cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яўген Яўгенавіч Савасцьянаў
Клубная кар’ера
У снежні 2018 года перайшоў у «Слуцк». Быў адным з асноўных паўабаронцаў каманды. У ліпені 2019 года пакінуў слуцкі клуб.
У жніўні 2019 года далучыўся да магілёўскага «Дняпра», аднак у яе складзе только часа выхадзіў на замену. Па заканчэнні сезона 2019 пакінуў магілёўскі клуб.
У сакавіку 2020 года стаў іграком «Смаргоні», дзе замацаваўся ў аснове. У пачатку 2021 года, калі смаргонскі клуб атрымаў месца ў Вышэйшай лізе, пераважна выхадзіў на замену, але неўзабаве пачаў трывала з’яўляцца ў стартавым складзе.
У сакавіку 2022 года далучыўся да клуба «Ключэвія» з чацвёртага польскага дывізіёна.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі (да 21), з ёй выйграў бронзавы медаль чэмпіяната Еўропы 2011 у Даніі (хоць і не з’яўляўся на полі). Згуляў адзін матч за алімпійскую зборную Беларусі.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Мінійцы
Мінійцы (Μινύες) — група аўтахтоннага насельніцтва ў Старажытнай Грэцыі.
Згодна старажытнагрэчаскім крыніцам класічнага перыяда, мінійцы паходзілі ад легендарнага першапродка Мінія і ў старажытнасці насялялі частку балканскай Грэцыі, некаторыя астравы Эгейскага мора (Сантарын і Лемнас), перасяляліся на захад Малой Азіі. Яны не заўсёды адрозніваліся элінамі ад пеласгаў, аднак ў "Гісторыі" Герадота атычныя пеласгі выціснулі карэнных мінійцаў з Лемнаса. У міфах пра Геракла апавядаецца пра валадара мінійцаў у Беотыі, якому эліны выплочвалі даніну 100 быкамі. Мінійскае паходжанне мелі некаторыя арганаўты.
Кустын (Ровенскі раён)
Кустын (Ку́стин) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэксандрыйскай вясковай абшчыны.
Раманова
Рамано́ва (, Романово) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Фібула
Фібула (fibula — шпілька, засцежка) — металічная засцежка для адзення, якая адначасова служыць упрыгожваннем. Пры ўсіх разнастайных зменах формы і ўдасканаленнях, якім фібулы падвергліся на працягу розных эпох, агульны іх тып захаваўся амаль нязменным. Састаўнымі часткамі фібулы з'яўляюцца: іголка, дужка (корпус), жалабок, спружына.
Гісторыя
Мода на фібулы змянялася досыць часта. Па фібулах у пахаваннях можна дакладна датаваць эпоху. За гады археалогія выпрацавала дакладную перыядызацыю па фібулах.
Бронзавы век амаль не ведаў фібул; у гэтым стагоддзі, ды і то толькі ў канцы яго, яны былі ва ўжыванні ў Венгрыі, Паўночнай Германіі, Скандынавіі. Пачынаючы з жалезнага веку, фібулы сустракаюцца ўвесь час у большасці месцазнаходжанняў. Фібулы, адкрытыя ў еўрапейскіх месцазнаходжаннях, падзяляюцца Мантэліусам на тры групы: венгра-скандынаўскую, грэчаскую і італійскую.
У Старажытнай Грэцыі жанчыны насілі фібулы як на верхнім (amictus), так і на споднім адзенні (indutus), мужчыны — толькі на верхняй; звычайна часткі адзення (плашчы) мацаваліся на правым плячы, радзей на грудзі, жанчыны ж ужывалі фібулы нярэдка на абодвух плячах.
Зімовы сад
Зімовы сад (wintergartenwintergarten; jardin d'hiverjardin d'hiver) — ацяплянае памяшканне з натуральным асвятленнем, прызначанае для размяшчэння экзатычных і незімастойкіх, а таксама пакаёвых раслін. Зімовы сад звычайна ўяўляе сабой зашклёнае памяшканне з металічным, алюмініевым, драўляным каркасам або веранду як працяг гасцінай.
Як частка дома, абароненая ад ветру і дажджу шкленнем, зімовы сад увайшоў у моду ўслед за тэхнічным укараненнем хатняга ацяплення, у еўрапейскіх загарадных сядзібах XIX стагоддзя — для размяшчэння на зімовы час садовых пальмаў. У цяперашні час памяшканне, як пераходнае паміж домам і садам, выкарыстоўваецца для адпачынку сям'і c відам на сад або парк.
Зімовы сад не варта блытаць з цяпліцай, якая знаходзіцца па-за домам і прызначана для вырошчвання раслін.
Секс-індустрыя
Секс-індустрыя — сфера чалавечай дзейнасці, якая ўключае ў сябе вытворчасць і рэалізацыю тавараў і паслуг сексуальнага характару. Абароты сродкаў у гэтай сферы даволі вялікія. У ЗША, напрыклад, прыбытак секс-індустрыі складае каля 13 мільярдаў долараў у год. Значная частка гэтага прыбытку — гэта сродкі атрыманыя ад продажу порнастужак на розных носьбітах і іншай медыя-прадукцыі. У Злучаных Штатах Амерыкі вытворчасць порнастужак сканцэнтравана ў Лос-Анджэлесе, у даліне Сан-Фернанда. У Еўропе цэнтрам, як парнаграфічнай кінапрамысловасці, так і секс-індустрыі ў цэлым служыць Будапешт.
Секс-турызм
Рост секс-турызму прывёў да росту секс-індустрыі ў шэрагу краін свету. Нелегальны секс-турызм, калі турысту прапануюцца непаўналетнія хлопчыкі і дзяўчынкі, мае шырокае распаўсюджванне ў краінах Карыбскага басейна і Паўднёва-Усходняй Азіі. У некаторых месцах секс-індустрыя дае істотную частку падатаковых паступленняў у бюджэты. Шырока вядомая гамбургская зона прастытуцыі, у якой абслугоўваюцца кліенты з усяго свету.
Ваенны фактар
У геаграфіі секс-індустрыі не апошнюю ролю адыгрывае блізкасць ваенных баз. Яна заўсёды групавалася бліжэй да базавання буйных груповак узброеных сіл, гэта значыць бліжэй да вялікай колькасці мужчын, якія выпрабоўваюць пастаяннае сексуальнае незадаволенне. Прыкладаў гэтаму мноства. У XIX стагоддзі секс-індустрыя квітнела ў брытанскім ваенным порце Портсмуце. У XX стагоддзі, аж да пачатку 1990-х гадоў, самая вялікая канцэнтрацыя бардэляў на Філіпінах была каля амерыканскіх ваенных баз. Большасць кліентаў бардэляў Манто, раёна Дубліна, які быў адным з найбуйнейшых цэнтраў прастытуцыі ў Еўропе, складалі брытанскія салдаты, раскватараваныя ў горадзе. Пасля таго як Ірландыя атрымала незалежнасць і брытанскія войскі пакінулі Дублін, прастытуцыя ў гэтым раёне прыйшла ў заняпад. Добра вядомы Патпанг, раён забаў у сталіцы Тайланда — Бангкоку, быў пабудаваны, як зона адпачынку для амерыканскіх салдатаў, якія ўдзельнічалі напачатку 1970-х гадоў ва В'етнамскай вайне.
Спавядальня
Спавяда́льня, канфесіяналь — месца ў Рымска-Каталіцкіх і некаторых англіканскіх храмах, ў якім здзяйсняецца хрысціянскае таінства споведзь (пакаянне).
Спавядальні могуць быць элементамі архітэктурнага дэкору храма або перасоўнымі. Робяцца часцей за ўсё з дрэва, а таксама з мармуру або стуку. У эпоху барока спавядальні часта аздабляліся разьбой — выявамі дабрачыннасцяў, жывёл, увасабляючых асноўныя грахі. Размяшчаюцца ў храмах адвольна, а часцей за ўсё — каля сцяны нефа насупраць амбола.
Сядлова
Сядло́ва (, Седлово) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сакалішчанскага сельсавета.
Муча
Муча (Muccia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 888 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 62034. Тэлефонны код — 0737.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio vescovo e martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ірынаўка
Іры́наўка (, Ириновка) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Знаходзілася ў падпарадкаванні Веткаўскага раённага Савета дэпутатаў і выканаўчага камітэта.
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Малы Рожан
Малы́ Ро́жан (, Малый Рожан) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чырвонаслабодскага сельсавета.
Нава Любамырка
Нава Любамырка (Нова́ Любоми́рка) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэксандрыйскай вясковай абшчыны.
Падвеска (упрыгажэнне)
Падве́ска — упрыгажэнне, якое падвешвалася на ланцужку, або вяроўцы. Часцей за ўсё насілася на шыі, але часам і на поясе, галаўным уборы, ці вопратцы. У розныя гістарычныя перыяды функцыі падвесак былі рознымі — ад магічных, тады яны выконвалі функцыю амулета (напр. лунніцы), да выключна эстэтычных, напрыклад, кулоны. Падвескі, прывешвалі да ікон, воты, адыгрывалі ролю рэлігійных ахвяраванняў.
Ягаднік
Я́́гаднік (Vaccinium) — род кветкавых раслін сямейства верасовых.
Апісанне
Вечназялёныя або лістападныя кусцікі. Вышыня да 60, часам да 90 см. Карэнішчы доўгія, паўзучыя. Сцёблы прамастойныя, моцнагалінастыя. Лісце чаргаванае, простае, суцэльнае, пераважна скурыстае. Кветкі адзіночныя ці па 2—3 ў пучках на канцах галінак або ў пазухах лісця. Плод — сакаўная ягада, чырвоная, сіняя, сіне-чорная, у некаторых відаў ядомая.
Арэал
Адрозніваеца больш за 200 відаў. Пашыраны ў Еўразіі, Афрыцы і Паўночнай Амерыцы; на Беларусі распаўсюджаны, ,.
Класіфікацыя
Род падзяляюць на некалькі падродаў, якія, у сваю чаргу, дзеляць на секцыі:
Значэнне і выкарыстанне
Харчовыя і лекавыя расліны.
Лявон Тарашкевіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага Уладзіслава Тарашкевіча і Разаліі з Сыбілляў. Акрамя яго ў сям’і было яшчэ чацвёра дзяцей. Род Тарашкевічаў паходзіў з Вялікага Княства Літоўскага, а стрыечны дзядзька Лявона, Браніслаў Тарашкевіч (1892—1938), быў беларускім грамадзкім і палітычным дзеячам, філолагам, сузаснавальнікам і кіраўніком Беларускай сялянска-работніцкай грамады.
Лявон Тарашкевіч скончыў агульную школы ва Уладаве, дзе і сустрэў пачатак Другой сусветнай вайны. У 1940 року па даносе быў арыштаваны за валоданне выбухованебяспечнымі матэрыяламі, аднак дзякуючы намаганням маці пазбегнуў высылкі ў канцэнтрацыйны лагер. Выехаў на працы ў Германію, адкуль уцёк у 1942 годзе. Затрыманы ў Холме і зняволены ў мясцовай турме, пасля перавезены ў Люблінскі замак. Восенню 1942 здолеў уцячы і схавацца ў свайго хрышчонага бацькі Стэфана Карапчука, які дапамог яму перабрацца пад Уладаву. Тут праз некалькі месяцаў Тарашкевіч далучыўся да савецкага партызанскага аддзела «Анатоля», які дзейнічаў у мясцовых лясах.
Пасля ўваходу ў Польшчу Чырвонай арміі ў 1944 годзе быў арыштаваны і зноў пасаджаны ў Люблінскі замак, а 13 лютага 1945 года пераведзены ў лагер НКУС. У сакавіку ўцёк з транспарту і дабраўся да Уладавы, скуль праз некалькі тыдняў сышоў у лес, дзе навязаў кантакт з камендантам раёна Арміі Краёвай Клеменсам Панасюком і ўвайшоў у склад партызанскага аддзела Тадэвуша Быхаўскага, узяўшы сабе псеўданім «Ястраб». У чэрвені 1945 года гэты аддзел раззброіў пастарункі грамадзянскай міліцыі ў Вытычне, Дубечне, Сасновіцы і Пешаволі. Пасля захопу кіраўніка аддзела стаў яго заступнікам.
5 лютага 1946 года аддзел «Ястраба» на некалькі гадзін авалодаў горадам Парчаў, дзе папоўніў харчовыя запасы, забіў міліцыянта і 3 яўрэяў на службе міліцыі. Наступнымі днямі з баямі змусіў адступіць 70-асобавую аператыўную групу КУБ і МГБ. 11 лютага 1946 года адбылася сутычка з аддзелам КУБ, які праводзіў аблаву ў ваколіцах вёскі Мар’янка; апошні страціў некалькі салдат забітымі, двое афіцэраў і 12 шарагоўцаў паланёнымі.
8 чэрвеня на чыгуначнай станцыі ў Грудку Шляхецкім адбыўся бой аддзела «Ястраба» з саюзам НКУС, які быў разбіты. Пасля гэтага аддзел Лявона Тарашкевіча забіў у цягніку некалькі супрацоўнікаў МГБ. 8 ліпеня з засады напаў і разбіў аддзел КУБ, захапіўшы вялікую колькасць зброі і амуніцыі. 18 ліпеня разам з аддзелам Стэфана Брушка з НУС на трасе Холм — Люблін Лявон Тарашкевіч затрымаў аўтамабіль сястры Баляслава Берута Зоф’і Малеўскай з мужам, сынам і нявесткай. Аднак дзеля прыбыцця ў раён дадатковых сіл КУБ затрыманыя былі вызваленыя.
22 кастрычніка 1946 года разам з аддзелам Юзафа Струга захапіў пастарункі грамадскай міліцыі ў Мілеяве, Лэнчнай і Цыцаве, раззброіў аддзел Войскаў аховы граніцы на трасе Уладава — Холм, пасля завалодаў Уладавай, дзе заняў пастарунак міліцыі MO і разбіў сядзібу аддзела грамадскай бяспекі, вызваліўшы каля 100 вязняў. У лістападзе 1946 аб’яднаныя аддзелы «Ястраба», «Ардона» (Ю. Струга) і капітана Здзіслава Бронскага ў ваколіцах Сверчава правялі бой з апергрупай КУБ, у якой загінулі 18 салдат бяспекі і 32 параненыя.
У навагоднюю ноч 1946/1947 аддзел «Ястраба» браў удзел у атацы аб’яднаных аддзелаў СіН капітана Лявона Солтысіка ( 300—350 партызан) на Радзынь Падляскі, а назаўтра разбіў аддзел МГБ-КУБ у Акалеве. 3 студзеня 1947 пры нападзе на прапагандысцка-ахоўны аддзел НПА ў Семеню Лявон Тарашкевіч быў цяжка паранены пры нявысветленых акалічнасцях і па дарозе да ўрача сканаў.
Патаемна пахаваны на могілках у Семеню. Урачыстае перапахаванне адбылося 30 чэрвеня 1991 года.
Гірдзюшы
Гісторыя
З 1939 года ў БССР. У 1941—1944 гадах акупавана нацыстамі. Перад вайной у вёсцы жыло 98 чалавек у 18 дварах. У кастрычніку 1943 года гітлераўцамі было спалена 18 дамоў, забіта 2 чалавекі.
IC 1203
IC 1203 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Скарпіён.
Пухава (Ровенскі раён)
Пухава (Пу́хова) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэксандрыйскай вясковай абшчыны.
Лакафарба
ААТ «Лакафарба» (Лідскі лакафарбавы завод; ОАО «Лакокраска») — беларускае прадпрыемства па вытворчасці лакафарбавых вырабаў, якое знаходзіцца ў г. Ліда Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Завод быў пабудаваны на базе невялікай хімічнай фабрыкі, якая існавала ў Лідзе з 1958 года. У 1959 годзе яна была ператворана ў Лідскую фабрыку лакафарбавых вырабаў. Будаўніцтва вялікага прадпрыемства па праекце Дзяржаўнага навукова-даследчага і праектнага інстытута лакафарбавай прамысловасці (ГИПИ ЛКП) пачалося ў 1963 годзе, першая чарга была ўведзена ў эксплуатацыю 1 чэрвеня 1965 года. У 1966 годзе былі ўведзены ў эксплуатацыю новыя цэхі полівінілацэтатнай эмульсіі і алкідных смолаў. У 1970 годзе быў уведзены ў эксплуатацыю цэх эмаляў, у 1971 годзе — цэх лакаў на кандэнсацыйных смолах, у 1972 годзе — доследна-прамысловая ўстаноўка па вытворчасці лакаў, у 1973 годзе — цэх лакаў і эмаляў на полімерызацыйных смолах. У 1976 годзе быў уведзены ў эксплуатацыю цэх па вытворчасці фталевага ангідрыда, які быў пабудаваны сумесна з Польскай Народнай Рэспублікай. 18 лістапада 1983 года ці ў 1984 годзе завод быў ператвораны ў Лідскае вытворчае аб'яднанне «Лакафарба» Усесаюзнага аб'яднання «Союзкраска», у якое ўвайшоў таксама Мінскі лакафарбавы завод. У 1986 годзе былі пабудаваны комплексы фізіка-механічнай і біялагічнай ачысткі прамысловых сцёкаў. У 1991 годзе завод быў падпарадкаваны Дзяржкамітэту Рэспублікі Беларусь па прамысловасці і міжгаліновым вытворчасцям, у 1992 годзе быў перададзены ў склад Камітэта па нафце і хіміі (зараз — канцэрн «Белнафтахім»). У 1994 годзе завод быў ператвораны ў адкрытае акцыянернае грамадства. У канцы 1990-х гадоў пачалося тэхнічнае пераабсталяванне прадпрыемства.
Сучаснае становішча
Завод выпускае каля 25 тыс. т фталевага ангідрыда, 55 тыс. т арганаразбаўляльных лакафарбавых матэрыялаў, 1 тыс. т водна-дысперсійных лакафарбавых матэрыялаў. Завод таксама вырабляе полівінілацэтатную дысперсію (ПВАД) і растваральнікі. Прадукцыя рэалізуецца пад 4 брэндамі («Lida», «Fresko», «Massive», «Garage»). Прадпрыемства займае 27% беларускага рынку лакафарбавых вырабаў і 16% расійскага.
Санкцыі
З сярэдзіны 2000-х гадоў ААТ «Лакафарба» з перапынкамі знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША. Апошняе ўключэнне было ў чэрвені 2021 года. У студзені 2023 года прадпрыемства было ўнесена ў санкцыйны спіс Украіны.
Амікл (сын Лакедэмона)
Амікл  — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Лакедэмона і Спарты. Жонка Дыямеда. Бацька Кінорта, Гіякінфа і Леаніры. Заснаваў горад Аміклы. Паводле іншага радаводу, сыны Аргал і Гіякінф. Паводле версіі, бацька Дафны. Паводле версіі, называецца каханым Апалона.
Казмеж (гміна)
Ка́змеж (Kaźmierz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шаматульскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Казмежы. Плошча гміны складае 128,2 км². Станам на 2004 год у гміне Казмеж пражывалі 7112 чалавек, шчыльнасць — 55,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Цугскае возера
Цугскае возера (Zugersee) — возера ў Швейцарыі, у паўночных перадгор'ях Альпаў. Размешчана ў старажытналедавіковай катлавіне на вышыні 414 м.
Плошча паверхні 38,2 км², найбольшая глыбіня 197 м. Плошча вадазбору 246 км². Аб'ём вады з возеры 3,18 км³. Сцёк па рацэ Лорцэ ў раку Рэйс (басейн Рэйна). Суднаходнае. Багата рыбай (стронга).
На Цугскім возеры — горад Цуг. Курорты, турызм.
Віктар Фрэдэрык Вайскопф
Віктар Фрэдэрык Вайскопф (, Вена —, Ньютан, ЗША) — амерыканскі фізік-тэарэтык. Адзін з удзельнікаў Манхэтэнскага праекта.
Біяграфія
З 1954 член Нацыянальнай акадэміі ЗША. Скончыў Гётынгенскі ўніверсітэт у 1931 годзе. Выкладаў у Берлінскім універсітэце (1932—1933), Цюрыхскім тэхналагічным інстытуце (1933—1935), інстытуце тэарэтычнай фізікі ў Капенгагене (1935—1937). У 1937 пераехаў у ЗША. Прафесар Масачусецкага ўніверсітэта (у 1937—1961 і з 1965). У 1961—1965 дырэктар Еўрапейскага цэнтра ядзерных даследаванняў (CERN). Вайскопф унёс вялікі ўклад у сучасную ядзерную фізіку. Яму належаць важныя даследаванні ў галіне квантавай электрадынамікі. Развіў тэорыю палярызацыі вакууму, даследаваў лэмбаўскае зрушэнне — змену энергіі атама вадароду, звязаную з квантавай прыродай электрамагнітнага поля. Член Французскай (1957) і Дацкай (1961) акадэмій навук.
ФК Дняпро Магілёў
«Дняпро» — беларускі футбольны клуб з горада Магілёва, заснаваны ў 1960 годзе. У цяперашні час выступае ў Першай лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Па выніках сезона 2018 «Дняпро» страціў месца ў Вышэйшай лізе. Аднак, 8 лютага 2019 года было абвешчана аб падпісанні дагавора аб намерах з мінскім «Промнем», згодна з якім прадугледжвалася стварэнне аб’яднанай каманды ў Вышэйшай лізе. Пасля гэтага шэраг ігракоў магілёўскага клуба адправіліся на прагляд у «Прамень», некаторыя з іх падпісалі кантракт, астатнія разышліся па іншых клубах. 20 сакавіка 2019 года «Прамень» афіцыйна абвясціў аб пераездзе ў Магілёў і змене назвы на «Дняпро». Асноўную каманду ўзначалілі спецыялісты «Промня», а дубль склаўся з ігракоў і трэнераў былога «Дняпра», юнацкія ж каманды ў двух клубах засталіся асобнымі.
Па выніках сезона 2019 аб’яднаная каманда «Дняпро» страціла месца ў Вышэйшай лізе. Клуб меў істотныя даўгі, у выніку яго пакінулі ўсе ігракі і трэнеры. Магілёўскія ўлады не здолелі дамовіцца аб перадачы клуба дзяржаве, таму быў заснаваны новы клуб пад афіцыйнай назвай «Дняпро-Магілёў», які далучыўся да Другой лігі. Выступаючы пераважна ўласнымі маладымі выхаванцамі, магілёўскі клуб упэўнена перамог у Другой лізе.
У сезоне 2021 каманда камплектавалася пераважна вопытнымі ігракамі, у тым ліку вяртала магілёўскіх выхаванцаў, далучаючы таксама некалькіх маладых ігракоў. Пачатак сезона атрымаўся няўдалым, і ў ліпені замест Ігара Чумачэнкі новым трэнерам стаў Вячаслаў Ляўчук. Пазней магілёўская каманда выдала некалькі неблагіх адрэзкаў, чаму паспрыялі добрыя бамбардзірскія паказчыкі нападніка Кірыла Сідарэнкі, які з-за траўмы прапусціў першую палову сезона, а на фінішы стаў другім бамбардзірам лігі. Тым не меней, дацягнуцца да лідараў «Дняпро» ўжо не здолеў, а два паражэнні на фінішы ад сераднякоў «Лакаматыва» і «Шахцёра» канчаткова пазбавілі каманду шанцаў на выхад у Вышэйшую лігу. Сезон «Дняпро» скончыў на 5-м месцы з 12.
У пачатку 2022 года каманда рыхтавалася да ўдзелу ў Першай лізе. Клуб пакінулі старшыня Дзмітрый Калачоў і галоўны трэнер Вячаслаў Ляўчук, новым трэнерам стаў Яўген Малчан, які раней узначальваў каманду «Дняпро-Юні» ў Другой лізе. Аднак, у канцы лютага брэсцкі «Рух» адмовіўся ад удзелу ў Вышэйшай лізе, і АБФФ прапанавала «Дняпру» заняць вакантнае месца. 1 сакавіка «Дняпро» афіцыйна пацвердзіў свой удзел у Вышэйшай лізе. Каманда ўвайшла ў сезон фактычна ў складзе, які рыхтаваўся яшчэ для Першай лігі, і хутка стала аўтсайдарам. У летняе трансферанае акно «Дняпро» таксама не здолеў падмацавацца з-за забароны на транфсеры, накладзенай ФІФА за нявыплату зарплаты легіянерам яшчэ за сезон 2018. У ліпені замест Малчана галоўным трэнерам стаў яго памочнік Юрый Лукашоў, але вынікі каманды істотна не палешыліся. У верасні Лукашоў пакінуў клуб, і Малчан зноў стаў на чале каманды, якая неўзабаве страціла шанцы на захаванне месца ў Вышэйшай лізе і ў сезоне 2022 фінішавала апошняй.
Цяперашні склад
Станам на жнівень 2023 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Аляксандра Аляксандраўна Сасновіч
Алякса́ндра Алякса́ндраўна Сасно́віч (нар. у Мінску) — беларуская тэнісістка. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа. Паўфіналістка US Open-2019 у парным разрадзе разам са славачкай Вікторыяй Кужмавай. Фіналістка трох турніраў WTA у адзіночным разрадзе.
Спартыўная кар’ера
У тэнісе з дзевяці гадоў; любімае пакрыццё — хуткі хард, лепшы ўдар — бэкхэнд па лініі. Пераможца 18 турніраў TF (11 — у адзіночным разрадзе); паўфіналістка двух юніёрскіх турніраў Вялікага шлема ў парным разрадзе (US Open-2011, Roland Garros-2012).
2022: Трэці фінал WTA
У першым раундзе Australian Open сустракалася з пераможцай кваліфікацыі Чжэн Цыньвень з Кітая. Лёс матчу рашаўся на тай-брэйку трэцага сэта, у якім Сасновіч прайграла з лікам 5-10.
У лютым на турніры ў Санкт-Пецярбургу Сасновіч паспяхова прайшла два раўнды, атрымаўшы перамогі над Магдай Лінет і Жаклін Крысціян. У чвэрцьфінале сустракалася з Алёнай Астапенка з Латвіі, з якой дагэтуль сустракалася тройчы і ні разу не перамагла. Сасновіч мела шанцы на поспех, але ў чарговы раз прайграла. Матч працягваўся дзве з паловай гадзіны і скончыўся з лікам 6-7, 6-4, 3-6.
Турнір катэгорыі Premier 5 у Досе пачала з кваліфікацыі, дзе ўпэўнена перамагла румынку Ану Богдан (6-1, 6-1) і бельгійку Кірстэн Фліпкенс (6-3, 6-2). У першым раўндзе асноўнай сеткі разграміла першую ракетку Кітая Чжан Шуай з лікам 6-1, 6-1. Наступнай суперніцай стала прадстаўніца Туніса Унс Джабір. Сасновіч упэўнена выйграла першы сэт, але не здолела перамагчы дзясятую ракетку свету (6-1, 5-7, 3-6). Такім чынам, лік асабістых сустрэч паміж тэнісісткамі стаў 3-0.
На турніры ў Індзіян-Уэлсе Сасновіч перамагла калумбійку Асорыю Серана ў двух сэтах 6-4, 5-0 (ret.), але прайграла Петры Квітавай у другім раўндзе (7-6, 4-6, 4-6). Выдатным для Аляксандры стаў наступны турнір у Маямі, дзе яна ўпершыню ў кар’еры дасягнула 1/8 фіналу. На «пятым шлеме» беларуска паслядоўна перамагла кітаянку Ван, расіянку Касаткіну і румынку Бегу, з якой дагэтуль сустракалася тройчы і не мела перамог. Наступнай суперніцай Сасновіч стала швейцарка Бенчыч. Сустрэча скончылася з лікам 6-2, 6-3 на карысць швейцаркі, якая на гэтым турніры дайшла да паўфіналу. Дзякуючы поспехам у сакавіку Сасновіч паднялася на 51 месца ў рэйтынгу WTA.
Анастасія Віктараўна Сарокіна
Анастасі́я Ві́ктараўна Саро́кіна (нар. ; Мінск, БССР, СССР) — беларуская шахматыстка, віцэ-прэзідэнт Міжнароднай федэрацыі шахмат, міжнародны суддзя.
Біяграфія
Займацца шахматамі пачала з 5—6-цігадовага веку. Скончыла вучылішча алімпійскага рэзерву, Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры.
У 2001 годзе Сарокіна выканала норму міжнароднага майстра па шахматах сярод жанчын (WIM), у 2002 стала міжнароднай суддзёй ФІДЭ, у 2005 — трэнерам ФІДЭ. Судзіла на алімпіядах у Блэдзе (2002), Стамбуле (2012), некалькіх турнірах Гран-пры ФІДЭ (2012—2013) і іншых турнірах ФІДЭ.
Анастасія Сарокіна пераехала ў Аўстралію ў 2003 годзе, працавала трэнерам у шахматнай школе Квінсленда, пасля ў Мельбурне, стварыла ўласную школу «Шахматная акадэмія». З канца 2000-х гадоў зноў жыве ў Беларусі, замужам, мае дачку. У 2013 годзе заснавала ў Мінску дзіцячую школу шахмат, якая пазней атрымала акрэдытацыю ФІДЭ.
З мая 2017 года ўзначальвае Беларускую федэрацыю шахмат (БФШ).
У жніўні 2020 года Анастасія Сарокіна падпісала ліст, у якім спартыўная грамадскасць выступіла супраць гвалту і беззаконня ў Беларусі. Неўзабаве была дапытана ў міліцыі і выехала за мяжу. У маі 2021 года заявіла аб адстаўцы з пасады старшыні БФШ.
Дзядзька Анастасіі Сарокінай — беларускі гросмайстар Віктар Купрэйчык.
Лунніца
Лу́нніца — металічнае ўпрыгажэнне (завушніцы, падвескі) у выглядзе паўмесяца. Вырабляліся з бронзы, срэбра, радзей — золата. Лунніцы вядомыя з канца бронзавага веку, былі распаўсюджаныя ў Егіпце, многіх земляробчых народаў Азіі і Еўропы, у тым ліку і ў славян у Х-ХII стст. Лунніцы звязаны з вераваннямі ў сілу месяца і культам урадлівасці.
Рыскі (Шчучынскі раён)
Рыскі́ (, Рыски) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Цімптон
Цімпто́н (Тимпто́н, Төмтөөн) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Рэспубліцы Саха (Якуція), правы прыток ракі Алдан (басейн Лены).
Даўжыня ракі 644 км. Плошча вадазбору 44 400 км². Сярэдні расход вады 560 м³/с. Аб’ём сцёку 16,98 км³/год. Выток ракі знаходзіцца на паўночных схілах Станавога хрыбта. Працякае па Алданскім нагор’і. Упадае ў раку Алдан каля сяла Усць-Цімптона. Замярзае Цімптон у кастрычніку, вызваляецца ад лёду ў маі. У зімовы перыяд рака ў верхнім і сярэднім цячэнні месцамі перамярзае, утвараюцца наледзі. У басейне ракі 1343 возеры агульнай плошчай 27,3 км².
Шыбіна
Шы́біна (, Шибино) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чырвонаслабодскага сельсавета.
Балбечына (Расонскі раён)
Балбе́чына (, Болбечино) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Янкавіцкага сельсавета.
Вайна пад стрэхамі (фільм)
«Вайна пад стрэхамі» (Война под крышами) — беларускі мастацкі фільм рэжысёра Віктара Турава, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1967 годзе.
Сюжэт
Пасля захопу значнай часткі СССР нямецкімі войскамі Ганна Корзун — загадчыца аптэкі — пачынае дапамагаць партызанам, перадаючы ім медыкаменты і інфармацыю. Кожны дзень рызыкуючы сабою і сваімі дзецьмі, Ганна ні на імгненне не засумнявалася ў правільнасці свайго рашэння. А калі небяспека быць выкрытай устае ў поўны рост, яна са сваімі сынамі сыходзіць у лес да партызанаў.
Рэшуцк
Рэшуцк (Решу́цьк) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэксандрыйскай вясковай абшчыны.
П’ер Саварн’ян дэ Браза
Граф П’етра-Паала Саварн’ян дзі Брацца (Pietro Paolo Savorgnan di Brazzà), на французскі манер П’ер Саварн’ян дэ Браза (Pierre Paul François Camille Savorgnan de Brazza) ( — ) — італа-французскі падарожнік, пачынальнік французскага панавання па верхнім цячэнні Агавэ і на Конга; заснавальнік горада Бразавіль.
Біяграфія
П’етра-Паала Саварн’ян дзі Брацца нарадзіўся ў Рыме ў сям’і фрыўльскіх арыстакратаў (прозвішча Бразза паходзіць ад італьянскай назвы харвацкага вострава Брач). Вучыўся ў езуіцкай калегіі ў Парыжы, з 1868 па 1870 года наведваў Марскую школу ў Брэсце, у 1870 годзе паступіў у французскі флот. У 1875 годзе разам з урачом Ноель-Балэ даследаваў у гандлёва-палітычных адносінах верхняе цячэнне ракі Агавэ. Па заканчэнні гэтага прадпрыемства Браза адкрыў вярхоўі абодвух правых прытокаў Конга, Алімы і Ліконы.
У канцы снежня 1879 года Браза, па даручэнні французскага ўрада і на яго субсідыі, распачаў другое сваё падарожжа і заснаваў станцыю Франсвіль на рацэ Пасэ, недалёка ад упадзення яе ў Агавэ, а 3 верасня 1880 гады станцыю Бразавіль, на правым беразе Конга, прыняў вобласць караля Макока, паміж Лаўсонам і Стэнлі-Пулем, пад абарону Францыі, спусціўся ўніз па Конга і 7 лістапада 1880 года сустрэўся са Стэнлі ў Мдамбі-Мбонга.
Падчас трэцяга свайго падарожжа ў краіны, якія ляжаць па цячэнні Агавэ, і ў Французскае Конга, якое ён распачаў 18 снежня 1880 года са Сен-Марыі-дэ-Габон, ён заснаваў станцыю дэ л’Аліма на вярхоўях гэтай ракі і ў кастрычніку 1881 года з Франсвіля дабраўся да берага паблізу Ланданы.
У першыя месяцы 1882 года Браза вярнуўся ў Францыю і падахвочваў урад і парламент да больш энергічнай дзейнасці ў заходне-экватарыяльнай Афрыцы. У пачатку 1883 года французы, па патрабаванні Браза, занялі ў прыморскай вобласці Лаанга мясцовасць Лаанга і Понтэ-Негра, а 21 красавіка таго ж года Браза, прызначаны ўрадавым камісарам экватарыяльнай Францыі і атрымаўшы субсідыю ў 1 275 000 франкаў, высадзіўся на чале моцнай экспедыцыі у Лібрэвіле, у Габоне.
З Франсвіля ён арганізаваў новую калонію, заключыў трактаты з уладарамі вобласці Агавэ, да 1885 года заснаваў больш за 25 новых станцый на Агаве, Аліме, Куілам-Ніядзі і на ўзбярэжжы Лаанга, даследаваў «экватарыяльную Францыю» у геалагічным, біялагічным і антрапалагічным плане, у 1886 годзе атрымаў званне генеральнага камісара Французскага Конга. Незадоўга да смерці ездзіў у Конга для праверкі чутак пра жорсткае абыходжанне каланізатараў з тубыльцамі.
IC 1204
IC 1204 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Косіцкая
Ко́сіцкая (, Косицкая) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Знаходзілася ў падпарадкаванні Веткаўскага раённага Савета дэпутатаў і выканаўчага камітэта.
У 1926—1927 гадах цэнтр Косіцкага сельсавета. Ліквідавана ў 2011 годзе.
Святця
Святця (Свя́ття) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэксандрыйскай вясковай абшчыны.
Пена-Сан-Джавані
Пена-Сан-Джавані (Penna San Giovanni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 1302 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 62020. Тэлефонны код — 0733.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лакедэмон (цар)
Лакедэмон (Λᾰκεδαίμων) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Зеўса і плеяды Тайгеты. Па яго імі краіна названа Лакедэмонам. Жонка Спарта, дзеці Амікл і Эўрыдзіка. Пабудаваў горад і назваў яго Спартай. Свяцілішча яму ў мястэчку Алесіі. Усталяваў шанаванне Харытаў, прыняўшы, што іх дзве: Клета і Фаена.
Цукаты
Цукаты — плады або іх кавалкі, звараныя ў цукровым сіропе і падсушаныя. Цукаты гатуюць з розных пладоў (пераважна цытрусавых), а таксама з зялёных грэцкіх арэхаў, скарынак дыні, кавуна. Сыравіну падрыхтоўваюць гэтак жа, як і для варэння, затым шматкроць (6-7 разоў) з інтэрвалам 10-12 гадзін вараць у сіропе да загусцення, пакідаючы плады паміж варкамі для выстойвання. Агульная працягласць варэння 3-4 сут. Звараныя разагрэтыя плады адкідваюць на рэшата або рэдкае сіта, падсушваюць ў сушылцы пры тэмпературы 35-40 °C. Цукаты ўтрымліваюць 14-17 % вільгаці. На паверхні цукатаў — скарыначка з крышталічнага цукру. Цукаты выкарыстоўваюць пры вырабе кандытарскіх вырабаў (тартоў, пірожных, шакаладу), сыркоў, некаторых хлебных вырабаў і г.д.
Гурка (вёска)
Гу́рка (, Гурка) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Каля вёскі знаходзіцца возера Гурка.
Глюон
Кажучы тэхнічнай мовай, глюоны — гэта вектарныя калібравальныя базоны, якія непасрэдна адказваюць за моцнае каляровае ўзаемадзеянне паміж кваркамі ў квантавай хромадынаміцы (КХД). У адрозненне ад нейтральных фатонаў у квантавай электрадынаміцы (КЭД), глюоны самі нясуць каляровы зарад і, такім чынам, удзельнічаюць у моцных узаемадзеяннях, а не толькі пераносяць іх. Глюон валодае здольнасцю рабіць гэта, таму што ён нясе ў сабе каляровы зарад, тым самым узаемадзейнічаючы з самім сабой, што робіць КХД значна больш складанай для разумення, чым КЭД.
Уласцівасці
Глюон — гэта квант вектарнага поля ў КХД. Ён не мае масы. Як і фатон, ён валодае адзінкавым спінам. У той час, як масіўныя вектарныя (гэта значыць, з адзінкавым спінам) часціцы маюць тры станы палярызацыі, бязмасавыя калібравальныя базоны, такія, як глюон і фатон, маюць толькі дзве магчымыя палярызацыі з-за таго, што калібравальная інварыянтнасць патрабуе папярочнай палярызацыі. У квантавай тэорыі поля непарушаная калібравальная інварыянтнасць патрабуе, каб калібравальны базон быў бязмасавым (эксперымент абмяжоўвае масу глюона зверху значэннем не больш за некалькі МэВ). Глюон валодае адмоўнай унутранай цотнасцю і нулявым ізаспінам. Ён з'яўляецца антычасціцай самому сабе.
Нумералогія глюонаў
У адрозненне ад адзінага фатона ў КЭД ці трох W- і Z-базонаў, якія пераносяць слабае ўзаемадзеянне, у КХД існуе 8 незалежных тыпаў глюонаў.
Кваркі могуць несці тры тыпы каляровага зараду; антыкваркі — тры тыпы антыкаляровага. Глюоны могуць быць асэнсаваны як носьбіты адначасова колеру і антыколеру, альбо як тлумачэнне змены колеру кварка пры ўзаемадзеяннях. Зыходзячы з таго, што глюоны нясуць ненулявы каляровы зарад, можна падумаць, што існуе толькі шэсць глюонаў. Але на самай справе іх восем, таму што, кажучы тэхнічнай мовай, КХД — гэта калібравальная тэорыя з SU(3)-сіметрыяй. Кварк прадстаўлены як поле спінараў у Nf водарах, кожны ў фундаментальным прадстаўленні (трыплет, пазначаецца 3) каляровай калібравальнай групы, SU(3). Глюоны з'яўляюцца вектарнымі палямі ў далучаным прадстаўленні (актэт, абазначаюцца 8) каляровай SU(3)-групы. Наогул кажучы, для калібравальнай групы лік пераносчыкаў ўзаемадзеяння (такіх як фатоны і глюоны) заўсёды роўны размернасці далучанага прадстаўлення. Для простага выпадку SU(N) размернасць гэтага прадстаўлення роўная N²-1.
У тэрмінах тэорыі груп сцвярджэнне, што сінглетныя па колеры глюоны адсутнічаюць, з'яўляецца проста заявай, што квантавая хромадынаміка мае сіметрыю SU(3), а не U(3). Апрыёрных прычын для перавагі той ці іншай групы няма, але эксперымент ўзгадняецца толькі з SU(3).
Бясколерныя глюоны:
не існуе.
Эксперыментальныя назіранні
Першы прамы эксперыментальны доказ існавання глюонаў быў атрыманы ў 1979 годзе, калі ў эксперыментах на электрон-пазітронным калайдары PETRA у даследчым цэнтры DESY (Гамбург, ФРГ) былі выяўлены падзеі з трыма адроннымі струменямі, два з якіх спараджаюцца кваркамі і трэці — глюонам. Ускосны доказ існавання глюонаў быў атрыманы на дзесяць гадоў раней пры колькасным аналізе працэсу глыбока няпругкага рассейвання электронаў на пратоне/нейтроне, праведзеным у амерыканскай лабараторыі SLAC.
У 2005 годзе на рэлятывісцкім калайдары цяжкіх іонаў RHIC была атрымана кварк-глюонная плазма.
Глюбол (часціца, якая складаецца з адных глюонаў) пакуль не быў знойдзены.
Канфайнмент
Свабодныя кваркі да гэтага часу не назіраліся, нягледзячы на шматгадовыя спробы, аналагічная сітуацыя і з глюонамі. Аднак у Фермілабе было статыстычна выяўлена адзіночнае нараджэнне топ-кварка (яго час жыцця занадта малы, каб утвараць звязаны стан).
Існуюць некаторыя ўказанні на існаванне экзатычных адронаў, якія маюць лік валентных кваркаў больш за 3.
Петэр Вайс
Біяграфія
У 1934 яго сям'я эмігравала з Германіі; з 1939 жыў у Швецыі. Быў мастаком і кінарэжысёрам. Літаратурную дзейнасць пачаў "мікрараманам" "Цень цела фурмана" (1960), напісаным у духу эксперыментаў французскага "новага рамана". У раманах "Развітанне з бацькамі" (1961), "Кропка уцёкаў" (1962), "Размова трох падарожнікаў" (1963) апісаны нягоды жыцця эмігрантаў. Вайс напісаў антынацысцкую п'есу "Судовае разбіральніцтва" (1965), пабудаваную на сапраўдных матэрыялах працэсу над злачынцамі Асвенціма.
Кцыня (гміна)
Кцы́ня (Kcynia) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Накельскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кцыні. Плошча гміны складае 297,02 км². Станам на 2004 год у гміне Кцыня пражывалі 13 796 чалавек, шчыльнасць — 46,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 36 салецтваў.
Палац Бандзінэлі
Гісторыя
У 1634 годзе камяніца перайшла ва ўласнасць фларэнційскага купца, ўнука вядомага фларэнційскага купца , які вырашыў пасяліцца у Львове і атрымаў гарадское грамадзянства. У 1629 годзе Барталамеа Бандзінэлі ўдасканаліў упершыню арганізаваную Даменікам Мантэлупа пошту. У доме знаходзілася яго паштовы кантора. Дэкрэтам ад 4 сакавіка 1629 года кароль Жыгімонт III Ваза прадаставіў Раберта Бандзінэлі прывілей на ўтрыманне рэгулярнай каралеўскай пошты, так званай «Ordinatio Posthae», і тытул «каралеўскага постмагістра». Кожную суботу паштовыя кур’еры адпраўляліся на Гданьск праз Замасць — Люблін — Варшаву — Торунь і на Кракаў праз Ярослаў — Жэшаў — Тарнаў. Спачатку кур’ераў было 21, потым — 12. Гэтыя паслугі каштавалі вельмі дорага, і таму гарадскі савет вырашыў эканоміць на паштовых выдатках і высылаў уласнай ганца, што было парушэннем дамовы. Праз некаторы час дзеянні гарадскога савета прывялі Раберта Бандзінэлі да банкруцтва і яго паштовы кантора закрылася.
У 1737—1739 гадах будынак быў адрэстаўраваны, пра што сведчыць надпіс на яго паўночным фасадзе. Пры гэтай перабудове галоўны ўваход быў перанесены на вул. Дамініканскую (цяпер вул. Стаўрапігійская). Наступны рэстаўрацыя была праведзена ў 1750 годзе пад кіраўніцтвам архітэктара.
У 1841 годзе ў кнігарні Эдварда Віняжа (Edward Winiarz) і Карла Вільда-малодшага (Karł Wild), размешчанай у памяшканнях першага і другога паверхаў камяніцы Бандзінэлі, упершыню быў выстаўлены на публічны агляд дагератып (папярэднік фатаграфіі) з краявідам Львова. У 1850—1870 гадах тут знаходзілася заснаваная ў 1796 годзе кнігарня Карла Вільда (Karł Wild), якая служыла своеасаблівым месцам сустрэч львоўскіх літаратараў. Тут таксама пражываў некаторы час польскі паэт Карнэль Уэйскі. У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў будынак належаў Хае Гітлету Коркесу (Chaje Gitlet Korkes), а потым Самуэлю Юзафу Коркесу (Samuel Józef Korkes).
У 1925 годзе для крамы Якуба Швадона (Jakub Schwaddon) па праекце архітэктара Леапольда Райса (Leopold Reiss) выкананы праект рэканструкцыі запаўнення уваходнага партала з пл. Рынак. У 1935 годзе магістрат Львова вёў працяглую перапіску з Самуэлем Юзафам Коркесом наконт аднаўлення страчаных элементаў белакаменных абрамленняў парталаў з пл. Рынак і вул. Дамініканскай. 20 лютага 1935 года архітэктар Яўген Нагірны выканаў праект партала і акна з пл. Рынак для крамы «Цэнтрасоюза».
У канцы 1970-х гадоў будынак знаходзіўся ў аварыйным стане. Пасля працяглых рамонтных і рэстаўрацыйных работ (амаль дваццаць шэсць гадоў) ўрачыстае адкрыццё Палаца Бандзінэлі адбылося 28 снежня 2005 года. Цяпер тут размяшчаюць самыя разнастайныя экспазіцыі пад эгідай Львоўскага гістарычнага музея, якому і належыць будынак у наш час.
12 снежня 2008 года, у рамках святкавання 10-годдзя ўнясення Ансамбля гістарычнага цэнтра Львова ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, у палацы Бандзінэлі адбылося ўрачыстае адкрыццё Музея пошты.
Архітэктура
Палац уяўляе сабой трохпавярховы атынкаваны будынак з каменя і цэглы, які ў плане мае форму выцягнутага ў глыбіню ўчастка прамавугольніка, характэрную для рынкавых камяніц, з вузкім галоўным і падоўжаным бакавым фасадам па вул. Стаўрапігійскай.
Звонку і ў інтэр’еры на дзвярных і аконных абрамленнях захаваліся элементы белакаменнай разьбы, у памяшканнях — характэрныя драўляныя бэлькі; на першым паверсе — гатычныя скляпенні. Фасады гарызантальна расчлянёныя міжпаверхавымі карнізамі, вуглы дома падкрэслены вуглавымі пілястрамі з дыяментавым рустам. Парадны ўваход на заходнім галоўным фасадзе аформлены парталам, які захаваў свой першапачатковы выгляд, як і правае ад яго акно, упрыгожанае фігуркамі дэльфінаў — сімвалам поспеху ў гандлі. Вокны галоўнага фасада ўпрыгожаны масіўнымі трохвугольнымі сандрыкамі, фланкіраваныя пілястрамі, дапоўненыя маскамі. Бакавы фасад з асіметрычна размешчаным уваходам, прарэзаны радам вокнаў, упрыгожаных масіўнымі трохвугольнымі і сегментнымі сандрыкамі.
Нейпервіл
Нейпервіл (Naperville) — горад на поўначы ЗША, у штаце Ілінойс. Па перапісу насельніцтва 2000 года ў горадзе пражывалі 128 358 чалавек, у 2010 годзе насельніцтва ўзрасло да 141 853 чал.
Кансольная праграма
Кансольная праграма або праграма каманднага радка — камп’ютарная праграма (або ўтыліта), прызначаная для выкарыстання праз толькі-тэкставы карыстальніцкі інтэрфейс, напрыклад, тэкставы тэрмінал, інтэрфейс каманднага радка некаторых аперацыйных сістэм (Unix, DOS, і г.д.) або тэкставы інтэрфейс, уключаны ў большасць аперацыйных сістэм з графічным інтэрфейсам карыстальніка (GUI), такіх як кансоль Windows у Microsoft Windows, тэрмінал у macOS і xterm у Unix.
Агляд
Карыстальнік звычайна ўзаемадзейнічае з кансольнай праграмай, выкарыстоўваючы толькі клавіятуру і экран дысплея, у адрозненне ад праграм з графічным інтэрфейсам, якія звычайна патрабуюць выкарыстання мышы або іншай паказальнай прылады. Многія кансольныя праграмы, такія як інтэрпрэтатары каманднага радка, з’яўляюцца інструментамі каманднага радка, але таксама існуе мноства праграм з тэкставым інтэрфейсам карыстальніка (TUI).
Магчымасць стварэння кансольных праграм захоўваецца як асаблівасць сучасных асяроддзяў праграмавання, такіх як Visual Studio і .NET Framework на Microsoft Windows. Гэта спрашчае працэс вывучэння новай мовы праграмавання, пазбаўляючы ад складанасці графічнага інтэрфейсу.
Бібліятэкі
Некалькі бібліятэк даступныя для дапамогі ў распрацоўцы тэкставых карыстацкіх інтэрфейсаў.
У сістэмах Unix такімі бібліятэкамі з’яўляюцца ncurses і curses.
Малагасійская мова
Малагасійская мова (Fiteny malagasy) — родная мова малагасійцаў, дзяржаўная мова Мадагаскара.
Гісторыя
Асаблівасці фарміравання сучаснай малагасійскай мовы шчыльна звязаны з гісторыяй саміх малагасійцаў.
Малагасійская мова не падобна на суседнія афрыканскія мовы. Паходзіць з Паўднёва-Усходняй Азіі і адносіцца да малайска-палінезійскай групы аўстранезійскіх моў. Найбольшае падабенства мае з мовамі, распаўсюджанымі на поўдні вострава Калімантан.
З эпохі сярэднявечча малагасійская мова зведала ўплывы арабскай і моў банту. У Новы час — еўрапейскіх моў, у першую чаргу партугальскай, англійскай і асабліва французскай. У 1658 г. быў складзены першы французска-малагасійскі слоўнік.
Сучасная адзіная літаратурная мова пачала фарміравацца ў XIX ст. з узнікненнем малагасійскай дзяржавы. У 1960 г. яна стала дзяржаўнай.
Пісьмовасць
Малагасійская пісьмовая мова была складзена прыкладна ў XV ст. на аснове арабскай графікі. У асноўным на ёй пісаліся астралагічныя і рэлігійныя тэксты.
У 1823 г. быў зацверджаны малагасійскі алфавіт на аснове лацінкі. Ён налічвае 21 літару: a, b, d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, p, r, s, t, v, y, z. У 1835 г. на ім была выдадзена першая кніга — Біблія. Зараз шырока выкарыстоўваецца ў дзяржаўных установах, сродках масавай інфармацыі, літаратуры і г. д.
Сэргііўка (Ровенскі раён)
Сэргііўка (Се́ргіївка) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэксандрыйскай вясковай абшчыны.
Тайгета (плеяда)
Тайге́та (Ταϋγέτη; познелац. Taygete, Taygeta) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі адна з плеяд; каханая Зеўса, маці Лакедэмона, якая дала імя Лаконскаму горнаму ланцугу Тайгет. Дачка Атланта і Плеёны. Нарадзіла ад Зеўса Лакедэмона. Яе выкраданне было намалявана на троне ў Аміклах. Паводле іншага апавядання, Артэміда ператварыла яе ў лань, каб выратаваць ад дамаганняў Зеўса, і тая ў падзяку абяцала Артэмідзе златарогую лань, якую пазней злавіў Геракл.
Скорбы
Ско́рбы (, Скорбы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Амрыта Шэр-Гіл
Жыццё і творчасць
Бацькам будучай мастачкі, быў Умраа Сінгх Шэр-Гіл (ਉਮਰਾਉ ਸਿੰਘ ਸ਼ੇਰਗਿਲ), выхадзец з пенджабскай сікхскай арыстакратычнай сям’і, фатограф, маці — оперная спявачка Марыя Антуанета Готэсман (Marie-Antoinette Gottesmann).
У 1922 годзе сям’я Шэр-Гілаў з’язджае з Венгрыі ў Паўночную Індыю, у Пенджаб. Калі ва ўзросце 16 гадоў Амрыта выявіла вялікі талент мастака, Шэр-Гілы прыехалі ў Парыж, і дзяўчына паступіла там у Школу прыгожых мастацтваў. У гэты перыяд Амрыта знаёміцца як з мадэрнісцкім, так і з класічным французскім жывапісам, і сама стварае серыю арыгінальных ранніх палотнаў. У 1934 годзе яна вяртаецца ў Індыю. Памерла ва ўзросце 28 гадоў у Лахоры (цяперашні Пакістан). Раннія працы А. Шэр-Гіл, часта параўнальныя з карцінамі Фрыды Кало, напоўнены сексуальнасцю і нястрачаным запалам. У творах індыйскай мастачкі злучаюцца старадаўнія традыцыі індыйскай культуры (жывапіс часоў Вялікіх Маголаў, пячор Аджанты) і заходнееўрапейскі авангардызм перадваеннага пакалення.
Віцебскі заапарк
Заалагічны парк быў заснаваны 30 сакавіка 1992 года на базе тэатра звяроў. Першапачаткова звяры размяшчаліся на заднім двары будынка па вуліцы Камісара Крылова, 7, дзе цяпер размешчана Віцебская духоўная семінарыя. У наш час заапарк знаходзіцца ў самым цэнтры горада, па адрасе вуліца Я. Купалы, 17. Частка жывёл (пераважна цеплалюбных), а таксама рэптыліі знаходзяцца ў самым будынку, астатнія — у спецыяльных павільёнах і ў адкрытых вальерах. У наш час працягваецца праца па пашырэнні экспазіцыі заапарка для наступнага перамяшчэння ў мікрараён Білева, дзе будаўніцтва новага заапарка ў лесапарку пачалося ў 2010 годзе. Плошча старога заапарка складае 1,3 га, новы будзе займаць плошчу 87 га. Першыя жывёлы перавезены ў новы заапарк ў 2012 годзе.
У заапарку ўтрымліваецца 71 від жывёл, з іх 30 відаў сысуноў, 24 віды птушак, 11 відаў рэптылій і рыб. 6 відаў жывёл занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Агульная колькасць жывёл — 231 асобіна.
Паўзуны
З прадстаўленых у заапарку паўзуноў толькі адзін від належыць да фаўны Беларусі —. Астатнія — экзатычныя:, , , , , , (альбінос), , , , , , , , ,.
Птушкі
Сярод птушак, куры парод бентамка і брама, шаўковыя куры, , , , , , , ,. Да фаўны Беларусі належаць бусел белы, бусел чорны, баклан вялікі, беркут, крумкач, бугай вялікі, гусь-гуменніца, гусь свойская, канюк звычайны, каршун чорны, лебедзь-шыпун, няясыць звычайная, арлан-белахвост, сава балотная, сава вушастая, чапля белая вялікая, чапля шэрая, чайка азёрная, чайка серабрыстая, каршачок, ястраб-цецяроўнік.
Сысуны
Сярод сысуноў, , , , , , , , , дэкаратыўны трус, , , , , , , , карлікавая свойская свіння, , , , , , , , ,.
Да фаўны Беларусі належаць вавёрка звычайная, воўк, вожык звычайны, заяц-русак, зубр, дзік, каза свойская, казуля еўрапейская, лісіца звычайная, лось, конь свойскі, мядзведзь буры, нутрыя, сабака янотападобны, алень высакародны, асёл свойскі, рысь, тхор чорны.
Сісера (Ілінойс)
Сісера (Cicero) — горад у штаце Ілінойс, ЗША. Прыгарад Чыкага. Названы ў гонар горада Сісера ў штаце Нью-Ёрк, які ў сваю чаргу атрымаў назву ў гонар Марка Тулія Цыцэрона.
Насельніцтва 83,9 тыс. жыхароў (2010).
Карл Цукмаер
Карл Цукмаер (Carl Zuckmayer;, Накенгайм — , Фісп, кантон Вале) — нямецкі пісьменнік, паэт, драматург, найбольш вядомы сваімі п’есамі і кінасцэнарыямі.
Біяграфія
Добраахвотнікам удзельнічаў у Першай сусветнай вайне, ваяваў на Заходнім фронце. Дэбютаваў антываеннымі вершамі ў экспрэсіянісцкай часопісе Die Aktion. Вывучаў прыродазнаўства, філасофію, гісторыю літаратуры ва ўніверсітэтах Франкфурта-на-Майне і Гайдэльберга (1918—1920). З 1924 года працаваў драматургам ў Нямецкім тэатры ў Берліне пад пачаткам Макса Рэйнгарта (разам з Брэхтам). У 1933—1946 гадах — у эміграцыі ў ЗША. Атрымаў вялікую падтрымку журналісткі Дораці Томпсан і яе мужа, знакамітага пісьменніка Сінклера Льюіса. У 1939—1941 гадах працаваў сцэнарыстам ў Галівудзе. У 1943—1944 гадах супрацоўнічаў з амерыканскім Упраўленнем стратэгічных службаў (матэрыялы былі апублікаваныя ў ЗША ў 2002). Атрымаў амерыканскае грамадзянства (1946), інспектаваў пасляваенную Германію ў якасці аташэ ЗША па культуры (матэрыялы былі апублікаваныя ў ЗША у 2004). З 1958 года жыў у Швейцарыі, у 1966 годзе атрымаў швейцарскае грамадзянства. Пакінуў мемуары (1966).
Тры Копці
Тры Копці (Три Копці) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэксандрыйскай вясковай абшчыны.