cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Франц фон Папен
Біяграфія
Франц фон Папен нарадзіўся 29 кастрычніка 1879 года ў Вестфаліі ў горадзе Верль у сям’і буйнога землеўладальніка, які паходзіў са старажытнага нямецкага рыцарскага роду. Па веравызнанні — каталік. Да Першай сусветнай вайны быў афіцэрам Генштаба. У 1913—1915 гадах — ваенны аташэ ў ЗША, адкуль быў высланы за шпіянаж і падрыўную дзейнасць. Затым служыў на Заходнім фронце. У 1916 годзе выступаў пасроднікам паміж нямецкім урадам і ірландскімі паўстанцамі-рэспубліканцамі ў пастаўках зброі, якая было выкарыстана імі супраць брытанскай арміі. З 1917 года, служыў афіцэрам Генштаба на Блізкім Усходзе і ў званні маёра ў турэцкай арміі ў Палесціне. У 1918 годзе вярнуўся ў Германію і звольніўся з арміі ў чыне падпалкоўніка. год У 1921—1932 дэпутат прускага ландтага ад каталіцкай партыі Цэнтра; належыў да яе вельмі правага крыла. На прэзідэнцкіх выбарах 1925 года здзівіў сваю партыю, падтрымаўшы кандыдатуру Паўля фон Гіндэнбурга, а не кандыдата ад партыі Цэнтра Вільгельма Маркса.
З 1 чэрвеня па 2 снежня 1932 года ўзначальваў урад. У студзені 1933 года з дазволу Гіндэнбурга правёў перамовы з Гітлерам і ўвайшоў у кабінет Гітлера ў якасці віцэ-канцлера.
Аднак неўзабаве, 17 чэрвеня 1934 года выступіў у Марбургскім універсітэце з прамовай у падтрымку поглядаў кансерватыўных сіл рэйхсвера, фінансавай і дзелавой эліты Германіі, незадаволеных нацысцкай сацыялістычнай рыторыкай і экстрэмізмам (так званая «Марбургская прамова»). Крытыка прывяла ў лютасць вярхі нацысцкай партыі і Адольфа Гітлера. У ноч доўгіх нажоў — разгрому верхавіны штурмавых атрадаў (СА) — канцылярыя фон Папена была захоплена і абшукана гестапа. Падчас вобыску быў застрэлены саветнік віцэ-канцлера па пытаннях прэсы фон Бозэ. Сам фон Папен на тры дні апынуўся фактычна пад хатнім арыштам. Падпарадкаваныя Герынгу паліцэйскія, якія ахоўвалі яго, мелі загад не дапусціць арышт фон Папена з боку гестапа ці СА.
У мяне не было сумневаў адносна рашучасці Гебельса, Гімлера і Гейдрыха своечасова ліквідаваць марбургскага рэакцыянера. Як я даведаўся пазней, адзіным чалавекам, які ўстаў паміж мной і падобнай доляй, быў Герынг.
З ліпеня 1934 па сакавік 1938 года (да аншлюсу) фон Папен служыў паслом у Аўстрыі, аказваючы фінансавую і палітычную падтрымку прагерманскі настроеным нацыяналістычным арганізацыям. У студзені 1938 аўстрыйская паліцыя здзейсніла вобыск у памяшканні кіраўнічага камітэта мясцовых нацыстаў і сярод дакументаў (па словах яго самога), быў выяўлены план, па якім нагодай для ўварвання ў Аўстрыю было забойства фон Папена. Затым, займаючы ў 1939—1944 гадах пасаду пасла ў Турцыі, фон Папен імкнуўся прадухіліць яе ўступленне ў вайну на боку Саюзнікаў. У сувязі з гэтым 24 лютага 1942 года на яго было арганізаваны замах агентамі савецкай разведкі, які, аднак, не ўвянчалася поспехам. Падчас войны гітлераўскі ўрад спрабаваў прызначыць фон Папена паслом Германіі пры папскім прастоле, аднак Папа Пій XII адхіліў гэту прапанову.
У красавіку 1945 годзе фон Папен быў арыштаваны ў Руры ваеннай адміністрацыяй 9-й арміі ЗША. У 1946 годзе паўстаў перад судом Міжнароднага ваеннага трыбунала ў Нюрнберзе, але быў апраўданы. Аднак у лютым 1947 года паўстаў перад камісіяй па дэнацыфікацыі, быў асуджаны да васьмі гадоў працоўнага лагера. На паўторным слуханні справы ў студзені 1949 года прысуд быў змякчаны да фактычна адбытога тэрміна.
У 1950-я гады фон Папен беспаспяхова спрабаваў ізноў заняцца палітыкай. На схіле гадоў жыл у замку Бенцэнхофен у Верхняй Швабіі і апублікаваў мноства кніг і ўспамінаў, у якіх спрабаваў апраўдаць палітыку, якая праводзіцца ім у 1930-я гады, праводзячы паралелі паміж гэтым перыядам і пачаткам халоднай вайны.
Сканаў 2 мая 1969 г. у Оберзасбаху (Бадэн).
Семянцова (Сычоўскі раён)
Семянцова (Семенцево) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Надзя Буланжэ
Надзя Буланжэ (, Парыж, Францыя —, Парыж, Францыя) — французскі музыкант, дырыжор, педагог.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і патомных музыкантаў: бацька — кампазітар, лаўрэат Вялікай Рымскай прэміі, выкладчык вакалу ў Парыжскай кансерваторыі. Маці — спявачка Раіса Мышэцкая, нарадзілася ў Санкт-Пецярбургу. Надзя пачала вучыцца музыцы (арган, кампазіцыя) з 9-гадовага ўзросту. З 1903 дапамагала Г. Форы ў яго арганным музіцыраванні ў царкве Ла Мадлен ў Парыжы. Скончыла Парыжскую кансерваторыю.
Зялёныя — Зялёная альтэрнатыва
Зялёныя — Зялёная альтэрнатыва (Die Grünen — Die Grüne Alternative) — зялёная палітычная партыя ў Аўстрыі. Партыя была закладзена ў 1986 годзе пад назвай Зялёная альтэрнатыва (Grüne Alternative) пасля зліцця больш кансерватыўнай партыі Аб’яднаныя зялёныі Аўстрыі і больш прагрэсіўнай партыяй Альтэрнатыўны спіс Аўстрыі. Акрамя экалагічных пытанняў, як ахова навакольнага асяроддзя, партыя таксама агітуе за правы меншасцей і выступае за сацыяльна-экалагічную падатковую рэформу. Паводле статуту арганізацыя мае наступныя асноўныя каштоўнасці, як прамая дэмакратыя, унікненне гвалту, экалогія, салідарнасць, фемінізм і самавызначэнне. Партыя ёсць сябрам арганізацыі Глабальныя зялёныя.
Асабняк Юсупавай
Асабняк Юсупавай — помнік архітэктуры Санкт-Пецярбурга, пабудаваны для Зінаіды Іванаўны Юсупавай (1810—1893), народжанай Нарышкінай. Першапачатковы праект будынка распрацаваў архітэктар Гаральд Босэ, затым завяршаў працу над праектам і кіраваў будаўніцтвам Людвіг Бонштэт. Сучасны адрас: Ліцейны праспект, д. 42.
Будаўніцтва пачалося ў 1852 годзе і скончылася ў 1858 годзе. Двухпавярховы будынак выкананы ў формах архітэктуры італьянскага Адраджэння з выкарыстаннем элементаў барока. Будынак цалкам абліцаваны каменем — пясчанікам: мясцовым, гатчынскім, і брэменскім, з Германіі. Карыятыды ля параднага ўваходу, вылучанага парталам, зроблены з таго ж каменя. Фасад упрыгожваюць калоны і пілястры. Пышна аформленыя і інтэр’еры палаца. Многія плафоны і медальёны выкананы мастаком М. А. Майкавым. Асабліва прыгожыя бібліятэка, Партрэтная і Канцэртная залы.
Апошні дарэвалюцыйны ўладальнік асабняка — праўнук Зінаіды Іванаўны Фелікс Юсупаў (малодшы). Падчас Першай сусветнай вайны тут працаваў шпіталь. Пасля 1917 года — Польскі дом асветы імя Ю. Ю. Махлеўскага, з 1934 года — Дом палітычнай асветы.
У 1950 годзе будынак быў перададзены ў распараджэнне таварыства «Веды». З 1994 года ў гэтым жа будынку знаходзіцца Інстытут знешнеэканамічных сувязей, эканомікі і права.
Каталіцкая энцыклапедыя
Каталіцкая энцыклапедыя (Catholic Encyclopedia, таксама вядомая як Original Catholic Encyclopedia (Арыгінальная каталіцкая энцыклапедыя)) — англамоўная энцыклапедыя, якая была выдадзена ў ЗША і асвятляе розныя пытанні, звязаныя з каталіцтвам. Энцыклапедыя была выдадзена ў 15 тамах з 1907 па 1912 гады выдавецкай кампаніяй Роберта Эплтана, утворанай у Нью-Ёрку ў лютым 1905 года. У 1913 годзе выдавец, які змяніў назву на The Encyclopedia Press, выпусціў новую рэдакцыю энцыклапедыі, праз год быў надрукаваны 16-ы том з прадметным паказальнікам. Catholic Encyclopedia складаецца з 16 тамоў і двух дадаткаў (выпушчаных у 1922 і ў перыяд з 1950 па 1958 гады) і ўтрымлівае каля 11,5 тысяч артыкулаў.
У 1967 годзе пад эгідай Каталіцкага ўніверсітэта Амерыкі была выдадзена новая версія энцыклапедыі — New Catholic Encyclopedia у 17 тамах, у 2002 годзе яна была перавыдана.
У 1993 годзе група добраахвотнікаў, на падставе таго, што па амерыканскіх законах аб аўтарскім праве ўсе працы, выдадзеныя ў ЗША да 1923 года, знаходзіліся ў грамадскім здабытку, пачала пераклад арыгінальнай энцыклапедыі ў электронны фармат і ў 1995 годзе размясціла яго ў Інтэрнэце. У наш час артыкулы энцыклапедыі даступныя на шматлікіх сайтах.
Лядцо
Лядцо́ (, Лядцо, Letce) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
У 19 - пач. 20 ст. у Навасёлкаўскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. Уласнасць Ратынскіх.
Адносілася да Навасёлкаўскага праваснаўнага прыхода.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У 1933 годзе працавалі сталярная майстэрня, кузня. Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Інфраструктура
Ёсць пачатковая школа, крама.
Сінябрухава
Сінябрухава (Синебрюхово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Сяргей Яўгенавіч Глазырын
Сяргей Яўгенавіч Глазырын (нар. у годзе) — беларускі гісторык, педагог, кандыдат гістарычных навук.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў ў 2005 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя». У 2006 годзе там жа абараніў магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». У 2009-2013 гадах навучаўся ў аспірантуры Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. А. Куляшова па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя».
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя» абараніў 20 верасня 2017 года ў Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Паўстанне 1863 года ў Віцебскай і Магілёўскай губернях». Навуковы кіраўнік - Ігар Аляксандравіч Марзалюк.
З 2009 года працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце. З'яўляўся выкладчыкам, старэйшым выкладчыкам кафедры айчыннай і ўсеагульнай гісторыі, дацэнтам кафедры гісторыі і турызму, у цяперашні час займае пасаду дацэнта кафедры канстытуцыйнага права і дзяржаўнага кіравання юрыдычнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Даследуе працэсы развіцця антыўрадавага руху 1861—1863 гадоў на тэрыторыі Віцебскай і Магілёўскай губерняў, а таксама асноўныя этапы ўзброенага паўстання 1863 года у гэтых рэгіёнах. Сярод іншага ім вызначаны асноўныя напрамкі і метады дзейнасці розных палітычных і сацыяльных сіл падчас падрыхтоўкі і ажыццяўлення паўстання ў гэтых губернях; акрэслены месца і роля падзей 1861—1863 гадоў на тэрыторыі Віцебскай і Магілёўскай губерняў у межах агульнага паўстанцкага руху ў Польшчы, Беларусі і Літве. Таксама займаецца пытаннямі гістарычнага краязнаўства Полацка і Беларускага Паазер’я.
Рэпрэсіі
У межах распачатага пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года тэрору супраць любой нелаяльнасці да рэжыму Лукашэнкі затрыманы, відаць, раніцай 23 мая 2023 года і асуджаны на 15 сутак арышту. 14 чэрвеня 2023 года звольнены з універсітэта ў межах палітычнага пераследу.
Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ (значэнні)
Назву Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ (Santa Cruz de Tenerife) маюць:
Вальдэмар
Вальдэма́р — старажытнае германскае (стараверхненямецкае) мужчынскае імя.
Каралі Даніі
У дынастыі Эстрыдсена было некалькі каралёў з імем Вальдэмар (у дужках — гады кіравання)
Герцагі Шлезвігскія
Галоўным чынам імі з'яўляліся дацкія каралі (праўда ў іншы час, чым кіраванне Даніяй), у дужках — гады герцагства
Асака лісіная
Асака лісіная (Carex vulpina) — шматгадовая расліна сямейства.
584
584 — высакосны год, пачаўся ў суботу. 584 год нашай эры, 584 год 1 тысячагоддзя, 84 год VI стагоддзя, 4 год 9-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 5 год 580-х гадоў.
Асака лісіная
Батанічнае апісанне
Асака лісіная ўтварае магутныя дзярніны на балотах і па берагах рэк і дасягае да 1 м вышынёй. Ад карэнішча, якое разрастаецца ў глебе, адыходзяць пучкамі крылатыя, трохграневыя, тугія сцябліны. Сцеблы вострашурпатыя, з рэжучымі бакамі. Лісце плоскае, шырынёй 5-10 см, сцябло карацей. Квітнее асака лісіная вясной і ў пачатку лета. На верхавінах сцеблаў развіваецца шчыльнае галінастае суквецце даўжынёй 3 — 8 см, якое складаецца з 8-15 каласкоў на кароткіх ножках. Прыкветкавыя лускавінкі яйкападобныя, іржавыя, з зялёным кілем.
Інтэрнацыянал Пірацкіх Партый
Інтэрнацыянал Пірацкіх Партый (ІПП) — палітычны інтэрнацыянал руху Пірацкіх партый. Фармальна быў заснаваны ў 2010 годзе на канферэнцыі ІПП у Бруселі (Бельгія).
Статут ІПП апісвае мэты наступным чынам: дапамагаць разгортваць рух, падтрымліваць і прасоўваць, а таксама забяспечваць камунікацыі і кааперацыю паміж пірацкімі партыямі па ўсяму свету.
ІПП такасама мае мэты павышаць дасведчанасць грамадства, распаўсюджваць і аб'ядноўваць пірацкі рух праз каардынацыю, абмен інфармацыяй і падтрымку ў заснаванні новых партый піратаў.
Інтэрнацыянал імкнецца рэфарміраваць законы аб капірайце і патэнтах. Павестка ІПП таксама ўключае падтрымку права прыватнасці, як у інтэрнэце, так і ў фізічным жыцці, а таксама празрыстасць кіравання дзяржавай.
Гісторыя
Першая Партыя Піратаў была заснавана ў Швецыі 1 студзеня 2006 года Рыкардам Фальквінге. Астатнія партыі і групы былі сфарміраваныя ў Аўстрыі, Даніі, Фінляндыі, Германіі, Ірландыі, Галандыі, Польшы, Іспаніі. У 2007 годзе прадстаўнікі гэтых партый сустрэліся ў Вене (Аўстрыя), каб сфарміраваць альянс і выпрацаваць планы на выбары ў Еўрапейскі Парламент у 2009 годзе. Далейшыя канферэнцыі былі праведзены ў Берліне і Упсале (Швецыя) у 2008 годзе. Падчас апошняй была прынята "Упсальская дэкларацыя" як базавая платформа пад выбары.
У 2009 годзе шведская Партыя Піратаў перамагла з 7.1% галасоў падчас шведскай палітычнай кампаніі ў Еўрапейскі Парламент (ЕП). Піраты занялі 2 з 20 шведскіх месцаў у ЕП. Гэта адбылося дзякуючы вялікай хвалі новых членаў партыі, якія прыйшлі ў партыю падтрымаць трох заснавальнікаў Пірацкай Бухты годам раней.
18 красавіка 2010 года Інтэрнацыянал Партый Піратаў быў фармальна заснаваны ў Бруселі падчас канферэнцыі ІПП, якая адбывалася 16-18 красавіка.
17 студзеня 2011 актывіст Туніскай Партыі Піратаў Слім Амамоў (Slim Amamou) быў назначаны сакратаром Міністэрства Моладзі і Спорту  у Туніскім урадзе. 25 мая 2011 года ён пакінуў гэту пасаду, таму што былі запланаваны першыя дэмакратычныя выбары і яго місія была выканана.
У верасні 2011 у Берліне на выбарах Партыя Піратаў перамагла з 8.9% галосоў. Гэта быў першы поспех у заняцці месцаў у дзяржаўным парламенце ў свеце. У 2012 годзе нямецкія піраты таксама павысілі сваю прысутнасць у некалькіх Германскіх зямельных парламентах (Паўночны Рэйн, Вестфалія, Саар, Шлэзгів-Гольштэйн), звычайна беручы каля 8% галасоў.
Упсальская Дэкларацыя
У 2009 годзе на канферэнцыя ІПП ва Упсале (Швецыя), еўрапейскія пірацкія партыі дамовіліся пра дэкларацыю з агульнымі пірацкімі мэтамі для выбараў у ЕП, якія павінны былі адбыцца. Цэнтральныя палажэнні дэкларацыі:
Пражская Дэкларацыя
У 2012 годзе адбылася канференцыя ІПП у Празе (Чэхія). Еўрапейскія пірацкія партыі дамовіліся ўдзельнічаць у выбарах у Еўрапейскі Парламент у 2014 годзе з агульнай праграмай і заснаванай Еўрапейскай Пірацкай Партыяй. Дэкларацыя была вынікам канферэнцый у Пастдаме і Барселоне, каб распрацаваць структуру арганізацыі і прыйсці да агульнага статута.
Структура
ІПП кіруецца праўленнем, лідарства трымаюць два сустаршыні. За палітыку, кіраванне, прыняццё новых членаў адказвае Генеральная Асамблея, якая збіраецца як мінімум раз на год.
Пірацкі рух па ўсяму свету
Глядзіце Спіс Партый Піратаў па ўсяму свету.
Легенды Вялікага Княства
«Леге'нды Вялі'кага Кня'ства» — супольны музычны праект, прысвечаны музыцы Сярэдневякоўя і Адраджэння. Запісаны ў 1999 годзе.
Квакшы
Ква́кшы (Hylidae) — сямейства бясхвостых земнаводных.
Даўжыня цела складае 2-13,5 см. Афарбоўка квакшаў прыкметна мяняецца ў залежнасці ад тэмпературы і вільготнасці навакольнага асяроддзя. У большасці відаў кончыкі пальцаў расшыраны на канцы ў дыскі-прысоскі, якія з'яўляюцца прыстасаваннем да лажання па вертыкальных паверхнях.
Кормяцца квакшы ў асноўным дробнымі насякомымі і іх лічынкамі. Здабычу захопліваюць доўгім языком. Самкі адкладваюць да 1000 ікрынак.
Пашыраны пераважна ў тропіках Амерыкі і Аўстраліі. Жывуць у асноўным на дрэвах. Актыўныя ўначы.
Сямейства ўключае каля 580 відаў. Найбольшы род — сапраўдныя квакшы (Hyla), каля 450 відаў. На Беларусі адзіны від — квакша звычайная (Hyla arborea, драўнянка).
Жывуць у няволі.
Валкі (Пастаўскі раён)
Валкі́ (, Волки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 42 км на ўсход ад горада Паставы, за 208 км ад Віцебска , за 10 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Навадруцк , каля шашы Віцебск—Вільнюс. Праз вёску працякае рака Ласіца (Турчанка ў вярхоўі ).
Паўднёвыя могілкі (Санкт-Пецярбург)
Паўднёвыя могілкі — дзеючыя могілкі ў Санкт-Пецярбургу, размешчаныя на паўднёвай мяжы горада ў Маскоўскім раёне. Да вайны на месцы могілак размяшчалася вёска Веняразі.
Былі адкрытыя для пахаванняў у 1971 годзе, з’яўляюцца найбуйнейшымі ў Санкт-Пецярбургу, адны з самых буйных у Еўропе (плошча — больш за 400 га). Маюць перспектыву далейшага пашырэння.
На могілках рэгулярная планіроўка, падвоз да месцаў пахавання ажыццяўляецца па магістральных дарогах, што раздзяляюць ўчасткі.
Бачыла
Бачыла — беларускае прозвішча.
Allium eriocoleum
Allium eriocoleum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ва Узбекістане і Кыргызстане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ва Узбекістане і Кыргызстане.
Ятвеск
Ятве́ск (, Ятвеск) — хутар у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
Гісторыя
Пасля падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў пад кіраўніцтвам К. Каліноўскага за ўдзел у ім маёнтак Яцвеск, якім валодаў Ляскоўскі, быў перададзены царскаму генерал-маёру Булгарыну. Булгарын у 1879 годзе пабудаваў храм.
Соф’іна (Дугінскае сельскае паселішча)
Соф’іна (Софьино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Фёдар Апанасавіч Бачыла
Фёдар Апанасавіч Бачыла, або Хведар Бачыла (, в. Бардзілаўка, Мінскі раён — ) — удзельнік партызанскага руху на тэрыторыі Мінскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны, кіраўнік дыверсійнай групы, якая падарвала 28 варожых эшалонаў. Заслужаны работнік культуры БССР (1974).
З ліпеня 1941 сувязны Мінскага камуністычнага падполля, партызанскага атрада імя Варашылава, са жніўня 1943 года камандзір дыверсійнай групы партызанскага атрада імя Лазо 3-й мінскай брыгады імя Будзёнага. У 1945—1946 гадах камсорг ЦК ВЛКСМ. Скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КП(б)Б (1948). З 1949 года ў рэдакцыі газеты «Чырвоная змена».
Уладзімір Вазаў
Уладзімір Вазаў (Владимир Вазов) — балгарскі ваенны дзеяч, кмет (мэр) горада Сафія з 1926 па 1932.
Фёдар Апанасавіч Бачыла
Аўтар кнігі «Застаюся жыць» (1981).
Уладзімір Вазаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і купца. З 1888 года служыў у 5-м артылерыйскім палку ў Шумны, з 1891 — ад’ютант у 2-м артылерыйскім палку, у 1893 годзе ўваходзіў у склад камісіі па прыёме новай артылерыйскай матэрыяльнай часткі. З 1893 года — камандзір батарэі ў 5-м артылерыйскім палку, з 1896 года — на той жа пасадзе ў 4-м артылерыйскім палку ў Сафіі. У 1912—1913 гадах — камандзір 4-га хуткастрэльнага артылерыйскага палка ў складзе 1-й Сафійскай дывізіі. У Першую сусветную — кіраўнік балгарскімі сіламі ў Сербіі. Яго падраздзяленні змагаліся на Балканскім фронце. З 7 красавіка 1926 па 14 сакавіка 1932 быў кметам (мэрам) Сафіі. У 1936 г. генерал наведаў Вялікабрытанію па запрашэнні арганізацыі Брытанскі легіён, якая з вялікай павагай паставілася да былога праціўніка, аказаўшы яму ўшанаванні. Уладзімір Вазаў памёр у 1945 годзе ў вёсцы Рыбарыца.
Тарасава (Сычоўскі раён)
Тарасава (Тарасово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Арганаўты
Аргана́ўты (Ἀργοναύται, ад — назва карабля і  — мараплавец) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі, удзельнікі паходу ў Калхіду (узбярэжжа Чорнага мора) на караблі «Арго». Крыніцы завуць розны лік яго ўдзельнікаў — да шасцідзесяці сямі чалавек.
Карабель быў пабудаваны з дапамогай Афіны, якая ўставіла ў яго корпус кавалачак святога векавога дуба, шолахам лісця які перадае волю богаў.
Правадыр арганаўтаў Ясан, сярод арганаўтаў былі двайняты Дыаскуры — Кастар і Палідзеўк, Геракл, Арфей, Пелей, Мопс (прадракальнік, сын Манто і Апалона), Эўрыт (Ευρυτος, сын Гермеса і Антыаніры, брат Ехіёна), Гілас (улюбёнец Геракла) і Тэламон, павінны былі вярнуць у Грэцыю залатое руно чарадзейнага барана, вывезенае ў Калхіду.
Перажыўшы мноства прыгод, арганаўты выканалі даручэнне і вярнулі руно ў Грэцыю, пры гэтым завалодаць залатым руном Ясану дапамагла чараўніца Медэя, дачка калхідскага цара, якую Ясан потым узяў у жонкі.
Гістарычную аснову міфа аб арганаўтах складаюць рабаўніцкія набегі грэчаскіх мараплаўцаў на старажытныя дзяржавы чарнаморскага ўзбярэжжа.
Аляксандр Уладзіміравіч Свірыд
Аляксандр Уладзіміравіч Свірыд (нар., Нача Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Магілёўскую савецка-партыйную школу пры ЦК КПБ (эканаміст-арганізатар), Мінскую вышэйшую партыйную школу, Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (эканаміст-арганізатар сельскагаспадарчай вытворчасці), Расійскую акадэмію дзяржаўнай службы пры Прэзідэнце Расійскай Федэрацыі (менеджар-эканаміст).
Працоўную дзейнасць пачаў у калгасе «Праўда» Ганцавіцкага раёна. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў старшынёй выканкама Дзяніскавіцкага сельскага Савета дэпутатаў працоўных, інструктарам, старшынёй партыйнай камісіі Ганцавіцкага райкама КПБ, старшынёй калгаса «Расія», намеснікам старшыні калгаса «Праўда» Ганцавіцкага раёна, дырэктарам філіяла аптовага і камісійнага гандлю «Брэстаптгандаль», старшынёй Ганцавіцкага райвыканкама.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання, Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў. Прызначаўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Пашаны, «Садружнасць» (Міжпарламенцкая Асамблея дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў), юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», ганаровымі граматамі.
Паўднёва-Прыморскі парк
Паўднёва-Прыморскі парк (да 1992 — Паўднёва-Прыморскі парк імя У. І. Леніна) — буйны парк у Краснасельскім раёне Санкт-Пецярбурга. Займае ўчастак зялёных насаджэнняў плошчай 58 га паміж Пецяргофскай шашой, вуліцай Доблесці, вуліцай Маршала Захарава і Дудэргофскім каналам.
Створаны ў 1960—1970 гадах да стагоддзя У. І. Леніна калектывам пад кіраўніцтвам архітэктара А. Г. Лялякава. Тут пад літарынавай тэрасай знаходзілася балота.
У рамках дэсаветызацыі ў лістападзе 1999 года метадам выбуху быў знішчаны 28-метровы манумент «Серп і молат». У 2005 годзе надпіс на помніку пры ўваходзе «100 гадоў У. І. Леніну» быў заменены на «60 гадоў Перамогі», тады ж быў адноўлены фантан і заснаваны парк атракцыёнаў «Планета Лета».
Гарадавікоўск
Гарадавіко́ўск (Городовиковск) — горад (з 1973 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гарадавікоўскага раёна Калмыкіі. Насельніцтва 10,5 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1872 годзе.
Размешчаны на рацэ Башарцэнон, за 240 км ад Элісты. Названы ў гонар Героя Савецкага Саюза А. І. Гарадавікова.
Герб Мсціслава
Герб Мсціслава — геральдычны сімвал Мсціслава, нададзены гораду каралём польскім і вялікім князем літоўскім Уладзіславам Вазам 16 жніўня 1634: «у залатым полі збройная рука з мячом — „Малая Пагоня“».
Падчас расійскага панавання імператарка Кацярына II 16 жніўня 1781 даравала Мсціславу новы герб:
Вараноўка (Пастаўскі раён)
Варано́ўка (, Вороновка) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Герб Мсціслава
У сучаснай Беларусі з невядомых прычынаў 29 лістапада 2000 статус афіцыйнага геральдычнага сімвалу Мсціслава атрымаў гібрыд гістарычнага і расійскага гарадскіх гербаў. Аўтар гэтага герба — С. Рассадзін.
Вараноўка (Пастаўскі раён)
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Валкоўскага сельсавета.
Герб Мсціслава
Афіцыйнае апісанне:
Тым часам згодна з адзінай вядомай выявай герба Амсцілаўскага княства, што размяшчаецца ў Маскоўскім Тытулярніку (1672), яго геральдычным сімвалам была «Пагоня».
Дугіно (Сычоўскі раён)
Дугіно (Дугино́) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бюндэ
Бюндэ (Bünde) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2014 года). Плошча — 59,30 км². Афіцыйны код — 05 7 58 004.
Горад падзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.
Піпі Доўгаяпанчоха
Піпі Доўгаяпанчоха (Pippilotta Långstrump) — персанаж шэрагу дзіцячых кніг шведскай пісьменніцы Астрыд Ліндгрэн, дзіўная дзяўчынка, якая жыве ў маленькім гарадку ў Швецыі ў невялікім доме з садам.
Гісторыя
Дачка пісьменніцы захварэла і, лежачы ў ложку, папрасіла маму расказаць ёй пра Піпі Доўгуюпанчоху. Гэта імя само сабой неяк прыйшло ёй у галаву. Астрыд Ліндгрэн пачала прыдумваць апавяданні пра Піпі, а праз колькі гадоў яны леглі ў аснову кнігі. Завяршальным вобразам казачнай гераіні стала рудавалосая сяброўка Карэн, якая была на яе дні нараджэння. Дачка пісьменніцы прызнаецца, што некаторыя рысы ў вобразе Піпі былі характэрныя для яе мамы, чымсьці падобная да казачнай гераіні і яна сама.
Вобраз
На шведскай мове імя і прозвішча дзяўчынкі гучыць як Піпі Лонгструмп. Ёй дзевяць гадоў і ў яе няма бацькоў. Яе мама памерла і стала анёлам, а тата быў мараком, з якім Піпі плавала па морах усяго свету. Ён не вярнуўся з плавання, але Піпі верыць, што ён жывы і стаў негрыцянскім каралём. Піпі мае рудыя валасы, заплеценыя ў касічкі, якія тырчаць ўздоўж галавы, і шмат вяснушак на твары. Піпі вельмі моцная, яна спіць з нагамі на падушцы і наогул робіць, што пажадае. Вобраз жудасна моцнай дзяўчынкі, якая жыве без аніякіх клопатаў без бацькоў, можа на руках падняць каня і лічыць, што хадзіць спінай уперад — звычайная справа, стаў любімым для мільёнаў дзяцей ва ўсім свеце.
Разам з Піпі на віле «Дагарынагамі» жывуць малпачка Спадар Нільсан і конь. Лепшыя сябры Піпі — простыя суседскія дзеці Томі і Аніка Сетэргрэн.
У баністыцы
На банкноце 20 шведскіх крон узору 2015 года намаляваны Піпі Доўгаяпанчоха і партрэт Астрыд Ліндгрэн.
QBittorrent
qBittorrent — свабодны шматплатформенны кліент для працы з пратаколам BitTorrent, з графічным інтэрфейсам, напісаным на бібліятэцы Qt. Для працы з торэнтамі выкарыстоўваецца бібліятэка libtorrent-rasterbar. Распрацоўка пачалася ў сакавіку 2006 года і працягваецца да гэтага часу.
qBittorrent імкнецца быць легкаважным, магутным, інтуітыўна зразумелым, візуальна прывабным і даваць столькі дадатковых функцый, даступных у іншых кліентах, колькі магчыма. qBittorrent мае падобны да μTorrent інтэрфейс, каб карыстальнікі μTorrent маглі лёгка пераключыцца на qBittorrent.
Гісторыя
Распрацоўку ў сакавіку 2006 года пачаў Крыстоф Дзюмэ, які тым часам вучыўся ў Тэхналагічным універсітэце горада Бельфор-Манбельяр у Францыі. 24 чэрвеня 2013 актыўны ўдзельнік qBittorrent-супольнасці sledgehammer999 стаў новым даглядчыкам (англ. maintainer) праекту. Але Крыстоф па-ранейшаму з'яўляецца актыўным удзельнікам праекту.
Падтрымка АС
qBittorrent працуе на Linux, Mac OS X, Windows, OS/2 і FreeBSD. На афіцыйным сайце можна спампаваць зборкі для Windows і Mac OS X і ўласнаручнае збудаванне з зыходнага коду. Для Ubuntu існуюць стабільны і нестабільны PPA-рэпазіторыі.
Юбілейны (спартыўны комплекс, Санкт-Пецярбург)
«Юбілейны» — спартыўны комплекс у Санкт-Пецярбургу, на Петраградскай старане (праспект Дабралюбава, 18) побач са стадыёнам «Пятроўскі» і станцыяй метро «Спартыўная».
Пабудаваны ў 1967 годзе (першапачаткова — Палац спорту ленінградскіх прафсаюзаў «Юбілейны»), сваю назву атрымаў у гонар 50-годдзя Савецкай улады. Хатняя арэна ХК «Дынама Санкт-Пецярбург», БК «Зеніт» (галоўная арэна), МХК «Дынама Санкт-Пецярбург» (малая арэна).
Цэнтральны будынак комплексу — круглы ў плане, дыяметрам 94 м і вышынёй 22 м. Маюцца таксама Вялікі і Малы дапаможныя карпусы (Малая арэна і Трэніровачны каток) і Дзіцячы каток (усяго 4 лядовыя пляцоўкі). Комплекс пабудаваны па праекце інжынера А. П. Марозава, архітэктараў Р. П. Марозава, І. П. Суслікава, А. Л. Леўханяна, Ф. Н. Якаўлева. За гэты праект калектыў удастоены Дзяржаўнай прэміі СССР за 1971 год.
На галоўнай і малой арэнах праходзяць як спартыўныя спаборніцтвы, так і тэатралізаваныя імпрэзы, канцэрты і выстаўкі.
Якушоўка (Свіслацкі раён)
Якушо́ўка (, Якушовка) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
Філат Антонавіч Башкінцаў
Філат Антонавіч Башкінцаў (, г. п. Благавешчанка Алтайскага краю — ) — адзін з арганізатараў і кіраўнікоў камсамольска-маладзёжнага падполля і партызанскага руху на тэрыторыі Баранавіцкай і Віцебскай абласцей у гады Вялікай Айчыннай вайны. Кандыдат эканамічных навук (1957).
Біяграфія
Скончыў Томскі дзяржаўны ўніверсітэт у 1941 годзе, Вышэйшую партыйную школу пры ЦК ВКП (б) (1948), Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС (1957). З 30 ліпеня 1942 года да 30 лістапада 1943 года сакратар Віцебскага падпольнага абкама ЛКСМБ, з 11 студзеня да 10 ліпеня 1944 г. сакратар Баранавіцкага падпольнага абкама ЛКСМБ. З 1945 г. на партыйнай і навукова-педагагічнай працы.
Якушоўка (Свіслацкі раён)
Назва
На думку В. Жучкевіча, назва патранімічнага паходжання, імаверна ад імя Якуш або прозвішча Якушаў, Якушонак, першага пасяленца на гэтым месцы. На думку навуковай супрацоўніцы Свіслацкага гісторыка-краязнаўчага музея Людмілы Георгіеўны Жук, назва паселішча паходзіць ад ракі Якушоўкі, што працякае каля вёскі. Часцей аднак наадварот, дробныя безыменныя рэкі атрымлівалі назвы ад паселішчаў на іх.
Гісторыя
Час заснавання сядзібы — адно з галоўных пытанняў даследаванняў гісторыі Якушоўкі. У падрабязных інвентарах Свіслацкага графства з канца XVIII стагоддзя да інвентара 1831 года Якушоўка не згадваецца. Можна дапусціць, што фальварак Якушоўка з’явіўся пасля 1831 года, калі землі на рэчцы Якушоўцы набыў памешчык Яцак Ляскоўскі, які і заклаў сядзібу. У «Інвентарным апісанні маёнтка Свіслач за 1831 год» сказана: «Вёска Раманаўцы, якая належыць маёнтку Свіслач, знаходзіцца за сем вёрст ад Свіслачы паміж вёскамі Якушоўка памешчыка Ляскоўскага і Драчаны казённага стараства Ваўкавыскага і набліжаецца да гая Раманаўскага». Такую думку пацвярджае тое, што Сямён Каліноўскі, які валодаў сядзібай пасля Ляскоўскага, у дакументах нічога не згадвае пра будаўніцтва або рамонт будынка сядзібы. Напэўна, сядзіба пабудавана Ляскоўскім паміж 1831 і 1849 гадамі.
11 красавіка 1849 года Сымон Каліноўскі набыў маёнтак Якушоўку Ваўкавыскага павета ў памешчыка Вікенція Ляскоўскага. Пра юрыдычнае права валодання Якушоўкай Сымона Каліноўскага запісана ў «Справе пра хадайніцтва Ваўкавыскага спраўніка ад 15 снежня 1869 года за № 3837 пра неабкладанне працэнтным зборам маёнткаў Ашэўкі, які знаходзіцца ў валоданні Паўла Багушэвіча, і Якушоўкі ў валоданні Сымона Каліноўскага», дзе адзначаецца, што Якушоўка належала памешчыку Кобрынскага павета Вікенцію Ляскоўскаму і цяпер значыцца ва ўладанні Сымона Каліноўскага, якім ён «валодае з 11 красавіка 1849 года». У тлумачэнні, якое даваў Ляскоўскі па гэтай справе, сказана: «Маёнткі дасталіся мне ва ўладанне пасля смерці бацькі майго Яцка Ляскоўскага ў 1848 годзе, з гэтых маёнткаў Якушоўка была прададзена Сымону Каліноўскаму за 4000 рублёў».
Якушоўка ў дадатак да сядзібы з гаспадарчымі пабудовамі складалася з 226 дзесяцін пясчанай зямлі, сенакосаў ды лесу. Побач працякала паўнаводная рачулка Ятвезь, за якой пачыналася Белавежская пушча.
Царква Узвіжання Святога Крыжа (Бяроза)
Царква Узвіжання Святога Крыжа — праваслаўны храм у в. Бяроза (Кобрынскі раён), на паўднёвай ускраіне вёскі. Помнік народнага дойлідства з рысамі стылю класіцызму.
Якушоўка (Свіслацкі раён)
Гісторыя
Каліноўскі першапачаткова валодаў маёнткам за працэнт ад пяці тысяч рублёў, якія ён унёс пры запродажнай здзелцы. У 1852 годзе пасля неатрымання «купчай крэпасці на онае» Якушоўка праз Ваўкавыскую дваранскую апеку цалкам перайшла да Сымона Каліноўскага.
Царква Узвіжання Святога Крыжа (Бяроза)
Гісторыя
Пабудавана ў 1864 г. з дрэва на месцы храма, які згарэў г., верагодна, паводле праекта губернскага інжынера В. Дзяменцева. Складанне каштарыса і нагляд за будаўніцтвам ажыццявіў літоўскі епархіяльны архітэктар Т. Савіч. Будаўніцтва вёў майстар са слабоды Чырвоныя Злынкі Чарнігаўскай губерні Васіль Гарбузаў. Імператар ахвяраваў на будаўніцтва 3000 руб., М. М. Мураўёў — 500 руб.
Якушоўка (Свіслацкі раён)
Гісторыя
Сюды ж з Мастаўлян было перавезена абсталяванне фабрыкі льняных вырабаў Каліноўскага. У 1987 годзе на тэрыторыі якушоўскай сядзібы падчас археалагічных раскопак быў знойдзены друкаваны штамп гэтага прадпрыемства.
Тут, за дзесяць вёрст ад мястэчка Свіслач, праходзіла дзяцінства Кастуся Каліноўскага.
Царква Узвіжання Святога Крыжа (Бяроза)
Архітэктура
У інтэр'еры іканастас з разнымі царскімі варотамі XIX ст., абразы XVII—XVIII стст. «Маці Божая», «Пакроў», «Успенне Прасвятой Багародзіцы», «Маці Божая з дзіцем Хрыстом і Іаанам» (1800), «Святыя Пётр і Павел», «Жыціе Хрыста», «Святы велікапакутнік Панцеляіман», «Узнясенне Хрыстова», «Афанасій Брэсцкі», «Віленскія мучанікі Антоній, Іван і Яўстахій», «Святы з дзідай», «Увядзенне ў храм Прасвятой Багародзіцы» (19 ст.), Евангелле (19 ст.).
Якушоўка (Свіслацкі раён)
Гісторыя
Якушоўка заставалася ва ўласнасці Каліноўскіх і пасля паўстання 1863—1864 гадоў. Сымон Каліноўскі памёр 3 лютага 1871 года ва ўзросце 78 гадоў, пакінуўшы пасля сябе пяць дачок (Марыя, Юлія, Казіміра, Сабіна, Міраслава) і сына Міхаіла.
Невядома, як доўга тут жыла жонка Сымона Каліноўскага, хто быў уладальнікам гэтага хутара аж да 1893 года, калі сярод дакументаў Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі ў г. Гродна сустракаецца «Паведамленне старшага натарыуса акруговага суда аб пераходзе маёнтка Якушоўка Ваўкавыскага павета ад святара Савіча да Смольскага Платона Клеменцьевіча». Сядзібе належала 219 дзесяцін зямлі. Смольскі заплаціў за Якушоўку 14527 рублёў. Можна дапусціць, што святар Міхаіл Іванавіч Савіч валодаў сядзібай ужо некалькі гадоў. Такім чынам, ён, верагодна, набыў яе ў 80-х гадах XIX стагоддзя, што дапускае прыняць яго за першага, пасля Каліноўскіх, уладальніка сядзібы. У 1897 годзе сядзіба ад Смольскага перайшла Алёхціну, пры якім тут пражывала 8 чалавек. А вось далей уладальнікі змяняюцца даволі часта. Ужо ў дакуменце, датаваным 1906 годам, гаворыцца аб пераходзе Якушоўкі ад надворнага саветніка Мікалая Мікалаевіча Алёхціна да ўдавы стацкага саветніка Аляксандры Мікалаеўны Руднёвай па купчай ад 18 сакавіка 1906 года. Далей звесткі аб уладальніках маёнтка сустракаюцца ў «Алфавітным спісе маёнткаў і іх уладальнікаў» за 1914 год. Тут гаворыцца пра трох уладальнікаў: Жыромскі Іосіф Адамовіч і Нічыпаравічы Малахвей і Язэп.
Сам жа маёнтак у Якушоўцы, паводле мясцовай легенды, згарэў незадоўга да Першай сусветнай вайны. Яго падмуркі былі выяўлены ў 1987 годзе ў выніку раскопак пад кіраўніцтвам Міхася Ткачова (археолаг лічыў, што будынак сядзібы згарэў ад выпадковага снарада ў 1915 годзе).
Сядзібны дом
Гутаркі са старажыламі вёскі, праведзеныя ў 1987 годзе, даюць карціну порціка, якім быў аформлены ўваход у дом з паўднёвага боку. Порцік уяўляў сабой характэрны для беларускага народнага дойлідства крыты ганак, аздоблены дзвюма круглымі драўлянымі калонамі. Гэты выгляд порціка з выкарыстаннем круглых слупоў і трохкутных франтонаў быў шырока распаўсюджаны ў драўляным дойлідстве Беларусі канца XVIII—XIX стагоддзяў. Сам ганак быў невысокі, па сцвярджэннях старажылаў, запісаных Ткачовым, на 3-4 прыступкі.
Дом Каліноўскіх падзяляўся на тры асноўныя секцыі, амаль роўныя па плошчы. Цэнтральная частка з парадным уваходам адлучалася ад бакавых бярвеністымі сценамі, якія мелі па некалькі дзвярэй. У правым сектары былі выяўлены рэшткі рускай печы, каміна і печы-галандкі, якая была абліцавана белай кафляй, рэшткі якой былі знойдзены пры раскопках 1987 года. У левым сектары, верагодна, знаходзіўся кухонны блок і жылы пакой. Тут размяшчаліся руская печ і пліта. З кухні дзверы вялі на вуліцу. Па абодва бакі ад гэтага выхаду знаходзіліся два гаспадарчыя пакойчыкі. Левая секцыя захавала менш элементаў планіроўкі, паколькі ў пасляваенны час тут размяшчалася калгасная кузня. Выяўленыя па перыметры будынка рэшткі шкла паказалі, што на паўночнай сцяне было 7 вокнаў, на паўднёвай — 6, на заходняй — 4 (магчыма), на ўсходняй сцяне вокнаў, мабыць, не было. Трэба адзначыць, што падобная функцыянальна-планіровачная схема драўляных сядзіб была распаўсюджана на тэрыторыі Свіслацкай воласці ў ХІХ стагоддзі.
У пачатку 1990-х быў складзены праект аднаўлення сядзібы Каліноўскіх у якасці музея, аднак да цяперашняга часу праект застаецца нерэалізаваным.
Славутасці
Мастацка аздоблены крыж (аўтар мастак-каваль Ю. Мацко) і памятны камень у гонар К. Каліноўскага.
Мар’іна (Пухавіцкі раён)
Ма́р’іна (, Марьино) — пасёлак у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета. Быў заснаваны ў 19 ст., пры будове сельскагаспадарчай школы.
Чыгуначны
Праз тэрыторыю пасёлка праходзіць Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі Мінск — Гомель. Знаходзіцца прыпыначны пункт Тэхнікум
Эрмітажны мост
Эрмітажны мост — аўтадарожны арачны мост цераз Зімнюю канаўку, злучае 1-ы і 2-і Адміралцейскім астравы ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга. Найстарэйшы каменны мост Санкт-Пецярбурга. Від на Эрмітажны мост з боку Мільённай вуліцы — адзін з вядомых сімвалаў горада. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння.
Размешчаны па лініі Дварцовай набярэжнай паміж будынкамі Эрмітажнага тэатра (дом № 32) і Вялікага (Старога) Эрмітажа (дом № 34) у вытоку Зімняй Канаўкі. Ніжэй па плыні знаходзіцца 1-й Зімовы мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Адміралцейская» (1,0 км), «Неўскі праспект» (1,2 км), «Гасціны двор» (1,2 км).
Назва
20 красавіка 1738 года мост атрымаў назву Верхні Набярэжны. Аднак гэтая назва фактычна не магла ўжывацца. У сярэдзіне XVIII стагоддзя ўзнікла назва Зімнедварцовы мост ад Зімняга палаца, а з канца XVIII стагоддзя мост Дварцовы. З 1829 года пад ім замацавалася сучасная назва — Эрмітажны, па будынках Малога Эрмітажа і Старога Эрмітажа.
Арафурскае мора
Арафу́рскае мора(Arafura Sea, Laut Arafura) — мора ва ўсходняй частцы Індыйскага акіяна (па іншых дадзеных адносіцца да Ціхага акіяну) паміж Аўстраліяй і астравамі: Танімбар, Кай і Новая Гвінея. З усходу, праз праліў Торэса злучаецца з Каралавым морам, з захаду мяжуе з марамі Тымор, Банда і Серам, з поўдня з залівам Карпентарыя.
Большая частка дна мора — гэта шэльф пакрыты пяском і вапняком. У глыбінных частках мора (паўночна-заходніх), знаходзяцца сейсмічна актыўныя зоны. Арафурскае мора з’яўляецца мелкім трапічным морам, у яго водах часта нараджаюцца трапічныя тайфуны. У мора ўпадае рака Дыгул.
Назва мора паходзіць ад племені Алфула (людзі лесу).
Сяргей Леанідавіч Мікель
Сяргей Леанідавіч Мікель (нар., ) — беларускі акцёр балету, балетмайстар-пастаноўшчык Беларускага дзяржаўнага музычнага тэатра. Выкладчык кафедры опернай падрыхтоўкі і харэаграфіі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Біяграфія
Сяргей Мікель нарадзіўся ў в. Слабада, Мёрскага раёна ў сям’е рабочых. З дзяцінства вучыўся харэаграфіі ў Верхнядзвінскай школе мастацтваў.
З 2008 па 2012 навучаўся ў Віцебскім каледжы культуры і мастацтваў, спецыяльнасць «Харэаграфічнае мастацтва» (курс В. Б. Мацук);, у 2012—2017 студэнт Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі «Харэаграфічнае мастацтва. Рэжысура» (клас Народнага артыста СССР, прафесара В. М. Елізар’ева).
З 2017 года ў трупе Беларускага дзяржаўнага музычнага тэатра
Пастаноўкі
Аўтарскі вечар сучаснай харэаграфіі «Анатомія танца» (2016); балет «Вішнёвы сад» (2017); мюзікл «Лятучы карабель» (2017); балет «Тытанік» (2018); балет «Джэймс і Персік-велікан» (2019).
Узнагароды
і іншыя
Хебю (камуна)
Камуна Хебю (Heby kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Упсала ў цэнтральнай Швецыі.
Хебю 91-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Хебю.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 13 367 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 7 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Свята-Ільінская царква (Бяроза)
Свята-Ільінская царква — царква ў імя святога прарока Іліі на могілках у в. Бяроза Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці
Пабудавана ў 19 стагоддзі з дрэва. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным зрубам пад двухсхільным дахам з вальмай над алтарнай часткай, завершаным на фасадзе шатровай вежачкай. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах. Уваход аформлены невялікім прытворам пад двухсхільным пакрыццём.
Літаратура
23, 26.
Эрмітажны тэатр
Эрмітажны тэатр — тэатральны будынак у Санкт-Пецярбургу, пабудаваны ў 1783—1787 гадах (фасад быў завершаны ў 1802 годзе) па праекце італьянскага архітэктара Джакама Кварэнгі. Будынак размешчаны на месцы былога Зімняга палаца Пятра I, на рагу Палацавай набярэжнай (дом № 32) і Зімняй канаўкі. Завяршае комплекс пабудоў, якія працягнуліся ўздоўж ракі Нявы і звязаных аркамі і пераходамі ў адно цэлае з Зімнім палацам.
Жорж Буланжэ
Жорж Буланжэ (Georges Ernest Jean Marie Boulanger,, , Францыя — ) — палітычны дзеяч Францыі, генерал. Удзельнік аўстра-італа-французскай (1859), французскай каланіяльнай (Індакітай, 1852—1862) і франка-прускай (1870—1871) войнаў, ліквідацыі Парыжскай камуны.
У 1886—1887 гг. ваенны міністр. У 1887—1889 гг. узначальваў рух буланжызм, які меў на мэце ўсталяванне ваеннай дыктатуры, перагляд дэмакратычных свабод і роспуск парламента, імкнуўся распачаць вайну з немцамі. У 1889 годзе абраны ў палату дэпутатаў, але абвінавачаны ў сувязі з манархістамі, уцёк у Бельгію, дзе скончыў жыццё самагубствам.
Лагань
Лагань (Лагань) — горад (з 1963) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лаганскага раёна Калмыкіі. Насельніцтва 14,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1870 годзе.
Горад размешчаны за 9 км ад Каспійскага мора, за 310 км ад Элісты.
Нацыяналістычная партыя (Мальта)
Нацыяналістычная партыя (Partit Nazzjonalista) — адна з дзвюх асноўных палітычных партый Мальты. Гэта хрысціянска-дэмакратычная і кансерватыўная палітычная партыя. Апісваецца як цэнтралісцкая альбо правацэнтрысцкая партыя паводле палітычнага спектру. Яна падтрымлівае сяброўства Мальты ва Еўрапейскім Саюзе. У цяперашні час супрацьстаіць Лейбарысцкай партыі.
Герб Астрыны
Апісанне
Сучасны герб уяўляе сабой перасечаны барочны шчыт, у блакітным полі якога на ніжняй зялёнай канцавой частцы намалявана сярэбраная вежа; над яе чырвоным спічастым дахам — рука воіна ў сярэбраных баявых даспехах, якая трымае аголены меч з таго ж металу.
Нацыяналістычная партыя (Мальта)
Ідэалогія
Нацыяналістычная партыя вылучылася з Антырэфармісцкай партыі, закладзенай Фартунатам Міці ў 1883 годзе, выступаючы супраць палітыкі падаткаабкладання брытанскіх уладаў, а таксама захадамі па развіцці адукацыйных і судовых сістэм за часам перыяду абмеркавання моўнага пытання ў краіне. У першай палове XX стагоддзе, як мяркуецца, партыя прыхільна ставілася да Франсіска Франка і фашысцкага ўрада Беніта Мусаліні. Партыя падтрымлівала правы чалавека, але пакуль яны адпавядалі рымска-каталіцкаму стаўленню да іх. У далейшым партыя рушыла на больш цэнтрысцкія пазіцыі і стала больш прагрэсіўнай. Нацыяналістычная партыя выступала супраць увядзення разводаў на Мальце ў 2011 годзе. Аднак з таго часу змяніла свой пункт гледжання на пазіцыю падтрымкі больш ліберальных ідэй. Розныя фракцыі ў Нацыяналістычнай партыі выступаюць супраць ЛГБТ, але большасць яе парламенцкіх груп прагаласавала за ўхваленне аднаполых шлюбаў у 2017 годзе. За 2010-я гады партыя стала вельмі разнастайнай, а яе ідэалогія больш размытай.
Веславанне на байдарках і каноэ на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 — байдаркі-адзіночкі 500 м (жанчыны)
Спаборніцтвы па веславанні на байдарках на 500 м у адзіночках сярод жанчын на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года прайшлі 17 і 18 жніўня ў лагуне Радрыгу-ды-Фрэйташ. У спаборніцтвах узялі ўдзел 32 спартсменкі з 32-х краін.
Папярэдні этап
Першыя пяць спартсменак з кожнага заезду і спартсменка, якая заняла 6-е месца з лепшым часам, праходзяць у паўфінал спаборніцтваў, астатнія выбываюць.
Паўфінал
Па дзве лепшыя спартсменкі з кожнага заезду і дзве спартсменкі, якія занялі трэцяе месца з лепшым часам, праходзяць у фінал A спаборніцтваў. Спартсменкі, якія занялі месцы з 3 па 5-е ў сваіх заездах, акрамя дзвюх вышэйазначаных спартсменак, і лепшая спартсменка па часе, якая фінішавала 6-й, праходзяць у фінал B. Астатнія выбываюць.
Фармацэўтычны факультэт ВДМУ
Фармацэўтычны факультэт ВДМУ — структурнае падраздзяленне Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Апісанне
Факультэт рыхтуе правізараў па спецыяльнасці «Фармацыя» для Рэспублікі Беларусь, а таксама магістраў фармацыі для замежных краін (Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, Іарданіі, Каралеўства Марока, Туніса і інш.).
Керсноўскі
Керсноўскі (часам Кярсноўскі ; Kiersnowski) — мужчынскае прозвішча.
Падворыцкі сельсавет
Падво́рыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Падворыца.