cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мы ідзём шырокімі палямі
Гісторыя
Флаўмэ, сям’я якога эмігравала з Расеі ў Латвію пасля Грамадзянскай вайны, навучаўся на філалагічным факультэце Латвійскага ўніверсітэта, быў удзельнікам студэнцкага таварыства «Рутэніі». У аснову маршу РВА ён паклаў свой верш «Той, хто верны нашаму дэвізу» (Тот, кто верен нашему девизу), апублікаваны ў Рызе ў 1939 годзе ў паэтычным зборніку «Сьпеўнік Рутэніі» (Тот, кто верен нашему девизу). Паводле гісторыка Барыса Раўдзіна, песня ў паэтычным і зместавым плане лепшая за больш раннія маршы расейскіх калябарацыяністаў. Немцы распаўсюджвалі тэкст маршу на ўлётках і плакатах. У зборніку «Сьпеўніку добраахвотніка» (Песенник добровольца), выдадзеным у 1943 годзе ў Нарве, былі апублікаваныя ноты. Упершыню песня прагучала 22 жніўня 1943 года на пскоўскім радыё падчас параду, у якім удзельнічала першая гвардзейская брыгада РВА. Дзеяч Народна-працоўнага саюзу Расціслаў Палчанінаў, які наведаў акупаваны Пскоў у 1943 годзе, успамінаў, што пасля прыезду ў мястэчка генерала Уласава мясцовы радыёвузел штодзень граў марш РВА.
Пад канец 1944 году на старонках газеты РВА «Заря» (Заранак) была апублікаваная песня пад назвай «Мы идём...» (Мы ідзём).
У 1945 годзе падчас Пражскага паўстання Першая дывізія РВА падняла бела-сіне-чырвоны сцяг, выступіўшы супраць Нямеччыны. У ейным маршы тады зьявіўся новы куплет:
Па вайне
Песню выконвалі хор «Валаам», расейскі РСК-гурт «М.Д.П.», гурт «Садко».
Расейскі філосаф Ігар Чубайс у 2016 годзе казаў, што марш РВА яму «карцее слухаць яшчэ і яшчэ» (хочется слушать ещё и ещё).
Мастацкасць
У мелодыі выразна адчуваецца савецкі ўплыў, акрамя таго, аўтар тэксту Анатолій Флаўмэ ўжывае слова «таварыш» (товарищ), звяртаючыся да слухача. У той жа час уласаўцы абяцаюць перамагчы «чырвоны гвалт» (красное насилье) і «будаваць новую Расею» (строить новую Россию). У тэксце адчуваецца фаталізм — згадваюцца «сціхнутыя пажарышчы» (тлеющих пажарищ), «грозныя бедствы» (грозных бедствий), «суровая вайна» (суровая война). Падчас напісання дадзенай песні Флаўмэ перапрацаваў адзін са сваіх даваенных вершаў. Ніжэй прыведзеныя ўрыўкі з песьні і таго даваеннага верша.
Марш вперёд, железными рядами В бой за Родину, за наш народ! Только вера двигает горами, Только смелость города берёт!
Что бы в жизни ни случилось с нами, — Будем с верою глядеть вперёд, Ибо вера двигает горами, Ибо смелость города берёт!
Аўтарам музыкі пазначаны Міхаіл Давыдаў, хаця гэта мелодыя папулярнай «Песні пра Радзіму» (Песня о Родине) Ісака Дунаеўскага т Васілія Лебедзева-Кумача («Шырака краіна мая родная...» (Широка страна моя родная...), 1936). Параўнаць таксама можна з «Песняй абаронцаў Масквы» (Песня защитников Москвы; 1941), яны блізкія тэкстам:
Палац культуры імя Чкалава (Новасібірск)
'''Палац культуры і творчасці імя В. П. Чкалава''' — дом культуры, размешчаны ў Дзяржынскім раёне Новасібірска. Пабудаваны ў 1970 годзе па праекце беларускага архітэктара Міхаіла Пірагова.
Гісторыя
У 1965 годзе ў Дзяржынскім раёне Новасібірска пачалося ўзвядзенне ПК, ініцыяванае кіраўніцтвам Новасібірскага авіяцыйнага завода імя Чкалава.
У 1970 годзе адбылося адкрыццё палаца культуры.
Першапачаткова было арганізавана 4 аддзела: мастацкі, навукова-тэхнічны, культмасавы і дзіцячы. У ПК Чкалава з клуба імя Калініна былі пераведзены некаторыя самадзейныя калектывы: хор савецкай песні М. Т. Папова, духавы аркестр В. І. Парфіновіча, цырк на сцэне А. І. Гуліна, ансамбль песні і танца «Ваталінка».
11 красавіка 1987 года ў ПК Чкалава праходзіў першы новасібірскі рок-фестываль, на якім, у прыватнасці, выступаў гурт «Nautilus Pompilius». Першая частка альбома «Ні каму ні кабельнасць» — запіс выступу музычнага калектыву з гэтага канцэрта. На тым жа фестывалі, 12 красавіка 1987 года, упершыню выступіла «Грамадзянская абарона».
Дацэнт
Дацэнт (ад docens, docentis «навучальны»; Docent) — вучонае званне і пасада ў вышэйшых навучальных установах многіх краін свету. У беларускай сістэме акадэмічнай іерархіі дацэнт размешчаны ніжэй за прафесара і вышэй за старшага выкладчыка. Як правіла, умовай заняцця пасады дацэнта і атрымання аднайменнага звання з’яўляецца наяўнасць у асобы навуковай ступені.
Беларусь
Вучонае званне дацэнта ў Беларусі прысвойваецца Вышэйшай атэстацыйнай камісіяй Рэспублікі Беларусь па падставе разгляду Экспертнымі саветамі ВАК і Прэзідыумам ВАК атэстацыйных спраў і хадайніцтваў вучоных саветаў устаноў вышэйшай адукацыі і навукова-даследчых устаноў.
Да саіскальніка вучонага звання выстаўляецца шэраг умоў: наяўнасць вучонай ступені як мінімум кандыдата навук, адпаведны стаж, навукова-метадычная і публікацыйная актыўнасць і інш.
Саіскальнік звання павінен працаваць бесперапынна не менш аднаго года ва ўстанове вышэйшай адукацыі, якая прадстаўляе яго да вучонага звання, а ў выпадку сумяшчальніцтва — двух семестраў запар або двух семестраў, раздзеленых не больш чым адным семестрам на пасадах рэктара, прарэктара, вучонага сакратара, дэкана і яго намесніка, загадчыка кафедры, начальніка вучэбнай часткі, прафесара, дацэнта і інш.
Вучонае званне дацэнта прысвойваецца асобам, якія, як правіла, маюць вучоныя ступені доктара або кандыдата навук, якія ажыццяўляюць (у тым ліку па сумяшчальніцтве) навукова-педагагічную дзейнасць і:
У заходняй сістэме беларускай пасадзе і вучонаму званню дацэнта прыкладна адпавядае пасада і званне асацыяванага прафесара.
Спецыяльнасці
Спецыяльнасці, па якім прысвойваецца навуковае званне дацэнта ў Рэспубліцы Беларусь:
Бітва пры Куіта-Кванавале
Бітва пры Куіта-Кванавале, таксама Квіта-Кванавале (Batalha de Cuito Cuanavale) — вырашальная ваенная кампанія ў ходзе грамадзянскай вайны ў Анголе і паўднёваафрыканскай Пагранічнай вайны (вайны за незалежнасць Намібіі). Лічыцца найбуйнейшай бітвай на афрыканскім кантыненце з часоў Другой сусветнай вайны.
Бакі і мэты
Падчас бітвы адбылося сутыкненне паміж узброеныямі сіламі найбуйнейшых палітычных груповак краіны: МПЛА (фактычна была кіруючай партыяй Анголы), падтрыманай Кубай і СССР, і УНІТА, падтрыманай з боку ПАР.
МПЛА, якая імкнулася захапіць асноўныя аператыўныя базы УНІТА ў Джамбе і Мавінгу, змагалася пры шырокай падтрымцы аднаго з бліжэйшых ваенных саюзнікаў сацыялістычнай Анголы, Савецкага Саюза. Да іх сіл далучыўся шэраг кубінскіх танкавых і механізаваных падраздзяленняў, якія ўпершыню сталі больш непасрэдна ўдзельнічаць у баявых дзеяннях у рамках інтэрвенцыі Кубы. Таксама паскорыліся пастаўкі савецкага ўзбраення для ўрадавай ангольскай арміі, у тым ліку больш за сто танкаў Т-62 і баявых самалётаў, адкамандзіраваных са стратэгічнага рэзерву краін Варшаўскага дагавора.
Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка, якая мела агульную мяжу з Анголай праз паласу Капрыві — спрэчную тэрыторыю Паўднёва-Заходняй Афрыкі (цяперашняя Намібія), была перапоўнена рашучасці не дапусціць, каб МПЛА ўзяла пад свой кантроль поўдзень краіны. Гэта магло прывесці да таго, што партызаны SWAPO (групоўкі, якая змагалася за незалежнасць ад ПАР) пачнуць дзейнічаць і ў гэтым рэгіёне.
Ход падзей
Баі праходзіла паблізу важнага ваеннага аэрадрома Куіта-Кванавале і прылеглага да яго невялікага аднайменнага горада. Пасля шэрагу няўдалых спробаў захапіць населены пункт ў 1986 годзе, восем брыгада МПЛА ў жніўні 1987 года распчалі аперацыю «Прывітанне кастрычніка» (Operação Saludando Octubre). Урадавыя сілы рухаліся ў бок асноўных аператыўных баз УНІТА ў Джамбе і Мавінгу. Ваенная акцыя ангольскіз урадавых сіл заахвоціла паўднёваафрыканскіх вайскоўцаў прыняць меры для ўмацавання абароны Джамбы і пачаць аперацыю «Модулер» (Operation Moduler).
Фарміраванні МПЛА мелі нізкую дысцыпліну, але былі добра абсталявана. Асноўную ролю ў процідзеянні паўднёваафрыканцам згуляла кубінская авіяцыя. Часці арміі сацыялістычнай Анголы часта аказваліся ў тактычным акружэнні і знішчаліся ў ходзе сутыкненняў з механізаванымі падраздзяленнямі паўднёваафрыканцаў, неслі значныя страты, і таму прыпынілі аперацыю. У гэты момант паўднёваарфканцы атрымалі шанец узяць Куіта-Кванавале, але таксама прыпынілі наступленне. Справа ў тым, што ваеннае камандаванне ПАР мела палітычны імператыў пазбягаць ахвяр, дзе гэта магчыма, атрымаўшы загад не браць гарады, калі іх нельга было ўзяць без бою. Таму паўднёваафрыканская армія не распачала ніякіх спробаў развіць сваю перавагу і захапіць горад, бо не жадала ўступаць у гарадскія баі.
Наступствы
Бітва пры Куіта-Кванавале паклала пачатак трохбаковым перамовам пры пасярэдніцтве Злучаных Штатаў. Па выніку мірнага працэсу ўдзельнікі канфлікту падпісалі ў г. Нью-Ёрк дагавор, па якім Куба і ПАР згарнулі сваю ваенную прысутнасць у Анголе і Намібіі. Апошняя, дзякуючы гэтаму, атрымала незалежнасць.
Пётр Яфімавіч Пракопаў
Пётр Яфімавіч Пракопаў (, Старая Мілееўка,  — ) — беларускі вучоны ў галіне агульнага земляробства і раслінаводства. Член-карэспандэнт АН БССР (1950), доктар сельскагаспадарчых навук (1960), прафесар (1963). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1968).
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1931 годзе. З 1946 года і з 1953 года — у Інстытуце сацыялістычнай сельскай гаспадаркі АН БССР, з 1950 года — у Міністэрстве сельскай гаспадаркі БССР (з 1961 года — начальнік упраўлення). З 1969 года працаваў загадчыкам аддзела севазваротаў і апрацоўкі глебыу Беларускага НДІ земляробства. У 1961—1969 гадах — старшыня Беларускага навуковага таварыства сельскай гаспадаркі. З 1974 года — навуковы кансультант Беларускага НДІ земляробства.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па ўкараненні ў сельскагаспадарчую вытворчасць найбольш рацыянальных севазваротаў і эфектыўных прыёмаў апрацоўкі дзярнова-падзолістых глеб, па прадукцыйнасці сельскагаспадарчых культур. Абагульніў вынікі даследаванняў па скарыстанні ва ўмовах Беларусі прамежкавых культур і занятага папару.
Сярод апублікаваных прац:
NGC 4568
NGC 4568 (іншыя абазначэнні — UGC 7776, IRAS12340+1130, MCG 2-32-152, VCC 1676, ZWG 70.188, VV 219, KCPG 347B, PGC 42069) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзмітравічы
Дзмі́травічы (, Дмитровичи) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 22 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Беразіно, за 125 км ад Мінска, на рацэ Брусята. Праз вёску пралягае аўтамабільная дарога.
Кнігавыдавецкая дзейнасць Францыска Скарыны
Францыск Скарына — выдатны дзеяч беларускай культуры XVI стагоддзя. З яго імем звязана з’яўленне і развіццё кнігавыдання ва ўсходнеславянскіх землях. Сваёй дзейнасцю першадрукар шмат у чым прадвызначыў асноўныя шляхі развіцця прагрэсіўнай беларускай літаратуры XVI і XVII стагоддзяў. Скарына вядомы за межамі нашай радзімы, а літаратура аб ім у выглядзе асобных даследаванняў, шматлікіх артыкулаў і некалькіх мастацкіх твораў прадстаўлены на многіх мовах свету: беларускай, рускай, украінскай, чэшскай, польскай, нямецкай, французскай і іншых. Яго кнігавыдавецкая дзейнасць адказвала патрабаванням і часу, і шырокіх слаёў беларускага насельніцтва, і, разам з тым, выказвала глыбокае арганічнае адзінства ўсёй ўсходнеславянскай культуры, якая была неад’емнай часткай духоўнай скарбніцы ўсіх еўрапейскіх народаў. Вучоны, пісьменнік, перакладчык, мастак, доктар філасофіі і медыцыны, гуманіст і асветнік Францыск Скарына ўчыніў значны ўплыў на развіццё многіх сфер беларускай культуры. Ён з’яўляецца нацыянальнай гордасцю беларускага народа і разам з тым гонарам ўсіх славян.
Кнігавыдавецкая справа Скарыны пачалася ў Празе. У канцы XVIII і пачатку XIX стагоддзя чэшскі вучоны Даброўскі ў шэрагу сваіх работ зрабіў спробу растлумачыць некаторыя пытанні, звязаныя з выдавецкай дзейнасцю Скарыны. У прыватнасці, закранаючы пытанне, чаму Скарына выбраў месцам кнігадрукавання Прагу, ён выказаў такое меркаванне, што будучы, магчыма, па веравызнанню католікам і карыстаючыся сімпатыяй польскага караля Сігізмунда I, Cкарына мог суправаджаць яго ў 1515 годзе на з'езд у Вену, адкуль мог быць пасланы каралём у Венецыю разам з пасламі, якія ехалі туды для перагавораў аб міры з туркамі. Там, у Венецыі, па меркаваннях Даброўскага, і набыў шрыфт для сваіх выданняў. Затым, вяртаючыся назад, ён спыніўся ў Празе і заснаваў тут сваю друкарню. Скарына мог поўнасцю разлічваць на поспех свайго намеру ў Празе, бо ў чэхаў у гэты час быў ужо гатовы пераклад бібліі, выданай ў Венецыі ў 1506 годзе, а ў самым горадзе былі вопытныя, праслаўленыя майстры кнігадрукарскай справы. Важна мець на ўвазе таксама тую акалічнасць, што Чэхія тады знаходзілася пад апекай Сігізмунда I у сувязі з малалецтвам чэшскага караля Людовіка. Калі ж Чэхія выйшла з-пад апекі караля польскага, Скарына пакінуў Прагу і пераехаў у Літву, дзе працягваў сваю дзейнасць па перакладу і выданню кніг. Да гэтага меркавання пазней далучыліся С. Б. Ліндэ і некаторыя іншыя даследчыкі.
З 1512 па 1517 год дзейнасць Францыска Скарыны невядома. Існуе думка, што на працягу гэтых пяці год ён займаўся медыцынскай дзейнасцю, вывучаў справу кнігадрукавання і падрыхтоўваў адкрыццё сваёй друкарні ў Празе. Яму патрэбна было прарабіць вялікую работу, каб дастаць старыя рукапісныя царкоўнаславянскія тэксты, зрабіць «русскія» шрыфты, знайсці людзей, якія валодалі тэхнікай кнігадрукавання.
Яго імя адшукаецца на старонках старой друкаванай кнігі. 6 жніўня 1517 года ў Празе выйшла ў свет славянская «Псалтыр», у прадмове да якой сказана: «... Я Франциск Скорина сын с Полоцка, в лекарских науках доктор, повелел есми Псалтырю тиснути русскими словами, а словенским языком...». Так пачалася кнігавыдавецкая дзейнасць Скарыны. Мэты і задачы выдавецкай яго дзейнасці — служэнне грамадскай справе — «посполитому доброму». У 1517 годзе ў Празе (чэшскай) Скарына развівае шырокую дзейнасць па перакладу і выданню бібліі на «русскую мову». Да нас дайшлі 23 біблейскія кнігі з яго прадмовамі, пасляслоўямі і тлумачэннямі. Выходзілі яны ў такім парадку: «Псалтирь», «», «Притчи», «Иисус сирахов» былі выданы ў 1517 годзе і склалі 646 старонак. У наступным 1518 годзе восем кніг зышлі з станка Скарыны: «Екклесиаст», «Песнь песней», «Премудрость», чатыры кнігі Царстваў — надрукаваны ў 1519 годзе з аб’ёмам 1052 старонак. Агульны загаловак паданы на тытульным лісце «Бытия». «Библия руска, — пісаў ён, — выложена доктором Франциском Скориною из славного града Полоцка, богу ко чти и людем посполитым к доброму научению».
Звяртае на сябе ўвагу той факт, што друкарня Скарыны ў Празе не была зарэгістравана: архівы Пражскага магістрата не далі ніякіх пэўных звестак аб яго выдавецкай дзейнасці тут у перыяд 1517—1519 гадоў. Таму дапушчальна меркаванне, што выданні Скарыны друкаваліся нелегальна. Але ў такім выпадку выказаная Даброўскім думка аб сувязі Скарыны з польскім каралём Сігізмундам, дзякуючы чаму ён нібыта сумеў арганізаваць кніжнае прадпрыемства ў Празе, не можа быць даказана.
Пасля 1519 года (паводле меркавання, у 1520 годзе) Ф. Скарына пераязджае з Прагі ў «столечное место» Вільна, дзе адкрывае друкарню ў доме віленскага бургамістра Якуба Бабіча. У 1525 годзе Скарына выдае «Апостол» і прыкладна ў гэты час (згодна сцвярджэнню Ст. Естрэйкера, у 1526—1527 гадах) «Малую подорожную книжицу» — зборнік рэлігійных і свецкіх твораў ад «Псалтыра» да «Соборника». У ёй былі адзначаны вясновае і восеньскае раўнадзенства, зімовае і летняе сонцастаянне, вылічаныя велікодныя святы, даты зацьменняў Сонца і Месяца. Кніга была адрасавана людзям духоўнага і грамадзянскага саслоўяў, якія па родзе сваёй дзейнасці павінны былі часта вандраваць і ў дарозе атрымліваць канфесійную і астранамічную інфармацыю, а пры неабходнасці прыгадаць і словы малітваў і псалмоў; «Апостал» (1525 год) — яго апошняя кніга. У склад апошняй уваходзілі:
Пасля напісання гэтых кніг Францыск Скарына імкнуўся завязаць зносіны з Масквой, але няўдала.
У Вільна Скарына выдаў усяго толькі дзве кнігі, на якіх, мяркуюць, і спынілася яго выдавецкая і літаратурная дзейнасць. У чым жа справа? Чаму ў Вільна Скарына не мог развіць такую інтэнсіўную работу па перакладу і выданню кніг, як гэта раней было ў Празе? Прабуючы адказаць на гэтае пытанне, некаторыя даследчыкі выказвалі свае меркаванні, што ў Вільна Скарына быў заняты галоўным чынам падрыхтоўкай да друку новых рукапісаў, але выдаць ён іх не мог, бо ў 1530 годзе тут адбыўся вялікі пажар, у агні якога нібыта згарэла і скарынаўская друкарня разам з падрыхтаванымі да друку рукапіснымі тэкстамі. У Вільна ўмовы для выдавецкай дзейнасці складваліся вельмі неспрыяльна. Магчымасці яго былі абмежаваны ў многіх адносінах, і перш за ўсё, яго працы перашкаджалі няспынныя судовыя праследаванні, якія прыносілі шмат клопатаў, непрыемнасцей. Па-другое, вядома, што Скарына выдаваў кнігі на сродкі сваіх мецэнатаў, у прыватнасці на сродкі двух заможных і ўплывовых членаў Віленскага гарадскога самакіравання. Аб гэтым сведчаць зробленыя Скарынаю прыпіскі да «Псалтири», «Иова», «Екклесиаста». Гэтыя асобы наўрад ці разумелі як след сапраўды вялікую і па масштабах і па свайму значэнню культурную дзейнасць Скарыны на карысць свайго народа. Хутчэй за ўсё яны ўзычалі яму матэрыяльную падтрымку ў першы час, зыходзячы з пэўных камерцыйных разлікаў. Але ў XVI стагоддзі кніжная справа яшчэ не прыносіла колькі-небудзь значных даходаў. Зацікаўленыя асобы маглі змяніць свае адносіны да першадрукара, пазбавіць яго матэрыяльнай дапамогі і абароны, без чаго ён не мог самастойна весці кніжную справу. Можа быць, менавіта таму ён і пакідае назаўсёды Вільна, пераязджае зноў ў Прагу.
У 1530 годзе ён быў запрошаны на працу ў Кенігсберг, але друкарская дзейнасць яго там не вызначана. За 2,5 гады пераведзена, адрэгавана, надрукавана звыш 2400 старонак тэкста, да таго ж упрыгожанага 49 гравюрамі і сотнямі заставак, загалоўных літар, літарак і іншых кніжных упрыгожванняў.
Выпушчаныя ім кнігі з’яўляюцца арыгінальнымі выданнямі і сведчаць аб самастойнасці выдаўца, аб яго ўласнай творчай ініцыятыве. Скарына быў арганізатарам і кіраўніком работы сваіх друкаванняў як у Празе, так і ў Вільні, забяспечваў іх вопытнымі майстрамі, мастакамі. Кнігавыдавецкая дзейнасць Скарыны мела выключна важнае значэнне ў гісторыі беларускай культуры.
Пётр Іванавіч Яшчарыцын
Біяграфія
Скончыў у 1941 годзе. З 1952 года дырэктар 11-га Дзяржаўнага падшыпнікавага завода ў Мінску, з 1962 рэктар і адначасова загадчык кафедрай БПІ, з 1976 выконваючы абавязкі, з 1977 акадэмік-сакратар Аддзялення фізіка-тэхнічных навук АН БССР.
Навуковая дзейнасць
Працы па пытаннях уплыву тэхналагічнай спадчыннасці на эксплуатацыйныя ўласцівасці дэталяў машын, тэхналогіі машынабудавання, пытанням удасканалення фінішных аперацый дэталяў, шліфаванню дэталяў, даўгавечнасці шліфаваных дэталяў, тэхналогіі вытворчасці падшыпнікаў качэння, надзейнасці транспартных прылад аўтаматычных ліній. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1963-67 і ў 1971-75 гадах.
Хмяльніцкая вобласць
У складзе вобласці 60 тэрытарыяльных грамад.
Парламент Егіпта
Парламент Егіпта — двухпалатны заканадаўчы орган, размяшчаецца ў Каіры, сталіцы Арабскай Рэспублікі Егіпет. У якасці заканадаўчай галіны урада Егіпта парламент прымае законы, сцвярджае агульную палітыку дзяржавы, агульныя планы эканамічнага і сацыяльнага развіцця, агульны бюджэт дзяржавы, кантралюе работу ўрада і мае паўнамоцтвы галасаваць за адстаўку Прэзідэнта Рэспублікі або зрушыць ўрад і прэм'ер-міністра з дапамогай вотуму недаверу.
Гісторыя
Першы парламент у Егіпце быў скліканы ў 1866 годзе, з тых часоў ён зведаў шэраг змен. За больш за 135 гадоў парламенцкай гісторыі Егіпта Парламент абіраўся 32 разы. Колькасць прадстаўнікоў — ад 75 да 458. У адпаведнасці з дзеючай канстытуцыяй Егіпта, Парламент складаецца з наступных двух заканадаўчых палат:
Парламент склікаецца на сэсію раз на дзевяць месяцаў кожны год — у асаблівых абставінах Прэзідэнт Рэспублікі можа склікаць пазачарговую сесію. Нягледзячы на рост паўнамоцтваў Парламента з моманту ўнясення паправак у Канстытуцыю 1980 года, паўнамоцтвы Парламента застаюцца недастатковымі для эфектыўнага балансу з паўнамоцтвамі Прэзідэнта краіны.
Ушкавычы
Ушкавычы (У́шковичі) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тэхналогія машынабудавання
Тэхналогія машынабудавання - вобласць навукі i тэхнікі, якая займаецца тэарэтычнымі даследаваннямі, праектаваннем і ўдасканаленнем тэхналагічных працэсаў вырабу дэталяў машын, тэхналагічнага абсталявання, аснашчэнню машынабудаўнічых цэхаў і зборкай вырабаў.
Прыклады напрамкаў тэхналогіі машынабудавання:
Шубіна (Сафонаўскі раён)
Шубіна (Шубино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 14 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 9 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 8 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вялікая Вержа. За 0,5 км на захад ад вёскі чыгуначная станцыя ''п.п. 14 км'' на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Бяленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Рэнэ Антуан Рэамюр
Рэнэ Антуан Рэамюр (René Antoine de Réaumur;  — ) — французскі прыродазнавец, член Парыжскай АН (1708).
Асноўныя працы ў галіне фізікі, заалогіі і інш. У 1730 апісаў вынайдзены ім спіртавы тэрмометр, шкала якога пазначалася кропкамі кіпення і замярзання вады і была падзелена на 80 градусаў (гл. Градус Рэамюра). У вобласці заалогіі асвятліў пытанні біялогіі грамадскіх насякомых і тлей, адносіны насякомых да раслін; удакладніў функцыі асобін пчалінай сям'і.
Меексі (воласць)
Меексі (Meeksi) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 143,5 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2009 года складала 695 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Меексі.
Хомына
Хомына (Хо́мина) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Южнае (Карагандзінская вобласць)
Южнае — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Каксунскай сельскай акругі. Код КАТА — 353253500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 621 чалавек (321 мужчына і 300 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 607 чалавек (300 мужчын і 307 жанчын).
Шыбальба
Шыбальба́ (Xibalbá) — назва апраметнай у мая, якая знаходзілася пад зямлёю. Назва ўзыходзіць да слова xibil (знікаць). Па паданнях мая, уладыкі Шыбальбы насылалі на людзей хваробы. Напрыклад, уладыкі Шыкірыпат і Кучумакік выклікалі крывацёкі ў людзей, Ах-Альпух і Ах-Алькала выклікалі жаўтуху (чуканаль), Шык і Патан выклікалі гарлавыя крывацёкі са смяротным зыходам у падарожнікаў.
Шыбальба была поўная пастак і небяспек. Нават дарога ў Шыбальбу была смяротна небяспечнай: па дарозе трэба было перасекчы раку, напоўненую скарпіёнамі, затым раку, напоўненую крывёю, і раку, напоўненую гноем. Затым падарожнік трапляў на скрыжаванне чатырох дарог, якія размаўлялі з мэтай спалохаць і падмануць падарожніка. Пераадолеўшы ўсе небяспекі, падарожнік трапляў у савет Шыбальбы, членамі якога былі ўладары Шыбальбы. Побач з імі сядзелі па-майстэрску выкананыя чучалы, каб прынізіць падарожнікаў, якія памыляючыся віталі манекенаў. Пасля прывітання падарожніку прапаноўвалі прысесці на лаву, якая на самай справе была распаленай плітой для гатавання ежы. Так уладыкі Шыбальбы забаўляліся са сваімі гасцямі перад тым, як адправіць іх на адно з смяротных выпрабаванняў.
У эпічным творы народа кічэ «Попаль-Вух» двайняты Хун-Ахпу і Шбаланке (дзеці Шкік, дачкі вышэйзгаданага Кучумакіка, якая панесла іх ад сліны чэрапа Хун-Хун-Ахпу) спускаюцца ў Шыбальбу і прыносяць у ахвяру яе уладароў, адпомсцiўшы за бацьку Хун-Хун-Ахпу і дзядзьку Вукуб-Хун-Ахпу.
Па міфах, Шыбальба складаецца з дзевяці слаёў або ўзроўняў. Уяўлялася змеепадобнаю пячорай ці гротам. Уваход быў — круты абрыў, меркавана, скала.
У Шыбальбе знаходзіліся так званыя «Дамы выпрабаванняў», дзе чалавека катавалі. Сама сутнасць Шыбальбы ў тым, каб цераз катаванні адлучыць душу чалавека ад цела. Усяго ўпаміналася пра пяць «Дамоў»: Дом Холаду, Дом Ягуара, Дом Лятучай Мышы (якім кіраваў Кама Соц, бог у абліччы лятучай мышы-вампіра), Дом Абсідыянавых Нажоў і Дом Цемры. У апошнім з іх і знаходзіліся вярхоўныя божаствы Шыбальбы.
Зямля Вільгельма II
Зямля Вільгельма II (англ.: Wilhelm II Land) — частка тэрыторыі Антарктыды, якая ляжыць паміж 87°43' і 91°54' усходняй даўгаты. Абмываецца морам Дэйвіса.
Вышыня ледніковага покрыва ў паўднёвай частцы Зямлі Вільгельма II перавышае 2000 м. Свабодны ад лёду толькі размешчаны на ўзбярэжжы пагаслы вулкан Гаўсберг вышынёй 369 м.
Зямля Вільгельма II была адкрыта ў лютым 1902 нямецкай экспедыцыяй Эрыха фон Дрыгальскага і названая ў гонар імператара Германскай імперыі Вільгельма II.
Нова-Якаўлевічы
Нова-Якаўлевічы (Ново-Я́ковлевичи) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Чэмэрынці
Чэмэрынці (Чемери́нці) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Таемныя віды на гару Фудзі
«Таемныя віды на гару Фудзі» — шаснаццаты раман Віктара Пялевіна, які быў напісаны ім у 2018 годзе і выйшаў 27 верасня таго ж года ў выдавецтве «Эксмо».
Сюжэт
Раман апавядае пра расійскага прадпрымальніка Даміяна Уліціна і яго стартап «Fuji experiences», сутнасць якога зводзіцца да продажу шчасця. Дакладней, які забяспечвае кліентам набор працэдур, эфект ад якіх гарантуе даўно забытае задавальненне ад жыцця. У паралельнай сюжэтнай лініі сяброўка галоўнага героя далучаецца да секты «Новых паляўнічых», якія практыкуюць «эзатэрычны фемінізм», які ўзыходзіць да вучэння адной з паслядоўніц Кастанеды. У фінальнай частцы рамана лёсы герояў чакана пераплятаюцца самым саркастычным чынам.
Меркаванні крытыкаў
У рамане «Таемныя віды на гару Фудзі» Вольга Амінава ўбачыла сатыру і на стартапераў з Сколкава, і на алігархаў, і на фемінізм, і на заходнюю (а можа, і агульначалавечую) сквапнасць.
Крытык Галіна Юзэфовіч ацаніла новы раман як «самы будысцкі» і «самы прамалінейны», але ўгледзела ў ім «мізагінічны душок», здольны «падсапсаваць уражанне ад рамана, ва ўсіх іншых адносінах яркага, яснага, абаяльнага і багатага мілымі „велькамі“ для даўніх прыхільнікаў творчасці пісьменніка».
Палітык Гаўрыіл Папоў лічыць, што Пялевін прыйшоў да правільнай «высновы аб тым, што неабходна змяніць сам падмурак сучаснай цывілізацыі. Неабходны глабальны перагляд усіх яе пастулатаў. Адмова ад засяроджвання на сваім „я“, ад грамадства спажывання. <>… перспектывы абяцае толькі <…> аб'яднанне таго лепшага, што далі сацыялістычная, калектывісцкая ідэалогія і анархісцкія, экзістэнцыяльныя ідэалогіі індывідуалізму».
Сілавенга
Сілавенга (Sillavengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 567 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 63 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 28060. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Germano d'Auxerre.
Герб Замбіі
Дзяржаўны Герб Замбіі быў прыняты 24 кастрычніка 1964 г., калі рэспубліка атрымала незалежнасць. Для герба Замбіі быў узяты за аснову герб Калоніі Паўночная Радэзія (назва Замбіі да 1964 года), які бярэ свой пачатак у 1927 годзе. Арол, намаляваны на гербе, - гэта сімвал свабоды, які ўяўляе сабой цяжкасці заваявння свабоды Замбіяй і нацыянальныя надзеі на будучыню. Шчыт - сімвал Вадаспаду Вікторыя з белай вадой, якая льецца каскадам па чорнай скале. Чорны колер адлюстроўвае ў сімвалічнай форме афрыканскае насельніцтва і яго повязь з ракой Замбезі, якая дала назву дзяржаве Замбія. На гербе таксама ёсць схематычныя выявы (эмблемы) прыродных рэсурсаў Замбіі: карысныя выкапні і горная прамысловасць, сельская гаспадарка і дзікая прырода. Шчыт апраўлены двума фігурамі, якія прадстаўляюць мужчыну і жанчыну.
Дэвіз краіны - «Адна Замбія, Адна Нацыя» (анг. One Zambia, One Nation), што падкрэслівае яе мірныя прынцыпы існавання і мірнае аб'яднанне розных плямёнаў.
Герб Замбіі вельмі падобны на герб Федэрацыі Радэзіі і Ньясаленда 1954-1963.
Іосіф Іосіфавіч Лянькоў
Іосіф Іосіфавіч Лянько́ў (нар., вёска Куты,  — 2020, Мінск) — беларускі вучоны эканаміст-аграрнік. Член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук Беларусі (1993—2003), доктар эканамічных навук (1989), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1964). У 1964—1966 гг. працаваў галоўным эканамістам саўгаса ў Карагандзінскай вобласці. З 1970 г. у БСГА. Працаваў дацэнтам (1970—1987), загадчыкам кафедры матэматычнага мадэліравання эканамічных сістэм АПК (1987—2001). З 2001 г. загадчык кафедры мадэліравання і прагназавання эканомікі АПК Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па праблемах планавання і матэматычнага мадэліравання эканамічных сістэм аграрна-прамысловага комплексу. Распрацаваў сістэму эканоміка-матэматычных мадэлей для аптымізацыі развіцця АПК рэгіёна, ажыццяўлення спецыялізацыі сельскагаспадарчых прадпрыемстваў ва ўмовах кааперавання.
Аўтар звыш за 160 навуковых прац.
Каранец (Бярэзінскі раён)
Каране́ц (, Коренец) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Барыс Юсцінавіч Норман
Барыс Юсцінавіч Норман (Борис Юстинович Норман, нар. 6 лютага 1945, Ленінград, РСФСР) — беларускі мовазнавец, доктар філалагічных навук, прафесар, заслужаны работнік адукацыі Беларусі (2001).
Біяграфія
Нарадзіўся 6 лютага 1945 года ў Ленінградзе. З дзяцінства шмат чытаў, любіў маляваць, цікавіўся філасофіяй, сацыялогіяй і тэорыяй мастацтваў. У школе вельмі любіў нямецкую мову і даволі добра ведаў яе.
Дзяцінства правёў у Таліне (Эстонія), дзе і атрымаў сярэднюю адукацыю.
3 1961 па 1966 гады вучыўся на філалагічным факультэце Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта, атрымаў дыплом па спецыяльнасці «Славянская філалогія».
З 1966 па 1968 гады вучыўся ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. 3 1968 года па цяперашні час працуе ў БДУ: з 1968 года — старшы выкладчык, з 1971 года — дацэнт, з 1985 года — прафесар, з 1999 года — загадчык кафедры тэарэтычнага і славянскага мовазнаўства.
Мякса (воласць)
Мя́кса (Mäksa) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Барыс Юсцінавіч Норман
Біяграфія
У 1969 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме: «Зваротныя канструкцыі ў сучаснай балгарскай літаратурнай мове» (навуковы кіраўнік — доктар філалагічных навук, прафесар А. Я. Супрун).
Мякса (воласць)
Палажэнне
Плошча воласці — 133,4 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2009 года складала 1721 чалавек.
Барыс Юсцінавіч Норман
Біяграфія
У 1984 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Сінтаксіс моўнай дзейнасці. Просты сказ» (навуковы кіраўнік — доктар філалагічных навук, прафесар А. Я. Супрун).
Мякса (воласць)
Палажэнне
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Мелістэ.
Барыс Юсцінавіч Норман
Біяграфія
У 1967—1968 гадах стажыраваўся ў Сафійскім універсітэце (Балгарыя).
Навуковая дзейнасць
Працаваў у якасці гаст-прафесара ў ЗША (Універсітэт Тэхаса ў Остыне). Выступаў з навуковымі дакладамі і чытаў лекцыі ў Маскве, Пецярбургу, Кіеве, Берліне, Патсдаме, Хельсінкі, Любляне, Варшаве, Сафіі і іншых універсітэцкіх цэнтрах.
Падрыхтаваў болыш за 10 кандыдатаў навук.
Займаецца граматыкай і лексікалогіяй сучасных славянскіх моў, сацыялінгвістыкай, псіхалінгвістыкай, тэорыяй мовы, папулярызацыяй лінгвістычных ведаў.
Барыс Юсцінавіч удзельнічаў у рабоце IX, X і XII міжнародных з’ездаў славістаў. Член Беларусісага камітэта славістаў (з 1992 года), Міжнароднай камісіі граматычнага ўкладу славянскіх моў (з 2000 года).
Новабрыкіна
Новабрыкіна (Новобры́кино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Якаўская (Сафонаўскі раён)
Якаўская (Яковская) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 45 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў паўночнай частцы вобласці за 22 км на поўнач ад горада Сафонава, за 23 км на поўнач ад аўтадарогі. Чыгуначная станцыя Якаўская на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Вадзінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. . З ліпеня 1942 года па сакавік 1943 у раёне вёскі дзейнічаў партызанскі атрад «Народны Мсцівец». .
NGC 4570
NGC 4570 (іншыя абазначэнні — UGC 7785, MCG 1-32-114, ZWG 42.178, VCC 1692, PGC 42096) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чупэрносіў
Чупэрносіў (Чуперно́сів) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Міхаіл Аляксеевіч Козыраў
Міхаіл Аляксеевіч Козыраў (нар. г., в. Вялікае Бушкава, Магілёўскі раён) — беларускі вучоны ў галіне хірургіі. Доктар медыцынскіх навук (1985), прафесар (1990).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1962), з 1980 г. працуе ў ім. Працоўная дзейнасць: фельчар Парэчскай участковай бальніцы Гродзенскай вобласці, урач-хірург, аспірант МДМІ, загадчык хірургічнага аддзялення 2-й клінічнай бальніцы Мінска, дацэнт, прафесар МДМІ. Кандыдат, доктар медыцынскіх навук. Аўтар больш 120 навуковых прац, 2-х манаграфій па хірургіі жоўцёвых праток і падстраўнікавай залозы, печані, язвавай хваробы, хранічнай дуаданальнай непраходнасці.
Падоссе
Падо́ссе (, Подосье) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозаўскага сельсавета. Размешчана за 9 км ад Бярозы, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Найноўшы час
У 1905 годзе за 3 вярсты ад Падосся знаходзіўся маёнтак. З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска Углянскага сельсавета. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце загінулі 9 воінаў-землякоў. З 1964 года вёска ў Бярозаўскім сельсавеце.
У 1970 годзе ў Бярозаўскім сельсавеце, у саўгасе «Прамень», 450 жыхароў.
Дажджавыя чэрві
Дажджавыя чэрві, земляныя чэрві (Lumbricina) — агульная назва 5 сямействаў кольчатых чарвей класа алігахетаў, або малашчацінкавых кальчацоў.
Знешняя будова
Даўжыня 2 см — 3 м (Eisenia magnifica), шырыня да 20 мм. Цела моцна выцягнутае цыліндрычнае, крыху сплясканае або чатырохграннае, здольнае скарачацца і падаўжацца, светла-шэрае, зялёнае, вішнёва-чырвонае, чорна-бурае. Складаецца з 60 — 450 членікаў (сегментаў), на кожным з іх (акрамя першага) ад 8 да некалькіх дзесяткаў шчацінак, што дапамагаюць пры поўзанні і ўтрыманні ў нары. На пярэднім канцы цела паясок, што выдзяляе рэчыва, якое склейвае дзве асобіны пры спароўванні і ўтварае яйцавы кокан.
Цела сегментавана. Аднолькава пабудаваныя ўчасткі цела ў выглядзе кольцаў паўтараюцца ўздоўж падоўжнай восі. Колькасць сегментаў — больш за 100. На брушной і бакавых частках цела чарвяка ёсць пругкія і кароткія шчацінкі. Іх рухамі ўпраўляюць спецыяльныя мышцы. Шчацінкі дапамагаюць чарвяку рухацца наперад па паверхні глебы і асабліва ў час капання норкі.
Спосаб жыцця
Дажджавыя чэрві жывуць у глебе. Яны толькі зрэдку з’яўляюцца на яе паверхні ў начны час або пасля дажджу. У глебах, багатых на перагной, або каля куч гною чарвей асабліва многа. У сухой пясчанай глебе дажджавыя чэрві не сустракаюцца.
Актыўныя ноччу, днём выпаўзаюць з зямлі толькі пасля дажджу (адсюль назва - дажджавыя). Сапрафагі. Жывяцца пераважна рэшткамі раслін.
Добра развітыя нервовая, крывяносная, стрававальная, выдзяляльная і палавая сістэмы, органы дотыку, нюху, здольнасць да рэгенерацыі. Дыхаюць скурай. Гермафрадыты.
Скурна-мускульны мяшок
Цела дажджавога чарвяка пакрыта адным слоем клетак эпітэлія, якія выдзяляюць вонкі эластычную кутыкулу. Яна выконвае ахоўную функцыю. Шматлікія залозы гэтага слоя выпрацоўваюць слізь, якая аблягчае рух чарвяка ў глебе і забяспечвае магчымасць скурнага дыхання. Пад вонкавым покрыўным слоем размяшчаюцца два віды мышцаў: кальцавыя, а глыбей — падоўжныя. Скурныя покрывы і мускулатура ўтвараюць скурна-мускульны мяшок. Скарачэнні і расслабленні мышцаў выклікаюць змяненне даўжыні і таўшчыні цела і садзейнічаюць руху чарвей.
Поласць цела
Унутры скурна-мускульнага мяшка знаходзіцца поласць цела, высцеленая эпітэліем і запоўненая поласцевай вадкасцю. У ёй размешчаны ўнутраныя органы. Поласць цела раздзелена эпітэліяльнымі перагародкамі на камеры, колькасць якіх адпавядае колькасці кольцаў чарвяка. Такая будова перашкаджае гібелі жывёлы пры пашкоджанні асобных участкаў цела.
Дзякуючы сегментацыі цела дажджавыя чэрві, выпадкова разрэзаныя на дзве часткі, аднаўляюць (рэгенеруюць) органы і тканкі, якіх не хапае. Стрававальная сістэма. Дажджавы чарвяк жывіцца перагніўшымі расліннымі рэшткамі, якія ён заглынае разам з зямлёй. Ён можа зацягваць у сваю земляную норку апалыя лісты і праглынаць іх па частках. Рот дажджавога чарвяка размешчаны на пярэднім канцы цела. Рот пераходзіць у ротавую поласць і далей у мускульную глотку. З глоткі ежа перамяшчаецца ў стрававод, задняя частка якога расшырана і ўтварае валляк, дзе ежа назапашваецца. Затым ежа паступае ў страўнік. Яго мускульныя сценкі дапамагаюць здрабняць і змешваць ежу са стрававальнымі сокамі, што паляпшае яе ператраўліванне. Завяршэнне ператраўлівання і ўсмоктванне раствораных пажыўных рэчываў адбываецца ў сярэднім аддзеле кішэчніка. Неператраўленыя рэшткі абязводжваюцца ў заднім аддзеле кішэчніка і выдаляюцца праз анальную адтуліну.
У дажджавога чарвяка развіты вапнавыя залозы, сакрэт якіх паступае ў валляк і нейтралізуе кіслоты гумусу глебы.
Кровазварот і дыханне
Сэрца няма, рух крыві адбываецца за кошт скарачэння спіннога сасуда і некаторых пярэдніх кальцавых. Кроў у чарвей чырвоная, у ёй ёсць пігменты, якія актыўна звязваюць кісларод і садзейнічаюць газаабмену. Прысутнасцю ў крыві гэтых пігментаў і тлумачыцца чырвоны колер маладых дажджавых чарвей, скрозь тонкія покрывы якіх прасвечвае густая сетка капіляраў. Кроў цячэ толькі па сасудах, не змешваючыся з поласцевай вадкасцю. Такая крывяносная сістэма называецца замкнутай.
Выдзяляльная сістэма
Выдзяляльная сістэма складаецца з метанефрыдыяў. Метанефрыдыі — гэта выдзяляльныя трубачкі. На ўнутраным канцы, звернутым у поласць цела, яны маюць варонку, акружаную венчыкам раснічак, а на знешнім канцы — выдзяляльную пору. Такіх трубачак  у  кожным  сегменце дзве: левая і правая. Звычайна варонка метанефрыдыяў размешчана ў адным сегменце, канал праходзіць праз перагародку паміж сегментамі, а пора адкрываецца ў наступным сегменце. Шкодныя прадукты жыццядзейнасці паступаюць з поласцевай вадкасці ў варонку за кошт біцця яе раснічак і па канале выводзяцца вонкі.
Нервовая сістэма
Нервовая сістэма дажджавога чарвяка ўтворана скопішчамі нервовых клетак — нервовымі вузламі, або гангліямі. У галаўным аддзеле над глоткай размешчана пара надглотачных, пад глоткай — пара падглотачных гангліяў, злучаных нервовымі перамычкамі ў каляглотачнае нервовае кольца. У кожным сегменце цела кальчацоў на брушным баку ёсць пара гангліяў. Усе гангліі тулаўных сегментаў злучаны падоўжнымі і папярочнымі нервамі і ўтвараюць брушны нервовы  ланцужок. Ад нервовых вузлоў адыходзяць нервы да органаў смаку і дотыку, якія ўспрымаюць розныя раздражненні.
Значэнне ў прыродзе
Дажджавыя чэрві рыхляць і ўзбагачаюць глебу мінеральнымі рэчывамі, надаюць ёй устойлівую дробна-камякаватую структуру, спрыяюць аэрацыі і ўвільгатненню. Некаторыя — гаспадары ўзбуджальнікаў гельмінтозаў жывёл і чалавека.
Азог
Вобраз Азога ў адаптацыях
У кінатрылогіі Пітэра Джэксана «Хобіт» у біяграфіі Азога маюцца значныя адрозненні. Так, Азог не гіне ад рукі Даіна пры Азанулбізары, а, дажыўшы да падзей «Хобіта», працягвае ўзначальваць оркаў Морыі і ў выніку вядзе іх на Бітву Пяці Войскаў. І паколькі Торын адсек руку Азогу, орк спрабуе яму адпомсціць. Таксама паводле фільма Азог пакляўся вынішчыць усіх нашчадкаў Дурына. У той жа час яго сын Больг з'яўляецца правадыром гоблінаў і оркаў Дол Гулдура. На гэты ход стваральнікі фільма пайшлі для таго, каб супрацьпаставіць Торыну моцнага антаганіста, з якім ён бы хацеў расквітацца (паводле Толкіна, Азог забіў дзеда Торына Трора і наздзекаваўся над яго целам).
Сіццана
Сіццана (Sizzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 1458 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 146 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 28070. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vittore.
Джэймс Мэдысан
Джэймс Мэдысан (James Madison;  — ) — 4-ы прэзідэнт ЗША, удзельнік Вайны за Незалежнасць 1775—1783 гадоў, адзін з аўтараў Канстытуцыі ЗША.
Біяграфія
Удзельнічаў з Джэем і Гамільтанам у выданні «Федэраліста» («The Federalist Papers») і разам з імі абараняў моцны федэральны ўрад, аднак затым перайшоў на бок процілеглага, рэспубліканскай партыі, быў дзяржаўным сакратаром ЗША пры Джэфэрсане, і ад рэспубліканскай партыі абіраўся прэзідэнтам у 1808 і 1812.
З’яўляючыся прэзідэнтам, ён забараніў падтрымліваць якія-небудзь адносіны з Англіяй і Францыяй да адмены пастаноў, якія заміналі гандлю з імі нейтральнымі дзяржавамі. Калі французскі ўрад адмяніла свае абмежавальныя распараджэнні, Мэдысан даў дазвол на гандаль з Францыяй, але пакінуў у сіле забарону ў адносінах да Англіі. Гэта стала прычынай вайны з Англіяй у 1812 годзе. Мір з Англіяй быў заключаны 24 снежня 1814 года ў Генце, на ўмовах вяртання да status quo ante.
Апошнія гады свайго прэзідэнцтва Мэдысан прысвяціў ўздыму дабрабыту ЗША. Партрэт Мэдысана змяшчаўся на купюрах у 5000 долараў.
Адносіны рызык
У статыстыцы і эпідэміялогіі паказчык адносіны рызык або адносная рызыка (АР) выкарыстоўваецца для адлюстравання ў колькі разоў рызыка ўзнікнення падзеі ў адной групе больш за рызыку ўзнікнення той жа самай падзеі ў другой групе. Суадносны тэрмін шырока спажываюць ў навуковых даследаваннях як англамоўных Risk Ratio або Relative risk (RR), так і рускамоўных Отношение рисков. Каб вылічыць адносныя рызыкі нам неабходна выдзеліць групы, рызыкі ў якіх мы будзем параўноўваць. Звычайна гэта робіцца на аснове наяўнасці або адсутнасці некаторай уласцівасці, фактара ўздзеяння. Умоўна, група, у якой есць гэты фактар уздзеяння, называюць ўздзе́йнічанай або асноўнай групай (exposed group). І наадварот, група, на якую гэты фактар не ўздзейнічае, называюць няўздзе́йнічанай групай або групай параўнання (unexposed group). Таксама нам патрэбна вылучыць падзею (некаторая ўласцівасць, развіццё хваробы або ранення), рызыкі ўзнікнення якой мы будзем параўноўваць паміж групамі. Умоўна, усе гэтыя падзеі мы можам называць зыходамі (ад outcome або исход).
Такім чынам, адносіны рызык (АР) — дзель імавернасці наступлення зыхода ва ўздзе́йнічанай групе, да імавернасці наступлення зыхода ў няўздзе́йнічанай групе.
Разгледзім прыклад, у якім імавернасць развіцця рака лёгкіх сярод курцоў была 20%, а сярод «не-курцоў» 1%. Гэтая сітуацыя адлюстравана ў табліцы 2 × 2 справа.
Так, у нашым прыкладзе а = 20, b = 80, c = 1 і d = 99. Адсюль, каб вылічыць адносную рызыку рака, звязаную з курэннем, патрэбна
Такім чынам, паказчык адносінай рызыкі RR = 20 адлюстроўвае, што развіццё рака лёгкіх сярод курцоў у 20 разоў часцейшае чым у не-курцоў.
Статыстычнае выкарыстоўванне і значэнне
Адносная рызыка часта выкарыстоўваецца ў статыстычным аналізе бінарных зыходаў, калі зыход мае адносна нізкую імавернасць узнікнення. Таму чынам АР даволі часта выкарыстоўваецца ў клінічных даследаваннях. У гэтым выпадку параўноўваюцца рызыкі развіцця захворвання(ў) у групе пацыентаў, якія не атрымліваюць новую (вывучаемую, эксперыментальную) медыцынскую дапамогу (або, якія атрымліваюць плацэба), з пацыентамі, якія атрымліваюць ўсталяванае (стандартнае) лячэнне. Таксама, адносная рызыка выкарыстоўваецца каб параўнаць імавернасць развіцця пабочнага эфекту ў пацыентаў, якія атрымліваюць прэпарат, з імавернасцю ў пацыентаў, якія не атрымліваюць лячэння (або якія атрымліваюць плацэба). АР, як статыстычны паказчык, асабліва прывабны і часта выкарыстоўваецца таму, што можа быць хутка вылічаны уручную (у найпрасцейшым выпадку). Але таксама паказчык адноснай рызыкі і выкарыстоўваецца і ў больш складаных матэматычных мадэлях, напрыклад пры мадэляванні, звычайна ў рамках.
Каб зрабіць выснову з вылічанай ''адноснай рызыкі', трэба параўнаць яе з адзінкай:
Як следства метаду Дэльт, лагарыфм адноснай рызыкі мае размеркаванне блізкае да нармальнага. Дысперсію гэтага размеркавання можна вылічыць па формуле, улічваючы колькасць суб'ектаў і імавернасці зыходаў у кожнай групе. Гэта дазваляе будаваць даверны інтэрвал (CI), які будзе сіметрычным вакол лагарыфма адноснай рызыкі log(RR).
дзе z_\alpha — стандартны паказчык для абранага ўзроўню значнасці; SE — стандартная памылка. Антылагарыфм можа быць узяты з двух значэнняў log-CI, якія даюць высокую (большую) і нізкую (меншую) ме́жы для асіметрычнага давернага інтэрвалу вакол адноснай рызыкі.
Як правіла, у рэгрэсійных мадэлях ўздзеючы фактар уключаюць ў якасці, разам з іншымі фактарамі, якія могуць уплываць на рызыкі. Адносная рызыка, як правіла, паведамляецца ў дачыненні да сярэдняга значэння выбарачных значэнняў, якія тлумачаць зменныя.
Параўнанне з адносінамі шанцаў
Адносная рызыка адрозніваецца ад адносін шанцаў (Odds ratio), хоць асімптатычна набліжаецца да яго, асабліва ва ўмовах рэдкіх захворванняў з вельмі нізкімі імавернасцямі. У прыкладзе асацыяцыі курэння з ракам лёгкіх, разгледжанай вышэй, калі a істотна меншае за b, то a/(b+a) a/b. Таксама, калі і c, шмат меншае за d то c/(c+d)c/d. Такім чынам,
У галіне статыстыкі ў англамоўнай літаратуры, адносіны шанцаў выкарыстоўваюць больш шырока за адносіны рызык. Гэта адбываецца з-за распаўсюджанасці ўжывання лагістычнай рэгрэсіі ў клінічных выпрабаваннях — працах з лагарыфмамі адносін шанцаў, а не адносных рызык — таму, што адносіны шанцаў у статыстычных мадэлях больш эфектыўна адлюстроўваюць матэматычныя сувязі і асноўныя патагенітычныя механізмы.