cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сцюгэ Крумпен
З’яўляючыся епіскапам, ён здолеў утрымаць беспарадкі, якія здзяйснялі лютэране, якія выгналі Ёргена Фрыіса з сабора ў Вібарзе з Венскага сісла. Ён выгнаў некалькіх рыма-каталіцкіх святароў, якія сімпатызавалі лютэранству і прама напісаў у епархіяльнай кнізе, што «святары павінны прапаведаваць „без баек“». Гэта не дапамагло яму, бо Фрэдэрык І, які быў адданы Каталіцкай Царкве, нечакана памёр, і Рыксрод не змог абраць новага караля. Сцюгэ Крумпен хацеў, каб наступным каралём стаў малодшы сына караля — Ханс, які выхоўваўся ў каталіцкай пабожнасці. На хаатычным сходзе ў Гаммель Ру ў 1534 годзе, каталіцкае крыло ў дацкай палітыцы было адведзена ў бок, у той час як удзельнікі выбралі новым каралём старэйшага сына караля — герцага Крысціяна, на той момант ужо перакананага лютэраніна.
Увосень 1534 года кароль Крысціян IІI наказаў адданаму яму шкіперу Клементу Андэрсену выступіць з флотам у Венскі сісл і захапіць землі Бёрглумскай епархіі. Вынікам стала спаленне ферм Сцюгэ і ўцёк епіскапа. З восені 1534 года яго месцазнаходжанне было невядомым, але вядома, што ў яго атрымалася накіраваць супраць караля мясцовую арыстакратыю. Ён не ўдзельнічаў у бітве пры Свенструпе, але спрабаваў (паводле прамовы аб прыняцці Даніяй лютэранства ў кастрычніку 1536 года) падбухторваць сялян у Венскім сісле да нападу на мясцовых лютэранска-налаштаваных арыстакратаў.
З першага дня 1543 года ён быў прызначаны пажыццёвым кіраўніком манастыра Асмільд, Шматгадовы вопыт вядзення судовых разглядаў у інтарэсах епархіі даў яму некаторыя магчымасці. Ён вёў справы аб празмернай эксплуатацыі арандаванай зямлі і змог прынесці манастыру шмат грошаў.
У культуры
У 1936 годзе дацкая пісменніца Ціт Енсен апублікавала раман «Сцюгэ Крумпен».
Ён з’яўляецца галоўным злыднем у Адвэнт-Календары TV 2 «Людвіг і Юлемандэн», дзе яго іграе Андрэас Бо Педэрсен.
Таксама з’яўляецца галоўным героем рамана дацкай пісьменніцы Марыі Хелебергс «Стормене», які быў апублікаваны ў 2017 годзе, а таксама быў галоўным героем і ў тэатральным выданні таго ж года, прэм’ера якога адбылася ў студзені 2020 года ў тэатры Венскага сісла.
Карона Святога Іштвана
Карона Святога Іштвана (Szent Korona) — традыцыйная карона венгерскіх каралёў, яна ж Карона Святога Стэфана, прызнаваная адным з галоўных сімвалаў венгерскай дзяржаўнасці. Гэта адзіная карона, якая і сёння лічыцца свяшчэннай, адсюль другая назва — «Святая карона Венгрыі».
Загрэбэлля (Сосныцкі раён)
Загрэбэлля (Загребе́лля) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Карона Святога Іштвана
Гісторыя кароны
Існуе некалькі тэорый пра паходжанне кароны, і некаторыя характэрныя асаблівасці паўтараюцца з версіі ў версію. Паводле адной з іх, карона складзена з дзвюх частак: верхняй і ніжняй. Другая мае надпісы на грэчаскай мове, у той час як першая — надпісы на латыні.
Рудзьма
Ру́дзьма (, Рудьма) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ярэміцкага сельсавета.
Карона Святога Іштвана
Гісторыя кароны
Іншая тэорыя кажа, што карона належала каралю Іштвану, пазней кананізаванаму. Паводле гэтай версіі ў Венгрыю карона была вернута Папам Сільвестрам II у 1001 годзе. За час свайго існавання карона належала 55 венгерскім каралям. Тым не менш, было два кіраўніка, якіх не каранавалі гэтай каронай — Янаш II і Іосіф. У 1805-06 гг. карону хавалі ад Напалеона ў Мукачаўскім замку.
Малая Лешчанка
Мала́я Ле́шчанка (, Малая Лещенка) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Румынская Вікіпедыя
Румынская Вікіпедыя (па-румынску: Wikipedia în limba română) — раздзел Вікіпедыі на румынскай мове. Гэта 19-ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце, заснаваны 15 ліпеня 2003 года. Змяшчае больш за 54 071 артыкулаў (на 6 лютага 2007 года).
Карона Святога Іштвана
Гісторыя кароны
З 1 студзеня 2000 года (па выпадку святкавання 1100-годдзя дзяржаўнасці Венгрыі) карона выстаўляецца ў цэнтральнай купальнай зале Парламенцкага палаца ў Будапешце. Першыя дваццаць хвілін кожнай гадзіны ў каранацыйных рэгалій у будынку парламента стаіць ганаровая варта ў гістарычнай уніформе.
Значэнне кароны
Карона здаўна лічылася сімвалам венгерскай дзяржаўнасці. «Венгерская Святая карона займае літаральнае, а не толькі метафарычнае месца ў дэбатах аб суверэннасці дзяржавы і ўладзе караля».
У прэамбуле Канстытуцыі Венгрыі, прынятай 25 красавіка 2011 года, абвешчана:
Удэвала (камуна)
Камуна Удэвала (Uddevalla kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Удэвала 159-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Удэвала.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 52 530 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Ліпаўка (Мёрскі раён)
Лі́паўка (, Липовка) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
ФК Ніва Талачын
«Ніва» — беларускі аматарскі футбольны клуб з Талачына Віцебскай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Ліпаўка (Мёрскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
ФК Ніва Талачын
Гісторыя
Клуб заснаваны ў 1989 годзе.
Ліпаўка (Мёрскі раён)
Гісторыя
Да 2004 года ўваходзіў у склад Чэраскага сельсавета.
ФК Ніва Талачын
Гісторыя
У сезоне 2021 «Ніва» заявілася ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі па футболе. У першынстве клубу неаднаразова былі залічаны тэхнічныя паражэнні. Спачатку ў матчы 3-га тура супраць віцебскага «Прадцэнтра», а потым у матчы 9-га тура супраць «Гарадоцкіх львоў».
Родзішкі
Ро́дзішкі (, Родишки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 26 жніўня 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Мілявіцкага сельсавета.
Кадзуёсі Міура
(三浦 知良; нар. ) — японскі футбаліст. У 1990—2000 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
NGC 7604
NGC 7604 (іншыя абазначэнні — PGC 70974, MCG 1-59-33, ZWG 406.48) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казлянычы
Казлянычы (Козля́ничі) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Грыб сабачы
Грыб сабачы — шматзначны тэрмін.
Грута (гміна)
Гру́та (Gruta) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Грудзёндзкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мэлне. Плошча гміны складае 123,77 км². Станам на 2004 год у гміне Грута пражывалі 6595 чалавек, шчыльнасць — 53,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Сонечнае зацьменне 19 кастрычніка 1884 года
Сонечнае зацьменне 19 кастрычніка 1884 года — частковае сонечнае зацьменне 151 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,6385 і дасягнула свайго максімуму ў 00:17:42 UTC у пункце з каардынатамі 71° пн. ш. 130° з. д..
Зацьменне 19 кастрычніка 1884 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1884 годзе і 205-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 красавіка 1884 года, наступнае — 16 сакавіка 1885 года.
Грунвальд (гміна)
Грунвальд (Grunwald) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Аструдскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гежвалдзе. Плошча гміны складае 179,84 км². Станам на 2004 год у гміне Грунвальд пражывалі 5698 чалавек, шчыльнасць — 31,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 37 населеных пунктаў.
Анатоль Іванавіч Шышакін
Анатоль Іванавіч Шышакін (, в. Чарнышова-Пачынкі, Касімаўскі раён, Разанская вобласць — ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1968 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працаваў у Новасібірску, старшым архітэктарам у Мінскпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): тыпавыя праекты 5-, 9-павярховых буйнапанэльных жылых дамоў серыі 464-Д, 11-97 у Новасібірску (1969), 9-павярховы 10-секцыйны ў мікрараёне Серабранка-6 і 16-павярховы, 9-павярховы 14-секцыйны з убудаванымі памяшканнямі ў мікрараёне Серабранка-7 жылыя дамы серыі 464 М у Мінску (1971-1980).
Надзея Антонаўна Шыдлоўская
Надзея Антонаўна Шыдлоўская (, в. Цалевічы,, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Член КПСС з 1972 года. Пражывала ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): заводы газавай апаратуры ў Навагрудку (1966), аўтатрактарнага электраабсталявання ў Барысаве (1968), філіял Мінскага трактарнага (1984) і ліцейна-кавальскага (1986) заводаў у Смаргоні, праекты планіроўкі прамвузлоў у Слуцку (1968), Пінску (1969), Магілёве (1970), Кобрыне (1972), Барысаве (1974), Маладзечне (1984).
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны» (1974).
The Sims 3
Аб гульні
The Sims 3 канцэнтруецца на кіраванні жыццём вашых уласных або ўжо створаных персанажаў. Яны праходзяць 7 стадый узросту, а затым паміраюць; яны могуць сябраваць, уладкоўвацца на працу, мець свой дом і гэтак далей. Галоўным новаўвядзенне стаў адкрыты свет.
UTC-02:30
UTC-2:30 — часавы пояс, які выкарыстоўваецца як летні час пояса UTC-3:30.
Сіняўская Слабада
Сіня́ўская Слабада́ (, Синявская Слобода) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ярэміцкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Сіняўскага сельсавета.
Іван Акімавіч Каўшараў
Іван Акімавіч Каўшараў (1911—1998) — падпалкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1941 год).
Біяграфія
Іван Каўшараў нарадзіўся 28 кастрычніка 1911 года ў вёсцы Глыбоцкае (цяпер — Гомельскі раён Гомельскай вобласці). У 1936 годзе ён скончыў заатэхнікум, пасля чаго працаваў загадчыкам жывёлагадоўчай фермы у саўгасе. У тым жа годзе Каўшараў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Арміію. У 1937 годзе ён скончыў Арэнбургскую ваенную авіяцыйную школу лётчыкаў і летназаў. Удзельнічаў у баях на Халхін-Голе, савецка-фінляндскай вайне. З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да снежня 1941 года лейтэнант Іван Каўшараў быў эскадрыллі 225-га бліжнябамбардыровачнага авіяпалка 3-й рэзервнай авіягрупы 4-й асобнай арміі. Да таго часа ён здзейсніў 99 баявых вылетаў на бамбардыроўку вялікіх колькасцяў баявой тэхнікі і жывой сілы ворага, нанесшы яму вялікія страты.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага савета СССР ад 17 снежня 1941 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнант Іван Каўшараў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 648.
У 1944 годзе Каўшараў скончыў Ваенна-паветраную акадэмію. Пасля заканчэння вайны ён працягнуў службу у Савецкай Арміі. У 1961 годзе у званні падпалкоўніка быў звольнены ў запас. Жыў у Кіеве. Памер 21 студзеня 1998 года.
Ганаровы грамадзянін Ціхвіна. Быў таксама ўзнагароджаны ордэнам Чырвонга Сцяга, двума ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, шэрагам медаляў.
Левы фронт (Расія)
Левы фронт — расійскі грамадска-палітычны рух левага толку.
Левы фронт быў заснаваны на ўстаноўчым з’ездзе ў кастрычніку 2008 года ён быў абраны ў раду і выканаўчы камітэт «Левага фронту» і стаў каардынатарам яго арганізацыйнага аддзела. Акрамя яго ў кіраўніцтва «Левага фронту» ўвайшлі Ілля Панамароў, лідэр РКП-КПСС Аляксей Прыгарын, дырэктар інстытута «Калектыўнае дзеянне» і жонка дэпутата Дзяржаўнай думы Алега Шэіна Карын Клеман і кіраўнік Ісламскага камітэта Расіі Гейдар Джэмаль.
Найбольшую вядомасць Левы фронт атрымаў падчас пратэстаў 2011-2013 гадоў. Сябры фронту актыўна ўдзельнічалі ў пратэстных акцыях, Анастасія Удальцова стала адным з заяўнікаў мітынгу на Балотнай плошчы 10 снежня 2011 года і шэсця па Якіманцы], а [[Сяргей Станіслававіч Удальцоў|Сяргей Удальцоў выступіў у якасці галоўнага арганізатара марша мільёнаў 6 мая 2012 года , які сабраў, паводле некаторых ацэнак, да 200 000 чалавек і скончыўся сутыкненнямі з паліцыяй.
Царква Раства Хрыстова (Вялікае Сціклева)
Царква Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у в. Вялікае Сціклева Мінскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1996 годзе. Архітэктар храма Мікалай Іосіфавіч Лук’янчык.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы ў традыцыях рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана кубападобным аб’ёмам, завершаным магутным цыліндрычным светлавым барабанам пад цыбулепадобным купалам. Над папярочным прытворам надбудавана цыліндрычная званіца, завершаная 3-ярусным арачным каскадам і макаўкай. Усходні фасад завершаны паўкруглай апсідай пад конхавым пакрыццём. Асноўная архітэктурная тэма — закамарна-арачнае вырашэння фасадаў і іх бочкавае перакрыцце. Сцены прарэзаны вузкімі вертыкальна цягнутымі аконнымі праёмамі. Уваход вырашаны арачным рундуком пад бочкавым перакрыццем. Перад храмам пастаўлена драўляная шатровая каплічка ў стылі Рускай Поўначы.
Грыбаў (гміна)
Гры́баў (Grybów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грыбаве. Плошча гміны складае 153,01 км². Станам на 2011 год у гміне Грыбаў пражывалі 23 831 чалавек, шчыльнасць — 156 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
Міцькаўшчына (Мсціслаўскі раён)
Мі́цькаўшчына (, Митьковщина) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Літоўчыкі
Літо́ўчыкі (, Литовчики) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Ндалатанда
Ндалатанда (N'dalatando) — горад у Анголе, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Паўночная Кванза. Насельніцтва (2010 г.) — 46 606 чал.
Літоўчыкі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Чэраскага сельсавета.
Ндалатанда
На месцы сучаснага горада ў XVI — XVII стст. існавала Кабаса, сталіца дзяржавы Ндонга.
Ізраіль Рагозін
Ізраіль Рагозін (, Валожын — красавік, , Нью-Джэрсі, ЗША) — амерыканскі прадпрымальнік у тэкстыльнай прамысловасці і дабрачынец.
Раннія гады
Нарадзіўся ў рэлігійнай яўрэйскай сям’і Самуіла Эліэзера і Ханны Рагозіных ў Валожыне. У 1890 годзе бацька паехаў у ЗША па просьбе рабіна, кіраўніка Валожынскай ешывы, каб сабраць сродкі для забеспячэння яе дзейнасці. Праз год у ЗША пераехала Ханна з чатырма дзецьмі.
У 1895 годзе Самуіл Рагозін заснаваў невялікую ткацкую фабрыку ў Брукліне, якая стала даволі паспяховым прадпрыемствам. У 1903 годзе Самуіл вырашыў ствараць ешыву на ўзор Валожынскай і перадаў кіраванне фабрыкай 16-гадоваму Ізраілю.
Rogosin Industries
У 1963 годзе Ізраіль Рагозін прадаў долю ў Beaunit Corp., на той час у кампаніі было каля 10000 супрацоўнікаў, а гадавы прыбытак складаў 150 млн долараў ЗША.
Пазнейшае жыццё і памяць
Рагозін ахвяраваў 2,5 млн долараў праз фонд Агенцтва яўрэйскай адукацыі на будаўніцтва 10-ці школ у Ізраілі, у т.л. 3-х у Ашдодзе. У яго гонар названа галоўная вуліца і дзве школы ў Ашдодзе.
Рыбалавічы
Ры́балавічы (, Рыболовичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
NGC 7606
NGC 7606 (іншыя абазначэнні — PGC 71047, MCG -2-59-12, IRAS23164-0845) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Часовая канстытуцыя БНР
Часовая канстыту́цыя Белару́скай Народнай Рэспу́блікі — адзін з юрыдычных дакументаў палітычных структураў Беларускай Народнай Рэспублікі, які суіснаваў з іншымі асноўнымі дакументамі тагачаснай арганізацыі рэспублікі (у прыватнасці, устаўнымі граматамі).
Гісторыя
Пасля склікання і пачатку дзейнасці Усебеларускага з’езда 5 снежня 1917 года паўстала неабходнасць у будучай інстытуцыяналізацыі ўлады на тэрыторыях, якія пазней 9 сакавіка наступнага года былі акрэсленыя ў Другой Устаўной грамаце БНР. Як адзначаецца, праца над падрыхтоўкай праекта канстытуцыі пачалася праз хуткі час пасля склікання з’езда, якая, аднак, неўзабаве скончылася з прычыны супярэчнасцяў між палітычнымі структурамі з’езда і бальшавікамі, якія мелі ўласны пункт гледжання на будучыню палітычнага статуса тэрыторыяў будучай БНР.
21 лютага 1918 года Выканаўчы камітэт Рады Усебеларускага з’езда выдаў Першую Устаўную грамату, дзе абвяшчалася перадача ўлады ў Беларусі на карысць Народнага Сакратарыята Беларусі.
На думку тагачаснага гісторыка і пазней аднаго з дзеячоў палітычных структураў БНР Аляксандра Цвікевіча, першым канстытуцыйным дакументам рэспублікі стала Другая Устаўная грамата, якая была выдадзеная 9 сакавіка гэтага ж года і абвясціла этнаграфічную тэрыторыю беларусаў у якасці рэспублікі. Прыняцце пазнейшых заканадаўчых актаў прадпісвалася Устаноўчаму Сойму. 25 сакавіка гэтага ж года палажэнні другой граматы былі ўдакладненыя і пацверджаныя Трэцяй Устаўной граматай.
Першая канстытуцыя Беларускай Народнай Рэспублікі была зацверджаная 11 кастрычніка гэтага ж года пры старшынстве ў Радзе Язэпа Лёсіка і Антона Луцкевіча (Рада Народных Міністраў). У пачатку лістапада гэтага ж года А. Луцкевіч у рамках сваіх дыпламатычных візітаў наведаў Маскву, пры гэтым Рада Народных Міністраў выказала гатоўнасць прыняць у Беларусі канстытуцыю савецкага ўзору пры ўмове, што расійскія савецкія ўлады прызнаюць незалежнасць БНР, аднак дадзеная прапанова была адхіленая расійскім кіраўніцтвам.
Фальстэр
Фа́льстэр (Falster) — востраў паўднёва-ўсходняй Даніі, размешчаны ў Балтыйскім моры. Востраў з'яўляецца часткай дацкага рэгіёна Зеландыя і знаходзіцца ва ўпраўленні камуны Гульборгсун.
Востраў злучаны з астравамі Зеландыя і Лолан еўрапейскай трасай E47, якая злучае Гамбург і Капенгаген. На востраве развітая транспартная інфраструктура.
Баштай
Гісторыя
Сама назва паходзіць ад замка Найратан, які стаіць на скале нібы бастыён. Але сама назва «Баштай» узгадваецца ўпершыню толькі ў 1592 годзе ў рамках геадэзічнай экспедыцыі ў Саксоніі. Гэтыя скалы наведвалі шмат выбітных людзей. Мастак Каспар Давід Фрыдрых пасля наведвання гэтых месцаў напісаў вядомую карціну Felsenschlucht.
З павелічэннем колькасці турыстаў у 1812 годзе з’явіліся дзве гандлёвыя крамы. Праз два гады на назіральнай пляцоўцы ўзвялі ахоўныя парэнчы. У 1826 хату для хованкі ад непагадзі наверсе скалы перабудавалі пад рэстаран. Пад назвай Basteibrücke з’явіўся драўляны мост, які звязвае Баштай са скаламі Steinschleuder і Neurathener Felsentor. У 1851 годзе драўляны мост быў заменены мастом з пяшчаніку. Ён мае даўжыню 76,5 м і перакрывае сваімі 7 дугамі глыбокую (40 м) цясніну з назвай Mardertelle.
Аляксандр Скрабін падчас сваіх гастроляў па Германіі двойчы наведаў Баштай. Пад уражаннем гэтых наведванняў ім была напісана аднайменная прэлюдыя.
Мост
Баштай знакаміты сваім мастом (ням.: Basteibrücke), якому ўжо больш за 200 гадоў. Першапачаткова быў пабудаваны з дрэва ў 1824 годзе. У 1851 ён быў заменены сучасным мастом з пяшчаніку. Мост — гістарычная славутасць, архітэктурны помнік.
Гістарычны музей
Скульптуры выстаўлены для агляду ў музеях, якiя акружаюць Бельведэрскі палац: Музей Пія-Клімента, Музей К’ярамонці, Этрускі і Егіпецкі музеі.
Музеі скульптур
У 1973 годзе быў адкрыты Гістарычны музей. У яго калекцыі сабраны транспартныя сродкі, прадметы ўжытку, фатаграфіі, дакументы і іншыя экспанаты, якія ілюструюць доўгачасную гісторыю Ватыкана і рымскіх папаў.
Ульрысегамн (камуна)
Камуна Ульрысегамн (Ulricehamns kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Ульрысегамн 105-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Ульрысегамн.
Конкурс песні Еўрабачанне 2008
Конкурс песні Еўрабачанне 2008, 53-ці песенны конкурс Еўрапейскага вяшчальнага саюза. Адбыўся 20—24 мая 2008 у Бялградзе, Сербія. Права на правядзенне Сербія атрымала пасля перамогі Марыі Шэрыфавіч на конкурсе 2007 ў Хельсінкі, Фінляндыя.
Пераможцам стаў Дзіма Білан з Расіі з песняй «Believe». Беларускі ўдзельнік Руслан Аляхно з песняй «Hasta la Vista» заняў 17 месца ў паўфінале.
Рассвет (Клецкі раён)
Рассве́т (, Рассвет) — пасёлак у Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубкаўскага сельсавета.
Пасёлак быў уключаны ў састаў Зубкаўскага сельсавета рашэннем Мінскага абласнога Савета дэпутатаў № 234 ад 28 мая 2013 г. «Аб змяненні адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўстройства Мінскай вобласці».
У пасёлку размяшчаецца ўстанова Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь «Космас».
Калумбійскі ўніверсітэт
Калумбійскі ўніверсітэт (афіцыйная назва Калумбійскі ўніверсітэт горада Нью-Ёрк) — адзін з найбольш вядомых універсітэтаў ЗША, уваходзіць у элітную Лігу плюшчу.
Універсітэт быў заснаваны ў 1754 г., з дазволу караля Англіі Георга II. Універсітэт знаходзіцца ў г. Нью-Ёрк, раён Манхэтан, дзе займае 6 кварталаў (13 га).
Эдуард Станіслававіч Куфко
Эдуард Станіслававіч Куфко (, с. Славоціна, Селіжараўскі раён, Цвярская вобласць, РСФСР —, Брэст) — мастак—жывапісец. Член Беларускага саюза мастакоў з 1964 года. Бацька мастака Уладзіслава Куфко.
Біяграфія
Вучыўся ў Яраслаўскім мастацкім вучылішчы (1938—1939). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Трапіў у палон, быў зняволены ў нацысцкі канцлагер. Пасля вызвалення з канлагеру рэпрэсаваны. З 1946 па 1953 год вязень ГУЛАГу. Рэабілітаваны ў 1956 годзе.
Жыў у г. Брэсце.
Творчасць
З 1956 года ўдзельнічаў у мастацкіх выставах. Працаваў у станковым жывапісе ў жанрах карціны, партрэта, пейзажа, нацюрморта. З 1992 па 1996 год правёў шэраг персанальных выстаў у Беларусі і ЗША.
Творы знаходзяцца ў найбуйнейшых музеях і карцінных галерэях Мінска, Мастацкім музеі Брэста, а таксама ў прыватных калекцыях Беларусі, замежных краін.
Хардзі
Хардзі — прозвішча.
Форт-Нокс
Форт-Нокс (Fort Knox) — ваенная база ЗША, знаходзіцца амаль у цэнтры ваеннага гарадка Форт-Нокс у 30 мілях на паўднёвы захад ад Луісвіла, штат Кентукі і займае плошчу ў 44 000 га (440 км²). У наш час належыць амерыканскай арміі і да 2010 года выкарыстоўвалася ў якасці школы танкістаў. У перыяд з 2005 па 2010 год Танкавая школа Арміі ЗША была пераведзена з Форт-Нокса на базу Форт-Бенінг.
Таксама на тэрыторыі ваеннай базы Форт-Нокс з 1936 года існуе сховішча залатых запасаў ЗША, дзе знаходзіцца 4176 тон (4603 амерыканскіх тон) золата ў злітках (147,4 млн тройскіх унцый). Яно займае другое месца ў Злучаных Штатах, саступаючы толькі Федэральнаму рэзервоваму банку Нью-Ёрка, які захоўвае каля 5000 тон золата шматлікіх замежных дзяржаў, цэнтральных банкаў і афіцыйных міжнародных арганізацый.
Залатое сховішча па праве лічыцца адным з самых абароненых у свеце. Яго сцены складзены з граніту, пакрытага слоем бетону, а ўваход ахоўваюць дзверы масай у 20 тон, для таго каб іх адкрыць неабходна ведаць код, які падзелены на часткі паміж некалькімі людзьмі, цалкам яго ніхто не ведае. На выпадак нападу прадугледжана аўтаномная сістэма жыццезабеспячэння, якая ўключае ў сябе запасы харча, вады і электрастанцыю. Таму ў ім захоўваліся шматлікія каштоўныя рэчы, так падчас Другой сусветнай вайны туды былі змешчаны каралеўскія рэгаліі Вялікабрытаніі і Вялікая хартыя вольнасцей.
Архангельскі
Арха́нгельскі — прозвішча.
Харыет Босэ
Харыет Сафі Босэ (швед. Harriet Sofie Bosse; 19 лютага 1878 — 2 лістапада 1961) — шведска-нарвежская актрыса. У наш час знакамітасць Босэ найбольш часта ўспамінаюць як трэцюю жонку драматурга Аўгуста Стрындберга. Босэ пачала сваю кар’еру ў нязначнай кампаніі, якой кіравала яе моцная старэйшая сястра Альма Фалстром у Хрысціяніі (цяпер Осла, сталіца Нарвегіі). Заручыўшыся ў Каралеўскім драматычным тэатры («Dramaten»), галоўнай драматычнай пляцоўцы сталіцы Швецыі Стакгольме, Босэ прыцягнула ўвагу Стрындберга сваёй разумнай акцёрскай і экзатычнай «усходняй» знешнасцю.
Пасля бурнага заляцання, якое падрабязна раскрываецца ў лістах і дзённіку Стрындберга, Стрындберг і Босэ пажаніліся ў 1901 годзе, калі яму было 52, а ёй 23. Стрындберг напісаў шэраг галоўных роляў для Босэ падчас іх кароткіх і бурных адносін, асабліва ў 1900-01, перыяд для яго вялікай творчасці і прадуктыўнасці. Як і яго папярэднія два шлюбы, адносіны праваліліся ў выніку рэўнасці Стрындберга, якую некаторыя біёграфы ахарактарызавалі як паранаідальную. Спектр пачуццяў Стрындберга да Босэ, пачынаючы ад пакланення і заканчваючы лютасцю, адлюстроўваецца ў ролях, якія ён напісаў для яе. Нягледзячы на сваю ролю музы Стрындбергу, яна заставалася незалежнай мастачкай.
Босэ ажанілася са шведскім акцёрам Андэрсам Гунарам Вінгардам у 1908 годзе і са шведскім экранным акцёрам, рэжысёрам і куміра Эдвінам Адольфсанам у 1927 годзе. Усе тры яе шлюбы праз некалькі гадоў скончыліся разводам, пасля якіх у яе засталіся дачка Стрындберг і сын Вінгард. Пасля выхаду на пенсію пасля гучнай акцёрскай кар’еры ў Стакгольме яна вярнулася да сваіх каранёў у Осла.
Пачатак кар’еры
Босэ нарадзілася ў сталіцы Нарвегіі Хрысціяніі, сёння называецца Осла, як трынаццаты з чатырнаццаці дзяцей Ганны-Мары і Іагана Генрыха Бос. Яе нямецкі бацька быў выдаўцом і прадаўцом кніг, і яго бізнэс прывёў да чаргавання рэзідэнцый сям’і, то ў Хрысціяніі, то ў Стакгольме, сталіцы Швецыі. Даводзілася шмат ездзіць паміж гэтымі гарадамі. Смелае, незалежнае дзіця, яна ўпершыню зрабіла падарожжа ў адзіночку, калі ёй было ўсяго шэсць гадоў. Босэ павінна была адчуць некаторую блытаніну ў нацыянальнай ідэнтычнасці на працягу ўсяго свайго жыцця.
Дзве старэйшыя сястры Босэ, Алма Фальстром (швед. Alma Fahlstrøm, 1863—1947) і Дагмар Мёлер (швед. Dagmar Möller, 1866—1954), ужо былі паспяховымі выканаўцамі, калі Харыет была маленькім дзіцем. Натхнёная гэтымі ўзорамі для пераймання, Харыет пачала сваю акцёрскую кар’еру ў нарвежскай гастрольнай кампаніі пад кіраўніцтвам сваёй сястры Алмы і яе мужа, Ёхана Фальстрома (1867—1938). Запрошаная сыграць Джульету ў «Рамэа і Джульеце», васемнаццацігадовая Харыет паведаміла ў лісце да сваёй сястры Інэс, што яна была паралізаваная бояззю сцэны перад прэм’ерай, але затым захапілася спектаклем, заслонай і тым, як людзі глядзелі на яе на вуліцы на наступны дзень. Алма была першым і адзіным — даволі аўтарытарным — дзеючым настаўнікам Харыет. Гарманічныя роднасныя адносіны паміж настаўнікам і вучнем сталі напружанымі, калі Алма выявіла, што ў яе мужа Ёхана і Харыет быў раман. Абодва бацькі Босэ памерлі, і Харыет, па загадзе Алмы, выкарыстала сціплую спадчыну свайго бацькі для фінансавання даследаванняў у Стакгольме, Капенгагене і Парыжы.
Парыжская сцэна — у той час у дынамічным канфлікце паміж традыцыйным і эксперыментальным стылямі вытворчасці — была натхняльнай для Босэ і пераканала яе, што стрыманы рэалістычны акцёрскі стыль, да якога яна звярталася, быў правільным выбарам. Вяртаючыся ў Скандынавію, яна сумнявалася, ці варта ёй будаваць кар’еру ў Стакгольме, з яе вялікімі магчымасцямі ў Хрысціяніі, з якой у яе былі больш цесныя эмацыйныя сувязі. Нягледзячы на недахоп маўлення па-шведску і нарвежскі акцэнт, Босэ дазволіла опернай спявачцы, сваёй сястры Дагмар, угаварыць сябе паспрабаваць шчасця ў Стакгольме. Яна падала заяўку на месца ў каралеўскім драматычным тэатры «Драматэн», галоўнай драматычнай сцэне Стакгольма, якая кіравалася кансерватыўнымі густамі караля Оскара II і яго асабістых саветнікаў. Пасля напружанай працы на ўрокахкрасамоўства, каб палепшыць яе шведскую, што было умовай Драматэна, каб наняць яе, Босэ ў канчатковым выніку стала вядомай на шведскай сцэне за яе прыгожы голас і дакладную артыкуляцыю. . Навучыўшыся размаўляць па-шведску на высокім узроўні, яна працавала ў Драматэне ў 1899 годзе, дзе сенсацыяй дня была інавацыйная п’еса «Густаў Ваза» Аўгуста Стрындберга.
Аўгуст Стрындберг
Хоць Босэ была паспяховым прафесіяналам, яе ў асноўным памятаюць як трэцюю жонку шведскага драматурга Аўгуста Стрындберга (1849—1912). Стрындберг аказаў важны ўплыў на развіццё тагачаснай драматургіі, у 1870-х гадах стаў вядомы ў краіне як раз’юшаны малады сацыяліст і праславіўся сваёй сатырай на шведскія ўстановы, Чырвоны пакой (1879). «Стрындберг аб драме і тэатры». Стрындберг пладавітай літаратурнай творчасцю ператварыўся з пісьменніка-натураліста у сімваліста, і яго перакананні і інтарэсы на рубяжы дваццатага стагоддзя сканцэнтраваны менш на палітыцы і больш на теасофіі, містыцызме і акультызме. Калі Босэ сустрэла яго ў 1899—1900 гадах, ва ўзросце 51 года, ён знаходзіўся на піку творчых сіл, на сцэне яго называлі «распаленым».
Стрындберг меў рэпутацыю жанчынаненавісніка, што ўсе яго жонкі ўпарта адмаўлялі. Босэ напісала ў неапублікаванай заяве, якое яна пакінула сваёй дачцэ, Ан-Мары: «на працягу многіх гадоў я ведала і была замужам за Стрындбергам, я бачыла толькі цалкам натуральнага, добрага, высакароднага, вернага чалавека — джэнтльмена». . Тым не менш, усе шлюбы Стрындберга былі азмрочаныя яго рэўнасцю і адчувальнасцю, якая часам лічылася паранояй і трызненнем.
Заляцанне
Пасля скасавання шлюбу Стрындберг захаваў копію гэтай фатаграфіі ў натуральную велічыню і ўсталяваў яе на сцяне за драпіроўкай. Пазней Босэ апублікавала лісты Стрындберга пра яго заляцаннях і шлюбе. Інцыдэнты, апісаныя ў гэтых лістах і ва ўласных каментарах Босэ, былі падрабязна прааналізаваны біёграфамі і псіхіятрамі і сталі часткай «легенды Стрындберга». Яшчэ да іх першай сустрэчы Босэ была натхнёная навізной і свежасцю наватарскіх п’ес Стрындберга: іканаборства і вельмі радыкальная левая палітыкая і яго інтрыгуючае асабістае жыццё з двума бурнымі шлюбамі прадставілі ёй непераадольную сумесь характару.
Стрындберг быў успрымальны да моцных, незалежных жанчын, а таксама схільны улюбляцца ў вытанчаных, далікатных маладых дзяўчат; як і яго першая і другая жонкі: Сіры фон Эсэн і Фрыда Уль — Босэ спалучала гэтыя якасці. Ён быў у захапленні, калі ён убачыў цёмны, экзатычны выгляд, маленькай 22-гадовай Босэ, якая была канцэптуалізавана на «ўсходнія» ролі. Ён адразу ж абраў яе ў якасці прыдатнай актрысы для партыі лэдзі ў яго маючай адбыцца п’есе «у Дамаск» (частку, якой ён першапачаткова засноўваў на сваёй другой жонцы Фрыды Уль ) і запрасіў яе ў сваю халасцяцкую ўстанову, каб абмеркаваць ролю. На першай сустрэчы Стрындберг, згодна з аповяду Босэ пра падзею, сустрэў яе ля дзвярэй з чароўнай усмешкай і прапанаваў ёй віно, кветкі і прыгожа аформленую садавіну, ён падзяліўся з ёй пра сваё захапленне алхіміяй, паказваў ёй залаціста-карычневую сумесь, называючы гэта золатам. Як каментуе Босэ ў «лістах»: калі яна ўстала, каб сысці, Стрындберг папрасіў пяро ў яе капелюшы, каб выкарыстоўваць для напісання сваіх п’ес. Калі Босэ дала, ён гэта пяро ўваткнуў у сталёвую ўстаўку, і напісаў усе свае драмы. Цяпер яно знаходзіцца ў музеі Стрындберга ў Стакгольме.
Стрындберг пасылаў Босэ кнігі аб тэасофіі і акультызме, жадаючы па-свойму сфармаваць яе погляды і дапамагчы ў прасоўванні па кар’ернай лесвіцы. Ён браўся за п’есы, якія лічыў прыдатнымі для Харыет, пераконваў яе і кіраўніцтва Драматэна згуляць гэтыя ролі менавіта ёй. Босэ ў сваіх «лістах» піша, што яна і кіраўніцтва, спасылаючыся на тое, што ёй не хопіць вопыту для галоўных і складаных роляў, часта не згаджаліся. Ролю Элеаноры ў «Пасхе» (1901), палохала Босэ сваёй адчувальнасцю і далікатнасцю. Але калі, нарэшце, яна ўзялася гуляць, аказалася самай паспяховай і улюбёнай роляй Босэ і паваротным момантам у адносінах Босэ і Стрындберга. Босэ распавядала, як яна пайшла да Стрындберга, каб папрасіць яго даць ролю больш вопытнай акторцы, але ён запэўніў яе, што яна ідэальна падыходзіць для гэтай ролі. «Затым ён паклаў рукі на мае плечы, доўга і горача паглядзеў на мяне і спытаў: „ці не хацелі б вы мець са мной маленькага дзіцяці, Міс Босэ?“ Я зрабіла рэверанс і адказала, як быццам загіпнатызаваная: „так, дзякуй!“ — і мы былі заручаныя». Яны заручыліся ў сакавіку 1901 года.
Ролі Стрындберга для Бос
Адносіны Стрындберга і Босэ былі вельмі драматычнымі. Стрындберг кідаўся назад і наперад ад любові Босэ як рэгенератара яго творчасці («выдатны, прыязны і добры») да дзікай рэўнасці (называючы яе «маленькай, брыдкай жанчынай», «злой», «дурной», «чорнай», «пагардлівай», «атрутнай» і «шлюхай»). Яго лісты паказваюць, што Босэ натхніла яго на некалькі важных персанажаў у яго п’есах, асабліва на працягу 1901 года. На працягу кароткага, але інтэнсіўнага творчага перыяду 1901 года, ролі, напісаныя Стрындбергам для Босэ былі заснаваныя на іх адносінах, як мастацкія сродкі адлюстроўваюць гэта спалучэнне любові і «падазрэння ў кожным слове, кожным дзеянні». Карла Ваал налічвае восем другасных і шэсць галоўных роляў, напісаных для Босэ. Галоўныя ролі пералічаных Ваал: лэдзі ў «Дамаске» (1900; у асноўным напісаны ў той час, калі Босэ і Стрындберг сустракаліся); Элеанора ў «Пасхе» (1901; па ўзоры сястры Стрындберга Элізабэт, але прызначаныя для Босэ); Генрыэты ў творы «Злачынствы і злачынствы» (1901); Белая Лебедзь у «Лебедзь Белая» (з 1901); Крысціна ў «Каралеве Крысціне» (1901); дачка Індры ў «Гульне мары» (1902). Стрындберг сцвярджаў, што «Каралева Крысціна» з’яўляецца тлумачэннем «характару Босэ» як актрысы ў рэальным жыцці, какетлівай і зманлівай. У сваёй ўплывовай біяграфіі Стрындберга Лагеркранц апісвае гэтую п’есу як сінопсіс ўсяго ходу шлюбу Босэ і Стрындберга. Ён у прыдворных бачыць розныя стадыі эмоцый Стрындберга: Тота, у першым ззянні кахання; Дэлагардзі, адданага, але вернага; Оксэнст’ерна, якога яна адпрэчыла. Кожны з трох мужчын прамаўляе словы, якія Стрындберг сам казаў Босэ.
«Гульня мары» пазіцыянуецца ў серыі партрэтаў Стрындберга ва ўласным шлюбе, ролю Босэ прасякнутая як святлом, так і цемрай. Са сваёй асацыятыўнай структурай сну гэтая п’еса з’яўляецца вяхой мадэрнісцкай драмы, апісанай Стрындбергам як беззаконная адлюстраванне свядомасці летуценніка (Стрындберга), абмежаванага толькі яго уяўленнем, якое «круціць і сплятае новыя ўзоры… на аснове нязначнай рэчаіснасці». Агнес, якую адыгрывае і ўяўляе Босэ, з’яўляецца дачкой гістарычнага Ведычнага Бога Індры, спускаецца на зямлю, каб назіраць за чалавечым жыццём і даводзіць свае расчараванні да ведама свайго чароўнага бацькі."Усходні" аспект п’есы заснаваны на цёмных, экзатычных поглядах Босэ. Тым не менш, яна таксама ўцягнутая ў простае чалавецтва і ў замкнёнае кола ў адносінах з адвакатам, ці Стрындбергам. Замкнутая ў памяшканні уласніцкім мужам, Агнэса не можа дыхаць; яна сумна назірае за служанкай, якая наляпляе ізалявальныя паласы паперы па краях вокнаў, тым самым абмяжоўваючы святло і паветра ў доме. Шлюб Агнэс з адвакатам — гэта рэальнае расчараванне Босэ, тугуючай па свежым паветры, сонцы і вандраванням.
Незалежнасць
У 1911 годзе, Босэ, разведзеная жанчына з двума дзецьмі, каб лепш падтрымаць сябе, вярнулася ў Драматэн. Стрындберг быў у той час смяротна хворы на рак, ён памёр 14 мая 1912 года. 1912 быў годам смерці і катастроф для сям’і Босэ і Стрындберга: Алма Фальстром з сынам Арнэ патанулі з Тытанікам 15 красавіка; першая жонка Стрындберга Сіры фон Эсэн памерла крыху пазней, у тым жа месяцы; дачка фон Эсэн і Стрындберга Грэта, маладая перспектыўная акторка, загінула ў чыгуначнай аварыі ў чэрвені; калі Босэ развялася, яе муж Гунар Вінгард застрэліўся 7 кастрычніка. Пахаванне Стрындберга стала нацыянальнай падзеяй. Падчас гэтых разбуральных падзей, якія пакінулі абодвух яе дзяцей без бацькі, Босэ, ашалела і забітая горам пасля самагубства Вінгарда, ледзь падтрымлівала свой напружаны графік. На працягу некалькіх месяцаў пасля гэтага яна атрымлівала ананімныя лісты і тэлефонныя званкі з пагрозамі, абвінавачванні ў дэпрэсіі і смерці Вінгарда. .
У 1927—1932 гадах Босэ пражыла ў трэцім шлюбе з Эдвін Адольфсанам (1893—1979). Адольфсан адмовіўся ад сваёй сцэнічнай кар’еры, каб стаць замест гэтага рэжысёрам і адным з самых вядомых шведскіх кінаакцёраў, чыя экранная персона Нільс Бэер згадваецца як спалучэнне «апашы, гангстара і жыгала».
Босэ знялася ў двух фільмах па матывах раманаў вядомых пісьменнікаў: «Сыны Інгмара» (1919) атрымала высокую ацэнку за свае мастацкія годнасці, рэжысёра Віктара Шострама, фільм быў заснаваны на рамане шведскай пісьменніцы, лаўрэата Нобелеўскай прэміі па літаратуры, Сельмы Лагерлёф. Праз шмат гадоў, Інгмар Бергман згадваеў «Сыноў Інгмар» як «цудоўны, выдатны фільм» і прызнаў свой уласны доўг перад Шострамам. Босэ, якая сыграла галоўную жаночую ролю — Брыту, назвала «Сыны Інгмара» «адзіны варты шведскі фільм, у якім я ўдзельнічаў». Тым не менш, фільм не змог даць яе кар’еры новы старт, як шведская кінаіндустрыя дала Эдвіну Адольфсану. Пасля гэтага прайшло семнаццаць гадоў, перш чым яна зрабіла яшчэ адзін фільм з рэжысёрам Гестай Родэнам. Гэта быў «Bombi Bitt and I» (1936), яе адзіны фільм з гукам, заснаваны на папулярным рамане Fritiof Nilsson Piraten з той жа назвай. «Bombi Bitt» быў паспяховым, хоць і больш лёгкім, з меншай роляй Босэ («Франскан»).
Адстаўка
Пасля шмат гадоў амбіцыйнай і паспяховай свабоднай акцёрскай гульні, у 1930-я гады Босэ адчула патрэбу. Вялікая дэпрэсія прынесла ёй эканамічныя цяжкасці, і, хоць яна выглядала маладзей свайго ўзросту, найбольш важныя ролі жанчын былі па-за яе ўзроставага дыяпазону. Яе тэхніку па-ранейшаму часта хвалілі, але часам успрымалі як старамодную і занадта маральную ў параўнанні з больш ансамблевым стылем таго часу.
Знайшоўшы сябе непатрэбнай у шведскім рэпертуарным тэатры, з дапамогай ўмелага пераканання і напамінах аб доўгім працоўным шляху ў тэатры, ёй удалося вярнуцца ў Драматэн. Сціплая працаўніца са сціплай зарплатай, яна на працягу апошніх дзесяці гадоў у Драматэне, 1933—1943 гады, адыграла толькі нязначныя пятнаццаць роляў.
Маці Божая Лагішынская
Маці Божая Лагішынская — Каралева Палесся — каталіцкая цудатворная ікона. Знаходзіцца ў галоўным алтары Петрапаўлаўскага касцёла ў г. п. Лагішын Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Харыет Босэ
Адстаўка
Сыходзячы са сцэны падчас Другой Сусветнай Вайны, Босэ вырашыла вярнуцца ў сталіцу Нарвегіі Осла, у дом свайго дзяцінства і юнацтва. Абодва яе дзіцяці пасяліліся там жа. Пераезд быў адкладзены на дзесяць гадоў, на працягу якіх яна, калі гэта было магчыма, падарожнічала, і калі ён адбыўся ў 1955 годзе, яна ўспрымала гэта як памылку. Смерць яе брата Эвальда Босэ ў 1956 годзе пакінула яе адзінай жывой з чатырнаццаці дзяцей Ганны-Мары і Іагана Генрыха Босэ. «Як я адчайна прагну Стакгольма», — напісала яна сябру ў 1958 годзе. «Усё маё жыццё там». Яна стала хранічна меланхалічнай, трываючы няўдалае здароўе і горкія ўспаміны аб заключным этапе яе кар’еры ў Драматене.
Маці Божая Лагішынская
Гісторыя
У красавіку 1706 года, пакінуўшы Гродна, шведскі кароль Карл XII са сваім войскам праз Пружаны, Бярозу, Хомск ішоў да Пінска. Рускія праз Жалудок ішлі на Мінск. Адзін з вайсковых аддзелаў у Мерчыцы павярнуў на Лагішын, адпачыць і папоўніць правіянт. Афіцэр аддзела, Галабурда, які вёз с сабой абраз, затрымаўся на пастой у сакратара горада Малішэўскага. Ён загарнуў абраз у палатно і паставіў каля дзвярэй у сенях. Калі паступіў загад выступаць у паход, абраз застаўся за расчыненымі дзвярыма. Малішэўскія занеслі яго ў святыню, дзе абраз у хуткім часе праславіўся шматлікімі цудамі.
Вялікім цудам стала выратаванне драўлянага храма ад пажару, падчас якога згарэлі ўсе суседнія дамы. У 1866 годзе, пасля здушэння паўстання 1863—1864 гадоў, касцёл разам з абразам быў перададзены царскімі ўладамі праваслаўнай царкве.
У 1913 годзе быў пабудаваны новы мураваны касцёл, але абраз не быў вернуты каталікам. І толькі ў 1938 годзе некалькі юнакоў-каталікоў таемна вынеслі абраз Маці Божай з царквы і перанеслі яго ў касцёл. Тры разы праваслаўныя судзіліся з каталікамі, але суд застаўся на боку апошніх. Увосень 1939 года абраз адправілі ў Варшаву на рэстраўрацыю, пасля якой брэсцкі біскуп Казімір Букраба сам прывёз яго і ўласнаручна змясціў у галоўны алтар новага касцёла. У 1944 годзе, пасля вызвалення Чырвонай Арміяй мястэчка ад нацыстаў, зноў праваслаўныя запатрабавалі вярнуць абраз у царкву, але не знайшлі падтрымкі ў ваеннага камісара.
Каранацыя
Дзякуючы намаганням архібіскупа мінска-магілёўскага кардынала Казіміра Свёнтака, абраз быў адноўлены і 1 студзеня 1997 г. зноў урачыста перададзены Петрапаўлаўскаму касцёлу. А 10 мая, у дзень парафіяльнага свята, якое штогод адзначаецца ў Лагішыне, адбылася вялікая ўрачыстасць, прысвечаная яго каранацыі папскімі каронамі, у якой удзельнічала некалькі тысяч вернікаў. У ёй удзельнічаў кардынал Казімір Свёнтак, нунцый архібіскуп Дамінік Грушаўскі,  з Элка (Польшча), генерал айцоў-хрыстусоўцаў, правінцыяльны дырэктар айцоў-арыяністаў кс. Тадэвуш Шэшка, прэфект клерыкаў Гродзенскай духоўнай семінарыі кс. Раман Катлімоўскі, шматлікія святары з усіх дыяцэзій Беларусі.
Грыб мышыны
Грыб мышыны — шматзначны тэрмін.
UTC-02:00
UTC-2 — часавы пояс. Выкарыстоўваецца ў:
Вужоўка
Вужоўка — шматзначны тэрмін
Кнуты
Кнуты (Кнути́) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Іспанская канфедэрацыя аўтаномных правых
Іспанская канфедэрацыя аўтаномных правых (La Confederación Española de Derechas Autónomas — CEDA), скарочана СЭДА — аб’яднанне палітычных партый Іспаніі перыяду другой рэспублікі. Была заснавана 4 сакавіка 1933 года. У асноўным складалася з правых каталіцкіх партый, якія прытрымліваліся манархічных поглядаў і выступалі супраць антыклерыкальнай палітыкі левацэнтрысцкіх рэспубліканцаў. Лідар — палітык аўтарытарнага тыпу Хасэ Марыя Хіль-Роблес, якога паплечнікі называлі «хефэ» («правадыр»). Блізкая да СЭДА моладзевая арганізацыя МНД (Juventud de Accion Popular — Моладзь народнага дзеяння) прытрымлівалася вельмі правых поглядаў.
Агульны агляд
СЭДА была кансерватыўнай сілай, палітычнай спадчынніцай партыі «Народнага дзеяння» Анхель Эрэра Ор’я, якая імкнулася зацвердзіць і абараніць прынцыпы хрысціянскай цывілізацыі, перакладаючы гэтую тэарэтычную пазіцыю у практычнае патрабаванне перагляду рэспубліканскай канстытуцыі 1931 года. СЭДА лічыла сябе ахоўнай арганізацыяй, створанай для абароны рэлігіі, сям’і і ўласнасці. Хасэ Марыя Хіль-Роблес заявіў аб сваім намеры «даць Іспаніі сапраўднае адзінства, новы дух, таталітарную дзяржаву...» і працягнуў: ''«Дэмакратыя — гэта не мэта, а сродак для заваёвы новай дзяржавы. Калі прыйдзе час, альбо парламент падпарадкуецца, альбо мы яго ліквідуем»''. СЭДА праводзіла мітынгі ў фашысцкім стылі пад назвай Хіль-Роблес «хефэ», і сцвярджала, што СЭДА можа ўзначаліць «Марш на Мадрыд» (аналагічны маршу італьянскіх фашыстаў на Рым) з мэтай гвалтоўнага захопу ўлады.
Партыя заяўляла, што абараняе Іспанію і «хрысціянскую цывілізацыю» ад марксізму, і сцвярджала, што палітычная атмасфера ў Іспаніі вымусіла іх выступіць супраць марксізму. З прыходам да ўлады ў Германіі нацысцкай партыі СЭДА пачала выкарыстоўваць аналагічныя нацысцкія прапагандысцкія хітрыкі, робячы ўпор на ўладу, айчыну і іерархію. Хіль-Роблес наведаў аўдыенцыю на мітынгу нацысцкай партыі ў Нюрнбергу і з гэтага часу знаходзіўся пад яе ўплывам, стаўшы прыхільнікам стварэння адзінага антымарксісцкага контррэвалюцыйнага фронту ў Іспаніі.
СЭДА была ў асноўным партыяй каталіцкага сярэдняга класа і дробных землеўладальнікаў Паўночнай Іспаніі. У канчатковым выніку яна была самай папулярнай партыяй у Іспаніі на парламенцкіх выбарах 1936 года.
СЭДА не змагла дабіцца істотных поспехаў на выбарах у перыяд з 1933 па 1936 год (хоць у ім сапраўды назіралася павелічэнне колькасці асобных галасоў), якія былі неабходныя для фармавання ўрада, што прывяло да таго, што партыя страціла падтрымку з боку правага крыла, якія падтрымалі ваяўнічага лідара манархістаў-альфансістаў Хасэ Кальва Сатэла. Пасля СЭДА адмовілася ад умеранай пазіцыі і пачала аказваць падтрымку тым, хто звяртаўся да гвалту супраць рэспублікі, уключаючы перадачу выбарчых фондаў лідару ваеннага перавароту супраць рэспублікі генералу Эміліа Мола. Неўзабаве многія з прыхільнікаў моладзевага руху партыі (Juventud de Accion Popular) пачалі масава пераходзіць на бок «Фалангі».
СЭДА і рэспубліканскі цэнтр
СЭДА паспяхова выступіла на парламенцкіх выбарах 1933, атрымаўшы найбольшую колькасць (115) дэпутацкіх месцаў, аднак прэзідэнт краіны Алькала Самора адмовіўся даручыць яе лідару фармаванне новага кабінета міністраў, асцерагаючыся дэстабілізацыі палітычнай сітуацыі ў выпадку прызначэння кіраўніком урада прадстаўніка правых сіл.
У 1933—1934 гадах СЭДА падтрымлівала цэнтрысцкі ўрад, які ўзначальваў лідар радыкальнай партыі Алехандра Лерус.
Уваходзіла ў склад правацэнтрысцкага ўрада ў 1934—1935 гадах (Хіль-Роблес займаў у ім ключавую пасаду міністра абароны). Прадстаўнікі СЭДА актыўна выступалі супраць рэгіянальнай аўтаноміі Краіны Баскаў і Каталоніі, рашуча падтрымалі ўзброенае прыгнечанне антыўрадавага выступу ў Астурыі ў 1934-м, былі прыхільнікамі жорсткай сацыяльнай палітыкі. У снежні 1935 года прадстаўнікі СЭДА выйшлі са складу ўрада. Пасля перамогі Народнага фронту (асноўнага суперніка СЭДА) на парламенцкіх выбарах 1936 Хіль-Роблес беспаспяхова выступаў за адмену іх вынікаў і ўвядзенне ў краіне ваеннага становішча.
У перыяд грамадзянскай вайны
Падчас грамадзянскай вайны 1936—1939 гг. СЭДА падтрымлівала генерала Франсіска Франка. У 1937, пасля аб’яднання ўсіх прыхільнікаў Франка ў рамках Іспанскай фалангі, спыніла сваё існаванне. Пры гэтым многія былыя актывісты ўвайшлі ў склад фалангі, а Хіль-Роблес, хоць і падтрымаў уніфікацыю франкісцкіх партый, аказаўся фактычна адхілены ад палітычнай дзейнасці і пасля грамадзянскай вайны стаў адным з лідараў манархічнай апазіцыі рэжыму Франка.
Сіманы
Назву Сіманы маюць:
Персідская Вікіпедыя
Персідская Вікіпедыя (па-персідску: ویکی‌پدیای فارس) — раздзел Вікіпедыі на персідскай мове, заснаваны ў 2004 годзе.
Статыстыка
Станам на 1 2023 года персідскі раздзел Вікіпедыі утрымлівае  NaN артыкулаs. Зарэгістравана NaN удзельнікs, з якіх  здзейснілі што-небудзь за апошнія 30 дзён,  NaN удзельнікs маюць статус адміністратара. Агульная колькасць правак складае.
NGC 7607
NGC 7607 — двойная зорка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Костырыў
Ко́стырыў (Ко́стирів) — вёска ў Сосныцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Праваслаўная энцыклапедыя
Праваслаўная энцыклапедыя (Православная энциклопедия) — спецыялізаваная энцыклапедыя, якая выдаецца Царкоўна-навуковым цэнтрам «Праваслаўная энцыклапедыя». Кіраўніком Цэнтра «Праваслаўная энцыклапедыя» з дня яго заснавання з’яўляецца Сяргей Кравец.
Мэтамі выдання заяўленыя :
Мохавічы
Назву Мохавічы маюць:
Ніка Мак-Брэйн
Майкл Генры 'Ніка' Мак-Брэйн (Michael Henry "Nicko" McBrain,, , Англія) ― англійскі рок-музыка, больш за ўсё вядомы як ударнік у хэві-металічным гурце Iron Maiden, да якога ён далучыўся ў 1982 годзе.
Стрэлка (рака)
Стрэлка, Тур’я — рака ў Беларусі, у Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Жалонь (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 46 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 4 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Аляксандраўка. Вадазбор нізінны. Рэчышча Стрэлкі каналізаванае ў ніжнім цячэнні.