cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вайна Расіі з Рэччу Паспалітай (1792)
Бітва пад Брэстам
Военачальнік вялікалітоўскі Міхал Забела, намагаючыся перакрыць дарогу на Варшаву, падзяліў сваё войска. У кірунку Брэста ён накіраваў свайго брата Шымана з 2000 салдат. Па прыбыцці на месца Шыман Забела злучыўся з гарнізонам горада, павялічыўшы колькасць свайго войска да 5000 (у тым ліку рэкрутаў). Была надзея, што на дапамогу можа паспець каронная дывізія генерала Бышэўскага, якая выступіла з Варшавы і 22 сакавіка затрымалася ў Янаве.
Кіраўнік расійскага корпуса генерал Іван Ферзен, намагаючыся не дапусціць аб'яднання літоўскага войска ў Берасці з сіламі Бышэўскага, 21 ліпеня выступіў з Шарашова. Ранкам 23 ліпеня на ўскрайку Брэста адбыліся першыя сутычкі. Пазней бітва працягнулася ў месце, адкуль ліцвіны былі адкінуты за Буг, да Цярэспаля. Страціўшы 300 салдат, Шыман Забела адышоў у кірунку Варшавы.
Бітва пад Маркушавам
Адбылася 26 ліпеня. Бітва пад Маркушавам была апошняй бітвай гэтай вайны.
У Маркушаве быў ар'ергард польскіх войскаў. На яго з усходу (ад Гарбава) ішлі казакі. Юзаф Панятоўскі павёў свае верныя войскі (12 эскадронаў) ва ўжо бессэнсоўны бой. Аднак казакі былі адбіты і адхілены ў напрамку Гарбавы. У баі загінулі 20 палякаў, у тым ліку генеральны інспектар кавалерыі, генерал Януш Станіслаў Ільінскі.
Далучэнне караля да таргавічан і капітуляцыя Рэчы Паспалітай
Калі параза Рэчы Паспалітай стала відавочнай, Станіслаў Аўгуст Панятоўскі пачаў сакрэтныя перамовы з Кацярынай II пра перадачу стальца Рэчы Паспалітай яе ўнуку Канстанціну ўзамен на захаванне Канстытуцыі 3 мая. Аднак Кацярына патрабавала безагаворачнай капітуляцыі і загадала Станіславу перайсці на бог таргавічан, што ён і зрабіў. Ён загадаў войску спыніць узброенае супрацьстаянне расійскай арміі. Каля 200 афіцэраў, абураных здрадай і ганьбай, падалі ў адстаўку. Абшары Рэчы Паспалітай акупавала расійская армія.
Перамога ў вайне дазволіла Расіі разам з Аўстрыяй ажыццявіць другі падзел Рэчы Паспалітай.
Другі падзел Рэчы Паспалітай і іншыя рашэнні, прынятыя на Гродзенскім сойме
23 снежня 1793 года Расія разам з Прусіяй падпісалі канвенцыю пра другі падзел Рэчы Паспалітай, які пазней быў афіцыйна зацверджаны на Гродзенскім Сойме 1793 года. Да Расіі адышлі землі ВКЛ па лініі Дынабург—Пінск—Збруч, а таксама ўсходняя частка Палесся, Падолле і Валынь. Да Прусіі адышлі польскія землі Гданьск, Торунь, Вялікая Польшча, Куявія і Мазовія (без Мазавецкага ваяводства).
Таксама на Гродзенскім Сойме былі прыняты наступныя рашэнні:
Банкаўскі крызіс у Рэчы Паспалітай у 1793 годзе
У 1793 годзе адбыўся крах банкаўскай сістэмы Рэчы Паспалітай, у выніку якога была цалкам знішчана яе эканоміка. Крызіс выкліканы вайной Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года і ўвядзеннем ураду Таргавіцкай канфедэрацыі.
У выніку замежныя банкаўскія ўстановы страцілі давер да сваіх партнёраў у Рэчы Паспалітай, у выніку чаго Нацыянальны банк краіны быў пакінуты без падтрымкі замежных крэдытаў. Крах Варшаўскіх банкіраў пачаўся 25 лютага 1793 з падзення Пятра Фергюсана Тэпера. Банкруцтва Тэпера і насталыя за ім банкруцтвы іншых банкіраў, дайшлі і да Станіслава Аўгуста Панятоўскага, а таксама расійскіх, прускіх і аўстрыйскіх пасольстваў. Для задавальнення крэдытораў і пагашэння даўгоў каралеўскіх, якія заставаліся ў банку Тэпера, была створана ліквідацыйная камісія пад кіраўніцтвам біскупа Хольма Войцеха Скаршэўскага.
Ачы-Сант’Антоніа
Ачы-Сант'Антоніа (Aci Sant'Antonio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катанія.
Насельніцтва складае 16976 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1119 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 95025. Тэлефонны код — 095.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio abate.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Арыген
Арыген ( або Арыген Адамант ( 184/185 — 253/254) — грэчаскі вучоны і ранні хрысціянскі багаслоў, які нарадзіўся і правёў першую палову сваёй кар'еры ў Александрыі. Арыген быў пладавітым пісьменнікам у некалькіх галінах тэалогіі, у тым ліку тэкставай крытыкі, біблейскай экзэгезы і герменеўтыкі, філасофскай тэалогіі, пропаведзі і духоўнасці.
Некаторыя з яго вядомых вучэнняў, такіх як перадіснаванне душ, канчатковае прымірэнне ўсіх жывых істот, у тым ліку, магчыма, нават д'ябла (Апокатастасіс), і падпарадкаванне Сына Божага Богу Айцу, пазней сталі спрэчнымі сярод хрысціянскіх тэолагаў.
Арыген лічыцца айцом Рымска-каталіцкай Царквы, але не святым.
Біяграфія
Арыген нарадзіўся каля 185 года ў Александрыі. Пад кіраўніцтвам свайго бацькі Леаніда вывучаў Пісанне. Пасля смерці бацькі Арыген у 203 годзе пачынае настаўнічаць у тэалагічнай школе, пры гэтым веў аскетычны вобраз жыцця. Існуе версія, што літаральна зразумеўшы словы Ісуса: «Ёсць скапцы, якія зрабілі самі сябе скапцамі для Валадарства Нябеснага» (Матф. 19:12), — аскапіў сябе, хоць афіцыйных пацверджанняў ці абвяржэнняў гэтаму няма.
Пасля вывучаў антычную філасофію, а з 217 года ўзначальваў хрысціянскую школу ў Александрыі, але ў 231 годзе асуджаны на Памесным саборы, пасля чаго перанёс сваю выкладчыцкую дзейнасць у Кесарыю (Палестына). Падчас чарговай хвалі антыхрысціянскіх рэпрэсій пры імп. Дэцыю, Арыген быў кінуты ў турму ў горада Ціра, падвергнуты катаванням, ад якіх неўзабаве памёр.
Узорная святасць жыцця Арыгена і пакутніцкая скон спрыялі яго папулярнасці ў манаскіх колах. Аднак у 543 годзе імператар Юстыніян I выдаў эдыкт, у якім асуджаў Арыгена як ерэтыка, і які ў тым жа годзе быў зацверджаны на Памесным саборы ў Канстанцінопалі.
Вучэнне
Арыген завяршае ранняе параўнальнае, апалагетычнае хрысціянскае багаслоўе, якое выступала ўжо як сістэма — гэта выяўляецца ў яго палемічнай працы, пад назвай «Супраць Цэльсія», у вывучэнні Бібліі, ў тлумачэнні ім рэлігійных помнікаў з выкарыстаннем вучэння гностыкаў і неаплатонікаў, асабліва вучэнні аб Логасе.
Выпрацаваная Арыгенам сістэма паняццяў шырока выкарыстоўвалася пры пабудове царкоўнай дагматыкі (у Арыгена, напрыклад, упершыню сустракаецца тэрмін «богачалавек»).
Эсхаталагічным аптымізм Арыгена адбіўся ў вучэнні аб цыклічным часу, або апакатастасісе, якое прадугледжвае, што пасмяротная аддача і пекла адносныя, так як Бог па сваёй дабрыні ў канчатковым разе ўратуе ад пякельных пакут не толькі праведнікаў, але і ўсіх людзей, усіх дэманаў і нават самога сатану.
Арыген вучыў пра перадіснаванні чалавечых душ — дактрына, адрозная ад традыцыйнага разумення рэінкарнацыі ў індуізме або платанізма. Згодна з гэтай дактрынай душы не увасабляліся ў жывёл або раслін — яны прасоўваліся па шляху да дасканаласці, прымаючы ўсё больш і больш «прасветленае» цела ў чалавечых формах жыцця. Арыген сцвярджаў, што заняпалыя душы рэінкарнуюцца ў целах анёлаў, у чалавечых целах на зямлі ці ў больш ніжэйшых, дэманічных формах жыцця, паступова праходзячы чараду пераўвасабленняў ва ўмоўнай «лесвіцы іерархій» разумных істот. Тым не менш у пазнейшых творах Арыген выступае з крытыкай дактрыны рэінкарнацыі.
У сваёй кнізе «Аб пачатках» Арыген прызнаваў Ісуса Хрыста Адзінародным Сынам Бога і ад Яго народжаным, «аднак без усякага пачатку».
Ёсеф Наўраціль
Вучыўся ў 1819—1823 гадах у Пражскай акадэміі мастацтваў. Аўтар манументальных размалёвак у замках ў (1838—1843),  (1840), Ірнях (1845—1847, 1857), Плоскавіцах (1853—1854), будынках Новай мукамольні (1847—1850) і  (1847) у Празе.
Пісаў невялікія па памерах пейзажы, нацюрморты, карціны бытавога жанру, якія вызначаюцца свабоднай лепкай формы і сакавітым каларытам: серыя «Паляванне на ліса», «Вадаспад у вёсцы», «Маці з дзіцем», «Малочніца на вуліцы», «Сцэна ў стылі ракако», «Танцоўшчыцы», «Селядцы на талерцы» і інш.
Марыя Пятроўна Жабінская
Марыя Пятроўна Жабі́нская (, в. Карані, Смаргонскі раён, Гродзенская вобласць — 22 жніўня 2018, Мапуту, Мазамбік) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, мастацтвазнавец.
Біяграфія
Да 9 класа вучылася ў Смаргонскай сярэдняй школе, потым — у школе рабочай моладзі. У 1961 г. скончыла аддзяленне мастацкай вышыўкі Мінскага мастацкага вучылішча, у 1969 г. — аддзяленне мастацкага афармлення тканін Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва». З 1970 г. да 1972 г. вучылася на факультэце прапаганды вячэрняга Інстытута марксізму-ленінізму, з 1972 г. да 1975 г. — у аспірантуры Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута, дзе напісала дысертацыю «Беларускае народнае ткацтва» (не абаронена).
Працавала ў 1962—1963 гадах мастаком на Мінскай фабрыцы мастацкіх вырабаў, у 1967—1972 гадах метадыстам па дэкаратыўна-прыкладным мастацтве ў Рэспубліканскім Доме народнай творчасці, у 1976—1979 гадах мастаком у праектна-тэхналагічным інстытуце «Белмясцпрампраект», у 1979—1991 гадах навуковым супрацоўнікам і старшым навуковым супрацоўнікам, в.а. загадчыка аддзела фальклору ў Рэспубліканскім метадычным цэнтры народнай творчасці і культурна-асветнай работы (РНМЦ), у 1991—1996 гадах вяла гурткі ў Рэспубліканскім цэнтры эстэтычнага выхавання дзяцей, у сярэдзіне 1990-х гг. працавала выхавацелькай у дзіцячым садку № 80 г. Мінска. У 1993 г. выйшла на пенсію.
У 2013 г. пераехала на жыхарства ў Мазамбік да дачкі.
Член Саюза мастакоў Беларусі ў 1988—2004 гадах.
Навуковая дзейнасць і творчасць
Арганізатар і ўдзельнік рэспубліканскіх навукова-практычных канферэнцый «Состояние и проблемы дальнейшего развития народных художественных промыслов» (1981), «Народнае мастацтва і сучасныя мастацкія промыслы Віцебшчыны» (1983), «Народное творчество и художественные промыслы Гомельщины» (1985), першага Усебеларускага Купалля (разам са Згуртаваннем беларусаў свету «Бацькаўшчына») (1991) і інш. Адна са стваральнікаў Мотальскага музея народнай творчасці (Іванаўскі раён Брэсцкай вобласці) (1983—1990); аўтар канцэпцыі музея народнай медыцыны «Хатка лекара» філіяла Баранавіцкага краязнаўчага музея (1989) і экспазіцыі «Папера Смаргоншчыны» Смаргонскага гісторыка-краязнаўчага музея (2000-я).
Удзельнічала ў абласных выстаўках: у 1956—1957 гг. з жывапіснымі работамі «Нацюрморт», «Гарбузы», «Кветкі з майго агародчыка», «Лугавыя кветкі», у 1972 г. на III Рэспубліканскай выстаўцы твораў маладых мастакоў у г. Мінску з пано «Перад адлётам на поўдзень» (ручное ткацтва) і інш. Аўтар каляровых уклеек у энцыклапедычных выданнях: «Арнамент» (1969), «Вышыўка» (1971) — БелСЭ, «Орнамент» — «Белорусская ССР. Краткая энциклопедия» (т. 4, 1981).
Узнагароды
За прапаганду мастацтва сучаснай вёскі была адзначана сярэбраным медалём ВДНГ СССР (1986).
Эдуард Анатолевіч Чудноўскі
Эдуард Чудноўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Маладзечна».
Клубная кар’ера
Выхаванец прыватнай сталічнай футбольнай школы «Фартуна». Там ён займаўся да 14 гадоў, пасля чаго перайшоў у БАТЭ-РМ. Каманда 1991 года нараджэння, якую ўзначальваў Вадзім Мурсалаў, неаднаразова займала высокія месцы ў юнацкім чэмпіянаце Беларусі. Чудноўскі, які выступаў на пазіцыі «пад нападнікам», і яго партнёры, у ліку якіх былі Раман Сцяпанаў, Кірыл Алексіян і Алег Патоцкі, два разы заваявалі срэбра і аднойчы — бронзу. І даволі вялікай групай перабраліся ў дубль барысаўскага БАТЭ пад кіраўніцтва трэнера Дзмітрыя Шаўчука.
Там Чудноўскі правёў чатыры сезоны і дзейнічаў не толькі ў цэнтры поля, але і на левым флангу паўабароны. Эдуард запомніўся выкананнем «стандартаў», уменнем разагнаць атаку, аддаць разумную перадачу, прабіць здалёк. У 2011 годзе ён стаў пераможцам першынства Беларусі сярод дублюючых складаў, згуляўшы ў 32 матчах з 33.
За асноўную каманду БАТЭ Чудноўскі правёў два паядынкі ў Кубку Беларусі 2011/12. Ён выхадзіў на замены ў канцы сустрэч з «Гарадзеяй» і брэсцкім «Дынама». У пачатку наступнага года было прынята рашэнне аддаць футбаліста ў арэнду. У такім статусе ён паспеў пагуляць за магілёўскі «Дняпро», слонімскі «Белтрансгаз» і пінскую «Хвалю».
У 2014 годзе пакінуў БАТЭ ў якасці свабоднага агента. У канцы лютага перайшоў у ерэванскі «Арарат». Аднак у армянскім клубе Чудноўскі прабыў зусім нядоўга і вярнуўся назад у беларускі чэмпіянат, перайшоўшы ў «Клецк».
У пачатку 2015 года падпісаў кантракт з футбольным клубам «Ліда». Стаў адным з лідараў каманды, правёў усе 30 матчаў у сезоне 2015. У пачатку 2016 года перайшоў у «Смаргонь», дзе таксама быў іграком асновы. У першай палове 2018 года згуляў за «Смаргонь» толькі ў чатырох матчах і ў ліпені пакінуў каманду, неўзабаве пасля гэтага папоўніў склад «Оршы». Па заканчэнні сезона 2018 пакінуў аршанскі клуб.
Міжнародная кар’ера
У 2010 годзе згуляў у трох матчах за малодшую моладзевую зборную Беларусі (да 20 гадоў).
Распад СССР
Распад СССР — працэсы сістэмнай дэзынтэграцыі, якія адбываліся ў эканоміцы, сацыяльнай структуры, грамадскай і палітычнай сферы Савецкага Саюза і прывялі да спынення Белавежскімі пагадненнямі існавання СССР 26 снежня 1991 года. Вынікам было аднаўленне незалежнасці краіні-заснавальніц СССР -- Беларуссю, Расіяй і Украінай, краінамі далучанымі да СССР -- Латвіяй, Літвой і Эстоніяй, а таксама з'яўленне новых незалежных нацыянальных дзяржаў.
Парад суверэнітэтаў
На працягу 1990—1991 гадоў усе саюзныя і многія з аўтаномных рэспублік прынялі Дэкларацыі пра суверэнітэт.
Рэферэндум
Рэферэндум 17 сакавіка 1991 года ў Беларусі па пытанні захавання Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік быў часткай агульнасаюзнага рэферэндума па гэтым пытанні. У рэферэндуме прынялі ўдзел 6 126 983 чалавек, або 83,3 % грамадзян, якія мелі права ўдзельнічаць у галасаванні. "За" захаванне абноўленага СССР выказалася 82,7 % з тых, хто прыняў удзел у галасаванні, "не" адказалі 16,1 %, несапраўднымі прызнаны 1,2 % бюлетэняў.
Канечны распад
Адна за адной рэспублікі абвяшчала поўны суверэнітэт. 24 жніўня гэта зрабіла УССР, 25 жніўня — БССР. Працэс стаў незваротны, ён імкліва развіваўся. У верасні 1991 года канечна сфарміравалася Рэспубліка Беларусь.
6 верасня 1991 года была прызнана незалежнасць Літвы, Латвіі , Эстоніі.
У снежні 1991 года створаны СНД.
Нясвоеўка
Нясвоеўка (Несвоевка) — вёска ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі, але не была падкантрольная ёй.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Верашчацкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Усходняя вуліца (Маларыта)
Усходняя вуліца — вуліца ў Маларыце.
Размяшчэнне
Вуліца размешчана ад вуліцы Нядвігіна да гарадской рысы. Названа ў 1993 годзе. Працягласць вуліцы — 150 метраў. Забудавана жылымі дамамі.
Шудры
Шу́дра (शूद्रः) — ніжэйшая з 4 асноўных варн у індуізме. Падзяляецца на мноства каст, кожная з якіх можа мець адрозны сацыяльны статус.
Паходжанне
Згодна гімну X.XC Рыгведы пры ахвярапрынашэнні першачалавека Пурушы багі зрабілі з яго вуснаў брахмана, з рук — раджу, са сцёгнаў — вайш'я, з ног — шудру. Законы Ману атаесамлялі шудраў з аказаннем паслуг, не давалі магчымасці змяніць нізкі статус, забаранялі двіджа ўступаць з імі ў шлюб, дазвалялі цялесныя пакаранні ў дачыненні прадстаўнікоў гэтай варны. Яны ж пералічваюць шэраг плямёнаў кшатрыяў, якія з-за грэбавання святароў былі паніжаны да статуса шудраў. Такім чынам у ранняй брахманічнай культуры нізкі статус шудр тлумачыўся, як першаснай міфалогіяй аб іх паходжанні, так і ўчынкамі продкаў, якія спачатку мелі болей высокі статус.
Шудры ў Індыі
Еўрапейскія даследчыкі XIX — першай паловы XX стст., якія мелі справу з нізкім сацыяльным становішчам большасці каст шудр у іх час, звычайна шукалі падставы для гэтага ў старажытнай індуісцкай літаратуры. У заходнім свеце шырылася ідэя пра тое, што рэлігійныя ўяўленні адлюстроўвалі рэчаісны сацыяльны стан у старажытнасці. Некаторыя гісторыкі нават імкнуліся рацыянальна патлумачыць нізкі статус тым, што шудры з'яўляліся нашчадкамі карэнных народаў, заваяваных і пераўтвораных у рабоў арыямі. Аднак старажытныя тэксты накшталт Махабхараты сведчаць пра тое, што шудры былі арыямі, да таго ж маглі мець нашчадкаў, якія падвышалі свой статус у сістэме варн. Іншыя тэксты накшталт Артхашастры наогул ігнаруюць забабоны сацыяльнай мабільнасці ніжэйшай варны.
У другой палове XX ст. шэраг даследчыкаў сканцэнтраваўся на абвяржэнні традыцыйнага тлумачэння спрадвечнага нізкага статуса шудр. Былі выяўлены факты, калі шудры засноўвалі манархічныя дынастыі. Так, Махападма Нанда стварыў старажытную імперыю Нанда. Шудра Дурджая стаў заснавальнікам сярэднявечнай дынастыі валадароў Какатыя ў Андхра-Прадэш. У паходжанні ад шудраў падазраюць дынастыю Маўр'яў. У індуізме вядомы шудры, якія займаліся актыўнай рэлігійнай дзейнасцю. Напрыклад, Бходжа Бхагат з Гуджарата паходзіў з непрывілігіраванай касты земляробаў, але ў выніку быў ушанаваны як святы. З гэтай нагоды выказваецца думка, быццам нізкі сацыяльны статус шудр — адносна нядаўняя гістарычная з'ява, а вядомая каставая сістэма была сканструявана каланіяльнымі ўладамі Брытанскай Індыі.
Меркаванне прыхільнікаў другога пунткту гледжання часткова падцвярджаюць сучасныя генетычныя даследаванні, якія выявілі, што ў перыяд 4200 — 1900 гадоў таму людзі з розных генетычных папуляцый у Індыі актыўна змешваліся, але пазней пачалі практыкаваць эндагамію. Гэта можа сведчыць пра пачатак укаранення каставай сістэмы. Такім чынам, нізкі сацыяльны статус шудр характэрны для эпохі не раней за пачатак нашай эры. Аднак генетычныя даследаванні ніяк не тлумачаць факт узвышэння дынастый шудр у сярэднявеччы і ніяк не падцвярджаюць дачыненне каланіяльных улад да стварэння каставай сістэмы. Прамежкавым пунктам гледжання можа быць тое, што каставая сістэма ў розныя перыяды змякчалася пад ціскам абставін, і касты з варны шудр прасоўваліся па сацыяльнай лесвіцы. Часцяком яны імкнуліся змяніць фармальна нізкі статус на болей высокі і пераўтварыцца ў прадстаўнікоў вышэйшых варн. Так, каста маратхаў стала часткай варны кшатрыяў толькі у XVII ст. у выніку ўзвышэння свайго прадстаўніка Шываджы. На поўдні і ўсходзе Індыі, дзе індуізм пачаў распаўсюджвацца пазней, чым у іншых рэгіёнах, варны кшатрыяў і вайш'яў не склаліся, таму некаторыя касты шудр занялі характэрнае для іх сацыяльнае становішча.
Варна шудр не з'яўляецца адзінай і падзяляецца на мноства каст джаці. У розных рэгіёнах існуюць свае ўяўленні пра пэўны сацыяльны статус той ці іншай джаці. На ніжэйшай прыступцы стаяць касты «недатыкальных» далітаў. Сучасныя генетычныя даследаванні ў Тамілнадзе паказалі, што прадстаўнікі каст, статус якіх разглядаецца як непрывабны, найболей генетычна неаднастайны і радзей ўступаюць у шлюбныя адносіны з прадстаўнікамі іншых каст. Паміж прадстаўнікамі ніжэйшых каст часцей успыхваюць узаемныя сутычкі.
Пасля ўсталявання брытанскай каланіяльнай сістэмы ўладамі рабіліся захады для паляпшэння сацыяльнага становішча чальцоў непрывілігіраваных джаці. У сучаснай незалежнай Індыі прадстаўнікі розных каст з'яўляюцца роўнымі перад законам, аказваецца дапамога прадстаўнікам «недатыкальных» каст, аднак каставы падзел працягвае існаваць і аказвае значны ўплыў на развіццё краіны.
Шудры на Балі
У сярэднявеччы індуізм распаўсюджваўся за межамі Індыйскага субкантынента ў краінах Паўднёва-Усходняй Азіі. У нашы дні найбуйнейшым месцам шчыльнага пражывання індуістаў за межамі Індыі з'яўляецца востраў Балі ў Інданезіі. Тут замацаваўся падзел грамадства на 4 асноўныя варны, прычым шудры склалі 90% ад усяго насельніцтва. Іх сацыяльны статус апісваўся мясцовымі вызначэннямі Jaba «чужынец» і Panjak «абшчыннік». Сярод балійцаў таксама існуюць аб'яднанні warga, падобныя на індыйскія джаці, але яны ўзніклі адносна нядаўна ў XIX ст. , не з'яўляюцца надзвычай замкнёнымі і болей характэрныя для варн брахманаў і кшатрыяў. Мадэрнізацыя, якая адбываецца на Балі з пачатку мінулага стагоддзя, прывяла да разбурэння традыцыйных узаемаадносін паміж варнамі. Сярод адукаваных балійцаў папулярны рэфармаваны індуізм, які адвяргае жорсткую каставую сістэму.
Філарэт (Патрыярх Маскоўскі)
Філарэт (Феадор Нікіціч Раманаў; каля 1554 — ) — царкоўны і палітычны дзеяч Смутнага часу і наступнай эпохі; трэці Патрыярх Маскоўскі і всея Русі (1619—1633). Першы з роду Раманавых, які насіў менавіта гэта прозвішча, стрыечны брат цара Фёдара Іаанавіча.
Біяграфія
У раннія гады Фёдар Раманаў не думаў аб манастве і духоўнай кар’еры. Баярын (c 1586), адзін з першых франтаў у Маскве, сын уплывовага Мікіты Захар’іна-Юр’ева, пляменнік царыцы Анастасіі, першай жонкі Івана IV Грознага, ён лічыўся магчымым сапернікам Барыса Гадунова ў барацьбе за ўладу пасля смерці Фёдара Іаанавіча ў 1598 годзе. У 1590-я гады займаў шэраг дзяржаўных і ваенных пастоў: быў пскоўскім намеснікам, удзельнічаў у перамовах з пасламі імператара Рудольфа II, служыў ваяводай у шэрагу палкоў.
Да таго Філарэт паспеў перажыць новыя ўзлёты і падзенні: вызвалены як «сваяк» з Антоніева-Сійскага манастыра Ілжэдзмітрыем I у 1605 і заняў важны царкоўны пост (мітрапаліт Растоўскі), Філарэт застаўся ў апазіцыі Васілю Шуйскаму і з 1608 адыгрываў ролю «прызначанага патрыярха» ў Тушынскім лагеры новага самазванца, Ілжэдзмітрыя II; яго юрысдыкцыя распаўсюджвалася на тэрыторыі, кантраляваныя тушынцамі, пры гэтым ён паказваў сябе перад ворагамі самазванца як яго «палонны» і не настойваў на сваім патрыяршым сане.
У 1610 годзе ён быў адбіты ў тушынцаў, неўзабаве прыняў удзел у звяржэнні Васіля Шуйскага і стаў актыўным прыхільнікам Сямібаяршчыны. Як і патрыярх Гермаген, ён у прынцыпе не пярэчыў супраць абрання царом Уладзіслава Сігізмундавіча, але патрабаваў, каб той прыняў праваслаўе. Удзельнічаючы ў перамовах з бацькам Уладзіслава, польскім каралём Жыгімонтам III пад Смаленскам і адмовіўшыся падпісаць падрыхтаваны польскім бокам канчатковы варыянт дагавора, ён быў арыштаваны палякамі (1611).
1 чэрвеня 1619 быў вызвалены (у парадку абмену палоннымі) у адпаведнасці з умовамі Дэулінскага перамір’і 1618 года, і быў урачыста сустрэты сынам. Прыбыў у Маскву 14 чэрвеня 1619; 24 чэрвеня яго інтранізацыю па чыне пастаўлення першага Маскоўскага Патрыярха здзейсніў у Маскве Іерусалімскі Патрыярх Феафан III.
Быўшы бацькам цара, да канца жыцця афіцыйна быў яго суправіцелем. Выкарыстаў тытул «Вялікі гасудар» і цалкам незвычайнае спалучэнне манаскага імені «Філарэт» з імем па бацьку «Нікіціч»; фактычна кіраваў рускай палітыкай. Па выхаванні і характару быў чалавек свецкі; ва ўласна царкоўна-багаслоўскіх справах разбіраўся слаба і па спрэчных пытаннях (напрыклад, сканадальны разбор з-за слоў «і агнём» у малітве на асвячэнне вады ў Трэбніку) звязваўся з Сусветным Патрыярхам і прасіў пастановы аб тым Сабора Усходніх Патрыярхаў.
Знешняя палітыка Буркіна-Фасо
Буркіна-Фасо падтрымлівае добрыя адносіны з краінамі Еўрасаюза, Азіі, Афрыкі і Амерыкі. Дзяржава прымала актыўны ўдзел ва ўрэгуляванні палітычнага крызісу ў Тога і канфлікту Нігера з туарэгамі.
Расія
У 2000 годзе падпісана міжурадавае пагадненне аб бязвізавых паездках па дыпламатычных і службовых пашпартах, а ў 2003 годзе міжурадавае пагадненне аб урэгуляванні запазычанасці Буркіна-Фасо перад Расіяй, у выніку якога буркінійскі доўг быў цалкам скасаваны.
Францыя
Францыя з’яўлялася метраполіяй краіны з другой паловы XIX стагоддзя па 1960 год. Зараз дзве дзяржавы шырока супрацоўнічаюць амаль ва ўсіх сферах.
ЗША
Паводле інфармацыі Дзяржаўнага Дэпартамента ЗША, «адносіны Буркіна-Фасо і ЗША ў цэлым добрыя, аднак у мінулым мелі месца ўскладненні з-за ўдзелу ўрада прэзідэнта Кампаарэ ў гандлі зброяй і іншай дзейнасці, якая цягне за сабой прымяненне санкцый».
Кот-д’Івуар
Пасля Івуарыйскай вайны адносіны паміж Кот-д’Івуарам і Буркіна-Фасо пагоршыліся. Урад Кот-д’Івуара падазраваў суседнюю дзяржаву ў падтрымцы паўстанцаў. Уагадугу прад’яўляе прэтэнзіі па адносінам да івуарыйцаў буркінскага паходжання.
Бенін
У верасні 2007 Эканамічная Супольнасць Краін Заходняй Афрыкі выступіла пасярэднікам пры вырашэнні пытання аб дзвюх вёсках на бенінска-буркінскай мяжы.
Квененг (акруга)
Квененг (Kweneng) — адна з дзевяці акруг Батсваны, якая размяшчаецца на поўдні краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Малепалоле. Плошча — 35 890 км², насельніцтва складае 230 335 чалавек (на 2001 год).
Дубровыцкі раён
Дубровыцкі раён (Дубровицький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Дубровыця (Дубровиця).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 48694 чалавекі, плошча — 1820 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 58 сёлаў.
Вышнівэць
Вішнявец ці Вышнівэць (Вишнівець) — пасёлак гарадскога тыпу ў Збаражскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны на рацэ Гарынь. Цэнтр тэрытарыяльнай грамады. Даўняя сядзіба князёў Вішнявецкіх.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб паселішчы адносіцца да 1395 г. Тады Вішнявец быў уласнасцю князя Карыбута Альгердавіча. У прывілеях караля Уладзіслава III Варненчыка ад 9 ліпеня 1463 г. ёсць запіс, што пасля смерці ўладальніка Вішняўца князя В. Нясвіжскага горад пераходзіць да яго сына Солтана, які ўпершыню пачаў называцца Вішнявецкім. З імем Дзмітрыя Вішнявецкага звязваюць заснаванне Запарожскай Сечы. Ад канца XV ст. Вішнявец карыстаўся магдэбургскім правам. 23 жніўня 1494 г. адбылася бітва з татарамі каля горада, няўдалая для польска-літоўскага войска, потым татары напалі на мястэчка і нанеслі значныя разбурэнні.
З 1569 г. — у складзе Рэчы Паспалітай, становіцца важным гандлёвым і культурным цэнтрам Паўднёвай Валыні. У 1640 г. Іерамія Вішнявецкі перабудаваў і ўмацаваў замак. Падчас паўстання Багдана Хмяльніцкага мястэчка займала казацкае войска. У 1672 г. замак з-за здрады ўзяты татарамі, уся шляхта была знішчаная.
У 1653, 1657, 1658, 1672, 1675 гадах на Вішнявец нападалі турэцка-татарскія орды. Падчас нападу летам 1675 г. абаронай кіраваў войт Ежы Баркоўскі, 11 дзён невялікі гарнізон замка не дазваляў яго ўзяць пераважным колькасна часткам ворага. Падобна, 31 жніўня за здрады габрэяў Вішнявец трапіў у рукі ворагаў — туркаў. Шляхту, якая была зачыненая ў замку, забілі. У 1742 г. шляхцічы заснавалі ў горадзе першую масонскую ложу на землях Украіны. У 1744 г. пасля смерці апошняга з роду Вішнявецкіх — Міхала Сервацыя — мястэчка перайшло ва ўласнасць князёў Мнішакаў. У мястэчку было 3 царквы і кляштар з фарным касцёлам кармелітаў босых.
У 1793 г. Вішнявец у выніку падзелу Рэчы Паспалітай пераходзіць ва ўладанне Расійскай імперыі. Пасля становіцца цэнтрам воласці ў складзе Крамянецкага павета Валынскай губерні. У 1852 г. мястэчка становіцца ўласнасцю княгіні Абамелек, у 1857 — В. Плятэра, 1876 г. — генерала І. дэ Толля.
У 1921—1939 гг. — у складзе міжваеннай Польшчы.
IC 3450
IC 3450 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дружная вуліца (Маларыта)
Дружная вуліца — вуліца ў Маларыце.
Размяшчэнне
Вуліца размешчана ад вуліцы Петруся Броўкі да гарадской рысы. Названа ў 1992 годзе. Працягласць вуліцы — 250 метраў. Забудавана жылымі дамамі.
Трэблінка
Трэблінка (Treblinka) — два канцэнтрацыйныя лагеры: Трэблінка-1 (так званы «працоўны лагер») і Трэблінка-2 (лагер смерці). Лагеры былі арганізаваны нацыстамі на тэрыторыі акупаванай Польшчы недалёка ад вёскі Трэблінка (ваяводства Мазавецкае), размешчанае ў 80 км да паўночны-ўсход ад Варшавы. Лагер смерці Трэблінцы-2 існаваў з 22 ліпеня 1942 года па кастрычнік 1943. Па розных ацэнках, усяго ў лагеры было забіта ад 750 да 810.000 чалавек (большая колькасць ахвяраў было толькі ў лагеры Аўшвіц 2, самым вядомым цяпер лагеры смерці). Пераважная большасць ахвяр (99,5%) былі яўрэямі з Польшчы, каля 2 тысяч - цыганы.
Кгалагадзі (акруга)
Кгалагадзі (Kgalagadi) — адна з дзевяці акруг Батсваны, якая размяшчаецца на паўднёвым захадзе краіны, мяжуе з ПАР і Намібіяй. Адміністрацыйны цэнтр — Чабонг. Плошча — 106 940 км², насельніцтва складае 42 049 чалавек (на 2001 год).
Княжыца
Кня́жыца — вёска ў Лятчанскім сельсавеце Віцебскага раёна. Чыгуначная станцыя на лініі Віцебск-Полацк. Вёска размешчана каля аўтадарогі (Дымаўшчына-Старое Сяло) у 15 км на захад ад Віцебска. Насельніцтва 146 жыхароў (2009). Вёска складаецца з двух частак: гістарычнай вёскі і пасёлка ля чыгуначнай станцыі.
Гісторыя
У 1784 годзе вёска Княжыца належала графу Міхаілу Казіміравічу Пацею. У 1866 годзе ля вёскі пракладзеная Дынабург-Віцебская чыгунка і пабудавана станцыя Княжыца. Каля станцыі сфармаваўся аднайменны пасёлак. У пачатку XX стагоддзя маёнтак Княжыца Мішкаўскай воласці Віцебскага павета належала дваранцы К. Баршчэўскай. У маёнтку 1 двор, 25 жыхароў. Пасёлак каля станцыі Княжыцы належаў мешчаніну І. Шкоўскаму, 1 двор, 20 жых.
Фам Ван Донг
Фам Ван Донг (Phạm Văn Đồng;, правінцыя Куангнам, Французскі Індакітай  — , Ханой, В’етнам) — в’етнамскі дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр В’етнама (1955—1987).
Біяграфія
Нарадзіўся 1 чэрвеня 1906 года ў правінцыі Куангнам Французскага Індакітая (цяпер В’етнам).
Вучыўся ў Ханойскім універсітэце. З[1925 года — член Таварыства рэвалюцыйнай моладзі В’етнама, з 1929 года — член яго ЦК. У 1929 годзе арыштаваны французскімі ўладамі, у 1930 годзе ў турме далучыўся да Камуністычнай партыі Індакітая (КПІК, з 1951 — Партыя працоўных В’етнама, ППВ; з 1976 — Камуністычная партыя В’етнама, КПВ).
У 1941—1945 гадах удзельнічаў ва ўзброенай антыяпонскай барацьбе. З 1945 года — міністр фінансаў Часовага ўрада Дэмакратычнай Рэспублікі В’етнам (ДРВ), з 1946 года — надзвычайны прадстаўнік КПІК у Паўднёвым В’етнаме. З 1951 года — член Палітбюро ЦК ППВ—КПВ.
У 1949—1954 гадах — намеснік Прэм’ер-міністра Дэмакратычнай Рэспубліка В’етнам Ха Шы Міна, у 1955—1961 гадах — міністр замежных спраў ДРВ. З 1955 года — прэм’ер-міністр ДРВ, пасля аб’яднання краіны (1976) — Сацыялістычнай Рэспублікі В’етнам. У 1986 годзе падаў у адстаўку з усіх партыйных, у 1987 годзе — з дзяржаўных пасад.
Памёр 29 красавіка 2000 года ў Ханоі.
Вялікі Парыж
Вялікі Парыж (Métropole du Grand Paris) -, адміністрацыйная адзінка ў Францыі, якая ахоплівае горад Парыж і яго найбліжэйшыя прыгарады.
Метраполія ўзнікла 1 студзеня 2016 года. Вялікі Парыж займае плошчу 814 квадратных кіламетраў, а яго насельніцтва складае больш за 7 мільёнаў чалавек. Метраполія знаходзіцца ў распараджэнні сталічнага савета з 210 членаў, якія не абіраюцца прамым галасаваннем, а абіраюцца саветамі камун-членаў Вялікага Парыжа. У ягоныя абавязкі ўваходзіць гарадское планаванне, жыллёвае будаўніцтва, а таксама ахова навакольнага асяроддзя.
Чаканаў
Чаканаў — прозвішча.
Джаму і Кашмір
Тэрыторыя штата з’яўляецца аб’ектам тэрытарыяльных спрэчак: Пакістан разглядае яе як акупіраваную Індыяй. У сваю чаргу Індыя лічыць пакістанскі Кашмір незаконна адарванай яд яе тэрыторыяй. Частка Кашміра (Ладакх) захоплена Кітаем для яго ваенна-транспартных патрэб (дарога з Сіньцзяна ў заходні Тыбет). Тэрытарыяльныя праблемы неаднаразова прыводзілі да міждзяржаўных ваенных сутыкненняў. Адзін з найбольш мілітарызаваных раёнаў свету. Канстытуцыя Індыі да 2019 года надзяляла Джаму і Кашмір спецыяльным аўтаномным статусам, гэта адзіны штат Індыі, які атрымаў уласны флаг.
Гісторыя
Гэта вобласць на паўночным захадзе паўвострава Індастан, колішняе княства ў Гімалаях. Пасля Другой сусветнай вайны, у 1947 годзе Індыя і Пакістан абвясцілі сваю незалежнасць ад Брытанскай імперыі. Таксама прадугледжвалася, што ўладарам княстваў будзе дадзена права выбару паміж гэтымі краінамі, або — у асаблівых выпадках — магчымасць пакінуць сваю дзяржаву незалежнай. Махараджа Кашміра Хары Сінгх хацеў захаваць незалежнасць, аднак у 1947 годзе на тэрыторыі княства, большасць жыхароў якога складалі мусульмане, пачалося паўстанне, у яго ўмяшаліся атрады пуштунаў, якія ўварваліся з тэрыторыі Пакістана. У гэтых умовах махараджа звярнуўся да ўрада Індыі з просьбай аб дапамозе і выказаў гатоўнасць далучыцца да Індыйскага Саюза.
Такім чынам, у 1947 годзе пачалася першая індыйска-пакістанская вайна, якая завяршылася ў 1949 з дапамогаю міратворцаў ААН. Кашмір быў падзелены: палова тэрыторый як штаты Джаму і Кашмір увайшла ў Індыю, невялікае ўтварэнне Азад Кашмір лічыцца «асацыяванай дзяржавай Пакістана», а поўнач — пакістанскім рэгіёнам Гілгіт-Балтыстан. На фоне супрацьстаяння частку тэрыторыі паступова заняў Кітай — пад яго кіраваннем з 1950-х гадоў знаходзіцца ўсходняя частка Кашміра пад назвай Аксайчын.
З таго часу хваляванні ў гэтай вобласці не спыняюцца. Тут пастаянна праходзяць пратэсты мясцовага насельніцтва, памежныя сутыкненні паміж Індыяй і Пакістанам, а таксама тэракты, якія праводзяць мусульманскія групоўкі. За гэты перыяд адбылося тры індыйска-пакістанскія вайны. Другая — у 1965 годзе, трэцяя — у 1971.
Улетку 1972 года ў горадзе Сімла тагачасныя кіраўнікі Індыі і Пакістана падпісалі мірнае пагадненне, згодна з якім межы вярталіся да даваенных. У канцы 1980-х у Кашміры рэзка актывізавалася дзейнасць тэрарыстычных арганізацый, якія патрабуюць «свабоды акупаванага Індыяй Кашміра». Чатырнаццаць гадоў, з 1987 па 2001, практычна ні дня не прайшло без нападу баевікоў або без абстрэлу пагранзастаў таго ці іншага боку. Пік супрацьстаяння прыйшоўся на 1999 год, калі паміж краінамі адбыўся чарговы ўзброены канфлікт, які атрымаў назву «каргільская вайна».
У 1990 годзе ў Джаму і Кашміры было ўведзена прамое прэзідэнцкае кіраванне, сюды перадыслакавалі індыйскія войскі колькасцю да 20 дывізій. З 1995 года ўрад Індыі пачаў аддаваць значна больш увагі штату, у прыватнасці яго эканамічнаму развіццю. У сувязі з гэтым мусульманскае насельніцтва рэгіёна паступова спыніла правядзенне пратэстаў і здзяйсненне тэрактаў, да падрыўной дзейнасці больш актыўна далучыліся баевікі з Афганістана. З 1950-х гадоў ААН заклікае правесці ў Кашміры рэферэндум, каб улічваць меркаванне мясцовых жыхароў у прыняцці палітычных рашэнняў. Нью-Дэлі першапачаткова падтрымліваў гэтую ідэю, але потым вырашыў, што такі крок не патрэбны.
З 2015 года баевікі ў Кашміры перайшлі да тактыкі маштабных тэрарыстычных актаў, якія смяротнікі з «Джаіш-е-Мухамад» ажыццяўляюць супраць індыйскіх сіл бяспекі. Гэта арганізацыя прызнана тэрарыстычнай не толькі ў Індыі, Вялікабрытаніі і ЗША, але і ў самім Пакістане. Усплёск тэрору выклікала забойства вядомага баевіка-сепаратыста Бурхана Вані, якога забіў індыйскі спецназ падчас спецаперацыі 8 ліпеня 2016 года. Так, 10 ліпеня 11 чалавек загінулі ў перастрэлцы з паліцыяй і яшчэ не менш за паўсотні атрымалі раненні. Усяго падчас сутычак з сіламі правапарадку і нападаў тэрарыстаў, якія сталі помстай баевікоў за смерць Бурхана Вані, толькі з чэрвеня па верасень 2016 года загінула 80 чалавек.
Урад Індыі 5 жніўня аб’явіў аб рашэнні адмяніць артыкул 370 Канстытуцыі, якая надзяляла штат Джаму і Кашмір (адзіны штат Індыі з мусульманскай большасцю) асаблівым статусам. 6 жніўня ніжняя палата парламента Індыі Лок Сабха адобрыла рашэнне ўрада краіны аб адмене асаблівага статусу штата Джаму і Кашмір і падзеле яго на дзве тэрыторыі. Раней рашэнне аб змяненні статусу Джаму і Кашміра і падзеле на дзве тэрыторыі адобрыла верхняя палата парламента Індыі. Як паведаміў у парламенце міністр унутраных спраў Індыі Аміт Шах, Джаму і Кашмір страчвае статус штата і становіцца саюзнай тэрыторыяй (мае менш правоў, чым штат). Акрамя таго, ад яго аддзяляецца гістарычная вобласць Ладакх, якая таксама становіцца саюзнай тэрыторыяй.
Пасля дадзенага рашэння Нью-Дэлі, у Кашміры распачаліся пратэсты, аднак яны не атрымалі масавы характар, паколькі ў рэгіёне былі прынятыя беспрэцэдэнтныя захады бяспекі. Асцерагаючыся масавых пратэстаў, індыйскія ўлады адключылі ў рэгіёне інтэрнэт і тэлефонную сувязь. Таксама ў Кашмір былі накіраваныя тысячы жаўнераў.
7 жніўня ўлады Пакістана абвясцілі амбасадара Індыі персонай нон грата і спынілі гандлёвыя адносіны з гэтай краінай з прычыны скасавання спецыяльнага адміністрацыйна-тэрытарыяльнага статусу індыйскай часткі Кашміру.
Геаграфія
Большасць тэрыторыі штата ляжыць у Гімалаях. Джаму і Кашмір складаецца з трох частак: паўднёвай — Джаму, асновы штата — Кашмірскай даліны і паўночнага «маленькага Тыбета» Ладакха.
Па тэрыторыі штата працякаюць рэкі Інд, Таві, Раві, Джхелум. Тут знаходзіцца і найвялікшы гімалайскі ледавік Сячэн.
Эканоміка
Адзін з найменш развітых штатаў. Эканоміка Джаму і Кашміра ў асноўным залежыць ад сельскай гаспадаркі (садоўніцтва, рыбалоўства) і турызму (паломніцтва да індуісцкіх, мусульманскіх і будыйскіх святынь).
Насельніцтва
Асноўныя мовы — кашмірская, урду, пенджабская, ладакхская. Хіндзі і англійская ўжываюца як другія мовы.
IC 3451
IC 3451 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джхаркханд
Джхаркханд (Jharkhand) — штат на ўсходзе Індыі. Гранічыць са штатамі Біхар на поўначы, Утар-Прадэш і Чхатысгарх на захадзе, Арыса на поўдні і Заходняя Бенгалія на ўсходзе. Займае 15-е месца сярод штатаў па плошчы (79 700 км²) і 13-е па насельніцтву (26,9 млн чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Ранчы.
Гісторыя
Выдзелены ў 2000 годзе са складу штата Біхар.
Эканоміка
Адзін з найбольш прамыслова развітых штатаў краіны: чорная металургія, цяжкае машынабудаванне, хімічная прамысловасць. Штат багаты мінеральнымі і ляснымі рэсурсамі: тут здабываюць уран, жалеза, медзь, баксіты, марганец, хром, торый, золата, серабро і інш.
ВУП штата — 14 млрд долл. ЗША (2004).
Насельніцтва
82 % насельніцтва — індуісты, 14 % — мусульмане, 4 % — хрысціяне. Асноўныя мовы — хіндзі і англійская, значная частка насельніцтва гаворыць па-бенгальску. Буйныя гарады: Дханбад.
Кгатленг (акруга)
Кгатленг (Kgatleng) — адна з дзевяці акруг Батсваны, якая размяшчаецца на паўднёвым усходзе краіны, мяжуе з ПАР. Адміністрацыйны цэнтр — Мачудзі. Плошча — 7 960 км², насельніцтва складае 73 507 чалавек (на 2001 год).
Тамбукту
Тамбукту (Tombouctou) — старажытны горад у Малі. Знаходзіцца на поўнач ад ракі Нігер, ля паўднёвай ускраіны пустыні Сахара.
Грабніцы сямі суфійскіх святых у старажытным ісламскім цэнтры Тамбукту разграмілі ў 2012 годзе тэрарысты з групоўкі «Ансар-ад-Дын». Акрамя таго, баевікі сарвалі вароты мячэці Сядзі Ях’я і знішчылі больш за чатыры тысячы старажытных рукапісаў, што захоўваліся ў Горадзе 333 святых. Праз тры гады арганізатар тэракта быў арыштаваны і перададзены Гаагскаму суду. Гэта першы ў гісторыі працэс па абвінавачванні ў разбурэнні помнікаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Па яго выніках суд прыгаварыў тэрарыста да дзевяці гадоў пазбаўлення волі і абавязаў выплаціць кампенсацыю ў памеры 2,7 мільёна еўра. Прадстаўнікі ЮНЕСКА абвясцілі, што разам з Еўрапейскім саюзам дапамогуць у аднаўленні страчаных каштоўнасцяў і культурнай спадчыны Малі.
Брантэ (муніцыпалітэт)
Брантэ (Bronte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катанія.
Насельніцтва складае 19 220 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 74 чал./км². Займае плошчу 249 км². Паштовы індэкс — 95034. Тэлефонны код — 095.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio Vescovo e Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Трасцяніца (рака)
Трасцяніца — рака ў Брэсцкай вобласці Беларусі, левы прыток Мухаўца. Даўжыня — 54 км.
Пачынаецца каля вёскі Ляхчыцы паблізу ўрочышча Княжая Гара. Рэчышча каналізаванае. Працякае ў Кобрынскім і Жабінкаўскім раёнах. Упершыню згадваецца ў рэвізіі Кобрынскай эканоміі, складзенай каралеўскім рэвізорам Дзмітрыем Сапегам у 1563 годзе. На берагах Трасцяціцы адбылася Крупчыцкая бітва.
Усевалад Паўлавіч Савіч
Усевалад Паўлавіч Са́віч ( — ) — вучоны ў галіне ліхеналогіі, доктар біялагічных навук, прафесар, заслужаны дзеяч навукі РСФСР. Вучань У. Л. Камарова.
Бэрэжныця (Манэвыцкі раён)
Бэрэжныця (Бережни́ця) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Усевалад Паўлавіч Савіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў Бабруйску. Вучыўся у прагімназіі ў Мазыры, перайшоў у Мінскую гімназію, якую скончыў у 1904 годзе. Потым вучыўся ў біялагічнай групе фізіка-матэматычнага факультэта Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Адначасова працаваў статыстам у тэатры, адкуль быў звольнены ў 1906 годзе за ўдзел у вулічных дэманстрацыях. Па запрашэнню Х. Я. Гобі працаваў прэпаратарам і куратарам гербарыя Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Пачаў вывучаць ліхеналогію пад кіраўніцтвам А. А. Яленкіна. У 1907—1912 гадах працаваў асістэнтам у У. Л. Камарова. Быў абраны сакратаром батанічнага гуртка.
Універсітэт скончыў у 1912 годзе. У 1913—1917 гадах служыў у арміі, прымаў удзел у баях на тэрыторыі Аўстрыі. З 1920 года намеснік дырэктара, з 1925 года — вучоны сакратар Галоўнага батанічнага сада РСФСР. У 1932—1937 гадах намеснік дырэктара, у 1932—1960 — кіраўнік аддзела Батанічнага інстытута імя У. Л. Камарова Акадэміі навук СССР.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар каля 180 навуковых прац па марфалогіі, экалогіі, сістэматыцы споравых раслін і іх выкарыстанні ў медыцыне і гаспадарцы. Прымаў удзел у шэрагу навуковых экспедыцый, у тым ліку Камчацкай (1907—1910), Беларускай (1925—1930), Арктычнай (1930). У 1933—1937 гадах займаў пасаду галоўнага рэдактара часопіса «Советская ботаника». У 1936—1951 гадах рэдактар часопіса «Природа». Таксама пад рэдакцыяй У. П. Савіча выдаваўся часопіс «Новости сис-тематики низших растений».
Кірычэнка
Кірычэнка — прозвішча.
IC 3453
IC 3453 — галактыка тыпу Irr  B  ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сезон 2020 ФК Смалявічы
У 2020 годзе футбольны клуб «Смалявічы» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Прыйшлі клуб
1 Раней — у арэндзе 2 Падаўжэнне арэнды 3 У арэнду
Пакінулі клуб
1 З арэнды 2 Раней — у «Смаргоні» ў арэндзе 3 Раней — у рэчыцкім «Спадарожніку» ў арэндзе 4 З арэнды; прыйшоў у каманду ў арэнду 12.01.2020 5 Прыйшоў у каманду 10.01.2020 з «Гомеля» 6 З арэнды; прыйшоў у каманду ў арэнду 11.02.2020
1 З арэнды
Прыйшлі ў клуб
1 У арэнду
Зарычнэнскі раён
Зарычнэнскі раён (Зарічненський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Зарычнэ (Зарічне).
Утвораны ў 1939 годзе. Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Насельніцтва раёна на года складае 35554 чалавекі, плошча — 1442 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Паўднёва-усходняя акруга (Батсвана)
Паўднёва-усходняя акруга (North-East District) — адна з дзевяці акруг Батсваны, якая размяшчаецца на поўдні краіны і мяжуе з ПАР. Адміністрацыйны цэнтр — Габаронэ, які таксама з'яўляецца сталіцай краіны. Плошча — 1 780 км², насельніцтва складае 276 319 чалавек (на 2001 год).
Валерый Уладзіміравіч Чаканаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў Новасібірску ў 1951 годзе. Там жа скончыў Інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. Вучыўся на факультэце «Масты і тунэлі» на спецыяльнасці «метрапалітэны». Пасля заканчэння чатыры гады прапрацаваў у Ташкенце.
У 1973—1977 гадах інжынер, старшы інжынер, кіраўнік групы філіяла «Ташметрапраект».
Пазней прыехаў у Мінск. У 1977—1978 гадах — кіраўнік групы філіяла «Мінскметрапраект». У 1978—1984 гадах — галоўны інжынер праектаў, галоўны інжынер. У 1984—1991 гадах — начальнік філіяла «Мінскметрапаект». 1991—2000 года — дырэктар арэнднага прадпрыемства «Мінскметрапраект», пасля гэтага дырэктар ААТ «Мінскметрапраект».
Звольніўся з пасады дырэктара ў 2018 годзе.
Шарбат Гула
Шарбат Гула (пушту شربت ګله, у перакладзе «Кветкавы шарбет», нарадзілася каля 1972) — афганская жанчына, якая стала вядомай дзякуючы фатаграфіі, зробленай журналістам Стывам Маккары. Фатаграфія была зробленая падчас Афганскай вайны, калі Гула жыла на тэрыторыі Пакістана ў лагеры бежанцаў. Фотаздымак стаў вядомым пасля таго, як з’явіўся на вокладцы часопіса National Geographic ў чэрвені 1985 года. У той час Гуле было прыблізна дванаццаць гадоў. Да таго, як асоба Гулы была ўстаноўлена ў 2002 годзе, яе звалі проста «Афганскай дзяўчынай». Фатаграфію часам параўноўваюць з партрэтам Моны Лізы пэндзля Леанарда да Вінчы і называюць «Афганскай Монай Лізай».
Спіс аб’ектаў PGC (847001—848000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (847001—848000)
Свята-Георгіеўская царква (Друя)
Свята-Георгіеўская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Друя Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
На могілках. Пабудавана ў XIX стагоддзі з дрэва.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным зрубам пад двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры цыбулепадобнай галоўкай, а над франтонам — шатровым чатырохгранным барабанам. З усходняга боку далучана пяцігранная апсіда, ад фронту — нізкі прытвор. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі. Гмах царквы ўзняты на бутавы цокаль.
Аўгусцін Дзюмэ
Аўгусцін Дзюмэ (Augustin Dumay,, Парыж, Францыя) — французскі скрыпач і дырыжор з Парыжа.
Біяграфія
Герберт фон Караян запрасіў Дзюмэ ў якасці саліста выступіць з Ё-Ё Ма ў Парыжы. Пазней ён выканаў Другі канцэрт Бела Бартака з Колінам Дэвісам і Берлінскім філарманічным аркестрам, дзе ён застаўся. У той час ён таксама працаваў для Новага Японскага філарманічнага аркестра, Аркестра раманскай Швейцарыі, Лонданскага сімфанічнага аркестра, Каралеўскага аркестра Кансертгебау, Лос-Анджэлескага філарманічнага аркестра, Манрэальскага сімфанічнага аркестра, Варшаўскага філармонічнага аркестра і нават камернага аркестра Малера. Таксама выступаў з такімі вядомымі нямецкімі дырыжорамі, як Курт Мазур, Курт Зандэрлінг, Вольфганг Заваліш, Крыстаф фон Дананьі, разам з Сэйдзі Адзава з Японіі, Шарлем Дзютуа са Швейцарыі, Генадзем Раждзественскім з Расіі і з французскімі: Маркам Мінкоўскім і Эмануэлем Крывінам. Дзюмэй выступаў у розных мюзік-холах, уключаючы Уігмар, Вікторыя, Санторы ў Токіа і Хол каралевы Лізаветы.