cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Імперскія саслоўі
Удзел у рэйхстагу
Страта статусу імперскага саслоўя магла адбыцца ў выніку секулярызацыі імперскіх абацтваў і біскупстваў, медыятызацыі імперскіх графстваў або пераходу тэрыторый пад уладу замежнай дзяржавы (анексія Эльзаса і Латарынгіі ў XVII—XVIII стст. Францыяй, абвяшчэнне незалежнасці Швейцарыі ў 1648 г.). Аднак з гэтага правіла існаваў цэлы шэраг выключэнняў: напрыклад, графы Штольберг і Шонбарн захавалі права голасу ў рэйхстагу, нягледзячы на медыятызацыю іх уладанняў Саксоніяй, саступка Памераніі, Брэменскага і Фердэнскага біскупстваў Швецыі таксама не стала прычынай скасавання галасоў гэтых тэрыторый. У 1648 г. таксама было ўведзена правіла пра пазбаўленне статусу імперскага саслоўя ў выпадку пераходу ўладанняў новых княжацкіх родаў да іншых фамілій. Акрамя таго, тэрыторыя магла пазбавіцца статусу імперскага саслоўя ў выніку абвяшчэння ў дачыненні да яе імперскай няміласці (напрыклад, Пфальц у 1621 г., падчас Трыццацігадовай вайны, Баварыя у 1706 г. падчас вайны за іспанскую спадчыну).
Правы і абавязкі
Імперскія саслоўі былі абавязаны асабіста ці праз прадстаўніка ўдзельнічаць у рэйхстагу, выплачваць імперскі падатак («агульны пфеніг») і выстаўляць у імперскую армію пэўны вайсковы кантынгент. Удзел у рэйхстагу забяспечваў імперскім саслоўям непасрэдны ўплыў на палітыку і пэўную долю ўлады ў імперыі: без ухвалення рэйхстага не маглі зацвярджацца законы, уводзіцца падаткі, аб'яўляцца войны, заключацца мірныя дагаворы ці саюзы з замежнымі дзяржавамі. Акрамя таго, імперскія саслоўі мелі права і былі абавязаны браць удзел у органах кіравання імперскіх акруг, а таксама ў фарміраванні складу Імперскага камеральнага суда і іншых імперскіх органаў.
Томас Манак
Біяграфія
У 1992 годзе ў  ва ўніверсітэце Кіля. Тэмай яго дысертацыі была «Beazleys spätere und späteste Manieristen». Ён з’яўляецца спецыялістам у галіне антычнай керамікі, курыруе базу дадзеных і выкладае антычную  ў Оксфардскім універсітэце.
Міхаіл Юр’евіч Гаршанёў
Міхаіл Юр’евіч Гаршанёў (Михаи́л Ю́рьевич Горшенёв;, , Ленінградская вобласць, РСФСР — , , Расія), таксама вядомы як Гаршок — расійскі рок-музыкант. Заснавальнік, адзін з двух франтмэнаў і вакалістаў (разам з Андрэем Князевым) панк-рок-гурта «Кароль і Шут». Аўтар большай часткі музыкі і некаторых тэкстаў гурта.
У 2012—2013 гадах — адзін са стваральнікаў і выканаўца галоўнай ролі Суіні Тода ў рок-мюзікле TODD.
Старэйшы брат лідэра рок-гуртоў «Кукрыніксы» і «Гаршанёў» Аляксея Гаршанёва.
Цёплае
Цёплае — тапонім.
Полацкая правінцыя
Полацкая правінцыя — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Пскоўскай губерні ў 1772—1776 гг. Цэнтр — горад Полацк.
Усць-Чарышская Прыстань
Усць-Чарышская Прыстань, або Усць-Прыстань (Усть-Чары́шская При́стань) — сяло ў Алтайскім краі РФ, адміністрацыйны цэнтр Усць-Прыстанскага раёна і Усць-Прыстанскага сельсавета.
Размешчана на беразе Обі, за 155 км на поўдзень ад Барнаула, да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Алейская 65 км. Заснавана ў 1773 годзе. Насельніцтва — 3887 чалавек (2021).
Калазоўка
Калазоўка (Колозовка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Рашэтнікава
Рашэтнікава:
Дыяна Уладзіміраўна Тропнікава
Біяграфія
У сем гадоў сям’я пераехала з Пецярбурга ў Гомель.
Прафесійна футболам занялася ў 16 гадоў у Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры. У 2004 годзе выступала за мінскую «Нямігу», усю астатнюю кар’еру з 2005 года правяла ў «Зорцы-БДУ».
У жніўні 2019 года атрымала трэнерскую ліцэнзію катэгорыі B.
IC 4090
IC 4090 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паліцэйская акадэмія Чэшскай Рэспублікі ў Празе
Паліцэйская акадэмія Чэшскай Рэспублікі ў Празе  — чэшская дзяржаўная спецыялізаваная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Празе.
Агульная характарыстыка
Паліцэйская акадэмія Чэшскай Рэспублікі ў Празе — гэта дзяржаўная ВНУ універсітэцкага тыпу, якая, у адрозненне ад дзяржаўных універсітэтаў, мае абмежаванае самакіраванне, з’яўляецца не юрыдычнай асобай, а арганізацыйным падраздзяленнем Міністэрства ўнутраных спраў. Магчыма навучанне па праграмах бакалаўрыяту, магістратуры і аспірантуры, як у стацыянарнай (вочнай), так і ў камбінаванай форме.
У акадэміі могуць навучацца не толькі супрацоўнікі паліцыі, але і супрацоўнікі Міністэрства ўнутраных спраў і іншых ведамстваў, падраздзяленні якіх таксама ажыццяўляюць праваахоўную дзейнасць, грамадзянскія абітурыенты таксама могуць вучыцца ў акадэміі.
Акадэмія ў першую чаргу рыхтуе спецыялістаў для адпаведных кіраўніцкіх функцый і для спецыялізаваных прафесій у органах бяспекі, гэта ў першую чаргу дэпартаменты Міністэрства ўнутраных спраў Чэшскай Рэспублікі, паліцыя Чэшскай Рэспублікі, муніцыпальная паліцыя, ваенная паліцыя, мытная служба, служба інфармацыйнай бяспекі, турэмная служба, а таксама прыватныя службы бяспекі. Пасля заканчэння вучобы цывільныя выпускнікі могуць падаць заяву аб прыёме на працу ў паліцыю Чэшскай Рэспублікі або, у якасці альтэрнатывы, яны могуць быць наняты ў якасці менеджараў і спецыялістаў па бяспецы ў дзяржаўным і прыватным сектары, у прамысловасці, фінансах і іншых эканамічных абласцях, а выпускнікі — грамадзяне Чэшскай Рэспублікі таксама могуць быць працаўладкаваны ў якасці супрацоўнікаў дзяржаўных або мясцовых органаў улады.
Міхалянка
Міхаля́нка, прадмесце Міхаля́нка — гістарычная мясцовасць Мінска, размешчаная ў паўночна-заходняй частцы горада.
Гісторыя
Назва прадмесця, верагодна, пайшла ад аднайменнага ўрочышча, якое пэўны час належала менскаму Траецкаму касцёлу. Пасля канфіскацыі касцёльных зямель уладамі Расійскай імперыі лес перайшоў ва ўласнасць горада. У 1890 годзе ўрочышча прададзенае купцу Рагавому для вывазу. Атрыманыя грошы накіраваныя на патрэбы будаўніцтва новага гарадскога тэатра. У пачатку XX ст. Міхалянка ўваходзіла ў пятую паліцэйскую частку горада. Праз прадмесце праходзіла Заслаўская вуліца.
Назву «Міхалянка» мае аўтобусны прыпынак на вуліцы Міхася Лынькова ў мікрараёне Масюкоўшчына.
Забалацце (Хатлянскі сельсавет)
За́балацце (, Заболотье) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хатлянскага сельсавета.
Людамонт
Людамо́нт, Людамо́нцкае прадме́сце — гістарычны раён Мінска, які месціцца ў паўночна-заходняй частцы горада, насупраць сутокаў рэчак Пярэспы і Свіслачы. На захадзе ад Людмонта месціцца Міхалянка, на поўначы — Весялоўка, на паўночным усходзе — Пярэспа, на паўднёвым усходзе — Старосцінская Слабада, на поўдні — Татарская Слабада.
Гісторыя
Першыя згадкі пра фальварак Людамонт датуюцца канцом XVIII стагоддзя. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што назва мясціны мае балцкае паходжанне. Фальварак складаўся з сядзібы, гаспадарчых пабудоў, ворнай зямлі і сенажаці і належаў гораду. Людамонт здаваўся ў арэнду і прыносіў немалы прыбытак.
Паводле сведчанняў беларускага падарожніка Паўла Шпілеўскага ў сярэдзіне XIX ст. Людамонт быў прыватнаўласніцкім фальваркам і належаў італьянскай фаміліі Трабертаў (Траберта). Прыкладна ў канцы XIX ст. хутар Людамонт увайшоў у склад горада. У пачатку XX ст. Людамонт уваходзіў у пятую паліцэйскую частку горада. Праз прадмесце праходзілі Людамонцкая і Порахавая вуліцы.
Да 1949 года ў Мінску існавала вуліца Урочышча Людамонт, якая затым была перайменавана ў Гвардзейскую.
Сучаснасць
Тапонім Людамонт ніяк не пазначаны на карце Мінска.
Іван Іванавіч Пляхімовіч
Іван Іванавіч Пляхімовіч (нар., г. Ашмяны, Гродзенская вобласць) — беларускі юрыст. Кандыдат юрыдычных навук (2004), дацэнт (2007).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы (спецыяльнасць «Правазнаўства», 1999), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, спецыяльнасць «Канстытуцыйнае права; муніцыпальнае права», 2002).
Працаваў у Нацыянальным цэнтры законапраектнай дзейнасці (2004—2008, намеснік дырэктара), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 2002, у 2004—2008 — па сумяшчальніцтве, юрыдычны факультэт, кафедра канстытуцыйнага права, дацэнт). Да 2016 года ён выкладаў канстытуцыйнае права, потым прадмет адабралі. З 1 ліпеня 2019 года Іван Пляхімовіч афіцыйна звольнены з БДУ.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: канстытуцыйнае права (асновы канстытуцыйнага ладу; прававыя акты; нарматворчы працэс). Аўтар двухтомнага Каментара да Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, дзе маюцца ў тым ліку прыклады парушэння Канстытуцыі.
Астрагорскае (Акмолінская вобласць)
Астрагорскае — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Айнакольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 95 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114051500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 230 чалавекі (102 мужчыны і 128 жанчын). Паводле звестак перапісу 2009 года ў сяле пражываў 161 чалавекі (75 мужчын і 86 жанчын).
NGC 1373
NGC 1373 (іншыя абазначэнні — ESO 358-21, MCG -6-8-28, FCC 143, 1ZW 13, PGC 13252) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мост (фестываль)
«Мост» — беларускі рок фестываль, які праводзіўся з 2013 па 2016 гады пад Мінскам.
Гісторыя
2 і 3 ліпеня 2013 года адбыўся першы фестываль, удзел у якім прынялі Bullet For My Valentine, Земфира, Hurts, Lumen.
3 і 4 ліпеня 2014 года ў фестывалі прынялі ўдзел гурты Kasabian, Guano Apes, John Newman, Stigmata, On-The-Go, «Дай дарогу!», Akute і іншыя.
Усць-Калманка
Усць-Калманка (Усть-Калма́нка) — сяло ў Алтайскім краі. Адміністрацыйны цэнтр Усць-Калманскага раёна і Усць-Калманскага сельсавета. Размешчана на поўдзень ад Барнаула на рацэ Чарыш. Да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі ў Алейску 65 км. Адлегласць да Барнаула 190 км па аўтамагістралі. Заснавана ў 1732 годзе рускімі стараабраднікамі з цэнтральнай Расіі.
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» (Брэст)
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» — праваслаўны храм у Брэсце. Знаходзіцца на вул. Беларуская, 45.
Гісторыя
У лютым 1994 года па благаславенні архіепіскапа Канстанціна была ўтворана абшчына. Кіраўніцтвам Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі быў бязвыплатна перададзены будынак хірургічнага корпуса бальніцы. Быў сабраны часовы драўляны храм.
1 студзеня 1995 года была здзейсненая першая літургія. 22 мая 1997 года быў закладзены першы камень у падмурак новага храма ў гонар іконы Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць». 31 сакавіка 2011 года на купальную сістэму царквы быў усталяваны надкупальны крыж.
6 лістапада 2014 года быў асвячоны ніжні храм епіскапам Іаанам. 6 лістапада 2017 года быў асвячоны верхні храм епіскапам Іаанам.
Фолк-метал
Фолк-метал (folk metal) - адзін з кірункаў металу, увабраў у сябе элементы народнай музыкі. Фолк-метал з'явіўся ў выніку ўкаранення элементаў народнай музыкі ў гучанне розных стыляў металу.
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» (Брэст)
Архітэктура
Архітэктарам храма з’яўляецца Анатоль Міхайлавіч Гуляка.
Фолк-метал
Музыка
Як правіла, фолк-метал з'яўляецца сплавам метал-музыкі з народнай музыкай розных этнаграфічных груп. Так, групы Primordial, Melechesh і Finntroll выконваюць блэк-метал з прымессю народнай музыкі. The Lord Weird Slough Feg і Mägo de Oz грунтуюцца на пауэр-метале. Нямецка-нарвежскі гурт Midnattsol адштурхваецца ад готык-металу. Прагрэсіўныя тэндэнцыі назіраюцца ў Elvenking, Lumsk і Týr. Некаторыя групы не абмяжоўваюцца адным паджанрам металу і фолк-музыкай. Напрыклад Orphaned Land змешваюць фолк, прагрэсіўны метал і дэз-дум-метал, або Ensiferum, музыка якіх змяшчае элементы фольку, пауэр-металу і мелодык-дэз-металу. Народныя элементы ў жанры часта адлюстроўваюць этнічнае паходжанне музыкаў, прыкладам таму з'яўляецца скандынаўская музыка ў Finntroll і Korpiklaani або Балтыйская народная музыка ў Metsatöll і Skyforger або блізкаўсходняя народная музыка ў Orphaned Land і Melechesh. Кельцкая музыка можа быць знойдзена ў ірландскіх груп Cruachan і Waylander, а таксама ў некаторых груп не-ірландскага паходжання, напрыклад у Eluveitie або Tuatha de Danann. Народную музыку з розных рэгіёнаў выконваюць Elvenking і Ensiferum.
Інструменты
У фолк-метале выкарыстоўваюцца тыя ж самыя тыповыя інструменты, характэрныя для мэталу (гітары, бас, барабаны) і, як правіла, народныя інструменты. Аднак некаторыя групы, як напрыклад Týr, абыходзяцца і без іх. Найбольш распаўсюджаным інструментам з'яўляецца скрыпка. Некаторыя групы вылучаюць на першы план больш экзатычныя інструменты свайго этнічнага паходжання або краіны. Да прыкладу, Skyforger граюць на латвійскай куоклес, Metsatöll ўжываюць эстонскі торупіль,  Korpiklaani - кантэле, Orphaned Land - уд і саз.
Група беларускіх міратворцаў у Ліване
Група беларускіх міратворцаў у Ліване — кантынгент ваеннаслужачых Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, які ўдзельнічае ў міратворчай аперацыі ў Ліване. Афіцэрскі кампанент групы склалі байцы міратворчай роты, а медыцынскі — прадстаўнікі медыцынскага атрада спецыяльнага прызначэння (МАСП) 432-га ваеннага шпіталя.
Вопыт удзелу ў ліванскай місіі значна дапамог беларускім вайскоўцам пры правядзенні гуманітарнай аперацыі ў Сірыі ў 2023 годзе.
Гісторыя
2 жніўня 2010 года прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ №400 «Аб накіраванні вайскоўцаў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь для ўдзелу ў дзейнасці па падтрыманні міжнароднага міру і бяспекі ў Ліванскай Рэспубліцы».
У Ліван беларусы прыбылі 17 лістапада таго ж года.
Адпраўка міратворцаў за мяжу ажыццяўлялася ў рамках закона ад 29 лістапада 2003 года «Аб парадку накіравання ваеннаслужачых, асоб начальніцкага і радавога складу органаў унутраных спраў, Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь, органаў фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях, пракурорскіх работнікаў, а таксама грамадзянскага персаналу за межы Рэспублікі Беларусь для ўдзелу ў дзейнасці па падтрыманню міжнароднага міру і бяспекі». Згодна з артыкулам 5 гэтага дакумента, «адпраўка ваеннаслужачых, асоб начальніцкага і радавога складу, пракурорскіх работнікаў, а таксама грамадзянскага персаналу за межы Рэспублікі Беларусь для ўдзелу ў дзейнасці па падтрыманню міжнароднага міру і бяспекі ажыццяўляецца з іх асабістай пісьмовай згоды па рашэнню Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь».
Кантынгент
Планавалася, што ў краіну накіруецца група ў дзесяць чалавек, але пазней яна была скарочаны да пяці.
16 кастрычніка 2019 года было афіцыйна заяўлена, што беларускі кантынгент у Ліване будзе павялічаны. Адпаведны дакумент быў падпісаны падчас сустрэчы памочніка міністра абароны па пытаннях міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва Алега Воінава і дэлегацыі пасольства Італіі ў Мінску. Павелічэнне беларускага кантынгенту прадугледжана двухбаковым пагадненнем Мінска і Рыма.
2 жніўня 2020 года ў Ліван накіравана трое вайскоўцаў: двое з іх праходзілі службу ў штабе сектара «Захад» на пасадах спецыялістаў штаба ў складзе італьянскага кантынгенту місіі, а трэці накіраваны ў рамках планавай замены беларускага лекара ў складзе вайсковага шпіталя місіі. Такім чынам, кантынгент пашыраны да сямі міратворцаў: адзін афіцэр штаба, два спецыялісты штаба сектара «Захад» і чатыры медыцынскія спецыялісты вайсковага шпіталя. Апошнія працавалі ў складзе хірургічнай брыгады — два лекары і дзве медыцынскія сёстры.
Быт і работа
У сферу дзейнасці афіцэра штаба ўваходзіць арганізацыя стратэгічнага дыялогу. Ён прадугледжвае рэгулярны ўсебаковы аналіз сухапутнага і марскога складнікаў баявога патэнцыялу часовых сіл і ліванскай арміі на поўдні краіны, удасканаленне пры садзейнічанні дзяржаў-донараў баявога патэнцыялу арміі Лівана ў інтарэсах выканання задач, вызначаных Рэзалюцыяй 1701. Непасрэдна беларускі бок займаецца планаваннем, падрыхтоўкай і дакументальным суправаджэннем мерапрыемстваў у рамках стратэгічнага дыялогу, у тым ліку арганізацыяй двухбаковых сустрэч кіраўніцтва місіі і ліванскіх узброеных сіл.
Рабочае месца беларускіх сіл абсталявана ў офісе. У наяўнасці ёсць кампутар, неабходная аргтэхніка, тэлефонны апарат. Акрамя таго, кожнаму вайскоўцу місіі выдаецца тэлефон стандарту DECT, які працуе ў межах базы. Афіцэры штаба таксама мелі службовыя аўтамабілі падвышанай праходнасці. Міратворцы размяшчаюцца ў зборна-шчытавым будынку, падзеленым на адсекі — тыпавыя пакоя. Афіцэры кантынгенту маюць асобныя пакоі, з некалькімі шафамі для адзення, ложкам, двума сталамі, крэсламі і тэлевізарам у кожнай з іх.
Каршуны (Вяземскі раён)
Каршуны (Коршуны) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Група беларускіх міратворцаў у Ліване
Быт і работа
Работа ідзе з панядзелка па пятніцу з 8 раніцы да 18 гадзін вечара, а ў суботу — з 8 раніцы да 12 дня. У нядзелю у міратворцаў выхадны.
Абадзія-Чэрэта
Абадзія-Чэрэта (Abbadia Cerreto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лодзі.
Насельніцтва складае 290 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 26834. Тэлефонны код — 0371.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ruby
Ruby (Ру́бі, ад ruby — рубін) — інтэрпрэтаваная мультыпарадыгменная мова праграмавання, распрацаваная Юкіхіра «Matz» Мацумота ў сярэдзіне 1990-х ў Японіі. Пры стварэнні мовы быў зроблены акцэнт на прадукцыйнасць і прастату праграмавання.
IC 4091
IC 4091 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Ruby
У мове рэалізавана шматпаточнасць, строгая дынамічная тыпізацыя, выкарыстоўваецца аўтаматычны збіральнік смецця і кампіляцыя just-in-time. Мова падтрымлівае некалькі парадыгмаў праграмавання, уключаючы працэдурнае, аб’ектна-арыентаванае і функцыянальнае праграмаванне. Па словах стваральніка, на Ruby паўплывалі Perl, Smalltalk, Eiffel, Ada і Lisp.
Кросплатформавая рэалізацыя інтэрпрэтатара мовы цалкам свабодная.
Гісторыя
Па словах Юкіхіра Мацумота Ruby была задумана ў 1993 годзе. У 1999 годзе ў спісе рассылкі ruby-talk ён апісваў свае раннія ідэі пра мову:
Мацумота апісвае дызайн Ruby як падобны у сваёй аснове на Lisp, з аб'ектнай сістэмай як у Smalltalk і практычнай карыснасцю як у Perl.
Першы рэліз Ruby 0.95 быў абвешчаны ў японскіх групах навін 21 снежня 1995 года. На гэтай стадыі распрацоўкі ўжо прысутнічалі многія вядомыя функцыі Ruby, у тым ліку аб'ектна-арыентаваны дызайн, міксіны, ітэратары, замыканні, апрацоўка асаблівых сітуацый і збіральнік смецця.
Ужо ў 2000 г. Ruby стаў больш папулярным у Японіі, чым Python. Прыблізна ў 2005 годзе цікавасць да Ruby значна вырасла, дзякуючы выпуску вэб-фрэймворка Ruby on Rails.
Асноўнай мэтай дызайну Ruby па словах Мацумота было стварыць мову, якой ён сам з задавальненнем карыстаўся б, мінімізуючы працу праграміста. На гутарцы Google Tech Talk у 2008 годзе ён казаў:
Характарыстыкі
Ruby з'яўляецца аб'ектна-арыентаванай у тым сэнсе, што кожнае значэнне з'яўляецца аб'ектам, нават класы і экзэмпляры прымітыўных тыпаў даных (напрыклад, лічбаў ці лагічных значэнняў). Пераменныя заўсёды ўтрымліваюць спасылкі на аб'екты. Кожная функцыя - гэта метад, і метады заўсёды выклікаюцца для аб'екта. Метады, вызначаныя ў вобласці верхняга ўзроўню, становяцца метадамі класа Object. Ruby падтрымлівае наследаванне з дынамічнай адпраўкай і міксінамі ў якасці рэалізацыі множнага наследавання.
Ruby з'яўляецца шматпарадыгменнай у тым сэнсе, што яна дазваляе працэдурнае праграмаванне (вызначэнне функцый/пераменных па-за класамі робіць іх часткай каранёвага, «самастойнага» аб'екта), з аб'ектна-арыентаваным (усё з'яўляецца аб'ектам) або функцыянальным праграмаваннем (Ruby мае ананімныя функцыі і замыканні; усе аператары маюць значэнні, а функцыі заўсёды вяртаюць рэзультат). Ruby мае дынамічную тыпізацыю, падтрымлівае метапраграмаванне, параметрычны палімарфізм і шматпаточнасць.
Мова мае вялікую стандартную бібліятэку, якая уключае модулі для HTTP, FTP, XML, RSS, JSON, YAML, CGI, OpenSSL.
Прыклад
Прыклад напісання праграмы Hello world:
Дзіця чалавечае (фільм, 2006)
«Дзіця чалавечае» (Children of Men) — мастацкі фільм 2006 года рэжысёра Альфонса Куарона. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Клайв Оўэн, Джуліяна Мур, Майкл Кейн.
Сюжэт
2027 год. Чалавецтва на мяжы вымірання. За апошнія васямнаццаць гадоў на ўсёй планеце не нарадзілася ніводнага дзіцяці. У свеце пануе суцэльны хаас, паўсюль бушуюць вайны. Адзіным месцам, дзе падтрымліваецца адносны парадак, застаецца Англія. Зразумела, усе рвуцца туды, але ўрад краіны ўвёў стан аблогі і са зброяй у руках змагаецца з нелегальнымі эмігрантамі. Супрацоўніка лонданскага міністэрства Тэадора Фэрана сярод белага дня выкрадае тэрарыстычная група «Рыбы», якой, як высвятляецца, кіруе яго былая жонка Джуліян. Яна просіць Тэа дастаць выязныя дакументы для адной дзяўчыны. Ён згаджаецца толькі дзеля грошай, але неўзабаве даведаецца пра куды больш важкую прычыну рызыкаваць жыццём: у чарнаскурай уцякачкі Кі хутка павінна нарадзіцца дзіця.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 49 кінаўзнагародамі і яшчэ 83 намінацыямі.
Пятая паліцэйская часць Мінска
Пятая паліцэйская часць Мінска — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка дарэвалюцыйнага Мінска ў канцы XIX — пачатку XX стст. Улучала паўночна-заходнюю ўскраіну Мінска, што была вылучаная з другой часці ў 1899 годзе. Найбяднейшы з усіх раёнаў горада.
Складалася з драўляных, часам трухлявых хат і патанаючых у брудзе вуліц. На тэрыторыі раёна размяшчаліся асобныя фабрычныя прадпрыемствы і гандлёвыя крамы (на падыходзе да Нямігі), а таксама дамы цярпімасці.
Сярод жыхароў гэтай часткі горада земляробства і жывёлагадоўля атрымалі асабліва шырокае распаўсюджанне. Некалькі вуліц тут насялялі татары-агароднікі, суцэльныя кварталы займалі сяляне-хлебаробы. Домаўладальнікі, што жылі бліжэй да цэнтра, здавалі кватэры працоўным, чыноўнікам, гімназістам.
У 1900 годзе прыстаў 5-й часці рапартаваў паліцмайстру горада пра тое, што зямля, большай часткай, належыць землеўласнікам з татараў і толькі нязначна самому гораду ў наступных прадмесцях: Пляшчанка (раён вуліц Р. Люксембург і К. Лібкнехта), Нядзведжына (вул. Харкаўская), Тучынка (пачатак вул. Харкаўскай), Міхалянка (раён вул. Лынькова, Чыгладзэ i Альшэўскага), Кальварыя (гэтая назва зноў вернутая).
Аркадыя (Брэст)
Аркадыя, Аркадзія — былая вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці за 7 км на поўдзень ад Брэста, 7 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Цэнтральны, на усходзе меліярацыйны канал. З 21 снежня 2007 года ў складзе горада Брэста. Аркадыя ўваходзіла ў склад Гершонскага сельсавета.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з 17 ст. як сяло ў Берасцейскім павеце і ваяводстве ВКЛ. Тут 15 верасня 1648 года пакараны смерцю ігумен брэсцкага Сімяонаўскага манастыра Афанасій Філіповіч.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях. Уваходзіла ў склад дзяржаўнага маёнтка Пажэжын. У 1868 годзе пазначана як сяло ў Гершонскім царкоўным прыходзе. Вяскоўцы ўваходзілі ў Пажэжынскую сельскую грамаду. У 1878—1888 гадах паблізу вёскі пабудаваны крапасны форт № 5. У 1890 годзе сялянам Аркадзійскага сельскага таварыства, у якое ўваходзілі вёскі Дубінкі і Аркадзія, належала 283,3 дзес. зямлі.
На мяжы 19—20 ст. пабудавана драўляная Афанасіеўская царква.
У 1905 годзе вёска ў Камянец-Жыровіцкай воласці Брэсцкага павету Гродзенскай губерні.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Камянец-Жыровіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну нямецка-фашысцкія захопнікі спалілі 8 двароў, знішчылі 10 жыхароў; 8 вяскоўцаў загінулі на фронце.
У 1950 годзе арганізаваны калгас імя Малянкова, які аб'яднаў 40 гаспадарак; пазней увайшоў у склад саўгаса «Прыбужжа», а ў 1992 годзе ператвораны ў аднайменныы калгас. У складзе камунальнага ўнітарнага сельска-гаспадарчага прадпрыемства «За мір» (цэнтр — в. Страдзеч).
Гістарычныя помнікі
На мяжы 19—20 ст. на месцы гібелі пісьменніка-публіцыста XVII ст. і ігумена Брэсцкага, святога праваслаўнай царквы — прападобнамучаніка Афанасія Філіповіча была ўзведзена драўляная царква-капліца. У 1988 капліца была абноўлена і асвечана, а ў 1996 з блаславення Алексія II у Аркадыі быў адкрыты Свята-Афанасьеўскі Брэсцкі мужчынскі манастыр.
За 2 км на паўднёвы захад ад вёскі размешчаны крапасны форт № 5 — узор фартыфікацыйнага будаўніцтва канца 19 — пач. 20 ст.
Грыгорый IX
Грыгорый IX (Gregorius PP. IX), свецкае імя: Угаліна дэі Конці, граф Сеньі (Ugolino dei Conti di Segni; ~1145 — ), Папа Рымскі ( — ).
Углоўскае
Углоўскае (Угло́вское) — сяло ў Алтайскім краі. Адміністрацыйны цэнтр Углоўскага раёна. Размешчана за 370 км на паўднёвы захад ад Барнаула. На месцы былой чыгуначнай станцыі Нова-Углаўскае (12 км), утвораны пасёлак Новаўглоўскі. Заснавана ў 1850 годзе. Насельніцтва — 3878 чалавек (2021).
Грыгорый IX
Як пераемнік Ганорыя III  —, працягваў за Грыгорыем VII (1073-85) і Інакенціем III умацоўваць Святы Прастол.
Ухваліў Паўночныя крыжовыя паходы Тэўтонскага ордэна з мэтаю хрышчэння прыбалтыйскіх паганцаў (у той час — емі), што прывяло да сутыкненняў Тэўтонскага ордэна з Пскоўскай і Наўгародскай рэспублікамі. У буле ад 24.11.1232 г. Грыгорый IX прасіў Лівонскае брацтва мяча накіраваць войскі на абарону паўпаганскай Фінляндыі, якую хрысцілі шведскія біскупы, ад каланізацыі наўгародцаў.
У 1231 г. забараніў міранам чытаць Біблію, каб спыніць тагачаснае масавае з’яўленне і распаўсюджанне ерэтычных вучэнняў, якія абапіраліся на Біблію і выступалі супраць каталіцкай царквы. У 1232 г. перадаў інквізіцыю ў рукі дамініканцаў. Веў барацьбу з Фрыдрыхам II Гогенштаўфенам за ўзмацненне папскай улады Італіі. Кананізаваў Францыска Асізскага, якога ведаў асабіста і іншых папулярных сярод католікаў святых.
Патапава
Патапава — жаночая форма прозвішча Патапаў, тапонім.
Мітрафаніеўскія могілкі (Санкт-Пецярбург)
Мітрафаніеўскія могілкі — могілкі ў Санкт-Пецярбургу, якія існавалі з 1831 г. да сярэдзіны XX ст. Першапачаткова ўзніклі падчас эпідэміі халеры. Пасля пабудовы ў 1847 г. царквы св. Мітрафана, могілкі атрымалі назву Мітрафаніеўскіх. У 1927 г. могілкі былі закрытыя, у далейшым разбураліся. У цяперашні час існуе ініцыятыва па стварэнні на гэтым месцы мемарыяльнага парка.
Малінкі (Смаленская вобласць)
Малінкі (Малинки) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Падсасонне
Падсасонне — тапонім.
NGC 1374
NGC 1374 (іншыя абазначэнні — ESO 358-23, MCG -6-8-29, AM 0333-352, FCC 147, PGC 13267) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка ўваходзіць у Скопішча Печы.
Абабіцкая група азёр
Абабіцкая група азёр знаходзіцца ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Друйка ў Нацыянальным парку «Браслаўскія азёры».
Група ўключае больш за 10 азёр. Самыя вялікія: Абаб’е, Дубра, Мядзведна, Берца, Вялікая Ельня, Дуброк. Азёры злучаны між сабой невялікімі рэкамі, ручаямі.
Павел Пракапеня
Па́вел Пракапе́ня, пс. Паўло Прокопен, Павел Прокопені (18 жніўня 1908 або 1910, в. Заполле Брэсцкага павета, цяпер Пружанскі раён —, Нью-Ёрк) — беларускі, польскі і расійскі оперны спявак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1908 (па іншых, менш дакладных звестках — 1910) годзе ў беднай беларускай сям’і, аднак прырода надзяліла яго выдатнымі музычнымі здольнасцямі і выдатным глыбокім голасам. У падлеткавым узросце працаваў парабкам у горадзе Навагрудак. Пасля працаваў «пасыльным» у ваяводскім упраўленні і ў паліцэйскай камендатуры.
З пачаткам Другой сусветнай вайны ў Львове сабраліся лепшыя прадстаўнікі польскай эстрады, якія збеглі на Усход з нямецкай акупацыйнай зоны. Туды трапіў і Павел Пракапеня. Далейшая частка яго жыцця на нейкі час невядомая.
Пачатак вайны паміж СССР і Германіяй ён сустрэў у Куйбышаве, а калі на поўдні СССР пачало арганізоўвацца Польскае войска пад кіраўніцтвам вызваленага з «Лубянкі» генерал-лейтэнанта Уладзіслава Андэрса, Павел Пракапеня стаў сябрам артыстычнага ансамбля Карпацкай брыгады ды падчас усёй вайны спяваў для польскіх жаўнераў.
«Я чуў яго ў Палестыне і Ліване, — піша Абрамаў-Няверлі, — ...У Польшчы ягоны голас... на працягу многіх гадоў быў забаронены. Пракапеня застаўся ў эміграцыі, атабарыўся ў Злучаных Штатах Амерыкі... прысадзісты бландын з бадзёрым тварам, які выдаваў схільнасць да чаркі... Павел Пракапеня, на шчасце, не быў тэнарам. І падтрымліваў добрую форму на працягу доўгіх гадоў».
Павел Пракапеня аб’ездзіў з канцэртамі паўсвета, але ў Польшчу шлях яму быў закрыты. Не ўбачыў больш спявак і роднай Беларусі. Памёр выканаўца ў Нью-Ёрку 9 кастрычніка 1976 года.
Творчасьць
Самародны песенны і музычны талент Паўла Пракапені быў адкрыты ў Польшчы ў 1920-я гады. Яраслаў Абрамаў-Неверлі згадвае ў кнізе «Масток праз Атлантык»: «...разносіў лісты, быў пасланцам. У чырвонай фуражцы хадзіў ён з торбай і заўсёды спяваў. На гэтыя спевы звярнула ўвагу жонка камісара паліцыі... захопленая выдатным голасам, яна паслала яго вучыцца ў Варшаву. Неўзабаве Пракапеня стаў вядомым спеваком, бас-барытонам, які ў польскім горадзе Кракаве спяваў з самім Янам Капурам з даху аўтамабіля. Ужо знакамітасцю Пракапеня прыехаў на гастролі ў родны Навагрудак. Канцэртаваў у зале нашага кіно... Калі Пракапеня заспяваў на беларускай мове народную песню «Лявоніха», апладысментам не было канца».
У песенным рэпертуары Паўла Пракапеня, акрамя польскіх і беларускіх песень, былі ў асноўным расійскія народныя песні. На старых пласцінках фірмы «Сірэна Электра», выдадзеных пад канец 1933 года, захаваліся запісы песень «Ах, ты доля, мая доля», «Байкал», «Бродяга», «Ванька-парень», «Верёвочка», «Волга-волга», «Во саду иль в огороде», «Два гренадёра», «Двенадцать разбойников», «Дубинушка», «Лучинушка», «Любовь разбойника», «Молись, кунак», «Семеро зятьёв», «Утёс», «Ухарь-купец», «Чёрные гусары», «Эй, ухнем!». Па сведчанні аўтара кнігі «Прекрасная Маруся Сава» Міхаіла Іванавіча Блізнюка, некаторы час Павел Пракапеня выступаў разам са спеваком Ежы Сямёнавым і яго хорам.
У 1943 зняўся ў дакументальным фільме Яўгеніюша Цэнкальскага «Шатландская мазурка».
Камінтэрн (Уздзенскі раён)
Камінтэ́рн (, Коминтерн) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хатлянскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Шацкага сельсавета.
Падвяззе
Падвяззе — тапонім.
IC 4092
IC 4092 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Міцькава (Сцяпанікаўскае сельскае паселішча)
Міцькава (Митьково) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Тапчыха
Тапчыха (Топчи́ха) — сяло ў Алтайскім краі, адміністрацыйны цэнтр Тапчыхінскага раёна. Размешчана за 90 км на паўднёвы захад ад Барнаула. У Тапчысе размешчана аднайменная чыгуначная станцыя. Заснавана сяло 21 кастрычніка 1915 года. Насельніцтва — 7812 чалавек (2021). У сяле знаходзяцца элеватар, мельзавод, хлебакамбінат, ПМК.
Чыфтэн
«Чыфтэн» (Chieftain — «правадыр») — асноўны баявы танк вытворчасці Вялікабрытаніі, які складаўся на ўзбраенні арміі Злучанага Каралеўства ў 60-х і 70-х гадах XX стагоддзя.
Гісторыя
Танкі «Чыфтэн» з’явіліся лагічным працягам лініі танкаў «Цэнтурыён», добра зарэкамендавалі сябе ў розных ваенных канфліктах. Другая сусветная вайна прывяла да сур’ёзных зменаў у брытанскай ваеннай дактрыне. У прыватнасці, пасля сутыкненняў з добра абароненымі нямецкімі танкамі англічане зразумелі, што нельга грэбаваць агнявой моцай і браніраваннем ва ўгоду манеўранасці. Яшчэ раз гэта было пацверджана падчас Карэйскай вайны, дзе добра ўзброеныя і браняваныя брытанскія танкі з поспехам ужываліся ў многіх аперацыях.
Кампанія «Лейланд», уцягнутая ў вытворчасць танка «Цэнтурыён», улічыла гэтыя высновы пры распрацоўцы прататыпаў дызайну новага танка, якія былі затым адпраўленыя ў Ваеннае міністэрства Вялікабрытаніі. У 1959 годзе быў выпушчаны першы прататып, з 1960 праводзіліся выпрабаванні машын, а ў 1966 годзе пачаўся іх серыйны выпуск. Танк «Чыфтен» быў распрацаваны так, каб быць настолькі абароненай машынай, наколькі гэта толькі магчыма. Агнявая моца таксама была пастаўлена на чале кута: на танку была ўсталяваная магутная наразная 120-мм гармата; гармат з вялікім калібрам на танках іншых заходніх краін у той час не было. На першых перадсерыйны машынах выявілася недастатковая хуткасць і манеўранасць, што з’яўлялася вынікам магутнага браніравання ў спалучэнні з абмежаванымі магчымасцямі шматпаліўнага рухавіка L60, што было самым істотным недахопам новай машыны. Змены, унесеныя ў канструкцыю рухавіка, дазволілі давесці магутнасць у пачатку да 650 л.з., што прывяло да павелічэння хуткасці і манеўранасці да патрабаванага ўзроўню і першыя серыйныя танкі сталі паступаць у войскі пад індэксам Mk.2, пазней ў 1971 і 1976 гадах рухавікі зноў замяняліся на яшчэ больш магутныя — 750 л.з. і 810 л.з. адпаведна. Гэтак жа на часткі танкаў з пачатку 1980-х усталёўваўся дызельны рухавік «Ролс-Ройс Кондар» магутнасцю 1200 л.з. Акрамя ўстаноўкі новых рухавікоў танк пастаянна мадэрнізаваўся з заменай на найноўшыя ўзоры сістэм кіравання вядзення агнём, назірання, радыёсувязі і г. д..
Канструкцыя
Кампаноўка класічная, аддзяленне кіравання ў пярэдняй частцы танка, баявое — у сярэдняй, маторна-трансмісійнае — у кармавой. Корпус танка зварны, сабраны з літых і катаных дэталяў, пры гэтым браня складае 53 % масы танка. Лісты размешчаны пад вуглом, профіль танка максімальна паменшаны.
Узбраенне
Танк аснашчаны 120-мм наразной гарматай L11A5 з ручным раздзельным (картузным) зараджаннем. Боекамплект да гарматы складецца з 53 стрэлаў, з якіх 19 з’яўляюцца бранябойнымі падкалібернымі снарадамі (БПС). Дапаможнае ўзбраенне — 7,62-мм кулямёт L8A1 (MG) і 12,7-мм прыстрэлачны кулямёт L12A1 «Браўнінг», спараныя з гарматай, а таксама 7,62-мм камандзірскі зенітны кулямёт GPMG.
Хадавая частка
Хадавая частка ўключае (у дачыненні да аднаго борта) шэсць апорных каткоў і мае задняе размяшчэнне кіроўных колаў. Апорныя каткі двускатыя, з гумовымі шынамі і здымнымі сталёвымі дыскамі. Вядучыя колы забяспечаныя сталёвымі здымнымі зубчастымі вянкамі (па 12 зуб’яў на вянку). Гусеніцы — з адкрытымі шарнірамі паслядоўнага тыпу і здымнымі асфальтаходнымі падушкамі (па адной на трак). Механізм нацяжэння гусеніц — крывашыпна-чарвячнага тыпу. Хадавая частка для абароны ад лёгкіх кумулятыўных супрацьтанкавых сродкаў прычынена сталёвымі экранамі таўшчынёй 10-15 мм.
Браня
Корпус зварны, з адліваных і катаных дэталяў. На браню прыпадае прыкладна 53 % масы танка. Верхняя лабавая дэталь корпуса мае таўшчыню 120 мм, барты — 50 мм, кармавой ліст — 25,4 мм, дно — 16 мм. Вежа адліваная, таўшчыня яе лэбавай частцы — 195 мм, дахі — 45 мм. Бранявыя лісты ўстаноўлены з рацыянальнымі кутамі нахілу, што яшчэ больш павысіла абароненасць танка. Лабавая дэталь корпуса мае нахіл 72 ° да вертыкалі, бартавыя лісты ўсталяваныя пад кутамі 10 °, кут нахілу лэбавай частцы вежы — 60 °.
Сабалеўская
Сабалеўская - прозвішча.
Партызанка (сяло)
Партызанка — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Амангельдынскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 73 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114053100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1092 чалавекі (535 мужчын і 557 жанчын). Паводле звестак перапісу 2009 года ў сяле пражывалі 1002 чалавекі (477 мужчын і 525 жанчын).
Рыгор Савельевіч Лахтанаў
Рыго́р Саве́льевіч Лахта́наў (, в. Асавец, Бялыніцкі раён, Магілёўская вобласць — ) — савецкі дзяржаўны дзеяч БССР, намеснік Старшыні Савета Міністраў БССР (1947—1950), адзін з кіраўнікоў лесагаспадарчай галіны Беларусі.
Біяграфія
У 1923—1939 гадах працаваў на лесараспрацоўках ў Бялыніцкім і Рагачоўскім раёнах, кіраваў трэстамі «Лесбел», «Мінлеспрам», «Беллесасплаў».
З кастрычніка 1939 года працаваў намеснікам наркама, з сакавіка 1941 года наркамам лясной прамысловасці БССР.
У 1947 — 1950 гадах — міністр лясной і папяровай прамысловасці БССР, адначасова — намеснік старшыні Савета Міністраў БССР.
У 1950 — 1952 гадах — намеснік міністра лясной і папяровай прамысловасці СССР, затым на адказных пасадах у Міністэрстве лясной прамысловасці РСФСР, Міністэрстве лясной прамысловасці СССР.
Член ЦК КПБ. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—1950 гадах.
Узнагароды
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі і ордэнам Чырвонага Сцяга, шматлікімі медалямі.
Рагачоўская правінцыя
Рагачоўская правінцыя — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на Беларусі ў складзе Магілёўскай губерні ў 1772—1776 гг. Цэнтр — г. Рагачоў. Паводле ўказа ад 2 жніўня 1773 г. падзялялася на Рагачоўскі, Гомельскі і Чачэрскі паветы. Плошча каля 1426 тыс. дзесяцін, 105 сёл, 473 вёскі (у 1774 г. — 114 420 чалавек), 11 мястэчак (4 747 чалавек). На тэрыторыі правінцыі былі 23 староствы з 50 547 сялянамі мужчынскага полу, буйнейшыя з іх — Гомельскае (2553 дымы, 23 504 чалавек, 250 982 дзесяцін зямлі) і Чачэрскае (1057 дымоў, 9181 чалавек, 96 535 дзесяцін зямлі). З Чачэрскага староства, падараванага беларускаму генера-губернатару З. П. Чарнышову, 5 лютага 1774 г. утвораны першы ў Расійскай імперыі маярат.
Дворышча (возера, Калінкавіцкі раён)
Дво́рышча — возера ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, за 14 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Калінкавічы, у басейне ракі Прыпяць, прыкладна за 1 км на паўночны захад ад вёскі Шарэйкі.
Плошча паверхні возера 0,11 (0,24 ) км². Даўжыня 1,32 (1,4 ) км, найбольшая шырыня 0,12 (0,2 ) км, даўжыня берагавой лініі 2,6 км. Катлавіна возера старычнага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, стужкападобнай формы. Схілы катлавіны невыразныя. Берагі пераважна высокія, пясчаныя, вышынёй да 1 м. Месцамі берагі забалочаныя. Возера Дворышча злучаецца пратокай з возерам Цімошышча і ручаём з возерам Малое на ўсходзе.
Ларына
Ларына — прозвішча, тапонім.
Кожына
Кожына — тапонім.
IC 4093
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1375
NGC 1375 (іншыя абазначэнні — ESO 358-24, MCG -6-8-30, AM 0333-352, FCC 148, PGC 13266) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Антыгуа і Барбуда
Антыгуа́ і Барбу́да (Antigua and Barbuda) — дзяржава на астравах Антыгуа, Барбуда і Рэдонда, якія належаць да рэгіёну Вест-Індыя і ўваходзяць у архіпелаг Малыя Антыльскія астравы ў Карыбскім моры. Тэрыторыя — 441,6 кв. км.
Насельніцтва — 101 тыс. чалавек (2016), 91 % — афрыканскага паходжання. Сталіца — Сент-Джонс (каля 30 тыс. жыхароў), знаходзіцца на востраве Антыгуа, на якім жыве 98 % насельніцтва краіны. Дзяржаўная мова — англійская. Большасць насельніцтва вызнае пратэстанцтва.
Нацыянальнае свята — 1 лістапада (1981 год) — Дзень незалежнасці. Грашовая адзінка — усходнекарыбскі долар. Уваходзіць у склад Арганізацыі Усходніх Карыбскіх дзяржаў, Садружнасць нацый, краін АКЦ (арганізацыя краін Афрыкі, Карыбскага басейна і Ціхага акіяна).
Этымалогія
Назва дзяржавы — гэта сума назваў двух буйнейшых астравоў, імёны якіх з іспанскай перакладаюцца як «старажытны» (Антыгуа) і «барадаты» (Барбуда). Імя галоўнаму востраву даў у 1493 годзе сам Калумб, ушанаваўшы севільскую ікону Маці Божай Санта Марыя ла Антыгуа. Таксама у краіны ёсць паэтычная назва «Зямля 365 пляжаў», гавораць, не беспадстаўна.
Геаграфія
Дзяржава знаходзіцца ў паўночнай частцы Наветраных Малых Антыльскіх астравоў, высоўваючыся на ўсход ад асноўнай восі архіпелага, на 17-м градусе паўночнай шыраты. На ўсход прасціраецца Атлантычны акіян, на захад — Карыбскае мора. Найбліжэйшыя суседзі — Сент-Кітс і Невіс ды Мантсерат на захадзе.
Большы з двух галоўных астравоў — Антыгуа, на яго прыпадае 62 % плошчы краіны. Амаль што ўдвая меншая Барбуда ляжыць за 48 км на поўнач. За 56 км на захад ад Антыгуа можна знайсці трэці па велічыні востраў — драбнюткую незаселеную Рэдонду. Берагі астравоў моцна зрэзаныя, з пляжамі, лагунамі і прыроднымі гаванямі, абрамленыя рыфамі і водмелямі.
Сучасны рэльеф астравоў абавязаны сваім паходжаннем вапняковым пародам і вулканічнай актыўнасці, прычым уплыў першых значна большы. Самы высокі пункт краіны — гара Абама на Антыгуа (раней Boggy Peak, перайменаваны у 2009 у гонар першага цёмнаскурага прэзідэнта ЗША) — рэшткі вулканічнага кратара, што ўздымаецца на 402 метры. Вышэйшы пункт Барбуды дасягае ўсяго 42 м. Большая ж частка астравоў уяўляе сабой нізіну, якая не чапляе паўночна-ўсходнія пасаты, і яны праходзяць паўз, не пакідаючы тут дастатковай для фарміравання рачной сеткі колькасці ападкаў (у сярэднім — 990 мм).
Дажджлівы сезон (верасень-лістапад) непасрэдна звязаны з сезонам ураганаў. Антыгуа і Барбуда ляжаць акурат на шляху знакамітых карыбскіх ураганаў, што наведваюць астравы ў сярэднім раз на год. 7 верасня 2017 года ўраган «Ірма» знішчыў 90 % пабудоў на востраве Барбуда. . Сярэднегадавая тэмпература +27, сярэднемесячныя адхіляюцца ад гэтай лічбы вельмі нязначна.
Асабліва распаўсюджаныя на астравах пясчаныя глебы здольныя падтрымаць існаванне хіба што хмызняковай расліннасці. Толькі на узбагачанх вулканічным попелам глебах цэнтральнай раўніны Антыгуа растуць пасаджаныя лясы-плантацыі акацый, махагоняў і чырвоных і белых кедраў, якія займаюць 11 % тэрыторыі вострава. Дзякуючы лесапасадкам, палепшылася сітуацыя з воднымі рэсурсамі і глебамі.
Гісторыя
Самае старое знойдзенае паселішча археолагі датуюць 3100 да н.э. Гэта былі першыя жыхары Антыльскіх астравоў сібанеі. Яны насялялі астравы доўгі час, пакуль не былі выцесненыя аравакамі, што прыйшлі ланцужком астравоў з ніжняй Арынока. Паўднёваамерыканскія індзейцы прынеслі з сабою земляробчыя веды і вырошчвалі кукурузу, салодкую бульбу, гуаву, тытунь а таксама знакаміты антыгуанскі чорны ананас. Яны былі выдатнымі маракамі і іх лёгкія чоўны перадольвалі сотні кіламетраў Карыбскага мора і Атлантыкі. Каля 1100 н.э. большасць аравакаў пакінула астравы. Тыя, хто застаўся, былі зваяваны карыбамі, ператвораны ў рабоў і нават з’едзены. Магчыма, плямёнаў, што насялялі астравы напярэдадні каланізацыі, было і болей, аднак еўрапейцы таго часу не вельмі цікавіліся этнаграфіяй.
І Антыгуа і Барбуда былі адкрыты Х. Калумбам у 1493 годзе падчас трэцяга падарожжа. Іспанскія пасяленні праіснавалі тут нядоўга, не затрымаліся на астравах і французы. У 1632 Антыгуа, а праз 34 гады — Барбуда, былі каланізаваны Вялікабрытаніяй. Найбуйнейшымі землеўладальнікамі былі Кодрынгтаны (у свой гонар яны назвалі галоўны горад Барбуды), якія валодалі Барбудаю, а на Антыгуа мелі цукровныя плантацыі, для якіх з 1685 года пачалі завозіцца афрыканскія рабы. Рабства праіснавала на астравах да 1834 г. Еўрапейскія і афрыканскія хваробы (самым вялікім забойцам, верагодна, была воспа), недаяданне і рабства ў канчатковым выніку забілі большую частку карэннага насельніцтва Карыбскага мора, таму большасць жыхароў краіны сёння цемнаскурая.
У 1958 Антыгуа і Барбуда ўвайшлі ў Вест-Індскую федэрацыю, з 1962 — асобнае валоданне Вялікабрытаніі, з 1967 — «асацыяваная з Вялікабрытаніяй дзяржава». У 1977 г. Антыгуа і Барбуда падпісалі з ЗША дамову, згодна з якой ЗША захоўваюць вайсковыя базы на тэрыторыі краіны. 1 лістапада 1981 абвешчаная незалежнасць.
Дзяржаўны лад
Канстытуцыйная манархія. У адпаведнасці з канстытуцыяй 1981 кіраўніком дзяржавы з’яўляецца брытанская каралева, прадстаўленая генерал-губернатарам (з 2014 — Р.Уільямс).
Заканадаўчая ўлада належыць двухпалатнаму парламенту (тэрмін паўнамоцтваў — 5 гадоў), які складаецца з Сената (17 прызначаных генерал-губернатарам членаў: 11 — па рэкамендацыі прэм’ер-міністра, 4 — лідара апазіцыі, 1 — ад Савета Барбуды і 1 — ад самога губернатара) і Палаты прадстаўнікоў (17 дэпутатаў: 16 ад Антыгуа і 1 ад Барбуды).
Выканаўчая ўлада належыць кабінету міністраў на чале з прэм’ер-міністрам (з 2014 — Г. Браун).
Асноўныя палітычныя партыі.
Насельніцтва
На 2018 год ўсё насельніцтва краіны (каля 100 тыс.чал.) пражывае на востраве Антыгуа. Да ўрагана Ірма (верасень 2017) насельніцтва Барбуды складала 1638 чалавек, усе яны напярэдадні катастрофы былі эвакуяваны на Антыгуа.
Пачынаючы з 1990-х насельніцтва Антыгуа паступова расце, у 2017 натуральны прырост склаў каля 1 %, міграцыйны — каля 0,2 %. Эканамічныя поспехі маленечкай дзяржавы дазволелі пераадолець негатыўныя тэндэнцыі 1980-х, калі склаўся пагрозлівы для існавання нацыі ўзровень эміграцыі. З таго часу шмат антыгуанцаў жыве па-за межамі краіны, пераважна ў Вялікабрытаніі, ЗША, Канадзе. Ў 2010-я асноўны прыток імігрантаў прыходзіўся на Дамініканскую рэспубліку, Ямайку, Гаяну, Нігерыю
Большасць антыгуанцаў маюць заходнеафрыканскае, брытанскае, мадэйрыянскае паходжанне. Гэта абумоўлівае перавагу цёмнага спектру ў адценнях скуры: 91 % насельніцтва краіны — негры і мулаты, 4,4 % — метысы і самба, 1,7 % — белыя, астатнія маюць пераважна азіяцкае паходжанне (усходнія індыйцы ды іншыя). На Антыгуа жывуць каля 4,5 тыс. грамадзян ЗША, гэта буйнейшая дыяспара на англамоўных усходніх Карыбах. Дзяржаўнай мовай з’яўляецца англійская, гутарковай — яе крэольская форма (з дамешкам афрыканскіх словаў і сінтаксісу), якой цураюцца вышэйшыя класы грамадства. Антыгуанскі акцэнт адрозніваецца ад барбуданскага.
Эканоміка
Эканоміка арыентаваная на развіццё турызму, які забяспечвае больш за 70 % валютных паступленняў і занятасць 60 % працаздольнага насельніцтва. Антыгуа і Барбуда славяцца раскошнымі курортамі, трэцяя частка турыстаў прыходзіцца на ЗША. На пачатку 2000-х папулярнасць астравоў даволі рэзка ўпала, што прывяло да фінансавых цяжкасцяў. Увогуле ж у сферы паслуг занята больш за 80 % эканамічна актыўнага насельніцтва і ствараецца 77 % ВУП. Памер ВУП — 2,4 млрд дол. ЗША (2017). У 2015—2017 ВУП астравоў рос з хуткасцю 2,8-5 %.