cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сара Сімеоні
Са́ра Сімеоні (іт. Sara Simeoni; нар.) — італьянская скакуха ў вышыню. Экс-рэкардсменка свету ў гэтым відзе праграмы з 1978 па 1984 гады. Алімпійская чэмпіёнка 1980 гады. На Алімпійскіх гульнях 1976 і 1984 гадоў станавілася сярэбраным прызёрам, на Алімпіядзе ў Мюнхене (1972) заняла 6 месца. Пяціразовы пераможца і двухразовы прызёр чэмпіянатаў Еўропы. У 1975 і 1979 гадах была пераможцай Міжземнаморскіх гульняў. Двухразовая чэмпіёнка Універсіяды ў 1977 і 1981 гадах.
На працягу 29 гадоў валодала рэкордам Італіі. 25 разоў выйгравала нацыянальнае першынство ў скачках у вышыню і ў пяцібор'і.
Праспект Манергейма
Праспект Манергейма (фін. Mannerheimintie, швед. Mannerheimvägen) — адна з галоўных вуліц Хельсінкі, сталіцы Фінляндыі. Папярэднікам праспекта быў старадаўні тракт, які злучаў Хельсінкі з былой сталіцай Фінляндыі — Турку. У 1942 годзе праспект атрымаў сучасную назву — перайменаваны ў гонар 75-годдзя маршала Карла Густава Манергейма.
Свой пачатак праспект Манэргейма бярэ ў цэнтры Хельсінкі ад Шыльнадскай плошчы каля Шведскага тэатра і крамы Стокман. Пасля вуліца праходзіць некалькі раёнаў горада, і ўжо за межамі Хельсінкі робіцца магістраллю, якая вядзе да гарадоў Хямеэнліна і Тамперэ. Сярод будынкаў, размешчаных на праспекце або яго наваколлях вылучаюцца: Будынак Парламента (Эдускунты), паштамт Хельсінкі, музей сучаснага мастацтва Кіясма, Канцэртная зала «Фінляндыя», Нацыянальны музей і будынак Фінскай нацыянальнай оперы.
Дубавэ (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Дубавэ (Дубове) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Людміла Анатольеўна Дабрыніна
Людмі́ла Анато́льеўна Дабры́ніна (, пас. Леніна, Горацкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі эканаміст і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Нарадзілася 20 лістапада 1961 года ў пас. Леніна Горацкага раёна Магілёўскай вобласці.
Скончыла Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, эканаміст па бухгалтарскім уліку; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў – удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, медалём «За працоўныя заслугі».
Асабістае жыццё
Замужам, мае сына і дачку.
Гарбсен
Гарбсен (Garbsen) — горад у Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гановер. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 79,31 км². Афіцыйны код — 03 2 41005. Горад падзяляецца на 13 гарадскіх раёнаў.
Коста-Вале-Іманья
Коста-Вале-іман'я (Costa Valle Imagna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 620 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 155 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 24030. Тэлефонны код — 035.
NGC 5824
NGC 5824 (іншыя абазначэнні — NGC 5834, ESO 387-SC1, GCL 31) — шаравое скопішча ў сузор’і Воўк.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5824, NGC 5834.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хуліа Сесар Чавес
Хуліа Сесар Чавес (Julio César Chávez; 12 ліпеня 1962 года, Сьюдад-Абрэгон, штат Санора, Мексіка) — мексіканскі баксёр-прафесіянал, які выступаў у найлёгкай, 2-й найлёгкай, паўлёгкай, 2-й паўлёгкай, лёгкай, 1-й паўсярэдняй, паўсярэдняй і 1-й сярэдняй вагавых катэгорыях. Чэмпіён свету ў 2-й паўлёгкай (версія WBC, 1984—1987), лёгкай (версія WBC, 1987—1988; версія WBA, 1988), 1-й паўсярэдняй (версія WBC, 1989—1994, 1994—1996; версія IBF, 1990—1991) вагавых катэгорыях. Адзін з наймацнейшых баксёраў мяжы 1980-1990-х гадоў. Бацька Хуліа Сесара Чавеса малодшага.
Кансананс
Кансананас (ад consonantia — гармонія, сугучнасць) — стылістычны прыём, які звычайна выкарыстоўваецца ў паэзіі і песнях, якому характэрна паўтарэнне аднолькавых зычных два ці больш разоў у кароткай паслядоўнасці: Лілею млявы плёс люляе, З-пад злежаных аблок здалёк Ляціць віхлясты і бялявы, Пялёстак лёгкі — матылёк. Рыгор Барадулін, «Матылёк»
Кансананс не варта блытаць з асанансам, які ўяўяле сабой паўтарэння галосных. Алітэрацыя з'яўляецца асаблівай формай кансанансу, дзе зычны, які паўтараецца, знаходзіцца напачатку кожнага слова: блакітным блёкатам блюзнерыць бліскавіца.
У паэтычным аналізу алітэрацыю звычайна адрозніваюць ад іншых формаў кансанансу.
Іван Пятровіч Паўлаў
Іван Пятровіч Па́ўлаў (,  —, ) — адзін з аўтарытэтных навукоўцаў Расіі, фізіёлаг, псіхолаг, стваральнік навукі аб вышэйшай нервовай дзейнасці і ўяўленняў аб працэсах рэгуляцыі стрававання; заснавальнік найбуйнейшай расійскай фізіялагічнай школы; лаўрэат Нобелеўскай прэміі ў галіне медыцыны і фізіялогіі (1904) «за работу па фізіялогіі стрававання».
Сярод вучняў І. П. Паўлава — расійскі фізіёлаг і педагог Браніслаў Фартунатавіч Вярыга, фізіёлаг і фармаколаг Мікалай Апалінаравіч Ражанскі.
Гун (тытул)
Гун (公, піньінь: gōng) — адзін з самых старажытных, які з’явіўся яшчэ ў часы імператара. Існаваў да апошняй манархічнай дынастыі Цын. Прыблізна адпавядае еўрапейскаму тытулу «герцаг» (вялікі князь).
У мінскі і цынскі час кіраўнік роду Канфуцыя у кожным пакаленні насіў тытул (衍圣公), і з’яўляўся феадальным кіраўніком.
Багучарскі раён
Багуча́рскі раён (Богучарский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Багучар.
Геаграфія
Багучарскі раён мяжуе з Верхнемамонскім, Петрапаўлаўскім, Расашанскім і Канцяміраўскім раёнамі, а таксама з Растоўскай вобласцю. Плошча раёна складае 2180 км².
Гісторыя
Багучарскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР. Перыяд калектывізацыі пачаўся ў 1928 годзе і скончыўся ў 1933 годзе. Сучасныя межы раёна склаліся ў 1970 годзе.
Храсты
Назву Храсты́ маюць:
Клычковычы
Клычковычы (Кличко́вичі) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лукіўскай пасялковай абшчыны.
Мемарыяльны парк герояў
Гісторыя
Закладзены ў 1966 годзе на ўшанаванне памяці савецкіх воінаў, партызан і падпольшчыкаў, жыхароў Оршы і Аршанскага раёна, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.
У цэнтры парку насыпаны Курган Славы, каля падножжа якога гарыць Вечны агонь. Аршанскі курган — адзін з першых курганоў, які насыпаны пасля Вялікай Айчыннай вайны ў гонар воінаў-вызваліцеляў. У гонар закладкі Кургана 16 красавіка 1966 года адбыўся 10-тысячны мітынг гараджан. У аснове Кургана ў герметычнай скрынцы быў змешчаны ліст нашчадкам: «Мы, жыхары горада Оршы, у 21-ю гадавіну Перамогі над фашысцкай Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне ўзвялі гэты Курган Бессмяротнасці ў памяць пра тых, хто апынуўся мацней агню і сталі, хто аддаў сваё жыццё за нас усіх, за свабоду і незалежнасць Радзімы».
Аўтарам праекта помніка з’яўляўся галоўны архітэктар горада, ветэран Вялікай Айчыннай вайны Георгій Кірылавіч Гаранскі.
Да кургана вядзе шэсць алей. Пяць з іх названы імёнамі Герояў Савецкага Саюза: К. С. Заслонава, М. Лефеўра, С. М. Міты, Г. А. Нікандравай і Ю. В. Смірнова, шостая — алея невядомага салдата. У ёй увекавечана памяць тых, хто назаўсёды застаўся безназоўным салдатам. На схіле кургана — пяціканцовая зорка і мемарыяльная пліта.
9 мая 2014 года адбылося ўрачыстае адкрыццё помнікаў «Дывізіённая гармата Д-44» і «Танк Т-72» у Парку Герояў.
Наваельня
Наваельня  — гарадскі пасёлак у Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, пры зліцці рэк Моўчадзь і Ятранка. У 13 км да ўсходу ад Дзятлава; чыгуначная станцыя на лініі Баранавічы—Ліда. Насельніцтва 2 678 чал. (2017).
Гісторыя
Вядомая з XVI стагоддзя як вёска Ельня ў Новагародскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі, з 1801 года мястэчка ў Навагрудскім павеце. З адкрыццём руху на ўчастку чыгункі Вільня—Лунінец у 1884 годзе — чыгуначная станцыя. 15 красавіка 1919 года часткі Войска Польскага пад кіраўніцтвам маёра Леана Завістоўскага адбіла Наваельню ў бальшавікоў. У 1921—1939 гадах у складзе Польшчы, у Навагрудскім ваяводстве. З 1939 года ў БССР, з 1940 года — цэнтр Новаяльнянскага сельсавета ў Дзятлаўскім раёне. У час Вялікай Айчыннай вайны акупавана з чэрвеня 1941 года да 9 ліпеня 1941 года. З 1945 года гарадскі пасёлак, цэнтр Дзятлаўскага раёна (да 1954 года). У 1962—1965 гадах у Навагрудскім раёне.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці. Курорт рэспубліканскага значэння Наваельня. Наваельнянская ГЭС.
Друцк (герб)
Друцк — прыватнаўласніцкі герб. Гербам карысталіся прадстаўнікі княжацкага роду Друц­кіх і яго шматлікіх галі­н — Друцкіх-Азярэцкіх, Друцкіх-Горскіх, Друцкіх-Канопляў, Друцкіх-Любецкіх, Друцкіх-Саколінскіх, Друцкіх-Талачынскіх.
Гісторык Васіль Варонін лічыць герб «Друцк» відазмененым гербам «Трызуб» («Слупы»).
Апісанне
У чырвоным полі сярэбраны меч, абапал ляза папарна размешчаныя гарызантальна 4 залатыя паўмесяцы рожкамі насустрач.
Выкарыстанне
Герб «Друцк» узяты за аснову сучаснага герба Талачына, які ўваходзіў у склад Друцкага княства.
Лангенгаген
Лангенгаген (Langenhagen) — горад у Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гановер. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 71,99 км². Афіцыйны код — 03 2 41010. Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2016
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2016 — 11-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.
Зацьменны блюз
«Зацьменны блюз» — дзявяты студыйны альбом рок-гурта «Крама», які быў выдадзены ў 2021 годзе.
Гісторыя стварэння
Альбом быў запісаны дзякуючы распачатай музыкантамі гурта ў канцы 2019 года краўдфандзінгавай кампаніі. Адразу пасля сканчэння збору сродкаў распачалася пандэмія COVID-19, потым жнівеньскія падзеі. Усе гэта вымушала адкладваць выхад альбома, але 12 мая 2021 года ён афіцыйна выйшаў на.
У падтрымку альбома рэжысёрам Аляксеем Крысай быў зняты афіцыйны відэакліп на песню «Дапіў віно». Прэзентацыя адбылася пры падтрымцы грамадскай кампаніі «Годна» 5 мая 2021 года. У здымках кліпа паўдзельнічалі, Хауа Амуда, Уладзімір Пугач і Аляксандр Памідораў.
Марсель Лефеўр (лётчык)
Марсель Лефеўр (, Ле-Андэлі, дэпартамент Эр, Нармандыя, Францыя —, Масква) — французскі лётчык, Герой Савецкага Саюза (1945). Заслужаны лётчык Францыі.
Біяграфія
Удзельнік вызвалення Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну. Быў у складзе палка «Нармандыя-Нёман».
Яго іменем названа адна з пяці алей у Мемарыяльным парку герояў.
Тараса Шаўчэнкі (станцыя метро, Кіеў)
«Тараса Шаўчэнкі» (укр. Тара́са Шевче́нка, ) — 19-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі між станцыямі Пачайна і Кантрактовая Плошча. Адчынена 19 снежня 1980 года. Названая ў гонар Т. Р. Шаўчэнкі.
Канструкцыя
Станцыя дробнага залажэння. Мае падземную зала з астраўной пасадачнай платформай. Скляпенні залы абапіраюцца на два рады калон. Адзіны (паўднёвы) вестыбюль станцыі злучаецца з падземным пераходам каля скрыжавання Межыгорскай і Аленаўскай вуліц. Наземны вестыбюль адсутнічае. Плануецца, што ў будучыні станцыя стане часткай перасадачнага вузла са станцыяй «Падольская» Падольска-Вігураўскай лініі.
Абсталяванне
Станцыя «Тараса Шаўчэнкі» з’яўляецца унікальным прыкладам пошуку спосабу пераўтварэння утылітарнай тыпавой станцыі ў цэласны манументальны архітэктурны комплекс. Стыль цэнтральнай залы станцыі пераклікаецца з класікай 1950-х гг. з выкарыстаннем нацыянальных матываў. Для падкрэслення аб’ёму было выкарыстана некалькі прыёмаў. Асноўная частка шляхавых сцен абліцаваная чырвона-карычневым мармурам, іх верхняя частка — барэльефных белай керамікай з арнаментам, складзеным з галінак каліны. У цэнтры сцен кераміка ўтварае дзве візуальныя вертыкалі, якія абмяжоўваюць тэматычныя кампазіцыі, звязаныя з жыццём і дзейнасцю вядомага ўкраінскага паэта і мастака. Іншым прыёмам з’яўляецца павелічэнне адлегласці паміж калонамі — шэсць метраў замест стандартных для гэтай канструкцыі чатырох. У зрэзе калоны маюць складаную ступеністую форму і пашыраны ў створы з бэлькай. Паверхню калон і апорных бэлек абліцаваная шэрым мармурам «Газган». У тарцы цэнтральнай залы — гіпсавы барэльеф Тараса Шаўчэнкі; гэты вялікі белы прастакутнік спецыяльна падсвечаны, і ён кантрастуе з цёмным аздабленнем сцен, завяршаючы цэнтральную вось станцыі. За гэтым барэльефам знаходзяцца тэхналагічныя памяшканні, ўваходы ў якія зачыненыя высокімі металічнымі рашоткамі чорнага колеру. Асобна трэба спыніцца на асвятленні. На цэнтральнай восі залы размешчаны вялікія люстры з плафонамі з рэльефнага шкла. На калонах — шкляныя бра з боку пасадачных платформаў. Кантавое пано падсвятляецца сафітамі па 4 лямпы ў кожным.
Расклад адпраўлення цягнікоў
Адпраўка першага цягніка ў напрамку:
Адпраўка апошняга цягніка ў напрамку:
Расклад адпраўлення цягнікоў увечары (пасля 22:00) ў накірунку:
Мыляновычы
Мыляновычы (Миляно́вичі) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лукіўскай пасялковай абшчыны.
Леў Сяргеевіч Хадановіч
Леў Сяргеевіч Хадановіч (15 лістапада 1923, вёска Струмень, Кармянскі раён, Гомельская вобласць — 30 ліпеня 2007 горад Пінск, Брэсцкая вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, старшыня, памочнік камандзіра узвода пешай разведкі 718-га стралковага палка 139-й стралковай дывізіі 49-й арміі 2-га Беларускага фронту.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 лістапада 1923 ў сям'і служачага. Беларус. Скончыў 9 класаў.
У Чырвонай Арміі і на фронце ў Вялікую Айчынную вайну з верасня 1941 года ў складзе 45-га стралковага палка.
З мая 1942 па кастрычнік 1943 года быў партызанам-падрыўніком партызанскага атрада імя Варашылава 1-й Гомельскай партызанскай брыгады.
Зноў у дзеючай арміі са снежня 1943 года.
Разведчык 718-га стралковага палка (139-я стралковая дывізія, 49-я армія, 2-й Беларускі фронт) сяржант Хадановіч у ноч на 23 ліпеня 1944 года, знаходзячыся ў разведцы ў раёне населенага пункта Каробчыцы (на паўднёвым захадзе ад горада Гродна), знішчыў 2-х карэктоўшчыкаў і здабыў каштоўныя звесткі аб дыслакацыі войскаў праціўніка.
Загадам камандзіра 139-й стралковай дывізіі № 030 ад 19 жніўня 1944 года ўзнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Загадам № 157 па 49-й арміі ад 23 снежня 1944 года старшы сяржант Хадановіч Леў Сяргеевіч быў узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Памочнік камандзіра узвода пешай разведкі старшыня Хадановіч 13 лютага 1945 года ў баі каля населенага пункта Хвалебна (на захадзе ад горада Астралэнка, Польшча) на чале групы разведчыкаў пранік у размяшчэнне непрыяцеля і захапіў «языка», а таксама здабыў каштоўныя звесткі аб пярэднім краі абароны праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года старшыня Хадановіч Леў Сяргеевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
27 сакавіка 1945 года узяў у палон 35 салдат праціўніка.
Прадстаўляўся да звання «Герой Савецкага Саюза», але загадам па 49-й арміі № 086 ад 31 мая 1945 года быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
У 1948 годзе дэмабілізаваны. Скончыў Гомельскі рачны тэхнікум, працаваў старшым дыспетчарам Днепра-Бугскага тэхнічнага ўчастка. Жыў у горадзе Пінск Брэсцкай вобласці.
Член КПСС з 1952 года.
Удзельнік Парадаў Перамогі 1945, 1985 і 1990 гадоў
Памёр 30 ліпеня 2007 года.
Рышта
Ры́шта — ручай у Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Бялянка (басейн Дняпра). Даўжыня 7,5 км. Пачынаецца за 1,3 км на паўднёвы захад ад вёскі Бродак, вусце за 0,8 км на ўсход ад вёскі Нізкі. Рэчышча каналізаванае.
Віталь Зінчанка
Віталь Зінчанка (нар. ) — беларускі гандбаліст. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Правы вуглавы клуба «Гомель». У 2020 годзе заключыў новае пагадненне з клубам.
Ніна Іванаўна Карпачова
Ніна Іванаўна Карпачова (Ніна Іванівна Карпачова; нар., Чадыр-Лунга, Малдаўская ССР) — украінская юрыстка, упаўнаважаная Вярхоўнай Рады Украіны па правах чалавека (1998—2012), кандыдат юрыдычных навук, дацэнт; член Вышэйшай кваліфікацыйнай камісіі суддзяў Украіны (2003—2010).
Біяграфія
Нарадзілася 12 жніўня 1957 года ў г. Чадыр-Лунга Малдаўскай ССР.
У 26 гадоў стала сакратаром Алушцінскага гаркама Камуністычнай партыі Украіны.
У 1994 годзе абрана народным дэпутатам Украіны як беспартыйная. У 1998 годзе абрана Упаўнаважанай Вярхоўнай рады Украіны па правах чалавека (амбудсмэн). У 2003 годзе пераабрана на гэтую пасаду. З 2003 па 2010 гады была членам Вышэйшай кваліфікацыйнай камісіі суддзяў Украіны.
У 2006—2007 годзе — дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны 5-га склікання ад Партыі рэгіёнаў. У 2007 годзе зноў пераабрана на пасаду амбудсмэна.
У 2008 годзе Ніна Карпачова з украінскага боку забяспечыла ўрэгуляванне складанай міжнароднай сітуацыі з захопам судна Lehmann Timber, бо значная частка экіпажа судна была ўкраінцамі. Пасля вызвалення судна адчула тэхнічныя цяжкасці і было адбуксіравана ў бліжэйшы порт Салала. Украінскія ўлады, па ініцыятыве Карпачовай, вырашылі ўсе пытанні звязаныя з вяртаннем украінскай, расійскай і эстонскай часткі экіпажа судна на Радзіму.
На пасадзе амбудсмэна Карпачова змагла замяніць смяротнае пакаранне вязню Бангкокскай турмы ўкраінкі Вікторыі Мамантавай і вярнуць яе на Радзіму, дамагчыся прызнання судом маці забітага журналіста Георгія Гангадзэ пацярпелым бокам насуперак адмоўнай пазіцыі Генеральнай пракуратуры Украіны, дабіцца ў Канстытуцыйным судзе Украіны прызнання працоўных зберажэнняў грамадзян былога СССР іх уласнасцю, што дазволіла ў далейшым урадам Юліі Цімашэнкі і Мікалая Азарава выплачваць гэтыя працоўныя зберажэнні.
Старшыня праўлення Украінскага Хельсінкскага саюза па правах чалавека Яўген Захараў ацэньваў дзейнасць Ніны Карпачовай на пасадзе амбудсмэна як малаэфектыўную. Па словах пераемніцы Карпачовай, Валерыі Луткоўскай, якая раней займала пасаду ўрадавага ўпаўнаважанага па справах Еўрапейскага суда па правах чалавека, Карпачова ніяк не рэагавала на яе лісты аб рашэннях Еўрапейскага суда і не сачыла за выкананнем гэтых рашэнняў.
Катажынкі Торунь
Катажынкі (Katarzynki Toruń) — польскі прафесійны жаночы баскетбольны клуб з горада Торунь.
Гісторыя
Клуб быў створаны ў 2005 годзе. У 2006 годзе клуб выйшаў у вышэйшую лігу.
Дасягненні
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе сярод жанчын
Кубак Польшчы па баскетболе сярод жанчын
Грабянёўскае
Грабянёўскае возера, або Святое возера — возера ў паўднёвай частцы Магілёва. Плошча 0,28 м². Даўжыня 0,82 км, максімальная шырыня 490 м, сярэдняя глыбіня 2,5 м, максімальная 12 м. Берагавая лінія (даўжыня 2,3 км) слабазвілістая. Схілы вышынёй 2-3 м, пакатыя, на паўднёвым захадзе стромкія. У паўднёвай частцы возера забалочаны востраў плошчай 0,04 км². Дно пясчанае, у раёне вострава — глеістае. Жывуць шчупак, акунь, плотка, мянтуз, язь. Месца адпачынку гараджан.
Гаражанка
Назву Гаражанка маюць:
Пехцяры
Пехцяры (Пехтери) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Маё жыццё ў руінах
«Маё жыццё ў руінах» (My Life in Ruins) ― рамантычная камедыя 2009 года. Першая мастацкая стужка, якая атрымала дазвол на правядзенне здымак на Афінскім акропалі, паколькі ўрад Грэцыі вырашыў, што фільм можа садзейнічаць папулярызацыі грэчаскіх старажытнасцей у свеце. Акрамя Акропаля, здымкі праводзіліся ў Іі на востраве Сантарыні, у старажытных Алімпіі, Дэльфах. Некаторыя віды зняты ў Іспаніі.
Ральф Норман Энджэл
Ральф Но́рман Э́нджэл (1873, Англія — 1967, ЗША) — журналіст, пісьменнік, лектар, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1933).
Біяграфія
У маладосці змяніў мноства прафесій. Быў перакананым пацыфістам і актыўным барацьбітом з мілітарызмам.
Сусветны баксёрскі савет
Сусветны баксёрскі савет (СБС, WBC) — прафесійная баксёрская арганізацыя. Заснавана ў 1963 годзе адзінаццаццю нацыянальнымі арганізацыямі бокса: Аргенціны, Бразіліі, Вялікабрытаніі, Венесуэлы, Мексікі, Панамы, Перу, ЗША, Філіпін, Францыі, Чылі. Узначальваецца Хасэ Сулейманам.
Чэмпіёнамі свету па яго версіі былі: Махамед Алі, Лары Холмс, Рэй Леанард, Ленакс Льюіс, Віталь Клічко, Майк Тайсан, Джордж Форман, Раберта Дзюран, Хуліа Сесар Чавес, Оскар дэ ла Хоя, Флойд Мейвезер-малодшы, Рой Джонс-малодшы, Алег Маскаеў, Дзяніс Інкін.
NGC 5826
NGC 5826 (іншыя абазначэнні — NGC 5870, UGC 9725, MCG 9-25-16, ZWG 274.17, IRAS15053+5540, PGC 53949) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5826, NGC 5870.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пэрэвісся
Пэрэвісся (Переві́сся) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лукіўскай пасялковай абшчыны.
Расашанскі раён
Расаша́нскі раён (Россошанский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым захадзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Росаш.
Геаграфія
Расашанскі раён мяжуе з Альхавацкім, Падгоранскім, Паўлаўскім, Верхнемамонскім, Багучарскім і Канцяміраўскім раёнамі, а таксама з Белгародскай вобласцю і Луганскай вобласцю Украіны. Плошча раёна складае 2400 км².
Гісторыя
Расашанскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў складзе Цэнтральна-Чарназёмнай вобласці РСФСР. Пасля яе падзелу ў 1934 годзе раён застаўся ў складзе Варонежскай вобласці.
Старая Сенная
Старая Сенная (Старая Сенная) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сомын
Сомын (Со́мин) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лукіўскай пасялковай абшчыны.
Кузіа
Насельніцтва складае 278 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 24010. Тэлефонны код — 0345.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Margherita di Antiochia.
Савет Міністраў Міхаіла Мясніковіча
Савет Міністраў Міхаіла Мясніковіча — 7-ы ўрад Беларусі на чале з Міхаілам Мясніковічам. Яго склад быў аб’яўлены 29 снежня 2010 г. У склад Савета міністраў уваходзіць 41 чалавек: сам Прэм’ер-міністр, першы намеснік ПМ, 4 намесніка ПМ, 24 міністра, 8 старшыняў дзяржаўных камітэтаў, Старшыня Адміністрацыі Прэзідэнта, Старшыня Нацыянальнага банка і кіраўнік апарата Савета Міністраў.
Лісты да Джульеты
«Лісты да Джульеты» (Letters to Juliet) ― рамантычная камедыя рэжысёра. Прэм’ера 25 красавіка 2010 года, у Расіі ― 17 чэрвеня 2010 года.
Уладзімір Аляксандравіч Кірпічонак
Уладзімір Аляксандравіч Кірпічонак (, вёска Вяркуды,, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі. Доктар ветэрынарных навук (1996), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут у 1972 годзе. З 1975 да 2001 года працаваў у ім. Загадваў кафедрай мікрабіялогіі і вірусалогіі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па эпізааталогіі сельскагаспадарчых і свойскіх жывёл.
Маніхі (Вілейскі раён)
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Пажар (Ершыцкі раён)
Пажар (Пожарь) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5827
NGC 5827 (іншыя абазначэнні — UGC 9662, MCG 4-35-24, ZWG 134.66, IRAS14597+2609, PGC 53676) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цаа Хуань
Цаа Хуань (, 246—303), дарослае імя Цзінмін - пяты і апошні кіраўнік царства Вэй эпохі Трохцарства ў Кітаі.
Біяграфія
Пры нараджэнні ён атрымаў імя Цаа Хуань. Яго бацькам быў Яньскі князь Цаа Юй — сын Цаа Цаа. У 258 годзе ў адпаведнасці з вэйскім законам аб тым, што толькі старэйшы з сыноў князя атрымлівае ў спадчыну тытул, а астатнія сыны становяцца гунамі, 12-гадовы Цаа Хуань стаў Чандаоскім Сян-гунам (常道鄉公). У 260 годзе імператар Цаа Маа быў забіты пры спробе вярнуць сабе дзяржаўную ўладу, узурпаваную рэгентам, і Цаа Хуань быў узведзены на сталец у якасці яго пераемніка. Паколькі практыка забараняла выкарыстанне асабістага імя імператара, а слова «хуань» гучала гэтак жа, як словы «жоўты» і «імператар», перад каранацыяй імя будучага імператара было зменена на больш рэдкае.
Уладзімір Радкевіч
Уладзімір Радкевіч (нар. ) — беларускі гандбаліст, разыгрывальнік.
Кар’ера
Выхаванец глускай ДЮСШ, у 2016 годзе далучыўся да «Гомеля». Пакінуў каманду пасля сезона 2018/19.
Міхась Міхайлавіч Міцкевіч
Міхаіл Міхайлавіч Міцкевіч (, леснічоўка Альбуць, цяпер у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці — , Нью-Ёрк; Псеўданімы: Антось Галіна, Міхась Мяцёлка; Крыптанімы: М, М-ч) — пісьменнік, публіцыст, перакладчык, педагог, грамадска-культурны і рэлігійны дзеяч беларускага замежжа (Германія, ЗША). Малодшы брат Якуба Коласа.
Біяграфія
Вучыўся ў Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі, у 1917 годзе яе закончыў. У 1910-х гадах удзельнік нацыянальнага руху, дэлегат 1-га Усебеларускага кангрэсу. У 1919—1920 гадах выкладаў беларускую мову ў Мінскай беларускай гімназіі. У 1920—1930-х гадах настаўнічаў. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР працаваў настаўнікам і дырэктарам школы ў Мікалаеўшчыне (1939—1941). Падчас нямецкай акупацыі працаваў інспектарам беларускіх школаў на Стаўбцоўшчыне. З лета 1944 года ў эміграцыі — спачатку ў Чэхіі, потым у Заходняй Германіі. Вёў настаўніцкую і асветніцкую дзейнасць сярод беларусаў, што апынуліся ў лагерах для перамешчаных асоб. Працаваў інспектарам пачатковых беларускіх школак, якія дзейнічалі ў лагерах. Стварыў для гэтых школак 10 чытанак, большасць якіх надрукавана ў 1947—1949 гадах. З 1950 года ў Нью-Ёрку (ЗША), уладкаваўся настаўнікам у беларускую школу, пазней быў вартаўніком цвінтара.
Актыўны дзеяч Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы, браў удзел у яе стварэнні (1948), абраны сакратаром яе вышэйшага праўлення (1949). Уваходзіў у склад рэдакцыі часопіса «Беларус», быў рэдактарам часопіса «Голас Царквы». Займаўся перакладам літургічных тэкстаў з царкоўнаславянскай на беларускую мову.
Уласнай сям’і не меў.
Творчасць
З 1917 года займаўся літаратурнай і перакладчыцкай справай. Друкаваўся ў газетах «Вольная Беларусь», «Беларусь», «Звон» і іншых. Жывучы ў эміграцыі напісаў артыкулы пра Я. Коласа, Я. Купалу, М. Багдановіча і іншых пісьменнікаў.
Каўфбойрэн
Каўфбойрэн (Kaufbeuren) — горад зямельнага падпарадкавання ў Германіі, у паўднёва-заходняй частцы зямлі Баварыя. Горад размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы адміністрацыйнай акругі Швабія. Рэгіянальны шыфр — 09 762 000. Насельніцтва — чалавек (2014).
Тупалы (Украіна)
Тупалы (Ту́пали) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лукіўскай пасялковай абшчыны.
Альхавацкі раён
Альхава́цкі раён (Ольховатский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым захадзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — рабочы пасёлак Альхаватка.
Гісторыя
Альхавацкі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР.
Луіза Рытэр
Луіза Дораці Рытэр (Louise Dorothy Ritter; нар. года,, Тэхас, ЗША) — амерыканская скакуха ў вышыню, алімпійская чэмпіёнка 1988 года, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 1983 года, Панамерыканскіх гульняў 1979 года.
Біяграфія і кар’ера
Скончыла сярэднюю школу Рэд Оак. У 1981 годзе скончыла Тэхаскі жаночы ўніверсітэт у Дэнтане, у 1988 годзе пасля перамогі на Алімпіядзе была ўключана ў яго залу славы.
Чатыры разы выйгравала чэмпіянат ЗША на адкрытым паветры (1978, 1983, 1985, 1986) і пяць разоў у памяшканні (1979, 1980, 1983, 1988, 1989). У 1995 годзе была ўключана ў Залу славы лёгкай атлетыкі ЗША.
Лена (прыток Яленкі)
Ле́на — рака ў Крычаўскім і Чэрыкаўскім раёнах Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Яленка (басейн Дняпра). Даўжыня 9,2 км. Пачынаецца на паўднёвай ускраіне вёскі Дарагая Крычаўскага раёна, вусце за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Халоблін Чэрыкаўскага раёна. Рэчышча каналізаванае на працягу 7 км (ад вытоку да вёскі Халоблін). У верхнім цячэнні прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў. Каля вёскі Лушчэвінка на рацэ створана сажалка (плошча 2,9 га).
Юрый Іванавіч Дарагакупец
Юрый Іванавіч Дарагакупец (,, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Працаваў слесарам у рамонтна-механічных майстэрнях г. Іванава; майстрам, начальнікам вытворчага ўчастка на заводзе санітарна-тэхнічных нарыхтовак у г. Іванаве; галоўным інжынерам, тэхнічным дырэктарам ААТ «Мекасан»; дырэктарам прадпрыемства жыллёва-камунальнай гаспадаркі г. Іванава.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання, быў членам Пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы і будаўніцтве.
З 2016 года — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Асабістае жыццё
Мае сына і дачку.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2019).
Рудзенская сярэдняя школа
Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Рудзенская сярэдняя школа» — установа сярэдняй адукацыі ў г. п. Рудзенск Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У 1884 годзе пачала функцыянаваць школа граматы, якая праіснавала да 1917 года.
У 1924 годзе адкрылася Рудзенская пачатковая школа ў вёсцы Анятова.
У 1941 г. адбыўся першы выпуск.
У 1964 годзе пабудаваны новы сучасны будынак школы, у якім і сёння функцыянуе дзяржаўную ўстанову адукацыі «Рудзенская сярэдняя школа». . У тым годзе яе скончылі 12 чалавек.
У 2018 годзе была ўсталявана памятная таблічка ў гонар ваяра інтэрнацыяналіста Леаніда Ісакавіча Бярковіча.
Высакосны год (фільм)
«Высакосны год» (Leap Year) ― рамантычная камедыя рэжысёра. Сусветная прэм’ера адбылася 6 студзеня 2010 года. Слоган фільма ― «Anna planned to propose to her boyfriend on February 29th. This is not her boyfriend».
Забалаць (Воранаўскі раён)
За́балаць (, Заболоть, Zabłoć) — аграгарадок у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Забалацкага сельсавета.
Назва
Пра паходжанне назвы «Забалаць» апавядае паданне.
Было ў бацькі тры сыны, вельмі паслухмяныя і працавітыя. Набраўшыся жыццёвага досведу, пачалі яны жаніцца. Спачатку старэйшы, потым сярэдні, а потым і дзеці ў іх нарадзіліся. І пачаліся ў хаце сваркі, бо месца ўсім было мала. Сталі сыны паступова звяртацца да бацькі, каб зямлі ім даў на будаўніцтва свайго жылля. Хоць зямлі было ў бацькі няшмат, аднак прыйшлося аддаваць: старэйшаму — ля лесу, сярэдняму — сваю сядзібу, а малодшаму, у якога яшчэ не было сваёй сям'і, — кавалак за балотам. Ён ужо некалькі гадоў не апрацоўваўся, бо там не расло нічога праз забалаць. Але ён не раззлаваўся, ажаніўся і пачаў будаваць на той пустцы хату — вялікую, светлую. Калі паставіў, то бацькоў да сябе забраў. Цяпер асноўным клопатам было поле. Гною даў столькі, сколькі можна было, і яно стала шчыра аддзячваць. Людзі пабачылі, што месца не такое ўжо і благое, і сталі там свае хаты стаўляць, а паселішча па-простаму назвалі — Забалаць, за балотам значыцца.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца на паўднёвым захадзе Воранаўскага раёна, з'яўляецца трэцім па велічыні населеным пунктам раёна. Знаходзіцца непадалёк мяжы з Літвой, на аўтадарозе Радунь — Астрына. За 52 км на паўднёвы Захад ад г. п. Воранава, 80 км ад Гродна, 46 км ад чыгуначнай станцыі Бастуны. Ля Забалаці знаходзіцца штучнае возера Нізянка, утворанае ў выніку перакрыцця ракі Нізянка дамбай, якая бярэ свой пачатак ля вёскі Талочкі і ўпадае ў раку Пеляса на тэрыторыі Літвы.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Забалаць змяшчаецца ў дадатку да Хронікі Віганда і датуецца 1385. З канца XV стагоддзя мясцовасць уваходзіла ў склад Васілішкаўскага павета і знаходзілася ва ўладанні Дашковічаў, у пачатку XVI стагоддзя перайшла да князя Васіля Глінскага. Па мецяжы Глінскіх (1508) Забалаць перадалі намесніку госкаму, пераломскаму і ясвойнскаму Войцеху Нарбутовічу, які ў 1536 заснаваў тут мястэчка.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Забалаць увайшла ў склад Лідскага павета Віленскага ваяводства. У гэты час мясцовасць перайшла ў валоданне Сапегаў, у 1616 Соф'я Сапяжанка запісала маёнтак свайму мужу князю Канстанціну Палубінскаму.
Цягам XVII стагоддзя ўладальнікамі Забалаці былі Габаі, Тышкевічы. У 1622 у мястэчку збудавалі драўляны касцёл Найсвятой Тройцы. У 1690 Забалаць перайшла ў валоданне Яна Нарбута, войскага лідскага. У гэты час тут налічвалася 66 двароў. У пачатку XVIII стагоддзя мясцовасць зрабілася ўласнасцю Волянаў.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Забалаць апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі цэнтрам воласці Лідскага павета Віленскай губерні. У 1812 граф Л. Тышкевіч заснаваў у мястэчку мураваны касцёл. У 1880-я ў Забалаці было 6 двароў, касцёл, школа, багадзельня, карчма. У пачатку XX стагоддзя ў мястэчку працавала народнае вучылішча, маёнтак належаў Плямяннікавым.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Забалаць апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабілася цэнтрам гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства.
Бялінскі (горад)
Бялінскі (Белинский) — горад (з 1784 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бялінскага раёна Пензенскай вобласці. Насельніцтва 8,8 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1713 годзе.
Забалаць (Воранаўскі раён)
Гісторыя
У 1939 Забалаць увайшла ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 зрабілася цэнтрам сельсавета Радунскага раёна (з 25 снежня 1962 у Воранаўскім раёне). Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1971 у Забалаці быў 321 двор, на 1993 — 454 двары.
Бялінскі (горад)
Горад размешчаны на паўднёвым захадзе вобласці, у месцы зліцця рэк Вялікі Чамбар і Малы Чамбар (басейн Дона), за 129 км ад Пензы.
Забалаць (Воранаўскі раён)
Касцёл Святой Тройцы
Помнік архітэктуры класіцызму. Пабудаваны ў 1803—1812 гг. Абнесены бутавай агароджай з трохарачнай брамай.
Млын
Пабудаваны ў XIX стагоддзі. Знесены каля 2015, зараз на яго месцы памежны пункт.
Валун «Будрэвіч камень» воранаўскі
Будрэвіч камень — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Самы вялікі валун у Воранаўскім раёне. Знаходзіцца за 4,5 км на захад ад Забалаці, 500 м на паўночны захад ад заходняга краю вёскі Рэмзы Забалацкага сельсавета. Бачная частка камня важыць больш за 30 т, агульная вага — каля 130 т.
Вуліца Вялікая Слепня (Мінск)
Вуліца Вялікая Слепня — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар аднайменнай вёскі, якая з 1959 года знаходзіцца ў складзе беларускай сталіцы. Ідзе ад вуліцы Кедышкі ў раёне 4-й падстанцыі хуткай медыцынскай дапамогі праз Севастопальскі парк і злучаецца з вуліцай Славінскага ў раёне дамоў 1, кк.1—4.
NGC 5828
NGC 5828 (іншыя абазначэнні — NGC 5828B, UGC 9658, MCG 8-27-51, ZWG 248.34, PGC 53618) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5828, NGC 5828B.
Галактыка входит в число перечисленных в арыгінальной редакции «Нового общего каталога».
Памозаўка (Смаленская вобласць)
Памозаўка (Помозовка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Энтратыка
Энтраціка (Entratico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Роўкі (Смаленская вобласць)
Роўкі (Ровки) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Туропын
Туропын (Туро́пин) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Туравычы
Туравычы (Ту́ровичі) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лукіўскай пасялковай абшчыны.
Навасёлкі (Людвіноўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Да 27 снежня 1962 года вёска знаходзілася ў складзе Крывіцкага пассавета.
Старадворскае (возера, Пастаўскі раён)
Старадво́рскае — возера ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Галбіца.
Плошча паверхні возера 0,16 км², даўжыня 0,73, найбольшая шырыня 0,45 км². Схілы катлавіны вышынёй 10—15 м. Вакол возера (за выключэннем паўночнай часткі) пойма шырынёй да 30 метраў. Берагавая лінія слабазвілістая.
Ларэта Асанавічуце
Ларэта Асанавічуце (Loreta Asanavičiūtė, 22 красавіка 1967, Вільня, Літоўская ССР, СССР − 13 студзеня 1991, Вільня, Літва) − удзельніца літоўскай вызваленчай барацьбы ў 1991 годзе, першая ахвяра і адзіная жанчына сярод забітых падчас штурма Вільнюскага тэлецэнтра спецпадраздзяленнем «Альфа».
Біяграфія
Нарадзілася 22 красавіка 1967 года ў Вільні ў сям’і Сцяпаса і Стасі Асанавічусаў была трэцім дзіцём у сям’і, мела старэйшых брата Бронюса і сястру Рэнату. У 1982 годзе скончыла 8 класаў і ўладкавалася на Аўшрайскую фабрыку вучаніцай швачкі; з 1983 г. працавала швачкай у аб’яднанні «Dovana».
Паралельна з працай навучылася ў Віленскай вячэрняй школе № 1, якую скончыла ў 1985 годзе. У 1988 годзе паступіла ў Віленскі фінансавы тэхнікум, які скончыла ў 1990 годзе па спецыяльнасці бухгалтарка. Падчас вучобы ў школе захаплялася літоўскімі народнымі песнямі і танцамі, удзельнічала ў самадзейнасці. З 1986 года была ўдзельніцай фальклорнага ансамбля аб’яднання «Dovana», дзе і працавала.
23 жніўня 1989 года ўдзельнічаў у гістарычным «Балтыйскім шляху», прысвечаным 50-годдзю Пакта Молатава-Рыбентропа.
13 студзеня 1991 года памёрла ў Вільні. Абараняючы незалежнасць Літвы, разам з іншымі віленчукамі яна стаяла на варце Тэлевізійнай вежы, абараняючы яе ад захопу. Была расціснута танкам савецкага войска. Памерла ў шпіталі Чырвонага Крыжа ад атрыманых раненняў.
16 студзеня 1991 года была пахавана разам з іншымі ахвярамі 13 студзеня на Антокальскіх могілках у Вільні.
Узнагароды
15 студзеня 1991 года за гераічную мужнасць і стойкасць, праяўленыя пры абароне свабоды і незалежнасці Літвы, пасмяротна ўзнагароджаная ордэнам Крыжа Віціса 1-й ступені.
61-я партызанская брыгада
61-я партызанская брыгада — дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Клічаўскага, Бялыніцкага, Шклоўскага, Быхаўскага, Кіраўскага і Магілёўскага раёнаў. З ліпеня 1941 года на станцыі Мілое Клічаўскага раёна дзейнічала партызанская група Р. К. Паўлава, якая ў маі 1942 года ўвайшла ў Клічаўскі аператыўны цэнтр як 61-ы атрад. З лістапада атрад у складзе 5-й Клічаўскай брыгады, з мая 1943 года дзейнічаў самастойна. З ліпеня 1943 асобны атрад Магілёўскай ваенна-аператыўнай групы. 30 ліпеня 1943 года атрад (568 партызан) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння БШПР вызначыў атрад з кастрычніка 1943 года як брыгаду ў складзе 3 атрадаў.
Гісторыя
Партызаны наносілі ўдары па камунікацыях на ўчастках Орша — Жлобін, Магілёў — Мінск, Магілёў — Бабруйск. У аперацыі «рэйкавая вайна» падарвалі больш за 800 рэек. 9 жніўня 1942 года вялі бой супраць карнікаў. Удзельнічалі ў разгроме нямецкіх ганізонаў у вёсцы Дручаны ў красавіку 1943, вёсцы Дашкаўка Магілёўскага раёна, у вёсцы Ермалавічы ў кастрычніку 1943, у гарадскім пасёлку Клічаў, 20 чэрвеня 1944 года разам з 1-м баталёнам 121-га партызанскага палка вялі бой з часцямі мотамеханізаванай дывізіі, расквартараванымі ў вёсцы Ямніца. Да падыходу Чырвонай Арміі ўтрымлівалі пераправу цераз раку Друць.
Пей Сю
Пей Сю (裴秀, 224 — 271) — кітайскі дзяржаўны служачы, картограф часоў дынастыі Вэй, «бацька» кітайскай традыцыйнай картаграфіі. Адным з першых стаў прымяняць каардынатную сетку (Чжунван). Яна не мае ніякага дачынення да мерыдыянаў і паралеляў, але гуляе такую ж ролю, як маштабаванне на сучасных картах. Прынцыпы, устаноўленыя Пей Сю, сталі асновай кітайскай картаграфіі да ўкаранення ў яе заходніх ідэй.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 224 годзе. Працаваў пры двары імператара Цаа Хуаня. У 267 годзе Пей Сю быў прызначаны міністрам грамадскіх работ, яму было даручана заняцца распрацоўкай карт. у выніку ён склаў геаграфічны атлас з 18 лістоў, які атрымаў назву «Юй Гун дзі юй тую» («Адлюстраванне тэрыторый зямлі з „Дзіянь Юя“»). Памёр у 271 годзе.
Картаграфія
«Юй Гун дзі юй ту» імаверна з’яўляецца найстаражытным з вядомых у свеце рэгіянальных атласаў. У «Цзінь шу» («Кніга пра эпас Цзінь») прыведзена прадмова Пей Сю да дадзенай працы. Пей Сю адносіў паходжанне карт да глыбокай старажытнасці, паказваючы, што пры дынастыях Ся, Шан і Чжоу меліся спецыяльныя службовыя асобы, якія займаліся іх складаннем. Да часу Пей Сю, па яго заўвазе, з усіх старых карт захаваліся толькі карты эпохі Усходняя Хань, аднак «ні адна з іх не выкарыстоўвае градуяваны маштаб і ні адна з іх не пабудавана на прамавугольнай сетцы».
Згодна з Пей Сю, пры стварэнні карт варта кіравацца «шасцю метадамі» (лю ці): 1) фэнь люй («градуяваныя ўзоры» — ужыванне градуяваных падзелаў для вызначэння маштабу карты; 2) чжуньван («папярочнае і падоўжнае») — выкарыстанне прамавугольнай сеткі для адлюстравання правільных адносін паміж рознымі часткамі карты; 3) даачы («вымярэнне шляху ў лі») — разлік даўжыні, якую нельга наўпрост вымераць, як даўжыню гіпатэнузы прастакутнага трыкутніка, катэты якога вымяраюцца пакрокавым спосабам; 4)гаа ся («верхняе і ніжняе»), 5)фан се («прамавугольнае і касое»), 6) юй чжы («абыходнае і прамое») — пасля даследавання на мясцовасці асаблівасцяў ландшафту варта пазначаць іх на карце велічынямі вышынь і нізін, прамымі і вострымі кутамі, крывымі і прамымі лініямі.
Пасля атласа Пей Сю склаў на шоўку вялікую карту Кітая такіх памераў, што аднаму чалавеку было не пад сілу нават яе разгарнуць. Пасля для зручнасці ён зрабіў яе паменшаную копію ў маштабе каля 1: 1800000. Ніводная з яго карт не захавалася.
Светлагорскі дзяржаўны індустрыяльны каледж
Светлагорскі дзяржаўны індустрыяльны каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў горадзе Светлагорску.
Гісторыя
1960 год — адкрыццё ў Шацілках вячэрняга філіяла Маладзечанскага політэхнічнага тэхнікума. Набор ажыццяўляўся па спецыяльнасцях «Кацельні паратурбінныя ўстаноўкі», «Электрычныя станцыі, сеткі і сістэмы», гэта было звязана па-першае з будованай Васілевіцкай ДРЭС.
Установа размяшчалася ў двухпаверховым будынку па вуліцы Зялёнай.
Першы выпуск адбыўся ў 1963 годзе, а ўжо ў наступным годзе пачаўся набор па спецыяльнасці «Тэхналогія хімічных валокнаў».
У 1965 годзе пераўтвораны ў Светлагорскі вячэрні індустрыяльны тэхнікум, а ўжо на наступны год філіял пераўтвораны ў самастойную ўстанову — Светлагорскі індустрыяльны тэхнікум.
Ва ўмовах буйнога росту горада, з 1969 года пачаўся прыём па спецыяльнасці «Прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва».
У 1982 годзе тэхнікум перанесены з вуліцы Зялёнай ў новы будынак (арх. У. К. Філатаў ) па вуліцы Шашэйнай.
У 1983 годзе першы набор па спецыяльнасці «Водныя шляхі зносін» і «Эксплуатацыя суднавых энергетычных установак».
У 1990 годзе набор па спецыяльнасці «Мадэляванне і канструяванне швейных вырабаў».
У 1996 годзе набор па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, аналіз і кантроль».
У 2007 годзе тэхнікум пераўтвораны ў Светлагорскі дзяржаўны індустрыяльны каледж.
Людміла Лявонцьеўна Дзянісава
Людміла Лявонцьеўна Дзянісава, дзявочае прозвішча Анкудзінава (Людмила Леонтіївна Денісова; нар., Архангельск, РСФСР) — украінскі палітык і дзяржаўны дзеяч. Народны дэпутат Украіны V—VIII скліканняў, упаўнаважаная Вярхоўнай Рады Украіны па правах чалавека (2018—2022).
Біяграфія
Нарадзілася 6 ліпеня 1960 года ў Архангельску. Па нацыянальнасці — руская.
У 1978 годзе скончыла Архангельскае педагагічнае вучылішча па спецыяльнасці «Выхавальнік дзіцячага сада». У 1989 годзе скончыла юрыдычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта і Таўрычны інстытут прадпрымальніцтва і права па спецыяльнасці «Улік і аўдыт». З 1980 да 1989 года — сакратар судовага пасяджэння, загадчыца канцылярыі, кансультант Архангельскага абласнога суда.
У 1989 годзе пераехала ў Сімферопаль і стала юрысконсультам Крымскага абкама ЛКСМ Украінскай ССР. З 1991 года па 1998 год працавала ў Крымскім рэспубліканскім упраўленні Пенсійнага фонду Украіны, выконвала абавязкі начальніка ўпраўлення фонду.
У 1998 годзе стала міністрам эканомікі Аўтаномнай Рэспублікі Крым. У тым жа годзе заняла пасаду міністра фінансаў у крымскім урадзе. У 2000 годзе пракуратура затрымала яе «за злоўжыванне службовым становішчам». Неўзабаве справа была закрытая. У 2000 годзе абіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета Крыма III склікання. Спачатку выбары ў крымскі парламент па 39-й акрузе Сімферопаля, у якім перамагла міністр фінансаў Крыма Людміла Дзянісава, былі прызнаныя несапраўднымі.