cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віктар Дзмітрыевіч Даніленка
Біяграфія
У 1965—1966 гг. — начальнік Магілёўскага аддзела трэста «Аргтэхбуд» Міністэрства прамысловага будаўніцтва Беларускай ССР. У 1966—1969 гг. — начальнік будаўнічага ўпраўлення № 53 трэсту «Лаўсанбуд» Міністэрства прамысловага будаўніцтва Беларускай ССР. У 1969—1971 гг. — начальнік упраўлення капітальнага будаўніцтва выканкама Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных.
У 1971—1975 гг. стаў намеснікам старшыні Магілёўскага аблвыканкама. У 1975—1976 гг. — першы намеснік старшыні Дзяржбуда Беларускай ССР. У 1976—1980 гг. — Міністр сельскага будаўніцтва Беларускай ССР. У 1980—1982 гг. — намеснік, у 1982 г. — першы намеснік, у 1982—1985 гг. — Міністр сельскага будаўніцтва СССР.
У 1985—1990 гг. — Намеснік старшыні Дзяржаграпрама СССР. У 1989—1992 гг. — Пастаянны прадстаўнік Савета Міністраў Беларускай ССР пры Савеце Міністраў СССР.
27 студзеня 1993 года прызначаны паслом Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі, адстаўлены быў 5 снежня 1997 года.
2 кастрычніка 1996 года быў узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны.
Памёр 4 мая 2017 года ў Маскве. Пахаваны ў Маскве на Траякураўскіх могілках.
1602
1602 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 1602 год нашай эры, 602 год 2-га тысячагоддзя, 2 год XVII стагоддзя, 2 год 1-га дзесяцігоддзя XVII стагоддзя, 3 год 1600-х гадоў.
Каралінова (Пастаўскі раён)
Караліно́ва (, Каролиново) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
1848 год у гісторыі астраноміі
1848 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Кодрына
Кодрына (Кодрино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Жукава (Гогалеўскае сельскае паселішча)
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Жукава ўпамінаецца ў другой палове XVII ст. як мястэчка ў Мсціслаўскім ваяводства, якое было цэнтрам нягродавага староства. У розныя часы староства трымалі Камінскія, Сясіцкія, Ліндофы і Агінскія.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе Жукава апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Любавіцкай воласці Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерні. У 1872 годзе сяло перайшло ў валоданне Кад’янаў. На 1895 год тут было 12 дамоў, дзейнічала царква.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Жукава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Любавіцкую воласць не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Алесь Аркуш
Алесь Аркуш, сапраўднае прозвішча Козік (нар., ) — беларускі паэт, эсэіст, выдавец. Член беларускага ПЭН-цэнтра.
Біяграфія
Піша вершы, прозу, эсэістыку, крытычныя артыкулы. Аўтар каля дзесяці зборнікаў паэзіі і трох зборнікаў эсэістыкі «Выпрабаваньне развоем» (2000), «Аскепкі вялікага малюнку» (2007), «Брызгалаўка» (разам з Барысам Козікам, 2009), раманаў «Палімпсэст» (2012), «Мясцовы час» (2014), «Захоп Беларусі марсіянамі» (2016), «Сядзіба» (2017), «Спадчына» (2018). Аўтар тэксту гімна горада Полацка і песень шэрагу рок-гуртоў: «Мясцовы час», «RIMA». Адзін з аўтараў штотыднёвіка «Наша Ніва», часопісаў «Arche» і «Дзеяслоў».
Алесь Аркуш член беларускага ПЭН-цэнтра. Друкаваўся ў польскіх часопісах: «Kartki» (Беласток), «Czas Kultury» (Познань) і «Borussia» (Ольштын).
Сям'я
Жанаты з Таццянай Козік, мае двух сыноў.
Віялет Ледзюк
Віялéт Ледзюк (Violette Leduc, 7 красавіка 1907, Арас, Па-дэ-Кале, Францыя ― 28 мая 1972, Факон, Ваклюз, Францыя) ― французская пісьменніца.
Біяграфія
Віялет навучалася ў калежы Валансьена, затым у калежы Дуэ, дзе яна сустрэлася з Ізабель П., з якой у яе завязаліся гарачыя любоўныя адносіны. У каледжы Віялет Ледзюк захапілася чытаннем літаратуры: расійская класіка, Ж. Както, Ж. Дзюамель, А. Жыд, М. Пруст і А. Рэмбо.
У 1925 годзе Віялет зблізілася з школьнай наглядніцай і выдатнай музыкай Дэніз Эртжэс, маладыя жанчыны сталі палюбоўніцамі. Але пра іх адносіны даведаліся ў калежы, разгарэўся скандал, маладых жанчын выключылі з установы.
У 1926 годзе В. Ледзюк разам з маці і айчымам пераехала ў Парыж і паступіла ў ліцэй Расіна. У тым годзе яна не атрымала ступень бакалаўра і пачала працаваць прэс-сакратаркай у выдавецтве Plon. Пазней яна стала асвятляць навіны пра публікацыі выдавецтва. Яна працягвала жыць у прадмесці Парыжу з каханкай Д. Эртжэс на працягу дзевяці гадоў. Маці старалася абароніць Віялету ад пазашлюбнай цяжарнасці, а таму падтрымлівала яе гомасексуальныя стасункі.
У 1938 годзе яна пазнаёмілася з Марысам Саксам (будучым аўтарам рамана «Sabbat»). У 1942 годзе ён адвёз Віялету ў Нармандыю. Там яна напісала рукапіс кнігі «L'Asphyxie (Удушша). Віялета ў той час гандлявала на чорным рынку, што дазваляла ёй зарабляць на жыццё.
У 1939 годзе яна выйшла замуж за Жака Мерсье, старога сябра, вясельнага фатографа і мастака, але пара рассталася праз год. Віялет Ледзюк зацяжарыла, але зрабіла спарон на пяці з паловай месяцах цяжарнасці, яе ледзьве выратавалі. Гэты драматычны досвед падрабязна апісаны ў рамане «Ravages» (Спусташэнні).
У 1944 годзе Віялета Ледзюк пазнаёмілася з Сімонай дэ Бавуар і ў 1945 годзе перадала ёй копію рукапісу кнігі «L'Asphyxie» (Удушша). Гэты раман атрымаў высокую ацэнку ад Сімоны дэ Бавуар, Жан-Поля Сартра, Жана Както і Жана Жэне.
Лісава Буда
Лісава Буда (Лисова Буда) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Віялет Ледзюк
Біяграфія
Сяброўства і каханне Ледзюк да Марыса Сакса падрабязна апісаныя ў іншай кнізе ― «La Bâtarde» (Байстручка). Поспех гэтай кнігі быў імгненны: яна разышлася шматасобнікавым тыражом (больш за 170 000 асобнікаў).
Лісава Буда
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Віялет Ледзюк
Біяграфія
Закаханая ў Сімону дэ Бавуар, яна пачала пісаць «L'Affamée» (Прагная), паэму ў прозе, летуценны дзённік закаханай жанчыны, прысвечаны С. дэ Бавуар.
Уімблданскі турнір
Уімблданскі турнір (Wimbledon Championships) — найстарэйшы і найбольш прэстыжны тэнісны турнір, адзін з чатырох турніраў Вялікага шлема. Праводзіцца штогод у чэрвені-ліпені ў мястэчку Уімблдан, Лондан. Працягласць — 2 тыдні, часам больш: у залежнасці ад затрымак гульні, выкліканых дажджом.
Віялет Ледзюк
Біяграфія
Пры жыцці многія раманы пісьменніцы цэнзураваліся праз дэталёвасць і смеласць апісання лесбійскага кахання. У поўнай версіі многія яе цэнзураваныя тэксты выйшлі толькі ў 2000 годзе.
Іван Георгіевіч Ціхаміраў
Іван Георгіевіч Ціхаміраў (, Кіеў, Украіна — ) — спецыяліст у галіне эксплуатацыі чыгуначных сістэм. Доктар тэхнічных навук (1955), прафесар (1955).
Уімблданскі турнір
Гісторыя
Турнір быў упершыню зладжаны ў 1877 годзе Усеанглійскім Клубам кракету і лаўн-тэніса на пляцоўках паблізу Уорпл Роўд (Worple Road). Спаборніцтвы былі праведзены толькі ў адзіночнай мужчынскай катэгорыі. У 1884 годзе былі ў першы раз праведзеныя матчы ў жаночым адзіночным і мужчынскім парным разрадах. У 1913 годзе — у жаночым парным і змяшаным парным. Матчы пачалі праводзіцца ў новым месцы, каля Чэрч Роўд (Church Road), пачынаючы з 1922 года, там жа яны праводзяцца і ў цяперашні час.
Англічане ганарацца сваім чэмпіянатам, аднак, ніводны брытанец не змог выйграць турнір з тых часоў, як гэта зрабіў Фрэд Перы ў 1936 годзе. Сярод жанчын англічанка выйгравала апошні раз у 1977 годзе, гэта была Вірджынія Уэйд.
Корты
Галоўны корт, дзе праводзяцца матчы, завецца Цэнтральным кортам (Centre Court). На ім заўсёды адбываюцца фінальныя гульні. Паколькі брытанскае надвор’е цяжкапрадказальнае і дажджы не з’яўляюцца рэдкасцю, была збудавана рассоўная страха над Цэнтральным кортам.
Корт № 1 (No. 1 Court) быў капітальна перабудаваны ў 1997 годзе. Першапачаткова ён прымыкаў да Цэнтральнага корта, але быў заменены новай асобнай арэнай, трыбуны якой змяшчаюць большую колькасць гледачоў. Гавораць, што першапачатковы Корт № 1 меў унікальную атмасферу і быў улюбёным сярод шматлікіх ігракоў, таму яго рэканструкцыя была сустрэтая з асцярогай. На гэтым корце таксама праводзяцца шматлікія важныя матчы турніру.
Корт № 2 (No. 2 Court) носіць мянушку Могілкі чэмпіёнаў (The Graveyard of Champions), паколькі ў яго рэпутацыя корта, на якім часцяком цалкам нечакана прайграюць фаварыты.
Традыцыі
Традыцыйнымі колерамі Уімблдану з’яўляюцца зялёны і пурпурны. Тэнісісты павінны выступаць на гульнях у вопратцы толькі белага колеру. Да ігракоў жаночага полу падчас правядзення матчаў заўсёды звяртаюцца «міс» або «місіс». Да тэнісістаў-мужчын, аднак, звяртаюцца толькі па прозвішчы.
Турнір пачынаецца кожны год за шэсць тыдняў да першага панядзелка жніўня і працягваецца два тыдні. У нядзелю першага тыдня турніру матчы традыцыйна не праводзяцца. Але тройчы ў гісторыі турніру (у апошні раз у 2004 годзе) дажджлівае надвор’е змушала арганізатараў ладзіць матчы ў гэту нядзелю, каб укласціся ў рамкі турніру. На працягу першага тыдня гуляюцца матчы пачатковых раўндаў. У другі тыдзень праводзяцца 1/16 фіналу, чвэрцьфіналы, паўфіналы і фінал.
Пераможца мужчынскага адзіночнага турніру атрымлівае ў якасці прыза кубак з пазалочанага срэбра. Пераможца ў жаночым турніры атрымлівае срэбны паднос, які атрымаў назву Талерка Роўзуотэр (Rosewater Dish). Акрамя трафеяў, пераможцы атрымліваюць грашовыя прызы, якія ў 2005 годзе склалі (прызавыя сумы ў парных разрадах дзеляцца пароўну паміж партнёрамі):
У 2005 годзе ўпершыню ў гісторыі прызавы фонд турніру перавысіў суму ў 10 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў.
Іван Георгіевіч Ціхаміраў
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў транспарту (1928). Працаваў на Ташкенцкай чыгунцы, Самара-Златаустаўскай чыгунцы, Маскоўскім інстытуце інжынераў транспарту (1934—1936, 1945—1955), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (з 1955, кафедра кіравання эксплуатацыйнай работай, прафесар, у 1955—1968 — загадчык кафедры эксплуатацыі чыгунак).
Навуковыя інтарэсы: арганізацыя руху на чыгуначным транспарце; павышэнне эксплуатацыйнай надзейнасці транспартных вузлоў і сартыровачных станцый.
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Беларускай ССР» (1963), ордэны Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны» і інш.
NGC 281
NGC 281 (іншыя абазначэнні — IC 11, LBN 616) — эмісійная туманнасць у сузор’і Касіяпея. З'яўляецца вобласцю іанізаванага вадароду, дзе адбываюцца працэсы актыўнага зоркаўтварэння.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі Новага агульнага каталога.
Віялет Ледзюк
Біяграфія
Ледзюк захварэла на рак малочнай залозы і памерла пасля дзвюх аперацый у Факоне ва ўзросце 65 гадоў. Сімона дэ Бавуар была прызнана спадчынніцай яе літаратурных правоў і ў 1973 годзе апублікавала раман «La Chasse à l'amour» (Паляванне на каханне).
Творчасць
Яна з'яўляецца аўтарй вельмі смелых, па сутнасці, аўтабіяграфічных мастацкіх тэкстаў, якія парушаюць культурныя коды, каб вылучыць розныя тыпы сексуальнай і эмацыйнай маргінальнасці, настолькі, што яе творы часта шакавалі і абражалі публіку. Нягледзячы на тое, што па паходжанні і навучанні яна не належыла да літаратурных колаў, яна, тым не менш, была прызнана як адна з лепшых аўтарак свайго часу, і карысталася моцнай падтрымкай Сімоны дэ Бавуар.
Ледзюк ― адна з пачынальніцаў аўтабіяграфічнага ці сацыялагічнага раману, зрабіла сваё жыццё асноўнай тэмай сваіх кніг. Відавочная прастата стылю, асаблівая музыкальнасць твораў надаюць ім праўдзівы, асабісты і вельмі мілы тон.
Творы
Пасмяротныя
Рэальны слоўнік класічных старажытнасцей
Рэальны слоўнік класічных старажытнасцей (Reallexikon des klassischen Altertums für Gymnasien — Рэальны слоўнік класічных старажытнасцей для гімназій) — энцыклапедычны слоўнік імёнаў, паняццяў і тэрмінаў, якія апісваюць побыт, міфалогію, права, эканоміку, палітыку Старажытнай Грэцыі і Старажытнага Рыма. Ён стаў асноўным навучальным дапаможнікам у нямецкіх і расійскіх класічных гімназіях з канца XIX стагоддзя, быў перакладзены на 16 моў.
1-е выданне выйшла ў 1855 годзе, 6-е — у 1882 годзе (было перакладзена на рускую мову к 1885 году), 8-е выданне — у 1914 годзе на нямецкай мове.
Выданні
Ідэя выдання слоўніка з'явілася ў кнігавыдаўца Бенедыкта Тейбнера. Для ажыццяўлення сваёй задумы ён звярнуўся да Фрыдрыха Любкера, які пры падтрымцы такіх навукоўцаў, як Класен, Есен, Кейль, Экштэйн, Штоль і многіх іншых, скончыў працу ў снежні 1854 года.
Пасля слоўнік шмат разоў перавыдаваўся. Другое выданне слоўніка выйшла ў 1860 годзе, трэцяе — у 1867 годзе, чацвёртае — у 1874 годзе. У 1877, 1882 і 1891 гадах выйшлі адпаведна пятае, шостае і сёмае выданні слоўніка пад рэдакцыяй Макса Эрлера з дадаткамі і паляпшэннямі.
У 1914 годзе выйшла восьмае выданне рэальнага слоўніка пад рэдакцыяй і. Усе выданні былі надрукаваны ў выдавецтве. У 2005 годзе выдавецтва Manuscriptum Verlagsbuch перавыдала восьмае выданне слоўніка Гл. бібліяграфічнае апісанне слоўніка за 1855, 1860 , 1867 , 1874, 1877, 1882, 1891, 1914 и 2005 гады на Google Book Search.
У Расійскай імперыі
У Расійскай імперыі «Рэальны слоўнік класічных старажытнасцей» вядомы ў перакладзе на рускую мову 6-га выдання, які выйшаў у 1882 годзе.
Інгальштат
Інгальштат (Ingolstadt, Inglståd, Ingoiståd) — горад у Германіі, у зямлі Баварыя на рацэ Дунай.
Насельніцтва — жыхароў (31 снежня 2008). Другі па велічыні горад Верхняй Баварыі пасля Мюнхена. Шосты па велічыні горад Баварыі пасля Мюнхена, Нюрнберга, Аўгсбурга, Вюрцбурга і Рэгенсбурга. У 1989 годзе колькасць насельніцтва горада дасягнула 100 000 і з тых часоў ён з’яўляецца самым маладым буйным горадам Германіі.
Застадольскі сельсавет
Застадо́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Застадолле.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Сенненскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Багушэўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Сенненскага раёна. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Забараўскага (4 населеныя пункты: вёскі Кругляны, Марцінаўка, Ходараўка і Цеплякі) і Машканскага (4 населеныя пункты: вёскі Бікава, Госмірава, Застадолле і Парнева) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў.
Аляксандр Уладзіміравіч Азярэц
Алякса́ндр Уладзі́міравіч Азярэ́ц (, в. Гарбацэвічы,, Магілёўская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, у 2006-13 міністр энергетыкі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 мая 1953 года ў в. Гарбацэвічы Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці Беларускай ССР.
У 1976 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Цеплавыя электрычныя станцыі», у 1993 годзе — Акадэмію кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне вытворчасцю».
1976—1987 — інжынер ВТА, інжынер групы рэжымаў, начальнік змены катлатурбіннага цэха, старшы інжынер — кіраўнік лабараторнага цэха Віцебскай ЦЭЦ «Белгалоўэнерга».
1987—1996 — начальнік службы цеплатэхнічнага абсталявання РЭУ «Віцебскэнерга», намеснік галоўнага інжынера па цеплатэхнічнай частцы ВА «Віцебскэнерга».
1996—2000 — намеснік генеральнага дырэктара па агульных пытаннях Віцебскага РУП «Віцебскэнерга».
У 2000 годзе прызначаны генеральным дырэктарам Віцебскага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства электраэнергетыкі «Віцебскэнерга».
Намеснік старшыні Савету дырэктараў ААТ «Белгазпрамбанк».
З мая 2006 да красавіка 2013 года — міністр энергетыкі Беларусі. Вызвалены ад пасады з фармулёўкай «за правалы ў кіраванні энергетычнай галіной».
Марудлівыя пешаходы, амнібусы з адкрытым верхам і кэбы з конямі, якія скачуць рыссю
«Марудлівыя пешаходы, амнібусы з адкрытым верхам і кэбы з конямі, якія скачуць рыссю» (Leisurely pedestrians, open topped buses and hansom cabs with trotting horses) ― нямы кароткаметражны дакументальны фільм рэжысёра і вынаходніка Уільяма Фрыз-Грына. Зняты ў студзені 1889 года.
Фільм ніколі не быў публічна паказаны на экране, хоць некалькі фатаграфічных журналістаў бачылі яго пры жыцці ― у тым ліку Томас Бэдынг, Джэй Хей Тэйлар і Тэадор Браўн. У цяперашні час ён лічыцца згубленым фільмам без вядомых захаваных кадраў (акрамя адной захаванай нерухомай выявы).
Лібурны
Лібурны, таксама лібурнцы ці лібурнійцы (Liburni, Λιβυρνοί) — антычны народ, магчыма, роднасны ілірыйцам ці венетам. Іх вобласць рассялення знаходзілася на ўсходнім узбярэжжы Адрыятычнага мора ў вобласці горада Ядар (сучасны Задар) і распасціралася ад ракі Крка на поўдні да бухты Кварнер на поўначы. У антычныя часы гэта вобласць насіла назву Лібурнія.
На поўдні суседнічалі з далматамі, на поўначы з венетамі і істрамі.
Лібурнская мова вядомая па нешматлікіх тапонімах; з упэўненасцю можна гаварыць толькі пра яго прыналежнасць да індаеўрапейскіх «кентумным», з меншай доляй верагоднасці — пра сваяцтва з венецкай.
У эпоху бронзавага веку на тэрыторыі, якая прыкладна адпавядае пазнейшаму рассяленню лібурнаў, існавала археалагічная кастэльерская культура.
У антычны перыяд лібурны былі вядомыя як умелыя мараплаўцы і піраты. Яны стварылі тып лёгкай галеры, якая ў іх гонар атрымала назву «лібурна». Пазней лібурну выкарыстоўвалі і рымляне. З моманту ўзнікнення ў Адрыятыцы старажытнагрэчаскіх калоній лібурны зведалі грэчаскі культурны ўплыў.
У II стагоддзі да н.э. лібурны трапляюць пад уплыў Рыма. У часы кіравання Юлія Цэзара лібурны страцілі аўтаномію і былі ўключаны ў склад імперыі. Падчас грамадзянскай вайны Цэзара падтрымаў кантынгент лібурнскіх караблёў. Лібурны ўдзельнічалі ў панонскім паўстанні (9 да н.э.), задушаным Актавіянам. Пасля гэтага лібурнская вобласць была ўключана ў склад правінцыі Далмацыя.
Рубен Іванавіч Аванесаў
Рубен Іванавіч Аванесаў (14 лютага 1902, Шуша Елізаветпальскай губерні — 1 мая 1982, Масква) — савецкі мовазнавец, заснавальнік храналагічнай школы, адзін з заснавальнікаў маскоўскай фаналагічная школы, член-карэспандэнт АН СССР (1958), прафесар МДУ (1937).
Ганаровы член лінгвістычнага грамадства Чэхаславацкай АН, ганаровы доктар Варшаўскага ўніверсітэта, замежны член Акадэміі навук і літаратуры ў Майнцы, Саксонскай АН.
Біяграфія
Нарадзіўся ў армянскай сям'і, ранняе дзяцінства правёў у Нагорным Карабаху. Вучыўся ў Лазараўскім інстытуце, у 1925 скончыў МДУ.
У 1940 аглух, да канца жыцця карыстаўся слухавым апаратам.
Шматлікія гады узначальваў усю дыялекталагічная працу ў Маскве. Аванесаў штогод удзельнічаў у дыялекталагічных экспедыцыях, а потым і кіраваў імі. Быў натхняльнікам грандыёзнай працы па зборы звестак аб рускіх гаворках, стварэнню дыялекталагічнага атласу рускай мовы (ДАРМ) і агульнаславянскага лінгвістычнага атласа (АЛА).
Тэарэтычныя погляды Аванесава ў галіне дыялекталогіі знайшлі адлюстраванне ў яго «Тэорыі лінгвістычнай геаграфіі», а таксама ў «Праграме збору звестак для складання дыялекталагічны атлас рускай мовы» (1945). Уступныя артыкула Аванесава да «Атласу рускіх народных гаворак» ляглі ў аснову тэарэтычных пастулатаў Маскоўскай школы лінгвістычнай геаграфіі.
Па яго праграме вывучалі рускія гаворкі на вялізнай тэрыторыі — ад поўдня Архангельскай вобласці да Дона, ад тэрыторый вакол Ноўгарада, Пскова, Смаленска да ўсходніх берагоў Волгі і прылеглых раёнаў Заволжжа. Гэтую працу праводзіў сектар дыялекталогіі Інстытута рускай мовы АН СССР у цесным супрацоўніцтве з Рубенам Іванавічам, які пасля зліцця гэтага сектара з сектарам гісторыі рускай мовы ўзначаліў даследаванні. Па падручніку Аванесава і В. Г. Арловай «Руская дыялекталогія» рыхтуюць філолагаў і цяпер.
З 1948 года даследаваў беларускую дыялекталогіі і гісторыю беларускай мовы. Удзельнічаў у падрыхтоўцы да выдання «Хрэстаматыі па беларускай дыялекталогіі» (1962), «Хрэстаматыі па гісторыі беларускай мовы» (ч. 1-2, 1961-62), «Нарысаў па беларускай дыялекталогіі» (1964), «Лінгвістычнай геаграфіі і групоўкі беларускіх гаворак» (1968), рэдактар ​​(разам з К. Крапівой, Ю. Ф. Мацкевіч) «Дыялекталагічнага атласу беларускай мовы» (1963).
Разам з П. С. Кузняцовым, У. М. Сідаравым, А. А. Рэфармацкім распрацаваў тэорыю фанем, якая лягла ў аснову канцэпцыі фанетыкі і фаналогіі Маскоўскай фаналагічная школы. Надзвычай карысным апынуўся дадзены падыход для развіцця тэорыі пісьма. Класічная праца Аванесова — «Фанетыка сучаснай рускай літаратурнай мовы» (1956).
Унікальны ўклад Аванесава ў тэорыю рускай арфаэпіі: да гэтага часу настольнай кнігай любога лінгвіста-русістаў з'яўляецца яго «Рускае літаратурнае вымаўленне» (1950), якое вытрымала шэсць выданняў. Пад рэдакцыяй Аванесава выдаваўся «Слоўнік старажытнарускай мовы XI—XIV стст.»
Аўдзееў
Аўдзе́еў — прозвішча.
Лыза (вёска)
Лыза (Лыза) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Завершша (Слонімскі раён)
Заве́ршша (, Завершье) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жыровіцкага сельсавета.
Спаса-Праабражэнская царква (Бальшавік)
Спаса–Праабражэнская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Бальшавік Мінскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на вул.Фабрычная, 8.
Гісторыя
Праваслаўная грамада прыходу была зарэгістравана ў 1997 годзе. Царква была перабудавана з недабудаванай спартыўнай залы ў 1997-2003 гады.
Архітэктура
Перабудавана з недабудаванай спартыўнай залы, таму архітэктура будынка не набыла кананічна-царкоўнай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі і мастацка-стылёвай характарыстыкі. Сакральную прыналежнасць прамавугольнага ў плане будынка пад вальмавым дахам адзначае 8- гранны шатровы барабан з макаўкай над франтальным фасадам і макаўкай над асіметрычна прыбудаваным нізкім прытворам. Сярод святынь царквы абразы с рэшткамі мошчаў свяціцеля Лукі і святога праведнага Іаана Кармянскага, абразы з майстэрні Жыровіцкага Успенскага манастыра.
Прэм’ер-міністр Сербіі
Прэм'ер-міністр Сербіі (председник Владе) — кіраўнік урада сучаснай Сербіі.
Сербія, 1918—1941
У 1918 Сербія ўвайшла ў склад Каралеўства Сербаў, харватаў і славенцаў (з 1929 — Каралеўства Югаславія), тэрыторыя якой была падзелена на бановіны (правінцыі), і не мела ўласнага ўрада.
Сербія, 1941—1944
Югаславія з 1941 па 1945 была акупавана фашысцкай Германіяй. Краіна была падзелена на часткі. На тэрыторыі Сербіі была заснавана асобная дзяржава з марыянетачным урадам.
Народная Рэспубліка Сербія (1945—1963), сацыялістычная Рэспубліка Сербія (1963—1991)
Сербія з 1945 па 1963 называлася Народнай Рэспублікай у складзе Федэратыўнай Народнай Рэспублікі Югаславія (ФНРЮ), з 1963 — Сацыялістычнай Рэспублікай у складзе Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія (СФРЮ).
Старшыні Ўрада
Пасля фарміравання агульнаюгаслаўскаг аўрада, 9 красавіка быў створаны ўрад Сербіі
Рэспубліка Сербія, з 1991
У 1991—2003 Рэспубліка Сербія ўваходзіла ў склад Саюзнай рэспублікі Югаславія, а ў 2003—2006 у Саюз Сербіі і Чарнагорыі
Бус (Люксембург)
Бус (Люксембург) (люксемб. Bus, фр. Bous) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Бус (Люксембург) з'яўляецца часткай кантона Рэміх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1260 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 460 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 15,43 км ² (па займаемай плошчы 78 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 294 м. (112 месца з 116 камун), найменшая 150 м. (10 месца з 116 камун).
ФК Ворскла Палтава
«Ворскла» (Футбольний Клуб Ворскла Полтава) — украінскі футбольны клуб з горада Палтава.
Гісторыя
Клуб заснаваны ў 1955 годзе.
Злата Огневіч
Злата Огневіч (сапр. імя Інна Леанідаўна Бардзюг; нар., Мурманск) — украінская спявачка. Прадстаўніца Украіны на конкурсе песні Еўрабачанне 2013.
Біяграфія
Іна Леанідаўна Бардзюг нарадзілася ў Мурманску ў сям’і ваеннага хірурга і педагога. Пачала займацца музыкай у Судаку (Крым), куды пераехала з сям’ёй у 5 гадоў. Станаўленне Златы ўжо ў якасці прафесійнай спявачкі адбылося ў Кіеве, дзе дзяўчына стала выпускніцай Кіеўскага інстытута музыкі імя Гліэра па спецыялізацыі «Джазавы вакал».
Злата Огневіч з’яўляецца салісткай Дзяржаўнага ансамбля песні і танца Узброеных сіл Украіны, таксама спявала ў лаціна-бэнд.
У 2010 годзе Злата Огневіч стала фіналісткай нацыянальнага адбору конкурсу «Еўрабачанне-2010» ад Украіны з песняй «Tiny Island», але не атрымала перамогу. У 2011 годзе прыняла ўдзел у адборы на «Еўрабачанне-2011» з песняй «Зозуля», але таксама не атрымала перамогу.
Выступала ў якасці спецыяльнага госця на міжнародным конкурсе «Славянскі базар» у Віцебску.
У 2011 годзе на конкурсе Crimea Music Fest заняла першае месца і ў дадатак атрымала прыз прэсы.
У снежні 2012 года Злата перемагла ў нацыянальным адборы з песняй «Gravity» і ў маі 2013 года прадставіла Украіну на 58-м конкурсе песні «Еўрабачанне» ў Мальмё, дзе яна заняла трэцяе месца. Пасля конкурсу Злата атрымала Ганаровую грамату Кабінета Міністраў Украіны і гадзіннік ад прэм’ер-міністра Украіны Мікалая Азарава за выключны ўклад у развіццё ўкраінскага мастацтва.
30 лістапада 2013 года разам з Цімурам Мірашнічэнкам была вядучай 11-га Дзіцячага конкурсу песні «Еўрабачанне», які праходзіў у Кіеве.
У студзені 2014 года Злата з Данецкім хорам заняла 2-е месца ў тэлешоу «Бітвы хораў». У тым жа годзе яна атрымала ўзнагароду ў намінацыі «Спявачка года» 11-га нацыянальнага рэйтынгу «Фаварыты Поспеху».
Палітычная кар’ера
Злата Огневіч была чацвёртай у спісе Радыкальнай партыі Алега Ляшко на парламенцкіх выбарах ва Украіне 2014 года і была абрана дэпутатам. Яна і яе сям’я адмовіліся браць расійскія пашпарты пасля анексіі Крыма Расійскай Федэрацыяй, і ў знак пратэсту яна скасавала кантракты з уладамі паўвострава. Збірае грошы дабрачыннымі канцэртамі для ўкраінскай арміі.
10 лістапада 2015 года яна адмовілася ад дэпутацкага мандата.
Падляская губерня
Падляская губерня (Gubernia podlaska) — губерня ў Царстве Польскім у складзе Расійскай імперыі. Губернскі горад Седльцы. Утворана ў 1837 годзе, скасавана ў 1844 годзе.
Сцяг Польшчы
Нацыянальны сцяг Польшчы складаецца з двух роўнавялікіх гарызантальных палос, верхняя паласа — белая і ніжняя чырвоная. Суадносіны бакоў сцягу 5:8 (шырыня:даўжыня). На дзяржаўным сцягу Польшчы размешчаны таксама герб ў цэнтры верхняй паласы.
У сярэднявеччы, выкарыстоўваўся чырвоны сцяг з выявай на ім белага арла, пад такім сцягам польскія войскі выступалі ў бітве пры Грунвальдзе (1410). Сцяг Жыгімонта Вазы складаўся с трох палос (верхняя і ніжняя — чырвоныя і белая пасярэдзіне). Сцягі Уладзіслава і Яна Казіміра Вазаў складаліся з чатырох палос (першая і трэцяя зверху — чырвоныя, другая і чацвёртая зверху — белыя). На сцягах размяшчаўся дзяржаўны герб. У перыяд валадарства Аўгуста Моцнага белыя стужкі сталі прышпіляць да шлемаў польскіх уланаў. Пад час Чатырохгадовага сейму (1788—1792) з’явіліся чырвона-белыя стужкі. Нацыянальны сцяг быў фармальна зацверджаны Сеймам 7 лютага 1831. Чырвона-белыя сцягі і стужкі выкарыстоўваліся як сімвалы нацыянальных паўстанняў 19 ст. Пасля аднаўлення незалежнасці Польшчы ў 1918 чырвона-белы сцяг быў афіцыйна зацверджаны Сеймам 1 жніўня 1919 у якасці нацыянальнага і з таго часу не змяняўся.
Іван Аляксандравіч Ялавы
Іван Аляксандравіч Ялавы (нар., в. Фёдараўка, Навазыбкаўскі раён, Бранская вобласць, Расія) — спецыяліст у галіне эксплуатацыі чыгуначнага транспарту, эканаміст. Доктар эканамічных навук (2005), кандыдат тэхнічных навук (1977), прафесар (2006).
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (спецыяльнасць «Эксплуатацыя чыгункі», 1973; аспірантура, 1977).
Навуковыя інтарэсы: транспартная лагістыка; транспартныя тарыфы.
Узнагароды
Знакі «Ганаровы чыгуначнік» (2001), «Ганаровы транспартнік» (2008), медаль «За працоўныя заслугі» (2014).
Літаратура
Еловой Иван Александрович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 3. — С. 495. Логистик транспортных систем : Еловой Иван Александрович / Т. Власюк // Путь в науку. — Гомель, 2006. — Вып. 3 : Очерки о докторах и профессорах — выпускниках и сотрудниках вузов и НИИ Гомельщины. — С. 92—96.
Леанід Рыгоравіч Івашоў
Леанід Рыгоравіч Івашоў (Леонид Григорьевич Ивашов; нар. 31 жніўня 1943) – расійскі ваенны, грамадскі і палітычны дзеяч. Адзін з вядучых экспертаў у пытаннях геапалітыкі.
Біяграфія
Нарадзіўся 31 жніўня 1943 года ў горадзе Фрунзэ (цяпер Бішкек) Ошскай вобласці Кіргізскай ССР.
У 1964 годзе скончыў Ташкенцкае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча, у 1974 годзе — Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. З 1976 года служыў у цэнтральным апараце Міністэрства абароны СССР, быў памочнікам міністра абароны маршала Д. Ф. Усцінава. З 1987 года — начальнік упраўлення справамі Міністэрства абароны. У 1992—1996 гадах — сакратар Савета міністраў абароны дзяржаў СНД; са жніўня 1999 года — начальнік штаба па каардынацыі ваеннага супрацоўніцтва дзяржаў-удзельніц СНД. У 1996—2001 гадах — начальнік Галоўнага ўпраўлення міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва Міністэрства абароны Расійскай Фндэрацыі.
Пасля заканчэння ваеннай службы сышоў у навуку і грамадска-палітычную дзейнасць. Яшчэ ў 1998 голу стаў прэзідэнтам Акадэміі геапалітычных праблем. Атрымаў ступень доктара гістарычных навук і прафесара кафедры міжнароднай журналістыкі МДІМА. У 2002 годзе заснаваў і ўзначаліў Ваенна-дзяржаўны саюз Расіі. Член вышэйшага афіцэрскага савета Расіі. У лістападзе 2006 года абраны старшынёй манархічнай арганізацыі «Саюз рускага народа».
Палітычныя погляды
З’яўляецца паслядоўным праціўнікам пашырэння НАТА на ўсход. У артыкулах і выступах паслядоўна папярэджвае аб небяспеках, якія, на яго думку, пагражаюць Расіі.
Валянцін Мікалаевіч Аўдзееў
Валянцін Мікалаевіч Аўдзееў (16 мая 1915, Кацельніч Вяцкай губерні, Расійская імперыя — 11 кастрычніка 1972, Масква, СССР) — савецкі вучоны, спецыяліст у галіне электронікі, член-карэспандэнт АН СССР, вынаходнік стрыжневай радыёлампы.
Біяграфія
Атрымаўшы пачатковую адукацыю, з 1930 працаваў на заводзе «Святлана» ў Ленінградзе, скончыў завадскі тэхнікум, дзе вучыўся ў С. А. Векшынскага.
У 1941 на працягу паўгода знаходзіўся ў камандзіроўцы ў ЗША (заводы RCA), дзе вывучаў вытворчасць радыёлампаў і прыборабудаванне.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны у складзе калектыву завода «Святлана» быў эвакуіраваны ў Новасібірск. Працаваў майстрам участка, з 1942 — галоўным інжынерам завода. У 1943 стаў намеснікам начальніка лабараторыі. Пад яго непасрэдным кіраўніцтвам былі распрацаваны «стрыжневыя» радыёлампы, якія працавалі на высокіх частотах і цалкам задавальнялі ўсім патрабаванням вайскоўцаў.
З 1946 — начальнік лабараторыі.
У 1949—1960 — дырэктар НДІ-617 (Новасібірск). З 1951 — член КПСС.
У 1958 абраны членам-карэспандэнтам АН СССР па Сібірскім аддзяленні (аўтаматыка, электратэхніка) (з 28 сакавіка). З 1959 па 1961 — загадчык лабараторыі вылічальнай і вымяральнай электронікі Сібірскага аддзялення АН.
З 1961 — кіраўнік лабараторыі электронікі АН Беларускай ССР. У гэты перыяд з'яўляўся таксама старшынёй Навуковага савета па біёніцы тэрытарыяльнай групы АН БССР, членам бюро Аддзялення фізіка-тэхнічных навук АН БССР, членам рэдкалегіі часопіса «Весці АН БССР. Серыя фізіка-тэхнічных навук».
У 1970—1972 — загадчык аддзела ўкаранення новай тэхнікі ў Інстытуце агульнай генетыкі Акадэміі навук СССР у Маскве.
Навуковыя працы
Распрацоўкі В. Н. Аўдзеева выкарыстаныя пры стварэнні:
Цікавыя факты
В. М. Аўдзееў не напісаўшы і не абараніўшы дысертацыйных работ, стаў членам-карэспандэнтам АН СССР за выдатныя заслугі ў распрацоўцы і канструяванні электроннай тэхнікі.
Куангнгай (правінцыя)
Куангнгай (Quảng Ngãi) — правінцыя ў цэнтральнай частцы В’етнама, на ўзбярэжжы Паўднёва-Кітайскага мора. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад правінцыйнага падпарадкавання Куангнгай — знаходзіцца за 884 км ад Ханоя і за 835 км ад Хашыміна.
Правінцыя Куангнгай знаходзіцца практычна на аднолькавым аддаленні ад Ханоя і Хашыміна. На поўначы мяжуе з правінцыяй Куангнам, на поўдні — з Біньдзінь, на ўсходзе — з Зялай і Кантум. Правінцыю атачаюць горы хрыбта Чыангшон.
Падчас вайны ў В’етнаме ў правінцыі знаходзіўся аплот сіл В’етконга. Сусветную вядомасць атрымала масавае забойства ў Сангмі, у выніку якога амерыканцы знішчылі больш за 500 мірных жыхароў.
Правінцыя Куангнгай падзяляецца на горад правінцыйнага падпарадкавання і 13 паветаў.
Клімат трапічны мусонны.
Аснова эканомікі — сельская гаспадарка, а таксама найбуйнейшы нафтаперапрацоўчы завод краіны.
У правінцыі ёсць марскія пляжы Сах’юнь і Міхэ.
NGC 282
NGC 282 (іншыя абазначэнні — MCG 5-3-15, ZWG 501.30, PGC 3090) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Залессе (Пярэжырскі сельсавет)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета. Месціцца за 36 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 32 км ад Мінска, 14 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы.
Гісторыя
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад БССР. У жніўні 1919 — ліпені 1920 года вёска была пад акупацыяй Польшчы.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 20 студзеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навапольскага сельсавета Рудзенскага раёна, пасля скасавання якога перададзена ў склад Пухавіцкага раёна. 1 красавіка 1960 года ўключана ў склад Пярэжырскага сельсавета.
У 1968 годзе да Залесся быў далучаны пасёлак Паляны.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Мазавецкая губерня
Мазавецкая губерня (Gubernia mazowiecka) — губерня ў Царстве Польскім у складзе Расійскай імперыі. Губернскі горад Варшава. Утворана ў 1837 годзе, скасавана ў 1844 годзе.
Любавічы (Манастыршчынскі раён)
Любавічы (Любавичи) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У 1909 годзе пабудавана Петрапаўлаўская царква.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Комарам
Комарам (, Komárom, Komárno, Komoran, Komorn, Коморан альбо Komoran) — горад на паўночным усходзе Венгрыі, у медзье Комарам-Эстэргам. Да 1918 г. Комарам і Комарна былі суцэльным горадам. Пасля распаду Аўстра-Венгрыі горад быў падзелены і вялікая частка адышла да Славакіі.
Насельніцтва Комарама па дадзеных на 2006 год — 19659 чалавека.
Берасцейская
Назву Берасцейская маюць:
Умберта I
Біяграфія
Сын Віктара Эмануіла II, старэйшы брат Амадэя Іспанскага.
Яшчэ да ўзыходжання на прастол Умберта праявіў сябе як храбры салдат у другой бітве пры Кустоце (якую італьянцы, аднак, з трэскам прайгралі). Разам з тым Умберта не быў асоба здольным палітыкам, яму бракавала бацькаўскай гнуткасці — ён вельмі спадзяваўся на простыя сілавыя метады, не заўсёды ішоў на саступкі, а то і зусім ігнараваў асобныя праблемы краіны, лічачы іх «невылечнымі рысамі італьянскага характару» (у прыватнасці, згаленне сялянства Медзаджорна, якое прыняло катастрафічныя памеры і ў вялікай ступені спрыялае радыкалізацыі італьянскага грамадства і ўзмацненню іміграцыі ў Амерыку). Абразіўшыся тым, што французы «адвялі з-пад носа Туніс» (1881), ён даў Бісмарку ўцягнуць Італію ў Траісты саюз. З-за ўзброеных распраў з бастуючымі рабочымі, прадпрынятымі па яго загадзе, ён быў вельмі непапулярны. Да ўсяго іншага, у гады яго кіравання Італія ўстала на шлях каланіяльных заваяванняў, былі распачаты войны ў Самалі і Эфіопіі, якія абыйшліся краіне велізарнымі матэрыяльнымі і значнымі людскімі стратамі, але далі ў сутнасці ніякіх вынікаў (набыццё італьянцамі, у канчатковым выніку, пустэльнага, засушлівага, беднага на рэсурсы Самалі, да таго ж з мяцежным мусульманскім насельніцтвам было проста не ў стане ні акупіць выдаткаў, ні даць задавальненне грамадскай думцы).
У 1900 годзе быў застрэлены ў Монцы анархістам Гаэтана Брэшы.
У гонар Умберта I у Італіі названа шмат вуліц і грамадскіх устаноў, у тым ліку найбуйнейшая рымская бальніца і велічная Галерэя Ўмберта I («Galleria Umberto I») у Неапалі.
Умберта I, як і бацька, пахаваны ў рымскім Пантэоне.
Сям’я
З 1868 года быў жанаты на сваёй стрыечнай сястры Маргарыце Савойскай. У яе гонар названа піца «Маргарыта». У шлюбе нарадзіўся адзіны сын Віктар Эмануіл III (1869—1947).
Ferdydurke
Ferdydurke – метафарычны раман Вітольда Гамбровіча, быў апублікаваны ў 1937 (1938) годзе і перакладзены на мноства моў свету. Яшчэ да Другой сусветнай вайны твор набыў вялікую вядомасць.
Пераклад твора на беларускую мову ажыццявіў Васіль Сёмуха ў 2008 годзе.
Змест
Героем рамана з’яўляецца пісьменнік-пачатковец Джо, які раптам сустракае свайго былога настаўніка, прафесара Пімко і трапляе ў свой былы клас сярэдняй школы.
Даратэя Дацкая (значэнні)
Даратэя Дацкая можа азначаць:
Польшча А і Б
Польшча А і Б — падзел Польшчы паводле гістарычнага, палітычнага і культурнага адрознення паміж заходняй і ўсходняй часткамі краіны. Гэтак званая Польшча А размяшчаецца на захад ад Віслы. Яна ёсць значна больш развітай і мае хутчэйшы эканамічны рост у параўнанні з Польшчай Б, якая размяшчаецца на ўсход ад Віслы. Тым не менш, існуе меркаванне аб існаванні падзелу Польшчы на большую колькасць рэгіёнаў. Гэтак на думку генеральнага сакратара Польскай гандлёвай палаты Марка Клочка, існуе Польшча А, да якой належаць гарады-цэнтры ваяводстваў, Польшча Б ёсць астатняй часткай краіны, а таксама існуе Польшча В, да якой належаць рэгіёны на ўсход ад Віслы, якія патрабуюць іншага стаўлення. Тым не менш, вяртаючыся да Польшчы А і Б, сучасная статыстыка беспрацоўя ў Польшчы ў цэлым не паказвае розніцы ў багацці паміж двума часткамі і нават мае супрацьлеглую тэндэнцыю ў апошнія гады. То бок, узровень беспрацоўя на паўночным захадзе краіны вышэйшы за гэты паказчык ва ўсходне-цэнтральнай Польшчы.
Розніца паміж Польшчай А і Б асабліва бачная ў выніках выбараў у гэтых двух рэгіёнах. У 1990-я гады Польшча А аддавала перавагу Саюза дэмакратычных левых сіл (СДЛС), як свецкаму, сацыяльна-ліберальнаму фактычнаму пераемніку былой кіруемай партыі ПНР. З іншага боку, Польшча Б галасавала альбо за Польскую сялянскую партыю альбо за «Салідарнасць», абодзве з якіх прасоўвалі хрысціянска-дэмакратычныя каштоўнасці. Парламенцкія выбары 2001 года былі адзінымі, калі Польшча А і Б прагаласавала аднолькава, і СДЛС здолела здабыць перамогу як на ўсходзе, гэтак і на захадзе краіны. Прыкладна з 2005 года ў Польшчы адбылася перабудова палітычнай сістэмы. Жыхары Польшчы А падтрымалі ліберальна-кансерватыўную Грамадзянскую платформу, у той час як жыхары Польшчы Б за выключэннем Варшавы, наадварот, схіліліся да падтрымкі нацыянальна-кансерватыўнай партыі Права і справядлівасць.
Эмілі дэ Форэст
Эмілі Шарлота-Вікторыя дэ Форэст (Emmelie Charlotte-Victoria de Forest; нар., Ранерсэ, Данія) — дацкая спявачка, пераможца «Еўрабачання 2013» з кампазіцыяй «Only Teardrops».
Біяграфія
Эмілі дэ Форэст нарадзілася ў сям'і шведа і датчанкі. Ужо ў 9 гадоў яна пачала спяваць у царкоўным хоры, а ў 14 гадоў стала супрацоўнічаць з шатландскім спеваком Фрэйзерам Нілам. Разам з ім Эмілі прымала ўдзел у шматлікіх канцэртах і фестывалях.
Значную частку жыцця яна правяла ў Швецыі, свабодна размаўляе па-шведску.
У 2011 годзе Эмілі дэ Форэст пераехала ў Капенгаген, дзе і працягнула сваё навучанне.
Удзел у конкурсе песні Еўрабачанне 2013
26 студзеня 2013 года Эмілі прыняла ўдзел у фінале адборачнага конкурсу «Dansk Melodi Grand Prix 2013», дзе і была абраная прадставіць сваю краіну на міжнародным конкурсе песні «Еўрабачанне 2013», які прайшоў у Мальмё, Швецыя.
У фінале Эмілі Шарлота-Вікторыя дэ Форэст перамагла з песняй «Only Teardrops», набраўшы 281 бал. .
Лягіна
Лягіна (Лягино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Нарцыза Жмыхоўская
Біяграфія
Нарадзілася ў Варшаве, куды прывезлі нараджаць ейную маці, якая памерла праз тры дні пасля родаў. Нарадзілася ў беднай памешчыцкай сям’і, якая страціла маёмасць з-за пазбаўлення спадчыны яе бабулі. Бацька Ян Жмыхоўскі быў пісарам на саляной капальні ў Новым Мясце над Піліцай. Выхоўвалася ў сваякоў на Падляшшы. Навучалася ў пансіянаце Зузаны Вільчынскай, а потым у Інстытуце гувернантак у Варшаве, дзе яе настаўніцай была Клеманціна Танска-Гофман. У 1838 годзе стала гувернанткай у сям’і графаў Замойскіх.
У Парыжы, куды яна паехала з сям’ёй Замойскіх, Жмыхоўская сустрэла свайго брата Эразма, эмігранта пасля Лістападаўскага паўстання. Значны ўплыў на Жмыхоўскую зрабілі яго левыя погляды і знаходжанне ў сям’і Замойскіх, у тым ліку крытычнае стаўленне да арыстакратыі.
На заклік і пад кіраўніцтвам брата яна пачала грунтоўную вучобу ў Парыжскай нацыянальнай бібліятэцы ў Францыі, вывучаючы творы Готфрыда Лейбніца, Ягана Фіхтэ, Аўгуста Шлегеля, Імануіла Канта, Фрыдрыха фон Шэлінга і Адама Міцкевіча. Яна была адной з першых жанчын, якая прысутнічала на пасяджэннях Французскай акадэміі.
З 1842 па 1845 год Жмыхоўская жыла ў Жэчыцы, дзе вяла нелегальную вясковую школу і напісала свой самы вялікі твор «Паганка».
Пасля выяўлення г.зв. «змовы рамеснікаў» у 1849 годзе яна трапіла ў турму, а потым пад хатні арышт.
З 1844 па 1845 г. заставалася ў Вялікай Польшчы, дзе прадавала нелегальны друк па загадзе Польскага дэмакратычнага таварыства. У 1846 г. пераехала назад у Варшаву і ўстанавіла стыпендыі дзяўчатам.
Пасля смерці брата Жмыхоўская стварыла групу энтузіястак, у якую ўвайшлі эмансыпаваныя жанчыны з Варшавы, якія таксама ўдзельнічалі ў падполлі ў 1842–1849 гадах. На працягу многіх гадоў яна вяла інтымнае і асабістае ліставанне з сваёй вучаніцай Вандай Жэленьскай, а таксама з паплечніцай Бібіянай Марачэўскай. Гэтыя лісты і даследаванні яе твораў вельмі яскрава паказваюць лесбійскую арыентацыю аўтаркі.
Пасля Студзеньскага паўстання Жмыхоўская зноў паехала ў Парыж, дзе навучалася ў Сарбоне.
Яна памерла пасля вяртання на радзіму з-за цяжкай хваробы. Пахаваная на Паванзкоўскіх могілках у Варшаве.
Творчасць
Нарцыза Жмыхоўская планавала дэбютаваць у Парыжы ў прозе на французскай мове, але пачала літаратурную дзейнасць у Каралеўстве Польскім з паэзіі; і менавіта дзякуючы вершам набыла першапачатковую адносную папулярнасць. Паэзіяй займалася таксама, праўда, радзей і пасля выхаду рамана «Паганкі». У яе творчасці ўсё ж пераважала проза. Галоўная тэма яе самых ранніх твораў, датаваных першай паловай 1840-х гадоў, — пазіцыя творцы ў адносінах да мастацкіх і грамадскіх абавязкаў, паміж мастацтвам і справай.
Раманы Н. Жмыхоўскай закраналі сацыяльныя праблемы і паказвалі герояў, якія настойліва дамагаюцца сваёй мэты. Пісьменніца была прыхільніцай змены мэтаў нацыі: на змену рамантычным імкненням да незалежнасці, хутчэй асуджаным на правал, павінна было прыйсці задавальненне патрэбаў асобы як умовы грамадскага дабрабыту.
Адзіны завершаны раман Н. Жмыхоўскай — «Паганка» (у поўнай версіі выйшаў у 1846 годзе). Напісаны складанай для сённяшняга чытача мовай, ён, аднак, цалкам сучасны — яго структура амаль нагадвае постмадэрнісцкія эксперыменты XX стагоддзя. У пэўным сэнсе, гэта раман-шкатулка — чытаючы яго, вы адкрываеце для сябе новыя гісторыі і альтэрнатыўныя сэнсы.
Піянерка польскага фемінізму
Жмыхоўская была настаўніцай і выхавацелькай; яе погляды сфарміраваліся ў апазіцыі да поглядаў сваёй настаўніцы Клеманціны Танскай-Гофман, якую яна абвінаваціла ў «мужчынскім пункту гледжання», кансерватызме і адсутнасці патрыятызму. Жмыхоўская распрацавала праграму для навучання дзяўчынак. Яна лічыла, што жанчынам патрэбныя веды ў першую чаргу для таго, каб яны маглі прымаць свядомыя рашэнньі ў жыцці і выбіраць іншыя формы грамадскай дзейнасці, акрамя звычайных функцый жонкі і маці.
Жмыхоўская заахвочвала жанчын ствараць паміж сабой «сястрынскія сувязі», бо іх падзяляе агульны лёс (яна нават увяла назву такой сувязі: «posiestrzenie» (пасястэрства)).
Дзейнасць Жмыхоўскай звяртала ўвагу на ролю і значэнне адукацыі жанчын у грамадстве.
Калішская губерня
Калішская губерня (Gubernia kaliska) — губерня ў Царстве Польскім у складзе Расійскай імперыі. Губернскі горад Каліш. Утворана ў 1837 годзе, скасавана ў 1844 годзе, у 1867 годзе адноўлена і ў такім выглядзе праіснавала да 1918 года.
Срджан Астоіч
Клубная кар’ера
Гуляў у Сербіі, у асноўным за клубы ніжэйшых дывізіёнаў. У другой палове 2007 года гуляў у «Бяжаніі» ў найвышэйшай лізе чэмпіяната Сербіі, але па выніках сезона клуб пакінуў сербскую Суперлігу. Яшчэ тры гады Астоіч быў асноўным брамнікам клуба, які гуляў у другім дывізіёне.