cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ірына Андрэеўна Верашчук
Біяграфія
З чэрвеня па кастрычнік 2010 года была намеснікам старшыні Жолкаўскай РГА па гуманітарных пытаннях і знешняй палітыцы. У тым жа годзе на грамадскіх пачатках працавала дырэктарам «Агенцтва рэгіянальнага развіцця „Жолкаўшчына — еўрапейскі дом“».
30 кастрычніка 2010 года абраная гарадскім кіраўніком Равы-Рускай. Па выніках мясцовых выбараў 2010 года Ірына Верашчук стала самай маладой жанчынай-кіраўніком горада ва Украіне. 9 лістапада таго ж года прыступіла да выканання абавязкаў гарадскога кіраўніка. На пасадзе гарадскога кіраўніка Равы-Рускай Ірына Верашчук неаднаразова заяўляла аб неабходнасці дэцэнтралізацыі ўлады, правядзення адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы ва Украіне, перадачы падаткаў мясцовым суполкам. У прыватнасці, мясцовае самакіраванне ва Украіне ў тым стане, у якім яно знаходзілася, называла «мясцовым самавыратаваннем». Таксама выступала за наданне памежным населеным пунктам права збіраць у мясцовыя бюджэты збор за праходжанне аўтамабіляў, якія перасякаюць мяжу. Як мэр памежнага гарадка ажыццяўляла актыўнае міжнароднае супрацоўніцтва, у прыватнасці, з польскім горадам Томашаў-Любэльскі, гмінай Любыча-Крулеўскай, гмінай Тэлятын. Разам з войтам гміны Любыча-Крулеўская ў лістападзе 2013 года ініцыявала стварэнне пешаходна-веласіпеднага пераходу ў пункце пропуску «Рава-Руская — Грабеннае». За час яе знаходжання на пасадзе ў Раве-Рускай упершыню рэалізаваны шэраг праектаў з прыцягненнем сродкаў Еўрапейскага Саюза, у прыватнасці, з забеспячэннем цеплазабеспячэння навучальных устаноў горада.
З 2011 года праходзіла навучанне ў аспірантуры Львоўскага рэгіянальнага інстытута дзяржаўнага кіравання Нацыянальнай акадэміі дзяржаўнага кіравання пры Прэзідэнце Украіны, які скончыла з адзнакай. 11 лістапада 2015 года абараніла дысертацыю на тэму: «Арганізацыйна-прававы механізм удасканалення адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання Украіны» (па прыкладу правядзення рэформаў у Польшчы) і атрымала ступень кандыдата навук па дзяржаўным кіраванні.
У красавіку 2014 года запісала відэазварот да матак Расіі з заклікам не дапусціць вайны.
Балатавалася ў народныя дэпутаты на датэрміновых выбарах 26 кастрычніка 2014 года, прайграўшы ў першым туры Уладзіміру Парасюку.
У красавіку 2015 года выступіла адным з ініцыятараў і арганізатараў сацыяльнай платформы «Важны кожны», аўтарам прапаноў сацыяльна-арыентаваных рэформаў, у яе складзе прэзентавала праграму рэформаў у розных гарадах Украіны.
У 2015—2016 гадах была стыпендыятам праграмы імя Лэйна Кіркланда польска-амерыканскага фонду Свабоды. Падчас праходжання стажыроўкі працягнула даследаванні вопыту рэформаў дэцэнтралізацыі ў Польшчы. Паспяхова абараніла дыпломную працу ў цэнтры ўсходнееўрапейскіх даследаванняў Варшаўскага ўніверсітэта на тэму: «Удзел грамадзян у ажыццяўленні прадстаўнічай улады ў Польшчы. Рэкамендацыі для Украіны» і атрымала дыплом з адзнакай. У ліпені 2016 года атрымала дыплом Нацыянальнай школы дзяржаўнага кіравання (Krajowa Szkoła Administracji Publicznej). Са студзеня 2016 года прэзідэнт Міжнароднага цэнтра балтыйска-чарнаморскіх даследаванняў і кансенсусных практык. Мэта і стратэгія цэнтра палягае ў тым, каб на сучаснай міждысцыплінарнай навукова-гуманітарнай аснове выявіць і сфарміраваць новыя кансэнсусныя практыкі, канструктыўныя формы і спосабы ўзаемаадносін паміж краінамі Балтыйска-Чарнаморскага рэгіёна, заснаваныя на дыялогу, даверы, згодзе і ўзаемаразуменні. Арганізацыйная структура цэнтра складаецца з двух прафесійных блокаў: савета старэйшын, а таксама другога блока экспертаў, навукоўцаў, якія супрацоўнічаюць з саветам старэйшын. У склад савета старэйшын уваходзяць прэзідэнты Украіны, Польшчы, Беларусі, Балгарыі, Румыніі, Малдовы, Літвы, Латвіі, Эстоніі і Славеніі, якія ў розныя гады ўзначальвалі гэтыя дзяржавы, а таксама Генадзь Бурбуліс, Дзяржаўны сакратар РСФСР у 1991—1992 гадах. Асноўная мэта Савета — выпрацоўка стратэгіі і тактыкі папярэджання і ўрэгулявання сучасных сістэмных канфліктаў. У 2016—2017 гадах цэнтрам быў праведзены шэраг міжнародных форумаў і прэзентацый на розных міжнародных платформах.
У лютым 2016 года атрымала запрашэнне і прыняла ўдзел у малітоўным сняданку з прэзідэнтам ЗША ў Вашынгтоне.
З верасня 2017 года Ірына Верашчук з’яўляецца дацэнтам кафедры паліталогіі Нацыянальнага педагагічнага ўніверсітэта імя М. П. Драгаманава.
16 ліпеня 2020 года Ірына Верашчук перамагла ў праймерыз партыі «Слуга народа» на ўдзел у выбарах гарадскога кіраўніка Кіева з вялікім адрывам ад іншых кандыдатаў.
3 лістапада 2021 года фракцыя кіруючай партыі «Слуга народа» вылучыла Ірыну Верашчук на пасаду Віцэ-прэм’ера — Міністра па пытаннях рэінтэграцыі часова акупаваных тэрыторый Украіны.
Узнагароды
Узнагароджана падзякай і Ганаровай граматай Кабінета Міністраў Украіны, ордэнам Св. Варвары, ордэнам Св. Пачаеўскай Божай Маці і ордэнам Св. Мікалая Цудатворца.
Указам Прэзідэнта Украіны № 1093/2011 ад 1 снежня 2011 года ўзнагароджана юбілейным медалём «20 гадоў незалежнасці Украіны».
Стайкі (Баранавіцкі раён)
Ста́йкі (, Стайки) — вёска ў Беларусі, у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Насельніцтва 551 жыхар, 219 гаспадарак (2005).
Геаграфія
Размешчана за 23 км на паўночны ўсход ад горада Баранавічы, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы на лініі Баранавічы—Мінск, за 225 км ад Брэста.
Гісторыя
На пачатку XX стагоддзя маёнтак у Чэрніхаўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, фальварак Чэрніхаўскай гміны Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне. З 12 кастрычніка 1940 года да 16 ліпеня 1954 года цэнтр Стайкаўскага сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 35 вяскоўцаў.
Да Стаек далучаны суседнія вёскі Ламаты, Зараўе, Некрашы.
Інфраструктура
Працуюць калгасная сядзіба, майстэрні па рамонце сельскагаспадарчай тэхнікі, ветэрынарны ўчастак, сярэдняя школа, бібліятэка, клуб, фельчарска-акушэрскі пункт, магазін.
Алена Прыгожая
Але́на Прыгожая (Ἑλένη Ωραία) — гераіня старажытнагрэчаскай міфалогіі і эпічнай традыцыі, самая прыгожая жанчына ў свеце. Дачка Зеўса і Леды, жонка Менелая, валадара Спарты.
Выкраданне Алены Парысам прывяло да Траянскай вайны.
NGC 141
NGC 141 (іншыя абазначэнні — ZWG 409.27, PGC 1918) — пекулярная спіральная галактыка ў сузор’і Рыбы. Галактыку адкрыў Альберт Март 29 жніўня 1864 года падчас назіранняў на Мальце з дапамогай 48-цалевага тэлескопа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі Новага агульнага каталога.
Ян Нарушэвіч (сын Мікалая Яна)
Ян Нарушэвіч (? — каля 1613) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Вялікі лоўчы літоўскі (з 1589).
Біяграфія
Удзельнік Інфлянцкай вайны 1558—1582, аблогі Пскова. У 1582 быў абраны першым маршалкам Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага. Пасол на соймы 1601, 1607, 1611. Вызнаваў кальвінізм.
Сям’я
Паходзіў з роду Нарушэвічаў герба «Вадвіч», сын Мікалая Яна Нарушэвіча і яго жонкі Барбары Кунцэвіч. Меў братоў Мікалая і Крыштафа.
Ажаніўся з князёўнай Марынай Саламярэцкай, дачкой мсціслаўскага кашталяна Івана Саламярэцкага. Пакінуў з ёй сыноў Аляксандра, Юрыя, Уладзіслава і Жыгімонта.
Allium daninianum
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і (Іарданія, Ліван, Палесціна, Ізраіль і Сірыя).
Гэты від сустракаецца ў кустарнікава-стэпавых раёнах, міжземнаморскім адкрытым лесе і кустах, паўстэпавых кустах, кустова-стэпавых прасторах, а таксама ў горнай расліннасці гары Гермон.
Пагрозы і ахова
Значных пагроз для гэтага віду няма.
Трапляецца ў запаведных тэрыторыях у частках арэалу.
Белдзіпразем
Рэспубліканскі праектны інстытут па землеўпарадкаванні «Белдзіпразем» — праектны інстытут, размешчаны ў Мінску па вуліцы Казінца, 86, корпус 3.
Гісторыя
Рэспубліканскі праектны інстытут па землеўпарадкаванні «Белдзіпразем» утвораны 30 сакавіка 1961 года для вырашэння задач карэннага паляпшэння арганізацыі землеўпарадкавання, удасканалення тэхналогіі праектна-вышукальных работ, стварэння належных умоў для забеспячэння калгасаў і саўгасаў землеўпарадкавальнай дакументацыяй. Інстытуту былі падначалены землеўпарадкавальныя партыі і атрады абласных аддзелаў землеўпарадкавання, аб’яднаныя ў шэсць землеўпарадкавальных экспедыцый. Ужо ў першыя гады дзейнасці інстытут выконваў па заказах сельскагаспадарчых арганізацый работы па ўнутрыгаспадарчым землеўпарадкаванні, абнаўленні планава-картаграфічнага матэрыялу, выдачы дзяржаўных актаў на бестэрміновае карыстанне зямлёй.
У 1969 г. была праведзена арганізацыйная перабудова інстытута: пяць абласных экспедыцый былі ператвораны ў філіялы «Белдзіпразем», а Мінская ў якасці вытворчага аддзела ўвайшла ў склад галаўной арганізацыі. У сувязі з паскораным развіццём прадукцыйных сіл і ўдасканаленнем вытворчых адносін, ва ўсіх галінах народнай гаспадаркі рэспублікі значна ўзрастала роля зямлі як найважнейшага сродку вытворчасці і прыроднага рэсурсу. Адпаведна заўважна ўскладняліся задачы землеўпарадкавання. Паспяховае вырашэнне іх патрабавала далейшага ўмацавання і развіцця землеўпарадкавальнай службы, а таксама інстытута «Белдзіпразем».
На момант распаду Савецкага Саюза і ўтварэння Рэспублікі Беларусь галаўное прадпрыемства ў г. Мінску, а таксама філіялы ў Гродна, Віцебску, Гомелі, Брэсце мелі сучасныя вытворчыя карпусы. Актывізаваўся прыток новых кадраў. З цягам часу інстытут ператварыўся ў магутнае і добра аснашчанае прадпрыемства, дзейнасць якога была накіравана на выкананне дзяржаўных задач у галіне землеўпарадкавання.
Структура
Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Праектны інстытут Белдзіпразем», з’яўляючыся галаўной арганізацыяй, мае ў структуры пяць Даччыных унітарных прадпрыемстваў у гарадах Брэсце, Віцебску, Гомелі, Гродне і Магілёве.
Сезон 2015 ЖФК Мінск
У 2015 годзе жаночы футбольны клуб «Мінск» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Набуо Мацунага
(松永 信夫; нар. — ) — японскі футбаліст. У 1954—1955 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Дарашэвіч
Дарашэ́віч — беларускае прозвішча (паходжанне — ад уласнага імя Дарафей).
Барэйкі (Пастаўскі раён)
Барэ́йкі (, Борейки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 18 снежня 2009 года належала да Белькаўскага сельсавета.
Туруханск
Туруханск (Туруханск) — сяло (якое страціла статус горада) у Краснаярскім краі. Адміністрацыйны цэнтр Туруханскага раёна і Туруханскага сельсавета. У сяле маюцца аэрапорт і рачны порт. Туруханск знаходзіцца за 1474 км на поўнач ад Краснаярска, пры ўпадзенні Ніжняй Тунгускі ў Енісей, за 120 кіламетраў на поўдзень ад палярнага круга. Пасёлак размешчаны на правым беразе Енісея; геаграфічна адносіцца да заходняй часткі Усходняй Сібіры і да заходніх перадгор’яў Сярэднесібірскага пласкагор’я.
Залесная (Свіслацкі раён)
Зале́сная (, Залесная) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета.
Эрншэльдсвік
Эрншэльдсвік (Örnsköldsvik) — горад у Швецыі ў вобласці Онгерманланд, адміністрацыйны цэнтр Эрншэльдсвікскай камуны Вестэрнорландскага лена.
Насельніцтва — 28 617 чалавек (2006).
Эрншэльдсвік — малады горад, заснаваны ў 1894 годзе. У ім развіта машынабудаўнічая прамысловасць, маецца музей і філіял універсітэта Сярэдняй Швецыі.
Хідра
Хі́дра (, Хидра) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Ла-Гуайра
Ла-Гуайра (La Guaira) — горад на поўначы Венесуэлы. Сталіца прыморскага штата Варгас. Размешчаны на беразе Карыбскага мора, сярэдняя вышыня над узроўнем мора — каля 4 м. За 30 км ад Каракаса. Галоўны аэрапорт краіны — міжнародны аэрапорт імя Сімона Балівара, размешчаны за 5 км ад Ла-Гуайра. Клімат горада — сухі трапічны.
Гвідабальда да Монтэфельтра
Гвідабальда да Монтэфельтра (іт. Guidobaldo da Montefeltro;,  — , Фасамбронэ) — трэці герцаг Урбіна з роду Мантэфельтра, кандацьер і заступнік мастацтваў.
Вуліца Дарашэвіча (Мінск)
Вуліца Дарашэвіча (улица Дорошевича) — вуліца ў Савецкім раёне Мінска. Названа ў гонар беларускага вучонага-геадэзіста і дзеяча народнай адукацыі Міхаіла Васілевіча Дарашэвіча (1900—1968). Грамадскі транспарт па вуліцы не ходзіць, рух аднабаковы ад вуліцы Якуба Коласа да праспекта Незалежнасці.
Гвідабальда да Монтэфельтра
Гвідабальда да Мантэфельтра нарадзіўся ў 1472 годзе ў сям’і герцага Урбінскага Федэрыга. Ён стаў шостым дзіцем герцага і Батысты Сфорца і, нягледзячы на ​​гэта, спадкаемцам прастола: раней на свет з’явіліся пяць дачок. Праз дзесяць гадоў Федэрыга ды Монтэфельтра памёр, і Гвідабальда атрымаў герцагскую карону, а яшчэ праз шэсць — у 1488 годзе — ажаніўся з Лізаветай Ганзага, сястрой маркграфа Мантуанскага.
Вуліца Дарашэвіча (Мінск)
Размяшчэнне
Арыентавана з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Пачынаецца ад вуліцы Якуба Коласа і завяршаецца скрыжаваннем з праспектам Незалежнасці. Даўжыня вуліцы складае каля 210 м.
Гвідабальда да Монтэфельтра
Рамяство кандацьера Гвідабальда асвоіў ужо з юнацтва, як і многія шляхетныя італьянцы таго часу. У першай палове 1490-х гадоў ён удзельнічаў у шматлікіх кампаніях на баку Фларэнцыі і Апостальскай Сталіцы. У канцы 1496 года, камандуючы папскімі войскамі ў бітве пры Брачыана, Гвідабальда трапіў у палон да атрадаў Арсіні і Вітэлаца Вітэлі, але неўзабаве вярнуўся на волю.
Вуліца Дарашэвіча (Мінск)
Мемарыяльныя дошкі
На доме № 1 устаноўлена дошка ў гонар Міхаіла Дарашэвіча.
Гвідабальда да Монтэфельтра
Летам 1502 года Гвідабальда быў выгнаны з Урбіна арміяй сына папы Аляксандра VI — Чэзарэ Борджыя, які імкнуўся падпарадкаваць сабе ўсю Цэнтральную Італію. Аднак ужо праз год, скарыстаўшыся смерцю Аляксандра VI, Гвідабальда вярнуў свой трон. Пасля канфіскацыі маёмасці Борджыа, праведзенай новым папам Юліям II, герцаг Урбінскі атрымаў 20 000 дукатаў у якасці пакрыцця шкоды, прычыненай яму паходамі Чэзарэ.
Гвідабальда ды Мантэфельтра не меў спадкаемцу па прамой лініі — іх шлюб з Лізаветай Ганзага быў бяздзетным. Каб захаваць незалежнасць Урбіна, у 1504 годзе ён усынавіў 14-гадовага юнака Франчэска Марыя дэла Роверы. Гэта быў добры выбар: дэла Ровер прыходзіўся пляменнікам і самому Гвідабальда, і Юлію II. Саюз з пантыфікам да канца жыцця засцерагаў герцага Урбінскага ад замахаў на яго ўладанні.
Стайкі (Аршанскі раён)
Ста́йкі — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. У складзе Межаўскага сельсавета
Геаграфія
Ля вёскі бяруць пачатак правыя прытокі Аршыцы — рэкі Міронаўка і Скунья. Вёска размешчана на беразе возера Кураўшчына.
Гісторыя
У 1675 годзе частка Стаек, былая вёска Кураўшчына, згадваецца ў складзе маёнтка Межава ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы дзейнічала патрыятычнае падполле. Да 2004 года вёска была цэнтрам Стайкаўскага сельсавета.
4 сакавіка
4 сакавіка — шэсцьдзесят чацвёрты (шэсцьдзесят пяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Квакша звычайная
Квакша звычайная, Драўнянка (Hyla arborea) — невялікае земнаводнае сямейства квакшаў.
Апісанне
Даўжыня цела дасягае 35-45 мм, вядомая максімальная даўжыня — 52 мм; маса 4-9 г. Зверху квакша афарбавана ў ярка-зялёны колер, знізу — у жаўтавата-белы. Верхняя і ніжняя часткі цела падзелены тонкай чорнай палосай, якая пашыраецца ззаду і ўтварае пятлю ўгару у вобласці пахвіны. Зверху цёмная палоса мае белы беражок. Афарбоўка квакшаў прыкметна мяняецца ў залежнасці ад тэмпературы і вільготнасці навакольнага асяроддзя (напр., пры паніжэнні тэмпературы і павьшэнні вільготнасці афарбоўка цямнейшая).
Цела зграбнае, канечнасці адносна тонкія і доўгія. Кончыкі пальцаў квакшы расшыраны ў дыскі, якія з’яўляюцца прыстасаваннем да лажання па дрэвах (па вертыкальных паверхнях). Дыскі на кончыках пальцаў дапамагаюць ёй прыклейвацца да лістоў, галін, ствалоў дзякуючы таму, што яны багатыя на лімфатычныя і слізістыя залозы. Самцы маюць слаба развітыя шлюбныя мазалі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджана квакша звычайная ў Паўднёвай і Цэнтральнай Еўропе, Пярэдняй Азіі (на паўднёвым усходзе да Цэнтральнага Ірана), у Паўночна-Заходняй Афрыцы. Гэта адзіны прадстаўнік сямейства квакшаў на Беларусі (жыве ў заходніх і паўднёвых раёнах, у значнай колькасці сустракаецца ў басейне Прыпяці і прырэчышчы Нёмана).
Асаблівасці біялогіі
Большую частку актыўнага жыцця квакшы праводзяць на дрэвах, хмызняках ці на высокіх травяністых раслінах, дзе зялёная афарбоўка цела добра іх маскіруе. Удзень сядзяць нерухома, толькі зрэдку спрытна хапаюць насякомых, якія побач пралятаюць ці прапаўзаюць. Больш актыўна палююць на змярканні. Перад паляваннем звычайна купаюцца ў расе ці ў сажалцы, каб папоўніць праз скуру запасы вільгаці. У паляванні ім дапамагае доўгі і клейкі язык, які перыядычна выкідваецца з роту. Квакша не толькі добра лазіць па дрэвах, але і выдатна скача, што ў паляванні на насякомых, якія лётаюць, вельмі важна. Квакшы таксама добра плаваюць, калі трэба.
Рацыён квакшаў у асноўным складаюць наземныя формы. Звычайна яны кормяцца лістаедамі, блошкамі, конікамі, вусенямі.
У канцы верасня — кастрычніку квакшы падаюцца на зімоўку, выкарыстоўваючы для яе дуплы, норы, прастору пад каранямі і лясным подсцілам, шчыліны каменных збудаванняў. Ёсць звесткі, што яны могуць зімаваць і ў глеі на дне вадаёмаў. Прачынаюцца вясною даволі рана (на Палессі ў пачатку красавіка).
У цёплыя дні, асабліва пад вечар і ўначы, самцы квакшы спрабуюць голас. Дзякуючы добра развітому гарлавому рэзанатару, што раздзімаецца, як шар, ён вельмі моцны, нагадвае качынае краканне, але на больш высокай ноце.
З сярэдзіны красавіка да канца мая адбываецца спароўванне і нераставанне, у гэты перыяд квакшы збіраюцца каля вадаёмаў. Пладавітасць адной самкі — каля 800—1000 ікрынак, якія адкладваюцца некалькімі порцыямі ў выглядзе невялікіх камячкоў. Для размнажэння выкарыстоўваюцца стаячыя вадаёмы, што добра праграваюцца на сонцы. Ікра квакшы можа даволі доўга супрацьстаяць высыханню: яна не гіне, калі амаль высахлы вадаём зноў аднаўляецца пасля дажджу. У вадаёме ікра непрыкметная, бо ляжыць на дне. Развіццё яе доўжыцца каля 10 дзён. Апалонікаў лёгка адрозніць па вельмі развітым завостраным хвасце, плаўніковы беражок якога праходзіць па спіне да самых вачэй, вочы моцна зрушаны набок. Лічынкавае развіццё працягваецца каля 90 дзён.
Утрыманне ў няволі
Квакшы добра прыстасоўваюцца да жыцця ў няволі. Вядомы выпадкі, калі яны не толькі жылі ў тэрарыуме больш за 20 гадоў, але нават і размнажаліся.
Аляксей Сяргеевіч Благавешчанскі
Аляксей Сяргеевіч Благавешчанскі (, г. Брэст —, г. Масква) — Герой Савецкага Саюза (14 лістапада 1938), генерал-лейтэнант авіяцыі (1943) , лётчык-выпрабавальнік 1-га класа (1950).
Біяграфія
Нарадзіўся 5 (18) кастрычніка 1909 года ў горадзе Брэст-Літоўск (цяпер — горад Брэст, Беларусь). Беларус. З 1914 года жыў у Курску. У 1927 годзе скончыў Курскі прамыслова-эканамічны тэхнікум.
З верасня па снежань 1937 года — лётчык-выпрабавальнік Навукова-выпрабавальнага інстытута ВПС. Правёў шэраг выпрабавальных работ на знішчальніках И-5, И-15 і И-16.
Са снежня 1937 года па жнівень 1938 года ўдзельнічаў у баях з японскімі захопнікамі ў Кітаі. Быў камандзірам знішчальнай авіяэскадрыллі, затым — камандзірам знішчальнай авіягрупы. Здзейсніў 73 баявых вылетаў на знішчальніку И-16, у 11 паветраных баях збіў асабіста 7 і ў складзе групы болей за 20 самалётаў праціўніка.
З кастрычніка 1938 года па студзень 1939 года — зноў на лётна-выпрабавальнай працы ў Навукова-выпрабавальным інстытуце ВПС. Правёў шэраг выпрабавальных работ на знішчальніках И-153 і И-16.
У 1939 годзе скончыў Курсы ўдасканалення каманднага складу пры Ваеннай акадэміі Генштаба. Камандаваў 54-й знішчальнай авіябрыгадай (у Ленінградскай ваеннай акрузе).
З красавіка 1940 г. камандаваў 60-й знішчальнай авіяцыйнай брыгадай, з жніўня таго ж года — камандзір 27-й авіяцыйнай дывізіі (у Закаўказскай ваеннай акрузе). Са студзеня 1941 года — намеснік камандуючага ВПС Далёкаўсходняга фронту.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны: у кастрычніку 1942-лютым 1945 — камандзір 2-га знішчальнага авіяцыйнага корпуса. Корпус пад яго камандаваннем змагаўся на Калінінскім, Волхаўскім, Заходнім, Бранскім, 1-м Прыбалтыйскім, 3-м Беларускім і 1-м Украінскім франтах. Удзельнічаў у Вялікалуцкай аперацыі, прарыве блакады Ленінграда, Ржэўска-Вяземскай і Арлоўскай аперацыях, вызваленні Беларусі і Літвы (Оршы, Віцебска, Мінска, Маладзечна, Ліды ), у Вісла-Одэрскай аперацыі.
9 лютага 1945 быў цяжка паранены (падарваўся на міне) на аэрадроме горада Любін (Польшча). Да мая 1945 года знаходзіўся на лячэнні ў шпіталі. За час вайны здзейсніў 48 баявых вылетаў для ацэнкі паветранай абстаноўкі, удзельнічаў у 3 паветраных баях.
У 1945—1947 — начальнік Вышэйшай афіцэрскай школы паветранага бою (у горадзе Люберцы). У 1947—1949 — памочнік камандуючага 7-й (з лютага 1949 г. — 62-й) паветранай арміяй СПА па страявой частцы (Бакінская акруга СПА).
З красавіку 1960 генерал-лейтэнант авіяцыі А. С. Благавешчанскі — у запасе. Працаваў у АКБ А. М. Тупалева: намеснікам начальніка (1962—1965), начальнікам лётна-выпрабавальнай базы (1965—1975), намеснікам галоўнага канструктара (1975—1983), вядучым канструктарам (1984—1985).
Жыў у пасёлку Чкалаўскі (цяпер — у межах горада Шчолкава) Маскоўскай вобласці, затым — у Маскве. Памёр 25 мая 1994 года. Пахаваны на Траекураўскіх могілках у Маскве.
Памяць
У пасёлку Чкалаўскі (у межах горада Шчолкава Маскоўскай вобласці) на доме (вуліца Леніна, дом 1), у якім у 1950—1959 гадах жыў А. С. Благавешчанскі, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Тамахіко Ікома
(生駒 友彦; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1955 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
О-Клэр (Вісконсін)
О-Клэр (Eau Claire) — горад на захадзе штата Вісконсін у ЗША на рацэ Чыпева, цэнтр акругі О-Клэр. Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША на 2011 год у горадзе пражывалі 66623 чалавекі. Назва «О-Клэр» паходзіць з французскай «Eaux Claires», што азначае «чыстая вада». Заснаваны ў 1840-х гадах, у 1872 годзе атрымаў статус горада.
NGC 142
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Allium darwasicum
Allium darwasicum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Таджыкістане і Афганістане.
Апісанне
Расліны (15)20-50(80) см вышынёй; суквецце з больш чым 30 шаравата-белых або ад бледны да насычаных жоўта-зялёных кветак, якія маюць моцны гіяцынтавы пах. 2n=16.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Таджыкістане і Афганістане.
Шэбайган (Вісконсін)
Шэбайган (Sheboygan) — горад у штаце Вісконсін, ЗША, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва, па дадзеных перапісу 2010 года, складала 49288 чалавек. Размешчаны на заходнім беразе возера Мічыган. Агульная плошча — 36,54 км², з якіх 0,36 км² — адкрытыя водныя прасторы. Заснаваны ў 1846 годзе.
Заходні край
Заходні край, або заходнія губерні (Западный край, або западные губернии; Kraj Zachodni) — размоўная, публіцыстычная і афіцыйна-бюракратычная назва васьмі-дзесяці губерняў Расійскай імперыі (Віленская, Ковенская, Гродзенская, Мінская, Магілёўская, Віцебская, Кіеўская, Валынская, Падольская і Холмская губерні), якая пачала стала ўжывацца пасля падаўлення Лістападаўскага паўстання (1830—1831) аж да падзення расійскага самадзяржаўя ў лютым 1917 г. — для абазначэння зямель, атрыманых Расійскай імперыяй у ходзе падзелаў Рэчы Паспалітай (1772, 1793, 1795).
Гісторыя
Першапачаткова тэрмін быў уведзены расійскім урадам як жаданне паказаць дынастычна «рускі», а не «польскі» характар гэтых зямель былой федэрацыйнай польска-літоўскай Рэчы Паспалітай (якая размоўна менавалася проста як «Польшча»).
Як асобная адміністрацыйна-тэрытарыяльная структура Заходні край ніколі не існаваў, а вызначаўся спецыфікай кіравання і рэжымам законаў — галоўным чынам дыскрымінацыйнага характару ў адносінах да многіх катэгорый мясцовага насельніцтва (у параўнанні з іншымі часткамі Расійскай імперыі).
Першапачаткова тэрмінам «Заходні край» сукупна называлі восем губерняў (Літоўска-Віленская, Літоўска-Гродзенская, Мінская, Беларуска-Віцебская, Беларуска-Магілёўская, Кіеўская, Валынская і Падольская губерні), якія (па стану на сярэдзіну 1830-х гг.) уваходзілі ў склад трох генерал-губернатарстваў — Віленскага ваеннага генерал-губернатарства, Кіеўскага ваеннага генерал-губернатарства і Віцебскага генерал-губернатарства. У 1842 г. шляхам вылучэння са складу Віленскай губерні некаторых яе паветаў была створана дзявятая губерня Заходняга края — Ковенская губерня. У 1912 г. шляхам вылучэння са складу Люблінскай губерні асобных паветаў з пераважна ўкраінскамоўным сялянскім насельніцтвам была створана Холмская губерня, якая была вылучана з-пад улады варшаўскага генерал-губернатара і перайшла пад прамое кіраўніцтва міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі, а з 1915 г. — пад фармальную ўладу кіеўскага генерал-губернатара. Холмская губерня таксама пачала адносіцца да Заходняга края.
З пачатку 1840-х гг. пасля скасавання ў Расійскай імперыі ўніяцтва (1839), што ўспрымалася афіцыйнымі расійскімі ўладамі як духоўнае і этнічнае «вяртанне» Расійскай імперыяй насельніцтва «спрадвечна рускіх зямель», заходнія губерні («Заходні край») у афіцыйнай ідэалогіі былі аб'яўлены «Заходняй Руссю» («Заходняй Расіяй», «Заходне-рускім краем»), «вернутымі ад Польшчы старажытнымі вобласцямі», бо гэтай назвай хацелася падкрэсліць яшчэ і этнаканфесійна «рускі» характар гэтых зямель. Па гэтай прычыне Віленскае ваеннае генерал-губернатарства атрымала паралельную назву Паўночна-Заходні край (і ідэалагічнае значэнне «Паўночна-Заходняя Русь, «Паўночна-Заходняя Расія»), а Кіеўскае ваеннае генерал-губернатарства — Паўднёва-Заходні край (і ідэалагічнае значэнне «Паўднёва-Заходняя Русь», «Паўднёва-Заходняя Расіія»). Віцебскае генерал-губернатарства працягвала паралельна менавацца як «беларускія губерні», «Беларускі край» ці «Беларусія».
Пасля пераводу ў 1863 г. (з-за пачатку паўстання 1863—1864 гадоў) Віцебскай і Магілёўскай губерняў пад уладу віленскага ваеннага генерал-губернатара тэрмін «паўночна-заходнія губерні» пачаў распаўсюджвацца і на гэтыя («беларускія») губерні. Пасля выхаду з-пад улады віленскага генерал-губернатара ў 1869 г. Магілёўскай і Віцебскай губерняў, а ў 1870 г. — і Мінскай губерні, шэсць літоўска-беларускіх губерняў (Ковенская, Віленская, Гродзенская, Мінская, Віцебская і Магілёўская губерні) працягвалі размоўна і публіцыстычна адносіцца да «паўночна-заходніх» (і адпаведна — да «заходніх губерняў»), а ўсе шэсць губерняў па ідэалагічных матывах захавалі сукупную назву «Паўночна-Заходні край» аж да падзення расійскага самадзяржаўя ў лютым 1917 г..
З пачатку 1840-х гг. часта «Паўночна-Заходні край» (г.зн. Віленскае ваеннае генерал-губернатарства) называўся як «Заходні край» («заходнія губерні»), хоць тэрмін «Заходні край» («заходнія губерні») ужываўся паралельна для абазначэння ўсіх дзевяці «заходніх губерняў» (Валынскай, Падольскай, Кіеўскай, Ковенскай, Віленскай, Гродзенскай, Мінскай, Віцебскай і Магілёўскай губерняў).
Мясцовае каталіцкае і польскамоўнае дваранства Заходняга края, якое было генетычна нашчадкамі шляхты Рэчы Паспалітай і пераемнікамі яе культуры і традыцый, называла ў сваім асяроддзі гэтыя «заходнія губерні» як «Літва і Русь», карыстаючыся геаграфічнай і тапанімічнай тэрміналогіяй часоў Рэчы Паспалітай. У асяроддзі мясцовай шляхты таксама ўзнік і тэрмін «ziemie zabrane» («захопленыя землі»), які меў сентыментальную і высокаэмацыянальную афарбоўку незадаволенасці існуючым становішчам, бо расійская ўлада цвёрда лічыла «заходнія губерні» «заходне-рускімі» і не жадала ні ў якім разе ўключаць («аддаваць») у склад супольнай аўтаноміі з польскімі землямі (Царствам Польскім), што нейкім чынам нагадвала б вобраз былой Рэчы Паспалітай. Да «захопленых зямель» адносілася таксама і Курляндыя — Курляндская губерня Расійскай імперыі.
Tomentella
Tomentella — род грыбоў сямейства. Род эктамікарызны і шырока распаўсюджаны, налічвае каля 80 відаў, паводле ацэнкі 2008 года, хоць з тых часоў было апісана шмат новых відаў. Род вылучаны французскім міколагам у 1887 годзе.
Фараніды
Фарані́ды (Phoronida) — тып шчупальцавых жывёл.
Апісанне
Адрозніваюць каля 20 сучасных відаў. Пашыраны ў морах. Адзіночныя донныя беспазваночныя жывёлы.
Свята-Казанская царква (Дарагакупава)
Свята-Казанская царква — праваслаўны храм, пабудаваны ў вёсцы Дарагакупава (Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць) у 1902 года з сасновага бруса.
Архітэктура
Храм чатырохчасткавай аб'ёмна-прасторавай падоўжна-восевай сіметрычнай кампазіцыі: званіца, прамавугольны ў плане бабінец, кубападобная зала, пяцігранная апсіда. Пластычная ўскладненасць і шматпланавасць будынка ўзмацняецца далучанымі да асноўнага аб'ёму нізкімі прыдзеламі і бакавымі рызніцамі апсіды. Прытвор з надбудаванай над ім званіцай аб'яднаны з бабінцам у агульны аб'ём. Дамінантай храма з'яўляецца чацверыковая аднаярусная званіца з цыбулепадобнай галоўкай. Складаная сілуэтнасць завяршэння званіцы дасягаецца спалучэннем чатырохграннага шатра з крыжовым двухсхільным дахам, карнізы якога ствараюць зігзагападобнае абрамленне. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі з густой геаметрычнай сеткай пераплётаў. Перад уваходам ганак з 2 калонкамі, накрыты двухсхільным дахам. Унутраную прастору складаюць кубападобная зала, у якую шырокімі прасветамі расчыняюцца бабінец, апсіда і вузкія крылы прыдзелаў. Прытвор двума прасценкамі расчлянёны на тамбур, дзякоўскую з трохмаршавай лесвіцай на званіцу.
Натавэй
Натавэй (саманазва: Cheroenhaka) — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША. Жывуць пераважна ў садружнасці Вірджынія. Агульная колькасць — 272 чал.
Гісторыя
Натавэй маюць агульнае паходжанне з тускарора. Археалагічныя раскопкі паселішча натавэй на паўднёвым захадзе Вірджыніі, якое датуецца 1580 г., паказалі, што яно магло існаваць ужо ў IX ст. н. э. Да прыходу еўрапейцаў натавэй насялялі ўзбярэжную раўніну Вірджыніі і Паўночнай Караліны. На поўдні межавалі з мехерын і продкамі тускарора, на поўначы і паўночным захадзе — з алганкінамі, на захадзе — з катоба. У 1650 г. агульная колькасць насельніцтва ацэньвалася ў некалькі сот чалавек. Саманазва Cheroenhaka можа перакладацца як «людзі тытуню» або «людзі на скрыжаванні ручая». Сучасная назва натавэй была запазычана англічанамі ў алганкінаў і значыла «атрутныя змеі».
Кантакты з англійскімі каланістамі пачаліся ў 1607 г. Яны мелі мірны характар. У 1647 г., 1677 г., 1713 г. і 1776 г. падпісваліся мірныя дагаворы з Садружнасцю Вірджынія. У 1705 г. была вызначана мяжа рэзервацыі. У 1776 г. натавэй разам з амерыканцамі ўдзельнічалі ў выгнанні індзейцаў-аканічы.
Мова
Родная мова натавэй адносіцца да іракезскай моўнай сям'і. У 1820 г. заставалася толькі 3 старых чалавекі, якія ёй валодалі. Да нашых дзён захавалася 275 запісаных слоў. Яны паказваюць блізкасць мовы натавэй да мовы тускарора.
Майкл Янг
Майкл Уорэн Янг (Michael Warren Young; нар., Маямі, Флорыда, ЗША) — амерыканскі біёлаг і генетык. Больш за тры дзесяцігоддзі ён прысвяціў даследаванням, якія вывучаюць генетычна кантраляваныя мадэлі сну і няспання ў Дразафілы фруктовай.
Ва ўніверсітэце Ракфелера яго лабараторыя ўнесла значны ўнёсак у галіне хранабіялогіі, вызначыўшы ключавыя гены, звязаныя з рэгуляцыяй унутраных асцылятараў, якія адказваюць за цыркадныя рытмы. Яму атрымалася высветліць функцыю гена перыяду (per), які неабходны для мухі для нармальных цыклаў сну. Лабараторыі Янга таксама прыпісваюць адкрыццё вечных і падвойных генаў, якія ствараюць бялкі, якія таксама неабходныя для цыркаднага рытму. Ён быў ганараваны Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 2017 годзе разам з Джэфры Холам і Майклам Росбашам «за адкрыцці малекульных механізмаў, што кіруюць цыркадным рытмам».
Ранні перыяд жыцця
Майкл Янг нарадзіўся ў Маямі, штат Фларыда, 28 сакавіка 1949 года. Яго бацька працаваў у Olin Mathieson Chemical Corporation, дзе кіраваў продажамі алюмініевых зліткаў на паўднёвым усходзе ЗША. Яго маці працавала ў юрыдычнай фірме сакратаркай. Нягледзячы на адсутнасць сувязяў з навукай або медыцынай ні ў аднаго з іх, бацькі Янга падтрымлівалі яго цікавасць да навукі і забяспечвалі яго сродкамі на навуковыя даследаванні з дапамогай мікраскопаў і тэлескопаў. Яны жылі ў мясцовасці, блізкай да прыватных заапаркаў, дзе час ад часу некаторыя жывёлы ўцякалі ў іх двор і выклікалі навуковы інтарэс Янга.
Сямейнае жыццё
Працуючы ў якасці аспіранта Тэхаскага ўніверсітэта ў Осціне, Майкл Янг пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Лорел Экхардт. Пазней абодва перайшлі ў Стэнфардскі ўніверсітэт, дзе Майкл працаваў у якасці аспіранта, а Лорел атрымала ступень доктара філасофіі ў Лена Герцэнберга. Сёння яна прафесар біялогіі ў Хантэрскім каледжы. Майкл і Лорел па-ранейшаму працуюць разам. У іх нарадзілася дзве дачкі, Наталля і Арыса.
Акадэмічная кар’ера
Янг атрымаў ступень бакалаўра па біялогіі ў Тэхаскім універсітэце ў Осціне ў 1971 годзе. Пасля летніх даследаванняў з Беркам Джадам па геному дразафілы, Янг застаўся ў Осціне, каб атрымаць ступень доктара філасофіі. па генетыцы ў 1975 годзе. Менавіта падчас знаходжання ў Осціне Янг захапіўся даследаваннямі, прысвечанымі дразафіле. Падчас сваёй дыпломнай працы, ён даведаўся аб працы Рона Канопкі і Сеймура Бензера з цыркаднымі мутацыямі дразафілы, што прывяло да яго будучай работы ў кланаванні гена перыяду.
Майкл Янг працягнуў навучанне ў аспірантуры ў Школе медыцыны Стэнфардскага ўніверсітэта, зацікавіўшыся малекулярнай генетыкай і асабліва зацікавіўся элементамі, што транспануюцца. Ён працаваў у лабараторыі Дэйва Хогнеса і азнаёміўся з метадамі рэкамбінантнай ДНК. Праз два гады ён паступіў у Ракфелераўскі ўніверсітэт у якасці асістэнта прафесара. З 1978 года працаваў ва ўніверсітэце, у 1984 годзе працаваў дацэнтам, а ў 1988 годзе быў прызначаны прафесарам. У 2004 годзе Янг быў прызначаны віцэ-прэзідэнтам па вучэбных пытаннях, а таксама атрымаў пасаду старшыні Рычарда і Жанны Фішэр.
Адкрыццё PER
Ва ўніверсітэце Ракфелера ў пачатку 1980-х гадоў Янг і два члена яго лабараторыі, Тэд Барджыла і Роб Джэксан, дадаткова даследавалі ген цыркаднага перыяду ў дразафілы. Яны сканструявалі сегменты рэкамбінантнай ДНК дразафілы, ампліфікавалі іх у бактэрыі і ўвялі іх у мутантных жывёл. Для аналізу паводніцкай актыўнасці быў выкарыстаны манітор апорна-рухальнага паводзін. Каманда назірала і запісвала актыўнасць мух на працягу дня і ночы, каб паказаць, што муха аднаўляла цыркадныя рытмы паводзін, перадаючы функцыянальныя функцыі для кожнага гена. Пазней, вызначыўшы паслядоўнасць гена на Х-храмасоме, яны выявілі, што арытмічная мутацыя дае бесфункцыянальны бялок, у той час як доўгаперыядычныя і кароткаперыядычныя мутанты per змянялі паслядоўнасць амінакіслот яшчэ функцыянальнага бялку.
Адкрыццё бялку tim
Пасля адкрыцця per бялку лабараторыя Янга шукала дадатковыя цыркадныя гены. У канцы 1980-х Аміта Сігал, Джэф Прайс, Берніс Мэн дапамаглі Янгу выкарыстоўваць перадавую генетыку для праверкі дадатковых мутацый, якія змянялі рытмы мух. Новы ген, размешчаны ў храмасоме 2, быў названы бесчасовым (tim) і быў паспяхова кланаваны і секвенаваны. Яны выявілі трывалыя функцыянальныя сувязі паміж tim і per. Tim мутацыі ўмешваліся ў цыклы мРНК. У 1994 годзе Леслі Вошал, аспірант лабараторыі Янга, выявіў, што калі б бялкі PER былі абаронены ад дэградацыі, яны назапашваліся б без TIM, але не маглі б рухацца да ядраў. Пазней Янг і іншыя выявілі, што бялкі TIM не назапашваюцца ў ядрах у мутацыях. Яны прыйшлі да высновы, што PER і TIM працавалі разам. Іншы член лабараторыі Ліна Саэс убачыў, што PER і TIM звязваюцца адзін з адным, каб стабілізаваць адзін аднаго і дазволіць назапашвацца ў ядравай частцы. Пазнейшыя даследаванні, праведзеныя лабараторыямі Янга, Сегала і Эдэры, паказалі, што святло выклікае хуткую дэградацыю TIM і скід фазы цыркаднага рытму.
Падвойнае фасфараляванне
У 1998 годзе Джэф Прайс з лабараторыі Маладыя выявілі кіназы пад назвай падвойнага часу (dbt) (казеін кіназы 1), што фасфарылюе PER на некаторых серынавых рэштках. Гэты сігнал азначае яго дэградацыю. Калі PER і TIM звязаныя, dbt не здаецца здольным каб быць у стане фасфаралявання PER, што дазваляе яму назапашвацца. Адкрыццё Янгам двухчасовых мутацый у 1998 годзе неўзабаве рушыла ўслед за адкрыццём у 2001 годзе адной з формаў сямейнага сіндрому пашыранай фазы сну (FASPS) у людзей, якія звязаны з палімарфізмам hPer2, які выдаляе серын, звычайна фасфарыляваны казеінкіназай. Іншыя формы FASPS выклікаюцца мутацыямі, якія змяняюць ген казеінкіназы 1. Мутацыі падвойнага часу ў дразафілы змяняюць фасфараляванне і дэградацыю бялку PER. Гэта адбіваецца на рэгулярнасці месячных у арганізме. Гэта адкрыццё ўмацавала dbt як неабходную частку цыркадных гадзін.
Піліп Андрэевіч Іваноў
Піліп Андрэевіч Іваноў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
З 2007 года гуляў за мінскае «Дынама», у асноўным за дубліруючы склад. У сакавіку 2012 года пакінуў «Дынама» і перайшоў у «Гомель», дзе таксама гуляў за дубль. У ліпені 2012 года разарваў кантракт з гомельскім клубам, а ў жніўні стаў іграком мінскага клуба СКВІЧ.
У лютым 2013 года перайшоў у «Віцебск». Стаў найлепшым бамбардзірам віцебскага клуба, але пасля з’яўлення ў Віцебску фінансавых праблем у жніўні 2013 года папоўніў склад брэсцкага «Дынама». У «Дынама» не здолеў замацавацца ў аснове і ў снежні 2013 года кантракт з брэсцкім клубам быў разарваны.
Са студзеня 2014 года знаходзіўся на праглядзе ў салігорскім «Шахцёры», у выніку ў сакавіку 2014 года папоўніў склад гэтага клуба. У «Шахцёры» гуляў у асноўным за дубль, у асноўным складзе з’яўляўся эпізадычна. У жніўні 2014 кантракт з гарнякамі па ўзаемнай згодзе быў разарваны.
У канцы жніўня 2014 года папоўніў склад першалігавай «Іслачы». Згуляў за гэты клуб у 9 матчах, галамі не адзначаўся. Па заканчэнні сезона 2014 пакінуў «Іслач».
З пачатку 2015 года трэніраваўся разам з навабранцам Першай лігі — футбольным клубам «Крумкачы», з якім у красавіку падпісаў кантракт. Стаў адным з лідараў «Крумкачоў», дапамог гэтаму клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. У сезоне 2016 стаў капітанам каманды, стаў звычайна выступаць на пазіцыі правага паўабаронцы. У кастрычніку 2016 года падоўжыў кантракт з «Крумкачамі» да канца 2018 года.
29 ліпеня 2017 года разам з шэрагам іншых футбалістаў «Крумкачоў» адмовіўся ехаць на матч супраць «Віцебска» з прычыны затрымкі выплат заробку і неўзабаве па пагадненні бакоў пакінуў каманду. Аднак, праз два тыдні вярнуўся ў склад «Крумкачоў». У першым жа матчы пасля вяртання, 20 жніўня 2017 года супраць БАТЭ, забіў гол і аддаў галявую перадачу, чым дапамог сталічнаму клубу атрымаць перамогу з лікам 3:2.
У сакавіку 2019 года стаў іграком «Мінска». Пачынаў сезон у стартавым складзе каманды, аднак пазней з-за траўм стаў радзей з’яўляцца на полі. У чэрвені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Мінск».
У жніўні 2019 года зноў далучыўся да «Дынама», дзе неўзабаве стаў іграком асновы. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў клуб.
У сакавіку 2020 года стаў іграком «Ліепаі». Пакінуў каманду ў жніўні 2020 года.
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з «Крумкачамі» і ў лютым афіцыйна папоўніў склад каманды. Выступаў пераважна ў стартавым складзе. Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2021 і з’ехаў у Польшчу.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевыя зборныя розных узростаў.
Ясная Паляна (Пухавіцкі раён)
Я́сная Паля́на (, Ясная Поляна) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Глыбокае (возера, Гарадоцкі раён)
Глыбо́кае — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Храпаўлянка, за 6 км на паўднёвы захад ад горада Гарадок, каля вёскі Малыя Стайкі.
Плошча паверхні 0,21 км². Даўжыня 0,98 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Плошча вадазбору 10,5 км². Даўжыня берагавой лініі 2,18 км.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з захаду на ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй да 7 метраў. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны.
У возера ўпадаюць ручаі і выцякае ручай у возера Пярвішчанскае.
Мінская дыяцэзія
Мі́нская дыяцэ́зія альбо Мінская рымска-каталіцкая епархія — каталіцкая дыяцэзія з цэнтрам у Мінску. Заснавана 9 жніўня 1798 пасля выдання ўказа расійскага імператара (1796—1801) Паўла I ад 28 красавіка 1798. Рэзідэнцыяй біскупа стаў Мінск. Пры біскупу дзейнічаў капітул, які складаўся з 6 прэлатаў і каноннікаў, паўсядзённыя бягучыя справы вырашала кансісторыя. У 1798 у Мінску таксама была адкрыта каталіцкая духоўная семінарыя.
Гісторыя
Тэрыторыя Мінскай дыяцэзіі супадала з межамі Мінскай губерні Расійскай імперыі і падзялялася на 13 дэканатаў: Бабруйскі, Барысаўскі, Вілейскі, Дзісненскі, Ігуменскі, Мазырскі, Мінскі (гарадскі і сельскі), Надвілейскі, Наднёманскі, Пінскі, Рэчыцкі і Слуцкі. У 1798 дыяцэзія мела 50 мужчынскіх і 9 жаночых кляштараў, а 1846 — адпаведна 14 і 9, якія належалі да розных манаскіх ордэнаў. У 1804 дыяцэзія мела 86 парафій (з 156 касцёламі), 49 ксяндзоў і 112 214 вернікаў.
Скасавана паводле рашэння царскага ўраду ў 1869 у ходзе русіфікацыйных мерапрыемстваў у Паўночна-Заходнім краі імперыі. Тэрыторыя былой Мінскай дыяцэзіі пачала падпарадкоўвацца Віленскай рымска-каталіцкай дыяцэзіі. Папскі Прастол не прызнаў рашэння расійскіх улад аб скасаванні Мінскай дыяцэзіі.
У 1883 Слонімскі кляштар бернардзінак і тыя касцёлы Мінскай губерні, якія яшчэ захаваліся пасля скасавання Мінскай дыяцэзіі, паводле рашэння расійскіх улад былі падпарадкаваны Магілёўскай архідыяцэзіі.
Пасля выдання царскага ўказу аб верацярпімасці ад 17 красавіка 1905 у сувязі ліберальнымі саступкамі расійскага імператара (1894—1917) Мікалая II падчас рэвалюцыі 1905—1907 гадоў у Расійскай імперыі стала магчымым пераходзіць у каталіцызм тым праваслаўным, якія ў Мінскай губерні з 1869 прымусова пераводзіліся ўладамі ў праваслаўе. Аднак пасля контррэвалюцыйных дзеянняў ураду Пятра Сталыпіна ў 1907 уціскі каталікоў зноў аднавіліся.
Толькі пасля Лютаўскай рэвалюцыі ў Расійскай імперыі стала магчымым у лістападзе 1917 аднавіць Мінскую дыяцэзію. На яе чале стаў мінскі біскуп Зыгмунт Лазінскі.
Пасля Рыжскага мірнага дагавора ў 1921 тэрыторыя былой Мінскай губерні была падзелена паміж бальшавіцкай Расіяй і Другой Рэччу Паспалітай. На той частцы Мінскай губерні, якая ўвайшла ў склад ваяводстваў Другой Рэчы Паспалітай, у 1925 была створана Пінская архідыяцэзія. Землі былой Мінскай губерні, якія ўвайшлі ў склад БССР, па-ранейшаму афіцыйна ўваходзілі ў склад Мінскай дыяцэзіі, якая на практыцы не дзейнічала, але кананічна не была скасавана Апостальскай Сталіцай (Рымам).
У 1989, калі ў Савецкім Саюзе пачалася «Перабудова» і змена адносін да свабоды веравызнання, была заснавана апостальская адміністрацыя ў Мінску. Апошнім апостальскім адміністратарам (да 1991) быў Тадэвуш Кандрусевіч.
13 красавіка 1991 Мінская дыяцэзія і Магілёўская архідыяцэзія былі аб'яднаныя у адну, Мінска-Магілёўскую архідыяцэзію.
Статыстыка за 2014 г.
Плошча тэрыторыі дыяцэзіі ў км2 - 69 800
Насельніцтва - 4 709 000
Колькасць католікаў -610 000
Колькасць парафій - 222
Дыяцэзіяльныя святары - 57
Законныя святары ў дыяцэзіі - 65
Члены мужчынскіх манаскіх супольнасцяў -76
Члены жаночых манаскіх супольнасцяў - 69
Грын-Бей
Грын-Бей (Green Bay) — горад у ЗША, штат Вісконсін, цэнтр акругі Браўн. Размешчаны на беразе заліва Грын-Бей, возера Мічыган у вусці ракі Фокс-Рывер. Горад знаходзіцца на вышыні 177 метраў над узроўнем мора, за 180 км на поўнач ад Мілуокі. Насельніцтва на 2000 год складала 102 313 чал., на 2008 год — 101 025 чал.
Хісатака Акамато
(岡本 久敬; нар. нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1955 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
NGC 143
NGC 143 (іншыя абазначэнні — ESO 473-22, MCG −4-2-15, AM 0028-225, PGC 1911) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Кіт.
Эмайн Маха
Эмайн Маха (Navan Fort, Eṁaın ṀachaEṁaın Ṁacha —, Eamhain MhachaEamhain Mhacha — ) — сталіца уладов (на поўначы Ірландыі). Размяшчалася непадалёк ад сучаснага горада Арма, на вяршыні ўзгорка. Захаваліся сляды ўмацаванняў; іх дыяметр — каля 300 м. Паводле традыцыі, была заснавана ў 450 годзе да н. э. Кимбаэтом, а разбурана людзьмі з Тары ў 332 годзе да н. э. (па іншай храналогіі — 281 і 450 гг.) пры апошнім з яе кіраўнікоў, Форгусе Фага. Па легендзе, будавалі палац 30 майстроў на працягу года, а бліжэйшае атачэнне караля налічвала 365 чалавек.
NGC 143
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эмайн Маха
Адна з версій з’яўлення назвы мясцовасці апісана ў легендзе «Хвароба уладов». Крунху, сын Ангомана, сустрэў шы, і стаў жыць з ёй у сваім доме; ён і да гэтага быў багаты, але пасля і зусім не стаў мець патрэбы. Аднойчы, калі гэтая жанчына ўжо была цяжарная, здарыўся свята, і Крунху пайшоў на яго, абяцаўшы нікому не казаць пра яе. Аднак, ён неўзабаве пахваліўся, што яго жонка можа бегчы хутчэй каралеўскіх коней, і кароль загадаў жанчыне спаборнічаць з гэтымі конямі. Жанчына прасіла аб адтэрміноўцы, абяцаючы адпомсціць за злое зварот; адтэрміноўку ёй не далі. Тады яна прадставілася — Маха, і пабегла. Яна бегла хутчэй коней, але ўпала з крыкам і нарадзіла блізнят, хлопчыка і дзяўчынку; тут усе мужчыны, хто чуў яе крык, адчулі слабасць, як жанчыны пасля родаў. Маха абвясціла, што з гэтага часу кожны раз, калі на уладов будуць нападаць ворагі, тыя будуць адчуваць сябе чатыры дні і пяць начэй ці пяць дзён і чатыры ночы гэтак жа слабымі (хоць па астатніх легенд вядома, што фактычна хвароба магла працякаць значна даўжэй ), і доўжыцца гэта праклён будзе дзевяць пакаленняў.
Хваробе былі схільныя ўсе дарослыя мужчыны; гэты хвароба — галоўная прычына, па якой Кухулін змагаўся практычна ў адзіночку з войскамі Айліля і Медб.
Спіс аб’ектаў IC (4001 — 5000)
Спіс аб’ектаў Індэкснага каталога (IC) пранумараваных 4001 — 5000. Гэты астранамічны каталог дапаўняе Новы агульны каталог, і ў асноўным складаецца з зорных скопішчаў, туманнасцяў і галактык.