cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еўрапейская камісія
Ранняе развіццё
Камісія, якую ўзначальвае Жакам Делором, была ўспрынятая як якая дае супольнасці пачуццё напрамкі і дынамізму. Делор і яго каманда таксама лічацца «бацькамі-заснавальнікамі Еўра». The International Herald Tribune адзначыла працу Делора ў канцы яго другога тэрміну ў 1992 годзе: «г-н Делор выратаваў еўрапейскую супольнасць ад дэпрэсіі. Ён прыехаў, калі Еўрапесімізм быў у самым горшым стане. Хоць ён быў малавядомым былым міністрам фінансаў Францыі, ён удыхнуў жыццё і надзею ў ЕК і ў прыгнечаную брусэльскую камісію. У свой першы тэрмін, з 1985 па 1988 год, ён згуртаваў Еўропу на заклік да адзінага рынку, а калі яго прызначылі на другі тэрмін, ён пачаў падштурхоўваць еўрапейцаў да значна больш амбіцыйным мэтам эканамічнага, валютнага і палітычнага саюза».
Пераемнікам Делора стаў Жак Сантер. У выніку скандалу з махлярствам і карупцыяй Уся камісія Сантэра была вымушаная парламентам сысці ў адстаўку ў 1999 годзе; цэнтральную ролю адыграла Эдыт Крэсан. Гэтыя махінацыі былі выяўлены унутраным аўдытарам, Полам Ван Бюйтененом.
Гэта быў першы выпадак, калі камісія была вымушаная сысці ў адстаўку ў масавым парадку і ўяўляла сабой зрух улады ў бок парламента. Аднак камісія Сантэра правяла працу над Амстэрдамскай дамовай і еўра. У адказ на гэты скандал было створана Еўрапейскае бюро па барацьбе з махлярствам (OLAF).
Жазэ Мануэль Барозу стаў прэзідэнтам у 2004 годзе: парламент зноў заявіў пра сябе, пярэчачы супраць прапанаванага сяброўства ў Камісіі Барозу. З-за гэтай апазіцыі Барозу быў вымушаны правесці кадравыя перастаноўкі ў сваёй камандзе перад уступленнем на пасаду. Камісія Барозу была таксама першай паўнапраўнай камісіяй з моманту яе пашырэння ў 2004 годзе да 25 членаў; такім чынам, колькасць членаў камісіі Продзі ў канцы яе працы дасягнула 30. У выніку павелічэння колькасці дзяржаў Амстэрдамскі дагавор прывёў да скарачэння колькасці ўпаўнаважаных да аднаго на дзяржаву, а не да двух для больш буйных дзяржаў.
Абвінавачванні ў махлярстве і карупцыі былі зноў вылучаны ў 2004 годзе былым галоўным аўдытарам Жулем Мюісам. Супрацоўнік камісіі Гвіда Страк паведаміў аб меркаваным махлярстве і злоўжываннях у сваім Дэпартаменце ў 2002—2004 гадах Олафу і ў выніку быў звольнены. У 2008 годзе Пол ван Бюйтенен (былы аўдытар, вядомы па скандалу з камісіяй Сантера) абвінаваціў Еўрапейскае ўпраўленне па барацьбе з махлярствам (OLAF) у недастатковай незалежнасці і эфектыўнасці.
Першы тэрмін паўнамоцтваў Барозу скончыўся 31 кастрычніка 2009 года. Згодна з Ниццкому дамове, першая камісія, якая будзе прызначаная пасля таго, як лік дзяржаў-членаў дасягне 27, павінна быць скарочана да «меншага колькасці дзяржаў-членаў». Дакладнае колькасць членаў Камісіі павінна было быць вызначана аднагалосным галасаваннем Еўрапейскага савета, і членскі склад павінен быў раціравацца пароўну паміж дзяржавамі-членамі. Пасля далучэння Румыніі і Балгарыі ў студзені 2007 года гэтае становішча ўступіла ў сілу для наступнай камісіі. Лісабонскі дагавор, які ўступіў у сілу 1 снежня 2009 года, прадугледжваў скарачэнне колькасці ўпаўнаважаных да дзвюх трацін дзяржаў-членаў з 2014 года, калі Савет не прыме іншага рашэння. Членскі склад будзе раціравацца пароўну, і ні адна дзяржава-член не будзе мець больш аднаго камісара. Аднак у 2008 годзе ірландскія выбаршчыкі адкінулі гэтую дамову, прычым адной з галоўных праблем была страта іх камісара. Такім чынам, гарантыя паўторнага галасавання заключалася ў тым, што Савет скарыстаецца сваім правам змяніць колькасць членаў камісіі ў бок павелічэння. Аднак у адпаведнасці з дамовамі яна ўсё роўна павінна быць менш агульнай колькасці членаў, таму было прапанавана, каб дзяржава — член, не атрымала камісара, атрымала б пасаду Высокага прадстаўніка — так званую формулу 26 + 1.Гэтая гарантыя (якая можа знайсці сваё адлюстраванне ў наступнай папраўцы да дамовы, верагодна, у дамове аб далучэнні) спрыяла таму, што ірландцы ўхвалілі дамову на другім рэферэндуме ў 2009 годзе.
Лісабон таксама аб’яднаў пасады еўракамісара па знешніх зносінах з Высокім прадстаўніком Савета па агульнай знешняй палітыцы і палітыцы бяспекі. Гэтая пасада, таксама з’яўляецца намеснікам старшыні камісіі, будзе старшынстваваць на пасяджэннях Савета Еўрапейскага Саюза па замежных справах, а таксама выконваць абавязкі камісіі па знешніх зносінах. Дагавор далей прадугледжвае, што самыя апошнія еўрапейскія выбары павінны быць «прыняты пад увагу» пры прызначэнні камісіі, хоць прэзідэнт усё яшчэ прапануецца Еўрапейскім Саветам; Еўрапейскі парламент «абірае» камісію, а не «сцвярджае» яе, як гэта прадугледжана Ніцкі дамовай.
Юнкер прызначыў свайго папярэдняга кіраўніка перадвыбарнай кампаніі і кіраўніка пераходнай каманды Марціна Сельмайра кіраўніком Кабінета міністраў. Падчас прэзідэнцтва Юнкера Сельмайр быў апісаны як « самы магутны кіраўнік адміністрацыі ЕС калі-небудзь.»
У 2019 годзе Урсула фон дэр Ляйен была прызначаная наступным прэзідэнтам Еўрапейскай камісіі. Яна прадставіла кіруючыя прынцыпы сваёй палітыкі на 2019—2024 гады ў Еўрапейскі парламент 16 ліпеня 2019 года пасля свайго зацвярджэння. Яна не лічылася верагодным кандыдатам (увогуле, абраны кандыдат вызначаецца, згодна з вынікамі еўрапейскіх выбараў, як пераможца ўнутраных выбараў у дамінуючую еўрапейскую партыю, вядомую як «шпіцкандыдат»). Яе прызначэнне было ўзгоднена паміж членамі Еўрапейскага Савета (Манфрэд Вэбер не лічыўся найбольш прыдатным кандыдатам). 9 верасня Еўрапейскі Савет абвясціў спіс кандыдатаў-камісараў, які павінен быць афіцыйна зацверджаны парламентам.
Паўнамоцтвы і функцыі
Камісія была створана з самага пачатку, каб дзейнічаць як незалежны наднацыянальны орган, аддзелены ад урадаў; яна была апісана як «адзіны орган, якому плацяць за тое, каб думаць па-еўрапейску».Члены прапануюцца урадамі сваіх дзяржаў-членаў, па адным ад кожнага. Аднак яны абавязаныя дзейнічаць незалежна-незалежна ад іншых уплываў, такіх як тыя ўрады, якія іх прызначылі. Гэта ў адрозненне ад Савета Еўрапейскага Саюза, які ўяўляе ўрада, Еўрапейскага парламента, які рэпрэзентуе грамадзян, эканамічнага і сацыяльнага камітэта, які ўяўляе арганізаваную грамадзянскую супольнасць, і Камітэта рэгіёнаў, які прадстаўляе мясцовыя і рэгіянальныя органы ўлады.
У адпаведнасці з артыкулам 17 Дагавора аб Еўрапейскім Саюзе камісія нясе шэраг абавязкаў: распрацоўваць сярэднетэрміновыя стратэгіі; распрацоўваць заканадаўчыя акты і выступаць арбітрам у заканадаўчым працэсе; прадстаўляць ЕС на гандлёвых перамовах; распрацоўваць правілы і палажэнні, напрыклад у галіне палітыкі ў галіне канкурэнцыі; складаць бюджэт Еўрапейскага Саюза; а таксама старанна сачыць за ажыццяўленнем дагавораў і заканадаўства. Правілы працэдуры Еўрапейскай камісіі вызначаюць дзейнасць і арганізацыю камісіі.
Выканаўчая ўлада
Да ўступлення ў сілу Лісабонскай дамовы выканаўчую ўладу ў ЕС ажыццяўляў савет: ён надзяляў камісію такімі паўнамоцтвамі, якія яна магла б ажыццяўляць. Аднак радзе было дазволена адазваць гэтыя паўнамоцтвы, ажыццяўляць іх непасрэдна або ўсталёўваць ўмовы іх выкарыстання. Гэты аспект быў зменены Лісабонскай дамовай, пасля чаго камісія ажыццяўляе свае паўнамоцтвы толькі ў сілу дагавораў. Паўнамоцтвы больш абмежаваныя, чым у большасці нацыянальных кіраўнікоў, збольшага з-за адсутнасці ў камісіі ўлады ў такіх галінах, як знешняя палітыка-гэтая ўлада належыць Еўрапейскаму савету, які некаторыя аналітыкі называюць яшчэ адным выканаўчым органам.
Улічваючы, што ў адпаведнасці з Лісабонскай дамовай Еўрапейскі савет стаў афіцыйным інстытутам, надзеленым паўнамоцтвамі прызначаць камісію, можна сказаць, што гэтыя два органа валодаюць выканаўчай уладай ЕС (Еўрапейскі Савет таксама валодае асобнымі нацыянальнымі выканаўчымі паўнамоцтвамі). Аднак менавіта камісія ў цяперашні час валодае выканаўчай уладай над Еўрапейскім Саюзам. Ўрадавыя паўнамоцтвы камісіі былі такія, што некаторыя, у тым ліку былы прэм’ер-міністр Бельгіі Гі Вэрхофштат, прапанавалі змяніць яе назву на «еўрапейскі ўрад», назваўшы цяперашнюю назву камісіі"смяхотным".
Заканадаўчая ініцыятыва
Камісія адрозніваецца ад іншых інстытутаў тым, што яна адна валодае заканадаўчай ініцыятывай у ЕС. Толькі камісія можа ўносіць афіцыйныя прапановы па заканадаўстве: яны не могуць зыходзіць ад заканадаўчых органаў. Паводле Лісабонскай дамовы, ні адзін заканадаўчы акт не дапускаецца ў галіне агульнай знешняй палітыкі і палітыкі бяспекі. У іншых галінах савет і парламент могуць запытваць заканадаўчыя акты; у большасці выпадкаў камісія ініцыюе іх на аснове гэтых прапаноў. Гэтая манаполія закліканая забяспечыць узгодненую і паслядоўную распрацоўку заканадаўства ЕС.Гэтая манаполія была аспрэчана некаторымі, хто сцвярджае, што парламент таксама павінен мець права, прычым большасць нацыянальных парламентаў маюць права ў некаторых адносінах. Аднак Савет і парламент могуць прасіць Камісію распрацаваць законапраект, хоць камісія мае права адмовіць у гэтым [56], як гэта было зроблена ў 2008 годзе ў дачыненні да транснацыянальных Калектыўных канвенцый. У адпаведнасці з Лісабонскай дамовай, Грамадзяне ЕС таксама могуць звярнуцца ў камісію з просьбай прыняць заканадаўства ў той ці іншай вобласці праз петыцыю, якая змяшчае мільён подпісаў, але гэта не з’яўляецца абавязковым.[58]
Паўнамоцтвы камісіі па распрацоўцы законапраектаў звычайна сканцэнтраваны на эканамічным рэгуляванні. Яна вылучыла вялікая колькасць правілаў, заснаваных на «прынцыпе засцярогі». Гэта азначае, што папераджальнае рэгуляванне мае месца, калі існуе рэальная небяспека для навакольнага асяроддзя або здароўя чалавека: напрыклад, у дачыненні да барацьбы са змяненнем клімату і абмежаванні генетычна мадыфікаваных арганізмаў. Еўрапейская камісія абавязала дзяржавы-члены ЕС выконваць вугляродную нейтральнасць да 2050 годзе.[59] [60] гэта супярэчыць взвешиванию правілаў па іх ўплыву на эканоміку. Такім чынам, Камісія часта прапануе больш строгае заканадаўства, чым у іншых краінах. Дзякуючы памерах еўрапейскага рынку гэта зрабіла заканадаўства ЕС важным фактарам ўплыву на сусветны рынак.[61]
Функцыі
Пасля прыняцця закона Саветам і парламентам адказнасць за яго выкананне ўскладаецца на камісію. Ён робіць гэта праз дзяржавы-члены або праз свае ўстановы. У прыняцці неабходных тэхнічных мер камісіі дапамагаюць камітэты, якія складаюцца з прадстаўнікоў дзяржаў-членаў, а таксама дзяржаўных і прыватных лобі (працэс, вядомы на жаргоне як «каміталогія»). Акрамя таго, Камісія нясе адказнасць за выкананне бюджэту ЕС, забяспечваючы, разам з аўдытарскай палатай, правільнае расходаванне сродкаў ЕС.
Склад
Камісія складаецца з калегіі «ўпаўнаважаных» ў складзе 27 членаў, уключаючы старшыні і віцэ-прэзідэнтаў. Хоць кожны член камісіі вылучаецца на аснове прапаноў нацыянальных урадаў, па адным ад кожнай дзяржавы, яны не прадстаўляюць сваю дзяржаву ў камісіі. Аднак на практыцы яны часам настойваюць на сваіх нацыянальных інтарэсах. Пасля ўнясення прапановы старшыня дэлегуе партфелі кожнаму з членаў. Паўнамоцтвы ўпаўнаважанага шмат у чым залежаць ад яго партфеля і могуць змяняцца з цягам часу. Напрыклад, ролю камісара па пытаннях адукацыі расце ў адпаведнасці з ростам значэння адукацыі і культуры ў працэсе выпрацоўкі еўрапейскай палітыкі. Іншы прыклад-камісар па пытаннях канкурэнцыі, які займае вельмі прыкметную пасаду з глабальным ахопам. Перш чым камісія зможа ўступіць у пасаду, калегія ў цэлым павінна быць адобрана парламентам. Камісараў падтрымлівае іх Асабісты кабінет, які дае ім палітычнае кіраўніцтва, у той час як грамадзянская служба (ГД, гл. ніжэй) займаецца тэхнічнай падрыхтоўкай.
Прызначэнне
Старшыня камісіі абіраецца кансэнсусам Еўрапейскім Саветам і зацвярджаецца Еўрапейскім парламентам або няма. Калі няма, то Еўрапейскі савет павінен прапанаваць іншую кандыдатуру на працягу аднаго месяца. Кандыдат часта быў вядучым нацыянальным палітыкам, але гэта не з’яўляецца абавязковым патрабаваннем. У 2009 годзе (як і ў 2004 годзе) Лісабонскі дагавор не ўступіў у сілу, і Барозу не быў «абраны» парламентам, а хутчэй вылучаны Еўрапейскім Саветам; ва ўсякім выпадку, правацэнтрысцкія партыі ЕС аказвалі ціск на кандыдата са сваіх уласных шэрагаў. У выніку быў абраны правацэнтрысцкі кандыдат-Жазэ Мануэл Барозу ад Еўрапейскай народнай партыі.
Існуюць і іншыя крытэрыі, якія ўплываюць на выбар кандыдата, у тым ліку: з якой вобласці Еўропы ён родам, пераважна з Паўднёвай Еўропы ў 2004 годзе; палітычны ўплыў кандыдата, годнае даверу, але не пераважная яго членаў; мова, валоданне французскай мовай, якое Францыя лічыць неабходным; і ступень інтэграцыі, паколькі іх дзяржава з’яўляецца членам як еўразоны, так і Шэнгенскага пагаднення. У 2004 годзе гэтая сістэма зрабіла шэраг кандыдатаў і, такім чынам, была падвергнутая крытыцы некаторымі дэпутатамі Еўрапарламента: пасля зацягнуўся адбору лідар гурта ALDE Грэм Уотсан апісаў гэтую працэдуру як «рынак дываноў Юстуса Липсиуса», які вырабляе толькі «самы нізкі агульны назоўнік»; у той час як сустаршыня Green-EFA Даніэль Кон-бэнд спытаў Барозу пасля яго першай прамовы: «калі вы лепшы кандыдат, чаму вы не былі першым?»
Пасля абрання старшыні і прызначэння Высокага прадстаўніка Еўрапейскім саветам на кожны камісар прызначаецца сваім дзяржавай-членам (за выключэннем тых дзяржаў, якія прадаставілі старшыні і высокага прадстаўніка) у кансультацыі з старшынёй камісіі, хоць ён не валодае жорсткай уладай прымусіць да змене кандыдата. Аднак чым больш здольным з’яўляецца кандыдат, тым больш верагоднасць таго, што старшыня камісіі прызначыць яму магутны партфель, размеркаванне якога цалкам залежыць ад яго. Затым каманда Прэзідэнта падвяргаецца слуханням у Еўрапейскім парламенце, якія падвяргаюць іх сумневу, а затым галасуюць за іх прыдатнасць ў цэлым. Калі члены групы будуць прызнаныя занадта непадыходнымі, прэзідэнт павінен будзе затым вырабіць перастаноўкі ў камандзе або запытаць новага кандыдата ад дзяржавы-члена, або рызыкаваць тым, што ўся камісія будзе прагаласавала. Паколькі парламент не можа галасаваць супраць асобных членаў камісіі, звычайна існуе кампраміс, пры якім горшыя кандыдаты выдаляюцца, але нязначныя пярэчанні адкідаюцца, каб Камісія магла ўступіць у пасаду. Як толькі гэтая група сцвярджаецца парламентам, яна афіцыйна ўводзіцца ў пасаду Еўрапейскім Саветам (Артыкул 17: 7 TEU).
Пасля іх прызначэння старшыня прызначае шэраг намеснікаў старшыні (Высокі прадстаўнік упаўнаважаны быць адным з іх) з ліку членаў камісіі. Па большай частцы гэтая пасада дае мала дадатковых паўнамоцтваў віцэ-прэзідэнтам, за выключэннем першага віцэ-прэзідэнта, які замяшчае прэзідэнта, калі ён ці яна знаходзіцца ў ад’ездзе.
Роспуск
Еўрапейскі парламент можа распусціць камісію ў цэлым пасля вотуму недаверу, але толькі прэзідэнт можа запатрабаваць адстаўкі асобнага камісара. Аднак асобныя ўпаўнаважаныя па просьбе савета або камісіі могуць быць вымушаныя сысці ў адстаўку ў сувязі з парушэннем абавязацельствы(абавязацельстваў) і ў выпадку прыняцця такога рашэння Еўрапейскім судом (артыкулы 245 і 247 Дамовы аб функцыянаванні Еўрапейскага Саюза).
Палітычны стыль
Камісія Барозу ўступіла ў пасаду ў канцы 2004 года пасля затрымкі з-за пярэчанняў парламента, якія вымусілі правесці перастаноўкі. У 2007 годзе Камісія павялічылася з 25 да 27 членаў з далучэннем Румыніі і Балгарыі, якія прызначылі сваіх уласных упаўнаважаных. З павелічэннем памеру Камісіі Барозу прыняў больш прэзідэнцкі стыль кантролю над каледжам, што выклікала ў яго некаторую крытыку.
Аднак пры Барозу камісія пачала саступаць пазіцыі больш буйным дзяржавам-сябрам, паколькі такія краіны, як Францыя, Вялікабрытанія і Германія, імкнуліся адсунуць яе ролю на другі план. Гэта ўзмацнілася са стварэннем старшыні Еўрапейскага савета ў адпаведнасці з Лісабонскай дамовай. Акрамя таго, у камісіі назіраецца вялікая ступень палітызацыі.
Адміністрацыя
Камісія дзеліцца на дэпартаменты, вядомыя як генеральныя дырэктараты(ГД), якія можна параўнаць з дэпартаментамі або міністэрствамі. Кожная з іх ахоплівае канкрэтную вобласць палітыкі, такую як сельская гаспадарка або правасуддзе і правы грамадзян, ці ўнутраныя службы, такія як людскія рэсурсы і пісьмовы пераклад, і ўзначальваецца генеральным дырэктарам, які нясе адказнасць перад камісарам. Партфель камісара можа быць падтрыманы шматлікімі DGs; яны рыхтуюць для іх прапановы і ў выпадку адабрэння большасцю членаў камісіі прапановы накіроўваюцца на разгляд парламента і Савета. Грамадзянскую службу камісіі ўзначальвае генеральны сакратар. У цяперашні час гэтую пасаду займае Ілзэ Юхансоне.[82] правілы працэдуры Еўрапейскай камісіі вызначаюць дзейнасць і арганізацыю камісіі.
Паводле дадзеных, апублікаваных камісіяй, у верасні 2012 года 23803 чалавекі былі наняты камісіяй у якасці службовых асоб і часовых агентаў. Акрамя таго, 9230 «знешніх супрацоўнікаў» (напрыклад, кантрактныя агенты, асобныя нацыянальныя эксперты, маладыя эксперты, стажоры і г.д.) былі наняты. Адзіным найбуйнейшым ГД З’яўляецца Генеральны дырэктарат па перакладзе, які налічвае 2309 супрацоўнікаў, у той час як самая вялікая група па нацыянальнасці-бельгійцы (18,7 %), верагодна, з-за таго, што большасць (17 664) супрацоўнікаў грунтуюцца ў краіне.
Медыя
Сувязь з прэсай ажыццяўляецца галоўным упраўленнем па сувязях з грамадскасцю. Галоўным прэс-сакратаром камісіі З’яўляецца Пія Арэнкільдэ Хансен, якая праводзіць паўдзённыя брыфінгі для прэсы, шырока вядомыя як «Паўдзённы Прэсер». Ён праходзіць кожны будні дзень у прэс-цэнтры камісіі ў Берлаймонце, дзе журналісты могуць задаваць пытанні службовым асобам камісіі на любую тэму і законна чакаць атрымаць адказ «пад запіс» для прамога эфіру. Такая сітуацыя ўнікальная ў свеце.
Адзін даследчык адзначыў, што прэс-рэлізы, якія выпускаюцца камісіяй, носяць выключна палітычны характар. Выпуск часта праходзіць некалькі этапаў распрацоўкі, у якіх падкрэсліваецца ролю камісіі і выкарыстоўваецца «для абгрунтавання ЕС і камісіі», павялічваючы іх аб’ём і складанасць. Там, дзе задзейнічана некалькі дэпартаментаў, прэс-рэліз таксама можа стаць крыніцай канкурэнцыі паміж абласцямі дзейнасці камісіі і самімі камісарамі. Гэта таксама прыводзіць да незвычайна вялікай колькасці прэс-рэлізаў, 1907 за 2006 год, і разглядаецца як унікальны прадукт палітычнай структуры ЕС.Колькасць прэс-рэлізаў камісіі дэманструе тэндэнцыю да зніжэння. У 2010 годзе было апублікавана 1768 прэс-рэлізаў, а ў 2011 годзе-1589.
У Бруселі маецца больш шматлікі прэс-корпус, чым у Вашынгтоне, акруга Калумбія; у 2007 годзе сродкі масавай інфармацыі ў кожнай дзяржаве-члене Саюза мелі брусельскага карэспандэнта. Аднак пасля глабальнага эканамічнага спаду да 2010 года прэс-корпус у Бруселі скараціўся на траціну. Ёсць адзін журналіст, які асвятляе навіны ЕС для Латвіі і ні аднаго для Літвы. Хоць ва ўсім свеце адбылося скарачэнне колькасці журналістаў, значныя прэс-рэлізы і аперацыі, такія як Europe by Satellite і EuroparlTV, прымушаюць многія навінавыя арганізацыі меркаваць, што яны могуць асвятляць ЕС з гэтых крыніц і інфармацыйных агенцтваў.[89] перад тварам крытыкі на высокім узроўні камісія закрыла Presseurop 20 снежня 2013 года.
Легітымнасьць і крытыка
Паколькі Камісія з’яўляецца выканаўчай уладай, кандыдаты выбіраюцца індывідуальна 27 нацыянальнымі ўрадамі. У рамках ЕС легітымнасьць камісіі ў асноўным вызначаецца галасаваннем за адабрэнне, якое патрабуецца ад Еўрапейскага парламента, нароўні з яго паўнамоцтвамі звальняць гэты орган. Таму еўраскептыкі выказалі занепакоенасць адносна нізкай яўкай (часта менш за 50 %) на выбарах у Еўрапейскі парламент з 1999 года. Хоць гэтая лічба можа быць вышэй, чым на некаторых нацыянальных выбарах, уключаючы выбары ў Кангрэс Злучаных Штатаў у міжсезонне, той факт, што прамых выбараў старшыні камісіі не праводзіцца, ставіць пад сумнеў легітымнасць гэтай пасады ў вачах некаторых еўраскептыкаў. Той факт, што Камісія можа непасрэдна прымаць рашэнні (хоць і пад наглядам спецыяльна сфармаваных «камітэтаў па комитологии») аб форме і характары імплементацыйнага заканадаўства, яшчэ больш выклікае заклапочанасць з нагоды дэмакратычнай легітымнасьці.
Нягледзячы на тое, што дэмакратычныя структуры і метады мяняюцца, у стварэнні еўрапейскай грамадзянскай супольнасці няма такога люстэрка. Лісабонскі дагавор можа ў нейкай меры вырашыць праблему меркаванага дэфіцыту ў стварэнні большага дэмакратычнага кантролю над Камісіяй, уключаючы замацаванне працэдуры ўвязкі выбараў з выбарам старшыні камісіі. Гістарычна камісія сапраўды разглядалася як тэхнакратычнага экспертны орган, які, падобна такім інстытутах, як незалежныя цэнтральныя банкі, займаецца тэхнічнымі абласцямі палітыкі і таму павінен быць выдалены з партыйнай палітыкі. З гэтага пункту гледжання ціск з боку выбаршчыкаў падарвала б ролю камісіі як незалежнага рэгулюе органа. Абаронцы камісіі паказваюць, што заканадаўства павінна быць адобрана Саветам ва ўсіх абласцях (міністрамі дзяржаў-членаў) і Еўрапейскім парламентам у большасці абласцей, перш чым яно можа быць прынята, такім чынам, колькасць законаў, якія прымаюцца ў якой-небудзь адной краіне без адабрэння яе ўрада, абмежавана.
У 2009 годзе Еўрапейскі амбудсмэн апублікаваў статыстыку скаргаў грамадзян на інстытуты ЕС, прычым большасць з іх было пададзена ў камісію (66 %) і на адсутнасць празрыстасці (36 %).У 2010 годзе Камісія была пададзеная ў суд за блакаванне доступу да дакументаў па біяпаліўнай палітыцы ЕС.Гэта адбылося пасля таго, як СМІ абвінавацілі камісію ў блакаванні навуковых доказаў супраць субсідый на біяпаліва. Адсутнасць празрыстасці, няясныя лабісцкія адносіны, канфлікты інтарэсаў і празмерныя выдаткі камісіі былі адзначаны ў шэрагу дакладаў ўнутраных і незалежных аўдытарскіх арганізацый. Ён таксама падвяргаўся крытыцы па пытаннях, звязаных з ІТ, асабліва ў дачыненні да Microsoft.
Антытэрарызм
Еўрапейская камісія мае план дзеянняў па павышэнні гатоўнасці да хімічным, біялагічным, радыелагічнага і ядзернай рызыках бяспекі (CBRN) у рамках свайго антытэрарыстычнага пакета, апублікаванага ў кастрычніку 2017 года. У апошні час у Еўропе назіраецца павышаны ўзровень пагрозы нападаў CBRN. Такім чынам, план Еўрапейскай камісіі па забеспячэнні гатоўнасці мае важнае значэнне, сказаў Стывен Нэвіл Чатфилд, дырэктар Цэнтра па забеспячэнні гатоўнасці да надзвычайных сітуацыях і рэагаванні на іх у агенцтве аховы здароўя Злучанага Каралеўства. Упершыню Еўрапейская камісія прапанавала, каб медыцынская гатоўнасць да пагроз нападу CBRN была адным з галоўных прыярытэтаў. «План дзеянняў Еўрапейскай Камісіі (ЕС) па павышэнню гатоўнасці да пагроз бяспекі CBRN з’яўляецца часткай яе антытэрарыстычнага пакета, выпушчанага ў кастрычніку 2017 года, стратэгіі, накіраванай на лепшую абарону больш чым 511 мільёнаў грамадзян у 27 дзяржавах-сябрах Еўрапейскага саюза (ЕС).»
Адказ на COVID-19
Еўрапейская камісія арганізавала відэаканферэнцыю сусветных лідараў 4 траўня 2020 года для збору сродкаў на распрацоўку вакцыны супраць каронавіруса. Было сабрана 8 мільярдаў даляраў. Злучаныя Штаты адмовіліся далучыцца да гэтай відэаканферэнцыі або ўнесці свой уклад.
Месцазнаходжанне
Камісія ў асноўным грунтуецца ў Бруселі, з офісам прэзідэнта і залай пасяджэнняў камісіі на 13-м паверсе будынка Берлаймон. Камісія таксама працуе ў шматлікіх іншых будынках у Бруселі і Люксембургу. Калі парламент збіраецца ў Страсбургу, члены камісіі таксама збіраюцца там, у будынку Уінстана Чэрчыля, каб прысутнічаць на парламенцкіх дэбатах. Акрамя таго, Еўрапейская камісія мае аб’екты, якія падтрымліваюць яе ў Алікантэ, Іспанія; Мюнхен, Германія; і Варэзе, Італія.
Курыя-Мурыя
Курыя-Мурыя (جزر خوريا موريا‎‎) — група астравоў на захадзе Індыйскага акіяна каля паўднёвага ўзбярэжжа Амана. Агульная плошча — 73 км². Населены толькі востраў Эль-Халанія (каля 150 чал. у 2014 г.)
Геаграфія і прырода
Архіпелаг Курыя-Мурыя складаецца з 5 астравоў і некалькіх прыбярэжных скал. Найбольшым па плошчы з'яўляецца востраў Эль-Халанія, які займае 56 км². Усе астрравы гарыстыя. Мяркуецца, што яны пачалі фарміравацца ў перыяд міяцэна.
Клімат сухі трапічны. Асноўная колькасць асадкаў выпадае ў летнія месяцы, калі з акіяна дуюць вільготныя мусоны. Дажджы ідуць пераважна ў горных раёнах, у той час як на ўзбярэжжы спякотна і суха.
Пераважае расліннасць, характэрная для паўпустыні. У гарах сустракаюцца зараснікі хмызнякоў і дрэў. Наземная фаўна бедная, прадстаўлена птушкамі, казуркамі, грызунамі і чарапахамі. Навакольныя воды насяляюць рэдкія віды акул і кітоў.
Гісторыя
Астравы Курыя-Мурыя вядомы з глыбокай старажытнасці. У мінулым былі населены семіцкім народам джыбалі. У пачатку XIX ст. амаль спусцелі з-за пірацтва. У 1856 г. султан Маската перадаў архіпелаг у карыстанне Вялікабрытаніі. У 1967 г. вернуты Аману, што выклікала незадаволенасць урада НДРЕ. У 2010 г. урад Амана абвясціў праект па прыцягненню на Курыя-Мурыя турыстаў.
Веццы-Портыа
Веццы-Порціа (Vezzi Portio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 809 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 83 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 17028. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santissimo Salvatore.
Трыхоніс
Трыхоніс, або Трыханіда — найбуйнейшае возера Грэцыі. Знаходзіцца ў Этоліі і Акарнаніі. Плошча паверхні 98,6 квадратных кіламетраў, максімальная даўжыня 19 км, максімальная глыбіня 58 м. Па берагах возера размешчаны лясы з таполяў і алеандраў. У возеры назіраецца вялікая біялагічная разнастайнасць: больш за 200 відаў птушак, 50 з якіх лічацца рэдкімі. У возеры рэдкая рыба — Νανογωβιός, якая водзіцца толькі тут. Гэта дробная рыба, якая мае даўжыню каля пяці сантыметраў, і жыве паблізу пляжу. Вакол возера маюцца невялікія паселішчы. Адным з іх з'яўляецца вёска Піргас, вядомая сваімі курортамі і апельсінамі.
Печанічана (Ярцаўскі раён)
Печанічана (Печеничено) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Печанічана абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Печанічана не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Выдрэя (рака)
Выдрэя, Выдрэйка — рака ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Сухадроўка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 42 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 м/км. Пачынаецца за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Пагосцішча, цячэ па Лучоскай нізіне. Упадае ў Ольшу (назва Сухадроўкі ў высокай плыні) каля вёскі Бор.
NGC 5463
NGC 5463 (іншыя абазначэнні — NGC 5463A, UGC 9017, MCG 2-36-40, ZWG 74.102, PGC 50299) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хаюма Танака
(田中 隼磨; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Віцебская купецкая фабрыка аптычных вырабаў
Віцебская (купецкая) фабрыка аптычных вырабаў — прадпрыемства, якое працавала ў 1892—1941 гадах у Віцебску. Першае прадпрыемства такога роду ў Расійскай імперыі. Пасля 1917 года праведзена рэканструкцыя, летам 1941 года фабрыка эвакуіравана ў гарадскі пасёлак Суксун Пермскай вобласці РСФСР. Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў будынку фабрыкі быў заснаваны завод электравымяральных прылад.
Узнагароды
Два Залатыя медалі Усерасійскіх выставак (пачатак XX ст.) за высакаякасныя аптычныя і фізічныя інструменты, акуляры і пенснэ.
Рэсурсы
Фабрыка мела паравую машыну, 10 замежных станкоў (1910).
Працавалі 125 рабочых (1913), кошт прадукцыі 115 тыс. руб. (1913).
Пакроўка
Пакро́ўка:
Настрадамус
Мішэль дэ Натрдам, таксама вядомы як Настрада́мус (Michel de Nostredame;  — ) — французскі празорлівец, урач і алхімік, вядомы сваімі прароцтвамі.
Вольга Уладзіміраўна Праскаловіч
Вольга Уладзіміраўна Праскаловіч (нар. ) — беларускі філолаг, педагог. Доктар педагагічных навук (2015), прафесар.
Скончыла філалагічны факультэт БДУ, дзе і працуе. Навуковыя галіны: методыка выкладання беларускай літаратуры, у прыватнасці літаратурная творчасць школьнікаў, інавацыйныя педагагічныя тэхналогіі, асобасна арыентаванае навучанне, педагагічная рыторыка. Назва доктарскай дысертацыі: «Тэарэтыка-метадычная сістэма сродкаў культуратворчага развіцця вучняў V—XI класаў у працэсе навучання беларускай літаратуры».
NGC 5463B
NGC 5463B — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Валапас.
Cacteae
Cacteae — трыба раслін сямейства кактусавых, які жыве пераважна ў Паўночнай Амерыцы, у прыватнасці ў Мексіцы. Станам на жнівень 2018 года ўнутраная класіфікацыя сямейства кактусавых заставалася нявызначанай і магла змяняцца. У 2010 годзе Найфелер і Эглі распрацавалі класіфікацыю, якая ўключае мноства высноў з малекулярных даследаванняў.
Роды
Класіфікацыя кактусаў пастаянна змяняецца; наступны спіс родаў — гэта спіс Найфелера і Эглі (2010).
Брыкеразіа
Брыкеразіа (Bricherasio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 4322 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 191 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria Assunta.
Падселіца
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Падселіца абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Падселіцу не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена у верасні 1943 года.
Гродзенская карандашная купецкая фабрыка
Гродзенская карандашная купецкая фабрыка — прадпрыемства, якое працавала ў 1878—1890 у Гродне.
Бронзавы медаль на Усерасійскай прамыслова-мастацкай выстаўцы ў Маскве (1882).
Працавалі 50 рабочых, кошт прадукцыі 60 тыс. руб. (1880, 1884).
Графіт куплялі ў Расіі і за мяжой, алоўкі рабілі з кедру і ліпы на станках, якія прыводзіліся ў рух паравой машынай 12 кс.
Самсонава (Ярцаўскі раён)
Самсонава (Самсоново) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Універсітэт імя Харпера Адамса
Універсітэт імя Харпера Адамса (Harper Adams University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у вёсцы Эджманд у графстве Шропшыр.
Агульная характарыстыка
Названы ў гонар Томаса Харпера Адамса, багатага джэнтльмена, фермера са Шропшыра, які памёр у 1892 годзе, завяшчаючы маёнтак і грошы будучай сельскагаспадарчай вучэльне.
Універсітэт заснаваны ў 1901 годзе як каледж імя Харпера Адамса. Размешчаны недалёк ад вёскі Эджманд у графстве Шропшыр. Вучэльня спецыялізуецца на атрыманні вышэйшай сельскагаспадарчай адукацыі. Ён атрымаў статус універсітэцкага каледжа ў 1998 годзе і статус універсітэта ў 2012 годзе.
Універсітэт прадастаўляе больш за 50 праграм бакалаўрыяту і аспірантуры для студэнтаў з больш чым 30 краін. Універсітэт размешчаны ў межах 550 га (1360 акраў) дзеючай фермы.
Віланова-д’Альбенга
Віланова-д'Альбенга (Villanova d'Albenga) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 2320 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 147 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 17038. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano.
Кабул (рака)
Кабул (کابل, ابل) — галоўная рака Усходняга Афганістана, правы прыток ракі Інд.
Даўжыня 460 км. Плошча вадазбору каля 75 тыс. км². Бярэ пачатак на паўднёвых схілах Гіндукуша. Працякае праз Кабул, Пешавар і Джэлалабад. Вялікую частку года маленькі водны паток, толькі ўлетку разліваецца з-за раставання ледавікоў. Суднаходная на працягу 120 км. Выкарыстоўваецца на арашэнне.
Асноўны прыток — Панджшэр. Мае тры левых прытокі, адзін з іх Ярхун.
Гродзенская купецкая акцыянерная тытунёвая фабрыка
Гродзенская купецкая акцыянерная тытунёвая фабрыка, прадпрыемства, якое было заснавана ў 1859 у Гродна.
Сярэбраны медаль на Усерасійскай выстаўцы ў Маскве (1882).
Спачатку фабрыка была дробнай мануфактурай, потым для збудавалі шматпавярховы будынак з паравымі машынамі, станкамі на вул. Маставой, 6.
Махорку куплялі ў расійскіх губернях, тытунь вышэйшага гатунку — у Амерыцы.
Працавалі 1400 рабочых (1913), кошт прадукцыі на 3500 тыс. руб. і 3000 тыс. руб. акцызу (1913). Рабочы дзень складаў 11 гадзін для дарослых і 10 гадзін для дзяцей. Склады прадукцыі фабрыка мела ў Варшаве, Вільні, Сімферопалі і інш.
На фабрыцы былі частымі стачкі: дзве ў 1899, у 1905, у 1906. У выніку былі задаволеныя патрабаванні рабочых аб павышэнні заплаты, паляпшэнні бытавых умоваў і скасаванні штрафаў.
Фабрыка працавала і пасля 1921. Была разбураная ў гады вайны, адноўленая ў 1945.
NGC 5464
NGC 5464 (іншыя абазначэнні — ESO 446-11, MCG -5-33-45, TOL 43, AM 1404-294, IRAS14041-2946, PGC 50356) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хатчанкі
Хатчанкі (Хатченки) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Хатчанкі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Хатчанкі не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена у верасні 1943 года.
Грудзінаўская суконная мануфактура
Вялікі сярэбраны медаль на першай Публічнай выстаўцы расійскіх мануфактурных вырабаў у Пецярбургу (1829) за добрую якасць і прыймальны кошт сукна.
Пасёлак Льнозавода (Ярцаўскі раён)
Пасёлак Льнозавода (Льнозавода) — пасёлак у Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Ярцаўскі ільнозавод пачалі будаваць у в. Капыраўшчына ў 1952 годзе, першы цэх запушчаны праз тры гады.
Калонія (Ганцавіцкі раён)
Кало́нія (, Колония) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агарэвіцкага сельсавета. Знаходзіцца за 9 км на ўсход ад горада і чыгуначнай станцыі Ганцавічы (на лініі Лунінец — Баранавічы).
Гісторыя
У 1909 г. маёнтак Круговіцкай воласці Слуцкага павета Мінскай губерні, 1 двор, 4 жыхары. У лістападзе 1917 г. ўстаноўлена савецкая ўлада. У лютым 1918 г. акупіравана германскімі войскамі, з сакавкіка 1919 г. — войскамі Польшчы. У пачатку 1919 г. і ў ліпені — жніўні 1920 г. аднаўлялася савецкая ўлада.
З 1921 г. ў складзе Польшчы, вёска Круговіцкай гміны Лунінецкага павета Палескага ваяводства, 24 дамы, 156 жыхароў. З 1939 г. ў складзе БССР.
З 15.01.1940 г. вёска ў Ганцавіцкім раёне Пінскай вобласці.
Alangium
Alangium — род дравяністых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Дрэвы або кусты. Лісце простае, чарговае, без прылісткаў; альбо пальчаталопасцевае, альбо суцэльнае, яйкападобнае, эліптычнае або даўгавата-эліптычнае. Кветкі правільныя, сабраны ў цымозныя суквецці ў пазухах лісця. Пялёсткі белыя, крэмавыя ці жаўтлявыя, лінейныя або рэмнепадобня. Завязь ніжняя, двухгнёздавая або аднагнёздавая. Плод — чырвоная, жоўтая, сіняя, цёмна-фіялетавая ці амаль чорная касцянка.
Таксанамія
Род Alangium уключае 27 відаў :
Міхаіл Фёдаравіч Рабчэўскі
Міхаіл Фёдаравіч Рабчэўскі (, вёска Балешын, Клімавіцкі раён, Магілёўская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Пасля заканчэння Клімавіцкай сямігодкі пacтyпіў у Магілёўскі медыцынскі тэхнікум. У 1933 г. паспяхова закончыў два курсы Магілёўскага вячэрняга педінстытута. Па спецнабору паступіў у Сталінградскую школу лётчыкаў, якую закончыў у 1938 г. Служыў камандзірам эскадрыллі штурмавікоў, штурманам палка, дывізіі, камандзірам штурмавога авіяпалка. Удзельнічаў у Савецка-фінляндскай вайне, здзейсніў 54 паспяховыя вылеты. Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.
Пасля вайны працягваў службу ў Савецкай Арміі. У 1956 г. звольніўся ў запас у званні палкоўніка. Жыў у Магілёве, працаваў намеснікам дырэктара млынкамбіната, начальнікам штаба грамадзянскай абароны прадпрыемства.
31 сакавіка 1979 г. М. Ф. Рабчэўскі памёр, пахаваны на Польскіх могілках. У 1979 годзе на яго магіле пастаўлена стэла.
Дайго Кобаясі
(小林 大悟; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Касцёл Маці Божай Шкаплернай (Жукойні Жалядскія)
Касцёл Маці Божай Шкаплернай (Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі з гары Кармель) — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Жукойні Жалядскія Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіца на вуліцы Савецкай, 25.
Гісторыя
Першы будынак касцёла пабудаваны ў 1622 годзе. У 1820 годзе пабудаваны новы, драўляны касцёл пад назвай Беззаганнага Пачуцця Найсвяцейшай Панны Марыі і святога Войцеха і мучанікаў. У 1908 годзе будынак касцёла, які на той момант быў пераўтвораны ў царкву, згарэў. На месцы пагарэлішча ў 1912 годзе была пабудавана каменная царква, якая ў 1914 годзе была аддадзена католікам. Рэканструкцыя будынка доўжылася з 1914 года да 1918 год. Пад час рэканструкцыі была зменена арыентацыя алтара на захад. Памяшканне былой царквы стала прэсбітэрыем, да якога прыбудавалі асноўны зруб-трысцен з арачнымі вокнамі, над уваходам усталявалі хоры з фісгармоніяй. Ля касцёла была ўзведзена 4-гранная званніца і быў павешаны звон фундацыі Гасперскага.
Касцёл быў закрыты ў 1947 годзе савецкімі ўладамі. У 1990 годзе быў вернуты каталіцкай грамадзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры гістарызму. Трохчасткавую падоўжна-восевую кампазіцыю храма складаюць прамавугольныя ў плане аб’ёмы малітоўнай залы, апсіды і ніжэйшай сакрысціі. Двухсхільны дах асноўнага аб’ёму завершаны над фасадам васьмігранным шатровым драўляным барабанам, праз трохвугольныя застрэшкі пераходзіць у вальмавы над апсідай. Франтальны фасад вырашаны ўтрыраваным драўляным чатырохкалонным порцікам з трохвугольным франтонам. Плоскасныя бакавыя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі з броўкамі і падваконнымі панэлямі, у апсідзе апяразаны гарадковымі фрызамі. Атынкаваныя і пабеленыя сцены кантрастуюць з паліхраміяй бутавай муроўкі цокаля.
Унутры памяшканні перакрыты адзінай плоскай столлю. У залу выступае антрэсоль хораў, падтрыманая двума слупамі. Драўляны галоўны і два бакавыя маляваныя алтары трактаваны ў стылі неабарока. Сцены і плафоны столі пакрыты арабескавай арнаментыкай. На левай сцяне апсіды навешана гранёная кафедра амбона.
Лестэрскі ўніверсітэт імя Сымона дэ Манфора
Лестэрскі ўніверсітэт імя Сымона дэ Манфора (De Montfort University Leicester) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лестэр.
Агульная характарыстыка
Ва ўніверсітэце навучаецца каля 27 000 студэнтаў дзённай і завочнай формы навучання, маецца 3 240 супрацоўнікаў, гадавы абарот вучэльні складае каля 168 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў.
Дэпартамент адукацыі Вялікабрытаніі прысвоіў універсітэту залаты рэйтынг у 2017 годзе. Ён з'яўляецца членам Асацыяцыі універсітэтаў Садружнасці.
Вільгельм Аўгуставіч Срока
Вільгельм Аўгуставіч Срока ( — не раней за 1909) — грамадзянскі інжынер і архітэктар Расійскай імперыі. Ковенскі губернскі архітэктар, гродзенскі епархіяльны архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1866 годзе. Лютэранін. Першапачатковую адукацыю атрымаў у Варшаўскім рэальным вучылішчы. Паступіў у Пецярбургскі інстытут грамадзянскіх інжынераў у 1884 годзе і скончыў курс у 1889 годзе па першым разрадзе.
Прафесійная дзейнасць
Вільгельм Срока ўдзельнічаў пры ўладкаванні Санкт-Пецярбургскага гарадскога цэнтральнага фільтра, потым прыкамандзіраваўся да Тэхнічна-будаўнічага камітэта Міністэрства ўнутраных спраў і ў хуткім часе паступіў на службу ў якасці гарадскога архітэктара горада Феадосіі Таўрычаскай губерні, дзе працаваў прынамсі да 1892 года.
З 1903 года працаваў малодшым архітэктарам пры будаўнічым аддзяленні гродзенскага губернскага праўлення.
У 1906 годзе заняў пасаду ковенскага губернскага архітэктара. Потым працаваў гродзенскім епархіяльным архітэктарам.
Творчасць
У 1889—92 гадах у Санкт-Пецярбургу займаўся брукаваннем вуліц і ўладкаваннем гарадскіх шасэ. Таксама займаўся ўладкаваннем санітарных гарадскіх пабудоў і пашырэннем сеткі гарадскога вадаправоду.
У Феадосіі загадваў і гарадскімі грамадскімі работамі. Спраектаваў, 2 невялікія вадаправоды ў эканоміях павета.
З самага пачатку пабудовы Джанкой-Феадасійскай чыгункі В. Срока выконваў, акрамя гэтага, працы па ўсіх грамадзянскіх збудаваннях станцыі.
Спраектаваў некалькі жылых прыватных дамоў, два мураваных будынка лецішчаў і гарадскі летні тэатр.
Анры Сальвадор
Анры Сальвадор (Henri Salvador;, , Французская Гвіяна — , , Францыя) — французскі эстрадны спявак. Музычная кар'ера Сальвадора ахоплівае шэсць дзесяцігоддзяў, ён актыўна выступаў на эстрадзе да апошніх дзён жыцця.
Княжпіль (Кам’янэць-Падзільскі раён)
Княжпіль (Кня́жпіль) — вёска ў Кам’янэць-Падзільскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Miami Ink
«Miami Ink» ― амерыканскае, якое выходзіла на з 2005 па 2008 гады і распавядала пра падзеі, якія адбываліся ў  ў. Шоу прывяло да некалькіх спін-офаў, у тым ліку шоу «», «», «» і «Madrid Ink», большасць з якіх таксама трансляваліся на TLC.
Бернгард Келерман
Бернгард Келерман (Bernhard Kellermann;,  — , Кляйн Глініке каля Патсдама) — нямецкі пісьменнік і паэт. Па-беларуску выйшла яго аповесць Шахта «Дзядзька Том» (Мінск, 1927) з малюнкамі Г. Змудзінскага
Выбраная бібліяграфія
Самае вядомы твор Келермана «Тунэль» перакладзены на 25 моў
Ляснічаства (Ярцаўскі раён)
Ляснічаства (Лесничество) — пасёлак у Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў акупаваны гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Спіс захворванняў грушы
Ніжэй прыведзены спіс хвароб.
NGC 5465
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Стэрэакаўлан
Стэрэака́ўлан (Stereocaulon) — род лішайнікаў сямейства.
Апісанне
Слаявіна (талом) лішайнікаў псеўдакусцістая, першасная і другасная. Першасная (гарызантальная) слаявіна крупчастая, крупчаста-бародаўчатая, лускаватая, у выглядзе скарынкі, захоўваецца або хутка знікае (у апошнім выпадку застаецца толькі другасная, якая развіваецца першапачаткова на першаснай слаявіне ). Другасная вертыкальная слаявіна (падэцыі) складаецца з цыліндрычных або акруглых галінак, моцна разгалінаваных кусцікаў. Колер белаваты, з ружаватым або шараватым адценнем, рэдка цёмны. Другасную слаявіну пакрываюць філакладыі разнастайнай формы, а таксама могуць знаходзіцца цэфалодыі ў выглядзе цёмных або светлых галоўчата-бугорчатых вырастаў. Пладовыя целы (апатэцыі) карычневыя або чорныя, размешчаны на верхавінах галоўных стволікаў (канцавыя) або на галінках (бакавыя).
Распаўсюджанне
Род налічвае каля 80 відаў, распаўсюджаных амаль ўсюды. На тэрыторыі краін былога СССР каля 25 відаў, пераважна ў паўночных і ўмераных абласцях.
Ісаак Майсеевіч Разет
Ісаак Майсеевіч Разет (псеўданім — А. І. Розаў;, , Віцебская вобласць — ) — псіхолаг і педагог.
Стэрэакаўлан
Распаўсюджанне
На тэрыторыі Беларусі найбольш вядомыя, , , якія растуць ў хвойных лясах, на камянях, пясчаных глебах.
Ісаак Майсеевіч Разет
У 1946 годзе паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (тады яшчэ імя У. І. Леніна) на аддзяленне логікі, псіхалогіі і рускай мовы. Пасля заканчэння ўніверсітэта працаваў выкладчыкам логікі і псіхалогіі, затым рускай мовы і літаратуры. У 1964 годзе І. М. Разет перайшоў на працу ў НДІ педагогікі Міністэрства асветы БССР.
Стэрэакаўлан
Сінонімы
Спіс сінонімаў з сайта Species Fungorum
Ісаак Майсеевіч Разет
Займаўся вывучэннем праблем фантазіі, творчасці, памяці, эрганомікі і сацыяльнага ўзаемадзеяння.
Работы
Цягам жыцця І. М. Разета было апублікавана 110 ягоных работ. З трох яго кніг — «Псіхалогія фантазіі», «Што трэба ведаць пра памяць» і «Што такое эўрыстыка» — дзве першыя некалькі разоў перавыдаваліся.
Кобла
Кобла (Ко́бло) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пмк (Ярцаўскі раён)
Пмк (Пмк) — пасёлак у Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў акупаваны гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Цукарэла
Цукарэла (Zuccarello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 355 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 17039. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы san Bartolomeo.
Красынічы
Красы́нічы (, Красыничи) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агарэвіцкага сельсавета. Знаходзіцца за 12 км на паўднёвы ўсход ад горада і чыгуначнай станцыі Ганцавічы.
Камаравычы
Камаравычы (Кома́ровичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Армянскі драм
Армянскі драм (па-армянску: Դրամ, код ISO 4217: AMD) — афіцыйная грашовая адзінка Арменіі і Нагорнага Карабаху. Драм падзяляецца на 100 лумаў (Լումա), але лумы ў наш час не выкарыстоўваюцца.
Коніў
Коніў (Ко́нів) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Альгерд
Альге́рд (~1295 — май ) — вялікі князь літоўскі (1345—1377).