cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дом Чычэрына
Архітэктура
У 1858 г. дом перайшоў ва ўласнасць купцоў Елісеевых. Гаспадар дома С. П. Елісееў быў буйным мецэнатам і калекцыянерам. Калекцыя твораў французскага скульптара Радэна, якая экспануецца ў Эрмітажы, трапіла ў музей з дома Елісеева. У тым жа 1858 г. па праекце арх. М. П. Грабёнка была праведзена пераробка будынка. Авальныя вокны на галоўным фасадзе былі заменены прамавугольнымі, калоны верхняга паверху замененыя пілонамі. У 1902 годзе праведзены капітальны рамонт будынка з боку Мойкі.
Кацярына Радзівіл
Княгіня Кацярына Радзівіл, псеўданім Граф Павел Васіль (,  —, ) — пісьменніца, арыстакратка і авантурыстка.
Яна была прыкметнай фігурай пры імператарскіх дварах Германіі і Расіі, але апынулася замяшанай у шэраг скандалаў, спалучала сваю любоў да раскошы і свецкага жыцця, плётак і інтрыг з літаратурным талентам, напісаўшы два дзесяткі кніг аб еўрапейскіх імператарскіх і каралеўскіх дварах.
Біяграфія
Яна была адзіным дзіцём рускага генерала Адама Адамавіча Жавускага (1845—1911), які прымаў удзел у Крымскай вайне, і яго другой жонкі Ганны Дзмітрыеўны Дашковай, дачкі пісьменніка Дзмітрыя Васільевіча Дашкова, міністра юстыцыі цара Мікалая I. Маці Кацярыны, якая належала да самых шляхетных родаў Расіі (Дашкавых, Строганавых, Пашковых), памерла пры родах. Бацька Кацярыны ажаніўся ў трэці раз і падарыў ёй траіх зводных братоў, у тым ліку Станіслава Жавускага, які стаў пісьменнікам і літаратурным крытыкам. Сям’я Жавускіх складалася з вядомых пісьменнікаў, уключаючы прапрадзеда Кацярыны Вацлава Жавускага, яе дзядзьку Генрыка і цётак Эвеліну, жонку Анарэ дэ Бальзака, і Караліну, якая трымала літаратурны салон у Парыжы. Акрамя таго, прапрабабкай Кацярыны была Францішка Уршуля Радзівіл — першая жанчына-драматург у Вялікім Княстве Літоўскім.
Кацярына атрымала адукацыю пад кіраўніцтвам свайго суровага бацькі ў яго вялікіх маёнтках у цэнтральнай Украіне. Хоць сям’я паходзіла з Рэчы Паспалітай, Кацярына не мела ніякай прыязні да зямлі продкаў і лічыла сябе цалкам рускай.
26 кастрычніка 1873 года, ва ўзросце 15 гадоў, яна выйшла замуж за князя Вільгельма Адама Карла Радзівіла (1845—1911), афіцэра прускай арміі і прадстаўніка берлінскай галіны Радзівілаў. Пара пераехала ў Берлін, каб жыць з яго сям’ёй. У іх было сямёра дзяцей: чатыры сына і тры дачкі. Двое з яе сыноў памерлі ў раннім дзяцінстве, але астатнія пяцёра дзяцей (Луіза, Ванда, Габрыэла, Нікалас і Казімір) дасягнулі паўналецця. Аб яе шлюбе з князем Радзівілам вядома мала, акрамя таго, што яна напісала ў сваіх мемуарах: муж ставіўся да яе ласкава, але яна адчувала нуду і расчараванне. Гэтая пара стала прыкметнай фігурай пры імператарскім двары ў Берліне.
Літаратурная кар’ера
У 1884 годзе часопіс « Nouvelle Revue» апублікаваў серыю артыкулаў, напісаных у выглядзе лістоў да маладога дыпламата пажылым графам Паўлам Васілём. Артыкулы былі крытычныя ў адносінах да вышэйшага свету Берліна і поўныя разбуральных плётак аб германскім імператарскім двары. Публікацыя артыкулаў, сабраных у кнізе «Берлінскі свет», выклікала вялікі скандал пры двары кайзера. Граф Павел Васіль быў выдуманым персанажам, і расследаванне паказала на Агюста Жэрара, літаратара пры імператрыцы, як на аўтара скандальнага твора. Толькі ў 1918 годзе ў сваёй кнізе «Споведзь царыцы» Радзівіл прызнала, што яна была аўтарам «Берлінскага свету». Блытаніна пагаршалася яшчэ і тым, што іншыя ананімныя пісьменнікі таксама сталі выкарыстоўваць псеўданім «Граф Павел Васіль».
Пасля публікацыі «Берлінскага свету» на Кацярыну Радзівіл сталі глядзець з падазрэннем у Берліне, і таму яна шмат падарожнічала са сваім мужам. Калі яе бацька памёр у Расіі ў красавіку 1888 года, Кацярына Радзівіл вырашыла застацца ў Санкт-Пецярбургу, дзе ў тым жа годзе нарадзіўся яе малодшы сын Казімір. Пры рускім імператарскім двары княгіня Радзівіл займала прыкметнае становішча. Яна стала сябрам і прыхільнікам Канстанціна Пабеданосцава. Яе палітычныя схільнасці, вельмі ліберальныя ў Берліне, у Расіі ператварыліся ў непахісна кансерватыўныя. Яна таксама завяла раман з генералам Пятром Аляксандравічам Чарэвіным, начальнікам Трэцяга аддзялення ахранкі і адным з нямногіх давераных сяброў Аляксандра ІІІ. У канцы 1880-х і пачатку 1890-х гадоў княгіня Радзівіл дасягнула вяршыні свайго свецкага жыцця і ўплыву пры двары. Яе становішча рэзка пагоршылася пасля смерці цара Аляксандра III у 1894 годзе і яе палюбоўніка Чарэвіна ў пачатку 1896 года. Аддаліўшыся ад мужа і дзяцей, яна зарабіла трохі грошай, напісаўшы артыкулы для амерыканскіх часопісаў і газет, якія асвятляюць вжыццё вышэйшых колаў і каралеўскага двара Брытаніі, але накапіла і даўгі.
Летам 1899 года Кацярына Радзівіл з’ехала ў Паўднёвую Афрыку, паклаўшы вока на брытанскага магната і палітыка Сесіля Родса. Спачатку яны пасябравалі, але Родс, які, як меркавалі некаторыя пісьменнікі і навукоўцы, быў гомасексуалам, аддаліўся ад яе. Тым не менш ён аплаціў яе даўгі і адправіў назад у Лондан; там яна выдала кнігу «Уваскрасенне Пятра», абараняючы Родса ад плётак.
Скандал у Лондане, звязаны з даўгамі, накопленымі яе сынам Нікаласам (якія яна спрабавала аплаціць, заявіўшы аб крадзяжы жамчужных караляў у лонданскім гатэлі), адправіў яе назад у Кейптаўн летам 1900 года. Там яна пазнаёмілася з Гары Хіндлам, сынам вядомага бізнесмена Джэймса Хіндла. У Гары і Кацярыны быў пазашлюбны сын. Яго звалі Аляксей, і пазней ён вырас у Нью-Ёрку. Толькі ў 1971 годзе ён прыехаў у Паўднёвую Афрыку, каб адшукаць сваю зводную сястру, якая жыла ў Дурбане. Аднак і гэта не перашкодзіла Кацярыне зноў патрапіць у непрыемнасці.
Княгіня Радзівіл, якая абвінавачвалася ў падробцы вэксаляў на буйныя сумы да 6000 фунтаў стэрлінгаў, была арыштаваная 24 верасня 1901 года за махлярства, але вызвалена пад заклад у той жа дзень, пакуль ёй не прад’явілі абвінавачванне ў Вярхоўным судзе. Пазней яна была прысуджана да двух гадоў турэмнага зняволення пасля трохдзённага судовага разбору. У сваіх уласных паказаннях яна сцвярджала, што атрымала ад Родса рахункі, але няма ніякіх сумненняў у тым, што яна падрабіла іх, а затым паспрабавала прадухіліць прыняцце мер, пагражаючы апублікаваць перапіску, якая, як яна сцвярджала, насіла кампраметуючы характар ад Родса і лорда Мілнера. Яе метады былі, па словах генеральнага пракурора, звычайным арсеналам шантажыста, і яна выкарыстала сваё грамадскае становішча для інтрыг і махлярства. Яна сама была выдатным узорам авантурысткі.
Яна правяла няпоўныя два гады ў турме, дзе займалася напісаннем твораў. Ёй пашчасціла правесці усяго 16 месяцаў у турме за свае злачынствы, і яна была вызваленая ў сакавіку 1903 года. Невядома, што стала з маленькім Аляксеям падчас яе знаходжання ў турме.
Праз некалькі месяцаў яе мемуары (1904) былі апублікаваныя ў Лондане і Нью-Ёрку з некаторым поспехам. Аднак яе малодшы сын Казімір памёр, калі яна была ў турме, і яе былы муж канчаткова развёўся з ёй у 1906 годзе. У 1909 годзе яна выйшла замуж за Карла Эміля Кольб-Данвіна, шведскага інжынера і прадпрымальніка. Муж і жонка пасяліліся ў Санкт-Пецярбургу, дзе яе сын Мікалай служыў у рускай арміі. Яна апублікавала яшчэ дзве кнігі — «За завесай рускага двара» пад псеўданімам Павел Васіль, і «Мемуары сарака гадоў» (1914) — другую аўтабіяграфічную кнігу. Падчас Першай сусветнай вайны яе сын загінуў на Усходнім фронце ў лістападзе 1914 года. Княгіня Радзівіл і яе муж пераехалі ў Стакгольм, дзе яна жыла падчас рускай рэвалюцыі 1917 года. За чатыры гады яна апублікавала тузін кніг. Яны былі ў гасцях у Злучаных Штатах, калі памёр яе другі муж, і Кацярына вырашыла застацца ў Амерыцы.
Яна пасялілася ў Нью-Ёрку, дзе і правяла астатак свайго жыцця. Кацярына Радзівіл адыграла прыкметную ролю ў выкрыцці нясапраўднасці «Пратаколаў сіёнскіх мудрацоў». У 1921 годзе яна прачытала ў Нью-Ёрку прыватную лекцыю, у якой сцвярджала, што пратаколы былі складзеныя ў 1904—1905 гадах у Парыжы рускімі журналістамі Мацвеем Галавінскім і Манасевічам-Мануйлавым па ўказанні Пятра Рачкоўскага, начальніка парыжскага падраздзялення ахранкі — рускай сакрэтнай службы. Гэта паведамленне, аднак, супярэчыць асноўнай храналогіі выдання пратаколаў, паколькі яны ўжо былі апублікаваныя ў 1903 годзе ў газеце «Знамя». Больш за тое, у 1902 годзе Рачкоўскі быў звольнены з падраздзялення ахранкі ў Парыжы і вярнуўся ў Пецярбург. Паказанні Радзівіл былі працытаваныя падчас Бернскага працэсу рускімі сведкамі ў 1934 годзе і экспертамі ў 1935 годзе. Яны сведчылі, што дата яе знаходжання ў Парыжы ў 1905 годзе, калі Мацвей Галавінскі павінен быў паказаць ёй рукапіс «Пратаколаў сіёнскіх мудрацоў» («з вялікай сіняй чарнільнай плямай на першай старонцы»), відавочна, з’яўляецца храналагічнай памылкай, магчыма, выкліканай памылкай друку ў яе артыкуле, апублікаванай у «The American Hebrew» і перадрукаванай «The New York Times».
Маргва
Маргва́ — рака ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Бярозаўка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 36 км, плошча вадазбору 159 км². Пачынаецца за 1,5 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Стураўшчына. Вадазбор у межах Свянцянскіх град і Полацкай нізіны. Упадае ў Бярозаўку каля вёскі Панфілаўшчына. Даліна ракі пераважна трапецападобная. Пойма двухбаковая. На працягу каля 26 км рэчышча Маргвы каналізаванае.
У басейне ракі азёры Гулідаўскае, Царкавішча. Прытокі Маргвы — ручай і пратока з возера Царкавішча.
Каля ракі населеныя пункты Альховікі, Канстанцінава, Верхняе, Ракаўцы, Гатоўкі, Мосар, Хоцькі і інш.
2021 год у гісторыі кіно
2021 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Палац Цюільры
Гісторыя Цюільры
Цюільры першапачаткова будаваўся ў духу французскага рэнесанснага дойлідства (з 1564, архітэктар Ф. Дэлорм), неаднаразова перабудоўваўся (1664—1670, архітэктары Л. Лево і інш.). У 1660-я гг. сад перад палацам быў перапланіраваны пад кіраўніцтвам А. Ленотра.
У 1789 Людовік XVI, які быў вымушаны пакінуць Версаль у сувязі з Вялікай французскай рэвалюцыяй, перанёс сваю рэзідэнцыю ў Цюільры. Заняўшы Цюільры 10 жніўня 1792 насельніцтва Парыжа, якое паўстала, скінула манархію.
У 1792—1795 у Цюільры засядаў Канвент, у 1795—1799 — Савет пяцісот.
Падчас Лютаўскай рэвалюцыі 1848 народ узяў Цюільры штурмам (24 лютага).
24 мая 1871 вялікая частка Цюільры згарэла падчас баёў парыжскіх камунараў з версальцамі. У 1883 годзе руіны Цюільры былі знесены. На месцы Цюільры, які цяпер не існуе, знаходзіцца аднайменны парк.
Кароўка
Кароўка, малачай (Lactarius piperatus) — шапкавы грыб роду сямейства. Умоўна-ядомы.
Апісанне
Шапка ў дыяметры 7—18 см, спачатку злёгку выпуклая, потым лейкападобная , у маладых пладовых цел з падагнутымі бакамі, якія затым распраўляюцца і становяцца хвалістымі. Скурка белага колеру, матавая, гладкая або злёгку аксаміцістая. Пласцінкі вузкія, частыя, па ножцы часам расшчэпленыя, маецца мноства кароткіх пласцінак. Споравы парашок белы, споры 8—9 × 6—7 мкм, арнаментаваныя, амаль круглай формы, бясколерныя, шыпаватыя, амілоідныя. Ножка 3—7 см у вышыню, ∅ 2—3 см, цыліндрычная, белая, суцэльная, вельмі шчыльная, звужваецца ля асновы, гладкая або злёгку зморшчаная. Мякаць белая, шчыльная, ломкая. Млечны сок густы, ліпкі, белы, вельмі едкі, пры высыханні колер не мяняе або злёгку жаўцее.
Зменлівасць
Колер шапкі бывае зусім белым ці з крэмавым адценнем, яна, як правіла, у цэнтры больш цёмная, чым па краях. Пласцінкі спачатку белыя, потым крэмавыя, пры пашкоджанні пакрываюцца жаўтавата-карычневымі плямамі.
Харчовыя якасці
Часта лічыцца неядомым з-за вельмі вострага густу. У прынцыпе, умоўна-ядомы, часам ужываецца, пасля дбайнай апрацоўкі, у салёным выглядзе. Таксама часам яго сушаць, расціраюць у парашок і выкарыстоўваюць у якасці пякучай прыправы замест перцу.
Лячэбныя ўласцівасці
Кароўка прыгнятальна дзейнічае на туберкулёзную палачку. У народнай медыцыне гэты грыб у злёгку падсмажаным выглядзе ўжывалі для лячэння нырачна-каменнай хваробы.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт ветэрынарнай медыцыны
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт ветэрынарнай медыцыны (Санкт-Петербургский государственный университет ветеринарной медицины) — найстарэйшая вышэйшая навучальная ўстанова Расіі па падрыхтоўцы ветэрынарных спецыялістаў.
Гісторыя
У 1808 годзе створана ветэрынарнае аддзяленне ў межах Імператарскай медыка-хірургічнай акадэміі. У 1873 годзе ветэрынарнае аддзяленне было рэарганізавана ў інстытут пры той жа акадэміі, які быў закрыты ў 1883 годзе.
Стварэнне інстытута ў Петраградзе пачалося з пастановы калегіі Камісарыята аховы здароўя камуны Паўночнай вобласці ад 21 верасня 1919 года. Было вырашана адкрыць лабараторыю ў складзе 6 аддзелаў, а сумесна з Камісарыятам асветы дэталёва распрацаваць палажэнне аб арганізацыі ў Петраградзе ветэрынарна-заатэхнічнага інстытута. 5 снежня 1918 года сабралася ўстаноўчая камісія па стварэнні ў Паўночнай вобласці вышэйшай ветэрынарнай навучальнай установы. З 1924 года ВНУ пачала называцца Ленінградскім ветэрынарным інстытутам.
Нызы (Ніжынскі раён)
Нызы (Низи́) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Вэрцііўскай вясковай абшчыны.
Навінцы
Наві́нцы (, Новинцы) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Біблейскае таварыства ў Рэспубліцы Беларусь
Мінканфесійнае хрысціянскае рэлігійнае брацтва «Біблейскае таварыства ў Рэспубліцы Беларусь» — біблейскае таварыства, утворанае ў 1992 годзе.
Гісторыя
У першы прэзідыум увайшлі Герман Родаў (старшыня), Васіль Сёмуха (віцэ-старшыня), Якаў Патупчык (выканаўчы дырэктар), прадстаўнікі традыцыйных канфесій аа. Г. Латушка, Я. Матусевіч, М. Сапель, Э. Сабіла і вядомыя навукоўцы У. Конан, А. Грыцкевіч, І. Чарота.
Дзейнасць
Займаецца распаўсюджваннем і прапагандай Бібліі і іншай духоўнай літаратуры ў Рэспубліцы Беларусь, удзельнічае ў перакладзе Бібліі на беларускую мову, ажыццяўляе выданне хрысціянскай літаратуры на беларускай і рускай мовах.
Тыціўка
Тыці́ўка (Титі́вка) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Вэрцііўскай вясковай абшчыны.
Нёман (Мастоўскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Харціцкага сельсавета.
ГК БДУФК-СКА Мінск
БДУФК-СКА — беларускі гандбольны клуб. З’яўляецца фарм-клубам «СКА».
Пултуск
Пу́лтуск (Pułtusk) — горад у Польшчы, уваходзіць у Пултускі павет Мазавецкага ваяводства. Адміністрацыйны цэнтр гарадска-сельскай гміны Пултуск. Займае плошчу 22,83 кв.км. Насельніцтва 19 229 чалавек (на 2006 год).
Алустверэ (прыпыначны пункт)
Алустверэ (Olustvere) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Пых’я-Сакала павета Вільяндзімаа. Знаходзіцца ў мястэчку Алустверэ на лініі Талін — Вільяндзі.
Здарэнні
21 кастрычніка 1936 года адбылася сур’ёзная аварыя. У выніку аварыі загінулі машыніст цягніка Джаасан і памочнік машыніста цягніка Розенберг; пасажыры не пацярпелі. На месцы аварыі быў усталяваны памятны камень, які захаваўся да нашых дзён.
Ансбах (раён)
Ансбах (Landkreis Ansbach) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Ансбах. Раён уваходзіць у зямлю Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Сярэдняя Франкония. Займае плошчу 1.972 км². Насельніцтва 184419 чал. Шчыльнасць насельніцтва 94 чалавек/км². Афіцыйны код раёна 9 05 71.
Раён падзяляецца на 58 абшчын.
Балтыйскі флот Расійскай імперыі
Балты́йскі флот Расі́йскай імпе́рыі — адзін з флотаў расійскага імператарскага флоту, створаны на Балтыйскім моры ў 1703 годзе.
XVIII стагоддзе
Імператарскі расійскі Балтыйскі флот быў створаны падчас Паўночнай вайны па ініцыятыве цара Пятра I, які загадаў пабудаваць першыя караблі для Балтыйскага флота на Ладзейным полі ў 1702 і 1703 гадах. Мяркуецца, што датай заснавання Балтыйскага флоту была 18 мая 1703, калі невялікая флатылія пад камандаваннем Пятра I з салдатамі Прэабражэнскага і Сямёнаўскага палкоў перамагла ў першай бітве, захапіўшы два шведскія ваенныя караблі ў вусці ракі Нявы.
Першым камандуючым ваенна-марскімі сіламі на Балтыцы быў галандскі адмірал Карнеліус Кройс, якога ў 1723 годзе замяніў граф Фёдар Апраксін. У 1703 годзе галоўная ваенна-марская база была размешчана ў Кранштаце. Адным з першых дзеянняў флоту быў захоп Шлісельбурга. Калі тэрыторыя на захадзе вакол Фінскага заліва была набыта Расіяй для стварэння марскога порта, які даваў доступ яе гандлярам і павялічваў марскія сілы, быў пабудаваны горад Санкт-Пецярбург і пачалося будаўніцтва буйнога порта. У 1704 годзе пачалося будаўніцтва верфі Адміралцейства ў Санкт-Пецярбургу, якое стала цэнтрам суднабудавання ў Расіі.
Балтыйскі флот пачаў атрымліваць новыя караблі ў 1703 годзе. Першым караблём гэтага флоту стаў трохмачтавы фрэгат «Штандарт», які стаў флагманам флоту. Падчас Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў пры садзейнічанні Балтыйскага флоту былі ўзяты Выбарг, Рэвель, Рыга, астравы Маанзунда, Хельсінгфорс і Або; перамогі на моры былі атрыманы пры Гангуце (1714), Эзэлі (1719) і Грэнем (1720). Да 1724 года флот ужо меў 141 парусны баявы карабель і сотні вяслярных лодак (камбузаў).
Падчас Сямігадовай вайны 1755—1763 гадоў расійскі Балтыйскі флот актыўна дзейнічаў на паморскім узбярэжжы паўночнай Германіі і Прусіі, дапамагаючы наземным войскам захапіць Мемель у 1757 годзе і Кольберг у 1761 годзе. Эрэсун быў перакрыты ад мора, каб не дапусціць прарыву Каралеўскага флоту ў Балтыйскае мора. Падчас руска-шведскай вайны 1788–1790 гадоў флот, якім камандаваў Самуэль Грэйг, ваяваў са шведскім флотам каля Гогланда (1788) і каля Выбарга (1790). 9 ліпеня 1790 года руская флатылія хутка распачала напад на шведскія караблі, але пацярпела сакрушальнае паражэнне ў другой бітве пры Рочэнсальме, што стала сапраўднай катастрофай для рускага флоту, які страціў каля 9500 з 14000 чалавек і каля траціны флатыліі. Паражэнне Расіі ў гэтай бітве фактычна скончыла вайну.
XIX стагоддзе
Падчас серыі руска-турэцкіх войнаў 18 і 19 стагоддзяў ( 1710–1711, 1735–1739, 1768–1774, 1787–1792, 1806–1812, 1828–1829) сілы Балтыйскага флоту прайшлі ў Міжземнае мора, прынялі ўдзел у Першай і Другой экспедыцыі па архіпелагу, нанеслі вырашальную паразу асманскаму флоту ў марскіх бітвах пры Чэсме (1770), Дарданэлах (1807), Атоне (1807) і Наварыне (1827). Прыблізна ў той жа час расійскі адмірал Іван Крузенштэрн абышоў зямны шар, а яшчэ адзін афіцэр Балтыйскага флота — Фабіян Готліб фон Беллінгсгаўзен — адкрыў паўднёвы ледзяны кантынент — Антарктыда.
У Крымскую вайну Балтыйскі флот, хоць і быў аслаблены ў сваіх аперацыях адсутнасцю параходаў — не дазволілі брытанска-французскаму аб’яднанаму флоту заняць Ханку, Свеаборг і Санкт-Пецярбург.
У 1861 годзе Балтыйскі флот атрымаў першыя браніраваныя караблі. У 1863 годзе падчас грамадзянскай вайны ў ЗША вялікая група ваенна-марскіх караблёў, у тым ліку флагманскі «Аляксандр Неўскі», рушыла да берагоў Паўночнай Амерыкі. У 1869 годзе флот замовіў першую ў свеце вежу браняносца — на браняносцы «Пётр Вялікі». У другой палове XIX — пачатку ХХ стагоддзя была створана магутная сетка прыбярэжных артылерыйскіх батарэй для прыкрыцця падыходаў да Санкт-Пецярбурга, Рыгі і іншых важных баз.
XX стагоддзе
Балтыйскі флот прыняў значны ўдзел у руска-японскай вайне. У верасні 1904 года пасля разгрому 1-й Ціхаакіянскай эскадрыі і Сібірскай флатыліі ў баі супраць Імператарскага флоту Японіі з Балтыйскага мора быў адпраўлены ў 2-ю Ціхаакіянскую эскадру пад камандаваннем адмірала Зіновія Раждзественскага. Здзейсніўшы працяглы пераход ад Балтыкі да Японскага мора, 2-я эскадра была асуджана сустрэць японскі флот у бітве пры Цусіме, дзе пацярпела сакрушальнае паражэнне. Параза ў гэтай бітве паскорыла рэвалюцыйныя працэсы ў Расійскай імперыі і крах яе манархічнай сістэмы.
Пасля руска-японскай вайны была рэалізавана новая праграма ваеннага суднабудавання — былі закладзены новыя браняносцы. Ужо ў 1906 годзе былі распрацаваны новыя паравыя браняносцы «Андрэй Першазваны» і «Імператар Павел I» і завершаны да 1912 года. У 1906 годзе быў закладзены ў Вялікабрытаніі, а ў 1909 годзе ўступіў у строй флагман Балтыйскага флота — браняносны крэйсер «Рурык».
Першая сусветная вайна
Да пачатку ваенных дзеянняў расійскі Балтыйскі флот значна саступаў флоту нямецкага кайзера, таму ўсе планы грунтаваліся на падтрымцы дзеянняў іх сухапутных войскаў. Аднак флот кайзера для дзеянняў у Балтыйскім моры абмежаваўся невялікай групай ваенных караблёў, якія выконвалі нязначныя задачы. З пачатку жніўня 1914 года пачаліся ваенныя дзеянні, якія мелі характар разведкі боем, а не поўнамаштабных сутыкненняў паміж флотамі дзвюх дзяржаў. У снежні 1914 года ў склад Балтыйскага флоту ўвайшла серыя з чатырох сучасных расійскіх караблёў «Палтава», «Гангут», «Петрапаўлаўск» і «Севастопаль», якія прынцыпова змянілі суадносіны сіл у марской зоне. Для кампаніі 1914 года Балтыйскі флот Расіі перайшоў ад пасіўнага чакання праціўніка ў вусці Заліва да дзеяння ва ўсіх марскіх водах.
1 ліпеня
1 ліпеня — сто восемдзесят другі (сто восемдзесят трэці ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Балтыйскі флот Расійскай імперыі
Першая сусветная вайна
У 1915 годзе германскі флот, сканцэнтраваўшы асноўныя намаганні на падтрымцы войскаў, якія прасоўваліся ўздоўж узбярэжжа Курляндыі, накіраваў з Паўночнага мора ў Балтыку вялікае злучэнне лінкараў, крэйсераў і эсмінцаў. У выніку адбыліся сутыкненні з расійскім флотам у бітве за Готланд і бітве ў Рыжскім заліве. Няўдалая аперацыя па прарыве ў Рыжскі заліў прымусіла немцаў часова адмовіцца ад актыўных дзеянняў і да канца кампаніі 1915 года перайсці да абарончых і дэманстратыўных дзеянняў. Замест гэтага Балтыйскі флот скарыстаўся паляпшэннем аператыўнай сітуацыі і пачаў барацьбу на ваенна-марскіх камунікацыях Германіі з выкарыстаннем падводных лодак, надводных караблёў і міннай зброі.
Да пачатку кампаніі 1916 года Вярхоўнае камандаванне Германіі вярнула ў Паўночнае мора ваенна-марскія падраздзяленні, якія дзейнічалі ў Балтыцы. Аднак Балтыйскі флот, нягледзячы на велізарную перавагу рускіх над ворагам, не планаваў ніякіх актыўных дзеянняў, працягваючы знаходзіцца ў пасіўным стане. Адзіным сур’ёзным сутыкненнем быў налёт рэйдавых караблёў на нямецкі канвой у шведскай бухце Норчэпінг у чэрвені 1916 года, які скончыўся няўдачай.
Кампанія 1917 года была поўным поспехам для германскага флоту. Расійскі флот працягваў знаходзіцца ў пасіўным стане, не робячы спроб весці актыўныя баявыя дзеянні на моры. Акрамя таго, лёдавая абстаноўка зімой і вясной не спрыяла маштабным ваенным дзеянням. Аднак вырашальным фактарам стала тое, што ў Расійскай імперыі ўспыхнуў востры палітычны крызіс, які ў канцы лютага — пачатку сакавіка 1917 года прывяло да звяржэння расійскай манархіі і фарміравання Часовага ўрада.
Антон Генадзевіч Новік
Антон Новік (нар., Ждановічы) — беларускі футбаліст, нападнік мар’інагорскай «Вікторыі».
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР футбольнага клуба «Мінск», з 2016 года пачаў выступаць за дубль клуба і неўзабаве замацаваўся ў складзе.
15 чэрвеня 2017 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў гасцявым матчы супраць гродзенскага «Нёмана» (1:3), выйшаўшы на замену ў другім тайме. Да канца сезона 2017 згуляў яшчэ ў двух матчах за асноўную каманду, выходзячы на замену.
Бадуэн V Фландрскі
Бадуэ́н (Балдуін) V Набожны (Baudouin V de Flandres; 1012/1013, Арас —, Ліль) — граф Фландрыі з 1035  года, сын графа Бадуэна IV Фландрскага і Элеаноры, дачкі герцага Нармандыі Рычарда II. Паходзіў з Першага Фландрскага дому.
Антон Генадзевіч Новік
Клубная кар’ера
У сакавіку 2018 года быў арандаваны жыткавіцкім ЮАС, у складзе якога неўзабаве замацаваўся ў якасці трывалага іграка асновы. У студзені 2019 года пакінуў ЮАС.
Бадуэн V Фландрскі
Кіраванне
У XI стагоддзі Фландрыя была васалам каралеўства Францыя і толькі невялікая частка, якая ўключала Валансьен, належала Свяшчэннай Рымскай імперыі. Пазней, пад кіраваннем графа Бадуэна V апынуліся таксама графства Эно і тэрыторыя паміж Шэльдай і Дандрам). У часы свайго кіравання Бадуэн меў уладу, амаль роўную ўладзе караля, аказваючы значны ўплыў на палітычныя справы краін Заходняй Еўропы.
У 1028 годзе адбыўся шлюб Бадуэна V з Адэлай Французскай, дачкой караля Францыі Роберта II. Пасля гэтага Бадуэн падняў паўстанне супраць бацькі, Бадуэна IV, справакаванае каралём Робертам, устаўшы на чале незадаволеных баронаў. Бадуэн IV быў нават выгнаны з графства і вымушаны шукаць сховішча ў Нармандыі. З магутнай падтрымкай свайго заступніка, герцага Роберта II Нармандскага, ён хутка аднавіў сябе на прастоле графаў Фландрыі і яму ўдалося канчаткова здушыць паўстанне. Пасля смерці бацькі Бадуэн V стаў адным з самых магутных васалаў караля Францыі.
Антон Генадзевіч Новік
Клубная кар’ера
У пачатку 2020 года праходзіў прагляд у бабруйскай «Белшыне» і ў сакавіку афіцыйна стаў іграком каманды. Гуляў пераважна за дубль, зрэдку прыцягваўся да асноўнай каманды, дзе выхадзіў на замену. У ліпені 2020 года пакінуў бабруйскі клуб і неўзабаве далучыўся да «Смаргоні», дзе гуляў да канца сезона.
Бадуэн V Фландрскі
Кіраванне
Граф Галандыі Цьеры IV аспрэчваў у графаў Фландрыі землі Зеландыі. У адказ Бадуэн V уварваўся ва Фрысландыю, пасля чаго выйшаў пераможцам з гэтага канфлікту, захаваўшы Зеландыю ў складзе свайго графства. У якасці саюзніка герцага Ніжняй Латарынгіі Готфрыда I Барадатага, Бадуэн прыняў удзел у вайне супраць імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыха III, якая доўжылася з 1046 па 1056 год. У пачатку вайны ён страціў горад Валансьен, які перайшоў да графа Эно Германа.
Халяўкы
Халяўкы (Холя́вки) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Вэрцііўскай вясковай абшчыны.
Бадуэн V Фландрскі
Кіраванне
Разам з Цьеры IV Галандскім Бадуэн V захапіў замак у Генце Энам, а з Годфрыдам I Латарынгскім ён нават прыступіў да аблогі Неймегена, дзе быў забіты кіраўнік Эльзаса Адальберт. Аднак, Бадуэн быў вымушаны спыніць ваенныя дзеянні супраць арміі імператара. Пазней, застаўшыся без падтрымкі саюзнікаў, Бадуэн ужо адзін працягнуў вайну з імператарам. Ён падпарадкаваў Льеж, Цюін і разбурыў Юі. У адказ Генрых III увёў войскі ў Фландрыю. Болдуін аказаў ім супраціўленне ў Арку, дзе, паводле легенды, ён пракапаў за тры ночы шырокі канал (у наш час канал Нюфас). Гэты канал у канчатковым выніку апынуўся непатрэбным, бо Генрых III, пры падтрымцы былога кашталяна Камбрэ Жана дэ Бецюна, перасек і спустошыў уладанні графа Фландрыі. У чэрвені 1054 года ён трымаў у аблозе Турнэ. У 1055 годзе Бадуэн V уварваўся ў Антверпен, абараняючы графа Мозельгау Фрыдэрыка дэ Люксембурга.
Антон Генадзевіч Новік
Клубная кар’ера
З пачатку 2021 года стаў выступаць у Другой лізе за мар’інагорскую «Вікторыю».
Бадуэн V Фландрскі
Кіраванне
Смерць у наступным годзе імператара Генрыха III спыніла канфлікт. Бадуэн быў нават зроблены ў 1056 годзе прадстаўніком імперыі ў Кёльне. Пасродкам правядзення мірных перамоў у Андэрнаху з 1056 па 1059 гады ён атрымаў Энаме (графства Аласт), замак у Гентце, Ваасландзе, Куотр-Мецье і пяць астравоў Зеландыі.
Антон Генадзевіч Новік
Міжнародная кар’ера
14 лістапада 2018 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на поле ў канцы таварыскага матча супраць Харватыі (1:3). 16 лістапада таго ж года ў наступным таварыскім матчы з харватамі выйшаў ужо ў стартавым складзе, але пазней у зборную больш не прыцягваўся.
Бадуэн V Фландрскі
Кіраванне
Калі Герман д'Эно памёр у 1051 годзе, Бадуэн V жаніў свайго сына Бадуэна VI на ўдаве Германа Рыхільдзе (Рыкільдзе), пасля чаго графства Эно аб'ядналася з графствам Фландрыя. Таксама Бадуэну дастаўся Турнэ. Біскуп Камбрэ Літберт адлучыў маладых ад царквы, вінавацячы іх у блізкім сваяцтве, але Папа Рымскі Леў IX праз некалькі гадоў зняў адлучэнне. Пасля смерці Генрыха III гэты шлюб таксама быў прызнаны і маці імператара Генрыха IV, Агнесай дэ Пуацье, якая кіравала імперыяй у маленства сына.
З 1060 па 1067 год Бадуэн V быў суправіцелем Ганны Яраслаўны, рэгента Францыі падчас кіравання яе сына, караля Францыі Філіпа I, які быў таксама стрыечным братам Бадуэна. Гэтым граф Фландрыі набыў моцны ўплыў у агульнаеўрапейскай палітыцы.
Бадуэн V памёр 1 верасня 1067 года і яго ўдава Адэла Французская прыняла манаскі пострыг у манастыры ў Мезене, дзе і сканала ў 1079 годзе. Бадуэн V быў пахаваны ў царкве Святога Пятра ў Лілі.
Шлюб і дзеці
Жонка (з 1028, Ам’ен): Адэла Французская (1009—5 чэрвеня 1063), дачка караля Францыі Роберта II і Канстанцыі Арльскай. Дзеці ад гэтага шлюбу:
Шэньчжоу-14
«Шэньчжоу-14» (神舟十四号) — кітайскі пілатуемы касмічны карабель.
Чэнь Дун, Лю Ян і Цай Сюйчжэ адправіліся на касмічную станцыю 5 чэрвеня 2022 года. Кітай упершыню ў гісторыі нацыянальнай касмічнай праграмы правёў «вочную» ратацыю, калі шэсць касманаўтаў з двух экіпажаў працавалі на арбітальнай станцыі адначасова. Экіпаж «Шэньчжоў-14» прабыў у космасе 183 дні. Для яго камандзіра Чэнь Дуна і першай жанчыны-касманаўта Кітая Лю Ян гэта быў ужо другі палёт у космас, а для іх напарніка Цай Сюйчжэ ​​місія стала дэбютнай. Яны выканалі мноства задач, у тым ліку кантроль за некалькімі збліжэннямі і стыкоўкамі, ажыццяўленне трох выхадаў у адкрыты космас, чытанне навуковай лекцыі ў прамым эфіры і правядзенне шэрагу навукова-тэхнічных эксперыментаў. 4 снежня капсула «Шэньчжоў-14» з касманаўтамі Чэнь Дунам, Лю Ян і Цай Сюйчжэ ​​на борце прызямлілася на пасадачную пляцоўку «Дунфэн» у аўтаномным раёне Унутраная Манголія.
Кляштар канонікаў латэранскіх (Быхаў)
Кляштар канонікаў рэгулярных латэранскіх — колішні рымска-каталіцкі сакральны комплекс у Быхаве, узведзены ў XVII ст. Знаходзіцца на высокім правым беразе ракі Дняпро, на поўнач ад замка. У склад комплексу ўваходзіў касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі, які ў 1960-я зруйнавалі савецкія ўлады.
Гісторыя
У 1619 уладальнікі Быхава Хадкевічы фундавалі ў ім кляштар канонікаў латэранскіх з драўляным касцёлам пад тытулам Святога Казіміра. У 1765 тагачасныя ўладальнікі места Сапегі збудавалі на месцы драўлянага новы мураваны касцёл пад тытулам Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
Пасля здушэння вызваленчага паўстання (1830—1831) улады Расійскай імперыі скасавалі кляштар, у будынках якога размясцілася жаночая гімназія. Пазней у кляштарным корпусе працавала расійская вязніца.
У наш час у колішнім кляштары працуе аўтамабільная школа, будынак дагэтуль не вярнулі каталікам.
Алесандра Лодзі
Алесандра Лодзі (Alessandro Lodi; нар., Італія)  — італьянскі валейбольны трэнер.
Кар’ера
У лістападзе 2021 года стаў галоўным трэнерам быдгашчскага клубам «Палац».
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 2000
26-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана 16 снежня 2000 года. Найлепшым фільмам абрана карціна «».
Grypania spiralis
Grypania spiralis — адзін з самых старажытных арганізмаў, закамянеласці якога датуюцца палеапратэразоем. Магчыма, арганізмы ўяўлялі сабой гіганцкія бактэрыі ці бактэрыяльныя калоніі, аднак велізарныя памеры (больш за 10 мм) і сталасць формы сведчыць аб тым, што закамянеласці маглі належаць эўкарыятычным водарасцям, якія, такім чынам, з’яўляюцца найстаражытнымі вядомымі эўкарыятычнымі арганізмамі.
Найбольш старажытныя рэшткі гэтага віду ставяцца да парод узростам 2,1 млрд гадоў жалезістай фармацыі Негауні ў недалёка ад г. , штат Мічыган, дзе выяўленыя сотні бачных няўзброеным вокам спіралепадобных вугляродзістых закамянеласцяў. Раней падобныя закамянеласці узростам 1,1—1,4 млрд гадоў знойдзены ў амерыканскім штаце Мантана, Кітаі (фармацыі Чуанліньгоу і Туаншаньцзы ) і Індыі. Найбольш верагодна, што Grypania з’яўляецца фотасінтэзавальнай водарасцю.
Выхма (станцыя)
Выхма (Võhma) — чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Вільяндзімаа. Знаходзіцца ў горадзе Выхма на лініі Талін — Вільяндзі.
Галіна Мікалаеўна Жураўлёва
Галіна Мікалаеўна Жураўлёва (нар., ) — беларускі майстар выцінанкі. З 2015 г. у Беларускім саюзе майстроў народнай творчасці.
Біяграфія
Нарадзілася 10 мая 1967 года ў Лепелі.
Творчасць
На прыкладзе традыцыйнага выразання з паперы Галіна Жураўлёва сфармавала свой аўтарскі стыль, у якога аснове якога ляжыць яе філасофскі погляд, здольнасць радаваць вока і кранаць душу. У сваёй творчасці Галіна прытрымліваецца наступных тэм: беларуская міфалогія (палявік, дамавік, хатнік, балотнік і інш.); матчына любоў; святы (Дажынкі, Радуніца, Нараджэнне Хрыстова, Вялікдзень і інш.); дрэва жыцця (розныя інтэрпрэтацыі, звязаныя з сямейнай абраднасцю).
Творчая дзейнасць: удзел у выставах (асабістых, тэматычных і сумесных); удзел у майстар-класах; міжнародны вопыт (удзел у сумеснай выставе ў Любліне ў жніўні 2018 г.).
Замужам, адзін сын.
Арфаэпічны слоўнік беларускай мовы
«Арфаэпі́чны сло́ўнік белару́скай мо́вы» — першы поўны акадэмічны слоўнік беларускай мовы, які фіксуе правілы літаратурнага вымаўлення. Выдадзены ў 2017 годзе. У аснову рэестра арфаэпічнага даведніка, які складае больш за 117 тыс. слоў, пакладзены рэестр «Слоўніка беларускай мовы», выдадзенага пад навуковай рэдакцыяй А. А. Лукашанца і В. П. Русак (Беларуская навука, 2012). Комплекснае прадстаўленне сістэмы арфаэпічных норм сучаснай літаратурнай беларускай мовы падрыхтавана спецыялістамі двух інстытутаў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі — Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа і Аб’яднанага інстытута праблем інфарматыкі.
Cтруктура слоўніка
У якасці арфаэпічных норм у слоўніку ў першую чаргу замацаваны тыя варыянты вымаўлення, якія адпавядаюць традыцыям і тэндэнцыям развіцця сучаснай беларускай літаратурнай мовы.
Пры складанні слоўніка выкарыстоўваліся распрацаваныя С. І. Лысым і Ю. С. Гецэвічам алгарытмы канвертавання электроннага арфаграфічнага запісу беларускіх слоў у фанетычную транскрыпцыю.
Узнагароды
У студзені 2018 года праца па стварэнні слоўніка была ўключана ў Топ-10 вынікаў дзейнасці навукоўцаў НАН Беларусі ў вобласці фундаментальных і прыкладных даследаванняў за 2017 год. Узнагарода была прысуджана калектыву аўтараў з наступнай фармулёўкай: «За распрацоўку метадалогіі канвертавання электроннага арфаграфічнага запісу беларускіх слоў у фанетычную транскрыпцыю і стварэнне першага поўнага беларускага лінгвістычнага даведніка».
Кірырыша
Кірырыша («вялікая панна») — багіня зямлі ў старажытным Эламе.
Імя Кірырышы сустракаецца ў эламскіх надпісах з пачатку 2 тысячагоддзя да н. э. Мяркуецца, што яе культ квітнеў на паўднёвым усходзе краіны. У надпісе валадара Хумбан-Нумены (сярэдзіна XIII ст. да н. э.) называецца разам з багамі Ліяна, эламскага порта на месцы сучаснага Бушэра. Некаторыя археолагі лічаць, што звычай пахавання пальм у Ліяне быў звязаны з шанаваннем Кірырышы. У архівах Персепаліса яна пазначалася клінапісным знакам «зямля».
Звычайна паказвалася як жонка бога вады Напірышы, у Сузах, дзе яе звалі маці ўсіх багоў, магла адыгрываць ролю жонкі Хумбана.
Чхаліма-091
Зборка першага прататыпа праводзілася ў 2009 годзе. Да таго часу ў Пхеньяне выпускаліся тралейбусы «Чханёнджонві», якія хутка састарэлі, а таксама сучлененыя тралейбусы «Чхаліма Санён», якія маюць шэраг недахопаў, такіх як вельмі нізкая зносаўстойлівасць і няўдалы дызайн кузава. Спроба замяніць іх мадэллю «Чхаліма-032» правалілася.
Кузаў
Кузаў тралейбуса — апорны, вагоннага тыпу, з інтэграванай ланжэроннай рамай; складаецца з пяці частак: бакавіна, пярэдняя і задняя часткі, дах і дно. Каркасы секцый зварваюць з труб прастакутнага перасеку.
Амаль усе элементы ашалёўкі выкананы з металу. Пластык шырока выкарыстоўваецца ў сядзеннях, светлавой оптыцы, панэлі прыбораў і лямпах асвятлення салона.
Падлога набрана з дошак.
Салон
Заходзіць у тралейбусы ў Пхеньяне прынята праз заднія дзверы, а выходзіць з пярэдніх, таму ў прычэпе прадугледжаны толькі адны дзверы (для уваходу) і пара дзвярэй у цягачы. Пры гэтым сярэдняя дзверы павінны выкарыстоўвацца толькі для высадкі пасажыраў на канцавым прыпынку.
Уздоўж бартоў устаноўлены шэраг адзіночных крэслаў, падвоеныя месцы размешчаныя толькі на кажухах над аркамі колаў. Назапашвальная пляцоўка, месцы для інвалідаў і дзіцячых калясак не прадугледжаныя.
Месца кіроўцы не мае асобнай ад пасажырскага салона кабіны і пазбаўлена перагародкі. Ад салона яго аддзяляе толькі маленькая шафа з электраабсталяваннем.
Вокны — ссоўныя. Вентыляцыйныя люкі на даху адсутнічаюць, для цыркуляцыі паветра пад столлю ўсталяваныя вентылятары.
Рухавік і электраабсталяванне
Рухавік размешчаны падоўжна ў цягачы перад вядучай воссю і прыводзіць колы праз карданны вал. Пад падлогай у салоне акрамя рухавіка ўсталяваны аднапоршневы кампрэсар з прывадам ад рухавіка праз кліна-пасавую перадачу, рэсіверы, АКБ, частка кантактараў і тармазныя рэзістары.
На даху тралейбуса ўсталяваны пастамент для токапрымачоў, які не мае ізаляцыі ад кузава. Праводка пракладзеная па даху адкрыта, без ахоўнага кажуха.
Шафа з блокамі электраабсталявання ўсталявана за кабінай кіроўцы.
Усе тралейбусы аснашчаны рэастатна-кантактарнай сістэмай кіравання. Толькі адзін тралейбус, мадэлі Чхаліма-092, мае электронную сістэму кіравання з цягавым рухавіком CK вентыльна-індуктарнага тыпу магутнасцю 130 кВт.
Хадавая частка
Вядучыя восі — з аднаступеньчатым восевым рэдуктарам. Тармазныя механізмы на ўсіх восях барабаннага тыпу з прывадам ад пнеўмакамер. На вядучых восях стаяначная пнеўматычная сістэма з прывадам ад энергаакумулятараў. Падвеска ўсіх восяў залежная, рысорная.
Крысціян II
Крысціян II ( — ) — кароль Даніі і Нарвегіі (1513—1523), кароль Швецыі (1520—1523). Паходзіў з дынастыі Ольденбургаў.
Біяграфія
Сын Юхана, караля Даніі, Нарвегіі і Швецыі, і Крысціны з Ветынаў. У дзяцінстве прызнаны спадчыннікам дацкага стальца. У 1494 годзе прынц Крысціян прызнаны спадчыннікам кароны Нарвегіі, а ў 1497 — Швецыі.
У 1506—1513 гадах Крысціян быў намеснікам у Нарвегіі. Тут ён у 1506 даволі жорстка задушыў паўстанне супраць дацкага гаспадарання, замяніўшы паўсталых нарвежскіх дваран дацкімі.
Пасля смерці ў 1513 караля Юхана Крысціян становіцца каралём Даніі. З самага пачатку валадарства, ён пачаў барацьбу супраць арыстакратыі, спрабуючы павялічыць сваю ўладу. У 1517 годзе ён пачаў барацьбу за Шведскую карону, высадзіўся ў Швецыю, абапіраючыся на падтрымку Густава Троле, архібіскупа Упсальскага і некаторых арыстакратаў. Аднак у 1517 і 1518 ён пацярпеў паразы ў бітвах пры Стакгольме. У гэты час пачалася барацьба паміж Стэнам Стурэ Малодшым і Густавам Троле. Пры садзейнічанні Троле Стэн Стурэ быў адлучаны ад царквы.
Скарыстаўшыся гэтым Крысціян II падрыхтаваў вялікую армію і флот, пасля чаго ізноў уварваўся ў Швецыі. У 1520 адбылася бітва на возеры Осундэн, у якой шведская армія была разгромлена, а сам Стэн Стурэ Малодшы памёр ад ран. У гэтым жа годзе Крысціян II быў каранаваны каралём Швецыі, пасля чаго загадаў пакараць смерцю 82 шведскіх арыстакратаў, а таксама 600 заможных жыхароў Стакгольма.
Вярнуўшыся ў Данію Крысціян II увёў законы, каб аблегчыць становішча сярэдняга і ніжэйшага класаў, якія шляхта і вышэйшае духавенства Даніі разглядала як спробу пазбавіць іх старажытных прывілеяў. Гэта выклікала паўстанне на поўдні Даніі. Адначасова пачалося шведскае паўстанне ў вобласці Далекарліі супраць жорсткай палітыкі Крысціяна, якое ўзначаліў Густаў Ваза. У Крысціяна II былі ўсе магчымасці ўтрымаць уладу, аднак яго жорсткая палітыка спрыяла росту ворагаў. Крысціян пасварыўся са сваім дзядзькам Фрэдэрыкам, графам Гальштэйнскім. Супраць Крысціяна таксама выступілі сяляне, купцы і гандляры. Падтрымалі ўсіх ворагаў дацкага караля гарады Ганзы. У 1523 Фрэдэрык Гальштэйнскі каранавалі каралём Даніі, у той час як Густаў Ваза захапіў Стакгольм.
Крысціян II быў вымушаны збегчы ў Нарвегію, дзе безпаспяхова спрабаваў умацаваць свае пазіцыі. Ён вымушаны быў здацца і ў Капенгагене заключана пагадненне аб адрачэнні. Крысціян разам з сям’ёй адправіўся ў выгнанне ў Германію.
Пасля свайго адрачэння Крысціян некаторы час жыў у Нідэрландах, дзе ён знаёміцца ​​з творамі і поглядамі Марціна Лютэра. Тым не менш, каб забяспечыць сабе падтрымку імператара, ён зноў вяртаецца ў каталіцтва. У 1531 годзе ён падрыхтаваў новую армію і флот, спрабуючы вярнуць сабе кароны Даніі і Нарвегіі, аднак флот быў разбіты бурай, Крысціян з маленькай арміяй высадзіўся ў Нарвегіі і вымушаны быў весці мірныя перамовы. Пры перамовах з каралём Фрэдэрыкам I Крысціян быў здрадліва захоплены і адпраўлены ў Сенеборскі замак, дзе ён правёў 12 гадоў. Пасля гэтага Крысціян пераведзены ў замак Калунборга, дзе ён памёр 25 студзеня 1559 года.
Сям’я
Жонка — Ізабела Габсбургская (1501—1526), ​​дачка Філіпа I, караля Кастыліі. Дзеці:
Хомынэ (Ніжынскі раён)
Хомынэ (Хо́мине) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Вэрцііўскай вясковай абшчыны.
Уладзімір Ільіч Бакаеў
Уладзімір Ільіч Бакаеў (, Баку) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1971 годзе Азербайджанскі політэхнічны інстытут. Працаваў ва Упраўленні будаўніцтвам Сургуцкага ДРЭС, дзе распрацаваў праекты планіроўкі мікрараёна, інтэр’еры будынкаў Дзяржбанка, Будбанка, універмага. З 1975 г. — старшы архітэктар у Мінскпраекце, з 1983 года — начальнік архітэктурна-рэстаўрацыйнага аддзела ў ВА «Белрэстаўрацыя».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывае ў г. Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: жылыя дамы ў мікрараёнах Курасоўшчына-3 (1975), Паўднёвы Захад-1 (1976), дом для маласямейных па вул. Бельскага (1977), блок бытавога абслугоўвання ў мікрараёне Серабранка-7 (1979); у аўтарскім калектыве: праект забудовы мікрараёна Паўднёвы Захад-2 (1980), рэканструкцыя квартала Траецкага прадмесця (1981).
Наменклатура ІЮПАК
Наменклату́ра ІЮПА́К — гэта сістэма найменняў хімічных злучэнняў і апісання навукі хіміі ў цэлым. Яна развіваецца і падтрымліваецца ў актуальным стане Міжнародным саюзам тэарэтычнай і прыкладной хіміі — ІЮПАК (IUPAC).
Правілы наменклатуры арганічных і неарганічных злучэнняў змяшчаюцца ў афіцыйных выданнях ІЮПАК. Акрамя афіцыйных назваў, шырокае распаўсюджванне набылі:
Існуюць таксама даведнікі па тэрміналогіі ў біяхіміі, аналітычнай хіміі і хіміі макрамалекул. Змены ў гэтых дакументах публікуюцца ў часопісе «Pure and Applied Chemistry».
Маханадзі
Маханадзі (महानदी) — рака, якая працякае ва ўсходняй частцы Індыі. Даўжыня — 860 км.
Падчас летніх мусонаў у ніжнім цячэнні расход вады перавышае 50 тыс. м³/с, пры гэтым рака нясе вялікую колькасць наносаў і часта разліваецца па навакольных далінах, ствараючы паводкі. Паводкі частыя. У зімовы засушлівы перыяд Маханадзі ператвараецца ў дробную і вузкую раку з расходам вады 30 м³/с.
Побач з горадам Самбалпур знаходзіцца ГЭС Хіракуд, магутнасцю 250 МВт.
Олэпа (прыпыначны пункт)
Олэпа (Ollepa) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Цюры павета Ярвамаа. Знаходзіцца ў вёсцы Олэпа на лініі Талін — Вільяндзі.
Ансбах
Ансбах (ням.: Ansbach) — горад у Германіі, горад зямельнага падпарадкавання, размешчаны ў зямлі Баварыя.
Цэнтр адміністрацыйнай акругі Сярэдняя Франконія. Ансбах знаходзіцца за 40 км на паўднёвы захад ад Нюрнберга і 145 км на поўнач ад Мюнхена, на рацэ Фрэнкішэ Рэцат, прытока Майна. Насельніцтва складае 40 454 чалавекі (на 31 снежня 2008 года). Займае плошчу 99,92 км². Афіцыйны код — 09 5 61 000.
Дыспур
Першыя паселішчы на месцы Дыспура ўзніклі ў II тысячагоддзі да н. э. Да сярэдзіны XIX стагоддзя Дыспур быў вёскай, яго рост пачаўся пасля англійскай каланізацыі — у горадзе была адкрыта школа, створаны прадпрыемствы па перапрацоўцы чаю, рысу, жалеза, нафты.
Раўкі
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Харціцкага сельсавета.
Дыспур
У 1973 годзе ў Дыспур з горада Шылонг была перанесена сталіца штата Асам. Насельніцтва горада складала тады ўсяго 1700 чалавек, у 2012 годзе ў Дыспуры жыло 10 812 чалавек.
Яблунэвэ (Ніжынскі раён)
Яблунэвэ (Яблуневе) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Вэрцііўскай вясковай абшчыны.
Канстанцін Сцяпанавіч Папко
Біяграфія
Закончыў Пружанскі сельскагаспадарчы тэхнікум (1969). З 1956 года — палявод, трактарыст-машыніст, звеннявы механізаванага звяна па вырошчванню бульбы, у 1976—1993 гадах — брыгадзір трактарнай брыгады саўгаса «10 гадоў БССР» Любанскага раёна Мінскай вобласці.
1 лістапада
1 лістапада — трыста пяты (трыста шосты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Рэмества
Рэмества (, Ремество) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Да 2011 года пад назвай Рэместава. Яшчэ адна ранейшая форма — Рэмістава.
Назва
Ад назвы ракі Рэмества (варыянты Рамяствянка, Раміствянка, Рэмістава ). Вытворныя варыянты тыпу «Рамяствянка» (рус. Ремествянка) паказваюць на пярвейшую назоўную аснову Рэмест(а)в-.
Назва параўноўваецца з прускім тапонімам Ramestow (Ramesto, Ramstho), у якім вылучаецца корань Ram- (ад балцкага *ramas «спакойны») і пашыральнік -st- (вядомы таксама ў балцкай гідраніміі на ўсходзе: рэкі Нераста на Павоччы, Абеста на Падзесенні ).
Апроч элементаў Ram-, -st-, у назве вылучаецца канцавы элемент, блізкі літоўскаму гідранімічнаму пашыральніку -uva, латышскаму -ava, як у балцкіх гідронімах Масква́, Смядва́, Пратва́ на Верхнім Павоччы. Ён шырока ўжываецца ў літоўскім слова- і назваўтварэнні.
Прысутнасць двух пашыральнікаў у адной воднай назве рэдка, але сустракаецца. Той жа пашыральнік -st- разам з яшчэ адным пашыральнікам -rn- у назве падзвінскага возера Абстэрна (Ab-, -st-, -rn-). Для яго вядомая і карацейшая назва Обста (< *Ab-ist-a), што перагукаецца з назвай суседняга возера Набіста (< *N(e)-ab-ist-a).
Фанетычна аформлены як -eiv- той жа, што і ў назве Рэмества, пашыральнік -v- таксама ў гідроніме Рублейва (адзін з апошніх прытокаў Сажа, паблізу яго вусця, насупраць Лоева). У ім корань Rub- / Raub- (як у назве ракі Рубіж цераз Дняпро недалёка ад Рублейвы, у літоўскім гідроніме Raub-ed-a ) пашыраны двума пашыральнікамі: -l- (як у гідронімах Зецела, Скідзела) і -eiv- (як у назве дзесенскай ракі *Сігейва > Сігайвіна ).
Назва Рэмества значыла «Спакойная (рака)».
На Рэместве адзначаецца гідранімічны комплекс з трох рэчак-прытокаў з найімаверней перакладнымі назвамі Каменка, Глінка, Пясочня (ад назваў яе прытокаў і тапонімы Каменка, Глінне, Пясочня), якія даўней, магчыма, мелі балцкае моўнае афармлене (як Стабна, Молінка, Жыздра).
Цярэні
Цярэ́ні (, Терени) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Фабіян Малішоўскі
Фабіян Малішоўскі (, Пшэмысль — 1644, Стоўбцы) — каталіцкі царкоўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1583 годзе ў Пшэмыслі. У ордэн дамініканцаў уступіў у Львове, у манастыры Божага Цела, дзе склаў законныя шлюбы 17 мая 1602 года. У 1607 годзе пасвечаны ў святары. Удзельнічаў у генеральнай капітуле ў Лісабоне (1618). З 1622 г. — пракурор правінцыі ў Мілане; прыёр у Езупалі (Украіна). магістр тэалогіі (1628).