cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сяргей Аляксандравіч Кандрацьеў
Сяргей Кандрацьеў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца віцебскага «Вялеса-2020».
Клубная кар’ера
У лютым 2013 года перайшоў у «Гомель». У гомельскім клубе трывала гуляў у аснове, звычайна на пазіцыі левага абаронцы, часам выкарыстоўваўся як правы абаронца. У лютым 2014 года кантракт з «Гомелем» быў разарваны.
У сакавіку 2014 падпісаў кантракт з брэсцкім «Дынама». У складзе брэсцкага клуба стаў выступаць на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, часам таксама гуляў флангавага абаронцу. У матчы 3-га тура супраць «Белшыны» (12 красавіка) на 29-й хвіліне атрымаў чырвоную картку з-за канфлікту з арбітрам пасля выдалення Уладзіміра Шчэрбы. Застаўшыся удзевяцёх, брэсцкі клуб разгромна саступіў 0:7, а Кандрацьеў атрымаў трохматчавую дыскваліфікацыю.
У лютым 2016 года пасля прагляду падпісаў кантракт з наваполацкім «Нафтанам», дзе стаў іграком асновы. У студзені 2017 года накіраваўся ў стан бабруйскай «Белшыны» і ў лютым падпісаў кантракт. У складзе «Белшыны» таксама стаў асноўным абаронцам.
У студзені 2019 года перайшоў у жыткавіцкі ЮАС, аднак ужо ў красавіку пакінуў каманду і завяршыў прафесійную кар’еру.
У жніўні 2022 года далучыўся да віцебскага «Вялеса-2020» у Другой лізе.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевыя зборныя Беларусі розных узростаў.
IC 183
IC 183 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карынфскі ордар
Карынфскі ордар — адзін з трох грэчаскіх архітэктурных ордараў. Уяўляе варыянт іанічнага ордара, больш насычаны дэкорам. Характэрнай асаблівасцю гэтага ордара з'яўляецца звонападобная капітэль, пакрытая стылізаваным лісцем аканта.
Гудэлішкі
Гудэ́лішкі (, Гуделишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Рысь канадская
Канадская рысь або Паўночнаамерыканская рысь (Lynx canadensis Kerr, 1792), — від рысяў, якія насяляюць паўночнаамерыканскую тайгу. Бліжэйшы сваяк рысі звычайнай (Lynx lynx).
Азярцы (Слуцкі раён)
Азярцы́ (, Озерцы) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гацукоўскага сельсавета.
Рысь канадская
Знешні выгляд
Афарбаванне поўсці попельна-бурае, летам рудое адценне; па асноўным фоне россыпы белых плямак, якія ствараюць ўражанне прысыпанасці снегам. Сустракаецца незвычайна светлая, «блакітная» афарбоўка.
Семенчыцы
Се́менчыцы (, Семенчицы) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. Знаходзіцца за 8 км на поўнач ад Стоўбцаў, цягнецца па абодвух берагах рэчкі Ячонка.
Вёску перасякае рэспубліканская аўтадарога Першаі — Івянец — Нясвіж.
У 2009 г. вёска налічавала 116 жыхароў.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Аталезскага сельсавета.
Рустам Карымавіч Гізатулін
Рустам Карымавіч Гізатулін (нар., Уральск, Казахстан) — інжынер шляхоў зносін, спецыяліст у галіне рухомага саставу чыгунак, цягі паяздоў. Доктар тэхнічных навук (2000), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі электрамеханічны інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (1954; аспірантура, 1960). Працаваў ў Маскоўскім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (з 1960, інжынер кафедры «Лакаматывы і лакаматыўная гаспадарка»), Беларускім дзяржаўным універсітэце транспарту (з 1961, асістэнт, дацэнт кафедры «Эксплуатацыя рухомага саставу», у 1979—1986 — загадчык кафедры «Лакаматывы і лакаматыўная гаспадарка», з 1994 — дацэнт кафедры «Цягавы рухомы састаў», з 1999 — прафесар кафедр «Цеплавозы і цеплавыя рухавікі» і «Электрарухомы састаў», з 2016 — кафедры «Лакаматывы», у 1974—1979 — дэкан механічнага факультэта).
Навуковыя інтарэсы: павышэнне паліўнай эканамічнасці цеплавозных дызеляў.
Узнагароды
Знакі «Вынаходнік СССР», «Почетному железнодорожнику», «Выдатнік Беларускай чыгункі» і інш.
Навасёлкі (Паўлаўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — аграгарадок у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельсавета, з 2020 года яго цэнтр.
У 1940—1966 гадах цэнтр Навасёлкаўскага сельсавета.
Уорэн Крыстафер
Уорэн Майнор Крыстафер (Warren Minor Christopher; 27 кастрычніка 1925, Скрэнтон, Паўночная Дакота — 18 сакавіка 2011, Лос-Анджэлес) — амерыканскі юрыст і дыпламат. Займаў пасаду дзяржаўнага сакратара ЗША падчас першага прэзідэнцкага тэрміну Біла Клінтана.
Sinplus
Sinplus - швейцарскі поп-рок-дуэт, у склад якога ўваходзяць браты Айван і Габрыэль Браджыні. 10 снежня 2011 года музыкі сталі прадстаўнікамі сваёй краіны на  Конкурсе песні Еўрабачанне 2012, які пройдзе ў горадзе Баку (Азербайджан). На конкурсе будзе выканана песня "Unbreakable".
Плошча Сен-Мішэль
Плошча Сен-Мішэль (Place Saint-Michel) — плошча ў Парыжы. Размешчана ў Лацінскім квартале, паміж 5-й і 6-й акругамі Парыжа. Знакамітая фантанам Святога Міхаіла (Сен-Мішэль), які быў пабудаваны французскім архітэктарам Габрыэлем Давідам у 1855 годзе. Першапачаткова фантан мелі намер прысвяціць Напалеону Банапарту, але ў рэшце рэшт перамагла цяперашняя назва. Фантан упрыгожаны двума драконамі, якія вырыгаюць патокі вады ў чашу.
У непасрэднай блізкасці ад плошчы знаходзіцца шэраг славутасцяў, уключаючы помнікі вострава Сітэ, у тым ліку Палац правасуддзя.
Фантан Сен-Мішэль
Сувалкі
Сува́лкі (Suwałki, ) — горад на правах павета ў Падляскім ваяводстве Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Сувальскага павета. Да 1999 года горад быў цэнтрам Сувальскага ваяводства. Насельніцтва — 69 275 чалавек (2014 год).
Горад стаіць на рацэ Чорная Ганча. Статус горада атрамаў 2 мая 1720 г.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Сувалкі датуецца 1688 годам. У гэты час яны ўваходзілі ў склад Гарадзенскага павета Троцкага ваяводства і знаходзіліся ў валоданні ордэна камедулаў. Ордэн атрымаў каралеўскія наданні ў 1667 годзе і засяляў падначаленыя сабе землі жыхарамі Падляшша і мазурамі.
26 красавіка 1710 года кароль і вялікі князь Аўгуст Моцны выдаў прывілей на заснаванне горада ў Сувалках. У 1720 годзе горад атрымаў Магдэбургскае права і герб: тры пагоркі, сярэдні вянчае крыж з надзетай на яго каронай, з бакоў пагоркаў выявы Святога Рамуальда і Святога Роха. Таксама мяшчане атрымалі дазвол на штотыднёвыя таргі і 4 кірмашы на год.
Пад уладай Расійскай імперыі
На 1800 год у Сувалках было 214 будынкаў, на 1827 год — 235. На 1857 год у месце было 152 мураваныя і 797 драўляных будынкаў. У канцы XIX ст. у Сувалках дзейнічалі касцёл, царква, збор евангеліскі і малітоўны дом, працавалі 2 гімназіі для хлопчыкаў і дзяўчынак і 3 пачатковыя школы, шпіталі — хрысціянскі, іўдзейскі і вайсковы, дзе аказвалася дапамога хворым і нямоглым, прытулак для бедных.
Інстытут вывучэння СССР
Інстытут Вывучэння СССР — грамадская арганізацыя, якая складалася з вучоных эмігрантаў з Савецкага Саюза. Была арганізаваная 8 ліпеня 1950 года ў Мюнхене, у канцы 1954 году была зарэгістраваная Беларуская Рада Інстытуту. Першапачаткова Інстытут быў па сваім паходжанні цалкам эмігранцкім ўтварэннем і імкнуўся да незалежнасці ад якіх бы то не было фундатараў, быў створаны эмігрантамі — выхадцамі з тэрыторыі Расіі. У сярэдзіне 1954 году шэфства над Інстытутам узялі шэраг Амерыканскіх арганізацый і ў выніку Інстытут фінансаваўся Амерыканскім Камітэтам Вызвалення ..
Сувалкі
Найноўшы час
У часы Другой сусветнай вайны з верасня 1939 да 1945 года Сувалкі знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.
У 1975—1999 гадах Сувалкі былі цэнтрам Сувалкаўскага ваяводства Польшчы.
Інстытут вывучэння СССР
Інстытут займаўся даследаваннем жыцця і праблематыкі Савецкага Саюза. Таксама публікаваў матэрыялы па мовазнаўству розных моў свету (у тым ліку рускай, беларускай, украінскай, англійскай, нямецкай і інш.).
З 1955 года пачаў выдавецкую дзейнасць. За 5 год выдавецкай працы інстытут выдаў 12 кніг «Беларускага Зборніка» ў беларускай мове і 8 кніг «Беларускага Зборніка» («Belorussian Review») ў англійскай мове. У англійскай версіі змяшчаліся найлепшыя артыкулы з беларускіх зборнікаў. Апрацаваў 9 манаграфій на беларускія тэмы ў беларускай, рускай, англійскай і нямецкай мовах. Працы інстытуту змяшчаліся таксама ў агульнаінстытуцкіх выданнях, напрыклад, у зборніку на нямецкай мове Sowjetstudien. Беларусы з інстытуту рэдагавалі такія выданні, як зборнік для Паўднёва-Усходняй Азіі Studies on the Soviet Union, зборнік для Лацінскай Амерыкі Estudios sobre la Union Sovietica, тыднёвы Аналіз бягучых падзей у СССР у англійскай і рускай мовах. Усе кнігі Зборніка, як і іншыя выданні, выйшлі ў перыяд з 1955 па 1960 год. Пазней дзейнасць Інстытута і яго выданні спыніліся, а большасць супрацоўнікаў перабраліся ў іншыя краіны.
Таксама варта прывесці пазіцыю супрацоўнікаў інстытута па нацыянальных справах:
Слепата
Слепата, слепасць — медыцынскі тэрмін, які разумее пад сабой поўную адсутнасць зроку альбо сур’ёзнае яго пашкоджанне.
Музей біблейскіх краін
Музей біблейскіх краін (מוזיאון ארצות המקרא, Bible Lands Museum) — музей у Іерусаліме (Ізраіль), які даследуе культуру народаў, згаданых у Танаху, у тым ліку старажытных егіпцян, хананеяў, філістымлян, арамейцаў, хетаў, эламітаў, фінікійцаў і персаў. Мэтай музея з'яўляецца прадстаўленне культуры гэтых народаў у гістарычным кантэксце. Музей размешчаны ў музейным комплексе раёна Гіват Рам, паміж Музеем Ізраіля, Нацыянальным цэнтрам археалогіі Ізраіля і Музеем навукі імя Блюмфільда.
Гісторыя
Музей быў заснаваны Элі Бароўскім у 1992 годзе для размяшчэння сваёй асабістай калекцыі. Падчас візіту ў Іерусалім у 1981 годзе ён пазнаёміўся ў гатэлі з жанчынай па імі Бацья Вайс, якая прапанавала яму перавезці калекцыю ў Ізраіль і не ствараць для яе музей у Таронта, як гэта было запланавана першапачаткова. Дзякуючы пратэкцыі Бацьі Вайс Бароўскі быў прадстаўлены мэру Іерусаліма Тэдзі Колеку, пры падтрымцы якога ў Ізраілі быў пабудаваны Музей біблейскіх краін.
Экспазіцыя
У цэнтральнай галерэі музея прадстаўлены сотні артэфактаў: старажытныя дакументы, ідалы, манеты, статуэткі, зброя, кераміка і пячаткі з усяго старажытнага Блізкага Усходу. Многія тэмы суправаджаюцца падрабязнымі анатацыямі, напрыклад: «Паходжанне алфавіта», «Бальзамаванне», «Падарожжа Аўраама». У музеі таксама выстаўлены макеты старажытных паселішчаў у Іерусаліме, Зікураце ва Уры і пірамід Гізы. Паколькі мэтай экспазіцыі з'яўляецца адлюстраванне гісторыі старажытных блізкаўсходніх цывілізацый, куратары і супрацоўнікі музея надаюць вялікую ўвагу адпаведным біблейскім паэтычным тэкстам. Так напрыклад, над галерэяй старажытных анаталійскіх гарлачоў размешчана адзін з паэтычных радкоў Бібліі: «Вось, выйшла Рэбэка, і збанок яе на плячы ў яе, і сышла да крыніцы і зачарпнула» (Кніга Быцця 24:45).
Цэнтральная галерэя
Цэнтральная галерэя складаецца з 21 раздзела. Раздзелы пранумараваны ў храналагічным парадку.
Алег Аляксеевіч Семянчук
Алег Аляксеевіч Семянчук (нар., в. Мервіны Клецкага раёна Мінскай вобласці) — беларускі настаўнік і палітык.
Біяграфія
Скончыў Мазырскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Н. К. Крупскай па спецыяльнасці «Агульнатэхнічныя дысцыпліны з дадатковай спецыяльнасцю фізіка».
Працаваў майстрам вытворчага навучання, намеснікам дырэктара па вучэбна-вытворчай рабоце Заастравецкага вучэбна-вытворчага камбіната, намеснікам загадчыка аддзела народнай адукацыі Клецкага райвыканкама, настаўнікам СШ № 3 г. Клецка, дырэктарам Клецкага дзіцячага дома, намеснікам начальніка ўпраўлення адукацыі, старшынёй камітэта па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Мінскага аблвыканкама.
Узнагароды
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь, Мінскага абласнога выканаўчага камітэта, Граматай Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі, знакам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі». Мае падзякі Старшыні Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Міністра працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь.
IC 184
IC 184 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Янаўскае
Янаўскае — тапонім:
Ізмайлаўскі мост (трамвайны)
Ізмайлаўскі трамвайны мост — трамвайны мост (не захаваўся) цераз Фантанку, размяшчаўся ў створы Мікольскага завулка ў Санкт-Пецярбургу. Паводле ацэнак сучаснікаў, гэта быў самы няўдалы з усіх мастоў малых пралётаў у горадзе. Трамвайны рух па мосце быў адкрыты 2 (15) верасня 1909 года.
У 1932 годзе было зроблена ўзмацненне ніжніх падвесак моста. Мост выкарыстоўваўся ў трамвайным руху да пачатку Вялікай Айчыннай вайны. Неўзабаве пасля пачатку вайны трамвайныя маршруты, якія выкарыстоўвалі Ізмайлаўскі (Нікольскі) мост, былі закрытыя, і ён фактычна перастаў выкарыстоўвацца. У 1951 годзе камісія Ленмастатрэста прызнала стан моста нездавальняючым. У 1955 годзе было вырашана перанесці трамвайныя маршруты на новы Егіпецкі мост. Да 1958 года мост быў разабраны. Да цяперашняга часу захаваліся берагавыя асновы моста на набярэжнай Фантанкі.
Carnival Corporation & plc
Carnival Corporation & plc — англа-амерыканская кампанія, найбуйнейшы ў свеце аператар круізных суднаў. Мае 20 круізных брэндаў, уключаючы Carnival Cruise Lines, Princess Cruises, Holland America Line і Seabourn Cruise Line у Паўночнай Амерыцы; P&O Cruises, Cunard Line і Ocean Village у Злучаным Каралеўстве; AIDA Cruises у Германіі; Costa Cruises у Паўднёвай Еўропе і P&O Cruises Australia у Аўстраліі. Мае 85 круізных судоў (на 3 сакавіка 2008 года), агульнай ёмістасцю больш 144000 коек, пры гэтым 22 судна будуць пастаўлены ў прамежак з сакавіка 2008 па 2012 год.
Акцыі кампаніі ўваходзяць у індэксы S&P 500 і FTSE 100.
Юйюань
Сад Юйюань у Шанхаі — прыватны класічны сад Кітая. Ён размешчаны ў самым сэрцы старога горада. Назва яго азначае «Сад Радасці», або «Сад Маруднага адпачынку», і сёння гэта сапраўды пастаральны свет унутры звышсучаснага і неспакойнага мегаполіса.
Гісторыя
Першы ўладальнік саду Юй-Юань у Шанхаі — Пань Юньдуань, які быў скарбнікам правінцыі ў эпоху Мін, вырашыў пабудаваць сад, што нагадвае імператарскі сад у Пекіне, каб парадаваць свайго бацьку на старасці гадоў. Будаўніцтва, пачатае ў 1559 годзе, з-за адсутнасці грошай то спынялася, то аднаўлялася, але так і не было завершана на працягу 20 гадоў. Бацька Юньдуаня, былы міністр пакаранняў Пань Энь, не дажыў да таго моманту, калі сад быў скончаны. Больш за тое, сам уладальнік саду збанкрутаваў, а нашчадкі захацелі прадаць яго дзецішча. Знайшліся гандляры, якія ахвотна выкупілі Юй-Юань па нізкай цане. Пазней сад быў уключаны ў склад Храма бажаства-заступніка горада. Частка Юй-Юань, вядомая як Унутраны Сад, была дабудавана ў 1709 годзе.
Плошча сада Юй-Юань складае каля 4 га. З XVI стагоддзя парк некалькі разоў перабудоўваўся. У сярэдзіне XIX стагоддзя «» выкарыстала сад як месца для падрыхтоўкі паўстання супраць. Юй-Юань быў моцна разбураны ў XIX стагоддзі падчас опіумных войнаў, а таксама пасля падаўлення паўстання тайпінаў у выніку нападу на Кітай аб’яднаных армій заходніх дзяржаў. Свой сучасны выгляд сад Юй-Юань набыў пасля рэстаўрацыі ў 1956 годзе.
Epilobietea angustifolii
Уключае парадак Atropetalia (Epilobietalia angustifolii).
На сопках Маньчжурыі
На сопках Маньчжурыі (Мокшанскій полкъ на сопкахъ Маньчжуріи) — рускі вальс пачала XX веку, прысвечаны загінулым у Руска-японскай вайне жаўнерам 214-га рэзервовага Макшынскага пяхотнага палка. Аўтар — ваенны капельмайстар палка І. А. Шатроў.
Перадгісторыя
У лютым 1905 года 214-й рэзервовы Макшынскі пяхотны полк у цяжкіх боях між Мукдэном і Ляаянам (гл. Мукдэнская бітва) папаў у японскае акружэнне. У крытычны момант, калі скончаваліся баепрыпасы, камандзір палка палкоўнік Пётр Пабыванец аддаў загад: «Сцяг і аркестр — наперад!..» Капельмайстар Шатроў вывеў аркестр на бруствер акопаў, аддаў загад граць баявы марш і повёў аркестр наперад за сцягам палка. Натхнёныя салдаты кінулісь у штыкавую атаку. Пад час бою полк пад музыку аркестра бесперапынна атаковаў японцаў і, у канцы канцоў, прарваў акружэнне. У бою загінуў камандзір палка, з 4000 асабовага саставу палка асталося 700 людзей, з аркестра ў жывых асталося толькі 7 музыкантаў. За гэты подзвіг усё музыкі аркестра былі награждены Георгіеўскімі крыжамі, Ілля Шатроў — афіцэрскім ордэнам Святого Станіслава 3-й ступені з мячамі (другое адобнае ўзнагароджване капельмайстраў), а аркестр удастоены ганаровых сярэбраных труб.
Гісторыя
Пасля заканчэння руска-японскай вайны Макшанскі полк яшчэ цэлы год заставаўся ў Маньчжурыі, дзе Ілля Шатроў, аднойчы папаўшы па загаду новага камандзіра палка на гаўптвахту, пачаткаў пісать вальс (рус.) «Мокшанский полк на сопках Маньчжурии» (лета 1906 год), прысвечаны баявымі таварышам, якія загінулі.
З 18 верасня 1906 года Макшанскі полк быў перадыслакаваны ў Самару. Тут Шатроў пазнаёміўся і пасябраваў з педагогам, кампазітарам і нотавыдаўцом Оскарам Філіпавічам Кнаўбам, які дапамог ў завяршэнні працы над вальсам і яго выданні. Летам 1907 года ноты вальса Иллі Шатрова прадавалісь у краме танных выданняў Оскара Кнаўба.
У Самары ў Струкаўскім садзе 24 красавіка 1908 года адбылося першае выкананне вальса духавым аркестрам. Спачатку публіка даволі холадна спаткала гэты вальс, аднак пасля папулярнасць вальса стала расці, а з 1910 года тыражы грамафоных пласцінак з запісам вальса сталі пераўзыходзіць тыражы іншых модных вальсаў. Толькі за першыя 3 гады пасля напісання гэты вальс перавыдаваўся 82 разоў. Першы варыянт тэксту к вальсу, які лёг у аснову наступных варыяцый, напісаў самарский паэт і пісьменнік Стафан Пятроў (Вандроўнік).
Тэкст
З-за шырокага распаўсюджвання некаторыя куплеты змянялісь пад час вустнай перадачы.
Сусветная вядомасць
«Анегін» — брытанска-амерыканскі фільм 1999 года рэжысёра Марты Файнс.
Беларусь
ЗША
Амерыканскі рок-гурт The Ventures —.
Швецыя
Шведскі рок-гурт The Spotnicks — Manscurian Beat.
Фінляндыя
Першыя грамафоныя запісы песні былі зроблены ў пачатку 1920-х гадоў, але больш шырокую вядомасць у Фінляндыі вальс набыў у сярэдзіне 1930-х гадоў пасля яго выкананні акардэаністам В. Вэстэрінам. Уздым папулярнасці адбыўся пасля яго выканання ў 1945 году фінскім спеваком Айма Вільха Андэрсанам. Вальс выконваўся:
Польшча
Вальс выкарыстаны ў фінальным эпізодзе знакамітага польскага серыяла «Ночы і дні» у сцэне, з рускімі афіцэрамі, якіх сядзяць на тэрасе ў кафэ.
Мелодыя вальса з'яўляецца цэнтральнай музыкальнай тэмай у фільме «Аб чым не гутараць» і гучыць у момант зараджэння, развіцця і крушэнні кахання галоўных герояў.
Ізраіль
У канцы трэцяй серыі другога сезона серыяла «Штисель», рассказывающего аб жыцці ультраортодоксальных яўрэяў у иерусалимском раёне Геула, адна з гераінь у крузе блізкіх родзічаў исполняет мелодыю вальса на акардэоне.
Японія
У 1972 годзе на мелодыю вальса быў запісаны сінгл дуэта «The Peanuts».
Пародыі
У савецкім школьным фальклоры 1970—1980-х гадоў песня стала аб'ектам цыкла непрыстойных парадыйных куплетаў, вядомага пад назвай «Ціха ў лесе». К канцу 1990-х гадоў ён страціў сувязь з першакрыніцай.
Заўвагі
<references group="" responsive="1">
NGC 444
NGC 444 (іншыя абазначэнні — IC 1658, KCPG 28A, UGC 810, KUG 0113+308, MCG 5-4-7, ZWG 502.15, PGC 4561) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Ласла Андар
Ла́сла А́ндар (нар., ) — венгерскі і еўрапейскі палітык, еўрапейскі камісар па рынку працы, сацыяльным пытанням і палітыцы сацыяльнай інтэграцыі з 9 лютага 2010 года.
Ласла Андар скончыў універсітэт эканамічных навук імя Карла Маркса ў Будапешце (сучасны ўніверсітэт Корвіна), дзе вывучаў эканоміку. Пазней таксама навучаўся ва ўніверсітэце Джорджа Вашынгтона і Манчэстэрскім універсітэце. З 1993 года быў рэдактарам уплывовага ў Венгрыі часопіса «Eszmélet». У 2003 годзе стаў адным з кіраўнікоў эканамічнай секцыі Венгерскай сацыялістычнай партыі, у 2005 годзе стаў членам савета дырэктараў Еўрапейскага банка рэканструкцыі і развіцця. 9 лютага 2010 года стаў еўрапейскім камісарам па рынку працы, сацыяльным пытанням і палітыцы сацыяльнай інтэграцыі, стаўшы прадстаўніком Венгрыі ў Еўракамісіі замест Ласла Ковача.
Беларуская літаратура першай паловы XX стагоддзя
Беларуская літаратура XX стагоддзя актыўна асвойвала прагрэсіўныя традыцыі славянскай і сусветнай літаратуры, і разам з тым набывала адраджэнска-патрыятычны пафас. У сваёй творчасці беларускія пісьменнікі ўжывалі апісальнасць, бытавізм, прыземленасць. Усё большае месца ў творах займалі індывідуальна-філасофскія пачаткі, узвышэнне асобы, сваё развіццё атрымлівалі ідэі гуманізму, агульначалавечых каштоўнасцей.
У гады Першай сусветнай вайны апублікаваны творы, якія пазней сталі класічнымі. Гэта першы варыянт паэмы «Сымон-музыка», «Казкі жыцця» і вершы Якуба Коласа, апавяданні і аповесці Максіма Гарэцкага, шматлікія вершы Янкі Купалы. Упершыню апублікавана камедыя Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча «Пінская шляхта».
З усіх літаратурных жанраў найболей багатыя традыцыі мела беларуская паэзія. Максім Багдановіч, Змітрок Бядуля, Якуб Колас, Янка Купала, Цётка ў пачатку XX стагоддзя стваралі вершы, песні, паэмы, якія ўпершыню ў гісторыі беларускай літаратуры дасягнулі сусветнага мастацкага ўзроўню.
У пачатку XX стагоддзя галоўным літаратурным кірункам быў рэалізм. Аднак не здаваў пазіцыі і рамантызм, ім прасякнуты творы Цёткі перыяду рэвалюцыі 1905 года, паэмы «Сымон-музыка» Якуба Коласа, «Курган», «Бандароўна», «Магіла льва», «Яна і я» Янкі Купалы. У творчасці некаторых паэтаў рэалістычныя і рамантычныя тэндэнцыі арганічна спалучаліся з марай пра лепшую будучыню.
Новымі тэмамі, вобразамі, формамі ўзбагаціў беларускую лірыку Максім Багдановіч. У ліку асноўных заслуг паэта як стваральніка беларускай літаратуры і мовы Новага часу — узбагачэнне, напаўненне нацыянальнага мастацтва лепшымі ўзорамі сусветнай культуры, узнаўленне, прайграванне на нацыянальнай мове твораў антычных, рускіх і заходнееўрапейскіх аўтараў, распрацоўка новых для беларускай літаратуры вершаваных формаў — санета, ронда, актавы і іншых.
1930-я гады ў гісторыі беларускай літаратуры — перыяд складаны і трагічны, як і ў грамадскім жыцці беларускага народа. Шматлікія пісьменнікі былі рэпрэсаваны і расстраляны. Загінулі Сяргей Астрэйка, Платон Галавач, Міхась Зарэцкі, Янка Нёманскі, Міхась Чарот. Рэпрэсаваны, але выжылі Сяргей Грахоўскі, Уладзімір Дубоўка, Павел Пруднікаў, Язэп Пушча.
У гады 2-й сусветнай вайны беларускія літаратары аказалася ў выключна драматычных абставінах, Беларусь была цалкам акупавана нацыстамі. Мясцовы чытач быў на фронце, пайшоў у партызаны, у падполле або проста жыў на акупаванай тэрыторыі. Шматлікія пісьменнікі таксама былі на фронце або ў партызанскіх атрадах. У Чырвонай Арміі служылі Пятрусь Броўка, Анатоль Вялюгін, Пятро Глебка, Кастусь Кірэенка, Кандрат Крапіва, Аркадзь Куляшоў, Міхась Лынькоў, Пімен Панчанка, Максім Танк. У партызанскай барацьбе і выпуску падпольнага друку ўдзельнічалі Янка Брыль, Піліп Пестрак, Валянцін Таўлай. 26 празаікаў і паэтаў загінулі ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Прыкметнае месца ў літаратуры ваеннага часу займаюць вершы і паэмы, у якіх арганічна спалучаліся эпас, лірыка і драма. Найвышэйшае дасягненне гэтага жанру, адзначанае ў 1946 годзе Дзяржаўнай прэміяй СССР, была лірыка-эпічная паэма Аркадзя Куляшова «Сцяг брыгады». У творы паказана ўся глыбіня народнай драмы, патрыятызм і адданасць ваяроў.
Беларуская літаратура ваеннага часу была адным з важных складнікаў антыфашысцкай барацьбы, паказала гераічнасць і нязломны дух беларускага народа, адкрыла новыя рысы нацыянальнага характару. Падзеі нядаўняй вайны ўвасобіліся ў эпічных творах беларускіх літаратараў — «Незабыўныя дні» Міхася Лынькова (1948—1958), «Мінскі напрамак» Івана Мележа (1950—1952), «Расстаёмся ненадоўга» Аляксея Кулакоўскага (1953—1954).
З канца 1960-х гадоў у беларускай драматургіі пачаўся новы перыяд творчых пошукаў. Трагікамедыі «Зацюканы апостал» (1969) і «Трыбунал» (1970) Андрэя Макаёнка адкрылі новыя гарызонты мастацкай выразнасці, спрыялі асэнсаванню ў грамадстве сур’ёзных праблем. Значныя сацыяльныя пытанні падымалі ў сваіх творах драматургі Кандрат Крапіва, Мікалай Матукоўскі, Іван Шамякін.
Змены, якія адбываліся ў грамадстве з сярэдзіны 1980-х гадоў, у значнай ступені закранулі духоўную сферу жыцця. Перыяд Перабудовы і пачатак новага этапу адраджэння далі беларускім літаратарам багатую, разнастайную аснову. У гэты час часцей сталі з’яўляцца і пераклады сусветнай класікі на беларускую мову, што спрыяла далучэнню нацыянальнай літаратуры да сусветнага літаратурнага працэсу.
Магілёўскі павет (Магілёўская губерня)
Гісторыя
Павет утвораны пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай на тэрыторыі, якая ўвайшла ў склад Расійскай імперыі. Спачатку ўваходзіў у склад Магілёўскай губерні, у 1796—1802 гадах — у Беларускай губерні, з 1802 года — у Магілёўскай губерні разам с іншымі 12 паветамі. У верасні 1917 года аднесены да Заходняй вобласці, з красавіка 1919 года ў Гомельскай губерні.
Гл. таксама
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Магілёўскага раёна
Данеўцы
Да́неўцы (, Даневцы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Камайскага сельсавета.
Дарога Р1
Дарога — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння ў Беларусі, якая злучае Мінск і Дзяржынск. Працягласць — 25 км. Праходзіць па тэрыторыі Мінскага, Дзяржынскага раёнаў Мінскай вобласці.
Парушэнне слыху
Глухата, парушэнне слыху — поўнае (глухата) або частковае (глухаватасць) зніжэнне здольнасці выяўляць і разумець гукі. На парушэнне слыху можа пакутаваць любы арганізм, здольны ўспрымаць гукі. Гукавыя хвалі адрозніваюцца па частаце і амплітудзе. Страта здольнасці выяўляць некаторыя (ці ўсе) частоты або няздольнасць адрозніваць гукі з нізкай амплітудай, называецца парушэннем слыху.
Выклікаецца шырокім спектрам біялагічных і экалагічных фактараў. Прычынамі могуць быць захворванні ўнутранага вуха і слыхавых нерваў, запаленне сярэдняга вуха ці некаторыя інфекцыйныя хваробы — менінгіт, грып і інш; часам — траўма або працяглае ўздзеянне моцнага шуму і вібрацыі.
Вішня (рака)
Вішня — рака ў Беларусі, у Пружанскім і Камянецкім раёнах, правы прыток ракі Левая Лясная (басейн Заходняга Буга).
Даўжыня ракі 20 км. Плошча вадазбору 160 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км. Пачынаецца за 4 км на паўночны ўсход ад вёскі Падбельскія Агароднікі Камянецкага раёна (на тэрыторыі Белавежскай Пушчы), вусце за 2 км на ўсход ад вёскі Ганцы. Ад вусця 1,4 км рэчышча каналізаванае. У верхнім цячэнні называецца Плюскаўка.
Растафары
Растафа́ры — афраамерыканская рэлігія, якая ставіць апошняга імператара Эфіопіі Хайле Селасію Першага за інкарнацыю Бога, якога называюць "Джа". Узнікла сярод чорных беднякоў Ямайкі ў 1930-я гг. Спалучае іўдаізм з элементамі хрысціянства. У рускамоўнай культуры сустракаецца назва "чорны іўдаізм".
Мова
У Растафары вялікае значэнне надаецца мове. Арыгінальная мова вернікаў Растафары - англійская, але англійская мова, па іх меркаваннях, — частка Бабілону.
Растафары абражаюцца на ўжыванне суфіксу "-ізм", і асабліва, назвы "Растафарыянізм", бо такім чынам Растафары могуць атаясамляцца з грамадскімі фармацыямі, філасофскімі плынямі і г.д.
Дэмаграфія
Колькасць вернікаў - больш за 1 млн.
Алег Паўлавіч Шапелін
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі санітарна-гігіенічны медыцынскі інстытут (1947; аспірантура, 1959).
Працаваў у Благавешчанскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1960—1962), Уладзівастоцкім медыцынскім інстытуце (1962—1977, загадчык кафедры гігіены), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1978—1999, прафесар кафедры агульнай гігіены, у 1978—1998 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: гігіена працы; прафпаталогія; прамысловая экалогія; навуковае абгрунтаванне прафілактычных мерапрыемстваў на прадпрыемствах суднабудаўнічай і суднарэмонтнай прамысловасці ў Далёкаўсходнім рэгіёне; праблемы медыцынскай адукацыі. Пазапрафесійная дзейнасць: літаратурная творчасць (паэт).
Плошча Шатле
Плошча Шатле (Place du Châtelet) — плошча ў Парыжы. Знаходзіцца на мяжы 1-й і 4-й акруг, важны транспартны вузел французскай сталіцы.
Апісанне
Плошча названа ад імя старажытнай крэпасці Гран-Шатле, пабудаванай у 1130 г. Людовікам VI каля моста Мянял, каб абараняць востраў Сітэ. Пасля таго як пры Філіпе II Аўгусце Парыж быў абнесены надзейнай сцяной, крэпасць страціла сваё абарончае значэнне. Да рэвалюцыі крэпасць служыла турмой, а ў 1802 г. была знесеная. На яе месцы ў 1806-1808 гадах па праекце Франсуа-Жана Браля (1750-1832), галоўнага інжынера службы водазабеспячэння горада Парыжа, быў усталяваны фантан у памяць перамог, здабытых Напалеонам Банапартам.
Фантан Перамогі вядомы таксама як «пальмавы фантан». Пабудаваная ў 1806 годзе калона ўпрыгожана пальмавымі лісцінамі, паміж якімі выбітыя назвы напалеонаўскіх перамог у Італіі, Егіпце і Германіі (Лодзі, Піраміды, Марэнга, Ульм, Данцыг). Вянчае калону багіня Перамогі, тварэнне Луі Сімона Буазо (1743-1809). Манумент з'яўляецца характэрным узорам напалеонаўскага ампіру («стылю Імперыі»), які спалучае ў сабе рысы класічнай архітэктуры імператарскага Рыма з ўвайшоўшымі ў моду егіпецкімі матывамі.
На плошчы Шатле насупраць адзін аднаго стаяць два знакамітых тэатра: Тэатр Шатле (Theatre du Chatelet) і Гарадскі тэатр (Theatre de la Ville).
IC 185
IC 185 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Белая Лужа (Слуцкі раён)
Бе́лая Лу́жа (, Белая Лужа) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гацукоўскага сельсавета.
Негніючнік лугавы
Негніючнік лугавы, апенька лугавая, варушка (Marasmius oreades) — шапкавы базідыяльны грыб роду сямейства.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка мае дыяметр 3—5 см, спачатку конусная, пазней распасцёртая з тупым бугарком у сярэдзіне, радыяльна-паласатая, гладкая. Колер шапкі светлы, жаўтавата-бураваты ў сухой, светла-карычневы ў вільготнай. Ножка 4—8 см у даўжыню і 0,2—0,4 см у дыяметры, цыліндрычная, шчыльная, гнуткая, аднаго колеру з шапкай, апушаная ўнізе. Мякаць шапкі тонкая, белавата-жаўтаватая. Пласцінкі свабодныя, шырокія, рэдкія, спачатку белаватыя, потым цямнеюць. Споры гладкія, бясколерныя, эліпсоіднай формы. Пасля выспявання пладовае цела не гніе, а высыхае.
Распаўсюджанне і экалогія
Грыб распаўсюджаны на тэрыторыі Еўразіі. Расце групамі на лугах, выпасах, часам пакрытых травой узлесках і палянах. Пладовыя целы з’яўляюцца ў чэрвені—верасні, часам утвараючы «ведзьміны кругі».
Выкарыстанне
Малавядомы ядомы грыб, прыдатны да ўсіх відаў перапрацоўкі. Выкарыстоўваецца ў народнай медыцыне.
Пасі
Пасі (фр. Passy) — раён Парыжа на правым беразе Сены, прымыкае да Булонскага лесу. Як і многія іншыя кварталы, Пасі стаў часткай горада 1 студзеня 1860 і даў назву 16-ай акрузе. Зараз межы квартала выходзяць далёка за межы ранейшай вёскі і пазначаюць месца пражывання самых забяспечаных парыжан — тут пражываюць палітыкі, арыстакраты, паспяховыя дзелавыя людзі, знакамітасці.
Ужо ў 1939 годзе французскі паэт і празаік Леён-Поль Фарго пісаў пра Пасі: «Пасі — гэта вялікая правінцыя, дзе сем’і знаёмыя адна з адной, назіраюць сябар за сябрам і ненавідзяць адзін аднаго па той прычыне, што на гарбату ў адной з сем’яў сабралася большая колькасць паэтаў або палітыкаў, чым у іншых. Ні пралетарыі, ні беднякі не маюць доступу да гэтай вечнай садовай вечарынкі, якая праходзіць паміж плошчай Віктара Гюго і Сенай».
Спратлі
Спра́тлі (Quần đảo Trường Sa, 南沙群岛, Kapuluan ng Kalayaan, Kepulauan Spratly) — архіпелаг у Паўднёва-Кітайскім моры. Складаецца з больш чым 750 каралавых астраўкоў, рыфаў і скал, раскіданых на тэрыторыі каля 926 км². Плошча сушы - меней за 5 км². На архіпелаг Спратлі прэтэндуюць В’етнам, КНР, Кітайская рэспубліка, Філіпіны, Малайзія і Бруней.
Прырода
Усе астравы архіпелага Спратлі маюць каралавае паходжанне, даволі нізкія (найвышэйшы пункт - 4 м над узроўнем мора) і раскіданыя на воднай роўні акіяну на многія дзясяткі і сотні кіламетраў. Раён месцазнаходжання астравоў з'яўляецца адным з найбольш ажыўленых у Паўднёва-Усходняй Азіі, паколькі каля іх праходзіць адразу некалькі міжнародных марскіх транспартных маршрутаў. Клімат трапічны пасатны, улетку вельмі дажджлівы.
Прыродны свет сушы даволі бедны. Аднак марскія прасторы вакол архіпелага даволі багатыя рыбай. Геолагі з КНР сцвярджаюць, што тут таксама ёсць значныя радовішчы нафты і прыроднага газу.
Гісторыя
Астравы Спратлі стала наведваліся людзьмі з глыбокай старажытнасці, паколькі тут праходзілі марскія гандлёвыя шляхі, а таксама знаходзіліся месцы для лову рыбы і чарапах. У XIX - пач. XX стст. са з'яўленнем сучасных геаграфічных карт Кітай і В’етнам імкнуліся пазначыць архіпелаг як сваю уласную тэрыторыю, аднак ніякіх захадаў для сапраўднай каланізацыі не рабілі..
У XIX ст. архіпелаг даследавалі еўрапейскія мараплаўцы. Сваё сучасную назву астравы атрымалі ад імя брытанскага кітабоя Рычарда Спратлі (памёр у 1866 г.). У 1870-ых гг. брытанскі капітан Джэймс Джордж Мідс абвясціў архіпелаг незалежнай Рэспублікай Морак-Сангрэйшы-Мідс (Republic of Morac-Songhrati-Meads). Яго сын Франклін пераўтварыў яе ў Каралеўства Чалавецтва (Kingdom of Humanity). Сям'я Мідсаў зрабіла некалькі спробаў каланізаваць Спратлі, пакуль падчас II Сусветнай вайны не была выгнана японцамі. Цікава, што Мідсы дамагаліся прызнання сваіх правоў і ў пасляваенны час, у тым ліку і ў ААН. У 1933 г. свае правы на архіпелаг ад імя каланізаванага ёю В'етнама выказала Францыя.
У 1939 г. астравы Спратлі былі акупаваны Японіяй і да 1945 г. знаходзіліся ў распараджэнні японскага камандвання на Тайвані. Некаторыя атолы выкарыстоўваліся ў якасці часовых баз для японскіх падводных лодак. У 1951 г. Японія канчаткова адмовілася ад сваіх прэтэнзій на тэрыторыі ў Паўднёва-Кітайскім моры. Затое свае прэтэнзіі высунуў урад Чан Кайшы. У 1956 г. Кітайская рэспубліка ўсталявала свой кантроль над востравам Тайпінг. У 1958 г. урад Маа Цзэдуна таксама абвясціў пра свае правы на Спратлі. Да 1980 г. на некалькіх астравах быў размешчаны гарнізон КНР.
Пасля вызвалення В'етнама ад французскай акупацыі Спратлі афіцыйна былі далучаны сайгонскім урадам да Паўднёвага В'етнама. У 1974 г. паўднёвыя в'етнамцы са згоды ЗША ўсталявалі кантроль над значнай часткай архіпелага. У 1976 г. ён перайшоў да ўрада аб'яднанага В'етнама. У 1988 г. адбыўся першы ўзброены канфлікт паміж В'етнамам і КНР, калі кітайскія ваенныя сілы затапілі 2 в'етнамскія рыбалоўныя судны.
У 1968 г. Філіпіны занялі 8 невялікіх астравоў, права на валоданне якімі перадалі прыватным уласнікам. Паколькі архіпелаг Спратлі часткова ўваходзіць у эканамічную зону Малайзіі і Брунея, то у 1990 г. узброеныя сілы Малайзіі занялі тры паўднёвыя астравы, а Бруней выказаўся аб магчымасці заняцця аднаго.
Сітуацыя вакол тэрытарыяльных прэтэнзій на архіпелаг абвастрылася паміж 1995 г. і 1998 г. у сувязі з тым, што Кітай абвясціў усе астравы часткай правінцыі Хайнань і павялічыў колькасць сваіх салдат да 1000 чал. Тым не меней, перагаворы паміж Кітаем і Філіпінамі прывялі да падпісання ў 2002 г. паміж усімі прэтэндэнтамі часовага дагавора аб правілах марскіх перавозак.
У маі 2011 г. ваенныя судны КНР зрабілі напад на в'етнамскіх рыбаловаў, якіх абвінавацілі ў парушэнні межаў. В'етнам у сваю чаргу абвінаваціў ваенныя сілы КНР у наўмысным блакаванні праходаў для в'етнамскіх суднаў і пачаў нарошчваць сваю ваенную прысутнасць. У 2012 г. у В'етнаме быў прыняты закон аб дэмаркацыі дзяржаўнай мяжы, згодна якому архіпелаг Спратлі і Парасельскія астравы павінны ўваходзіць у склад гэтай дзяржавы.
Негледзячы на спробы Філіпінаў у 2013 г. утаймаваць крызіс вакол архіпелага Спратлі, сітуацыя застаецца дастаткова напружанай. Філіпіны, В'етнам, Малайзія і Тайвань разлічваюць на далейшае міжнароднае пасрэдніцтва. Аднак КНР прапануе весці асобныя перагаворы з кожнай краінай.
Інфраструктура
У наш час на некалькіх астравах месцяцца ваенныя пасты і базы. Дзейнічаюць 4 ваенныя аэрапорты і 3 верталётныя пляцоўкі.
Баі за Мерыду (1936)
Баі за Мерыду (Batalla de Mérida) — адна з першых бітваў грамадзянскай вайны ў Іспаніі, падчас якой рэспубліканскія апалчэнцы двойчы беспаспяхова спрабавалі спыніць Афрыканскую армію мяцежнікаў у правінцыі Бадахос пад горадам Мерыда.
Планы і сілы бакоў
З першых дзён бунту была арганізавана неадкладная перакідка на паўвостраў войскаў Афрыканскай арміі альбо па паветры з дапамогай некалькіх наяўных самалётаў, альбо па моры, спрабуючы абыйсці блакаду рэспубліканскага флоту. Да пачатку жніўня ў Севільі ўжо была сабрана значная колькасць вайскоўцаў і тэхнікі. Камандаваннем мяцежнікаў прынята рашэнне прасоўвацца на поўнач.
2 жніўня калона мараканскіх войскаў пад камандаваннем падпалкоўніка Карлас Асенсіа Кабанільяса пакінула Севілью з мэтай падпарадкаваць Эстрэмадуру і злучыцца з мяцежнікамі, якія наступалі з поўначы Іспаніі. Канчатковая мэта калоны заключалася ў захопе Мадрыда. 3 жніўня да калоны маёра Антоніа Кастэхона далучылася другая калона. Гэтыя калоны, па 1500 салдат у кожнай, складаліся з двух батальёнаў лёгкай пяхоты, а таксама артылерыйскай батарэі.
Ход баёў
6 жніўня Карлас Асенсіа Кабанільяс накіраваўся на поўнач, душачы контратакі рэспубліканцаў. На наступны дзень Афрыканская армія пасля кровапралітнага бою выгнала рэспубліканскіх апалчэнцаў з горада Альмендралеха. Рэспубліканцы адступілі на поўнач, да Мерыды, а нацыяналісты спынілі свой марш, каб дачакацца трэцяй калоны падпалкоўніка Ранальда дэ Тэла.
Аб’яднаная калона нацыяналістаў падышла да горада. Асенсіа загадаў размясціць на схіле над паўднёвай часткай Мерыды артылерыйскія батарэі. 10 жніўня мяцежнікі пры падтрымцы артылерыі атакавалі і захапілі паўднёвы бераг.
Раніцай 11 жніўня Асенсіа рушыў з трох розных напрамкаў. Пасля непрацяглай артылерыйскай падрыхтоўкі легіянеры і мараканцы прарвалі фронт праціўніка каля Рымскага моста, абясшкодзілі выбухокі, закладзеныя для яго падрыву, і ўвайшлі апоўдні ў горад. Апалчэнцы адступілі, каб не трапіць у акружэнне.
Хуан Ягуэ, які прыняў камандаванне над аб’яднанай калонай, накіраваў свае войскі на захад да Бадахоса, пакінуўшы атрад пад камандаваннем падпалкоўніка Тэлы ў Мерыдзе для забеспячэння бяспекі лініі фронту.
Рэспубліканскае камандаванне, усведамляючы стратэгічную важнасць горада, вырашыла адбіць Мерыду, таму 12—13 жніўня ўрадавая авіяцыя атакавала горад з паветра. У выніку налётаў загінула шмат мірных жыхароў.
Да 14 жніўня Рэспубліканскае апалчэнне было ўзмоцнена вялікім кантынгентам штурмавой гвардыі і грамадзянскай гвардыі, якія прыбылі з Мадрыда, а таксама падмацаваннем з артылерыяй і тэхнікай. Рэспубліканскія войскі атакавалі Мерыду і паспрабавалі захапіць варожыя пазіцыі, але легіянеры Тэлы адбілі ўсе атакі праціўніка, такім чынам, праваліўшы апошнюю спробу рэспубліканцаў вярнуць горад.
Тым часам атрад Ягуэ штурмам узяў Бадахос.
Вынікі
Пасля захопу Мерыды і Бадахоса нацыяналісты злучылі кантраляваныя імі Паўночную і Паўднёвую зоны. Больш за тое, яны авалодалі заходняй паловай правінцыі Бадахос, а рэспубліканскі ўрад страціў кантроль над партугальскай мяжой. Мяцежнікі сталі ажыццяўляць рэпрэсіі на заваяванай тэрыторыі.
Леў VII
Леў VII (Leo PP. VII;? — 13 ліпеня 939) — Папа Рымскі з 3 студзеня 936 па 13 ліпеня 939 года. Восьмы Папа перыяду парнакратыі.
Біяграфія
Рымлянін, належаў да ордэна бенедыктынаў.
У 932 годзе ўладу ў Рыме захапіў Альберых II Спалецкі. Прысвоіўшы тытул Princeps atque Senator omnium Romanorum, ён узяў у свае рукі свецкую ўладу над горадам і нават стаў чаканіць манеты са сваім малюнкам. Самым важным палітычным крокам Альбериха была жаніцьба ў 935 годзе на Альда, дачцы свайго лютага ворага, Гуга Арльского, караля Італіі. Вяселле спрыяла іх прымірэнню. Адначасова з узмацненнем свецкай улады Альберых ўзяў пад свой кантроль і духоўную, узвёўшы на папскі пасад Льва і чацвярых яго пераемнікаў.
Папства
Леў быў абраны Папам у снежні 935 года. Аднак з самага пачатку пантыфікату Альберых узяў на сябе і паўнамоцтвы рэлігійнага лідара Рыма. Так, ён ад імя Папы падтрымаў Клюнийское рух, накіраваны на павышэнне манаскай дысцыпліны. Пры гэтым Альберых пераследваў і чыста палітычныя мэты, імкнучыся праз рэлігійныя дагматы зламаць сілу баронаў, якія валодалі вялікімі маёнткамі блізу Рыма.
Адзіны дакумент Папы Льва, які захаваўся для нашчадкаў, гэта яго падзяка Альбериху, у якой ён апісаны як «міласэрны», «каханы духоўны сын» і «слаўны прынц рымлян».
Леў заахвочваў развіццё манастыроў, блаславіў арцыбіскупа Майнца Фрыдрыха выгнаць юдэяў з Нямеччыны.
Леў VII памёр 13 ліпеня 939 года пасля трох з паловай гадоў свайго папства і пахаваны ў базыліцы Святога Пятра.
Знішчэнне крэйсера «Масква»
Флагман Чарнаморскага флоту ВМФ Расіі ракетны крэйсер «Масква» затануў 14 красавіка 2022 года ў выніку ўдару 13 красавіка 2022 года берагавога ракетнага комплексу «Нэптун» Ваенна-марскіх сіл Украіны.
Крэйсер «Масква» з'яўляўся найбуйнейшым баявым караблём Чарнаморскага флоту Расійскай Федэрацыі, уваходзіў да ліку шасці найбуйнейшых караблёў ВМФ Расіі.
«Масква» з'яўляецца першым страчаным флагманам расійскага флоту з часоў расійска-японскай вайны (Цусімская бітва), а таксама найбуйнейшым ваенным караблём з часоў Другой сусветнай вайны ваенны карабель, затоплены падчас ваеннага канфлікту. Таксама «Масква» патэнцыйна з'яўляецца найбуйнейшым ваенным караблём, калі-небудзь знішчаны ракетай. Апошні раз карабель такога тыпу быў затоплены за 40 гадоў да гэтага — у 1982 годзе падчас вайны на Фалклендах брытанская падлодка патапіла крэйсер аргенцінскіх Ваенна-марскіх сіл «Генерал Бельграно».
Па дадзеных СНБА Украіны з 510 чалавек, якія знаходзіліся на борце карабля, Расіі ўдалося выратаваць 58.
Ход падзей
Па дадзеных Радыё «Свабода», яшчэ 10 красавіка ракетны крэйсер «Масква» Чарнаморскага флота Расіі стаяў на якары ў Севастопальскай бухце супраць Апалонавай бухты.
Познім вечарам 13 красавіка 2022 года старшыня Адэскай абласной ваеннай адміністрацыі палкоўнік Максім Марчанка паведаміў у сваім Telegram-канале, што ўкраінскія вайскоўцы нанеслі ўдар па расейскім ракетным крэйсеры «Масква» крылатымі ракетамі класа «Нэптун», у выніку чаго ён атрымаў «вельмі сур'ёзныя пашкоджанні». Пазней дарадца кіраўніка Офіса прэзідэнта Украіны Аляксей Арастовіч удакладніў, што на караблі «Масква», які знаходзіцца ў басейне Чорнага мора, моцны пажар. У той жа час, дарадца Міністра ўнутраных спраў Украіны Антон Герашчанка заявіў, што «ўвесь Чарнаморскі флот РФ выведзены для ажыццяўлення тэрміновых выратавальных мерапрыемстваў». Таксама пацвярджэнне гэтай інфармацыі ананімнымі крыніцамі ва ўкраінскай разведцы паведаміла Украінская праўда.
Твітэр-акаўнт OSINT UK, на які спаслалася выданне Meduza, апублікаваў запіс сігналу SOS, які, як сцвярджаецца, быў перададзены з борта крэйсера каля гадзіны ночы па маскоўскім часе.
Бліжэй да раніцы 14 красавіка 2022 года расійскія дзяржаўныя агенцтвы ТАСС і РІА «Новости» са спасылкай на Міністэрства абароны Расіі паведамілі, што экіпаж «Масквы» эвакуіраваны пасля дэтанацыі боезапасу ў выніку пажару. У міністэрстве пацвердзілі, што карабель сур'ёзна пашкоджаны ў выніку пажару, прычыны якога «ўстанаўліваюцца», але не паведамілі аб пацярпелых і загінуўшых. Штатная колькасць экіпажа «Масквы», па розных дадзеных, складала ад 510 да 758 чалавек.
Раніцай у еўрапейскіх СМІ пачалі з'яўляцца паведамленні, што крэйсер мог затануць. СМІ таксама звярнулі ўвагу, што поўная эвакуацыя карабля магла азначаць, што яго нельга будзе пакінуць на плаву і ён будзе ўтоплены. Аналітыкі ў каментарах CNN адзначалі, што пажар на борце такога карабля мог прывесці да катастрафічных наступстваў — выбуху, які можа прывесці да яго затаплення. Аднак CNN не змог візуальна пацвердзіць, што карабель быў уражаны або яго бягучы стан. Над Чорным морам быў моцны шторм, які не дазволіў зрабіць здымкі спадарожніку і зняць сэнсарныя спадарожнікавыя дадзеныя.
Днём 14 красавіка 2022 года прадстаўнікі ўкраінскага Аператыўнага камандавання «Поўдзень» заявілі аб тым, што флагман Чарнаморскага флоту Расіі быў уражаны ракетамі «Нэптун»:"…ён [крэйсер] атрымаў значныя пашкоджанні. Узнік пажар. Астатнія падраздзяленні карабельнай групы спрабавалі аказаць дапамогу, але шторм і магутны выбух боепрыпасаў перакулілі крэйсер, і ён пачаў тануць."
У той жа час Мінабароны Расіі заявіла, што «Масква» «захоўвае плавучасць», прымаюцца меры па яго буксіроўцы ў порт, а экіпаж крэйсера быў эвакуіраваны на іншыя караблі Чарнаморскага флоту, якія знаходзіліся ў гэтым раёне.
У сваю чаргу, прэс-сакратар Пентагона Джон Кербі паведаміў CNN, што па іх дадзеных на «Маскве» адбыўся «прынамсі адзін выбух», які нанёс караблю сур'ёзныя пашкоджанні, але пакуль ЗША не могуць сказаць, ці быў ён выкліканы ракетным ударам. Паводле ацэнак Пентагона, карабель на плаву «можа працягнуць шлях і ён гэта робіць», накіроўваючыся на ўсход. Верагодна, выказаў меркаванне Кербі, «Масква» зойдзе ў Севастопаль для рамонту.
Увечары таго ж дня (каля паўночы па маскоўскім часе) Мінабароны Расіі паведаміла, што пры буксіроўцы крэйсера ў порт прызначэння з-за пашкоджанняў корпуса, атрыманых падчас пажару ад дэтанацыі боезапасу, карабель страціў астойлівасць і ва ўмовах штармавога хвалявання мора затануў.
У каментары карэспандэнту CNN сакратар СНБА Украіны Аляксей Данілаў адказаў, што крэйсер «Масква» знаходзіўся недалёка ад вострава Змяіны і быў уражаны двума «магутнымі ракетамі ўкраінскай вытворчасці» «Нэптун». Таксама Данілаў заявіў, што: "…[Пуцін] прыйшоў забіваць нашых дзяцей, нашых жанчын, нашых мірных жыхароў. Гэта наш падарунак яму. І гэта толькі пачатак. Будзе больш, чым адна Масква."
Уначы супраць 15 красавіка 2022 года расіяне разбамбілі завод «Візар» у Вышнэвым, які вырабляў ракеты Нэптун. Сур'ёзныя пашкоджанні атрымалі цэх і адміністрацыйны будынак завода. Відавочцы гавораць, што ўдар з паветра нанесены каля 1:30 ночы, было пяць трапленняў. У каля 50 аўтамабіляў, прыпаркаваных ля завода, выбіла шкла.
Раніцай Мінабароны РФ заявіла, што высокадакладнымі ракетамі вялікай далёкасці марскога базіравання «Калібр» нанесены ўдар па заводзе «Візар»: «знішчаны цэхі вытворчасці і рамонту зенітных ракетных комплексаў вялікай і сярэдняй далёкасці, а таксама супрацькарабельных ракет».
Чыннікі
Meduza ў сваім матэрыяле ўказала на тое, што «Масква», верагодна, адзіны з караблёў свайго класа, якія застаюцца ў страі, які пры мадэрнізацыі не атрымаў новых радараў, здольных эфектыўна засякаць нізкалётальныя цэлі накшталт супрацькарабельнай ракеты «Нэптун».