cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Керма (дзяржава)
Спрэчныя пытанні
Нубійскія землі ўзгадваюцца ў егіпецкіх надпісах з 2300 г. да н. э. Аднак у іх сустракаюцца розныя назвы нубійскіх дзяржаў, што вымушае лічыць, што да канца 3 тысячагоддзя да н. э. Керма з'яўлялася толькі адным з палітычных цэнтраў Верхняй Нубіі. Узвышэнне Кермы можа быць растлумачана егіпецкай экспансіяй з пачатку 2 тысячагоддзя да н. э., якая прывяла да заняпаду палітычных цэнтраў Ніжняй Нубіі. Аднак егіпецкія паходы на поўдзень і пагаршэнне сітуацыі на егіпецка-нубійскай мяжы ў сваю чаргу могуць быць наступствамі не экспансіі Егіпта, а адказам фараонаў на пашырэнне дзяржавы Керма.
Пісьмовыя і археалагічныя крыніцы сведчаць пра тое, што ўлада ў дзяржаве Керма была манархічнай. Захавалася некалькі вялікіх магільняў уладароў, каля якіх пабудаваны храмы. У егіпецкіх дакументах узгадваюцца імёны ўладароў — Авава, Утатрэрсэс, Неджэх. Яны кіравалі ў першай палове 2 тысячагоддзя да н. э. Так, каля 1650 г. да н. э. Неджэх захапіў егіпецкія ўмацаванні ў Ніжняй Нубіі. У Керме таксама меўся шырокі пласт высакародных асоб або дзяржаўных чыноўнікаў. Яны валодалі большымі па памерах дамамі, чым простае насельніцтва, адказвалі за сховішчы збожжа і іншага харчу.
Археолагі адзначаюць высокую ступень развіцця сельскай гаспадаркі ў дзяржаве Керма. Саванны вакол даліны Ніла з'яўляліся натуральнай пашай для свойскай жывёлы. Земляробы вырошчвалі пшаніцу і ячмень, будавалі каналы для абрашэння палеткаў. Аднак у 2 тысячагоддзі да н. э. клімат працягваў змяняцца і суправаджаўся засухамі. Гэта вяло да скарачэння плошчы пашаў і больш інтэнсіўнай эксплуатацыі земляробчых надзелаў. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што заняпад Кермы быў абумоўлены не толькі ўзвышэннем Егіпта, але таксама неспрыяльным станам мясцовай экалогіі.
Сіньджоў
Сіньджоў (па-кітайску: 忻州市) — кітайскі горад у правінцыі Шаньсі.
Адміністратыўнае падпарадкаванне:
Кангрэгацыя (Рымская курыя)
Кангрэгацыя, ці Свяшчэнная Кангрэгацыя (Sacrum Congregatio) — установа, якая ўваходзіць у склад Рымскай курыі, якая з'яўляецца цэнтральным органам кіравання Рымска-каталіцкай Царквой і Ватыканам. Рымскія Кангрэгацыі — своеасаблівыя ватыканскія «міністэрствы», галоўныя ведамствы курыі.
Упершыню Кангрэгацыі створаны ў XVI стагоддзі, але толькі ў апостальскай канстытуцыі Immensa, выпушчанай Папам Сікстам V, яны сталі цэнтральнымі органамі кіравання Рымскай курыі. Першапачаткова іх было пятнаццаць, але паступова іх колькасць павялічалася да дваццаці. У 1908, Папа Рымскі Пій X, выпусціў апостальскую канстытуцыю Sapienti consilio, у якой скараціў колькасць кангрэгацый да дванаццаці. У 1967—1968 Папа Павел VI, скараціў іх да дзевяці. Гэта колькасць існуе і сёння.
Да 1983 Кангрэгацыі насілі назву Свяшчэнныя. Але Папа Ян Павел II, скасаваў гэту назву. На чале Кангрэгацыі стаіць прэфект, якому дапамагаюць сакратар ці віцэ-прэфект, у сане тытулярнага архібіскупа ці біскупа. Таксама ёсць пасада намесніка сакратара. У кожнай кангрэгацыі ёсць свой зацверджаны штат супрацоўнікаў. Пасада прэфекта кангрэгацыі — кардынальская, гэта значыць прэфект, які ўзначальвае Кангрэгацыю, заўсёды кардынал, за рэдкім выключэннем.
Кангрэгацыі Рымскай курыі, на сённяшні дзень:
NGC 7299
NGC 7299 (іншыя абазначэнні — PGC 69060, ESO 345-19, MCG -6-49-8, AM 2228-380) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эканоміка Украіны
Эканоміка Украіны — свабодны рынак, які развіваецца. Як і ў іншых дзяржавах былога СССР, яе валавы ўнутраны прадукт (ВУП) рэзка ўпаў на працягу 10 гадоў пасля распаду СССР у 1991 годзе. Тым не менш, ён хутка рос з 2000 да 2008 года, калі ва ўсім свеце пачалася рэцэсія, да фінансавага крызісу 2008—2009 гадоў. У 2010 годзе эканоміка аднавілася, аднак з 2014 года яна знаходзіцца на сур’ёзным спадзе ў сувязі з вайной на ўсходзе краіны.
Страта і любоў
Сюжэт
У 1999 годзе ў правінцыі Аньхой у фермера Лэй Цзэкуаня крадуць маленькага сына. Мужчына не можа змірыцца са стратай і ў пошуках сына калясіць па краіне на працягу доўгіх 14 гадоў.
Саўндтрэк
Музычнае суправаджэнне да фільма «Страта і любоў» напісаў польскі кампазітар Збігнеў Прайснер.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 8 намінацыямі.
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» (Кеўлы)
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» — праваслаўны храм у в. Кеўлы Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на паўночнай ускраіне вёскі на могілках.
Гісторыя
Пабудавана ў 1862 годзе з бутавага каменю і цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры з рысамі позняга класіцызму. Складаецца з прамавугольных у плане малітоўнай залы і апсіды, накрытых асобнымі двухсхільнымі дахамі. Галоўны фасад атынкаваны, дэкарыраваны шырокімі лапаткамі, люкарнамі, цягамі, карнізамі з сухарыкамі. З боку галоўнага фасада — званіца з макаўкай. На фоне бутавай паліхромнай муроўкі вылучаюцца атынкаваныя карнізы і ліштвы прамавугольных аконных праёмаў.
Інтэр’ер
Ва ўнутранай прасторы над вузкім прытворам — хоры з драўлянай балюстрадай. Апсіда адзелена ад малітоўнай залы драўляным іканастасам.
Panolis flammea
Panolis flammea — від матылькоў з сямейства совак (Noctuidae). Шкоднік хвоі звычайнай, які паражае ігліцу. Распаўсюджаная амаль на ўсім арэале хвоі звычайнай ў Еўропе і Азіі.
Апісанне
Размах крылаў 30-35 мм. Асноўная афарбоўка грудзей і крылаў вар'іруецца ад бурай да шэра-карычневай. Від з'яўляецца вельмі зменлівым па афарбоўцы: ад аранжавай да чырвонай, шэрай і бялявай. Пярэднія крылы нясуць на сабе светлыя круглявыя, часам выгнутыя дробныя плямы і больш цёмны малюнак, які складаецца з цёмных папярочных і зігзагападобных тонкіх палосак.
Пупышкападобная пляма авальнай формы афарбавана ў белы колер. Заднія крылы шэра-чорнай афарбоўкі з дробнай цёмнай дыскальнай плямай у выглядзе рыскі. Падкраёвае поле вохрыстага колеру, к цэнтру ад краёвай лініі чырвона-карычневай афарбоўкі, часта з аранжавым адценнем. Мыхры крылаў плямістыя. На пярэднім краі грудзей праходзіць светлая палоска і некалькі светлых плям. Брушка шэра-жоўтага колеру, у самца з рабрыстым пашырэннем на канцы, у самкі — варонкападобна-тупа-завостранае.
Вусікі шчацінкападобныя, складаюцца з членікаў, пілападобных на знешнім баку. Вусікі самак простыя.
Арэал
Еўропа, Блізкі Усход, Еўрапейская частка Расіі (у лясной і лесастэпавай зоне еўрапейскай часткі Расіі), Урал, Заходняя і Усходняя Сібір, Далёкі Усход, ад Балтыкі да Ціхага акіяну, праз Урал, Алтай, Саяны, а таксама засяляе горы Сярэдняй Азіі, паўночную Манголію, Кітай, Карэю і Японію. На поўначы арэал абмежаваны кліматычнымі ўмовамі, таму від не заходзіць вышэй 63° паўночнай шыраты, на поўдні мяжа арэала праходзіць па поўдні Еўропы да паўночна-заходняй Украіны.
Месцапражыванне
Насяляе хваёвыя і змешаныя лясы.
Біялогія
Лёт матылькоў у залежнасці ад пагодных умоў і геаграфічнага ўчастка арэала пачынаецца ў канцы сакавіка, у больш халодных рэгіёнах ён можа працягвацца да пачатку чэрвеня. Пік лёту прыпадае на канец красавіка — пачатак мая. Матылі лётаюць у прыцемках пасля заходу сонца, пераважна над вяршынямі дрэў на працягу 30-45 хвілін.
Апостальская канстытуцыя
Апостальская канстытуцыя (constitutio apostolica) — заканадаўчы акт, які быў абвешчаны Папам Рымскім і змяшчае прадпісанні агульнага і пастаяннага характару для ўсёй Каталіцкай царквы ці яе часткі.
Па форме апостальскія канстытуцыі адрозніваюцца ад motu proprio і пасланняў сваім больш высокім статусам. З дапамогай апостальскай канстытуцыі, якая выдаецца пераважна ў форме булы, публікуюцца дагматычныя вызначэнні (напрыклад, апостальская канстытуцыя Munificentissimus Deus ад 1 лістапада 1950 года, якая абвясціла дагмат аб Узнясенні Дзевы Марыі), а таксама разважанні ў вобласці хрысціянскага веравучэння, якія не маюць дагматычнага характару (напрыклад, апостальская канстытуцыя Unigenitus Dei Filius ад 8 верасня 1713 года, якая асудзіла янсенісцкія погляды Пасхазія Кенеля).
З дапамогай апостальскай канстытуцыі ў царкоўнае заканадаўства ўводзяцца найбольш важныя змены. Так, апостальская канстытуцыя Sacrae Disciplinae Leges ад 15 студзеня 1983 года ўвяла ў дзеянне цяперашні Кодэкс Кананічнага Права. Апостальскія канстытуцыі апублікуюць змены межаў царкоўных акруг (напрыклад, дыяцэзій і тэрытарыяльных абацтваў), акты аб заснаванні розных інстытутаў (напрыклад, манаскіх кангрэгацый) і змяненні іх статусу. З 1909 года апостальскія канстытуцыі публікуюцца ў Acta Apostolicae Sedis. Паводле канону 754 ККП, усе вернікі абавязаны прытрымлівацца палажэнняў апостальскай канстытуцыі ў вобласці веравучэння.
Свята-Васкрасенская царква (Слуцк)
Свята-Васкрасенская царква — колішні драўляны праваслаўны храм у горадзе Слуцку Мінскай вобласці.
Гісторыя
Першая вядомая Свята-Васкрасенская царква існавала ў Слуцку да 1483 года. Яна знаходзілася ў Старым горадзе на правым баку вуліцы Востраўскай, у самым яе пачатку, насупраць фарнага касцёла. Фасадам выходзіла на гандлёвую плошчу. З XVI стагоддзя, калі з’явіўся Ніжні замак і плошча была перанесена на новае месца, царква ўваходзіла ў склад архітэктурнага ансамбля Падзамчышча. У 1744 годзе царква згарэла.
У 1744 годзе пачалося аднаўленне. Адбудова царквы завяршылася ў 1785—1787 гады (часам прыводзіцца і 1782 год). Пабудавана была на ранейшым месцы. Працяглы час аднаўлення храма з’яўляўся вынікам недахопу сродкаў. Пры адбудове ў першую чаргу надавалася ўвага не столькі мастацкім якасцям пабудовы, колькі функцыянальнасці. Сціплая архітэктура можа сведчыць і аб крызісе мясцовай школы драўлянага храмавага дойлідства.
Архітэктура
Была ўзведзена на каменным падмурку з драўлянага бруса, у плане мела выгляд выцягнутага прамавугольніка. Пакрываў будынак гонтавы дах зялёнай афарбоўкі. Над ім пасярэдзіне ўзвышаўся адзін (на светлавым 8-гранным барабане) купал, пафарбаваны блакітнай фарбай. Да алтара з паўночнага боку далучалася рызніца. Сцены мелі шалёўку з дошак (абшыта была пасля 1833 года). Меліся трое ўваходных дзвярэй, вокны ішлі ў два ярусы (першы ярус — з рашоткамі).
Цыліндр (значэнні)
Цыліндр:
NGC 7300
NGC 7300 (іншыя абазначэнні — PGC 69040, MCG -2-57-11) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Манцякоўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Гродзенскай вобласці, з 19 чэрвеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Кулянскага сельсавета.
Абутылон
Абутылон (Abutilon) — род вечназялёных аднагадовых і шматгадовых траў, паўкустоў, кустоў, часам невялікіх дрэў сямейства, у якім налічваецца больш за 200 відаў, у тым ліку больш за 10 эндэмічных відаў, якія растуць на Гавайскіх астравах, а таксама ў Індыі і Кітаі. Віды гэтага роду растуць у тропіках і субтропіках Паўднёвай Амерыкі, Афрыкі, Аўстраліі, Індыі і Кітая.
Віды
Паводле базы дадзеных The Plant List, род уключае 216 відаў, некаторыя з іх:
Luidia
Luidia — род марскіх зорак з атрада Paxillosida. Вылучаецца ў манатыпнае сямейства Luidiidae. Адны з найбольш прымітыўных сучасных марскіх зорак.
Апісанне
Прамяні доўгія і гнуткія, абрамлены шматлікімі іголачкамі, іх колькасць у розных відаў вар'іруе ад 5 да 11. Афарбоўка звычайна няяркая шаравата- або зелянява-бурая. Амбулакральныя ножкі без прысосак. Папулы маюць выгляд галінаваных вырастаў, а не простых выгнутасцяў скуры, як у ва ўсіх астатніх марскіх зорак.
Арэал і месца пражывання
Жывуць на невялікіх глыбінях цёплых і трапічных мораў. Насяляюць пясчанае дно, па якому поўзаюць не толькі па яго паверхні, але і закапаўшыся ў тоўшчу пяску.
Сістэматыка амфібій
Сямействы
<td style="border: 1px solid #96BF87; padding: 0px" width=33% valign=top> Атрад хвастатыя
<td style="border: 1px solid #96BF87; padding: 0px" width=33% valign=top> Атрад бязногія земнаводныя
Залессе (Пінскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малоткавіцкага сельсавета.
Сцяпан Мікалаевіч Борчук
Сцяпан Мікалаевіч Борчук (нар. 29 кастрычніка 1966, Любкаўцы, Івана-Франкоўская вобласць, УССР) — украінскі гісторык, доктар гістарычных навук, прафесар. Адказны сакратар часопіса: «З архіваў ВУЧК-ГПУ-НКВД-КГБ».
Біяграфія
Прафесар Сцяпан Мікалаевіч Борчук нарадзіўся 29 кастрычніка 1966 года на Прыкарпацці ў вёсцы Любкаўцы. Пасля заканчэння Воўчкаўскай СШ І-ІІІ ст. паспяхова паступіў на гістарычны факультэт. На першым курсе вучобы быў прызваны ў рады Савецкай Арміі. Служыў у Закаўказскай ваеннай акрузе.
Паспяхова аднавіў вучобу ў 1986 годзе. У 1991 годзе скончыў Прыкарпацкі нацыянальны ўніверсітэт імя Васіля Стэфаніка. Працоўную дзейнасць пачаў выкладчыкам гісторыі, а з 1994 г. — лабарантам Прыкарпацкага нацыянальнага ўніверсітэта імя Васіля Стэфаніка на кафедры сусветнай гісторыі. У 1995 годзе паспяхова паступіў у аспірантуру.
Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Грамадска-культурная і навуковая дзейнасць Ісідара Іванавіча Шараневіча (1929-1901)» — навуковым кіраўніком выступіў прафесар Уладзімір Васільевіч Грабавецкі. Праца паспяхова абаронена ў 1999 годзе.
У 2015 годзе паспяхова абараніў доктарскую дысертацыю. на тэму: «Украінская энцыклапедычная традыцыя ХХ ст.: праекты, выканаўцы, перспектывы даследавання». З 2018 г. — прафесар кафедры сусветнай гісторыі факультэта гісторыі, паліталогіі і міжнародных адносін ПНУ імя Васіля Стэфаніка.
Кнігі
Борчук С. М. Громадсько–культурна та наукова діяльність Ісидора Івановича Шараневича (1829–1901) / За ред. Р. Бачкура. – Івано-Франківськ: Вид-во Прикарпатського національного університету імені Василя Стефаника, 2009. – 211 с.
Мінскі настаўніцкі інстытут нацыянальных меншасцей
Мінскі настаўніцкі інстытут нацыянальных меншасцей — дзяржаўная навучальная ўстанова падрыхтоўкі педагагічных кадраў у Мінску. Рыхтаваў настаўнікаў 5-7 класаў агульнаадукацыйнай школы. Існаваў у 1935-1938 гг. Даследаванні ў галіне агульнай, новай і найноўшай гісторыі.
Масквіч-412
Масквіч-412 (Москвич-412) — савецкі і расійскі аўтамабіль II групы малога класа, які вырабляўся ў Маскве на заводзе МЗМА, пазней пераназваным у АЗЛК, з 1967 па 1976 і на аўтамабільным заводзе ў Іжэўску з 1968 па 2001 (серыйна па 1997 год). Быў па сутнасці мадыфікацыяй мадэлі «Масквіч-408», доўгія гады выпускаўся сумесна з ёй і пасля таксама сумесна з ёй быў мадэрнізаваны ў сямейства «Масквіч-2140/2138».
Устаноўка на шасі «408-й» мадэлі сучаснага і істотна больш магутнага рухавіка адчувальна падвысіла дынамічныя характарыстыкі, пры захаванні эканамічнасці, давёўшы іх да высокіх для дадзенага класа нават па заходнееўрапейскіх мерках. Хоць кіравальнасць аўтамабіля і засталася на ранейшым узроўні, ужо не цалкам адпаведным найноўшым аналагам, тармазная дынаміка палепшылася, а кіраванне аўтамабілем было палегчана за кошт увядзення гідравакуумнага ўзмацняльніка ў тармазной сістэме. Дызайн экстэр'еру і інтэр'еру «Масквіча» былі перапрацаваныя, пры гэтым абнаўленне насіла ў асноўным касметычны характар, а таксама мела падцягнуць аўтамабіль да тагачаснага прымальнага ўзроўню нормаў пасіўнай бяспекі, прынятых ЕЭК ААН, неабходнага для далейшага экспарту ў развітыя краіны, што было пацверджана сертыфікацыйнымі краш-тэстамі ў Францыі.
У першыя гады выпуску вялікая частка М-412 ішла на экспарт. Аўтамабіль збіралі ў НРБ (пад маркай Rila) і Бельгіі (пад маркай Scaldia). У прасоўванні на сусветным рынку важную ролю адыгрывала вядомасць, якая была заваяваная аўтамабілямі гэтай маркі ў міжнародных ралі на рубяжы шасцідзясятых і сямідзясятых гадоў. Унутры краіны прапаноўваўся да сярэдзіны 1990-х гадоў, а шэраг мадыфікацый на яго базе — і да пачатку 2000-х.
Гісторыя
На момант сваёй пастаноўкі ў вытворчасць у 1967 годзе «Масквіч-412», як і «Масквіч-408», збіраўся ў кузаве ўзору 1964 года, з кроплепадобнымі вертыкальнымі заднімі ліхтарамі і круглымі фарамі галаўнога святла. Так як шэраг вузлоў «Масквіча-412», у прыватнасці, больш шырокі радыятар, не ўпісваліся ў падкапотную прастору «408-га» кузава, самыя першыя асобнікі новай мадэлі схадзілі з канвеера ў кузавах, якія былі спецыяльна дапрацаваныя за кошт змянення шэрагу элементаў; затым, у тым жа 1967 годзе, быў уведзены так званы «уніфікаваны» кузаў — яшчэ са старым афармленнем, але прыдатны для ўстаноўкі і «408-га», і «412-га» сілавых агрэгатаў без пераробак.
Між тым, адначасова пачалася і распрацоўка для «Масквічоў» абноўленага кузава, прычым перад яго стваральнікамі была пастаўлена мэта максімальнай уніфікацыі па сілавых элементах з існуючым, у прыватнасці, мелі застацца нязменнымі праёмы дзвярэй і дах — так што задача перад дызайнерамі стаяла сапраўды складаная: не змяняючы агульнай канструкцыі кузава, надаць аўтамабілю прынцыпова іншае візуальнае ўспрыманне ў параўнанні з папярэднікам.
Страта і любоў (саўндтрэк)
«Страта і любоў» (失孤, Lost and Love) — саўндтрэк Збігнева Прайснера да аднайменнага фільма 2015 года. Альбом быў выдадзены 16 верасня 2019 года лэйблам «Caldera records».
Масквіч-412
Гісторыя
У выніку праведзенай мадэрнізацыі, са снежня 1969 абедзве мадэлі (і «М-408», і «М-412») атрымалі зменены кузаў, у які без пераробак маглі быць устаноўлены абодва сілавых агрэгата, якія знаходзіліся ў вытворчасці. Разам з невялікім знешнім асучасніваннем, мадэрнізаваны кузаў быў даведзены да адпаведнасці прынятым у тыя гады патрабаванням пасіўнай бяспекі, што было пацверджана сертыфікацыйнымі выпрабаваннямі ў Францыі. У прыватнасці, усе кузавы атрымалі мацаванні для рамянёў бяспекі, якія сталі штатным абсталяваннем з 1969 года, а выступаючыя салонныя элементы сталі траўмабяспечнымі, з мяккімі накладкамі (з лютага 1969 года). Таму да пазначэнняў абедзвюх мадэляў былі дададзеныя літары І і Э, якія азначаюць адпаведнасць устаноўленым ЕЭК ААН нормам пасіўнай бяспекі і, адпаведна, патэнцыйную магчымасць экспартавання ў развітыя краіны. Наогул, «Масквіч-412ІЭ» стаў першым савецкім аўтамабілем, на якім пытанням пасіўнай бяспекі была ўдзелена сур'ёзная ўвага. Двухконтурная тармазная сістэма сур'ёзна палепшыла і актыўную бяспеку аўтамабіля. Пачынаючы з 1974 (1972?) года на бамперах з'явіліся іклы, якія таксама з'яўляліся элементам пасіўнай бяспекі — яны прадухілялі «паднырванне» машыны пад перашкоду.
Візуальная навізна абноўленага аўтамабіля забяспечвалася ўжываннем гарызантальных ліхтароў з трохвугольнымі паказальнікамі павароту ззаду і прамавугольных фар вытворчасці ГДР (таксама ставіліся на аўтамабілі Wartburg-353). Захоўваючы дэкаратыўныя плаўнікі, якія сімвалізавалі пераемнасць дызайну аўтамабіляў маркі «Масквіч», аўтамабіль атрымаў прынцыпова новае афармленне перадка: указальнікі паваротаў выцягнуліся і занялі месца пад фарамі, а рашотка радыятара атрымала ўзор у выглядзе клеткі з шырокімі нізкімі проразямі.
У серыю такія машыны пайшлі на МЗМА са снежня 1969 года, і прыкладна тады жа на Іжэўскім заводзе. Паралельна «Масквіч-412» атрымаў салон з паасобнымі пярэднімі сядзеннямі (яшчэ са студзеня 1968 года) і падлогавы рычаг каробкі перадач (з лістапада 1968 года), адначасова з новай, траўмабяспечнай (складваецца пры ўдары) рулявой калонкай і рычагом стаяначнага тормаза паміж пярэднімі сядзеннямі. «Масквіч-408» таксама атрымаў паасобныя сядзенні, але рычаг пераключэння перадач яшчэ нейкі час заставаўся на рулявой калонцы.
Акрамя гэтага, на працягу ўсяго выпуску ў канструкцыю аўтамабіля ўносіліся і іншыя, менш прыкметныя змены і паляпшэнні.
Хоць з 1969 года «Масквіч-412ІЭ» стаў базавай мадэллю Маскоўскага завода, выпуск «Масквіча-408ІЭ» пры гэтым быў абноўлены. Экспартныя продажы яго практычна спыніліся, але ўнутры СССР аўтамабіль усё яшчэ карыстаўся попытам, галоўным чынам — з прычыны меншай патрабавальнасці старога матора да эксплуатацыйных матэрыялаў і адноснай прастаты канструкцыі.
Мадэрнізаваны аўтамабіль захоўваў галоўны недахоп свайго папярэдніка — недастатковую агульную шырыню кузава і каляю колаў пры досыць вялікай вышыні і высокім размяшчэнні цэнтра цяжкасці, што, акрамя зніжэння камфартабельнасці, у спалучэнні з рысорнай задняй падвескай адмоўна адбілася на ўстойлівасці і кіравальнасці «Масквіча». Гэта стала асабліва прыкметна ў параўнанні з аўтамабілямі «ВАЗ», якія з'явіліся ў той час і мелі больш аптымальныя суадносіны вышыні, цэнтра цяжкасці і шырыні каляі, якое ў спалучэнні з больш дасканалай задняй падвескай забяспечвала ім лепшыя хадавыя якасці. Пры гэтым грузападымальнасць аўтамабіляў ВАЗ і жывучасць іх хадавой часткі былі істотна ніжэй, што абумовіла на бліжэйшыя дзесяцігоддзі «падзел працы» паміж гэтымі аўтамабілямі — «Масквіч» стаў успрымацца ў ролі менш камфартабельнага, але больш моцнага і прахаднога аўтамабіля, які добра падыходзіць для паездак на прыроду або на лецішча з паклажай, у той час, як «Жыгулі» карысталіся славай камфартабельнай і дынамічнай «шашэйнай» машыны (пасля тая ж самая доля спасцігла і самі «класічныя» мадэлі ВАЗ у параўнанні з пярэднепрываднымі).
З істотных тэхнічных недапрацовак адзначалася схільнасць паліўнай помпы новага матора да перагрэву пры высокай тэмпературы навакольнага паветра, што было абумоўлена яго не зусім удала абраным размяшчэннем. Акрамя таго, каробка перадач, у асноўных сваіх дэталях атрыманая ў спадчыну па сутнасці яшчэ ад «407-й» мадэлі, у пары з істотна больш магутным сілавым агрэгатам мела параўнальна невысокую даўгавечнасць і высокі працэнт заўчаснага выхаду з ладу. У астатнім, аўтамабіль атрымаў у спадчыну характэрныя для сваіх папярэднікаў высокую канструктыўную прастату, надзейнасць, непераборлівасць да ўмоў эксплуатацыі і догляду. У прыватнасці, рухавік «М-412», не саступаючы па ступені фарсіравання, магутнаснага паказчыкаў і рэсурсу матораў ВАЗ, мог працаваць на маслах тыпу АС-8/М-8Б, у той час як для матора «Жыгулёў» патрабавалася асаблівае масла катэгорыі «Г» (М-12г і аналагічныя).
У 1971 годзе на заводзе МЗМА адбылася рэканструкцыя, пасля пуску новага канвеера аб'ём выпуску «Масквічоў» павялічыўся амаль у два разы.
У тым жа годзе інтэр'ер Масквічоў (і «408ІЭ», і «412ІЭ») вытворчасці АЗЛК прайшоў мадэрнізацыю: панэль прыбораў замест некалькіх асобных мяккіх накладак атрымала адну агульную, з'явіліся новыя абшыўкі дзвярэй, унутраныя ручкі і гэтак далей.
Логіка папярэдняй гісторыі завода АЗЛК/МЗМА давала падставу ўспрымаць мадэль «412ІЭ» як пераходную: абноўлены кузаў у спалучэнні з прынцыпова новым рухавіком. Менавіта такім чынам, за кошт «пераходных» серый, адбывалася змена пакаленняў на МЗМА ў 1950-я — 60-я гады. Аднак, нягледзячы на ​​шматлікія спробы завадскіх канструктараў у пачатку 1970-х спраектаваць аўтамабіль, які спалучае новы, сучасны кузаў і механіку мадэлі «412», замена «412-му» сямейству фактычна з'явілася толькі ў 1980-я гады, і гэта быў ужо зусім іншы аўтамабіль — Масквіч-2141, пярэднепрывадны хэтчбэк, створаны на базе кузава французскай «сімкі» і ўжо састарэлага да таго часу рухавіка УЗАМ.
Апісанне канструкцыі
Галоўнай навінкай мадэлі быў рухавік, распрацаваны Ігарам Іванавічам Акунёвым. Магчымасці старога, які вядзе свой радавод яшчэ ад даваеннага Opel Kadett, рухавіка «М-408» былі да таго часу вычарпаныя, таму новы рухавік ніяк не быў звязаны з ім канструктыўна або тэхналагічна. Першыя вопытныя ўзоры новага рухавіка з'явіліся ў 1964 годзе.
Рухавік быў распрацаваны канструктарскім калектывам завода МЗМА. Першыя распрацоўкі верхнеклапаннага рухавіка з паўсферычным камерамі згарання і алюмініевым блокам цыліндраў (праект «406») на «Масквічы» адносяцца яшчэ да сярэдзіны пяцідзясятых гадоў. Тым не менш, прататып даволі многіх канструктыўных рашэнняў фінальнай версіі гэтага матора адгадаць нескладана — найноўшы, па тых часах, сілавы агрэгат BMW M10 ў версіі з рабочым аб'ёмам 1500 см³ (яна пазначалася М115 і выпускалася да 1977, а само сямейства рухавікоў М10 праіснавала на канвееры да 1987 года) — агрэгат сам па сабе выключна ўдалы і дасканалы па тых часах, які добра зарэкамендаваў сябе, як у звычайнай эксплуатацыі, так і ў спорце.
Галоўная знешняя асаблівасць рухавіка «Масквіча-412» — нахілены направа па ходзе руху блок цыліндраў (так званы slant-block). Гэта рашэнне дазволіла зрабіць рухавік больш кампактным, знізіць цэнтр цяжкасці аўтамабіля. Упершыню падобнае рашэнне ўжыла фірма Chrysler ў канцы пяцідзясятых гадоў.
Пад накрыўкай галоўкі блока цыліндраў, якая выліта з алюмінію, хавалася вельмі сучасная для 1967 канструкцыя: верхні размеркавальны вал, які прыводзіўся ў рух пласціністым ланцугом з зоркай-нацяжвальнікам, і клапаны, якія прыводзіліся каромысламі, што былі размешчаны літарай V па абодва бакі ад размеркавальнага вала. Гэтая схема шырока выкарыстоўвалася на высокапатэнцыяльных рухавіках тых гадоў — BMW, Honda і гэтак далей.
Незвычайнай была і паўсферычная форма камеры згарання, якая забяспечвае лепшыя ўмовы згарання рабочай сумесі, стала быць - павялічвае ККДз рухавіка. Аналагічнае рашэнне прынесла поспех сямейству рухавікоў HEMI амерыканскай фірмы Chrysler (выпускаюцца да гэтага часу з мінімальнымі зменамі) і вышэйзгаданаму BMW M10.
Блок цыліндраў быў выкананы з алюмінію з чыгуннымі зменнымі гільзамі, што дазваляла капітальна рамантаваць рухавік простай заменай гільзаў, якая не патрабавала сур'ёзнага станочнага абсталявання для расточвання, неабходнага ў выпадку рамонту чыгуннага блока цыліндраў.
Каробка перадач уяўляла сабой мадэрнізаваны варыянт «408-й», пераняўшы ад яе не цалкам удалы, асабліва пры падлогавым размяшчэнні рычага пераключэння перадач, прывад знешнімі цягамі. У адрозненні ад яе, на новай КПП усе перадачы пярэдняга ходу былі сінхранізаваныя.
У цэлым, каробка перадач лічылася відавочным слабым месцам «Масквіча-412»: па статыстыцы, 10% каробак, якія вырабляліся ў Омску, не дапрацоўвалі нават да прабегу 63 тыс. км, а нарматыўны сярэдні рэсурс да першага рамонту складаў 100 тыс. км.
Каралеўства Валенсія
Каралеўства Валенсія (Regne de València, Reino de Valencia) — адна са складовых частак арагонскай кароны, а пасля арагонска-кастыльскай уніі канца XV стагоддзя — іспанскай манархіі. Цэнтр — горад Валенсія.
Каралеўства Валенсія было створана на тэрыторыі былой тайфы Валенсія каралём Арагона Хаймэ I, які адваяваў горад Валенсію ў арабаў падчас Рэканкісты 9 кастрычніка 1238 года.
NGC 7301
NGC 7301 (іншыя абазначэнні — PGC 69021, ESO 602-23, MCG -3-57-15, VV 372, IRAS22278-1749) — спіральная галактыка з перамычкай (SBab) ў сузор’і Вадаліў.
Масквіч-412
М-412 вытворчасці «Іжмаш»
У 1967 годзе, паралельна з разгортваннем выпуску «М-412» у Маскве, аналагічныя аўтамабілі сталі вырабляць замест састарэлай мадэлі «М-408» на Іжэўскам аўтазаводзе, які падпарадкоўваўся Міністэрству абароны СССР.
Каралеўства Валенсія
Пры іспанскіх Габсбургах каралеўства захоўвалася як юрыдычна самастойная адзінка, існавала пасада віцэ-караля Валенсіі. Да пачатку XVII стагоддзя на тэрыторыі каралеўства захоўвалася значнае насельніцтва арабскага паходжання, выгнанае пры Філіпе III.
NGC 7301
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каралеўства Валенсія
Каралеўства Валенсія разам з шэрагам іншых самастойных адзінак іспанскай кароны было скасавана першым каралём Іспаніі з дынастыі Бурбонаў Філіпам V у 1707 годзе.
У наш час тэрыторыя былога каралеўства Валенсія прыкладна адпавядае межам аўтаномнай супольнасці Валенсія.
Масквіч-412
М-412 вытворчасці «Іжмаш»
Марка «Масквіч» у абазначэнні мадэляў пры гэтым была захаваная — і ўсе аўтамабілі іжэўскай вытворчасці пазначаліся менавіта як «Масквіч-412» (пазней — «Масквіч-412ІЭ»), хоць і неслі завадскі знак іжэўскага завода на рашотцы радыятара. Першай мадэллю, выпушчанай пад самастойнай маркай «Іж», быў «Іж-2125 Комбі». Такім чынам, дапушчальнымі з'яўляюцца назвы «Іж-Масквіч-412» або «"Іжэўскі" Масквіч-412», але не «Іж-412».
Пасля іжэўскія «Масквічы» развіваліся і мадэрнізаваліся ў цэлым незалежна ад маскоўскіх.
За кошт больш высокага ўзроўню кантролю якасці на фактычна абаронным прадпрыемстве, якое з'яўляецца часткай вытворчага аб'яднання «Іжмаш», па цэлым шэрагу сведчанняў аўтамабілі Іжэўскай вытворчасці ў савецкі час былі сабраныя істотна лепш, чым іх аналагі вытворчасці АЗЛК — у прыватнасці, завод у Іжэўску практычна не дапускаў вытворчага браку. Тым не менш, першапачаткова не аўтамабільны профіль вытворчасці адбіваўся на якасці — напрыклад, аддзелка салона Іжэўскіх «Масквічоў» была ў цэлым выканана горш, чым у маскоўскіх.
М-412 выпускаўся ў Іжэўску да 2001 года (серыйна да 1997 года), у тым ліку ў версіях кузава пікап — «ІЖ-2715» (з 1972) і комбі — «ІЖ-2125» (з 1973 года); нядоўга, але выпускаўся ў Іжэўску і фургон «Масквіч-434».
Да 1968-69 гадоў аўтамабіль вонкава цалкам адпавядаў 412-м «Масквічам» вытворчасці АЗЛК у «старым» «408-м» кузаве з вертыкальнымі заднімі ліхтарамі, за выключэннем эмблемы «Іж» на рашотцы радыятара і руле. Бліжэй да канца гэтага перыяду, яшчэ на "старым" кузаве, з'явілася рашотка радыятара з змененым малюнкам (вертыкальным).
З 1969 іжэўскі седан атрымаў новы кузаў («412ІЭ») з гарызантальнымі заднімі ліхтарамі (у такім жа кузаве сталі збіраць і седаны АЗЛК). Але калі маскоўскія «Масквічы» разам з новым кузавам атрымалі яшчэ і новую рашотку радыятара з шырокімі падфарнікамі і дэфіцытнымі прамавугольнымі фарамі вытворчасці ГДР, то «Іж-Масквіч-412ІЭ» захаваў круглыя ​​фары і старую рашотку. Прамавугольнымі фарамі і блізкай па дызайне рашоткай (з вертыкальным малюнкам) былі забяспечаныя толькі асобныя партыі іжэўскіх аўтамабіляў, якія былі прызначаныя для экспарту, у перыяд з 1972 па 1974.
Паўднёвы камень
Паўднёвы камень, або камень цяжарнай жанчыны — гэта мегалітычны каменны блок, размешчаны ў Баальбеку, Ліван. Вядомы са старажытнасці, з'яўляецца адным з самых вялікіх апрацаваных чалавекам камянёў у свеце. Вага каменя складае звыш 1000 т. Камень не з'яўляецца паралепіпедам, яго памеры дасягаюць прыкладна 20 м у даўжыню, больш за 4 м у шырыню і каля 4 м у вышыню.
Масквіч-412
М-412 вытворчасці «Іжмаш»
У 1982 годзе быў праведзены рэстайлінг — з'явіліся дзверы з патопленымі ў філёнгі ручкамі і чорная фарбаваная рашотка радыятара. Новая мадыфікацыя атрымала пазначэнне «Масквіч-412ІЭ-028». Прыкладна ў той жа час кузаў седана быў уніфікаваны з пікапам і комбі па канструкцыі сілавых элементаў, атрымаўшы «сярэднія» ланжэроны — узмацняльнікі падлогі салона, якія злучаюць пярэдні і задні падрамнікі.
Паўднёвы камень
Паходжанне назвы
Першапачаткова камень называлі «Гаяр эль-Кіблі», што ў перакладзе на беларускую мову азначае «камень поўдня», у далейшым арабы пераназвалі яго ў «Гаяр эль-Габла» — камень, адарваны ад матчынага масіва. На шматлікіх мовах свету другая назва гучыць як «камень цяжарнай жанчыны».
Масквіч-412
М-412 вытворчасці «Іжмаш»
Экспартаваліся іжэўскія аўтамабілі разам з маскоўскімі і пад тымі ж брэндамі. Пікап «Іж-2715» прадавалі ў Фінляндыі як «Elite PickUp», так як базавы седан быў там вядомы як «Elite 1500».
Паўднёвы камень
Памеры і вага
Паўднёвы камень знаходзіцца ў Баальбеку ў Ліване на прыкладна за 900 м ад храма Сонца (храма Юпітэра). Яго нахіл да гарызонту складае вугал каля 30°.
Каменны блок, які складаецца з вапняку, не з'яўляецца паралепіпедам, даўжыня блока 20,31—20,76 м, шырыня — 4 м унізе і 4,14—5,29 м уверсе, вышыня — 4,21-4,32 м. Пры шчыльнасці 2,6-2,8 г/см³ вага складае трохі больш за 1000 т. Паўднёвы камень паводле габарытаў і масы пераўзыходзіць трылітоны, размешчаныя ў падмурку храма Сонца, вага кожнага з якіх ацэньваецца ў 800 т.
Прызначэнне
Паводле меркавання некаторых навукоўцаў Паўднёвы камень прызначаўся для храма Сонца. Ён разам з трылітонамі павінен быў размяшчацца ў падмурку храма. Паводле меркавання іншых даследчыкаў, такі каменны блок мог паслужыць асновай для стварэння абеліска. Прызначэнне гэтага каменя, як і спосаб яго вырабу і перамяшчэння, з'яўляюцца прадметамі спрэчак на працягу шматлікіх гадоў. Паводле падлікаў, каб ссунуць Паўднёвы камень спатрабіцца адначасова прыкласці сілу 40 тысячам чалавек. У месцы, у якім ён размяшчаецца, размясціць такую колькасць людзей праблематычна, роўна як і кіраваць усімі імі. Пра тое як старажытныя выдзеўблі і апрацавалі такі кавалак пароды, таксама высунута некалькі версій, але ўсе яны застаюцца спрэчнымі.
Пажаскі корпус
Пажаскі корпус (Пажеский корпус; Corps des Pages) — ваеннае вучылішча ў імператарскай Расіі, якое рыхтавала сыноў арыстакратыі і вышэйшага афіцэрства да ваеннай службы, як Імператарская школа юрыспрудэнцыі да дзяржаўнай службы. Сучаснымі адпаведнікамі Пажаскага корпуса і іншых імператарскіх ваенных вучылішч можна лічыць сувораўскія ваенныя вучылішчы.
Гісторыя
Пажаскі корпус заснаваны ў 1759 годзе ў Санкт-Пецярбургу як вучэбна-выхаваўчая школа пажоў і камерных пажоў. Праз патрэбу ў належна падрыхтаваных афіцэрах для гвардзейскіх часцей, у 1802 годзе Пажаскі корпус рэарганізаваны ў навучальную ўстанову, падобную да кадэцкіх школ. У Корпус прымалі сыноў спадчыннага дваранства Расіі, а таксама сыноў вышэйшых афіцэраў, у званнях ад генерал-лейтэнанта і віцэ-адмірала, а таксама ўнукаў поўных генералаў і адміралаў. У 1802 годзе навучальны план Пажаскага корпуса быў зменены і пазней грунтаваўся на ідэалах Ордэна Святога Іаана.
У 1810 годзе вучылішча пераведзена ў палац Суверэннага ордэна святога Іаана Іерусалімскага, таксама вядомы як Варанцоўскі палац. Корпус размяшчаўся ў гэтым месцы Санкт-Пецярбурга болей за сто гадоў, да бальшавіцкага перавароту ў 1917 годзе.
У перыяд рэформ ваеннага вучылішча ў 1860-х гадах Пажаскі корпус ператвораны ў сямікласную навучальную ўстанову, прычым першыя пяць класаў былі падобныя да ваеннай гімназіі, а два астатнія -- да ваеннага вучылішча. Ад 1885 года Пажаскі корпус меў сем агульных класаў, дзе вучні вывучалі тыя ж навукі, што і ў кадэцкіх школах, і два спецыяльныя класы, дзе выкладалі ваенную навуку і правазнаўства. Да 1880-х гадоў былі асобныя аддзелы пяхоты, кавалерыі і артылерыі.
Пажаскі корпус быў адзіным, сярод каля дваццаці, ваенным вучылішчам, дзе рыхтавалі афіцэраў для ўсіх родаў войскаў. Астатнія рыхтавалі афіцэраў пэўных родаў войскаў — кавалерыі, пяхоты, артылерыі, інжынераў, казакоў, тапаграфічнай службы і г. д. Большасць выпускнікоў паступалі ў Расійскую імператарскую армію афіцэрамі, меншасць — на дыпламатычную або дзяржаўную службу.
Жыццё ў Пажаскім корпусе
Пажаскі корпус, як і іншыя расійскія ваенныя навучальныя ўстановы, меў жорсткі рэжым для сваіх кадэтаў. Цялесныя пакаранні прадугледжвалі біццё розгамі нават за нязначныя правіны, здзекі над малодшымі вучнямі з боку старэйшых былі звычайнай з’явай.
У мемуарах Пётр Крапоткін падрабязна апаведзена пра дзедаўшчыну і іншыя злоўжыванні, чым Корпус стаў сумна вядомы. Пры гэтым, адукацыя была адносна высокага ўзроўню з курсамі матэматыкі, моў, прыродазнаўчых навук і ваенных дысцыплін.
Прыдворная роля і прывілеі
Студэнты служылі на ратацыйнай аснове як пажы пры двары і пры цырымоніях, у тым ліку ў прысутнасці членаў імператарскай сям'і.
Выпускнікі Пажаскага корпуса мелі ўнікальны прывілей паступаць у полк па ўласным жаданні, незалежна ад наяўных вакансій (аднак, паводле этыкету, папярэдне патрабавалася згода камандзіра часці). Ужо як дзейныя афіцэры, яны насілі на левым баку кіцеля знак Пажаскага корпуса на ўзор крыжа ордэна Святога Яна.
Па заканчэнні вучобы кадэты атрымлівалі званне падпаручніка (карнета ў кавалерыі). Тых, хто аддаў перавагу службе дыпламатам або дзяржаўным чыноўнікам, узводзілі ў чыны 10, 12 і 14 класаў.
Уніформа
Пажаскі корпус меў шэраг уніформы для розных мэт. Самай эфектнай была ўрачыстая, якую насілі на прыдворных мерапрыемствах, яна складалася са спічастага шлема з белым плюмажам, цёмна-зялёную тунікі, упрыгожанай залатой тасьмой спераду, белых брыджаў і высокіх ботаў.
Are You Experienced
«Are You Experienced» ― дэбютны альбом гурта «». Альбом паказаў найвышэйшае майстэрства Джымі Хендрыкса як гітарыста-наватара, кампазітара і зрабіў яго суперзоркай.
Альбом стаў нумарам 2 у хіт-парадзе Вялікабрытаніі, уступіўшы першае месца альбому «The Beatles» «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band».
Для амерыканскай версіі альбома была зменена вокладка, парадак і склад кампазіцый. «Red House», «Can You See Me» і «Remember» былі прыбраныя, замест іх дабаўлены тры сінглы: «Purple Haze», «» і «The Wind Cries Mary». Пасля таго як бацька Джымі Эл Хендрыкс адсудзіў правы на запісы сына, «Are You Experienced» быў перавыдадзены на студыі «Universal Records Worldwide».
Свята-Троіцкая царква (Кірыліна)
Свята-Троіцкая царква — стараверскі храм у в. Кірыліна Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў пачатку XX стагоддзя на паўднёвай ускраіне вёскі з дрэва як стараабрадніцкая.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана адзіным прамавугольным зрубам, пастаўленым на бутавы падмурак і накрытым двухсхільным дахам. У цэнтры дах над франтальным фасадам завершаны двух’яруснай (васьмярык на чацверыку) званіцай з цыбулепадобнай галоўкай на гранёным барабане, над алтарнай часткай — макаўка. Неашаляваныя брусчатыя сцены прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі ў фігурных ліштвах, расчлянёны ў прасценках брусамі-сцяжкамі. Уваход аформлены двухсхільным пакрыццём.
У інтэр’еры абраз «Маці Божая Адзігітрыя» (пачатак XIX стагоддзя).
Зарына Капусціна
Зарына Капусціна (нар., Магілёў, Беларусь) — беларуская футбалістка, паўабаронца. Выступала ў нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
З’яўляецца выхаванкай мясцовай СДЮШАР-7. Гуляла за сталічны РДВАР, сезон-2018 правяла ў польскім AZS PWSZ з Бяла-Падляскі. У 2021—2022 гадах выступала за магілёўскі «Днепр» (50 матчаў, 23 галы). У 2023 годзе падпісала кантракт з мінскім «Дынама».
NGC 7302
NGC 7302 (іншыя абазначэнні — IC 5228, PGC 69094, MCG -2-57-13) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канфедэратыўная Ірландыя
Канфедэрацыя Ірландыя (Cónaidhm Chaitliceach na hÉireann) — перыяд ірландскага самакіравання паміж Ірландскім паўстаннем 1641 года і заваяваннем Ірландыі Кромвелем у 1649 годзе. На працягу гэтага перыяду дзве траціны Ірландыі знаходзілася пад кіраваннем Ірландскай каталіцкай канфедэрацыі, таксама вядомай як «Канфедэрацыя Кілкені» (па назве яе галоўнага горада — Кілкені). На астатняй тэрыторыі існавалі анклавы пад уладай пратэстантаў (Ольстэр, Манстэр, Лестэр), захопленыя лаяльнымі раялісцкімі войскамі падчас Вайны трох каралеўстваў. Канфедэратам не ўдалося супрацьстаяць наступу англійскай арміі падчас канфлікту 1642—1649 гадоў, вядомага як Ірландскія канфедэратыўныя войны, таму ў 1648 годзе яны далучыліся да раялістаў супраць марыянетачнага парламента.
Ізін
І́зін (, Изин) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малоткавіцкага сельсавета.
Да 22 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Завідчыцкага сельсавета.
Ксенія Сяргееўна Кубічная
Ксенія Кубічная (нар., Магілёў, Беларусь) — беларуская футбалістка, паўабаронца. Выступала ў нацыянальнай зборнай Беларусі.
Сістэма адліку
Сістэ́ма адлі́ку – сістэма, якая складаецца з сістэмы каардынат і сістэмы вымярэння часу (гадзінніка). Сістэма адліку дазваляе вызначыць палажэнне цела ў прасторы і момант часу, калі яно займае гэтае палажэнне (у ідэале – любога цела ў любы момант часу).
Ксенія Сяргееўна Кубічная
Клубная кар’ера
З’яўляецца выхаванкай магілёўскай СДЮШАР-7, з 2012 па 2018 гады гуляла ў складзе РГУАРа, у сезоне-2019 была футбалісткай «Іслачы». У пачатку сезону-2020 перайшла ў ЖФК «Мінск». У пачатку 2021 года перайшла ў расійскую каманду «Разань-ПДВ», за якую згуляла 9 матчаў у чэмпіянаце Расіі. Затым зноў вярнулася ў «Мінск», а ў пачатку 2022 года адправілася ў гішпанскую «Сарагосу», дзе, на жаль, атрымала траўму, пасля якой аднаўлялася на працягу доўгага часу. У снежні 2022 года падпісала кантракт з мінскім «Дынама».
Сістэма адліку
Праз абстрактнасць паняццяў «пункт», «прамая» і «момант» у рэальнасці пачатак каардынат і напрамкі васей звязваюцца з пэўным целам, а пачатак адліку часу – з пэўнай падзеяй.
З пераходам ад аднае сістэмы адліку да іншай можа змяняцца радыус-вектар (каардынаты) пункта і момант часу. Адлегласць між двума аб'ектамі ў прасторы і між дзвюма падзеямі ў часе ў класічнай фізіцы не залежаць ад сістэмы адліку.
Усе сістэмы адліку з'яўляюцца кінематычна эквівалентнымі. Гэта значыць, што рух цела можна апісаць аднымі і тымі ж формуламі, незалежна ад сістэмы адліку, у якой ён разглядаецца. Пры гэтым кінематычныя характарыстыкі руху (перамяшчэнне, хуткасць, паскарэнне) з пераходам ад аднае сістэмы адліку да іншай могуць змяняцца.
З пункту гледжання дынамікі сістэмы адліку падзяляюцца на інерцыяльныя і неінерцыяльныя. У інерцыяльных сістэмах выконваецца закон інерцыі (першы закон Ньютана). Гэты ж закон пастулуе наяўнасць хаця б адной інерцыяльнай сістэмы. Інерцыяльнымі будуць таксама ўсе сістэмы, што рухаюцца адносна інерцыяльнай без паскарэння (з пастаяннай хуткасцю). Усе іншыя сістэмы (гэта значыць, якія рухаюцца з паскарэннем адносна інерцыяльных) з'яўляюцца неінерцыяльнымі. Законы механікі ў неінерцыяльных сістэмах таксама дзейнічаюць, але ў іх уносяцца папраўкі, што ўлічваюць неінерцыяльнасць сістэмы адліку.
Poiana
Poiana  — род млекакормячых сямейства Viverridae. Род распаўсюджаны ў краінах Заходняй і Цэнтральнай Афрыкі. Родавая назва паходзіць ад Fernando Pó, старой назвы вострава Біёка, на якім быў злоўлены першы вядомы асобнік.
Марфалогія
Сярэдняя даўжыня галавы і цела 384 мм, сярэдняя даўжыня хваста 365 мм.
Агульны колер цела ад светла-карычнева-шэрага да іржава-жоўтага. Футра пакрыта плямамі і палосамі, колер якіх ад цёмна-карычневага да чорнага. некаторыя асобіны маюць чарговыя шырокія і вузкія чорныя палосы на хвасце, тады як іншыя асобіны маюць толькі шырокія палосы. Гэты род адрозніваецца ад роду Prionodon тым, што плямы маюць меншыя памеры і не праяўляюць тэндэнцыю аб'ядноўвацца ў групы або поласы, за выключэннем абласцей галавы і плячэй. Ён таксама адрозніваецца ад іх, і нагадвае Genetta, тым, што мае вузкія голыя лініі на падэшве кожнай з задніх лап.
Паводзіны, жыццёвы цыкл
Гэта жывёлы лесу, вядуць начны лад жыцця. Будуюць круглае гняздо з зялёнай масы, у якой некалькі асобін спіць на працягу некалькіх дзён, а затым пераходзяць на новае месца і будуюць новае гняздо. Гнёзды, па меншай меры за два метры над зямлёй, хоць, як правіла, вышэй. Ежу складаюць арэхі колі, іншыя раслінныя матэрыялы, насякомыя і маладыя птушкі. Можа быць два вывадки ў год па дзве-тры асобіны ў памёце. У няволі Poiana richardsonii жыла 5 гадоў і 4 месяцы.
Герб Шатландыі
Каралеўскі герб Шатландыі (Royal Arms of Scotland) — афіцыйны герб шатландскага караля з дня яго зацвярджэння ў XII стагоддзі і да ўваходжання  Каралеўства Шатландыя, згодна з  Актам аб Уніі 1707 г ., у Каралеўства Вялікабрытанія. Па гэты дзень афіцыйна выкарыстоўваецца як дзяржаўны сімвал Шатландыі і змешчаны на шчыце герба Вялікабрытаніі разам з гербамі Англіі і Ірландыі.
Вольскі сельсавет
Во́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Воля.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года як Кулянскі сельсавет у складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Манцякоўскага і Поланскага сельсаветаў, цэнтр — вёска Куляны. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пружанскага раёна, за выключэннем 5 населеных пунктаў (вёскі Авечыцы, Манцякі, Мелехавічы, Пічукі і Церахавічы), якія былі перададзены ў склад Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. 12 ліпеня 1963 года ў склад сельсавета з Ружанскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Байкі, Блізная, Воля, Галавічна, Карасі, Малочкі і Манчыкі), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Воля, сельсавет перайменаваны ў Вольскі. 16 красавіка 1973 года сельсавет перайменаваны ў Ружанскі, цэнтр перанесены ў гарадскі пасёлак Ружаны (адначасова Ружанскі сельсавет перайменаваны ў Паўлаўскі). 1 снежня 2009 года Ружанскі сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Ружанскага пассавета, які 29 мая 2015 года рэарганізаваны ў сельсавет.
Валенсія (тайфа)
Тайфа Валенсія (Taifa de Valencia) — сярэднявечная мусульманская дзяржава на ўсходзе сучаснай Іспаніі, якая існавала на працягу чатырох часавых інтэрвалаў: 1010-1065, 1075-1099, 1145-1147 і 1229-1238 гадах. Затым тайфа была заваявана Арагонам.
Пасля распаду Кордаўскага халіфата ўладу ў Валенсіі захапілі правадыры сакаліба з ліку набліжаных да аль-Мансура — Мубарак і Музафар. Пазней яны таксама былі зрынуты сакаліба, якія фармальна прызналі ўладу спачатку эміра Тартосы, затым эміра Дэніі.
У 1021 годзе Абд аль-Азіз, унук аль-Мансура, прадстаўнік клана Амірыдаў, зрынуў з дапамогай рабоў-афрыканцаў сакалібскага эміра і кіраваў у Валенсіі на працягу 40 гадоў. Пасля яго смерці Амірыды кіравалі Валенсіяй яшчэ некаторы час. У 1085 годзе яна была перададзена былому эміру Таледа Ях'і аль-Кадзіру, а з 1087 года Валенсія фактычна знаходзіўся пад уладай Сіда Кампеадора, які заваяваў яе як вайскавод эміра Сарагосы, але ў 1094 годзе ператварыў яе ў сваё асабістае ўладанне.
NGC 7303
NGC 7303 (іншыя абазначэнні — PGC 69061, UGC 12065, MCG 5-53-4, ZWG 495.5, KAZ 293, IRAS22292+3042) — спіральная галактыка (Sbc) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Людвіг Майднер
Людвіг Майднер (Ludwig Meidner;, Бярутаў, Сілезія — , ) — нямецкі мастак і пісьменнік, прадстаўнік экспрэсіянісцкага кірунку ў мастацтве.
Біяграфія
У 1901—1902 гадах вучыўся на муляра. У 1903—1905 гадах вучыўся ў імператарскай школе мастацтваў у Брэслаў (цяпер Уроцлаў). Пасля заканчэння пераязджае ў Берлін. У 1906—1907 гадах вучыўся ў Акадэміі Жуліяна і ў Акадэміі Кармон у Парыжы, сябраваў з Мадыльяні. У 1911 годзе — супрацоўнік часопіса Die Aktion. У 1912 годзе заснаваў сумесна з Янтур і са Штайнгардам мастацкую групу «Патэтыкі». У 1914 годзе член берлінскай групы «Свабодны сецэсіён». У 1916—1918 гадах — на фронце. У 1918—1921 гадах — член «Рабочага савета для мастацтва» і «Лістападаўскай групы». У 1924—1925 гадах выкладаў у Студыі-атэлье жывапісу і пластыкі ў Берліне. У 1935 годзе пераязджае ў Кёльн.
Законы Кеплера
Зако́ны Ке́плера — тры законы, якія апісваюць рух планет Сонечнай сістэмы. Эксперыментальна адкрыты ў пачатку XVII ст. нямецкім астраномам Іаганам Кеплерам на падставе аналізу назіранняў Ціха Браге.
З пэўнымі папраўкамі, законы Кеплера ўжывальныя для апісання руху любых нябесных цел пад дзеяннем гравітацыі. Законы Кеплера былі адкрыты эмпірычным шляхам, але яны даказваюцца матэматычна на аснове законаў Ньютана і закона сусветнага прыцягнення, якія былі адкрыты пазней. Для іх устанаўлення І. Ньютанам законы Кеплера адыгралі значную ролю.
Першы закон Кеплера
Планеты рухаюцца па эліпсах, у адным з фокусаў якога знаходзіцца Сонца.
Форма эліпса і ступень яго падабенства з акружнасцю характарызуецца дачыненнем, дзе c — адлегласць ад цэнтра эліпса да яго фокуса (факальная адлегласць), a — вялікая паўвось. Велічыня e завецца эксцэнтрысітэтам эліпса. Пры c\to0 эліпс ператвараецца ў акружнасць. Калі e\to1, то эліпс ператвараецца ў простую.
Другі закон Кеплера
За роўныя адрэзкі часу радыус-вектар планеты выпісвае фігуры аднолькавай плошчы.