cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Біяграфія
26 ліпеня 1997 г. Дз. Завадскі і Я. Аўчыннікаў былі затрыманыя ў Мінску. Кіраўнік здымачнай групы П. Шарамет таксама быў затрыманы ў гэты ж дзень ў аэрапорце Мінск-2, калі ён вяртаўся з паездкі ў Балгарыю. Журналісты былі абвінавачаны ў незаконным пераходзе мяжы. Напачатку яны былі дастаўленыя ў памежную камендатуру г. Ашмяны, затым змешчаны пад варту ў турму СІЗА г. Гродна. Неўзабаве Я. Аўчыннікаў быў вызвалены пад падпіску аб нявыездзе.
29 ліпеня 1997 г. БАЖ выступіла з патрабаваннем вызваліць журналістаў. Расійскі саюз журналістаў звярнуўся да прэзідэнта Расіі Б. Ельцына з прозьбай дабіцца вызвалення Дз. Завадскага і П. Шарамета.
Б. Ельцын публічна запатрабаваў вызвалення журналістаў.
31 ліпеня 1997 г. некалькі дзясяткаў беларускіх журналістаў правялі акцыю пратэсту. Яны прайшлі з закладзенымі за галаву рукамі каля будынку МЗС, КДБ і адміністрацыі прэзідэнта. Міліцыя затрымала 15 чалавек, якія былі асуджаныя і аштрафаваныя.
30 жніўня 1997 г. у Мінску адбыўся гэтак званы «Марш у турэмных робах»—адная з самых яркіх акцыяў пратэста журналістаў супраць абмежавання свабоды слова і ў знак салідарнасці са зняволенымі журналістамі Дз. Завадскім і П. Шараметам. Трынаццаць журналістаў прайшлі ў турэмных робах, з шыльдамі «Я — „нячэсны журналіст“», «Я плохо говорил о нашем президенте», «I’m a journalist» па мінскіх вуліцах і зладзілі мітынг у парку Дружбы народаў на плошчы Бангалор.
Паэт і нядаўні палітычны зняволены Славамір Адамовіч падчас мітынгу публічна зашыў сабе рот, сімвалізуючы ўдушэнне свабоды слова.
4 верасня 1997 г. Дз. Завадскі быў выпушчаны пад падпіску аб нявыездзе. Па словах Дз. Завадскага, напісаць ліст з пакаяннем яго ўгаварыў карэспандэнт «Интерфакса» Сяргей Заяц.
30 верасня 1997 г. было завершана следства па крымінальнай справе. У адносінах да Я. Аўчыннікава абвінавачванне было знятае.
Падчас зняволення журналістаў быў аказаны ціск на іх адвакатаў.
Суд над Дз. Завадскім і ягонымі калегамі праходзіў у г. Ашмяны, суддзя Віталь Казакевіч, дзяржаўны абвінаваўца Уладзімір Сідо. Суд пачаўся 17 снежня 1997 г. і скончыўся 28 студзеня 1998 г. Журналістаў абвінавачвалі ў незаконным перасячэнні дзяржаўнай мяжы па папярэдняй змове, паўторна (туды-сюды). П. Шарамет дадаткова абвінавачваўся па ч. 1  арт. 167 КК РБ у перавышэнні ўлады і службовых паўнамоцтваў.
Да крымінальнай справы былі дапушчаныя грамадскія абаронцы — Міхаіл Пастухоў і Уладзімір Нісцюк ад БАЖ, Барыс Звозскаў ад Беларускага хельсінкскага камітэта, Віктар Кузняцоў ад ОРТ.
Відэааператар Дз. Завадскі быў асуджаны на паўтары гады пазбаўлення волі ўмоўна. П. Шарамета пакаралі на два гады пазбаўлення волі ўмоўна з выпрабавальным тэрмінам на адзін год «за наўмыснае групавое парушэнне дзяржаўнай мяжы».
Праваабарончая арганізацыя «Міжнародная амністыя» прызнала Дз. Завадскага вязнем сумлення.
З кастрычніка па май 2000 г. Дз. Завадскага працаваў у Чачні, дзе разам з П. Шараметам здымаў фільм «Чачэнскі дзеннік».
Знікненне
7 ліпеня 2000 г. Дз. Завадскі быў выкрадзены, калі накіроўваўся ў аэрапорт «Мінск-2» на аўтамабілі, каб сустракаць свайго калегу П. Шарамета. Аўтамабіль быў знойдзены ў аэрапорце, але самога Дз. Завадскага з тых часоў ніхто не бачыў. Знікненне Дз. Завадскага ўстала ў адзін шэраг са знікненнямі вядомых апазіцыйных палітыкаў Віктара Ганчара і Юрыя Захаранкі, расследаванне якіх таксама не дало вынікаў і адказаў на ўсе пытанні.
У верасні 2002 г. Парламенцкая Асамблея Рады Еўропы заявіла, што «сур’ёзна занепакоеная адсутнасцю прагрэсу ў справе» і заснавала следчы падкамітэт для расследавання справы «зніклых» у Беларусі палітыкаў.
Расследаванне справы
14 сакавіка 2002 года па справе аб выкраданні Дз. Завадскага былі асуджаныя 4 чалавекі — былыя супрацоўнікі спецыяльнага атраду міліцыі «Алмаз».
Мінскі абласны суд прызнаў вінаватай у выкраданні журналіста групу былога супрацоўніка спецпадраздзялення «Алмаз» Валерыя Ігнатовіча, і асудзіў дваіх чалавек (В. Ігнатовіча і М. Маліка) на пажыццёвае зняволенне, былога курсанта акадэміі МУС Аляксея Гуза на 25 гадоў зняволення, беспрацоўнага, раней судзімага Сяргея Савушкіна на 12 гадоў зняволення. Паводле абвінавачвання, матывам злачынства стала помста: Дз. Завадскі публічна абвінаваціў Ігнатовіча ва ўдзеле ў чачэнскай вайне на баку баевікоў.
Ананімны следчы КДБ распавёў СМІ версію следства аб тым, што адбылося з Завадскім: ''«07.07.2000 г. Саушкин, Игнатович и Малик в аэропорту „Минск-2“ совершили похищение Д. Завадского. Перед этим вели длительное наблюдение за домом, где проживал Д. Завадский. Соседи неоднократно видели автомобиль Игнатовича, стоявший у подъезда. Также есть свидетели, которые видели в аэропорту машину Игнатовича в день похищения Д.Завадского. В автомашине Игнатовича была обнаружена лопата. По имевшимся небольшим пятнам крови была проведена геномная экспертиза, которая установила, что кровь принадлежит именно Д. Завадскому''».
Асуджаныя не прызналі сваёй віны ні па адным з эпізодаў.
Месца пахавання Дзмітрыя Завадскага да сёння невядомае.
Чатыром беларускім чыноўнікам, экс-міністру ўнутраных спраў  Уладзіміру Навумаву, былому сакратару Рады бяспекі Віктару Шэйману, былому кіраўніку МУС Юрыю Сівакову, экс-камандзіру СОБРа Дзмітрыю Паўлічэнка забаронены ўезд у краіны ЕС і ЗША з-за падозранняў ў іх датычнасці да знікненняў беларускіх апазіцыянераў і журналіста Дз. Завадскага.
27 лістапада 2003 г. Суд Фрунзенскага раёна г. Мінска прыняў рашэнне аб прызнанні зніклага журналіста памерлым.
4 жніўня 2004 г. Маці зніклага журналіста Вольга Завадcкая падала ў Пракуратуру РБ заяву аб аднаўленні расследавання справы аб знікненні Дз. Завадскага ў сувязі з наноў адкрытымі абставінамі. Паводле заявы, са словаў А.Лукашэнкі на прэс-канферэнцыі вынікае, што ён валодае фактычнай інфармацыяй і дакументамі, якія маюць дачыненне да справы аб знікненні Дз. Завадскага, але дагэтуль не абнародаваныя і не вывучаныя следствам і судом. В. Завадская запатрабавала правесці пракурорскую праверку гэтых фактаў і, пры наяўнасці падстаў, узбудзіць вытворчасць па справе ў сувязі з наноў адкрытымі абставінамі. Пракуратура ніяк не адрэагавала на зварот, і 17 верасня В. Завадская падала ў суд Цэнтральнага раёна Мінска скаргу на незаконныя дзеянні пракурорскіх работнікаў, патрабуючы абавязаць іх даць матываваны адказ.
12 кастрычніка 2004 г. Суддзя суда Цэнтральнага раёна г. Мінска С. В. Ганчар адмовіўся разглядаць скаргу В.Завадскай на дзеянні службовых асоб Пракуратуры РБ у сувязі з «непадведамаснасцю» справы. Пасля гэтага В.Завадская падала скаргу ў суд вышэйшай інстанцыі.
25 лістапада 2004 г. Калегія Мінскага гарадскога суда пад старшынствам суддзі Лугіной адхіліла скаргу В. Завадскай.
10 снежня 2004 г. В. Завадская накіравала скаргу Генеральнаму пракурору П. Міклашэвічу на адмову Рэспубліканскай пракуратуры ўзбуджаць вытворчасць па наноў адкрытых абставінах у справе аб знікненні яе сына.
7 красавіка 2005 г. Маці Дз. Завадскага Вольга Рыгораўна атрымала паведамленне з Пракуратуры РБ пра «узнаўленне папярэдняга расследвання ў адпаведнасці з ч.3 арт. 249 УПК РБ». У дакуменце гаворыцца, што «папярэдняе расследаванне крымінальнай справы № 980159, узбуджанай па факце бясследнага знікнення 7 ліпеня 2000 года Вашага сына Завадскага Дзмітрыя 4 красавіка 2005 года ўзноўлена ў сувязі з неабходнасцю правядзення следчых дзеянняў па дадзенай справе».
4 мая 2005 г. У «Народнай волі» з’явілася публікацыя '''М. Коктыш''' пад назвай «Труп Дмитрия Завадского может быть найден на одном из белорусских кладбищ». У ёй гаварылася, што ў Пракуратуру РБ паступіла хадайніцтва ад юрыста, намесніка старшыні БХК Гары Паганяйлы з просьбай правесці эксгумацыю і даследванне некалькіх трупаў, каб выключыць альбо пацвердзіць прыналежнасць аднаго з іх Дз. Завадскаму.
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Сацыялісты́чная Саве́цкая Рэспу́бліка Белару́сі (скарочана ССРБ), Белару́ская Сацыялісты́чная Саве́цкая Рэспу́бліка (скарочана БССР) — дзяржаўнае ўтварэнне, якое існавала ў студзені-лютым 1919 года пад кантролем расійскага бальшавіцкага ўрада.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Расследаванне справы
30 мая 2006 г. на прэс-канферэнцыі ў Мінску генеральны пракурор РБ Пётр Міклашэвіч заявіў, што падначаленае яму ведамства «працягвае пошукі Дзмітрыя Завадскага». «На гэты момант месцазнаходжанне Дзмітрыя Завадскага не ўстаноўлена, але пракуратура Беларусі працягвае яго пошук. І раней праводзіліся праверкі шэрагу эпізодаў па дадзенай справе, і яны праводзяцца і цяпер. Месцазнаходжанне Дзмітрыя Завадскага высветліць не ўдалося».
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
Уздым нацыянальна-вызваленчага руху на Беларусі, абвяшчэнне 25 сакавіка 1918 года Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР) і дзейнасць яе кіруючых органаў падштурхнулі бальшавіцкі ўрад у Маскве да фармальнага прызнання права беларускага народа на самавызначэнне і нацыянальную дзяржаўнасць.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Прэмія Дзмітрыя Завадскага
Прэмія імя Дзмітрыя Завадскага «За мужнасць і прафесіяналізм» была заснавана ў 2001 г. па ініцыятыве Першага канала (Расія) і Грамадскага аб’яднання «Беларуская асацыяцыя журналістаў».
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
Па пытанні самавызначэння Беларусі сярод партыйных і савецкіх работнікаў не было адзінага меркавання. А. Чарвякоў, З. Жылуновіч і іншыя лідары выступалі за стварэнне Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі і ўваходжанне яе ў склад РСФСР на правах аўтаноміі. Кіраўнікі Паўночна-Заходняга абкама РКП(б) і Заходняй вобласці А. Мяснікоў, В. Кнорын, М. Калмановіч, К. Ландэр і іншыя не прызнавалі існавання беларускага этнасу, і ажыццяўлення права нацыі на самавызначэнне ва ўмовах набліжэння, як ім здавалася, сусветнай рэвалюцыі таксама не прызнавалі.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Прэмія Дзмітрыя Завадскага
У 2008 г. лаўрэатамі прэміі сталі радыёжурналіст Генадзь Кеснер, фотакарэспандэнт «Нашай Нівы» Андрэй Лянкевіч, фатограф Юрый Дзядзінкін.
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
Пасля заканчэння германскай акупацыі Беларусі ў канцы 1918 і заняцця яе тэрыторыі Чырвонай Арміяй узнікла неабходнасць тэрміновага стварэння на гэтых землях савецкай дзяржаўнасці. Ліквідаваўшы войскамі Чырвонай Арміі БНР, у снежні 1918 ЦК РКП(б) прыняў рашэнне пра стварэнне беларускай савецкай рэспублікі.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Прэмія Дзмітрыя Завадскага
У 2007 г. лаўрэатамі прэміі сталі карэспандэнт газеты «Белорусы и рынок» Генадзь Барбарыч, радыёжурналістка Наталля Макушына (Гродна), журналіст Анатоль Гатоўчыц (Гомель).
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
30—31 снежня 6-я Паўночна-Заходняя канферэнцыя РКП(б), якая адбылася ў Смаленску, прыняла рэзалюцыю пра абвяшчэнне самастойнай Савецкай Рэспублікі Беларусі. У склад гэтага ўтварэння ўвайшлі Віцебская, Гродзенская, Магілёўская, Мінская губерні, большая частка Смаленскай, часткі Віленскай (без Вільні), Ковенскай, Сувалкаўскай і Чарнігаўскай губерняў. Сфарміраваны Часовы рабоча-сялянскі савецкі ўрад Беларусі (старшыня З. Жылуновіч), маніфестам якога 1 студзеня 1919 года Беларусь абвешчана Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікай, а Рада і ўрад БНР аб’яўлены па-за законам. Такім чынам, партыйная канферэнцыя ўзяла на сябе функцыі ўстаноўчага сходу і парламента Беларусі.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Прэмія Дзмітрыя Завадскага
У 2006 г. лаўрэатамі прэміі сталі галоўны рэдактар газеты «Наша Ніва» Андрэй Дынько, фотакарэспандэнт «Нашай Нівы» Юлія Дарашкевіч, карэспандэнт газеты «Комсомольская правда» в Белоруссии" Алег Улевіч.
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
8 студзеня 1919 года ўрад ССРБ пераехаў са Смаленска ў Мінск.
16 студзеня 1919 года ЦК РКП(б) без папярэдняга абмеркавання з урадам ССРБ і ЦБ КП(б)Б пастанавіў выключыць са складу рэспублікі Віцебскую, Магілёўскую і Смаленскую губерні.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Прэмія Дзмітрыя Завадскага
У 2005 г. прэмія была ўручаная карэспандэнту РЕН-ТВ у Мінску Аліне Слав, аператару Уладзіміру Косціну, журналістцы «Радыё Свабода» Любові Лунёвай, рэдактару газеты Głos znad Niemna Анджэю Пісальніку, журналісту «Белорусской деловой газеты» Сергею Сацуку.
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
22 студзеня 1919 года спецыяльна прысланы ў Мінск эмісар ЦК РКП(б) А. Іофэ аб’явіў рашэнне ЦК РКП(б) адносна трох беларускіх губерняў.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Прэмія Дзмітрыя Завадскага
У 2003 г. лаўрэатамі прэміі сталі фотакарэспандэнт беларускага прадстаўніцтва Associated Press Сяргей Грыц, фотакарэспандэнт Reuters Васіль Фядосенка, рэдакцыя «Белорусской деловой газеты».
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
Існаванню беларускай дзяржаўнасці працівіліся прыхільнікі ідэі ўнітарнай камуністычнай Расіі, як у Маскве, гэтак і на месцах.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Прэмія Дзмітрыя Завадскага
У 2001 г. першымі лаўрэатамі прэміі імя Дзмітрыя Завадскага сталі тэлеаператары Сяргей Гельбах (беларускі карпункт «ГРТ» (Першага канала, Расія), Сяргей Пушкін (беларускі карпункт РТР), Канстанцін Марозаў (беларускі карпункт тэлекампаніі НТВ), Уладзімір Андронаў (беларускі карпункт тэлекампаніі ТВ6), (беларускае прадстаўніцтва Reuters).
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
На Першым Усебеларускім з’ездзе Саветаў, які адбыўся ў Мінску 2-3 лютага 1919, была прынята Канстытуцыя ССРБ, выбраны Цэнтральны выканаўчы камітэт БССР, з’езд пацвердзіў адрыў ад ССРБ тэрыторый Смаленскай, Магілёўскай і Віцебскай губерняў, якія засталіся ў складзе РСФСР. Старшыня ВЦВК Я. Свярдлоў, што прыбыў на з'езд, абвясціў пастанову Прэзідыума УЦВК «Аб прызнанні незалежнасці Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі», а таксама патрабаваў аб’яднання Беларусі з савецкім урадам Паўднёвай Літвы, каб «засцерагчы гэтыя рэспублікі ад небяспекі праяўлення ў іх нацыяналістычных імкненняў». Усебеларускі з’езд Саветаў прыняў і гэта патрабаванне.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Фонд імя Дзмітрыя Завадскага
Фонд быў заснаваны ў памяць аб гвалтоўным знікненні журналіста. Сваякі і сябры Дз. Завадскага аб’ядналіся, каб падтрымаць незалежных журналістаў Беларусі, якія вымушаныя працаваць у няпростых умовах і штодня рызыкаваць жыццём. Галоўная задача Фонда — працягнуць працу па расследаванню абставін гвалтоўнага знікнення Дз. Завадскага і забяспечыць дапамогу іншым беларускім журналістам.
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
27 лютага 1919 года на аб’яднаным паседжанні ЦВК Літоўскай ССР і ЦВК БССР у Вільні было аформлена стварэнне Літоўска-Беларускай Савецкай Сацыялітычнай Рэспублікі (Літбел) у складзе Мінскай, Гродзенскай, Віленскай і Ковенскай губерняў. Фактычна ССРБ (БССР) перастала існаваць.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Фонд імя Дзмітрыя Завадскага
Заснавальнік фонда — жонка Дз. Завадскага Святлана Завадская.
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
Гісторык Сяргей Траццяк адзначыў, што, магчыма, БССР дазволілі ўтварыцца менавіта як буфернай краіне — той зямлі, якой расійскія ўлады ў выпадку геапалітычных канфліктаў змогуць ахвяраваць.
Дзмітрый Аляксандравіч Завадскі
Сям’я
Быў у шлюбе са Святланай Завадскай, меў сына Юрыя. Святлана ў другім шлюбе была з актывістам Сержуком Бахуном, ад якога нарадзіла дачку Адэлю.
Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Беларусі
Гісторыя
ССРБ як дзяржаўнае ўтварэнне праіснавала не больш за месяц. Невялікі час гісторыя адвяла і адзінай Літоўска-Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспубліцы. Ужо вясной 1919 года яе тэрыторыю захапілі легіёны «начальніка дзяржавы Польскай» Ю. Пілсудскага. Пасля іх выгнання 31 ліпеня 1920 года ў Мінску адбылося па сутнасці другое абвяшчэнне ССРБ на прынцыпах Маніфеста студзеня 1919 года. Толькі цяпер яна працягвала адлік гісторыі ва «ўрэзаным стане». Спатрэбіўся значны час, каб вярнуць у склад Беларусі тэрыторыі, страчаныя ў час грамадзянскай вайны, ваеннай інтэрвенцыі 1918—1920 гадоў і польскай акупацыі.
Аднаўленне Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусь
31 ліпеня 1920 года на сходзе прадстаўнікоў Кампартыі Літвы і Беларусі, савецкіх і прафсаюзных арганізацый Мінска і Мінскай губерні прынята Дэкларацыя аб абвяшчэнні незалежнасці Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусь. Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка.
Генадзь Якаўлевіч Хулуп
Генадзь Якаўлевіч Хулуп (нар. 1957, Светлагорск —) — беларускі анколаг-трансплантолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Рэктар Беларускай медыцынскай акадэміі последыпломнай адукацыі. Пазней дырэктар РНПЦ трансфузіялогіі і медыцынскіх біятэхналогій.
Суднікоўскі сельсавет
Судніко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Суднікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ільянскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 24 ліпеня 1957 года ў складзе Вілейскага раёна. 6 верасня 1957 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Ільянскага сельсавета.
Балашы (Вілейскі раён)
Балашы́ (, Балаши) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Куранецкага сельсавета.
Ісо
Ісо (Isso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 665 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 136 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 24040. Тэлефонны код — 0363.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Andrea apostolo.
Альтыплана
Алтыпла́на (Altiplano, літаральна "высокая раўніна") — вулканічнае плато ў цэнтральных Андах на вышыні каля 4000 м. Займае памежные раёны Балівіі, Перу, Чылі і Аргенціны. Агульная плошча - 170 000 км².
Геаграфія
Альтыплана разам з Тыбетам з'яўляюцца найвышэйшымі плато на нашай планеце. Сярэдняя шырыня — болей за 200 км, даўжыня — каля 600 км. На захадзе абмежавана хрыбтом Анд, які ўзвышаецца на 700 м над плато. Усходні хрыбет узвышаецца меней за 500 м.
Каля 10 тысяч гадоў таму з кананчэннем апошняга ледавіковага перыяду на Альтыплана ўзнікла 2 бяссцёкавых басейна. Першы ўключае азёры Тытыкака і Паапо. Другі ўваходзіць у раён саланчака Уюні. З поўначы на поўдзень плато назіраецца апустыньванне.
Геалогія
Плато сфарміравалася ў месцы злучэння літасферных пліт Наска і Паўднёваамерыканскай паміж заходнім і ўсходнім хрыбтамі Анд. Прастора паміж хрыбтамі доўгі час з'яўлялася зборнікам асадкавых парод, якія былі падняты на паверхню вывяржэннем вулканаў. Паверхневыя пароды адносяцца да Кайназойскага і Палеазойскага перыядаў.
Карысныя выкапні: золата, цынк, жалеза, літый, галіт і г. д.
Клімат
Для клімата Альтыплана характэрны доўгі сухі сезон, які цягнецца з красавіка да лістапада. Вільготны сезон з лістапада да сакавіка, калі выпадае 95 мм вільгаці. Колькасць ападкаў зніжаецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. З-за высокай празрыстасці атмасферы начныя згубы цяпла вышэй, чым на раўнінах. Ультрафіялетавае выпраменьванне на 20% больш, чым на ўзроўні акіяну. У найбольш цёплую пару года дзённая тэмпература падвышаецца да +20°C, а ўначы зніжаецца да -11°C. Прысутнічаюць моцныя вятры да 97 км у гадзіну і вышэй.
Прырода
Прырода Альтыплана прадстаўлена стэпавымі, пустыннымі і паўпустыннымі раёнамі. З-за недахопу кіслароду колькасць відаў флоры і фаўны абмежавана. Адметна высакагорнае дрэва кеноа. Распаўсюджаныя жывёлы: кондар, фламінга, лама, альпака.
Гісторыя
Паўночны захад Альтыплана — найстаражытнейшы рэгіён узнікнення земляробства. У Балівіі каля возера Тытыкака знойдзены старажытныя апрацаваныя палеткі, на якіх вырошчвалі бульбу (IV ст. да н. э.). Вучоныя мяркуюць, што першымі насельнікамі Альтыплана былі продкі уру. У II ст. да н. э. - X ст. н. э. плато з'яўлялася цэнтрам развіцця цывілізацыі Тыўанака. У XI - XIII стст. яго занялі аймара. У XV ст. Альтыплана ўвайшло ў склад імперыі інкаў. У XVI ст. заваявана іспанцамі. У XIX ст. было падзелена паміж Перу, Балівіяй, Аргенцінай і Чылі.
Валыця (Турыйскі раён)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Петракова (Ершыцкі раён)
Петракова (Петраково) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Руханскага сельскага паселішча.
Давід Гірландая
Давід Гірландая (італ. Davide Ghirlandaio; 1452, Фларэнцыя — 10 жніўня 1525, Фларэнцыя) — фларэнційскі мастак эпохі Адраджэння, мазаіст. Сучаснік Сандра Бацічэлі і Філіпа Ліпі.
Прадстаўнік дынастыі фларэнційскіх мастакоў, у якую ўваходзяць яго браты Бенедэта Гірландая (1458—1497) і Даменіка Гірландая (1449—1494), а таксама сын апошняга Рыдольфа Гірландая (1483—1561). Першапачаткова быў памочнікам, а пазней партнёрам свайго брата Даменіка, заснавальніка дынастыі. Пасля смерці брата ўзяў на стыпендыю і заняўся навучаннем свайго пляменніка, сына Дамініка — Рыдольфа Гірландая. Браў актыўны ўдзел у мазаічным ўпрыгожванні сабора ў Арвіета, у якасці памочніка свайго брата прымаў удзел у роспісы Сікстынскай капэлы.
Ганна Мікалаеўна Гапко
Ганна Мікалаеўна Гапко (Ганна Миколаївна Гопко́; нар., Ганачыўка, Пэрэмышлянскі раён, Львоўская вобласць, УССР) — украінская журналістка і грамадзянская актывістка. Народны дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны VIII склікання (2014—2019).
Біяграфія
Нарадзілася 4 сакавіка 1982 года ў в. Ганачыўка Пэрэмышлянскага раёна Львоўскай вобласці УССР. Бацька — Мікалай Яўгенавіч Гапко, маці — Надзея Сцяпанаўна Гапко (у дзявоцтве Мурамцава).
Скончыла школу № 2 у Підвалачыску з залатым медалём. У 2004 годзе скончыла факультэт журналістыкі Львоўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Івана Франко па спецыяльнасці «Міжнародная журналістыка», магістр. У студэнцкія гады з’яўлялася львоўскім уласным каэспандэнтам тэлеканалаў «Інтэр» і «Першы».
У 2009 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Экалагічная журналістыка: светапоглядны аспект (на прыкладзе ўкраінскіх і замежных выданняў 1992—2008 гадоў)», кандыдат навук па сацыяльных камунікацыях.
Выпускнік Украінскай школы палітычных даследаванняў.
Шматгадовы каардынатар праграм ва Украіне міжнароднай арганізацыі «За будучыню без курэння».
Улетку 2014 года, пасля перамогі Еўрамайдана, разам з іншымі актывістамі Грамадзянскага сектара Еўрамайдану стала сузаснавальніцай і каардынатарам грамадскай ініцыятывы «Рэанімацыйны пакет рэформаў».
На пазачарговых выбарах у Вярхоўную Раду Украіны ў 2014 годзе была абраная дэпутатам VIII склікання, узначаліўшы выбарчы спіс партыі «Самадапамога». Па яе ўласным сведчанні, ёй паступалі прапановы ўвайсці ў першую дзясятку выбарчых спісаў ад Блока Парашэнкі, «Бацькаўшчыны», партый Алега Ляшко і Анатоля Грыцэнкі. У парламенце ўзначальвала камітэт па замежных справах.
Ва ўрадзе, які фармаваўся пасля выбараў, Прэм’ер-міністр Украіны Арсеній Яцанюкпаноўваў яе кандыдатуру на пасаду Міністра экалогіі і прыродных рэсурсаў, аднак Гапко адмовілася, вырашыўшы застацца ў парламенце.
Улетку 2015 года насуперак рашэнню фракцыі падтрымала змены ў Канстытуцыю Украіны датычна дэцэнтралізацыі, прапанаваныя Прэзідэнтам Украіны Пятром Парашэнкам, у сувязі з чым 31 жніўня 2015 года была выключана з фракцыі «Самадапамогі» ў Вярхоўнай Радзе. Сама Гапко ацаніла падобныя дзеянні як «скатванне да папулізму і бальшавіцкага аўтарытарызму». Кіраўнік фракцыі Алег Беразюк таксама заявіў аб плане пазбавіць Гапко пасады кіраўніка камітэта, але для гэтага была патрэбна падтрымка большасці дэпутатаў. Сама Гапко планавала застацца пазафракцыйным дэпутатам.
1 лістапада 2018 года была ўключана ў спіс украінскіх фізічных асоб, супраць якіх расійскім урадам уведзены санкцыі.
Сям’я
Замужам: муж Аляксандр Жук (нар. 1978) — эканаміст у «Каргіл». Мае дачок Сафію (нар. 2011) і Мію (нар. 2022).
Генрых V (пфальцграф Рэйнскі)
Біяграфія
У 1182—1189 гадах ён суправаджаў бацьку ў яго выгнанні ў Нармандыю і Англію. Калі ў 1189 годзе Генрых Леў самавольна вярнуўся ў Германію, Генрых, увосень таго ж года, паспяхова абараняў Браўншвайг ад арміі імператара Генрыха VI.
Паводле мірнага дагавора, заключанага ў 1190 годзе паміж Генрыхам Львом і імператарам Генрыхам VI, двое яго сыноў, Лотар і Генрых, павінны былі стаць закладнікамі імператара.
У 1191 годзе Генрых з пяццюдзесяццю рыцарамі суправаджаў імператарскую армію ў Італію, дзе ўдзельнічаў у беспаспяховай аблозе Неапаля. Аднак неўзабаве ён бег з Італіі. Паводле меркавання некаторых гісторыкаў прычынай маглі паслужыць чуткі пра тое, што памерлы ў кастрычніку 1190 года Лотар быў атручаны па загадзе імператара. Вярнуўшыся ў Германію, Генрых абвясціў пра тое, што імператар Генрых VI памёр і прапанаваў абраць каралём яго, але беспаспяхова.
У канцы 1193 — пачатку 1194 года тайна ажаніўся з Агнэс, дачкой Рэйнскага пфальцграфа Конрада Гогенштаўфена, брата імператара Фрыдрыха I Барбаросы, стрыечнай сястры Генрыха VI. У выніку ў студзені 1194 года Генрых Старэйшы прымірыўся з імператарам, які пасля смерці пфальцграфа Конрада ў 1195 годзе перадаў Рэйнскае пфальцграфства Генрыху.
Генрых Старэйшы, які перайшоў на бок Гогенштаўфенаў, суправаджаў імператара. З Генрыхам VI ён адправіўся ў Сіцылійскае каралеўства. Таксама Генрых адправіўся ў Крыжовы паход, які збіраўся ўзначаліць Генрых VI. У жніўні 1197 года ён злучыўся з асноўнай арміяй крыжакоў і адбыў у Акру, куды прыбыў у верасні. Аднак у кастрычніку крыжакі даведаліся пра смерць імператара Генрыха VI і Крыжовы паход быў адменены. У Германію Генрых Старэйшы вярнуўся ў 1198 годзе.
Пасля таго, як у 1198 годзе былі адначасова абраны каралямі Германіі Атон IV Браўншвайгскі, малодшы брат Генрыха, і Філіп Швабскі, стрыечны брат жонкі Генрыха, ён першапачаткова падтрымаў брата, завошта Філіп абвясціў пра канфіскацыю рэйнскага пфальцграфства. Але неўзабаве паміж братамі пачаліся канфлікты. Пасля смерці бацькі ў 1195 годзе Генрых кантраляваў нешматлікія вельфскія ўладанні, якія засталіся ў Саксоніі. Аднак 1 мая 1202 года па Падэрборнскім дагаворы ён быў вымушаны аддаць частку ўладанняў двум малодшым братам — Атону і Вільгельму. За Генрыхам засталіся Браўншвайг, Нортгейм, Эйхсфельд, Дытмаршэн і Штадэ. Адной з асноўных рэзідэнцый Генрыха стаў Штадэ. Але асноўным сваім уладаннем Генрых лічыў рэйнскі Пфальц. У выніку ў 1203 годзе Генрых адкрыта перайшоў на бок Філіпа Швабскага, за што атрымаў Гослар і быў адноўлены ў правах як пфальцграф Рэйнскі. Захаваў ён яго і пасля смерці першай жонкі ў 1204 годзе, паколькі іх сын Генрых Малодшы быў яшчэ малы.
Пасля гібелі Філіпа ў 1208 годзе, Генрых прызнаў Атона IV каралём. Спрабуючы захаваць уладанні, Генрых змагаўся з трыма архібіскупамі, аднак у выніку апынуўся выцеснены з вобласці Мозеля і Сярэдняга Рэйна.
У 1212 годзе Генрых быў вымушаны саступіць тытул пфальцграфа сыну, аднак той памёр ужо ў 1214 годзе. Пасля гэтага кароль Фрыдрых II, які стаў фактычным кіраўніком Германіі пасля бітвы пры Бувіне, перадаў Рэйнскі Пфальц Людвігу Баварскаму. У выніку Генрых быў вымушаны гэта прыняць, заручыўшы з Людвігам адну са сваіх дочак — Агнэсу.
У 1213 годзе памёр малодшы брат Генрыха Вільгельм. Адзіны сын Вільгельма, Атон Дзіцё быў яшчэ непаўналетнім, так што яго ўладанні апынуліся пад сумесным кіраваннем Атона IV і Генрыха. З іх Генрых атрымаў вялікія ўладанні паміж Эльбай і Везерам. А ў 1218 годзе памёр і бяздзетны Атон IV. Аднак Генрых не меў ніякіх імперскіх ленаў, хоць часам і называў сябе герцагам Саксоніі.
У ліпені 1219 года Генрых змог прымірыцца з Фрыдрыхам II, атрымаўшы вялікую грашовую кампенсацыю, акрамя таго Фрыдрых прызначыў Генрыха імперскім вікарыем, дзякуючы чаму ён атрымаў фактычна герцагскую ўладу ў сваіх уладаннях.
Шлюб і дзеці
1-я жонка: са снежня 1193/студзеня 1194 Агнэса Рэйнская (1176 — 9/10 мая 1204), дачка Конрада, пфальцграфа Рэйнскага, і Ірмгарды фон Хенеберг. Дзеці:
2-я жонка: з 1211 Агнэса Лужыцкая (пам. 1 студзеня 1248), дачка Конрада II Ландсбергскага, маркграфа Лужыцкага, і Эльжбеты Польскай. Дзяцей ад гэтага шлюбу не было.
Чандрагупта Маур’я
Чандрагу́пта — старажытнаіндыйскі правіцель, заснавальнік дынастыі і дзяржавы Маур’я ў IV—III стагоддзях да н.э.; правіў каля 322 — каля 300 да н.э. (паводле іншых звестак 314—292 ці 290 да н.э.).
Схіляў Аляксандра Македонскага да паходу на імперыю Нанда. Пасля адыходу грэчаскіх войск з Індыі (325 да н.э.) перамог Дхану Нанда і захапіў уладу ў дзяржаве Магадха. Падпарадкаваў тэрыторыю Паўночнай Індыі і паводле дагавора з Селеўкам І Нікатарам (каля 305 да н.э.) далучыў да сваіх уладанняў раёны сучасных Белуджыстана і Усходняга Афганістана.
Пры Чандрагупце пачалі развівацца гандлёвыя, культурныя і дыпламатычныя сувязі Індыі з эліністычнымі краінамі Азіі і Міжземнамор’я.
Зыонг Ван Мінь
Зыонг Ван Мінь (Dương Văn Minh; 16 лютага 1916 — 5 жніўня 2001) — ваенны і палітычны дзеяч Рэспублікі В’етнам (Паўднёвы В’етнам).
Меў мянушку «Вялікі Мінь» за свой высокі (для в’етнамцаў) рост — каля 183 см, а таксама каб не блытаць яго з іншым в’етнамскім генералам — Чан Ван Мінем (вядомым як «маленькі Мінь»).
Вуліца Лазарэнкі (Магілёў)
Вуліца Лазарэнкі (улица Лазаренко) — вуліца ў цэнтральный частцы Магілёва, у Ленінскім раёне. Працягласць 2120 м, ад Першамайскай вуліцы да вуліцы Будаўнікоў.
Гісторыя
Адна з найстарэйшых вуліц горада. Узнікла ў XVI ст. як галоўная вуліца Віленскага прадмесця Новага горада. Фарміравалася вуліца на паўночны захад ад Шклоўскай вуліцы (цяпер вул. Першамайская). Пры ўездзе ў горад на ёй была пабудавана драўляная Віленская брама, якая ўваходзіла ў 3-і пояс умацаванняў вакол Новага горада. Гістарычна насіла назвы Вялікакняжацкая, Віленская. У канцы XVIII — пачатку XIX ст. на месцы брамы пабудавана парадная мураваная арка ў стылі ампір (не збераглася).
У 1980-я гг. на вуліцы размяшчаліся паліклініка № 2, дзіцячая паліклініка № 3, некалькі прадуктовых магазінаў, сярэдняя школа № 4, аддзяленне сувязі, сталовая, санітарна-эпідэміялагічная станцыя, вытворчае аб’яднанне малочнай прамысловасці, пажарнае дэпо і інш.
У 2007 годзе ўзведзены новы мост цераз Дубравенку, які апынуўся надзвычай высокім і цалкам схаваў гістарычную забудову па няцотным боку вуліцы Лазарэнкі, забудова па цотным боку была знішчана.
Забудова
У цяперашняй забудове пераважаюць 5-павярховыя, пераважна жылыя дамы; захаваліся 1-павярховыя дамы сядзібнага тыпу.
Славутасці
У скверы імя М. В. Рамашкі каля Польскіх могілак брацкія магілы савецкіх воінаў і партызан, байцоў народнага апалчэння. Каля Віленскага рынка, каля будынка былога ваеннага шпіталя — брацкая магіла савецкіх воінаў.
Зарэчны (Пензенская вобласць)
Зарэчны (Заречный) — горад (з 1958 года) у Расіі, закрытае адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне ў складзе Пензенскай вобласці. Насельніцтва 62,4 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1958 годзе.
Горад размешчаны за 12 км ад Пензы.
ВА «Старт» (займаецца вытворчасцю кампанентаў ядзерных баяпрыпасаў), Кузнецкі машынабудаўнічы завод (спецыялізуецца на выпуску складаных навукаёмістых, электрамеханічных, электронных, радыётэхнічных і іншых прыбораў і сістэм высокага класа дакладнасці і надзейнасці). Навукова-даследчы і канструктарскі інстытут радыёэлектроннай тэхнікі — вядучае прадпрыемства Расіі, якое спецыялізуецца на распрацоўцы і выпуску тэхнічных сродкаў аховы рознага прызначэння.
Станіслаў Нахаенка
Станіслаў Нахаенка (нар. ) — беларускі гандбаліст, лінейны. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Кар’ера
Пачынаў дарослую кар’еру ў мінскім «Дынама», у 2014—2016 гадах выступаў у Венгрыі. Улетку 2016 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Гомеля», аднак у студзені 2017 года пакінуў каманду.
Вуліца Лазо (Магілёў)
Вуліца Лазо (улица Лазо) — вуліца ў Магілёве, у Ленінскім раёне.
Гаруша
Гаруша (Гару́ша) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бель Паэзэ
Бель Паэзэ — мяккі, з абмытай скарынкай, італьянскі сыр з утрыманнем тлушчу ад 45 да 50%. Ён прадаецца ў выглядзе дыскаў сярэдніх памераў, упакаваных у фольгу. Сыр мае шчыльную алеістую кансістэнцыю і мяккі смак.
Самаабарона Літвы і Беларусі
Самаабарона Літвы і Беларусі, Самаабарона (Samoobrona, Samoobrona Litwy i Białorusi) — польскія вайсковыя фарміраванні на тэрыторыі Літвы і Беларусі, акупіраванай у 1-ю сусветную вайну германскімі войскамі. Стваралася з мэтай абароны інтарэсаў мясцовага польскага насельніцтва, а таксама як авангард Польскай Арміі.
Гісторыя
Арганізацыя органаў Самаабароны Літвы і Беларусі пачалася летам-восенню 1918 афіцэрамі былога 1-га польскага корпуса генерала Ю. Доўбар-Мусніцкага пры падтрымцы мясцовых польскіх палітычных колаў. Галоўнымі цэнтрамі самаабароны сталі Мінск, Вільня, Ліда, Гродна; яе часці дзейнічалі ў Шчучыне, Свіры, Вілейцы, Ашмянах, Радуні, Эйшышках.
Мінская самаабарона створана ў кастрычніку 1918 «Таварыствам самадапамогі вайсковых палякаў былых карпусоў» і польскай Радай Мінскай зямлі. Яе арганізатарамі выступілі В. Рачкевіч, ген. А. Бернатовіч, ген. В. Вейтка, палк. Ф. Кабарда і інш. 28.10.1918 ген. Вейтка прызначаны кіраўніком усіх атрадаў Самаабароны, а палк. Кабарда — Самаабароны Беларусі. 3 прычыны зрыву перагавораў з камандаваннем беларускіх вайсковых фарміраванняў пра сумесную абарону Мінска ад наступаючых часцей Чырвонай Арміі 5.12.1918 атрад Мінскай самаабароны (1929 чал.) пакінуў горад.
У пачатку лістапада 1918 па ініцыятыве Р. Сапоцькі, паручнікаў С. Іваноўскага і В. Шукевіча створана Народная рада Лідскай зямлі як прадстаўнічы орган польскага мясцовага насельніцтва. Пры ёй дзейнічала Лідская самаабарона, якую па чарзе ўзначальвалі паручнік В. Шукевіч, ген. С. Макрэцкі, капітан П. Мяніцкі. На пачатку снежня 1918 Лідская самаабарона налічвала 60 чал.
Арганізатарамі Шчучынскай самаабароны (пачала стварацца 13.11.1918) былі паручнік Б. Лістоўскі, падпаручнік А. Брахоцкі і інш. Яе атрад (у сярэдзіне снежня 1918 аб’ядноўваў больш за 70 чал.) правёў некалькі аперацый з мэтай задушэння выступленняў мясцовых сялян. 7-8.1.1919 у мястэчку Васілішкі атрады Лідскай і Шчучынскай самаабароны аб’ядналіся і спрабавалі адбіць у бальшавікоў Ліду, але паход не ўдаўся. 17 студзеня пад націскам бальшавікоў аддзелы Самаабароны з Гурнофеля адышлі да Шчучына.
12.11.1918 па ініцыятыве Б. Багатарэвіча, А. Спевака, Комара, Я. Шумінскага і ген. М. Сулеўскага (камандзір) створана Гродзенская самаабарона. Палітычнае кіраўніцтва ёй ажыццяўляла польская Галоўная рада Гродзенскай зямлі на чале з С. Іваноўскім, А. Жабакліцкім і ксяндзом Л. Жаброўскім. На пачатку студзеня 1919 Гродзенская самаабарона аб’ядноўвала 260 салдат і 20 афіцэраў, размяшчалася ў в. Капцёўка.
Вышэйшая школа эканомікі і інавацый у Любліне
Вышэйшая школа эканомікі і інавацый у Любліне (Wyższa Szkoła Ekonomii i Innowacji w Lublinie) — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Любліне.
NGC 5847
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Антоні Гарэцкі
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Віленскім універсітэце, рана пазначыўся як таленавіты паэт. У 1812 далучыўся да польска-літвінскіх частак, якія ваявалі на баку Напалеона. Пасля амністыі жыў у Вільні, блізка сябраваў з філаматамі, добра ведаў А. Міцкевіча, уваходзіў у таварыства шубраўцаў і быў адным з аўтараў газеты «Wiadomości brukowe». Валодаў несамавітым пачуццём гумару, яго байкі, жарты, вострыя слоўкі паўтарала ўся Вільня. У час паўстання 1830—1831 гадоў быў адным з яго кіраўнікоў і таму пасля задушэння супраціву не меў права на амністыю. Паводле царскага ўказу ён быў аднесены да першай катыгорыі ўдзельнікаў паўстання, што цягнула за сабой канфіскацыю маёнткаў, пазбаўленне ўсіх правоў і катаргу. Антоні Гарэцкі выехаў за мяжу, пакінуўшы сям’ю, і больш на радзіму не вярнуўся. Пахаваны на могілках Манмарансі ў Парыжы.
Разам з жонкай Веранікай мелі сыноў Людвіга і Тадэвуша, апошні стаў вядомым мастаком, а таксама дачок Ружу, Камілу і Ганну.
Магнітнае схіленне
Магнітнае схіленне — вугал, паміж паўночным кірункам сапраўднага і магнітнага мерыдыянаў. Яно лічыцца станоўчым (усходнім), калі магнітны мерыдыян адхілены да ўсходу (направа), і адмоўным (заходнім), калі магнітны мерыдыян адхілены да захаду (налева) ад сапраўднага мерыдыяна.
Друцкія-Каноплі
Друцкія-Каноплі — княжацкі род, адгалінаванне Друцкіх. Карысталіся гербам «Друцк». Паходзяць ад Фёдара, сына Фёдара Бабіча. Пісаліся таксама Саколінскімі-Каноплямі.
Мікалай Міхайлавіч Іванчанка
Мікалай Міхайлавіч Іванчанка (, в. Александрыя, Шклоўскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 красавіка 1947 года ў в. Александрыя Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці.
Скончыў Магілёўскі машынабудаўнічы інстытут, інжынер-механік; Ленінградскі інжынерна-эканамічны інстытут імя П. Тальяці, арганізатар прамысловай вытворчасці.
Працаваў інжынерам Гомельскага завода металаканструкцый «Прамень»; інжынерам-тэхнолагам, старшым інжынерам, начальнікам зварачнай лабараторыі, намеснікам начальніка аддзела, намеснікам галоўнага інжынера Гомельскага радыёзавода; намеснікам галоўнага тэхнолага, намеснікам галоўнага інжынера, галоўным інжынерам аб'яднання «Стромаўталінія» ў г. Магілёве; загадчыкам аддзела па комплексным эканамічным і сацыяльным развіцці, першым намеснікам старшыні Магілёўскага гарвыканкама; генеральным дырэктарам выканаўчай дырэкцыі ААТ «ІСБС» у г. Магілёве, старшынёй сходу ўстаноў — прэзідэнтам вытворча-камерцыйнай фірмы «Адоніс» у г. Магілёве; першым намеснікам старшыні Магілёўскага гарвыканкама; віцэ-прэзідэнтам Магілёўскай асацыяцыі прамыслоўцаў і прадпрымальнікаў; генеральным дырэктарам ЗАТ «Магілёўская прамысловая кампанія» — віцэ-прэзідэнтам Магілёўскай асацыяцыі прамыслоўцаў і прадпрымальнікаў; генеральным дырэктарам Беларускага канцэрна па матэрыяльных рэсурсах «Белрэсурсы»; Намеснікам Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь; памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўным інспектарам па Мінскай вобласці.
Старшыня Беларускай федэрацыі сучаснага пяціборства.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку.
Пятроўка (Смаленская вобласць)
Пятроўка (Петровка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Руханскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Уладзімір Ісакавіч Шолк
Біяграфія
У 1967 годзе пераехаў у Мінск і працаваў у Беларускім філіяле Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута тэхнічнай эстэтыкі, у аддзеле графікі.
У 1972 годзе скончыў архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута.
З 1981 года працаваў мастацкім рэдактарам у выдавецтве «Вышэйшая школа». З 1993 года кіруе выдавецтвам «Арт-дызайн».
Член Беларускага саюза дызайнераў з 1987 года.
Жыве і працуе ў Мінску.
Творчасць
Дызайнер кніг — «Францыск Скарына — беларускі гуманіст, асветнік, першадрукар» (1989), «Нататкі аб Шэрлаке Холмсе» (1981), «Бальшавікі павінны ўзяць уладу» (выдавецтва «Беларусь», 1977) і шэрага іншых.
Лара Крофт: Раскрадальніца магільняў (фільм)
«Лара Крофт: Выкрадальніца магільняў» (Lara Croft: Tomb Raider) — экранізацыя серыі камп’ютарных гульняў Tomb Raider, прысвечаных археолагу і шукальніцы прыгод Лары Крофт. Фільм выйшаў на экраны ўлетку 2001 года. Ролю Лары выканала Анджэліна Джолі.
Сіквел «Лара Крофт: раскрадальніца грабніц 2 — Калыска жыцця» з’явіўся ў 2003 годзе.
Сюжэт
У пачатку фільма Лара Крофт у егіпецкай грабніцы, спрабуючы завалодаць картай памяці, змагаецца з робатам-забойцам. Яна абясшкоджвае робата і мяняе яго праграму. Далей аказваецца, што бой адбываўся ў асабістым маёнтку Крофт, а Брайс правяраў у дзеянні свайго робата SIMON.
У гэты дзень, 15 мая, пачынаецца Сізігія — Парад планет, які завершыцца сонечным зацьменнем. Такое адбываецца раз на 5 тысяч гадоў. У Венецыі праходзіць збор Ілюмінатаў, якія жадаюць знайсці дзве паловы таямнічага артэфакта да завяршэння Парада планет. Манфрэд Паўэл, член Рады Ілюмінатаў, запэўнівае прысутных, што ён знойдзе артэфакт, хоць нават не ведае, дзе шукаць ключ.
Гэтай жа ноччу Лары сніцца яе бацька, які нагадвае аб Парадзе планет і аб звязаным з ім «Трыкутніку Света». Раніцай яна знаходзіць уваход у сакрэтны пакой пад лесвіцай, дзе знаходзіцца нечакана распачаты цікаць старадаўні гадзіннік. Брайс з дапамогай зондаў выяўляе ўнутры гадзін нейкую прыладу.
На матацыкле Лара едзе на аўкцыён, каб пагаварыць з сябрам свайго бацькі Уілсанам, калекцыянерам гадзіннікаў. Адначасна яна сустракае іншага раскрадальніка магільняў Алекса Ўэста, які вельмі неразборлівы ў метадах і таму кардынальна разыходзіцца з ёй у стаўленні да гістарычных каштоўнасцяў. Лара мяркуе, што гадзіннік звязаны з «Трыкутнікам Святла», але Уілсан кажа, што не ведае нічога пра гэта. Аднак затым ён тэлефануе Лары і прапануе пагаварыць аб гадзінах з чалавекам па імі Манфрэд Паўэл. Лара сустракаецца з Паўлам і паказвае яму фатаграфіі. Увечары ў гутарцы з Брайс Лара паказвае, што той адкрыта хлусіў з нагоды ведаў аб гадзінах. Раптам атрад камандас пачынае штурм замка. Лара спрытна адбіваецца, нейтралізаваўшы большую частку рабаўнікоў, але тым усё ж атрымоўваецца забраць гадзіннік.
Раніцай падчас уборкі бязладзіцы Лара атрымлівае ліст ад свайго бацькі, якое павінна было прыбыць адрасату ў пачатку Парада планет. Ён тлумачыць, што гадзіннік — ключ да знаходжання дзвюх палоў містычнага «Трыкутніка Света», зробленага з металу метэарыта, які ўпаў у фінале Парада планет 5 тысяч гадоў таму. Артэфакт дазваляў змяняць плынь часу, а калі яго ўжылі няправільна, горад, дзе ён захоўваўся, быў разбураны. Каб такога не паўтарылася, людзі разбілі яго на дзве часткі і схавалі іх у розных частках Зямлі. Просьба бацькі: знайсці і знішчыць артэфакт, перш чым Ілюмінаты змогуць ім скарыстацца.
Першая частка «Трохвугольніка Света» знаходзіцца ў Камбоджы. Каб патрапіць туды, Лара звяртаецца да знаёмых вайскоўцаў. З самалёта яе скідаюць на джыпе з парашутам. Пакуль каманда Паўла і Уэста рушыць галоўны ўваход у храм, Лара паспявае пракрасціся ўнутр са зваротнага боку. Лара выходзіць са свайго сховішча, калі бачыць, што Уэст уставіў гадзіннік-ключ не ў той замак. Яна пераконвае яго аддаць ключ, устаўляе ў замак побач з сабой, і старажытны механізм прыходзіць у рух. Велізарная бэлька, разгойдваючыся, разбівае посуд у падставе гіганцкай статуі, і з’яўляецца частка артэфакта. Паўэл цягнецца да яго, але Лара паспявае выхапіць першую палову «Трыкутніка Света» і хаваецца за калонамі. Тут жа ажываюць каменныя статуі-ахоўнікі храма і нападаюць на ўсіх запар людзей у падзямеллі. Паўэл і Уэст паспяваюць бегчы, прыхапіўшы ключ. Лару атакуе галоўны вартавы — гіганцкая шматрукая статуя, не ўспрымальная да агнястрэльнай зброі, якая руйнуецца толькі пасля прамога трапляння разгойдваюцца бэлькі. Лара бяжыць праз лес і скача з вадаспаду. Алекс Уэст не вырашаецца яе застрэліць. У Ангкор-Ваце Лара тэлефануе па спадарожнікавым тэлефоне Паўлу, які прызначае сустрэчу ў Венецыі, бо ў яе — першая палова артэфакта, а ў яе сапернікаў — ключ да другой паловы.
Сустрэча адбываецца ў галоўным будынку Ілюмінатаў, дзе Паўэл прапануе партнёрства для паспяховага завяршэння пошукаў і расказвае Лары, што яе бацька сам быў членам Савета Ілюмінатаў. Лара, Брайс і Паўэл разам садзяцца на верталёты і ляцяць у Расійскую Сібір, дзе знаходзіцца Страчаны горад. У Мёртвай зоне адмаўляюць навігацыйныя прыборы, з амфібій шукальнікі прыгод перасаджваюцца на сані і заязджаюць у раён кратара, дзе знаходзяць утоены горад і гіганцкую мадэль Сонечнай сістэмы. Механізм прыходзіць у рух з набліжэннем апошняй фазы Парада планет. Скрыні атрымоўваецца дабрацца да падставы і выцягнуць другую палову артэфакта. Кіраўнік Ілюмінатаў ужо збіраецца злучыць дзве паловы, але па загадзе Паўла, які жадае самому стаць Кіраўніком, камандас яго расстрэльваюць. Калі Паўэл спрабуе сабраць артэфакт, у яго нічога не выходзіць. Тады ён забівае Уэста. Тым самым Паўэл падахвочвае Лару раскрыць сакрэт і сабраць артэфакт, каб з яго дапамогай выратаваць Уэста і свайго бацьку ў мінулым. Якая выпала з разбуранага ключа пясчынка збірае «Трыкутнік святла». Адбываецца выбух. Адкінутыя ў розныя бакі, Лара і Паўэл аказваюцца ў тагасветным свеце. Яны бягуць па пірамідзе да артэфакта на вяршыні — Лара апярэджвае саперніка, становячыся ўладаром часу.
У альтэрнатыўнай рэальнасці яна сустракае свайго бацьку, які кажа, што «час нельга мяняць», а замест выратавання яго жыцця ў мінулым заклікае знішчыць «Трыкутнік святла». Лара аказваецца ў Страчаным горадзе ў той момант, калі нож ляціць ва Уэста — час замарудзіў ход. Лара неверагодным намаганнем пераварочвае вастрыё нажа ў супрацьлеглы ад грудзей Уэста бок і стрэлам з пісталета разбівае артэфакт на аскепкі. Плынь часу становіцца звычайным, і нож уразаецца ў плячо Паўэла.
Страчаны горад пачынае разбурацца. Кожны спрабуе выбрацца, але Паўэл спыняе Лару аповедам аб тым, што асабіста забіў яе бацьку і забраў кішэнны гадзіннік забітага. Каб адабраць сямейную рэліквію, Лара кідаецца на ворага і ў рукапашнай сутычцы забівае яго, забірае кішэнны гадзіннік бацькі, бяжыць да выхаду з кратара і ратуецца ў апошні момант.
Лара вяртаецца ў свой асабняк і паўстае перад Хілары які падае сняданак ў незвычайным выглядзе: як ангельская лэдзі, у белай сукенцы і капелюшы. Яна ідзе аддаць даніну свайму бацьку на мемарыял, а пасля вяртання яе чакае сюрпрыз. Брайс аднавіў робата SIMON, зноў гатовага да бітвы. Хілары на падносе прапануе ёй пару пісталетаў, і Лара кідаецца ў бой.