cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Блакітніцы
Біялагічнае апісанне
Дзённыя матылі. Крылы (размах 2—4 см) у самцоў зверху блакітныя (адсюль назва), сінія, зялёныя, аранжава-чырвоныя, часта з металічным бляскам, у самак бурыя, знізу шараватыя або бурыя з дробнымі вочкападобнымі плямамі. Вусікі булавападобныя. Пярэднія ногі ўкарочаныя. Вусені тоўстыя, кароткія, укрытыя валаскамі; кормяцца на шыракалістых дрэвах або кустах, травяністых раслінах (часцей грэчкавых або бабовых). Многія віды звязаны з мурашкамі. У некаторых трапічных блакітніц вусені — драпежнікі, кормяцца тлямі, чарвяцамі, лічынкамі мурашак.
Акукліваюцца часцей у глебе або мурашніках. Зімуюць яйцы, вусені, кукалкі.
Арэал
Налічваецца каля 1000 відаў. Вельмі пашыраны. Ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар'я каля 500 відаў. На Беларусі каля 40 відаў, у т. л., , , , ,. Жывуць у лясах, на лугах, лясных палянах, у садах.
Красненскі сельсавет (Карэліцкі раён)
Кра́сненскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Краснае.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Запольскі сельсавет у складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Заполле. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Навагрудскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Карэліцкага раёна. 16 сакавіка 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Паланаеўскага сельсавета (14 населеных пунктаў: Амневічы, Барацін, Бушкі, Горная Рута, Дольная Рута, Загор’е, Кальчычы, Куцавічы, Паланая, Пятрыкі, Руціца, Садовая, Стрэльнікі і Тударава), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Краснае, сельсавет перайменаваны ў Красненскі сельсавета. 28 снежня 2007 года з раённага ў падпарадкаванне сельсавета быў перададзена вёска Працяневічы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2050 чалавек, з іх 97,7 % — беларусы, 1,6 % — рускія.
Джордж Чэрч
Джордж Макдональд Чэрч (George McDonald Church; нар. 28 жніўня 1954) — амерыканскі навуковец, генетык, малекулярны біелаг, хімік. Прафесар генетыкі Гарвардскай медыцынскай школы. Вядомы працамі ў вобласці секвенавання генома, персанальнай геномікі, сінтэтычнай біялогіі («бацька сінтэтычнай біялогіі»). Чэрч лічыцца адным з заснавальнікаў вобласці неўралогіі, якая займаецца складаннем карты актыўнасці мозгу і стварэннем т.з. функцыянальнага канектома.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт прамысловых тэхналогій і дызайну
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт прамысловых тэхналогій і дызайну (Санкт-Петербургский государственный университет промышленных технологий и дизайна) — вышэйшая навучальная ўстанова ў Санкт-Пецярбургу. Заснаваны ў 1930 годзе.
У склад універсітэцкага вучэбна-навуковага комплексу ўваходзяць 18 інстытутаў, 2 вышэйшыя школы, 2 каледжы, 8 школ-малых факультэтаў. Будынкі ўніверсітэта размешчаны ў розных раёнах горада. Галоўны будынак універсітэта размяшчаецца ў цэнтры горада, непадалёк ад станцыі метро «Адміралцейская» — на Вялікай Марской вуліцы, дом № 18.
У СПбДУПТД вядзецца падрыхтоўка па 225 адукацыйных праграмах дызайнерскіх, інжынерных, гуманітарных, эканамічных і педагагічных напрамкаў.
Спіс рэзалюцый ААН па Сірыі
Рэзалюцыі ААН па Сірыі ў асноўным тычыліся араба-ізраільскага канфлікту, і грамадзянскай вайны ў Сірыі.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Мікалаева)
Царква Святой Параскевы Пятніцы — праваслаўны храм у в. Мікалаева Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца на паўночнай ускраіне вёскі, па вул. Школьная. Пабудавана ў 1900-я гг. з дрэва.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Асноўны прамавугольны зруб завершаны 5-купаллем і аб'яднаны з трох'яруснай шатровай званіцай (2 васьмерыкі на чацверыку, прыбудавана ў 1902) і невялікім бабінцам. Галоўны ўваход аформлены ганкам з франтонам. Архітэктура вылучаецца насычаным разным дэкорам: на гарызантальна ашаляваных фасадах выкарыстаны разныя карнізы, арнаменіальныя франтоны, аконныя ліштвы, гарызантальныя цягі, вертыкальныя лапаткі.
Інтэр'ер
У інтэр'еры зала адмежавана ад апсіды ў габарытах асноўнага аб'ёму драўляным двух'ярусным іканастасам з разнымі пазалочанымі царскімі варотамі з 6 авальнымі абразамі-таблеткамі.
Гардзееўка (Бранская вобласць)
Гардзе́еўка (Гордеевка; былая назва — Гардзе́ева Бу́да) — сяло ў Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Гардзееўскага раёна. Адно з найбуйных і найбольш добраўпарадкаваных сёлаў Бранскай вобласці. Насельніцтва 3 014 чал. (2010).
Геаграфія
Размешчане на рацэ Паконка (басейн Дняпра). Знаходзіцца за 28 км на захад ад горада Сураж, і за 29 км на паўночны захад ад горада Клінцы.
Этымалогія назвы
Назва сяла ўтварылася ад імя старадубскага пісара Гардзея Насікевіча, які дзякуючы ўніверсалу гетмана Івана Мазэпы заснаваў на рацэ Паконка слабаду, якая атрымала назву Гардзеева Буда.
Вайнруб
Вайнруб — прозвішча.
Зінаіда Яфімаўна Арцем’ева
Зінаіда Яфімаўна Арцем’ева (нар., в. Коскі Рослаўльскага раёна Смаленскай вобласці) — беларускі педагог. Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыла Брэсцкі настаўніцкі інстытут (1948), Смаленскі педагагічны інстытут (1956). Працавала настаўніцай у Сухапольскай сямігадовай школе на Брэстчыне (1948—1950). З 1950 года у Ашмянах: настаўніца хіміі і біялогіі ў СШ № 1 (1950—1951) і СШ № 2 (1951—1987).
Узнагароды
Ганаровае званне «Заслужаны настаўнік БССР» прысвоена ў 1968 годзе. Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны» (1976), Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1968).
IC 4785
IC 4785 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міжнародная федэрацыя спартыўнага скалалажання
Міжнародная федэрацыя спартыўнага скалалажання (International Federation of Sport Climbing, скр. IFSC) — міжнародная арганізацыя, якая праводзіць міжнародныя спаборніцтвы па скалалажанні і праводзіць работу па развіццю скалалажання, пашырэнню геаграфіі, удасканаленню правіл спаборніцтваў.
Гісторыя
У канцы 80-х — пачатку 90-х французы на міжнародным узроўні спрабавалі пераканаць Міжнародны саюз асацыяцый альпінізму (UIAA) у неабходнасці зацвердзіць практыку спаборніцтваў па скалалажанні, якія прайшлі ў 1988 годзе ў выглядзе чэмпіянату свету, і ў 1989 годзе ў выглядзе першага Кубка свету па лажанні на скаладанасць і лажанні на хуткасць. Гэты рух узначальваў Пол Брэсэт, які стварыў новую арганізацыю ўнутры Міжнароднай арганізацыі асацыяцый альпінізму (UIAA), якая ўключала навучанне судзейскага персаналу і распрацоўку правілаў правядзення спаборніцтваў.
Карлас Альберта Лакостэ
Біяграфія
Акрамя ваенна-марской кар'еры, Лакостэ быў адказным за арганізацыю Чэмпіянату свету па футболу 1978, які павінен быў прайсці ў Аргенціне. У снежні 1981 года ў выніку перавароту быў зрынуты ўрад генерала Віёлы. Лакостэ стаў дэ-факта прэзідэнтам Аргенціны (11-22 снежня 1981 г) у межах праўлення ваеннай дыктатуры. На пасадзе кіраўніка дзяржавы яго змяніў Леапольда Фартуната Галцьеры. Пасля падзення ваеннага ўрада ён захаваў свае сувязі з футбольнымі асацыяцыямі, стаўшы прадстаўніком Паўднёвай Амерыкі ў FIFA, а ў 1986 годзе быў прызначаны кіраўніком аргенцінскай футбольнай федэрацыі на чэмпіянаце свету ў Мексіцы.
Міжнародная федэрацыя спартыўнага скалалажання
Гісторыя
У 1998 годзе Міжнародным саветам па скалалажанні (ICC) была афіцыйна ўведзена новая дысцыпліна скалалажання — боўлдэрынг. У выглядзе эксперыменту была праведзена серыя спаборніцтваў па боўлдэрынгу «Top Rock Challenge».
У 1999 годзе боўлдэрынг уключаны ў праграму чэмпіянату свету.
У 2006 годзе Міжнародны саюз асацыяцый альпінізму (UIAA) вырашыў спыніць кіраванне скалалажаннем і падтрымаць стварэнне незалежнай міжнароднай федэрацыі па кіраванні гэтым відам спорту.
27 студзеня 2007 года ў Франкфурце 68 федэрацый увайшлі ў заснаваную Міжнародную федэрацыю скалалажання (IFSC). Статуты і пастановы новай міжнароднай федэрацыі былі аднадушна прыняты, і федэрацыі пачала сваю працу.
Цяпер у склад Міжнароднай федэрацыі скалалажання ўваходзіць 81 нацыянальная федэрацыя з пяці кантынентаў планеты.
Анастасія Юр’еўна
Анастасія Юр'еўна (? —, Звянігарад) — дачка вялікага князя смаленскага Юрыя Святаславіча і невядомай на імя дачкі вялікага князя разанскага Алега Іванавіча. У 1400 г. яна была выдадзена замуж за Юрыя Дзмітрыевіча, князя звенігародскага і галіцкага. Ад гэтага шлюбу нарадзілася чатыры сыны — Іван (у манастве — Ігнацій, пам. 1432), Васіль Касы, Дзмітрый Шамяка і Дзмітрый Красны. Памерла 11 ліпеня 1422 года ў Звянігарадзе, пахавана ў Маскве ў манастыры Святога Узнясення.
Шкаляры
Шкаляры (Школярі) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Артасіў
Артасіў (Арта́сів) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сеціўнае таварыства па надаванні імёнаў і нумароў
Сеціўнае таварыства па надаванні імёнаў і нумароў (СТНІН; па-анг. Internet Corporation for Assigned Names and Numbers), міжнародная некамерцыйная арганізацыя, што кіруе каранёвымі серверамі Сеціва і адказвае за стварэнне даменаў верхняга ўзроўню. Сядзіба арганізацыі знаходзіцца ў Злучаных Штатах Амерыкі (Каліфонія).
Ад часу заснавання выдаткі арганізацыі часткова пакрываюцца за кошт каштарысу Міністэрства гандлю ЗША.
5 мая 2009 года камісарка па тэлекамунікацыях Еўрапейскага Саюза Віўен Рэдынг заклікала амерыканскага прэзідэнта Барака Абаму падпарадкаваць СТНІН "Групе дванаццаці" вялікіх дзяржаў Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, Еўропы, Афрыкі і Азіі, а таксама, у тым ліку, Аўстраліі.
Спасылкі
Афіцыйны сайт СТНІН
Машарня
Маша́рня — рака ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Ульянаўка (басейн Дняпра). Даўжыня 4,5 км. Пачынаецца за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Малое Замошша, вусце за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Вялікае Замошша. Рэчышча каналізаванае.
Камуністычныя краіны
Камунистычныя краіны - краіны, у якіх кіруючай партыяй з'яўляецца камуністычная партыя, або пануючай ідэялогіяй з'яўляецца камунізм Гісторыя Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў свеце з'явілася першая краіна, кіруючай партыяй якой была камуністычная - РСФСР. У 1922 годзе на тэрыторыі былой Расійская Імперыі была створана федэрацыя камуністычных савецкіх краін - Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны колькасць камуністычных краін павялічалася з-за таго, што Чырвоная Армія акупавала вялікую частку Ўсходняй Еўропы. На акупаваных тэрыторыях былі створаны цалкам падкантрольныя савецкаму кіраўніцтву камуністычныя рэспублікі.</P> Пасля 1989, падчас падзення камуністычных рэжымаў у свеце і Еўропе, колькасць камуністычных краін паменшылася.
Вярэдаўка
Вярэдаўка, Аболька, Лоша-Аболька — рака ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток Ушы (басейн Віліі).
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 108 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 ‰.
Прытокі: Алхімаўка (справа), Баравічанка (злева).
Пачынаецца з сеткі меліярацыйных каналаў каля вёскі Асавец, упадае ва Ушу прыкладна за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Верадова. На ўсім працягу каналізаваная, прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Сядзіба Незабытоўскіх (Алешавічы)
Сядзіба Незабытоўскіх — колішняя сядзіба ў в. Алешавічы Мастоўскага раёна.
Гісторыя
Маёнтак Алешавічы ў другой палове XVIII ст. з’яўляўся ўласнасцю рода Барановічаў. Яны заснавалі тут сядзібную рэзідэнцыю. Пасля маёнтак выкупіў Ян Незабытоўскі — фундатар фарнага касцёла ў Свіслачы. Ад яго ўладанне атрымаў у спадчыну сын Крыштаф, падкаморы навагрудскі, а потым унук Канстанцін, чалавек багаты і адукаваны, які шанаваў мастацка-паэтычную эліту, заўзяты вандроўнік (наведаў Італію ў 1846—1848 гг.). У 1850—1855 гг. Канстанцін Незабытоўскі ажыццяўляе грунтоўную перабудову старасвецкай сядзібы па праекту архітэктара Адама Ідзкоўскага. Кіраваў работамі вядомы на архітэктар Аляксандр Градзецкі, які пасля сканчэння ліцэя ў Крамянцы з 1832 па 1861 г. працаваў на Гродзеншчыне. У выніку старажытны будынак барочнага стылю набыў выразныя рысы позняга класіцызму.
Апошнім уладальнікам-мужчынам быў старэйшы з трох сыноў Канстанціна — Караль Станіслаў Незабытоўскі (1865—1952), вядомы грамадска-палітычны дзеяч, пасол у Расійскім дзяржаўным савеце, а потым міністр сельскай гаспадаркі і сенатар Польшчы. У 1920 г. у выніку фамільнага падзелу Алешавічы дасталіся малодшай дачцэ Караля Станіслава Ірыне (нар. 1907). Яна стала апошняй уладальніцай маёнтка, якім валодала да 1939 г. Пасля Першай сусветнай вайны часткова разбураны і разрабаваны палац застаўся без дагляду. Да 1939 г. яго сцены яшчэ існавалі, але потым былі разабраны дашчэнту.
Архітэктура
Першапачаткова старажытны палац Барановічаў нёс на сабе рысы позняга класіцызму. Пазбаўлены строгай і яснай кампазіцыі, ён адрозніваўся ўскладненай яруснасцю, шматпланавасцю. Дойлід шукаў новыя выразныя сродкі, адмаўляўся ад традыцыйных порцікаў і каланад, антаблементаў і франтонаў. Палац уяўляў сабой магутны мураваны будынак (таўшчыня сцен дасягала метра), падоўжна-прамавугольны ў плане, двухпавярховы ў цэнтры і аднапавярховы ў бакавых крылах. Скляпеністыя падвалы, у якіх размяшчаліся гаспадарчыя і службовыя памяшканні, выконвалі ролю высокага падмурка для верхняй часткі дома. Архітэктура будынка — моцныя плоскасныя сцены, расчлянёныя вокнамі з глыбокімі адхонамі, скляпенні падвалаў, сховішчы і патайныя праходы — сведчыць аб яго даволі старажытным паходжанні, магчыма з XVII ст. Воблік палаца пасля перабудовы 1850-х гг. даносяць да нас дзве акварэлі Напалеона Орды, напісаныя ім паміж 1861 і 1877 гг. пры Канстанціне Незабытоўскім. Мастак-краязнавец паказвае рэзідэнцыю памешчыка з параднага ўязнога боку. Гэта двухпавярховы палац з цэнтральным рызалітам і тэрасай, якую падтрымлівае каланада. Франтальны фасад, рытмічна расчлянёны дзевяццю шырока пастаўленымі вокнамі, у цэнтральнай сваёй частцы вылучаецца невялікім трохвосевым рызалітам з порцікам на ганку. Чатыры сціплыя тасканскія калоны, якім на сцяне рызаліта адпавядаюць карынфскія пілястры, нясуць фрыз з разеткамі і метопамі і падтрымліваюць балкон. Адметнай асаблівасцю порціка з’яўляецца размяшчэнне прыступкаў ганка не знадворку, а ўнутры. Калоны тут не толькі адыгрываюць дэкаратыўную ролю, але служаць канструкцыйнымі элементамі — апорай шырокай тэрасы другога паверха, дзе знаходзіцца парадная зала. Тэрасу ганка і верхні балкон аблямоўвае ажурная арнаментная каваная агароджа. Па ўскрайках фасада порцік кампазіцыйна падтрымліваюць моцна высунутыя наперад аднавосевыя рызаліты — у мінулым, верагодна, алькежы. У дэкоры выкарыстаны традыцыйны арсенал класікі — рустоўка, пілястры, сандрыкі і інш. Участкі сцен паміж рызалітамі раскрапаваны нішамі, якія імітуюць «сляпыя» вокны, і завершаны карнізам. Дзякуючы філёнгам над вокнамі, запоўненым лепкай, высокія плоскасныя сцены не выглядаюць манатонна. Вылучаюцца пакрытыя разьбой галоўныя ўваходныя дзверы. Надбудаваныя часткі па абодва бакі сярэдняга рызаліта маюць па аднаму трохчасткаваму акну з арачным праёмам у цэнтры. Двухпавярховы корпус палаца са схаваным за глухім парапетам дахам і бакавыя крылы ахоплівае прафіляваны карніз.
Паркавы тыльны фасад акцэнтаваны моцна высунутым пяцігранным эркерам у два паверхі, накрытым гранёным дахам і дэкарыраваным пілястрамі. На першым паверсе — дзверы, па аднаму акну ў бакавых гранях, на другім — тры акны па гранях і па аднаму на бакавых сценах. Паміж бакавымі двухаконнымі рызалітамі і эркерам створаны слуповыя лоджыі. Класіцыстычную архітэктуру фасада парушае прамавугольная ў плане аднапавярховая, поўнасцю зашклёная прыбудова да эркера зімовага сада, прыступкі якой вядуць да парка.
(910) Аналіза
910 Аналіза (910 Anneliese) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 1 сакавіка 1919 г. нямецкім астраномам Карлам Рэйнмутам у Гайдэльбергу, Германія. Астэроід быў названы імем сяброўкі нямецкага астранома Юліуса Дзіка з абсерваторыі Бабельсберга. Аналіза не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 5,00 Юліянскіх гадоў.
Сядзіба Незабытоўскіх (Алешавічы)
Архітэктура
Абодва шасцівосевыя бакавыя фасады па цэнтру таксама мелі рызаліты. Вуглавыя рызаліты-алькежы спярша, трэба меркаваць, з фігурнымі барочнымі завершшамі, у час перабудовы набылі простыя двухсхільныя дахі.
Інтэр’ер
Першапачаткова рэгулярную сіметрычна-восевую двухрадную анфіладную планіроўку палаца, характэрную для палацава-сядзібнай архітэктуры барока, у XIX ст. грунтоўна змянілі. Шэраг парадных залаў перагарадзілі, павялічыўшы такім чынам колькасць жылых памяшканняў. Згодна з крыніцамі, датаванымі да 1939 г., у сярэднім рызаліце пры ўваходзе знаходзіўся вялізны вестыбюль з аднамаршавай лесвіцай у тыльнай частцы. 3 правага боку мелася два пакоі, створаныя падзелам вялікай квадратнай залы. Левы бок застаўся нязменным і быў заняты «блакітным» салонам. Адпаведна ў тыльнай анфіладзе размяшчалася вялізная, выцягнутая па папярочнай восі бальная зала, якая выступала гранёным эркерам і першапачаткова займала два паверхі. 3 правага боку да яе далучалася бібліятэка, з левага — «ружовы» салон. Абодва асвятляліся трыма вокнамі, што выходзілі на лоджыі. «Блакітны» і «ружовы» салоны злучаліся паміж сабой папярочным акругленым праходам, дэкарыраваным арнаментальнай лепкай. Пакоі ў бакавых папярочных крылах прызначаліся для жылля. Найбольшы з іх — абедзенная зала — выступаў на галоўным фасадзе левым рызалітам. У яго можна было трапіць з абодвух салонаў. Гэтаму памяшканню, а таксама кабінету гаспадара з паркавага боку адпавядалі крэдэнс і гасціная. Правы рызаліт займала вялізная спальня і некалькі пакояў для абслугоўвага персаналу.
На другім паверсе пасярэдзіне палаца знаходзіліся лесвічная клетка і тры малыя вузкія пакойчыкі над вестыбюлем. Два бакавыя з іх — гасціныя, сярэдні з акном-дзвярамі з’яўляўся праходам ад лесвіцы на балкон. Лесвіца вяла таксама ў авальную капліцу над бальнай залай. Два вялізныя пакоі на верхнім паверсе правага і левага крылаў выконвалі ролю гасціных.
Пакоі палаца былі абабіты шпалерамі. Іх колерам, у прыватнасці, абумоўлены назвы двух парадных салонаў — «блакітнага» і «ружовага». Падлога парадных апартаментаў укладзена ўзорыстым паркетам, набраным з разнатонавага дуба — ад светлых да цёмных адценняў. Па кутах стаялі белакафляныя грубкі XIX ст. Шэраг парадных і жылых памяшканняў ацяпляўся мармуровымі камінамі з барэльефамі. Столевыя сафіты, упрыгожаныя лепкай з матывамі акантавага лісця і вінаграднай лазы, абапіраліся на фігурныя кранштэйны. 3 ляпных разетак звісалі бронзавыя люстры. Бальная зала асвятлялася яшчэ і насценнымі хрустальнымі бра.
Памяшканні былі абстаўлены мэбляй першай паловы XIX ст., абітай у тон шпалер. Сярод яе вылучаліся некалькі старажытных столікаў чырвонага дрэва з рознакаляровым мармуровым маркетры, секрэтэраў і люстраў у разных рамах. Бронзавыя кандэлябры і гадзіннікі, дзве вазы на падстаўках, фігуркі саксонскага фарфора, два агромністыя персідскія дываны на падлозе салонаў дапаўнялі абсталяванне палацавых інтэр’ераў.
Асаблівую каштоўнасць уяўляла калекцыя жывапісу — больш за сто карцін пераважна італьянскіх майстроў, у тым ліку карціны рэлігійнага зместу ў капліцы. Сабраў яе ў асноўным Канстанцін Незабытоўскі ў час сваіх вандраванняў па Італіі. Уладальнік сядзібы быў не толькі аматарам мастацтва. Ён меў таксама багатую бібліятэку ў некалькі тысяч тамоў. На жаль, мэбля ў стылі ампір і мноства карцін, якія ўцалелі ў рэвалюцыйнае ліхалецце, у 1939 г. загінулі.
Парк і гаспадарчыя пабудовы
Перад палацам, сіметрычна справа і злева, стаялі дзве мураваныя брамы з трох слупоў, пастаўленых паўкругам і аб’яднаных прафіляванымі шчытамі і каванымі варотамі. Левая брама служыла парадным уездам, правая вяла да агарода і пладовага сада.
На краі газона па сярэдняй восі будынка змяшчаўся арыгінальнай архітэктуры свіран. Яго ніжняя мураваная частка, квадратная ў плане, была раскрапавана панелямі са «сляпымі» вокнамі гатычнай стральчатай формы. Першы ярус апяразваў арнаментальны гатычны фрыз. Другі ярус абкружала драўляная галерэя з падчэнямі на тонкіх слупах. Дах завяршала шасшгранная вежачка са «стажковым» купалам.
У глыбіні двара, за групай дрэў, хаваўся мураваны будынак стайні для выязных экіпажаў. Гэты аднапавярховы прамавугольны ў плане аб’ём пад гонтавым дахам з двухпавярховым рызалітам у цэнтры галоўнага фасада завяршаўся паўкруглай аркай і такой жа формы акном. Паўкруглымі вокнамі і пілястрамі паміж імі былі расчлянёны ўсе фасады будынка.
Другая рэгулярная частка парка прасціралася з тыльнага боку палаца ў выглядзе геаметрычнай сеткі квадратных і прамавугольных участкаў, размежаваных дарожкамі. Яе абкружалі тры шырокія алеі. Дзве з іх, ліпавая і арэхавая, адыходзілі перпендыкулярна ад дома, а паралельная яму, таксама ліпавая, замыкала чатырохвугольны ўчастак парку. «Зялёныя альтанкі» ўздоўж гэтай алеі і ў цэнтры газона і дэкаратыўныя калоны з каменю ўпрыгожвалі прастору. На ўскраіне парку пад старой раскідзістай ліпай ляжалі два часаныя мемарыяльна-культавыя валуны. Наяўнасць у пейзажным парку гістарычна-мемарыяльных рэліквій — традыцыя арганізацыі рамантычных пейзажных паркаў XIX ст.
Летам 1895 г. тагачасны ўладальнік сядзібы Станіслаў Канстанцінавіч Незабытоўскі атрымаў дазвол на будаўніцтва бровара, праект якога склаў губернскі архітэктар Палікарпаў. На тэрыторыі фальварка былі пабудаваны дзве вялізныя гаспадарчыя мураваныя пабудовы ў рэтраспектыўна-гатычным стылі.
Бабіі
Бабіі (Бабії́) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Капскі паўвостраў
Капскі паўвостраў (Cape Peninsula) — размешчаны на паўднёвым захадзе Афрыкі на тэрыторыі ПАР, абмываецца водамі Атлантычнага акіяна.
Сонечнае зацьменне 20 чэрвеня 1955 года
Сонечнае зацьменне 20 чэрвеня 1955 года — поўнае сонечнае зацьменне 136 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0776 і дасягнула свайго максімуму ў 04:10:42 UTC у пункце з каардынатамі 15° пн. ш. 117° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 8 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 254 км. Гэта было самае доўгае поўнае зацьменне ў XX стагоддзі.
Кліпертан
Кліпертан (île Clipperton, неафіцыйна: île de la Passion) — незаселены каралавы атол у Ціхім акіяне, які належыць Францыі. Плошча атола складае 9 км², знаходзіцца за 1300 км на паўднёвы захад ад Мексікі.
Клімат вострава трапічны, з сярэдняй тэмпературай ад 20 °C да 32 °C. Сезон дажджоў цягнецца з мая па верасень, пад час якога здараюцца трапічныя буры. Вада вакол вострава цёплая дзякуючы заходнім цячэнням, якія плывуць ад мацерыка. У 1890 годзе сюды былі завезеныя какосавыя пальмы, і зараз яны растуць невялікімі групамі ў некалькіх месцах.
Гісторыя
Востраў былы адкрыты Фернанам Магеланам у 1521 годзе. Сваю сучасную назву востраў атрымаў у гонар пірацкага правадыра Джона Кліпертана, які змагаўся з іспанцамі ў пачатку XVII стагоддзя і выкарыстоўваў гэты востраў як сваю базу.
У 1708 годзе два французскія караблі Princess i Découverte  прыбылі на востраў і далі яму назву Île de la Passion, абвясціўшы яго тэрыторыяй Францыі. Першая навуковая экспедыцыя высадзілася на востраве ў 1725 годзе.
У 2007 годзе кіраванне востравам было даручана непасрэдна французскаму ўраду, а непасрэдным кіраўніком з’яўляецца міністр па заморскім тэрыторыям.
Група армій «B»
Стварэнне групы. Кампанія на Захадзе 1940
Перад пачаткам кампаніі супраць СССР яна была пераіменавана ў групу армій Цэнтр (Heeresgruppe Mitte).
Усходнееўрапейскі тэатр 1942—1943
Ізноў група армій «B» была сфарміравана 9 ліпеня 1942 г. на поўдні савецка-нямецкага фронту са злучэнняў левага крыла групы армій «Поўдзень» (Heeresgruppe Sud). Яна знаходзілася на паўночным краі наступальнай групоўкі, сфарміраванай для летняга наступу 1942 г., з мэтай захопу Сталінграда і выйсця да Волзе. У лютым 1943 г. акружаныя злучэнні групы армій «B» былі разбіты і запаланёныя пад Сталінградам. 9 лютага 1943 г. рэшткі групы армій «B» былі падзелены паміж групай армій «Цэнтр» і групай армій «Поўдзень».
Заходнееўрапейскі тэатр 1943—1945
Ізноў група армій «B» афіцыйна была створана 19 ліпеня 1943 г. ў Мюнхене. 19 жніўня яна была перадыслакавана ў паўночную Італію, дзе ў яе склад увайшлі раскватараваныя там сухапутныя сілы. 26 лістапада 1943а г. яны былі перададзены ў падначаленне штабу камандавання Поўдня.
IC 4786
IC 4786 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Красненскі сельсавет (Гомельскі раён)
Кра́сненскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Краснае.
Гісторыя
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ціценскага сельсавета.
30 красавіка 1948 года цэнтр Ціценскага сельсавета Гомельскага раёна Гомельскай вобласці перанесены ў вёску Краснае, сельсавет перайменаваны ў Красненскі. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Мільчанскага сельсавета. 19 мая 1965 года ў гарадскую мяжу Гомеля ўключана вёска Ніжні Брылёў, 23 лютага 1983 года — пасёлак Спадарожнік Міру, вёска Старая Мільча і большая частка вёскі Новая Мільча.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 7200 чалавек, з іх 91,6 % — беларусы, 6,0 % — рускія, 1,8 % — украінцы.
Свята-Мікалаеўская царква (Мікалаюнцы)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Мікалаюнцы Браслаўскі раён Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Каля могілак. Пабудавана ў 19 ст. з дрэва як стараабрадніцкая.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным зрубам пад двухсхільным гонтавым дахам, вільчык якога над алтарнай часткай завершаны васьмігранным барабанам з купалком. Да галоўнага фасада далучана трох'ярусная чацверыковая званіца, шатровы дах якой завершаны макаўкай з крыжам на яблыку.
MQ-9 Reaper
MQ-9 Reaper (намёк на выраз Grim Reaper — «Змрочны жнец», гэта значыць смерць) — модульны разведвальна-ўдарны БПЛА, распрацаваны кампаніяй General Atomics Aeronautical Systems (падраздзяленнем карпарацыі General Dynamics) для выкарыстання ў ВПС ЗША, ВМС ЗША і брытанскіх ВПС. Першы палёт адбыўся 2 лютага 2001 года.
Створаны на аснове MQ-1 Predator, таму часам называецца Predator B. Абсталяваны турбавінтавым рухавіком, якія дазваляе развіваць хуткасць больш за 400 км/гадзіну. Практычная столь складае 13 000 м. Максімальная працягласць палёту БПЛА MQ-9 Reaper — 24 гадзіны.
Скварцова
Скварцова — жаночая форма прозвішча Скварцоў, тапонім.
Бэрэзына (Жоўкіўскі раён)
Бэрэзына (Березина́) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Каўпеніца
Каўпеніца (Колпеница) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Каўпеніца абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Харашоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. Каля вёскі бярэ пачатак ручай Каўпеніца.
Надзея Дзмітрыеўна Джыга
Надзея Дзмітрыеўна Джыга (нар. , в. Абакумы, Лоеўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі псіхолаг. Доктар псіхалагічных навук (2014), прафесар (2021). Правадзейны член Санкт-Пецярбургскай грамадскай акадэміі акмеалагічных навук (з 2011).
Біяграфія
Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў (1973), Нацыянальны інстытут адукацыі Рэспублікі Беларусь (аспірантура, спецыяльнасць «Педагагічная псіхалогія», 1996). Працавала ў Дзеткавіцкай, Радастаўскай і Ліпніцкай СШ (Драгічынскі раён, Брэсцкая вобласць; 1969—1982); Драгічынскай РЗСШ (1982—1985, дырэктар); Драгічынскім міжшкольным ВВК па працоўным навучанні і прафарыентацыі школьнікаў (1985—1999, дырэктар); Галоўным упраўленні вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (1999—2001); Беларускім дзяржаўным універсітэце (2001—2006); Беларускім дзяржаўным аграрным тэхнічным універсітэце (2006—2009); Інстытуце сучасных ведаў (2009—2010); БІП — Інстытуце правазнаўства (2010—2011 і 2015—2019); Смольным інстытуце Расійскай акадэміі адукацыі, Санкт-Пецярбург (2011—2015); Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце (з 2019, кафедра псіхалогіі і фізічнага выхавання, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: псіхалогія кіравання; псіхалогія развіцця; акмеалогія; псіхалогія міжасобаснага ўзаемадзеяння; тварэнне як станаўленне асобы, індывідуальнасці, суб’екта ў пераўтваральнай дзейнасці псіхолага-кансультанта; замежныя мовы.
Узнагароды
Званне «Ветэран педагагічнай працы» (1996), Грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2006) і інш.
Сонечнае зацьменне 25 снежня 1954 года
Сонечнае зацьменне 25 снежня 1954 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9323 і дасягнула свайго максімуму ў 07:36:42 UTC у пункце з каардынатамі 38° пд. ш. 68° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 39 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 262 км.
Зацьменне 25 снежня 1954 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1954 годзе і 127-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 чэрвеня 1954 года, наступнае — 20 чэрвеня 1955 года.
Бэсіды
Бэсіды (Бесі́ди) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дзмітрый Пятровіч Дзюжаў
Дзмітрый Пятровіч Дзюжаў (Дми́трий Петро́вич Дю́жев; нар., ) — расійскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, заслужаны артыст Расійскай Федэрацыі (2018), заслужаны артыст Карачаева-Чаркескай Рэспублікі. Сярод вядомых акцёрскіх работ Дзюжава — «Жмуркі», «Востраў», «Мне не балюча», тэлесерыял «Брыгада» і іншыя.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Астрахані 9 ліпеня 1978 года ў сям’і акцёра мясцовага тэатра Пятра Дзюжава. У 1995 годзе скончыў «Школу адораных дзяцей» і паступіў у ГІТІС на рэжысёрскі факультэт (акцёрская група, майстэрня Марка Захарава). Па заканчэнні інстытута ў 1999 годзе быў прыняты ў трупу Маскоўскага ТЮГа.
У кіно дэбютаваў у 2000 годзе ў фільме Аляксандра Атанесяна «24 гадзіны» і ў фільме «Ізгой» (эпізадычная роля, сартавальнік Federal Express у Расіі). Вядомасць акцёру прынесла роля Космасу ў фільме Аляксея Сідарава «Брыгада» (2002), а прызнанне ў кінакрытыкаў — выкананне ролі бандыта Саймана ў «чорнай камедыі» Аляксея Балабанава «Жмуркі»: гэтая роля была адзначана на АРКФ «Кінатаўр» у Сочы.
З 2006 года — акцёр МХТ імя Чэхава. Пасля ўдзелу і перамогі ў тэлешоў «Дзве зоркі» выступае як вакаліст і гастралюе са сваёй партнёркай па праекце Тамарай Гвердцытэлі.
У 2011 годзе адбыўся дэбют Дзюжава ў якасці рэжысёра. Скончыўшы Вышэйшыя курсы сцэнарыстаў і рэжысёраў, ён зняў дыпломную працу — паўгадзінны фільм «БРАТиЯ», які ўдзельнічаў у праграме «Кінатаўра» ў конкурсе кароткаметражных фільмаў, а таксама ў Пецярбургскім фестывалі студэнцкага кіно «Пачатак». Пазней фільм «БРАТиЯ» атрымаў спецпрыз журы на Маскоўскім фестывалі аўтарскага кароткага метра «Арткіно» і галоўны прыз на фестывалі «Атражэнне». Таксама фільм быў абраны ад расійскіх кінашкол для ўдзелу ў міжнародных фестывалях кароткага метра ў г. Пуацье (Францыя) і ў г. Котбус (Германія).
У 2012 годзе адбылася прэм’ера фільма «Мамы», дзе Дзюжаў зняў навэлу «Маёй каханай» з Сяргеем Бязрукавым. У 2014 годзе зняў навэлу для фільма «Чэмпіёны». Гэта гісторыя кахання і спартыўнага жыцця Антона Сіхарулідзэ і Алены Беражной. У 2015 годзе дэбютаваў у якасці тэатральнага рэжысёра, паставіўшы спектакль «Лаўка» паводле аднайменнай п’есы А. Гельмана з удзелам акцёраў: А. Хабарава і В. Ланской.
Птушыны грып
Птушыны грып — заразная хвароба органаў дыхання, страўнікава-кішачнага тракта і цэнтральнай нервовай сістэмы птушак, выкліканая вірусам грыпу А. Прыроднымі вірусаносьбітамі звычайна з’яўляюцца дзікія пералётныя качкі. Працякае ў выглядзе эпізаотыі, чым выклікае пагалоўную смяротнасць сярод курэй і індыкоў. Пры дотыку да птушкі-вірусаносьбіта, яе крыві і мяса заразіцца могуць як чалавек, гэтак і жывёлы (млекакормячыя).
Папярэджанне
Прадухіленню заражэння спрыяе размяшчэнне свойскіх птушак у закрытых выгулах і памяшканнях, дзе выключаецца сустрэча з дзікімі птушкамі. Пры доглядзе за птушкамі варта карыстацца ахоўным адзеннем, пасля чаго ўмывацца з мылам.
Праявы
У курэй хвароба праяўляецца праз павышаную тэмпературу, прыгнечаны стан, рэзкае зніжэнне вытворчасці яек, ускудлачанасць апярэння, адмову ад корму, сінюшнасць скуры ў вобласці вачэй і жывата, апуханне і пачарненне грэбня і каташкоў, ацёк падсківічнай вобласці, падскурныя кровазліцці на канцавінах і дыярэя жоўта-зялёнага адцення. У гусей адзначаюцца манёжныя рухі, выцяканні з носавых адтулінаў, памутненне рагавіцы вока, слепата і панос. Агулам у дзікіх і свойскіх вадаплаўных птушак немач выяўляецца праз парушэнне ўзгодненасці рухаў, адкідванне галавы, вярчальны рух галавой з патрэсваннем, скрыўленне шыі, адсутнасць рэакцыі на знешнія раздражняльнікі, адмову ад вады і корму, прыгнечаны стан.
Гісторыя
У 1878 годзе італьянскі ветэрынар Эдуарда Перанчыта (1847—1936) упершыню апісаў захворванне пад назвай курыны тыф, якое паразіла курэй на фермах у ваколіцах Турына. У 1901 годзе захворванне сталі называць класічнай чумой птушак, калі выявілі яго віруснае паходжанне. У 1925 годзе адбылася першая ўспышка захворвання ў Паўночнай Амерыцы, пасля чаго яго сталі называць еўрапейскай чумой птушак. У 1971 годзе захворванне атрымала сучасную назву. У другой палове XX стагоддзя адбылося прынамсі 18 буйных успышак птушынага грыпу.
За 2006 год у краінах Паўночна-Усходняй Азіі спалілі 150 млн куранят, каб прадухіліць далейшы распаўсюд птушынага грыпу.
Летнія Алімпійскія гульні 1996
Летнія Алімпійскія гульні 1996, афіцыйна вядомыя як Гульні XXVI Алімпіяды (1996 Summer Olympics), прайшлі ў амерыканскай Атланце з 19 ліпеня па 4 жніўня 1996.
Медальны залік
Беларусь упершыню выступіла асобнай камандай на Летніх Алімпійскіх гульнях і заняла 37-е агульнакаманднае месца (алімпійскае золата ў Кацярыны Карстэн-Хадатовіч (веславанне), 6 сярэбраных і 8 бронзавых (у тым ліку 4 — Віталя Шчэрбы) медалёў).
Перкавічы (Камянецкі раён)
Пе́ркавічы (, Перковичи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета.
Парыжскае мірнае пагадненне
Парыжскае пагадненне аб спыненні вайны і аднаўленні міру ў В’етнаме — дыпламатычнае пагадненне, падпісанае ў Парыжы 27 студзеня 1973 года па выніках чатырохгадовых перамоваў бакоў В’етнамскай вайны. Пагадненне было падпісана міністрамі замежных спраў Дэмакратычнай Рэспублікі В’етнам, Рэспублікі В’етнам, ЗША і Часовага рэвалюцыйнага ўрада Рэспублікі Паўднёвы В’етнам.
Выкананне
Парыжскае пагадненне было заклікана спыніць В’етнамскую вайну, якая ішла з канца 1950-х гадоў у выглядзе грамадзянскай вайны паміж дзвюма часткамі В’етнама з наступным умяшаннем ЗША, СССР і шэрагу іншых дзяржаў. Аднак, як і ў выпадку з Жэнеўскімі пагадненнямі 1954 года, варагуючыя бакі шматкроць парушалі падпісаныя дамоўленасці, так як механізм кантролю за іх выкананнем быў недастатковым. Асноўным наступствам пагадненняў стаў выхад з вайны ЗША. 29 сакавіка быў завершаны вывад амерыканскіх войскаў з Рэспублікі В’етнам, а 1 красавіка Паўночны В’етнам завяршыў працэдуру рэпатрыяцыі амерыканскіх ваеннапалонных. Аднак задэклараваны свабодныя і дэмакратычныя выбары ў Рэспубліцы В’етнам так і не былі праведзены. Баявыя дзеянні неўзабаве аднавіліся, і пасля набылі такі ж шырокамаштабны характар, як і раней. Паўночны В’етнам не вывеў свае войскі з поўдня, наадварот, працягваў нарошчваць іх. Перамовы паміж бакамі зайшлі ў тупік. У сакавіку 1975 года паўночнав’етнамская армія ўварвалася ў Рэспубліку В’етнам і на працягу двух месяцаў ўстанавіла кантроль над ёй, што супярэчыла пункту Парыжскага пагаднення аб мірным характары ўз’яднання.
Кіраўнікі дэлегацый ЗША і Паўночнага В’етнама на перамовах Генры Кісінджэр і Ле Дык Тхо былі ўдастоены Нобелеўскай прэміі міру за сваю ролю ў дасягненні Парыжскіх пагадненняў. Ле Дык Тхо адмовіўся яе прыняць, матывуючы гэта тым, што сапраўдны мір у В’етнаме так і не наступіў.
Котанаўская бібліятэка
Котанская бібліятэка была сабрана ў прыватным парадку сэрам Робертам Брусам Котанам (1571—1631), які быў антыкварам і бібліяфілам, і стала асновай Брытанскай бібліятэкі.
Пасля роспуску манастыроў мноства неацэнных старажытных рукапісаў, якія належалі да манаскіх бібліятэк, сталі распаўсюджвацца сярод розных уладальнікаў, многія з якіх не ведалі аб культурнай каштоўнасці манускрыптаў. Котанаўская роля заключалася ў пошуку, набыцці і захаванні гэтых старажытных дакументаў. Вядучыя навукоўцы той эпохі, у тым ліку Фрэнсіс Бэкан, Уолтэр Рэлі, і Джэймс Ашэр, наведвалі бібліятэку сэра Роберта. Рычард Джэймс выступаў у якасці яго бібліятэкара. Бібліятэка мае асаблівую важнасць для часам адзінай захаванай копіі працы, так, напрыклад, адбылося з творамі «Беавульф» і «Сэр Гавейн і Зялёны Рыцар».
Дар’я Уладзіміраўна Домрачава
Да́р’я Уладзі́міраўна До́мрачава (у дакументах Домрачэва; нар., ) — выдатная беларуская біятланістка, чатырохразовая алімпійская чэмпіёнка (2014, 2018) і двухразовая чэмпіёнка свету (2012 і 2013 гады), заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь. Уладальніца некалькіх малых Крыштальных глобусаў, пераможца Кубка свету па біятлоне ў сезоне 2014/15. Самая тытулаваная спартсменка Беларусі ў гісторыі зімовых Алімпійскіх гульняў. Герой Беларусі. Член нацыянальнай каманды з 2005 года. Першая сярод жанчын-біятланістак, каму ўдалося на Алімпійскіх гульнях розных гадоў заваяваць чатыры залатыя ўзнагароды.
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзілася ў сям’і архітэктараў. Праз 4 гады разам з бацькамі з’яжджае ў Сібір у горад Нягань, галоўным архітэктарам якога была маці Дар’і. Дзяўчынка была вельмі актыўнай, паспела пазаймацца танцамі і баскетболам, а ў 1992 годзе, услед за старэйшым братам, пачала займацца лыжнымі гонкамі. Праводзячы практычна ўвесь свой час на трэніроўках, зборах і спаборніцтвах, Дар’я вучылася ў школе на «добра» і «выдатна». Летнія вакацыі праводзіла ў сваім родным горадзе Мінску.
У 1999 годзе пачала займацца біятлонам і лічылася адной з самых таленавітых біятланістак і лыжніц. Нягледзячы на гэта, скончыла гімназію, дзе вучылася ў эканоміка-прававым класе, і паступіла на 2-і курс цюменскага ўніверсітэта, факультэт — спартыўны менеджмент.
Спартыўная кар’ера
Па сямейных абставінах Дар’я прыехала ў Мінск, дзе атрымала прапанову ад старэйшага трэнера жаночай зборнай выступаць за Беларусь. Дар’я пагадзілася і з’ехала з Нягані, пачаўшы трэніравацца са зборнай Беларусі. Затым каля 6 месяцаў прыйшлося дамагацца права выступаць за Беларусь, а не Расію, вырашальным фактарам стала беларускае пасведчанне аб нараджэнні. На той момант Домрачава ўжо была шматразовай чэмпіёнкай Расіі сярод юніёраў і прызёрам спаборніцтваў еўрапейскага ўзроўню.
Першым буйным міжнародным стартам за зборную Беларусі стаў чэмпіянат свету сярод юніёраў 2005 года, дзе ў першай гонцы (індывідуальнай) стала 40-ой. На адным з рубяжоў адваліўся дыёптар, у выніку чаго на трэцяй стральбе было дапушчана пяць промахаў з пяці магчымых. Аднак, наступныя дзве гонкі — спрынт і праследаванне Домрачава выйгравае. Праз год з аналагічнага першынства Дар’я павезла толькі бронзу за гонку праследавання.
У Кубку свету дэбютавала 1 снежня 2006 года (сезон 2006/07) у рамках 1-ага этапу ў шведскім Эстэрсундзе ў спрынтарскай гонцы, паказаўшы 16-ы вынік (стаўшы 2-ой з 5-і беларускіх спартсменак). На юніёрскім першынстве свету 2007 года ў яе двойчы атрымалася прыйсці да фінішу другой: у спрынце і праследаванні. Срэбаны прызёр чэмпіяната свету 2008 у змешанай эстафеце.
У сезоне 2008/09 пачала рэгулярна пападаць у дзесяць лепшых па выніках гонкі. На этапе ў Оберхофе, у гонцы з масавага старту з Дар’яй адбыўся кур’ёз. Узначальваючы гонку і прыйдучы на 2-і агнявы рубеж першай, замест стральбы лежачы, адстралялася стоячы (відэа). Трапленні не былі залічаныя і ёй прыйшлося сысці з дыстанцыі. Нягледзячы на такое здарэнне, ужо ў рамках 5-га этапу Кубка свету ўпершыню патрапіла на подыум у асабістай гонцы — Дар’я заняла 3-е месца. Пасля гэтага поспеху рушылі ўслед яшчэ два подыумы. Найлепшую пазіцыю ў сезоне заняла 22 студзеня 2009 года падчас спрынту ў Антэрсельве, фінішаваўшы другой.
Срэбраны прызёр Чэмпіяната свету 2011 (Ханты-Мансійск, Расія) у гонцы з масавым стартам і бронзавы прызёр у эстафеце. Уладальніца Малога Крыштальнага Глобуса ў мас-стартах.
4 сакавіка 2012 года Дар’я Домрачава выйграла залаты медаль чемпіяната свету па біятлоне ў гонцы праследавання (Рупольдынг, Германія). 18 сакавіка 2012 года беларуская біятланістка ў Ханты-Мансійску (Расія) выйграла мас-старт на 12,5 км, заключную гонку апошняга этапа Кубка свету па біятлоне 2012 года. Дар’я Домрачава атрымала Малы крышталёвы глобус у гонцы праследавання, а таксама Малы крышталёвы ў мас-старце; вялікі крышталёвы глобус у сезоне 2011-12 узяла Магдалена Нойнер, другое месца ў агульным заліку Кубка свету — у Дар’і Домрачавай.
У 2013 годзе стала чэмпіёнкай свету ў мас-старце (Нове-Места, Чэхія).
17 лютага 2014 года заваявала свой трэці Алімпійскі медаль. Удзельнічаючы ў мас-старце пад нумарам 2 і здзейсніўшы ўсяго адну прамашку, стала першай у гісторыі біятланісткай, якая заваявала тры залатыя алімпійскія медалі ў асабістых гонках (пры гэтым усе на адной Алімпіядзе). У гэты ж дзень Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандр Лукашэнка прысвоіў Дар’і Домрачавай званне Героя Беларусі.
У сезон 2014/15 гадоў Дар’я Домрачава стала пераможцай Кубка свету па біятлоне.
Сезон 2015/16 прапускала з-за монануклеозу.
9-ы/12-ы каралеўскія ўланы
9/12 Прынца Валійскага Каралеўскі ўланскі полк (9th/12th Royal Lancers) — кавалерыйскі полк у складзе брытанскай арміі. Полк у яго сапраўдным выглядзе быў сфарміраваны 11 верасня 1960 года ў гарнізоннай царкве Тыдварта ў выніку аб’яднання 9-га Яе Вялікасці Каралеўскага ўланскага палка і 12-га ўланскага палка. Запісы абвяшчаюць:
Арыгінальны тэкст: Here on the 11 September 1960, 9th/12th Royal Lancers (Prince of Wales’s) was formed by the 9th Queen’s Royal Lancers and the 12th Royal Lancers (Prince of Wales’s) coming together before God. It is not the beginning but the continuing of the same until it be thoroughly finished, which yieldeth the true glory.
Дар’я Уладзіміраўна Домрачава
Спартыўная кар’ера
У красавіку 2016 года стала вядома, што Дар’я і нарвежскі біятланіст Уле-Эйнар Б’ёрндален чакаюць дзіця. 16 ліпеня 2016 года біятланісты пабраліся шлюбам у Нарвегіі. Дачка Ксенія нарадзілася ў Мінску 1 кастрычніка 2016 года.
9-ы/12-ы каралеўскія ўланы
З моманту фарміравання полк дыслакаваўся ў Афганістане, Белізе, Босніі, Германіі, Іраку, Канадзе, Кіпры, Косава, Кувейце, Паўночнай Ірландыі і Саудаўскай Аравіі. У шэрагу гэтых краін полк удзельнічаў у баявых дзеяннях.
Дар’я Уладзіміраўна Домрачава
Спартыўная кар’ера
З 2017 Дар’я Домрачава аднавіла ўдзел у спаборніцтвах. 12 лютага 2017 выйграла срэбраны медаль у гонцы праследавання на чэмпіянаце свету ў Хохфільцэне (Аўстрыя).
8 снежня 2017, упершыню пасля свайго вяртання да ўдзелу ў гонках, Дар’я Домрачава здолела выйграць спрынт (на этапе Кубка свету ў Хохфільцэне). 21 студзеня 2018 яна выйграла гонку ў мас-старце, апошнюю на перадалімпійскім этапе Кубка свету па біятлоне, што завершыўся ў італьянскім Антхольцы. На Алімпіядзе-2018 выйграла залаты медаль у складзе эстафеты і срэбны ў біятлонным мас-старце на 12,5 кіламетра. У дзень перамогі на алімпійскіх гульнях Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандр Лукашэнка ўзнагародзіў Дар’ю Домрачаву і яе сябровак па камандзе ордэнамі «За асабістую мужнасць».
9-ы/12-ы каралеўскія ўланы
Аперацыі
Неўзабаве пасля утварэння полк быў пераведзены ў Паўночную Ірландыю. З верасні 1962 года полк год прабыў на Блізкім Усходзе, і далей перабазіраваўся ў Германію. 15 ліпеня 1965 года каралева Елізавета II як галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі, прыняла парад з удзелам палка. Яшчэ раз каралева наведала полк 9 мая 1970 года. Цесная сувязь з горадам Дэрбі прывяла да ўзнагароджання палка Freedom of the City 10 мая 1972 года.
Дар’я Уладзіміраўна Домрачава
Спартыўная кар’ера
9 сакавіка 2018, выйграўшы спрынт на этапе Кубка свету ў фінскім Контыялахты, Дар’я Домрачава апярэдзіла немку Урсулу Дызл і аднаасобна заняла трэцяе месца паводле колькасці перамог на этапах Кубка свету, якіх у актыве беларускі стала 31. Затым 19 сакавіка Дар’я Домрачава заняла першае месца ў гонцы праследавання на наступным этапе Кубка свету па біятлоне ў нарвежскім Холменколене. 23 сакавіка яна выйграла спрынтарскую гонку на этапе Кубка свету ў Цюмені. 25 сакавіка скончыла сезон пераможнай гонкай з масавага старту на заключным этапе Кубка свету па біятлоне ў Цюмені. Такім чынам Дар’я Домрачава па колькасці перамог у Кубках свету за кар’еру зраўнавалася з нямецкай біятланісткай Магдаленай Нойнер — па 34 вікторыі. У сезоне Кубка свету па біятлоне 2017-18 Дар’я Домрачава размясцілася на трэцім месцы, уступіўшы толькі Настассі Кузьміной са Славакіі і фінцы Кайсе Мякярайнен.
9-ы/12-ы каралеўскія ўланы
Аперацыі
У 1972 годзе полк прыняў удзел ва ўрэгуляванні канфлікту ў Паўночнай Ірландыі. Полк актыўна ўдзельнічаў у аперацыях у Босніі пачынаючы з 1992 года.
Дар’я Уладзіміраўна Домрачава
Спартыўная кар’ера
25 чэрвеня 2018 чатырохкратная алімпійская чэмпіёнка па біятлоне Дар’я Домрачава абвясціла на прэс-канферэнцыі ў Нацыянальным алімпійскім камітэце аб завяршэнні кар’еры.
Трэнерская кар’ера
У верасні 2019 года Дар’я Домрачава і яе муж Уле-Эйнар Б’ёрндален падпісалі кантракт з Нацыянальным алімпійскім камітэтам Кітая. Уле-Эйнар Б’ёрндален заняў пасаду галоўнага трэнера зборнай Кітая, а Дар’я Домрачава будзе рыхтаваць жаночую каманду.
9-ы/12-ы каралеўскія ўланы
Палкавая малітва
Арыгінальны тэкст: O Eternal God, grant to us, thy servants of the 9th/12th Royal Lancers, strength, guidance, courage, and steadfast Faith, that we may ever serve thee truly; and finally by thy mercy attain everlasting glory, through Jesus Christ our Lord — Amen.