cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чарлз Мэнсан
Альтэрнатыўнае меркаванне
Аб наяўнасці ў Мэнсана нейкага разгорнутага псеўдарэлігійнага вучэння, а таксама аб яго нібыта вар’яцтве на апакаліптычнай расавай вайне было вядома толькі са слоў членаў яго суполкі, якія ўступілі ў здзелку са следствам і якія выступілі ў ходзе суда на баку абвінавачвання. І абвінавачаныя, і сам Мэнсан, і тыя, што засталіся вернымі яму члены «сям’і» гэта адмаўлялі. На судзе Мэнсан таксама адмаўляў, што лічыў сябе Хрыстом. Згодна з альтэрнатыўнай версіяй падзей, якая хадзіла з самага пачатку суда, і падрабязна асветленай ў дакументальным фільме Charles Manson: The Final Words (2017), Мэнсан ніколі не ствараў рэлігійнага вучэння і, верагодна, быў інтэлектуальна няздольны яго стварыць. Любя «павылузвацца» перад членамі сваёй абшчыны, ён сапраўды ўяўляў сябе Хрыстом, паміж песнямі любіў распавядаць ля вогнішча байкі пра будучы апакаліпсіс, расавую вайну і іншыя дзівацкія рэчы, асабліва калі знаходзіўся пад уздзеяннем наркотыкаў, але вар’ятам ён не быў, ніякай культавай індактрынацыі ў яго суполке не існавала, і рэлігійнай сектай яна не была. Усе наступныя жудасныя падзеі, згодна з гэтай версіяй, мелі выключна крымінальную падаплёку, а не рэлігійную. Рэлігійная ж матывацыя была прыдуманая пракурорам Вінцэнтам Бульёзі з мэтай палягчэння прыцягнення Мэнсана да адказнасці за злачынствы, што ў адваротным выпадку было б складана зрабіць з прычыны яго асабістага няўдзелу ў забойствах. Бульёзі, магчыма, таксама прыцягнула сенсацыйнасць версіі аб сектантах-забойцах, якая пасля дазволіла яму напісаць пра гэта кнігу-бестселер і атрымаць за яе значныя ганарары.
Allium longifolium
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны на поўдні ЗША і ў Мексіцы.
Чарлз Мэнсан
Замах на забойства Бернарда Кроў
Пры куплі наркотыкаў «Тэкс» (Чарлз Уотсан) падмануў чарнаскурага прадаўца наркотыкаў Бернарда «Лацапопа» Кроў. Гаворка ішла аб буйной суме. Кроў прыгразіў з’явіцца на ранча Спэн і расправіцца з усімі яго насельнікамі. Тэкс далажыў аб пагрозе Мэнсану. Мэнсан пагаварыў з Кроў па тэлефоне і дамовіўся аб сустрэчы ў кватэры Кроў. 1 чэрвеня 1969 года Мэнсан з’явіўся на сустрэчу з пісталетам, стрэліў у жывот Кроў і схаваўся. Кроў выжыў, але Мэнсан не ведаў пра гэта. Праз некалькі дзён Мэнсан убачыў па тэлевізары рэпартаж, у якім гаварылася аб выяўленні ў тым раёне цела забітага члена «Чорных пантэр», афраамерыканскай леварадыкальнай арганізацыі, якая прасоўвала ідэі ўзброенай барацьбы з белымі. Памылкова палічыўшы, што гаворка ў рэпартажы ішла пра цела Кроў, Мэнсан стаў баяцца помсты з боку «чорных пантэр». Гэта стала штуршком для актыўнай ваенізацыі камуны. «Сям’я» пачала скупляць зброю, Мэнсан стаў вучыць паслядоўнікаў, юнакоў і дзяўчат, карыстацца ёю, страляць, выкарыстоўваць нож. Былі прыняты меры для ўмацавання лагера на ранча Спэн, арганізавана дзяжурства са зброяй і патруляванне ранча па начах. «Сям’я» таксама зблізілася з байкерскай групоўкай Straight Satans («Чыстыя д’яблы»), спадзяючыся на іх абарону ад «Чорных пантэр».
Забойства Гары Хінмана
У канцы ліпеня 1969 года Бобі Басалей купіў у свайго знаёмага Гары Хінмана наркотык мескалін, які затым быў перапрададзены групе байкераў Straight Satans. Байкеры апынуліся незадаволеныя якасцю наркотыку або проста вырашылі атрымаць яго бясплатна і сталі патрабаваць у Басалея вярнуць грошы за мескалін назад. Адносіны з байкерамі былі вельмі важныя для «сям’і» яшчэ таму, што тыя пагадзіліся забяспечваць абарону ад «Чорных пантэр», а цяпер дагавор аб абароне апынуўся прыпынены. Басалей і дзве жанчыны з «сям’і» — С’юзан «Сэдзі» Аткінс і Мэры Бранер — адправіліся ў дом Хінмана, каб запатрабаваць назад грошы. Хінман, які іх сустрэў, адмовіўся вяртаць грошы. Басалей пачаў пагражаць яму пісталетам. Узнікла бойка, пісталет стрэліў, але ніхто не быў паранены. Пачаліся перамовы. Хтосьці з жанчын, не сказаўшы Басалею, патэлефанавала Мэнсану на ранча. Хінман быў гатовы аддаць Басалею дзве старыя машыны ў кошт выплаты, і Басалей ўжо гатовы быў іх прыняць, калі ў дом прыйшоў Мэнсан з японскім мячом у руках, а таксама Брус Дэвіс. Ледзь уступіўшы ў пакой, Мэнсан з ходу ўдарыў або паласнуў Хінмана мячом па галаве, чым моцна рассек яму шчаку і адрэзаў частка вуха. У Хінмана пачаўся моцны крывацёк. Мэнсан так і не дамогся вяртання грошай. Джозэф казаў, што грошай у яго ўжо няма. Мэнсан і Дэвіс з’ехалі, Басалею было загадана дамагацца вяртання грошай да канца. На працягу двух наступных дзён Хінмана катавалі. Ён прасіў адвезці яго ў бальніцу, але Басалей адмаўляў. У рэшце рэшт Басалей патэлефанаваў Мэнсану і спытаў, што рабіць далей. Адказ Мэнсана быў: «Ты сам ведаеш, што рабіць…» Басалей, Аткінс і Бранер напалі на знясіленага Хінмана і забілі яго: жанчыны душылі яго падушкай, а Басалей нанёс яму два ўдары нажом у грудзі, ад чаго той сканаў. Напрыканцы Басалей напісаў на сцяне «POLITICAL PIGGY» («палітычная свіння») і крывёю Хінмана намаляваў знак «лапы», былая эмблема «Чорных пантэр» — такім чынам меркавалася зваліць віну на «Чорных пантэр» і выклікаць супраць іх хвалю грамадскага абурэння.
З дому Хінмана Басалей з’ехаў на яго аўтамабілі, і карыстаўся ім, пакуль 6 жніўня 1969 года не быў затрыманы ў ім і арыштаваны. Прама ў багажніку быў знойдзены акрываўлены нож, якім быў забіты Хінман.
Забойства Шэран Тэйт і яе гасцей
Вярнуўшыся на ранча, яны заспелі Мэнсана з жанчынай, танцуючых голымі ў святле месяца. Нікога са сваіх ахвяр нападнікі не ведалі, іх імёны яны пачулі на наступны дзень, гледзячы сюжэт аб забойствах у навінах па тэлебачанні. Мэнсан спытаўся ў іх, ці не адчуваюць яны раскаяння, на што тыя адказалі, што не.
Забойства выклікала шок у Лос-Анджэлесе і трапіла ў навінавыя выпускі ўсіх агульнанацыянальных тэлесетак, сродкі масавай інфармацыі надавалі яму вялікую ўвагу. Горад, які ў той час лічыўся адносна шчасным у плане злачыннасці, дзе ў многіх раёнах не было прынята зачыняць на ключ ўваходныя дзверы, апынуўся агорнуты страхам. У горадзе значна павялічылася продаж зброі, шмат вядомых і заможных людзей пачалі наймаць ахову. На думку мясцовых рэпарцёраў, дадзенае забойства назаўжды змяніла атмасферу ў Лос-Анджэлесе.
Забойства сям’і Ла-Б’янка
На наступны дзень пасля разні ў доме Шэран Тэйт, 9 жніўня, было здзейснена яшчэ адно, двайное, забойства. На гэты раз паехаў і Мэнсан, разам з Уотсанам, Касабіян, Крэнуінкл, Аткінс, Клемам Гроганам і Леслі Ван Хаўтэн.
Па заяве на судзе Лінды Касабіян, якая заключыла здзелку са следствам і якая выступала сведкай абвінавачвання, уся група некалькі гадзін кружыла па горадзе, выбіраючы выпадковых ахвяр. Паводле яе заявы, ёй было прапанавана забіць свайго знаёмага, але яна наўмысна пастукала не ў тыя дзверы, каб пазбегнуць яго забойства. Паводле яе слоў, група нават была гатовая зладзіць разню ў царкве, але тая ў позні час апынулася зачынена. Як сцвярджала Касабіян, канчатковы выбар ахвяраў быў выпадковым.
Група спынілася ля прыватнага дома, які належаў уладальнікам сеткі невялікіх магазінаў — Лена і Размары Ла-Б’янка. Мэнсан і Тэкс праніклі ў дом, напалі на гаспадароў, звязалі іх і затыкнулі ім раты. Пасля гэтага сам Мэнсан, Аткінс, Касабіян і Гроган з’ехалі, а Крэнуінкл і Ван Хаўтэн далучыліся да Тэкса. Тэкс забіў Лена Ла-Б’янка. Наверсе ў спальні Ван Хаўтэн і Аткінс спрабавалі забіць Размары, але тая вырвалася. Калі прыйшоў Тэкс, ён дапамог зваліць Размары Ла-Б’янка, пасля чаго Ван Хаўтэн забіла яе нажом. На жываце Лена Ла-Б’янка было нажом выразана слова «WAR» ( —   «вайна» ). На сценах дома крывёю ахвяр былі нанесеныя надпісы «RISE» ( —   «паўстанне» ), «DEATH TO PIGS» ( —   «смерць свінням» ), на халадзільніку Аткінс з памылкай напісала «HEALTER SKELTER». Перад нападам Мэнсан прасіў яе напісаць у доме «што-небудзь вядзьмарскае» («something witchy»).
Забойства Дональда «Шорці» Шы
Прыкладна ў той жа час, калі адбыліся разня ў асабняку Шэрон Тэйт і забойства сям’і Ла-Б’янка, паліцыя стала падазраваць «сям’ю» у серыі згонаў аўтамабіляў. Згоны сапраўды мелі месца, па замове «сям’і» байкеры з Straight Satans перараблялі сагнаныя аўтамабілі і багі, на якіх члены «сям’і» любілі ганяць па акрузе. 16 жніўня 1969 года на ранча быў праведзены ператрус і была канфіскавана ўся зброя, што там знаходзілася, аўтамабілі і багі, а Мэнсан і іншыя члены «сям’і» арыштаваныя. Неўзабаве пасля арышту высветлілася, што ператрус быў праведзены не ў дату, вызначаную ў ордэры, з-за чаго ператрус быў прызнаны незаконным, члены «сям’і» адпушчаныя, а іх маёмасць вернута. Пасля вызвалення Мэнсан вырашыў, што адзін з людзей, які працаваў на ранча — Дональд «Шорці» Шы — навёў паліцыю на іх ранча. Верагодна, ён зрабіў гэта, паколькі яму заплаціў за гэта ўладальнік суседняга ранча, якому надакучыла суседства з «сям’ёй». Ноччу Уотсан і Гроган забілі Шы, раздзялілі труп і закапалі яго часткі.
Уцёк у пустыню і арышт
Пасля рэйду паліцыі на ранча Спэн Мэнсан вырашыў тэрмінова пакінуць яго. Адна з членаў «сям’і» прапанавала ранча сваёй бабулі пад назвай Баркер ў пустыні недалёка ад Даліны Смерці. «Сям’я» спешна туды перабралася. Уотсан паехаў на сваю радзіму ў Тэхас. Аднак праз некалькі месяцаў і на новае ранча прыехала паліцыя. Мэнсан і члены «сям’і» былі арыштаваныя па падазрэнні ў крадзяжы аўтамабіляў і падпале экскаватара. Мэнсан спрабаваў пазбегнуць арышту, схаваўшыся ў шафе пад ракавінай. Да гэтага часу ўжо ўсім членам абшчыны было вядома аб учыненых забойствах, некаторыя беглі з ранча.
Знаходзячыся ў зняволенні, С’юзан Аткінс пахвалілася сукамерніцы, што гэта яна забіла Шэран Тэйт. Сукамерніца, арыштаваная за прастытуцыю, неадкладна паведаміла аб гэтым уладам. Такім чынам следства выйшла на групу Мэнсана. Амаль адначасова з гэтым уладам здалася Лінда Касабіян, якая ўцякла з ранча. У абмен на адмову ад крымінальнага пераследу, яна пагадзілася стаць ключавым сведкам абвінавачвання на судзе.
Суд
Суд над Мэнсанам і «сям’ёй», які зацягнуўся на дзевяць месяцаў, пачаўся 15 чэрвеня 1971 года стаў адным з самых гучных у гісторыі Амерыкі. Сваё дачыненне да забойстваў Мэнсан адмаўляў, кажучы, што члены «сям’і» не рабілі нічога, чаго б яны самі не хацелі. Легітымнасць суда ён не прызнаваў, кажучы: «Гэта ваш суд, а не мой». Падчас суда ён шмат дурыўся, адказваў пытаннем на пытанне, казаў загадкамі. Ён хацеў абараняць сябе сам, але суддзя не дазволіў, настаяўшы на прызначэнні адваката. На судзе Мэнсан папракаў грамадства і за свой лёс, і за тое, што здарылася забойства.
«Вы ядзіце мяса і знішчаеце тое, што лепш за вас, а потым вы кажаце якія дрэнныя ў вас дзеці, нават называеце іх забойцамі. Вы зрабілі дзяцей такімі. … Гэтыя дзеці, якія ідуць на вас з нажамі, — гэта вашыя дзеці. Вы вучылі іх. Я іх не вучыў. Я толькі дапамог ім устаць на ногі. … Большасць людзей на ранча, якіх вы называеце „Сям’ёй“ — гэта людзі, якіх вы не хацелі, людзі на абочыне, якіх выгналі іх бацькі, якія не хацелі патрапіць у турму для падлеткаў. А я зрабіў усё, што ад мяне залежыць, я сабраў іх на маій сметніку і сказаў ім, што ў каханні няма нічога няправільнага.»
Я сын турмы. Я сын вашай сістэмы. … Я — тое, што вы з мяне зрабілі. Я — ваша адлюстраванне.
Абвінавачванні ў забойствах у ходзе дадзенага суда былі таксама прад’яўленыя Крэнуінкл, Аткінс і Ван Хаўтэн. Уотсан, які з’ехаў у Тэхас, чакаў дэпартацыю адтуль і не быў судзімы разам з Мэнсанам і астатнімі. Абвінавачаныя жанчыны, па патрабаванні адвакатаў, адмовіліся ад дачы паказанняў. На працягу ўсяго суда яны стараліся паводзіць сябе весела і нязмушана, што выклікала ў грамадстве яшчэ большае раздражненне.
Галоўную ролю ў абвінавачванні згулялі паказанні Лінды Касабіян, якая ў падрабязнасцях апісала злачынства «сям’і», заключыўшы здзелку з Бульёзі у абмен на зняцце з яе ўсіх абвінавачванняў.
У перыяд судовых разглядаў Мэнсан і іншыя члены «сям’і» выразалі ў сябе на лбе касыя крыжы ў знак таго, што яны выкраслілі сябе з грамадства і грамадства выкрасліла іх. Затым Мэнсан і члены «сям’і» агалілі сабе галавы. Пазней, ужо ў час зняволення, Мэнсан ператворыць свой крыж на ілбе ў свастыку з канцамі прамянёў, загнутымі ў правы бок.
Падчас аднаго з пасяджэнняў Мэнсан выйшаў з сябе і паспрабаваў напасці на суддзю, але быў спынены прыставамі.
Пад канец суда, як мяркуецца атрымаўшы запіску ад Мэнсана, абвінавачаныя жанчыны заявілі, што забойствы ў доме Тэйт і Ла-Б’янка былі здзейсненыя імі з мэтай пусціць паліцыю па ілжывым следзе ў справе забойства Хінмана і адвесці падазрэнне ад Басалея, а Мэнсан да забойстваў недатычны.
Журы прысяжных доўга раілася, але ў выніку ўсе чацвёра абвінавачаных былі прысуджаныя да смяротнага пакарання. Неўзабаве да смяротнага пакарання быў прысуджаны і Уотсан. Брус Дэвіс і Стыў Гроган таксама былі прысуджаныя да смерці. Пакаранне ўсім асуджаным членаў «сям’і» была заменена на пажыццёвае зняволенне ў выніку таго, што ў Каліфорніі смяротнае пакаранне ў 1972 годзе была прызнанае неканстытуцыйным. Мэры Бранер ўжо знаходзілася ў зняволенні на момант забойстваў і не была асуджаная за іх.
З членаў «сям’і» Лінет Фром і Сандра Гуд былі асуджаныя пазней за іншыя злачынствы.
Мэнсан, Басалей і Аткінс памерлі ў зняволенні.
Альтэрнатыўнае тлумачэнне матываў злачынстваў
Адразу пасля пачатку суда тактыка Вінцэнта Бульёзі і выстаўленыя ім Мэнсану абвінавачванні выклікалі вялікі недавер часткі грамадства. Пры ўсёй сваёй сенсацыйнасці, такое тлумачэнне падзей многім людзям не здавалася праўдападобным. Чарлз Мэнсан зусім не нагадваў рэлігійнага лідара. Ён быў неадукаваным, не надаваў уражанне высокаінтэлектуальнага чалавека, зусім не быў красамоўным, падчас суда шмат дурачыўся, часам нават робячы ўражанне вар’ята. Таксама было відавочна нелагічным, што ён, будучы адкрытым расістам і не любячы чарнаскурых, чамусьці хацеў выклікаць міжрасавую вайну, у якой былі б знішчаны ўсе белыя людзі. На гэтым фоне часта выказвалася альтэрнатыўная версія матываў падзей, якія адбыліся, падрабязна прадстаўленая ў дакументальным фільме Charles Manson: the Final Words (2017), згодна з гэтай версіі ўсе злачынствы мелі выключна крымінальную падаплёку і не былі вынікам стварэння апакаліптычнага культу.
Не здолеўшы скрасці грошы ў ходзе налёту на дом Тэйт, Мэнсан вырашае адразу распачаць другую спробу рабавання. Дом Ла-Б’янка таксама быў абраны невыпадкова: Мэнсан бываў у свайго прыяцеля ў доме прама па суседстве з Ла-Б’янка, дзе часта праводзіліся вечарынкі. Аднойчы Ла-Б’янка нават выклікалі паліцыю з-за шуму на вечарыне, тады Мэнсану і астатнім прыйшлося разысціся. Мэнсан ведаў, што Ла-Б’янка заможныя людзі і падазраваў, што нейкія грошы маюцца ў іх у доме. Яго хуткі ад’езд з дому Ла-Б’янка перад забойствам быў, верагодна, звязаны менавіта з тым, што ён атрымаў ад іх грошы, і тут жа павёз іх байкерам Straight Satans для аднаўлення дамовы аб абароне. На карысць гэтай версіі выступае той факт, што гаманец з дакументамі Ла-Б’янка Мэнсан і Касабіян выкінулі той ноччу ў непасрэднай блізкасці ад «штаб-кватэры» Straight Satans. Надпісы ж у доме Ла-Б’янка былі зноў нанесеныя з мэтай адвесці падазрэнне ад Басалея ў забойстве Гары Хінмана. Забойства ж Дональда Шы стала вынікам помсты Мэнсана і «сям’і» за наводку паліцыі.
Турэмнае зняволенне
Мэнсана часта называлі самым вядомым зняволеным Амерыкі, нават у турме да яго не слабела ўвага. На волі ў яго было шмат прыхільнікаў, яму пісалі ў турму шмат лістоў.
Інтэрв’ю
Пад час турэмнага зняволення Мэнсан пяць разоў даваў інтэрв’ю; некаторыя з гэтых інтэрв’ю былі ганараваны ўзнагарод:
Замах
25 верасня 1984 года, знаходзячыся ў турме, Мэнсан быў атакаваны іншым зняволеным — Янам Холмстрэмам, які абліў яго растваральнікам і падпаліў, у выніку чаго Мэнсан атрымаў апёкі другой і трэцяй ступеняў 18 % цела, пераважна твару і галавы. Холмстрэм сцвярджаў, што Мэнсану надакучыла, што ён спявае ў камеры крышнаіцкія мантры, і Мэнсан стаў пагражаць яму, і гэта заахвоціла яго да нападу.
Спроба жаніцьбы
7 лістапада 2014 года 80-гадоваму Мэнсану быў выдадзены дазвол на заключэнне шлюбу з 27-гадовай Афтан Элейн Бертан, таксама вядомай як Стар. Гэты шлюб не быў зарэгістраваны, бо высветлілася, што Бертан задумала гэта толькі для таго, каб атрымаць матэрыяльную выгаду: пасля смерці Мэнсана яна мела намер на правах жонкі атрымаць яго труп, бальзамаваць, змясціць у шкляны саркафаг і выставіць на агляд у Лос-Анджэлесе з мэтай прыцягнення турыстаў.
Смерць
3 студзеня 2017 года газета «Los Angeles Times» паведаміла, што Мэнсан цяжка хворы; стан яго быў настолькі сур’ёзным, што яго не пакінулі ў турэмным шпіталі, а вывезлі за межы турмы і змясцілі ў звычайную бальніцу. У сярэдзіне лістапада 2017 года ён быў зноў шпіталізаваны і ў турму ўжо не вярнуўся. Чарлз Мэнсан памёр, знаходзячыся ў бальніцы, 19 лістапада 2017 года, на 84-м годзе жыцця. Цела было крэміравана, прах развеяны у невядомым месцы.
Далейшы лёс членаў «сям’і»
За забойствы, учыненыя «сям’ёй», сямёра ўдзельнікаў (акрамя самога Мэнсана) — С’юзан Аткінс, Патрышы Крэнуінкл, Леслі ван Хаўтэн, Бобі Басалей, Чарлз Уотсан, Брус Дэвіс і Стыў Гроган — былі прысуджаныя да смяротнага пакарання, замененай на пажыццёвае зняволенне, Мэры Бранер ужо знаходзілася ў зняволенні і не была асуджаная за злачынствы «сям’і», Лінет Фром і Сандра Гуд былі асуджаныя пазней за іншыя злачынствы. Гроган стаў адзіным з асуджаных на пажыццёвае зняволенне, хто выйшаў на волю.
Жанчыны
С’юзан Аткінс, знаходзячыся ў зняволенні, двойчы выходзіла замуж, стала хрысціянкай і напісала аўтабіяграфію пад назвай «Child of Satan, Child Of God». Яе другі муж арганізаваў сайт у яе падтрымку. У сакавіку 2008 года яна трапіла ў турэмную лякарню з дыягназам рак галаўнога мозгу. 2 верасня 2009 года С’юзан Аткінс у трынаццаты раз адмовілі ў датэрміновым вызваленні, а праз тры тыдні, 24 верасня, на 62 годзе жыцця, яна памерла.
Патрышы Крэнуінкл па меры магчымасці вядзе актыўнае жыццё ў турме. У чэрвені 2017 года ёй чатырнаццаты раз адмовілі ва ўмоўна-датэрміновым вызваленні. 27 мая 2022 года Камісія па ўмоўна-датэрміновым вызваленні Каліфорніі рэкамендавала змяніць меру стрымання ў дачыненні да 74-гадовай Патрышы Крэнуінкл, якая сядзіць у турме з 1969 года.
Літаратура
Мужчыны
Бобі Басалей знаходзіцца ў Турме штата Арэгон у горадзе Сайлем, штат Арэгон. Знаходзячыся ў зняволенні, ён ажаніўся і стаў бацькам чацвярых дзяцей. Таксама ён займаецца музыкай і разам з жонкай падтрымлівае свой вэб-сайт. Яго апошняе прашэнне аб датэрміновым вызваленні было пададзена ў студзені 2019 года, а ў красавіку было адхілена.
Чарлз Уотсан утрымліваўся ў Каліфарнійскай мужчынскай калоніі ў горадзе Сан-Луіс-Абіспа да 1993 года, калі ён быў пераведзены ў турму Мьюл-Крык у Іёне, Каліфорнія, а потым у турму Сан-Дыега Рычард-Джэй-Донаван. У турме ён стаў хрысціянскім актывістам і студэнтам-капеланам. Напісаў аўтабіяграфію пад назвай «Will You Die For Me?». У 1979, знаходзячыся ў заключэнні, ён ажаніўся на Крысцін Джаан Сведж, пасля чаго ў іх нарадзілася чацвёра дзяцей (трое хлопчыкаў і адна дзяўчынка). У 2003 годзе Сведж развялася з Уотсанам і выйшла замуж за іншага мужчыну, але захавала з ім сяброўскія адносіны. Апошняе прашэнне (18-е па ліку) пра датэрміновае вызваленне Уотсан падаваў у кастрычніку 2021 года, але атрымаў адмову.
Брус Дэвіс адбывае пакаранне ў каліфарнійскай мужчынскай калоніі ў горадзе Сан-Луіс-Абіспа, там жа, дзе раней утрымліваўся Чарлз Уотсан. Будучы зняволеным, ён стаў хрысціянінам і атрымаў доктарскую ступень па філасофіі рэлігіі. У 2010 годзе камісія па ўмоўна-датэрміновым вызваленні вырашыла, што Дэвіса можна вызваліць, але тагачасны губернатар Каліфорніі Арнольд Шварцэнэгер адмяніў гэта рашэнне. У кастрычніку 2012 года з’яўляліся звесткі, што ён можа выйсці на волю пасля 27-га прашэння, аднак усе наступныя просьбы былі адхіленыя губернатарам Эдмундам Браўнам-малодшым. Слуханне апошняга прашэння адбылося ў 2021 годзе, але яно было адхілена.
Стыў Гроган пасля асуджэння быў этапаваны ў турму «Deuel Vocational Institutions». Ён супрацоўнічаў з паліцэйскімі ў пошуках астанкаў Дональда Шы і быў датэрмінова вызвалены ў 1985 годзе.
Мэры Бранер
Мэры Бранер не брала ўдзел у забойствах у разаніне ў хаце Тэйт і забойстве пары Ла-Б’янка, бо да гэтага моманту ўжо знаходзілася ў турме за махлярства з крэдытнымі картамі. Яна пайшла на кампраміс са следствам і сведчыла супраць «сям’і», але неўзабаве пашкадавала пра сваё рашэнне і стала ўдзельніцай групоўкі, што планавала захапіць пасажырскі самалёт, патрабуючы вызвалення Мэнсана і іншых асуджаных членаў «сям’і» і забіваць па адным пасажыру штогадзіны, пакуль патрабаванні не будуць выкананы. Для захопу самалёта групоўцы трэба была зброя, якую яны мелі намер выкрасці з крамы спартыўных тавараў; у час спробы выкрадання яны былі схоплены паліцыяй. Бранер была асуджана і правяла ў турме 6 гадоў. У 1977 годзе яна выйшла на волю, пасля чаго аднавіла апеку над Валянцінам Майклам, змяніла імя і пераехала жыць на Сярэдні Захад.
Лінет «Сквікі» Фром
Падчас адбыцця зняволення ўтрымлівалася ў розных установах. У 1979 годзе яна была змешчана ў Федэральную папраўчую ўстанову у горадзе Дубліне, штат Каліфорнія, дзе напала з малатком на іншую зняволеную. У снежні 1987 года, калі да яе дайшоў ілжывы слых, што Мэнсан нібыта памірае ад раку, яна здзейсніла уцёк з Федэральнага турэмнага лагера ў Олдэрсане, штат Заходняя Віргінія. Праз два дні яе злавілі і змясцілі ў Федэральны медыцынскі цэнтр (турму) Карсвел у горадзе Форт-Уэрт, штат Тэхас, дзе яна утрымлівалася аж да вызвалення ў 2009 годзе. З 1985 года яна неаднаразова падавала прашэнні аб датэрміновым вызваленні, але кожны раз атрымлівала адмову. У ліпені 2008 года чарговае прашэнне было задаволена, аднак з-за ўцёкаў яе вызвалілі толькі 14 жніўня 2009 года.
Пасля вызвалення Лінет Фром пражывае ў горадзе Марсі, штат Нью-Ёрк.
Сандра Гуд
Сандра Гуд, быўшы зацятай паслядоўніцай філасофіі Мэнсана пра захаванне экалагічнага балансу — ATWA (Air, Trees, Water, Animals), супольна са С’юзан Мёрфі разаслала «карпаратыўным забруджвальнікам» — выканаўчым дырэктарам і кіраўнікам прадпрыемстваў, якія забруджваюць навакольнае асяроддзе — 170 лістоў, што змяшчалі пагрозы смерцю. За гэта 13 красавіка 1976 года яна была асуджана на дзесяць гадоў пазбаўлення волі.
У пачатку снежня 1985 года была ўмоўна-датэрмінова вызвалена, пасля чаго заставалася адданай ідэям ATWA і сцвярджала, што Мэнсан не быў датычны да забойстваў, за якія быў асуджаны. Па ўмовах вызвалення яна не мела права вярнуцца ў Каліфорнію і пераехала ў Вермонт, дзе да 1989 года жыла адносна ціха пад імем Сандра Колінз, але праз некаторы час з-за выступаў у падтрымку Мэнсана яе асоба была раскрытая. Як толькі ўмоўны тэрмін скончыўся, яна пераехала ў Каліфорнію, у горад Хэнфард, каб знаходзіцца як мага бліжэй да месца зняволення Мэнсана. 26 студзеня 1996 года разам з Джорджам Сцімсанам яна стварыла вэб-сайт з адрасам atwa.com у падтрымку Мэнсана. У 2011 гэты сайт быў ліквідаваны, а даменнае імя выстаўлена на продаж. Пасля гэтага, па непацверджаных дадзеных, яна з’ехала з Хэнфарда; больш яна ніколі не рабіла адкрытых заяваў у падтрымку Мэнсана. У 2014 годзе Сцімсанам была выпушчаная кніга «Да пабачэння, Хэлтэр Скелтэр», у якой сцвярджаецца, што вердыкт суда ў адносінах да Мэнсана быў несправядлівым.
Гуд і Фром былі адзінымі паслядоўнікамі Мэнсана, якія заставаліся вернымі яму аж да яго смерці.
Музычная кар’ера
У 1970 годзе выйшаў альбом песень Мэнсана Lie: The Love and Terror Cult, складзены з дэмазапісаў, зробленых ім да арышту за забойства. Пласцінку па просьбе Мэнсана спрадзюсіраваў і выпусціў за свой кошт Філ Каўфман — яго былы сукамернік па турме на востраве Тэрмінал, які жыў таксама кароткі час з «сям’ёй». Для вокладкі пласцінкі была выкарыстана выява вокладкі часопіса Life ад 19 снежня 1969 года з фатаграфіяй Мэнсана, дзе з арыгінальнага загалоўка «LIFE» была прыбраная літара «F».
У тым жа годзе быў запісаны акустычны альбом The Family Jams, які складаецца з песень, напісаных Мэнсанам, у выкананні былых удзельнікаў «сям’і» Стыва Грогана і Кетрын Шэйр і разнастайнага жаночага хору. Альбом выйшаў у свет праз 27 гадоў, у 1997 годзе. Ён быў выпушчаны на двух дысках; выпуск адбыўся пры падтрымцы і рэмастэрынгу двух лэйблаў, Transparency Records і Aoroa Records.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 1997/1998
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 1997/1998 — 6-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Прырэчча (Слонімскі раён)
Прырэ́чча (, Приречье) (да 30 ліпеня 1964 года Кабакі́ ) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельсавета.
Радэзія (значэнні)
Радэзія (Rhodesia):
Дадэканес
Дадэканес (Δωδεκάνησα) (Паўднёвыя Спарады) — астравы ў Эгейскім моры, самыя паўднёвыя з астравоў, прыналежных Грэцыі. Размешчаны ў паўднёва-заходняга ўзбярэжжа паўвострава Малая Азія. Плошча 3,5 тыс. км². Вышыня да 1434 м (на в. Самас).
У адміністрацыйным стаўленні ўяўляе сабой ном у рэгіёне Паўднёвыя Эгейскія астравы. Насельніцтва 200 452 (2005).
Расліннасць прадстаўленая хмызнякамі, участкамі лясоў з дуба, хвоі, цыпрыса.
Вежы
Ве́жы (, Вежи) — аграгарадок у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гацукоўскага сельсавета.
IC 187-1
IC 187-1 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герб Магілёўскай вобласці
Герб Магілёўскай вобласці і Палажэнне пра яго зацверджаныя ўказам прэзідэнта Беларусі №1 ад 3 студзеня 2005 года. Апісанне герба:
Клява (басейн Нёмана)
Клява — рака ў Ашмянскім і Іўеўскім раёнах, левы прыток Гаўі (басейн Нёмана).
Назва
Назва Клява балцкага паходжання.
Звязана з літоўскім klevas «клён». Таго ж паходжання назвы бярэзінскай ракі Клява, ракі Клевель на Павіллі. З суфіксам -in- «кляновая» назва ракі на Падзесенні.
З балцкіх гідранімічных аналагаў — літоўскія рачныя назвы тыпу Kleva, Klevinė, пруская назва возера *Klavuja (> Clawoge).
Водныя назвы, утвораныя ад назваў дрэў, маюць возера Бяржонка (< літ. beržas «бяроза»), дзвінская рака Обша (< літ. apušė, пруск. abse «асіна»).
Назва Клява значыць «Кляновая (рака)».
Апісанне
Даўжыня 56 км. Плошча вадазбору 270 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,3 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 %. Пачынаецца на паўночны захад ад вёскі Клявіца ў Ашмянскім раёне. Асноўны прыток — рака Трапятушка. Даліна выразная. Пойма двухбаковая (шырыня 100—400 м), месцамі адсутнічае. Рэчышча на працягу 17,6 км каналізаванае: ад вёскі Клявіца да вёскі Доржы (8 км) і ад вёскі Ганчары да вёскі Пашкішкі (9,6 км). Яго шырыня ў межань 3—7 м, у ніжнім цячэнні 10—12 м. Прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Архібіскуп Кентэрберыйскі
Архібіскуп Кентэрберыйскі (Archbishop of Canterbury) — духоўны глава Царквы Англіі ў Злучаным Каралеўстве, а таксама духоўны лідар Англіканскай супольнасці ва ўсім свеце. Ён таксама з'яўляецца главой дыяцэзіі Кентэрберы. У якасці главы Кентэрберыйскай дыяцэзіі (261 прыход на тэрыторыі плошчай каля 1000 кв. міль) духоўна акармляе вернікаў ва ўсходняй частцы графствы Кент з насельніцтвам 890 тыс. чалавек. У якасці прымаса Англіі дзеліць шэраг паўнамоцтваў з архібіскупам Ёркскім. У юрысдыкцыю архібіскупа Кентэрберыйскага ўваходзяць 30 дыяцэзій у яго правінцыі Англіканскай царквы (29 у паўднёвай Англіі і адна ў кантынентальнай Еўропе); архібіскуп Еркскі мае ў сваёй правінцыі 14 дыяцэзій. У якасці главы Англіканскай супольнасці (34 правінцыі і каля 80 млн. вернікаў па ўсім свеце) выступае ад яго імя як выразнік узгодненага меркавання, але не з'яўляецца аднаасобным вярхоўным іерархам, падзяляючы паўнамоцтвы з кіруючымі структурамі супольнасці.
З 4 лютага 2013 года 105-ы Архібіскуп Кентэрберыйскі — Джасцін Уэлбі.
Тагучынскі раён
Тагучынскі раён (Тогучинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Тагучын.
Вацлавас Біржышка
Ва́цлавас Біржышка (Vaclovas Biržiška;, Векшні, Ковенская губерня, Расійская імперыя, цяпер Мажэйкейскі раён, Літва — , Уотэрберы, ЗША) — літоўскі юрыст, бібліёграф, гісторык культуры, грамадскі і палітычны дзеяч; член Акадэміі навук Літвы (1941); брат Віктараса Біржышкі і Мікаласа Біржышкі.
Біяграфія
З 1875 года вучыўся ў гімназіі ў Шаўлях. У 1903 годзе паступіў у Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт, дзе спачатку вывучаў прыродазнаўчыя навукі і матэматыку, затым у 1904 годзе перавёўся на юрыдычны факультэт. Быў дзейным членам тайнага студэнцкага літоўскага таварыства і яго старшынёй у 1907—1908 гадах.
Увосень 1905 года, калі ўніверсітэт быў зачынены з-за хваляванняў, працаваў у друкарні ў Вільні. У 1906 годзе стаў яе загадчыкам. Быў выдаўцом газет «Naujoji Gadynė», «Skardas», «Žarija», «Эхо», «Топор», у 1910—1911 гадах — часопіса «Visuomenė» («Грамадства»).
Удзельнічаў у літоўскім хоры, браў удзел у першым публічным літоўскім спектаклі ў Вільнюсе «Князь Піленай» (. Па вяртанні ў Пецярбург браў удзел у дзейнасці літоўскай сацыял-дэмакратычнай арганізацыі. Скончыўшы ў 1909 годзе ўніверсітэт, у 1910—1911 гадах працаваў памочнікам адваката ў Вільні. Быў бібліятэкарам літоўскага таварыства «Рута», працаваў у бібліятэцы Літоўскага навуковага таварыства. У 1911—1912 гадах служыў у арміі. У запас выйшаў у чыне прапаршчыка. У 1912—1914 гадах быў адвакатам у Шаўлях. Арганізаваў тайны кружок школьнікаў, у якім удзельнічаў Юлюс Яноніс і іншыя будучыя дзеячы левай арыентацыі.
У 1914 годзе быў мабілізаваны ў армію. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі абіраўся ў армейскія камітэты 11-й, затым 4-й армій. Пасля бальшавіцкага перавароту быў арыштаваны ў Румыніі, але бег у Маскву. У 1918 годзе быў арыштаваны як былы афіцэр. Пазбег растрэлу, пагадзіўшыся стаць камісарам асветы ў вільнюскім урадзе Вінцаса Капсукаса — Саўнаркаме Літоўскай савецкай рэспублікі і Літбела (Літоўска-Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі) са студзеня па сакавік 1919 года.
У красавіку 1919 года пасля таго, як горад занялі польскія войскі, быў арыштаваны і месяц правёў у Лукішскай турме. Працаваў настаўнікам у літоўскай гімназіі, жаночай гімназіі Машоціене, настаўніцкай семінарыі таварыства «Рытас», выкладчыкам вышэйшых курсаў Літоўскага навуковага таварыства (1919—1920). У 1920 годзе ведаў бібліятэкай універсітэта. У 1920 годзе, калі Вільня зноў было занята польскімі часцямі, пешшу дайшоў да Каўнаса.
Служыў у Літоўскай арміі (1920—1923), да 1925 года быў выкладчыкам Вышэйшых афіцэрскіх курсаў, адначасова працаваў памочнікам загадчыка Дзяржаўнай цэнтральнай бібліятэкі Э. Вольтэра, членам Дзяржаўнай археаграфічнай камісіі, з 1921 года — першым дырэктарам гімназіі прафсаюза настаўнікаў для дарослых. Арганізаваў і да 1926 года кіраваў Народным універсітэтам імя Вінцаса Кудзіркі.
З 1922 года дацэнт юрыдычнага факультэта Літоўскага ўніверсітэта (c 1930 года Універсітэта Вітаўта Вялікага), з 1930 года ардынарны прафесар. На гуманітарным факультэце выкладаў бібліяграфію і гісторыю літоўскай кнігі. У 1922—1930 гадах быў сакратаром юрыдычнага факультэта, у 1933—1935 гадах яго дэканам. У 1923—1944 гадах дырэктар бібліятэкі ўніверсітэта ў Каўнасе. Быў старшынёй Таварыства бібліятэкараў Літвы (1931—1944).
У 1940—1941 гадах дырэктар бібліятэкі ўніверсітэта ў Вільнюсе і дэкан юрыдычнага факультэта. У 1941 годзе савецкімі ўладамі выдалены з Віленскага ўніверсітэта. Выкладаў у Каўнасе на філасофскім факультэце.
У ліпені 1944 года з набліжэннем савецкіх войскаў эміграваў у Германію. Быў прафесарам Балтыйскага ўніверсітэта ў Гамбургу і Пінебергу (1946—1949). З 1946 года ганаровы член Грамадствы літоўскіх пісьменнікаў. У 1949 годзе пераехаў у ЗША. Быў ганаровым кансультантам Бібліятэкі Кангрэса ў Вашынгтоне (1951—1953).
Навуковая і бібліяграфічная дзейнасць
З 1906 года супрацоўнічаў у перыядычным друку. Аўтар звыш 13 тысяч артыкулаў у перыядычных выданнях і энцыклапедыях і больш за 50 асобных публікацый. Рэдагаваў часопіс «Litwa» («Літва», 1921, на польскай мове). Збіраў бібліяграфічныя матэрыялы і рэдагаваў бібліяграфічныя выданні «Knygos» (1922—1926), «Bibliografijos žinios» (1928—1943), быў рэдактарам зборніка «Mūsų senovė» (1937—1940). У 1933—1944 гадах рэдактар «Літоўскай энцыклапедыі», у 1953—1954 быў галоўным рэдактарам літоўскай энцыклапедыі, якая выходзіла ў ЗША.
Публікаваў архіўныя матэрыялы па гісторыі літоўскай культуры. Працы па гісторыі друку ВКЛ і Літвы, літоўскай культуры: «Нарыс гісторыі літоўскай кнігі» («Lietuviškų knygų istorijosbruožai», ч. 1, Каўнас, 1930), «З мінулага нашых газет» («Iš mūsų laikraščių praeities», Каўнас, 1932), «Гісторыя старажытнай літоўскай кнігі» («Senųjų lietuviškųjų knygų istorija», ч. 1—2, Чыкага, 1953—57). Склаў бібліяграфічныя паказальнікі «Літоўская бібліяграфія» («Lietuvių bibliografija», ч. 1—4, Каўнас, 1924—39, ахоплівае літоўскія выданні 1547—1910), «Александрынас» («Aleksandrynas», ч. 1—3, Чыкага, 1960—65, 2 выд. Вільнюс, 1990, ахоплівае літоўскія выданні да 1865), слоўнік «Літоўскія псеўданімы і крыптанімы» («Lietuviškiejislapyvardžiaiirslapyraidės», ч. 1—2, 1943).
Жыгуны
Жыгу́ны (, Жигуны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Камайскага сельсавета.
Універсітэт Мікалая Каперніка ў Торуні
Універсітэт Мікалая Каперніка ў Торуні (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Торунь.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў створаны ў адпаведнасці з указам Савета Міністраў ПНР ад 24 жніўня 1945 года, зацверджанага Прэзідыумам Нацыянальнага савета ПНР 11 верасня 1945 года. Стварэнне ўніверсітэцкага цэнтра павінна было спрыяць навуковай і культурнай актыўнасці рэгіёну, садзейнічаць працэсам умацавання польскасці рэгіёна і кампенсаваць недахоп кадраў пасля вайны, навучаючы новых спецыялістаў для культуры і народнай гаспадаркі. Акрамя таго, стварэнне ўніверсітэта ў Торуні павінна было кампенсаваць страту палякамі Універсітэта Стэфана Баторыя ў Вільні і Універсітэта Яна Казіміра ў Львове.
Вучэльня сёння з’яўляецца адным з найбуйнейшых універсітэтаў у Польшчы, як па колькасці студэнтаў, так і па спецыяльнасцях. Універсітэт мае права прысуджаць доктарскую ступень у 25 навуковых дысцыплінах і хабілітацыю ў 22 дысцыплінах. Ва ўніверсітэце працуе 4,3 тыс. чалавек, у тым ліку 2,2 тыс. навукова-педагагічных работнікаў. У гэтай групе працуе больш 500 прафесараў і дактароў хабілітаваных. На 17 факультэтах і ў міждысцыплінарным цэнтры сучасных тэхналогій навучаецца каля 25 тыс. студэнтаў.
Келецкая губерня
Келецкая губерня (Gubernia kielecka) — губерня ў Царстве Польскім у складзе Расійскай імперыі. Губернскі горад Кельцы.
Кракелюр
Кракелюр (фр. craquelure) — расколіна пласта фарбы або лаку ў творы жывапісу.
Кракелюры бываюць скразнымі, гэта значыць, праходзяць праз усе пласты фарбы, або могуць узнікнуць толькі ў адным з пластоў; могуць пакрываць усю плоскасць карціны або знаходзіцца толькі ў асобных месцах. Памеры іх могуць вагацца ад амаль непрыкметных, найтонкіх, так званых «валасяных», да вельмі вялікіх.
Расколіны, г.зв. парушэнні цэласнасці пласта фарбы, лаку або грунта, маюць розны характар ​​і малюнак, і наўпрост залежаць ад прычын узнікнення. Часцей за ўсё такімі прычынамі з'яўляюцца парушэнні тэхналогіі падрыхтоўчага і, уласна, жывапіснага працэсаў: выбар і падрыхтоўка асновы, падрыхтоўка грунта і фарбаў, няправільнае нанясенне маляўнічых пластоў (напрыклад, калі ў алейным жывапісе наносіцца новы пласт на непрасохлы ўнутры пласт).
З'яўленне расколін на творах жывапісу не з'яўляецца непазбежным і абавязковым.
У іканапісе, дзе, у асноўным, выкарыстоўваецца тэмпера, добрая падрыхтоўка ляўкаса, адносна малая таўшчыня пласта фарбы і асаблівасці прасыхання эмульсійнага злучальніка (жаўток курынага яйка) часткова засцерагаюць пласта фарбы ад парэпання.
Дарога Р3
Дарога  — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння у Беларусі, якая злучае Лагойск і мяжу Латвіі. Працягласць — 223 км.
Праходзіць па тэрыторыі Лагойскага і Барысаўскага раёнаў Мінскай вобласці, Докшыцкага, Глыбоцкага, Шаркаўшчынскага і Браслаўскага раёнаў Віцебскай вобласці.
Беціна Краксі
Бенедзета (Беціна) Краксі (Benedetto (Bettino) Craxi;, Мілан, Італія — , Хамамет, Туніс) — італьянскі палітык, Старшыня Савета міністраў Італіі з 4 жніўня 1983 г. па 17 красавіка 1987.
IC 187-2
IC 187-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Волжскі (Самарская вобласць)
Волжскі (Во́лжский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаярскім раёне Самарскай вобласці Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне гарадское паселішча Волжскі як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — 7727 чал. (2021). Пасёлак размешчаны на правым беразе ракі Сок у месцы ўпадзення яе ў Волгу. На паўднёвым захадзе ад яго размешчана гара-астанец Цароў курган. Рака Сок аддзяляе Цароў курган і Волжскі ад Сакольіх гор, а Волга — ад Жыгулёўскіх гор.
Адлегласць паміж пасёлкам і Краснаглінскім раёнам горада Самары каля 2 км.
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 2020/2021
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 2020/2021 (32-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па міні-футболе) — чэмпіянат Беларусі па міні-футболе сярод беларускіх мужчынскіх каманд 2020-2021 годах.
Ломжынская губерня
Ломжынская губерня (Gubernia łomżyńska) — губерня ў Царстве Польскім у складзе Расійскай імперыі. Губернскі горад Ломжа.
Васіль Васільевіч Панасюк
Біяграфія
Нарадзіўся 13 лютага 1966 года ў в. Мухавец Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт.
Працоўную дзейнасць пачаў электраслесарам па рамонце электрычных машын Мінскай ЦЭЦ-4. Працаваў інжынерам, майстрам вытворчага ўчастка, старшым майстрам электрычнага цэха, намеснікам начальніка вытворча-тэхнічнага аддзела, намеснікам дырэктара, дырэктарам Мінскай ЦЭЦ-4. Выбіраўся старшынёй прафсаюзнага камітэта станцыі.
З’яўляўся дэпутатам Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў 24-га і 25-га скліканняў, старшынёй Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў 26-га, 27-га і 28-га скліканняў. Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта, Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў, канцэрна «Белэнерга», граматай Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі, медалём «115 гадоў прафсаюзнаму руху Беларусі».
Мае падзяку Старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Прысвоена ганаровае званне «Выдатнік Беларускай энергасістэмы».
Праспект Абухаўскай Абароны
Праспект Абухаўскай Абароны — магістраль у Неўскім і Цэнтральным раёнах Санкт-Пецярбурга, абмежаваны плошчай Аляксандра Неўскага і Сінопскай набярэжнай з аднаго боку і Шлісельбургскім праспектам і Караваеўскай вуліцай з другога. З’яўляецца самым доўгім праспектам унутры забудовы Санкт-Пецярбурга — яго даўжыня складае 11 кіламетраў (для параўнання: праспект Энгельса — 11 км, Маскоўскі праспект — 9,2 км, Бухарэсцкая вуліца — 8,5 км, Суздальскі праспект — 7,7 км). На шэрагу ўчасткаў фактычна з’яўляецца набярэжнай.
NGC 448
NGC 448 (іншыя абазначэнні — UGC 801, MCG 0-4-60, ZWG 385.51, PGC 4524) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тандэль
Насельніцтва складае 1665 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 630 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 41,72 км ² (па займаемай плошчы 8 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 537 м. (8 месца з 116 камун), найменшая 190 м. (24 месца з 116 камун).
IC 188
IC 188 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Электрод
Электрод — канструктыўны элемент электроннай ці электратэхнічнай прылады, які ўяўляе сабой праваднік пэўнай формы для злучэння ўчастка электрычнага ланцуга, што прыпадае на рабочае асяроддзе (тэхнічны вакуум, газ, паўправаднік, вадкасць), са знешняй часткай ланцуга.
Электрод электроннай прылады (злектроннай лямпы, электронна-прамянёвай трубкі і інш.) вырабляюць у выгладзе пласцінкі, сеткі, цыліндра і інш. Функцыі гэтых электродаў разнастайныя. Напрыклад, такія электроды, як катод, фотакатод, служаць крыніцамі электронаў; сеткі і электродаў электронных пушак выкарыстоўваюцца для стварэння ўнутры прылады электрычных палёў, якія вызначаюць рух электронаў і іонаў у рабочым асяроддзі; анод з'яўляецца калектарам электронаў. Выкарыстоўваюцца пры электролізе і ў хімічных крыніцах току. Зварачны электрод служыць для электразваркі.
1764 год у гісторыі астраноміі
1764 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Забужжа
Забужжа:
Акведук
Акведу́к (ад Aqua — вада і ducere — весці) — вадавод (канал, труба) для падачы вады да населеных пунктаў, арашальных і гідраэнергетычных сістэм з размешчаных вышэй ад іх крыніц.
Акведукам ў больш вузкім значэнні называюць частку вадавода ў выглядзе моста над ярам, ракой, цяснінай, дарогай і інш. Дастатковыя па шырыні акведукі маглі таксама выкарыстоўвацца суднамі (Водны мост). Акведук па сваёй структуры аналагічны віядуку, з тым адрозненнем, што яго выкарыстоўваюць для пераносу вады замест арганізацыі дарогі або чыгункі.
Людас Адамаўскас
Людас Адамаўскас (Liudas Adomauskas., Цяльшэйскі павет, Расійская імперыя — ) — літоўскі дзяржаўны дзеяч, Старшыня Народнага Сойма Літвы ў 1940
Біяграфія
Людас Адамаўскас нарадзіўся года, у 1903 скончыў духоўную семінарыю ў Каўнасе і стаў святаром. У перыяд Першай сусветнай вайны быў ваенным капеланам.
У 1921 годзе адышоў ад рэлігійнай дзейнасці, уступіў у Камуністычную партыю Літвы і праз год апублікаваў антырэлігійную кнігу «Šventraščio paslaptys», якую рэзка адмоўна ўспрыняла Каталіцкая Царква. У 1922 быў рэдактарам камуністычных газет «Žarija» («Жар») і «Naujoji gadynė» («Новая эра»), у 1923—1926 сядзеў у турме за камуністычную дзейнасць, пасля перавароту 1926 быў прысуджаны да смяротнага пакарання, якое было заменена 15 гадамі пазбаўлення волі, у 1928 амніставаны, а ў 1934 годзе выпушчаны з турмы.
Забіты немцамі.
Пятралевічы 1
Пятра́левічы 1 (, Петралевичи 1) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Пятралевіцкага сельсавета (у 1940—1963 гадах яго цэнтр), да 6 жніўня 1979 года — у склад Слонімскага сельсавета.
Мячэць Сяатааюань
Гісторыя
Першапачаткова пабудавана ў 1917 годзе Цзінь Цзыюнем, кіраўніком Шанхайскага ісламскага савета дырэктараў, якія набылі гэтую зямлю. Раней тут знаходзілася Шанхайскае ісламскае педагагічнае вучылішча. У 1925 годзе пачалася перабудова мячэці, якая была завершана праз два гады і надала будынку той выгляд, у якім ён існуе і па гэты дзень. Пры мячэці былі заснаваныя Ісламскае педагагічнае вучылішча, пачатковая школа для мусульман, пачатковыя школы Мінчэн і Чунбэнь, Шанхайскі ісламскі прытулак для сірот і іншыя.
Пасля ўтварэння Кітайскай Народнай Рэспублікі 1 кастрычніка 1949 года, мэр Шанхая аглядзеў мячэць і зацвердзіў адпаведныя сродкі на яе ўтрыманне. 15 лютага 1994 года мячэць была ўключана ў спіс архітэктурнай спадчыны.
Междурэчанск (Самарская вобласць)
Междурэчанск (Междуре́ченск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сызранскім муніцыпальным раёне Самарскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча Междурэчанск. Размешчаны за 138 км на захад ад абласнога цэнтра — горада Самары, за 35 км на паўночны ўсход ад Акцябрска, паміж рэкамі Волгай (Саратаўскае вадасховішча) і Усой (Куйбышаўскае вадасховішча), на правым беразе абедзвюх рэк.
Мячэць Сяатааюань
Архітэктура
Мячэць была пабудавана ў традыцыйным ісламскім стылі заходняй Азіі, змяшаным з кітайскай архітэктурай. Мае адзін мінарэт і чатыры купалы, размешчаныя па кутах. Знешнія сцены пафарбаваны белым і зялёным колерам. Над уваходнымі варотамі іерогліфамі напісана слова «мячэць». Галоўная двухпавярховая малітоўная зала можа змясціць звыш 500 чалавек пры агульнай плошчы 500 м².
Междурэчанск (Самарская вобласць)
Чыгуначная станцыя на лініі Сызрань — Жыгулёўскае Мора. Пасёлак размешчаны на трасе М-5 «Урал». З’явіўся з будаўніцтвам лесаперавалачнага камбіната. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1965 года.
Мячэць Сяатааюань
Архітэктура
Будынак акружаны прамавугольным дваром. На ўсходнім баку двара знаходзіцца трохпавярховы будынак у кітайскім стылі, усярэдзіне якога размешчаны аўдыторыі, офісы, бібліятэка, чытальная зала, сталовая, памяшканні для пропаведзяў і абмывання. На паўднёвым баку двара знаходзяцца пакой імама, прыёмная і ванны пакой.
Вышэй па вуліцы размешчаны будынак мячэці Сяатааюань для жанчын, пабудаваны ў 1920 годзе і абноўлены ў 1994 годзе.
Дзік (значэнні)
Дзік:
Дзік — прозвішча.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2009/2010
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2009/2010 — 18-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Дольск
Дольск:
IC 189
IC 189 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Суск
Суск:
Гёльчтальбруке
Гёльчтальбруке (Göltzschtalbrücke) — самы вялікі ў свеце цагляны віядук. Гэты чыгуначны мост быў пабудаваны паміж 1846 і 1851 гг. Пры яго будаўніцтве была выкарыстана больш за 26 мільёнаў цаглін.
Вышыня моста 78 метраў, даўжыня — 574 метры, шырыня ў аснове — 23 метры. Мост чатырохпавярховым, мае 29 пралётаў.
У цяперашні час мост з’яўляецца часткай хуткаснай магістралі Дрэздэн—Нюрнберг.
Мост праходзіць па даліне ракі Гёльч паміж гарадамі Мілаў і Нечкаў, за 4 км на захад ад горада Райхенбах-ім-Фогтланд (Саксонія), недалёка ад мяжы паміж федэральнымі землямі Цюрынгія і Саксонія каля горада Грайца.
Радамская губерня
Радамская губерня (Gubernia radomska) — губерня ў Царстве Польскім у складзе Расійскай імперыі. Губернскі горад Радам.
Герб Адэльска
Герб Адэльска — герб аграгарадка Адэльск Гродзенскага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 373.
Гісторыя
У XIX ст. сімвалам мясцовасці быў іншы герб, створаны 27 лютага 1875 г. (у залатым полі дзве скрыжаваныя касы, па краях шчыта — два каласы чырвонага колеру).
Апісанне
Цяперашні герб Адэльска ўяўляе сабой барочны шчыт, у блакітным полі якога адлюстравана фігура святога Антонія ў карычневым адзенні, які ў левай руцэ трымае Немаўля-Ісуса ў срэбным адзенні са срэбнай лілеяй. Ісус абапіраецца нагамі на разгорнутую кнігу. Над іх галовамі — залатыя німбы.
Крывая Града
Крыва́я Града́ (, Кривая Гряда) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гацукоўскага сельсавета.
Сяргей Канстанцінавіч Дзік
Сяргей Канстанцінавіч Дзік (нар., Жодзіна Мінскай вобласці) — беларускі вучоны і палітык. Кандыдат фізіка-матэматычных навук, дацэнт.
Біяграфія
Распрацаваў новыя лазерна-аптычныя біямедыцынскія метады і тэхнічныя сродкі і ўкараніў іх у клінічную медыцынскую практыку. Адзін з ініцыятараў і арганізатараў правядзення ў Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі рэгулярнай міжнароднай навукова-тэхнічнай канферэнцыі «Медэлектроника. (Сродкі медыцынскай электронікі і новыя медыцынскія тэхналогіі)» і міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі «Big Data and Predictive Analitics».