cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бабруйскі бровар
Гісторыя
У 1958 годзе, з увядзеннем у эксплуатацыю невялікага заводзіка па вуліцы Нахімава піваварства ў Бабруйску было паднята на дзяржаўны ўзровень. Завод быў названы «Дзеднава» — па назве вёскі, што калісьці стаяла там, а пасля злілася з горадам. Магутнасць прадпрыемства была невялікай: не больш за 0,8 млн дал у год. Разлівалася піва ў бутэлькі і драўляныя бочкі.
Праз 15 гадоў было пачата будаўніцтва новага сучаснага бровара з уласнай саладоўні. Магутнасць у 4 млн дал у год узводзіла яе на другое месца ў табелі аб рангах піўнога вытворчасці БССР. Прадпрыемства мела тры ўласныя артэзіянскія свідравіны пітной вады і дзве свідравіны мінеральнай. Бабруйскі піўзавод укамплектавалі па апошнім на той час слову айчыннай тэхнікі, і ў 1976 годзе там было зварана першае піва.
У 2002 завод акцыянавалі, стварыўшы на яго базе ААТ «Дзеднава». Неўзабаве адбылося рашэнне аб прыцягненні замежнага інвестара — амерыканскай групы «Detroit Investments Ltd», для рэалізацыі піўнога праекта сумесна з Міжнароднай фінансавай карпарацыяй якая зарэгістравала даччыную структуру Detroit-Belarus Brewing Company (DBBC). Так у 2004 з’явілася СЗАТ «Беларуская піваварная кампанія», у жніўні 2005 года пераназванае ў СЗАТ «Піваварная кампанія „Сябар“». Усяго за год піваварная кампанія вырасла ў аднаго з лідараў рынку, а яе піва «Баброў» стала другой па аб’ёме продажаў піўной маркай у краіне.
У 2007 годзе доля СЗАТ «Піваварная кампанія „Сябар“» у агульным аб’ёме вытворчасці піва ў Беларусі склала 15,7 %.
4 кастрычніка 2010 года кампанія «Сябар» была перайменавана ў ЗЗАТ «Бровары Хайнекен».
У 2011 г. доля ЗЗАТ «Бровары Хайнекен» у агульным аб’ёме вытворчасці піва ў Беларусі склала 22,5 %, а калі ўлічваць долю яе даччынай кампаніі «Рэчыцапіва», то 23 %, тым самым заняўшы найбольшую долю на ўнутраным рынку Беларусі.
Вытворчасць
На 2018 год ЗАТ «Бабруйскі бровар» вырабляла 2 гатункі хлебнага квасу «Хатні» ў пляшках абсягам 0,9, 1,4 і 1,9 літра — «Спраўны» і «Цёмны». Таксама «Бабруйскі бровар» выпускаў 3 ўласныя гатункі піва — «Баброў», «Жыгулёўскае» і «Рэчыцкае» (апошняе на заводзе «Рэчыцапіва»). Па замежнай рэцэптуры выраблялі яшчэ 2 гатункі піва: нідэрландскае «Амстэл» і славацкае «Zlatý Bažant» (Залаты фазан).
Пераходны ўрад Эфіопіі
Пераходны ўрад Эфіопіі — орган выканаўчай улады Эфіопіі, створаны пасля падзення рэжыму РПЭ і прыхода да ўлады блока РДФЭН. Дзейнічаў у перыяд з 1991 па 1995 год. Прэзідэнтам з’яўляўся Мелес Зенаўі. Адной з галоўных рэформаў, праведзеных часовым урадам, стаў пераход ад цэнтралізаванага кіравання да федэратыўнага. Таксама змянены межы правінцый на аснове этналінгвістычнай ідэнтычнасці. Апошнімі мерапрыемствамі сталі прыняцце новай канстытуцыі і абвяшчэнне Федэратыўнай Дэмакратычнай Рэспублікі Эфіопія. Пасля пераходны ўрад перадаў свае паўнамоцтвы парламенту і Кабінету Міністраў, сфармаваным па выніках парламенцкіх выбараў.
Просты лік
Просты лік — натуральны лік, які мае роўна 2 дзельнікі: самога сябе і 1. Лікі, што маюць больш за 2 дзельнікі, называюцца састаўнымі. Паводле асноўнай тэарэмы арыфметыкі, кожны лік, большы за 1, можна прадставіць у выглядзе здабытку простых лікаў, прытым толькі адным спосабам (не ўлічваючы перастаноўкі множнікаў).
Паслядоўнасць простых лікаў
n
ёсць просты лік
, не меншы за
і не большы за
2n
(пастулат Бертрана).
a
,
a + q
a + 2q
,…, дзе
і
q
ўзаемна простыя, існуе бесканечна многа простых лікаў (тэарэма Дзірыхле).
M24036583
, у яго дзесятковым запісе 7235733 лічбаў.
Размеркаванне простых лікаў
Для функцыі размеркавання простых лікаў
π(x)
(якую вызначаюць як колькасць простых лікаў, не большых за
x
) справядліва асімптатычная роўнасць:
n
, мае парадак n / \ln n.
Тэсты на простасць
Самы просты спосаб пабудовы спіса простых лікаў да пэўнага значэння — рэшата Эратасфена. Для праверкі, ці з’яўляецца пэўны лік простым, доўгі час на практыцы ўжываліся толькі імавернасныя алгарытмы (напрыклад, тэст Мілера-Рабіна). У 2002 годзе быў знойдзены дэтэрмінаваны алгарытм полінаміяльнай складанасці. Для больш вузкіх класаў лікаў існуюць адмысловыя тэсты на простасць (напрыклад, тэст Люка-Лемера для лікаў Мерсена).
Простыя лікі ў тэорыі груп
p
— просты лік.
G
pn
элементаў, то яна мае элемент парадку
.
дзеліць парадак групы
, то
мае
pk + 1
Неразвязаныя пытанні пра простыя лікі
n2 + 1
?
n2
і
(n + 1)2
Практычнае выкарыстанне
На практыцы простыя лікі ўжываюцца ў крыптасістэмах з адкрытым ключом, у генератарах псеўдавыпадковых паслядоўнасцей.
Простыя лікі Сафі Жэрмен
Просты лік
p
таксама з’яўляецца простым. Гэтыя лікі прыцягнулі ўвагу, таму што Сафі Жэрмен (Sophie Germain, французская вучоная-матэматык, 1 красавіка 1776 — 27 чэрвеня 1831) даказала, што апошняя тэарэма Ферма выконваецца для такіх лікаў.
Першыя простыя лікі Сафі Жэрмен:
Паслядоўнасць
p, 2p + 1, 2(2p + 1) + 1, ...
простых лікаў Сафі Жэрмен называецца ланцугом Канігана (Cunningham chain) першага парадку. Кожны элемент гэтай паслядоўнасці (акрамя першага і апошняга) з’яўляецца адначасова простым лікам Сафі Жэрмен і бяспечным простым (safe prime), гэта просты лік выгляду
2p + 1
Бернікі
Назву Бернікі маюць:
Просты лік
Простыя лікі Сафі Жэрмен
таксама просты).
Рашчунай (Ігналінскі раён)
Рашчу́най (Raščiūnai), традыцыйная беларуская назва — Расцюны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 2 км на паўночны ўсход ад Гілутаса. Дзейнічае капліца.
7 (лік)
У некаторых краінах лічыцца шчаслівым.
Андрэй Зунг-Лак
Андрэй Зунг-Лак, сап. Чан Ан Зунг (Anrê Dũng (Lạc)),, В’етнам — , г. Ханой, В’етнам) — каталіцкая святар, мучанік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў язычніцкай сям’і ў 1795 годзе, хрысціянства прыняў у 15 гадоў. 10 гадоў працаваў на ніве Пана як катэхізатар, у 25 гадоў пачаў рыхтавацца да прыняцця святарства.
У 1835 годзе быў у першы раз арыштаваны, але каталіцкая супольнасць змагла яго выкупіць за тры зліткі срэбра. У 1839 годзе быў зноў арыштаваны, адмовіўся адрачыся ад веры, пасля чаго перанёс катаванні і быў пакараны смерцю праз абезгалоўліванне ў Ханоі 21 снежня 1839 года.
У 1900 годзе яго беатыфікаваў Папа Леў XIII.
19 чэрвеня 1988 года Папа Ян Павел II далучыў да шэрагу святых 117 мучанікаў розных нацыянальнасцяў, касцёльнага статусу і сацыяльнага становішча, якія аддалі жыццё за Хрыста на тэрыторыі В’етнама. Першым у іх спісе стаяла імя святара Андрэя Зунг-Лака.
Блажкі
Назву Блажкі маюць:
Квасіў
Квасіў (Ква́сів) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Аляксей Мікалаевіч Смірноў
Аляксей Мікалаевіч Смірно́ў (Алексей Николаевич Смирнов;, Маршанск, Тамбоўская вобласць — , Мінск) — беларускі вучоны ў галіне інфарматыкі і тэхнічнай кібернетыкі, доктар тэхнічных навук (1987), прафесар (1989).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Маршанск Тамбоўскай вобласці РСФСР.
У 1961 годзе скончыў Разанскі радыётэхнічны інстытут, у 1966 годзе — Ленінградскі політэхнічны інстытут.
З 1969 года працаваў у Мінскім радыётэхнічным інстытуце. У 1987 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю ў Леніградскім электратэхнічным інстытуце. З 1996 года займаў пасаду загадчыка кафедры ў Інстытуце сучасных ведаў імя А. М. Шырокава.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па аўтаматызаваных сістэмах кіравання якасцю вырабаў мікраэлектронікі. Распрацаваў метады аператыўнага вызначэння ўзроўню надзейнасці і паскораных выпрабаванняў вырабаў мікраэлектронікі ва ўмовах вытворчасці.
Сярод апублікаванага:
Коўбань
Коўбань (Ко́вбань) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Мамберчэлі
Мамберчэлі (Mombercelli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 2336 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 165 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 14047. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio vescovo e martire.
Астэракаламіт
Апісанне
Вонкавая паверхня сцябла нясе падоўжныя рэбры, якія працягваюцца ў сумежных міжвузеллях. Лісце ў мутовках доўгае, паўторна дыхатамуючае, генератыўныя органы ў выглядзе друзлых шмат’ярусных стробілаў.
Позні дэвон — ранні карбон.
Ніка (апавяданне)
«Ніка» (Ника) — апавяданне расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна, упершыню апублікаванае ў 1992 годзе.
Сюжэт
Гэта апавяданне пра вечныя перажыванні, пастаянныя сумневы і прыхільнасці, якія кожны з нас адчуваў хоць бы раз у жыцці. Гэта разважанне пра загадкавасць унутранага свету іншага чалавека, па-за залежнасці ад блізкасці да яго. Гэта спробы аналізу сувязяў паміж унутраным светам і знешнімі праявамі чалавека: яго паводзінамі, асобнымі ўчынкамі, а таксама пазіцыйнымі выхадкамі.
З першых радкоў «Ніка» Віктара Пялевіна адсылае чытача да апавядання І. А. Буніна «Лёгкае дыханне». Фінал «Лёгкага дыхання» з'яўляецца першым сказам «Нікі»: «Зараз, калі яе лёгкае дыханне зноў рассеялася ў свеце, у гэтым воблачным небе, у гэтым халодным вясновым ветры ...». Пасля гэтай фразы згадваецца «цяжкі, як сілікатная цэгла, том Буніна», які ляжыць на каленях апавядальніка. Пялевін праводзіць у апавяданні мноства паралеляў паміж сваёй Нікай і бунінскай Оляй Мяшчэрскай. Фіналы апавяданняў таксама з'яўляюцца падобнымі.
У аснове сюжэту ён і яна, узаемаадносіны паміж імі. Яна прыгожая і загадкавая. Ён спрабуе зразумець яе, убачыць свет яе вачыма і нечаму ў яе навучыцца. У фінале гераіня гіне пад коламі аўтамабіля. На працягу ўсяго апавядання чытач упэўнены, што Ніка — гэта жанчына, і толькі ў самым канцы аказваецца, што гэта кошка.
Публікацыі
Апавяданне было ўпершыню апублікавана ў часопісе «Юнацтва», 1992, № 6—8. Апавяданне таксама ўвайшло ў зборнік Пялевіна «Generation «П». Рассказы» 1999 года.
Гуанчжоу
Гуанчжоу або Гуанчжоў, раней Кантон — горад субправінцыйнага значэння Кітайскай Народнай Рэспублікі, сталіца правінцыі Гуандун, палітычны, эканамічны, навукова-тэхнічны, адукацыйны, культурны і транспартны цэнтр паўднёвага Кітая. Гуанчжоу з насельніцтвам каля 10 млн чалавек з’яўляецца трэцім паводле насельніцтва горадам Кітая, саступае толькі Пекіну і Шанхаю. Плошча горада 7434,4 км² на сушы і 744 км² на моры.
Геаграфія
Гуанчжоу ляжыць у субтропіках. Клімат цёплы і вільготны, у любую пару года ў горадзе шмат кветак. Гуанчжоу — добра вядомы культурна-гістарычны горад Кітая, з’яўляецца найбуйнейшым у Паўднёвым Кітаі гандлёва-прамысловым горадам і марскім замежнагандлёвым портам.
Гуанчжоу знаходзіцца ў паўднёвай частцы кантынентальнага Кітая, на поўнач ад дэльты ракі Чжуцзян («жамчужная рака»), побач з узбярэжжам Паўднёва-Кітайскага мора, Ганконгам і Макаа. Самая высокая гара ў Гуанчжоу — Бай-юнь-Шань. Горад перасякае рака Чжуцзян, якая, прыняўшы воды прытокаў — Дунцзян («усходняя рака»), Сіцзян («заходняя рака») і Бэйцзян («паўночная рака»), упадае ў Паўднёва-Кітайскае мора. Агульная плошча тэрыторыі горада складае 7434,4 км².
Рафаэла Пэтрыні
Рафаэла Пэтрыні (Raffaella Petrini; нар., г. Рым, Італія) — законніца з кангрэгацыі Францішканак Сясцёр Эўхарыстыі, генеральны сакратар Губернатарства Дзяржавы Ватыкан.
Біяграфія
Скончыла Міжнародны незалежны ўніверсітэт Гвідо Карлі па спецыяльнасці паліталогія і абараніла дактарат на факультэце сацыяльных навук Папскага ўніверсітэта святога Тамаша Аквінскага ў Рыме, дзе цяпер выкладае эканоміку дабрабыту і сацыялогію эканамічных працэсаў. З 2005 года была супрацоўніцай Кангрэгацыі Евангелізацыі Народаў.
4 лістапада 2021 года была прызначана Генеральным сакратаром Губернатарату Дзяржавы Ватыкан.
Яп (астравы)
Астравы Яп (Yap Islands) — група астравоў у Ціхім акіяне, уваходзяць у склад архіпелага Каралінскія астравы. Адміністрацыйна адносяцца да штата Яп у Федэратыўных Штатах Мікранезіі. Плошча — 100,16 км². Насельніцтва — 6300 чал. (2003 г.), пераважна япанцы.
Геаграфія
Астравы Яп месцяцца ў заходняй частцы архіпелага Каралінскія астравы. Маюць часткова старажытнае вулканічнае, часткова каралавае паходжанне. Пераважаюць базальтавыя і вапняковыя фармацыі. Узбярэжжа атачае каралавы рыф.
Рэльеф узгорысты. Найвышэйшы пункт — 173 м.
Клімат трапічны вільготны. Сярэдняя тэмпература красавіка 24,1 — 31,2 °C, лістапада 23,7 — 30,7 °C. Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў — 3094 мм. Сезон мусонаў працягваецца з мая па лістапад. Частыя цыклоны.
Прырода
Цэнтральная частка астравоў пакрыта сухімі трапічнымі лясамі і саванамі. Уздоўж узбярэжжа, у нізінах захаваліся мангравыя лясы. Чалавекам апрацоўваецца толькі 26% сушы, прычым культурныя насаджэнні («агралясы») перамяжаюцца з натуральнымі.
Фаўна прадстаўлена шматлікімі птушкамі, казуркамі, яшчаркамі, чарапахамі. З эндэмічных сысуноў распаўсюджаны 2 віды кажаноў.
Кірыла Транквіліён-Стаўравецкі
Кірыла Транквіліён-Стаўравецкі (апошняя чвэрць XVI ст. — ) — усходнеславянскі літаратар, філосаф, прапаведнік і багаслоў.
Біяграфічныя звесткі
Месца і час нараджэння невядомыя, няма звестак пра вучобу і адукацыю пісьменніка. Першыя згадкі пра К. Транквіліёна-Стаўравецкага тычацца канца 1580-х гадоў, калі быў настаўнікам Львоўскай брацкай школы. У 1592 годзе па запрашэнні Фёдара Скуміна-Тышкевіча К. Транквіліён-Стаўравецкі пераязджае ў Вільню, дзе да 1614 году выкладае царкоўнаславянскую і грэцкую мовы. Затым падарожнічае. Каля 1626 года прымае Унію, а ў 1646 становіцца архімандрытам Ялецкага ўніяцкага манастыра (Чарнігаўшчына).
К. Транквіліён-Стаўравецкі вядомы як аўтар кніг «Люстра Багаслоўя» (1618), «Евангелле навучальнае» (1619) і «Перла шматкаштоўнае» (1646). Таксама, аўтар філасофска-публіцыстычных трактатаў, павучанняў, вершаваныя твораў. «Люстра Багаслоўя» і «Перла шматкаштоўнае» напісаны на старабеларускай мове, «Евангелле навучальнае» — на царкоўнаславянскай. Кнігі мелі папулярнасць у Вялікім Княстве Літоўскім, Расіі, Балгарыі, Украіне. З'явіліся рукапісных копіі і пераклады. Найбольш цікавы пераклад на рускую мову «Люстра Багаслоўя», выкананы Феафанам з Чудава манастыра.
Пазней, у Расіі творы К. Транквіліёна-Стаўравецкага паводле царскага ўказу і загаду патрыярха Філарэта кнігі сабралі з манастыроў і цэркваў і публічна спалілі. Папулярнасць твораў пісьменніка ў ВКЛ прычынілася іх перавыданню Магілёўскай друкарняй Максіма Вашчанкі («Евангелле навучальнае», каля 1697; «Перла шматкаштоўнае», 1699).
Літаратурная творчасць
К. Транквіліён-Стаўравецкі валодаў літаратурным талентам. У яго казаннях дамінавалі эсхаталагічныя матывы. Істотны момант дактрыны — прыхільнасць да ідэі чатырох брамаў, якія наканавана пераадолець чалавеку: смерць, Божы суд, геенскія пакуты — для грэшнікаў і нябесныя царскія вароты — для праведнікаў. Пісьменнік нагадваў пра ўсеўладнасць смерці, яе здольнасць імгненна ператвараць весялосць — у смутак, спакой — у адчай, музыку — у стогны. Смерць замест парфуму нясе смурод; пекнасць і прыгажосць ператварае ў брыдкасць і пачварнасць; з яе прыходам выяўляецца і сапраўднае стаўленне да памерлага людзей.
Пісьменнік намаляваў каларытныя сцэны. Смерць для распуснікаў, клятваадступнікаў, срэбралюбцаў і іншых грэшнікаў — невыносная пакута. У гэты момант грэшнік бачыць праваруч анёлаў, якія смяюцца і прамаўляюць: «Не ведаў годнасці — стаў скацінай»; злева набліжаюцца д'яблы, якія, нібы галодныя ільвы, чакаюць яго душы. Уверсе грэшнік бачыць, як суддзя адварочвае твар ад яго, унізе стаіць Смерць, як люты кат, а пад ёю пекла і бяздоннае мора сернага агню. Памірае грэшнік у роспачы, без пакаяння. Д'яблы гвалтам выдзіраюць душу і нясуць яе ў цёмныя месцы, там яна ў пакутах будзе сядзець з дэманамі да суднага дня. Праведнік жа адыходзіць з вясёлай душой, уцешаны тым, што развітваецца з «домам цямніц», «тварам няпраўды», «грэхатворнай краіны», перасяляецца ў «зямлю абяцаную», у «Нябесны Ерусалім», да сваёй «вечнай і радаснай Айчыны».
Божаму суду папярэднічае прыход Антыхрыста, зруйнаванне свету вогненнай плынню, пакаранне Антыхрыста і яго слуг, стварэнне новых нябёс і новай зямлі, усеагульнае ўваскрашэнне і паўстанне перад Богам. У традыцыйныя хрысціянска-міфалагічныя сюжэты К. Транквіліён-Стаўравецкі прынёс свае мастацкія дэталі. Яркія карціны ўваскрашэння праведнікаў і грэшнікаў. Уваскрэшаныя людзі будуць пазбаўленыя «плюгаўстваў», што ідуць праз цела, як, напрыклад, пот, малако, семя. Застануцца ўнутраныя органы, што напоўняцца «салодкімі воннасцямі». Пачуцці застануцца, як і вочы, вушы, вусны, язык, ноздры, рукі. Уваскрэшаныя праведнікі будуць людзьмі аднаго веку, у Хрыстовым веку, трыццаці гадоў. Мужчыны і жанчыны пазбавяцца юру і пажадлівасці, між імі пачнуцца выключна духоўныя адносіны. Целы людзей атрымаюць новыя якасці: яны змогуць пераадольваць любыя перашкоды і адлегласці, апынацца там, дзе пажадае душа. Грэшнікі таксама ўваскрэснуць, аднак целы іх будуць чорныя і гідкія, смуродлівыя, «як гнілыя псы». Яны ўваскрэснуць у непрывабным выглядзе з фізічнымі і цялеснымі хібамі, якія мелі ў зямным жыцці — бязрукія, бязногія, сляпыя, паршывыя, шалёныя.
Кірыла Транквіліён-Стаўравецкі — прадстаўнік паэзіі эпохі Барока, з характэрным для яе філасофска-тэалагічным ухілам. Трактаты «Зярцала багаслоўя» і «Евангелле вучыцельнае» ўключалі паэтычныя тэксты, а твор «Перла шматкаштоўнае» быў амаль напалову напісаны вершамі. Паэт выклаў у іх сваё вучэнне аб Тройцы, анёлах, растлумачыў Гасподнюю малітву, перадаў адносіны да святых апосталаў («Пахвала апосталам святым»), мучанікаў за веру («Пахвала святым мучанікам»), тэолагаў мінулага («Пахвала свяціцелям альбо багаслоўцам») і манахаў («Пахвала нявіннікам праўдзівым»). У склад «Перла шматкаштоўнага» увайшоў цыкл вершаў, напісаных з нагоды найважнейшых царкоўных падзей: «Пахвала на слаўны дзень Нараджэння Госпада Ісуса Хрыста», «Пахвала на прасветлы дзень Уваскрашэння Хрыстова», «Песня пахвальная на слаўны дзень Узнясення Хрыстова», «Песня пахвальная на прасветлы дзень Зыходу Духа Святога», «Пахвальная песня на слаўны дзень Пераўтварэння Хрыстова», «Пахвала на слаўны дзень Богаз'яўлення». Вершаваныя творы вызначаліся глыбінёй думкі, мастацкасцю і вытанчанасцю форм.
Светапогляд
К. Транквіліён-Стаўравецкі выявіўся як багаслоў, яго ўяўленні аформіліся ў вучэнне пра чатыры «сусветы» — «нябачны», «бачны», «малы», «зласлівы», а таксама два адмысловыя месцы — «вавілонскае» і «цудоўны нябесны Ерусалім».
Да нябачнага сусвету багаслоў залічваў свет анёлаў, «анёльскую бытнасць». Паводле яго ўяўленняў, анёлы створаны Богам у імгненне вока, у невымернай колькасці: іх лік вядомы толькі Госпаду. Колькасць анёлаў не змяняецца, яны не нараджаюцца і не паміраюць. Анёлы не маюць плоці, валодаюць выключнай сілай і магчымасцямі, перамяшчаюцца імгненна, без перашкод праходзяць праз усялякае цела. Анёлы не абмежаваныя месцам жыхарства, яны паўсюль і ва ўсім. Між сабой яны абменьваюцца інфармацыяй без голасу і слова. Яны ўсе падобныя, але між імі існуе іерархія, вядомая толькі Богу.
Мошэ Сафдзі
Мошэ Сафдзі (Moshe Safdie; нар., , Палесціна (цяпер Ізраіль)) — ізраільскі, канадскі і амерыканскі архітэктар.
Bambuseae
Bambuseae — трыба аднадольных раслін падсямейства.
Агульная характарыстыка
Бамбукавыя з’яўляюцца найбольш разнастайнай трыбай у сямействе злакаў і змяшчаюць каля 75 родаў і больш за тысячу відаў. Пашыраны ў тропіках і субтропіках Азіі, Афрыкі, Аўстраліі, Паўднёвай і Паўночнай Амерыкі, на астравах Ціхага акіяна.
Мошэ Сафдзі
Біяграфія
Калі яму было 24 гады, яго дыпломная праца была абрана для ажыццяўлення на Сусветнай выставе 1967 года (Expo 67), якая праходзіла ў Манрэалі. Гэты праект пад назвай Хабітат 67 (Habitat 67), уяўляе сабой жылы комплекс, збудаваны з аб’ёмных элементаў, якія ўстаноўлены на месца падобна блокам канструктара Lego. У 1967 годзе Мошэ вярнуўся ў Ізраіль, дзе ўдзельнічаў у аднаўленні старога Іерусаліма. У 1978 годзе пераехаў у ЗША ў сувязі з выкладаннем у Гарвардскім універсітэце.
Пражывае ў Кембрыджы (Масачусетс, ЗША), з’яўляецца грамадзянінам Канады, Ізраіля і Злучаных Штатаў. Яго кампанія Moshe Safdie and Associates, Inc. мае філіялы ў Таронта і Іерусаліме.
Bambuseae
Агульная характарыстыка
Звычайна маюць паўзучае карэнішча і моцна развіты адраўнелы ствол (саломіну), вышыня якога да 35 м, дыяметр да 30 см. Лісце пераважна ланцэтнае, цвёрдае, з похвамі і кароткім чаранком. Кветкі сабраныя ў каласкі, плод — зярняўка.
Кірыла Транквіліён-Стаўравецкі
Светапогляд
Арыгінальныя ідэі К. Транквіліён-Стаўравецкі выказаў, характарызуючы «бачны» сусвет, да якога ён адносіў пяць стыхій: агонь-святло, паветра, ваду, зямлю і «нябесны круг». Фармальна не адмаўляючы аднаактнага стварэння Зямлі, ён зазначыў, што дакладна і адназначна вырашыць пытанне пра ўзнікненне Зямлі, прасачыць канкрэтныя шляхі і этапы яе развіцця немагчыма. К. Транквіліён-Стаўравецкі адмовіў царкве ў манаполіі на абсалютную ісціну біблейнага тлумачэння стварэння Зямлі і выказаў перасцярогу пазнейшым вучоным, якія будуць ваяўніча абараняць уласныя гіпотэзы.
К. Транквіліён-Стаўравецкі выказаў шэраг натурфіласофскіх ідэй. Ён лічыў, што Зямля з'яўляецца круглай, «яко яблоко». Своеасаблівы погляд меў ён на будову атмасферы і Зямлі, у прыватнасці, прадказаў знаходжанне ў сярэдзіне распаленага рэчыва — магмы, прывёўшы ў якасці аргумента існаванне вулканаў і гейзераў. Цікавымі з'яўляюцца ідэі аб эвалюцыйным шляху развіцця жыцця на Зямлі. Філосаф перакананы, што на першых этапах існавання ўся Зямля была пакрыта вадою і толькі пазней, пад уздзеяннем сонечнага цяпла, на ёй узнік жывёльны і раслінны свет. У «Люстры Багаслоўя» К. Транквіліён-Стаўравецкі ўзняў тэму кругазвароту вады ў прыродзе, вытлумачыў прычыны акіянічных цячэнняў і даў навуковае тлумачэнне ўзнікнення прэснай вады. За 69 гадоў да І. Ньютана ён прадугадаў, што прылівы з'яўляюцца вынікам узаемадзеяння Месяца і Зямлі.
Філосаф не прымаў асноўных палажэнняў міфалагічнай канцэпцыі стварэння жыцця на Зямлі. Гэта пацвярджае яго вывад аб тым, што ўсё жывое — рыбы, птушкі, жывёлы — утварыліся ў вадзе, а чалавек складаецца з тых жа элементаў, што і ўсе астатнія рэчы ў прыродзе. Пры схематызме і пэўнай абстрактнасці тлумачэння ў ім выказана разуменне ўзаемаадносін прыроды і чалавека, які з'яўляецца часткай прыроды, адной з яе форм.
NGC 4918
NGC 4918 (іншае абазначэнне — PGC 44934) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Кірыла Транквіліён-Стаўравецкі
Светапогляд
Глыбінёй вылучалася вучэнне аб чалавеку як трэцім, «малым» сусвеце. У «Люстры Багаслоўя» сфармуляваны палажэнні тэорыі пазнання, вызначаны дзве ступені спасціжэння чалавекам свету — ніжэйшая на ўзроўні органаў пачуццяў (смак, нюх, слых, зрок і дотык), з якіх пачынаецца працэс пазнання, і вышэйшая — з дапамогай розуму і абстрактнага мыслення. К. Транквіліён-Стаўравецкі стварыў гімн чалавечаму розуму як наймагутнейшай, неабмежаванай і вечнай моцы, якой падпарадкоўваюцца астатнія сілы чалавечай душы: воля, памяць, разважлівасць, любоў, даброць і інш. Чалавечы розум — вобраз Бога, з чаго вынікала — чалавек, дзякуючы розуму, набліжаецца да Бога. Філосаф вучыў, што воля і розум свабодныя: не ад наканавання, а ад уласнага выбару чалавека, «самаўладдзя» ды «разважлівасці» залежаць яго дзеянні і лёс. Важны аспект антрапалогіі — вучэнне пра даброці, дараваныя Госпадам: тры бачныя і пяць нябачных. Да ліку бачных Божых дароў К. Транквіліён-Стаўравецкі адносіў самаўладдзе душы, здольнасць чалавека да свабоднага выбару паміж дабром і ліхам. Другі Божы дар — зямное цела, створанае як абалонка несмяротнай і вечнай душы, каб яна праз увесь час жыла ў пакорлівасці і спадзявалася на Божую ласку, а не ўзносілася ганарліва дзеля свайго высокага паходжання. Каб душа ведала пра ўсё, што дзеецца пад Сонцам, Бог стварыў «ваконцы» — зрок, дотык, слых, нюх і смак. Трэці бачны Божы дар — пасяленне чалавека на тым месцы, з якога выпалі анёлы. Жывёлін і гадаў Госпад стварыў, каб яны служылі чалавеку: дрэвы давалі плады, моры — рыбу, зямля — скарбы, месяц служыў вымярэнню часу, Сонца было крыніцай святла. Абавязак чалавека не пераходзіць межы сваіх запатрабаванняў, разумна карыстацца дарамі. На атрапалогію філосафа ўплыў аказалі Васіль Вялікі («Шасцідзённік») і Грыгорый Ніскі («Пра чалавека»).
NGC 4918
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кірыла Транквіліён-Стаўравецкі
Светапогляд
Акцэнт тэалагічных разважанняў скіраваны на праблему спазнання Бога. К. Транквіліён-Стаўравецкі лічыў магчымым спасціжэнне сутнасных праяў творцы пры выкананні некалькіх умоў — найперш сталага жыцця з «чыстым сэрцам», шчырасці памкненняў, пачуцця страху перад Госпадам і сваёй мізэрнасці перад ім. Сузіраць Бога хрысціянін можа выключна ў «тонкім, пакорлівым, ціхім і прасветлым духу». Спасціжэнне Абсалюту адбываецца праз словы, што маюць сімвалічнае значэнне. Гэта дазваляе пазбегнуць персаніфікацыі Бога. Так, назоўнік «вочы», ужыты пры апісанні Госпада, сімвалізуе веданне Богам усіх рэчаў, якія ён стварыў; калі ўжываецца назоўнік «ногі», дык ён азначае імгненнасць пераадолення Госпадам розных адлегласцей, «сон» — Божае доўгацярпенне, «старасць» — Божую спрадвечнасць і вечнасць. Абстрактныя назоўнікі не ўспрымаюцца літаральна. Бог — святло, але не тое, якое ведаюць людзі, гэта «святло над святлом». Бог — прамудрасць, але не тая, якую ведаюць людзі; гэта «звышпрамудрасць і найвышэйшы розум». У блізкім рэчышчы багаслоў паказваў і сутнасць іншых дэфініцый. Пры вызначэнні Божых імёнаў К. Транквіліён-Стаўравецкі абапіраўся на Дыянісія Арэапагіта, яго творы: «Пра Божыя імёны» і «Містычнае багаслоўе».
Багаслоў не бачыў супярэчнасці ў меркаванні, што Абсалют — адначасова «тройца» і «адзінка». Бог адзіны, але траякі ў сваіх іпастасях. Бог Айцец, Бог Сын і Бог Святы Дух роўныя між сабою, бясконцыя ў часе. Але кожная з іпастасяў адзінага Бога мае свае рысы, уласцівасці, якія даюць падставы гаварыць пра іх траічнасць у адзіным. Прыкмета Айца — ненароджанасць, Сына — народжанасць, Святога Духа — выпраменьванне, зыходжанне. К. Транквіліён-Стаўравецкі пазбягаў арыянства і ў той жа час адмяжоўваўся ад вучэння Савелія, паводле якога Божыя персоны не маюць адметнасцей. Тры персоны злучаныя ў адзінстве праз суіснаванне. Падмацоўваючы свае тэзісы спасылкамі на царкоўныя аўтарытэты — Яна Дамаскіна, Васіля Вялікага, Рыгора Назіянзіна і Аўгусціна — багаслоў, гаворачы пра неспазнаную таямніцу «тройцы», ужывае аднак прыём абсалютнай веры ў неспазнаную таямніцу без лагічных доказаў.
Не парываючы з хрысціянскай традыцыяй, К. Транквіліён-Стаўравецкі ўлічваў дасягненні навукі, імкнуўся растлумачыць прыродныя заканамернасці, раскрыць асаблівасці чалавечага розуму.
Валянцін Стэфановіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1972 г. у Мінску.
У пачатку 90-х гг. удзельнічаў у акцыях Беларускага народнага фронту, у 1994 г. быў назіральнікам ад БНФ на першых прэзідэнцкіх выбарах у Беларусі.
У 1996 г. стаў сузаснавальнікам «Маладога Фронту», у 1997 г. абраны сустаршынёй арганізацыі, але неўзабаве пакінуў яе.
З верасня 1998 г. — у праваабарончай арганізацыі «Вясна». Намеснік старшыні з 2000 года.
27 кастрычніка 2022 г. — у рамках 41-га Кангрэса Міжнароднай федэрацыі за правы чалавека (FIDH) Валянцін Стэфановіч быў пераабраны віцэ-прэзідэнтам FIDH.
Арышт і ўвязненне
14 ліпеня 2021 г. арыштаваны сілавымі органамі рэжыму Лукашэнкі ў сябе дома. Першапачаткова разам з іншымі кіраўнікамі «Вясны» Алесем Бяляцкім і Уладзімірам Лабковічам абвінавачаны ў тым, што праваабаронцы «не зарэгістравалі арганізацыю, якой яны кіруюць, ва ўстаноўленым парадку ў якасці юрыдычнай асобы, а таксама ў якасці падаткаплацельшчыка, і не прадставілі адпаведныя звесткі ў падатковыя органы, чым схавалі ад падатковых органаў звесткі аб ажыццёўленых выплатах, асобах, якія выплацілі ад імя арганізацыі працы (якія аказалі паслугі) і ўхіліліся ад прызнання арганізацыі падаткавым агентам». Потым дадаткова разам з імі абвінавачаны ў кантрабандзе і «фінансаванні групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак».
3 сакавіка 2023 г. у судзе Ленінскага раёна суддзя Марына Запаснік прызначыла Стэфановічу 9 гадоў зняволення ў калоніі ва ўмовах узмоцненага рэжыму. У сваім апошнім слове Валянцін адзначыў: «''Я яшчэ раз заяўляю, што мой пераслед звязаны выключна з маёй праваабарончай дзейнасцю — легітымнай і мірнай. Гэты пераслед з’яўляецца выключна палітычна матываваным. Але дзейнасць „Вясны“ гэта ніякім чынам не спыніць''». Прысуд па разгляду апеляцыйнай скаргі быў пакінуты без зменаў.
Сям’я
Мае сына і дзве дачкі.
Узнагароды
25 сакавіка 2023 года ўзнагароджаны медалём ордэна Пагоні.
Катану
Катану (Cotonou) — фінансавая сталіца і найбуйнейшы горад Беніна. Па афіцыйных дадзеных, на 2006 насельніцтва налічвала 761137 жыхароў, аднак, некаторыя папярэднія падлікі паказваюць, што колькасць гараджан можа дасягаць 1,2 мільёна. Насельніцтва ў 1960 складала ўсяго 70 000. Гарадская тэрыторыя працягвае пашырацца, у асаблівасці, у бок захаду. Горад знаходзіцца на паўднёвым усходзе краіны, паміж Атлантычным акіянам і возерам Нукуе.
Ералы (Карагандзінская вобласць)
Ералы — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Азёрнай сельскай акругі. Код КАТА — 355661200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 221 чалавек (106 мужчын і 115 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 134 чалавекі (68 мужчын і 66 жанчын).
Універсітэт Парыж IV Сарбона
Універсітэт Парыж IV Сарбона — французскі дзяржаўны гуманітарны ўніверсітэт. Часткова ўніверсітэт размешчаны ў гістарычным будынку Сарбоны, але таксама мае філіялы ў 6-й, 7-й і 8-й муніцыпальнай акрузе Парыжа. Універсітэт Парыж IV — Сарбона, як і астатнія 12 Парыжскіх універсітэтаў, заснаваны ў 1970 годзе з прычыны рэформы ўніверсітэтаў пасля майскія падзей 1968 года.
У 2018 годзе ўвайшоў у склад новага Універсітэта Сарбона.
Структура
Факультэты:
Вілкуочэй
Вілкуо́чэй (Vilkuočiai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Рымшэ. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Маздок
Маздок (Моздок) — горад (з 1785) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Маздоцкага раёна Паўночнай Асеціі. Насельніцтва 40,8 тыс. чал. (2005), другі па колькасці насельніцтва горад рэспублікі. Заснаваны ў 1759 годзе.
Горад размешчаны левым беразе ракі Церак, за 92 км ад Уладзікаўказа.
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці: вінзавод, мясакамбінат, малочны завод, хлебазавод, півавараны завод. Лёгкая прамысловасць: гардзінная фабрыка. Цэлюлозна-папяровая прамысловасць: кардонная фабрыка. Цагельня. Чыгуначная станцыя.
Нацыянальны склад насельніцтва (2002): рускія — 62,73 %, асеціны — 7,66 %, армяне — 6,12 %, кумыкі — 4,55 %, чачэнцы — 4,25 %, кабардынцы — 3,16 %, карэйцы — 2,39 %.
Доржні
До́ржні (, Доржни) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Сяргей Дзмітрыевіч Сталяроў
Сяргей Дзмітрыевіч Сталяроў (Сергей Дмитриевич Столяров) — акцёр тэатра і кіно. Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1951). Народны артыст РСФСР (1969). Член КПСС з 1958 года.
Біяграфія
Скончыў акцёрскі факультэт Тэатральнай школы Пралеткульта ў 1931 годзе. У 1932—1934 гадах — акцёр МХАТа, у 1934—1938 гадах — ЦТКА, у 1940—1942 гадах — Тэатра імя Массавета, з 1944 года — Тэатра-студыі кінаакцёра.
У 1935 годзе Сталяроў адыграў сваю першую прыкметную ролю ў кіно — лётчыка Уладзіміра ў фільме А. П. Даўжэнкі «Аэраград». Убачыўшы яго ў гэтай ролі, рэжысёр Аляксандраў без проб прапанаваў яму ролю Івана Мартынава ў фільме «Цырк».
Мікалай Аляксеевіч Сазонаў
{{Навуковец |Імя                 = Мікалай Аляксеевіч Сазонаў |Арыгінал імя        = |Навуковая сфера     = электрыфікацыя сельскай гаспадаркі |Месца працы         = Цэнтральны НДІ механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі Нечарназёмнай зоны СССР |Навуковая ступень   = {{Навуковая ступень|доктар|тэхнічных навук}} |Навуковае званне    = {{Навуковае званне||0}}, {{Навуковае званне|АН БССР|0}}, {{Навуковае званне|АСГН БССР|0}} |Альма-матэр         = |Навуковы кіраўнік   = |Знакамітыя вучні    = |Вядомы як           = |Вядомая як          = |Узнагароды і прэміі = {{{!}} style="background:transparent" {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга}} {{!!}} {{Ордэн Знак Пашаны}} {{!}}} |Роспіс              = |Шырыня роспісу      = |Сайт                = |Вікікрыніцы            = }}
Біяграфія
Скончыў Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча імя Н. Э. Баўмана (1929). Працаваў навуковым супрацоўнікам, загадчыкам лабараторыі ва Усесаюзным электратэхнічным інстытуце. З 1933 г. дырэктар Усесаюзнага НДІ электрыфікацыі сельскай гаспадаркі (Масква), у 1938—1947 гг. кіраўнік аддзела па выкарыстанні электраэнергіі ў сельскай гаспадарцы Маскоўскага НДІ механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі. У 1948—1954 гг. ва Усесаюзным НДІ электрыфікацыі сельскай гаспадаркі, адначасова ў 1948—1952 гг. кіраўнік работ па выяўленні мясцовых энергетычных рэсурсаў Беларусі для электрыфікацыі сельскай гаспадаркі рэспублікі. У 1954—1958 гг. прафесар Маскоўскага інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі. У 1959—1961 гг. акадэмік-сакратар Аддзялення механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР, з 1961 г. кіраўнік аддзела Цэнтральнага НДІ механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі Нечарназёмнай зоны СССР (Мінск).
Навуковы і практычны ўклад
Работы па пытаннях прымянення электраэнергіі ў сельскай гаспадарцы, праблемах павышэння каэфіцыента магутнасці ў электрычных устаноўках. Прапанаваў метады разліку асінхронных электрарухавікоў.
Аўтар каля 100 навуковых прац, у тым ліку 2 манаграфій.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны», медалямі.
Джак’якарта
Джак’яка́рта (Yogyakarta), скарочана Джок’я (Yogya, Jogja) — горад на востраве Ява ў Інданезіі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай асаблівай акругі. Насельніцтва (2012 г., разам з прыгарадамі) — 2 389 200 чал. Джак’якарту часцяком называюць культурнай сталіцай Явы.
Гісторыя
Да сярэдзіны XVIII ст. на месцы Джак’якарты існавала некалькі буйных паселішчаў. У 1755 г. вылучана як сталіца асобнага султаната Джак’якарта. Яе першапачатковым цэнтрам з’яўлялася Кота-Гедэ, сталіца султаната Матарам. У 1758—1765 гг. быў пабудаваны новы адміністрацыйны комплекс Таман-Сары. У 1812 г. горад пацярпеў ад захопу брытанскімі салдатамі.
У 1945 г. султан Хаменгкубавона IX падтрымаў барацьбу за незалежнасць Інданезіі. У 1946—1948 гг. у Джак’якарце месціўся інданезійскі ўрад. У 1950 г. была створана асаблівая акруга Джак’якарта, у якой горад Джак’якарта выконвае функцыю адміністрацыйнага цэнтра.
Эканоміка
Галоўнымі галінамі эканомікі горада Джак’якарта з’яўляюцца перапрацоўчая і тэкстыльная прамысловасць, транспарт, гандаль, банкаўская справа і турызм. Турызм дае болей за 20 % прыбыткаў. З развіццём турыстычнай сферы шчыльна звязана рамесная вытворчасць. Джак’якарта — сусветна вядомы цэнтр батыка. Вуліца Джалан-Малібора паміж палацам султана і чыгуначнай станцыяй славутая гандлёвымі і культурнымі ўстановамі.
Культура
Горад Джак’якарта часцяком называюць культурнай сталіцай Явы. У ім працуе 10 вышэйшых навучальных устаноў, у тым ліку інданезійская Акадэмія мастацтваў, некалькі музеяў і мастацкіх галерэй. У Джак’якарце зберагаюцца традыцыі ювелірнага мастацтва і вытворчасці батыка, старажытны традыцыйны тэатр, арганізуюцца выставы і фестывалі.
Казятын (Гарохіўскі раён)
Казятын (Козя́тин) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Элізабет Дылер
Элізабет Дылер, таксама вядомая як Ліз Дылер (Elizabeth Diller, нар., ) — амерыканскі архітэктар і партнёр кампаніі Diller Scofidio + Renfro, сузаснавальнікам якой яна з’яўляецца з 1979 года. Прафесар архітэктуры ў Прынстанскім універсітэце. Нарадзілася ў 1954 годзе ў Лодзі, Польшча, у яўрэйскай сям’і. Сям’я эмігравала ў ЗША ў 1960 годзе, калі ёй было шэсць гадоў.
Дылер атрымала ступень бакалаўра архітэктуры ў 1979 годзе ў Школе архітэктуры Купер Юніён. Падчас вучобы яна пазнаёмілася з Рыкарда Скафідзіа; ён быў яе настаўнікам. Пасля атрымання ступені яны пажаніліся ў 1980-х гадах. З 2000-х гадоў яна стала вядомая сваёй працай з канцэптуальнай архітэктурай, музеямі і іншымі культурнымі ўстановамі.
Колміў
Колміў (Ко́лмів) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бобра
Назву Бобра маюць:
Жан Манэ
Жан Омер Мары Габрыэль Манэ (Jean Omer Marie Gabriel Monnet;  — ) — французскі прадпрымальнік і дзяржаўны дзеяч.
Лічыцца адным з заснавальнікаў Еўрапейскага Саюза, з-за чаго вядомы як «бацька аб’яднанай Еўропы».
Біяграфія
У 1943—1944 гадах уваходзіў у склад Французскага камітэта нацыянальнага вызвалення. У 1946—1950 гадах з’яўляўся кіраўніком французскай Генеральнай камісіі па планаванні і распрацоўваў праграмы мадэрнізацыі французскай эканомікі. У гэты час у яго ўзнікла ідэя прыцягнуць у заходнееўрапейскую горназдабыўную прамысловасць былога ворага — Германію. Вынахад, прапанаваны Манэ, складаўся ў стварэнні міжнароднай арганізацыі, якая паставіла б пад свой кантроль усю еўрапейскую вытворчасць вугалю і сталі. Тым самым, з аднаго боку, будзе забяспечаны агульны рынак гэтых тавараў, што стане садзейнічаць гаспадарчаму адраджэнню Еўропы, а з другога — ні адна дзяржава не зможа таемна выкарыстоўваць гэтыя рэсурсы для ваенных мэтаў. Пасля атрымання згоды ад канцлера ФРГ Конрада Адэнаўэра міністр замежных спраў Францыі Рабер Шуман агучыў ідэю Манэ, якая стала вядомай пазней як «план Шумана», ва ўрадавай заяве ад 9 мая 1950 года. Манэ стаў першым старшынёй створанага пры ўдзеле некалькіх краін Еўрапейскага аб’яднання вугалю і сталі.
Ахенскае возера
Ахенскае возера — самае вялікае і маляўнічае з альпійскіх азёр у аўстрыйскім Ціролі. Яно акружана стромка схіламі гор, якія што ўздымаюцца да 2000 м вышынёй і спускаюцца да самай вады.
Даўжыня Ахенскага возера, якое адрозніваецца выдатным блакітным колерам вады, 8 км, шырыня ад 1 да 2 км, а глыбіня да 133 метраў. Якасць вады ў возеры параўнальна з пітной вадой, а празрыстасць вады дасягае дзесяці метраў углыб. Тэмпература вады гэтага горнага возера рэдка перавышае 20 °C.
Дзякуючы свайму памеру і вятрам возера выдатна падыходзіць для катання на парусніках і заняткаў віндсерфінгам.
Буда (Буда-Кашалёўскі раён)
Бу́да (, Буда) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпініцкага сельсавета.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Чачэрск — Буда-Кашалёва.
Драўляная забудова ўздоўж кароткай прамалінейнай шыротнай вуліцы.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1925 годзе ў Ліпініцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Світанак» (цэнтр — вёска Ліпінічы).
Мікеланджэла Пісталета
У 1990-я гады стварыў мультыдысцыплінарны праект «Чытадэльартэ» («Горад мастацтва»). У 2003 годзе на Венецыянскай біенале атрымаў «Залатога льва».
Шкіў
У адрозненне ад блока, шкіў перадае кручэнне з восі на рамень;
Бондараўшчына
Назву Бондараўшчына маюць:
Савелій Яфімавіч Паўлаў
Савелій Яфімавіч Паўлаў (нар. 1934, в. Самуйлы, цяпер Браслаўскі раён) — беларускі савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1934 годзе ў вёсцы Самуйлы. Член КПСС з 1956 года.
З 1953 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1953—2010 гг. — журналіст раённай газеты, вайсковец Савецкай арміі, намеснік рэдактара, рэдактар Браслаўскай раённай газеты «Звязда», загадчык аддзела, адказны сакратар, намеснік рэдактара газеты «Чырвоная змена», сакратар Маладзечанскага абкама, намеснік загадчыка аддзела прапаганды і агітацыі ЦК ЛКСМ Беларусі, супрацоўнік апарата ЦК Кампартыі Беларусі, першы намеснік загадчыка, загадчык аддзела прапаганды і агітацыі ЦК Кампартыі Беларусі, рэктар Мінскай вышэйшай партыйнай школы, прафесар Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, прафесар Інстытута парламентарызму і прадпрымальніцтва.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 8-11-га скліканняў. Дэлегат XXV і XXVI з’ездаў КПСС.
Жыве ў Беларусі.
Бібліяграфія
Таксама аўтар публіцыстычных кніг «Каштаны наливаются гневом», «Репортаж с борта Земли», «Вендетта по-американски», «Осторожно: глобализм!» і інш.
Муса аль-Кані
Муса Аль-Кані (موسى الكوني) — лівійскі палітык і дыпламат. Займаў пасаду намесніка прэм’ер-міністра Урада нацыянальнай згоды Лівіі з сакавіка 2016 года па студзень 2017 года. Уяўляў Паўднёвую Лівію, адкуль ён родам. Аль-Кані таксама быў адным з віцэ-прэзідэнтаў Прэзідэнцкага савета да сваёй адстаўкі. Аль-Кані сышоў у адстаўку з-за няздольнасці УНЗ кіраваць краінай.
З 2005 года і прыкладна да пачатку грамадзянскай вайны 2011 года ён займаў пасаду генеральнага консула Лівіі ў Малі. Малійскі ўрад абвінаваціў яго ў спробе вярбоўкі наймітаў-туарэгаў для барацьбы супраць паўстанцаў.
Васюнай (Ігналінскі раён)
Васю́най (Vosiūnai), традыцыйная беларуская назва — Васенічы  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 5 км на ўсход ад Навікая, на левым беразе Дзісны, на граніцы з Беларуссю. Насельніцтва 43 чал. (2001 г.). Дзейнічае драўляны касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (пабудаваны ў 1921 г.). Вёска з’яўляецца самым усходнім населеным пунктам Літвы
Каладэжэ
Каладэжэ (Колоде́же) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Нукуе
Нукуе — возера на поўдні Беніна. Складае 20 км у даўжыню і 11 км у шырыню. Знаходзіцца на поўначы ад горада Катану. На паўночным беразе возера размешчана воднае паселішча Ганвіе. Нукуе з'яўляецца важным месцам пражывання для птушак.
Альшоўка
Альшоўка (Ольшовка) — рака ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі і Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі, левы прыток ракі Беседзь (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 28 км, з іх 14 км у Хоцімскім раёне. Плошча вадазбору 164 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Пачынаецца з сеткі меліярацыйных каналаў у Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі (каля 14 км). Вадазбор нізінны на ўскраіне Аршанска-Магілёўскай раўніны. Упадае ў Беседзь у гарадскім пасёлку Хоцімск.
Прытокі — Карэнная, Рышт, ручаі. Каля вёскі Альшоў 1 (Хоцімскі раён) на рацэ плаціна і вадасховішча.
NGC 4919
NGC 4919 (іншыя абазначэнні — UGC 8133, MCG 5-31-97, ZWG 160.94, DRCG 27-79, PGC 44885) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канстанцін Казлоўскі
Канстанцін (Косцік) Казлоўскі (, х. Макрэц, цяпер  —, в. Лаўцы) — беларускі Праведнік свету.
Спіс аб’ектаў PGC (882001—883000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (882001—883000)
Канстанцін Казлоўскі
Біяграфія
Бацька Косціка Рыгор Казлоўскі працаваў на млыне ў пана Мерца. Сям'я Казлоўскіх была небагатая, мела ўсяго 1,5 гектара зямлі. Яшчэ дзіцём бацькі аддалі яго на навуку да мясцовага яўрэя-шаўца, дзе ён навучыўся размаўляць на ідыш. На жыццё Казлоўскія зараблялі дробным гандлем. Косцік ездзіў на кані па навакольных вёсках, прадаваў і скупляў тавар. Быў вядомым у наваколлі самагоншчыкам. Першая жонка Косціка памерла падчас родаў у 1938 годзе. Ён сам гадаваў пяцярых дзяцей.
Восенню 1941 года, калі немцы пачалі арганізоўваць у Навагрудку гета, нямногім удалося збегчы ад немцаў. Сярод шчасліўцаў быў Туўя Бельскі з жонкай і братамі, які з дзяцінства быў знаёмы з Казлоўскім. Жонка Бельскага стала першай, каго Казлоўскі хаваў на сваім хутары. Па просьбе Бельскага Косцік Казлоўскі перадае ліст у гета з заклікам далучацца да ляснога яўрэйскага партызанскага атраду. Праз некалькі дзён сямёра вязняў гета ўцякаюць на хутар Казлоўскага адкуль іх у лес забірае Бельскі. Казлоўскі купляў яўрэям лекі, перадаваў лісты і ежу. Уцекачоў з гета хаваў у бульбяных ямах, на гарышчы, пад падлогай на кухні, у гумне. Брат Косціка Іван працаваў паліцаем у Навагрудку. Сваю пасаду ён выкарыстоўваў для таго, каб дапамагаць яўрэям арганізоўваць уцёкі, здабываць для Бельскіх зброю і збіраць неабходную інфармацыю. Дзякуючы яму Косцік ведаў усё, што адбываецца ў гета і якія планы ёсць у немцаў. Івана застрэлілі і спалілі ў адрыне ля лідскай шашы.
Увесну 1944 немцы даведаліся пра дзейнасць Казлоўскага. Разам з сям'ёй ён некалькі месяцаў, да 9 ліпеня, правёў у лесе. Пасля вайны жыў у вёсцы Лаўцы, дзе да пенсіі працаваў загатоўшчыкам. Пахаваны на мясцовых могілках.
Манале
Манале (Monale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 1013 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 111 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 14013. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Caterina d'Alessandria.
Іван Львовіч Баратынскі
Іван Львовіч Баратынскі (? — да 1537) — князь.
Біяграфія
Паходзіў з роду князёў Баратынскіх. Нарадзіўся ў сям’і Льва, сына Аляксандра Андрэевіча Баратынскага, заснавальніка роду.
Збег з Масквы на Літву; звароту ягонай жонкі, якая засталася ў Маскве, патрабуе кароль Жыгімонт. Баратынскі атрымаў у 1509 годзе 30 бочак жыта, а ў 1516 годзе — прывілей на дзве пусткі — Некрашэўшчыну i Міткоўшчыну ў Мейшагольскім павеце; падобны прывілей на пустыя землі ў тым жа павеце ён атрымаў таксама ў 1522 годзе. У 1525 годзе ён меў судовую справу з князем Свірскім за закладзеныя тым Кабыльнікі, а ў наступным з яго знялі абвінавачванне ў здрадзе. У перапісе шляхты 1528 года запісана, што даваў у войска 8 коняў; у 1529 годзе атрымаў пусткі Місеўшчыну i Шчапанаўшчыну ў Мейшагольскім павеце.