cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Газа
Уласцівасці і склад
Шчыльнасць 0,78—0,85 г/см³ (пры 20 °C), глейкасць 1,2—4,5 мм²/с (пры 20 °C), тэмпература ўспышкі 28—72 °C, цеплыня згарання каля 43 МДж/кг.
У залежнасці ад хімічнага складу і спосабу перапрацоўкі нафты, з якой атрымана газа, у яе склад уваходзяць:
Выкарыстанне
Газа выкарыстоўваецца ў якасці паліва для ракетных і авіяцыйных рухавікоў, бытавых награвальных і асвятляльных прыбораў, апаратаў для рэзкі металаў, у якасці сыравіны для піролізу і інш.
NGC 1087
NGC 1087 (іншыя абазначэнні — UGC 2245, MCG 0-8-9, ZWG 389.10, KUG 0243-007, IRAS02438-0042, PGC 10496) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Няндамскі раён
Няндамскі раён (Ня́ндомский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) у Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання ў яго межах функцыянуе муніцыпальнае ўтварэнне Няндамская муніцыпальная акруга (з 2004 да 2022 гг. — муніцыпальны раён).
Адміністрацыйны цэнтр — горад Няндама.
Геаграфія
Няндамскі раён прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы. Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы Архангельскай вобласці на тэрыторыі Няндамскага ўзвышша. Плошча 8,1 тыс. км². Мяжуе на поўначы з Плясецкім раёнам, на захадзе з Каргапольскім раёнам, на ўсходзе Шэнкурскім раёнам, на паўднёвым усходзе з Вельскім раёнам, на поўдні з Конашскім раёнам.
Асноўныя рэкі: Моша, Няндамка, Канакша, Ікса, Німеньга, Шожма, Лельма, Лепша, Івакша. Найбуйнейшыя азёры: Машынскае, Німеньгскае, Мацьзера.
Краіна доўгай белай хмары
«Краі́на до́ўгай бе́лай хма́ры» — другі студыйны альбом беларускага рок-гурта «ULIS», які быў запісаны ў 1990 годзе на студыі «Ryszard Szmit Studio».
Гісторыя стварэння
Запісаны ў лістападзе 1990 года ў прыватнай студыі гукарэжысёра Рышарда Шміта ў горадзе Ольштын. Фірма «» выдала альбом на вінілавай кружэлцы ў 1990 годзе, то бок гэты альбом з’явіўся ў продажы раней за дэбютны альбом гурта. Вокладку аформіў мастак Андрэй Дарохін. Народныя спевы на альбоме выкананы Таццянай Мархель. У 2004 годзе перавыдадзены на CD лэйблам «БМАgroup».
Электронвольт
Электро́нво́льт (скарочана эВ або eV) — пазасістэмная адзінка вымярэння энергіі, якая шырока выкарыстоўваецца ў атамнай і квантавай фізіцы. Адзін электронвольт роўны энергіі, якая неабходная для пераносу электрона ў электрастатычным полі паміж кропкамі з розніцай патэнцыялаў 1 В. Паколькі работа пры пераносе зарада q роўная qU (дзе U — рознасць патэнцыялаў), а зарад электрона складае −1,602 176 487(40)×10−19 Кл, то
Як правіла, у электронвольтах выражаецца маса элементарных часціц (зыходзячы з ураўнення Эйнштэйна Е = mc²). 1 эВ/c² роўны 1,782 661 758(44)·10−36 кг, і наадварот, 1 кг роўны 5,609 589 12(14) эВ/c². 1 атамная адзінка масы роўная 931,4 МэВ/c².
У тэмпературных адзінках 1 эВ = 11 604,505(20) кельвін (гл. пастаянная Больцмана).
У хіміі часта выкарыстоўваецца малярны эквівалент электронвольта. Калі адзін моль электронаў перанесены паміж кропкамі з рознасцю патэнцыялаў 1 В, ён набывае (або губляе) энергію 96 485,3383(83) Дж, роўную значэнню 1 эВ на лік Авагадра. Гэтая велічыня лікава роўная пастаяннай Фарадэя.
У электронвольтах вымяраецца таксама шырыня распаду \Gamma элементарных часціц і іншых квантавамеханічных станаў, напрыклад ядзерных энергетычных узроўняў. Шырыня распаду — гэта нявызначанасць энергіі стану, звязаная з часам жыцця стану \tau суадносінамі нявызначанасцей: ). Часціца з шырынёй распаду 1 эВ мае час жыцця 6,582 118 89(26)·10−16 с. Наадварот, квантавамеханічны стан з часам жыцця 1 с мае шырыню 4,135 667 33(10)·10−15 эВ.
Кратныя і дробныя адзінкі
У ядзернай фізіцы звычайна выкарыстоўваюцца велічыні кіла- (10^3), мега- (10^6) і гіга- (10^9) электронвольт.
IC 3866-1
IC 3866-1 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свята-Пакроўская царква (Тамашоўка)
Свята-Пакроўская царква  — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Тамашоўка Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
1 жніўня 1994 года была зарэгістравана рэлігійная грамада. 11 мая 1996 года храм быў асвячоны.
Пры храме дзейнічае нядзельная школа і дзіцячы хор.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана прамавугольным у плане папярочным аб’ёмам пад 2-схільным дахам, завершаным 2-ярусным 4- гранным шатровым барабанам з макаўкай. Цэнтр франтальнага фасада вырашаны шырокай лоджыяй пад трохвугольным франтонам. Фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Тэлебачанне
Тэлеба́чанне (τήλε — далёка і лат. video — бачу) — сістэма сувязі для трансляцыі і прыёму рухомых малюнкаў і гуку на адлегласці.
Тэлебачанне заснавана на прынцыпе паслядоўнай перадачы элементаў кадра з дапамогай разгорткі. Частата змены кадраў выбіраецца пераважна паводле крытэрыя плаўнасці перадачы руху. Для звужэння паласы частот перадачы ўжываюць празрадковую разгортку. Яна дазваляе ўдвая павялічыць частату кадраў (а значыць, паменшыць мігаценне экрана) без змены разрознення кадра.
Тэлевізійны тракт (ад святла да святла) у агульным выглядзе ўключае ў сябе наступныя прылады:
Шырока ўжываецца распаўсюджванне відэапраграм на касетах і дысках (хоць гэта не з'яўляецца тэлевяшчаннем).
Вуглевадароды
Вуглевадароды — арганічныя злучэнні, якія складаюцца выключна з атамаў вугляроду і вадароду. Вуглевадароды лічацца базавымі злучэннямі арганічнай хіміі, усе астатнія арганічныя злучэнні разглядаюць як іх вытворныя.
Паколькі вуглярод мае чатыры валентныя электроны, а вадарод — адзін, найпросты вуглевадарод — метан (CH4).
Пры сістэматызацыі вуглевадародаў прымаюць пад увагу будову вугляроднага шкілета і тып сувязяў, якія вядуць у атамы вугляроду. У залежнасці ад тапалогіі будовы вугляроднага шкілета вуглевадароды падпадзяляюць на ацыклічныя і карбацыклічныя. У залежнасці ад кратнасці вуглярод-вугляродных сувязяў вуглевадароды падпадзяляюць на гранічныя (алканы) і непредельных (алкены, алкіны, дыены). Цыклічныя вуглевадароды падзяляюць на аліцыклічныя і араматычныя.
Альшанікі (Шумілінскі раён)
Альша́нікі (, Ольшаники) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навікоўскага сельсавета, да 26 сакавіка 1973 года — у склад Каўлякоўскага сельсавета , да 13 студзеня 1984 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Англасаксонскае мастацтва
Англасаксонскае мастацтва (Anglo-Saxon art) — мастацтва, створанае ў англасакскі перыяд англійскай гісторыі, пачынаючы са стылю перыяду міграцыі, які англасаксы прынеслі з сабой з кантынента ў V стагоддзі, і заканчваючы 1066 годам — годам Нармандскага заваявання.
Вылучаюцца два перыяды выдатных дасягненняў у VII—VIII стагоддзях, калі былі створаны металічныя вырабы і каштоўнасці (знаходкі з Сатан-Ху) і шэраг выдатных манускрыптаў, і перыяд пасля прыкладна 950 года, калі адбылося адраджэнне англійскай культуры пасля заканчэння ўварванняў вікінгаў.
На момант Нармандскага заваявання пераход да  стылю быў практычна завершаны. Важныя мастацкія цэнтры (наколькі гэта можна вызначыць) былі сканцэнтраваны ў розных канцах Англіі — у Нартумбрыі, асабліва ў ранні перыяд, і Уэсексе і Кенце паблізу паўднёвага ўзбярэжжа.
Англасаксонскае мастацтва захавалася пераважна ў ілюстраваных рукапісах, англасаксонскай архітэктуры, у шэрагу вельмі прыгожых рэзьбаў па слановай косці і некаторых вырабах з металу і іншых матэрыялаў. Opus Anglicanum («Англійская праца») была прызнана найлепшай вышыўкай перыяду ў Еўропе, хоць уцалела толькі некалькі штук англасаксонскага перыяду (Дыван з Бае з’яўляецца хутчэй іншым відам вышыўкі, значна большага маштабу). Як і ў большасці краін Еўропы ў той час, англасаксы найбольш высока цанілі працу па метале, але з яе амаль нічога не захавалася — было каласальнае разрабаванне англа-саксонскіх храмаў, манастыроў і маёмасці раскулачаных дваран новымі нармандскімі кіраўнікамі ў першыя дзесяцігоддзі пасля заваявання, а таксама скандынавамі перад імі, а англійская рэфармацыя знішчыла рэшткі; большасць ацалелага — на кантыненце. Англасаксонскі густ аддаваў перавагу яркасці і каляровасці, і часта трэба падключыць уяўленне, каб убачыць раскапаныя або зношаныя прадметы ў іх першапачатковым выглядзе.
Мабыць, самым вядомым творам англа-саксонскага мастацтва з’яўляецца Дыван з Баё, які быў заказаны  заступнікам у англійскіх мастакоў, якія працавалі ў традыцыйным англа-саксонскім стылі. Англа-саксонскія мастакі таксама працавалі па фрэсках, камені,  і кітовай косці (напр., Куфар Фрэнкса), па метале (напрыклад, брошка Фулера), шклу і эмалі. Шмат прыкладаў было знойдзена з дапамогай археалагічных раскопак, а некаторыя з іх проста захаваліся на працягу стагоддзяў, асабліва ў храмах на кантыненце, паколькі вікінгі, нарманы і іканаборства Рэфармацыі не пакінулі практычна нічога ў Англіі, акрамя кніг і археалагічных знаходак.
Агляд
Працы па метале — гэта ці не адзіная форма, у якой захаваліся найбольш раннія формы англасаксонскага мастацтва, у асноўным у ювелірных вырабах германскага стылю (зашпількі і аздабленне адзення і зброі), якія, да хрысціянізацыі англасаксонскай Англіі, часта змяшчаліся ў пахаванне. Пасля пераходу ў хрысціянства, які заняў большую частку VII стагоддзя, зліццё германскіх англа-саксонскіх, кельцкіх і познеантычных прыёмаў і матываў, разам з патрэбай у кнігах, стварылі, або астраўное мастацтва, які праяўляецца таксама ў ілюмінаваных рукапісах і некаторых творах з разьбянога каменя і косці, якія, хутчэй за ўсё, запазычваюць з дэкаратыўных работ па метале, з наступным уплывам брытанскіх кельтаў захаду і франкаў. Каралеўства Нартумбрыі на поўначы Англіі было гарнілам астраўнога стылю ў Вялікабрытаніі ў цэнтрах, такіх як абацтва на востраве, заснаванае каля 635 года як адгалінаванне на востраве , і  (674), якое вызнавала кантынентальнае хрысціянства. Прыкладна ў той жа час, як стваралася астраўное Ліндзісфарнскае Евангелле ў пачатку VIII стагоддзя, з Кентэрберы на поўдні, дзе місіянеры з Рыма мелі свой штаб, паказвае зусім іншы стыль, заснаваны на класічным мастацтве. Гэтыя два стылі змешваліся і развіваліся разам і ў наступным стагоддзі мелі вынікам спелы англасаксонскі стыль.
Аднак англасаксонскае грамадства было масава парушана ў IX стагоддзі, асабліва ў другой палове, уварваннямі вікінгаў, і колькасць значных аб’ектаў, якія захаваліся, значна падае, а іх датаванне становіцца яшчэ больш складаным, чым створаных на стагоддзе раней. Большасць манастыроў на поўначы была закрыта на працягу многіх дзесяцігоддзяў, калі не назаўжды, і пасля Кентэрберыйскай Бібліі (да 850 года, магчыма і раней), «ніякіх сур’ёзных ілюмінаваных манускрыптаў не вядома аж да дзясятага стагоддзя». Кароль Альфрэд (871—899) утрымліваў вікінгаў на лініі, якая ідзе па дыяганалі праз сярэдзіну Англіі, над якой яны пасяліліся ў Дэнла, і былі паступова інтэграваныя ў тое, што было адзіным англасаксонскім каралеўствам.
Заключны этап англасаксонскага мастацтва вядомы як Вінчэстэрская школа, хоць у гэтым стылі вырабляліся прадметы ў многіх цэнтрах на поўдні Англіі, і, магчыма, таксама ў. Элементы гэтага стылю пачынаюць праяўляцца каля 900 года, але першыя вялікія рукапісы з’яўляюцца каля 930-х гадоў. Стыль спалучаў уплывы кантынентальнага мастацтва Свяшчэннай Рымскай імперыі з элементамі старога англійскага мастацтва, і меў некаторыя асобныя элементы, у тым ліку і нервовы ўсхваляваны стыль драпіроўкі, якому адпавядаюць фігуры, асабліва ў чарцяжах толькі лініямі, якія з’яўляюцца адзіным відам малюнкаў у многіх рукапісах; ён застаўся асабліва прыкметным у сярэдневяковым англійскім мастацтве.
Манускрыпты
Іншую сумесь можна ўбачыць у пачатку «Стакгольмскага Залатога кодэкса» (сярэдзіна VIII стагоддзя, злева), дзе партрэт евангеліста злева з’яўляецца паслядоўнай адаптацыяй італьянскага стылю і, верагодна пераймае нейкі страчаны ўзор, хоць і дадае спляценне ў форму стальца, а тэкст старонкі справа ў асноўным выкананы ў астраўным стылі, асабліва першы радок, з моцнымі кельцкімі спіралямі і спляценнем. Наступныя радкі маюць спакойны стыль, больш тыповы для франкскіх рукапісаў таго перыяду. Але амаль напэўна абедзве старонкі стварыў адзін мастак і вельмі ўпэўнены ў абодвух стылях; партрэт евангеліста Іаана мае кукарды з кельцкім спіральным арнаментам, хутчэй за ўсё узятым з эмаляваных шчытоў падвеснай чары. Гэта адзін з так званых рукапісаў «групы Тыберыя», якія схіляліся ў бок італьянскага стылю, і, як уяўляецца, звязаныя з Кентам, або, магчыма, каралеўствам Мерсія ў перыяд росквіту «». Гэта, у звычайнай храналогіі, апошні англійскі рукапіс, у якім знойдзена «прапрацаваны спіральныя ўзоры ў форме труб». З IX стагоддзя, асабліва ў другой палавіне, захавалася вельмі мала вялікіх уцалелых прадметаў, зробленых у Англіі, але гэта быў перыяд, калі астраўны і англасаксонскі ўплыў на каралінгскія рукапісы быў у самым разгары, ад скрыпторыяў, напрыклад, у англасаксонскай місіі ў (хоць важнае «» было створана ў Нартумбрыі), да вялікага манастыра ў Туры (куды за Алкуінам рушыў услед яшчэ адзін англасаксонскі абат), які ахоплівае перыяд ад 796 да 834 года. Хоць уласную бібліятэку абацтва ў Туры разбурылі нарманы, больш за 60 ілюмінаваных рукапісаў IX стагоддзя з яе скрыпторыя ўцалелі. Іх стыль паказвае шмат запазычанняў з англійскіх узораў, асабліва на старонках з ініцыяламі, дзе астраўны ўплыў заставаўся бачным у Паўночнай Францыі аж да XII стагоддзя. Англасаксонскія металічныя вырабы, створаныя ў ваколіцах Зальцбургу ў сучаснай Аўстрыі, маюць адпаведнік сярод манускрыптаў — «Кутберхцкае Евангелле», якое зберагаецца ў Вене.
У X стагоддзі ў Англіі астраўныя элементы абмяжоўваліся дэкаратыўнымі элементамі, калі ўтварыўся першы этап «Вінчэстэрскага стылю». Першы раслінны арнамент з лісцем і вінаградам, вядомы ўжо ў «Санкт-Пецярбургскім Бедзе», які, верагодна, можа быць датаваны 746 годам. Другая вялікая буквіца ў рукапісе з’яўляецца першым сюжэтным ініцыялам (такая буквіца, якая змяшчае партрэт або сюжэтную сцэну) ва ўсёй Еўропе. Вытворны ад класічных скруткаў з лазы або раслін у значнай ступені выцесніў спляценне ў ролі дамінуючага напаўняльніка дэкаратыўных прастор у англа-саксонскім мастацтве, як і ў большасці краін Еўропы, пачынаючы з Каралінгскага мастацтва, хоць у Англіі жывёлы ўнутры скруткаў сустракаліся значна часцей, чым у іншых краінах. На працягу пэўнага доўгага часу скруткі, асабліва на вырабах з металу, косці або слановай косці, пераважна мелі галаву жывёлы на адным канцы і раслінныя элементы на адным. Усе гэтыя змены не былі абмежаваныя рукапісамі, і, магчыма, не былі выкліканыя стылем рукапісаў, але рукапісаў захавалася большая колькасць, чым іншых прадметаў, нават калі ў большасці выпадкаў ілюмінаванне абмяжоўваецца ініцыяламі і, магчыма, некалькімі мініяцюрамі. Некалькі маштабных праектаў ілюмінавання рукапісаў таго часу засталіся незавершанымі, напрыклад, як «Стараанглійскае Шасцікніжжа», якое мае каля 550 сцэн у розных стадыях завяршэння, што дае ўяўленне аб метадах працы. Ілюстрацыі даюць старазапаветным эпізодам сучасную стварэнню рукапіса абстаноўку, а таму з’яўляюцца каштоўнымі выявамі англасаксонскага жыцця.
Рукапісы Вінчэстэрскай школы захаваліся толькі з перыяду пасля 930-х гадоў; гэта супала з хваляй адраджэння і рэформаў у англійскім манастве, якія падтрымліваў кароль Этэльстан (правіў у 924/5-939) і яго пераемнікі. Этэльстан прасоўваў Данстана (909—988), практыкуючага ілюмінатара, у канчатковым выніку аж да пасады архібіскупа Кентэрберыйскага, а таксама і навучанага ў Францыі вікінга. Ілюмінаванне ў новым стылі з’яўляецца ў рукапісе біяграфіі, складзенай Бедам, якую Этэльстан падарыў манастыру ў каля 937 года. У рукапісе ёсць партрэт-прысвячэнне, які адлюстроўвае караля, які ўручае рукапіс Святому, і абодва яны стаяць каля вялікай царквы. Гэта першы рэальны партрэт англійскага караля; ён створаны пад моцным уплывам Каралінгскага стылю з элегантным размаляваным кантам. Аднак ініцыялы ў тэксце арыгінальна аб’ядноўваюць каралінгскія элементы са звярынымі формамі. Мініяцюры, якія былі дададзеныя ў Англіі да створанага на кантыненце «Этэльстанава Псалтыра» пачынаюць праяўляць англасаксонскую жвавасць у малюнку фігур у кампазіцыях, заснаваных на каралінгскай і візантыйскай мадэлях, і на працягу наступных дзесяцігоддзяў развіваецца выразны вінчэстэрскі стыль з усхваляваным драпіраваннем і складанымі кантамі.
«» з’яўляецца шэдэўрам позняга вінчэстэрскага стылю, які апіраўся на астраўное, каралінгскае і, каб стварыць больш цяжкі і больш грандыёзны стыль, дзе шырокае класічнае акантавае лісце часам здаецца занадта пышным. Англасаксонская ілюстрацыя ўключала шмат жвавых малюнкаў пяром, на якія найбольшы ўплыў меў каралінгскі «Утрэхцкі Псалтыр» (захоўваўся ў Кентэрберы каля 1000 года); «Псалтыр Харлі» з’яўляецца яго копіяй. «Псалтыр Рэмсі» (каля 990) змяшчае старонкі, як з размаляванымі, так і з таніраваным стылямі малюнкаў, у тым ліку з «ільвінай маскай», а «Псалтыр Тыберыя», з апошніх гадоў да заваявання Англіі нарманамі, выкарыстоўвае ў асноўным таніраваныя малюнкі. Англасаксонская культура ў тыя гады пачала ўваходзіць у большы кантакт і абмен уплываў з кантынентальнай лацінскай сярэдневяковай Еўропай. Англасакскі малюнак меў вялікі ўплыў у Паўночнай Францыі на працягу XI стагоддзя, у так званай «школе Ла-Манша», а астраўныя дэкаратыўныя элементы, такія як спляценне, заставаліся папулярнымі да XII стагоддзя ў франка-саксонскім стылі.
Працы па метале
Паганскія англа-саксонскія вырабы з металу спачатку выкарыстоўвалі арнаменты германскага звярынага стылю I і II, што можна было б чакаць ад нядаўніх мігрантаў, але паступова развіўся характэрны англасаксонскі выгляд, напрыклад, у стылі V стагоддзя. Брошкам у форме круглых дыскаў аддавалі перавагу над больш раскошнымі вырабамі — фібуламі ў кантынентальных стылях і рамана-брытанскім ; «» з’яўляецца прыкладам VII стагоддзя.
Баравы
Баравы́ — беларускае, польскае, украінскае і рускае прозвішча, а таксама тапонім.
Англасаксонскае мастацтва
Працы па метале
Упрыгажэнні ўключалі (перагародкавую эмаль), золата і гранаты для высокастатусных вырабаў. Нягледзячы на значную колькасць іншых знаходак, адкрыццё ў Сатан-Ху (верагодна, з 620-х гадоў) трансфармавала ўяўленне аб гісторыі англасаксонскага мастацтва, паказаўшы ўзровень складанасці і якасці, якія аказаліся цалкам нечаканымі для таго часу. Найбольш вядомымі прадметамі знаходкі сталі шлем і вечка кашалька з падобным арнаментам, рэмень і іншыя ўпрыгажэнні караля, пахаванага там; яны дапамаглі зразумець паходжанне многіх элементаў стылю астраўных манускрыптаў у англа-саксонскага мастацтве, што раней выклікала шмат спрэчак. Да X стагоддзя англасаксонскія вырабы з металу былі вядомы аж да Італіі, дзе англійскія ювеліры працавалі над пласцінай для алтара ў  ў Рыме, але амаль нічога не збераглося пасля бясчынстваў нармандскага заваявання ў 1066 годзе і англійскай рэфармацыі; не захаваўся ні адзін з буйных вырабаў, пра якія ёсць звесткі, — каўчэгі, дзверы і статуі, у той час як некалькі сучасных ім кантынентальных прыкладаў уцалелі.
Адным з нешматлікіх мастакоў, чыё імя вядома і ёсць апісанні яго прац, з’яўляецца манах-мастак XI стагоддзя. Па дадзеных некалькіх крыніц, у тым ліку нармандскага летапісца, які ведаў яго асабіста, Сперхафок «быў выдатны ў жывапісе, залатой гравіроўцы і ювелірным рамястве», дзе пад жывапісам, верагодна, меліся на ўвазе малюнкі ілюмінаваных рукапісаў. Верагодна, менавіта яго мастацкія працы прывялі яго ў кантакт з каралеўскай сям’ёй і спрыялі яго хуткаму прасоўванню па службе ў царкве. Нават такія недакладныя дадзеныя з’яўляюцца каштоўнымі доказамі таго, як выглядалі англасаксонскія вырабы з металу. Ацалелыя англасаксонскія выгравіраваны фігуры блізкія да значна больш шматлікіх намаляваных малюнкаў пяром у рукапісах, таксама былі асаблівасцю англасаксонскага стылю. Фрэскі былі таксама, мабыць, часта ствараліся ілюстратарамі рукапісаў. Таму апісанне Гашэліна паказвае на мастака, які быў майстрам у асноўных галінах англасаксонскага выяўленчага мастацтва, з якіх ювелірная справа была тады самай прэстыжнай. Адзін з мірскіх ювеліраў XI стагоддзя нават быў. Шмат манастырскіх мастакоў дасягнулі кіруючых пасад; кар’ера Сперхавока ў вырабах з металу была менш сенсацыйна паўтораная яго сучаснікам Манігам, (абат у 1044—1058, памёр у 1066), а за стагоддзе да таго  быў вельмі паспяховым архібіскупам Кентэрбэрыйскім. Як і ў Сперхавока, біяграфія Маніга з некаторымі падрабязнасцямі прыведзена ў летапісе, які захоўваўся ў яго абацтве. Паводле легенды, у яго працы таксама быў цуд — мірскі ювелір Годрык прабіў яго руку шылам у ходзе працы над вялікім у Іўшэме, а ён цудоўным чынам выздаравеў за адну ноч. Сперхавок і Маніг з’яўляюцца адзінымі ювелірамі, аб якіх ёсць больш падрабязная інфармацыя, а інфармацыя аб Годрыку, кіраўніку каманды, якую Маніг прыцягнуў да працы над каўчэгам у храме, з’яўляецца унікальным выпадкам сярод захаваных сведчанняў. Пасля дваццаці гадоў пасля цуду ён далучыўся да абацтва Іўшэм, верагодна на пенсіі, а яго сын пасля стаў там прыёрам.
У апошнім стагоддзі перыяду вядомы шэраг буйных фігур з каштоўнага металу; верагодна, яны былі зробленыя з тонкіх лістоў золата на драўлянай аснове, як «», найбольш яркі прыклад гэтага тыпу раннесярэдневяковага мастацтва сярод уцалелых у Еўропе. Яны, верагодна, былі ў натуральную велічыню, ці амаль так, і ў асноўным былі «», часам з фігурамі Марыі і Іаана Багаслова па абодва бакі. Патранаж буйных уладальнікаў зямлі і найбуйнейшых манастыроў стаў экстравагантным у гэты перыяд, а самыя познія англасаксонскія цэрквы, верагодна, былі асляпляльным відовішчам, трохі ў стылі ўсходніх праваслаўных цэркваў. Англасакскі густ зачароўваўся дарагімі матэрыяламі і ўздзеяннем святла на каштоўныя металы, якія былі таксама вышыты на тканіне і выкарыстоўваліся ў роспісе сцен. Секцыі ўпрыгожаных элементаў некаторых вялікіх нарабаваных твораў, такіх як рэлікварыі, былі распілаваныя захопнікамі-вікінгамі і вывезеныя дадому да сваіх жонак, якія насілі іх як упрыгажэнні, і некаторыя з іх ацалелі і захоўваюцца ў скандынаўскіх музеях. Хоць вялікія па памеры вырабы з металу ўсе страчаныя, ацалелі некалькі дробных прадметаў і абломкаў, амаль усе з іх былі пахаваныя; апошнія дзесяцігоддзі прафесійнай археалогіі, а таксама выкарыстанне  і глыбокага ўзворвання, значна павялічылі вядомую колькасць аб’ектаў. Сярод некалькіх непахаваных выключэнняў — брошка Фулера і дзве працы, выкананыя у англасаксонскім стылі, завезеныя ў Аўстрыю — (канец VIII стагоддзя) і крыж Руперта (Rupertus Cross}. Асабліва ў IX стагоддзі, англасаксонскі стыль, часам па натхненні з рукапісаў, а не металічных прыкладаў, сустракаецца ў вялікай колькасці малых ювелірных вырабаў і іншых дробных упрыгажэнняў Паўночнай Еўропы. У самой Англіі так званая «», упрыгожаная эмаллю, з’яўляецца самай вядомай сярод групы элегантных літургічных каштоўнасцяў, акрамя яе захаваўся шэраг высакаякасных дыскавых брошак. Самыя вытанчаныя з ранніх асобнікаў маляўнічыя і маюць складаную інкрустацыю з філігранню, а вось скарб з Пентні, выяўлены ў 1978 годзе, складаўся з шасці цудоўных брошак з плоскага ажурнага срэбра ў «». На іх невялікія, але цалкам якія сфармаваныя жывёлы невядомых відаў, якія выгінаюцца і перасякаюцца са спляценнем з лісця і вусікаў, але без падкрэсленай геаметрыі больш ранняга «істужачнага» стылю. Брошка Эдвена, англаскандынаўская срэбраная дыскавая брошка XI стагоддзя, якая паказвае ўплыў  і падзення раней высокіх стандартаў мастацтва.
У 2009 годзе аматарам — шукальнікам з металадэтэктарам у Стафардшыры (былая Мерсія), быў знойдзены «Стафардшырскі скарб», вялікі скарб з больш за 1500 фрагментаў вырабаў па метале VII і VIII стагоддзя, у асноўным з золата і ваеннага характару, многія з іх з высакаякасным залатым і гранатавым «клуазанэ». Ювелірныя вырабы значна больш часта сустракаюцца ў пахаваннях ранняга паганскага перыяду, паколькі хрысціянства асуджала пахавальныя прадметы, нават асабістыя рэчы памерлага. Раннія англасаксонскія ювелірныя вырабы ўключалі розныя тыпы фібул, якія блізкія да іх кантынентальных германскіх эквівалентаў, але да Сатан-Ху яны рэдка былі выдатнай якасці.
Найбольш ранні англасаксонскі тып манеты, срэбны, прымусіў майстроў, якім без сумнення далі заданне скапіраваць старажытнарымскі і сучасныя ім кантынентальныя стылі, працаваць за межамі іх традыцыйных форм і ўмоўнасцей у частцы галоў на аверсе, вынікі чаго разнастайныя і часта пераканаўчыя. Пазнейшыя срэбрам, якія мелі ў асноўным лінейныя рэльефы каралеўскіх галоў у профіль на адным баку, больш аднастайныя, як прадстаўнікі таго, што было паважанай валютай па тагачасных еўрапейскіх стандартах. Таксама захаваліся некалькі цэласных  з надпісамі і арнаментамі, і мацаванні да мячоў і іншага ваеннага рыштунку, якія былі важнай формай ювелірных вырабаў. Патрэбны цэлы трактат аб сацыяльным статусе, каб сказаць, што простае ўладанне залатым мячом не рабіла чалавека, самым нізкім рангам свабодных людзей.
Манументальная скульптура і фрэскі
Акрамя, якая захавалася выключна ў цэрквах, з толькі некалькімі прыкладамі ў асноўным нязменнага выгляду, манументальная каменная скульптура таго перыяду ацалела ў вялікіх каменных крыжах, эквівалентных  кельцкіх абласцей Брытаніі. Большасць скульптур, верагодна, былі размаляваная, узмацняючы арнамент, які, у асноўным, меў адносна нізкі рэльеф не вялікай дакладнасці, а цяпер амаль увесь моцна зношаны і выветраны. Датаванне, як правіла, ускладнена. Драўляная скульптура была больш распаўсюджана, але амаль адзіным уцалелым істотным вялікім прадметам з’яўляецца ў Дарэмскім саборы, верагодна, 698 года, са шматлікімі лінейнымі малюнкамі, разьбянымі або надрэзанымі ў тэхніцы, якая з’яўляецца свайго роду буйнамаштабнай гравіроўкай. Матэрыял самых першых крыжоў, пра якія ёсць запісы, невядомы, але гэта цалкам магло быць дрэва. З розных крыніц вядома, што (да яе знішчэння хрысціянамі) існавала традыцыя англасаксонскай паганскай манументальнай скульптуры, верагодна, у дрэве, ад якой не засталося прыкладаў (у адрозненне ад больш позніх англаскандынаўскіх паганскіх абразоў) і з якой крыжы спачатку спаборнічалі.
Англасаксонскія крыжы захаваліся горш, чым іх ірландскія аналагі, будучы вялікім аб’ектам іканаборства пасля англійскай рэфармацыі. Некаторыя мелі вялікія скульптуры людзей добрай якасці, напрыклад, як на «» або «» (абодва, верагодна, каля 800 года). Арнаменты са скруткаў з вінаграднай лазы і спляценне можна ўбачыць на панэлях ранненартумбрыйскіх крыжоў з Рутвела, Бюкасла і. Больш познія крыжы часцей за ўсё выкарыстоўвалі толькі скруткі з вінаграднай лазы. На крыжы маглі наносіць надпісы рунічным шрыфтам або лацініцай, і на лацінскай або англасаксонскай мовах (найбольш вядомы надпіс на крыжы з Рутвела, дзе нанесена частка верша «» разам з лацінскімі тэкстамі); больш часта згадваліся данатары крыжоў. Таксама была выказана здагадка, што акрамя фарбы, крыжы маглі ўпрыгожвацца вырабамі з металу і (паў)каштоўных камянёў.
Шмат фрагментаў, частак фрызаў і панэлей з разьбой фігур і арнаментаў, было знойдзена ў археалогіі, як правіла, пасля таго, як яны былі паўторна выкарыстаныя пры пабудове храмаў. Самая вялікая група англасаксонскай скульптуры паходзіць з былога абацтва ў у Мерсіі, якая налічвае шмат элементаў ад розных дат, у тым ліку цікавыя нешырокія дэкаратыўныя планкі фрызаў, многія з якіх ўтрымліваюць чалавечыя фігуркі, і пано са святымі і Багародзіцай. Найбольш цікавыя фрагменты групы цяпер захоўваюцца ў Кентэрберыйскім саборы, але паходзяць з у, дзе некалі складалі вялікую кампазіцыю са многімі сцэнамі з фігурамі і групамі на крывалінейнай паверхні, відавочна, высокай якасці, хоць і нявызначанай даты (магчыма, пачатак X стагоддзя). Могуць быць ідэнтыфікаваныя сцэны «Ахвярапрынашэнне Ісаака» і «Ушэсце» і частка стаячай групы святых, прарокаў і апосталаў.
Асобна ад іншых уцалелых элементаў стаіць позняя пліта з, якая, здаецца, была часткай вялікага фрыза з гісторыяй з германскай міфалогіі пра ; была выказана здагадка, што фрыз павінен быць восемдзесят футаў у шырыню і больш за чатыры футы ў вышыню. Існуюць літаратурныя спасылкі на існаванне габеленаў са свецкімі апавяданнямі (традыцыя, з якой габелен з Баё — адзіны ўцалелы ўзор) і гэты фрыз, магчыма, быў іх каменным эквівалентам, які ўшаноўваў Зігмунда, што лічыўся продкам роднасных каралеўскіх дамоў Англіі і Даніі, многія з якіх былі пахаваныя ў тым, што было тады самай вялікай царквой Англіі.
З літаратурных крыніц таксама вядома, што роспісы сцен не былі рэдкасцю, хоць і лічыліся менш прэстыжнай формай мастацтва. Былі знойдзеныя фрагменты тынкоўкі з роспісам, а таксама намаляваны твар на паўторна выкарыстаным камяні ва Уінчэстэры, датаваны да 903 года, а таму яны з’яўляюцца важным раннім прыкладам Вінчэстэрскага стылю ў малюнку людзей. Метафара ў пісьме Алкуіна кажа «зоркі, як размаляваная столь у доме важнага чалавека». Аднак ні адной поўнай карціны на сцяне або драўлянай панэлі не захавалася.
Разьба па белай («слановай») косці
Як і ў астатнім хрысціянскім свеце, тады як манументальная скульптура марудна адраджалася са сваёй фактычнай адсутнасці ў раннехрысціянскую эпоху, скульптура малых формаў у метале,, а таксама разьбе па косці была важней, чым у больш познія перыяды, і зусім не «малым мастацтвам». Большасць англасаксонскага «слановай косці» на самай справе была белай косткай марскіх жывёл, асабліва маржоў, і імпартавалася з больш паўночных тэрыторый. Надзвычайны Куфар Фрэнкса выразаны з кітовага вуса з загадкай, якая на гэта намякае. Ён змяшчае ўнікальную сумесь паганскіх, гістарычных і хрысціянскіх сюжэтаў, мабыць, спрабуючы ахапіць у цэлым гісторыю свету, і надпісы рунамі на латыні і старажытнаанглійскай. Існуе мала англасаксонскіх панэляў з абкладаў кніг, па параўнанні з такімі з каралінгскага і мастацтва, але ёсць шэраг фігур вельмі высокай якасці ў высокім рэльефе або цалкам аддзеленыя ад асновы. На апошнім этапе англасаксонскага мастацтва відавочныя два стылі: адзін, цяжкі і фармальны, які запазычвае ад каралінгскіх і атонскіх крыніц, а другі — вінчэстэрскі стыль, які запазычвае ад Утрэхцкага Псалтыра і альтэрнатыўнай каралінгскай традыцыі. Вельмі позняя самшытавая скрыначка, якая цяпер захоўваецца ў Кліўлендзе (ЗША), цалкам пакрытая разьбянымі сцэнамі з «Зямнога жыцця Хрыста» ў правінцыйнай, але якаснай версіі вінчэстэрскага стылю, і, магчыма, паходзіць з ; яна з’яўляецца унікальным ацалелым узорам позняй англасаксонскага тонкай разьбы па дрэве.
Тэкстыльнае мастацтва
Тэкстыльнае мастацтва вышыўкі і габелену, Opus Anglicanum, мабыць, было тым, чым англасаксонская Англія была вядомая па ўсёй Еўропе на канец перыяду, але з іх ацалела толькі жменька, напэўна, збольшага таму, што англасаксонцы мелі любоў да выкарыстання нітак каштоўнага металу, што дазваляла пускаць такія прадметы на ўтыль.
Найбольш высока шанаваныя вышыўкі былі вельмі выдатнымі, цалкам выкананымі па шоўку залатой і срэбнай ніткай, а часам з нашытымі каштоўнымі камянямі рознага роду. Яны выкарыстоўваліся для адзення, алтарнай тканіны і іншых царкоўных патрэб, і ў падобных ролях у дамах эліты. Ацалелі толькі некалькі штук, у тым ліку тры ўзоры ў Дарэме, якія былі змешчаны ў, верагодна, у 930-я, калі былі падораны каралём Этельстанам; яны былі, аднак, зробленыя ў Вінчэсцеры паміж 909 і 916 гадамі. Гэта творы «ўзрушаючага бляску і якасці», па словах Уілсана, у тым ліку і фігуры святых, і з’яўляюцца важнымі папярэднімі прыкладамі вінчэстэрскага стылю, хоць паходжанне іх стылю з’яўляецца загадкай; яны бліжэй да фрагмента фрэскі з Вінчэстэра, згаданага вышэй, і з’яўляецца раннім прыкладам арнаменту акант. Найбольш ранняя ацалелая група, якая цяпер мае іншае размяшчэнне і з якой каштоўная металічная нітка пераважна выцягнутая, складаецца з некалькіх акантовак або абшлагоў царкоўнага адзення; на іх ушыты жэмчуг і шкляныя пацеры, вышытыя розныя тыпы скруткаў і звярынага арнаменту. Яны, верагодна, датуюцца IX стагоддзем і цяпер захоўваюцца ў царкве  ў Бельгіі. Іншым стылем тэкстылю было ўбранне на мініяцюрным партрэце ў яго «Кнізе дабраславенняў» (гл. вышэй), дзе відаць нешта, што здаецца акантам у форме вялікай «кветкі» (тэрмін, які выкарыстоўваецца ў некалькіх запісах), што ахоплівае спіну і плечы ўладальніка адзення. У іншых пісьмовых крыніцах згадваюцца і іншыя маштабныя кампазіцыі.
Іншыя матэрыялы
Унікальны дэкараваны скураны абклад невялікага нартумбрыйскага Кутбертава Евангелля, самы стары заходні, які захаваўся ў нязменным выглядзе і можа быць датаваны 698 годам ці незадоўга да гэтага. На ім відаць заглыбленыя лініі, некалькі колераў і рэльеф, створаны шнуром і ляўкасам або кавалкамі скуры. Вялікія прэстыжныя рукапісы мелі абклады з каштоўных металаў, пра некаторыя з якіх ёсць згадка, але, напэўна, існавала шмат аздобленай скураной галантарэі для свецкіх сумак, кашалькоў, рамянёў і іншага, аб якіх сучаснікі не пакінулі звестак, і таму ў дачыненні да іх існуе прабел у нашых ведах ранняга сярэднявечча па ўсёй Еўропе.
Пасля нарманскага заваявання
Параўнальна мала прадметаў мастацтва ацалела ад астатняга стагоддзя пасля 1066 года (або хоць бы ўпэўнена датавалася гэтым перыядам). Мастацтва Нармандыі яшчэ да заваявання знаходзілася пад моцным англасаксонскім уплывам, але той перыяд быў часам масіраванага рабавання храмаў малым новым кіруючым класам, які ўжо практычна цалкам выцесніў старыя англасаксонскія эліты. Пры такіх абставінах стваралася мала новага значнага мастацтва, але калі гэта здаралася, стыль часта паказваў павольнае развіццё англасаксонскага стылю ў. Датаванне мноства асобных аб’ектаў змянялася ў адзін ці іншы бок ад даты нармандскага заваявання, асабліва для скульптуры, у тым ліку з косці. Напрыклад, шэраг аб’ектаў быў аднесены адначасова да каталога выстаўкі «Залаты век англасаксонскага мастацтва» і «Англійскае раманскае мастацтва: 1066—1200», нягледзячы на тое, што абодва каталогі былі апублікаваныя ў 1984 годзе. Гэта, у прыватнасці, тычылася трохвугольнай апоры з анёламі, фрагмента каменнага рэльефу «Сігурд» (гл. вышэй), абодва з Вінчэстэра, і «пенала» са слановай косці і «Хрышчэння» (гл. фота вышэй), абодва — у Брытанскім музеі.
Энергія, любоў да складаных пераплеценых арнаментаў і адмова цалкам паважаць узважаныя класічныя фарматы, якія дэманстравалі і астраўны, і вінчэстэрскі стыль ўжо на той час паўплывалі на кантынентальныя стылі (гл. вышэй), дзе яны давалі альтэрнатыву цяжкай манументальнасці, што прысутнічала нават у дробных прадметах. Гэтая звычка была важным кампанентам у раманскім і гатычным стылях, дзе формы англасаксонскіх вынаходак, такіх як ініцыялы з упісанымі малюнкамі і віньеткамі, сталі больш важнымі, чым яны калі-небудзь былі ў самім англасаксонскім мастацтве, а творы, такія як (каля 1110) паказваюць гэты запазычанні ў іншых сродках.
Англасаксонскія  інавацыі ўключаюць у сябе жывёл ; «Узнясенне Хрыста», паказанае толькі як пара ног, якія знікаюць у верхняй часткі выявы; рагатага Майсея; Св. Іаана Багаслова, які стаіць ля падножжа крыжа і піша; і Бога-Айца, які творыць свет цыркулем. Усе яны былі пазней выкарыстаны ў Еўропе. Найбольш ранні дэталёвы малюнак «Страшнага Суда» на Захадзе таксама знойдзены у англасаксонскай працы са слановай косці, а пазнейшыя англа-саксонскія Евангеллі, верагодна, самы ранні прыклад выявы Марыі Магдаліны ля падножжа крыжа ў «Распяцці».
Анатоль Мікалаевіч Гаранін
Біяграфія
Удзельнік Грамадзянскай савецка-фінскай вайны 1939-40 гадоў. У маі 1940 - маі 1941 года маёр А. Гаранін камандаваў.
У гады Вялікай Айчыннай вайны начальнік Упраўлення СПА Карэльскага і Паўднёва-Заходняга франтоў. Удзельнік. Са снежня 1943 года намеснік начальніка Галоўнага штаба Войскаў СПА Савецкай Арміі.
Манетачка
Манетачка (Монеточка, сапраўднае імя Лізавета Андрэеўна Гырдымава (Елизавета Андреевна Гырдымова); нар. , Екацярынбург) — расійская спявачка, музыкант, кампазітар і аўтар песень. У творчасці пераважаюць жанры поп-рок і антыфолк, з канца 2016 года яе песні ўтрымліваюць элементы электроннай музыкі.
Біяграфія
Нарадзілася 1 чэрвеня 1998 года ў Екацярынбургу. Бацька, Андрэй Еўсцігнеевіч Гырдымаў, па прафесіі будаўнік, маці, Алена Аляксандраўна Гырдымава, працуе ў турыстычнай кампаніі. У 2014 годзе пайшла ў дзясяты клас Спецыялізаванага вучэбна-навуковага цэнтра Уральскага федэральнага ўніверсітэта. Скончыўшы адзінаццаць класаў, у 2016 годзе паступіла на спецыяльнасць «прадзюсаванне» ва Усерасійскі дзяржаўны інстытут кінематаграфіі (УДIК) ў Маскве на завочную форму навучання.
У снежні 2020 года выйшла замуж за прадзюсара Віктара Ісаева.
Творчасць
1 чэрвеня 2017 г. апублікавала на YouTube-канале відэа на песню «Чайлдфры», запісаную разам з хіп-хоп-выканаўцам Noize MC.
25 мая 2018 года Манетачка выпусціла новы альбом пад назвай «Размалёўкі для дарослых» з 10 песень на лэйбле «M2», пад якім выпускаюцца такія выканаўцы, як Бі-2 і Дэльфін. Усе песні з гэтага альбома патрапілі ў чарт топ-100 «Яндэкс Музыкі», а трэк «Німфаманка» заняў першае месца.
28 мая 2018 года выступіла на шоў «Вячэрні Ургант», дзе выканала песню «Кожны раз». Іван Ургант, прадстаўляючы спявачку тэлегледачам, заявіў, што «некаторыя з крытыкаў» лічаць новы альбом Манетачкі «Размалёўкі для дарослых» «адным з галоўных рускамоўных альбомаў гэтага года». 1 чэрвеня 2018 года, у дзень народзінаў Манетачкі, у Маскве адбыўся канцэрт-прэзентацыя новага альбома і кліпа на песню «Запарожац».
Спасылкі
Монеточка у Дудя: новая жизнь, новый дом, новый альбом
Валерый Фёдаравіч Ліпкін
Біяграфія
Скончыў БСГА. Працаваў токарам Магілёўскага завода «Электрарухавік», аграномам саўгаса «Махава», дырэктарам саўгаса «Кадзіна», цяплічнага камбіната «Магілёўскі», генеральны дырэктар АГФ «Днепр».
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання, дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі «Знак Пашаны», Данілы Галіцкага, Бронзавым, Сярэбраным, Залатым медалём ВДНГ СССР.
Садубек
Садубек — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тэльманскай сельскай акругі. Код КАТА — 113863400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 150 чалавек (72 мужчыны і 78 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 55 чалавек (26 мужчын і 29 жанчын).
NGC 1090
NGC 1090 (іншыя абазначэнні — UGC 2247, MCG 0-8-11, ZWG 389.11, IRAS02440-0027, PGC 10507) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 3866-2
IC 3866-2 — галактыка тыпу S/P (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вадкакрысталічная панэль
Сінонімы: ВК-манітор, LCD (liquid crystal display), плоскі індыкатар, плоскі дысплей.
LCD TFT (TFT — thin film transistor — тонкаплёнкавы транзістар) — адна з назваў вадкакрысталічнага дысплея, у якім выкарыстоўваецца актыўная матрыца, якой кіруюць тонкаплёнкавыя транзістары. Узмацняльнік TFT для кожнага субпікселя ўжываецца для падвышэння хуткадзейнасці, кантраснасці і выразнасці малюнка дысплея.
Нугеду-Санта-Віторыя
Нугеду-Санта-Віторыя (Nughedu Santa Vittoria) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 528 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 9080. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Авеццана
Авеццана (Avezzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 42500 чалавек (2017 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 408 чал./км². Займае плошчу 104,09 км². Паштовы індэкс — 67051. Тэлефонны код — 0863.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Апостал Варфаламей і Madonna di Pietraquaria.
13 студзеня 1915 быў разбураны Землетрасенне ў Авеццана а затым адноўлены..
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пухавіцкі раённы выканаўчы камітэт
Пухавіцкі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Мінскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Пухавіцкаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Мар’іна Горка, у будынку па вул. Ленінскай, 47.
Алкіны
Алкіны (ацэтыленавыя вуглевадароды) — вуглевадароды, якія змяшчаюць патройную сувязь паміж атамамі вуглярода, якія ўтвараюць гамалагічны шэраг з агульнай формулай CnH2n-2. Атамы вугляроду пры патройнай сувязі знаходзяцца ў стане sp-гібрыдызацыі.
Для алкінаў характэрныя рэакцыі далучэння. У адрозненне ад алкенаў, якім ўласцівыя рэакцыі электрафільнага далучэння, алкіны могуць уступаць таксама і ў рэакцыі нуклеафільнага далучэння. Гэта абумоўлена значным s-характарам сувязі і, як следства, падвышанай электраадмоўнасцю атама вугляроду. Акрамя таго, вялікая рухомасць атама вадароду пры патройнай сувязі абумоўлівае кіслотныя ўласцівасці алкінаў ў рэакцыях замяшчэння.
Гісторыя адкрыцця
Упершыню ацэтылен быў атрыманы ў 1836 годзе Эдмундам Дэйві, стрыечным братам знакамітага англійскага хіміка Гемфры Дэйві.
Святлана Аляксандраўна Сяргейчык
Святлана Аляксандраўна Сяргейчык (, г. п. Тураў, Палеская вобласць — ) — беларускі біёлаг, спецыяліст у галіне фізіялогіі раслін. Доктар біялагічных навук (1989), прафесар (2008).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (спецыяльнасць «Біялогія», 1971), Цэнтральны батанічны сад АН БССР (аспірантура, 1977). Працавала ў Цэнтральным батанічным садзе НАН Беларусі (1977—2004, лабараторыя экалагічнай фізіялогіі раслін, з 1992 — галоўны навуковы супрацоўнік); Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 2004; кафедра таваразнаўства харчовых тавараў, прафесар, у 2005—2013 — загадчык кафедры, з 2020 — прафесар кафедры таваразнаўства і экспертызы тавараў).
Навуковыя інтарэсы: праблемы экалогіі; экалагічная фізіялогія і біяхімія раслін; прамысловая батаніка і дэндраэкалогія; экатаксікалогія; экалагічная экспертыза; біяіндыкацыя забруджвання навакольнага асяроддзя; біяманіторынг; экалагічнае прагназаванне ўстойлівасці экасістэм, газаўстойлівасці і газапаглынальнай здольнасці раслін, біялагічнай ачысткі атмасфернага паветра; фітакантроль забруджвання навакольнага асяроддзя і яе аптымізацыя сродкамі азелянення; экалогія харчавання і бяспека харчовых тавараў; таваразнаўства і экспертыза харчовых тавараў.
Міхаіл Іванавіч Баравы
Міхаі́л Іва́навіч Баравы́ (нар., в. Слабодка, Акцябрскі раён, БССР) — дзяржаўны дзеяч Рэспублікі Беларусь, былы міністр транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь (2001—2005).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1980), Беларускі дзяржаўны універсітэт (1998).
Працоўную дзейнасць пачаў у 1973 годзе на Аўтакамбінаце № 7 горада Мінска. Працаваў слесарам, вадзіцелем, інжынерам-тэхнолагам, сакратаром камсамольскай арганізацыі.
У 1977—1979 служыў у шэрагах Узброеных Сіл.
Пасля службы ў арміі перайшоў на камсамольскую працу, займаў шэраг кіруючых пастоў. Быў загадчыкам аддзела Фрунзенскага райкама камсамола, інструктарам Мінскага абкама камсамола, загадчыкам аддзела Мінскага гаркама ЛКСМБ, першым сакратаром Ленінскага райкама камсамола, сакратаром і другім сакратаром Мінскага гаркама камсамола.
З 1986 па 1990 — намеснік генеральнага дырэктара па якасці — начальнік аддзела тэхнічнага кантролю ВА «Аўтарамонт» у г. Мінску.
З 1990 да 1995 займаў пасаду дырэктара НП ПФ «Белаўтагаз», з 1995 па 2001 гады — прэзідэнт ЗАТ «Белаўтагаз».
У кастрычніку 2000 года абраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь II склікання ад Дзяржынскага выбарчай акругі № 80. Старшыня камісіі па прамысловасці, паліўна-энергетычнаму комплексу, транспарту, сувязі і прадпрымальніцтву.
25 верасня 2001 года указам прэзідэнта № 542 прызначаны міністрам транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
27 снежня 2005 года указам прэзідэнта № 625 вызвалены ад пасады Міністра транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь у сувязі з пераводам на іншую працу.
3 чэрвеня 2010 года быў абраны старшынёй федэрацыі вадналыжнага спорту Беларусі.
Сям’я
Жанаты, мае сына і дачку.
Мінгора
Мінгора — горад у пакістанскай правінцыі Хайбер-Пахтунхва, найбуйнейшы населены пункт у даліне Сват. 30 мая 2009 года пакістанскія войскі аднавілі кантроль над горадам, які быў у руках талібаў з сакавіка 2009 года. Цэнтр горада размяшчаецца на вышыні 908 м над узроўнем мора.
NGC 1128-1
NGC 1128-1 (іншыя абазначэнні — MCG 1-8-27, A 0255+05, ZWG 415.41, 3ZW 52, DRCG 9-43, 3C 75, KCPG 84A, PGC 11189) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ісідар Самуілавіч Феертаг
Ісідар Самуілавіч Феертаг (1843—1912) — беларускі медык, ваенны ўрач, стацкі надворны саветнік.
Біяграфія
У 1886 годзе ў статусе ваеннага ўрача ў адстаўцы ўзначаліў яўрэйскую абшчынную бальніцу на 30 коек.
З таго ж 1886 года стаў першым старшынёй Бабруйскага таварыства ўрачоў.
Памёр у 1912 годзе. У апошні шлях яго праводзіў увесь горад і нават прыехаў генерал-губернатар з Мінска.
Абрам Рабкін у кнізе «Уніз па Шашэйнай» згадвае, што нібыта ў ваколіцах дома Феертага размяшчаўся артылерыйскі полк царскай арміі, і цяжкія гарматы і кованые коні па бруку грукаталі так, як быццам ішла вайна. Калі доктар Феертаг хварэў, людзі секлі пад Цітаўкай яловыя лапы і засцілалі імі ўсю вуліцу да самага пераезду.
Сям’я
Пляменнікамі І. Феертага былі вядомыя латвійскія псіхіятры Макс і Шонфельты. Макс абараніў дысертацыю «аб індукаваным вар’яцтве (folie communiquée)» (Ueber das inducirte Irresein), прысвяціўшы яе свайму дзядзьку; дысертацыя была апублікаваная асобным выданнем (1893) і ў часопісе (Bd. 26, S. 202—266, 1894), і разглядаецца адной з асноўных работ у галіне.
Дом
Захаваўся драўляны дом Феертага, сучасны адрас вуліца Пушкіна, 109.
Леанід Мікалаевіч Шчагроў
Леанід Мікалаевіч Шчагроў (нар., Уштобэ, Каратальскі раён, Алмацінская вобласць, КазАССР) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі неарганічных рэчываў. Доктар тэхнічных навук (1972), прафесар (1973).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі тэхналагічны інстытут (1955).
Працаваў у Беларускім тэхналагічным інстытуце імя С. М. Кірава (1965—1972, дацэнт кафедры тэхналогіі неарганічных рэчываў), Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (з 1972, загадчык кафедры хіміі), Нацыянальным аграрным універсітэце Украіны (у 1978—1999 — загадчык кафедры неарганічнай і аналітычнай хіміі).
Навуковыя інтарэсы: хімія і тэхналогія фасфатаў і поліфасфатаў двухвалентных металаў.
IC 3867
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.