cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юрый Храптовіч
Маёмасць
У 1648 годзе Юрый Храптовіч павялічыў фундуш, завяшчаўшы 16 тыс. злотых маёнтку Вострава Менскага ваяводства. Дамініканцы былі абавязаны бясплатна хаваць бедных. У 1655 годзе касцёл згарэў і з працэнтаў маёнтка Вострава, дзякуючы намаганням князя Міхала Вайніловіча, доктара тэалогіі, быў пабудаваны новы драўляны касцёл. З-за наяўнасці ў дамініканцаў выявы Маці Божай (прызнанай цудатворнай у 1688 годзе біскупам Канстанцінам Бжастоўскім) сціплы храм не мог змясціць шматлікіх паломнікаў. Так у 1690 годзе быў закладзены вуглавы камень пад прасторны мураваны касцёл, які быў завершаны ў 1746 годзе. Юрыю Храптовічу належаў лес на рэках Нявежа і Котра, які межаваў з каралеўскімі пушчамі.
У 1648 годзе ён быў выбаршчыкам Яна ІІ Казіміра Вазы з Менскага ваяводства.
У канцы жыцця ваявода валодаў маёнткамі: Ліпск у Гарадзенскім павеце, Вішнева, Валанаў, Гайцюнішкі, Даўбуцішкі, Гедэйшышкі ў Ашмянскім павеце, Глыбокае, Мацкішкі, Гарнастаішкі ў Лідскім павеце. Валодаў сядзібай у Вільні ў Лукішках, камяніцамі ў Вільні і Гродне. Меў ён таксама плошчу ў Вільні на вуліцы Скопавай. Гэта звязана з запісамі ў справах капітула, дзе адзін з запісаў загадваў апрацаваць плошчу ў Скопаўцы з панам Храптовічам. Яшчэ адзін запіс — акт продажу дома краўца Юзафа Ніцэвіча на вуліцы Скопавай, якая ляжыць паміж дамамі Юрый Дарашкевіча і каля плошчы Юрый Храптовіча з другога боку. Значныя даходы яму прыходзілася атрымліваць і з дараваных яму лясніцтваў: аранскага, пералайскага і мерацкага.
Сваяцтва
Жонкай Юрыя была Сюзана Нонхарт, з якой ён ажаніўся ў 1611 годзе. Сюзана была дачкой Пятра Нонхарта. Нонхарты былі новым родам, відаць, з Нідэрландаў, таму гэты шлюб не прынёс яму пераваг, якія паўплывалі б на яго кар’еру. Памерла Сюзана ў Вільні 9 снежня 1645 года, пахавана ў Гайцюнішках 6 лютага 1646 года.
Ад Сюзаны меў чатырох сыноў: Багдана, які памёр бяздзетным, Адама, Юрыя, Яна; і трох дачок: Ганну, якая памерла ў дзяцінстве, Эльжбету, пра якую нічога не вядома, і Сюзану, якая выйшла замуж за Тамаша Сапегу, ваяводу новагародскага, што сведчыць пра несумненна высокае становішча Юрыя. Вянчанне адбылося да 1637 года. У тым жа годзе Сапега выконваў абавязкі цівуна каршэўскага і старосты гайненскага. З-за адсутнасці нашчадкаў ад гэтага саюза Гайненскае староства перайшло да Храптовічаў — брату Сюзаны Юрыю. Сюзана таксама мела сваю заяву на пасаг —.
Касцёл Святой Марыі Магдаліны (Львоў)
Касцёл Святой Марыі Магдаліны — рымска-каталіцкі храм у цэнтры Львова, які сёння з'яўляецца Будынкам арганнай і камернай музыкі.
Гісторыя
Будынак рыма-каталіцкага касцёла святой Марыі Магдаліны быў пабудаваны паміж 1600 і 1612 гадамі манахамі-дамініканцамі за межамі гарадскіх умацаванняў на месцы старога драўлянага храма. Будаўніцтва скончана ў 1635 годзе. Памятка архітэктуры неаднаразова падвяргалася спусташэнню. У 1648 годзе манастырскія ўмацаванні, як і найбліжэйшы шпіталь Святога Лазара, захапілі войскі Багдана Хмяльніцкага, а ў другой палове XVII стагоддзя касцёл пацярпеў ад пажару. У 1754-1758 годзе касцёл пашырыў і перабудаваў архітэктар Марцін Урбанік: быў зменены фасады, дабудаваныя вежы. Перад 1764 годам дзве статуі святых Дамініка і Гіяцынта на фасадзе храма выканаў Себасцьян Фесінгер. Пасля 1783 года храм стаў парафіяльным, у манастыры зладзілі жаночую турму, якая перастала дзейнічаць у 1922 годзе.
Сучасны выгляд святыня атрымала ў 1870 годзе. У наш час збудаванне з'яўляецца трохнефавай шасцістолпнай базілікай з выцягнутымі хорамі і гранёнай апсідай, перакрытымі крыжовымі скляпеннямі. Простыя плоскасці бакавых фасадаў рытмічна раздзеленыя абапал высокіх вокнаў, адцяняюць насычаны дэкаратыўнымі элементамі галоўны фасад. Традыцыі рэнесансу спалучаюцца тут з рысамі стылю барока ("шлемы" на вежах паставілі ў канцы XIX стагоддзя).
У 1920-х гадах манастыр быў рэстаўраваны пад кіраўніцтвам прафесара Уладзіслава Клімчака. Праведзена яго адаптацыя для патрэб політэхнічнага ўніверсітэта. У 1932 годзе тут быў усталяваны выраблены ў Чэхіі арган фірмы "Gebrüder Rieger", найбуйнейшы на тэрыторыі Украіны. У савецкі перыяд з 1962 года у будынку некаторы час змяшчалася спартыўная зала. У 1960-х гадах будынак быў прыстасаваны пад арганную залу Львоўскай кансерваторыі імя Мікалая Лысенкі. З 1998 года ў будынку касцёла праходзяць рымска-каталіцкія набажэнствы. Каталіцкая парафія святой Марыі Магдаліны дамагаецца поўнай перадачы ў іх рукі будынку былога касцёла.
Залаззе (Талачынскі раён)
Зала́ззе (, Залазье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Дзевалтоўскія
Дзевалтоўскія, Гінтаўты-Дзевалтоўскія — шляхецкі род герба «Трубы». У 1524 годзе дазвол на куплю зямлі ў Дзяволтве і Савідзянах атрымаў Барталамей Гінтаўтавіч. Яго сына, Станіслава Барталамеевіча Гінтаўтавіча, у 1548 годзе ўсынавілі Павел і Зоф’я Жаляпугі і запісалі яму маёнтак. Відаць, род Дзевалтоўскіх пайшоў ад Станіслава Гінтаўтавіча. Жылі таксама на Падляшшы і на Падоллі, у Холмскай зямлі і ў Галіцыі.
У XVI—XVII стагоддзях Войцех і яго сын Ян Дзевалтоўскія валодалі Раўдондварысам пад Коўнам, дзе збудавалі замак.
IC 1905
IC 1905 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) у сузор’і Персей.
Клокава
Клокава — тапонім.
Кантэміраўская (станцыя метро)
«Кантэміраўская» (Кантеми́ровская) — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Прынцэпс
Princeps senatus (прынцэпс сената; лац. - Першы [з] сената) - ганаровае абазначэнне першага чалавека ў спісе сенатараў у Старажытным Рыме.
Не маючы ніякіх уладных прывілеяў перад астатнімі сенатарамі, прынцэпс мог выказваць сваё меркаванне самым першым. Ён таксама карыстаўся асаблівай пашанай сярод іншых сенатараў і грамадзян.
Прынцэпс вызначаўся цэнзарамі падчас складання спісу сената. Першым у спіс змяшчаўся чалавек, які прайшоў праз усе прыступкі іерархіі магістратур (cursus honorum). Адзначаецца, што практычна ўсе вядомыя прынцэпсы сената - прадстаўнікі «старэйшых родаў» (па-лацінску gentes maiores): Клаўдзіяй, Карнэліяў, Манліяў, Фабіяў, Эміліяў. Часцей за ўсё, прынцэпсам станавіўся адзін з былых цэнзараў. Ціт Лівій згадвае існаванне звычаю, на які ў 209 годзе да н. э. Марк Карнэлій Цэтэг паказваў Публію Сэмпронію Тудзітану: «першым у сенаце ставіць таго, хто першы з сенатараў быў у свой час цэнзарам».
Найбольшы ўплыў прынцэпсы сената мелі ў канцы III-II стагоддзях да н. э. (У прыватнасці, Квінт Фабій Максім Веррукоз і Публій Карнелій Сцыпіён Афрыканскі). У I стагоддзі да н. э. ўплыў прынцэпсаў зменшыўся, і каля 28 года да н. э. Актавіян Аўгуст прызначыў прынцэпсом сената сам сябе. Пасля, ганаровае абазначэнне прынцэпса было нададзена новым сэнсам і паслужыла важным элементам фарміравання імператарскай улады.
Уладзімір Адамовіч Кульчыцкі
Уладзімір Адамовіч Кульчыцкі (нар., ст. Даўрыя, Борзінскі раён, Чыцінская вобласць, Расія) — беларускі нейрафізіёлаг. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па спецыяльнасці «нейрафізіялогія» (2017), член-карэспандэнт НАН Беларусі па спецыяльнасці «фізіялогія» (2000), доктар медыцынскіх навук (1989), прафесар (1998).
Біяграфія
Скончыў Куйбышаўскі медыцынскі інстытут (1972).
У 1972—1975 гадах — траўматолаг Шар’інскай раённай бальніцы Кастрамской вобласці, у 1975—1986 гадах — старшы лабарант, асістэнт кафедры Куйбышаўскага медыцынскага інстытута. Лекар «Хуткай дапамогі» (1976—1986).
З 1989 года — навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік, з 1991 года — загадчык лабараторыі, з 2006 года — намеснік дырэктара па навуковай і інавацыйнай рабоце Інстытута фізіялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Узнагароды
Прэмія Ленінскага камсамола (1979) за распрацоўку праблемы бульбарных механізмаў генерацыі дыхальнага рытму.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў цэнтральныя механізмы фарміравання ноціцэппніўных рэфлексаў, працэсы структурнай і функцыянальнай рэарганізацыі нейронавых сетак мозгу. Даказаў, што функцыянальны стан клетак вентролатеральных аддзелаў даўгаватага мозгу з’яўляецца вызначальным фактарам для генерацыі дыхальнага рытму і фарміравання сімптаактівіруючых уплываў, якія рэгулююць тонус крывяносных сасудаў і сэрца. Сумесна з навукоўцамі Інстытута імя В. Керкхофа (Германія) эксперыментальна пацвердзіў мадулюючы ўплыў простагландынаў на тэрмаадчувальнасць нейронаў пярэдняга гіпаталамуса, што дазволіла абгрунтаваць канцэпцыю аб удзеле простагландынаў у механізмах нейранальнай пластычнасці. У даўгаватым мозгу выявіў групы нервовых клетак, якія залучаюцца ў механізмы нармалізацыі крывянага ціску пры артэрыяльнай гіпертаніі і рэгуляцыі болевай адчувальнасці. Вывучыў цэнтральныя механізмы сіндрому раптоўнай смерці. Распрацаваў метады ацэнкі эфектыўнасці тэрапеўтычных прыёмаў ва ўмовах клінікі, у прыватнасці, прадухілення дэструктыўных працэсаў у ствале галаўнога мозгу пасля пашкоджання галінак трайніковых або блукаючых нерваў, аптымізацыі пазітыўных тэрапеўтычных эфектаў фізічных фактараў, прафілактыкі арытмій сэрца, мадэлявання міжнейронных камунікацый, вывучэння функцыянальных асаблівасцяў нервовай сістэмы ў дзяцей і падлеткаў, якія пражываюць на забруджаных радыенуклідамі тэрыторыях Беларускага Палесся.
Аўтар больш за 350 навуковых прац, у т.л. 9 манаграфій, 18 патэнтаў.
Клямяціна
Клямяціна — тапонім.
Магойтуй
Маго́йтуй (Могойто, Могойтой, Мого́йтуй) — пасёлак гарадскога тыпу ў Агінскай Бурацкай акрузе Забайкальскага края, адміністрацыйны цэнтр Магайтуйскага раёна, адзіны населены пункт гарадскога паселішча «Магойтуй». Станцыя Забайкальскай чыгункі.
Насельніцтва — 11 046 чал. (2017). Другі па колькасці насельніцтва населены пункт Агінскай Бурацкай акругі.
Ѯ
Ѯ, ѯ (ксі) — літара кірыліцы. Выкарыстоўвалася ў стараславянскім алфавіце, з якога перайшла ў царкоўнаславянскі алфавіт.
Паходзіць ад грэчаскай літары ксі, выкарыстоўвалася для яе замены ў словах, запазычаных з грэчаскай мовы, а таксама для запісу лікаў. Літара «ксі», як і аналагічная ў грэчаскім алфавіце, азначала лік 60. У глаголіцы аналагічная літара адсутнічала.
Старына (Дзямідаўскі раён)
Старына (Старина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Сож (станцыя)
Сож (, Сож)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана на поўнач ад горада Гомеля; на лініі Бярозкі — Касцюкоўка, паміж прыпыначным пунктам Валатава і станцыяй Касцюкоўка.
Аперацыйны прыбытак
Аперацыйны прыбытак або EBIT (скар. ад Earnings Before Interest and Taxes) — рознасць паміж валавым прыбыткам і аперацыйнымі выдаткамі. Прыбытак гаспадарчага суб'екта ў выніку асноўнай эканамічнай дзейнасці. Уяўляе сабой астатак пры адыманні ад гандлёвага прыбытку аперацыйных накладных выдаткаў (рэнта, амартызацыйныя адлічэнні за будынкі і абсталяванне, выдаткі на ГЗМ і іншыя бягучыя выдаткі).
Архітэктура Вялікіх Маголаў
Вялікіх Маголаў архітэктура — разнастайнасць архітэктурных стыляў, што існавалі на тэрыторыі сучаснай Індыі пры імператарскай дынастыі Вялікіх Маголаў з сярэдзіны XVI да канца XVII стагоддзя. Магольскі перыяд адзначаны імклівым адраджэннем ісламскай архітэктуры ў, дзе змяшаліся персідскі, індыйскі і розныя мясцовыя стылі, што прывяло да з'яўлення будынкаў неверагоднай вытанчанасці. У пабудовах будынкаў у асноўным выкарыстоўваўся белы мармур і чырвоны пясчанік. У большасці ранніх будынкаў магольскага перыяду аркі выкарыстоўваліся вельмі умерана, архітэктары больш разлічвалі на канструкцыі са слупоў і бэлек. Пры падышаху Шах Джахане I (1628-1658), калі стыль маголаў дасягнуў свайго росквіту, выкарыстоўваюцца падвойныя купалы, вынятыя з прастакутнага франтона (арэны) аркі, акружаныя насаджэннямі. Асаблівая ўвага надавалася сіметрыі і раўнавазе паміж часткамі будынка, а таксама тонкімі дэталямі ўпрыгажэнняў. Самымі значнымі збудаваннямі дадзенага стылю з'яўляюцца Тадж-Махал і крэпасць-палац у Дэлі.
Гагі
Гагі (Somateria) — род сямейства качыных. Аб'ядноўвае 3 віды даволі буйных нырковых качак, якія гняздуюць пераважна на арктычных узбярэжжах і тундры. Усе віды маюць характэрную будову дзюбы ў форме кліну з шырокім кіпцікам, якм займае ўсю вяршыню наддзюбы.
Большую частку жыцця праводзяць у літаральнай частцы мора, дзе здабываюць сабе ежу на дне. Цудоўныя нырцы, з дапамогай крылаў апускаюцца на глыбіню да 20 м. Харчуюцца малюскамі, ракападобнымі і воднымі бесхрыбтовымі. Лётаюць групамі нізка над паверхняй мора, утвараючы клін альбо чараду. На бераг выходзяць толькі на адпачынак і дзеля размнажэння, углыб мацерыкоў і вялікіх астравоў не залятаюць. Хуткасць у палёце - каля 100 км/гадз.
Махамед Алі
Махамед Алі (Muhammad Ali; народжаны Касіус Маркелус Клэй, Cassius Marcellus Clay; 17 студзеня 1942 — 3 чэрвеня 2016) — амерыканскі баксёр.
Чэмпіён Алімпійскіх гульняў 1960 года ў паўцяжкай вазе. Шматразовы чэмпіён свету сярод прафесіяналаў (у 1964—1978) у цяжкай вазе. «Рукі працуюць, бачаць вочы. Пырхай як матылёк, джаль як пчала» — гэтая тактычная схема, прыдуманая Алі, была пазней узятая на ўзбраенне многімі баксёрамі ва ўсім свеце. У 1999 годзе Sports Illustrated і the BBC назвалі Алі «спартсменам стагоддзя».
Біяграфічныя звесткі
Касіус Марсэлус Клей нарадзіўся ў 1942 г. у Луісвіле. У 1964 г. памяняў імя на Махамед Алі. На піку кар’еры адмовіўся праходзіць службу ў войску ЗША, пасля чаго быў пазбаўлены ўсіх тытулаў і адхілены ад удзелу ў спаборніцтвах больш чым на тры гады. Пасля вяртання ў спорт вярнуў сабе званне чэмпіёна свету. Па завяршэнні спартыўнай кар’еры займаўся грамадскай і дабрачыннай дзейнасцю, быў Паслом добрай волі ЮНІСЕФ.
Шмат гадоў цярпеў ад хваробы Паркінсона. Памёр у бальніцы Фінікса ў 2016 г.
Чырвонаслабодскі раён
Гісторыя
Чырвонаслабодскі раён быў утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Слуцкай акругі. 20 жніўня 1924 года падзелены на 12 сельскіх саветаў: Бялевіцкі, Бучацінскі, Жываглодавіцкі, Жыліхаўскі, Замагільскі, Макранскі, Малышэвіцкі, Семежаўскі, Смоліцкі, Старыцкі (Старчыцкі), Чапліцкі, Чырвонаслабодскі.
У 1926 годзе плошча раёна складала 916 км², а насельніцтва 30,1 тысячу чалавек. У 1927 годзе раён з ліквідацыяй Слуцкай акругі быў перададзены ў Бабруйскую акругу. У 1930 годзе, калі была скасаваная акруговая сістэма, Чырвонаслабодскі раён перайшоў у прамое падпарадкаванне БССР. У 1935 годзе ўключаны ў склад зноў утворанай Слуцкай акругі. 15 ліпеня 1935 года скасаваны Чырвонаслабодскі сельсавет. Пры ўвядзенні абласнога дзялення ў 1938 годзе ўключаны ў Мінскую вобласць. 27 лютага 1938 года Старыцкі (Старчыцкі) сельсавет перайменаваны ў Акцябрскі з цэнтрам у вёсцы Акцябр.
Па дадзеных на 1 студзеня 1947 года раён меў плошчу 0,7 тыс. км2. У яго склад уваходзіў гарадскі пасёлак Чырвоная Слабада і 11 сельсаветаў: Бялевіцкі, Бучацінскі, Жывагладовіцкі, Жыліхаўскі, Замагільскі, Акцябрскі, Малышэвіцкі, Макранскі (цэнтр — в. Задвор’е), Семежаўскі, Смоліцкі, Чапліцкі. 16 ліпеня 1954 года Бялевіцкі, Замагільскі і Макранскі сельсаветы скасаваны, Чапліцкі сельсавет перайменаваны ў Танежыцкі.
8 жніўня 1959 года Чырвонаслабодскі раён быў скасаваны. Акцябрскі, Жываглодавіцкі сельсаветы, гарадскі пасёлак Чырвоная Слабада з падпарадкаванымі пассавету населенымі пунктамі Зацішша, Колас, Малы Рожан, Стары Дуб, Шыбіна, а таксама вёскі Мазалі, Пірачыцы, Пружанка і пасёлкі Ветка, Гаць, Герасімаўка, Грыбаўня, Дзедавічы, Доўгае, Зайкава, Ленавічы, Лапаціна, Новы Луг, Падарожжа, Раёўка, Танежыцкай МТС, Ябланава Танежыцкага сельсавета — у склад Старобінскага раёна; Бучацінскі, Жыліхаўскі, Семежаўскі, Смоліцкі сельсаветы і населеныя пункты Эвалінава, Ракіні і Талмачава, падпарадкаваныя Чырвонаслабодскаму пассавету, увайшлі ў склад Капыльскага раёна; Малышэвіцкі, а таксама вёскі Замошша, Пятніцы, Танежыцы, Чапліцы і пасёлак Чапліцы Танежыцкага сельсавета — у склад Слуцкага раёна.
Мікалай Мікалаевіч Дурнаво
Мікалай Мікалаевіч Дурнаво (4 лістапада 1876, Масква — 27 кастрычніка 1937, Салаўкі) — рускі мовазнавец, адзін з родапачынальнікаў лінгвагеаграфічнага вывучэння ўсходнеславянскіх моў. Акадэмік АН БССР (1928), член-карэспандэнт АН СССР (1924), магістр рускай мовы і славеснасці (1916), прафесар (1918).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі ўніверсітэт (1899). У 1904—1910 і з 1915 — прыват-дацэнт Маскоўскага, у 1910—1915 — прыват-дацэнт імператарскага Харкаўскага ўніверсітэтаў, у 1918—1921 — прафесар Саратаўскага універсітэта. У 1924—27 жыў і працаваў у Чэхаславакіі. З 1928 у Мінску. Супрацоўнік Інбелкульта і БелАН; прафесар педагагічнага факультэта БДУ. Даследаваў славянскае мовазнаўства, дыялекталогію і гісторыю рускай мовы.
З 1903 уваходзіў у склад. Сумесна з Д. М. Ушаковым і стварыў карту рускіх дыялектаў, дзе прадстаўлена класіфікацыя рускіх, беларускіх і ўкраінскіх гаворак, абгрунтаваныя тэарэтычныя прынцыпы лінгвістычнай геаграфіі пачатку ХХ ст. Аўтар «Граматычнага слоўніка» (1924) — першага рускага слоўніка лінгвістычных тэрмінаў.
Займаўся даследаваннем гісторыі беларускай мовы і яе дыялектаў. Вывучаў Супрасльскі рукапіс (1926), напісаў артыкул «Увагі да беларускай фанетыкі» (1929).
Аўтар каля 190 навуковых прац, у тым ліку 3-х манаграфій.
У 1929 пазбаўлены звання акадэміка АН БССР і ў пачатку 1930 з’ехаў у Маскву. Арыштаваны 28.12.1933 па сфабрыкаванай АДПУ. Паводле пастановы Калегіі АДПУ ад 29.3.1934 асуджаны на 10 гадоў лагераў. Паўторна арыштаваны ў 1937 і расстраляны. У 1938 пасмяротна пазбаўлены звання члена-карэспандэнта АН СССР.
Рэабілітаваны 26.10.1964. Адноўлены ў званні акадэміка АН БССР у 1978, у званні члена-карэспандэнта АН СССР у 1990.
Кукуева
Кукуева — тапонім.
Эліяху Галомб
Эліяху Галомб (, г. Ваўкавыск —, г. Тэль-Авіў, Брытанскі мандат у Палесціне) — арганізатар габрэйскай абароны ў падмандатнай Палестыне, адзін з заснавальнікаў Хаганы і яе найбольш аўтарытэтны кіраўнік, грамадскі і прафсаюзны дзеяч.
Біяграфія
Прыехаў у Палестыну ў 1909 годзе. У 1913 годзе скончыў гімназію Герцля ў Тэль-Авіве. Удзельнік Першай Сусветнай вайны ў складзе Габрэйскага легіёна. Ён распрацаваў канцэпцыю габрэйскай самаабароны ў Палестыне. Прадстаўляў Хагану як ядро габрэйскай арміі, здольнай выконваць галоўную задачу: ахоўваць права габрэяў прыязджаць у Палестыну і весці ў Палестыне вольнае жыццё. Пазнея Хагана, падрыхтаваная Галомбам, стала ў 1948 годзе, асновай арміі краіны.
У 1918 годзе узначаліў рух за масавае ўступленне габрэяў у Легіён. У войску пасябраваў з Б. Кацнельсонам, пад уплывам якога ўступіў у 1919 годзе ў партыю Ахдут ха-Авода. Пасля дэмабілізацыі пасяліўся ў Дганіі і стаў членам камітэта па арганізацыі Хаганы. Неаднаразова сустракаўся з І. Трумпельдорам, у 1920 годзе арганізаваў дапамогу абаронцам Тэль-Хая. З 1921 годзе Галомб — член камітэта Хаганы пры Гістадрудзе. У 1922—1924 гадах накіроўваецца ў Еўропу для закупкі зброі.
Ад 1931 года — член цэнтральнага камандавання Хаганы. У перыяд арабскіх беспарадкаў (1936—1939) быў адным з ініцыятараў стварэння «палявых атрадаў», якія змагаліся з арабскімі тэрарыстамі. Будучы прыхільнікам актыўнай абароны, Галомб разам з тым выступаў супраць карных дзеянняў у адказ. У 1939—1940 гадах Галомб і Б. Кацнельсон спрабавалі дасягнуць пагаднення з В. Жабацінскім адносна аб’яднання сіянісцкага руху і зліцця ўсіх узброеных груп ішува пад адзіным камандаваннем. Галомб ускладаў надзеі на супрацоўніцтва з Вялікабрытаніяй і лічыў, што Хагана пад кантролем цэнтральнага нацыянальнага кіраўніцтва павінна быць адзінай ваеннай сілай габрэйскага народа. Барацьба з іншымі падпольнымі ваеннымі арганізацыямі (Лахамей херут Ісраэль і Іргун цваі ляўмі), якую Галомбу прыйшлося весці ў апошнія гады жыцця, выклікала ў ім глыбокае пачуццё гаркаты.
Памяць
У доме, у якім Галомб жыў у Тэль-Авіве, створаны музей Хаганы, названы яго імем.
Чарнышэўск
Чарнышэўск (Черныше́вск) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Чарнышэўскага раёна Забайкальскага края Расіі. Вузел чыгуначных ліній. Пасёлак размешчаны на абодвух берагах ракі Алеур пры яе ўпадзенні ў раку Куэнга, за 320 км па федэральнай трасе Амур і 389 км (па чыгунцы) на паўночны ўсход ад Чыты.
Насельніцтва — 12 868 чал. (2017).
Калезальветы
Калезальветы (Collesalvetti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ліворна.
Насельніцтва складае 16229 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 148 чал./км². Займае плошчу 110 км². Паштовы індэкс — 57014. Тэлефонны код — 0586.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Quirico e Giulitta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Карст
Утварэнне
Карставанню лёгка паддаюцца такія пароды як соль, гіпс, вапнякі, даламіты, мел, мергель. Яму спрыяюць высокая трэшчынаватасць і порыстасць парод, інтэнсіўная цыркуляцыя вод, прысутнасць у іх свабоднай вуглекіслаты і раствораных солей.
У выніку карстовых працэсаў утвараюцца спецыфічныя формы рэльефу. Карст характарызуецца комплексам падземных (пячоры, поласці, хады, каверны, галерэі) і паверхневых (варонкі, кары, польі, паноры, жалабы, катлавіны і інш.) форм рэльефу, мінеральнымі нацёчнымі ўтварэннямі (сталактыты, сталагміты), своеасаблівым рэжымам і цыркуляцыяй падземных вод, рачной сеткі, якая знікае ў падземных поласцях, і азёр. У залежнасці ад ступені пакрыцця растваральных парод глебай або скальнымі пародамі вылучаюць карст задзернаваны, накрыты, браніраваны і пахаваны.
На карставыя з'явы знешне падобны псеўдакарст, тэрмакарст і суфозія.
Умовы развіцця карсту
Для развіцця карсту неабходны наступныя ўмовы:
1. Наяўнасць парод, якія паддаюцца карставанню;
3. Магчымасць інфільтрацыі  паверхневых вод у пароды, якія могуць карставацца. Калі растваральныя пароды пакрываюцца водатрывалым пластом (напрыклад глінамі або лёсападобнымі суглінкамі), то паверхневыя воды не могуць пранікнуць скрозь іх у ніжэйлеглыя пласты;
4. Трэшчынаватасць парод, якія могуць карставацца - парода, якая ляжыць суцэльным пластом не будзе размывацца, а стане водатрывалым ложам для гарызонту падземных вод.
Карставыя воды
Карставыя воды знаходзяцца ў трэшчынах, порах, каналах і іншых карставых поласцях у карбанатных або галагенных пародах. Адрозніваюцца ад іншых падземных вод тым, што расшыраюць свае шляхі руху за кошт растварэння парод. Фарміраванне іх адбываецца ў выніху інфільтрацыі атмасферных вод і паглынання паверхневых вадатокаў. У падземнай цыркуляцыі карставых вод вылучаюць тры зоны: пранікнення вады з паверхні па каналах і трэшчынах, вагання ўзроўню з перыядычным запаўненнем поласцей, пастаяннага насычэння вадой.
Карставыя воды ўтвараюць крыніцы з вялікім, але пераменным дэбітам, падземныя рэкі і азёры невялікіх памераў.
Распаўсюджанне
Карст развіты ў Заходняй Еўропе (Славенія, Італія і інш.), Кітаі, ЗША, Цэнтральнай Амерыцы, Крыме. У межах мацерыкоў аголеныя і схаваныя карбанатныя пароды займаюць да 40 км2, гіпс і ангідрыты - каля. 7, кам. соль да 4 млн. км2.
Гаспадарчае значэнне
Карст ускладняе будаўніцтва, месцамі здабычу карысных выкапняў. Карставыя пячоры выкарыстоўваюцца для лячэння некаторых хвароб і як аб'екты турызму.
Зарэчча (Слаўнаўскі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Нараль (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
IC 1906
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Падарунак (фільм)
«Падарунак» (Подарок) — беларускі незалежны кароткаметражны мастацкі фільм, зняты рэжысёрам Гарыкам Вяпшкоўскім у 2014 годзе.
Сюжэт
У сям’і герояў некалькі гадоў таму загінула мама, і на выхаванне бацькі засталося двое падлеткаў: сын і дачка. Кожны свой дзень нараджэння сын пытаўся ў таты, што той яму падорыць на 18-годдзе. Бацька кожны раз адказваў жартам: «Давай дажывем да 18-ці, потым пагаворым». Да сваіх 17-ці гадоў хлопец пачаў злоўжываць алкаголем, стаў таксікаманам. Акрамя гэтага, у сям’і падрастае дачка, на якую звалілася ўся праца па хаце. Хоць ёй хочацца купіць касметыку і модную вопратку, схадзіць у клуб са аднагодкамі, але яна не можа сабе гэтага дазволіць. З-за сваёй алкагольнай залежнасці і таксікаманіі сын трапляе ў лякарню з невылечным захворваннем сэрца. Вылечыць яго можна толькі адным спосабам — пры дапамозе перасадкі органа…
Здымкі
Здымкі фільма праходзілі ў Брэсце цягам трох дзён. Бюджэт фільма склаў 500 долараў ЗША.
Высачаны (Барысаўскі раён)
Высача́ны (, Высочаны, да 1964 года — Шо́па) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета. 30 ліпеня 1964 года вёска Шопа была перайменавана ў вёску Высачаны. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Траянаўскага сельсавета.
Старыны (Смаленская вобласць)
Старыны (Старины) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Саколка (прыпыначны пункт)
Сако́лка (, Соколка)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Зябраўка; на лініі Куток — Гомель, паміж станцыяй Зябраўка і паміж пасада 179 км.
Вуліца Рыгора Шырмы (Мінск)
Вуліца Рыгора Шырмы — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска, названая ў гонар беларускага харавога дырыжора, фалькларыста, грамадскага і музычнага дзеяча, публіцыста Рыгора Шырмы.
Размяшчэнне
Знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы горада. Пачынаецца на скрыжаванні вуліц Янкоўскага і Акадэміка Карскага, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Максіма Гарэцкага. Ідзе паралельна вуліцы Юрыя Семянякі.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае, але на вуліцы Максіма Гарэцкага ёсць прыпынак «Рыгора Шырмы», на якім спыняецца шэраг аўтобусных і тралейбусных маршрутаў.
Розаўка
Розаўка — тапонім.
Юрый Мечыслававіч Грыневіч
Юрый Мечыслававіч Грыневіч (? — студзень ) — беларускі хірург. Кандыдат медыцынскіх навук (1995). Дацэнт кафедры дзіцячай хірургіі БДМУ.
На момант сваёй смерці быў адзіным у Беларусі сертыфікаваным таракальным дзіцячым хірургам. Некаторыя віды аперацый у краіне выконваў толькі ён.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і медыкаў. Бацька, Мечыслаў Карлавіч Грыневіч, больш за шэсць дзясяткаў гадоў працаваў у медыцыне, маці, Крысціна Грыневіч, узначальвала дзіцячую паліклініку.
Працаваў у РНПЦ дзіцячай хірургіі.
Памёр у студзені 2020 года ва ўзросце 56 гадоў.
Сям’я
Меў чацвярых сыноў.
Расічка крывяная
Расічка крывяная, Расічка крывава-чырвоная (Digitaria sanguinalis (L.) Scop.) — від раслін сямейства. Этымалогія: sanguinalis — «чырвоны».
Апісанне
Сцябло да 60 (-80) см, узыходзячае, голае. Ліставыя пласціны 18 х 0,2—1,1 см. Мяцёлка (3) 4—16 см. Каласкі 2—3,5 мм, ланцэтныя або эліптычныя. Перыяд цвіцення доўжыцца з жніўня па кастрычнік.
Старыя Перасуды
Старыя Перасуды (Старые Пересуды) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Парк Перамогі (Валгадонск)
Парк Перамогі ці парк культуры і адпачынку «Перамога» (афіцыйна — муніцыпальная аўтаномная ўстанова культуры «Парк Перамогі») — парк культуры і адпачынку ў горадзе Валгадонску Растоўскай вобласці, размешчаны ў старой частцы горада.
Гісторыя
Парк быў закладзены 8 мая 1965 года ў пярэдадне святкавання 20-х угодкаў Перамогі над фашысцкай Германіяй.
Парк быў пашыраны да 16 гектараў. Улетку 1968 года ў парку «Перамогі» пачалося будаванне палаца спорту. Узначаліў будаванне штучнага ледзянога поля галоўны інжынер хімкамбіната Іосіф Міронавіч Балоцін. Меркавалася, што даўжыня будучага палаца спорту складзе 72 метры, шырыня — 36,вышыня — 13 метраў. Ёмістасць лёдавай арэны павінна была скласці 1200 гледачоў. Па планах будаўнікоў, у валгадонцаў з’явілася б магчымасць круглагадовага занятку канькабежным спортам, прагляду выступаў фігурыстаў і ўяўленняў балета на лёду. Аднак хімкамбінат, што курыраваў будаванне і ўжо здаў летась палац культуры, так і не завяршыў праект.
У 1979 годзе выканкам даручыў архітэктару Тарасу Рыгоравічу Бацяноўскаму стварыць праект рэканструкцыі парка, звязаўшы яго адной ідэяй з галоўнай плошчай горада — плошчай Перамогі.
Бацяноўскі Т. Г. працаваў галоўным архітэктарам у горадзе Саратаве, Балакава. У 1974 годзе прыехаў на працу ў г. Валгадонск, дзе пачалося будаванне атамнай электрастанцыі. У 1977 Бацяноўскі быў прызначаны на пасаду галоўнага архітэктара Валгадонска. Апроч парка і плошчы Перамогі, аркі Перамогі, па яго праектах пабудаваны спорт-комплекс «Будаўнік», гасцініца «Валгадонск» і іншыя вядомыя будынкі горада. У 2000 годзе архітэктару было прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін горада».
У 1980 годзе пачалася рэканструкцыя парка. Увесну 1983 года выканкам зацвердзіў кандыдатуры маці на «Прысады матчынай славы». У спіс увайшлі 11 маці, што выхавалі 5 і больш дзяцей. Прысады былі аформлены скульптарам В. П. Паляковым па праекце архітэктара Т. Р. Бацяноўскага.
22 красавіка 1985 года ў дзень камуністычнага суботніка закладзены «Сад памяці».Усе дрэвы ў гэтым садзе былі пасаджаны сваякамі тых, хто не вярнуўся з вайны. Усяго ў парку было пасаджана больш дзвюх тысяч дрэў. Ля ўвахода мясцуецца пліта-камень з надпісам: «Памяці загінулых ― будзьце заслужаны», упрыгожаная лаўровым вянком. Каля «Саду Памяці» знаходзіцца Паляна гарадоў-герояў, таксама спраектаваная Т. Р. Бацяноўскім.
Зябліца
Зя́бліца (, Зяблица) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Rozhlad
Rozhlad, поўная назва  Rozhlad — Serbski kulturny časopis (Агляд — сербскі культурны часопіс) — грамадска-культурны і літаратурны лужыцкі часопіс, які выдаецца ў Германіі. Выходзіць на верхнялужыцкай і ніжнялужыцкай мовах. Друкуецца ў выдавецтве «Домавіна».
Гісторыя
На старонках часопіса друкуюцца публіцыстычныя артыкулы, якія тычацца гістарычных і бягучых культурных і палітычных пытанняў грамадскага жыцця лужыцкага народа. Часопіс публікуе паэтычныя творы, эсэ, інтэрв'ю і рэцэнзіі.
Часопіс стаў выходзіць з 1950 года. Выданне стала прамым пераемнікам культурных часопісаў «Łužičan» (1860—1881) і «Łužica» (1882—1937). Першым рэдактарам да 1952 года быў лужыцкі пісьменнік Ота Вічаз. У пачатковы перыяд выдання часопіс быў органам лужыцкай грамадска-культурнай арганізацыі Домавіна.У рэдакцыйную калегію гэтага перыяда ўваходзілі вядомыя лужыцкія пісьменнікі Юрый Брэзан і Фрыда Метшк. З моманта свайго заснавання да 1980 года часопіс прытрымліваўся сацыялістычнага кірунку. У 1950 годзе ў часопісе быў апублікаваны артыкул лужыцкага грамадскага дзеяча Яна Шолты «Naš wulki přećel — Wilhelm Pieck» («Наш вялікі сябар — Вільгельм Пік»), які стаў вызначаючым для сацыялістычнага кірунка выдання. Пасля часопіс стаў друкаваным органам грамадскай арганізацыі «Сербалужыцка-рускага сяброўства».
З моманта свайго ўзнікнення у 1950 годзе выданне захавала сваю перыядычнасць срокам двойчы ў месяц. У наш час часопіс друкуецца ў тыпаграфіі Домавіны «Domowina-Verlag». У 2004 годзе тыраж выдання быў 610 экзэмпляраў — гэта колькасць ахоплівае каля 5 % лужыцкіх гаспадарак. У 2005 годзе выданне згадвалась у дакладзе германскага Міністэрства ўнутраных спраў ў якасці прыклада па рэалізацыі еўрапейскай Канвенцыі па абароне нацыянальных меньшасцяў. У сувязі з рэдакцыйнымі матэрыяльнымі праблемамі тыраж часопіса паступова памяньшаецца і сярод лужыцкага насельніцтва арганізуюцца розныя акцыі з заклікамі падтрымаць выданне часопіса.
Белсувязьбуд
Адкрытае акцыянернае таварыства «Белсувязьбуд» — беларуская кампанія, якая ажыццяўляе будаўніцтва ўсіх сістэм сувязі на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Адкрытае акцыянернае таварыства «Белсувязьбуд» створана ў адпаведнасці з загадам Міністэрства па кіраванню дзяржаўнай маёмасцю і прыватызацыі Рэспублікі Беларусь ад 27 снежня 1996 года № 326 і на падставе рашэння ўстаноўчай канферэнцыі па стварэнні адкрытага акцыянернага таварыства «Белсувязьбуд» 20 снежня 1996 года шляхам пераўтварэння арэнднага трэсту «Белсувязьбуд».
Структура
Кіраванне ў Таварыстве ажыццяўляюць:
Дырэкцыя з’яўляецца калегіяльным выканаўчым органам Таварыства, падсправаздачная па ўсіх пытаннях сваёй дзейнасці сходу акцыянераў, назіральнаму савету і дзейнічае ў межах паўнамоцтваў, вызначаных Статутам, рашэннямі сходаў акцыянераў, назіральным саветам. Генеральны дырэктар ўзначальвае дырэкцыю, арганізуе яе працу і старшынствуе на яе пасяджэннях. Кантроль за дзейнасцю ААТ «Белсувязьбуд» ажыццяўляе рэвізійная камісія, якая абіраецца агульным сходам акцыянераў.
У склад ААТ «Белсувязьбуд» уваходзяць галаўное падраздяленне і 6 філіялаў:
Неизвестные песни Ляписов
«Неизвестные песни Ляписов» (Невядомыя песні ляпісаў) — альбом-зборнік беларускага гурта «Ляпіс-98», які выйшаў у 2020 годзе.
Паверхневыя воды
Згодна з Правіламі аховы паверхневых вод ад забруджання канцэнтрацыя шкодных рэчываў не павінна перавышаць 0,25 мг/л для вадаёмаў гаспадарча-пітнога значэння і 0,75 мг/л для вадаёмаў рыбагаспадарчага значэння.
Хацеева
Хацеева — тапонім.
Carro CV3/33
CV-33 (Carro veloce CV-33; з 1938 года пазначалася як L3/33) — італьянская танкетка перыяду Другой сусветнай вайны. Лёгкі танк па нацыянальнай італьянскай класіфікацыі. За час серыйнай вытворчасці ў 1933—1940 гадах па розных дадзеных выраблена ад 1400 да 2000 адзінак. У 1930-я гады пастаўлялася ў многія краіны свету. Да 1940 -га складала аснову бранятанкавай тэхнікі Каралеўства Італіі. Выкарыстоўвалася ў баявых дзеяннях у Абісініі, Кітаі, Іспаніі, Францыі, на Балканах, у Паўночнай Афрыцы, Усходняй Афрыцы, Італіі і у СССР.
Марчыяна
Марчыяна (Marciana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ліворна.
Насельніцтва складае 2245 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 57030. Тэлефонны код — 0565.
Аляксандр Мікалаевіч Весялоўскі
Аляксандр Мікалаевіч Весялоўскі (,  —, ) — рускі гісторык літаратуры, прафесар Пецярбургскага ўніверсітэта (з 1870), акадэмік (з 1877), брат літаратуразнаўца і акадэміка.
Біяграфія
Па заканчэнні ў 1854 годзе паступіў на. Займаўся галоўным чынам пад кіраўніцтвам прафесараў Ф. І. Буслаева, В. М. Бадзянскага і. Па заканчэнні курса (1859) каля года служыў гувернёрам у сям'і рускага пасла ў Іспаніі князя, пабываў у Італіі, Францыі і Англіі. У 1862 камандзіраваны за мяжу для падрыхтоўкі да прафесарскага звання: звыш года займаўся ў Берліне; ў 1863 годзе вывучаў славістыку ў Празе, у Чэхіі і, нарэшце, у Італіі.
Аляксандр Мікалаевіч Весялоўскі памёр 23 кастрычніка 1906 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках Санкт-Пецярбурга.
Навуковая творчасць
Прабыў некалькі гадоў у Італіі і надрукаваў сваю ​​першую вялікую працу, па-італьянску, у Балонні («Il paradiso degli Alberti» у «Scelte di curiosita litterarie» за 1867—1869 гг.). Пасля гэтая праца была перароблена аўтарам па-руску і прадстаўлена ім на суісканне ступені магістра ў Маскоўскі ўніверсітэт («Віла Альберці», новыя матэрыялы для характарыстыкі літаратурнага і грамадскага пералому ў італьянскім жыцці XIV — XV стст., Масква, 1870). Прадмова да выдання тэксту, упершыню адшуканага Весялоўскім, даследаванне пра аўтара гэтага рамана і яго адносіны да сучасных літаратурных плыняў былі прызнаныя замежнымі аўтарытэтнымі вучонымі (,, і іншыя), у многіх адносінах узорнымі, але сам твор, які прыпісваецца аўтарам , уяўляе толькі гістарычны інтарэс. Весялоўскі паказаў на асаблівае значэнне, якое ён надае вывучэнню падобных помнікаў у сувязі з пытаннем аб т. зв. пераходных перыядах у гісторыі, і выказаў яшчэ ў 1870 г. («Маскоўскія ўніверсітэцкія весткі», № 4) свой ​​агульны погляд на значэнне італьянскага Адраджэння — погляд, які падтрымліваўся ім і пасля ў артыкуле «Супярэчнасці італьянскага Адраджэння» («Часопіс Міністэрства народнай асветы», 1888), але ў больш глыбокай і ўдумлівай фармулёўцы.
З іншых работ А. М. Весялоўскага, якія маюць дачыненне да той жа эпохі Адраджэння ў розных краінах Еўропы, варта адзначыць шэраг нарысаў, якія друкаваліся пераважна ў «Весніку Еўропы»: пра Дантэ (1866), Джардана Бруна (1871), Франчэска дэ Барберыні і Бакача («Бяседа», 1872), Рабле (1878), Роберта Грына (1879) і іншых. З наступнай сваёй дысертацыяй, на ступень доктара, Весялоўскі ўступіў у іншую вобласць навуковых пошукаў: гісторыка-параўнальнага вывучэння агульнанародных паданняў («Славянскія паданні пра Саламона і Кітаўраса і заходнія легенды пра Марольфа і Мерліна», СПб., 1872), прычым у асобным артыкуле растлумачыў значэнне гісторыка-параўнальнага метаду, якога ён выступіў змагаром («Часопіс Міністэрства народнай асветы», ч. CLII). Пытання пра параўнальнае вывучэнне казачных тэм, абрадавых паданняў і звычаяў Весялоўскі датычыўся ўжо ў адной з самых ранніх сваіх работ (1859 г.), а пасля ў двух італьянскіх артыкулах (аб народных паданнях у паэмах Ант. Пугі, «Atteneo Italiano», 1866 г.; аб матыве «пераследуемай прыгажуні» ў розных помніках сярэднявечнай літаратуры, з нагоды італьянскай навелы пра каралеўну дакійскую; Піза, 1866). У пазнейшай працы аўтар прадставіў шырокае даследаванне з гісторыі літаратурных зносін паміж Усходам і Захадам, прасачыўшы пераходы саламонаўскіх паданняў ад помнікаў індыйскай літаратуры, яўрэйскіх і мусульманскіх легенд да пазнейшых адгалоскаў іх у рускіх духоўных вершах і, на ўскраінах Заходняй Еўропы, у кельцкіх народных паданнях. Адстойваючы тэорыю літаратурных запазычанняў (, Данлап-Лібрэхт, Пыпін) у процівагу ранейшай школе ( і яго паслядоўнікі), якія тлумачаць падабенства розных паданняў у індаеўрапейскіх народаў агульнасцю іх крыніцы ў праіндаеўрапейскім паданні, Весялоўскі адцяніў важнае значэнне Візантыі ў гісторыі еўрапейскай культуры і паказаў на яе пасрэдніцкую ролю паміж Усходам і Захадам.
Весялоўскі неаднаразова звяртаўся і да разгляду пытанняў па тэорыі славеснасці, абіраючы прадметам сваіх чытанняў ва ўніверсітэце на працягу некалькіх гадоў «Тэорыю паэтычных родаў у іх гістарычным развіцці». У друку да гэтага часу з’явіліся толькі нешматлікія артыкулы, якія маюць дачыненне да вызначанай задачы. Адзначым па пытанні аб паходжанні лірычнай паэзіі рэцэнзію Весялоўскага на «Матэрыялы і даследаванні П. П. Чубінскага» (гл. «Справаздача аб 22-м прысуджэнні ўзнагарод графа Уварава», 1880); далей — артыкул: «Гісторыя або тэорыя рамана?» («Запіскі 2-га аддзялення Акадэміі навук», 1886). Разгляду розных тэорый аб паходжанні народнага эпасу (пар. «Нататкі і сумненні аб параўнальным вывучэнні сярэднявечнага эпасу», «Часопіс Міністэрства народнай асветы», 1868) прысвечаны цэлы шэраг даследаванняў, прычым агульныя погляды аўтара выкладзены ў розных артыкулах яго з нагоды новых кніг: «Параўнальная міфалогія і яе метад», з нагоды працы («Веснік Еўропы», 1873 года); «Новая кніга пра міфалогію», з нагоды дысертацыі  (ibid., 1882); «Новыя даследаванні аб французскім эпасе» («Часопіс Міністэрства народнай асветы», 1885). Хоць Весялоўскі паставіў вывучэнне народнага эпасу на глебу параўнальнага разгляду матэрыялу вусных і кніжных паданняў у розных літаратурах, але галоўным аб’ектам сваіх даследаванняў ён выбраў рускі народны эпас (гл. «Паўднёва-рускія быліны» у «Запісках 2-га аддзялення Акадэміі навук», 1881—1885 гг., і шэраг дробных артыкулаў у «Часопісе Міністэрства народнай асветы»), а з другога боку, распачаў серыю «У пошуку ў галіне рускіх духоўных вершаў» («Запіскі 2-га аддзялення Акадэміі навук», з 1879 г.), якія працягваюць выходзіць асобнымі выпускамі дагэтуль, амаль штогод; утрыманне гэтых «У пошуку» вельмі разнастайнае, і часцяком матывы духоўнай народнай паэзіі служаць толькі падставай для самастойных экскурсаў у розныя вобласці літаратуры і народнага жыцця (напрыклад, экскурс пра скамарохаў і шпільманах у IV выпуску), а ў прыкладаннях надрукаваныя ўпершыню многія тэксты старажытнай пісьменнасці на розных мовах. Весялоўскі праявіў рэдкія здольнасці да моў і, не будучы лінгвістам у цесным сэнсе слова, засвоіў большасць неаеўрапейскіх (сярэднявечных і найноўшых) моў, шырока карыстаючыся гэтай перавагай для сваіх гісторыка-параўнальных даследаванняў. Наогул, у сваіх шматлікіх і разнастайных працах Весялоўскі выказваў выдатную эрудыцыю, строгасць прыёмаў крытыкі ў распрацоўцы матэрыялаў і чуласць даследчыка (па перавазе аналітыка), які, вядома, можа часам памыляцца ў выказваных гіпотэзах, але заўсёды засноўваў свае меркаванні на навукова магчымых і верагодных меркаваннях і прыводзіў у пацверджанне больш-менш важкія факты.
Працы
Пералік прац Весялоўскага да 1885 года, якія змяшчаліся пераважна ў розных перыядычных выданнях, быў складзены ў 1888 годзе: «Паказальнік да навуковых прац А. М. В., 1859 — 1885» (СПб.). Яго працы (збольшага названыя вышэй) друкаваліся ў варонежскіх «», «Часопісе Міністэрства народнай асветы», у «Заходняй Акадэміі» і ў «Archiv für Slavische Philologie». У 1891 г. выйшаў першы том перакладу Весялоўскага «Дэкамерона» Бакача і надрукаваны артыкул яго «Настаўнікі Бакача» («Веснік Еўропы»). Характарыстыку прац Весялоўскага па вывучэнню народнай літаратуры гл. у А. М. Пыпіна: «Гістор. руск. этнаграфіі» (1891, т. II, 252—282); там жа ў дадатку (423—427) змешчана кароткая яго аўтабіяграфія.
Прызнанне
У кастрычніку 2006 у Інстытуце рускай літаратуры РАН (Пушкінскі дом) прайшла канферэнцыя да 100-годдзя з дня смерці вучонага.
Горбава
Горбава — тапонім.
Нарушэва (гміна)
Нарушэ́ва (Naruszewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нарушэве. Плошча гміны складае 159,55 км². Станам на 2004 год у гміне Нарушэва пражывалі 6640 чалавек, шчыльнасць — 41,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 33 салецтвы.
Прадукт (бізнес)
У маркетынгу прадукт — гэта тавар або паслуга, якую можна прапанаваць для рынку, і якая будзе задавальняць запатрабаванні спажыўцоў. Прадукты падзяляюцца на матэрыяльныя і нематэрыяльныя. Да апошніх адносяцца паслугі, напрыклад, паслугі турыстычных агенцтваў ці бухгалтарскага забеспячэння прадпрыемства. Усе прадукты на рынку можна размясціць у прамежку ад чыстых прадуктаў да чыстых паслуг. Лічыцца, што паслугі складаюць істотную частку ўсіх выгод і набыткаў, якімі суправаджаецца набыццё прадукта, таму распрацоўка паслуг і адпаведная канкурэнцыя становяцца важнай часткай бізнесу.
IC 1908-1
IC 1908-1 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Іванавіч Пятроў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Вазнясенскае Макар’еўскага павета Кастрамской губерні. У 1850—1856 гадах вучыўся ў Макар’еўскім духоўным вучылішчы, у 1856—1861 — у Кастрамской духоўнай семінарыі. У 1865 годзе скончыў Кіеўскую духоўную семінарыю. Быў прызначаны выкладчыкам славеснасці і лацінскай мовы ў Валынскую духоўную семінарыю, з 12 жніўня 1868 года сакратар яе праўлення, з 7 лістапада — магістр багаслоўя. З 1870 года выкладаў у Кіеўскай духоўнай акадэміі. З 24 красавіка 1870 года — дацэнт, з 17 верасня — экстраардынарны прафесар кафедры тэорыі славеснасці і гісторыі расійскай літаратуры. З 1872 года года займаў пасаду сакратара Царкоўна-гістарычнага і археалагічнага таварыства пры акадэміі. Адначасова ў 1870—1873 гадах выкладчык рускай мовы ў Кіеўскім пяхотным юнкерскім вучылішчы. У 1873 годзе быў абраны членам Савета Кіеўскай духоўнай акадэміі. У 1875 годзе абараніў дысертацыю і атрымаў ступень доктара багаслоўя і ў 1876 годзе званне ардынарнага прафесара Кіеўскай духоўнай акадэміі. У 1890—1911 гадах уваходзіў у склад яе праўлення; з 4 жніўня 1895 года — заслужаны ардынарны прафесар; з 1912 года — ганаровы прафесар. 10 мая 1907 года вучоным саветам Харкаўскага ўніверсітэта М. І. Пятрову прысуджана ступень доктара рускай мовы і славеснасці. У 1916 годзе абраны членам-карэспандэнтам Петраградскай акадэміі навук і зацверджаны ў званні ганаровага члена Маскоўскай духоўнай акадэміі; 14 верасня 1918 года абраны акадэмікам Украінскай акадэміі навук.
Памёр М. І. Пятроў 20 (ці 21) чэрвеня 1921 года. Пахаваны ў Кіеве.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар прац па царкоўнай гісторыі, археалогіі, літаратуразнаўству, этнаграфіі, філалогіі, музейнай справе, гісторыі тэатра і інш. Быў членам 40 навуковых таварыстваў, у тым ліку Рускага археалагічнага таварыства, Гістарычнага таварыства Нестара-летапісца, Украінскага навуковага таварыства ў Кіеве.
Дзмітрый Анатолевіч Бага
Дзмітрый Бага (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца брэсцкага «Дынама».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай школы «Змена», з 2007 года выступаў за БАТЭ. У 2008 годзе дэбютаваў за асноўную каманду. Пачынаючы з 2010 года стаў трывала трапляць у асноўны склад барысаўскага клуба. Доўгі час выступаў як цэнтральны паўабаронца, а ў сезоне 2013 стаў часцей выкарыстоўвацца на правым фланзе.
Сезон 2014 пачаў ак асноўны правы ўскрайні нападнік, але 5 красавіка ў матчы з «Мінскам» атрымаў траўму. Вярнуўся на поле ў жніўні, але яшчэ значны час толькі выхадзіў на замену. Толькі ў канцы сезона зноў стаў з’яўляцца ў стартавым складзе. Сезон 2015 распачаў у аснове, але са жніўня страціў месца ў складзе і стаў пераважна заставацца на лаўцы запасных. У студзені 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў БАТЭ.
4 студзеня 2016 года падпісаў кантракт з ізраільскім клубам «Хапаэль» з Хайфы. Неўзабаве замацаваўся ў асноўным складзе каманды, якая па выніках сезона здолела захаваць месца ў элітным дывізіёне. У чэрвені 2016 года перайшоў у грэчаскі «Атрамітас», дзе таксама быў іграком асновы.
У ліпені 2017 года стаў трэніравацца з БАТЭ і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. Спачатку гуляў у стартавым складзе на пазіцыі правага абаронцы, пазней стаў у асноўным выхадзіць на замену. У сезоне 2018 быў трывалым іграком стартавага складу барысаўчан. У снежні 2018 года падпісаў новы кантракт з БАТЭ. У 2019—2020 гадах заставаўся іграком асновы барысаўскага клуба.
У студзені 2021 года пакінуў БАТЭ і неўзабаве стаў іграком латвійскай «Ліепаі», дзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. Пакінуў клуб па заканчэнні кантракта ў снежні 2021 года.
У красавіку 2022 года перайшоў у «Гомель», дзе неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. З верасня 2022 года не гуляў з-за траўмы. Па заканчэнні сезона 2022 пакінуў гомельскі клуб.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую і алімпійскую зборныя Беларусі. 15 кастрычніка 2013 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Японіі. Пасля гэтага доўгі час не выклікаўся ў зборную, вярнуўся ў нацыянальную каманду ў 2018 годзе і згуляў яшчэ ў двух матчах.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.