cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парыж (Беларусь)
Пары́ж — аграгарадок у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, на левым беразе ракі, на поўдзень ад Асінагарадка, за 14 км на ўсход ад Варапаева, за 4 км на поўдзень ад Казлоўшчыны. Парыж уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Чыгуначная станцыя Навадруцк.
Назва
Паводле мясцовага падання, Парыжам вёска стала пасля праезда Напалеона падчас вайны 1812 году, ён быццам убачыўшы паселішча сказаў: «Як у Парыжы». На праўдзе Напалеон не праязджаў праз Парыж. Паводле іншага падання, мясцовы шляхціч даў назву вёсцы з дзівацтва.
Гісторыя
Упершыню Парыж згадваецца ў гістарычных крыніцах у 1784 годзе як фальварак ва ўласнасці Тызенгаўза.
У 2006 годзе жыхары дамагліся аднаўлення гістарычнай назвы Парыж.
Інфраструктура
Музей, базавая школа, пошта, Дом культуры, бібліятэка, амбулаторыя, філіял банку і 2 крамы. Жаночы клуб «Парыжанка». .
Шагель Какала Маіга
Шагель Какала Маіга (Choguel Kokalla Maïga; нар. 2 красавіка 1958) — малійскі палітык, лідар «Патрыятычнага руху за абнаўленне». Працаваў ва ўрадзе ў якасці міністра прамысловасці і гандлю з 2002 па 2007 год, а затым у якасці міністра лічбавай эканомікі, інфармацыі і камунікацый з 2015 па 2016 год. 4 чэрвеня 2021 года ён быў прызначаны часовым прэм’ер-міністрам лідарам дзяржаўнага перавароту і выконваючым абавязкі прэзідэнта Малі Асімі Гаіта.
Біяграфія
Маіга нарадзіўся ў Табанго, правінцыя Гаа. Па прафесіі інжынер па тэлекамунікацыях. З’яўляецца блізкім паплечнікам Мусы Траорэ. Раней быў членам Нацыянальнага саюза моладзі Малі.
У лютым 1997 года Маіга стаў прэзідэнтам «Патрыятычнага руху за абнаўленне». У 2002 годзе ён балатаваўся ў прэзідэнты, набраўшы 2,73% галасоў у першым туры, пасля чаго адмовіўся ад удзелу і падтрымаў Амаду Тумані Турэ. На выбарах у заканадаўчыя органы ў тым жа годзе ён далучыўся да партыі Ібрагіма Бубакара Кейты «Аб’яднанне за Малі» і да Нацыянальнага кангрэсу за дэмакратычную ініцыятыву, якія з’яўляюцца часткай больш шырокай кааліцыі «Надзея 2002».
Маіга быў міністрам прамысловасці і гандлю ва ўрадзе Ахмеда Махамеда Аг Аамані, займаючы гэтую пасаду з 16 кастрычніка 2002 года па 28 красавіка 2004 года. Ён заставаўся на гэтай пасадзе пры Усмане Ісуфі Маіга з 2 мая 2004 года па 27 верасня 2007 года.
У снежні 2005 года Маіга быў прадстаўніком Малі на гандлёвых перамовах Doha Development Round у Ганконгу. У сувязі з тым, што субсідыі на бавоўну і прадукты харчавання ў развітым свеце рэзка ўплываюць на эканоміку Малі, ён сказаў, што ''«ЗША і ЕС падобныя да сланоў, якія змагаюцца адзін з адным. Мы падобныя да травы пад іх нагамі»''.
Dryobalanops
Dryobalanops — род кветкавых раслін сямейства Dipterocarpaceae.
Назва паходзіць ад грэчаскага dryas = німфа, якую звязваюць з дубамі і balanops = жолуд.
Шагель Какала Маіга
Біяграфія
На прэзідэнцкіх выбарах 2007 года Маіга не балатаваўся ў якасці кандыдата і зноў падтрымаў Амаду Тумані Турэ. Пасля перавыбрання Турэ ў студзені 2008 года ён быў прызначаны дырэктарам камісіі па рэгуляванні электрасувязі (CRT, пазней вядомай як AMRTP). Маіга заставаўся на гэтай пасадзе да таго часу, пакуль 10 студзеня 2015 года не быў прызначаны ва ўрад міністрам лічбавай эканомікі, інфармацыі і паведамленняў. 7 ліпеня 2016 года ён пакінуў урад.
Тален’ё
Таленьё (Tollegno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Залознікавыя
Залознікавыя (Scrophulariáceae) — сямейства кветкавых раслін.
Роза Люксембург
Роза Люксембу́рг (Rosa Luxemburg, Róża Luksemburg; сапраўднае імя — Разалія Люксенбург; псеўд. Róża Kruszyńska, Maciej Rózga, Spartakus, — ) — нямецкая рэвалюцыянерка польска-яўрэйскага паходжання. Яна была паслядоўнай актывісткай Сацыял-дэмакратыі каралеўства Польшчы і Літвы, Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі, Незалежнай сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі і Камуністычнай партыі Германіі.
Залознікавыя
Апісанне
Пераважная частка відаў — травяністыя шматгадовыя расліны ці паўхмызнякі, параўнальна нямногія — хмызнякі, адзінкавыя прадстаўнікі — дрэвы і нават ліяны. Лісты залознікавых простыя, без прылісткаў, чарговыя ці процілеглыя (могуць чаргавацца на адной і той жа расліне), іншы раз кальчаковыя. Характэрна прысутнасць бікалатэральных пучкоў. Кветкі заўсёды зігаморфныя, чатырохкругавыя, пяцічленныя, даволі разнастайныя ў выніку рэдукцыі і зрастання некаторых органаў кветкі. Пяцічленная зрослалістая чашачка ў некаторых відаў роду становіцца чатырохлістай. Вяночак то з добра выражанай, то з ледзь-ледзь прыкметнай трубачкай, амаль правільнай ці рознай зігаморфнай і двухгубай, іншы раз і шпорцавы. У іншых выпадках пры зрастанні пялёсткаў вяночак становіцца чатырохпялёсткавым. Андрацэй у большай часткі родаў складаецца з пяці тычынак, не заўсёды аднолькавай даўжыні і з розным апушэннем ніцей — Verbascum. Часта назіраецца рэдукцыя адной ці трох тычынак. Тады андрацэй становіцца чатырох- ці двухчленным. Гінецэй залознікавых двухчленны з пладалісцікаў, размешчаных у медыяльнай плоскасці (адрозненне ад паслёнавых). Завязь верхняя двухгняздовая, з плацэнтамі, звязанымі з перагародкай, якая дзеліць гняздо завязі. Слупок 1. Рыльца галоўчатае, цэльнае ці двухраздзельнае. У аснове завязі ёсць кальцавы ці аднабаковы нектараносны дыск.
Тален’ё
Насельніцтва складае 2679 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 893 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 13818. Тэлефонны код — 015.
Роза Люксембург
Адна з найболей уплывовых дзеячаў нямецкай і еўрапейскай рэвалюцыйнай левай сацыял-дэмакратыі. Брала ўдзел у працы кружка польскіх палітычных эмігрантаў, які стаяў ля вытокаў рэвалюцыйнай сацыял-дэмакратыі Польшчы, вяла змаганне супраць нацыяналізму Польскай сацыялістычнай партыі (ППС). За антываенную агітацыю ў гады Першай сусветнай вайны падпала пад рэпрэсіі — сумарны тэрмін, праведзены ў турмах, склаў каля 4 гадоў. Адна з заснавальнікаў антываеннага Саюза Спартака і Камуністычнай партыі Германіі. Схоплена і забіта разам з патужнікам па партыі Карлам Лібкнехтам пасля падаўлення паўстанні берлінскіх працоўных у студзені 1919 года.
Залознікавыя
Пашырэнне
Сямейства ўключае каля 300 родаў і 5000 відаў. Распаўсюджанне касмапалітнае, але найбольш — ва ўмераных абласцях паўночнага паўшар’я і ў гарах тропікаў.
Спіс родаў
Роды сямейства Залознікавыя паводле GRIN :
Тален’ё
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Germano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Dryobalanops
У род уваходзяць сем відаў дрэў. Гэтыя дрэвы, вышыня якіх можа дасягаць 80 м, з'яўляюцца крыніцай драўніны пад назвай капур, а від Dryobalanops aromatica раней быў важнай крыніцай камфары Яны распаўсюджаны ў трапічных лясах Суматры, Малайзіі і Барнеа. Для іх характэрна сарамлівасць кроны.
Віды
Род уключае не менш сямі відаў
Роза Люксембург
Біяграфія
Разалія Люксембург нарадзілася 5 сакавіка 1871 года ў Расійскай імперыі, у горадзе Замосць (Замосце). Яна была апошнім, пятым дзіцём у буржуазнай яўрэйскай сям’і Эліяша Люксенбурга (1830—1900) (бацька быў камерсантам-лесагандляром) і яго жонкі Лін, народжанай Левенштэйн (1835—1897). У рамане Юліяна Сямёнава «Гарэнне» гаворыцца, што ў Расійскай імперыі Роза Люксембург насіла імя па бацьку «Эдуардаўна». Скончыла жаночую гімназію ў Варшаве. У гімназіі выявіла сябе як бліскучая вучаніца. Яшчэ падчас навукі занялася рэвалюцыйнай дзейнасцю.
У 1889 годзе, хаваючыся ад пераследаў паліцыі за ўдзел у польскім рэвалюцыйным падполлі «Пралетарыят», эмігравала ў Швейцарыю, дзе працягнула адукацыю. Вывучала ў Цюрыхскім універсітэце палітычную эканомію, юрыспрудэнцыю, філасофію. Вяла рэвалюцыйную прапаганду сярод студэнтаў, брала удзел у працы кружка польскіх палітычных эмігрантаў, які паклаў пачало рэвалюцыйнай сацыял-дэмакратыі Польшчы, вяла змаганне супраць Польскай сацыялістычнай партыі (ПСП). Тут яна сустрэлася з сацыялістам Леа Ёгіхесам (у расійскім рэвалюцыйным руху вядомым пад псеўданімам Тышка).
У 1893 годзе Роза разам з Янам Цішкам, Юліянам Мархлеўскім, Адольфам Варскім і іншымі брала ўдзел у заснаванні Сацыял-дэмакратычнай партыі Каралеўства Польскага і Літвы (СДКПіЛ) і ўзначаліла яе друкаваны орган «Справа роботнича». У гэты ж час яна вяла бязлітаснае змаганне з Польскай сацыялістычнай партыяй, хоць Георгі Пляханаў і Фрыдрых Энгельс ставіліся да гэтага змагання далёка не ўхвальна.
Канстанцін разам з маці наведваў пасяджэнні чарговага з’езда Другога інтэрнацыянала, які адбыўся ў Штутгарце, і быў захоплены прамовамі Розы Люксембург. Неўзабаве яна стала яго настаўнікам у вывучэнні марксізма і палюбоўніцай. Развод Клары Цэткін з другім мужам Георгам Фрыдрыхам Цундэлем і разрыў Канстанціна з Розай ізноў зблізіў даўніх сябровак — яны перыядычна сустракаліся ў доме Клары ў Сіленбухе пад Штутгартам, а таксама вялі ліставанне.
Больш ніколі ў шлюбе Роза не была і дзяцей не мела. Неўзабаве яна стала бачнай фігурай вельмі левага крыла Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі (СДПГ). Роза выявіла сябе як журналіст і прамоўца. Шматкроць і падоўгу была ў зняволенні ў польскіх і нямецкіх турмах. Яна мела зносіны з Пляханавым, Аўгустам Бебелем, Леніным, Жанам Жарэсам, вяла з імі палеміку.
Па даручэнні партыі яна працавала сярод польскіх гарнякоў Сілезіі, у той жа час тэарэтычна і палітычна ваюючы супраць апартунізму ўсярэдзіне германскай і міжнароднай сацыял-дэмакратыі. Выступала супраць міністэрыялізмау(мільеранізму) і апартуністычных кампрамісаў з буржуазнымі партыямі. Аспрэчанню рэвізіянізму яна прысвяціла шэраг артыкулаў, што склалі кнігу «Сацыяльная рэформа ці рэвалюцыя?» (1899, рускі пераклад 1907). Пасля пачатку расійскай рэвалюцыі ў 1905 гады Люксембург таемна паехала ў Варшаву і ўзяла ўдзел у рэвалюцыйных дзеяннях польскага пралетарыяту. Царская ахранка арыштавала яе, і Роза правяла доўгія месяцы ў турме пад пагрозай расстрэла ці катаргі. Нямецкія сябры выбавілі яе з турмы, і ў 1907 годзе Люксембург назаўжды пераехала ў Германію.
Знаходзячыся летам 1906 года ў Фінляндыі, напісала брашуру «Масавы страйк, партыя і прафсаюзы» (1906, у рускім перакладзе — «Всеобщая забастовка и немецкая социал-демократия», 1919), у якой абагульніла досвед рускай рэвалюцыі і сфармулявала ў святле гэтага досведу задання германскага працоўнага руху. Брашура атрымала высокую ацэнку Леніна.
На Штутгарцкім кангрэсе Другога інтэрнацыянала (1907) Люксембург супольна з Леніным унесла папраўкі ў рэзалюцыю Аўгуста Бебеля па пытанні пра дачыненне да імперыялістычнай вайны і мілітарызму. У папраўках, у прыватнасці, паказвалася, што пры ўзнікненні вайны трэба скарыстаць спараджальны ёю крызіс для скідання панавання буржуазіі.
Яшчэ да пачатку Першай сусветнай вайны Роза Люксембург канчаткова парвала не толькі з афіцыйным цэнтрам, але і з Карлам Каўцкім. Цягам шэрага гадоў яна ўзначальвала леварадыкальную апазіцыю ў партыі.
У гады паміж Першай рускай рэвалюцыяй і Першай сусветнай вайной Люксембург пачала надаваць увагу ўзросту і развіццю імперыялізму. Цягам некалькіх гадоў яна вяла курсы эканомікі ў партыйнай школе СДПГ. Яе праца «Назапашанне капіталу» (1913) утрымвае шэраг палажэнняў і высноў, якія паклалі пазней пачатак так званаму «люксембургіянству».
Напярэдадні войны, у 1913 годзе, за прамову супраць мілітарызму Люксембург была прысуджана да года турмы. З пачатку вайны яна пачала рэвалюцыйную агітацыю супраць вайны, узначальваючы групу «Інтэрнацыянал». Падчас вайны — інтэрнацыяналістка, аднадумка Карла Лібкнехта, разам з якім заснавала «Саюз Спартака».
У верасні 1918 года напісала артыкулы, выдадзеныя пасмяротна ў 1922 годзе брашурай пад загалоўкам «Руская рэвалюцыя. Крытычная ацэнка слабасці». Роза Люксембург прадказала, у што выльецца падаўленне палітычных свабод ленінскай «дыктатурай пралетарыяту»: З падаўленнем свабоднага палітычнага жыцця ва ўсёй краіне жыццё і ў Саветах няўхільна ўсё больш і больш замірае. Без свабодных выбараў, без неабмежаванай свабоды друку і сходаў, без свабоднага змагання думак жыццё адмірае ва ўсіх грамадскіх установах, робіцца толькі падабенствам жыцця, пры якім толькі бюракратыя застаецца дзейным элементам… Пануе і кіруе некалькі дзясяткаў энергічных і дасведчаных партыйных кіраўнікоў. Сярод іх сапраўды кіруе толькі тузін найболей выбітных людзей і толькі адборная частка працоўнага класа час ад часу збіраецца на сходы для таго, каб апладыраваць прамовам правадыроў і аднагалосна ўхваляць прапанаваныя рэзалюцыі. Такім чынам — гэта дыктатура зграі, несумнеўная дыктатура, але не пралетарыяту, а купкі палітыканаў.
Пасля вызвалення з турмы Роза Люксембург разам з Карлам Лібкнехтам у снежні 1918 года кіравала ўстаноўчым з’ездам Камуністычнай партыі Германіі. Быўшы (як і Лібкнехт) супраць скідання шэйдэманаўскага ўрада, з прычыны слабасці кампартыі, Люксембург усё ж вітала распачаты ў пачатку студзеня 1919 года выступ берлінскіх працоўных. Выступ быў падаўлены. Сацыял-дэмакраты асцерагаліся, што дзеянні Лібкнехта і яго прыхільнікаў могуць прывесці да грамадзянскай вайны. Цэнтральны орган СДПГ «Форвертс» запатрабаваў пераследы правадыроў Камуністычнай партыі Германіі. За галовы Карла Лібкнехта і Розы Люксембург было прызначана 100 000 марак. Па дарозе ў турму Моабіт 15 студзеня 1919 года Розу Люксембург забіў адзін з канвойнікаў. Паводле пазнейшых сведчаннях капітана Вальдэмара Пабста, які дапытваў Розу Люксембург, яе павезлі з гатэля «Эдэн», дзе праводзіўся допыт, усю ў крыві. Скарыстаўшыся катэрам для транспартавання арыштаванай, у бязлюдным месцы Ландверканала паміж паркам Тыргартэн і Заапаркам падначалены Пабста лейтэнант флота Эрман Сушон стрэліў жанчыне ў галаву і скінуў цела ў канал паміж мастамі ў раёне ўзбярэжнай вуліцы Катарына-Хайнрот-Уфер (раён Тыргартэн, акруга Мітэ). Пазней Пабст прызнаўся, што дазвол на забойства Розы Люксембург ён атрымаў ад рэйхсміністра абароны правага сацыял-дэмакрата Густава Носкэ. Цела было знойдзена амаль праз пяць месяцаў — 31 мая. Роза Люксембург была пахавана 13 чэрвеня 1919 года ў Берліне, дзе пад канец студзеня быў пахаваны Лібкнехт і іншыя ўдзельнікі няўдалага паўстання.
Паводле слоў гісторыка Ісака Дойчэра, з забойствам Люксембург «свой апошні трыумф святкавала кайзераўская Германія і першы — нацысцкая». У эпоху ГДР на набярэжнай паўднёвага берага Ландвер канала каля моста Lichtensteinbrücke усталяваны помнік Розе Люксембург у выглядзе бронзавых літар яе імя, што сыходзяць з парэнчаў набярэжнай у ваду канала, і мемарыяльнай дошкі, а ў 200 м паўночней быў пастаўлены памятны знак на месцы забойства Карла Лібкнехта. На могілкі Фрыдрыхсфельдэ будучы знакаміты архітэктар Людвіг Міс ван дэр Роэ у 1926 годзе стварыў манумент загінулым рэвалюцыянерам (разбураны нацыстамі ў 1930-х гадах).
Сачыненні
Сярод літаратурнай спадчыны Розы Люксембург асабліва трэба адзначыць працы:
Ацэнка дзейнасці
Уладзімір Ільіч Ленін высока шанаваў рэвалюцыйныя заслугі Розы Люксембург. Ён зваў яе «арлом, вялікай камуністкай, прадстаўніком нефальсіфікаванага, рэвалюцыйнага марксізму», падкрэсліваючы, што яе працы …будуць найкарыснейшым урокам для выхавання многіх пакаленняў камуністаў усяго свету. У той жа час Ленін раскрытыкаваў люксембургіянскую тэорыю імперыялізму і назапашанні капіталу, якая, як адзначае БСЭ, «па істоце з’яўлялася абгрунтаваннем тэорыі аўтаматычнага краху капіталізму». У лісце да Каменева ён паказваў: «Чытаў новую кнігу Розы „Die Akkumulation des Kapitals“. Нахлусіла жорстка! Пераблытала Маркса. Я вельмі рады, што і Панекук і Экштейн і О. Баўар яе згоднена засудзілі і сказалі супраць яе тое, што я ў 1899 г. казаў супраць народнікаў. Збіраюся пісаць пра Ружу ў „Асвеце“ для № 4 197.». У сакавіку — красавіку 1913 года У. І. Ленін працуе над сваім артыкулам «Няўдалы дадатак тэорыі Маркса Розай Люксембург», піша план артыкулы, складае статыстычныя табліцы, робіць выпісы з «Капіталу» К. Маркса, аднак яго артыкул пра кнігу Р. Люксембург у друку так і не з’явіўся.
Памяць
У цэнтры Берліна (раён Мітэ) ў памяць пра Розу Люксембург уладамі былой ГДР названа плошча (Rosa-Luxemburg-Platz) і станцыя метро (Rosa-Luxemburg-Platz (Berlin U-Bahn)) (назвы захаваліся пасля ўз’яднання Германіі ў 1990 годзе). Апроч таго, у Германіі створаны няўрадавы фонд Розы Люксембург, злучаны з партыяй «Левыя».
Шагель Какала Маіга
Біяграфія
28 мая 2021 года адбыўся пераварот супраць Ба Ндау і Мактара Уана. На наступны дзень палкоўнік Асімі Гаіта распавёў пра свае планы прызначыць на пасаду прэм’ер-міністра Шагеля Какалу Маігу.
Роза Люксембург
Памяць
Існавалі таксама пляцы і вуліцы імя Розы Люксембург у гарадах Абакане (цяпер вуліца Г. А. Вяткіна), Азове (цяпер вуліца Аляксандра Неўскага), Астрахані (цяпер Мікольская), Батумі (Грузія) (цяпер вуліца Мераба Кастава), Мікалаеве (цяпер Мікольская), Адэсе (цяпер вуліца І. Буніна), Сімферопалі (цяпер вуліца Аляксандра Неўскага), Старабельску (цяпер вуліца Лангемака), Феадосіі (цяпер Адміральскі бульвар), Харкаве (цяпер Паўлаўская плошча), Хмяльніцкім (цяпер вуліца Грушэўскага).
Шагель Какала Маіга
Біяграфія
У верасні 2021 года на трыбуне Генеральнай Асамблеі Арганізацыі Аб’чднаных Нацый ён абвінаваціў Францыю у тым, што яна пакінула Малі, вырашыўшы вывесці сілы аперацыі «Бархан». Маіга таксама не спадабалася, што іх «партнёры» (Парыж і ААН) не папярэдзілі яго.
Гандлёвы шлях
Гандлёвы шлях — гэта маршрут, які склаўся ў пэўных палітыка-геаграфічных умовах, якія забяспечваегандлёва-эканамічныя сувязі паміж рознымі дзяржавамі, рэгіёнамі (краінамі) і гэтак далей.
Роза Люксембург
Памяць
Імем Розы Люксембург былі названы прамысловыя прадпрыемствы (кандытарская фабрыка ў Адэсе (цяпер ААТ «Камбінат»), воўнапрадзільная фабрыка ў мястэчку Волга, Некаузскі раён, Яраслаўская вобласць (не дзее)) і санаторыя ў мястэчку Гаспра.
Галавачы (Уздзенскі раён)
Галавачы́ (, Головачи) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
NGC 1130
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цэзар Кунікаў (карабель)
«Цэзар Кунікаў» (БДК-64) — вялікі дэсантны карабель Чарнаморскага флота ВМФ Расіі. Названы ў гонар Цэзара Львовіча Кунікава. Падшэфны карабель горада Зеленаграда.
Сярэднік (возера)
Сярэ́днік — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Вята, за 9 км на паўднёвы захад ад горада Мёры, каля вёскі Янова.
Плошча паверхні 0,1 км². Даўжыня 0,45 км, найбольшая шырыня 0,3 км, даўжыня берагавой лініі 1,33 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 3,8 м, сярэдняя каля 2,1 м. Аб'ём вады 0,21 млн. м³. Плошча вадазбору каля 15 км².
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу, злёгку выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 5 м, на поўдні возера невыразныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, забалочаныя. Дно возера выслана сапрапелем.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць ручаі, у т.л. з возера Сумаўка. Выцякае ручай у возера Глыбокае.
Моцна зарастае ў заходняй і ўсходняй частках. У возеры водзяцца лінь, шчупак, акунь, карась, краснапёрка, плотка і іншыя рыбы.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Чэхіі
Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Чэхіі
Каралеўства Італія (сярэднявечнае)
Каралеўства Італія (Regnum Italiae або Regnum Italicum; Regno d'Italia; Königreich Italien), таксама званае Імперскай Італіяй (Italia Imperiale, Reichsitalien) — адно са складовых каралеўстваў Свяшчэннай Рымскай імперыі, разам з каралеўствамі Германія, Багемія і Бургундыя.
Першапачаткова яно ўключала большую частку паўночнай і цэнтральнай Італіі, але пазней саступіла свае ўсходнія часткі Венецыі і Папскай вобласці.
Яго першапачатковай сталіцай была Павія да 11 стагоддзя.
Гісторыя
У 961 годзе Папа Ян XII звярнуўся да караля Германіі Атона I з просьбай аб абароне супраць караля Італіі Берэнгара II і паабяцаў яму імператарскую карону. Атон I неадкладна перайшоў Альпы, здабыў перамогу над Берэнгарам II і быў прызнаны каралём лангабардаў (Італіі), а затым рушыў на Рым. 2 лютага 962 года Атон I быў памазаны на царства і каранаваны імператарам.
Італьянскае каралеўства Ламбардыя ўвайшло ў склад утворанай у 962 годзе Свяшчэннай Рымскай імперыі. Аднак 15 лютага 1002 года, неўзабаве пасля смерці імператара Атона III, італьянская шляхта ў Павіі абвясціла каралём Італіі маркграфа Іўрэі Ардуіна, праўнука Адальберта I Іўрэйскага. У студзені 1003 года пасланая ў Італію новым германскім каралём Генрыхам II Святым армія была разбіта, але ў 1004 годзе Генрых асабіста адправіўся з арміяй у Італію, разбіўшы Ардуіна, і 15 мая каранаваўся ў Павіі італьянскай каронай. Але пасля яго вяртання з Італіі Ардуін хутка зноў стаў фактычным кіраўніком каралеўства. Восенню 1013 года Генрых зноў арганізаваў паход у Італію, вымусіўшы Ардуіна адступіць, а сам ён у Рыме 14 лютага 1014 года быў каранаваны папай імператарскай каронай. Пасля сыходу Генрыха з Італіі Ардуін зноў пачаў актыўныя дзеянні, захапіў шэраг гарадоў і разбурыў валодання біскупаў, якія падтрымлівалі імператара. Але праціўнікі Ардуіна пад кіраўніцтвам маркграфа Каносы Баніфацыя паспяхова супрацьстаялі яму. У выніку Ардуін пацярпеў паразу, да ваенных няўдач дадаліся праблемы са здароўем. У выніку ён адрокся ад прастола схаваўся ў манастыры Фрутуарыя блізу Турына, дзе і памёр 14 снежня 1015 года. Хаця яго сыны і паплечнікі працягнулі барацьбу супраць імператара, але з 1014 года Італьянскае каралеўства канчаткова стала часткай імперыі, а яе кіраўнікі выкарыстоўвалі тытул караля Італіі. Пры гэтым з сярэдзіны XIV стагоддзя імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі (за выключэннем Максіміліяна I і Карла V) мелі чыста намінальны ўладу ў Італіі і не ўмешваліся ў яе ўнутраныя і знешнія справы (гл. таксама гвельфы і гібеліны).
Мойша Гутман
Мойша Гутман (Каменштэйн; 1883 – 20 чэрвеня 1938 ) — яўрэйскі дзеяч Беларусі і Украіны.
У 1917 годзе быў членам Украінскай цэнтральнай рады і Савета нацыянальных сацыялістычных партый Расіі. У верасні 1917 года прадстаўляў яўрэйскія нацыянальныя арганізацыі на Усерасійскай Дэмакратычнай нарадзе ў Петраградзе. З канца 1917 года — член Выканаўчага камітэта Рады Першага Усебеларускага з'езда. Пасля быў членам Народны сакратарыят БНР ад яўрэйскай нацыянальнай меншасці. У маі 1918 года быў членам дэлегацыі ў правах замежных перамоў БНР. Першая Устаўная грамата была напісана ў яго доме і, як мяркуецца, пад яго рэдакцыяй.
Арыштаваны і расстраляны у 1938.
Станіслаў Саламавіч Чарчэсаў
Клубная кар’ера
У дарослым футболе дэбютаваў у 1981 годзе выступамі за «Спартак» (Арджанікідзэ), у якім правёў тры сезоны, прыняўшы ўдзел толькі ў 5 матчах чэмпіянату.
У 1984 годзе перайшоў у маскоўскага «Спартака», дзе быў дублёрам Рыната Дасаева. Хоць у першых трэніровачных гульнях Чарчэсаў выступаў няўдала і шмат прапускаў, Канстанцін Бескаў разглядзеў у ім талент і пакінуў у камандзе, даючы магчымасць варатару выступаць у дублі.
Сезон 1988 года правёў у складзе маскоўскага «Лакаматыва», але перад пачаткам сезона 1989 зноў вярнуўся ў маскоўскі «Спартак», цяпер ужо як асноўны варатар дапамог камандзе ў першым жа сезоне заваяваць тытул чэмпіёна СССР. Большасць часу, праведзенага ў складзе «бела-чырвоных», быў асноўным галкіперам каманды, а з распадам СССР дапамог каманд выйграць два першых тытула чэмпіён Расіі, а таксама адзіны Кубак СССР/СНД 1992 года.
Пасля таго як «Дынама» пакінула вышэйшы дывізіён, Чарчэсаў быў арандаваны «Спартаком» да снежня для выступаў у Лізе чэмпіёнаў сезона 1995/96 з мэтай далейшай продажу брамніка. Станіслаў паспяхова выступіў у еўракубках і зімой 1996 быў набыты аўстрыйскім «Ціролем».
За «Ціроль» Чарчэсаў гуляў на працягу 6 гадоў да 2002 года, быў асноўным варатаром каманды. На працягу гэтых гадоў дадаў у пералік сваіх трафеяў тры тытулы чэмпіёна Аўстрыі.
Завяршыў прафесійную гульнявую кар’еру ў родным маскоўскім «Спартаку» ў канцы 2002 года.
Выступы за зборныя
23 лістапада 1990 года дэбютаваў у афіцыйных матчах у складзе зборнай СССР, за якую да моманту распаду дзяржавы правёў 8 матчаў, у якіх прапусціў 6 галоў.
У 1992 годзе выклікаўся ў склад зборнай СНД, у складзе якой правёў два таварыскіх матчы супраць Ізраіля і Даніі, прапусціўшы ў кожным з іх па галу і быў уключаны ў заяўку зборнай на чэмпіянат Еўропы 1992 года ў Швецыі. На турніры Станіслаў быў дублёрам Дзмітрыя Харына і на полі ні разу не выйшаў, а зборная не выйграла ніводнага матча ў групе і вылецела з турніру, пасля чаго спыніла існаванне.
16 жніўня 1992 года прыняў удзел у гістарычным першым матчы зборнай Расіі супраць Мексікі, у якім адыграў увесь матч, захаваўшы вароты сухімі (2:0).
У складзе зборнай быў удзельнікам чэмпіянату свету 1994 года ў ЗША і чэмпіянату Еўропы 1996 года ў Англіі.
23 лютага 000 года ва ўзросце 36 гадоў і 174 дзён правёў свой апошні матч за зборную ў таварыскай гульні супраць Ізраіля, які завяршыўся паразай Расіі 4:1, стаўшы самым узроставым футбалістам, выступаў за зборную Расіі. Ва ўзросце 38 гадоў Чарчэсаў быў уключаны ў заяўку зборнай Расіі на чэмпіянат свету 2002 года ў Японіі і Паўднёвай Карэі, але на поле не выходзіў. Усяго правёў за зборную Расіі 39 матчаў, у якіх прапусціў 30 галоў.
Агулам жа, за 11 гадоў выступаў у нацыянальных зборных, правёў 49 матчаў, прапусціўшы 38 галоў.
Трэнерская кар’ера
Пачаў трэнерскую кар’еру неўзабаве пасля завяршэння кар’еры гульца, узначаліўшы трэнерскі штаб клуба «Куфштайн», дзе працаваў са студзеня па лістапад 2004 года. Пасля таго Станіслаў прыняў «Вакер» (Інсбрук), дзе быў галоўным трэнерам з лістапада 2004 па май 2006 года.
У чэрвені 2006 года быў прызначаны спартыўным дырэктарам маскоўскага «Спартака», а 19 чэрвеня 2007 года — галоўным трэнерам. Чарчэсаў стаў самым статыстычна выніковым трэнерам каманды сярод тых, хто займаў гэты пост пасля Алега Раманцава, але сур’ёзнага поспеху каманда не дамаглася. 12 ліпеня 2008 года маскоўскі «Спартак» пацярпеў гістарычную разгромную паразу ад маскоўскага ЦСКА зірахунком 1:5. Знакамітыя ігракі «Спартака» Ягор Цітоў і Максім Калінічэнка спачатку былі адпраўленыя ў «дубль», а затым вымушаныя былі сысці з каманды. 13 жніўня 2008 года «Спартак» прайграў у кваліфікацыі Лігі чэмпіёнаў кіеўскім «Дынама» з лікам 1:4 і 14 жніўня Чарчэсава адправілі ў адстаўку.
16 снежня 2010 года падпісаў кантракт з клубам «Жамчужына-Сочы» тэрмінам на 3,5 года, але прапрацаваў менш за год і 6 жніўня пакінуў клуб.
27 верасня таго ж года быў прызначаны на пасаду галоўнага трэнера грозненскага «Церака». У маі 2013 года, пасля перамогі «Церака» над самарскімі «Крыламі Саветаў» у матчы апошняга тура Прэм’ер-лігі стала вядома, што галоўны трэнер грозненской каманды Станіслаў Чарчэсаў пакідае свой пост. Кантракт з 49-гадовага спецыяліста з «Церакам» дзейнічаў да канца сезона. Па выніках сезона грозненцы занялі восьмае месца — самае высокае ў чэмпіянаце Расіі ў гісторыі клуба.
Летам 2013 года дасягнуў дамоўленасці з пермскім «Амкарам» аб будучым супрацоўніцтве з 17 чэрвеня ўзначаліў клуб.
Вясной 2014 года пасля звальнення галоўнага трэнера маскоўскага «Спартака» Валерыя Карпіна Чарчэсаў правёў перамовы з кіраўніцтвам клуба аб сваім вяртанні ў якасці галоўнага трэнера. Бакі былі блізкія да пагаднення, але ў выніку «Спартак» адмовіўся ад яго паслуг. Праз некалькі дзён ён пакінуў пермскі клуб дзеля маскоўскага «Дынама», з якім заключыў кантракт на два гады. 14 красавіка 2014 года, у першым жа матчы пад кіраўніцтвам Чарчэсава, «Дынама» атрымала ўпэўненую перамогу над ніжагародскай «Волгі» (5:0). Клуб трапіў у Лігу Еўропы, дзе дайшоў да 1/8 фіналу. У красавіку 2015 года ў Чарчэсава адбыўся канфлікт з паўабаронцам каманды Ігарам Дзянісавым, у выніку чаго апошні быў пераведзены ў дубль. 13 ліпеня 2015 года Чарчэсаў пакінуў пасаду трэнера «Дынама», саступіўшы месца Андрэю Кобелеву.
6 кастрычніка 2015 года быў прызначаны галоўным трэнерам польскай «Легіі». Кантракт з клубам разлічаны да канца сезона 2016/17. Перад Чарчэсавым была пастаўлена задача выйграць чэмпіянат Польшчы. 18 кастрычніка «Легія», якая праводзіла першы афіцыйны матч пад кіраўніцтвам Чарчэсава, у межах 12-га тура чэмпіянату Польшчы дамаглася перамогі над «Краковіяй» 3:1. У «Легіі» Чарчэсаў выйграў першыя ў трэнерскай кар’еры трафеі, у першы ж сезон, зрабіўшы «залаты дубль» (выйграў чэмпіянат і кубак Польшчы). 1 чэрвеня 2016 года кіраўніцтва «Легіі» абвясціла аб расставанні з трэнерам па ўзаемнай згодзе з-за рознагалоссяў у ключавых пытаннях аб развіцці клуба. 11 жніўня 2016 года Чарчэсаў узначаліў зборную Расіі, якая да гэтага праваліла Еўра-2016. Яго кантракт са зборнай дзейнічае да канца чэмпіянату свету 2018 года.
Пакінуў пасаду галоўнага трэнера зборнай Расіі ў ліпені 2021 года пасля няўдалага выступу на чэмпіянаце Еўропы 2020, дзе расійская зборная не выйшла з групы.
У снежні 2021 года стаў галоўным трэнерам венгерскага клуба «Ферэнцвараш». Быў звольнены ў ліпені 2023 года пасля паражэння ў Лізе чэмпіёнаў УЕФА ад фарэрскага «КІ Клаксвік».
Асабістае жыццё
Нарадзіўся ў вялікай сям’і — у Станіслава 4 родных сястры. Бацька — кіроўца аўтобуса. Жанаты, двое дзяцей:
13.5 cm K 09
Гісторыя
Распрацавана канцэрнам Krupp ў Эсэне як замена гарматы 10 cm K 04. Да пачатку вайны на ўзбраенні Германіі было ўсяго 4 такіх гарматы. У 1915 годзе вытворчасць была прыпынена па прычыне бесперспектыўнасці (калібр і памеры былі занадта вялікімі), аднак пасля вытворчасць аднавілі. 29 верасня 1918 падчас (частка Стадзённага наступу) Новазеландская дывізія захапіла адну такую гармату сіламі двух батальёнаў Велінгтанскага палка падчас штурму лініі Гіндэнбурга. Захопленая гармата пад нумарам 4 была адпраўлена ў Новую Зеландыю як трафей, а ў 1920 годзе падорана гораду Уэлінгтан у памяць пра адвагу салдатаў. У цяперашні момант гэта адзіны асобнік 135-мм гармат падобнага тыпу.
Via Imperii
Via Imperii (Імператарская дарога) была адной з самых важных дарог, агульнавядомых як імперскія дарогі ( Reichsstraßen  ) Свяшчэннай Рымскай імперыі. Гэты стары гандлёвы шлях пралягаў у напрамку поўдзень-поўнач ад Венецыі на Адрыятычным моры і Вероны ў Каралеўстве Італія праз перавал Брэнэр праз Германію да ўзбярэжжа Балтыкі
Гарады на маршруце карысталіся штапельным правам купцы былі абавязаны плаціць за дарогу і, у сваю чаргу, карысталіся абаронай імператарскай улады.
Галоўні (Уздзенскі раён)
Гало́ўні (, Головни) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
Ракетныя ўдары па Бардзе (2020)
Удары
Другі напад адбыўся каля 28 кастрычніка 13:00 па мясцовым часе. Гаворка ішла аб касетных ракетах, якія атакавалі густанаселеныя гарадскія раёны з гандлёвымі аб’ектамі, што пацвердзіла Amnesty International. У выніку 21 мірны жыхар быў забіты і больш за 70 атрымалі раненні. Сярод загінулых быў 39-гадовы добраахвотнік Чырвонага Паўмесяца, яшчэ двое добраахвотнікаў атрымалі раненні. Аб’екты грамадзянскай інфраструктуры і транспартныя сродкі былі моцна пашкоджаны. Па даных Азербайджана, у другой атацы таксама ўдзельнічала БМ-30 «Смерч» з касетнай баявой часткай, абсталяванай аскепкавымі боегалоўкамі агульнай колькасцю 72—144 штук. Азербайджан абвінаваціў Арменію ў нападах, якая адмаўляла якую-небудзь адказнасць , у той час як Amnesty International таксама заявіла, што Арменія ажыццявіла напад. Тым часам непрызнаная Рэспубліка Арцах прызнала адказнасць за другі напад, але заявіла, што атака была нацэлена на ваенныя аб’екты.
Рэакцыя
У міжнародным маштабе гэтыя напады былі асуджаныя Турцыяй, Пакістанам , Іранам , Францыяй і Казахстанам.
Мары Стратэрс, рэгіянальны дырэктар Amnesty International па Усходняй Еўропе і Цэнтральнай Азіі, заявіла, што «стральба касетнымі боепрыпасамі па грамадзянскіх раёнах з’яўляецца жорсткай і безразважнай і выклікае незлічоныя смерці, раненні і пакуты».
Завод-Карэцкі
Завод-Карэцкі (Заво́д-Коре́цкий) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гардзееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
IC 4001
IC 4001 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Азобічы (прыпыначны пункт)
Азобічы (Азобичи)  — нядзеючы раз’езд (у апошнія часы — прыпыначны пункт) Маскоўскай чыгункі на лініі Рослаўль — Фаянсавая, паміж прыпыначнымі пунктамі 6 км і 14 км. Раз’езд размешчаны ў лясным масіве, на далёкім аддаленні ад населеных пунктаў, тэрытарыяльна адносіцца да Рослаўльскага раёна Смаленскай вобласці.
Тарацца
Тарацца (Torrazzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 188 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 13050. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Джуба (значэнні)
Джуба:
Гіперыён (тытан)
Гіперыё́н (Ὑπερίων — вельмі высокі) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі тытан, сын Урана і Геі, муж сваёй сястры Тэі, бацька Геліяса , Селены і Эас.
Гіперыён — «зіхатлівы» бог, літаральна «ідучы наверсе», гэта значыць, па небе, і таму атаясамляецца ён з Геліясам — нярэдка ў Гамера, у эліністычнай міфалогіі — увесь час; так, сыны Геліяса называюцца Гіперыянідамі.
Паводле эўгемерыстычнаму вытлумачэнню, Гіперыёнам назвалі чалавека, які першым спасцігнуў рух нябесных свяцілаў, чаму яго і сталі зваць «бацькам» іх.
Клімок
Клімок, Гарна-Звоня — ручай у Валожынскім раёне Мінскай вобласці і Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Чарніца (басейн Нёмана).
Прырода (значэнні)
Прыро́да
Сувязь (тэхніка)
Су́вязь у тэхніцы — перадача інфармацыі (сігналаў) на адлегласць.
Гісторыя
Здаўна ўжываліся такія метады сігналізацыі, як дым, грукат барабанаў, сігналізацыя сцягамі на моры (напр. сцягі міжнароднага збору сігналаў), які дзейнічаюць на адлегласці шматлікіх кіламетраў. Аднак доўгі час не існавала метаду перадачы інфармацыі на адлегласці больш далёкія, акрамя перадачы носьбіта інфармацыі (ў выглядзе ганца, ліста і г.д.)
Адной з ранніх (канец XVIII стагоддзя) тэхналогій сістэм сувязі быў аптычны тэлеграф. Пасля ён быў выцеснены электрычным тэлеграфам, а затым і тэлефонам. Сістэмы лічбавай сувязі развіваюцца з 1960-х гадоў.
Тыпы сувязі
У залежнасці ад асяроддзя перадачы дадзеных лініі сувязі падзяляюцца на:
У залежнасці ад таго, рухомыя крыніцы/атрымальнікі інфармацыі ці не, адрозніваюць стацыянарную (фіксаваную) і рухомую сувязь (мабільную, сувязь з рухомымі аб’ектамі — СРА).
Па тыпу перадатнага сігналу адрозніваюць аналагавую і лічбавую сувязь.
Сігнал
У залежнасці ад таго, якая інфармацыя перадаецца, адрозніваюць аналагавую і лічбавую сувязь. Аналагавая сувязь — гэта перадача бесперапынных паведамленняў (напрыклад, гуку ці гаворкі). Лічбавая сувязь — гэта перадача інфармацыі ў дыскрэтнай форме (лічбавым выглядзе). Аднак, дыскрэтныя паведамленні могуць перадавацца аналагавымі каналамі і наадварот. У наш час лічбавая сувязь выцясняе аналагавую (адбываецца лічбавізацыя), паколькі аналагавыя сігналы могуць быць прадстаўлены дыскрэтнымі і пасля перадачы ператвораны зваротна (умовы, якія забяспечваюць магчымасць такога пераўтварэння, задаюцца тэарэмай Кацельнікава) без істотных страт.
Зацемка. Варта мець на ўвазе, што лічбавы сігнал па сваёй фізічнай прыродзе з’яўляецца «аналагавым». Гэты аналагавы сігнал (імпульсны і дыскрэтны) надзяляецца ўласцівасцямі ліку. У выніку для яго апрацоўкі становіцца магчымым выкарыстанне лікавых метадаў.
Лінія сувязі
Лінія сувязі (ЛС) у вузкім сэнсе — фізічнае асяроддзе, па якому перадаюцца інфармацыйныя сігналы, апаратура перадачы дадзеных і прамежкавая апаратуры. У шырокім сэнсе — сукупнасць фізічных ланцугоў і/ці лінейных трактаў сістэм перадачы, якія маюць агульныя лінейныя збудаванні, прылады іх абслугоўвання і адно і тое ж асяроддзе распаўсюду (ДАСТ 22348). Тракт — сукупнасць абсталявання і асяроддзя, якая фармуе спецыялізаваныя каналы, што маюць вызначаныя стандартныя паказчыкі: паласа частот, хуткасць перадачы і да т.п. Лінія мае адзін ці больш ланцугоў сувязі/ствол. Сігнал, што дзейнічае ў лініі, завецца лінейным (ад слова лінія).
Канал сувязі
Для забеспячэння эфектыўнага выкарыстання ланцугоў сувязі на іх з дапамогай каналаўтваральнага абсталявання (КУА) арганізуюцца каналы сувязі. У некаторых выпадках лінія, ланцуг сувязі і канал сувязі супадаюць (адна лінія, адзін ланцуг і адзін канал), у некаторых канал складаецца з некалькіх ліній/ланцугоў (як паслядоўна, гэтак і паралельна злучаных). Каналы могуць укладвацца адзін у адзін (групавы канал). Сігнал, што «утрымвае» некалькі індывідуальных каналаў, завецца групавым сігналам. Каналы можна падзяліць на бесперапынныя (аналагавыя) і дыскрэтныя (лічбавыя).
Канал сувязі можа быць:
Падзел (ушчыльненне) каналаў
Стварэнне некалькіх каналаў на адной лініі сувязі забяспечваецца з дапамогай разнясення іх па частаце, часу, кодах, адрасу, даўжыні хвалі.
Магчыма камбінаваць метады, напрыклад частотны і часавы падзелы каналаў, і да т.п.
гл. таксама мультыплексаванне, мадуляцыя
Сістэма сувязі
Увогуле сістэма сувязі (СС) складаецца з канцавога абсталявання (КА, тэрмінальная прылада, тэрмінал, канцавая прылада) крыніцы і атрымальніка паведамлення, і прылад пераўтварэння сігналу (ППС) з абодвух канцоў лініі. СС забяспечвае першасную апрацоўку паведамлення і сігналу, пераўтварэнне паведамленняў з выгляду, у якім іх падае крыніца (гаворка, малюнак і да т.п.), у сігнал (на боку крыніцы, адпраўніка) і зваротна (на боку атрымальніка), узмацненне і да т.п. ППС можа забяспечваць засцярогу сігналу ад скажэнняў, фармаванне канала(ў), узгадненне групавога сігналу (сігналу некалькіх каналаў) з лініяй на боку крыніцы, узнаўленне групавога сігналу з сумесі карыснага сігналу і перашкод, падзел сігналу на індывідуальныя каналы, выяўленне памылак і карэктаванне на боку атрымальніка.
Лінія сувязі можа мець узмацняльнікі і рэгенератары. Узмацняльнік — проста ўзмацняе сігнал разам з перашкодамі і перадае далей, выкарыстоўваецца ў аналагавых сістэмах перадачы (АСП). Рэгенератар («перапрымач») — выконвае ўзнаўленне сігналу без перашкод і паўторнае фармаванне лінейнага сігналу, выкарыстоўваецца ў лічбавых сістэмах перадачы (ЛСП). Узмацняльныя пункты/рэгенерацыйныя пункты бываюць абслугоўваныя і неабслугоўваныя, АУП і НУП, АРП і НРП адпаведна.
Для фармавання групавога сігналу і ўзгаднення з лініяй выкарыстоўваецца мадуляцыя.
У ЛСП СС завецца КАД (канцавое абсталяванне дадзеных, DTE), ППС — АКД (апаратура канчатку канала дадзеных, DCE). КАД можа быць напрыклад камп’ютар, АКД — мадэм.
Сетка сувязі
Сетка — гэта мноства ліній сувязі і прамежкавага абсталявання/прамежкавых вузлоў, тэрміналаў/канцавых вузлоў, прызначаных для перадачы інфармацыі ад адпраўніка да атрымальніка з зададзенымі параметрамі якасці абслугоўвання (гэта значыць можам хутка, але частка інфармацыі будзе страчана (дрэнна), можам добра але павольна, можам хутка і добра, але гэта будзе даражэй, і да т.п.). Пры наяўнасці некалькіх крыніц інфармацыі (адпраўнікоў) і некалькіх атрымальнікаў можна пракласці паміж кожнай парай асобную лінію сувязі. Аднак, такі падыход становіцца неэфектыўным ужо пры досыць малой колькасці крыніц і атрымальнікаў. Замест гэтага звычайна арганізуецца структура, у якой лік ліній сувязі значна меншы, і на лініях арганізуюцца каналы (з дапамогай ушчыльнення), а абмен інфармацыяй паміж вузламі забяспечваецца з дапамогай тэхналогій камутацыі. Аднымі з характарыстак сеткі з’яўляюцца надзейнасць і жывучасць. Жывучасць — здольнасць выконваць сеткай свае функцыі ва ўмовах неспрыяльных вонкавых уздзеянняў (структурныя змены і да т.п.). Надзейнасць — тое ж, што і жывучасць, але з захаваннем якасці абслугоўвання.
Стандартызацыя
Стандарты ў свеце сувязі надзвычай важныя, бо абсталяванне сувязі павінна ўмець узаемадзейнічаць адно з адным. Існуе некалькі міжнародных арганізацый, якія публікуюць стандарты сувязі. Сярод іх:
Акрамя таго, нярэдка стандарты (як правіла, дэ-факта) ўсталёўваюцца лідарамі індустрыі тэлекамунікацыйнага абсталявання.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Швецыі
Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Швецыі
Генеберг
Назву Генеберг маюць:
NGC 1131
NGC 1131 (іншыя абазначэнні — MCG 7-7-5, ZWG 539.125, ZWG 540.7, 5ZW 286, PGC 10964) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Персей.
Прырода
Прыро́да (гэты беларускі тэрмін з’яўляецца частковай калькай лацінскага слова natura) — матэрыяльны свет, Сусвет, у сутнасці — асноўны аб’ект вывучэння навукі. У побыце слова «прырода» часта ўжываецца ў значэнні натуральнае асяроддзе пасялення чалавека (усё, што нас атачае, за выключэннем створанага чалавекам).
Кампаненты прыроды
Зямля, нетры, глебы, паверхневыя воды, падземныя воды, атмасфернае паветра, раслінны свет, жывёльны свет і іншыя арганізмы, а таксама азонавы пласт атмасферы і калязямная касмічная прастора, што забяспечваюць у сукупнасці спрыяльныя ўмовы для існавання жыцця на Зямлі.
Жывая прырода
Жывая прырода — сукупнасць арганізмаў. Падзяляецца на пяць царстваў: вірусы, бактэрыі, грыбы, расліны і жывёлы. Жывая прырода арганізуецца ў экасістэмы, якія складаюць біясферу. Асноўны атрыбут жывой матэрыі — генетычная інфармацыя, што выяўляецца ў рэплікацыі і мутацыі.
Нежывая прырода
Нежывая прырода, ці касцяная матэрыя, прадстаўлена ў выглядзе рэчываў і палёў, якія валодаюць энергіяй. Яна арганізавана ў некалькі ўзроўняў: элементарныя часціцы, атамы, хімічныя элементы, нябесныя целы, зоркі, галактыкі і Сусвет. Рэчыва можа прымаць газавы, вадкі, цвёрды стан і знаходзіцца ў выглядзе плазмы.
Прырода ў мастацтве
Тэма прыроды ў мастацтве ў найболей поўнай меры раскрываецца ў эпоху рамантызму. Прырода выступае ў якасці неразумнага, інстынктыўнага пачатку, які супрацьстаіць чалавечаму духу. Прырода таксама тлумачыцца як выток, першабытны стан свету, таму ёй уласціва некранутасць і чысціня. Стомлены ад цывілізацыі чалавек шукае заспакаення на ўлонні прыроды, накіроўваючыся на пікнік за горад. У XX стагоддзі з’яўляецца тэма прыроды, якая помсціць чалавеку ў выглядзе стыхійных бедстваў. Сучаснае неапаганства шмат у чым з’яўляецца культам прыроды.
Паконь
Паконь (Поко́нь) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гардзееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
Юджын Одум
Юджын Одум (Eugene Pleasants Odum) (17 верасня 1913 — 10 жніўня 2002) — амерыканскі біёлаг, вядомы па наватарскіх працах у вобласці экасістэмнай экалогіі. Сумесна з братам Говардам Одумам з’яўляецца аўтарам класічнага падручніка «Асновы экалогіі», выдадзенага ў 1953 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 верасня 1913 года ў Нью-Парце (Нью-Гэмпшыр, ЗША). Сын сацыёлага і брат эколага.
Доктарскую дысертацыю абараняў у Ілінойскім універсітэце ва Урбана-Шампейне.
З 1940 года працаваў ва ўніверсітэце Джорджыі.
Памёр 10 жніўня 2002 года ў Атэнсе, штат Джорджыя (ЗША).
У 2007 годзе Інстытут экалогіі (Institute of Ecology), заснаваны Одумам пры Універсітэце Джорджыі быў пераўтвораны ў Школу Одума па экалогіі.
Хаанг Мін Таа
Хаанг Мін Таа (Hoàng Minh Thảo; 25 лютага 1921 — 8 верасня 2008) — в’етнамскі ваенны і навуковы дзеяч. Быў генерал-лейтэнантам ВНА, прафесарам ваеннай навукі і вядучым ваенным тэарэтыкам В’етнама. Удастоены звання народнага настаўніка.
Яго сапраўднае імя — Та Тай Ан (Tạ Thái An).
Біяграфія
Нарадзіўся 25 лютага 1921 года ў Бао Кхэ, раён Кім Донг (цяпер частка горада, правінцыя Хунг Ен), правінцыя Хунг Ен. Сын Тая Куанг Кхая і Нгуен Тхі Тань. Яго бацька быў краўцом і членам патрыятычнага руху.
Пасля завяршэння пачатковай адукацыі ён быў адпраўлены сваім бацькам у Ханой, каб працягнуць навучанне ў прыватнай школе Тханг Лонг.
У 1937 годзе Та Тай Ан уступіў у Дэмакратычны саюз моладзі Камуністычнай партыі В’етнама пад псеўданімам Та Куанг (Tạ Quang). У 1941 годзе ён далучыўся да В’етміня, затым быў адпраўлены вучыцца ў Лючжоу (Кітай), дзе атрымаў ваенную падрыхтоўку. У канцы 1944 года ўдзельнічаў у стварэнні партызанскіх атрадаў у памежным раёне Лангшон.
Вярнуўшыся дадому, 7 студзеня 1945 года ён далучыўся да камітэту па прымежных работах генеральнага штаба В’етміня. 3 сакавіка года ўступіў у Камуністычную партыю Індакітая. У гэты час ён бярэ сабе новае імя — Хаанг Мін Таа.
Пасля поспеху Жнівеньскай рэвалюцыі са жніўня 1945 па 1949 Хаанг Мін Таа быў начальнікам 3-й ваеннай зоны і намеснікам камандуючага Інтэрзонай. У 1948 годзе яму было прысвоена званне палкоўніка В’етнамскай народнай арміі.
У 1949—1950 гадах Хаанг займаў пасаду камандуючага 4-га міжраённага дывізіёна.
Пасля памежнай кампаніі 1950 года ён стаў камандзірам 304-га батальёна. На гэтай пасадзе Хаанг знаходзіўся да 1954 года. Затым яго перавялі ў Ваенную акадэмію, рэктарам якой ён з’яўляўся да 1966 года. У 1962 годзе Хаанг прайшоў курсы ў Пекінскай нацыянальнай акадэміі абароны. Пазней для павышэння кваліфікацыі ён навучаўся ў СССР.
У лістападзе 1966 года быў накіраваны на поўдзень на пасаду намесніка камандуючага Цэнтральным нагорным фронтам. Тут па выніку баёў на Ядранге яму ўдалося вылучыць і ўмацаваць дзве найбольш моцныя бакі НФВПВ — агнявы моц і мабільнасць. У 1968 годзе Хаанг стаў камандуючым Цэнтральным нагорным фронтам. У жніўні 1974 года заняў пасаду намесніка камандуючага 5-йваеннай акругай, а ў сакавіку 1975-га — камандуючы кампаніяй у Цэнтральным нагор’і.
У 1976—1989 ён зноў узначальваў ваенную акадэмію. У 1987 годзе стаў намеснікам старшыні Ваенна-навуковага савета Міністэрства нацыянальнай абароны.
Уклад
Акрамя таго, што ён займаў пасады камандуючага важнымі кампаніямі і кіраваў ваеннымі акадэміямі, Хаанг таксама з’яўляецца настаўнікам многіх пакаленняў генералаў, ваенных гісторыкаў і тэарэтыкаў. Нават на пенсіі Хаанг займаўся даследаваннямі ў галіне ваеннай навукі, стаўшы аўтарам шматлікіх ваенных твораў. Акрамя таго, ён таксама быў членам Нацыянальнага савета па складанні в’етнамскай энцыклапедыі.
У 1986 годзе атрымаў званне прафесара ваеннай навукі, у 1988 годзе — народнага настаўніка.