cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Радыкальны грамадзянскі саюз
Радыкальны грамадзянскі саюз (Unión Cívica Radical, UCR) — сацыял-ліберальная палітычная партыя ў Аргенціне. Пазіцыя партыі па коле пытанняў, ад ліберальнай да сацыял-дэмакратычнай. UCR з'яўляецца членам Сацыялістычнага інтэрнацыяналу. Заснавана ў 1891 радыкальнымі лібераламі, яна з'яўляецца найстарэйшай палітычнай партыяй сярод дзеючых у Аргенціне. На працягу многіх гадоў партыя была альбо ў апазіцыі да ўрадаў пераністаў або па-за законам у перыяд ваеннага рэжыму.
Гісторыя
У цяперашні час партыя з'яўляецца найбуйнейшай апазіцыйнай арганізацыяй, аднак яна расколатая па пытанні аб падтрымцы Хустысіялісцкай партыі і Фронту за перамогу прэзідэнта Крысціны Кіршнер, якія належаць да правячага блоку, і яе мужа і папярэдніка Нестара Кіршнера. Так, на прэзідэнцкіх выбарах 2007 года член РГС Хуліа Кобос высунуўся віцэ-прэзідэнтам разам з Крысцінай Кіршнер, хоць на гэтых жа выбарах ад РГС на пасаду прэзідэнта вылучаўся Раберта Лаванам.
1 красавіка 2011 г кандыдатам на пасаду прэзідэнта Аргенціны ад партыі Грамадзянскі радыкальны саюз быў абраны Рыкарда Альфансін, сын Рауля Альфансіна, які займаў пасаду прэзідэнта Аргенціны з 1983 па 1989.
Эвенск
Эвенск (Эвенск) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Паўночна-Эвенскага раёна і адпаведнай яму гарадской акругі Магаданскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 1471 чал. (2017).
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1962 года. Размешчаны на рацэ Вялікая Гарманда, паміж рэкамі Вялікая Гарманда і Малая Гарманда, на беразе заліва Шэліхава, на захад ад бухты Пенжына, і паўвострава Тайганос, Наяханская губа Ахоцкага мора.
Сабрына Салерна
Sabrina, поўнае імя Сабрына Дэбора Салерна (Sabrina Debora Salerno) — італьянская, , мадэль, 80-х.
Біяграфія
Сабрына нарадзілася 15 сакавіка 1968 ў Генуі. У 1986 годзе, будучы фотамадэллю, выйграла некалькі італьянскіх конкурсаў прыгажосці, стала Міс Лігурыя. Атрымала запрашэнне на тэлебачанне і стала тэлевядучай на адным з каналаў (Canale 5 холдынгу Fininvest), якія належаць Сільвіа Берлусконі.
У 1986 годзе выйшаў яе першы сінгл «Sexy Girl». Праз год выйшаў сінгл «Boys» («Summertime Love»), які прынёс спявачцы папулярнасць.
Фантанка
Фанта́нка (Фонта́нка) — рака ў Санкт-Петербургу, пратока неўскай дэльты, якая перасякае цэнтральную частку горада. Даўжыня 6,7 км, шырыня да 70 м, найбольшая глыбіня 3,5 м.
Выцякае з Нявы злева, ад Летняга сада, і ўцякае ў Вялікую Няву на поўнач ад Гутуеўскага вострава.
Хуан Эстэбан Педэрнера
Хуан Эстэбан Педэрнера (Juan Esteban Pedernera, Сан-Хасэ-дэль-Мора, правінцыя Сан-Луіс, Аргенціна — , Буэнас -Айрэс) — аргенцінскі вайсковец і палітык. Займаў пасаду віцэ-прэзідэнта Аргенціны ў 1860—1861 гадах і прэзідэнта Аргенціны ў 1861 годзе. Актыўны ўдзельнік вайны за незалежнасць Аргенціны і грамадзянскай вайны ў Аргенціне.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1796 годзе ў правінцыі Сан-Луіс, вучыўся ў францысканскім манастыры, але пакінуў вучобу і ўступіў у шэрагі палка коннай артылерыі, якім камандаваў Хасэ дэ Сан-Марцін. Полк удзельнічаў у вайне за незалежнасць Аргенціны супраць Іспаніі. У 1815 годзе ён удзельнічаў у бітвах пад Чакабука і Майпа ў Чылі, а затым у кампаніі па вызваленні Перу. Быў узяты ў палон іспанскімі вайскоўцамі, але здолеў збегчы і вярнуцца да сваёй арміі. 23 верасня 1823 г. Хуан Эстэбан Педэрнера, будучы ў чыне генерал-лейтэнанта, ажаніўся з Розай Хуанай Герэдэяй, якая нарадзілася ў Перу ў 1805 годзе.
Грэнкі (возера)
Грэнкі — возера ў Беларусі, у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, у басейне ракі Шчара, за 3 км на поўнач ад горада Баранавічы.
HMS D1
HMS D1 — брытанская падводная лодка тыпу D. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 6 мая 1908 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 1 верасня 1909 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Харыджы, дзе была ўключана ў Восьмую падводную флатылію.
У 1916 годзе была размешчана ў, дзе была ўключана ў Шостую падводную флатылію.
Абіда
Абіда — возера ў Крупскім раёне Мінскай вобласці ў басейне ракі Лукомка. Уваходзіць у склад ландшафтнага заказніка рэспубліканскага значэння «Сялява».
Плошча паверхні возера 0,64 км², даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,7 км. Найбольшая глыбіня дасягае 17 м, сярэдняя каля 10 метраў. Плошча вадазбору 330 км². Катлавіна возера авальнай формы. Схілы катлавіны спадзістыя.
Возера праточнае. Злучана пратокай з возерам Сялява і выцякае рака Югна (прыток Лукомкі).
Міхаіл Міхайлавіч Чарняўскі
Міхаіл Міхайлавіч Чарняўскі (, в. Круці, гміна Мядзел, Пастаўскі павет —, Мінск, Беларусь) — беларускі археолаг, пісьменнік. Кандыдат гістарычных навук (1971).
Біяграфія
Скончыў Мінскі педагагічны інстытут (1960). З 1962 года быў сярод удзельнікаў г.зв. «Акадэмічнага асяродку». З сярэдзіны 1960-х гадоў быў сябрам творчага аб’яднання мастакоў «На Паддашку». З 1966 года навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі АН Беларусі. Падчас разгрому «Акадэмічнага асяродку» спецслужбамі ў 1973—1974 гадах быў звольнены з АН БССР, працаваў рознарабочым. Пазней зноў працаваў у Інстытуце гісторыі АН, але да Перабудовы быў невыязным. У 1990—2001 гадах — загадчык аддзела археалогіі каменнага і бронзавага вякоў. Выкладаў у БДУ.
Дзейнасць
Кірункі навуковай дзейнасці: матэрыяльная і духоўная культура плямён каменнага і бронзавага вякоў на тэрыторыі паўночна-заходняй Беларусі, першабытнае мастацтва на тэрыторыі Беларусі. Праводзіў раскопкі помнікаў фінальнага палеаліту, мезаліту і неаліту ў басейнах Нёмана і Віліі, першабытных стаянак Крывінскага тарфяніку на Віцебшчыне. Вывучаў крэменездабыўныя шахты каля г.п. Краснасельскі і в. Карпаўцы Ваўкавыскага раёна, шэраг помнікаў бронзавага веку Панямоння. Вылучыў нёманскую культуру, крывінскі варыянт нарвенскай культуры. Даследаваў сярэдневяковы г. Мядзел (1982), замак у Лоску Валожынскага раёна (1987, разам з З. С. Пазняком).
Аўтар навуковых, навукова-папулярных і празаічных твораў. Адзін з аўтараў «Нарысаў па археалогіі Беларусі» (ч. 1, 1970), кнігі «Беларуская археалогія: Дасягненні археолагаў за гады Савецкай улады» (1987), «Гісторыі беларускага мастацтва» (т. 1, 1987), «Археалогіі Беларусі» (т. 1, 1997), «Гісторыі Беларусі» (т. 1, 2000). Падрыхтаваў да публікацыі ўспаміны Ларысы Геніюш «Споведзь» (Маладосць. 1990. № 1-6). У 2000-я гады выдаў шэраг кніжак, у т.л. «Як пошуг маланкі» — пра Расціслава Лапіцкага, «Дзесяць бітваў» — пра найбольш значныя для беларускай гісторыі бітвы.
Сям’я
Меў брата Мяфодзія (1930—2000), чый сын Ігар (нар. 1955) таксама стаў археолагам.
У шлюбе са Святланай Піменавай (нар. 8 красавіка 1946), урачом-педыятрам 10-й дзі­ця­чай га­рад­ской клі­ніч­най па­лі­клі­ні­кі г. Мін­ска, пакінуў сына Максіма (нар. 6 жніўня 1976), таксама археолага, і дачку Алесю (нар. 15 сакавіка 1969), мастацтвазнаўцу і арт-крытыка, якая ў шлюбе з археолагам Вадзімам Беляўцом (нар. 2 жніўня 1970) нарадзіла сына Яна-Севярына (нар. 1999) і дачку Марту-Марыю (нар. 2002)
Віктар Антонавіч Гальдадзе
Віктар Антонавіч Гальдадзе (нар., пас. Содакамбінат, Міхайлаўскі раён, Алтайскі край, Расія) — беларускі спецыяліст у галіне фізікі і механікі палімераў. Доктар тэхнічных навук (1989), прафесар (1998). Акадэмік Беларускай інжынернай акадэміі (2004).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Фізічная электроніка», 1971), Інстытут механікі металапалімерных сістэм АН БССР (аспірантура, 1978).
Працаваў у Інстытуце механікі металапалімерных сістэм НАН Беларусі (з 1972, у 1989—2009 — загадчык лабараторыі, 2009—2011 — загадчык аддзела), Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (з 2011, факультэт фізікі і інфармацыйных тэхналогій, кафедра радыёфізікі і электронікі, прафесар). Навуковыя інтарэсы: электрычныя і магнітныя ўласцівасці палімераў і палімерных кампазіцыйных матэрыялаў (у т. л. нанакампазітаў); палімерныя і металпалімерныя электрэты; упаковачныя плёнкі; герметызуючыя і процікаразійныя матэрыялы; палімерныя валакністыя фільтруючыя матэрыялы; мадыфікаванне хімічных валокнаў.
Леў Мікалаевіч Нагібовіч
Леў Мікала́евіч Нагібовіч (,  — ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Член КПСС (1947). Скончыў Мінскі тэхнікум лёгкай прамысловасці (1949), Мінскую вышэйшую партыйную школу (1958), Усесаюзны завочны інстытут тэкстыльнай і лёгкай прамысловасці (1962).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1949 года майстар вытворчага навучання ў Мінскім тэхнікуме лёгкай прамысловасці, у 1951—1954 інструктар Фрунзенскага РК КПБ г. Мінска, з 1958 года ў ЦК КПБ: інструктар, намеснік загадчыка аддзела, загадчык аддзела хімічнай і лёгкай прамысловасці. З 15 жніўня 1977 да 1990 года міністр лёгкай прамысловасці БССР.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 8—11 скліканняў. Член ЦК КПБ з 1976 года.
Сцяг Місісіпі
Сцяг Місісіпі (Flag of Mississippi) — адзін з дзяржаўных знакаў амерыканскага штата Місісіпі.
Гістарычныя сцягі
9 студзеня 1861 года, пасля пачатку Грамадзянскай вайны, Місісіпі выйшаў з складу Саюза і прыняў сцяг Боні Блу (Bonnie Blue Flag ) — белая зорка на сінім полі, які быў узняты над Капітоліем у Джэксане як сімвал незалежнасці.
25 студзеня 1861 года штат Місісіпі афіцыйна прыняў новы сцяг — вядомы як сцяг Магнолія. Ён уяўляў сабой белае палотнішча, у крыжы — Bonnie Blue Flag, у цэнтры сцяга — дрэва магнолія.
Да 2020 года сцяг уяўляў сабой прамавугольнае палотнішча, падзеленае на тры роўнавялікія гарызантальныя паласы сіняга, белага і чырвонага колераў. У кантоне — ваенны сцяг арміі канфедэратаў — чырвоны квадрат з сінім Андрэеўскім крыжам, у крыж упісана 13 белых зорак.
Рэферэндум пра сцяг
У 2000 годзе Вярхоўны суд штата Місісіпі пастанавіў, што сцяг, прыняты ў 1894 годзе, лічыцца неафіцыйным, бо закон пра яго прыняцце быў ануляваны заканадаўчым сходам штата яшчэ ў 1906 і яго далейшае выкарыстанне было данінай традыцыі.
Па прапанове губернатара штата Ronnie Musgrove была ўтворана камісія па выпрацоўцы новага сцяга. 17 красавіка 2001 года быў праведзены рэферэндум, на якім было прапанавана два варыянты сцяга — стары (узору 1894) і новы (распрацаваны камісіяй).
Па выніках рэферэндуму за новы сцяг было аддадзена 35 % галасоў, за стары — 65 % (большасць афраамерыканцаў былі за новы сцяг, большасць белых — за стары).
Пасля гэтага была паспрацавана новая прапанова сцяга, так званая "Нова Магнолія". 3 лістапада 2020 года на агульных выбарах прайшоў рэферэндум пра новы сцяг у Місісіпі. Выбаршчыкаў спыталі, ці варта прыняць дызайн, прапанаваны Камісіяй, для перапрацоўкі дзяржаўнага сцяга Місісіпі, які не змяшчае баявога сцяга Канфедэрацыі і змяшчае словы «In God We Trust», як новага афіцыйнага сцяга Місісіпі. За новы сцяг прагаласавала за 73 % супраць 27 %.
Опэнёк
Опэнёк — шматзначны тэрмін.
NGC 2960
NGC 2960 (іншыя абазначэнні — UGC 5159, IRAS09380+0348, MCG 1-25-9, KARA 359, MK 1419, ZWG 35.26, PGC 27619) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ястраб-цецяроўнік
Ястраб-цецяроўнік (Accipiter gentilis), або ястраб вялікі — драпежная птушка роду ястрабаў сямейства ястрабіных, шырока распаўсюджаная ў Еўропе, Азіі і Паўночнай Амерыцы.
Апісанне
Самы буйны від роду ястрабаў. Самцы звычайна важаць 630—1100 г, іх даўжыня складае ў сярэднім 55 см, размах крылаў вагаецца ў межах 98-104 см. Самкі трохі буйнейшыя, важаць 860—1600 г, ў даўжыню каля 61 см, размах крылаў 105—115 см. Усе ястрабы, уключаючы і цецяроўніка, маюць характэрныя белыя палосы пёраў над вачыма, што стварае ўражанне белых броваў. У цецяроўнікаў яны больш шырокія і доўгія, чым у іншых прадстаўнікоў роду, і амаль сыходзяцца на патыліцы. Колер вачэй у дарослых асобін чырвоны ці чырвона-карычневы, у маладых асобін ярка-жоўты.
Афарбоўка як у самцоў, так і ў самак — ад сінявата-шэрай да чорнай. Спіна, галава і покрыўныя пёры крылаў звычайна больш цёмныя; ніжняя частка светлая з выразнай шэрай папярочнай рабізной. Хвост светла-шэры, з трыма або чатырма цёмнымі палосамі. У маладых ястрабаў афарбоўка прыкметна адрозніваецца ад дарослых асобін: іх верхняя частка, галава і знешняя частка крылаў карычневыя, грудка белая з вертыкальнымі карычневымі палоскамі.
Корбаны
Корбаны (Корбаны) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Клярынаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 12 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 23 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 18 км на паўночны захад ад аўтадарогі Дзямідаў - Рудня. За 24 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 462 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Амсукчан
Амсукчан (Омсукча́н) — пасёлак гарадскога тыпу ў Магаданскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Амсукчанскага раёна і адпаведнай яму гарадской акругі. Пасёлак размешчаны за 425 км на паўночны ўсход ад Магадана. Утвораны ў 1937 годзе з адкрыццём у гэтым раёне багатых радовішчаў карысных выкапняў (вугалю і залатых, срэбных і алавяных руд). Пасёлак гарнякоў і геолагаў. У 1951—1956 у пасёлку размяшчаўся Амсукчанлаг.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1953 года.
Мойка
Мойка — рака ў Санкт-Пецярбургу. Даўжыня — 4,67 км, шырыня да 40 м, найбольшая глыбіня 3,2 м. Бярэ пачатак з ракі Фантанкі. У пач. 18 ст. выцякала з балота, што знаходзілася паблізу Марсава поля. У 1711 г. яе злучылі з Фантанкай. Востраў, які ўтварыўся штучна паміж Фантанкай, Мойкай, Лябяжай канаўкай і Нявой афіцыйна завецца востравам Летні Сад.
Рыгор Васілевіч Ксяндзоў
Рыгор Васільевіч Ксяндзо́ў (1916, вёска Рэчкі,, Гомельская вобласць — 2006, ) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1946).
Біяграфія
Рыгор Ксяндзоў нарадзіўся 23 красавіка 1916 года ў вёсцы Рэчкі (цяпер — Веткаўскі раён Гомельскай вобласці Беларусі). Скончыў Гомельскі сельскагаспадарчы тэхнікум. У 1937 годзе Ксяндзоў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1940 годзе ён скончыў Краснадарскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў-назіральнікаў і штурманаў. З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У чэрвені 1942 года Ксяндзоў скончыў Разанскую вышэйшую ваенную авіяцыйную школу штурманам. У баях два разы быў паранены.
Да канца вайны гвардыі капітан Рыгор Ксяндзоў быў штурманам эскадрыллі 33-га гвардзейскага бомбардировочного авіяпалка 12-й бамбардзіровачнай авіядывізіі. За час баёў ён здзейсніў 255 баявых вылетаў.
Сцяг Місуры
Сцяг Місуры (Flag of Missouri) - адзін з дзяржаўных знакаў амерыканскага штата Місуры. Сцяг быў распрацаваны і выраблены ў Джэксане Мэры Элізабэт Уоткінс Олівер, жонкай былога сенатара штата Р. Б. Олівера. Сцяг быў прыняты ў 1913 годзе і застаецца нязменным па гэты дзень.
Рыгор Васілевіч Ксяндзоў
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баявых вылетах» гвардыі капітан Рыгор Ксяндзоў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Сцяг Місуры
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча, падзеленае на тры роўнавялікія гарызантальныя паласы чырвонага, белага і сіняга колераў. У цэнтры белай паласы - пячатка Місуры абрамленая сінім колам, у які ўпісана 24 белых зоркі.
Рыгор Васілевіч Ксяндзоў
Біяграфія
Пасля заканчэння вайны Ксяндзоў працягнуў службу ў Савецкай Арміі. Скончыў Ваенна-паветраную акадэмію. У 1961 годзе ў званні палкоўніка Ксяндзоў быў звольнены ў запас. Пражываў і працаваў у Мінску. Памёр 1 лістапада 2006 года, пахаваны на Паўночных могілках Мінска.
Сцяг Місуры
Сіняя паласа сімвалізуе доблесць, белая - чысціню, чырвоная - пільнасць і правасуддзе. Таксама гэтыя колеры паказваюць на сцяг Францыі, так як раней штат Місуры быў часткай французскай тэрыторыі Луізіяна. 24 зоркі сімвалізуюць штат Місуры, як 24-ы штат, які ўвайшоў у склад ЗША.
Рыгор Васілевіч Ксяндзоў
Біяграфія
Быў таксама узнагароджаны трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны 1-й ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Батанічны інстытут імя У. Л. Камарова РАН
'''ФГБУН Батанічны інстытут імя У. Л. Камарова Расійскай акадэміі навук''' — вядучая батанічная ўстанова Расіі.
Гісторыя
У 1823 годзе ён рэарганізаваны ў Імператарскі Санкт-Пецярбургскі батанічны сад, з 1913 года — Імператарскі батанічны сад Пятра Вялікага.
З 1918 года — Галоўны батанічны сад РСФСР, з 1925 года — Галоўны батанічны сад СССР. У 1930 годзе перададзены ў распараджэнне Акадэміі навук СССР.
У 1931 годзе ў выніку зліцця Батанічнага саду з Батанічным музеем АН СССР утвораны Батанічны інстытут АН СССР, цяпер — Батанічны інстытут імя У. Л. Камарова Расійскай акадэміі навук. Імя Уладзіміра Лявонцьевіча Камарова (1869—1945) інстытуту прысвоена ў 1940 годзе, да 70-годдзя вучонага.
З 2014 года перададзены ў распараджэнне Федэральнага агенцтва навуковых арганізацый. З мая 2018 года ў сістэме Міністэрства навукі і вышэйшай адукацыі Расійскай Федэрацыі.
Дом па Савецкай вуліцы, 79 (Бабруйск)
Дом па Савецкай вуліцы, 79 — будынак у Бабруйску. Пабудаваны ў пачатку XX ст. у стылі неакласіцызму. У будынку размешчаная дзіцячая стаматалагічная паліклініка.
Архітэктура
Цагляны аднапавярховы П-падобны ў плане будынак пад вальмавым дахам. Сіметрычна-восевая кампазіцыя галоўнага атынкаванага фасада падкрэслена трыма рызалітамі. Цэнтральны рызаліт, уваходны праём якога вылучаны лучковай навіссю на вітых жалезных кранштэйнах, завершаны фігурным атыкам, дэкарыраваны ляпным картушам, бакавыя — камбінаваным (трохвугольны франтон і прамавугольны атык). Строеныя прамавугольныя вокны галоўнага фасада дэкарыраваны пластычнымі ліштвамі з ляпнымі гірляндамі і валютамі. Вулічны фасад апрацаваны рустыкай, аконтураны філёнгавым цокалем і карнізам на дэнтыкулах.
Марк Хопус
Марк Алан Хопус (Mark Allan Hoppus; г.) — амерыканскі панк-рок музыкант і кампазітар, найбольшую вядомасць атрымаў як бас-гітарыст і вакаліст гурта Blink-182, у якой і атрымаў найбольшую вядомасць. Таксама з’яўляецца адным з заснавальнікаў гурта +44.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 сакавіка 1972 года, у Ridgecrest, штат Каліфорнія. Бацькі Марка, Кэры і Джордж, развяліся, калі яму было 8 гадоў, і Марк паехаў жыць разам з бацькам у мястэчка Ridgecrest. Яго сястра, Эн, засталася з маці ў Сан-Дыега. Марк часта сядзеў дома сам-насам, бо яго бацька працаваў дапазна, і аднойчы, пасля прагляду вячэрніх навін аб забойцах-матацыклістах на волі, Марк пачуў шум матацыкла звонку і спалохаўся, ён схаваўся і патэлефанаваў сваёй маці. Пазней ён вярнуўся ў Сан Дыега, і ўвесь гэты час часта казаў, што вельмі хоча гуляць у гурце. Сястра Марка пазнаёміла яго з Томам, у выніку чаго і быў утвораны Blink, пасля пераназваны ў Blink 182.
Мікіта Юр’евіч Сцяпанаў
Мікіта Сцяпанаў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца казахстанскага клуба «Атырау».
Старэйшы брат Мікіты, Раман, таксама з’яўляецца футбалістам.
Клубная кар’ера
Выхаванец прыватнай футбольнай школы Віктара Дарміна ў Смалявічах, пачынаў дарослую кар’еру ў 2013 годзе ў складзе «Смалявічаў-СТІ» ў Першай лізе. На наступны сезон ужо замацаваўся ў асноўнай камандзе смалявічцаў.
У пачатку 2017 года выконваў функцыі капітана каманды, але ў першай палове сезона 2017 стаў радзей з’яўляцца ў стартавым складзе, і ў ліпені быў аддадзены ў арэнду ў «Прамень». Дапамог сталічнаму клубу выйсці ў Вышэйшую лігу і па заканчэнні сезона ў снежні 2017 года перайшоў у «Прамень» на трывалай аснове. У сезоне 2018 быў трывалым іграком стартавага складу, з паўабаронцы перакваліфікаваўся ў абаронцу.
У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». У складзе заставаўся асноўным абаронцам, часам выконваў функцыі капітана каманды, але не здолеў выратаваць яе ад вылету з Вышэйшай лігі.
У студзені 2020 годзе знаходзіўся на праглядзе ў беластоцкай «Ягелоніі», аднак польскі клуб вырашыў не падпісваць пагадненне з абаронцам, і неўзабаве той папоўніў склад жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ». Пачынаў сезон 2020 у стартавым складзе жодзінцаў, аднак пазней страціў месца ў аснове, са жніўня не гуляў за асноўныю каманду, выступаў за дубль.
У студзені 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Тарпеда-БелАЗ». Неўзабаве стаў трэніравацца з гродзенскім «Нёманам» і падпісаў пагадненне з клубам. Пачынаў сезон 2021 у стартавым складзе гродзенцаў, але хутка трапіў на лаўку запасных. У ліпені 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў гродзенскую каманду і неўзабаве далучыўся да «Іслачы», дзе замацаваўся ў аснове. У студзені 2022 года падоўжыў пагадненне з «Іслаччу» У снежні 2022 года разарваў кантракт з клубам.
Са студзеня 2023 года трэніраваўся з казахстанскім «Атырау» і ў лютым 2023 года афіцыйна стаў іграком клуба.
Міжнародная кар’ера
25 сакавіка 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў канцы таварыскага матча супраць Літвы (2:1).
26 лютага 2020 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Беларусі ў таварыскім матчы супраць Балгарыі (1:0), адгуляўшы ўсе 90 хвілін.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Дземідзенка
Дземідзенка — прозвішча.
Іван Іванавіч Гарнастай
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Гарнастаяў герба «Гіпацэнтаўр». Сын Івана Гарнастая, ваяводы новагародскага, і Ганны Саламярэцкай. Пра дату нараджэння няма звестак. У 1558 годзе пасля смерці бацька апекуном над Іванам і яго братам Астафіем стаў старэйшы брат Гаўрыла.
быў дарсунішскім намеснікам, лыскаўскім і межырэцкім дзяржаўцам.
Дарсунішкі ён атрымаў пасля свайго бацькі. Замест сябе паставіў намесніка Мельхіёра Валіцкага, ваўкавыскага шляхціча, што прывяло да фінансавых праблем. Першая ўзнікла ў 1559 г. Гарнастая абвінавацілі ў нявыплаце 500 коп літоўскіх грошаў у скарб за 1557 г. М. Валіцкі прысягнуў, што Гарнастай грошы не браў. Акрамя таго Дарсунішкі былі вызвалены ад выплат, бо з-за дзеянняў войска падданыя збяднелі. 536 коп ужо было выплачана на момант разбору справы. 14 студзеня 1568 г. у кнігі гетмана ВКЛ Грыгорыя Хадкевіча была актыкавана скарга І. Гарнастая на М. Валіцкага з-за наезду на сёлы Раванічы і Юр’ева, нанясенне шкодаў падданым. У гэтым жа годзе супраць служэбніка была пачата справа аб прыўлашчанні грошай з Дарсунішак. Праз год для высвятлення сітуацыі Жыгімонт Аўгуст накіраваў туды ковенскага падкаморыя Войцеха Дзевялтоўскага. Новаму дзяржаўцы Паўлу Мікалаевічу Пацу было загадана не чыніць яму перашкод, а падскарію вялікаму літоўскаму Мікалаю Нарушэвічу — разгледзець справу. У выпадку адмовы М. Валіцкага ўлагодзіць сітуацыю дазвалялася пасадзіць яго ў вязніцу, а маёнткі ўвязаць да скарбу, пакуль не кампенсуе страты. Калі вартасць нерухомай маёмасці будзе менш неабходнай сумы, то М. Валіцкі павінен сядзець у няволі да поўнай выплаты.
Прымаў удзел у Інфлянцкай вайне. Паводле попісу 1567 г. ставіў почту 70 коней і 40 драбаў.
У Івана былі і іншыя канфлікты з ураднікамі. Наступныя дакументы былі адзначаны ў рэестры і не маюць даты. І. Гарнастай падаў скаргу на свайго служэбніка Івана Звязду, які трымаў маёнткі Азярніца і Блізнае, а пасля знік і не хацеў плаціць кампенсацыю за страты. Выклікаўся ў суд ваўкавыскі шляхціч Крыштаф Іванавіч Харашэўскі, які быў ураднікам у Промезях і забраў прыбытак на сваю карысць. Спрэчкі былі са слонімскім старостам Грыгорыем Валовічам. Ён абвінавачваўся ў нежаданні выконваць свае абавязкі — пакараць слонімскіх падданых і падданых Івана з Азярніцы і Блізнае за забойства, гвалты, рабаўніцтва на дарогах.
І. Гарнастай судзіўся з жытомірскім дзяржаўцам Андрэем Глебавічам Пронскім па прычыне невяртання апошнім пазычаных рэчаў (1554). У дакуменце не адзначана для якіх мэтаў былі ўзяты рэчы, але яны былі дарагія. Сярод іх згаданы гадзіннік. Іван разам з жонкай Ульянай выклікаў у суд Станіслава Мікалаевіча Кежгайлу, а пасля яго спадкаемцаў Яна і Мельхіёра Андрэевічаў Завішычаў. С. Кежгайла пазычыў два залатыя ланцугі вагай 123 чырвоных залатых і не вярнуў у прызначаны тэрмін (1552, 1555).
Памёр у 1569 годзе ў месце Мсцібава. Яго маёнтка Поразава і Гушчынцы перайшлі брату Гаўрылу.
Сям’я
Жонкай Івана стала Ульяна Багавіцінаўна (?-1575). Яна была малодшай дачкой падскарбія ВКЛ Міхаіла Богуша Багавіцінавіча (?-1529), праваслаўнага веравызнання. Ён прызначаў адным з апекуноў у тастаменце бацьку Івана Іванавіча. Апошні мог скарыстацца гэтым і ажаніць сына. Тым больш, што ў падскарбія засталіся толькі дочкі і спадчына дзялілася паміж імі. Іван Іванавіч пазычыў у жонкі Ульяны 2 000 коп літоўскіх грошаў пад 1/3 сваіх падляшскіх уладанняў Мітковічы, Копыль, Расна, Такары, Балотнікава (1559). У той жа год за добрае да сябе стаўленне падараваў ёй рухомыя рэчы. Пазыку Іван так і не выплаціў. Ульяна выклікала братоў у суд, як спадкаемцаў, для выплаты (1569).
Шлюб Ульяны і Івана атрымаўся няўдалым. Ужо ў 1559 г. Ульяна адзначае пра дрэнныя ўзаемадачыненні з мужам, сваркі ў сям’і. У выніку яна вымушана была пазычаць грошы ў сястры Фядоры 12 000 коп у грошах і рэчах, 8 000 у грошах. З 8 000 павінна была 4 000 выплаціць у 1559 г., а другую частку ў 1560 г. 4 000 выплаты адклала, пад заклад сваёй спадчыннай часткі ў Славацічах на 2/3 сваіх уладанняў у Берасцейскім павеце і на частцы, што атрымала па маці ў пажыццёвае карыстанне. А 1/3 запісала сястры навечна за добрае да сябе стаўленне. Дакументы не згадваюць для чаго былі патрэбны Ульяне такія сумы грошай.
Ульяна не захацела жыць з мужам і з’ехала ад яго да маці ў 1561 г. Іван падаў на яе скаргу кіеўскаму мітрапаліту і спрабаваў вярнуць, але беспаспяхова. Напрыканцы жыцця Ульяна больш кантактавала з пляменніцай Кацярынай Тэнчынскай і амаль уся маёмасць перайшла яе сям’і.
Сяргей Сяргеевіч Гіргель
Біяграфія
Скончыў Віцебскі педагагічны інстытут імя С. М. Кірава (спецыяльнасць «Фізіка і матэматыка», 1968), Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, 1975; дактарантура, 1986). Працуе ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (з 1974, фізічны факультэт, кафедра оптыкі, прафесар, у 1993—1998 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: оптыка; магнітаоптыка; фізіка і оптыка крышталёў; оптыка светлавых пучкоў.
Вінчэнца Брэна
Вінчэнца Брэна (Vincenzo Brenna, у Расіі — Вікенцій Францавіч Брэнна; 20 жніўня 1747,  —, ) — мастак-дэкаратар і архітэктар, па паходжанні італьянец. Прыдворны архітэктар імператара Паўла I.
Падпенька
Падпенька — шматзначны тэрмін
ЖФК Расіянка Хімкі
«Расіянка» — былы расійскі жаночы футбольны клуб з горада Хімкі, заснаваны ў 2003 годзе. Выступае ў жаночай лізе чэмпіянату Расіі. У 2017 годзе каманда аб’ядналася з жаночым футбольным клубам «ЦСКА».
Расціслаў Мікалаевіч Юрэнеў
Расціслаў Мікалаевіч Юрэ́неў (, г. Віцебск — ) — расійскі кіназнавец, крытык, сцэнарыст. Заслужаны дзеяч мастацтваў Расіі (1969). Доктар мастацтвазнаўства (1961), прафесар (1963).
Жыццё
Скончыў у 1936 годзе Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі, з 1939 выкладаў у ім. З 1948 працаваў у Інстытуце гісторыі мастацтваў, з 1973 у НДІ тэорыі і гісторыі кіно.
Творчасць
Аўтар манаграфій пра кінарэжысёраў: «Рыгор Аляксандраў» (1939), «Аляксандр Даўжэнка» (1959), «Эйзенштэйн» (1962), «Кінарэжысёр Яўген Чарвякоў» (1972); прац па праблемах кінамастацтва: «Савецкая кінакамедыя» (1964), «Кароткая гісторыя савецкага кіно» (1979), «Наватарства савецкага кінамастацтва» (1986). Напісаў сцэнарыі дакументальных фільмаў «Сяргей Эйзенштэйн» (1958), «Усевалад Пудоўкін» (1960), «Нараджэнне савецкага кіно» (1968), «Кіно расказвае пра сябе» (1969), «І. А. Пыр'еў» (1979) і інш.
Какшэтаў
Транспарт
За 12,5 км на паўночны ўсход ад Какшэтаў знаходзіцца аэрапорт Какшэтаў (міжнародны код — KOV), які быў уведзены ў эксплуатацыю ў 1945 годзе.
Каньяк (горад)
Каньяк (Cognac) — горад у французскім дэпартаменце Шаранта, на аднайменнай рацэ паміж гарадамі Ангулем (44 км), Жарнак (15 км) і Сент (29 км). Большая частка горада размешчана на левым беразе ракі. Спецыялізуецца на вытворчасці моцнага спіртнога напою каньяк, названага ў гонар горада. У Каньяку знаходзіцца база 709 ВПС Францыі.
Спорт
28 ліпеня 2007 года тут стартаваў 19 этап Тур-дэ-Франс.
Аляксей Іванавіч Кальцоў
Аляксей Іванавіч Кальцоў (нар., Варонеж — , Лёзненскі раён, Віцебская вобласць) — Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Загінуў 7 лістапада 1943 года ў баі пры вызваленні Беларусі. Пахаваны ў в. Чарніцы Лёзненскага раёна.
Памяць
На магіле пастаўлены помнік. Імем героя названы вуліца ў гарадскім пасёлку Лёзна і школа-інтэрнат у Чарніцах. У Варонежы на заводзе, дзе ён працаваў, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Сцяг Мічыгана
Сцяг Мічыгана (Flag of Michigan) - адзін з дзяржаўных знакаў амерыканскага штата Мічыган.
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча сіняга колеру, у цэнтры якога размешчаны герб Мічыгана.
У цэнтры герба светла-сіні шчыт, на якім намалявана ўзыходзячае сонца з-за возера і чалавек, які стаіць на паўвостраве, з паднятай правай рукой і трымае ў левай руцэ даўгаствольную стрэльбу. Усё гэта сімвалізуе мір і здольнасць абараніць яго. Шчытатрымальнікі - лось і вапіці - сімвалізуюць вялікі жывёльны свет Мічыгана, а белагаловы арлан - Злучаныя Штаты.
Тры лацінскіх дэвізу, намаляваных на гербе, азначаюць:
Дружба (Цярнопальская вобласць)
Дружба (Дружба) — пасёлак гарадскога тыпу ў Церабаўлянскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны на аўтадарозе Цярнопаль — Чарнаўцы. Да 1963 г. паселішча мела назву Зялёная ці Зэлэна (Зелена).
Агульная характарыстыка
Развіваць населены пункт пачалі як паселішча чыгуначнікаў з 1896 г., калі быў адкрыты чыгуначны рух на лініі Цярнопаль — Капычынці. Паблізу мястэчка ў выніку археалагічных раскопак выяўленыя помнікі ранняга жалезнага веку.
2 тысячагоддзе да н.э.
2 тысячагоддзе да н.э. — прамежак часу ад 1 студзеня 2000 да н.э. да 31 снежня 1001 да н.э., які азнаменаваўся пераходам ад сярэдняга да позняга Бронзавага веку. Дамінаванне Сярэдняга царства ў Егіпце і Вавілоніі ў першай палове тысячагоддзя змянілася з’яўленнем новага культурнага і палітычнага ачагу ў Грэцыі і ўзвышэннем Хецкай імперыі. Вынайдзены алфавіт. Канец тысячагоддзя — адкрыццё жалеза і кавальскай тэхналогіі ў Анатоліі і на Каўказе і пераход да Жалезнага веку.
Дружба (Цярнопальская вобласць)
Агульная характарыстыка
Сёння тут функцыянуюць прадпрыемствы АТ «Галнафтахім», ТАА «Эталон-лес», камбінат хлебапрадуктаў, СП «Кераміка», кансервавы і дрэваапрацоўчы заводы, цэх перапрацоўкі драўніны, пункт цукровага завода. У мястэчку дзейнічаюць агульнаадукацыйная школа I—III ступеняў, дом культуры, бібліятэка. Ёсць грэка-каталіцкі і праваслаўны храмы.
Акадэм
Акадэм (або Экадэм, Гекадэм: Ἀκάδημος, Ἑκάδημος) — старажытнагрэчаскі герой, які паказаў братам Кастару і Палідэўку месца, дзе была схавана іх сястра Алена, выкрадзеная Тэсеем. Распавёў Дыяскурам, што Алену хаваюць у Афіднах (мястэчка ў Атыцы).
Дружба (Цярнопальская вобласць)
Агульная характарыстыка
Паблізу мястэчка, побач з чыгункай на тэрыторыі вучэбна-аздараўленчага комплексу «Чырвоная каліна» знаходзіцца аднайменны батанічны сад.
Акадэм
Устанаўленне свята Праметэя з бегам з гаю Акадэма ў Керамік было апісана ў трагедыі Эсхіла «Праметэй-агняносец».
Лічылася, што Акадэм пахаваны ў святым аліўкавай гаі ў шасці стадыях на паўночны захад ад Афін, за варотамі Эрыя, які ён пасадзіў і дзе знаходзіўся яго дом. У гэтым гаі вучыў Платон (з 387 г. да н. э.), потым яго вучні, і іх школа атрымала назву «Акадэмія». Гай Акадэміі высек Сула ў час аблогі Афіны.
NGC 2961
NGC 2961 (іншыя абазначэнні — NGC 2959A, MCG 12-9-63, ZWG 332.63, KCPG 211B, PGC 27958) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 2961, NGC 2959A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гасціны двор (Санкт-Пецярбург)
Гасці́ны двор, (рус.:Гостиный двор) — помнік гісторыі і архітэктуры XVIII стагоддзя, у мінулым — цэнтральны аптовы Гасціны двор, з пачатку XX стагоддзя — універмаг. Архітектар Жан-Батыст-Мішэль Вален-Дэламот. Знаходзіцца пад аховай ЮНЕСКА.
Какшэтаўскія азёры
Какшэтаўскія азёры (Көкшетау көлдері) — група азёр у Казахстане, у паўночна-ўсходняй частцы Казахскага драбнасопачніка. Размешчаны на абсалютнай вышыні ад 200 да 500 м. Найбольш вядомыя: Баравое, Шчучае, Зерэнда, Айдабул, Вялікае і Малое Чэбачае. Узровень і плошча зменлівыя. На перашыйку паміж азёрамі Баравое і Вялікае Чэбачае — курорт Бурабай (Баравое).
Зацесы
Зацесы (Затесы) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Круглоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 18 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на захад ад Рудні, у 10 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. У 9 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 462 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
Фальваркам Зацесы (Магілёўская губерня, Аршанскі павет, Любавіцкая воласць) у 1910 валодаў дваранін Уладзіслаў Бржэзоўскі, каталік.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
2. Спіс населеных месцаў Магілёўскай губерні. http://www.radzima.net/ru/miejsce/zatesy.html<nowiki/>
Сан-Педра (Беліз)
Гісторыя
Сан-Педра атрымаў статус горада ў 1848 годзе. Англійская мова з'яўляецца асноўнай мовай зносін у горадзе, аднак многія жыхары гавораць па-іспанску. Адна з асноўных галін эканомікі ў горадзе — турызм, у першую чаргу падводнае плаванне. Сан-Педра наведвае шмат дайвераў з іншых краін, на востраве ёсць баракамера.
Ельскі раён
Геаграфія
57,3 % плошчы раёна складаюць лясы, 42 182 тысяч га — сельгасугоддзі, 22 277 тысяч га — ралля, 18 735 тысяч га — лугавыя (сенажаці і пашы). Каля 70 % лясоў складаюць хваёвыя пароды, астатнія — бяроза, вольха, дуб і іншыя лісцевыя пароды.
Тэрыторыя на паўднёва-заходнім напрамку складае 43 км, на паўночна-ўсходнім — 40 км. 75 % тэрыторыі раёна знаходзіцца над узроўнем мора на вышыні 130—140 м, найвышэйшы пункт знаходзіцца ва ўрочышчы Ямнае — 177,8 м, найніжэйшы — на мяжы з Нараўлянскім раёнам — 122 м.
Карысныя выкапні: нафта (невысокай якасці), вугаль, торф, пясок, мінеральныя воды.
Адносіцца да Жыткавіцка-Мазырскага агракліматычнага раёна. Сярэдняя тэмпература студзеня — 6,1, ліпеня 18,6 °С. Абсалютны мінімум — 38 °C, максімум 38 °C. Ападкаў выпадае за год 590—610 мм. Сярэдняя гадавая хуткасць ветру 3,5 м/сек.
Рэкі належаць да Прыпяцкага гідралагічнага раёна. Найбольшыя: Славечна (37 км) з прытокамі Чэрцень (28 км), Батыўля (34км), Ясянец (23 км), Жалонь (36 км), Мытва (8,6 км). На тэрыторыі раёна вадасховішчы Княжабор’еўскае, Загацце, Бабруйкаўскае.
Гісторыя
Утвораны 17 ліпеня 1924 года як Каралінскі раён у складзе Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска (з 15 ліпеня 1935 года — мястэчка, з 27 верасня 1938 года — гарадскі пасёлак, з 5 ліпеня 1971 года — горад) Ельск. 20 жніўня 1924 года падзелены на 11 сельсаветаў: Анзельмаўскі, Багуціцкі, Ельскі, Засінцаўскі, Кармянскі, Качышчаўскі, Кузьміцкі, Рамязоўскі, Санюкоўскі, Скародненскі, Старавысокаўскі. 24 верасня 1926 года Анзельмаўскі сельсавет рэарганізаваны ў нацыяльны нямецкі сельсавет. 4 жніўня 1927 года да раёна далучаны Бокаўскі (Вялікабокаўскі), Махнавіцкі, Мялешкавіцкі сельсаветы скасаванага Слабадскога раёна. У 1929 годзе Анзельмаўскі нацыянальны сельсавет перайменаваны ў Роза-Люксембургскі нацыянальны нямецкі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года Каралінскі раён БССР. 5 лютага 1931 года раён перайменаваны ў Ельскі. 1 красавіка 1931 года Бокаўскі (Вялікабокаўскі) сельсавет перайменаваны ў Каменкаўскі (Каменскі), які 5 красавіка 1935 года перададзены Мазырскаму раёну. З 21 чэрвеня 1935 года Ельскі раён Мазырскай акругі. У 1937 годзе Роза-Люксембургскі нацыянальны нямецкі сельсавет рэарганізаваны ў беларускі. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Палескай вобласці. 27 верасня 1938 года скасаваны Ельскі сельсавет. 3 ліпеня 1939 года Мялешкавіцкі сельсавет перададзены Мазырскаму раёну. З 8 студзеня 1954 года раён у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Кузьміцкі сельсавет, Санюкоўскі сельсавет перайменаваны ў Ельскі. 17 снежня 1959 года Кармянскі сельсавет перайменаваны ў Валаўскі. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Нароўля, Барбароўскі, Вербавіцкі, Вуглоўскі, Галоўчыцкі, Даўлядоўскі, Дзёрнавіцкі, Завайцянскі, Кіраўскі, Красноўскі сельсаветы скасаванага Нараўлянскага раёна, у склад Мазырскага раёна перададзены Махнавіцкі сельсавет. 19 верасня 1963 года Барбароўскі сельсавет перададзены ў склад Мазырскага раёна. 6 студзеня 1965 года гарадскі пасёлак Нароўля, Вербавіцкі, Вуглоўскі, Галоўчыцкі, Даўлядоўскі, Дзёрнавіцкі, Завайцянскі, Кіраўскі, Красноўскі сельсаветы перададзены адноўленаму Нараўлянскаму раёну. У 1969 годзе Роза-Люксембургскі сельсавет перайменаваны ў Славечанскі. 5 ліпеня 1971 года гарадскі пасёлак Ельск набыў статус горада раённага падпарадкавання. 25 лютага 1977 года Славечанскі сельсавет перайменаваны ў Роза-Люксембургскі, Ельскі — у Млыноцкі. 28 снежня 2005 года Качышчаўскі сельсавет перайменаваны ў Качышчанскі, 26 верасня 2006 года — Розалюксембургскі ў Дабрынскі. 1 снежня 2009 года скасаваны Багуціцкі сельсавет, 27 снежня 2022 года — Млыноцкі сельсавет.
Ястраб-перапёлачнік
Апісанне
Ястраб-перапёлачнік — маленькая драпежная птушка з кароткімі і шырокімі крыламі, а таксама з доўгім хвастом, што дапамагае яму манеўраваць сярод дрэў. Самкі могуць быць даўжэйшыя за самцоў на 25 %.
Алег Міхайлавіч Дземідзенка
Алег Міхайлавіч Дземідзенка (нар., с. Вялікі Бор, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне тэлекамунікацыйных сістэм і камп’ютарных сетак. Доктар тэхнічных навук (2004), прафесар (2004).
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Арганізацыя механізаванай апрацоўкі эканамічнай інфармацыі», 1982), Маскоўскі інстытут інжынераў грамадзянскай авіяцыі (аспірантура, 1991), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (дактарантура, 2004). Працуе ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (фізічны факультэт, кафедра аўтаматызаваных сістэм апрацоўкі інфармацыі, прафесар, у 1993—2007 — загадчык кафедры, з 2007 — прарэктар па навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: аптымізацыя работы лакальных вылічальных сетак. Навуковыя інтарэсы: аптымізацыя работы лакальных вылічальных сетак.
HMS D2
HMS D2 — брытанская падводная лодка тыпу D. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 25 мая 1908 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 29 сакавіка 1911 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Портсмуце, дзе была ўключана ў Другую падводную флатылію.
25 лістапада 1914 года лодка была затоплена нямецкім патрульным суднам каля. Ніхто з экіпажа не выжыў.
Брацкія магілы (Высачаны)
Брацкія магілы — вайсковае пахаванне ў вёсцы Высачаны, Віцебская вобласць.
Апісанне
У 1981 годзе на могілках быў пастаўлены помнік — 3 ссунутыя па вертыкалі бетонныя кубы з барэльефнымі выявамі зоркі на верхнім кубе і галавы воіна на левай грані сярэдняга куба — 3 стэлы з імёнамі загінуўшых.
Сцяг Мэна
Сцяг Мэна (Flag of Maine) - адзін іх дзяржаўных сімвалаў штата Мэн.
Сцяг уяўляе сабой сіняе (блакітнае) прамавугольнае палотнішча з размешчаным у цэнтры гербам штата. Афіцыйнай расфарбоўкі ў герба няма, таму можна сустрэць розныя варыянты сцяга. Акрамя таго, на афіцыйных мерапрыемствах сцяг павінен быць у жоўтай (залатой) аблямоўцы, але гэта правіла выконваецца не заўсёды. Памеры бакоў звычайна 3:5.
Цяперашні варыянт быў прыняты 23 лютага 1909 года.
Рагозін
Рагозін — прозвішча.
Тамара Тадзеўска
Тамара Тадзеўска (Тамара Тодевска; нар. 1 чэрвеня 1985, Скоп’е, Югаславія), таксама вядомая як Тамара — паўночнамакедонская спявачка, прадстаўніца Паўночнай Македоніі на конкурсе «Еўрабачанне 2019».
Боткінская вуліца (Санкт-Пецярбург)
Боткінская вуліца — шыротная вуліца ў Калінінскім і Выбаргскім раёнах Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад плошчы Леніна да плошчы Ваенных Медыкаў у гістарычным раёне Выбаргская старана паралельна Клінічнай вуліцы.
Гісторыя
Сучасную назву вуліца атрымала 17 снежня 1898 года ў памяць пра рускага ўрача-тэрапеўта і грамадскага дзеяча Сяргея Пятровіча Боткіна (1832—1889). Да гэтага з 7 сакавіка 1858 года яна называлася Самарскай вуліцай ад горада Самары, а перад гэтым з 1798 года — Афіцэрскай вуліцай, якая ў сваю чаргу з’яўлялася астаткам Ахценскай першпектывы, якая існавала ў сярэдзіне XVIII стагоддзя.
Вуліца праходзіла ад вуліцы Акадэміка Лебедзева да Вялікага Сампсоніеўскага праспекта. У сярэдзіне XX стагоддзя да Боткінскай вуліцы быў далучаны ўчастак ад плошчы Леніна да вуліцы Акадэміка Лебедзева, які называўся Боткінскай прарэзкай.
Тваё імя
«Тваё імя» (君の名は, Кімі але на ва.) — поўнамэтражны анімэ-фільм Макота Сінкая. Анімацыяй займалася студыя CoMix Wave Films, дыстрыбутарам фільма выступіла кампанія Toho. Над дызайнам персанажаў працаваў Масаёсі Танака, а кампазітарам з’яўляецца Ёдзіра Нода (гурт RADWIMPS). Прэм’ера адбылася на Anime Expo 2016 у Лос-Анджэлесе (Каліфорнія) 3 ліпеня 2016 года, прэм’ера ў Японіі адбылася 26 жніўня 2016 года. Раман-навелізацыя, таксама напісаны Сінкаем, быў выпушчаны 18 чэрвеня 2016 года. На Anime Expo 2016 было абвешчана, што фільм быў ліцэнзаваны амерыканскай кампаніяй Funimation. Анімэ ўвайшло ў дзясятку лепшых фільмаў 2016 года па версіі BBC, а «Свет фантастыкі» назваў яго лепшым анімэ-фільмам дзесяцігоддзя.
Сюжэт
Пачынаецца фільм азнаямленнем з галоўнымі персанажамі — Такі Тацібанай і Міцухай Міямідзу; прачнуўшыся, яны адчуваюць пачуццё страты чагосьці важнага для іх. Далей фільм пачынае апавяданне пра жыццё Міцухі, старшакласніцы, якая жыве ў сельскай мясцовасці правінцыі Хіда. Яна прачынаецца з дзіўным адчуваннем, а ў школе сябры паведамляюць ёй, што напярэдадні дзяўчына паводзіла сябе вельмі дзіўна. Аднак Міцуха не можа нічога ўспомніць. Па вяртанні дадому, з’яўляючыся міко храма Міямідзу, яна з сястрой ўдзельнічае ў рытуале падрыхтоўкі куцікамісакэ (口噛み酒). Пасля заканчэння рытуалу Міцуха зрываецца і крычыць пра нянавісць да свайго роднага горада і свайго жыцця, марачы хоць бы пасля перараджэння нарадзіцца прыгожым хлопцам, які жыве ў Токіа. На наступную раніцу Міцуха прачынаецца ў целе старшакласніка Тацібаны, які жыве ў цэнтры Токіа, не ведаючы, як і чаму гэта адбылося.
Неўзабаве Такі і Міцуха разумеюць, што яны абодва перасяляюцца ў целы адзін аднаго падчас сну, але прычына гэтага застаецца для іх загадкай. Праз некаторы час яны пачынаюць лічыць жыццё ў чужым целе вясёлым і цікавым, усталёўваючы правілы паводзін і дамаўляючыся не ўмешвацца ў асабістае жыццё, пакідаючы запіскі і нататкі аб днях, праведзеных у целах адзін аднаго. Але, нягледзячы на дамоўленасць, Міцуха дапамагае Такі стаць бліжэй з яго калегам Мікі Окудэрай, і ўрэшце ад яго імя прызначае ёй спатканне. Падчас спаткання Мікі заўважае, што характар Такі вельмі змяніўся за апошні час і прычынай гэтаму з’яўляецца хутчэй за ўсё дзяўчына, якую ён кахае па-сапраўднаму. Бачачы, што сэрца хлопца ёй не належыць, яна вяртаецца дадому, пакідаючы Такі сам-насам са сваімі думкамі. Пасля разважанняў Такі спрабуе звязацца з Міцухай па тэлефоне, але аказваецца, што яе нумара не існуе, а перасяленні душ па нейкай прычыне спыніліся. Пасля доўгіх роздумаў ён разумее, што Міцуха займае асаблівае месца ў яго жыцці і вырашае паразмаўляць з ёй асабіста, адправіўшыся ў яе родны горад.
Не ведаючы ні назвы горада, ні яго дакладнага размяшчэння, ён спадзяецца выключна на свае эскізы, якія маляваў па ўспамінах тых пейзажаў, і спрабуе знайсці туды дарогу. У кампаніі сваіх сяброў, Цукасы Фуджы і Мікі Окудэры, ён падарожнічае па іншых частках Японіі, дарэмна спрабуючы адшукаць гэты гарадок. І аднойчы ў прыдарожным рэстаранчыку горада Хіда афіцыянтка пазнае пейзаж на малюнку. Уладальнік рэстаранчыка, ураджэнец таго самага гарадка, адвозіць іх да гіганцкага ударнага кратару і распавядае, што тры гады таму на гэтым самым месцы камета разбурыла горад пад назвай Ітаморы, забіўшы адну трэць насельніцтва. Такі праглядае спіс імёнаў людзей, якія загінулі ад катастрофы, і знаходзіць імя Міцухі і абодвух яе сяброў — Кацухіка Тэсігавары і Саякі Наторы.
Ужо не разумеючы, што ёсць рэчаіснасць, а што — не, ён спрабуе знайсці любую інфармацыю пра здарэнне ў імкненні разабрацца ў тым, што адбываецца. Усе запісы Міцухі ў яго тэлефоне таямнічым чынам зніклі, і апошняй прывіднай надзеяй Такі застаецца толькі падземны храм у гарах з яго ўспамінаў, у які бабуля Міцухі вадзіла сясцёр, каб паднесці куцікамісакэ ў дар багам. З дапамогай уладальніка рэстаранчыка, хлопцу шчасціць знайсці туды шлях. Зразумеўшы, што часовыя рамкі яго і Міцухі раней былі сінхранізаваныя, ён просіць дапамогі ў бога храма па імі Мусубі (結び) і выпівае сакэ, зробленае Міцухай, у надзеі аднавіць сувязь з яе целам перад ударам абломка каметы. Зноў апынуўшыся ў целе дзяўчыны, Такі распавядае сябрам пра катастрофу і заручаецца іх дапамогай у спробе эвакуіраваць горад. Сам жа ён адпраўляецца ў храм, каб знайсці Міцуху.
Яе дух абуджаецца ў целе Такі, і яна накіроўваецца да вяршыні гары, куды ідзе і Такі ў целе Міцухі, аднак яны могуць толькі адчуваць адзін аднаго. Але толькі ў той кароткі момант, калі сонца садзіцца і надыходзіць .змярканне, яны вяртаюцца ў свае целы і цяпер, стоячы там, здольныя бачыць адзін аднаго. Нягледзячы на радасць сустрэчы, Такі папярэджвае Міцуху аб хуткай катастрофе і кажа, што трэба пераканаць яе бацьку эвакуяваць насельніцтва. Таксама яны вырашаюць напісаць свае імёны на руках, каб не забыцца адзін пра аднаго і аб іх абмене целамі. Але перш, чым яны паспяваюць скончыць, іх ўз’яднанне абрываецца, сонца цалкам садзіцца, і яны вяртаюцца кожны ў свой час. Нягледзячы на тое, што героі адчайна спрабуюць успомніць імёны адзін аднаго, у іх нічога не выходзіць.
Пасля падзення каметы прайшло восем доўгіх гадоў. І хоць горад Ітаморы разбураны, большасці яго жыхароў удалося выратавацца дзякуючы «вучэнням грамадзянскай абароны», якія праводзіліся ў мястэчку (паводле афіцыйнай версіі ўладаў). І вось аднойчы Міцуха, цяпер якая жыве ў велізарным Токіа, сустракае дзесьці на лесвіцы Такі, якога працягваюць раздзіраць няясныя вобразы мінулага. Аднак ніткі лёсу і часу працягваюць моцна звязваць хлопца і дзяўчыну, і героям хапае аднаго мімалётнага погляду, каб задаць адзін аднаму адзінае пытанне: «Як тваё імя?».