cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лагішынскі раён
Лагі́шынскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940—1962 гадах. Утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Пінскай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей. Цэнтр — вёска (з 1959 г. гарадскі пасёлак) Лагішын. Плошча раёна 1,1 тыс. км² (1941 год).
12 кастрычніка 1940 года падзелены на 11 сельсаветаў: Багданаўскі, Бабрыкоўскі, Дабраслаўскі, Дуброўскі, Забаравецкі, Загародскі, Лагішынскі, Парэцкі, Хвароснаўскі, Чамярынскі, Чухаўскі.
З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваныя Багданаўскі, Дабраслаўскі, Дубраўскі, Забаравецкі, Чамярынскі сельскія саветы, утвораны Лышчаўскі сельскі савет. 14 кастрычніка 1957 года да раёна далучаны Масявіцкі сельсавет скасаванага Жабчыцкага раёна. 31 сакавіка 1959 года скасаваны Хвароснаўскі сельсавет. 8 жніўня 1959 года далучаны Выганашчаўскі, Гортальскі, Коланскі, Рэчкаўскі сельсаветы і г.п. Целяханы скасаванага Целяханскага раёна. 22 снежня 1959 года вёска Лагішын атрымала статус гарадскога пасёлка, Лагішынскі сельсавет скасаваны, яго населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Лагішынскаму гарадскому пасялковаму Савету. 8 сакавіка 1960 года Чухаўскі сельсавет перайменаваны ў Навадворскі.
25 снежня 1962 года Лагішынскі раён быў скасаваны, тэрыторыя далучана да Пінскага раёна, вёска Багданаўка перададзена ў склад Лунінецкага раёна.
Вера Андрэеўна Гепнер
Вера Андрэеўна Гепнер (, Філімонава —, Караваева) — савецкі гаспадарчы, дзяржаўны дзеяч, Герой Сацыялістычнай Працы (1958).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1922 годзе ў вёсцы Філімонава. Член КПСС. З 1937 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1937—1978 гг. — работніца на льнозаводзе, у кааператыўнай арцелі «Чырвоны ўтыльшчык», даярка, эвакуявала калгасную жывёлу сычоўскай пароды, даярка калгаса імя Чырвонай Арміі Любімскага раёна Яраслаўскай вобласці, даярка калгаса «Стаханавец», даярка калгаса "Савецкая Расія.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 сакавіка 1958 года прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».
Памерла ў вёсцы Караваева ў 2003 годзе.
Сан-Бруна
Сан-Бруна (San Bruno) — горад у акрузе Сан-Матэа, штат Каліфорнія, ЗША. Насельніцтва горада — 41114 чалавек (перапіс 2010 года).
Горад размешчаны побач, але не ўключае ў сябе міжнародны аэрапорт Сан-Францыска (размешчаны на немуніцыпальнай тэрыторыі пад юрысдыкцыяй акругі) і нацыянальныя могілкі Залатыя Вароты (уласнасць федэральнага ўрада). Сан-Бруна размешчаны паміж Паўднёвым Сан-Францыска і Мілбра, паблізу ад міжнароднага аэрапорта Сан-Францыска і прыкладна за 19 км на поўдзень ад цэнтра Сан-Францыска.
Выпраменьванне
Выпраменьванне — працэс выпрамянення і распаўсюджвання ў прасторы энергіі ў выглядзе хваляў і часціц. Паводле спосабу ўзаемадзеяння з матэрыяй выпраменьванне падзяляюць на два тыпы: іанізуючае і неіанізуючае. Іанізуючае выпраменьванне таксама называюць радыяцыяй. Узорамі неіанізуючага выпраменьвання з’яўляюцца радыёхвалі, цяпло і святло. Часціцы або хвалі выпрамяняюць (то бок зыходзяць ва ўсе бакі ад крыніцы выпраменьвання), што прывяло да ўласнай сістэмы фізічных вымярэнняў, якія выліліся ў навуку радыяметрыя.
Медыцына
Выпраменьванне, галоўным чынам — электрамагнітнае — выкарыстоўваецца для дыягностыкі, лекавання і даследаванняў. Так, рэнтгенаўскія хвалі праходзяць скрозь мышцы і іншыя мяккія тканкі, але спыняюцца перад шчыльнымі часткамі цела і ўтварэннямі. Гэтая ўласцівасць дапамагае ўрачам лакалізаваць пашкоджанні касцей або злаякасныя пухліны. Апошнія таксама паддаюцца лекаванню: радыяцыя іанізуе клеткі пухліны і або забівае яе, або спыняе яе рост.
Камунікацыі
Усе сучасныя сродкі сувязі выкарыстоўваюць электрамагнітнае выпраменьванне. Бесправадную сувязь забяспечвае радыевыпраменьванне, а ў аптычным валакне з-за малога каэфіцыенту паглынання звычайна выкарыстоўваецца інфрачырвонае выпраменьванне.
Навука
Даследчыкі выкарыстоўваюць уласцівасці радыеактыўных атамаў для вызначэння ўзросту арганічных матэрыялаў. Узрост у іх вызначаецца радыевугляродным аналізам паводле колькасці нестабільнага ізатопу вугляроду-14. Пазначаныя атамы выкарыстоўваюцца для адсочвання распаўсюджання забруджвальнікаў у асяроддзі або розных рэчываў у арганізмах.
Персан
Персан — прозвішча.
Анатоль Барысавіч Жукаў
Анатоль Барысавіч Жу́каў (,  —, ) — савецкі вучоны ў галіне лясной гаспадаркі, доктар сельскагаспадарчых навук (1948), прафесар (1950), акадэмік Акадэміі навук СССР (1966). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Харкаве. З сярэбраным медалём скончыў Харкаўскую другую мужчынскую казённую гімназію і ў 1919 годзе паступіў на лясны факультэт Харкаўскага інстытута сельскай гаспадаркі і лесаводства, які скончыў у 1923 годзе. Адначасова з вучобай у 1920—1921 гг. працаваў статыстам ва Упраўленні паўднёвых чыгунак і ў 1922—1923 гг. таксатарам у Харкаўскім губернскім упраўленні лясамі. У 1923 годзе, пасля атрымання дыплома быў накіраваны ў Сумскую вобласць памочнікам ляснічага ў Трасцянецкім доследным лясніцтве. У 1928 годзе прызначаны загадчыкам лесатэхнічным аддзелам Цэнтральнай лясной доследнай станцыі Украіны. У 1930—1937 гг. — загадчыка аддзелам лесаводства Украінскага навукова-даследчага інстытута лясной гаспадаркі і агралесаміліярацыі, намеснік дырэктара па навуковай рабоце.
Ліндквіст
Ліндквіст — прозвішча.
Анатоль Барысавіч Жукаў
Біяграфія
У 1938 годзе А. Б. Жукаў прызначаны намеснікам дырэктара Беларускага навукова-даследчага інстытута лясной гаспадаркі. У 1954—1956 гг. — намеснік дырэктара, дырэктар Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута лясной гаспадаркі. У 1948 годзе на вучоным савеце Інстытута лесу АН СССР абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Дубравы Украины и способы их восстановления». У 1956 годзе па запрашэнню акадэміка У. М. Сукачова А. Б. Жукаў перайшоў працаваць у Інстытут лесу, дзе ўзначаліў аддзел лесаводства. У 1959 годзе пад яго кіраўніцтвам Інстытут лесу АН СССР быў пераведзены ў Краснаярск і на яго аснове створаны Інстытут лесу і драўніны Сібірскага аддзялення АН СССР (сучасны Інстытут лесу імя У. М. Сукачова Сібірскага аддзялення Расійскай акадэміі навук).
У 1966 годзе А. Б. Жукаў абраны сапраўдным членам АН СССР.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Вучонаму належаць працы па пытаннях біяцэналогіі дубовых лясоў, стварэння лесапалос, вырошчвання лясоў прамысловага значэння і інш. Ён займаўся вывучэннем лясоў Сібіры, у тым ліку лясоў басейна возера Байкал.
Хідры (Пружанскі раён)
Хі́дры (, Хидры) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Анатоль Барысавіч Жукаў
Навуковая і грамадская дзейнасць
У 1972 годзе па ініцыятыве А. Б Жукава быў створаны Навуковы савет па праблемах лесу АН СССР. У 1954 і 1960 гг. ён узначальваў дэлегацыі СССР на сусветных лясных кангрэсах у Індыі і ЗША. У 1967—1979 гг. галоўны рэдактар часопіса «Лесоведение» і член рэдакцыйнай калегіі часопіса «Лесное хозяйство». А. Б. Жукаў таксама ўваходзіў у склад навуковых саветаў Міністэрства лясной гаспадаркі СССР, Дзяржаўнага камітэта лясной гаспадаркі СССР, быў старшынёй Аб’яднанага вучонага савета па біялагічным навукам Сібірскага аддзялення АН СССР, членам прэзідыума Сібірскага аддзялення.
Двойчы (1970 і 1974 гг.) абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР. Быў дэпутатам мясцовых Саветаў.
Іасафат Булгак
Іасафат Булгак (, Слонімскі павет — ) — грэка-каталіцкі царкоўны дзеяч.
Вучыўся ў школе пры Жыровіцкім манастыры (1763—74) і ў Рыме (1782—85).
Член ордэна базыльян з 1774. Доктар тэалогіі і кананічнага права (1785). Выкладаў у манастырскіх школах у Беразвеччы (цяпер Глыбоцкі раён) і Жыровічах. У 1790—95 епіскап тураўскі, каад’ютар Пінскай епархіі. Падчас царавання Паўла I садзейнічаў вяртанню ў унію прыходаў, якія былі пераведзены ў праваслаўе. У 1798—1828 епіскап брэсцкі. Мітрапаліт грэка-каталіцкай царквы (1817—38), з 1818 і старшыня 2-га (уніяцкага) дэпартамента Рымска-каталіцкай духоўнай калегіі ў Пецярбургу, з 1828 старшыня асобнай Грэка-каталіцкай калегіі, з 1833 архіепіскап полацкі. У канцы жыцця яго акружалі епіскапы — прыхільнікі збліжэння, а потым і аб’яднання з праваслаўнай царквой (І. Сямашка, А. 3убко, В. Лужынскі і інш.), што вяло да змяншэння яго ўплыву. Смерць Іасафата Булгака зняла апошнюю перашкоду для скасавання Берасцейскай уніі 1596.
Роклін (Каліфорнія)
Роклін (Rocklin) — горад у акрузе Пласер, штат Каліфорнія, ЗША. Насельніцтва — 56974 чалавекі (перапіс 2010 года). Плошча горада — 51 км², з якіх 0,13 км² займаюць адкрытыя водныя прасторы. Клімат міжземнаморскі.
Гісторыя
На тэрыторыі сучаснага Рокліна са старажытных часоў існавалі вёскі індзейцаў-нісенанаў, з канца 1840-х гадоў тут пачалі ўзнікаць паселішчы золаташукальнікаў. З 1850-х гадоў у гэтых мясцінах пачалі здабываць таксама і граніт. З пачатку 1860-х гадоў гісторыя горада была цесна звязана з Транскантынентальнай чыгункай. У 1868 г. тут было заснавана паштовае аддзяленне.
Манефон
Манефон (Μανέθων; Manetho; 2-я палова IV ст. да н.э., г. Самануд, Егіпет — III ст. да н.э.) — старажытнаегіпецкі гісторык, вярхоўны жрэц у Галіопалі. Напісаў на грэчаскай мове «Гісторыю Егіпта» (захаваліся толькі ўрыўкі ў творах Іосіфа Флавія і гісторыкаў царквы Афрыкана і Яўсевія. Манефону належыць прыняты і цяпер у навуцы падзел гісторыі Егіпта на 30 дынастый фараонаў і на перыяды Старажытнага, Сярэдняга і Новага царстваў.
Хіцёўшчына
Хіцёўшчына (, Хитёвщина) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Усевалад Фёдаравіч Мілер
Усевалад Фёдаравіч Мілер (Всеволод Федорович Миллер) (, Масква — ) — рускі мовазнавец, фалькларыст, этнограф і археолаг; прадстаўнік гістарычнай школы ў рускай фалькларыстыцы.
Акадэмік Пецярбургскай Акадэміі навук (1911 г.). Скончыў Маскоўскі універсітэт (1870 г.), прафесар у ім (з 1884 г.). Старшыня этнаграфічнага аддзела Таварыства аматараў прыродазнаўства (з 1881 г.), адзін з заснавальнікаў часопіса «Этнографическое обозрение» (1889—1916 гг.). З 1884 г. хавальнік Дашкаўскага этнаграфічнага музея, у 1897—1911 гг. дырэктар Лазараўскага інстытута ўсходніх моў. Даследаваў мовы і літаратуру народаў Блізкага Усходу, Каўказа, народны эпас, літаратуру і мову старажытнай Русі.
Алена Леанідаўна Богдан
Алена Леанідаўна Богдан, народжаная Чмель, (нар. 2 мая 1973, в. Дзівін, Кобрынскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі урач і дзяржаўны дзеяч, першы намеснік Міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2020—2021), старшыня грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз жанчын» (з 2020).
Біяграфія
Нарадзілася 2 мая 1973 года ў в. Дзівін Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці.
У 1996 годзе скончыла Беларускі медыцынскі інстытут. Прайшла перападрыхтоўку ў Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі па спецыялізацыі «Арганізацыя аховы здароўя».
Пасля вну працавала інтэрнам, затым — урачом прыёмнага аддзялення Мінскай дзіцячай абласной клінічнай бальніцы. Пасля перападрыхтоўкі працягнула працаваць у клініцы урачом-неўролагам кансультатыўнай паліклінікі і неўралагічнага аддзялення № 2, пазней — намеснікам галоўнага ўрача па арганізацыйна-метадычнай рабоце Мінскай дзіцячай абласной клінічнай бальніцы.
У кастрычніку 2009 года прызначана начальнікам аддзела медыцынскай дапамогі мацярам і дзецям Галоўнага ўпраўлення арганізацыі меддапамогі Міністэрства аховы здароўя, са жніўня 2013 года працавала начальнікам аддзела галоўнага ўпраўлення арганізацыі меддапамогі і экспертызы Міністэрства аховы здароўя.
З 21 снежня 2020 года па 29 кастрычніка 2021 года працавала першым намеснікам Міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
29 кастрычніка 2021 года прызначана старшынёй Камітэта па ахове здароўя Мінгарвыканкама.
Грамадская дзейнасць
З 2020 года — старшыня грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз жанчын». У 2021 годзе пераабрана на наступны тэрмін па выніках VII Рэспубліканскай справаздачна-выбарчай канферэнцыі гэтага грамадскага аб’яднання.
15 сакавіка 2021 года прызначана ў склад Канстытуцыйнай камісіі, якая паводле рэзалюцыі VI Усебеларускага народнага сходу распрацоўвае прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх усенароднае абмеркаванне.
Міжнароднае супрацоўніцтва
Супрацоўнічала з рознымі міжнароднымі арганізацыямі ў рамках асноўнай дзейнасці (Дзіцячы Фонд Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, Фонд Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у галіне народанасельніцтва, дабрачынныя фонды, грамадскія арганізацыі).
Паліцкае
Паліцкае — тапонім.
Касцёл Святога Айца Піо (Лёзна)
Касцёл Святога Айца Піо — мураваны каталіцкі храм у гарадскім пасёлку Лёзна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Томскага, 2.
Гісторыя
Спачатку рэгулярныя малітоўныя сустрэчы і штотыднёвы ўдзел у эўхарыстыі адбываліся ў жылым доме спадарыні Ганны Дубікоўскай на вуліцы Гагарына. Пры ўдзеле сясцёр супольнасці Езуса Міласэрнага распачалася таксама катэхеза для дзяцей у памяшканні мясцовай сацыяльнай дапамогі. У гэты час утварылася першая парафіяльная супольнасць (20 чалавек), дзякуючы чаму стала магчымай рэгістрацыя парафіі, што ўрэшце і адбылося 14 верасня 2001 года. У жніўні 2001 года быў куплены дом па вул. Томскага, 2 з прылягаючай тэрыторыяй. Дом быў адаптаваны пад капліцу і да 2010 года ў ім адбываліся службы.
У 2010 годзе капліца была разабрана і на тэрыторыі было распачата будаўніцтва новага мураванага касцёла. У 2013 годзе быў пакладзены дах і распачаты ўнутраныя аздабленчыя працы.
Віды роду Цыбуля
Спіс відаў, якія ўваходзяць у род
Беларуска-іракскія адносіны
У Беларусі няма пасольства ў Багдадзе, але ёсць консульства ў Эрбілі. У Ірака ёсць пасольства ў Мінску. Апошнім паслом Ірака ў Беларусі быў Хайдар Хадзі, які працаваў з ліпеня 2010 года па лістапад 2015 года. Паколькі тэрмін яго паўнамоцтваў скончыўся, у Беларусі не было іракскага пасла.
Пасля вайны ў Іраку іракскае пасольства ў Мінску закрылася.
Адносіны паміж дзвюма краінамі аднавіліся ў 2010 годзе. У кастрычніку 2013 года міністр гандлю Ірака здзейсніў візіт у Мінск, дзе ён сустрэўся з намеснікам міністра замежных спраў Беларусі Валянцінам Рыбаковым. Яны абмеркавалі пытанні пашырэння гандлю і інвестыцый беларускіх кампаній у Іраку, а таксама паляпшэння двухбаковых адносін у цэлым.
З 23 да 24 жніўня 2014 года міністр замежных спраў Уладзімір Макей наведаў з афіцыйным візітам Ірак. У ходзе візіту міністр сустрэўся з прэзідэнтам Ірака Ф. Масумам, прэм’ер-міністрам Нуры аль-Малікі, кандыдатам на пасаду прэм’ер-міністра Ірака Х. аль-Абадзі, спікерам парламента Салімам аль-Джабуры і іншымі вышэйшымі службовымі асобамі Ірака. У ходзе сустрэч абмяркоўваліся пытанні пашырэння эканамічных сувязяў паміж дзвюма краінамі, а таксама ўмацаванне гандлю і інвестыцый.
9 красавіка 2015 года прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з міністрам замежных спраў Ірака Ібрагімам аль-Джафары. Яны абмеркавалі пашырэнне гандлёва-эканамічных сувязяў і ваеннага супрацоўніцтва. Ірак выказаў зацікаўленасць у куплі самалётаў з Беларусі.
У студзені 2017 года дзяржаўная кампанія «Іракскія авіялініі» адкрыла паветраныя зносіны паміж Беларуссю і Іракам з аэрапортаў Багдада і Басры ў Нацыянальны аэрапорт Мінск.
7 жніўня 2021 года, пад ціскам Еўрасаюза і ЗША, Ірак прыпыніў усе пасажырскія рэйсы ў Беларусь з-за наплыву нелегальных мігрантаў у краіны Еўрасаюза з боку Беларусі.
6 лістапада 2021 года, каб спыніць рост колькасці мігрантаў, якія спрабуюць перасекчы мяжу паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам, рашэннем МЗС Ірака былі закрыты Генеральнае консульства Беларусі ў Багдадзе і Ганаровае консульства ў Эрбілі. Прычынай закрыцця дыпламатычных прадстаўніцтваў Беларусі стала спрашчэнне візавых працэдур для грамадзян Ірака.
Эканамічнае супрацоўніцтва
У 2019 годзе таваразварот паміж краінамі павялічыўся ў 5,6 разоў за кошт беларускага экспарту.
Чабахі (Пружанскі раён)
Ча́бахі (, Чабахи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Лія Меджыдаўна Ахеджакава
Біяграфія
Нарадзілася ў 1938 годзе ў Днепрапятроўску, у артыстычнай сям’і. У 1961 скончыла адыгейскую студыю ГІТІСа.
У 1961-77 у маскоўскім Тэатры юнага гледача, пачынала як травесці. З 1977 да 2023 года ў тэатры «Сучаснік». З сярэдзіны 1990-х гадоў іграе ў антрэпрызах і іншых тэатрах. Вострахарактарная актрыса, імкнецца да гратэску і трагікамедыі.
З 1973 года здымаецца ў кіно. Актрыса шырока вядомая па ролях у карцінах Эльдара Разанава «Іронія лёсу», «Службовы раман», «Гараж», «Старыя клячы» і «Нябёсы запаветныя». Супрацоўнічала з іншымі рэжысёрамі, у прыватнасці з Аляксеем Германам («Дваццаць дзён без вайны») і Уладзімірам Мяньшовым («Масква слязам не верыць»).
Прэміі і ўзнагароды
Прэмія «Ніка» ў намінацыі «Гонар і годнасць» (2015).
Людовік II Анжуйскі
Людовік II Анжуйскі (Louis II d'Anjou;  — ) — герцаг Анжу, граф Мэна і Праванса, тытулярны кароль Неапаля, сын Людовіка I Анжуйскага і Марыі Блуаскай. Пасля смерці бацькі атрымаў у спадчыну герцагства Анжу і графства Мэн у Францыі, фактычна незалежны Праванс і прэтэнзіі на карону Неапаля.
Біяграфія
У 1389 годзе авіньёнскі Антыпапа Клімент VII дараваў Людовіку інвестытуру на Неапаль, з прычыны таго, кароль Уладзіслаў, які валадарыў у Неапалі, быў адлучаны гэтым антыпапам у 1386 годзе. У 1390 годзе Людовік II і яго маці здолелі з дапамогай наёмнай арміі захапіць Неапаль, а кароль Уладзіслаў і яго маці-рэгентка Маргарыта Дураца беглі ў Гаэту. Каралі-супернікі мелі прыкладна роўныя сілы, таму вайна паміж імі расцягнулася на 10 гадоў. У 1399 годзе Уладзіславаў, які, выгодна, ажаніўся і здолеў сабраць на сродкі ад пасагу значную армію, выбіў Людовіка з Неапаля.
Наступныя 10 гадоў Людовік жыў у Францыі, бяручы ўдзел на боку арманьякаў у перыпетыях міжусобнай вайны арманьякаў і бургіньёнаў у кіраванне Карла VI.
У 1409 годзе Людовік па закліку пізанскага антыпапы Аляксандра V вызваліў Рым ад Уладзіслава, які акупаваў «вечны горад». Сумесна з пераемнікам Аляксандра V антыпапам Янам XXIII Людовік уварваўся ў межы Неапалітанскага каралеўства і разграміў Уладзіслава пры Ракасецы (Roccasecca) у 1411 годзе. У наступныя гады Людовік і Ян XXIII страцілі сімпатыі неапалітанскай знаці і былі вымушаны адступіць.
Сям’я
Жонка Іаланда Арагонская (1384—1443) іх дзеці:
Тоні (прэмія, 2023)
76-я цырымонія ўручэння прэміі «Тоні» была адзначана за дасягненні ў брадвейскіх пастаноўках у сезоне 2022–2023 гадоў. Цырымонія, якая праходзіла без сцэнарыя з-за забастоўкі Гільдыі пісьменнікаў Амерыкі ў 2023 годзе, адбылася ў «» у Нью-Ёрку 11 чэрвеня 2023 года. Арыяна Дэбос выступіла ў якасці вядучай другі год запар са і  з’яўляюцца суарганізатарамі перадшоў, якое трансліравалася на «».
Самай узнагароджанай пастаноўкай у гэтым сезоне стаў новы мюзікл, які атрымаў пяць узнагарод, у тым ліку за. «» стаў самай узнагароджанай п’есай, атрымаўшы чатыры ўзнагароды, у тым ліку за. «» лідзіравалі ў намінацыях з 13 месцамі.
З і, якія атрымалі ўзнагароды за свае выступы ў «» і «» адпаведна, яны сталі першымі адкрыта  выканаўцамі, якія атрымалі Тоні.
Барталамеа Мантанья
Творчасць сфармавалася пад уплывам Андрэа Мантэньі, Джавані Беліні і Віторэ Карпача. Працаваў у Вічэнцы, Басана, Падуі і Вероне. З яго фрэскавага жывапісу захаваўся цыкл на тэму жыцця святога Уласія ў веронскай царкве Сант-Назара-э-Чэльса, які адрозніваецца моцнай перадачай рухаў, імкненнем да рэалізму і выдатнымі пейзажнымі фонамі.
Францішак Музіка
Францішак Музіка (, — ) — чэшскі мастак.
Вучыўся ў АМ у Празе (1918—1924 гг.) і ў Парыжы (1925—1926 гг.). Выкладаў у Мастацка-прамысловай школе ў Празе (з 1945 г.). Член мастацкага аб'яднання «Дзеветсіл» (з 1921 г.) і таварыства мастакоў «Манес» (з 1923 г.). У творчасці звяртаўся да прыёмаў сюррэалізму, неакласіцызму і неарамантызму: карціны «Тры сястры» (1922 г.), «Сям'я» (1924 г.), «Нацюрморт з ракавінай на стале» (1927 г.), «Пейзаж» (1935 г.), «Барацьба» (1937 г.), «Бабіна лета» (1940 г.), «Сон», «Рэквіем» (абедзве 1943 г.), «Тэатр» (1944 г.), «Дрэва з акном. XIII» (1952 г.), «Вялікая дуга» (1965 г.), серыя карцін «З чэшскага краю» (1943 г.) і іншае. Працаваў у графіцы і тэатральна-дэкарацыйным мастацтве.
Гіксосы
Гіксо́сы — група качавых плямён, якія каля 1700 да н.э. ўварваліся з Пярэдняй Азіі праз Суэцкі перашыек у Егіпет, захапілі яго і валодалі ім да 1570 да н.э. Пасяліліся ў Ніжнім Егіпце і заснавалі там сваю сталіцу Аварыс.
Упершыню ўвялі ў Егіпце конегадоўлю і колавы транспарт (магчыма, вертыкальны ткацкі станок, аліву і гранат), спрасцілі егіпецкую пісьменнасць, стварылі алфавітнае пісьмо. Гіксосы парушылі ізаляванасць Егіпта і стварылі ўмовы для росквіту культуры Новага царства.
Мікалай Ігнатавіч Музіль
Мікалай Ігнатавіч Музіль (Николай Игнатьевич Музиль; 26 лістапада 1839, Чэсмены пад Масквой — 9 ліпеня 1906) — рускі. Заслужаны артыст імператарскіх таварыстваў (1903 г.).
Біяграфія
У 1865 г. дэбютаваў у Малым тэатры. З гумарам выконваў ролі амплуа «прасцяка» ў вадэвілях і аперэтах. Пазней характарны акцёр. Найбольш вызначыўся ў п’есах А.Астроўскага, у многіх — першы выканаўца: Гаўрыла («Гарачае сэрца», 1869 г.), Пётр («Лес», 1871 г.), Платон («Праўда — добра, а шчасце лепш», 1876 г.), Рабінзон («Беспасажніца», 1878 г.), Нарокаў («Таленты і паклонікі», 1881 г.), Шмага («Без віны вінаватыя», 1884 г.) і іншае
Парфірый Андрэевіч Сталяроў
Парфірый Андрэевіч Сталяроў (23 лютага 1900 — 29 сакавіка 1979) — генерал-маёр інжынерна-авіяцыйнай службы СССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Ходараўка Горацкага павета ў сялянскай сям’і. Скончыў два класы настаўніцкай школы, працягваў вучобу ў Горацкім рамесным вучылішчы, якое скончыў у 1916 годзе. У канцы 1918 года ўступіў у Чырвоную Армію, вучыўся на пяхотных курсах у Маскве. Потым быў пераведзены на першыя ваенна-электратэхнічныя курсы каманднага саставу Чырвонай Арміі, дзе рыхтавалі камандзіраў узводаў сувязі і ваенных радыётэхнікаў. У 1928 г. скончыў ваеннае аддзяленне пры Ленінградскім электратэхнічным інстытуце і атрымаў прызначэнне на пасаду малодшага інжынера па радыё ў авіяцыю Чарнаморскага флоту. У 1940 годзе ваенны інжынер 1-га рангу П. А. Сталяроў прызначаецца на працу ў штаб ваенна — паветранных сіл СССР з мэтай стварэння службы зямнога забеспячэння самалётакіравання. Ён узначальваў другі аддзел, які займаўся радыямаячнай службай. Неўзабаве прызначаецца першым начальнікам службы зямнога забеспячэння самалётакіравання Ваенна — Паветраных сіл Чырвонай Арміі.
У гады Вялікай Айчыннай вайны
Удзельнічаў у падрыхтоўцы і ажыццяўленні службай зямнога забеспячэння самалётакіравання вялікай колькасці аперацый і бітваў на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Займаўся таксама арганізацыяй і фарміраваннем службы, звязанай з удасканаленнем тэхнікі і метадаў яе прымянення. 7 жніўня 1943 годзе яму прысвоена званне генерал — маёр інжынерна — авіяцыйнай службы СССР. Удзельнічаў у вайне супраць мілітарыстскай Японіі. У складзе галоўнага штаба ажыццяўляў каардынацыю службаў зямнога забеспячэння самалётакіравання трох паветраных армій на ўсіх франтах баявых дзеянняў на Далёкім Усходзе. Пасля вайны працаваў над укараненнем новых сродках і метадаў самалётакіравання, узначальваў радыётэхнічны факультэт у Ваенна-паветранай акадэміі імя прафесара М. Я. Жукоўскага. У 1946 годзе прысвоена званне «Ганаровы радыст СССР». На адпачынку заняўся літаратурнай творчасцю і напісаў кнігу ўспамін «Была такая служба на войне». Кніга не надрукавана, але некаторыя нарысы можна прачытаць на сайце яго ўнучкі Ганны Андрэевай:.
Навасёлкаўскі 2-гі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Навасёлкаўскі сельсавет у складзе Гадуцішскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Навасёлкі. Пасля скасавання Гадуцішскага раёна 25 лістапада 1940 года і далучэння да Пастаўскага раёна, у сувязі з існаваннем у Пастаўскім раёне іншага Навасёлкаўскага сельсавета, атрымаў назву Навасёлкаўскі 2-гі сельсавет, а цэнтр — назву Навасёлкі 2. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 2 снежня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Камайскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (1983001—1984000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1983001—1984000)
Гарадскі сядзібны дом (Віцебск)
Гарадскі сядзібны дом — помнік архітэктуры позняга класіцызму. Знаходзіцца па вуліцы Пушкіна, 2 у Віцебску.
Гісторыя
Пабудаваны ў другой палове ХІХ стагоддзя. Па іншых звестках пабудаваны ў 1912—1914 гадах спецыяльна для талмуд-торы (яўрэйскай бясплатнай грамадскай рэлігійнай школы). Школа дзейнічала ў г. Віцебску з 1853 года і размяшчалася на працягу многіх гадоў у розных прыстасаваных памяшканнях. У пачатку ХХ стагоддзя навучальная ўстанова складалася з асноўнай талмуд-торы і двух аддзяленняў. У 1910 годзе ў талмуд-торы налічвалася 290 вучняў, для якіх патрабавалася новае памяшканне. У сувязі з гэтым 23 студзеня 1912 года ў будаўнічае аддзяленне Віцебскага губернскага праўлення была пададзена заяўка аб дазволе пабудаваць у Касагаўскім завулку (зараз вуліца Пушкіна) новы будынак школы. У сакавіку таго ж года атрымалі дазвол на будаўніцтва. Нагляд за ім быў даручаны архітэктару Ц. В. Кібардзіну.
У будынку ў 1917 годзе знаходзіўся Віцебскі Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў. У кастрычніку 1917 года праходзіла 1-я губернская партыйная канферэнцыя. У 1930-я гады тут размяшчаўся яўрэйскі педагагічны тэхнікум. Пасля Вялікай Айчыннай вайны — Віцебскі гарадскі камітэт КПБ. Будынак выдатна захаваўся да нашых дзён. Зараз у будынку знаходзіцца Беларускі тэатр «Лялька».
Архітэктура
Новы будынак знаходзіўся на левым беразе Віцьбы, галоўным фасадам арыентаваны да ракі. Уяўляў сабой двухпавярховы Е-падобны ў плане цагляны будынак з паўпадвальным паверхам, галоўны фасад якога вылучалі 3 шырокія рызаліты — цэнтральны і бакавыя. У цэнтральным рызаліце быў размешчаны галоўны ўваход, акцэнтаваны двухкалонным порцікам, які падтрымліваў на 2-м паверсе балкон з ажурнай металічнай агароджай. Завершаны рызаліт трохвугольным франтонам з акном-люкарнай. Бакавыя рызаліты завершаны трохвугольнымі франтонамі з лучковымі нішамі ў цэнтры. Паміж рызалітамі на 1-м паверсе па баках вонкавыя лесвіцы з ажурнай металічнай агароджай. У цэнтры дваровага фасада — лучковы рызаліт з лесвіцай на другі паверх. Па перыметры будынак быў абкружаны тонкапрафіляваным карнізам. Сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Унутраная планіроўка анфіладнакалідорная.
Прыстасаванасць
Прыстасаванасць (часта пазначаецца як w або ω у мадэлях папуляцыйнай генетыкі) — гэта колькаснае адлюстраванне індывідуальнага. Яна роўная сярэдняму ўкладу ў наступнага пакалення, зробленага асобінамі пэўнага генатыпа або фенатыпу. Прыстасаванасць можа быць вызначана датычна генатыпа або ў пэўным асяроддзі ці часе. Прыстасаванасць генатыпа выяўляецца праз яго фенатып, на які таксама ўплывае асяроддзе, у якім развіваецца арганізм. Прыстасаванасць аднаго фенатыпу можа быць рознай у розных асяроддзях.
Пры бясполым размнажэнні дастаткова вызначыць прыстасаванасць генатыпа. Пры палавым размнажэнні рэкамбінацыя перамяшчае алелі паміж генатыпамі кожнае пакаленне; у гэтым выпадку значэнні прыстасаванасці могуць быць прысвоены алелям шляхам усярэднення па магчымых генетычных фонах. Натуральны адбор мае тэндэнцыю да таго, што з цягам часу алелі з больш высокай прыстасаванасцю становяцца больш распаўсюджанымі, што прыводзіць да эвалюцыі.
Тэрмін «дарвінаўская прыстасаванасць» можа быць выкарыстаны, каб падкрэсліць розніцу з фізічнай прыстасаванасцю арганізма. Пад прыстасаванасцю не маецца на ўвазе шанец выжывання або працягласць жыцця; Вядомую фразу «» варта інтэрпрэтаваць так: «Выжыванне формы (фенатыпічнай або генатыпічнай), якая пакіне найбольшую колькасць уласных копій у наступных пакаленнях».
адрозніваецца ад індывідуальнай прыстасаванасці тым, што ўключае здольнасць алеля ў адной асобіны спрыяць выжыванню і/або размнажэнню іншых асобін, якія падзяляюць гэты алель, надаючы ім перавагу над асобінамі з іншым алелем. Адзін з механізмаў інклюзіўнай прыстасаванасці —.
Прыстасаванасць як уласцівасць
Прыстасаванасць часта вызначаюць як уласцівасць або імавернасць, а не фактычную колькасць нашчадкаў. Напрыклад, паводле, «прыстасаванасць — гэта ўласцівасць не асобіны, а класа асобін, напрыклад, гомазіготных па алелю А ў пэўным локусе. Такім чынам, фраза «чаканая колькасць нашчадкаў» азначае сярэднюю колькасць, а не колькасць, пакінутую нейкім асобным індывідам. Калі б першага чалавека з генам левітацыі ўдарыла маланка ў калысцы, гэта не паказала б нізкую прыстасаванасць новага генатыпа, а толькі тое, што канкрэтнаму дзіцяці не пашанцавала».
Паводле іншага азначэння, «прыстасаванасць індывіда, які мае масіў x, гэта імавернасць, s(x), што індывід будзе ўключаны ў групу, абраную ў якасці бацькоў наступнага пакалення».
Мадэлі прыстасаванасці
Каб пазбегнуць ускладненняў, звязаных з полам і, паняцце прыстасаванасці абмежавана бясполай папуляцыяй без генетычнай рэкамбінацыі. Такім чынам, прыстасаванасць можа быць аднесена непасрэдна да генатыпаў і вымерана. Ёсць дзве вядомыя меры прыстасаванасці — абсалютная прыстасаванасць і адносная прыстасаванасць.
Абсалютная прыстасаванасць
Абсалютная прыстасаванасць(W) генатыпа вызначаецца як прапарцыянальная змена колькасці гэтага генатыпа на працягу аднаго пакалення. Напрыклад, калі n(t) гэта колькасць генатыпа ў пакаленні t у бясконца вялікай папуляцыі (каб не было ), то грэбуючы змяненнем колькасці генатыпа праз мутацыі
Абсалютная прыстасаванасць большая за 1 паказвае на рост колькасці гэтага генатыпа; абсалютная прыстасаванасць меншая за 1 паказвае на зніжэнне.
Адносная прыстасаванасць
Калі абсалютная прыстасаванасць вызначае змены ў колькасці генатыпа, адносная прыстасаванасць (w) вызначае змены ў. Калі N(t) гэта агульны памер папуляцыі ў пакаленні t, а частата адпаведнага генатыпа роўная, тады
дзе — сярэдняя адносная прыстасаванасць папуляцыі (зноў ігнаруючы змены частаты праз дрэйф і мутацыі). Адносная прыстасаванасць паказвае толькі на змяненне распаўсюджанасці розных генатыпаў адносна адзін аднаго, і таму важныя толькі іх адносныя значэнні; адносная прыстасаванасць можа быць любым неадмоўным лікам, у тым ліку 0. Часта бывае зручна выбраць адзін генатып у якасці эталона і ўсталяваць яго адносную прыстасаванасць роўнай 1. Адносная прыстасаванасць выкарыстоўваецца ў стандартнай і ў  папуляцыйнай генетыкі.
Абсалютная прыстасаванасць можа быць выкарыстана для вылічэння адноснай прыстасаванасці, бо (карыстаючыся тым, што, дзе  — сярэдняя абсалютная прыстасаванасць у папуляцыі). Гэта значыць, што, або, іншымі словамі, адносная прыстасаванасць прапарцыйная. Немагчыма вылічыць абсалютную прыстасаванасць толькі з адноснай прыстасаванасці, бо адносная прыстасаванасць не змяшчае інфармацыі аб зменах у агульным памеры папуляцыі N(t).
Прысваенне значэнняў адноснай прыстасаванасці генатыпам матэматычна мэтазгодна, калі выконваюцца дзве ўмовы: па-першае, папуляцыя знаходзіцца ў дэмаграфічнай раўнавазе, а па-другое, індывіды вар'іруюцца паводле нараджальнасці, канкурэнтнай здольнасці або смяротнасці, але не паводле камбінацыі гэтых прыкмет.
Змена частот генатыпаў у выніку адбору
Змена частот генатыпа ў выніку адбору непасрэдна вынікае з вызначэння адноснай прыстасаванасці:
Такім чынам, частата генатыпа будзе змяншацца або павялічвацца ў залежнасці ад таго, меншая ці большая за сярэднюю ягоная прыстасаванасць.
У выпадку, калі разглядаюцца толькі два генатыпы (напрыклад, якія прадстаўляюць распаўсюд новага мутантнага алеля), змяненне частот генатыпа часта запісваецца ў іншай форме. Выкажам здагадку, што два генатыпы A і B маюць прыстасаванасць w_A і w_B і частоты адпаведна. Тады, і
дзе апошняе набліжэнне выконваецца для s\ll 1. Іншымі словамі, частата генатыпа расце прыблізна.
Гісторыя
Брытанскі сацыёлаг увёў фразу «» у сваёй працы «Прынцыпы біялогіі» (Principles of Biology) 1864 года, каб ахарактарызаваць тое, што Чарлз Дарвін назваў натуральным адборам.
Брытанскі біёлаг быў першым, хто колькасна ацаніў прыстасаванасць з пункту гледжання  дарвінізму і  ў сваёй працы 1924 года «». Наступным крокам стала ўвядзенне канцэпцыі брытанскім біёлагам  у 1964 годзе ў яго артыкуле «».
Генетычны цяжар
вымярае сярэднюю прыстасаванасць папуляцыі асобін адносна альбо тэарэтычнага генатыпа аптымальнай прыстасаванасці, альбо найбольш прыстасаванага генатыпа, які фактычна існуе ў папуляцыі. Разглядзім n генатыпаў, якія маюць прыстасаванасці і   адпаведна. Ігнаруючы, генетычны цяжар (L) можна падлічыць як:
Генетычны цяжар можа павялічвацца, калі шкодныя мутацыі,, або  зніжаюць сярэднюю прыстасаванасць. Генетычны цяжар таксама можа павялічвацца, калі карысныя мутацыі павялічваюць максімальную прыстасаванасць, з якой параўноўваюцца іншыя мутацыі; такі эфект завецца.
Марандзі
Марандзі — прозвішча.
Антоніс Мор
Антоніс Мор (Антоніа Мора, Антоніс ван Дасхорст Мор, Anthonis van Dashorst Mor; каля 1519, Утрэхт, Нідэрланды —, ) — нідэрландскі партрэтыст XVI стагоддзя, які працаваў пры дварах Іспаніі, Італіі, Англіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ва Утрэхце. Вучыўся ў жывапісца Яна ван Скарэла, нідэрландскага майстра, які быў першым галандскім мастаком, які зразумеў важнасць навучання ў Італіі і паспрабаваў пазнаёміць Нідэрланды з высокім італьянскім Рэнесансам. Калі папа Адрыян VI Утрэхцкі, у мінулым — выхавальнік імператара Карла V, у 1524 годзе быў абраны на сваю пасаду, Ян ван Скарэль адправіўся з ім у Рым у якасці прыдворнага мастака. Меркавана, Мор ездзіў разам з ім.
У 1547 годзе Мор быў прыняты ў члены гільдыі св. Лукі ў Антверпене, неўзабаве пасля гэтага ён прыцягнуў увагу кардынала Нікаласа Перэна дэ Гранвелы, біскупа Араскага, фактычнага намесніка Габсбургаў у краіне і вядомага мецэната. Ён стаў яго пастаянным заступнікам і прадставіў імператару Карлу. Мастак пачаў часта падарожнічаць па розных дыпламатычных і мастацкіх даручэннях (у гэтым ён апынецца папярэднікам Рубенса).
Яго паслалі ў Лісабон, дзе ён напісаў партрэт партугальскай каралевы Кацярыны і яе дзяцей. Пазней ён вяртаецца ў Мадрыд і піша выявы германскіх сваякоў кіруючай дынастыі.
Пашыраныя метады допыту
Пашыраныя метады допыту, або ўзмоцненыя тэхнікі допыту (Enhanced interrogation techniques) — эўфемізм, які пазначае масавае прымяненне амерыканскімі сілавымі ведамствамі (ЦРУ, РУМА і іншымі) катаванняў у дачыненні да зняволеных у так званых сакрэтных турмах, а таксама ў турмах Гуантанама і Абу-Грэйб.
Па сведчанні міжнародных праваабарончых арганізацый Human Rights First і Physicians for Human Rights, сярод ужывальных метадаў былі катаванні вадой, збіццё, гіпатэрмія, прымус да доўгачасовага знаходжання ў нязручнай позе, псіхалагічны ціск, пазбаўленне сну, катаванне музыкай, сексуальныя прыніжэнні і г. д.
Сярод агульнай масы вязняў ахвярамі дадзенай практыкі апынуліся некалькі падазраваных у сувязі з падзеямі 11 верасня 2001 года.
Пытанне аб законнасці і гуманнасці прымянення падобных спосабаў вядзення правасуддзя выклікала шырокі рэзананс у амерыканскім грамадстве, аднак у 2005 годзе большая частка відэаархіваў ЦРУ была знішчана.
Тым не менш спецпрадстаўнік ААН Хуан Мендэс адкрыта заявіў, што катаванне вадой незаконна і амаральна, a ў 2008 годзе 56 кангрэсменаў ад Дэмакратычнай партыі запатрабавалі незалежнага расследавання.
Малыя Радванічы
Малы́я Радва́нічы (, Малые Радваничи), Зарэчныя Радванічы — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Радваніцкага сельсавета. Размешчаны за 32 км на паўднёвы ўсход ад Брэста, за 24 км ад чыгуначнай станцыі Жабінка. Транспартныя сувязі па аўтадарозе Вялікія Радванічы — Брэст.
Джорджа Марандзі
Джорджа Марандзі (Giorgio Morandi;,  — , ) — італьянскі жывапісец і графік.
Малыя Радванічы
У складзе Рэспубліканскага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Селекцыйна-гібрыдны цэнтр „Заходні“» (цэнтр — аг. Вялікія Матыкалы).
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска — цэнтр маёнтка ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. З 1861 года ўладанне М. Гутоўскага, якому належала 196 дзесяцін зямлі; сяляне Радваніцка-Зарэчнага сельскагаспадарчага таварыства мелі 341 дзесяціну зямлі. Дзейнічала школа граматы.
Джорджа Марандзі
У 1930-я гады да Джорджа Марандзі прыходзіць першае прызнанне. Спачатку як да графіка: поспехі папярэдняга дзесяцігоддзя ў галіне афорта дазволілі яму ў 1930 годзе ўзначаліць кафедру тэхнікі гравюры ў Балонскай Акадэміі мастацтваў (займаў кафедру да 1956 года). У 1932 годзе Марандзі ўдзельнічае ў Першай выстаўцы сучаснай італьянскай гравюры ў Фларэнцыі, і тады ж часопіс «L’italiano» прысвячае яму спецыяльны нумар з артыкулам Ардэнга Сафічы, па хадайніцтве якога ў 1938 годзе Марандзі становіцца членам-карэспандэнтам фларэнтыйскай Акадэміі вытанчаных мастацтваў. Паступова і яго жывапіс становіцца прыкметнай з’явай у італьянскім мастацтве: з 1931 года работы Марандзі прадстаўлены на самай прэстыжнай нацыянальнай выстаўцы — Рымскай квадрыенале, у 1939 годзе мастак удастоіўся гонару паказаць 42 свае карціны ў асобнай зале ІІІ Рымскай квадрыенале.
Малыя Радванічы
Гісторыя
У 1905 годзе вёска ў Лышчыцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Радваніцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Джорджа Марандзі
У сярэдзіне 1930-х яго жывапіс атрымаў высокую ацэнку з боку вядомага гісторыка мастацтва Раберта Лонгі і буйнога калекцыянера, крытыка і прадпрымальніка Ламберта Віталі (1896—1992), з якімі Джорджа Марандзі пасля звязала шматгадовае сяброўства. У гады Другой сусветнай вайны дзякуючы дапамозе Лонгі мастака ўдалося вызваліць з балонскай турмы, а пазней падтрымаць яго арганізацыяй персанальнай выстаўкі ў фларэнтыйскай галерэі «Іль Фіёра», якая адкрылася 25 красавіка 1945 года, у дзень вызвалення Балонні саюзнікамі. Віталі стаў не толькі адным з найбуйнейшых калекцыянераў твораў Марандзі (самыя каштоўныя з якіх пакінуў міланскай Пінакатэцы Брэра), але і аўтарам прыжыццёвага каталога яго графікі (1957) і пасмяротнага зводнага каталога твораў мастака (1977).
Малыя Радванічы
Гісторыя
4 верасня 1972 года да Малых Радванічаў далучана вёска Муры.
Бучанская разня
Бучанская разня (Бучанська різанина), таксама генацыд у Бучы (Геноцид у Бучі) — масавае забойства ўкраінскага грамадзянскага насельніцтва ў горадзе Буча, Кіеўскай вобласці ў перыяд расійска-ўкраінскай вайны падчас расійскага ўварвання, учыненае Узброенымі сіламі Расійскай Федэрацыі ў сакавіку 2022 года.
Украінскія ўлады заявілі, што загінула болей за 420 чалавек, назвалi разню генацыдам і папрасілі Міжнародны крымінальны суд расследаваць тое, што адбылося ў горадзе. Міністр абароны Украіны Аляксей Рэзнікаў заявіў, што колкасць забітых расійскімі вайскоўцамі ў Бучы Кіеўскай вобласці большая за колькасць ахвяр разні ў Вукавары.
Перадгісторыя
Ходам расійскага ўварвання ва Украіну 2022 года расійскія вайскоўцы перайшлі праз паўднёвыя межы Беларусі. Адным з першых быў кідок на Кіеў, сталіцу, што было інтэрпрэтавана многімі як удар на абезгалоўлеванне, з вялізнай калонай ваеннай тэхнікі расійскія вайскоўцы занялі тэрыторыю Украіны на поўначы ад Кіева.
У сакавіку 2022 года расійскія перадавыя сілы ўвайшлі ў Бучу, адно з бліжэйшых да Кіева паселішчаў занятых імі.
У рамках усеагульнага адступлення расійскіх войскаў на поўнач ад Кіева, а таксама нападаў украінскіх вайскоўцаў на фармаванне, расійскія войскі ў раёне Бучы адступілі на поўнач. Украінскія войскі ўвайшлі ў горад 1 красавіка.
Масавыя забойствы
2 красавіка 2022 года, у сацсетках былі апублікаваны пачатковыя відэазапісы таго, хто застаўся пасля выхаду расійскіх войскаў, і паказалі масавыя забойцы мірнага насельніцтва. Пасля вываду расійскіх ваенных з Бучы ў канцы сакавіка з’явіліся доказы шматлікіх зверстваў, учыненых расійскімі войскамі падчас акупацыі рэгіёна. Васемнаццаць знявечаных цел забітых мужчын, жанчын і дзяцей знайшлі ў падвале. Целы паказалі сляды катаванняў; адрэзаныя вушы і вырваныя зубы. Трупы іншых забітых мірных жыхароў пакінулі на дарозе, як мяркуецца, некаторыя з іх сышлі з узрыўчаткай расійскімі салдатамі як прынады перад тым, як адступіць. Мэр горада Анатоль Федарук паведаміў аб выяўленні брацкай магілы, дзе пахавалі 280 чалавек, а па вуліцах ляжаць дзясяткі трупаў, некаторыя з іх з завязанымі рукамі. Асноўным спосабам забойства быў расстрэл у патыліцу. Асаблівая жорсткасць была выяўлена ў апошнія дні акупацыі непасрэдна перад адступленнем, пакараныя смерцю амаль усе пакінутыя ў акупаваным горадзе мужчыны ад 18 да 60 гадоў. Газета Ґардіан напісала, што пасля таго, як украінскія ўзброеныя сілы вызвалілі Кіеўскую вобласць, яны сталі сведкамі шакавальнага спусташэння тэрыторыі: целы на дарогах, сведчанні пакаранняў смерцю мірных жыхароў, масавых пахаванняў, забітых дзяцей.
Па папярэдніх дадзеных, гэтае ваеннае злачынства здзейсніла 64-я асобная мотастралковая брыгада ВС РФ.
Галоўныя вуліцы былі ўсеяныя забітымі мірнымі жыхарамі, якія займаліся паўсядзённым жыццём.
Жыхары і мэр горада пацвердзілі, што яны былі забіты расійскімі войскамі. Многія, здавалася, займаліся сваімі паўсядзённымі справамі, выгульвалі сабак або насілі сумкі з пакупкамі. Целы былі цэлымі, што сведчыць аб тым, што яны былі застрэлены, а не забіты выбуховымі боепрыпасамі.
На кадрах бачныя загінуўшыя мірныя жыхары са звязанымі рукамі. На іншых кадрах бачны мёртвы мужчына каля яго веласіпеда. Хатнія жывёлы і іншыя жывёлы былі застрэлены без патрэбы. Журналісты, якія самі ўвайшлі ў горад, знайшлі загінуўшых мірных жыхароў.
Украіна заявіла, што пасля сыходу расіян было размешчана брацкае пахаванне з 300 людзьмі. Мэр Бучы Анатоль Федарук таксама пацвердзіў, што сама меней 280 жыхароў горада былі пахаваны ў брацкіх магілах. Мясцовым жыхарам прыйшлося пахаваць яшчэ 57 цел у іншай брацкай магіле.
Грамадзянскія паказалі, што многія з тых, хто выжыў, хаваліся ад расіян у скляпах, занадта баючыся выйсці. Некаторыя з іх тыднямі не мелі святла і электрычнасці, яны выкарыстоўвалі свечкі для нагрэву вады і прыгатавання ежы. Тады яны выйшлі са сваіх схованак толькі тады, калі стала ясна, што расійскія сышлі, вітаючы прыход украінскіх войскаў.
У адрозненне ад іншых гарадоў, мэр працягваў заставацца на сваёй пасадзе і не быў выкрадзены ці пакараны.
З’явіліся доказы, якія паказваюць на тое, што расіяне вылучалі ўкраінскіх грамадзянскіх мужчын і арганізавана забівалі іх, у прыватнасці многія іх целы былі знойдзены мёртвымі са звязанымі за спіной рукамі. 2 красавіка рэпарцёр AFP заявіў, што бачыў сама меней дваццаць целаў мірных жыхароў, якія ляжалі на вуліцах Бучы, прычым два целы мелі звязаныя рукі, што азначала пакаранне без надзвычайных абставін. Хведарук паведаміў, што ўсе гэтыя асобы былі параненыя ў патыліцу.
Жыхары, размаўляючы з Human Rights Watch пасля адступлення расійскіх войскаў, апісвалі абыходжанне з людзьмі ў горадзе падчас кароткай акупацыі: расійскія салдаты хадзілі ад дзвярэй да дзвярэй, распытвалі людзей, знішчалі іх маёмасць і рабавалі іх адзенне, каб насіць яго самі. Грамадзянскія жыхары былі абстраляныя, калі пакідалі свае дамы у пошуках ежы і вады, і акупацыйныя расійскія войскі загадалі ім вярнуцца ў свае дамы, нягледзячы на ​​адсутнасць такіх прадметаў першай неабходнасці, як вада і цяпло, з-за разбурэння мясцовай інфраструктуры. Снайперы абстралялі мірных насельнікаў. Расійская ўзброеная тэхніка выпадкова абстрэльвала будынкі горада. Расійскія вайскоўцы адмовіліся аказваць медыцынскую дапамогу параненым мірным жыхарам. Для мясцовых ахвяр была выкапана брацкая магіла, а акупацыйныя войскі праводзілі пазасудовыя пакаранні.
Расійскія войскі 4 сакавіка забілі траіх няўзброеных мірных грамадзян Украіны, якія дастаўлялі корм для сабак у прытулак для сабак. Па словах жыхароў Бучы, пры ўездзе ў горад па вуліцах праехалі расійскія танкі і ваенная тэхніка, хаатычна страляючы ў вокны дамоў.
У справаздачы, апублікаванай The Kyiv Independent, таксама былі фота і інфармацыя аб адным мужчыне і дзвюх ці трох голых жанчынах пад коўдрай, целы якіх расійскія салдаты спрабавалі спаліць на абочыне дарогі, перш чым уцячы.
CNN, BBC і Bild апублікавалі відэадакументы шматлікіх трупаў мірных жыхароў, якія ляжалі на вуліцах і падворках Бучы, некаторыя з іх са звязанымі рукамі ці нагамі. Зверствы ў Бучы, у тым ліку, прынамсі, адзін выпадак расстрэлу без пакарання, таксама задакументавала незалежная праваабарончая група Human Rights Watch.
Наступствы
Украінская паліцыя пачала расследаванне па фактах падзей у Бучы, шырокая тэрыторыя разглядаецца як месца злачынства. У той час як адны сцвярджалі, што мірныя жыхары былі забітыя артылерыйскімі абстрэламі, іншыя ўказвалі на тое, што загінулых знайшлі са звязанымі за спіной рукамі. Мэр Бучы паведаміў, што расійскія вайскоўцы расстралялі мірных жыхароў у патыліцу. Прафесар Універсітэта нацыянальнай абароны ў Вашынгтоне Дэвід ДэРош у размове з Al Jazeera аб гэтай падзеі і іншыя ўказалі, што наўмыснае забойства мірных жыхароў, як у гэтым выпадку, лічыцца ваенным злачынствам.
Мэр Кіева Віталь Клічко ў інтэрв’ю Bild заявіў, што «тое, што здарылася ў Бучы і іншых прыгарадах Кіева, можна назваць толькі генацыдам», і абвінаваціў прэзідэнта Расеі Уладзіміра Пуціна ў ваенных злачынствах.
Тэлеграм-канал Мінабароны Расеі размясціў паведамленне, у якім адмаўляецца, што расійскія войскі атакавалі мірных жыхароў падчас бою. У заяве сцвярджалася, што расійскія вайскоўцы не маглі добра прыкрыць разню і што брацкая магіла ў горадзе насамрэч запоўненая ахвярамі ўкраінскіх авіяўдараў. Міністэрства прааналізавала відэазапіс, на якім бачныя целы загінулых мірных жыхароў у Бучы, і заявіла, што трупы, знятыя на відэа, рухаюцца. Гэтае сцвярджэнне было расследавана маскоўскім дэпартаментам ВВС, які прыйшоў да высновы, што няма доказаў таго, што відэа інсцэніравана.
Роберт Музіль
Роберт Музіль (Robert Musil; 6 лістапада 1880,, Аўстра-Венгрыя — 15 красавіка 1942, , Швейцарыя) — аўстрыйскі , , і.
Біяграфія
Вучыўся ў ваеннай акадэміі ў Вене, скончыў вышэйшую тэхнічную школу (1901 г.), Берлінскі ўніверсітэт (1908 г.). З 1938 г. у эміграцыі (Швейцарыя).
Як пісьменнік фарміраваўся пад уплывам рамантызму, рускага рэалізму, імпрэсіянізму, нямецкаму мадэрну, філасофіі Ніцшэ. Самы значны яго твор — філасофска-сатырыстычны раман «Чалавек без уласцівасцей» (Кн. 1 — 3, 1930—1943 гг.) — вострая сатыра на Аўстра-Венгрыю напярэдадні 1-й сусветнай вайны. Аўтар рамана «Душэўныя пакуты выхаванца Цёрлеса» (1906 г., экранізацыя 1965 г.), «Тры жанчыны» (1924 г.), драмы «Летуценнікі» (1921 г.), кніга эсэ і мініацюра «Прыжыццёвыя спадчына» (1936 г.) і іншыя. Яго творы адметныя глыбокім псіхалагізмам і стылявой дасканаласцю.