cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канфесія
Канфе́сія (confessio — спавяданне) ці веравызнанне — асаблівасць веравызнання ў межах вызначанага рэлігійнага вучэння    , а таксама аб’яднанне вернікаў, якія прытрымліваюцца гэтага веравызнання. Напрыклад, у хрысціянстве цэрквы, які ў спавяданні ўжываюць розныя Сімвалы веры, утвараюць розныя канфесіі. Увогуле значэнні слова тэрмін «канфесія» з’яўляецца сінонімам вызначанай формы рэлігіі.
Канфесійны падзел у хрысціянстве
Адзінага меркавання пра падзел хрысціянства на спавяданні і колькасць канфесій не існуе. Аднак шырока распаўсюджана меркаванне, што хрысціянства падзяляецца на тры канфесіі — каталіцызм, пратэстантызм і праваслаўе. З такім спрошчаным падзелам у адной канфесіі апыняюцца насамрэч розныя па веравызнанні групы.
Міхаіл Фролавіч Сафонаў
Міхаіл Фролавіч Сафонаў (10 студзеня 1925 — 17 ліпеня 1996) — камандзір аддзялення 374-й асобнай разведвальнай роты, чырвонаармеец. Поўны кавалер ордэна Славы.
Канфесія
Канфесійны падзел у хрысціянстве
Да пратэстантызму апроч лютэран, англікан і кальвіністаў, якія адлучыліся ад Рымскай каталіцкай царквы ў часы Рэфармацыі, адносяць і плыні, якія ўзніклі пазней у рамках ужо самога пратэстантызму, напрыклад, баптыстаў, пяцідзесятнікаў і іншых. Што да адвентыстаў сёмага дня, то некаторыя пратэстанцкія тэолагі адносяць іх да культаў, адзначаючы, зрэшты, «зараджэнне ў іх шэрагах евангелічнага руху» з канца 1950-х гадоў XX стагоддзя. Да пратэстантызму не адносяць некаторыя з рэлігійных плыняў, якія ўзніклі ў XIX стагоддзі, напрыклад, сведкі Іеговы (і не адносяць самі сябе ), мармоны, а таксама ў XX стагоддзі, напрыклад, муністы.
Міхаіл Фролавіч Сафонаў
Біяграфія
Нарадзіўся 10 студзеня 1925 года ў вёсцы Шастакі Горацкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям’і. Беларус. Скончыў 7 класаў.
Канфесія
Канфесійны падзел у хрысціянстве
Не меней складана сітуацыя і з артадаксальнымі цэрквамі. Так, старакаталікі, якія адносяць сябе да каталіцызму, і іншыя групы, якія завуць сябе каталіцкімі, не прызнаюцца такімі Рымскай каталіцкай царквой, паколькі асноўная прыкмета каталіцызму — у прызнанні Папы Рымскага главою царквы. Да праваслаўя сябе адносяць дзве розныя групы цэркваў, якія аднолькава завуць сябе праваслаўнымі — дахалкідонскія Старажытнаўсходнія праваслаўныя цэрквы і халкідонскія Усходнія праваслаўныя цэрквы візантыйскай традыцыі. Пры гэтым узаемаадносіны паміж імі вар’іруюць ад узаемапрызнання да абвінавачванняў у ерасях.
Акрамя таго, у такую трохчастковую схему зусім не ўпісваецца Асірыйская царква Усходу, адзіная царква, якая вызнае нестарыянства, а такім чынам, уяўляе асобную хрысціянскую канфесію. У сувязі з гэтым больш нагляднай схемай канфесійнага падзелу ўяўляецца размеркаванне розных груп цэркваў паводле храналогіі фарміравання іх спавядання.
Міхаіл Фролавіч Сафонаў
Біяграфія
Разведчык 374-й асобнай разведвальнай роты чырвонаармеец Сафонаў у ноч на 19 верасня 1944 года, знаходзячыся ў групе пошуку ў раёне ракі Нараў, непрыкметна падабраўся да агнявой кропкі, захапіў у палон гітлераўца, які даў каштоўныя звесткі аб варожай абароне. Загадам № 139 па 290-й стралковай дывізіі ад 23 верасня 1944 года чырвонаармеец Сафонаў Міхаіл Фролавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
З 14 студзеня па 1 лютага 1945 года неаднаразова ўдзельнічаў у разведцы ў раёне горада Лідзбарк-Варміньскі, дзейнічаў знаходліва і мужна, знішчыўшы гранатамі і агнём з аўтамата 12 варожых салдат і афіцэраў, захапіў ручны кулямёт і 10 аўтаматаў. Загадам № 539 па 3-й арміі ад 17 лютага 1945 года чырвонаармеец Сафонаў Міхаіл Фролавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Камандзір аддзялення той жа дывізіі і арміі 1-га Беларускага фронту чырвонаармеец Сафонаў 30 красавіка 1945 года ў час ліквідацыі групоўкі праціўніка на паўднёвым усходзе ад Берліна уварваўся ў размяшчэнне ворага, з асабістай зброі знішчыў 13 праціўнікаў і разам з іншымі разведчыкамі 9 пехацінцаў захапіў у палон. 19 мая 1945 года камандуючы 3-й арміяй генерал А. В. Гарбатаў падпісаў прадстаўленне да ўзнагароджання чырвонаармейца. М. Ф. Сафонава ордэнам Славы 1-й ступені. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за мужнасць, адвагу і гераізм чырвонаармеец Сафонаў Міхаіл Фролавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
У 1948 годзе поўны кавалер ордэна Славы старшына Сафонаў М. Ф. дэмабілізаваны. Жыў у горадзе Магілёве. Працаваў на заводзе «Электрарухавік».
Памёр 17 ліпеня 1996 года.
Ніжняя тундра (апавяданне)
«Ніжняя тундра» («Нижняя тундра») — сатырыка-філасофскае псіхадэлічнае фантастычнае апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1999 годзе.
Апавяданне напісана спецыяльна для выпуска аднайменнага альбома рок-гурта «Ва-Банкъ», надрукавана ва ўкладышы буклета. Увайшоў у аўтарскі зборнік «Relics. Ранняе і нявыдадзенае» 2005 года. Даследчыкі адзначаюць, што тэкст апавядання дазваляе судзіць аб эксперыментальнай працы «Ва-банка».
Аблецы
Аблецы (Облецы) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Ніжняя тундра (апавяданне)
Гісторыя стварэння
Пасля прачытання рамана Віктара Пялевіна «Чапаеў і Пустэча» гурт «Ва-Банкъ» знаходзіўся пад вельмі вялікім уражаннем ад гэтага твора. У Аляксандра Скляра з’явілася думка паспрабаваць вынайсці новы жанр: зрабіць саўндтрэк да ненапісанага апавядання. Ідэя складалася ў тым, што Віктар Пялевін стварае новае апавяданне, а гурт «Ва-Банк» да яго піша саўндтрэк і выдаецца гэта як мульціжанравы творчы прадукт, пры гэтым да гэтага ні апавяданне, ні саўндтрэк нікуды не выкладваюцца. Аляксандр Скляраў патэлефанаваў Віктару Пялевіну, выклаў ідэю і праз некалькі месяцаў атрымаў станоўчы адказ. Праца над творам доўжылася таксама некалькі месяцаў. Віктар Пялевін перадаў гурту «Ва-банк» рукапіс, у якім ўтрымліваліся адзнакі з назвамі будучых песень.
Змест
Імператар Юань Мэн, каб знайсці спосаб пазбавіцца ад музыкі разбурэння і гібелі ведзьмака Санхамы, з’еўшы ладную колькасць нябесных грыбоў, адбыў да духа Палярнай зоркі. Шлях да духа Палярнай Зоркі ляжаў праз калодзеж у снежным стэпе…
Аблецы
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Нахімаўскага сельскага паселішча.
Ніжняя тундра (апавяданне)
Змест
У апавяданні апісваюцца ўзаемаадносіны СССР і ЗША ў паняццях і пры дапамозе слоўнікавага запасу жыхара тундры. Паказваецца рэчаіснасць Расіі 1990-х гадоў праз эстэтыку сярэднявечнай кітайскай культуры.
Галоўны герой — Юань Мэн падарожнічае ў іншую рэальнасць, ужываючы рэчывы, якія пашыраюць свядомасць.
Філіп Гарэль
Філіп Гарэль (Philippe Garrel, 6 красавіка 1948,  Парыж) – французскі акцёр, кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар.
Творчасць
Наймацнейшы ўплыў на яго творчасць, па словах самага рэжысёра, аказалі Эндзі Уорхал і Жан-Люк Гадар.
Беларускі з’езд Віленшчыны і Гродзеншчыны
Белару́скі з’езд Ві́леншчыны і Гро́дзеншчыны — з’езд прадстаўнікоў беларускай грамадскасці Віленшчыны і Гродзеншчыны, які адбыўся 9—10 чэрвеня 1919 года ў Вільні. Скліканы паводле ініцыятывы групы беларускіх палітычных дзеячаў на чале з Браніславам Тарашкевічам і Паўлам Алексюком. На з’ездзе было 125 дэлегатаў.
Асноўныя даклады, якія былі заслуханыя і абмеркаваныя на з’ездзе: аб кааперацыі (Клаўдзій Дуж-Душэўскі), аб стане і неадкладных задачах беларускай асветы (Міхаіл Кахановіч), аб выдавецкай дзейнасці (Ян Станкевіч). З’езд пацвердзіў вернасць ідэалам незалежнай і непадзельнай Беларусі, выказаў поўны давер ураду Беларускай Народнай Рэспублікі, катэгарычна асудзіў унію з Польшчай; прымаючы пад увагу традыцыйныя гістарычныя і эканамічныя сувязі беларускага і літоўскага народаў, прызнаў пажаданым дзяржаўны звяз з Літвой. У прынятай з’ездам дэкларацыі БПС-Р асуджалася акупацыя Беларусі Польшчай, беларуская грамадскасць заклікалася да стварэння працоўных валасных, павятовых і губернскіх радаў. Былі прынятыя рэзалюцыі аб стварэнні беларускага войска дзеля абароны незалежнасці рэспублікі, аб арганізацыі настаўніцкіх курсаў у Вільні і Горадні. З’езд абмеркаваў пытанні пра неадкладную беларусізацыю царквы і касцёла ў Беларусі, стварэнне беларускага біскупства і епархіі ў Вільні, дапамогу пацярпелым ад вайны. Дэлегаты разгледзелі пратэст БПС-Р і Віленска-Гродзенскага дэмакратычна-рэспубліканскага блока ў сувязі з арыштамі беларускіх дзеячаў і забаронай беларускіх арганізацый польскімі ўладамі і асудзілі дзеянні апошніх.
З’езд абраў Цэнтральную беларускую раду Віленшчыны і Гродзеншчыны на чале з эсэрам Душэўскім, прыняў пастанову пра найхутчэйшае скліканне Рады БНР.
Аквапоніка
Аквапоніка (ад aqua «вада» і  «праца») — комплексная сістэма вытворчасці прадуктаў харчавання праз спалучэнне гідрапонікі і аквакультуры.
Гісторыя
Полікультурныя сістэмы, якія сумяшчалі вырошчванне наземных раслін, асабліва рысу, і рыбы, з’явіліся ў сярэднявеччы на поўдні Кітая і краінах Паўднёва-Усходняй Азіі. У 1985 годзе масачусетскія навукоўцы прапанавалі камерцыйную ўстаноўку, названую аквапонікай, якая ўключала аўтаматызаваную сістэму фільравання і аэрацыі. Першасна прыхільнікі аквапонікі арыентаваліся на цалкам замкнёны цыкл вытворчасці без унясення хімічных угнаенняў і такім чынам планавалі стварэнне асобнай галіны арганічнай сельскай гаспадаркі. Аднак угнаенне раслінных пасадак толькі адыходамі жыццядзейнасці рыб пакуль не дасягае рэнтабельнасці, патрэбнай для камерцыйнай вытворчасці. У нашы дні працягваюцца даследаванні з мэтай падвышэння эфектыўнасці аквапонных установак.
Тэхналогія
Аквапоніка адносіцца да тэхналогіі вырошчвання рыбы і раслін разам. Расліны сілкуюцца адыходамі жыццядзейнасці рыб.
У аквапоніцы існуюць два асноўных тыпа культывавання раслін:
Субстратнае вырошчванне заснавана на наяўнасці друзлага або нават сітаватага субстрату, на якім растуць расліны. Цыклічна субстрат затапляецца пажыўным растворам. Пры апусканні расліны замацаваны на сітаватых плытах, што знаходзяцца на паверхні раствору, у які апушчаны карані раслін. У апошім выпадку раствор можа адначасова з’яўляцца асяроддзем, населеным рыбамі. Аднак у сучаснай аквапоніцы прынята падзяляць прасторы для вырошчвання раслін і рыб.
Кіраванне сістэмай аквапонікі ўключае:
Прамысловыя аквапонныя ўстаноўкі звычайна аўтаматызаваны.
Гомельскі лядовы палац спорту
«Гомельскі лядовы палац спорту» — спорткомплекс у горадзе Гомелі, размешчаны на поўнач ад жылога раёна Мельнікаў Луг, па вуліцы Мазурава № 110, на рагу з вуліцай Кожара.
Уведзены ў эксплуатацыю 22 мая 2000 года. Асноўнае прызначэнне — правядзенне матчаў па хакею з шайбай, спаборніцтваў па фігурнаму катанню, шорт-трэку і іншых лядовых відах спорту. Прадугледжана магчымасць трансфармавання хакейнай пляцоўкі ў пляцоўку для гульнявых відаў спорту, спартыўных адзінаборстваў, тэнісу, цяжкай атлетыкі, гімнастыкі, боксу, а таксама ў сцэну для правядзення канцэртаў і іншых відовішчных мерапрыемстваў. Трыбуны размешчаны С-падобна, умяшчальнасць палаца складае 2760 гледачоў. Побач з асноўнай арэнай у кастрычніку 2003 года пабудавана крытая трэніровачная пляцоўка. У вольны ад спартыўных мерапрыемстваў час лядовая пляцоўка задзейнічана для правядзення масавых катанняў на каньках.
Лядовы палац знаходзіцца ў аператыўным кіраванні створанай у красавіку 2000 года Гомельскай гарадской ДЮСШ № 5. Арэна з’яўляецца хатняй пляцоўкай хакейнага клуба «Гомель», які выступае ў беларускай экстралізе, а таксама базай для дзіцячых хакейных секцый і вучылішчы алімпійскага рэзерву.
У 2004 годзе Гомельскі лядовы палац прымаў суперфінал Кантынентальнага Кубка ІІХФ.
Штогод у лядовым палацы спорту праходзіць міжнародны турнір «Кубак Палесся».
Архітэктура
Уваходны партал будынка (арх. І. Боўт, С. Міцько, 2000) вырашаны рызалітам з нахіленай і адначасова ўвагнутай паверхняй люстранога шклення, якое ўтварае адзіную кампазіцыю з вітражамі, якія аб’ядноўваюць галоўны і бакавыя фасады і асацыююцца з крыламі. П-падобныя ў плане трыбуны прыпадняты на 2 м над узроўнем арэны. Запаўненне трыбун ажыццяўляецца праз двухсветлавое фае на другім паверсе, які агінае арэну і злучаны з вестыбюлем дзвюма параднымі лесвіцамі.
Прыбудова да будынка палаца, прызначаная для навучальна-трэніровачнага працэсу, уяўляе сабой складаны ў плане будынак, які аб’ядноўвае функцыянальныя зоны: спартыўна-трэніровачную, адміністрацыйную, бытавую і гасцініцу з рэстаранам (архітэктары В. Бяспалаў, У. Талочка, В. Яворская, А. Талочка, Н. Карманава, Л. Краўчэня).
Вуліца Захарава (Мінск)
Вуліца Захарава — вуліца ў Партызанскім раёне Мінска. Названа ў гонар Івана Антонавіча Захарава (1898—1944), дзяржаўнага дзеяча БССР.
На вуліцы знаходзяцца Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт, адміністрацыя Партызанскага раёна Мінску, установы міністэрстваў сувязі і інфармацыі, прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя, нацыянальнага статыстычнага камітэта, навукова-педагагічная бібліятэка Нацыянальнага інстытута адукацыі, прамысловыя прадпрыемствы (хладакамбінат, дрэваапрацоўчае прадпрыемства). Уваходзіць у лік найдаражэйшых жылых вуліц Мінску.
Гісторыя
Да 1947 года частка сённяшняй вуліцы Захарава ад перакрыжавання з вуліцай Румянцава і да чыгункі на Смаленскай вуліцы называлася Правіянцкая. Сваю назву вуліца атрымала з-за таго, што злучала цэнтр Мінску з ваеннымі правіянцкімі складамі, што размяшчаліся каля чыгункі.
на карце Мінску 1858 года менавіта па лініі, па якой пазней ішла Правіянцкая вуліца, праходзіла мяжа гораду. На гарадской карце 1898 года вуліца была ўжо пазначаная. Асаблівасцю яе геаметрыі было тое, што Правіянцкая вуліца ішла не па простай лініі, а па зламанай: з выгібам на перакрыжаванні з Вясёлай (Першамайскай) вуліцай.
На пачатку XX стагоддзя вуліца ўяўляла сабой практычна ўскраіну гораду — ціхая вуліца з невялікімі драўлянымі забудовамі, якія танулі ў зеляніне прыдарожных клёнаў і садоў.
На Правіянцкай вуліцы жыў вядомы мінскі журналіст і пісьменнік Дарафей Бохан, які ў 1907 годзе ўзначаліў рэдакцыю ліберальнай газеты «Голос провинции».
Зімою 1925 года газета «Звязда» паведаміла, што на Правіянцкай вуліцы адчыніўся дом для беспрытульных дзяцей. У доме знайшлі прытулак 82 дзіцяці, якія згубілі сваіх бацькоў у часы грамадзянскай вайны.
У 1920-я — 1930-я гады на Правіянцкай, удалечыні ад шумнага цэнтра, жылі беларускі пясняр Янка Купала, пісьменнік Змітрок Бядуля, кампазітар Ісак Любан, камандзір 39-га кавалерыйскага палку, будучы легендарны савецкі маршал Георгій Жукаў.
Па непацверджаных афіцыйнымі дакументамі звестках, у пачатку 1940-х гадоў на Правіянцкай вялося будаўніцтва трамвайнай лініі. Падчас вайны недабудаваная лінія была цалкам знішчаная.
Правіянцкая вуліца была сярод цэнтральных вуліц Мінску, якія найбольш пацярпелі ад налётаў нямецкай авіяцыі ў першыя дні вайны. Участак вуліцы ад Чырвонай да Першамайскай падчас вайны быў разбураны.
Падчас вайны раён Правіянцкай вуліцы быў зонай актыўных дзеянняў падпольнай групы пад кіраўніцтвам Мікалая Кедышкі.
Сваю цяперашнюю назву вуліца атрымала 27 мая 1947 года ў гонар савецкага партыйнага дзеяча і кіраўніка партызанскага руху, намесніка кіраўніка ўраду БССР у 1938—1941 гадах Івана Захарава, які загінуў у гады вайны.
Вуліца Захарава распачыналася ад Чырвонай вуліцы, ішла праз Круглую плошчу і заканчвалася ля чыгункі на Смаленскай вуліцы. У 1950-х гадах вуліца была пашырана, распачалося новае будаўніцтва. Да пачатку 1970-х гадоў твар гэтай часткі Мінску змяніўся непазнавальна.
У 1983 годзе частка вуліцы Захарава ад Чырвонай вуліцы і да плошчы Перамогі (тады яшчэ — Круглай плошчы) стала часткай новастворанай вуліцы Кісялёва. Ад гэтага часу нумерацыя збудаванняў на вуліцы Захарава пачынаецца з лічбы 17.
Размяшчэнне
Цяперашняя даўжыня — 1880 м. Перасякаецца з вуліцай Румянцава, завулкамі Ваенным і Бранявым, вуліцамі Першамайскай, Азгура, Слясарнай, Саламянай, Андрэеўскай і Смаленскай.
Сквер Сымона Балівара
Сквер мае трохвугольную форму і размяшчаецца паміж вуліцамі Захарава, Першамайскай і Мінскім інструментальным заводам. Плошча сквера складае 2,2 га. Імя Сімона Балівара скверу нададзена ў ліпені 2008 года. З гэтай просьбай у Мінгарвыканкам звярнулася пасольства Венесуэлы.
Пэрвамайскэ (Васылькіўскі раён)
Пэрвамайскэ (Первомайське) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Альтшулер
Альтшулер — прозвішча.
Гарады Босніі і Герцагавіны
Спіс гарадоў Босніі і Герцагавіны паводле колькасці насельніцтва. У спіс уключаныя гарады з насельніцтвам не менш за 20 000 чалавек па стане на 1 кастрычніка 2013. Колькасць насельніцтва прыводзіцца адносна названага гораду без уліку пасяленняў, якія складаюць яго прыгарады.
Маскоўская (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
«Маскоўская» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Размешчана на Маскоўска-Петраградскай лініі, паміж станцыямі «Зорная» і «Парк Перамогі».
Станцыя адкрыта 25 снежня 1969 года ў складзе ўчастка «Парк Перамогі» - «Маскоўская». Назву атрымала з-за размяшчэння каля Маскоўскай плошчы, выхады са станцыі знаходзяцца на Маскоўскім праспекце, падземная зала станцыі знаходзіцца пад Маскоўскай плошчай. Ад станцыі ідуць аўтобусы і маршрутныя таксі ў аэрапорт Пулкава I і II.
Таўцівіл Кейстутавіч
Таўцівіл Кейстутавіч, у хрышчэнні Конрад (каля 1355 — верасень ) — сын Кейстута. Актыўны прыхільнік Вітаўта ў міжусобнай вайне з Ягайлам.
Прыкладна падчас зняволення Кейстута ў Крэве, яго смерці і ўцёкаў Вітаўта да Ордэна, Ягайла выгнаў Таўцівіла і яго брата Войдата з удзела — Наваградскага княства. Таўцівіл таксама ўцёк да Ордэна і далучыўся да барацьбы Вітаўта супраць Ягайлы. 21 кастрычніка 1383 года Таўцівіл быў ахрышчаны паводле каталіцкага абраду пад імем Конрад.
У 1384 годзе бакі дамовіліся, Вітаўт і Таўцівіл вярнуліся ў Літву, аднак, з-за супрацьдзеяння Скіргайлы, дамоўленасці не былі цалкам выкананы. Пакрыўджаны Вітаўт у 1389 годзе зноў пачаў міжусобіцу, Таўцівіл падтрымліваў брата, яны спрабавалі ўзяць Вільню, але няўдала. Таўцівіл разам з Вітаўтам зноў з'ехаў да Ордэна. Вераснем 1390 года аб'яднанае войска Вітаўта і крыжаносцаў аблажыла Вільню, падчас аднаго са штурмаў Крывога замка Таўцівіл загінуў.
Каварнья
Каварнья (Cavargna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 295 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Пэрэпэлячэ
Пэрэпэлячэ (Перепеляче) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Палетка Нармера
«Пліта фараона Нармера» — найбольш вядомая палетка Дадынастычнага перыяду (каля 3000 г. да н.э.) ў Старажытным Егіпце.
Вышыня 64 см. У змешчаных на ёй рэльефах расказваецца аб аб’яднанні тэрыторый Паўночнага (Ніжняга) і Паўднёвага (Верхняга) Егіпта. Помнік створаны ў выглядзе своеасаблівай пераможнай стэлы. Верхні рэгістр абодвух бакоў палеткі вырашаны аднолькава. Па краях размешчаны два стылізаваных чалавечых твары з рагамі, якія з’яўляюцца сімвалам багіні неба Хатор. Ніжэй выявы падаюцца гарызантальнымі палосамі ў некалькі радоў, дзе адзін эпізод ідзе ўслед за другім, ствараючы ўражанне апавядання.
Галоўнае месца ў рэльефах займае асоба фараона. Яго выява паказваецца значна большай у параўнанні з астатнімі і вызначаецца велічнасцю і манументальнасцю. Галава і ногі цара, адпаведна канону, выяўляюцца ў профіль, а тулава — у фас. Гэта дазволіла невядомаму майстру перадаць адчуванне руху, дынамікі, рашучасці, стварыць выразны вобраз уладара. Яго трактоўка разам з іншымі сюжэтамі, змешчанымі на пліце, надае твору выгляд кнігі. «Пліта фараона Нармера» сведчыць пра ўжо сфарміраваныя ў Дадынастычны перыяд кананічныя выяўленчыя прыёмы, аб іх магчымасці ўвасабляць складаную і мнагастайную рэчаіснасць.
Вуліца Ермака (Мінск)
Вуліца Уладзіміра Ермака — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Названа ў гонар Уладзіміра Іванавіча Ермака (1924—1943), савецкага воіна, Героя Савецкага Саюза. У раёне вуліцы — прыватная забудова.
Альфонсас Пятруліс
Альфонсас Пятруліс (, каля Біржаў — ) — літоўскі рымска-каталіцкі святар, карэспандэнт, адзін з падпісантаў Акту незалежнасці Літвы 16 лютага 1918 г.
Біяграфія
Вучыўся ў Ковенскай духоўнай семінарыі i ў духоўнай акадэміі ў Пецярбургу. Быў высвечаны на ксяндза ў 1899 годзе, пасля чаго выконваў духоўныя абавязкі ў парафіях Віленшчыны. Быў звязаны з літоўскім нацыянальным рухам, актыўна выступаў за ўвядзенне літоўскай мовы ў касцёльнае жыццё.
Марыа Піцыёла
Марыа Піцыёла (Mario Pizziolo; — ) — італьянскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1934 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Who by fire
«Who by fire» — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2005 годзе ў зборніку «Relics. Ранняе і нявыдадзенае».
Змест
Галоўны герой апавядання — Барыс Марленавіч Салёны, адзін са злачынных пасляперабудовачных алігархаў, якія могуць практычна ўсё, у сярэдзіне апавядання ён называецца «князь свету». У дадзеным выпадку бос вырашыў, што ён за адзін візіт даможацца, каб амерыканка, якая паказвала Статую Свабоды ў Нью-Ёрку, зрабіла яму мінет у нумары, дзе праходзілі любоўныя спатканні Джэніс Джоплін і Леанарда Коэна і дзе загадзя раскіданыя прадметы, якія згадваюцца ў тэкстах Коэна. Для алігарха Салёнага гэта мае сімвалічнае значэнне, і жаданне новага «князя свету», вядома, ажыццяўляецца.
Назва апавядання ідзе ад назвы вядомай песні Леанарда Коэна, якая, у сваю чаргу, была ўзята спеваком з яўрэйскай літургіі Суднага дня (Ём-Кіпур), якая гаварыла пра тое, якія пакаранні спасцігнуць ў наступным годзе людзей: «А некаторыя будуць судзімыя агнём…». Ці ведае гэта алігарх Салёны, якому якраз мяняюць рухавік ў асабістым самалёце, невядома. Іншы намёк на агонь дадзены ў канцы апавядання, калі высвятляецца, што ў галоўнага героя «пляшывая і нібы апаленая пякельным агнём галава».
Арцёмава (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Нахімаўскага сельскага паселішча.
Майсей Саламонавіч Альтшулер
Майсей Саламонавіч Альтшулер (Моисей Соломонович Альтшулер; нар., Пераяслаў, Кіеўская губерня, УССР) — савецкі скульптар.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 жніўня 1922 года ў горадзе Пераяслаў Кіеўскай губерні УССР.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў у 1952 годзе Маскоўскі інстытут прыкладнога і дэкаратыўнага мастацтва па класе прафесара М. Г. Манізера. Член Саюза мастакоў СССР з 1957 года.
У 1988 годзе з’ехаў у ЗША.
Творчасць
Аўтар ў Растове-на-Доне (1959, архітэктар М. А. Мінкус); помніка будаўнікам Волжскай ГЭС у Валгаградзе (1962; сааўтары І. Д. Бродскі, Д. І. Нарадзіцкі), помнікаў Пушкіну ў былым маёнтку Ганчаровых у Палатняным Заводзе, Яраслаўлі,, помнікаў пагранічнікам (1972) і «Вызваленне» ў Брэсце, помнікаў У. І. Леніну ў Баранавічах (1960) і Пінску, у Брэсце (1971; архітэктары А. Гарбачоў, М. Мілавідаў), мемарыяльнага комплекса ва ўрочышчы «Гай» (1972), скульптур А. Пушкіна і Шалом-Алейхема. .
Располле
Распо́лле (, Располье) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Ардэнская аперацыя (1914)
Ардэ́нская аперацыя 21 — 23 жніўня 1914 года — бітва на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны. Завяршылася перамогай германскага войска і адыходам французскіх войскаў, з’яўлялася часткай Пагранічнай бітвы 1914 года.
Ход падзей
З пачаткам Пагранічнай бітвы, супраціўныя войскі рухаліся насустрач адзін аднаму. У выніку гэтага з 21 жніўня завязаліся бязлітасныя сустрэчныя баі.
У Ардэнах баявыя дзеянні адбываліся паміж 3-й і 4-й французскімі арміямі і 4-й і 5-й германскімі арміямі. Найболей бязлітасныя бітвы завярнуліся ў двух аператыўных раёнах: у Лонгві і на рацэ Семуа. Баі ў Лонгві завязаліся з 22 жніўня, у гэтых баях 3-я французская армія было пабіта 5-ай германскай і з 25 жніўня пачала адыход на лінію Манмедзі і паўднёвей. З прычыны стомленасці і засмучэння войскаў абодвух бакоў баі з 26 жніўня прыпыніліся. На рацэ Семуа баі паміж 4-й французскай і 4-й германскай арміямі таксама пачаліся з 22 жніўня, нягледзячы на перавагу, 4-я французская армія панесла цяжкія страты ў людзях і матэрыяльнай частцы і адышла ў пачатковае становішча за раку Семуа, а 24 жніўня на раку Маас.
Міхаіл Максімавіч Уласаў
Міхаіл Максімавіч Уласаў (1925, в. Аляксандраўка, цяпер Іжморскі раён,  — 1943, ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, снайпер 218-га гвардзейскага стралковага палка (77-я гвардзейская стралковая дывізія, 61-я армія, Цэнтральны фронт), гвардыі радавы. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 лістапада 1925 года ў в. Аляксандраўка Іжморскага раёна Томскай акругі Сібірскага краю (цяпер — раён Кемераўскай вобласці), у сям’і селяніна. Рускі.
Скончыў сямігадовую школу, затым працаваў трактарыстам.
У Чырвоную Армію быў прызваны ў сакавіку 1943 года і накіраваны на фронт Вялікай Айчыннай вайны.
Снайпер 218-га гвардзейскага стралковага палка гвардыі радавы Міхаіл Уласаў у ноч на 27 верасня 1943 года ў раёне в. Неданчычы (Рыпкынскі раён Чарнігаўскай вобласці) пераправіўся праз раку Днепр. Лодка, у якой ён плыў, ад разрыву снарада перакулілася, дабраўся да берага ўплаў, мужна змагаўся пры захопе плацдарма і адбіцці контратак праціўніка.
18 кастрычніка 1943 года пад Гомелем. М. М. Уласаў быў смяротна паранены. Пахаваны ў вёсцы Асарэвічы Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР.
Пэтрыкавэ
Пэтрыкавэ (Петрикове) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Шчакоцк
Шчако́цк (, Щекотск) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ляскавіцкага сельсавета.
Ян Свалынскі
Ян Свалынскі (Jan Swołyński; канец XVI ст. — ) — маршалак земскі ашмянскі (1642—1646).
Біяграфія
З роду полацкіх зямян Свалонскіх, якія з пачатку XVII стагоддзя называлі сябе Свалынскімі. Сын Івана Ахрамеевіча Свалонскага і Зданкі, дачкі Андрэя Сцецкавіча Рагозы герба «Шранява», сястры Фёдара і Ганны. Ад маці Ян Свалынскі атрымаў маёнтак Хаценчыцы ў Менскім павеце.
У 1607 годзе за заслугі ўзнагароджаны каралём Жыгімонтам Вазам. Атрымаў штогадовы юргельт у 150 злотых, загад на яго выплату выдадзены 12 лістапада 1607 года падскарбію вялікаму літоўскаму Ярашу Валовічу. Планавалася, што юргельт будуць выплачваць з каралеўскіх уладанняў, але яны пацярпелі ад вайны і 5 красавіка 1613 года нададзены новы прывілей, выбіраць прызначаную суму з «мыт старых менскай каморы». Быў у канфлікце з менскім месцічам Фёдарам Заляцелым, які ў 1616 годзе звяртаўся да караля Жыгімонта Вазы па атрыманне заручнага ліста, які б гарантаваў яму бяспеку ад нападаў Свалынскага.
Быў кліентам Радзівілаў. У прыватнасці быў ураднікам Януша Радзівіла ў Копысі і Смалявічах, пасля яго смерці ў 1620 годзе служыў Крыштафу Радзівілу, зводнаму брату Януша. Падчас паходу на Лівонію ў 1622 годзе быў ад’ютантам Крыштафа Радзівіла. Як паручнік гусарскай харугвы ваяваў са Швецыяй у 1625 і 1626 гадах.
У 1627 годзе дамовіўся з Ежы Слізнем і Ганнай Слізнянкай пра пераход у яго вячыстае леннае трыманне маёнткаў Вузлы, Матыкі, Княгінін і Студзёнкі Ашмянскага павета.
Да пачатку 1642 года Свалынскі намінаваны каралём Уладзіславам Вазам на маршалка земскага ашмянскага.
Памёр у другой палове 1646 годзе, апошні раз згаданы на ўрадзе 26 сакавіка 1646 года.
Сям’я
Першы шлюб — з Зосяй Тамковічаўнай Сялецкай (каля 1610). Другі шлюб — з Тэадорай Зафеяй Адамаўнай Трызнянкай (як жонка ўпершыню згадана ў 1637 годзе). Сын — Міхаіл Казімір, дачка — Алена, у шлюбе за Янам Райскім, памерлі безпатомнымі.
Кам’янскі раён (Чаркаская вобласць)
Кам’янскі раён (Кам’янський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чаркаскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Кам'янка (Кам’янка).
Утвораны ў 1923 г. Насельніцтва раёна на года складае 27337 чал., плошча — 725,4  км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 18 сельскіх саветаў.
NGC 5633
NGC 5633 (іншыя абазначэнні — UGC 9271, MCG 8-26-34, ZWG 247.30, KARA 631, 1ZW 89, IRAS14255+4622, PGC 51620) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зорная (станцыя метро)
Зорная (Звёздная) — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Уваходзіць у склад Маскоўска-Петраградскай лініі, размешчаная паміж станцыямі «Маскоўская» і «Купчына».
Станцыя адкрыта 25 снежня 1972 г. ў складзе ўчастка «Маскоўская» — «Купчына» на скрыжаванні вуліц Зорнай і Ленсавета. Названая згодна з тапанімікай навакольных вуліц: у праекце насіла назву «Імя Ленсавета», але ў выніку была абрана назва «Зорная».
Па гэтай назве вызначана тэматыка афармлення станцыі — заваяванне касмічнай прасторы.
Сакаліўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Сакаліўка (Соколівка) — пасёлак у Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Каніў
Каніў (Канів) — горад у Чаркаскай вобласці Украіны, на рацэ Дняпро. Адміністрацыйны цэнтр Каніўскага раёна. Насельніцтва 26 426 чал. (2005).
Міхаіл Міхайлавіч Казакоў
Міхаіл Міхайлавіч Казакоў (, Ленінград —, Рамат-Ган) — рускі артыст, савецкі, расійскі і ізраільскі рэжысёр, акцёр тэатра і кіно. Народны артыст РСФСР (1980). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1967).
Белавусава (Холм-Жыркоўскі раён)
Белавусава (Белоу́сово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гіпаксілон
Гіпаксілон (Hypoxylon)  — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1791 годзе.
Тур WTA 2013
WTA Тур 2013 (2013 Women's Tennis Association Tour) — элітны жаночы тэнісны тур, арганізаваны Жаночай тэніснай асацыяцыяй (WTA) у сезоне 2013. Каляндар сезона ўключаў у сябе турніры Вялікага шлема (пад наглядам Міжнароднай федэрацыі тэніса), турніры WTA катэгорыі Прэм'ер («Premier Mandatory», «Premier 5» і «Premier»), міжнародныя турніры WTA, кубак Федэрацый (пад наглядам Міжнароднай федэрацыі тэніса) і выніковыя чэмпіянаты сезона (чэмпіянат тура WTA і турнір чэмпіёнак WTA). Акрамя таго, у каляндар уваходзіў кубак Хопмана, арганізаваны Міжнароднай федэрацыі тэніса без рэйтынгавых ачкоў.
Mycena interrupta
Mycena interrupta — відаў грыбоў сямейства. Еўразіі Сустракаецца ў Аўстраліі, Новай Зеландыі, Новай Каледоніі і Чылі. У Аўстраліі від сустракаецца ў Вікторыі, Тасманіі, Новым Паўднёвым Уэльсе, Паўднёвай Аўстраліі і Квінслендзе, дзе яго распаўсюджанне абмежавана.
Апісанне
Звычайна ножка вагаецца ад 1 да 2 см даўжыні і 0,1-0,2 см таўшчынёй. Яна белая і гладкая, а аснова ножкі прымацавана да драўнянага субстрата плоскім белым дыскам, падобным на, які, у адрозненне ад M. interrupta, прымацаваны да драўнянага субстрата масай тонкіх валасінак.
У адрозненне ад некаторых іншых відаў Mycena, Mycena interrupta не біялюмінесцэнтная.
Арэал і распаўсюджанне
Расце невялікімі калоніямі на гнілой вільготнай драўніне ў трапічных лясах, а таксама ў букавых і эўкаліптавых лясах.
Вуліца Дзімітрава (Мінск)
Вуліца Дзімітрава — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Названа ў гонар Георгія Міхайлавіча Дзімітрава (1882—1949), дзеяча балгарскага і міжнароднага рабочага і камуністычнага руху.
Нагірнэ (Акнянскі раён)
Нагірнэ (Нагі́рне) — вёска ў Акнянскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мартына Пыка
Мартына Пыка (Martyna Pyka; нар., Клодзка) — польская баскетбалістка.
Біяграфія
Прафесійную кар’еру баскетбалісткі пачала ў 2012 годзе ў «ВКК Уроцлаў».
7 верасня 2022 года падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
Жаночы Кубак Польшчы па футболе
Жаночы Кубак Польшчы па футболе — штогадовае жаночае футбольнае спаборніцтва. Упершыню праведзена ў 1985 годзе.
Чэрана-д’Інтэльві
Чэрана-д'Інтэльві (Cerano d'Intelvi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 502 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 100 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 22020. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Фама.
Электрасіла (станцыя метро)
«Электрасіла» (Электроси́ла) — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Размешчана на Маскоўска-Петраградскай лініі, паміж станцыямі «Парк Перамогі» і «Маскоўскія вароты».
Станцыя адкрыта 29 красавіка 1961 года ў складзе ўчастка «Парк Перамогі» — «Тэхналагічны інстытут». Назва атрымала з-за блізкасці да галоўнага корпусу найбуйнейшага прадпрыемства расійскага электрамашынабудавання — «Электрасіла».
Рыхарда Шверынская
Рыхарда Шверынская (Rikardis av Schwerin; каля 1347, Шверын — 1377, Стакгольм) — каралева-кансорт Швецыі, першая жонка Альбрэхта Мекленбургскага.
Біяграфія
Рыхарда была адзіным дзіцем графа Швэрына Атона I (пам. 1357) і Мацільды фон Верль (пам. 1361), дачкі Іагана III, сеньёра фон Верль. Па бацькоўскай лініі яна была пляменніцай Рыхарды Шверынскай, герцагіні Шлезвіга, жонкі былога караля Даніі Вальдэмара III. Яна была заручана з Альбрэхтам Мекленбургскім, які таксама быў каралём Швецыі. 12 кастрычніка 1352 года ў Уісмарэ быў падпісаны шлюбны кантракт; нявесце было толькі пяць гадоў. Яны афіцыйна ўступілі ў шлюб толькі ў 1365 годзе, калі Рыхарда пераехала ў Швецыю.
Яна памерла ў Стакгольме ва ўзросце каля 30 гадоў.
Дзеці
У Рыхарды Швэрынскай і караля Альбрэхта Мекленбургскага было двое дзяцей:
Нэстэравэ
Нэстэравэ (Несте́рове) — вёска ў Акнянскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Чучко
Чучко — прозвішча.
Вулька (Іванаўскі раён)
Ву́лька (, Вулька) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Махроўскага сельсавета.
Рогавічы
Ро́гавічы (, Роговичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Літоўская цяжказапражная парода
Літоўская цяжказапражная парода — парода коней, выведзена ў Літве на аснове жмудскага каня, палепшанага ардэнскай пародай. Зацверджана ў 1963 годзе. На Беларусі гадуюць на прадпрыемстве «Абухава» Гродзенскага раёна.
Вышыня ў карку да 158 см, даўжыня тулава да 164 см, абхват грудзей да 199 см. Маса жарабцоў да 700 кг, кабыл да 650 кг. Масць пераважна рыжая, трапляецца гнядая і інш. Галава вялікая, шыя кароткая, мускулістая, грудзі шырокія, крыж шырокі, звіслы, раздвоены. Касцяк моцны, ногі сярэдняй даўжыні, дужыя. Коні спакойныя, добрых паводзін, непатрабавальныя да ўмоў утрымання, з высокай працаздольнасцю.
Сільвіа Піёла
Сільвіа Піёла (Silvio Piola;  — ) — італьянскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1938 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Нава Валярка
Нава Валярка (Нова́ Воля́рка) — вёска ў Акнянскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
NGC 5634
NGC 5634 уяўляе сабою невялікае, але яркае шаравое скопішча, размешчана ў крайняй усходняй частцы сузор’яДевы, амаль на граніцы з Весами. Да ўсходняй часткі скопішча прылягае зорка 8m, якая з'яўляецца добрым арыенцірам для пошуку скопішча ў невялікія апертуры.
Усходняя адміністрацыйная акруга
Усходняя адміністрацыйная акруга - акруга горада Масквы. Знаходзіцца на ўсходзе Масквы і складаецца з 16 раёнаў. Буйнейшая па тэрыторыі і другая па колькасці насельніцтва акруга Масквы. Насельніцтва 1 386 тыс. чалавек.
Чучка
Чучка — шматзначны тэрмін.
Цэнтральныя Усходнія Альпы
Цэнтра́льныя Усхо́днія А́льпы — сістэма горных масіваў, частка Альпаў на тэрыторыі Аўстрыі, на ўсходзе Швейцарыі, на паўночнай мяжы Італіі і паўночна-ўсходняй мяжы Славеніі.
Выцягнутыя з захаду на ўсход ад швейцарскага кантона Граўбюндэн практычна да ўсходняй мяжы Аўстрыі. З’яўляюцца найбольш высокай часткай Усходніх Альпаў. Пралягаюць паміж Паўночнымі і Паўднёвымі Вапняковымі Альпамі.
Біцягава (Холм-Жыркоўскі раён)
Біцягава (Битягово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Біцягава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Нахімаўскага сельскага паселішча.
Мандала
Мандала (मण्डल — кола, дыск; ; мандал) — адзін з асноўных будысцкіх сакральных сімвалаў, які адлюстроўваў мадэль светабудовы, галоўныя элементы Космасу. Звычайна ўяўляла сабой кола, на якім былі выяўлены схема Сусвету і будысцкія святыя. Найчасцей падзяляецца на 12 сегментаў (нідан). Прынцып мандалы закладзены ў аснову многіх твораў старажытнаіндыйскага і старажытнакітайскага мастацтва; па сістэме мандалы распрацоўвалася схема храмавага комплексу, алтара, план горада і да т.п. У Японіі быў вядомы самабытны жывапісны тып - т.зв. «пейзажная мандала», якая апявала прыгажосць свяшчэнных месцаў Японіі - вадаспадаў, рэк, гор, азёраў.
Навакраснэ (Акнянскі раён)
Навакраснэ (Новокра́сне) — вёска ў Акнянскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Паўночныя Вапняковыя Альпы
Паўно́чныя Вапняко́выя А́льпы — сістэма горных масіваў, частка Альпаў на тэрыторыі Аўстрыі і на паўднёвай мяжы Германіі.
Выцягнутыя з захаду на ўсход практычна на ўсю працягласць Аўстрыі: ад Бодэнскага возера да Вены. З поўдня ад іх знаходзяцца Цэнтральныя Усходнія Альпы, з поўначы — перадальпійская зона флішу.
Электрычнае напружанне
Электрычнае напружанне, або рознасць патэнцыялаў паміж пунктамі A і B — гэта адносіна работы электрычнага поля пры пераносе пробнага электрычнага зараду з пункта A у пункт B да велічыні пробнага зараду.
Пры гэтым лічыцца, што перанос пробнага зараду не змяняе размеркаванні зарадаў на крыніцах поля.
Для электрастатычнага поля напружанне можна таксама вызначыць як (інтэграл ад праекцыі поля на траекторыю паміж пунктамі A і B уздоўж любой траекторыі, ідучай з A у B).
Адзінкай вымярэння напружання ў сістэме СІ з'яўляецца Вольт.
Спіс нацыянальных музеяў
Нацыянальныя музеі — музейныя ўстановы, якія захоўваюць і дэманструюць асабліва каштоўныя помнікі агульнанацыянальнага значэння, як правіла, буйнейшыя музеі пэўнага профілю ў краіне. Большасць нацыянальных музеяў належыць да ліку музеяў сусветнага значэння і з’яўляюцца важнейшым фактарам захавання культурнай спадчыны, развіцця навукі, адукацыі, турызму. У шэрагу выпадкаў высокаму статусу нацыянальных музеяў адпавядае іх размяшчэнне ў выдатных архітэктурных помніках, альбо ўзвядзенне для іх спецыяльных будынкаў, адпавядаючых апошнім патрабаванням тэхнікі і дызайна. Першы нацыянальны музей быў адкрыты ў 1893 г. у Луўры пад назвай «Нацыянальны помнік, прысвечаны любові да мастацтва і яго вывучэнню» як вынік першага яснага фармулявання ідэёлагамі Вялікай французскай рэвалюцыі нацыянальнай ідэі. У тым жа годзе французскія рэвалюцыйныя ўлады пераўтварылі Каралеўскі сад раслін у Нацыянальны прыродазнаўчы музей, у 1794 г. «калекцыю дзейнічаючых машын і мадэлей» інжынера і вынаходніка Ж. Вакансона — у Нацыянальную кансерваторыю мастацтваў і рамёстваў, у 1795 г. у кляштары малых аўгусцінцаў стварылі Нацыянальны музей французскіх помнікаў. ХІХ стагоддзе было часам адкрыцця нацыянальных музеяў ва ўсіх сталіцах еўрапейскіх дзяржаў. У 1856 г. па ініцыятыве беларускага археолага і калекцыянера Я. Тышкевіча для захавання і дэманстрацыі «літоўска-рускіх помнікаў» адкрываецца Віленскі музей старажытнасцей. У наш час у Рэспубліцы Беларусь існуюць два нацыянальныя музеі ў Мінску — гістарычны (1992) і мастацкі (1993), а таксама два нацыянальных музея-запаведніка — у Нясвіжы (1993) і Полацку (2004).
Паўднёва-ўсходняя адміністрацыйная акруга
Паўднёва-усходняя адміністрацыйная акруга — акруга горада Масквы. Знаходзіцца на паўднёвым ўсходзе Масквы і складаецца з 12 раёнаў. Плошча 117,56 км². Насельніцтва 1141,8 тыс. чалавек.
Раёны:
Маскоўскія вароты (станцыя метро)
«Маскоўскія вароты» (Моско́вские воро́та) — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Размешчана на Маскоўска-Петраградскай лініі, паміж станцыямі «Фрунзенская» і «Электрасіла».
Станцыя адкрыта 29 красавіка 1961 года ў складзе ўчастка «Парк Перамогі» — «Тэхналагічны інстытут». Назву атрымала па размяшчэнню ў непасрэднай блізкасці ад плошчы Маскоўскіх Варот, на якой размешчаны архітэктурны помнік Маскоўскія трыўмфальныя вароты.
Новамыхайліўка (Акнянскі раён)
Новамыхайліўка (Новомиха́йлівка) — вёска ў Акнянскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Чывена
Чывена (Civenna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 672 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 134 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 22030. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Калена (вёска)
Кале́на (, Колено) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Махроўскага сельсавета.
Драбіўскі раён
Драбіўскі раён (Драбівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чаркаскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Драбіў (Драбів).
Утвораны ў 1923 г. Насельніцтва раёна на года складае 35211 чал., плошча — 1160,62  км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 32 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 9 пасёлкаў і 41 вёска.
Брыгада Імама Алі
Брыгада Імама Алі (كتائب الإمام علي (Katā'ib al-ʾImām ʿAlī))) — іракскае шыіцкае апалчэнне, сфармаванае ў чэрвені 2014 года ў якасці ўзброенага крыла Харакат аль-Ірак аль-Ісламія (Рух ісламскага Ірака). Мэтай арганізацыі стала барацьба з тэрарыстамі «Ісламскай дзяржавы». З’яўляецца часткай арганізацыі шыіцкага апалчэння Сіл народнай мабілізацыі.
У канцы 2014 года адзін з камандзіраў групы, Абу Азраіл, набыў шырокую вядомасць у заходніх СМІ пасля публікацыі фатаграфій, дзе ён узброены сякерамі, мячамі і кулямётамі.
Люм’ер (прэмія)
Люм’ер (Lumière) — французская кінапрэмія, якая прысуджаецца Акадэміяй Люм’ер найлепшым франкамоўным фільмам. Прэмія была ўстаноўлена ў 1996 годзе, цырымонія ўручэння праходзіць штогадова ў Парыжы.
Рафія
Ра́фія (Raphia) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Расліны вышынёй да 12 м, з адным ці некалькімі стваламі. Лісце перыстае, даўжынёй 15—20 м. Суквецці галінастыя, 4—5 м у дыяметры. У суквеццях тычынкавыя і песцікавыя кветкі. Плады маюць валакністую абалонку. Монакарпічныя расліны — цвітуць адзін раз і пасля цвіцення адміраюць. У некаторых відаў адмірае толькі надземная частка, а з застаўшагася кораня развіваецца новая расліна.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліны роду пашыраны ў трапічных абласцях Афрыкі, па аднаму віду на Мадагаскары і ў Паўднёвай Амерыцы. Растуць на забалочаных глебах, на балотах і затапляльных нізінах.
Віды
Паводле сайта The Plant List, род налічвае 20 відаў.
Літоўскі конь
Літоўскі конь — парода коней, якая існавала на тэрыторыі Беларусі (Гродзенская і Мінская губерні) са старажытных часоў па XVIII ст. Паходзіла ад дзікага продка — ляснога тарпана. Паўплываў на вывядзенне пароды беларускага запражнога каня.
Вышыня ў карку да 140 см, маса да 350 кг. Масць шэрая, мышастая, радзей буланая, гнядая, з цёмнай паласой уздоўж спіны. Галава вялікая, тулава каржакаватае, моцнае, ногі сухія. Пры бегу жвавы, нястомны, трывалы; жыццяздольны, неўспрымальны да хвароб, але без добрых цяглавых якасцей. Выкарыстоўваўся ў ваенных і бытавых мэтах.
Рыбчанка (вёска)
Рыбча́нка (, Рыбчанка) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Мангарай
Мангарай (саманазва: Manggarai) — аўстранезійскі народ, карэнныя насельнікі заходняй часткі вострава Флорэс. Агульная колькасць у Інданезіі (2022 г.) — 780 тысяч чалавек.
Гісторыя
Традыцыйна мангарай складалі дробныя тэрытарыяльныя аб'яднанні. Яны вялі паміж сабою несупынныя войны, але разам з гэтым — давалі адпор спробам каланізацыі з боку партугальцаў і макасарцаў. Да канца XVII ст. у горнай мясцовасці склалася дзяржава Сібал. Прыблізна ў той жа перыяд паўднёва-заходнія землі мангарай трапілі пад уплыў султанаў-мбоджа, якія прызначалі правадыроў акруг з тытулам раджа. Вывяржэнне вулкана Тамбора значна саслабіла султанат, і мангарай з дапамогай Галандскай Ост-Індскай кампаніі пазбавіліся ад яго ўплыву.
У 1862 г. галандскія езуіты заснавалі на паўднёвым захадзе Флорэса каталіцкую місію, якая прыцягвала да хрысціянства найбольш уплывовыя сем'і. Найбольшага поспеху каталіцкія місіянеры дасягнулі ўжо пасля 1907 г., калі на землі мангарай было распаўсюджана галандскае кіраванне. Яны актыўна займаліся адкрыццём школ, даследавалі мясцовую мову і культуру, прыхільна ставіліся да дахрысціянскіх традыцый.
Пасля II Сусветнай вайны землі мангарай былі ўключаны ў склад Інданезіі. У нашы дні складаюць 3 асобныя акругі ў складзе правінцыі Усходняя Нуса-Тэнгара.
Асаблівасці культуры
Мангарай насяляюць пераважна горную частку заходняга Флорэса, дзе клімат значна болей вільготны, чым на прыбярэжных нізінах. Асноўным заняткам здаўна з'яўляецца падсечнае земляробства. Традыцыйныя палеткі лінгка ранданг месціліся радыяльна ад цэнтра, ствараючы ўзор, які нагадваў павуцінне. Важныя змены адбыліся ў перыяд каланіяльнага панавання, калі былі ўведзены культура кукурузы і балійская сістэма вырошчвання рысу на вільготных палетках. У нашы дні кукурузнае збожжа з'яўляецца асноўным харчовым прадуктам. Рыс і мяса ўжываюць у святочныя дні. Акрамя таго, мангарай вырошчваюць садавіну, каву, какава, трымаюць свінняў, курэй і буйвалаў. Існуе хатняя вытворчасць тканін і плеценых вырабаў. Здаўна існавалі гандлёвыя сувязі з мбоджа і прыбярэжнымі баджа.
Мангарай будавалі вёскі на вяршынях пагоркаў, атачалі іх бамбукавым тынам або калючымі хмызнякамі. Раўнінныя паселішчы з'явіліся толькі ў XX ст. Вёска складалася з трох частак: пярэдняй паанг, сярэдняй беа і задняй нгау́нг. Прычым, у кожнай частцы быў стадол у выглядзе груды камянёў. У нашы дні ў цэнтрах вёсак ладзяць адзіны стадол кота ў выглядзе піраміды з камянёў, звычайна пад высокім дрэвам, каля вясковай ратушы мбару генданг.