cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Званец (Рагачоўскі раён)
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 40 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Рагачоў, за 99 км ад Гомеля , каля аўтамабільнай дарогі. Праз агграгарадок працякае ручай Шапчыцы (прыток Дняпра).
Professional Matchplay Championship 1955 (снукер)
Professional Matchplay Championship 1955 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Блэкпульскай вежы, у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў 25-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Медальны залік на зімовых Алімпійскіх гульнях 1948
Спасылкі
Міжнародны алімпійскі камітэт – Санкт-Морыц 1948 - Медальны залік
Уладзімір Міхайлавіч Казбярук
Уладзімір Міхайлавіч Казбяру́к (нар., в. Бандары, цяпер Падляскае ваяводства, Польшча - ) — беларускі літаратуразнавец.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў БДУ (1949). У 1949-52 настаўнік у Навагрудскім раёне, выкладчык Полацкага педагагічнага інстытута. Вучыўся ў аспірантуры пры Мінскім педагагічным інстытуце (1952-55). У 1959-91 у Інстытуце літаратуры АН Беларусі. Кандыдат філалагічных навук (1963). Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Вывучаў беларуска-польскія літаратурныя сувязі, беларускі рамантызм ХІХ — пач. ХХ ст. Аўтар даследаванняў па гісторыі Беларусі і беларускай культуры (ліквідацыя беларускай дзяржаўнасці і нацыянальнай свядомасці ў XVII — XVIII ст., беларускае нацыянальнае адраджэнне ў ХІХ — пач. ХХ ст., утварэнне БНР, жыццё і літаратурная дзейнасць Ф. Скарыны, Г. Пельгрымоўскага, С. Тшашчкоўскай, К. Каліноўскага, А. Гаруна і інш.).
Professional Matchplay Championship 1954 (снукер)
Professional Matchplay Championship 1954 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Хаўлдсуорт Холе, у Манчэстэры, Англія. Турнір стаў 24-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Якаўлевічы (пасёлак)
Я́каўлевічы (, Яковлевичи) — пасёлак у Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубаўскага сельсавета.
Да 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Уладзімір Барысавіч Сініцын
Уладзімір Барысавіч Сініцын (Vladimirs Sinicins, нар. 6 мая 1952 года, Куўшынава, Калінінская вобласць, СССР) — спартыўны каментатар, суддзя міжнароднай катэгорыі па снукеры.
Ільіч (Рагачоўскі раён)
Ільі́ч (, Ильич) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Званецкага сельсавета.
Да 13 жніўня 1964 года пасёлак уваходзіў у склад Журавіцкага сельсавета.
Саўчонкі (Мішневіцкі сельсавет)
Саўчо́нкі (, Савчёнки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старынскага сельсавета.
Аўстрыя на зімовых Алімпійскіх гульнях 1948
Аўстрыя брала ўдзел у Зімовых Алімпійскіх гульнях 1948 года у Санкт-Морыцы (Швейцарыя) у пяты раз за сваю гісторыю, і заваявала адзін залаты, тры сярэбраныя і чатыры бронзавыя медалі. Зборная краіны складалася з 54 спартсменаў (42 мужчыны, 12 жанчын).
Professional Matchplay Championship 1952 (снукер)
Professional Matchplay Championship 1952 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Блэкпульскай вежы, у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў 22-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Professional Matchplay Championship 1953 (снукер)
Professional Matchplay Championship 1953 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Leicester Square Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў 23-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Румынія на зімовых Алімпійскіх гульнях 1948
Румынія брала ўдзел у Зімовых Алімпійскіх гульнях 1948 года у Санкт-Морыцы (Швейцарыя) у чацвёрты раз за сваю гісторыю, але не заваявала ніводнага медалю.
Жалезніца
Назву Жалезніца маюць:
Чырвонае (возера, Полацкі раён)
Чырво́нае возера — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ушача, за 24 км у напрамку на паўднёвы захад ад Полацка, за 2,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Блізніца.
Берта Кенцкая
Берта Кенцкая (Bertha), часам Святая Берта (каля 539, Францыя — 612, Кентэрберы) — жонка кенцкага караля Этэльберта. Лічыцца, што кананізавана пасля сваёй смерці ў 612 годзе за тое, што змагла пераканаць Этэльберта першым сярод каралёў гептархіі прыняць хрысціянства.
Чырвонае (возера, Полацкі раён)
Плошча паверхні 0,2 (0,21 )км². Даўжыня 0,78 (0,77 ) км, найбольшая шырыня 0,35 (0,25 ) км, даўжыня берагавой лініі 2 (2,1 ) км. Плошча вадазбору 2,75 км².
Берта Кенцкая
Паходжанне і сямейнае становішча
Другім мужам Берты стаў кароль Кента Этэльберт. Кенцкі кароль доўгі час спрабаваў змагацца з Кеўлінам Уэсэкскім за брэтвальду на гептархіі, аднак беспаспяхова. Парадніўшыся з магутным кланам Меравінгаў, у 591 годзе Этэльберт дамогся брэтвальды.
Чырвонае (возера, Полацкі раён)
Катлавіна возера складаецца з двух плёсаў, выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Паўднёвыя і паўночныя схілы катлавіны невыразныя, астатнія маюць вышыню ад 3 да 5 м, пад лесам. Берагі пясчаныя, пераважна нізкія і забалочаныя. Каля паўднёва-ўсходняга берага забалочаная пойма.
Возера бяссцёкавае.
Берта Кенцкая
Рэлігія
Этэльберт сустракае Аўгусціна пад старым дубам. Паводле старога англасаксонскага звычаю такім чынам ён мог абараніць сябе ад любой магіі, якую хрысціянін паспрабаваў бы накласці на яго. Кароль вітаў Аўгусціна прамовай. Паводле падання Аўгусцін хрысціў Этэльберта на другі дзень свайго знаходжання ў Брытаніі, аднак, калі судзіць па лістах Берты да Грыгорыя I, гэта падзея адбылася не раней за 601 год.
Па загадзе Этэльберта закладваюцца новыя і аднаўляюцца старыя, яшчэ рымскага перыяду, хрысціянскія цэрквы. Зварот караля паўплывала і на жыхароў каралеўства. Па ўсім Кенце адбываюцца абрады хрышчэння як знаці, так і простага народа.
У 612 годзе Берта памірае. Пахавана яна была ў царкве Святога Марціна ў Кентэрберы, якая была пабудавана яшчэ ў часы рымскага валадарства і была занядбана, пакуль Этэльберт не дазволіў Берце праводзіць там службы.
Лічыцца, што пасля сваёй смерці Берта была абвешчана святой, аднак, у наш час, адназначнага адказу на гэта пытанне няма. Хоць англіканская царква і шануе яе, аднак дзень яе памяці не адзначаецца.
Шапчыцы (Рагачоўскі раён)
Ша́пчыцы (, Шапчицы) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Званецкага сельсавета.
Югаславія на зімовых Алімпійскіх гульнях 1948
Югаславія брала ўдзел у Зімовых Алімпійскіх гульнях 1948 года ў Санкт-Морыцы (Швейцарыя) у чацвёрты раз за сваю гісторыю, але не заваявала ніводнага медалю.
Самуіл Барысавіч Кормер
Самуіл Барысавіч Кормер (, —, Арзамас-16, Горкаўскай вобласці) — савецкі фізік. Член-карэспандзент АН СССР (1981). Доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар.
Біяграфія
Пасля заканчэння школы ў гады Вялікай Айчыннай вайны працаваў слесарам-фрэзероўшчыкам па рамонце танкаў, затым быў на фронце. Накіраваны ў Ваеннна-інжынерную артылерыйскую акадэмію імя Ф. Э. Дзяржынскага (скончыў у 1946 годзе). Працаваў (з 1946) у УНДІ эксперыментальнай фізікі («Арзамас-16»).
Навуковыя даследаванні па фізіцы цвёрдага цела, фізіцы высокіх ціскаў, квантавай электроніцы, лазернаму тэрмаядзернаму сінтэзу. Эксперыментальныя даследаванні тэрмадынамічнай уласцівасці металаў і іонных крышталёў у экстрэмальных умовах, пабудаваў ураўненне стану для абласцей высокіх тэмператур. Вызначыў у шырокім дыяпазоне шчыльнасцей і ціскаў ізентрапічную сціскальнасць вадароду, атрымаў эксперыментальныя дадзеныя аб яго пераходзе ў металічны стан. Распрацаваў метады вывучэння аптычных уласцівасцей ударна-сціснутых дыэлектрыкаў.
Чэмпіянат свету па снукеры 1952
Чэмпіянат свету 1952 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Хаўлдсуорт Холе, у Манчэстэры, Англія. Турнір стаў 21-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Скаціца
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Пралетарскага сельсавета Гарадоцкага раёна , да 12 студзеня 1968 года — у склад Мішневіцкага сельсавета , да 26 верасня 2002 года — у склад Казьянскага сельсавета.
Бітва пад Палонкай
Бітва пад Палонкай, Палонкаўская бітва  — адна з пераломных бітваў Трынаццацігадовай вайны (1654—1667). Адбылася каля мястэчка Палонка на Наваградчыне. Скончылася перамогай аб'яднаных сіл Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага над войскам Маскоўскай дзяржавы.
Палонкаўская бітва — першая буйная перамога Рэчы Паспалітай на канцавым этапе вайны, якая спыніла маскоўскую аблогу Ляхавіцкага замка і прывяла да вызвалення зямель Вялікага Княства Літоўскага па Дняпро на ўсходзе і Дзвіну на поўначы.
Перадумовы
Па паразе абаронцаў Вялікага Княства Літоўскага ў бітве пад Шапялевічамі (1654) войска Маскоўскай дзяржавы, не сустракаючы супраціву, на працягу 1654—1655 заняло амаль усе землі дзяржавы. Захопнікі ўзялі нават сталіцу Вільню. Далейшы наступ спыніла ў 1655 годзе войска Швецыі, якая склала Кейданскую унію з Літвой і распачала вайну з Польшчай. 3 лістапада 1656 у Нямежы пад Вільняй Рэчы Паспалітая склала перамір'е з Маскоўскай дзяржавай. За царом прызнаваўся тытул вялікага князя літоўскага, а польская шляхта пагаджалася з яго ўладай над украінскімі і беларускімі землямі і забавязвалася абраць цара на найбліжэйшым сойме каралём польскім. Маскоўскае войска распачала вайну са шведамі.
У 1658 годзе, аднак, казакі перайшлі на бок Рэчы Паспалітай. Вайна паміж РП і Масквою аднавілася, аднак польска-літоўскае войска атрымала шэраг паразаў. Да таго ж цар пад канец 1658 года падпісаў перамір'е са Швецыяй і накіраваў войскі на землі Рэчы Паспалітай, якая працягвала з ёй ваяваць.
Праз Вільню, узяўшы Гродна, захапіўшы Падляшша і выразаўшы абаронцаў Брэста, Хаванскі збіраўся рушыць на Варшаву. Але аб'яднанне харугваў ВКЛ на чале з гетманам вялікім Паўлам Янам Сапегам і войскаў Кароны на чале з ваяводам рускім Стэфанам Чарнецкім прымусілі захопнікаў у лютым 1660 адыйсці да Навагрудку. Маскоўскае войска распачало амаль паўгадавую аблогу Ляхавіцкага замка.
3 Брэста праз Слонім сілы Рэчы Паспалітай рушылі на дапамогу абаронцам Ляхавічаў. Па атрыманні адпаведных звестак Хаванскі з большай часткай свайго войска (8 тыс. чал.) выступіў ім насустрач.
Пачатак
Войскі сустрэліся пад Палонкай. Хаванскі з конніцай стаў на правым флангу, на левым — князь В. Шчарбаты, пасярэдзіне — рэйтары і пяхота. У цэнтры баявога шыхту войска Рэчы Паспалітай размясцілася дывізія С. Чарнецкага (4 тыс. чал.), а на флангах — харугвы П. Я. Сапегі, А. Г. Палубінскага і С. Кміціча (6 тыс. чал.).
Ход бітвы
Гусары Рэчы Паспалітай распачалі імклівую атаку, у выніку якой змялі, пасеклі і патапілі маскоўскую пяхоту. Непрыяцель, што стаяў перад пераправай, змог зрабіць толькі адзіны залп.
Паспяховай была атака гусараў і панцырных, якія прымусілі маскоўскую конніцу ўцякаць. Гэта дазволіла арміі Рэчы Паспалітай нанеслі супольны ўдар па астатняй пяхоце захопнікаў.
Вынікі
Бітва скончылася поўным разгромам войскаў Хаванскага: загінула каля 2 тыс. чал. пяхоты, яшчэ больш коннікаў. Мноства ратнікаў, у тым ліку Шчарбаты, трапіла ў палон. Хаванскі з рэшткамі войска адступіў да Ляхавічаў, зняў аблогу замка і пачаў імклівы адыход на Полацк. Абаронцы Рэчы Паспалітай здабылі шматлікія трафеі, мноства пораху, гармат, харчу.
Бітва засведчыла пераход да Рэчы Паспалітай стратэгічнай ініцыятывы ў вайне.
Памяць
2 лістапада 1994 на месцы бітвы каля ўскрайку дарогі ля вёскі Палонка быў урачыста ўсталяваны памятны камень. Праваслаўны і каталіцкі святары асвяцілі гэты памятны знак. Праз нейкі час памятны знак зруйнавалі невядомыя.
У 2000 годзе сябры Баранавіцкай Рады ТБМ аднавілі драўляную шыльду ў гонар Палонкаўскай бітвы. Аднак яна прастаяла нядоўга і таксама была знішчана невядомымі.
На 350-я ўгодкі 28 чэрвеня 2010 на месцы бітвы быў зладжаны невялікі фестываль з удзелам прадстаўнікоў рыцарскага клубаў.
Ліван на зімовых Алімпійскіх гульнях 1948
Ліван браў удзел у Зімовых Алімпійскіх гульнях 1948 года ў Санкт-Морыцы (Швейцарыя) у першы раз за сваю гісторыю, але не заваяваў ніводнага медалю. Краіну прадстаўлялі 2 спартсмены (абодва — мужчыны), якія выступілі ў спаборніцтвах па гарналыжным спорце.
Паўднёвая Карэя на зімовых Алімпійскіх гульнях 1948
Паўднёвая Карэя брала ўдзел у Зімовых Алімпійскіх гульнях 1948 года ў Санкт-Морыцы (Швейцарыя) у першы раз за сваю гісторыю, была прадстаўлена трыма спартсменамі ў канькабежным спорце, але не заваявала ніводнага медалю.
Жалезніца (Баранавіцкі раён)
Жале́зніца (, Железница) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчана за 30 км на паўночны захад ад Баранавічаў, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Мордычы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
Вядома з 1471 года як маёнтак, які належыў Кезгайлам, з 1554 года Хадкевічам. У XVII стагоддзі ўласнасць Камароўскіх, потым Кашыцаў.
З 1793 года ў складзе Расійскай імперыі.
У 1839 годзе была пабудавана драўляная Пакроўская царква. У 1879 годзе праваслаўны прыход налічваў каля 2600 прыхаджан, царква мела каля 100 дзес. зямлін, у тым ліку ворыва 65 дзесяцін, сенажаці 10 дзесяцін, лесу 10 дзесяцін; дзейнічалі капліца, вінакурны завод. У 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі царква і царкоўна-прыходская школа.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 5 землякоў.
Да 17 лютага 1975 года вёска ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета, да 6 жніўня 1979 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Гарадзішчанскага пассавета , да 26 чэрвеня 2013 года ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета.
Дняпроўскі
Дняпро́ўскі (, Днепровский) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кісцянёўскага сельсавета.
Да 19 верасня 1963 года пасёлак уваходзіў у склад Старасельскага сельсавета.
Аргенціна на зімовых Алімпійскіх гульнях 1948
Аргенціна брала ўдзел у Зімовых Алімпійскіх гульнях 1948 года ў Санкт-Морыцы (Швейцарыя) пасля дваццацігадовага перапынку, у другі раз за сваю гісторыю, але не заваявала ніводнага медалю. Зборную краіны прадстаўляла 1 жанчына.
Чылі на зімовых Алімпійскіх гульнях 1948
Чылі брала ўдзел у Зімовых Алімпійскіх гульнях 1948 года ў Санкт-Морыцы (Швейцарыя) у трэці раз за сваю гісторыю, але не заваявала ніводнага медалю.
Старыновічы
Старыно́вічы (, Стариновичи) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старынскага сельсавета, у 1931—1939 гадах яго цэнтр.
Азярышча (Рагачоўскі раён)
Азяры́шча (, Озерище) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кісцянёўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска ў Задняпроўскім войтаўстве Рагачоўскага староства.
Да 19 верасня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета, да 26 сакавіка 1987 года — у склад Кісцянёўскага сельсавета , да 5 верасня 2000 года — у склад Старасельскага сельсавета.
Выдатныя мясціны
«Груша цвіла апошні год», — з гэтых слоў пачынаецца раман Уладзіміра Караткевіча «Каласы пад сярпом тваім». Пісьменнік бачыў яе наяве на стромым беразе Дняпра ля вёскі Азярышча. І яе такі змыла паводкай, а на тым месцы цяпер ляжыць валун са словамі з «Каласоў…».
Кент
Кент (Kent, першапачаткова Cantia) — графства ў паўднёва-ўсходняй Англіі. Мяжуе з Усходнім Сасексам, Сурэем, Вялікім Лонданам і мае агавораную мяжу з Эсексам у сярэдзіне цячэння Тэмзы. Цырыманіяльныя межы Кента ўключаюць акругу і гарадскую ўправу Медуэй. Намінальна Кент мяжуе з Францыяй пасярэдзіне Еўратунэля. Галоўны горад графства — Мейдстаўн.
Размяшчэнне Кента між Лонданам і кантынентам стала прычынай таго, што графства было арэнай розных канфліктаў, у тым ліку і бітвы за Брытанію ў часе II сусветнай вайны. Усходні Кент нават атрымаў у той час мянушку Куток пякельнага полымя.
Кент таксама шырока вядомы як «сад Англіі» — назва, якая часта ўжываецца для раскруткі рэгіёна альбо яго прадукцыі  — з-за багацця садоў і хмелевых плантацыяў. На паўночным захадзе Кента існуюць прадпрыемствы па вытворчасці цэменту, паперы, авіяцыйная прамысловасць, але апошнім часам яны скарачаюцца. Большая частка Кента выкарыстоўваецца як тэрыторыя-сатэліт Лондана. Паўднёвы і ўсходні Кент арыентуюцца на турызм і сельгасвытворчасць.
Гісторыя
Яшчэ да часоў Цэзара значная тэрыторыя на поўдні Брытаніі, якая ўключае Кент, была заваявана адным з плямёнаў бельгаў, што з’явіліся з Галіі. Ад гэтага перыяду захаваліся выдатныя друідычныя помнікі каля Гілсфарда, роўна як і шматлікія земляныя збудаванні, умацаванні, каменныя кругі і выбоіны ў беразе, на якія ў наш час прынята глядзець як на старажытныя крэйдавыя шахты. Мясцовасць, дзе высадзіўся Цэзар, была, паводле агульнага меркавання, часткай берага паміж Вальмерам і Танетам. Дарога ў Durovernum (Кентэрберы) падзялялася на дзве, з якіх адна ішла ў Portus Lemanis (Лімн), а іншая — у Regulbium (Рэкольвер). Сляды першай дарогі дагэтуль яшчэ добра захаваліся на ўсім яе працягу, але земляробчая культура цалкам знішчыла сляды другой. Захаваліся таксама шматлікія рэшткі ад рымскіх крэпасцей у Дуўры, Рычбара і Рэколверы, шмат слядоў рымскіх віл; часткі рымскіх пабудоў ужыты пры будаўніцтве цэркваў і іншых будынкаў. З рэчаў рымскага перыяду знойдзена велічэзная колькасць глінянага посуду, чырвонага і чорнага, свінцовыя труны, старанна арнаментаваныя, шкляны і бронзавы посуд.
У IX, X і XI стагоддзях Кент моцна пацярпеў ад спусташэння датчанамі. Пасля заваявання нарманамі, ён быў падораны Вільгельмам I яго брату Адону.
Плато Блекхіт у графстве Кент з’яўляецца памятным у гісторыі Англіі; тут у 1384 годзе Уот Тайлер збіраў паўстанцаў з сялян, жыхароў Кента, для паходу на Лондан.
У XIV і XV стагоддзях Кент быў галоўным тэатрам паўстанняў Уота Тайлера і Кэда.
Залаты мяч
Залаты мяч (Ballon d’Or; часта згадваецца як узнагарода найлепшаму футбалісту года ў Еўропе) — штогадовая футбольная ўзнагарода. Яна прысуджаецца ў канцы кожнага года футбалісту, які, паводле галасавання спецыялістаў, гуляў лепш за ўсіх у мінулым годзе. Прэмія была створана галоўным рэдактарам журнала «France Football» Габрыэлем Ано, які папрасіў сваіх калегаў прагаласаваць за найлепшага футбаліста года ў Еўропе ў 1956 годзе. Першым пераможцам стаў Стэнлі Мэцьюз з «Блэкпула», які таксама стаў самым узроставым уладальнікам узнагароды, атрымаўшы яе ў 41 год.
Першапачаткова журналісты маглі галасаваць толькі за еўрапейскіх футбалістаў, якія выступалі ў еўрапейскіх клубах, а такія гульцы, як Дыега Марадона (які гуляў у еўрапейскіх клубах, але не быў еўрапейцам) і Пеле (які не быў еўрапейцам і не гуляў у еўрапейскіх клубах) не маглі атрымаць узнагароду. Змены ў правілах у 1995 годзе дазволілі прэтэндаваць на прэмію нееўрапейскім футбалістам, калі яны гулялі ў еўрапейскіх клубах, і ў тым жа годзе «Залаты мяч» атрымаў першы нееўрапейскі гулец Джордж Веа з Ліберыі, які выступаў за «Мілан». У выніку, з 1995 па 2009 гады найбольшую колькасць «Залатых мячоў» атрымалі бразільскія гульцы (5). З 2007 года любы футбаліст у свеце атрымліваў права прэтэндаваць на «Залаты мяч», а таксама павялічылась колькасць журналістаў, якія вызначалі пераможцу: з 52 еўрапейскіх журналістаў, якія галасавалі ў 2006 годзе, да 96 журналістаў з усяго свету, кожны з якіх абіраў пяцёрку найлепшых гульцоў.
Чатыры футбалісты атрымлівалі ўзнагароду па тры разы: Ёхан Кройф, Мішэль Плаціні, Марка ван Бастэн і Крыштыяну Раналду. Плаціні стаў адзіным гульцом, які атрымаў прэмію тры разы запар, выйграўшы «Залаты мяч» з 1983 па 1985 гады. У 1997 годзе Раналду стаў першым бразільцам, які атрымаў гэту ўзнагароду, пасля таго, як нееўрапейцы атрымалі такую магчымасць. Найбольшую колькасць узнагарод атрымалі нідэрландскія і нямецкія футбалісты — па 7 «Залатых мячоў». Гульцы з іспанскага клуба «Рэал», а таксама італьянскіх клубаў «Мілан» і «Ювентус» атрымалі па 8 узнагарод, што таксама з’яўляецца рэкордам. Ліянель Месі атрымаў апошні «Залаты мяч» у 2009 годзе, стаўшы першым і адзіным прадстаўніком Аргенціны, які выйграў гэту ўзнагароду. Дванаццаць разоў пераможцы «Залатога мяча» ў тым жа годзе атрымлівалі і ўзнагароду «Ігрок года ФІФА».
Прэмія «Залаты мяч» была аб’яднаная з прэміяй ФІФА «Ігрок года ў свеце» ў 2010 годзе, і з таго часу найлепшы футбаліст штогод атрымліваў узнагароду «Залаты мяч ФІФА». У 2011 годзе УЕФА заснавала прэмію «Ігрок года ў Еўропе», і яна можа лічыцца пераемніцай старога «Залатога мяча» пасля таго, як ён быў ператвораны на «Залаты мяч ФІФА».
У верасні 2016 года ФІФА спыніла супрацоўніцтва з «France Football» па ўручэнні «Залатога мяча ФІФА», і «Залаты мяч» быў адноўлены пад эгідай «France Football». Цяперашнім уладальнікам узнагароды з’яўляецца французскі футбаліст іспанскага «Рэала Мадрыд» Карым Бензема, які атрымаў яе 17 кастрычніка 2022 года.
Статыстыка паводле чэмпіянатаў
Табліца дэманструе тыя чэмпіянаты, у якіх зараз гуляюць клубы ўладальнікаў «Залатых мячоў». У некаторых выпадках чэмпіянат, у якім клуб гуляе сёння, адрозніваецца ад чэмпіянату, у якім клуб гуляў у тым годзе, калі футбаліст атрымаў узнагароду. Напрыклад, у 1962 годзе, калі Ёсеф Масапуст атрымаў «Залаты мяч», яго каманда, «Дукла», гуляла ў Першай лізе Чэхаславакіі, а зараз — у Першай лізе Чэхіі.
«Супер Залаты мяч»
Спецыяльны «Залаты мяч» быў уручаны ў снежні 1989 года Альфрэду Ды Стэфану, атрымаўшы назву «Супер Залаты мяч» (Super Ballon d’Or). Ды Стэфана атрымаў яго паводле галасавання, у якім ён абышоў Ёхана Кройфа і Мішэля Плаціні.
Футбаліст стагоддзя
У 1999 годзе «France Football» прапанаваў былым пераможцам «Залатога мяча» абраць «Футбаліста стагоддзя». Бразілец Пеле атрымаў найбольшую колькасць галасоў: яго прызналі найвялікшым гульцом усіх часоў 17 прагаласаваўшых. Сярод 34-х уладальнікаў «Залатых мячоў» (з 1956 па 1999 год) у галасаванні прымалі ўдзел 30. Стэнлі Мэцьюз, Амар Сівары і Джордж Бест адмовіліся галасаваць, а Леў Яшын памёр ад раку страўніка за дзевяць гадоў да гэтага. Кожны з 30 удзельнікаў галасавання абіраў па 5 найлепшых футбалістаў. Першыя месцы атрымлівалі па 5 ачкоў, другія месцы — па 4, трэція — па 3, чацвёртыя — па 2 і пятыя — па 1. Альфрэда Ды Стэфана абраў толькі першае месца, Мішэль Плаціні — толькі першае і другое месцы, а Джордж Веа абраў два пятыя месцы (даўшы па ½ ачка кожнаму з іх).
Заеззе
Зае́ззе (, Заезье) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кісцянёўскага сельсавета.
Да 19 верасня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Ставіца
Ставі́ца (, Ставица) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Пралетарскага сельсавета Гарадоцкага раёна , пасля чаго — у складзе Шумілінскага раёна, дзе 12 верасня 1966 года ўключана ў склад Мішневіцкага сельсавета , з 12 студзеня 1968 года да 26 верасня 2002 года ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета.
Навасёлкі (Навасёлкаўскі сельсавет, Ляхавіцкі раён)
Навасёлкі — аграгарадок у Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці на рацэ Ведзьма. Цэнтр сельсавета і калгаса.
За 12 км на паўночны ўсход ад г. Ляхавічы, 232 км ад г. Брэста, 7 км ад чыгуначнай станцыі Кавалі.
Насельніцтва
401 жыхар, 167 двароў (1999 г.).
Інфраструктура
Сярэдняя школа, дом культуры, бібліятэка, аддзяленне сувязі.
Славутасці
Брацкая магіла савецкіх воінаў. Помнік землякам, якія загінулі ў Другую сусветную вайну.
Літаратура
Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. т. 11: Мугір-Паліклініка / Рэд кал.: Г. П. Пашкоў і інш. -Мінск: БелЭн, 2000
Людвік Міхайлавіч Звяждоўскі
Людвік Звяждоўскі (прозвішча Тапор; снежань 1829, Вільня — 23 лютага 1864, мястэчка Апатаў, Царства Польскае) — капітан расійскай арміі, член тайнага таварыства Зыгмунта Серакоўскага, удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў.
Памяць
Матэрыял пра Л. Звяждоўскага змешчаны ў экспазіцыі Горацкага гісторыка-этнаграфічнага музея і музея гісторыі Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі.
Кусіэль Саламонавіч Шыфрын
Шыфрын Кусіэль Саламонавіч (Шлёмавіч) (,  —, ) — геафізік. Стваральнік навуковай школы па оптыцы атмасферы і акіяна. Член Міжнароднага геафізічнага саюза, Амерыканскага аптычнага таварыства. Доктар фізіка-матэматычных навук,
Біяграфія
У 1940 скончыў скончыў фізічны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта. У 1946—1969 гадах у Галоўнай геафізічнай абсерваторыі імя А. І. Ваейкава, загадчык лабараторыі радыяцыйных працэсаў у атмасферы. З 1969 года загадчык лабараторыі оптыкі акіяна ў Ленінградскім аддзялення Інстытута акіяналогіі Акадэміі навук СССР. З 1992 года — у ЗША, у Арэгонскім універсітэце.
Навуковая дзейнасць
Першыя навуковыя працы ў вобласці электроннай тэорыі цвёрдых цел: правёў асноватворнае даследванне электрычных уласцівасцей добраправодзячых паўправаднікоў. З 1946 года пачаў займацца праблемамі оптыкі. Распрацаваў методыку вывучэння атмасферы і акіяна прыборамі, усталяванымі на штучных спадарожніках Зямлі. Кіраўнік навуковай школы оптыкі атмасферы і акіяна.
Аўтар каля 350 навуковых прац і некалькі манаграфій, у т. л. «рассейванне святла ў каламутнай асяроддзі» (М.-Л., 1951), «Фізічная оптыка акіянскай вады» (Л., 1983). Прымаў удзел у стварэнні «Табліц па светларассейванню» (1968-77) і 8 калектыўных манаграфій па фізіцы атмасферы і акіяна.
Пранчакі
Пранчакі́ (, Прончаки) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Жамойцкае староства
Жамойцкае старо́ства, ці на польскі манер Жму́дскае старо́ства (Жема́йтское старо́ство; Starostwo żmudzkie / Księstwo Żmudzkie) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў 1409 г. і 1411—1793 гг. у Вялікім Княстве Літоўскім.
З 1441 г. называлася паралельна і як Жамойцкае княства (альбо Жму́дскае княства), а вялікі князь літоўскі і рускі дадаваў да свайго тытулу і тытул «князь жамойцкі». Жамойцкае староства выразна адрознівалася ад іншых рэгіёнаў дзяржавы спецыфікай адміністрацыйнага і эканамічнага ладу.
Пачаткова цэнтрам староства было мястэчка Крожы (валоданне роду Кезгайлаў), з 1535 г. — Кейданы (валоданне роду Радзівілаў), а з канца XVI ст. — горад Расіены (Расейны) (з магдэбургскім правам самакіравання). У лепшыя часы на тэрыторыі Жамойцкага староства мелася 11 гарадоў з самакіраваннем па магдэбургскаму праву.
Гісторыя
Жамойцкае староства ахоплівала землі ВКЛ на захад ад ракі Нявежыс і было трывала створана, калі 1 лютага 1411 г. паводле Торуньскага міру ўся Жамойць пажыццёва пераходзіла ад Тэўтонскага ордэна ў валоданне польскага караля Ягайлы і вялікага князя літоўскага Вітаўта. Верагодна, старосты ў Жамойць прызначаліся вялікімі князямі літоўскімі і раней, калі землі Жамойці часова (з-за барацьбы з крыжакамі) пераходзілі пад іх уладу, але дакладна вядома, што з часоў Вітаўта прызначэнне старостаў стала рэгулярнай практыкай. Тады ж да Жамойці былі канчаткова далучаны запусцелыя куршскія землі — Мегаву (з Палангай) і Цэкліс, а таксама воласць Панемунь за Нёманам. З гэтага часу пачалася інтэнсіўнае засяленне запусцелых памежных валасцей.
Сутычкі і спрэчкі за Жамойць працягнуліся да заключэння 17 жніўня 1422 г. Мельнскага міра, падпісанага з крыжакамі, паводле якога Жамойць назаўсёды пераходзіла ў вотчыннае валоданне Ягайлы і Вітаўта і ніколі ўжо не была пад уладай крыжакоў.
Пасля абрання вялікім князем Казіміра Ягелончыка, у Жамойці пачалося паўстанне мясцовага баярства (1440), што было на баку іншага прэтэндэнта на сталец — Міхаіла Жыгімонтавіча. Жамойцкім старостам быў абраны мясцовы баярын Контаўт. Каб улагодзіць баярства, вялікі князь выдаў прывілей (1441), паводле якога Жамойцкаму староству гарантаваўся асобны федэратыўны статус, у тым ліку беспрэцэдэнтнае права мясцоваму баярству самім абіраць кандыдатуру на пасаду старосты, які сваім статусам быў роўны ваяводзе, а таксама мясцовых службоўцаў — цівуноў (кіраўнікоў валасцей Жамойці). Зацвярджэнне выбранага баярствам кандыдата на пасаду старосты было прэрагатывай вялікага князя літоўскага. Права вылучаць кандыдатуру на пасаду ваяводы (для далейшага зацвярджэння вялікім князем) яшчэ мела толькі шляхта Полацкага і Віцебскага ваяводстваў, што захавалася аж да канца існавання Рэчы Паспалітай.
Контаўт (па выбару баяр і зацвярджэнні вялікага князя) захаваў пасаду старосты і пасля паўстання. З гэтага часу (1441) поўная афіцыйная назва Вялікага Княства Літоўскага абавязкова змяшчала і назву «княства Жамойцкае», якое традыцыйна называлася зямлёй, але фактычна была па адміністрацыйнаму статусу роўнай ваяводству. Князем Жамойці быў вялікі князь літоўскі і рускі, які пачаў дадаваць да свайго тытулу і тытул «князь жамойцкі».
22 жніўня 1492 г. вялікі князь Аляксандр выдаў земскі прывілей, якім надзяляў баяр Жамойці тымі ж самымі правамі, што ўжо мелі баяры іншых зямель ВКЛ, і пацвярджаў федэратыўны статус Жамойці. Той жа статус быў пацверджаны земскім прывілеем (1507) вялікага князя Жыгімонта I Старага. У першым пункце граматы 1492 г. вялікі князь Аляксандр усім жыхарам ВКЛ забараняў казаць, што жыхары Жамойці далучаны да ВКЛ сілай, а не па добрай волі («Найпервей, хочем, иж им [жыхарам Жамойці] жадны не мает мовити, альбо на очи истить, иж бы през меч, альбо через оныи валки были звалчоные, але з доброю волею пристали»).
Уціск ураднікаў староства, якія ўводзілі непамерныя аплаты за позвы і запісы ў актавыя кнігі, паборы, несправядлівы суд, а таксама скаргі насельніцтва на жамойцкага біскупа ў 1540-ыя гг. звярнулі ўвагу вялікага князя літоўскага Жыгімонта Старага. Ён выдаў 1 мая 1542 г. прывілей, якім пацвярджаў усе ранейшыя правы староства, але абавязваў старосту рабіць суд не самастойна, а разам з цівуном і выбранымі старостам двума шляхціцамі. Новы вялікі князь Жыгімонт Аўгуст 7 жніўня 1545 г. таксама пацвердзіў ранейшыя прывілеі староства.
У 1566 г. у ВКЛ паводле ўніфікацыйнай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы асноўнымі адзінкамі адміністрацыйна-тэрытарыяльнай структуры станавіліся ваяводствы і паветы (са сваімі соймікамі), аднак гэта не кранулася Жамойці, дзе працягвала існаваць Жамойцкае староства. Староства працягвала складацца з 28 валасцей (ці інакш — цівунстваў), не меўшых соймікавай і судовай кампетэнцыі, а выключна вайсковыя. Па сутнасці Жамойцкае староства было паветам у ВКЛ, бо мела толькі адзін соймік, аднак жамойцкі староста меў кампентэнцыі ваяводы і таму быў сенатарам і засядаў у Сенаце. Староства мела трох сенатараў — жамойцкі біскуп, жамойцкі староста і жамойцкі кашталян. Паводле адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы (1566) Жамойцкае староства атрымала той жа склад земскіх ураднікаў, як і іншыя ваяводствы ВКЛ.
Толькі нямногія прывілеяваныя гарады (Ворні, Кейданы, Крацінга, Шкуды, Шадаў, Шаўлі і інш.) мелі суды войтаўскі і ратушны (адпаведна па ўгалоўным і грамадзянскім справам), але на жыццё такіх гарадоў аказвалі значны ўплыў уласнікі тых зямель, дзе гарады знаходзіліся.
У 1764 г. рашэннем сойма шляхта кожнай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі рэгіянальнага ўзроўню атрымлівала свой выгляд службовага мундзіра. Шляхта Жамойцкага староства павінна была апранацца ў чырвоны кунтуш з сінімі вылогамі і белы жупан.
Паводле рашэння сойма ад 1764 г., 2 чэрвеня 1765 г. Жамойцкае староства ў судовых адносінах было падзелена на два судовыя староствы, у якіх меліся свае земскі суд і гродскі суд: Расіенская рэпартыцыя (13 трактаў) і Цельшаўская рэпартыцыя (15 трактаў). Таксама ў 1764 г. ад Жамойці была павялічана колькасць паслоў (да трох) на сойм і дэпутатаў (да чатырох) у Трыбунал ВКЛ (па два паслы на рускую і літоўскую сесіі Трыбунала). Паводле рашэння сойма, у 1776 г. ад Жамойці яшчэ раз была падвоена колькасць паслоў на сойм (г.зн. разам ад Жамойці з 1766 г. — 6 паслоў на сойм). У 1776 г. цэнтр Цельшаўскай судовай рэпартыцыі быў, паводле рашэння сойма, перанесены з Цельшаў у Шаўлі. У 1790 г. рашэннем сойма да двух судовых рэпартыцый (Расіенскай і Шавельскай) у Жамойцкім старостве была створана яшчэ адна — Цельшаўская судовая рэпартыцыя.
23 лістапада 1793 г. у ходзе адміністрацыйна-тэрытарыяльных рэформ, прынятых Вялікім соймам (1788—1792), Жамойцкае староства было пераўтворана ў Жамойцкае ваяводства (1793—1795) і падзелена на тры паветы («зямлі») — Расейнскі, Цельшаўскі і Шавельскі. Усе гэтыя змены адбыліся ў адказ на патрабаванні шляхты, якая хацела заняць больш земскіх урадаў, дэпутацтваў і пасольстваў пасля тэрытарыяльных страт у выніку першага (1772) і другога (1793) падзелаў Рэчы Паспалітай.
Полацкая духоўная семінарыя
Полацкая духоўная семінарыя — сярэдняя духоўная навучальная ўстанова Віцебскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы.
Гісторыя
У 1808 годзе мітрапалітам Іракліем Лісўскім былі зацверджаны правілы навучальна-выхаваўчага працэсу і штат семінарыі. У лістападзе таго ж года семінарыя пераведзена ў будынак Сафійскага сабора ў Полацку.
У 1812 годзе падчас Айчыннай вайны 1812 года семінарыя была разрабавана французамі і аднавіла сваю дзейнасць у 1813 годзе ў вёсцы Судзілавічы, а ў 1821 годзе семінарыя зноў пераведзена ў Полацк.
Пасля ліквідацыі ў 1839 годзе ўніяцкай царквы семінарыя стала праваслаўнай. У 1840 годзе пераназвана ў Полацкую духоўную семінарыю, і напачатку 1840-х гадоў пераведзена на казённае ўтрыманне.
У 1856 годзе семінарыя пераведзена ў Віцебск, але працягвала называцца Полацкай да снежня 1871 года, калі была пераназвана ў Віцебскую духоўную семінарыю.
Залоззе (Рагачоўскі раён)
Зало́ззе (, Залозье) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кісцянёўскага сельсавета.
Да 19 верасня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Нікаля Анелька
Нікаля́ Себасцья́н Анелька́ (Nicolas Sébastien Anelka, французскае вымаўленне ; нар., Версаль, Францыя) — былы французскі прафесійны футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі (1998—2010). Бацькі Нікаля, Маргарыта і Жан-Філіп — выхадцы з Марцінікі, якія прыехалі ў Францыю ў 1974 годзе.
«Пары Сен-Жэрмен»
Сваю кар’еру Анелька пачаў у французскім ПСЖ, з якога ў 17-гадовым узросце пераехаў у «Арсенал» у пачатку 1997 года.
«Арсенал»
На «Хайберы» малады форвард прадэманстраваў моцны футбол і ўменне забіваць, якое дапамагло клубу зрабіць чэмпіёнскі дубль у 1998 годзе. У фінале Кубка Англіі Нікаля забіў мяч у вароты «Ньюкасла».
«Рэал» Мадрыд
Праз год Нікаля перайшоў у «Рэал» за 23 мільёны фунтаў стэрлінгаў. І «Арсенал», і сам Анелька былі здаволены ўгодай. У свой адзіны сезон у Іспаніі Нікаля паспеў выйграць Лігу чэмпіёнаў, двойчы забіўшы ў паўфінале ў вароты «Баварыі».
ПСЖ, «Ліверпул»
Правёўшы толькі 12 месяцаў на «Сант’яга Бернабеу», Анелька вярнуўся ў ПСЖ і за 18 месяцаў забіў у новым клубе 18 мячоў, а потым адправіўся ў арэнду ў «Ліверпул», дзе трэнерам працаваў яго суайчыннік Жэрар Улье. На «Энфілдзе» Анелька не стаў іграком асноўнага складу, і гэта стала прычынай яго пераезду ў «Манчэстэр Сіці» пад кіраўніцтва Кевіна Кігана.
«Манчэстэр Сіці»
У складзе «гараджан» Анелька забіваў рэгулярна: за два з паловай года 46 мячоў. Пенальці, які Анелька зарабіў і сам жа рэалізаваў у кастрычніку 2004 года, у вароты свайго цяперашняга клуба, стаў прычынай адзінага паражэння «Чэлсі» ў сезоне, калі «Чэлсі» ўпершыню выйгралі чэмпіянат пад кіраўніцтвам Жазэ Маўрынью.
«Фенербахчэ»
Поспех спадарожнічаў Анелька і ў «Фенербахчэ». Ён забіваў у сярэднім у кожным трэцім матчы, уразіўшы тым самым Сэма Элардайса, які паклікаў Нікаля ў «Болтан» у пачатку сезону 2006/07.
«Болтан»
У «Болтане» Нікаля гуляў як нідзе больш. За паўтары гады ў «Болтане» Нікаля згуляў 53 матчы, і забіў 22 мячы, з-за чаго і выявіў цікавасць да футбаліста лонданскі «Чэлсі».
«Чэлсі»
11 студзеня 2008 года Анелька быў выкуплены «Чэлсі» з «Болтана» за 14 мільёнаў фунтаў, і падпісаў кантракт на 3,5 года.
Апошнія гады
3 снежня 2011 года пасля перамогі «Чэлсі» супраць «Ньюкасла» трэнер «сініх» Андрэ Вілаш-Боаш у сродках масавай інфармацыі пацвердзіў, што Анелька будзе вольны, каб пакінуць «Чэлсі» ў студзені. 12 снежня «Чэлсі» пацвердзіў, што Анелька перайдзе ў кітайскі клуб «Шанхай Шэньхуа». Пазней стаў гуляючым трэнерам кітайскага клуба. У студзені 2013 года быў аддадзены ў арэнду «Ювентусу», а ўлетку таго ж года вярнуўся ў Англію, стаўшы іграком «Вест Бромвіча». У верасні 2014 года далучыўся да індыйскага клуба «Мумбаі Сіці». У студзені 2015 года планаваў перайсці ў алжырскі клуб «Хусейн Дэй», аднак пераход не адбыўся, і пазней Анелька вярнуўся ў «Мумбаі Сіці», дзе стаў галоўным гуляючым трэнерам. Па заканчэнні сезону 2015 пакінуў індыйскі клуб і завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Апошнія дзесяць гадоў Анелька з’яўляецца сталым іграком зборнай Францыі, за якую ён правёў 43 матчу і забіў 11 мячоў. Анелька быў у складзе зборнай, якая стала ў 2000 годзе чэмпіёнам Еўропы. Апошні матч за зборную ён правёў у лістападзе.
Трэнерская кар’ера
Падчас выступаў у Азіі за «Шанхай Шэньхуа» і «Мумбаі Сіці» некаторы час быў таксама гуляючым трэнерам.
У лістападзе 2018 года атрымаў трэнерскую пасаду ў «Лілі» для працы з маладымі футбалістамі, пераважна нападнікамі.
Дасягненні
«Арсенал»
«Пары Сен-Жэрмен»
«Фенербахчэ»
«Чэлсі»
«Ювентус»
Зборная Францыі
Марселу Віейра
Марселу Віейра да Сілва Жуніяр (Marcelo Vieira da Silva Júnior; нар., , Бразілія), больш вядомы як проста Марселу або Марсела — бразільскі футбаліст, абаронца клуба «Флуміненсі». Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2006—2018). Вядомы па выступах за мадрыдскі «Рэал».
Клубная кар’ера
Марселу пачынаў кар’еру ў футзале, аднак у 13 гадоў ён далучыўся да акадэміі футбольнага клуба «Флуміненсі», у складзе якога дэбютаваў у 2005 годзе.
Марселу далучыўся да складу мадрыдскага «Рэала» падчас студзеньскага трансфернага акна ў 2007 годзе. Па прыбыцці прэзідэнт каралеўскага клуба Рамон Кальдэрон сказаў, што малады ігрок вельмі важны для клуба. Многія гледачы віталі яго як патэнцыйнага пераемніка Раберту Карлуса на левым флангу абароны. Дэбютаваў футбаліст 7 студзеня 2007 года, выйшаўшы на замену ў матчы супраць «Дэпартыва», дзе «сметанковыя» трывалі паражэнне з лікам 0:2. 14 красавіка 2007 года трэнер мадрыдцаў Фабіа Капэла ўпершыню выпусціў іграка ў стартавым складзе ў матчы супраць «Расінга», аднак і ў гэтым матчы «Рэал» трываў паражэнне з лікам 1:2.
У сезоне 2007/08 Марселу правёў амаль усе матчы клуба пад кіраўніцтвам Бернда Шустэра. Яго здольнасці, хуткасць па полі, гульня ў нападзе і надзейная гульня ў абароне дазволіла яму стаць вельмі важным іграком для «Рэала». Аднак ужо 2009 год стаў для іграка няўдалым, бо новы трэнер клуба Хуандэ Рамас больш давяраў месца ў складзе аргенцінцу Габрыэлю Хайнцэ. Аднак пасля сыходу трэнера, Марселу зноў пачаў праходзіць у склад каманды.
У верасні 2022 года стаў іграком грэчаскага «Алімпіякоса». У лютым 2023 года разарваў кантракт з клубам і хутка далучыўся да «Флуміненсі».
Міжнародная кар’ера
Марселу забіў гол у сваім дэбютным матчы супраць зборнай Уэльса, матч скончыўся перамогай зборнай Бразіліі з лікам 2:0.
Клубныя
«Рэал»
Міжнародныя
Бразілія
Хрыпкі
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Пралетарскага сельсавета Гарадоцкага раёна , пасля чаго — у складзе Шумілінскага раёна, дзе 12 верасня 1966 года ўключана ў склад Мішневіцкага сельсавета , з 12 студзеня 1968 года да 26 верасня 2002 года ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета.
Давід Сільва
Клубная
Кар’ера Давіда пачалася ў «Эйбары», куды ён перайшоў на правах арэнды з «Валенсіі», забіўшы за сезон 5 галоў. У сезоне 2005/06 Сільва быў аддадзены ў арэнду ў «Сельту», дзе згуляўшы 34 матчы і забіўшы 4 галы, зарэкамендаваў сябе як будучая зорка. 21 чэрвеня 2007 года Сільва падоўжыў кантракт з «Валенсіяй» на сем гадоў.
30 чэрвеня 2010 года было абвешчана аб пераходзе Давіда ў «Манчэстэр Сіці». Сума трансферу склала 28,5 мільёнаў еўра, а кантракт з «гараджанамі» быў разлічаны на 5 гадоў. У новым клубе Сільва раскрыўся па новаму, на пару з Тэвесам, іспанец быў прызнаны спецыялістамі адным з самых грозных ігракоў у лізе. У сезоне 2011/12, не зважаючы на тое, што да клуба далучыліся такія майстры, як Серхіа Агуэра і Самір Насры, Давід не толькі не згубіўся ў іх зорнай кампаніі, але і стаў вылучацца на іх фоне. У 2019 годзе стаў капітанам каманды.
У жніўні 2020 года перайшоў у «Рэал Сасьедад».
Міжнародная
Давід дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Іспаніі ў таварыскім матчы супраць зборнай Румыніі 15 лістапада 2006 года. Ён таксама згуляў у пераможным матчы супраць зборнай Англіі. Паказаўшы добрую гульню ў першых матчах, Сільва захаваў месца ў зборнай. У таварыскім матчы супраць зборнай Грэцыі 22 жніўня 2007 года, які завяршыўся перамогай іспанцаў з лікам 3:2, Сільва забіў 2 галы. Давід браў удзел у трыўмфальным для іспанскай зборнай чэмпіянаце Еўропы 2008, у паўфінальным матчы супраць зборнай Расіі, якая скончылася з лікам 3:0 на карысць пірэнейцаў, ігрок забіў трэці гол на 82-й хвіліне.
Клубныя
Валенсія:
Рэал Сасьедад:
Міжнародныя
Іспанія
Спіс аб’ектаў PGC (2105001—2106000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2105001—2106000)
Шавекі
Шаве́кі (, Шавеки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Пралетарскага сельсавета Гарадоцкага раёна , пасля чаго — у складзе Шумілінскага раёна, дзе 12 верасня 1966 года ўключана ў склад Мішневіцкага сельсавета , з 12 студзеня 1968 года да 26 верасня 2002 года ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета.
Абухава (Бешанковіцкі раён)
Абу́хава (, Обухово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Шчарбакі (Шумілінскі раён)
Шчарбакі́ (, Щербаки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Александрова (Бешанковіцкі раён)
Александро́ва (, Александрово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Свірскі
Даўжыня 5 км. Пачынаецца на паўночна-заходняй ускраіне вёскі Сёмкі, упадае ў возера Свір на ўсход ад гарадскога пасёлка Свір. Рэчышча на працягу 0,6 км каля вёскі Болькава каналізаванае. Шырыня рэчышча да 1,5 м. У вёсцы Болькава на ручаі створана невялікая сажалка. Прымае сцёк меліярацыйнай сістэмы «Свір—Іванаўка».
Партугальская каралеўская бібліятэка
Партугальская каралеўская бібліятэка (Real Gabinete Português de Leitura) — бібліятэка, размешчаная ў Рыа-дэ-Жанэйра, Бразілія.
За свае заслугі бібліятэка неаднаразова ўзнагароджвалася ордэнамі. Яе будынак з-за свайго знешняга і ўнутранага ўбрання з'яўляецца адной з гарадскіх славутасцей і неаднаразова з'яўляўся ў розных фільмах. Часопісам Time у 2014 годзе яна была названа чацвёртай па прыгажосці сярод бібліятэк свету.
Гісторыя
Бібліятэка была заснавана ў 1837 годзе групай з 43 палітычных эмігрантаў з Партугаліі для папулярызацыі партугальскай культуры ў сталіцы Бразільскай імперыі. З 1900 года стала публічнай.
Будынак бібліятэкі быў спраектавана ў стылі новага мануэліна партугальскім архітэктарам Рафаэлем да Сільва-і-Каштру і будавалася з 1880 па 1887 год. Бразільскі імператар Педру II заклаў першы камень у падмурак будынка 10 чэрвеня 1880 года, а яго дачка, прынцэса Ізабела Бразільская разам са сваім мужам урачыста адкрыла бібліятэку 10 верасня 1887 года.
Антылопы
Антылопы — група жывёл атрада парнакапытных сямейства пустарогіх за выключэннем быкоў, буйвалаў, казлоў і бараноў.
Партугальская каралеўская бібліятэка
Гісторыя
Фасад будынка быў створаны па вобразу кляштара еранімітаў у Лісабоне і дастаўлены ў Рыа-дэ-Жанэйра караблём. Статуі паказваюць Педру Кабрала, Луіса дэ Камоэнса, Генрыха Мараплаўца і Васка да Гаму. Барэльефы паказваюць Фернана Лопіша, Жыля Вісентэ, Аляксандра Геркулана і Жуана дэ Алмейда. Інтэр'ер чытальнай залы таксама выкананы ў неамануэлісцкім стылі, уключаючы кніжныя паліцы, кандэлябр і вітражную столю.
Гісторыя Бразільскай акадэміі літаратуры таксама звязана з бібліятэкай, бо тут праводзіліся яе першыя пасяджэнні пад старшынствам Машаду дэ Асіса.
Фонды
Бібліятэка валодае самым вялікім зборам твораў на партугальскай мове па-за межамі Партугаліі. Фонды, якія налічваюць каля 350 тысяч адзінак захоўвання, уключаючы першае выданне «Лузіядаў» Камоэнса, рукапіс адной з камедый Машаду дэ Асіса і г.д. Штогод у бібліятэку паступае каля шасці тысяч тамоў з Партугаліі. Таксама тут можна знайсці калекцыю твораў Жазэ Мальёа і іншых мастакоў.
Бібліятэка выпускае часопіс «Convergência Lusíada» і праводзіць для студэнтаў універсітэтаў курсы партугальскай мовы, літаратуры, гісторыі, антрапалогіі і мастацтва.
Спасылкі
Афіцыйны сайт бібліятэкі
Антылопы
Пашыраны ў Афрыцы, Еўразіі, Паўночнай Амерыцы. Выдзяляецца 30 родаў, каля 80 відаў. Да роду антылопы (Antilope) належыць толькі індыйская антылопа гарна. У стэпах і саваннах Афрыкі жывуць буйныя каровіны антылопы — гну і бубалы, горная антылопа. Паўпустыні і пустыні Афрыкі насяляюць конскія антылопы, орыксы, адакс. У пустынях, стэпах і лесастэпах Афрыкі і Азіі жывуць газелі, да якіх належаць джэйран і дзерэн.
Вышыня ў карку ад 25 см (карлікавыя антылопы — Neotraginae) да 180 см (антылопа Кана), маса ад 8 кг да 1000 кг. Рогі прамыя і кароткія (ад 1,5 см) або доўгія (да 150 см) і выгнутыя ў выглядзе дугі або штопара. Афарбоўка ад светлай жоўта-пясчанай да шэра-блакітнай або амаль чорнай.
Спосаб жыцця стадны. Кормяцца травяністай расліннасцю. радзей лісцем дрэў. Нараджаюць 1—3 цялят.
Аб’екты палявання; выкарыстоўваюцца мяса, скура, рогі. Многія занесены ў Чырвоную кнігу МСАП.
Полацкія ўніяцкія архіепіскапы
Полацкія ўніяцкія архіепіскапы — епіскап уніяцкай царквы ў межах Вялікага Княства Літоўскага ў час існавання Рэчы Паспалітай, а пасля Расійскай імперыі, кіраўнік Полацкай уніяцкай архіепархіі.
Полацкімі ўніяцкімі архіепіскапамі былі: Пасля смерці Якуба Мартусевіча ў 1833 Полацкае ўніяцкае архіепіскапства было скасавана, а яго тэрыторыя далучана да Беларускага ўніяцкага архіепіскапства, з кафедрай у Полацку. Беларускімі ўніяцкімі архіепіскапамі былі:
Кісцяні (Рагачоўскі раён)
Кісцяні́ (, Кистени) — аграгарадок у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кісцянёўскага сельсавета.