cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Львів
На працягу сваёй гісторыі Львоў ні разу не мяняў назвы. Фанетычна больш старой з'яўляецца форма Львовъ; этымалагічным правапісам старажытная форма і найноўшае гучанне спалучаліся ў напісанні Львôвъ. Форма «Львів» у слоўніках упершыню з'явілася ў слоўніку ў 1886 (першы том "маларасійска-нямецкага слоўніка" Е. Жэлехоўскага) (што ў жывой гаворцы гэтая форма існавала раней - няма сумневу), але яшчэ ў 1864 годзе М. Номіс фіксуе прымаўку «Львів не всякому здорів» ("Украінскія прымаўкі, прыказкі і г.д.").
Назвы на іншых мовах
Назва «Львів» у іншых мовах вельмі разнастайная. Грэкі ўжывалі да канца XIII ст. назвы: Літвон, Літвада; царгародскі, александрыйскі і іерусалімскі патрыярхі называлі Львоў «Леовіас», або «Леантопаліс».
У турэцкай мове назва Львова была: «Ілі», «Ільба», «Ілібат», «Ілібаў», «Ільбадзір», на армянскай мове Львоў называўся «Ілоф», на габрэйскай — «Лемберґ».
Мелеўцы
Мелеўцы (Мелевцы) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Пераброддзе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Трэчэнта
Трэчэнта (іт. trecento — літар. трыста, а таксама 1300-я гг.) — прынятая ў італьянскай мове назва XIV ст.
У гісторыі мастацтва і культуры «трэчэнта» выкарыстоўваецца для абазначэння пэўнага перыяду ў развіцці італьянскага мастацтва Адраджэння — перыяду Протарэнесансу. Вядучым відам выяўленчага мастацтва трэчэнта быў жывапіс: найбольш тыповая — сіенская школа жывапісу. У той час тварыў вялікі фларэнтыец, родапачынальнік рэалістычнага кірунку Джота дзі Бандонэ.
У літаратуры трэчэнта адбыўся паварот да гуманізму: тварылі Дантэ, Петрарка, Бакача.
Hanomag Rekord
Hanomag Rekord — легкавы аўтамабіль Hanomag. Выпускаўся з 1934 па 1940 год.
Адна з мадыфікацый дадзенай мадэлі (Hanomag Rekord Diesel Typ D19) лічыцца адным з першых легкавых аўтамабіляў з дызельным рухавіком — быў прадстаўлены адначасова з Mercedes-Benz 260D, аднак ў адрозненні ад Mercedes, серыйная вытворчасць пачалася толькі ў 1937 годзе.
Гісторыя
У 1933 годзе быў запушчаны ў вытворчасць Hanomag 6/32 PS Typ 15, які для гановерскага аўтавытворцы Hanomag стаў першай мадэллю сярэдняга класа.
IC 1231
IC 1231 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Дракон.
Hanomag Rekord
Гісторыя
Аўтамабіль меў 1,5-літровы 4-цыліндравы рухавік з верхнім размяшчэннем клапанаў, 4-ступеністую скрынку перадач і прывад на заднія колы, два жорсткія масты былі падвешаныя да рамы на паўэліптычных рысорах. Аўтамабіль быў даступны ў кузавах 2- ці 4-дзвярны седан, або 2-дзвярны кабрыялет.
IC 1231
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Hanomag Rekord
Гісторыя
Да 1934 года былі пабудаваныя 1.251 адзінак.
У 1934 годзе з’явілася мадэль Hanomag Rekord. Мадэрнізаваны аўтамабіль атрымаў незалежную пярэднюю падвеску з папярочнымі рысорамі і больш сучасны суцэльнаметалічны кузаў фірмы.
З 1937 года з’явіўся Rekord з перфараванымі дыскамі колаў, абцякальным хвастом і трохі вышэйшай магутнасцю (26 кВт). У гэтым выглядзе бензінавы аўтамабіль выпускаўся да 1938 года. У агульнай колькасці было выпушчана 18.114 аўтамабіля.
Hanomag Rekord Diesel Typ D19
З 1928 года разгарнуліся працы па распрацоўцы дызельнага рухавіка. Нарэшце быў створаны кампактны 4-цыліндравы агрэгат аб'ёмам 1,6 л, прыдатны для ўстаноўкі на легкавы аўтамабіль. У 1936 годзе на Берлінскім аўтасалоне Hanomag паказаў выставачную мадэль з гэтым рухавіком. Аўтамабіль быў паказаны на аўтасалоне адначасова з дызельным Mercedes-Benz 260D,
Праз паўгода, аўтасалон ў Парыжы стаў месцам гучнай прэм’еры галоўнай навінкі фірмы — Hanomag Rekord Diesel Typ D19. За некалькі месяцаў канструктары грунтоўна перапрацавалі «выставачны» асобнік: цяпер пад капотам стаяў дызель аб'ёмам 1,9 л і магутнасцю 35 к. с. пры 2000 аб/хв. Ад свайго бензінавага аналага ён адрозніваўся павялічаным дыяметрам цыліндру, але магутнасць была практычна аднолькавай. Акрамя гэтага, аўтамабілі адрозніваліся электраабсталяваннем — Typ D19 атрымаў 12-вольтавую сістэму фірмы Bosch.
Серыйная вытворчасць дадзенай мадыфікацыі пачалася ў 1937 годзе. Пачынаючы з 1939 года, аўтамабіль быў перайменаваны ў Hanomag Diesel Typ D 19 K, але з-за пачатку другой сусветнай вайны годзе вытворчасць была спынена. Усяго выпусцілі 1.097 асобнікаў дызельных Hanomag Rekord.
Для дэманстрацыі магчымасцяў свайго дызеля кампанія Hanomag ў 1939 годзе прыняла ўдзел у так званым Тыдні рэкордаў у Дэсау. Трасай для заездаў стаў толькі што пабудаваны аўтабан Берлін—Лейпцыг. Спецыяльна для ўдзелу, фірмай быў выраблены аўтамабіль з аэрадынамічным кузавам, пад якім знаходзілася шасі Hanomag Typ D19. Пад кіраваннем Карла Хеберле гэты аўтамабіль усталяваў адразу чатыры рэкорды хуткасці. На пяцікіламетровым адрэзку са стартам з ходу ён прадэманстраваў хуткасць 155,940 км / г.
Тэхнічныя характарыстыкі
{| <div class="NavHead" style="background:#f7f8ff; padding-bottom: 4px; padding-top: 4px; text-align:center; padding-left:1em"> Тэхнічныя характарыстыкі <div class="NavContent" style="margin-bottom: 0.1em; padding: 0.2em; border-left-style:solid; border-left-width:3px; border-left-color:#ffffff; background-color:#ffffff;text-align:center;">
IC 52
IC 52 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы. Знаходзіцца каля 90 мільёнаў светлавых гадоў ад Сонечнай сістэмы і мае дыяметр каля 25.000 светлавых гадоў.
Аб’ект быў знойдзены 19 жніўня 1892 г. французскім астраномам С. Жавелам.
Дзікінсан
Дзікінсан — прозвішча.
Школа-Інтэрнат
Шко́ла-Інтэрна́т (, Школа-Интернат) — былы пасёлак у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці.
Ліквідаваны ў 2017 годзе.
Зарыцк
Зарыцк (Зарі́цьк) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Новы Луг
Но́вы Луг (, Новый Луг) — пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Новае Заляддзе
Но́вае Заля́ддзе (, Новое Залядье) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяліканямкоўскага сельсавета.
Застаўя (Ровенскі раён)
Застаўя (Заста́в'я) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Крыклывэць
Крыклывэць (Крикли́вець) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ілек
Ілек — тапонім:
Крынычкы (Крыжопільскі раён)
Крынычкы (Кринички́) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Забор’е (Шчучынскі раён)
Забо́р'е (, Заборье) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Падасінавец
Падасінавец (Подоси́новец) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі, на рацэ Юг, ля вусця яе правага прытоку Пушмы, адміністрацыйны цэнтр Падасінаўскага раёна і Падасінаўскага гарадскога паселішча. З будаўніцтвам у канцы XIX стагоддзя чыгункі Вятка — Котлас Падасінаўская прыстань страціла сваё значэнне.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1965 года.
IC 1232
IC 1232 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Клюкова (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 37 населеных пунктаў.
Маршалавы Астравы
Рэспубліка Маршалавы Астравы — ціхаакіянская дзяржава ў Мікранезіі. Мяжуе на захадзе і паўднёвым-захадзе з тэрытарыяльнымі водамі Фэдэратыўных Штатаў Мікранезіі, на поўдні з тэрытарыяльнымі водамі Кірыбаці, у астатніх частках — з нейтральнымі водамі Ціхага акіяна. Працягласць прыбярэжнай паласы — 370,4 км. Рэспубліка Маршалавы Астравы размешчана на 29 атолах і 5 астравах архіпелага Маршалавы астравы, які складаецца з ланцугоў Ралік і Ратак. Агульная плошча сушы — 181,3 км ²; тэрыторыі, занятай лагунамі, — 11.673 км ². Насельніцтва Маршалавых астравоў — 63174 чал. (2008, ацэнка) пераважна маршальцы. Сталіца — Маджура.
Портлендская ваза
Знешні выгляд
Портлендская ваза — выключны па майстэрстве выканання твор эліністычнай эпохі. Калі ў XIX стагоддзі была зроблена спроба вырабіць яе дакладную копію, праца (за якую належала прэмія ў 1000 фунтаў) апынулася настолькі працаёмкай, што мастацтвазнаўцы прыйшлі да высновы: на стварэнне арыгінала павінна было сысці не менш за два гады. Звяртае на сябе ўвагу якасная тэхніка рэзкі па шкле — сведчанне выдатнага талента шкларэзчыка. Створаныя ім фігуры камеі з цяжкасцю паддаюцца інтэрпрэтацыі, зыходзячы з нашых ведаў аб старажытнарымскай міфалогіі. Адна з груп доўгі час апісвалася як Пэляю і Феціда, іншая — як прарочы сон Гекубы аб разбурэнні Троі, але існуюць і іншыя, не менш праўдападобныя тлумачэнні.
Гісторыя
Дакументальных сведчанняў аб выяўленні вазы не захавалася. Паводле адной з версій, яе знайшлі каля 1582 года ў магільным склепе Аляксандра Севера блізу Рыма. Як бы тое ні было, у 1601 годзе яна згадваецца ў лісце астранома Нікаля-Клода дэ Пейрэска да мастака Рубенса. У той час ваза знаходзілася ў калекцыі кардынала дэль Монтэ. Затым на працягу двух стагоддзяў яна была адным з галоўных скарбаў рымскага сямейства Барберыні, перайшоўшы ў спадчыну Мафеа Барберыні, якія сталі папам рымскім Урбанам VIII. У той час ваза была вядомая як «ваза Барберыні».
Паміж 1778 і 1780 годам брытанскі пасланнік ў Неапалі Уільям Гамільтан купіў вазу ў гандляра антыкварыятам Джэймса Байрса, які ў сваю чаргу купіў яе ў Карнеліі Барберыні-Калона, прынцэсы Палестрыны. Пазней Гамільтан прывёз вазу ў Лондан і прадаў Маргарэт Бенцінк, герцагіні Портлендскай.
Герцагі Портлендскія валодалі вазай да 1845 года, калі яна паступіла ў калекцыю Брытанскага музея. З'яўленне вазы ў Лондане выклікала непадробную цікавасць з боку шкловыдзімальшчыкаў і майстроў керамікі, якія наперабой спрабавалі стварыць нешта падобнае. Асабліва грунтоўна падышоў да гэтай задачы знакаміты фарфоравы майстар Джасайя Уэджвуд. Портлендская ваза натхняла яго на працягу некалькіх гадоў. Першай справай ён стварыў яе падабенства з чорнага і белага яшмового фарфору (або джаспера); гэты асобнік ён паднёс у дар свайму сябру Эразму Дарвіну. Мяркуючы па гэтай працы, да дна старажытнарымскага арыгінала ў той час быў прылеплены шкляны дыск з галавой Прыама, які па ўсёй бачнасці, паходзіў ад іншай вазы і які закрываў расколіну ў аснаванні (з 1845 года ён экспануецца асобна ад пасудзіны).
Пасля таго як адзін з шматлікіх наведвальнікаў герцага выпадкова пашкодзіў галоўны гонар яго калекцыі, апошні (у 1810 годзе) вырашыў перадаць яе на захаванне ў Брытанскі музей. Там 7 лютага 1845 года яна была разбіта ўшчэнт нейкім Уільямам Лойдам. Пасля некалькіх гадоў карпатлівай працы ваза была злепленая з аскепкаў і вярнулася на сваё месца ў музеі. Яна была зноў разабрана і злепленая ў 1948 годзе, на гэты раз на больш даўгавечнай аснове. Апошняя рэстаўрацыя вазы, была зроблена з 1 чэрвеня 1988 г. па 1 кастрычніка 1989 года.
Маршалавы Астравы
Гісторыя
Першыя еўрапейцы з’явіліся на астравах у 1529 г. (іспанская экспедыцыя А.Сааведры), у 1788 г. даследаваны англічанінамі Дж.Маршалам (адсюль назва). У 1855 г. афіцыйна перададзены Іспаніі, якая пасля іспана-амерыканскай вайны 1898 г. прадала іх Германіі. У 1914 г. астравы акупіравала Японія, якая ў 1920 г. атрымала ад Лігі Нацый мандат на кіраванне імі. У 2-ю сусветную вайну акупіраваны ў 1945 г. ЗША. З 1947 г. паводле рашэння Савета Бяспекі ААН падапечныя тэрыторыі ЗША (у складзе падапечнай тэрыторыі Ціхаакіянскія астравы). Першы прэзідэнт — Амата Кабуа. З 1979 г. Рэспубліка Маршалавы астравы. З 1983 г. «свабодная асацыіраваная» з ЗША тэрыторыя. У 1986 г. спынена апекаванне ЗША, астравы атрымалі ўнутранае самакіраванне. З 1991 г. член ААН.
Геаграфія
Маршалавы Астравы — архіпелаг, які складаецца з двух ланцугоў каралавых атолаў, усходняга Ратак і заходняга Ралік. Агульная плошча краіны параўнальна з тэрыторыяй Турцыі, аднак большасць займаюць тэрытарыяльныя воды, толькі 181 км² складае суша. Атолы даволі нізкія, найвышэйшыя пункты дасягаюць усяго некалькі метраў над узроўнем акіяна. Падчас штармоў высокія хвалі затапліваюць невялікія астравы. У 2008 г. значная паводка адбылася ў сталіцы і самым буйным горадзе Маджура. Вапняковыя кіпрыя глебы хутка ўсмоктваюць ападкі, таму ў засушлівае надвор'е адчуваецца недахоп пітной вады. Летам 2013 г. праблемы са здабычай пітной вады адчувалі 6 300 чал., пераважна на поўначы Маршалавых Астравоў.
Клімат Маршалавых Астравоў пераходны ад экватарыяльнага да субэкватарыяльнага, характарызуецца залежнасцю ад сезонных пасатаў. Сезон дажджоў цягнецца з мая да лістапада. У гэты перыяд у раёне Маршалавых Астравоў утвараюцца тайфуны, што рухаюцца ў кірунку да краін Азіі. Сярэдняя гадавая тэмпература вагаецца ў межах +25 °C—+30 °C. Найбольш спякотныя месяцы — ліпень, жнівень і чэрвень. Сярэнегадавая колькасць ападкаў — каля 3353 мм.
Атолы Маршалавых Астравоў
Група Ралік (Заходняя):
Група Ратак (Усходняя):
Ньютан (Масачусетс)
Ньютан (Newton) — горад у акрузе Мідлсекс штата Масачусетс на паўночным усходзе ЗША, размешчаны за 12 км на поўдзень ад Бостана. 85 146 жыхароў (2010).
Маршалавы Астравы
Дзяржаўны лад і палітыка
Галоўны заканадаўчы орган — двухпалатны Нацыянальны Парламент. Вышэйшая палата прадстаўлена Радай традыцыйных правадыроў іраідж (іраіджлаплап), у склад якой уваходзіць 12 чалавек. Статус іраідж перадаецца па спадчыне. Рада мае выключна дарадчыя функцыі, назірае за захаваннем звычаяў і традыцый, рэгулюе пытанні землекарыстання. Ніжэйшая палата Ніціджэла складаецца з 33 сенатараў. Яны выбіраюцца на чатырохгадовы тэрмін выбаршчыкамі 24 акруг-атолаў.
Судовая ўлада на Маршалавых Астравах незалежна ад выканаўчай і заканадаўчай. Яе вышэйшы орган — Вышэйшы Суд, прадстаўлены на месцах акруговымі і абшчыннымі судамі.
4 атолы (Маджура, Вацье, Джалуіт, Эбее) маюць унутранае самакіраванне, ўрады і паліцыю.
Уласных узброеных сіл няма. Грамадзяне Маршалавых Астравоў маюць права служыць ва ўзброеных сілах ЗША.
Эканоміка
Эканоміка Маршалавых Астравоў залежыць ад фінансавай дапамогі і кампенсацыйных выплат з боку ЗША за выпрабаванні ядзернай зброі і выкарыстанне ваеннай базы на атоле Кваджалейн, продажу ліцэнзій на рыбалоўства ў тэрытарыяльных водах Маршалавых астравоў.
Афіцыйная валюта — долар ЗША.
Суфалк
Су́фалк, або Са́фалк (Suffolk, ) — цырыманіяльнае неметрапольнае графства на ўсходзе Англіі. Уваходзіць у склад рэгіёна Усходняя Англія. Сталіца і найбуйнейшы горад — Іпсуіч. Іншыя буйныя гарады — Лоўстафт і Беры-Сент-Эдмендс. Насельніцтва 709,3 тыс. чалавек (31-е месца сярод цырыманіяльных графстваў і 13-е — сярод неметрапольных графстваў; звесткі 2007 года).
Кунычэ
Кунычэ (Куни́че) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Пенальці
Пенальці (penalty kick, штрафны ўдар) — у футболе спецыяльна прызначаны ўдар па браме, якая абараняецца толькі брамнікам з адзнакі 11 метраў (у першапачатковых брытанскіх правілах — 12 ярдаў, што практычна тое ж самае) ад лініі брамы. Афіцыйны тэрмін штрафны адзінаццаціметровы ўдар, у адрозненне ад іншых футбольных тэрмінаў, якія з'явіліся ў 1940-я гады, не прыжыўся.
Правядзенне пенальці рэгламентуецца Правілам 14: 11-метровы ўдар футбольных правілаў.
Пасляматчавыя пенальці падобныя на звычайныя пенальці, але праводзяцца па іншых правілах.
Дучэнта
Дучэнта (іт. duecento — дзвесце) — італьянская назва XIII стагоддзя, якая ў гісторыі культуры і мастацтва выкарыстоўваецца для абазначэння пэўнага перыяду ў развіцці італьянскага мастацтва Адраджэння. Дучэнта — пачатак Протарэнесансу.
Дучэнта, як і трэчэнта, адыграла вялікую ролю ў развіцці італьянскага мастацтва. У гэты пераходны час быў падрыхтаваны будучы ўздым рэнесанснага мастацтва, узнікла асаблівая цікавасць да антычнасці, чалавека сталі ўспрымаць як свядомую і мыслячую асобу. У перыяд дучэнта тэмпы развіцця архітэктуры, жывапісу і скульптуры не супадалі. Раней за ўсё мастацтва дучэнта выявілася ў скульптуры, а менавіта ў творчасці Нікало Пізана і яго вучня Арнольфа дзі Камбіа. Аднак вядучым відам выяўленчага мастацтва дучэнта была архітэктура.
Мордзічы
Мо́рдзічы (, Мордичи)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана за 1,4 км на поўнач ад вёскі Цюхнявічы; на лініі Баранавічы-Палескія — Ліда, паміж прыпыначным пунктам Жалезніца і станцыяй Міцкевічы.
Сярэбраная спражка з Дзямідаўкі
Апісанне
Спражка мае авальнае гладкае кольца раўнамернай таўшчыні, шырокі выгнуты шып з папярочнай пляцоўкай-перакладзінай, выцягнуты авальны шчыток з заклёпкамі ў паўкруглых выступах. Разьба на спражцы двух тыпаў: у выглядзе грубой прамавугольнай рашоткі і трохгранна-выемчатая з буйнымі шматвітковымі спіралямі. Масіўная галава арла з дзвюма доўгімі жалабаватым дзюбамі даволі нязграбна пасаджана на нізкіх прамавугольных выступах. Амаль такая ж арліная галава ўтварае сярэдні прамень франкскай пальчатай фібулы VI ст. з Мансо-ле-Нёф (Францыя). Абойма спражкі мае выгін краю з боку кальца, што надае ім так званую ныркавую форму.
Спражка па форме і стылю блізкая да заходнееўрапейскіх з выявамі арліных галоў з доўгай жалабаватай дзюбай, выкананых у тэхніцы трохграннай выемчатай разьбы. Такія выявы ёсць у дэкоры спражак і пальчатых фібул, знойдзеных на сярэднім Дунаі. Яны былі шырока распаўсюджаны ў VI ст. на тэрыторыі ад сучаснай Румыніі і Балгарыі да Іспаніі і Францыі. Верагодна, выява галоў драпежных птушак магла быць звязана не толькі з модай таго часу, але і з пэўным культам.
Саламонавы Астравы
Саламонавы Астравы — дзяржава ў паўднёва-заходняй частцы Ціхага акіяна, у Меланезіі. Займае вялікую частку аднайменнага архіпелага, а таксама некаторыя іншыя астраўныя групы. Складаецца з 992 астравоў, агульная плошча якіх — 28 тыс. км². Сталіца — Ханіяра.
Гісторыя
Саламонавы астравоў заселены ў II-м тысячагоддзі да н.э. продкамі меланезійцаў. Адкрыты ў 1568 г. іспанскім мараплаўцам А.Менданьям дэ Нейра, зноў у 1767 г. англійскім капітанам Ф.Картэрэтам. У XIX ст. насельніцтва Саламонвых астравоў моцна пацярпела ад еўрапейскіх гандляроў рабамі, якія вывезлі многіх іх жыхароў для працы на плантацыях Аўстраліі і астравах Ціхага акіяна. З 1893—1900 гг. большая частка Саламонавых астравоў — пратэктарат Вялікабрытаніі. У Другую сусветную вайну акупіраваны Японіяй, у 1942—1943 гг. на востраве Гуадалканал і на моры вакол яго адбылася адна з найбольшых бітваў паміж японскімі і амерыканскімі войскамі і флатамі. У 1960 г. прынята Канстытуцыя, паводле якой створаны заканадаўчы і выканаўчы саветы. Новая Канстытуцыя 1976 г. дала астравам унутранае самакіраванне. 7 ліпеня 1978 г. абвешчанав незалежнасць Саламонавых астравоў. Вострай праблемай краіны застаюцца этнічныя супярэчнасці. У маі 2000 г. у сталіцы Саламонавых астравоў адбыліся буйныя сутыкненні на этнічнай глебе.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва — 610.000 (ацэнка на ліпень 2010). Гадавы прырост насельніцтва — 2,3 %. Нараджальнасць — 26,9 на 1000 (фертыльнасць — 3,4 нараджэнняў на жанчыну). Смяротнасць — 3,7 на 1000. Сярэдняя працягласць жыцця — 71 год у мужчын, 76 гадоў у жанчын. Этнічны склад: меланезійцы — 94,5 %, палінезійцы — 3 %, мікранезійцы — 1,2 %, іншыя — 1,3 % (па перапісу 1999 года).
Рэлігіі: царква Меланезіі — 32,8 %, каталікі — 19 %, евангелісты паўднёвых мораў — 17 %, адвентысты сёмага дня — 11,2 %, адзіная царква — 10,3 %, царква хрысціянскага таварыства — 2,4 %, іншыя хрысціяне — 4,4 %, іншыя — 2,4 % (па перапісу 1999 года).
Дадзеных аб узроўні пісьменнасці насельніцтва Саламонавых Астравоў — няма. Гарадское насельніцтва — 18 %.
Марыя Генадзеўна Дабужская
Марыя Генадзеўна Дабу́жская (нар., Касцюковічы, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1945 годзе. Працавала ў архітэктурна-планіровачнай майстэрні Мінгарвыканкама, з 1953 па 1985 гады — старшым архітэктарам, сакратаром навуковага савета, начальнікам аддзела, галоўным экспертам Упраўлення дзяржэкспертызы Дзяржбуда БССР.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1947 года. Пражывае ў Мінску.
Варашылава (Пачынкаўскі раён)
Варашылава (Ворошилово) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
IC 5216
IC 5216 — галактыка тыпу NF (на 2007 г. знаходзіцца ў працэсе пацверджання) у сузор’і Вадалей.
Гэты аб’ект месціцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталогу.
Варашылава (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Варашылава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Лоўэл (Масачусетс)
Лоўэл (Lowell) — горад у акрузе Мідлсекс, штат Масачусетс, ЗША. На 2014 год насельніцтва склала 109 645 чалавек. Чацвёрты па велічыні горад штата.
Мурылья
Мурылья (Murillo) — прозвішча:
Багданава (Багданаўскі сельсавет)
Багда́нава (, Богданово) — аграгарадок у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Роанак
Назву Роанак маюць:
Крывавая помста
Крывавая помста (таксама вендэта, ад vendetta — помста) — звычай, характэрны для рода-племяннога ладу, згодна з якім асоба, якая ўчыніла забойства, альбо хтосьці з членаў яе сям'і (роду, племя, клана, групоўкі) абавязкова падлягае смерці ў парадку адплаты. Крывавую помсту ажыццяўляе, адпаведна, хто-небудзь з членаў сям'і, роду, племені, клана, групоўкі, да якой належаў забіты. У шэрагу выпадкаў, крывавая помста замянялася выкупам ці пераходам на пацярпелы бок чалавека, які здзейсніў забойства, для замяшчэння забітага. Тут чалавек разумеецца часткай радавога («крэўнага») аб'яднання, а паняцце асабістага гонару аб'ядноўваецца з разуменнем гонару за ўсё радавое аб'яднанне.
Лэўкіў (Крыжопільскі раён)
Лэўкіў (Левкі́в) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Новаміхайлаўка
Но́ваміха́йлаўка (, Новомихайловка) — былы пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Вяліканямкоўскага сельсавета.
23 лістапада 2021 года скасаваны.
Сам (Мангістаўская вобласць)
Сам (Сам, да 2007 года Кызыласкер)— сяло ў Бейнеускім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Самскай сельскай акругі.
IC 1233
IC 1233 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
П’яўцы
П’яўцы (, Пьевцы) — былая вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 75 чалавек у 13 дварах.
У кастрычніку 1943 года гітлераўцамі было спалена 13 дамоў, забіта 5 чалавек.
Кльвоў (гміна)
Кльвоў (Klwów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пшысухскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кльвоў. Плошча гміны складае 90,46 км². Станам на 2004 год у гміне Кльвоў пражывалі 3,470 чалавек, шчыльнасць — 38 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Філіп Хыціл
Фі́ліп Хы́ціл (Filip Chytil; нар. 5 верасня 1999) — чэшскі хакеіст, цэнтральны нападнік клуба «Нью-Ёрк Рэйнджэрс» з Нацыянальнай хакейнай лігі і нацыянальнай зборнай Чэхіі. Быў абраны ў першым раўндзе драфту НХЛ 2017 года пад 21 нумарам.
Кар’ера
Хыціл пачаў гуляць за «Злін» у матчах Экстралігі з сезона 2016/17. У тым сезоне юнак закінуў чатыры шайбы і адзначыўся яшчэ чатырма перадачамі ў 38 гульнях, што стала другім паказчыкам у лізе сярод ігракоў у веку да 18 гадоў. Дзякуючы гэтаму, хакеіста запрыкмецілі ў НХЛ і абралі ўжо ў першым раўндзе драфта 2017 года. 14 ліпеня 2017 года Хыціл падпісаў трохгадовы кантракт з «Нью-Ёрк Рэйнджэрс». Па прыяднанні да трэніровачнага перадсезоннага лагера клуба чэх настолькі ўразіў сваімі здольнасцямі, што мясцовыя СМІ абралі яго найлепшым наваком. Напачатку першага сезона за акіянам спартсмен патрапіў у адну тройку з Матсам Зукарэла і Рыкам Нешам. Аднак, правёўшы дзве гульні ў НХЛ, ён быў пераведзены ў фарм-клуб «Хартфард Вулф Пэк» Амерыканскай хакейнай лігі. Толькі наступным сезонам нападнік вярнуўся ў галоўную каманду, заняўшы пачэснае месца сярод галоўных ігракоў клуба.
Лэаніўка (Крыжопільскі раён)
Лэаніўка (Леоні́вка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Заполле (Шчучынскі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Падарожжа (Салігорскі раён)
Падаро́жжа (, Подорожье) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гаўрукаўка
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Бярнова
Бярно́ва — возера ў Беларусі ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Обаль. Знаходзіцца за 22 км на паўночны захад ад горада Гарадок каля вёсак Загуззе і Зазер'е.
Плошча паверхні возера 2,8 км², даўжыня 3,5 км, найбольшая шырыня 1,62 км. Найбольшая глыбіня дасягае 10,9 м, сярэдняя глыбіня 6,4 м. Катлавіна Бярнова лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны вышынёй 12—25, на поўначы — 5—10 метраў. Берагавая лінія слабазвілістая, утварае некалькі мысоў і заліваў. Берагі возера нізкія, пясчаныя, у паўднёвай частцы забалочаныя. Дно карытападобнай формы. Мелкаводдзе з глыбінямі да 2 метраў займае каля 12 % плошчы возера. Дно да глыбіні ў 2 м пясчанае, глыбей пакрыта апясчаненым і гліністым глеем. На возеры 4 астравы агульнай плошчай каля 0,1 га. Возера Бярнова эўтрофнае, праточнае. Упадаюць ручаі і рака Віраўлянка, выцякае рака Бярноўка (прыток ракі Чарнаўкі). Надводная расліннасць займае паласу да 40, падводная — 25—150 метраў уздоўж берага.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, лешч, плотка, лінь і іншыя віды рыб.
Мормаль (станцыя)
Мо́рмаль (, Мормаль)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана за 2,1 км на паўночны ўсход ад вёскі Мормаль.
Ікт
Ікт (ictus — націск) — моцнае месца ў вершы, на якое звычайна падае рытмічны націск. Паміж іктамі ў сілаба-танічным вершы знаходзяцца міжтактавыя інтэрвалы, якія займаюць адзін або два склады. Чаргаванне тых і другіх утварае метр верша. У трохскладовых памерах ікты, за рэдкім выключэннем, супадаюць з націскнымі складамі, у двухскладовых — часта не супадаюць (пірыхій, спандэй).
Мар’яніўка (Крыжопільскі раён)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мерыносавая воўна
Мерыносавая воўна —, атрыманае з авечак.
Гэты тып воўны асабліва запатрабаваны з-за сваёй тонкасці, з-за таго, што воўна мерыносавай авечкі танчэйшая за поўсць звычайнай авечкі. Як правіла, яе валасінкі маюць дыяметр 20 мікрон або менш.
Тканіна, шырока вядомая як або нават «воўна чатырох сезонаў» (lana quattro-stagioni), звычайна вырабляецца з воўны мерыносаў.
Аўстралійскую воўну збіраюць у цюкі і прадаюць на традыцыйных публічных аўкцыёнах, на якія прыязджаюць пакупнікі з усяго свету. Найлепшыя цюкі, гэта значыць з самай тонкай поўсцю, традыцыйна закупляюцца для італьянскіх ваўняных фабрык.
Тэрмін «тасманія»
У пачатку XXI стагоддзя Італіі распаўсюдзіўся тэрмін «Тасманія» для абазначэння лёгкай ваўняной тканіны. Гэта звязана са спецыфічным прадуктам, вырабленым з воўны мерыносаў італьянскай фабрыкі, які на працягу многіх гадоў карыстаецца значным камерцыйным поспехам. Назва была выбрана, каб падкрэсліць, што гэтая воўна паходзіць з ферм у Тасманіі.
Такім чынам, выкарыстанне тэрміна «тасманія» з’яўляецца не зусім карэктным. Правільным тэрмінам для абазначэння гэтага тыпу воўны, незалежна ад яе паходжання і маркі, застаецца «мерыносавая».
IC 1234
IC 1234 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Вячаслававіч Лявіцкі
Сяргей Лявіцкі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Сезон 2013 распачынаў на лаўцы запасных і зрэдку з’яўляўся ў асноўным складзе. Пасля зыходу з каманды Дзмітрыя Рэкіша ў ліпені 2013 года здолеў замацавацца на пазіцыі правага паўабаронцы. У верасні 2013 года саступіў месца ў аснове навічку каманды Арцёму Салаўю.
У сезоне 2014 звычайна знаходзіўся на лаўцы запасных і выхадзіў на замену ў канцы матча, а ў жніўні і лістападзе 2014 года з’яўляўся ў стартавым складзе на пазіцыі левага паўабаронцы. У студзені 2015 года пакінуў гродзенскі клуб.
У лютым-сакавіку 2017 года падтрымліваў форму з «Нёманам», а пазней прыбыў на прагляд у «Ліду», з якой у красавіку падпісаў кантракт. Быў прызнаны аматарамі найлепшым іграком «Ліды» ў сезоне 2017, у сезоне 2018 заставаўся трывалым іграком асновы.
У студзені 2019 года стаў іграком «Смалявічаў». У складзе смалявіцкай каманды чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, дапамог па выніках сезона вярнуць месца ў Вышэйшай лізе. У студзені 2020 года пакінуў клуб і неўзабаве быў дыскваліфікаваны на 1 год па справе аб дагаварных матчах.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
Кнышын (гміна)
Кны́шын (Knyszyn) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Манецкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кнышыне. Плошча гміны складае 127,68 км². Станам на 2004 год у гміне Кнышын пражывалі 4965 чалавек, шчыльнасць — 38,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
Паўліўка (Крыжопільскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Заліўное поле
Заліўное поле, або чэк (Paddy field, 水田) — участак ворнай зямлі для вырошчвання рысу або паўводных культур, які заліваецца вадой і агароджаны валамі, што ўтрымліваюць гэтую ваду.
На заліўных палях вырошчваецца каля 90 % сусветнай прадукцыі рысу. Яны маюць перавагу над сухадольнымі палямі дзякуючы высокай ураджайнасці.
Заліўныя палі ствараюць на горных тэрасах і раўнінах. Яны з'яўляюцца тыповымі для краін Усходняй і Паўднёва-Усходняй Азіі, галоўнай сельскагаспадарчай культурай якіх з'яўляецца рыс — Японіі, Карэі, Кітая, В'етнама, Тайланда, М'янмы, Малайзіі, Лаоса, Філіпін, Непала, а таксама Індыі і Шры-Ланкі. У апошні час такія палі атрымалі распаўсюджванне ў Еўропе, у рэгіёнах, дзе вырошчваюць рыс, перш за ўсё ў Італіі і Паўднёвай Францыі.
Агульная плошча рысавых арашальных сістэм ва Украіне — каля 62 тысяч гектараў, у тым ліку ў Херсонскай вобласці — 17 тыс. га, у Адэскай вобласці — 13 тыс. га, у АР Крым — 32 тысячы гектараў.
Заліўныя рысавыя палі фармуюць экасістэму рыб, рэптылій, амфібій, насякомых, крабаў, птушак і дробных грызуноў. Некаторыя з іх ўжываюцца ў ежу сялянамі ў Азіі, як крыніца бялкоў (Lethocerus indicus, Pomacea canaliculata , Esanthelphusa ).
Рыпэ-Сан-Джынезіа
Рыпэ-Сан-Джынезіа (Ripe San Ginesio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 847 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 84 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 62020. Тэлефонны код — 0733.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аскарыды
Аскарыды (Ascarididae) — сямейства круглых чарвей, паразіты тонкага кішэчніка чалавека і жывёл.
Буйных чэрві, іх даўжыня можа дасягаць 40 сантыметраў. Паразітуючы ў органах страўнікава-кішачнага тракту, выклікаюць аскарыдоз. Аскарыды могуць выклікаць пашкоджанне сценкі тонкага кішэчніка, яго непраходнасць, перфаратыўны перытаніт, бранхіт, ачаговыя пнеўманіі, крывахарканне, захворванні печані і падстраўнікавай залозы.
Апісанне
Цела (даўжыня 15—40 см) верацёнападобнае. Самкі даўжэйшыя за самцоў. Задні канец у самак роўны, у самцоў закручаны. Рот з трыма (у некаторых відаў яшчэ і з прамежкавымі) губамі.
Асаблівасці біялогіі
Размнажаюцца без прамежкавых гаспадароў. Самка аскарыды за суткі адкладвае да 250 тыс. яец, з іх за 5—20 і больш сутак развіваюцца лічынкі, якія астаюцца ў яйцы. Аптымальпая тэмпература для развіцця яец 24 °С. Калі тэмпература ніжэйшая за 12 ці вышэйшая за 36 °С, развіццё спыняецца, але жыццяздольнасць не траціцца.
3 ежай і вадой яйцы аскарыд, у якіх ёсць інвазійпыя лічынкі, трапляюць у арганізм жывёл і чалавека. У кішэчніку лічынкі вызваляюцца ад покрываў яйца, прасвідроўваюць слізістую абалонку кішак і рухаюцца па крыві праз варотную вену, печань, сэрца да лёгкіх, пранікаюць у бронхі, трахеі, адкашліваюцца ў рот і зноў праглынаюцца. У кішэчвіку ператвараюцца ў дарослых паразітаў, якія праз 2—2,5 мес. пачыпаюць адкладваць яйцы.
Перапахаванне ўдзельнікаў паўстання 1863—1864 гадоў
Перапахаванне ўдзельнікаў паўстання 1863—1864 гадоў адбылося ў Вільні 22 лістапада 2019 года.
Выяўленне рэшткаў паўстанцаў і ідэнтыфікацыя
У 2017 годзе падчас раскопак на гары Гедзіміна ў Вільні літоўскія археолагі выявілі рэшткі 21 паўстанца, у тым ліку іх лідараў Кастуся Каліноўскага і Зыгмунта Серакоўскага.
У сакавіку 2019 года літоўскія даследчыкі пацвердзілі ідэнтыфікацыю рэшткаў Каліноўскага метадам выключэння астатніх, а таксама праз супастаўленне ўзросту, метаду смяротнага пакарання і параўнання чэрапа з фатаздымкам.
У ліпені 2019 года для параўнання ДНК эксгумавалі магілу брата Кастуся Каліноўскага Віктара ў Свіслачы (Гродзенская вобласць), бо ў лідара паўстання не засталося нашчадкаў па мужчынскай лініі.
Дзяржаўную камісію ў справе перапахавання ўзначаліў прэм'ер-міністр Літвы Саўлюс Сквярняліс. Польскія ўлады актыўна супрацоўнічалі ў перамовах пра мемарыялізацыю, а беларускі бок асаблівай зацікаўленасці не праявіў. Беларуская грамадскасць дамаглася таго, каб на кожным надмагіллі апроч надпісаў па-літоўску і па-польску была і беларуская мова.
У канцы верасня шэраг беларускіх інтэлектуалаў звярнуліся да літоўскіх уладаў з просьбай перадаць рэшткі аднаго з галоўных нацыянальных герояў для перапахавання ў Беларусі. Літоўскі бок не адрэагаваў, бо не атрымаў афіцыйнага звароту ад беларускіх уладаў.
Перапахаванне
У 8.30 салдаты ротаў ганаровай варты Арміі Літвы і Войска Польскага вынеслі два дзясяткі невялікіх драўляных трунаў з унутранага двара Палаца вялікіх князёў. Міністэрства абароны Беларусі ідэю далучыцца да ўрачыстасці праігнаравала, на петыцыю з просьбай даслаць ганаровую вахту на цырымонію перапахавання і аказаць паўстанцам вайсковыя ўшанаванні, арганізаваўшы артылерыйскі салют у Мінску ў гэты дзень, з Мінабароны коратка адказалі, што гэта «не ўяўляецца магчымым»
Труны былі перанесены ў суседні Кафедральны саборы Св. Станіслава і Св. Уладзіслава ў на Кафедральнай плошчы, у якім адбылася цырымонія развітання. Дзве першыя труны перад алтаром, у якой знаходзіліся парэшткі кіраўнікоў паўстання, Кастуся Каліноўскага і Зыгмунта Серакоўскага, былі накрытыя чырвоным штандарам з паўстанцкім гербам — літоўскай «Пагоняй», польскім арлом і нябесным заступнікам арханёлам Міхаілам.
На плошчы перад саборам сабраліся сотні ахвотных стаць сведкамі гістарычнай падзеі, сярод якіх найбольш было беларусаў, якія трымалі бела-чырвона-белыя сцягі, партрэты Каліноўскага і самаробныя плакаты з яго цытатамі.
На цырымоніі прысутнічалі прэзідэнт Літвы Гітанас Наўседа і прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда, а таксама былыя літоўскія кіраўнікі Вітаўтас Ландсбергіс і Валдас Адамкус. Беларусь, Украіна і Латвія абмежаваліся чыноўнікамі менш высокага рангу. Афіцыйную дэлегацыю Беларусі прадстаўляў віцэ-прэм’ер Ігар Петрышэнка. У складзе беларускай дэлегацыі таксама былі супрацоўнікі дыпмісіі нашай краіны ў Літве, прадстаўнікі кіраўніцтва Міністэрства культуры, Нацыянальнай акадэміі навук, служачыя Следчага камітэта Беларусі.
На цырымоніі развітання з паўстанцамі прысутнічалі таксама кіраўнікі Рады Беларускай Народнай Рэспублікі на чале са старшынёй Рады БНР Івонка Сурвіла, пісьменнік Уладзімір Арлоў, мастакі Аляксей Марачкін, Генадзь Драздоў, спявачка Кася Камоцкая, перакладчык Лявон Баршчэўскі, скульптар Гэнік Лойка, грамадскія дзеячы Павел Белавус, Зміцер Дашкевіч, Эдуард Пальчыс, Алена Макоўская і Ніна Шыдлоўская, палітыкі Станіслаў Шушкевіч, які быў персанальна запрошаны як першы кіраўнік незалежнай Беларусі, Уладзімір Някляеў, Павел Севярынец, Мікола Статкевіч, Аляксей Янукевіч, праваабаронец Алесь Бяляцкі, журналіст Іосіф Сярэдзіч, выдавец Павел Жук і іншыя.
Пасля прыбыцця афіцыйных асоб і кіраўнікоў замежных дэлегацый доступ у храм часова прыпынілі, за тым, што адбываецца ўнутры, можна было назіраць на вялікіх экранах.
Святую імшу служылі архібіскуп-мітрапаліт Гінтарас Грушас і біскупы і ваенныя капеланы з Літвы, Польшчы і Беларусі. У прыватнасці, слова пра Кастуся Каліноўскага прамаўляў каталіцкі архібіскуп мітрапаліт Мінска-Магілёўскі Тадэвуш Кандрусевіч.
Пасля цырымоніі ўскладання кветак кіраўнікі дэлегацый выступілі з прамовамі.
Ён выступаў па-беларуску, запэўніў, што Каліноўскі назаўжды ўпісаны ў гісторыю Беларусі. Аднак калі заявіў, што асобу кіраўніка паўстання не трэба выкарыстоўваць у палітычных мэтах. Натоўп на вуліцы стаў асвістваць Петрушэнку, скандаваць «ганьба».
Пасля працэсія рушыла да могілак Росы. Труны Каліноўскага і Серакоўскага, накрытыя сцягам паўстанцаў, правезлі на лафеце, прычэпленым да ваеннага пазадарожніка, астатнія труны — на дзясятку катафалкаў. Вайскоўцы Літвы і Польшчы ў парадных мундзірах выстраіліся ў ганаровы эскорт. Наперадзе рушылі барабаншчыкі і святары. За імі — вышэйшыя асобы і святары. Следам рушыла калона пад нацыянальнымі сімваламі сваіх краін.
Пасля развітальных прамоў труны ўклалі ў адмысловыя нішы, абсталяваныя ў капліцы. Сцяг з труны Зыгмунта Серакоўскага атрымаў у памяць пра падзею Анджэй Дуда, з імем Каліноўскага — Гітанас Наўседа. Пасля прагрымеў памятны салют з усіх відаў зброі у гонар кіраўнікоў і ўдзельнікаў паўстання.
Ад вечара 22 лістапада пантэон герояў адкрыты для грамадскага наведвання.
Палессе (Браслаўскі раён)
Палессе (Полесье) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Ісіхазм
Ісіха́зм (Ησυχασμός) — хрысціянская сузіральная практыка, характэрная для праваслаўя.
Палессе (Браслаўскі раён)
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 15 чалавек у 5 дварах.
Ісіхазм
Гісторыя
Ісіхазм сфарміраваўся ў сярэднявеччы ў Візантыі на аснове манаскіх практык, вядомых з часоў раннехрысціянскіх пустэльнікаў накшталт Антонія Вялікага. У XIV ст. яго асноўным цэнтрам стаў Афон, а галоўным багасловам — Грыгорый Палама. Канчаткова ісіхазм быў прыняты Праваслаўнай Царквою ў другой палове 1350-х гг. у выніку перамогі Грыгорыя ў дыспуце з яго крытыкам Варлаамам з Калабрыі і асуджэннем Варлаама з боку Царквы.
Азёркаўскі сельсавет
Азё́ркаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Вялікія Азёркі.
Ісіхазм
Гісторыя
Ісіхазм адыгрываў значную ролю ў рэлігійным жыцці праваслаўных манастыроў Сербіі, Валахіі, ВКЛ і Расіі ў XV — XVII стст. Ісіхазм практыкаваў Іасафат Кунцэвіч, чалец грэка-каталіцкага Ордэну Базыльян. Адыход ад ісіхазму быў абумоўлены разрывам шчыльных сувязей праваслаўных і грэка-каталіцкіх манахаў з Афонам. Тым не меней, спробы яго адраджэння прадпрымаліся ў Расійскай імперыі ў канцы XIX — пачатку XX ст.
Палессе (Браслаўскі раён)
Гісторыя
У кастрычніку 1943 года гітлераўцамі было спалена 5 дамоў.
Азёркаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мастоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Ваўкавыскага раёна. 28 жніўня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Курылавіцкага сельсавета.
Ісіхазм
Гісторыя
Нягледзячы на крытыку ісіхазму з боку каталіцкіх і пратэстанцкіх тэолагаў, ён актыўна вывучаецца імі з XIX ст.
Азёркаўскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 926 чалавек, з іх 91,9 % — беларусы, 3,1 % — палякі, 3,1 % — рускія.
Ісіхазм
Практыка
Ісіхазм уяўляе сабою форму пустэльніцкага малення, падчас якога чалавек адчувае ісіхію — блаславенны спакой. Гэтаму садзейнічаюць аскетызм, спакой цела і волі, у некаторых выпадках — дыхальныя практыкаванні, пэўныя паставы цела, нямое паўтарэнне малітваў. Некаторыя манахі бачаць містычнае святло. Раннія прыхільнікі ісіхазму называлі яго «фаворскім святлом», убачаным апосталамі падчас праабражэння Ісуса і тлумачылі яго сузіранне як найвышэйшую мэту.
Галоўны ранні крытык ісіхазму, праваслаўны манах Варлаам з Калабрыі (каля 1290 — 1348 гг.) сцвярджаў, што афонскія манахі ў сваёй прастаце прызнаваліся, быццам бы бачылі ў святле аблічча Бога. Гэта супярэчыла хрысціянскім уяўленням пра немагчымасць назіраць Бога чалавечымі вачыма, бо Бог спазнаваем толькі дзякуючы яго стварэнням. Грыгорый Палама адказваў яму, што «фаворскае святло» мае нетварны характар і бачыцца не фізічнымі, а «змененымі» вачыма сілай Духа Святога. Далейшы дыспут паміж двума багасловамі закранаў існасць Бога. У апошнім выпадку аргументацыя Грыгорыя Паламы была бліжэй да існуючай праваслаўнай традыцыі, а таму была прынята Праваслаўнай Царквою.
Азёркаўскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: аграгарадок Вялікія Азёркі, вёскі Букштава, Дварок, Дубраўка, Котчына, Лабзова, Лупачы, Малыя Азёркі, Сліжы Падграбельныя, Сліжы Пескавыя, Тумашы.
Дакалумбава храналогія Перу
Дакалумбава храналогія Перу і Андскага рэгіёна ў цяперашні час заснавана на класіфікацыі, якую прапанаваў Эдвард Лэнінг. Альтэрнатыўную сістэму даціроўкі прапанаваў Луіс Лумбрэрас, які інакш датуе некаторыя археалагічныя знаходкі. Большасць культур Позняга гарызонту і некаторыя культуры Позняга прамежкавага перыяду была ўключана ў склад інкскай імперыі да 1493 г., аднак заканчэнне перыяду датуецца 1534 г., датай крушэння Імперыі інкаў у выніку іспанскага заваявання. Большасць храналагічных меж паміж перыядамі звязаны альбо з заканчэннем моцнай засухі, альбо з пачаткам новай, вынікам чаго было перамяшчэнне сельскагаспадарчай вытворчасці ў горы або яе вяртанне на раўніну, а такім чынам, і змена паміж культурамі з рознымі вобразамі жыцця.
Дыярэза
Дыярэ́за (ἡ διαίρεσις — раздзеленасць) — у антычным вершаскладанні замена ў стапе доўгага склада дзвюма кароткімі. У сілаба-танічнай сістэме вершаскладання гэты тэрмін ужываецца для азначэння такой рытмічнай з'явы, калі дзеля захавання вершаванага памеру некалькі парушаецца граматычная форма слова, напрыклад, з'яўляецца лішні складовы галосны (замест зайграў — заіграў, пройгрыш — проігрыш), пачатковае у пасля галоснага не скарачаецца і інш.
Дакалумбава храналогія Перу
Спіс не ўключае адкрыцці апошніх гадоў, такія як Культура Нортэ-Чыка.
Альтэрнатыўная храналогія, прапанаваная Л. Лумбрэрасам:
Зводная дыяграма
Адценні сіняга і фіялетавага колеру адпавядаюць прыбярэжным культурам.
Цёплыя колеры (аранжавы, чырвоны, бардовы) адпавядаюць культурам Андскага рэгіёна.
Адценні зялёнага колеру адпавядаюць рэгіёнам Амазоніі.
Галееўка (Пачынкаўскі раён)
Галееўка (Галеевка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Галееўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Пэтруніўка
Пэтруніўка (Петруні́вка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Талеп (Бейнеускі раён)
Талеп (Төлеп) — сяло ў Бейнеускім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Талепскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 841 чалавек (435 мужчын і 406 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 876 чалавек (450 мужчын і 426 жанчын).
NGC 3297
NGC 3297 — галактыка тыпу S0 у сузор’і Гідра.
Пабеда (Вяліканямкоўскі сельсавет)
Пабе́да (, Победа) (да 1937 г. Шалухоўка) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяліканямкоўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Шалухоўскага сельсавета.
Саўчынэ
Саўчынэ (Са́вчине) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вялікі Азярэцк
Вялі́кі Азярэ́цк (, Великий Озерецк) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ульянавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Папоўцы (Салігорскі раён)
Папо́ўцы (, Поповцы) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Руднічны (Кіраўская вобласць)
Руднічны (Рудничный) — пасёлак гарадскога тыпу ў Верхнекамскім раёне Кіраўскай вобласці Расіі.
Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1938 года. Руднічнае гарадское паселішча размешчана ў паўночна-ўсходняй частцы Верхнекамскага раёна Кіраўскай вобласці. Цэнтр Руднічнага гарадскога паселішча — пасёлак гарадскога тыпу Руднічны знаходзіцца за 258 км ад абласнога цэнтра, за 39 км ад раённага цэнтра — горада Кірсі. Рака, якая працякае ў межах паселішча — Валасніца.
IC 1235
IC 1235 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бярноўка
Бярно́ўка — рака ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Чарнаўка (басейн Обалі).
Бярэ пачатак у паўднёвай частцы возера Бярнова, працякае праз возера Клюшава. Даўжыня ракі каля 10 км, плошча вадазбору 97 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 м/км. Рэчышча часткова каналізаванае.
На рацэ вёскі Янова, Селішча.
Fsck
<tt>fsck</tt> ("file system check" альбо "file system consistency check")— каманда UNIX, якая шукае і выпраўляе памылкі ў файлавай сістэме.
Сінтаксіс
Linux :