cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Красная (Васілішкаўскі сельсавет)
Кра́сная (, Красная) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галавічпольскага сельсавета.
Жорнаўка (рака)
Жо́рнаўка (у верхнім цячэнні Смаля́рня) — рака ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 29 км. Плошча вадазбору 125 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км. Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Рака бярэ пачатак каля вёскі Смалярня, упадае ў Бярэзіну на паўднёвы ўсход ад вёскі Жорнаўка. У верхнім цячэнні рэчышча каналізаванае. Рака прымае сцёк з ручаёў і меліярацыйных каналаў. Сярод прытокаў — Логавы канал (злева).
Лілі Палмер
Лілі Палмер (Lilli Palmer, 24 мая 1914 — ) — нямецкая актрыса, намінантка на прэмію «Залаты глобус».
Інстытут Культуры
Інстыту́т Культу́ры (, Институт Культуры)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі. Hазмешчаны ў Маскоўскім раёне горада Мінск. Знаходзіцца паміж вуліцамі Суражская і Магілёўская, побач з аднайменнай станцыяй метро і вуліцай Маскоўскай.
Малыя Аўчыненкі
Малы́я Аўчыне́нкі (, Малые Овчиненки) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Старашклоўскага сельсавета.
Інстытут Культуры
Абслугоўвае прыгарадныя цягнікі Брэсцкага кірунку, Барысаўскага і Асіповіцкага.
IC 890
IC 890 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Інстытут Культуры
Выхад на вуліцы Чыгуначная і Магілёўская.
IC 890
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рызкы
Рызкы (Різки) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Палычынці
Палычынці (Поличинці) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Першамайская вуліца (Магілёў)
Першамайская вуліца — цэнтральная вуліца горада Магілёва, яго галоўная транспартная магістраль.
Гісторыя
Фарміраванне вуліцы пачалося ў XVI ст. на тэрыторыі Шклоўскага прадмесця Новага горада на поўнач ад цэнтральнай Гандлёвай плошчы (цяпер плошча Славы). Першапачаткова насіла назву Шклоўская, у часы Расійскай імперыі — Дняпроўскі праспект. У 1918 годзе перайменавана ў Першамайскую вуліцу, таксама ў савецкія часы насіла назву Ульянавай-Крупскай у гонар савецкага грамадскага дзеяча Надзеі Канстанцінаўны Крупскай, жонкі У. Леніна.
Сучаснае аблічча вуліцы пачало фарміравацца ў адпаведнасці з генпланам сацыялістычнай рэканструкцыі горада 1936—1939 гадоў, паводле якога на яе скрыжаванні з праспектам Міру створаны новы грамадскі цэнтр — плошча Леніна з Домам Саветаў, пабудавана гасцініца «Дняпро». У пасляваенныя гады паводле генплана 1947—1950 гадоў пачалася рэканструкцыя вуліцы ад Савецкай плошчы (цяпер плошча Славы) да плошчы Леніна. У пачатку 1950-х гадоў пабудаваны жылы 143-кватэрны дом на пляцы паміж вуліцай Лазарэнкі і кінатэатрам «Чырвоная Зорка», на супрацьлеглым усходнім баку вуліцы — 5-павярховыя жылыя дамы з магазінамі на першых паверхах. Адначасова завершана рэканструкцыя плошчаў Леніна і Савецкай.
Пры рэканструкцыі вул. Першамайскай і прылеглых да яе кварталаў не ўдалося дасягнуць цэласнага ўзаемападпарадкаванага характару забудовы. І справа не ў тым, што новыя і пабудаваныя ў даваенны час збудавання вырашаны ў розным стылістычным характары. Прычына палягае ў тым, што шматпавярховыя жылыя дамы, як і грамадскія будынкі, пабудаваныя па праектах архітэктараў Л. Рымінскага, А. Семяненкі, Д. Саннікава ў 1950—1957 гадах, рэзка адрозніваюцца ад пабудаваных раней не толькі насычанасцю дэкаратыўных сродкаў, але галоўным чынам прынцыпамі аб’ёмна-прасторавай пабудовы. У 1960—1970-я гады пабудаваны Дом палітычнай асветы на Тэатральнай плошчы, будынак Магілёўскага абласнога камітэта КПБ, 6-павярховы 80-кватэрны (з прадпрыемствамі бытавога абслугоўвання і магазінамі на 1-м паверсе) на скрыжаванні з вуліцай Міронава і 111-кватэрны жылыя дамы, універмаг.
У 1970—1980-я гады на ўчастку паміж плошчамі Леніна і Тэатральнай пашырана за кошт зносу з усходняга боку гістарычнай забудовы. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя гэтай часткі забудовы заснавана на кантрасце вышынных будынкаў на заходнім і падоўжных на усходнім баках вуліцы.
У 1981 годзе на ўчастку паміж вул. Мігая і Будзённага пабудаваны 9-12-павярховы жылы дом з прадпрыемствамі бытавога абслугоўвання, у 1984 годзе побач з гасцініцай «Дняпро» ўзведзены 12-павярховы жылы дом.
Размяшчэнне
Працягласць 6350 м ад плошчы Славы да Шклоўскай шашы.
Забудова
Вялікую ролю ў фарміраванні архітэктурных ансамбляў вуліцы адыгрываюць размешчаныя на ёй плошчы Славы, Тэатральная, Леніна, Прывакзальная, а таксама захаваныя помнікі архітэктуры XVII — пачатку XX стагоддзяў — будынкі былога акруговага суда (цяпер музей), чыгуначнага вакзала, гарадскога тэатра, жаночай гімназіі, дваранскага сходу, мемарыяльная арка. На вуліцы размешчаны таксама завод «Строммашына», Магілёўская аблдрукарня імя Спірыдона Собаля і інш.
Цотны бок
На гэтым участку існаваў дом Пасэ, у якім размяшчалася гасцініца «Францыя».
Канскі кінафестываль 1992
45-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 7 па 18 мая 1992 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Месінскі праліў
Месі́нскі пралі́ў (Stretto di Messina) — праліў паміж усходнім берагам Сіцыліі і паўднёвым берагам Калабрыі. Шырыня ў самым вузкім месцы праліва — 3,1 км, каля горада Месіна — каля 5,1 км. Натуральныя формы берага і скал, а таксама віры ў гэтым месце звязваюць з легендай пра Сцылу і Харыбду.
Месіна (Сіцылія) звязана паромнай пераправай з паўвостравам з гарадамі Віла Сан Джовані і Рэджа-ды-Калабрыя ў Калабрыі.
У 1957 г. праз Месінскі праліў была пабудавана ЛЭП 220 кВ. Яе пілоны лічацца самымі высокімі ў свеце. Гэта лінія электраперадачы была заменена на падводны кабель, але пілоны былі захаваны і з'яўляюцца мясцовай выдатнасцю.
Лебес
Лебес (Lebes) — старажытнагрэчаскі посуд у форме чары на ножцы або трыножцы, які выкарыстоўваўся як для падрыхтоўкі ежы, так і для мыцця і прання. Першапачаткова яны вырабляліся з бронзы, срэбра або гліны.
Асаблівай формай лебеса з’яўляецца лебес гамікас (вясельны кацёл) з двума ручкамі. Лебес гамікас ставіўся на вясельных святах у непасрэднай блізкасці ад нявесты і выкарыстоўваліся ў цырымоніях ачышчэння, а таксама як кветкавыя вазы.
Лебесы таксама ўручаліся пераможцам спартыўных спаборніцтваў у якасці прыза.
Медаль Свабоды (ЗША)
Медаль Свабоды (Medal of Freedom) — грамадзянскі медаль Злучаных Штатаў Амерыкі, заснаваны прэзідэнтам Гары Трумэнам у 1946 годзе для ўзнагароджання ўсіх грамадзян, якія аказалі дапамогу Злучаным Штатам Амерыкі і іх саюзнікам у пераможным завяршэнні Другой сусветнай вайны. Узнагароджанне дэ-юрэ ажыццяўляў Дзяржаўны сакратар ЗША, Ваенны міністр ЗША або Міністр ваенна-марскіх сіл ЗША, аднак дакладна вядома, што ўзнагароды ўручалі і прэзідэнты ЗША Дуайт Эйзенхаўэр і Джон Кенэдзі.
Апісанне
Медаль уяўляе сабой бронзавы дыск, на аверсе якога намаляваны накіраваны налева (ад гледача) профіль чалавека з галаўным уборам, вонкава нагадвае белагаловага арлана, упрыгожанага зоркамі; у ніжняй частцы дыска напісана загалоўнымі літарамі FREEDOM. На рэверсе медаля намаляваны Звон Свабоды, вакол якога вялікімі літарамі напісана UNITED STATES OF AMERICA. Стужка медаля — чырвоная з чатырма тонкімі белымі палосамі.
Згодна з загадам № 9586, якім быў заснаваны медаль, узнагароджанне аднаго чалавека можа адбывацца толькі адзін раз, але за істотны акт, які дапамог завяршыць вайну і быў удастоены ўзнагароджання медалём. Для зручнасці былі ўведзеныя планкі з бронзавай, сярэбранай і залатой пальмавымі галінамі. Дастаткова шмат грамадзян замежных дзяржаў былі ўзнагароджаны гэтым медалём, аб узнагароджанні амерыканскіх грамадзян звестак няма.
З 22 лютага 1963 года замест гэтага медаля грамадзянам стаў прысуджацца Прэзідэнцкі медаль Свабоды.
Літаратурны музей Максіма Гарэцкага
Літаратурны музей Максіма Гарэцкага — філіял Мсціслаўскага раённага гісторыка-археалагічнага музея. Заснаваны 15 студзеня 1993 г. у вёсцы Багацькаўка Мсціслаўскага раёна паводле загаду Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь і рашэння Мсціслаўскага раённага Савета народных дэпутатаў.
Хата, дзе М.Гарэцкі нарадзіўся і пражыў палавіну жыцця, згарэла. Засталіся толькі пляцоўка, падворак і частка саду. Узнаўленне мемарыяльнай сядзібы адбылося па ініцыятыве пісьменніка У.Караткевіча. Музей размясціўся ў адноўленай хаце, якая ўяўляе вясковую жылую пабудову ў традыцыях канца 19 ст. і складаецца з 3 частак: цёмнай (цёплай) хаты, светлай (халоднай) і сяней.
Экспазіцыйная плошча 79,1 м². Размешчаная ў 2 залах экспазіцыя раскрывае складанасць жыццёвага і творчага лёсу Максіма і Гаўрылы Гарэцкіх. Крыніцамі дакументальных звестак для яе стварэння з’явіліся ўспаміны брата М. Гарэцкага Гаўрылы, дачкі пісьменніка Галіны, яго жонкі — дзіцячай пісьменніцы Л. Чарняўскай-Гарэцкай і малодшага брата Парфірыя.
У 2007 г. пачалося абнаўленне літаратурнай часткі экспазіцыі з удзелам Р.Гарэцкага, пляменніка М.Гарэцкага. Экспазіцыя музея складаецца з літаратурнай часткі, якая прадстаўляе асноўныя этапы творчай біяграфіі пісьменніка, і этнаграфічнай — з увядзеннем у інтэр’ер дакументальнага матэрыялу. Паказаны перыяды жыцця і творчасці М.Гарэцкага: багацысаўскі і першы горацкі (1893—1913 гг.) — дзяцінства ў Багацькаўцы, вучоба ў Горацкім каморніцка-агранамічным вучылішчы, літаратурны дэбют пісьменніка; першы віленскі (1913-14 гг.) — праца каморнікам на Віленшчыне, потым 1-я сусветная вайна, служба ў царскай арміі, выданне першага зборніка «Рунь»; смаленскі перыяд (1917-19 гг.) — выданне «Руска-беларускага слоўніка», сустрэчы з Я. Купалам; другі віленскі (1919-23 гг.) — выкладанне беларускай мовы і літаратуры ў Віленскай беларускай гімназіі, праца над «Гісторыяй беларускае літаратуры», драматычнымі абразкамі, стварэнне вострапраблемных артыкулаў, Лукішская турма; першы мінскі (1923-25 гг.) — праца ў Інбелкульце, выкладанне беларусазнаўства на рабфаку БДУ; другі горацкі перыяд (1926-28 гг.) — праца ў Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі ў Горках; другі мінскі (1928-30 гг.) — праца ў Акадэміі навук БССР, арышт, Мінская турма; вяцкі (1931-35 гг.) — праца ў высылцы; кіраўскі (1935-37 гг.) — выкладанне, арышт, расстрэл.
У экспазіцыі дэманструюцца арыгінальныя матэрыялы і копіі, у т.л. пачатку мінулага стагоддзя: фотаздымкі, дакументы, рукапісы твораў («У лазні», «Жалобная камедыя» і інш.), кнігі, газетныя нататкі, паштоўкі, лісты. Сярод экспанатаў кнігі М.Гарэцкага «Рунь», «На імперыялістычнай вайне», «Віленскія камунары», «Камароўская хроніка», «Дзве душы», «Гісторыя беларускае літаратуры» і інш., літаратуразнаўчыя даследаванні спадчыны братоў Гарэцкіх 20 — пачатку 21 ст., зборнікі Міжнародных Гарэцкіх чытанняў, успамінаў і інтэрв’ю, фотаздымкі.
Сухі Бор (Полацкі раён)
Сухі́ Бор (, Сухи Бор) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зялёнкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У часы панавання Расійскай імперыі адміністрацыйны цэнтр Арцейкавіцкай воласці. Працавала вінная лаўка.
Вядомыя асобы
Радзіма савецкай партызанкі, Героя Савецкага Саюза Таццяны Савельеўны Марыненка.
Бабар
Мае вулканічнае паходжанне. Рэльеф вызначаны старажытнай кальдэрай, сцены якой утвараюць кольцавы хрыбет. Найвышэйшы пункт — 833 м. У цэнтры вострава Бабар маецца даліна. Клімат трапічны, вельмі вільготны. На схілах гор — дажджавыя лясы.
Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што Бабар мог быць адным з першых астравоў на тэрыторыі Інданезіі, населеных аўстранезійцамі. У XVII ст. ён быў фармальна далучаны да каланіяльных валоданняў Нідэрландаў. Аднак еўрапейскі ўплыў стаў заўважны толькі ў першай палове XX ст., калі большасць астравіцян пад уплывам місіянераў прынялі хрысціянства. У 1955 г. далучаны да Інданезіі.
Асноўныя заняткі насельніцтва — сельская гаспадарка і рыбалоўства. Урад Інданезіі плануе будаўніцтва прадпрыемства па вытворчасці звадкаванага газу.
Прушынка
Прушынка (Пру́шинка) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Валерый Пятровіч Юрчанка
Валерый Пятровіч Юрчанка (, с. Саснова-Азёрскае, Яраўнінскі раён, Бурація — ) — беларускі ўрач-анатам. Доктар медыцынскіх навук (2000), прафесар (2002).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: варыянтная анатомія органаў брушной поласці; марфалагічныя змяненні сасудзістых спляценняў галаўнога мозга пры закрытай чэрапна-мазгавой траўме.
Кагам (Атыраўская вобласць)
Кагам — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тасшагільскай сельскай акругі. Код КАТА — 234855200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 273 чалавекі (144 мужчыны і 129 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 311 чалавек (164 мужчыны і 147 жанчын).
Летнія Паралімпійскія гульні 2012
Летнія Паралімпійскія гульні 2012 года прайшлі ў Лондане, Вялікабрытанія з 29 жніўня па 9 верасня.
Лазаўцы (Шчучынскі раён)
Ла́заўцы (, Лазовцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галавічпольскага сельсавета.
IC 891
IC 891 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Утвіна
Плошча паверхні 0,131 км². Даўжыня 0,66 км, найбольшая шырыня 0,37 км. Найбольшая глыбіня 3,0 м, сярэдняя — 2,8 м. Даўжыня берагавой лініі 1,96 км. Аб’ём вады ў возеры 0,37 млн м³. Плошча вадазбору 104 км².
Схілы катлавіны стромкія, вышынёй 10—15 м, пад хмызняком, у верхняй частцы разараныя. Берагавая лінія ўтварае 3 залівы. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя і пясчана-гліністыя, месцамі забалочаныя. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй ад 10 да 250 м, пад хмызняком або лугам. Возера істотна зарастае. На поўдні ўпадае ручай з возера Пліна, на паўночным усходзе выцякае ручай у раку Альзініца.
Пузыркы (Казятынскі раён)
Пузыркы (Пузи́рки) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Свята-Мікалаеўская царква (Смаляніца)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Смаляніца Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на паўночна-заходняй ускраіне вёскі, каля могілак.
Гісторыя
Пабудавана ў 1903 годзе з цэглы на месцы драўлянага храма.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм чатырохчасткавай падоўжна-восевай кампазіцыі, створанай трох'яруснай званіцай, прамавугольнай у плане трапезнай, кубападобнай малітоўнай залай, пяціграннай апсідай. Шацёр званіцы (2 васьмерыкі на чацверыку) і васьмігранны барабан на чатырохсхільным даху асноўнага аб'ёму завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі. Грані верхняга яруса званіцы прарэзаны 4 арачнымі праёмамі і маюць стральчатыя прафіляваныя завяршэнні, якія ствараюць зубчастае акаймаванне гранёнага шатра. Фасады царквы прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў прафіляваных ліштвах. У дэкоры выкарыстаны зубчастыя і вуглавыя лапаткі. Уваходны лучковы праём аформлены пластычным парталам з крапаваным франтонам.
Інтэр'ер
Апсіда і трапезная адкрыты ў залу шырокімі арачнымі прасветамі, апсіда вылучана драўляным іканастасам.
Мікалай Мацвеевіч Галадзед
Мікалай Мацвеевіч Галадзед (21 траўня 1894, с. Стары Крывец, цяпер Навазыбкаўскі раён, Бранская вобласць, Расія — 21 чэрвеня 1937, Менск, НКУС) — беларускі савецкі палітычны дзеяч. 3-і Старшыня СНК БССР.
Біяграфія
У Першую сусветную вайну ў арміі Расійскай імперыі. Сябра палкавога камітэта адной з часцей Паўночна-Заходняга фронту. У 1917 годзе зблізіўся з бальшавікамі, вёў рэвалюцыйную агітацыю. Праз небяспеку смяротнага пакарання за антыўрадавыя выступленні, дэзерціраваў з фронту, вярнуўся ў Стары Крывец, дзе кіраваў раздзелам і захопам памешчыцкіх зямель. Сябра РСДРП(б) з студзеня 1918 года. Стварыў чырвонагвардзейскі атрад, які вёў баі з нямецкімі войскамі і войскамі УНР. Займаўся падпольнай работай, быў арыштаваны.
У 1918—1924 гадах у Гомельскай губерні: старшыня сельсавета, сябра рэвалюцыйных камітэтаў. У 1921—1924 гадах старшыня выканкамаў у Навызабкаўскім і Горацкім паветах, старшыня «тройкі» па барацьбе з бандытызмам. З 1922 года адначасова з партыйнай работай вучыўся на рабфаку Горацкага сельскагаспадарчага інстытута.
6 снежня 1930 года старшыня СНК Мікалай Галадзед і кіраўнік спраў СНК і Эканамічнай Нарады БССР М. Калевіч паставілі подпіс пад пастановай СНК БССР аб выключэнні са складу Беларускай акадэміі навук акадэмікаў Вацлава Ластоўскага, Уладзіміра Пічэты, Язэпа Лёсіка, Сцяпана Некрашэвіча, Гаўрылы Гарэцкага, Аляксандра Дубаха, таксама пазбавіўшы іх годнасці акадэмікаў «як ворагаў пралетарскай рэвалюцыі».
У 1933 годзе быў сябрам Палітычнай камісіі для перагляду расійска-беларускага слоўніка і новых правіл беларускай мовы.
Арышт і смерць
У 1956 годзе пасмяротна рэабілітаваны і адноўлены ў партыі.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна (1935).
Ушанаванне памяці
Імем Мікалая Галадзеда названы вуліца і праезд у Мінскім мікрараёне Чыжоўка.
Сястронкі
Сястро́нкі (, Сестрёнки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зялёнкаўскага сельсавета.
У 1924—1928 і 1954—1968 гадах цэнтр Сястронкаўскага сельсавета.
Гаўрыла Адрыянавіч Ціхаў
Гаўрыла Адрыянавіч Ціхаў (,  —, ) — астраном. Доктар фізіка-матэматычных навук (1934), прафесар (1949). Член-карэспандэнт АН СССР (1927). Акадэмік АН КазССР (1946). Ганаровы член АН БССР (1959), ганаровы член Амерыканскага астранамічнага таварыства (1946).
Біяграфія
Г. А. Ціхаў нарадзіўся ў Смалявічах Мінскай губерні ў сям’і чыгуначніка. У гімназію паступіў на станцыі Зайцава Севастопальскай чыгункі. У 1893 г. быў прыняты на фізіка-матэматычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта, які скончыў у 1897 годзе. У час вучобы ва ўніверсітэце, назбіраўшы грошай, набыў тэлескоп і ў 1894 годзе пабудаваў у Смалявічах прыватную абсерваторыю. Скончыў Парыжскі ўніверсітэт. У 1901 годзе Г. А. Ціхаў вярнуўся ў Маскву, у 1902 годзе абараніў дысертацыю на званне магістра. У 1906—1941 гг. працаваў у Пулкаўскай абсерваторыі. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны пераехаў у Алма-Ату, куды была эвакуіравана Пулкаўская абсерваторыя, і застаўся там да канца жыцця. З 1947 г. працаваў загадчыкам сектара астрабатанікі Акадэміі навук Казахскай ССР.
Навуковая дзейнасць
Г. А. Ціхаў займаўся даследаваннямі ў галіне астраметрыі і спектрафотаметрыі, вывучэннем спектрафотаметрычных уласцівасцей паверхні Марса і расліннасці Зямлі. Яму належыць шэраг прац па атмасфернай оптыцы і аэрафотаздымцы. Распрацаваў методыку фотаметрычных назіранняў, метад падоўжнага спектрографа для вызначэння колеру зорак і інш. Аўтар шэрагу астранамічных прылад і больш за 230 навуковых прац. Сярод апублікаваных:
Памяць
Імем Г. А. Ціхава названыя кратэры на Марсе і Месяцы, малая планета № 2251, знойдзеная 19 верасня 1977 г. Крымскай астрафізічнай абсерваторыяй.
Пустоха (вёска)
Пустоха (Пусто́ха) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Цар-агонь
«Цар-агонь» — сёмы студыйны альбом беларускага этна-трыа Троіца, выдадзены 2 лістапада 2018 года. Альбом, грошы на які збіраліся з дапамогай краўдфандзінгу, стаў першай працай гурта за сем гадоў і адрозніваецца ад папярэдняй кружэлкі Зімачка большай камернасцю і аскетычнасцю гучання.
Лескавац
Ле́скавац (Лесковац) — горад на поўдні Сербіі.
Размешчаны на левым беразе ракі Паўднёвая Морава, за 230 км ад Бялграда.
Цар-агонь
Пра альбом
Прэм'ера першай кампазіцыі "Святая зямля" адбылася 27 сакавіка 2018 года. Саму песьню Іван Кірчук прысьвяціў 100-годзьдзю Беларускай Народнай Рэспублікі з такімі словамі: «За усё, што мы маем i будзем мець — нiзкi паклон продкам!»
Лескавац
Першымі людзьмі, якія пасяліліся на месцы сённяшняга горада былі дарданцы. У VII—VIII ст. сюды прыйшлі славяне. Як пасяленне згадваецца ў XIV ст., тады гэта сяло ў Балгарыі. Падчас асманскай экспансіі на Балканы, горад захоплены туркамі, пад уладай якіх пратрываў каля V ст. Паводле берлінскага дагавора (1878), адышоў да Сербіі.
Цар-агонь
Рэцэнзіі
Альбом быў сустрэты пераважна станоўчымі рэцэнзіямі: на міжнародным партале beehy.pe ён трапіў у васьмёрку лепшых беларускіх альбомаў па выніках 2018 года. Аўтар артыкула адзначае, што гэта бездакорна выкананы матэрыял, але ў дыскаграфіі гурта ёсць і больш цікавыя альбомы.
Лескавац
Сёння горад культурны цэнтр Сербіі, тут захавалася шмат старажытнасцей, якія прывабліваюць турыстаў з усяго свету.
Цар-агонь
Удзельнікі запісу
Запіс зроблены ў Studio Super8, Мінск, Беларусь. 2017-2018 г.
Запіс, звядзенне і мастэрынг: Барыс Ланькоў.
Ёлча (станцыя)
Ё́лча (, Иолча, нарматыўная назва — )  — станцыя Паўднёва-Заходняй чыгункі Украінскай чыгункі ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Новая Ёлча; на лініі Чарнігаў - Оўруч, паміж ст. Неданчычы і Семіходы.
Агульныя звесткі
Размешчана на выступе у тэрыторыю Украіны беларускай тэрыторыі, з'яўляючыся на гэтым выступе адзінай дзеючай станцыяй (астатнія на ўчастку Славутыч - Семіходы - украінскія, лінія выкарыстоўваецца для дастаўкі работнікаў Чарнобыльскай АЭС да месца працы). Паблізу станцыі - таксама вёскі Новая Ёлча, Краснае, Галубоўка і іншыя. Станцыя - адзіная, якая абслугоўваецца «Укрзалізныцей» і пры гэтым размешчаная на тэрыторыі Беларусі.
Пасажырскае паведамленне
Канчатковая для прыгарадных цягнікоў Чарнігаў - Ёлча. Электрычкі Славутыч - Семіходы ідуць міма станцыі без прыпынку на ёй і наогул на беларускай тэрыторыі.
Кэй Кендал
Кэй Кендал (Kay Kendall, 21 мая 1926 — 6 верасня 1959) — брытанская актрыса.
На кінаэкранах дэбютавала ў 1946 годзе ў музычным фільме «Лондан-таўн». Нягледзячы на ​​тое, што фільм праваліўся ў пракаце, Кэй Кендал працягнула акцёрскую кар'еру, дамогшыся папулярнасці ў брытанскім камедыйным фільме «Жэнеўеў» ў 1953 годзе. Будучы даволі запатрабаванай у брытанскіх фільмах, актрыса дамаглася поспеху і ў амерыканскай аўдыторыі, атрымаўшы ў 1957 годзе прэмію «Залаты глобус» за ролю ў мюзікле «Дзяўчаты» з Джынам Келі у галоўнай ролі.
У 1955 годзе ў Кэй Кендал пачаўся раман з папулярным брытанскім акцёрам Рэксам Харысанам, пасля іх сумеснай працы ў фільме «Пастаянны муж». У 1957 годзе адбыўся іх шлюб, а неўзабаве пасля гэтага ў актрысы дыягнаставалі міелоідны лейкоз. Кэй Кендал сканала ў 1959 годзе ў Лондане ва ўзросце 33 гадоў.
Лялюшаўцы
Лялю́шаўцы (, Лелюшевцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галавічпольскага сельсавета.
IC 892
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Касцянева
Касцяне́ва (, Костенево) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Гісторыя
Савецкі археолаг В. В. Сядоў атаясамліваў летапісны Вевярэск з гарадзішчам ля вёскі Касцянева і лічыў, што назва старажытнага горада паходзіць ад гідроніма — ракі Вавёркі (левы прыток ракі Лебяды). Даследчык меркаваў, што горад загінуў у выніку нашэсця ў ХІІІ ст., а частка ўратаваных жыхароў заснавала сучаснаю Ваверку за 18 км адгэтуль. Аднак наступныя археалагічныя пошукі на месцы гарадзішча выявілі знаходкі больш позняга часу — ХV—XVII стст. Таму археолагі перасталі звязваць з ім летапісны горад.
Першым уладальнікам маёнтка Касцянёва быў Януш Касцевіч (каля 1460 — 1527), ваявода падляшскі, радуньскі намеснік, уладальнік Начы, дзяржаўца ожскі і пераломскі ў Вялікім Княстве Літоўскім. Ад першага ўладальніка атрымала назву і яго маёмасць — Касцянёва, тэрыторыя якой на момант надання, імаверна, была толькі лесам і неапрацаваным полем.
У 1690 г. Касцянёвам валодаў Стафан Францкевіч-Радзімінскі, маёнтак налічваў 102 дымы. З падымнага рэестра 1729 г. вынікае, што Касцянёва належала Францкевічам, затым перайшло да Александровічаў герба «Косы», а пазней да Кастравіцкіх.
З 1795 года вёска ў Расійскай імперыі. Пасля 1815 г. у Касцянёве пасяліўся адстаўны капітан Тадэвуш Касцюшка — пляменнік знакамітага генерала Тадэвуша Касцюшкі. Вядома, што ''«Люцыян Кастравіцкі жыў у часовым доме, а руіны старога дома чакалі, покуль яго сын Самуэль закончыць курс архітэктуры ў Дэрпцкім універсітэце і пачне працаваць па прафесіі. Самуэль адбудаваў стары дом і пакрыў яго мансардавым, ламаным дахам»''.
У 1914 г. маёнтак Касцянёва складаўся з 4-х фальваркаў агульнай плошчай у 1600 га раллі і 1340 га лесу. Пачалася Першая сусветная вайна, і ў маёнткавым доме стаяў штаб рускага корпуса, Кастравіцкіх выселілі ў адзін з малых пакояў, а ў канцы лета 1915 г. сілком пагналі ў бежанства. У хуткім часе мясцовасць акупавана Германіяй.
Калі Ян Кастравіцкі ў 1918 годзе вярнуўся з Расіі, яго дом у Касцянёве стаяў увесь разгромлены. З 1921 года ў складзе міжваеннай Польшчы.
У 1930—2002 гг. у доме Кастравіцкіх знаходзілася Касцянёўская школа. Да верасня 1939 г. тут была польская школа, пазней — савецкая. У гады вайны школа была закрыта, аднавіла сваю працу ў 1945 г.
Страчаная спадчына
Згодна з сямейным паданнем Кастравіцкіх, Александровічы мелі ў Касцянёве вялікі палац на два паверхі з лістоўніцы, які быў знішчаны ў часы Паўночнай вайны. З уцалелага бярвення была пабудавана афіцына, якая стаяла да Другой сусветнай вайны. Таксама з часоў Александровічаў захаваўся мураваны будынак, які датаваўся XVII ст., згарэў, але быў адноўлены ў канцы XIX ст. Згодна з паданнем, яго будавалі масоны і ён павінен быў стаць месцам збору ложы. Па іншым паданні, Александровічы пабудавалі яго як жылы дом, пасля чаго стары палац стаў афіцынай.
Мураваны будынак стаяў паблізу былога палаца і перпендыкулярна яму. Ён ўяўляў сабой прастакутнік даўжынёй 24 м. З тыльнага боку месціўся ўезд у шырокі калідор піўніцы, а з другога, супрацьлеглага, быў уваход у калідор жылога паверха. Пляцоўка за домам з боку парку ляжала на 1 метр ніжэй, чым пляцоўка перад домам. Сцены дома былі выкананы з вялікіх, абчэсаных з аднаго бока камянёў, абліцаваных знутры цэглай.
Засталіся 5 злучаных паміж сабой каналамі сажалак, у якіх гаспадары маёнтка вырошчвалі экзатычныя віды рыб, у тым ліку і стронгі.
Рубанка (Казятынскі раён)
Рубанка (Ру́банка) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мінгечэвірскае вадасховішча
Мінгечэвірскае вадасховішча, раней Мінгечаурскае (Mingəçevir su anbarı), — вадасховішча ў Азербайджане на рацэ Кура, утворанае пры будаўніцтве Мінгечэвірскай ГЭС блізу горада Мінгечэвір. Другі па памерах пасля возера Севан водны аб'ект Закаўказзя.
Плаціна ГЭС будавалася ў 1945–1953 гг.. у месцы, дзе рака Кура цячэ паўз гару Боздаг (Bozdağ). Ва ўмовах засушлівага клімату штучнае возера аб'ёмам 15,73 км³ напаўнялася да максімальнага ўзроўню толькі ў 1959, 1963, 1968, 1973, 1975, 1976, 1978, 1988 і 2010. Даўжыня берагавой лініі — 247 км, максімальная глыбіня — 75 метраў. Берагі вадаёма месцамі скалістыя, дзе-нідзе — глініста-пясчаныя. Для апошніх характэрныя апоўзні.
Новыя Аўчыненкі
Но́выя Аўчыне́нкі (, Новые Овчиненки) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Старашклоўскага сельсавета.
ČEZ Арэна (Острава)
ČEZ Арэна (ČEZ Arena) — шматфункцыянальная арэна ва Остраве, Чэхія.
Мінгечэвірскае вадасховішча
Акрамя выпрацоўкі электраэнергіі (каля 1 млрд кВт*гадз штогод), вадасховішча выкарыстоўваецца ў рыбнай гаспадарцы. Налічваецца 31 від рыб, з іх 12 відаў маюць прамысловае значэнне. Рыбагаспадарчае асваенне вадасховішча ўскладнена, паколькі зона затаплення не была ачышчана ад лесу і хмызняку. Воды Мінгечэвіра забіраюцца для камунальных патрэб і арашэння, дзеля чаго ад возера адыходзяць Верхнекарабахскі і Верхнешырванскі каналы.
Ваенныя эксперты мяркуюць, што Мінгечэвірскі гідравузел можа мець выключную ролю ў выпадку баявых дзеянняў паміж Азебайджанам і Арменіяй. Паводле некаторых ацэнак, знішчэнне дамбы прывядзе да затаплення значнай часткі Азербайджана.
ČEZ Арэна (Острава)
Будоўля арэны пачадася ў 1979 годзе, адчынілася ў 1986 годзе. Спачатку арэна насіла назву «Палац культуры і спорту». У 2003—2004 гадах адбылася рэстаўрацыя да Чэмпіяната свету па хакеі 2004 года, пасля якой назва арэны змянілася на сучасную. Кошт рэстаўрацыі склаў 690 мільёнаў крон.
Арэна з'яўляецца хатняй пляцоўкай для клуба Чэшскай экстралігі «Віткавіцы».
Уладальнікам арэны з'яўляецца акцыянернае таварыства «Віткавіцы Арэна», іх мажарытарны акцыянер горада Острава. Комплекс уключае ў сябе атэль, шматфункцыянальную арэну і футбольны стадыён.
У 2010 годзе на арэне прайшлі гульні Чэмпіянату свету па баскетболе сярод жанчын. З 1 па 17 мая 2015 года на арэне прайшоў 79-ы чэмпіянат свету па хакеі з шайбай.
Каныстану
Каныстану — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тасшагільскай сельскай акругі. Код КАТА — 234855300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 339 чалавек (178 мужчын і 161 жанчына). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 112 чалавек (64 мужчыны і 48 жанчын).
Галіцка-Валынскі летапіс
Галіцка-Валынскі летапіс — трэцяя частка Іпацьеўскага летапісу, летапісны звод галіцка-валынскага паходжання (адсюль назва). Магчыма, што апошнія артыкулы, якія датычаць апошняй чвэрці 13 ст., пісаліся ў Турава-Пінскім княстве. Звод ахоплівае падзеі ад пачатку да канца 13 ст. (дакладней, 1201—1292).
Летапіс удзяляе шмат увагі тагачасным падзеям у Панямонні: войнам з яцвягамі, літоўцамі, дамове групы літоўскіх князёў з валынянамі (1219) і пад.
Галіцка-Валынскі звод не меў уласнага падзелу на гадавыя запісы. Больш позняя разбіўка на гады аказалася недакладнай, і была выпраўлена М. Грушэўскім (1901).
Летапіс з'яўляецца самай каштоўнай першакрыніцай па дзяржаваўтварэнню ВКЛ, і адной з дзвюх асноўных першакрыніц на гэтую тэму (: Лівонская старэйшая рыфмаваная хроніка).
Юзаф Каласанс
Святы Юзаф Каласанс (1557 — ) — каталіцкі святар, заснавальнік ордэна піяраў.
Нарадзіўся ў Іспаніі, у мясцовасці Перальта-дэ-ла-Саль, у Каралеўстве Арагон. Распачаў навучанне ў калегіі ў Эстадзіла, пасля вывучаў права і філасофію ва ўніверсітэце ў Лерыда. Працягваў навучанне ў Валенсіі і Алькала-дэ-Генарэс.
У 1583 атрымаў святарскія пасвячэнні і распачаў душпастырскую працу. Спачатку — у якасці сакратара пры біскупе Каспара дэ ля Фігуэра, потым — як канонік Капітулы ва Ургелі, пробашч і эканом біскупа Андрэя Капілла.
Пасля абароны доктарскай дысертацыі ў галіне тэалогіі ў 1592 Юзаф дэ Каласанс накіраваўся ў Рым. Яго мэтай было атрыманне касцёльнага бенефіцыя. Аднак тут ён кардынальна змяняе свае планы. Прычынай былі асабістыя, унутраныя перажыванні. Вандруючы па бедным гарадскім раёне за Тыбрам, Іосіф дэ Каласанс сутыкнуўся з сумным лёсам дзяцей, якія не мелі магчымасці вучыцца і лічыліся адкідамі грамадства. Каласанс вырашыў, што не вернецца ў Іспанію, а займецца гэтымі дзецьмі.
У 1597 ўзнікла першая ў Еўропе бясплатная пачатковая школа, адчыненая для ўсіх, школа без абмежаванняў, даступная для дзяцей розных веравызнанняў, нацыянальнасцей і культур. Каласанс працаваў як настаўнік, выхавальнік, адміністратар. Да гэтай дзейнасці далучаюцца неўзабаве многія людзі, яны разам ствараюць супольнасць. Справа школаў развіваецца хутка і дынамічна — каралі шматлікіх грамадстваў, князі і мясцовыя рады звяртаюцца да Каласанса з просьбай прыслаць для працы братоў-манахаў. Школы ствараюцца ўжо не толькі ў Італіі ці Каралеўстве Неапаль, але таксама на Сіцыліі, Маравіі, у Польшчы, Іспаніі, у Германіі.
Апошнія гады жыцця Юзафа Каласанса былі сумнымі. Апостальская візітацыя (у выніку нявысветленых да канца абставін) прывяла да скасавання ордэна. Памёр Юзаф Каласанс ноччу з 24 на 25 жніўня 1648. Праз 8 гадоў ордэн быў адноўлены.
Бэлць
Бэлць (Bălţi), таксама Бе́льцы (Бе́льцы) — горад на рацэ Рэўт, другі па велічыні пасля сталіцы Малдовы горад, палітычны, эканамічны, культурны, адукацыйны цэнтр, колькасць насельніцтва каля 127 600 чалавек (2004).
Геаграфія і прырода
Бэлць размешчана на поўначы Малдовы, за 130 км на паўночны захад ад Кішынёва, на ўзгорыстай раўніне (Белцкі стэп), у месцы ўпадзення ў Рэўт ракі Рэўцел.
Рэўт перасякае горад з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад, Рэўцел — з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Агульная даўжыня гэтых рэк на тэрыторыі Бэлці складае 17 км. Праз горад працякаюць таксама рэчкі Капачанка і Флэмындэ — прытокі Рэўта. Усе рэкі адносяцца да басейна Днястра. На тэрыторыі Бэлці існуе некалькі штучных азёр: Гарадское, Камсамольскае, Кірпічнае.
Плошча горада — 41,43 км², з прыгарадамі — 78 км². Бэлць знаходзіцца ў 7-бальнай сейсмічная зоне. Глебавую структуру складаюць звычайны чарназём і гліністыя супескі.
Герб і сцяг
Сучасныя герб і сцяг Бэлці былі зацверджаны на пасяджэнні Савета муніцыпій ў красавіку 2006 года. Праекты герба і сцяга распрацаваў член Дзяржаўнай камісіі па геральдыцы Сільвіу Табак.
Герб
На шчыце намаляваны лучнік ў малдаўскіх даспехах часоў Стэфана Вялікага. Гэты элемент быў запазычаныя з герба Бэлці 1930 года, у якім ён сімвалізаваў, як было паказана ў афіцыйных матэрыялах, «старажытную вайсковую варту і баі ў дадзеным рэгіёне Малдовы». Адзенне лучніка чырвонага колеру, воінскі рыштунак — залатога.
Над шчытом — сярэбраная карона ў выглядзе замкавай сцяны з сям`ю вежамі (т. зв. Вежавыя, або сцяна, карона). Гэты элемент ўказвае на тое, што Бэлць здаўна мае статус горада. Колькасць вежаў сімвалізуе значнасць населенага пункта. У Малдове, акрамя Бэлці, права выкарыстоўваць у гербе семігаловую карону маюць яшчэ толькі два гарады: Кішынёў і Ціраспаль. У эмблеме іншых гарадоў можа быць толькі тры або пяць вежаў.
Сцяг
Сцяг уяўляе сабой палатно з двух гарызантальных палос: сярэбранага (верхняя) і сіняга (ніжняя) колеру. У цэнтры палатна размешчаны асноўны элемент герба — шчыт з выявай лучніка.
Самгарадак (Казятынскі раён)
Самгарадак (Са́мгородок) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дэтрыт
Тэрмін «детрыт» (ад detritus — сцёрты) мае некалькі значэнняў: Адрозніваюць тонкадэтрытавы і грубадэтрытавы дэтрыты.
Фядоценкі
Фядо́ценкі (, Федотенки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зялёнкаўскага сельсавета.
Вазапісец пекла
Вазапісец пекла — умоўная назва ананімнага старажытнагрэчаскага вазапісца. Працаваў у перыяд паміж 330 і 310 гадамі да нашай эры ў Апуліі. Лічыцца вучнем іншага ананімнага вазапісца Дарыя, з працамі якога яго работы часта блытаюць.
Сапраўднае імя вазапісца невядома, як і большасці іншых старажытнагрэчаскіх майстроў. Яго працы вызначаюцца выключна стылістычным аналізам. Сваё ж імя вазапісец пекла атрымаў па імянной вазе — кратары з валютамі з выявай Аіда і Персефоны, акружаных пякельнымі персанажамі. Кратар быў знойдзены ў Канозе, а цяпер захоўваецца ў Мюнхене (Munich, Staatl. Antikensamml., 3297). Некаторыя іншыя вазы майстра захоўваюцца ў музеі Геці.
Канскі кінафестываль 1991
44-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 9 па 20 мая 1991 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёраў Джоэла і Ітана Коэнаў.
Вазапісец пекла
Вазаписец пекла спецыялізаваўся на афармленні буйных пасудзін, такіх як кратары і лутрафоры. Маляваныя сюжэты разнастайныя: міфалагічныя, сцэны тэатралізаваных дзействаў або пахавальныя. Ва ўсіх гэтых сцэнах вазапісец пекла дэталёва прапрацоўваў усе фігуры, упрыгожваючы іх вопратку раскошным узорам.
Рэйчэл Робертс
Рэйчэл Робертс (Rachel Roberts;  — ) — брытанская.
Біяграфія
Робертс нарадзілася ва ўэльскім горадзе Ланелі, графства Кармартэншыр, 20 верасня 1927 года. Адукацыю яна атрымала ва Уэльскім універсітэце, а затым у Каралеўскай акадэміі драматычнага мастацтва ў Лондане. У 1950 годзе яна ўступіла ў Валійскую тэатральную кампанію, дзякуючы якой у 1953 годзе адбыўся яе кінадэбют.
Жытомірскі трамвай
Жытомірскі трамвай — вузкакалейная сістэма электрычнага трамвая, якая дзейнічае ў горадзе Жытоміры. Калісці трамваі былі асноўным транспартам губернскага Жытоміра, але пасля, у савецкі перыяд, ад развітой сістэмы застаўся толькі адзін маршрут.
№ 1 (Кіеўская лінія)
«Чыгуначны вакзал — Вул. Кіеўская — Саборная плошча». Быў аднакалейная, з 4-ма раз'ездамі. На Прывакзальнай плошчы (на месцы сучаснай дзевяціпавярховіка) знаходзілася кольца. Сёння не дзейнічае (ліквідаваны).
№ 2 (Чуднаўская лінія)
«Саборная плошча — Набярэжная р. Цецярэў — Л. Качыньскага (да рэчкі)». Быў аднакалейная, самым кароткім маршрутам Жытоміра, такім чынам не меў раз'ездаў. Праз тое, што часта зімой трамвай не мог выехаць наверх, часам рух спынялася. Сёння не дзейнічае (ліквідаваны).
№ 3 (Бердычэўскі лінія)
«Саборная плошча — Вул. Вялікая Бердычэўская — Габрэйская бальніца». Маршрут быў аднакалейным, меў 2 раз'езда. Сёння не дзейнічае (ліквідаваны).
№ 4 (Вільская лінія)
«Старавільская вуліца —  — ». Маршрут быў аднакалейным з двума раз'ездамі. Сёння не дзейнічае (ліквідаваны).
№ 5 (Маскоўская лінія)
Плошча Перамогі — вуліца Міхася Грушэўскага — вуліца Нябеснай сотні — вуліца Барыса Тена — вуліца Усходняя — вуліца Каралёва — '''Вуліца С. Параджанава (льнокамбінат)'''. Адзіны маршрут, які дзейнічае сёння. Двухшляхавая лінія. Без нумара, калісці — маршрут № 5.
Кошт праезду
Кошт квітка 2 грыўны. Квіткі рэалізуюцца ў кандуктара. Існуюць таксама месячныя праязныя карткі.
Спасылкі
Схемы
Фотографии
Сэлышчэ (Казятынскі раён)
Сэлышчэ (Се́лище) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 893
IC 893 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Віктаравіч Асновін
Сяргей Віктаравіч Асновін (нар. у годзе ў Горках) — беларускі навуковец, педагог, кандыдат сельскагаспадарчых навук, дацэнт.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію ў 1997 годзе. У 2000 годзе таксама скончыў аспірантуру Інстытуту меліярацыі і лугаводства Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі ў Мінску. Працуе на пасадзе дацэнта кафедры маркетынгу Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. Выкладае таксама на кафедры маркетынгу Інстытута прадпрымальніцкай дзейнасці.
У 2004 годзе ў Мінску абараніў кандыдацкую дысертацыю па спецыяльнасці «Кармавытворчасць і лугаводства» на тэму «Рэалагічныя ўласцівасці зялёнай масы травы для падрыхтоўкі кансерваваных кармоў». У 2010 годзе Прэзідыум Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь прысвоіў яму навуковае званне дацэнта.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя даследаванні канцэнтруюцца вакол пытанняў фарміравання і развіцця эфектыўнай сістэмы кормавытворчасці, дынамікі развіцця галіны кормавытворчасці ў Беларусі, арганізацыйна-эканамічнай інавацыйнай дзейнасці ў галіне кормавытворчасці, сродкаў механізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці і інш.
Таксама даследуе пытанні прыярытэтных напрамкаў лічбавай трансфармацыі, стратэгіі ўстойлівага развіцця, фарміраванне мадэлі мадэрнізацыі ва ўмовах лічбавай эканомікі, інфармацыйнае забеспячэнне лагістыкі, выкарыстання лічбавых тэхналогій для мінімізацыі адмоўнага ўздзеяння на навакольнае асяроддзе, маркетынгавай дзейнасці, выкарыстання scm-сістэм кіравання ланцужкамі паставак у арганізацыі, пытанні альтэрнатыўнага выкарыстання інфармацыйных метадаў вядзення бізнесу пры вытворчасці прадукцыі і інш.
Танец жывата
Танец жывата, або бэ́ліданс  — еўрапейская назва адмысловай танцавальнай тэхнікі, распаўсюджанай на Блізкім Усходзе і ў большасці арабскіх краін. Назва «танец жывата» з'явілася ў канцы 19 стагоддзя ў Францыі, арабы жа завуць танец жывата Raqs Sharqi, гэта значыць «усходні танец».
Геаграфія танца
Танец жывата ўключае ў сябе мноства розных школ, такіх, напрыклад, як Егіпецкая, Ліванская, Турэцкая і інш.
Асаблівасці танца
Адна з характэрных рыс гэтага выгляду танцавальнага мастацтва — тое, што абсалютна ўсё рухі выконваюцца ізалявана адзін ад аднаго, што трэніруе каардынацыю танцоркі. Акрамя таго, нельга адмаўляць карысны ўплыў танца жывата на здароўе жанчыны. Асаблівасць танца жывата — у яго пластычнасці, што і дае падобны эфект. Важным кампанентам танца жывата з'яўляецца яго псіхалагічны складнік. Падчас заняткаў здымаюцца стрэс і напруга, паляпшаецца настрой, жанчына вучыцца лепш разумець сваё цела.
Маркаўцы (Шчучынскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галавічпольскага сельсавета.
Лівонская старэйшая рыфмаваная хроніка
Лівонская старэйшая рыфмаваная хроніка, наратыўная хроніка лівонскага паходжання, 2-я паводле часу стварэння лівонская наратыўная хроніка (пасля Хроніка Лівоніі Генрыха Латвійскага). Напісана каля 1290 на сярэдненямецкім дыялекце і складаецца з 12017 вершаваных радкоў.
Хроніка апісвае падзеі ад сяр. 12 ст. да 1290 і з’яўляецца творам г.зв. рыцарскай паэзіі. У апісанні падзей увага засяроджана на войнах: падрабязна апісаныя войны Лівонскага ордэна з курамі, семігаламі, эстамі. Адносна шмат увагі прысвечана Літве і Русі, іх унутраным справам.
Аўтарам хронікі доўгі час памылкова лічыўся Дзітлеб фон Альнпеке.
Уся хроніка ўтрымівае толькі тры гадавыя даты — 1143, 1279, 1290 гады. У пачатковай частцы хронікі шмат памылак і недакладнасцяў, больш верагоднай інфармацыя робіцца пачынаючы ад першых дзесяцігоддзяў 13 ст., і асабліва дакладнай — ад 1270-х гадоў. Часам аўтар не вытрымліваў фактычнай дакладнасці ў дагоду рыфме.
Летапіс з’яўляецца самай каштоўнай першакрыніцай па, і адной з дзвюх асноўных першакрыніц па дзяржаваўтварэнню ВКЛ (: Галіцка-Валынскі летапіс).
Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры
Гісторыя
Заснаваны 6 лістапада 1987 г. у Мінску паводле загаду Міністэрства культуры БССР. Адкрыты для наведвання ў 1991 г.
Першапачаткова з’яўляўся галаўной арганізацыяй у Аб’яднанні дзяржаўных літаратурных музеяў, утвораным 25 сакавіка 1986 г. на базе Аб’яднанай дырэкцыі літаратурных музеяў Мінска. 29 чэрвеня 2001 г. на падставе загаду Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь з аб’яднання былі выведзены Дзяржаўны літаратурны музей Янкі Купалы, Дзяржаўны літаратурна-мемарыяльны музей Якуба Коласа, Літаратурны музей Максіма Багдановіча, Дзяржаўны музей гісторыі тэатральнай і музычнай культуры і Дзяржаўны музей Петруся Броўкі. Аб’яднанне было рэарганізавана і далучана да ўстановы «Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры».
У 2007 г. адбылася перадача з рэспубліканскай уласнасці ў камунальную ўласнасць Маладзечанскага раёна двух філіялаў — Гісторыка-літаратурнага музея ў в. Гарадок і Музейнага комплекса ў Плябані. У 2010 г. Літаратурны музей Максіма Гарэцкага перададзены ў камунальную ўласнасць Мсціслаўскага райвыканкама.
У 2014 г. была праведзена чарговая рэарганізацыя музея, ў выніку якой да яго далучыліся Літаратурны музей Максіма Багдановіча і Літаратурны музей Петруся Броўкі з філіяламі.
Першым кіраўніком музея з’яўляўся Л. Т. Хадкевіч, у 2002—2016 гг. — Л. М. Макарэвіч, 2016—2018 гг. — З. Л. Яцкевіч. З лістапада 2018 па 31 снежня 2020 дырэктар М. Л. Рыбакоў.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага здушэння акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, супрацоўнікі музея і яго дырэктар Міхаіл Рыбакоў напісалі зварот, у якім запатрабавалі справядлівых выбараў, спынення насілля і выконвання законаў. 31 снежня 2020 г. быў вымушаны звольніцца па патрабанні наймальніка — Міністэрства культуры (міністр А. Маркевіч).
З лютага 2021 года дырэктарам установы з’яўляецца Сяргей Іванавіч Усік.
Фонды
Асноўны фонд музея з філіяламі ў 2008 г. налічваў 41 087 адзінак захоўвання, навукова-дапаможны — 4706 адзінак. Экспазіцыйна-выставачная плошча 8 залаў музея 371,9 м².
Музей з'яўляецца буйнейшым літаратурным музеем краіны: калекцыі музея ўключаюць матэрыялы, якія характарызуюць узнікненне і развіццё літаратурнай творчасці беларускага народа ад старажыстнасці да сучаснасці.
Музейны збор уяўляе комплекс разнастайных крыніц (рукапісы, рукапісныя кнігі, друкаваныя выданні, старадрукі, кнігі з аўтографамі), што складае 69 % ад агульнай колькасці музейных прадметаў асноўнага фонду. Значнымі з'яўляюцца калекцыі рэчыўных помнікаў, фотаматэрыялаў, графікі, этнаграфіі. Большая частка музейнага збору ўкамплектавана ў 1987-97 гг. (62,5 % ад агульнай колькасці адзінак асноўнага фонду). Назіраецца тэндэнцыя пастаяннага росту новых паступленняў, колькасць фондавых паступленняў за 2002-07 гг. склала 20,4 % асноўнага фонду.
У музеі захоўваюцца і дэманструюцца матэрыялы, якія адносяцца да жыцця і творчасці вядомых беларускіх пісьменнікаў: ад рэдкіх аўтографаў, кніг, рукапісаў, фотаматэрыялаў, дакументаў да твораў выяўленчага мастацтва і мемарыяльных рэчаў. Сярод найбольш значных па колькасці і адметнасці персанальных матэрыялаў вылучаюцца архівы пісьменнікаў В. Быкава, В. Віткі, А. Вярцінскага, Ц. Гартнага, В. Дуніна-Марцінкевіча, А. Звонака, В. Зуёнка, У. Караткевіча, У. Карызны, К. Крапівы, М. Лынькова, С. Новіка-Пяюна, Я. Семяжона, Цёткі, І. Чыгрынава, І. Шамякіна і інш.
Рарытэты музея складаюць рукапісныя кнігі (царкоўнага і свецкага зместу) і старадрукі 17 — 18 ст. (Віленскай друкарні Мамонічаў, Нясвіжскай друкарні Радзівілаў, Полацкага езуіцкага калегіума), прыжыццёвыя выданні: «Гапон» В. Дуніна-Марцінкевіча (1855), «Вянок» М. Багдановіча (1913), «Абразкі» З. Бядулі (1913), «Сялянскія песні з-над Нёмана і Дзвіны» Я. Чачота (1845) і інш., асабістыя рэчы, рукапісы, творы класікаў беларускай літаратуры, пісьменнікаў 19 — пачатку 20 ст. (З. Бядулі, Цёткі, К. Буйло, Я. Купалы, Я. Коласа і інш.), каштоўныя выданні і перавыданні пачатку мінулага стагоддзя — «Дудка беларуская» (1907), «Смык беларускі» (1908) Ф. Багушэвіча, «Шчароўскія дажынкі. Купала» В. Дуніна-Марцінкевіча (1910), «На зачарованых гонях» (1923), «Салавей» (1927) З. Бядулі, «Вязанка» Я. Лучыны (1903) і інш., кнігі з аўтографамі, экслібрысы, рэдкія адзінкі іканаграфіі, фотаматэрыялы 19 — 1-й палавіны 20 ст., матэрыялы, звязаныя з развіццём літаратурнага працэсу 1920-30-х г. (А. Бабарэкі, М. Гарэцкага, М. Зарэцкага, А. Мрыя, Я. Пушчы, К. Чорнага і інш.).
У музеі захоўваюцца асабістыя рэчы Ц. Гартнага, У. Дубоўкі, К. Крапівы, М. Лынькова, Я. Маўра, С. Новіка-Пяюна, І. Шамякіна, партрэты беларускіх пісьменнікаў, экслібрысы, ілюстрацыі да твораў беларускай літаратуры мастакоў Э. Агуновіча, В. Барабанцава, В. Бялыніцкага-Бірулі, А. Волкава, П. Драчова, А. Кашкурэвіча, М. Купавы, П. Лука, А. Марыкса, А. Тычыны, В. Фёдаравай, М. Філіповіч, Л. Шчамялёва, В. Янушкевіча і інш.
Філіялы
Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры мае 9 філіялаў:
Кавалі (Брагінскі раён)
Кавалі́ (, Ковали) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Буркоўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 13 км на захад ад Брагіна, 25 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 123 км ад Гомеля.