cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parotis marginata
Арэал
Вядомы з Паўднёва-Усходняй Азіі, уключаючы Індыю, Бангладэш і Кітай, а таксама з Фіджы, Японіі і Аўстраліі, дзе ён вядомы з Паўночнай тэрыторыі і Квінсленда.
Спосаб жыцця
Лічынкі харчуюцца на, і відах роду. Маладыя лічынкі харчуюцца мякаццю лісця, пакідаючы шкілет з жылак. Было выяўлена, што на больш позніх узростах харчуюцца карой. Яны бледна-зялёныя з некалькімі прыпаднятымі чорнымі грудкамі на кожным сегменте і бледна-карычневай галавой. Жывуць у сховішчы, створаным са скручаных або злучаных лістоў, абцягнутых шоўкам. У гэтай хованцы адбываецца акукленне.
Сарасваты
Сарасваты (सरस्‍वती — «багатая на ваду», літар. «імклівая рака») — у індуізме багіня мудрасці, ведаў, жонка Брахмы. Сарасваты ажыццяўляе шлюб неба і зямлі, менавіта яна стварае нябесны шлюбны палац — палац выратавання і вечнай асалоды. Першапачаткова рачная багіня.
Некаторыя з імёнаў Сарасваты гучаць як «тая, што дае існаванне», «ўладарніца мовы і жыцця», «вышэйшае веданне». Яна лічыцца увасабленнем ўсіх ведаў: мастацтваў, навук, рамёстваў і майстэрства.
Часта малюецца вершкі на белай лебедзі — сімвале Сіл Свету.
Спецыяльная ўнітарная група
Спецыяльная унітарная група — група унітарных матрыц зададзенага парадку з вызначнікам роўным 1 і здабыткам матрыц як групавой аперацыяй; для матрыц памерам n\times n абазначаецца.
Спецыяльная унітарная група з'яўляецца падгрупай унітарнай групы, якая складаецца з усіх унітарных матрыц n \times n.
\mathrm{SU}(3)
Аналагам матрыц Паўлі для служаць матрыцы Гел-Мана:
Генератары для вызначаюцца як T з выкарыстаннем суадносін:
Яны падпарадкоўваюцца наступным суадносінам:
NGC 4890
NGC 4890 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-67, IRAS12580-0420, PGC 44793) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каканата
Каканата (Cocconato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 1617 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 96 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 14023. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Fausto e Felice.
Яўгенія Уладзіміраўна Чупрына
Яўгенія Уладзіміраўна Чупрына (Євгенія Володимирівна Чуприна; 24 ліпеня 1971, Кіеў, УССР) — сучасная ўкраінская паэтка, пісьменніца і драматург. Старшыня аргкамітэта Міжнароднай прэміі імя Алеся Ульяненка. Член Украінскага ПЭН, член Нацыянальнага саюза пісьменнікаў Украіны і Нацыянальнага саюза журналістаў. Лаўрэат прэміі імя Уладзіміра Караленкі. Аўтар зборнікаў вершаў «Творы» (1997, 2000) і «Від знізу» (2002), празаічных «Раман з Пельменем» (2000, 2002) і мэшап-раману «Архідэі яшчэ не зацвялі» (2010).
Спявала з панк-гуртамі «Вапно», «Регулятори». Фронтледзі інтэлектуальнага панк-гурта Wowchoke.
Біяграфія
Вучылася на філалагічным факультэце Кіеўскага дзяржаўнага універсітэта.
Бежанцы 1915—1922
«Бе'жанцы 1915—1922» — беларускі дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Юрыем Калінай на тэлеканале «Белсат» у 2017 годзе.
Яўгенія Уладзіміраўна Чупрына
Біяграфія
Вяла аўтарскія калонкі ў «EGO» «XXL», «Жіночому журналі» і газеце «24». Працавала намеснікам галоўнага рэдактара мужчынскага часопіса «XXL».
Бежанцы 1915—1922
Сюжэт
Лета 1915 года. Царская армія адступае з заходніх губерняў Расійскай імперыі, пакідаючы немцам спаленую зямлю. Царскія ўлады высяляюць сялянскія сем’і, некаторыя ўцякаюць самі, гараць цэлыя вёскі. Сотні тысяч вазоў цягнуцца на ўсход. Яны запаўняюць дарогі, праціскаючыся паміж ваеннымі калонамі. Пануе пекла: эпідэмія тыфу і халеры, спёка, нястача пітной вады, голад, абстрэлы і бамбаванне з боку немцаў. Агромністая тэрыторыя сучаснага Падляшша, абшары вакол Любліну і Хэлму, іншыя заходнія рэгіёны Расійскай імперыі ды ў меншай ступені цэнтральнай Польшчы пусцеюць. Бежанцы перадусім праваслаўныя беларусы, украінцы і рускія, а таксама палякі, яўрэі, літоўцы, латышы і армяне. Паводле ацэнак гісторыкаў, свае дамы пакінулі каля трох мільёнаў чалавек. Гэта была самая маштабная прымусовая міграцыя ў ХХ стагоддзі ў гэтай частцы Еўропы. Тыя, хто перажыў кашмарнае падарожжа, дайшлі да Дону, Сібіры, Каўказу і Сярэдняй Азіі. Там яны перажылі дзве рэвалюцыі, а таксама крывавую грамадзянскую вайну. Праз 57 гадоў яны вярнуліся ў свае вёскі, ужо ў адроджанай Польшчы. І знайшлі тут спаленыя гаспадаркі, занядбаныя землі, голад і недавер з боку ўладаў. Але ім пашчасціла выжыць, бо каля 30 % бежанцаў не перажылі выгнання. Гэты незвычайны і трагічны досвед трох мільёнаў чалавек не дачакаўся сваіх даследнікаў. Літаратуры на гэтую тэму вельмі мала, захавалася няшмат успамінаў. У Беларусі, як і ў Расіі, пра гэтую зʼяву не ведаюць. У гістарычным наратыве таго перыяду дамінуюць апісанні ваенных дзеянняў. Сяляне не вялі дзённікаў, а вусныя гісторыі збольшага забытыя. Фільм — гэта часткова сямейная гісторыя. Прабабка рэжысёра Зофʼя выехала з малой вёскі Кашэлі Бельскага ўезду Гродзенскай губерні ў казацкую станіцу Сцяпное Мацюніна Саратаўскай губерні. Там яна нарадзіла дачку Надзею. Зофʼя назвала гэтак дзіця, бо спадзявалася, што неўзабаве да іх далучыцца ейны муж Якуб, мабілізаваны ў царскую армію. Яна не ведала, што муж загінуў на фронце. Ён так і не пабачыў дачкі…
Яўгенія Уладзіміраўна Чупрына
Біяграфія
Была літаратурным агентам пісьменніка Алеся Ульяненка да самай яго смерці. Укладальнік анталогіі «Мастацкі Барбакан. Трохкутнік 92».
З 2017 па 2018 год — спявачка і аўтар тэкстаў у панк-гурце «Вапно».
Асабістае жыццё
Жыве ў Кіеве, муж — пісьменнік Аляксей Нікіцін.
Дальняе (Карагандзінская вобласць)
Дальняе — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Дальняй сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 95 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Асакараўка. Код КАТА — 355637100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 326 чалавек (159 мужчын і 167 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 191 чалавек (97 мужчын і 94 жанчыны).
Вядроўка
Вядро́ўка — рака ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Гаўя (басейн Нёмана).
Пачынаецца каля вёскі Воўкаўцы, упадае ў Гаўю каля вёскі Лугавая. Каналізаваная на ўсім працягу. На рацэ каля вёскі Кір’янаўцы створана сажалка.
Барух Сэмюэл Бламберг
Барух Сэмюэл Бламберг (Baruch Samuel Blumberg,, Нью-Ёрк, ЗША — , Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі ўрач і генетык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1976 годзе разам з К.Гайдузекам.
Біяграфія
Скончыў Калумбійскі ўніверсітэт (1951). Наступныя чатыры гады ён займаўся ў інтэрнатуры і далей стажыраваўся ў Columbia Presbyterian Medical Center. Затым ён працягнуў вучобу, займаючыся біяхіміяй у Бэйліял-каледжы, Оксфард. У 1957 годзе ён абараніў ступень доктара.
Асіповічы (значэнні)
Назву Асіпо́вічы маюць:
Барух Сэмюэл Бламберг
Біяграфія
З 1952 года працаваў у Калумбійскім медыцынскім цэнтры, Нацыянальным інстытуце здароўя (г. Бетэсда, штат Мэрыленд), Інстытуце даследавання раку (г. Філадэльфія). З 1970 года прафесар у Пенсільванскім, Оксфардскім універсітэтах.
Адкрыў антыген сываратачнага гепатыту, т.зв. аўстралійскі антыген (1963), і распрацаваў метад лабараторнага кантролю донараў крыві на яго прысутнасць.
Caleana major
Апісанне
Гэты від архідэі мае вельмі маленькія памеры: яе вышыня 50 см, а кветка — 2 см. на сцябле прарастае ад 2 да 4 кветак мудрагелістай формы. Кветка нагадвае па качку, якая ляціць. Але для насякомых-пільшчыкаў верхняя частка кветкі нагадвае самку гэтага насякомага і вельмі прыцягвае самцоў. Такім чынам расліна выкарыстоўвае самцоў-пільшчыкі ў якасці пераносчыкаў пылка для апылення на астатнюю частку кветкі. Самец, на некаторы час трапляе ў пастку кветкі і ўвесь пакрываецца пылком. Самец пераносіць на лычык архідэі пылок і такім чынам адбываецца размнажэнне.
Распаўсюджанне
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Паўднёвай і Усходняй Аўстраліі (Квінсленд, Тасманія).
Вышэйшая школа бізнесу «Турыба»
Вышэйшая школа бізнесу «Турыба» (Biznesa augstskola «Turība») — латвійская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Рызе.
Агульная характарыстыка
Вучэльня была створана ў 1993 годзе. Мае тры філіялы: ў Ліепаі, Цэсісе і Талсі. Складаецца з чатырох факультэтаў з асноўнымі напрамкамі навучання ў галіне бізнес-адміністравання, права, міжнароднага турызму і камунікацый. Усяго маецца 25 навучальных праграм, якія ўключаюць праграмы прафесійнага бакалаўрыяту, праграмы прафесійнай магістратуры і дактарантуру.
Штогод у школе навучаецца больш за 200 замежных студэнтаў. Гэта першая вышэйшая навучальная ўстанова ў краінах Балтыі і Скандынавіі, якая атрымала акрэдытацыю ад Сусветнай турыстычнай арганізацыі (UNWTO) і міжнародна прызнаную экспертную ацэнку - сертыфікат WTO TedQual. Вышэйшая школа прынята ў члены Міжнароднай асацыяцыі па развіцці бізнес-школ (AACSB International), якая аб'ядноўвае вядучыя бізнес-школы свету, Асацыяцыю еўрапейскіх вышэйшых навучальных устаноў (EURASHE) і Асацыяцыю еўрапейскіх юрыдычных факультэтаў (ELFA).
Дом па вуліцы Леніна, 4 (Мінск)
Архітэктура
Вырашаны ідэнтычна дамам 3, 5, 6 і 8. Пяціпавярховы будынак завершаны развітымі карнізамі на фігурных кранштэйнах, накрыты вальмавымі дахамі, якія падкрэслены дэкаратыўным парапетам-балюстрадай. Першы паверх, дзе размешчаны прадпрыемствы гандлю і бытавога абслугоўвання, вырашаны ў выглядзе аркатурнай каланады з ружова-шэрага граніту. У пралётах паміж калонамі — вялікія арачныя аконныя праёмы. Сцены верхніх жылых паверхаў абліцаваны тэракотавай пліткай. 2-і і 3-і паверхі падзелены развітай гарызантальнай цягай з фрызам з буйных тэракотавых плітак, аздобленых раслінным арнаментам. 3-і і 4-ы паверхі аформлены навяснымі балконамі і ордарным дэкорам.
Злучаны з дамамі № 2 ды № 6 і № 8 дадатковым аб’ёмам з арачным праездамі. Верхнія паверхі дадатковых аб’ёмаў заглыблены і завершаны трохвугольнымі шчытамі з дэкаратыўнымі вазамі. На іх фасадных плоскасцях багаты ляпны дэкор.
Герб Барбадаса
Герб Барбадаса — адзін з дзяржаўных сімвалаў Барбадаса
На шчыц намалявана дрэва — барадаты фікус. Паветраныя карані гэтых дрэў, якія сплятаюцца з галінамі і спускаюцца да зямлі, заахвоцілі першаадкрывальнікаў вострава — іспанцаў — назваць іх «барбудас» (барадатымі). Пасля гэта некалькі змененая назва распаўсюдзілася і на сам востраў.
Разнастайную трапічную расліннасць краіны ўяўляюць на гербе таксама дзве мясцовыя архідэі, вядомыя пад назвай «Чырвоны гонар Барбадаса». Жывёльны свет вострава і яго акваторыі ўвасабляюць шчытатрымальнікі — вялікая карыфена і буры пелікан. Рыцарскі шлем над шчытом традыцыйны для геральдыкі былых брытанскіх уладанняў.
Вянок і намёт маюць жоўта-чырвоную афарбоўку, якая адпавядае кветкам гербавага шчыта і архідэй на ім. Рука, якая вянчае герб, трымае два сцябла цукровага трыснягу, вырошчванне якога на працягу стагоддзяў з'яўляецца асновай монакультурнай эканомікі Барбадаса. Дэвіз у перакладзе з англійскай мовы азначае «Гонар і працавітасць».
Ігар Яўгенавіч Крывіцкі
Ігар Яўгенавіч Крывіцкі (, с. Гарадзішча, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1951 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1959 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у Ваенпраекце, Белпрампраекце, з 1959 года — архітэктар Заводскага раёна Мінска, з 1970 года — намеснік старшыні Заводскага райсавета народных дэпутатаў, з 1973 года — намеснік галоўнага інжынера ў БелНДІдзіпрасельбудзе, з 1980 г. — дырэктар Белдзіпрагандлю.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1964 года. Член КПСС з 1967 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы: адміністрацыйны будынак у Віцебску (1953), жылы дом на плошчы Я. Коласа (1957, з С. Б. Баткоўскім, Н. Э. Шпігельманам), ПДП прамысловых раёнаў Дражня, Паўднёвы, па вул. Маладзёжнай, на поўдзень ад аўтазавода (1965—1970) у Мінску.
Узнагароды
Узнагароджаны сярэбраным медалём ВДНГ СССР (1979) за арганізацыю праектавання і аўтарскага нагляду будаўніцтва жылога пасёлка жывёлагадоўчага комплексу «Мір» Брэсцкай вобласці.
Атокі
Назву Атокі маюць:
Сезон 2017 ФК Мінск
У 2017 годзе футбольны клуб «Мінск» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Мінск» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку) 2 Да чэрвеня ігракі мелі іншыя нумары: Ігар Шумілаў — 5, Альберт Капскі — 16, Дзмітрый Зіновіч — 46, Сяргей Кулініч — 95, Сяргей Макараў — 9, Дарка Міцэўскі — 20, Аляксей Вакуліч — 32, Мікіта Нікалаевіч — 39, Павел Горбач — 11, Яўген Шаўчэнка — 96, Арцём Васільеў — 97, Арсеній Канцадайлаў — 18, Ільяз Сафі — 2
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды ** У арэнду
Пакінулі клуб
* З арэнды
* З арэнды ** У арэнду
Кубак Беларусі па футболе 1996/1997
1/16 фіналу
Гульні прайшлі з 20 па 24 ліпеня 1996.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1/8 фіналу
Гульні прайшлі з 1 па 4 жніўня 1996.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Чвэрцьфіналы
Гульні прайшлі 7 і 8 мая 1997.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Паўфіналы
Гульні прайшлі 16 мая 1997.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Варнішке (Лінкмяніская сянюнія)
Ва́рнішке (Varniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Лінкмяніса. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Лакшмі
Лакшмі (लक्ष्मी, ) — багіня дабрабыту, росквіту, багацця, поспеху і шчасця. Яна — увасабленне грацыі, прыгажосці і абаяння. Вераць, што яе прыхільнікі будуць абаронены ад усіх відаў няшчасцяў і галечы. Лакшмі з'яўляецца старэйшай жонкай Вішну, замужам за Рамай (ва ўвасабленні Сіты) і Крышнам (як Радха, а пазней Рукміні).
Цюнлайшань
Цюнлайшань - горны хрыбет у Кітаі, частка Сіна-Тыбецкіх гор.
Геаграфія
Горы Цюнлай знаходзяцца ў правінцыі Сычуань. Яны працягнуліся з поўначы на поўдзень прыкладна на 250 км найвышэйшая кропка знаходзіцца ў паўднёвай частцы хрыбта — гара Сыгуняншань (6250 м).
Горы Цюнлай з’яўляюцца водападзелам двух буйных рэк правінцыі Сычуань: на ўсход ад іх працякае рака Міньцзян, а на захад — рака Дадухэ.
Марозаўск
Марозаўск (Морозовск) — горад (з 1941 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Марозаўскага раёна Растоўскай вобласці. Насельніцтва 28,8 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1910 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Быстрая (прыток Северскага Данца) (басейн Дона), за 265 км ад Растова-на-Доне.
АТ «Марозаўсксельмаш», маслаэкстракцыйны завод (буйнейшы ва Усходняй Еўропе), мясакамбінат, хлебакамбінат, малочны завод, камбікормавы завод, элеватар.
Ашмянскі павет
Назву Ашмянскі павет мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
NGC 4891
NGC 4891 — зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гемарагічная ліхаманка Эбола
Віруснае захворванне Эбола (EVD) ці гемарагічная ліхаманка Эбола  (EHF) — хвароба чалавека, якая выклікаецца вірусам Эбола. Сімптомы звычайна праяўляюцца ад двух дзён да трох тыдняў пасля заражэння, з'яўляюцца ліхаманка, боль у горле, боль у мышцах, і галаўны боль. Звычайна пазней надыходзяць млоснасць, ванітаванне і панос, а таксама зніжэнне дзейнасці печані і нырак. На гэтай стадыі у некаторых асоб назіраецца крывацёк.
Крыніцы і дыягностыка
Магчымая перадача віруса у выніку кантакту з крывёю ці біялагічнымі вадкасцямі інфікаванай жывёлы (найчасцей малпы ці пладаеднага кажана). Распаўсюджванне паветраным шляхам у натуральным асяроддзі не засведчана. Мяркуецца, што пладаедныя кажаны пераносяць і распаўсюджваюць вірус, не захворваючы. Пасля заражэння чалавека хвароба можа таксама распаўсюджвацца сярод людзей. Мужчыны, якія выжылі, могуць перадаваць хваробу праз сперму на працягу амаль двух месяцаў. Для правядзення дыягностыкі спачатку выключаюцца іншыя хваробы з падобнымі сімптомамі, напрыклад, малярыя, халера і іншыя вірусныя гемарагічныя ліхаманкі. Для пацвярджэння дыягназу аналізуюцца пробы крыві на вірусныя антыцелы, вірусныя РНК ці сам вірус.
Прафілактыка
Прафілактыка ўключае зніжэнне распаўсюджвання хваробы ад інфікаваных малпаў і свіней людзям. Можа дасягацца праверкай на інфекцыю падобных жывёл, забойствам і належнай утылізацыяй іх целаў пасля выяўлення захворвання. Таксама эфектыўнае належнае прыгатаванне мяса і нашэнне ахоўнага адзення падчас працы з мясам, нашэнне ахоўнага адзення і мыццё рук падчас знаходжання побач з хворымі асобамі. З пробамі біялагічных вадкасцяў і тканак хворых людзей неабходна абыходзіцца з асаблівай асцярожнасцю.
Варуна
Варуна (стар.-інд. Varuṇa) у Ведах — бог сусветных вод, а таксама захавальнік справядлівасці і суддзя. Нараўне з Індрай з'яўляўся адным з галоўных багоў ведычнага пантэона. Старэйшы з братоў-Адзіцьез. Імя Варуны часта звязваюць з Мітрай, ведыйскім богам сонца. Іх проціпастаўленне як пары вада-агонь часта сустракаецца ў брахманічнай літаратуры.
Гемарагічная ліхаманка Эбола
Лячэнне, прагноз і эпідэміялогія
Спецыяльнае лячэнне для хваробы адсутнічае; спробы дапамагчы хворым асобам уключаюць пераральную рэгідрацыйную тэрапію (піццё саладкаватай і саленаватай вады) ці ўвядзенне ўнутрывенных вадкасцяў. Хвароба мае высокі ўзровень смяротнасці: часта памірае ад 50 % да 90 % інфікаваных вірусам. Віруснае захворванне Эбола ўпершыню дыягнаставана ў Судане і Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга. Хвароба звычайна праяўляецца ўспышкамі ў трапічных рэгіёнах субсахарскай Афрыкі. З 1976 г. (ад першай дыягностыкі) да 2013 г. інфікавана менш за 1 000 асоб на год. Самы вялікі выбух захворвання да сёй пары — сучасная эпідэмія ліхаманкі Эбола ў Заходняй Афрыцы, якая закранула Гвінею, Сьера-Леонэ, Ліберыю і, верагодна, Нігерыю. На жнівень 2014 г. зафіксавана звыш 1 600 выпадкаў хваробы. Працягваюцца высілкі па распрацоўцы вакцыны; аднак пакуль яе не існуе.
Расолішкі (Валожынскі раён)
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета.
Гемарагічная ліхаманка Эбола
Гісторыя
Упершыню вірус Эбола быў ідэнтыфікаваны ў экватарыяльнай правінцыі Судана і прылеглых раёнах Заіра (цяпер Дэмакратычная рэспубліка Конга) у 1976 годзе. У Судане захварэла 284 чалавекі, з іх памерла 151. У Заіры — 318 (памерла 280). Вірус быў вылучаны ў раёне ракі Эбола ў Заіры. Гэта дало назву вірусу.
З са­ка­ві­ка 2014 го­да лі­ха­ман­ка за­кра­ну­ла Гві­нею, Лі­бе­рыю, Сье­ра-Ле­о­нэ, Се­не­гал і Ні­ге­рыю. У кастрычніку 2014 года САА заявіла пра спыненні распаўсюджвання ліхаманкі Эбола ў Нігерыі.
У Еўропе
У ве­рас­ні 2014 года ў Іс­па­ніі па­мёр па­стар, які за­ра­зіў­ся ві­ру­сам у Аф­ры­цы і быў пе­ра­ве­зе­ны на ра­дзі­му для ля­чэн­ня. На па­чат­ку каст­рыч­ні­ка 2014 года бы­ла шпі­та­лі­за­ва­на ад­на з мед­сяс­цёр, што ля­чы­лі па­ста­ра, яна ста­ла пер­шай еў­ра­пей­кай, якая за­ра­зі­ла­ся ві­ру­сам па-за аф­ры­кан­скім кан­ты­нен­там.
У польскім горадзе Лодзь 13 кастрычніка 2014 года шпіталізаваны мужчына з падазрэннем на ліхаманку Эбола. Вядома, што 31-гадовы мужчына прыехаў у Польшчу з Германіі, дзе ён кантактаваў з грамадзянамі Гвінеі.
Станіслаў Сільвестровіч
Станіслаў Сільвестровіч ( — каля ) — памешчык, уладальнік маёнтка Гожа ў Гродзенскім павеце, Гродзенскай губерні. Член Гродзенскай рэвалюцыйнай арганізацыі, летам 1863 года — паўстанцкі начальнік Гродзенскага ваяводства.
Нарадзіўся ў 1833 годзе ў сям’і Сільвестровічаў, якія валодалі Гожай з 1787 года. Скончыў Тартускі ўніверсітэт. Вярнуўся Пасля смерці бацькі стаў гаспадаром маёнтка, вярнуўся ў Гожу, значна аблягчыў павіннасці сялян. У 1861 годзе пазнаёміўся з удзельнікамі Гродзенскай рэвалюцыйнай арганізацыі, у тым ліку і з Канстанцінам Каліноўскім.
У першыя месяцы паўстання Гожа была цэнтрам паўстанцкай дзейнасці ў ваколіцах Гродна. Сюды перакідваліся дакументы і грошы з Каралеўства Польскага, якое знаходзілася за Нёманам. Пасля выезду К. Каліноўскага ў Вільню стаў паўстанцкім начальнікам Гродзенскага ваяводства, але ўжо ў ліпені 1863 г. быў арыштаваны разам з паўстанцкім сакратаром, дваюрадным братам Зыгмунтам Урублеўскім.
Маўчаў больш за восем месяцаў і даў першыя паказанні толькі пасля смерці К. Каліноўскага. У канцы 1864 года быў высланы ў сібірскія шахты на катаргу тэрмінам на восем год. Маёнтак Гожа быў канфіскаваны, жонка С. Сільвестровіча і двое яго сыноў Фелікс і Станіслаў пакінуты без сродкаў да існавання.
У 1876 годзе атрымаў дазвол перасяліцца ў гарадок Ядрын Казанскай губерні. У 1878 годзе атрымаў дазвол прыехаць на чатыры месяцы дадому, дзе ўпершыню за 15 гадоў пабачыў сваіх блізкіх — жонку і сыноў.
Памёр каля 1910 года ў Стрэльчым на Валыні.
Надзьканіжа
На́дзьканіжа (Nagykanizsa, Kaniža) — горад на паўднёвым захадзе Венгрыі, у медзье Зала. Насельніцтва — 48 664 чалавекі (на 1 студзеня 2014 г.). Важны прамысловы цэнтр, чыгуначны вузел.
Фіністэр
Фіністэр (Finistere, Penn-ar-Bed) — дэпартамент на захадзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Брэтань. Самы заходні дэпартамент краіны (не ўлічваючы заморскія). Парадкавы нумар — 29. Адміністрацыйны цэнтр — Кемпер. Насельніцтва — 883 тыс. чалавек (24-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 2006 г.).
Надзьканіжа
Геаграфія і транспарт
Горад размешчаны за 210 кіламетраў на паўднёвы захад ад Будапешта і за 40 кіламетраў ад паўднёвага ўскрайка возера Балатан. За 15 кіламетрах ад горада праходзіць граніца з Харватыяй. Праз горад працякае невялікая рэчка Каніжа, прыток Зала (басейн Балатана). Праз Надзьканіжу праходзіць аўтамабільная і чыгуначная магістраль Будапешт — Заграб, прычым у Надзьканіжэ яны разыходзяцца — аўтамабільная шаша ідзе на сталіцу Харватыі праз Чакавец і Вараждзін, а чыгунка праз Капрыўніцу і Крыжаўцы. Іншыя аўтамабільныя дарогі вядуць з Надзьканіжы ў Капашвар і Залаэгерсег. Час у дарозе на цягніку да Будапешта — 4 гадзіны.
Фіністэр
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 6733 км².
Надзьканіжа
Геаграфія і транспарт
За 30 кіламетраў на паўночны ўсход ад горада размешчаны міжнародны аэрапорт Балатан-Шармелек.
Фіністэр
Геаграфія
Дэпартамент уключае 5 акруг, 54 кантона і 283 камуны.
Надзьканіжа
Гісторыя
Назва «Каніжа» славянскага паходжання, азначае «княжацкі». Упершыню гэта назва згадана ў дакументах у 1245 годзе. У XIII стагоддзі тут быў пабудаваны ўмацаваны замак.
Фіністэр
Гісторыя
Фіністэр быў адным з першых дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Брэтань. Назва літаральна перакладаецца як «Край зямлі» (Finis Terr) і адносіцца да назвы брэтонскага паселішча Фін-Тэр, які даў імя таксама заснаванаму тут абацтву і мысу.
Надзьканіжа
Гісторыя
У 1571 годзе горад захоплены туркамі. У 1601 годзе аўстрыйская армія прадпрыняла спробу адваяваць горад, аднак паўтарамесячная аблога не прывяла да поспеху, туркі адбілі ўсе напады. Вызвалены горад быў разам з астатняй Венгрыяй у канцы XVII стагоддзя. Спусцелую тэрыторыю засялялі каланісты з Германіі, Сербіі і Харватыі, што прывяло да поліэтнічнага складу насельніцтва горада.
Пасля паражэння туркаў Надзьканіжа страціла сваё ваеннае значэнне, аднак хутка пачала развівацца, як транспартны вузел на скрыжаванні гандлёвых маршрутаў, якія злучалі Адрыятычнае ўзбярэжжа з Будапештам і Венай.
У 1765 годзе ў горадзе адкрыта школа піяраў. У 1860 годзе праз горад прайшла чыгунка, якая звязала найбуйнейшы адрыятычны порт Рыеку з Будапештам і Венай, што спрыяла далейшаму развіццю горада.
У канцы XIX стагоддзя таксама хутка развіваецца прамысловасць — піваварства, перапрацоўка малака, іншыя кірункі харчовай прамысловасці; а таксама вытворчасць вырабаў са шкла і банкаўская справа. У 1895 годзе адкрыта эканамічная школа.
Перакройванне межаў пасля Першай сусветнай вайны нанесла ўдар па ролі горада, як гандлёвага цэнтра. Ажывіць эканоміку горада дапамагло выяўленне ў наваколлях радовішчаў нафты і газу, што хутка ператварыла Надзьканіжу ў цэнтр венгерскай нафтаперапрацоўчай прамысловасці.
Пасля Другой сусветнай вайны індустрыялізацыя горада працягнулася. У 1965 годзе ў горадзе пабудавана фабрыка па вытворчасці электратавараў, у наш час — фабрыка крыніц святла кампаніі General Electric.
Эканоміка
Аснова эканомікі горада — харчовая прамысловасць (мукамольныя фабрыкі), вытворчасць абсталявання для нафтагазавай прамысловасці. Адным з найбуйнейшых прадпрыемстваў горада з'яўляецца завод General Electric, які вырабляе крыніцы святла.
Карына Мікалаеўна Дзёмінская
Карына Дзёмінская (нар., Магілёў) — беларуская спартсменка (стральба з лука), сярэбраны прызёр ІІ Еўрапейскіх гульняў (2019, Мінск). Спартсмен-інструктар нацыйнай каманды па стральбе з лука РЦАП па гімнастычных відах спорту.
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт.
Спасылкі
[http://www.noc.by/news/minsk-2019-belorusskie-luchnitsy-serebryanye-prizerki-ii-evropeyskikh-igr/ Минск-2019. Белорусские лучницы — серебряные призерки II Европейских игр!] II ЕВРОПЕЙСКИЕ ИГРЫ 21 — 30 ИЮНЯ 2019
Ашмяны (значэнні)
Назву Ашмя́ны маюць:
Букуўкі з Букуўкі
Букуўкі з Букуўкі (Bukůvka z Bukůvky) — чэшскі шляхецкі род, які мае герб у выглядзе двух звітых срэбраных рагоў у чырвоным полі з клейнотам з такіх самых двух звітых срэбраных рагоў.
У сярэдзіне XIV стагоддзя згадваюцца Рагаўлад (зг. 1365—1398), Багунек, Бенеш, Мікулаш і Ян Букуўкі з Букуўкі. Ад вышэйзгаданага Рагаўлада пайшоў род Рагаўладаў з Белей, з іх Рагаўлад Рагаўлад з Белей быў парохам у Букуўцы (1415). У 1425 годзе згадваецца ксёндз Іржы Рагаўлад (Jiří Rohovlad), у 1433 — Рагаўлад з Лічна, каля 1475 — нейкі Рагаўлад з Белей, у 1506 — нейкі Рагаўлад, які разам з братам Альбрэхтам купіў Чэрвону Лготу, у 1500—1513 — Мікулаш Рагаўлад з Белей. Род працягваецца і сёння.
Грамадзянская вайна ў Вялікім Княстве Літоўскім у 1430-х гадах
Грамадзянская вайна ў ВКЛ, паўстанне Свідрыгайлы (1432—1435) — грамадзянская вайна, якую вялі паміж сабою феадалы Польшчы і ВКЛ (тады аб’яднаных у саюзную дзяржаву) і іх саюзнікі; на чале галоўных бакоў канфлікту былі, з аднаго боку, польскія каралі Ягайла і, потым Жыгімонт, вялікі князь літоўскі), а з іншага боку — Свідрыгайла, вялікі князь літоўскі, потым вялікі князь рускі. Прадметам вайны стала палітычнае ўладкаванне ВКЛ ва ўмовах крызісу палітычнай сістэмы, утворанай Востраўскім пагадненнем (1392) і Гарадзельскім актам (1413).
Вайна прывяла да тымчасовага фактычнага падзелу ВКЛ на дзве дзяржавы — уласна Вялікае Княства Літоўскае і Вялікае княства Рускае. Вынікам вайны, пасля канчатковага ваеннага разгрому партыі Свідрыгайлы, стала кампраміснае развязанне праблемы вярхоўнай улады ў ВКЛ.
Перад падзеямі
Вайна выбухнула ў абставінах агульнай палітычнай напружанасці ў ВКЛ ў 1-й чвэрці XV стагоддзя, а непасрэдным повадам стаў палітычны крызіс пасля смерці вялікага князя Вітаўта і ўзброены канфлікт з-за кантролю над Падоллем. Вітаўт памёр, не пакінуўшы нашчадкаў. Ягоная адзіная дачка Соф’я выйшла замуж за маскоўскага князя Васіля I, ад якога мела толькі аднаго ацалелага сына Васіля II. Аднак ён быў праваслаўным і не мог узначаліць нядаўна ахрышчаную Літву.
Свідрыгайла, карыстаючыся пераважна падтрымкай праваслаўных феадалаў, стаў вялікім князем. Гэта супярэчыла ўмовам Гарадзельскай уніі 1413 года, паводле якой літоўцы не маглі абіраць князя без згоды польскай дзяржавы.
Унутраная барацьба
Наступны прывілей, выдадзены пасля смерці Ягайлы ў 1434 годзе ад імя Жыгімонта, прадугледжваў тыя ж правы для землеўладальнікаў разам са скасаваннем дзякла, якое паводле ўмоў прывілею 1432 года працягвала ўносіцца на карысць велікакняжацкага скарбу. Фармальна, аднак, прывілей пашыраўся толькі на баяраў, якія запісваліся ў гербавыя брацтвы Польшчы.
Дыпламатычная барацьба
Дыпламатычная барацьба спачатку была выйграна Свідрыгайлам, які змог атрымаць ваенную падтрымку малдаўскага ваяводы Аляксандра Добрага, які быў ворагам каталіцтва, і нават паддаў сваю краіну туркам, каб магчы выступіць усімі сіламі супраць Польшчы. Дагаворы аб нейтральнасці былі заключаныя з праваслаўнымі Ноўгарадам (21.1.1431) і Псковам (канец 1431 — пач. 1432); Масква, аднак, не падтрымала Свідрыгайлу, магчыма, з-за тагачасных міжусобіц маскоўскіх князёў. Рашуча падтрымаў Свідрыгайлу татарскі хан Ахмет. На дапамогу Свідрыгайлу збіраліся гусіты (сярод іх — Жыгімонт Карыбутавіч), якія былі тады сур’ёзнай ваеннай сілай, і аб’ядноўваліся з праваслаўем адносна раду царкоўных дагматаў і варожасці да каталіцтва. Аднак удзел гусітаў у канфлікце каталіцкаму свету ўдалося адхіліць, прапануючы ім саступкі на Базельскім саборы.
Моцную падтрымку Свідрыгайла атрымаў з боку Германіі. Яшчэ 8.11.1430 ён звярнуўся да германскага імператара Сігізмунда з прапановай супольнага выступлення супраць туркаў, узамен за такія самыя прапановы каранацыі, якія рабіліся Вітаўту і за падтрымку ў барацьбе з Польшчай. Сігізмунд не толькі згадзіўся, але і парадзіў начальніку Нямецкага ордэна падтрымаць Свідрыгайлу. Ёсць звесткі, што каранацыя ўжо падрыхтоўвалася недзе ў Прусіі, а з епіскапам заграбскім была выслана карона для Свідрыгайлы; аднак, каранацыя не адбылася. Гросмайстар Ордэна, аднак, спачатку заняў чакальную пазіцыю, бо Ордэн тады быў ужо моцна аслаблены, і існавала небяспека аб’яднання абодвух праціўнікаў — Польшчы і ВКЛ — супраць Ордэна; Папа Рымскі забараняў Ордэну ваенны саюз са Свідрыгайлам.
У 2-й пал. лютага 1431 на сойме польскай шляхты ў Сандаміры Ягайла радзіў памяркоўнае развязанне, але сойм пастанавіў пачаць вайну супраць ВКЛ летам 1432, а найперш здабыць Луцк. Наогул, Ягайла ў гэтым канфлікце займаў прымірэнчую пазіцыю, але ўжо не меў дастатковага ўплыву. Так, мірнае пасольства з удзелам Станіслава Цёлка (епіск. пазнаньскі) і Яна (епіск. хелмскі), Сендзівоя з Астрога (ваявода пазнаньскі) і Яна з Ліхіна (ваявода брэсцкі) не мела, відаць, задачы сапраўды дасягнуць міру, бо дамагалася безумоўнае здачы Падолля і безумоўнага выканання Гарадзельскай уніі — г.зн. пераходу велікакняжацкага тытула ў рукі Кароны. Свідрыгайла адмовіўся, але сам выслаў пасольства на чале з князем Васілём Красным, якое прывезла ў красавіку 1431 адмову па ўсіх пунктах.
Такім чынам, польскія паны хацелі вайны, кароль спрабаваў дасягнуць міру, але Свідрыгайла выставіў такія непрымальныя для Польшчы патрабаванні пачатку перамоў (вяртанне ўзятых падольскіх замкаў), чым фактычна адмовіўся ад магчымасці дасягнення міру.
Кіраўніцтва Нямецкага Ордэна, якое спачатку абяцала Польшчы нейтральнасць, схілілася да падтрымкі Свідрыгайлы, і заключыла з ім абаронна-наступальны саюз 19 верасня 1431 у Хрыстмемелі.
Пачатак вайны
Апіраючыся пераважна на Полацк, ужо восенню 1432 г. Свідрыгайла пачаў ажыццяўляць паходы на падуладныя з Жыгімонту землі. У лістападзе дэтранізаваны вялікі князь з палачанамі і смалянамі дайшоў да Вільні, валоданне якой было вырашальным у барацьбе за страчаны стол. 8 снежня пад Ашмянамі яму давялося даць бітву арміі Жыгімонта Кейстутавіча. Сеча доўжылася да ночы і скончылася яго паражэннем.
Луцкая вайна
Па польскім уварванні на Падолле Свідрыгайла арыштаваў свайго брата Ягайлу, які на той час знаходзіўся ў Вільні. Ён быў адпушчаны толькі пасля абяцання вярнуць Падолле Вялікаму Княству Літоўскаму.
Рыжская міжнародная вышэйшая школа эканомікі і бізнес-адміністравання
Рыжская міжнародная вышэйшая школа эканомікі і бізнес-адміністравання (Rīgas Starptautiskā ekonomikas un biznesa administrācijas augstskola, RISEBA) — латвійская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Рызе.
Ваю
Ваю (वायु) — «вецер», «паветра» — бог ветру. Знешнія характарыстыкі даволі неакрэсленыя, найбольш распаўсюджаная характарыстыка — тысяча вачэй. Яго вахана (ездавая жывёла) - алень.
Карсьёнэ
Карсьёнэ (Corsione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 215 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 14020. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cristoforo.
Сампсон Васілевіч Цвяткоўскі
Сампсон Васілевіч Цвяткоўскі — прэфект Магілёўскай духоўнай семінарыі, а таксама выкладчык паэзіі, рыторыкі, філасофіі і багаслоўя ў азначанай семінарыі, дырэктар беларускіх народных вучылішчаў Магілёўскай губерні.
Біяграфія
Сын казака з горада Харол, Палтаўская вобласць. Сірата. Вучыўся ў Кіеўскай духоўнай акадэміі. Дваранін.
Запрошаны ў 1781 правялебным архіепіскапам Георгіем. Каніскім на пасаду выкладчыка ў Магілёўскай духоўнай семінарыі. У 1781 паэзіі і рыторыкі, у 1785 годзе быў прызначаны на пасаду настаўніка новаадкрытых семінарскіх класаў філасофіі і багаслоўя і прэфектам семінарыі. Пасаду прэфекта займаў з 1781 па 1789 год.
Г. Каніскі быў вельмі задаволены ім, адзначаў, што C. Цвяткоўскі «адпраўляючы сваю пасаду і выдатным прамаўленнем, і вучняў сваіх поспехам, паводзіў сябе сумленна і добрапрыстойна» і клапаціўся «тоб ён надалей, бо чалавек патрэбны, у семінарыі пры ранейшай пасадзе застаўся».
У 1789 быў прызначаны дырэктарам народных вучылішчаў. У 1793 годзе ганараваны чынам тытулярнага саветніка. У 1793 заняў ранейшую пасаду прэфекта і настаўніка філасофіі і багаслоўя. У 1798 г. зноў заняў пасаду дырэктара беларускіх народных вучылішчаў Магілёўскай губерні.
Гваздзік картузіянскі
Гваздзік картузіянскі (Dianthus carthusianorum) — кветкавая расліна роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з нешматлікімі прамастойнымі або прыўзнятымі голымі кветканоснымі парасткамі вышынёй 15—70 см і галінастым карэнішчам, ад якога адыходзяць вегетатыўныя парасткі. Лісце супраціўнае, лінейнае, каля асновы зрастаецца ў похву. Кветкі на кароткіх кветаножках, каля асновы з бурымі або чарнаватымі ланцэтнымі доўгавостраканцовымі лускавінкамі, сабраны па 3—8 у верхавінкавае галоўчатае суквецце. Чашачка пурпуровая, пяцізубчатая, да сярэдзіны абхвачана шырокаяйкападобнымі, шылападобна звужанымі лускавінкамі. Вяночак ружовы або пурпурова-чырвоны. Плод — прадаўгаватая каробачка.
Пашырэнне
Пашырэнне: Сярэдняя і Паўднёвая Еўропа, Заходняе Міжземнамор’е, Балканы, Турцыя. Натуралізавалася на тэрыторыі Паўночнай Амерыкі. Знаходзіцца на тэрыторыі Беларусі ў асобных лакалітэтах на ўсходняй мяжы пашырэння. Месцы росту: сасновыя, шыракаліста-сасновыя і шыракалістыя лясы, сухадольныя лугі на пясчаных глебах, лясныя паляны, узлескі і прасекі, чыгуначныя насыпы; расце невялікімі, нярэдка даволі буйнымі групамі або асобнымі экземплярамі.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў чэрвені—верасні, пладаносіць у верасні—кастрычніку. Размнажаецца насеннем.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна.
Жуантабэ (Карагандзінская вобласць)
Жуантабэ — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Дальняй сельскай акругі. Код КАТА — 355637200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 221 чалавек (111 мужчын і 110 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 99 чалавек (54 мужчыны і 45 жанчын).
Рэўміра Іванаўна Крываносава
Рэўміра Іванаўна Крываносава (, саўгас «Савецкая Сібір», Купінскі раён, Новасібірская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1964 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працавала ў Цеплаэнергапраекце (Горкі), Брэстграмадзянпраекце, Мінскграмадзянпраекце, з 1982 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белжылпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: прафтэхвучылішчы ў Вілейцы (1979), Жодзіне (1979, у аўтарскім калектыве), жылы дом па вул. Р. Люксембург у Мінску (1981), школа ў в. Любань Вілейскага раёна (1975).
Андрэ Бём
Андрэ Бём (André Böhm; нар., , Германія) — літаратуразнавец, філолаг, перакладчык, выкладчык.
Набыў вядомасць праз дзейнасць у Беларусі. Займаецца беларускай літаратурай, а таксама культурнымі сувязямі паміж Германіяй і Беларуссю. На працягу некалькіх гадоў працаваў выкладчыкам нямецкай мовы ў Беларусі, пры гэтым рэалізаваў шмат праектаў у беларускіх ВНУ.
Адукацыя
З вясны 2001 г. Бём працягваў вучобу ў Лейпцыгскім універсітэце, які скончыў у 2004 г. Магістэрская праца была прысвечаная творчасці Уладзіміра Караткевіча. Падчас вучобы ў Лейпцыгу арганізаваў два першыя навучальныя падарожжы нямецкіх студэнтаў у БДУ ў Мінск, якія з таго часу сталі традыцыяй між універсітэтам Лейпцыга і БДУ. Пасля заканчэння вучобы на ўсходняй славістыцы Андрэ Бём пачаў асвойваць другую спецыялізацыю — нямецкая мова як замежная ў Гердэрскім інстытуце (Herder-Institut) Лейпцыгскага ўніверсітэта. У межах гэтай вучобы ён яшчэ два разы пабываў у БДУ ў Мінску. Падчас вучобы ён працаваў у розных сферах. У Лейпцыгу ён, між іншым, выкладаў нямецкую, італьянскую, польскую, французскую мовы і вёў апытанні ў рускамоўных сем'ях у рэгіёне Лейпцыг-Хале.
Дзейнасць выкладчыка нямецкай мовы ў Беларусі
У 2005—2010 гг. Андрэ Бём быў выкладчыкам нямецкай мовы ад недзяржаўнай арганізацыі Нямецкая служба акадэмічных абменаў (Deutscher Akademischer Austauschdienst — DAAD) у БДУ. У гэты час ён стаў вядомым амаль ва ўсіх значных універсітэтах Беларусі, дзе ёсць аддзяленне нямецкай мовы. Бём у значнай меры актывізаваў дзейнасць нямецкіх культурных арганізацый у беларускіх рэгіёнах, напрыклад, у 2007 годзе ён заснаваў «вясновы тур» DAAD у рэгіянальныя ВНУ Беларусі з інфарматыўна-забаўляльнай праграмай, які з таго часу праводзіцца штогод. У БДУ ён працаваў на розных факультэтах, акрамя таго арганізаваў вечары нямецкага кіно, куды прыходзілі зацікаўленыя нямецкай культурай з усяго Мінска.
Дзейнасць у сферы літаратуры
Хаця зацікаўленасць Андрэ Бёма беларускай літаратурай, якая выявілася ўжо ў ягонай магістэрскай працы пра Караткевіча, не была ацэненая ў Лейпцыгскім інстытуце славістыкі, бо не адпавядала тамтэйшаму кірунку літаратуразнаўства, яна была з удзячнасцю прынятая ў Беларусі. Праца Бёма «Weltbild und Figurenkonzeption in ausgewählten epischen Werken von Uladzimir Karatkevič» (2002) выстаўлена ў музеі Уладзіміра Караткевіча ў Оршы, родным горадзе пісьменніка.
Бём перакладае і выдае сучасную беларускую літаратуру. Сярод аўтараў, якіх ён перакладаў: Альгерд Бахарэвіч, Зміцер Вішнёў, Віктар Жыбуль, Алесь Разанаў, Андрэй Хадановіч, Ігар Бабкоў. У 2003 годзе ён быў выдаўцом анталогіі «Лінія фронту» нямецка-беларускай літаратурнай супольнасці Schmerzwerk. У гэтай кнізе ён быў таксама перакладчыкам і аўтарам некаторых твораў. Таксама хоча перакласці раман Караткевіча «Каласы пад сярпом тваім» і паэму Якуба Коласа «Новая зямля».
Бём аўтар навуковых артыкулаў пра беларускіх аўтараў у 3-м выданні «Kindlers Literaturlexikon», самым прэстыжным лексіконе сусветнай літаратуры на нямецкай мове.
З зімовага семестра 2010/2011 года Бём будзе працуе ў Ольдэнбургскім універсітэце выкладчыкам беларускай літаратуры.
Агульнанавуковыя праекты
Бём развіў мініяцюрны камедыйны жанр, які сам назваў «Шчакасты анекдот». Па ягоных словах, ён плануе ў самы бліжэйшы час заняцца навуковым даследаваннем, кшталту «Лінгвістычныя аспекты шчакастага анекдоту ў паўднёвых нямецкіх дыялектах».
Бём захоплены класічным амерыканскім камедыйным серыялам «Жанаты з дзецьмі», збірае ідэі для культуралагічнага праекта ў галіне спецыфічнай рэцэпцыі гэтага серыяла ў Беларусі і Германіі.
Іншыя цікавыя факты
Сувязі сям'і Бёма з Усходняй Еўропай ужо даўнія. Магчыма, яшчэ прапрапрадзед Андрэ Бёма служыў дэгустатарам на кухні расійскага імператара. З пакалення ў пакаленне перадаецца рэцэпт стравы пад назвай «Царская атрута», аснову якой складае брусельская капуста.
У Лейпцыгу Бём таксама працаваў у сталоўцы Лейпцыгскага ўніверсітэта. І не толькі пасля таго, калі, па ўласных словах, «упершыню ў Германіі ўбачыў прусака», ён вырашыў там ужо ніколі не есці.
У 2002 годзе ён прэтэндаваў на месца ў студэнцкім савеце Інстытута славістыкі. Бём правёў актыўную перадвыбарную кампанію: прадставіў сваю праграму дзейнасці на гэтай пасадзе ў розных семінарах. Такога да гэтага часу не было яшчэ ў Лейпцыгскім інстытуце славістыкі, дзе за шчасце лічылася ўвогуле знайсці добраахвотнікаў на гэтую працу.
Аўдзеевічы
Назву Аўдзеевічы маюць:
Беларускае прэс-бюро
Беларускае прэс-бюро — інфармацыйнае бюро і карэспандэнцкія пункты, якія ствараліся ўрадам Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР) для інфармавання замежнай грамадскасці пра Беларусь, беларускае пытанне і дзейнасць урада БНР.
Беларускія прэс-бюро дзейнічалі таксама ў Рызе пры Вайскова-дыпламатычнай місіі БНР у Латвіі і Эстоніі (1919—1921; кіраўнік У. Грунтоў), Капенгагене (1919—1921; доктар І. Лур'е), Коўне (пры дыпламатычным прадстаўніцтве БНР у Літве, 1921—1924; выдавала свой бюлетэнь), Нью-Ёрку (1921; Бубешка), Таліне (называўся інфармацыйны аддзел, 1921—1922; М. Чарвякоў).
Карэспандэнцкія пункты ў розны час існавалі ў Парыжы, Празе, Варшаве, Вене, Бялградзе, Сафіі, Вільні, Гданьску, Канстанцінопалі. Задачай кожнага бюро было забяспечваць сродкі масавай інфармацыі краіны свайго месцазнаходжання матэрыяламі пра падзеі на Беларусі і вакол яе, збіраць інфармацыю па беларускай праблеме і дасылаць яе ў берлінскае прэс-бюро.
NGC 4892
NGC 4892 (іншыя абазначэнні — UGC 8108, MCG 5-31-78, ZWG 160.81, PGC 44697) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Суверэнныя ваенныя базы
Суверэнныя ваенныя базы (Sovereign Base Areas) — ваенныя базы, размешчаныя на тэрыторыях, якія кіруюцца Злучаным Каралеўствам, але якія аддзелены ад звычайнай брытанскай тэрыторыі. Дзве Суверэнныя ваенныя базы знаходзяцца побач з Рэспублікай Кіпр, якая раней была пад уладай Вялікабрытаніі.
Гл. таксама
Брытанскія заморскія тэрыторыі
Спасылкі
Сайт адміністрацыі Суверэнных ваенных баз
Навашахцінск
Навашахцінск (Новошахтинск) — горад (з 1939 года) у Расіі, у складзе Растоўскай вобласці. Насельніцтва 114,5 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1939 годзе.
Горад размешчаны на захадзе Растоўскай вобласці, на яе мяжы з Луганскай вобласцю Украіны, за 80 км на поўнач ад Растова-на-Доне.
Буйны прамысловы цэнтр, які першапачаткова спецыялізаваўся пераважна на вуглездабычы і абслугоўванні горнай вытворчасці. У апошнія гады вугальная прамысловасць у горадзе спыніла сваё існаванне ў сувязі з зачыненнем усіх шахт. Разам з гэтым развіццё атрымалі лёгкая, металаапрацоўчая і харчовая прамысловасць. Буйная швейная фабрыка ў дадзены момант уваходзіць у склад прадпрыемстваў «Глорыя Джынс». Таксама ў цяперашні час у горадзе будуецца нафтаперапрацоўчы завод, які, як мяркуецца, стане новым горадаўтваральным прадпрыемствам.
Пажар у Нацыянальным музеі Бразіліі
Пажар у Нацыянальным музеі Бразіліі — пажар 2 верасня 2018 года ў палацы Сан-Крыставан (Рыа-дэ-Жанейра), дзе размяшчаўся Нацыянальны музей Бразіліі. У музеі захоўвалася больш за 20 мільёнаў прадметаў, з якіх, па папярэдніх ацэнак, дзевяць дзясятых былі знішчаны агнём. Прычына ўзгарання, якое адбылося каля 19:30 па мясцовым часе (23:30 UTC), па стане на 12 верасня не ўстаноўлена.
Палац Браніцкіх
Палац Браніцкіх — рэзідэнцыя кароннага гетмана Клеменція Браніцкага ў Беластоку (1689—1771), якая будавалася ў стылі барока ў сярэдзіне XVIII стагоддзя як «падляшскі Версаль». Па раскошнаму ўбранню і вытанчанасці аздаблення не саступаў каралеўскаму палацу ў Вілянуве.
Пажар у Нацыянальным музеі Бразіліі
Пажар
Пажар ахапіў усе тры паверхі будынка. Людзі не пацярпелі, але агонь імкліва знішчыў практычна ўсю калекцыю, якая налічвала да 20 млн экспанатаў. Згодна з заявамі ўладаў, прычынай пажару стала халатнасць. Трагедыі можна было пазбегнуць, калі б прапанаваны раней праект рэарганізацыі музея ўдалося ажыццявіць. Супрацоўнікі музея раней неаднаразова скардзіліся на скарачэння фінансавання і тое, што руйнуецца будынак музея. У чэрвені гэтага ж года музей адзначыў сваё 200-годдзе.
Палац Браніцкіх
У пейзажным парку захаваліся павільён для гасцей, арсенал, аранжарэя і іншыя будынкі. Дзякуючы намаганням Яна Клеменса Браніцкага Беластоку ў 1749 годзе каралём Аўгустам Саксонскім было нададзена Магдэбургскае права.
Пажар у Нацыянальным музеі Бразіліі
Наступствы
Музей валодаў адной з найбуйнейшых калекцый у Паўночнай і Паўднёвай Амерыках, якая складась з жывёл, насякомых, мінералаў, індзейскага посуду, егіпецкіх і паўднёваамерыканскіх мумій і старажытнасцяў, археалагічных артэфактаў, метэарытаў, акамянеласцяў і многіх іншых экспанатаў. Сярод іх былі прадстаўлены старажытнаегіпецкія фрагменты рэльефных малюнкаў, маскі, статуэткі бажаствоў з бронзы, каменя і дрэва, скрынкі для канопаў, алебастравая чары, пахавальныя конусы, ўпрыгажэнні, амулеты і іншае. У экспазіцыю ўваходзіў шкілет старажытнай жанчыны, які налічвае 12 тысяч гадоў і які з'яўляўся найстаражытным шкілетам чалавека, калі-небудзь знойдзеных на амерыканскім кантыненце.
Прэзідэнт Бразіліі Мішэль Тэмер палічыў пажар «незлічонай» стратай гістарычнай і культурнай спадчыны краіны.
Палац Браніцкіх
Пад час Першай сусветнай вайны палац амаль не пацярпеў, а пад час Другой сусветнай вайны на 70 працэнтаў быў знішчаны.
Пажар у Нацыянальным музеі Бразіліі
Наступствы
Мэр Рыа-дэ-Жанейра Марцэла Крывела заклікаў аднавіць з попелу, узнавіць хай і ў копіях экспанаты, якія захаваюць памяць аб каралеўскай сям'і, якая падарыла народу Бразіліі незалежнасць, імперыю і канстытуцыю. Бразільскі палітык і грамадскі дзеяч Марына Сілва назвала пажар лабатаміяй бразільскай памяці. Археолаг Захі Хавас нагадаў аб неабходнасці рэпатрыяцыі егіпецкіх артэфактаў і заклікаў ЮНЕСКА правесці кантроль над музеямі, каб выявіць, ці дастаткова ў цэласці і надзейна ўтрымліваюцца ў іх артэфакты.
Навіна аб пажары імкліва абляцела Рыа-дэ-Жанейра. Сотні абураных жыхароў сабраліся каля брамы будынка музея, які астываў, раніцай панядзелка.
Студэнты музейнай справы з Федэральнага універсітэта Рыа-дэ-Жанейра заклікалі людзей дасылаць любыя фатаграфіі і відэа знішчанай калекцыі музея. За гадзіну яны атрымалі каля 14 тысячаў відэа, фатаграфій і малюнкаў экспанатаў.
Dichrorampha simpliciana
Dichrorampha simpliciana — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе і на Блізкім Усходзе.
Апісанне
Размах крылаў складае 12-16 мм. Лёт імага з мая да верасня..
Лічынкі сілкуюцца на.