cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фёдар Іванавіч Паскевіч
Біяграфія
Пасля службы ў войску жыў у рэзідэнцыі ў Гомелі. Падчас падрыхтоўкі сялянскай рэформы ўдзельнічаў у распрацоўцы «Агульнага палажэння аб сялянах, якія выйшлі з прыгоннай залежнасці», быў членам-экспертам камісіі па сялянскай справе. За працу па правядзенні сялянскай рэформы 1861 года ўзнагароджаны залатым медалём на Аляксандраўскай стужцы. У 1875 годзе прызначаны ганаровым міравым суддзёй па Магілёўскай губерні. У 1888 годзе ўказам Аляксандра III прысвоена званне ганаровага грамадзяніна горада Гомеля. У 1870 годзе ў Добрушы ім было адкрыта дрэваапрацоўчае прадпрыемства, праз два гады ператворанае ў папяровую фабрыку. Быў уладальнікам Беліцкага цукровага завода.
Пахаваны ў капліцы-пахавальні князёў Паскевічаў.
Адміністрацыйны падзел Аўстраліі
Мацерыковыя Тэрыторыі
З 1926 па 1931 год існавала тэрыторыя Цэнтральная Аўстралія, размешчаная паміж 20-й і 26-й паралелямі пд. ш., затым была ўключана ў склад Паўночнай тэрыторыі.
Статус
Сучасныя штаты існавалі як асобныя брытанскія калоніі да стварэння Аўстралійскай Федэрацыі (1901). Іх статус і паўнамоцтвы вызначаны ў Аўстралійскай канстытуцыі. Тэрыторыі, з пункту гледжання Канстытуцыі, напрамую падпарадкоўваюцца ўраду Аўстралійскай Садружнасці. Аўстралійскі парламент размяшчае заканадаўчымі паўнамоцтвамі ў дачыненні да тэрыторый, якіх у яго няма ў дачыненні да штатаў. У прыватнасці, федэральны парламент можа адмяніць любое рашэнне парламента тэрыторыі. Органы самакіравання (парламенты) маюцца толькі ў трох тэрыторыях — у Паўночнай тэрыторыі, на востраве Норфалк і ў Тэрыторыі федэральнай сталіцы.
Хмялёўка (Чашніцкі раён)
Хмялёўка (, Хмелёвка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Адміністрацыйны падзел Аўстраліі
Статус
Ва ўсіх штатах і мацерыковых тэрыторыях ёсць свае парламенты (аднапалатныя ў Квінслендзе і тэрыторыях, двухпалатныя ў астатніх штатах). Главы ўрадаў штатаў завуцца прэм’ерамі (Premiers), тэрыторый — галоўнымі міністрамі (Chief Ministers). Каралева прадстаўлена ў штатах губернатарамі (Governors), прызначанымі каралевай па прадстаўленню прэм’ер-міністра штата. У Паўночнай тэрыторыі і на востраве Норфалк каралева прадстаўлена адміністратарамі (Administrators), якіх прызначае генерал-губернатар Аўстраліі (Governor-General). Аўстралійская Сталічная Тэрыторыя не мае ні губернатара, ні адміністратара. У дачыненні да гэтай тэрыторыі некаторымі паўнамоцтвамі (права роспуску заканадаўчага сходу і інш.) карыстаецца генерал-губернатар Аўстраліі.
Хмялёўка (Чашніцкі раён)
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Антапольскага сельсавета.
Адміністрацыйны падзел Аўстраліі
Гісторыя
У 1770 Джэймс Кук адкрыў усходняе ўзбярэжжа Аўстраліі, якое назваў Новым Паўднёвым Уэльсам і абвясціў брытанскім уладаннем.
Пасля страты амерыканскіх калоній Брытанія адкрывае тут калоніі для ссыльных.
Брытанская калонія Новы Паўднёвы Уэльс (New South Wales) пачынаецца з паселішча, пазней названага Сідней, заснаванага 26 студзеня 1788.
Зямля Ван Дымена (сучасная Тасманія) была заселена ў 1803 і стала асобнай калоніяй у 1825.
На частцы першапачатковай тэрыторыі Новага Паўднёвага Уэльса былі створаны новыя калоніі:
Вікторыя і Паўднёвая Аўстралія былі заснаваны як «свабодныя калоніі», таму што там не было ссыльных. Заходняя Аўстралія таксама была «свабоднай», але пазней стала прымаць ссыльных у сувязі з вострым недахопам працоўнай сілы. Ссылкі ў Аўстралію былі паступова спынены ў перыяд з 1840 па 1868.
З атрыманнем брытанскімі калоніямі ў Аўстраліі самастойнасці 1 студзеня 1901 была ўтворана Аўстралійская федэрацыя на правах дамініёна.
Аўстралійская Сталічная Тэрыторыя (Australian Capital Territory) была выдзелена са штата Новы Паўднёвы Уэльс у 1911 для размяшчэння новай сталіцы Канберы (з 1901 па 1927 сталіцай Аўстралійскай Федэрацыі быў Мельбурн).
Паўночная тэрыторыя аддзялілася ад Паўднёвай Аўстраліі таксама ў 1911.
Віла-Лаціна
Віла-Лаціна (Villa Latina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 1233 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 3040. Тэлефонны код — 0776.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Хасэ Марыя Веласка Ібара
Хасэ Марыя Веласка Ібара (José María Velasco Ibarra;  — ) — эквадорскі палітык і дзяржаўны дзеяч. Пяць разоў займаў пост прэзідэнта Эквадора (1934—1935, 1944—1947, 1952—1956, 1960—1961 і 1968—1972). Толькі адзін тэрмін з пяці (1952—1956) ён адпрацаваў цалкам, астатнія 4 разы яго звяргалі вайскоўцы ў сувязі з яго спробамі ўсталяваць асабістую дыктатуру.
Вялікае Восава
Вялі́кае Во́сава (, Великое Осово) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.
Васіль Сяргеевіч Грыцак
Васіль Сяргеевіч Грыцак (Грыцак Васіль Сергійович; нар. 14 студзеня 1967, Дубенскі раён, Ровенская вобласць, УССР, СССР) — украінскі дзеяч органаў дзяржаўнай бяспекі. Старшыня службы бяспекі Украіны з 2 ліпеня 2015 года да 2019 года. Генерал арміі Украіны (2016). Герой Украіны (2019).
Конан (Папа Рымскі)
Конан (Conon PP.; 630 — 21 верасня 687) — Папа Рымскі з 21 кастрычніка 686 года па 21 верасня 687 года.
Біяграфія
Па паходжанні Конан быў фракіец, сынам афіцэра фракійскага войска, і навучаўся на Сіцыліі, а пасвечаны ў сан святара ў Рыме. Яго абранне суправаджалася барацьбой ваенных і царкоўных дзеячаў. Конан быў вылучаны ў якасці кампраміснага кандыдата — варожыя бакі задаволіў яго ўзрост, шаноўны выгляд і просты характар. Ён быў інтранізаваны 21 кастрычніка 686 года альбо пасля накіравання паведамлення аб яго абранні экзарху Равены, альбо пасля яго пацверджання.
Пасля смерці Конан быў пахаваны ў прытворы базілікі Святога Пятра.
Ыныкчан
Ыныкчан (Ыныкчаан) — скасаваны ў 2008 годзе пасёлак гарадскога тыпу ва Усць-Майскім улусе Якуціі. Знаходзіўся за 175 км ад раённага цэнтра. Вялася золатаздабыча.
Бліжэйшы аэрапорт знаходзіцца ў пасёлку Сонечны.
Гісторыя
Заснаваны ў 1937 годзе ў сувязі з пачаткам распрацоўкі радовішча золата. Аднесены да катэгорыі рабочых пасёлкаў у 1940 годзе.
Скасаваны пастановай Іл Тумэн ад 26 лістапада 2008 года.
Mercedes-Benz LP333
Mercedes-Benz LP333 – грузавы аўтамабіль Mercedes-Benz.
Аўтамабіль адрознівала незвычайная кампаноўка: мадэль мела дзве кіраваныя пярэднія восі (колавая формула 6х2). На базе LP333 таксама выпускаўся седлавы цягач LPS333 з той жа кампаноўкай.
IC 2186
IC 2186 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Mercedes-Benz LP333
Гісторыя
Выпуск «333» працягваўся нядоўга. У 1960 годзе габарытныя даўжыня грузавіка з трэйлерам ў Германіі была павялічана да 16,5 м, а для аўтацягніка ў складзе седлавага цягача з паўпрычэпам яна склала 15 м. І ў 1961 годзе вытворчасць мадэлі была спынена.
Аўтамабіль прызначаўся для ўнутранага рынку Германіі, на экспарт было пастаўлена толькі 82 грузавіка. Усяго ж было выпушчана толькі 1833 аўтамабіля LP 333. На змену прыйшла мадэль LP334 колавай формулы 4х2.
Канструкцыя
Аўтамабіль уяўляў сабой бескапотны грузавік з дзвюма пярэднімі кіраванымі восямі і адной вядучай задняй.
Кампаноўка з размяшчэннем кабіны над рухавіком дазволіла павялічыць максімальную загрузку. Аўтамабіль быў разлічаны на поўную масу аўтацягніка ў 32 т.
Мадэль мела колаую формулу 6х2, дзе дзве пярэдія восі былі кіраваныя. Дзякуючы чаму аўтамабіль валодаў выключнай устойлівасцю і развіваў хуткасць 90 км / г. Да таго ж падвескі двух пярэдніх мастоў з вялікімі хадамі вельмі добра паглыналі ўздзеянне дарожных выбоін.
Пярэднія восі не дазволілі канструктарам нізка апусціць сілавы агрэгат. Таму тунэль рухавіка займаў шмат месца ў кабіне і па вышыні амаль дасягаў прыборнай панэлі.
На аўтамабілі ўжываўся шасціцыліндравы радны дызельны рухавік «ОМ 326» працоўным аб’ёмам 11 літраў з чатырма верхнімі клапанамі на кожны цыліндр. Магутнасці рухавіка (200 к. с. пры 2200 аб / хв) хапала, каб адпавядаць мінімальным патрабаванням — 6 к.с. на адну тону вагі.
Працоўная тармазная сістэма была аднаконтурнай. Аўтамабіль быў абсталяваны цэнтральным стояночным тормазам. Для затармажвання грузавіка патрабавалася некалькі разоў пацягнуць дзяржальню рычага ручнога тормазу, якая размяшчаецца паміж сядзеннем вадзіцеля і капотам рухавіка. У якасці стандартнага абсталявання грузавікі таксама абсталёўваліся маторным тормазам. Яго дзеянне засноўвалася на актывацыі адкідной створкі, якая перакрывае выпускны канал.
Баўнтаўскі эвенкійскі раён
Баўнтаўскі эвенкійскі раён (Баунтовский эвенкийский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Рэспубліцы Бурація, Расія.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Багдарын.
Геаграфія
Мяжуе на поўначы з Паўночна-Байкальскім і Муйскім, на захадзе — з Курумканскім і Баргузінскім, на паўднёвым захадзе — з Прыбайкальскім і Хорынскім, на поўдні — з Яраўнінскім раёнамі Бураціі, на усходзе праходзіць мяжа з Забайкальскім краем. Баўнтаўскі эвенкійскі раён займае плошчу 66 816 км².
Транзіт Венеры
«Транзіт Венеры» (Passage de Vénus) — серыя чорна-белых фотаздымкаў. серыя з 48 здымкаў была знята 9 снежня 1874 года ў Японіі французскім астраномам П’ерам Жансэнам пры дапамозе вынайдзенага ім «фатаграфічнага рэвальвера».
«Транзіт Венеры» з’яўляецца самым старым фільмам у буйнейшай базе даных пра кінематограф у інтэрнэце — Internet Movie Database.
Гісторыя стварэння
Французскі астраном найболей вядомы тым, што ў 1868 годзе падчас назіранняў поўнага сонечнага зацьмення ў Індыі пры дапамозе спектраскопа ў спектры сонечнага выпраменьвання (незалежна ад ) выявіў новую ярка-жоўтую спектральную лінію, якую нельга было аднесці ні да аднаго з вядомых да таго часу хімічных элементаў. Пасля гэтаму новаадкрытаму элементу было дадзена імя гелій. Пазней Жансэн стаў дырэктарам Медонскай абсерваторыі і актыўна ўжываў для астранамічных назіранняў фатаграфію, якую ён называў «зрокам вучонага».
Фатаграфічны рэвальвер
Для сваіх даследаванняў Жансэн выкарыстоўваў фатаграфічны рэвальвер (Revolver astronomique), які быў створаны пры дапамозе французскага вынаходніка Антуана Рэдзье (Antoine Redier).
Белая (Драгічынскі раён)
Бе́лая (, Белая) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бездзежскага сельсавета.
Вязынка (Маладзечанскі раён)
Вя́зынка (, Вязынка) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Вязынка, прытоку Іліі. Уваходзіць у склад Радашковіцкага сельсавета. Размешчана за 38 км ад Мінску, 40 км ад Маладзечна і 7 км ад шашы Мінск — Маладзечна.
Назву атрымала ў гонар 90-годдзя з дня нараджэння Янкі Купалы ад назвы былога фальварка, у якім нарадзіўся вялікі беларускі паэт.
Станцыя Вязынка знаходзіцца прыблізна за 35 км на паўночным захадзе ад Мінска па маладзечанскай лініі Беларускай чыгункі.
Этымалогія
Адно з найбольш распаўсюджаных тлумачэнняў назвы ракі і мясціны заснавана на слове «вязаць». Магчыма, мелася на ўвазе месца, дзе ў старыя часы вязалі плыты (для сплаву па рэчцы) ці плоты. Іншая версія бачыць крыніцу сучаснай назвы вёскі ў вязах, што ў вялікай колькасці раслі ў наваколлі.
Гісторыя
На левым беразе ракі Вязынка за 100—200 м на ўсход ад вёскі захаваўся курган-гарадзішча культуры штрыхаванай керамікі II—V стагоддзяў (мясцовая назва «Замэчак»). Яшчэ адно гарадзішча знойдзена за 500 м на паўночны ўсход ад вёскі на левым беразе Вілейска-Мінскай воднай сістэмы.
Першая пісьмовая згадка пра Вязынку датаваная 1528 годам. Фальварак Вязынка Менскага павета да 1815 года належаў сям'і Пшаздзецкіх (Przeździecki), а потым — Замбржыцкім (Zambrzycki). Станіслаў Замбржыцкі (1823—1907) — беларускі краязнавец, фалькларыст, з сям'і беларускіх шляхціцаў. Паколькі быў інвалідам, здаваў свой фальварак у арэнду. Замбржыцкі захапляўся вывучэннем мясцовых курганаў і першым апісаў гарадзішча ў Вязынцы. У 1909 годзе ў фальварку было чатыры двары і 26 жыхароў.
У 1920—1930-я гады тут жыла беларускі этнограф і фалькларыст А. І. Свіневіч, якая збірала народныя песні ў наваколлі, арганізоўвала ў Маладзечна, Радашковічах, Вільні выстаўкі беларускіх тканін і нацыянальнага адзення, даследавала творчасць А. Міцкевіча.
З 1920 года фальварак увайшоў у склад Сярэдняй Літвы, а ў 1922 годзе — у склад Польшчы. З пачаткам другой сусветнай вайны фальварак адышоў да БССР. З 1940 па 1960 год знаходзіўся ў складзе Радашковіцкага раёна, а ад студзеня 1960 года — у складзе Маладзечанскага раёна.
У 1972 годзе ў гонар 90-годдзя з дня нараджэння Янкі Купалы былы фальварак, вёскі Верамейкі, Гурнавічы і Сяледчыкі былі аб'яднаныя ў адну вёску Вязынка.
Сучаснае аблічча
Аснову сучаснай забудовы Вязынкі складаюць старыя дамы сядзібнага тыпу, але апошнім часам з'явілася цэлая вуліца сучасных катэджаў. Цэнтральная вуліца вёскі асфальтаваная, на астатніх вуліцах — гравійнае пакрыццё. Вязынка не мае цэнтральных камунальных камунікацый — вадой жыхароў забяспечваюць свідравіны і калодзежы. Каналізацыя мясцовая. Прыродны газ да вёскі не падведзены. Вязынка забяспечана асноўнымі аб'ектамі сацыяльнай інфраструктуры: у вёсцы працуюць школа, амбулаторыя, паштовае аддзяленне, бібліятэка.
Вязынка і Янка Купала
Вязынка — малая радзіма Янкі Купалы. Пасля пераезду ў 1881 годзе з Паморшчыны бацька будучага паэта Дамінік Луцэвіч разам са сваім братам Міхалам арандаваў зямлю ў Вязынцы ў Станіслава Замбржыцкага. У Вязынцы тады жылі родзічы Янкі Купалы па бацьку: дзядзькі Антон, Юльян, Міхал і Адам, бабуля Валерыя, цёткі Марыя, Эмілія і Садалія Луцэвічы. У Вязынцы 7 ліпеня (25 чэрвеня паводле старога стылю) 1882 года ў сям'і Дамініка Луцэвіча і Бянігны Валасевіч нарадзіўся сын Янка, будучы паэт Янка Купала. Прабыла ў Вязынцы пасля нараджэння Янкі сям'я Луцэвічаў няпоўны год — пасля заканчэння арэнды Луцэвічы пераехалі ў 1883 годзе ў маёнтак Юзафова.
Купалаўскі мемарыяльны запаведнік і філіял Літаратурнага музея Янкі Купалы
Філіял Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Вязынцы з'яўляецца першай і найбольш вядомай з усіх філіяў музея. Утворана ў жніўні 1945 года. Ініцыятарам увекавечання месца, дзе нарадзіўся вялікі беларускі паэт, была яго жонка і першы дырэктар музея Янкі Купалы Уладзіслава Луцэвіч. Мемарыяльная дошка была ўсталявана на доме паэта 30 чэрвеня 1946 года. Філіял музея адкрыўся для наведвальнікаў 20 чэрвеня 1948 года.
Агульная плошча будынкаў філіяла музея (хата, свіран, хатка дваровых) — больш за 230 м². Плошча экспазіцыі — 185 м². Экспазіцыя складаецца з мемарыяльнай і гісторыка-літаратурнай часткаў. У мемарыяльнай частцы філіяла музея ўзноўлены інтэр'ер сялянскай хаты канца 19 стагоддзя (печ, мэбля, калыска, хадунок, посуд), экспануюцца асабістыя рэчы бацькоў Янкі Купалы. З дапамогай навуковых архіўных апісанняў, успамінаў сучаснікаў, фотаздымкаў, чарцяжоў і планаў тут усё ўзноўлена ў такім выглядзе, як гэта было ў гады жыцця маладой сям'і Луцэвічаў.
У красавіку 1972 года адначасова з утварэннем вёскі Вязынка створаны Купалаўскі мемарыяльны запаведнік з плошчай 21 га. Аўтарамі праекта запаведніка былі архітэктары С. Мусінскі і А. Канаваленка.
У мемарыяльным запаведніку захаваны натуральны ландшафт і планіроўка былой сядзібы, а таксама найбольш старыя дрэвы. Акрамя хаты, ў якой нарадзіўся Янка Купала, захаваныя хатка дваровых, сажалка, крыніца, частка фруктовага саду, ліпавая алея, якая вяла да сядзібнага дома Замбржыцкіх. На тэрыторыі запаведніку можна ўбачыць мемарыяльныя валуны з высечанымі на іх радкамі з твораў паэта, дуброву, пасаджаную беларускімі пісьменнікамі да стагоддзя з дня нараджэння песняра, жывую альтанку з ліпаў, канцэртную эстраду, вялікую пляцоўку для правядзення паэтычных святаў, выставак народных майстроў і масавых гулянняў. У цэнтры запаведніку стаіць бронзавы бюст Янкі Купалы (1972 г., скульптар З. Азгур).
У адноўленым будынку свірна з 1992 года дзейнічае этнаграфічная экспазіцыя. У адной палове свірна створана сезонная экспазіцыя «Народныя святы ў творчасці Янкі Купалы». Тут адлюстраваныя народныя звычаі і абрады, апісаныя паэтам і ўвасобленыя ў творах народных майстроў: разьба па дрэве, ткацтва, графічныя работы, вышыўка, салома- і лазапляценне, шыццё, габелены і інш. У другой палове будынку размешчаныя этнаграфічныя артэфакты: кросны, куфры, прылады для апрацоўкі лёну, скрыні для захавання збожжа, мукі і іншыя прылады працы і рэчы хатняга ўжытку.
З 1972 года штогод на тэрыторыі запаведніка ў дзень нараджэння паэта (7 ліпеня) праводзяцца святы паэзіі, песні і народных рамёстваў, а з 1976 года — традыцыйныя злёты студэнтаў-філолагаў БДУ. Запаведнік уключаны ў шматлікія турыстычныя маршруты.
Штогод Купалаўскі мемарыяльны запаведнік «Вязынка» наведвае каля 100 тысяч чалавек. Працуе філіял музея штодзень, акрамя панядзелка, з 10 да 17 гадзін.
У мастацтве
Вязынцы як калысцы славутага беларускага песняра прысвяцілі свае вершы шматлікія паэты Беларусі (Рыгор Барадулін, Канстанцыя Буйло, Анатоль Вялюгін, Сяргей Законнікаў, Еўдакія Лось, Сяргей Панізнік, Пімен Панчанка, Пятро Прыходзька, Максім Танк, Станіслаў Шушкевіч і інш.), Украіны (М. Луконін, М. Камісарава, Л. Хаўстаў), Латвіі (Ю. Ванаг), Арменіі (А. Грашы), Вялікабрытаніі (Уолтэр Мэй), Балгарыі (А. Тодараў), Польшчы (Я. Гушча) і інш.
Ціхаму і ўтульнаму хараству краявідаў Вязынкі прысвяцілі свае мастацкія творы беларускія мастакі Міхась Бельскі, Рыгор Віткоўскі, Віктар Вярсоцкі, Віктар Грамыка, Адольф Гугель, Міхаіл Даўгяла, Сяргей Каткоў, Іван Карасёў, Мікалай Кірэеў, Аляксандр Кішчанка, М. Макаранка, Яўген Красоўскі, Абрам Кроль, Пётр Крохалеў, Мікола Купава, Уладзімір Пашчасцеў, Іван Пратасеня, Іван Пушкоў, Юрый Тышкевіч, Кастусь Харашэвіч, Віталь Цвірка і інш.
Транспарт
Аўтамабільная дарога ад Мінска да Вязынкі цалкам асфальтаваная — спачатку гэта маладзечанская шаша, потым 6 км дарогі мясцовага значэння. У вёску рэгулярна ходзяць прыгарадныя аўтобусы і маршрутныя таксі. Да вёскі можна даехаць і па чыгунцы: электрацягніком Мінск—Маладзечна да станцыі «Вязынка».
Мікіта Аляксандравіч Букаткін
Мікіта Букаткін (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца. У цяперашні час працуе гуляючым трэнерам клуба «СДЮШАР Дынама» з Мінска.
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР «Дынама Мінск», з 2005 года выступаў за дубль салігорскага «Шахцёра». З 2007 года пачаў трапляць у асноўны склад, у 2008 годзе замацаваўся ў аснове.
У маі 2009 года разам з Аляксеем Сучковым быў адлічаны з «Шахцёра» за парушэнне спартыўнага рэжыму, пасля чаго перайшоў у наваполацкі «Нафтан». У сезоне 2012 стаў капітанам наваполацкай каманды (пасля Дзмітрыя Верхаўцова) і выйграў Кубак Беларусі 2012.
У снежні 2012 года падпісаў кантракт з «Мінскам». У мінскім клубе зноў выйграў Кубак Беларусі. Выступаў пераважна на пазіцыі апорнага паўабаронцы.
Па заканчэнні сезона спрабаваў працаўладкавацца ў Расіі, але ў выніку ў студзені 2014 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну». У складзе «Белшыны» звычайна гуляў на пазіцыі атакуючага паўабаронцы. У чэрвені 2014 года адсутнічаў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад. У снежні 2014 года кантракт з «Белшынай» быў разарваны.
Яшчэ ўвосень 2014 года цікавасць да Букаткіна праяўляла кракаўская «Вісла», аднак у выніку Мікіта ў лютым 2015 года накіраваўся на прагляд у клуб «Маш’ал» з Узбекістана і неўзабаве падпісаў з ім кантракт.
Са студзеня 2016 года знаходзіўся на праглядзе ў «Белшыне». У лютым афіцыйна вярнуўся ў бабруйскі клуб, але ў ліпені таго ж года перайшоў у брэсцкае «Дынама» , дзе замацаваўся ў якасці асноўнага апорнага паўабаронцы. У першай палове 2017 года заставаўся іграком асновы, часам выконваў функцыі капітана каманды. У ліпені 2017 года кантракт паўабаронцы з «Дынама» быў разарваны.
Праз некаторы час пасля зыходу з брэсцкага клуба стаў трэніравацца з «Іслаччу», з якой у жніўні 2017 года падпісаў кантракт. Замацаваўся ў аснове каманды і дапамог ёй па выніках сезона 2017 захаваць месца ў Вышэйшай лізе. У студзені 2018 года меў намер працягнуць кар’еру за мяжой, аднак у выніку падоўжыў пагадненне з «Іслаччу». У сезоне 2018 заставаўся іграком стартавага складу. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».
У студзені 2019 года стаў іграком брэсцкага «Руха». Стаў адным з асноўных ігракоў каманды, па выніках сезона 2019 дапамог ёй выйсці ў Вышэйшую лігу. У студзені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Рух».
У сакавіку 2020 года прыбыў у стан казахстанскага клуба «Алтай», у красавіку быў унесены ў заяўку клуба на сезон. У сакавіку 2021 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Астраўца». Дапамог клубу па выніках сезона 2021 перамагчы ў Другой лізе.
У лютым 2022 года пакінуў «Астравец» і стаў гуляючым трэнерам каманды «СДЮШАР Дынама».
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі, у тым ліку на чэмпіянаце Еўропы ў Даніі ўлетку 2011 года. Пасля гуляў таксама за алімпійскую зборную.
Перламутраўка палявая
Перламутраўка палявая (Issoria lathonia) — дзённы матылёк з сямейства німфалід.
Этымалогія лацінскай назвы
Латона (Лета) — у грэчаскай міфалогіі дачка тытанаў Кея і Фебы, каханая Зеўса, маці Апалона і Артэміды.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла 17 — 27,5 мм Размах крылаў 34-52 мм у самцоў і 50-56 мм у самак. Крылы жоўта-аранжавага колеру з чорнымі плямамі. Ніжні бок задніх крылаў з вельмі буйнымі серабрыстымі плямамі.
Арэал
Від шырока распаўсюджаны ў Еўропе. Арэал таксама ўключае Паўночна-заходнюю Афрыку, Заходнюю і Цэнтральную Азія на ўсход да поўдня Заходняй Сібіры, Манголіі і Паўночнай Індыі. Сустракаецца на ўсёй тэрыторыі Еўропы, акрамя крайняй поўначы (не сустракаецца на поўнач ад 63 градуса паўночнай шыраты). З'яўляецца актыўным мігрантам, які ў цёплыя гады можа міграваць на поўнач да палярнага круга.
Месцапражыванні
Насяляе узлескі, абочыны дарог, паляны, лугі, берагі рэк і вадаёмаў, стэпавыя ўчасткі. Від часта сустракаецца ў астэпненых і антрапагенных стацыях. У гарах Крыму і Карпатах сустракаецца паўсюдна. На Каўказе матылёк сустракаецца ў практычна ўсіх тыпах бязлесных ландшафтаў. Падымаецца ў горы на вышыню да 2500-2900 м над узр. м.
Біялогія
Ва Усходняй Еўропе від развіваецца ў 2-3 пакаленнях, на поўдні Украіны магчыма таксама развіццё чацвёртага пакалення. Матылі 1-га пакалення лётаюць з канца красавіка па сярэдзіну чэрвеня, 2-га — з пачатку ліпеня па сярэдзіну верасня. У канцы лета і восенню з'яўляюцца і лётаюць, паралельна з матылькамі другога пакалення, матылі трэцяга, ў асабліва цёплыя гады на поўдні Украіны — аж да канца лістапада. Перазімавалыя асобіны на поўдні Еўропы з'яўляюцца пры наступе першых цёплых дзён вясны (на Паўднёвым беразе Крыма — ужо з канца сакавіка). Матылі часта прысаджваюцца на голыя ўчасткі глебы.
Жыццёвы цыкл
Самкі адкладаюць да 200 яек, па адным на лісце кармавых раслін, а таксама побач з ім. Яйкі адносна дробныя, бледна-жоўтыя. Вусені даўжынёй да 35 мм, жывуць адкрыта. Іх афарбоўка шэра-карычневага колеру з чорнымі плямамі. Зімуе на розных стадыях свайго развіцця, але пераважна на стадыі вусеня, радзей — кукалкі і яшчэ радзей — на стадыі імага Стадыя кукалкі доўжыцца да 4 тыдняў.
Кармавыя расліны вусеняў
Асноўныя кармавыя расліны вусеняў — і. Да кармавых відаў таксама адносяцца:, , , , ,.
Заўвагі па ахове
Від уключаны ў Чырвоную кнігу Усходняй Фенаскандыі (1998) для Нарвегіі (III катэгорыя).
Эндаметрыт
Эндаметрыт — захворванне, якое выклікаецца запаленчым працэсам у павярхоўным пласце эндаметрыя, унутранай слізістай абалонкі цела маткі.
Традыцыйна адрозніваюць востры і хранічны віды эндаметрыту.
Эндаміяметрытам завецца запаленчы працэс, якія лакалізоўваюцца ў больш глыбокіх тканках (базальны пласт эндаметрыя, міяметрый).
Этыялогія
Эндаметрыт, як правіла, выклікаецца ўзыходзячай інфекцыяй маткі. Інфікаванне магчыма ў наступных выпадках:
Дыягностыка
Дыягностыка грунтуецца на дадзеных анамнезу (унутрыматачнае ўмяшанне і інш), агульнага і гінекалагічнага даследаванняў і лабараторных дадзеных (аналіз крыві, бактэрыяскапія, пасевы і інш.) Пасля дыягностыкі лекар прызначае лячэнне.
Праліў Лаперуза
Праліў Лаперуза — праліў паміж паўночным ускрайкам вострава Хакайда (Японія) і паўднёвым ускрайкам вострава Сахалін — мысам Крыльён (Расійская Федэрацыя), які злучае Японскае і Ахоцкае моры.
Эндаметрыт
Востры эндаметрыт
Хвароба працякае востра. Сімптомы ўключаюць боль у ніжняй частцы жывата, павышэнне тэмпературы і ненармальныя вагінальныя крывацёкі ці выдзяленні.
У сталым узросце развіваецца піяметра (назапашванне гною ў матцы). Матка пры гэтым шарападобная, павялічаная, мяккая, флюктуіруючая.
Праліў Лаперуза
Даўжыня 94 км, шырыня ў самай вузкай частцы 43 км, сярэдняя глыбіня 20—40 м, найбольшая глыбіня 118 м. Узімку праліў пакрываецца лёдам. Названы ў гонар французскага мараплаўца Жана-Франсуа дэ Лаперуза, які адкрыў праліў у 1787 годзе.
Эндаметрыт
Востры эндаметрыт
Лячэнне піяметры зводзіцца да выдалення гною з поласці маткі метадам пашырэння канала яе шыйкі.
Праліў Лаперуза
На японскім беразе праліва размешчаны порт Ваканай. У праліве знаходзіцца скалісты востраў Камень Небяспекі.
Эндаметрыт
Хранічны эндаметрыт
Клінічныя сімптомы выяўленыя значна менш, чым пры вострым: тэмпература нармальная, выдзялення слізіста-гнойнага характару, неабільныя, боль у паясніцы нязначная. Нярэдка адзначаюцца растройствы менструальнага цыклу тыпу менарагіі або метрарагіі, што звязана з парушэннем скарачальнай функцыі маткі.
Пры похвавым даследаванні матка павялічана, балючая.
Дыягнаставаць хранічны метраэндаметрыт значна цяжэй. Важнымі з'яўляюцца дадзеныя анамнеза, якія паказваюць на перанесены востры эндаметрыт, а таксама павелічэнне і хваравітасць маткі, слізіста-гнойныя выдзяленні і парушэнні менструальнага цыклу.
Лячэнне
Пры лячэнні выкарыстоўваюцца антыбіётыкі шырокага спектру дзеяння.
Ускладненні
Пры адсутнасці своечасовага лячэння пры эндаметрыце інфекцыя можа перайсці ў фалопіявыя трубы або больш глыбокія пласты маткі, што ў далейшым можа выклікаць бясплоддзе, сэпсіс ці нават смяротны зыход.
Гл. таксама
Эндаметрыёз
Эндаметрый
Эндаметрый - (лац. endometrium) — унутраная слізістая абалонка цела маткі (мукозный пласт), якая высцілае поласць маткі і багата забяспечаная крывяноснымі сасудамі.
Міхаіл Фёдаравіч Яблонскі
Міхаіл Фёдаравіч Яблонскі (нар., вёска Алянец, Смаргонскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне судовай медыцыны. Доктар медыцынскіх навук (1976), прафесар (1979).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1954). З 1957 года ў Віцебскім медыцынскім універсітэце (у 1965-88 загадчык кафедры). Навуковыя працы па судова-медыцынскай экспертызе, навучальна-метадычнай рабоце па выкладанні судовай медыцыны.
УАЗ-451
УАЗ-451 — грузапасажырскія аўтамабілі з колавай формулай 4×2, якія вырабляліся на Ульянаўскім аўтамабільным заводзе з 1961 па 1982 год.
Было выраблена 83 449 аўтамабіляў сямейства «УАЗ-451».
Апісанне канструкцыі
Пры знешнім падабенстве мадэляў УАЗ-450 і УАЗ-451 паміж машынамі меліся прынцыповыя адрозненні як у кампаноўцы, так і агрэгатнай базе. Для заднепрываднага УАЗ-451 было распрацавана прынцыпова новае шасі. Галоўным адрозненнем новай платформы стала плоская рама лесвічнага тыпу і ссунуты назад і ўніз адносна пярэдняй восі рухавік — у параўнанні з аўтамабілямі ГАЗ-69 і УАЗ-450 пярэдні тарэц блока рухавіка быў ссунуты на 220 мм назад. Гэта спрыяла паляпшэнню разважвання і дазваляла павялічыць прастор у кабіне. Новая архітэктура дазволіла пасля стварыць другое пакаленне ўсюдыходаў — УАЗ-452.
Першыя чатыры гады аўтамабілі камплектаваліся рухавікамі і трохступеньчатымі каробкамі перадач ад УАЗ-450. У 1965 годзе, з пачаткам выпуску УАЗ-452, абодва сямействы атрымалі чатырохступенчатыя каробкі перадач і рухавік ЗМЗ-451. Рухавік — карбюратарны, радны, чатырохцыліндравы з вадкасным астуджэннем і працоўным аб'ёмам 2445 см³. Ад рухавіка ГАЗ-21 ён адрозніваўся канструкцыяй крышкі каромыслаў, паддону картара, кранштэйнаў мацавання падушак пярэдняй апоры рухавіка і тэрмастата. З восені 1969 года вытворчасць гэтага рухавіка пачалася на Ульянаўскім маторным заводзе, і рухавік атрымаў пазначэнне УМЗ-451. У 1971 годзе пачалася вытворчасць мадэрнізаванага рухавіка УМЗ-451М магутнасцю 75 к.с. На аўтамабіле з'явілася чатырохступеньчатая каробка перадач са змененым прывадам і рычагом, усталяваным на паветраводзе.
Для павелічэння грузападымальнасці да 1000 кг ужытыя ўзмоцненыя пярэднія і заднія рысоры, узмоцнены вядзёны дыск счаплення, падвышаны ціск у шынах. Таксама ў рулявым механізме ўжыты ролік вала сошкі ад аўтамабіля ГАЗ-51. У ступіцах пярэдніх колаў усталёўваліся ролікавыя канічныя падшыпнікі наўзамен шарыкавых радыяльна-упорных. Было зменена размяшчэнне органаў кіравання: руля, педаляў і рычага стаяначнага тормаза. Змененыя пярэдняя панэль, капот і паветравод кузава і кабіны. Пярэднія дзверы кабіны абсталяваны апусканым шклом.
Мадэрнізаваныя ў 1965 годзе "451-я" атрымалі ў індэксе дадатковую літару "М".
У-131
У-131 — электрамабіль на шасі УАЗ-451ДМ з сістэмай электрасілкавання на пераменным току, распрацаваны кіраваннем «Главмосавтотранс» сумесна з УНДІЭМ Мінэлектратэхпрама.
Акумулятары месціліся ў кузаве фургона, таму ўнутраны аб'ём быў невялікі, а грузападымальнасць складала ўсяго 500 кг пры поўнай сваёй масе 2400 кг. У 1974 годзе выраблена партыя з пяці электрамабіляў. Эксплуатавалі машыны на 34-м аўтакамбінаце «Мосторгтранса» для перавозкі мясных і каўбасных вырабаў.
УАЗ-451МІ
УАЗ-451МІ (УАЗ-451МИ) — электрамабіль з сістэмай электраабсталявання на пераменным току, з зараднай прыладай, змантаванай на электрамабілі, што дазваляла падзараджаць акумулятары машыны ў любым месцы прама ад гарадской электрасеткі.
У 1978 годзе выраблена партыя.
УАЗ-3801
УАЗ-3801 — электрамабіль з сістэмай электраабсталявання на пераменным току.
Акумулятарны адсек з-пад рамы зноў перамясціўся ў кузаў фургона, і для доступу да яго былі зробленыя адмысловыя люкі з кожнага борта. Пры гэтым правыя бакавыя дзверы фургона прыйшлося значна скараціць знізу, а падлога кузава ўнутры грузавога адсека зроблена ступеньчатай, з пандусам над акумулятарным адсекам.
У 1981 годзе пабудавана каля 30 машын.
ЛуМЗ-946
ЛуМЗ-946 — рэфрыжэратар грузападымальнасцю 500 кг, які выпускаўся Луцкім машынабудаўнічым заводам на базе УАЗ-451М.
Гэтыя машыны абсталёўваліся машынна-акумуляцыйнай сістэмай: у кабіне замест пасажырскага сядзення ўсталёўваліся халадзільныя агрэгаты ФГК-07, якія працавалі ад вонкавай электрасеткі, а ў кузаве — два акумулятары холаду. Для поўнай зарадкі акумулятараў холаду патрабавалася 6 гадзін, пасля чаго неабходная тэмпература ў кузаве магла падтрымлівацца на працягу 12-24 гадзін (у залежнасці ад рэжыму работы аўтамабіля).
Бездзеж
Бе́здзеж (, Бездеж) — аграгарадок у Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Бездзежскага сельсавета. Знаходзіцца ў балоцістай мясцовасці непадалёку ад Спораўскага возера. Паштовы індэкс — 225848.
Геалогія
За 0,3 км на захад ад вёскі знаходзіцца Бездзежскае радовішча мелу. Паклад у выглядзе адорвеня звязаны з марэннымі адкладамі дняпроўскага зледзянення.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Бездзеж датуецца 1409 годам. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мястэчка ўвайшло ў склад Пінскага павета Берасцейскага ваяводства. 8 верасня 1771 года прыхільнікі Барскай канфедэрацыі пад камандай гетмана вялікага Міхала Казіміра Агінскага ў бітве пад Бездзежам прымусілі невялікі расійскі атрад скласці зброю.
У 1939 годзе Бездзеж увайшоў у БССР. У 1940 годзе статус паселішча панізілі да вёскі, якая стала цэнтрам сельсавета Драгічынскага раёна.
17 студзеня 1999 года ў вёсцы быў адкрыты Бездежскі музей народнай творчасці «Бездзежскі фартушок». Пры доме культуры дзейнічае ансамбль народнай песні і музыкі «Сваякі».
Ордэн Ганаровага легіёна
Ордэн Ганаровага легіёна (Ordre national de la Légion d'honneur) — французскі нацыянальны ордэн, заснаваны Напалеонам Банапартам 19 мая 1802 года па прыкладзе рыцарскіх ордэнаў. Паводле кодэкса Ганаровага легіёна і вайсковага медаля гэта ганаровая арганізацыя мае статус і правы юрыдычнай асобы. Прыналежнасць да ордэна з'яўляецца найвышэйшым знакам адрознення, пашаны і афіцыйнага прызнання асаблівых заслуг у Францыі. Прыём у члены ордэна ажыццяўляецца за выдатныя ваенныя ці грамадзянскія заслугі прэзідэнтам Французскай рэспублікі, які з'яўляецца гросмайстрам (grand maitre) ордэна. Ганаровы легіён гуляе, такім чынам, ролю адной з найважнейшых інстытуцый французскай дзяржавы і сімвалаў рэспублікі. За некаторымі выключэннямі, у ордэн не прымаюць пасмяротна. Па сцвярджэнню генерала Дэ Голя, «Ганаровы легіён — гэта супольнасць эліты жывых».
Анры Клеменс ван дэ Велдэ
Хенры Клеменс ван дэ Велдэ (, -, Цюрых) — бельгійскі архітэктар і майстар дэкаратыўнага мастацтва.
Біяграфія
Вучыўся ў АМ у Антверпене (1881-83), займаўся жывапісам і графікай. Адзін з заснавальнікаў Нямецкага Веркбунда (1907). У праектах мэблі (з 1894), афармленні інтэр’ера (Фолькванг-музей у Хагене, Германія, 1901-02) і пабудовах (дом Блуменверф у Бруселі, 1895) ранняга перыяду выступаў як ініцыятар стылю «мадэрн», выкарыстоўваючы крывалінейныя формы і дэкор. Пазней як архітэктар і тэарэтык (Мастацкая школа ў Веймары, 1904; тэатр Веркбунда ў Кёльне, 1914) стаў адным з заснавальнікаў і лідараў рацыяналізму. У 1902-14 кіраваў мастацка-прамысловай школай ў Веймары, з 1926 — Нацыянальнай вышэйшай школай дэкаратыўных мастацтваў у Бруселі. У пазнейшых працах (бібліятэка ў Генце, 1935-40; Музей Кролер-Мюлер у Отэрла, Нідэрланды, 1938-54) выкарыстаў прынцыпы функцыяналізму.
Інэса Мікалаеўна Слюнькова
Інэса Мікалаеўна Слюнькова ― беларускі і расійскі гісторык архітэктуры і мастацтвазнаўца. Доктар архітэктуры (2001). Член-карэспандэнт Расійскай Акадэміі архітэктуры і будаўнічых навук, прафесар Маскоўскай духоўнай акадэміі. Адзін з аўтараў «Праваслаўнай энцыклапедыі» і «Вялікай Расійскай энцыклапедыі».
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і Мікалая Слюнькова. Скончыла мінскую школу № 50. Вучылася ў Беларускім політэхнічным ін-це на архітэктурным факультэце, працягнула вучобу ў Маскоўскім архітэктурным інстытуце (МАРХІ). Працавала архітэктарам у праектнай майстэрні ЦНДІП горадабудаўніцтва. Скончыла аспірантуру Навукова-даследчага інстытута тэорыі і гісторыі архітэктуры і горадабудаўніцтва. Удзельнічала ў падрыхтоўцы калектыўнай манаграфіі «Рускае горадабудаўнічае мастацтва» пад рэд. М. Ф. Гуляніцкага, кіраўнік выдавецкага праекта «Архітэктура рускай сядзібы».
З 1994 года начальнік Аддзела навуковых даследаванняў па архітэктуры РААБН, удзельнічала ў арганізацыі навуковых прац яе інстытутаў і падрыхтоўцы навуковых выданняў Акадэміі (у тым ліку зборнікі «Храмабудаўніцтва ў Расіі: Традыцыі і сучаснасць» (1996), «Праблемы ўзнаўлення страчаных помнікаў архітэктуры: PRO et CONTRA» (1998)). Артыкулы ў зборніках і часопісах па гісторыі архітэктуры, актуальных пытаннях сучаснай архітэктурнай практыкі.
У 2003—2004 галоўны архітэктар музеяў Маскоўскага Крэмля, аўтар праграм комплекснай рэстаўрацыі помнікаў архітэктуры музеяў. З 2009 года ― галоўны навуковы супрацоўнік НДІ тэорыі і гісторыі выяўленчых мастацтваў Расійскай Акадэміі мастацтваў. Член Саюза архітэктараў Расіі.
Узнагароджана памятным медалём мітрапаліта Маскоўскага і Каломенскага Макарыя, медалём «За адданасць садружнасці дойлідаў», дыпломамі фестывалю «Дойлідства» Саюза архітэктараў, РААСН, Макарыеўскага фонду, Маскоўскай міжнароднай кніжнай выстаўкі-кірмашу (2010).
Асноўныя вынікі навуковай дзейнасці
Больш за 200 апублікаваных работ. Найбольш важнымі ўяўляюцца:
Навуковыя артыкулы
Па тэме «Руская сядзіба»:
Па тэме «Кляштарнае і храмавае дойлідства»:
Па тэме «Каранацыя ў рускім мастацтве»:
'Па тэме «Збяражэнне і карыставанне архітэктурнай спадчынай»:''
Кяхцінскі раён
Кяхцінскі раён (Кяхтинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Рэспубліцы Бурація, Расія.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Кяхта.
Геаграфія
Мяжуе на захадзе з Джыдзінскім, на поўначы — з Селенгінскім, на паўночным усходзе — з Бічурскім раёнамі рэспублікі, на паўднёвым усходзе — з Красначыкойскім раёнам Забайкальскага края. Кяхцінскі раён займае плошчу 4663 км².
Беларускі цэнтральны саюз сельскагаспадарчых калектываў
Беларускі цэнтральны саюз сельскагаспадарчых калектываў (Белкалгасцэнтр) — рэспубліканская кааператыўная арганізацыя ў 1928—1932 гг.
Гісторыя
Створаны ў Менску на Другім Усебеларускім з’ездзе калгасаў 1928 г. як Усебеларускі саюз сельскагаспадарчых калектываў (Белкалгассаюз), у студзені 1930 г. перайменаваны ў Белкалгасцэнтр. Белкалгасцэнтр меў на мэце стварэнне, кіраўніцтва і арганізацыйна-гаспадарчае абслугоўванне калгасаў. 3 перайменаваннем Белкалгассаюза ў Белкалгасцэнтр пашыраны і яго функцыі. Апарат Белкалгасцэнтра кантраляваў гаспадарчую дзейнасць калектываў, перапрацоўку і збыт імі сваёй прадукцыі, культурна-масавую работу, распрацоўваў правілы ўнутранага распарадку, спагнанняў з калгасаў запазычанасці па збожжанарыхтоўках. Фінансаванне Белкалгасцэнтра вялося з дзяржаўнага бюджэту і не залежала ад вынікаў дзейнасці гаспадарак, якія ён аб’ядноўваў. Ва ўмовах цэнтралізаванага размеркавання крэдытаў, сельскагаспадарчай тэхнікі і іншых сродкаў, недахопу кваліфікаваных спецыялістаў гэты фактар садзейнічаў таму, што вытворчыя калектывы апынуліся ў поўнай залежнасці ад вышэйшых органаў. Маючы значныя паўнамоцтвы, апарат Белкалгасцэнтра і падпарадкаваных яму акруговых саюзаў практыкаваў умяшанне і ў арганізацыйныя і ў дробныя гаспадарчыя пытанні. На пачатку 1930-х гадоў, калі вёска станавілася калгаснай, ва ўмовах узмацнення цэнтралізацыі, Белкалгасцэнтр стаў непатрэбным элементам адміністрацыйна-загаднай сістэмы і ў кастрычніку 1932 г. ліквідаваны. Яго функцыі перададзены Наркамату земляробства БССР.
Кіраўніцтва
Органамі кіраўніцтва Белкалгасцэнтра з’яўляліся Усебеларускі з’езд сельскагападарчых калектываў, а таксама савет і праўленне, якія выбіраліся з’ездам. Структура апарату Белкалгасцэнтра напачатку складалася з сакратарыята і 4 аддзелаў (арганізацыйна-інструктарскі, планава-вытворчы, нарыхтоўчы і крэдытна-фінансавы), у студзені 1930 г. было 7 аддзелаў (груп).
Вялікае Мажэйкава
Вялікае Мажэйкава (, Великое Можейково) — аграгарадок у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Цэнтр Мажэйкаўскага сельсавета.
Бярозаўскі камбінат будаўнічых матэрыялаў
ААТ «Бярозабудматэрыялы» (ББМ) — беларускае прадпрыемства прамысловасці будаўнічых матэрыялаў, якое спецыялізуецца на вытворчасці керамічнай пліткі. Размешчана ў горадзе Бяроза Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У 1946 годзе ў Бярозе быў утвораны цэх па вытворчасці цэглы. У 1967 годзе ў Бярозе быў арганізаваны камбінат будаўнічых матэрыялаў у складзе двух сезонных цагляных заводаў, цэха па вытворчасці печкавых кафляў і ўчастка па вытворчасці дробных сценавых блокаў. У 1979—1981 гадах адзін з цагляных заводаў камбіната быў рэканструяваны і пераабсталяваны для вытворчасці керамічнай пліткі (праектная магутнасць — 300 тыс. м²). У 1986—1987 гадах быў пабудаваны новы корпус і ўстаноўленыя дзве новых тэхналагічных лініі па вытворчасці керамічнай пліткі і арганізаваны цэх па вытворчасці фрыты (кампанента для падрыхтоўкі глазуры). У 1992 годзе на камбінаце скончылася будаўніцтва завода мінералаватных вырабаў па вытворчасці будаўнічых мінералаватных прашыўных матаў, у 1996 годзе адна з тэхналагічных ліній пераабсталяваная для вытворчасці мінералаватных пліт, у 1999 годзе на гэтым заводзе была ўведзена ў эксплуатацыю лінія па вытворчасці керамічнай пліткі. У 1999 годзе завод асвоіў вытворчасць керамічных фрыз. У 2001 годзе пачалася рэканструкцыя вытворчасці керамічнай пліткі. У 2002 годзе камбінат спыніў вытворчасць керамічнай цэглы. У 2015 годзе была ўведзена ў эксплуатацыю новая лінія па вытворчасці керамічнай пліткі магутнасцю 2,5 млн м² у год.
Сучасны стан
У 2017 годзе на прадпрыемстве працавала 1180 чалавек (260 з вышэйшай адукацыяй, 256 з сярэдняй спецыяльнай адукацыяй, 302 з прафесійна-тэхнічнай адукацыяй), у тым ліку 1086 чалавек прамыслова-вытворчага персаналу. Прадпрыемства вырабляе керамічныя пліткі (у тым ліку паліваныя) для ўнутранай абліцоўкі, падлог, басейнаў, фасадныя, а таксама дэкаратыўныя фрызы, ўстаўкі пад гандлёвай маркай «Бяроза-кераміка» («Beryoza Ceramica»). На прадпрыемстве дзейнічаюць масанарыхтоўчы цэх і 3 цэхі па вытворчасці керамічных плітак (агульная магутнасць — 10866 тыс. м² у год) з тэхналагічным абсталяваннем італьянскай кампаніі і цэх дэкаратыўных элементаў магутнасцю 320 тыс. м².
Па выніках 2017 года выручка ад рэалізацыі прадукцыі склала 94,3 млн рублёў (каля 44 млн долараў), чысты прыбытак — 6,4 млн рублёў (3 млн долараў), рэнтабельнасць рэалізаванай прадукцыі — 17,6%, дэбіторская запазычанасць — 12,1 млн руб., Крэдыторская запазычанасць — 11,9 млн рублёў. У 2017 годзе было выраблена 10797 тыс. м² (4839 тыс. м² абліцавальных плітак, 5457 тыс. м² плітак для падлогі, 56,9 тыс. м² плітак для басейнаў, 126,9 тыс. м² фасадных плітак, 317,5 тыс. м² дэкаратыўных элементаў).
У 2005 годзе 70 % прадукцыі экспартавалася. У 2017 годзе 84,7 % вырабленай прадукцыі было экспартавана (69,5 % — Расія, 13,2 % — Казахстан, 6,5 % — Украіна, 3,7 % — Малдова, 1,2 % — Азербайджан, 1,1 % — Літва, 1 % — Кыргызстан, менш за 1 % — Сербія, Румынія, Грузія, Арменія, Узбекістан і інш.).
Віцікуза
Віцікуза (Viticuso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 406 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 3040. Тэлефонны код — 0776.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Баргузінскі раён
Баргузінскі раён (Баргузинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Рэспубліцы Бурація, Расія.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Баргузін.
Геаграфія
Мяжуе на поўначы з Паўночна-Байкальскім і Курумканскім, на ўсходзе — з Баўнтаўскім, на поўдні — з Прыбайкальскім раёнамі рэспублікі. На захадзе, па акваторыі возера Байкал, раён мяжуе з Іркуцкай вобласцю. Баргузінскі раён займае плошчу 18533 км².
Пярсцёнак
Пярсцёнак — кольца або абруч, звычайна, з каштоўнага металу, а таксама з каштоўнымі камянямі, якія носіцца на пальцы як упрыгажэнне або знак шлюбу. Разнавіднасці пярсцёнка — персцень і сыгнет (пярсцёнак-пячатка).
IC 2187
IC 2187 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эндаскапія
Эндаскапія — спосаб агляду некаторых унутраных органаў пры дапамозе эндаскопа. Пры эндаскапіі эндаскоп уводзіцца ў поласці праз натуральныя шляхі, напрыклад, у страўнік — праз рот і стрававод, у бронхі і лёгкія — праз гартань, у мачавы пузыр — праз мочаспускальны канал, а таксама шляхам праколаў або аперацыйных доступаў (лапараскапія і інш.)
Брышча
Бры́шча (, Брище) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.
Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Дакудаўскага сельсавета.
Велігер
Велігер (ад Velum — ветразь і gerо — нясу) — пелагічная форма лічынак малюскаў, напр. Scaphopoda, Bivalvia і Gastropoda. Велігеры з’яўляюцца часткай планктону. Характэрнай прыкметай велігераў з’яўляецца велум — падабенства лопасцяў, пакрытых веечкамі. Яны служаць для харчавання і паступальнага руху.
Харчаванне
Лічынкавая фаза пачынаецца з адкладвання яек і працягваецца да метамарфозы сталення. Сілкуецца велігер пры дапамозе веечак, пры гэтым асобныя веечкі выконваюць розныя функцыі. Выкарыстоўваюцца розныя велумы, каб паднесці харчаванне да рота і каб адхіліць іншародныя рэчывы. Па спосабе харчавання адрозніваюць дзве формы велігераў — плактатрофы і лецытатрофы. Абодва тыпы харчавання і эвалюцыі вядуць да марфалагічна і экалагічна ідэнтычных асобін. Асобіны з розным тыпам лічынкавага развіцця могуць спарвацца паміж сабой. Планктатрофны спосаб харчавання лічынкі разглядаецца як першапачатковы, які вядзе да больш доўгай лічынкавай фазы. Даволі доўгі лічынкавыя перыяд неспрыяльны для лічынкі, бо ўзровень смяротнасці павышаецца, а верагоднасць стаць у выніку метамарфозы палаваспелай жывёлай зніжаецца.
Хадэрсфілд
Ха́дэрсфілд (Huddersfield) — горад у акрузе Кёркліс (Kirklees) на захадзе графства Заходні Іаркшыр у Англіі, непадалёк ад зліцця рэк Кольн і Холм, у 310 кіламетрах ад Лондана і ў 16.6 кіламетрах ад Брэдфарда, найбліжэйшага буйнога населенага пункта.
Насельніцтва Хадэрсфілда складае (па даных перапісу 2001 года) 146 234 чалавек, ён займае 10-е месца ў спісе найбуйнейшых гарадоў Вялікабрытаніі. Гэта найбуйнейшы населены цэнтр акругі Кёркліс і яго адміністрацыйны цэнтр.
Хадэрсфілд сыграў важную ролю ў індустрыяльнай рэвалюцыі Вялікабрытаніі. Сёння гэта буйны прамысловы (вытворчасць ваўняных тканін, фарбавальнікаў, машынабудаванне), спартыўны і адукацыйны цэнтр. Горад увайшоў у гісторыю як месца нараджэння нацыянальнай Рэгбісцкай лігі і прэм'ер-міністра Харальда Уілсана.
Церабені
Церабе́ні (, Теребени) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Антапольскага сельсавета.
Брэсцкая дзіцячая абласная бальніца
Брэсцкая дзіцячая абласная бальніца — установа аховы здароўя ў Брэсце. Размешчана па вуліцы Халтурына, 12