cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Забэйда-Суміцкі
Чэхія
А рэпертуар М. Забейды-Суміцкага на той час ужо складала і сусветная класіка (Моцарт, Шуберт, Бетховен, Чайкоўскі, Манюшка), і творы чэшскіх кампазітараў (Дворжак, Новак, Сметана), і сваіх суайчыннікаў (Мікалай Аладаў, Канстанцін Галкоўскі, Рыгор Пукст, Аляксей Туранкоў, Мікалай Чуркін), і беларускі і ўкраінскі фальклор. Ён спяваў на 16 мовах, а на працягу аднаго канцэрту нярэдка выконваў песні на дзесяці мовах, прычым ніколі не дазваляў сабе зазіраць у тэксты.
Але Берлін глядзеў на трыумф М. Забейды інакш. Спеваку прапанавалі як беларусу ўзначаліць беларускія радыёперадачы з Берліну на Савецкі Саюз (тады Германія ўжо распачала вайну з СССР). Міхаіл Іванавіч адмовіўся.
Пасля вяртання ў Прагу быў выкліканы ў гестапа па даносе, што Міхал Іванавіч — бальшавіцкі агент. Нават выдалі распараджэнне выселіць спевака з Прагі як непажаданую асобу. Але здароўе спевака моцна пагоршылася, з дапамогаю дактароў ён трапіў у шпіталь, хоць гестапаўцы забралі яго і адтуль. Сядзеў у Печкавым палацы — «гняздзе гестапа», у Панкрацкай турме, урэшце апынуўся ў Бенешаве. Абвінавачваўся ў тым, што спяваў рускія і беларускія творы. Быў вызвалены адтуль у 1945 з прыходам Чырвонай арміі. І адразу ж КДБ распачаў на яго палітычную справу, абвінавачваючы ў супрацы з фашыстамі. Абвінавачанне было афіцыйна скасаванае толькі ў 1950 г.
Пасля вайны славуты геній сцэны застаецца жыць у Чэхаславакіі, выступае з канцэртамі, запісваецца ў студыях, займаецца выкладчыцкай дзейнасцю.
Апошнія гады жыцця
Толькі адзін раз, падчас хрушчоўскай адлігі ў 1963, яго запрасілі ў Савецкую Беларусь. Яго апекуны клапаціліся, каб у касах практычна не было квіткоў, і тады ў паўпустыя залі прыводзілі салдатаў тэрміновай службы. І ўсё-ткі гэта быў проста фурор: аншлагавыя канцэрты ў Мінску, Гродна, Ваўкавыску, Слоніме, Лідзе, Баранавічах, Віцебску, Магілеве, Гомелі.
У кастрычніку 1965 года мастак ездзіў на Беласточчыну па запрашэнні Галоўнага праўлення Беларускага грамадска-культурнага таварыства ў Польшчы з мэтай правядзення канцэртаў у беларускім асяроддзі. Спявак прыехаў са сваім акампаніятарам чэхам Здэнкам Кожынам. У канцэртнай залі Варшаўскай філармоніі з спецыялістамі «Польскіх награнь» і акампанементам славутай лодзінскай капэлы мандаліністаў пад кіраўніцтвам Эдуарда Цюкшы запісвалі грампласцінку беларускіх народных песень у выкананні Забэйды па заказе ГП БГКТ.
Цяжка і доўга хварэў. У Празе яго наведвалі: Максім Танк, Янка Брыль, Уладзімір Караткевіч, Алег Лойка, А. Гарадзіцкі, Сяргей Грахоўскі. Ён ліставаўся з Янкам Брылём, Уладзімірам Караткевічам, Нілам Гілевічам. І ўвесь час марыў пра Беларусь, хацеў дажыць век на роднай зямлі. Не дазволілі.
Памёр у Празе 21 снежня 1981 года. Пахаваны на пражскіх Ольшанскіх могілках побач з Пётрам Крэчэўскім і Васілём Захаркам — прэзідэнтамі Беларускай Народнай Рэспублікі. На магіле помнік з надпісам на чэшскай і беларускай мовах. Свой багаты архіў ён разам з бібліятэкаю паводле запавету пакінуў Беларусі. Цяпер некалькі тысяч дакументаў, звязаных з жыццём і творчасцю Забэйды, захоўваюцца ў Беларускім дзяржаўным архіве літаратуры і мастацтва. Вялікая калекцыя грампластынак і магнітафонных запісаў з песнямі, рамансамі, арыямі ў выкананні Забэйды-Суміцкага на беларускай, рускай, чэшскай, украінскай, польскай, нямецкай, італьянскай, іспанскай, фінскай і англійскай мовах захоўваюцца ў фондах Беларускага дзяржаўнага архіву кінафотафонадакументаў (БДАКФФД).
Памяць
У гонар Забэйды-Суміцкага названа вуліца ў Маладзечне, дзе будучы спявак скончыў настаўніцкую семінарыю.
6-я армія (Францыя)
6-я а́рмія (6e armée) — палявая армія сухапутных войскаў Францыі ў часы Першай і Другой сусветных войнаў.
Гісторыя
6-я французская армія была сфарміравана 26 жніўня 1914 года шляхам перафармавання французскай арміі «Ларэйн» на пачатку ўзброенага канфлікту з Германскай імперыяй.
Роберт Сміт
Біяграфія
Сміт нарадзіўся ў Ланкастэры, Пенсільванія. Падчас вайны за незалежнасць служыў у Кантынентальнай арміі і ўдзельнічаў у бітве пры Брэндывайне. У 1781 годзе скончыў Прынстанскі ўніверсітэт і пачаў праходзіць юрыдычную практыку ў Мэрылендзе. У 1789 годзе Сміт быў абраны ў калегію выбаршчыкаў ад штата Мэрыленд. З 1793 па 1795 год ён быў членам Сената штата, а з 1796 па 1800 год дэлегатам ад штата Мэрыленд. У ліпені 1801 года прэзідэнт Томас Джэферсан прызначыў Сміта міністрам ваенна-марскіх сіл, пасля пайшоў у адстаўку Уільяма Джонса. 2 сакавіка 1805 года Сенат зацвердзіў Сміта ў якасці Генеральнага пракурора ЗША і Джэйкаба Крауніншылда міністрам ваенна-марскіх сіл. Але неўзабаве Крауниншилд адмовіўся ад гэтай пасады і Роберт Сміт некаторы час быў адначасова і пракурорам і міністрам. У рэшце рэшт прэзідэнт Джэферсан прызначыў Джона Брэкінрыджа генеральным пракурорам, а Сміт застаўся міністрам флоту. Канчаткова ён пакінуў гэты пост 4 сакавіка 1809 года. 6 сакавіка 1809 года пераемнік Джэферсана, Джэймс Мэдысан, прызначыў Сміта Дзяржаўным сакратаром ЗША. У красавіку 1811 года Мэдысан выдаў «Мемарандум пра Роберта Сміта», у якім пералічваліся ўсе недахопы Сміта на пасадзе Дзяржсакратара: ён паставіў пад сумнеў яго лаяльнасць, нясціпласць пры перамовах з Вялікабрытаніяй і многае іншае. Пазней Мэдысан прапанаваў яму пасаду амбасадара ЗША ў Расіі, але той адмовіўся ад пасады.
Дзікева
Дзіке́ва (, Дикево) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Навэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Навэ (Нове́) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Меер Барысавіч Гардон
Меер Барысавіч Гардон (Меер Борисович Гордон;, Рэчыцкага павета Мінскай губерні — , ) — савецкі інжынер. Доктар тэхнічных навук, прафесар (1977). Заслужаны дзеяч навукі Чувашскай АССР (1981). Стваральнік новай навуковай школы.
Біяграфія
Скончыў механічны факультэт Іванаўскага тэкстыльнага інстытута (1942). Працаваў у п/я 524 (г. Іжэўск) інжынерам, старшым інжынерам, кіраўніком групы інструментальнага вытворчасці па спецыяльнасці «Тэхналогія збройна-пулямётнай вытворчасці» (1942—1949), асістэнтам, дацэнтам кафедры тэхналогіі металаў Іванаўскага тэкстыльнага інстытута (1949—1968). У 1968—1989 — загадчык кафедры тэхналогіі машынабудавання Чувашскага дзяржаўнага ўніверсітэта, адначасова з 1979 кіраўнік галіновай навукова-даследчай лабараторыі.
IC 2493
IC 2493 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стэфан VII (VIII)
Стэфан VII (VIII) (Stephanus PP. VII; ? — ) — Папа Рымскі з снежня 928 па 15 сакавіка 931. Папа перыяду парнакратыі. Стэфан быў сынам Тэадэмунда. Паводле некаторых даных, узыйшоў на прастол яшчэ пры жыцці Яна X. Спрабаваў аднавіць спрэчкі пра папу Фармоза. Верагодна, быў забіты.
Рубен Флейшэр
Рубен Флейшэр (Ruben Fleischer; нар., Вашынгтон) — амерыканскі кінарэжысёр, рэжысёр рэкламы і відэакліпаў, прадзюсар. Шырока вядомы як рэжысёр фінансава паспяховага фільма «Зомбілэнд», які атрымаў высокія адзнакі кінакрытыкаў. Таксама Флейшэр паставіў менш паспяховыя карціны «Паспець за 30 хвілін» і «Паляўнічыя на гангстараў».
Біяграфія
Наступным фільмам Рубена стала крымінальная драма «Паляўнічыя на гангстараў», прэм’ера якога адбылася ў 2013 годзе.
У 2018 годзе выйшаў новы фільм Флейшэра — «Веном». Жыве ў Лос-Анджэлесе.
Любоў Зямцова
Любоў Зямцова (—, , Беларусь) — беларускі -дакументаліст.
Біяграфія
Скончыла «Waida School Doc Pro» (Варшава). Фільмы Зямцовай былі ўдзельнікамі такіх фестываляў, як «Astra Film Festival», «Artdocfest», «Watch Docs Belarus» і іншых.
Прэм’ера дэбютнай карціны Любовія Зямцовай «Дзень перамогі» адбылася ў на «Artdocfest» у 2016 годзе. Фільм Зямцовай «Месца Любові» створаны пры падтрымцы тэлеканала «Настоящее время».
Пасля аўтамабільнай аварыі з 14 траўня 2020 года была ў рэанімацыі. Аварыя здарылася на 43-м км дарогі М5. У аварыі загінулі рэжысёр Уладзімір Міхайлоўскі і мастак-гукарэжысёр Максім Гаўрыленка. Памерла 22 траўня ў 9:10​ ў мінскім шпіталі хуткай дапамогі​.
Нясвіжскі кадэцкі корпус
Нясвіжскі кадэцкі корпус (школа, акадэмія) — ваенная навучальная ўстанова ў Нясвіжы ў XVIII ст. для падрыхтоўкі кадраў войска Радзівілаў — міліцыі.
Гісторыя
Заснаваны вялікім гетманам ВКЛ М. К. Радзівілам Рыбанькай на ўзор Рыцарскай акадэміі ў Легніцы. Першым дырэктарам (камендантам) да 1751 быў вайсковы інжынер, паручнік Якуб Фрычыньскі. Пазней ён атрымаў пасаду маршалка двара Рыбанькі і даслужыўся ў гетмана да генеральскага чыну.
У лістападзе 1751 было 13 вучняў. Відаць, корпус заняпаў у 1750-я г.
Адроджаны К. С. Радзівілам Пане Каханку ў 1767. Ён пераўтварыў корпус кадэтаў у корпус артылерыі і фартыфікацыі. Паводле яго інструкцыі (20 кастрычніка 1767) арганізатарам і дырэктарам школы прызначаны «оберштэрлейтэнант» саксонец Францішак Ксаверый Фроліх, які ўжо да таго 3 гады быў на службе. У корпус прымалі ўжо адукаваных падлеткаў — дзяцей мяшчан з радзівілаўскіх гарадоў і шляхецкую моладзь (у іншыя кадэцкія карпусы краіны прымалі толькі шляхту). Меркавалася набраць 48 чал., але фактычна было значна менш (у кастрычніку 1770 — 17 кадэтаў). Выкладчыкамі былі пераважна немцы, а таксама кадэты папярэдніх гадоў набору. Выкладаліся французская, нямецкая мовы, матэматыка, геаметрыя, логіка, маляванне, артылерыя, архітэктура (ужо не толькі ваенная, але і цывільная). Корпус месціўся ў Нясвіжскім замку. Кадэтам штомесяц выплачвалася па 24 злотыя. Палітычная эміграцыя Радзівіла «Пане Каханку» і фінансавыя цяжкасці прыпынілі дзейнасць корпуса. У сярэдзіне 1770-х г. корпус канчаткова заняпаў.
Уладзімір Трафімавіч Воднеў
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1959; аспірантура, 1964). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (1964—1979, у 1964—1970 — намеснік дэкана матэматычнага факультэта, 1971—1975 — дэкан спецфакультэта, 1976—1978 — намеснік дэкана факультэта прыкладной матэматыкі), Міністэрстве вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР (1979—1988, начальнік упраўлення вышэйшых навучальных устаноў), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1988—1997, прарэктар па вучэбнай рабоце, прафесар кафедры вышэйшай матэматыкі).
Навуковыя інтарэсы: часткова праектыўныя прасторы; рыманава геаметрыя; методычнае забеспячэнне курсаў дыферэнцыяльнай геаметрыі і вышэйшай матэматыкі.
Гогенгеймскі ўніверсітэт
Гогенгеймскі ўніверсітэт (Universität Hohenheim) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Штутгарт.
Гісторыя
Вывяржэнне інданезійскага вулкана ў 1815 годзе выклікала глабальнае змяненне клімату і стала адной з прычын масавага голаду, які ахапіў у тым ліку Каралеўства Вюртэмберг ў пачатку ХІХ стагоддзя. У 1818 годзе кароль Вільгельм I заснаваў сельскагаспадарчую акадэмію ў Гогенгейме, прадмесце Штутгарта, каб радыкальна палепшыць агульнае становішча з прадуктамі харчавання ў каралеўстве з дапамогай навучання, эксперыментаў і дэманстрацый, і тым самым заклаў аснову для Гогенгеймскага ўніверсітэта. У той час там навучалася 18 студэнтаў і было ўсяго 3 прафесары. Гэтая вучэльня ніяк гістарычна не звязаная з Штутгарцкім універсітэтам, заснаваным у 1829 годзе, хоць паміж вучэльнямі і існуе цеснае супрацоўніцтва. Першым дырэктарам вучэльні быў Ёган Непамук Шверц, яна размясцілася ў палацы Гогенгейм, пабудаваным Карлам Яўгенам, герцагам Вюртэмбергскім.
У 1847 годзе навучальнай установе было прысвоена назва "Акадэмія сельскай і лясной гаспадаркі". У 1904 годзе назва была зменена на "Сельскагаспадарчая вышэйшая школа". Вучэльня ў Гогенгейме атрымала права прысуджаць доктарскія ступені ў 1918 годзе. З прызначэннем Маргарыты фон Врангель на кафедру харчавання раслін у 1923 годзе яна стала першай жанчынай-прафесарам у нямецкім універсітэце. У перыяд нацыянал-сацыялізму універсітэт быў прыведзены ў адпаведнасць з ідэалогіяй партыі, і таму ў 1945 годзе ён быў вымушаны зачыніцца.
Універсітэт зноў адкрыў свае дзверы ў 1946 годзе, ягоны будынак перажыў Другую сусветную вайну адносна непашкоджаным. У 1964 годзе былі створаны факультэты сельскагаспадарчых навук і прыродазнаўчых навук, а ў 1968 годзе - факультэт бізнесу, эканомікі і сацыяльных навук. Вучэльня карыстаецца ўніверсітэцкім статусам з 1967 года, калі атрымала сваю сучасную назву.
Сёння тут навучаецца каля 9 000 студэнтаў і працуе каля 900 выкладчыкаў, з якіх крыху больш за 100 з'яўляюцца прафесарамі. У цяперашні час ва ўніверсітэце працуе больш за 2 000 чалавек.
Арнольд Пальтауф
Арнольд Пальтауф (Arnold Paltauf; 1860–1893) - аўстрыйскі ўрач, судовы медык, імя якога носяць, якія выкарыстоўваюцца ў судовай медыцыне для вызначэння прычыны і тэрміну смерці. Малодшы брат Рычарда Пальтауфа (1858-1924), вядомага аўстрыйскага патолага і бактэрыёлага.
Біяграфія
Чэх па паходжанні, выпускнік медыцынскага факультэта Грацкага ўніверсітэта. Жыў у Аўстра-Венгрыі, працаваў у ў Празе, дзе ўзначальваў кафедру судовай медыцыны.
Раптоўна памёр у 33 года на курорце ў Славеніі, дзе знаходзіўся на лячэнні.
Навуковая дзейнасць
Вядомы сваімі працамі па ўтапленні і гіпаафізарным нанізме. Арнольд Пальтауф упершыню даказаў наяўнасць вокісу вуглярода ва ўваходнай адтуліне агнястрэльнага пашкоджання, гэтая з'ява цяпер носіць назву сімптом Пальтауфа.
Акрамя гэтага імя А. Пальтауфа на захадзе носяць, а таксама прыкмета Пальтауфа — Рэйтэра — Вахгольца і сіндром Пальтауфа.
Пэтрыўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Пэтрыўка (Петрі́вка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Пранікі (Смаленская вобласць)
Пранікі (Праники) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Манрэса
Манрэ́са (Manresa), Манрэ́за (Manresa) — горад у Іспаніі, у аўтаномнай супольнасці Каталонія, у правінцыі Барселона. Насельніцтва — чалавек (на 2010 год). Горад Манрэса — месца каталіцкай пілігрымкі, звязанай з імем каталіцкага святога, заснавальніка ордэна езуітаў Ігнація дэ Лаёлы, які спыняўся тут для малітвы ў 1522 годзе. Манрэса — індустрыяльны цэнтр, аснову эканомікі складаюць тэкстыльная, металургічная і шкляная прамысловасць.
Peribaea
Peribaea — род мух сямейства.
Іласкі сельсавет
І́ласкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Антопальскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Іласк.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Дзеткавіцкага сельсавета.
IC 2495
IC 2495 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Навела (камуна)
Навела (Novello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Вялікае кола Маскоўскай чыгункі
Гісторыя
Першай лініей будучага Вялікага кола стала лінія Ягор’еўск-Васкрасенск. Яна была пабудаваная ў 1869—1870 гг. на грошы Ягор’еўскіх фабрыкантаў Хлудавых. У 1871 годзе камерсанты браты Баранавы пабудавалі лінію Аляксандраў-Карабанава, каторая ў 1873 годзе была прадоўжаная да Кіржача. У газете «Уладзімірскія губернскія ведамасці» ад 3 мая 1893 года была напісана, што праз станцыю Карабанава прайшоў першы пасажырскі цягнік. У 1897—1899 гадах была пабудаваная лінія ад Ягор’еўска да Арэхава-Зуева праз Кураўское і Дулёва. У 1917—1919 гадах была пабудаваная лінія ад Арэхава-Зуева да Кіржача. У 1938 годзе была пабудаваная лінія Васкрасенск-Жылёва з Нявераўскім мастом праз Маскву-раку. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны чыгунка становіцца стратэгічна важным аб’ектам. У сувязі з гэтым за менш чым за 5 гадоў былі пабудаваныя лініі Дзмітраў-Пост 81 км, Ікша-Міхнева. У пачатку 1960-х гадоў пачалася рэканструкцыя Вялікага кольца: электрыфікацыя линіі, дабудова другіх шляхоў, каторая закончылася ў 1968 годзе. У 1979 годзе пры падгатоўцы к Алімпіаде 1980 года быў пабудованы шляхапровад праз дарогу Масква — Санкт-Пецярбург (тады — Ленінград). У канцы 1990-х гадоў пачаўся заняпад Вялікага кольца: другія шляхі дэмантаваліся, прыгарадных паяздоў станавілася ўсё менш. У лістапалзе 2009 года пачалася рэканструкцыя лініі Ілінскі Пагост-Ягор'еўск II, з каторай пачаўся перыад новых работаў на Вялікаму кольцы.
Навела (камуна)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Michele Arcangelo.
Поджа-Пічэнцэ
Поджа-Пічэнцэ (Poggio Picenze) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 1038 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 89 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 67026. Тэлефонны код — 0862.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Фелікс.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Піўдэннэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Піўдэннэ (Півде́нне) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Эмпірызм
Эмпіры́зм (грэч. έμπειρία — вопыт) — кірунак у тэорыі пазнання, які прызнае пачуццёвы вопыт крыніцай ведаў і сцвярджае, што ўсе веды заснаваны на вопыце. Супрацьстаіць рацыяналізму і містыцызму. Пры гэтым, іншая пазнавальная здольнасць чалавека — розум — разглядаецца ў эмпірызме толькі як паведамленне і перакампанаванне таго матэрыялу, які дадзены нам у вопыце, а таксама як здольнасць, якая ў прынцыпе нічога не дадае да нашых ведаў. У метадалагічным плане эмпірызм — гэта прынцып, паводле якога жыццёвая практыка, мараль і навука павінны грунтавацца выключна на адпаведным вопыце.
У метафізіцы гэты кірунак ахоплівае розныя пункты гледжання, пераходзячы як у дагматычныя сістэмы вядомага тыпу, так і ператвараючыся ў скептыцызм. Гэта тлумачыцца разнастайнасцю тлумачэнняў, якія нярэдка той жа меркавач можа надаваць паняццю «вопыт».
У вопытам у вузкім сэнсе гэтага слова разумеюць пазнання адзінкавага, асобнага (Арыстоцель: ή μέν έμπειρία τών χαθ ' έχαστόν εστι γνώσις — singularium cognitio). Але адзінкавае можна разумець:
Калонка
Кало́нка — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі і ў Польшчы, правы прыток ракі Нараў (басейн Віслы).
Даўжыня ракі 34 км (у тым ліку ў межах Польшчы 5 км). Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 ‰. Плошча вадазбору 247 км². Пачынаецца каля вёскі Сакольнікі, упадае ў Семяноўскае вадасховішча за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Семяноўка (Польшча). Каналізаваныя каля 17 км рэчышча (выток — 4 км вышэй вусця ракі Ятвезь). У ніжнім цячэнні называецца Калона. Асноўныя прытокі — Крапіўніца, Пясец (левыя), Лашанка, ручай Перадзелка, Ятвеск і Бярозаўка (правыя). На ўсход ад вёскі Каланая на рацэ створана сажалка (плошча 0,17 км²).
Мікалай Гаўрылавіч Шмацько
Мікалай Гаўрылавіч Шмацько (нар., Данецкая вобласць, УССР) — украінскі скульптар і мастак.
Аўтар больш за 750 помнікаў (барэльефы, гарэльефы, скульптуры) і каля 500 карцін. Аўтарская калекцыя, якая экспануецца ў галерэі «Шмацько і сыны», налічвае больш за 70 скульптур з уральскага і італьянскага мармуру і каля 300 карцін (жывапіс, графіка) У 2000 г. прызначаны на пасаду прафесара кафедры мастацкай творчасці і мастацтваў Маскоўскага інстытута сусветных цывілізацый.
У 2004 г. М. Г. Шмацько было даручана стварыць мармуровую скульптуру Багародзіцы для Святагорскай Лаўры (Данецкая вобласць). Восенню 2004 г. адбылося адкрыццё Лаўры і ўстаноўка скульптуры Багародзіцы вышынёй 4,2 м (скульптура высечаная з 2 блокаў уральскага мармуру вагою 40 тон).
Восенню 2005 г. адбылося адкрыццё адбудаванай Успенскай царквы ў сяле Келеберда Палтаўскай вобласці, дзе ўстаноўлена скульптура «Укрыжаванне Хрыста».
Альберых II Спалецкі
Альберых II Спалецкі (Alberigo II di Spoleto; —) — з 932 года рымскі патрыцый і сенатар. Сын Альберыха I і Марозіі.
Біяграфія
Пасля смерці Альберыха I Марозія ажанілася з Гвіда Тасканскім, а пасля яго смерці з каралём Гуга Італьянскім. Абраза, нанесеная гэтым апошнім свайму пасербу Альберыху II, стала нагодай да паўстання рымлян (у 935 годзе) і выгнання Гуга, пасля чаго Альберых захапіў вярхоўную свецкую ўладу ў Рыме, а сваю матці Марозію і свайго брата Папу Яна XI пасадзіў у турму, дзе яны заставаліся да самай сваёй смерці. У 946 годзе Гуга быў вымушаны прызнаць уладу Альберыха над Рымам.
Яго сын ад Альды Арльскай (дачкі Гуга Італьянскага), Актавіян, атрымаў у спадчыну свецкую ўладу над Рымам, з якой ён восенню955 года, быўшы пад імем Яна XII абраны ў Папы, злучыў і духоўную.
Расумакі
Расумакі (Рассумаки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Жукі Горныя
Жу́кі Го́рныя (, Жуки Горные) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 4 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Шкунціцкага сельсавета.
Калінка (рака)
Пачынаецца за 1 км на ўсход ад вёскі Заручча, вусце за 2 км на поўдзень ад вёскі Сінеж. Рэчышча каналізаванае на працягу 4,5 км (ад вёскі Заручча да вусця).
На рацэ стаіць горад Клімавічы.
Гамзіград-Рамуліяна
Гамзіград-Рамуліяна — архітэктурны ансамбль у Сербіі, які ўключае замак позняга перыяду Рымскай імперыі і мемарыял, з'яўляецца прыкладам традыцыйнай архітэктуры Рымскай імперыі перыяду другой тэтрархіі.
Спалучэнне цырыманіяльных элементаў з рысамі мемарыяла складаюць яшчэ адну адметную асаблівасць гэтага ансамбля.
Увесь комплекс унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
IC 2496
IC 2496 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уніслаў (гміна)
Уні́слаў (Unisław) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хэлмінскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Уніславе. Плошча гміны складае 72,45 км². Станам на 2007 год у гміне Уніслаў пражывалі 6725 чалавек, шчыльнасць — 92,8 чал./км².
Цэнтральная дэпутацыя Вялікага Княства Літоўскага
Цэнтральная дэпутацыя Вялікага Княства Літоўскага — выканаўчы паўстанцкі ўрадавы орган у Літве і заходняй Беларусі ў час паўстання 1794 г.. Дэпутацыя лічылася паўнамоцным прадстаўніцтвам Найвышэйшай нацыянальнай рады ў Варшаве і была цалкам падпарадкавана Т. Касцюшку, а намеснікі — самой дэпутацыяй.
У маі — пачатку чэрвеня 1794 г. адносіны паміж кіраўнікамі паўстання абвастрыліся. Пад націскам кансерватыўных сіл Т. Касцюшка 4 чэрвеня адхіліў ад улады кіраўніка паўстання ў Літве і Беларусі Я. Ясінскага як радыкала ў палітычных поглядах і мясцовага сепаратыста. Галоўнакамандуючым літоўска-беларускай паўстанцкай арміяй прызначаны няздольны генерал-лейтэнант М. Вяльгорскі. Найвышэйшая літоўская рада загадам Касцюшкі 10 чэрвеня распушчана, а замест яе ўтворана Цэнтральная дэпутацыя ВКЛ з больш памяркоўных дзеячаў. Найвышэйшая нацыянальная рада ў Варшаве ўзяла пад свой кантроль кіраўніцтва паўстаннем у Літве і Беларусі.
Дэпутацыя знаходзілася ў Вільні, дзейнічала на тэрыторыі, занятай паўстанцамі. У пачатку жніўня 1794 г. перад заняццем Вільні расійскімі войскамі дэпутацыя падзялілася на 2 часткі: Марыконі, Мірскі і інш. выехалі з Вільні ў Гародню, другая частка — у Коўна. Там яны працягвалі ўрадавую дзейнасць. У пачатку верасня 1794 г. дзеячы дэпутацыі сабраліся ў Гародні, у пачатку кастрычніка 1794 г. пакінулі горад разам з войскамі, што адступілі ў Польшчу.
Склад
У склад дэпутацыі ўваходзілі 7 дэпутатаў і 28 намеснікаў, якія кіравалі аддзеламі і па чарзе ўзначальвалі дэпутацыю.
Уладзімір Ягоравіч Казлякоў
Уладзімір Ягоравіч Казлякоў (, Мінск — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (2003), прафесар (2008).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Гісторыя і грамадазнаўства», 1972; аспірантура, спецыяльнасць «Гісторыя КПСС», 1982). Працаваў у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1977—2019, факультэт інфармацыйных тэхналогій, кафедра гісторыі Беларусі і паліталогіі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя палітычных партый Беларусі і Расіі; праблема міжнацыянальных адносін; сучасная палітычная сітуацыя ў Беларусі і Расіі.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Міністэрства вышэйшай адукацыі БССР (1986), Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2006), Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь (2012).
Іаан II Добры
Іаан (Жан) II Добры (Jean II le Bon, 16 красавіка 1319, Ле-Ман — 8 красавіка 1364, Лондан) — другі кароль Францыі з роду Валуа з 1350 года, ўспадкаваў свайму бацьку Філіпу VI.
Рыкаўшчына
Рыкаўшчына (Рыковщина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Рокаказале
Рокаказале (Roccacasale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 713 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 67030. Тэлефонны код — 0864.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Канстанцін Васільевіч Пупараў
Канстанцін Васільевіч Пупараў (Константин Васильевич Пупарев;  —, ) — рускі ўрач-акушэр, імя якога носіць адна з ад пераахалоджвання, што выкарыстоўваецца ў судовай медыцыне для вызначэння прычыны і тэрміну смерці.
Біяграфія
Сын купца. Вучыўся ў, а з 1825 года — у Казанскім універсітэце, у 1829 годзе быў узнагароджаны срэбным і залатым медалямі і скончыў курс са званнем лекара I аддзялення. У тым жа годзе Пупараў быў пасланы на барацьбу з у Арэнбург, а потым — у Казань, з 1831 года быў лекарам  Казанскай губерні, з 1841 года — гарадавым лекарам у Казані, з 1844 года — павятовым лекарам у Царовакакшайску і затым — урачом у маёнтку Бахмецева ў Чыстапальскім павеце. У 1845 годзе Пупараў атрымаў у Казанскім універсітэце званне інспектара ўрачэбнай управы, а ў наступным годзе — званне акушэра ў ў Пецярбургу. З 1846 года ён быў акушэрам Яраслаўскага медычнага кіравання, з 1847 года — інспектарам Вятского медычнага кіравання, а з 1851 года займаў такую ж пасаду ў Цверы; звольнены ў 1866 годзе і пражыў у Цверы да смерці.
Навуковая дзейнасць
Надрукаваў наступныя навуковыя працы і медыцынскія тэксты:
Камар
Камар — рака ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Лоша (басейн Нёмана). Даўжыня 5 км. Пачынаецца за 0,5 км на паўночны захад ад вёскі Навікі, цячэ ў межах Ашмянскага ўзвышша, упадае ў Лошу на паўднёвым усходзе ад вёскі Мацкі. На ўсім працягу каналізаваная.
IC 2497
IC 2497 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ігар Ігаравіч Губанаў
Ігар Губанаў (нар., Растоў-на-Доне, Расія) — расійскі футбаліст, абаронца кыргызскага клуба «Дардой» з Бішкека.
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Растоў», аднак за яго так і не згуляў, аддаваўся ў арэнды ў клубы ніжэйшых дывізіёнаў. У 2015 годзе быў іграком «Сібіры», дзе гуляў за другую каманду. У сезоне 2016/17 з клубам «Зеніт-Іжэўск» стаў сярэбраным прызёрам ПФЛ у зоне «Урал-Паволжжа», а праз год з «Чайка» выйграў бронзу ПФЛ у зоне «Поўдзень».
Іван Храптовіч
Іван Храптовіч, мянушкай Літавор (да 1468  — лета 1513 ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Набліжаны вялікага князя Аляксандра, адзін з найуплывовейшых людзей дзяржавы мяжы XV і XVI ст. Першы вядомы падскарбі дворны літоўскі (1482—1492, перадаў урад брату Фёдару), маршалак гаспадарскі (1492—1500, 1509—1513). Адначасова намеснік уцянскі (1489—1495), слонімскі (1492—1499), новагародскі (1499—1500), драгічынскім (1512) і кобрынскім (1513).
Ігар Ігаравіч Губанаў
Клубная кар’ера
У ліпені 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Тарпеда» з Мінска. З верасня замацаваўся ў стартавым складзе. У ліпені 2019 года перайшоў у «Слуцк». Спачатку гуляў у стартавым складзе слуцкай каманды, у лістападзе перастаў з’яўляцца на полі. У снежні 2019 года кантракт са «Слуцкам» па пагадненні бакоў быў разарваны.
У лютым 2020 года стаў іграком казахстанскага клуба «Кызыл-Жар». Гуляў у клубе да канце сезона 2020, на полі з’яўляўся нерэгулярна. У чэрвені 2021 года далучыўся да «Актабэ», аднак ужо праз месяц пакінуў клуб і перайшоў у растоўскі СКА. У красавіку 2022 года стаў іграком «Кырана» з Першай лігі Казахстана, а ў сакавіку 2023 года папоўніў склад кыргызскага «Дардоя».
Іван Храптовіч
Біяграфія
З роду Храптовічаў герба «Адрованж», сын Багдана ў яго другім шлюбе з не вядомай імем дачкой падскарбія земскага Аляксандра Юр’евіча. Меў братоў Івана (з першага бацькавага шлюбу), Мітку, Дзмітра, Васіля, Марціна, Фёдара і не вядомую імем сястру (жонку Міхаіла Зяновіча).
Пасол у Польшчу і Маскву. Браў удзел у бітве на Вядрошы (1500), трапіў у маскоўскі палон адкуль вярнуўся толькі вясной 1509 года. Па вяртанні зноў атрымаў урад маршалка гаспадарскага.
Летам 1510 года вял.кн. Жыгімонт Стары пацвердзіў пану Літавору яго маёнткі Вентшаў і Мукабоды ў Драгічынскім, Свержань у Новагародскім, Шчаткоўскі «дварэц» у Троцкім паветах і іншыя. Як выслугу ў 1510 годзе атрымаў маёнтак Сівек.
Савецкая Беларусь
Назву Саве́цкая Белару́сь маюць:
У бой ідуць адны «старыя»
«У бой ідуць адны „старыя“» (В бой идут одни «старики») — савецкі мастацкі фільм 1973 года рэжысёра Леаніда Быкава, які апавядае пра будні лётнікаў-знішчальнікаў у гады Вялікай Айчыннай вайны. Сцэнарый фільма шмат у чым заснаваны на рэальных падзеях: падчас вайны ў Чырвонай арміі існавала «пяючая» эскадрылля, а гісторыя кахання герояў стужкі бярэ пачатак ад сапраўднай гісторыі двух герояў Савецкага саюза.
Аспісанне
Культавая стужка 1973 года, цытаты з якой, як і галоўная песня «Смуглянка», шырока разышліся. «У бой ідуць адны старыя» — пранізлівая гісторыя пра эскадрыллю лётчыкаў, дзе вопытныя пілоты, так званыя «старыя», вучаць навабранцаў правілам жыцця, смерці і кахання. А калі цяжка, падымаюць сабе настрой баявымі песнямі.
Карціну здымалі на Кінастудыі імя А. Даўжэнкі. Леаніду Быкаву, рэжысёру і выканаўцу галоўнай ролі, стужка дала магчымасць рэалізаваць дзіцячую мару і навучыцца кіраваць самалётам.
Майкл Джордан
Майкл Джэфры Джордан (Michael Jeffrey Jordan;, , Нью-Ёрк) — амерыканскі баскетбаліст, былы ігрок НБА. Гуляў на пазіцыі атакавальнага абаронцы. Джордан згуляў важную ролю ў папулярызацыі НБА ва ўсім свеце ў 1980-х і 1990-х.
Пасля пачатку кар’еры ў камандзе Універсітэта Паўночнай Караліны (1982—1984), з якой ён выйграў чэмпіянат NCAA 1982 года, Джордан далучыўся да каманды «Чыкага Булз» ў 1984 годзе. Ён хутка стаў зоркай НБА, зачараваў публіку сваёй выніковай гульнёй. Яго здольнасць скакаць, прадэманстраваная на конкурсе па кідках зверху, калі ён забіў з лініі штрафнога кідка, прынесла яму мянушку «Air Jordan» і «Джордан Паветраны». Ён таксама набыў рэпутацыю аднаго з лепшых абаронцаў у баскетболе. У 1991 годзе ён выйграў свой першы чэмпіянат НБА з «Булз», пасля чаго паўтарыў поспех у 1992 і 1993 гадах. Хоць Джордан раптам сышоў з баскетбола пасля гібелі бацькі ў пачатку сезону 1993-94 і паспрабаваў зрабіць кар’еру ў бейсболе, ён вярнуўся ў 1995 і дапамог «Булз» выйграць яшчэ тры тытулы (1996, 1997 і 1998), адначасна ўсталяваўшы рэкорд НБА па колькасці выйграных матчаў на працягу рэгулярнага сезона — 72 перамогі (сезон 1995-96). У другі раз Джордан завяршыў кар’еру ў 1999 годзе, але вярнуўся яшчэ на два сезоны ў 2001 годзе ў якасці іграка «Вашынгтон Уізардс».
Пяць разоў прызнаваўся Самым каштоўным іграком Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі (1988, 1991, 1992, 1996, 1998), шэсць разоў — Самым каштоўным іграком фіналаў НБА (1991-93, 1996-98). З’яўляецца шасціразовым чэмпіёнам НБА (1991-93, 1996-98), двухразовым алімпійскім чэмпіёнам (1984, 1992), чатырнаццаць разоў удзельнічаў у матчах усіх зорак Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі (1985—1993, 1996—1998, 2002—2003), тры разы прызнаваўся самым карысным іграком Матча ўсіх зорак Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі (1988, 1996, 1998), 3 разы абіраўся на конкурс па кідках зверху (Slam Dunk Contest), двухразовы чэмпіён конкурсу па кідках зверху (1987, 1988). З’яўляецца адзіным іграком у гісторыі баскетбола, якому ўдавалася ў адным сезоне стаць алімпійскім чэмпіёнам, чэмпіёнам НБА і самым каштоўным іграком рэгулярнага сезона.
Лёзненская раённая цэнтральная бальніца
УАЗ «Лёзненская раённая цэнтральная бальніца» — комплекс лячэбна-прафілактычных устаноў Лёзненскага раёна. Будынак ЦРБ знаходзіцца ў Лёзна.
Гісторыя
Цэнтральная аптэка № 16 Лёзненскага раёна створана як структурнае падраздзяленне Аптэчнага ўпраўлення Віцебскага аблвыканкама ў 1964 годзе. Структурныя падраздзяленні аптэкі маюцца ў в. Дабрамыслі, Высачаны, Веляшковічы, Бабінавічы. Аптэчны пункт першай катэгорыі ў Лёзне размешчаны па вул. Садовай, 1. Да аптэк прымацаваны 15 аптэчных пунктаў другой катэгорыі, якія арганізаваны і функцыяніруюць пры ФАПах.
У структуры ЦРБ маецца 6 аддзяленняў: тэрапеўтычнае на 40 ложкаў, хірургічнае, якое ўключае ў сябе аперацыйны блок, педыятрычнае, інфекцыйнае, аддзяленне анестэзіялогіі і рэанімацыі, аддзяленне хуткай дапамогі і прыёмны пакой. Вялікая ўвага ў медыцынскіх установах удзяляецца павышэнню якасці медыцынскага абслугоўвання, умацаванню матэрыяльна-тэхнічнай базы.
У сістэме аховы здароўя працуюць 46 урачоў, 149 работнікаў сярэдняга медыцынскага персаналу
Спіс лекава-прафілактычных устаноў
Медыцынскае абслугоўванне жыхароў ажыццяўляе:
Каменкаўскі сельсавет (Слаўгарадскі раён)
Утвораны 21 жніўня 1925 года як Каменкаўскі (Каменскі) сельсавет у складзе Прапойскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Прапойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 23 мая 1945 года Прапойскі раён быў перайменаваны ў Слаўгарадскі. З 25 снежня 1962 года ў складзе Краснапольскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Слаўгарадскага раёна. 30 студзеня 1992 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Старынкаўскага сельсавета. 17 ліпеня 2006 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кабінагорскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: вёскі Агеева, Благадаць, Васход, Дубна, Казакоўка, Крамянка, Новая Каменка, Старая Каменка і Сычын.
Уршулін (гміна)
Уршу́лін (Urszulin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Уладаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Уршуліне. Плошча гміны складае 171,62 км². Станам на 2004 год у гміне Уршулін пражывалі 4062 чалавекі, шчыльнасць — 23,7 чал./км².
Манастыр Студзеніца
Манастыр Студзеніца — праваслаўны манастыр у Сербіі, заснаваны ў канцы ХII ст. Стэфанам Неманем, заснавальнікам сярэдневяковай Сербскай дзяржавы.
З'яўляецца найбуйнейшым і найбагацейшым з праваслаўных манастыроў Сербіі. Два яго галоўныя помнікі — царква Багародзіцы і Каралеўская царква — пабудаваны з белага мармуру і змяшчаюць неацэнныя зборы візантыйскага жывапісу ХIII — ХIV стст.
Манастыр занесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
IC 2498
IC 2498 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сакі (Смаленская вобласць)
Сакі (Саки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Жукі Ложныя
Жу́кі Ло́жныя (, Жуки Ложные) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Żuki Dolne ў складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 4 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Шкунціцкага сельсавета.
Скоці Піпен
Скоці Морыс Піпен (анг. Scottie Maurice Pippen, ў Хамбергу, штат Арканзас, ЗША) — знакаміты амерыканскі баскетбаліст, лёгкі форвард, шасціразовы чэмпіён НБА (1991—1993, 1996—1998) у складзе «Чыкага Булз», двухразовы алімпійскі чэмпіён у складзе зборнай ЗША (1992 і 1996).
Леанід Васільевіч Барабанаў
Леанід Васільевіч Барабанаў (нар., г. Добруш, Гомельская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Дырэктар Гомельскага вагонарамонтнага завода імя М. І. Калініна.
Огі і тараканы
Огі і тараканы (Oggy et les Cafards) — французскі мультыплікацыйны камедыйны серыял, што выпускаўся кампаніяй Gaumont Multimedia з 1998 па 2008 год з перапынкам на 5 гадоў.
Сюжэт
Мультфільм адносіцца да жанру камедыі, дзе выкарыстоўваюць для гэгаў гвалтоўныя дзеянні над персанажамі: удары, штурхялі, класічныя мультыплікацыйныя прыёмы накшталт скідання на галаву суперніка цяжкіх прадметаў (Буфанада); вельмі часта выкарыстоўваюцца выбуховыя рэчывы. Аднак часам серыял прымае характэрныя рысы камедыі палажэнняў ці камедыі характараў.
Тараканы
Імёны тараканам дадзены ў гонар удзельнікаў амерыканскага рок-гурта Ramones:
Супрацьстаянне
Прычына супрацьстаяння, што ўсталявалася паміж Огі і тараканамі, традыцыйна не раскрываецца, аднак дакладна вядома, што яно працягваецца даволі працяглы перыяд часу: Огі пакутаваў ад выхадак тараканаў, яшчэ, калі быў кацянём (прыкладам, у эпізодзе «Petit, petit, petit» Огі змяншае сябе да памераў таракана і трапляе ў міжаконне, дзе знаходзіць соску са сваім імем і ўспамінае, як тараканы адабралі яе ў яго). Праўда палягае ў тым, што, як і прынята ў падобнага роду адносінах любові-нянавісці, Огі прывязаны да тараканаў (а яны, у сваю чаргу, да яго), і нярэдка яны ядналі свае высілкі для рашэння агульных цяжкасцей. Пазбыўшыся ад іх (эпізод «La solitude»), Огі па сканчэнні часу пачынае пакутаваць ад нуды і нават спрабуе імітаваць іх выхадкі самастойна, праслухоўваючы пры гэтым дыктафонны запіс іх смеху.
IC 2499
IC 2499 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ахтырскі
Ахтырскі (Ахтырский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Абінскім раёне Краснадарскага края Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне Ахтырскае гарадское паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — 21 267 жыхароў (2021 год), другое месца па раёне пасля горада Абінск. Большасць насельніцтва — рускія (90,5 %), пражываюць таксама ўкраінцы, армяне і інш.
Аўтамабільная траса Краснадар — Наварасійск. Чыгуначная станцыя Ахтырская на лініі Краснадар — Крымск.
Селівонава
Селівонава (Селивоново) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Старынкаўскі сельсавет (Слаўгарадскі раён)
Стары́нкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Старынка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Старынкаўскі (Старынскі) сельсавет у складзе Прапойскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Прапойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 23 мая 1945 года Прапойскі раён быў перайменаваны ў Слаўгарадскі. З 25 снежня 1962 года ў складзе Краснапольскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Слаўгарадскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Старынкаўскага сельсавета было 9 населеных пунктаў. 30 студзеня 1992 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Каменкаўскага сельсавета.
Востраў Святой Алены
Востраў Святой Алены (Saint Helena) — востраў на поўдні Атлантычнага акіяна. Уваходзіць у склад брытанскай заморскай тэрыторыі Астравы Святой Алены, Ушэсця і Трыстан-да-Кунья.
Агульная плошча — 121,7 км². Насельніцтва — 4255 чал. (2008 г.).
Гісторыя
Востраў быў адкрыты партугальскім мараплаўцам Жуанам да Нова 21 мая 1502 г. і названы ў гонар Святой Алены. Некаторы час ён з’яўляўся месцам прыпынку партугальскіх караблёў, якія накіроўваліся з Еўропы ў Азію і зваротна. Для папаўнення запасаў маракі інтрадуцыравалі коз, свінняў, аслоў і фруктовыя расліны. У XVI ст. на востраве Святой Алены 30 гадоў у добраахвотнай высылцы жыў асуджаны раней у Гоа Фернан Лопіш (памёр у 1545 г.). Пасля першых 10 гадоў жыцця ў адзіноце яго даставілі ў Еўропу, дзе ён быў памілаваны партугальскім каралём, аднак пры сустрэчы з Папам Рымскім выказаў жаданне зноў вярнуцца на Святую Алену. У 1580 г. на востраве спыняўся Фрэнсіс Дрэйк.
У 1633—1651 гг. востраў Святой Алены належаў Нідэрландам. У 1657 г. Олівер Кромвель выдаў дазвол на стварэнне на ім калоніі англійскай Ост-Індскай кампаніі. У 1659 г. было заснавана ўмацаванае паселішча, якое пасля рэстаўрацыі англійскай манархіі атрымала назву Джэймстаўн (у гонар караля Джэймса II). Некалькі месяцаў у 1673 г. калонія знаходзілася пад галандскай акупацыяй, але зноў была вернута англічанамі.
У 1815—1821 гг. у высылцы ў Лонгвудзе правёў свае апошнія гады жыцця Напалеон I Банапарт. Пазней на востраў Святой Алены высылалі бураў.
Да будаўніцтва Суэцкага канала, востраў заставаўся важнай кропкай на шляху караблёў у Індыйскі акіян. Разам з тым, тут існавала плантацыйная гаспадарка. Вырошчваліся на продаж тытунь, кава, бавоўна і іншыя таварныя культуры. Для працы на плантацыях увозіліся рабы, галоўным чынам з Афрыкі. З кан. XVIII ст. — таксама закантрактаваныя рабочыя з Кітая, Мадэйры і іншых месцаў. З 1907 г. асноўнай таварнай культурай стаў навазеландскі лён.
У 1833 г. было адменена рабства, адбылася рэарганізацыя кіравання ў сувязі з перадачай маёмасці Ост-Індскай кампаніі брытанскай кароне. З гэтага часу на востраў прызначаўся цывільны губернатар.
У 1836 г. востраў Святой Алены наведаў Чарлз Роберт Дарвін, які быў захоплены мясцовымі эндэмічнымі відамі.
Прырода і геаграфія
Востраў Святой Алены мае вулканічнае паходжанне. Сфарміраваўся ў выніку вывяржэння каля 7 млн гадоў таму. Даволі ізаляваны, да бліжэйшага афрыканскага ўзбярэжжа больш за 2000 км. Цэнтральную частку займае горны масіў вышынёй да 818 м (пік Дыяны, пік Актыён). Большую частку вострава ўтвараюць базальты. У паўднёвай частцы некалькі кратараў патухлых вулканаў.
Клімат трапічны пасатны, але ў розных частках вострава значна змяняецца. На паўночным падветраным баку сярэдняя тэмпература ўлетку (са студзеня па красавік) 21—28 °C, у астатнія месяцы — 17—24 °C. Колькасць ападкаў — толькі 140 мм за год. У горнай частцы сярэдняя тэмпература ў зімовыя месяцы — 5—6 °C, а сярэдняя колькасць ападкаў — 750—1000 мм у год.
У XVI ст. усю тэрыторыю вострава пакрывалі лясы. У наш час яны захаваліся толькі на ўзвышшах. Прычым, большая частка сучаснай флоры складаецца з інтрадуцыраваных відаў. Тут растуць дзікі банан, эўкаліпт, партулак буйнакветны, хвоя, цытрусавыя, кіпарыс і іншыя завезеныя чалавекам расліны. Эндэмічная флора (у большасці — капуставыя дрэвы родаў Pladaroxylon leucadendron, Lachanodes arborea i Melanodendron integrifolium) захавалася пераважна на верхніх тэрасах гор. Былі апісаны, але ўжо зніклі рэдкія паласатае дрэва (Acalypha rubrinervis) і святааленская аліва (Nesiota elliptica).
Жывёльны свет прадстаўлены птушкамі, адзічэлымі катамі, сабакамі, выпадкова ўвезенымі пацукамі і г. д. Козы, свінні і трусы, якія нанеслі ў мінулым значныя страты мясцоваму расліннаму свету зараз вынішчаны. Нацыянальным сімвалам з’яўляецца эндэмічная ржанка. Яна прадстаўлена на гербе вострава.
У 1996 г. на Святой Алене быў створаны першы нацыянальны парк вакол піка Дыяны. У 2000 г. распрацавана праграма «Міленіум» па ўзнаўленню лясоў.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Джэймстаўн.
Насельніцтва
Мясцовыя жыхары сентэленцы (Saint Helenians) — нашчадкі выхадцаў з Еўропы, Афрыкі і Азіі адрозніваюцца значным расавым змяшэннем. Дзякуючы гэтаму, як сцвярджаў Чарлз Роберт Дарвін, мясцовыя жанчыны — найпрыгажэйшыя ў свеце. Размаўляюць на мясцовым непісьменным дыялекце англійскай мовы. Нягледзячы на малыя памеры вострава, у яго розных частках існуюць розныя гаворкі.
Паколькі ў большасці жыхароў аднолькавыя імёны і прозвішчы, распаўсюджаны звычай даваць мянушкі, якія ўжываюцца ў афіцыйных дакументах.
Асноўная рэлігія — хрысціянства, прадстаўленая рознымі пратэстанцкімі плынямі.
Улада і кіраванне
Згодна канстытуцыі, прынятай 1 верасня 2009 г., выканаўчая ўлада ўзначальваецца губернатарам, які таксама прадстаўляе брытанскую манархію. З 2011 г. яго пасаду займае Марк Эндру Кейпс.
Заканадаўчая ўлада прадстаўлена аднапалатным Заканадаўчым Саветам. 12 яго членаў выбіраюцца жыхарамі вострава тэрмінам на 4 гады, 1 месца займае сам губернатар, 2 месца — выканаўчыя афіцэры (прызначаюцца губернатарам).
Выканаўчая ўлада прадстаўлена Выканаўчым Саветам на чале губернатара. У яго склад уваходзяць 2 выканаўчыя афіцэры і 6 выбраных членаў з Заканадаўчага Савета.
Судовая ўлада падпарадкоўваецца генеральнаму пракурору.
Палітычных партый і арганізацый няма.
Сан-Дземетрыа-не’Весціні
Сан-Дземетрыа-не'Весціні (San Demetrio ne' Vestini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Востраў Святой Алены
Улада і кіраванне
Востраў адміністрацыйна падзелены на 8 раёнаў (districts). Галоўны адміністрацыйны цэнтр — Джэймстаўн.
Сан-Дземетрыа-не’Весціні
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Demetrio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Востраў Святой Алены
Эканоміка
Астравіцяне займаюцца таварнай сельскай гаспадаркай — вырошчваннем лёну і кавы для знешняга продажу, а таксама садавіны і гародніны для мясцовага ўжытку. Прамысловасць прадстаўлена дробнымі і саматужнымі прадпрыемствамі, якія абслугоўваюць мясцовае насельніцтва. У 2004 г. на 218 прыватных прадпрыемствах і ў крамах працавала 886 чалавек (45 працэнтаў ад усёй працоўнай сілы). Занятасць у дзяржаўным сектары характарызуецца высокай цякучасцю кадраў з-за сталай эміграцыі.
З 1976 г. на востраве карыстаюцца асабістай валютай — фунтам Святой Алены. Адзіны банк — Банк Святой Алены. Значную частку дзяржаўнага бюджэту складаюць датацыі з Вялікабрытаніі.
Турызм
З-за аддаленасці вострава ён рэдка наведваецца турыстамі. У асноўным, гэта пасажыры круізных суднаў. Аднак тут шмат цікавых месцаў: старыя англійскія кварталы і лесвіца Якаба (злучае горад з месцам старога форта на гары) у Джэймстаўне, музей Напалеона ў Лонгвудзе. На востраве арганізуюцца пешыя і конныя шпацыры. Грамадзяне Беларусі, якія накіроўваюцца на востраў Святой Алены з турыстычнымі мэтамі, маюць права безвізавага знаходжання да 90 дзён.
Керэдж
Керэ́дж (перс. کرج) — горад на поўначы Ірана, прыгарад Тэгерана, размешчаны ля падножжа гор Эльбурс. Адміністрацыйны цэнтр астана Альборз.