cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джузэпэ Брыцыа
Біяграфія
У той жа час ён працаваў над праектам Сабора Святых Янаў Хрысціцеля і Багаслова ў Любліне, будоўля якога пачалася ў сакавіку 1586 года. Брыцыа унёс змены ў першапачатковы праект, распрацаваны Джавані Марыей Бернардоні. У 1589 годзе па стане здароўя вярнуўся ў Італію, дзе заставаўся на лячэнне ў Абана і Мілане. 24 студзеня 1590 рэктар польскай місіі Таварыства Ісуса звярнуўся да генерала Ордэна з просьбай адкласці будаўніцтва купала касцёла Божага Цела ў Нясвіжы, касцёла ў Яраславе і сабора ў Любліне да лепшага самаадчування Брыцыа.
Старбак
Гісторыя
У 1870—1893 гг. на Старбаке здабываліся фасфаты, у выніку чаго значна пацярпела мясцовая прырода.
Джузэпэ Брыцыа
Біяграфія
Летам 1591 года архітэктар вярнуўся працаваць ў Польшчу і Нясвіж. 5 студзеня 1592 прыехаў у Яраслаў кіраваць будаўніцтвам кляштарнай царквы Святога Яна (цяпер Саборны касцёл Божага цела), якая была кансэкравана 24 красавіка 1594 года.
Старбак
Гісторыя
У 1979 г. востраў увайшоў у склад Кірыбаці.
Santalales
Сістэма APG III
У сістэме класіфікацыі APG III у парадак ўключаны наступныя сямействы:
Штурм Ургі
Рыхтоўля штурму
Цягам двух месяцаў, што прайшлі з часу папярэдняга штурму, Азіяцкая дывізія вырасла практычна ўдвая (да 1460 чал.) і была часткова рэарганізавана; мела 12 кулямётаў і 4 гарматы. Мангольскае насельніцтва шырыла чуткі пра тое, што Унгерн фармуе вялікае мангольскае войска колькасцю да 5 тыс. чал., што стала вядома і кітайскаму камандаванню, якое за ўвесь час акупацыі не праводзіла ніякіх фартыфікацыйных прац і не магло пацвердзіць верагоднасць гэтых звестак з-за адсутнасці наладжанай разведвальнай службы.
Джузэпэ Брыцыа
Біяграфія
У той жа час стварыў два нерэалізаваных праекта, адзін датычылася пашырэння кляштара пры касцёле Святой Барбары ў Кракаве, другі — будынак рэзідэнцыі Южна-Польскай правінцыйнай Курыі езуітаў побач з рынкавай плошчай.
Santalales
Сістэма Кронквіста
У сістэме класіфікацыі Кронквіста ў парадак ўключаны наступныя сямействы:
Джузэпэ Брыцыа
Біяграфія
Улетку 1594 года дапамагаў Бернардоні распрацоўваць у Калішы праект касцёла св. Войцеха і св. Станіслава Біскупа, які быў кансэкраваны ў 1595 годзе. Гэты касцёл разам з люблінскай катэдрай і касцёлам ў Яраславе з'яўляюцца самымі старэйшымі царквамі езуітаў на тэрыторыі Польшчы.
Вяртаясь з Каліша да Яраслава, Брыцыа спыніўся ў Кракаве, дзе прадставіў трэці праект па будаўніцтву касцёла і кляштара ў новым месцы ў Кракаве. Першапачаткова праект быў разработаны італьянскім архітэктарам Джавані Росі і зацверджаны ў кастрычніку 1594 года. Краевугольны камень для новага езуіцкага касцёла заклалі 23 чэрвеня 1597 года. На працягу двух гадоў Джузэпэ Брыцыа кіраваў будаўніцтвам касцёла Святых Пятра і Паўла ў адпаведнасці з праектам Джавані Росі. Потым Бернардоні ўнёс некаторыя змены ў праект.
На мяжы 1598 і 1599 гадоў Брыцыа коратка наведваў Нясвіж, дзе кантраляваў збудаванні, даручаныя Бернардоні. Будаўніцтва купала касцёла Божага Цела ў Нясвіжы таксама ажыццявіў сам Джузэппэ Брыцыа.
З Нясвіжа архітэктар адправіўся ў Брно, дзе ў красавіку 1599 года ён пачаў даглядаць за будаўніцтвам па яго праекту царквы пры кляштары.
У канцы 1602 года з-за пагаршэння стану здароўя вярнуўся ў Італію. Са студзеня 1603 года ён быў у Неапалі, але з-а мясцовага клімату пераехаў у Рым, дзе памёр 2 сакавіка 1604 года.
Штурм Ургі
Рыхтоўля штурму
Для новага штурму палкоўнікам Дубовікам быў распрацаваны дэталёвы план узяцця горада, ухвалены вышэйшымі афіцэрамі дывізіі і падрабязна даведзены старэйшаму і малодшаму каманднаму складу.
26 студзеня да поўначы і да паўднёвага захаду ад Ургі было адпраўлена два разведвальныя атрады ў 500 і 200 чал., якія ўхілілі пагрозу контратак з тылу і захапілі зброю, рыштунак і конскія табуны кітайцаў, якія не прынялі бой.
29 студзеня да Унгера ў даліну У-Булан (паўднёва-ўсходней Ургі) са сталіцы прыбыў «важны лама», які прывёз яму ліст-хадак ад Богда-гэгэна з дабраславеннем на выгнанне кітайцаў з Манголіі. На словах лама перадаў Унгеру план папярэдняга выкрадання Богда-хана з-пад хатняга арышту ў яго рэзідэнцыі.
У ноч на 1 лютага дзве сотні тыбетцаў, манголаў і буратаў на чале з Ц. Ж. Тубановым, баргутом Луўсанам і тыбетцам Саджа-ламай скіраваліся з даліны У-Булан на паўднёва-заходні схіл гары Богд-Хан-Уул з мэтай вызваліць з-пад арышту Богда-гэгэна VIII. Галоўныя сілы белых рушылі на горад. У той жа дзень атрад пад камандаваннем Разухіна захапіў перадавыя пазіцыі кітайцаў паўднёвей Ургі. Дзве сотні пад камандай Хобатава і Нэймана падышлі да горада з паўднёвага ўсходу.
Наступствы
Незалежнасць Знешняй Манголіі была адноўлена; улада Богда-хана рэстаўравана, урад узноўлены.
Азіяцкая дывізія значна папоўнілася за кошт рускіх каланістаў ва Урзе і захапіла багатыя трафеі: 16 прылад, 60 кулямётаў, 5 тыс. стрэльбаў і 500 тыс. патронаў; а таксама атрымала плацдарм для наступу на занятую РСЧА Бурацію. Асабісты аўтарытэт Унгера сярод мангольскага насельніцтва незвычайна вырас. Богда-хан завітаў Унгеру тытул дарунак дархан-хашой-чын-вана ў ступені хана; многія падначаленыя барона атрымалі пасты мангольскіх князёў. Аднак Унгерн у выніку не стаў ні дыктатарам, ні ханам Манголіі: ён дзеяў з санкцыі манарха, у кіраванне краінай не ўмешваўся; атрымаў толькі мангольскі тытул, але не зямельны надзел і адпаведную ўладу.
Старбак
Прырода
Востраў мае каралавае паходжанне. Уяўляе сабою замкнёны атол з некалькімі старымі лагунамі з перасоленай вадой. Паверхня паднімаецца над узроўнем акіяну ўсяго на 5 м. Крыніц пітной вады няма.
Клімат экватарыяльны засушлівы. Сярэдні гадавы ўзровень ападкаў 800 мм.
У мінулым востраў быў пакрыты лесам, аднак яго цалкам знішчылі ў XIX ст. здабытчыкі фасфатаў. У нашы дні флора прадстаўлена пераважна купінамі травы і нізкіх хмызнякоў.
На востраве гняздуецца шмат птушак, у тым ліку каля 1,5 млн пар крачак. Іншыя жывёлы — чарапахі, пацукі, адзічэлыя каты. Значна лепей захаваўся прыродны свет мясцовага каралавага рыфа, каля якога заўсёды шмат акул.
Ахова
Востраў ахоўваецца ААН.
Салаўёва
Салаўёва — жаночая форма прозвішча Салаўёў, таксама тапонім.
Рамізета
Рамізета (Ramiseto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Эмілія.
Насельніцтва складае 1367 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 98 км². Паштовы індэкс — 42030. Тэлефонны код — 0522.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Sciota adelphella
Sciota adelphella — гэта від молей сямейства агнёвак. Быў апісаны Ёзэфам Эмануэлем Фішэрам фон Рослерштамам у 1836 годзе і насяляе ў Еўропе.
Філ Колінз
Філ Колінз (Phil Collins; імя Філіп Дэвід Чарлз Колінз, Philip David Charles Collins; , ) — бубнач і вакаліст рок-гурта «Genesis», які зрабіў выбітную сольную кар’еру. Акрамя таго, кампазітар, акцёр, прадзюсар, лідар біг-бэнда. Сярод яго ўзнагарод — 7 «Грэмі» і «Оскар» за найлепшую песню да мультфільма «Тарзан».
Sciota adelphella
Апісанне
Размах крылаў складае 20-24 мм. Лёт імага ў адным пакаленні з сярэдзіны чэрвеня да жніўня.
Філ Колінз
Філ Колінз з’яўляецца адным з трох музыкаў за ўсю гісторыю (разам з Полам Мак-Картні і Майклам Джэксанам), чые альбомы былі прададзеныя па ўсім свеце тыражом больш за сто мільёнаў асобнікаў — і як сола-выканаўцы, і (асобна) як удзельніка музычнага калектыву. У той час як за ўсю сваю кар’еру «» толькі аднойчы здолелі ўзлезці на вяршыню чарта «Billboard Hot 100», Колінзу ўдалося зрабіць гэта сем разоў — з сінгламі «» (1984), «One More Night» (1985), «Sussudio» (1985), «Separate Lives» (1985), «A Groovy Kind of Love» (1988), «Two Hearts» (1988) і — мабыць, найбольш вядомай сваёй песняй — «Another Day in Paradise» (1989). Своеасаблівай візітнай карткай Колінза па-ранейшаму застаецца самы першы сольны сінгл, «».
Sciota adelphella
Апісанне
Вусені харчуюцца на Populus alba, вярбе белай і Salix repens.
Алькеж
Алькеж (alkierz) — памяшканне ў дамах шляхты і магнатаў Беларусі 16 — пачатку 20 стагоддзяў.
Экалогія
Экалогія (ад грэч. οικος — дом, жыллё і …логія) — навука, якая вывучае заканамернасці жыццядзейнасці арганізмаў на ўсіх узроўнях арганізацыі (папуляцыі арганізмаў, відаў, біяцэнозаў, экасістэм) у іх прыродным асяроддзі пражывання з улікам змяненняў, што ўносяцца дзейнасцю чалавека.
Сучаснаму разуменню больш адпавядае азначэнне яе як навукі аб структуры і функцыях жывой прыроды.
Тэрмін прапанаваны ў 1869 нямецкім заолагам Э. Гекелем.
Мізякіў
Мізякіў (Мізя́ків) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бэрнікі
Бэ́рнікі (, Берники) — былая вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Дэмбраўскага сельсавета.
22 лістапада 2021 года скасавана.
Аляксандр Біладо
Аляксандр Біладо (Alexandre Bilodeau, нар., , Канада) — канадскі фрыстайліст, двухразовы алімпійскі чэмпіён 2010 і 2014 гадоў у могуле, трохразовы чэмпіён свету ў паралельным могуле (2009, 2011, 2013).
Золата 22-гадовага Біладо на Алімпіядзе ў Ванкуверы стала першым алімпійскім золатам для Канады, выйграным на Алімпійскіх гульнях на яе тэрыторыі, да гэтага ні ў 1976 годзе на летняй Алімпіядзе ў Манрэалі, ні ў 1988 годзе на зімовай Алімпіядзе ў Калгары гаспадары Гульняў залатых медаляў не выйгравалі. Наогул жа золата Біладо стала для Канады трэцім у фрыстайле — у 1994 годзе ў могуле перамог Жан-Люк Брасар, а ў 2006 годзе золата таксама ў могуле выйграла Джэніфер Хейлі.
На Алімпійскіх гульнях 2006 года ў Турыне заняў 11-е месца ў могуле. Уладальнік Кубка свету 2008/2009 па могулу. За кар'еру выйграў 12 этапаў Кубка свету — 7 у могуле і 5 ў паралельным могуле.
Salvia macrosiphon
Salvia macrosiphon — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Гэта шматгадовая расліна. Кветкі з белым вяночкам. Цвіце ў маі, а плоданасіць з чэрвеня.
Арэал
Дадзены від распаўсюджаны ў Іраку, Іране, Пакістане, Афганістане, Закаўказзі і Турцыі, дзе ён расце па краях палёў.
Таксанамія
Від Salvia macrosiphon уваходзіць у род падсямейства  сямейства  парадку.
Жэльцы (вёска)
Жэ́льцы (, Жельцы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласітнянскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Трудаўскога сельсавета.
Мізякіўска Слабідка
Мізякіўска Слабідка (Мізяківська Слобі́дка) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Нава Прылука
Нава Прылука (Нова Прилука) — сяло ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Цэнтр Новапрылуцкага сельскага савета.
Мончынці (Калыніўскі раён)
Мончынці (Мо́нчинці) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Аул Гізата Аліпава
Аул Гізата Аліпава — аул у Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Дынгызылскай сельскай акругі. Код КАТА — 234645300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 847 чалавек (434 мужчыны і 413 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у ауле пражывалі 611 чалавек (312 мужчын і 299 жанчын).
IC 913
IC 913 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Залатыя Вароты (праліў)
Залатыя Вароты (Golden Gate) — праліў, які злучае заліў Сан-Францыска з Ціхім акіянам.
Даўжыня праліва — 8 км, шырыня 1,5—3 км, глыбіня да 43 м. На паўночным беразе — акруга Марын, на паўднёвым — г. Сан-Францыска. У 1937 годзе праз праліў быў пабудаваны знакаміты мост Залатыя Вароты. Пралёт моста — 1281 м.
Праз Залатыя Вароты ідуць суда з многіх краін свету ў адзін з галоўных партоў заходняга ўзбярэжжа Злучаных Штатаў Амерыкі — Окленд.
Першымі насельнікамі мясцовасці вакол праліва былі індзейцы. Першае еўрапейскае селішча на гэтай мясцовасці было заснавана іспанцамі ў 1776 годзе.
Марганэць
Ма́рганец ці Ма́рганэць (Марганець) — горад у Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Плошча 37 км². Насельніцтва 48 635 чал. (1 студзеня 2012).
Фрэдрык Марч
Фрэдрык Марч (Fredric March;  — ) — амерыканскі акцёр тэатра і кіно, лаўрэат прэміі «Оскар» у намінацыі за лепшую мужчынскую ролю ў фільмах «Доктар Джэкі і містэр Хайд» (1931) і «Лепшыя гады нашага жыцця» (1946).
Супрасль
Су́прасль (Supraśl) — горад у Польшчы, знаходзіцца ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводства, на ўсход ад горада Беласток.
Горад размешчаны над ракой Супрасль, на тэрыторыі Кнышынскай пушчы.
Колькасць насельніцтва — 4,4 тыс. чал. (2021).
Назва
Назва паселішча паходзіць ад рачной назвы балцка-яцвяжскага паходжання. Адпачатна ўяўляла сабой злучэнне кораня Spran(d)- і пашыральніка -sl-. Гэты ж пашыральнік ёсць і ў назве ракі, што таксама ўпадае ў Нараў. Корань Spran(d)- звязаны з літоўскім spręsti (spren(d)sti) «уціскаць; выцягваць; крочыць вялікімі крокамі», sprandyti «цягнуць, расцягваць». Семантыка назвы звязаная з хуткаплыннасцю ракі.
Гісторыя
Заснаванне Супрасля звязана з перанясеннем у 1500 Супрасльскага Дабравешчанскага манастыра, размешчанага паблізу Грудка ўніз па рацэ. У пачатку XVI стагоддзя пабудавана Супрасльская царква-крэпасць, якая затым была аздоблена адмысловымі фрэскамі і іканастасам. На працягу XVII—XVIII стагоддзяў Супрасль стала значным культурна-навуковым асяродкам, тут знаходзілася багатая бібліятэка, друкарня. Вядомы імёны супрацоўнікаў тыпаграфіі другой паловы XVIII стагоддзя: друкары Антон Чарняўскі, Крэстомскі, Адам Генрых Подзебраньскі, мастак і прафесар жывапісу Антоній Грушэцкі, гісер Аляксей Завадскі.
У сярэдзіне XIX стагоддзя Супрасль стала буйным цэнтрам тэкстыльнай прамысловасці, але тэкстыльныя прадпрыемствы былі ліквідаваны ў пачатку XX стагоддзя з-за аддаленасці горада ад чыгуначных шляхоў. Архітэктурныя помнікі Супраслі былі моцна разбураны фашысцкімі акупантамі ў 1944, пасля вайны — часткова адбудаваныя. З 1980-х гадоў аднавіў дзейнасць Супрасльскі Дабравешчанскі манастыр, у 1996 годзе польскі ўрад замацаваў увесь манастырскі комплекс за праваслаўнай царквою, зараз тут завяршаюцца рэстаўрацыйныя работы.
Гаспадарчае развіццё
Размяшчэнне горада ў маляўнічай лясістай мясцовасці спрыяе развіццю розных галін гаспадарчай дзейнасці. У Супраслі знаходзіцца дырэкцыя ландшафтнага парку Кнышынскай пушчы. Горад з’яўляецца цэнтрам дрэваапрацоўчай прамысловасці. Тут развіваецца рэкрэацыйная сфера, з 2001 года Супрасль атрымала статус курорта. Праз горад праходзяць турыстычныя маршруты, з 2006 года дзейнічае Музей ікон. У Супраслі працуе Вышэйшая школа фізічнага выхавання і турызму.
Беларусы ў Супраслі
Супрасль з’яўляецца адным з цэнтраў беларускай культуры ў Польшчы. Наяўнасць тут важнага асяродка праваслаўя з’яўляецца чыннікам, які спрыяе захаванню нацыянальнай свядомасці мясцовых беларусаў.
Сяргеева
Сяргеева — жаночая форма прозвішча Сяргееў, таксама тапонім.
Калінкавічы-Паўднёвыя
Калі́нкавічы-Паўднёвыя (, Калинковичи-Южные)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 3,5 км на захад ад горада Калінкавічы.
Нападзіўка (Калыніўскі раён)
Нападзіўка (Напа́дівка) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Свентакшыскае ваяводства
Свентакшыскае ваяводства (województwo świętokrzyskie) — адміністрацыйная адзінка, адно з 16 ваяводстваў у Польшчы.
Утворана ў 1999. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кельцы. Колькасць насельніцтва — 1 274 тыс. чалавек (2013).
Віталь Віталевіч Руцкі
Віталь Віталевіч Руцкі (нар. 12 студзеня 1963, г. Слонім, Гродзенская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Пасля заканчэння Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума ў 1982 годзе паступіў у Беларускі політэхнічны інстытут. У 1987 годзе па размеркаванні быў прыняты на пасаду архітэктара ў АКМ-6 у Дзяржаўны праектны інстытут «Мінскпраект». З 1993 года галоўны архітэктар праектаў у творчай майстэрні Грэчына А. І.. З 1998 года ГАП у ДПІ «Мінскпраект».
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1996 года.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Мінгарвыканкама, і грамата Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь, Гран-пры лаўрэата рэспубліканскага конкурсу ў раздзеле «пабудова» за Універсальны спартыўна-відовішчны комплекс (2005), Гран-пры рэспубліканскага конкурсу ў раздзеле «пабудова» за рэалізацыю «Студэнцкі жылы комплекс у Мінску» (2019).
Беларускае тэлеграфнае агенцтва
Беларускае тэлеграфнае агенцтва (БелТА) — дзяржаўнае інфармацыйнае агенцтва Рэспублікі Беларусь. Прапагандысцкі рэсурс. Дырэктар Ірына Акуловіч (з 2018).
Гісторыя
Заснавана 23 снежня 1918 года як Беларускае Аддзяленне Расійскага Тэлеграфнага Агенцтва пры Усерасійскім ЦВК («РОСТА») у скарочаным найменні «БЕЛОТРОСТА». Аднак наладзіць работу дзяржаўнай інфармацыйнай службы ў савецкай Беларусі ўдалося толькі пасля завяршэння грамадзянскай вайны. У студзені 1921 года Прэзідыум Цэнтральнага выканаўчага камітэта БССР прыняў рашэнне аб стварэнні Беларускага бюро Расійскага тэлеграфнага агенцтва (БелРОСТА).
Пастановай Саўнаркама БССР 7 сакавіка 1931 года Беларускае аддзяленне Саюзнага камерцыйнага тэлеграфнага агенцтва было пераўтворана ў Беларускае тэлеграфнае агенцтва (БЕЛТА).
У сярэдзіне 1939 года Савет Народных Камісараў БССР пастанавіў стварыць у складзе БЕЛТА рэдакцыю фотахронікі і фотагазеты. Для гэтага на баланс агенцтва былі перададзены памяшканні і вытворчыя цэхі былога Беларускага аддзялення трэста «Саюзфота». З гэтага моманту БЕЛТА пачало весці не толькі інфармацыйны, але і фатаграфічны летапіс жыцця ў БССР.
27 чэрвеня 1939 года. З пастановы СНК БССР «Аб перадачы выпуску фотагазеты з падпарадкавання Мінгарсавета ў падпарадкаванне БЕЛТА».
Доўгі час, захоўваючы юрыдычную самастойнасць, працавала ў цеснай каардынацыі з Тэлеграфным агенцтвам Савецкага Саюза (ТАСС). З 1991 года БелТА — інфармацыйнае агенцтва суверэннай Беларусі.
Беларускае тэлеграфнае агенцтва працуе ў рэжыме рэальнага часу, размяшчаючы навіны на ўласным інтэрнэт-сайце на беларускай, рускай і англійскай мовах. БелТА — адзіны ў краіне дзяржаўны інфармацыйны анлайн-рэсурс, які размяшчае інфармацыю на беларускай мове.
Штодзённа БелТА рыхтуе і распаўсюджвае 150—170 інфармацыйных паведамленняў аб важнейшых падзеях у палітычным, сацыяльна-эканамічным, культурным, спартыўным жыцці Беларусі, дзеяннях і рашэннях вышэйшага кіраўніцтва краіны і іншых структур улады, міжнародных сувязях і кантактах, аб акцыях розных грамадскіх арганізацый і палітычных рухах. На базе стужкі навін агенцтва рыхтуюцца больш як 15 штодзённых, штотыднёвых і штомесячных веснікаў рознай тэматыкі.
Фотастужка БелТА штодзённа размяшчае 20—25 фотатэм — гэта больш як 100 фотаздымкаў з усіх рэгіёнаў Беларусі.
Беларускае тэлеграфнае агенцтва — шматпрофільнае прадпрыемства. БелТА выдае інфармацыйна-праблемны штотыднёвік «» і часопіс «Экономика Беларуси. Economy of Belarus», які выходзіць у свет штоквартальна на рускай і англійскай мовах. Акрамя таго, БелТА выпускае кнігі, брашуры, плакаты, буклеты, выконвае паліграфічныя заказы.
Інфармагенцтва займаецца распрацоўкай, тэхнічным і інфармацыйным суправаджэннем, а таксама ўкараненнем (аптымізацыяй) інтэрнэт-сайтаў для органаў дзяржкіравання, прадпрыемстваў і арганізацый.
Санкцыі ЕС
Генеральны дырэктар БелТА Дзмітрый Жук у 2011 годзе разам з іншымі уплывовымі супрацоўнікамі і кіраўнікамі дзяржаўных СМІ Беларусі быў ўключаны ў cпіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС у сувязі з хваляй рэпрэсій пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года. Паводле Еўрапейскага савета, Дзмітрый Жук: «нясе адказнасць за перадачу медыямі дзяржаўнай прапаганды, якая падтрымлівала і апраўдвала рэпрэсіі супраць дэмакратычнай апазіцыі і грамадзянскай супольнасці 19 снежня 2010 г., выкарыстоўваючы сфальсіфікаваную інфармацыю».
Алькоў
Алькоў ці алькова — памяшканне ці яго частка (звычайна ў выглядзе нішы), прызначанае для спальнага месца.
У большасці выпадкаў алькоў не асвятляўся і быў працягам спальнага памяшкання, ад якога аддзяляўся аркай, калонамі або фіранкай. У альковах змяшчалі ложак, канапу.
Клін (Славенскі сельсавет)
Клін (, Клин) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Славенскага сельсавета.
Укля
Назву У́кля маюць:
Нава Грэбля (Калыніўскі раён)
Нава Грэбля (Нова́ Гре́бля) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рэформы Аляксандра II
«Вялікія рэформы» — беспрэцэдэнтныя па маштабу рэформы Расійскай імперыі, праведзеныя падчас валадарання імператара Аляксандра II, у 1860-я і 1870-я гады:
Дадзеныя пераўтварэнні вырашылі шэраг даўно набалелых сацыяльна-эканамічных праблем, расчысцілі дарогу для развіцця капіталізма ў Расіі, пашырылі межы грамадзянскай супольнасці і прававой дзяржавы, аднак даведзены да канца не былі.
Да канца валадарання Аляксандра II пад уплывам кансерватараў некаторыя рэформы (судовая, земская) былі абмежаваныя. Контррэформы, разгорнутыя яго пераемнікам Аляксандрам III, закранулі таксама палажэнні сялянскай рэформы і рэформы гарадскога самакіравання.
Асаблівасці рэформаў у Беларусі
Паўстанне 1863 г., а потым ваеннае становішча перашкаджалі правядзенню ў Беларусі рэформаў, задуманных Аляксандрам ІІ. Яны ўводзіліся ці са спазненнем, ці з урэзкамі. Так, судовая рэформа 1864 г.,была распачатая ў Беларусі праз 19 год. Земскую рэформу 1864 г. у Беларусі ўвогуле не збіраліся ўводзіць. Царскі ўрад баяўся, што, будучы даступным шляхце, земскае самакіраванне павялічыць апазіцыйнасць землеўладальнікаў каталіцкай веры. Урэшце ў 1903 г. у трох губернях — Віцебскай, Магілёўскай і Мінскай — было ўведзенае ўрэзанае земства, якое не выбіралася, а прызначалася ўладамі. І толькі ў 1911 г. гэтыя губерні атрымалі выбарнае земства. Што тычыцца Віленскай і Гарадзенскай губерняў, то яны царскага земства не дачакаліся ўвогуле.
Мхітар Герацы
Мхіта́р Герацы́ (Մխիթար Հերացի; сярэдзіна XII—пачатак XIII стагоддзя ) — армянскі лекар XII стагоддзя, армянскі класік сярэднявечнай медыцыны, аўтар знакамітай «Суцяшэнні пры ліхаманках», трактатаў, энцыклапедычных прац, у якіх ён закрануў хірургію, дыету і псіхатэрапію.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Гер (Хой). Навучальна-педагагічную медыцынскую дзейнасць праходзіў у Кілікійскай Арменіі. У 1184 годзе напісаў знакаміты трактат «Суцяшэнне пры ліхаманках». Быў добра знаёмы з грэка-эліністычнай, рымскай, візантыйскай, персідскай і арабскай класічнай медычнай літаратурай. Яго працы ўлучалі псіхатэрапію, хірургію, дыеталогію і фітатэрапію. Герацы падтрымваў прагрэсіўную навуку пра адзінства арганізма. Разглядаў чалавека ў цеснай сувязі з прыродай, падкрэсліваў велізарны ўплыў навакольнага асяроддзя на ўзнікненне хвароб, у прыватнасці ліхаманкі. Высунуў тэорыю цвіцення гумораў пры інфекцыйных захворваннях. Пры прызначэнні вянознага кровапускання прапанаваў строга ўзгадняцца з сіламі хворага. Скурныя поры разглядаў як дыхальныя і не рэкамендаваў змазванне скуры рознымі масламі, што шырока практыкавалася ў тую эпоху. Пры лячэнні сухотаў вялікае значэнне надаваў палепшанаму харчаванню. Звярнуў увагу на асаблівую катэгорыю хвароб, якія з'яўляюцца прафесійнымі захворваннямі — ліхаманку ў шклавараў і іншых працоўных, праца якіх злучаная з агнём. Ён жа першым паказаў на значную станоўчую ролю музыка-тэрапіі і ў цэлым псіхатэрапіі ў палёгцы пакут псіхічнахворых. Мхітар Герацы тэарэтычна абгрунтаваў, што высокая тэмпература з'яўляецца вынікам унутраных змен у арганізме, што з'яўлялася рэвалюцыйнай ідэяй для сярэднявечнай медыцыны. Праца «Суцяшэнне пры ліхаманках» упершыню апублікаваная ў 1832 годзе ў Венецыі, у 1908 годзе выдадзена на нямецкай мове, у 1955 годзе на рускай мове.
Палёва Лысііўка
Палёва Лысііўка (Польова́ Лисіївка) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вайкалы
Вайкалы́ (, Войкалы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
У 1976 годзе вёска перададзена з Лядскага сельсавета ў Дэмбраўскі сельсавет.
Клузіевыя
Клузіевыя (Clusiaceae, ці Guttiferae) — сямейства двухдольных раслін, якое ўваходзіць у парадак Malpighiales, якое ўключае ў сябе каля 50 родаў і 1200 відаў. Большасць з іх дрэвы і кусты, але ёсць і травяністыя расліны. Расліны, якія належаць к гэтага сямейства, растуць як у трапічных, гэтак і ва ўмераных абласцях.
Характэрнай рысай дрэў і кустоў гэтага сямейства з'яўляецца наяўнасць у іх вегетатыўных органах у выглядзе каналаў, радзей паражнін, якія змяшчаюць белы, жоўты ці зялёны.
Шэраг родаў у сістэме класіфікацыі APG III вылучаныя ў асобныя сямействы:, і.
Таксанамія
Сямейства ўключае 19 родаў :
Церашок
Церашок (Терешок) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Церашок абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
Вільнагірск
Вальнагорск ці Вільнагірск (Вільногірськ) — горад у Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Плошча 10 км². Насельніцтва 23 748 чал. (1 студзеня 2012).
Церашок
Гісторыя
З 1930 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці.
У 1937 годзе Стадолішчанскі раён увайшоў у склад Смаленскай вобласці.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 1961 годзе Стадолішчанскі раён скасаваны, вёска перайшла ў падпарадкаванне Пачынкаўскага раёна.
Геаграфія
На ўсход ад вёскі размешчаны чыгунычны прыпыначны пункт.
Рыу-Досі
Ры́у-До́сі, Досі (Rio Doce) — рака ў Бразіліі, на тэрыторыі штатаў Мінас-Жэрайс і Эспірыту-Санту.
Даўжыня ракі каля 600 км (580 км, ад вытоку ракі Піранга — 853 км ), плошча вадазбору 87 000 км² (83 400 км²). Сярэдні расход вады на гідралагічным пасту Ліньярыс каля 1000 м³/с. Аб’ём гадавога сцёку 31,5 км³.
Вытокі ракі знаходзяцца на паўднёвай частцы хрыбта Сера-ду-Эспіньясу. Працякае па Бразільскім пласкагор’і. У сярэднім цячэнні ўтварае парогі Багуары. Ніжняе цячэнне па прыморскай нізіне. Упадае ў Атлантычны акіян каля горада Рэжэнсія, утвараючы балоцістую дэльту.
Асноўныя прытокі: Кас­ка, Ма­ціпа, Куй­тэ, Мань­юа­су, Гу­ан­ду (пра­выя), Сан­ту-Ан­то­ніу, Карэнці-Гран­дзі, Тран­кей­рас, Суа­суі-Гран­ддзі (левыя). Жыўленне ракі пераважна дажджавое.
Суднаходная ад горада Айморэс.
Катастрофа на шахце Samarco
5 лістапада 2015 года на шахце аўстралійска-бразільскай горназдабываючай кампаніі Samarco адбыўся прарыў плаціны, які прывёў да гібелі не менш за 11 чалавек і ўцечцы вялікага аб’ёму таксічных адходаў у Рыу-Досі, якія пераадолелі па ёй больш за 500 кіламетраў.
Шчучына
Назву Шчу́чына маюць:
Цераз могілкі
«Це́раз мо́гілкі» — чорна-белы мастацкі фільм вытворчасці кінастудыі Беларусьфільм, пастаўлены ў 1963 годзе рэжысёрам Віктарам Туравым паводле аднайменнай аповесці Паўла Ніліна. Прэм’ера ў СССР адбылася 5 красавіка 1965 года.
Сюжэт
Увосень 1942 года група беларускіх савецкіх партызан бярэ задачу па падрыве нямецкіх ваенных эшалонаў. Апынуўшыся без зброі, партызаны пасылаюць маладога Міхася ў вёску да механіка Бугрэева, які пагадзіўся зрабіць для партызан выбухоўку з авіябомбаў і снарадаў. Міхася да Бугрэева вязе Сазон Іванавіч, які супрацоўнічае з немцамі па заданні партызан.
Пол Муні
Пол Муні (Paul Muni,  — ) — народжаны Мешылем Мэер Вайзенфройнд (Meshilem Meier Weisenfreund) — вядомы галівудскі кіна- і тэатральны акцёр 30-х — 40-х гадоў. Лаўрэат прэміі «Оскар» (1937). Найбольш вядомыя працы акцёра — галоўныя ролі ў фільмах-біяграфіях «Аповесць пра Луі Пастэра» (1935), «Жыццё Эміля Заля» (1937) і «Хуарэс» (1939).
Цераз могілкі
Сюжэт
Міхась ачуняецца ў хаце Бугрэева і разумее, што Бугрэеў і яго сын Фелікс загінулі, а жонка і дачка Бугрэева хаваюць яго ад гестапа.
IC 914
IC 914 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сан-Пола-д’Энца
Сан-Пола-д'Энца (San Polo d'Enza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Эмілія.
Насельніцтва складае 5642 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 176 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 42020. Тэлефонны код — 0522.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Паўлэнкы (Хмільныцкі раён)
Паўлэнкы (Павленки́) — вёска ў Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Амбразура
Амбразура (embrasure) — прастакутная арачная або круглая адтуліна ў сценах ці земляных валах раструбам вонкі для вядзення вагня з гарматаў ці ручной агнястрэльнай зброі.
На Беларусі амбразура вядома з XVI стагоддзя.
Прызначаныя для ручной вагняпальнай амбрузары называлі таксама байніцамі.
Гэнічэска Гірка
Гэнічэска Гірка (Генічеська Гірка) — вёска ў Гэнічэскім раёне Херсонскай вобласці Украіны.
Насельніцтва па перапісу 2001 года складала 495 чалавек. Паштовы індэкс — 75581. Тэлефонны код — 55-34. Код КААТЛУ — 6522186502.
Гісторыя
У гады Другой сусветнай вайны ў баях на ўзвышшы ля вёскі 127-я артылерыйская марская батарэя Чарнаморскага флоту не прапусціла нямецкую армію ў Крым.
З лютага 2022 года акупаваная расійскімі войскамі.
Лячэнне і аздараўленне
У Гэнічэскай Гірцы размешчана адзіная на Арабацкай стрэлцы водалячэбніца «Гаряче Джерело», у якой можна прайсці курсавое лячэнне з выкарыстаннем тэрмальнай мінеральнай вадой пад наглядам медыцынскіх спецыялістаў. Ёда-бромная хларыда-натрыевая вада паступае з падземнага возера, які залягае на глыбінях ад 1224 да 1559 метраў, і выкарыстоўваецца для агульных і мясцовых тэрмальных ваннаў. Такія працэдуры рэкамендаваныя пры лячэнні хвароб апорна-рухальнага апарата, сардэчна-сасудзістай, нервовай, эндакрыннай сістэм, скурных захворванняў і г.д.
Акрамя тэрмальных вод, побач з Гэнічэскай Гіркай размешчана некалькі радовішчаў сульфідна-глеістых гразяў, у прыватнасці, на Генічэскім і Зяблаўскім азёрах, а таксама ў заліве Сіваш. Згодна даследаванням НДЦ гідрагеалагічных даследаванняў «Триас», па хімічным складзе і фізічных уласцівасцях гразі з арабацкіх салёных азёр падобныя з чорнымі гразямі Сакскага і Чокракскага азёр у Крыме.
Славутасці
Быў пабудаваны ў маі 2009 года па праекце архітэктара В. Ф. Булгакава на ахвяраванні і мецэнацтве сям’і гэнічэскага прадпрымальніка Астафурова Валянціна Міхайлавіча (аб чым сведчыць надпіс на мемарыяльнай дошцы) і асвечаны 21 ліпеня гэтага ж года епіскапам Новакахоўскім і Гэнічэскім Іасафам на свята Свята-казанскай іконы Божай Маці.
Размешчаны на самым высокім пункце вёскі Гэнічэскай Гіркі. Побач з храмам знаходзіцца мемарыяльны комплекс артылерыстам, якія абаранялі Крым ад наступу нямецка-фашысцкіх войскаў у 1941 годзе. На тэрыторыі храма разбіты невялікі садок, маецца альтанка, пакрытая сусальным золатам, а таксама дом для гаспадарчых патрэб. Да храма вядзе асфальтаваная дарога.
Храм Святога Георгія Перамаганосца адкрыты для наведвання штодня акрамя панядзелка: з 9-00 да 13-30. Службы ў ім праводзіць айцец Аляксандр. Нядзельныя і святочныя літургіі праходзяць у 08-00.
Забалоцце (Маласітнянскі сельсавет)
Забало́цце (, Заболотье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласітнянскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Трудаўскога сельсавета.
Свята-Троіцкі манастыр (Смаленск)
Свята-Троіцкі манастыр — жаночы праваслаўны манастыр у Смаленску.
У 1669 годзе быў пераасвячоны з уніяцкага манастыра базыльянаў. Да 1703 года ў манастыры жылі смаленскія архірэі. Першапачаткова пабудовы былі драўлянымі.
Каменны Троіцкі сабор узведзены паміж 1672—1675 гадамі па ініцыятыве смаленскага мітрапаліта Варсанофія Яропкіна на сродкі з казны. У тыя ж гады на поўнач ад сабора пабудаваны драўляны дом для настаяцеля (разбураны ў 1943 годзе, хоць пад асфальтам захоўваецца шырокі Г-падобны склеп). У 1697 годзе сабор пацярпеў ад урагану, а ў 1727 годзе перабудаваны пад кіраўніцтвам біскупа Гедэона: узведзены другі паверх, з поўначы да алтара прыбудавана рызніца. У 40-я гады XVIII стагоддзя з поўдня да сабора прыбудавана каменная пахавальня над пахаваннямі смаленскіх мітрапалітаў. У тыя ж гады пабудаваная і званіца.
У 60-х гг. XVIII стагоддзя пабудавана Ганназачаццеўская царква, якая з 1767 года стала бальнічнай. У канцы XVIII стагоддзя пабудавана агароджа. Размешчаны па адрасе: Вялікая Савецкая, д. 9
Троіцкі сабор
Бясслупавы, аднагаловы. Цэнтральны аб'ём храма — высокі чацверык з пяціграннай апсідай. З захаду да яго прымыкае трохі паніжаная трапезная з Г-падобнымі ганкамі, якія вядуць на другі паверх. Храм і ўсе яго прыбудовы двухпавярховыя.
Шырокі фрыз пераходзіць у паўкруглыя франтоны. Памяшканні перакрытыя стуленымі скляпеннямі.
Старадаўнія інтэр'еры страчаны.
Баршчоўка (Пачынкаўскі раён)
Баршчоўка (Борщевка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Баршчоўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Жумекен
Жумекен — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Енбекшынскай сельскай акругі. Код КАТА — 234647100.
Паўліўка (Калыніўскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жумекен
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1292 чалавекі (635 мужчын і 657 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1414 чалавек (701 мужчына і 713 жанчын).
Анталогія
Анталогія ( ад ὄν) — вучэнне аб існым вучэнне аб быцці як такім; раздзел філасофіі, які вывучае фундаментальныя прынцыпы быцця, яго найбольш агульныя сутнасці і катэгорыі, яго прынцыпы, структуры і заканамернасці.
Анталогія як тэорыя
Асноўнае пытанне анталогіі: што існуе?
Асноўныя паняцці анталогіі: быццё, структура, ўласцівасці, формы быцця (матэрыяльнае, ідэальнае, экзістэнцыяльнае), прастора, час, рух.
Анталогія, такім чынам, уяўляе сабой спробу найбольш агульнага апісання ўніверсуму існуючага, які не абмяжоўваўся б дадзенымі асобных навук і, магчыма, не зводзіўся б да іх.
Іншае разуменне анталогіі дае амерыканскі філосаф Уілард Куін: у яго тэрмінах анталогія — гэта змест некаторай тэорыі, г. зн. аб’екты, якія пастулюцца дадзенай тэорыяй у якасці існых.
Пытанні анталогіі — гэта найбольш старая тэма еўрапейскай філасофіі, узыходзячая да дасакратыкаў і асабліва Парменіда. Важнейшы ўклад у распрацоўку анталагічнай праблематыкі ўнеслі Платон і Арыстоцель. У сярэднявечнай філасофіі цэнтральнае месца займала анталагічная праблема існавання абстрактных аб’ектаў (універсалы).
У філасофіі XX стагоддзя спецыяльнай анталагічнай праблематыкай займаліся такія філосафы, як Мікалай Гартман («новая анталогія»), Марцін Хайдэгер («фундаментальная анталогія») і іншыя. Асаблівую цікавасць у сучаснай філасофіі выклікаюць дэнталагічнага характару праблемы свядомасці.
Карл Попер сфармуляваў канцэпцыю трох светаў: (1) свету фізічных аб’ектаў і станаў, (2) свету псіхічных і ментальных станаў свядомасці і (3) свету аб’ектыўнага зместу мыслення (сюды ўваходзяць утрыманне навуковых гіпотэз, літаратурныя творы і іншыя аб’екты, якія не залежаць ад суб’ектыўнага ўспрымання).
Анталогія ў дакладных навуках
У інфармацыйных тэхналогіях і камп’ютарных навуках пад філасофіяй быцця маецца на ўвазе экспліцытна, г. зн. спецыфікацыя канцэптуалізацыі, дзе ў якасці канцэптуалізацыі выступае апісанне мноства аб’ектаў і сувязей паміж імі: Ontology is the theory of objects and their ties. Фармальна анталогія складаецца з паняццяў тэрмінаў, арганізаваных у таксанаміі, іх апісанняў і правілаў вываду.
Sciota rhenella
Размах крылаў складае 22-24 мм. Лёт імага ў адным пакаленні з мая па жнівень.
Вусені харчуюцца на таполі.
Шыпуліна
Шыпуліна — прозвішча, тапонім.
Антаблемент
Антаблемент складаецца з архітраву, фрыза і карніза.
Фрэнсіс Бофарт
Сэр Фрэ́нсіс Бо́фарт (Francis Beaufort,  — ) — брытанскі адмірал, ваенны гідрограф і картограф.
Распрацаваў ў 1805 годзе дванаццацібальную шкалу для ацэнкі хуткасці ветру па яго ўздзеянні на наземныя прадметы і па хваляванні мора. У 1838 годзе шкала Бофарта прынятая на брытанскім флоце, а потым маракамі ўсяго свету. У 1829—1855 гадах кіраваў гідраграфічнай службай Вялікабрытаніі. У гонар Бофарта названа мора Бофарта ў Паўночным Ледавітым акіяне каля берагоў Канады і Аляскі, а таксама востраў у Антарктыцы.
Панасіўка (Калыніўскі раён)
Панасіўка (Пана́сівка) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Скорасць святла
Ско́расць святла́, ці ху́ткасць святла́ ў вакууме — важная фізічная канстанта, звычайна пазначаецца літарай c. Метр вызначаны такім чынам, каб скорасць святла ў вакууме была роўная дакладна 299 792 458 метраў за секунду (м/с).
Скорасць святла мае фундаментальнае значэнне ў фізіцы. Гэта не толькі скорасць бачнага святла, але і ўсіх відаў электрамагнітнага выпраменьвання, наогул, усяго, што мае нулявую масу спакою. У тэорыі адноснасці Эйнштэйна скорасць святла адыгрывае ключавую ролю як спалучальны фактар паміж прасторай і часам. У спалучэнні з прынцыпам прычыннасці гэтая тэорыя гаворыць, што ніякая матэрыя ці інфармацыя не можа перамяшчацца хутчэй за скорасць святла.
Вызначэнне скорасці святла
У 1983 годзе 17-й Генеральнай канферэнцыяй па вагах і вымярэннях метр вызначаны як адлегласць, якую праходзіць святло ў вакууме за 1/299792458 долю секунды.
Як вынік з такога вызначэння, ніякія эксперыментальныя вымярэнні не могуць змяніць значэнне скорасці святла. Дакладныя вымярэнні скорасці святла могуць, аднак, удакладніць даўжыню метра.
Пыкіў
Пыкіў (Пи́ків) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Варанкі
Варанкі́ (, Воронки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Засітніца
Засі́тніца (, Заситница) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Маласітнянскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Трудаўскога сельсавета.
Міхаіл Васільевіч Аўдзееў (Герой Савецкага Саюза)
Міхаіл Васільевіч Аўдзееў (, Гарадзецк,  —, Масква) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір эскадрыллі 6-га гвардзейскага знішчальнага авіяцыйнага палка Ваенна-паветраных сіл Чарнаморскага флоту), Герой Савецкага Саюза (1942), генерал-маёр авіяцыі (1957).
Біяграфія
Міхаіл Васільевіч Аўдзееў нарадзіўся 15 верасня 1913 года ў вёсцы Гарадзецк Магілёўскай губерні у сям’і селяніна. Жыў і вучыўся ў г. Ленінград.
Ваенная служба
У ліпені 1932 года быў прызваны ў рады РСЧА. Вучыўся ў Ленінградскай ваенна-тэарэтычнай школе лётчыкаў, затым — у Варашылаўградскай ваенна-авіяцыйнай школе пілотаў.
З 1934 а служыў у Ваенна-паветраных сілах Ваенна-Марскога Флоту ў якасці пілота ў 24-й авіяцыйнай эскадрыллі.
У 1938 годзе ўступіў у ВКП (б).
З красавіку 1938 года Міхаіл Аўдзееў служыў у 1-й авіяцыйнай эскадрыллі ВПС Чарнаморскага флоту, дзе камандаваў звяном, а з красавіка 1940 года працаваў начальнікам штаба эскадрыллі. З жніўня 1940 года служыў у 32-м знішчальным авіяпалку ВПС Чарнаморскага флоту камандзірам звяна, а з лютага 1941 года — намеснікам камандзіра эскадрыллі.
IC 915
IC 915 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міхаіл Васільевіч Аўдзееў (Герой Савецкага Саюза)
Удзел у Вялікай Айчыннай вайне
Да чэрвеня 1942 а Міхаіл Аўдзееў зрабіў больш за трыста баявых вылетаў, у 63 паветраных баях збіў 9 самалётаў праціўніка, а таксама нанёс значны ўрон войскам праціўніка штурмавымі ўдарамі.
Указам № 858 Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 14 чэрвеня 1942 за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі капітану Аўдзееву Міхаілу Васільевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
У ліпені 1942 года быў прызначаны на пасаду намесніка камандзіра палка, з сакавіка 1943 года — выконваючы абавязкі памочніка камандзіра палка па лётнай падрыхтоўцы і паветранаму бою. З красавіка 1943 па лістапад 1944 года камандаваў 6-м гвардзейскім Севастопальскім двойчы Чырванасцяжным знішчальным авіяцыйным палкома. Браў удзел у абароне Адэсы, Севастопаля, Каўказа, у бітвах за Новарасійск і вызваленні Таманскага паўвострава, у Крымскай, Адэскай, Яска-Кішынёўскай аперацыях. За час вайны Міхаил Аўдзееў здзейсніў больш за пяцьсот баявых вылетаў, правёў звыш 90 паветраных баёў, збіўшы асабіста 12 самалётаў праціўніка і 6 у групе.
Пасляваенная кар’ера
У 1945 годзе скончыў акадэмічныя курсы афіцэрскага складу ВПС і СПА пры Ваенна-марской акадэміі імя К. Я. Варашылава. Выпрабоўваў многія тыпы рэактыўных самалётаў.
З мая 1945 па сакавік 1947 года служыў камандзірам 6-й знішчальнай авіяцыйнай дывізіі, з красавіка 1949 па красавік 1950 года — камандзірам 92-й змешанай авіяцыйнай дывізіі, а з красавіка 1950 па май 1951 года — камандзірам 601-й штурмавой авіяцыйнай дывізіі.
З мая 1951 па лістапад 1953 года Міхаіл Аўдзееў працаваў намеснікам начальніка па лётнай падрыхтоўцы Вышэйшых афіцэрскіх лётна-тактычных курсаў, з лістапада 1953 па сакавік 1956года — памочнікам начальніка кіравання ВПС 8-га ВМФ, з сакавіка 1956 па верасень 1958 года — камандзірам 9-га знішчальнага авіяцыйнага корпуса, з верасня па лістапад 1958 — 1-м намеснікам камандуючага 42-й паветранай арміяй, з лістападзе 1958 па красавік 1960 года — намеснікам начальніка авіяцыі Бакінскай акругі СПА, з ліпеня 1960 па жнівень 1961 года — начальнікам авіяцыі 8-й асобнай арміі СПА і са снежня 1961 па сакавік 1964 года — намеснікам камандуючага ВПС Паўночна-Каўказскай ваеннай акругі — начальнікам аддзела баявой падрыхтоўкі і вышэйшых навучальных устаноў.
У адстаўцы
У сакавіка 1964 года генерал-маёр авіяцыі Міхаіл Аўдзееў сышоў у адстаўку. Жыў у Маскве, дзе і памёр 22 чэрвеня 1979 года. Пахаваны на Кунцаўскіх могілках (участак 9-3).
Цяжкая атлетыка на летніх Алімпійскіх гульнях 1936
Спаборніцтвы па цяжкай атлетыцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1936 года праводзіліся толькі сярод мужчын.
Барышаўка
Назву Барышаўка маюць:
Калыбаўка (прыпыначны пункт)
Калы́баўка (, Калыбовка, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Калыбаўка; на лініі Гомель — Жлобін, паміж станцыяй Хальч і прыпыначным пунктам Металург.
Сант’Іларыа-д’Энца
Сант'іларыа-д'Энца (Sant'Ilario d'Enza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Эмілія.
Насельніцтва складае 10483 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 524 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 42049, 42040. Тэлефонны код — 0522.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eulalia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Будзянка (Пачынкаўскі раён)
Будзянка (Будянка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Будзянка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Пысарыўка (Калыніўскі раён)
Пысарыўка (Пи́сарівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Type 1 Ho-Ni I
Самаходная артылерыйская ўстаноўка Тып 1 (一式砲戦車 — літ. «танк з адной гарматай»), «Хо-Ні I» (ホニ I) — японская самаходная артылерыйская ўстаноўка (САУ) перыяда Другой сусветнай вайны. Створана ў 1941 годзе на шасі сярэдняга танка Тып 97 «Чы-Ха», у тым жа годзе было выраблена 26 адзінак гэтай САУ. «Хо-Ні I» у літаратуры часта адносяць да супрацьтанкавых САУ, аднак па сваім прызначэнні яна з’яўлялася САУ падтрымкі, больш прыстасаванай для стральбы з закрытых пазіцый. Выпушчаныя САУ выкарыстоўваліся японскімі войскамі ў баях на завяршальным этапе вайны.
Гісторыя распрацоўкі
Пасля пачатку вайны на Ціхім акіяне, падраздзяленні японскай імператарскай арміі пачалі сутыкацца з сярэднімі танкамі саюзнікаў, такімі як M4 Sherman. Японскім сярэднім танкам Тып 97 Чы-Ха бракавала брані або ўзбраення, каб справіцца з гэтай пагрозай, і была пачата праца над знішчальнікам танкаў.
Тып 1 Хо-Ні быў распрацаваны з выкарыстаннем існуючых шасі і рухавіка Тып 97, з заменай гарматнай вежы на 75-мм Тып 90 палявую гармату, усталяваную ў адкрытым каземаце, браняваным толькі з франту бакоў. (па аналогіі з раннімі знішчальнікамі танкаў нямецкімі Panzerjager). Тып 1 Хо-Ні І прызначаны для выкарыстання ў якасці самаходнай артылерыі ў танкавых дывізіях на далёкасцях да 12000м (7,5 мілі). Канструкцыя не прадугледжвала ўсталёўку абарончага кулямёту, таму разам з адкрытай структурай была вельмі ўразлівыя ў блізкім баі.
Гісторыя выкарыстоўвання
Тып 1 Хо-Ні I ўпершыню была разгорнута ў баі пад час Лусонскай Бітвы на Філіпінах ў 1944 годзе, з абмежаваным поспехам, але тая невялікая колькасць гэтых САУ не магла аказаць уплыў на Бітву за Філіпіны.
Тып 1 Хо-Ні I выраблялася ў невялікіх колькасцях паміж 1941 і лістападам 1943 года, да заменены на Тып 2 Ho-Ni II з яе Тып 91 105mm гаўбіцай. Агульная колькасць вырабленых САУ гэтага тыпу ўсяго 124 адзінкі.
Большасць з захаваных адзінак былі размешчаны на японскіх хатніх выспах і з’яўляліся часткай абароны супраць прагназаванага амерыканскага ўварвання, і не ўдзельнічалі ў баях да капітуляцыі Японіі.