cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жыццё і прыгоды сарая нумар XII
Змест
У апавяданні «Жыццё і прыгоды сарая нумар XII» аўтар раскрывае антрапаморфную сутнасць прадметаў, якія ўмеюць думаць і пакутаваць. Галоўны герой, сарай Нумар XII, праходзіць унутраную эвалюцыю, якая прыводзіць да духоўнай свабоды, і часткова атрымлівае адказы на пытанні пра сэнс жыцця.
У апавяданні падымаецца тэма сталення. У самым пачатку, з'яўляючыся кучай дошак, галоўны герой амаль не ўсведамляў сябе. Затым ён стаў сараем для веласіпедаў, быў пафарбаваны ў чырвоны колер і атрымаў сваё імя — Нумар XII. З гэтага моманту ён пачаў усведамляць сябе асобай.
Будучы сараем для веласіпедаў, Нумар XII марыў пра тое, каб стаць веласіпедам і адправіцца ў падарожжа. Два суседа, сараі 13 і 14, у якіх захоўвалася гародніна, наводзілі на яго сум. Пасля продажу сарая Нумара XII веласіпеды з яго прыбралі. Іх замяніла бочка з салёнымі агуркамі. У Нумара XII пачалося сямейнае жыццё: бочка стала для яго жонкай, а агуркі — дзецьмі. З гэтага моманту сарай упадае ў дэпрэсію і губляе цікавасць да навакольнага свету.
У спробе вярнуцца да адчування юнацкага захаплення, сарай ахвяруе сабой і губіць бочку з агуркамі, а таксама суседнія сараі 13 і 14. На думку літаратуразнаўцы Т. Шчучкінай, у гэтым учынку праяўляецца слабасць і эгаістычнасць героя.
Саляле (вёска)
Саля́ле (Salelė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Вішну
Ві́шну (, विष्णु) — у вішнуізме і індуізме адзін з асноўных (нароўні з Брахмам і Шывам) багоў; ахоўнік, увасабленне вечна жывой прыроды, энергіі, што ўладкоўвае космас. У розных напрамках індуізму, Вішну пакланяюцца альбо непасрэдна, альбо пры пасрэдніцтве яго аватар, такіх як Рама і Крышна. Паслядоўнікі традыцыі смарта шануюць Вішну як адну з пяці асноўных форм Бога.
Бога Вішну ўяўлялі прыгожым юнаком (часам з чатырма рукамі) з цёмна-сінім колерам скуры. Жонка Вішну Лакшмі — багіня шчасця і дабрабыту.
Паводле эпасу, у канцы кожнага сусветнага цыкла Вішну ўбірае ў сябе сусвет і ўпадае ў сон, лежачы на змеі, які плавае ў сусветным акіяне. Калі Вішну прачынаецца і задумвае новае тварэнне, з яго вырастае лотас, з якога з'яўляецца Брахма і стварае сусвет.
Звычайнае месцазнаходжанне Вішну — вяршыня гары Меру.
Вядомы аватары Вішну (цялесныя ўвасабленні) у выглядзе герояў Крышны, Рамы, вепра, карліка і інш.
Сезон 2019 ФК Слонім-2017
У 2019 годзе футбольны клуб «Слонім-2017» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
Станам на кастрычнік 2019 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Феніна (Бабровіцкае сельскае паселішча)
Феніна (Фе́нино) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Джавані да Верацана
Джавані да Верацана або Джавані да Веразана (Giovanni da Verrazzano, Jean de Verrazane; 1485—1528) — французскі мараплавец італьянскага паходжання, даследчык усходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі.
Першыя гады жыцця
Джавані да Верацана нарадзіўся ў мястэчку Валь-ды-Грэ́ве на поўдзень ад Фларэнцыі (Фларэнційская рэспубліка). Выхоўваўся ў Фларэнцыі, дзе атрымаў выдатную адукацыю. Яшчэ маладым чалавекам пераехаў у Д'еп, дзе паступіў на службу Францыі. Некалькі разоў быў у Леванце. Мяркуецца, што ў 1502 г. мог прымаць удзел у экспедыцыі ў Новы Свет.
Першая экспедыцыя
У 1523 г. Францыск I даў яму дазвол на арганізацыю экспедыцыі ў Паўночную Амерыку. Яна фінансавалася французскімі прадпрымальнікамі, зацікаўленымі ў заснаванні калоній і пошуках кароткіх марскіх шляхоў у Ціхі акіян.
У студзені 1524 г. карабель "Дафін" пад камандаваннем Верацана пакінуў Францыю і ўжо да пачатку сакавіка дасягнуў узбярэжжа сучаснай Паўночнай Караліны. Адсюль Джавані да Верацана накіраваўся на поўнач і даследаваў бераг да Новай Шатландыі, якой даў назву Акадыя. Відавочна, Верацана быў першым еўрапейскім вандроўнікам, які ўбачыў бухту Нью-Ёрка. У ліпені 1524 г. экспедыцыя з поспехам вярнулася ў Францыю.
Рапарты Джавані да Верацана да караля мелі перабольшанні і скажэнні. Гэта можна патлумачыць тым, што мараплавец жадаў упэўніць французаў у магчымым праходзе ў Ціхі акіян і патрэбе арганізацыі другой экспедыцыі. Але ў далейшым гэта прывяло да абвінавачванняў Верацана ў падробцы інфармацыі. Акрамя таго, картографы таго часу своеасабліва патлумачылі зробленыя ім адкрыцці і пазначылі іх як працяг Еўрапейскага кантынента.
Другая экспедыцыя
У сакавіку 1528 г. Джавані да Верацана ўзначаліў новую экспедыцыю. Ён даследаваў усходняе ўзбярэжжа Фларыды, пасля чаго накіраваўся ў Вест-Індыю. Карабель кінуў якар ля вострава Гвадэлупа, які здаўся маракам пустынным. Верацана з некалькімі членамі каманды зышоў на бераг, дзе быў атакаваны і забіты індзейцамі-карыбамі. Згодна рапарту выжылых, усе забітыя потым былі з'едзеныя.
Цвіценне
Асноўнае прызначэнне цвіцення — здзяйсненне апладнення. Перыяд цвіцення падрыхтоўваецца назапашваннем, якія, магчыма, выклікаюць залажэнне зачаткаў кветак. Пачынаецца з паяўлення на конусе нарастання парастка вонкавых вырастаў — чашалісцікаў, потым пялёсткаў, тычынак, пладалісцікаў, унутры якіх утвараецца поласць (завязь), а ў верхняй частцы адасабляецца слупок і рыльца. Гэтыя працэсы адбываюцца ў пупышцы (бутоне).
Пасля апылення і апладнення цвіценне заканчваецца, апалаюць пялёсткі, тычынкі, слупок з рыльцам; чашачка звычайна застаецца і ахоўвае завязь, якая развіваецца і пераўтвараецца ў плод.
Перыяд цвіцення
Доўжыцца цвіценне ад 20—25 хвілін (некаторыя гарлачыкавыя) да 70—80 сутак (некаторыя архідныя). У аднагадовых раслін цвіценне настае ў 1-ы год, у двухгадовых — на 2-і, у шматгадовых траў — на 2—5-ы, у дрэў — на 10—30-ы.
Многія расліны цвітуць на працягу жыцця шматразова, адна-, двух- і некаторыя шматгадовыя (парасонавыя, пальмы, агавы) — 1 раз. У ходзе эвалюцыі ў раслін замацаваліся прыстасавальныя рэакцыі і, у выніку чаго цвіценне прымяркоўваецца да найбольш спрыяльнага сезона, а таксама разнастайныя механізмы, што забяспечваюць апыленне і апладненне. У практыцы цвіценне лічыцца перыяд ад пачатку раскрыцця кветак да засыхання калякветніка.
Міхаіл Рыгоравіч Хамутоў
Міхаіл Рыгоравіч Хамутоў ( — ) — рускі генерал, наказной атаман Данскога казачага войска.
Біяграфія
Выхоўваўся ў Пажаскім корпусе і 27 жніўня 1812 г. выпушчаны карнетам у Лейб-гвардыі Гусарскі полк, у якім удзельнічаў у шматлікіх важных бітвах Айчыннай вайны 1812 года — пры Малаяраслаўцы, Вязьме, Дарогабужы, Красным (19 снежня 1812 узнагароджаны за адзнаку залатой шабляй з надпісам «За адвагу».
З 1829 па 1838 г. Хамутоў паслядоўна быў пры начальніку 5-й уланскай дывізіі, камандзірам 1-й брыгады 4-й уланскай дывізіі, 6-й уланскай дывізіі і, нарэшце, камандзірам адначасова Лейб-гвардыі Гусарскага Яго Вялікасці палка (з 23 верасня 1833 г.) і 2-й брыгады 1-й гвардзейскай лёгкай кавалерыйскай дывізіі (з 27 кастрычніка).
У 1839 г. ён быў прызначаны начальнікам штаба войска Данскога, 6 снежня 1840 узведзены ў генерал-лейтэнанты. У 1848 быў прызначаны выконваючым абавязкі наказного атамана войска Данскога, а праз некалькі месяцаў зацверджаны ў гэтай пасадзе, прычым апынуўся першым атаманам не данскога паходжання. На гэтай пасадзе быў да 1862 года, калі быў прызначаны членам Дзяржаўнага савета.
Узнагароджаны шматлікімі ордэнамі. Пахаваны ў Фёдараўскай царкве Аляксандра-Неўскай лаўры.
Фаял
Фая́л (Ilha do Faial) — адзін з астравоў Азорскага архіпелага ў Атлантычным акіяне. Плошча - 173,06 км². Насельніцтва (2011 г.) - 14 994 чал. На Фаяле знаходзіцца адна са сталіц Азорскіх астравоў — горад Орта.
Геаграфія
Востраў Фаял знаходзіцца ў цэнтральнай частцы паўночнай Атлантыкі ў 1685 км на захад ад Лісабона, сталіцы Партугаліі. Ад бліжэйшага вострава Піку аддзелены пралівам (5,92 км). Востраў Фаял — крайні заходні пункт Еўропы, паколькі месціцца на еўрапейскай тэктанічнай пліце, у той час як астравы на захад ад яго — на паўночнаамерыканскай.
Мае вулканічнае паходжанне. Дамінуе конус Кальдэйра, які ўзвышаецца на 1043 м і адрозніваецца пакатымі схіламі. Апошняе буйное вывяржэнне адбылося 27 верасня 1957 г., у выніку чаго плошча Фаяла павялічылася на 2,4 км².
Клімат мяккі марскі з сярэдняй тэмпературай 15°C узімку і 25,4°C улетку.
Прырода
Лічыцца, што востраў Фаял атрымаў сваю сучасную назву з-за хваёвых дрэў, якія пакрывалі ўсё ўзбярэжжа. З-за дзейнасці чалавека прырода была значна зменена. Захаваліся рэшткі лясоў, зараснікі папарацяў, верасоў, падубу. Фаўна адметна вялікай колькасцю птушак. У наш час ахоўваецца каля 18% сушы, якія складаюць тэрыторыю прыроднага парка Фаял (з 2007 г.).
Гісторыя
Востраў Фаял быў адкрыты партугальцамі ў XV ст. У 1468 г. з дазволу караля Партугаліі быў каланізаваны фламандцамі, якія займаліся вытворчасцю збожжа і пастэлі. У 1583 г. у выніку бітвы паміж французамі і іспанцамі быў захоплены іспанскім флотам. Мясцовыя жыхары пакутвалі на напады англійскіх піратаў. У 1672 г. большая частка будынкаў і ваенных умацаванняў была разбурана землятрусам. У XVII ст. зноў далучаны да Партугаліі.
У XIX ст. Фаял пераўтварыўся ў цэнтр здабычы кітоў у паўночнай Атлантыцы. У Орце былі пабудаваны сучасны порт і кабельная трансатлантычная станцыя. У 1973 г. пабудаваны аэрапорт.
Лунда (плато)
Плато Лу́нда — узвышэнне рэльефа ў Цэнтральнай Афрыцы на тэрыторыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга і Анголы. З'яўляецца важным рэгіянальным вадазборам.
Каардынаты: -7.39611°N, 22.22028°W.
Феніна (Раждзественскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Паўночная Карэлія
Паўночная Карэлія, або Пох’ёйс-Кар’яла (Pohjois-Karjala; Norra Karelen) — вобласць Фінляндыі, размешчаная на ўсходзе краіны, частка гістарычнай правінцыі Карэлія. Мае агульную мяжу з Расіяй працягласцю 296 км. Цэнтр вобласці — Ёэнсу. Іншыя значныя гарады — Кітээ, Ліекса, Оўтакумпу. У Паўночнай Карэліі налічваецца 2200 азёр. Самае вялікае возера гэтай багатай вадаёмамі правінцыі — Піелінен (плошча — 868 км²). Найвышэйшы пункт — сопка Колі ў Ліексе вышынёй 347 метраў над узроўнем мора.
Паўночная Карэлія мяжуе з абласцямі Кайнуу на поўначы, Паўночнае Сава і Паўднёвае Сава на захадзе, Паўднёвая Карэлія на поўдні і з Рэспублікай Карэлія Расійскай Федэрацыі на ўсходзе. У Паўночнай Карэліі ў Іламантсі размешчана самы ўсходні мацерыковы пункт на мяжы Еўрапейскага Саюза.
Сан-Мікеле-Мандові
Сан-Мікеле-Мандові (San Michele Mondovì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2069 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 115 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 12080. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Giustina, San Michele.
Яцкава-Карчомныя
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Нгуен Мінь Чыет
Біяграфія
З 1960 года па лістапад 1963 года вучыўся на матэматычным факультэце Сайгонскага навуковага ўніверсітэта. Член Камуністычнай партыі В’етнама з сакавіка 1965 г.
З верасня 1979 года па ліпень 1981 года вучыўся ў Дзяржаўным палітычным інстытуце імя Хашыміна.
Са снежня 1991 года па снежань 1996 года — член прафкама, займаў пасаду кіраўніка прафкама Камуністычнай партыі В’етнама ў правінцыі Сонгбе.
Са студзеня 2000 года — член Палітбюро, займаў пасаду кіраўніка гаркама Камуністычнай партыі В’етнама ў г. Хашымін.
З 27 чэрвеня 2006 года па 25 ліпеня 2011 года — прэзідэнт В’етнама.
Цвіценне вады
«Цвіценне» вады — масавае развіццё фітапланктону, якое суправаджаецца зменай колеру вады, парушэннем экалагічнай раўнавагі ў водных біяцэнозах.
Асноўная прычыны — застой вады, зніжэнне, засмечванне, забруджванне мінеральнымі і арганічнымі ўгнаеннямі, змытай глебай, некаторымі сінтэтычнымі рэчывамі.
Пагаршае кіслародны рэжым вадаёмаў і, можа выклікаць рыб і інш. водных жывёл, ускладняе работу фільтраў на ачышчальных і інш. гідратэхнічных збудаваннях.
Папярэджваюць «цвіценне» вады аэрацыяй, біялагічнай меліярацыяй вадаёмаў, абмежаваннем паступлення ў ваду забруджвальнікаў.
NGC 4809
NGC 4809 (іншыя абазначэнні — UGC 8034, IRAS12523+0255, MCG 1-33-22, VV 313, ZWG 43.62, ARP 277, KCPG 358A, UM 523, PGC 43969) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юрый Панцеляймонавіч Грыгор’еў
Юрый Панцеляймонавіч Грыгор’еў (нар., г. п. Кулоціна, Наўгародская вобласць — 21 сакавіка 2019, Масква ) — савецкі і беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1976), Заслужаны архітэктар Расіі (1993), Заслужаны архітэктар Беларусі (2007), Народны архітэктар Расіі (2008). Ганаровы грамадзянін горада Мінска, галоўны архітэктар Мінска (1974—1986). Акадэмік РАМ, акадэмік РААБН.
Біяграфія
Скончыў у 1956 годзе Маскоўскі архітэктурны інстытут. Працаваў у інстытутах «Белпрампраект» (старэйшы архітэктар, кіраўнік групы), «Мінскпраект» (у 1965—1974 гадах кіраўнік архітэктурнай майстэрні). У 1974—1986 гадах намеснік старшыні Дзяржбуда Беларусі, галоўны архітэктар Мінска.
З 1986 года першы намеснік начальніка Камітэта па архітэктуры і горадабудаўніцтве горада Масквы, з 1994 года кіраўнік Маскоўскага навукова-даследчага і праектнага інстытута тыпалогіі эксперыментальнага праектавання. З 2002 года першы намеснік галоўнага архітэктара г. Масквы — дырэктара ГУП МНДІТЭП; з 2012 года творчы кіраўнік МНДІТЭП.
Творчасць
Асноўныя работы: генеральныя планы шэрага прамысловых аб’ектаў у гарадах Беларусі (1956—1961, у сааўтарстве); у Мінску — інстытуты тэхнічнай кібернетыкі па вул. Сурганава і электронікі АН Беларусі (абодва 1967), комплекс Цэнтральнага НДІ комплекснага выкарыстання водных рэсурсаў (1974) і НДІ эканомікі і эканоміка-матэматычных метадаў планавання (1967) па вул. Славінскага, інтэрнаты Беларускага політэхнічнага інстытута па вул. Б. Хмяльніцкага, БДУ па вул. Кастрычніцкай і Варвашэні, радыётэхнічнага інстытута па вул. Я. Коласа (1964—1975), жылыя дамы па вул. Караля, з убудавана-прыбудаванымі ўстановамі культбыту і майстэрнямі Саюза мастакоў БССР па вул. Сурганава (1970, 1975); комплекс інстытутаў культуры і павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў народнай гаспадаркі Беларусі (1975) па вул. Маскоўскай, крыты каток ў парку імя М. Горкага (1976), Дом літаратара, комплекс НДІ электронных вылічальных машын па вул. М. Горкага (1978), станцыя метро «Кастрычніцкая» і інжынерны корпус Мінскага метрапалітэна на пл. Леніна (1984, усе ў сааўт.) , забудовы вул. Я. Коласа, М. Горкага, Куйбышава, мікрараёнаў Зялёны Луг-6, В. Харужай-2, Чыжоўка-5, генплана развіцця Мінска да 2000 г. з праектам планіроўкі прыгараднай зоны (1984), помнікаў-бюстаў К. Марксу, У. І. Леніну каля будынка ЦК КПБ (1980).
Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года. У 1973—1975 гадах старшыня праўлення Саюза архітэктараў Беларусі.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1976), Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР. Прэмія Савета Міністраў СССР.
Валерый Георгіевіч Калеснік
Вале́рый Гео́ргіевіч Кале́снік (нар., ) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Благавешчанскае вышэйшае ваеннае танкавае каманднае вучылішча (1986), Ваенна-дыпламатычную акадэмію ў Маскве (1994).
З 1995 года працаваў у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1999—2000 гадах быў намеснікам начальніка ўпраўлення міжнароднай бяспекі і кантролі над раззбраеннем у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2000—2004 гадах быў саветнікам Амбасады Рэспублікі Беларусь у Каралеўстве Бельгія, Пастаяннага прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь пры Камісіі Еўрапейскіх супольнасцей і Пастаяннага прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь пры Арганізацыі Паўночнаатлантычнага дагавора. У 2004—2006 гадах быў саветнікам упраўлення міжнароднай бяспекі і кантролі над раззбраеннем у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
З 10 лютага 1998 года да 30 снежня 2003 года быў адначасова Прадстаўніком Ураду Рэспублікі Беларусь ва ўпраўленні Камітэту па супрацоўніцтве ў галіне нераспаўсюджання ядзернай зброі.
14 жніўня 2008 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Турэцкай Рэспубліцы.
14 верасня 2017 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Інданезіі, Малайзіі, Рэспубліцы Сінгапур і Рэспубліцы Філіпіны па сумяшчальніцтву.
Ліперы
Ліперы (Liperi, Libelits) — абшчына на ўсходзе Фінляндыі, у правінцыі Паўночная Карэлія. Насельніцтва абшчыны — чалавекі (на 31 студзеня 2011 года); плошча — 1 161,22 км². Шчыльнасць насельніцтва — 16,86 чал./км². Афіцыйная мова — фінская. 29 ліпеня 2010 года ў абшчыне была зафіксаваная самая высокая тэмпература ў Фінляндыі: 37,2 °C.
Лагарыфм
Лагары́фм ліку
x
па аснове
b
(ад λόγος — «слова», «дачыненне» і — «лік» ) — такое значэнне ступені, у якую трэба ўзвесці лік
, т. зв. асно́ву, каб атрымаць значэнне
. Запіс \log_b a чытаецца як «лагарыфм a па аснове b».
З азначэння вынікае, што знаходжанне раўназначнае рашэнню ўраўнення Напрыклад, лагарыфм 1000 па аснове 10 роўны 3, бо 1000 ёсць 10 у ступені 3: 1000 = 10·10·10 = 10³.
Лагарыфмы маюць цікавыя ўласцівасці, якія дазваляюць спрашчаць працаёмкія вылічэнні. Пры пераходзе «ў свет лагарыфмаў» множанне замяняецца на значна прасцейшае складанне, дзяленне — на адыманне, а ўзвядзенне ў ступень і здабыванне кораня ператвараюцца адпаведна ў множанне і дзяленне на паказчык ступені. Лаплас казаў, што вынаходніцтва лагарыфмаў, «скараціўшы працу астранома, падвоіла яго жыццё». У прыкладаннях аснова
лагарыфма і лагарыфмуемы лік (аргумент лагарыфма) звычайна рэчаісныя. Тым не менш, існуе шэраг праблем (у тым ліку і прыкладных), дзе карысным аказваецца так званы камплексны лагарыфм.
З цягам часу высветлілася, што лагарыфмічная функцыя y=\log_b x незаменная і ў шмат якіх іншых галінах чалавечай дзейнасці: развязанні дыферэнцыяльных ураўненняў, вымярэнні фізічных велічынь (напрыклад, частаты і магутнасці гуку), прыбліжэнні розных залежнасцей, тэорыі інфармацыі, тэорыі імавернасцей і г. д. Гэта функцыя ўваходзіць у лік элементарных, лагарыфм адваротны да паказчыкавай функцыі. Часцей за ўсё выкарыстоўваюцца рэчаісныя лагарыфмы па аснове e (натуральны), 10 (дзесятковы) і 2 (двайковы).
Рэчаісны лагарыфм
Лагарыфм x=\log_b a па азначэнню ёсць рашэнне ўраўнення Выпадак b=1 не вельмі цікавы, бо пры a \ne 1 гэта ўраўненне не мае рашэння, а пры a=1 любы лік з'яўляецца рашэннем; у абодвух выпадках лагарыфм не вызначаны. Гэтак жа прыходзім да высновы, што лагарыфм не існуе пры нулявым і адмоўным b; акрамя таго, значэнне паказчыкавай функцыі b^x заўсёды дадатнае, таму варта выключыць і выпадак адмоўнага a. Канчаткова атрымліваем :
Як вядома, паказчыкавая функцыя y=b^x (пры выкананні вышэйзгаданых умоў на b) вызначана, манатонная і кожнае значэнне прымае толькі адзін раз, прычым абсяг яе значэнняў утрымлівае ўсе дадатныя рэчаісныя лікі. Адсюль вынікае, што значэнне рэчаіснага лагарыфма дадатнага ліку заўсёды вызначана і адзінае.
Найбольш шырокі ўжытак і шматлікія дастасаванні маюць наступныя віды лагарыфмаў:
e
.
Асноўная лагарыфмічная тоеснасць
Вывад: з роўнасці двух рэчаісных лагарыфмаў вынікае роўнасць лагарыфмаваных выразаў. Сапраўды, калі, то , адкуль, адпаведна асноўнай тоеснасці: b=c.
Арыфметычныя ўласцівасці лагарыфма
Доказ: Гэта тоеснасць атрымліваецца адразу, калі ад лагарыфма па аснове a^k перайсці да лагарыфма па аснове a.
Вынікі: Доказ: Каб даказаць яе, заўважым, што лагарыфмы ў левай і правай частках супадаюць па аснове a, а тады, згодна з вынікам з асноўнай лагарыфмічнай тоеснасці, левая і правая часткі тоесна роўныя.
Існуе відавочнае абагульненне прыведзеных формул: Формула для лагарыфма здабытку без цяжкасцей абагульняецца на адвольную колькасць сумножнікаў:
Апісанымі ўласцівасцямі і тлумачыцца, чаму выкарыстанне лагарыфмаў (да вынаходніцтва калькулятараў) істотна палягчала вылічэнні. Напрыклад, множанне шматзначных лікаў x, y з дапамогай лагарыфмічных табліц адбывалася па наступнаму алгарытму: Дзяленне, якое без дапамогі лагарыфмаў істотна больш працаёмкае чым множанне, выконвалася па таму ж алгарытму, толькі з заменай складання лагарыфмаў на адыманне. Гэтак жа спрашчаліся ўзвядзенне ў ступень і здабыванне кораня.
Асноўныя уласцівасці
Калі разглядаць лагарыфмаваны лік як зменную, мы атрымаем лагарыфмічную функцыю y=\log_a x. Яна вызначана пры. Гэта крывая часта называецца лагарыфмікай.
дзе
C
— адвольная сталая.
Натуральны лагарыфм
Прыведзеная вышэй агульная формула вытворнай выглядае найпрасцей у выпадку натуральнага лагарыфма: З гэтай прычыны ў матэматычных даследаваннях пераважна выкарыстоўваюць іменна натуральныя лагарыфмы. Яны нярэдка з'яўляюцца пры развязанні дыферэнцыяльных ураўненняў, даследаванні статыстычных залежнасцей (напрыклад, размеркавання простых лікаў) і пад.
Праінтэграваўшы формулу для вытворнай у прамежку ад x=1 да x=b, атрымліваем: Інакш кажучы, натуральны лагарыфм роўны плошчы пад гіпербалай на названым прамежку x.
Нявызначаны інтэграл ад натуральнага лагарыфма лёгка знайсці інтэграваннем па частках:
У матэматычным аналізе і тэорыі дыферэнцыяльных ураўненняў вялікую ролю адыгрывае паняцце лагарыфмічнай вытворнай функцыі f(x):
Раскладанне ў рад і вылічэнне натуральнага лагарыфма
Раскладзём натуральны лагарыфм у рад Тэйлара каля адзінкі: Гэты рад збягаецца пры У прыватнасці: Формула непрыдатная для практычнага вылічэння лагарыфмаў з-за таго, што рад збягаецца вельмі павольна і толькі на вузкім прамежку. Аднак нескладана атрымаць з яе зручнейшую формулу: Гэты рад збягаецца хутчэй, і акрамя таго, цяпер левая частка формулы можа прадставіць лагарыфм любога дадатнага ліку.
1) З ураўнення знаходзім x: 2) Вылічанае значэнне x падстаўляем у рад і атрымліваем значэнне \ln Z.
Дадзены алгарытм ужо прыдатны да выкарыстання на практыцы пры вылічэнні значэнняў лагарыфмаў, аднак ён не найлепшы з пункту гледжання працаёмкасці. Існуюць больш дзейсныя алгарытмы.
Гранічныя суадносіны
Прывядзём некалькі карысных граніц, якія ўтрымліваюць лагарыфмы.
Камплексны лагарыфм
Для камплексных лікаў лагарыфм вызначаецца гэтак жа, як рэчаісны. На практыцы выкарыстоўваецца амаль выключна натуральны камплексны лагарыфм, які пазначаецца і вызначаецца як рашэнне w ураўнення e^w=z (іншыя, эквівалентныя дадзеным, варыянты вызначэння прыведзены ніжэй).
У полі камплексных лікаў рашэнне гэтага ўраўнення, у адрозненне ад рэчаіснага выпадку, не вызначана адназначна. Напрыклад, згодна з тоеснасцю Эйлера, ; аднак таксама. Гэта звязана з тым, што паказальная функцыя ўздоўж ўяўнай восі з'яўляецца перыядычнай (з перыядам ~2 \pi), і адно і тое ж значэнне функцыя прымае бясконца шмат разоў. Такім чынам, комплексная лагарыфмічная функцыя з'яўляецца шматзначнай.
Камплексны нуль не мае лагарыфма, паколькі камплексная экспанента не прыймае нулявога значэння. Ненулявое z можна прадставіць у паказальнай форме:
Тады знаходзіцца па формуле:
Тут — рэчаісны лагарыфм, k — адвольны цэлы лік. Адсюль выцякае:
Камплексны лагарыфм існуе для любога z \ne 0, і яго рэчаісная частка вызначаецца адназначна, у той час як уяўная частка мае бясконцае мноства значэнняў, якія адрозніваюцца на цэлае кратнае 2\pi..
З формулы відаць, што ў аднаго і толькі аднаго са значэнняў уяўная частка знаходзіцца ў інтэрвале. Гэта значэнне называецца галоўным значэннем комплекснага натуральнага лагарыфма. Адпаведная (ужо адназначная) функцыя называецца галоўнай галіной лагарыфма і пазначаецца \ln\,z. Часам праз \ln\, z таксама пазначаюць значэнне лагарыфма, якое ляжыць не на галоўнай галіне. Калі z — рэчаісны лік, то галоўнае значэнне яго лагарыфма супадае з звычайным рэчаісным лагарыфмам.
З прыведзенай формулы таксама вынікае, што рэчаісная частка лагарыфма вызначаецца наступным чынам праз кампаненты аргумента:
На малюнку паказана, што рэчаісная частка як функцыя кампанентаў цэнтральна-сіметрычна і залежыць толькі ад адлегласці да пачатку каардынатаў. Яна атрымліваецца кручэннем графіка рэчаіснага лагарыфма вакол вертыкальнай восі. З набліжэннем да нуля функцыя імкнецца да -\infty.
Прыклады значэнняў комплекснага лагарыфма
Прывядзем галоўнае значэнне лагарыфма (\ln) і агульны яго выраз (\mathrm{Ln}) для некаторых аргументаў:
Варта быць асцярожным пры пераўтварэннях комплексных лагарыфмаў, прымаючы пад увагу, што яны шматзначныя, і таму з роўнасці лагарыфмаў якіх-небудзь выразаў не варта роўнасць гэтых выразаў. Прыклад памылковай развагі:
Адзначым, што злева варта галоўнае значэнне лагарыфма, а справа — значэнне з ніжэйшай галіны (k=-1). Прычына памылкі — неасцярожнае выкарыстанне ўласцівасці, якая, наогул кажучы, мае на ўвазе ў комплексным выпадку ўвесь бясконцы набор значэнняў лагарыфма, а не толькі галоўнае значэнне.
Камплексная лагарыфмічная функцыя і рыманавая паверхня
У сілу аднасувязнасці рыманавая паверхня лагарыфма з'яўляецца універсальнай накрываючай для камплекснай плоскасці без пункту 0.
Аналітычны працяг
Лагарыфм камплекснага ліку таксама можа быць вызначаны як аналітычны працяг рэчаіснага лагарыфма на ўсю камплексную плоскасць. Хай крывая \Gamma пачынаецца ў адзінцы, не праходзіць праз нуль і не перасякае адмоўную частку рэчаіснай восі. Тады галоўнае значэнне лагарыфма ў канчатковым пункце w крывой \Gamma можна вызначыць па формуле:
Калі \Gamma — простая крывая (без самаперасячэнняў), то для лікаў, якія ляжаць на ёй, лагарыфмічныя тоеснасці можна ўжываць без боязі, напрыклад:
Галоўная галіна лагарыфмічнай функцыі бесперапынная і дыферэнцыруема на ўсёй камплекснай плоскасці, акрамя адмоўнай часткі рэчаіснай восі, на якой уяўная частка скокам мяняецца на 2\pi. Але гэты факт ёсць следства штучнага абмежавання ўяўнай часткі галоўнага значэння інтэрвалам. Калі разгледзець усе галіны функцыі, то бесперапыннасць мае месца ва ўсіх пунктах, акрамя нуля, дзе функцыя не вызначана. Калі дазволіць крывой \Gamma перасякаць адмоўную частка рэчаіснай восі, то першае такое скрыжаванне пераносіць вынік з галіны галоўнага значэння на суседнюю галіну, а кожнае наступнае скрыжаванне выклікае аналагічнае зрушэнне па галінах лагарыфмічнай функцыі.
З формулы аналітычнага працягу вынікае, што на любой галіне лагарыфма:
Для любой акружнасці S, якая ахоплівае пункт 0:
Інтэграл бярэцца ў станоўчым напрамку (супраць гадзіннікавай стрэлкі). Гэта тоеснасць ляжыць у аснове тэорыі вылікаў.
Можна таксама вызначыць аналітычнае працяг комплекснага лагарыфма з дапамогай вышэйпрыведзеных радоў: раду 1 або раду 2, — абагульненых на выпадак камплекснага аргументу. Аднак з выгляду гэтых радоў вынікае, што ў адзінцы сума раду роўная нулю, шэта значыць рад адносіцца толькі да галоўнай галіны шматзначнай функцыі камплекснага лагарыфма. Радыус збежнасці абодвух радоў роўны 1.
Сувязь са зваротнымі трыганаметрычнымі і гіпербалічнымі функцыямі
Паколькі камплексныя трыганаметрычныя функцыі звязаныя з экспанентай (формула Эйлера), то камплексны лагарыфм як зваротная да экспаненты функцыя звязаны са зваротнымі трыганаметрычнымі функцыямі:
Гіпербалічныя функцыі на камплекснай плоскасці можна разглядаць як трыганаметрычныя функцыі ўяўнага аргументу, таму і тут мае месца сувязь з лагарыфмам:
Табліцы лагарыфмаў
З уласцівасцей лагарыфма вынікае, што замест працаёмкага множання шматзначных лікаў дастаткова адшукаць (па табліцах) і скласці іхнія лагарыфмы, а потым па тых жа табліцах («Антылагарыфмы») выканаць ступеняванне, г.зн. знайсці значэнне па яго лагарыфму. Выкананне дзялення адрозніваецца толькі тым, што лагарыфмы адымаюцца.
Першыя табліцы лагарыфмаў выдаў Джон Непер (1614), і яны ўтрымівалі толькі лагарыфмы трыганаметрычных функцый, прычым з памылкамі. Незалежна ад яго свае табліцы надрукаваў Ёст Бюргі, друг Кеплера (1620). У 1617 годзе оксфардскі прафесар матэматыкі Генры Брыгс выдаў табліцы, якія ўжо ўключалі дзесятковыя лагарыфмы лікаў ад 1 да 1000, з 8 (пазней — з 14) знакамі. Але і ў табліцах Брыгса выявіліся памылкі. Першае безпамылковае выданне на аснове табліц Георга Вегі (1783) з'явілася толькі ў 1857 годзе ў Берліне (табліцы Брэмікера, Carl Bremiker).
У Расіі першыя табліцы лагарыфмаў былі выдадзены ў 1703 годзе пры ўдзеле Л. П. Магніцкага. У СССР было выдадзена некалькі зборнікаў табліц лагарыфмаў :
Лагарыфмічная лінейка
У 1620-я гады Эдмунд Уінгейт і Уільям Оўтрэд вынайшлі першую лагарыфмічную лінейку, якая да з'яўлення кішэнных калькулятараў была незаменнай вылічальнай прыладай інжынера. З дапамогай гэтай невялічкай прылады можна было хутка выконваць усе алгебраічныя аперацыі, у тым ліку з трыганаметрычнымі функцыямі. Дакладнасць разлікаў — каля 3 значных лічб.
Асібай
Асібай — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр аульнай акругі Ныгмет. Знаходзіцца прыкладна за 98 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, горада Каркаралінска. Код КАТА — 354875100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 892 чалавекі (457 мужчын і 435 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 462 чалавекі (238 мужчын і 224 жанчыны).
Аляксандрына (парк)
Аляксандрына (Алекса́ндрино ) — парк (лесапарк), размешчаны ў Кіраўскім раёне Санкт-Пецярбурга паміж праспектам Стачак, праспектам Народнага Апалчэння і вуліцай Казлова. Парк падзяляецца праспектам Ветэранаў на дзве часткі — паўночную і паўднёвую. Плошча — 110,52 га.
Парк Аляксандрына ўзнік на пачатку XIX стагоддзя і ўключае паркі былых сядзіб Аляксандрына (паўночная частка) і Ульянка (паўднёвая частка), якія ў другой палове XVIII стагоддзя належалі дзяржаўнаму і ваеннаму дзеячу Івану Чарнышову, а ў сярэдзіне XIX стагоддзя былі набытыя графам Дзмітрыем Шарамецевым. У сярэдзіне XIX стагоддзя ў сядзібе Аляксандрына быў створаны пейзажны парк (архітэктары Мікалай Бенуа, К. Мюлер і інш.).
У час Вялікай Айчыннай вайны тэрыторыя парку знаходзілася ў непасрэднай блізкасці ад пярэдняга краю абароны Ленінграда. Парк быў значна разбураны, пабудовы сядзібы Ульянка былі знішчаны, ад сядзібы Аляксандрына каля галоўнага дома (Чарнышова дача) былі цалкам разбураны галерэя і ўсходні флігель, у 1960-я гады будынак быў рэканструяваны.
Аляксандрына
Аляксандрына:
Каложскі дабравест
«Кало́жскі дабраве́ст» — міжнародны фестываль праваслаўных песняспеваў, які штолюты ладзіцца ў Гродне з 2002 года.
Суарганізатарамі фестывалю выступаюць Гродзенская епархія і Гродзенскі абласны выканаўчы камітэт пры адначасным дафінансаванні Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. Адкрыццё і закрыццё прымае Гродзенскі абласны драматычны тэатр. Папярэдне ў студзені праводзіцца адборачнае праслухоўванне хароў Гродзенскай епархіі. Конкурснае праслухоўванне з удзелам замежных хароў прымае сабор Пакрова Багародзіцы.
Лік удзельнікаў абмяжоўвалі 45 харамі. Працягласць выступу мела складаць да 20 хвілін для дарослых і да 15 хвілін для дзіцячых хароў. Песняспевы мелі ўключаць: 1) духоўныя творы беларускіх кампазітараў; 2) творы Аляксандра Архангельскага, Сяргея Рахманінава, Пятра Чайкоўскага і Паўла Часнакова (рамантычны перыяд); 3) партэсныя спевы Дзмітрыя Бартнянскага, Максіма Беразоўскага і Сцяпана Дзегцярова (харавая класіка); 4) хатнія спевы; 5) распеў не ў гарманізацыі — балгарскі, грэчаскі, знакавы, кіеўскі або хатні.
Намінацыі
На 2021 год на «Каложскім дабравесце» прысуджалі ўзнагароды ў 8 намінацыях:
Журы
На 2021 год міжнароднае журы «Каложскага дабравесту» з 10 асоб ад пачатку ўзначальваў клірык сабору Пакрова Багародзіцы Андрэй Бандарэнка. У склад журы ўваходзіў старшыня аргкамітэта фестывалю Анатоль Ненартовіч, які ўзначальваў царкву Сабору ўсіх беларускіх святых, а таксама музыказнаўцы і святары з 6 краін Еўропы: Латвіі, Польшчы, Расіі, Румыніі, Украіны і Францыі.
Гісторыя
У 2002 годзе ў Гродне прайшоў 1-ы фестываль «Каложскi дабравест», прымеркаваны да 10-годдзя адраджэння Гродзенскай епархіі. У лютым 2008 года 7-ы абласны фестываль праваслаўных песняспеваў, які ў той год атрымаў назву «Каложскі дабравест», сабраў 39 царкоўных і свецкіх хароў з 6 краін Еўропы — Беларусі, Літвы, Польшчы, Расіі, Украіны і Сербіі. У склад журы ўвайшлі прадстаўнікі 4-х краін. Нязменным старшынёй журы быў святар і кампазітар Андрэй Бандарэнка. Пасля дня Божага Нараджэння цягам калядных святаў журы адбірала ўдзельнікаў фестывалю сярод усіх царкоўнапрыходскіх хароў Гродзенскай вобласці. Свецкія хоры дасылалі заяўкі на ўдзел самі. У межах «Каложскага дабравесту» ладзілі навуковую канферэнцыю з удзелам спецыялістаў Мікалай Шыманскага з Мінска і Мікалая Дзянісава з Масквы. Працягласць фестывалю павялічылі да 4-х дзён за кошт урачыстага адкрыцця з гала-канцэртам. Пастаяннымі членамі журы былі начальнікі ўпраўлення культуры Гродзенскага аблвыканкама Аляксандр Лойка і кіраўнік Гайнаўскага фестывалю на Падляшшы пратаярэй Міхаіл Нігярэвіч. Членам аргкамітэта фестывалю быў начальнік аддзела ў справах рэлігій і нацыянальнасцей Гродзенскага аблвыканкама Ігар Папоў. З Літвы прыехаў хор Клайпедскага дабрачыння «Іверская свечка» пры Свята-Мікалаеўскай царкве ў Цельшах. З Сербіі — хор Дзбюрдава. У рамках фестывалю ў Гарадской выставачнай зале Гродна правялі фотавыставу «Праваслаўны храмы Гродзеншчыны». Гала-канцэрт закрыцця прайшоў з аншлагам. Спаборніцтва праходзіла ў намінацыях сярод хароў святароў і духоўных школ, царкоўных ансамбляў Гродзенскай епархіі, дзіцячых царкоўных калектываў, а таксама свецкіх аматарскіх асобна для дарослых і дзіцяча-юнацкіх. Пераможцаў узнагароджвалі тэлевізарамі, магнітафонамі і прагравальнікамі лічбавых відэадыскаў. Галоўную ўзнагароду атрымаў Нацыянальны акадэмічны народны хор Беларусі імя Генадзя Цітовіча пад кіраўніцтвам Міхася Дрынеўскага, які выканаў творы беларускіх кампазітараў Аляксея Туранкова, Мікалая Шчаглова, Андрэй Бандарэнкі і Мікалая Бутомы.
8—21 лютага 2009 года на 8-ы фестываль «Каложскі дабравест» завіталі звыш 40 хароў з суседніх Літвы, Польшчы, Расіі і Украіны. Ад Беларусі выступілі хор тэалагічнага факультэта БДУ, прыходскія хоры епархій Беларусі і хоры з Брэста, Оршы і Гомлю. У склад журы ўвайшлі іерэй Андрэй Бандарэнка, народны артыст Міхась Дрынеўскі, мастацкі кіраўнік Міжнароднага харавога фестывалю ў Эстоніі Валерый Пятроў, сакратар Саюза кампазітараў Украіны Іван Тараненка і расійскі кампазітар Мікалай Дзянісаў. Заключны гала-канцэрт у зале Гродзенскага абласнога драматычнага тэатра прайшоў з аншлагам. Узнагароды атрымалі хоры з Гродна, Калініграда і Луцка (Валынская вобласць).
16—19 лютага 2011 года адбыўся 10-ы фестываль «Каложскі дабравест», які адкрываў Міхась Дрынеўскі. У 2011 годзе фестываль атрымаў званне міжнароднага ад Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. У лютым 2012 года 11-ы фестываль сабраў 45 хароў з 8 краін Еўропы — Беларусі, Грэцыі (упершыню), Літвы, Польшчы, Расіі, Румыніі, Сербіі і Украіны. Узнагароды прысудзілі ў 3-х ступенях па 9 намінацыях. Галоўную ўзнагароду атрымаў дзіцячы хор «Натхненне» музычна-харавой школы № 106 у Маскве (Расія), якім кіравала Вольга Скварцова. Пераможцаў уганаравалі бронзавай статуэткай у выглядзе сімвала фестывалю, выкананай скульптарам Уладзімірам Панцялеевым. Спадарожна праводзіліся вечары паэзіі, выставы і кіналекторыі. Фестываль «Каложскі дабравест» фінансавалі Гродзенскі аблвыканкам і Гродзенская епархія.
27 лютага — 2 сакавіка 2013 года прайшоў 12-ы «Каложскі дабравест». Папярэдне ў студзені падчас калядных святаў зладзілі адбор сярод прыходскіх хароў Гродзенскай епархіі. З-за мяжу да ўдзелу запрасілі хары з 7 краін Еўропы — Літвы, Польшчы, Расіі, Румыніі, Сербіі і Францыі. Агулам у фестывалі ўдзельнічала 45 хароў. Пераважна выконваліся творы беларускіх аўтараў і мясцовых напеваў, а таксама знакавы, шляхавы, хатні, кіеўскі, балгарскі і грэчаскі распеў, як і штодзённы песняспеў. Спадарожна праводзіліся: выстаўка з фондаў Гродзенскага дзяржаўнага музея гісторыі рэлігіі, вечар духоўнай паэзіі і аўтарскай песні, кіналекторый, мастацкія выставы ў Гродзенскай выставачнай залі і музеі Гродзенскага абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці, а таксама фотавыстава «Праваслаўны свет». 28 лютага ладзілі канцэрт студэнцкага хору Маскоўскай дзяржаўнай кансерваторыі (Расія), а 1 сакавіка — Архірэйскага хору сабору Аляксандра Неўскага ў Парыжы (Францыя) і хору спеўных стараверскіх прыходаў Сібіры.
19—22 лютага 2014 года адбыўся 13-ы «Каложскi дабравест». У фестывалі прынялі ўдзел 37 хароў з 6 краін. Адкрыццё і закрыццё правялі ў Гродзенскім абласным драмтэатры, а спаборнае праслухоўванне — у саборы Пакрова Багародзіцы. 20—21 лютага ў Гродзенскім музычным каледжы і Новым замку ладзілі канцэрты хароў з Арменіі, Расіі і Украіны. У спаборніцтве ўдзелічалі 4 хары з Расіі, 3 з Польшчы, 2 з Украіны і па 1 з Арменіі і Румыніі. На адкрыцці выступіў студэнцкі хор Маскоўскай кансерваторыі пад кіраўніцтвам Станіслава Калініна. Ладзіліся фотавыстава «Нашыя храмы» фотаклуба «Гродна», асабістая фотавыстава Уладзіміра Лябецкага «Праваслаўная Сербія вачыма беларусаў» і выстаўка абразоў Міколы Цудатворцы ў Гродзенскім музеі рэлігіі. У закрыцці ўзяў удзел беларускі экзарх Павел. Таксама ладзілі кінапаказы фільмаў «Вялікі пост» і «Ікона». У межах фестывалю прадставілі кнігу Ларысы Густавай «Царкоўны спевы. Беларуская спеўная культура праваслаўнай традыцыі». Сярод іншага выступілі мужчынскі хор стараабрадніцкага сабора Пакрова Багародзіцы ў Маскве і жаночы хор «Аватамк» царквы Рыгора Асветніка Эміядзінскага манастыра (Арменія). Галоўную ўзнагароду атрымаў студэнцкі хор Казанскай дзяржаўнай кансерваторыі (Рэспубліка Татарстан, Расія).
11—14 лютага 2015 года «Каложскі дабравест» сабраў 20 хароў з Беларусі і яшчэ 20 з 6 іншых краін Еўропы — Літвы, Малдовы (упершыню, свецкі і царкоўны), Польшчы, Расіі, Румыніі і Украіны. Сярод іншых запрасілі студэнцкі хор Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі і хор «За веру і айчыну» інжынерных войскаў Расіі. 8—12 студзеня праводзілі адборачнае праслухоўванне хароў Гродзенскай епархіі ў Свіслачы, Росі (Ваўкавыскі раён), Мастах і Азёрах (Гродзенскі раён). Спадарожна ў Каложскай царкве Барыса і Глеба праходзіла выстаўка сучасных абразоў з Беларусі, Літвы, Польшчы і Украіны. Таксама прадставілі альбом Алёны Шацько «Званы праваслаўных храмаў Заходняй Беларусі». У склад журы ўвайшлі выкладнікі і святары Беларусі, Расіі, Румыніі і Францыі. Пераможцаў вызначалі ў 8 намінацыях.
25—27 лютага 2016 года на 15-ы «Каложскі дабравест» завіталі 35 хароў з Арменіі, Беларусі, Малдовы, Польшчы, Расіі, Сербіі, Узбекістана (упершыню) і Францыі. З Ташкента прыехаў хор сабора Успення Багародзіцы. 6—11 лютага 2017 года на 16-м фестывалі выступіла 38 хароў з 7 краін  — Арменіі, Беларусі, Польшчы, Расіі, Румыніі, Сербіі і Украіны. Спадарожна ў Гродзенскім абласным метадычным цэнтры народнай творчасці прайшла выстаўка графікі, керамікі і жывапісу «Прыгажосць Боскага свету», якую ладзіў Цэнтр творчасці дзяцей і моладзі «Прамень» Кастрычніцкага раёна Гродна. Галоўную ўзнагароду атрымаў Акадэмічны хор Расійскай акадэміі музыкі з Масквы пад кіраўніцтвам Дзмітрыя Анегіна. Таксама лаўрэатамі сталі 9 хароў Гродзенскай вобласці. У Сеціве спевы хароў паглядзела звыш 5000 чалавек.
7—10 лютага 2018 года на 17-ы «Каложскі дабравест» завіталі 35 хароў з 8 краін — Беларусі, Македоніі (упершыню), Польшчы, Расіі, Румыніі, Узбекістана, Украіны і Чарнагорыі (упершыню). Сярод іншага выступіла 10 дзіцячых хароў. 20—23 лютага 2019 года ў 18-м фестывалі ўзялі ўдзел звыш 40 хароў з 8 краін — Беларусі, Латвіі (упершыню), Літвы, Польшчы, Расіі, Румыніі, Сербіі і Украіны. На адкрыцці выступіла Дзяржаўная акадэмічная харавая капэла імя Рыгора Шырмы. Перамогу на спаборніцтве здабыў Усіхсвяцкі хор Храма ўсіх святых у Мінску.
Рэлятывісцкая механіка
Рэлятыві́сцкая меха́ніка — раздзел фізікі, які разглядае законы механікі (законы руху цел і часціц) пры скарасцях, параўнальных са скорасцю святла. Пры скарасцях, значна меншых за скорасць святла, пераходзіць у класічную (ньютанаўскую) механіку.
Агульныя прынцыпы
У класічнай механіцы прасторавыя каардынаты і час з’яўляюцца незалежнымі (пры адсутнасці сувязей, якія залежаць ад часу), час з’яўляецца абсалютным, гэта значыць, што ён цячэ аднолькава ва ўсіх сістэмах адліку, і дзейнічаюць пераўтварэнні Галілея. У рэлятывісцкай жа механіцы падзеі адбываюцца ў чатырохмернай прасторы (т.зв. «прасторы Мінкоўскага»), якая аб’ядноўвае фізічную трохмерную прастору і час. У прасторы Мінкоўскага пераход ад адной інерцыяльнай сістэмы адліку да другой адпавядае пераўтварэнням Лорэнца. Такім чынам, у адрозненне ад класічнай механікі, адначасовасць падзей залежыць ад выбару сістэмы адліку.
Windows 2000
Windows 2000 (таксама завецца Win2k, W2k ці Windows NT 5.0, кодавая назва Cairo) — аперацыйная сістэма сямейства Windows NT кампаніі Microsoft, прызначаная для работы на камп’ютарах з 32-бітнымі працэсарамі. Іншы раз памылкова завецца Windows ME.
Рэлятывісцкая механіка
Агульныя прынцыпы
Асноўныя законы рэлятывісцкай механікі — рэлятывісцкае абагульненне другога закона Ньютана і рэлятывісцкі закон захавання энергіі-імпульсу — з’яўляюцца вынікам такога «змяшэння» прасторавых і часавых каардынат пры пераўтварэннях Лорэнца.
Другі закон Ньютана ў рэлятывісцкай механіцы
Сіла вызначаецца як дзе \vec p — рэлятывісцкі імпульс, вызначаны па формуле:
Каб вызначыць сілу, возьмем вытворную па часу ад апошняга выразу і атрымаем: дзе
У выніку выраз для сілы набывае выгляд:
Адсюль відаць, што ў рэлятывісцкай механіцы, у адрозненне ад нерэлятывісцкага выпадку, паскарэнне не абавязкова накіраванае па сіле, у агульным выпадку паскарэнне мае таксама і складнік, накіраваны па скорасці.
Вэцумніекскі край
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 9708 чалавек. Плошча края — 844 км².
Windows 2000
Па стану на снежань 2012 года ўсё яшчэ займае 0,06% сусветнага рынку аперацыйных сістэм.
Гісторыя
Сістэма была анансавана ў 1994 годзе. Альфа-тэставанне праводзілася з пачатку 1995 года па верасень 1997 года. Першая публічная бэта-версія сістэмы была выпушчана 27 верасня 1997 года. Першапачаткова сістэма мела назву Windows NT 5.0, бо была наступнай буйной версіяй Windows NT пасля Windows NT 4.0. Аднак 27 кастрычніка 1998 года яна атрымала ўласную назву Windows 2000. Фінальная версія сістэмы была выпушчана для шырокага грамадства 17 лютага 2000 года.
Windows 2000 выпускалася ў чатырох выданнях: Professional (выданне для рабочых станцый і дасведчаных карыстальнікаў), Server, Advanced Server і Datacenter Server (для ўжывання на серверах). Акрамя таго, існуе «абмежаванае выданне» Windows 2000 Advanced Server Limited Edition і Windows 2000 Datacenter Server Limited Edition, прызначанае для работы на 64-разрадных працэсарах Intel Itanium.
У далейшым Windows 2000 была заменена аперацыйнымі сістэмамі Windows XP (на баку кліента) і Windows Server 2003 (на баку сервера). Па стану на 2005 год, Windows 2000 захавала сваю папулярнасць, асабліва ў буйных кампаніях, дзе абнаўленне аперацыйных сістэм на вялікай колькасці камп'ютараў звязана з сур'ёзнымі тэхнічнымі і фінансавымі цяжкасцямі. Згодна даследавання кампаніі Assetmetrix, у пачатку 2005 года дзель Windows 2000 сярод аперацыйных сістэм Windows для рабочых станцый у кампаніях з больш чым 250 камп'ютарамі складае больш 50%. У той жа час у кампаніях з меней чым 250 камп'ютарамі Windows XP была больш папулярная.
Карпарацыя Microsoft 30 чэрвеня 2005 года спыніла асноўную падтрымку аперацыйнай сістэмы Windows 2000, а 13 ліпеня 2010 года — пашыраную.
Інавацыі ў параўнанні з Windows NT 4.0
Некаторымі з найбольш істотных паляпшэнняў у Windows 2000 у параўнанні з Windows NT 4.0 з'яўляюцца:
Уцечка крынічных кодаў
12 лютага 2004 г. стала вядома аб уцечцы часткі крынічных тэкстаў Windows 2000 у пірынгавыя сеткі. Яны распаўсюджваліся ў выглядзе zip-архіва памерам каля 200 МБ; поўны памер зместу архіва быў каля 600 МБ, што дало падставы меркаваць, што крынічныя тэксты былі вынесены на CD-ROM з нейкай установы, якая мела да іх доступ (да іх адносілася сама карпарацыя Microsoft, дзяржаўныя ўстановы, якія заключылі з ёй кантракт Government Security Program, а таксама мноства дробных фірм, якія атрымалі падрады на работу над асобнымі часткамі Windows).
Як стала вядома пазней, гэтыя крынічныя тэксты адпавядалі версіі Windows 2000 SP1. яны былі перададзены ізраільскай кампаніі Mainsoft, якая займалася партаваннемм вэб-браўзера Internet Explorer для UNIX-сістэм. Адрасы электроннай пошты супрацоўнікаў Mainsoft былі заўважаны ў адным з крэш-дампаў, якія знаходзіліся ў архіве з крынічнымі тэкстамі.
Пакеты абнаўленняў
Для Windows 2000 было выпушчана чатыры пакеты абнаўленняў і адзін Rollup Update, выпушчаны пасля SP4. Былі выпушчаны: SP1 — 31 ліпеня 2000, SP2 — 16 мая 2001, SP3 — 1 жніўня 2002 і SP4 — 26 чэрвеня 2003. У SP3 Microsoft выдаліла з аперацыйнай сістэмы ўласную рэалізацыю Java Virtual Machine (гл. Java:Канкурэнцыя паміж Sun і Microsoft), а ў панэлі кіравання з'явілася магчымасць выдалення сістэмных кампанентаў.
Microsoft першапачаткова збіралася выпусціць пяць пакетаў абнаўленняў (Service Pack) для Windows 2000, але скасавала распрацоўку пятага пакета на ранняй стадыі распрацоўкі і выпусціла замест яго Update Rollup 1 для чацвёртага пакета абнаўленняў — калекцыю патчаў, якія закрывалі дзіркі ў бяспецы аперацыйнай сістэмы і ўхілялі іншыя значныя праблемы. Update Rollup 1 выйшаў 28 чэрвеня 2005.
Сярмяжка
Сярмя́жка — рака ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сула (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 13 км. Плошча вадазбору 93 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 1 км у напрамку на ўсход ад вёскі Беламошша. Упадае ў Сулу прыкладна за 1 км на поўнач ад вёскі Найдзёнавічы. Вадазбор раўнінны. Асноўны прыток — рака Лубянка (рака) (злева).
Каля ракі вёскі Астравы, Вялікая Гуменаўшчына і Малая Гуменаўшчына.
Саламянка (Ігналінскі раён)
Саламя́нка (Salomenka) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Міелагеная. Насельніцтва 55 чал. (2001 г.).