cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леанід Іванавіч Пасечнік
Біяграфія
6 снежня 2021 года Пасечнік стаў членам расійскай кіруючай партыі «Адзіная Расія». Старшыня «Адзінай Расіі» Дзмітрый Мядзведзеў асабіста ўручыў яму партыйны білет падчас штогадовага з’езда партыі ў Маскве.
Ушкулун
Ушкулун — сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Майкаінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 553655300.
Марыс Метэрлінк
Мары́с Палідо́р Мары́ Берна́р Метэрлі́нк (Maurice (Mooris) Polydore Marie Bernard Maeterlinck;, Гент — 6 мая (паводле некаторых крыніц — 5-га мая) 1949, Ніца) — бельгійскі паэт, драматург і філосаф. Пісаў па-французску. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры за 1911. Прэмія прысуджана «ў прызнанне шматбаковай літаратурнай дзейнасці і асабліва за драматычныя творы, адзначаныя багаццем ўяўлення і паэтычнай фантазіяй, якія адкрываюць, часам пад маскай чароўнага вымыслу, глыбокае натхненне, у той час як форма містэрый прыцягвае чытачоў сваёй пачуццёвасцю і абуджае іх уяўленне».
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Генцкі ўніверсітэт (1885), вывучаў права ў Парыжы, працаваў адвакатам у Генце. 3 1896 жыў у Францыі. Старшыня Міжнароднага ПЭН-клуба (з 1947).
Член Бельгійскай каралеўскай акадэміі літаратуры і прыгожых мастацтваў.
Творчасць
Дэбютаваў у 1883. Пісаў на французскай мове. Першы зборнік вершаў «Цяпліцы» (1889), першая яго п'еса «Прынцэса Мален» (1889, на сюжэт казкі братоў Грым). У аднаактоўках «Няпрошаная» і «Сляпыя» (абедзве 1890), драмах «Пелеас і Мелізанда» (1892), «Там, унутры» і «Смерць Тэнтажыля» (абедзве 1894) сцвярджаецца ўлада над чалавекам загадкавага Невядомага, што часам увасабляецца ў смерці, чалавек разглядаецца як ахвяра, як згублены ў варожым свеце «сляпы», як «марыянетка». Аўтар рамантычных драм «Аглавена і Селізета» (1896), «Арыяна і Сіняя Барада» (1896, на сюжэт казкі Ш. Перо), «Сястра Беатрыса» (1901), «Монна Ванна» (1902), «Цуд Святога Антонія» (1903) і інш., кніг эсэ, мемуараў. Вяршыня яго творчасці — філасофская п'еса-казка «Сіняя Птушка» (1908).
На сюжэт драмы «Пелеас і Мелізанда» напісаны аднайменная опера К. Дэбюсі (1902), сімфанічная паэма А. Шонберга, на сюжэт драмы «Арыяна і Сіняя Барада» — опера П. Дзюка (1907).
Сімвалісцкая драма М. Метэрлінка прадвызначыла авангардысцкі кірунак у драматургіі ў 2-й пал. XX ст. — «тэатра абсурду», або «антытэатра».
NGC 4092
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маладая Беларусь (альманах)
У канцы 1911 года вестка пра альманах з’яўляецца на старонках «Нашай нівы», а у 1912 годзе выходзіць першы сшытак часопіса. Сшытак меў аб’ём 166 старонак і тыраж 1500 экзэмпляраў. У звароце «Да чытачоў» рэдакцыя часопіса абвясціла сваёй задачай «патрапіць першы раз да сэрца несвядомага беларуса, каб, умацаваўшы ў ім свядомыя адносіны да нашай справы, мець у ім беларуса-грамадзяніна». «Наша ніва» адгукнулася на першы сшытак артыкулам, у якім былі адзначаны такія яго недахопы, як маленькая колькасць пісьменнікаў у выпуску, а таксама слабыя карэктура і эстэтычны выгляд.
Нягледзячы на тое, што выйшла толькі 3 сшыткі (два ў 1912 і адзін у 1913 годзе), часопіс пакінуў выразны след у гісторыі беларускай літаратуры: упершыню друкаваліся драматычная паэма Янкі Купалы «Сон на кургане», некаторыя вершаваныя апавяданні Якуба Коласа, апавяданні «Асеннія лісты», «Лішняя» і «Зялёнка» Цёткі, «Абразкі» Змітрака Бядулі, «Амерыканец» А. Новіча, вершы Цішкі Гартнага, Хведара Чарнышэвіча, Алеся Гурло, Канстанцыі Буйло, Янкі Журбы, Альфонса Петрашкевіча. У артыкулах Антона Навіны (Антона Луцкевіча) «На дарозе да новага жыцця» і «К пытанню аб нацыянальных адносінах у Беларусі і Літве» абгрунтавана адраджэнская канцэпцыя беларускай гісторыі.
Ільменскія горы
Ільменскія горы (або Ільмены) — група хрыбтоў на Паўднёвым Урале, у Чалябінскай вобласці Расіі, у ваколіцах горада Міяс.
Складзены масіўна-крышталічнымі пародамі (міяскіты, граніты і іншыя) са шматлікімі пегматытавымі жыламі складанага і разнастайнага мінералагічнага складу, якія ўтрымоўваюць ільменіт, апатыт, гранат, тапаз і іншыя. Тут упершыню ў 1824—1826 гг. быў знойдзены мінерал манацыт. Горы пакрыты лясамі (хвоя, лістоўніца, бяроза), шмат лугоў, балот. З Ільменскімі гарамі з усходу мяжуе ўзгораная лясіста-азёрная мясцовасць, а з захаду за далінай ракі Міяс — асноўная маса хрыбтоў Уральскіх гор, яны такім чынам з’яўляюцца ўсходняй мяжой Уральскіх гор на сваёй геаграфічнай шыраце.
Дзмітраўка (Духаўшчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ільменскія горы
Найвышэйшы пункт — гара Ільментау (755 м). На поўдні Ільменскія горы працягваюцца хрыбтамі Кумас і Ірэндык (на тэрыторыі Учалінскага раёна) Башкартастана.
Прысынак
Назву Прысынак маюць:
Волыця-Дружкапільска
Волыця-Дружкапільска (Волиця-Дружкопільська) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Шкляніца з Навагрудка
Шкляніца з Навагрудка — таўстасценная канічная шкляніца, знойдзеная ў Навагрудку. Шкляніца, выдзьмутая з ружовага шкла і аздобленая контррэльефнай разьбой, узвышаецца на кальцавым паддоне. На ёй бачны выявы галоў дзвюх птушак накшталт арлоў, геаметрычныя ўзоры.
Інсарскі раён
Інса́рскі раён (Инсарский район, Инесаро буе, Инзаронь аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Інсар.
Геаграфія
Інсарскі раён мяжуе з Рузаеўскім, Кавылкінскім і Кадошкінскім раёнамі, а таксама з Пензенскай вобласцю. Плошча раёна складае 968,70 км². Паўднёвая частка раёна размяшчаецца ў нізіннай мясцовасці, паўночная частка ляжыць на ўсходніх адгор’ях Прыволжскага ўзвышша. Рэльеф далей на поўнач значна паніжаецца, а сярэдзіна раёна, дзе знаходзіцца пасёлак Кадошкіна, з’яўляецца найвышэйшым пунктам у заходняй частцы Мардовіі.
Гісторыя
Інсарскі раён быў утвораны ў 1928 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК. У раённым цэнтры, горадзе Інсар, былі адкрытыя педагагічнае вучылішча, конапаляводчы інстытут, пазней рэарганізаваны ў сельскагаспадарчы тэхнікум.
Слабодкаўскі сельсавет
Назву Слабо́дкаўскі сельсавет маюць:
Прыцерпа
Назву Прыце́рпа маюць:
Волыця-Лабачыўска
Волыця-Лабачыўска (Волиця-Лобачівська) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Марцін Шульц
Марцін Шульц (Martin Schulz;, , ФРГ) — нямецкі палітык, сябра Партыі еўрапейскіх сацыялістаў, дэпутат Еўрапарламента з 1994 года. Старшыня Еўрапарламента з 17 студзеня 2012 па 17 студзеня 2017 года.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 снежня 1955 года ў Эшвайлеры (ФРГ).
У перыяд з 1977 па 1982 год працаваў у розных выдавецтвах і кніжных крамах. З 1982 года па 1994 год быў уладальнікам кнігарні.
У 1984 годзе Марцін Шульц стаў дарадцам горада Вюрзелен ў зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. У 1987—1998 гадах у тым жа горадзе займаў пасаду мэра.
У 1974 годзе Шульц ўступіў у маладзёжную сацыял-дэмакратычную арганізацыю «Jusos». З 1991 па 1999 год ён быў членам Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі. У 1995 годзе ён стаў членам выканаўчага органа партыі ў раёне Сярэдняга Рэйна, у наступным годзе ён быў абраны старшынёй партыі ў Аахене. У 1999 годзе ён стаў членам праўлення нацыянальнай партыі.
У 1994 годзе ён быў абраны ў Еўрапейскі парламент. У наступных выбарах (у 1999, 2004 і 2009 гадах) быў пераабраны. У якасці каардынатара працаваў у падкамісіі па правах чалавека ў Партыі еўрапейскіх сацыялістаў у 1994—1996 гадах. Затым у 1996—2000 гадах выконваў тыя ж функцыі ў Камітэце па грамадзянскіх свабодаў, юстыцыі і ўнутраных справах. У 2000—2004 гадах ён быў старшынёй групы нямецкіх сацыял-дэмакратаў у Еўрапейскім парламенце. З 2002 года стаў першым намеснікам старшыні парламенцкай групы сацыялістаў, у 2004 годзе стаў яе старшынёй. З 2009 года стаў старшынёй Партыі еўрапейскіх сацыялістаў, а затым і групы сацыял-дэмакратаў.
17 студзеня 2012 года Марцін Шульц змяніў Ежы Бузека на пасадзе старшыні Еўрапейскага парламента. 1 ліпеня 2014 года пераабраны старшынёй Еўрапейскага парламента.
Музей беларускага кнігадрукавання
Музей беларускага кнігадрукавання размешчаны ў будынку былой Брацкай школы Полацкага Богаяўленскага манастыра, помніка архітэктуры XVIII стагоддзя.
Гісторыя
25 сакавіка 1994 года на базе некалькіх выставачных залаў музея быў створаны Музей-бібліятэка Сімяона Полацкага.
Калекцыі
Экспазіцыйная плошча музея складае 928 кв. м. Экспазіцыя музея размяшчаецца ў 15 залах, на двух паверхах, дэманструецца 2500 музейных экспанатаў.
Самую вялікую частку музейных экспанатаў складаюць кнігі. Сярод старадрукаваных выданняў такія рарытэты, як «Евангелле вучыцельнае» (Вільня: друкарня Мамонічаў, 1595), Геранім Фалецкі «12 прамоў» (Венецыя: выданне Альдаў, 1558), «Мінея агульная» (Масква, 1628). У музеі прадстаўлена і іншая прадукцыя: часопісы і газеты розных гадоў, паштоўкі, улёткі, календары, буклеты.
Галычаны (Гарохіўскі раён)
Галычаны (Галича́ни) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 4093
NGC 4093 (іншыя абазначэнні — MCG 4-29-21, ZWG 128.24, NPM1G +20.0306, PGC 38323) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кавылкінскі раён
Кавы́лкінскі раён (Ковылкинский район, Лашмань аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым захадзе Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Кавылкіна.
Геаграфія
Кавылкінскі раён мяжуе з Кадошкінскім, Інсарскім, Тарбееўскім, Ацюр’еўскім і Краснаслабодскім раёнамі, а таксама з Пензенскай вобласцю. Плошча раёна складае 2025,00 км².
Гісторыя
Кавылкінскі раён быў утвораны 16 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Добрына (Смаленская вобласць)
Добрына (Добрино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Карашы
Карашы — сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Сатпаеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553657100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 931 чалавек (475 мужчын і 456 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 589 чалавек (285 мужчын і 304 жанчыны).
CAC 40
Разлік індэкса
Індэкс вылічваецца як сярэдняе арыфметычнае ўзважанае па капіталізацыі значэнне коштаў акцый 40 найбуйных кампаній, акцыі якія гандлююцца на біржы Euronext Paris. Кожная з сарака кампаній мае свой індэкс, які ўзважваецца ў адпаведнасці з вартацю яе каштоўных папер, даступных на рынку. Вагі вар’іруюцца ад кампаніі да кампаніі ў залежнасці ад яе капіталізацыі ў вольным звароце. Падчас узважвання кампанія ўсякаецца да максімальнай вагі 15 % у CAC 40.
Пачынаючы з 1 снежня 2003 года пры падліку капіталізацыі ўлічваюцца толькі акцыі, якія знаходзяцца ў свабодным абарачэнні.
Індэкс вылічваецца кожныя 30 секунд у працоўныя дні біржы з 9:00 да 17:30 па Цэнтральна-еўрапейскім часе.
Крытэры выбару
Састаў CAC 40 абнаўляецца штоквартальна камітэтам экспертаў Conseilcientifique des indices (CSI). Змяненні заўсёды ўступаюць у сілу ў трэцюю пятніцу сакавіка, чэрвеня, верасня і снежня. Колькасць акцый у свабодным звароце пераглядаецца кожны верасень.
Беластоцка-Гданьская епархія
Беластоцка-Гданьская епархія — епархія Польскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы з цэнтрам у Беластоку.
Гісторыя
15 ліпеня 1946 года заснавана Беластоцкая і Бельская епархія. У 1948 годзе стала называцца Беластоцкай і Гданьскай.
Гэктары
Гэктары (Гекта́ри) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Зборы
Збо́ры (, Зборы) — былая вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1836 г. прыватная вёска, 6 двароў, 44 жыхары.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 2 двары, 2 жыхары.
Плошча 4,29 га, працягласць межаў — 1 040 метраў.
Яросімава (Смаленская вобласць)
Яросімава (Еросимово) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Пузыры
Назву Пузыры́ маюць:
Іван Іванавіч Малады
Іван Іванавіч Малады ( — ) — князь маскоўскі, рускі военачальнік. Старэйшы сын Івана III ад яго першага шлюбу з Марыяй Барысаўнай, дачкой вял.кн. цвярскога.
У 1468 г. суправаджаў бацьку ў паходах на Казанскае ханства. З 1471 г. — суправіцель бацькі. У 1472 і 1477 падчас паходаў Івана III на Вялікі Ноўгарад кіраваў («ведаў») Масквой. Адзін з кіраўнікоў рускай раці ў час «стаяння на Угры» (1480). У 1483 г. ажаніўся з дачкой малдаўскага гаспадара Стэфана Алене, што спрыяла ўмацаванню прыязных сувязяў Русі з Малдавіяй. Удзельнік паходу на Цвер у 1485 г., пасля яе далучэння да Масквы — князь цвярской.
German Masters 2017 (снукер)
German Masters 2017 (таксама вядомы як F66.com German Masters 2017 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 1 па 5 лютага 2017 года на арэне Тэмпадром, у Берліне, Германія. Турнір стаў 11-м розыгрышам German Masters, заснаванага ў 1995 годзе і адноўленага ў 2011 годзе. Прызавы фонд турніру склаў €367,000, з якіх €80,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Энтані Хэмілтан, які перайграў на свяім шляху да тытула Энтані Мак-Гіла (5:2) і Буньярыта Кеятыкуна (5:3) у кваліфікацыі, Марка Уільямса (5:3), лідара сусветнага рэйтынгу Марка Сэлбі (5:2), Бары Хокінса ў чвэрцьфінале (5:4), Сцюарта Бінэма ў паўфінальным матчы (6:4) і Алістэра Картэра ў фінальным паядынку (9:6). Такім чынам, 45-гадовы англічанін, які даходзіў да рэйтынгавых фіналаў на адкрытым чэмпіянаце Брытаніі 1999 года і на адкрытым чэмпіянаце Кітая 2002 года, выйграў свой першы рэйтынгавы тытул у кар’еры, а таксама першы прафесійны турнір з 1995 года (калі ён перамог на Аўстралійскім Мастэрс). Апроч таго, Хэмілтан, якому было 45 гадоў і 7 поўных месяцаў, стаў самым узроставым пераможцам рэйтынгавага спаборніцтва з 1989 года (калі Даг Маўнджой перамог на Класік ва ўзросце 46 гадоў і 7 поўных месяцаў). Энтані Хэмілтан, які патрапіў у мэйн-тур толькі ў пачатку сезона і меў 66-ы нумар у сусветным рэйтынгу, стаў адным з самых нізкарэйтынгавых пераможцаў спаборніцтваў рэйтынгавага ўзроўню ў гісторыі, а гэтая перамога паспрыяла яго ўздыму ў рэйтынгу на 29 пазіцый — з 66-й на 37-ю.
Турнір
German Masters 2017 стаў 11-м розыгрышам турніру, які быў заснаваны ў 1995 годзе пад назвай адкрытага чэмпіянату Германіі (German Open) і праходзіў да 1998 года. У 2011 годзе першынства было адноўлена і з таго часу штогод праходзіць на арэне Тэмпадром, у Берліне, Германія.
German Masters 2017 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з’яўляўся 12-м рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру не змяніўся ў параўнанні з леташнім спаборніцтвам і склаў €367,000. Першы прыз турніру таксама застаўся на тым жа ўзроўні, што і год таму, — €80,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Кваліфікацыя
Пасеў снукерыстаў на German Masters 2017 быў утвораны паводле афіцыйнага рэйтынгу на 5 снежня 2016 года (пасля чэмпіянату Вялікабрытаніі 2016 года). Першы нумар пасеву атрымаў леташні пераможца турніру Мартын Гоўлд, а другі — чэмпіён свету Марк Сэлбі.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі German Masters прынялі ўдзел 32 снукерысты, якія выйгралі па два матчы ў кваліфікацыі. Шэсць гульцоў з першых шаснаццаці сеяных не патрапілі на турнір: Джон Хігінс (3), Джад Трамп (4), Шон Мёрфі (5), Дзін Цзюньхуэй (6), Джо Пэры (9), Лян Вэньбо (11) і Кайрэн Уілсан (16).
Пераможца German Masters 2011 года Марк Уільямс з Уэльса прыняў удзел у адзінаццатым (з адзінаццаці) розыгрышы турніру, абнавіўшы такім чынам свой рэкордны паказчык.
У 2017 годзе на German Masters удзельнічалі 6 дэбютантаў: Джэймі Джонс (32), Робін Хал (55), Янь Бінтаа (68), Джон Эстлі (76), Акані Сангсермсавад (79) і Чжан Юн (85).
Рэкардсменам па колькасці тытулаў German Masters быў Роні О’Саліван, які двойчы перамагаў на турніры ў 1996 і 2012 гадах. Акрамя яго сярод удзельнікаў розыгрышу 2017 года на German Masters перамагалі Марк Уільямс у 2011 годзе, Алістэр Картэр у 2013 годзе, Марк Сэлбі ў 2015 годзе і Мартын Гоўлд у 2016 годзе.
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі German Masters 2017 года стаў 54-гадовы Джымі Уайт. Пітэру Эбдану падчас турніру было 46 гадоў, а Энтані Хэмілтану і Дамініку Дэйлу — па 45. Самым маладым удзельнікам German Masters 2017 стаў 16-гадовы Янь Бінтаа. Чжаа Сіньтуну было 19 гадоў, а Акані Сангсермсаваду і Чжану Юну — па 21.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах German Masters.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў German Masters 2017.
Гарышне (Гарохіўскі раён)
Гарышне (Горі́шнє) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 4094
NGC 4094 (іншыя абазначэнні — MCG -2-31-16, UGCA 269, IRAS12033-1414, PGC 38346) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эндру Уільям Мелан
Эндру Уільям Мелан (, Пітсбург, Пенсільванія, ЗША —, Саўтгэмптан, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі банкір, міністр фінансаў пры прэзідэнтах У.Гардзінгу, Куліджы і Г.Гуверы. Пасол ЗША ў Вялікабрытаніі.
Цікавасці
Калекцыянер жывапісу. З 1920-х гадоў Мелан пачаў збіраць калекцыю карцін і скульптур ранніх майстроў з намерам стварыць у краіне нацыянальную мастацкую галерэю. Пры распродажы Савецкім урадам эрмітажных шэдэўраў ў галерэі Knoedler and Co Мелан стаў адным з асноўных пакупнікоў карцін. Такім чынам, ядро ​​калекцыі склалі прададзеныя савецкай уладай шэдэўры Эрмітажа. Пасля яго смерці Кангрэс 24 сакавіка 1937 года ў сумеснай пастанове абедзвюх палат прыняў калекцыю і грашовыя сродкі і ўхваліў стварэнне галерэі.
На будаўніцтва будынка Нацыянальнай галерэі мастацтваў Мелан вылучыў 10 млн долараў ЗША і перадаў сваю калекцыю жывапісу.
Міхаіл Багданавіч Барклай дэ Толі
Міхаіл Багданавіч Барклай дэ Толі (Michael Andreas Barclay de Tolly,, маёнтак Помуш, цяпер у Пакруойскім раёне Літвы — ) — расійскі палкаводзец і дзяржаўны дзеяч, генерал-фельдмаршал (1814).
Біяграфія
Выхадзец з шатландскага роду, які ў 17 стагоддзі перасяліўся ў Прыбалтыку.
Удзельнік руска-турэцкай (1787—1791) і руска-шведскай (1788—1990) войнаў, т.зв. Польскай кампаніі (1792—1794) — задушэння паўстання Т.Касцюшкі (штурм Вільні, знішчэнне атрада С.Грабоўскага каля Гродна).
Камандзір дывізіі, корпуса ў руска-пруска-французскую (1806—1807) і руска-шведскую (1808—1809) войны. З мая 1809 года галоўнакамандуючы фінляндскай арміяй і генерал-губернатар Фінляндыі. З 1810 года член Дзяржаўнага савета. У студзені 1810-верасні 1812 ваенны міністр, адначасова камандаваў 1-й Заходняй арміяй, сфарміраванай у Літве і Заходняй Беларусі (сакавік-верасень 1812). У час вайны 1812 года да 17 жніўня фактычна кіраваў баявымі дзеяннямі расійскіх войскаў, у Барадзінскай бітве 1812 года камандаваў правым флангам і цэнтрам баявога парадку. У замежных паходах рускай арміі 1813—1814 гадах галоўнакамандуючы руска-прускай арміяй. З 1815 года галоўнакамандуючы 1-й расійскай арміяй. У 1817 годзе суправаджаў цара Аляксандра І у яго падарожжы па Беларусі; выступаў супраць ваенных пасяленняў.
Шанцаванне
Сімвалы шанцавання
Паколькі падзеі, якія можна ахарактарызаваць як шанцаванне, для большасці людзей з’яўляюцца жаданымі і чаканымі, існуе мноства розных знакаў, якія яе ўвасабляюць. Сімваламі шанцавання лічацца чатырохлістая канюшына, падкова, камінар або божая кароўка. У многіх краінах сімвалам шанцавання таксама з’яўляецца свіння, што выяўляецца, у прыватнасці, у найбольш папулярным выглядзе для капілак — выглядзе свінні.
Міцькі (Брэсцкі раён)
Мі́цькі — былая вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 9 км на поўдзень ад Брэста, 6 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Паўднёвы, аўтадарогай злучана з Брэстам. З 21 снежня 2007 года ў складзе горада Брэста. Міцькі ўваходзілі ў склад Гершонскага сельсавета.
Гісторыя
У 18 ст. вёска — цэнтр маёнтка ў Брэсцкім павеце.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях. Маёнтак складаўся з фальварка і аднайменнай вёскі. У 1858 годзе ўласнасць пана Куроўскага. Вёска з'яўлялася цэнтрам сялянскай грамады. У 1897 годзе вёска ў Камянец-Жыровіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Камянец-Жыровіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. Непадалёку ад вёскі знаходзіўся фальварак (1 двор, 16 жыхароў).
Шальмоўскі тэатр ДыГрыза
Займалася рэканструкцыяй сярэдневечнае карнавальнае культуры Беларусі (вандроўны тэатар-цырк дашэкспіраўскай эпохі) і прамоцыяй Беларускай архаічнай культуры ў Еўропе. Актыўная гастрольная дзейнасць рэгіструецца ў 2005—2016 гадах. Галоўны Рэжысёр Аляксей «Бекар» Бурносенка (Мінск). Акрамя шоу-бізнэса, арганізацыя існавала таксама ў якасці адукацыйнай НДА (Не-Дзяржаўнае Арганізацыі, альбо NGO). У гэтым кшталце займалася культурніцкай і артыстычнай адукацыяй моладзі і дарослых, міжнароднымі культурніцкімі абменамі. Трупа была заснавальнікам руху сярэдневечных вулічных тэатраў Беларусі, адкрывала першы «Мінскі форум вулічных тэатраў», сябры групы кансультавалі музычны гурт «Стары Ольса» ў галіне старажытных і фальклорных танцаў і былі заснавальнікамі вандроўнага тэатрыка «Яварына». Гастрольная геаграфія цягнецца ад поўначы Нарвегіі да поўначы Італіі, і ад Дубліна (Ірландыя) да Яраслаўля (Расія).
Рэпэртуар
Вагневы тэатр і шоу-балет — Драматычныя сцэнічныя перфомансы, галоўнае часткай дэкарацый ў якіх выступае жывы вагонь. Глядзі ніжэй «Найбуйнейшыя Праекты». Таксама «шоу-балет» — харэаграфічныя перфомансы з вагнем, упрыгожаныя акрабатыкай і пантамімай. Прызначаныя для аздабленьня сьвятаў, вясельляў ды фестываляў. Былі зробленыя ў трох асноўных жанрах — «Драйв» (прэзэнтаваўся на байк-фэстах, звычайных Святах Горада ці фестывалях без жанравае спецыфікі), «Фолк» (прэзентаваўся на імпрэзах, прысьвечаных фальклору ці вікінгаўскае тэматыцы) і «Медываль» (прэзентаваўся на шматлікіх сярэдневечных і рыцарскіх фестывалях вакол Эўропы, ў тым ліку ў Беларусі)
Сярэдневечны балаган — Рэканструкцыя і стылізацыя вулічнага тэатру эпохі перад Шэкспірам. Была зьмяшаная з цыркавым жанрам. Прэзентаваліся фарсы (кароткія камедыйныя спектаклі з маралізатарскае думкай), экзампла, інтэрактыўныя забаўляльныя імправізацыі з аудыторыей, а таксама цыркавыя жанры «балагану» — акрабатыка, музыка (валынка ў выкананьні Аляксея Бурнасенка), жангляваньне, маніпуляваньне інструментамі, танцы сцэнічныя і навучаньне танцам аудыторыі, шчудла, маніпуляваньне хлыстом (бічом), факірскае майстэрства.
Архаічны фальклор — Рэканструкцыя архаічнае забаўляльнае культуры — ў большасьці аутэнтычныя народныя танцы і гульні розных рэгіенаў, у асноўным Беларусі і Скандынавіі. Аздабляліся жывой музыкай ў выкананьні валынкі і барабанаў. Для папаўненьня рэпертуару беларускіх танцаў асноўны склад трупы рабіў этнаграфічныя экспедыцыі, напр. ў Расонскі раен ў 2012 г.
Фентэзі-фолк — Тэматычныя праграмы, дэманструючыя сюжэты з сучаснага фентезі: магічныя ўзаемадзеяньні, гераічныя бойкі, сцэнічная візуальная магія і г.д. Адзін з артыстаў тэатру заснаваў пазьней музычную фолк-фэнтэзі групу «Irdorath»
Рэтра-танцы — сцэнічныя перфомансы, рэканстріруючыя танцавальную культуру 1920—1940 г.: ліндзі-хоп, рок-н-ролл, чарльстан. Рабіліся майстар-клясы, флэшмобы і публічныя выступы.
Дзейнасьць у якасьці НДА
Паміж 2010 і 2020 кіраўніцтва арганізацыі праводзіць некалькі дзясяткаў міжнародных трэнінг-курсаў, прафесыйных абменаў, семінараў у розных краінах Эўропы і свету.
Чарговы праект — 2020 — Міжнародны поўны чатырохмесячны курс па практыках працы з моладзю «Chance to update» — практычныя звесткі пра адукацыную дзейнасць, лідарства, міжнародную праграму ERASMUS+, праектны менеджмент.
Апошнi праект — кастрычнiк 2021 года — арганiзацыя трэнінг-курса «Treasure Hunting Games and Creative Communication», Рэспублiка Кiпр, дзе працаваў трэнерам дырэктар «Шальмоўскага Тэатра ДыГрыза» Аляксей Бурнасенка.
2006
удзел трупы ў навагоднім вечары Ліцэя Беларускага Дзяржаўнага Універсітэта (Мінск, Беларусь)
Спасылкі
Відэа:
Любаўнянскі Град
Любаўнянскі Град (Ľubovniansky hrad) — замак у Славакіі.
Месцазнаходжанне
На паўночнай ускраіне Старой Любаўні: 49.31472°N, 20.69833°W
Гісторыя
Замак узнік хутчэй за ўсё ў канцы XIII стагоддзя як памежная вартаўнічая крэпасць на гандлёвым шляху ў Польшчу. Па некаторых крыніцах яго пабудаваў у 1280 годзе польскі князь Баляслаў, зяць Белы IV. Упершыню ж замак згадваецца ў 1311 годзе. У 1412—1772 гадах замак быў нароўні з іншымі спішскімі гарадамі аддадзены Польшчы ў якасці закладу за каралеўскі доўг, дэ-юрэ застаючыся венгерскім, дэ-факта польскім. У 1553 годзе замак быў пашкоджаны вялікім пажарам, у 1555 годзе пачаў перабудоўвацца. У XVII стагоддзі замак быў пашыраны і зноў перабудаваны. У наш час замак рэстаўруецца. У замку знаходзіцца Любаўнянскі Музей.
Губын Пэршы
Губын Пэршы (Гу́бин Перший) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Музей Баўбляй
«Баўбляй» — першы музей у Літве (1812), самы малы музей у свеце, размяшчаецца ў вёсцы Біётай (Шылальскі раён, 7 км да поўначы ад г. Скаўдзвіле), з 1962 «Баубляй» — філіял шяуляйскага музея «Аушры» («Aušros» muziejus), у 1969 абвешчаны помнікам гісторыі рэспубліканскага значэння.
Пабудаваны ў 1812 г. Дыянісіям Пашкевічам (Дзыянізасам Пошкам) з двух ацалелых і выдаўблёных частак вядомага дуба Баўбліс у якасці скарбонкі для захоўвання старажытнасцей — прыватнага музея. У музеі захоўваліся археалагічныя знаходкі, косткі маманта, старажытная зброя, рыцарскія панцыры, нумізматычная калекцыя, бібліятэтка з 200 кніг, партрэты вядомых навукоўцаў, філосафаў, паэтаў. Музей ад пачатку існавання і да сёнешняга дня наведваюць турысты. Частка збораў музея загінула падчас Першай сусветнай вайны. Цяпер над музеям «Баубляй» узвялі шкляны купал.
Корань (лінгвістыка)
Корань слова — галоўная частка слова, нязменная ў працэсе словаўтварэння і словазмянення (марфалагічнай дэрывацыі), носьбіт лексічнага значэння слова. У невытворных словах корань супадае з асновай. Значэнне кораня больш канкрэтнае, чым значэнне афіксаў слова. Структурна корані падзяляюць на свабодныя — сустракаюцца на правах аўтаномнага слова без афіксаў («сцян-а», «сцен-ка») і звязаныя — толькі ў спалучэнні з афіксамі («ада-мк-нуць», «за-вул-ак»). Корань, які закончваецца галосным гукам, называецца адкрытым («аб-у-ць»), зычным — закрытым («з-бір-аць»; у беларускай мове закрытыя корані заўсёды ва ўласнабеларускіх назоўніках, прыметніках, лічэбніках і займенніках, за выключэннем асабовых займеннікаў я, ты, мы). У залежнасці ад колькасці кораняў словы падзяляюць на простыя — адзін корань («бульб-ін-а») і складаныя — больш аднаго кораня («вад-а-лаз»). Корані службовых слоў блізкія па значэнні да афіксаў, напрыклад: значэнне прыназоўніка і прэфікса «без» («без білета» і «безбілетнік»), часціцы і прэфікса «не» («не прывабліваць» і «непрывабны»).
Бржэўнаўскі кляштар
Бржэўнаўскі кляштар (Břevnovský klášter) — першы мужчынскі бенедыкцінскі кляштар у Празе, знаходзіцца ў раёне Бржэўнаў. Заснаваны ў 993 годзе па загадзе князя Чэхіі Баляслава II і біскупа Адальберта (Войцеха) Пражскага. У 1991 годзе абвешчаны нацыянальным помнікам культуры Чэшскай Рэспублікі. Комплекс Бржэўнаўскага кляштара з'яўляецца адным з «кандыдатаў» у спіс помнікаў ЮНЕСКА.
Гісторыя
Існуе легенда пра тое, як Баляслаў II і Войцех сустрэліся на мастку-бервяне праз ручай, які выцякаў з крыніцы. І кожны з іх марыў заснаваць на гэтым месцы кляштар. Ад месца сустрэчы гэтых людзей і атрымаў сваю назву кляштар (břevno — бервяно).
У 11 стагоддзі драўляныя пабудовы былі заменены на каменную раманскую базіліку Св. Маргарыты (Маркеты). У тыя часы ў Чэшскай дзяржаве канвент адыгрываў значную ролю, як рэлігійная і культурная ўстанова, якая валодала вялікай бібліятэкай. Пры яго пасродніцтве пашыраліся культы новых святых, сярод яго паслушнікаў было нямала яскравых прадстаўнікоў культуры, акрамя таго, важным было значэнне і ўзровень яго гаспадарчай дзейнасці.
У 1950 годзе бенедыкцінцаў выгналі з кляштара; вярнуцца яны змаглі толькі ў 1990 годзе на чале з абатам.
Апісанне
У склад комплексу кляштара ўваходзіць базіліка Святой Маргарыты, твор Крыштафа Дынцэнхофера. У завяршэнні будаўніцтва браў удзел яго сын, Кіліян Ігнац Дынцэнхофер. Базіліка належыць да ліку ўзораў чыстага еўрапейскага барока. Унутраны план храма складаецца з некалькіх перасечаных эліпсаў, што стварае дынаміку прасторы. Ствараецца ўражанне руху, як быццам бы прастора пашыраецца ў шырыню.
З поўдня комплексу знаходзяцца двухпавярховыя будынкі раннебарочнага канвента з гаспадарчымі пабудовамі, тэрасавы сад са студняй, празванай «Войцешка» і капэла Св. Іосіфа. На поўнач ад касцёла знаходзіцца трохпавярховы комплекс канвента з гаспадарчымі пабудовамі і будынак прэлатуры. Галоўным чынам фасады манастырскіх пабудоў вырашаны проста, за выключэннем фасада прэлатуры, выкананым у стылі позняга барока, характэрным хутчэй для аблічча палаца. Звяртаюць на сябе ўвагу ўваходная брама са скульптурай Св. Бенедыкта канца 1730-x гг.
каля кляштара былі заснаваны ў 1739 годзе. У XIX стагоддзі яны былі істотна пашыраны. Сярод славутасцей могілак можна назваць капліцу Святога Лазара, пабудаваную ў 1762 годзе па праекце, надмагілле Ігнаца Міхала Платцэра і скульптуру Святога Пракопа, пастаўленыя Карлам Ёзефам Гіернлам. На могілках пахаваны спявак.
Эва Маралес
Хуан Эва Маралес Айма (Juan Evo Morales Ayma; нар., г. Арынока, Арура) — балівійскі палітычны дзеяч, прэзідэнт Балівіі (2006—2019). Першы прадстаўнік карэннага насельніцтва Амерыкі (аймара), які кіраваў Балівіяй, за больш як 500 год з часу іспанскай каланізацыі.
Палітычная дзейнасць
Прытрымліваецца левых палітычных поглядаў, з’яўляецца лідарам партыі «Рух да сацыялізму» (ісп. Movimiento al Socialismo) і ўзначальвае рух балівійскіх какалера (вырошчвальнікаў кокі), якія супрацьстаяць намеру ўрада ЗША знішчыць гэтую сельскагаспадарчую культуру ў правінцыі Чапарэ ў паўднёва-ўсходняй Балівіі.
На прэзідэнцкіх выбарах 2002 года заняў другое месца, што стала нечаканасцю для традыцыйных балівійскіх партый, а ў спалучэнні з яго індзейскім паходжаннем гэта зрабіла Маралеса знакамітым ва ўсёй Лацінскай Амерыцы. Перамог на выбарах 22 снежня 2005 года пасля шэрагу агульнанацыянальных крызісаў наконт газавай прамысловасці і выкрыцця карумпіраванасці прафесійных балівійскіх палітыкаў. У выбарах удзельнічала 98,7 % выбаршчыкаў, Маралес атрымаў 53,9 % галасоў і больш як на 15 % апярэдзіў свайго саперніка, былога прэзідэнта, кансерватара Хорхэ Кіроху (Jorge Quiroga).
Праз месяц пасля перамогі, 21 студзеня 2006, Маралес наведаў індзейскую духоўную цырымонію на месцы археалагічнага помніка дакалумбавай эпохі і ў сучасным рэлігійным цэнтры Тыўанаку, дзе ён быў каранаваны як вярхоўны лідар аймара, туземнай групы, да якой ён належыць. Маралес абвясціў, што ўпершыню пасля Тупака Амару карэнны амерыканец атрымаў уладу ў Балівіі.
22 студзеня 2006 адбылася інаўгурацыя Маралеса ў Ла-Пас, дзе прысутнічалі прэзідэнт Аргенціны Нестар Кіршнер, прэзідэнт Венесуэлы Уга Чавес і чылійскі прэзідэнт Рыкарда Лагас. Прыватная сустрэча прэзідэнтаў Балівіі і Чылі (краін, якія некалі ваявалі за выхад да Ціхага акіяна) павінна была паказаць, што прэзідэнцтва Маралеса адкрывае новую эру і заканчвае 500-гадовы каланіяльны перыяд.
Ва ўнутранай палітыцы імкнуўся правесці ў краіне масштабныя пераўтварэнні і намераваўся склікаць канстытуцыйную асамблею. Падтрымліваз нацыяналізацыю газанафтавай індустрыі (пачалася ў 2006 годзе). У сакавіку 2006 года абвясціў аб павышэнні мінімальнай зарплаты на 50 % з 440 балівіяна (45 еўра) да 660 балівіяна (67 еўра).
Вёў дыскусію з урадам ЗША па праблеме кокі, сцвярджаў, што няўхільна прытрымліваецца антынаркатычнай пазіцыі («не будзе какаіну, але будзе кока»). Абараняў права карэнных народаў Балівіі вырошчваць гэтую традыцыйную культуру, маўляў, адсутнасць кокі азначала б адсутнасць кечуа і аймара. Сапраўды, наркатычны эфект лісця кокі меншы, чым у кафеіна, які ўтрымліваецца ў каве, і для многіх бедных балівійцаў жаванне лістоў кокі з’яўляецца натуральным сродкам вытрымаць доўгі працоўны дзень (да пятнаццаці і нават васямнаццаці гадзін у дзень) і не прыводзіць да наркатычных праблем у грамадстве.
Нежанаты, пратакольныя функцыі першай лэдзі выконвала яго сястра. Маралес моцна адрозніваецца ад традыцыйных лацінаамерыканскіх палітыкаў сваім спакойным стаўленнем да ўмоўнасцей. У студзені 2006 года ён скараціў сваю зарплату на 57 % да 1875 USD/месяц. Да выбараў ён дзяліў кватэру з іншымі функцыянерамі сваёй партыі. Паняцце «дрэс-код» для яго таксама ўмоўнасць. Вялікі прыхільнік футбола.
Падтрымку Маралесу сярод выбаршчыкаў забяспечылі эканамічны рост краіны пасля 2006 года, калі ён заняў прэзідэнцкі фатэль. Трэці раз запар прэзідэнцкія выбары Эва Маралес выйграў у 2014 годзе. У 2016 годзе большасць балівійцаў, якія прынялі ўдзел у рэферэндуме аб магчымасці прэзідэнта Эва Маралеса балатавацца на гэтую пасаду чацвёрты раз, выказаліся супраць унясення адпаведнай папраўкі ў канстытуцыю. Але ў лістападзе 2017 года Вярхоўны суд Балівіі прызнаў рэферэндум несапраўдным.
20 кастрычніка 2019 года ў Балівіі прайшлі прэзідэнцкія выбары, на якіх Эва Маралес, паводле афіцыйных звестак, перамог у чацвёрты раз. Але асноўны супернік — экс-прэзідэнт Карлас Меса — заявіў, што не прызнае перамогу Маралеса ў першым туры. Пасля абвяшчэння вынікаў выбараў у Балівіі пачаліся пратэсты і забастоўкі. Апазіцыянеры захапілі рэдакцыі некалькіх дзяржаўных СМІ. Галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі краіны заявіў, што войска не будзе ўдзельнічаць у здушэнні пратэстаў супраць пераабрання Эва Маралеса на новы тэрмін. 10 лістапада Эва Маралес падаў у адстаўку з пасады прэзідэнта Балівіі на фоне пратэстаў. У той жа дзень ён абвясціў аб правядзенні новых выбараў кіраўніка дзяржавы
Пасля гэтага Эва Маралес выехаў з Балівіі ў Мексіку.
Какдамбак
Какдамбак — сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сатпаеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553657400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 201 чалавек (99 мужчын і 102 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 229 чалавек (133 мужчыны і 96 жанчын).
Кадошкінскі раён
Кадошкінскі раён (Кадошкинский район, Кадажень аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца рабочы пасёлак Кадошкіна.
Геаграфія
Кадошкінскі раён мяжуе з Старашайгаўскім, Рузаеўскім, Інсарскім, Кавылкінскім і Краснаслабодскім раёнамі. Плошча раёна складае 612,64 км².
Гісторыя
Кадошкінскі раён быў утвораны ў 1935 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК. Аднак у студзені 1963 года ён быў скасаваны і ўключаны ў склад Інсарскага раёна. Зноў утвораны 27 мая 1991 года.
Марамбіджы
Марамбі́джы (Murrumbidgee River) — рака ў Аўстраліі, правы і асноўны прыток ракі Мурэй.
Даўжыня ракі 2172 км. Плошча вадазбору 165 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці (каля горада Балраналд ) 77 м³/сек. Выток ракі знаходзіцца на Усходнім нагор’і ў Аўстралійскіх Альпах, на паўднёвым усходзе штата Новы Паўднёвы Уэльс, за 32 км на поўнач ад горада Кіандра (Kiandra). Цячэ спачатку на паўднёвы ўсход, потым на поўнач праз Аўстралійскую сталічную тэрыторыю. Асноўны прыток — Лаклан (правы).
Рака суднаходная ў сезон дажджоў ніжэй горада Уога-Уога. У сухі сезон зрэдку перасыхае.
На рацэ вадасховішча Барынджак і ГЭС, гарады Канбера, Яс, Уога-Уога, Балраналд.
Брэндан Мур
Брэндан Мур (Brendan Moore; нар., , Англія) — англійскі прафесійны снукерны рэферы. Дэбютаваў у якасці суддзі ў 2001 годзе, але ўпершыню працаваў на матчы прафесійнага тура ў 2005 годзе. У 2008 годзе Мур дэбютаваў на чэмпіянаце свету, найбуйнейшым снукерным першынстве, у матчы паміж Стывам Дэвісам і Сцюартам Бінэмам, які скончыўся перамогай другога з лікам 10:8. На адкрытым чэмпіянаце Уэльса 2010 судзіў свой першы рэйтынгавы фінал. У тым жа 2010 году працаваў на сваім першым фінале турніру трайной кароны - чэмпіянаце Вялікабрытаніі, а ў 2012 годзе абслугоўваў вырашальны матч турніру Мастэрс і паўфінальны паядынак чэмпіянату свету паміж Роні О’Саліванам і Мэцью Стывенсам. У 2014 годзе ўпершыню судзіў фінальны паядынак чэмпіянату свету паміж Маркам Сэлбі і Роні О’Саліванам.
Спасылкі
Профіль Брэндана Мура на Pro Snooker Blog
Каканд
Кака́нд (Qo‘qon) — горад у Ферганскай вобласці на ўсходзе Узбекістана. Месціцца ў Ферганскай даліне. Насельніцтва (2012 г.) — 220 000 чал.
Гісторыя
У 1709 г. пераўтвораны ў сталіцу Какандскага ханства. У 1732 г. пачалася пабудова ханскага палаца і горада вакол яго. У першай палове XIX ст. у ім налічвалася каля 300 мячэцяў. У 1876 г. захоплены Расіяй. У 1924 г. увайшоў у склад Узбекістана.
Славутыя мясціны
Каканд складаецца з новай і старой частак. У старой частцы захаваўся ханскі палац і рэшткі крэпасці XVIII ст. Недалёка ад горада пачынаюцца адгор’і Цянь-Шань з хваёвымі лясамі.
Інфраструктура
Каканд — цэнтр хімічнай, харчовай, тэкстыльнай і швейнай прамысловасці, важны транзітны пункт Ферганскай даліны на мяжы з Таджыкістанам і Кыргызстанам. Дзейнічаюць чыгуначная станцыя і аўтавакзал. Мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць турызм.
Syberia II
«Syberia II» (Сібірыя II) — камп’ютарная гульня ў жанры квэст. З’яўляецца другой часткай культавай прыгодніцкай серыі «Syberia», створанай у стылі clockpunk французскім аўтарам Бенуа Сокалем (Benoît Sokal).
Выданне
Гульня выйшла на ПК, PlayStation 2 і Xbox. Таксама маецца выданне для Xbox 360.
Сюжэт
Па асноўным сюжэце дылогіі, стары швейцарац-вынаходнік Ганс Фаральберг (Hans Voralberg), рашучая дзяўчына-адвакат з Нью-Ёрка Кейт Уокер (Kate Walker) і надзелены душой аўтаматон Оскар (Oscar) адпраўляюцца на пошукі вострава Сібірыя (Syberia), дзе нібыта дажылі да нашых дзён маманты.
Раманаўск
Падарожжам на завадным цягніку па заснежанай Расіі, галоўныя героі перажываюць розныя прыгоды. Спярша яны трапляюць у далёкі паўночны горад Раманаўск (Romansburg), «апошні фарпост цывілізацыі», як кажуць самі жыхары гэтага горада. , дзе знаёмяцца са «станцыйным наглядчыкам» — сурова-лагодным казакам, палкоўнікам у адстаўцы Емяльянавым (Ямеліна-Гупачевым), які называе Кейт Кацюшай. Троху пазней Кейт таксама сустракае і вясёлую дзяўчынку Малку (Malka).
Затым Ганс рамантуе механічных коней свайго старога знаёмага — уладальніка карчмы Цукерман (Cirkos), а Кейт, спрабуючы завесці гэтых конікаў, сутыкаецца з нечаканай праблемай — паляўнічыя за Мамонтова косткамі браты Бурговы (Bourgof) зганяюць цягнік разам з Оскарам і Гансам.
Сібірыя
Дабраўшыся на дрызіне з запрэжаных у яе юкі (youki) — мешанкі сабакі і цюленя — да дрымучага заснежанага лесу, Кейт вучыцца лавіць аранжавага ласося, каб накарміць раз’юшанага мядзведзя, становіцца альпіністкай і сустракае старога сябра — вечна п’янага касманаўта Барыса Шарова з Камсамольска. Затым, яна знаходзіць цягнік і ратуе Оскара ад лютага марозу, але, каб рухацца далей на дапамогу Выкрадзенаму братамі Бурговымі Гансу, падарожнікам даводзіцца кінуць вагон.
Вёска юколаў
Падарожжа нечакана скончылася — скончыліся і завод, і рэйкі. Тым часам прыдуркаваты Ігар Бургоў кідае свайго брата, з’яжджаючы на ​​снегоходе ў Раманаўск, а Іван Бргоў пагражае Кейт мамонтовай косткай, але трапляе ў пастку тых самых юколаў.
У юкольской вёсцы высвятляецца, што Ганс цяжка хворы, і, каб дапамагчы яму, Кейт павінна адправіцца ў Калідор Сноў — Валадилену 30-х гадоў ХХ стагоддзя. Нажаль, гэта падарожжа не прыводзіць да паляпшэння стану Ганса, і тады Оскар ахвяруе сабой, каб стаць жыццезабяспечваючай сістэмай для свайго стваральніка. А Кейт і Ганс на загадкавым каўчэгу, апісаным яшчэ ў дзённіку Туканова, адпраўляюцца на пошукі Сібірыі.
Пінгвінаў востраў
Каўчэг прычальваць да крызе, на якой жывуць пінгвіны. Кейт вызваляе ад лёду якар, але тут з’яўляецца Іван. Кейт скідае яго з каўчэга, падняўшы ветразь, і злодзей, спрабуючы кінуць пінгвінавымі яйкамі ў падарожнікаў, становіцца ахвярай птушак.
Востраў Сібірыя
Нарэшце Кейт і Ганс дасягаюць прыгожы, зялёны востраў Сібірыя, дзе Кейт, вырашыўшы апошнюю галаваломку і згуляўшы для мамантаў музыку, выконвае мару Форальберга.
У фінале падарожжа безнадзейна хворы Ганс, дасягнуўшы сваёй мары, з’яжджае верхам на мамантаў насустрач не страшнай цяпер для яго смерці, а Кейт з сумнай усмешкай махае яму рукой. Яна засталася адна.
Міжнародныя кааліцыйныя сілы ў Іраку
Кааліцыя згодных (у арыгінале з «Coalition of the willing») — створаны па ініцыятыве ЗША альянс дзяржаў, які падтрымаў уварванне ў Ірак у 2003 годзе (Іракская вайна) як палітычна, так і ўзброенай сілай. Назва кааліцыі з’яўляецца процілеглым тэрміну Д. Буша «вось зла», да якіх залічвалі Баасісцкі Ірак. Дакладная колькасць дзяржаў, якія ўваходзілі ў кааліцыю, невядома — некаторыя не жадаюць гэта даводзіць да агульнага ведама, некаторыя адмаўляюць.
Уварванне
Пасля вайны ў Персідскім заліве 1991 года ў небе Ірака былі створаны зоны, забароненыя для палётаў іракскай авіяцыі. Забеспячэннем гэтых зон займаліся ВПС ЗША. З сярэдзіны 2002 года, фармальна ў адказ на спробы іракскіх СПА атакаваць амерыканскія патрульныя і разведвальныя самалёты, ЗША сталі наносіць ракетна-бомбавыя ўдары па аб’ектах на поўдні Ірака з мэтай задушыць СПА і парушыць аператыўную структуру іракскай арміі.
20 сакавіка 2003 пачалося ўварванне заходняй кааліцыі ў Ірак. У аперацыі, акрамя ЗША, удзельнічалі ўзброеныя сілы Вялікабрытаніі, Аўстраліі і Польшчы, а таксама курдскія сепаратысты. Кааліцыя ставіла сваёй мэтай звяржэння рэжыму Садама Хусейна і фарміраванне ў Іраку дзеяздольнага ўрада, які абапіраецца на падтрымку значнай часткі насельніцтва. Існавалі і яшчэ дзве заяўленыя мэты — выяўленне і знішчэнне зброі масавага паражэння і выяўленне даных, якія будуць казаць аб падтрымцы Іракам міжнароднага тэрарызму.
Да пачатку ўварвання чакалася, што іракская армія акажа ўстойлівы супраціў замежным войскам. Гэтага, аднак, не адбылося — за выключэннем некаторых ачагоў барацьбы, якія былі задушаныя параўнальна лёгка, амерыканскія і брытанскія часці хутка ўсталявалі кантроль над тэрыторыяй Ірака.
Да 1 мая супраціў праўрадавых сіл быў задушаны. Пазней, 13 снежня таго ж года, быў схоплены іракскі лідар Садам Хусейн, над якім быў праведзены суд па абвінавачванні ў шматлікіх злачынствах. У 2006 годзе яго павесілі.
З поўнай акупацыяй краіны пачаўся пошук зброі масавага паражэння. У выніку ўжо да пачатку 2004 года стала ясна, што ЗША і іх саюзнікам не ўдалося знайсці нават яе слядоў. Таксама Беламу дому наогул не ўдалося і даказаць абвінавачванні ў падтрымцы іракскім рэжымам тэрарызму.
Партызанская вайна
Прыхільнільнікі Хусейна, а таксама і ісламарадыкальныя рухі, якія набралі сілу ў краіне як раз пасля ўварвання, арганізавалі ўзброеную партызанскую барацьбу. Масіраваныя акцыі баевікоў пачаліся ў красавіку 2004 года. Акрамя адкрытых нападаў на воінскія часці з ужываннем стралковай зброі і мінамётных абстрэлаў, асноўны ўпор рабіўся на дзеянні тэрарыстаў-смяротнікаў (супраць замежных войскаў і новых уладаў) і захоп закладнікаў з ліку замежных грамадзян з вылучэннем патрабаванняў, накіраваных на вывад войскаў той ці іншай дзяржавы з Ірака. Патрабаванні вылучаліся вельмі жорсткія, а пры адмове ад іх выканання тэрарысты падвяргалі свае ахвяры жорсткай кары, здымаючы гэта для далейшага запалохвання на відэастужку.
Так, напрыклад, трэці па велічыні іракскі горад Масул, размешчаны за 360 км на поўнач ад Багдада, падчас уварвання ў Ірак у сакавіку—красавіку 2003 года быў узяты практычна без бою, але за наступныя 20 месяцаў акупацыі ў тэрактах і сутычках з баевікамі іракскага супраціву тут загінулі больш за сотню амерыканскіх салдат, а 21 снежня 2004 у выніку выбуху на ваеннай базе Марэз у гэтым горадзе было забіта адразу 20 амерыканцаў, звыш за 70 атрымалі раненні.
На 18 ліпеня 2010 года страты кааліцыйных сіл па гадах выглядалі наступным чынам: 2003 год — 580 чал.; 2004 год — 906 чал.; 2005 год — 897 чал.; 2006 год — 872 чал.; 2007 год — 961 чал.; 2008 год — 322 чал.; 2009 год — 150 чал.; 2010 год — 42 чал.
У немалой ступені поспеху руху супраціву спрыялі новыя метады, прыўнесеных ісламскімі баевікамі з іншых частак свету. У прыватнасці, нябачаны размах прыняло паляванне на суайчыннікаў, якія запісваліся на службу ў паліцыю. Акрамя таго, партызаны актыўна і вельмі паспяхова выкарыстоўваюць супраць рэгулярнай арміі мінную вайну. Штодня на фугасах падрываліся патрульныя машыны і бранятэхніка, а таксама аўтакалоны часцей тылавога забеспячэння.
Самай эфектыўнай зброяй паўстанцаў аказаліся кумулятыўныя міны накіраванага дзеяння і інфрачырвоныя датчыкі, які спрацоўвалі пры перапыненні машынай светлавога прамяня. Яны ўсталёўваліся з выключаным датчыкам. Такім чынам, не было праблем у праходжанні па трасе грамадзянскіх машын. За некалькі секунд да набліжэння ваеннай аўтамашыны, інфрачырвоны датчык уключаўся пры дапамозе мабільнага тэлефона.
З 2003 па 2006 ад рук баевікоў загінулі 150 тысяч чалавек (паводле Міністрэрства аховы здароўя Ірака). Колькасць іракцаў, якія атрымалі за гэты час раненні, ацэньваецца прыкладна ў 450 тысяч чалавек.
Афіцыйна абвяшчалася, што значную частку тэрарыстычных актаў у Іраку здзейснілі іншаземцы.
Вывад войскаў
Значна большых вынікаў партызанам удалося дамагчыся нанясеннем удараў па саюзніках ЗША.