cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оксфард (тканіна)
Гэтая тканіна была названая ў гонар англійскага горада Оксфард, дзе яе стварыў фламандскі ткач, вымушаны іміграваць у Англію пасля адмены Нанцкага эдыкта, у 1685 годзе. Зрэшты, у іншай крыніцы згадваецца, што яе стваральнікам быў шатландскі драпіроўшчык XX стагоддзя, які прадаваў баваўняныя тканіны, кожная з якіх насіла назву буйных універсітэтаў: Гарварда, Кембрыджа, Еля і Оксфарда.
Структура
Дадзеная тканіна мае тып пляцення «» (Basketweave: basket — кошык, weave — пляценне), якое таксама называюць «панамскім пляценнем».
Шчыльнасць оксфарда абумоўлена таўшчынёй ніткі, якая пазначаецца ў den (дэнье). Чым больш d, тым таўсцей нітка выкарыстоўваецца пры вытворчасці, тым больш выразная структура оксфарда. Прапанаваныя разнавіднасці оОксфарда: 210den, 240den, 300den, 420den, 600den.
Пакрыццё: PU (поліўрэтан) — Унутранае бясколернае пакрыццё, якое забяспечвае воданепранікальнасць і ветраахоўныя ўласцівасці тканіны. Валодае устойлівасцю да арганічных растваральнікаў. Водатрываласць тканіны з PU пакрыццём вар’іруецца ад 200 да 5000 мм воднага слупа.
Вынік выпрабаванняў: Разрыўная нагрузка для розных відаў Оксфарда — 80-160 кгс (пры норме не менш за 50 кгс) па аснове, 45-120 кгс (пры норме не менш за 30 кгс) па ўтку. Водатрываласць для розных PU пакрыццяў — 450 мм; 800 мм; 1000 мм; 3000 мм воднага слупа. Марозаўстойлівасць — оксфард PU (-60 °C).
Разнавіднасці
Разнавіднасці PU пакрыццяў (водатрываласць у мм вадзянога слупа):
Студзяніцы (гміна)
Студзяні́цы (Studzienice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бытоўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Студзяніцах. Плошча гміны складае 175,96 км². Станам на 2004 год у гміне Студзяніцы пражывалі 3343 чалавекі, шчыльнасць — 19 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 13 населеных пунктаў.
IC 2298
IC 2298 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вадакачка (Казалінскі раён)
Вадакачка — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карашэнгельскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 9 км на поўдзень ад раённага цэнтра, пасёлка Айтэке-Бі. Код КАТА — 434441300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 122 чалавекі (67 мужчын і 55 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 81 чалавек (48 мужчын і 33 жанчыны).
Nokia E62
Nokia E62 — трохдыяпазонны смартфон фірмы Nokia.
Стражавічы
Стра́жавічы (, Стражевичи) — вёска ў Беларусі, у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Гісторыя
У 1924—1954 гадах цэнтр Стражэвіцкага сельсавета. Да 10 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Чарэйскага сельсавета.
У 1898 і 1903 гадах каля вёскі знойдзены манетна-рэчавыя скарбы.
Геаграфія
Праз вёску пралягае аўтамабільная дарога.
Франка Вентуры
Франка Вентуры (, Рым, Італія —, Турын, Італія) — італьянскі гісторык і журналіст. У 1933 за ўдзел у арганізацыі ў Турыне студэнцкай антыфашысцкай маніфестацыі быў прысуджаны да 18 гадоў турмы. Збег у Францыю. Падчас 2-й сусветнай вайны ў 1943-45 адзін з арганізатараў партызанскага руху ў П’емонце. Вентуры вядомы як даследчык асветніцкага руху 18 ст. у Еўропе (у Францыі і Італіі) і гісторыі рэвалюцыйна-дэмакратычнага руху ў Італіі, Францыі і Расіі ў 19 ст. Вукладчык Турынскага ўніверсітэта. Сын знакамітага гісторыка-мастацтвазнаўцы Ліянела Вентуры.
Мора-Дэ-Санкціс
Мора-Дэ-Санкціс (Morra De Sanctis) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 1408 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 83040. Тэлефонны код — 0827.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ганс Юрген Кальман
Калман быў сынам дэрматолага, вырас у Гале (Заале) і правёў першыя гады ў якасці мастака ў Берліне з 1930 па 1944 год. У 1937 годзе яго абвясцілі «мастаком-дэгенератам» і забаранілі выстаўляцца. Частка яго работ была канфіскавана і знішчана падчас спалення карцін 20 сакавіка 1939 года ва ўнутраным дворыку берлінскага пажарнага дэпо.
У 1949 годзе яго паклікалі ў мастацкую акадэмію ў Каракасе, Венесуэла, дзе выкладаў у якасці прафесара жывапіс аголенай натуры і партрэт.
Кальман вярнуўся ў Германію ў 1952 годзе і жыў і працаваў пазаштатным мастаком у Пулаху каля Мюнхена да сваёй смерці ў 1991 годзе. З сярэдзіны 1950-х гадоў Кальман стаў вядомы як партрэтыст дзякуючы сваім псіхалагічна адчувальным партрэтам вядомых дзеячаў культуры, навукі і палітыкі, такіх як Конрад Адэнаўэр, Ота Ган, Тэадор Хойс, Ян XXIII, Маа, Бертальд Брэхт або фізік Вальтэр Мейснер.
Віктор Радрыгес Андрадэ
Віктор Пабла Андрадэ Радрыгес (Víctor Pablo Rodríguez Andrade; — ) — уругвайскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1950 у складзе нацыянальнай зборнай Уругвая.
Вішня
Ві́шня (Prunus subgen. Cerasus) — расліна падроду Cerasus роду.
У культуры
На Беларусі расце 6 відаў. Найбольшае гаспадарчае значэнне маюць, якая вырошчваецца па ўсёй тэрыторыі краіны, і , якая ў большай ступені прымеркавана да паўднёвых рэгіёнаў. Пачынаюць пладаносіць на 3-4-ы год, перыяд гаспадарчага выкарыстання да 12-15 гадоў. Плады выспяваюць пераважна ў ліпені. Выведзены сарты, якія адрозніваюцца павышанай зімаўстойлівасцю і плоднасцю.
Цікавыя факты
З 21 па 27 ліпеня ў горадзе Глыбокае прайшоў першы ў Беларусі «Вішнёвы фестываль». Паводле задумы ініцыятараў правядзення фестывалю праект прадугледжвае вяртанне Глыбокаму ранейшай вядомасці горада-саду. У гонар правядзення фестывалю 30 красавіка 2013 года было высаджана 1414 маладых дрэў падчас урачыстай цырымоніі закладкі вішнёвага саду.
Вірджынія Вульф
Вірджынія Вульф (Virginia Woolf; 1882—1941) — брытанская пісьменніца, літаратурны крытык. Вядучая фігура мадэрнісцкай літаратуры першай паловы XX стагоддзя.
У міжваенны перыяд Вульф была значнай фігурай у Лонданскім літаратурным таварыстве і з’яўлялася сябрам гуртка Блумсберы. Да найбольш вядомых яе твораў адносяць раманы: «Місіс Дэлаўэй» (англ. Mrs. Dalloway, 1925), «На маяк» (англ. To the Lighthouse, 1927), «Арланда. Біяграфія» (англ. Orlando: A Biography, 1928) и апавяданне «Свой пакой» (англ. A Room of One’s Own, 1929). Яе раманы лічацца класічнымі творамі «плыні свядомасці»
Біяграфія
Нарадзілася ў Лондане ў сям’і вядомага літаратурнага крытыка сэра Лэслі Стывена і Джуліі Джэксан. Вірджынія была трэцім дзіцём Лэслі і Джуліі (у сям’і было трое дзяцей Джуліі ад першага шлюба, дачка Лэслі ад шлюба зб Мінай Тэкерэй і чацвёра малодшых Стывенаў: Ванеса, Тобі, Вірджынія і Адрыян). Калі Вірджыніі было 13 гадоў, яна перажыла смерць маці, што спрычыніла першы нервовы зрыў пісьменніцы. Пасля смерці Джуліі Лэслі ўпіваецца жалем у сабе і больш за ўсіх перажывае смерць маці Вірджыніі.
Старэйшая сястра Стэла цягам некаторага часу выконвае ролю гаспадыні дома, але неўзабаве памірае. Ванэса — наступная па старшынству — вымушаная займацца домам, але ў адрозненні ад сваёй старэйшай сястры, дае адпор бацьку, які паступова пераўтвараецца ў дэспата. Пасля смерці бацькі маладыя Стывены перабіраюцца ў Блумсберы, дзе іх дом становіцца цытадэллю ўсяго прагрэсіўнага, маладыя таленты збіраюцца для абмеркавання, часта выкрывання сучаснага грамадства. Сёстры Вірджынія і Ванэса былі вельмі блізкія, у дзяцінстве яны пакляліся ніколі не браць шлюб і жыць разам. Паведамленне аб тым, што Ванэса прымае прапанову Клайва Бэла, моцна пакрыўдзіла Вірджынію. Гэта здарылася праз некалькі дзён пасля смерці яе ўлюбёнага брата Тобі — ён заразіўся тыфам пад час сумеснага падарожжа па Грэцыі. Яна засталася ўдваіх з братам. У 1909 годзе нечакана прынімае прапанову Літана Стрэчы, які адкрыта заявіў аб сваёй нетрадыцыйнай арыентацыі. Але шлюб не адбыўся. У гэты час Вірджынія пачынае выдаваць свае крытычныя артыкулы ў часопісах, працягваючы бацькаву справу. Ідзе работа пад першым раманам. У 1912 яны бярэ шлюб з Леанардам Вульфам, літаратарам і журналістам. Шлюб стаў саюзам паважаючых адзін аднаго людзей. У 1917 годзе муж і жонка засноўваюць выдавецтва «Хогарт Прэс», адкуль выйшлі ў свет усе творы пісьменніцы. Вірджынія ўласнаручна набірала, рэдагавала тэксты. Выдавецтва, якое напачатку не прыносіла даходаў, стала надзейнай крыніцай даходаў сям’і Вульф. Леанард стварыў ідэальныя варункі для работы ім абодвум, ён усяляк падтрымліваў Вірджынію. Галаўныя болі, галасы, відзежы не пакідалі Вірджынію, яна некалькі разоў спрабавала сабе забіць. Пісьменніца была вельмі патрабавальнай да сябе і сваіх працаў, перапісвала рамана дзесяткі разоў. Яна прыпыняла вядзенне дзённіка толькі пад час хваробаў, дзённікі выйшлі асобным выданнем у 4 тамах, таксама выйшлі 5 тамоў лістоў Вірджыніі, якія яна пісала сябрам, сястры, Леанарду і, вядома, Віце Саквіл-Вест. Яна пазнаёміліся ў 1922 годзе, Віта спачатку вельмі не спадабалася Вірджыніі, менавіта Віта шукала сустрэчы з пісьменніцай. Пазней іх аб’ядноўвае сяброўства, з боку Вірджыніі — каханне. Гэтае пачуццё разам з крыўдай, якую нанеслі здрады Віты, сталі асновай рамана «Арланда. Біяграфія», у якім галоўны герой пераўтвараецца ў жанчыну. Раманы Вірджыніі выдаваліся не толькі ў Англіі, але і ў Амерыцы, уласная папулярнасць перашкоджвала пісьменніцы. З пачаткам Другой сусветнай вайны страх за мужа, які быў яўрэем, стаў прычынай вяртання прыступаў і галаўных болей. Іх лонданскі дом быў зруйнаваны пад час бамбёжкі. Палічыўшы, што болей не мусіць мучыць Леанарда і што без яе яму будзе лягчэй, Вірджынія Вульф, пакінуўшы ліст мужу і сястры, утапілася ў рацэ Оўз, непадалёк ад іх дома ў Сасексе. Цела знайшлі дзеці праз два тыдні пасля трагедыі.
Беларускія пераклады
Чатыры апавяданні «Панядзелак — Аўторак», «Сапраўдныя рэчы», «Спадак» і «Струнны квартэт» друкаваліся ў выданні англа-амерыканскай літаратуры «Бог Скарпіён»
Апавяданні «Дом з прывідамі» (англ. Hounted House) і «Блакітнае і зялёнае» (англ. Blue & Green) друкаваліся ў інтэрнэт-часопісе перакладной літаратуры «ПрайдзіСвет» у перакладзе Ганны Янкуты.
IC 2299
IC 2299 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Касцёл Спаслання Святога Духа (Фашчаўка)
Касцёл Спаслання Святога Духа — колішні рымска-каталіцкі сакральны комплекс у аграгарадку Фашчаўцы Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці.
Беларускі саюз журналістаў
Дзейнасць
Паводле Статута саюз ажыццяўляе наступныя віды дзейнасці:
Касцёл Спаслання Святога Духа (Фашчаўка)
Гісторыя
Каталіцкая супольнасць з’явілася ў Фашчаўцы не пазней за сярэдзіну XVII стагоддзе. У 1738 годзе было распачата будаўніцтва новага мураванага касцёла. У 1754 годзе новапабудаваная святыня была асвячана ў гонар Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
Пасля Кастрычніцкага перавароту распачаліся гады ваяўнічага атэізму і пераследу веры. 13 чэрвеня 1937 года, калі большасць мясцовых вернікаў скіраваліся на адпуст св. Антонія ў Магілёў, невядомыя разбілі і абрабавалі абраз Маці Божай з касцёльнага алтара.
Пазней былі арыштаваныя ксёндз Пётр Януковіч, арганіст Марцін Секацкі, старшыня касцёльнага камітэта Ігнат Давідовіч, бацька і сын Крупенькі і яшчэ некалькі парафіянаў. Пасля суда, яны былі расстраляныя на працягу тыдня.
Пасля вайны ўлады спрабавалі зрабіць у касцёле клуб, аднак з-за агульнага супраціву жыхароў вымушаны былі адмовіцца ад гэтай ідэі. Тады касцёл вырашылі проста знішчыць. 24 снежня 1967 года будынак быў узарваны.
Архітэктура
У касцёле было адзінаццаць алтароў. У галоўным алтары змяшчаўся абраз Маці Божай Фашчаўскай (Хвашчоўскай), які лічыўся цудатворным.
Вірус жоўтай мазаікі фасолі
Вірус мазаікі жоўтай фасолі (Bean yellow mosaic virus, BYMV) — патагенны вірус мазаікі раслін роду сямейства. Перадаецца рознымі відамі тлі і пры непасрэдным фізічным кантакце.
Геаграфічнае размеркаванне і арэал гаспадароў
Пра мазаічную хваробу, як мяркуюць, выкліканую вірусам жоўтай мазаікі фасолі, упершыню паведамлялася ў пачатку 1900-х гадоў, у сувязі з паражэннем на паўночным усходзе ЗША. У цяперашні час лічыцца, што вірус распаўсюджаны па ўсім свеце.
У дадатак да гароху гэты вірус заражае многія іншыя бабовыя культуры, у тым ліку,  ,  , , некалькі відаў  , , ,  , ,  і.
Вядома таксама, што заражае некалькі небабовых раслін, у тым ліку віды родаў, і ,  і.
Сімптомамі ў гэтых раслін з’яўляюцца мазаіка, мальфармацыя і плямістасць лісця. Гэты вірус вырабляе два віды вірусных уключэнняў, ламінаваныя агрэгаты і ядзернае ўключэнне.
Барыс Аркадзевіч Мардвінаў
Барыс Аркадзевіч Мардві́наў (Борис Аркадьевич Мордвинов;  — ) — савецкі тэатральны рэжысёр і педагог, прафесар (1939), Заслужаны артыст РСФСР (1935).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскве. У 1921 годзе скончыў 2-ю студыю Маскоўскага Мастацкага тэатра. У 1921—1936 гадах акцёр і рэжысёр. У 1927—1936 рэжысёр, з 1930 года загадчык мастачкай часткі і галоўны рэжысёр Маскоўскага музычнага тэатра. У 1936—1940 гадах рэжысёр Вялікага тэатра. У 1935—1940 гадах Б. А. Мардвінаў кіраваў кафедрай сцэнічнага майстэрства Дзяржаўнага інстытута тэатральнага майстэрства. У 1943—1946 гадах мастацкі кіраўнік Варкуцінскага ГУЛАГаўскага тэатра, у 1946—1947 гадах рэжысёр Саратаўскага акадэмічнага тэатра оперы і балета і загадчык кафедры сцэнічнага майстэрства Саратаўскай кансерваторыі. У 1947—1951 гадах Б. А. Мардвінаў у Дзяржаўным тэатры оперы і балета БССР на пасадзе галоўнага рэжысёра. Адначасова выкладаў у Беларускай кансерваторыі і Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
Творчасць
На беларускай сцэне паставіў оперы «Кастусь Каліноўскі» Д. Лукаса, «Алеся» Я. Цікоцкага (1947), «Пікавая дама» П. Чайкоўскага (1948). Прымаў удзел у пастаноўцы балетаў «Князь-возера» В. Залатарова (1949), «Чырвоны мак» Р. Гліэра (1950).
Ступск (гміна)
Ступск (Stupsk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Млаўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ступску. Плошча гміны складае 118,04 км². Станам на 2004 год у гміне Ступск пражывалі 5063 чалавекі, шчыльнасць — 42,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 25 населеных пунктаў.
Зуйніца
Зуйніца — рака ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Заходняя Дзвіна.
Даўжыня ракі 6,8 км. Пачынаецца за 1,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Пораўна, упадае ў возера Звонь з паўднёвага захаду за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Звонь. Рэчышча на працягу 2 км угару ад вусця каналізаванае.
Краснавінка
Гісторыя
Заснавана каля 1775 г., 6 двароў. У 1880 г. 11 двароў, 101 жыхар. У 1909 г. 23 двары, 249 жыхароў. З 20.08.1924 г. вёска ў Заборскім сельсавеце Чарэйскага, 08.07.1931 г. Крупскага раёнаў. У 1930-я гады створаны калгас «Новы шлях». У 1941 г. 30 двароў, 100 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны і ў партызанскай барацьбе загінулі 43 чалавекі. Пасля вайны калгас адноўлены. З 25.05.1962 г. вёска ў складзе Абчугскага сельсавета. З 1965 г. вёска была ў складзе саўгаса «Касянічы». З 28.05.2013 г. вёска ў складзе Акцябрскага сельсавета.
Насельніцтва
На 01.01.1998 г. 12 гаспадарак, 14 жыхароў.
Факультэт інфармацыйна-дакументных камунікацый БДУКМ
Факультэт інфармацыйна-дакументных камунікацый  з’яўляецца найстарэйшым факультэтам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў. Ён быў створаны ў 1944 годзе на базе Мінскага педагагічнага інстытута імя Максіма Горкага як бібліятэчны факультэт. З 1975 года — факультэт бібліятэказнаўства і бібліяграфіі Мінскага інстытута культуры. З 1993 года — факультэт бібліятэчна-інфармацыйных сістэм Беларускага ўніверсітэта культуры, з 2003 года — факультэт інфармацыйна-дакументных камунікацый. На цяперашні час факультэт з’яўляецца другім па колькасці студэнтаў ва ўніверсітэце.
Кафедры
На факультэце дзейнічаюць 6 кафедр:
Кубек
Кубек — станцыя ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карашэнгельскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 21 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Айтэке-Бі. Код КАТА — 434441500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 89 чалавек (46 мужчын і 43 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 104 чалавекі (49 мужчын і 55 жанчын).
Senometopia
Senometopia — род мух сямейства .
Аспедалета-д’Альпінола
Аспедалета-д'Альпінола (Ospedaletto d'Alpinolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 1846 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 364 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 83014. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Filippo e Giacomo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2300
IC 2300 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ірпінская дэкларацыя
Ірпінская дэкларацыя (Ирпенская декларация) — палітычны саюз паміж легіёнам «Свабода Расеі», Нацыянальнай рэспубліканскай арміяй і Рускім добраахвотніцкім корпусам утвораны 31 жніўня 2022 года.
Гісторыя
Дэкларацыя была падпісаная ва ўкраінскім горадзе Ірпінь 21 жніўня 2022 года, дзе раней ішла бітва, дзе 3000 украінскіх абаронцаў у жорсткай гарадской сутычцы стрымлівалі штурм 30000 расійскіх нападнікаў. Дэкларацыя ўтварыла кааліцыю паміж Легіёнам "Свабода Расіі", Нацыянальнай рэспубліканскай арміяй і Рускім добраахвотніцкім корпусам, а таксама быў створаны сумесны палітычны цэнтр з мэтай прадстаўлення іх інтарэсаў перад дзяржаўнымі ўладамі розных краін і арганізацыі агульнай інфармацыйнай палітыкі, узначаліў расійскі палітык Ілля Панамароў. Паводле ацэнак Kyiv Post, на момант падпісання аб'яднаныя сілы налічвалі 1000 салдат. Пасля падпісання дакумента адбылася прэс-канферэнцыя, на якой лідары абмеркавалі змест дакумента. Сярод спікераў Ілля Панамароў, галоўны рэдактар After Tomorrow Раман Папкоў, пісьменнік Аляксей Талкачоў, лідэр «Гавары гучна» Андрэй Сідзельнікаў і Андрэй Іларыёнаў. Іх адзіная мэта: "«разгром расійскай арміі ва Украіне, вызваленне Данбаса і Крыма, а таксама знішчэнне пуцінскага рэжыму і яго рэшткаў»."Панамароў і група адмаўлялі сваю датычнасць да выбуху беспілотніка ў Крамлі ў 2023 годзе, аднак Панамароў заявіў, што ведае, якая партызанская група здзейсніла напад, але адмовіўся сказаць, якая, паколькі яны яшчэ не ўзялі на сябе адказнасць.
Грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР
Грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР і Ганаровая грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР — дзяржаўныя ўзнагароды БССР.
Дзяржаўныя ўзнагароды БССР, якімі адзначалі асобных грамадзянаў, прадпрыемствы, установы, арганізацыі, калектывы працаўнікоў, населеныя пункты за поспехі ў развіцці народнай гаспадаркі, навукі і культуры, за актыўную працоўную і грамадска-палітычную дзейнасць і за іншыя заслугі. Таксама ўзнагароджваліся вайсковыя часткі і злучэнні за высокія паказчыкі баявой і палітычнай падрыхтоўкі, актыўны ўдзел у выкананні народна-гаспадарчых задач.
Станпоркаў (гміна)
Станпо́ркаў (Stąporków) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канэцкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Станпоркаве. Плошча гміны складае 231,67 км². Станам на 2012 год у гміне Станпоркаў пражывалі 18 066 чалавек, шчыльнасць — 78 чал./км².
Мастацтва Візантыі
Фарміраванне візантыйскай мастацкай традыцыі
Першыя стагоддзі існавання Візантыйскай дзяржавы можна разглядаць як важнейшы этап у фарміраванні светапогляду візантыйскага грамадства, якое абапіралася на традыцыі паганскага элінізму і прынцыпы хрысціянства. Фарміраванне хрысціянства як філасофска-рэлігійнай сістэмы было складаным і доўгім працэсам. Хрысціянства ўвабрала ў сябе шматлікія філасофскія і рэлігійныя вучэнні таго часу. Хрысціянская  склалася пад моцным уплывам блізкаўсходніх рэлігійных вучэнняў, іўдаізму, маніхейства. Яно з’яўлялася сінтэтычнай філасофска-рэлігійнай сістэмай, важным кампанентам якой з’яўляліся антычныя філасофскія вучэнні. На змену непрымірымасці хрысціянства з усім, што несла таўро язычніцтва прыходзіць кампраміс паміж хрысціянскім і антычным светасузіраннем. Найбольш адукаваныя і дальнабачныя хрысціянскія багасловы зразумелі неабходнасць авалодання ўсім арсеналам паганскай культуры для выкарыстання яе ў стварэнні філасофскіх канцэпцый. Такія мысляры, як Васіль Кесарыйскі,  і Грыгорый Назіанзін, закладваюць падмурак візантыйскай філасофіі, які сыходзіць каранямі ў гісторыю элінскага мыслення. У цэнтры іх філасофіі знаходзіцца разуменне быцця як дасканаласці. Нараджаецца новая эстэтыка, новая сістэма духоўных і маральных каштоўнасцяў, змяняецца і сам чалавек той эпохі, яго бачанне свету і стаўленне да сусвету, прыроды, грамадства.
Іканапіс
Іканапіс Візантыйскай імперыі быў найбуйнейшай мастацкай з’явай ва ўсходне-хрысціянскім свеце. Візантыйская мастацкая культура не толькі стала родапачынальніцай некаторых нацыянальных культур (напрыклад, Старажытнарускай), але і на працягу ўсяго свайго існавання аказвала ўплыў на іканапіс іншых праваслаўных краін: Сербіі, Балгарыі, Македоніі, Беларусі, Грузіі, Сірыі, Палестыны, Егіпта. Так жа пад уплывам Візантыі знаходзілася культура Італіі, у асаблівасці Венецыі.
Скульптура Візантыі
Для рэлігійных мэтаў скульптура з самага пачатку ўжывалася умерана, таму што ўсходняя царква заўсёды неспрыяльна глядзела на статуі, лічачы пакланенне ім у некаторым родзе ідалапаклонствам, і калі да IX стагоддзя круглыя фігуры яшчэ былі цярпімыя ў візантыйскіх храмах, то пастановай Нікейскага сабора 787 года яны былі зусім ліквідаваны з іх. Такім чынам, галоўная ніва дзейнасці для скульптуры была закрыта, і ёй заставалася выконваць толькі саркафагі, арнаментальныя рэльефы, невялікія дыптыхі, якія імператары даравалі саноўнікам і царкоўным іерархам, абклады для кніг, посуд і інш. Матэрыялам для дробных вырабаў такога роду служыла ў большасці выпадкаў слановая косць.
Мазаіка
Галоўнай тэхнікай візантыйскай мазаікі пераважна быў прамы мазаічны набор, пры якім элементы укладываются зваротным бокам на пастаянную аснову. Прамы набор у старажытнасці ажыццяўлялі непасрэдна на месцы мазаічнай кампазіцыі: падлозе ці сцяне жылога або грамадскага памяшкання. На роўным пласце замацавальнай масы рабіўся эскіз, а затым кавалачкі смальты ўцісківаліся ў масу.
Смальтавыя кампазіцыі адрозніваліся вялікай разнастайнасцю колеру, яркасцю, гульнёй святла на паверхні. Галоўнай мастацкай асаблівасцю візантыйскіх мазаік з’яўляецца цудоўны залаты фон, мігатлівы як пры натуральным асвятленні, так і пры святле свечак. Абавязковым для візантыйскіх майстроў стаў тэхнічны прыём выканання контураў мазаічных фігур. Контур выкладваўся ў адзін шэраг кубікаў і элементаў з боку фігуры або аб’екта, і таксама ў адзін шэраг — з боку фону. Роўная лінія такіх контураў надавала малюнкам на мільготкім фоне выразнасць. Разнастайнасць даступных адценняў надавала мазаічным малюнкам жывы аб’ём. Большасць мазаічных пано адлюстроўвалі біблейскія і хрысціянскія сюжэты гісторыі. Візантыйскі мур разлічаны на ўспрыманне малюнка з вялікай адлегласці — карціны адрозніваюцца некаторай няроўнасцю, «аксамітасцю» адценняў і фактур, што «ажыўляе» створаныя выявы.
У перыяды росквіту Візантыйскай імперыі мазаіка станавілася галоўным элементам мастацкага аздаблення сабораў, пахавальняў і базілік, аднак пазней з-за дарагоўлі мазаіка была выцесненая фрэскамі.
Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва
Разам з разьбяной справай квітнела апрацоўка металаў, з якіх выконваліся выбіўныя або адліваныя творы ўмеранага рэльефу. Візантыйскія мастакі дайшлі, нарэшце, да таго, што сталі абыходзіцца зусім без рэльефу, як, напрыклад, у бронзавых дзвярах цэркваў, вырабляючы на меднай паверхні, толькі злёгку паглыблены контур і выкладваючы яго іншым металам, срэбрам ці золатам. Да гэтага разраду работ, званага agemina, належалі выдатныя дзверы рымскай базілікі Сан-Паола-фуоры-ле-Мура, якія загінулі падчас яе пажару ў 1823 годзе, і належаць дзверы ў саборах  і  блізу Неапаля. Акрамя дзвярэй, такім жа спосабам вырабляліся напрастольныя абразы, дошкі для сценак прастолаў, абклады для Евангелляў, для мошчаў і г д. Ва ўсіх падобных творах візантыйскае мастацтва імкнулася пазбягаць выпукласці, замяняючы рэльеф або агемінальнай працай, або, або эмаллю, і з клопатам больш за ўсё аб раскошы і, магчыма, большым ужыванні каштоўных камянёў.
Дом па вуліцы 17 верасня, 35 (Брэст)
Дом па вуліцы 17 верасня, 35 — будынак у Брэсце, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада. Жылы дом пабудаваны ў канцы XIX — першай палове XX ст. з цэглы.
Архітэктура
Дамы № 29, 31, 33, 35, 37 складаюць ансамбль гарадской забудовы, які склаўся ў канцы XIX — першай палове XX ст. Будынкі маюць характэрную для таго часу блакіроўку, аб’яднаны ў самастойныя фрагменты. Галоўныя фасады выходзяць на «чырвоную лінію» забудовы.
Аб’яднаны з домам № 37 у адзіны корпус, ад дома № 33 аддзелены праездам. Двухпавярховы кампактны прамавугольны ў плане аб’ём з вальмавым дахам. Галоўны сіметрычны фасад вылучаны ў цэнтры балконам, вуглавымі лапаткамі, міжпаверхавым поясам, падаконнымі філёнгамі. Завершаны карнізам на дэнтыкулах. Дваровы фасад — з выступаючым аб’ёмам лесвічнай клеткі і зашклёнай галерэяй на 2-м паверсе.
Свята-Пакроўская царква (Іванава)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у г. Іванава, помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю пач. XX стагоддзя.
Архітэктура
Храм мае чатырохчасткавую падоўжана-восевую кампазіцыю: званіца, трапезная, асноўны аб'ём з бакавымі прыдзеламі, апсіда з рызніцамі. Двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) званіца, надбудаваная над шырокім 2-павярховым прытворам, і 8-гранны шатровы барабан над асноўным кубападобным аб'ёмам завершаны цыбулепадобнымі купалкамі. Макаўкамі завершаны двухсхільныя дахі ганка галоўнага ўвахода і прыдзелаў. Фасады прарэзаны адзінарнымі і падвойнымі арачнымі вокнамі з броўкамі, крапаваны вуглавымі лапаткамі і прамавугольнымі нішамі, апяразаны прафіляванымі карнізамі з зубчастымі фрызамі.
Інтэр'ер
Абразы 17 — 18 ст.: «Троіца старазапаветная» і «Маці Божая Рымская» (прывезена з закрытай Свята-Ільінскай царквы в.Дастоева), «Архангел Міхаіл», «Маці Божая Адзігітрыя» (паходзіць з Успенскай царквы в. Снітава Іванаўскага раёна), «Маці Божая Чантахоўская», «Ражджаство Маці Божай», «Уваскрасенне», «Святыя Канстанцін і Алена»; абразы 19 ст.: «Маці Божая ўсіх смуткуючых радасць», «Святы Аляксандр Неўскі», «Цуд Георгія аб змеі».
Андрыянава (Чашніцкі раён)
Андрыя́нава (, Андрияново) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пачаевіцкага сельсавета.
Калона Найсвяцейшай Троіцы
Калона Найсвяцейшай Троіцы  — чумны слуп, размешчаны на Горняй плошчы ў Оламаўцы, Чэхія. У 2000 годзе Калона Найсвяцейшай Троіцы была ўнесена ў колькасць помнікаў Сусветнай спадчыны як выбітны твор цэнтральнаеўрапейскага барока.
Гісторыя
Калона Найсвяцейшай Троіцы з'яўляецца рэлігійным помнікам, узведзеным у знак падзякі за збавенне ад эпідэміі чумы. Будаўніцтва Калоны Найсвяцейшай Троіцы было распачата ў год спынення эпідэміі чумы ў Оламаўцы ў 1716 годзе і працягвалася да 1754 года. Калона ўяўляе сабой выраз чэшскага патрыятызму: над яе ўладкаваннем працавалі оламаўцкія майстры і на ёй прадстаўлены мясцовыя каталіцкія святыя, звязаныя з Оламаўцам. Базавай мадэллю Калоны Найсвяцейшай Троіцы стала калона на плошчы Санта-Марыя ў Рыме, якая была пабудавана ў 1614 годзе.
У будаўніцтве і ўбранні Калоны Найсвяцейшай Троіцы прынялі шматлікія мясцовыя оламаўцкія скульптары, муляры і мастакі. Будаўніцтва пачаткаў архітэктар Венцэль Рэдэр. Ён першы прапанаваў гарадскому савету Оламаўца пабудаваць чумны слуп у знак падзякі жыхароў горада ад збавення ад чумы; ён жа фундаваў пачатак будаўніцтва. Падчас першага этапу будаўніцтва Калоны Венцэль Рэдэр памёр. Будаўніцтва працягнулі яго пераемнікі Франц Тонек, Іаган Венцэль Ракіцкі і Аўгусцін Шольтц. У 1754 годзе будаўніцтва Калоны Найсвяцейшай Троіцы скончыў Іаган Ігнацій Ракіцкі.
Скульптурнае афармленне было распачата Філіпам Затлером. Пасля яго смерці працу працягнуў Андрэас Занер, які афармляў 18 скульптур і 9 барэльефаў на працягу дзевяці гадоў. Сімон Форстнер зрабіў пазалочаныя скульптуры Найсвяцейшай Троіцы і Дзевы Марыі.
Асвячэнне Калоны Найсвяцейшай Троіцы адбылося ў 1754 годзе пры ўдзеле імператрыцы Марыі Тэрэзіі і яе мужа Франца I. У 1758 годзе Оламаўц быў абложаны прускай арміяй і Калона Найсвяцейшай Троіцы была абстраляна некалькі разоў гарматамі. Пасля вайны Калона Найсвяцейшай Троіцы была адрамантавана. Некалькі снарадаў былі пакінуты, каб нагадваць пра абстрэл Калоны.
Апісанне
На верхнім ярусе знаходзяцца скульптуры людзей, звязаных з зямным жыццём Ісуса Хрыста. Тут знаходзяцца скульптуры Іосіфа, абручніка Дзевы Марыі, скульптуры яе бацькоў — Святой Ганны і Іаакіма, Яна Хрысціцеля. На верхнім узроўні таксама знаходзяцца скульптуры Святога Лаўрэнція і Святога Ераніма, у імя якіх асвечана капліца ў гарадской ратушы. Тры барэльефы ўяўляюць тры багаслоўскіх дабрадзейнасці: веру, надзею і любоў.
Сярэдні ўзровень прысвечаны мараўскім і чэшскім святым. Тут прадстаўлены скульптуры Святых Кірылы і Мяфодзія (прапаведавалі хрысціянства ў Чэхіі ў 863 годзе), Святога Уласія Севастыйскага (заступнік адной з галоўных цэркваў Оламаўца), Святога Войцеха (заступнік Чэхіі), Святога Яна Непамуцкага і Святога Яна Саркандэра (падчас будаўніцтва яшчэ не быў кананізаваны).
На ніжнім узроўні знаходзяцца скульптуры Святога Маўрыкія і Святога Вацлава (заступнік Чэхіі) — гэтым святым прысвечаны дзве цэрквы ў Оламаўцы; Святога Фларыяна (заступнік Аўстрыі), Святога Яна Капістрана (два разы быў у Оламаўцы), Святога Антонія Падуанскага (яго імем названы манастыр у Оламаўцы), Святога Алаіза Ганзагі (заступнік студэнтаў; статуя падкрэслівае, што Оламаўц з'яўляецца ўніверсітэцкім горадам). Паміж статуямі размешчаны барэльефы 12 апосталаў.
Капліца
Усярэдзіне Калоны знаходзіцца капліца з барэльефамі, што адлюстроўваюць Каіна і Авеля, патоп, Ісака і распяцце Ісуса Хрыста.
Хранаграмы
На Калоне знаходзяцца хранаграмы. Вялікія літары ў іх тэкстах ідэнтычны рымскім лічбам, якія пазначаюць год заканчэння будаўніцтва Калоны Найсвяцейшай Троіцы.
Узброеныя Сілы ЗША
Узброеныя Сілы ЗША — дзяржаўная ваенная арганізацыя Злучаных Штатаў Амерыкі, сукупнасць відаў узброеных сіл, прызначаная для абароны свабоды, незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці ЗША як дзяржавы. Рэгулярныя ўзброеныя сілы былі створаны ў ЗША ў 1775 годзе ў па рашэнні 2-га Кантынентальнага кангрэса.
У склад Узброеных Сіл ЗША ўваходзяць самастойныя віды войскаў - Сухапутныя войскі, Ваенна-паветраныя Сілы, Ваенна-марскія Сілы, Марская пяхота і Берагавая ахова, а таксама часткі і злучэнні Рэзерву, у тым ліку Нацыянальнай гвардыі.
У Іране амерыканскія ўзброеныя сілы ўнесены ў спіс тэрарыстычных арганізацый.
Склад і колькасць
У адпаведнасці з раздзелам 10 Кодэкса Злучаных Штатаў Амерыкі пад тэрмінам «узброеныя сілы» маюцца на ўвазе сухапутныя войскі, ваенна-паветраныя сілы, ваенна-марскія сілы, корпус марской пяхоты і берагавая ахова.
Кутавец
Кутаве́ц (, Кутовец) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з 1909 г., засценак Кутавец (Пералессе), 5 двароў, 45 жыхароў. Вёска ў складзе Бобрскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні. З 1924 г. ў складзе Чарэйскага, з 1931 г. — Крупскага раёнаў. У 1930-я гады жыхары вёсак Смародзінка, Луцішча, Кутавец і Шкорнева аб’ядналіся ў калгас імя Сталіна. У 1941 г. ў вёсцы 14 двароў, 90 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 6 чалавек. Пасля вайны калгас адноўлены, у 1958 г. вёска ў складзе саўгаса, потым — калгаса «Слабада». Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у склад Акцябрскага сельсавета , да 31 сакавіка 1977 года — у склад Бобрскага сельсавета. На 01.01.1998 г. 4 гаспадаркі, 7 жыхароў. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета.
Фама Сямёнавіч Дзем’янюк
Біяграфія
У 1926 годзе скончыў механічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта імя М. Э. Баўмана.
Працаваў начальнікам механазборачнага цэха, галоўным тэхнолагам на заводзе імя Ліхачова. Двойчы быў у замежных камандзіроўках: у 1928 годзе вывучаў працу завода «Mercedes-Benz» у Германіі, у 1930 годзе стажыраваўся ў Нью-Ёрку (ЗША).
У 1930-я гады падчас рэканструкцыі завода Ф. С. Дзем’янюк вырашыў шэраг складаных арганізацыйна-тэхналагічных задач па бесперабойнаму пераводу вытворчасці на новы від прадукцыі паточным метадам.
У 1947 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У тым жа годзе за распрацоўку і ўкараненне новых тэхналагічных працэсаў і хуткаснае засваенне вытворчасці аўтамабіля «ЗІС-110» Фаме Сямёнавічу прысуджана Сталінская прэмія I ступені. У 1948 годзе ўпершыню ў свеце навуковец ажыццявіў бесперабойны перавод вытворчасці на выпуск новай мадэлі (ЗІС-150). За гэтую працу узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і ўдастоены Сталінскай прэміі II ступені.
З 1947 па 1950 год быў дэпутатам Массавета.
У 1956 годзе абараніў доктарскую дысертацыю, у наступным годзе яму было прысвоена званне прафесара.
Да 1961 года працаваў галоўным тэхнолагам, намеснікам галоўнага інжынера на аўтазаводах ЗІС і КІМ, у АН СССР, загадчыкам кафедры ва Усесаюзным завочным політэхнічным інстытуце. З 1961 па 1968 год прафесар Фама Сямёнавіч Дзем’янюк загадваў кафедрай «Тэхналогія машынабудавання» МАМІ (у 2004 годзе ёй прысвоена імя Дзем’янюка).
Навуковая дзейнасць
У 1956 годзе выдаў манаграфію «Технологические основы производства», якая атрымала шырокую вядомасць у СССР і за мяжой і актуальная да цяперашняга часу. Шырока вядомы і папулярны падручнік для ВНУ «Технологические основы поточно-автоматизированного произ-водства», напісаны Ф. С. Дзем’янюком.
Пры ім прыкметна актывізавалася навуковая праца, ён стаяў ля вытокаў і спрыяў развіццю шматлікіх новых навуковых напрамкаў на кафедры. Яго апублікаваныя навуковыя працы перакладаліся на нямецкую, англійскую, кітайскую, японскую і іншыя мовы.
Узнагароды
У 1933 годзе за засваенне новай вытворчасці узнагароджаны ордэнам Леніна. У 1944 годзе за паспяховую арганізацыю паточнай вытворчасці абароннай тэхнікі ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі. Прысвоена званне Заслужанага дзеяча навукі і тэхнікі РСФСР.
Звёрынка
Даўжыня ракі 13 км. Плошча вадазбору 54 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 м/км. Выцякае са Звярынага возера за 4 км на поўдзень ад вёскі Марыніца, упадае ў возера Якаўскае з усходу за 0,5 км на захад ад вёскі Рудня. Цячэ па забалочанай лясістай мясцовасці.
Цвінтарэй прыгожы
Цвінтарэ́й прыгожы (Centaurium pulchellum) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна вышынёй 2—25 см. Сцябло прамастойнае, звычайна разгалінаванае ад асновы. Лісце простае, сядзячае, супраціўнае, з гладкім краем і завостранай верхавінкай і клінападобнай асновай. Кветкі цёмна-ружовыя або белыя, на канцах галінак. Пялёскаў — 5. Плод — каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўраазіяцкі від раслін. Святлолюбівая расліна, мезафіт, гіграфіт і галатроф. Расце ў стэпах, на лугах, берагах вадаёмаў, пустках, каля дарог. Цвіце ў чэрвені—верасні.
Ахоўваецца ў шэрагу рэгіёнаў Расіі і Украіны, у Фінляндыі.
Сонечныя суткі
Больш строга гэта прамежак часу паміж двума аднайменнымі (верхнімі або ніжнімі) кульминацыямі (прахажджэннямі праз мерыдыян) цэнтра Сонца ў дадзенай кропцы Зямлі (або іншага нябеснага цела).
Ваганні працягласці сонечных сутак
З-за эліптычнасці зямной арбіты лінейная хуткасць руху і кутняя хуткасць кручэння Зямлі вакол Сонца змяняецца на працягу года. Павольней за ўсё Зямля рухаецца па арбіце, знаходзячыся ў афеліі — самой выдаленай ад Сонца кропцы арбіты, хутчэй за ўсё — знаходзячыся ў пэрыгеліі. Гэта з'яўляецца істотнай прычынай змены працягласці сонечных сутак на працягу года. А нахіл зямной восі прыводзіць да руху Сонца па нябеснай сферы уверх і ўніз ад экватара на працягу года. Пры гэтым прамое ўзыходжанне Сонца паблізу раўнадзенстваў змяняецца павольней (так як Сонца рухаецца пад вуглом да экватара), чым падчас сонцастаяння, калі яно рухаецца паралельна экватара.
Ваганне працягласці сонечных сутак прыводзіць да таго, што сапраўднае сонечны час таксама вагаецца адносна сярэдняга сонечнага часу. А менавіта: у выніку назапашвання адхіленняў працягласці сонечных сутак ад 24 гадзін сонечныя гадзіны спяшаюцца або адстаюць у залежнасці ад моманту адліку. А, менавіта: калі пачаць з восені, калі амплітуда ваганні праходзіць праз значэнне нуль, гэта на 13 сутак пазней дня восеньскага раўнадзенства, а затым дасягае вышэй згаданага максімуму +7,931 секунды, гэта 4 студзеня, калі Зямля праходзіць кропку перыгелія, і да вясны, калі амплітуда зноў праходзіць нулявое значэнне, гэта пазней дня вясновага раўнадзенства таксама на 13 сутак, адставанне складзе з выкарыстаннем інтэгральнага вылічэння S = 7,931*180*2/π = 908,82565463651 з = 15 мін. 8,825.. сек. Цяпер, калі атрыманую суму падзелім папалам, атрымаем станоўчую амплітуду ўраўненні часу, абумоўленую эліптычнасцю арбіты, роўную 7 хвілінах і 34,41 секунды (гл Сапраўдная механіка руху Зямлі вакол Сонца і формула сапраўдных сонечных сутак).
Сярэднія сонечныя суткі
Каб не ўлічваць гэтую пераменнасць ў паўсядзённым жыцці, выкарыстоўваюць сярэднія сонечныя суткі, прывязаныя да так званаму сярэдняму Сонца — умоўнай кропкі, якая рухаецца раўнамерна па нябеснаму экватару (а не па экліптыкі, як рэальнае Сонца) і супадальнай з цэнтрам Сонца ў момант вясновага раўнадзенства. Перыяд абарачэння сярэдняга Сонца па нябеснай сферы роўны трапічнаму году.
Сярэднія сонечныя суткі не схільныя перыядычным зменаў, як сапраўдныя сонечныя суткі, але іх працягласць манатонна змяняецца ў сувязі з змяненнем перыяду восевага кручэння Зямлі і (у меншай ступені) з змяненнем працягласці трапічнага года, павялічваючыся прыкладна на 0,0017 секунды ў стагоддзе. Так, працягласць сярэдніх сонечных сутак у пачатку 2000 года была роўная 86400,002 секунды СІ. Варта адзначыць, што тут у якасці адзінкі вымярэння пазначана менавіта секунда СІ, пэўная з выкарыстаннем унутрыатамнага перыядычнага працэсу, а не сярэдняя сонечная секунда, якая па вызначэнні роўная 1/86 400 часткі сярэдніх сонечных сутак і, такім чынам, таксама не з'яўляецца пастаяннай.
Увядзенне паправак
Хоць сярэднія сонечныя суткі не з'яўляюцца, строга кажучы, нязменнай адзінкай часу, але штодзённае жыццё людзей звязана менавіта з імі. У сувязі з назапашваннем папраўкі да працягласці сутак у сярэднім сонечным часу па адносінах да раўнамернаму атамнага часу, часам даводзіцца дадаваць да атамнай шкале UTC так званую вісакосную секунду, каб аднавіць прывязку гэтай шкалы да сонечнай шкале часу UT. Тэарэтычна магчыма і адніманне вісакоснай секунды, так як вярчэнне Зямлі ў прынцыпе не абавязана пастаянна запавольвацца.
Месяц
Сярэднія сонечныя суткі на Месяцы роўныя сярэдняму сінадычнаму месяцу (сярэдняга прамежку паміж двума аднолькавымі фазамі Месяца, напрыклад, поўнямі) — 29 сутак 12 гадзін 44 хвіліны 2,82 секунды. Сапраўдныя сонечныя суткі могуць адхіляцца ад сярэдніх на 13 гадзін у абодва бакі, што звязана як з нераўнамернасцю руху Зямлі па арбіце, так і з нахілам арбіты Месяца да экліптыкі, з эліптычнасцю яго арбіты і з нахілам восі вярчэння Месяца да плоскасці арбіты (гл. таксама Лібрацыя).
Іншыя спадарожнікі планет
Як і ў выпадку Месяца, большасць спадарожнікаў планет у Сонечнай сістэме з прычыны прыліўнага рэзанансу маюць арбітальны перыяд, роўны перыяду восевага вярчэння. Такім чынам, для гэтых спадарожнікаў сярэднія сонечныя суткі блізкія да перыяду звароту вакол планеты. Выключэннямі з'яўляюцца самыя знешнія спадарожнікі планет-гігантаў (напрыклад, Феба), а таксама Гіперыён, які круціцца вакол сваёй восі хаатычна.
Планеты
На газавых гігантах, якія не маюць цвёрдай паверхні, сонечныя суткі залежаць ад шыраты — атмасфера круціцца з рознымі хуткасцямі на розных шыротах.
Меркурый абыходзіць вакол Сонца за 87,97 дня, а вакол сваёй восі робіць поўны абарот за 58,65 дня (гэтыя перыяды адносяцца як 3:2). Сярэдні прамежак часу паміж двума верхнімі кульмінацыямі Сонца на гэтай планеце роўны 176 днях, што роўна двум яе гадоў. Цікава, што калі ён знаходзіцца паблізу перыгелія, Сонца для назіральніка на паверхні планеты можа на працягу 8 дзён рухацца ў зваротным кірунку, таму, строга кажучы, прывязка вызначэння сонечных сутак да кульмінацыі ў гэтым выпадку не зусім карэктная.
На Венеры, чый сідэрычны перыяд абарачэння вакол сваёй восі роўны 243 дзён — больш, чым арбітальны перыяд (224,7 дня), сярэднія сонечныя суткі роўныя прыкладна 116,7 дня (з-за кручэння ў адваротны бок)
На Марсе сярэднія сонечныя суткі толькі злёгку больш, чым зямныя. Яны роўныя 24 гадзін 39 хвілін 35,244 с.
На Юпітэры суткі роўныя 9 гадзін 55 хвілінах 40 секундах, на Сатурне 10 гадзін 34 хвілінах 13 секундах. Суткі на Уране роўныя 17 гадзін 14 хвілінах 24 секундах, а на Нептуне 15 гадзін 57 хвілін 59 секундах.
У Плутона з прычыны яго меншай аддаленасці ад Сонца (і, такім чынам, драбніцы кутняй арбітальнай хуткасці) сярэднія сонечныя суткі практычна роўныя перыяду кручэння: 6 дзён 9 гадзін 17 хвілін 36 секунд.
Уйрэк
Уйрэк — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карашэнгельскай сельскай акругі. Код КАТА — 434441600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 68 чалавек (38 мужчын і 30 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 144 чалавекі (67 мужчын і 77 жанчын).
Болбас
Болбас — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Да цуду
«Да цуду» (To the Wonder) — амерыканскі драматычны фільм 2012 года, пастаўлены рэжысёрам Тэрэнсам Малікам па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Бен Афлек, Вольга Курыленка, Рэйчэл Мак-Адамс і Хаўер Бардэм.
Сюжэт
Аповед вядзецца пра закаханую пару — Ніла і Марыну. Пасля наведвання Мон-Сен-Мішэля яны адчуваюць крызіс стасункаў: Марына, усумніўшыся ў пачуццях Ніла, заводзіць палюбоўніка. Вярнуўшыся ў Аклахому, яны звяртаюцца да святара па дапамогу, але і ён перажывае ўнутраную барацьбу.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 9 намінацыямі.
IC 2301
IC 2301 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Калінінград-Пасажырскі
Калінінград-Пасажырскі (Паўднёвы вакзал), чыгуначная станцыя ў Калінінградзе, галоўны вакзал горада. Вакзал абслугоўвае прыгарадныя і пасажырскія цягнікі. Да аднаго з перонаў вакзалу падыходзіць чыгуначны шлях з еўрапейскай шырынёй каляі, куды прыбываюць цягнікі з Польшчы і Германіі. Вакзал размешчаны на плошчы Калініна. У непасрэднай блізкасці ад Паўднёвага вакзала размешчаны аўтавакзал.
Паралізэ
Паралізэ (Parolise) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Калінінград-Пасажырскі
Будынак вакзалу пабудаваны з цэглы з выкарыстаннем жалезабетонных канструкцыйных элементаў (жалезабетонныя элементы не бачныя знадворку). Пероны перакрытыя дэбаркадэрам даўжынёй 178 метраў і шырынёй 120 метраў. З будынка вакзалу да перонаў вядуць два падземных пераходы.
Паралізэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco.
Калінінград-Пасажырскі
Да канца XIX стагоддзі Кенігсберг стаў важным вузлом чыгуначнай сеткі. Чыгункі ішлі з Кенігсберга ў розных накірунках — у цэнтральную Германію, Польшчу, Расію, Прыбалтыку. Аднак галоўнага вакзалу, дзе схадзіліся б чыгункі розных накірункаў, у горадзе не было. Чыгункі розных накірункаў абслугоўваліся асобнымі невялікімі вакзаламі.
Паралізэ
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Калінінград-Пасажырскі
Ідэя аб будаўніцтве цэнтральнага вакзалу з'явілася яшчэ ў 1896 годзе, але канкрэтны план быў гатовы толькі ў 1914 годзе. Аднак яго ажыццяўленню памяшала пачаўшаяся ў тым годзе Першая сусветная вайна. Будаўніцтва галоўнага вакзалу пачалося толькі ў 1920 годзе, а яго ўрачыстае адкрыццё адбылося 19 верасня 1929 года.
Вакзал працягваў нармальна функцыянаваць да 21 студзеня 1945 года. Падчас баёў за горад станцыя значна пацярпела, таму пасля заканчэння войны вакзал не дзейнічаў, а роля галоўнай пасажырскай станцыі часова выконвала сартавальная станцыя. Паўторнае адкрыццё галоўнага вакзалу адбылося толькі ў 1949 годзе.
Першая буйная рэканструкцыя вакзалу адбылася толькі ў 2003 годзе. Былі рэканструяваныя ўнутраныя памяшканні (касы, зала чакання, кафэ). Фае вакзалу было ўпрыгожана новымі люстрамі і фантанам, былі акультураныя падземныя пераходы, вядучыя да перонаў. На фасадзе і ў фае вакзалу былі ўсталяваныя дакладныя гадзіннікі. У той жа час агульнае архітэктурнае аблічча вакзалу засталося нязменным.
Ваенна-паветраныя сілы ЗША
Ваенна-паветраныя сілы Злучаных Штатаў Амерыкі (United States Air Force (USAF)) — адзін з відаў Узброеных сіл Злучаных Штатаў Амерыкі. Па колькасці жывой сілы і колькасці лятальных апаратаў з'яўляюцца самымі буйнымі ваенна-паветранымі сіламі ў свеце.
Па стане на 30 верасня 2007 года, колькасць ВПС ЗША складала 328,6 тыс. чалавек на сапраўднай службе. Акрамя таго, 117 497 чалавек лічылася ў рэзерве, а 106,7 тыс. чалавек - у ВПС Нацыянальнай гвардыі. На ўзбраенні знаходзіліся 4093 пілатуемыя лятальныя апараты (а таксама 1289 ў ВПС Нацыянальнай гвардыі і 396 ў рэзерве), каля 156 беспілотных лятальных апаратаў, 2130 крылатых ракет паветранага базіравання, 450 міжкантынентальных балістычных ракет.
Сярэдні час эксплуатацыі самалётаў тактычнай авіяцыі - 20 гадоў.
Стэншаў (гміна)
Стэ́ншаў (Stęszew) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стэншаве. Плошча гміны складае 175,22 км². Станам на 2004 год у гміне Стэншаў пражывалі 13 745 чалавек, шчыльнасць — 78,4 чал./км².
Канейдыян
Кане́йдыян (Canadian River) — рака ў ЗША, правы прыток ракі Арказас (басейн Місісіпі).
Даўжыня ракі каля 1500 км (1458 км ). Плошча вадазбору 124 000 км² (121 500 км²). Сярэдні расход вады каля 200 м³/с. Выток ракі знаходзіцца на хрыбце Сангрэ-дэ-Крыста ў Скалістых гарах. Працякае па Вялікім і Цэнтральным раўнінам. Галоўны прыток — рака Норт-Канейдыян (North Canadian River). Вада з ракі выкарыстоўваецца на арашэнне.
У басейне ракі (на яе прытоку Норт-Канейдыян) знаходзіцца горад Аклахома-Сіці.
Уладзіслаў Анатолевіч Пятручык
Уладзіслаў (Уладзь) Анатолевіч Пятручык (нар., Мінск) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску ў 1989 годзе. У 2005—2009 гадах вучыўся на аддзяленні графічнага дызайна Мінскага мастацкага вучылішча імя А. К. Глебава, у 2009—2015 гадах у Беларускай акадэміі мастацтваў на аддзяленні манументальна-дэкаратыўнага мастацтва.