cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Васіль Нарымонтавіч
Пазней Юзафу Вольфу пярэчыў Ян Тэнгоўскі, які адзначыў неадпаведнасць індыкта году, траплянне Мсціслава пад уладу Літвы толькі ў 1359 годзе і анахранічнасць паняццяў, то бок на яго думку Васіль Нарымонтавіч у 1355 годзе не мог называцца ні «панам», ні «мсціслаўскім». Наогул, Тэнгоўскі лічыў «выпіс» з 1355 года фальсіфікатам, фундатарам куранецкай царквы мсціслаўскага князя Васіля Міхайлавіча Заслаўскага, а Васіля Нарымонтавіча сынам Нарымонта, а не ўнукам, але пры гэтым не тоесным пінскаму князю Васілю. Аднак, Васіль Варонін заўважыў, што калі адлічваць індыкты не студзеньскай сістэмай, прынятай у каталіцкім свеце, а вераснёўскай, прынятай на праваслаўных землях, то 9 індыкт і праўда прыпадае на 1.9.1355-31.8.1356 гадоў, але і ён лічыць «выпіс» падазроным, у т.л. праз анахранічныя паняцці, аднак, спрабуе тлумачыць скажэнні тэксту сярэдзіны XIV ст. шматкротным перапісваннем, а таксама паказаць траплянне Мсціслава пад уладу Гедзімінавічаў раней за 1359 год. Аляксандр Груша лічыць, што калі «выпіс» і не фальсіфікат, то яўна скажоны і ў ім, магчыма, змяшана ў адно некалькі імёнаў фундатараў, праз што Васіль Нарымонтавіч атрымаў дадатковае імя па бацьку — Міхайлавіч, і такім чынам князь Міхаіл Нарымонтавіч — асоба створаная разважаннямі Юзафа Вольфа. З думкай Яна Тэнгоўскага, што Васіль Нарымонтавіч не ўнук, а сын Нарымонта, згодны і Яраслаў Нікодэм. Наконт тоеснасці пінскага князя Васіля Нарымонтавіча з друцкім Васілём Міхайлавічам, Васіль Варонін заўважае, што нават калі Васіль Нарымонтавіч і быў Міхайлавічам, і жыў тым самым часам, і быў таксама прыхільны культу Багародзіцы, то займаў іншыя пазіцыі — быў прыхільнікам караля Ягайлы, калі друцкі князь Васіль Міхайлавіч быў прыхільнікам полацкага князя Андрэя Альгердавіча.
Наступным разам «Васіль князь Пінскі» (Wassily dux Penen) згаданы 27 кастрычніка 1386 года, калі ў Луцку прысягнуў на вернасць польскім каралю Уладзіславу Ягайлу і каралеве Ядвізе. Паводле Мацея Стрыйкоўскага, «Нарымонт Васіль Пінскі» браў удзел у вясельных урачыстасцях у Кракаве ў 1386 годзе. Князь «Васіль з Пінска» (Wassilio de Pinsko) 11 жніўня 1387 года разам з князем Вітаўтам і іншымі даў галіцкаму ваяводу Бенедыкту грамату пра добразычлівасць і дапамогу.
Праз меркаванне Юзафа Вольфа, з пінскім князем Васілём Нарымонтавічам атаясняюць нейкага князя Васіля Міхайлавіча, другога сярод паручыцеляў за Грыдку Канстанцінавіча перад вялікім князем Скіргайлам у грамаце 1390—1392 гадоў. Цяпер, праз сумнеўнасць гэтага атаяснення, прапанаваны іншыя варыянты, яшчэ Ян Тэнгоўскі не выключаў, выбіраючы толькі сярод Гедзімінавічаў, што гэта мог быць сын Міхаіла Яўнутавіча або Міхаіла Карыята. Пазней Андрэй Кузьмін прапанаваў атаясненне гэтага паручыцеля з друцкім князем Васілём Міхайлавічам.
Таксама захавалася недатаваная менавая грамата, якую «князь Васіль Нарымонтавіч», не тытулаваны пінскім, але відавочна ўладарны князь, даў Паўлу Катовічу на землі ў Пінскім княстве. На думку Аляксандра Грушы, грамата выдана ў 1390 годзе, у самым канцы жыцця Васіля Нарымонтавіча, па-першае, бо выдана ад імя князя Васіля, а зацверджана ўжо яго сынам князем Фядушкам, па-другое, бо планаваны «двор» на абмененых землях, напэўна, так і не быў пабудаваны. У свой час Ян Тэнгоўскі ведаў пра гэту грамату, але толькі ў «выпісе» з «Рэвізіі пушч і пераходаў звярыных» ад 1559 года ў выданні XIX ст., напэўна, лічыў яе такім самым фальсіфікатам як «выпіс» 1586 года з фундацыі куранецкай царкве і за крыніцу не разглядаў, таму грамата не згадана ў яго працы, а князь Фядушка не пададзены сярод нашчадкаў Нарымонта. Грамата, аднак, захавалася ў арыгінале, які быў даследаваны і апублікаваны ў 2010 годзе Аляксандрам Грушам. Грамата — адзіная крыніца, дзе пінскі князь Васіль называецца з імем па бацьку — Нарымонтавічам, прытым выданая ім самім, і, такім чынам, пацвярджае рацыю Яна Тэнгоўскага.
На думку Юзафа Вольфа, князь Васіль Нарымонтавіч памёр у канцы XIV ст. Пазней Юзаф Пузына, уда­кладніў дату — 1390 год, ён прыйшоў да высновы, што забіты на загад князя Вітаўта, паводле Яна Длугаша і Мацея Стрыйкоўскага, «князь Нарымунд» тоесны Васілю Нарымонтавічу. Паводле Яна Длугаша, «князь Нарымунд» кіраваў абаронай віленскіх замкаў ад князя Вітаўта з немцамі і трапіў у палон, тады Вітаўт раззлаваны нейкай «падступнасцю» князя «Нарымунда» загадаў павесіць яго за ногі на возе і расстраляць з лукаў.
Паводле Длугаша, жонкай «Васіля Нарымота» была Ульяна — родная сястра Ганны, жонкі Вітаўта, то бок таксама дачка смаленскага князя Святаслава Іванавіча. Напэўна, шлюб з Ульянай быў не першым, сама яна перад тым была жонкай баярына Бутрыма (пам. 1382), пляменніка вялікай княгіні Біруты, а пасля яго казні выйшла за Васіля Нарымонтавіча, пасля і яго казні, трэцім шлюбам — за ўплывовага баярына Манівіда Кайлікінавіча.
Меў прынамсі аднаго сына — князя Фядушку, пэўна, ад папярэдняга шлюбу, бо да 1390 года сын быў паўналетні і меў уласную пячатку.
Андрэй Міхайлавіч Кунцэвіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1979 годзе ў Бялынічах. Бацька Міхаіл Міхайлавіч працаваў шафёрам, маці — поварам. Скончыў сярэднюю школу № 1 у Бялынічах.
У 2002 годзе скончыў журналісцкі факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Журналістыка»). Падчас вучобы на факультэце пазнаёміўся з будучай жонкай Святланай. Па размеркаванні Андрэй і Святлана былі накіраваны ў Бялынічы. Працаваў загадчыкам аддзела лістоў бялыніцкай раёнай газеты «Зара над Друццю», пасля — рэдактарам гэтай газеты.
У 2007 годзе прайшоў перападрыхтоўку на базе Інстытута дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне і ідэалогія».
У 2009—2011 гадах — намеснік старшыні Шклоўскага райвыканкама, у 2011—2013 гадах з’яўляўся першым намеснікам начальніка галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Магілёўскага аблвыканкама — начальнікам упраўлення ідэалагічнай работы. У 2013—2016 гадах — намеснік старшыні Магілёўскага гарвыканкама, У 2016—2017 гадах — начальнік галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Магілёўскага аблвыканкама. Са студзеня 2017 года працаваў намеснікам старшыні Магілёўскага аблвыканкама.
З 19 жніўня 2019 года па 5 красавіка 2021 года працаваў намеснікам Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. У Адміністрацыі Прэзідэнта каардынаваў ідэалагічную працу, працу са СМІ і грамадскімі арганізацыямі.
5 красавіка 2021 года прызначаны першым намеснікам Міністра інфармацыі Рэспублікі Беларусь.
Унесены ў санкцыйныя спісы краін Балтыі.
Хобі
З дзяцінства любіць футбол, заўзее за футбольны клуб «Дняпро». З пачатку 2023 года ў якасці аматара стаў выступаць у беларускай Другой лізе за бялыніцкую «Друць».
Павел Іванавіч Шорац
Павел Шорац (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Ліда».
Клубная кар’ера
Выхаванец лідскай ДЮСШ, з 2014 года пачаў прыцягвацца да складу клуба «Ліда» ў Першай лізе. У 2017 годзе канчаткова замацаваўся ў складзе і стаў адным з асноўных ігракоў каманды. У ліпені 2018 года пакінуў лідскі клуб. Пераехаў у Польшчу і стаў выступаць за клуб пятага дывізіёна «Мажыцка», аднак у студзені 2019 года вярнуўся ў «Ліду».
З ліпеня 2019 года знаходзіўся на праглядзе ў «Энергетыку-БДУ» і ў жніўні падпісаў кантракт з клубам. 16 жніўня 2019 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, калі выйшаў у стартавым складзе ў матчы супраць «Гомеля» (1:1) і быў заменены ў другім тайме. У сезоне 2019 згуляў яшчэ ў шэсці матчах, а ў 2020 годзе стаў выступаць пераважна за дубль.
У ліпені 2020 года быў аддадзены ў арэнду «Лідзе», а на наступны год перайшоў у лідскі клуб ужо на трывалай аснове. У 2022 годзе стаў капітанам каманды.
Дрост
Дрост
Вялікае Камарына
Вялікае Кама́рына, Камарын — возера ў Беларусі, у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці, на левабярэжнай пойме ракі Дняпро, за 1 км у напрамку на ўсход ад горада Рагачоў.
Плошча паверхні возера 0,28 км². Даўжыня возера 2,4 км, найбольшая шырыня 0,1 км, даўжыня берагавой лініі каля 5,1 км. Катлавіна значна выцягнутая, старычнага тыпу. Берагі нізкія. У паўночна-заходняй частцы возера ручаём злучаецца з Дняпром. Праз Вялікае Камарына пралягае аўтамабільная дарога.
Дзмітрый Фёдаравіч Гірс
Дзмітрый Гірс (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Слуцк».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага РЦАР-БДУ, дарослую кар’еру пачаў у 2016 годзе ў складзе каманды «Зорка-БДУ» ў Першай лізе, якая на наступны год была перайменавана ў «Энергетык-БДУ». У хуткім часе замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У сезоне 2018 стаў часцей выхадзіць на замену.
У жніўні 2018 года быў арандаваны клубам «Смалявічы», дзе выступаў за дубль. У сакавіку 2019 года быў аддадзены ў арэнду мікашэвіцкаму «Граніту», дзе стаў адным з асноўных ігракоў. У ліпені 2019 года вярнуўся ў «Энергетык-БДУ». 19 ліпеня 2019 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, калі выйшаў на замену ў другім тайме ў матчы супраць «Слуцка» (0:1). У сезоне 2020 замацаваўся ў аснове каманды, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену, а на наступны год стаў часцей з’яўляцца ў старце.
З пачатку 2022 года стаў трэніравацца са «Слуцкам» і ў сакавіку падпісаў кантракт з клубам. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У лютым 2023 года падоўжыў пагадненне са слуцкім клубам.
Крапінец чубаты
Крапінец чубаты (Polygala comosa) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Назва
Крапінец чубаты, вераднік, малыя козлікі, шчэпа.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна, 10—20 см даўжынёй. Прыкветкі лінейныя, завострана-плёнкавыя. Кветкі 5—7 мм даўжынёй ў шматкветкавых гронках. Вяночкі сіне-фіялетавыя, ружовыя, вельмі рэдка белыя; крылы па даўжыні роўныя завязі, эліптычныя, да аснавання адразу звужаныя. Каробачкі месцамі зваротнаяйкападобныя, з невялікім выманнем і вузкім крылом.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе і ўмераных абласцях Азіі. Святлолюбівая расліна. Ксерафіт, мезафіт і мезатроф.
Ва Украіне расце на лясных палянах, узлесках, рачных лугах і стэпавых западніках — на Палессі і ў лесастэпе, звычайны; у перадгор’і Карпат, Закарпацці і стэпавай зоне, радзей на поўдні, рэдка (толькі ў далінах рэк); у Крыме, у гарах.
Рэдкі від. Ахоўваецца на тэрыторыі Фінляндыі, Украіны і шэрагу рэгіёнаў Расіі.
Драсён мяккі
Драсён мяккі, Дросень , Дрост (Persicaria mitis) — від раслін сямейства , распаўсюджаны ў Еўропе.
Апісанне
Аднагадовая травяністая расліна, 20-80 см даўжынёй, гладкая, з вертыкальнымі або ўзыходзячымі сцебламі. Лісце 10-20 мм шырынёй, даўгавата-ланцэтападобнае або ланцэтнае, звужанае да кароткага чарашка; похвы апушаныя, доўга раснічастыя. Кветкі чырванавата-зялёныя, радзей бялёсыя, больш-менш нахільныя. Прыкветкі раснічастыя. Калякветнік не залозісты. Плады каля 3 мм даўжынёй, чачавічкава-пляскатыя або некалькі трыганальныя, вельмі бліскучыя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе. Насяляе вільготныя месцы.
Ва Украіне расце ў вільготных месцах, па берагах рэк, у альшаніках, хмызняках — у лясных раёнах, зрэдку.
Драсён тупатун
Апісанне
Аднагадовая трава да 70 см даўжынёй; утварае шчыльныя кілімкі. Сцеблы распасцёртыя або ляжачыя, рэдка паднятыя, голыя, моцна разгалінаваныя, ліставыя, становяцца трохі драўнянымі на аснаванні. Лісце ўсё падобнае, субсядзячае, 5—15 × 2—6 мм, ад эліптычнага да эліптычна-ланцэтнага, на верхавіне вострае. Ліставыя похвы серабрыстыя, па меншай меры, у верхняй часткі, даўжынёй 3—5 мм. Кветкі на кароткіх ножках, у пахавых пучках па 2—4 кветкі, акружаныя ліставымі прыкветкамі. Калякветнік 1,5—2 × 2,5—3 мм, 5-лісточкавы, кветкавыя лісточкі зялёныя з белымі або ружовымі палямі, прынамсі ўдвая большыя за трубку калякветніка. Тычынак 6, даўжынёй з калякветнік. Завязь 1—1,5 × 1,5—2 мм. Плод цьмяны, але часам блішчыць на краях, даўжынёй 2—2,5 мм, трыганальны, рэдка лінзападобны.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі, Алжыры, Тунісе; натуралізаваны ў Канадзе, ЗША, паўночнай Мексіцы.
Верхняя палата
Верхняя палата — адна з двух палат двухпалатнага парламента, другая — ніжняя палата. Прыкладамі верхніх палат парламенту з’яўляюцца Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Сенат ЗША, Савет Федэраціі Расійскай Федэрацыі.
Драсён павойны
Драсён павойны, Фало́пія павойная (Fallópia convólvulus) — кветкавая расліна; від роду сямейства.
Назва
Драсён павойны, павойка, фалопія павойная , бералёзка, блюшчаўнік, грачышка , бярозка , грачышка.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна.
Сцябло тонкае, трывалае, простае або павойнае, даўжынёй да 100 см.
Лісце з чаранкамі, яйкападобна-трохкутнае, вострае, каля асновы глыбока сэрцападобнае.
Кветкі дробныя, сабраны па 3—6 у пазухах лісця. Калякветнік звонку зялёны, усярэдзіне белы або ружовы. Цвіце з чэрвеня па верасень.
Плод — трохграневы арэшак. Пладаносіць з ліпеня па кастрычнік. Можа захоўваць у глебе жыццяздольнасць звыш шасці гадоў.
Распаўсюджанне і экалогія
Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф.
Значэнне і выкарыстанне
На акультураных тэрыторыях з’яўляецца пустазеллем. Узмацняе паляганне лёну, пшаніцы, што абцяжарвае, а часам робіць немагчымай механізаваную ўборку.
Ужываецца ў народнай медыцыне.
Ніжняя палата
Ніжняя палата — адна з двух палат двухпалатнага парламента, другая палата — верхняя палата. Звычайна ніжняя палата парламента займаецца прыняццем законаў, якія пасля зацвярджае верхняя палата. Прыкладамі ніжніх палат з’яўляюцца Палата прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі, Палата прадстаўнікоў ЗША, Дзяржаўная Дума Расійскай Федэрацыі.
Максім Сяргеевіч Кавальчук
Максім Кавальчук (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Ніва» з Доўбізны.
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкага «Дынама», з 2017 года пачаў выступаць за дубль, на наступны год замацаваўся ў яго складзе. Перад сезонам 2019 прымаў удзел у трэніровачным зборы асноўнай каманды брэстчан у ААЭ, пазней вярнуўся ў дубль.
У лютым 2021 года падпісаў новы двухгадовы кантракт з «Дынама». У першай палове на поле не з’яўляўся, заставаўся на лаўцы запасных. У ліпені 2021 года зноў далучыўся да «Энергетыка-БДУ», аднак згуляў толькі ў адным матчы, 17 кастрычніка 2021 года супраць брэсцкага «Дынама» (0:0), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў сталічны клуб. Сезон 2022 правёў у складзе «Дынама», дзе зрэдку з’яўляўся на полі, пераважна выходзіячы на замену.
У сакавіку 2023 года папоўніў склад «Нівы» з Доўбізны.
Драсён малы
Драсён малы, Дросень (Persicaria minor) — від раслін сямейства , распаўсюджаны ў Еўропе і ўмеранай Азіі.
Апісанне
Аднагадовая травяністая расліна, 10-50 см даўжынёй; укараняецца часам ад праксімальных вузлоў; карэнішчы і сталоны адсутнічаюць. Сцеблы ляжачыя або ўзыходзячыя, разгалінаваныя праксімальна, ледзь рабрыстыя, гладкія або шурпатыя дыстальна. Лісце 3-6 мм шырынёй, вузкаланцэтнае або лінейнае. Кветкі бардова чырвоныя, выцягнутыя ў спеласці. Плады дробныя, усяго 2 мм даўжынёй, падвойнавыпуклыя або трыганальныя, чорныя, гладкія, бліскучыя.
Распаўсюджанне
Ва Украіне расце на вільготных лугах, балотах, берагах рэк на пясчаных глебах — амаль на ўсёй тэрыторыі, на поўдні сустракаецца радзей, у горным Крыме рэдка.
Аляксандр Міхайлавіч Пузевіч
Аляксандр Пузевіч (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца салігорскага «Партызана».
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў складзе жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», дзе выступаў за дубль. У ліпені 2016 года быў аддадзены ў арэнду бабруйскай «Белшыне», у складзе якой 31 ліпеня дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць «Крумкачоў» (1:2). У далейшым зрэдку выхадзіў на замену, выступаў таксама за дубль бабруйчан. Па выніках сезона 2016 «Белшына» страціла месца ў Вышэйшай лізе.
У пачатку 2017 года праходзіў прагляд у наваполацкім «Нафтане», але беспаспяхова, і ў сакавіку 2017 года стаў іграком «Смаргоні». У лістападзе таго ж года пакінуў смаргонскі клуб. У пачатку 2018 года адправіўся на прагляд у «Смалявічы» і ў лютым падпісаў кантракт. Аднак, у Вышэйшай лізе так і не згуляў за каманду, выступаў толькі за дубль, і ў ліпені перабраўся ў мікашэвіцкі «Граніт», дзе стаў іграком асновы.
У пачатку 2020 года далучыўся да петрыкаўскага «Шахцёра», дзе гуляў да ліпеня. У 2021 годзе стаў іграком салігорскага «Партызана».
Ясакар (значэнні)
Ясакар
Топаль (значэнні)
Топаль:
Плывун (значэнні)
Плывун
Андрэй Дзянісавіч Альшанік
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай футбольнай школы «Трактар», з 2015 года пачаў выступаць за дубль барысаўскага БАТЭ, на наступны год замацаваўся ў дубліруючым складзе. У 2015 годзе гуляў за барысаўскі клуб таксама ў Юніёрскай лізе УЕФА. 7 ліпеня 2017 года дэбютаваў у асноўнай камандзе БАТЭ, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы Кубка Беларусі супраць стаўбцоўскага «Нёмана-Агра» (5:1).
У студзені 2020 года на правах арэнды далучыўся да «Смалявічаў». Рыхтаваўся разам з камандай да новага сезона, аднак у сакавіку пакінуў яе, так і не згуляўшы ў афіцыйных матчах, і неўзабаве адправіўся на прагляд у «Крумкачы». У красавіку 2020 года стаў іграком сталічнага клуба, дзе спачатку гуляў у стартавым складзе, пазней стаў часцей выхадзіць на замену.
У студзені 2021 года разарваў кантракт з «Энергетыкам-БДУ» і стаў трэніравацца з мазырскай «Славіяй», з якой у лютым падпісаў пагадненне. У сезоне 2021 чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, часам заставаўся на лаўцы запасных. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт з мазырскім клубам. У сезоне 2022 замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У снежні 2022 года падоўжыў пагадненне са «Славіяй» на наступны сезон, аднак не быў уключаны ў заяўку на чэмпіянат 2023 года і не з’яўляўся на полі. У маі 2023 года па выніках паседжання Камітэта па статусах і пераходу футбалістаў АБФФ атрымаў статус свабоднага агента.
У чэрвені 2023 года далучыўся да рагачоўскага «Макслайна».
Міжнародная кар’ера
У студзені 2016 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі выступаў на Кубку развіцця ў Мінску. У кастрычніку 2017 года ў складзе юніёрскай зборнай Беларусі (да 19 гадоў) прымаў удзел у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
8 чэрвеня 2019 года правёў сваю адзіную сустрэчу за моладзевую зборную Беларусі, калі выйшаў на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Гібралтара (10:0), адзначыўся голам і чатырма галявымі перадачамі.
Кобрынскі дзяржаўны політэхнічны каледж
Кобрынскі дзяржаўны політэхнічны каледж (КДПК) — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Кобрыне, размяшчаецца па вул. Дзяржынскага, 54.
Тэхнічнае вучылішча № 156 народных мастацкіх промыслаў у Кобрыне адкрыта ў 1982 годзе загадам Дзяржаўнага Камітэта БССР. Займалася падрыхтоўкай маладых рабочых высокай кваліфікацыі для мастацкіх прадпрыемстваў, аб’яднанняў і майстэрняў.
У 1984 годзе ў адпаведнасці з рэформай прафесійнай школы вучылішча было рэарганізавана ў Сярэдняе прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 105 народных мастацкіх промыслаў (СПТВ № 105 НМП), а ў 1989 годзе ў ПТВ № 105 НМП. 20 красавіка 1985 года пастановай калегіі Дзяржкамітэта БССР па прафтэхадукацыі было прысвоена званне «Вучылішча высокай культуры».
У 1992 годзе адкрыты новыя тыпавыя навучальныя майстэрні, што спрыяла стварэнню спрыяльных умоў для падрыхтоўкі кваліфікаваных рабочых. 1 верасня 1996 года ПТВ № 105 НМП ператворана ў Вышэйшае прафесійнае вучылішча выяўленчага мастацтва і народных мастацкіх промыслаў (ВПВ ВМ і НМП). У верасні 2001 года вучылішча ператворана ў Кобрынскі прафесійна-тэхнічны каледж выяўленчага мастацтва і народных мастацкіх промыслаў. У лістападзе 2003 года перайменаваны ў Кобрынскі дзяржаўны мастацкі прафесійна-тэхнічны каледж.
На падставе рашэння Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта № 827 ад 27.11.2013 Кобрынскі дзяржаўны мастацкі прафесійна-тэхнічны каледж рэарганізаваны ў Кобрынскі дзяржаўны політэхнічны каледж.
Агульная плошча тыпавых навучальна-вытворчых майстэрняў каледжа складае 3437 м², яны абсталяваны адпаведным тэхналагічным абсталяваннем. Абсталяваны механічныя, сушыльныя і іншыя дапаможныя і службовыя памяшканні. Майстэрні даюць магчымасць выпускаць прадукцыю, выконваць заказы.
Мастацкае ліццё
Мастацкае ліццё — тэхніка стварэння мастацкіх вырабаў шляхам заліўкі расплаўленага металу ў форму, а таксама мастацкія творы, выкананыя гэтым спосабам; від дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Найбольш пашыраны спосаб пераводу ў метал твораў скульптуры, а таксама вырабу металалічных пасудзін, званоў і інш.
Мастацкае ліццё зарадзілася ў эпоху асваення чалавекам спосабаў здабычы і апрацоўкі металу. 3 развіццём ліцейнай вытворчасці вылучылася ў асобную галіну. Мастацкія задачы вызначаюць спецыфічныя прыёмы фармоўкі мадэлі, метады ліцця, выбар металу або сплаву для пэўнага віду вырабу, дапрацоўку (часта аўтарскую) адлівак чаканкай, гравіраваннем, пацініроўкай, залачэннем і інш. Асноўная тэхналогія мастацкага ліцця выпрацоўвалася пры выкарыстанні бронзы; з 4 стагоддзя да н.э. выкарыстоўваюць волава (амулеты з копцкіх грабніц 4—7 стст. н.э.), з якога ў 16—18 стст. адлівалі плакеткі, медалі, пасудзіны і інш., што імітавалі больш каштоўнае серабро. 3 15 ст. ў Германіі, пазней і ў іншых краінах Еўропы развівалася мастацкае ліццё з чыгуну (паркавая скульптура, надмагіллі, рашоткі, агароджы, садовая мэбля і інш.). Унікальныя помнікі рускага мастацкага ліцця 16—18 ст. — Цар-гармата (1586), Цар-звон (1733—35) у Маскве і інш. У 17—18 стст. адлівалася паркавая скульптура са свінцу (Версаль у Францыі, Петрадварэц у Расіі).
Беларусь
На тэрыторыі Беларусі мастацкае ліццё вядома з сярэдзіны 2-га тысячагоддзя да н.э. 3 бронзы, пазней і з жалеза адлівалі ўпрыгожанні (спражкі, фібулы), наканечнікі коп’яў, стрэл. 3 12 ст. пашырыўся спосаб ліцця ў каменныя ці гліняныя раздымныя формы. 3 медзі, бронзы, серабра, радзей з золата адлівалі ўпрыгожанні (бранзалеты, пярсцёнкі, спражкі, амулеты, падвескі ў выглядзе канькоў ці званочкаў), царкоўнае начынне (свяцільні, крыжы і інш.), дэталі адзення, конскай збруі, зашчапкі для накладных кніжных пераплётаў; са свінцу выраблялі пячаткі і абразкі з гарэльефнымі сюжэтнымі выявамі. Літыя ювелірныя вырабы аздаблялі чаканкай, зярненнем, гравіраваннем, эмалямі. У 15 ст. пры Слуцкім Троіцкім манастыры працавалі майстры-алавяннікі. Высокага мастацкага ўзроўню мастацкае ліццё дасягнула ў 16—17 стст. з арганізацыяй у гарадах (Мінск, Магілёў, Нясвіж, Слуцк, Гродна) цэхаў рамеснікаў-металістаў, куды ўваходзілі і ліцейшчыкі — алавяннікі, людвісары (майстры па адліўцы гармат), канвісары (майстры па адліўцы званоў), ювеліры і інш. Акрамя вытворчасці ювелірных вырабаў, бытавых рэчаў, царкоўнага начыння пашырылася ліццё званоў у Полацку, Лагойску, Віцебску, Крычаве, Дзісне, Нясвіжы, Брэсце і інш. (гл. Моладаўскі звон). Алавяны посуд, свечачнікі адлівалі ў Магілёве, Ваўкавыску, Ружанах, Слуцку, Шклове, Друі, гарматы — у Магілёве, Брэсце, Мінску, Нясвіжы. Гарматы аздаблялі рэльефнымі паяскамі, гербамі, выявамі жывёл, анёлаў і інш., званы — расліннымі гірляндамі і арнаментальнымі надпісамі. У 18 ст. ўзніклі ліцейныя мануфактуры ў Гомелі, Вішневе (Валожынскі раён), Кляцішчы (Стаўбцоўскі р-н, абодва Мінскай вобл.), Бакштах (Іўеўскі р-н), Рудні (Слонімскі р-н, абодва Гродзенскай вобл.) і інш., дзе выраблялі посуд, асвятляльныя і пісьмовыя прылады. Высокім мастацкім узроўнем вылучаліся рэчы культавага прызначэння (падсвечнікі, манстранцы і інш.).
Буйным у 19 ст. быў Уладзімірскі чыгуналіцейны завод у в. Старынка (Слаўгарадскі р-н Магілёўскай вобл.). У Горках (Магілёўская вобл.) адлівалі крыжы, у Высокім (Аршанскі р-н Віцебскай вобл.) — надмагільныя пліты, рашоткі і агароджы. 3 чыгуну адлівалі таксама вароты, распяцці, вадасцёкі, садовую мэблю, пячныя дзверцы, прасы і інш. Канструкцыйна-мастацкія элементы літых вырабаў — разнастайнае перапляценне раслінных парасткаў (рашоткі), гарэльефныя выявы жывёл, маскаронаў, ваенных атрыбутаў (хатняе начынне). Садовую мэблю і крыжы выконвалі ў выглядзе складана пераплеценых дубовых галінак, вінаграднай лазы. У вырабах 18—19 ст. прыкметны ўплыў мастацких стыляў готыкі, барока, класіцызму. 3 2-й палове 19 ст. з развіццём металаапрацоўчай прамысловасці мастацкае ліццё паступова заняпала.
У наш час беларускія мастакі ў гэтай тэхніцы ствараюць станковую скульптуру, мемарыяльныя і памятныя медалі, ювелірныя вырабы, абклады да мініяцюрных сувенірных кніг і інш., працуюць майстэрні па адліўцы званоў. Сярод майстроў С. Ларчанка, Ю. Любімаў і інш.
Таполя трохвугольналістая
Батанічнае апісанне
Прыгожае разгалістае дрэва да 40 метраў вышыні. Вельмі хутка расце — да 1,5 м вышыні штогод. Ствол 1,8 у дыяметры. Кара маладых дрэў серабрыста-белая, з часам больш карычневая. Галіны маюць шаравата-жоўтую афарбоўку. Кара на ствале маладых дрэў можа збірацца патаўшчэннямі, падобнымі на падагру. Пупышкі тонкія, жаўтавата- карычневыя, пакрытыя клейкім рэчывам. Лісце трохкутнае, буйное да 10 см даўжыні. Мужчынскія завушніцы чырванаватыя, да 10 см даўжыні, жаночыя — зялёныя да 13 см спачатку і дасягаюць 20 см пасля апылення. Насенне разносіць вецер дзякуючы пухападобнаму чубку з валасінак.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Расце ва ўсходніх і цэнтральных штатах ЗША. Вырошчваецца для азелянення вуліц.
Цікавыя факты
Таполя трохвугольналістая з’яўляецца дрэвам-сімвалам штата Канзас.
Спіс аб’ектаў PGC (2302001—2303000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2302001—2303000)
Таполя бальзамічная
Таполя бальзамічная (Populus balsamifera) — від дрэў сямейства Вярбовыя, які расце ў заходняй частцы Паўночнай Амерыкі.
Англійская назва: balsam poplar, bam , bamtree , eastern balsam-poplar , hackmatack , tacamahac poplar , tacamahaca.
Батанічнае апісанне
Вышыня 18-21 метр, рэдка 27 метраў пры таўшчыні ствала 0,6 метра і больш. Шчыльнасць сухой драўніны 470 кг/м2.
Пачынае цвіценне ва ўзросце 8-10 гадоў. Каташкі ад 5 да 9 см з вялікай колькасцю дробных кветак (каля 3 мм у даўжыню). Мужчынскія кветкі маюць ад 20 да 30 тычынак. Спелыя жаночыя каташкі ад 10 да 15 см.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Расце на Заходнім узбярэжжы Паўночнай Амерыкі, ад паўднёвай Аляскі да Каліфорніі. Распаўсюджанне гэтага віду шмат у чым супадае з распаўсюджаннем.
Падвіды
Populus balsamifera і гібрыдызуюць, утвараючы неадназначныя формы. З-за гэтага мяшання, Populus trichocarpa быў прапанаваны ў якасці падвіду (Populus balsamifera var. trichocarpa). Іншыя гібрыды былі зарэгістраваныя паміж таполяй бальзамічнай і такімі відамі, як, , , , , і.
Таксанамія
Від уваходзіць у род сямейства  парадку.
Фарынаўскі сельсавет
Фары́наўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці Рэспублікі Беларусь. Цэнтр — вёска Фарынава.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Ліцвінаўскі сельсавет у складзе Ветрынскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Ліцвінава. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ветрынскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Полацкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Ветрынскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Руднянскага сельсавета. 25 снежня 1959 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Рудня. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Полацкага раёна. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Заскарскага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак чыгуначнай станцыі Фарынава, сельсавет перайменаваны ў Фарынаўскі. 30 верасня 1964 года ў склад горада Наваполацка ўключаны вёскі Беланова, Меруголава, Новікава, Новы Двор, Паштары, Праварышча, Рулёўка і хутар Шапілаўка, 17 красавіка 1968 года — вёска Шніткі. 7 чэрвеня 1968 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Рудня, сельсавет перайменаваны ў Руднянскі.
16 кастрычніка 1989 года цэнтр Руднянскага сельсавета перанесены ў вёску Фарынава, сельсавет перайменаваны ў Фарынаўскі.
Населеныя пункты
Фарынаўскі сельсавет уключае 17 населеных пунктаў:
Таполя берлінская
Таполя берлінская (Populus ×berolinensis) — від лісцяных дрэў з роду сямейства. Гібрыд і.
Распаўсюджанне і экалогія
Атрыманы ў Берлінскім батанічным садзе. У прыродзе невядомы.
Асабліва хутка расце ў поймавых умовах; на мурожных глебах з глыбокім узроўнем грунтавых вод расце ў два разы павольней.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 25-35 м. Крона шырока-пірамідальная, складаецца з адносна тонкіх галін. Ніжняя частка ствала з цёмна-шэрай, глыбока парэпанай карой. Парасткі аліўкавыя, спачатку рабрыстыя, пазней цыліндрычныя.
Пупышкі буйныя, востра-канічныя, з цёмна-бурымі верхавінамі, амаль не клейкія. Лісце яйкападобнае, даўжынёй 8-15 см, шырынёй 5-7 см, з доўгай вяршыняй, зверху светла-зялёнае і бліскучае, знізу яшчэ святлей і матавае.
Таксанамія
Від Таполя берлінская ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Ultra-music.com
«Ultra-Music» — незалежны музычны праект, які распавядае аб жыцці беларускай і сусветнай музычнай сцэны. Публікаваў свежыя музычныя навіны, агляды музычных падзей, фота- і відэарэпартажы з канцэртаў і фестываляў, рэцэнзіі на новыя альбомы. Сайт даваў простым наведвальнікам магчымасць абмеркаваць музычныя падзеі, а маладым музыкам — пляцоўку для прэзентацыі сваёй творчасці.
На 12 год працы пасля маштабнага рэдызайну сайт прыпыніў дзейнасць, але захаваў архів, бо, па словах стваральніка Вячаслава Радзівонава, «мы дасягнулі столі развіцця ва ўмовах адсутнасці фінансавання» . Заснавальнік партала падаўся ў броварства, а галоўны рэдактар ​Аляксандр Чарнуха перайшоў працаваць на сайт «Onliner.by».
Бабыніцкі сельсавет
Бабы́ніцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Бабынічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ветрынскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ветрынскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Полацкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Ветрынскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Гарадоцкага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Ушацкага раёна, з 25 снежня 1962 года — у складзе Полацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 39 населеных пунктаў. 16 кастрычніка 1989 года ў склад сельсавета з Нацкага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Антонавічы, Арэхаўна, Багушова, Глінскія, Данева, Зазер’е, Крошына, Слабада і Шлюбоўшчына). 8 красавіка 2004 года ў склад новаўтворанага Ветрынскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Глінскія, Данева, Зазер’е, Крошына, Слабада і Шлюбоўшчына).
Спіс аб’ектаў PGC (2303001—2304000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2303001—2304000)
Бабыніцкі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 980 чалавек, з іх 89,0 % — беларусы, 7,4 % — рускія, 1,3 % — азербайджанцы, 1,2 % — украінцы.
Населеныя пункты
Бабыніцкі сельсавет уключае 39 населеных пунктаў:
Астроўшчынскі сельсавет
Астро́ўшчынскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Астроўшчына.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ветрынскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Астроўшчына. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ветрынскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Полацкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Ветрынскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. Перад вайной цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Палюдавічы. З 20 верасня 1944 года сельсавет у Ветрынскім раёне Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Астроўшчына. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Полацкага раёна. 3 ліпеня 1970 года ў склад Руднянскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Бяздзедавічы, Забалоцце, Паметнікі, Ражаншчына і Сенькава). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Астроўшчынскага сельсавета 15 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Шпакоўшчынскага сельсавета (12 населеных пунктаў: вёскі Верхнія Марозы, Гамоўшчына, Карсюкі, Касарэва, Лужайкі, Нача-Шпакоўшчына, Ніжнія Марозы, Радкоўшчына, Сарокі, Сіпоўшчына, Чарнаручча і Шпакоўшчына).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1092 чалавекі, з іх 88,2 % — беларусы, 8,7 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Населеныя пункты
Астроўшчынскі сельсавет уключае 25 населеных пунктаў:
Спіс аб’ектаў PGC (1040001—1041000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1040001—1041000)
Вароніцкі сельсавет
Варо́ніцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Варонічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Варонецкі сельсавет у складзе Ветрынскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Варонеч. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ветрынскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Полацкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Ветрынскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Ушацкага раёна, з 25 снежня 1962 года — у складзе Полацкага раёна. 3 ліпеня 1970 года ў склад сельсавета з Руднянскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Белы Двор, Грыцкаўшчына, Заполле, Заскаркі, Касарова, Кунцэвічы, Лагані, Мар’янполле і Усомля). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Вароніцкага сельсавета 28 населеных пунктаў. 24 верасня 2008 года скасавана вёска Загорцы.
Экіманскі сельсавет
Экіма́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Экімань 1.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1731 чалавек, з іх 88,3 % — беларусы, 9,4 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
Населеныя пункты
У склад сельсавета ўваходзяць 14 населеных пунктаў:
Аляксандр Уладзіміравіч Гуцан
Аляксандр Уладзіміравіч Гуцан (нар., Гатчынскі раён, Ленінградская вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі юрыст і дзяржаўны дзеяч. Намеснік Генеральнага пракурора Расійскай Федэрацыі з 13 красавіка 2007 па 7 лістапада 2018. Паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Паўночна-Заходняй федэральнай акрузе з 7 лістапада 2018. Член Савета бяспекі Расійскай Федэрацыі з 19 лістапада 2018.
Ксенафонтаў
Ксенафонтаў — прозвішча.
Ложкін
Ложкін — прозвішча.
Лях
Лях — прозвішча.
Шорац
Шорац — прозвішча.
Юры (Рыжы)
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 5 жніўня 1933 года на хутары паблізу вёскі Латыгаль Пастаўскага павета (цяпер Глыбоцкі раён Віцебскай вобласці). У 1946 годзе вывезены ў Польшчу. З 1976 года жыў у ЗША. У 1977 годзе пачаў душпастырскую службу, у 1978 годзе стаў на чале заснаванай ім Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай (Народнай) Царквы (БАП(Н)Ц) ва ўлонні Сусветнага Амерыканскага Патрыярхата. Пасля смерці брата Уладзіслава быў апостальскім адміністратарам, а затым узначаліў створаны тым Сусветны Амерыканскі Патрыярхат.
Удзельнік Першага з’езду беларусаў свету (Мінск, 1993), здзейсніў паездку па краіне. Выказваў упэўненасць, што дзяржава павінна быць зацікаўлена ў існаванні сваёй нацыянальнай царквы. Патрыярх Юры 10 гадоў запар прыязджаў на Беларусь. З яго ініцыятывы і пры непасрэдным удзеле была заснаваная Беларуская аўтакефальная праваслаўная (народная) царква на Бацькаўшчыне, архіепіскапам якой стаў Юры (Рыжы). Акрамя рукапалажэння новых клірыкаў, архіепіскап Юры прымаў у сваю юрысдыкцыю святароў з Беларускага Экзархата, аднак гэта дзейнасць не атрымала прызнання.
У 2003 годзе напісаў і выдаў кнігу ўспамінаў і разважанняў «Мой крыж», ягоныя апавядані друкаваліся ў штогодніку «Беларус».
Памёр у ЗША 29 лістапада 2015 года.
Выбраная бібліяграфія
Мой крыж. Успаміны і разважанніі / архіяпіскап Юры Рыжы. — Асінінг, 2003. — 103 с.
Літаратура
''Слесарев, А. В.'' «Белорусская Автокефальная Православная (Народная) Церковь» / А. В. Слесарев // Минские Епархиальные Ведомости. — 2009. — № 2 (89). — С. 77-83.
Уладзіслаў Генадзевіч Лях
Уладзіслаў Лях (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца дзяржынскага «Арсенала».
Клубная кар’ера
У красавіку 2020 года быў аддадзены ў арэнду гомельскаму «Лакаматыву». У лістападзе 2020 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Дынама». У 2021—2022 гадах трэніраваўся з асноўнай камандай дынамаўцаў, аднак гуляў за дубль, за асноўную каманду згуляў толькі ў адным матчы Кубка Беларусі.
У чэрвені 2022 года стаў трэніравацца дзяржынскім «Арсеналам» і ў ліпені быў узяты клубам у арэнду. Неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе каманды, аднак у кастрычніку атрымаў траўму і выбыў да канца сезона.
Міжнародная кар’ера
26 сакавіка 2019 года дэбютаваў у матчы за моладзевую зборную Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Літвы (1:0).
Апі
Апі:
Ветрынскі сельсавет
Ве́трынскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Ветрына.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ветрынскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Ветрына. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ветрынскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Полацкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Ветрынскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Наўліцкага сельсавета. 21 студзеня 1958 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Ветрынскага пассавета.
8 красавіка 2004 года Ветрынскі пассавет Полацкага раёна Віцебскай вобласці рэарганізаваны ў сельсавет, у склад сельсавета ўключаны 40 населеных пунктаў: 18 населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Ветрынскага пассавета (гарадскі пасёлак Ветрына, вёскі Бадзінава, Быкаўшчына, Бяздзедавічы, Вераб’і, Воранаўшчына, Глыбачка, Гуры, Двор Воранаўшчына, Дубраўка, Жарнасекі, Забалоцце, Залессе, Казарма Шлюбоўшчына, Качанава, Малашова, Наўліца, Паметнікі), 16 населеных пунктаў скасаванага Нацкага сельсавета (вёскі Гара, Гараўцы, Катушонкі, Кеўліна, Лагаўцы, Левае, Нача, Петухоўшчына, Пліскі, Роганава, Скараходы, Сцяпанікі, Сялко, Сяльцо, Чубатыя і Шкілякі) і 6 населеных пунктаў Бабыніцкага сельсавета (вёскі Глінскія, Данева, Зазер’е, Крошына, Слабада і Шлюбоўшчына). 29 чэрвеня 2012 года скасавана вёска Казарма Шлюбоўшчына.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (без уліку насельніцтва пасёлка Ветрына) — 1849 чалавек, з іх 89,9 % — беларусы, 7,3 % — рускія, 1,3 % — украінцы, 0,5 % — палякі.
Населеныя пункты
Ветрынскі сельсавет уключае 39 населеных пунктаў:
Стары горад (Талін)
Стары горад (Tallinna vanalinn) — найстарэйшая частка Таліна (Эстонія). У 1997 годзе талінскі Стары горад быў уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА як узор добра захаваўшагася гістарычнага цэнтра паўночнаеўрапейскага гандлёвага горада.
Стары горад Таліна ўмоўна дзеліцца на Ніжні і Верхні горад (Вышгарад). У Верхнім горадзе, размешчаным на ўзвышшы Тоампеа, першапачаткова пражывала шляхта, у той час як у Ніжнім горадзе абаснававаліся гандляры, рамеснікі і іншыя менш заможныя пласты насельніцтва. Ад Ніжняга горада Вышгарад быў аддзелены, большая частка якой таксама цудоўна захавалася да нашых дзён.
Азінскі сельсавет
А́зінскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці Рэспублікі Беларусь. Цэнтр — вёска Азіна.
Стары горад (Талін)
Плошча каля 118 га.
Азінскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Бельскі сельсавет у складзе Полацкага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Белае. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Полацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Баярскага сельсавета. 20 мая 1960 года ў склад сельсавета са скасаванага Захарніцкага сельсавета перададзены вёскі Дохнары і Рудня, у склад Адамоўскага сельсавета перададзены вёскі Бела-Мацейкава, Мацейкава і Пярхальшчына. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 16 населеных пунктаў. 14 ліпеня 1975 года вёска Белае перайменавана ў Азіна, сельсавет перайменаваны ў Азінскі. 10 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Адамоўскага сельсавета (11 населеных пунктаў: аграгарадок Мацюшы, вёскі Бела-Мацейкава, Грамошча, Канстанцінава, Качарэжына, Кеўлы, Мацейкава, Новыя Замшаны, Парфенаўцы, Пярхальшчына і Рабінаўка).
Стары горад (Талін)
Верхні горад
Першае драўлянае ўмацаванне на ўзвышшы Тоампеа было пабудавана як мяркуецца, у XI стагоддзі. У далейшым у значнай меры архітэктурны аблічча горада вызначыў мясцовы будаўнічы матэрыял — пліткавы вапняк.
Азінскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (14 населеных пунктаў) — 722 чалавекі, з іх 81,0 % — беларусы, 14,3 % — рускія, 2,8 % — украінцы.
Населеныя пункты
З 2013 года ў склад сельсавета ўваходзяць 25 населеных пунктаў:
Гістарычныя звесткі па населеных пунктах:
Стары горад (Талін)
Ніжні горад
Цэнтрам Ніжняга горада з’яўляецца, на якой знаходзяцца пабудаваная ў XIII стагоддзі гарадская ратуша ў гатычным стылі, дом Ягорава і іншыя імпазантныя будынкі. З назіральнай пляцоўкі ратушы адкрываецца цудоўны від на горад і порт. Адзін з сімвалаў Таліна, флюгер «Стары Томас», ўпрыгожвае шпіль ратушы з 1530 года.
Насупраць ратушы знаходзіцца. Першая згадка пра яе датуецца 1422 годам, такім чынам яна з’яўляецца адной з найстарэйшых аптэк Еўропы, якія працуюць у адным і тым жа будынку з пачатку XV стагоддзя. Гэта таксама найстарэйшая камерцыйная ўстанова і найстарэйшае медыцынская ўстанова Таліна. , якая ўключае ў сябе крапасныя сцены і вежы, з’яўляецца адной з галоўных славутасцяў горада. У Сярэднія вякі Талін быў адным з найбольш добра абароненых гарадоў на Балтыйскім моры. Будаўніцтва гарадской сцяны пачалося ў другой палове XIII стагоддзя, лічыцца, што першыя ўмацавання праходзілі па сучасных вуліцах Брэх, Хобусепеа, Вана Тург, Куласепа. З пашырэннем горада крапасныя сцены ўзводзілі на новых рубяжах, удасканаленне ўмацаванняў працягвалася каля 300 гадоў. У канчатковым выглядзе сцяна таўшчынёй 2-3 метра мела вышыню 13-16 метраў. На дадзены момант з 2,35 км сцены захаваліся 1,85 км і 26 вежаў з 40, што з’яўляецца рэдкасцю для еўрапейскіх гарадоў, дзе крапасныя сцены былі часта цалкам разабраны з-за непатрэбнасці. У Сярэднявеччы гарадская сцяна была акружаная ровам (рэшткі можна назіраць у Тоампарке) і мела 6 галоўных варот і некалькі другарадных. Захавалася гарматная вежа «Тоўстая Маргарыта» дыяметрам 25 м, пабудаваная перад Вялікімі марскімі варотамі. Цяпер у ёй знаходзіцца Марскі музей Эстоніі.
Артылерыйская вежа Кік-ін-дэ-Кек была ў свой час найбольш магутнай вежай Прыбалтыкі.
У Ніжнім горадзе захаваліся таксама некалькі сярэднявечных цэркваў. Былая лютэранская царква Святога Мікалая была заснавана нямецкімі купцамі ў XIII стагоддзі і таксама выкарыстоўвалася для складзіравання тавараў. Яна адзіная з усіх цэркваў Ніжняга горада пазбегла разрабавання ў час Рэфармацыі. Пасля разбурэння падчас, царква была адрэстаўраваная і цяпер служыць канцэртнай залай і адным з філіялаў Эстонскага мастацкага музея.
У царкве Святога Духа, пабудаванай у XIV стагоддзі, захаваўся алтар XV стагоддзя любекскага майстра  і гадзіны XVII стагоддзя па праекце Крысціяна Акермана.
Царква Олэвістэ, названая ў гонар нарвежскага караля Олафа Харальдсана, вядомая з XIII стагоддзя, у свой час была самым высокім будынкам у Еўропе. Царква мае сваю назіральную пляцоўку.
На тэрыторыі Ніжняга горада знаходзіліся два манастыра — (на {{нп3|вуліца Сур-Клостры|вуліцы Сур-Клостры|ru|}улица Суур-Клоостри}) і  (на месцы дамоў 12-18 па вуліцы Вене). Найстарэйшы гарадскі рынак размяшчаўся ў сучаснай вежы Пік-ялг, затым ён быў перанесены на новае месца ў раён Ратушнай плошчы, а пасля ўзвядзення крапасных сцен, за іх межы — на сучасную плошчу Вана Тург (гандлёвыя здзелкі, асабліва буйныя, нярэдка суправаджаліся канфліктамі, часам — ўзброенымі сутыкненнямі).
У Ніжнім горадзе захаваліся сярэднявечныя дамы гандляроў, у першую чаргу перыяду росквіту Ганзейскага горада, найбольш характэрнымі з'яўляюцца архітэктурныя комплексы «» (д. 71 на вуліцы Пік), «Тры браты» (д. 38 на ), «Бацька і сын» (д. 1 на ) , д. 23 і 29 на вуліцы Лай, рэстаран Peppersack на плошчы і інш. У гістарычным доме № 17 на вуліцы Вене абсталяваны.
На тэрыторыі Ніжняга горада працуе найстарэйшая з тых, штоц япер дзейнічаюць у Эстоніі агульнаадукацыйных школ — гімназія Густава Адольфа (адкрыта 6 чэрвеня 1631 года).
У паўночнай частцы Ніжняга горада побач з вежай «Тоўстая Маргарыта» ў 1996 годзе быў адкрыты мемарыял «Перапыненая лінія» ў памяць аб трагічным крушэнні парома «», у якім загінулі сотні чалавек.
У савецкія часы Стары горад часта выступаў кінадэкарацыямі гарадоў сярэднявечнай Еўропы і не толькі.
Вуліцы
Наведаўшы Талін напярэдадні 1821 года Аляксандр Бястужаў-Марлінскі ў сваім «Падарожжы ў Рэвель» пісаў аб вуліцах Старога горада: «кружацца, пераплятаюцца, выходзяць адна з адной, але ні адна сама за сабою не ідзе».
Leucoptera sinuella
Leucoptera sinuella — від молей сямейства.
Апісанне
Размах крылаў складае каля 6 мм.
Даніл Анатолевіч Копач
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР «Белкард», пазней стаў выступаць на юнацкім узроўні за гродзенскі «Нёман», з 2018 года гуляў за дубль клуба. У пачатку 2019 года рыхтаваўся да новага сезона з асноўнай камандай гродзенцаў. У сакавіку 2019 года падпісаў трохгадовы кантракт з «Нёманам».