cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Фёдаравіч Барысаў
Біяграфія
Ваяваў на Закаўказскім, Каўказскім і Крымскім. Удзельнічаў у Керчанска-Феадасійскай аперацыі і абароне Крыма. 22 сакавіка 1942 году быў цяжка паранены ў раёне Керчы і да мая 1942 году знаходзіўся ў шпіталі ў горадзе Есентукі (Стаўрапольскі край).
Асабліва вызначыўся ў ходзе Курскай бітвы. 11 ліпеня 1943 гады ў раёне станцыі Прохараўка (цяпер пасёлак Белгародскай вобласці) адна з батарэй артылерыйскага дывізіёна 58-й мотастралковай брыгады была атакаваная 19 танкамі праціўніка. Калі гарматны разьлік выйшаў з ладу, ён устаў да гармат і прамой наводкай падбіў 7 танкаў. У гэтым баі быў паранены. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старэйшаму сяржанту Міхаілу Фёдаравічу Барысаву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 2358).
У 1954 годзе скончыў Алма-атынскай юрыдычны інстытут. У 1960 годзе скончыў Кузнецкі горны тэхнікум.
З 1962 гады займаўся літаратурнай дзейнасцю, аўтар некалькіх паэтычных зборнікаў. Член Саюза пісьменнікаў СССР (Расіі) з 1976 года.
Памёр 9 сакавіка 2010 года. Пахаваны на Траякураўскіх могілках у Маскве.
Locked Out of Heaven
«Locked Out of Heaven» — песня амерыканскага спевака Бруна Марса з яго другога студыйнага альбома Unorthodox Jukebox (2012). Сінгл з песняй, які выйшаў 1 кастрычніка 2012 года, стаў буйным хітом, і ўвайшоў у дзясятку лепшых хітоў шматлікіх краін свету, уключаючы амерыканскі (№ 1 у Billboard Hot 100), канадскі (№ 1 — Canadian Hot 100), брытанскі (№ 2 — UK Singles Chart) і іншыя (№ 1 — Мексіка, Польшча, № 4 — Новая Зеландыя).
Гісторыя
У лічбавым варыянце і на радыё песня з’явілася 1 кастрычніка 2012 года. 20 кастрычніка 2012 года Бруна Марс упершыню прадставіў сваю песню ў жывым выкананні падчас шоу Saturday Night Live. Падчас выступлення на цырымоніі Грэмі-2013 Бруна Марс праспяваў песню «Locked out of Heaven» і іншыя (да яго далучыліся Стынг, Рыяна, Зігі Марлі і Даміян Марлі).
Locked Out of Heaven атрымала станоўчыя водгукі музычнай крытыкі і спецыялізаваных сайтаў. Некаторыя музычныя аглядальнікі параўноўвалі яе з класічнымі тварэннямі брытанскай групы The Police, напрыклад з такімі як і «Roxanne» і «Message In a Bottle».
У снежні 2012 года Бруна Марс са сваім сінглам «Locked Out of Heaven» у 4-ы раз узначаліў агульнанацыянальны хіт-парад ЗША Billboard Hot 100. Раней ён быў на № 1 з сольнымі хітамі «Just the Way You Are» (4 тыдні № 1 у верасні — кастрычніку 2010 года) і «Grenade» (4 тыдні № 1 у студзені 2011 года) і яшчэ быў сумесны «Nothin' on You» (2010, дзе Бруна выступіў як запрошаная зорка ў асноўнага саліста B.o.B'). І зрабіў ён гэта ўсяго за 2 гады і 10 месяцаў: абсалютны рэкорд для мужчын-выканаўцаў за апошнія 48 гадоў. Хутчэй яго свае 4 чарттоперы змог стварыць толькі Бобі Вінтан у далёкіх 1962—1964-х гадах (за 2 года і 6 месяцаў): «Roses Are Red (My Love)» (9.6.1962, 5 тыдняў № 1), «Blue Velvet» (1963), «There! I’ve Said it Again» (1964) і «Mr. Lonely» (12.12.1964). Сінгл прабыў на першым месцы 6 тыдняў (2 тыдні ў 2012 годзе і 4 тыдні ў 2013). У Вялікабрытаніі 24 снежня 2012 года сінгл стаў № 2, і ўзначаліў хіт-парады Канады і Мексікі.
Талакнянік
Талакнянік — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 37 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Нядружна, у басейне ракі Сосніца.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,22 км, найбольшая шырыня 0,11 км. Даўжыня берагавой лініі 0,55 км.
Схілы катлавіны вышынёй 5—7 м, пад лесам. На поўначы і поўдні ўчасткі забалочанай поймы. На поўдні выцякае ручай у возера Няклея.
Аляксандр Валер’евіч Тарайкоўскі
Аляксандр Валер’евіч Тарайкоўскі (26 сакавіка 1986 —, ) — беларускі прадпрымальнік, загінулы ўдзельнік пратэстаў пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года. Ён быў застрэлены ва ўпор супрацоўнікамі спецпадраздзялення 10 жніўня 2020 года ў Мінску, у той час урадавыя СМІ спрабавалі прадставіць інцыдэнт як тое, што адбылося з-за ягонай неасцярожнасці.
Біяграфічныя звесткі
Аляксандр Тарайкоўскі быў прадпрымальнікам, рабіў аўтамабільныя шторкі, меў свой сайт hober.by.
Быў прысуджаны да 7 гадоў зняволення за прычыненне цяжкіх цялесных пашкоджанняў, якія выклікалі смерць. Па словах жонкі, ён заступіўся за маці, якую збіў сужыцель. Адбыў увесь тэрмін зняволення.
Гібель
Аляксандр Тарайкоўскі загінуў 10 жніўня 2020 года каля 23:00 побач станцыі метро «Пушкінская» ў Мінску. Мікалай Карпянкоў, начальнік ГУБАЗіК, у апублікаваным у студзені 2021 года восеньскім аўдыёзапісы пацвердзіць, што Тарайкоўскі быў забіты стрэламі яго падначаленых (2 лютага 2021 года TUT.BY атрымаў вынікі фанаскапічнай экспертызы запісу, апублікаванага BYPOL, у якім гаворка ідзе ў тым ліку і пра забойства Аляксандра Тарайкоўскага; экспертыза пацвердзіла, што голас на запісе належыць Мікалаю Карпянкову, і не выявіла прыкметаў мантажу ).
Напярэдадні, 9 жніўня, сілы спэцыяльнага рэагавання — АМАП, «Алмаз» і іншыя — стралялі ў людзей траўматычнымі кулямі, у горадзе былі выбухі святлашумавых гранат. Але, нягледзячы на гэта, людзі выйшлі і 10 жніўня.
Увечары 10 жніўня калона маніфестантаў рухалася з боку метро «Пушкінская». У раёне моста на Кальварыйскай яны даведаліся, што па другі бок чакае «Алмаз», таму развярнуліся і зноўку пайшлі на Пушкінскую. Там сабралася прыблізна тры тысячы чалавек. Людзі стаялі на скрыжаванні праспекта Пушкіна і вуліцы Прытыцкага, усярэдзіне кола, са сцягамі, скандавалі. Кіроўцы аўтобусаў і легкавых аўтамабіляў зрабілі затор, каб сілавікі не змаглі праехаць. Аднак «Алмаз» і, як потым пісалі СМІ, спецпрызначэнцы КДБ прыйшлі па ходніку, з боку вуліцы Кальварыйскай. Людзі сталі разбягацца, пачалася паніка, кіроўцы пачалі з’яжджаць. На плошчы засталося каля 20 маніфестантаў, сілавікі пачалі выкарыстоўваць святлошумавыя гранаты.
Каля поўначы МУС апублікавала афіцыйную заяву: «У ходзе масавых беспарадкаў у Мінску на вул. Прытыцкага, натоўп будаваў барыкады для блакавання руху. У ходзе супрацьстаяння са спецназам, які прыбыў для дэблакавання плошчы, адзін з пратэстоўцаў спрабаваў кінуць неўстаноўленую выбуховую прыладу ў бок праваахоўнікаў. Яна выбухнула ў руцэ, мужчына атрымаў траўмы, несумяшчальныя з жыццём».
Апублікавана відэа меркаванага забойства маніфестанта. На кадрах бачна, што Аляксандр Тарайкоўскі быў у шортах, у майцы, з пустымі рукамі. Такім чынам, версія МУС, быццам ён падарваўся на самаробнай выбуховай прыладзе, абвяргаецца. Аляксандр, які рухаўся ў бок сілавікоў, падняў рукі ўгору, і ў гэты момант паўз яго праляцела святлошумавая граната, але не зачапіла яго. А калі ён прайшоў яшчэ два метры ўперад, у яго стрэлілі, пасля чаго ён пачаў хіліцца і падаць, таксама ў яго быў яшчэ адзін стрэл, з іншага боку.
Праз некалькі дзён па забойстве Тарайкоўскага выйшла расследаванне «», у якім аўтары паводле відэаздымкаў зрабілі выснову, што забойства здзейсніў адзін з байцоў спецыяльных падраздзяленняў «Алмаз» альбо «Альфа». Як заўважыў былы намеснік камандзіра баявой групы антытэрарыстычнага падраздзялення МУС Беларусі «Алмаз» Ігар Макар, страляў у Аляксандра Тарайкоўскага супрацоўнік «Алмазу» з помпавага ружжа, якое прымяняецца толькі ад 50 метраў, пры тым што да ахвяры было значна бліжэй.
На працягу месяца з дня гібелі Аляксандра Тарайкоўскага крымінальную справу так і не завялі.
21 снежня 2020 года прадстаўнік грамадскай ініцыятывы «» Ігар Макар апублікаваў матэрыялы папярэдняга расследавання. У іх сцвярджаецца, што Аляксандр Тарайкоўскі быў забіты супрацоўнікам СПБТ «Алмаз» Каровіным Мікітам Юр’евічам 1993 г.н. пры саўдзеле іншых не ўстаноўленых супрацоўнікаў СПБТ «Алмаз», а выстрал у вобласць сэрца зроблены самазарадным ружжом Сайга-12К.
Пахаванне
Удзень 15 жніўня 2020 года ў Мінску побач станцыі метро «Пушкінская» сабраліся тысячы беларусаў, каб развітацца з загінулым 10 жніўня 2020 года 34-гадовым дэманстрантам Аляксандрам Тарайкоўскім. Людзі скандавалі «Трыбунал», іх падтрымлівалі аўтамабілісты гукам клаксонаў. Ушанаваць памяць загінулага «народнага героя Беларусі» прыйшлі вядомы спявак Макс Корж і Марыя Калеснікава, прадстаўніца штаба былога прэтэндэнта на прэзідэнцкую пасаду Віктара Бабарыкі. Каля рытуальнай залы, куды прасілі прыходзіць толькі сваякоў і знаёмых, з Тарайкоўскім развітваліся сотні людзей з кветкамі і сцягамі. Калі з залы вынеслі труну, людзі сталі на калені. Аляксандра праводзілі з словамі «Слава герою» і «Жыве Беларусь!», а затым выканалі гімн «Магутны Божа».
У гэты ж дзень Аляксандра Тарайкоўскага пахавалі на Заходніх могілках Мінска.
Ушанаванне памяці
На месцы гібелі Аляксандра Тарайкоўскага ўзнік народны мемарыял, які адразу ж улады паспрабавалі знішчыць, але людзі яго аднаўлялі.
Раніцай 11 жніўня 2020 года каля месца гібелі Аляксандра Тарайкоўскага, узнік стыхійны мемарыял. Уначы з 11 на 12 і з 12 на 13 жніўня мемарыял знішчалі камунальныя службы. 13 жніўня паслы краін ЕС, кіраўнік прадстаўніцтва Еўрасаюза, прадстаўнікі пасольства ЗША і іншых краін усклалі кветкі да стыхійнага мемарыяла на Пушкінскай паблізу месца, дзе загінуў Аляксандр.
Улады змагаліся з мемарыялам, прыбіралі кветкі, вялікі надпіс «Не забудзем» то засыпалі пяском, то зафарбоўвалі, але і кветкі, і надпіс з’яўляліся зноў.
24 лістапада 2022 года Тарайкоўскі быў пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Пагоні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Рэакцыя
17 верасня 2020 года Еўрапейскі парламент у сваёй рэзалюцыі, ухваленай абсалютнай большасцю дэпутатаў, заклікаў да правядзення «незалежнага і эфектыўнага расследавання» звязанай з пратэстамі смерці Аляксандра Тарайкоўскага.
Бардзруні
Бардзруні́ (Բարձրունի) — сяло ў марзе Ваёц-Дзор, на поўдні Арменіі. Размешчана побач з граніцай з Нахічэванам, якая праходзіць з поўдня. Адзіная дарога вядзе на поўнач праз сяло Серс. Размешчана за 23 км на поўдзень ад найбліжэйшага горада Вайк і за 41 км на паўднёвы ўсход ад адміністрацыйнага цэнтра марза — Ехегнадзора.
Царква Святога Дзмітрыя (Шчаўнік)
Царква Святога Дзмітрыя — колішні лемкаўскі грэка-каталіцкі храм, пабудаваны 1841 годзе ў вёсцы Шчаўнік; з 1947 года — рымска-каталіцкі касцёл. Занесены ў спіс аб'ектаў на «».
Архітэктура і інтэр'ер
Драўляны будынак храма пабудаваны ў лемкаўскім стылі паўночнага тыпу. Званіца з банямі і каванымі крыжамі размешчана над бабінцам. Храм у плане трохчастковы: прэзбітэрый, закрыты з трох бакоў і злучаны з рызніцай. У сярэдзіне будынка знаходзіцца іканастас, які быў створаны на мяжы XVIII i XIX ст., Тады як бакавыя алтары з'явіліся ў 1729 годзе разам з іконамі Аплаквання Хрыста і Праабражэнне Гасподняга. З XVII ст. у алтары знаходзіцца абраз Спаса Уседзяржыцеля. Абраз Архангела Міхаіла перайшоў у музей горада Нові-Сонч. Звон на адной з вежаў царквы датуецца 1707 годам.
Тралейбуснае перасячэнне
Тралейбуснае перасячэнне — перасячэнне тралейбуснай кантактнай сеткі на адным узроўне з кантактнымі сеткамі аднолькавых сістэм, а таксама кантактных сетак іншых транспатных сістэм (звычайна — трамвайных).
Варашскі раён
Варашскі раён (Вараський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вараш.
Утвораны 19 ліпеня 2020 года ў рамках заканчэння рэформы дэцэнтралізацыі.
Барэпат
Барэпа́т (Բարեպատ) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Размешчана на паўночны захад ад горада Чамбарак і на паўночны ўсход ад горада Севан. Сяло падпарадкоўваецца сельсавету сяла Калаван.
Ліберальны клуб
"Ліберальны клуб" - адкрытая дыскусійна-аналітычная пляцоўка Беларусі дзеля экспертаў з рознымі пунктамі гледжання па пытаннях эканомікі, палітыкі, грамадства, культуры. Сярод асноўных мэтаў "Ліберальнага клуба" пастуліруюцца: умацаванне традыцый дывілізаванай прадметнай дыскусіі, вывучэнне і распаўсюджанне ліберальный мадэлі грамадскага развіцця ў беларускіх эканамічных і сацыяльна-палітычных умовах, зніжэнне ўсіх формаў радыкалізма ў грамадстве. Галоўны арганізатар "Ліберальнага клуба" - ГА "Дыскусійна-аналітычная супольнасць "Ліберальны клуб" (ГА "ДАС "Ліберальны клуб").
"Ліберальны клуб" не выражае думку і пацізыі палітычных партый, дзяржаўных інстытутаў, грамадскіх аб'яднанняў альбо асобных грамадзян. Яго эксперты стараюцца прытрымлівацца неангажаванага, навуковага погляду на эканамічныя, сацыяльныя, палітычная і культурныя працэсы. Сярод асноўных каштоўнасцей, якія абараняе "Ліберальны клуб" - дэмакратыя, рынкавая эканоміка, панаванне права, свабодная канкурэнцыя ідэй і ініцыятыў. Ліберальны клуб падтрымлівае канцэпцыю цывілізаванага дыялога паміж усімі пластамі беларускага грамадства.
Ліберальны клуб праводзіць круглыя сталы, дыялогі, арганізуе даследванні ў галіне эканомікі, грамадскага жыцця, права, культуры.
Дэвіз: "Праз аргументы і спрэчку - да ісціны".
Гісторыя
Узнік ў лістападзе 2007 г. як нефармальная пляцоўка для маладых інтэлектуалаў. 7 студзеня 2009 быў афіцыйна зарэгістраваны як грамадская арганізацыя.
Савет "Ліберальнага клуба"
Галоўны орган пляцоўкі, які адзначае агульныя кірункі развіцця арганізацыі. Савет разгледжвае кандыдатуры на замяшчэнне вакансій і на членства ў "Ліберальным клубе".
Працоўны калектыў
Забяспечвае штодзённую працу "Ліберальнага клуба". Пры ўзнікненні вакансій папаўняецца новымі супрацоўнікамі. Іх адбор здзесніваецца на конкурснай выснове.
Члены "Ліберальнага клуба"
У гэтую групу можа ўвайсці любы чалавек, які падзяляе каштоўнасці аргранізацыі і гатовы прымаць актыўны ўдзел у яе працы. Каб зрабіцца членам "Ліберальнага клуба", трэба падаць заяву і заплаціць членскі ўзнос. Заявы кандыдатаў разгледжвае Савет.
Цэнтр аналітычных даследванняў (ЦАД)
Структурнае падраздзяленне ГА "Дыскусійна-аналітычная супольнаці "Ліберальны клуб". Быў створаны ў 2011 г. з мэтаў правядзення аналітычнай працы ў межах тэматычных прыярытэтаў пляцоўкі.
Асноўны інтэлектуальны прадукт, які вырабляецца ЦАД, - аналітычныя і памятныя запіскі, маніторгынкі беларускіх і замежных СМІ, інфармацыйна-аналітычная даклады, дыскусійныя матэрыялы, а таксама аўдыя- і відэападкасты.
Хатнежык
Хатнежык — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 35 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Дрэтунь, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,37 км, найбольшая шырыня 0,19 км. Даўжыня берагавой лініі 0,95 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, на захадзе часткова пад лесам. З паўночнага і ўсходняга бакоў возера забалочаная пойма.
About.com
About.com (вымаўляецца «эбаўт-ком») — англамоўны вэб-сайт, онлайнавая крыніца інфармацыі і саветаў для спажыўцоў. У рэйтынгу Nielsen NetRatings ён уваходзіць у верхнюю дзясятку вэб-сайтаў.
Сайт заснаваны ў 1996 годзе. У 2005 годзе быў набыты кампаніяй «The New York Times Company» і з тых часоў належыць Нью-Ёрк таймс.
About.com развіваецца дынамічна, у адпаведнасці з новай інфармацыяй і зменамі інтарэсаў спажыўцоў. About.com падзелены на тэматычныя раздзелы (topic sites), якія згрупаваны ў каналы (channels) і спецыялізаваны на розных тэмах — ад хатняй гаспадаркі да педыятрыі. Матэрыялы напісаны групай з больш чым 600 журналістаў (на сайце яны завуцца гідамі — Guide), якія з’яўляюцца экспертамі ў сваёй вобласці. Кожны гід выбірае сабе адну спецыялізацыю і з’яўляецца эксклюзіўным аўтарам для напісання матэрыялаў па гэтай тэме. Змест сайта можа мець формы звычайных артыкулаў, анлайн-курсаў, віктарын, відэа, і да т.п. Гідам выплачваецца асноўная стыпендыя з надбаўкамі ў залежнасці ад трафіку.
Навукова-даследчы цэнтр Мізеса
Навукова-даследчы цэнтр Мізеса — структурнае падраздзяленне аналітычнага цэнтру «Стратэгія». Недзяржаўны беларускі даследчы цэнтр, які быў створаны ў 2002 г. эканамістамі, аналітыкамі, выкладчыкамі соцыагуманітарных дысцыплін і названы ў гонар эканаміста аўстрыйскай школы Людвіга Мізеса.
Узнагароды
2007 Templeton Freedom Awards
Кубак
Кубак, конаўка, кварта — пасудзіна невялікага аб'ёму (прыбл. 200 мл) цыліндрычнай, усечана-канічнай або бочкападобнай формы з фарфору, гліны, драўніны, металу, часам лубу, да якой звычайна апцыянальна далучана колцападобная «ручка» для трымання. Пасудзіна выкарыстоўваецца для непасрэднага піцця вады, квасу і іншых напояў.
На Беларусі гліняныя кубкі рабілі паліванымі і чорназадымленымі. Аздаблялі лінейна-хвалістым контррэльефным арнаментам, глянцаваным геаметрычным узорам, ангобнай размалёўкай, радзей ляпным дэкорам. На поўначы Беларусі для трываласці кубак апляталі бяростай. Унутраную паверхню медных і латунных кубкаў лудзілі.
Кубкі бываюць:
У некаторых культурах з кубкаў прынята таксама есці, у многіх краінах Азіі распаўсюджаны кубак без ручкі — піяла.
Гарохавы суп
Гарохавы суп — суп, асноўны інгрэдыент якога сушаны гарох. У варыяцыях традыцыйныя страва многіх народаў і рэгіёнаў. Колер зялёны, шэра-жоўты або жоўты залежна ад гатунку гароха.
Пепэ
Кеплер Лаверан Ліма Ферэйра, больш вядомы як Пепэ (Képler Laveran Lima Ferreira; нар., , Бразілія) — партугальскі футбаліст бразільскага паходжання, абаронца клуба «Порту» і нацыянальнай зборнай Партугаліі.
Клубная кар’ера
Пепэ з’яўляецца выхаванцам бразільскага футболу. 18-гадовым юнаком перабраўся ў Партугалію, дзе дэбютаваў у дарослым футболе ў 2001 годзе выступамі за каманду клуба «Марытыму» з вострава Мадэйра. Ужо з наступнага года стаў асноўным іграком каманды. Правёў у «Марытыму» тры сезоны, прыняўшы ўдзел у 63 матчах чэмпіянату.
Сваёй гульнёй за каманду прыцягнуў увагу прадстаўнікоў трэнерскага штаба клуба «Порту», да складу якога далучыўся ў 2004 годзе. Згуляў за клуб з Порту наступныя тры сезоны сваёй гульнявой кар’еры. Гуляючы ў складзе «Порту» таксама выходзіў на поле ў асноўным складзе каманды. За гэты час двойчы выйграваў чэмпіянаты краіны і розыгрышы нацыянальнага Кубка. У 2004 годзе стаў у складзе «Порту» ўладальнікам Міжкантынентальнага кубка.
У склад мадрыдскага «Рэала» далучыўся ў 2007 годзе. Доўгі час быў асноўным абаронцам мадрыдцаў. У сезоне 2016/17 з-за траўм правёў толькі 18 матчаў ва ўсіх турнірах, і ў канцы сезона абвясціў аб зыходзе з «Рэала» па заканчэнні кантракта. У ліпені 2017 года падпісаў пагадненне з турэцкім «Бешыкташам». Пакінуў «Бешыкташ» па пагадненні бакоў у снежні 2018 года.
У студзені 2019 года вярнуўся ў «Порту».
Міжнародная кар’ера
У жніўні 2007 года атрымаў грамадзянства Партугаліі і тым жа месяцам быў упершыню выкліканы ў зборную Партугаліі. Разам са зборнай браў удзел у шматлікіх міжнарожных спаборніцтвах.
Дасягненні
«Порту»:
«Рэал» Мадрыд:
Зборная Партугаліі:
Бердкунк
Бердку́нк (Բերդկունք) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Размешчана на паўночны захад ад горада Гавар і на паўднёвы ўсход ад горада Севан. Калісьці паселішча размяшчалася на старажытным гандлёвым шляху з горада Двін да горада Партаў (сучасная Барда).
Побач знаходзяцца рэшткі цыклапічнай крэпасці.
Крупань
Кру́пань — бяссцёкавае возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 37 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, на захад ад вёскі Нядружна, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,33 км². Даўжыня 0,78 км, найбольшая шырыня 0,7 км. Даўжыня берагавой лініі 2,42 км. Плошча вадазбору 2,75 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 2—3 м, спадзістыя, параслі лесам. Берагавая лінія звілістая. Берагі пераважна высокія і пясчаныя.
Праблема Варынга
Прабле́ма Ва́рынга — сцвярджэнне ў тэорыі лікаў, згодна з якім пры кожным цэлым n>1 існуе такі лік k=k(n), што ўсякі натуральны лік N можна прадставіць у выглядзе: з цэлымі неадмоўнымі.
Як гіпотэза прапанована ў 1770 годзе (Варынгам), даказана Гільбертам у 1909 годзе. Ужо пасля доказу вакол пытанняў, як звязаных з доказам асноўнай праблемы, так і з рознымі варыянтамі і абагульненнямі, праведзена значная колькасць даследаванняў, у рамках якіх атрыманы цікавыя вынікі і развіты важныя метады. У (MSC) праблеме Варынга і звязаным з ёю даследаванням прысвечаны асобны раздзел трэцяга ўзроўню: 11P05, «Праблема Варынга і яе варыянты».
Асноўныя вынікі
Да ХХ стагоддзя праблему ўдавалася рашыць толькі ў асобных выпадках. Напрыклад, устанаўлівае
.
Першы доказ справядлівасці гіпотэзы Варынга быў даны ў 1909 годзе Гільбертам. Доказ быў вельмі аб'ёмным і будаваўся на складаных аналітычных канструкцыях, уключаючы пяцікратныя інтэгралы.
У 1920 годзе новы доказ гэтай жа тэарэмы далі і, распрацаваўшы дзеля гэтага адмысловы кругавы метад. Яны ўвялі дзве функцыі g(n) і G(n): Ясна, што. Хардзі і Літлвуд далі для G(n) ацэнку знізу n<G(n), якая па парадку і па канстанце ў агульным выпадку не палепшана (па стане на 2010-я гг.), і ацэнку зверху, якая пасля была карэнным чынам палепшана. Гэта функцыя з тае пары называецца функцыяй Хардзі. Яны таксама атрымалі асімптатычную формулу для ліку рашэнняў праблемы Варынга.
Такім чынам, у выніку даследавання праблемы Варынга былі распрацаваны магутныя аналітычныя метады. Аднак Ю. У. Ліннік у 1942 годзе знайшоў доказ асноўнай тэарэмы на аснове элементарных метадаў.
Функцыя g(n) сёння вядома. Для больш фундаментальнай функцыі G(n) атрыман шэраг ацэнак зверху і знізу, але яе канкрэтныя значэнні невядомыя нават для малых n.
Функцыя g(n)
, сын Леанарда Эйлера, выказаў здагадку каля 1772 года, што дзе [x] абазначае рэчаіснага ліку x.
Прывядзём некалькі першых значэнняў g(n):
Цікава, што, напрыклад, для
толькі лікі 23 і 239 нельга прадставіць сумаю васьмі кубоў.
Функцыя G(n)
У 1924 годзе І. М. Вінаградаў прымяніў да праблемы Варынга свой метад трыганаметрычных сум. Гэта не толькі моцна спрасціла доказ, але і адкрыла шлях да прынцыповага паляпшэння ацэнкі для G(n). Пасля цэлага рада ўдакладненняў ён у 1959 годзе даказаў, што Прымяняючы сканструяваную ім
p
-адычную форму кругавога метаду Хардзі — Літлвуда — Рамануджана — Вінаградава да ацэнак трыганаметрычных сум, у якіх сума бярэцца па ліках з малымі простымі дзельнікамі, палепшыў гэту ацэнку. Пры :
Пазней ацэнку палепшыў. Спачатку ў працы 1992 года, а потым — у 1995 годзе :
і Вулі напісалі аб праблеме Варынга аб'ёмны аглядны артыкул, у якім вынік Карацубы адносяць да публікацыі Воана 1989 года.
Фактычна велічыня G(n) вядома толькі для 2 значэнняў аргумента, а іменна G(2)=4 і G(4)=16. Апошні вынік даказаў.
Верхнія межы ў табліцы справа для прыведзены ў працы  і.
Верхнюю ацэнку даказаў Ю. У. Ліннік. Камп'ютарныя эксперыменты дазваляюць меркаваць, што гэту ацэнку можна палепшыць да 4. Найбольшы вядомы лік, які нельга прадставіць сумаю 4 кубоў, гэта. Таксама камп'ютарныя эксперыменты паказваюць, што магчыма G(5)<G(4). Акрамя дакладных значэнняў G(n) адкрытым застаецца пытанне і пра лік рашэнняў праблемы Варынга пры заданых параметрах і абмежаваннях.
Праблема Варынга — Гольдбаха
Праблема Варынга — Гольдбаха ставіць пытанне : ці можна прадставіць любы цэлы лік сумаю
n
, з дапамогаю палепшаных метадаў Хардзі — Літлвуда і Вінаградава, атрымаў для ліку простых складнікаў ацэнку зверху
O(n2 log n)
.
Дакладнасць прадстаўлення цэлага ліку сумаю ступеней
Абагульненнем праблемы Варынга можна лічыць пытанне аб дакладнасці прадстаўлення цэлага ліку сумаю ступеней цэлых, не развязанае нават для другой ступені.
Усе натуральныя лікі, за выключэннем лікаў віду
4m(8n+7)
, дзе
m, n = 0, 1, 2, ...
, можна прадставіць у выглядзе x^2+y^2+z^2. Натуральна ўзнікае пытанне: як блізка да заданага ліку N можна падысці сумаю двух квадратаў цэлых лікаў? Паколькі і правая частка гэтай роўнасці мае парадак кораня квадратнага з n^2, то адным квадратам можна падысці да N на адлегласць парадку N^{1/2}. Такім чынам, сумаю двух квадратаў можна падысці да N на адлегласць парадку N^{1/4}. А ці можна падысці бліжэй? З часоў Эйлера стаіць гэта задача «без руху», хоць ёсць гіпотэза, што дзе — любое,. Замяніць 1/4 у папярэднім разважанні на 1/4-c з адвольна малым фіксаваным c>0 не ўдаецца, і гэта, на першы погляд, простая задача «стаіць на месцы» з сярэдзіны XVIII стагоддзя.
Мнагамерны аналаг праблемы Варынга
У сваіх далейшых даследаваннях па праблеме Варынга А. А. Карацуба атрымаў наступнае двухмернае абагульненне праблемы:
Разгледзім сістэму ўраўненняў дзе N_i — зададзеныя натуральныя лікі з аднолькавым парадкам росту,, а — невядомыя натуральныя лікі. Гэта сістэма вырашальная, калі , а калі k<c_1n^2, то ёсць такія N_i, што сістэма не мае рашэнняў.
Паўлаў
Па́ўлаў — рускае прозвішча.
Сарган II
Шару-кін II, або Са́рган II (ŠAR.RU.KI.IN) — цар Асірыі, кіраваў прыблізна ў 722 — 705 гадах да н.э., малодшы сын Тыглатпаласара III.
Сарган II узыйшоў на прастол пасля смерці свайго старэйшага брата Салманасара V у 722 годзе да н.э., і быў настроены вярнуць Асірыі былую магутнасць. Пра перыяд кіравання Саргана II захавалася шмат гліняных дакументаў.
У 722—719 гадах Сарган II быў заняты ваеннымі дзеяннямі на захадзе — у Сірыі і Палесціне, расчысціў стратэгічна важныя для Асірыі гандлёвыя шляхі ў Малую Азію, а з 718 года да н.э. перанёс ваенныя дзеянні на поўнач. Дзеянні Саргана II заўсёды былі старанна падрыхтаваны, у яго рэзідэнцыі, Дур-Шарукіне, захаваліся клінапісныя таблічкі з разведвальнымі данясеннямі з Урарту.
17 гадоў свайго кіравання Сарган правёў у бесперапынных войнах, значна пашырыўшы межы Асірыйскай дзяржавы. Паводле хронікі, Сарган быў забіты пры незразумелых акалічнасцях падчас паходу на Табал у 705 г. да н.э. «Спіс эпанімаў» дадае, што цар быў забіты з-за нейкага Эшпаі кулумійца ў сваім ваенным лагеры.
Спіс зорак сузор’я Паўліна
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Паўліна да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Рачны порт
Рачны́ порт — комплекс збудаванняў, размешчаных на зямельным участку і акваторыі ўнутраных водных шляхоў, створаных і абсталяваных у мэтах абслугоўвання пасажыраў і суднаў, пагрузкі, выгрузкі, прыёму, захоўвання і выдачы грузаў, узаемадзеяння з іншымі відамі транспарту.
Магілёўская абласная дзіцячая бальніца
Магілёўская абласная дзіцячая бальніца — установа аховы здароўя ў Магілёве, размешчаная ў жылым раёне Спадарожнік, па вуліцы Бялыніцкага-Бірулі, 9.
Адкрыта ў 1977 годзе. Станам на 1988 год мела лячэбна-дыягнастычныя аддзяленні на 445 коек — 2 для нованароджаных, гастраэнтэралагічнае, кардыялагічнае, пульманалагічнае, отарыналарынгалагічнае, груднога дзіцяці, неўралагічнае, рэанімацыйна-анестэзіялагічнае, фізіятэрапеўтычнае, рэнтгеналагічнае, функцыянальнай дыягностыкі, а таксама кансультацыйны цэнтр. Штогод у бальніцы праходзіла лячэнне да 11 тысяч дзяцей. У 1988 працавалі 67 урачоў, 292 працаўнікі сярэдняга медперсанала.
Архітэктура
Будынак бальніцы пабудаваны ў 1976 годзе па праекце архітэктараў А. Кучарэнкі і А. Юрына. Комплекс складаецца з 3 прамавугольных у плане аб’ёмаў: двух (5- і 6-павярховы) лячэбных карпусоў, злучаных з 9-павярховым корпусам, у якім размешчаны прыёмнае аддзяленне і канферэнц-зала на 200 месцаў, харчаблок. Лячэбныя карпусы калідорнай планіроўкі злучаны пераходнай галерэяй. Пластыку іх галоўных фасадаў узбагачаюць вертыкальныя рэбры ў прасценках паміж вокнамі і лоджыі, якія выступаюць наперад. Кампазіцыю галоўнага фасада 3-павярховага корпуса стварае рытм вертыкальных рэбраў на вышыні 2—3-га паверхаў.
Княж
Княж — возера ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Дзісна, за 22 км у напрамку на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Шаркаўшчына, каля вёскі Сталіца.
Плошча паверхні возера 0,28 (0,2 ) км². Даўжыня 0,63, найбольшая шырыня 0,52 км, даўжыня берагавой лінні 1,88 км. Плошча вадазбору 2,5 км². Аб’ём вады ў возеры каля 0,85 млн м³.
Гран-пры 2009 (снукер)
Гран-пры 2009 (Grand Prix 2009) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 3 па 11 кастрычніка 2009 года ў Кельвін Холе, у Глазга, Шатландыя. Турнір стаў 28-м розыгрышам Гран-пры, які быў заснаваны ў 1982 годзе пад назвай Professional Players Tournament. Прызавы фонд турніру склаў £502,100, з якіх £75,000 атрымаў пераможца.
Княж
Катлавіна круглаватай формы з невыразнымі схіламі. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, месцамі забалочаныя. З возера выцякае ручай у Дзісну. Упадаюць ручаі і меліярацыйныя каналы.
У возеры водзяцца карась, плотка, лінь, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Анлайн
анлайн (online, ад on line — «на лініі», «на сувязі», «у сетцы», «у эфіры») — «размешчаны ў стане падключэння». Першапачаткова выкарыстоўвалася толькі ў дачыненні да камунікацыйнага абсталявання для ўказання на рэжым сувязі, тыповым значэннем магло быць «не вешаючы трубку», гэта значыць за адзін тэлефонны званок, у рэжыме рэальнага часу. Для радыёсувязі часам ужываюць падобны тэрмін "on air".
У дачыненні да праграмнага забеспячэння амаль заўсёды азначае «падключаны да Інтэрнэту» або «той, што функцыянуе толькі пры падключэнні да Інтэрнэту», а таксама якое «адбываецца ў Інтэрнэце» ці «існуе ў Інтэрнэце». Да прыкладу, «анлайн-банкінг», «анлайн-крама», «анлайн-кінатэатр», «анлайн-казіно», «анлайн-кафэ», «анлайн-школа», «анлайн-гульня». У гэтых значэннях часта ўжываецца таксама прыметнік анлайнавы. Гэта слова таксама часта выкарыстоўваецца для апісання бягучай наведвальнасці сайта (напрыклад, «1000 чалавек анлайн» азначае, што ў гэты момант на сайце знаходзіцца 1000 карыстальнікаў).
Бердык (Арарат)
Берды́к (Բերդիկ) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана за 5 км на паўночны ўсход ад горада Арташата, за 2 км на захад ад сяла Верын Арташат, за 3 км на поўнач ад сяла Вастан, за 4 км на паўночны ўсход ад сяла Мргаван і за 1 км на паўднёвы ўсход ад сяла Айгестан.
Беркануш
Беркану́ш (Բերքանուշ) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана на трасе Ерэван — Сцепанакерт, непадалёк ад чыгункі Масіс — Ерасх, за 4 км на паўночны захад ад горада Аштарака, побач із сёламі Мргаван, Далар і Баграмян.
Спіс аб’ектаў PGC (2050001—2051000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2050001—2051000)
Бярэзінак
Бярэзінак — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 40 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 5 км на поўдзень ад вёскі Краснаполле Расонскага раёна, у басейне ракі Вядзеціца.
Плошча паверхні 0,14 км². Даўжыня 0,75 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 1,62 км.
Размешчана сярод ляснога масіву. Берагі месцамі забалочаныя. Выцякае ручай у возера Глыбочына.
Хатава (рака)
Хатава́ — рака ў Беларусі, у Пружанскім і Бярозаўскім раёнах Брэсцкай вобласці, левы прыток ракі Ясельда.
Даўжыня ракі 24 км, плошча вадазбору 138 км². У верхнім цячэнні рэчышча на працягу 10 км каналізаванае.
Гран-пры 2007 (снукер)
Гран-пры 2007 (Grand Prix 2007, таксама вядомы як Royal London Watches Grand Prix 2007 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 13 па 21 кастрычніка 2007 году ў абердынскім выставачным цэнтры, у Абердыне, Шатландыя. Турнір стаў 26-м розыгрышам гран-пры, які пад рознымі назвамі штогод праходзіў з 1982 году. Кампанія Royal London Watches у чарговы раз спансавала гран-пры. Прызавы фонд турніру склаў £491,100, з якіх £75,000 атрымаў пераможца.
Багуслаў Багданавіч Вільчкоўскі
Багуслаў Багданавіч Вільчкоўскі (, в. Пагулянка, Наваградскае ваяводства, Польская Рэспубліка  — ) — старшыня калгаса «Іскра» Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці, Герой Сацыялістычнай Працы (1966, пасмяротна).
Біяграфія
Нарадзіўся 14 сакавіка 1928 года ў сям’і памешчыка. Паляк.
Яго бацькі ў перыяд уз’яднання Заходняй Беларусі і ўваходжання яе ў склад Беларускай ССР усталі на бок Савецкай улады. Жылі на станцыі Міцькавічы.
У гады Вялікай Айчыннай вайны заставаліся на акупаванай тэрыторыі. У 14 гадоў Багуслаў стаў сувязным партызанскага атрада, збіраў звесткі, перадаваў партызанам, неаднаразова ўдзельнічаў у падрывах чыгуначнага моста, варожых эшалонаў).
Вярнуўшыся да мірнага жыцця, стаў працаваць простым конюхам у калгасе «Іскра». Жыў у вёсцы Малая Сваротва Баранавіцкага раёна. Уступіў у ВКП(б)/КПСС. Неўзабаве быў прызначаны брыгадзірам і ў 1959 годзе вылучаны на пасаду старшыні калгасу — гэта было рашэнне партыйнай арганізацыі.
Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР, членам рэвізійнай камісіі Брэсцкай абласной партыйнай арганізацыі.
Увечары 27 лістапада 1964 года, падчас выступу на партыйным сходзе ў памяшканні праўлення калгаса, Багуслаў Вільчкоўскі быў забіты — злачынец стрэліў з цемры, з вуліцы праз акно. Гэта быў надзвычайны выпадак не толькі рэспубліканскага, але і ўсесаюзнага маштабу. Яго забойца быў устаноўлены, прызнаны вінаватым у здзяйсненні тэрарыстычнага акту і прыгавораны да вышэйшай меры пакарання.
Багуслаў Багданавіч быў пахаваны на могілках вёскі Соргавічы.
Тэатр Дуніна-Марцінкевіча
Тэатр Дуніна-Марцінкевіча ― першы прафесійны беларускі тэатр, створаны пісьменнікам і драматургам Вінцэнтам Дуніным-Марцінкевічам.
Гісторыя стварэння
У канцы 1840-х гадоў беларуска-польскі драматург В. Дунін-Марцінкевіч, сабраўшы групу з 20 чалавек, паспрабаваў арганізаваць прафесійны тэатр. Ля Івянца, у сваім маёнтку Люцынка, ён стварыў трупу, якая паказвала яго п'есы на беларускай і польскай мовах ― «Чарадзейная вада», «Рэкруцкі жыдоўскі набор», «Спаборніцтва музыкаў», «Ідылія», ― некатарыя суправаджаліся музыкай Станіслава Манюшкі і Косткі Кжыжаноўскага. Акрамя Люцынкі, спектаклі паказваліся ў Мінску, часам у Глуску. Першы тэатральны паказ у Мінску быў дадзен 9 лютага 1852 года. Акрамя самага Дуніна-Марцінкевіча, у спектаклях былі задзейнічаны члены яго сям'і, суседзі, сяляне, вучні мясцовай школы. Тэатр існаваў да 1856 года.
Як працяг тэатра пісьменніка, працуе Магілёўскі абласны тэатр драмы і камедыі імя Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча.
Беларуская лінгвістыка (штогоднік)
Асвятляе актуальныя пытанні беларускага, славянскага, агульнага і прыкладнога мовазнаўства, змяшчае агляды па германістыцы і раманістыцы. Часопіс публікуе артыкулы па праблемах дыялекталогіі, лексікалогіі, лексікаграфіі, этымалогіі, гісторыі беларускай мовы і іншую інфармацыю. Друкуе агляды навуковай літаратуры, рэцэнзіі беларускіх і замежных навукоўцаў па беларусазнаўству, інфармуе пра навіны навуковага жыцця.
Беркарат
Беркара́т (Բերքառատ) — сяло ў марзе Арагацотн, на паўночным захадзе Арменіі. За 26 км на паўднёвы ўсход размешчаны горад Апаран, а за 26 км на паўночны захад размешчаны горад Артык. З усходу размешчана сяло Вардаблур, а з поўдня знаходзяцца сёлы Садунц, Гехадзор, Хнаберд і Гехадыр. З паўночнага ўсходу на поўнач на адлегласці 7-10 км цягнуцца тры сяла суседняга марза Лары. З захаду размешчана вяршыня Мец Шараілер (2474 г.), а з усходу размешчана вяршыня Вардаблур (2376 м).
Беркашат
Беркаша́т (Բերքաշատ) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана за 17 км на паўднёвы захад ад горада Армавір і за 2 км на паўднёвы захад ад сяла Шэнаван. За 2 км на поўдзень ад сяла працякае рака Аракс, па якой праходзіць граніца з Турцыяй.
Палучча (возера)
Палучча — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 42 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 0,6 км на захад ад вёскі Кавалі, каля вёскі Палучча, у басейне ракі Сосніца.
Плошча паверхні 0,12 км². Даўжыня 0,62 км, найбольшая шырыня 0,34 км. Даўжыня берагавой лініі 1,55 км.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 5—7 м, спадзістыя, параслі лесам, на поўначы разараныя.
Галінец
Галінец — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 42 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Палучча, у басейне ракі Сосніца.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,16 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,42 км.
Размешчана сярод парослага хмызняком балота. Схілы катлавіны невыразныя.
Партызанскія зоны
Партызанскія зоны ў Вялікую Айчынную вайну — тэрыторыі, якія кантралявалі партызаны.
Першыя партызанскія зоны на тэрыторыі БССР — Акцябрска-Любанская, Клічаўская ўтварыліся ўвосень 1941 года, у 1942 — Суражская, Івянецка-Налібоцкая, Расонска-Асвейская, Сенненска-Аршанская, Полацка-Лепельская, у пачатку 1943 года Барысаўска-Бягомльская. Паводле звестак БШПР да пачатку 1943 года партызаны кантралявалі каля 50 000 км², на канец 1943 года — 108 000 км² (58,4% акупаванай тэрыторыі Беларусі), у тым ліку 37 800 км² было ачышчана ад праціўніка поўнасцю. Сумеснымі намаганнямі беларускіх, рускіх, украінскіх, латышскіх, літоўскіх партызан былі створаны партызанскія зоны ў раёнах Беларусі і сумежных з ёй рэспублік. У выніку аб’яднання некаторых з іх утварыліся партызанскія краі: у чатырохвугольніку Алеўск—Оўруч—Мазыр—Тураў (14 раёнаў, больш за 200 000 чалавек), на стыку БССР, РСФСР і Латвіі (плошча 10 000 км²), у міжрэччы Дняпра, Прыпяці, Дзясны. На тэрыторыі партызанскіх зон дзейнасцю насельніцтва і партызан кіравалі партызанскія абкомы, міжрайкомы, райкомы КП(б)Б, якія тут і дыслацыраваліся. У многіх раёнах дзейнічалі выканкомы Саветаў дэпутатаў працоўных. Ролю органаў улады выконвалі найчасцей партызанскія атрады, спецыяльна створаныя імі камендатуры, якія падтрымівалі парадак у вызваленых населеных пунктах, вырашалі гаспадарчыя пытанні, арганізоўвалі групы самаабароны. Партызанскія зоны з’яўляліся базай і своеасаблівым тылам, дзе партызаны прымалі самалёты з Вялікай зямлі, рыхтавалі рэзервы. Партызаны пастаянна вялі баі з карнымі экспедыцыямі (Боўкінская абарона, Здзітаўская абарона, Каткоўская аперацыя, Лепельская аперацыя, Полацка-Лепельская бітва, Хаценчыцкі бой, Чудзінскі бой). У перыяд вызвалення Беларусі існаванне партызанскіх зон перашкаджала праціўніку арганізаваць трывалую абарону, што спрыяла наступленню савецкіх войск.
Мелкае
Назву Мелкае маюць:
Палац піянераў і школьнікаў (Магілёў)
Палац піянераў і школьнікаў — будынак у Магілёве, размешчаны па праспекце Міру, 23а. Пабудаваны ў 1974 годзе па праекце архітэктараў М. Семяненкі і А. Мельнікава. У будынку размяшчаецца Абласны цэнтр творчасці.
Адкрыты ў 1970 годзе як цэнтр пазашкольнай працы з навучэнцамі горада і вобласці. Працаваў пад кіраўніцтвам аддзела народнай адукацыі аблвыканкама, быў цесна звязаны з абласным саветам піянерскай арганізацыі. Меў аддзелы: метадычны, палітыка-масавы, навукі і тэхнікі, мастацкі, ваенна-спартыўны. Станам на 1989 года працаваў 301 кружок, у якіх займалася больш 5,5 тыс. навучэнцаў. Палац праводзіў піянерскія святы, агляды мастацткай самадзейнасці, конкурсы і вечары, аказваў дапамогу школам у камуністычным выхаванні навучэнцаў, сем’ям у развіцці творчых здольнасцяў дзяцей. Атрымалі развіццё цікавыя распачынанні па працоўным і прафесійным выхаванні навучэнцаў (конкурсы «Юны майстар — залатыя рукі», «Юны кулінар», «Ваша слова, эрудыты»). Працавалі музей У. І. Леніна, музей О. Ю. Шміта, клуб інтэрнацыянальнай дружбы, клубы старэйшых піянерважатых «Іскра», «Мелодыя». Звання народнай удастоена дзіцячая студыя выяўленчага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва; звання ўзорных — дзіцячы духавы аркестр, дзіцячы ансамбль песні і танца, эстрадны дзіцячы ўзорны калектыў «Вясёлка».
Архітэктура
Размешчаны ў паркавай зоне горада на беразе р. Дубравенка. Складаецца з 3 карпусоў (клубны, спартыўны, тэатральны), злучаных паміж сабой пераходамі. Кампазіцыя фасадаў 4-павярховага прамавугольнага ў плане клубнага корпуса заснавана на рытме вялікіх аконных праёмаў, прарэзаных вертыкальнымі рэбрамі. 2-павярховы прамавугольны ў плане спартыўны корпус з гімнастычнай залай і плавальным басейнам вырашаны ў лаканічных формах. Прасторавая кампазіцыя тэатральнага корпуса заснавана на вылучэнні аб’ёму глядзельнай залы; глухія паверхні фасадаў аформлены пілястрамі і невялікімі праёмамі.
Інтэр’еры палаца ўпрыгожаны барэльефнымі пано (клубны корпус), маляўнічым фрызам (тэатральны корпус).
Мелкае (возера, Полацкі раён)
Ме́лкае — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 38 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 6 км на поўнач ад вёскі Дрэтунь, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,18 км². Даўжыня 0,52 км, найбольшая шырыня 0,45 км. Даўжыня берагавой лініі 1,52 км.
Возера размешчана сярод забалочанага лесу. Катлавіна рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны невыразныя. Берагі забалочаныя. На паўночным усходзе злучана ручаём з возерам Нядружна.
Модуль Юнга
Модуль Ю́нга, модуль падоўжнай пругкасці — фізічная велічыня, характарызуючая здольнасць рэчыва супраціўляцца расцяжэнню або сцісканню ў выніку пругкай дэфармацыі. Названы ў гонар англійскага вучонага Томаса Юнга, які ўвёў паняцце аб модулю пругкасці ў 1807 годзе. Сучаснае азначэнне было сфармулявана ў 1826 г. французскім вучоным Л. Паўе.
Модуль Юнга колькасна роўны велічыні механічнага напружання, пад уздзеяннем якога даўжыня ўзору рэчыва змяняецца ў два разы. У Міжнароднай сістэме адзінак (СІ) вымяраецца ў ньютанах на метр квадратны або ў паскалях.
Тралейбусны парк
Тралейбусны парк (ці тралейбуснае дэпо) — пасажырскае эксплуатацыйнае аўтатранспартнае прадпрыемства, якое займаецца тэхнічным абслугоўваннем тралейбусаў і забяспечвае іх выпуск на лінію ў патрэбнай колькасці, укамплектаванае штатам кіроўцаў, дыспетчараў, рамонтных рабочых.
Асноўнымі накірункамі дзейнасці тралейбусных паркаў з'яўляюцца: задавальненне патрэбаў насельніцтва, прадпрыемстваў і арганізацый у пасажырскіх перавозках тралейбусным транспартам; Ажыццяўленне гаспадарчай дзейнасці, накіраванай на атрыманне прыбытку.
На балансе некаторых тралейбусных паркаў акрамя тралейбуснага рухомага складу, можа лічыцца і аўтобусны рухомы склад. У большашці тралейбусных паркаў ажыццяўляецца тэхнічнае абслугоўванне рухомага складу ў аб'ёме ТА-1 і ТА-2 і тэхнічны рамонт (ТР).
Схема тыпавога тралейбуснага парку
Тыпапавы тралейбусны парк (дэпо) на тэрыторыі былога СССР уключае ў сябе:
Тралейбусныя паркі на тэрыторыі Беларусі
На тэрыторыі Рэспублікі Беларусь дзейнічае 11 тралейбусных паркаў (дэпо) з якіх: па аднаму ў Бабруйску, Брэсце, Віцебску, Гомеле, Гродна і Магілёве, пяць — у Мінску. Усе тралейбусныя паркі знаходзяцца ў муніцыпальнай маёмасці.
Пачапава (Баранавіцкі раён)
Пача́пава (, Почапово) — аграгарадок у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Пачапаўскага сельсавета. Знаходзіцца на рэчцы Пачапаўцы, за 40 км на паўночны захад ад горада Баранавічы, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Моўчадзь.
Да Пачапава далучана суседняя вёска Карсакоўшчына.
Гісторыя
У 1428 годзе ўласнасць вялікага князя Вітаўта. У 1567 годзе маёнтак, уласнасць Яна Кміты Стрэтавіча, які выстаўляў 15 коннікаў. У 1567 годзе ўласнасць Міхаіла Богушавіча Пачапаўскага, які выстаўляў 2 коннікаў.
У XVIII стагоддзі маёнтак Корсакаў у складзе Рэчы Паспалітай. З 1793 года сяло, цэнтр воласці Навагрудскага павета.
У 1863 годзе адкрыта народнае вучылішча. У 1867 годзе тут была пабудавана на сродкі мясцовых жыхароў і дзяржавы новая прыходская Свята-Пакроўская праваслаўная царква. Праваслаўны прыход налічваў каля 3 тысяч прыхаджан, з якіх пісьменныя складалі 8 працэнтаў (1879). Царква мела каля 60 дзесяцін зямлі, у тым ліку 40 ворыва. У першай палавіне 1880-х гадоў 20 двароў, 204 жыхары, дзейнічалі валасное праўленне, народнае вучылішча, праваслаўная царква, за 3 вярсты ад сяла знаходзіўся вінакурны завод.
Асноўным заняткам тутэйшага насельніцтва былі земляробства і жывёлагадоўля. Для кожнай сялянскай сям’і былі ўласцівы таксама такія промыслы, як прадзенне, ткацтва, шыццё адзення, збор ягад, грыбоў, лекавых траў, пляценне кошыкаў. Бытавалі кавальскі і сталярны промыслы.
У пачатку XX стагоддзя працавала народнае вучылішча (у 1901 годзе навучаліся 85 хлопчыкаў і 19 дзяўчынак).
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, цэнтр Пачапаўскай гміны Навагрудскага павета.
З 1939 года ў складзе БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета Гарадзішчанскага раёна Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 9 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У маі 1943 года гітлераўцы спалілі 64 двары і загубілі 41 жыхара. Пасля вайны вёска адноўлена.
Інфраструктура
На тэрыторыі вёскі знаходзяцца сядзібы сельсавета і саўгаса, ветэрынарны ўчастак, механічныя майстэрні, магазін, аддзяленне сувязі, Дом культуры, бібліятэка, сярэдняя школа, дзіцячы сад-яслі.
Паручын
Паручы́н (, Поручин) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 31 км на поўнач ад Баранавічаў. Насельніцтва 72 жыхары, 47 гаспадарак (2005).
Гісторыя
У 1783 годзе тут пабудавана царква Я. Кабылінскім. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі.
У 1886 годзе ў вёсцы Паручын (альбо Ясянец) 35 двароў, дзейнічала царква. Паводле перапісу 1897 годзе ў складзе Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі царкоўна-прыходская школа, хлебазапасны магазін, карчма. У пачатку XX стагоддзя побач з сялом знаходзіўся аднайменны маёнтак.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета. З 1939 года ў БССР. У 1970 годзе далучана суседняя вёска Крывое Сяло.
Да 6 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Зялёнаўскага сельсавета.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Дзяніс Мікалаевіч Трапашка
Дзяніс Трапашка (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік і галоўны трэнер чэрвеньскага «Коласа».
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Зорка-БДУ», за які выступаў з 2009 года. Улетку 2011 года стаў іграком клуба «Смалявічы» (пазней стаў называцца «Смалявічы-СТІ»), якому ў сезоне 2012 дапамог атрымаць перамогу ў Другой лізе, а сам з 38 галамі стаў найлепшым бамбардзірам турніру. На наступны год разам са смалявіцкім клубам дэбютаваў у Першай лізе, усяго забіў 11 галоў за сезон.