cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Расійская акупацыя Данецкай вобласці
21 лютага 2022 года прэзідэнт РФ Уладзімір Пуцін падпісаў указы аб прызнанні ДНР і ЛНР, а таксама падпісаў з рэспублікамі дамовы аб дружбе, супрацоўніцтве і дапамозе. Указамі, у прыватнасці, прадугледжана, што расійскія ўзброеныя сілы павінны будуць «забяспечыць падтрыманне міру» на тэрыторыі ДНР і ЛНР да моманту заключэння дагавораў аб дружбе, супрацоўніцтве і ўзаемнай дапамозе.
22 лютага 2022 года міністр замежных спраў Расіі Сяргей Лаўроў заявіў, што права на суверэнітэт павінна паважацца ў адносінах да дзяржаў, якія прадстаўляюць усіх людзей, якія пражываюць на іх тэрыторыі. На яго думку, з 2014 года Украіна не адносіцца да такіх краін. У той жа дзень пагадненні аб прызнанні, супрацоўніцтве і ўзаемадапамозе рэспублік Данбаса ратыфікавалі абедзве палаты Федэральнага сходу РФ, Дзяржаўная Дума і Савет Федэрацыі, а таксама парламенты ДНР і ЛНР.
Расійская Федэрацыя і ДНР спрабавалі замацаваць акупацыю ўсходняй Украіны палітычнымі і эканамічнымі сродкамі, верагодна, спрабуючы інтэграваць гэтыя тэрыторыі ў існуючыя сепаратысцкія рэспублікі або стварыць новыя. З іншага боку, украінскія мірныя жыхары пачалі арганізоўваць рухі супраціву.
Рух супраціву
На падкантрольнай ДНР тэрыторыі ўкраінскі рух супраціву дзейнічае з 2014 года. На працягу 2014-2017 гадоў партызаны рэгулярна праводзілі патрыятычныя акцыі, распаўсюджваючы ўлёткі, налепкі, вывешваючы ў грамадскіх месцах украінскія сцягі. На акупаванай тэрыторыі рэгулярна падрываліся помнікі баевікам і іх сімволіка.
29 ліпеня дарадца мэра Марыупаля Пятро Андрюшчанка паведаміў, што ўкраінскія партызаны падпалілі палеткі ля горада, каб збожжа не дайшло да ворага.
NGC 2845
NGC 2845 (іншыя абазначэнні — ESO 314-10, MCG -6-21-2, IRAS09166-3747, PGC 26306) — галактыка ў сузор’і Ветразі.
Акведук Дыяклетыяна
Акведук Дыяклетыяна (Dioklecijanov akvadukt) — акведук у Спліце, Харватыя, пабудаваны ў часы Рымскай імперыі для забеспячэння вадой Палаца Дыяклетыяна. Яго даўжыня складала 9 кіламетраў і звязвала Палац Дыяклетыяна з ракой Ядра.
Апісанне
Акведук Дыяклетыяна быў пабудаваны ў часы яго кіравання (у канцы III — пачатку IV стагоддзя). Даўжыня акведука складала каля 9 кіламетраў, а розніца ў вышынях паміж канцавымі пунктамі — 33 метры.
Епіскапскі палац (Верона)
Палац пабудаваны вакол зубчастай вежы, збудаванай у 1172 годзе пры біскупе Аньібене (ад імя епіскапа вежа атрымала сваю назву). Сваё сучаснае аблічча будынак набыў у XVI стагоддзі. Уваход упрыгожаны рэнесансным парталам (1502 год) са статуямі Дзевы Марыі, апосталаў Пятра і Паўла і архангела Міхаіла, створаных Джавані да Верона. Унутраныя памяшканні палаца ўпрыгожаны фрэскамі Брузасорчы.
Акведук Дыяклетыяна
Апісанне
Крыніцай вады была рака Ядро ў 9 кіламетрах на паўночны захад ад Палаца Дыяклетыяна. Дастаўлялася вада як непасрэдна ў Палац, так і навакольныя паселішчы.
Лепш за ўсё захаваўся ўчастак акведука каля горада Солін. Тут яго даўжыня складае 180 метраў, а вышыня — 16,5 метраў.
Акведук Дыяклетыяна быў разбураны пасля ўварвання готаў ў сярэдзіне VI стагоддзя. Пасля гэтага ён не функцыянаваў на працягу 13 стагоддзяў. Упершыню ён быў адрэстаўраваны па ініцыятыве мэра Спліта Антоніа Баямонці ў 1877—1880 гадах у часы Аўстра-Венгерскага кіравання. Ён перастаў выкарыстоўвацца з 1932 года, калі была пабудавана вадаправодная станцыя Капіліца.
У наш час акведук ізноў рэканструюецца і з'яўляецца ўражваючым помнікам на ўездзе ў Спліт.
Клевэ
Клевэ (Kleve, Kleef, Clèves) — горад у Германіі, раённы цэнтр, курорт, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Клевэ. Насельніцтва складае 49,3 тыс. чалавек (2009); у 2000 г. - 48,6 тысяч. Займае плошчу 97,79 км². Афіцыйны код —  05 1 54 036.
У XI—XV стст. горад быў сталіцай графства, а ў 1417—1609 гг. — герцагства Клеўскага. Адсюль родам была англійская каралева Ганна Клеўская. Доўгі час знаходзіўся з цеснай палітычнай сувязі з суседнім герцагствам Гельдэрнскім.
У 1521 г. у склад герцагства ўвайшлі графствы Юліх, Берг і Марк. Вынікам Вайны за клеўскую спадчыну (1609-14) стаў падзел герцагскіх уладанняў паміж Пфальцам і Брандэнбургам. Значную частку гэтых земляў у 1672 г. акупавала Галандская рэспубліка.
Мінская ваенная камендатура
Мінская ваенная камендатура (МВК) — фарміраванне Узброеных Сіл Беларусі, якое выконвае функцыі ваеннай паліцыі і размяшчаецца ў Мінску. З'яўляецца адной з 6 ваенных камендатур Узброеных сіл.
Мінская ваенная камендатура была створана 30 лістапада 1917 года загадам камандуючага арміямі Заходняга фронту Аляксандра Фёдаравіча Мяснікова. Пасля здабыцця Беларуссю незалежнасці, у 1995 годзе была перфармаваная ў Галоўную ваенную камендатуру Узброеных сіл. У 2007 годзе зноў была перафарміравана ў Мінскую ваенную камендатуру.
Структура
Мінская ваенная камендатура ўключае ў сябе :
Фрыц Блейль
Эрнст Фрыц Блейль (Fritz Bleyl,,  — , ) — нямецкі архітэктар і мастак-экспрэсіяніст. У 1901 годзе Ф.Блейль паступае на архітэктурнае аддзяленне дрэздэнскай Вышэйшай тэхнічнай школы (цяпер Дрэздэнскі тэхнічны ўніверсітэт), дзе вучыцца разам з Людвігам Кірхнерам. 7 чэрвеня 1905 г. Блейль, Л. Кірхнер, Э. Хекель і К. Шміт-Ротлуф ствараюць экспрэсіянісцкую мастацкую групу "Мост" (Die Brücke), якая стала адной з найбуйнейшых культурных з'яў у мастацтве Германіі ХХ стагоддзя. На працягу некаторага часу Блейль працуе як вольны мастак, аднак з 1907 года, у сувязі з фінансавымі цяжкасцямі, пакідае «Мост», жэніцца і знаходзіць сабе месца выкладчыка малявання. З 1909 года жыве ў Фрайбергу (Саксонія). У перыяд з 1910 па 1916 Ф.Блейль працуе ў Дрэздэне і ў Ростаку ў розных архітэктурных бюро (напрыклад — у Дрэздэне ў Карнеліуса Гурміта). У 1919 годзе ён становіцца дзяржаўным саветнікам асветы, у 1940 — дзяржаўным саветнікам архітэктуры пры Дзяржаўнай архітэктурнай школе Берліна. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны займаўся выкладчыцкай дзейнасцю ва Усходняй і Заходняй Германіі. У 1952 годзе пасяліўся ў Леверкузене. З 1958 і практычна да самай смерці Ф.Блейль жыве ў швейцарскім Лугана.
Фонд імя І. Любачкі
Фонд імя Івана Любачкі (Ivan S. Lubachko Fund) — грамадская навукова-культурная арганізацыя беларускай эміграцыі ў ЗША.
Гісторыя
Заснаваны ў 1983 г. як стыпендыяльны фонд падтрымання студэнцкіх доследаў у галіне беларусазнаўства. Выкладчык Мюрэйскага ўніверсітэта Іван Любачка зрабіў ахвяраванне з асабістых сродкаў (каля 65 000 долараў) на стварэнне фонда, якое стала асновай яго. Распараднiкам Фонду выступіла Аб’яднанне беларуска-амерыканскай моладзі.
Кандыдаты на атрыманне стыпендый або грантаў, прапанаваных Фондам, павінны мець беларускае паходжанне і валодаць элементарнымі ведамі па беларускай мове, гісторыі, геаграфіі і літаратуры, а таксама прадставіць дакументы, якія пацвярджаюць поспехі ў вучобе. Дадатковымі крытэрыямі з’яўляюцца апублікаваныя артыкулы, сяброўства ў беларускіх арганізацыях, характарыстыкі ад паважаных сяброў беларускай супольнасці.
Судовы веснік
Судовы веснік — часопіс, які выдаецца Вярхоўным Судом Рэспублікі Беларусь. Пачаў выдавацца пасля стварэння судовай улады Беларусі. Першы часопіс быў выдадзены ў студзені 1992 года. Выходзіць адзін раз у тры месяцы. Мова выдання руская, але рэдка бываюць допісы на беларускае мове. Галоўны рэдактар — Вольга Уладзіміраўна Кісялёва. Раней была Наталля Святаславаўна Радкоўская.
Управа выдання — 220020 Беларусь, Мінск, вул. Арлоўская, д. 76.
Часопіс мае пасведчанне № 1048 ад 15.01.2010 года, якое было выдадзенае Міністэрствам інфармацыі Рэспублікі Беларусь.
Наклад часопісу прыблізна 2000 асобнікаў.
Змест
У часопісе публікуюцца :
Рашэннем калегіі Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь часопіс уключаны ў Пералік навуковых выданняў Рэспублікі Беларусь для апублікавання вынікаў дысертацыйных даследаванняў па юрыдычных навуках.
Ніуэ (мова)
Ніу́э (саманазва ko e vagahau Niuē) — палінезійская мова, родная мова народа ніуэ. Афіцыйная мова Ніуэ. Большасць носьбітаў жыве ў Новай Зеландыі.
Гісторыя
Да прыбыцця еўрапейцаў ніуэ падзяляліся на 2 групы моту і тафіці, якія размаўлялі на асобных дыялектах, што адрозніваліся пераважна лексічна. У XIX ст. пасля прыняцця хрысціянства ўзнікла пісьмовая мова. Паколькі місіянеры прыбывалі з Самоа, то яна ўвабрала многія рысы самаанскай мовы.
У 1927 - 1974 гг. выкладанне ў школах Ніуэ вялося на англійскай мове, што спрыяла скарачэнню носьбітаў роднай мовы ніуэ.
Пасля абвяшчэння самакіравання ў 1974 г. мова ніуэ набыла афіцыйны статус.
Беларусь на конкурсе песні Еўрабачанне
Беларусь удзельнічала ў конкурсе песні «Еўрабачанне» з 2004 па 2019 год. Дэбют краіны на конкурсе быў няўдалым, дуэт «Аляксандра і Канстанцін» заняў толькі 19 месца ў паўфінале, што не дазволіла яму працягнуць удзел.
Удзел Беларусі на «Еўрабачанні» нельга назваць паспяховым, за 16 гадоў удзелу краіна змагла прайсці ў фінал толькі 6 разоў: у 2007, 2010, 2013, 2014, 2017 і 2019 гадах. Пры гэтым у топ-10 у фінале краіна патрапіла толькі аднойчы, у 2007 годзе. Тады краіну прадстаўляў Дзмітрый Калдун з песняй «Work your magic». Яму ўдалося выйсці ў фінал і заваяваць 6-е месца. Гэты вынік стаў найлепшым за ўсю гісторыю ўдзелу ў конкурсе.
У сакавіку 2021 краіна была дыскваліфікавана з конкурса з-за таго, што песня абраных прадстаўнікоў, гурта «Я научу тебя» мела палітычны падтэкст. Такім чынам краіна ўпершыню за 17 гадоў удзелу ў конкурсе (з улікам адмененага конкурса 2020 года), яго прапусціла.
28 мая 2021 года Еўрапейскі вяшчальны саюз аб’явіў аб пазбаўленні членства Белтэлерадыёкампаніі ў арганізацыі з-за пытанняў парушэння правоў чалавека ў краіне на фоне бягучага пераследу апазіцыі.
За 16 гадоў удзелу, Беларусь атрымала ў фіналах 368 балаў, а ў паўфіналах — 1025 балаў.
2000-я
Першымі прадстаўнікамі краіны стаў дуэт «Аляксандра і Канстанцін», які выканаў на конкурсе песню «My Galileo». У тым годзе краіна атрымала 10 балаў і заняла 19 месца ў паўфінале.
На наступны раз Беларусь на конкурсе прадстаўляла Анжаліка Агурбаш. На падрыхтоўку нумара было выдаткавана каля 5 мільёнаў долараў, асноўным спонсарам спявачкі з’яўляўся яе муж — бізнесмен Мікалай Агурбаш. Нягледзячы на высокія шанцы выхаду ў фінал, якія давалі Беларусі букмекерскія фірмы, краіна заняла толькі 13 месца ў паўфінале.
У 2006 годзе на «Еўрабачанне» ў Афіны паехала Паліна Смолава. Яе выступ у паўфінале конкурса стаў найгоршым вынікам для краіны за ўсю гісторыю ўдзелаў. У той год Беларусь заняла толькі 22 месца сярод 23 удзельнікаў паўфінала.
Найлепшы вынік краіна дасягнула ў 2007 годзе, калі на «Еўрабачанне» паехаў пераможца Фабрыкі зорак 5 Калдун. Кіраўнікамі дэлегацыі з’яўляліся Аляксандр Ціхановіч і Філіп Кіркораў. Песня расійска-армянскага кампазітара Карэна Кавалярана «Work your magic» (Твары свой цуд) заняла 6 месца, набраўшы 145 балаў.
На наступны год конкурс адбываўся ў сталіцы Сербіі — Бялградзе. На «Еўрабачанне» паехаў пераможца конкурса «Новая волна» Руслан Аляхно. Песня «Hasta la vista» набрала 27 балаў і заняла толькі 17 месца. Нягледзячы на гэта, відэакліп на песню атрымаў узнагароду як найлепшы відэакліп-удзельнік конкурса.
Беларусь на «Еўрабачанні 2009» прадстаўляў пераможца Славянскага базару 2004 года Пётр Ялфімаў. Рок-кампазіцыя «Eyes, that never lie» набрала 25 балаў і заняла 13 месца.
2010-я
У 2010 годзе конкурс прымала ў сябе сталіца Нарвегіі — Осла. На гэты раз Беларусь упершыню прадстаўляла група. Яна складалася з удзельнікаў музыкальнага праекта тэлеканала АНТ. Песня «Butterflies» расійскага кампазітара Максіма Фадзеева выйшла ў фінал, дзе заняла перадапошняе 24 месца.
У 2013 годзе Беларусь стала першай краінай, што абрала свайго прадстаўніка на конкурс «Еўрабачанне 2013» у шведскі горад Мальмё. У выніку галасавання журы і тэлегледачоў (50/50) прадстаўніцай Беларусі была абрана Алена Ланская з песняй «Rhythm of love», якую пасля змяніла на «Solayoh». Спявачка прайшла ў фінал, дзе заняла 16 месца.
На нацыянальным адборы, які прайшоў 10 студзеня 2014 года, перамогу атрымаў спявак TEO з песняй «Cheesecake». 8 мая ён выступіў у другім паўфінале конкурса «Еўрабачанне», і змог прайсці ў фінал (гэта быў першы раз, калі краіна прайшла ў фінал 2 гады запар). У фінале конкурса, які прайшоў 10 мая, ТЕО набраў 43 балы і заняў 16 месца.
Прадстаўніком на конкурсе ў 2016 годзе быў абраны IVAN. Яго прадзюсарам быў Віктар Дробыш, які да гэтага, у 2012 годзе, прадзюсіраваў прадстаўнікоў Расіі, фальклорны калектыў Буранаўскія бабулі, якія занялі 2-е месца. Аднак гэта не дапамагло прадстаўніку Беларусі. Песня «Help You Fly», якую выконваў артыст, у фінал конкурса не трапіла, спыніўшыся на 12 месцы ў паўфінале.
На Еўрабачанне 2017 у Кіеў упершыню паехаў гурт з песняй на беларускай мове. Песня «Гісторыя майго жыцця» у выкананні гурта NAVIBAND прагучала 11 мая ў другім паўфінале конкурса. Артыстам удалося прайсці ў фінал і 13 мая яны выступілі паўторна, заняўшы 17 месца.
На конкурс 2018 года ад Беларусі быў абраны вядомы ўкраінскі спявак Alekseev. З песняй «Forever» ён выступіў у першым паўфінале, дзе заняў 16 месца, што не дазволіла яму выйсці ў фінал.
У 2019 годзе краіну прадставіла маладая спявачка ZENA з песняй «Like It». Яна выступіла ў першым паўфінале і змагла прайсці ў фінал, заняўшы 10 месца. У фінале ZENA заняла 25 месца, аднак пазней адбыўся пералік вынікаў і выявілася, што спявачка на самай справе была на 24 месцы.
2020-я
У нацыянальным адборы на «Еўрабачанне 2020» перамог гурт VAL, ён і павінен быў прадстаўляць краіну на конкурсе з беларускамоўнай песняй «Да відна». Аднак пазней «Еўрабачанне 2020» было адменена з-за пандэміі COVID-19.
Першапачаткова Беларусь планавала прыняць удзел у конкурсе 2021 года і павінна была выступаць у першай палове першага паўфіналу. 9 сакавіка 2021 года праз унутраны адбор БТРК абрала ўдзельніка, ім аказаўся гурт з рускамоўнай песняй «Я научу тебя». Аднак 11 сакавіка заяўка была адхілена, паколькі EBU вырашыў, што песня парушае правілы конкурсу. Беларускаму вяшчальніку было прапанавана прадставіць альбо новую версію песні, альбо цалкам новую песню, якая будзе адпавядаць правілам, у адваротным выпадку краіне пагражала дыскваліфікацыя. 26 сакавіка Белтэлерадыёкампанія прапанавала новую песню, якая называецца «Песня про зайцев», яе таксама спявае гурт «Галасы ЗМеста». Аднак гэтая песня таксама была адхілена, па тых жа прычынах, што і папярэдняя заяўка, а Беларусь была дыскваліфікаваная з конкурсу 2021 года.
28 мая 2021 года, праз шэсць дзён пасля фіналу 2021 года, ЕВС прыпыніў членства БТРК у арганізацыі. Вяшчальнік атрымаў два тыдні (да 11 чэрвеня), каб даць адказ, перш чым прыпыненне ўступіць у сілу, але Белтэлерадыёкампанія не дала на гэта ніякага адказу. 1 ліпеня вяшчальнік быў выключаны з ЕВС, і такім чынам страціў правы на трансляцыю і ўдзел у конкурсах, якія арганізуюцца Еўрапейскім вяшчальным саюзам. Пазней было абвешчана, што выключэнне будзе доўжыцца тры гады, аднак па заканчэнні гэтага тэрміну БТРК прыйдзецца паўторна падаваць заяўку на членства.
Гісторыя галасавання
Станам на год гісторыя галасавання Беларусі выглядае наступным чынам:
Сафіеўка (Акмолінская вобласць)
Сафіеўка — сяло ў Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Сафіеўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 63 км на паўночны ўсход ад цэнтра сяла Акмол. Код КАТА — 116671100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1416 чалавек (699 мужчын і 717 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2013 чалавекі (1021 мужчына і 992 жанчыны).
Бад-Ібург
Бад-Ібург (Bad Iburg) — горад у Германіі, ганзейскі горад, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Оснабрук. Насельніцтва складае 11 560 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 36,44 км². Афіцыйны код - 03 4 59 004. Горад падпадзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Дзеразападобныя
Дзеразападобныя (Lycopodiophyta) — аддзел вышэйшых споравых раслін.
Прадстаўлены як раўнаспоравымі, так і разнаспоравымі мікрафільнымі раслінамі. Гэта характэрныя прыкметы аддзела.
Апісанне
Найбольш прымітыўная і старажытная з вышэйшых раслін сістэматычная група. У цяперашні час гэты аддзел прадстаўлены невялікай колькасцю родаў і відаў.
Сучасныя дзеразападобныя — раўна- (дзярэзы і інш.) і разнаспоравыя (селягінелы, палушніхі) шматгадовазялёныя травяністыя расліны, рэдка паўкусты (сярод выкапнёвых былі і дрэвы — лепідадэндраны і сігілярыі).
Развіццё з чаргаваннем пакаленняў — спарафіту (бясполае) і гаметафіту (палавое). Абодва пакаленні фізіялагічна незалежныя і жывуць самастойна.
Спарафіт мае карані (выключна прыдаткавыя, адыходзяць ад сцябла), сцяблы (найчасцей дыхатамічна разгалінаваныя) і лісце (філоіды), якое ўзнікла ў працэсе эвалюцыі з вырастаў (энацыяў) сцябла. Лісце вузкае, дробнае, простае, сядзячае, чаргаванае або супраціўнае, размешчанае па спіралі, зрэдку сабранае ў кальчакі, у некаторых відаў (род палушнік) ёсць прыдатак ліста — язычок, або лігула.
Для сцёблаў дзеразы характэрна верхавінкавае галінаванне. У сцябле і лістах, акрамя покрыўнай, механічнай і асноўнай тканак, ёсць добра развітая праводзячая тканка. Яна прадстаўлена тыповай флаэмай і ксілемай, якая складаецца з трахеід.
Гаметафіты раўнаспоравых сучасных дзеразападобных бесхлаоафільныя маюць памер ад 2 да 20 мм, у многіх відаў гаметафіты падземныя, масіўныя, клубнепадобныя. Гаметафіты разнаспоравых дзеразападобных моцна рэдукаваныя, недаўгавечныя.
Пашырэнне
Вядомыя з сілуру, як дробныя травяністыя, так і дрэвападобныя формы. Вышэйшага развіцця дасягнулі ў карбоне.
Пашыраны па ўсім зямным шары, асабліва ў трапічных і субтрапічных лясах. На Беларусі 7 відаў з родаў, дзераза, дзярэзка, дыфазіястр і палушнік. Растуць у яловых, хваёвых, радзей у мяшаных і лісцевых лясах, на балотах, у азёрах.
Асаблівасці біялогіі
Размнажаюцца спорамі. Са споры развіваецца гаметафіт (зарастак) — падземны або надземны, зялёны або бясколерны сапратрофны, утвараюцца мужчынскія і жаночыя гаметангіі — антэрыдый і архегоній. Потым адбываецца палавы працэс, у выніку якога фарміруецца спарафіт.
Гаметафіты раўнаспоравых сучасных дзеразападобных вядуць мікатрофны спосаб жыцця. Паспяваюць на працягу 1-15 гадоў. Гаметафіты разнаспоравых дзеразападобных аднаполыя, развіваюцца на працягу некалькіх тыдняў за кошт спажыўных рэчываў, якія ўтрымліваюцца ў споры. Жаночы гаметафіт утвараецца пры прарастанні мегаспоры, разрывае яе абалонку, выпукваецца вонкі, клеткі яго зелянеюць, утвараюцца рызоіды. На ім развіваецца некалькі архегоніяў з яйцаклеткамі. Мікраспора пры прарастанні ўтварае моцна рэдукаваны мужчынскі гаметафіт з антэрыдыем. У антэрыдыю фарміруюцца двухжгуцікавыя сперматазоіды. Апладненне адбываецца ў кропельна-вадкім асяроддзі.
Выкарыстанне
Лекавыя, фарбавальныя (даюць жоўтую і зялёную фарбы) і дэкаратыўныя расліны.
Некаторыя віды ядавітыя.
Парасон
Парасон (ад parasol  — літаральна «Заслона ад сонца») — прылада, прызначаная для абароны чалавека ад дажджу або ад сонечных прамянёў.
Парасон складаецца звычайна з сінтэтычнага воданепранікальнага матэрыялу (нейлон, поліамід), нацягнутага на каркас з металічных дроту, які ўмацоўваецца на стрыжні (ручка парасона), прызначаным для ўтрымання парасона над галавой. Для зручнасці ручка парасона загнутая на канцы ў выглядзе крука або мае на канцы булавешку, якая можа мець розныя формы.
Ушак
Ушак (Uşak) — горад у Эгейскім рэгіёне Турцыі, за 210 км ад Ізміра. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Ушак.
Прамысловы цэнтр краіны са старымі індустрыяльнымі традыцыямі: першая ў краіне гарадская электрычная сетка, першае калектыўнае працоўнае пагадненне ў Асманскай імперыі, першая фабрыка ў рэспубліканскай Турцыі і г.д.
Адзін з цэнтраў асманскай паэзіі (Uşşak азначае менестрэль).
Аляксей Аляксеевіч Шукшын
Аляксей Аляксеевіч Шукшын (, Мінск —, Беларусь ) — беларускі баскетбаліст, трэнер. Першым сярод беларусаў стаў майстрам спорту міжнароднага класу (1973) і выйграў юніёрскае першынство Еўропы ў складзе зборнай СССР (1968). Заслужаны трэнер БССР (1985).
Кар’ера баскетбаліста
Нарадзіўся і вырас у Мінску ў раёне трактарнага завода. Выхаванец мінскага СК «Трактар». Першы трэнер — Яўген Барысавіч Кацман.
Быў асноўным цэнтравым гульцом у мінскім РТІ (1967—1981, з перапынкамі). Таксама выступаў за маскоўскі ЦСКА (1973), гомельскі «Сож» (1978/79), ташкенцкі «Універсітэт» (1979/80).
У 1965—1968 гадах прыцягваўся ў юніёрскую (U-18) зборную СССР, стаў чэмпіёнам Еўропы сярод юніёраў (1968). У 1973 годзе стаў уладальнікам Кубка СССР у складзе ЦСКА і пераможцам Сусветнага фестываля баскетбола ў Перу ў складзе мужчынскай зборнай СССР.
Кар’ера трэнера
Быў галоўным трэнерам мінскага РТІ (1981—1987). Пад яго кіраўніцтвам каманда займала пятае (1982/83) і шостае (1984/85) месца ў чэмпіянаце СССР.
З 1985 па 1986 год працаваў другім трэнерам мужчынскай зборнай СССР — чэмпіёна Еўропы-1985, пераможца Сусветнай Універсіяды-1985 і сярэбранага прызёра чэмпіянату свету-1986.
У 1988—1990 гадах быў галоўным трэнерам балгарскага клуба «Славія» (Сафія), дзе пад яго кіраўніцтвам выступалі беларускія баскетбалісты Аляксандр Папкоў і Аляксандр Сатыраў.
Гельдэрн
Гельдэрн (Geldern) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Клевэ. Насельніцтва складае 33,7 тыс. чалавек (2009); у 2000 г. - 32,9 тысяч. Займае плошчу 96,91 км². Афіцыйны код —  05 1 54 012.
Горад падраздзяляецца на 8 гарадскіх раёнаў.
Гімн Ніуэ
Ko e Iki he Lagi (Пан на нябёсах) — гімн Ніуэ. Ва ўрачыстых цырымоніях выконваецца разам з гімнам Новай Зеландыі і "God Save the Queen".
Тэкст
Тэкст на мове ніуэ:
Ki Niue nei, ki Niue nei Ki Niue nei, ki Niue nei Ki Niue nei, ki Niue nei Ki Niue nei
Kua pule okooko ki Niue nei Kua pule ki Niue nei
Слабадскі сельсавет (Шаркаўшчынскі раён)
Слабадскі́ сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Слабада.
Праскоўя Васільеўна Балюнова
Праскоўя Васільеўна Балюнова (, в. Крупец, Добрушскі раён — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
У 1943—1971 гадах даярка калгаса «Беларусь» Добрушскага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі па павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак мяса-малочнай прадукцыі.
Лісабон (акруга)
Акруга Лісабон (Distrito de Lisboa) — акруга ў заходняй Партугаліі. Акруга складаецца з 16 муніцыпалітэтаў. Размеркаваны паміж 3 статыстычнымі рэгіёнамі: рэгіён Алентэжу, Лісабонскі рэгіён, Цэнтральны рэгіён. Размеркаваны паміж 3 статыстычнымі субрэгіёнымі: Вялікі Лісабон, Лезірыя-ду-Тэжу, Уэшты. У склад акругі ўваходзіць таксама гарадская агламерацыя Вялікі Лісабон. Раней уваходзіў у склад правінцыі Эштрэмадура і Рыбатэжу. Тэрыторыя — 3.015,24 км². Насельніцтва — 2 250 533 чалавека (2011). Шчыльнасць насельніцтва — 746,39 чал./км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Лісабон. Рэгіён мяжуе на поўначы з акругай Лейрыя, на ўсходзе — з акругай Сантарэн, на поўдні — з акругай Сетубал, на захадзе — Атлантычны акіян.
NGC 2846
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Андрэй Мікалаевіч Латушкін
Андрэй Мікалаевіч Латушкін (нар., в. Піямонт, Талачынскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі гісторык, архівіст, паэт, музыкант. Спецыяліст па архіўнай спадчыне Вялікага Княства Літоўскага. Кандыдат гістарычных навук (2007), дацэнт (2014).
Біяграфія
Нарадзіўся 8 жніўня 1979 года ў вёсцы Піямонт Талачынскага раёна.
Скончыў у 2001 годзе гістарычны факультэт БДУ па спецыяльнасці «гісторыка-архівазнаўства», у 2005 годзе — аспірантуру БДУ. У 2007 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Нясвіжскі архіў князёў Радзівілаў у канцы XVIII — першай палове XX стагоддзя».
У 2000—2005 гадах працаваў у аддзеле аўтаматызаваных архіўных тэхналогій і аддзеле старажытных актаў Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі. З 2005 года выкладчык, а пасля дацэнт кафедры крыніцазнаўства гістфака БДУ.
У 2004—2005 і 2013—2014 гадах стажыраваўся ў Інстытуце гісторыі Варшаўскага ўніверсітэта.
Паэт, кампазітар, выканаўца (фольк-спевы). Удзельнік руху гістарычнай рэканструкцыі рыцарскай эпохі.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: крыніцазнаўства гісторыі Беларусі XIII—XVIII стагоддзяў; кірылічная, лацінская (польская) палеаграфія; гісторыя і арганізацыя архіўнай справы; фамільныя архівы Беларусі; тэарэтычныя аспекты архівазнаўства; пошук і рэстытуцыя страчанай дакументальнай спадчыны Беларусі; навуковая публікацыя гістарычных крыніц XVI—XVIII стагоддзяў; генеалогія Беларусі.
Знаўца архіва і бібліятэчных збораў Нясвіжскай ардынацыі князёў Радзівілаў, які на аснове вынікаў яго даследавання ўнесены (2009) у Міжнародны рэестр Праграмы ЮНЕСКА «Памяць свету».
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Дэпартамента па архівах і справаводстве Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь (2019).
Валянціна Савічна Бурлака
Валянціна Савічна Бурлака (нар., с. , Багадухіўскі раён, Харкаўская вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1950 годзе Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі Каракіс, Тарубараў). У тым жа годзе па накіраванні прыбыла ў Гомель, дзе з 1950 па 1980 працавала спачатку архітэктарам, а потым старэйшым архітэктарам і кіраўніком групы ў інстытуце «Гомельграмадзянпраект».
Член Саюза архітэктараў БССР з 1957 года. Член КПСС з 1962 года.
Пражывала ў Гомелі.
Творчасць
Асноўныя працы ў Гомелі: гасцініца «Сож» на 200 месцаў на рагу вул. Савецкай і Сялянскай (1956—1957); планіроўка і забудова вул. Перамогі (1954, у сааўтарстве з І. Ф. Бурлакам) , будынак Камунбанка па вул. Камунараў, 5 (надбудова 3-га паверха і прыбудова ; 1955) ; 46-кватэрныя дамы на рагу вуліц Кірава і Перамогі (1957—1958); адміністрацыйны будынак па вул. Сялянская; абласная бібліятэка імя У. І. Леніна на плошчы Перамогі; паліклініка № 8 па вул. Арцёма; Будынак «Гомельграмадзянпраект» на рагу вул. Першамайская і Савецкая , вытворчы будынак «Гомельграмадзянпраекта» (1961, з Ш. І. Хінчыным), навучальны (1961, з Ш. І. Хінчыным), спартыўны з басейнам (1969, з Ш. І. Хінчыным), навучальна-лабараторны (рог праспекта Перамогі і вуліцы Кірава ; 1970—1979) карпусы Беларускага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту ў Гомелі.
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Іванам Фёдаравічам Бурлакам. Мела дачку Алену (у замужжы Жукава).
Узнагароды
Узнагароджана медалямі «За доблесную працу» (1970), «Ветэран працы» (1979); Ганаровымі граматамі і Падзякамі.
Усевалад Віталевіч Вішнеўскі
Усевалад Віталевіч Вішнеўскі (8 [21] снежня 1900,, Расійская імперыя — , , СССР) — савецкі пісьменнік, кінасцэнарыст і драматург, журналіст, ваенны карэспандэнт. Лаўрэат Сталінскай прэміі (1949).
Біяграфія
Удзельнік 2-га Папанінскогоага дэсанту 9 лістапада 1920 года ў Крыме пад Капсіхорай ў дапамогу Крымскай паўстанцкай арміі А. В. Макравусава. Сябар і паплечнік І. Д. Папанава.
Затым працаваў палітпрацаўніком на Чарнаморскім і Балтыйскім флатах. Працаваў рэдактарам часопіса «Краснофлотец».
У 1920-я гады працаваў у Ваенна-марской акадэміі, займаўся рэферыраваннем і экспертнай ацэнкай замежнай тэхнічнай літаратуры па флоту і сумежных галінах. Пачаў публікавацца з 1920 года.
Удзельнік антыфашысцкага кангрэса пісьменнікаў у Іспаніі ў ліпені 1937 года. Браў актыўны ўдзел у разгроме групоўкі Авербаха — Кіршона. Член ВКП (б) з 1937 года. Капітан 1-га рангу. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гадоў і Вялікай Айчыннай вайны, карэспандэнт газеты «Правда».
Lonomia electra
Lonomia electra — від молей з сямейства.
Апісанне
Вусені чорныя з белай плямай на спіне і пакрытыя пякучымі шыпамі, яны звычайна збіраюцца ў групы па некалькі дзесяткаў на верхавіне адной расліны. Дарослыя асобіны маюць начны спосаб жыцця; цьмяна-жоўтага, светла-карычневага або чырвонага колеру, з дзвюма белымі кропкамі на пярэдніх крылах, гарызантальнай чорнай лініяй на абедзвюх парах крылаў і шараватай плямістасцю ўздоўж абедзвюх пар крылаў; размах крылаў каля 8-9 см.
Арэал
Насяляе ад цэнтральнай Мексікі да поўначы Панамы, ва ўмераных лясах не вышэй за 1800 м над узроўнем мора.
Апалонаўка (Акмолінская вобласць)
Апалонаўка — сяло ў Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сафіеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 116671105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 7 чалавек (3 мужчыны і 4 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 24 чалавекі (12 мужчын і 12 жанчын).
Рэтравірусы
Рэтраві́русы (retro — наадварот, virus — хворатворная слізь, атрута) — сямейства вірусаў, якія маюць у сваім геноме РНК замест ДНК. Рэтравірусы меюць такую назву, бо ў адрозненне ад усіх клетак ператвараюць РНК у ДНК, але ніколі наадварот. У рэтравірусаў ёсць два ланцугі РНК, якія яны канвертуюць у двухланцужковую ДНК. Затым яны пераносяць гэтую двухланцужковую ДНК у клеткавае ядро ​​і ўкараняюць яе ў геном з дапамогай фермента інтэгразы. Такім чынам, геном рэтравіруса становіцца часткай геному гаспадара і клетка ніколі ўжо не зможа ад яго пазбавіцца. Адзіны спосаб пазбавіцца ад рэтравіруса — забіць клетку.
Рэтравірусы здольныя пераскокваць з віда на від. Гэта і з’яўляецца іх адметнай рысай. На працягу 450 мільёнаў гадоў эвалюцыі рэтравірусы пераскоквалі з аднаго віду на іншы, што прывяло да «эфекту Чорнай Каралевы». Калі вірус патагенны, ён інфікуе від і аказвае на яго ціск адбору. Многія з гэтага віду будуць забітыя вірусам. Гэта прывядзе да ціску адбору, мэта якога — стаць неадчувальным да гэтай інфекцыі ці віруса.
Нягледзячы на ​​тое, што рэтравірусы маюць розныя падсямействы, яны маюць тры асноўных рода:
Наваградскі конны эскадрон
Назва
Працяглы час у літаратуры 68-ы беларускі шума-батальён фігураваў пад назвай «Наваградскі (беларускі) эскадрон» або «Наваградскі конны эскадрон», які разглядаўся як цалкам самастойная адзінка ў адрозненне ад іншых беларускіх вайсковых фармаванняў у гады Другой сусветнай вайны. Пасля канчатковага фармавання батальён атрымаў парадкавы нумар 68 і назву «Weissruthenische Schutzmannschafts Bataillon F/68». Акрамя афіцыйнай назвы ў крыніцах батальён часамі фігуруе пад наступнымі нямецкімі назвамі:
Перадумовы і пачатак стварэння
У канцы 1943 г. нямецкія акупацыйныя ўлады вырашылі арганізаваць з беларусаў чарговае добраахвотніцкае падраздзяленне. Ініцыятарам утварэння новага добраахвотніцкага аддзелу быў нямецкі камісар Наваградскага павета Вільгельм Траўб, які станоўча адносіўся да беларускіх калабарацыйных ініцыятыў. У кастрычніку 1943 г. Траўб запрасіў да сябе Барыса Рагулю, які ў той час быў настаўнікам нямецкай мовы і вайсковай падрыхтоўкі Навагрудскай настаўніцкай семінарыі і добра сябе зарэкамендаваў перад немцамі, бо тыя ня ведалі, што ён належаў да нелегальнай Беларускай незалежніцкай партыі. На сустрэчы камісар запрапанаваў Рагуле стварыць і ачоліць эскадрон, а таксама паабяцаў, што будзе асабіста вырашаць усе неабходныя фармальнасці. Рагуля абмеркаваў гэтую прапанову з беларускім актывам, а на наступны дзень сустрэўся з Вільгельмам Траўбам і даў сваю згоду на фармаванне эскадрону на наступных варунках: Траўб пагадзіўся на гэтыя ўмовы, якія былі выкліканы адмоўным досведам супрацы з немцамі ў мінулым, і ўжо ў лістападзе 1943 г. за Рагулем быў прысланы самалёт каб сустрэцца асабіста з гаўляйтарам фон Готтбергам, які таксама пагадзіўся на ўсе ўмовы.
У лістападзе 1943 г. амуніцыя, зброя і абмундзіраванне былі дастаўлены немцамі з Мінска да Навагрудку. Фармаванне эскадрону пачалося ў снежні таго самага года, да асабовага складу эскадрону ўвайшлі ў асноўным вучні настаўніцкай семінарыі, а камандзірам, як і абяцалась, стаў капітан Барыс Рагуля. Эскадрон меў сваё прывітанне і стандартную нямецкую ўніформу, на пятліцах якой быў нашыты беларускі бел-чырвона-белы сцяг. Меў эскадрон і свой афіцыйны штандар — палотнішча з вышытымі на ім Пагоняй і гербам Навагрудка. Усе байцы былі ўзброены штатнай стралковай зброяй (звычайна вінтоўкі і карабіны савецкага ўзору). У кожным узводзе мелася некалькі ручных і станковых савецкіх кулямётаў «Максім» и «Дзегцяроў», а на пачатку 1944 г. на ўзбраенне эскадрону паступілі лёгкія мінамёты і нават супрацьтанкавая артылерыя. Праз тыдзень пасля пачатку арганізацыі гэтай часткі яе наведаў генерал-маёр Гелер з інспекцыйным візітам з Мінска. Ён пабываў у казармах эскадрону, папрысутнічаў на вучэннях асабістага складу і застаўся вельмі задаволены вынікам, аднак вельмі здзівіўся, калі даведаўся, што з пачатку фармавання падраздзялення прайшоў усяго тыдзень, бо ў суседнім беларускім батальёне шуцманшафт не было такіх вынікаў.
Баявое выкарыстанне эскадрону
Фактычная арганізацыя эскадрону скончылася ў студзені 1944 г.: на той момант у складзе эскадрону было тры ўзвода, кожны з якіх налічваў каля 50 чалавек. Кавалерыйскай падрыхтоўкай Навагрудскага эскадрону займаўся прафесійны кавалерыст — лейтэнант Д., у мінулым камандзір беларускай паліцыі Карэліцкага раёна Навагрудскай акругі. 25 сакавіка 1944 г., у гадавіну абвяшчэння незалежнасці Беларусі і ва ўрачыстай абстаноўцы пры вялікай колькасці жыхароў гораду, жаўнеры прынялі прысягу на вернасць беларускаму народу. Фармальна гэта сведчыла аб сканчэнні падрыхтоўкі баяздольнасці аддзелу, але фактычна жаўнеры эскадрону амаль з самага пачатку яго стварэння ўдзельнічалі ў сутычках з савецкімі і польскімі партызанамі, а першыя чатыры месяцы 1944 года прайшлі ў пастаянных сутычках з савецкімі партызанамі. Звычайна баявое выкарыстанне эскадрону адбывалася наступным чынам: яго асобныя ўзводы і аддзяленні выязджалі ў бліжэйшыя вёскі, дзе і неслі дзяжурную службу па ахове мясцовага насельніцтва ад партызанскіх нападаў. З сакавіка па красавік 1944 г., калі ў Навагрудку праводзілася мабілізацыя да Беларускай краёвай абароны, эскадрон займаўся аховай прызыўных камісій і мабілізацыйных пунктаў, суправаджэннем мабілізаваных та інш.: гэта было абавязкам не менш важным і цяжкім, бо савецкія і польскія партызаны прыкладвалі значныя намаганні, каб сарваць мабілізацыю, таму капітан Рагуля нават быў прызначаны акруговым начальнікам Беларускай краёвай абароны. З забеспячэннем мабілізацыі звязаны і першы смяротны выпадак у эскадроне: у сярэдзіне сакавіка 1944 г. камандаванне даведалася, што партызаны перашкаджаюць працы прызыўной камісіі ў вёсцы Краснае (Карэліцкі раён) і туды былі высланы два аддзяленні пад кіраўніцтвам унтэр-афіцэра М. Адбыўся кароткі бой з партызанамі, пасля якога тыя адступілі назад у лес, аднак у ходзе гэтага бою камандзір беларускіх добраахвотнікаў быў смяротна паранены і памёр у Навагрудскім шпіталю праз некалькі дзён.
Звычайна аддзялення і ўзводы эскадрону выкарыстоўваліся самастойна або надаваліся больш буйным частках нямецкай паліцыі для правядзення сумесных акцый. Першае і апошняе выкарыстанне ўсяго Навагрудскага эскадрону разам адбылося з 28 красавіка па 1 мая 1944 года. Па плане камандзіра эскадрону яго рэйд павінен быў праходзіць па наступным маршруце: Навагрудак — Гарадзішча — Мір — Турэц — Карэлічы — Нягневичи — Навагрудак. Ён меў наступныя мэты: Першыя два дні рэйду партызаны не чапалі эскадрон, аднак ужо 29 красавіка 1944 г. прыйшлося ўступіць з імі ў бой. Да прыбыцця самога эскадрону, у ноч з 26 на 27 красавіка, партызаны напалі на гарадскія казармы, у якіх знаходзіліся мабілізаваныя ў Беларускую краявую абарону: моладзь была або распушчаная па дамах, або сышла ў лес, а падчас бою быў забіты адзін з унтэр-афіцэраў эскадрону, які забяспечваў тут ахову прызыўной камісіі. Капітан Рагуля вырашыў адпомсціць партызанам і напасьці на іх штаб у вёсцы Забалоцце. Для сумеснай акцыі супраць партызан Рагуля разлічваў прыцягнуць конны ўзвод мясцовай паліцыі, які, паводле яго задумак, павінен быў прывабіць камуністаў пад кулямёты эскадрону. Разам ў гэтай акцыі павінна было прыняць удзел каля 150 беларускіх добраахвотнікаў, якія не ведалі, што супраць іх партызаны выставяць каля 1500 чалавек. Рагуле ўдалося навязаць партызанам сваю тактыку, бой працягваўся амаль увесь дзень, але эскадрон не змог знішчыць штаб партызан. Нягледзячы на колькасную перавагу, камуністы не змаглі знішчыць эскадрон, за якім засталося поле бою: было толькі 3 параненых і 4 трапіўшых у палон, а страты партызан склалі 65 забітых і столькі ж параненых.
У сакавіку 1944 года адзін з такіх атрадаў польскай Арміі Краёвай, войскі якой базаваліся ў суседняй Лідскай акрузе, але часам здзяйснялі акцыі і супраць Навагрудскай акругі, перайшоў Нёман і заняў шкляны завод у вёсцы Бярозаўка. Рагуля амаль адразу пасля атрымання вестак аб польскім нападзе сабраў камандзіраў узводаў эскадрону і паставіў перад імі задачу: выбіць атрад АК з Бярозаўкі, аднак найперш паспрабаваць прымусіць палякаў пайсці з сяла без бою. Рагуля падкрэсліў: «дазволіць палякам дзейнічаць на нашай тэрыторыі з’яўляецца недапушчальным». На гэты раз камандзір эскадрону не ўдзельнічаў у акцыі, а даручыў яе свайму намесніку старэйшаму лейтэнанту Уладзіміру Сіўко, у мінулым афіцэру Войска Польскага. Палякі атрымалі ўльтыматум, і на наступны дзень камандуючы імі маёр сустрэўся з Сіўко. Вынікам перамоваў стала тое, што польскі атрад апусціў вёску і сышоў за Нёман. Падчас размовы таксама абмяркоўвалася забойства беларускіх актывістаў, а польскі маёр паспрабаваў апраўдацца тым, што цяжка трымаць у падпарадкаванні партызан. У адказ на гэта старэйшы лейтэнант Сіўко сказаў, што калі ў Лідскай акрузе падобныя акцыі не спыняцца, то эскадрон пачне зваротны тэрор супраць палякаў у Навагрудку, і ў выніку польскі бок паслухаўся.
Канец існавання эскадрону
На пачатку мая 1944 г. Наваградскі конны эскадрон быў уключаны ў мясцовы батальён Беларускай краёвай абароны. За ўсю сваю гісторыю існавання эскадрону з яго не было ніводнага перабежчыка, нават калі партызаны спрабавалі дэмаралізаваць эскадрон магчымымі рэпрэсіямі супраць членаў сем’яў добраахвотнікаў, а на дадатак за ўсю гісторыю існавання гэтай частцы ў ёй не служыў ні адны немец. Пасля эвакуацыі немцаў з тэрыторыі Беларусі частка жаўнераў Навагрудскага коннага эскадрону разам з Барысам Рагулем трапіла беларускага дэсантнага батальёну «Дальвіц», які фармаваўся ва Усходняй Прусіі пад канец 1944 г. На базе часткі жаўнераў быў сфармаваны Конны эскадрон СС (SS-Reiter-Abteilung) ў Брыгадзе «Зіглінга».
2018 год у гісторыі кіно
2018 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
NGC 2847
NGC 2847 — частка галактыкі ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Коўра малая
Коўра малая або пага́нка малая (Tachybaptus ruficollis) — вадаплаўная птушка атрада паганкападобных. Самая малая з коўраў Палеаарктыкі. Народная назва нырчык.
Пашырэнне
Арэал разарваны: Еўропа акрамя поўначы, Паўднёвая, Цэнтральная і Усходняя Азія, астравы Малайскага архіпелага, а таксама Цэнтральная і Паўднёвая Афрыка. Насяляе невялікія па плошчы вадаёмы са стаячай вадой (часта сажалкі), парослыя над- і падводнай расліннасцю. Паўночныя папуляцыі пералётныя, на поўдні арэала — аселыя. На Беларусі нешматлікі гняздуючы пералётны і ў невялікай колькасці зімуючы від. Прылятае да крыгалому.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца пераважна воднымі насякомымі, апалонікамі, дробнымі ракападобнымі, малюскамі.
Гняздуецца парамі або невялікімі калоніямі. Гняздо плаваючае, сярод рэдкай расліннасці. Гэта вільготная куча з гніючых водных раслін (рагоз, асокі), часта з прымессю хвашчоў, па краях гнязда лісточкі раскі, дыяметр надводнай часткі каля 15 см.
Яйкі (5-7) з аднолькава вострымі канцамі, белыя, часта з жоўта-карычневым адценнем. Памеры: 37 х 25 мм. Наседжванне з першага адкладзенага яйца 18—20 сутак.
Падвіды
Падвіды:
Акрамя гэтага, вылучаецца яшчэ 6 падвідаў.
Гарсэт
Гарсэт (corset) — прадмет, галоўным чынам, жаночага адзення ў выглядзе шырокага пояса з ушытымі пругкімі пласцінкамі, туга ахоплівае ніжнюю частку грудной клеткі і жывот для надання постаці неабходнага віду (ганарлівая выправа, стройны стан) і мяккай падтрымкі грудзей. Звычайна з адной або некалькіх бакоў зроблена шнуроўка, нярэдка з іншага боку робяць зашпількі ці ўстаўляюць маланку.
Ужыванне
Найбольш часта гарсэт выкарыстоўваўся для стварэння жаданага сілуэту. Ён падкрэслівае складнасць постаці, памяншаючы талію і візуальна павялічваючы плечы, падтрымлівае грудзі, робячы яе больш пругкімі на выгляд, стварае патрэбную (або модную) выправу. Плечавыя рамяні на некаторых версіях гарсэтаў разгортвалі плечы падобна сучасным артапедычным реклінатарам для падтрымання ганарлівай паставы.
Звычайна гарсэт ахопліваў торс пачынаючыся або на ўзроўні падпах, ці непасрэдна пад грудзьмі і сканчаючыся над сцёгнамі, часам заходзячы на ​​іх і, у адмыслова рэдкіх выпадках, даходзячы да каленяў. Таксама быў вядомы больш кароткі від гарсэта, які ахоплівае толькі талію, пад назвай «waist cincher» (пасавая папруга). На некаторых гарсэтах мацаваліся падвязкі для панчох.
Нярэдка гарсэт падтрымліваў пышную сукенку, размяркоўваючы па ўсім целе вага крыналіна або турнюра.
Гарсэт падпірае грудзі знізу і тым самым з’яўляецца антыподам бюстгальтара, які пераносіць цяжар грудзей на плечы, падтрымліваючы іх пры дапамозе лямак.
Анатоль Дзмітрыевіч Харлап
Анатоль Дзмітрыевіч Харлап (нар. 1946, вёска Ваевічы Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі палітык і дыпламат.
З 24 мая 1996 года да 24 снежня 2003 года быў Міністрам прамысловасці Рэспублікі Беларусь.
19 лютага 2004 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Кітайскай Народнай Рэспубліцы, адстаўлены быў 13 красавіка 2006 года.
3 красавіка 2006 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Эмерых-на-Рэйне
Эмерых-на-Рэйне (Emmerich am Rhein, Emmerik) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Клевэ. Насельніцтва складае 29,8 тыс. чалавек (2009); у 2000 г. - 28,9 тысяч. Займае плошчу 80,11 км². Афіцыйны код —  05 1 54 008.
Горад падраздзяляецца на 8 гарадскіх раёнаў.
Радзюкоўскі сельсавет
Радзюко́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Радзюкі.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года як Дулінаўскі сельсавет у складзе Шаркаўшчынскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Слабадскога і Юзафоўскага сельсаветаў. Цэнтр — вёска Дуліна. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Мёрскага раёна. 12 лютага 1965 года сельсавет у складзе 19 населеных пунктаў (Беляі, Букі, Васюкі, Востраў, Граўжы, Дуліна, Жоўніца, Казякі, Казярыха, Качаны, Кісялёўка, Лабуці, Ліпнягі, Мішуты, Рабяртова, Радзюкі, Ружампаль, Скураты і Чуйкі) перададзены ў Глыбоцкага раёна, 10 населеных пунктаў сельсавета (Брыцікі, Варанчукі, Каралінова, Лугі, Ляднікі, Малонка Казлоўская, Малонка Мосарская, Палялейкі, Шоўдрыкі і Ясёва) перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Шаркаўшчынскага пассавета Мёрскага раёна. З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Шаркаўшчынскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дулінаўскага сельсавета 45 населеных пунктаў. 7 жніўня 1979 года ў склад Станіславоўскага сельсавета перададзены 11 населеных пунктаў (вёскі Васюкі, Лабуці, Мішуты, Чуйкі, хутары Александрова, Востраў, Лапушына, Мар’янова, Мачулішча, Погар-Луцк і Юзіха). 31 студзеня 1983 года ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Шаркаўшчынскага пассавета перададзены 11 населеных пунктаў (вёскі Ляднікі, Маркі, Палялейкі, Ульянава, хутары Брыцікі, Варанчукі, Каралінова, Малонка Казлоўская, Малонка Мосарская, Хвастова і Шоўдрыкі). 9 снежня 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Шкунціцкага сельсавета (16 населеных пунктаў: вёскі Александрова, Балбекі, Баўтрамеі, Бондары Старыя, Бондары Тулаўскія, Боўкалы, Заазерцы, Іванскія, Пашкі, Савіцкія, Шкунцікі, хутары Балаеўшчына, Бахіры, Казлоўшчына, Клёны і Тулава), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Радзюкі, сельсавет перайменаваны ў Радзюкоўскі. 10 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Валожынскага сельсавета (вёскі Загорнае і Юзафова). 26 студзеня 2022 года скасаваны хутар Кісялёўка.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (32 населеныя пункты) — 1623 чалавекі, з іх 86,5 % — беларусы, 3,0 % — рускія, 2,1 % — палякі.
Сан-Джавані ін Фонтэ
Сан Джавані ін Фонтэ (Chiesa di San Giovanni in Fonte — царква Яна Хрысціцеля ў купелі) — царква ў горадзе Верона (Італія). Пабудавана ў 1123 годзе ў якасці баптыстэрыя пры кафедральным саборы горада.
Царква мае тры нефы, цэнтральны завяршаецца апсідай, якая выходзіць у двор Біскупскага палаца. Нефы падзелены калонамі, увянчанымі капітэлямі ад больш ранняй пабудовы. Сцены царквы ўпрыгожваюць фрэскі і маляўнічыя палотны XIII—XV стагоддзяў працы Паола Фарынаці, Джавані Карота і Фальканета.
У цэнтральным нефе ўстаноўлена купель канца XII стагоддзя, выразаная з суцэльнага кавалка веронскага мармуру. Купель мае васьмігранную форму, кожная грань упрыгожана рэльефам на евангельскія сюжэты: ад Дабравешчання да Хрышчэння. Стварэнне рэльефаў прыпісваюць Брылота, аўтару акна-ружы «Кола фартуны» у базіліцы Сан Зено.
Фёдар Іванавіч Цютчаў
Фёдар Іванавіч Цютчаў (Фёдор Ива́нович Тю́тчев; (, Аўстуг, Бранскі павет, Арлоўская губерня —, Царскае Сяло) — рускі паэт, дыпламат, кансерватыўны публіцыст, член-карэспандэнт Пецярбургскай АН з 1857 г.
Біяграфія
Жыў у Мюнхене, Турыне, Парыжы, быў знаёмы з Г. Гейнэ і Ф. В. Шэлінгам. Удзелу ў літаратурным жыцці не браў і ніколі сам сябе не зваў літаратарам. Захавалася каля 400 ягоных вершаў, некаторыя радкі з якіх вельмі часта цытуюцца ў Расіі.