cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рэферэндум па самавызначэнні Усходняга Тымора
Наступствы
У выніку рэферэндум замест мірнага вырашэння пытання аб статусе Усходняга Тымору прывёў да разні і пагромаў.
Георгій Канстанцінавіч Гур’янаў
Гео́ргій (Гу́стаў) Канстанцінавіч Гур’я́наў (,, РСФСР, СССР — , , Расія) — савецкі і расійскі рок-музыкант, мастак.
З 1984 па 1990 гады — бубнач, аранжыроўшчык, аўтар некаторых басавых партый і бэк-вакаліст гурта «Кіно», удзельнічаў у праекце «Поп-механика». З 1990 па 2013 год працаваў як мастак; з 1993 года — ганаровы прафесар пецярбургскай Новай Акадэміі вытанчаных мастацтваў.
Біяграфія
Георгій Гур’янаў нарадзіўся 27 лютага 1961 года ў радзільным доме Петраградскага раена ў г. Ленінградзе ў сям’і геолагаў: Канстанціна Федаравіча (06.07.1914 — 26.10.1993) і Маргарыты Вікенцьеўны (22.12.1924 — 09.02.2013). Яшчэ да школы, пачаў займацца музыкай у музычным гуртку пры ПК імя Казіцкага, дзе вучыўся граць на розных інструментах: на балалайцы, домры, фартэпіяна, гітары.
В детстве я вставился Led Zeppelin и из-за них пошёл в музыкальный кружок, где мне сказали: «Малыш, для начала научись играть на балалайке». Я научился — но это не звучало как Led Zeppelin. А в музыкальном училище педагог мне говорит: «Играй рок-н-ролл восемь часов в сутки — и приобретёшь опыт». Да пошёл ты, кретин, сам так играй рок-н-ролл!
У канцы 70-х — пачатку 80-х некаторы час жыў у Маскве.
Быў у ліку заснавальнікаў «Клуба сяброў Маякоўскага».
З канца 1980-х гадоў шмат падарожнічаў, наведаў Капенгаген і Амстэрдам, Парыж, Рым, Будапешт, Нью-Ёрк, Лос-Анджэлес, Кадакес, доўга жыў у Берліне, у Лондане, у Іспаніі (вывучаў з 1993 года іспанскую мову). Сваімі любімымі гарадамі называў Санкт-Пецярбург, Мадрыд і Лондан. Жыў і працаваў у Санкт-Пецярбургу, у апошнія гады — на Ліцейным праспекце. Жанаты не быў.
Музыка
У 1978—1979 гадах граў на бас-гітары ў гурце Сяргея «Сэма» Сяменава (цяпер «Дзядзька Сэм»). У 1983—1984 гг.. нядоўгі час выступаў у складзе панк-гурта «Аўтаматычныя здавальняльнікі». У 1985 годзе дапамагаў з запісам ўдарных гурте «Народнае апалчэнне» на альбоме «Новогодие». У сярэдзіне 1980-х некаторы час быў барабаншчыкам ў групе «Игры».
У 1980-х гадах быў вядомы пад псеўданімам «Густав». У 1982 годзе разам з В. Цоем увайшоў у групу «Новыя мастакі».
12 кастрычніка 1982 года прайшла першая акцыя «Новых мастакоў» — «Нуль аб’ект». Мастакоў натхнялі дзве авангардныя ідэі: «нуль-культура», то есць пошук сутнасці за агульнапрынятымі сэнсамі, і «всечество» Ларыенава—Зданевича. З 1985 Г. Гур’янаў і В. Цой разам з «Новымі мастакамі» становяцца мастакамі ленінградскага рок-клуба.
Адрозніваўся своеасаблівай стылевай манерай ігры на ўдарных, граючы на ўстаноўцы стоячы. Рабілася гэта з аглядкай на заходніх «новых рамантыкаў», як «Duran Duran» і інш.
У канцы 1980-х гадоў надае ўвагу культуры «тэхна», «хаўс-музыкі» і клубнага руху, арганізоўвае першыя «рейвы» у Пецярбургу. У пачатку 1990-х гадоў адзін з натхняльнікаў і ўдзельнікаў першых расійскіх рэйвов: «Гагарын-party 1», «Гагарын-party 2» на ВДНГ і «Мабіле-party» на стадыене ў Крылатском ў Маскве. Распрацаваў дызайн і сімволіку плакатаў першых рэйвов.
Жывапіс
У 1979 годзе знаеміцца з мастаком Цімурам Новікавым, у 1982 годзе становіцца адным з першых удзельнікаў створанай Новікавым групы «Новыя Мастакі». З таго часу пачынае выстаўляць свае работы. Прымаў удзел у сумесных з Новікавым праектах «0-рэвалюцыя», «0-аб’ект». З снежня 1989 года ўваходзіць у калектыў мастакоў новага академизма, заяўленага Цімурам Новікавым. З гэтага часу і да канца жыцця ўдзельнічае ў шматлікіх выставах.
У чэрвені 1990 года прыняў удзел у Першай выставе на пралеце Палацавага моста, арганізаванай мастаком Іванам Маўсясянам. Удзельнікі выставы стваралі творы адмыслова для гэтай экспазіцыі, у кантакце з зададзеным гарадскім прасторай. Працы ўвайшлі ў збор Музея «Палацавы мост».
У 1990 годзе ўдзельнічае ў праекце «Маладосць і прыгажосць у мастацтве», (канферэнцыя і выстава), праведзеным Цімурам Новікавым і Дуняй Смірновай у ленінградскім Доме Вучоных.
У 1991 годзе ўдзельнічае ў выставе «Акадэмізм і Неокадеізм» ў Мармуровым палацы (музей У. І. Леніна), разам з іншымі першымі неокадемістамі: Т. Новікавым, Д. Егельским і маладым куцюр’е К. Ганчаровым. Становіцца адным з першых мадэляў К. Ганчарова, які стварыў Модны дом «Строгі юнакі»), носіць вопратку яго дызайну (паліто, камізэлькі, кашулі). З гэтага часу атрымлівае сярод сяброў, які застаўся з ім да канца жыцця «тытул» — «сумленне пецярбургскага стылю». Г. Гур’янаў лічыўся адным з «пецярбургскіх дэндзі» канца 20—пачатку 21 стагоддзя.
21-22 чэрвеня 1991 года ўдзельнічае ў Другой выставе на пралеце Палацавага моста, выстаўляе манументальнае маляўнічае пано «Змагары». Іншымі ўдзельнікамі выставы былі Т. Новікаў, І. Маўсесян, Д. Егельский, Ст. Тузоў і інш.
10 красавіка 1991 года стаў пераможцам тэлевізійнага конкурсу «Новае імя Расіі і краін садружнасці».
У ліпені 1992 года ўдзельнічае ў Трэцяй выставе на пралеце Палацавага моста «Феерыя і Алегорыя Леанарда» і на выставе «Таемны культ» ў Мармуровым палацы; на выставе былі прадстаўлены таксама працы Вільгельма фон Гледен і французскіх мастакоў П’ера і Жыля.
У 1993 годзе круг неокадемистов зменьваецца ў інстытут пад назвай «Новая акадэмія вытанчаных мастацтваў». «З’яўленне Новай акадэміі разглядалася як нейкая гульня ў новы афіцыез». Мастакі неокадемисты — Т. Новікаў, Г. Гур’янаў, Ст. Тузоў, Д. Егельский і А. Мядзведзеў — атрымліваюць званне ганаровых прафесараў Новай Акадэміі.
12 мая 1993 года адкрываецца першая персанальная выстава Г. Гур’янава у Дзяржаўным Рускім музеі (Мармуровы палац). 9-12 снежня 1993 года ўдзельнічае ў выставе «Ідэя цела ў сучасным рускім мастацтве» (Гамбург, Выставачная зала Гамбург-імшы). 10-19 чэрвеня 1994 году ўдзельнічае ў выставе «Рэнесанс і рэзыстанс» ў Дзяржаўным Рускім музеі (Мармуровы палац). 4 лістапада 1994 года адкрываецца персанальная выстава мастака «Сіла волі» ў галерэі Риджина, Масква, куратар — Цімур Новікаў. У верасні 1995 году удзельнічае ў выставе «Аб прыгажосці» ў галерэі «Риджина», Масква, куратар — Дэн Камерон. У лютым-красавіку 1997 года прымае ўдзел ў выставе «Новы рускі класіцызм» ў Стеделийк музеум, Амстэрдам.
C 1999 года прымаў удзел у руху «Новыя сур’езныя», арганізаваным Цімурам Новікавым.
У верасні 2001, сакавіку 2003 і ў 2004 годзе праходзяць персанальныя выставы мастака ў пецярбургскай галерэі Д-137, галерэя таксама неаднаразова ўяўляла працы мастака ў рамках праекта Арт-Масква. У 2004 годзе. праходзіць персанальная выстава мастака ў парыжскай галерэі Orel Art, Парыж. У 2011—2012 гадах удзельнічае ў выставе «Новая акадэмія. Санкт-Пецярбург» у фондзе культуры «Кацярына», Масква, куратар Аркадзь Іппалітаў. Працы мастака складаюць асноўны блок выставы.
З 1991 года і да канца жыцця асноўнай тэмай работ Гур’янава становяцца дынамічныя спартыўныя сюжэты. Мастак узнаўляе ў сваей жывапісу матывы спартыўнай фатаграфіі 1930-х гадоў; іншымі крыніцамі становяцца для яго фільмы на спартыўныя тэмы — «Алімпія» і «Строгі юнак». Сваім зваротам у гэтай тэме мастак даказвае, што «таталітарнае мастацтва было само па сабе розным і не вычэрпвалася плоскай ідэалогіяй сацыяльнага або расавага гвалту». У працах Гур’янава вобразы Родченко, Рифеншталь і Роома паўстаюць вызваленымі ад любой ідэалогіі, акрамя ўлады эстэтызмў. Вобразы спартсменаў і маракоў Гур’янаў робіць, практычна, аўтапартрэтнымі, чым «сцірае з іх адбітак „класавай масы“, замяняючы сваім асабістым нарцысізмам пасіянарнасць натоўпу».
В неокадемизме… роль Гурьянова представляется особенно значительной, потому что он первым приближается в табуированной тоталитарной иконографии… и делает это серьёзно… без защитной маски соц-артовской концептуальной иронии.
Працы мастака (абраныя, жывапіс):
Кіно і тэлебачанне
З 1986 года здымаецца ў кліпах гурта «Кіно» і ў культавых фільмах «Канец канікул», «Рок», «Асса» і іншых, іграючы самога сябе.
У 1989 годзе, намаганнямі Юрыса Лесніка, Уладзіслава Мамышева-Манро і Цімура Новікава, ствараецца першая незалежная тэлекампанія ў краіне пад назвай «Пірацкае тэлебачанне», дзе Гур’янаў неаднаразова прымаў удзел у здымках. Веў праграму ППВ аб спорце «Спартакус».
Па словах рэжысера Рашыда Нугманава, Гур’янаў мог зняцца ў фільме «Іголка»: «Была ідэя ў эпізадычнай ролі чалавека на дрызіны, збіральніка анашы зняць Георгія Гур’янава. Але той адмовіўся». У 2010 годзе Гур’янаў зняўся ў невялікім эпізодзе фільма «Іголка Remix» у якасці дыджэя.
Хвароба і смерць
Апошнія гады Гур’янаў цяжка хварэў, у яго быў дыягнаставаны гепатыт C з анкалогію печані і падстраўнікавай залозы. 21 чэрвеня 2013 года Георгія Гур’янава выпісалі з бальніцы ім. Боткіна, апошні месяц ен праходзіў курс хіміятэрапіі ў Германіі і знаходзіўся дома ў цяжкім стане. Памер 20 ліпеня 2013 года ў Санкт-Пецярбургу.
Памяць
27 лютага 2014 года, у дзень нараджэння Георгія Гур’янава, у арт-цэнтры «Пушкінская, 10» у Музеі Новай Акадэміі Вытанчаных Мастацтваў пры падтрымцы галерэі «D-137» была адкрыта першая выстава прысвечаная мастаку і музыканту — «Мой твор мастацтва — я сам». На экспазіцыі былі прадстаўлены работы сяброў і сучаснікаў — Цімура Новікава, Наталлі Жерноўскай, Андрэя Крысанова, Ірэны Куксенайце, Яўгенія Казлова, Уладзіслава Мамышева-Манро, Дзяніса Егельскага, Едыге Ніязаўа, Метсура Вольде, Марыны Федаравай, Андрэя Хлабысціна і іншых. Да адкрыцця выставы быў падрыхтаваны каталог — першае выданне, прысвечанае Гурьянову.
Цюленевы (Каспійскае мора)
Цюленевы (Тюлений остров) — востраў у паўночна-заходняй частцы Каспійскага мора. Уваходзіць у склад Рэспублікі Дагестан (Расійская Федэрацыя). Плошча не перавышае 18 км².
Гісторыя
На картах Расіі востраў упершыню з’явіўся ў 1817 г. пад назвай Цюленевай банкі. У 1823 г. былі складзены абрысы сушы і кароткае апісанне. У канцы XIX ст. для рыбакоў была ўзведзена праваслаўная капліца.
У першай палове XX ст. на востраве дзейнічаў рыбны завод, было пабудавана паселішча. Узімку вялася здабыча цюленяў. У 1958 г. пачалося азеляненне. Аднак з-за падвышэння ўзроўня Каспія і паніжэння рыбалоўных рэсурсаў паселішча было ліквідавана.
У наш час на востраве працуе метэаралагічная станцыя, вядзецца выпас авечак і коз. Насельніцтва складае ўсяго некалькі чалавек.
Геаграфія
Цюленевы востраў нізінны, складзены пясчанымі наносамі і бітымі ракавінамі. Паўднёва-усходнюю частку займаюць пясчаныя выдмы, якія дасягаюць 2 — 2,5 м у вышыню. Заходняя частка ўзвышаная. На ёй сустракаюцца крыніцы пітной вады. Астатнія землі занятыя засоленымі лугамі. Падчас штормаў яны часцяком затапляюцца морам.
Клімат умераны засушлівы. Сярэдняя тэмпература студзеня −1,2° C, ліпеня 25,7° C.
Прырода
Прырода вострава даволі бедная. Каля ўсходняга ўзбярэжжа растуць травы. На заходнім беразе — вербы. Аднак раслінам пагражае статак хатняй жывёлы, якую трымаюць мясцовыя прадпрымальнікі. Фаўна — каспійскія цюлені, грызуны, лісы, вожыкі. Востраў з’яўляецца месцам адпачынку пералётных птушак. Шмат чапль, пеліканаў, гарбатак і г. д.
Абмяркоўваецца магчымасць уключэння Цюленевага вострава ў склад Дагестанскага запаведніка.
250
250 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 250 год нашай эры, 250 год 1 тысячагоддзя, 50 год III стагоддзя, 10 год 5-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 1-ы год 250-х гадоў.
Ляўковіч
Ляўко́віч — беларускае прозвішча
Народна-дэмакратычная партыя Афганістана
Народна-дэмакратычная партыя Афганістана (НДПА;, د افغانستان د خلق دموکراټیک ګوند) — марксісцкая партыя, якая існавала ў Афганістане ў 1965—1992 гг.; у апошнія 2 гады свайго існавання яна называлася «Ватан» ( — «Айчына»).
Заснавана 1 студзеня 1965 года журналістам Нурам Мухамедам Таракі. У 1967 годзе ў партыі адбыўся раскол на радыкальную фракцыю «Хальк» ( — «Народ») і больш умераную «Парчам» ( — «Сцяг»), якую ўзначаліў Б. Кармаль.
У 1978 годзе афіцэры — члены НДПА здзейснілі Красавіцкую рэвалюцыю і прывялі партыю да ўлады. На гэты момант партыя налічвала 18 тыс. членаў. Памылкі ў правядзенні НДПА сацыяльна-эканамічных рэформаў выклікалі масавую незадаволенасць у краіне і рост узброенага супраціўлення. У партыі абвастрылася фракцыйная барацьба, у выніку чаго 1 ліпеня 1978 лідар парчамістаў Б. Кармаль быў адхілены ад займанай пасады і быў адпраўлены паслом у ЧССР. Акрамя таго, у выніку нутрапартыйных інтрыг у верасні 1979 года Н. М. Таракі быў адхілены ад улады і неўзабаве забіты па распараджэнні новага лідара партыі Хафізулы Аміна. З-за палітычнай нестабільнасці ў дзяржаве НДПА заклікала савецкія войскі, што прывяло да Афганскай вайне 1979—1989 гадоў. Падчас аперацыі, праведзенай савецкім спецпрызнам 27 снежня 1979 года, Х. Амін быў забіты, а да кіраўніцтва партыяй прыведзены прамаскоўскі арыентаваны Б. Кармаль.
Пад уплывам Перабудовы ў СССР партыя адмовілася ад шэрагу базавых пунктаў ідэалогіі і пайшла на кампраміс з узброенай апазіцыяй. У 1990 годзе на Другім з'ездзе партыі (18-ы пленум) НДПА змяніла сваю тэарэтычную базу, прыняла новы маніфест і змяніла назву на «Ватан» («Айчына»). Партыя «Ватан» з'яўлялася кіруючай у Афганістане да 1992 г. Пасля распаду СССР і страты савецкай дапамогі, партыя страціла ўладу і самараспусцілася. Частка прыхільнікаў фракцыі «Парчам» (галоўным чынам непуштуны) далучыліся да атрадаў Ахмад Шах Масуда, а былыя халькісты і пранаджыбаўскія парчамісты пайшлі на саюз з Г. Хекмаціярам.
У 2002 годзе на базе партыі «Ватан» была створана Афганская дэмакратычная партыя Ватан.
Спіс захворванняў вяргіні
Гэты артыкул прадстаўляе сабой спіс хвароб вяргіні (Dahlia sp.).
Орэ (камуна)
Камуна Орэ (Åre kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Емтланд у цэнтральнай Швецыі на мяжы з Нарвегіяй.
Орэ 8-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Ерпен.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 10 332 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 6 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Астрожкі (Цёмкінскі раён)
Астрожкі (Острожки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Кікінскага сельскага паселішча.
Хейфец
Хейфец (<font lang-he>חֵפֶץ, חייפץ, חייפיץ) — яўрэйскае прозвішча
251
251 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 251 год нашай эры, 251 год 1 тысячагоддзя, 51 год III стагоддзя, 1 год 6-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 2 год 250-х гадоў.
Слухавічы
Слухаві́чы (, Слуховичи) — хутар у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ладзеніцкага сельсавета.
Зяновіч
Зяновіч — беларускае прозвішча, якое паходзіць ад імя Зянон (Зіновій)
Кіргізская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Кіргізская Саве́цкая Сацыялісты́чная Рэспу́бліка (Кыргыз Советтик Социалистик Республикасы), Кіргізская ССР — адна з рэспублік Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік. Сёмая па плошчы сярод саюзных рэспублік (198,5 тыс. км²), дзясятая па насельніцтву (4,3 млн. чалавек у 1989). У цяперашні час — Кыргызстан.
252
252 — высакосны год, пачаўся ў чацвер. 252 год нашай эры, 252 год 1 тысячагоддзя, 52 год III стагоддзя, 2 год 6-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 3 год 250-х гадоў.
Латышонкі
Латышо́нкі (, Латышонки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Васілёўка 1
Васілёўка 1 (, Василёвка 1) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Трасцінскага сельсавета.
Да 11 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета, пасля — знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Хоцімскага пассавета. Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Янаўскага сельсавета.
Тула
Ту́ла (Тула) — горад у Расіi, цэнтр Тульскай вобласці, гарадской акругі горад Тула. Тула размешчана на поўначы Сярэднярускага ўзвышша на беразе ракі Упы за 193 км на поўдзень ад Масквы. Працягласць горада з поўначы на ​​поўдзень — 30 км, з захаду на ўсход — 25 км. Горад-Герой (з 1976 года).
Назва
Назва горада Тула ад назвы ракі Тула (> Тулка, Туліца ), на ўтоку якой у раку Упа паўстала паселішча.
Назва Тула балцкага паходжання. Корань Tul- у літоўскай рачной назве Tulė, у латышскіх Tuleja, Tulija.
Гісторыя
Тула ўпершыню згадваецца ў Ніканаўскім летапісе XVI стагоддзя пад 1146 годам. Уваходзіла ў Разанскае княства, з 1503 года ў Маскоўскай дзяржаве. У 16-17 стст. важны ўмацаваны пункт на паўднёвай ускраіне Маскоўскай дзяржавы. У 1552 годзе вытрымала аблогу войскаў крымскага хана Даўлет-Гірэя I. У 1607 годзе ў Тульскім крамлі абараняліся паўсталыя сяляне на чале з І. І. Балотнікавым.
У 17 ст. становіцца цэнтрам жалезаробчай прамысловасці на базе мясцовых жалезных руд. У 1712 годзе па ўказе Пятра I у Туле быў заснаваны дзяржаўны зброевы завод. З 1796 года Тула — цэнтр Тульскай губерні. У 19 ст. у Туле развіваюцца вытворчасць зброі і металаапрацоўка, выраб самавараў і гармонікаў, саматужныя металічныя промыслы.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў кастрычніку — снежні 1941 года часці Чырвонай арміі абаранялі горад ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Краўчанка
Кра́ўчанка — прозвішча.
Allium brevidens
Allium brevidens — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.
Апісанне
Расліна рэдка бывае вышэй за 30 см. Лісткі вузка цыліндрычныя. Суквецце часцей няшчыльнае паўшарападобнае ці амаль шарападобнае. Кветкі жаўтлявыя з пурпураватымі тычынкавымі ніткамі. Allium brevidens subsp. pshikharvium у адрозненне ад тыпавога падвіда, мае зялёныя лісточкі калякветніка з цёмна-зялёнымі сярэдзіннымі жылкамі, а тычынкавыя ніткі фіялетавыя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.
Сяргей Анатолевіч Шаўчук
Сяргей Шаўчук (нар., Тэафіпаль) — украінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Дружба» з Мырыўкі.
Клубная кар’ера
5 красавіка 2007 года дэбютаваў за «Дынама-2» у хатнім матчы Першай лігі чэмпіянату Украіны супраць ужгарадскага «Закарпацця» (0:2). У 2007 годзе тройчы выходзіў на поле ў першынстве дублёраў, у сезоне 2007/08 таксама сыграў 12 матчаў у Другой лізе ў складзе «Дынама-3», забіў 1 гол.
Пасля атрымання статусу свабоднага агента, у ліпені 2013 года падпісаў кантракт з луцкай «Валынню» , але не правёў за яе ніводнага матча ў аснове.
У лютым 2016 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Віцебск» і неўзабаве падпісаў кантракт. Пачатак чэмпіянату прапусціў з-за траўмы, улетку вярнуўся ў стартавы склад віцебскага клуба, але ў канцы сезона страціў месца ў аснове. Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў «Віцебск».
У ліпені 2017 года стаў іграком латвійскага клуба «Ліепая», пакінуў яго па заканчэнні сезона 2017. У маі 2018 года далучыўся да клуба Другой лігі Украіны «Аграбізнес», а ў сакавіку 2019 года перабраўся ў «Чайку» з Пэтрапаўліўскай Баршчагіўкі, дзе гуляў да канц сезона 2020/21. Са жніўня 2021 года стаў выступаць за «Дружбу» з Мырыўкі ў чэмпіянаце Кіеўскай вобласці.
Міжнародная кар’ера
Выклікаўся ў юнацкія зборныя Украіны пачынаючы з 15-гадовага ўзросту. Дэбют у футболцы зборнай адбыўся 28 студзеня 2006 года ў матчы зборнай Украіны (да 16 гадоў) супраць румынскіх аднагодкаў (перамога 4:0).
У складзе юніёрскай зборнай Украіны — чэмпіён Еўропы 2009. Падчас фінальнай часткі чэмпіянату, якая праходзіла ў Данецку і Марыупалі, удзельнічаў ва ўсіх пяці матчах украінскай каманды. У апошнім матчы групавога этапу турніру вызначыўся выніковай перадачай, з якой Сяргей Рыбалка забіў пераможны гол сустрэчы, вывеўшы зборную Украіны ў паўфінал спаборніцтваў.
Васілёўка 2
Васілёўка 2 (, Василёвка 2) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Трасцінскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Васілёўскага сельсавета, пасля — у складзе Трасцінскага сельсавета. Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Янаўскага сельсавета.
Джэймс Дзьюар
Джэймс Дзьюар (James Dewar;, Кінкардзін-он-Форт, Шатландыя — , ) — шатландскі фізік і хімік.
У 1861 годзе скончыў Эдынбургскі ўніверсітэт. У 1867—1869 гадах стажыраваўся ў Бонскім універсітэце ў Фрыдрыха Аўгуста Кекуле. З 1869 года працаваў у ветэрынарным каледжы Эдынбурга. У 1875—1923 гадах — прафесар Кембрыджскага ўніверсітэта, у 1877—1923 гадах — лонданскага Каралеўскага інстытута. Прэзідэнт Лонданскага хімічнага таварыства з 1897 па 1899 год.
Доўгаўскі сельсавет (Шчучынскі раён)
До́ўгаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Доўгае.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 14 населеных пунктаў.
NGC 7838
NGC 7838 (іншыя абазначэнні — PGC 525, MCG 1-1-36, ZWG 408.34, ARP 246) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пац
Пац — прозвішча, гл. род Пацаў. Вядомыя носьбіты:
253
253 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 253 год нашай эры, 253 год 1 тысячагоддзя, 53 год III стагоддзя, 3 год 6-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 4 год 250-х гадоў.
Арлон
Арлон (Arlon, Arel, Aarlen) — галоўны горад правінцыі Люксембург на паўднёвым усходзе Бельгіі. Насельніцтва 26,4 тыс. чалавек, пераважна франкамоўнае.
Колькасць і якасць антычных знаходак у Арлоне і ваколіцах дазваляе лічыць яго найстаражытнейшым горадам на тэрыторыі Бельгіі (хоць па дакументах Тонгерэн больш старажытны). Рымскімі тэрмамі арлонцы карысталіся яшчэ нават у сярэднявеччы, калі горадам кіравалі графы і маркграфы Лімбургскага дома. Тытул маркграф меў і Рычард Ільвінае Сэрца, які выступіў з Арлонскага замка ў крыжовы паход.
У XVI—XVIII стст. Арлон знаходзіўся ў цэнтры войнаў французаў з іспанцамі, якія зраўнялі з зямлёй яго багатую некалі архітэктурную спадчыну. Асабліва моцны ўрон нанеслі гораду войскі Франсуа дэ Гіза ў 1558 годзе. Бязлітасная барацьба ішла за Арлон, умацаваны Вабанам, і падчас Рэвалюцыйных войнаў.
Найбуйнейшым прадпрыемствам сучаснага горада з’яўляецца шакаладная фабрыка Ferrero Rocher.
Выгада (возера)
Вы́гада — возера ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Зарудзеча (прыток Пцічы), за 7 км у напрамку на захад ад Глуска, прыкладна за 2,7 км на захад ад вёскі Мыслоціна.
У возера водзіцца карась залаты.
Карл Мартэл Анжуйскі
Карл Мартэл ці Мартэл Анжуйскі (Carlo Martello d’Angiò; Anjou Martell Károly;,  — , ) — прынц Салерна, спадчыннік неапалітанскага прастола, прэтэндэнт на венгерскі каралеўскі трон. Тытулярны кароль Венгрыі ў 1292—1295 гадах.
Біяграфія
Сын Карла II Неапалітанскага (Анжуйскага) і дачкі караля Венгрыі Стэфана (Іштвана) V Марыі Венгерскай.
Яго маці была дачкой венгерскага караля Іштвана V (Стэфана V). Пасля смерці брата, караля Ласла IV Венгерскага (Уладзіслава IV) у 1290 годзе, яна прад’явіла свае правы на трон Венгрыі. Папа Рымскі Мікалай IV, які прэтэндаваў на права прызначаць венгерскіх каралёў, падтрымаў яе кандыдатуру. У 1291 годзе яна была каранавана ў Неапалі, а неўзабаве перадала тытул і правы на прастол Карлу Мартэлу. Ці быў ён каранаваны невядома. Карл Мартэл не адрозніваўся славалюбствам і толькі пад уплывам маці ў 1294 годзе распачаў млявую спробу рэалізаваць свае правы, але падтрымкі венгерскай шляхты не атрымаў, нягледзячы на пастаянныя звады той з кіруючым каралём Венгрыі Андрашам III (Андрэем III). Неўзабаве Карл Мартэл памёр ад чумы ў Неапалі ў 1295 годзе ва ўзросце няпоўных 24 гадоў.
Венгерскую карону змог атрымаць сын Карла Мартэла Карл I Роберт (1288—1342), які заснаваў Анжуйскую дынастыю, што валадарыла ў Венгрыі да 1395 года.
Карл Мартэл быў блізкім знаёмым Дантэ Аліг’еры; пра яго нават ёсць згадванне ў «Боскай камедыі»: паэт сустракае душу памерлага Карла Мартэла ў трэцяй сферы Рая.
Шлюб і дзеці
З 8 студзеня 1281 года Карл Мартэл быў жанаты на Клеменцыі Габсбургскай (1262—1293), дачцы імператара Рудольфа I і Гертруды Хохенберг. У шлюбе нарадзіліся:
Гатчынскі раён
Гатчынскі муніцыпальны раён (Га́тчинский муниципа́льный райо́н) — муніцыпальнае ўтварэнне ў цэнтральнай частцы Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Гатчына. Быў утвораны ў верасні 1927 года. Гістарычна яму папярэднічаў Гатчынскі павет, створаны ў лістападзе 1922 года і перайменаваны ў 1923 годзе ў Троцкі павет Ленінградскай (раней — Петраградскай) губерні.
Геаграфія
Размешчаны на паўночным захадзе еўрапейскай часткі Расіі. Мяжуе на паўночным усходзе — з горадам федэральнага значэння Санкт-Пецярбургам; на ўсходзе — з Тосненскім муніцыпальным раёнам; на поўдні — з Лужскім муніцыпальным раёнам; на захадзе — з Воласаўскім муніцыпальным раёнам; на паўночным захадзе — з Ламаносаўскім муніцыпальным раёнам. Раён займае плошчу 2,94 тыс. км² (3,45 % плошчы вобласці) — 13-е месца ў рэгіёне.
Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 42 км.
Рагунда (камуна)
Камуна Рагунда (Ragunda kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Емтланд у цэнтральнай Швецыі.
Рагунда 35-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Гамарстранд.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 5 450 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
There’s a Hero (сінгл)
«There’s a Hero» — песня амерыканскага выканаўцы Білі Гілмэна з альбома «One Voice».
Кампазіцыю спачатку не планавалі выпускаць у якасці сінгла. Прадзюсары змянілі сваю думку пасля таго як Білі Гілмэн наведаў дзіцячую клініку Св. Юды ў Сэнт-Луісе каб прыняць удзел у мясцовай дабрачыннай акцыі па збору грошай на карысць клінікі. З’яўленне Білі мела вялікі поспех, што дапамагло назбіраць рэкордную суму грошай.
Менавіта паспяховае выступленне Білі падчас акцыі выклікала хвалю запытаў ад радыёстанцый на ратацыю песні. «Sony/Epic» выпусціў некалькі спецыяльных копій песні, якія апрача самой песні ўтрымлівалі дадаткова асабістыя гісторыі маленькіх пацыентаў клінікі Св. Юды і іх бацькоў. Гэтыя запісы пачалі транслявацца па радыё разам з песняй «There’s a Hero» у якасці сацыяльнай рэкламы з заклікам да падтрымкі дабрачынных арганізацый.
Сінгл не выпускаўся ні на лічбавых носьбітах ні на касетах. Гэта быў адмыслова радыёсінгл, які выкарыстоўваўся для сацыяльнай рэкламы і падтрымкі ідэі дабрачыннасці.
Гэта тлумачыць факт яго адсутнасці ў папулярных чартах.
Музычнае відэа
Рэакцыя ад радыёстанцый, якія ўдзельнічалі ў дабрачыннай акцыі і сацыяльнай рэкламе, была вельмі станоўчая. Sony/Epic вырашылі дадаткова стварыць адпаведнае відэа для песні з мэтай папулярызацыі ідэі збору сродкаў для падтрымкі хворых дзяцей. 15 сакавіка 2001 састаялася прэм'ера відэакліпа.
Відэа было знята рэжысёрам Брэнтам Хэджкокам. Галоўнымі ўдзельнікамі на відэа акрамя самаго Гілмэна былі былыя пацыенты клінікі Св.Юды, якія змаглі перамагчы ракавыя захвораванні, і дактары - супрацоўнікі клінікі. Яны па чарзе з'яўляюцца ў кліпе ў працэсе сваёй звычайнай дзейнасці. Толькі пад канец відэа робіцца зразумела, што некаторыя з іх з'яўляюцца былымі пацыентамі і колькі год ужо знаходзяцца ў стадыі рэмісіі і жывуць паўнавартасным жыццём.
Лапеэнранцка-Лахцкі тэхналагічны ўніверсітэт
Лапеэнранцка-Лахцкі тэхналагічны ўніверсітэт (Lappeenrannan–Lahden teknillinen yliopisto) — фінская дзяржаўная спецыялізаваная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з кампусамі ў гарадах Лапеэнранта і Лахты.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў створаны ў 1969 годзе. Кампус універсітэта размешчаны на беразе возера Сайма — 4-га па велічыні возера ў Еўропе. Другі кампус універсітэта знаходзіцца ў Лахты. З 2014 года ўніверсітэт уваходзіць у 600 найлепшых універсітэтаў свету (рэйтынг Times Higher Education і QS). Ва ўніверсітэце маецца каля 1 000 супрацоўнікаў і 5 200 студэнтаў. Універсітэт мае некалькі міжнародна акрэдытаваных магістарскіх праграм. Універсітэт кіруецца дзяржавай і таксама фінансуецца цалкам дзяржавай.
Стары Лес
Стары́ Лес (, Старый Лес) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ладзеніцкага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Брольніцкага сельсавета.
Нейтраль (народ)
Нейтра́ль, або нейтры́ (Neutres; меркаваная саманазва: Chonnonton, літаральна "кіроўцы аленямі")  — індзейскі народ Паўночнай Амерыкі, што насяляў у XVII ст. паўднёвае ўзбярэжжа Антарыа.
Гісторыя
Назва нейтраль была дадзена французскімі каланістамі, якія ўсталявалі кантакты з карэнным насельніцтвам на поўдзень ад Антарыа і ўздоўж Ніягары ў 1610 г. Яе паходжанне тлумачыцца тым, што тутэйшыя жыхары захоўвалі нейтралітэт у войнах паміж іракезамі і гуронамі. Гуроны называлі дадзены народ як Attiwandaronk (літаральна "з сапсаванай мовай"). Некаторыя даследчыкі са спасылкай на ўскосныя дадзеныя сцвярджаюць, што саманазвай нейтраль была Chonnonton (літаральна "кіроўцы аленямі").
Нейтраль уяўлялі сабою канфедэрацыю, што ўключала ў сябе каля 10 тэрытарыяльных груп. Размаўлялі на адной з іракезскіх моў. У 1641 г. французскія езуіты вызначалі іх колькасць у 12 тысяч чалавек. У пачатку XVII ст. нейтраль узначальваў агульны правадыр-шаман Tsouharissen (літаральна "дзіця Сонца"). Ён памёр у 1646 г. Канфедэрацыя вяла шырокі гандаль з навакольнымі народамі. Пасрэднікамі ў гандлі з французамі з'яўляліся гуроны.
У 1649 г. нейтраль прынялі бежанцаў-гуронаў, якія ратаваліся ад вайны з іракезамі. Гэта стала зачэпкай для нападаў з боку сенека і магаўкаў. У 1650 г. нейтраль адпомсцілі апошнім за спаленую вёску і захапілі ў палон 200 іракезаў. Увесну 1651 г. іракезы арганізавалі буйную ваенную экспедыцыю. Езуіты паведамлялі аб вялізарных стратах з боку нейтраль. Сярод выжылых пачаўся голад. Значная частка воінаў-нейтраль трапіла ў палон да іракезаў і была адаптавана імі. У 1653 г. каля 800 нейтраль узгадваліся на тэрыторыі Мічыган, на захад ад свайго былога месца рассялення. Апошняя ўзгадка пра іх датуецца 1672 г. У XVIII ст. землі нейтраль былі заняты гуронамі.
Археалогія
Археалагічныя раскопкі паселішчаў нейтраль вядуцца з сярэдзіны XIX ст. У 2004 г. раскопкі паселішча каля Саўтвалд былі абвешчаны нацыянальным гістарычным помнікам Канады.
Культура
Асноўнымі заняткамі нейтраль былі земляробства, паляванне і рыбалоўства. Здабывалі крэмень. Гандаль крамянёвымі пласцінамі, што выкарыстоўваўся індзейцамі для навершаў стрэл, доўгі час заставаўся крыніцай дабрабыту і прычынай іх нейтралітэту ў адносінах да іракезаў і гуронаў. Але гэта не спыняла войны з больш слабымі суседзямі. Другім важным прадметам гандлю былі скуры аленяў. Іх абменьвалі ў алганкінаў на ракавіны для вырабу вампумаў. Маюцца апісанні загонных паляванняў нейтраль на аленяў. Археолагамі знойдзены шматлікія прадметы, якія характаразуюць нейтраль як выдатных рамеснікаў і мастакоў.
Запісы езуітаў дазваляюць казаць пра вялікую ролю ў грамадскім жыцці нейтраль абраных правадыроў, якія сумяшчалі ваенную, рэлігійную і палітычную ўладу. У першай палове XVII ст. вылучыўся агульны правадыр, што аб'ядноўваў вакол сябе іншых правадыроў канфедэрацыі.
254
254 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 254 год нашай эры, 254 год 1 тысячагоддзя, 54 год III стагоддзя, 4 год 6-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 5 год 250-х гадоў.
Запазычаныя словы
Запазычаныя словы — тэрміны, якія перайшлі з адной мовы ў другую. Звычайна гэта адбываецца, калі апісанне прадмету ці з’явы, прынятае ў адной мове, альбо выцясняе адпаведны эквівалент другой мовы (так англійскае «камп’ютар» у канцы 1980-х гг. выцесніла з беларускай мовы тэрмін «электронная вылічальная машына» (ЭВМ)), альбо становіцца адзінай назвай той ці іншай з’явы ва ўмовах адсутнасці альтэрнатывы (так, грэчаскае слова «палітыка» не мае адпаведнага беларускага эквіваленту).
Запазычаныя словы пры пераходзе з адной мовы ў другую губляюць свой палісемантызм — г.зн. мнагазначнасць. Рускае слова «перестройка» (перабудова) ў англійскай мове азначае толькі перыяд рэформ у гісторыі СССР. А арабскае слова «таліб», якое літаральна значыць «вучань, студэнт», увайшло ў еўрапейскія мовы толькі як назва удзельнікаў радыкальнага ісламскага руху ў Афганістане і Пакістане.
Allium brevidentiforme
Allium brevidentiforme — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Узбекістана.
Апісанне
Тычынкавыя ніткі расніцавыя ў аснове; вонкавыя — простыя, унутраныя-3 (5)-вяршынныя.
1989 год у гісторыі музыкі
1989 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Сцяг Харватыі
Дзяржаўны сцяг Харватыі з'яўляецца афіцыйным дзяржаўным сімвалам Рэспублікі Харватыя.
Дзяржаўны сцяг Харватыі ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з трох роўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй — чырвонага, сярэдняй — белага і ніжняй — сіняга колеру; з гербам Рэспублікі Харватыя пасярэдзіне. Суадносіны шырыні сцягу да яго даўжыні 1:2.
Здаўна народная адзежа харватаў — суконныя курткі ўпрыгожаныя тасмой, галуном былі розных колераў — чырвоныя, белыя і сінія, а калі ў 1848 годзе адбывалася інаўгурацыя харвацкага Бана — Іосіпа Елачыча ў яго ўборы, гэтыя тры колеры былі аб'яднаныя.
Улічваючы велізарны фундуш Іосіпа Елачыча ў захаванне народнага здабытку і незалежнасці, з таго моманту, пачынаецца адлік трохкаляровага дзяржаўнага сімвалу, які аб'яднаннем колераў сімвалізуе аб'яднанне і цэласнасць харвацкага народу.
NGC 7839
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дружба (Хоцімскі раён)
Дру́жба (, Дружба) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Трасцінскага сельсавета.
Да 11 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета, пасля — знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Хоцімскага пассавета. Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Янаўскага сельсавета.
Латышы (Мёрскі раён)
Латышы́ (, Латыши) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 2006 года ўваходзіла ў склад Даўгінаўскага сельсавета.
Анатоль Сцяпанавіч Крэмень
Анатоль Сцяпанавіч Крэмень (нар., в. Любін, Пухавіцкі раён — ?) — Герой Сацыялістычнай Працы (1964), Заслужаны будаўнік БССР (1963).
Біяграфія
З 1946 года працаваў на будоўлях Мінска, з 1953 года экскаватаршчык Віцебскага будаўнічага трэста, з 1969 года механік упраўлення механізаціі трэста № 15 «Нафтабуд».
Званне Героя прысвоена за поспехі ў будаўніцтве Гродненскага азотнатукавага, 1-га Салігорскага калійнага камбінатаў і Полацкага нафтаперапрацоўчага завода. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1963—1971 гадах.
Афганскія маджахеды
Афга́нскія маджахе́ды (مجاهد mujāhid, mujahiddin) — члены нерэгулярных узброеных фарміраванняў, матываваных радыкальнай ісламскай ідэалогіяй, арганізаваных у адзіную паўстанцкую сілу ў перыяд грамадзянскай вайны ў Афганістане ў 1979—1992 гадах. Набіраліся з 1979 года з мясцовага насельніцтва з мэтай вядзення ўзброенай барацьбы супраць ваеннай прысутнасці СССР і афганскіх урадаў Бабрака Кармаля і Наджыбулы. Частка афганскіх маджахедаў пасля заканчэння вайны ў сярэдзіне 1990-х гадоў папоўніла шэрагі радыкальнага руху «Талібан», іншая — атрады «Паўночнага Альянсу».
Слова «маджахед» арабскага паходжання («муджахід», множны лік «муджахідзін»), літаральна азначае «змагар за веру», адначасова з'яўляючыся абазначэннем удзельніка джыхаду або мяцежніка (паўстанца). Савецкая армія і афганскія ўлады называлі іх душма́намі ( — dušman, душмон, пушту دښمان - duxman,dušman — «вораг»), а савецкіх салдат афганцы называлі шураві ( — šuravî, шӯравӣ — «савецкі»). Савецкія салдаты часта ўжывалі для іх абазначэння жаргоннае слова «духі» — вытворнае ад «душманы».
255
255 год па юліянскім календары
Жалудоцкі сельсавет
Жалудо́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Жалудок.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жалудоцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Фарны Канец. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў гарадскі пасёлак Жалудок. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Шчучынскага раёна. 17 студзеня 1969 года да сельсавета далучана частка скасаванага Доўгаўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: вёскі Вялікае Сяло, Дубялі, Карсакі, Кукіні, Купры, Логвіны, Малое Сяло і Саваўшчына). 20 лістапада 1973 года сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў падпарадкаванне Жалудоцкаму пассавету (вёскі Баяры Жалудоцкія, Вялікае Сяло, Дубялі, Зара Камунізму, Зенюкі, Карсакі, Кукіні, Купры, Логвіны, Малое Сяло, Саваўшчына, Скерсі і Фарны Канец) і Мажэйкаўскага сельсавета (вёскі Багданаўцы, Забалаць, Красулі, Навасёлкі, Тумашаўцы і хутар Гарманціна).
26 лютага 2013 года Жалудоцкі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет.
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года (24 населеныя пункты без Жалудка) — 1577 чалавек, з іх 55,4 % — палякі, 40,8 % — беларусы, 3,2 % — рускія.
Lolita No. 18
«Lolita No. 18» (Лаліта нумар 18) — японскі жаночы панк-рок гурт, заснаваны ў 1989 годзе. У 2000 годзе ў інтэрв’ю нямецкаму музычнаму каналу «Viva-zwei» (праграма «2 rock», вядучы Маркус Кафка) на пытанне аб сэнсе назвы калектыва вакалістка адказала, што 18 — гэта ўзрост заснавальніц гурта ў 1989 годзе. У афіцыйным відэакліпе на песню «Video kills the radio star» удзельніцы гурта зняліся топлес.
Тосненскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — горад Тосна.
Lolita No. 18
Гісторыя
Гурт быў заснаваны ў Токіа ў 1989 годзе дзяўчынамі Масаё Ісізака (вакал), Энацо (гітара), а таксама далучыўшыміся да іх Кім*Рын (бас) і Ая Боў (ударныя). Фарміраванне калектыву праходзіла пад уплывам такіх гуртоў, як «Ramones», «Toy Dolls» і асабліва «Sex Pistols», а таксама жанраў ад поп-панка да хардкора. У 1993 годзе падчас канцэрту ўдзельніцы гурта звярнулі на сябе ўвагу Одры Кімура, уладальніка лэйбла «Benten» і ён запрашае іх узяць удзел у зборніку «Benten Bentoh», які быў выпушчаны ў чэрвені 1994 года. У 1995 годзе яны выпусцілі свой першы LP «Karate Teacher», вясёлы і шумны панк-рок з часта непачцівымі тэкстамі песен і своеасаблівым вакалам Масаё. Праз некаторы час гурт звярнуў на сябе ўвагу вядомых ў панк-плыні Джоўі Рамона, а таксама Вольгі з «Toy Dolls», пачаўшы выдаваць альбомы пад іх кіраўніцтвам як у Японіі, так і ў Вялікабрытаніі. Менавіта такім чынам выйшлі трэці альбом гурта «Fubo Love NY» у 1998 годзе, які ўключае ў сябе кавер-версію песні «Ramones», пяты альбом «Toy Doll» і альбом «Angel Of The North» у 2000 годзе. Дарэчы, альбом «Fubo Love NY» з’яўляецца першым, які выйшаў на лэйбле «Sister Records», падраздзяленні «Benten».
Тосненскі раён
Геаграфія
Размешчаны на поўдні Ленінградскай вобласці. Плошча раёна 3585,4 км². Мяжуе на паўночным усходзе — з Кіраўскім муніцыпальным раёнам; на ўсходзе — з Кірышскім муніцыпальным раёнам; на паўднёвым усходзе — з Наўгародскай вобласцю (Чудаўскім і Наўгародскім раёнам); на паўднёвым захадзе — з Лужскім муніцыпальным раёнам; на захадзе — з Гатчынскім муніцыпальным раёнам; на поўначы — з горадам федэральнага падпарадкавання Санкт-Пецярбургам. Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 55 км.
Lolita No. 18
Гісторыя
У 2001 годзе распадаецца класічны склад гурта, усе удзельнікі акрамя Масаё пакідаюць калектыў мірным шляхам. 21 снежня 2001 года адбываецца апошні канцэрт класічнага склада гурта ў клубе «Quattro» у такійскім раёне Сібуя, па выніках якога быў выпушчаны DVD. Сабраны Масаё новы склад гурта заснаваў свой уласны лэйбл «Destroin Records». Тым не менш, яны працягваюць свае добрыя адносіны з лэйблам Benten і выпускаюць спліт з паўднёвакарэйскім Oi!-гуртом «Nonstop Body». У 2003 годзе Энацо і Кім*Рын пакінули гурт, каб заняцца сольнымі праектамі. Яны былі заменены Такочы (бас) і Мідглід Гора (гітара), мужчынай, які аднак носіць спадніцу. У лістападзе 2007 года з нагоды васемнаццатай гадавіны існавання гурта выдадзены спецыяльны DVD.
256
256 — высакосны год, пачаўся ў аўторак. 256 год нашай эры, 256 год 1 тысячагоддзя, 56 год III стагоддзя, 6 год 6-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 7 год 250-х гадоў.
Альбрэхт Адам
Альбрэхт Адам (, —, ) — нямецкі мастак.
Пікуй
Пікуй — найвышэйшая вяршыня (1408,3 м) Верхавінскага Вададзельнага хрыбта і ўсёй паласы Бешчад, самы высокі геаграфічны пункт Львоўскай вобласці, размешчаная на мяжы Львоўскай і Закарпацкай абласцей.
Альбрэхт Адам
Сын кандытэра; маючы мэту стаць мастацтвазанаўцам пасяліўся ў Мюнхене ў 1807 годзе. Удзельнічаў у паходзе супраць Аўстрыі і служыў у войску віцэ-караля Італіі — Яўгенія. Прымаў удзел у французка-рускай вайне 1812 года. Пасля сканчэння вайны намаляваў альбом на 85 аркушаў, сцэны з перажытага на вайне і вялікія карціны біваў у якіх удзельнічаў.
Пікуй
Паверхня гары конусападобная, асіметрычная. Паўночна-заходні схіл — спадзісты, паўднёва-заходні — круты. Гара служыць водападзелам паміж басейнамі рэк Стрый і Латорыца. Схілы пакрытыя букавым лесам. Тут размешчаны заказнік дзяржаўнага значэння «Пікуй» і аднайменная турбаза ў пасёлку Беласовіца.
Альбрэхт Адам
Сярод яго прац шмат звязаных з Беларуссю — «Пераправа праз Нёман у Пілоні. 30 ліпеня 1812 г.», «галоўная кватэра ў Сідараўцы», «Кавалерыя ў Астроўна», «На дарозе Бешанковічы-Астроўна», «Бітва ля Астроўна», «На дарозе ля Віцебска», «Пераправа праз Дзвіну»…
Пасля выдаў альбом выдатных літаграфій «Voyage pittoresque militaire». Значную частку яго лепшых твораў 1817—24 набыў кароль баварскі Максім I. У 1829 быў у Штутгарце і маляваў толькі арабскіх каней..
Яго брат Генры і сыны Бена, Яўген і Франц таксама былі мастакамі.
2006 год у гісторыі кіно
2006 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Прыбалтыйская монакліналь
Прыбалтыйская монакліналь — тэктанічная структура, якая ўтварае паўночна-заходні схіл Беларускай антэклізы, павернуты да Балтыйскай сінеклізы.
Знаходзіцца на памежжы Беларусі і Літвы, шырыня 50-60 км.
Паверхня крышталічнага фундамента апускаецца на паўночны захад і поўнач — паўночны захад з градыентам нахілу каля 3 м/км. Пры апусканні фундамента прыкладна да адзнак звыш -0,4 км градыент нахілу павялічваецца да 10 м/км. Па меры апускання фундамента разрэз чахла нарошчваецца адкладамі ніжнебайкальскага, верхнебайкальскага, каледонскага, герцынскага і кімерыйска-альпійскага комплексаў.
Канаўка
Кана́ўка (, Канавка) — былая вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Трасцінскага сельсавета.
Да 15 студзеня 1971 года вёска ўваходзіла ў склад Забялышынскага сельсавета, у 1971—2000 гадах — у адміністрацыйным падпарадкаванні Хоцімскага пассавета, у 2000—2009 гадах — у складзе Янаўскага сельсавета. Скасавана ў 2010 годзе.
Суляцічы
Суля́цічы (, Сулятичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Брольніцкага сельсавета.
Вядома прынамсі да 1430 года, вял.кн. Вітаўт даў у свой час «Сулятичи» пану Рачку, а пазней яго жонцы пані Рачкавай. Паводле Р. Пятраўскаса, у пана Пятра Рачкі была дачка Ганна Мілохна, жонка пана Глеба Вяжэвіча, але лёс Суляцічаў тым часам не ясны.
Пазней Суляцічы нейкім чынам аказаліся ў валоданні князёў Заслаўскіх. Каля 1540 года ў складзе пасагу княжны Ганны Заслаўскай перайшлі да пана Яна Глябовіча.
У 1940—1954 гадах цэнтр Суляціцкага сельсавета.
Граб звычайны
Граб звычайны , граб еўрапейскі (Carpinus betulus) — лістападнае дрэва роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Дрэвы вышынёй да 25 м. Ствол у ніжняй частцы рабрысты. Кара шэрая, гладкая. Лісце прадаўгавата-эліптычнае, на вяршыні завостранае, па краі двойчыпілаватае. Кветкі ў каташках. Плод — рабрысты арэшак.
Арэал і экалогія
Жыве 100—150 гадоў. Паўночная мяжа суцэльнага пашырэння граба на тэрыторыі Беларусі праходзіць на поўдзень ад Мінска і Магілёва. Граб расце на багатых глебах у мяшаных і лісцёвых лясах, можа ўтвараць грабавыя лясы. Цвіце ў маі—чэрвені.
Значэнне і выкарыстанне
Граб добра пераносіць падстрыганне, выкарыстоўваецца ў азеляненні. Драўніна прыдатная для вырабу музычных інструментаў, паркету.
Сцяг Італіі
Сцяг Італіі — трыкалор з вертыкальнымі зялёнай, белай і чырвонай палоскамі.
Італьянскі сцяг быў уведзены ў Італіі Напалеонам і набліжаны да дызайну сцяга Францыі. Упершыню быў выкарыстаны ў 1797 годзе. Зялёны колер на сцягу азначае надзею, белы веру, а чырвоны каханне.
На сённяшні дзень не існуе адназначнага адказу на пытанне аб значэнні колераў італьянскага сцягу. Тым не менш, найболей правільная версія была прапанаваная В. Фіярыні, што колеры сцяга адпавядаюць колерам уніформы паліцыі Мілана. Адзежа паліцэйскіх была бела-зялёнага колеру, пазней дадалі чырвоны колер, калі паліцыя стала Нацыянальнай Гвардыяй Італіі (19 жніўня 1976 года).
6 ліпеня 2005 года парламент Італіі прыняў закон, у адпаведнасці з якім у Італіі за здзек над нацыянальным сцягам будуць браць штраф ад 1000 да 1500 еўра.
Аднак, калі хтосьці задумае растаптаць, спаліць або парваць нацыянальны сцяг у грамадскім месцы, таму прыйдзецца заплаціць штраф у 10 тысяч еўра.
Корсак
Корсак — прозвішча.
Дзямянавецкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жалудоцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Дзятлаўскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў складзе Слонімскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Дзятлаўскага раёна. 13 ліпеня 2007 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Парэцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: Гузні, Дзямянаўцы, Ліпічанская Пушча, Чырвоны Бор, Шаршні і Яблынька.
257
257 год — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 257 год нашай эры, 257 год 1 тысячагоддзя, 57 год III стагоддзя, 7 год 6-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 8 год 250-х гадоў.
Ладзейнапольскі раён
Ладзейнапольскі муніцыпальны раён (Лодейнопо́льский муниципа́льный райо́н) — муніцыпальнае ўтварэнне ў паўночна-ўсходняй частцы Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Ладзейнае Поле. Уключае 2 гарадскіх і 3 сельскіх паселішчы. Утвораны ў верасні 1927 года. Гістарычна яму папярэднічаў Ладзейнапольскі павет Аланецкай губерні.
Геаграфія
Мяжуе на поўначы — з Карэліяй (Алонецкі раён); на паўночным усходзе — з Падпарожскім муніцыпальным раёнам; на поўдні — з Ціхвінскім муніцыпальным раёнам; на паўднёвым захадзе — з Волхаўскім муніцыпальным раёнам. З захаду тэрыторыя раёна абмываецца водамі Ладажскага возера. Плошча раёна — 4,91 тыс. км² (6,60 % тэрыторыі вобласці). Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 239 км.