cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (2020)
Пратэсты ў перадвыбарчы перыяд
На наступны дзень людзі ўтварылі чаргу да ЦВК, каб паскардзіцца на парушэнні выбарчага заканадаўства і нерэгістрацыю В. Бабарыкі і В. Цапкалы (скаргу асабіста можна было падаць толькі ў гэты дзень). Чарга выцягнулася ад Дома ўрада да праспекта Незалежнасці і гатэля «Мінск», а пасля — каля музея кіно і вуліцы Берсана да вуліцы Мяснікова ў бок Нямігі. Цэнтрвыбаркам, няздольны апрацаваць такую колькасць скаргаў, не прыняў усіх да закрыцця. Тады людзі вырушылі на Мінскі паштамт, каб выслаць свае скаргі поштай. У адказ паштамт атрымаў загад закрыцца. Да Цэнтрвыбаркама падагналі аўтазакі, прывезлі салдат Унутраных войскаў. Пасля 19 гадзін пачаліся першыя затрыманні. Людзей адціскалі з пляцоўкі перад Музычным тэатрам па вуліцы Мяснікова, плошчы Багушэвіча, дзе стаяў канец чаргі. Былі закрыты станцыі метро «Плошча Перамогі», «Купалаўская» і «Кастрычніцкая», перакрыты праспект Незалежнасці каля паштамта. Частка людзей вырашыла ісці на Прывакзальную плошчу, каб адправіць свае скаргі ў ЦВК. Тут аддзяленне пошты працуе кругласутачна, але людзей не ўпусцілі, заяўлялася, што нібыты прыйшло паведамленне аб мініраванні. Паралельна адбываліся затрыманні. З сотняў людзей, што стаялі 15 ліпеня ў чарзе ў Цэнтрвыбаркам, толькі 148 чалавек паспелі падаць скаргі на адмову ў рэгістрацыі двум патэнцыйным кандыдатам. Усяго ж камісія атрымала больш за 5000 падобных зваротаў.
Як сказала старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына, колькасць скаргаў, што паступілі ў наступныя дні, «не падлягае ўліку». Яны паступалі ў вялікай колькасці і прыцягваліся нават работнікі іншых арганізацый, каб ускрываць канверты. Пры тым старшыня ЦВК адзначыла, што агульны адказ на пераважную частку скаргаў быў ужо апублікаваны на сайце ЦВК 16 ліпеня, і іншага не будзе.
Датэрміновае галасаванне
Датэрміновае галасаванне адбывалася на працягу 5 дзён. У ім, згодна з Выбарчым кодэксам, маглі ўзяць удзел выбаршчыкі, якія не маюць магчымасці прагаласаваць у асноўны дзень. Паводле дадзеных ЦВК Беларусі яўка на датэрміновым галасаванні склала 41,7 %. Прычым у Гомельскай вобласці 54,44 %, у Магілёўскай — 49,92 %, у Мінску — 33,40 %, у Віцебскай вобласці — 39,4 %, Мінскай — 39,66 %, Гродзенскай — 38,60 %, Брэсцкай — 38,40 %. Назіральнікі неаднаразова заяўлялі аб завышэнні яўкі на датэрміновым галасаванні.
Інцэдэнт з заўчасным агалошваннем вынікаў
Кампанія «Сумленныя людзі» 8 жніўня, за суткі да асноўнага дня галасавання, апублікавала запіс размовы з аднаго з выбарчых участкаў, дзе былі агучаны загадзя падрыхтаваныя лічбы.
Анлайн-платформа «Голас»
Платформа «Голас» была створана групай незалежных распрацоўшчыкаў пры ўдзеле ініцыятывы «Сумленныя Людзі» для таго, каб кожны мог даведацца, колькі галасоў было аддадзена за кандыдатаў на яго участку, i параўнаць з дадзенымi пратакола. Праект запусцілі ўвечары 23 ліпеня. Для ўдзельнікаў платформы патрабавалася абраць свайго кандыдата з дапамогай чат-бота ў Telegram або Viber, а таксама зрабіць фотаздымкі абодвух бакоў свайго бюлетэня, затым даслаць фотаздымкі ў чат-бот.
Генеральная пракуратура Рэспублікі Беларусь звярнулася да Міністэрства інфармацыі з прапановай пры наяўнасці тэхнічнай магчымасці разгледзець пытанне аб абмежаванні дзейнасці сайта-платформы «Голас» на тэрыторыі Беларусі, аб чым 8 жніўня заявіла прадстаўніца ведамства Марына Папова.
Да анлайн-платформы «Голас» далучыліся больш за 1 000 000 чалавек. У абсалютнай большасці яны аддалі свае галасы за Святлану Ціханоўскую.
Удалося атрымаць пратаколы 432 участковых выбарчых камісій у Мінску з 731. Святлана Ціханоўская набрала паводле іх 132 941 голас, пры тым, што паводле версіі ЦВК, у яе ў Мінску агулам усяго 126 861 голас.
Афіцыйныя вынікі
ЦВК Беларусі аб’явіла аб чарговай перамозе Аляксандра Лукашэнкі з падтрымкай звыш 80 % выбарцаў. Пры тым на шэрагу ўчасткаў упэўненую перамогу атрымала Святлана Ціханоўская. Кіраўнік Кастрычніцкага раёна Віцебска Сяргей Сташэўскі на сустрэчы з членамі камісіі ўчастка № 25 пасля падліку галасоў прымушаў іх перапісаць пратакол, каб у кандыдата Ціханоўскай засталося ўсяго 20 %, хоць менавіта яна перамагла на гэтым участку.
Падчас выступу з дакладам перад дэлегатамі «Усебеларускага народнага сходу» 11 лютага 2021 года А. Лукашэнка сказаў:
Рэакцыя
У сумеснай заяве ЗША і яшчэ больш за пяцідзесяці краінаў і ЕС аб сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі ад 26 кастрычніка 2020 года было адзначана, што выбары «не былі ні свабоднымі, ні справядлівымі».
У сумеснай заяве Прадстаўніцтва ЕС ад імя дзяржаў-членаў, прадстаўленых у Мінску, Пасольства Вялікабрытаніі, Пасольства Швейцарыі і Пасольства ЗША ў сувязі з пагаршэннем сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі ад 17 лістапада 2020 года было адзначана, што выбары былі «сфальсіфікаваны».
АБСЕ заявіла аб неабвержных доказах таго, што прэзідэнцкія выбары ў Беларусі былі сфальсіфікаваныя. Уладам Беларусі было рэкамендавана адмяніць вынікі прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня 2020 года з-за парушэнняў, якія, як сцвярджаецца ў дакладзе прызначанага ў рамках Маскоўскага механізму АБСЕ дакладчыка, прафесара, мелі месца на ўсіх этапах, і арганізаваць «новы электаральны працэс на аснове міжнародных стандартаў».
У сваёй рэзалюцыі ў падтрымку народа Беларусі і яго дэмакратычных памкненняў 20 красавіка 2021 года Кангрэс ЗША асудзіў фальсіфікацыі на выбарах і наступныя жорсткія рэпрэсіі супраць мірных дэманстрантаў, а сам назваў нелегітымным.
Пратэсты пасля выбараў
У ноч пасля выбараў у Мінску і шэрагу рэгіёнаў Беларусі прайшлі беспрэцэдэнтныя акцыі пратэсту. На вуліцы выйшлі дзясяткі тысяч беларусаў, нязгодных з агалошанымі афіцыйнымі вынікамі выбараў. Сілавікі прымянялі спецсродкі — светлашумавыя гранаты, гумавыя кулі, вадамёты.
10 жніўня паводле дадзеных МУС найбольш масавыя выступленні адбыліся ў Мінску, Брэсце, Магілёве і Наваполацку, а за 9—10 жніўня было затрымана больш за 5000 чалавек. Затым пратэсты працягваліся.
Таймыра
Верхняя Таймы́ра (Верхняя Таймы́ра) — рака на паўвостравеТаймыр (Краснаярскі край, Расія).
Даўжыня ракі 567 км. Плошча вадазборнага басейна 50,4 тыс. км². Пачынаецца ў гарах Быранга, упадае ў возера Таймыр. Сярэдні расход вады каля 430 м³/с.
Ла-Рыёхаўскі міжнародны ўніверсітэт
Ла-Рыёхаўскі міжнародны ўніверсітэт (Universidad Internacional de La Rioja) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лагронья ў аўтаномнай супольнасці Ла-Рыёха і прадстаўніцтвамі ў некаторых іспанамоўных краінах Лацінскай Амерыкі (Мексіка, Калумбія, Эквадор і Перу).
Гуліна
Гу́ліна (, Гулино) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Жукаўка (Вілейскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Чорны перадзел
Чорны перадзел, Партыя сацыялістаў-федэралістаў — рэвалюцыйная народніцкая арганізацыя ў Расійскай імперыі ў 1879—1882 гг. Узнікла ў выніку распаду «Зямлі і волі». Стваральнікі і кіраўнікі: Г. В. Пляханаў, М. Р. Папоў, В. І. Засуліч,, Я. В. Стафановіч, , , , і інш.
«Чорны перадзел» адмаўляў прынцып цэнтралізму і складаўся з незалежных гурткоў у Санкт-Пецярбургу, Маскве, Харкаве, Мінску, Казані, Адэсе, Кіеў, Пермі і інш. Ролю цэнтра адыгрывала найбольш моцная Пецярбургская арганізацыя (яе членам быў А. В. Бонч-Асмалоўскі). Ідэйную платформу напачатку вызначалі праграма і тактыка «Зямлі і волі», яе дэвіз — «усё для народа, усё сіламі народа». Задачы арганізацыі: падрыхтоўка народнай рэвалюцыі шляхам прапаганды сацыялістычных ідэй і разгортвання эканамічнай барацьбы, каб змяніць дзяржаўны лад Расіі, перадаць зямлю сялянам на аснове ўраўняльнага падзелу («чорнага перадзелу»), фабрыкі і заводы — рабочым; пераход да сацыялізму («поўнага калектывізму»). «Чорны перадзел» адмлўна ставіўся да палітычнай барацьбы, у пачатку 1880 г. прызнаў мэтазгоднасць палітычнага тэрору як сродку барацьбы супраць самадзяржаўя, аднак не лічыў яго першачарговай задачай. Прапагандаваў федэратыўны прынцп палітычнай арганізацыі народа, выступаў за аўтаномію нацыянальных раёнаў, у т.л. Беларусі. Галоўнай рухальнай сілай рэвалюцыі лічыў сялянства, але працаваў пераважна сярод рабочых, студэнтаў, навучэнцаў і вайскоўцаў. Друкаваныя выданні: газета «Черный передел» і «Зерно». Крызіс народніцкай ідэалогіі, паліцэйскія праследаванні прывялі «Чорны перадзел» да распаду. Частка яго членаў (Пляханаў, Засуліч, Дэйч і інш.) перайшлі на пазіцыі марксізму.
На Беларусі групы чорнаперадзельцаў склаліся ў Мінску (Л. М. Насовіч, Парфіяновічы і Р. В. Парфіяновічы, С. Ляўкоў, І. Гецаў, С. Грынфест) і Гродне (М. Янчэўскі, Я. Грынкевіч, І. А. Гурвіч і інш.). Яны вялі прапаганду сярод насельніцтва, памагалі вызваляць палітычных вязняў, забяспечвалі дакументамі і перапраўлялі праз граніцу рэвалюцыянераў. У мінскай друкарні «Чорнага перадзела» ў 1881 г. надрукаваны № 3 — 5 газеты «Черный передел», № 3 — 6 газеты «Зерно» і 5 пракламацый. У 1882 г. мясцовыя групы «Чорнага перадзелу» распаліся.
Млондзкая вуліца (Варшава)
Вуліца Млондзкая ў Варшаве (ulica Mlądzka) — лакальная дарога ў варшаўскай Празе Поўдзень, даўжыня 590 м. Пачынаецца з крыжавання з вуліцай Бэлжэцкай як працяг вуліцы Лукішскай. Потым, накіроўваючыся на паўночны ўсход, перасякае вуліцы Лукоўская і Сулейкоўская. Ад усходу да яе даходзяць вуліцы Гдэцкая і Пустэльніцкая. Даходзіць да вуліцы Грахоўскай, але не злучаецца з ёй. Нумерацыя дамоў пачынаецца з 3, заканчваецца 44. Пад адрасамі 3, 3a, 5a, 8, 10, 15, 20, 30, 32, 42 i 44 захаваліся будынкі часоў да Другой сусветнай вайны.
Гісторыя
Вуліца Млондзкая гістарычна належыць да раёна Вітолін, аднак сёння знаходзіцца ў межах раёна Грохаў. Запраектавана на месцы былой мяжы паміж палямі падчас парцэляцыі сялянскіх маёнткаў, далучаных да Варшавы ў 1916 годзе. Пачаткова вуліца называлася Млонцкая (па-польску ulica Mlącka). Першым насельніцтвам былі людзі, якія прыехалі з ваколіц Варшавы, а таксама рамеснікі, пісцы, гандляры з іншых раёнаў горада, якіх сюды прыцгнулі нізкія кошты зямлі і карысныя ўмовы крэдытаў. Першымі сталымі дамамі, якія з’явіліся пры вуліцы, былі, між іншым, дом купца Рамуальда Пякарскага пад нумарам 14 і дом Юстыны Кутшык пад нумарам 44. Аднымі з першых, а адначасова і выбітнейшых, жыхароў вуліцы былі браты Камінскія — вытворцы арганаў. Зыгмунт Камінскі меў пад нумарам 15 майстэрню трубак для арганаў. Месца для сваёй вытворчасці ён абраў з-за таго, што тут не хапала будынкаў, для жыхароў якіх яна магла перашкаджаць. Другі брат Камінскі, які жыў пад нумарам 44, займаўся вытворчасцю драўляных элементаў арганаў, зробленых з дапамогай разьбяроў. Браты Камінскія рабілі арганы перадусім для невялікіх касцёлаў. Уняслі вялікі ўклад ў выпраўленне і абмен пашкоджаных арганаў у часе Другой сусветнай вайны і ў пасляваенным перыядзе.
Эскадраны мінаносец Sarbacane
Эскадраны мінаносец Sarbacane — адзін з 20 эсмінцаў тыпу Arquebuse, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Даўгалескі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Карналінскі сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Карналін. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе Гомельскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Васілеўка. 16 ліпеня 1954 года Карналінскі сельсавет перайменаваны ў Васілеўскі сельсавет. 16 мая 1957 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Міхалькоўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: вёскі Міхалькі, Стукачоўка, пасёлкі Гаражонае, Межы, Піянер, Сталіна і Ясакар), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Даўгалессе. 3 верасня 1965 года Васілеўскі сельсавет перайменаваны ў Даўгалескі. 27 красавіка 1989 года ў склад сельсавета з Заспенскага сельсавета Рэчыцкага раёна перададзены пасёлак Нагорнае.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1497 чалавек, з іх 95,3 % — беларусы, 3,1 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
Красныстаў (гміна)
Красны́стаў (Krasnystaw) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Краснастаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Красныставе. Плошча гміны складае 150,96 км². Станам на 2006 год у гміне Красныстаў пражывалі 9172 чалавекі, шчыльнасць — 61 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Джэйн Чжан
Чжан Лян’ін, больш вядомая як Джэйн Чжан (Jane Zhang, 11 кастрычніка 1984, Чэнду) — кітайская поп-. Вядомасць атрымала ў 2005 годзе на кітайскім тэлевізійным музычным конкурсе. На працягу конкурсу яна выконвала песні як на кітайскай, так і на англійскай і іспанскай мовах.
Джэйн Чжан вядомая сваёй моцнай і адпрацаванай вакальнай тэхнікай, за што яе параўноўваюць з Мэраяй Кэры, Крысцінай Агілерай і. Яе чымсьці нагадвае спевы дэльфінаў, за што сама Чжан атрымала на радзіме мянушку «прынцэса-дэльфін».
Дзяцінства і юнацтва
Джэйн Чжан нарадзілася 11 кастрычніка 1984 года ў Чэнду, правінцыя Сычуань. Яе бацька працаваў кіроўцам у буйной транспартнай кампаніі, а маці была прадаўцом. Калі Джэйн было 13 гадоў, яе бацькі развяліся, а праз два гады памёр бацька. Гэта прымусіла яе шукаць працу акрамя школы, і Джэйн пачала спяваць у бліжэйшым пабе.
Падчас працы ў пабе Джэйн эксперыментавала з рознымі музычнымі стылямі і развівала густ да такіх заходніх поп-зорак, як Мэрая Кэры і Крысціна Агілера. Не маючы магчымасці дазволіць сабе музычныя прыналежнасці, яна часта займала ў аднакласнікаў плэеры і навушнікі, а таксама прапускала абеды, каб на зэканомленыя грошы купіць касеты. Пасля школы Джэйн вучылася ў Сычуаньскім універсітэце на факультэце замежных моў; пазней яна кінула яго, каб удзельнічаць у конкурсе.
Super Girl 2005
У 2005 годзе Джэйн Чжан праслухоўвалася для ўдзелу ў Нацыянальным конкурсе Super Girl, кітайскім аналагу медыя-франшызы Idol, толькі для выключна жанчын-канкурсантак. Яна прайшла адбор у родным Чэнду і трапіла ў лік канкурсантаў Нацыянальнага конкурсу разам з і.
Выступленне Джэйн прынесла маладой зорцы шмат прыхільнікаў, якія называлі сябе «Лян Фэн» (Лян), аб’яднаўшы ў гэтай фразе кітайскае вымаўленне імя Лян’ін і англійскае слова fan (прыхільнік). У выніку, за Джэйн Чжан прагаласавала 1.3 млн чалавек. Яна заняла трэцяе месца, саступіўшы і.
Далейшая кар’ера
Дэбютны поўнафарматны альбом Джэйн пад назвай «The One» быў выпушчаны 11 кастрычніка 2006 года, у яе 22-і дзень нараджэння. Альбом складаецца з 10 кампазіцый, 3 з якіх выкананы на англійскай мове. Яна таксама запісвала мноства кампазіцый для кінафільмаў і серыялаў, якія пасля ўзначальвалі кітайскія чарты. Песня «Only for Love», запісаная разам са знакамітым кітайскім піяністам, была ўдастоена 2006 года ў намінацыі «Лепшая песня».
2 жніўня 2007 года быў выпушчаны другі альбом Джэйн Чжан, які атрымаў назву «Update». Каментуючы назву альбома, Джэйн патлумачыла яго як наступны і больш якасны этап пасля «The One». «Update» «падарваў» кітайскую поп-сцэну сваім камбінаваннем элементаў R&B і джаза. 8 снежня 2007 года Джэйн выступіла ў родным Чэнду, выконваючы лепшыя хіты з першага і другога альбома, а таксама яшчэ не выпушчанага EP «Dear Jane». Яна таксама запісала промапесню «I Love this City».
У студзені 2009 года выйшаў яе трэці альбом «Jane@Music». У маі таго ж года Джэйн з’явілася на ў ЗША.
«Believe in Jane», чацвёрты поўнафарматны альбом Чжан, быў выпушчаны ў лютым 2010 года. Яна таксама выступіла на першым штогадовым кітайскім кінафестывалі ў Нью-Ёрку, дзе была прызнала самай папулярнай кітайскай выканаўцай. Пазней яна прадстаўляла Кітай на 7 фестывалі песні ў Карэі. У жніўні таго ж года яна правяла гастрольны тур па такіх гарадах, як Пекін, Шанхай, Чэнду і Цяньцзінь.
IC 1523
IC 1523 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Санта-Віторыя-ін-Матэнана
Санта-Віторыя-ін-Матэнана (Santa Vittoria in Matenano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 1466 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 63028. Тэлефонны код — 0734.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кантабрыйскі ўніверсітэт
Кантабрыйскі ўніверсітэт (Universidad de Cantabria) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сантандэр у аўтаномнай супольнасці Кантабрыя.
Орша-Паўночная
О́рша-Паўночная (, Орша-Северная)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскай вобласці. Размешчана ў горадзе Оршы.
Траешчына II (прыпыначны пункт)
Траешчына II (Троє́щина II) — пасажырскі прыпыначны пункт Кіеўскага чыгуначнага вузла Паўднёва-Заходняй чыгункі. На прыпыначным пункце спыняюцца толькі цягніка гарадской электрычкі.
Забор’е (Хаценчыцкі сельсавет)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Прэзідэнцкія выбары ў Чадзе (2021)
Прэзідэнцкія выбары 2021 года ў Чадзе адбыліся 11 красавіка. Дзеючы прэзідэнт Ідрыс Дэбі, які адбыў пяць тэрмінаў запар з моманту захопу ўлады ў выніку дзяржаўнага перавароту 1990 года, балатаваўся шосты раз. У той жа дзень апазіцыя падняла на поўначы Чада ўзброенае паўстанне. Папярэднія вынікі, апублікаваныя 19 красавіка, паказалі, што Дэбі перамог у прэзідэнцкай гонцы, набраўшы 79% галасоў. Аднак сам прэзідэнт загінуў 20 красавіка падчас баявых дзеянняў. Пасля ўлада перайшла да ваеннай хунты на чале з яго сынам Махаматам Дэбі Ітна. Было абвешчана, што часовы ўрад будзе дзейнічаць на працягу васемнаццаці месяцаў, а затым у краіне пройдуць новыя выбары.
Камень Сонца
Камень Сонца (Piedra del Sol), таксама памылкова завуць ацтэкскім каляндаром, — маналітны базальтавы дыск з сімвалічнай выявай ацтэкскай касмагоніі і сонечнага культу.
Манумент мае 3,60 м у дыяметры і 1,22 м у таўшчыню, важыць 24 тоны, у цяперашні час знаходзіцца ў экспазіцыі Нацыянальнага музея антрапалогіі.
Заазер’е (Студзёнкаўскі сельсавет)
Заазе́р'е (, Заозерье) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
IC 1524
IC 1524 (також позначається як IC 1490) — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Зэніт (прыпыначны пункт)
Зэніт (Зені́т) — пасажырскі прыпыначны пункт Кіеўскага чыгуначнага вузла Паўднёва-Заходняй чыгункі. Прыпыначны пункт гарадской электрычкі.
Яўген Мікалаевіч Мішусцін
Яўген Мікалаевіч Мішу́сцін (Мишустин Евгений Николаевич;,  — ) — вучоны ў галіне мікрабіялогіі, акадэмік Акадэміі навук СССР (1974), Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР (1961), Герой Сацыялістычнай Працы (1981).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскве. У 1917 годзе скончыў Маскоўскую практычную акадэмію камерцыйных навук і паступіў вучыцца на геаграфічнае аддзяленне геаграфічнага факультэта Першага Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Адначасова працаваў памочнікам бухгалтара ў Наркамаце харчавання. У 1919—1920 гг. у Чырвонай Арміі — у Асобым канвойным атрадзе транспартнага аддзела Цэнтральнага ўпраўлення забеспячэння. У 1920 годзе быў дэмабілізаваны і накіраваны на вучобу ў Маскоўскую сельскагаспадарчую акадэмію імя К. А. Ціміразева, якую скончыў у 1924 годзе. У час вучобы ў акадэміі працаваў у інстытутах Усесаюзнай сельскагаспадарчай акадэміі, на бактарыёлага-агранамічнай станцыі Народнага камісарыята земляробства РСФСР.
З 1939 года Я. М. Мішусцін у Інстытуце мікрабіялогіі імя С. М. Вінаградскага Акадэміі навук СССР, у якім у 1940—1991 гг. займаў пасаду загадчыка аддзелам глебавай мікрабіялогіі, з 1989 года — дарадчык дырэкцыі інстытута. Адначасова ў 1961—1971 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай мікрабіялогіі ў Маскоўскай сельскагаспадарчай акадэміі імя Ціміразева.
Памёр 3 мая 1991 года ў Маскве. Пахаваны на Ваганькаўскіх могілках.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Я. М. Мішусцін з’яўляецца адным з буйнейшых вучоных СССР у галіне тэорыі і практыкі мікрабіялогіі глебы. Яму належаць навуковыя працы па сельскагаспадарчай мікрабіялогіі, геаграфічнай занальнасці глебавай мікрафлоры, біялагічнай фіксацыі азоту з атмасферы. Аўтар больш за 600 навуковых прац, у тым ліку манаграфій і падручнікаў.
У 1973—1984 гг. займаў пасаду старшыні камісіі АН СССР па навуковым асновам сельскай гаспадаркі пры Прэзідыуме Акадэміі навук СССР, у 1972—1988 гг. старшыні камісіі па навуковым асновам сельскай гаспадаркі пры Прэзідыуме Акадэміі навук СССР, таксама старшынёй экспертнай камісіі па прысуджэнні прэміі імя В. Р. Вільямса. У 1956—1959 і 1967—1988 гг. уваходзіў у склад рэдакцыйнай калегіі часопіса «Известия АН СССР. Серия биологическая». У 1955—1958 гг. займаў пасаду намесніка акадэміка-сакратара Аддзялення біялагічных навук АН СССР, у 1967—1991 гг. — намесніка акадэміка-сакратара Аддзялення біяхіміі, біяфізікі і хіміі фізіялагічна актыўных злучэнняў.
У 1959 годзе быў абраны членам Каралеўскага трапічнага інстытута Нідэрландаў, у 1957 годзе — членам Міжнароднага таварыства глебазнаўцаў.
Сярод апублікаваных прац Я. М. Мішусціна:
Розы
«Розы» — беларускі музычны калектыў з вёскі Арэшніца Клецкага раёна.
Гісторыя
Узнік на Клеччыне ў вёсцы Арэшніца ў часы «» на пачатку 1970-х гадоў. Стваральнік гурта — мультыінструменталіст Уладзімір Бондар (нарадзіўся ў 1944 годзе). Да выхаду на пенсію ён працаваў электрыкам, газавіком, кіроўцам, перавозчыкам небяспечных грузаў, а дадатковы заробак меў ад музыкі. Уладзімір самастойна асвоіў, бас-гітару, бубны, кларнет і трубу. Дома на трубе граць не давалі, таму ён браў інструмент з сабой у на працу ў поле.
Назву гурту даў іх галоўны хіт — «Розы». Калектыў пачынаў з мінімальнага склада: скрыпка, гармоніка і барабаны. Уладзімір Бондар сам сабраў ўдарную ўстаноўку з пральных машын і цялячых скураў. Гурт граў штосуботу, часам па тры канцэрты на дзень. Гралі пераважна на танцах і вяселлях, як акустычна, так і «электрычна». У калектыве быў цякучы выключна мужчынскі склад, за выключэннем адзінага перыяда, калі на вакал запрасілі жанчыну. Пераважна гралі запазычаны рэпертуар, аўтарскіх песен, а тым больш песен на беларускай мове, было не шмат. Музыкі перасоўваліся разам на матацыкле з каляскай. Выступалі ў Арэшніцы і наваколлі, а таксама ў Брэсце, Гродна, Пінску, Смілавічах, Маларыце, Століне. Падчас канцэртнай дзейнасці ў гурта нарадзіўся ўласны імправізаваны танцавальны жанр.
З пачатку 1980-х гадоў «Розы» пачалі электрыфікавацца. У арсенале з’явіліся электрагітары, а таксама электраарган «Юность». Скрыпку падгучвалі прымацоўваючы да яе мікрафон, выняты з тэлефоннага апарата. Сын Уладзіміра Бондара далучыўся да гурту «Розы» з гітарай. Але ў першай палове 1990-х гадоў ён раптоўна памёр і гурт паступова перастаў граць. Публічнае ўз’яднанне адбылося ў 2016 годзе падчас фестываля традыцыйнай культуры «Свае» ў вёсцы Боркі.
Творчасць
Рэпертуар гурта «Розы» ўнікальны з культуралагічнага пункту гледжання — тут не толькі традыцыйныя вясельныя танцы, але і паўзабытыя савецкія шлягеры, што абсалютна выветрыліся з гарадскога асяроддзя, адкуль прыйшлі. Музыкі-вяскоўцы адаптавалі на свой лад усё пачутае па радыёкропцы, з кружэлак фірмы «», з кінафільмаў. Таксама яны рэтрансліравалі дварова-блатны рэпертуар, гарадскія рамансы, якія засталіся ў памяці падчас службы ў войску ў далечыні ад родных краёў. Музыканты трансфармавалі і мелодыі, і тэксты. Да прыкладу, песня «Малінаўка» «Верасоў» мела баладны працяг, а героем рускай народнай «» станавіўся «конік каленкамі назад».
Слабодка (Старадарожскі раён)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старадарожскага сельсавета.
Кіеўскі хуткасны трамвай
Кіеўскі хуткасны трамвай (Київський швидкісний трамвай) — хуткасная трамвайная сістэма ў горадзе Кіеве, першая лінія якой была запушчана 30 снежня 1978 года і стала першым прадстаўніком гэтага віду транспарту ў СССР, другая адкрыта першапачаткова ў 2000 годзе, затым, пасля закрыцця ў 2009-м, зноў запушчана 24 кастрычніка 2012 года.
Будаўніцтва і пашырэнне правабярэжнай лініі (1975 — 1980-я)
У сярэдзіне 1960-х гадоў у Кіеве пачалося актыўнае будаўніцтва жылога масіва Баршчагоўка, з прычыны чаго ўзнікае неабходнасць у арганізацыі маршруту гарадскога транспарту ў цэнтр горада з правазной здольнасцю каля 16-17 тысяч пасажыраў на гадзіну ў адным кірунку. Разглядаліся два варыянты рашэння гэтай задачы: сумешчаны трамвайна-аўтобусны маршрут і інавацыйнае прапанову Уладзіміра Веклич  — тралейбусныя цягніка з трох машын, якія працуюць па яго сістэме (рашэнне экалагічнае і менш шумнае).
Ідэя будаўніцтва першай у СССР лініі хуткаснага трамвая ўзнікла пасля ўдзелу прадстаўнікоў Украіны Уладзіміра Векліча і Васіля Дзьяканава у 37-м кангрэсе Міжнароднага саюза грамадскага транспарту, які праходзіў у Барселоне (Іспанія) у маі 1967 г. . Падчас паездкі яны азнаёміліся з перавагамі хуткаснага трамвая і, вярнуўшыся дадому, у справаздачы аб камандзіроўцы рэкамендавалі пабудаваць такую лінію ў Кіеве.
Іх рэкамендацыі былі разгледжаны і падтрыманы на калегіі МінЖКГ УССР і рэалізаваны ў пастанове Савета Міністраў СССР № 538 ад 13 ліпеня 1970 года. Асабліва карысным стала іх чацвёртае сумеснае камандзіроўкі ў снежні 1970 года ў Бруселі, дзе яны азнаёміліся з вопытам эксплуатацыі адной з самых сучасных на той час лініі хуткаснага трамвая, былі абагульнены ў справаздачах і кнізе. Нягледзячы на ​​актыўнае запазычанне замежнага вопыту, большасць якія ўжываюцца тэхнічных рашэнняў распрацоўваліся ў Кіеве, паколькі не было нават элементнай базы для стварэння аналагаў заходняй аўтаматыкі. Рашэнне аб правядзенні такіх работ у НДКТІ ГГ было прынята на калегіі міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі УССР ў 1973 годзе. На гэтай жа калегіі Векліч У. П. быў зацверджаны на пасадзе дырэктара НДКТІ ГГ. Як кіраўнік КТТУ, Васіль Дыяканаў займаўся агульным кіраўніцтвам праекта, а Уладзімір Векліч, як дырэктар НДІКТІ ГГ, кіраваў яго тэхнічнай часткай. Распрацаваная пад кіраўніцтвам Уладзіміра Піліпавіча сістэма інтэрвальнай рэгулявання руху трамваяў па большасці параметраў была лепш замежных аналагаў.
Правабярэжная лінія Кіеўскага хуткаснага трамвая стала першай лініяй хуткаснага трамвая ў СССР. Першы ўчастак трасы была ўведзена ў эксплуатацыю 1 лютага 1975, і працавала ў не самім хуткасным рэжыме. Адзіным маршрутам стаў № 3, які ездзіў ад вакзала да рэдуктарнага завода (8 км). 1 студзеня 1977 быў адкрыт маршрут № 1 Палац Спорту — Вуліца Сем’і Сасніна (26 км), а маршрут № 3 падоўжаны да Кальцавая дарога.
Заслонаўка (Сенненскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алексініцкага сельсавета.
Кіеўскі хуткасны трамвай
Будаўніцтва і пашырэнне правабярэжнай лініі (1975 — 1980-я)
1 верасня 1977 маршрут № 3 зменены: «Плошча Перамогі» — «Кальцавая дарога» (19 км).
28 снежня 1984 маршрут № 1 падоўжаны да вуліцы Булгакава (30 км). Існавалі планы па працягу лініі хуткаснага трамвая ад плошчы Перамогі да чыгуначнага вакзала, у раён Вялікі Васількоўскі вуліцы, далей па тунэлі да бульвара Лесі Украінскія і Моста Патона з перасадкай на станцыі метро Вакзальная, Палац Украіна, Пячэрская, аднак гэтыя планы не былі рэалізаваныя.
Будаўніцтва левабярэжнай лініі (1980-2000-я)
Пасля таго як для патаннення праекта было адкладзена будаўніцтва левабярэжная лініі Кіеўскага метро, было вырашана будаваць другую лінію хуткаснага трамвая з мэтай паведамлення жылога масіва Выгураўшчына-Траешчына са станцыяй метро «Левабярэжная».
Будаўніцтва пачалося ў 1993 годзе. Быў пабудаваны будаўнічую пляцоўку ля сучаснай станцыі «Каштанавая», туды былі завезеныя рэйкі. Аднак пасля з’явіліся вялікія праблемы з фінансаваннем праекта. Першы з чатырох шляхаправодаў над трамвайнай лініяй (паблізу станцыі «Сабурава») быў здадзены ў эксплуатацыю ў 1995 годзе. Будаўніцтва іншых вялося вельмі павольна.
У 1999 годзе кіраўніцтвам горада было загадана скончыць будаўніцтва лініі да Дня Кіева ў 2000 годзе. Але ўчастак да станцыі метро «Левабярэжная» пабудаваць за год было вельмі цяжка. У сувязі з гэтым першая чарга будаўніцтва было ўдвая зменшана.
Вясной 2000 года было скончана праца па ўзвядзенню трамвайнага моста над праспектам Ватуціна, дзе знаходзіцца аднайменны прыпынак. У пачатку мая 2000 ажыццёўлена выпрабаванне лініі, а ў Дзень горада, 26 мая 2000, лінія была ўрачыста адкрыта мэрам Кіева.
Па другой лініі хуткаснага трамвая курсіраваў маршрут № 2: хуткасным участкам ад праспекта Ватуціна да прыпынку «Міласлаўская» і няхуткаснага ад прыпынку «Міласлаўская» да прыпынку 28-га трамвайнага маршруту «Вуліца Сабурава». У адрозненне ад першай лініі, па гэтай лініі трамваі курсіравалі толькі да 18 гадзін, а ў выходныя — да 15 гадзін, пры гэтым інтэрвал руху трамваяў дасягаў паўгадзіны і больш. Асноўны пасажырапаток складалі адпачывальнікі, якія ехалі з Выгураўшчына-Траешчыны на праліў Дзесенку, так як маршрут быў стратным і непатрэбным, таму што праходзіў у межах аднаго мікрараёна.
Правабярэжная лінія
Лінія абслугоўваецца трамвайным дэпо імя Шаўчэнкі (раней маршрут № 3 таксама абслугоўвала Лук’янаўскае дэпо), якое ў 2005 годзе было перанесена з вуліцы Горкага ў цэнтры на праспект Акадэміка Каралёва, да канчатковай маршруту № 1, што істотна палегчыла абслугоўванне лініі.
Лінія налічвае 12 станцый хуткаснага трамвая, адну закрытую станцыю і сем звычайных трамвайных прыпынка. Лінія ад станцыі «Кальцавая дарога» да станцыі «Плошча Перамогі» аддзеленая ад праезнай часткі, што робіць немагчымым перашкоды на шляху вагонаў, гэта значыць цалкам адпавядае стандартам хуткаснага трамвая. Лінія ад прыпынку «Міхайлоўская Баршчагоўка» да павароту на перагоне паміж станцыямі «Гнаты Юры» і «Рамена Ралана» з’яўляецца звычайнай трамвайнай лініяй са святлафорамі і скрыжаваннямі.
Левабярэжная лінія
Левабярэжная лінія налічвае 7 станцый хуткаснага трамвая, восем станцый звычайнага трамвайнага паведамленні і недабудаваны пункт тэхнічнага абслугоўвання. Лінія аддзеленая ад праезнай часткі плотам, што робіць немагчымым перашкоды на шляху вагонаў, таму цалкам адпавядае стандартам хуткаснага трамвая.
Пузырнік судэцкі
Пузы́рнік судэцкі (Cystopteris sudetica) — папарацепадобная расліна сямейства.
Апісанне
Шматгадовая папараць вышынёй 10—35 см з тонкім чарнаватым паўзучым карэнішчам. Лісце тонкае, на доўгіх чаранках, шырокаавальнае або шырокатрохвугольнае двойчы-тройчы перыстае. Ніжнія сегменты ліставой пласцінкі карацей за размешчаныя вышэй. Жылкі ліставых пласцінак выходзяць у выемчастыя зубцы. Сорусы круглаватыя, з плеўкавым пакрывальцам, залозістыя, размешчаны на тыльным баку ліставых жылак. Споры з тупымі кароткімі шыпікамі.
Пашырэнне
Еўрасібірскі старажытнатаежны рэліктавы від. Пашырэнне: паўночныя, паўночна-заходнія, заходнія і цэнтральныя раёны Усходняй Еўропы, Каўказ, Сярэдні Урал, горы Заходняй і Усходняй Сібіры, Далёкі Усход, Камчатка. У Беларусі знойдзены ў Бярэзінскім запаведніку ў ізаляваных лакалітэтах еўрапейскага фрагмента дыз'юнктыўнага еўразійскага арэала. Месцы росту: хвойныя, шыракаліста-хвойныя і шыракалістыя лясы.
Красоцін (гміна)
Красо́цін (Krasocin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Улашчоўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Красоціне. Плошча гміны складае 193,89 км². Станам на 2004 год у гміне Красоцін пражывалі 10 804 чалавекі, шчыльнасць — 55,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 41 населены пункт.
Сяўруга
Сяўру́га (Acipenser stellatus) — прахадная рыба роду асятры сямейства асятровыя. Пашырана ў басейнах Каспійскага, Чорнага і Азоўскага мораў.
Даўжыня сяўругі дасягае 2,2 м, маса да 80 кг. Цела пакрытае пяццю радамі касцяных пласцінак (жучак). Ніжняя губа перарваная. Ад іншых асятровых рыб адрозніваецца больш выцягнутым і пляскатым рылам.
Корміцца дробнай рыбай, воднымі беспазваночнымі. Здзяйсняе вялікія кармавыя міграцыі. У прэснай вадзе корміцца мала. На нераст заходзіць у рэкі (у буйныя рэкі — на 200—600 км ад вусця). Нераст у перыяд з красавіка па верасень. Пладавітасць да 600 тысяч ікрынак дыяметрам каля 3 мм.
З'яўляецца аб'ектам развядзення і промыслу. Атрыманы гібрыды сяўругі са сцерляддзю, асятром, шыпам.
Еруслан
Еруслан — рака ў Саратаўскай і Валгаградскай вобласці Расіі, левы прыток Волгі (упадае ў Ерусланскі заліў Валгаградскага вадасховішча). Даўжыня 278 км, плошча басейна 5570 км². Бярэ пачатак на паўднёва-заходняй ускраіне Агульнага Сырта. Улетку месцамі перасыхае. Вада саланаватая. Прыток злева — Таргуй. Выкарыстоўваецца для ірыгацыі. На рацэ — г. Красны Кут.
Разня ў Гіра Арас
Разня ў Гіра Арас — масавае забойства, здзейсненае 22 красавіка 2021 года ў вёсцы Гіра Арас (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту. Байцамі Узброеных Сіл Эфіопіі тут было забіта 12 мірных жыхароў. Сярод загінуўшых былі Хівэ Кахсай (70 гадоў), Тэгай Хайле Гебрай (60 гадоў), Гебрэселасі Велдэнігус (80 гадоў), Тэклай Хайлезгі (70 гадоў), Гойтам Мебрахту (18 гадоў), Гашу Гебрэгзіябхер (17 гадоў), Хафтам Берыху (невядома), Гебрэгзіябхер Хагас (50 гадоў), Хагас Гебрегзиабхер (невядома), Хайлекірас Дэста (70 гадоў), Хіве Хайлемарыям (65 гадоў). Дванаццатая ахвяра не была апазнана. Інцыдэнт у Гіра Арас быў уключаны на разгляд сумеснага расследавання УВКПЧ і ўрадавай камісіі па правах чалавека, якое пачалося ў сакавіку таго ж года.
Часоваабавязаныя сяляне
Часоваабавязаныя сяляне — катэгорыя былых прыватнаўласніцкіх (панскіх) сялян Расійскай імперыі, вызваленых ад прыгоннай залежнасці паводле «Палажэнняў» 19 лютага 1861 г., але не пераведзеных на выкуп. Тэрмін часоваабавязаных адносін дакладна не вызначаўся, іх спыненне цалкам залежала ад волі памешчыка. За карыстанне зямлёй часоваабавязаныя сяляне выконвалі аброк або паншчыну. Пад уплывам паўстання 1863 — 1864 гг. і масавага руху сялян супраць грабежніцкіх умоў сялянскай рэформы 1861 г. царскі ўрад законам ад 13 сакавіка 1863 г. увёў абавязковы выкуп сялянскіх надзелаў у Віленскай, Гродзенскай, Ковенскай, Мінскай губерняў, у латгальскіх і Дрысенскім павеце Віцебскай губерні. Тут часоваабавязаныя сяляне з 13 мая 1863 г. пераводзіліся ў разрад т.зв. сялян-уласнікаў. 14 лістапада 1863 г. дзеянне гэтага ўказа пашырана на ўсю Віцебскую і Магілёўскую губерні, дзе абавязаныя адносіны спынены 13 студзеня 1864 г. Выкупныя плацяжы ва ўсіх 6 названых заходніх губернях павінны былі знізіцца на 20%, рэальна гэтае зніжэнне было больш значным. Катэгорыя часоваабавязаных сялян у Расійскай імперыі скасавана законам ад 9 студзеня 1882 г. , згодна з якім усе былыя панскія сяляне з пачатку 1883 г. пераводзілііся на абавязковы выкуп.
Каледонская кваква
Каледонская кваква (Nycticorax caledonicus) — птушка роду сямейства.
Апісанне
Каледонская кваква дасягае даўжыні ад 55 да 65 см. Самкі даўжынёй ад 55 да 60 см. Размах крылаў складае ў самца ад 95 да 110 см, у самкі ад 95 да 105 см. Вага складае ў сярэднім 800 г. Палавы дымарфізм адсутнічае.
Спіна чырванавата-карычневага колеру, чэрава белае. Дзюба чорная, ногі светла-карычневыя.
Старавакзальная (станцыя хуткаснага трамвая)
Старавакзальная (Старовокзальна) — канчатковая станцыя Кіеўскага хуткаснага трамвая. Размешчана ля Цэнтральнага вакзала, станцыі метро Вакзальная.
З 13 чэрвеня 2009 была канчатковай для маршрутаў № 15 і № 18, а таксама для таксаматорных маршрутаў № 1Т і № 3Т, уведзеных замест закрытых на час рэканструкцыі хуткаснай лініі трамвайных маршрутаў № 1, 3.
16 кастрычніка 2010 станцыя хуткаснага трамвая адкрыта пасля рэканструкцыі. Платформа абсталявана навесам і турнікетамі.
IC 1525
IC 1525 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Еўрапейскі ўніверсітэт Атлантыкі
Еўрапейскі ўніверсітэт Атлантыкі (Universidad Europea del Atlántico), таксама вядомы як Атлантычны ўніверсітэт (Universidad del Atlántico) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сантандэр у аўтаномнай супольнасці Кантабрыя.
Крашавіцы (гміна)
Крашаві́цы (Kraszewice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Астшэшоўскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Крашавіцах. Плошча гміны складае 75,11 км². Станам на 2004 год у гміне Крашавіцы пражывалі 3651 чалавек, шчыльнасць — 48,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Амдэрма
Амдэрма  — пасёлак (у 1936—2004 гадах — пасёлак гарадскога тыпу) у Ненецкай аўтаномнай акрузе. Заснаваны ў 1933 годзе. Знаходзіцца ў памежнай зоне. Размешчаны на ўзбярэжжы Карскага мора, на ўсход ад праліва Югорскі Шар на Югорскім паўвостраве. Адлегласць да акруговага цэнтра, горада Нар’ян-Мара, складае 420 км. Бліжэйшая чыгуначная станцыя знаходзіцца за 270 км у горадзе Варкуце. Пасёлак размяшчаецца за Паўночным палярным кругам у еўрапейскай частцы Расіі. Палярны дзень доўжыцца з 20 мая па 30 ліпеня, палярная ноч — з 27 лістапада па 16 студзеня. Недалёка ад пасёлка працякае рака Амдэрмінка.
Геастацыянарная арбіта
Геастацыянарная арбіта з’яўляецца асабістым выпадкам геасінхроннай арбіты. Яна змешчана ў плоскасці экватару Зямлі, на вышыні 35 786 км над узроўнем мора. Менавіта такая вышыня забяспечвае спадарожніку перыяд кручэння, роўны сідэрычнаму перыяду кручэння Зямлі (23 гадзіны 56 хвілін). Гэта значыць спадарожнік абарочваецца вакол планеты з вуглавой хуткасцю, роўнай вуглавой хуткасці кручэння Зямлі вакол сваёй восі і, нібыта нерухома завісае ў небе Зямлі.
Ужываецца для змяшчэння камунікацыйных, тэлетрансляцыйных і іншых штучных спадарожнікаў.
Ідэі выкарыстання геастацыянарных спадарожнікаў з мэтай сувязі выказваліся яшчэ К. Э. Цыялкоўскім і славенскім тэарэтыкам касманаўтыкі Германам Паточнікам у 1928 годзе, але яны не набылі шырокага прызнання. Перавагі геастацыянарнай арбіты сталі шырока вядомымі пасля публікацыі наукова-папулярнага артыкула Артура Кларка ў часопісе «Бяздротавы Сусвет» (1945). На Захадзе геастацыянарную і геасінхронную арбіту часам называюць «арбітамі Кларка», а «поясам Кларка» завуць участак касмічнай прасторы на адлегласці 36000 км над узроўнем мора ў плоскасці зямнога экватара, дзе параметры арбіты блізкія да геастацыянарнай.
Першым спадарожнікам, паспяхова выведзеным на геастацыянарную арбіту, стаў Sincom-3, запушчаны НАСА 19 жніўня 1964 года. На геастацыянарную арбіту ён быў уладаваны 11 верасня 1964 года.
Санта-Клара (Куба)
Са́нта-Кла́ра (Santa Clara) — горад у цэнтральнай Кубе, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Вілья-Клара.
Ігар Фёдаравіч Стравінскі
Ігар Фёдаравіч Страві́нскі (17 чэрвеня 1882, Араніенбаўм — 6 красавіка 1971, Нью-Ёрк; пахаваны ў Венецыі на могілках Сан-Мікеле) — расійскі кампазітар, дырыжор і піяніст, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў сусветнай музычнай культуры XX стагоддзя. Грамадзянін Францыі (1934) і ЗША (1945).
Біяграфія
Ігар Стравінскі нарадзіўся ў 1882 годзе на Швейцарскай вуліцы ў Араніенбаўме. Яго бацька, Фёдар Ігнатавіч Стравінскі — оперны спявак, саліст Марыінскага тэатра. Паходзіў з беларускай шляхты — Стравінскіх герба «Суліма», абывацеляў Менскага ваяводства. Яго маці, піяністка і спявачка Ганна Кірылаўна Холадаўская (11.08.1854 — 7.06.1939), была сталым канцэртмайстарам на канцэртах мужа. У доме Стравінскіх у Пецярбургу прымалі музыкантаў, артыстаў, пісьменнікаў, у ліку якіх быў і Ф. М. Дастаеўскі.
З дзевяці гадоў Стравінскі браў прыватныя ўрокі фартэпіяна, у 19 гадоў пасля сканчэння гімназіі Гурэвіча, па патрабаванні бацькоў, паступіў на юрыдычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта, адначасна прыступіўшы да самастойнага вывучэння музычна-тэарэтычных дысцыплін. З 1904 па 1906 год Ігар Стравінскі браў прыватныя ўрокі ў М. А. Рымскага-Корсакава, які прапанаваў Стравінскаму заняткі два разы ў тыдзень, паралельна з яго ўрокамі ў В. П. Калафаці.
У 1906 годзе Стравінскі жаніўся з Кацярынай Гаўрылаўнай Носенка, сваёй кузінай. У 1907 годзе нарадзіўся іх першы сын, мастак Фёдар Стравінскі, у 1910 годзе другі сын, кампазітар і піяніст Святаслаў Суліма-Стравінскі. У 1900—1910-е сям’я Стравінскіх жыла падоўгу ў сваім маёнтку, у маёнтку Усцілуг Валынскай губерні (у наш час там знаходзіцца мемарыяльны музей І. Ф. Стравінскага).
Напачатку 1914 гады, напярэдадні Першай сусветнай вайны, выехаў з сям’ёй у Швейцарыю. З-за распачатай вайны Стравінскія ў Расію не вярнуліся. З вясны 1915 года кампазітар жыў з сям’ёй у Маржы блізу Лазаны, з 1920 — пераважна ў Парыжы.
Сярод складанняў гэтага часу — опера «Салавей» па аднайменнай казцы Андэрсена (1914) і «Гісторыя салдата» (1918). Гэтым жа часам датуецца збліжэнне Стравінскага з французскай «Шасцёркай».
Сам жа Ігар Фёдаравіч адклікаўся пра «Сакрата» Саці, як і пра прафесійныя вартасці яго аўтара, скептычнае і стрымана:
Не думаю, каб ён добра ведаў інструментоўку і аддаю перавагу «Сакрата» ў тым выглядзе, у якім ён гуляў мне [на фартэпіяна], няскладнай аркестравай партытуры. Я заўсёды лічыў складанні Саці абмежаванымі «літаратуршчынай». Загалоўкі ў іх літаратурныя, але тады як назвы карцін Клее, таксама ўзятыя з літаратуры, не сціскаюць яго малярства, у Саці, мне здаецца, гэта здараецца, і пры паўторным праслухоўванні яго рэчы губляюць вялікую дзель цікавасці. Бяда «Сакрата» ў тым, што ён надакучвае адным сваім метрам. Хто можа вынесці гэту аднастайнасць? Тым не менш музыка смерці Сакрата чуллівая і па-свойму шляхетная.
«Паколькі Шасцёрка пачувалася свабоднай ад сваёй дактрыны, тое і ніякай групы яна не складала. „Вясна свяшчэнная“ вырасла магутным дрэвам, адціскаючы наш хмызняк, і мы збіраліся было прызнаць сябе пераможанымі, як раптам Стравінскі неўзабаве сам далучыўся да нашага кола прыёмаў, і невытлумачальнай выявай у яго творах нават адчуваўся ўплыў Эрыка Саці.»
Пасля сканчэння вайны Стравінскі прыняў рашэнне не вяртацца ў Расію і праз некаторы час пераехаў у Францыю. У 1919 годзе кампазітар на заказ Дзягілева напісаў балет «Пульчынела», пастаўлены праз год.
У 1922 годзе маці кампазітара, Ганна Холадаўская выехала з Расіі і жыла ў доме сына ў Парыжы. Памерла ў 1939 годзе, пахавана на могілкі Сент-Жэнеўеў-дэ-Буа. Ігар Стравінскі прысвяціў ёй песню «Незабудачка-кветачка» з «Двух вершаў К. Бальмонта для голасу і фартэпіяна».
Абаліцыя
Абаліцыя (abolitio — адмена, знішчэнне) — паняцце ў праве, якое можа мець некалькі значэнняў:
Ігар Фёдаравіч Стравінскі
Біяграфія
Стравінскі жыў у Францыі да 1940 года. Тут адбыліся прэм’еры яго оперы «Маўра» (1922), танцавальнай кантаты (балета са спевам) «Вяселейка» (1923) — выніковага твора рускага перыяду, а таксама оперы-араторыі «Цар Эдып» (1927), якая азначала сабой пачало новага перыяду ў творчасці кампазітара, які прынята зваць «неакласічным».
У 1924 годзе адбыўся дэбют Стравінскага ў якасці піяніста: ён выканаў уласны канцэрт для фартэпіяна і духавога аркестра пад кіраваннем Сяргея Кусявіцкага. Як дырыжор Стравінскі выступаў з 1915 года. 1926 год адзначаны першым зваротам кампазітара да духоўнай музыкі — «Ойчу наш» для хору a capella. У 1928 годзе з’яўляюцца новыя балеты — «Апалон Мусагет» і «Пацалунак феі», а праз два гады — знакамітая і грандыёзная «Сімфонія псалмоў» на лацінскія тэксты Старога запавету.
IC 1526
IC 1526 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ігар Фёдаравіч Стравінскі
Біяграфія
У пачатку 1930-х гадоў Стравінскі звяртаецца да жанру канцэрта — ён стварае канцэрт для скрыпкі з аркестрам і канцэрт для двух фартэпіяна. У 1933—1934 гадах на заказ Іды Рубінштэйн супольна з Андрэ Жыдам Стравінскі піша меладраму «Персефона». Тады ж ён канчаткова вырашае прыняць французскае грамадзянства (атрымана ў 1934 годзе) і піша аўтабіяграфічную кнігу «Хроніка майго жыцця».
Пазней Стравінскі ўспамінаў парыжскія гады як самы нешчаслівы час яго жыцця. У 1938 памерла яго старэйшая дачка Людміла, у 1939 гады яго жонка (пахавана ў Парыжы на могілкі Сент-Жэнеўеў-дэ-Буа) і яго маці. 9 сакавіка 1940 года Стравінскі жаніўся зноў — з Веры Артураўнай Судзейкінай (быў знаёмы з ёй з 1922 года).
З 1936 года Стравінскі перыядычна ездзіў з гастролямі ЗША, падчас якіх умацаваліся яго творчыя сувязі з гэтай краінай. У 1937 годзе ў нью-ёркскім тэатры Метраполітэн-опера быў пастаўлены балет «Гульня ў карты», год праз быў выкананы канцэрт «Дамбартан-Окс». Стравінскага запрасілі прачытаць курс лекцый у Гарвардскім універсітэце. У сувязі з распачатай вайной Стравінскі прыняў рашэнне пераехаць у ЗША. Спачатку ён пасяліўся ў Сан-Францыска, а потым у Лос-Анджэлесе. У 1945 годзе ён атрымаў амерыканскае грамадзянства. Творы гэтага перыяду — опера «Прыгоды валацугі» (1951), якая стала апафеозам неакласічнага перыяду, балеты «Арфей» (1948), Сімфонія in C (1940) і Сімфонія ў трох частках (1945), Эбані-канцэрт для кларнета і джаз-аркестра (1946). У студзені 1944 года, у сувязі з выкананнем незвычайнага аранжавання гімна ЗША ў Бостане, мясцовая паліцыя арыштавала Стравінскага і папярэдзіла, што існуе адказнасць у выглядзе штрафу за перакручванне гімна. Існуе фатаграфія, зробленая ў пляцоўцы пры арышце. Мяркуючы па здымку Стравінскі пры арышце быў збіты. Сам Стравінскі пасля ўяўляў гэту гісторыю як міф.
Кульмінацыяй серыйнага перыяду Стравінскага лічыцца Requiem Canticles («Задушныя спевы», Рэквіем) для кантральта і баса сола, хору і аркестра (1966): "…"Задушныя спевы" завяршылі ўсю маю творчую карціну…", «…Рэквіем у маім веку занадта кранае за жывое…», «…складаю шэдэўр сваіх апошніх гадоў» — Стравінскі.
На працягу дзесяцігоддзяў Стравінскі актыўна гастраляваў як дырыжор (пераважна ўласных складанняў) у Еўропе і ЗША. Адрозніваючыся надзвычайнай патрабавальнасцю да выканання наказаных ім выканальніцкіх нюансаў (тэмпу, дынамікі, акцэнтаў і пр.), Стравінскі надаваў вялікае значэнне аўдыязапісу. У 1950-х і пачатку 1960-х гг. пад кіраваннем аўтара на лэйбле Columbia Records была запісана пераважная большасць яго складанняў. Аўтарскія аўдыязапісы Стравінскага дырыжора дагэтуль служаць важным арыенцірам для ўсіх новых выканальніцкіх інтэрпрэтацый яго музыкі.