cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hello (песня Адэлі)
Камерцыйны поспех
У Вялікабрытаніі «Hello» дэбютаваў 30 кастрычніка 2015 года на пазіцыі № 1 у UK Singles Chart з паказчыкам 333000 камбінаваных продажаў, уключаючы 259000 загрузак, што зрабіла яго найбуйнейшым чарттоперам за апошнія тры гады. Сінгл стаў другім для Адэлі лідарам хіт-параду Вялікабрытаніі пасля Someone Like You (2011). Акрамя таго, «Hello» з паказчыкам 7,32 млн стрымінгавых загрузак у дэбютны тыдзень, пабіў папярэдні рэкорд, усталяваны сінглам What Do You Mean? канадскага спевака Джасціна Бібера. На наступны тыдзень сінгл заставаўся на вяршыні чарта UK Singles Charts, дадаўшы яшчэ 121000 лічбавых загрузак і 5,78 млн патокаў па стрымінгу, атрымаўшы залаты статус ад BPI. Працягваючы лідыраваць у трэці тыдзень запар у брытанскім чарце і дадаўшы яшчэ 4,7 млн слухачоў (streamed track), сінгл атрымаў плацінавы статус BPI.
Паўночная Амерыка
У ЗША хіт «Hello» дэбютаваў 14 лістапада 2015 года на пазіцыі № 1 у Billboard Hot 100, паставіўшы рэкорд лічбавых загрузак: 1,11 млн. Адначасова ён узначаліў чарты Digital Songs (у 4-ы раз) і Streaming Songs (1-ы раз). Другі паказчык з 61.6 млн загрузак (streams, ці радыёпраслухоўвання і продажу, у Streaming Songs), дзе лепшы паказчык у гісторыі быў толькі 3 сакавіка 2013 года: Baauer's «Harlem Shake» (103 млн). «Hello» гэта 4-ы чарттопер спявачкі ў ЗША (і 1048-м у суме з іншым выканаўцамі за 57-летнюю гісторыю чарта) пасля яе папярэдніх сінглаў: «Rolling in the Deep» (хіт № 1 усяго 2011 года), «Someone Like You» і «Set Fire to the Rain». Адначасова ён стаў 24-м чарттоперам, які адразу трапіў на першае месца.
У другі тыдзень знаходжання (у тыдзень, які скончыўся 21 лістапада) на пазіцыі № 1 у ЗША сінгл быў запампаваны ў лічбавым фармаце 635,000 разоў, што стала трэцім рэкордным паказчыкам у гісторыі і самым вялікім паказчыкам спамповак у недэбютны тыдзень. Таксама другі тыдзень хіт узначальваў чарты Digital Songs і Streaming Songs (61,6 млн і 47,4 млн патокаў у першыя два тыдні адпаведна), і першы тыдзень быў на пазіцыі № 1 у чартах On-Demand Songs і Adult Alternative Songs.
У чарце з 28 лістапада песня працягнула лідыраваць трэці тыдзень запар у Hot 100 (дадаўшы яшчэ 480,000 лічбавых копій) і стала № 1 у радыёэфірным Radio Songs (145 млн праслухоўванняў). Тым самым яна ўзначаліла ўсе тры галоўныя кампаненты аб’яднанага хіт-параду ЗША: продажы (Digital Songs), радыёэфір (Radio Songs) і Інтэрнэт (Streaming Songs +44,7 млн і On-Demand Songs +16,7 млн). «Hello» стала толькі 4-й песняй, якой удалося тры тыдні запар выходзіць тыражом больш за 400,000 лічбавых копій. Раней такое ж удалося зрабіць хітам «Happy» (Pharrell Williams, 2014), «Blurred Lines» (Robin Thicke пры ўдзеле Williams and T.I., 2013), і «Somebody That I Used to Know» (Gotye пры ўдзеле Kimbra, 2012). У радыёэфірным Radio Songs песня стала самай праслухоўванай у ЗША за апошнія 22 гады, паўтарыўшы адпаведны рэкорд упершыню пасля «Dreamlover» (Mariah Carey), якая 28 жніўня 1993 года таксама ўсяго толькі за 4 тыдні дасягнула пазіцыі № 1. «Hello» таксама паставіла рэкорд па хуткасці ўзыходжання на вяршыню: адразу з № 4 на № 1 і ўпершыню за ўсю 25-гадовую гісторыю гэтага радыёэфірнага хіт-параду. Раней рэкорд належаў сінглу «Empire State of Mind» (Jay Z і Alicia Keys), які 28 лістапада 2009 года падняўся адразу з № 6 на № 1. Таксама песня стала толькі трэцяй, якая здолела адначасова ўзначаліць усе пяць асноўных чартаў (Hot 100, Digital Songs, Streaming Songs, On-Demand Songs і Radio Songs) за ўсе тры гады, што яны разам суіснуюць (Streaming Songs быў запушчаны ў студзені 2013). Раней гэтага змаглі дасягнуць толькі дзве песні: «Fancy» (Iggy Azalea пры ўдзеле Charli XCX, 28 чэрвеня 2014), і «Uptown Funk!» (Mark Ronson пры ўдзеле Bruno Mars (8 тыдняў № 1 у лютым — красавіку 2015) . Таксама песня ўзначаліла радыёэфірны хіт-парад Adult Contemporary (які быў створаны ў 1993 годзе), падняўшыся з пазіцыі № 4 на № 1 (і гэта самае хуткае ўзыходжанне да вяршыні ўпершыню з 1997 года). Хутчэй узыходзіў у 1997 годзе хіт «Butterfly Kisses» (Bob Carlisle). У тую ж тыдзень (да 28 лістапада) песня другі тыдзень лідыравала ў Adult Alternative Songs (радыёэфірны хіт-парад альтэрнатыўнай музыкі для дарослай аўдыторыі) і паднялася ў іншых чартах: Adult Pop Songs (7-3) і Pop Songs (9-4).
У чарце з 5 снежня песня працягнула лідыраваць 4-ы тыдзень запар у Hot 100 (набраўшы 2,555,000 лічбавых копій за гэтыя чатыры тыдні). З 19 снежня 6-ы тыдзень запар узначальваючы Hot 100 сінгл быў загружаны тыражом звыш 2,9 млн копій. Асацыяцыя гуказапісу сертыфікавана яго ў 4-кратным плацінавым статусе RIAA. Адначасова (у тыдзень з 19 снежня) сінгл узначальваў Streaming Songs (6 тыдняў запар), Radio Songs (4 тыдні № 1), Digital Songs (вярнуўся на першае месца), Adult Contemporary (4 тыдні № 1), Pop Songs (3 тыдні № 1), Adult Pop Songs (3 тыдні № 1), Dance/Mix Show Airplay (2 тыдні № 1).
У чарце з 2 студзеня 2016 года песня працягнула лідыраваць 8-ы тыдзень запар у Hot 100 (набраўшы 3,1 млн лічбавых загрузак за гэтыя восем тыдняў), а таксама 6 тыдняў № 1 у Radio Songs; раней была лідарам у Streaming Songs (7 тыдняў запар) і Digital Songs (5 тыдняў № 1). Амерыканская асацыяцыя Recording Industry Association of America стратыфікавала песню ў 4-кратным плацінавым статусе, тыраж у студзені перавысіў 3,7 млн копій і яна пратрымалася 10 тыдняў на пазіцыі № 1 у ЗША (стаўшы 31-й песняй, якая прабыла на першым месцы 10 і больш тыдняў у ЗША). У чарце, які датуецца 23 красавіка 2016 года, песня знаходзілася ўжо 21 тыдзень на пазіцыі № 1 у Adult Contemporary Chart, пабіўшы рэкорд, які раней належаў Кэлі Кларксан з песняй Breakaway (2005) і Селін Дыён з песняй A New Day Has Come (2002) для ўсіх жанчын-спявачак пачынаючы з 1961 года, калі гэты чарт быў упершыню запушчаны (адначасова ён стаў трэцім сярод усіх хітоў, з улікам спевакоў і гуртоў).
Сінгл таксама меў поспех у выглядзе розных версій і рэміксаў, уключаючы танцавальныя і электронныя (Dance/EDM remixes), якія зрабілі «Hello» буйным хітом у танцавальных чартах Billboard. У чарце Dance Club Songs «Hello» перасягнуў свайго папярэдніка «Skyfall» як самы паспяховы для спявачкі ў гэтым хіт-парадзе (дасягнуўшы пазіцыі № 6 у выданні ад 12 снежня 2015), у той час як у чарце Dance/Mix Show Airplay ён стаў яе першым сінглам, які дасягнуў першага месца (пазіцыя № 1 у выданні ад 12 снежня 2015), перавысіўшы папярэдняе вышэйшае дасягненне сінгла «Rolling In The Deep», які меў вышэйшую пазіцыю № 2 у 2011 годзе, адначасова стаўшы для Адэлі яе чацвёртым хітом у Top-5. Па гэтым паказчыку ў гэтым хіт-парадзе яна падзяліла разам з Дэвідам Гетам першае месца па хуткасці, як выканаўца, які дасягнуў першага месца ўсяго за 4 тыдні (Гета зрабіў гэта ў 2011 годзе са сваім хітом «Without You» пры ўдзеле Ашэра).
У Канадзе «Hello» узначаліў хіт-парад Canadian Hot 100, з тыражом 140,000 копій, што на 100,000 больш, чым у найбліжэйшага пераследніка, песні «Sorry» канадскага спевака Джасціна Бібера, чый тыраж склаў толькі 40,000 копій і заняў пазіцыю № 2 у той жа самы тыдзень. Акрамя таго, песня была спампавана (прагледжана і праслухана патокаў) па стрымінгу 4,79 млн разоў, пабіўшы папярэдні рэкорд за тыдзень. Сінгл застаўся на першым месцы і ў другі тыдзень рэлізу і быў сертыфікаваны ў плацінавым статусе за тыраж звыш 70,000 копій.
Аўстралія і Акіянія
Сінгл меў вялікі поспех у краінах Акіяніі. 31 кастрычніка 2015 года «Hello» дэбютаваў у Аўстраліі на пазіцыі № 1 у чарце ARIA Singles Chart, з тыражом звыш 59075 копій, атрымаўшы залаты статус у першую ж тыдзень рэлізу. Песня таксама стала сама хутка прадаваным сінглам года пасля «See You Again» рэпера Wiz Khalifa. Для Адэлі гэта другі сінгл на пазіцыі № 1 у ARIA Singles Chart пасля яе папярэдняга хіта 2011 года «Someone Like You». Сінгл заставаўся на першым месцы і ў другі тыдзень рэлізу, атрымаўшы плацінавую сертыфікацыю за тыраж звыш 70000 копій. У Новай Зеландыі песня дэбютавала на пазіцыі № 1, захаваўшы гэта месца і ў другі тыдзень і заадно атрымаўшы плацінавую сертыфікацыю ў гэтай астраўной краіне
Музычнае відэа
Рэліз відэакліпа адбыўся 23 кастрычніка на канале VEVO Адэлі. Здымкі відэа праходзілі некалькі дзён у верасня 2015 года на ферме ў Квебеку (Канада), а рэжысёрам стаў канадскі акцёр і кінарэжысёр Ксаўе Далан, лаўрэат Канскага кінафестывалю і прэміі «Сезар». У кліпе зняўся амерыканскі акцёр Трыстан Уайлдз. Адэль выконвае сваю песню ў маленькім доме і за яго межамі ў лесе, у нарэзцы са сцэнамі з тэлефоннымі званкамі і ўспамінамі пра мінулыя ўзаемаадносіны герояў. Гэта першае музычнае відэа, якое было знята на шырокафарматную камеру IMAX, што забяспечыла максімальны эфект прысутнасці гледача.
21 студзеня 2016 года відэакліп «Hello» пабіў рэкорд «Gangnam Style» (158 дзён) спевака Psy па хуткасці дасягнення 1 млрд праглядаў на YouTube, Адэль зрабіла гэта ўсяго за 87 дзён. Да 17 мая 2016 года відэакліп прагледзелі больш 1,52 млрд раз і ён стаў 5-м самым прагляданым відэа на канале YouTube.
Жывыя выступленні
Адэль упершыню выканала «Hello» на BBC у спецыяльнай часовай перадачы Adele at the BBC, якая была запісана 2 лістапада і выйшла ў эфір пазней у тым жа месяцы (на сайце BBC з’явілася 5 лістапада за некалькі дзён да рэлізу альбома). Адэль ужывую выканала «Hello» 7 лістапада 2015 года на 17-й цырымоніі NRJ Music Awards (Каны, Францыя)  падчас адкрыцця гэтага музычнага вечара. Таксама яна выступіла 21 лістапада 2015 у вячэрняй перадачы Saturday Night Live на амерыканскім канале NBC. 23 лістапада 2015, пасля з’яўлення ў праграме The Tonight Show Starring Jimmy Fallon, Адэль запісала песню разам з акцёрам і тэлезоркай Джымі Фэланам і гуртам The Roots. Гэта версія песні выйшла ў запісу на шоу ў наступны вечар. 13 снежня 2015 года Адэль прадставіла «Hello» у жывым выкананні ў фінале праграмы X Factor на Арэне Уэмблі (Лондан).
Арцём Уладзіміравіч Мілеўскі
Арцём Мілеўскі (Артем Мілевський; нар., ) — украінскі футбаліст беларускага паходжання, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Украіны (2006—2012).
Сястра — Ксенія Уладзіміраўна Мілеўская.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў Беларусі, з сямі гадоў трэніраваўся ў мінскай школе «Змена».
У лістападзе 2012 года галоўны трэнер «Дынама» Алег Блахін перавёў Мілеўскага ў дубліруючы склад. Цікавасць да іграка сталі праяўляць розныя клубы. У верасні 2013 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Дынама» і стаў іграком турэцкага «Газіянтэпспора», аднак ужо 31 снежня таго ж года разарваў пагадненне з турэцкім клубам з-за нявыплаты заробку.
У лютым 2014 года на правах свабоднага агента стаў іграком казахстанскага клуба «Актабэ», аднак не здолеў паспяхова прайсці медыцынскі агляд, і пераход быў скасаваны. У ліпені 2014 года стаў іграком харвацкага «Хайдука». У сезоне 2014 правёў за клуб 27 матчаў (21 у чэмпіянаце Харватыі, 5 у Кубку і 1 Лізе Еўропы), забіў 3 галы (усе ў чэмпіянаце). У верасні 2015 года датэрмінова разарваў кантракт з «Хайдукам». Неўзабаве, у кастрычніку стаў іграком клуба «Спліт», які ўзначальваў былы ігрок кіеўскага «Дынама» Горан Сабліч, але ўжо праз месяц вымушаны быў яго пакінуць.
У канцы 2015 — пачатку 2016 гадоў знаходзіўся ў Беларусі, дзе цікавасць да Арцёма праяўлялі мінскае «Дынама» і барысаўскі БАТЭ. У лютым 2016 года нападнік падпісаў кантракт з румынскай «Канкордыяй». З паўгады ў «Канкордыі» забіў 5 галоў у чэмпіянаце Румыніі.
1 верасня 2016 года стаў іграком расійскага клуба «Тосна». Па выніках сезона 2016/17 дапамог «Тосна» выйсці ў Прэм’ер-лігу. У ліпені 2017 года разарваў кантракт з расійскім клубам і неўзабаве вярнуўся ў Беларусь, падпісаўшы кантракт з брэсцкім «Дынама». У складзе брэстчан стаў асноўным нападнікам, у другой палове сезона 2017 правёў за клуб 18 матчаў (15 у чэмпіянаце, 1 у Кубку і 2 у Лізе Еўропы) і забіў 5 галоў (усе ў чэмпіянаце). У ліпені 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў брэсцкі клуб.
У жніўні 2018 года перайшоў у венгерскі клуб «Кішварда». У студзені 2019 года вярнуўся ў брэсцкае «Дынама», падпісаўшы двухгадовы кантракт. У сезоне 2019 у якасці трывалага іграка асновы дапамог дынамаўцам стаць чэмпіёнамі Беларусі. Заставаўся іграком асновы ў 2020 годзе, толькі ў канцы сезона стаў часцей выхадзіць на замену.
У снежні 2020 года перайшоў у «Мынай», гуляў за гэты клуб да канца сезона 2020/21. У верасні 2021 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкую зборную Беларусі, апошні матч у яе складзе правёў 28 верасня 2000 года.
Пасля перезду ва Украіну выказаў жаданне выступаць за яе зборную, але Беларуская федэрацыя футбола не жадала саступаць Федэрацыі футбола Украіны перспектыўнага іграка. Пачаўся скандал, у які ўмяшаўся прэзідэнт ФІФА Ёзэф Блатэр. У выніку была дасягнута дамоўленасць, і беларускі бок адмовіўся ад Мілеўскага, які на той час ужо атрымаў грамадзянства Украіны.
Не згуляўшы ніводнага матча за нацыянальную зборную, быў заяўлены на фінальную частку чэмпіянату свету 2006 у Германіі. Там і дэбютаваў у зборнай, выйшаўшы ў матчы супраць Саудаўскай Аравіі на замену на 86-й хвіліне замест Андрэя Шаўчэнкі. У матчы 1/8 фіналу супраць Швейцарыі ў серыі пасляматчавых пенальці выканаў удар у «стылі Паненкі», які стаў галявым. Усяго правёў 4 матчы на чэмпіянаце свету.
Пазней гуляў за зборную ў адборачных цыклах да чэмпіянату Еўропы 2008 і чэмпіянату свету 2010, у апошнім быў іграком асноўнай абоймы. Прымаў удзел у хатнім для Украіны чэмпіянату Еўропы 2012, дзе правёў усе 3 матчы.
Вольга Сцяпанаўна Гаўрыленя
Вольга Сцяпанаўна Гаўрыленя (нар., Бабруйск, Беларусь) — беларуская футбалістка, абаронца. Кандыдат у майстра спорту. Сястра беларускай футбалісткі Таццяны Гаўрылені.
Клубная кар’ера
На працягу двух гадоў займалася футболам у ДЮСШ № 1 г. Бабруйска ў трэнера-выкладчыка Віктара Вікенцьевіча Ганчарова. У 2009 годзе, у 9-м класе, ёй прапанавалі працягнуць навучанне ў Магілёўскім дзяржаўным вучылішчы алімпійскага рэзерву. Займалася ў вучылішча алімпійскага рэзерву да 11-га класа, потым паступіла ў Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэтім. А. Куляшова на спартовым аддзяленні.
Футбольную кар’еру пачынала ва ўзросце 16 гадоў у ЖФК «Надзея-ДЮСШАР № 7» у трэнераў Аляксандра Васілевіча Ластачкіна і Уладзіміра Пятровіча Шындзікава.
Пасля заканчэння ўніверсітэта паўгода працавала ў Магілёўскім клубе «Надзея-Дняпро», а потым вярнулася ў родны Бабруйск. У 2017 годзе працаўладкавалася ў ФСК Бабруйскага раёна. У тым жа году пачала гуляць за ЖФК «Бабруйчанка».
У 2016 годзе ўпершыню выступалі за «Бабруйчанку» на чэмпіянаце Беларусі па пляжным футболе. З 2022 года ўлучана ў склад зборнай Рэспублікі Беларусь па пляжным футболе.
IC 1685
IC 1685 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сергуч
Даўжыня ракі 47 кіламетраў. Плошча вадазбору 238 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,2 м/км. Пачынаецца з возера Тэкліц, працякае праз азёры Вольшыца, Плаўна і Манец; частка сцёку трапляе ў Бярэзінскі канал (басейн Заходняй Дзвіны); ніжэй возера Манец цячэ пад назвай Бузянка. Пратокай злучана з возерам Домжарыцкае, ніжэй вёскі Домжарыцы асноўны сцёк ідзе па Сергуцкім канале. Вусце за 4 кіламетры на поўдзень ад вёскі Крайцы. Рака працякае па Верхнебярэзінскай нізіне, амаль цалкам у межах Бярэзінскага біясфернага запаведніка. Даліна невыразная, каля вытоку трапецападобная, шырынёй 0,5—1 км. Пойма двухбаковая, у вытокавай частцы шырыня яе 50—250 метраў, паблізу ўпадзення ў возера Вольшыца 1—1,3 км. Рэчышча ад вытоку да возера Вольшыца звілістае. Берагі ракі пераважна невыразныя, забалочаныя.
Пуські (Талачынскі раён)
Пу́ські (, Пуськи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Аляксандр Уладзіміравіч Шаўкоўскі
Аляксандр Шаўкоўскі (Олександр Шовковський; нар., ) — украінскі футбаліст, брамнік. Усю кар’еру (1993—2016) правёў у кіеўскім «Дынама». Выступаў за нацыянальную зборную Украіны (1994—2012).
Дудка (рака)
Ду́дка — рака ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Вілія (басейн Нёмана). Даўжыня 8 км. Пачынаецца каля вёскі Белая Вада, упадае ў Вілію за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Малыя Свіраны. На працягу 6,6 км каналізаваная (выток — 2 км на поўдзень ад вёскі Падольцы).
Нахабіна
Нахабіна (Наха́бино) — рабочы пасёлак у Краснагорскім раёне Маскоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэнняі «гарадское паселішча Нахабіна».
Фо (суп)
Фо (в'етн. Phở) — страва в'етнамскай кухні, суп з локшынай, у які пры сервіроўцы дадаюць ялавічыну або кураціну, часам кавалачкі смажанай рыбы або рыбныя шарыкі. У першым выпадку страва носіць назву фо бо (в'етн. phở bò), а ў другім — фо га (в'етн. phở gà), у трэцім — фо ка (в'етн. phở cá). Локшыну для супу звычайна робяць з рысавай мукі. Страву ўпрыгожваюць азіяцкай разнавіднасцю базіліка, мятай, лаймам і праросткамі бабоў мунг. Страва асацыюецца з Ханоем, дзе ў 1920-х адкрыўся першы рэстаран фо.
Нахабіна
Размешчаны на Валакаламскай шашы, за 32 км на захад ад цэнтра Масквы (за 16 км ад МКАД).
Фо (суп)
Гісторыя
Фо з'явіўся ў пачатку XX стагоддзя ў паўночнай частцы В’етнама. Верагодна, фо з'явіўся на паўднёва-захадзе ад Ханоя, у Намдзінь, і на яго з'яўленне паўплываў французскі каланіяльны ўрад (да яго каровы лічыліся працоўнымі жывёламі, і ў ежу іх не выкарыстоўвалі). Першапачаткова фо прадавалі ў скрынках, а ў 1920-х у Ханоі адкрыўся першы рэстаран, які спецыялізуецца на фо.
Фо, прыгатаваны з ялавічынай, з'явіўся каля 1930 года. Фо з курацінай з'явіўся ў 1939 годзе, магчыма, таму, што ялавічына не прадавалася на рынках па панядзелках і пятніцах у той час.
Пасля падзелу В'етнама ў 1954 годзе, больш за мільён чалавек збеглі ў Паўночны В'етнам на поўдзень. Фо, раней непапулярны на поўдні, стаў карыстацца попытам. Новыя змены ў мясе і булёне, а таксама дадатковыя гарніры, такія як лайм, парасткі фасолі, в'етнамскі базілік (húng quế), і соус хойсін (tương đen), не будучы болей абмяжоўванымі паўночнымі кулінарнымі традыцыямі, сталі звычайнай ежай.
Верагодна, самая ранняе згадка пра фо ў еўрапейскіх краінах знаходзіцца ў кнізе 1935 года «Рэцэпты народаў свету» (Recipes of All Nations) аўтарства графіні Морфі. У кнізе фо апісваецца як «анамскі суп, які падаецца высокім гасцям, … гатуецца з ялавічыны, цялячых костак, цыбулі, лаўровага ліста, солі і перцу і ныокмама».
Crocodylus siamensis
Crocodylus siamensis — паўзун сямейства сапраўдных кракадзілаў, жыве ў некаторых краінах Паўднёва-Усходняй Азіі.
Знешні выгляд
Большасць дарослых асобін не перавышае ў даўжыню 3 м, максімум 4 м, хоць гібрыды з гребнистым кракадзілам бываюць значна вялікіх памераў. Маладыя сіямскія кракадзілы падобныя на светла-афарбаваных грабністасць, дарослыя маюць больш шырокую пысу і некалькі іншае размяшчэнне лускі на шыі.
Спосаб жыцця
Жыве ў Камбоджы, Інданезіі, Малайзіі, Лаосе, М'янме, В'етнаме, Тайландзе і на востраве Калімантан, аддае перавагу жыццю ў балотах, павольных рэках і па берагах азёр. Аснову рацыёну складае рыба, можа таксама есці амфібій, рэптылій і дробных млекакормячых.
Палавой сталасці дасягае ва ўзросце 10 гадоў. Падчас дажджлівага сезону (красавік—май) самка будуе гняздо і адкладае 20-50 яек. Прыкладна праз 80 дзён з іх вылупляюцца кракадзіляты, маці адкрывае гняздо і адносіць іх да вады. Першы час яна клапоціцца пра нашчадства, абараняе яго ад драпежнікаў.
Папуляцыя
Агульная колькасць віду ацэньваецца ў 5000 асобін. Практычна ва ўсіх краінах, за выключэннем Камбоджы, знаходзіцца пад пагрозай вымірання. Мерапрыемствы па ахове і гадоўлі ў няволі, якія праводзяцца ў Камбоджы, апынуліся даволі паспяховымі, падобныя праграмы існуюць і ў Тайландзе.
Занесены ў Чырвоную Кнігу, як выміраючы від. Асноўную небяспеку ўяўляе паляванне і скарачэнне звыклых месцаў пражывання. Гібрыдызацыя з Crocodylus porosus (у асноўным пры развядзенні ў няволі) таксама можа пагражаць генетычнай чысціні віду.
Акалоўскі сельсавет
Акало́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Акалова.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Плешчаніцкага раёна Барысаўскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года рэарганізаваны ў Акалоўскі нацыянальны польскі сельсавет. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў Плешчаніцкім раёне БССР. 26 мая 1935 года рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Лагойскага раёна. 30 студзеня 1976 года да сельсавета далучана частка скасаванага Прусевіцкага сельсавета (15 вёсак: Востраў, Глебаўшчына, Губа, Далькавічы, Забалоцце, Капатніца, Крутая Гара, Падчарніца, Першамайская, Прусевічы, Раўнядзь, Рубеж, Станавішча, Тарасіно і Чарніца).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1206 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы, 3,9 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Сельгаспрадпрыемствы:
Уільям Крыстафер Хэндзі
Уільям Крыстафер Хэндзі (анг. William Christopher Handy; 16 лістапада 1873, Фларэнцыя, штат Алабама, ЗША - 28 сакавіка 1958, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі кампазітар, аўтар песень у стылі блюз, трубач, карнетыст і аранжыроўшчык. Яго роля ў гісторыі музыкі шматлікімі крытыкамі адзначана мянушкай «бацька блюзу» (англ.: Father of the Blues).
Біяграфія
Уільям Хэндзі нарадзіўся 16 лістапада 1873 года ў горадзе Фларэнцыя, штат Алабама, ЗША ў сям'і прапаведніка. У дзяцінстве і юнацтве ён атрымаў досыць добрую адукацыю, скончыўшы агульнаадукацыйную школу і Кентукійскі музычны каледж. Пасля каледжа Уільям нядоўгі час працаваў настаўнікам, змяніў мноства прафесій, пакуль не заняўся музычнай кар'ерай. У 1893 годзе Хэндзі арганізаваў скрыпічны аркестр «The Lauzetta Quartet», з якім выступаў на Сусветнай кірмашы ў Чыкага. У 1895 годзе ён пачаў граць у аркестры «Bessemer Brass Band», а праз год стаў кіраўніком танцавальнага аркестра «Mahara's Minstrels», які гастраляваў па паўднёвых штатах ЗША і Кубе.
Наблус
Насельніцтва каля 130 000 чалавек, галоўным чынам палестынцы. Большасць вернікаў — мусульмане. Каля 350 самарыцян пражываюць у асобным раёне на гары Гарызім.
У Бібліі
Горад Шхем вядомы з біблейскіх часоў (1200 да н.э.) як буйны цэнтр племя хівійцаў. Сын сіхемскага кіраўніка згвалтаваў Дзіну, адзіную дачку Якава, згаданую ў Бібліі па імі, і за гэта горад быў выразаны яе братамі Сімяонам і Левіем. У Шхеме знаходзіцца грабніца яе брата Іосіфа. Пасля падзелу зямлі паміж каленамі Ізраіля трапіў у надзел калена Манасіі (Менашэ). Шхем атачаюць горы Гарызім і Гевал, на якіх па загадзе Майсея неўзабаве пасля пераходу яўрэяў цераз Іардан быў заключаны запавет паміж Богам і яўрэйскім народам. У Шхеме быў абвешчаны царом Ізраіля Авімелех сын Гедэона. Пасля падзелу царства — цэнтр паўночных каленаў і першая сталіца Ераваама.
Гісторыя
У 400 годзе да н.э. ператварыўся ў культурны цэнтр і свяшчэнны горад самарыцян. Захоплены рымлянамі ў пачатку нашай эры і пераназваны імі ў гонар імператара Веспасіяна ў Флавія Неапаліс, гэта назва ў арабскай мове была перайначаная на Наблус. У горадзе захаваліся руіны старажытнага храма гіксосаў. Не меней цікавыя царква Св. Ганны і Сідонскія грабніцы. У 1120 годзе крыжакі склікалі ў горадзе Наблускі сабор.
Дражбітка-Свіна
Водна-балотны заказнік «Дражбітка-Свіна» — заказнік рэспубліканскага значэння, размешчаны на тэрыторыі Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Заснаваны пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 4 лютага 2015 года № 71.
Апісанне
Заказнік утвораны ў 2015 г. на плошчы 6727 га. На поўдні да ўгоддзя прымыкае рэспубліканскі ландшафтны заказнік «Казьянскі», які мае статус ТВП.
Тэрыторыя заказніка «Дражбітка — Свіна» прадстаўляе сабой адзіны леса-балотны масіў, у якім сустракаюцца ўсе асноўныя тыпы прыродных супольніцтваў, характэрных для Беларускага Паазер’я. У арніталагічных адносінах яна ўяўляе каштоўнасць як натуральны рэзерват рэдкіх відаў, занесеных у Чырвоную Кнігу Рэспублікі Беларусь і маючых міжнародны ахоўны статус.
Рэльеф тэрыторыі заказніка мазаічны з мацерыковымі дзюнамі, камамі, озавымі градамі і шматлікімі азёрамі, звязанымі між сабой вялікай колькасцю рэк, ручаёў і пратокаў. Найбольш буйныя дзюны (вышынёй да 10-15 м) працягнуліся паласой уздоўж паўночнай, паўночна-заходняй, паўднёва-заходняй і паўднёвай межаў заказніка. Па структуры расліннага покрыву тэрыторыя з’яўляецца пераважна лясной. Пераважаюць сасновыя, яловыя і дробналістыя (асінавыя, чорнаальховыя, шэраальховыя, барадаўчатабярозавыя і пушыстабярозавыя) лясы.
Галоўны водны аб’ект заказніка — р. Дражбітка (левы прыток р. Сосніца басейна Заходняй Дзвіны), якая перасякае ўсю яго тэрыторыю, выцякае з возера Арлея і працякае праз азёры Болныра і Дрогава. Усяго на тэрыторыі заказніка 14 азёр, самыя буйныя з іх — Болныра, Жэльцы, Арлея і Дрогава.
Самае буйное возера ўгоддзя — Болныра (плошча 2,6 км2). Яго берагі нізінныя, сільна забалочаныя. На ўсходзе на возера прымыкае вялікі балотны верхавы масіў. Шырыня паласы надводнай расліннасці ўздоўж берагоў возера дасягае 150 м. На паўночным захадзе злучана ручаём з возерам Жэльцы, на ўсходзе — каналам з р. Свіна. Пабудова гэтага канала ў канцы 1980-х гадоў прывяла да значнага зніжэння як узроўню самога возера, так і ўзроўню грунтовых вод на суседніх тэрыторыях.
Лясы пакрываюць 73 % тэрыторыі заказніка. Дзякуючы перавазе адмоўных формаў рэльефу сярод іх дамінуюць балотныя хвойныя (пераважна сасновыя) і ліставыя (пераважна пушыстабярозавыя і чорнаальховыя) лясы. Адкрытыя балоты займаюць 8 % тэрыторыі заказніка і прадстаўлены ўсімі трыма тыпамі. Яны гразкія, большую частку года залітыя вадой, цяжкапраходныя. Пераважаюць пераходны і нізінны тыпы балот, якія ў асноўным і вызначаюць гідралагічны рэжым угоддзя. З прыродаахоўнага пункту гледжання найбольшы інтарэс выклікае масіў нізінных балот, які цягнецца ўздоўж рэчышча ракі Дражбітка. Практычна ўсе балоты такога тыпу ў рэгіёне былі асушаны ў сярэдзіне ХХ стагоддзя. Тут пераважаюць адкрытыя асаковыя і маннікавыя асацыяцыі.
Флора ўгоддзя з’яўляецца тыповай для поўначы Беларусі. У яе складзе зарэгістравана 499 відаў сасудзістых раслін, у тым ліку 7 відаў уключаны ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Флора заказніка багата гаспадарча-каштоўнымі відамі раслін: лекавымі, ягаднікамі, дэкаратыўнымі.
У межах заказніка адзначана пражыванне 189 відаў пазваночных жывёл, у тым ліку 21 -рыб, 6 — земнаводных, 5- паўзуноў, 138 — птушак, не менш 19 — млекакормячых. У складзе фаўны налічваецца 27 відаў жывёл, уключаных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь, у тым ліку 24 — птушак, 3 — млекакормячых. Заказнік з’яўляецца месцам пражывання дубальта — віду птушак, які знаходзіцца пад пагрозай глабальнага знішчэння. Акрамя таго, тэрыторыя заказніка іграе важную ролю ў падтрымцы нацыянальнай папуляцыі чорнага бусла.
Спалучэнне адкрытых прастораў, ліставых і хвойных маладнякоў, балот рознага тыпу і цяжкадаступных град па балотах вызначае багаты фаўністычны склад гэтай тэрыторыі. З капытных тут найбольш шматлікія казуля, звычайныя лось і дзік. Берагі рэк і меліяратыўных каналаў насяляюць норка амерыканская і выдра. У пойменных угоддзях сустракаецца янотападобны сабака, радзей барсук. Багатая харчовая база стварае спрыяльныя ўмовы для ваўка, зрэдку сустракаецца рысь. У рэках і азёрах водзіцца бабёр рачны. Гэтае ўгоддзе з’яўляецца адной з нямногіх ахоўных тэрыторый, дзе пастаянна жыве буры мядзведзь. Усё гэта характарызуе тэрыторыю яшчэ і як важны натуральны рэзерват рэдкіх і гаспадарча-каштоўных млекакормячых Беларусі.
Ліпна (гміна, Куяўска-Паморскае ваяводства)
Лі́пна (Lipno (województwo kujawsko-pomorskie)) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліпноўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліпне. Плошча гміны складае 209,72 км². Станам на 2004 год у гміне Ліпна пражывалі 11 185 чалавек, шчыльнасць — 53,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 36 салецтваў.
IC 1687
IC 1687 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Таміліна
Таміліна (Томи́лино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Любярэцкім раёне Маскоўскай вобласці Расіі; уваходзіць у муніцыпальнае ўтварэнне «Гарадское паселішча Таміліна».
Насельніцтва — 31 649 чал. (2017). На 2015 г. Таміліна з'яўлялася другім па колькасці насельніцтва пасёлкам гарадскога тыпу Маскоўскай вобласці і адным з найбуйнейшых пасёлкаў гарадскога тыпу ў Расіі.
Маўрыцый Францішак Карп
Маўрыцый Францішак Карп (Maurycy Franciszek Karp;  — ) — паэт і публіцыст, удзельнік паўстання 1794 года.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Карпаў уласнага герба «Карп». Нарадзіўся ў сям’і Юзафа.
Вучыўся ў Кракаве, падарожнічаў па Англіі, Францыі і Італіі. Стаў вялікім прыхільнікам Ж. Ж. Русо і пераклаў на польскую мову яго твор «Заўвагі пра польскі лад» (Варшава, 1789). Свае погляды выкладаў у друкаваных паасобку ананімных лістах і брашурах, дзе крытыкаваў шляхту за бяздзейнасць і сваркі, выступаў за наданне сялянам права набываць зямлю, апеку над сялянамі з боку судоў, выказваўся за ўвядзенне парафіяльных шляхецкіх соймікаў, якія б выбіралі дэпутатаў на павятовыя соймікі. Аднак не давяраў мяшчанству і лічыў неабходным аддзяленне гарадоў ад працэсу заканадаўства.
3 1790 года пасол на Чатырохгадовы сойм 1788—1790 гадоў, дзе прапагандаваў свае погляды, выступаў за захаванне выбарчых правоў немаёмнай шляхты і вайскоўцаў і супраць надання такіх правоў мяшчанам. Падтрымаў Канстытуцыю 3 мая 1791 года.
Пісаў вершы, працы па гісторыі старажытна-рымскай і сусветнай гісторыі, філасофскія трактаты, аповесці.
Казімір Барановіч
Казімір Барановіч герба «Юноша» (памёр да 29 жніўня 1757) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Стражнік польны літоўскі (1735—1744), староста каняўскі.
У 1735 годзе падпісаў рэзалюцыю Генеральнай рады Варшаўскай канфедэрацыі. Пасол Слонімскага павета на сойме 1736 года.
Бой ля мыса Спартэль (1936)
Бой ля мыса Спартэль адбыўся 29 верасня 1936 года паміж двума крэйсерамі нацыяналістаў і двума эсмінцамі рэспубліканцаў падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. У выніку сутыкнення была прарвана рэспубліканская блакада Гібралтарскага праліва і нацыяналісты забяспечылі сабе шлях марскіх паставак з Іспанскага Марока.
Планы і сілы бакоў
У пачатку вайны рэспубліканскі флот Іспаніі меў лінкор «Хаймэ I», тры лёгкіх крэйсера, 14 эсмінцаў і пяць падводных лодак.
У ліпені мяцежнікі змаглі захапіць ваенна-марскую базу ў Фероле. Ім дастаўся стары лінкор «Эспанья» (былы «Альфонса XIII»), крэйсер «Альмірантэ Сервера», недабудаваныя крэйсеры «Канарыяс» і «Балеарэс», рамантуемы крэйсер «Навара», адзін эсмінец і некалькі тарпедных катэраў і шлюпаў.
Рэспубліканцы ўстанавілі блакаду берагавой лініі Іспанскага Марока і не дазвалялі нацыяналістам перакідваць іх войскі па моры. Недахоп караблёў і адсутнасць вопытных камандзіраў абмяжоўвала эфектыўнасць блакады.
У верасні нацыяналісты завяршылі будаўніцтва найноўшага крэйсера «Канарыяс» і ўвялі яго ў строй. Поўным ходам ішла праца над аднатыпным «Балеарэсам». Нарэшце, у канцы верасня невялікая эскадра, у склад якой уваходзілі «Альмірантэ Сервера» і «Канарыяс», выйшла з Фероля, каб уступіць у бой з рэспубліканскім флотам і прарваць марскую блакаду.
Ход бою
З «Канарыяса» заўважылі «Альмірантэ Фернандзіса», які патруляваў у моры Альбаран, і адкрылі агонь з 16 км (8,6 марскіх міль), уразіўшы эсмінец другім залпам. Рушыла ўслед перастрэлка і 40-хвілінны пераслед эсмінца. «Альмірантэ Фернандзіс», атрымаўшы шэсць трапленняў, выбухнуў і затануў у 18 марскіх мілях на поўдзень ад Калабураса. Трыццаць адзін марак з эсмінца быў выратаваны «Канарыясам», у той час як французскі лайнер «Кутубія», падабраў яшчэ 26, уключаючы яго камандзіра Хасэ Луіса Барбастра Хіменэса.
У гэты ж час крэйсер «Альмірантэ» пераследваў уздоўж Атлантычнага ўзбярэжжа Марока і двойчы паражаў «Гравіну». Ацалелы рэспубліканскі эсмінец сышоў у бок Касабланкі, дзе і схаваўся ў нейтральным порце, адкуль, пасля рамонту, здолеў сысці ў Картахену.
Вынікі
Гэты бой стаў вырашальным, дазволіўшы нацыяналістам адкрыць праліў для свайго суднаходства. Ля берагоў Марока і Андалузіі дамінуючую пазіцыю занялі марскія сілы мяцежнікаў.
Вана-Кустэ (прыпыначны пункт)
Вана-Кустэ (Vana-Kuuste) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Тартумаа. Знаходзіцца ў вёсцы Вана-Кустэ на лініі Тапа — Койдула.
Ілінойс (рака)
Ілінойс (Illinois) — рака ў ЗША, левы прыток Місісіпі. Утвараецца пры зліцці рэк Дэс-Плейнс і Канкакі. Частка Ілінойскага воднага шляху, які злучае Вялікія азёры з ракой Місісіпі.
Даўжыня 437 км, ад вытоку р. Канкакі 653 км, плошча басейна каля 75 тыс. км². Цячэ па Цэнтральных раўнінах. Характэрныя веснавыя паводкі і летне-асенняя межань. Сярэдні гадавы расход вады каля 800 м³/с. У верхнім цячэнні злучана суднаходнымі каналамі з воз. Мічыган (каля г. Чыкага) і р. Місісіпі (каля г. Рок-Айленд).
Суднаходная, шлюзаваная, вышэй г. Ла-Сал каналізаваная. На Iлінойсе — г. Пеорыя.
Парачаны (прыпыначны пункт)
Парача́ны (, Поречаны)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1,6 км на захад ад вёскі Парачаны; на лініі Ліда — Масты, паміж прыпыначным пунктам Белагруда і прыпыначным пунктам Курган.
Карп (герб)
Карп (Karp) — прыватны шляхецкі герб. Гербам карыстаўся род Карпаў і іншыя.
Апісанне
У блакітным полі тры 6-прамянёвыя залатыя зоркі.
Дзяніс Юр’евіч Садоўскі
Дзяніс Садоўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік мазырскай «Славіі».
Клубная кар’ера
Выхаванец віцебскай ДЮСШ «Дзвіна», з 2015 года пачаў выступаць за дубль салігорскага «Шахцёра», дзе з цягам часу стаў асноўным іграком. З 2017 года стаў трывала прыцягвацца да галоўнай каманды, нярэдка заставаўся на лаўцы запасных. Дэбютаваў за асноўную каманду «Шахцёра» 9 ліпеня 2017 года ў матчы 1/16 фіналу Кубка Беларусі супраць мінскага «Промня», калі выйшаў на замену ў другім тайме.
У жніўні 2018 года быў аддзены ў арэнду ў «Оршу», дзе стаў трывалым іграком асновы. У студзені 2019 года перайшоў у сталічны «Энергетык-БДУ». У сезоне 2019 выступаў за дубль, не з’яўляючыся ў асноўным складзе, а на наступны год стаў прыцягвацца да галоўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 5 красавіка 2020 года ў матчы супраць «Мінска» (2:0), калі правёў на полі ўсе 90 хвілін. У далейшым да лета трывала гуляў у асноўнай камандзе, пасля чаго зноў стаў выступаць пераважна за дубль.
У студзені 2021 года падоўжыў кантракт са сталічным клубам. У сезоне 2021 часам выхадзіў у стартавым складзе. У жніўні 2021 года пакінуў «Энергетык-БДУ» і неўзабаве стаў іграком расійскай «Тамі». У снежні 2021 года кантракт з томскім клубам па пагадненні бакоў быў разарваны.
У студзені 2022 года вярнуўся ў Беларусь і падпісаў кантракт з «Гомелем». Стаў асноўным брамнікам гомельскай каманды. У студзені 2023 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і неўзабаве далучыўся да брэсцкага «Дынама». У жніўні 2023 года разарваў кантракт з брэсцкім клубам і папоўніў склад мазырскай «Славіі».
Чак Беры
Чак Беры (Chuck Berry; поўнае імя — Чарлз Эдвард Андэрсан Беры;, ЗША — , ЗША) — амерыканскі спявак, гітарыст, аўтар песень. Адзін з родапачынальнікаў рок-н-ролу.
Карпы (род)
Ка́рпы — беларускі шляхецкі род уласнага геpба. Паводле легенды, паходзілі ад італьянскага рода Карпіа. Першы вядомы прадстаўнік роду — гаспадарскі дваранін Карп Есіпавіч, якому ў 1522 годзе вялікі князь Жыгімонт Стары даў Ятвезскае і Забельскае войтаўствы; валодаў маёнткамі ў Троцкім павеце. Ад яго ўнукаў Юзафа і Мікалая пайшлі 2 лініі Карпаў: старэйшая (родавае гняздо — Бярозавае, мелі маёнткі ў Падляшскім і Новагародскім ваяводствах; згасла ў 17 ст.) і малодшая (родавае гняздо —, мелі маёнткі ў Троцкім ваяводстве і Жамойці).
У Расійскай імперыі род Карпаў унесены ў VI частку радаводных кніг Віленскай губерні.
Ліпова (гміна)
Ліпо́ва (Lipowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жывецкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліпове. Плошча гміны складае 58,08 км². Станам на 2004 год у гміне Ліпова пражывалі 9630 чалавек, шчыльнасць — 165,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Biełarus
«Biełarus» («Беларус») — штотыднёвая грамадска-палітычная, літаратурна-мастацкая і рэлігійна-асветніцкая каталіцкая газета нацыянальна-дэмакратычнага кірунку. Выдавалася з па  у Вільні на беларускай мове, друкавалася лацінкай. Выхад газеты быў спынены ў сувязі з набліжэннем расійска-нямецкага фронту да Вільні.
Гісторыя
Віленскія вышэйшыя духоўныя ўлады непрыязна ставіліся да газеты з-за яе накірунку на пашырэнне выкарыстання беларускай мовы ў Каталіцкай Царкве і супраціву паланізацыі рэлігійнага жыцця беларусаў.
Эпіграф да ўсіх нумароў газеты — словы з Евангелля: «Шкада мне гэтага народу… бо не мае што есці» (Марк, 8, 2).
Газета выдавалася лацінкай і мела на мэце задаволіць духоўныя патрэбы беларусаў-каталікоў, каб абудзіць іх нацыянальную свядомасць. Была разлічана пераважна на каталіцкую частку беларускіх сялян і інтэлігенцыі. Асвятляла пытанні рэлігійнага характару, якія не знаходзілі месца ў газеце «Наша Ніва».
У газеце друкаваліся каталіцкія святары, прыхільнікі беларусізацыі Каталіцкай Царквы ў Беларусі Ф. Будзька, А. Астрамовіч, Г. Бэта, К. Стаповіч, І. Бобіч, Я. Рэшаць.
Газета мела аддзелы і рубрыкі: рэдакцыйныя артыкулы; вершы, аповесці, апавяданні і нарысы, каталіцкі касцельны каляндар; сялянская гаспадарка; краёвая царкоўная і замежная хроніка; перапіска з уласнымі карэспандэнтамі, «усячына» (афарызмы, загадкі, незвычайныя здарэнні і інш.). Друкавала артыкулы на эканамічныя, палітычныя і сельскагаспадарчыя тэмы, казанні святароў на тэмы маралі і педагогікі, жыцці святых, малітвы. У праграмным артыкуле рэдакцыя абвясціла, што «будзе заўсёды стаяць на грунце хрысціянска-каталіцкім, баронячы справу хрысціянскую і беларускую», паважаючы іншыя народнасці і вераванні. Газета агітавала беларусаў за развіццё нацыянальнай свядомасці, заахвочвала да ўжывання беларускай мовы ў набажэнствах.
Рэдакцыя газеты арыентавалася на сацыяльную гармонію і вясковы, сялянскі лад жыцця, не прымала класавую барацьбу і сацыялістычныя ідэі. Зрэдку газета публікавала крытычныя матэрыялы ў дачыненні да існуючага палітычнага ладу. Выступала за эвалюцыйны шлях развіцця грамадства, паступовае вырашэнне асноўных сацыяльных праблем праз асветніцтва на роднай беларускай мове, выкарыстанне прагрэсіўных метадаў гаспадарання (добраахвотная кааперацыя, фермерская гаспадарка). Газета перасцерагала сялян ад выезду за межы Беларусі, паказвала трагічнае становішча эмігрантаў.
На думку аўтараў газеты, у гэтым сацыяльным быцці можна дасягнуць толькі адноснага дабрабыту і часовай гармоніі, бо праўдзівае і вечнае шчасце бывае толькі на небе (28.3.1913). Найвышэйшай грамадскай і духоўнай каштоўнасцю лічылі мараль, дабрачыннасць, любоў і павагу ў сям’і, паміж суседзямі, народамі і краінамі.
Друкаваліся літаратурныя творы А. Гаруна (пад псеўданімам А. Сумны), А. Паўловіча, А. Зязюлі, Г. Леўчыка, К. Сваяка, А. Петрашкевіча, Я. Шпэта і інш. Газета публікавала народныя казкі, песні, паданні, этнаграфічныя нарысы, апісанні народных гульняў, звярнула ўвагу на сувязь беларускага фальклору і традыцыйных абрадаў з хрысціянскімі вобразамі і малітвамі. Вітаючы лепшыя бакі народнага характару беларусаў, адзначала і яго нясмеласць, пасіўнасць, кансерватызм прывычак.
IC 1688
IC 1688 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Biełarus
Гісторыя
Для надрукаваных у газеце матэрыялаў характэрны матыў абуджэння беларусаў, ідэя нацыянальнага адзінства праваслаўных і католікаў, крытыка русіфікатарскіх і паланізатарскіх тэндэнцый. Апублікавала цыкл нарысаў Р. Кляновіча па гісторыі і культуры Беларусі (6-27.2.1914), паводле якіх сэнс нацыянальнай гісторыі заключаецца ў раскрыцці творчых сіл народа, яго сацыяльнай і духоўнай самабытнасці.
У Першую сусветную вайну газета займала памяркоўную патрыятычную пазіцыю, падкрэслівала намаганні ўлад, накіраваныя на гарантаванне бяспекі насельніцтва, заклікала дапамагаць салдацкім сем’ям.
Выдавецкая дзейнасць
У 1913 рэдакцыя «Беларуса» распачала выданне кніг рэлігійнага і культурнага зместу на беларускай мове. Выйшлі ў свет «Некалькі слоў аб пакуце» Ф. Будзькі, а таксама ў ягоным пераводзе «Кароткае выясненне абрадаў Р.-Каталіцкаго касцёла» Банчкоўскага; першы грунтоўны малітоўнік на беларускай мове «Бог з намі», зборнік вершаў А. Зязюлі «З роднага загону».
Бязь
Бязь ( — белы, адбелены, або [bäzz]) — баваўняная шчыльная тканіна палатнянага перапляцення. Бязь выпускаецца суровай (неабробленай) і, і. Беленая бязь звычайна называецца палатно. У склад бязі могуць уваходзіць як натуральныя валокны, так і штучныя.
У цяперашні час бязь — асноўны від тканін для пашыву.
Гісторыя бязі ў Расійскай імперыі
Увядзенне бязі ў лік тканін, што вырабляліся ў Расійскай імперыі, з’яўляецца заслугай. Член Імператарскага Рускага геаграфічнага таварыства І. Аксакаў, які напісаў у 1858 годзе каштоўнае даследаванне аб гандлі на ўкраінскіх кірмашах, кажа:
«''Вельмі выдатная па збыце сваім папяровая матэрыя, вядомая ў гандляроў пад імем амерыканскага або адэскага папяровага палатна, або бязі. Амерыканскім называецца яно таму, што першыя сталі яго рабіць амерыканцы, адэскім — таму, што перш за ўсё яно з’явілася ў Адэсе, а „бясь“ або „бязь“ — сапсаванае слова турэцкае або татарскае, запазычанае нашымі гандлярамі ад караімаў або бесарабскіх пакупнікоў. , сустрэўшы гэтую матэрыю ў сваім украінскім кірмашовым вандраванні, завялі тканіну бязі ў сябе на фабрыках, і неўзабаве затым руская бязь з’явілася ў продажы на ўкраінскіх кірмашах у трох кінешамскіх фабрыкантаў — у Разаронавых і двух Канавалавых'' ».
Магілёўжылпраект
«Магілёўжылпраект» — праектная арганізацыя ў Магілёве, якая спецыялізуецца на праектаванні будынкаў і збудаванняў, рэканструкцыі і рамонтаў аб’ектаў жыллёва-грамадзянскага і вытворчага прызначэння і правядзення інжынерных пошукаў для розных суб’ектаў гаспадарання. Размяшчаецца па адрасе Першамайская вуліца, 20Б (1977, арх. Г. Р. Тарасевіч ).
Гісторыя
У 1947 годзе была створана праектна-каштарысная група пры Магілёўскім абласным упраўленні Мінжылкамгаса БССР. Прыкладна ў 1963 г. праектна-каштарысная група была ўведзена ў склад праектнага інстытута «Белрампраект», пасля пераўтварылася ў абласную праектна-канструктарскую майстэрню (АПКМ) і ўвайшла ў склад інстытута «Белжылпраект».
Загадам Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі БССР ад 17.12.1987 № 178 Магілёўскае АПКМ інстытута «Белжылпраект» пераведзены ў Магілёўскае абласное праектна-рамонтна-будаўнічае аб’яднанне (АПРБА). Пастановай Савета Міністраў БССР ад 18.01.1989 № 41 Магілёўскае АПКМ перайменаваны ў інстытут «Магілёўжылпраект» Магілёўскага АПРБА.
Рашэннем Магілёўскага аблвыканкама ад 14.08.2000 № 18-6 Інстытут «Магілёўжылпраект» перайменаваны ў абласное камунальнае ўнітарнае праектна-вышукальніцкае прадпрыемства «Магілёўжылпраект» (АКУПВП «Магілёўжылпраект»). Рашэннем Магілёўскага аблвыканкама ад 28.02.2004 № 5-30 АКУПВП «Магілёўжылпраект» перайменавана ў камунальнае даччынае ўнітарнае праектна-вышукальніцкае прадпрыемства "Інстытут «Магілёўжылпраект» (КУП "Інстытут «Магілёўжылпраект»), якое пасля ператворана ў камунальнае ўнітарнае праектна-вышукальніцкае прадпрыемства.
Андрэй Мікалаевіч Нясмачны
Андрэй Нясмачны (Андрій Несмачний; нар., ) — украінскі футбаліст, абаронца. Усю кар’еру (1997—2011) правёў у кіеўскім «Дынама». Выступаў за нацыянальную зборную Украіны (2000—2009).
Рассейванне святла
Рассеянне святла - рассейванне хваль аптычнага дыяпазону, якое заключаецца ў змене прасторавага размеркавання, частаты, палярызацыі аптычнага выпраменьвання пры яго ўзаемадзеянні з рэчывам.
dσ
вызначаецца так: дзе
dФ
- паток выпраменьвання, рассеяны ў малы элемент цялеснага вугла
dΩ
, а
dФ0
– шчыльнасць падаючага патока.
У хвалевай тэорыі
У рамках хвалевай тэорыі выпраменьвання падаючая светлавая хваля ўзбуждае ў часціцах асяроддзя вымушаныя ваганні электрычных зарадаў, якія становяцца крыніцамі другасных светлавых хваль, якія ў сваю чаргу рассейваюць у бакі частку энергіі падаючай хвалі. З-за сваёй кагерэнтнасці яны інтэрферыруюць паміж сабой.
У квантавай тэорыі
Калі ω=ω’, рассейванне называюць рэлееўскім, ці пругкім. Калі ω≠ω’, рассейванне называюць няпругкім, і яно суправаджаецца пераразмеркаваннем энергіі паміж выпраменьваннем і рэчывам.
Віды рассейвання
Выдзяляюць 5 ідэалізаваных спосабаў апісання розных выпадкаў рассейвання :
Прыклады рассейвання святла ў паўсядзённым жыцці
Зямная атмасфера інтэнсіўна рассейвае кароткахвалёвую частку спектра, таму неба – блакітнае. Пры захадзе сонца кароткахвалевае выпраменьванне рассейваецца, і ў выніку святло, якое праходзіць, афарбаванае ў чырвоны колер. Чырвоны колер светлафора рассейваецца менш за зялёны і бачны з большай адлегласці – таму ён і выкарыстоўваецца для сігнала спынення і небяспекі. Хвалі на паверхні возера прыводзяць да дыффузнага рассейвання святла, у адрозненне ад амаль люстранога адбіцця ў спакойнае надвор’е.
Калінінец
Калінінец (Кали́нинец) — пасёлак гарадскога тыпу (да 2006 года сельскі населены пункт, былы ваенны гарадок Алабінскага гарнізона) у Нара-Фамінскім раёне Маскоўскай вобласці Расія; найбуйнейшы населены пункт гарадскога паселішча Калінінец.
У пасёлку раскватараваная 2-я гвардзейская Таманская мотастралковая дывізія імя М. І. Калініна. Размешчаны за 34 км на паўднёвы захад ад Масквы (ад МКАД) у паўночна-ўсходняй частцы Нара-Фамінскага раёна, за 25 км на паўночны ўсход ад Нара-Фамінска, на Малым Маскоўскім кальцы паміж Кіеўскай і Мінскай шашой.
Забалотніца
Забало́тніца (, Заболотница) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лошніцкага сельсавета.
Замак Пелеш
Замак Пелеш (Castelul Peleş) размешчаны на сярэднявечным шляху, які злучае Трансільванію і Валахію, у маляўнічым месцы Карпат, непадалёк ад горада Сіная ў Румыніі. Замак быў пабудаваны ў стылі неарэнесанса паміж 1873 і 1914 гадамі, яго інаўгурацыя адбылася ў 1883 годзе. Імя яму дала працякаючая паблізу горная рэчка. На бягучы момант замак з'яўляецца гістарычным помнікам.
Гісторыя
Кароль Караль I (1839-1914) упершыню пабываў у гэтых месцах у 1866 годзе, яны нагадалі яму родную Германію, і ён назаўсёды быў зачараваны імі. У 1872 годзе гэтыя землі (прыблізна 5,3 кв.км) былі набытыя каралём, і сталі называцца Каралеўскім даменам Сіная, прызначаныя таго, каб стаць каралеўскімі паляўнічымі ўгоддзямі і летняй рэзідэнцыяй манарха.
Замак быў закладзены 22 жніўня 1873 года. Адначасова будаваліся іншыя будынкі, звязаныя з замкам: домік аховы, паляўнічы домік, каралеўскія стайні і інш. Акрамя таго была пабудавана электрастанцыя, і Пелеш стаў першым электрыфікаваным замкам у свеце. Тры ці чатыры сотні чалавек пастаянна працавалі на будаўніцтве замка. Каралева падчас будаўніцтва пісала ў сваім дзённіку: