cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каманда 6 (Конга)
Баявы шлях
Першай місіяй атрада стала навядзенне парадку ў горадзе Стэнлівіль, з чым найміты паспяхова справіліся. Пасля большую частку «Каманда 6» адправілі на ўзмацненне дваццаці шасці гарнізонаў кангалезскай арміі, якія былі раскіданы па поўначы і ўсходу краіны. Так, мяжу з ЦАР узялі пад ахову іспанскія найміты (парадку 100 чалавек), а французы і бельгійцы грунтаваліся пад Стэнлівілем. З-за гэтай фрагментацыі група не змагла атрымаць рэпутацыю эфектыўнай баявой сілы, роўнай «Каманда 5».
У 1967 годзе, калі наёмнікі здзейснілі ўзброенае паўстанне ў Стэнлівілі, улады краіны падраздзяленне расфарміравалі.
Дубай (эмірат)
Геаграфія
Дубай размешчаны на ўзбярэжжы Персідскага заліва прыкладна на ўзроўні мора. На поўдні і паўднёвым-захадзе мяжуе з эміратам Абу-Дабі, на поўначы і ўсходзе з эміратам Шарджа, на захадзе абмываецца Персідскім залівам. Працягласць узбярэжжа — 72 км. Невялікі эксклаў Хатыла мяжуе з Эміратамі Аджман на захадзе і Рас эль-Хайма на поўначы, з паўднёва-ўсходняга боку рэгіён акружаны дзяржавай Аман.
Праліў Крык дзеліць Дубай на дзве часткі. На адным беразе размешчаны раён Бар-Дубай, на іншым — раён Дэйр. Абодва бакі злучаюцца ў трох месцах — мастамі Аль-Мактум і Аль-Гархуд і вядомым тунэлем Шындога (прататыпам Ла-Маншского тунэля), які праходзіць пад вусцем праліва.
Брытанскі пратэктарат
Індская кампанія пастаянна накіроўвала ў Персідскі заліў ваенныя экспедыцыі і ў 1820 годзе вымусіла эміраў і шэйхаў сямі арабскіх эміратаў падпісаць «Генеральны дагавор», які паклаў пачатак англійскаму панаванню на гэтай тэрыторыі і канчатковаму расчляненню Амана на тры часткі — імамат Аман, султанат Маскат і «Пірацкі бераг». З 1853 года ўсе эміраты абагульнена называліся «Аман Дагаворны». На тэрыторыі эміратаў былі створаны англійскія ваенныя базы. Палітычную ўладу ажыццяўляў англійскі палітычны агент. Тым не менш, усталяванне англійскай пратэктарата не прывяло да разбурэння традыцыйнай для рэгіёна патрыярхальнай сістэмы. Мясцовыя жыхары працягвалі трымацца старажытных традыцый. Яны не маглі аказаць сур'ёзнага супраціўлення каланізатарам у сілу сваёй малалікасці і пастаянных міжусобіц паміж рознымі плямёнамі. Дамінуючым племем на гэтых тэрыторыях з'яўлялася і з'яўляецца племя Бані-Яс, якое першапачаткова насяляла ўрадлівыя аазісы Ліва і Аль-Айн. У 1833 годзе адно з плямёнаў Бані-Яс — род Мактум — мігравала з аазісаў Саудаўскай Аравіі і абгрунтавалася ў Дубаі, абвясціўшы незалежнасць горада. Так была заснавана дынастыя Аль-Мактум, якая кіруе эміратам Дубай па гэты дзень. Назва эмірата Дубай перакладаецца з арабскага як «саранча, што вылупяецца з лічынкі». Яго стратэгічнае і геаграфічнае становішча зрабілі горад важным цэнтрам гандлю, і да пачатку XX стагоддзя, Дубай ужо быў важным рэгіянальным портам.
Эканоміка
Геаграфічнае становішча эмірата, парты якога размяшчаюцца на скрыжаванні марскіх шляхоў з Індыі і краін Паўднёва-Усходняй Азіі ў Еўропу і Афрыку, станоўча ўплывала на эканоміку рэгіёна. У Дубаі спынялася вялікая колькасць камерсантаў з Індыі, многія з якіх у далейшым аселі на пастаяннае месца жыхарства. З-за заняпаду ў галіны экспарту жэмчугу, на якім эмірат спецыялізаваўся да 1930-х гадоў, пачалася масавая міграцыя насельніцтва да іншых частках Персідскага заліва. Шэйх Саід, які быў вымушаны шукаць альтэрнатыўныя крыніцы даходу, прыняў рашэнне ператварыць Дубай у адзін з вядучых цэнтраў рээкспарту ў свеце. Жадаючы прыцягнуць замежных гандляроў, шэйх значна знізіў падаткаабкладанне, перавабіць такім чынам камерсантаў, у тым ліку і брытанскіх, з суседняга эмірата Шарджа, які быў у той час галоўным гандлёвым цэнтрам рэгіёна. Рана распазнаўшы велізарны эканамічны патэнцыял Дубая, шэйх спрыяў росквіту эмірата і яго сталіцы.
У 1950-х гадах у сувязі з вялікай хваляй міграцыі брытанскіх прадпрымальнікаў з Шарджа, у Дубаі правялі электрыфікацыя, наладзілі тэлефонную сувязь і пабудавалі міжнародны аэрапорт. Сын папярэдняга шэйха, Рашыд ібн Саід аль-Мактум, пабудаваў першую сучасную шашу ў Дубаі — Шэйх-Заед-Роўд, мост Аль-Мактум (1963), займаўся арганізацыяй расчысткі прыбярэжных вод эмірата для пракладкі больш зручнага суднаходнага фарватару: глыбакаводная гавань Порт Рашыд (1967-1972), другая гавань у Гара-Алі (найбуйнейшая ў свеце штучная гавань). Стварыў зону свабоднага гандлю ў Гара-Алі і заснаваў Сусветны гандлёвы цэнтр у Дубаі.
Значны рост коштаў на нафту пасля баявых дзеянняў у раёне Персідскага заліве паўплываў на эканамічную палітыку эмірата Дубай, накіраваную на развіццё свабоднага гандлю і ўязнога турызму. Поспех свабоднай зоны Гара-Алі даў падставу для капіравання гэтай мадэлі, стварэння новых свабодных зон, у тым ліку інтэрнэт-горад Дубай, Горад СМІ Дубай і квартал небаскробаў Дубай Марына (Марскі горад) з ланцугом Jumeirah Lake Towers і адной з самых фешэнэбельных яхтенных прыстаняў у свеце. Былі пабудаваны адны з найбуйнейшых у свеце атэляў: Бурдж аль-Араб («Ветразь»), Джумейра-Біч-атэль (у складзе бізнес-цэнтра «Мадынат Джумейра» ), атэль Вежа Ружы, небаскроб Бурдж-Халіфа (Вежа Халіфа) — самы высокі аўтаномны атэль у свеце, таксама створаны новыя жылыя масівы і шматлікія гандлёва-забаўляльныя комплексы з вялікімі плошчамі, прывабныя для турыстаў (Дубай-Молі, Эмірэйтс-мол, Марына-Молі), аквапарк Wild Wadi Water Park.
Гісторыя вышыннага будаўніцтва ў Дубаі пачалася з 39-павярховага дубайскага Сусветнага гандлёвага цэнтра, вышыня якога складае 149 метраў, пабудаванага ў 1979 годзе. Па завяршэнні будаўніцтва гэты будынак быў самым высокім на Блізкім Усходзе. З 1999 года, і, асабліва, пасля 2005 года, Дубай перажывае сапраўдны вышынны будаўнічы бум. Усе 38 небаскробаў вышэй 220 метраў былі пабудаваны пасля 1999 года. Па стане на чэрвень 2011 года ў Дубаі 38 пабудаваных вышынных будынка вышэй 120 метраў, а таксама 19 будуюцца і запланаваных да будаўніцтва. Будуюцца і прапануюцца такія цікавыя праекты, як самы высокі жылы будынак у свеце - Пентамініум і першы ў свеце небаскроб, які верціцца — Dynamic Tower.
З 2002 года ў эміраце назіралася павелічэнне колькасці прыватных інвестыцый у нерухомую маёмасць, за кошт інвестараў былі ажыццёўлены такія значныя праекты, як стварэнне штучных насыпных астравоў. У 2001-2008 гадах гадах перад узбярэжжам у раёне Джумейра быў створаны першы штучны востраў Пальма Джумейра, з групы Пальмавых астравоў. Пасля гэтага з'явіўся новы праект — Астравы «Свет» — штучны архіпелаг, які складаецца з некалькіх астравоў, які агульнай формай нагадвае кантыненты Зямлі, знаходзіцца ў 4 кіламетрах ад берагавой лініі эмірата. Астравы створаны, галоўным чынам, з пяску дробных прыбярэжных вод эмірата Дубай і, разам з пальмавымі астравамі з'яўляюцца яшчэ адным штучным архіпелагам у ваколіцах адміністрацыйнага цэнтра эмірата Дубай. Ідэя стварэння такога архіпелага належыць кронпрынцу эмірата і міністра абароны ААЭ, шэйху Махамеду бен Рашыд аль-Мактуму. У планах — павелічэнне архіпелага шляхам стварэння новых астравоў па праекце The Universe («Сусвет»).
Пабудавана метро і ў 2014 годзе будзе ўведзена ў эксплуатацыю трамвайная лінія. Аднак, здаровы эканамічны рост у апошнія гады суправаджаўся павышэннем узроўню інфляцыі (у 11,2% па дадзеных на 2007 год), які быў выкліканы часткова блізкім падваеннем камерцыйных і жылых рэнтавых выдаткаў, якія прыводзяць да істотнага павелічэння пражытачнага мінімуму для жыхароў.
У 2008 годзе на найбуйнейшай у свеце кірмашы па будаўніцтве і зямельным планаванні ў Дубаі быў прадстаўлены новы праект па стварэнні Садоў Джумейра (Jumeirah Gardens), які прадугледжвае будаўніцтва новых гарадскіх кварталаў у эміраце. Плануецца знесці ўсе старыя, малапавярховыя будынкі, і на іх месцы пракласці суднаходны канал у напрамку з захаду на ўсход з выхадам у мора. На цяпер малаўжыванай тэрыторыі ў 12 км² будуць пабудаваны сучасныя будынкі для насельніцтва колькасцю ў 50-60 тысяч чалавек.
Даведачная інфармацыя
ВУП - $ 100 млрд (2008 год).
Макраэканоміка
На 2009 год даўгі эмірата і яго дзяржкампаній складаюць $ 80 млрд, што больш, чым ВУП эмірата. З іх $ 59 млрд прыпадае на інвестыцыйную кампанію Dubai World.
Кампаніі
Найбуйнейшай кампаніяй Дубая з'яўляецца дзяржаўная інвестыцыйная кампанія Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў Dubai World. Першапачаткова вобласцю інтарэсаў кампаніі з'яўляўся партовы бізнес. З часам адбылася дыверсіфікацыя інвестыцый. Цяпер пад кантролем Dubai World знаходзяцца аб'екты энергетыкі, фінансава-банкаўскай сферы, забаўляльнага бізнесу.
У Дубаі таксама зарэгістраваныя Borse Dubai (арабская холдынгавая кампанія, якая валодае дзвюма біржамі: Дубайскім фінансавым рынкам і Дубайскай міжнароднай фінансавай біржай) і Mecca Cola World Company (вытворца безалкагольнага газіраванага напою Mecca-Cola)
Парты
Усяго ў Дубаі размешчана тры буйных марскіх порта — Хамра, Рашыд і Гара-Алі. Найважнейшы з іх — Гара-Алі, адзін з лепшых і самых вялікіх партоў ва ўсім Персідскім заліве. Порт, пабудаваны ў 1971-1979 гг., валодае 67 прычаламі і развітой сістэмай аўтадарог. Гара-Алі з'яўляецца свабоднай эканамічнай зонай, якая прадстаўляе магчымасці бяспошліннага імпарту, стопрацэнтныя правы ўласнасці на любое прадпрыемства па-за залежнасці ад падданства, танную электраэнергію і развітую інфраструктуру.
Нафтаздабыча
Развіццю Дубая значна спрыяла адкрыццё і здабыча нафты, ролю нафтавага бізнесу ў эканоміцы Дубая заўсёды была невялікая ў параўнанні з Абу-Дабі.
На 2009 год даказаныя запасы нафты складаюць 4 млрд барэляў (у цэлым па ААЭ — 97,6 млрд.). У Дубаі здабываецца толькі за 80 000 бар. нафты ў дзень — гэта $ 2,9 млрд прыбыткаў за год пры цане барэля ў 2008 г. каля $ 100 (усяго ў ААЭ — 2,27 млн бар.).
Нерухомасць
Дзякуючы прытоку танных нафтадолараў і звязаных з гэтым танных крэдытаў у 1990-х — 2000-х гадах у Дубаі бурна рос рынак нерухомасці. У гэты перыяд было рэалізавана некалькі маштабных праектаў, напрыклад, насыпныя Астравы Пальм, небаскроб Бурдж-Халіфа. Аднак, падчас крызісу 2009 года цэны на нерухомасць сталі рэзка зніжацца. З пачатку 2009 года па канец III квартала офісы патанелі на 58%, жылья — на 43 %, а вакантныя плошчы ў нядаўна пабудаваных офісах складалі 59%. Фарміруе, рэгулюе і ліцэнзуе дзейнасць, звязаную з нерухомасцю ў Дубаі ўстанова Дэпартамента зямельных рэсурсаў Дубая — RERA (Real Estate Regulatory Authority (араб. ‎‎ مؤسسة التنظيم العقاري) — орган па рэгуляванні сектара нерухомасці Дубая).
Турызм
Эмірат Дубай з'яўляецца вядомым турыстычным цэнтрам на Блізкім Усходзе. Некаторыя славутасці Дубая:
Змеепадобныя елкі
Падобныя формы адзначаны ў Чырвонабярэжскім (Жлобінскі раён), Грудзінаўскім (Быхаўскі раён), Бярозаўскім (Навагрудскі раён), Ігнаціцкім (Мінскі раён) і Раваніцкім (Чэрвеньскі раён) парках.
Выдзерка
Вы́дзерка, Літо́ўка, канал Вы́дзерка — рака ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці, левы прыток Дняпроўска-Бугскага канала.
Даўжыня 14,1 км. Пачынаецца за 3 км на поўдзень ад вёскі Балата, вусце на ўсходняй ускраіне горада Кобрын. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Феліцыян Тышкевіч
Феліцыян Тышкевіч ( — ) — вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Тышкевічаў герба «Ляліва». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Яна і Рэгіны з Лярскіх.
Генерал-маёр войска ВКЛ (1759).
Хімія цвёрдага цела
Хімія цвёрдага цела — навука аб сінтэзе, фізіка-хімічных уласцівасцях і выкарыстанні рэчываў, якія знаходзяцца ў цвёрдым агрэгатным стане.
Як самастойная галіна хіміі сфарміравалася ў 1970-я гады на базе даследаванняў механізму і кінетыкі хімічных рэакцый з удзелам цвёрдых цел, у тым ліку найбольш пашыраных з іх — тапахімічных рэакцый (хоць бы 1 рэагент у цвёрдым стане). Асноўная задача хіміі цвёрдага цела — сінтэз рэчываў у цвёрдым стане пэўнага саставу, з зададзенай структурай (што вызначае рэакцыйную здольнасць цвёрдага цела). Састаўной часткай хіміі цвёрдага цела з'яўляецца атрыманне інфармацыі аб уплыве структуры цвёрдых целаў на іх рэакцыйную здольнасць і ўласцівасці, вывучэнне механізму дыфузіі ў цвёрдых целах і фазавых пераходаў.
Да рэакцый, якія вывучаюцца і выкарыстоўваюцца на практыцы з удзелам цвёрдых цел, адносяцца: працэсы абпальвання, аднаўлення, хларавання руд металаў, цэментацыя сталі; прыгатаванне каталізатараў; сінтэз і ачыстка паўправадніковых матэрыялаў, тэмплатны сінтэз цвёрдых цел; атрыманне ненапорыстых мембран і цэалітаў.
У хіміі цвёрдага цела выкарыстоўваецца шырокі набор метадаў сінтэзу з ужываннем нізкіх і звышвысокіх тэмператур, рэкордна высокіх ціскаў і звышглыбокага вакууму, цэнтрабежных палёў, разнастайных фізічных метадаў актывавання працэсаў.
Аляксандра Пятроўна
Аляксандра Пятроўна (у манастве Анастасія) (1838, Пецярбург—1900, Кіеў), расійская вялікая княгіня, заснавацельніца Кіеўскага Пакроўскага жаночага манастыра з хірургічнай лякарняй, Пакроўскай суполкі сясцёр міласэрднасці, некалькіх лякарань, жаночага фельчарскага вучылішча.
Санта-Моніка
Санта-Моніка (Santa Monica) — горад у ЗША, размешчаны на захадзе акругі Лос-Анджэлес, штат Каліфорнія.
Горад названы ў гонар Святой Монікі, хрысціянскай святой і маці Аўрэлія Аўгусціна. Назва ўзнікла дзякуючы наведванню гэтага месца іспанцамі падчас хрысціянскага свята.
Мяжуе з залівам Санта-Моніка (частка Ціхага акіяна) на захадзе і наступнымі раёнамі Лос-Анджэлеса: Пасіфік Палісайдс (Pacific Palisades) і Брэнтвуд — на поўначы, Заходні Лос-Анджэлес і Мар Віста — на ўсходзе і Венецыя (Venice) — на поўдні. Такім чынам, за выключэннем Ціхага акіяна на захадзе, Санта-Моніка цалкам акружаная Лос-Анджэлесам.
Па выніках перапісу 2008 года колькасць насельніцтва складае 87664 чалавек.
Ахалскі велаят
Ахалскі велаят (Ahal welaýaty) — адміністрацыйная адзінка на поўдні Туркменістана. Першапачаткова адміністрацыйным цэнтрам велаята быў горад Ашгабат, але пазней ён быў выведзены ў асобную адміністрацыйную адзінку, а цэнтрам стаў Анаў.
Эканоміка
Эканоміка Ахалскага велаята мае аграрна-індустрыяльны характар. На яе развіццё вялікі ўплыў аказвае знаходжанне на тэрыторыі рэгіёна сталіцы краіны. Доля эканомікі велаята ў валавым рэгіянальным прадукце складае больш за 23 %. У 2000 годзе на Ахалскі велаят прыходзілася 11 % усіх працоўных месцаў Туркменістана, 23 % прадукцыі сельскай гаспадаркі (па кошце), а таксама 31 % агульнага аб’ёму прамысловай вытворчасці ў краіне.
Дэзідэрый Рышардо
Дэзідэрый Рышардо (Didier Richardot, Dezydery Richardot; 29 студзеня 1769, Лангр, Францыя — 5 мая 1849, Мец, Францыя) — прапаведнік, гісторык, член Ордэна езуітаў.
Юнацтва і навучанне
Нарадзіўся ў заможнай сям’і. Вучыўся ў духоўнай семінарыі Св. Мікалая і адначасова ў Сарбонскім універсітэце, па сканчэнні якога атрымаў ступень доктара царкоўнага і грамадзянскага права. У 1789 г. быў высвечаны на субдыякана, але рэвалюцыйныя падзеі ў Францыі вымусілі яго ў 1791 г. пакінуць Радзіму.
Прыезд у Беларусь і далучэнне да Таварыства Ісуса
Спачатку Рышардо накіраваўся ў Торунь, адтуль — у Падэборн і, нарэшце ў Беларусь. У Полацку Рышардо ўступіў у Таварыства Ісуса (24 жніўня 1792 г.) і правёў два гады ў навіцыяце. У 1794—1796 гг. выконваў абавязкі намесніка рэгента канвікта. У хуткім часе авалодаў польскай мовай і апублікаваў для навучэнцаў IV—V класаў езуіцкіх школ падручнік «Кароткі нарыс рымскай гісторыі» (Krótkie zebranie historii rzymskiej, Połock 1795), які ахопліваў падзеі ад заснавання Рыму да часоў праўлення імператара Іосіфа ІІ Габсбурга. У 1796—1800 гг. працягнуў вывучэнне тэалогіі ў Полацкім езуіцкім калегіуме і ў той жа час выкладаў у езуіцкіх школах французскую мову. У 1799 г. высвечаны на ксяндза Полацкім біскупам Янам Беніслаўскім.
У 1800 г. заняў пасаду рэгента канвікта ў Мсціславе, але ўжо ў лістападзе таго ж года быў накіраваны ў Санкт-Пецярбург як прапаведнік для франкамоўных вернікаў-каталікоў сталіцы. Пасля адкрыцця Пецярбургскага езуіцкага калегіума выкладаў там французскую мову і літаратуру. У 1802—1805 гг. быў сакратаром генерала Таварыства Ісуса ў Расіі Габрыэля Грубера. У сталіцы падтрымліваў шчыльныя стасункі з імператарскім дваром і, дзякуючы знаёмству з міністрам народнай асветы Аляксеем Кірылавічам Разумоўскім, меў магчымасць абараняць незалежнасць езуіцкіх навучальных устаноў ад Віленскага ўніверсітэта.
Пасля гібелі Габрыэля Грубера вяртаецца ў Беларусь, дзе быў прапаведнікам у Полацку (1805—1807 і 1809—1810), Віцебску (1807—1808) і Магілёве (1808—1809). Пасля вяртання ў Полацк выконваў абавязкі прэфекта ніжэйшых школ (1811—1816) і рэгента шляхецкага канвікта (1811—1812).
Вайна 1812 года
Пад час вайны 1812 года заставаўся ў Полацку і служыў капеланам для параненых французскіх салдат. У Экімані, пад Полацкам, ад імя езуітаў вёў перагаворы з Неапалітанскім каралем Іаахімам Мюратам, а потым з маршалам Мішэлем Нэем. Пасябраваў таксама з маршалам Ларанам дэ Гувіёнам Сен-Сірам.
Прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі
У 1813—1816 гг. — прафесар усеагульнай гісторыі, гісторыі царквы і французскай мовы, а потым прафесар усеагульнай гісторыі, французскай літаратуры і кананічнага права ў Полацкай езуіцкай акадэміі. Таксама быў дэканам факультэта моў (1814—1815). У 1813 г. атрымаў ступень доктара тэалогіі і царкоўнага права.
Падчас існавання Полацкай езуіцкай акадэміі актыўна публікаваўся. У Полацку ўбачылі свет наступныя працы:
Праца ў Магілёве і Оршы
У 1816 г. Рышардо пераязджае ў Магілёў і выконвае абавязкі прапаведніка. Потым пераходзіць на пасаду віцэ-рэктара Аршанскага калегіума (1817—1819), дзе ў 1818 г. уручыў імператару Аляксандру І петыцыю генерала Таварыства Ісуса Тадэуша Бжазоўскага адносна пераносу месцазнаходжання галавы ордэна з Полацка ў Рым (у 1814 г. Таварыства Ісуса было адноўлена па ўсім свеце папам Піям VII.)
Нават з’ехаўшы з Полацка, Рышардо працягваў публікавацца ў гэтай па-ранейшаму езуіцкай сталіцы. У 1818 г. у «Полацкім штомесячніку» (Т. 1) ён апублікаваў два артыкулы: «Кароткія звесткі аб горадзе Полацку» (Krótka wiadomość o mieście Połocku) і «Звесткі пра жыццё і творы ксяндза Нікодама Мусніцкага» (Wiadomość o życiu i pismach ks. Nikodema Muśnickiego) з перакладам вытрымкі з лацінскай паэмы De Christi ab inferis reditu. Павінна была ўбачыць свет і «Гісторыя Польшчы», якая была плёнам 17-гадовай працы Рышардо. Але падрыхтаваны да друку рукапіс па памылцы быў спалены вучнем. За выключэннем аднаго казання, агалошанага ў 1818 г. у Оршы, не захаваліся гамілетычныя творы выдатнага прапаведніка.
Вяртанне на Радзіму
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) Рышардо вярнуўся ў Францыю. 8 студзеня 1821 г. быў прызначаны галавой Французскай правінцыі (1821—1824). Аказваў падтрымку езуітам, якія, як і ён сам, былі вымушаны пакінуць Расію. Суперыёр семінарыі ў Дале (Dôle) (1825—1826) і суперыёр місіянерскага дому ў Лавалі (1826—1830). Браў удзел у ХХІ Генеральнай кангрэгацыі Таварыства Ісуса, на якой генералам ордэна быў абраны Ян Ротан, знаёмы Рышардо па сумеснай працы ў Полацку і Оршы.
З пачаткам Ліпеньскай рэвалюцыі 1830 г. быў вымушаны на некаторы час зноў пакінуць Францыю. Пасля 7-месячнага знаходжання ў Швейцарыі ён вырашыў вярнуцца ва Ўсходнюю Еўропу. У Цярнопалі ён працаваў прапаведнікам (1831—1836) і прафесарам французскай мовы (1831—1832), духоўным айцом калегіума (1845—1848), у Новым Сончы — прафесарам маральнай і пастырскай тэалогіі (1836—1839), прафесарам гісторыі царквы і кананічнага права (1840—1841), у Старой Весі — інструктарам вывучэння царкоўнага права. Пасля роспуску езуітаў Галічыны ў 1848 г. выехаў у Мец, дзе служыў у калегіуме духоўным айцом. Памёр 5 мая 1849 г.
Пагранічны сельсавет
17 сакавіка 1978 года рабочы пасёлак Бераставіца перайменаваны ў Пагранічны, Цецяроўскі сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў склад новаўтворанага Пагранічнага пассавета. 25 верасня 2003 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Кватарскага сельсавета (вёскі Гарбачы, Жылічы, Кватары, Міжэвічы, Мянькі, Паўлюшкі, Сыраежкі, Ятаўты, хутар Франкова). 5 кастрычніка 2007 года Пагранічны пассавет рэарганізаваны ў Пагранічны сельсавет.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2884 чалавекі, з іх 82,1 % — беларусы, 9,1 % — палякі, 5,8 % — рускія.
Вале (Грузія)
Вале (ვალე) — горад у паўднёва-заходняй частцы Грузіі. Знаходзіцца ў краі Самцхэ-Джавахеты, за 12 км ад цэнтра рэгіёна Ахалцыхэ. Знаходзіцца на правым беразе ракі Пацхаві (прыток Куры) на вышыні 1 000-1 200 метраў над узроўнем мора, на схілах Малога Каўказа. Вядомы як вёска з X стагоддзя. У савецкі час стаў цэнтрам вуглездабыўчай прамысловасці і атрымаў статус горада ў 1962 годзе.
NGC 2918
NGC 2918 (іншыя абазначэнні — UGC 5112, MCG 5-23-19, ZWG 152.32, PGC 27282) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эма Джонсан
Эма Джонсан (Emma Johnson; нар. ) — аўстралійская спартсменка, чэмпіён свету і прызёр Алімпійскіх гульняў па плаванні.
Святы і памятныя дні Азербайджана
Свята та пам'ятні дні Азербайджану — офіційно встановлені в Азербайджане святкові дні, професійні свята та пам'ятні дні.
Прыярытэт арыфметычных аперацый
Прыярытэ́т арыфметы́чных апера́цый вызначае парадак выканання дзеянняў у арыфметычным выразе, які складаецца больш чым з адной аперацыі.
Неабходнасць усталявання прыярытэту аперацый вынікае з таго, што ад парадку выканання аперацый у выразе можа залежаць канчатковы вынік іх выканання. Напрыклад,
Правілы прыярытэту аперацый наступныя:
1) найвышэйшы прыярытэт маюць выразы, узятыя ў дужкі, – іх значэнне вылічваецца найперш. Пры гэтым дужкі могуць быць укладзеныя адны ў адны; у такім разе ўнутраныя дужкі маюць прыярытэт перад знешнімі.
2) памнажэнне і дзяленне больш прыярытэтныя (выконваюцца раней), чым складанне і адніманне.
3) Аперацыі аднолькавай прыярытэтнасці (складанне і адніманне, а таксама памнажэнне і дзяленне) выконваюцца злева направа.
Андрэй Уладзіміравіч Любы
Андрэй Уладзіміравіч Любы (нар., Мінск) — беларускі гісторык. Спецыяліст па палітычнай гісторыі Вялікага Княства Літоўскага XIV—XVI стагоддзяў і гістарыяграфіі гісторыі Вялікага Княства Літоўскага. Кандыдат гістарычных навук (2006), дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 студзеня 1980 года ў Мінску. Вучыўся ў СШ № 83 г. Мінска.
У 2006—2007 гадах выкладаў у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце. У 2007—2010 гадах загадчык кафедры гуманітарных дысцыплін Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. З 2010 года дацэнт кафедры гісторыі Беларусі Старажытнага часу і Сярэдніх вякоў гістарычнага факультэта БДУ.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: гістарыяграфія гісторыі Беларусі, унутрыпалітычныя канфлікты ў гісторыі Вялікага Княства Літоўскага, эпоха Ягелонаў у гісторыі і гістарыяграфіі дзяржаў Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, палітычная культура Вялікага Княства Літоўскага, царкоўная гісторыя.
Навуковыя гранты і стажыроўкі
Удзельнічаў у міжнародных даследчых праграмах Вышаградскага фонда, Фонда імя Юзафа Мяноўскага, Польскага камітэта ЮНЕСКА, Міністэрства адукацыі Літвы, Міністэрства нацыянальнай адукацыі і вышэйшай школы Рэспублікі Польшча. Удзельнік міжнародных гуманітарных школ пры Даследчым цэнтры антычнай традыцыі і Інстытуце «Artes Liberales» Варшаўскага ўніверсітэта.
Сям’я
У шлюбе з гісторыкам Алёнай Любай.
Юзаф Ігнацы Тышкевіч
Юзаф Ігнацы Тышкевіч ( — ) — вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Тышкевічаў герба «Ляліва». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Яна і Рэгіны з Лярскіх.
Палкоўнік войска ВКЛ.
Сям’я
У шлюбе з Марыяй Ганнай з Галімскіх.
Галюбска-Дабжыньскі павет
Галюбска-Дабжыньскі павет (Powiat golubsko-dobrzyński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Куяўска-Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Голюб-Добжынь. Займае плошчу 613 км². Насельніцтва павета складае 45,1 тыс. чалавек.
Рагачоўскае рэальнае вучылішча
Рагачоўскае рэальнае вучылішча — сярэдняя навучальная ўстанова, якая працавала ў Рагачове і знаходзілася на Георгіеўскай вуліцы (сучасная Цымермана).
Гісторыя
У 1912 годзе навучалі 212 вучняў і працавалі 16 выкладчыкаў.
У Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі захоўваюцца дакументы, звязаныя з існаваннем Рагачоўскага рэальнага вучылішча.
Будынкі
Комплекс складаўся з цаглянага двухпавярховага Г-падобнага ў плане будынка вучылішча, трох садкоў, адрыны з 4-х аддзяленняў, каменнага ледніка, клазета і ў цэнтральнай частцы двара >.
Галоўны будынак
Для вучылішча быў пабудаваны двухпавярховы каменны будынак у неакласічным стылі на грошы мецэната Васіля Васільевіча Іолшына і яго жонкі Варвары Аляксееўны ў 1903—1907 гадах. На другім паверсе размяшчалася дамавая царква. Раней чым у іншых будынках Рагачова тут з’явілася сістэма паравога ацяплення, а ваду пераганялі з калодзежа ў памяшканні з дапамогай электрычнасці.
У будынку вучылішча мелася вежа, адкуль навучэнцы маглі назіраць за зорным небам.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны пабудова была спаленая, але яе аднавілі ў 1950-х.
У першыя дзесяцігоддзі савецкай улады тут месціліся педагагічны тэхнікум і настаўніцкі інстытут, а пасля вызвалення ад акупантаў тут размясцілася гарадская школа № 2, якая цяпер носіць імя В. М. Калеснікава.
Будынак, які з’яўляецца адной з нямногіх дарэвалюцыйных пабудоў у Рагачове, унесены ў спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей РБ —.
Дадатковы будынак
Пазней (да 1916) у адну лінію з усходняга боку будынка (па вуліцы Іолшынскай) быў пабудаваны двухпавярховы дом, у якім размяшчаліся кватэры інспектара, пісара (верхні паверх) і памочніка класных настаўнікаў (ніжні паверх).
Легенда (фільм, 1975)
«Легенда» (Legenda) — дакументальны фільм, зняты ў 1975 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім.
Малавядомы фільм Кеслёўскага, які да 2008 года лічыўся незавершаным. У біяграфіі рэжысёра за аўтарствам Станіслава Завіслінскага і ў кнізе Мікалая Яздона «Дакументы Кеслёўскага» сцвярджалася, што «Легенда» была адзіным няскончаным фільмам рэжысёра. Аднак, насуперак гэтым звесткам, фільм апынуўся завершаным і захоўваўся ў Архіве Польскага тэлебачання, хоць, верагодна, не выходзіў у эфір да 2008 года (першая трансляцыя фільма адбылася ў красавіку 2008 года). Фільм з’яўляецца першай часткай серыі «Зямля Жаромскага».
Апісанне фільма
Здымачная група (на экране з’яўляецца сам Кеслёўскі, які бярэ інтэрв’ю) блукае па Келеччыне ў пошуках слядоў Стэфана Жаромскага, размаўляе з людзьмі, якія памятаюць пісьменніка, слухае гісторыі, якія яго натхнілі, размаўляе з вучнямі гімназіі ў Хабжанах, дзе часта бываў аўтар «».
Фраўэнкірхэ
Фраўэнкірхэ (ням. Frauenkirche) — назва цэркваў у нямецкамоўных краінах, прысвечаных Багародзіцы, Найсвяцейшай Дзеве Марыі:
Швабахер
Швабахер, швабах (Schwabacher) — адменнік гатычнага пісьма, што ўзнік у XV стагоддзі. Ламанае пісьмо са скругленымі абрысамі некаторых літар. Гэты шрыфт дамінаваў у Германіі з канца XV да сярэдзіны XVI стагоддзя. Пасля чаго быў заменены на фрактуру, але заставаўся папулярным до XX стагоддзя.
Сонечнае зацьменне 27 кастрычніка 1780 года
Сонечнае зацьменне 27 кастрычніка 1780 года — поўнае сонечнае зацьменне 120 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0244 і дасягнула свайго максімуму ў 17:18:27 UTC у пункце з каардынатамі 36° пн. ш. 59° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 0 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 138 км.
Зацьменне 27 кастрычніка 1780 года стала 2-м сонечным зацьменнем у 1780 годзе і 202-м у XVIII стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 4 мая 1780 года, наступнае — 23 красавіка 1781 года.
Таўстуха
Таўсту́ха, таксама Павуціннік ядомы, Бабка (Cortinarius esculentus) — шапкавы базідыяльны грыб роду сямейства.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 5—12 см, спачатку паўшарападобная, пасля падушкападобна-выпуклая, з загорнутым ўніз краем, сухая, шаўкавістая, няроўна афарбаваная, з бураватымі і жаўтлявымі плямамі. Мякаць тоўстая, шчыльная, белая, смак прыемны, пах грыбны або слаба выяўлены. Ножка даўжынёй 2—5 см і дыяметрам 1—2 см суцэльная, белая або слаба бураватая, з павуціністым астаткам покрыва. Пласцінкі прырослыя, частыя, шырокія, з няроўнымі краямі, у маладых грыбоў светла-жоўтыя, у спелых глініста-бурыя. Споравы парашок жоўта-буры, споры памерамі 9—12 × 6—8 мкм, эліпсаідальныя, барадаўчатыя, жоўта-бурыя.
Расце ў сухіх хваёвых лясах. Пладовыя целы з’яўляюцца ў верасні—кастрычніку.
Малавядомы ядомы грыб.
Фраўэнкірхэ (Дрэздэн)
Фраўэнкірхэ (ням. Frauenkirche - «царква Багародзіцы») — евангелісцка-лютэранская царква ў Дрэздэне, адзін з найбольш значных сабораў горада. Пабудавана ў стылі барока па ўказанні саксонскага курфюрста і караля Польшчы Аўгуста Моцнага ў 1726-1743. Папярэдніцай сабора была аднайменная царква, якая была пабудавана на гэтым месцы ў 1472—1539 гадах. Да 1722 гэтая царква прыйшла ў заняпад, для бяспекі з яе знялі званы. Новы храм узводзіў па сваім праекце архітэктар Георг Бер. Манументальнае 95-метровае збудаванне, разлічанае на 3500 месцаў і ўвянчанае велічэзным купалам, адрознівалася элегантнай знешняй немудрагелістасцю і цудоўным унутраным убраннем. У гады Другой сусветнай вайны царква была цалкам разбураная падчас бамбардзіровак Дрэздэна саюзнымі войскамі 13 лютага 1945 года. Улады ГДР пры недахопе фінансавых сродкаў прынялі рашэнне не аднаўляць яе як напамін нашчадкам аб мінулым. У 1989 годзе быў заснаваны рух «Акцыя-Фраўэнкірхэ» па аднаўленню царквы з руін. Рух аформіўся ў таварыства «Грамадзянская ініцыятыва па аднаўленні Фраўэнкірхэ». Група зацікаўленых грамадзян на чале са сусветнавядомым дырыжорам і трубачом Людвігам Гютлерам заклікала пачаць збор сродкаў на аднаўленне царквы. Аднаўленне сабора па гістарычных чарцяжах пачалося толькі пасля аб'яднання Германіі. У студзені 1993 года ў Дрэздэне ў раёне разбуранай царквы пачаліся археалагічныя працы. Першы камень у падмурак быў пакладзены 27 мая 1994 года. Непасрэднае будаўніцтва-аднаўленне будынка сабора пачалося ў 1996 годзе. Побач з аднаўляемай царквой усталявалі драўляную званічку з адзіным ацалелым званом Фраўэнкірхэ, які ўваходзіў у набор з чатырох званоў 1732 года.
Алесандра Дэль П’ера
Алесандра Дэль П'ера (Alessandro Del Piero; нар. ) — італьянскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 2006 у складзе зборнай Італіі.
Мамры
Мамры (Mamry) — возера. З'яўляецца адным з Мазурскіх азёр. Знаходзіцца на паўночным усходзе Польшчы, у Вармінска-Мазурскім ваяводстве.
Плошча 104 км, глыбіня да 40 м, сярэдняя глыбіня 11 м. На возеры 33 вострава. З возера выцякае рака Шалеўка.
Старадворскі валун
Старадворскі валун — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1992 года) ў Беларусі. Знаходзіцца за 400 метраў на паўднёвы ўсход ад вёскі Стары Двор Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Апісанне
Шэры дробназярністы граніт. Даўжыня 3,8 м, шырыня 2,2 м, вышыня 0,5 м у абводзе 9 метраў, аб’ём 2,2 м³. Маса каля 6 тон. Прынесены ледавіком 20—18 тысяч гадоў таму са Скандынавіі. На верхняй пляцоўцы захаваліся 7 паглыбленняў дыяметрам 4—5 см, глыбінёй 0,5—2 см, якія зроблены чалавекам 2—2,5 тысячы гадоў таму. Размеркаванне паглыбленняў нагадвае люстраную выяву сузор’я Вялікай Мядзведзіцы.
Дабрынскі сельсавет (Ельскі раён)
Дабры́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Дабрынь.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Анзельмаўскі сельсавет у складзе Каралінскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Анзельмаўка. 24 верасня 1926 года рэарганізаваны ў Анзельмаўскі нацыянальны нямецкі сельсавет. У 1929 годзе вёска Анзельмаўка атрымала назву Роза Люксембург, сельсавет перайменаваны ў Роза-Люксембургскі нацыянальны нямецкі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Каралінскім раёне БССР, які 5 лютага 1931 года перайменаваны ў Ельскі раён. З 21 чэрвеня 1935 года ў Ельскім раёне Мазырскай акругі. У 1937 годзе Роза-Люксембургскі сельсавет рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў Ельскім раёне Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кузьміцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Славечна. У 1969 годзе сельсавет перайменаваны ў Славечанскі сельсавет. 25 лютага 1977 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Роза Люксмебург, сельсавету вернута назва — Розалюксембургскі сельсавет. 26 верасня 2006 года ў склад сельсавета з Млыноцкага сельсавета былі перададзены вёскі Дабрынь, Данілаўка і пасёлак Дабрынскі, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дабрынь, а сельсавет перайменаваны ў Дабрынскі. 27 снежня 2022 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Млыноцкага сельсавета (8 населеных пунктаў: аграгарадок Млынок, вёскі Бабруйкі, Княжабор’е, Мазуры, Палаўкі, Санюкі, Ульянаўка і пасёлак Палеск).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1307 чалавек, з іх 95,3 % — беларусы, 2,4 % — рускія, 1,5 % — украінцы.
Палітыка Рэспублікі Конга
Рэспубліка Конга — парламенцка-прэзідэнцкая ўнітарная рэспубліка. Дзейнічае Канстытуцыя, зацверджаная на рэферэндуме ў 1992 годзе, змененая ў кастрычніку 2015 у выніку рэферэндума, ініцыяванага прэзідэнтам. Дэ-юрэ шматпартыйная дэмакратыя, палітычнае жыццё Конга апошніх 20 гадоў вельмі моцна (прынамсі, для дэмакратычнай краіны) залежыць ад волі прэзідэнта Дэні Сасу-Нгесо. Новая версія Канстытуцыі зацвердзіла пост прэм'ер-міністра і дэ-юрэ абмежавала ўладу прэзідэнта, пры гэтым дазволіўшы аднаму чалавеку займаць галоўную пасаду неабмежаваную колькасць тэрмінаў. Паводле ацэнак назіральнікаў, і рэферэндумы і прэзідэнцкія выбары у Рэспубліцы Конга не адпавядаюць дэмакратычным стандартам. Палітычны апарат раз'едзены карупцыяй, час ад часу ўскалыхваюцца карупцыйныя скандалы, аднак Сасу-Нгесо называе вынікі расследаванняў еўрапейскіх журналістаў "каланіяльнымі і расісцкімі".
Прэзідэнт
Згодна з Канстытуцыяй, кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт — выбіраецца насельніцтвам на 5 гадоў на ўсеагульных выбарах прамым таемным галасаваннем, аднак у сапраўднасці выбары праводзяцца раз на сем гадоў. Ад часу другога з'яўлення Дэні Сасу-Нгесо ў прэзідэнцкім крэсле выбары ператварыліся ў фармальнасць праз адсутнасць якіх-небудзь іншых сур'ёзны'х палітычных фігур. На выбарах 2002, 2009 і 2016 Дэні атрымаў элегантныя перамогі, набраўшы 89,4, 78,6 і 60,2 % галасоў адпаведна. Да 2015 адзін чалавек мог займаць пасаду прэзідэнта толькі два тэрміны запар, у 2015 92 % удзельнікаў рэферэндума выказаліся за адмену гэтага абмежавання. Апазіцыя байкатавала рэферэндум, а яго правядзенне назвала фэйкавым.
Парламент і партыі
Заканадаўчая ўлада належыць двухпалатнаму парламенту (Палата прадстаўнікоў і Сенат), які выбіраецца насельніцтвам на 5 гадоў. Выканаўчую ўладу ажыццяўляе ўрад на чале з прэм'ер-міністрам, прызначаным прэзідэнтам ад партыі, што атрымала большасць галасоў на парламенцкіх выбарах. Пачынаючы з 1970-х, за невялікім перапынкам у 1992-1997 кіруючай сілай у кангалезскай палітыцы з'яўляецца сацыялістычная Кангалезская патрыя працы, калісьці марксісцка-ленінісцкая, цяпер умерана левая і прапрэзідэнцкая. Шэраг больш дробных партый плывуць у яе кільватары, такім чынам, палітычнае жыццё ў Рэспубліцы Конга не надта багатае на падзеі.
Знешняя палітыка
У 1960-х – 1980-х Рэспубліка Конга арыентавалася пераважна на краіны сацыялістычнага лагеру. У ХХІ стагоддзі дзяржава праводзіць шматвектарную палітыку, але на першы план — у сілу гістарычнай, моўнай і эканамічнай спадчыны — як і сто гадоў таму, высунулася Францыя.
Адміністрацыйны падзел
Рэспубліка Конга дзеліцца на 12 дэпартаментаў, якія, ў сваю чаргу, складаюца з камун, а тыя — з раёнаў. Спіс дэпартаментаў Рэспублікі Конга:
Арман Фальер
Арман Фальер (Armand Fallières; 6 лістапада 1841, Мезін, дэпартамент Ло і Гарона — 22 чэрвеня 1931, Лан, дэпартамент Ло і Гарона) — французскі дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт Францыі (Трэцяя Рэспубліка; 1906—1913).
Біяграфія
Актыўна браў удзел ва ўмацаванні Антанты, але быў праціўнікам вайны з Германіяй. Фальер сустрэў афіцыйна расійскага імператара Мікалая Аляксандравіча ў Шэрбуры ў 1909 годзе. Сыходзячы з пасады ў 1913 годзе (пасля 7-гадовага тэрміну не балатаваўся на наступны), ён сказаў, маючы на ​​ўвазе жорстка антыгерманская пазіцыю свайго пераемніка Раймона Пуанкарэ: «Я саступаю месца вайне». І праўда, 1-я сусветная вайна пачалася ўжо ў 1914 годзе.
Фальер быў актыўным праціўнікам смяротнага пакарання і на пасадзе прэзідэнта памілаваў многіх асуджаных да смяротнага пакарання.
Зулейха
Зуле́йха (زليخة) — жанчына, згаданая ў каранічнай. У Каране яна не называецца, але з ісламскага падання вядома, што яе звалі Зулейхай. Атаясамліваецца з біблейскай.
Гісторыя
Згодна з Каранам, браты прарока з пачуцця зайздрасці кінулі яго ў калодзеж, але яго выратавалі людзі з які праходзіў міма каравана. Забраўшы Юсуфа, яны адправіліся ў Егіпет і прадалі там яго ў рабства. Гаспадар прарока Юсуфа звярнуўся да сваёй жонкі са словамі: «''Стаўся да яго добра. Быць можа, ён спатрэбіцца нам або мы ўсынавім яго''». Гэтай жанчынай і была Зулейха. Прарок Юсуф быў вельмі прыгожым мужчынам і Зулейха закахалася ў яго. Не дабіўшыся ўзаемнасці ад Юсуфа, яна вырашыла займець яго сілай. Вырваўшыся з абдымкаў Зулейхі, ён бег у бок дзвярэй, дзе раптам з'явіўся яго гаспадар. Тады Зулейха абвінаваціла ў дамаганнях, пасля чаго Юсуф быў кінуты ў вязніцу. Там ён прабыў на працягу многіх гадоў, але затым яго невінаватасць была даказаная і ён быў вызвалены.
Паводле некаторых паданняў, пасля смерці мужа Зулейха выйшла замуж за Юсуфа. Аднак у Хадысе прарока Мухамада і іншых крыніцах гэтыя паведамленні не пацвярджаюцца. Многія ісламскія багасловы лічылі гісторыю жаніцьбы Юсуфа з Зулейхой выдуманай.
Беларускі народны саюз
Беларускі народны саюз — грамадска-палітычная арганізацыя кансерватыўна-клерыкальнага кірунку, якая дзейнічала ў Віцебску ў 1917—1918 гг..
Аб’ядноўвала мясцовых чыноўнікаў, выкладчыкаў навучальных устаноў, прадстаўнікоў праваслаўнага духавенства. Кіраўнікі саюзу (Ф. І. Грыгаровіч, Е. А. Бялыніцкі-Біруля, Г. І. Палонскі, У. К. Стукаліч) падтрымалі Часовы ўрад Расіі, але выступалі супраць дэмакратызацыі грамадскага жыцця, лічылі абавязковым удзеп Расійскай імперыі ў вайне да перамогі. Для прадухілення сацыяльных канфліктаў на вёсцы прапанавалі праект рэформы, аснову якой складала хутарское землекарыстанне. БНС прытрымліваўся дактрыны заходнерусізму адмаўляў беларускаму народу ў праве на дзяржаўнае самавызначэнне, абмяжоўваўся патрабаваннем да Часовага ўрада вылучыць Беларусь у асобную адміністрацыйна-гаспадарчую адзінку ў складзе Расіі. Абапіраўся на ідэалогію праваслаўнага клерыкалізму, праваслаўныя прыходы разглядаў як «асноўныя ячэйкі грамадскасці». Не прыняў Кастрычніцкі пераварот 1917 г., вёў антыбальшавіцкую і антысеміцкую агітацыю.
Па некаторых звестках кіраўнікі БНС Грыгаровіч, Бялыніцкі-Біруля, Палонскі і інш. расстраляны ў 1918 г. паводле прыгавору Віцебскай губернскага ЧК.
Стрыбог
Стрыбо́г — старажытнаславянскі бог ветраў, якія наганялі дажджавыя хмары. Паводле «Аповесці мінулых гадоў», ідал Стрыбога быў устаноўлены ў Кіеве ў 980 годзе князем Уладзімірам у ліку іншых галоўных багоў. Стрыбог — (дзядзька, брат бацькі), стары бог, дзед вятроў, згадаюць у «Слове пра паход Ігараў» («Се ветри, Стрибожи внуци, веют с моря стрелами на храбрыя полкы Игоревы»), што, верагодна, указвае на атмасферныя функцыі Стрыбога. Стрыбог згадваецца таксама ў старажытнарускіх павучаннях супраць паганства.
Юрый Вітольдавіч Шулейка
Ю́рый Вітольдавіч Шуле́йка (нар., Казлоўшчына, , Гродзенская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Старшыня Брэсцкага аблвыканкама (з 2021).
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1992 годзе майстрам па рамонце тэхналагічнага абсталявання і выканаўцам абавязкаў галоўнага энергетыка Гродзенскага мясакамбіната. У 1994 годзе заняў пасаду начальніка мяснога цэха сельгаспрадпрыемства «Абухова» Гродзенскай вобласці, у 1996 годзе — намесніка дырэктара — начальніка перапрацоўчага комплекса Зэльвенскай цеплаэлектрасеткі.
У 1996—2005 гадах працаваў начальнікам аддзела механізацыі і аўтаматызацыі вытворчых працэсаў Гродзенскага мясакамбіната, затым на працягу двух гадоў узначальваў Лідскі мясакамбінат. У 2007—2008 гадах — генеральны дырэктар прадпрыемства «Гродзенскія мясамалочныя прадукты», у 2008—2012 гадах — генеральны дырэктар аб’яднання «Гроднамясамалпрам».
У 2012 годзе прызначаны першым намеснікам старшыні Гродзенскага гарвыканкама, у 2013 годзе — намеснікам старшыні Гродзенскага аблвыканкама.
12 мая 2017 года прызначаны памочнікам прэзідэнта Беларусі — інспектарам па Гомельскай вобласці.
26 студзеня 2021 года прызначаны старшынёй.
25 лютага 2022 года быў уключаны ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС за расійскую агрэсію супраць Украіны. У тым самым годзе трапіў пад санкцыі Швейцарыі, Вялікабрытаніі, Украіны, Канады.
Засінцаўскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 638 чалавек, з іх 92,0 % — беларусы, 6,7 % — украінцы.
Аляксандр Стэфан Дамейка
Аляксандр Стэфан Дамейка ( — ) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіць са шляхецкага роду Дамейкаў герба «Дангель». Нарадзіўся ў сям’і Тадэвуша. Стрыечны брат Ігната Дамейкі.
Маршалак шляхты Віленскага павета ў 1832 г., а пазней у 1861 г. — Віленскай губерні.
Паводле Афтаназы атрымаў Сітцы ў пасагу сваёй жонкі Соф’і з дому Брахоцкіх, паводле іншай версіі — у спадчыну ад бацькі, які купіў іх у 1798 годзе.
Пасля смерці бяздзетнага Аляксандра Дамейкі і яго жонкі маёнтак стаў прыватнасцю стрыечнага брата — Вацлава (памёр у 1935 г.).
Аві Вігдэрзон
Аві Вігдэрзон (‏אבי ויגדרזון‏‎; нар., ) — ізраільскі матэматык, спецыяліст у галіне дыскрэтнай матэматыкі і камп’ютарных навук, лаўрэат міжнародных прэмій, у тым ліку Абелеўскай прэміі (2021).
Біяграфія
Аві Вігдэрзон нарадзіўся ў 1956 годзе. У 1980 годзе скончыў Тэхніён, і адправіўся ў Прынстанскі ўніверсітэт у ЗША, дзе ў 1983 годзе атрымаў ступень Ph.D. за выкананую пад кіраўніцтвам Рычарда Ліптана працу ў галіне вылічальнай складанасці. Прапрацаваўшы некаторы час у Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі, IBM Almaden Research Center у Сан-Хасэ і Даследчым інстытуце матэматычных навук, ён у 1986 годзе атрымаў пастаянную працу ў Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме.
У 1999 годзе Аві Вігдэрзон атрымаў месца ў Інстытуце перспектыўных даследаванняў у ЗША, і ў 2003 годзе адмовіўся ад месца ў Яўрэйскім універсітэце, каб працаваць у Інстытуце перспектыўных даследаванняў на пастаяннай аснове.
NGC 2919
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брусы (Смаленская вобласць)
Брусы (Брусы) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Клярынаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 12 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 21 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 10 км на паўночны захад ад аўтадарогі Дзямідаў - Рудня, на беразе ракі Рутавеч. За 23 км на паўночны захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Старадарожскі мастацкі музей
Старадарожскі мастацкі музей Анатоля Белага — музей, заснаваны ў горадзе Старыя Дарогі Мінскай вобласці ў 1990 годзе. У аснову музея пакладзена асабістая калекцыя Анатоля Яўхімавіча Белага. Урачыстае адкрыццё музея адбылося 11 снежня 1999 года, на другі дзень пасля 60-годдзя А. Я. Белага.
Гісторыя музея
Музей створаны А. Я. Белым як прыватны, асновай экспазіцыі стала сямейная калекцыя. Пачатак збору калекцыі сям'і Белых быў пакладзены дзедам А. Я. Белага — Васілём. Так ад Васіля Белага было атрымана некалькі манет Вялікага княства Літоўскага, на якія Анатоль Белы ў сярэдзіне 1970-х купіў некалькі мастацкіх твораў для сваёй будучай калекцыі. Сапраўднае калекцыяніраванне пачаў бацька А. Я. Белага — Яўхім Белы, які ў вясковай сядзібе пачаў збіраць творы мастацтва беларускай тэматыкі. Калекцыяніраванне самога Анатоля Белала пачалося з кнігазбору ў студэнцкія гады, а цікаўнасць да мастацтва з цягам часу прычынілася да калекцыяніравання мастацкіх твораў — спачатку Анатоль Белы захапіўся медальёнамі, яны падштурхнулі да збору графікі, апошняя ў сваю чаргу да збору жывапісу. Анатоль Белы сябраваў з многімі мастакамі — атрымліваў ад іх у дар карціны.
Вынікам некалькіх дзесяцігоддзяў збіральніцкай дзейнасці стала калекцыя, якая не магла размясціцца ў асабістым жыллі А. Я. Белага і кватэрах яго сяброў. Шматлікія звароты да ўлад аб атрыманні памяшкання пад музей былі задаволены толькі ў пачатку 1980-х, калі калекцыянер здолеў атрымаць некалькі пакояў у раённым домакіраўніцтве для арганізацыі экспазіцыі сваёй мастацкай калекцыі. Гэтым быў закладзены пачатак прыватнага мастацкага музея Анатоля Белага ў Старых Дарогах, але праз пэўны час калекцыя зноў засталася без памяшкання.
У 1990 годзе А. Я. Белы вырашыў стварыць музей на базе дома сваіх бацькоў у Старых Дарогах. Да будынка было прыбудавана некалькі памяшканняў і паверх, сюды на 10 аўтобусах з Мінска была перавезена калекцыя. Урачыстае адкрыццё музея адбылося 10.12.1999 года.
Кантакты
Адрас музея: г. Старыя Дарогі, вул. Садовая, 52.
Кантактныя нумары ў Старых Дарогах: (017 92) 57-068 Ала Мікалаеўна Белая
У Мінску: (017) 347-66-08
Музейная экспазіцыя
Экспазіцыя мае каля 4 тысяч экспанатаў, плошча каля 500 м². Аснову мастацкай калекцыі склаў асабісты збор А. Я. Белага: жывапіс, графіка, скульптура, медальернае мастацтва (каля 600 адзінак) і нумізматыка (самым старажытным экспанатам з’яўляецца каранацыйны медаль караля Аўгуста III, датаваны 1730 годам). Музей мае 7 тэматычных залаў.
У зале «Жывапісная Беларусь» экспануюцца творы беларускіх мастакоў Г. Вашчанкі («Беларускі краявід», 1983), М. Карпука («Асеннія палеткі», 1992), І. Рэя («Зялены краявід», 1985), У. Стальмашонка («Слёзы Адама», 1992; «Першыя і апошнія каралі Рэчы Паспалітай», 2003), Б. Ціханава («Маці касманаўта Клімука», 1980), Г. Ціхановіча («Веру — уваскрэснеш», 1997), Я. Ціхановіча («Уладзіслаў Галубок», 1944; «Партызаны ў разведцы», 1995) і інш.