cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Глыбоцкія скамарохі-мядзведнікі
Гісторыя
Краязнаўца Кастусь Шыталь піша: «Быў на карце горада такая тапанімічная адзінка як „Мядзведзеўка“ („Niedźwiedziówka“). У 1921 годзе гэта быў адзін дом, які належаў ўрачу Мікалаю Палікоўскаму. Знаходзіўся ён на цяперашняй вуліцы 3 Ліпеня — або на месцы дома № 14, які стаіць пры самай дарозе, або гэта і быў той дом (у вайну ён не згарэў, бачны на аэрафотаздымку). У 1931 годзе гарадская рада Глыбокага надала дарозе, якая ішла ад вуліцы Варшаўскай да Мядзведзеўкі назву вуліца Мастовая. Дом, які ў 1921 годзе быў пазначаны ў спісах як Мядзведзеўка, у 1935 годзе меў адрас Мастовая, 10». Мядзведзеўка — не адзіна тапанімічная адзінка звязаная з мядзведніцтвам на Глыбоччыне. У Галубіцкай пушчы быў засценак Мядзвежы Отступ. А на карце-«трохвёрстцы» 1865 года пазначаныя засценкі Недзвядка (Мядзведка) каля дарогі з Глыбокага на Лаўцы, а побач бліжэй да паштовай дарогі на Докшыцы, паміж Глыбокім і Прыпернам — засценак Каменка. У спісе паселішчаў Віленскай губерні 1905 года фігуруе засценак Каменка-Медведка. У міжваенны час на картах і ў спісах паселішчаў пазначаецца толькі Мядзведка (Niedźwiadka). Цяпер няма і яго. Мясцовымі краязнаўцамі Кастусём Шыталем і Юрым Калбасічам была выкупленая пячатка з надпісам «Каменко Недзвядскаго поземельнаго товарищества Глубокской волости Дисненскаго уезда». Пячатка захоўваецца ў Глыбоцкім гісторыка-этнаграфічным музеі. Засценкі Каменка і Мядзведка былі заснаваныя на землях, якія належалі да маёнтка Глыбокае, які ў ХІХ стагоддзі належаў спачатку Радзівілам, потым Вітгенштэйнам, потым князям Гогенлое. Падобна, што якраз Гогенлое, якія ў 1880-я і 1890-я актыўна распрадавалі свае маёнткі, якія дасталіся ад Радзівілаў, прадалі сялянам і зямлю ў Каменцы і Нядзведцы, праз куплю якой і было заснаванае «поземельное товарищество».
Паўстанне 1830—1831 гадоў прынята лічыць пачаткам заняпаду мядзведніцтва. Мядзведжая акадэмія была фармальна забаронена царскім указам толькі 30 снежня 1866 году і ліквідаваная з дапамогай паліцыі, жандармэрыі і нават войска. Паводле розных крыніц трэніроўка вялася падпольна і мядзведнікаў дзе-нідзе можна было сустрэць у канцы XIX і нават у першай палове XX  ст. Магчыма, глыбоцкія і смаргонскія мядзведнікі, якія засталіся без працы і хлеба ўдзельнічалі ў каланізацыі Свянцянскага павета. Глухія лясы вакол Свянцян маглі быць ідэальным сховішчам як для мядзьведнікаў так і для мядзведзяў. Такую здагадку, прынамсі, выказвае літоўская даследчыца Рута Жарскене. Вандроўкі дудароў, у пошуках працы, у гісторыі Еўропы былі нярэдкія. Не выключана, што такім чынам беларуская дуда магла трапіць, пашырыцца і замацавацца на тэрыторыі Аўкштайціі і Дзукіі.
Танцы дрэсіраваных мядзведзяў звычайна адбываліся ў суправаджэнні дуды або іншых інструментаў. Нагадаем беларускую прыказку — «Мядзведзь здох — складай дуды ў мех» і польскага паэта XVII cт. Вацлава Патоцкага «Пляша мядзьведзь пад дуду, хоць не хоча, хоць вуркоча». Першыя тэатральныя дзеянні былі карагодамі, народнымі гульнямі, прадстаўленнямі скамарохаў. З гэтым мастацтвам таксама звязаная пашыраная на Глыбоччыне традыцыя батлейкі, а таксама творчасць першай беларускай тэатральнай трупы Ігната Буйніцкага. Імаверна, што мядзведніцтва ў Глыбокім спрычынілася таксама да пашырэння дударскіх традыцый у Глыбоцкім краі. Памяць пра сувязь дуды з мядзведніцвам падтрымліваецца ў межах фэсту «Дударскі рэй». Майстрыха Юлія Арэхава з Глыбоцкага дому рамёстваў прысвяціла тэме глыбоцкіх дудароў-мядзведнікаў карціну ў тэхніцы саломкі.
Адмыслова для дударскай калекцыі ў Глыбоцкай цэнтральнай раённай бібліятэцы захоўваецца выкупленая гравюра (дрэварыт) XIX стагоддзя, аўтарства якой належыць вядомаму польскаму мастаку Хіпаліту Ліпіньскаму. У гэтай копіі дрэварыту малюнак падпісаны «Мядзведнік у Карпатах». У наш час мядзьведжую тэму на Глыбоччыне развівае аграсядзіба «Мядзведжы кут», якая штогод ладзіць мясцовы фэст «Мядзведзь».
IC 2288
IC 2288 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дэніс Калверт
Дэніс Калверт (нідэрл. Denijs Calvaert, або Caluwaert, італ. Dionisio Fiammingo, Дыянізіа Фламандзец, каля 1540,  —, ) — італьянскі мастак балонскай школы, па паходжанні — фламандзец.
Біяграфія і творчасць
З 1570 працаваў у Балонні, з 1572 года — у Рыме. У 1574 годзе вярнуўся ў Балонню, адкрыў там уласную школу, сярод вучняў якой — Даменікіна, Франчэска Альбані, Гвіда Рэні. Глыбока вывучаў анатомію, архітэктуру, гісторыю. Пад яго ўплывам склалася школа Карачы, якая сапернічала з ім у Балонні. Многія яго творы былі пераведзены ў гравюры, і галоўным сярод гравёраў быў мастак з дынастыі Карачы, Анібале.
Радыебіялогія
Радыяцыйная біялогія ці радыебіялогія — навука, якая вывучае дзеянне выпрамяненняў на біялагічныя аб'екты. Радыебіялогія з'яўляецца самастойнай комплекснай навуковай дысцыплінай, мае цесныя сувязі з наступнымі тэарэтычнымі і прыкладнымі галінамі ведаў — біялогіяй, фізіялогіяй, цыталогіяй, генетыкай, біяхіміяй, біяфізікай, ядзернай фізікай, фармакалогіяй, гігіенай і клінічнымі дысцыплінамі.
Код навукі па 4-х значнай класіфікацыі ЮНЕСКА — 2418 (раздзел — біялогія).
Прадмет радыебіялогіі
Фундаментальнымі задачамі радыебіялогіі з'яўляюцца:
Аб'екты і метады ў радыебіялогіі
Адметнай рысай радыебіялагічных метадаў даследавання з'яўляецца колькаснае супастаўленне пэўнага эфекту з дозай выпраменьвання, якая яго выклікала, і яе размеркаваннем па часе і аб’ёме аб'екта.
Гісторыя
Фізічнай асновай для нараджэння радыебіялогіі з'явілася адкрыццё ў 1890-х гадах рэнтгенаўскага выпраменьвання, радыеактыўнасці і радыеактыўных уласцівасцей палонію і радыю.
Тэарэтычныя аспекты радыебіялогіі
Першай колькаснай тэорыяй з'яўляецца тэорыя «кропкавага цяпла» ці «кропкавага нагрэву»:
Тэорыя «мішэні ці трапленняў» разглядае ў першую чаргу прамое дзеянне іанізавальнага выпраменьвання на клеткі (1930-я гады).
Стахастычная (верагоднасная) гіпотэза з'яўляецца далейшым развіццём тэорыі прамога дзеяння выпрамяненняў. Яе прапанавалі О. Хуг і А. Келерэр (1966). Паводле гэтай тэорыі, узаемадзеянне выпраменьвання з клеткай — выпадковы працэс і апісваецца верагоднасцю. Такім чынам, залежнасць «доза-эфект» абумоўленая не толькі прамым трапленнем у малекулы і структуры-мішэні, але і станам біялагічнага аб'екта як дынамічнай сістэмы.
Б.І. Тарусаў і Ю.Б. Кудрашоў паказалі, што свабодныя радыкалы могуць узнікаць пры дзеянні радыяцыі і ў асяроддзях без вады — ў ліпідных слаях біямембран. Гэтая тэорыя атрымала назву тэорыі ліпідных радыетаксінаў.
Структурна-метабалічная тэорыя сфармулявана А.М. Кузіным у 1976 годзе. Паводле гэтай тэорыі, парушэнні пад уздзеяннем радыяцыі тлумачацца разбурэннем усіх асноўных біяпалімерных малекул, цытаплазматычных і мембранных структураў у жывой клетцы.
Апошнім часам адбылася змена парадыгмы ад тэорыі мішэні ці трапланняў да тэорыі эфекту «сведкі».
Стадыі фарміравання радыебіялагічных эфектаў
У фарміраванні радыебіялагічных эфектаў адрозніваюць наступныя стадыі:
Кастэль-Баронія
Кастэль-Баронія (Castel Baronia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 1174 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 83040. Тэлефонны код — 0827.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Элізабет Баселі
Элізабет Баселі (франц. Élisabeth Thérèse Marie Juliette Boselli,,  — , ) — французская ваенная і грамадзянская лётчыца. Першая жанчына-лётчык-знішчальнік, якая служыла ў французскіх Ваенна-паветраных сілах, устанавіла восем сусветных рэкордаў па далёкасці, вышыні і хуткасці.
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
Алякса́ндр Рыго́равіч Чарвяко́ў (сапраўднае прозвішча — Чарвя́к; 8 сакавіка 1892, Дукоркі, цяпер Пухавіцкі раён — 16 чэрвеня 1937, Менск) — беларускі савецкі палітычны дзеяч. Старшыня Беларускага нацыянальнага камісарыята, падпісант Маніхвэста аб абвяшчэнні ССРБ 1 студзеня 1919 года, член Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі. Камісар асветы ССРБ, намеснік наркама асветы Літоўска-Беларускай ССР, член ЦВК Літоўска-Беларускай ССР.
Элізабет Баселі
Біяграфія
Баселі нарадзілася ў Парыжы 11 сакавіка 1914 года. Яна вучылася ў Вольнай школе палітычных навук у Парыжы і скончыла яе ў 1935 годзе. Студэнткай удзельнічала ў розных гуманітарных арганізацыях, у тым ліку ў Чырвоным Крыжы. Зацікавілася авіяцыяй пасля таго, як разам з братам наведала авіяцыйную канферэнцыю. Спачатку яна працавала валанцёрам на аэрадромах, працуючы ў ангарах і над рухавікамі, пакуль у студзені 1938 года не атрымала ліцэнзію прыватнага пілота. Купіла ўласны самалёт «Леапольдаф», пачала займацца вышэйшым пілатажам і вырашыла атрымаць ліцэнзію дзяржаўнага пілота. Аднак пачалася Другая сусветная вайна, і ўсё навучанне грамадзянскіх асоб было адменена; часопіс палётаў Баселі таго перыяду заканчваецца 4 жніўня 1939 года.
У 1944 годзе быў сфарміраваны корпус жанчын-ваенных лётчыкаў, і Баселі далучылася да іх у званні малодшага лейтэнанта. Яна прайшла навучанне вышэйшаму пілатажу і сама стала трэнерам. 12 лютага 1946 года яна атрымала ліцэнзію ваеннага лётчыка — першая жанчына ў Францыі. Аднак са сканчэннем вайны жанчыны-пілоты зрабіліся не патрэбныя, і замест гэтага ёй прапанавалі адміністрацыйную пасаду. Баселі адмовілася і вырашыла вярнуцца ў грамадзянскую авіяцыю. У маі 1947 года яна пачала навучанне ў якасці пілота планёра пад кіраўніцтвам Пола Лепанса ў Бейнсе, атрымаўшы ліцэнзію праз чатыры месяцы. Баселі адразу пачала выходзіць на спаборніцтвы, усталяваўшы шэраг рэкордаў. У 1951 годзе Баселі наведала Злучаныя Штаты Амерыкі і сустрэла пару пілотаў гідрасамалётаў, якія прапанавалі ёй магчымасць кіраваць гідрасамалётам; яна прайшла навучанне за 10 дзён і паспяхова атрымала ліцэнзію пілота гідрасамалёта.
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
Падпісант Дэкларацыі аб абвяшчэнні незалежнасці Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусі 31 ліпеня 1920 года. 1-ы Старшыня ЦВК БССР (1920—1937) і 1-ы Старшыня Прэзідыума ЦВК СССР ад БССР (1922—1937). Старшыня СНК БССР (1920—1924), 1-ы Народны камісар замежных спраў БССР (1920—1923).
Элізабет Баселі
Біяграфія
Баселі вярнулася ў войска ў 1952 годзе, далучыўшыся да прэзентацыйнай эскадрыллі лётчыкаў вышэйшага пілатажу, якая базуецца ў Этампе, пад назвай Patrouille de France. Баселі і эскадрылля выступалі ў Манака, Алжыры і Іспаніі, прычым Баселі была адным з сольных выканаўцаў[4]. У 1957 годзе ёй прапанавалі працу ў Алжыры, і яна пагадзілася. Яна служыла ва Уэд-Хаміміне і выконвала ваенныя эвакуацыі, транспартныя місіі і дастаўляла харчы і пошту ў войскі.
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
Імя
Народжаны Аляксандр Чарвяк. У пачатку палітычнай дзейнасці падпісваўся як Алесь Чэрвяк (Чарвяк). Паводле гісторыка Наталлі Голубевай, Чарвяк змяніў прозвішча на Чарвякоў у 1918 годзе паводле рэкамендацыі тагачаснага старшыні народнага камісарыята па справах нацыянальнасцяў у бальшавіцкім урадзе Іосіфа Сталіна (Джугашвілі).
Элізабет Баселі
Біяграфія
Да 45 гадоў яна налятала 900 гадзін, здзейсніла 335 вылетаў і перастала лётаць. Напрыканцы Элізабет працавала аташэ-рэдактарам у аэранавігацыйнай службе да выхаду на пенсію ў 1969 годзе.
Выйшаўшы на пенсію, Баселі стала прэзідэнтам камітэта па гісторыі Аэраклуба Францыі і напісала мемуары.
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
Біяграфія
Нарадзіўся 8 сакавіка (ст. ст. 25 лютага) 1892 года ў вёсцы Дукоркі Ігуменскага павета Мінскай губерні (цяпер у складзе вёскі Дукора Пухавіцкага раёна) у сялянскай сям’і. Скончыў царкоўнапрыходскую школу, а пасля гарадское вучылішча. У сямнаццаць гадоў вытрымаў экзамен на званне народнага настаўніка, настаўнічаў у Троцкім павеце.
Шкодран Мустафі
Клубная кар’ера
Пачаў сваю кар’еру Шкодран у моладзевых сістэмах у шэрагу невялікіх нямецкіх клубах. Паміж 2006 і 2009 гадамі знаходзіўся ў структуры клуба «Гамбург», пакуль у 2009 годзе не з’ехаў у Англію ў клуб «Эвертан».
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
Біяграфія
Удзельнік Першага Усебеларускага з’езда ў Мінску (5 (18)—18 (31) снежня 1917) ад беларусаў-бальшавікоў Петраграда. У лютым—траўні 1918 года камісар Беларускага нацыянальнага камісарыята. 3 ліпеня 1918 года ў Чырвонай Арміі: камісар дывізіі, аднак па дарозе да месца службы цягнік пацярпеў крушэнне і Чарвякоў быў вызвалены з пасады «праз атрыманыя ўдары». Атрымаў месца загадчыка культурна-асветніцкага аддзела ва Усерасійскім бюро ваенных камісараў пры УЦВК. Адначасова ўваходзіў у кіруючае ядро Беларускіх секцый РКП(б).
Шкодран Мустафі
Клубная кар’ера
26 мая 2012 года нямецкі футбаліст дэбютаваў за італьянскі клуб у матчы супраць «Варэзэ», дзе клуб з Генуі саступіў з лікам 1:3. 26 кастрычніка 2013 года Мустафі забіў свой першы гол за клуб у матчы Серыі A супраць «Аталанты». Гол стаў адзіным і пераможным у матчы.
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
Біяграфія
1 студзеня 1919 года ў ліку 5 членаў Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі падпісаў у Смаленску Маніфест Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі аб абвяшчэнні Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі (ССРБ). У 1919 годзе камісар асветы ССРБ, намеснік наркама асветы Літоўска-Беларускай ССР, член ЦВК Літоўска-Беларускай ССР.
Шкодран Мустафі
Клубная кар’ера
7 жніўня 2014 года Мустафі падпісаў пяцігадовы кантракт з клубам Ла Лігі «Валенсіяй», паводле чутак трансфер іграка каштаваў іспанцам 8 млн еўра. 30 жніўня 2016 года лонданскі «Арсенал» афіцыйна пацвердзіў пераход Мустафі.
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
Біяграфія
Пасля пачатку польска-савецкай вайны на тэрыторыі Беларусі ў палітаддзеле Заходняга фронту, начальнік палітаддзела Гомельскага ўмацаванага раёна, асобнай Гомельскай крапасной брыгады. У 1920 годзе начальнік аддзела РВС Заходняга фронту, старшыня Менскага губернскага ваенна-рэвалюцыйнага камітэта, ВРК ССРБ. 31 ліпеня 1920 года ад імя ЦК КП(б)ЛіБ разам з прадстаўнікамі ЦК Бунда, Беларускай камуністычнай арганізацыі, Цэнтральнага бюро прафесійных саюзаў Менска і Менскай губерні падпісаў Дэкларацыю аб абвяшчэнні незалежнасці Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусь. Удзельнік мірных перамоў з Польшчай у Рызе ў кастрычніку 1920 года. Першапачаткова беларуская дэлегацыя (як ад ССРБ так і ад БНР) не была запрошаная. Аляксандр Чарвякоў самастойна накіраваўся ў Рыгу як старшыня ВРК БССР, разам з ім едзе сакратар рэўкама Іван Клішэўскі. Атрымаць прызнанне савецкай беларускай дэлегацыі не ўдалося, але Чарвякоў застаўся як эксперт пры савецкай дэлегацыі без надання афіцыйнага статусу. У 1920—1924 гадах старшыня ЦВК і СНК БССР, з 1924 года — старшыня ЦВК БССР і адзін са старшынь ЦВК СССР з 1922 года. Удзельнічаў у падрыхтоўцы ўтварэння СССР, распрацоўцы 5-гадовых планаў развіцця народнай гаспадаркі і культуры СССР і БССР, Канстытуцый СССР і БССР. Вялікую ўвагу аддаваў умацаванню і развіццю беларускай савецкай дзяржаўнасці, нацыянальнай культуры, асветы, ліквідацыі непісьменнасці, прыхільнік беларусізацыі. Аўтар прац па гісторыі барацьбы беларускага народа за савецкую ўладу, эканамічным і культурным становішчы беларускай рэспублікі.
Шкодран Мустафі
Клубная кар’ера
З 2019 года стаў шмат прапускаць з-за траўм. 1 лютага 2021 года, разарваўшы кантракт з «Арсеналам», далучыўся да «Шальке 04». Па выніках сезона 2020/21 гельзенкірхенцы страцілі месца ў Бундэслізе, і абаронца пакінуў клуб.
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
Біяграфія
Член ЦБ КП(б)Б у 1920—1924, ЦК і Бюро ЦК КП(б)Б у 1924—1937. Член ЦВК БССР у 1919—1937 і яго Прэзідыума, ЦВК СССР і яго Прэзідыума з 1922 года. У канцы 1920 — пач. 1930-х гадоў Аляксандр Чарвякоў быў абвінавачаны ў тым, што падзяляе праваапартуністычныя погляды Мікалая Бухарына, затушоўвае вядучую ролю прамысловасці, найперш цяжкай, у сацыялістычнай перабудове вёскі падмяняе пралетарскі характар Кастрычніцкай рэвалюцыі дробнабуржуазным; ідэалізуе беларускія дробнабуржуазныя партыі, з’яўляецца прыхільнікам тэорыі «саступак» нацыянальнай інтэлігенцыі. Рабіўся вывад пра тое, што ў яго прамовах і артыкулах сфармулявана цэлая сістэма праваапартуністычных і нацыянал-апартуністычных поглядаў. Пад націскам крытыкі на партыйных пленумах, пасяджэннях Бюро ЦК, у прэсе ён вымушаны быў прызнаць наяўнасць зробленых памылак і абяцаў выправіць іх практычнай працай. Асабліва жорстка Аляксандра Чарвякова крытыкавалі на XVI з’ездзе КП(б)Б (10—19 чэрвеня 1937). Ад яго патрабавалі тлумачэнняў, чаму ў часе праверкі партыйных дакументаў не выкрыў ні аднаго «ворага народа», каб назваў носьбітаў варожых ідэй у КП(б)Б, дзяржаўным апараце, асяроддзі інтэлігенцыі. Абвінавачвалі ў тым, што ён з’яўляецца ідэйным натхняльнікам і кіраўніком нацыянал-апартуністычнай плыні ў партыі, намякалі на вяршэнства ў антысавецкім падполлі ў БССР. Дэлегаты патрабавалі выказаць Старшыні ЦВК палітычны недавер. У перапынку з’езда Аляксандр Чарвякоў застрэліўся ў сваім службовым кабінеце. Рэабілітаваны ў 1957 годзе.
Пахаваны на Вайсковых могілках Менска.
Сям’я
Быў жанаты з Ганнай Іванаўнай Чарвяковай, мелі дачку Соф’ю (1918—2000). Адразу пасля пахавання Аляксандра Чарвякова Ганна з дачкой з’ехала ў Маскву, каб пазбегнуць рэпрэсій. Ганна Іванаўна арыштаваная ў 1937 годзе ў Маскве, вызваленая з лагера ў 1945 годзе. Дачка, Соф’я Аляксандраўна, у сакавіку 1938 года выключаная з Баўманскага інстытута, высланая ў адміністрацыйным парадку ў Яраслаўль, куды па вызваленні пераехала і яе маці. У 1948 годзе Соф’ю Чарвякову выслалі ў Кустанайскую вобласць Казахскай ССР, з ёй паехала маці. У 1964 годзе Соф’я Аляксандраўна з сынам Аляксандрам вярнулася ў Мінск.
Шкодран Мустафі
Міжнародная кар’ера
Шкодран быў уключаны ў папярэдні спіс з 30 чалавек да чэмпіянату свету 2014 года, аднак у канчатковую заўяву не трапіў. Не зважаючы на гэта, пасля траўмы Марка Ройса ў таварыскім матчы супраць зборнай Арменіі, Мустафі быў прыцягнуты да складу зборнай у якасці замены Ройса. Шкодран з’яўляўлся на пляцоўцы ў двух першым матчах, ввыходзячы на замены ў гульнях супраць зборнай Партугаліі і Ганы. У 1/8 фіналу абаронца выйшаў у стартавым складзе, аднак пазней быў заменены з-за траўмы.
Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў
У мастацтве
Фігуруе ў 22 раздзеле аповесці «Знак бяды» Васіля Быкава, у трэцяй частцы рамана Івана Мележа «Пoдыx нaвaльнiцы». Аляксандр Чарвякоў выяўлены на карціне Леаніда Дударэнкі «Мінск, 1919» (1977).
Ушанаванне памяці
У 1967 годзе ў гонар Аляксандра Чарвякова названыя вуліца і завулак у Цэнтральным раёне Мінска. У гонар Аляксандра Чарвякова названая вуліца ў Дукоры. Імя Чарвякова носіць Свіслацкая сярэдняя школа Пухавіцкага раёна, дзе створаны прысвечаны яму музей. На колішнім Другім Доме Саветаў (гістарычны Дом Свянцікага), дзе жыў Аляксандр Чарвякоў, усталяваная памятная дошка.
Шкодран Мустафі
Дасягненні
«Арсенал»:
Германія:
Кругліца (Лукомльскі сельсавет)
Круглі́ца (, Круглица) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Лукомльскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Пачаевіцкага сельсавета.
Рыгор Кірылавіч Дзенісенка
Рыгор Кірылавіч Дзенісенка (1921—2011) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1946).
Біяграфія
Рыгор Дзенісенка нарадзіўся 10 мая 1921 года ў вёсцы Бабенкова (цяпер — Ізюмскі раён Харкаўскай вобласці Украіны) у сялянскай сям’і. У дзяцінстве пераехаў у сяло Хрэстышча Славянскага раёна Данецкай вобласці. Скончыў сярэднюю школу і Славянскі аэраклуб. У 1940 годзе Дзенісенка быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З кастрычніка 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да верасня 1944 года лейтэнант Рыгор Дзенісенка быў штурманам эскадрыллі 235-га штурмавога авіяпалка 264-й штурмавой авіядывізіі 5-га штурмавога авіяцыйнага корпуса 5-й паветранай арміі 2-га Украінскага фронту. Да таго часу ён здзейсніў 118 баявых вылетаў, знішчыўшы ў паветраных баях і на зямлі 8 варожых самалётаў, а таксама ў ходзе штурмовак знішчыўшы некалькі дзясяткаў танкаў і больш за сто аўтамашын праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнант Рыгор Дзенісенка быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 9045.
Памёр 20 сакавіка 2011 года, пахаваны на Рандоўскіх могілках Гомеля.
Ганаровы грамадзянін Гомельскай вобласці. Быў таксама узнагароджаны двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Аляксандра Неўскага, трыма ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, ордэнамі Чырвонай Зоркі, Славы 3-й ступені, беларускім ордэнам «За службу Радзіме» 3-й ступені, украінскім ордэнам «За заслугі» 3-й ступені, а таксама шэрагам медалёў. Яго імем названа адна з вуліц Гомеля.
Вілем Калф
Вілем Калф (Willem Kalf,,  — , ) — галандскі мастак, адзін з самых вядомых галандскіх майстроў нацюрморта.
Калф вядомы як сціплымі па памеры і матывах карцінамі з выявай бедных кухань і задворкаў (напрыклад, «Двор сялянскага дома», Эрмітаж), так і эфектнымі нацюрмортамі з каштоўным посудам і экзатычнымі пладамі (напрыклад, «Сняданак», Дзяржаўны музей (Амстэрдам)).
Нацюрморты Калфа вылучаюцца віртуознасцю, класічнай вывастранасцю кампазіцыі, адчуваннем своеасаблівасці кожнай рэчы, вытанчанасцю і багаццем святлаценяў і адценняў, майстэрскімі кантрастамі колеру і фактуры прадметаў.
Марыйская нізіна
Марыйская нізіна (Мари́йская ни́зменность) — нізіна па левабярэжжы Волгі, размешчаная пераважна ў паўднёва-заходняй частцы Рэспублікі Марый Эл, ад яе заходніх межаў да ракі Малая Какшага.
Універсітэт імя Хаймэ I
Універсітэт імя Хаймэ I (Universidad Jaime I) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кастэльён-дэ-ла-Плана ў аўтаномнай супольнасці Валенсія. Названы ў гонар караля Хаймэ I Арагонскага.
Дом па Пушкінскай вуліцы, 18 (Брэст)
Дом па Пушкінскай вуліцы, 18 — будынак у Брэсце, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада, на рагу вуліц Пушкінскай і Савецкай. Жылы дом пабудаваны ў пачатку XX ст. з цэглы. На 1-м паверсе была аптэка № 4, цяпер магазін.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане трохпавярховы будынак (3-і паверх надбудаваны ў 1970-я гады) мае з двара кароткае крыло з міжпаверхавай лесвіцай. Вуглы сцен галоўнага фасада скругленыя, апрацаваны рустам. Першы паверх апрацаваны рустам і трактаваны як цокальны. Фасад завяршае высокі парапет з трохвугольным атыкам у цэнтры. Прамавугольныя аконныя праёмы верхніх паверхаў дэкарыраваны прафіляванымі ліштвамі з сандрыкамі. Сіметрыю фасаду надаюць раўнамерна размешчаныя 3 балконы з ажурнай чыгуннай агароджай. Планіроўка будынка сіметрычная адносна цэнтральнага вестыбюля.
Мемарыяльная дошка
У 1964 годзе на будынку ўстаноўлена мемарыяльная дошка на ўшанаванне памяці Галіны Аляксандраўны Аржанавай, якая працавала ў гады акупацыі Брэста нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў аптэцы па заданні партыйнага падполля.
Зуйка
Зу́йка — рака ў Беларусі, у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці і Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Сэрвач (басейн Нёмана).
Даўжыня 28 км. Плошча вадазбору 142 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 ‰.
Пачынаецца на паўночным захадзе ад вёскі Туркі Докшыцкага раёна, цячэ па тэрыторыі Крыпульскага і Будслаўскага сельсаветаў. Упадае ў Сэрвач за 1 км на поўдзень ад вёскі Палессе і аграгарадка Будслаў. На працягу 13,2 км каналізаваная: ад вёскі Ветахмо да вёскі Калягі (5 км) і за 1,3 км на паўднёвы захад ад вёскі Ворнаўка да вусця (8,2 км).
Радыё Гродна
«Радыё Гродна» — дзяржаўная гродзенская FM-радыёстанцыя. Належыць Белтэлерадыёкампаніі.
Гісторыя
«Радыё Гродна» створана на базе Гродзенскай радыёстудыі ў 1999 годзе. Пачало вяшчанне 1 снежня 1999 годзе на частаце 67,7 УКХ.
3 ліпеня 2003 года ў Гродна ўведзены ў эксплуатацыю перадатчык 101,2 FM. «Радыё Гродна», адна з першых рэгіянальных радыёстанцый, пачало вяшчаць на новай хвалі пасля УКХ-вяшчання. На пачатку 2004 года «Радыё Гродна» перайшло на цэласуткавае вяшчанне, а ў кастрычніку 2004 года пашырыла зону свайго вяшчання — 1 кастрычніка 2004 года, па сумеснай праграме Мінкамсвязі і Гродзенскага аблвыканкама, усталяваны тры новыя FM-перадатчыкі ў Слоніме (102,5 FM), Смаргоні (102,8 FM) і Геранёнах (107,8 FM). Цяпер «Радыё Гродна» слухаюць жыхары Астраўца, Геранёнаў, Дзятлава, Іўя, Слоніма, Смаргоні, Ліды, некаторых раёнаў Мінскай вобласці і прымежных раёнаў Літвы.
Стшэльцы Краеньске (гміна)
Стшэ́льцы Крае́ньске (Strzelce Krajeńskie) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Стшэлецка-Дрэздэнэцкага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стшэльцах Краеньске. Плошча гміны складае 318,57 км². Станам на 2004 год у гміне Стшэльцы Краеньске пражывалі 17 432 чалавекі, шчыльнасць — 54,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Ян Блокхёйсен
Ян Блокхёйсен (Jan Blokhuijsen, нар. ) — канькабежац з Нідэрландаў. Чэмпіён свету ў каманднай гонцы (2012). Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2010 у Ванкуверы ў каманднай гонцы, віцэ-чэмпіён Алімпійскіх гульняў 2014 на дыстанцыі 5000 м, двойчы бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету, двухразовы срэбны прызёр чэмпіянату Еўропы.
Біяграфія
На Алімпіядзе ў Ванкуверы заняў 9-е месца на дыстанцыі 5000 м і стаў бронзавым прызёрам у каманднай гонцы сумесна са Свенам Крамерам, Маркам Тэйтэртам і Сімонам Кейперсам. У забегу за 3-е месца каманда Нідэрландаў ўстанавіла Алімпійскі рэкорд.
Праз год у 2011 годзе стаў срэбным прызёрам чэмпіянату Еўропы (прайграў Івану Скобраву) і бронзавым прызёрам чэмпіянату свету ў класічным мнагабор'і. На чэмпіянаце свету па асобных дыстанцыі ў Інцэле заняў трэцяе месца ў каманднай гонцы.
У 2012 годзе зноў стаў срэбным прызёрам чэмпіянату Еўропы (саступіў Свену Крамеру), стаў другім на чэмпіянаце свету ў класічным мнагабор'і і чэмпіёнам свету ў каманднай гонцы, разам з Кунам Вервеем і Свенам Крамерам.
У 2013 годзе трэці раз запар узяў срэбра чэмпіянату Еўропы. На чэмпіянаце свету выступіў менш удала (11-е месца), як высветлілася пазней, спад адбыўся з-за кішачнай інфекцыі (інфекцыйны монануклеёз). У сакавіку 2013 года пасля канфлікту з трэнерам Герардам Кемкерсам абвясціў аб сыходзе з каманды TVM, у якой ён некалькі гадоў трэніраваўся разам са Свенам Крамерам, па заканчэнні сезона.
Навучаецца ва Універсітэце Гронінген.
Енатаеўка
Енатаеўка (Енота́евка) — сяло ў Астраханскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Енатаеўскага раёна і муніцыпальнага ўтварэння «Сяло Енатаеўка». Заснавана у 1742 годзе. Насельніцтва — 7616 (2010). Сяло размешчана ў межах Прыкаспійскай нізіны, на правым беразе пратокі Енатаеўскай (пратока Волгі), за 140 км ад Астрахані (па аўтадарозе). Свята-Троіцкі сабор (1832—1840).
IC 2289
IC 2289 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аранды
Аранды — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Арандзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 434433200.
Началава
Началава (Началово) — сяло ў Астраханскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Прыволжскага раёна і Началаўскага сельсавета. Сяло размешчана за 7 км на ўсход ад Астрахані на ерыку Чарапаха, за 11 км на ўсход ад чыгуначнай станцыі Астрахань-1.
Аранды
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 384 чалавекі (192 мужчыны і 192 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 430 чалавек (224 мужчыны і 206 жанчын).
Білыцкэ
Бе́ліцкае ці Білыцкэ (Бі́лицьке) — горад раённага значэння ў Данецкай вобласці Украіны. Падпарадкаваны Дабрапільскаму гарадскому савету горада Дабрапілля. Размешчаны ў даліне ракі Вадзяной (прыток ракі Бык, басейн Дняпра). Здабыча каменнага вугалю (шахты «Беліцкая», «Вадзяная»).
Дом па вуліцы Дзяржынскага, 13а (Хоцімск)
Дом па вуліцы Дзяржынскага, 13а  — будынак у гістарычным цэнтры Хоцімска. Пабудаваны ў пачатку XX ст. з цэглы. Прыклад жыллёвай архітэктуры. У будынку размяшчаецца Хоцімскі гісторыка-краязнаўчы музей.
Архітэктура
Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты пакатым чатырохсхільным дахам. Фасады неатынкаваныя. У дэкоры выкарыстаны ступеньчатыя карнізы з сухарыкамі, філёнгі, рустоўка. Лучковыя аконныя праёмы акаймаваны фігурнымі ліштвамі з лучковымі броўкамі і падаконнымі карнізамі. Вуглы будынка апрацаваны буйным рустам. Паверхі звязаны паміж сабой вонкавай лесвіцай у бакавой прыбудове.
Капаткевіцкі сельсавет
Капатке́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Капаткевічы. Плошча — 146,96 км².
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капаткевіцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Капаткевічы (з 1939 г. — вёска Вялікае Сяло). Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капаткевіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года па 12 лютага 1935 года ў Петрыкаўскім раёне. З 21 чэрвеня 1935 года ў Капаткевіцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 12 снежня 1957 года ў склад сельсавета з Пціцкага сельсавета перададзена вёска Гарадзішча. Пасля скасавання Капаткевіцкага раёна з 25 снежня 1962 года ў складзе Петрыкаўскага раёна. 11 лютага 1974 года сельсавет скасаваны, вёскі Вялікае Сяло і Усходняя ўключаны ў склад гарадскога пасёлка Капаткевічы, вёскі Гарадзішча, Івашкавічы, Першая Слабодка, пасёлкі Івашкавічы, Кастрычніцкі, Трэмля перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Капаткевіцкага пассавета.
12 лістапада 2013 года Капаткевіцкі пассавет рэарганізаваны ў Капаткевіцкі сельсавет.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва пассавета (5 населеных пунктаў без Капаткевіч) — 373 чалавекі, з іх 95,4 % — беларусы.
Інфармацыйна-пошукавая мова
Інфармацыйна-пошукавая мова (ІПМ) - штучная мова, ўяўляючая з сабе сукупнасць сродкаў для апісання фармальнай і зместавай структуры дзяля пошука (шляхам індэксавання) па запыту карыстальніка.
Структура
У ІПМ магчыма выдзяліць алфавіт, лексіку і граматыку. Дзяля ўпарадкавання лексічных адзінак падчас будоўлі лексікі служаць парадыгматычныя адносіны паміж лексічнымі адзінкамі. Гэтыя адносіны ўсталёўваюцца і фіксуюцца ў слоўніке мовы,сыходзячы з патрэб інфармацыйнага пошука.
Сафія Лазараўна Заменгоф
Сафія Лазараўна Заменгоф (13 снежня 1889, Варшава — 12 верасня 1942, Трэблінка) — польскі лекар-педыятр, дачка Клары і Лазара Заменгофаў.
Біяграфія
У 1907—1913 гадах Сафія вывучала медычную справу ў Лазанскім універсітэце, у 1914 годзе прайшла дзяржаўную атэстацыю ў Санкт-Пецярбургу. Спецыялізавалася на педыятрыі і ўнутраных захворваннях. Працавала ў Лэбэдынскім шпіталі, затым з 1922 года ў Варшаве. Падчас другой сусветнай вайны была перамешчаная ў Варшаўскае гета. Працягвала медыцынскую практыку ва ўмовах нацысцкай акупацыі, пакуль не была арыштавана і адпраўлена ў канцлагер Трэблінка, дзе і была забітая, хутчэй за ўсё, у газавай камеры.
Яе імянная магіла (памятная дошка побач з магілай Клары Заменгоф) знаходзіцца на яўрэйскіх могілках Варшавы.
Ангара
Ангара́ — рака ва Усходняй Сібіры, самы буйны правы прыток Енісея, адзіная рака, якая выцякае з возера Байкал. Працякае па тэрыторыі Іркуцкай вобласці і Краснаярскага края Расіі.
Даўжыня Ангары 1779 км. Плошча вадазбору 1039 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 5,1 тыс. м³/сек.
Прытокі: Кітой, Кова (левыя), Чадабец (правы).
Назва
Назва паходзіць ад бурацкага кораня анга, які азначае «разяўлены», «раскрыты», «адкрыты», а таксама «прамоіна», «расколіна», «цясніна». У гістарычных крыніцах Ангара ўпершыню згадваецца ў XIII стагоддзі пад назвай Анкара-Мурэн. Першапачаткова ніжні працяг ракі ад упадзення прытоку Ілім насіў іншую назву — Верхняя Тунгуска.
Пабудовы
На рацэ пабудаваны Іркуцкая, Брацкая, Усць-Ілімская ГЭС.
Антоніа Кальдэрара
Антоніа Кальдэрара (, Абіятэграса каля Мілана —, Вачага, Лага д’Арта) — італьянскі жывапісец, чарцёжнік і графік.
Кальдэрара вучыўся ў політэхнічным каледжы ў Мілане з 1923 па 1924 год, але з-за жывапісу спыніў вучобу. Затым ён жыў у Мілане і ў Вачага на Лага д’Арта, дзе была створана большасць яго пейзажных карцін. Як жывапісец быў самавукам. У гэты час ён атрымаў найважнейшае мастацкае натхненне ад карцін П’ера дэла Франчэска, а таксама мастакоў Казіміра Малевіча, Піта Мандрыяна і Джозефа Альберса.
Кальдэрара правёў сваю першую выставу ў 1934 годзе ў Galeria Bolaffi ў Мілане. У 1948 і 1956 прымаў удзел у Венецыянскай біенале. У 1959 г. ён стварыў сваю першую нефігуратычную карціну. У 1960 годзе адбылася знамянальная сустрэча з Альмірам Мавінье, якая дазволіла яму прыняць удзел у сваёй першай выставе ў Германіі ў студыі F ва Ульме. Антоніа Кальдэрара быў запрошаны на 4-ю дакументальную выставу ў Каселі ў 1968 годзе.
Пол Хантэр Класік 2016 (снукер)
Пол Хантэр Класік 2016 (Paul Hunter Classic 2016) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 24 па 28 жніўня 2016 года ў Stadthalle, у горадзе Фюрт, Германія. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру ў рэкордны трэці раз стаў чэмпіён свету Марк Сэлбі, які перайграў на свяім шляху да тытула Олівера Браўна (4:0), Эліата Слесара (4:0), Джэймса Кэхіла (4:3), Сэма Бэйрда (4:2), Марка Дэвіса ў чвэрцьфінале (4:1), валійца Дамініка Дэйла ў паўфінальным матчы (4:2) і Тома Форда ў фінальным паядынку з лікам 4:2. Такім чынам, 33-гадовы лідар сусветнага рэйтынгу выйграў свой 19-ы прафесійны і восьмы рэйтынгавы тытул, а таксама трэці турнір у 2016 годзе (пасля адкрытага чэмпіянату Гдыні і чэмпіянату свету).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру не змяніўся ў параўнанні з мінулым спаборніцтвам і склаў €125,000. Таксама на тым жа ўзроўні застаўся і першы прыз турніру, склаўшы €25,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў Пол Хантэр Класік 2016.
Анархізм
Анархізм (ад грэч.: ἀναρχία — «безуладдзе», ад ἀν- — «без-» і ἀρχή — «пачатак; кіраўніцтва; улада») — палітычная тэорыя, для якой мэтай з’яўляецца ўсталяванне анархіі, стварэнне грамадства, дзе індывіды вольна супрацоўнічаюць на роўных правах. Анархізм супрацьстаіць любым формам іерархічнага кантролю і дамінавання.
Тэрмін «анархізм», як і яго вытворныя, часам выкарыстоўваюцца зневажальна, як сінонім сацыяльных беспарадкаў у агульным або звычайным значэнні. Для апошняга, анархія – не грамадскія беспарадкі. Насупраць, абсалютны сацыяльны парадак, дзякуючы антыкапіталістычнаму калектывізму. Гэты калектывізм, супярэчыць ідэі прыватных уладанняў, мяркуючы, што асобныя рэчы не гарантуюць адсутнасці правоў уласнасці, а тыя, якія закранаюць назапашванне маёмасці, не выкарыстоўваецца.
У станоўчым сэнсе, сістэма, у якой людзі вызваляюцца ад любой улады. Такое паняцце даў у 1840 годзе ў сваіх працах тэарэтык, змагар за свабоду П’ер-Жозэф Прудон (1809—1865). Аўтар кажа, што «анархія — форма праўлення без гаспадара ці кіраўніка».
Папярэднікі анархізму
Першыя анархісцкія ідэі належаць да старажытнагрэцкай і старажытнакітайскай філасофскіх школаў (хоць узгадкі протаанархізму знаходзяць у розных краінах свету, у тым ліку ў Егіпце і інш.). Да старажытнагрэцкіх протаанархістаў традыцыйна адносяць сафістаў (Анціфонт — каля 450/444 — каля 365/360 гг. да н. э.) і кінікаў (Дыяген Сінопскі — каля 330—320 г. да н. э.). Да старажытнакітайскай адносяць даоскую традыцыю Лаа-Цзы (VI—V стст. да н. э.) і Чжуан-Цзы (каля 369—286 гг. да н. э.). Сучасны анархізм паўстаў з свецкага, роўна як і рэлігійнага напрамкаў думкі эпохі Асветы, у прыватнасці з аргументацыі Жан-Жака Русо, яго ідэяў аб свабодзе і маралі.
Акрамя таго да папярэднікаў сучаснага анархізму можна аднесці ранніх хрысціян, многія рэлігійныя хрысціянскія ерасі, такія як, напрыклад, рух анабаптыстаў.
Першым тэарэтыкам сучаснага анархізму стаў Уільям Годвін (1756—1836), які развіваў ідэі, якія склалі аснову сучаснай анархісцкай думкі (праўда, ён яшчэ не карыстаўся тэрмінам «анархізм»).
Асновы анархізму
Тэорыя анархізму прадугледжвае наступныя прынцыпы: Два наступных прынцыпы ўзаемазвязаныя:
Індывідуалістычны анархізм
Індывідуалістычны анархізм, або анарха-індывідуалізм, спалучае некалькі традыцый, якія абараняюць ідэю аб тым, што:
Індывідуалістычны анархізм падтрымлівае ідэю уласнасці, якая ўтрымліваецца індывідам для сябе, з’яўляецца прыватнай. Гэта радыкальна адрознівае індывідуалістаў ад сацыялістаў, калектывістаў, камуністаў і камунітарыстаў, якія выступаюць супраць дадзенага падыходу, прычым адні з іх выступаюць за калектыўнае валоданне ўласнасцю (як правіла, супрацьпастаўляючы паняцце асабістай і прыватнай уласнасці), а іншыя наогул адмаўляюць паняцце ўласнасці, сцвярджаючы, што «усё належыць усім». Ідэі анарха-індывідуалізму развівалі Макс Штырнер, Вордсварт Даністорп, Бэнджамін Такер, Генры Дэвід Тора часткова Аляксей Баравы, Мюрэй Ротбард і іншыя.
Эгаізм Макса Штырнера
Самай крайняй формай анархісцкага індывідуалізму называюць «эгаізм» , — вучэнне, якое распрацавана адным з самых ранніх і самых вядомых паплечнікаў індывідуалістычнага анархізму (які, як і Уільям Годвін, не называў сабе анархістам) Максам Штырнерам. Кніга Штырнера «Адзіны і ягоная ўласнасць» («Der Einzig und sein Eigentum») была выдадзена ў 1844 годзе і з’яўляецца асноватворным тэкстам дадзенай філасофскай традыцыі. У адпаведнасці з канцэпцыяй Штырнера, адзінае абмежаванне правоў чалавека — гэта ягоная моц, абмежаваная моцай іншых:
Штырнер сыходзіў за права сілы. Адпаведна яго канцэпцыі грамадства — гэта ілюзія, яго не існуе, затое людзі з’яўляюцца рэчаіснасцю. Ён выступаў абаронцам уласнасці, якая набывалася фізічнай сілаю, уладаю, але не маральным правам.
Пры гэтым Штырнер выступаў за пэўнага роду абарону сваіх правоў і прадракаў стварэнне «саюза эгаістаў», у якім жорсткасць з’ядноўвае людзей. Дачыненне да дзяржавы ў Макса Штырнера было некалькі супярэчлівым: з аднаго боку ён мяркаваў ейнае існаванне незаконным, ненатуральным, але не лічыў у той жа час неабходным, каб людзі яе знішчылі, хаця ён і рэкамедаваў пазбавіцца ад яе. Па сутнасці, ён выступае з пазіцыі ігнаравання існавання дзяржавы, — там, дзе яно знаходзіцца ў супярэчнасці з інтарэсамі асобы, і згоды з ейнай наяўнасцю, калі іх інтарэсы супадаюць. Аднак, лічачы, што ніхто не абавязаны гвалтоўна устараняць дзяржаву, ён у той жа час мяркаваў, што дзяржава ў канчатковым выніку разбурыцца ў рэзультаце паўсюднага распаўсюджвання эгаізму.
У Расіі анархісцкі індывідуалізм, распрацаваны Штырнерам, злучаны з ідэямі Фрыдрыха Ніцшэ, прыцягнула невялікую колькасць багемных мастакоў і інтэлектуалаў, такіх як Леў Чорны, і шэраг іншых адзіночак, якія знаходзілі самавыяўленне ў злачынствах і гвалце. Яны адмаўлялі неабходнасць стварэння арганізацый, лічачы, што толькі людзі якія не маюць арганізацыю і дзейнічаюць спантанна, зацеражліся ад небяспекі і ад прымусу, і імннна гэта рабіла іх вернымі паслядоўнікамі ідэалаў анархізму. Такі тып анархісцкага індывідуалізму натхняў, прынамсі, анарха-феміністку Эму Голдман. Хаця эгаізм Штырнера і індывідуалістычны, тым не менш ён паўплываў і на пэўную частку анарха-камуністаў. Формы лібертарнага камунізму, падабаваныя гэтай, развіліся да Сітуацыянісцкага інтэрнацыянала, надзвычайна, па сваёй прыродзе, эгаістычным.
Амерыканская традыцыя
Іншая форма анарха-індывідуалізму заснавана «Бостанскімі анархістамі», амерыканскімі індывідуалістамі, якія падтрымлівалі прыватную уласнасць, якая абменівалася на свабодным рынку. Яны адстойвалі свабоду і ўласнасць прыватных арганізацый. Аднак бостанскія анархісты гэтак жа былі паслядоўнымі супраціўнікамі найманай працы, манаполій і ліхвярства. Бэнджамін Такер пісаў, што «Анархізм выступае за знішчэнне дзяржавы і ліхвярства; за ліквідацыю ўлады і эксплуатацыі чалавека чалавекам» Тое што адны людзі наймаюць іншых, эксплуатуюць чужую працу, для іх было праблемай, яны патрабавалі, каб:
Яны меркавалі, што дзяржаўна-манапалістычны капіталізм (вылучаны як спансаваная дзяржавай манаполія) перашкаджае таму, каб праца была паўнавартасна ўзнагароджана.
Пры гэтым нават сярод амерыканскіх індывідуалістаў XIX стагоддзя не было монапалістычнай дактрыны, паколькі яны не згаджаліся адзін да аднаго па разнастайным пытанням, уключаючы правы на інтэлектуальную ўласнасць і валоданне правам уласнасці на зямлю. Галоўнае разыходжанне мела месца пазней, у дзевятнаццатым стагоддзі, калі Такер і шэраг іншых адмовіліся ад канцэпцыі натуральнага права і перайшлі ў «эгаісты», у духу штырнераўскай філасофіі. Некаторыя «Бостанскія анархісты», такія як Такер, ідэнтыфікавалі сябе ў якасці «сацыялістаў» — тэрмін, які ў той час меў шырокае і некалькі нявызначанае значэнне, якое разумелася як прыхільнасць ідэям рашэеня «працоўнай праблемы» праз радыкальную эканамічную рэформу.
З пачаткам дваццатага стагоддзя папулярнасць індывідуалістычнага анархізму падае, хаця пазней гэтыя ідэі і былі перагледжаны і мадыфікаваныя Мюрэем Ротбардам і анарха-капіталістамі ў сярэдзіне дваццатага стагоддзя, у патоку больш шырокага лібертарыянскага руху.
Нестар Махно
Нестар Іванавіч Махно (26 кастрычніка (7 лістапада па новым стылі) 1888, сяло Гуляйполе, Аляксандраўскі павет, Екацерынаслаўская губерня — 6 ліпеня 1934, Парыж, Францыя) — анарха-камуніст, у 1918—1921 гадах правадыр атрадаў сялян-паўстанцаў, якія дзейнічалі на паўднёвым тэатры Грамадзянскай вайны. Вядомы як бацька Махно (афіцыйна падпісваў так некаторыя загады). Аўтар мемуараў «Успаміны».
Пётр Крапоткін
Пётр Аляксеевіч Крапоткін (Пётр Алексеевич Кропоткин; 27 лістапада (9 снежня) 1842, Масква — 8 лютага 1921, Дзмітраў) — рускі рэвалюцыянер, тэарэтык анархізму, географ, гісторык, літаратар.
Нарадзіўся 27 лістапада (9 снежня) 1842. Яго бацька, генерал князь Аляксей Пятровіч Крапоткін (1805—1871), паходзіў, з малодшай галіны князёў Смаленска, з’яўляўся багатым абшарнікам. Яго маці, Кацярына Мікалаеўна, дачка генерала Мікалая Сямёнавіч Сулімы (1777—1840), героя напалеонаўскіх войнаў.
Сярэднюю адукацыю атрымаў у 1-й Маскоўскай гімназіі, скончыў з адзнакай Пажаскі корпус (1862 год), быў пазначаны ў афіцэры. Пасля заканчэння Пажаскага корпуса, добраахвотна выбраў ваенную службу ў Сібіры ў казачых частках, што з пункту гледжання прыдворных чыноў выглядала па-дурному. 8 кастрычніка 1862 г 19-гадовы Пётр быў прызначаны ў Чыту ў чыне есаула чыноўнікам па асобых даручэннях пры выконваючы абавязкі губернатара Забайкальскай вобласці генерал-маёры Баляславе Казіміравічы Кукеле.
Удзельнічаў у камісіях — па падрыхтоўцы праекта рэформаў турмаў і сістэм спасылкі, а таксама над складаннем праекта гарадскога самакіравання, аднак неўзабаве быў расчараваны існуючым кіраўніцкім апаратам і страціў цікавасць да ідэі рэфармісцкага пераўтварэння.
Міхаіл Бакунін
Міхаіл Аляксандравіч Бакунін (18 [30] мая 1814, сяло Прамухіна, Новаторжскі павет, Цвярская губерня, Расійская імперыя — 19 чэрвеня [1 ліпеня] 1876, Берн, Швейцарыя), расійскі рэвалюцыянер, тэарэтык анархізму, адзін з ідэолагаў рэвалюцыйнага народніцтва.
Дом па вуліцы 17 верасня, 29 (Брэст)
Дом па вуліцы 17 верасня, 29 — будынак у Брэсце, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада, на рагу вуліц 17 верасня і Дзяржынскага. Жылы дом пабудаваны ў канцы XIX — першай палове XX ст. з цэглы. Рэканструяваны ў 1980 г.
Архітэктура
Вуглавое размяшчэнне абумовіла форму плана ў выглядзе няправільнага прамавугольніка з закругленым вуглом. Плоскасныя атынкаваныя фасады двухпавярховага будынка дзеляцца прамавугольнымі аконнымі праёмамі, завершаны развітым прафіляваным карнізам. Асіметрыю фасадам надае вуглавое размяшчэнне балконаў з ажурнай агароджай. У крапоўцы галоўнага фасада выкарыстаны невялікія бакавыя рызаліты. Бакавы фасад завершаны трохвугольным шчыпцом з вокнамі мансардавага паверха. Дом падзелены капітальнай унутранай сцяной на 2 палавіны з самастойнымі ўваходамі з вуліцы і з двара. Міжпаверхавая двухмаршавая лесвіца ў вуглавой частцы дома, пры дваровым уваходзе.
К’янкэ
К'янкэ (Chianche) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 596 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 88 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 83010. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Felice di Nola.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Валнаваха
Валнаваха (Волнова́ха) — горад на паўднёвым захадзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Валнавахскага раёна. Чыгуначны вузел. Горад размешчаны за 60 км на паўднёвы захад ад Данецка, на аўтатрасе H20 Славянск — Данецк — Марыупаль. Прадпрыемствы чыгуначнага транспарту. Заводы: будаўнічых матэрыялаў, асфальтабетонныя, малочны, хлебны, камбінат хлебапрадуктаў.
Апалон (касмічная праграма)
Прагра́ма «Апалон» (Apollo program) — трэцяя праграма пілатуемых касмічных палётаў, ініцыяваная NASA. У часы Эйзенхаўэра, калі з'явіліся першыя ідэі што да праграмы, «Апалон» меркаваўся праграмай палётаў трохмесных караблёў, якая прыйшла б на замену аднамесным караблям праграмы «Меркурый». Наступны ж прэзідэнт, Джон Фіцджэральд Кенэдзі, у сваім звароце да Кангрэса ЗША 25 мая 1961 года вывеў запуск «Апалона» для «пасадкі чалавека на Месяц і вяртання на Зямлю ў бяспецы» да канца 1960-х гадоў у шэраг нацыянальных мэт. У 1962 годзе на замену «Меркурыю» прыйшоў Праект «Джыміні», які працягнуўся да 1966 года. Першы пілатуемы палёт на «Апалоне» адбыўся ў 1968 годзе, а кульмінацыяй праекта стала першая высадка чалавека на Месяц.
Мэта, пастаўленая Кенэдзі — ступіць на Месяц — была дасягнута місіяй Апалон-11, падчас якой астранаўты Ніл Армстранг і Баз Олдрын на Месяцавым модулі 20 мая 1969 года прызямліліся на Месяц (Майкл Колінз заставаўся на месяцавай арбіце ў камандным модулі); усе тры астранаўты паспяхова вярнуліся на Зямлю 24 ліпеня. Пасля Апалона-11 яшчэ ў ходзе 5 місій 10 чалавек пабывалі на Месяцы.
Праграма «Апалон» вялася з 1961 па 1972 год, на дапамогу якой у 1962—1966 гадах вялася адначасова праграма двухмесных караблёў «Джыміні». У ходзе запускаў «Джыміні» былі выпрацаваныя некаторыя тэхнікі і метады палётаў у космас, неабходныя для паспяховага выканання місій «Апалона». У якасці ракеты-носьбіта для праграмы было абрана сямейства ракет «Сатурн».
Нягледзячы на няўдачу на самым пачатку, пажар у кабіне пілотаў Апалона-1 у час перадпалётных выпрабаванняў, які забраў жыцці ўсіх трох астранаўтаў, праграма выканала пастаўленыя задачы. У ходзе праграмы былі ажыццёўлены 6 высадак людзей на Месяц. Сёмы візіт на Месяц у ходзе місіі Апалон-13 быў сарваны з-за выбуху рэзервуара з кіслародам на шляху да Месяца, які разладзіў рухавік каманднага модуля і сістэмы жыццезабеспячэння. Толькі дзякуючы рэсурсу Месяцавага модуля камандзе ўдалося выжыць і вярнуцца на Зямлю.
Стшэльцы Апольске (гміна)
Стшэ́льцы Апо́льске (Strzelce Opolskie) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Стшэлецкага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стшэльцах Апольске. Плошча гміны складае 202,35 км². Станам на 2010 год у гміне Стшэльцы Апольске пражывалі 32 958 чалавек, шчыльнасць — 162,9 чал./км².