cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5913
NGC 5913 (іншыя абазначэнні — UGC 9818, MCG 0-39-21, ZWG 21.79, KARA 669, IRAS15183-0223, PGC 54761) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Змяя.
Атвержычы
Атве́ржычы (, Отвержичи) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Манькавіцкага сельсавета. 6 чэрвеня 1960 года перададзена з Белагушскага сельсавета ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Столінскаму гарсавету.
Геаграфія
Знаходзіцца на правым беразе ракі Гарынь, за 7 км на поўнач ад Вялікіх Вікаравічаў.
Мацарэла
Мацарэла (mozzarella) — малады італьянскі сыр родам з рэгіёну Кампанія. Класічная мацарэла (Mozzarella di bufala campana) робіцца з малака чорных буйваліц, аднак у продажы пераважае мацарэла з каровінага малака. Гэты сыр прадаюць у выглядзе белых шарыкаў, замочаных у расоле, бо ён доўга не захоўваецца. Самая смачная мацарэла - giornata (аднадзённай даўніны), але яе можна набыць толькі ў Італіі. Таксама мацарэла бывае цвёрдай, як звычайны сыр, такую выкарыстоўваюць для гарачых страў. Выпускаецца і вэнджаная мацарэла (Mozzarella affumicata). Вытворчасць сыру пачынаецца з таго, што малако закісае тэрмафільнай малочнакіслай культурай і згортваецца сычужным фермент (часам з даданнем хларыду кальцыю і ліпазы; таксама па экспрэс-тэхналогіі дапускаецца замест малочнакіслых культур выкарыстоўваць раствор лімоннай кіслаты). Затым сырнае зерне награваюць, аддзяляюць сыроватку, змешваюць да тых часоў, пакуль не атрымаецца аднастайная эластычная сырная маса, якую вымешваюць рукамі як крутое цеста, падаграваючы некалькі разоў у гарачай вадзе для больш лёгкай маніпуляцыі, а затым адразаюць кавалкі, фармуюць сыр рознай формы (шарыкі, касічкі) і змяшчаюць у халодны насычаны раствор паваранай солі. Гэтая маса называецца mozzatura (абрэзы) - адсюль і назва сыру. Сыроватка, якая застаецца, можа быць выкарыстана для прыгатавання рыкоты.
Дом па Камуністычным завулку, 10 (Магілёў)
Дом па Камуністычным завулку, 10 — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва.
Гісторыя
Пабудаваны ў канцы ХІХ ст. як жылы будынак, быў прыватнаўласніцкім. Першы паверх выкарыстоўваўся пад розныя ўстановы. У 1920-я гг. дом нацыяналізаваны і доўгі час быў жылым. Цяпер не выкарыстоўваецца, закансерваваны. Уласнік помніка распрацаваў праект, паводле якога будынак будзе знесены, ад яго застанецца толькі фасадная частка, якая будзе ўбудавана ў новы, шматпавярховы жылы дом.
Архітэктура
Двухпавярховы цагляны атынкаваны будынак з высокім цокальным паверхам. Аконныя праёмы прамавугольныя. Дэкор фасадаў складаецца з складанапрафіляванай міжпавярховай цягі і падаконнай цягі на другім паверсе верхняга гзымса.
Па галоўным фасадзе паміж другой і трэцяй восямі маюцца вертыкальныя здвоеныя цягі-пілястры. Такія ж абрамляюць вуглы фасада. Да вугла тыльнага фасада прыбудаваны трохвугольны контрфорс. Бакавыя фасады з трохвугольнымі завяршэннямі. Уваход у будынак размешчаны з боку двара. Дах двухсхільны.
Аляксандр Апейкін
Аляксандр Апейкін (нар. ) — беларускі гандбаліст, левы вуглавы. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Адзін са стваральнікаў аб’яднання «Беларускі фонд спартыўнай салідарнасці» ў жніўні 2020 года. З'ехаў за мяжу. 26 снежня 2022 года ў Беларусі завочна прысуджаны да 12 гадоў зняволення.
Алена Канстанцінаўна Міхайлоўская
Алена Канстанцінаўна Міхайлоўская (Елена Константиновна Михайловская;,  — , там жа) — савецкая і расійская шашыстка, міжнародны гросмайстар ФМЧ (1984). Заслужаны майстар спорту СССР (1977), кавалер ордэна «Знак Пашаны» (1981).
Шашачную кар’еру пачынала ў рускіх шашках, чатыры разы запар (у 1969—1972 гадах) заваёўвала званне чэмпіёнкі СССР. Пасля гэтага перайшла ў міжнародныя шашкі, у 1973—1977 гадах пяць разоў запар выйгравала чэмпіянат свету сярод жанчын у гэтай дысцыпліне. У 1974 годзе выйграла таксама ўсесаюзны турнір па міжнародных шашках, у чэмпіянатах СССР з 1975 года 5 разоў заваёўвала сярэбраныя і бронзавыя медалі (апошні раз у 1984 годзе). Пасля заканчэння актыўнай кар’еры займалася трэнерскай і адміністрацыйнай працай, да 1995 года ўзначальвала Федэрацыю шашак Масквы. Суддзя ўсесаюзнай катэгорыі (1988).
Кароткія (Вілейскі раён)
Каро́ткія (, Короткие) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Нясвіжская балетная школа
Нясвіжская балетная школа — балетная школа, якая дзейнічала ў 1758—1790 гадах у г. Нясвіж пры Нясвіжскім тэатры Радзівілаў.
Гісторыя
Школа была створана М. К. Радзівілам Рыбанькай. У ёй рыхтавалі для тэатра артыстаў балета з дзяцей прыгонных.
Кіраўнікамі школы былі:
У кантракце, заключаным 3 сакавіка 1758 года з Л. М. Дзюпрэ на 3 гады, было запісана, што «ён будзе таксама вучыць васьмярых дзяцей і маладых людзей для балета ў тэатры».
У «Дыярыушы» ад 9 снежня 1759 года адзначана: «упершыню хлопчыкі і дзяўчынкі выконвалі балет, добра ў іх атрымлівалася». Першы балет з удзелам навучэнцаў школы — «Балет з Арлекінам».
Рэйнгольд Морыцавіч Гліэр
Рэйнгольд Морыцавіч Гліэр (імя пры нараджэнні — Рэйнгольд Эрнест Гліэр;,  — ) — рускі кампазітар, дырыжор, педагог, музычна-грамадскі дзеяч. Народны артыст СССР (1938). Лаўрэат трох Сталінскіх прэмій I ступені (1946, 1948, 1950). Кавалер трох ордэнаў Леніна (1945, 1950, 1955). Старшыня Усерасійскага таварыства драматургаў і кампазітараў (1924—1930). Аўтар музыкі гімна горада Санкт-Пецярбурга.
Біяграфія
У 1900 годзе скончыў Маскоўскую кансерваторыю.
З 1913 года прафесар (з 1914 года дырэктар) Кіеўскай, з 1920 года Маскоўскай кансерваторый.
Творчасць
У сваёй творчасці прадаўжаў традыцыі рускай музычнай класікі (лініі эпічнага сімфанізму).
Аўтар 5 опер, якія мелі вялікае значэнне для развіцця музычнай культуры Азербайджана і Узбекістана, у т.л. «Шахсенем» (1927); «Лейлі і Меджнун» (1940) і «Гюльсара» (1949), абедзве з Т. Садыкавым.
З сямі яго балетаў асабліва значныя
Аўтар праграмных сімфанічных твораў, у т.л. 3-я сімфонія «Ілья Мурамец» (1911), сімфанічная карціна «Запарожцы» (1921), паэма «Запавет» (1929), канцэртаў, у т.л. для арфы (1938) і каларатурнага сапрана (1943, Дзяржаўная прэмія СССР 1946) з аркестрам, інструментальных ансамбляў (за 4-ы квартэт Дзяржаўная прэмія СССР 1948), п’еса для фартэпіяна, скрыпкі, віяланчэлі з фартэпіянам, рамансаў і песень, музыкі для драматычных спектакляў.
Амфітэатр у Сіракузах
Амфітэатр — рымскі тэатральны будынак у Сіракузах.
Пабудаваны напачатку I стагоддзі да н.э. падчас кіравання Актавіяна Аўгуста. Мае круглую форму — у адрозненне ад паўкруглага грэчаскага тэатра, які размяшчаецца непадалёк. У рымскага амфітэатра добра захаваліся ўнутраныя хады, па якіх на арэну выходзілі гладыятары і выпускаліся дзікія звяры. У амфітэатры чатыры выхады скіраваныя па чатырох бакам свету. Гэта трэцяя па велічыні рымская арэна на тэрыторыі Італіі пасля рымскага Калізея і амфітэатра ў Вероне.
Катарына Карлсдотэр
Катарына Карлсдотэр, таксама вядомая як Катарына Гумсехувуд (Katarina Karlsdotter, Katarina Gumsehuvud; 1418 ― пам. 7 верасня 1450) ― каралева-кансорт Швецыі у 1448―1450 гадах і каралева-кансорт Нарвегіі у 1449―1450 гадах. Другая жонка Карла VIII.
Біяграфія
У 1448 годзе яе муж зноў стаў рэгентам, а затым, 2 ліпеня таго ж года, быў каранаваны ва Упсальскім саборы разам з Катарынай. У наступным годзе яе муж стаў каралём Нарвегіі ― а яна, адпаведна, ― каралевай Нарвегіі. Шлюб быў шчаслівым і ў ім нарадзілася дзевяць дзяцей. Іх другая дачка, Магдалена, выйшла замуж за Івара Аксельсана, дзядзька Інгеборгі Тот.
Сучаснікамі яна апісвалася як прыгожая і вясёлая жанчына, якая падтрымлівала прыемную абстаноўку і нязмушаную атмасферу пры двары і ахвотна прымала тых, хто прыйшоў шукаць аўдыенцыю.
Эрфурт
Э́рфурт (Erfurt) — горад у Германіі, адміністрацыйны цэнтр федэральнай зямлі Цюрынгія. Насельніцтва 203,2 тыс. чалавек (2009).
Эканоміка
Буйны прамысловы цэнтр і транспартны вузел. Міжнародны аэрапорт. Прамысловасць: машынабудаванне, хімічная, мэблевая, радыёэлектронная, абутковая, паліграфічная, харчасмакавая.
Адукацыя
У горадзе дзейнічае Медыцынская акадэмія. Эрфурцкі ўніверсітэт.
Дэфляцыя (эканоміка)
Дэфляцыя (ад deflatio — выдзіманне) — працэс стрымлівання росту грашовай масы шляхам зняцця часткі залішніх, у параўнанні з патрэбнасцямі грашовага абарачэння, папяровых грошай. Праводзіцца ў мэтах барацьбы з інфляцыяй шляхам павышэння падаткаў, скарачэння бюджэтных выдаткаў, стымулявання скарачэння крэдытаў, росту зберажэнняў і да т.п.
Дэфляцыя (як і інфляцыя) з'яўляецца небяспечнай для эканомікі. Калі цэны на тавары не растуць або зніжаюцца, спажыўцы пачынаюць адкладаць пакупкі, таму што спадзяюцца на далейшае зніжэнне цэн. У выніку вытворцы перастаюць развівацца, наймаць персанал і падтрымліваць ранейшы ўзровень заробкаў. У сілу гэтага спажыўцы трацяць яшчэ менш, чым далей пагаршаюць магчымасці для вытворцаў. Узмацняючы адзін аднаго, дадзеныя эфекты негатыўна адбіваюцца на доўгатэрміновых тэмпах росту эканомікі.
Людвігслюст
Людвігслюст (Ludwigslust) — горад у Германіі, у зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. У 1765—1837 гадах Людвігслюст замяняў Шверын у якасці сталіцы герцагства Мекленбург-Шверынскага. У 1772—1776 гадах у стылі позняга барока быў пабудаваны герцагскі палац з шырокім паркам, над уладкаваннем якога працаваў Петэр Іозеф Ленэ.
Так сказаў кароль
«Так сказаў кароль» (Le roi l'a dit) — камічная опера ў трох дзеях на музыку Леа Дэліба на лібрэта Эдмона Гандзінэ. Прэм’ера гэтай оперы адбылася 24 мая 1873 года ў Апера-Камік у Парыжы.
Лібрэта ўпершыню было прапанавана Афенбаху ў 1871 годзе; назва таксама зведала розныя змены (Le Talon rouge, Si le Roi le savait), перш чым спынілася на сваёй канчатковай назве. Аднаўленне оперы ў 1885 годзе ўнесла далейшыя змены ў лібрэта.
Гісторыя
Оперу ўпершыню выканалі 24 мая 1873 года ў Апера-Камік (Парыж), яна праіснавала там да 1900 года, агулам было пастаўлена 79 спектакляў. У пастаноўцы 1885 года ўдзельнічалі, Мале-Труф’е і , дырыжыраваў. Аднаўленне оперы адбылося 23 сакавіка 1898 года ў версіі Філіпа Жыля ў дзвюх дзеях. У снежні 1911 года ў парыжскім «» адбылася серыя прадстаўленняў.
Оперу ставілі ў Антверпене ў 1873 годзе, Карлсруэ і Празе ў 1874 годзе, Рызе ў 1876 годзе і ў Будапешце, Капенгагене ў 1877 годзе, пастаноўка адраджалася ў 20-м стагоддзі.
Лібрэтысты і Адольф Шырмер пераклалі тэксты на нямецкую мову, і оперу пад назвай Der König hat’s gesagt упершыню ўбачылі ў Вене ў 1874 годзе. Праз некалькі гадоў яна трапіла ў Германію і ўпершыню была пастаўлена ў Берліне ў 1877 годзе.
20 снежня 1958 года Французскае радыё запісала Le roi l’a dit з салістамі, хорам і аркестрам радыё Lyrique de la RTF пад кіраўніцтвам.
Опера не ставілася ў Францыі ў перыяд з 1914 па 1959 год, пакуль не была адноўлена ў пад кіраўніцтвам Ражэ Гайраля з удзелам Крысцін Харбел,,  і. Пастаноўка была добра прынятая, і затым перададзена ў Парыж.
Сюжэт
Час: праўлення Людовіка XIV.
Дзея I
Маркіз дэ Манкантур даўно жадаў быць прадстаўлены каралю Людовіку XIV, і, нядаўна злавіўшы папугая мадам дэ Ментэнон, які ўцёк, нарэшце спаўняецца яго жаданне. Рыхтуючыся да сваёй аўдыенцыі, ён спрабуе навучыцца найноўшаму паклону, і маркіза, яе чатыры дачкі і пакаёўка Жавота дапамагаюць яму. Нарэшце старому джэнтльмену ўдаецца пакланіцца, і ён сядае ў насілкі і адпраўляецца да караля.
Калі яны сыходзяць, Бенуа, малады селянін, прыходзіць да Жавоты, сваёй каханай. Ён хоча паступіць на службу да маркіза. Жавота лічыць яго занадта няёмкім, але абяцае спытаць Мітона, настаўніка танцаў, які ўваходзіць, калі Бенуа знікае. Ён навучыў хупавую Жавоту ўсім высакароднасцям высакароднага свету, і калі ён рэпеціруе з ёй крокі і хітрыкі свайго мастацтва, ён такі шчаслівы, што аб’яўляе яе манеры годнымі прынцэсы. Калі Жавота кажа яму, што кахае селяніна, ён адчувае агіду і адпраўляе яе збіраць рэчы. Уваходзяць яго сапраўдныя вучаніцы, чатыры дачкі маркіза, і, пакуль працягваецца ўрок, Мітон уручае кожнай з іх па пісьмы ад якога-небудзь палюбоўніка. Дзве старэйшыя, Агата і Шымен, якраз чытаюць свае, калі чуюць серэнаду на вуліцы, і неўзабаве двое закаханых апыняюцца ў пакоі, праслізнуўшы праз акно. Маркіз Фларамбель і яго сябар маркіз дэ ла Блюет толькі што горача прызнаюцца ў каханні, калі ўваходзіць спадарыня маркіза, каб прадставіць сваім старэйшым дочкам двух мужчын, якіх яна для іх выбрала. Маладыя людзі хаваюцца за пышнымі сукенкамі юных лэдзі, і ўсе пачынаюць спяваць з вялікай стараннасцю, Мітон адбівае такт, праходзіць некаторы час, перш чым маркіза загаворыць. Яе словы выклікаюць жах, і дзяўчаты сыходзяць са сваімі ўмілаванымі і прымаюць з холадам і адмовай ад дарагіх падарункаў двух пажылых жаніхоў, барона дэ Мерлусака і Гатру. Калі жаніхі пайшлі, двух маладых незнаёмцаў выяўляюць, і ўгневаная маці вырашае неадкладна адправіць сваіх дачок у манастыр, які яны змогуць пакінуць толькі ў дзень вяселля.
Калі яны сышлі, стары маркіз вяртаецца пасля аўдыенцыі ў караля. Яго Вялікасць быў настолькі катэгарычны ў сваіх роспытах пра сына і спадчынніка маркіза, што маркіз страціў усякую прысутнасць духу і паабяцаў прадставіць свайго сына да двара па патрабаванні караля. Пытанне толькі ў тым, дзе знайсці сына, бо ў маркіза толькі чатыры дачкі! Мітон прадстаўляе Бенуа бацькам, імкнучыся ператварыць селяніна ў сапраўднага кавалера. Бенуа ахвотна пераходзіць на новую пасаду; ён экіпіраваны, і калі прыходзяць купцы, прапаноўваючы свае лепшыя адзенні і ўборы, ён звяртаецца з імі з нахабствам, годным самага ганарлівага сеньёра. Ён нават адварочваецца ад сваёй каханай Жавоты.
Дзея II
Бенуа, апрануты як выдатны кавалер, дае баль-маскарад у саду свайго бацькі. Запрошана палова Версаля, але ён памылкова запрасіў шмат людзей з Прыдворнага альманаху, якія даўно памерлі. Карысны Мітон прадстаўляе маркіза дэ ла Блюэта і дэ Фларамбеля, якія радыя пазнаёміцца з братам сваіх каханых.
Ад іх Бенуа даведаецца, што ў яго ёсць чатыры чароўныя сястры, якіх адправілі ў манастыр, і адразу абяцае дапамагчы сваім новым сябрам. Тым часам Жавота з’яўляецца замаскіраванай пад усходнюю каралеву, і Бенуа заляцаецца да яе, але здзіўляецца, калі яна здымае маску, і ён пазнае Жавоту. Яна са смехам адварочваецца ад яго, калі з’яўляюцца новыя бацькі юнака, каб папракаць яго ў легкадумнасці. Бенуа ўцякае, кажучы маркізу, што мае намер наведаць сваіх сясцёр у манастыры. Мітон дарэмна спрабуе яго паклікаць. Затым з’яўляюцца старыя сваты Агаты і Шымены, якія скардзяцца, што былі запрошаны іх памерлая жонка і бабуля, і пакуль маркіз тлумачыць памылку сына, чатыры дачкі ўрываюцца, вызваленыя сваімі палюбоўнікамі і невядомым братам, якога яны вітаюць з пяшчотай. Гэта замілаванне вельмі ўзрушыла старую маркізу. Пажылыя сваты адыходзяць і клянуцца адпомсціць недарэчнаму брату.
Дзея III
Бенуа з’яўляецца ў доме свайго бацькі пасля таго, як правёў ноч сярод таварышаў і паслядоўна сустрэў Гатру і дэ Мерлусака, якія абодва змагаліся з ім і мяркуюць, што забілі яго — Бенуа прыкінуўся мёртвым на месцы. Калі ўваходзіць стары маркіз, ён са здзіўленнем атрымлівае два спачувальныя лісты ад сватоў дачок. Мітон з’яўляецца ў жалобе, тлумачачы, што візіт мадам дэ Ментэнон чакаецца, усе яны павінны насіць цёмныя колеры, бо яна аддае перавагу ім. Тым часам Бенуа сустрэў Жавоту і прызнаўся ў нязменным каханні, і ён адразу ж просіць бацьку аддаць яму ў жонкі Жавоту, пагражаючы раскрыць падман маркіза каралю, калі яго просьба не будзе задаволена. У гэтай дылеме на дапамогу прыходзяць асобы двух маладых маркізаў, якія выказваюць спачуванні свайго караля старому Манкантуру. Гэты джэнтльмен, на сваё велізарнае палягчэнне, чуе, што яго сын нібыта загінуў на дуэлі, і пазбаўляецца ад яго. Жавота — самая шчаслівая, і цяпер патрабуе Бенуа для сябе, у той час як маркіз, які атрымаў ад караля тытул герцага ў якасці кампенсацыі за яго страту, з радасцю аддае сваіх двух старэйшых дачок іх маладым і высакародным палюбоўнікам.
Дзяўчаты, добра разумеючы, што сваім шчасцем абавязаны прыёмнаму брату, радыя даць яму багатыя сродкі для шлюбу з Жавотай, усе задаволены і опера на гэтым заканчваецца.
Людаед
Людаед — істота, якая ўжывае ў ежу чалавечае мяса:
Фільмы:
Валянціна Сцяпанаўна Лявоненка
Валянціна Сцяпанаўна Лявоненка (,, Гомельскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 10 сакавіка 1953 года ў г.п. Бальшавік Гомельскага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, гісторык, выкладчык гісторыі і грамадазнаўства. Кандыдат гістарычных навук, дацэнт.
Працоўную дзейнасць пачала статыстыкам камітэта камсамола Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працавала асістэнтам кафедры гісторыі КПСС, асістэнтам кафедры сацыяльна-палітычнай гісторыі, асістэнтам, старшым выкладчыкам кафедры гісторыі Беларусі і паліталогіі Беларускага тэхналагічнага інстытута імя С. М. Кірава; дацэнтам кафедры гісторыі Беларусі і паліталогіі ўстановы адукацыі «Беларускі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт».
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
На пасяджэнні Палаты прадстаўнікоў 6 мая 2015 года, на якім абмяркоўваўся Дэкрэт Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 3 «Аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства», Лявоненка заявіла :
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Мае сына.
Баркі
Назву Баркі́ маюць:
Раждзественка (Паўладарская вобласць)
Раждзественка — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Раждзественскай сельскай акругі. Код КАТА — 556059200.
Іван Мартынавіч Вятрук
Іван Мартынавіч Вятрук (нар., с. , Ананьеўскі павет — , Мінск) — беларускі інжынер-будаўнік. Заслужаны будаўнік БССР (1965). Кандыдат тэхнічных навук (1955).
Біяграфія
З 1924 года селькар «Сялянскай газеты». У 1926 годзе па камандзіроўцы гэтай газеты паступіў у Крымскі рабфак у г. Сімферопаль. Паступіў у Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут, які скончыў у 1935 годзе. Накіраваны ў Мінск, дзе працаваў інжынерам-канструктарам, брыгадзірам групы праектыроўшчыкаў у Белдзяржпраекце, а з 1938 года кіраўніком Магілёўскага абласнога філіяла «Белдзяржпраекта».
У 1941—1945 гадах працаваў у г. Куйбышаве (Самары) на будаўніцтве абаронных прамбудынкаў ва. Член КПСС з 1945 года. У 1946 годзе па выкліку Саўнаркама БССР Іван Вятрук вярнуўся ў Беларусь для аднаўлення разбураных гарадоў рэспублікі. Быў прызначаны начальнікам праектнага аддзела «Белдзяржпраекта», а ў 1947 годзе — галоўным канструктарам архітэктурных майстэрняў Мінгарвыканкама. Пад яго кіраўніцтвам і пры непасрэдным удзеле быў распрацаваны і выкананы першачарговы ансамбль забудовы Ленінскага праспекта і шэраг будынкаў па вуліцах К. Маркса, Кірава, Камсамольскай, карпусы Беларускага політэхнічнага інстытута і іншыя збудаванні.
У 1948 годзе Іван Вятрук перайшоў на навукова-педагагічную працу ў Беларускі політэхнічны інстытут на кафедру будаўнічых канструкцый (з 1977 года кафедра металічных і драўляных канструкцый), застаючыся па сумяшчальніцтве галоўным канструктарам архітэктурных майстэрняў. У 1951 годзе атрымаў навуковае званне дацэнта, а ў 1955 годзе ён паспяхова абараніў кандыдацкую дысертацыю па адной з актуальных тэм буйнапанэльнага домабудавання. Па стане здароўя ў 1980 годзе сышоў з працы.
Татарская Вікіпедыя
Татарская Вікіпедыя падобная на сербахарвацкую, у абодвух праектах можна пісаць артыкулы як на кірыліцы, так і на лацініцы. Спачатку артыкулы пісаліся толькі на лацініцы, потым у рамках праекта пачалося суіснаванне двух алфавітаў. Зараз падаўляючая большасць артыкулаў у праекце напісана кірыліцай. Аднак частка артыкулаў застаецца лацінізаванай.
Іван Мартынавіч Вятрук
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1949 года. На працягу шэрагу гадоў узначальваў першасную арганізацыю таварыства «Веды» будаўнічага факультэта. Неаднаразова ўзнагароджваўся граматамі рэктарата БПІ, раённай і гарадской арганізацыяй грамадства «Веды».
Творчасць
Браў удзел у распрацоўцы праектаў інструментальнага завода, шаўковага камбіната, гасцініцы, кінатэатра, жылых дамоў (1938—1941) у Магілёве. У паваенныя гады як канструктар удзельнічаў у аднаўленні Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР, у забудове Ленінскага праспекта, вуліц К. Маркса, Кірава ў Мінску. Праводзіў даследаванні, звязаныя з укараненнем буйнапанэльнага домабудавання ў рэспубліцы (1952—1954).
Аўтар навучальнага дапаможніка «Канструкцыі з дрэва і пластмас» (Мінск, 1968 і 1973), які стаў адным з асноўных для будаўнічых спецыяльнасцей ВНУ краіны.
Пад кіраўніцтвам І. Ветрука у Беларускай ССР праводзіліся важныя навуковыя даследаванні ў вобласці будаўнічых канструкцый з драўніны. Асаблівае месца ў эксперыментальных даследаваннях займалі натурныя выпрабаванні канструкцый. Напрыклад, металадраўляныя крокенныя фермы пралётам 24 м і трохшарнірныя клеядашчаныя аркі спічастага абрысу пралётам 45 м для сховішчаў мінеральных угнаенняў у Салігорску.
З’яўляўся адным з выдатных спецыялістаў Беларускай ССР у вобласці разліку і праектавання будаўнічых канструкцый з драўніны па метадзе гранічных станаў, распрацаваным у СССР.
Узнагароды
Узнагароджаны ўрадавымі ўзнагародамі. Прэзідыумам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР за заслугі ў вобласці будаўніцтва і за поспехі ў навуковай працы, а таксама ў падрыхтоўцы і выхаванні інжынерных кадраў для рэспублікі І. Ветруку было прысвоена ганаровае званне «Заслужаны будаўнік БССР».
Даўгаўпілс
Да́ўгаўпілс (Daugavpils), раней Дзвінск, Дынабург — горад у Латвіі, на рацэ Даўгава (Заходняя Дзвіна), каля мяжы з Літвой (25 км) і Беларуссю (33 км); другі паводле люднасці горад Латвіі (пасля сталіцы — Рыгі).
Гісторыя
Заснаваны крыжакамі ў 1275 годзе як замак на землях, захопленых імі раней у Полацкага княства.
Падчас Лівонскай вайны горад увайшоў у склад Вялікага Княства Літоўскага. Быў цэнтрам Дынабургскай акругі Інфлянцкага княства. Пасля Лівонскай вайны, згодна з «Інфлянцкай канстытуцыяй», якую падпісаў Стэфан Баторый, акруга ўвайшла ў Цэсіскі прэзідыят, які ў 1598 годзе быў перайменаваны ў Вендэнскае ваяводства. У 1582 годзе Дынабург атрымаў Магдэбургскае права.
Паводле Альтмаркскага перамір’я 1629 года Дынабург застаўся ў складзе Рэчы Паспалітай, стаў цэнтрам староства, а пазней стаў галоўным горадам Інфлянцкага ваяводства.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай горад з’яўляўся цэнтрам павета ў складзе Віцебскай губерні.
З 21 па 28 красавіка 1919 г. горад з’яўляўся месцам знаходжання ўрада ЛітБел ССР і, фактычна, яе часовай сталіцай.
Па выніках мірнага дагавора паміж Латвіяй і Савецкай Расіяй ад 11 жніўня 1920 г. горад канчаткова адыходзіў Латвіі, у тым жа годзе ён быў перайменаваны на Даўгаўпілс (латыш. «Замак на Даўгаве»).
Насельніцтва
Горад знаходзіцца на ўсходзе Латвіі ў гістарычнай вобласці Латгаліі. Насельніцтва шматнацыянальнае: рускія (больш за 50 %), латышы, палякі, беларусы і інш. Рэгіён вакол Дзвінску мае найменшую ў Латвіі долю этнічнага латышскага насельніцтва. Рускамоўныя (у асноўным беларусы і рускія) складаюць да 70—80 % насельніцтва края.
Эканоміка
ПА «Хімвалакно»; заводы: «Электраінструмент», прывадных ланцугоў і інш.; лёгкая, харчовая прамысловасць, мэблевы камбінат; вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
Вядомыя асобы
У горадзе пахаваныя беларускія педагог і грамадскі дзеяч Аляксей Барткевіч (1906—1991), грамадскі дзеяч і рэжысёр Язэп Камаржынскі (1899—1965).
Камандарм 2-га рангу
Камандарм 2-га рангу — персанальнае воінскае званне вышэйшага каманднага і начальніцкага складу ў РСЧА.
Назва воінскага звання (В/З) утворана ад скарачэння назвы воінскай пасады «камандуючы арміяй» з даданнем рангу. В/З было вышэй звання камкор, ніжэй звання камандарма 1-га рангу.
Гісторыя
Уведзена Пастановай ЦВК СССР і СНК СССР ад «Аб увядзенні персанальных ваенных званняў начальніцкага складу РСЧА».
Фактычна скасавана з увядзеннем генеральскіх званняў Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад «Аб устанаўленні воінскіх званняў вышэйшага каманднага складу Чырвонай Арміі» і наступным прысваеннем усім ваеначальнікам, якія мелі званне камандарма 2-га рангу, генеральскіх званняў Пастановай СНК СССР ад.
Парадак прысваення і пазбаўлення звання
Для ваеннаслужачых каманднага і начальніцкага складу, якія мелі ваеннае званне камбрыг (і яму адпаведныя ваенныя званні) і вышэй, тэрмінаў выслугі ў ваенных званнях не ўстанаўліваўся. Прысвойванне гэтым ваеннаслужачым званняў камдзіваў і вышэйшыя камандныя званні (і адпаведныя ім ваенныя званні) ажыццяўлялася рашэннем Народнага Камісара Абароны СССР. Званнi камандарма 1-га і 2-га рангу, флагмана флоту 1-га і 2-га рангу, армейскага камісара 1-га і 2-га рангу (і ім адпаведныя) — прысвайваліся пастановай Урада Саюза ССР па прадстаўленні Народнага Камісара Абароны Саюза ССР.
Зніжэнне ў званні дапускалася толькі ў выключных выпадках і толькі па асобай пастанове Урада Саюза ССР.
Пазбаўленне ваеннага звання камдзіва і вышэй (і ім адпаведных) ажыццяўлялася па прысуду суда, зацверджанаму Урадам Саюза ССР.
Пархім
Па́рхім (Parchim) — горад у Германіі, адміністрацыйны цэнтр раёна Людвігслюст-Пархім, які адносіцца да зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія, размешчаны на рацэ Эльда за 40 км на паўднёвы ўсход ад адміністрацыйнага цэнтра федэральнай зямлі.
Камандарм 2-га рангу
Знакі адрознення
Знакі адрознення В/З — чатыры ромба ў пятліцах і чатыры кроквы (шэўрона) на рукавах і іншыя.
Прысваенні
Пры увядзенні гэтага воінскага звання ў 1935 годзе яно было прысвоена 10 ваенным камандзірам і начальнікам. Праз тры гады ўсе яны былі расстраляныя.
У канцы 1930-х гадоў у сувязі з ростам колькасці фарміраванняў РСЧА вырасла і колькасць камандармаў 2 рангу (21 чалавек да чэрвеня 1940 года). Пры увядзенні генеральскіх званняў у 1940 годзе большасць камандармаў 2 рангу (12 чалавек) атрымала званні генерал-лейтэнантаў, некаторыя — і больш высокія званні (7 — генерал-палкоўнікі і 2 — генералы арміі).
Вілонга
Вілонга (Villongo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 7181 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 186 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Anna, Sant'Alessandro.
NGC 5914
NGC 5914 (іншыя абазначэнні — NGC 5914A, MCG 7-31-55, ZWG 221.51, ZWG 222.1, PGC 54654) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крэйг Вудкрафт
Крэйг Вудкрафт (Craig Woodcroft; нар. 3 снежня 1969, Таронта, Антарыа, Канада) — былы прафесійны канадскі хакеіст (крайні нападаючы). Дзеючы галоўны трэнер клуба Кантынентальнай хакейнай лігі «Дынама» (Мінск), якім кіраваў раней у сезоне 2016/2017. Уваходзіў з склад трэнерскага штаба нацыянальнай зборнай Беларусі па хакеі з шайбай у якасці асістэнта галоўнага трэнера на працягу трох Чэмпіянатаў свету па хакеі з шайбай. З 2021 года — галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Беларусі па хакеі з шайбай.
Кірвель
Кірвель — прозвішча.
Беларуская маладзёжная (газета)
Беларуская маладзёжная (1994—2002) — беларуская газета, дадатак да аднайменнай радыёстанцыі.
Зарэгістраваная ў сакавіку 1994 года. У ёй друкаваліся расшыфроўкі размоў на радыё, анонсы эфіраў і ўсё, што не змяшчалася ў радыёфармат. Калі радыёстанцыю зачынілі, газета засталася.
Галоўны рэдактар — Таццяна Мельнічук.
Традыцыйны фармат — 8 старонак А3.
З 1995 па 1998 рэдакцыя газеты праводзіла у Мінску вулічны рок-фэст «Купалле з Беларускай маладзёжнай».
Апошні нумар выйшаў у чэрвені 2002 года. У кастрычніку 2003 года пасведчанне аб рэгістрацыі было адклікана міністэрствам інфармацыі РБ.
Леон Буржуа
Леон Віктор Агюст Буржуа (Léon Victor Auguste Bourgeois;  — ) — французскі дзяржаўны дзеяч і юрыст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1920).
Біяграфія
У 1895 годзе ён стаў прэм'ер-міністрам і сфармаваў уласны кабінет, які складаўся з радыкал-сацыялістаў. Урад Буржуа надаваў ўвагу пераважна сацыяльным пытанням і склаў уласную сацыяльную праграму, фінансаваць якую меркавалася за кошт прагрэсіўнага падаходнага падатку. Гэта прапанова была сустрэта ў штыкі, і ў красавіку 1896 года ён сышоў у адстаўку.
У 1899 і ў 1907 годзе ён узначаліў французскую дэлегацыю на Гаагскіх канферэнцыях. а ў 1906 годзе, будучы міністрам замежных спраў, прадстаўляў Францыю на канферэнцыі ў Альхесірасе. Буржуа з'яўляўся членам камісіі па складанні статута Лігі Нацый, а ў 1920 годзе быў абраны старшынёй Савета Лігі. У тым жа годзе за намаганні па сцвярджэнню міру сродкамі арбітражу ён быў удастоены Нобелеўскай прэміі міру. З 1920 па 1923 год займаў пасаду старшыні Сената.
NGC 5914B-1
NGC 5914B-1 (іншыя абазначэнні — MCG 7-31-56, PGC 54653) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Гладыятар
Гладыятар (gladiator — «мечнік», ад gladius — «меч», «гладыус») — воін-нявольнік часоў старажытнага Рыма, які выступаў на відовішчных мерапрыемствах, змагаючыся на арэне з іншымі гладыятарамі, або з жывёламі (львамі).
Самая вядомая арэна, дзе змагаліся гладыятары — Калізей у Рыме. Гледачы арэны маглі прагаласаваць: або забіць, або пашкадаваць пераможанага гладыятара. Існавалі розныя віды гладыятараў, якія адрозніваліся тыпам выкарыстоўваемай зброі і даспехаў. Выдатным гладыятарам маглі даваць свабоду. Тыя, хто дажывалі да старасці, маглі стаць трэнерамі іншых гладыятараў.
Захаваныя арэны
Таксама захаваліся арэны гладыятарскіх баёў у розных гарадах Італіі і на тэрыторыі шматлікіх міжземнаморскіх краін.
Спіс каралёў піктаў
Кароль піктаў — тытул кіраўніка каралеўства, які існаваў на тэрыторыі сучаснай Шатландыі.
Каралі піктаў
Кенет мак Алпін паспяхова аб'яднаў каралеўствы піктаў і скотаў, утварыўшы каралеўства Альба, аднак тытул «кароль піктаў» яго нашчадкі выкарыстоўвалі да канца IX стагоддзя.
Кястуціс Кевалас
Кястуціс Кевалас (нар., Каўнас, Літва) — архібіскуп Каўнаскай архідыяцэзіі.
Біяграфія
Пасля заканчэння сярэдняй школы з 1990 года па 1992 год навучаўся на факультэце радыёэлектронікі Каўнаскага тэхналагічнага ўніверсітэта.
У 1993 годзе паступіў у Каўнаскую вышэйшую духоўную семінарыю, дзе вывучаў філасофію і тэалогію да 1997 года, пасля чаго працягнуў вучобу ў семінарыі Найсвяцейшай Панны Марыі ў Балтымары ў Злучаных Штатах Амерыкі.
Завяршыўшы фармацыю і абараніўшы ліцэнцыят па тэалогіі, 29 чэрвеня 2000 года прыняў прэзбітэрскае пасвячэнне.
Быў прызначаны кіраўніком прапедэўтычнага (падрыхтоўчага) курсу ў Мітрапалітальнай семінарыі і адказным за душпастырства моладзі ў Каўнаскай архідыяцэзіі.
З 2002 года выкладаў маральную тэалогію на тэалагічным факультэце Каўнаскага ўніверсітэта імя Вітаўта Вялікага. 18 студзеня 2008 года ў гэтай навучальнай установе абараніў доктарскую дысертацыю па тэалогіі.
З чэрвеня 2005 года па жнівень 2006 года быў духоўным айцом у Каўнаскай семінарыі, пасля чаго на працягу года працягваў навучанне ў Злучаных Штатах Амерыкі.
Нойштрэліц
Нойштрэліц — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Уваходзіць у склад раёна Мекленбургскае Паазер’е. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 138,15 км². Афіцыйны код — 13 55 050.
Горад падзяляецца на 13 гарадскіх раёнаў.
Кястуціс Кевалас
Біяграфія
Вярнуўшыся на радзіму, з 2007 года па 2012 год выконваў душпастырскія абавязкі пры каўнаскай катэдры і быў спаведніком у семінарыі. 8 лютага 2010 года быў прызначаны праграмным дырэктарам «Радыё Марыя» ў Літве.
27 верасня 2012 года быў менаваны дапаможным біскупам Каўнаскай архідыяцэзіі. Біскупскае пасвячэнне прыняў 24 лістапада 2012 года.
Прызначаны 20 красавіка 2017 года біскупам-каад’ютарам Цяльшэйскай дыяцэзіі, 18 верасня таго ж года стаў біскупам Цяльшэйскім.
19 лютага 2020 года Папа Францішак менаваў новым архібіскупам-мітрапалітам Каўнаскім.
Коста-Серына
Коста-Серына (Costa Serina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 914 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 76 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 24010. Тэлефонны код — 0345.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Штэфан Гель
Штэфан Вальтэр Гель (Stefan Walter Hell; нар. 23 снежня 1962, Сынтана, Румынія) — нямецкі фізік, адзін з дырэктараў Інстытута біяфізічнай хіміі таварыства Макса Планка. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (2014) «за развіццё флуарэсцэнтнай мікраскапіі высокага разрознення».
Замежны член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (2016), член Папскай акадэміі навук (2019).
Біяграфія
З сям’і банацкіх швабаў. Вучыўся ў сярэдняй школе ў Тымішаара. У 1979 годзе эміграваў з бацькамі ў ФРГ.
Штэфан Гель паступіў у Гейдэльбергскі ўніверсітэт (ФРГ) у 1981 годзе, а ў 1990 годзе ў гэтым жа універсітэце атрымаў ступень доктара філасофіі па фізіцы. Яго навуковым кіраўніком быў праф. Зігфрыд Хунклінгер (Siegfried Hunklinger) — спецыяліст па фізіцы цвёрдага цела, — а тэмай дысертацыйнай працы стала «выява празрыстых мікраструктур у канфакальным мікраскопе».
Месяцовы мост
Месяцовы мост — моцна выгнуты ў выглядзе маладзіка, тыповы для садоў Кітая і Японіі. Вельмі функцыянальны, бо займае мала месца і не перашкаджае руху па вадаёме невялікіх суднаў. Дапаўняецца лесвіцай і.
Штэфан Гель
Біяграфія
Некаторы час Штэфан Гель быў самастойным вынаходнікам і працаваў над паляпшэннем глыбіні рэзкасці (восевага аптычнага разрознення) у канфакальнай мікраскапіі, што пасля прывяло да вынаходству т. зв. 4Pi-микроскопа. «Разрозненне» — гэта самая галоўная ўласцівасць любога мікраскопа, заснаваная на здольнасці паасобна назіраць два падобных аб’екта, якія знаходзяцца на вельмі блізкіх адлегласцях адзін ад аднаго.
У перыяд з 1991 да 1993 год Штэфан Гель працаваў у Еўрапейскай лабараторыі малекулярнай біялогіі ў Гейдэльбергу, дзе яму атрымалася прадэманстраваць прынцыповыя магчымасці 4Pi-мікраскапіі. Пазней (у 1993—1996 гадах) Гель быў кіраўніком групы на факультэце медыцынскай фізікі ва Універсітэце Турку (Фінляндыя), дзе ён распрацаваў новыя прынцыпы аптычнай мікраскапіі заснаванай на эфекце(выбарчага) вымушанага гашэння флуарэсцэнцыі (т. зв. мікраскапія STED-stimulated emission completion). Разам з гэтым, на працягу 6 месяцаў у 1993—1996 гадах Штэфан Гель працаваў па запрашэнні ў Оксфардскім універсітэце.
Месяцовы мост
Класічны прыклад — Мост Нефрытавага пояса («Юйдайцяа») ля заходняга берага возера ў  імператара Цяньлуна. Гэты каменны мост, збудаваны ў 1751—1764, уладкованы такім чынам, каб прапускаць пад сабой імператарскі.
Распаўсюджанне моды на кітайскія масткі ў садовай архітэктуры Еўропы звязана з павальным захапленнем ў XVIII стагоддзі. Прыклад — масты ў Царскім Сяле.
Штэфан Гель
Біяграфія
У 1996 годзе ён атрымаў званне прафесара фізікі ад Гейдэльбергскага ўніверсітэта, а 15 кастрычніка 2002 года быў прызначаны дырэктарам у Інстытуце біяфізічнай хіміі таварыства Макса Планка, дзе заснаваў аддзел нанабіяфатонікі.
У 2003 годзе Гель становіцца кіраўніком аддзела «Аптычнай нанаскапіі» ў «Нямецкім цэнтры па даследаванні рака» і Інстытуце медыцынскіх даследаванняў Таварыства Макса Планка у Гейдэльбергу. Адкрыццё і наступнае развіццё мікраскапіі STED і падобных ёй метадаў аптычнай «нанаскапіі» дазволіла істотна палепшыць самую важную ўласцівасць флюарэсцэнтнага мікраскопа — яго адрознівальную здольнасць, першапачаткова абмежаваную значэннем паловы даўжыні хвалі выкарыстоўванага святла (>200 нанаметраў). Штэфан Гель быў першым каму атрымалася паказаць — у тэорыі і на практыцы — што аптычны дазвол флуарэсцэнтнага мікраскопа не залежыць ад дыфракцыі і палепшыць яго да значэнняў істотна меншых, чым даўжыні хваль бачнага святла (да некалькіх дзесяткаў нанаметраў). З таго часу, як Эрнст Карл Абэ апублікаваў свой прынцып у 1873 годзу, гэта лічылася немагчымым. Адкрыццё праф. Ш. Геля і яго значэнне для навукі ў цэлым і, асабліва, для натуральных навук і медыцыны, былі адзначаны «Нямецкай прэміяй будучыні» (Deutscher Zukunftspreis), якая ўручаецца штогод і прысуджана прафесару Гелю 23 лістапада 2006 года, калі ён стаў дзесятым лаўрэатам гэтай прэміі.
У 2014 годзе стаў лаўрэатам прэміі Каўлі у галіне нанатэхналогій і Нобелеўскай прэміі па хіміі (сумесна з Эрыкам Бетцыгам і Уільямам Мёрнерам) за стварэнне флуарэсцэнтнага мікраскопа, які дазволіў зрабіць мноства адкрыццяў у іншых галінах навукі.
Анатоль Пятровіч Панамароў
Анатоль Пятровіч Панамароў (нар., Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1969 годзе. З 1969 года — архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, з 1976 года — галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): комплекс жылых дамоў з убудаванымі крамамі, прадпрыемствамі бытавога абслугоўвання і Цэнтральная плошча па вул. Горкага (1975), аўтавакзал (1984; у сааўтарстве з У. Мацяшам, А. Нічкасавым) у Бабруйску, Рэспубліканскі цэнтр па ахове здароўя маці і дзіцяці (1985, у сааўтарстве з Уладзімірам Мацяшам), комплекс дзіцячай інфекцыйнай бальніцы (1988) у Мінску, комплекс СПТВ у Крычаве Магілёўскай вобласці (1988), санаторый «Радон» Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці, прафілакторый у в. Чыркавічы завода штучнага валакна (1989) у Светлагорску, аўтар 108-кватэрнага жылога дома па вул. Піянерскай у Магілёве.
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам I ступені і медалём СА БССР за праект аўтавакзала ў Бабруйску (1986), 2-я прэмія за мемарыял партызанскай славы ў пас. Крыжоўка Мінскага раёна (1978) на рэспубліканскіх конкурсах.
Зялёны Дуб (Марозавіцкі сельсавет)
Размяшчэнне
У 7 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 45 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўначы рака Уза (прыток ракі Сож). На ўсходзе меліярацыйны канал.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай мерыдыянальнай вуліцы, забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Найболей актыўная забудова даводзіцца на 1920-я гады. У 1929 годзе арганізаваны калгас. 8 жыхароў вёскі загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да 16 ліпеня 1954 года пасёлак знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Буда-Кашалёўскага пассавета. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Марозавічы» (цэнтр — вёска Марозавічы).
Красны Бераг (Вілейскі раён)
Кра́сны Бе́раг (, Красный Берег) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Іжа, пазней (1932) у складзе гміны Куранец.
Праціўніца
Праці́ўніца — рака ў Быхаўскім і Магілёўскім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Лахва (басейн ракі Дняпро).
Даўжыня ракі 11 км, з іх 10 км на тэрыторыі Магілёўскага раёна. Плошча вадазбору 32 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Выток ракі знаходзіцца ў Быхаўскім раёне, за 2 км у напрамку на ўсход ад вёскі Ямішча, на паўднёвай ускраіне былой вёскі Пралетарый. Упадае ў Лахву прыкладна за 1 км на паўночны захад ад вёскі Досава Сяліба Магілёўскага раёна, за 0,6 км на паўночны захад ад аўтамабільнай дарогі (Магілёў — Бабруйск).
Каля ракі вёскі Новая Культура (нежылая), Дасовічы, Падброддзе.
Беларуская дзяржаўная харэаграфічная гімназія-каледж
Адносіцца да трох рэспубліканскіх гімназій-каледжаў мастацтваў (разам з Рэспубліканскай гімназіяй-каледжам пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі і гімназіяй-каледжам мастацтваў імя І. В. Ахрэмчыка). Выконвае ролю метадычнай базы для ўсіх сярэдніх і сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў краіны, у якіх выкладаецца харэаграфія. Падпарадкоўваецца непасрэдна Міністэрству культуры Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Харэаграфічная адукацыя ў Беларусі пачынаецца з 1928 г., калі пры Беларускім музычным тэхнікуме быў адчынены харэаграфічны клас. У 1930 г. на яго аснове пачала дзейнічаць Беларуская студыя оперы і балета. У 1934 г. была ўтворана балетная школа пры Дзяржаўным тэатры оперы і балета БССР. У 1939 г. было адчынена харэаграфічнае аддзяленне ў Мінскім тэатральным вучылішчы, у маі 1941 г. адбыўся першы выпуск артыстаў балета.
У 1945 годзе на аснове харэаграфічнага аддзялення Мінскага тэатральнага вучылішча было адчынена Беларускае дзяржаўнае харэаграфічнае вучылішча. Арганізатарам і першым мастацкім кіраўніком да 1949 года з’яўлялася народная артыстка БССР З. А. Васільева.
У 1995 г. вучылішча пераўтворана ў Беларускі дзяржаўны харэаграфічны каледж. У 1996/97 навучальным годзе працавала аддзяленне класічнага танца з 8-гадовым тэрмінам навучання (прымаліся навучэнцы на базе 4 класаў агульнаадукацыйнай школы). Да 1992 існавала таксама аддзяленне народнага танца з 5-гадовым тэрмінам навучання. У 1995—1996 гадах у каледжы выдаваўся часопіс «Вестник» па праблемах балетнага мастацтва, выйшла 8 нумароў.
З 2009 года — гімназія-каледж, у цяперашні час займаецца каля 285 навучэнцаў.
Навучанне
Гімназія-каледж мастацтваў — навучальна-педагагічны комплекс, у якім вядзецца навучанне і выхаванне на ІІ і ІІІ ступенях агульнай сярэдняй адукацыі з вывучэннем на падвышаным узроўні навучальных прадметаў, якія накіраваны на развіццё здольнасцей навучэнцаў у галіне асобных відаў мастацтва, і реалізуецца адукацыйная праграма сярэдняй спецыяльнай адукацыі, якая забяспечвае атрыманне кваліфікацыі спецыяліста з сярэдняй спецыяльнай адукацыяй.
Узровень II ступені агульнай сярэдняй адукацыі ўключае ў сябе 5 — 9 класы гімназіі, ІІІ ступені (з праграмай сярэдняй спецыяльнай адукацыі) — з I па III курсы каледжа; агульная працягласць навучання — 7 год 10 месяцаў.
Прыём у гімназію
Прыём у 5 клас гімназіі ажыццяўляецца на базе І-ай ступені агульнай сярэдняй адукацыі (4 класы) на конкурснай аснове па выніках праверкі здольнасцей у харэаграфічным мастацтве на аснове праграмы, якая зацверджана кіраўніком гімназіі-каледжа па ўзгадненні з Міністэрствам культуры Рэспублікі Беларусь.
Праверка здольнасцей складаецца з 2 этапаў.
Вызначэнне музычных даных ажыццяўляецца пасярэдствам ацэнкі дакладнага выяўлення за канцэртмайстрам зададзенага рытмічнага малюнка. Музычныя даныя ацэньваюцца як «здавальняючыя» і «нездавальняючыя». У суму конкурсных балаў паступаючых уключаюцца вынікі кожнага этапа праверкі здольнасцей.
Па завяршэнні ІІ этапа праверкі здольнасцей паступаючыя праходзяць медыцынскую камісію ў гімназіі-каледжы. Медыцынская камісія прымае рашэнне аб допуску да далейшага ўдзелу ў конкурсным адборы з вызначэннем «годны», «негодны», «годны ўмоўна». Пры неабходнасці могуць праводзіцца дапаўняльныя клініка-дыягнастычныя абследаванні: электракардыяграма, рэнтгенаскапія, даследаванні крыві і інш.
Конкурсны адбор у групах хлопчыкаў і дзяўчынак праводзіцца асобна. Залічваюцца ў 5 клас гімназіі асобы, якія набралі большую суму балаў. Пры роўнай колькасці балаў залічваецца асоба, якая набрала найбольш высокія балы па выніках праверкі прафесійных фізічных даных. Штогод прымаецца 40 хлопчыкаў і дзяўчынак ва ўзросце 10 год.
Каледж
Прыём на І-ы курс каледжа ажыццяўляецца на дзённую форму навучання на аснове агульнай базавай адукацыі (9 класаў) па спецыяльнасцях: «Харэаграфічнае мастацтва (па накірунках)», «Харэаграфічнае мастацтва (класічны танец)». Абітурыенты праходзяць уступнае выпрабаванне, якое вызначае валоданне асновамі класічнага танца ў адпаведнасці з праграмай уступнага выпрабавання па спецыяльнасці, якая зацверджана Міністэрствам культуры Рэспублікі Беларусь. Уступнае выпрабаванне ацэньваецца па 10-бальнай шкале. Агульная сума конкурсных балаў уключае вынікі ўступнага выпрабавання па спецыяльнасці і сярэдняга бала дакумента аб адукацыі (пасведчання аб заканчэнні 9 класаў).
Тэрмін навучання — 2 гады 10 месяцаў. Выпускнікам прысвойваецца кваліфікацыя «Артыст, кіраўнік творчага калектыва, настаўнік».
Выпускнікі працуюць ва ўсіх харэаграфічных калектывах Беларусі, у т. л. у Вялікім тэатры Беларусі, Беларускім дзяржаўным акадэмічным музычным тэатры, Дзяржаўным ансамбле танца Рэспублікі Беларусь, Беларускім дзяржаўным акадэмічным заслужаным харэаграфічным ансамбле «Харошкі» і інш.
Для атрымання вышэйшай адукацыі па харэаграфіі выпускнікі могуць паступаць на вакальна-харавы факультэт Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі на спецыяльнасць «Харэаграфічнае мастацтва» па накірунках: гісторыя і тэорыя, рэжысура, педагогіка, класічны танец; альбо на факультэт традыцыйнай беларускай культуры і сучаснага мастацтва Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў на спецыяльнасць «Харэаграфічнае мастацтва» па накірунках: народны танец, эстрадны танец, бальны танец, сучасны танец.
Педагогі і мастацкія кіраўнікі
У розны час працавалі: мастацкія кіраўнікі А. Нікалаева, І. Савельева, Ю. А. Траян; педагогі Л. Г. Бржазоўская, У. Ц. Камкоў, А. А. Карзянкова, Л. Г. Лапцэвіч, Н. Ф. Младзінская, Н. М. Паўлава, І. М. Хвораст і інш.
Выпускнікі
Сярод выпускнікоў — 12 народных артыстаў Беларусі, 26 заслужаных артыстаў Беларусі і Расіі. Сярод іх танцоўшчык Сяргей Леанідавіч Станкевіч.
Максімаўка (Паўладарская вобласць)
Максімаўка — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Раждзественскай сельскай акругі. Код КАТА — 556059300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 289 чалавек (145 мужчын і 144 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 175 чалавек (82 мужчыны і 93 жанчыны).
Оснабрук
Оснабрук (Osnabrück ) — горад зямельнага падпарадкавання ў Германіі, трэці па велічыні горад у зямлі Ніжняя Саксонія.