасць.
DualShock 3
На выставе TGS’07 Sony афіцыйна анансавала DualShock 3, адрозны ад Sixaxis наяўнасцю вібрацыі і выкарыстаннем больш якасных матэрыялаў (гэта прадухіляе хуткі знос стыкаў — асноўную праблему Sixaxis).
З 11 лістапада 2007 года геймпад прадаваўся ў Японіі і ішоў у камплекце з мадэллю з дыскам на 80 Гб.
PlayStation Move
Sony анансавала бесправадны кантролер (датчык руху), аналагічны Wii Remote, пад назвай PlayStation Move. Ён павінен быў ісці ў камплекце з маленькай камерай (PlayStation Eye) для адсочвання руху кантролера ў трохмернай прасторы. Камеры павінен дапамагаць шар на верхавіне пульта, які змяняе колер у залежнасці ад мясцовасці, у якой знаходзіцца. Па словах Sony, яны былі ўдзячныя Nintendo за стварэнне рэвалюцыйнага кантролера і сцвярджалі, што рухі PlayStation Move павінны быць дакладней, чым у Wii Remote.
Кантролер выйшаў у продаж увосень 2010 года. Ужо каля 20 кампаній распрацоўваюць гульні, якія будуць падтрымліваць PlayStation Move. У стартавым наборы ён прадаецца з гульнёй «Свята Спорту».
Sony Move Navigation Controller
Sony Move Navigation Controller — адмысловы дадатковы датчык руху да PlayStation Move. Гэта навігацыйны датчык руху. Патрэбен ён для некаторых гульняў. Таксама кампанія Artplays стварыла двайніка Sony Move Navigation Controller, які завецца таксама.
Адаптар
Разам з SIXAXIS 11 лістапада выйшаў вонкавы адаптар для Memory Card, з дапамогай якога можна капіраваць захаванні гульняў PlayStation і PlayStation 2 на цвёрды дыск PlayStation 3.
Пульт
7 снежня 2007 года кампанія выпусціла таксама пульт дыстанцыйнага кіравання, з дапамогай якога прыстаўку можна выкарыстоўваць як відэапрайгравальнік дыскаў фармату Blu-ray са стандартнымі магчымасцямі: перамоткай, пераключэннем паміж часткамі фільма, навігацыяй у меню і  да т. п. Можа быць уключаны ў некаторыя камплектацыі.
Інтэрфейс і аперацыйная сістэма
PlayStation 3 мае фірмовае галоўнае меню XMB (XrossMediaBar), уяўлялае сабой «дрэва» c піктаграмамі раздзелаў, пры выбары раздзела пад ім малююцца піктаграмы кнопак. Меню XMB Sony ужывалі таксама ў PSP, сваіх тэлевізарах Sony Bravia і ў серыі наўтбукаў Sony VAIO. Таксама на прыстаўцы ўсталяваная паўнавартасная аперацыйная сістэма, для якой праз анлайн-сэрвіс можна спампоўваць патчі і абнаўленні.
На прыстаўку можна было ўсталяваць аперацыйную сістэму з сямейства GNU/Linux, напрыклад такую як: YDL Linux (Yellow Dog Linux), Yellow Dog Linux for Sony PlayStation 3, Ubuntu, Fedora, аднак будуць недаступныя некаторыя магчымасці абсталявання (напрыклад, 3D-паскаральнік). Пасля абнаўлення прыстаўкі да версіі 3.21, які выйшаў 1 красавіка 2010 года, функцыя стала недаступнай. Да гэтага дадзеная функцыя працавала толькі на сістэмах папярэдніх пакаленняў, гэта значыць у версіях, якія выпускаліся да 1 кастрычніка 2009 года ці да выпуску новай версіі кансолі PlayStation 3 Slim.
21 красавіка выйшла абнаўленне да версіі 3.30, якое дадало падтрымку рэжыму 3D-стэрэа ў гульнях. Абнаўленне версіі 3.50 дадало магчымасць прайгравання Blu-ray 3D дыскаў, якія прайграваюцца ў паўнавартасных 1080p. Аднак на момант прашыўкі 3.73 стандарт Dolby TrueHD, выкарыстоўваны ў некаторых Blu-ray 3D фільмах, усё яшчэ не падтрымліваецца. У версію пачынальна з 4.00 дададзена падтрымка гульнявой кансолі PS Vita.
Медыяплэер
Апроч гульняў, прыстаўку з поспехам можна выкарыстоўваць у якасці прайгравальніка відэа, як стандартнага, так і высокай разроснасці (аж да 19201080). Фільмы можна глядзець як з дыскаў Blu-ray, так і са звычайных DVD-дыскаў (напрыклад, у фармаце DivX ці MPEG-4), а таксама выкарыстоўваць прыстаўку як кліент хатняга медыясервера (напрыклад, FreeNAS ці ).
Гульні
Выйшлі адначасова з PS3: Call of Duty 3, Fight Night Round 3, flOw, Full Auto 2: Battlelines, Genji: Days of the Blade, Madden NFL 07, Mainichi Issho, Marvel: Ultimate Alliance, Mobile Suit Gundam: Crossfire, MotorStorm, NBA 07, NBA 2K7, NHL 2K7, Need for Speed: Carbon, Resistance: Fall of Man, Ridge Racer 7, Tiger Woods PGA Tour 2007, Tom Clancy’s Rainbow Six: Vegas, Tony Hawk’s Project 8, Untold Legends: Dark Kingdom, Tekken Dark Resurrection Online.
Анлайн-сэрвісы
Sony запусціла інтэрнэт-сэрвіс, PlayStation Network Platform, шмат у чым падобны да Xbox Live для Xbox 360. Сэрвіс дазваляе загружаць на цвёрды дыск розны кантэнт (відэа, музыку, дэмаверсіі гульняў, абнаўленні), гуляць і мець зносіны з іншымі карыстачамі PlayStation 3. Адметнай асаблівасцю PSN з'яўляецца яго бясплатнасць. Аплаты патрабуюць толькі пампаваныя гульні і розныя дадаткі. Усе аперацыі вырабляюцца праз адмысловую краму — PlayStation Store. Да профіля карыстача PS3 прывязваецца «кашалёк», з дапамогай якога і аплачваюцца пакупкі, дзякуючы чаму няма неабходнасці кожны раз уводзіць звесткі аб крэдытнай картцы.
Таксама запушчаны сэрвіс PlayStation Home, які ўяўляе сабой сацыяльную сетку, інтэграваную ў віртуальны свет.
PlayStation Network
PlayStation Network — адзіны анлайн-сэрвіс, створаны кампаніяй Sony Computer Entertainment для PlayStation 3 і PlayStation Portable, які быў анансаваны на сустрэчы PlayStation Business Briefing у Токіа ў 2006 годзе. Дадзены сэрвіс заўсёды ўключаны, яго выкарыстанне з'яўляецца бясплатным, і ўключае анлайн падтрымку. Сэрвіс дазваляе доступ да шматкарыстальніцкага кантэнту гульняў, PlayStation Store, PlayStation Home і іншым сэрвісам. PlayStation Network выкарыстоўвае наяўныя і карты PlayStation Network, як сродак аплаты ў краме PlayStation Store і PlayStation Home.
Тэхнічныя праблемы
Некаторыя ўладальнікі Sony PlayStation 3 сутыкнуліся з так званай праблемай жоўтага агню смерці (Yellow Light Of Death, YLOD). У большай частцы гэта кранула ўладальнікаў гульнявых прыставак першых рэвізій, менавіта на прыстаўках з цвёрдым дыскам 60 Гб часцей выяўлялася праблема перагрэву. У новых рэлізах гульнявой прыстаўкі з цвёрдым дыскам 40 Гб і ў версіі Slim праблема перагрэву сустракаецца значна радзей.
У выпадку ўзнікнення гэтай праблемы пры ўключэнні кансолі індыкатар сілкавання кароткачасова свеціцца жоўтым, а затым міргае чырвоным. Чыннікам праблемы (як і RROD у Xbox 360) звычайна з'яўляецца парушэнне паяння графічнага працэсара RSX ці цэнтральнага працэсара Cell. Пры ўзнікненні дадзенай тэхнічнай няспраўнасці ёсць некалькі варыянтаў яе рашэння. Таксама, часта на FAT-мадэлях выходзіць з ладу BD-прывад.
Рэжым прадзьмуху
У PS3 маецца так званы рэжым прадзьмуху ці тэст вентылятараў. Гэта функцыя афіцыйна не дэкларуецца Sony, але была выяўлена карыстачамі. Актывацыя дадзенай функцыі на 40 Gb мадэлі вырабляецца шляхам падлучэння да кансолі сілкавання пры націснутай кнопцы Eject. Пасля гэтага вентылятар пачынае працаваць на максімальнай хуткасці. Некаторыя карыстачы выкарыстоўваюць дадзеную функцыю для выдалення з кансолі пылу. Аднак дадзены метад актывацыі не працуе на 60 Gb мадэлі кансолі. Для запуску прадзьмуху на гэтай мадэлі некаторыя карыстачы прапанавалі выкарыстоўваць метад перагортвання кансолі «ўгару нагамі». Аднак высвятлілася, што дадзены метад фактычна не запускае прадзьмух, а прыводзіць да перагрэву кансолі, які служыць чыннікам паскарэння вентылятараў. На Slim-мадэлі кансолі запуск прадзьмуху аналагічны мадэлі 40 Gb. У цэлым, не існуе адзінага меркавання пра ўплыў дадзенай функцыі на кансоль.
Канфлікт з хакерамі
20 жніўня 2010 года ў чарговы раз з'явілася інфармацыя пра тое, што кансоль PlayStation 3 была ўзламаная. У якасці рашэння прапанавалася USB-прылада, пасля ўстаўкі якой з'яўлялася магчымасць запускаць вобразы гульняў, якія змяшчаюцца на цвёрдым дыску прыстаўкі. На YouTube былі выкладзены ролікі, якія дэманструюць працэс. Было абвешчана, што ўразлівасці схільныя ўсе прыстаўкі PlayStation 3: першыя выданні і Slim-версіі. Пасля было выпушчана абнаўленне 3.42, якое зачыняла магчымасць выкарыстання прылады JailBreak.
У тым жа года, 30 снежня, было абвешчана пра поўны ўзлом кансолі, дасягнутым шляхам раскадзіроўкі ключа. Пры гэтым карыстачам адкрывалася магчымасць ашукваць сістэму пры ўсталёўцы любых прыкладанняў, нягледзячы на версію прашыўкі кансолі. Таксама з'явілася магчымасць усталёўкі аперацыйнай сістэмы Linux. Хоць падобнае давала поўную волю дзеянняў для любых маніпуляцый з кансоллю, аж да загрузкі «пірацкага» праграмнага забеспячэння і гульняў, хакеры заявілі, што гэта не з'яўлялася іх мэтай. Аднак з дапамогай чарговага абнаўлення сістэмнага праграмнага забеспячэння (3.60) кампанія Sony канчаткова ўхіліла магчымасць узлому кансолі.
Крымінальны пераслед
У студзені 2011 Sony падала ў суд на Джорджа Хотца, які ўзламаў ПЗ кансолі. У той жа час адвакат Хотца — Сцюарт Келар — заявіў, што яго падабаронны не з'яўляецца хакерам, бо ўсяго толькі зноў зрабіў даступнымі заблакаваныя раней функцыі (хоць Хотц таксама публікаваў эксплойты, якія дазваляюць узломваць сістэму кансолі ).
Адначасова з гэтым Sony абвясціла пра ўскладненне доступу да сваіх сэрвісаў з кансоляў: для іх выкарыстання трэба валодаць адмысловым ідэнтыфікатарам, якія паведамляюць пра тое, што прыстаўка не ўзламана і не «чыпаваная». У адказ на гэта хакеры заявілі, што яны валодаюць магчымасцямі ўзламаць ідэнтыфікатар кансолі і вывесці яе з чорнага спісу ці, наадварот, зрабіць яе «пірацкай». Таксама было сказана, што пры жаданні за суткі можна распрацаваць праграму, якая здольная «зрабіць усе кансолі ў свеце пірацкімі».
У наступным месяцы выліўся новы скандал вакол узлому кансолі. Грамадзянін Германіі рускага паходжання Аляксандр Ягоранкоў, які прайграў раней суд з Sony, апублікаваў так званую «Біблію гіпервізара». Гэтым імем названы набор матэрыялаў для ўзлому кансолі, і хакерская супольнасць ужо прапанавала Ягоранкову дапамогу ў распаўсюдзе дадзеных матэрыялаў. Юрысты Sony накіравалі шэраг патрабаванняў да хостынг-правайдараў, патрабуючы адключаць любыя сайты, дзе размяшчаецца дадзены архіў. 9 сакавіка Sony дамагліся ў судзе дазволу атрымаць усё логі сайта Хотца аж да IP-адрасаў тых, хто яго наведваў, спампоўваў што-небудзь па спасылцы ці пакідаў каментары. Падобныя дазволы Sony атрымала таксама на логі з рахункаў Хотца на сайтах Twitter і YouTube. Па словах кампаніі, гэтыя дадзеныя патрэбныя толькі для таго, каб пацвердзіць факт распаўсюду Хотцам злачынных дадзеных для ўзлому.
Напад ананімаў
У адказ на падобны пераслед, некалькі вэб-рэсурсаў Sony былі атакаваныя групай ананімаў. Шматлікія з іх, у тым ліку PlayStation Network, былі доўгі час недаступныя.
Перспектывы
У жніўні 2010 прадстаўнікі Valve заявілі, што платформа PS3 вельмі важная для студыі, хоць усяго за год да гэтага распрацоўшчыкі сцвярджалі, што не збіраюцца рабіць гульні для гэтай кансолі. Да прыкладу, 19 красавіка 2011 года на платформе Sony выйшаў Portal 2 — новая гульня студыі.
208-ы партызанскі полк імя І. В. Сталіна
'''208-ы партызанскі полк імя І. В. Сталіна''' — партызанскі полк, створаны ў жніўні 1943 года на базе 208-га партызанскага атрада імя І. В. Сталіна. У лістападзе 208-ы атрад быў пераўтвораны ў 1-ю Клічаўскаю партызанскую брыгаду. У маі 1943 года брыгада была пераўтворана ў 208-ы партызанскі атрад імя Сталіна, у жніўні — у 208-ы полк імя Сталіна. Дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Клічаўскага, Быхаўскага, Пухавіцкага, Чэрвеньскага, Барысаўскага, Крупскага, Целяханскага, Лагішынскага, Ганцавіцкага і Пінскага раёнаў. 11 ліпеня 1944 года полк (1422 партызаны, 4 батальёны) злучыўся з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Са жніўня 1941 года ў Рудзенскім раёне дзейнічаў атрад М. П. Пакроўскага, у кастрычніку быў створаны атрад Сяргеева. 31 снежня 1941 года атрады Пакроўскага, Сяргеева і група У. І. Нічыпаровіча, што прыбыла з Мінскага падполля, былі аб'яднаны ў 208-ы партызанскі атрад (з сакавіка 1942 года — 208-ы партызанскі атрад імя І. В. Сталіна). У сакавіку 1942 года атрад перадыслацыраваўся ў Клічаўскі раён, дзе яго камандаванне стварыла і ўзначаліла Клічаўскі аператыўны цэнтр. У лістападзе атрад быў пераўтвораны ў 1-ю Клічаўскую партызанскую брыгаду (камандзіры П. В. Яхантаў, Я. М. Бяспоясаў; камісары І. Р. Іваноў, Р. І. Шчарбакоў; начальнікі штаба К. А. Арцюшын, Ц. К. Крук). У маі 1943 года брыгада была пераўтворана ў 208-ы партызанскі атрад імя І. В. Сталіна, у жніўні — у 208-ы партызанскі полк імя І. В. Сталіна 3-х батальённага складу (камандзір палка Бяспоясаў, камісар Шчарбакоў, начальнік штаба П. Ф. Бандарэнка). 11 снежня 1943 — 30 студзеня 1944 полк перабазіраваўся ў Целяханскі раён.
Партызаны правялі больш за 400 баявых аперацый. У лютым, сакавіку 1942, красавіку і жніўні 1943 разграмілі гарнізоны і апорныя пункты ў Пухавічах, Градзянцы Асіповіцкага, Сушы Клічаўскага, Мацевічах (Мацевіцкі бой) Бярэзінскага раёнаў, у Бялынічах. Правялі 17 абарончых апрацый супраць карнікаў, у тым ліку Кліноцкі бой. У маі 1943 года прарвалі блакаду, 16 чэрвеня 1944 года адбілі атаку буйных сіл карнікаў на лініі Агінскага канала. На ўчастках Мінск — Орша, Орша — Жлобін, Мінск — Жлобін, Баранавічы — Лунінец, Лунінец — Пінск знішчылі і пашкодзілі больш за 70 эшалонаў. У жніўні 1943 года знішчылі больш за 305 рэек. 19 студзеня 1944 на ўчастку Малькавічы — Люсіна спынілі і знішчылі вайсковы эшалон. 4—7 ліпеня 1944 года ва ўзаемадзеянні з часцямі Чырвонай Арміі разграмілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Новы Двор, Пагост Загародскі, Лагішын Лагішынскага, Сошна, Парахонск Пінскага раёнаў.
Вылазскае
Вы́лазскае, № 24  — возера ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, у басейне ракі Ясельда, за 16 км у напрамку на паўночны ўсход ад Пінска, за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Вылазы.
Плошча паверхні возера 0,3 (0,267 ) км². Даўжыня 3,5 (4,2 ) км, найбольшая шырыня 0,12 (0,15 ) км, даўжыня берагавой лініі 8,7 км. Плошча вадазбору 6,22 км². Катлавіна возера моцна выцягнутая. Берагі забалочаныя. Дно плоскае, высланае ілам. Возера моцна зарастае. Праз каналы Вылазскае злучаецца з тарфяным кар’ерам, сістэмай сажалак і ракой Ясельда.
Васькраэма (прыпыначны пункт)
Васькраэма (Vaskrääma) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Пярнумаа. Знаходзіцца ў вёсцы Васькраэма на лініі Леле — Мыйзакюла.
Гісторыя
Прыпыначны пункт з’явіўся ў 1896 годзе.
У 1975—1981 гадах замест вузкакалейкі была пабудавана шырокакалейная чыгунка Талін — Пярну — Рыга.
Пасажырскі рух далёкіх зносін спынены ў 1992 годзе, прыгарадны рух спынены пасля 31 студзеня 1996 года. Лінія цалкам закрыта да 2000 года і дэмантавана.
Чаль
Чаль (Чаль) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Разуха стрэлкападобная
Разу́ха стрэлкападобная (Arabis sagittata) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Двухгадовая або шматгадовая травяністая расліна вышынёй 30—60 см. Сцябло прамое. Лісце чаргаванае па даўжыні сцябла і ў прыкаранёвай разетцы, простае, суцэльнае. Прыкаранёвае лісце з чаранкамі, падоўжанае. Сцябло і лісце апушаныя. Кветкі белыя, з чатырма пялёсткамі. Плод — сплюшчаны стручок даўжынёй 2—6 см, з выразнымі жылкамі.
Пярну (прыпыначны пункт)
Пярну (Pärnu) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі. Знаходзіўся ў горадзе Пярну на лініі Леле — Мыйзакюла. Станцыя доўгі час была тупіковай, пакуль не закрылі ўсю галіну ў 2018 годзе.
Разуха стрэлкападобная
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўразіі. Святлолюбівая расліна, мезафіт, алігатроф і мезатроф. Расце ў горных стэпах, на сухіх і горных лугах, узлесках, схілах, камяністых россыпах, ў хмызняках, па берагах вадаёмаў, на аблогах, пустках, пашах, у садах і агародах.
Пярну (прыпыначны пункт)
У 1896—1928 гадах
Гісторыя чыгункі пачынаецца з будаўніцтва ў 1896 годзе 750-мм чыгуначнай лініі Валка — Руіена — Пярну, якая была рэалізавана вузкакалейнай пад’язной дарогай. Нядаўна пабудаваная чыгунка забяспечыла дастаўку грузаў да порта Пярну і пасажырскі чыгуначны рух — ад Пярну да чыгуначнай станцыі Валка, дзе можна было пераходзіць на цягнікі дальняга руху.
Разуха стрэлкападобная
Распаўсюджанне і экалогія
Цвіце ў маі—ліпені. Плады паспяваюць у ліпені—жніўні. Размнажаецца насеннем.
Пярну (прыпыначны пункт)
У 1896—1928 гадах
Маршрут чыгункі ў горадзе Пярну быў праведзены з паўднёвага ўсходу на паўночны захад.
Разуха стрэлкападобная
Распаўсюджанне і экалогія
Рэдкі від. Ахоўваецца на тэрыторыі шэрагу рэгіёнаў Расіі.
Пярну (прыпыначны пункт)
У 1896—1928 гадах
На тэрыторыі горада Пярну чыгунка Валка — Руіена — Пярну мела станцыі — «Пярноў» і «Фабрыка Вальдгоф»
Фабрыка Вальдгоф
Фабрыка Вальдгоф знаходзілася за 4 км ад тэрмінала Пярну і была створана ў цэлюлозна-папяровай фабрыцы Вальдгоф, найбуйнейшай прамысловай кампаніі ў Пярну, якая існавала паміж 1899 і 1915 гадамі. У цэлюлозна-папяровай фабрыцы Вальдгоф працавала ад 2000 да 3000 чалавек, у той час як наяўнасць чыгункі была жыццёва важнай для дзейнасці кампаніі, як для імпарту сыравіны, так і для экспарту гатовай прадукцыі. У пачатку Першай сусветнай вайны тэхналогіі фабрыкі былі эвакуіраваны ў глыб Расійскай імперыі. Калі наблізіліся нямецкія войскі, завод быў падарваны, а руіны будынка былі канчаткова не прыбраны да 1936 года.
Пасля пабудовы ўчастка Леле — Пярну Вальдгоф стаў чыгуначнай чыгуначнай станцыяй. У 1930 годзе Вальдгоф атрымаў новую назву — чыгуначны вакзал Папініду.
У другой палове ХХ стагоддзя, калі вузкакалейныя чыгуначныя ўчасткі былі перашытыя ў шырокакалейныя (1524 мм), станцыя «Папініду» была закрыта.
У 1925—1971 гадах
У 1925 годзе пачалося будаўніцтва новай чыгуначнай лініі, якая злучала Талін і Пярну. Існуючае чыгуначнае паведамленне паміж двума гарадамі Талін — Цюры — Вільяндзі — Мыйзакюла — Пярну было нязручным. Каб дабрацца з Таліна да Пярну, трэба было перакінуць шырокае кола пасярэдзіне Эстоніі да паўднёвай мяжы краіны, дзе, злучыўшы лінію Валка — Руіена — Пярну і працягваючы дарогу ў паўночным кірунку, можна было дабрацца да Пярну. Новая сувязь скараціла дарогу паміж Талінам і Пярну прыкладна на 100 км.
Архітэктар Лявон Аланс быў аўтарам усіх праектаў новых вакзалаў. Стыль будынкаў быў адзначаны розным тыпам чыгуначнай забудовы ад той, якая выкарыстоўваецца ў чыгуначнай сістэме Расійскай імперыі, і адлюстроўвала традыцыйныя каштоўнасці эстонскай культуры, якія ў асноўным былі ўкаранёны ў архітэктуры сядзіб Лельвідземэ.
Падчас Другой сусветнай вайны горад Пярну быў моцна пашкоджаны — чыгуначны мост праз раку Пярну быў разбураны, а таксама станцыі Пярну і Папініду.
Пераход на чыгунку 1520 мм
У другой палове 20 стагоддзя ў Эстоніі пачаў скарачацца лік вузкакалеяк. У залежнасці ад грузавой і пасажырскай магутнасці частка чыгуначных ліній перабудоўвалася ў шырокакалейкі, а большая частка ўчасткаў была закрыта і дэмантавана.
Першая лінія з Талінам была ўведзена ў эксплуатацыю. Чыгуначны ўчастак Леле — Пярну быў адкрыты 23 ліпеня 1971 года, а таварная станцыя Пярну стала часовай галоўнай станцыяй горада Пярну. Чыгуначны мост праз раку Пярну ў раёне Папініду быў адкрыты праз пяць гадоў, у 1976 годзе, калі ў раёне Раекіла Пярну была ўстаноўлена новая пасажырская станцыя Пярну.
Станцыя Раекіла была пабудавана прыкладна за 1 км на паўднёвы ўсход ад закрытай станцыі Папініду і за 5 км ад былой галоўнай пасажырскай станцыі ў цэнтры Пярну.
На месцы былых чыгуначных шляхоў ёсць вуліцы, напрыклад, былы ўчастак Леле — Папінід праз горад Сіндзі, які пасля зняцця чыгункі стаў Чыгуначнай вуліцай (Raudtee ielu).
З 1981 года па цяперашні час
У 1981 годзе была завершана рэканструкцыя чыгуначных участкаў Пярну — Мыйзакюла і Руіена — Мыйзакюла да стандарту каляіны 1520 мм. Станцыя Пярну зноў стала не толькі прамежкавай станцыяй, але пачала прымаць цягнікі міжнародных (тады міжрэспубліканскіх СССР) цягнікоў маршрутаў — Талін — Пярну — Рыга і Рыга — Пярну.
У 1986 годзе на станцыі Пярну быў пабудаваны новы будынак пасажырскай станцыі.
З аднаўленнем незалежнасці Эстоніі і Латвіі пасажырскі транспарт, але асабліва грузавы транспарт, рэзка скараціўся. Калі была створана эстонска-латвійская дзяржаўная мяжа, рух пасажырскіх цягнікоў паміж Рыгай і Талінам таксама быў спынены.
Чыгуначны рух заставаўся па абодва бакі мяжы яшчэ некалькі гадоў. Пасажырскія перавозкі з Пярну да Мыйзакюла ажыццяўляліся да 31 студзеня 1996 года, пазней на чыгуначнай лініі ажыццяўляліся толькі грузавыя перавозкі. У 2008 годзе чыгуначны ўчастак Пярну — Мыйзакюла быў цалкам закрыты і дэмантаваны.
Станцыя Пярну зноў стала тупіковай. З-за ўсё больш састарэлай чыгуначнай інфраструктуры, частаты і хуткасці руху невялікіх цягнікоў, а таксама нязручнага размяшчэння станцыі на паўднёва-ўсходняй ускраіне горада паток пасажыраў праз станцыю Пярну таксама скараціўся.
У будынку станцыі Пярну было створана кафэ, якое потым было закрыта. У красавіку 2012 года будынак станцыі Пярну быў знесены.
З некалькіх пасажырскіх платформ і дарожак захавалася толькі адна платформа.
На працягу некалькіх гадоў абмяркоўвалася магчымасць пераезду існуючай станцыі бліжэй да горада побач з дзеючым гандлёвым цэнтрам Маякас.
У 2017 годзе ўрад Эстоніі прыняў рашэнне не ўкладваць 17 000 000 еўра ў рамонт 70-кіламетровай чыгуначнай трасы Пярну — Леле. Рэгулярны рух цягнікоў паміж Пярну і Леле быў спынены 8 снежня 2018 года.
Rail Baltica
У рамках праекта Rail Baltica плануецца пабудаваць стандартную чыгунку, якая праходзіць праз тры краіны Балтыі і праходзіць у Цэнтральную Еўропу. Станцыя Пярну плануецца быць памежнай ў Эстоніі на гэтай лініі.
Крукаўшчына (Мёрскі раён)
Кру́каўшчына (, Крюковщина) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Рыжская аперацыя (1917)
Ры́жская апера́цыя (Schlacht um Riga, 1 верасня 1917 — 6 верасня 1917 года) — ваенная аперацыя на Усходнім фронце Першай сусветнай вайны, праведзеная германскай арміяй супраць рускай арміі і якая завяршылася перамогай нямецкіх войскаў і ўзяццем Рыгі.
Баявыя дзеянні адбываліся на тэрыторыі сучаснай Латвіі. У аперацыі адзін аднаму супрацьстаялі часткі 8-й нямецкай і 12-й рускай арміяў. Пасля фарсіравання Заходняй Дзвіны нямецкімі часткамі завязаліся ўпартыя баі, у якіх актыўны ўдзел прынялі брыгады латышскіх стралкоў. Да 3 верасня расійскія войскі былі вымушаныя пакінуць Рыгу і адступіць на паўночны ўсход да Вендзену. Страты немцаў склалі каля 4000—5000 салдат і афіцэраў забітымі, параненымі, палоннымі і зніклымі без вестак. У ходзе Рыжскай аперацыі рускія войскі страцілі да 25 000 чалавек, з іх да 15 000 палоннымі і зніклымі без вестак. Германскія падраздзяленні здолелі захапіць 273 гарматы, 256 кулямётаў, 185 бамбамётаў, 48 мінамётаў, а таксама значную колькасць іншай ваеннай маёмасці. Аднак цалкам знішчыць 12-ю армію нямецкім войскам не ўдалося.
Гімназія № 1 (Наваполацк)
«Гімназія № 1» — сярэдняя навучальная ўстанова адукацыі ў горадзе Наваполацку Віцебскай вобласці. Заснавана ў 1993 годзе.
Гісторыя
У 1993 годзе рашэннем № 339 Наваполацкага гарадскога Савета народных дэпутатаў адкрыта гімназія на 2 класы. З 1994 года былі ўведзены 3 замежныя мовы, прыцягнуты да навучання выкладчыкі ВНУ, члены Саюза мастакоў. У 1995 годзе ў гімназіі прынята праграма «Адораныя дзеці» (1995—1998).
З 1997 года ў гімназіі адкрыты трохгадовыя школы маладога настаўніка і куратара. У 1999 годзе Дзяржаўная iнспекцыя навучальных устаноў Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 21 снежня 1999 года выдала пасведчанне аб дзяржаўнай атэстацыі гімназіі (11 класаў).
У 2001 годзе ў навучальнай установе адкрываюцца шматпрофільныя класы. У гэтым жа годзе ўступіла ў дзеянне Праграма «Навучальны кабінет». Праз год была прынята праграма «Інфарматызацыя».
У 2003 годзе гімназія стала Рэспубліканскай інавацыйнай пляцоўкай па праблеме «Стварэнне мадэлі выхаваўчай работы з улікам рэгіянальных асаблівасцей» (2003—2006).
Галоўнымі напрамкамі навучання ў наваполацкай гімназіі з’яўляюцца: філалагічны, фізіка-матэматычны, хіміка-біялагічны і грамадазнаўчы.
Памва Бярында
Памва Бярында, свецкае імя Павел Бярында (1550—1570-я, Галіцыя —, Кіеў) — дзеяч усходнеславянскай культуры , лексікограф, паэт, перакладчык, гравёр і выдавец. Адзін з першых друкароў на Русі.
Біяграфія
Атрымаў выдатную адукацыю. Валодаў старажытнагрэчаскай, лацінскай, стараславянскай, старажытнаяўрэйскай, беларускай, украінскай мовамі. У сярэдзіне 1590-х гадоў зблізіўся з Львоўскім епіскапам, які адкрыў у сваім маёнтку ў друкарню і запрасіў Бярынду арганізаваць яе работу. У 1597 годзе Бярында пераязджае ў Страцін і прыступае да выдавецкай дзейнасці. У 1604 годзе ён, сумесна з Сімяонам Будзынай, выдае «Служэбнік», а ў 1606 годзе — «Трэбнік». У тым жа, 1606 годзе, Бярында пераехаў са Страціна ў Перамышль, працаваць у тамтэйшага праваслаўнага епіскапа Міхаіла Капысценскага, а дзейнасць страцінскай друкарні прыпынілася.
Між 1610 і 1613 гадамі Памва Бярында аўдавеў і прыняў манаства. Свецкім іменем Бярынды было Павел, але пры пострыгу ў ён атрымаў імя Памва. У 1614—1616 гадах служыў у львоўскага Успенскага брацтва і выкладаў у.
У 1615 годзе Кіева-Пячэрскі архімандрыт набыў непрацуючую страцінскую друкарню і зноў запрасіў туды працаваць Памву Бярынду. Пасля Плецянецкі вывез друкарню цалкам са Страціна ў Кіеў, дзе на яе аснове была створана друкарня Кіева-Пячэрскай лаўры. У 1619 годзе Бярында разам з сынам Лукашам пераехаў у Кіеў і працаваў у гэтай друкарні да канца жыцця, а ў перыяд з 1627 па 1629 годы і ўзначальваў. У 1620 годзе іерусалімскі патрыярх удастоіў Памву Бярынду звання. Памёр Памва Бярында 13 ліпеня 1632 года ў Кіеве.
Лексіконъ славенорωсскїй альбо Именъ тлъкованїє
«Лексіконъ славенорωсскїй альбо Именъ тлъкованїє» Памвы Бярынды, над якім ён працаваў 30 гадоў  — значнае дасягненне старабеларускага і стараўкраінскага слоўніцтва. Складаецца з дзвюх частак: «лексікон» — царкоўнаслав.-бел.-ўкр. слоўнік; і «…Імёны ўласныя» — збор тлумачэнняў тапонімаў і антрапонімаў, а таксама агульных назваў неславянскага паходжання. У памятцы амаль 7 000 артыкулаў (каля 5 000 ў 1-й частцы, 2 000 — у 2-й, сярод якіх каля 1 400 уласных імён).
Літаратурная творчасць
Памва Бярында быў адным з пачынальнікаў паэзіі і школьнай драмы ва Украіне.
У 1616 годзе Бярында надрукаваў у Львове свой першы твор — калядны дыялог з пралогу, прамоў сямі хлопцаў і эпілогу «На Рождѣство Хрыста вѣршѣ для утѣхы православнимъ христианамъ». Разам з дыялогам там былі і іншыя вершы на царкоўныя тэмы. Вершы выкарыстоўваліся для дэкламацыі вучнямі брацкіх школ і мелі вялікую папулярнасць — іх перапісвалі ў XVII стагоддзі ў Маскве. У развіцці жанраў ўкраінскай літаратуры гэтыя вершы былі пераходным этапам ад паэзіі да драмы.
Працы
У розны час Берында працаваў над напісаннем, рэдагаваннем і выданнем такіх кніг і ксілаграфіі як:
Памяць
Дрэварыт з партрэтам Памвы Бярынды стварыў мастак.
Ла-Рашэль
Ла-Рашэль (La Rochelle) — партовы горад на захадзе Францыі на ўзбярэжжы Біскайскага заліва ў рэгіёне Новая Аквітанія.
Гісторыя
Ла-Рашэль была заснавана ў X стагоддзі. У XII і XIII стагоддзі была важным горадам у сетцы ордэна тампліераў, якія пабудавалі ў ёй вялікі порт. Па сённяшні дзень у Ла-Рашэлі існуе rue des Templiers, вуліца тампліераў. Да XV стагоддзя горад заставаўся самым буйным портам Францыі на атлантычным узбярэжжы. Гандаль вёўся першым чынам віном і соллю. У эпоху Адраджэння Ла-Рашэль адкрыта прыняла ідэі Рэфармацыі і з 1568 года стала цэнтрам гугенотаў, што падарыла гораду недоўгачасовы перыяд росквіту і міру. У 1622 годзе герцаг дэ Гіз знішчыў флот Ла-Рашэлі, які знаходзіўся пад камандаваннем Жана Гітана.
Пасля таго, як салдаты Ла-Рашэлі 10 верасня 1627 года выступілі ў баі супраць каралеўскіх французскіх войскаў, кароль Людовік XIII загадаў пачаць аблогу Ла-Рашэлі, якая скончылася яе ўзяццем у 1628 годзе, а таксама новым пераследам гугенотаў, які дасягнуў піку ў адмене Нанцкага эдыкта Людовікам XIV. Шматлікія гугеноты беглі з краіны і заснавалі ў 1689 годзе ў Паўночнай Амерыцы горад Нью-Рашэл. У эпоху каланіялізму Ла-Рашэль адыгрывала важную ролю ў гандлі паміж Афрыкай, Паўночнай Амерыкай і Еўропай.
Падчас Другой сусветнай вайны немцы пабудавалі каля Ла-Рашэлі бункер для падводных лодак, захаваны да сённяшніх дзён. З-за моцнага супраціву захопнікаў, Ла-Рашэль стала апошнім вызваленым горадам Францыі. Нямецкі камендант здаўся толькі апоўначы 8 мая 1945 года.
Мікалай Сямёнавіч Самокіш
Акадэмік (1890) і Правадзейны член Імператарскай Акадэміі мастацтваў (1913), Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1937), Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1941).
Біяграфія
Нарадзіўся 25 кастрычніка 1860 года ў Нежыне (Чарнігаўская губерня) ў сям’і паштальёна Нежынскай паштовай канторы Сямёна Самокіша, як мяркуецца, — этнічнага венгра. Вучыўся ў Імператарскай Акадэміі мастацтваў (1879—1885).
З 1885 па 1888 годы ўдасканальваў навыкі ў Парыжы пад кіраўніцтвам вядомага баталіста Эдуарда Дэтайля. У 1890 годзе за працу «Табун матак Нава-Томнікаўскага коннага завода» ўдастоены звання акадэміка.
Коні займаюць асаблівае месца ў творчасці Самокіша. Коні Самокіша сусветна вядомыя. За выявы коней яго ўзнагароджвалі (абралі акадэмікам за «Табун матак Нава-Томнікаўскага коннага завода», далі медаль Сусветнай выставы за «Чацвярню на павароце»). За любоў да малявання коней яго і пагардліва лаялі, пісалі, што ён «халтуршчык» і «паўтараецца» ў сваіх малюнках "на батальныя і «конскія» тэмы
У адной з залаў Віцебскага вакзала Санкт-Пецярбурга, пабудаванага ў 1901—1904 гадах, сцены ўпрыгожаны пано М. С. Самокіша і яго жонкі А. П. Самокіш-Судкоўскай, прысвечанымі гісторыі Царскасельскай чыгункі.
Аўтар тысяч кніжных і часопісных ілюстрацый. Сярод іх — ілюстрацыі да твораў А. С. Пушкіна («Палтава»), Л. М. Талстога («Халстамер»), М. В. Гогаля і інш.