cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Залата Балка
Герб
Галоўнай фігурай герба з’яўляецца залаты казацкі байдак, які рухаецца наперад па залатой хвалі, тым самым злучаючы старажытную гісторыю з сучаснасцю і будучым жыхароў вёскі. Лодка-байдак сімвалізуе казацкае мінулае паселішча, у якім стаялі вартавыя пасты Сечы. Зверху байдак паўкругам абдымаюць выявы трох стылізаваныя залатыя кветакі цюльпаны Шрэнка (Іншая назва — Скіфскі цюльпан). Яны сімвалізуюць тры вёскі: Малі Гырла, Велыкі Гырла і Залата Балка, якія падчас стварэння Кахоўскага вадасховішча 1952 года былі перанесены на новае месца і ўтварылі вёску з назвай Залата Балка. Плуг-арало адлюстроўвае старажытную легенду краю пра тое, што степнякам-скіфам з неба ўпаў залаты плуг, тым самым ператварыўшы іх з качэўнікаў у аратыя.
Сцяг
Квадратнае палотнішча падзеленае гарызантальна на два полі — сіняе і зялёнае ў прапорцыях 2:1; у сінім полі тры жоўтых кветкі стэпавага цюльпана Шрэнка, адзін над двума; у зялёным полі — жоўты плуг-арала.
NGC 2087
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Людміла Іванаўна Ніжэвіч
Людміла Іванаўна Ніжэвіч (у дзявоцтве Марцінкевіч ; нар., Капыль, Мінская вобласць) — беларускі эканаміст і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзілася 3 мая 1964 года ў Капылі. Скончыла сярэднюю школу № 2 Капыля імя Цішкі Гартнага.
Скончыла Гомельскі кааператыўны інстытут, эканаміст.
Працавала бухгалтарам, загадчыкам сектара Капыльскага райпо; эканамістам, галоўным бухгалтарам аддзела культуры Капыльскага райвыканкама; галоўным кантралёрам-рэвізорам кантрольна-рэвізійнага ўпраўлення Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь па Капыльскім раёне, намеснікам начальніка аддзела кантролю за бюджэтнымі сродкамі і пазабюджэтнымі фондамі кантрольна-рэвізійнага ўпраўлення Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь па Мінскай вобласці; начальнікам аддзела фінансаў АПК фінансавага ўпраўлення, намеснікам старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні Мінскага аблвыканкама; загадчыкам сектара галоўнага ўпраўлення эканомікі і фінансаў Упраўлення справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь; начальнікам галоўнага ўпраўлення эканомікі і фінансаў Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
Да 13 кастрычніка 2016 года працавала намеснікам Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
У 2016—2019 гадах з’яўлялася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання, была намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па бюджэце і фінансах, уваходзіла ў склад рабочых груп Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па супрацоўніцтве з парламентамі Каралеўства Бельгія, Рэспублікі Кіпр і Рэспублікі Узбекістан.
У 2019 годзе абрана дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання. З’яўляецца старшынёй Пастаяннай камісіі па бюджэце і фінансах.
Асабістае жыццё
Замужам, мае дачку.
Таварыства святых Кірыла і Мяфодзія (Лужыца)
Гісторыя
Таварыства было заснавана 13 снежня 1862 года лужыцкім пісьменнікам Міхалам Горнікам і святаром Якубам Германам у гонар 1000-годдзя прыбыцця святых Кірыла і Мяфодзія ў Вялікую Маравію. Першапачаткова называлась «Аацыяцыя каталіцкіх сербаў». Асноўнай мэтай асацыяцыі была публікацыя кніг на лужыцкіх мовах. У студзені 1863 года Асацыяцыя каталіцкіх сербаў стала выдаваць каталіцкую газету «Katolski Posoł». У сувязі з тым, што таварыствам святых Кірыла і Мяфодзія кіравалі каталіцкія святары, якія служылі ў саборы святога Пятра ў Баўтцэне, арганізацыя прытрымлівалася кансерватыўных палітычных поглядаў, выступаючы супраць кайзераўскай Германіі. У хуткім часе пасля свайго заснавання арганізацыя стала падтрыміваць адносіны з лужыцкай грамадска-культурнай арганізацыыяй Маціцай сербскай.
Падчас канфлікту 1923—1929 гадоў паміж лужыцкімі каталіцкімі святарамі епархіі Мейсена і епіскапам Мейсена Хрысціянам Шрайберам, які спрабаваў абмежаваць выкарыстанне лужыцкіх моў на тэрыторыі епархіі, таварыства святых Кірыла і Мяфодзія прытрымлівалася нейтралітэту і выступала пасрэднікам у іх спрэчцы. Пачынаючы з 1933 года таварыства стала прыгнятацца нацыстскімі ўладамі. У 1937 годзе была канфіскавана тыпаграфія таварыства і ў 1939 годзе быў забаронены выпуск газеты «Katolski Posoł».
Пасля Другой сусветнай вайны ўлады ГДР не дазволілі аднавіць дзейнасць таварыства. Газета «Katolski Posoł» стала выходзіць у 1950 годзе пад патранажам арганізацыі «Домавіна». У 1985 годзе, пасля адмены закона аб прыватных арганізацыях, Таварыства святых Кірыла і Мяфодзія аднавіла сваю дзейнасць пасля дазволу епіскапа Дрэздэна-Мейсен. Таварыства дзейнічала ў рамках епархіальнага права і пад эгідай Каталіцкай царквы. У 1995 годзе арганізацыя атрымала самастойнасць.
У студзені 2000 года Таварыствам святых Кірыла і Мяфодзія ў горадзе Кроствіц быў створаны клуб «Sportverein Crostwitz» (Sportowa Jednotka Chrósćicy), які мае аўтаномнасць у складзе арганізацыі.
У наш час адміністрацыя таварыства размяшчаецца ў горадзе Баўтцэн.
Вядомыя асобы Жытоміра
Вядомыя ўраджэнцы Жытоміра:
Таварыства святых Кірыла і Мяфодзія (Лужыца)
Структура
Таварыства святых Кірыла і Мяфодзія аб'ядноўвае ў сваіх шэрагах прыватных і карпаратыўных членаў. У наш час у таварыства ўваходзяць Сербскае брацтва парафіі Вітэхенаў, Царкоўны хор Кроствіца, Харавое таварыства «Лілія», Спартыўны клуб «Sportowa Jednotka Chrósćicy» і Сербскія скаўты Кроствіца.
У арганізацыі дзейнічае музычны аддзел і секцыя рэлігійнай літаратуры. Апошняя ў наш час выдае газету «Katolski Posoł». Міжнародны аддзел займаецца сувязямі з іншымі славянскімі грамадска-культурнымі арганізацыямі. Дабрачынны аддзел займаецца дапамогай маламаёмным.
Праваслаўная царква
Праваслаўная царква — другая па колькасці членаў, пасля Каталіцкай, Хрысціянская царква ў свеце, якая налічвае каля 225 мільёнаў паслядоўнікаў. Часам называецца таксама «Праваслаўнай царквой візантыйскай традыцыі» або «Усходняй праваслаўнай царквой».
Праваслаўная царква сцвярджае, што з’яўляецца адзінай святой саборнай і апостальскай Царквой, якая складае Цела Хрыстова, а Ісуса Хрыста прызнае сваім Кіраўніком.
Праваслаўная царква складаецца з 15 аўтакефальных памесных цэркваў.
Праваслаўе (калька з грэчаскага слова ὀρθοδοξία (артадоксія) — «правільнае меркаванне»), першапачаткова — тэрмін, які абазначаў супрацьлегласць гетэрадоксіі («памылка ерэтыкоў»). Узнік у II стагоддзі ў Сусветнай царкве для абазначэння адрознення яе вучэння ад поглядаў розных расколаў, ерасей і сект, якімі лічыліся іншыя хрысціянскія і псеўдахрысціянскія кірункі. У дактрынальных дакументах часта ўжываўся як сінонім тэрміна «кафалічны» (у лацінскай традыцыі — «каталіцкі»)(καθολικός). Трэба, аднак, адзначыць, што блытаць гэтыя тэрміны не варта: пад «кафалічнасцю» ў багаслоўі маецца на ўвазе палната і цэласнасць Царквы Хрыстовай, яе прасторавая, часавая і якасная ўніверсальнасць.
Гісторыя царквы да 1054 года з’яўляецца часткай гісторыі Сусветнай Праваслаўнай Царквы, ад якой, на погляд праваслаўных, у выніку шэрагу памылак і скажэнняў праваслаўнага вучэння (напрыклад: філіокве, дагмат аб беззаганным зачацці Багародзіцы, вучэнне пра Чысцец, дагмат аб непамыльнасці рымскага першасвятара ў пытаннях веры і маралі, дагмат аб першаснасці ў хрысціянскай царкве рымскага епіскапа (у лацінскай традыцыі — «біскупа») і г.д.) і Сімвала веры адкалолася Каталіцкая царква. Вучэнне апошняй назвалі «каталіцтвам» і разглядаюць як ерась там, дзе яно супярэчыць праваслаўнаму.
Гацішча (Баранавіцкі раён)
Гаці́шча (, Гатище) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 16 км на поўнач ад Баранавіч. Насельніцтва 64 жыхары, 37 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах Гацішчы вядомы з XVI ст. як вёска. У 1567 годзе шляхціч П. Біштоўтавіч выдзеліў для войска Вялікага Княства Літоўскага аднаго коннага воіна.
Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства, у 2 фальварках Гацішчы малыя і Гацішчы вялікія 22 дамы.
З 1939 года абодва ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах загінула 13 аднавяскоўцаў.
У 1978 годзе да Вялікіх Гацішчаў далучана сумежная в. Тодараўцы.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Харама
Харáма (Jarama) — рака ў Іспаніі, правы прыток ракі Таха. Бярэ пачатак у Цэнтральнай Кардыльеры. Цячэ на поўдзень, працякае на ўсход ад Мадрыда. Упадае ў раку Таха ў раёне населенага пункта Аранхуэс. Найбуйнейшы прыток - Тахунья.
Даўжыня ракі складае 190 км, плошча басейна - 11 596,81 км². На рацэ створана некалькі вадасховішчаў, якія выкарыстоўваюцца для арашэння.
Кіеў (банк)
Банк «Київ» (поўная назва — ПАТ "АКБ «КИЇВ») — былая універсальная крэдытная сістэмная арганізацыя, якая дзейнічала ў сталіцы і рэгіёнах Украіны і ажыццяўляла комплекснае абслугоўванне кліентаў-рэзідэнтаў і нерэзідэнтаў Украіны.
26 чэрвеня 2015 НБУ прыняў рашэнне аб ліквідацыі банка «Кіеў» з-за яго неплацежаздольнасці.
Гісторыя
Створаны 19 мая 1993 года, па класіфікацыі Нацыянальнага банка Украіны ўваходзіць у групу сярэдніх банкаў.
З 9 лютага па 18 верасня 2009 года ў банку быў уведзены рэжым Часовай адміністрацыі. Дзяржава капіталізавала банк на суму 3,565 мільярда ₴, у выніку чаго статутны капітал банка дасягнуў 3567,544 мільёнаў ₴, намінал акцыі — 1,01 ₴.
Місія
Місія складалася ў вядзенні эфектыўнага банкаўскага бізнесу з мэтай садзейнічання станаўленню бізнесу кліентаў і развіццю ўкраінскай эканомікі.
Ліцэнзіі Дзяржаўнай камісіі па каштоўных паперах і фондаваму рынку
Ліцэнзіі ад 17.08.2010 (прафесійная дзейнасць на фондавым рынку) тэрмінам дзеяння да 17.08.2015:
Сяброўства ў прафесійных арганізацыях
ПАО «АКБ «КИЇВ» быў ўпаўнаважаным банкам Пенсійнага фонду па выплаце пенсій і іншых налічэнняў, а таксама ўпаўнаважаным Міністэрства фінансаў Украіны агентам па афармленні кампенсацыі падатку на даданую вартасць аблігацыямі ўнутранай дзяржаўнай пазыкі, якія выпускаюцца ў адпаведнасці з пастановай КМУ № 368 ад 12 мая 2010 года.
Бягомльскі сельсавет
Бяго́мльскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Бягомль.
Асноўныя звесткі
Паўночна-заходняя частка тэрыторыі сельсавета знаходзіцца на Докшыцкім узвышшы. Па ўсходняй частцы сельсавета цячэ рака Бярэзіна, з захаду на ўсход сельсавет перасякаюць малыя рэчкі Студзенка і Дзяражына. У паўднёвай частцы сельсавета, на мяжы з Мінскай вобласцю, знаходзіцца Дамашкаўскае возера. Праз сельсавет праходзіць рэспубліканская аўтадарога Мінск — Віцебск. У складзе сельсавета, акрамя гарадскога пасёлка Бягомль, знаходзіцца яшчэ 40 вёсак.
На тэрыторыі Бягомльскага сельсавета знаходзіцца мемарыяльны комплекс «Праклён фашызму» на месцы вёскі Шунёўка, спаленай 22 мая 1943 г. у час карнай аперацыі «Котбус».
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Бягомльскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — сяло Бягомль. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў Бягомльскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Лепельскай акругі. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 27 верасня 1938 года сельсавет скасаваны ў сувязі з утварэннем Бягомльскага пассавета.
З 20 студзеня 1960 года Бягомльскі пассавет у складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Асаўскога сельсавета, у склад Юхнаўскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Бераснёўка, Будзілаўка, Заляддзе, Краснае і Пугачова). 18 лютага 1964 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Юхнаўскага сельсавета.
20 чэрвеня 2013 года Бягомльскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет.
Насельніцтва
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года (без Бягомля) — 2025 чалавек, з іх 95,5 % — беларусы, 3,0 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
Македонская Праваслаўная Царква
Македонская праваслаўная царква — Охрыдская архіепархія — аўтакефальная праваслаўная царква, якая аб’ядноўвае ⅔ праваслаўных вернікаў Паўночнай Македоніі. Царква набыла аўтаномны статус у рамках Сербскай праваслаўнай царквы ў 1959 і абвясціла сваю аўтакефалію ў 1967, што не было прызнана іншымі памеснымі цэрквамі. У 2018 Канстанцінопальскі патрыярхат пагадзіўся разгледзець пытанне пра яе статус, 9 траўня 2022 Сербская праваслаўная царква аднавіла літургічныя зносіны з Македонскай, а 24 траўня 2022 сербскі патрыярх Парфірый абвясціў пра рашэнне Сінода СПЦ прызнаць аўтакефалію МПЦ.
Прадстаяцелем царквы з 1999 з’яўляецца Стэфан (Вельяноўскі), які носіць тытул архіепіскапа Охрыдскага і Македонскага.
Гісторыя
Хрысціянства на македонскія зямлі прыйшло, як лічыцца, з місіянерскай дзейнасцю апосталаў Паўла і Андрэя Першазванага. У першыя стагоддзі нашай эры Македонія была пад уладай Рымскай імперыі, і таму яе межы і этнічны склад мяняўся, аднак ужо да IV ст. хрысціяне Македоніі мелі цэрквы з царкоўнай іерархіяй, а іх епіскапы ўдзельнічалі ў мясцовых і сусветных саборах. У V ст. існавалі метраполіі ў Салуне, Скоп’е, Хераклеа, Баргала і Стобі.
У часы праўлення візантыйскага імператара Юстыніяна, які нарадзіўся непадалёк ад Скоп’е, мясцовы мітрапаліт быў абвешчаны аўтакефальным архіепіскапам. У VII ст. тэрыторыі сучаснай Македоніі былі каланізаваныя славянамі, што прывяло да змешвання карэннага насельніцтва са славянскім, хрысціянства пры гэтым выцяснялася паганствам.
У IX ст. тэрыторыя Македоніі аказваецца пад уладай Балгарскага царства. Вядучую ролю ў хрысціянізацыі славян мелі Кірыл і Мяфодзій, якія стварылі адзін з першых славянскіх алфавітаў, і перавялі на стараславянскую мову выбраныя месцы з Евангелля, Псалтыр, апостальскія пасланні. Вялікую ролю ў зацвярджэнні хрысціянства мелі вучні Кірыла і Мяфодзія — Клімент і Навум — іх намаганнямі ў канцы IX ст. была заснавана Охрыдская школа пісьменства і Охрыдскі манастыр.
У 927 г. была створана аўтакефальная царква (патрыярхат) з цэнтрам у Охрыдзе (Охрыдская праваслаўная царква). Гэтая царкоўная незалежнасць пастаянна аспрэчвалася Канстанцінопалем. Менавіта з Охрыдскай царквы прыйшлі ў Кіеў першыя мітрапаліты, царкоўная арганізацыя і (па некаторых дадзеных) хрышчэнне.
З разгромам Балгарскага царства ў 1018 г., царква была падпарадкавана Канстанцінопалю, было створана Охрыдскае архіепіскапства. У другой палове X ст. у Охрыдзе было створана аўтакефальнае Охрыдскае архіепіскапства, якое праіснавала, нягледзячы на асманскую акупацыю Македоніі з XIV ст. да 1767 г.
У 1767 г. у часы Асманскай імперыі Охрыдскае архіепіскапства губляе аўтакефалію, падпарадкоўваючыся Канстанцінопальскаму Патрыярхату. З таго часу ажыццяўляліся спробы аднавіць Охрыдскае архіепіскапства, якія асабліва ўзмацніліся з уздымам нацыянальна-вызваленчай барацьбы супраць асманскай акупацыі. У 1874 г. Македонская царква пераходзіць пад юрысдыкцыю Балгарскага экзархата.
З заканчэннем сусветнай вайны вялікая частка Македоніі трапляе пад уладу Сербскага каралеўства. Разам з тым большасць праваслаўных прыходаў Македоніі падпарадкоўваюцца Сербскай Праваслаўнай Царкве. На працягу анэксіі Македоніі Балгарыяй, якая брала ўдзел у II сусветнай вайне на баку Нямеччыны, македонскія прыходы вяртаюцца да юрысдыкцыі Балгарскага экзархата.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны тэрыторыя Македоніі была ўключана ў Югаслаўскую федэратыўную Рэсбуліку. У гэты час у Македоніі ўтворана тры епархіі, да якіх належалі большасць жыхароў гэтай вобласці; затым пасля прыходу да ўлады камуністаў спачатку была ўтворана Федэральная Македонская Рэспубліка, а затым улада пагадзілася і на стварэнне аўтакефальнай праваслаўнай царквы.
У верасні 1967 г. Сінод сербскай царквы абвясціў Македонскую праваслаўную царкву раскольніцкай рэлігійнай арганізацыяй і парваў з ёю усе літургічныя і кананічныя адносіны. Такое рашэнне было падтрымана іншымі праваслаўнымі цэрквамі — ні адна да сёння не прызнала кананічнасці македонскай царквы. Аднак пасля надання Канстанцінопальскім патрыярхатам аўтакефаліі Праваслаўнай царкве Украіны ў экспертным асяроддзі сталі пашырацца чуткі, што Усяленскі Патрыярх неўзабаве можа надаць аўтакефалію і Македонскай праваслаўнай царкве, вырашыўшы тым самым пытанне царкоўнага расколу і ў гэтай краіне.
Колькасць вернікаў МПЦ сёння складае прыкладна 1,2 млн чал. ці 2/3 насельніцтва Паўночнай Македоніі (усе яны маюць славянскае паходжанне). Акрамя таго МПЦ мае абшчыны ў ЗША і Аўстраліі. У цяперашні час прадстаяцелем Македонскай праваслаўнай царквы з’яўляецца архіепіскап Охрыдскі і Македонскі Стэфан (Вельяноўскі).
Нідараскі сабор
Нідараскі сабор (Nidarosdomen) — лютэранскі сабор у Нідарасе (Тронхейм), гістарычна найбольш значная царква Нарвегіі, месца каранацыі нарвежскіх манархаў.
Узвядзенне сабора пачалося ў 1070 годзе на месцы пахавання Олафа Святога, які загінуў у бітве пры Стыкластадзіры (1030). Будаўніцтва было завершана прыблізна да 1300. Сабор неаднаразова гарэў, у выніку чаго некалькі разоў перабудоўваўся. Апошняя буйная рэстаўрацыя пачалася ў 1869 і афіцыйна завяршылася толькі ў 2001 годзе.
Сабор выкананы ў гатычным і раманскім стылі. Яго заходні фасад дэкараваны фігурамі манархаў, святых і выявамі Хрыста, а інтэр’ер упрыгожваюць вітражы, устаноўленыя ў XX стагоддзі. У храме таксама знаходзяцца два органа і мошчы святога Эйстэйна Ерлендсана. Сёння сабор з’яўляецца папулярнай турыстычнай славутасцю Тронхейма: штогод яго наведваюць больш за 40 000 турыстаў з усяго свету.
Спіс паўзуноў Беларусі
Пералік паўзуноў Беларусі
На тэрыторыі Беларусі прадстаўлены адзін від чарапах, 3 віды яшчарак, 3 віды змей, не прадстаўлены кракадзілы і дзюбагаловыя.
1917 год у гісторыі астраноміі
1917 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
NGC 2088
NGC 2088 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC20) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Коласаўка (Омская вобласць)
Коласаўка (Колосовка) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Коласаўскага раёна Омскай вобласці Расіі. Размешчана на рацэ Оша, за 234 км ад Омска, за 178 км ад чыгуначнай станцыі Называеўская і за 70 км ад рачнога порта Тары. Насельніцтва — 4836 чалавек (2021).
Валамінскі павет
Валамінскі павет (Powiat wołomiński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Валомін. Займае плошчу 955,37 км². Насельніцтва павета складае 237 тыс. чалавек (на 2018 год).
Коласаўка (Омская вобласць)
Транспартная сувязь ажыццяўляецца аўтамабільным транспартам.
IC 4671
IC 4671 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) ў сузор’і Змяя.
Варатан
Варата́н, Баргюшад — рака ў Арменіі і Азербайджане (дзе называецца Баргюшад), правы прыток Акеры.
Выток на Карабахскім нагор'і. Даўжыня 178 км, плошча вадазбору 5650 км². Сярэдні расход вады 20 м³/с (на адлегласці 65 км ад вусця). Горная рака, на асобных участках цячэ ў глыбокіх каньёнападобных цяснінах. Сілкаванне галоўным чынам снегавое і падземнае. На рацэ каскад ГЭС. Вада выкарыстоўваецца на арашэнне.
Прытча аб багацеі-вар’яце
Прытча аб багацеі-вар'яце — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. З'яўляецца ў новазапаветным апавяданні толькі ў Евангеллі ад Лукі 12:13-21, прытча адлюстроўвае глупства наданню занадта вялікага значэння багаццю.
Скарочаны варыянт прытчы таксама з'яўляецца ў не кананічным Евангеллі ад Фамы (Казанне 63), прытча была намалявана многімі мастакамі, у тым ліку Рэмбрандтам.
Біблейскае апавяданне
Прытча расказваецца на запыт аднаго мужчыны, які спрабуе заручыцца дапамогай Ісуса ў вырашэнні сямейнай фінансавай спрэчкі:
''Нехта з людзей сказаў Яму: Настаўнік! скажы брату майму, каб ён падзяліў са мной спадчыну, а Ён сказаў чалавеку таму: хто паставіў Мяне судзіць альбо дзяліць вас? Пры гэтым сказаў ім: глядзеце, сцеражэцеся любаздзірства, бо жыццё чалавека не залежыць ад лішку ў яго маёмасьці.''
І далей Ісус расказвае ўласна прытчу:
''І сказаў ім прытчу: у аднаго багатага чалавека добра ўрадзіла поле; і ён разважаў сам з сабою: што мне рабіць? няма куды мне сабраць плады мае. І сказаў: вось што зраблю: паламаю засекі мае і збудую большыя, і збяру туды ўсё збожжа маё і ўсё дабро маё. І скажу душы маёй: душа! шмат дабра ляжыць у табе на многія гады: пакайся, еж, пі, весяліся. Але Бог сказаў яму: неразумны! гэтае ж ночы душу тваю забяруць у цябе; каму ж дастанецца тое, што ты назапасіў? Так бывае з тым, хто збірае скарбы сабе, а не ад Бога багацее.''
Тлумачэнне
Багаты уланік у гэтай прытчы малюецца негатыўна, як прыклад прагнасці. Пашыраючы свой існуючы хлеў, ён выкарыстоўвае землі сельскагаспадарчага прызначэння для мэт захоўвання, і для дасягнення максімальнага прыбытку чакае павышэння коштаў на збожжа перад продажам. Аўгустын каментуе, што багаты ўласнік "плануе запоўніць сваю душу з празмерным і непатрэбным святам і горда ігнаруючы ўсе пустыя жываты бедных. Ён не разумеў, што жываты бедных значна больш бяспечныя складскія памяшканні, чым яго свірны ".
Размова багацея з самім сабой мае адмоўны, акрамя таго, эгацэнтрычны характар: апавяданне ад першай асобы адбываюцца 11 разоў. Некаторыя даследчыкі лічаць, што прытча ўяўляе сабой прыклад таго, што можна адбыцца таго, што не чакаюць. Чалавек, асоба якога звязана з яго уладаннямі, статусам ці дасягненнямі, што і штуршкае яго да набыцця новага багацця,- жыццё такога чалавека можа лёгка ў канчатковым выніку скончыцца па закліку Бога.
Коласаўка
Коласаўка — тапонім.
Слонімскі павет
Назву Слонімскі павет мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
Станіслаў Пахалавецкі
Станіслаў Пахалавецкі (Пахалавіцкі, Пахаловіч; Stanisław Pachołowiecki) — мастак і картограф другой паловы 16 ст.
Біяграфія
Жыццё і творчасць звязаны з Беларуссю і Польшчай. Служыў сакратаром у магнатаў, у 1563—1566 гадах пры двары вялікага князя і караля Жыгімонта II, потым у канцылярыі вялікага князя і караля Стэфана Баторыя. У час Лівонскай вайны (1558—1583) удзельнічаў у 1579—1581 у вызваленні Полацка, ваенных паходах на Пскоў і Вялікія Лукі. Склаў «Карту Полацкай зямлі» і «План аблогі Полацка войскамі Стэфана Баторыя ў 1579» (абодва награвіраваныя Т. Трэтэрам у Рыме), «Аблога Полацка 29.8.1579» (рысунак пяром з акварэльнай падмалёўкай, зберагаецца ў ў г. Дрэздэн, Германія). Выканаў (з інж. П. Франкусам) аксанаметрычныя выявы 6 крэпасцей на Полаччыне: Казьян, Красная, Сітна, «Сокал», Суша і Туроўля.
Малюнкі Пахалавецкага — адны з першых твораў ваеннай картаграфіі Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай, каштоўны матэрыял для рэканструкцыі фартыфікацыі і забудовы Полацка другой паловы 16 ст. Яго «Карту Полацкай зямлі» выкарысталі картограф Г. Меркатор (карта «Літва», 1595), Т. Макоўскі («Карта Вялікага княства Літоўскага», 1613) і інш.
Праскоўя Сцяпанаўна Іванова
{{Навуковец |Імя                 = Праскоўя Сцяпанаўна Іванова |Арыгінал імя        = Прасковья Степановна Иванова |Фота                = |Шырыня              = |Грамадзянства       = |Навуковая сфера     = ветэрынарыя |Месца працы         = |Навуковая ступень   = {{Навуковая ступень|доктар|ветэрынарных навук}} |Навуковае званне    = {{Навуковае званне||0}} |Альма-матэр         = |Навуковы кіраўнік   = |Знакамітыя вучні    = |Вядомы як           = |Вядомая як          = |Узнагароды і прэміі = {{{!}} style="background:transparent" {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Ордэн Знак Пашаны}} {{!!}} {{Медаль За працоўную доблесць}} {{!}}} |Роспіс              = |Шырыня роспісу      = |Сайт                = |Вікікрыніцы         = }} Праскоўя Сцяпанаўна Іванова (Прасковья Степановна Иванова; — ) — вучоны ў галіне ветэрынарнай паразіталогіі. Доктар ветэрынарных навук (1949). Прафесар (1949).
Біяграфія
П. С. Іванова нарадзілася ў вёсцы Вялікае Воснае Усцюжанскага павета Наўгародскай губерні (зараз ва Усцюжанскім раёне Валагодскай вобласці Расіі). У 1927 годзе скончыла Ленінградскі ветэрынарны інстытут, працавала ветэрынарным ўрачом у Забайкаллі. У 1934 годзе паступіла ў аспірантуру, удзельнічала ў паразіталагічных экспедыцыях у Сярэдняй Азіі. У 1934 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю. З 1935 года дацэнт Маскоўскага зоаветэрынарнага інстытута, затым у Варонежы. З 1945 г. П. С. Іванова загадчык кафедрай паразіталогіі. У 1949 годзе абараніла доктарскую дысертацыю. З 1956 г. П. С. Іванова на пасадзе загадчыка кафедрай паразіталогіі Віцебскага ветэрынарнага інстытута.
Навуковая дзейнасць
П. С. Іванова займалася вывучэннем пратазойных хвароб, бабезіёзу і анаплазмозу буйной рагатай жывёлы, піраплазмозу і нуталіёзу коней і інш. Упершыню даказала ролю кляшчоў роду  у распаўсюджванні піраплазмозу. Апублікавала больш за 100 навуковых работ. Стварыла школу сваіх вучняў.
Вараны
Вараны (Varanus) — род паўзуноў сямейства.
Самым буйным сучасным відам роду з'яўляецца, які дасягае 3 метраў у даўжыню. У Сярэдняй Азіі трапляецца (даўжыня больш як 1,5 м). Найбольш дробны від —, даўжынёй усяго 28 см.
Каменнаастроўскі палац
Каменнаастроўскі палац — адзін з палацаў Санкт-Пецярбурга, помнік часоў Кацярыны II, загарадная імператарская рэзідэнцыя. Помнік архітэктуры федэральнага значэння.
Размяшчэнне палацавага комплексу: наб. Малой Неўкі, 1, наб. Вялікай Неўкі, Каменнаастроўскі праспект, 77, 83.
Брэсцкі павет
Назву Брэ́сцкі павет мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
Рурскі ўніверсітэт
Рурскі ўніверсітэт (Ruhr-Universität Bochum) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бохум.
Агульная характарыстыка
Рурскі ўніверсітэт у Бохуме — дзяржаўны даследчы ўніверсітэт, размешчаны на паўднёвых пагорках цэнтра Рурскай вобласці. Ён быў заснаваны ў 1962 годзе як першы новы дзяржаўны ўніверсітэт у Германіі пасля Другой сусветнай вайны. Навучанне пачалося ў 1965 годзе.
Гэта адзін з найбуйнейшых універсітэтаў Германіі, які ўваходзіць у «Deutsche Forschungsgemeinschaft», галоўнаю нямецкую арганізацыю па фінансаванні навуковых даследаванняў.
Універсітэт быў адным з першых універсітэтаў Германіі, які ўвёў міжнародныя ступені бакалаўра і магістра, якія прыйшлі на змену традыцыйным нямецкім кваліфікацыям. За выключэннем некалькіх асаблівых выпадкаў (напрыклад, юрыдычных), гэтыя ступені прапануюць усе факультэты ўніверсітэта. У цяперашні час універсітэт прапануе агулам каля 180 розных навучальных праграм з усіх акадэмічных абласцей, прадстаўленых ва ўніверсітэце.
2-я Навасёлкавая вуліца (Гомель)
2-я Навасёлкавая вуліца — вуліца ў Чыгуначным раёне горада Гомеля. Адносіцца да жылога масіву Прудок. Праходзіць ад вуліцы Праезджая да вуліцы Каменшчыкава. Перасякаецца з вуліцай Рыднага. Складаецца з індывідуальнай забудовы пераважна сядзібнага тыпу.
Узнікла ў 1960-я гг. на былых саўгасных землях. Як і іншыя прудкоўскія вуліцы з гэтага шэрагу, пачаткова мела форму «Навасялкоўская» («Новоселковская») з адпаведным нумарам (1961 г.). Сярод жыхароў Прудка бытуе яшчэ адна форма — «Навасялковая».
Давід Яўсеевіч Фактаровіч
Давід Яўсеевіч Фактаровіч (,  —, ) — беларускі філолаг, літаратуразнавец, кандыдат філалагічных навук (1941), дацэнт (1943), член Саюза журналістаў СССР (1960).
Вывучаў узаемасувязі і ўзаемадзеянні нацыянальных літаратур і тэорыі мастацкага перакладу (у першую чаргу на прыкладзе ўзаемасувязей беларускай літаратуры з сусветнымі літаратурамі). Ім у 1961 годзе выдадзена манаграфія «Беларуская савецкая літаратура за рубяжом», апублікаваны шэраг артыкулаў па дадзенай тэматыцы. Быў удзельнікам дыскусіі «Узаемасувязі і ўзаемадзеянне нацыянальных літаратур», праведзенай Інстытутам сусветнай літаратуры імя А. М. Горкага АН СССР, дзе выступіў з дакладам «Вывучэнне ўзаемасувязяў беларускай і замежных літаратур». Вынікам мэтанакіраваных даследаванняў узаемасувязяў і ўзаемадзеяння нацыянальных літаратур, а таксама тэорыі і практыкі мастацкага перакладу (перш за ўсё на прыкладзе беларускай літаратуры) з’явілася напісанне доктарскай дысертацыі «Асновы тэорыі мастацкага перакладу», рукапіс якой атрымаў шырокі водгук сярод філолагаў і спецыялістаў па мастацкім перакладзе. У 1964 годзе дысертацыя была рэкамендавана вучоным саветам філалагічнага факультэта БДУ да выдання асобнай кнігай. На аснове гэтай работы Фактаровіч распрацаваў і ажыццявіў у навучальным працэсе на філалагічным факультэце БДУ праграму спецкурса «Асновы тэорыі мастацкага перакладу», якая на думку члена праўлення, кіраўніка секцыі перакладу Саюза Пісьменнікаў СССР П. Г. Антакольскага, стала «першай у Савецкім Саюзе ўдалай спробай сістэматычнага выкладання курса тэорыі мастацкага перакладу». Аднак па не залежных ад аўтара абставінах кніга ў свой час не была выдадзеная. Публікацыя дысертацыі Фактаровіча «Асновы тэорыі мастацкага перакладу» асобнай кнігай адбылася толькі ў 2009 годзе, і тым не менш, як адзначыў рэцэнзент М. Кенька, кніга «нягледзячы на доўгі шлях да чытача, не састарэла, не страціла навуковай каштоўнасці».
Севар
Севар — хан Балгарыі, апошні балгарскі кіраўнік з ханскага роду Дула. Кіраваў з 738 па 753 год.
Пра хана Севара звесткі захаваліся толькі ў Імянніку балгарскіх ханаў. Вядома, што ён быў апошнім кіраўніком кіруючай дынастыі Дула і няма звестак пра ваенныя дзеянні з Візантыяй. Многія гады гісторыкі нават называлі яго пераемнікам Тэрвела хана Севара і дадавалі гады кіравання Кармесія да гадоў яго кіравання.
Існуюць 2 гіпотэзы, чаму прадстаўнікі ханскага роду не працягнулі займаць месца кіраўніка: або хан Севар не пакінуў спадчынніка, або быў здзейснены першы з чаргі пераваротаў у Балгарскай дзяржаве.
NGC 2089
NGC 2089 (іншыя абазначэнні — ESO 554-36, MCG -3-15-16, IRAS05456-1738, PGC 17860) — галактыка ў сузор’і Заяц.
Тэадорых (майстар з Прагі)
Тэадо́рых, Тэадо́рык, Тэадэрык майстар з Прагі (Meister Theoderich, Meister Theoderich, Theoderich von Prag, Theodorich, Dittrich, Detrich, Jetrich, Magister Theodoricus; пач. 14 ст., Прага — да 1381), першы багемскі (чэшскі) мастак, чыё імя захавалася і звязанае з пэўнымі творамі.
Працаў у Празе (1340-х—1370-х) пры двары Карла IV. У 1348 г. згадвацца як «першы майстар» пражскага брацтва мастакоў.
Прадстаўнік ранняга Паўночнага Адраджэння. У творчасці Тэадорыха спалучаюцца рысы гатычнага і рэнесанснага мастацтва.
Бялабжэгскі павет
Бялабжэгскі павет (Powiat białobrzeski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Бялабжэгі. Займае плошчу 639,28 км². Насельніцтва павета складае 33,5 тыс. чалавек (на 2018 год).
Васіль Генрыхавіч Богдан
Васіль Генрыхавіч Богдан (нар. 1974) — беларускі ўрач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (2014), прафесар, палкоўнік медыцынскай службы.
Біяграфія
Скончыў сярэднюю школу № 8 у Маладзечне (1991), Мінскі медыцынскі інстытут (1997), БелМАПА (2008).
Начальнік ваенна-медыцынскага факультэта Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта з верасня 2015 года па 2021 год. Акадэмік-сакратар Аддзялення медыцынскіх навук НАН Беларусі з 21 красавіка 2022 года.
Навуковая дзейнасць
Сфера навуковых інтарэсаў: герніялогія; клеткавая транспланталогія; тканкавая інжынерыя; ваенна-палявая хірургія; захворванні перыферычных сасудаў.
Momoiro Clover Z
Momoiro Clover Z (ももいろクローバーZ) — японская дзявочая поп-група. Была заснавана у 2008 годзе.
Былыя ўдзельніцы
другие
Сінглы
* «Ikuze! Kaitō Shōjo ~Special Edition~» (行くぜっ！怪盗少女 ～Special Edition～) у 2012 годзе
Альбомы
* у 2013 годзе
Коневыя
Коневыя (Equidae), коні — сямейства няпарнакапытных млекакормячых.
Вядомы з эацэну Паўночнай Амерыкі. Падзяляюцца на 3 падсямействы, 20 родаў. Сучасны 1 род, 8 відаў дзіхіх коней: асёл, зебры (бурчэлава, горная, зебра Грэві), квага, конь Пржавальскага, кулан (анагр), тарпан. Квага і тарпан знішчаны ў канцы XIX — пач. XX ст.
Коневыя пашыраны ў Азіі і Афрыцы (у Еўропе знішчаны да канца ХІХ ст.). Жывуць у стэпах, саваннах, пустынях і паўпустынях, на пласкагор'ях. Трымаюцца невялікімі табунамі.
Кормяцца расліннасцю. Нараджаюць 1, зрэдку 2 жарабят.
Эвалюцыя коневых вывучана У. А. Кавалеўскім.
Анатоль Майсеевіч Каган
Анатоль Майсеевіч Каган (, сяло Еткуль Чалябінскай вобласці —, Горкі) — беларускі эканаміст, прафесар, доктар эканамічных навук.
Біяграфія
У 1963 годзе скончыў Горацкую СШ № 2. У 1968 г. з адзнакай эканамічны факультэт Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. Пасля працаваў кіраўніком навукова-даследчага сектара акадэміі, а ў 1970—1974 гадах — галоўным эканамістам калгаса імя Жданава Горацкага раёна.
У 1974 г. А. М. Каган паступіў у вочную аспірантуру пры кафедры арганізацыі вытворчасці ў сельскагаспадарчых прадпрыемствах акадэміі. У 1976 г. абраны на пасаду асістэнта кафедры арганізацыі вытворчасці ў сельскагаспадарчых прадпрыемствах і пераведзены ў завочную аспірантуру. У 1979 г. абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата эканамічных навук. З 1981 г. працуе у акадэміі старэйшым выкладчыкам і дацэнтам. У 1987 г. яму было прысвоена вучонае званне дацэнта.
У 2006 г. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму: «Фарміраванне рыначнага механізму гаспадарання ў аграпрамысловым комплексе Беларусі». Прафесар з 2007 г.
З 2007 г. працаваў прафесарам кафедры аграбізнесу і дэканам эканамічнага факультэта Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі.
Навуковыя даследаванні А. М. Кагана прысвечаны распрацоўцы тэарэтычных і метадалагічных асноў фарміравання і эфектыўнага функцыянавання рыначнага механізму гаспадарання ў аграпрамысловым комплексе. Ім распрацавана мадэль аптымізацыі прапорцый фондаў накаплення і спажывання і іх структуры ў сельскагаспадарчых прадпрыемствах з удакладненнем крытэрыяў спецыялізацыі і спалучэння галін, а таксама механізм фарміравання і пераразмеркавання даходаў удзельнікаў кааперацыйна-інтэграцыйных аграпрамысловых аб'яднанняў, парадак вызначэння іх доляй у прыбытку на аснове нарматыўна-размеркавальнага метаду ацэнкі ўкладу пэўных аграпрамысловых структур у вытворчасць канчатковага прадукту.
Пад кіраўніцтвам Кагана А. М. абаронены 3 кандыдацкія дысертацыі. Ён аўтар больш за 200 навуковых і навукова-метадычных прац. Частка прац надрукавана ў Англіі і Польшчы.
Узнагароды
Узнагароджаны знакам Міністэрства адукацыі Беларусі «Выдатнік адукацыі».
IC 4672
IC 4672 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ворскла
Ворскла — рака ў Сумскай і Палтаўскай абласцях Украіны, левы прыток Дняпра, упадае ў Днепрадзяржынскае вадасховішча. Даўжыня 464 км, плошча басейна 14700 км². Бярэ пачатак на заходніх схілах Сярэднярускага ўзвышша, у Белгародскай вобласці Расіі. Амаль на ўсім працягу правы бераг даліны круты, высокі, зрэзаны ярамі, левы — нізінны. Рэчышча мае шмат пясчаных перакатаў і кос. Шырокая пойма занятая пераважна лугамі, якія чаргуюцца з ліставымі лясамі і часам са старыцамі і балотамі. Месцамі ўздоўж ракі шырокая паласа сыпкіх пяскоў. Сярэдні гадавы расход 28,5 м³/сек. Галоўныя прытокі: Мерла, Каламак — злева; Ворскліца — справа.
У 1399 годзе на рацэ адбылася аднайменная бітва.
Язэп Семяжон
Язэп Іванавіч Семяжон, Іосіф Семяжонаў (Семежонаў) (, в. Пятровічы, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі перакладчык і паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і лесніка. Пасля заканчэння Смілавіцкай сярэдняй школы (1930) працаваў у калгасе рахункаводам, вучыўся на драматычных курсах у Мінску. У 1932—1934 — акцёр БДТ-3. Скончыў факультэт замежных моў Мінскага педагагічнага інстытута (1938). У 1938—1940 служыў у Чырвонай Арміі, удзельнічаў у паходзе ў Заходнюю Беларусь, у савецка-фінляндскай вайне. Настаўнічаў у роднай вёсцы. У 1941—1945 удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне. Дэмабілізаваўся ў 1959. Выкладаў замежныя мовы ў Мінскім сувораўскім вучылішчы (1953—1960), у БДУ (1961—1975), адначасова працаваў у рэдакцыі часопіса «Беларусь» (1962—1967). Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1954).
Дэбютаваў вершамі ў 1931. Перакладамі пачаў займацца з 1938. Перакладаў з англійскай, французскай, нямецкай, італьянскай, польскай, чэшскай, славацкай, рускай, літоўскай і іншых моў. У яго перакладзе выйшлі «Кароль Лір» У. Шэкспіра («Трагедыі», 1954), кніжка паэзіі Дж. Радары «Неапаль без сонца» (1955), Р. Бёрнса «Шатландская слава» (1957) і «Вам слова, Джон Ячмень» (1983), раман М. Твэна «Жанна д’Арк» (з Н. Цімафеевай, 1961), зборнік класічнай і сучаснай паэзіі В’етнама «Апалены лотас» (1968), паэма беларускага паэта-лацініста М. Гусоўскага «Песня пра зубра» (1973), кніга выбраных перакладаў паэзіі «Сем цудаў свету» (1977), раман Г. Ота «Пара ў дарогу, буслы!» (з У. Чапегам, 1982), паэма А. Міцкевіча «Пан Тадэвуш» (1985), зборнік Дж. Байрана «Лірыка» (1989), камедыі У. Шэкспіра «Дванаццатая ноч, альбо Чаго пажадаеце», «Утаймаванне наравістай» (зборнік У. Шэкспіра «Тры камедыі», 1989).
Выступаў з артыкуламі па пытаннях мастацкага перакладу.
Баснійска-герцагавінская пяхота
Баснійска-герцагавінская пяхота (Bosnisch-herzegowinische Infanterie) — складовая частка сухапутных войскаў аўстра-венгерскіх узброеных сіл у 1894—1918 гг. Нацыянальнае вайсковае фарміраванне з славянскага мусульманскага насельніцтва Босніі і Герцагавіны ў складзе Аўстра-Венгрыі ў 1894—1918 гг.
Гісторыя
У 1878 годзе Аўстра-Венгрыя заняла тэрыторыю Босніі і Герцагавіны разам з Навапазарскім санджаком, які ў той час уваходзіў у склад Асманскай імперыі. У тым жа годзе падчас Берлінскага кангрэса было прынята рашэнне перадаць гэтыя тэрыторыі пад кантроль Аўстра-Венгрыі, хаця яны заставаліся дэ-юрэ ў межах Асманскай імперыі. Гэта працягвалася да 1908 года, калі Боснія і Герцагавіна стала асобнай часткай Аўстра-Венгрыі. Працэс інтэграцыі ў склад імперыі Габсбургаў прадугледжваў таксама пераход баснійскіх ваеннаслужачых у аўстра-венгерскую армію. Кіраўніцтва дзяржавы прыняло рашэнне стварыць нацыянальныя войскі баснійскіх мусульман. Першапачаткова гэта былі роты, колькасць якіх пастаянна павялічвалася, што прывяло да іх рэарганізацыі ў батальёны (з 1885 года — 12 батальёнаў). Пазней, у 1894 годзе былі створаны чатыры пяхотныя палкі і адзін батальён палявых егераў (у 1903 годзе з аб’яднаных рот баснійскіх пяхотных палкоў). Каб падкрэсліць нацыянальную ідэнтычнасць баснійскіх палкоў, была ўведзена ўласная нумарацыя (№ 1—4). Падчас Першай сусветнай вайны колькасць палкоў павялічвалася за кошт мусульманскага насельніцтва тэрыторый, занятых Аўстра-Венгрыяй (Албанія). Баснійска-герцагавінскія часці ўдзельнічалі ў Першай сусветнай вайне. У 1918 годзе пасля распаду Аўстра-Венгрыі яны таксама спынілі сваё існаванне.
Палкавым маршам баснійскіх пехацінцаў быў твор Эдварда Вагнеса «Ідуць боснікі» (Die Bosaken Kommen).
1-ы і 3-і стралковыя палкі баснійцаў лічыліся элітарнымі, таму што батальёны іх пяхоты размяшчаліся ў сталіцах дзяржавы: Вене і Будапешце адпаведна.
Арганізацыя
У 1894 годзе пачалося фарміраванне баснійска-герцагавінскіх пяхотных палкоў з мусульманскага насельніцтва акупіраванай тэрыторыі. Палкі № 1—3 налічвалі чатыры батальёны ў сваім складзе, а 4—ы полк меў тры батальёны. Афіцэрамі ў палках былі прадстаўнікі розных народаў Аўстра-Венгрыі. Каб накіраваць духоўныя патрэбы ў баснійскія часці, быў уведзены Інстытут палявых імамаў. Па стане на ліпень 1914 года арганізацыя баснійскай пяхоты была наступнай: Раён папаўнення — Сараева. Год стварэння — 1.01.1894. Дыслакацыя: Вена, Вінер-Нойштат. Раён папаўнення — Баня-Лука. Год стварэння — 1.01.1894. Месцазнаходжанне: Грац, Баня-Лука. Раён папаўнення — Тузла. Год стварэння — 1.01.1894. Месцазнаходжанне: Будапешт, Тузла. Раён папаўнення — Мостар. Год стварэння — 1.01.1894. Месцазнаходжанне: Трыест, Мостар. Раён папаўнення — Сараева. Год стварэння — 1.1.1903. Месцазнаходжанне: Брук-ан-дэр-Ляйт.
Падчас Першай сусветнай вайны былі створаны яшчэ 4 палкі баснійскай пяхоты (№ 4—8).
Уніформа і абсталяванне
Падраздзяленні баснійска-герцагавінскай пяхоты мелі ідэнтычную экіпіроўку і форму для пяхоты сумеснай аўстра-венгерскай арміі, з некаторымі адрозненнямі. Так, галаўным уборам воіна была феска. Для паўсядзённай формы аддзення — сіні, для параднай — чырвоны з чорным пэндзлем. Падчас Першай сусветнай вайны фескі пачалі вырабляць ахоўнага колеру, як і астатнюю форму. Нягледзячы на тое, што феска гэта традыцыйны мусульманскі галаўны ўбор, нават афіцэры, якія былі не мусульмане, насілі яго. Як і ў астатняй арміі, палкавыя знакі ў выглядзе дубовых і яловых галінак, а таксама памятныя значкі таксама маглі быць замацаваныя ў фесцы. Палкавы колер баснійскіх палкоў быў чырвоным, металічных элементаў — жоўты. На кнопках рымскімі лічбамі быў пазначаны нумар палка. Нанесены колер баснійскага егерскага батальёна быў зялёным, як гэта было і ў астатніх палявых егераў.
3-я Навасёлкавая вуліца (Гомель)
3-я Навасёлкавая вуліца — вуліца ў Чыгуначным раёне горада Гомеля. Адносіцца да жылога масіву Прудок. Праходзіць ад вуліцы Праезджая да вуліцы Каменшчыкава. Перасякаецца з вуліцай Рыднага. Складаецца з індывідуальнай забудовы пераважна сядзібнага тыпу.
Узнікла ў 1960-я гг. на былых саўгасных землях. Як і іншыя прудкоўскія вуліцы з гэтага шэрагу, пачаткова мела форму «Навасялкоўская» («Новоселковская») з адпаведным нумарам (1961 г.). Сярод жыхароў Прудка бытуе яшчэ адна форма — «Навасялковая».
Кобрынскі павет (Вялікае Княства Літоўскае)
Кобрынскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Падляшскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага ў XVI стагоддзі. Цэнтр — горад Кобрын.
Перадгісторыя
Папярэднікам Кобрынскага павета было Кобрынскае княства. Пасля смерці ў 1490 годзе князя Івана Сямёнавіча згас па мужчынскай лініі род князёў Кобрынскіх. Княства засталося ў пажыццёвым карыстанні ўдавы Фядоры. Двары Чаравачыцы і Грушавое адышлі ў якасці вена да мачахі памерлага князя Ульяны, пасля яе смерці — уласнасць Сангушкаў. Уладальнікам асноўнай часткі княства ў 1492 годзе стаў другі муж Фядоры Юрый Пацавіч (памёр у 1506), у 1508 — трэці муж Мікалай Радзівіл (памёр у 1509). Пасля смерці Фядоры ў 1512 княства перайшло ва ўладанне апошняй прадстаўніцы роду Кобрынскіх — князёўны Ганны Сямёнаўны, якая была замужам за Венцлавам Косцевічам.
Гісторыя
Пасля яе смерці ў 1519 годзе уладанні Кобрынскіх былі ператвораны ў Кобрынскае стараства. Разам з Чаравачыцамі і Грушавам, а таксама маёнткамі, якія ў папярэднія часы былі падараваны князямі Кобрынскімі сваім васалам (Бухавічы, Імянін, Камень, Патрыкі, Прышыхвосты і інш.) і Кобрынскаму Спаскаму манастыру (Корчычы), яны ўтварылі Кобрынскі павет у складзе Падляшскага ваяводства. Косцевіч атрымаў пажыццёва статус кобрынскага намесніка. 33 былыя васалы князёў Кобрынскіх у 1528 годзе выстаўлялі ў войска 62 коннікаў, 18 баяр ішлі ў войска асабіста, 14 коннікаў выстаўлялі 8 баяр з Чаравачыц і Грушава. У 1532 годзе Кобрынскае стараства перайшло да каралевы Боны, якая далучыла да яго Чаравачыцы і Грушава, адсудзіўшы іх у Сангушкаў. У 1534 годзе праведзена праверка правоў на зямлю былых васалаў Кобрынскага княства, тыя з іх, хто вытрымаў праверку, атрымалі статус паўнапраўнай шляхты.
Кобрынскі павет праіснаваў да адміністрацыйнай рэформы 1565—1566 гадоў, у выніку якой далучаны да Берасцейскага павета. Паўторнае стварэнне Кобрынскага павета предугледжвалася соймавай канстытуцыяй 1791 года, аднак яе хуткае скасаванне не дало магчымасці яго стварыць.
Ніжняя Омка (сяло)
Ніжняя Омка (Ни́жняя О́мка) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Ніжняомскага раёна Омскай вобласці Расіі. Заснавана ў 1765 годзе. Насельніцтва — 4592 чалавекі (2021). Знаходзіцца ў межах Барабінскай нізіны, якая адносіцца да Заходне-Сібірскай раўніны, на правым беразе ракі Ом, крыху ніжэй вусця ракі Ачаірка. Вышыня цэнтра — 99 метраў над узроўнем мора.
Сяло знаходзіцца за 120 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра горада Омска і за 25 км ад мяжы з Новасібірскай вобласцю. Найбліжэйшы горад Калачынск размешчаны за 71 км ад Ніжняй Омкі.
NGC 2091
NGC 2091 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC21) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вышкоўскі павет
Вышкоўскі павет (Powiat wyszkowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Вышкаў. Займае плошчу 876,49 км². Насельніцтва павета складае 74 тыс. чалавек (на 2018 год).
Тальвіль
Тальвіль (Thalwil) — горад у акрузе Хорген кантона Цюрых у Швейцарыі, на беразе Цюрыхскага возера. Упершыню згадваецца ў 1030 як Talwile villam.
Сядзельнікава (Омская вобласць)
Сядзельнікава (Седе́льниково) — сяло ў Омскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сядзельнікаўскага раёна і Сядзельнікаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 5033 жыхары (2021). Заснавана ў 1785 годзе. Знаходзіцца ў межах паўднёва-заходняй ускраіны Васюганскай раўніны, якая з’яўляецца складовай часткай Заходне-Сібірскай раўніны, на левым беразе ракі Уй, на вышыні 90 метраў над узроўнем мора. У ваколіцах сяла распаўсюджаны поймавыя кіслыя (у пойме ракі Уй) і дзярнова-падзолістыя пераважна глыбокападзолістыя глебы.
Па аўтамабільных дарогах адлегласць да абласнога цэнтра горада Омска складае каля 290 км, да найбліжэйшага горада Тара — 79 км.
Дамашэвічы
Дамашэ́вічы (, Домашевичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 10 км на паўночны захад ад Баранавіч, чыгуначная станцыя Дамашэвічы на лініі Баранавічы—Ліда. Насельніцтва 109 жыхароў, 57 гаспадарак (2005).
Гісторыя
З канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 10 аднавяскоўцаў.
Сонечнае зацьменне 11 верасня 1969 года
Сонечнае зацьменне 11 верасня 1969 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 134 сараса.
BMW 335
BMW 335 — самы вялікі і самы моцны аўтамабіль кампаніі BMW вышэйшага сярэдняга класа даваеннага часу (1939—1941). Дадзеная мадэль перапыніла доўгае дамініраванне ў гэтым класе машын мадэляў 320 і 340 Mercedes-Benz.
Сонечнае зацьменне 11 верасня 1969 года
Зацьменне мела велічыню 0,9690 і дасягнула свайго максімуму ў 19:58:59 UTC у пункце з каардынатамі 16° пн. ш. 114° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 11 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 114 км.