cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Гаўрылавіч Кагуценка
Біяграфія
У ходзе наступных баёў полк выйшаў на ўскраіну Берліна. 29 красавіка 1945 г. у вулічных баях з групай байцоў авалодаў умацаваным будынкам, знішчыў гранатамі разлік станковага кулямёта, разбіў пяць салдат і аднаго афіцэра. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за мужнасць, адвагу і гераізм,, гвардыі старшы сяржант Кагуценка Аляксандр Гаўрылавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
У 1948 годзе гвардыі старшына Кагуценка дэмабілізаваны. У 1954 годзе скончыў Уральскі політэхнічны інстытут. Жыве ў горадзе Каралёве. З 1959 па 1993 год працаваў вядучым канструктарам Цэнтральнага канструктарскага бюро эксперыментальнага машынабудавання. Удзельнічаў у распрацоўцы сістэм розных касмічных караблёў. Падпалкоўнік у адстаўцы А. Г. Кагуценка у цяперашні час на пенсіі.
Жанаты на Таісіі Сцяпанаўне Кагуценка.
Узнагароджаны ордэнамі Славы 3-х ступеняў, ордэнам Айчыннай вайны 1-й ступені, двума медалямі «За Адвагу», медалямі «За вызваленне Варшавы», «За ўзяцце Берліна», «За перамогу над Германіяй».
Удзельнік парада Перамогі 1995 года.
Сосны (Мядзельскі раён)
Утворана ў 2011 годзе.
Ліекей (Ігналінскі раён)
Ліе́кей (Liekiai), традыцыйная беларуская назва — Лекі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 10 чал. (2001 г.).
Віктар Уладзіміравіч Ерафееў
Віктар Уладзіміравіч Ерафееў  — сучасны расійскі пісьменнік.
Біяграфія
Сын савецкага дыпламата Уладзіміра Іванавіча Ерафеева. Частка дзяцінства правёў з бацькамі ў Парыжы.
У 1970 годзе скончыў філалагічны факультэт МДУ, у 1973 годзе — аспірантуру Інстытута сусветнай літаратуры.
Вядомасць атрымаў пасля публікацыі эсэ пра творчасць маркіза дэ Сада ў часопісе «Пытанні літаратуры».
У 1975 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Дастаеўскі і французскі экзістэнцыялізм», якая выйшла ў 1991 годзе ў ЗША ў выглядзе асобнай кнігі.
У 1979 годзе за арганізацыю ў самвыдаце непадцэнзурнага альманаха «Метропаль» быў выключаны з Саюзу пісьменнікаў, а яго бацьку, які раней прыкрываў сына, знялі з пасады пастаяннага прадстаўніка СССР пры міжнародных арганізацыях у Вене. Да 1988 года Віктара Ерафеева не друкавалі ў СССР.
Аднан Пачачы
Аднан Музахім Амін аль-Пачачы (عدنان الباجه جي; 14 мая 1923 — 17 лістапада, 2019)  — іракскі палітычны дзеяч, дыпламат. Займаў пасаду старшыні Часовага кіраўнічага савета Ірака
Наталля Іванаўна Дрозд
Наталля Іванаўна Дрозд — беларускі палітык і дыпламат.
13 ліпеня 1994 года была членам Калегіума Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
4 лютага 1998 года прызначана была Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Італьянскай Рэспубліцы. 17 верасня 1999 года стала таксама паслом у Рэспубліцы Мальта па сумяшчальніцтве. Адстаўлена з абодвух гэтых пасад была 21 жніўня 2002 года.
Уладзімір Маісеевіч Ліўшыц
Уладзімір Маісеевіч Ліўшыц (нар., Красны Кут, Саратаўская вобласць) — беларускі літаратуразнавец, публіцыст, гісторык, навуковец, кандыдат філасофскіх навук, дацэнт, сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў, ганаровы прафесар Беларускай дзяржаўнай сельскагападарчай акадэміі, ганаровы ветэран Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 лютага 1946 года ў г. Красны Кут Саратаўскай вобласці ў сям’і служачых. У ліпені 1946 года сям’я пераязджае ў Горкі Магілёўскай вобласці. Бацька — Маісей Хаймавіч (1917—1993), паходзіць з Віцебскай вобласці, інвалід па зроку, добраахвотнікам у час Вялікай Айчыннай вайны пайшоў на фронт, потым працаваў загадчыкам адзела культуры Горацкага райвыканкама, дырэктарам кінатэатра, загадчыкам фільматэкі РАНА. Маці — Соф’я Давыдаўна Глікіна (1905—1979) паходзіць з Гомельскай вобласці, працавала загадчыцай Горацкай раённай дзіцячай бібліятэкі.
У 1964 г. скончыў Горацкую СШ № 2, працаваў на вытворчасці, з 1965 па 1969 гг. вучыўся на гістарычным факультэце Магілёўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута. Скончыўшы яго з адзнакай у 1969—1972 гг. працаваў настаўнікам гісторыі Панкратаўскай СШ Горацкага раёна, служыў у Савецкай Арміі, інспектарам РАНА Горацкага райвыканкама. З 1972 па 1998 гг. працаваў асістэнтам, старшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры навуковага камунізму, філасофіі і паліталогіі. У 1975—1979 гг. вучыўся на завочным аддзяленні аспірантуры БДУ. Падрыхтаваў і абараніў дысертацыю на тэму «Станаўленне і развіццё аграпрамысловых вытворчых калектываў». Кандыдат філасофскіх навук (1980), дацэнт (1981). З 1998 па 2005 г. — першы дырэктар Горацкага раённага гісторыка-этнаграфічнага музея і на 0,5 стаўкі — дацэнт кафедр філасофіі і паліталогіі, маркецінга і права Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі. З 2005 года — рэдактар часопіса «Вестник БГСХА», прафесар кафедры гісторыі дзяржавы і права акадэміі БДСГА. З’яўляўся заснавальнікам Горацкага раённага гісторыка-этнаграфічнага музея, музея-кабінета М. Гарэцкага. Па яго ініцыятыве ў Горках ў 1992 годзе прайшлі Першыя Гарэцкія навуковыя чытанні, удзельнічаў у стварэнні музея — сядзібы М. Гарэцкага ў вёсцы Малая Багац’еўка Мсціслаўскага раёна. Па яго ініцыятыве ў 1996 годзе пачалося выданне ў Горках брашур і кніг у серыях: «Выдающиеся педагоги и воспитанники БГСХА», з 1997 г. — «Імі ганарыцца Горацкая зямля» і «Гісторыя працоўных калектываў Горацкага раёна», з 2001 г. «История факультетов и кафедр БГСХА». Быў арганізатарам і старшынёй Горацкага раённага краязнаўчага таварыства «Бацькаўшчына», Горацкага раённага культурна-асветніцкага яўрэйскага таварыства імя Б. Іофэ.
Айыртас
Айыртас — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Айыртаскай сельскай акругі. Код КАТА — 353633100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 671 чалавек (346 мужчын і 325 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 381 чалавек (211 мужчын і 170 жанчын).
Уладзімір Маісеевіч Ліўшыц
Біяграфія
Зараз аўтар больш як 90 кніг і брашур, 850 артыкулаў па філасофіі, паліталогіі, сацыялогіі, педагогіцы, правазнаўству, гісторыі дзяржавы і права, гісторыі Горак, гісторыі аграрнай адукацыі і навукі Беларусі, гісторыі БДСГА, этнаграфіі і літаратуразнаўству.
Піша на беларускай і рускай мовах. Навуковыя працы надрукаваны ў Беларусі, Расіі, Украіне, Малдове, Кыргызстане, Літве, Латвіі, Эстоніі, ЗША, Польшчы і Ізраілі.
Ацэнка навуковай і краязнаўчай дзейнасці
Акадэмік Нацыянальнай Акадэміі навук Беларусі Цыганаў А. Р. лічыць, што Уладзімір Ліўшыц з’яўляецца самым выдатным гісторыкам вышэйшай адукацыі і навукі Беларусі.
Член-карэспандэнт НАН Беларусі Шаршуноў В. А. ацэньваючы ўклад У. М. Ліўшыца ў вывучэнне гісторыі БСХА і г. Горкі, а таксама Магілёўшчыны пісаў: «Пройдзе невялікі перыяд часу і навуковая грамадскасць БДСГА, ды і Рэспублікі, ацэніць талент У. М. Ліўшыца і яго публістычны дар, а таксама велізарную працу, праведзеную ім па аднаўленні гісторыі Магілёўшчыны, Горацкага краю і нашай найстарэйшай ВНУ. Такіх працаздольных і адораных людзей не так ужо шмат. Гэта залаты фонд нашага беларускага народа».
Высокі аўтарытэт гісторыка і краязнаўца пацвярджаецца тым, што У. Ліўшыцу было даручана напісанне артыкулаў пра Горкі і Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію ў Беларускай гістарычнай энцыклапедыі, Беларускай 18-томнай энцыклапедыі, энцыклапедыі Вялікага княства Літоўскага. Пад яго рэдакцыяй выйшла больш як 35 мастацкіх і навуковых кніг.
Літаратурная творчасць
У. Ліўшыц дэбютуе ў 1970 годзе — часопіс «Маладосць» друкуе ягоны першы гісторыка- краязнаўчы нарыс «Вуліца Бруцара-Ерафееўская».
Асобнае месца ў творчасці займае літаратуразнаўства, ці па словах У. Ліўшыца "Раскопкі вакол горацкага «Парнаса». Ім знойдзены сувязі рускіх пісьменнікаў Г. Дзяржавіна, А. Чэхава, М. Чарнышэўскага, П. Мельнікава з жыхарамі Горак, студэнтамі і выкладчыкамі Горы-Горацкага земляробчага інстытута, сюды слалі лісты Т. Шаўчэнка, І. Тургенеў і Л. Талстой, тут вучыліся і працавалі беларускія пісьменнікі М. Гарэцкі, Л. Чарняўская, С. Фамін, Ю. Гаўрук, М. Ганчарык, А. Вечар, Н. Тулупава, сюды прыязджалі Я. Купала, Я. Колас, У. Караткевіч і І. Эрэнбург. На гэтай зямлі нарадзіліся В. Каваль, М. Булахаў, А. Каршуноў, Г. Шчарбатаў і Л. Разгон.
У 2019 годзе кніга «Раскопкі вакол Горацкага „Парнаса“. Літаратуразнаўчыя нарысы» была надрукавана ў 3-х кнігах.
Ацэнка літаратурнай творчасці
Алесь Марцінкевіч — сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь, літаратурнай прэміі імя Максіма Багдановіча, літаратурнай прэміі імя Уладзіміра Калесніка, літаратурнай прэміі «Залаты купідон», прэміі Беларускага саюза журналістаў «Залатое пяро» у рэцэнзіі, надрукаванай у штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва» (2001, 2 лістапада) на кнігу У. Ліўшыца «Раскопкі вакол Горацкага парнаса» назваў яе — «Энцыклапедыя горацкай зямлі».
Уладзімір Саламаха — лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь, сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі адзначаў, што Уладзімір Ліўшыц « …один из наших старейших исследователей в глубинке, работающий столь плодотворно».
Юнкер
Юнкер
Нефтыда
Нефтыда (грэч.), Небетхет (стар.-егіп. "Спадарыня абіцелі") — у егіпецкай міфалогіі малодшая з дзяцей Геба і Нут. Багіня геліопальскай Энеады.
Малявалася ў вобразе жанчыны з іерогліфам свайго імя на галаве (дом з будаўнічым кошыкам наверсе). Лічылася і шанавалася жонкай Сета, але, мяркуючы па тэкстах, вельмі мала з ім звязана. Яе сутнасць у егіпецкай рэлігійнай літаратуры амаль не раскрыта. У міфалагічных тэкстах, аднак, Нефтыда выступае разам з сястрой Ісідай у містэрыях Асірыса і ва ўсіх памінальных магічных абрадах. Яна разам з Ісідай аплаквае Асірыса, удзельнічае ў пошуках яго цела, ахоўвае яго мумію, стоячы ў падгалоўя яго ложа. Абедзве сястры ля ўсходняга неба сустракаюць памерлага. Нефтыда з'яўлялася спадарожніцай Ра падчас яго начнога плавання па падземных водах.
Паводле «Тэкстаў пірамід», Нефтыда плавае ў начной барцы (Ісіда — у дзённай). Нефтыда, Ісіда і Селкет атаясамляліся з сакаліхамі, таму іх часта выяўляюць на саркафагах у відзе крылатых жанчын, як абаронцаў памерлых. У якасці выявы Нефтыды нярэдка выступала Сешат.
Структурная антрапалогія
Структураная антрапалогія — кірунак у антрапалогіі, сутнасць якога заключаецца ў вывучэнні гісторыі, культуры, паводзін чалавека як праявы агульных, пастаянных структур. Заснавальнікам структурнай антрапалогіі з'яўляецца французскі антраполаг, этнограф, сацыёлаг і культуролаг Клод Леві-Строс.
Падыход Леві-Строса ўзнік у значнай ступені з дыялектыкі, выкладзенай Марксам і Гегелем, хаця дыялектыка (як канцэпцыя) бярэ пачатак ад старажытнагрэчаскай філасофіі. Гегель тлумачыў, што ў кожнай сітуацыі прадстаўлены дзве супрацьлеглыя рэчы і іх дазвол. Леві-Строс сцвярджаў, што культуры таксама маюць такую ​​структуру. Ён паказаў, напрыклад, як барацьба супрацьлеглых ідэй прывяла да ўсталявання правілаў шлюбу, да ўзнікнення міфалогіі і рытуалаў.
Спіс вуліц Горак
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Горкі
Баравіно
Баравіно́ (, Боровино) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярэзінскага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Ляжынскага сельсавета. З 2007 года па 28 мая 2013 года ў складзе Ушанскага сельсавета.
Юнона (значэнні)
Юнона:
Аксай
Аксай:
Спітак
Спітак (Սպիտակ) — горад на паўднёвым захадзе марза Лары ў Арменіі.
Геаграфія
Знаходзіцца на рацэ Памбак. Чыгуначная станцыя.
Гісторыя
Горад быў цалкам разбураны 7 снежня 1988 г. за 30 секунд у выніку катастрафічнага Спітакскага землятрасення. Ідуць аднаўленчыя працы.
NGC 4608
NGC 4608 (іншыя абазначэнні — UGC 7842, MCG 2-32-177, ZWG 70.214, VCC 1869, PGC 42545) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спітак
Этымалогія
«Спітак» з армянскай мовы перакладаецца як «белы».
Памбак
Бярэ пачатак на паўночна-ўсходнім схіле Памбакскага хрыбта ў самай заходняй яго частцы на мяжы паміж марза Лоры і Шырак. Большай часткай працякае з захаду на ўсход паміж хрыбтамі Памбакскім на поўдні і Базумскім на поўначы, пасля горада Ванадзор рэзка паварочвае налева на поўнач, праходзіць паміж хрыбтамі Базумскім на захад і Халабскім на ўсход і іх адгор'ямі і злучаецца з Дзарагетам.
Бенэ-Ваджыена
Бенэ-Ваджыена (Bene Vagienna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 3483 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 73 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 12041. Тэлефонны код — 0172.
Ліепішке
Лі́епішке (Liepiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 6 чал. (2001 г.).
Галубоўка (Паўладарская вобласць)
Галубоўка — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Абайскай сельскай акругі. Код КАТА — 554633100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1270 чалавек (653 мужчыны і 617 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 985 чалавек (503 мужчыны і 482 жанчыны).
Аксай (Растоўская вобласць)
Аксай (Аксай) — горад (з 1957 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Аксайскага раёна Растоўскай вобласці. Насельніцтва 37,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1659 годзе.
Размешчаны на паўднёвым усходзе Рускай раўніны, у паўднёва-заходняй частцы Растоўскай вобласці, на стромкім правым беразе ракі Дон, у месцы ўпадзення ў яго рукава Аксай, за 18 км на паўночны ўсход ад Растова-на-Доне.
Флегмона
Флегмона (ад ст.-грэч. Φλεγμονή - жар, запаленне) — вострае разлітае гнойнае запаленне тлушчавай клятчаткі; у адрозненне ад абсцэсу не мае дакладных межаў.
Віды флегмоны
Па размяшчэнні адрозніваюць флегмоны падскурную, падфасцыяльную, міжмышачную, забрушынную, каляныркавую (паранефрыт), каляпрамакішэчную (парапрактыт), клятчаткі міжсцення, флегмоны ступні, кісці і інш.
Узбуджальнікі
Пераважна стафілакок і інш. гноеродныя мікраарганізмы, радзей - кішачная палачка і анаэробы; адпаведна асаблівасцям ўзбуджальніка флегмоны падзяляюць на гнойныя, гніласныя і анаэробныя (газавыя).
Прыкметы флегмоны
Прыкметы флегмоны - боль, ацёк; пры падскурнай флегмоне - гіперэмія скуры, павышэнне тэмпературы цела, дрыжыкі і інш. Магчымы пераход запаленчага працэсу на суседнія органы, развіццё сепсісу.
Гільгамеш
У эпічных песнях III тыс. да н.э., паэме канца III — пач. II тыс. да н.э. апісваюцца подзвігі Гільгамеша, яго сяброўства з дзікім чалавекам Энкіду, падарожжа ў пошуках сакрэту бессмяротнасці. Копія паэмы, напісаная клінапісам на 12 гліняных таблічках, знойдзена ў бібліятэцы асірыйскага цара Ашурбаніпала.
Сяргей Мацвеевіч Шцяменка
Сярге́й Мацве́евіч Шцяме́нка (станіца Урупінск, Расійская імперыя — , ) — савецкі ваенны дзеяч, начальнік Генштаба УС СССР (1948—1952), начальнік Галоўнага разведвальнага ўпраўлення ГШ УС СССР (1956—1957), генерал арміі.
Ноч 4 жніўня 1789 года
Ноч 4 жніўня 1789 года (la nuit du 4 août 1789), таксама вядомая як «ноч цудаў»  — знамянальны момант Вялікай Французскай рэвалюцыі: падчас пасяджэння, якое праводзілася ў гэтую ноч, Устаноўчы сход Францыі паклаў канец феадальнаму ладу, адмяніўшы прывілеі двух кіруючых саслоўяў, духавенства і дваранства.
Прапановы і дэкрэты
Некаторыя дваране, выхаваныя на ідэях XVIII стагоддзя і якія ў ліку першых перайшлі 25 чэрвеня на бок трэцяга саслоўя (віконт дэ Наайль, герцаг д’Эгільён, герцаг дэ Ларашфуко, граф дэ Ламет і інш.), дамовіліся паміж сабой узяць на сябе ініцыятыву перавароту.
Наайль прапанаваў узвесці ў закон роўнасць у падатках, знішчэнне цяжкіх для народа прывілеяў, выкуп феадальных павіннасцяў, бязвыплатную адмену паншчыны і г. д. Такую ж прапанову ўнёс і д’Эгільён, распаўсюджваючы, аднак, выкуп і на апошнюю катэгорыю феадальных правоў. За імі на трыбуну ўзыходзілі адны за іншымі дэпутаты ад дваранства, духавенства і гарадоў, адмаўляючыся ад саслоўных, карпаратыўных і правінцыйных прывілеяў, сваіх і чужых. Усе прапановы сустракаліся громам апладысментаў, многія плакалі ад замілавання і захаплення; сакратары ледзь паспявалі запісваць тое, што прапаноўвалася і гаварылася.
Агульныя прынцыпы, сфармуляваныя ў дэкрэтах 4-11 жніўня, не ўяўлялі нічога новага параўнальна з патрабаваннямі, заяўленымі ў наказах трэцяга саслоўя, а збольшага і двух першых саслоўяў:
Таму ў рашэннях 4 жніўня варта бачыць не столькі велікадушны парыў, колькі непазбежны крок, выкліканы ўсім папярэднім ходам падзей. Дэкрэты 4 жніўня сустрэлі супрацьдзеянне з боку караля, які пад уплывам прыдворнай партыі доўга не згаджаўся «абабраць сваё духавенства і сваё дваранства».
Павел Андрэевіч Місько
Павел Андрэевіч Місько (, в. Старцавічы, цяпер Знамя, Слуцкі раён — ) — беларускі пісьменнік, празаік, паэт, публіцыст.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1955). Працаваў адказным сакратаром, намеснікам рэдактара давыд-гарадоцкай раённай газеты «Сцяг Леніна». У 1959—1964 гадах — уласны карэспандэнт газеты «Звязда» па Гродзенскай вобласці, у 1964—1967 — літаратурны супрацоўнік «Сельскай газеты», у 1967—1971 — загадчык аддзела культуры рэдакцыі штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва», у 1971—1972 — загадчык аддзела навукі і мастацтва часопіса «Полымя». З 1972 года — загадчык рэдакцыі прозы, у 1976—1980 гадах — намеснік галоўнага рэдактара выдавецтва «Мастацкая літаратура». Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1968 года.
Творчасць
Аўтар зборнікаў сатыры і гумару «Дзівак-чалавек» (1972), «Чэрці ў коміне» (1978), «Вясельны марафон» (1984), «Лекцыя з падвывам» (1988), «Развітальная гастроль» (1991), аднаактовых п’ес «Ліха крадзецца ціха» (1976), «Канфлікт мясцовага значэння» (калектыўны зборнік «Радзіма мая дарагая», 1989) і інш.
Пісаў вершы. Выдаў зборнік «Ружовыя ліўні» (2001), раман у вершах «Пакуль зямлю мілуе сонца…» (2005).
Пераклаў на беларускую мову паэму М. Гогаля «Мёртвыя душы», казку П. Яршова «Канёк-гарбунок», паасобныя творы У. Цендракова, У. Лічуціна, Я. Носава, В. Бялова, К. Чукоўскага, перакладаў таксама з украінскай, польскай і балгарскай моў.
NGC 4609
NGC 4609 (іншыя абазначэнні — OCL 890, ESO 95-SC14) — рассеянае скопішча ў сузор’і Паўднёвы Крыж.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цзяцын
Юн’янь, храмавае імя Жэньцзун (13 лістапада 1760 — 2 верасня 1820) — маньчжурскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, сёмы імператар дынастыі Цын.
Біяграфія
Быў пятнаццатым сынам Хунлі. Узышоў на трон пасля смерці бацькі ў 1796 годзе.
У 1796—1804 здушыў, а ў 1813—1814 — , змагаўся супраць гандлю опіумам, кантрабандыстаў Паўднёвага Кітая, адтоку срэбра за мяжу.
Дэвіз праўлення — Цзяцын.
Сауле (Карагандзінская вобласць)
Сауле — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр аульнай акругі Жыдэбай. Знаходзіцца прыкладна за 17 км на паўночны заход ад раённага цэнтра, цэнтра горада Актагай. Код КАТА — 353641100.
Мерыда (Венесуэла)
Мерыда (Mérida, поўная назва Santiago de los Caballeros de Mérida) — горад на захадзе Венесуэлы. Сталіца і найбуйнейшы горад штата Мерыда. Насельніцтва каля 300 тыс. жыхароў, з прыгарадамі — больш за 500 тыс. Горад размешчаны ў горнай даліне на вышыні 1630 м паміж хрыбтамі, якія ўваходзяць у горную сістэму Кардыльера-дэ-Мерыда (частка Анд). Месца размяшчэння самай высакагорнай (найвышэйшая кропка 4765 м) і другой па даўжыні ў свеце (12,5 км) канатнай дарогі Teleférico de Mérida, з якой адкрываецца від на пік Балівар.
Гісторыя Мерыда
Першы раз Мерыда была заснаваная нелегальна ў 1558 г. іспанцам Хуанам Радрыгесам Суарэсам, які назваў яе Сант’яга-дэ-Лос-Кабальерас-дэ-Мерыда. З-за адсутнасці дазволу іспанскай кароны на будаўніцтва горада Суарэс быў арыштаваны і адпраўлены ў Багату. Напярэдадні вынясення смяротнага прысуду іспанец знік і схаваўся ў Трухільё (Венесуэла), дзе атрымаў палітычны прытулак. Другі заснавальнік Мерыды, Хуан дэ Мальданада, валодаў неабходным дазволам. Мерыда, якая знаходзіцца ў атачэнні гор, доўгі час была правінцыйным горадам. За некалькі стагоддзяў здарылася ўсяго некалькі знамянальных падзей: моцны землятрус 1820-га года і двухразовы візіт Сымона Балівара па шляху ў Калумбію і пры вяртанні ў Каракас.
Галубіныя
Галубіныя (Columbidae) — адзінае сучаснае сямейства птушак з атраду голубападобных, якое складаецца з прыклада 300 відаў, разбітых на 41 род. Да сямейства адносяцца галубы і туркаўкі, шырока распаўсюджаныя ў Старым і Новым Свеце. Найбольшая біяразнастайнасць відаў назіраецца ў Паўднёвай, Паўднёва-Усходняй Азіі і ў Аўстарліі. Большасць відаў пражывае ў палесістай мясцовасці, часта ў вільготных трапічных лясах. Некаторыя віды, накшталт шызага голуба, цудоўна прыстасаваліся да жыцця ў гарадскіх умовах, і жывуць у многіх буйных гарадах свету.
Эвалюцыя
Сямейства ўяўляе сабой даволі аднастайную групу, усе члены якой валодаюць агульнымі марфалагічнымі рысамі і не праяўляюць відавочных роднасных сувязяў з іншымі сямействамі птушак. Адзінымі птушкамі, якія мелі блізкае сваяцтва з галубінымі, былі, апошнія прадстаўнікі якіх вымерлі па віне чалавека ў XVII — XVIII стагоддзях.
Выкапневых астанкаў птушак, якія мелі падабенства з галубінымі, знойдзена няшмат, аднак усе яны таксама маюць відавочнае стаўленне да дадзенага сямейства і не маюць агульных прыкмет з іншымі птушкамі. Меліся здагадкі аб сваяцтве галубіных з птушкамі роду і сямейства, аднак у першым выпадку іх вонкавае падабенства звязваюць з канвергентнай эвалюцыяй, а ў другім з падобнымі на папугаяў рысамі віду. Тым не менш, такое падабенства паўстала з-за падобнага характару харчавання, чым чым з-за агульнай эвалюцыі.
Агашорын
Агашорын — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Агашорынскай сельскай акругі. Код КАТА — 554635100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 975 чалавек (478 мужчын і 497 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 733 чалавекі (361 мужчына і 372 жанчыны).
Беневела
Беневела (Benevello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 523 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 93 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro in Vincoli.
Стафілакокі
Стафілако́кі (Staphylococcus) — род бактэрый сямейства.
Апісанне
Прадстаўнікі гэтага роду — нерухомыя сферычныя клеткі, дыяметр якіх складае ад 0,6 да 1,2 мкм. Клеткі сферычнай формы. Спор не ўтвараюць. Грамстаноўчыя (афарбоўваюцца ў сіні колер).
Стафілакокі — факультатыўныя анаэробы. Хемаарганатрофы. Здольныя да ўтварэння таксічных рэчываў.
Размнажаюцца дзяленнем у розных плоскасцях. Для прадстаўнікоў роду характэрна размяшчэнне мікробных клетак скопішчамі, «вінаграднымі гронкамі» ў чыстай культуры, могуць таксама размяшчацца паасобку або парамі.
Устойлівыя да фізічных і хімічных фактараў.
Значэнне
У склад гэтага роду ўваходзяць патагенныя і ўмоўна-патагенныя для чалавека віды, якія каланізуюць насаглотку, ратаглотку і скурныя пакровы. Могуць выклікаць запаленні (нагнаенне ран, абсцэсы, ангіны), харчовыя інтаксікацыі і інш.
Алярыя крылатая
Алярыя крылатая (Alaria alata) — від гельмінтаў сямейства. Паразітуе ў кішачніку сабачых і каціных.
Апісанне
Цела дарослага паразіта даўжынёй 2,4 — 4,4, шырыня 1,2-2,1 мм, пярэдняя частка плоская, задняя — цыліндрычная. Прысоскі развіты слаба.
Арэал
Пашырана ў Еўразіі. Шырока распаўсюджана ў Аўстраліі і Еўропе.
Выбух у Маладушы
Выбух у Маладушы - выбух нямецкай праціватанкавай міны часоў Вялікай Айчыннай вайны, які адбыўся ў вёсцы Маладуша (Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць) 26 кастрычніка 1959 года падчас суботніка на тэрыторыі воінскага пахавання. Ад выбуху загінуў амаль увесь чацвёрты клас Маладушскай школы: 13 вучняў і іх класны кіраўнік, раненні атрымалі яшчэ 6 вучняў. Пасля трагедыі сем'ям пацярпелых аказалі матэрыяльную дапамогу, а на месцы выбуху правялі маштабнае размініраванне.
Лешня (басейн Дняпра)
Лешня, Алешкі — рака ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Бася. Даўжыня 8,8 км. Пачынаецца за 1 км на поўнач ад вёскі Новае Займішча, вусце на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі Новае Вільянава. Рэчышча каналізаванае на працягу 2,9 км (ад вытоку да ўсходняй ускраіны вёскі Старое Займішча).
Лакіна (востраў)
Лакіна — найбуйнейшы востраў на возеры Снуды. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Браслаўскага раёна. Прыкладная плошча - 0,23 км². Незаселены.
Востраў Лакіна месціцца ў 267,73 м ад паўночнага берага возера Снуды. У 238 м на паўднёвы ўсход ад яго знаходзіцца востраў Чырвонагорка. Адлегласць да Браслава - каля 14,9 км. Абрысы вострава нагадваюць грэчаскую літару γ, перагорнутую з паўночнага захада на паўднёвы ўсход. На поўначы вылучаецца шырокі заліў. Даўжыня - больш за 1 км. Найбольшая шырыня - 680 м. Глебы пераважна пясчаныя. Сустракаюцца суглінкі. Цэнтральная і паўночная часткі Лакіна пакрыты лесам. На востраве гняздуюць птушкі.
У міжваенны перыяд XX ст. на востраве існаваў хутар Лакіна, насельнікі якога займаліся рыбалоўствам. У наш час уваходзіць у ахоўваемую зону нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры». На востраве забаронена разводзіць вогнішча, ладзіць стаянкі.
Ліеснішке
Ліесні́шке (Liesniškė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 17 км ад Сянас Дукштаса, каля возера Дзіснікшціс. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Эстонская мова
Эсто́нская мо́ва (eesti keel) — мова эстонцаў, адносіцца да прыбалтыйска-фінскай галіны фіна-ўгорскай сям'і моў. Афіцыйная мова Эстоніі і Еўрапейскага саюза. Пісьмовасць на аснове лацінскага алфавіта.
Гісторыя
Некалькі протаэстонскіх гаворак пачалі аддзяляцца ад агульнае прыбалтыйска-фінскай моўнай супольнасці ўжо ў пачатку нашае эры. У перыяд з 12 па 13 стагоддзі на іх аснове пачала фарміравацца стараэстонская мова. Пазней на эстонскую мову паўплывалі германскія, балцкія мовы і руская мова. Напрыклад, германізмы можна сустрэць у галіне прафесійнае лексікі, русізмы — ў словах, якія былі часта ўжывальнымі ў перыяд Кіеўскае Русі.
Першыя рукапісныя творы па-эстонску датуюцца 16 стагоддзем. Найбольш даўнім рукапісам, які дайшоў да нашага часу, з'яўляецца Куламааскі рукапіс — пераклад на эстонскую мову трох каталіцкіх малітваў: Pater noster, Ave Maria и Credo.
Афармленне літаратурнага стандарту эстонскай мовы йшло на працягу 19 ст.
Пісьмовасць
Як і іншыя шматлікія фіна-ўгорскія мовы, носьбіты эстонскай мовы карыстаюцца лацінскім алфавітам. Як у іншых прыбалтыйска-фінскіх мовах у эстонскай мове прысутнічаюць літары ä, ö, ü, а таксама літары š, ž, якія ў эстонскай мове з'явіліся пазней. Літары Cc, Qq, Ww, Xx, Ff, Zz, Šš, Žž ужываюцца толькі ў запазычаннях і напісанні ўласных назваў. Літара Õõ у эстонскай была дадана асобна лінгвістам Ота Вільгельмам Мазінгам.
Сучасны выгляд эстонскага алфавіта.
Арфаграфія
Эстонская мова, як і беларуская, у большасці напісанні словаў падпарадкоўваецца фанематычнаму прынцыпу — адна літара адпавядае адной фанеме. Але існуюць некаторыя марфалагічныя і гістарычныя выключэнні. Напрыклад, літара h аглушае на пісьме гукі b, g, d пры скланенні словаў, калі замест іх вымаўляецца p, k, t. Часам літары š, ž могуць замяняць на спалучэнні sh, zh, хоць гэта і лічыцца няправільным.
Сучасныя эстонскія прынцыпы арфаграфіі былі створаны навукоўцам Эдуардам Ахрэнсам на аснове фінскай арфаграфіі ў другой палове 19 ст. Раней ужывалася арфаграфія Бенгта Готфрыда Фарселія і Ягана Горнунга, якая была створана ў 17 ст. Некаторыя прынцыпы нямецкае арфаграфічнай мовы захоўваліся ў эстонскай мове і пазней — напрыклад, літару Ww ужывалі замест Vv да 1930-х гадоў.
Дыялекты
Эстонская мова ў дыялектным плане падзяляецца на дзве адметныя і моцна адрозныя адна ад адной гаворкі: паўночную і паўднёвую. Часам з паўночных дыялектаў асобна вылучаюць дыялекты кірдэраніку, якія распаўсюджаныя на паўночным усходзе Эстоніі.
Асобна варта вылучыць паўднёвую дыялектную зону. Яна складаецца з чатырох груп гаворак — мулгіская, тартуская, выруская і сетуская, якія часам вылучаюцца ў асобныя мовы альбо ў адну асобную паўднёваэстонскую мову. Часам гаворка сету лічыцца не асобнай паўднёваэстонскай гаворкай, а часткай гаворкі выру.
ФАТХ
Гісторыя
Рух быў заснаваны ў другой палове 1950-х гадоў (розныя крыніцы спасылаюцца на даты з 1954 па 1959 гады) у Кувейце. Аднак яго афіцыйны дзень нараджэння 1 студзеня 1965 года — дзень першай тэрарыстычнай аперацыі ў Ізраілі. Гэта была няўдалая спроба дыверсіі на ізраільскім водаправодзе. Стваральнікамі ФАТХ лічаць Ясіра Арафата і Абу-Джыхада. У 1969 годзе Ясір Арафат узначаліў Арганізацыю вызвалення Палесціны, і з таго часу прадстаўнікі ФАТХ склалі большасць у выканаўчым камітэце АВП і вызначылі яе палітыку.
З 1975 года баявікі арганізацыі праходзілі навучанне ў СССР у 165-м навучальным цэнтры замежнай службы.На выбарах 20 студзеня 1996 года Ясір Арафат быў абраны прэзідэнтам Палесцінскай адміністрацыі, а ФАТХ атрымаў большасць — 47 з 88 месцаў у Палесцінскім заканадаўчым савеце першага склікання.Пасля смерці Ясіра Арафата ў 2004 годзе пасаду кіраўніка ФАТХ змяніў Фарук Каддумі, які негатыўна ставіўся да пагаднення ў Осла і адмовіўся перайсці з туніскага выгнання ў 1994 годзе ў тагачасную Палесцінскую адміністрацыю. Большасць членаў кіруючых органаў ФАТХ у Цэнтральным камітэце і Рэвалюцыйным савеце падтрымалі новага старшыню Выканкама Махмуда Абаса.
25 лістапада 2004 года Рэвалюцыйная рада Руху ФАТХ ўхваліла рашэнне Цэнтральнага камітэта Фата аб вылучэнні Махмуда Абаса, кандыдата ў прэзідэнты ПНА, за яго прагаласавалі 100 са 129 членаў савета.
13 снежня 2005 г. Цэнтральны камітэт ФАТХ высунуў выбарчы спіс на чале з прэм'ер-міністрам аўтаноміі Ахмедам Кураем. У адказ 14 снежня група маладых лідараў на чале з Марванам Баргуці абвясціла рух ФАТХ, які абвясціў пра стварэнне ўласнай партыі Аль-Мустакаба (Партыі будучыні). У выбарчы спіс новай партыі ўвайшлі такія вядомыя дзеячы ФАТХ, як Махамед Далан і Джыбрыл Раджуб, якіх "непрымірымыя" палесцінскія палітыкі лічаць "заходнімі" палітыкамі. У канцы снежня 2005 года першапачаткова члены арганізацыі, якая першапачаткова адмовілася ад удзелу ў руху, усё ж пагадзіліся вярнуцца ў спіс выбараў ФАТХ на чале з Баргуці.
На выбарах у Палесцінскую заканадаўчую раду другога склікання 25 студзеня 2006 года ў партыйных спісах Фат нязначна прайграў па колькасці галасоў, аддадзеных рухам ХАМАС (41,43% супраць 44,45%, гэта значыць 28 мандатаў супраць 29), і прайграў у большасці мажарытарных выбарчых акруг, прайграўшы большасць у парламенце аўтаноміі (у Хамасе - 74 месцы з 132, у ФАТХ- 45). ФАТХ заставаўся пад уладай прэзідэнта Аўтаноміі Абаса (гэта значыць кіравання большасцю органаў унутраных спраў) і Выканаўчага савета Арганізацыі вызвалення Палесціны (органаў, якія кантралююць міжнародныя кантакты Палесціны і перамовы з Ізраілем).
На гэтым кангрэсе ізраільцянін габрэйскага паходжання Уры Дэвіс быў упершыню абраны ў Рэвалюцыйную раду ФАТХ. У тым жа годзе ў ФАТХ увайшоў яшчэ адзін яўрэй, Ілан Галеві.
Дамінга Батэт
Біяграфія
У 1887 годзе паступіў у Ваенную акадэмію. У 1895-м, будучы лейтэнантам, добраахвотна накіраваўся на. У наступным годзе за доблесную службу выраблены ў капітаны. У 1897 годзе вярнуўся ў Іспанію, дзе працягнуў навучанне. У 1919 годзе выраблены ў палкоўнікі, а ў 1925 — у брыгадныя генералы.
Пазней некаторы час працаваў суддзёй.
У 1926 годзе быў арыштаваны і абвінавачаны ва ўдзеле ў змове з мэтай звяржэння дыктатара Мігеля Прыма дэ Рывера, аднак Вярхоўны ваенны савет зняў з ўсе абвінавачванні
У 1931 годзе, пасля стварэння Іспанскай Рэспублікі, узначаліў ваенны гарнізон Маёркі.
У кастрычніку 1934 года, на фоне рэвалюцыйных беспарадкаў і абвяшчэння незалежнасці Каталоніі, па загадзе прэм’ер-міністра ўвёў надзвычайнае становішча і здушыў паўстанне. Падаўленне хваляванняў было праведзена з мінімальнымі ахвярамі і гвалтам, за што генерала Батэта дзякавалі нават самі ўдзельнікі бунту.
Падчас ліпеньскага паўстання 1936 года падначаленыя Батэта, падпалкоўнік Хасэ Марцін-Пінілас Айзпуру і маёр Антоніа Кінта Альгар, арыштавалі яго. 18 лютага 1937 года генерал прыгавораны да смяротнага пакарання.
Ферыя дэль Соль
Гісторыя
Ідэя правядзення фестывалю ўзнікла тады, калі група аматараў вырашыла пабудаваць плошчу для бою быкоў (Пласа дэ Торас). Такія баі карысталіся папулярнасцю ў іншых венесуэльскіх гарадах. Першапачаткова было вырашана прымеркаваць фестываль да Дня бязгрэшнага зачацця Панны Марыі і праводзіць святкаванні 9 і 10 снежня. У 1968 фестываль Ферыя дэль Соль не адбыўся, але 13 красавіка таго ж года быў арганізаваны бой быкоў, які прыпаў на Вялікую суботу.
Гавайскія астравы
Гаваі, таксама вядомыя як Сандвічавы астравы — архіпелаг з 24 вулканічных і каралавых астравоў у Ціхім акіяне. Гаваі знаходзяцца ў 3000 км ад бліжэйшага кантынента, што робіць іх найбольш ізаляваным архіпелагам Зямлі.
Палітычныя Гаваі з'яўляюцца 50-м штатам ЗША Гаваі, за выключэннем атолу Мідуэй.
Гавайскія астравы адно з найбольш наведвальных турыстычных месцаў на Зямлі.
Адыгейская мова
Адыгейская мова (ніжнечаркеская, заходнеадыгская, кяхская) — мова адыгейцаў, уваходзіць у абхаза-адыгскую (заходне-каўказскую) сям’ю моў. У РФ распаўсюджаная ў Адыгеі і ў Лазарэўскім (Сочы) і Туапсінскім раёнах Краснадарскага краю; акрамя таго, значная частка носьбітаў пражывае ў Турцыі і краінах Блізкага Усходу. Колькасць носьбітаў адыгейскай мовы ў Расіі — 117.489 чалавек (2010).
Распаўсюджанасць
Сучасна адыгейская мова мае афіцыйны статус у Рэспубліцы Адыгея (Канстытуцыя Рэспублікі Адыгея, артыкул 5).
NGC 4611
NGC 4611 (іншыя абазначэнні — IC 805, UGC 7849, MCG 2-32-179, ZWG 70.218, VCC 1878, PGC 42564) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Грыцавічы (Бярозаўскі раён)
Грыцаві́чы (, Грицевичи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малецкага сельсавета. Размешчана за 20,5 км ад Бярозы, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская. Насельніцтва 36 двароў, 56 жыхароў (2005).
Гісторыя
Узгадваецца ў 1563 годзе ў Кобрынскай эканоміі, у абшары двара Блудзенскага і войтаўства Малецкага.
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1864 годзе вёска ў Малецкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, дзейнічалі царкоўна-прыходская школа, хлебазапасны магазін.
З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 на кароткі час была ўстаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Малецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 23 будынкі.
З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года вёска ў Малецкім сельсавеце Пружанскага раёна. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 5 жыхароў вёскі, на фронце загінулі 12 воінаў-землякоў. З 1960 года ў Бярозаўскім раёне.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з двухбакова забудаванай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, да якой у цэнтры вёскі прымыкаюць два кароткія завулкі.
A (літара)
A — 1-я літара базавага лацінскага алфавіту, выкарыстоўваецца абсалютна ва ўсіх алфавітах на лацінскай аснове. Вядзе паходжанне ад грэчаскай літары альфа і фінікійскай алеф. Часцей заўсёды абазначае галосный гук [а] і яго варыянты, але падчас (напрыклад, у англійскай мове) и иншыя гукі. Часта ўваходзіць у склад дыграфаў ці снабжаецца дыякрытычнымі знакамі.
Гісторыя
Абрыс літары А як мяркуецца, узыходзіць да абрысу сімвала, нагадваючага валоўскую галаву, у егіпецкай іерагліфіке і прасеміцкам пісьме. Да 1600 да н. э. у фінікійскам алфавіце з’явіўся лінейны абрыс літары А. Яе назва родственна яўрэйскаму «алеф».
Батайск
Батайск (Батайск) — горад (з 1938 года) у Расіі, абласнога падпарадкавання ў складзе Растоўскай вобласці. Насельніцтва 101,2 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1769 годзе.
Размешчаны на рацэ Койсуг, за 15 км ад Растова-на-Доне і з'яўляецца яго спадарожнікам.
Лакаматыўнае дэпо, вагоннае дэпо, ВА «Электрасвет» і інш.
Наглядчык (раман)
«Наглядчык» (Смотритель) — трынаццаты раман рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, які складаецца з двух кніг. Першая частка («Ордэн жоўтага сцяга») выйшла 3 верасня 2015 года. Другая частка («Жалезная бездань») паступіла ў продаж 29 верасня 2015 года.
У першай частцы, «Ордэне жоўтага сцяга», распавядаецца пра рускага імператара Паўла Першага, які нібыта інсцэніраваў сваю смерць, каб непрыкметна пакінуць Пецярбург. Кіраўнік, які таксама быў алхімікам і гіпнатызёрам, адбыў у паралельны свет Ідыліум і стаў яго першым наглядчыкам. У другой кнізе пад назвай «Жалезная бездань» распавядаецца пра іншага наглядчыка Ідыліума Алексіса дэ Кіжэ.
Водгукі і крытыка
Дзмітрый Быкаў для тэлеканала «Дождь» таксама пракаментаваў выхад кнігі: «Любая новая кніга Пялевіна — гэта падзея. Нават калі Пялевін выпусціць тэлефонную кнігу, гэта будзе падзея. Ён — самае дакладнае люстэрка рэальнасці, выдатны яе адбівальнік, які ўмее адысці на значную адлегласць і з гэтай адлегласці яе абагульніць. Мы заўсёды шукаем у яго адказы на тое, што адбываецца. Але зараз у творчасці Пялевіна адбыўся нейкі прынцыповы зрух: гэтая рэальнасць стала ў яго выклікаць агіду да такой ступені… Ды і, увогуле, змястоўныя выказванні зараз немагчымыя: чаго б ты ні выказаў, ты абавязкова патрапіш у кагосьці супраць свайго жадання. Нават выказваючы самую прымітыўную думку, ты будзеш успрымацца як парушальнік спакою».
Андрэй Архангельскі для газеты «Коммерсантъ» адзначыў: «Новы раман Пялевіна не апраўдаў спадзяванняў на вяртанне бліскучасці апавяданняў 1990-х ці хаця б аксамітнага інтэлектуалізму раманаў 2000-х. Нават канструкцыя рамана не мяняецца гадамі — такое адчуванне, што Пялевін здзекуецца над крытыкамі. З мернасцю Мэрфі, героя Сэмюэла Бекета, які цэлы дзень рытмічна гайдаўся на крэсле-качалцы, Пялевін ні на ёту не адхіляецца ад свайго езуіцкага рытму. Нараджэнне і навучанне героя (15 старонак) — ініцыяцыя (20 старонак) — жанчына (12 старонак) — ізноў ініцыяцыя, прысвячэнне ў вышэйшую касту (22 старонкі) — гісторыя стварэння свету (20 старонак) — выкрыццё і разбурэнне свету (50-60 старонак). Аўтар у гэтым сэнсе працуе як гадзіны. Ён нават не можа адмовіцца ад вобраза Вежы, якая гадоў ужо 10 ці 15 суправаджае героя пры ініцыяцыі».
Бергола
Бергола (Bergolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Выдавецтва газеты «Беларус»
Выдаўніцтва газеты «Беларус» — беларуская выдавецкая суполка, якая дзейничала ў Вільні ў 1913—1915 гг.
У канцы 1913 г. выдавецтва выпусціла невялікую брашуру К. Сваяка «Алкаголь». За два наступныя гады выйшла яшчэ 8 кніг агульным накладам звыш 15000 экз. У асноўным гэта была літаратура рэлігійнага зместу. Усе кнігі былі надрукаваныя лацінкай у друкарні «Зніч».
Плоскія чэрві
Плоскія чэрві, пляскатыя чэрві (Platyhelminthes) — тып беспазваночных жывёл.
Міньнін
Міньнін, храмавае імя Сюаньцзун (16 верасня 1782 — 25 лютага 1850) — маньчжурскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, восьмы імператар дынастыі Цын.
Плоскія чэрві
Апісанне
Чэрвепадобныя двухбакова-сіметрычныя жывёлы з тонкім лістападобным або стужкападобным целам і адасобленым галаўным аддзелам.
Даўжыня ад 0,1 мм да 30 м. Цела двухбакова-сіметрычнае, плоскае. Маюць суцэльны або з асобных членікаў скурна-мышачны мяшок з эпітэлію і шматслойнай мускулатуры, запоўнены парэнхімай, у якой размешчаны ўнутраныя органы. Нервовая сістэма ў выглядзе парных гангліяў і падоўжных нервовых ствалоў; выдзяляльная — накшталт канала.
Міньнін
Біяграфія
Вёў барацьбу з кантрабандыстамі ў Паўднёвым Кітаі, якая прывяла да Першай опіумнай вайны з Вялікабрытаніяй у 1839—1842 гадах. Пасля паражэння ў вайне вымушаны падпісаць Нанкінскі дагавор, які адмяняў ізаляцыянісцкую палітыку «». Пасля заключыў дагаворы з імперыялістычнымі краінамі Еўропы і ЗША, якія пачалі каланіяльную гонку ў Азіі.
Дэвіз праўлення — Даагуан.
Плоскія чэрві
Пашырэнне
Пашыраны ўсюды. Раснічныя чэрві жывуць у марскіх і прэсных водах, на сушы, астатнія — вонкавыя ці ўнутраныя паразіты жывёл і чалавека. Сярод іх бычыны цэпень, свіны цэпнь, смактун пячоначны, эхінакок і іншыя ўзбуджальнікі гельмінтозаў.
Асаблівасці біялогіі
Характэрна з’яўленне сістэм органаў, уласцівых для большасці жывёл: апорна-рухальнай (скурна-мускульны мяшок і парэнхіма), стрававальнай (рот, глотка, слепа замкнуты кішэчнік), выдзяляльнай (протанефрыдыі), нервовай (галаўны нервовы вузел, нервовыя ствалы і органы пачуццяў) і палавой (пераважна гермафрадыты з унутраным апладненнем). Крывяноснай і дыхальнай сістэм няма.
Развіццё прамое або з ператварэннем у свабодна жывучых, складанае з чаргаваннем пакаленняў і зменай гаспадароў у паразітаў (апрача монагенетычных смактуноў).
Жаланаш (Карагандзінская вобласць)
Жаланаш — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Жыдэбай. Код КАТА — 353641200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 230 чалавек (110 мужчын і 120 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 215 чалавек (115 мужчын і 100 жанчын).
Бескепе (Паўладарская вобласць)
Бескепе — былое сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіла ў склад Агашорынскай сельскай акругі. Код КАТА — 554635200. Скасавана 10 снежня 2015 года.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 66 чалавек (36 мужчын і 30 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 87 чалавек (33 мужчыны і 54 жанчыны).
Стрыгава
Стры́гава (, Стригово) — аграгарадок (да 2008 года вёска ) у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах у 1513 годзе.
У 1940—1959 гадах адміністрацыйны цэнтр Стрыгаўскага сельсавета.
Лігунай
Лігу́най (Ligūnai), традыцыйная беларуская назва — Лігуны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Губавы, каля возера Дзіснай.
Легендарыум
Легендарыум (legendarium) — літаратурная калекцыя легенд.
Першапачаткова ў сярэдневяковай латыні гэтым тэрмінам пазначалі тэксты легенд пра жыццё святых. Захаваным прыкладам таго часу з'яўляецца «Легендарыум Анжу», які датуецца XIV стагоддзем.
Паводле Оксфардскага слоўніка англійскай мовы сінонімам легендарыума з'яўляецца слова «legendary», які датуецца 1513 годам. Прыкладам такой формы назвы з'яўляецца сярэднеанглійскі .
У нашы дні тэрмін «legendary» часцей выкарыстоўваецца як прыметнік, чым назоўнік. Форма «легендарыум» усё яшчэ выкарыстоўваецца ў некалькіх еўрапейскіх мовах; аднак, яно было рэдкім у англійскай мове, калі Толкін выкарыстоўваў «легендарыум» для абазначэння некаторых сваіх выдуманых пісанняў пра Міжзем'е.
B (літара)
B — 2-я літара лацінскага алфавіту. Паходзіць ад грачаскай літары бэта (Β, β). Абазначае зычны гук [b].
Чыгуначная катастрофа ў Барысаве
Чыгуначная катастрофа ў Барысаве адбылася 23 жніўня 1997 г. Таварны цягнік, які перавозіў цыстэрны з гаручымі рэчывамі, адыходзіў ад станцыі Барысаў у 12:52 у аршанскім напрамку, і нечакана сышоў з рэек. Гаручыя рэчывы (бензін, дызельнае паліва, прапан і бутан) загарэліся і пажар ахапіў 1500 кв. м. плошчы, ад чаго маглі загарэцца іншыя цягнікі з гаручым. Міліцыя і вайскоўцы ачапілі месца трагэдыі і эвакуіявалі людзей з небяспечнай зоны. Пажарныя змагаліся з узгараннем каля 4-х гадзін, пры гэтым адзін з іх, Аляксандр Хоміч, атрымаў апёкі падчас ліквідацыі пажара і пазней за гэта стаў 1-м кавалерам ордэна «За асабістую мужнасць».
Белічаны (Бярэзінскі раён)
Беліча́ны (, Беличаны) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярэзінскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Белічанскага сельсавета. Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Ляжынскага сельсавета. З 2007 года па 28 мая 2013 года ў складзе Ушанскага сельсавета.
C (літара)
C — 3-я літара лацінскага алфавіту. Ад яе адбылася літара G.
NGC 4612
NGC 4612 (іншыя абазначэнні — UGC 7850, MCG 1-32-134, ZWG 42.205, VCC 1883, PGC 42574) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маніякальны сіндром
Маніякальнай сіндром (стар.-грэч. μανία - запал, вар'яцтва, цяга) - псіхапаталагічны сіндром, які характарызуецца трыядай сімптомаў: падвышаны настрой па тыпу гіпертыміі, ідэаторнае і псіхічнае узбуджэнне ў выглядзе паскарэння мыслення і маўлення (тахіпсіхія), рухальная ўзрушанасць.
Для маніякальнага сіндрому таксама характэрна, але выяўляецца не заўсёды: узмацненне інстыктыўнай дзейнасці (павышэнне апетыту, сексуальнасці, узмацненне самаахоўных тэндэнцый), падвышаная адвлекаемасць, пераацэнка ўласнай асобы (дасягае часам вар'яцкіх ідэй велічы). Найбольш часта маніякальны сіндром назіраецца ў рамках біпалярнага афектыўнага разладу.
Магілёўскі недзяржаўны фінансава-эканамічны інстытут
'''Магілёўскі недзяржаўны фінансава-эканамічны інстытут імя В. П. Кавалёва' (таксама ввядомы як «Магілёўскі прыватны фінансава-эканамічны інстытут''») — прыватная ўстанова вышэйшай адукацыі эканамічнага профілю, якая дзейнічала ў г. Магілёў у 1995—2004 гг. Інстытут быў зарэгістраваны 11 красавіка 1995 г., пастаўлены на ўлік па юрыдычным адрасе: вуліца Вішнявецкага 8а, у Магілёве 15 мая 1996 г. 1 кастрычніка 2004 г. уласнік Інстытута прыняў рашэнне аб яго ліквідацыі, а 19 снежня 2016 г. гэту арганізацыю выключалі са спісаў Адзінага дзяржаўнага рэестра па прычыне ліквідацыі.
Максім Мікалаевіч Бабічаў
Максі́м Ба́бічаў (нар., , БССР, СССР) — беларускі гандбаліст. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Лінейны ўкраінскага клуба «Матор» з Запарожжа і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Кар’ера
Гульнявая кар’ера Максіма Бабічава пачалася ў мінскім «Аркатроне». З 2008 года ён выступаў за навастворанае мінскае «Дынама». Пасля роспуску клуба ў лютым 2014 года перайшоў у БГК імя Мяшкова.
У чэрвені 2017 года пакінуў БГК. Усяго правёў за клуб 146 матчаў у розных турнірах, у якіх забросіў 246 мячоў. У ліпені 2017 года стала вядома аб пераходзе Бабічава ва ўкраінскі «Матор».
У складзе беларускай зборнай гуляў на чэмпіянатах Еўропы 2008, 2014, 2016 і 2018, чэмпіянатах свету 2013 і 2015.