cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жанна Ланвен
Біяграфія
Набыла вядомасць у пачатку XX стагоддзя распрацоўкай мадэляў элегантнага адзення для юных маці і іх маленькіх дачок. «Музай» мадэльера стала яе дачка Мары-Бланш (1897—1958). У 1907 годзе эмблемай дома «Ланвен» стаў сілуэт дамы, якая трымае за рукі дзяўчынку, — малюнак быў выкананы Полем Ірыбам. У мадэлях Ланвен выкарыстоўвалася вышыўка, матывы народнага касцюма.
У 1909 годзе Ланвен была прынята ў Сіндыкат высокай моды, адкрыла буцік на вуліцы Фабур Сент-Анарэ, дом № 22, і пачала прапаноўваць кліентам мадэлі з калекцый haute couture.
У 1920 годзе Ланвен пачала супрацоўніцтва з дызайнерам інтэр’ераў Альберам Рато — ён стаў кіраўніком аддзела Lanvin-Décoration, адкрытага ў буціку на Фабур Сент-Анары. Таксама Ланвен запрасіла яго абнавіць інтэр’еры сваёй нерухомасці і крам (некаторыя з інтэр’ераў яе парыжскай кватэры, створаныя ў 1920—1922 гадах, у 1985 годзе ўвайшлі ў экспазіцыю парыжскага Музея дэкаратыўнага мастацтва).
У гэты ж перыяд Ланвен адкрыла даччыныя крамы, якія спецыялізаваліся на таварах для дома, мужчынскай вопратцы і футры. Да 1923 года ёй належала тканефарбавальная фабрыка ў Нантэры, прыгарадзе Парыжа.
У 1924 годзе было заснавана парфумернае падраздзяленне — Lanvin Parfums SA. У 1927 годзе быў выпушчаны самы вядомы водар ад «Ланвен» — духі «Арпеж» (арпеджыа). Дызайн флакона, які выпускаўся Сеўрскай мануфактурай, належаў таму ж Альберу Рато. Ён жа стаў кіраўніком новай лініі адзення — Lanvin-Sport.
Пасля смерці Жаны Ланвен у 1946 годзе кіраванне домам перайшло да яе дачкі Мары-Бланш. Да пачатку 1960-х гадоў «Ланвен» заставаўся ў ліку дамоў высокай моды, затым перайшоў да вытворчасці адзення prêt-à-porter. Адраджэнне брэнда адбылося праз некалькі дзесяцігоддзяў, калі ў 2001 годзе да кіравання домам быў прыцягнуты мадэльер Альбер Эльбаз.
Neofelis
Neofelis — род сямейства каціных. Распаўсюджаны ў паўднёва-усходняй Азіі.
Навуковае імя Neofelis складзена з двух частак: грэчаскага νεο-, якое азначае «новы», і лацінскага felis, што азначае «кот», гэта значыць у выніку выходзіць «новакот».
Раней лічылася, што ён складаецца з адзінага віду — Neofelis nebulosa, але ў 2006—2008 гадах былі праведзены даследаванні, якія дазволілі вылучыць новы від —Neofelis diardi.
Валерый Пятровіч Крайко
Валерый Пятровіч Крайко (, в. Восава, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі суддзя. Прысвоены першы кваліфікацыйны клас суддзі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1953 годзе ў в. Восава Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці. У 1985 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «правазнаўства».
З мая 1984 года — суддзя; са снежня 1985 года — старшыня суда Смалявіцкага раёна;
з мая 1998 года — суддзя; з лютага 1999 года — в.а. намесніка старшыні, старшыні судовай калегіі па крымінальных справах; з чэрвеня 1999 года — намеснік старшыні, старшыня судовай калегіі па крымінальных справах Мінскага абласнога суда;
з 2006 года — в.а. старшыні Мінскага абласнога суда; у сакавіку 2007 года прызначаны старшынёй Мінскага абласнога суда.
Мельнікі (Кобрынскі раён)
Ме́льнікі (, Мельники) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Батчынскага сельсавета.
Фудзіяма
Фудзіяма (Фудзі, Фудзісан; 富士山) — дзеючы вулкан на японскім востраве Хонсю за 90 км на паўднёвы захад ад Токіа. У цяперашні час вулкан лічыцца слаба актыўным, апошняе вывяржэнне было ў 1707—1708 годзе.
Этымалогія
З-за існавання розных метадаў транскрыпцыі японскай мовы гара Фудзі мае розныя назвы, некаторыя з якіх памылковыя. Так, на японскай мове гара Фудзі вымаўляецца як Фудзісан, але з-за памылкі чытання кандзі 山 часам заходнікі называюць яе «Фудзіяма»
Геаграфія
Гара Фудзі размешчана ў цэнтральнай частцы Японіі і галоўным востраве Хонсю, апаясаная гарамі Акаісі Японскімі Альпамі на Захадзе, гарамі Акуціцібу на поўначы і Ціхім акіянам на поўдні і ўсходзе. Адміністрацыйна ён размешчаны ў прэфектурах Сідзуока на поўдні і Яманасі на поўначы. Узвышаючыся на вышыні 3776 метраў над узроўнем мора на піку Сін-Фудзі, ён з’яўляецца самай высокай кропкай Японіі, бачнай у дні добрага надвор’я з Токіа, размешчанага менш чым у 100 кіламетрах на паўночны ўсход.
Горы Гамбурцава
Горы Га́мбурцава — падледавіковы горны хрыбет у цэнтральнай частцы Усходняй Антарктыды, у раёне плато Савецкае. Адкрыты ў 1958 годзе 3-яй савецкай антарктычнай экспедыцыяй. Названыя ў гонар савецкага геафізіка Р. А. Гамбурцава
Даўжыня горнага масіву каля 1300 км. Вышыні да 3390 м. Таўшчыня ледавіковага покрыва да 0,6 км.
Армянская літаратура
Армянская літаратура — сукупнасць мастацкай літаратуры, створанай на армянскай мове; адна з самых старажытных літаратур свету. Зарадзілася ў сярэдзіне V стагоддзя пасля стварэння каля 406 г. армянскага алфавіта. V стагоддзе лічыцца «залатым векам» у гісторыі армянскай літаратуры. X—XIV стагоддзі таксама называюцца перыядам армянскага адраджэння. З XI стагоддзя літаратура, акрамя класічнай армянскай, развівалася таксама на сярэднеармянскай літаратурнай мове. Армянская літаратура сярэдніх вякоў распадаецца на гістарычную, рэлігійную, паэзію, прозу і юрыдычную.
Найстаражытнейшыя помнікі армянскай культуры захоўваюць звесткі пра жыццё і барацьбу армянскіх плямёнаў дагістарычнага перыяду. Паданні і легенды («Нараджэнне Ваагна», «Гайк і Бел», «Ара Цудоўны і Шамірам», «Тыгран і Аждаан» і інш.) расказваюць пра барацьбу армян за незалежнасць і дзяржаўнасць, адлюстроўваюць зараджэнне этнічнай самасвядомасці, пошукі ў філасофскім асэнсаванні жыцця прыроды і сусвету. Помнікам сусветнай культуры з'яўляецца гераічны эпас IX стагоддзя «Давід Сасунцы».
Гісторыя развіцця
Армянскае пісьменства пачыналася з клінапісных надпісаў (1-е тыс. да н.э.). У перыяд росквіту ў армянскай эліністычнай культуры існавалі летапісы, кнігі малітваў, паэтычныя і драматургічныя творы. Помнікі язычніцкай літаратуры не захаваліся, яны былі знішчаны пасля прыняцця хрысціянства. Развіццю арыгінальнай і перакладной літаратуры (жыційнай, царкоўнай, гістарычнай, філасофскай) садзейнічалі вучоны-асветнік Месроп Маштоц, гісторыкі Агатангелос, Карун, Фаўстос Бузанд, Егішэ, Маўсес Харэнацы і іншыя.
У часы арабскага нашэсця і візантыйскай экспансіі (VII—IX ст.) пераважала царкоўная літаратура, асабліва духоўныя песні (шараканы), царкоўна-палітычная публіцыстыка, развівалася гістарыяграфія (Маўсес Каланкатаўцы, Себеос, Іаан Маміканян і інш.), а таксама паэзія (Камітас Ахцэцы, Даўтак Кертох).
Аднаўленне дзяржаўнасці Арменіі (886) спрыяла адраджэнню літаратуры. У паэзію пранікаюць свецкія матывы (Грыгор Нарэкацы). З пісьменнікаў XII стагоддзя вылучаюцца Нерсер Шнаралі і Мхітар Гош, з прадстаўнікоў гуманістычнай паэзіі — Фрык, Канстанцін Ерзнкацы (XIII ст.), Наапет Кучак, Вардан Айгекцы і інш. Пасля нашэсця мангола-татараў (XIV ст.) і падзелу Арменіі паміж Турцыяй і Персіяй настаў змрочны перыяд у культуры краіны. Некаторы яе ўздым адбыўся толькі на пачатку XVII стагоддзя. Адраджэнне старажытнай армянскай цывілізацыі, традыцый мовы і літаратуры былі галоўнай мэтай літаратурнага руху «аднаўлення». Важную ролю ў ім адыгрывалі культурныя цэнтры армянскіх калоній у Венецыі, Мадрыдзе, Калькуце, Канстанцінопалі і інш. Развіваюцца публіцыстыка (Аўсеп Эмін, Шаамір Шааміран, Маўсес Баграмян), паэзія (Нагаш Аўнатан, Петрас Капанцы, Багдасар Дпір, Саят-Нава і іншыя).
У пачатку XX стагоддзя побач з рэалізмам існуе мадэрнісцкі кірунак з элементамі натуралізму, сімвалізму, неарамантызму. Эстэтычная і філасофская канцэпцыя адлюстравання рэчаіснасці выявілася ў гістарычна-філасофскіх драмах (Л. Шант), прозе (Э. Ацян, Ерухан, В. Папазян), паэзіі (Сіяманта, В. Тэр’ян, Д. Варужан).
У 1920-я гады ўзнік шэраг літаратурных груповак і арганізацый. У 1927 г. быў створаны Саюз пралетарскіх пісьменнікаў, у 1934 г. — Саюз пісьменнікаў Арменіі. Сацыяльныя і ідэалагічныя перамены ў жыцці, паказ новага і старога грамадства — галоўныя тэмы творчасці Е. Чарэнца, Д. Дэмірчана, С. Зарана, Н. Зарана. Г. Маары і інш. У літаратуры 1950-х гадоў (А. Шыраз, А. Сагіян, Г. Эмін, С. Капуцікян, Р. Аванесян, Х. Даштэнц, С. Хандзядзян і інш.) адлюстраваны падзеі Другой сусветнай вайны, змены ў грамадскім і сацыяльным жыцці.
У 1960-1970-я гады пашыраецца тэматычны і жанравы дыяпазон літаратуры, скіраванай на абнаўленне выяўленчых сродкаў, паглыбленне сацыяльна-псіхалагічнага аналізу з’яў і працэсаў, расце цікавасць да гістарычнага лёсу армянскага народа і яго этнічнай самабытнасці (Г. Матэвасян, А. Айвазян, В. Петрасян, Р. Даваян, А. Грыгаран і інш.). У 1980-я гады ў літаратуру прыйшлі В. Мугнецян, Л. Хечаян, В. Акапян і іншыя. Асобнае месца ў сучаснай армянскай літаратуры займае літаратура г. зв. спюрка, створаная армянамі, што жывуць у іншых краінах свету (А. Ашакян, Амстэг, Г. Шахнур, М. Ішхан, Захрат, А. Карапенц).
Вуліца Касманаўтаў
Вуліца Касманаўтаў — назва вуліц у населеных пунктах розных краін.
Сафія Шведская
Біяграфія
Сафія нарадзілася ў сям’і караля Швецыі Густава IV і яго жонкі Фрэдэрыкі Бадэнскай. Адразу пасля нараджэння прынцэса была перададзена гувернантцы каралеўскіх дзяцей Хедвіге Ульрыке Дэлагардзі (1761—1832).
Сафіі было дзевяць гадоў, калі ў 1809 годзе яе бацька быў зрынуты з пасады і сям’і прыйшлося пакінуць краіну. Перад высылкай за мяжу каралеўская сям’я знаходзілася пад хатнім арыштам. У дзённіку каралевы Гедвігі Шарлоты прынцэса апісвалася як «занадта ўпартая маладая дзяўчына, якая валодала меншым самавалоданнем, чым яе брат Густаў». Анекдот апісваў розніцу ў характары паміж сястрой і братам. Калі Фрэдэрыка і яе дзеці атрымалі дазвол на выезд з краіны, для таго каб сустрэцца з былым каралём за мяжой, да іх прыйшоў Ханс Аксель фон Ферзен, каб абмеркаваць меры бяспекі для пераезду за мяжу. Калі ён збіраўся сыходзіць, старэйшы брат Сафіі пайшоў адкрываць дзверы для яго. Былая каралева Фрэдэрыка пазней запісала ў дзённіку «Сафія ніколі ў сваім жыцці не зрабіла б такога, яна занадта высокай думкі аб сабе». У снежні 1809 года сям’я Сафіі пакінула Швецыю.
25 ліпеня 1819 года прынцэса Сафія выйшла замуж за свайго стрыечнага дзядзьку прынца Леапольда Бадэнскага, сын Карла Фрыдрыха, вялікага герцага Бадэнскага ад яго другога, марганатычнага шлюбу з графіняй Луізай Каралінай фон Гохберг. Шлюб Леапольда і Сафіі быў спецыяльна арганізаваны яе дзядзькам Карлам, у надзеі на тое, што дзякуючы шлюбу з замежнай прынцэсай Леапольд зможа ўзысці на Бадэнскі пасад. Леапольд хоць і быў прызнаны прынцам, але спачатку лічыўся марганатычным атожылкам і не мог успадкаваць карону Бадэна. Падчас кіравання Людвіга I сям’я Леапольда жыла сціпла. У 1820 годзе Сафія нарадзіла сваё першае дзіцяці — Александрыну, у будучыні герцагіню Саксен-Кобург-Гоцкую.
У 1830 годзе яе муж стаў кіруючым герцагам Бадэна, і Сафія атрымала тытул Вялікай герцагіні Бадэна. Прыдворныя апісвалі Сафію як мудрую і паслухмяную жонку, але строгую маці. Яна клалася позна, але ўставала рана і вельмі часта пісала лісты сваім сваякам па ўсёй Еўропе. Герцагіня цікавілася мастацтвам, навукай і Палітыкай. Яе інфармавалі аб ўсіх палітычных падзеях у Еўропе. Вяла актыўную перапіску з шматлікімі палітыкамі Германіі.
Герцагіня настаяла, каб б яе сыны служылі ў аўстрыйскай арміі. Сафія спадзявалася, што яе брат Густаў зможа вярнуцца ў Швецыю і заняць трон, але гэтага так і не здарылася. Падчас рэвалюцыі 1848 года Сафія была вымушана разам з сям’ёй бегчы з Карлсруэ ў Страсбург. Назад яны змаглі вярнуцца ў 1849 годзе. У 1852 шведскі каралеўскі дом Бернадотаў выказаў жаданне прымірыцца з былой дынастыяй Швецыі, але прынцэса Сафія рашуча адмовіла любыя сустрэчы. Аднак у 1863 годзе Сафія сустрэлася з нашчадным прынцам Швецыі Оскарам і яго жонкай Сафіяй. Сустрэча апынулася паспяховай: Сафія шмат гутарыла з імі, распытваючы пра тое, як змянілася Швецыя і асабліва Стакгольм. Прынцэса падарыла пары медальён з літарай G, што азначала «Густаў» (імя яе брата і адно з імёнаў караля Оскара).
У 1852 годзе муж Сафіі сканаў. На пасад уступіў старэйшы з іх сыноў Людвіг, які пакутаваў псіхічным захворваннем. Ён памёр у 1856 годзе. На троне апынуўся наступны сын Сафіі Фрыдрых I, які кіраваў больш за паўстагоддзя. Яна адгаварыла яго ад жаніцьбы на баранэсе Стэфаніі фон Генсаў. Пасля Фрыдрых ажаніўся з дачкой германскага імператара Вільгельма I прынцэсай Луізай. У 1864 годзе Сафія сустрэлася з пісьменніцай Вільгельмінай Стольберг, якая надалей апублікавала біяграфію герцагіні Сафіі: Яе палац нагадваў невялікі асабняк, а зусім не каралеўскі палац. Прыгожыя дрэвы і добра дагледжаныя газоны, алеі акружалі будынак. Не было ў палацы каралеўскай велічы ў адносінах да слуг. У пакой, у які я ўпершыню ўвайшла, было багацце кветак і карцін. Дом уяўляў сабой прыстанак самотнай душы, якая жыве ў сваіх успамінах. Мне здаецца, што герцагіня рэдка тут з'яўляецца. Неўзабаве яна прыбыла, каб павітаць мяне, з распасцёртымі абдымкамі яна выйшла да мяне… Неўзабаве яна стала казаць мне пра Швецыю і свае ўспаміны. Яна ўспамінала пра палац Хага і Каралеўскі палац у Стакгольме, і здаецца, калі б яна апынулася там зноў, праз столькі гадоў выгнання, яна знайшла б усё што заўгодна ў ім. Я спытала яе, ці нанясе яна калі-небудзь візіт туды. Хадзілі чуткі аб гэтым, ды і кароль Оскар быў не супраць. Герцагіня запэўніла мяне, што гэтыя чуткі зусім не абгрунтаваны. Яна ніколі сур'ёзна не думала аб наведванні радзімы. Ехаць для яе туды было занадта позна. Што ж да шведскай літаратуры, то герцагіня чытае яе ў перакладзе, бо паводле яе ўласных слоў, яна занадта забылася шведскую мову, каб чытаць і пісаць на ёй. Аднак, малітвы герцагіня прамаўляе па-шведску.
Сафія працягвала пражываць у Палацы Карлсруэ, дзе і памерла ў 1865 годзе. Пахавана спачатку ў пратэстанцкай гарадской царкве ў Карлсруэ. Падчас Другой сусветнай вайны яе магіла была спустошана. Прах Сафіі быў перанесены ў маўзалей вялікіх герцагаў у Карлсруэ.
Міхаіл Піліпавіч Нікіценка
Міхаіл Піліпавіч Нікіце́нка (Михаил Филиппович Никитенко; — ) — вучоны ў галіне нейрамарфалогіі і антрапалогіі, доктар біялагічных навук (1972).
Біяграфія
Нарадзіўся ў станіцы Кабардзінская Кубанскай вобласці (зараз у Апшэронскім раёне Краснадарскага края Расіі). У 1936 годзе скончыў Горкаўскі ўніверсітэт. У 1951—1960 гадах займаў пасаду загадчыка кафедрай заалогіі ў Чарнавіцкім універсітэце, у 1960—1970 гадах — старшага навуковага супрацоўніка Аддзела заалогіі і паразіталогіі Акадэміі навук БССР, з 1970 года — старшага навуковага супрацоўніка сектара этнаграфіі ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац у галіне агульнай эвалюцыі, эвалюцыйнай і экалагічнай марфалогіі галаўнога мозгу і органаў пачуцця жывёл і чалавека.
Сярод апублікаванага:
Чорны буфер
Прыамурскае дзяржаўнае ўтварэнне, з 23 ліпеня 1922 Прыамурскі земскі край, (неафіцыйна Прыамурскі край, «Чорны буфер») — дзяржаўнае ўтварэнне, што існавала з 26 мая 1921 года па канец кастрычніка 1922 года на частцы тэрыторыі былой Расійскай імперыі, якая намінальна належала.
Назва «Чорны буфер» паўстала ў савецкай публіцыстыцы часоў Грамадзянскай вайны і пасля шырока выкарыстоўвалася ў айчыннай гістарыяграфіі.
Гісторыя
Пачаткам існавання Прыамурскага дзяржаўнага ўтварэння прынята лічыць 26 мая 1921 года, калі ў г. Уладзівастокк белыя паўстанцы на чале з бальшавіком, які прызнаваў уладу Далёкаўсходняй Рэспублікі. Улада была перададзена З'езду Несацыялістычных Арганізацый Далёкага Усходу. Ім быў абрана Часовы Прыамурскі Урад.
Падтрымку новаму дзяржаўнаму ўтварэнню аказвалі ЗША і Японія ў асобе консульскага корпуса, апошняя аказвала і ваенную дапамогу за кошт раскватараваных у Прымор'і ў перыяд інтэрвенцыі японскіх войскаў.
Першым кіраўніком новага Прыамурскага ўрада стаў С. Д. Меркулаў. Практычна неадкладна пасля перавароту на тэрыторыі Прымор'і аднавіўся шырокі партызанскі рух, арганізаваны партыямі сацыялістычнай арыентацыі, перадусім бальшавікамі.
Няздольнасць даць рады з набіраючым сілу партызанскім рухам, а таксама паразы, нанесеныя падпарадкаваным Часоваму Прыамурскаму ўраду войскам Народна-Рэвалюцыйнай арміяй Далёкаўсходняй Рэспублікі (НРА ДУР) пад Хабараўскам зімой і ўвесну 1922 года, прывялі летам 1922 гады да адстаўкі мяркулаўскага ўрада і пераходу рэальнай улады да генерала М. К. Дзітэрыхса, які з'яднаў пасты кіраўніка ўрада і галоўнакамандуючага і абвешчанаму 23 ліпеня 1922 года Кіраўніком Прыамурскага дзяржаўнага ўтварэння.
Сваім указам за № 1 Дзітэрыхс пераназваў Прыамурскае дзяржаўнае ўтварэнне ў Прыамурскі земскі край, а армію — у. Земская раць з 1 верасня пачатку наступальную аперацыю супраць НРА ДУР, аднак ужо ў кастрычніку была практычна цалкам разгромлена.
Ліквідацыя «Чорнага буфера»
19 кастрычніка каля 13 гадзін НРА ДУР падышла да Уладзівастока на адлегласць 9 км, аднак, ёй заступілі шлях японскія часткі. У гэты момант ужо поўным ходам ішла эвакуацыя белагвардзейцаў і інтэрвентаў з Уладзівастоцкага порта. Японскае камандаванне і прадстаўнік японскага міністэрства замежных спраў ва Уладзівастоку высунулі ўльтыматыўныя вымогі прыпыніць эвакуацыю, калі адбудуцца сутыкненні паміж часткамі НРА і японскімі войскамі. Шмат у чым японцы вылічвалі стварыць гэтым падставу для пакідання сваіх войскаў ва Уладзівастоку. Амерыканскі консул Мак-Гаўн таксама зрабіў заяву ў мясцовай газеце пра тое, што «ў выпадку небяспекі амерыканскімі войскамі будуць прыняты самыя наважныя меры». Ваенны савет НРА звярнуўся з заклікам да асабовага склада адысці арганізавана на некалькі вёрстаў ад горада і чакаць указанняў.
Японскае камандаванне імкнулася ўсяляк зацягнуць перамовы пра ўступленне НРА ва Уладзівасток. Адначасна інтэрвенты і белагвардзейцы грузілі на судны каштоўную маёмасць і абсталяванне, выбухалі прыгонныя ўмацаванні і склады з узбраеннем, а што не паспявалі ці не маглі вывезці — знішчалі і тапілі ў моры.
Нават у гэты момант інтэрвентамі была распачата спроба стварыць ва Уладзівастоку яшчэ адзін марыянеткавы «ўрад», ролю якога згуляла група сібірскіх абласнікоў на чале з нейкім А. Н. Сазонавым, якая замяніла ўрад Дзітэрыхса, які бег на японскім параходзе. Аднак, дзеянні новага ўрада абмежавалася расклейваннем 22 кастрычніка па Уладзівастоку рукапісных плакатаў пра прыняцце ўлады, завошта ён атрымаў пагардлівую назву «плакатнага ўрада», а таксама, тры міністры гэтага квазіўрада ў той жа дзень здзейснілі налёт на гарадскую думу для захопу грашовай касы, якая да моманту іх «візіту» апынулася ўжо разрабаванай.
Урад Далёкаўсходняй рэспублікі і ўрад РСФСР звярнуліся да Японіі з пратэстам супраць зацягвання японцамі эвакуацыі сваіх войскаў з Уладзівастока і ўсклалі адказнасць за анархію і рабаванне горада на японскі ўрад. Адначасна працоўныя Уладзівастока, патрабуючы неадкладнага сыходу інтэрвентаў, абвясцілі ўсеагульны страйк. Толькі пасля гэтага японскае камандаванне было змушана падпісаць 24 кастрычніка на раз'ездзе Сяданка пагадненне пра пакіданне сваімі войскамі Уладзівастока і не пазней 16 гадзін 25 кастрычніка 1922 года.
25 кастрычніка ў 16 гадзін услед за якія зыходзілі войскамі інтэрвентаў перадавыя часткі 1-й Забайкальскай стралковай дывізіі і школа малодшага каманднага складу 2-й Прыамурскай стралковай дывізіі ўступілі ва Уладзівасток.
Далёкаўсходняя Рэспубліка аднавіла кантроль над усёй тэрыторыяй Прымор'я. Прыамурскі земскі край спыніў сваё існаванне.
Монтэ-Вердэ
Монтэ-Вердэ (Monte Verde) — помнік археалогіі ў аднайменнай мясцовасці на поўдні Чылі, знакаміты знаходкай палеалітычнай стаянкі.
Археалогія
Монтэ-Вердэ знаходзіцца за 58 км ад Ціхага акіяна. Добраму захаванню археалагічных матэрыялаў садзейнічала тое, што воды мясцовага ручая падчас паводак стварылі тарфяное балота, кіслотнае асяроддзе якога спыніла бактіэрыяльны распад арганічных рэчываў. У выніку стратыфікацыі выяўлены 2 археалагічныя пласты: верхні MV-2 і ніжні MV-1. Пласт MV-2 датуецца перыядам 14 800 — 13 800 гадоў таму, утрымоўвае палеалітычную стаянку, якая ўяўляла сабою штучны навес з драўніны і скур дзікіх жывёл у атачэнні ўбітых ў зямлю бярвенняў і дошак. Тут былі знойдзены 2 агмені, каменныя прылады, капраліты, ўзоры ядомых раслін, у тым ліку бульбы, марскіх водарасцяў, рэшткі дзікіх жывёл.
Пласт MV-1 таксама ўтрымоўвае драўляны вугаль і фрагменты костак дзікіх жывёл, але яго датыроўка (18 500 — 14 500 гадоў таму) застаецца пакуль спрэчнай.
Выкарыстанне прымусовай працы нямецкага цывільнага насельніцтва ў СССР
Выкарыстанне прымусовай працы нямецкага цывільнага насельніцтва ў СССР — выкарыстанне ў 1945—1956 гг. у СССР прымусовай працы вывезеных з Германі, Румыніі, Югаславіі, Венгрыі, Балгарыі і Чэхаславакіі цывільных этнічных немцаў.
Пастановы аб дэпартацыі 1944-45 гадоў
Пасля ўступлення савецкіх войскаў на тэрыторыі Румыніі, Югаславіі, Венгрыі, Балгарыі і Чэхаславакіі 16 снежня 1944 года Дзяржаўны камітэт абароны СССР прыняў пастанову № 7161cc, згодна якой было прадпісана мабілізаваць і вывезці ў СССР на прымусовыя работы ўсіх працаздольных немцаў незалежна ад грамадзянства — мужчынт 17 — 45 год жанчын — от 18 — 30 год. У выніку былі вывезены ў СССР і інтерніраваны 112 480 чал.
Пастановай Дзяржкамітэта абароны ад 3 лютага 1945 г. і загадам НКУС СССР Л. Бырыя ад 6 лютага 1945 г. было прадпісана вывозіць працаздольнае насельніцтва савецкай акупацыйнай зоны Германіі ў СССР для прымусовай працы па аднаўленню савецкай эканомікі.
Выкарыстанне прымусовай працы
Пераважным чынам інтэрніраваных і ваеннапалонных немцаў выкарыстоўвалі на будаўнічых работах, часткова іх выкарыстоўвалі на вытворчых прапрыемствах. У 1945-46 г. да іх ліку дадалі некалькі сот вучоных і спецыялістаў, якія працавалі на абаронную прамысловасць Савецкага саюза.
Рэпатрыяцыя
Пастановай Савміна СССР № 16533726сс за 27 ліпеня 1946 г «Пра адпраўку ў Германію непрацаздольных інтэрніраваных немцаў» МУС СССР быў дадзены загад на адпраўку на радзіму да 21 тыс. Чал. з іх ліку. Па пастанове СМ СССР № 14923572сс ад 6 жніўня 1949 года «Аб рэпатрыяцыі ў 1949 годзе інтэрнираваных немцаў і асоб іншых нацыянальнасцяў» большая частка пакінутых у СССР інтэрнаваных немцаў была рэпатрыявана. На 15 ліпеня 1950 года ў СССР ўтрымлівалася 1385 чалавек. Яны былі альбо асуджаныя савецкімі судамі, альбо ўтрымліваліся ў сувязі з «дасведчанасцю аб аб’ектах дзяржаўнай важнасці». Усе яны былі рэпатрыяваны да канца 1956 г.
Літаратура і ўспаміны
Сын аднаго з нямецкіх ваеннапалонных Герд Фехнер, апублікаваў свае успаміны ў 1992 г., у якіх сярод іншага ўзгадаў сваю прымусовую працу ў СССР. 9 жніўня 1945 г. у Берліне, дзе ён жыў, рускі ў цывільным і 2 салдаты загадалі яму, тады 17 гадоваму хлопцу сесці ў машыну. У той дзень былі затрыманы многія іншыя маладыя людзі. Іх абвінавацілі ў прыналежнасці да арганізацыі «Вервольф» і Г. Фехнер мусіў працаваць ў розных канцлагерах на тэрыторыі Германіі, а ў студзені 1946 г. быў накіраваны этапам у СССР. З сакавіка 1947 па восень 1949 г. ён быў у лагеры пад Пракопьеўскам у Сібіры, а потым яго і іншых зняволеных, не атрымаўшых турэмны тэрмін адправілі на будаўніцтва электрастанцыі ў Навакузнецк. У сакавіку 1950 г. Герда Фехнера адправілі ў Германію.
Сезон 2011/2012 ЖБК «Мінск-2006»
У сезоне 2011/2012 жаночага баскетбольнага клуба Мінск-2006 з Мінска прымаў удзел:
NGC 6590
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6590, NGC 6595.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Камаран
Геаграфія
Клімат засушлівы трапічны. Сярэдняя тэмпература вагаецца ад +25 °C у зімовыя месяцы да +32 °C у летнія. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 80 мм.
Прырода
Паверхня вострава Камаран пустынная з частымі пыльнымі бурамі. Галоўнае прыроднае багацце — мангры, якія займаюць каля 7 км узбярэжжа.
Гісторыя
На востраве Камаран захаваліся старажытныя нагрувашчванні ракавін малюскаў, якія падобна такім жа нагрувашчванням на суседнім Фарасане, могуць з’яўляцца рэшткамі палеалітычных паселішчаў. Аднак мясцовае насельніцтва лічыць іх персідскімі магіламі. У сярэдзіне 1 тысячагоддзя н. э. Сасаніды сапраўды імкнуліся ўсталяваць кантроль над гэтым рэгіёнам. Пакінутае персідскае ўмацаванне прыгадвалі і партугальцы. Яны захапілі Камаран у XVI ст., аднак былі вымушаны пакінуць яго ў XVII ст. у сувязі з ціскам аманскіх арабаў. У XVII — пачатку XIX стст. ім валодалі егіпецкіе мамлюкі і розныя валадары еменскіх арабаў.
У 1860 г. на Камаране была пабудавана брытанская тэлеграфная станцыя, але сам востраў перайшоў пад кантроль Асманскай Порты і выкарыстоўваўся як важны транзітны пункт для пілігрымаў у Меку. Асманскія ўлады ўзнавілі старажытныя ўмацаванні, выкапалі калодзежы і зрабілі праходы ў каралавых рыфах. У 1882 г. Камаран наведалі 44 тысячы пілігрымаў. У 1915 г. востраў быў акупаваны брытанскімі войскамі і падпарадкаваны ўладам Брытанскай Індыі. У 1926 г. частку адказнасці за транзітны цэнтр атрымалі прадстаўнікі Галандскай Індыі. Падчас II Сусветнай вайны выкарыстоўваўся для ваенных аперацый супраць італьянскай калоніі Эрытрэя.
У 1967 г. перададзены Паўднёваму Емену. У 1972 г. далучаны ваенным шляхам да Паўночнага Емена. З 1990 г.у складзе аб'яднанага Емена.
Ніна Рычы
Ні́на Ры́чы (італ.: Nina Ricci), народжаная Марыя-Адэлаіда Нэі (фр.: Maria Adélaide Nielli,, , Італія — , Францыя) — французскі мадэльер італьянскага паходжання, заснавальніца дома высокай моды Nina Ricci.
Біяграфія
Марыя-Адэлаіда Нэі нарадзілася ў Турыне ў 1883 годзе ў сям’і шаўца. Калі дзяўчынцы было пяць гадоў, сям’я пераехала ў Фларэнцыю, а ў 1895 годзе, калі ёй споўнілася дванаццаць — у Парыж. Бацька, які памёр у Монтэ-Карла, пакінуў сям’ю без грошай. З трынаццаці гадоў Адэлаіда разам з маці працавала ў галантарэйнай краме, тады ж яна пачала вучыцца краўцоўскаму майстэрству. Пачынаючы з дзяўчынкі «на пасылках» і затым малодшай мадысткі, да васямнаццаці гадоў яна стала старэйшай мадысткай, да дваццаці гадоў у яе ў падпарадкаванні ўжо былі свае вучаніцы і швачкі.
У 1904 годзе яна выйшла замуж за кветачніка Луіджы Рычы і ўзяла прозвішча мужа. У мужа і жонкі нарадзіўся сын Рабер, аднак шлюб быў нядоўгім — яна засталася з сынам адна, Ніна самастойна зарабляла на жыццё.
У 1908 годзе яна паступіла на працу ў дом моды «Рафэн», дзе прапрацавала на працягу 20 гадоў; праз нейкі час яна стала партнёрам па бізнесе і яе імя ўвайшло ў назву дома. Пасля смерці мадэльера ў 1929 годзе модны дом Raffin et Ricci быў зачынены і Ніна не збіралася працягваць справу. Аднак у пачатку 1930-х гадоў, на фоне фінансавага крызісу, яе сын Рабер вырашыў пакінуць сваю працу і ўгаварыў маці адкрыць уласнае атэлье. Дом Nina Ricci адкрыўся ў 1932 годзе ў 1-й акрузе Парыжа па адрасе вуліца Капуцынак, дом № 20.
Да гэтага часу пяцідзесяцігадовая Ніна Рычы ўжо зарабіла пэўную рэпутацыю. Ва ўласным доме моды яна нязменна прытрымлівалася рамантычнага, поўнага пяшчоты і жаноцкасці стылю — роўна пазбягаючы як яркіх эксперыментаў, так і стрыманага мінімалізму; яе сукенкі заўсёды заставаліся ў рамках прыстойнасці. Такі падыход карыстаўся попытам у прадстаўніц буйной буржуазіі, адзенне якіх павінна была дэманстраваць не столькі раскошу, колькі стрыманую элегантнасць. Ніна любіла ўзоры і далікатныя фарбы, лейтматывам яе работ былі кветкі — вышытыя, нашытыя ў выглядзе аплікацыі або прысутныя ў малюнку тканіны. У адрозненне ад шматлікіх іншых мадэльераў, яна ніколі не малявала эскізаў, але самастойна падколвала тканіны на манекене ці непасрэдна на манекеншчыцы.
Ніна Рычы памерла 29 лістапада 1970 года ва ўзросце 87 гадоў. Яе сын Рабер Рычы памёр у 1988 годзе, пасля чаго кампанію ўзначаліў член сям’і Жыль Фуш; у 1998 годзе яна была перапрададзена.
Стэніка
Стэніка (Stenico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1123 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 38070. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Вігілій Трэнцкі.
Ганна Сяргееўна Салаўёва
Ганна Сяргееўна Салаўёва ( — ) — вучоны ў галіне фтызіятрыі, доктар медыцынскіх навук (1970), прафесар (1973).
Навуковая дзейнасць
Г. С. Салаўёвай належаць навуковыя працы вывучэнню асобных форм туберкулёзу, пытаннях бронхалагічнага даследавання, аэразольтэрапіі, метадах патагенетычнай тэрапіі.
Аматэрасу
Аматэрасу Омікамі, або Тэнсё Дай-дзінь (яп. 天 照 大 神, «вялікае бажаство, што азарае нябёсы») — багіня-сонца, адно з пануючых бажаствоў Усеяпонскага пантэона сінці, легендарная прамаці японскага імператарскага роду (лічыцца, што першы імператар Дзіму быў яе прапраўнукам), кіраўніца Нябесных палёў Такамагахара (高 天 原).
Нараджэнне
Японскі трактат Кодзікі апісвае нараджэнне багіні наступным чынам.
Да таго, як на зямлі з'явіліся людзі, існавала шмат пакаленняў багоў. Апошнімі з ніх былі брат і сястра Ідзанагі і Ідзанамі, якія ўступілі ў шлюб, а пасля стварылі розныя востравы Японскага архіпелага і нарадзілі вялікую колькасць багоў і багінь.
У Аматэрасу ёсць два браты. Цукуёмі, бог ночы, нарадзіўся з вады правага вока, а Сусанаа, бог мора — з носу.
Міхаіл Аляксандравіч Урубель
Міхаіл Аляксандровіч Урубель (Михаи́л Алекса́ндрович Вру́бель; 5 [17] сакавіка 1856,, Вобласць Сібірскіх Кіргізаў, Расійская імперыя — 1 [14] красавіка 1910, , Расійская імперыя) — рускі мастак мяжы XIX—XX стагоддзяў, які працаваў практычна ва ўсіх відах выяўленчага мастацтва: жывапіс, графіка, дэкаратыўна-прыкладныя рамёствы, скульптура і тэатральнае мастацтва. З 1896 года быў жанаты з вядомай спявачкай Н. І. Забела, партрэты якой неаднаразова пісаў.
Н. А. Дзмітрыева параўноўвала творчую біяграфію Урубеля з драмай у трох актах з пралогам і эпілогам, прычым пераход да новага этапу кожны раз здзяйсняўся рэзка і нечакана. Пад «пралогам» маюцца на ўвазе раннія гады вучэння і выбару паклікання. Акт першы — 1880-я гады, знаходжанне ў Акадэміі мастацтваў і пераезд у Кіеў, заняткі візантыйскім мастацтвам і царкоўным жывапісам. Акт другі — маскоўскі перыяд, пачаты ў 1890 годзе «Дэманам сядзячым» і які завяршыўся ў 1902 годзе «Дэманам зрынутым» і шпіталізацыяй мастака. Акт трэці: 1903—1906 гады, звязаныя з душэўнай хваробай, якая паступова падточвала фізічныя і інтэлектуальныя сілы жывапісца. Апошнія чатыры гады, аслепнуўшы, Урубель жыў ужо толькі фізічна.
У 1880—1890-я гады творчыя пошукі Урубеля не знаходзілі падтрымкі Акадэміі мастацтваў і крытыкаў мастацтва, аднак яго пастаянным заказчыкам зрабіўся С. І. Мамантаў.
NGC 6591
NGC 6591 (іншае абазначэнне — PGC 61610) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паляцічы
Паля́цічы (, Полятичи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Батчынскага сельсавета.
Даўгай
Даўгай (Daugai, традыцыйная беларуская назва — Даўгі́) — горад у Алітускім раёне Алітускага павета Літвы. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай сянюніі.
Геаграфія
Даўгай размешчаны за 22 км ад Алітуса і за 88 км ад сталіцы Літвы Вільнюса. Размешчаны ля возера Даўгай.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1384 годзе ў хроніцы Тэўтонскага ордэна як паселішча Даўгі на дарозе з Трокаў у Вільню. У 1792 годзе атрымаў правы горада. У 1793 годзе сойм Рэчы Паспалітай пазбавіў Даўгі правоў горада.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе ўвайшоў у склад Троцкага павета Віленскай губерні Расійскай імперыі са статусам мястэчка, якое насіла назву Даўгі. З 1940 года знаходзіўся ў Алітускім раёне Літоўскай ССР, СССР. У 1956 годзе атрымаў статус горада. У 1950—1959 гадах быў цэнтрам Даўгайскага раёна.
З 1991 года ўваходзіць у склад Літвы. Сучасны герб зацверджаны 4 жніўня 1998 года.
Эканоміка
У савецкі час у горадзе дзейнічаў малаказавод, было развіта рыбалоўства.
Ферамоны
Ферамоны (φέρω — «несці» ορμόνη — «падахвочваць, выклікаць») — зборная назва рэчываў — прадуктаў знешняй сакрэцыі, што выдзяляюцца некаторымі відамі жывёл і забяспечваюць хімічную камунікацыю паміж асобінамі аднаго віду. Фэрамоны — біялагічныя маркеры ўласнага віду, лятучыя хемасігналы, кіраўнікі нейраэндакрыннымі паводніцкімі рэакцыямі, працэсамі развіцця, а таксама шматлікімі працэсамі, звязанымі з сацыяльнымі паводзінамі і размнажэннем.
Фэрамоны мадыфікуюць паводзіны, фізіялагічны і эмацыйны стан ці метабалізм іншых асобін таго ж віду. Як правіла, фэрамоны прадукуюцца спецыялізаванымі залозамі.
Лінгвагуманітарны каледж
УА Лінгвагуманітарны каледж пры МДЛУ (УО "Лингвогуманитарный колледж" при МГЛУ) — сярэдне спецыяльная ўстанова адукацыі ў Мінску. Размешчаны па вул. Прытыцкага, 60-Б
Гісторыя
У 1983 годзе было заснавана Мінскае педагагічнае вучылішча № 2.
У 1993 годзе вучылішча было пераназвана ў Мінскі педагагічны каледж. А ў 1996 годзе ён становіцца Мінскім дзяржаўным педагагічным каледжам. У 1998 годзе рашэннем Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта перайменаваны ў Мінскі дзяржаўны педагагічны каледж № 1.
У 2004 годзе рэарганізаваны ў «Педагагічны каледж» УА МДЛУ, з 2006 года — «Лінгвагуманітарны каледж» УА МДЛУ.
Адукацыя
Выпускнікі Лінгвагуманітарнага каледжа маюць права паступаць на скарочаныя тэрміны навучання ў МДЛУ на ўсе спецыяльнасці вышэйшай адукацыі ў адпаведнасці з Парадкам прыёму ў МДЛУ.
Магілёўскі абласны суд
Магілёўскі абласны суд — вышэйшы орган судовай улады на тэрыторыі Магілёўскай вобласці па грамадзянскіх, крымінальных, адміністрацыйных справах, падсудных судам агульнай юрысдыкцыі. Таксама ажыццяўляе нагляд за працай ніжэйстаячых судоў, вывучае судовую практыку, аналізуе і вядзе судовую статыстыку, аказвае дапамогу ніжэйстаячым судам у выкарыстанні заканадаўства. Размешчаны ў Магілёве па адрасе вул. Першамайская, 85.
Факультэт біятэхналогіі і аквакультуры БДСГА
Факультэт біятэхналогіі і аквакультуры — адзін з факультэтаў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі.
Гісторыя
У 1930 годзе быў створаны зоаінжынерны факультэт, які ў 2015 годзе атрымаў сваю сучасную назву факультэт біятэхналогіі і аквакультуры. За перыяд існавання факультэта падрыхтавана больш за 8 тысяч спецыялістаў вышэйшай кваліфікацыі. На працягу гэтага перыяду факультэт уносіць істотны ўклад у забеспячэнне аграрных прадпрыемстваў Рэспублікі Беларусь высокакваліфікаванымі спецыялістамі.
Спецыяльнасці
На факультэце вядзецца падрыхтоўка спецыялістаў па спецыяльнасцях (вочна і завочна) «заатэхнія» (у тым ліку скарочаны тэрмін навучання), «прамысловае рыбаводства». На дзённай форме вядзецца падрыхтоўка спецыялістаў па спецыялізацыі «птушкагадоўля».
Выпускнікі спецыяльнасці «прамысловае рыбаводства» могуць не толькі працаваць у рыбаводных гаспадарках рэспублікі, але і займацца навуковымі даследаваннямі, накіраванымі на пошукі новых аб’ектаў рыбаводства i павышэнне рыбапрадуктыўнасці сажалак. Яны таксама могуць вывучаць пытанні аховы рыбных рэсурсаў, працаваць у запаведніках, нацыянальных парках, камітэтах па экалогіі і ахове жывёльнага і расліннага свету і іншых установах.
Выпускнікі спецыяльнасці «заатэхнія» працуюць у якасці кіраўнікоў і спецыялістаў на буйных аграрных прадпрыемствах, у селекцыйна-гібрыдных цэнтрах і на свінагадоўчых комплексах, племянных заводах, дзяржплемпрадпрыемствах, райплемстанцыях, птушкагадоўчых прадпрыемствах, у заапарках, запаведніках, кіналагічных цэнтрах, раённых і абласных службах, навукова-даследчых і навучальных установах.
Кафедры
Навучанне студэнтаў праводзяць на 6 кафедрах больш за 40 выкладчыкаў, у тым ліку: 6 дактароў навук, прафесараў і каля 30 кандыдатаў навук, дацэнтаў. Маецца сучасная лабараторыя па прыкладной эндакрыналогіі, ветэрынарыі і біятэхналогіі, міжфакультэцкія генетычная лабараторыя, лабараторыя маніторынгу якасці малака, вучэбная пасека, навучальныя камп’ютарныя лабараторыі, птушкагадоўчая лабараторыя, акварыяльная, мікрабіялагічная лабараторыя, лабараторыя зоагігіены.
Стрыеўка (значэнні)
Стрыеўка — тапонім:
Ёахім Утэвал
Ёахім Утэвал (таксама Юттэваль; нідэрл. Joachim Wtewael (Uytewael); 1566—) — галандскі гістарычны жывапісец, маньерыст і гравёр.
Біяграфія
Ёахім Утэвал нарадзіўся ў горадзе Утрэхце, працаваў спачатку ў свайго бацькі, гравёра Антоніса Утэвала, а затым у мастака Іаса дэ Бэра. Пакінуўшы майстэрню апошняга, адправіўся ў Італію, пазнаёміўся ў Падуі з біскупам Сен-Мало, паехаў разам з ім у Францыю, правёў у яго два гады ў Брэтані і, вярнуўшыся ў родны горад, прапрацаваў там да канца свайго жыцця. Апроч карцін і малюнкаў, рабіў таксама гравюры і афармляў вітражы.
Ёахім Утэвал — адзін з апошніх мастакоў маньерызму, ён захаваў гэтыя традыцыі нават тады, калі большасць мастакоў прынялі натуралістычны стыль. Некаторыя мастацтвазнаўцы знаходзяць у карцінах Эйтэвала істотны ўплыў Хендрыка Гольцыуса і перайманне стылю Мікеланджэла.
Сярод найбольш вядомых яго карцін: «Хрыстос дабраслаўляе дзяцей», «Лот і яго дачкі» (у Эрмітажы), «Пакланенне пастыраў» і «Дыяна і Актэон» (у Венскім музеі), «Парнас» (у Дрэздэнскай галерэі), «Шлюб Пелея і Фетыды» (у Мюнхенскай пінакатэцы), «Пір багоў» (у Браўншвейгскай галерэі), «Суд Парыса» (у Стакгольмскім музеі), «Пропаведзь Яна Хрысціцеля ў пустыні» (у Капенгагенскім музеі), «Марс, Венера і Вулкан» (у Гаагскай галерэі) і «Сустрэча Давіда з Авігеяй» (у Амстэрдамскім музеі).
Яго сын Пітэр пайшоў таксама стаў мастаком.
Пётр Іванавіч Барысаў
Пётр Іванавіч Барысаў 2-і ( — ) — падпаручнік 8-й артылерыйскай брыгады, дзекабрыст. Мастак.
Сям'я
Нарадзіўся ў дваранскай сям'і. Бацька — адстаўны маёр Чарнаморскага флоту Іван Андрэевіч Барысаў, маці — Праскоўя Емяльянаўна Дзмітрыева. Старэйшы брат Андрэй Іванавіч Барысаў.
Атрымаў хатнюю адукацыю пад кіраўніцтвам бацькі: вывучаў гісторыю, геаграфію, філасофію, прыродазнаўчыя навукі. Матэматыцы і артылерыі навучаўся ў дзекабрыста.
Ваенная служба
Разам з братам паступіў на службу юнкерам у 26-ю артылерыйскую брыгаду 10 чэрвеня 1816 года. З 18 чэрвеня 1820 года ў званні прапаршчыка. 6 ліпеня 1820 пераведзены ў 8-ю артылерыйскую брыгаду. З 10 чэрвеня 1825 года ў званні падпаручніка.
Дзекабрыст
Разам з братам А. І. Барысавым і заснавальнік «Таварыства першай згоды» (1818), якое хутка было ператворана ў таемнае палітычнае «Таварыства сяброў прыроды», а ў 1823 ў Таварыства з’яднаных славян, старшынём якога з 1825 года быў Пётр Барысаў. У 1825 таварыства аб'ядналася з. Браты Барысавы ўваходзілі ў групу, якой было даручана забойства цара Аляксандра I.
Прапанавалася падняць паўстанне ў Палтаўскім палку, які быў раскватараваны ў Бабруйску, зрабіць Бабруйск цэнтрам паўстання, падняць 2-ю армію, 4-ы і 5-ы карпусы і ісці на Маскву.
Арыштаваны ў 8-й артылерыйскай брыгадзе па загадзе ад 9 студзеня 1826 года. 21 студзеня 1826 дастаўлены з Жытоміра ў Санкт-Пецярбург на галоўную гаўптвахту, у той жа дзень пераведзены ў Петрапаўлаўскую крэпасць.
Закаваны ў ручныя кайданы 15 лютага 1826 года, раскаваным — 30 красавіка 1826 года.
Юсуф Празіна
Юсуф "Юка" Празіна - (баснійскае вымаўленне: [Юсуф prazina], 7 верасня 1962 года - 3-4 снежня 1993) баснійскі бандыт і палявы камандзір падчас Баснійскай вайны.
Пётр Іванавіч Барысаў
Катарга
Асуджаны па I разраду 10 ліпеня 1826 года. Прысуджаны да вечных катаржных прац. 23 ліпеня 1826 разам з братам адпраўленыя закаванымі ў Сібір. 22 жніўня 1826 года тэрмін катаргі скарочаны да 20 гадоў.
Юсуф Празіна
З пачаткам блакады Сараева ў 1992 годзе Празіна ператварыў сваю банду ў эфектыўнае парамілітарнае фармаванне. Гэтая сіла была галоўнай у змаганні супраць вайскоўцаў арміі Рэспублікі Сербскай (VRS). Празіна быў узнагароджаны за ўнёсак у абарону горада па дамоўленасці з кіраўніком спецназа ўрада, але потым існаванне ягонай банды аказалася праблематычным для баснійскіх уладаў.
Пасля атрымання ўладамі Босніі ордэра на яго арышт у кастрычніку 1992, Празіна пераяжджае на гару Ігман і каардынуе атакі супраць баснійскай арміі да яго канчатковай паразы і выгнання ў студзені наступнага года. Ён пераехаў у Герцагавіну, дзе далучыўся да сіл Харвацкай Рады абароны і здзейсніў шматлікія злачынствы супраць грамадзянскага насельніцтва ў рэгіёне. Праз некалькі месяцаў ён пакінуў Боснію і Герцагавіну і пераехаў у Харватыю, дзе жыў на ўзбярэжжы Далмаціі, і, нарэшце, пераехаў у Бельгію.
Празіна быў знойдзены мёртвым у канале каля мяжы з Германіяй двума турыстамі ў канцы 1993 года. У 2001 годзе, дакументы ваеннага часу размоваў паміж тагачасным прэзідэнтам Харватыі Франьё Туджманам і Сціпэ Месіча прэзідэнтам харвацкага парламента былі рассакрэчаны. У адной частцы гэтых дакументаў, Месіч выказаў свае падазрэнні аб дачыненні харвацкіх экстрэмістаў Босніі да смерці Празіны.
Пётр Іванавіч Барысаў
Катарга
У Пятроўскім Заводзе разам браты вялі рэгулярныя метэаралагічныя назіранні, якія пасля дазволілі вызначыць сярэднія штомесячныя тэмпературы для Сібіры.
Ссылка
Па заканчэнні тэрміну катаргі па ўказе ад 10 ліпеня 1839 года братоў адправілі ў ссылку ў сяло Падлапаткі Верхнеўдзінскай акругі Іркуцкай губерні (у цяперашні час сяло Падлапаткі, Мухарбішынскі раён Бураціі).
Па ўказе ад 21 сакавіка 1841 года братоў перавялі ў вёску Малая Развадная. 30 верасня 1854 года раптоўна памёр.
Навуковец-прыродазнавец
Аўтар фундаментальнага прац: «Арніталагічная фаўна Усходняй Сібіры», шэрагу прац па фларыстыцы: «Букет Усходняй Сібіры» і «Нарысы вытанчанай флоры Забайкальскага краю» і іншых, укладальнік трактата «Аб Мураўёве».
Калекцыянаваў расліны і насякомых. Распрацаваў новую класіфікацыю насякомых, якая ў далейшым была прынятая Парыжскай Акадэміяй Навук. Усталяваў сувязі з Батанічным садам ў Санкт-Пецярбургу і з Маскоўскім таварыствам выпрабавальнікаў прыроды, куды дасылаў свае гербарыі і калекцыі насякомых.
Мастак
Мастак-акварэліст. Стварыў каля 600 малюнкаў флоры і фаўны Усходняй Сібіры і Забайкалля. Ілюстраваў акварэлямі свае навуковыя працы. Ілюстраваў кнігу І. Д. Былычава «Падарожжа па Усходняй Сібіры». Памёр з пэндзлем у руках.
Material design
Матэрыяльны дызайн — дызайн праграмнага забеспячэння і праграм аперацыйнай сістэмы Android ад кампаніі Google. Упершыню прадстаўлены на канферэнцыі Google I/O 25 чэрвеня 2014 года. Ідэя дызайну заключаецца ў праграмах, якія адкрываюцца і згортваюцца як карты, выкарыстоўваючы эфекты ценяў. Па ідэі дызайнераў Google, праграмы не павінны мець вострых кутоў, карты павінны перамыкацца паміж сабой плаўна і амаль што незаўважна.
Праграмы на аснове матэрыяльнага дызайну
Матэрыяльны дызайн паўнацэнна выкарыстоўваецца ў аперацыйных сістэмах Android 5.0, Android 5.1, Android 6.0 і ў некаторых праграмах Android 4.1; 4.2; 4.3 і 4.4. У якасці прыкладаў праграм у новым дызайне можна адзначыць мабільныя праграмы:
Эстрадыёл
Эстрадыёл — асноўны і найбольш актыўны для чалавека жаночы палавы гармон; эстраген. Выпрацоўваецца фалікулярным апаратам яечнікаў у жанчын. Невялікія колькасці эстрадыёла выпрацоўваюцца таксама карой наднырачнікаў ў абодвух палаў і яечкамі у мужчын. Па хімічнай будове з'яўляецца стэроідным гармонам.
У мужчын асноўнай крыніцай эстрадыёла з'яўляецца не сінтэз ў яечках, а канверсія (араматызацыя) андрагенаў (такіх, як тэстастэрон і андрастэндыён) у эстрагены ў перыферычных тканках, што адбываецца пры ўдзеле фермента P450-араматазы.
Аб біялагічных уласцівасцях эстрадыёла падрабязней гл.: эстрагены.
Пётр Пац
Пётр Пац (каля 1570 — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Харунжы надворны літоўскі з 1613, падскарбі надворны літоўскі з 1635, ваявода троцкі з 1640, староста мсціслаўскі, радамскі і даўгялішскі.
Удзельнічаў у войнах Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629, Расіяй 1609—1618, Турцыяй 1621. Пасол на соймы. Валодаў мястэчкам Відзы ў Ашмянскім павеце.
Сям'я
Сын Паўла Паца і Раіны Валовіч, брат Мікалая. Двойчы жанаты: першы раз з Ядвігай з Завішаў, ад якой меў сына Яна. Другі раз ажаніўся з Гальшкай, дачкой смаленскага кашталяна Вацлава Шэмета, з ёй меў дзяцей:
Стрэмба
Стрэмба (Strembo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 513 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 38080. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6592
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віцебскі праспект
Віцебскі праспект:
Віцебскі абласны Савет дэпутатаў
Віцебскі абласны Савет дэпутатаў (Витебский областной Совет депутатов) — прадстаўнічы орган мясцовага самакіравання на тэрыторыі Віцебскай вобласці. У склад дэпутацкага корпуса ўваходзіць 60 дэпутатаў, якія выбіраюцца па мажарытарнай сістэме. Тэрмін паўнамоцтваў Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў — 4 гады.
Склад
Апошнія выбары ў Віцебскі абласны Савет дэпутатаў адбыліся ў 2018 годзе. Было абрана 60 дэпутатаў, 58 беспартыйных і 2 ад Камуністычнай партыі Беларусі.
Птушкафабрыка
Птушкафа́брыка (, Птушкофабрика) — пасёлак у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Батчынскага сельсавета.
Карупцыя ў Албаніі
Карупцыя ў Албаніі актуальная праблема Албаніі. Паводле звестак Барометра сусветнай карупцыі 2021 года, 66 % рэспандэнтаў указалі, што ўзровень карупцыі ў Албаніі павялічыўся. У Індэксе ўспрымання карупцыі за 2021 год краіна займае 110-е месца са 180 краін, набраўшы 35 балаў.
Па дадзеных міжнародных арганізацый (Індэкс ўспрымання карупцыі і Інстытута дэмакратыі і пасярэдніцтва), у Албаніі пагаршаецца карупцыйны «захоп дзяржавы».
Сезар (прэмія, 1979)
4-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 3 лютага 1979 года ў Парыжы.
Сідаравіцкі сельсавет (Чачэрскі раён)
Сі́даравіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Сідаравічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Рудня-Барталамееўскага сельсавета.
11 чэрвеня 1980 года цэнтр Рудня-Барталамееўскага сельсавета перанесены ў вёску Сідаравічы, сельсавет перайменаваны ў Сідаравіцкі. 28 кастрычніка 1991 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Палескага сельсавета.
Стрыньё
Стрын'ё (Strigno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1462 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 122 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 38059. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria Immacolata.
Вуліца Касманаўтаў (Віцебск)
Вуліца Касманаўтаў — вуліца ў цэнтральнай частцы Віцебска, у Чыгуначным раёне. Названая ў 1962 годзе, гістарычныя назвы Кальцавая, Кавальская. У раёне сучаснага сквера размяшчалася Арлоўская плошча (з 28 студзеня 1919 года — Чырвонаармейская).