cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Украінскі правапіс 1993 года
Перадумовы стварэння
15 чэрвеня 1994 г. урад Украіны зацвердзіў склад Украінскай нацыянальнай камісіі па правапісе пры Кабінеце міністраў. Першапачатковай мэтай была падрыхтоўка новай рэдакцыі правапісу за 2 з паловай гады (да канца 1996), аднак праца па падрыхтоўцы абноўленых правілаў значна зацягнулася. Нарэшце, усе прапановы былі перададзеныя ў Інстытут украінскай мовы ў сярэдзіне студзеня 1999 года. Гэты праект вядомы як праект правапісу 1999 года.
Некаторыя ўкраінскія выдавецтвы некалькі адыходзілі ад пэўных правілаў напісання, напрыклад, запазычвалі неалагізмы і замежныя ўласныя імёны. Так, у многіх геаграфічных, гістарычных і мастацкіх кнігах яны выкарыстоўваюць метады транслітарацыі (з моў, якія выкарыстоўваюць лацінскі алфавіт ), не гледзячы на напісанне: «А-Ба-Ба-Га-Ла-Ма-Га» (Кіеў) - у серыі кніг пра Гары Потэра ; Астралябія (Львоў) - у серыі твораў Толкіена ( «Уладар пярсцёнкаў», «Гоблін», «Дзеці Гурына» і «Сільмарыліён» ); «Хроніка» (Львоў); «Карта» (Кіеў) і энцыклапедыя ВСІХ у выдавецтве «Ірына» (Кіеў), а таксама выдавецтва «Крытыка». Гэтыя выданні перадаюць нямецкія h і g ва ўласных назвах як g і g адпаведна. Згодна з правапісам 1993 года, « g і h звычайна абазначаюцца літарай g » (§ 87).
Арфаграфічны склад 1993 года
Пералічана паводле правапісу ад 2015 года.
я. Правапіс асноў слова
II. Правапіс канчаткаў склонавых слоў
III. Правапіс слоў іншамоўнага паходжання
IV. Правапіс уласных імёнаў (прозвішчаў)
V. Асноўныя правілы пастаноўкі знакаў прыпынку (§ 115–125)
Вядомыя людзі пра правапіс
Лінгвіст, прафесар Аляксандра Сербенска лічыць, што ў правапісе 1993 года было шмат русіфікаваных нормаў. Доктар Ірына Фарыён лічыць, што па стане на чэрвень 2017 г. «дзейны правапіс - Маскоўскі сарафан на ўкраінскім целе». "
Пісьменнік Юрый Віннічук : «Увесь свет выкарыстоўвае Атэны, а мы — Афіны, як і расійцы... Агульная думка навукоўцаў і пісьменнікаў цяпер такая: трэба вярнуцца да правапісу 1929 года, але змяніць яго ў адпаведнасці з некаторымі зменамі ў функцыянаванні ўкраінскай мовы. І нарэшце пазбавіцца ад кайданоў каланіяльнага правапісу.»
IC 3842
IC 3842 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гончыя Псы.
Аляксандр Трыфанавіч Твардоўскі
Алякса́ндр Тры́фанавіч Твардо́ўскі (Александр Трифонович Твардовский;, хутар Загор’е, Смаленская губерня — , дачны пас. каля Краснай Пахры Маскоўскай вобласці) — савецкі паэт. Творчасці яго ўласцівы прастата і яснасць стылю, сувязь з фальклорам і класічнай традыцыяй.
IC 3842
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Трыфанавіч Твардоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 8 (21) чэрвеня 1910 года на хутары Загор’е Смаленскай губерні (цяпер — Смаленская вобласць Расіі).
Галоўны рэдактар часопіса «Новый мир» (1950—1954, 1958—1970). Сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў СССР (1950—54 1959—71).
Памёр 18 снежня 1971 года. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Творчасць
У паэме «Васіль Цёркін: Кніга пра байца» (1942—45) створаны вобраз бывалага салдата, у якім увасоблены лепшыя духоўныя і маральныя рысы народа. Чаргаванне трагічных і побытавых малюнкаў, лірычных адступленняў і вясёлага досціпу, трапнасць і выразнасць мовы дазволілі шматгранна выявіць атмасферу народнай вайны, думкі і пачуцці людзей. Лірыка А. Твардоўскага ваенных гадоў перадавала перажыванні народа, захоўваючы канкрэтнасць падзей і абставін, сувязі з уяўленнямі радавога салдата, учарашняга працаўніка; спалучала душэўную пранікнёнасць і публіцыстычную страснасць з эпічным размахам.
У пасляваенны час паглыбляў і развіваў асноўную праблематыку творчасці, працягваў асэнсаванне ваенных выпрабаванняў і народнаг подзвігу (паэма «Дом ля дарогі»), у сацыяльна-маральным і філасофскім плане раскрываў гістарычны лёс народа, паказваў сучасніка ў складаных калізіях часу. У лірыка-публіцыстычнай паэме «За даллю — даль» (1953—60) абагульнены найболш істотныя з’явы ў жыцці краіны, грамадскія настроі 1950-х гадоў. У зборніках «Вершы з запісной кніжкі» (1961) і «З лірыкі гэтых гадоў, 1959—1967» (1967) адлюстраваны ўнутраны свет чалавека, узбагачанага вялікім вопытам падзей ХХ стагодзя.
Аўтар сатырычнай паэмы «Цёркін на тым свеце» (1963), ліра-эпічнага цыкла вершаў «Па праву памяці» (1968—69; выд. 1987), нарысаў, апавяданняў і аповесцей («Дзённік старшыні калгаса», 1932; «З Карэльскага перашыйка», нап. 1939—41; «У родных мясцінах», 1946; «Печнікі», 1958; «Нататкі з Ангары», 1959), літаратурна-крытычных артыкулаў пра творчасць А. Пушкіна, М. Някрасава, І. Буніна, М. Кахоўскага, А. Куляшова і інш.
Перакладаў на рускую мову беларускія народныя песні, творы Я. Купалы, Я. Коласа, А. Куляшова, М. Засіма, М. Сурначова і інш., рэдагаваў «Анталогію беларускай паэзіі» (М., 1952), складальнік зборніка «Паэты Заходняй вобласці» (Мн., 1935).
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы А. Твардоўскага пераклалі Э. Агняцвет, П. Броўка, А. Бялевіч, М. Калачынскі, К. Крапіва, А. Куляшоў, М. Лужанін, Р. Няхай, А. Русак, Г. Пашкоў, М. Танк і інш.
Прэміі і ўзнагароды
Лаўрэат Сталінскай (1941, 1946, 1947), Ленінскай (1961, за паэму «За далью — даль»), Дзяржаўнай (1971) прэмій.
Ушанаванне памяці
Яму прысвечаны паэма А. Куляшова «Варшаўскі шлях» (1973), верш Ю. Голуба «Аляксандр Твардоўскі ў Гродне», артыкулы П. Броўкі, В. Быкава, А. Зарыцкага, А. Куляшова і інш.
У Варонежы імем паэта названая вуліца.
Барадзілі
Барадзілі (Baradili) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 94 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 17 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 9090. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Margherita.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 4053
NGC 4053 (іншыя абазначэнні — UGC 7029, MCG 3-31-24, ZWG 98.32, PGC 38069) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Аляксандр Пятровіч Гладкі
Аляксандр Пятровіч Гладкі (, в. Леніна Слуцкага раёна Мінскай вобласці — ?) — вучоны-гістолаг, доктар медыцынскіх навук (1951), прафесар (1959).
Біяграфія
У 1931 годзе скончыў Слуцкае педвучылішча, у 1934—1939 гадах вучыўся ў Ленінградскім універсітэце. Удзельнік савецка-фінляндскай і Вялікай Айчыннай войнаў.
З 1959 года загадчык кафедры гісталогіі Калінінскага медыцынскага інстытута, прарэктар па вучэбна-навуковай рабоце.
Навуковая дзейнасць
Аўтар звыш 40 навуковых прац, у тым ліку «О развитии и реактивности гладкой мышечной ткани» (1951), « Гистогенез чувствительных нервных окончаний стенки тонкой кишки» (1958), «Реактивные изменения нервных элементов тонкого кишечника при повреждении» (1961).
Высокэ (Бахчысарайскі раён)
Высокэ (Високе) — вёска ў Бахчысарайскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Куйбышаўскаму сельскаму савету.
Яламіца (жудзец)
Мяжуе з жудзецамі Канстанца — на ўсходзе, Ілфаў — на захадзе, Брэіла, Бузэу і Прахава — на поўначы і Кэлэрашы — на поўдні. У жудзецы знаходзяцца 3 муніцыпіі, 4 гарады і 59 камун.
У 2011 годзе насельніцтва жудзеца складала, шчыльнасць насельніцтва — 58,09 чал./км². Колькасць гарадскога насельніцтва ў 2010 годзе складала (46,08 %), сельскага —  (53,92 %). Мужчынскае насельніцтва ў тым жа годзе складала, жаночае —.
Бурмістраўска-радзецкі суд
Бурмістраўска-радзецкі суд — мясцовы суд для гараджан y Вялікім Княстве Літоўскім y XIV—XVIII стст. Дзейнічаў адначасова з войтаўска-лаўніцкім судом y гарадах, якія атрымалі прывілей на магдэбургскае права. У склад суда ўваходзілі бурмістры і радцы, колькасць якіх залежала ад памераў горада. Суд разглядаў пераважна нязначныя правапарушэнні мяшчан, цяжбы купцоў і рамеснікаў.
Сен-Барт перш за ўсё
Сен-Барт перш за ўсё (Saint-Barth d’abord!) — палітычная партыя заморскай супольнасці Сен-Бартэльмі. Партыя звязана з партыяй метраполіі «Рэспубліканцы».
Гісторыя
На першых тэрытарыяльных выбарах партыя перамагла з вялікай перавагай і набраўшы 72,24% галасоў атрымала 16 мандатаў з 19. «Сен-Барт перш за ўсё» атрымаў права прызначыць свайго кандыдата прэзідэнтам Тэрытарыяльнага савета. Ім стаў французскі бізнесмен Бруна Магра. На выбарах партыя захавала колькасць сваіх мандатаў, што дазволіла выбраць прэзідэнта Тэрытарыяльнага савета Бруна Магра на другі тэрмін.
Акцябр (Клімаўскі раён)
Акцябр (Октябрь) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Брахлоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Фарміруецца ў 1930-х гадах, але як самастойны ўзнікае толькі пасля вайны.
Святлана Анатолеўна Хахлова
Святлана Анатолеўна Хахлова (нар., Мінск, БССР) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Сярэбраны прызёр Чэмпіянату Еўропы 2002 на дыстанцыі 50 м в/ст, бронзавй прызёр Чэмпіянату Еўропы 2008 на дыстанцыі 50 м батэрфляем, бронзавы прызёр Чэмпіянату Еўропы 2011 на «кароткай вадзе» на дыстанцыі 50 м батэрфляем. Чэмпіёнка Беларусі 2012 на дыстанцыі 50 м в/ст.
Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 года ў эстафеце 4×100 метраў вольным стылем, дзе беларускі абнавілі рэкорд Беларусі (3.40,67), але занялі 13-е месца з 16-ці, а ў кваліфікацыі 50 м вольным стылем была 20-й і ў паўфінал не патрапіла. Бронзавая прызёрка чэмпіянату Еўропы 2013 года на дыстанцыі 4x50 вольным стылем.
На Чэмпіянаце Еўропы на кароткай вадзе 2014 года заняла 6-е месца на дыстанцыі 4x50 вольным стылем.
Чэмпіёнка Беларусі 2015 года на дыстанцыі 50 м на спіне.
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года на дыстанцыі 50 м батэрфляем, а таксама ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст. Бронзавая прызёрка на дыстанцыі 50 м вольным стылем.
Рамуальд Янушкевіч
Рамуальд Янушкевіч (Romuald Januszkiewicz;, в. Усава, Слуцкага (?) павета — ) — памешчык з Мінскага павета Мінскай губерні, удзельнік паўстання 1831 года.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Янушкевічаў герба «Любіч». Нарадзіўся ў сям’і Міхала і Тэклі Сакалоўскай, брат Яўстафія, Ануфрыя і Адольфа.
Пачаткова ён вучыўся ў Нясвіжскай школе, дзе скончыў 3 класы, з 1821 г. у Слуцкай гімназіі, перад паўстаннем вывучаў права ў Віленскім універсітэце, служыў пры М. Навасільцаве. У паўстанні з сакавіка 1831 года. З 13 чэрвеня 1831 года паручнік у штабе А. Гелгуда. 13 ліпеня 1831 года перайшоў з яго корпусам межы Прусіі. Па рашэнню МГСК ад 31.8.1833 аднесены да 2 разраду злачынцаў.
У студзені 1832 года эмігрыраваў у Францыю. 26 мая 1832 года знаходзіўся ў закладзе ў Авіньёне. З 1 кастрычніка 1832 года член ТЛРЗ. У 1833 годзе пад час высылкі Яўстафія з Парыжа займаўся справамі кнігарні. З 1841 года з’яўляўся адным з прыбліжаных А. Тавянскага.
Памёр і пахаваны ў Нантэры.
Сям’я
25 ліпеня 1857 года ажаніўся, меў сына Тадэвуша і дачок Караліну і Марыю.
Капаткевіцка-Велікаборская ступень
Капаткевіцка-Велікаборская ступень (ад назвы гарадскога пасёлка Капаткевічы ў Петрыкаўскім раёне і вёскі Вялікі Бор у Хойніцкім раёне) — тэктанічная структура ў Петрыкаўскім, Калінкавіцкім, Рэчыцкім і Хойніцкім раёнах Гомельскай вобласці, у Цэнтральнай структурнай зоне Прыпяцкага прагіну. Вылучаецца па паверхні крышталічнага фундамента, падсалявых і міжсалявых адкладах. На поўначы абмежавана Чырвонаслабодскім і Маладушынскім разломамі, на поўдні праз серыю лакальных разломаў сучляняецца з Петрыкаўскім і Хойніцка-Хобненскім пахаванымі выступамі. Распасціранне Капаткевіцка-Велікаборскай ступені субшыротнае. Даўжыня каля 150 км, шырыня 15—25 км.
Паверхня крышталічнага фундамента ў межах ступені залягае на адзнаках ад -2,2 да -6 км. Платформавы чахол складаюць верхнепратэразойскія (магутнасць да 132 м), дэвонскія (падсалявыя тэрыгенныя магутнасцю 175—270 м, падсалявыя карбанатныя 150—260 м, ніжнесаляносныя да 1518 м, міжсалявыя да 500 м, верхнесаляносныя да 1500 м), каменнавугальныя, пермскія, мезазойска-кайназойскія надсалявыя (да 3000 м) адклады. Падсалявыя адклады разрыўнымі парушэннямі разбіты на асобныя блокі, якія апускаюцца на поўнач (Капаткевіцкая, Горахаўская зоны падняццяў, Вятчынскае, Усходне-Вятчынскае, Уборацкае, Маканавіцкае падняцці і інш.). З падсалявых карбанатных адкладаў на Заходне-Бабровіцкай і Савіцкай плошчах атрыманы прытокі нафты. Інтэнсіўнае фарміраванне падняццяў Капаткевіцка-Велікаборскай ступені пачалося ў лівенскі час позняга дэвону і працягвалася да мезазою.
Фёдар Андрэевіч Апацёнак
Фёдар (Тодар) Андрэевіч Апацёнак (, Мінск — ) — педагог, актывіст беларускага моладзевага руху.
Біяграфія
З сям’і рабочага. Скончыў беларускія настаўніцкія курсы (1921). У час масавых арыштаў у ССРБ ў сярэдзіне лютага 1921 г. Тодар Апацёнак быў схоплены ў студэнцкім інтэрнаце за «антысавецкую прапаганду сярод слухачоў Менскіх беларускіх педагагічных курсаў». Скончыў БДУ.
На пачатку навучальнага года, у верасні 1922 года гарадскі аддзел адукацыі накіраваў на працу ў 2-й Менскую савецкую школу 2-й ступені (былую мужчынскую казённую гімназію) ў якасці настаўнікаў малодшых класаў Я. Кіпеля і Т. Апацёнка. Сваю педагагічную чыннасць яны пачалі з пераводу выкладання школьных прадметаў на беларускую мову. У хуткім часе дырэкцыя школы, дзе заселі зацятыя русіфікатары — Уладзімір Клімантовіч, былы дырэктар гімназіі, і яго намеснік, выкладчык гісторыі Мікалай Маслаковец, — самавольна адмянілі «гэтую беларусізацыю». Настаўнікі, са свайго боку, праігнаравалі загад дырэкцыі і надалей працягвалі выкладаць па-беларуску. Адказам на гэта было іхнае звальненне. Маладыя беларускія педагогі доўгі час дамагаліся свайго аднаўлення на ранейшых пасадах. Розгалас гэтага «моўнага супрацьстаяння» дайшоў і да кіраўніцтва КП(б)Б, пасля чаго інцыдэнт быў разгледжаны на паседжанні Цэнтральнага Бюро кампартыі Беларусі. Папярэдне планавалася ўсіх удзельнікаў канфлікту выслаць за межы Рэспублікі. Але дзякуючы заступніцтву наркама асветы Усевалада Ігнатоўскага і яго намесніка Антона Баліцкага настаўнікаў ўдалося адстаяць, праўда, без права аднаўлення на ранейшым месцы працы.
Выкладаў на вышэйшых курсах беларусазнаўства, Менскім політэхнічным тэхнікуме, Беларускім педагагічным тэхнікуме.
Сябра Краязнаўчага таварыства БДУ, драматычнага гуртка пры «Беларускай хатцы». Адзін з кіраўнікоў Менскага маладзёвага гуртка «Беларуская хатка».
Арыштаваны 25.7.1930 у Менску па справе «Саюза вызвалення Беларусі» па адрасе: вул. Стараслабадская, д. 36/2, кв. 3. Падчас пяротрусу былі знойдзены беларускі герб 1919 года і карта Беларусі 1919 гады. Гэтыя рэчдоказы былі прад’яўленыя ў якасці абвінавачвання ў нацыянальна дэмакратычнай дзейнасці. У матэрыялах справы сустракаюцца такія абвінавачванні: «Чытаў вучням вершы Я. Коласа і Я. Купалы, Далучыўся да нацдэмаўскаму руху „Беларуская хата“, стварыў контррэвалюцыйную арганізацыю „Бюро прапагандыстаў“».
Асу­джаны 25.4.1931 паводле пастановы калегіі АДПУ СССР за «антысавецкую дзейнасць» да 3 гадоў ППК. Этапаваны ў Салавецкі лагер НКУС Карэль­скай АССР, але пакаранне, хутчэй за ўсё, адбываў у Беламорска-Балтыйскім лагеры (Кем).
Вярнуўся ў Беларусь. У 1938 і быў прызначаны метадыстам Упраўлення пачатковых школ, у 39-м спачатку пераведзены ў 23-ю сярэднюю школу Мінска ў якасці выкладчыка рускай мовы і літаратуры 8-10 класаў, затым прызначаны дырэктарам і старэйшым выкладчыкам рускай мовы і літаратуры. 25 чэрвеня 1941 быў вызвалены па эвакуацыі з Мінска. 14 чэрвеня 1941 прызначаны дырэктарам Куйбышаўскай СШ і выкладчыкам рускай мовы і літаратуры. У 1942 годзе мабілізаваны ў войска. Загінуў 7 лютага 1943 года ў баях з немцамі, пахаваны на воiнскiх могiлках у весцы Дземяхі (цяпер Бельскі раён Цвярской вобласці РФ).
Рэ­абілітаваны пракуратурай Мінскай вобласці 28.12.1989. Асабовая справа Ф. Апацёнка № 29933-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Быў жанаты, гадаваў чатырох дзяцей.
Бурлакі
Бурлакі — наёмныя рабочыя ў Расіі XVI — пачатку XX стагоддзяў, якія перамяшчалі рачныя судны ўручную пры дапамозе канатаў і вёслаў. Таксама бурлакамі называлі бяздомныя халастых або ўдовыя бяздзетныя людзі, якія вялі гаспадарку адасоблена.
Бурлацтва было выклікана ростам перавозак пры тэхнічнай недасканаласці рачнога транспарту. Бурлацкая праца з'яўлялася сезоннай. Судны цягнулі па «вялікай вадзе»: увесну і ўвосень. Для выканання заказу бурлакі аб'ядноўваліся ў арцелі. Праца бурлака была вельмі цяжкай і манатоннай. Хуткасць перамяшчэння залежала ад сілы і кірунку ветру. Пры спадарожным ветры на судне падымаўся ветразь, які значна паскараў перамяшчэнне. Вытрымліваць тэмп руху бурлакам дапамагалі песні.
У Расійскай імперыі «сталіцай бурлакаў» з пачатку XIX стагоддзі назвалі горад Рыбінск. У летні час праз Рыбінск праходзіла чацвёртая частка ўсяго расійскага бурлацтва.
На Беларусі працавалі на ўсіх вялікіх рэках: Дняпры, Прыпяці, Нёмане, Бугу, Заходняй Дзвіне, Бярэзіне, a таксама на Дняпроўска-Бугскім і Агінскім каналах. У XVII—XIX стст. бурлацтва на Беларусі стала самастойным і адыходніцкім промыслам. У бурлакі наймаліся мужчыны (зрэдку і жанчыны) з вялікай фізічнай сілай ва ўзросце ад 20 да 50 гадоў.
Узнікненне і пашырэнне параходства ў канцы XIX ст. выцесніла бурлацтва. Некаторы час замест перамяшчэння судна бурлакамі таксама выкарыстоўваўся такі спосаб перамяшчэння, як завоз якараў уверх па цячэнні і падцягванне да іх судна на лябёдцы з коннай ці паравой цягай (гл. кабестан).
Хунедаара (жудзец)
Хунедаара (Judeţul Hunedoara) — румынскі жудзец у рэгіёне Трансільванія. На тэрыторыі жудзеца знаходзяцца Крэпасці дакаў у гарах Арэшціе, уключаныя ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
У 2011 годзе насельніцтва жудзеца складала, шчыльнасць насельніцтва — 56,10 чал./км². Колькасць гарадскога насельніцтва ў 2010 годзе складала (46,08 %), сельскага —  (53,92 %). Мужчынскае насельніцтва ў тым жа годзе складала, жаночае —.
NGC 4054-1
NGC 4054-1 (іншыя абазначэнні — MCG 10-17-131, ZWG 292.62, VV 136, PGC 38078) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Спіс аб’ектаў PGC (1783001—1784000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1783001—1784000)
Слабадскі палац
Слабадскі палац — будынак, размешчаны ў Маскве на 2-й Баўманскай вуліцы. З 1830 года — «стары будынак» Маскоўскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта (тады называўся «Выхавальным домам»). Архітэктары — Д. І. Жылярдзі, А. Р. Грыгор'еў.
IC 3843
IC 3843 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адыр
Адыр — станцыя ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Адырскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 42 км на ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113843400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 770 чалавек (387 мужчын і 383 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у станцыі пражывалі 643 чалавекі (337 мужчын і 306 жанчын).
Куціна (Шумілінскі раён)
Ку́ціна (, Кутино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Светласельскага сельсавета.
Хунедаара
Хунедаара (Hunedoara) — горад на тэрыторыі жудзеца (павета) Хунедаара (Румынія), у даліне ракі Чэрна (прыток Мурэша). Плошча — 97 км². Насельніцтва —. Горад быў заснаваны ў 1265 годзе. Прадпрыемствы коксавай, хімічнай, харчовай прамысловасцей і будаўнічых матэрыялаў.
Сілас Араужу да Сілва
Араужу да Сілва Сілас (нар., Пялотас, Бразілія) — бразільскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
З’яўляецца выхаванцам акадэміі «Інтэрнасьёнала».
У ліпені 2017 года стаў футбалістам луганскай «Зары», дзе выступаў да восені 2019 года. За гэты перыяд згуляў у 60-ці матчах, у якіх забіў 6 галоў і аддаў 4 галявыя перадачы. У сезоне 2017/2018 у складзе ўкраінскага клуба выступаў у групавым этапе Лігі Еўропы УЕФА, на яго рахунку 5 матчаў і адзін забіты мяч.
29 жніўня 2019 года на правах арэнды перайшоў у ізраільскі клуб «Хапаэль Іроні Кір’ят-Шмона». За ізраільцян Араужу да Сілва згуляў у 20-ці матчах, выніковымі баламі не вызначаўся.
У жніўне 2020 года падпімаў кантракт з.
Трыесцкі ўніверсітэт
Трыесцкі ўніверсітэт (Università degli Studi di Trieste) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Трыест.
Барацілі-Сан-П’етра
Барацілі-Сан-П’етра (Baratili San Pietro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 1251 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 207 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 9070. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Таксаплазмоз
Таксаплазмоз — паразітарнае захворванне чалавека і жывёл, выклікаецца таксаплазмамі Toxoplasma gondii. Крыніца інвазіі — розныя віды (звыш 180) хатніх і дзікіх млекакормячых (кошкі, сабакі, трусы; драпежнікі, траваедныя, грызуны).
Клінічная карціна
Адрозніваюць прыроджаны і набыты (востры і хранічны) таксаплазмоз. Пры прыроджаным таксаплазмозе назіраюцца гібель плоду ў чэраве маці, смерць нованароджанага ў выніку агульнай інфекцыі або пашкоджанне нервовай сістэмы, вачэй і іншых органаў. Вострая набытая форма працякае як тыфападобнае захворванне (з высокай тэмпературай, павелічэннем печані, селязёнкі) або з паразай нервовай сістэмы (галаўны боль, курчы, ваніты, паралюшы і інш.) Часцей таксаплазмоз працякае хранічна, з субфебрыльнай тэмпературай, галаўным болем, павелічэннем лімфавузлоў і печані, паніжэннем працаздольнасці; можа суправаджацца паразай вачэй, сэрца, нервовай і іншых сістэм і органаў. Таксаплазмоз можа працякаць і ў латэнтнай (схаванай) форме.
Уборацкае падняцце
Уборацкае падняцце (ад назвы вёскі Уборак у Лоеўскім раёне) — тэктанічная структура ў Лоеўскім, Брагінскім і Хойніцкім раёнах Гомельскай вобласці, ва ўсходняй частцы Капаткевіцка-Велікаборскай ступені Прыпяцкага прагіну, на мяжы з Брагінска-Лоеўскай седлавінай. Выяўлена сейсмаразведкай у 1968 годзе.
Па падсалявых адкладах падняцце — паўднёва-ўсходняя найбольш высокая частка блока (15×6 км) паўночна-заходняга распасцірання, абмежаванага на ўсходзе Лоеўскім разломам, на паўночным усходзе і паўднёвым захадзе — двума лакальнымі разрывамі. Паверхня падсалявых дэвонскіх адкладаў манаклінальна апускаецца на поўнач ад -1800 да -3000 м і больш. Паўднёва-ўсходняя частка блока адносна суседняга з ім Майскага блока паднята на 200 м, адносна Брагінска-Лоеўскай седлавіны апушчана на 500 м. Па міжсалявых задонска-ялецкіх адкладах і адкладах, якія ляжаць вышэй, падняцце не выражана. Магчыма, яно сфарміравалася ў познефранскі час позняга дэвону.
Таксікалогія
Таксікалогія (ад τοξικος — яд і λογος - навука, г.зн. τοξικολογία - навука пра яды) — навука, якая вывучае ядавітыя (таксічныя) рэчывы, патэнцыйную небяспеку іх уздзеяння на арганізмы і экасістэмы, механізмы таксічнага дзеяння, а таксама метады дыягностыкі, прафілактыкі і лячэння паталагічных працэсаў у арганізме. Цесна звязана з фармакалогіяй, паталагічнай фізіялогіяй, эксперыментальная тэрапіяй.
Арланда
Імя Арланда маюць:
Назву Арланда маюць:
Востраўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)
Во́страўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Востраў.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Галынкаўскага сельсавета.
Гваздок (возера, Гарадоцкі раён)
Гваздо́к — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 38 км на паўночны захад ад горада Гарадок, за 2 км на паўночны захад ад вёскі Маісеева, у басейне ракі Свіна.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,16 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,45 км.
Знаходзіцца сярод забалочанага лесу, паміж азёрамі Асотна і Малое Свіно.
NGC 4054-2
NGC 4054-2 (іншыя абазначэнні — MCG 10-17-131, ZWG 292.62, VV 136) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Бабадаг (Румынія)
Бабадаг (Babadag) — горад у Румыніі, у гістарычнай вобласці Дабруджа, уваходзіць у склад жудзеца Тулча.
Бабадаг ляжыць паміж гор, ва ўрадлівай, але балоцістай мясцовасці недалёка ад дэльты Дуная. Размешчаны над возерам той жа назвы, у паўночнай частцы Дабруджы на адлегласці 213 км на ўсход ад Бухарэста, 32 км на поўдзень ад адміністрацыйнага цэнтра жудзеца г. Тулчы, 80 км на поўнач ад Канстанцы і 80 км на паўднёвы ўсход ад Галаца.
IC 3844
IC 3844 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Таксікаманія
Таксікаманія (ад τοξικός (toxikos) — атрутны, стар.-грэч. Μανία — запал, вар’яцтва, цяга) — сукупнасць хваравітых станаў, якія характарызуюцца цягай і прывыканнем да прыёму лекавых сродкаў і іншых рэчываў, якія не адносяцца да наркатычных паводле «Адзінай канвенцыі ААН аб наркатычных сродках 1961 года». Характарызуецца хранічнай інтаксікацыяй, наяўнасцю сіндромаў псіхічнай і/або фізічнай залежнасці.
IC 3844
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бурнос
Бурнос, 1) верхняе адзенне беларускіх жанчын. Апраналі ў халоднае надвор’е як святочную вопратку замест світкі ці кажуха. Падобнае адзенне (бурнус) вядома ў рускіх жанчын. Пашыраны з 19 ст. пад уплывам заходне-еўрапейскага гарадскога касцюма. Шылі з шэрага, радзей белага, саматканага валенага сукна. Аднабортны, доўгі, расшыраны ўнізе бурнос зашпільваўся на гузікі, меў адкладны каўнер (на Вілейшчыне без каўняра) і 2 невялікія бакавыя завышаныя кішэні. Аздаблялі нашыўкамі і аблямоўкай чорнага аксаміту, шоўкавай ці сацінавай тасьмы, дэкаратыўнай строчкай. Бытавалі ў строях Панямоння і Цэнтральнай Беларусі да 1930-х г.
2) Мужчынскае верхняе адзенне, тое, што бурка.
3) Плашч з капюшонам з белай шарсцяной тканіны ў арабаў.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Свіслач, Гродзенскі раён)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Свіслач Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на могілках.
Гісторыя
Пабудавана ў XIX стагоддзі з цэглы як касцёл. Была пашкоджана пад час Другой сусветнай вайны. Адноўлена ў 1997 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарэнесансу з рысамі рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-східьным дахам, завершаным па цэнтры цыбулепадобнай галоўкай і расчлянёным слыхавымі вокнамі. Да фасада далучана чатырох’ярусная (васьмярык на 3 чацверыках) шатровая званіца, з тылу — прамавугольная апсіда з бакавымі рызніцамі. Шацёр званіцы і двухсхільнае пакрыццё апсіды завершаны макаўкамі. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі.
Званіца
Збоку ад храма пастаўлена двух’ярусная чатырохгранная шатровая званіца (Званіца знішчана ў 2010 годзе).
Бастау (Акмолінская вобласць)
Бастау — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Новааляксандраўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 33 км на ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113845100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1674 чалавекі (813 мужчын і 861 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1488 чалавек (746 мужчын і 742 жанчыны).
Істопкі (Клімаўскі раён)
Істопкі (Истопки) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Істопскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Першае згадванне датуецца 1413 годам.
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Лялюгі
Лялю́гі (, Лелюги) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Гваздок
Назву Гваздо́к маюць:
Eurithia intermedia
Eurithia intermedia — еўрапейскі від двухкрылых сямейства.
NGC 4055
NGC 4055 (іншыя абазначэнні — NGC 4061, VV 49, UGC 7044, VV 179, MCG 4-29-6, ZWG 128.5, ZWG 98.40, PGC 38146) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4055, NGC 4061.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Міхаіл Янушкевіч
Міхаіл Янушкевіч (26 студзеня 1772  —, маёнтак Дзягільна, Мінскі павет) — дзяржаўны службовец, памешчык.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Янушкевічаў герба «Любіч». Нарадзіўся 26 студзеня 1772 года ў сям’і Тамаша Янушкевіча (нар. 28.02.1733), ахрышчаны ў Пружанскім касцёле.
Служыў генеральным рахункаводам валоданняў князёў Міхала, віленскага ваяводы, і Дамініка, падкаморага літоўскага, Радзівілаў. 14 ліпеня 1794 года ад Тадэвуша Касцюшкі ён атрымаў патэнт на чын падпалкоўніка войскаў Рэчы Паспалітай. 23 снежня 1802 г. у Віленскім дваранскім дэпутацкім сходзе ён атрымаў прызнанне ў правах расійскага дваранства.
20 жніўня 1820 г. у Віленскім ДДС Міхал дамогся пацверджання ў дваранстве сваіх сыноў. 26 красавіка 1821 г. у Вільні Міхал разам з жонкай ад Міхала Залескага, пракуратара Масы княгіні Стэфаніі Радзівіл, атрымаў дакумент на права спадчыннага валодання маёнткам Дзягільна Мінскага павета, а праз некалькі гадоў быў абраны межавым суддзёй Мінскага павета.
Памёр 14 лютага 1826 года ў маёнтку Дзягільна Мінскага павета.
Сям’я
На пачатку ХІХ ст. ён ажаніўся з Тэкляй Сакалоўскай (нар. каля 1788, пам. 11/23.10.1860), у шлюбе з якой нарадзілася чацвёра сыноў і дзе дачкі :
Байга
Паходжанне
Назва «байга» азначае людзей, якія займаюцца лекаваннем і магіяй. Нягледзячы на тое, што яны здаўна кантактавалі з гондамі і запазычвалі іх лексіку, яны размаўляюць на індаеўрапейскай мове. Лічыцца, што першасным месцам іх рассялення былі горныя раёны Чхатысгарха. Сярод гондаў байга выконвалі функцыі жрацоў. Тым не меней, байга адасабляюць сябе ад брахманаў, кажуць, што Бхаван (бог-стваральнік) даў ім сякеру, а брахманам — прылады для пісьма.
Асаблівасці культуры
Байга звычайна селяцца ў лясной мясцовасці. Самі яны гэта тлумачаць адмовай апрацоўкі зямлі з дапамогай плуга па рэлігійных прычынах, а таму жыццё ў развітых земляробчых раёнах ім падаецца непрымальным. У мінулым групы байга захоўвалі надзвычайную мабільнасць, маглі пакідаць раней населенае імі месца, а таму сярод іх не прынята мець вялікую колькасць асабістай маёмасці. Спробы адміністрацыі Брытанскай Індыі ў канцы XIX — пачатку XX ст. мадэрнізаваць грамадства байга, забяспечыць іх маёмасцю і ператварыць у сталых земляробаў не мелі поспеху.
Аснова традыцыйнай эканомікі — паляванне і збіральніцтва. Яны збіраюць ядомыя плады, карэнне, лісце, грыбы, яйкі дзікіх птушак, палююць на самых розных жывёлін, у тым ліку мангустаў і пацукоў. Пры магчымасці займаюцца рыбалоўствам. Тым не меней, яны залежаць ад сельскай гаспадаркі, у тым ліку земляробства. Апошняе прыстасавана да іх рэлігійных перакананняў. Байга сякуць і выпальваюць надзелы лесу, пасля чаго кідаюць зярняты ў попел. Пасля сезонных дажджоў пасеяныя такім чынам культуры прарастаюць. Зямля амаль не апрацоўваецца да збору ўраджая. Байга вырошчваюць гародніну, збожжавыя расліны, опіумны мак, сачавіцу і г. д. Звычайнай ежай лічыцца рысавы булён, у які кідаюць кавалкі іншага харчу. Прыкладна праз тры гады палеткі страчваюць урадлівасць. Іх пакідаюць. У пошуках новых лясных аблогаў могуць перанесці ўсё паселішча на новае месца.
Жывёлагадоўля адыгрывае другасную ролю. Трымаюць свінняў, кароў, буйвалаў. Хатнія рамёствы разлічаны на забеспячэнне ўласнай гаспадаркі, абмежаваны простай апрацоўкай жалеза і драўніны. Часам на продаж плятуць цыноўкі. Тканіны купляюць або абменьваюць у суседзей.
Вёскі байга нагадваюць чатырохкутнік. Яго межы вызначаны камянямі і густымі зараснікамі дзікіх раслін. Ва ўнутранай частцы вакол мяжы будуюць жытлы. Значную частку вёскі займае супольны пляц. Вясковыя могілкі месцяцца ў зарасніках за жылымі хацінамі. Апошнія ўяўляюць сабою двухкамерныя бамбукавыя пабудовы з адзіным уваходам. У бліжэйшай да ўвахода камеры трымаюць хатняе начынне і агмень для абагрэву. У аддаленай камеры спяць, часам гатуюць ежу, арганізуюць куток для сямейных рэлігійных рытуалаў. Звычайна перад уваходам робяць навес, прастору пад якім выкарыстоўваюць для гаспадарчых патрэб і баўлення часу. Да хацін прымыкаюць загоны для свінняў, прычым іх архітэктура мала адрозніваецца ад жылой. Нават у нашы дні байга аддаюць перавагу ручным керамічным вырабам, начынню з драўніны, гарбузоў і лісця.
Традыцыйная вопратка байга надзвычай сціплая. Мужчыны затуляюць цела кавалкам тканіны. У мінулым насілі доўгія валасы, сабраныя ў пук. Традыцыйнае жаночае адзенне лугра — доўгі кавалак ружовай тканіны, абгорнуты вакол таліі, грудзей і перакінутая праз плячо. Да яе прыкладаецца кароткая спадніца. Жанчыны ўпрыгожваюцца металічнымі бранзалетамі, завушніцамі, каралямі, з 5 гадоў робяць на твары і іншых частках цела татуіроўкі.
Галоўная прычына, дзякуючы якой адносна невялікі народ байга захаваў самабытнасць, — эндагамія. Шлюбы з прадстаўнікамі іншых этнасаў і каст здараюцца толькі ў выпадку рэдкага выключэння. Болей за тое, знутры грамадства байга існуюцьь эндагамныя супольнасці джаці, паміж якімі адбываецца суперніцтва за прэстыж. Джаці падзяляюцца на экзагамныя аб'яднанні гарх і гоці, што уяўляюць тэрытарыяльна-сваяцкія адзінкі, звычайна адлічваюць пачатак роду ад адзінага бацькі, радзей дзеда. У некаторых выпадках дазваляюцца шлюбы паміж дзядамі або бабулямі з іх унукамі. Здараюцца дзіцячыя шлюбы і шматжонства. Найбольш распаўсюджаны малыя нуклеарныя сем'і, дзе галоўную ролю адыгрывае мужчына. Адлік сваяцтва адбываецца па мужчынскай лініі. Разводы дазволены, але ўся сямейная маёмасць пры гэтым перадаецца мужу. Сям'і належыць занятае ёю жытло і апрацаваная зямля. На чале вёсак стаяць прызначаныя старасты мукадам.
Амаль усю сваю гісторыю байга шчыльна звязаны з гондамі, выконваюць сярод іх функцыі жрацоў, лекараў і арганізатараў рытуалаў. Гонды лічаць байга выдатнымі магамі, што могуць выклікаць дождж, спыніць землятрус, абараніць ад дзікіх жывёл. Хаця шлюбы паміж прадстаўнікамі гэтых народаў забаронены, яны маюць многія супольныя звычаі. Байга часцяком наведваюць кірмашы і святы, запрашаюцца на вяселлі. Яны знакаміты як выдатныя танцоры, вынаходнікі танца карма.
Мова
Байга размаўляюць на дыялекце байгані, які ў нашы дні прызнаны часткай мовы чхатысгархі. Утрымоўвае шмат лексічных запазычванняў з мовы гондаў.
Рэлігія
Байга — індуісты, складаюць асобную рэлігійную касту. Захоўваюцца многія магічныя і анімістычныя абрады.
Hancornia
Hancornia — род кветкавых раслін сямейства, упершыню апісаны як род у 1812 годзе. З’яўляецца родным для Паўднёвай Амерыкі (Бразілія, Перу, Балівія, Парагвай). Змяшчае толькі адзін вядомы від, плады якога называюць.
Удзінскі ўніверсітэт
Удзінскі ўніверсітэт (Università degli Studi di Udine) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Удзінэ.
Volkswagen Touran
Volkswagen Touran — кампактвэн на базе VW Golf. У мадэльным шэрагу Volkswagen з 2003 года. Назва Touran паходзіць ад спалучэння «Tour» (паездка) і «Sharan».
Сярод прадукцыі Volkswagen мадэль займае месца паміж кампактвэнам Golf Plus / Golf Sportsvan і мінівэнам Sharan.
Першае пакаленне (2003—2015)
Першае пакаленне Volkswagen Touran было прадстаўлена 14 сакавіка 2003 года. Вытворчасць стартавала на даччыным прадпрыемстве у Вольфсбургу. У 2004 годзе пачаўся выпуск у Кітаі на заводзе ў Шанхаі.
Пабудаваны на платформе Golf пятага пакалення. Пры даўжыні каля 4,40 метра кампактвэн меў да сямі месцаў. Пяцімесцавы аўтамабіль прапаноўваў багажнік аб’ёмам 695 літраў, сямімесцавы варыянт — 121 л. Са знятымі сядзеннямі можна было атрымаць 1989 літраў карыснага аб’ёму.
Са з’яўленнем у 2005 годзе пяцімесцавага кампактвэна Golf Plus, ад 5-мясцовага Volkswagen Touran кампанія адмовілася.
Ад пачатку выпуску былі прапанаваныя бензінавыя рухавікі 1,6 (102 к.с.), 1.6 FSI (115 к.с.) і 2.0 FSI (150 к.с.) і турбадызелі 1.9 TDI (100 к.с.), 1.9 TDI (105 к.с.) і 2.0 TDI (136 к.с.). У 2004 годзе шэраг пашыраны 90-моцным 1,9 TDI і 2,0 TDI магутнасцю 140 к.с.
Touran GP2 (2010—2015)
Другая мадэрнізацыя была праведзена ў 2010 годзе.
Другое пакаленне (2015)
Даўжыня — 4527 мм, вышыня — 1659 мм, памер колавай базы — 2791 мм. Аб'ём багажніка ў пяцімеснай версіі складае 834 літра. Пры сямі месцах, якія заказваліся за дадатковую плату, аб'ём багажніка скарачаецца да 743 літраў. Сядзенні складаюцца ўтвараючы роўную падлогу з багажнікам. У такім выглядзе аб'ём атрыманага грузавога аддзялення складае 1980 літраў. Задні шэраг складаецца з трох паасобных сядзенняў. Крэслы можна ссоўваць, павялічваючы аб'ём багажніка, а таксама змяняць вугал нахілу спінкі. Кожнае сядзенне мае мацаванні Isofix. Апцыянальна ў Touran былі даступныя заднія сядзенні, якія трансфармуюцца ў дзіцячыя крэслы.
На канвееры сумеснага прадпрыемства Shanghai Volkswagen у Кітаі для мясцовага рынку выпускаецца Volkswagen Touran L, а таксама CrossTouran L, якая адрозніваецца іншымі бамперамі, рашоткай радыятара, пластыкавымі накладкамі на парогах і колавых арках, арыгінальнымі 18-цалёвымі коламі, а таксама павялічаным на 23 мм дарожным прасветам.
Трансмісія і хадавая частка
Пярэдняя падвеска тыпу McPherson, ззаду — шматрычажная.
Вэнь Цзябаа
Вэнь Цзябаа (кіт. спрошч.: 温家宝, кіт. трад.: 溫家寶; піньінь Wēn Jiābǎo; верасень 1942, г. Цяньдзінь) — кітайскі палітык. З 16 сакавіка 2003 года па 15 сакавіка 2013 года займаў пасаду Прэм’ера Дзяржсавета КНР.
Барэса
Барэса (Baressa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 849 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 9090. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
IC 3845
IC 3845 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тулча (жудзец)
Ту́лча (Judeţul Tulcea) — румынскі павет (жудзец) у рэгіёне Дабруджа ў дэльце Дуная. На поўначы мяжуе з Адэскай вобласцю Украіны (цяпер таксама мяжа ЕС і Украіны), на ўсходзе абмываецца Чорным морам, на поўдні — мяжуе з жудзецам Канстанца, на захадзе — з жудзецам Брэіла, на паўночным захадзе — з жудецам Галац. Плошча жудзеца — 8499 км². Размешчаны ў зоне стэпаў умеранага пояса.
На тэрыторыі павета знаходзіцца найбуйнейшая ў Румыніі група азёр Разелм.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Тулча.
Януарый Янушкевіч
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Янушкевічаў герба «Любіч». Нарадзіўся ў сям’і Міхала і Тэклі Сакалоўскай, брат Яўстафія, Рамуальда і Адольфа.
Пачаткова вучыўся ў Слуцкай гімназіі, працягваў вучобу ў Віленскай гімназіі.
Януарый з прычыны малых гадоў не ўдзельнічаў у паўстанні 1831 года. У выніку з усіх братоў ён быў адзіным, хто застаўся пасля паўстання на радзіме. Намаганнямі яго, а таксама маці і сясцёр, маёнтак Дзягільна так і не быў канфіскаваны расійскімі ўладамі і застаўся ў валоданні Янушкевічаў.
Яго нашчадкі атрымалі пацверджанне дваранства ў Герольдыі Сената і шырока рассяліліся па Мінскім павеце.
Вуліца Ціміразева (Мінск)
Вуліца Ціміразева — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Названа ў гонар Клімента Ціміразева (1843—1920), расійскага прыродазнаўцы.
Размяшчэнне
Вуліца пачынаецца на скрыжаванні з вуліцамі Кальварыйская і Клары Цэткін, перасякае вуліцу Максіма Танка, Бранявы завулак, вуліцу Амуратарскую, Слаўны завулак, праспект Машэрава, вуліцы Дамашэўскую, Даватара, Рэпіна, Панфілава, Татарскую, Ігнаценкі, завулак Ціміразева, вуліцы Сапёраў, Арлоўскую, Вясёлкавую, Нарачанскую, Мястраўскую, Камайскую, Баторынскую, Ратамскую і заканчваецца каля скрыжавання з Мінскай кальцавой аўтамабільнай дарогай.
Зярвінас
Зярвінас (Zervynos) — вёска ў паўднёвай Літве, у Варэнскім раёне Алітускага павета, за 8 км на паўночны ўсход ад Марцінконіса, за 16 км на паўднёвы захад ад Варэны.
Агульная характарыстыка
Зярвінас размешчана берагах ракі Ула і яе прытока Павільніса, з усіх бакоў акружаная Дайнаўскім лесам і ўключана ў тэрыторыю Дзукійскага нацыянальнага парку.
Захавалася традыцыйная драўляная архітэктура і агульны план, які сфармаваўся ў XVIII стагоддзі. Тут маюцца таксама вялікія драўляныя крыжы, хвоі з дупламі (раней выкарыстоўваліся для пчалярства), могілкі, месца неалітычнай стаянкі.
Праз вёску праходзіць чыгунка Вільнюс — Марцінконіс (былая частка лініі Санкт-Пецярбург-Балтыйскі — Варшава-Усходняя, разарванай пасля дэмантажу ўчастка Марцінконіс — Узбярэж), па якой ездзіць прыгарадны дызель-цягнік Вільнюс — Марцінконіс.
Гісторыя
Вёска згадваецца з 1742 года. У 1869 годзе было 17 сядзіб. У перыяд паміж Першай і Другой сусветнай войнамі мястэчка было на тэрыторыі спачатку Сярэдняй Літвы (1920—1922), затым Польшчы. У савецкі час у вёсцы працавала пачатковая школа. Тут жыў і працаваў пісьменнік Юозас Апуціс. У вёсцы здымаліся фільмы «Ніхто не хацеў паміраць» (1965) і «Факт» (1981).
Насельніцтва
У 1798 годзе было 104 жыхара, у 1858 годзе — 133, у 1921 годзе — 235. Паводле перапісу насельніцтва 1959 года ў вёсцы налічвалася 190 чалавек, у 1970 годзе — 186 чалавек, у 1989 годзе — 103, у 2011 годзе насельніцтва складала 47 чалавек, у 2013 годзе — 50 жыхароў.
NGC 4056
NGC 4056 (іншае абазначэнне — PGC 38140) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Новамарынаўка (Акмолінская вобласць)
Новамарынаўка (Новомариновка) — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Новамарынаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 45 км на поўдзень ад цэнтра горада Атбасар.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 790 чалавек (385 мужчын і 405 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 603 чалавекі (292 мужчыны і 311 жанчын).
Уладзімір Мікалаевіч Ператц
Уладзімір Мікалаевіч Пе́ратц (Влади́мир Никола́евич Пе́ретц; 2 (14) сакавіка 1870—24 верасня 1935) — рускі філолаг, гісторык літаратуры. Зрабіў вялікі ўнёсак у даследванне старой украінскай і беларускай літаратуры, у прыватнасці ўпершыню апублікаваў «Камедыю» Каятана Марашэўскага.
Біяграфія
Уладзімір Ператц нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу, скончыў Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт (1893). Быў прафесарам у Кіеве (з 1903), пасля ў Саратаве (1914–1917). У 1934 арыштаваны ў Ленінградзе па «справе славістаў», выключаны з Акадэміі Навук і высланы на тры гады ў Саратаў. Памёр у ссылцы ў наступным годзе. Рэабілітаваны ў 1957.
Спіс вуліц Наваполацка
У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы, праезды Наваполацка.
Самбар (страва)
Самбар (малаялі സാംബാറ്, канара ಹುಳಿ, тамільская சாம்பார, тэлугу సాంబారు), таксама самбхар альбо кузамбу — традыцыйная страва з сачавіцы ў Паўднёвай Індыі.
Звычайна самбар падаецца як гарнір ці заправа да адварнога рысу або іншых індыйскіх страў. Ён уяўляе сабой вадкі соус з невялікім утрыманнем гародніны Рыхтуюць самбар у асноўным з памідораў, сачавіцы, з даданнем рэзкіх затавак (масала). Распаўсюджаны таксама цыбулевы самбар.
Існуе вялікая колькасць варыянтаў гатавання гэтай стравы — у залежнасці ад рэгіёна, ад мясцовай гародніны і інш. Як правіла, соус у аснове сваёй вегетарыянскі; для яго прыгатавання выкарыстоўваецца какосавае малако. У тамільскай кухні самбар рыхтуецца з гароднінай і рыбай (часам з сушанай рыбай). Такі соус носіць назву кузхамбу і мае таксама розныя варыяцыі (ватха кузхамбу, расавангі і інш.).
Вышыўка
Вышыўка — від народнага дэкаратыўнага мастацтва; арнамент або малюнак, вытканы ўручную (звычайнымі або спецыяльнымі іголкамі, часам кручком і інш.) ці машынным спосабам на тканінах, карунках, скуры. Матэрыялам служылі ільняныя, баваўняныя, ваўняныя, зрэдку шаўковыя ніткі, бліскаўкі і інш. Гістарычна для беларускіх тэрыторый характэрна ўжыванне ў вышыўцы чырвоных, сініх, чорных (забалаць, горынь, блахва), белых (белка) колераў, хоць у залежнасці ад рэгіёна Беларусі каларыстыка вышывак можа адрознівацца. Для накладной вышыўкі (аплікацыі) ужываліся шнур, тасьма, стужкі, кавалкі каляровых тканін, скура і інш. Вышыўкай аздаблялі жаночае (кашулі, галаўныя ўборы, фартухі, зрэдчас — спадніцы і гарсеты) і мужчынскае (кашулі, шыйныя хусткі) адзенне, суконную і аўчынную вопратку, рэчы дэкаратыўна-абрадавага і бытавога прызначэння (ручнікі, абрусы, навалочкі, посцілкі і інш.).
Гісторыя вышыўкі
Узнікненне вышыўкі адносіцца да эпохі першабытнай культуры і звязана з шыццём адзення са скураў жывёл. Матэрыялам для вышыўкі ў розныя часы былі жылы жывёл, натуральныя ці афарбаваныя ніці ільну, канопляў, бавоўны, шоўку, воўны, а таксама перліны і каштоўныя камяні, бусы і бісер, ракушкі, залатыя і медныя бляшкі, манеты. Вышыўка цесна звязана з бытам, працай, прыродай і, такім чынам, заўсёды адлюстоўвала мастацкія густы і ўяўленні, выяўляла нацыянальную своеасаблівасць і майстэрства кожнага народа.
Мастацтва дэкаратыўнай вышыўкі ўзнікла ў глыбокай старажытнасці і на працягу многіх вякоў захоўваецца ў дэталях інтэр’еру, адзення і разнастайных прадметаў бытавога ўжытку. Найбольш старажытныя вышыўкі, якія дайшлі да нашага часу, адносяцца да VI—V ст. да н.э. Яны былі выкананы ў Старажытным Кітаі на шаўковых тканінах шоўкам-сырцом, воласам, залатымі і срэбранымі ніткамі. Вышыўкай упрыгожвалі не толькі адзенне, але і дываны, і дэкаратыўныя пано з выявамі дрэваў і птушак.