cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Смяротная кара ў Эстоніі
З 1935 да 1940 года, калі Эстонія была ўключана ў склад Савецкага Саюза, асобы, асуджаныя грамадзянскімі судамі да смяротнага пакарання, мелі права выбіраць спосаб смерці: самагубства (выпіць яд) або павешанне. Гэтая працэдура так апісана ў Крымінальна-працэсуальным кодэксе, які ўступіў у сілу з 1 лютага 1935: "За адну гадзіну да запланаванага часу выканання прысуду асуджанага адводзяць у камеру смяротнікаў, дзе дзяржаўны абвінаваўца чытае смяротны прысуд і пытаецца асуджанага, ці ён хоча скончыць жыццё самагубствам. У выпадку сцвярджальнага адказу пракурор перадае асуджанаму шклянку з атрутай, якая была вызначана Нацыянальным саветам па ахове здароўя. Калі асуджаны не прыме яд на працягу пяці хвілін, яго павінны павесіць". Ваенныя страты прадугледжвалі расстрэл у выкананні васьмі чалавек.
Смяротнае пакаранне было цалкам адменена ў Эстоніі 18 сакавіка 1998 года.
Музей Вестэрботэна
Музей Вестэрботэна ў раёне Гамліа горада Умеа — музей з адказнасцю за культурную гісторыю Вестэрботэна. У музеі таксама ёсць музей пад адкрытым небам Гамліа, лыжная выстава (раней Музей лыж Швецыі), выстава рыбалкі і мора (раней Рыбалка і Марскі музей), папулярны архіў і шэраг лагераў саамаў. Музей працуе па ўсім Вестэрботэне ў асноўным у археалагічнай вобласці. Музей выдае штоквартальны часопіс Вестэрботэн для Вестэрботэнскага раённага аб’яднання.
Музей пад адкрытым небам з саамскіх лагераў
Гамліа — гэта музей пад адкрытым небам, што з’яўляецца неад’емнай часткай музея Вестэрботэна. Музей пад адкрытым небам — гэта калекцыя гістарычных будынкаў і арганізуе мерапрыемствы для дэманстрацыі таго, як Вестэрботэн выглядаў у гістарычныя часы. Будынкі, якія можна праглядаць на Гамліа, былі аб’яднаны з розных частках краіны; у тым ліку царквы, сядзібы, вятрак, дом XVIII стагоддзя, школа, кузня і шэраг лагераў саамаў. Летам у музеі пад адкрытым небам паказваюцца шведскія абарыгенныя пароды коней, кароў, авечак, свіней і курэй. Сярод паўсядзённай дзейнасці з’яўляюцца ўспеньванне сметанковага масла, выпечка з хлеба, рамёствы і промыслы. Гаспадаркі адкрыты для прагляду з сярэдзіны чэрвеня да канца жніўня, а таксама падчас штогадовага каляднага базару. Вобласць на адкрытым паветры заўсёды адкрыта для наведвальнікаў.
Гісторыя
Вестэрботэнскае антыкварнае грамадства прыняў рашэнне на пасяджэнні ў студзені 1886 года, што «складское памяшканне для старажытнасцей музея ўсталёўваюцца ўва Умеа». Першапачаткова яно была размешчана ў уласнасці Ульбергска у тым, што на сённяшні дзень з’яўляецца блок Тор на Старгатане. Калекцыя паўднёвага аддзела аб’ектаў былі цалкам знішчана пажарам ва Умеа 25 чэрвеня 1888 года, калі большая частка горада была разбурана.
У 1901 годзе стварэнне пераехала ў гімназію, якая тады будавалася. У сувязі з павелічэннем памеру калекцыі музей пераехаў у вялікі склад у порце горада ў 1911 годзе. З самага пачатку мясцовае гістарычнае таварыства, якое было сфарміравана ў 1919 годзе, працавала на стварэнні музейнага будынка ў раёне Гамліа. Будаўніцтва было завершанае ў 1939 годзе.
Паміж 1921 і 1990 гадамі розныя старыя будынкі ад Вестэрботэна былі перамешчаныя ў гэтым раёне. Першапачатковы план павінен быў мець ферму з паўночнай часткі графства і з поўдня, але з-за высокага кошту ён замест вырашыў сабраць некаторыя будынкі з поўначы і некаторыя з поўдня Вестэрботэна ў адной ферме.
У 1928 годзе лыжны музей быў адкрыты ў трампліне ў рэкрэацыйнай зоне Fiskartorpet ў Нора Юргорден ў Стакгольме. У 1963 калекцыі былі, аднак, перамешчаныя у Музей лыж Швецыі ўва Умеа.
Пасля гэтага музей быў пашыраны ў некалькі разоў і адна з найбуйнейшых рэканструкцый ў 1981 годзе зрабіла магчымым Bildmuseet — музея сучаснага мастацтва ўва Універсітэце Умеа — да аб’яднання. У 2012 годзе Bildmuseet пераехаў у новы будынак на кампусе мастацтва і музей Вестэрботэна быў, такім чынам, магчымасць пашырыць у яго папярэдніх памяшканняў.
Лагатып музея складаецца з рэпрадукцыі бронзавай спасылцы з пахавання саамаў ў Варгвікене, побач з ракой Віндэль.
Цэлы лік
Цэ́лы лік - лік, які можна атрымаць шляхам адымання двух натуральных лікаў. Цэлыя лікі складаюць мноства, якое ўключае ў сябе:
Мноства цэлых лікаў абазначаецца сімвалам \mathbb{Z}.
Балотніца сасочкавая
Балотніца сасочкавая (Eleocharis mamillata) — від раслін з роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовыя травы з паўзучым карэнішчам. Сцябло мяккае. Ліставыя похвы жаўтлявыя або чырванаватыя. Каласкі густыя. Покрыўныя лускі карычневыя. Плады шырока-зваротнаяйкападобныя ці амаль круглявыя. Паміж стылаподыем і плодам няма перацяжкі, стылаподый усёю асновай прылягае да верхавіны плоду. Стылаподый сасочкападобны, рэдка коратка-канічны, вышыня яго значна менш шырыні (0,3—0,6 мм даўжынёй, 0,4—0,8 мм шырынёй).
Пітак
Пітак (~650—580 да н.э.) — правіцель Мітылены (598—590 да н.э.), адзін з «Сямі мудрацоў».
Балотніца сасочкавая
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўразіі, Канадзе і ЗША.
Пітак
Быў адзіным правіцелем гораду, але адмовіўся стаць тыранам, а нарэшце склаў свае паўнамоцтвы. Дэвізам яго было: «Ведай свой час».
Сын Гіра і жанчыны з Лесбаса. Верагоднай выявай Пітака ў наш час лічацца тэракотавая статуэтка з Пампеяў (пазнейшы варыянт партрэту 4 ст. да н.э., з якога таксама скапіравана герма, што захоўваецца ў Парыжы), а таксама бюст 4 ст. да н.э. з надпісам, што захоўваецца ў Луўры; верагоднасць выявы на мазаіцы з Баальбека была аспрэчаная. У апісанні Алкея, яго палітычнага праціўніка, Пітак быў «таўстапузы» і «пласкастопы». Вінавацілі Пітака і ў пахвальбе.
Чэхаславацка-венгерская вайна
Чэхаславацка-венгерская вайна 1919 года — вайна Савецкай Венгрыі з Чэхаславакіяй, выкліканая абвастрэннем іх палітычных узаемаадносін і тэрытарыяльнымі спрэчкамі.
На наступны дзень пасля ўсталявання ў Венгрыі савецкай улады, 23 сакавіка, пачалася вайна паміж Венгрыяй і Чэхаславакіяй, а 16 красавіка паміж Венгрыяй і Румыніяй. Падтрымка Чэхаславакіі і Румыніі дзяржавамі Антанты забяспечыла ім перамогу ў вайне і вымусілі Венгрыю падпісаць Трыянонскі мірны дагавор на ўмовах Антанты. Паражэнне венгерскай арміі пад Зволенам 10 чэрвеня было пераломам у вайне на тэрыторыі Славакіі. Адначасова з уваходжаннем румынскіх войскаў у Будапешт 4 жніўня 1919 года ў Венгрыі пала Савецкая рэспубліка.
Гацькаўшчына
Гацькаўшчына — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Крапівенскага сельсавета.
Знаходзіцца за 9 кіламетраў на ўсход ад Оршы. Паблізу праходзіць аўтадарога Орша — Дуброўна. Вёска стаіць на левым беразе Дняпра.
Тонкі кліент
Тонкі кліент (thin client) у камп’ютарных тэхналогіях — камп’ютар ці праграма- кліент у сетках з кліент-сервернай ці тэрмінальнай архітэктурай, які пераносіць усе альбо большую частку задач па апрацоўцы інфармацыі на сервер. Узорам тонкага кліента можа служыць камп’ютар з браўзерам, які выкарыстоўваеца для работы з вэб-праграмамі.
Web-кліенты (WEB clients)
Web-кліент як праграма — браўзер. Web-кліент як прылада — прылада, асноўным ужываннем якога (с пункту гледжання распрацоўшчыка прылады ці маркетолага) з’яўляецца браўзер.
Тонкія кліенты, якія працуюць у тэрмінальным рэжыме
Для пашырэння функцыянальнасці тонкага кліента ажыццяўляюць яго «патаўшчэнне» — напрыклад, дадаюць магчымасці аўтаномнай працы, захоўваючы галоўнае адрозненне — працу ў сесіі з тэрмінальным серверам. Калі ў кліенце з’яўляюцца рухомыя дэталі (цвёрдыя дыскі), з’яўляюцца магчымасці аўтаномнай працы, ён перастае быць тонкім кліентам у чыстым выглядзе, а становіцца ўніверсальным кліентам.
Тонкі кліент у большасці выпадкаў характэрызуецца мінімальнай апаратнай канфігурацыяй, замест цвёрдага дыска для загрузкі лакальнай спецыялізаванай АС выкарыстоўваецца DOM (DiskOnModule) [модуль з раз’ёмам IDE, флэш-памяццю і мікрасхемай, якая рэалізуе логіку звычайнага цвёрдага дыска — у BIOS вызначаецца як звычайны цвёрды дыск, толькі памер яго звычайна ў 2-3 разы менш]. У некаторых канфігурацыях сістэмы тонкі кліент загружае аперацыйную сістэму па сетцы з сервера, ужываючы пратаколы PXE, BOOTP, DHCP, TFTP і Remote Installation Services (RIS).
Маскоўская духоўная акадэмія
Маскоўская духоўная акадэмія (Московская духовная академия) — вышэйшая навучальная ўстанова Рускай праваслаўнай царквы. Афіцыйная назва арганізацыі: Рэлігійная арганізацыя — духоўная адукацыйная арганізацыя вышэйшай адукацыі «Маскоўская духоўная акадэмія Рускай праваслаўнай царквы», (абрэвіятура — МДА). Заснавальнікам МДА з’яўляецца праваслаўная рэлігійная арганізацыя «Руская Праваслаўная Царква». Маскоўская духоўная акадэмія падсправаздачная Патрыярху Маскоўскаму і ўсяе Русі і Свяшчэннаму Сіноду РПЦ.
«Эліна-славянскія схолы» Ліхудаў (1685—1699)
Калі ў Маскоўскай дзяржаве задумалі завесці ў Маскве вышэйшую школу са ступенню акадэміі, цар Фёдар і Патрыярх Іякім у 1682 годзе прасілі Усходніх Патрыярхаў даслаць у Маскву праваслаўных спрактыкаваных настаўнікаў. У Канстанцінопалі на падворку ў Іерусалімскага Патрыярха жылі браты Іянікій Ліхуд і Сафроній Ліхуд. Патрыярх прапанаваў братам адправіцца ў Маскву, забяспечыўшы іх рэкамендацыйнымі граматамі і грашамі на дарогу. Праз два гады браты Ліхуды дабраліся да Масквы і адкрылі перш у, потым у школу, у якой выкладаліся граматыка, піітыка, рыторыка, логіка і фізіка на лацінскай і грэцкай мовах. Гэта была ў зародку Славяна-грэка-лацінская акадэмія са схаластычным кірункам выкладання. У другой палове 1694 года браты Ліхуды павінны былі пакінуць Акадэмію — школа грэцкага тыпу не задавольвала прыхільнікаў лацінскай адукацыі. Пазбаўленая настаўнікаў і пакінутая на саму сябе, Маскоўская акадэмія зведвала цяжкія часы. Месца Ліхудаў у школе занялі іх лепшыя вучні: Мікалай Сямёнаў і Фёдар Палікарпаў, але выкладалі яны толькі тыя прадметы, якія самі паспелі прайсці: граматыку, паэтыку і рыторыку; лацінская мова была выгнана са школы.
«Лацінскі перыяд» (1701—1784)
Пётр I, які жадаў асветы еўрапейскай, 7 чэрвеня 1701 года выдае ўказ: «завесці ў Акадэміі навукі лацінскія». Выкладанне грэцкай мовы спынілася, і Акадэмія стала звацца Славяна-лацінскай. Не ўціхамірыўшыся з перавагай лаціны, Сафроній Ліхуд арганізаваў каля 1707 года невялікую грэцкую школу ў Маскве, якая паступова вярнулася назад ў акадэмію: ў студзені 1725 года школа была пераведзена ў адзін будынак з Маскоўскай акадэміяй, а з лютага 1726 года ўвайшла ў склад Акадэміі асобным факультэтам. Нягледзячы на гэта, выкладанне грэцкай мовы ў акадэміі было адноўлена толькі ў 1738 годзе. З пераходам школы ў вядзенне акадэмія схіляецца да заходняй асветы і застаецца такой ва ўвесь працяг другога перыяду (1700—1775). Сам кіраўнік школы скончыў адукацыю на Захадзе і быў некаторы час уніятам; гэтаму кірунку спрыяла і воля Пятра I, і спагада адукаваных людзей таго часу (Стэфан Яворскі) да заходняй адукацыі. Настаўнікі, а нярэдка і вучні, выклікаліся з Кіева; навукі выкладаліся на лацінскай мове. На чале акадэміі стаялі рэктар і прэфект; першы назіраў галоўным чынам за настаўнікамі і выкладаннем, другі — за вучнямі. Прадметы выкладання: багаслоўе, філасофія па Арыстоцелю, фізіка, метафізіка, псіхалогія, метэаралогія, рыторыка. Вучні набіраліся з духоўнага саслоўя, з дваранаў і разначынцаў, часам пасрэдніцтвам прымусовых мёр; у ліку вучняў бывалі святары, дыяканы, царкоўныя служкі і манахі. Здольныя праходзілі акадэмічны курс у 12—13 гадоў; іншыя ж на працягу 15-ці гадоў ледзь дасягалі філасофскага класа; былі выпадкі, калі вучні вучыліся па 20 гадоў і ў адным класе заставаліся па 10 гадоў. У гэтай акадэміі атрымалі, адукацыю многія з найвядомых дзеячаў XVIII ст.: мітрапаліт, будучы яе рэктар , гісторык , князь А. Д. Кантэмір, рускі перакладчык і паэт , вялікі расійскі вучоны М. В. Ламаносаў.
Перавод акадэміі ў Троіца-Сергіеву Лаўру
У 1775 годзе, калі Свяцейшаму сіноду быў дадзены імператарскі ўказ: Лік навучэнцаў рос, будынкі ў струхлелі, але толькі ў 1797 годзе прапанова пра перамяшчэнне акадэміі была ўхвалена Сінодам. Новым месцам меркаваўся Данскі манастыр, дзе на ўзвядзенне новых будынкаў патрабавалася вялізная сума, і таму праект быў адхілены. Тады Сінод вырашыў перамясціць акадэмію ў Троіца-Сергіеву лаўру, дзе з 1727 (1742 ?) года месцілася.
Рэформа духоўнай адукацыі (1808—1814)
У эпоху Аляксандра I у расійскіх кіруючых колах з’яўляецца думка аб перабудове ўсёй дзяржавы, аб адмене прыгоннага права, пачынаецца рэформа свецкай і духоўнай школы. У 1808 годзе ствараецца Камісія духоўных вучылішчаў і распрацоўваецца статут аб ўнутраным кіраванні акадэмій. У 1812 годзе з прычыны захопу Масквы французамі, Заіканаспаскі манастыр быў спустошаны і зрабаваны. Будынкі не пацярпелі ад пажару, але апынуліся моцна пашкоджанымі ад дзеянняў захопнікаў. Навучальнае жыццё было адноўлена там 3 сакавіка 1813 года пасля пасільнага рамонту. У 1814 годзе, пасля першага выпуску Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі, статуты духоўных школ (акадэмій, семінарый і вучэльняў) былі зацверджаны імператарам 30 жніўня 1814 года. У той жа год Славяна-грэка-лацінская акадэмія была аб’яднана з Троіцкай лаўрскай семінарыяй са стварэннем новай духоўнай вышэйшай навучальнай установы, якая атрымала назву — Маскоўская духоўная акадэмія. Урачыстае адкрыццё акадэміі на новым месцы адбылося 1 (14) кастрычніка 1814 года, на свята Пакрова Багародзіцы. Гадаванцы старой акадэміі і Траецкай семінарыі ўтварылі траціну складу першага курса. З гэтай нагоды некаторыя будынкі лаўры былі перабудаваны. Так, будынак Царскіх палацаў страціў вонкавыя ўсходы, а для паведамлення паміж паверхамі былі прабіты зборы. З’явіліся і новыя будынкі для патрэб акадэміі: шпіталь, сталовая, лазня і бібліятэка; да будынка Царскіх палацаў быў прыбудаваны трохпавярховы навучальны корпус.
На мяжы ХІХ—ХХ стагоддзяў
З 1869 года прыняты новы Статут акадэмій: вышэйшым органам акадэмічнага кіравання станавіўся Савет акадэміі на чале з рэктарам. Найважныя справы акадэмія павінна вырашаць на агульных сходах, новага выкладчыка абіраць ўсёй карпарацыяй. Былі пашыраны магчымасці паступлення ў акадэмію: не толькі семінарысты, але і гімназісты, дапускаліся вольныя слухачы. Дазволена публікаваць лекцыі, засноўваць навуковыя грамадствы, акадэміі набываюць права ўласнай цэнзуры. Ажыўленню навуковай дзейнасці спрыяла ўвядзенне абавязковай доктарскай ступені для рэктара і прафесараў. Канец XIX стагоддзя характарызуецца значным змяншэннем колькасці навучэнцаў у Маскоўскай і ў іншых духоўных акадэміях. Да 1888 года лік студэнтаў МДА хутка рос і дайшоў да 300 чалавек. Потым стала меншаць з прычыны абмежавальных мер; у 1899 годзе іх было толькі 191 рускіх і 24 іншаземца. Пачатак XX стагоддзя унёс шмат новага ў жыццё акадэміі. Студэнты і прафесары — усё адгукаліся на падзеі, што адбываліся ў Расіі. Пасля падзей 1905 года многія слупы навукі былі выдаленыя з акадэміі. З канца XIX стагоддзя адзначаецца «паслабленне багаслоўска-навуковай дзейнасці акадэмічных выхаванцаў». У верасні 1917 года ўпершыню за гісторыю акадэміі адбыліся выбары рэктара.
Ліквідацыя акадэміі
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, у канцы 1917 годзе і лаўра, як манастыр, была зачынена, і акадэмія выселена з занятых памяшканняў, з экспрапрыяцыяй усёй маёмасці. Фармальна акадэмія была пераведзена ў Маскву, дзе заняткі са студэнтамі «прыватным парадкам» праходзілі да канца 1920-х гадоў у розных месцах горада: у, у , у царкве і ў храме.
Адраджэнне акадэміі
У 1944 годзе адкрыўся Маскоўскі праваслаўны багаслоўскі інстытут і Багаслоўска-пастырскія курсы ў Маскве. Гэта былі першыя вышэйшая і сярэдняя навучальныя ўстановы РПЦ пры савецкай уладзе. Жыццё інстытута і курсаў пачалося дзякуючы намаганням Свяцейшага Патрыярха Сергія (Страгародскага; † 15 мая 1944 года) пасля сустрэчы трох мітрапалітаў у верасні 1943 года з І. В. Сталіным. Навучальны камітэт пры Свяшчэнным Сінодзе на пасяджэнні 26 жніўня 1946 года пастанавіў ператварыць Праваслаўны багаслоўскі інстытут у Маскоўскую духоўную акадэмію з чатырохгадовым курсам навучання, якая месцілася спачатку ў памяшканнях Новадзявочага манастыра. Прытым III і IV курсы Інстытута сталі I і II курсамі МДА, а Падрыхтоўчыя курсы і два першыя курсы Інстытуты — з чатырохгадовай праграмай навучання. Акадэмія і Семінарыя былі аб’яднаны пад адной адміністрацыяй, выкладчыкаў налічвалася ўсяго 15 чалавек. Пасля ўступных экзаменаў у верасні 1946 года ў МДС навучэнцаў было 147 чалавек, а ў МДА — 14. У 1947 годзе 29 лістапада Савет Міністраў СССР перадаў Маскоўскай патрыярхіі частку будынкаў Троіца-Сергіевай лаўры, і ў 1949 годзе туды былі вернутыя духоўная акадэмія і семінарыя. 21 мая 1955 года патрыярх Алексій I асвяціў адноўлены Пакроўскі акадэмічны храм, раней заняты пад гарадскі Палац культуры. За дзесяць год (1947—1957) адноўленай акадэміяй была падрыхтавана вялікая колькасць духавенства і выкладчыцкіх кадраў (чацвёртая частка настаўнікаў МДА была па ўзросце не старэйшыя за 30 гадоў). З 1955—1956 навучальнага года аднавілася традыцыя праводзіць гадавы акт акадэміі ў дзень пасаднага свята яе храма, 14 (1) кастрычніка. Падчас Хрушчоўскай антырэлігійнай кампаніі вялося паляванне за кожным ахвотнікам паступіць у семінарыю ці акадэмію. За 1972—1974 гады духоўныя школы змаглі накіраваць на прыходскае служэнне ўсяго толькі 219 свяшчэннаслужыцеляў, у сярэднім па 4 чалавекі на епархію. Таму вялікае значэнне набыў узноўлены ў студзені 1964 года Завочны сектар пры МДА, замест ліквідаванага некалькімі гадамі раней падобнага сектара пры Ленінградскай духоўнай акадэміі і семінарыі. Праз навучанне на якім мінула ледзь ці не асноўная частка духавенства. У 1969 годзе пры Маскоўскай акадэміі з’явіўся клас, ператвораны ў 1985 годзе ў Рэгенцкую школу, у якой займалася каля 100 выхаванак. У тыя часы гэта была адзіна магчымая форма жаночай рэлігійнай адукацыі. З сярэдзіны 1970-х гадоў ўмовы існавання Маскоўскіх духоўных школ становяцца крыху больш за цярпімымі. Пад канец 70-х — пачатку 80-х гадоў у Маскоўскія духоўныя школы прынялі выкладчыкаў з універсітэцкай гуманітарнай адукацыяй і грунтоўнымі ведамі ў вобласці царкоўных навук, атрыманымі шляхам самаадукацыі (калегі далі ім мянушку «варагі»). Дзякуючы гэтаму якасць выкладання ў Акадэміі атрымалася трохі падняць. 13 верасня 1989 года Свяшчэнны сінод блаславіў адкрыццё іканапіснай школы пры МДА. У наш час у Рускай Праваслаўнай Царкве ідзе рэформа сістэмы духоўнай адукацыі. З 2003—2004 навучальнага года ў акадэміі адбыліся два наборы першакурснікаў на трохгадовую сістэму з падзелам на спецыялізацыі.
Структура
Акадэмія ўключае ў сябе 6 структурных падраздзяленняў:
Кафедры:
Таксама асобна выдзеленыя:
122-мм гаўбіца Д-30
122-мм гаўбіца Д-30 (Індэкс ГРАУ— 2А18) — савецкая буксіруемая 122-мм гаўбіца, прынятая на ўзбраенне УС СССР 12 мая 1960 года.
У 1978 годзе была мадыфікавана і складаецца на бягучы момант на ўзбраенні многіх дзяржаў пад назвай Д-30А (Індэкс ГРАУ — 2А18М).
Гісторыя стварэння
Гаўбіца Д-30 з’явілася як замена дывізіённай 122 мм гаўбіцы М-30, распрацаванай АКБ Мотавіліхінскага завода пад кіраўніцтвам Фёдара Фёдаравіча Пятрова ў 1938 годзе. Практыка выкарыстання М-30 у гады Вялікай Айчыннай вайны выявіла як станоўчыя бакі гарматы, так і недахопы. Да недахопаў М-30 ставіліся нізкая кучнасць стральбы і канструкцыя лафета, якая не дазваляла весці кругавы абстрэл.
Наступная мадыфікацыя Д-30, якая з’явілася ў 1978 годзе, атрымала абазначэнне Д-30А і адрознівалася жорсткай канструкцыяй шкворневай бэлькі, якая з’яўлялася адзіным цэлым з дульным тормазам. У дульным тормазе замест 5 пар вялікіх шчылін і 1 малой былі выкарыстаныя 2 камеры. На бронешчытку было ўстаноўлена электраабсталяванне для зручнасці транспарціроўкі гарматы ў калоне (паказальнікі павароту і габарытныя агні).
Прызначэнне
Гаўбіца калібрам 122-мм Д-30А (2А18М) прызначана для выканання наступных задач:
На ўзбраенні 35 краін, без уліку краін СНД, знаходзіцца каля 3600 гармат.
У гаўбіцы ўжыта паасобнае гільзавое зараджанне.
Канструкцыя лафета гаўбіцы забяспечвае кругавы абстрэл пры кутах ўзвышэння ствала ад -5° да + 18° і стральбу пры кутах ўзвышэння ад -7° да + 70°, калі казённая частка знаходзіцца ў сектарах паміж сумежнымі станінамі.
Цягавы сродак гаўбіцы — аўтамабіль Урал-4320. Найбольшая дапушчальная хуткасць па добрых дарогах з асфальтавым або бетонным пакрыццём да 80 км/г. Гаўбіца рыштуецца таксама лыжнай устаноўкай для транспартавання па глыбокім снежным покрыве. Стральба з лыжнай ўстаноўкі немагчыма.
У рамках расійскіх вучэнняў «Цэнтр-2019» была прадэманстраваная магчымасць перакідання гаўбіц д-30 пры дапамозе верталётаў Мі-8.
Балістычныя
Пачатковая хуткасць
Прылада гаўбіцы
Гаўбіца складаецца з ствала, супрацьадкатных прылад, лафета і прыцэльных прылад. Ствол — з трубы, дульнага тормазу, захопаў, казенніка і клінавай засаўкі з вертыкальным ходам. Супрацьадкатныя прылады складаюцца з гідрапнеўматычнага накатніка (46 атм) і гідраўлічнага тормазы адкатных частак. Лафет складаецца з калыскі, верхняга станка, ніжняга станка, ўраўнаважванага механізму, прывадаў вертыкальнай і гарызантальнай наводкі, колавага ходу, механізмаў падрэсарывання, механізму мацавання гарматы па-паходнаму. Прыцэльныя прылады складаюцца з панарамнага прыцэла ПГ-1 і тэлескапічнага прыцэла ОП-4М. Ствол, Калыска, супрацьадкатныя і прыцэльныя прылады складаюць пампаваную частка гармату, якая прыводзіцца ў вярчальны рух адносна восі цапфаў калыскі ствала пры наводцы ствала ў вертыкальнай плоскасці. Хісткай частка, верхні станок з баявым шчытом і колавым ходам, ўраўнаважвае механізм і прывада наводкі ўтвараюць круцільную частку, якая прыводзіцца ў вярчальны рух адносна восі баявой загваздкі верхняга станка пры наводцы ствала ў гарызантальнай плоскасці. Ніжні станок з трыма станінамі і гідрадамкратам (у ранняй мадыфікацыі механічным дамкратам) утвараюць нерухомую пры навядзенні ствала частку гарматы. Дамкрат выкарыстоўваецца для ўздыму гаўбіцы для гадоўлі і звесткі станін з паходнага становішча ў баявое і назад.
Прымяненне
Гаўбіца Д-30 ў вялікіх колькасцях складаецца на ўзбраенні ў многіх краінах свету. Яна ўжывалася і ўжываецца ў многіх ваенных канфліктах. Выраблялася, акрамя СССР, у Іраку, Егіпце, Югаславіі і Кітаі. На базе Д-30 створана некалькі самаходных артылерыйскіх установак: 2С1 «Гваздзік», Semser. У паветрана-дэсантных войсках гаўбіцу дэсантуюць з паветра на спецыяльнай платформе.
З 23 чэрвеня 2009 года дзве гаўбіцы (Д-30 1968 года выпуску і Д-30А 1978 года выпуску) выкарыстоўваюцца для правядзення традыцыйнага паўдзённага стрэлу ў Санкт-Пецярбургу.
З лістапада 2017 года 68 гаўбіца Д-30 выкарыстоўваюцца супрацьлавіннай службай Расгідрамета.
УС СССР
У мотастралковых і танкавых дывізіях УМ СССР гаўбіца Д-30А з’яўлялася штатным гарматай як палкавы і дывізіённай артылерыі. У залежнасці ад тыпу палка (мотастралковы або танкавы) у яго артылерыйскім дывізіёне магло быць ад 2 да 3 гаўбічных батарэй па 6 гармат у кожным. У артылерыйскім палку мотастралковай дывізіі, у залежнасці ад прыналежнасці да ваеннай акругі або групе войскаў, магло быць да 2 гаўбічных артылерыйскіх дывізіёнаў па 18 гармат у кожным.
У дэсантна-штурмавых брыгадах у складзе сухапутных войскаў, штатны артылерыйскі дывізіён складаўся з 3 гаўбічных батарэй па 4 адзінкі Д-30А ў кожным.
У артылерыйскіх палках у складзе паветрана-дэсантных дывізій з 70-х гадоў, 1 з 3 штатных дывізіёнаў меў на сваім узбраенні 12 адзінак Д-30А ў 2 гаўбічных батарэях.
УС РФ
У лютым 2013 года міністр абароны РФ С. К. Шайгу распарадзіўся зняць з узбраення і перадаць на базы захоўвання да канца 2013 года гаўбіцы Д-30А, якія знаходзяцца ў сухапутных войсках. Узамен войскі атрымаюць буксаваныя гаўбіцы «Мста-Б» або самаходныя артустаноўкі «Акацыя» калібра 152 мм. Згодна з распараджэннем Д-30А павінны былі застацца толькі на ўзбраенні Паветрана-дэсантных войскаў і 56-й дэсантна-штурмавой брыгады Паўднёвай ваеннай акругі. Але тым не менш, гаўбіца працягвала выкарыстоўвацца на 7-й ваеннай базе ў Абхазіі, а ў новастворануб ў 2016 годзе 30-ю мотастралковую брыгаду быў уключаны дывізіён гаўбіц. Таксама выкарыстоўваецца 22-м армейскім корпусам берагавых войскаў ВМФ у Крыме.
На ўзбраенні
Па стане на 2016 год.
Міхаіл Маркавіч Мядзель
Міхаіл Маркавіч Мядзель (, в. Задзежжа — ) — капітан Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Да верасня 1943 старшы лейтэнант Міхаіл Мядзель быў парторгам батальёна 1031-га стралковага палка 280-й стралковай дывізіі 60-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. 25 верасня 1943 года Мядзель на чале перадавога атрада пераправіўся праз Дняпро ў раёне вёскі Акунінава Казэлецкага раена Чарнігаўскай вобласці і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе, раптоўным ударам адкінуўшы праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшы лейтэнант Міхаіл Мядзель быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 2233.
Удзельнічаў у баях савецка-японскай вайны. У 1946 годзе ў званні капітана Мядзель быў звольнены ў запас. Вярнуўся да працы на птушкафабрыцы. Памёр 21 студзеня 1981 года, пахаваны ў Маскве на Галавінскіх могілках.
Быў таксама узнагароджаны двума ордэнамі Чырвонай Зоркі.
Вуліца Альшэўскага (Мінск)
Ву́ліца Альшэ́ўскага, да 1969 года — Альшэ́ўская — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар удзельніка Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза М. М. Альшэўскага.
Гісторыя
Вуліца Альшэўская ўзнікла ад назвы вёскі Альшэва, уключанай у 1959 годзе ў межы горада Мінска. У 1969 годзе пераназваная ў вуліцу Альшэўскага. Вясковыя дамы былі знесеныя ў канцы 1960-х — пачатку 1970-х гадоў, калі там пачалося будаўніцтва шматпавярховых дамоў.
Перасячэнні
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцамі Верашчагіна, Прытыцкага і Кальварыйскай.
Перасякаецца з вуліцамі:
Марскі клімат
Марскі́ клі́мат (акіянічны клімат) — клімат рэгіёнаў, блізкіх да мора, які адрозніваецца невялікімі сутачнымі і гадавымі амплітудамі тэмпературы паветра, высокай адноснай вільготнасцю, халаднаватым летам і мяккай зімой (ва ўмераных шыротах), вялікі воблачнасцю, выкліканай інтэнсіўнай цыкланічнай дзейнасцю, моцнымі вятрамі. Ва ўмовах марскога клімату час наступу самых высокіх і самых нізкіх тэмператур спазняцца (у параўнанні з абласцямі з кантынентальным кліматам) на 1-2 месяца, а вясна бывае халадней восені. Фармуецца ва ўмовах пераважнага ўплыву на атмасферу акіянічных прастор.
Добра выражаны марскі клімат мае Заходняя Еўропа, дзе круглы год пануе перанос паветра з Атлантычнага акіяна. На крайнім захадзе Еўропы гадавыя амплітуды тэмпературы паветра роўныя ўсяго некалькім градусам. З аддаленнем ад Атлантычнага акіяна ўглыб мацерыка гадавыя амплітуды тэмпературы растуць, інакш гаворачы, расце кантынентальнасць клімату.
Міхаіл Сцяпанавіч Варонін
Міхаіл Сцяпанавіч Варо́нін (Михаил Степанович Воронин;  — ) — рускі вучоны ў галіне батанікі, мікалогіі, фітапаталогіі. Акадэмік Імператарскай Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук (1898).
Біяграфія
М. С. Варонін нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу. У 1858 годзе скончыў Імператарскі Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт. Працаваў у Германіі, у Гайдэльбергу, затым пад кіраўніцтвам Г. А. дэ Бары ў Фрайбургу. Потым працаваў у Францыі. У 1861 годзе абараніў дысертацыю «Исследования над морскими водорослями» на ступень магістра. У 1869—1870 гг. М. С. Варонін прыват-дацэнт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. У 1874 годзе яму прысуджана ступень доктара батанікі. У 1884 годзе абраны членам-карэспандэнтам імператарскай Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук, у 1898 годзе правадзейным яе членам. 1879—1880 гг. М. С. Варонін правёў у Германіі.
Памёр М. С. Варонін у Санкт-Пецярбургу. Пахаваны на Новадзявочых могілках.
Навуковая дзейнасць
М. С. Варонін з’яўляецца адным з заснавальнікаў антагенетычнага кірунку ў мікалогіі. Выявіў мікраарганізмы ў каранёвых клубеньчыках бабовых раслін. Даследаваў цыкл развіцця грыбоў. Яму належаць навуковыя працы па грыбных хваробах сельскагаспадарчых культур. У 1874—1880 гг. выявіў цыкл развіцця ўзбуджальніка кілы капусты.
Медны коннік
Медны коннік — помнік Пятру I на Сенацкай плошчы ў Санкт-Пецярбурзе. Помнік атрымаў сваю назву ад знакамітай аднайменнай паэмы паэме А.С.Пушкіна, аднак насамрэч выраблены з бронзы.
Гісторыя помніка
Конная статуя Пятра выканана скульптарам Эцьенам Фальканэ ў 1768—1770 гг. Галаву Пятра ляпіла вучаніца Фальканэ, Мары-Анна Кало. Змяю паводле задумы Фальканэ выляпіў Фёдар Гардзееў. Адліўка статуі пад кіраўніцтвам майстра Ямельяна Хайлова была скончана ў 1778 годзе.
Помнік
У 1778 г. з-за рэзкай змены адносін Кацярыны II да Фальканэ ён быў вымушаны пакінуць Расію. А працы па завяршэнні помніка былі даручаны Ю. М. Фельтэну. Помнік быў урачыста адкрыты 7 жніўня 1782 г.. На яго адкрыццё Фалькане так і не быў запрошаны.
Гэта быў першы конны помнік рускаму цару. Пры поўным парадзе, на ўздыбленным кані, Пятра I Фальканэ паказвае перш за ўсё як заканадаўца: у іерархіі класіцызму заканадаўцы знаходзяцца вышэй палкаводцаў. Пастамент у выглядзе велічэзнай скалы — сімвал пераадолення Пятром I цяжкасцей, а ўведзеная ў кампазіцыю змяя ўяўляе сабой дасціпную знаходку ў вырашэнні задачы па забеспячэнні ўстойлівасці манумента. Яе з’яўленне пад нагамі ўздыбленнага каня дастаткова пераканаўча тлумачыцца тым, што яна адлюстроўвае «варожыя сілы». І толькі вянок з лаўра, што вянчае галаву, і меч, што вісіць ля пояса, паказваюць ролю Пятра як палкаводца-пераможца.
У абмеркаванні канцэпцыі помніка прымалі ўдзел Кацярына II, Дзідро і Вальтэр. Помнік павінны быў адлюстроўваць перамогу цывілізацыі, розуму, чалавечай волі над дзікай прыродай. Пастамент помніка мусіў сімвалізаваць прыроду, варварства. Факт, што Фальканэ абцясаў грандыёзны Гром-камень, адпаліраваў яго, выклікаў абурэнне і крытыку сучаснікаў.
Надпіс на пастаменце
Надпіс на пастаменце: «ПЕТРУ перьвому ЕКАТЕРИНА вторая лѣта 1782» - з аднога боку, і «PETRO primo CATHARINA secunda MDCCLXXXII» — з другога, падкрэсліваючы тым самым задумку імператрыцы: усталяваць лінію спадкаемнасці паміж дзеяннямі Пятра і ўласнай дзейнасцю.
Астара (Азербайджан)
Размешчаны на крайнім паўднёвым усходзе Азербайджана, на левым беразе ракі Астара (Астарачай) пры ўпадзенні яе ў Каспійскае мора. Па рацэ праходзіць дзяржаўная мяжа з Іранам. За 3 км ад горада знаходзіцца чыгуначная станцыя Астара. На правым беразе ракі размешчаны іранскі горад Астара.
Рачное (Сандыктаўскі раён)
Рачное — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Лясная. Код КАТА — 116449700.
Луіджы Фаджыёлі
Луіджы Фаджыёлі (Luigi Fagioli;, Азіма, Анкона, Італія — , Монтэ-Карла, Манака) — італьянскі аўтагоншчык, удзельнічаў у чэмпіянатах свету ў гонках Формулы-1 у сезонах 1950—1951 гадоў. Віцэ-чэмпіён Еўропы 1935 года. Заняў трэцяе месца ў чэмпіянаце 1950 года. Быў вядомы сваім няўступлівым характарам і нязгодай з аўтарытэтамі.
Рачное (Сандыктаўскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 238 чалавек (119 мужчын і 119 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 204 чалавекі (102 мужчыны і 102 жанчыны).
Луіджы Фаджыёлі
Меў мянушку «рабаўнік з Абруцы», пры тым, што не паходзіў з італьянскага рэгіёну Абруцы і не меў рэпутацыі злачынцы.
Біяграфія
Луіджы Фаджыёлі нарадзіўся ў 1898 годзе ў італьянскім горадзе Азіма. Удзел у гонках пачаў у 1920-я гады, з найбольшымі перамогамі ў 1930-я.
У годзе стаў выступаць у Формуле-1 за каманду Alfa Romeo. У сезоне года на Гран-пры Францыі здабыў сваю адзіную перамогу (разам з Хуанам Мануэлем Фанхіа). На дадзены момант з’яўляецца найстарэйшым пераможцам гонкі ў Формуле-1 (53 гады).
Пасля таго як пакінуў Формулу-1, прымаў удзел у кузаўных гонках. У прыватнасці, кіраваў седанам Lancia Aurelia B20. 1 чэрвеня 1952 года павінен быў узяць удзел у спаборніцтвах у Монтэ-Карла, але напярэдадні, падчас трэніроўкі, патрапіў у аварыю. Памёр 20 чэрвеня ў шпіталі ў Монтэ-Карла.
Рэлігія ў Эстоніі
Эстонія, якая гістарычна пратэстанцкай тэрыторыяй, паводле апытанняў насельніцтва сёння лічыцца адной з найменш рэлігійных краін свету. Толькі 14 % ацэньваюць рэлігію як важную частку іх жыцця. Дамінантнай рэлігіяй з'яўляецца хрысціянства, якое ўключае ў сябе паслядоўнікаў блізкая 90 канфесій, у асноўным праваслаўе і лютэранства. Згодна з Рынга Рынгве: «рэлігія ніколі не гуляла важнай ролі ў палітычным ці ідэалагічным полі Эстоніі… Тэндэнцыі, якія пераважалі ў канцы трыццатых гадоў ХХ стагоддзя наконт больш цесных адносін паміж дзяржавай і лютэранскай царквой, завяршыліся з савецкай акупацыяй у 1940 годзе». Ён таксама сцвярджае, што «ланцужок рэлігійнай традыцыі зламаўся сярод большасці сем'яў» з савецкай палітыкай атэістычнай дзяржавы.
Калумбія
Калумбія (Colombia), афіцыйная назва Рэспу́бліка Калу́мбія (República de Colombia ) — краіна на паўночным захадзе Паўднёвай Амерыкі. Сталіца — горад Багата. Мяжуе з Бразіліяй і Венесуэлай на ўсходзе, на поўдні — з Эквадорам і Перу, на захадзе — з Панамай. Абмываецца Карыбскім морам на поўначы і Ціхім акіянам на захадзе.
Знешні гандаль
Экспарт — 38500000000 долараў ЗША (у 2008 годзе) — нафтапрадукты, кава, вугаль, нікель, смарагды, адзенне, бананы, кветкі.
NGC 3150
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Калумбія
Знешні гандаль
Асноўныя пакупнікі — ЗША 38 %, Венесуэла 16,2 %, Эквадор 4 %.
Імпарт — 37,6 млрд долараў ЗША (у 2008 годзе) — прамысловае абсталяванне, транспартныя сродкі, спажывецкія тавары, хімікаты, паліва.
Асноўныя пастаўшчыкі — ЗША 29,2 %, Кітай 11,5 %, Мексіка 7,9 %, Бразілія 5,9 %.
Зварот да ўбоства
Зварот да ўбоства (Argumentum ad lazarum) — гэта лагічная памылка, пры якой падмануты мяркуе, што сцверджанне вернае, бо выказчык бедны, ці наадварот, нявернае, бо выказчык багаты. Гэтая памылка па латыні названа ў гонар біблейскага Лазара, жабрака з Новага запавету, які атрымаў узнагароду пасля смерці.
Папулярная форма гэтае памылкі выражаецца ў словах «бедны, але сумленны», дзе «але» (магчыма невыказана) падмяняецца на лагічнае следства і пераўтвараецца ў «бедны — значыць сумленны».
Існуе і адваротная лагічная памылка, зварот да багацця.
Драва
Дра́ва (, Drau, Dráva) — рака ў цэнтральнай Еўропе, правы прыток ракі Дунай.
Агульная даўжыня ракі 749 км. Бярэ пачатак у Паўднёвым Тыролі (Італія) на вышыні 1192 м і працякае на ўсход пераважна па Сярэднедунайскай раўніне праз Аўстрыю, Славенію і Харватыю, потым часткова ўтварае харвацка-венгерскую мяжу перад сваім упадзеннем у Дунай ля Осіека. Плошча вадазбору 40 400 км². Сярэдні расход вады ў вусця каля 610 м³/с.
Прытокі Дравы
левыя:
правыя:
Ала Лаўрэнцьеўна Грыб
А́ла Лаўрэ́нцьеўна Грыб (нар., ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Член КПСС (1962). Скончыла Кіеўскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці (1958), Мінскую ВПШ (1965).
З 1958 года начальнік змены, інжынер лабараторыі, начальнік цэха Мінскай абутковай фабрыкі імя Тэльмана, з 1965 года намеснік начальніка аддзела збыту, намеснік сакратара парткама, сакратар парткама Мінскага вытворчага аб’яднання «Луч», з 1969 сакратар, 2-гі сакратар, 1-ы сакратар Цэнтральнага РК КПБ г. Мінска. З 1978 года міністр бытавога абслугоўвання насельніцтва БССР.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 9—11 скліканняў. Член ЦК КПБ з 1981 года.
Бабек (горад)
Бабек (Babək) — горад у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Бабекскага раёна Нахічэванскай Аўтаномнай Рэспублікі. Да 1978 года населены пункт называўся Тазакенд, пасля чаго быў перайменаваны ў Бабек у гонар правадыра іранскага нацыянальнага паўстання ў Азербайджане (паўночна-заходняя Персія) і Закаўказзе Бабека. Насельніцтва на 2010 год складала 3 252 чалавекі.
Сезон 2016 ФК Граніт Мікашэвічы
У 2016-м годзе футбольны клуб «Граніт» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду
Агюст Альфрэд Рубэ
Агюст Альфрэд Рубэ ( — ) — французскі жывапісец, тэатральны дэкаратар і сцэнограф.
Біяграфія
Рубэ нарадзіўся ў 9-й акрузе Парыжа. Быў наватарам у галіне тэатральнай дэкарацыі. Гэты «дэкаратар рэдкай вынаходлівасці» засяродзіўся на пошуку колера, які адпавядае рамантычнаму руху. Рубэ вучыўся ў школе ў майстра, афарміцеля Аперы-Камік, з дачкой якога ён толькі што ажаніўся. Сісеры карыстаўся даверам А. Дзюма, які меў дачыненне да яго, а таксама да яго вучняў, А. Рубэ,, , Э. Дэплешэна, і яму пашанцавала зрабіць дэкарацыі да «Генрыха III». Але Рубэ жадаў дамагчыся большага: ён не толькі імкнуўся з дакладнасцю намаляваць пейзажы, але і зрабіць іх маляўнічымі.
Дэкарацыі да другой дзеі «Âme en peine» Фрыдрыха фон Флотава на лібрэта Жуля-Анры Вернуа дэ Сен-Жоржа, зробленыя для Парыжскай оперы, былі яго фактычным дэбютам. Оперы, для якіх ён затым ствараў дэкарацыі, з’яўляюцца шэдэўрамі: у 1846 годзе ён стварыў дэкарацыі для 2-й дзеі «» Г. Даніцэці. Сярод вядомых прац Рубэ — дэкарацыі да 1-й дзеі «Цэрліне» Д. Абера, да 4-й дзеі «Фронда» Луі Нідэрмеера, да 1-й дзеі «П’ера дэ Медычы», да 3-й дзеі «Царыцы Саўскай» Ш. Гуно, да 1-й і 2-й дзей «Афрыканкі» Дж. Меербера, да 4-й дзеі «Дона Карласа» Дж. Вердзі, да 3-й дзеі «Сільвіі» Л. Дэліба, да 2-й сцэны і 4-й дзеі «Аіды» Дж. Вердзі, да 2-й дзеі «Карыгана» Шарля-Мары Відора і іншыя.
У 1858 годзе Рубэ намаляваў цудоўную столь для Тэатра-Франсэз, адлюстраваўшы Апалона верхам на Пегасе сярод персанажаў, якія натхнялі трагічных і камічных французскіх акцёраў, якая пазней, спаленая газам, была перамаляваная ў 1879 годзе. Апошняй кампазіцыяй, над якой Рубэ працаваў, была заслона для новай Апера-Камік.
Рубэ памёр 13 красавіка 1899 года ў 10-й акрузе Парыжа.
Эстонская дыяспара
Эстонская дыяспара (Väliseestlased) — эстонцы, якія пастаянна пражываюць за межамі Эстоніі. За межамі Эстоніі, паводле некаторых ацэнак, жывуць больш 160000 эстонцаў. Калі ўлічыць, што агульная колькасць эстонцаў складае 1,1 мільёна чалавек, то каля 14% з іх у цяперашні час (2016) пражываюць за межамі сваёй гістарычнай радзімы. Найбольшая дыяспара сёння знаходзіцца ў РФ, Злучаных Штатах, Швецыі і Канадзе. На гэтыя чатыры краіны прыпадае 3/4 дыяспары. Эстонскія абшчыны знаходзіцца, як найменш, у 24 замежных краінах.
Зварот да багацця
Зварот да багацця, або зварот да кашалька, або зварот да папулярнасці (argumentum ad crumenam) — гэта лагічная памылка, пры якой нейкае сцверджанне паказваецца нібы праўдзівым, бо выказчык багаты.
Адваротная лагічная памылка — зварот да ўбоства.
Вефсна
Вефсна (Vefsna) - найбуйнейшая рака ў Нурлан, Нарвегія. Даўжыня ракі 163 км, плошча басейна 4122 км ². Выток ракі знаходзіцца ў гарах Бергеф'ель і фармуе мяжу паміж Нарвегіяй і Швецыяй. Працякае праз камуны Хатф'ельдал, Гране, Вефсн і горад Мушеэн і ўпадае ў Вефснфіёрд.
Брагім Бушакі
Сям’я
Брагім Бушакі нарадзіўся ў 1912 годзе ў вёсцы Сумаа, якая размяшчалася на вяршыні Коль-дэз Бені-Айча ў Ніжняй Кабыліі.
Ён з’яўляўся прадстаўніком 16-га пакалення нашчадкаў знакамітага алжырскага тэолага Сідзі Бушакі (1394—1453), які быў адным з калег Сідзі Абдэрахмана Таалібі (1384-1479.
Яго бацька, Алі Бушакі (1855-1965), быў мукадамам суфійскага ордэна Рахманія на ўсход ад Алжыра і суфізму Завіета Сідзі Бушакі на поўдзень ад Тэніі.
Яго дзед, Шэйх Махамед Бушакі (1834-1887), разам з Сарабутам Шэйхам Бумердасі з Завіетам Сідзі Бумердасі і Шэйхам Чэрыфі з Завіета Сідзі Амар Чэрыф’і, быў адным з лідараў паўстання Мукрані 1871 года
Яго прадзед Шэйх Алі Бушакі (1795-1846) таксама быў адным з байцоў супраціву супраць французскага заваявання Алжыра падчас яго кампаніі супраць Кабіліі, якая пачалася ў 1837 годзе. Ён быў саюзнікам Шэйха Махамеда бен Замума, а таксама эміра Абдэлькадэр. Разум Яны змагаліся ў раёне масіва Хачна.
Ранняе жыццё
Першыя гады адукацыі Брагіма Бушакі прайшлі ў пачатку ХХ стагоддзя ў яго роднай вёсцы пад духоўным кіраўніцтвам яго бацькі Алі ў завіі яго продкаў.
Гэты перыяд супаў з пачаткам Першай сусветнай вайны. Яго старэйшы брат Абдэрахман Бушакі паступіў на службу. На грамадзянку ён вярнуўся ў званні капрала.
Юнак пачаў навучанне, каб пачаць кар’еру імама ў Завіет Сідзі Амар Чэрыф. Там хлопец вызначыўся сваім мемарыяльным майстэрствам і вусным красамоўствам, што дазволіла яму атрымаць каранічную і навуковую іджазу.
Мячэць Аль-Фатх
Калі Брахім атрымаў усе дыдактычныя навыкі, каб цалкам прыняць на сябе абавязкі імама, ён далучыўся да свайго бацькі Алі, які тады быў прызначаны муфтыям у мячэці Аль-Фатх. Храм быў узведзены ў цэнтры горада Тэнія ў 1926 годзе.
У гэты перыяд адбыўся ўдзел алжырцаў у пяцігадовых выбарах, якія дазволілі вяскоўцам адправіць свае галасы французскім каланіяльным установам пасля таго, як Чарлз Жанарт пачаў паступовае ўключэнне алжырцаў у выбарную і выбарчую рэпрэзентатыўнасць.
Мячэць Сафір
Яго дзядзька па бацькавай лініі Махамед Сегір Бушакі (1869—1959), які тым часам быў абраны муніцыпальным саветнікам, працаваў над увядзеннем свайго пляменніка-вучонага Брахіма ў вялікія мячэці горада Алжыра.
Дзякуючы яму, у 1947 годзе імам Брагім Бушакі быў завербаваны ў якасці хезаба ў мячэці Сафір у Касбе ў Алжыры пад кіраўніцтвам тагачаснага муфтыя Малікі Махамеда Бабы Амеура.
Сапраўды, мячэць Сафір была тады цэнтрам алжырскага нацыяналізму, які аб’яднаў чатырох магутных імамаў, што ўзрушылі ўсю перыферыю Алжыра. Гэта былі шэйх Брахім Бушакі (прадстаўляў Кабілію), шэйх Махамед Чарэф (прадстаўляў даліну Хеміс Міляна), шэйх Махамед Дуак (прадстаўляў Цітэры) і шэйх Ахмед Бенчыку (быў прадстаўніком Альжэруа і Міціджа)
Калі Брагім быў хезабам у гэтай мячэці, яго пляменнікі Яхія Бушакі, Буалем Бушакі і Бузід Бушакі перыядычна наведвалі дзядзьку, каб пацікавіцца яго актуальным палітычным становішчам. Да пачатку паўстання 1 лістапада 1954 яны былі ўключаны ў рэвалюцыйныя незалежныя сеткі
Алжырская рэвалюцыя
Усплёск руху за незалежнасць Алжыра адбыўся пасля таго, як Ліес Дэрыш правёў сустрэчу 22 ветэранаў у сваім доме ў Эль-Маданіі, а журналіст Махамед Айчауі напісаў абвяшчэнне аб пачатку рэвалюцыйнай барацьбы.
Касба Алжыра была месцам, дзе Махамед Буд'яф і Дыдуш Мурад сустрэліся з журналістам Махамедам Аічауі непадалёк ад мячэці Сафір, каб прадыктаваць праект рэвалюцыйнай дэкларацы.
На працягу двух гадоў, якія папярэднічалі вялікай бітве пад Алжырам у 1957 годзе, імам Брахім Бушакі ўдзельнічаў у прапагандзе падтрымкі народнай актыўнасці ў Алжыры ў кампаніі двух блізкіх да яго імамаў, Махамеда Салаха Седзіка і Махамеда Кету.
Пасля васьмідзённай забастоўкі ў 1957 годзе французская рэакцыя была вельмі жорсткай, і імамы алжырскіх мячэцяў былі зняволеныя ў віле Сусіні і ў іншых цэнтрах катаванняў.
Брагім Бушакі быў схоплены французскімі салдатамі і дастаўлены на вілу Сусіні, дзе яго жорстка катавалі, перш чым быў зняволены са сваім сябрам Ахмедам Чэкарам у той жа камер.
Мячэці Алжыра
Пасля здабыцця Алжырам незалежнасці ў 1962 годзе імам Брахім Бушакі быў рэабілітаваны ў сваіх рэлігійных абавязках у мячэці Сафір разам з іншымі імамамі, якія перажылі зняволенне і катаванні падчас алжырскай рэвалюцыі, якая доўжылася амаль восем гадоў з 1954 года.
Затым ён удзельнічаў ў дзейнасці мячэцяў Касбы ў Алжыры, спрыяючы стараннаму чытанню Хізб Ратэба і чытанню Сахіха Бухары ў Джамаа эль-Джэдзід і Джамаа эль-Кебір са сваім сябрам, вядомым імамам і муфтыям Абдэрахманам Джылалі.
У 1976 годзе імам Брагім стаў рэлігійным інспектарам Міністэрства па справах рэлігій, і яго місія заключалася ў павышэнні прафесійнага і этычнага ўзроўню імамаў, якія працуюць у рэгіёне Альжэруа.
Ён таксама перыядычна кіраваў групамі алжырскіх паломнікаў падчас хаджу ў якасці гіда і муфтыя ў адпаведнасці з мазхабам Малікіт.
Вяртанне ў Тэнію
Брахім рэарганізаваў навучанне Карана і права ў мячэці Аль-Фатх у адпаведнасці з класным рэжымам для вячэрняга навучання школьнікаў горада.
У сваёй акцыі ён прытрымліваўся дырэктываў тагачаснага міністра Мулуда Касема Найта Белкасема, які выступаў за тое, што мячэці павінны быць таксама месцам навучання і інтэлектуальнай эмансіпацыі ў дадатак да выканання абрадаў мусульманскага культу.
Як толькі Брахім вярнуўся ў Тэнію, то стварыў камісію па аднаўленні і пашырэнні мячэці Аль-Фатх, каб дазволіць жанчынам наведваць пятнічную малітву, таравіх і малітву Ід.
Да канца 1982 г. плошча мячэці была павялічана ўтрая і пабудаваны першы паверх, а таксама сиворана памяшканне для абмывання ў падвале. Месца малітвы перададзена вернікам і практыкуючым мусульманам.
Імам Брахім вітаў у гэтай мячэці імамаў, якія прапаведавалі добрае слова ў яе міхрабе і мінбары, у той час як на мясцовым узроўні ён заахвочваў маладых мюрыдаў да праведнасці і маральнасці.
Пасада інспектара па рэлігійных справах дапамагла яму будаваць мячэці па ўсёй новай правінцыі Бумердэс, створанай у 1984 годзе, і менавіта так ён быў у пачатку будаўніцтва першай мячэці адміністрацыйнага горада Бумердэс, які тады быў ахрысціў мячэць Джабір ібн Хаян.
Салафіцкі тэрарызм
З моманту ўзнікнення салафісцкага экстрэмізму ў Алжыры суфійскія імамы спачатку сталі мішэнню пераследу паствы і прыхільнікаў фундаменталісцкага вахабізму ў мячэцях, каб аднавіць гэтыя месцы культу і ператварыць іх у базы для звяржэння алжырскіх сацыяльных каштоўнасцяў.
Пачаліся пераследы імама Брахіма ў мячэці Аль-Фатх у Тэніі падчас малітваў, пятнічных пропаведзяў і рэлігійных урокаў і вучэнняў. Салафіты жадалі спыніць яго вызваленчую дзейнасць у храме, каб усё грамадства ўпала ў тэрарыстычны жах без арыенціраў умеранасці.
З акцэнтаваннем тэрарыстычных пагроз смерці, якія абрынуліся на яго ў Тэніі, дзе прымаў на сябе ўсе малітвы Салат Фаджр да Салат Іша, імаму Брагіму ў красавіку 1993 года давялося пакінуць горад і адправіцца ў выгнанне ў вышыню Коўба ў горад Алжы. .
Ён быў заменены ў мячэці Тэніі імамам Амарам Арарам, выхадцам з вёскі Сумаа. 13 кастрычніка 1993 года, на фоне тэрору і перыядычных забойстваў, ён быў забіты перад сваім домам пасля Салат Іча.
Затым тэрарысты-салафіты скарысталіся каменданцкай гадзінай, усталяванай на працягу ночы, каб разбіць дом імама Брагіма і скрасці яго імпазантную бібліятэку з кніжнымі каштоўнасцямі.
Шэйх Брагім не вяртаўся ў Тэнію чатыры разы, у той час як забойствы і тэрарыстычныя расправы адбываліся па ўсёй правінцыі Бумердэс і пакідалі сем'і і плямёны ў жалобе.
Нягледзячы на ​​старасць і вымушанае выгнанне ў Алжыр, імам Брахім працягваў з сваю дзейнасць.
Смерць
Імам Брагім Бушакі памёр у 1997 годзе ў сямейным доме сваіх сваякоў у камуне Куба ў Альжэруа ва ўзросце 85 гадоў.