cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нача (прыток Заходняй Дзвіны)
Назва
Нача — досыць шырока распаўсюджаная назва на тэрыторыі цяперашняй Беларусі (назва ў прытокаў нёманскай Дзітвы, прыпяцкай Луніі, Бярэзіны, бярэзінскага Бабра). Таксама Нача — прыток дзвінскай ракі Обшы (у гэтую Начу ўцякаюць рэкі з балцкімі назвамі Рэкта, Вейна, Лебасціна, Вішанка — «Арэхавая», «Звілістая», «Павольная», «Плыткая»).
Гідранімічныя аналагі — літоўскія водныя назвы Nota, Notė, Notija, Notera, пруская *Nātangā (ад гэтага гідроніма назва прускага племя натангаў).
Гэтыя назвы ад захаванага ў гідраніміі балцкага *nātā «цячэнне», якое з дапамогай пашыральніка -t- ад індаеўрапейскага *(s)na- «цекці». Ад яго таксама рачныя назвы Сноўка,.
Назва Нача значыць «Плыткая (рака)». Назва звязаная з хуткасцю рачной плыні.
Гідраграфія
Даўжыня Начы каля 43 км. Бярэ пачатак у возеры Арэхаўна каля вёскі Арэхаўна, цячэ ў межах Ушацка-Лепельскага ўзвышша. Плошча вадазбору 424 км². Вадазбор дробнаўзгорысты. Даліна Начы на большай частцы трапецападобная шырынёй 200—300 м. Пойма перарывістая, адсутнічае ў сярэдняй і ніжняга цячэння. Рэчышча ўмерана звілістае, ў вярхоўі — каналізаванае. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 м/км. Берагі стромкія, складзены з суглінкаў і супескаў.
Рака выкарыстоўваецца ў якасці прыёмніка меліярацыйных сістэм. Асноўныя прытокі: Гародзенка, Бедрыца, Валынка. Азёрнасць вадазбору каля 3 %. У басейне Начы азёры Белае, Бабына, Бабынічы, Сушына, Жураўна, Арэхаўна, Нявіда, Каравайна, Лесава, Лунічна, Людвішча, Саланец, Сердава, Доўгае, Забеліна, Ашуркава, Селігоры і інш.
Уздоўж ракі населеныя пункты Арэхаўна, Нача, Карсюкі, Астроўшчына, Палюдавічы і інш.
Дзмітрый Андрэевіч Талстой
Дзмітрый Андрэевіч Талстой (Дми́трий Андре́евич Толсто́й) (1 (13) сакавіка 1823, Масква — 26 красавіка (7 мая) 1889, Санкт-Пецярбург), дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, обер-пракурор Свяцейшага Сінода (1865—1880), граф, міністр унутраных спраў і шэф жандармаў (1882—1889), член Дзяржаўнага савета (з 1880), міністр народнай асветы (1886—1880), прэзідэнт Расійскай Акадэміі навук (1982—1889).
Біяграфія
У 1843 годзе скончыў Царскасельскі ліцэй. З 1848 г. на службе ў дэпартаменце духоўных спраў Міністэрства ўнутраных спраў, а з 1853 года ў Марскім міністэрстве. Правёў рэформы сярэдняй адукацыі (1871), гарадскіх вучылішчаў (1874), духоўных навучальных устаноў пры Сінодзе. Сумесна з А. Дз. Пазухіным распрацаваў праекты «Закона аб земскіх участковых начальніках» (1889), «Палажэння аб земскіх установах» (1896). Аўтар прац «Гісторыя фінансавых устаноў Расіі з часоў заснавання дзяржавы да смерці імп. Кацярыны II» (1848), «Рымскі каталіцызм у Расіі» (1876).
Пітэр Брэйгель Старэйшы
Біяграфічныя звесткі
П. Брэйгель быў высокаадукаваным чалавекам. Ён падтрымліваў сувязі з пісьменнікамі-гуманістамі Нідэрландаў і Італіі. Гэта значна пашырала яго кругагляд, узбагачала новымі тэмамі і ідэямі, знайшло ўвасабленне ў творчасці.
У 1551 прыняты ў Антверпенскую гільдыю жывапісцаў. З 1563 працаваў у Бруселі.
Творчасць
Працягваючы традыцыі, закладзеныя ў мастацтве папярэднікамі, асабліва І. Босхам, Брэйгель пашырае тэматыку жывапісу, звяртаецца да свецкіх сюжэтаў, адлюстроўвае адзінства чалавека і прыроды, піша карціны-прытчы глыбокага маральнага зместу. Мастак у сваіх творах паказаў сучаснае яму жыццё, напружанасць перадрэвалюцыйнай пары, невычарпальную сілу народных характараў.
Ужо ў ранніх работах мастак паказвае сябе цікавым пейзажыстам, майстрам характарных вобразаў, імкнецца адлюстраваць бясконцую разнастайнасць з'яў прыроды, зразумець і перадаць яе тонкія настроі.
Да сталай пары творчасці майстра адносіцца карціна «Падзенне Ікара» (1567). Антычнае паданне, выкладзенае ў «Метамарфозах» Авідзія, мастак трактуе вельмі своеасабліва. Усё, што звязана з Ікарам, з яго першым палётам на крылах, зведзена да мінімуму. Толькі ўсплеск вады паказвае месца падзення непаслухмянага юнака ў мора. А жыццё ідзе далей: пастух гоніць статак, працуе селянін, ля вады ўладкаваўся рыбак, плывуць удалячынь караблі з раздзьмутымі ветразямі.
Шэраг работ майстра — «Бітва карнавалу і посту» (1559), «Дзіцячыя гульні» (1560), «Фламандскія прыказкі» (1559) — выказвае яго схільнасць да паказу нізкага, гратэскнага — спадчынных сярэдневяковых традыцый. Але пад маскай гумару, сатыры хаваюцца любоў мастака да простых людзей, вера ў іх лепшы лёс.
Гады творчай сталасці Брэйгеля праходзілі ва ўмовах рэвалюцыйнай сітуацыі. Мастак пераадолеў схільнасць да скептычнага ўспрыняцця свету. Цяпер яго стала прыцягваць паўсядзённае, звычайнае жыццё чалавека ва ўсім багацці сувязей з навакольнай рэчаіснасцю. У жывапісным цыкле «Месяцы» (1565) сімваламі кожнай пары года становіцца праца сялян. Расказваючы пра вясну («Пахмурны дзень»), лета («Жніво»), восень («Вяртанне статкаў»), мастак перадае разнастайную і зменлівую прыгажосць прыроды, выяўляе яе непаўторнае аблічча праз простыя і зразумелыя рэчы.
Карціна «Паляўнічыя на снезе» — гэта паэтычнае апавяданне пра зіму. Жыццё маленькага гарадка на Брабанце мастак раскрывае панарамна. Перад гледачом паўстае ўтульны пейзаж у зіхаценні некранутага снегу, напоўнены мноствам жыццёвых падзей. На пярэднім плане паказаны сяляне, якія вяртаюцца з палявання. Іх рух,накіраваны ў глыб палатна, падкрэслены нетолькі выразнай лініяй стромкага пагорка, але і графічнай рытмікай дрэў, якія збягаюць уніз. У заснежанай даліне з дамамі, шынкамі, кірхамі, пакрытымі лёдам сажалкамі ёсць нешта шчымліва-блізкае, па-хатняму знаёмае. У звычайным, будзённым П. Брэйгель адкрывае сапраўднае хараство жыцця як цуд.
3 цягам часу спакойнае ўвасабленне навакольнага свету ў мастака змянілася на больш усхваляванае, дынамічнае. Гэта добра бачна ў карцінах «Вынішчэнне немаўлят» (1566), «Перапіс у Віфлееме» (1566). Разам з біблейскімі сюжэтамі Брэйгель выяўляў бытавыя сцэны, такія, як «Сялянскі танец», «Сялянскае вяселле» (абедзве — 1567).
Апошнія творы жывапісца прасякнуты глыбокім сацыяльна-філасофскім сэнсам. У іх найбольш поўна ўвасобіліся маральныя погляды мастака.
Да 1568 г. адносіцца работа «Танец пад шыбеніцай». Паказаная падзея надзвычай празаічная — танцуюць трое сялян. Так можна было б лічыць на самай справе, каб не адна дэталь. Вясёлая сцэна адбываецца ля шыбеніцы. Менавіта яна і з'яўляецца галоўнай «гераіняй» карціны. Маленькія фігуркі людзей, прыгожы пейзаж у такім спалучэнні выглядаюць ненатуральнымі, неабароненымі, нетрывалымі. Грамадзянская пазіцыя мастака дакладна адчуваецца ў гэтай рабоце. Брэйгель паказвае, магчыма, сапраўдную сцэну, якую можнабыло назіраць паўсюдна ў тагачасных Нідэрландах, і разам з тым алегорыю-роздум, заклік да розуму і цвярозасці людзей, няздольных адэкватна ўспрымаць рэчаіснасць.
У карціне «Сляпыя» (1568) даецца аўтарская трактоўка евангельскага падання. Але, па сутнасці, мастак і тут увасабляе больш глыбокі сэнс — трагедыю слепаты, недалынабачнасці чалавецтва, якое не ведае свайго лёсу, сваёй будучыні.
Мастацкая спадчына П. Брэйгеля багатая і разнастайная. Аднак яе значэнне не ў колькасці твораў. Па глыбіні адлюстравання рэчаіснасці, яе філасофскаму пераасэнсаванню дзейнасць мастака належыць не толькі да вяршынь нідэрландскага Адраджэння, але і да выдатных дасягненняў сусветнай культуры.
Раймунд-Рубен
Раймунд-Рубен (Раймунд Рупен або Раймонд-Рубен; нар. 1199 — пам. 1221) — кіраўнік Антыяхійскага княства. Сын графа Трыпалі Раймунда IV і дачкі дзявятага кіраўніка Кілікійскага армянскага царства Алісы.
Дзікае паляванне караля Стаха
Дзі́кае палява́нне караля́ Ста́ха — аповесць беларускага пісьменніка Уладзіміра Караткевіча, упершыню апублікаваная ў часопісе «Маладосць» у 1964 годзе. Лічыцца класікай беларускай літаратуры.
Раймунд-Рубен
Біяграфія
У 1194 годзе Лявонам каля Баграса быў узяты ў палон Баэмунд III, для вызвалення якога спатрэбілася асабістае прыбыццё ў Сіс караля Іерусаліма Генрыха Шампанскага. Умовай вызвалення паслужыла адмова ад прэтэнзій Баэмунда на Баграс, і выдачы Алісы, дачкі Рубена III, за муж за Раймонда старэйшага сына Баэмунда. Паводле гэтага ж дагавора магчымы спадчыннік гэтага саюза атрымліваў карону Антыёхіі.
У 1199 годзе ў Раймунда і Алісы нарадзіўся сын Раймунд-Рупен. Праз усяго два гады, у 1201 годзе, памёр кіраўнік Антыяхійскага княства Баэмунд III.
Дзікае паляванне караля Стаха
Сюжэт
Беларэцкі застаецца ў замку, каб абараніць Надзею і разблытаць клубок падзей. Ён бачыць Малога Чалавека — істоту невялікага росту з вельмі доўгімі пальцамі, якая зазірае ў вокны па начах; Блакітную Жанчыну, якая сышла са старадаўняга партрэта, на якую Надзея вельмі падобная. Паступова Беларэцкі знаёміцца з астатнімі жыхарамі — сваякамі Яноўскай Свеціловічам, Берманам, Дубатоўкам, паляўнічым і следапытам Рыгорам. У адзін з вечароў на балоце яго пераследуе Дзікае паляванне — група маўклівых вершнікаў на конях, якія скачуць бясшумна, свабодна перасоўваюцца па дрыгве і пакідаюць сляды старажытных падкоў. Беларэцкі цудам паспявае схавацца ў замку і з падвоенай энергіяй працягвае пошукі людзей, якія хаваюцца за Дзікім паляваннем. Разам з Рыгорам яны раскрываюць тайну гібелі бацькі Надзеі, загнанага ў балота Дзікім паляваннем за два гады да прыезду Беларэцкага. Паступова яны раскрываюць і таямніцу Дзікага палявання. Усе коннікі падпільнованы і забіты мясцовымі мужыкамі, коні — прадстаўнікі выміраючай пароды дрыкгантаў — патанулі ў балоце. Знікаюць і прывіды замка. Малы Чалавек аказваецца братам Бермана, вар’ятам-калекай, якога Берман выпускаў з патаемных калідораў, а Блакітная Жанчына — самой Надзеяй, якая блукае па замку ў сне.
Беларэцкі жэніцца з Яноўскай і ўвозіць яе з Балотных Ялін. З часам яна вылечваецца ад пастаяннага страху і лунатызму, у іх нараджаецца дзіця.
Раймунд-Рубен
Біяграфія
Паводле дагавора заключанаму ў 1194 годзе паміж Кілікіяй і Антыёхіяй на прастол павінен быў узысці Раймунд Рубен — старэйшы сын Баэмунда і армянскай прынцэсы Алісы, якая даводзілася пляменніцай каралю Кілікіі Лявону I. Права атрымання ў спадчыну прастола аспрэчыў малодшы сын памерлага кіраўніка, Баэмунд IV, які жадаў далучэння Антыёхіі не да Кілікіі, а да сваіх уладанняў. Паміж дзвюма дзяржавамі выбухнуў канфлікт.
Дзікае паляванне караля Стаха
Месца дзеяння і персанажы
Апавяданне вядзецца ад імя галоўнага героя, Андрэя Беларэцкага, якому 96 гадоў. Сама ж гісторыя адбылася ў часы яго маладосці, увосень 1888 г. недзе ў глухой балоцістай мясцовасці Гомельшчыны ці Магілёўшчыны, прамой спасылкі ў кнізе на гэта няма.
Раймунд-Рубен
Біяграфія
У 1205 годзе, Раймунд-Рубен зрынуўшы князя Баэмунда IV прыйшоў да ўлады ў Антыёхіі, але праз тры гады, у 1208 годзе, быў сам зрынуты Баэмундам IV.
Дзікае паляванне караля Стаха
Месца дзеяння і персанажы
Дзеючыя асобы:
Экранізацыя, інсцэнізацыя
Аднайменны фільм, адным са сцэнарыстаў якога быў сам Караткевіч, быў зняты ў 1979 годзе. Караткевічу экранізацыя яго твора не асабліва спадабалася, бо ў фільме практычна адсутнічала адна з ключавых тэм аповесці — смутак аб цяжкім лёсе беларускага народа.
Раймунд-Рубен
Біяграфія
У 1219 годзе Баэмунд IV захапіў Антыёхію і выгнаў Раймонд-Рубена.
Дзікае паляванне караля Стаха
Экранізацыя, інсцэнізацыя
У 1989 годзе на сцэне Нацыянальнага тэатра оперы і балета адбылася прэм’ера оперы «Дзікае паляванне караля Стаха», якую напісаў кампазітар Уладзімір Солтан. Пастановачная група была адзначана Дзяржаўнай прэміяй Беларусі за 1990 год.
Спіс захворванняў маліны
Гэты артыкул — пералік захворванняў відаў роду, у тым ліку ўласна , , і  і іх культурных сартоў.
Цянь Сюань
Цянь Сюань (, Wade-Giles: Ch’ien Hsüan, : Ts’ien Siuan ), таксама (па другому імені) Цянь Шуньцзуй (, W.-G.: Ch’ien Shun-chü , EFEO: Ts’ien Chouen-kiu  ), по празванню Юйтань (玉潭, W.-G.: Yü-t’an, — «Нефрытавае адкрытае мора»), Сюньфэн (巽峰, EFEO: Souen-fong , — «Пакорны пік»; 1235 — 1305) — грамадскі дзеяч, мастак часоў дынастыі Юань.
Біяграфія
Паходзіў са старадаўняй чыноўніцкай сям’і. Нарадзіўся ў 1239 годзе ў г. Усін (сёння Чжэцзян). Атрымаў добрую адукацыю, бліскуча вытрымаў экзаменацыйныя выпрабаванні ўсіх узроўняў на чынавенскі ранг. У 1262 годзе паспяхова здаў сталічны экзамен, атрымаўшы вышэйшую ступень цзіньшы, што адкрыла яму доступ да пастоў у цэнтральных дзяржаўных установах. Аднак пасля зацвярджэння мангольскай дынастыі Юань у 1368 годзе і поўнага заваявання мангольскімі войскамі Кітая, які завяршыўся падзеннем дынастыі Паўднёвая Сун ў 1279 годзе, Цянь Сюань адмовіўся ад планаў афіцыйнай кар’еры і вярнуўся ў родны горад з намерам займацца выключна літаратурай і жывапісам.
Цянь Сюань прыклаў немалыя намаганні для згуртавання аднадумцаў, што завяршылася стварэннем творчага аб’яднання «Усін ба цзюнь» («Восем талентаў (высакародных асоб) з Усін», ідэйным кіраўніком якога стаў вялікі філосаф-канфуцыянец Аа Цзыгун. У аб’яднанне ўвайшлі былыя чыноўнікі і знатныя асобы з ліку ўраджэнцаў Усін і сталічных бежанцаў, у прыватнасці . Далейшы лёс Цянь Сюаня звязаны з развіццём гэтага аб’яднання. Памёр ён у 1301 годзе ў г. Усіне.
Творчасць
Цянь Сюань у сваіх працах рушыў традыцыямі школ жывапісу часоў Паўночнай і Паўднёвай Сун. Найбольш выразна гэта прасочваецца ў пейзажным скрутку «Вяртанне», іншы варыянт перакладу назвы — «Зноў дома». Ён напісаны, па матывах паэмы «Дадому да сябе» Таа Юаньміна.
Падобнымі стылістычнымі рысамі адрозніваюцца працы ў жанры «Кветкі і птушкі», у прыватнасці, маштабны скрутак «Півоні». У падобных яго творах спалучаюцца рэалістычнасць і вытанчанасць паўночна-сунскага акадэмічнага жывапісу з умоўнасцю і дэкаратыўнасцю танскіх паліхромных карцін.
Чэрвеньскі сельсавет
Чэ́рвеньскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Чэрвень (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Вайнілаўскі сельсавет у складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Вайнілава. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Грабянецкага сельсавета (14 населеных пунктаў: вёскі Арэхаўка, Ачыжа, Грабянец, Дзерць, Дуброва, Забод, Лучное, Майзарова, Нівішча, Новасяленне, Пальчык, Скрабінкі, Усохі і Чорны Брод), таксама ў склад сельсавета з Калодзежскага сельсавета перададзены пасёлак Індом, цэнтр сельсавета перанесены ў горад Чэрвень, сельсавет перайменаваны ў Чэрвеньскі. 28 мая 2013 года ў склад Кліноцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Зайцы, Кукалеўка, Лежні і Рудня Астравітая).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (14 населеных пунктаў) — 2107 чалавек, з іх 96,1 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 0,4 % — украінцы.
Чаргінец
Чаргіне́ц — прозвішча.
Спіс вуліц Калінкавічаў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Калінкавічы
Еўрапейскі тур PTC 2013/2014 – Этап 5 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2013/2014 – Этап 5 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Рура 2013 Ruhr Open 2013) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 3 па 6 кастрычніка 2013 года на арэне RWE-Sporthalle, у Мюльгайме, Германія. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Марк Ален, які перайграў на сваім шляху да тытула Робіна Хала з Фінляндыі (4:1), Тоні Дрэгу (4:2), Марка Уільямса (4:2), Марка Дэвіса (4:3), Джада Трампа ў чвэрцьфінале (4:1), Робі Уільямса у паўфінальным матчы (4:0) і кітайца Дзіна Цзюньхуэя ў фінальным паядынку з лікам 4:1. Гэтая перамога стала пятым прафесійным і другім нізкарэйтынгавым тытулам у кар'еры снукерыста з Паўночнай Ірландыі, а таксама другім турнірам, выйграным Аленам у 2013 годзе пасля перамогі на World Open ў пачатку сакавіка.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў €125,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2013/2014, якія праходзілі у Еўропе. Пераможца спаборніцтва атрымаў €25,000.
Міжнародны аэрапорт Дананг
Міжнародны Аэрапорт Дананг (Sân bay quốc tế Đà Nẵng) — галоўны аэрапорт В’етнама. Знаходзіцца за 3 кіламетры на ўсход ад горада Дананга.
Гісторыя
Першая чарга аэрапорта была пабудавана да 1935 года. 2 мая 1958 года аэрапорт пачаў абслугоўваць замежныя рэйсы.
Луб’яна
Луб’яна (Луб'я́на) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Жыгманд Морыц
Жы́гманд Мо́рыц (Móricz Zsigmond; 29 чэрвеня 1879,, Венгрыя — 4 верасня 1942) — венгерскі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1879 годзе ў рэфармацкай сям'і Балінта Морыца і Эржэбет Палагі. З боку маці пісьменнік паходзіў з збяднелага, але старажытнага дваранскага роду, а яго бацька быў нашчадкам прыгонных сялян. Вучыўся ў Дэбрэцэнскім універсітэце.
У 1903—1909 гадах працаваў журналістам у газеце «Az Újság».
У час рэвалюцыйных рэспубліканскіх урадаў (1918—1919) пасля Першай сусветнай вайны быў віцэ-прэзідэнтам Акадэміі Вёрэшмарці. Пасля падзення Венгерскай савецкай рэспублікі, якую ён падтрымліваў, на Морыца пасыпаліся ганенні харцісцкага рэжыму: яго выключылі з літаратурнага таварыства Кішфалудзі, яго п'есы былі забаронены да выканання ў Нацыянальным тэатры, і яго працы публікаваліся толькі ў «Nyugat» і «Az Est». У канцы 1929 года ён стаў рэдактарам прозы ў «Nyugat» («Захад»), які стаў самым уплывовым венгерскім літаратурным часопісам XX стагоддзя.
У 1905 годзе Морыц ажаніўся з Яўгеніяй Холікс, якая была схільная да дэпрэсій і скончыла самагубствам у 1925 годзе. Ужо ў 1926 годзе пісьменнік жаніўся з Марыяй Шыман. Памёр ад інсульту, даведаўшыся па тэлефоне пра нараджэнні ўнучкі.
Творчасць
Вядомасць прынесла апавяданне «Сем крэйцэраў» (1908). У раманах «Самародак», «Глухі куток» (абодва 1911), «Добрай удачы» (1914) рэалістычна адлюстравана жыццё венгерскіх працоўных. Найбольш значныя творы Морыца — гістарычная трылогія «Эрдэй» (1922—1933) і сацыяльны раман «Сваякі» (1930). Аўтар раманаў «Шчаслівы чалавек» (1935), «Бецяр» (1937), «Шандар Рожа» (1941—1942), апавяданняў, п'ес, рэпартажаў.
Пераклады
На беларускую мову асобныя апавяданні Морыца пераклалі Лідзія Арабей, Яўген Васілёнак, Т. Мартыненка, Мікола Татур.
Памяць
Плошча Жыгманда Морыца ў горадзе Будапешт (Венгрыя).
Джава
Джава (ჯავა), Дзаў (Дзау) — пасёлак гарадскога тыпу ў Паўднёвай Асеціі, цэнтр Дзаўскага раёна, другі па колькасці насельніцтва населены пункт у краіне (пасля Цхінвалі). Размешчаны ў даліне ракі Ляўахі на вышыні 1100 м. Насельніцтва — каля 1500 жыхароў (2006).
Гідрагеалогія
Гідрагеалогія (ад ὕδωρ "воднасць" + геалогія) — навука, якая вывучае паходжанне, умовы залягання, склад і заканамернасці рухаў падземных вод. Таксама вывучае ўзаемадзеянне падземных вод з горнымі пародамі, павярхоўнымі водамі і атмасферай.
У сферу гэтай навукі ўваходзяць такія пытанні, як дынаміка падземных вод, гідрагеахімія, пошук і разведка падземных вод, а таксама меліярацыйная і рэгіянальная гідрагеалогія. Гідрагеалогія цесна звязаная з гідралогіяй і геалогіяй, у тым ліку і з інжынернай геалогіяй, метэаралогіяй, геахіміяй, геафізікі і іншымі навукамі аб Зямлі. Яна абапіраецца на даныя матэматыкі, фізікі, хіміі і шырока выкарыстоўвае іх метады даследавання.
Даныя гідрагеалогіі выкарыстоўваюцца, у прыватнасці, для рашэння пытанняў водазабеспячэння, меліярацыі і эксплуатацыі радовішчаў.
Салуджа
Салуджа (Saluggia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 4105 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 131 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 13040. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Grato.
4-я армія
Назву Чацвёртая армія мелі:
NGC 4492
NGC 4492 (іншыя абазначэнні — IC 3438, UGC 7656, MCG 1-32-89, ZWG 42.141, VCC 1330, PGC 41383) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Еўрапейскі тур PTC 2013/2014 – Этап 6 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2013/2014 – Этап 6 (таксама вядомы як Кубак памяці Кей Сюзан 2013) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 7 па 10 лістапада 2013 года на арэне The Capital Venue, у Глостэры, Англія. Турнір стаў трэцім розыгрышам кубка памяці Кей Сюзан, які штогод праходзіць на міні-рэйтынгавым узроўні з 2011 года. Прызавы фонд турніру склаў £100,400, з якіх £20,000 атрымаў пераможца.
Вайвара (воласць)
Ва́йвара (Vaivara vald) — самая ўсходняя воласць Эстоніі.
Размешчана ва ўсходняй частцы павета Іда-Віру. На поўначы мяжуе з Фінскім залівам, на ўсходзе — з гарадамі Нарва, Нарва-Йыэсуу, ракой Нарва і Нарвскім вадасховішчам, на поўдні — з воласцю Ілука, на захадзе з Сілламяэ і воласцю Тойла. У заходняй частцы воласці знаходзіцца частка горада Кохтла-Ярвэ, Війвікона (Сіргала).
Ійзаку (воласць)
Ійзаку (Iisaku vald) — воласць на поўдні павета Іда-Віру ў Эстоніі. Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Ійзаку.
Лімерык (значэнні)
Назву Лімерык маюць:
Мала Воля (Львоўская вобласць)
Мала Воля (Мала́ Во́ля) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Падземныя воды
Падземныя воды — воды, якія знаходзяцца ў тоўшчы горных парод верхняй частцы зямной кары ў вадкім, цвёрдым і газападобным стане.
Запасы падземных вод
Падземныя воды — частка водных рэсурсаў Зямлі; агульныя запасы падземных вод складаюць звыш 60 млн км³.Падземныя воды разглядаюцца як карысны выкапень. У адрозненне ад іншых відаў карысных выкапняў, запасы падземных вод узнаўляльныя падчас эксплуатацыі.
Баэмунд II (князь Антыёхіі)
Баэмунд II (Баэмунд дэ Тарэнт, Bohemond de Tarente, 1107 — люты 1130) — князь Антыёхіі (1112—1130) і Таранта (1112—1128).
Падчас маленства Баэмунда рэгентамі Антыёхіі былі Танкрэд Тарэнцкі (1111—1112), Ражэр Салернскі (1112—1119) і Балдуін II Іерусалімскі (1119—1126).
У 1126 Баэмунд прыехаў з Апуліі ў Антыёхію, каб прыняць кіраванне княства з рук караля Іерусаліма. У наступным годзе ён ажаніўся з Алісай Іерусалімскай, малодшай дачкой Балдуіна II. Браў удзел у нападзе свайго цесця Балдуіна II на Дамаск. Наступныя некалькі гадоў яго кіравання былі адзначаны канфліктамі з Жасленам Эдэскім і сутыкненнямі на паўночнай мяжы. У 1130 армія Баэмунда II была разбіта арміяй Данішмендаў, і сам ён паў у баі.
Джэймс Энсар
Джэймс Энсар (James Sidney Edouard, Baron Ensor;, — , ) — бельгійскі мастак, графік і жывапісец.
Вучыўся ў Антверпенскай акадэміі мастацтваў (з 1877), з 1881 года жыў у г. Астэндэ. У ранні перыяд творчасці пад уплывам фламандскага жывапісу 17 стагоддзя. і Г. Ж. Д. Курбэ пісаў бытавыя сцэны («Хлопчык з лямпай», 1880; «Снеданне з устрыцамі», 1882). Пазней звярнуўся да сімволіка-фантастычных, крыкліва-яркіх па каларыце кампазіцый з выявамі масак, шкілетаў, у якіх вострая іронія і гратэск, сатыра на пошасць навакольнага свету спалучаюцца са злавеснай пародыяй на жыццё чалавецтва: «Раззлаваныя маскі» (1883), «Уезд Хрыста ў Брусель» (1888). Ствараў шматфігурныя афорты, напоўненыя напружаным драматызмам: «Сабор» (1886), «Смерць пераследуе чалавечы статак» (1896).
Іван Логінавіч Гарамыкін
Іван Логінавіч Гарамыкін (Ива́н Ло́ггинович Горемы́кин;,  — , ) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, старшыня Савета міністраў (1906; 1914—1916), міністр унутраных спраў (1895—1900), член Дзяржаўнага савета.
Аўтаномнасць карабля
Аўтано́мнасць карабля́ (скар. аўтаномнасць) — элемент тактыка-тэхнічных дадзеных, які характарызуе час (у сутках), на працягу якога карабель здольны знаходзіцца ў моры, выконваючы прызначаныя яму задачы, без папаўнення запасаў пітной і тэхнічнай вады, правіянту і расходных матэрыялаў, якія не адносяцца да руху, а таксама без змены асабовага саставу.
У адрозненне ад далёкасці плавання, якая можа быць практычна неабмежаванай (для атамных караблёў), аўтаномнасць заўсёды мае мяжу. У тыповым выпадку — гэта аўтаномнасць па запасах правізіі і прэснай вады для каманды. У атамных авіяносцаў ЗША гэта можа быць аўтаномнасць па запасах паліва і боепрыпасаў для авіягрупы (у стандартным разліку — пры двух баявых вылетах у дзень на машыну).
Тахірыды
Тахірыды, ) — дынастыя, якая кіравала ва Усходнім Іране ў IX стагоддзі (821—873).
Продак Тахірыдаў Разік, які лічыўся нашчадкам волата Рустама, у канцы VII стагоддзя прыняў іслам і далучыўся да арабскага племя Хузаа. Сын Разіка Мусаб і сын Мусаба Хусейн (пам. 814) валодалі горадам Бушэнг у Герацкай вобласці. Сын Хусейна Тахір у барацьбе за ўладу паміж сынамі Харун ар-Рашыда Мамунам і Амінам дапамог Мамуну. Пасля таго як Мамун (811—833) стаў халіфам ён прызначыў Тахіра намеснікам Харасана. Іншыя ж прадстаўнікі дынастыі пачалі служыць халіфу і былі пастаўлены на высокія пасады. Напрыклад, Мансур ібн Тальха стаў кіраўніком Мерва, Абдалах ібн Тахір — Табарыстана. Нашчадкі Тахіра працягвалі валодаць гэтымі абласцямі, а таксама Маверанахрам. Некаторыя з іх валодалі таксама прыкаспійскімі правінцыямі, Рэем і Керманам. У іх руках знаходзілася важная пасада ваеннага начальніка Багдада. Сталіцай Тахірыдаў з часу Абдалаха быў Нішапур, які дасягнуў пры іх найвышэйшага росквіту.
Тахір кіраваў усяго толькі два гады, пасля чаго быў забіты агентамі халіфа з-за адмовы згадваць яго імя ў пятніцкай малітве. Пасля Тахіра кіравалі адзін за адным яго сыны Тальха ібн Тахір (822—828), Алі (828—830, у якасці прадстаўніка Абдалаха), Абдалах (830—844), яго сын Тахір II (844—862), сын апошняга Мухамед (862—873). Алі далучыў да халіфата горад Александрыю. Самым выдатным прадстаўніком дынастыі быў Абдалах, першы наладжвальнік Харасана, які ўсталяваў у краіне моцную ўладу і спакой, бараніў падатковыя саслоўі ад прыгнёту і клапаціўся пра распаўсюджванне асветы.
У канцы кіравання Тахіра II адбыўся дэмакратычны рух у Сеістане, супраць якога Мухамед, які ўступіў на прастол у маладыя гады і мала думаў пра справы дзяржавы, апынуўся бяссільным. Узяты ў палон Якубам ібн Лейсам (Сафарыды), Мухамед у 876 годзе быў вызвалены і потым некалькі разоў быў прызначаны намеснікам Харасана, але не прымаў фактычнага ўдзелу ў падзеях. Яго брат Хусейн перабраўся ў Харэзм, адкуль пасля няўдалай спробы (874) авалодаць Бухарой, прыбыў у Мерверуд, разбіў Якуба (876) і авалодаў Нішапурам, але ўжо ў 877 годзе яму прыйшлося адступіць у Мерв, якім ён валодаў некалькі гадоў і дзе ўзвёў некаторыя пабудовы. Браты Тахіра II яшчэ некаторы час заставаліся ваеннымі начальнікамі Багдада. З іх Убейдула да сваёй смерці (913) лічыўся главой племя Хузаа. Тахірыды былі першай мусульманскай дынастыяй іранскага паходжання; яны паклалі пачатак фактычнай незалежнасці Усходняга Ірана ад Багдада і адкрылі сабой эпоху асветнага абсалютызму ў гісторыі гэтай краіны.
Свята-Георгіеўская царква (Бабруйск)
Свята-Георгіеўская царква (у народнай традыцыі — Белая Царква) — праваслаўная царква ў Бабруйску. Размешаная па адрасе Карбышава, 4.
Гісторыя
Царква пабудавана ў 1905—1907 па праекце А. Штаўберта як гарнізонны храм для воінскіх частак, размешчаных у Бабруйскай крэпасці. У пачатку ХХ ст., у сувязі са стратай фартыфікацыйнага значэння Бабруйскай крэпасцю была дазволена забудова эспланады — прасторы вакол сценаў, забароненага для будаўніцтва з прычыны абарончых мэт. Адпаведна, новы гарнізонны храм быў пабудаваны ў непасрэднай блізкасці ад галоўнага ўваходу ў крэпасць, на Мінскам фарштаце. У 1907 епіскап Мінскі і Тураўскі Міхаіл (Цемнарусаў) асвяціў храм. Верагодна, што храм наведваў падчас свайго візіту ў Бабруйск у 1916 цар Мікалай II.
У 1928 з храма скідаюцца купалы, руйнуецца званіца, а ў будынку размяшчаецца швейная майстэрня. У гады вайны ў храме размяшчаліся нямецкія аўтарамонтныя майстэрні, а па яе канчатку — сталовая і бібліятэка імя Леніна. У 1990 храмавы будынак вернуты вернікам.
План рэстаўрацыі быў складзены такім чынам, каб адноўлены храмавы будынак паўтараў разбураны нават у дробных дэталях. У 1992 распачатае будаўніцтва званіцы, у верасні 1992 набываюцца званы. 19 снежня 1992 Філарэт, Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі, служыць у Свята-Георгіеўскім храме і благаслаўляе працы па яго ўзнаўленні. У сакавіку 1993 на званіцу ўздымаецца ўвянчаны пазалочаным крыжам шатровы дах з купалам. У 1994 усталяваны шацёр з купалам і крыжам над алтарнай часткай, у асяроддзі чатырох малых купалаў з крыжамі. 1995 храм цалкам абтынкаваны, усталяваныя дзверы і вокны. У гэтым жа годзе ў храме ўсталяваны разьбяны іканастас з абразамі працы майстроў маскоўскае іканапіснае школы.
У маі 1996—1 лістапада 1998 будуецца двухпавярховы Духоўна-асветніцкі цэнтр з памяшканнем для правядзення таемства вадохрышча. Цяпер цэнтр аб'ядноўвае не толькі адукацыйную, але і выдавецкую, дабрачынную, місіянерскую, вучэбна-метадычную дзейнасць. Пры цэнтры працуюць нядзельная школа, маладзёжны цэнтр святога Іаана Багаслова, сятрыцтва святой Юліяніі Лазараўскай, метадычны кабінет, царкоўная бібліятэка. Цэнтр каардынуе супрацоўніцтва з органамі выканаўчай улады, адукацыі і аховы здароўя, дзіцячымі дашкольнымі ўстановамі, выпраўленчымі ўстановамі, воінскімі часткамі, праводзіць семінары і канферэнцыі.
Падчас стварэння ў 2004 Бабруйскай праваслаўнай епархіі, царква была абвешчана кафедральным саборам, але разам з аднаўленнем Свята-Мікольскай царквы кафедра была перанесена туды.
Бабухан-хатун
Бабухан-хатун (Бабухан хатан; пам. 1328) — жонка імператара дынастыі Юань, маці малалетняга імператара.
Біяграфія
Пра жыццё Бабухан-хатун вядома мала. Яна паходзіла з племя і, па некаторых дадзеных, была праўнучкай Алчы-Наёна, бачнага палкаводца і швагра Чынгісхана. Пасля раптоўнай смерці Есун-Тэмура ў чэрвені 1328 года яго военачальнік і фаварыт Даўлат-шах абвясціў новым імператарам сына нябожчыка, васьмігадовага Раджапіку (Араджабіга). Рашэнне Даўлат-хана падтрымала вялікая частка мангольскіх. Аднак ужо ў жніўні военачальнік, які камандаваў войскамі ў , падняў супраць Раджапікі паўстанне, заклікаўшы на валадаранне свайго стаўленіка. Пачалася грамадзянская вайна. Армія Раджапікі рушыла на Даду, але была разгромлена Эль-Тэмурам, і ваеначальнікі імператара перайшлі на бок пераможцы. Заняўшы стаўку непрыяцеля ў горадзе, войскі Эль-Тэмура схапілі Даўлат-шаха і іншых прыхільнікаў Раджапікі і перабілі іх; сам жа васьмігадовы імператар прапаў без вестак або быў забіты.
Буржуазная дэмакратыя
Буржуазная дэмакратыя — форма палітычнага ладу, заснаваная на прызнанні прынцыпаў народаўладдзя, свабоды і роўнасці грамадзян пры панаванні буржуазіі. Буржуазная дэмакратыя супрацьпастаўляе сацыялістычнай дэмакратыі, заснаванай на дыктатуры пралетарыята або агульнанароднай дзяржаве. Такі палітычны лад існаваў ў XVII—XIX стагоддзях. Буржуазна-дэмакратычнымі дзяржавамі можна назваць Рэспубліку Злучаных Правінцый (сучасныя Нідэрланды), Францыю (1789—1799 і пасля 1804), ЗША (да пачатку XX стагоддзя) і інш. У XX стагоддзі на змену буржуазна-дэмакратычнага ладу прыйшла ліберальная дэмакратыя.
Галоўныя рысы
Буржуазна-дэмакратычная дзяржава можна вызначыць па наступных прыкметах:
Мала Горажанна
Мала Горажанна (Мала́ Горожанна) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Джыдзінскі хрыбет
Джыдзі́нскі хрыбет (Джиди́нский хребет, Зэдийн нуруу, Зэдын дабаан) — горны хрыбет у Забайкаллі, уздоўж мяжы Расіі (Рэспубліка Бурація) і Манголіі.
Даўжыня хрыбта каля 300 км. Вышыні да 2027 м. Складзены з гранітаў і метамарфічных горных парод. На схілах хрыбта тайга (лістоўніца, кедр) і лесастэп.
Тэйлар Хол
Тэйлар Стрба Хол (Taylor Strba Hall; нар. 14 лістапада 1991, Калгары, Канада) — прафесійны канадскі хакеіст. Амплуа — левы нападнік.
У 2010 годзе быў абраны на драфце пад агульным першым нумарам камандай «Эдмантан Ойлерз». Да драфта НХЛ гуляў у юніёрскай хакейнай лізе Антарыа за каманду Уінсар Спітфайрз, у складзе якой выйграў два Мемарыяльныя кубкі ў 2009 і 2010 гадах. Пры гэтым быў прызнаны MVP у абодвух розыгрышах. Агентам Хола з’яўляецца былы хакеіст, адзін з лепшых абаронцаў НХЛ усіх часоў, Бобі Ор.
5 ліпеня 2010 года Хол падпісаў свой ​​першы прафесійны кантракт з камандай «Эдмантан Ойлерз».
Йыхві (воласць)
Йыхві (Jõhvi vald) — воласць у Эстоніі.
Silence, Night & Dreams
«Silence, Night & Dreams» (Ціша, ноч і мроі) — музычны твор Збігнева Прайснера для хора, аркестра і салістаў, выдадзены ў 2007 годзе лэйблам. Твор напісаны па матывах біблейскай «Кнігі Ёва». У запісе прымала ўдзел вакалістка гурта «Madredeus» Тэрэза Салгейру. Сусветная прэм’ера «Silence, Night & Dreams» адбылася ў Афінах 4 верасня 2007 года ў гістарычным амфітэатры Адэон Герода Атыка ў Акропалі.
Стваральнікі
Кампазітар — Збігнеў Прайснер
Выканаўцы :
Канцэрты
Сусветная прэм’ера «Silence, Night & Dreams» адбылася ў 4 верасня 2007 года ў гістарычным амфітэатры ў Афінскім акропалі. Галоўным дырыжорам канцэрту выступіў сам Прайснер. Пад яго началам твор выконвалі, Хор Афінскага ўніверсітэту (дырыжор Нікас Мальярас), спевакі-салісты Тэрэза Салгейру і Томас Калі, а таксама група польскіх, шведскіх і англійскіх салістаў-інструменталістаў. Другая частка канцэрту ў Афінах праходзіла пад кіраўніцтвам Андрэаса Піларынаса і ўяўляла сабой сюіту з саўндтрэкаў Прайснера, у тым ліку прагучалі кампазіцыі з фільмаў «Падвойнае жыццё Веранікі» і «Тры колеры: Сіні».
Брытанская прэм’ера «Silence, Night & Dreams» адбылася 2 снежня 2007 года ў Канцэртнай зале ў Лондане. Твор выконваўся і  пад кіраўніцтвам Прайснера. Сюітай саўндтрэкаў Прайснера ў другой частцы канцэрта кіраваў дырыжор Крыс Расман. Гэты канцэрт быў часткай цыклу «Barbicans Only Connect».
Польская прэм’ера «Silence, Night & Dreams» адбылася 10 снежня 2007 года ў на  ў Плоцку. Пад кіраўніцтвам Прайснера твор выконвалі і Хор Польскага радыё (Кракаў). Сюітай саўндтрэкаў Прайснера ў другім аддзяленні канцэрта дырыжыраваў.
Французская прэм’ера «Silence, Night & Dreams» адбылася 19 сакавіка 2008 года ў у Парыжы. Твор выконваўся і хорам «Carpe Diem» пад кіраўніцтвам Прайснера пры ўдзеле Тэрэзы Салгейру. Сюітай кінамузыкі ў другім аддзяленні канцэрта кіраваў Крыс Расман. Прадзюсарам канцэрту выступіў Жыль Гюго з кампаніі «Silence!».
Яшчэ адзін заўважны канцэрт адбыўся 10 верасня 2008 года ў Тэатры Зямлі ў Салоніках, Грэцыя. Пад кіраўніцтвам Прайснера твор выконвалі Сімфанічны аркестр муніцыпалітэта Волас і Змешаны хор Салонікаў (дырыжор ). Сюітай кінамузыкі ў другім аддзяленні канцэрта дырыжыраваў Ёахім Вальцавіяс. Канцэрт прасоўваўся кампаніяй «Intershow» у межах цыклу «43 Dimitria».
Выпуск альбома
Альбом «Silence, Night & Dreams» быў выпушчаны ў 2007 годзе лэйблам «». Альбом атрымаў досыць высокую папулярнасць у Польшчы, і 16 студзеня 2008 года «» прысудзіў альбому статус залатога дыска.
Аналіз
Крытыкі знаходзілі падабенства «Цішы, ночы і мрояў» з музыкай грэчаскай кампазітаркі. Выбар інструментаў для адсылае да творчасці  1980-х гадоў.
Выкарыстанне музыкі
Пачынаючы з самаго году выпуску альбома, асобныя яго трэкі перыядычна траплялі ў разнастайныя альбомы-кампіляцыі.
Коханаў
Коханаў — прозвішча.
Nexuiz
«Nexuiz» — камп’ютарная гульня ў жанры шутэр ад першай асобы, створаная кампаніяй «Alientrap». Распрацоўка гульні спыненая, «духоўным працягам» з’яўляецца «Xonotic». На дадзены момант актуальная версія 2.5.2, якая з’явілася ў сетцы 1 кастрычніка 2009 года. Гульня з’яўляецца абсалютна бясплатнай і распаўсюджваецца на ўмовах вольнай ліцэнзіі GNU GPL. Гульня падтрымлівае аперацыйныя сістэмы Linux, Mac OS X, OpenSolaris і Microsoft Windows. Версія 1.0 была выпушчаная 31 мая 2005 года.
Лагатып гульні заснаваны на кітайскім іерогліфе 力, які азначае «сіла». Гэты ж іерогліф выкарыстоўваецца для унутрагульнявых бонусаў.
Паводле афіцыйнай статыстыкі, на сакавік 2010 года гульня «Nexuiz» была запампаваная чатырма мільёнамі унікальных карыстальнікаў.
Сусветны гандлёвы цэнтр 7
7 корпус Сусветнага гандлёвага цэнтра (WTC 7) — будынак у Нью-Ёрку (ЗША).
Такую назву меў будынак узведзены ў 1987 годзе і знішчаны тэрактам 11 верасня 2001 года, а таксама будынак на тым жа месцы, адкрыты ў 2006 годзе. Праекты абодвух будынкаў створаны Лары Сільверстайнам, які валодае правам арэнды зямельнага ўчастка, атрыманым ад.
NGC 4493-1
NGC 4493-1 (іншыя абазначэнні — MCG 0-32-17, ZWG 14.56, NPM1G +00.0376, PGC 41409) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кохтла (воласць)
Ко́хтла (Kohtla vald) — воласць у Эстоніі, уезда Іда-Віру.
Гудзенай
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Надзітычы
Надзітычы (Наді́тичі) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сан-Джэрмана-Верчэлезэ
Сан-Джэрмана-Верчэлезэ (San Germano Vercellese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 1812 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 13047. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Тэйлар Хокінс
Олівер Тэйлар Хокінс (Oliver Taylor Hawkins; — ) — амерыканскі музыкант, найбольш вядомы як барабаншчык рок-гурта «Foo Fighters».
Брытанскі часопіс Rhythm назваў Хокінс «Найлепшым рок-барабаншчыкам» у 2005 годзе.
Острыў (Мыкалаіўскі раён)
Острыў (О́стрів) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 4493-2
NGC 4493-2 (іншыя абазначэнні — MCG 0-32-17, ZWG 14.56, NPM1G +00.0377, PGC 1170468) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Віталь Вітальевіч Катаеў
Віта́ль Віта́льевіч Ката́еў (Виталий Витальевич Катаев;, Вятка, СССР — , Масква, Расія) — ,. Заслужаны артыст Беларусі (1966), заслужаны дзеяч мастацтваў Расійскай Федэрацыі (1993), прафесар (1985).
Біяграфія
З 1934 года вучыўся ў маскоўскай Цэнтральнай музычнай школе па класе скрыпкі у В. М. Вульфмана, затым у А. К. Габрыэляна. У 1942 годзе пайшоў на фронт, служыў у 120-мм мінамётнай батарэі 14-га стралковага палка 343 стралковай брыгады, затым у ваенных аркестрах, дзе ўпершыню пачаў дырыжыраваць.
Пасля дэмабілізацыі (1948) працаваў скрыпачом у розных маскоўскіх аркестрах, скончыў Музычнае вучылішча пры Маскоўскай кансерваторыі (1951) па класе скрыпкі А. К. Габрыэляна. У тым жа годзе паступіў на аддзяленне оперна-сімфанічнага дырыжыравання Маскоўскай кансерваторыі, класы К. П. Кандрашына і Я. Я. Рацэра, наведваў таксама клас М. П. Аносава. Адразу па сканчэнні Маскоўскай кансерваторыі (1956) быў прыняты ў аспірантуру Ленінградскай кансерваторыі пад кіраўніцтвам М. С. Рабіновіча, якую скончыў у 1959 годзе. Працаваў у Петразаводску і Маскве.
У Беларусі
У 1962 годзе В. В. Катаеў прымае запрашэнне заняць пасаду мастацкага кіраўніка і галоўнага дырыжора Дзяржаўнага акадэмічнага сімфанічнага аркестра Беларускай ССР (Мінск). Па яго ініцыятыве ў 1966 годзе ў Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі ствараецца кафедра оперна-сімфанічнага дырыжыравання, якую ён узначальвае да 1968 года. Сярод яго вучняў народны артыст Беларусі М. Казінец, дацэнт БДАМ Сяргей Кафанаў і іншыя.
В. В. Катаеў у сваёй выканальніцкай дзейнасці заўсёды шукаў новыя шляхі. Многія яго канцэрты і гастрольныя выступленні ламалі савецкія стэрэатыпы ўспрымання сучаснай заходняй музыкі. Смеласць, неабходная для выканання твораў некаторых савецкіх і сучасных заходніх аўтараў, нараджалася з яснага разумення сваёй мастацкай мэты. Гэтая артыстычная безкампраміснасць і адмова ўступіць у КПСС адбіліся ў далейшым на кар’еры В. В. Катаева, ён быў пазбаўлены многіх магчымасцяў, у т.л. заняцця высокага становішча ў афіцыйнай музычнай іерархіі СССР, аднак талент, моцны характар ​​і велізарная працаздольнасць дазвалялі яму дасягаць пастаўленых перад сабой творчых мэт.
У 1963 годзе ён выканаў у Мінску 13-ю сімфонію Д. Д. Шастаковіча — неўзабаве пасля маскоўскай (сусветнай) прэм’еры, якая выклікала вострую рэакцыю афіцыйнага савецкага кіраўніцтва. В. В. Катаеў успамінае :
Здавалася, ужо нішто не можа перашкодзіць выкананню сімфоніі, але за пяць дзён да канцэрта мне раптам з Масквы патэлефанаваў К. Кандрашын і папрасіў тэрмінова вярнуць аркестравыя партыі… Раніцай наступнага дня перад рэпетыцыяй я паведаміў пра гэта аркестру… Тады вырашылі, што пасля рэпетыцыі кожны музыкант возьме дадому сваю партыю і да раніцы перапіша яе, а заўтра вечарам цягніком адправім ноты з бібліятэкарам у Маскву.
З асаблівай удзячнасцю дагэтуль успамінаю ўдзельнікаў выканання 13-й сімфоніі ў Мінску, асабліва музыкантаў Дзяржаўнага сімфанічнага аркестра Беларусі, якія перапісалі ўвесь камплект аркестравых партый пяцічасткавай сімфоніі для поўнага трайнога складу духавых, арфы, фартэпіяна, мноства ўдарных і вялікай колькасці струнных — больш за семдзесят партый! Гэты камплект аркестравых партый да гэтага часу знаходзіцца ў бібліятэцы аркестра. Я не ведаю падобнага выпадку ў канцэртнай практыцы аркестраў былога СССР, не кажучы аб канцэртным жыцці іншых краін.
Сярод пастановак В. В. Катаева, якія сталі падзеямі ў музычным жыцці Мінска і Беларусі, «Ваенны рэквіем» Б. Брытэна, «Сімфонія псалмоў» І. Стравінскага, сімфонія «Песня аб зямлі» Г. Малера, араторыя А. Анегера «Жанна д’Арк на вогнішчы» (у сцэнічнай рэдакцыі), шматлікія творы беларускіх кампазітараў.
У Маскве
У 1972 годзе В. В. Катаеў з'ехаў з Мінска, больш за чвэрць стагоддзя працаваў у Маскоўскай кансерваторыі, але сувязяў з Беларуссю не перарываў. Вялікі поспех мелі пастаўленыя ім і выкананыя пад яго кіраўніцтвам «Гісторыя доктара Іагана Фаўста» А. Шнітке (1984), «Сімфанічныя танцы» К. Штакхаўзена (першае выкананне ў СССР, 1984), араторыя С. Пракоф'ева «Цар Іван Грозны» (тэатральна-сцэнічная пастаноўка з удзелам І. Смактуноўскага, 1992).
Віталь Вітальевіч Катаеў памёр 12 сакавіка 1999 года. Пахаваны ў Маскве на Пятніцкіх могілках.
Фергана (гістарычная вобласць)
Фергана — гістарычная вобласць у Сярэдняй Азіі (раён Ферганскай катлавіны). Адзін з найстаражытных раёнаў асела-земляробчай культуры, якая ўзыходзіць да бронзавага веку (гл. артыкулы Дальверзінскае паселішча, Чусцкае паселішча), баваўнаводства было вядома тут з пачатку н.э. У 8 ст. заваявана арабамі, затым уваходзіла ў склад шэрагу сярэднеазіяцкіх дзяржаў. У 2-й палове 18 ст. аддзялілася ад Бухарскага ханства і склала аснову тэрыторыі Какандскага ханства, пасля скасавання якога ў 1876 увайшла ў склад Расійскай імперыі.
Шылук
Шылук (саманазва Chollo) — афрыканскі народ. Жывуць пераважна ў Паўднёвым Судане. Агульная колькасць (2021 г.) — 361 000 чалавек.
Гісторыя
Шылук з'яўляюцца адным з нілоцкіх народаў, якія, згодна найбольш распаўсюджанай версіі, фарміраваліся на тэрыторыі Паўднёвага Судана. Згодна легендарным паданням саміх шылук, іх заснавальнікам быў культурны герой Н'іканг (Н'ікаанго; 1490 — 1517 гг.), што з'явіўся з паўднёвай краіны ля вялікага возера і аб'яднаў вакол сябе розныя роды. Назва шылук — арабізаваная версія саманазвы Chollo (Köölø), што ў сваю чаргу паходзіць ад імя продка Н'іканга, які нібы ажаніўся з жанчынай-кракадзілам.
Нашчадкі Н'іканга заснавалі дзяржаву Шылук, што межавала з моцнай дзяржавай Фундж, ахоплівала часткі Паўднёвага Судана і Судана паабапал ракі Ніл і праіснавала да 1861 г. Яе насельніцтва падзялялася на буйныя родавыя і тэрытарыяльныя аб'яднанні, займалася земляробствам, рыбалоўствам і адгоннай жывёлагадоўляй. Шылук пацярпелі паражэнне ў войнах з дзінка і нуэр, у выніку іх дзяржава была далучана да дзяржавы Мухамеда Алі, а потым — да Судана. Пры гэтым манархія фармальна захавалася і працягвае існаваць нават у нашы дні.
У перыяд вайны за незалежнасць Паўднёвага Судана і грамадзянскай вайны, што пачалася ў 2013 г., шылук моцна пацярпелі ад дзеянняў паўднёвасуданскіх узброеных сіл.
Асаблівасці культуры
Грамадства, утворанае ў дзяржаве шылук у XVI — XIX стст., будавалася на сацыяльнай няроўнасці. Уся ўлада фармальна належыла манарху рэт, які з'яўляўся нашчадкам Н'іканга. Лічылася, што ён валодаў магіяй і абараняў краіну. Вышэйшыя пасады займалі прадстаўнікі родаў, якія раней далучыліся да Н'іканга. Яны складалі кола прыдворных банг рэт, двух правадыроў і іх прыбліжаных, якія кіравалі шылук ад імя рэт. Пасады часцяком перадаваліся па спадчыне. Нават нашчадкі тых, хто страціў пасаду, вылучаліся з ліку простых абшчыннікаў, ім павінны былі аказваць пашану. У нашы дні рэт і яго прыдворныя не маюць рэчаіснай улады, аднак шылук вераць у святасць манархіі. Шылук падзелены на буйныя родавыя і тэрытарыяльныя аб'яднанні. На ніжэйшай прыступцы сацыяльнай лесвіцы знаходзяцца нашчадкі рабоў.
Важная частка фальклору — вусная народная творчасць. Шылук бавяць час тым, што гуртуюцца вакол апавядальніка, які пераказвае старыя міфы, паданні, казкі, навіны. Найлепей захаваліся гістарычныя паданні аб існаванні іх дзяржавы. Народныя танцы з маскамі імітуюць ваенныя дзеянні або паляванне. Рамеснікі шылук — выдатныя творцы керамічных скульптур і ювелірных вырабаў.
Рэлігія
Нягледзячы на раннія кантакты з мусульманамі, большасць вернікаў прытрымліваецца традыцыйнай рэлігіі. Яна заснавана на веры ў вышэйшага духа Джуока, які кіруе навакольным светам. Шанаванне Джуока ўключае ахвярапрынашэнні свойскай жывёлы. Абагаяўляецца манарх рэт і яго продкі. Шылук таксама вераць у магутных духаў вады, ракі Ніл, іншых прыродных аб'ектаў. Лічыцца важным захаванне цела нябожчыка да яго пахавання на радзіме.
З канца XIX ст. сярод шылук вядзецца хрысціянская місіянерская дзейнасць. Яна набыла асаблівы поспех падчас грамадзянскіх войн у Судане і Паўднёвым Судане, паколькі місіянерскія арганізацыі аказваюць гуманітарную дапамогу. У нашы дні каля трэці вернікаў належаць да розных хрысціянскіх плыняў, звычайна пратэстанцкіх.
Мафальда Савойская
Мафа́льда (Маці́льда) Саво́йская (Mafalda de Saboia, 1125 — 4 лістапада 1157) — першая каралева Партугаліі.
Біяграфія
Была дачкой графа Савойскага Амадэя III. У 1146 выйшла замуж за першага караля Партугаліі Альфонса I. Мела двор у Канавезешы. Нарадзіла семярых дзяцей, памерла параўнальна маладой (па некаторых даных, была забіта мужам з рэўнасці). Пахавана ў манастыры св. Крыжа ў Каімбры.
Дубоўскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў.
Гурбай (Ігналінскі раён)
Гурба́й (Gurbai) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Грыбеная.
Феод
Феод (feudum) — у сярэднявечнай Заходняй Еўропе землі (або фіксаваны даход), падараваныя ў спадчыннае валоданне сеньёрам свайму васалу, абавязанага за гэта несці ваенную, прыдворную службу (удзел у сеньёрыяльным судзе, у кіраванні сеньёра і інш.), уносіць плацяжы, усталяваныя звычаем.
Гісторыя
Феод ў Заходняй Еўропе ў перыяд Сярэднявечча насіў назву зямельнага надання, прадстаўленае сеньёрам свайму васалу ў спадчыннае валоданне пры ўмове выканання феадальных службаў: ваеннай, прыдворнай і г.д. Тая ж самая зямля, перададзеная васаламі на тых жа ўмовах сваім васалам, называлася «ар’ер-феод». Шэраг падпарадкаваных адзін аднаму носьбітаў уладальніцкіх правоў, на адну і тую ж зямельную адзінку, складаў своеасаблівую феадальную «лесвіцу», якая стала асновай тытулярнай сістэмы.