cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Казань-Арэна
З'яўляецца хатняй арэнай казанскага футбольнага клуба «Рубін». Адзін з найбольш ёмістых стадыёнаў Расіі. Адзін з аб'ектаў правядзення Сусветнай летняй Універсіяды 2013 года, чэмпіянату свету па водных відах спорту 2015 года і чэмпіянату свету па футболе 2018 года. Адзіны ў свеце футбольны стадыён, на якім ўстаноўлена 12 сусветных рэкордаў у плаванні.
Тыгран II
Тыгранакерт
Для процідзеяння пануючаму іранскаму ўплыву і з мэтай далейшай элінізацыі, у Тыгранакерт была пераселена вялікая колькасць насельніцтва заваяваных эліністычных гарадоў. Таксама Тыгран заахвоціў вялікую колькасць яўрэяў перасяліцца сюды, а таксама сілком перасяліў у Тыгранакерт жыхароў спустошаных гарадоў Кападокіі і Камагены, якія былі ім заваяваны каля 77 года да нашай эры. Страбон піша: «Тыгран, цар армянскі, паставіў іх у цяжкае становішча падчас набегу на Кападокію; цар выгнаў усіх мазакенаў у Месапатамію, склаўшы з іх насельніцтва Тыгранакерта. Пазней, пасля ўзяцця Тыгранакерта, тыя, хто быў у стане, вярнуліся на радзіму».
У іншым месцы сваёй «Геаграфіі» Страбон сцвярджае, што Тыгран перасяліў у сваю сталіцу жыхароў 12 грэчаскіх гарадоў, у той час як Апіян ацэньвае колькасць гвалтоўна пераселеных з Кападокіі і Кілікіі ў 300 тысяч. Плутарх згадвае, што акрамя грэкаў з Кілікіі, Тыгран перавёў у Тыгранакерт насельніцтва спустошаных раёнаў Адыябены, Асірыі, Кардуены і Кападокіі: «З іншых народаў ён сагнаў з ранейшых месцаў таксама качавыя плямёны арабаў, якіх пасяліў бліжэй да сваёй сталіцы, каб выкарыстоўваць іх для гандлёвых патрэб.». Плутарх дадае таксама, што «Тыгранакерты мелі шмат скарбаў і дарагіх прынашэнняў багам, бо прыватныя асобы і кіраўнікі наперабой пашыралі і ўпрыгожвалі горад, жадаючы дагадзіць цару.».
Манастыр Путна
Пу́тна (Putna) — мужчынскі праваслаўны манастыр у Румыніі на рацэ Путна. Сёння належыць Румынскай праваслаўнай царкве.
Гісторыя манастыра
«Успення Прасвятой Багародзіцы манастыр Путна» з'яўляецца праваслаўнай святыняй часоў Малдаўскга княства. Заснаваны гаспадаром Стэфанам Вялікім у 1466 годзе. Знешнія ўмацавання і ўязныя вежы былі пабудаваны ў 1481 годзе. Сучасная царква была значна перабудавана Васілём Лупу ў 1653—1662 гадах.
Тыгран II
Бітва пры Тыгранакерце
Сваяцтва з Мітрыдатам VI Еўпатарам уцягнула Тыграна ў вайну з рымлянамі. Увосень 73 года да н.э. войска Лукула ўступіла ў Пантыйскае царства, а ў 72 годзе да н.э. Мітрыдат, канчаткова пераможаны рымлянамі ў бітве пад Кабірай, быў вымушаны шукаць абароны ў Тыграна, які адмовіўся яго выдаць. Паводле меркавання армянскага гісторыка Я. А. Манандзяна Тыгран не толькі не рыхтаваўся да вайны з рымлянамі, але і быў заняты выключна працягам будаўніцтва Тыгранакерта. Гэты аптымізм і бяздзейнасць Тыграна падчас Трэцяй Мітрыдатавай вайны, паводле меркавання Я. А. Манандзяна, стала яго вялікай палітычнай памылкай, якая пацягнула за сабой фатальныя наступствы для яго дзяржавы. Тыгран не павінен быў дапусціць, ва ўласных жа інтарэсах, падзення Понта і павінен быў яшчэ да бітвы пад Кабірай аказаць свайму цесцю, Мітрыдату VI, дапамогу, падаўшы яму дапаможныя войскі.
Манастыр Путна
Гісторыя манастыра
Манастыр быў цэнтрам славянска-валашскага пісьменства. Сёння ў ім захоўваецца шмат старых рукапісаў, каштоўных царкоўных прадметаў, надпісаў і інш. помнікаў румынскай культуры (у прыватнасці, Путнянскае евангелле).
Тыгран II
Бітва пры Арташаце
У 68 годзе да н.э. адбылася бітва пры Арташаце, вынікі якой ацэньваюцца па рознаму. Пры гэтым вынікам бітвы і наступнай барацьбы стала тое, што рымлянам не ўдалося заняць «армянскі Карфаген» — горад Арташат. З прыходам зімы яны былі вымушаны здаволіцца захопам Нісібіса ў Месапатаміі. Пасля чаго выматаныя сілы Лукула былі выгнаны з Арменіі. Цікава, што ў армянскім паданні і нацыянальнай гістарыяграфіі практычна не адбіліся падзеі, звязаныя з Лукулам. Так, Маўсес Харэнацы ў адной прапанове паведамляе пра нейкага разбойніка па імі Бадул, які рабаваў армянскія гарады і землі, але прыйшоў Тыгран і прагнаў яго.
Манастыр Путна
Пахаванні
На тэрыторыі манастыра пахаванны:
Тыгран II
Паход супраць рымлян у Малую Азію
Выгнаўшы рымлян са сваіх уладанняў, састарэлы армянскі манарх арганізоўвае новы маштабны паход у Малую Азію. У выніку гэтага паходу армянскімі сіламі былі вызвалены многія ўладанні Пантыйскага Царства, а военачальнікі Фабій і Трыярый, пакінутыя Лукулам на пантыйскіх землях, разгромлены. У выніку сенат зняў з пасады галоўнакамандуючага Лукула.
Супрацьстаянне Тыграна II з Рымам і Парфіяй
Тым часам, скарыстаўшыся армяна-рымскай вайной, супраць панавання Арменіі выступілі парфяне, падбухтораныя Рымам. Тыгран ізноў разграміў іх войскі і прымусіў уцякаць. Здавалася, што сітуацыя спрыяла Тыграну. Аднак у 66 годзе да н.э. новы рымскі палкаводзец, Гней Пампей Вялікі, да якога па дапамогу звярнуўся малодшы сын Тыграна II, які паўстаў супраць свайго бацькі, прывёў у Арменію 50-тысячнае войска. Мітрыдат жа быў канчаткова разбіты рымлянамі, бег у Баспорскае царства і там скончыў жыццё самагубствам. Тыгран II апынуўся не ў стане весці вайну адразу супраць дзвюх магутных дзяржаў — Рыма і Парфіі. Да таго ж супраць яго паўстала і частка армянскай знаці, а таксама насельніцтва шматлікіх заваяваных армянскім царствам краін і гарадоў. У сувязі з гэтым армянскаму цару прыйшлося падпісаць у 66 годзе да н.э. дагавор з Пампеем, паводле якога Тыгран захаваў за сабой толькі Армянскае нагор’е і частку земляў, захопленых у Парфіі. Акрамя таго, ён атрымаў усходнюю частку Малой Арменіі, якая належала дагэтуль Мітрыдату VI. Сірыя, Камагена і Кілікія трапілі пад уладу Рыма. Тыгран II выплаціў 6 тыс. талентаў кантрыбуцыі, захаваў за сабой тытул цара цароў і быў абвешчаны «сябрам і саюзнікам рымскага народа» (socius et amicus populi Romani), што забяспечвала яму абарону Рымскай імперыі ад нападаў парфян. Са складу Вялікай Арменіі Пампей вылучыў Сафену, якая спачатку была аддадзена Тыграну Малодшаму, а потым, калі Тыгран Малодшы апынуўся недастаткова паслухмяным Пампею, была перададзена цару Кападокіі.
Апошнія 10 гадоў кіравання Тыграна II былі мірнымі, а таксама ў гэтыя гады, з прычыны яго старэчага ўзросту, кіраваць яму дапамагаў яго сын, будучы цар Арменіі Артавазд II. Тыгран II памёр у 55 годзе да н.э. ва ўзросце 85 гадоў.
Ландмайстры Тэўтонскага ордэна ў Лівоніі
thumb|275px|[[Лівонія на карце
Іаана Портанцыя 1573 года]] thumb|275px|[[Лівонія на карце
Герарда Меркатара, пасля 1604 года]] У гэтым спісе прыведзены ландмайстры (у крыніцах ужываецца тэрмін магістр (magister, meyster або  ) Тэўтонскага ордэна ў гістарычнай правінцыі Лівонія з 1237 года да ўтварэння ў 1561 годзе свецкага герцагства Курляндскага і Семігальскага.
Хоць лівонскае ландмайстарства (у крыніцах выкарыстоўваецца тэрмін Тэўтонскі ордэн у Лівоніі (Sancta Maria domus Theutonicorum in Liuonia, на ніжненямецкай зафіксаваны варыянты Duitsche orden tho Liflande , Duitsche ordenn tho Lifflandt , Teutsche orden zu Lifflanndt і Teutsche ordenn zu Liefflandt )) карысталася некаторай аўтаноміяй, яно было толькі часткай адзінага Тэўтонскага ордэна. Папа і германскі кайзер былі патронамі і, прынамсі ў тэорыі, яго вярхоўнымі кіраўнікамі. Фармальна гросмайстар Тэўтонскага ордэна ажыццяўляў толькі кантрольныя функцыі. Спачатку гэта не мела вялікага значэння, таму што да 1309 года месца яго пастаяннага месцазнаходжання знаходзілася ў Венецыі, і нават пасля пераезду ў Марыенбург ён не вельмі абмежаваў яго аўтаномію, бо рэдка наведваў Лівонію асабіста ці пасылаў туды прадстаўнікоў для кантролю. Тым не менш, улада гросмайстра была значная, яго савет доўгі час лічыўся роўным загаду і яго інструкцыям падпарадкоўваліся беспярэчна.
Вышкаў-Бурыцкае
Вы́шкаў-Бу́рыцкае (, Вышков-Бурицкое) — былая вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Да 29 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Хаткаўскага сельсавета, да 2 жніўня 1966 года — у склад Вышамірскага сельсавета. Ліквідавана 23 верасня 2011 года.
Сцяг Баварыі
Сцяг Баварыі (Staatsflagge Bayerns) — адзін з сімвалаў федэральнай зямлі Свабодная дзяржава Баварыя.
Афіцыйна ў Баварыі два сцягі, абодва прынятыя 16 лістапада 1953 года, абодва маюць прапорцыі 3:5, абодва выкарыстоўваюць традыцыйныя колеры зямлі — белы і блакітны. Нормы, у якім выпадку выкарыстоўваецца той ці іншы сцяг адсутнічаюць.
У першым варыянце («паласаты сцяг») выкарыстоўваецца палотнішча з памерамі бакоў 3 да 5, верхняя палова белая, ніжняя — блакітная.
Выява герба Баварыі на сцягу не з'яўляецца законнай, але часам выкарыстоўваецца.
(70) Панапея
(70) Панапея (Panopaea) — астэроід галоўнага пояса, які прыналежыць да цёмнага спектральнага класа C і ўваходзіць у склад сямейства Эўноміі. Ён быў адкрыты 5 мая 1861 года нямецкім астраномам Германам Гольдшмітам з дапамогай 4-х цалевага тэлескопа, размешчанага на шостым паверсе яго кватэры ў Лацінскім квартале Парыжа, і названы ў гонар Панапеі, дачкі Нярэя ў старажытнагрэчаскай міфалогіі. Імя было прапанавана брытанскім астраномам Робертам Майнам, — прэзідэнтам Брытанскага каралеўскага астранамічнага таварыства.
(72) Феронія
(72) Феронія — астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 29 мая 1861 года германа-амерыканскім астраномам Крысціянам Петэрсам у абсерваторыі Літчфілд і названы ў гонар старажытнарымскай багіні Фероніі.
Срыніваса Рамануджан
''У гэтага чалавека тамільскае імя без прозвішча. Рамануджан — імя, Срыніваса — імя па бацьку, Аенгор — каста.''
Не маючы спецыяльнай матэматычнай адукацыі, атрымаў выдатныя вынікі ў галіне тэорыі лікаў. Найбольш значная яго праца сумесна з Г. Хардзі па асімптотыцы ліку разбіццяў p(n).
Біяграфія
Рамануджан Срыніваса нарадзіўся 22 снежня 1887 г. на поўдні Індыі. Бацька працаваў бухгалтарам у невялікай тэкстыльнай краме ў горадзе Кумбаканаме Танджорскага раёна Мадраскай правінцыі. Маці была глыбока рэлігійная. Рамануджан выхоўваўся ў строгіх традыцыях замкнёнай касты брахманаў. Ужо ў школе праявіліся яго выдатныя здольнасці да матэматыкі, і знаёмы студэнт з горада Мадраса даў яму кнігі па трыганаметрыі. У 14 гадоў Рамануджан адкрыў формулу Эйлера аб сінусе і косінусе і быў вельмі засмучаны, даведаўшыся, што яна ўжо апублікавана. У 16 гадоў у яго рукі трапіла двухтомнае сачыненне матэматыка Шубрыджа Кара «Зборнік элементарных вынікаў чыстай і прыкладной матэматыкі», напісанае амаль за чвэрць стагоддзя да гэтага (пасля, дзякуючы сувязі з іменем Рамануджана, гэтая кніга была падвергнута грунтоўнаму аналізу). У ім было змешчана 6165 тэарэм і формул, практычна без доказаў і тлумачэнняў. Юнак, які не меў ні доступу ў ВНУ, ні зносін з матэматыкамі, пагрузіўся ў зносіны з гэтым зборам формул. Такім чынам, у яго склаўся пэўны спосаб мыслення, своеасаблівы стыль доказаў. У гэты перыяд і вызначыўся матэматычны лёс Рамануджана.
У 1913 году вядомы прафесар Кембрыджскага ўніверсітэта Г. Хардзі атрымаў дзіўны ліст. Адпраўшчык (а гэта быў Рамануджан) паведамляў, што ён не заканчваў універсітэта, а пасля сярэдняй школы займаецца матэматыкай самастойна. Да пісьма былі прыкладзеныя формулы, аўтар прасіў іх апублікаваць, калі яны цікавыя, бо сам ён бедны і не мае для публікацыі дастатковых сродкаў. Паміж Кембрыджскім прафесарам і індыйскім клеркам завязалася ажыўленая перапіска, у выніку якой у Хардзі назапашваецца каля 120 формул, невядомых навуцы. Па патрабаванні Г. Хардзі ў 27-гадовым узросце Рамануджан пераязджае ў Кембрыдж. Там ён становіцца прафесарам універсітэта, яго выбіраюць у Лонданскае каралеўскае таварыства. Друкаваныя працы з яго формуламі выходзяць адна за адной, выклікаючы здзіўленне, а часам і разгубленасць калег.
У фарміраванні матэматычнага свету Рамануджана пачатковы запас матэматычных фактаў аб’яднаўся з велізарным запасам назіранняў над канкрэтнымі лікамі. Ён калекцыяніраваў такія факты з дзяцінства. Ён валодаў дзіўнай здольнасцю падмячаць велізарны лікавы матэрыял. Па словах Хардзі, «кожны натуральны лік быў асабістым другам Рамануджана». Многія матэматыкі яго часу лічылі Рамануджана проста экзатычнай з’явай, і што ён спазніўся нарадзіцца на 100 гадоў. Не перастаюць здзіўляцца праніклівасці індыйскага генія і матэматыкі нашага часу.
Навуковыя інтарэсы і вынікі
Сфера яго матэматычных інтарэсаў была вельмі шырокая. Гэта магічныя квадраты, квадратура круга, бесканечныя рады, гладкія лікі, разбіцці лікаў, гіпергеаметрычныя функцыі, спецыяльныя сумы і функцыі, якія цяпер носяць яго імя, вызначаныя інтэгралы, эліптычныя і мадулярныя функцыі.
Ён знайшоў некалькі асобных рашэнняў ураўнення Эйлера (гл. Задача аб чатырох кубах), сфармуляваў каля 120 тэарэм (у асноўным у выглядзе выключна складаных тоеснасцей). Сучаснымі матэматыкамі Рамануджан лічыцца найбуйнейшым знаўцам ланцуговых дробаў у свеце. Адным з самых выдатных вынікаў Рамануджана ў гэтай галіне з’яўляецца формула, у адпаведнасці з якой сума простага лікавага рада з ланцуговым дробам у дакладнасці роўная выразу, у якім прысутнічае здабытак e на \pi:
Матэматыкам добра вядома формула вылічэння ліку \pi, атрыманая Рамануджанам ў 1910 шляхам раскладання арктангенса ў рад Тэйлара: Ужо пры
дасягаецца велізарная дакладнасць — шэсцьсот верных значных лічбаў!
Прыклады бесканечнай сумы, знойдзенай Рамануджанам:
Гэтая незвычайная формула — адна з прапанаваных ім у першым пісьме да Хардзі. Доказ гэтай роўнасці неэлементарны.
Прызнанне і ацэнкі
Хардзі дасціпна пракаменціраваў вынікі, паведамленыя яму Рамануджанам: «Яны павінны быць праўдзівымі, бо калі б яны не былі праўдзівымі, то ні ў каго не хапіла б ўяўлення, каб вынайсці іх». Яго формулы часам усплываюць у самых сучасных раздзелах навукі, пра якія ў яго час ніхто нават не здагадваўся.
Сам Рамануджан гаварыў, што формулы яму ў сне падказвае багіня (Махалакшмі) (नामगिरी), якой пакланяюцца ў Намакале (நாமக்கல்).
Паняцці, звязаныя з іменем Рамануджана
Іменем Рамануджана названыя:
Гарады Латвіі
Колькасць насельніцтва гарадоў Латвіі
Колькасць насельніцтва гарадоў Латвіі паводле даных перапісаў насельніцтва 1989, 2000, 2011 гг. і паводле ацэнкі на пачатак 2013 года (чал.) :
Дуброва (Лоеўскі раён)
Дубро́ва (, Дуброва) — былая вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Вялікадуброўскага сельсавета. Ліквідавана 23 верасня 2011 года.
Сцяг Брандэнбурга
Сцяг Брандэнбурга — афіцыйны сімвал федэральнай зямлі Брандэнбург. Уяўляе сабой палотнішча суадносінамі бакоў 3:5 з двума роўнымі па шырыні гарызантальнымі палосамі чырвонага і белага колеру з гербам Брандэнбурга — чырвоным арлом на белым шчыце — у сярэдзіне. Прыняты ў 1991 пасля аб'яднання Германіі.
Гісторыя
Цяперашняя тэрыторыя Брандэнбурга і гістарычнае маркграфства Брандэнбург былі цэнтрам фарміравання каралеўства Прусія і Германскай імперыі. Традыцыйныя колеры Брандэнбурга і гербавая фігура — арол — былі прыняты ў X стагоддзі Гера I Жалезным. Яны ж прадстаўлялі Брандэнбург у складзе Прусіі. Чырвоны і белы колеры ляглі ў аснову сцяга Брандэнбурга, прынятага ў 1945, аднак пасля скасавання земляў у ГДР гэты сцяг з дзвюх чырвоных палос з больш тонкай белай паласой паміж імі перастаў выкарыстоўвацца. Традыцыйныя колеры зноў сталі афіцыйнымі сімваламі Брандэнбурга пасля ўз'яднання Германіі.
Нанцільда
Нанцільда (ці Нантэхільда; Nanthildis ці Nantechildis; каля 610 —, Ландры, Бургундыя) — другая жонка караля франкаў Дагаберта I, сына Хлотара II і Бертэтруды.
Сцяг Гамбурга
Сцяг Гамбурга — афіцыйны сімвал горада Гамбург у Германіі. Уяўляе сабой чырвонае палотнішча з суадносінамі бакоў 3:5 з белым замкам з трыма вежамі — гербавай фігурай Гамбурга. Сцяг паўторна прыняты ў 1834 на аснове герба Гамбурга, аднак сцягі падобнага дызайну горад выкарыстоўваў і раней, да страты суверэнітэту ў 1806. Пры гэтым сустракаліся розныя каляровыя рашэнні, у тым ліку чырвоны замак на белым фоне. Першыя вядомыя выявы замка з трыма вежамі як сімвала Гамбурга з’яўляюцца на пячатках 1241 года.
Апісаны асноўны варыянт сцяга можа выкарыстоўвацца як урадавымі ўстановамі, так і недзяржаўнымі арганізацыямі і грамадзянамі. Апроч яго існуе ўрадавы сцяг, які выкарыстоўваецца выключна сенатам Гамбурга. На ім у чырвоным полі замест замка намаляваны цалкам вялікі герб Гамбурга. Гэты сцяг быў уведзены 8 кастрычніка 1897 года і пацверджаны 6 чэрвеня 1952 года. Існуе таксама марскі сцяг з белым замкам і сінім якарам, які выкарыстоўваецца на суднах, што належаць гораду, і ва ўстановах, звязаных з мараплаўствам.
Нанцільда
Біяграфія
Нанцільда была саксонскага паходжання і нарадзілася прыблізна ў 610 годзе. Пра тое, кім былі яе бацькі, гістарычныя крыніцы нічога не паведамляюць, але дакладна вядома, што яна была сястрой Ландэгізеля, буйнога землеўладальніка з Лімузена.
У 626 годзе Дагаберт I, на той момант толькі кароль Аўстразіі, заключыў на віле Рэоль (Reuilly) шлюб з Гаматрудай, сястрой сваёй мачахі Сіхільды, трэцяй жонкі Хлотара II. Аднак яна не дала яму нашчадства, і ў 629 годзе кароль, пакінуўшы яе на той жа віле Рэоль, ажаніўся з дзяўчынай па імі Нанцільда, якая да гэтага была камердынершай у свіце былой каралевы. «Lexikon des Mittelalters» называе яе дзяўчынай з ліку абслуговага персанала («ein Mädchen aus dem Dienstpersonal»).
У тым жа годзе, здзяйсняючы каралеўскі аб’езд Аквітаніі, Дагаберт «узяў у свой ложак» дзяўчыну па імі Рагнетруда, і яна праз год нарадзіла сына, якога назвалі Сігібертам. Сама ж Нанцільда ў 633 годзе таксама нарадзіла каралю спадчынніка, якога назвалі Хлодвігам. Пазней ён стаў спадчыннікам прастола Нейстрыі і Бургундыі, а яго адзінакроўны брат Сігіберт кіраваў у Аўстразіі. Аднак Дагаберт быў вельмі шчадралюбным, і, быўшы ў шлюбе з Нанцільдай, заключыў шлюб яшчэ з дзвюма жанчынамі, Вулфегундай і Берхільдай. Да таго ж, ён атачыў сябе поўнымі распуснікамі і незлічонымі палюбоўніцамі, імёны якіх няма сэнсу пералічваць, таму што іх было вельмі шмат.
У апошнія дні 638 года Дагаберт захварэў і загадаў перавезці сябе ў абацтва Сен-Дэні, дзе сканаў 19 студзеня 639 года і там жа быў пахаваны. Ужо быўшы на божай пасцелі, кароль прызначыў свайго вернага нейстрыйскага маярдома Эга рэгентам пры малалетнім Хлодвігу, якому было ўсяго 6 гадоў, і даручыў яму абараняць каралеву Нанцільду, якая таксама стала апекуном свайго сына.
Эга быў праціўнікам уплывовай бургундскай арыстакратыі, якая ўзначальваецца Фаронам, біскупам горада Мо. Ён справядліва кіраваў палацам і каралеўствам разам з Нанцільдай на працягу трох гадоў, але ў 641 ці 642 годзе памёр у Клішы. Пасля яго смерці маярдомам Нейстрыі быў прызначаны Эрхінаальд.
У 642 годзе ў Ландры памерла каралева Нанцільда, а яе цела было перавезена ў базіліку Сен-Дэні. У верасні таго ж года Хлодвіг, разам з Эрхінаальдам і Флаахадам, якія падтрымлівалі сяброўскія адносіны, адправіўся ў Ацён. Тут кароль загадаў патрыцыю Вілебаду прыбыць да яго, але той, западозрыўшы, што там яго збіраюцца забіць, сабраў вялікае войска і адправіўся туды ў яго суправаджэнні. Там паміж дзвюма варагуючымі групоўкамі адбылася сапраўдная бітва, у якой пала шмат, як франкаў, так і бургундаў. Быў забіты і сам Вілебад. Флаахад жа на наступную раніцу пакінуў Ацён і рушыў у Шалон, дзе ён захварэў на ліхаманку і памёр праз 11 дзён пасля смерці Вілебада.
Сярэдневяковыя храністы лічылі дзецьмі караля Дагаберта і Нанцільды таксама Рэгінтруду, Ірміну і Адэль, але сучасныя гісторыкі не падтрымліваюць такой ідэнтыфікацыі.
Канстытуцыя Эстоніі
Канстытуцыя Эстоніі  — асноўны закон Эстонскай Рэспублікі.
Прыняцце канстытуцыі
Канстытуцыя была прынята на рэферэндуме 28 чэрвеня 1992 года. Да ўдзелу ў рэферэндуме былі дапушчаныя толькі грамадзяне Эстонскай Рэспублікі, што выключыла ўдзел у галасаванні большай часткі нятытульнага насельніцтва, якое пражывала на той момант на тэрыторыі краіны (усяго ў спіс выбаршчыкаў было ўнесена 669 080 чалавек, тады як усё насельніцтва рэспублікі складала па стане на 1 студзеня 1992 года больш 1 550 000 чалавек). У галасаванні прыняло ўдзел усяго 446 708 чалавек, з якіх каля 91,3% падтрымалі прыняцце канстытуцыі.
Структура
Прэамбула
Фёдар Васільевіч Пакроўскі
Фёдар Васільевіч Пакро́ўскі (Фёдор Васильевич Покровский;,  — , г. Падольск, ) — археолаг , музейны супрацоўнік.
Біяграфія
Выхаванец Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі, якую скончыў у 1879 годзе. Выкладаў у Мінскім і Віленскім духоўных вучылішчах.
У 1884—1902 гадах быў захавальнікам Віленскага музея старажытнасцей, рабіў археалагічныя раскопкі ў Заходнім краі і ў Кастрамской губерні.
У 1893—1899 гадах складаў археалагічныя карты Віленскай, Ковенскай і Гродзенскай губерняў.
Навуковая дзейнасць
Вывучаў і апісваў літоўскія і беларускія археалагічныя помнікі. Вынікі раскопак і даследаванняў надрукаваў у шырокіх творах: «Археологические карты губерний Виленской, Гродненской и Ковенской», «Описание виленского музея древностей» і іншых. Апісаў фонд Віленскага музея старажытнасцей.
Прымаў удзел у падрыхтоўцы і правядзенні IX археалагічнага з’езда ў Вільні ў 1893 годзе. Член Маскоўскага археалагічнага таварыства з 1893 года.
Гідрыла
Гідры́ла, Вадзяніца (Hydrilla) — род кветкавых раслін сямейства. Вядомы 1 від —.
Апісанне
Шматгадовая, паглыбленая ў ваду двухдомная травяністая расліна (знешне нагадвае эладэю), з тонкім доўгім галінастым сцяблом даўжынёй ад 15 см да 3 м. Міжвузеллі падоўжныя, галіны рэдкія. Лісце лінейнае, ланцэтападобнае, эліптычнае або яйкападобнае, па 3—8 у кальчаках, з вострай верхавінкай, па краі востра пілавата-зубчастае; у пазухах лісця па 2 махрыста-зубчастыя лускавінкі. Кветкі дробныя, адзіночныя, раздзельнаполыя. Чашачка з 3 зеленавата-бурых лісцікаў. Тычынкавыя кветкі зеленавата-белыя, песцікавыя — белавата-плевачныя. Плод — ягадападобны.
Пашырэнне
Пашырана пераважна ў тропіках і субтропіках Еўропы, Азіі, Афрыкі і Аўстраліі. На тэрыторыі Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах і астраўных участках росту на мяжы еўрапейскага фрагмента арэала, як заносная або рэліктавая расліна знойдзена ў азёрах Віцебскай вобласці. Месцы росту: азёры, пераважна мезатрофныя, з сярэдняй ступенню мінералізацыі вады, на пясчаных і глеістых грунтах на глыбіні 150—200 см. Утварае зараснікі або расце адзіночнымі экземплярамі.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце рэдка. Размнажэнне, у асноўным, вегетатыўнае. Тычынкавыя кветкі нярэдка ўсплываюць, перамяшчаюцца ветрам і плынню па вадаёму, што садзейнічае перакрыжаванаму апыленню.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна. Добры корм для рыб і вадаплаўных птушак.
Геральдычная лілея
Геральдычная лілея (fleur de lys, даслоўна «кветка лілеі», або лілея) — гербавая фігура. Флёр-дэ-ліс адпавядае сімвал ⚜(U+269C) Юнікода.
У Францыі
Паводле французскай легенды, кароль франкаў Хлодвіг звярнуўся ў 496 годзе ў хрысціянства, пасля чаго анёл даў яму залатую лілею як знак ачышчэння. У іншым варыянце легенды сцвярджаецца, што Хлодвіг узяў сабе ў якасці эмблемы лілею пасля таго, як гарлачыкі ў Рэйне падказалі яму бяспечнае месца, дзе можна перайсці раку ўброд, дзякуючы чаму ён атрымаў перамогу ў бітве.
Іванькаў (Лоеўскі раён)
Іва́нькаў (, Иваньков) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малінаўскага сельсавета.
Геральдычная лілея
У Францыі
Лілея, якая часта разглядаецца як сімвал Дзевы Марыі, да канца Сярэднявечча стала ў Францыі эмблемай каралеўскай улады. Так, Людовік VII выкарыстоўваў яе на сваім шчыце, і мяркуюць таксама, што французскае слова lys з'яўляецца скарачэннем ад Louis.
Варта адзначыць, што паводле апошніх даследаванняў гісторыкаў, мастацтвазнаўцаў і батанікаў, геральдычнай лілеяй, эмблемай французскага каралеўскага двара, з'яўляецца не лілея, а касач. На гербе Фларэнцыі таксама намаляваны стылізаваная кветка касача.
(74) Галатэя
(74) Галатэя (Galatea) — астэроід галоўнага пояса астэроідаў, які прыналежыць да цёмнага спектральнага класа C. Ён быў адкрыты 29 жніўня 1862 года нямецкім астраномам Эрнстам Тэмпелем у Марсельскай абсерваторыі і названы ў гонар Галатэі, адной з нерэід у старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Хлотар III
Хлотар III (Clotaire I,  — паміж 10 сакавіка і 15 мая ) — кароль франкаў (657—673) з дынастыі Меравінгаў. Старэйшы сын Хлодвіга II і каралевы Бацільды. Кіраваў у Нейстрыі і Бургундыі. Узыйшоў на прастол у 7-гадовым узросце і кіраваў пад апекай маці. Імя Хлотар (ці Клотар — Chlotarius, або Хлатахарый — Chlotacharius — тое ж, што пазней Лотар) у перакладзе з франкскай азначае «Які мае знакамітую армію».
Біяграфія
У 657 годзе, калі памёр Эрхінаальд, каралева Бацільда зрабіла яго пераемнікам на пасадзе маярдома Эбраіна. Эбраін хацеў стварыць вакол палаца і ўласнай персоны мацнейшую і больш цэнтралізаваную, чым калі б там ні было ўладу, навязаўшы яе не толькі самой Нейстрыі, але таксама і Бургундыі, дзе пасля смерці Флаахада (каля 643 года), пасада маярдома, магчыма, заставалася вакантнай. Ён таксама адмяніў пастановы 614 года.
З той пары менавіта Бургундыя з найбольшай сілай супрацівілася аўтарытарнай улады Эбраіна. Ён нават запатрабаваў забараніць доступ у палац Хлотара знатным людзям гэтага каралеўства для таго, каб кіраваць аднаасобна, прытрымліваючыся толькі сваіх інтарэсаў. Аднак у Бургундыі ўжо некалькі гадоў быў свой «духоўны правадыр»: біскуп ацёнскі Леадэгарый, які належаў да аднаго з самых багатых родаў Галіі.
У 658 годзе Эбраін аддаў герцагства Тулузскае ва ўладанне патрыцыю Феліксу.
Хлотар III захварэў на ліхаманку і памёр, калі быў яшчэ маладым, на 16-м годзе свайго кіравання, паміж 10 сакавіка і 15 мая 673 года.
Гіенавыя
Гіенавыя (Hyaenidae) — сямейства млекакормячых атрада драпежных.
Пашырэнне
Адрозніваюць 4 віды: паласатая гіена, бурая гіена, плямістая гіена, земляны воўк. Пашыраны ў Афрыцы, Пярэдняй, Сярэдняй і Паўднёва-Заходняй Азіі. Жывуць пераважна ў паўпустынях і пустынях.
Асаблівасці біялогіі
Нараджаюць 2—4 (зрэдку 6) дзіцянят.
Годфры Харалд Хардзі
Го́дфры Ха́ралд Ха́рдзі (Godfrey Harold Hardy 7 лютага 1877, Кранлі, Вялікабрытанія — 1 снежня 1947, Кембрыдж, Вялікабрытанія) — англійскі матэматык, вядомы сваімі працамі ў тэорыі лікаў і матэматычным аналізе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў невялікім мястэчку на поўдні Англіі ў сям'і настаўнікаў, абое бацькоў мелі схільнасць да матэматыкі, хоць і выкладалі іншыя прадметы. Матэматычныя здольнасці самога Хардзі пачалі праяўляцца яшчэ ва ўзросце двух гадоў.
У 1896 годзе ён паступіў у Трыніці-каледж Кембрыджскага ўніверсітэта. Усяго пасля двух гадоў вучобы ён заняў чацвёртае месца на конкурсе выпускнікоў.
Адным з самых сваіх вялікіх адкрыццяў сам Хардзі называў адкрыццё індыйскага матэматыка Рамануджана, з якім пасля напісаў шмат работ.
Пачынаючы з 1911 года Хардзі вельмі плённа супрацоўнічае з Джонам Літлвудам. Большасць работ Хардзі напісана іменна ў сааўтарстве з Літлвудам. Хадзіў нават жарт, што ў Англіі жыве тры вялікія матэматыкі — Хардзі, Літлвуд і Хардзі-Літлвуд, прычым трэці з іх самы вялікі.
Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1910).
Матэматычная работа
Хардзі аддаваў перавагу называць сваю працу чыстай матэматыкай, у адрозненне ад матэматыкі якая мела прыкладное, асаблівае ваеннае значэнне. У сваёй кнізе «Апалогія матэматыка» ён кажа: "Я ніколі не рабіў чаго-небудзь «карыснага». Ні адно маё адкрыццё не прынесла і не магло б прынесці, яўна ці не яўна, да дабра ці да зла, найменшай змены ў добраўпарадкаванні свету."
У тэорыі лікаў ён займаўся тэорыяй простых лікаў і тэорыяй дзэта-функцыі, а таксама праблемай Варынга. Разам з Літлвудам яны даказалі некалькі ўмоўных вынікаў, а таксама прапанавалі дзве важныя гіпотэзы аб размеркаванні простых лікаў. Сумесна з M.Райт знайшоў два рашэнні задачы аб чатырох кубах (формулы Хардзі і Райт). Хардзі і Рамануджан сумесна атрымалі асімптотыку колькасці разбіццяў p(n).
У тэорыі функцый займаўся тэорыяй трыганаметрычных радоў і даследаваннем няроўнасцей. Рад работ прысвечан тэорыі інтэгральных пераўтварэнняў і тэорыі інтэгральных ураўненняў.
Хардзі таксама з'яўляецца адным з аўтараў закона Хардзі — Вайнберга ў папуляцыйнай генетыцы.
Сцяг Мекленбурга-Пярэдняй Памераніі
Сцяг Мекленбурга-Пярэдняй Памераніі — адзін з сімвалаў зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія.
Сцяг прыняты 29 студзеня 1991 года і ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з палосамі (зверху ўніз) сіняга, белага, жоўтага, белага і чырвонага колераў, з суадносінамі шырыні 4:3:1:3:4.
На іншым варыянце сцяга герб Мекленбурга — Пярэдняй Памераніі не малюецца, а малююцца ў цэнтры сімвалы Мекленбурга (чорная галава быка) злева і Пярэдняй Памераніі (чырвоны грыфон) справа.
Карпаўка (Малінаўскі сельсавет)
Ка́рпаўка (, Карповка) — былая вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Кірава (Лоеўскі раён)
Ліквідаваны 23 верасня 2011 года.
Сцяг Ніжняй Саксоніі
Сцяг Ніжняй Саксоніі - адзін з сімвалаў зямлі Ніжняя Саксонія. Заснаваны на аснове сцягу Германіі. У цэнтры чорна-чырвона-жоўтага трыкалора, які мае суадносіны бакоў 2:3, змешчаны герб Ніжняй Саксоніі. Ніжняя Саксонія выкарыстоўвае адзін і той жа сцяг і ў якасці службовага, і ў якасці грамадзянскага, аднак марскі службовы сцяг трохі адрозніваецца ад асноўнага варыянту і мае выраз у выглядзе ластаўчынага хваста ў свабоднай частцы палотнішча.
Гісторыя
Сцяг Ніжняй Саксоніі быў прадстаўлены ў маі 1951, а афіцыйна зацверджаны ў 1952. Да другой сусветнай вайны на тэрыторыі цяперашняй Ніжняй Саксоніі існавала некалькі тэрытарыяльных адзінак, кожная з якіх выкарыстоўвала свае сімвалы: Гановер, Браўншвайг, Ольдэнбург і Шаўмбург-Ліпэ. Гістарычны сцяг каралеўства Гановер з дзвюх гарызантальных палос — жоўтай і белай — з гербам па цэнтры быў першапачаткова прапанаваны ў якасці ніжнесаксонскага, аднак жыхарамі гістарычна негановерскіх тэрыторый ідэя не была прынята, і быў распрацаваны і зацверджаны цяперашні варыянт. Тым не менш, герб Ніжняй Саксоніі, змешчаны і на яе сцяг, быў у свой час сімвалам і Гановерскага каралеўства, і свабоднай дзяржавы Браўншвайг.
Айзкраўклэ
Айзкраўклэ  — горад у Латвіі ў рэгіёне Відзэмэ. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Айзраўкльскага края. Праз Айзраўклэ цячэ рака Дзвіна. Насельніцтва налічвае каля 8,5 тыс. чалавек.
Гісторыя
У сярэднявеччы на месцы будучага Айзраўклэ знаходзілася паселішча ліваў, якое было заваявана і разбуранае крыжакамі. На яго месцы быў пабудаваны Айзраўкльскі замак, рэшткі якога засталіся да нашых дзён. Да Першай Сусветнай вайны горад быў вядомы пад нямецкай назвай Ascheraden.
Сучасны выгляд паселішча атрымала ў 1960-я, калі каля недалёка ад яго, у 1967 годзе, была пабудавана гідраэлектрастанцыя. У гэтым жа годзе Айзкраўклэ атрымала статус горада. Першапачаткова, па жаданні кіраўніка Камуністычнай партыі Латвіі, горад быў названы Стучка, у гонар аднаго з заснавальнікаў Камуністычнай партыі Латвіі Пятра Стучкі. Сучасная назва была нададзена ў 1991 годзе.
(101) Алена
(101) Алена (Helena) — астэроід з групы галоўнага пояса, які быў адкрыты 15 жніўня 1868 года амерыканскім астраномам Дж. К. Уотсанам у Дэтройцкай абсерваторыі, ЗША і названы ў гонар Алены Траянскай — найпрыгажэйшай з кабет, згодна старажытнагрэчаскай міфалогіі, чыё выкраданне траянцам Парысам паслужыла нагодай да пачатку Траянскай вайны.
(100) Геката
(100) Геката (Hekate) — астэроід галоўнага пояса, які быў выяўлены 11 ліпеня 1868 года канадска-амерыканскім астраномам Джэймсам Уотсанам у Дэтройцкай абсерваторыі, ЗША і названы ў гонар Гекаты — багіні начных бачанняў са старажытнагрэчаскай міфалогіі. Гэтак жа слова «hekaton» азначае па-грэчаску сотню, што адлюстроўвае парадкавы нумар астэроіда.
Хаця параметры арбіты астэроіда падобныя да параметраў арбіт астэроідаў, верагодна, гэта з'яўляецца проста супадзеннем і на самай справе ён не ўваходзіць у гэтае сямейства. Справа ў тым, што астэроід Геката мае даволі вялікае альбеда (0,1922), што кажа аб яго прыналежнасці да светлых сілікатных астэроідаў спектральнага, у той час як у дадзеным сямействе пераважаюць цёмныя астэроіды, багатыя на вугляродныя злучэнні.
Пакрыццё зоркі дадзеным астэроідам назіралася 14 ліпеня 2003 года ў Новай Зеландыі.
Бурая гіена
Бурая гіена (Hyaena brunnea) — драпежная жывёла сямейства гіенавых.
Апісанне
Даўжыня цела 110—125 см, хваста 25—30 см; маса дарослых асобін 40—55 кг, вышыня ў карку 71—88 см. Вушы вялікія, завостраныя. Адрозніваецца доўгай, грубай грываю, бурага колеру, якая звісае са спіны да бакоў.
Пашырэнне
Жыве ў пустыннай зоне на поўдні Афрыкі.
Трыўмфальныя вароты (Масква)
Маскоўскія Трыўмфальныя вароты (Трыўмфальная арка) — збудаваныя ў 1829—1834 гадах у Маскве па праекце архітэктара В. І. Бавэ ў гонар перамогі рускага народа ў Айчыннай вайне 1812 года. Цяпер размешчаны на (Кутузаўскі праспект) у раёне. Бліжэйшая станцыя метро — «».
Не варта блытаць Трыумфальныя вароты з трыўмфальнымі аркамі, якія ўзводзілі ў Маскве з 1721 года з нагоды розных знамянальных падзей на Трыўмфальнай плошчы, якая пасля збудавання Трыумфальных варот на плошчы Цвярской заставы стала называцца плошчай Старых Трыумфальных варот.
Хрысціянства ў Румыніі
Хрысціянства ў Румыніі — найбуйнейшая рэлігія ў краіне. Паводле даных энцыклапедыі «Рэлігіі свету» Дж. Г. Мелтана ў 2010 годзе ў Румыніі пражывала 20,883 млн хрысціян, што складае 98,8 % жыхароў гэтай краіны.
Даведкавае выданне «Аперацыя свет» утрымлівае інфармацыю пра 52 розныя хрысціянскія дэнамінацыі краіны. Па ўсёй Румыніі адкрыта 22,45 тыс. хрысціянскіх прыходаў і месцаў набажэнства.
Хрысціянства ў Румыніі, апроч румынаў, вызнаюць большасць венграў, цыган, украінцаў, немцаў, арумын, рускіх, сербаў, малдаван, славак, грэкаў, балгараў, харватаў, англічан, французаў, палякаў, армян, гагаузаў і македонцаў, што пражываюць у краіне.
Праваслаўе
Найбуйнейшым кірункам хрысціянства ў Румыніі з'яўляецца праваслаўе, якога прытрымліваюцца, па розных ацэнках ад 82 % да 87 % насельніцтва краіны. Румынская праваслаўная царква дэ-факта з'яўляецца дзяржаўнай. У краіне дзейнічае яшчэ адна аўтакефальная Сербская праваслаўная царква (26 тыс. вернікаў).
Значная колькасць праваслаўных з'яўляюцца вернікамі розных цэркваў, не прызнаных сусветным праваслаўем. Самай буйной з падобных арганізацыя з'яўляецца Праваслаўная старастыльная царква Румыніі, якая аб'ядноўвае ад 2 да 3 млн вернікаў. Сапраўды-праваслаўная царква Румыніі налічвае 4 тыс. вернікаў.
Нямала ў Румыніі і старавераў. Руская праваслаўная стараверская царква ў Румыніі налічвае да 100 тыс. вернікаў. Пяць прыходаў у Румыніі належаць Рускай дрэўлеправаслаўнай царкве, адзін — Дрэўлеправаслаўнай паморскай царкве.
Пратэстанцтва
Першы пратэстанты (лютэране, рэфарматары і ўнітарыяне) з'явіліся ў краіне ў XVI стагоддзі. У XIX стагоддзі ў Румынію пранікаюць англікане, баптысты, адвентысты; напачатку XX стагоддзя — евангельскія хрысціяне, пяцідзясятнікі і інш.
У 2010 годзе пратэстанцкія абшчыны налічвалі, па розных ацэнках, ад 1,35 млн да 1,9 млн вернікаў. Найбуйнейшымі пратэстанцкімі канфесіямі з'яўляюцца рэфарматары (560 тыс. ) і пяцідзясятнікі (450 тыс. ). У краіне таксама дзейнічаюць прыходы баптыстаў (140 тыс., адвентыстаў (67 тыс. членаў ), унітарыян (57 тыс.), лютэран (44 тыс. ) і інш.
Большасць членаў Рэфарматарскай царквы Румыніі пражывае ў Трансільваніі, па этнічнай прыналежнасці гэта пераважна венгры. Веруючыя дзвюх лютэранскіх цэркваў з'яўляюцца пераважна немцамі (уключаючы трансільванскіх саксаў). Пяцідзясятнікі, баптысты і адвентысты распаўсюджаны паўсюдна; па этнічнай прыналежнасці гэта румыны, венгры, немцы. Расце група вернікаў евангельскіх цэркваў, якую складаюцб звернутыя цыгане.
Усходнія цэрквы
Армяне, якія жывуць у Румыніі, з'яўляюцца, пераважна, вернікамі Армянскай апостальскай царквы. Царква аб'ядноўвае 1,2 тыс. чалавек у 6 прыходах.
Маргінальнае хрысціянства
Паводле даных даследчага цэнтра Pew Research Center у 2010 годзе ў Румыніі пражывала 70 тыс. прыхільнікаў маргінальнага хрысціянства.
Яшчэ ў 1899 годзе ў горад Канстанца прыбыў місіянер Цэрквы Ісуса Хрыста святых апошніх дзён Міша Маркаў. Дзякуючы яго дзейнасці напачатку XX стагоддзя ў Бухарэсце была арганізавана абшчына мармонаў. Пасля 1990 года царква зноў аднавіла місіянерскую дзейнасць у краіне. У наш час у Румыніі арганізаваны 16 кангрэгацый, членамі якіх з'яўляюцца 3 тыс. чалавек.
У 1911 годзе ў Тыргу-Мурэш вярнуліся Караль Саба і Ёжэф Кіш, якія эмігравалі раней у ЗША, дзе сталі даследчыкамі Бібліі. Іх прапаведніцкая дзейнасць у Трансільваніі прывяла да стварэння румынскай арганізацыі Сведак Іеговы. Да моманту афіцыйнага прызнання ў 1990 годзе ў Румыніі было 19 тыс. Сведак. Паводле ўласных даных арганізацыі, у 2012 годзе членамі 540 кангрэгацый былі 40 тыс. жыхароў Румыніі.
Пікцкія камяні
Пікцкія камяні — вертыкальныя мегаліты рознай формы, пакрытыя асаблівым арнаментам і малюнкамі на розныя сюжэты. Сустракаюцца на тэрыторыі Шатландыі на поўнач ад лініі Форт — Клайд. Звычайна іх стварэнне прыпісваецца піктам, і датуецца VI-IX стагоддзямі н.э.
Класіфікацыя
Вялікая колькасць інфармацыі па пікцкіх камянях была сабрана ў кнізе Д. Ромілі Алена ў «Раннехрысціянскія помнікі Шатландыі», якая выйшла ў пачатку XX стагоддзя. У гэтай жа кнізе Ален прапанаваў класіфікацыю пікцкіх камянёў па трох групах: Гэта класіфікацыя парой аспрэчвалася пазнейшымі даследчыкамі, аднак дагэтуль даволі распаўсюджана ў літаратуры.
Пісьменнасць
У 2010 годзе навукоўцы з універсітэта Эксэтара на чале з Робам Лі (Rob Lee) усталявалі, што разьба на пікцкіх камянях уяўляе сабой невядомы раней від пісьма.
Навукоўцы прааналізавалі ўвесь масіў сімвалаў, якія сустракаюцца на пікцкіх камянях, і прыйшлі да высновы, што разьба занадта інфарматыўная, каб быць проста арнаментам. Частата сустракальнасці і паўтаральнасці асобных сімвалаў дазваляе сцвярджаць, што разьба насамрэч уяўляе сабой пісьмо. Яно яшчэ не расшыфравана, але даследчыкі ўпэўнены, што надпісы зроблены на пікцкай мове, а не на латыні, англасаксонскай, нарвежскай ці якой-небудзь з вядомых кельцкіх моў.
Асобныя сімвалы, вылучаныя навукоўцамі, нагадваюць розных жывёл (сабак, коней), прадметы ўзбраення і хатняй гаспадаркі. Акрамя таго, даследчыкі мяркуюць, што і «кельцкія вузлы» (характэрныя «плеценыя» арнаменты) могуць утрымліваць нейкую інфармацыю, з'яўляючыся, такім чынам, нейкай прымітыўнай разнавіднасцю пісьма.
Ліпкі (Кіеў)
Ліпкі (Ли́пки) — гістарычная мясцовасць у Пячэрскім раёне цэнтра Кіева.
У часы царскай Расіі Ліпкі лічыўся раёнам фешэнэбельных асабнякоў высокапастаўленых царскіх чыноўнікаў і арыстакратыі. У савецкі час тут былі размешчаны жылыя дамы наменклатурных працоўнікаў, а ў прылеглых вуліцах — асноўныя ўстановы дзяржаўнай улады.
Гісторыя
Назва — ад ліпавай алеі, пасаджанай у сярэдзіне XVIII стагоддзя каля Клоўскага палаца і ўздоўж сучаснай Ліпскай вуліцы.
У ходзе інтэнсіўнай забудовы Ліпак ў 1830-я гады алея была высечана. Новая забудова апынулася сваячасовай, з прычыны хуткага разрастання горада і неабходнасці перасялення жыхароў Падола, часта пакутаваў ад разбуральных паводак і пажараў. У новым мікрараёне, які размяшчаўся ў кірунку да рэчкі Лыбедь, інтэнсіўна сталі асвойвацца і свабодныя ад жылля ўчасткі Пячэркі. Паколькі зямля тут была дарагая, то жыла на Пячэрскі пераважна шляхта. Так і з’явіліся арыстакратычныя Ліпкі, дзе вырасталі пераважна асабнякі гарадской адміністрацыі, купцоў, адстаўных вайскоўцаў. Але памяць аб ліпавых насаджэннях захавалася — і ў назве мікрараёна, і ў імя Ліпскай вуліцы. Роўна як пра мінулае казала і вуліца Шаўкоўнічная.
Малінаўка (Лоеўскі раён)
Малі́наўка (, Малиновка) — аграгарадок у Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Малінаўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 35 км у напрамку на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Лоеў, за 87 км ад Гомеля , каля ракі Брагінка.
Гісторыя
Да 29 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Хаткаўскага сельсавета, да 3 снежня 1981 года — у склад Новабаршчоўскага сельсавета , пасля — цэнтр Малінаўскага сельсавета.
Сцяг Саара
Сцяг Саара заснаваны на сцягу Германіі. У цэнтры чорна-чырвона-жоўтага трыкалора, які мае суадносіны бакоў 3:5, змешчаны герб Саара. У адрозненне ад шматлікіх іншых земляў Германіі, Саар выкарыстоўвае адзін і той жа сцяг і ў якасці службовага, і ў якасці грамадзянскага.
Гісторыя
Саар як асобнае тэрытарыяльнае ўтварэнне было заснавана Версальскім дагаворам, паводле якога ён разглядаўся як частка Германіі, але быў перададзены пад кіраванне Францыі. 28 ліпеня 1920 тэрыторыі быў нададзены сцяг з трох роўных гарызантальных палос: сіняй, белай і чорнай. Колеры адсылалі да традыцыйнай сімволікі Прусіі (чорны і белы) і Баварыі (белы і сіні). Гэты сцяг успрымаўся насельніцтвам як акупацыйны і выкарыстоўваўся толькі афіцыйнымі ўстановамі. У 1935, калі Саар вярнуўся пад кіраванне Германіі, ён быў скасаваны.
У 1947 Саар вяртаецца пад кіраванне Францыі ў якасці пратэктарата. Новы сцяг быў падзелены белым скандынаўскім крыжам на чатыры палі. Два левыя палі былі афарбаваны ў сіні, два правыя — чырвоны колеры. Колеры адсылаюць да французскага сцяга.
Пасля ўз'яднання Саара з Германіяй 1 студзеня 1957 года быў уведзены цяперашні варыянт сцяга, прыняты 8 ліпеня 1956 года, на аснове сцяга Германіі з гербам Саара — шчытом, падзеленым на чатыры палі — у сярэдзіне. Чатыры палі сімвалізавалі чатыры гістарычных тэрыторыі: Насау-Саарбрукен, Трырскае архібіскупства, Латарынгію і Пфальц-Цвейбрукен.
Газпрам Арэна
Стадыён Санкт-Пецярбург — стадыён, які будуецца у Санкт-Пецярбургу. Размяшчацца арэна будзе на месцы стадыёна імя С. М. Кірава. Аўтарам праекту быў японскі архітэктар Кісё Куракава (1934—2007). Адзін з самых дарагіх футбольных стадыёнаў у свеце. Стадыён прыме матчы чэмпіянату свету па футболе 2018.
Працэс будаўніцтва
У 2007 годзе завершана свайнае поле, выкананы дэмантаж стадыёна імя С. М. Кірава і цалкам завершаны земляныя працы.
У студзені 2008 года праект новага стадыёна быў скончаны. Заключэнне павінна было быць атрымана ў Глаўдзяржэкспертызы да канца ліпеня 2008.
У маі 2008 года павінны былі быць завершаны работы па расчыстцы пляцоўкі для будаўніцтва, а ў чэрвені 2008 — урачыста закладзены першы камень.
Айзпутэ
Айзпутэ  (, Hasenpoth) — горад у заходняй Латвіі, знаходзіцца ў гістарычным рэгіёне Курляндыя. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Айзпуцкага края. Праз горад цячэ рака Тэбра. Айзпутэ аддалены ад Ліепаі на 50 км на паўночны ўсход. Колькасць насельніцтва налічвае каля 5,1 тыс. чалавек.
Газпрам Арэна
Працэс будаўніцтва
У снежні 2008 года работы па будаўніцтве былі адноўленыя. У снежні 2009 года пасля праверкі праекта стадыёна на адпаведнасць патрабаванням ФІФА высветлілася, што па шэрагу крытэраў ўжо будуемы стадыён не адпавядае стандартам ФІФА. Асноўныя прэтэнзіі прад'яўляліся да канфігурацыі трыбун (забеспячэнне камфортнай бачнасці, размяшчэнне люкаў) і планіроўцы падтрыбунных памяшканняў, якія былі падзеленыя магутнымі сценамі на невялікія адсекі. Холы і адкрытыя прасторы ўнутры практычна адсутнічалі. Для выпраўлення выяўленых недахопаў у красавіку 2010 года быў прыцягнуты новы генпраекціроўшчык — Маспраект-4, які мае вялікі вопыт у праектаванні спартыўных збудаванняў (напрыклад, стадыён «Лакаматыў» у Маскве). Планіроўка падтрыбунных памяшканняў, канфігурацыя трыбун былі прыведзены ў адпаведнасці з патрабаваннямі ФІФА, што прад'яўляюцца да стадыёнах такога ўзроўню. З'явіліся вялікія холы і свабодныя прасторы, былі знойдзеныя месцы для размяшчэння дадатковых кафэ, бараў на ўсіх узроўнях стадыёна. У сувязі са зменамі будаўніцтва было спынена ў снежні 2009 года на 3-м узроўні (адзнака 14.000) і адноўлена ў поўнай меры ў жніўні 2010.
Айзпутэ
Гісторыя
У 1248 годзе на месцы будучага Айзпутэ крыжакамі быў пабудаваны замак, а ў 1378 годзе паселішча атрымала Магдэбургскае права. З 1611 да 1795 года горад знаходзіўся ў складзе Рэчы Паспалітай, але пасля падзелаў трапіў у склад Курляндскай губерні Расійскай імперыі. У гэтыя часы горад меў назву Газенпот. Сучасная назва была атрымана ў 1917 годзе.
Газпрам Арэна
Працэс будаўніцтва
Фінансаванне стадыёна для ФК «Зеніт» на Крастоўскім востраве пасля змены ў верасні 2011 губернатара Пецярбурга з Валянціны Матвіенкі на Георгія Палтаўчанку практычна цалкам было спынена. Будаўнічыя працы на стадыёне не вяліся да зацвярджэння новага праекта.
Айзпутэ
Аўтадарогі
Праз Айзпутэ праходзіць рэгіянальная аўтадарога Кулдыга — Айзпутэ — Лічы.
Газпрам Арэна
Працэс будаўніцтва
1 верасня 2012 года пры наведванні стадыёна прэм'ер-міністр Расіі Дзмітрый Мядзведзеў выказаўся, што «… гэта не проста даўгабуд, гэта выглядае ганебна». Адзначыўшы пры гэтым, што без адпаведнага абгрунтавання «… федэральнае фінансаванне ў горад не паступіць» Дзмітрый Мядзведзеў даручыў адміністрацыі Пецярбурга за два тыдні вызначыцца з рэалізацыяй праекта «Зеніт-Арэна».
Айзпутэ
Аўтадарогі
Да Айзпутэ падыходзяць рэгіянальныя аўтадарогі Айзпутэ —  і  Скрунда — Айзпутэ.
Газпрам Арэна
Працэс будаўніцтва
На пачатак студзеня 2012 года, гатоўнасць стадыёна складала 34,4 %, а на яго будаўніцтва ўжо выдаткавана 14400 мільёнаў рублёў.
Айзпутэ
Міжгароднае аўтобуснае паведамленне
Асноўныя маршруты Айзпутэ — Скрунда — Салдус — Рыга; Айзпутэ — Кулдыга — Тукумс — Рыга; Айзпутэ — Кулдыга — Талсі; Айзпутэ — Скрунда — Кулдыга; Айзпутэ — Гробіня — Ліепая.
Газпрам Арэна
Працэс будаўніцтва
16 кастрычніка 2014 г прэс-сакратар віцэ-губернатара Санкт-Пецярбурга Марата Аганесян Данііл Барысаў заявіў: Работы па будаўніцтве арэны "Зеніта", выкананы на 70%,
Новая Баршчоўка
Но́вая Баршчо́ўка (, Новая Борщёвка) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малінаўскага сельсавета.
У 1926—1963 гадах цэнтр Баршчоўскага сельсавета, у 1963—1981 гадах цэнтр Новабаршчоўскага сельсавета. Да 30 ліпеня 1963 года вёска мела назву Баршчоўка.
Помнік першаму трактару «Беларусь»
Помнік першаму трактару «Беларусь» — помнік у Мінску, размешчаны перад цэнтральнай прахадной Мінскага тактарнага завода.
Гісторыя
Слесары-зборшчыкі цэха вопытнай вытворчасці Іван Кісялёў, Аляксандр Сарока адрэстаўравалі ветэрана, замянілі некаторыя часткі, абнавілі корпус. Пасля гэтага МТЗ-2 усталявалі на п'едэстале каля цэнтральнай прахадной як помнік, на чыгуннай пліце надпіс: «Першы трактар „Беларусь“ МТЗ-2, выпушчаны 14 кастрычніка 1953 года».
(102) Мірыям
(102) Мірыям (Miriam) — астэроід з групы галоўнага пояса, які быў адкрыты 22 жніўня 1868 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у абсерваторыі Літчфілд, ЗША і названы ў гонар Мірыям, аднаго з персанажаў Бібліі.
(103) Гера
(103) Гера (Hera) — астэроід з групы галоўнага пояса, які быў адкрыты 7 верасня 1868 года амерыканскім астраномам Дж. К. Уотсанам у Дэтройцкай абсерваторыі, ЗША і названы ў гонар Геры, багіні старажытнагрэчаскай міфалогіі, апякункі шлюбу.
Рудня Бурыцкая
Ру́дня Бу́рыцкая (, Рудня Бурицкая) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малінаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Рудня-Бурыцкага сельсавета. Да 29 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Хаткаўскага сельсавета, да 2 жніўня 1966 года — у склад Вышамірскага сельсавета.