cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мост Нармандыі
Знаходзіцца ў Францыі, перасякае вусце ракі Сены паміж Гаўрам і Анфлёрам. Даўжыня збудавання складае ў цэлым 2350 м з цэнтральным пралётам у 935 м, маюцца два бакавых шляхаправода: паўднёвы даўжынёй 600 м і паўночны даўжынёй 800 м, а шырыня ў 23 м дастатковая для чатырохпалоснага руху транспарту. Ён стаіць на 184 апорах. Пілоны, якія падтрымліваюць праезная частка, маюць вышыню 215 м. Па сваіх памерах на 2009 год ён займае другое месца ў свеце.
У праект было ўкладзена 465 млн долараў. Праблемы пры будаўніцтве былі настолькі вялікія, што ўзвядзенне вантавага моста заняло амаль 7 гадоў. Пабудаваны ў 1995 г.
Алегорыя
Алегорыя (ад ἀλληγορία; ἀλλος і ἀγορεύω) — іншасказанне, увасабленне ў канкрэтным мастацкім вобразе абстрактнага паняцця, выраз якой-небудзь адцягненай ідэі.
Алегорыя паўстала на глебе міфалогіі, знайшла адлюстраванне ў фальклоры, і атрымала сваё развіццё ў выяўленчым мастацтве. Асноўным спосабам выявы алегорыі яўляецца абагульненне чалавечых паняццяў; прадстаўлення раскрываюцца ў вобразах і паводзінах жывёл, раслін, міфалагічных і казачных персанажаў, у нежывых прадметах, што набываюць пераноснае значэнне. Алегорыя, адпавядаючы багатаму на выявы спосабу прадстаўлення народаў Усходу, займае бачнае месца ў мастацтве Усходу. Наадварот, яна чужая грэкам пры цудоўнай ідэальнасці іх багоў, разумеюцца і ўяўных у выглядзе жывых асоб. Прыклад: алегорыя «правасуддзе» — Феміда (жанчына з вагамі). Найбольш характэрная для сярэдневяковага мастацтва, эпохі Адраджэння, барока і класіцызму. Сярод майстроў, малявалі алегорыі, многія майстры Італіі (С. Бацічэлі «Алегорыя сілы», алегорыя жывапісу і скульптуры (Гверчына), нават партрэт з алегорыяй малавядомага мастака-італьянца Джыралама Бедолі.
Алегорыя — мастацкае адасабленне старонніх паняццяў з дапамогай канкрэтных уяўленняў. Рэлігія, любоў, справядлівасць, разлад, слава, вайна, мір, вясна, лета, восень, зіма, смерць і г.д. адлюстроўваюцца i прадстаўляюцца як жывыя істоты (персаніфікацыя іх). Прыкладзеныя гэтым жывым істотам якасці і выгляд запазычаюцца ад характэрных учынкаў і следства таго, што адпавядае зняволенаму ў гэтых паняццях адасаблення (напрыклад адасабленне бою і вайны пазначаецца праз ваенных гармат, часоў года — з дапамогай адпаведных ім кветак і пладоў, бесстароннасць — з дапамогай вагаў і павязкі на вачах, смерць — з дапамогай косы і г.д.).
Алегорыя — гета выявы абстрактнай ідэі (паняцця) з дапамогай вобраза. Значэнне алегорыі, у адрозненне ад шматзначнага знака, адназначнае і аддзеленае ад выявы, сувязь паміж значэннем і чынам усталёўваецца па падабенстве (напрыклад леў — сіла, улада або валадарання). Як сцежак алегорыя выкарыстоўваецца ў байка, прытчах, маралітэ. Алегорыя ў выяўленчых мастацтвах выяўляецца пэўным атрыбутам для перадачы іншага паняцця (вобразаў, выкліку ўражання, схаваны сэнс, намёк, адцягненая ідэя ў мастацкім творы).
Амар аль-Башыр
Біяграфія
Ветэран араба-ізраільскай вайны 1973 года.
Прыйшоў да ўлады ў выніку вайсковага перавароту ў 1989 годзе. За гады праўлення аль-Башыра Судан падвергнуўся ісламізацыі дзяржапарату і ператварыўся ў краіну-ізгоя, бо некаторы час хавала Усаму бін Ладэна (1991—1996) і была абвінавачаная ў этнічных чыстках у правінцыі Дарфур.
Амар аль-Башыр рэгулярна фігураваў у спісах самых жорсткіх дыктатараў свету. 21 ліпеня 2008 Міжнародны крымінальны суд выдаў ордар на арышт яго па абвінавачванні ў генацыдзе ў сувязі з канфліктам у Дарфуры ахвярамі якога сталі сотні тысяч чалавек. Такім чынам аль-Башыр стаў першым дзеючым кіраўніком дзяржавы, супраць якога было вылучана абвінавачанне органам міжнароднай юстыцыі.
У 2011 годзе Паўднёвы Судан абвясціў незалежнасць ад Судана.
З снежня 2018 года ў Судане пачаліся пратэсты супраць рэзкага павышэння цэнаў на хлеб, але неўзабаве пратэстны рух накіраваўся супраць аўтарытарнага кіраўніка краіны. У лютым 2019 г. аль-Башыр абвесціў у краіне надзвычайнае становішча, абмежаваў свабоду сходаў, распусціў Кабмін і ўвёў у краіне рэжым надзвычайнага становішча на год. 6 красавіка тысячы актывістаў выйшлі на вуліцы сталіцы Судана Хартума з патрабаваннямі адстаўкі прэзідэнта. Пратэстоўцаў адагналі ад прэзідэнцкага палаца пры дапамозе слёзацечнага газу.
11 красавіка 2019 года армія Судана здзейсніла ў краіне пераварот. Вайскоўцы вырашылі зняць з усіх пасадаў Амара аль-Башыра, што кіраваў краінай 25 гадоў, і разагнаць урад.
Як заявілі часовыя ваенныя ўлады краіны, аль-Башыр не будзе выдадзены Міжнароднаму крымінальнаму суду ў Гаазе, але паўстане перад судом на радзіме.
Васілевіцкае патрыятычнае падполле
Аб’ядноўвала 5 груп (57 чал.): 2 у Васілевічах (кіраўнікі Л. П. Курганская-Сакалова і А. I. Белы), у в. Бабічы (П. А. Астапенка), в. Навінкі (А. Ф. Фралоў), у вёсках Хамічы і Гогалева (С. П. Алісейка). Трымала сувязь з Васілевіцкім партызанскім атрадам і атрадам імя Варашылава. Падпольшчыкі прымалі па радыёпрыёмніках і распаўсюджвалі зводкі Саўінфармбюро, вялі агітацыю сярод насельніцтва, здабывалі і перадавалі партызанам зброю, боепрыпасы, медыкаменты, звесткі разведкі, папярэджвалі партызан і насельніцтва пра карныя аперацыі нямецкіх акупацыйных улад, вывелі са строю электрастанцыю ў Васілевічах, падпалілі мэблевую фабрыку ў Бабічах, падарвалі вайсковы эшалон на чыгунцы Калінкавічы — Рэчыца. У барацьбе загінуў 31 падпольшчык.
У Васілевічах на брацкай магіле падпольшчыкаў пастаўлены абеліск.
NGC 4904
NGC 4904 (іншыя абазначэнні — UGC 8121, MCG 0-33-26, MK 1341, ZWG 15.55, IRAS12584+0014, PGC 44846) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хвылі (вёска)
Хвылі (Хвилі) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Вішэград
Ві́шэград (Visegrád) — горад у цэнтральнай частцы Венгрыі, у медзье Пешт. Насельніцтва — 1783 чалавекі (2014).
Этымалогія
Назва Вішэград мае славянскае паходжанне, азначае высокі град, або «верхні замак». У сучасным славацкім і чэшскім правапісе Vyšehrad.
З такой жа назвай існуюць: горад Вішаград у Босніі і Герцагавіне; горад ва Украіне побач з Кіевам з назвай Вышгарад; гарадок у Польшчы з назвай Вышогруд і замак Вышаград у Празе.
Замак Вішэград называецца па-венгерску Fellegvár, што літаральна азначае «хмарныя вежы». Па-нямецку горад называецца Plintenburg.
Гісторія
Вішэград упершыню згадваецца ў 1009 годзе як камітацкі горад, у якім знаходзіўся архібіскуп. Пасля спусташальнага мангольскага ўварвання ў Еўропу ў 1242 годзе, горад быў адноўлены ў трохі іншым месцы на поўдні. У XIII стагоддзі ў Вішэградзе была пабудавана Вішэградская крэпасць. Кароль Карл I Роберт зрабіў Вішэград сваёй каралеўскай рэзідэнцыяй, з 1325 года ён стаў сталіцай Венгрыі.
У 1335 годзе Карл правёў у Вішэградзе двухмесячны з'езд з чэшскім каралём, Янам Люксембургам, і польскім каралём, Казімірам III. Гэта падзея мела вырашальнае значэнне ва ўсталяванні міру паміж трыма каралеўствамі і стварэнні саюзу паміж Польшчай і Венгрыяй супраць Габсбургаў у Аўстрыі. Другі з'езд адбыўся ў 1338 годзе.
Сігізмунд, імператар Святой Рымскай імперыі і кароль Венгрыі і Харватыі, перанёс каралеўскую рэзідэнцыю ў Буду паміж 1405 і 1408 гадамі. Венгерскі кароль Мацвей Корвін, выкарыстоўваў Вішэград як загарадную рэзідэнцыю.
Вішэград страціў значэнне пасля падзелу Венгерскага каралеўства, якое адбылося пасля бітвы пры Мохачы ў 1526 годзе.
У XVIII стагоддзі Вішэградская крэпасць і палац былі разбураны войскамі Габсбургаў падчас вайны за Венгрыю. Да нашага часу цалкам захавалася толькі адна вежа крэпасці — Вежа Саламона. Паводле легенды, менавіта ў гэтай вежы ў свой час сядзеў Улад Цэпеш.
У 1991 годзе вядучыя палітычныя дзеячы Венгрыі, Чэхаславакіі і Польшчы сустрэліся тут, каб сфармаваць перыядычныя форумы, Вішэградскую групу з наўмысным намёкам на сустрэчы, што праходзілі тут шмат стагоддзяў таму.
У 2000 годзе Вішэграду былі вернуты гарадскія прывілеі.
Алег Данілавіч Кастагрыз
Алег Данілавіч Кастагрыз (,, Грузія) — беларускі жывапісец, графік.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі педагагічны інстытут (1986). Выкладаў у Віцебскім тэхналагічным і Віцебскім дзяржаўным універсітэтах. Жыве ў Віцебску.
Інчыза-Скапачына
Інчыза-Скапачына (Incisa Scapaccino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 2190 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 104 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 14045. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Primo e Feliciano.
Конны спорт на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па конным спорце на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў Нацыянальным цэнтры коннага спорту ў Рыа-дэ-Жанэйра з 6 па 19 жніўня 2016 года. Яны ўключалі ў сябе індывідуальныя і камандныя спаборніцтвы ў трох дысцыплінах: выездку, трохбор’е і канкур.
Баршчоўскі сельсавет
Назву Баршчо́ўскі сельсавет маюць:
Кухма
Кухма (Kuhmo) — горад і муніцыпалітэт (з 1986 года) у Фінляндыі, частка правінцыі Кайнуу. З 1970 года ў Кухма штогод праводзіцца гадовы фестываль камернай музыкі. У Кухма знаходзіцца вёска «Калевала», якая з’яўляецца галоўнай мясцовай славутасцю.
Дзіўнаў
Дзіўнаў (Dziwnów, Dievenow) — горад на паўночным захадзе Польшчы на ўзбярэжжы Балтыйскага мора. Размешчаны за 590 км на паўночны захад ад Варшавы, за 90 км на поўнач ад Шчэціна і за 40 км ад мяжы з Германіяй. Уваходзіць у склад Каменьскага павета Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Дзіўнаў. Займае плошчу 4,97 км². Насельніцтва 2,7 тыс. чалавек.
Чорны Острыў
Чорны Острыў (Чорний Острів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Хмяльніцкім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны за 20 км ад Хмяльніцкага на рацэ Паўднёвы Буг. Цэнтр аб'яднанай тэрытарыяльнай грамады. Магдэбургскае права з 1556 г.
Ардон
Ардон (Ардон) — горад (з 1964) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ардонскага раёна Паўночнай Асеціі. Насельніцтва 19,8 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1824 годзе.
Горад размешчаны на Асецінскай нахільнай раўніне на рукаве ракі Ардон, за 39 км на паўночны захад ад Уладзікаўказа.
Малочны, спіртавы, кансервавы заводы, харчакамбінат, рамонтна-механічны, асфальтавы заводы. Чыгуначная станцыя.
Гіраскоп
Гіраскоп (ад γῦρος «круг» і «гляджу») — сіметрычнае цвёрдае цела, якое хутка верціцца і вось вярчэння якога можа мяняць свой напрамак у прасторы.
Уласцівасці гіраскопа маюць нябесныя целы, артылерыйскія снарады, ротары турбін, вінты самалётаў, колы веласіпедаў і матацыклаў і іншыя целы, якія верцяцца. Найпрасцейшы гіраскоп — дзіцячая цацка ваўчок.
Гіраскоп з трыма ступенямі свабоды выкарыстоўваецца пры канструяванні гіраскапічных прылад для аўтаматычнага кіравання рухам самалётаў (аўтапілот), ракет, марскіх суднаў, тарпед і інш. Гіраскопы з дзвюма ступенямі свабоды выкарыстоўваюцца як паказальнікі павароту, розныя віды стабілізатараў (напр., гіраскапічны заспакойвальнік — гірарама). Камбінацыя трох гірарам з узаемна перпендыкулярнымі восямі можа служыць для прасторавай стабілізацыі рухомага аб'екта, напр., штучнага спадарожніка Зямлі.
Сычуаньская парча
Сычуаньская парча, Шуцзінь паходзіць з правінцыі Сычуань КНР і разам з сунцзінь з горада Сучжоу правінцыі Цзянсу і  з Нанкіна прадстаўляе «тры ўзроўні дасканаласці кітайскай парчы». Аб’ект.
Таксама вядомы варыянт перакладу — сычуаньскі ўзорны шоўк.
Апісанне
Сычуаньская парча ствараецца з шоўку і адрозніваецца яркай афарбоўкай з перавагай чырвонага колеру.
У розныя часы ўзоры шуцзінь бывалі розныя: у геаметрычны арнамент маглі ўключацца расліны, кветкі, плады, жывёлы, пейзажы, іншыя выявы. Бо ў часы дынастыі Юань ішоў актыўны гандаль з Захадам, на сычуаньскі ўзорны шоўк траплялі таксама характэрныя для выявы: грыфоны, арлы, львы, сланы і т. п.
У Японіі ўзоры шуцзінь выкарыстоўваюцца для афармлення мясцовай керамікі.
Гісторыя
На думку некаторых гісторыкаў, і шаўкапрадзенне па берагах ракі Міньцзян было распаўсюджана як мінімум за тысячу гадоў да нашай эры. Парча ў Чэнду выраблялася ў вялікіх колькасцях ужо ў часы дынастыі Хань, калі імператарскі двор адзначыў важнасць шоўку і прызначыў спецыяльнага чыноўніка, што займаўся парчой. У гэты час адзенне з узорнага шоўку становіцца атрыбутам арыстакратыі. У эпоху Трохцарства галоўны міністр царства Шу Чжугэ Лян адзначыў, што парча можа быць не толькі важным таварам, але і крыніцай фінансавання арміі, што дало асаблівы стымул развіцця вытворчасці шуцзін, якая атрымала сваю назву па назве дзяржавы Шу.
Новыя тэхналагічныя рашэнні пры вытворчасці парчы ў далейшым былі знойдзены ў часы дынастыі Тан, калі шуцзін пачала экспартавацца ў Персію і Японію. Падчас Паўночнай Сун быў адкрыты спецыялізаваны інстытут для даследавання парчы, эпохі Юань і Мін падарылі шуцзінь новыя разнавіднасці.
Сычуаньская парча была важным таварам на Вялікім шаўковым шляху, а яе значэнне было такім вялікім, што падчас вайны каралеўства Наньчжаа з імперыяй Тан, калі першыя захапілі Чэнду, то, акрамя золата і срэбра, яны захапілі таксама некалькіх спецыялістаў па вытворчасці парчы.
Пасля з’яўленне ў Кітаі заходніх тэкстыльных тэхналогій і тавараў прывяло да паступовага заняпаду традыцыйных кітайскіх вытворчасцяў тканіны да пачатку XX стагоддзя. Аднак пасля многія рабочыя апынуліся непрацаўладкаванымі, і ў верасні 1951 года яны вырашылі стварыць кааператыў па выпуску Сычуаньскай парчы. Паступова на яго базе была адноўлена вытворчасць. У 2002 годзе на месцы фабрыкі адкрыўся Музей парчы і вышыўкі шу (成都蜀织锦博物馆), а вытворчасць перамясцілася на рамесны завод (成都市蜀锦工艺品厂).
5 чэрвеня 2007 шуцзінь была ўключана ў першы спіс з 226 аб’ектаў нематэрыяльнай культурнай спадчыны Кітая.
28 верасня 2009 года на чацвёртай сесіі Міжурадавага камітэта ЮНЕСКА па захаванні нематэрыяльнай культурнай спадчыны ў Абу-Дабі шаўкаводства і шаўкапрадзенне ў Кітаі, часткай якога з’яўляецца выраб Сычуаньскай парчы, было ўнесена ў Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва.
Шуцзінь разам з сунцзінь з горада Сучжоу правінцыі Цзянсу і з Нанкіна называюць «трыма ўзроўнямі дасканаласці кітайскай парчы» або таксама — «тры знакамітых парчы» (三大名锦).
Вігадка (Дукштаская сянюнія)
Вігадка́ (Vigodka) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Сянас Дукштаса.
Аляксандр Барысавіч Кацнельсон
Аляксандр Барысавіч Кацнельсон (,  —, ) — савецкі афтальмолаг. Доктар медыцынскіх навук, прафесар. Стваральнік навукова-практычнай школы афтальмолагаў на Паўднёвым Урале.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Бабруйску. У 1922 скончыў з адзнакай Адэскі медыцынскі інстытут. З 1933 асістэнт, з 1937 дацэнт, з 1940 прафесар, загадчык кафедры вочных хвароб 1-га Харкаўскага медыцынскага інстытута. У гады Вялікай Айчыннай вайны кіраваў афтальмалагічнай службай ваеннага шпіталя ў Архангельску. У 1944—1969 загадчык кафедры вочных хвароб Чалябінскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. Заснавальнік кафедры і клінікі вочных хвароб у Чалябінскай абласной (цяпер — клінічнай) бальніцы — цэнтры падрыхтоўкі афтальмолагаў. Арганізатар абласнога афтальмалагічнага таварыства, гарадской і абласной афтальмалагічных службаў: вочных аддзяленняў, трахаматознага дыспансера, міжабласнога супрацьтуберкулёзнага вочнага аддзялення.
Буцкунай (Ігналінскі раён)
Буцку́най (Buckūnai), традыцыйная беларуская назва — Буцкуны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Міелагеная.
Лайціла
Лайціла (Laitila) — горад у правінцыі Спрадвечная Фінляндыя ў ляні Заходняя Фінляндыя. Паселішча заснавана ў 1868 годзе, статус горада — з 1986 года. У горадзе пражывае 8 425 жыхароў (2010); тэрыторыя — 545,36 км², шчыльнасць насельніцтва — 13,65 чал./км².
Чорнае (возера, Чашніцкі раён)
Чо́рнае — возера ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Югна, за 21 км у напрамку на поўдзень ад Чашнікаў, за 3 км на поўнач ад аграгарадка Чарэя.
Плошча паверхні возера 0,14 км². Даўжыня 0,98 км, найбольшая шырыня 0,23 км, даўжыня берагавой лініі 2,28 км. Найбольшая глыбіня возера каля 4 м, сярэдняя 2,4 м. Аб'ём вады ў возеры 0,33 млн. м³. Плошча вадазбору 3,2 км².
Катлавіна Чорнага возера тэрмакарставага тыпу, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 5—9 м, складзеныя з суглінкаў. Берагавая лінія звілістая. Берагі сплавінныя (шырыня сплавіны да 15 м). У паўночнай і паўднёвай частках пойма шырынёй ла 100 м. Дно возера выслана крэменязёмістым сапрапелем. Возера эўтрофнае, бяссцёкавае. Зарастае каля 85 % плошчы возера.
Паміж Чорным возерам і Чарэйскім пралягае аўтамабільная дарога.
Уладзімір Анатолевіч Машэнскі
Уладзімір Анатолевіч Машэ́нскі (Владимир Анатольевич Мошенский; нар. 21 жніўня 1941, Масква) — дырыжор, педагог, дзеяч Беларускай Праваслаўнай Царквы. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1980). Духоўныя імёны: Генадзь, Геннадий.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскве. Вучыўся ў музычнай школе па класу скрыпкі, у музычным вучылішчы пры Маскоўскай дзяржаўнай кансерваторыі на аддзяленні «Харавое дырыжыраванне». У 1961 па 1965 гадах вучыўся ў Маскоўскай кансерваторыі на кафедры харавога і оперна-сімфанічнага дырыжыравання. У 1967 годзе скончыў аспірантуру пры ёй па кіраўніцтвам Кірыла Кандрашына. З 1967 года працаваў у музычным вучылішчы Маскоўскай кансерваторыі і асістэнтам дырыжора сімфанічнага аркестра Маскоўскай дзяржаўнай філармоніі, з 1969 па 1970 год выкладаў на кафедры оперна-сімфанічнай падрыхтоўкі Маскоўскай кансерваторыі, быў дырыжорам опернай студыі. У 1971—1989 гадах працаваў дырыжорам у Дзяржаўным тэатры оперы і балета БССР у Мінску.
У 1990 годзе скончыў Мінскае духоўнае вучылішча. З 1989 года рэферэнт Мінскага епархіяльнага ўпраўлення, у 1994—1998 гадах — дырэктар Мінскага духоўнага вучылішча.
Творчасць
Пад музычным кіраўніцтвам У. А. Машэнскага пастаўлены оперы «Сівая легенда» Дз. Смольскага (1978), «Сцежкаю жыцця» Г. Вагнера (1980), «Дон Жуан» (1983) і «Чароўная флейта» (1987) В. Моцарта, «Пікавая дама» П. Чайкоўскага (1983), балеты «Пасля балю» Г. Вагнера (1971), «Ціль Уленшпігель» Я. Глебава (1978), «Стварэнне свету» А. Пятрова (1976) і інш.
Белкард
ААТ «Белкард» — беларуская кампанія па вытворчасці, якая размешчана ў Гродна.
Апісанне
Вырабляе універсальныя шарніры, карданныя перадачы і валы, рулявыя цягі, гідраўлічныя амартызатары, тармазныя камеры і газавыя спружыны для грузавой, аўтатрактарнай, пасажырскай, сельскагаспадарчай, дарожна-будаўнічай, спецыялізаванай і іншай тэхнікі. Пастаўляе сваю прадукцыю на канвееры найбуйнейшых вытворцаў аўтатэхнікі Расіі (АТ «АЗ УРАЛ», ПАТ «КАМАЗ», ТАА «АЗ ГАЗ», ТАА «ПАЗ», ТАА «ЛіАЗ», ТАА «КАВЗ»), Беларусі (ААТ «МАЗ», ААТ «МТЗ», ААТ «БелАЗ», ААТ «МЗКЦ», ААТ «Амкадор», ААТ «Гомсельмаш», ААТ «Белкамунмаш»), Украіны (АТ «ХТЗ», ПАТ «АвтоКрАЗ»). Сістэма менеджменту якасці прадпрыемства сертыфікавана па ISO/TS 16949.
Гісторыя
У жніўні 1951 года Міністэрствам аўтамабільнай і трактарнай прамысловасці СССР быў падпісаны Загад аб арганізацыі рамонтна-падшыпнікавага завода ў горадзе Гродна. У пасляваенны час Беларусь нарошчвала тэмпы аднаўлення народнай гаспадаркі, павялічвала аб’ём аўтатрактарнага парка і задача забеспячэння яго запчасткамі стаяла асабліва востра. У кароткі тэрмін былі падрыхтаваныя вытворчыя плошчы, і ўжо ў снежні 1951 гады новы прамысловы аб’ект быў уведзены ў эксплуатацыю. У 1952 годзе было адрамантавана 10000 падшыпнікаў, а ў 1955 — больш за 226 000 штук. У 1955 годзе Пастановай Савета Міністраў СССР, Гродзенскі рамонтна-падшыпнікавы завод быў рэарганізаваны ў завод «Аўтазапчасткі».
У 1959 годзе завод выпусціў першую партыю карданных валаў для аўтамабіляў ЗІЛ-120. Паўстала пытанне рэканструкцыі і пашырэння вытворчых плошчаў. Пачалася разгортванне шырокамаштабнага капітальнага будаўніцтва (1957), мантаж новага абсталявання (1959) і запуск уласнага кавальнапрэсавага цэха (1965). Падрыхтаваўшы неабходную вытворчую базу, прадпрыемства пачало спецыялізавацца на выпуску кардану, і ў 1969 годзе атрымала назву «Гродзенскі завод карданных валаў». Яго прадукцыя пастаўлялася па ўсім СССР на канвееры заводаў-вытворцаў аўтатэхнікі: МАЗ, ЗІЛ, УралАЗ, ЛАЗ.
У 1970 годзе здадзена першая чарга механазборачнага цэха, у 1975 годзе завершана будаўніцтва новага кавальскага корпуса магутнасцю 150 000 тон паковак ў год. Была засвоена прадукцыя для Кіраўскага трактарнага завода, падрыхтавана вытворчасць карданных валаў для аўтамабіляў БелАЗ, наладжвалася супрацоўніцтва з МТЗ, КамАЗам і іншымі заводамі. У 1989 годзе створана галаўное спецыялізаванае канструктарскае бюро.
28 лютага 1995 года загадам Міністэрства па кіраванні дзяржмаёмасцю і прыватызацыяй Рэспублікі Беларусь «Гродзенскі завод карданных валаў» ператвораны ў Адкрытае Акцыянернае Таварыства «Белкард». Рашэннем Гродзенскага гарадскога выканаўчага камітэта № 258 ад 14 красавіка 2007 года ААТ «Белкард» рэарганізавана шляхам далучэння да яго ААТ «Гродзенскі завод аўтамабільных агрэгатаў».
339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк
339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны ордэна Суворава полк — авіяцыйны полк у складзе 3-й гвардзейскай ваенна-транспартнай авіяцыйнай дывізіі ВПС УС СССР і ВПС УС РБ.
Перыяд Вялікай Айчыннай вайны
На падставе распараджэння Дзяржаўнага камітэта абароны ад 19 сакавіка 1944 года загадам камандзіра 9-й гвардзейскай Данбаскай дывізіі далёкага дзеяння на аэрадроме Екацярынаўка Кіраваградскай вобласці УССР пачаў фарміравацца 339-ы бамбардзіровачны полк далёкага дзеяння.
24 ліпеня 1944 года асабістаму складу падраздзялення на аэрадроме Бярдзічаў Вінніцкай вобласці ўручаны Баявы сцяг і Грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. Гэты дзень стаў днём нараджэння авіяпалка.
Летам 1944 года полк падтрымліваў 2-і і 4-ы ўкраінскі і 1-і Беларускі франты з аэрадрома Бярдзічаў і Прылукі, правёўшы 226 баявых вылетаў і скінуўшы 3447 бомбаў агульнай вагой 250 тысяч кілаграмаў.
Кароткая гісторыя Беларусі
«Кароткая гісторыя Беларусі» — першая кніга, прысвечаная гісторыі Беларусі, дзе Беларусь разглядаецца як асобны суб’ект, а таксама першы вучэбны дапаможнік, напісаны беларусам для беларусаў. Аўтар кнігі, Вацлаў Ластоўскі, напісаў яе, каб пашырыць сярод беларусаў гістарычныя веды пра свой край.
339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк
Перыяд Вялікай Айчыннай вайны
26 снежня 1944 года 339-ы бамбардзіровачны полк далёкага дзеяння перайменаваны ў 339-ы бамбардзіровачны авіяцыйны полк.
Кароткая гісторыя Беларусі
Вацлаў Ластоўскі не праводзіў спецыяльных гістарычных даследаванняў і не меў сістэматычнай гістарычнай адукацыі. Ягоная праца носіць кампіляцыйны характар. Аўтар карыстаўся працамі расейскіх, польскіх і ўкраінскіх гісторыкаў.
339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк
Перыяд Вялікай Айчыннай вайны
На заключным этапе вайны 1945 года баявыя ўдары наносіліся па важных стратэгічных пунктах праціўніка. Было здзейснена 350 баявых вылетаў, скінута 6600 бомбаў. За ўвесь перыяд баявых дзеянняў з чэрвеня 1944 года па май 1945 года выраблена 576 вылетаў, скінута 10 107 бомбаў агульнай вагой 732 814 кілаграмаў. Апошні баявы вылет праведзены на горад Берлін 2 мая 1945 года.
Кароткая гісторыя Беларусі
У выданні прысутнічала 40 малюнкаў, рэпрадукцый і фатаграфій з каментарамі да іх.
339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк
Перыяд Вялікай Айчыннай вайны
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 11 чэрвеня 1945 года полк узнагароджаны ордэнам Суворава III ступені. За мужнасць і адвагу асабісты склад палка 10 разоў адзначаўся ў загадах Вярхоўнага Галоўнакамандуючага. Баявыя страты злучэння склалі 7 экіпажаў.
Пасляваенны перыяд
Па заканчэнні баявых дзеянняў авіяполк грунтаваўся на польскіх аэрадромах: спачатку Цяханаў, потым Легніца, Познань і Алава.
Кароткая гісторыя Беларусі
Значэнне
Упершыню Ластоўскі прывёў правільную паслядоўнасць вялікіх князёў літоўскіх, да яго ўсе вялікія князі пасля Жыгімонта Кейстутавіча значыліся як польскія каралі. Польскія і расійскія гісторыкі ігнаравалі факт існавання Вялікага Княства Літоўскага і ягоных гаспадароў.
339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк
Пасляваенны перыяд
9 мая 1947 годзе ён увайшоў у склад 3-й гвардзейскай авіяцыйнай транспартнай Смаленскай ордэнаў Суворава і Кутузава дывізіі і перадыслакаваўся на аэрадром Віцебск-Паўночны.
Кароткая гісторыя Беларусі
Перыядызацыя
Вацлаў Ластоўскі вылучыў 5 перыядаў, засноўваючыся на агульнадзяржаўным падыходзе, які тады быў папулярны ў расійскай гістарыяграфіі:
339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк
Пасляваенны перыяд
З 6 снежня 1956 года ў горадзе Віцебску на змену Іл-2 прыйшоў самалёт Ту-4, а ў 1958 годзе першым у ВТА ВПС асвоіў турбавінтавы самалёт Ан-12. На самалётах Ан-12 полк удзельнічаў ва ўсіх буйных вучэннях, якія праводзіліся па плане Міністэрства абароны СССР.
Кароткая гісторыя Беларусі
Крытыка
Кніга ў свой час крытыкавалася польскімі і расейскімі гісторымі, бо, на іх думку, яна скажала гісторыю.
339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк
Пасляваенны перыяд
Асабістаму складу фарміравання давяраліся складаныя і адказныя заданні ў многіх краінах свету. Сярод найбольш значных — паветраныя перавозкі вайскоўцаў, баявой тэхнікі і боепрыпасаў у Венгрыю (1956г.); В’етнам (1964 г.); Емен (1966 г.); Егіпет, Сірыю, Ірак (1967, 1973 гг.); Чэхаславакію (1968 г.); на савецка-кітайскую мяжу ў раён вострава Даманскі (1969 г.).
У 1980-я гады экіпажы злучэння выконвалі заданні ў Афганістане, Анголе і Конга.
У 1996 годзе пасля распаду СССР падраздзяленне было расфармавана. Апошні самалёт Іл-76МД пакінуў аэрадром Віцебск-Паўночны 30 ліпеня. Самалётны парк увайшоў у склад «Трансавіяэкспарт» і перабазаваны ў Мінск.
Канстанцін I (кароль Грэцыі)
Канстанцін I (Κωνσταντίνος A', Βασιλεύς των Ελλήνων;, Афіны, Грэцыя — , Палерма, Італія) — кароль Грэцыі з 5 сакавіка 1913 года па 12 чэрвеня 1917 года (1-ы раз) і з 11 снежня 1920 года па 27 верасня 1922 года (2-гі раз). З дынастыі Глюксбургаў. Стратэг (грэч. stratigos; ваенны чын у грэчаскай арміі, які адпавядае маршалу) (5 сакавіка 1913), германскі генерал-фельдмаршал (8 жніўня 1913). Першы Глюксбург, які нарадзіўся ў Грэцыі.
NGC 4905
NGC 4905 (іншыя абазначэнні — ESO 443-31, MCG -5-31-15, AM 1258-303, PGC 44902) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джон Гілберт
Джон Гілберт (John Gilbert,, Логан, Юта — , Лос-Анджэлес, Каліфорнія; прыроджаны Джон Сесіл Прынгл, John Cecil Pringle) — адзін з самых папулярных амерыканскіх акцёраў часоў нямога кіно. У пачатку сваёй кар’еры здымаўся пад імем Джэк Гілберт.
Порцік
Порцік (porticus) — крытая галерэя, перакрыцце якой абапіраецца на калоны, які падтрымліваюць яе або непасрэдна, або з дапамогай архітрава, які ляжыць на іх, або пасродкам перакінутых паміж імі арак. Порцік, адкрыты з аднаго боку, з процілеглага боку абмяжоўваецца сцяной — або глухой, або з дзвярамі і вокнамі.
Tygodnik Ilustrowany
«Tygodnik Ilustrowany — Przyjaciel Ludu» (Ілюстраваны штотыднёвік — Сябар народа) — агульнапольскі літаратурна-мастацкі і грамадска-палітычны ілюстраваны штотыднёвы часопіс, які друкаваўся ў Варшаве ў 1859—1939 гадах.
У часопісе асвятляліся найважнейшыя грамадскія падзеі, біяграфіі знакамітых людзей, помнікі і нацыянальныя святыні, падарожжы, публікаваліся раманы і паэзія, змяшчаліся агляды ў вобласці выяўленчага мастацтва, літаратуры, навукі, сельскай гаспадаркі, прамысловасці і вынаходстваў, народнага мастацтва, фальклору, археалогіі і г. д.
Распаўсюджвалася не толькі ў Польшчы, але і на тэрыторыі Расійскай імперыі.
Першапачаткова яго выдаўцом быў Ю. Унгер (1859—1882), пазней выпуск часопіса ажыццяўляла выдавецтва «Гебетнер і Вольф».
Галоўнымі рэдактарамі былі: Л. Еніке, Я. Вольф, А. Oпман, А. Гжымала-Сядлецкі, З. Дэмбіцкі, П. Хайноўскі, В. Гебетнер, В. Чарскі і С. Страшэвіч.
У 1860 г. часопіс выпускаўся пад мастацкім кіраўніцтвам Я. Лявіцкага, у 1862—1868 г. — Ю. Косак, затым Ф. Тэгаца і да 1890 г. мастацкім кіраўніком часопіса быў Юзаф Халявіньскі.
Акрамя польскіх твораў, публікаваліся навінкі літаратуры з іншых моў у перакладзе М. Канапніцкай, З. Пшэсмыцкага, Ч. Янкоўскага і іншых.
Штотыднёвік адыграў важную ролю ў развіцці польскай графічнай ілюстрацыі. Ілюстратарамі ў ім працавалі В. Герсон, Х. Пілаці, Ф. Кастжэўскі, Ф. Тэгаца, С. Рэйхан, Ф. Бжазоўскі, М. Андрыёлі. Асаблівай папулярнасцю карысталіся ілюстрацыі, выкананыя ў тэхніцы графікі — ксілаграфіі (гравюра на дрэве).
Цокаль
Цо́каль (zoccolo, літар. чаравік на драўлянай падэшве) — падножжа будынка, збудавання, помніка, калоны і таму падобных збудаванняў, якое ляжыць на падмурку. Можа быць дэкаратыўна абліцавана. У істужачных падмурках цокалем можа з'яўляцца верхняя частка самога падмурка, у слупкаватых цокаль — сцяна паміж слупамі. Цокалі ў адносінах да вонкавых сцен класіфікуюцца на тыя, што западаюць, выступаюць і размешчаныя ў адной плоскасці са сцяной.
Будынак былой Мінскай партыйнай школы
Будынак былой Мінскай партыйнай школы — будынак у Мінску, размешчаны па вуліцы Карла Маркса, 31. У наш час у будынку размяшчаюцца эканамічны і філалагічны факультэты БДУ.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1937 годзе з цэглы паводле праекта архітэктара А. П. Воінава. У будынку ў 1937—1941 гадах размяшчалася Вышэйшая камуністычная сельскагаспадарчая школа Беларусі імя У. І. Леніна і Камуністычны інстытут журналістыкі імя С. М. Кірава.
У час нямецкай акупацыі ў будынку размяшчаліся фельдкамендатура і мінскае ўпраўленне абвера пад прыкрыццём службы сувязі. Будынак разбураны ў выніку савецкага авіяналёту 2 мая 1943 года.
У 1947 годзе адноўлены паводле праекта аўтара. У 1949 годзе з паўночнага боку вучэбна-адміністрацыйнага корпуса на адной восі з левым рызалітам прыбудавана актавая зала са службовымі памяшканнямі. Пасля вайны ў 1946 годзе тут працавала Рэспубліканская партыйная школа пры ЦК КПБ, ператвораная ў 1956 годзе ў Мінскую вышэйшую партыйную школу. У 1978 годзе да дваровага фасада прыбудаваны новы корпус, злучаны з асноўным пераходам-галерэяй (архітэктар А. Канстанціновіч).
Архітэктура
Пяціпавярховы складанай у плане канфігурацыі будынак вызначаецца строгасцю форм і прастатой архітэктурна-мастацкага вырашэння. Пастаўлены з водступам ад «чырвонай лініі» забудовы вуліцы. Галоўны пяціпавярховы аб’ём, фланкіраваны 2 невялікімі чатырохпавярховымі рызалітамі, завершаны атыкам. Уваход вырашаны ў выглядзе 4 згрупаваных парталаў. 2- і 4-ы паверхі цэнтральнай часткі аб’яднаны здвоенымі паўкалонамі без капітэлей і баз. Рытму цэнтральнай часткі адпавядаюць лапаткі на плоскасцях рызалітаў. Сцены 1-га паверха апрацаваны рустам.
Мемарыяльныя дошкі
На будынку ўстаноўлена мемарыяльная дошка Герою Савецкага Саюза, аднаму з арганізатараў партызанскага руху І. Кожару, які больш за 15 гадоў працаваў дырэктарам Вышэйшай партыйнай школы.
Францішак Градоўскі
Біяграфічныя звесткі
Паходзіў са шляхецкай сям’і герба «Паўкозіч». Продкі яго ў пачатку XVI ст. перасялілася з Малой Польшчы ў Жамойць. Па веравызнанні Ф. Градоўскі быў кальвініст. З 1565 вучыўся ў Вітэнбергскім універсітэце, атрымаў гуманістычную адукацыю.
У 1578 і 1580 прызначаўся Соймам паборцам падаткаў у Ковенскім павеце. Служыў сакратаром каралёў Стэфана Баторыя і Жыгімонта III Вазы, з 1588 маршалак гаспадарскі. У 1588 дэпутат ад шляхты ў пасольстве саслоўяў ВКЛ да новаабранага караля Жыгімонта III Вазы, што засведчыла прызнанне ў Вялікім Княстве яго абрання. У 1589 пасол на Сойме ад Троцкага ваяводства. Напэўна, удзельнічаў у Інфлянцкай вайне, у рэйдзе 1581 польнага гетмана Крыштафа Радзівіла Перуна з-пад Пскова ў глыб Расіі.
Літаратурная творчасць
Напісаў на лацінскай мове паэму «Апісанне маскоўскага паходу князя Крыштафа Радзівіла» (Вільня, 1582), у якой услаўлялася выправа 1581 года, ваенныя подзвігі Крыштафа Радзівіла Перуна і яго бацькі Мікалая Радзівіла Рудога, пераможцы ў Ульскай бітве (1564). У творы апісаны рэальныя падзеі і гістарычныя асобы, назіраецца наследаванне ўзорам антычнага гераічнага эпасу.
Менш года спатрэбілася Ф. Градоўскаму, каб у 790 радках дактылічнага гекзаметра ўславіць ваенныя подзвігі Крыштофа Радзівіла і яго паплечнікаў, стварыць велічны гімн воінскай мужнасці і гераізму. Некаторыя заслугі Крыштофа ў 1560—70-х гадах Ф. Градоўскі пералічвае ў канцы твора, асноўная ж увага звернута на яго паход па тылах рускіх войскаў. Менавіта падчас маскоўскай выправы Крыштоф Радзівіл Пярун яскрава выявіў здольнасці военачальніка і якасці жаўнера. Пачаткова перад конным корпусам стаяла задача прыкрываць правы фланг наступаючай на Пскоў арміі Стэфана Баторыя. Па меры таго як пасоўвалася наперад армія Баторыя, задача корпуса змянялася: каб адцягнуць увагу ад асноўных сілаў і выклікаць неразбярыху сярод рускіх военачальнікаў, гетман польны літоўскі ўварваўся ў глыб маскоўскіх уладанняў. Імклівы і манеўраны атрад Радзівіла двойчы перасякаў Волгу, дасягнуў возера Ільмень, пад Старыцай напалохаў самога Івана Грознага, які знаходзіўся там з сям’ёй і дваром. У другой палове кастрычніка экспедыцыйны корпус К. Радзівіла з багатай здабычай з’явіўся пад сценамі Пскова ў лагеры Стэфана Баторыя, дзе быў сустрэты з вялікай пашанай.
Зразумець пункт гледжання на радзівілаўскую выправу Ф. Градоўскага як паэта і грамадзяніна дапамагаюць першыя ж радкі паэмы:
Паход К. Радзівіла ў глыб москоўскіх земляў з’яўляецца, на думку Ф. Градоўскага, справядлівай помстай, пакараннем маскавітаў за нанесеныя крыўды.
У «Апісанні маскоўскага паходу…» аўтар падрабязна прасочвае шлях атрада К. Радзівіла, твор насычаны назвамі невялікіх гарадоў, вёсак, маленькіх рачулак; геаграфічныя звесткі, гістарычныя экскурсы чаргуюцца з апісаннямі ваенных сутычак і карных акцыяў. Тут няшмат разгорнутых батальных сцэн, але напісаны яны з відавочным майстэрствам, маляўніча і жыва, як, напрыклад, сцэна сутычкі ля ракі Схаломы:
Асаблівасцю твора з’яўляецца прысутнасць побач з галоўным героем мноства іншых герояў і персанажаў. Шмат радкоў прысвечана каралю Стэфану Баторыю, з іменем якога звязаны, на думку паэта, шчаслівыя змены ў ходзе Лівонскай вайны. Прысутнічаюць у творы вобразы Філона Кміты-Чарнабыльскага і Гальяша Пельгрымоўскага, згадваюцца браты Кашпар і Габрыель Бекешы, Міхайла Гарабурда, многія рускія баяры і ваяводы.
На гістарычны, фактаграфічны матэрыял арганічна нарошчваюцца літаратурныя, уласнамастацкія элементы. «Апісанне маскоўскага паходу…» з’яўляецца і гістарычнай крыніцай, і паэтычным творам, сведчыць як пра інфармацыйную дасведчанасць аўтара, так і пра яго пісьменніцкія здольнасці, высокі агульнакультурны ўзровень.
Ф. Градоўскі быў, несумненна, добрым знаўцам антычнага гераічнага эпасу, уважлівым чытачом «Іліяды» Гамера і «Энеіды» Вергілія, наследаванне якім плённа паўплывала на яго працу над уласным эпічным творам. Паэт увёў у паэму шэраг міфалагічных вобразаў і класічных літаратурных сцэн, тыповых для антычнага эпасу фармальных прыёмаў, што ўзбагаціла мастацкі змест. Военачальнікі ў паэме звяртаюцца з патрыятычнымі прамовамі да сваіх воінаў (Стэфан Баторый, Мікалай Радзівіл, Крыштоф Радзівіл) і адзін да аднаго (Крыштоф Радзівіл і Філон Кміта-Чарнабыльскі), да маскоўскага ваяводы князя Сярэбранага прамаўляе рака Днепр, просьбы-маленні Крыштофа адрасуюцца Марсу, Белоне, Дыяне. Перад трэцяй выправай Стэфана Баторыя з’яўляецца знаменне, якое Мікалай Радзівіл у сваім прароцтве называе знакам будучай перамогі над войскамі Івана Грознага. За апісаннем бітвы на рацэ Уле ідзе ў паэме маўклівая, журботная сцэна пахавання забітых воінаў, ахвяраў бога вайны Марса. Перад пачаткам наступлення арміі Стэфана Баторыя на Пскоў адбываецца нарада военачальнікаў, дзе абмяркоўваецца план ваенных дзеянняў і размяркоўваюцца абавязкі і задачы кожнага. Традыцыйныя атрыбуты класічнага гераічнага эпасу ўведзены Ф. Градоўскім у эпічную паэму, прысвечаную рэальным падзеям канца XVI ст.
Аўтар ахвотна параўноўваў сучасныя яму падзеі і подзвігі герояў з падзеямі і подзвігамі старажытных часоў. Так, пачынаючы апісваць заключны этап Лівонскай вайны (трэцюю выправу Стэфана Баторыя), ён згадвае правадыра рымлянаў Лукула, вайну з Мітрыдатам; дзёрзкі рэйд Крыштофа Радзівіла параўноўвае з легендарным пераходам Ганібала цераз Альпы і са знакамітым паходам Ксеркса на Грэцыю. Адзначаючы мужнасць і храбрасць рускіх воінаў, абаронцаў Тарапца, паэт гаворыць, што яны, падобна рымскім Фабіям, паклалі сваё жыццё за Айчыну.
Паэма Ф. Градоўскага стала ўзорам для аналагічных твораў Я. Каханоўскага, А. Рымшы, Я. Радвана.
Батароўка
Назву Батароўка маюць:
Бутрас Бутрас-Галі
Біяграфічныя звесткі
Паходзіць з егіпецкіх хрысціян-коптаў. Таксама мае армянскія карані (нарадзіўся ў копта-армянскай сям’і).
Вывучаў паліталогію, эканоміку і права ў Каірскім універсітэце і ў Парыжскім універсітэце. Прафесар міжнароднага права Каірскага ўніверсітэта (1949—79). Дырэктар цэнтра даследаванняў Гаагскай акадэміі міжнароднага права (1967—69). У 1977—1991 гадах міністр замежных спраў Егіпта. Удзельнічаў у падпісанні Кэмп-Дэвідскіх пагадненняў (1978), пасяджэннях Генеральнай Асамблеі ААН (1979, 1982 і 1990). Член парламента Егіпта з 1987. 3 1991 віцэ-прэм’ер.
З 1992 года — Генеральны сакратар ААН. У 1996 годзе балатаваўся на другі тэрмін, але ЗША наклалі на яго кандыдатуру вета, і новым генеральным сакратаром Арганізацыі Аб’яднаных Нацый быў абраны Кофі Анан.
Ізола-д’Асці
Ізола-д'Асці (Isola d'Asti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 2116 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 156 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 14057. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Caterina d'Alessandria.
Спіс вуліц Баранавічаў
У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы і праспекты Баранавічаў.
Чэмэрыўці
Чэмэрыўці (Чемері́вці) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чэмэравецкім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны на тэрыторыі Нацыянальнага прыроднага парку "Падольскія Тоўтры". Раённы цэнтр. Ёсць 2 агульнаадукацыйныя школы і ліцэй, маслазавод, соладавы завод ЗАТ "Абалонь", медыцынскі каледж.
Батунь
Назву Батунь маюць:
Кастаньеты
Кастаньеты (ісп.: castañetas, ад castanea — каштан) — ударны музычны інструмент, які ўяўляе сабой дзве ўвагнутыя пласцінкі-ракавінкі, у верхніх частках звязаныя паміж сабой шнурком. Пласціны традыцыйна вырабляліся з цвёрдай драўніны, хоць у апошні час для гэтага ўсё часцей выкарыстоўваецца шклопластык. Кастаньеты атрымалі найбольшае распаўсюджванне ў Іспаніі, Паўднёвай Італіі і Лацінскай Амерыцы.
Падобныя простыя музычныя інструменты, прыдатныя для рытмічнага суправаджэння танца і спеву, ужываліся яшчэ ў Старажытным Егіпце і Старажытнай Грэцыі.
Назва кастаньет у беларускую мову запазычана з іспанскай, дзе яны называюцца castañuelas («каштанкі») з-за падабенства з пладамі каштана. У Андалузіі іх часцей называюць palillos («палачкі»).
Дзмітрый Анатолевіч Смалякоў
Дзмітрый Анатолевіч Смалякоў (нар. ?) — беларускі філосаф, паэт, пісьменнік. Магістр філасофскіх навук (2008), кандыдат філасофскіх навук (2016).
Біяграфія
Скончыў у 2008 годзе факультэт філасофіі і сацыяльных навук БДУ, у 2008 годзе — філасофскае аддзяленне Беларускага калегіума. Абараніў магістарскую працу «Феномен рэлігійнасці ў кантэксце Беларускай культуры XVI—XVIII стагоддзяў», у 2016 годзе — кандыдацкую дысертацыю па тэме «Сацыяльна-філасофскія погляды мысліцеляў Беларусі ў кантэксце рэлігійнай палемікі канца XVI - сярэдзіны XVII стагоддзя».
Працаваў галоўным спецыялістам, навуковым супрацоўнікам упраўлення міжнароднага супрацоўніцтва Інстытута філасофіі НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: беларуская філасофія, гісторыя рэлігіі, гісторыя ідэй, марксізм, постструктуралізм.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі Міжнароднага Кангрэса даследчыкаў Беларусі за 2020 год за манаграфію «Cацыяльна-філасофскія погляды рэлігійных палемістаў у Беларусі канца XVI — сярэдзіны XVII стагоддзя».
Маладзёжны (Карагандзінская вобласць)
Маладзёжны — пасёлак у Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Маладзёжнай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 70 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Асакараўка. Код КАТА — 355657100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 6817 чалавек (3191 мужчына і 3626 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 6139 чалавек (2890 мужчын і 3249 жанчын).
Букатова
Букато́ва (, Букатово) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Сцяг Узды
Сцяг Узды — сцяг горада Узда і Уздзенскага раёна.
Апісанне
Сцяг г. Узда і Уздзенскага раёна ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча залацістага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры асабовага боку якога — выява герба г. Узда.
Зацверджаны пастановай Уздзенскага раённага выканаўчага камітэта ад 22 студзеня 2009 г. №129.
NGC 4906
NGC 4906 (іншыя абазначэнні — ZWG 160.253, DRCG 27-118, PGC 44799) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ян Сібеліус
Ян (Жан, Юхан) Сібеліус , або Сібеліюс (Jean Sibelius , Johan Julius Christian Sibelius; , Хяменліна, Вялікае княства Фінляндскае — , Ярвенпяя, Фінляндыя) — фінскі кампазітар, педагог; заснавальнік нацыянальнай кампазітарскай школы; адзін з буйнейшых прадстаўнікоў сусветнага сімфанізму.
Біяграфічныя звесткі
Вучань М. Вегеліуса. 3 1891 выкладаў у Хельсінкскай кансерваторыі.
Творчасць
Для яго творчасці характэрны віртуознае валоданне тэхнікай кампазіцыі і інструментоўкі, сінтэз класічных і рамантычных традыцый, імкненне да праграмнасці. Арганічна перапрацоўваў музычны фальклор, выкарыстоўваючы яго ладава-гарманічныя і гарманічныя асаблівасці. Творы вылучаюцца своеасаблівай строгасцю і адначасова непасрэднасцю выказвання, для іх характэрны патрыятычныя матывы, заснаваныя на фінскай народнай паэзіі, гісторыі, міфалогіі і эпасе. Сярод твораў: сімфонія «Кулерва» для салістаў, хору і аркестра (1892), 7 сімфоній для аркестра (1899—1924), праграмныя аркестровыя творы, у т.л. сюіта «Лемінкяйнен» (1893—96), 4 легенды (у т.л. «Туанельскі лебедзь» на сюжэт «Калевалы»), сімфанічныя паэмы, у т.л. «Сага» (апошняя рэд. 1901), «Вясновая песня» (1894), «Фінляндыя» (1899), «Дачка Поўначы» (1906), «Начная скачка і усход сонца» (1907), «Тапіёла» (1926), канцэрт для скрыпкі з аркестрам (1903), «Сумны вальс»; інструментальныя ансамблі і п'есы; кантаты і хары, каля 100 рамансаў і песень, музыка да драматычных спектакляў і інш.
Ушанаванне памяці
3 1951 штогод праводзіцца Міжнародны музычны фестываль «Тыдзень Сібеліуса» (Хельсінкі).
Сібеліус, цягнік
Курданёр
Курданёр (cour d'honneur — «ганаровы двор») — абмежаваны галоўным корпусам і бакавымі флігелямі парадны двор перад будынкам. Па чырвонай лініі звычайна адлучаецца ад вонкавай прасторы скразной агароджай з варотамі. Курданёры шырока распаўсюджаны ў еўрапейскай палацавай архітэктуры XVII — 1-й паловы XIX стагоддзяў (у Беларусі з пачатку XVIII стагоддзя). Як прыём параднай прасторавай кампазіцыі курданёр часам ужываецца і ў сучаснай архітэктуры.
Мендзыздрое
Мендзыздрое (Międzyzdroje, Misdroy — Місдрой) — горад на паўночным захадзе Польшчы на ўзбярэжжы Балтыйскага мора. Размешчаны за 600 км на паўночны захад ад Варшавы, за 90 км на поўнач ад Шчэціна і за 15 км ад мяжы з Германіяй. Уваходзіць у склад Каменьскага павета Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Мендзыздрое. Чыгуначная станцыя. Курорт, турыстычная мясцовасць. Займае плошчу 4,5 км². Насельніцтва 5,4 тыс. чалавек.
Стып-Пойнт
Стып-Пойнт (Steep Point)  — мыс, самы заходні пункт Аўстралійскага кантынента.
Геаграфія
Берагі мыса стромкія да 200 м, у асноўным вапняковага паходжання.
Чэнду
Чэнду  — ў паўднёва-заходнім Кітаі, у даліне ракі Міньцзян, месца знаходжання ўладаў правінцыі Сычуань.
Эмблемай горада з’яўляецца старажытны залаты дыск «Птушкі залатога сонца», знойдзены ў 2001 годзе пры раскопках культуры ў межах горада.
Геаграфія
Горад размешчаны на заходнім ускрайку Сычуанскай катлавіны, на раўніне Чэнду. Гарадская акруга працягнулася на 192 км з захаду на ўсход і на 166 км з поўначы на поўдзень пры плошчы 12 390 км². Мяжуе з гарадскімі акругамі:, , і , а таксама з. Гарадская тэрыторыя размешчана на вышыні каля 500 м над узроўнем мора.
Клімат
Клімат Чэнду характарызуецца як вільготны субтрапічны. Камфортны як для пражывання людзей, так і для вядзення сельскай гаспадаркі. Гара Цыньлін засцерагае горад ад пранікнення паўночных паветраных мас з Сібіры, таму зіма ў Чэнду мякчэй, чым у ніжняй частцы Янцзы. Сярэдняя тэмпература студзеня — 5 °C; снег выпадае вельмі рэдка, хоць часам магчымыя кароткачасовыя замаразкі. Лета — вільготнае і даволі спякотнае, аднак не настолькі, як у гарадах ніжэй па Янцзы. Сярэднія тэмпературы ліпеня і жніўня — каля 25 °C, хоць днём яны могуць дасягаць 37 ° C і вышэй. Устойлівыя перыяды спякоты таксама даволі рэдкія. Найбольшая колькасць ападкаў выпадае з чэрвеня па верасень.
Рэльеф
Сычуаньскай упадзіне ўласцівы ўзгорысты рэльеф, назіраны ва ўсходніх паветах гарадской акругі Чэнду. Па паўднёвым усходзе акругі праходзіць нізкагорны хрыбет  — адзін з некалькіх малых хрыбтоў, якія знаходзяцца ў Сычуаньскай катлавіне. Цэнтральныя раёны гарадской акругі стаяць на адносна плоскай частцы Сычуаньскай упадзіны, званай раўнінай Чэнду, якая апраўленая з усходу згаданай вышэй горнай градой Лунцуань. Самая нізкая кропка гарадской акругі Чэнду размешчана на беразе адной з рэк і складае 378 м.
На паўночным захадзе акругі пачынаюцца асноўныя хрыбты Цюнлайшань і Сіна-Тыбецкіх гор, якія з’яўляюцца ўсходняй ускраінай Тыбецкага нагор’я. У гэтым раёне знаходзіцца найвышэйшая кропка Чэнду, роўная 5364 м.
Гісторыя
Чэнду паўстаў у IV стагоддзі да н. э. Калі пры заснаванні царства ў гэтыя месцы прыйшлі людзі, то ім было сказана: «Першы год — стаць паселішчам, другі — стаць горадам, трэці год — стаць сталіцай» (一年成聚，二年成邑，三年成都); са слоў «стаць сталіцай» (成都) і з’явілася назва «Чэнду». У старажытным царстве Шу вядомасцю карысталіся Чэнду, Сіньду і Гуанду (Сучасны Шуанлю), разам названыя «тры Ду» (三都), аднак пасля ўзвысіўся менавіта Чэнду, а Сіньду і Гуанду да цяперашняга часу сталі яго складовымі часткамі.
У пачатку нашай эры Чэнду славіўся вытворчасцю парчы і называўся таксама Цзіньчэн («горад парчы»). Да 316 года да н. э. Чэнду быў сталіцай, у эпоху Трохцарства з 221 па 263 гады — сталіцай царства Шу-Хань, у першай палове IV стагоддзя — сталіцай дзяржавы , у пачатку V стагоддзя — сталіцай дзяржавы , а ў  — сталіцай дзяржаў і. У 994 годзе Чэнду некаторы час быў сталіцай паўстанцкай дзяржавы.