cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Анатоль Піліпавіч Жлоба
Біяграфія
Нарадзіўся 21 кастрычніка 1923 года ў вёсцы Папоўка Быхаўскага павета Гомельскай губерні РСФСР (зараз у Магілёўскай вобласці Беларусі).
З 1943 па 1948 гады ў Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1954 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут. Працаваў ардынатарам хірургічнага аддзялення ў Днепрапятроўскай вобласці. У 1957—1958 гадах праходзіў навучанне ў клінічнай ардынатуры 20-й хірургічнай клінікі ў Ленінградзе. Працаваў у Томску загадчыкам хірургічнага аддзялення. У 1968—1995 гадах у Віцебскім медыцынскім інстытуце. У 1988 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У 1971—1985 гадах — прарэктар Віцебскага медыцынскага інстытута.
Памёр 19 жніўня 1995 года.
Навуковая дзейнасць
Вучонаму належаць працы па абдамінальнай хірургіі, інструментальных метадах дыягностыкі хвароб брушной поласці і інш. Вынайшаў хірургічную іголку для пункцый брушной поласці.
Геаграфія Егіпта
Тэрыторыя і геаграфічнае становішча
Егіпет размяшчаецца на 1 млн км² і такім чынам з'яўляецца 30-й паводле плошчы краінай свету. Тэрыторыя краіны прыкладна адпавядае памеру ўсёй Цэнтральнай Амерыкі, у два разы большая за тэрыторыю Іспаніі , і ў чатыры разы большая за тэрыторыю Вялікабрытаніі , а таксама роўная складзеным разам амерыканскім штатам Тэхас і Каліфорнія. Егіпет размешчаны паміж 22 ° і 32 ° з.ш. і 24 ° і 36 ° у.д.
Егіпет мяжуе з Лівіяй на захадзе, Суданам на поўдні і мае мяжу з сектарам Газа і Ізраілем на ўсходзе. Абмываецца Міжземным морам на поўначы і Чырвоным морам на ўсходзе. Сінайскі паўвостраў абмываецца двума залівамі Чырвонага мора: на захадзе — Суэцкім, на ўсходзе — залівам Акаба. Егіпет — адна з нямногіх краін, размешчаных адразу ў двух частках свету і адзіная, што разлеглася на двух кантынентах: Сінайскі паўвостраў плошчай 130 тыс. км² геаграфічна належыць да Азіі (Еўразіі). З гэтай стратэгічна ўнікальнай транскантынентальнасці вынікае важная роля Егіпта ў геапалітыцы: дзяржава валодае суднаходным водным шляхам Суэцкага канала, які злучае Міжземнае мора з Індыйскім акіянам праз Чырвонае мора.
Рэльеф
Афрыканская частка Егіпта пераважна раўнінная, платападобная. Вышыні змяншаюцца з поўдня на поўнач, дзе-нідзе апускаючыся ніжэй за ўзровень мора, ажно да -133 м. ва ўпадзіне Катара. Паралельна узбярэжжу Чырвонага мора цягнуцца невысокія (да 1900 м) аднак скалістыя, бляклыя Нубійскія горы. Найвышэйшыя ж пункты краіны знаходзяцца ў азіяцкай частцы: у паўднёвым куце Сінайскага паўвострава ўздымаюцца горы вышынёй да 2 650 м (гара Кацярыны).
Карысныя выкапні
У Егіпце маюцца значныя па рэгіянальных мерках паклады нафты і прыроднага газу, фасфарытаў, жалезнай руды.
Клімат
Клімат на большай частцы Егіпта трапічны пустынны. Сярэдняя тэмпература вагаецца ад 27 °C да 32 °C летам і да 43 °C на ўзбярэжжы Чырвонага мора. Сярэднія зімовыя тэмпературы складаюць ад 13 °C да 21 °C. На поўдзень ад Каіра, колькасць ападкаў мізэрная — у сярэднім ад 2 да 5 мм у год, прычым дажджы выпадаюць з інтэрвалам у некалькі гадоў (і толькі ў зімовыя месяцы). У вясновыя месяцы і на пачатку лета з паўднёвых пустынь дзьме сухі гарачы вецер хамсін.
На вельмі тонкай паласе паўночнага ўзбярэжжа колькасць ападкаў можа дасягаць 410 мм, прычым уся гэта сума прыпадае на перыяд паміж кастрычнікам і сакавіком. Гэта вобласць субтрапічнага міжземнаморскага клімату. Устойлівы вецер з паўночнага захаду дапамагае знізіць тэмпературу ля ўзбярэжжа Міжземнага мора. У гарах Сіная і некаторых паўночных прыбярэжных гарадах зрэдку выпадае снег.
Ніл
Адзіная водная артэрыя, што не перасыхае — гэта Ніл, найдаўжэйшая рака Афрыкі. Ніл перасякае Егіпет з поўдня на поўнач і пры ўпадзенні ў Міжземнае мора стварае вялізную дэльту плошчай 24 тыс.кв.км. На ўсім сваім егіпецкім працягу Ніл не прымае ніводнага прытока і выключна губляе ваду на ўсе магчымыя гаспадарчыя патрэбы. Вышэй горада Асуан у пачатку 1960-х была пабудавана плаціна, якая стала падпорам вадасховішча Насер.
Краявіды
Большую частку Егіпта займае пустыня з дзе-нідзе параскіданымі аазісамі. Егіпет уключае ў сябе часткі пустыні Сахара і Лівійскай пустыні. Вятры ствараюць уражваючыя пясчаныя выдмы, якія часам дасягаюць вышыні болей за 30 метраў. Паміж пяскоў егіпецкай зямлі ўрадлівай абжытай стужкай віецца даліна Ніла. Да будаўніцтва Асуанскай плаціны, Ніл сваімі разлівамі штогод папаўняў глебы Егіпта. Гэта давала краіне мець добры ўраджай на працягу многіх гадоў.
Экалагічныя праблемы
Паколькі большая частка жыхароў стомільённага Егіпта канцэнтруецца ў дэльце і ніжнім цячэнні Ніла, эксперты адносяць краіну да ліку найбольш уразлівых да глабальнага пацяплення. Нават нязначнае падняцце узроўню Сусветнага акіяна можа спарадзіць процьму экалагічных бежанцаў з Егіпта.
Свята-Мікалаеўская царква (Крайск)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Крайск Лагойскага раёна Мінскай вобласці.
Беатрыс Аск
Эва Карын Беатрыс Аск (Eva Carin Beatrice Ask, нар. года, Свег, Хер’едален, Емтланд, Швецыя) — шведскі палітык і член Умеранай кааліцыйнай партыі. Дзеючы губернатар лена Сёдэрманланд з 1 студзеня 2020 года. У 1988 годзе і ў 1994—2019 гадах таксама з’яўлялася дэпутатам Рыксдага ад камуны Стакгольма. З 1991 па 1994 год працавала міністрам адукацыі Швецыі, з 2006 па 2014 год — міністрам юстыцыі Швецыі.
Забалацце (Акцябрскі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Беатрыс Аск
Біяграфія
Беатрыс нарадзілася ў горадзе Свег, Емтланд. У 1974 годзе скончыла навучанне ў Акране (ЗША), у 1976 годзе атрымала сярэднюю агульную адукацыю ў Швецыі. З 1978 па 1979 год вывучала міжнародную эканоміку ва Упсальскім універсітэце, аднак не скончыўшы яго пачала працаваць ва Умеранай кааліцыйнай партыі і Умеранай моладзевай лізе, яшчэ да таго як была абраная першай жанчынай-дырэктарам моладзевай лігі ў 1984 годзе. У 1986 годзе яе пераабралі і яна займала дадзеную пасаду на працягу яшчэ двух гадоў, перад тым як яна была абраная гарадскім камісарам, адказным за школы ў гарадскім савеце Стакгольма.
Пасля выбараў у 1991 годзе, калі Карл Більт стаў прэм’ер-міністрам Швецыі, Беатрыс пачала працаваць Міністрам адукацыі Швецыі. Сумесна з Перам Ункелем яна занялася перабудовай шведскай сістэмы адукацыі.
Пасля прайграных выбараў ў 1994 годзе Беатрыс стала партыйным прадстаўніком. З 1994 па 2006 год яна была таксама членам Рыксдага.
Забалацце (Акцябрскі раён)
Размяшчэнне
У 34 км на захад ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 237 км ад Гомеля, 27 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На поўдні і захадзе меліярацыйныя каналы.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, да якой з паўночнага ўсходу далучаюцца кароткая прамалінейная вуліца і 3 завулкі. Забудова драўляная, сядзібнага тыпу. У 1987 годзе пабудавана 50 цагляных хат, у якіх змесцаваліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй у выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС месцаў. У складзе сельскагаспадарчага ААТ «Парэчча-Арэса» з цэнтрам у Парэччы, малочнатаварная ферма. Сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, бальніца сестрынскага догляду, фельчарска-акушэрскі пункт, аптэка, аддзяленне сувязі, 3 крамы.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як цэнтр маёнтка Забалацце, уладанне Валадзькоў. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1863 годзе адкрыта народнае вучылішча, у якім займаліся 30 хлопчыкаў. У 1885 годзе ў Ляскавіцкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні.
З 20 жніўня 1924 года вёска ў Ляскавіцкім сельсавеце Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. У 1929 годзе арганізаваны калгас. Пачатковая школа ў 1930 годзе ператворана ў сямігадовую. З 28 чэрвеня 1939 года цэнтр Ляскавіцкага сельсавета. Падчас Вялікай Айчыннай вайны жыхары стварылі партызанскі атрад імя Чапаева, які ўзначаліў старшыня калгаса А. П. Пакуш. Нямецкія акупанты ў красавіку 1942 года спалілі 142 двары, забілі 192 жыхары. 5 лютага 1944 года карнікі расстралялі і спалілі яшчэ 87 жыхароў (пахаваны ў магіле ахвяр фашызму на вул. Камарова; у 1956 годзе ўстаноўлены абеліск). У баях за вёску і наваколлі ў 1943-44 гадах загінулі 42 савецкіх салдата (пахаваны ў брацкай магіле на могілках; у 1959 годзе ўстаноўлены абеліск). 68 жыхароў загінулі на фронце. 17 лістапада 1980 года цэнтр сельсавета перанесены з вёскі ў вёску Ляскавічы. З 27 снежня 2022 года вёска ў складзе Парэцкага сельсавета.
Возера Кайтэрэ (Тытан)
Кайтэрэ (Koitere Lacus) — вуглевадароднае возера, якое знаходзіцца на паўночным полюсе самага буйнога спадарожніка Сатурна — Тытана, па каардынатах 79.4°N, -36.14°W.
Дыяметр возера складае 68 км. Знаходзіцца на паўночным полюсе побач з яго морамі (Кракена, Лігеі і Пунгі). Возера складаецца з вадкіх вуглевадародаў (у асноўным з метану, этану і прапану). Возера Кайтэрэ з'яўляецца адным з многіх азёр, якія раскіданыя ўздоўж паўночнага полюса Тытана. Пры дапамозе радара Касіні яно было знойдзена ў 2007 годзе.
Названа ў гонар зямнога возера Кайтэрэ, размешчанага на тэрыторыі Фінляндыі.
Алашкерт (Армавір)
Да 3.01.1935 называлася с. Кярымарх (Карым-Арх), у 3.01.1935 – 4.07.2006 с. Саветакан.
Новая Швецыя
Новая Швецыя (Nya Sverige) — шведская калонія на берагах ракі Дэлавэр, цяпер тэрыторыя штатаў Дэлавэр, Нью-Джэрсі і Пенсільванія ЗША. Існавала ў 1638—1655 гадах, потым перайшла пад кантроль Нідэрландаў. Сталіца калоніі — форт Крысціна (цяпер Уілмінгтан, Дэлавэр).
Заснаванне
У 1637 годзе заснавана Новая шведская кампанія, у ліку акцыянераў апроч шведаў былі немцы і галандцы. Сферай дзейнасці кампаніі мусілі быць пастаўкі пушніны і тытуню з Паўночнай Амерыкі. У канцы 1637 года кампанія арганізавала першую экспедыцыю ў Новы Свет. У яе падрыхтоўцы ўдзельнічаў адзін з кіраўнікоў Галандскай Вест-Індскай кампаніі Самюэл Бломарт, які запрасіў начальнікам экспедыцыі Петэра Мінуіта — былога генеральнага дырэктара калоніі «Новыя Нідэрланды». 29 сакавіка 1638 года экспедыцыя дасягнула вусця Дэлавэра на караблях «Кальмар Нюккель» і «Фогель Грып» пад камандаваннам адмірала Класа Флемінга. Тут быў заснаваны форт Крысціна, названы ў гонар шведскай каралевы Крысціны, які пазней стаў адміністрацыйным цэнтрам шведскай калоніі.
Развіццё
Петэр Мінуіт стаў першым кіраўніком калоніі. На землі на ўсходзе ад ракі Дэлавэр прэтэндавалі Нідэрланды, таму пасельшчы калоніі ён заснаваў на заходнім беразе. Мінуіт таксама заключыў дагавор з важакамі мясцовых індзейскіх плямёнаў, які мусіць быць адным з аргументаў у магчымай тэрытарыяльнай спрэчцы з Нідэрландамі. Пратэст уладаў Новых Нідэрландаў наконт шведскай высадкі Мінуіт праігнараваў. У чэрвені 1638 года ён даручыў кіраўніцтва калоніяй Монсу Нільсану Клінгу, а сам адплыў у Швецыю. Мінуіт планаваў узяць у Вест-Індыі груз тытуню і перавезці яго ў Еўропу, каб акупіць падарожжа, але на Сэнт-Кітс ён памёр.
Росквіту Новая Швецыя дасягнула пры кіраўніцтве Юхана Прынца (1643—1653). У 1644 годзе Новая Швецыя падтрымала індзейскае племя саскуэханак у пераможнай вайне супраць англійскай калоніі Мэрыленд. Калонія разраслася на поўнач, шэраг фортаў з’явіліўся і на ўсходнім беразе Дэлавэра, агульная іх колькасць узрасла да дзясяці, пачалося вырошчванне тытуню.
Сур’ёзных канфліктаў з Новымі Нідэрландамі амаль увесь час існавання калоніі не было. Хаця Новыя Нідэрланды і працягвалі прэтэндаваць на занятыя шведамі землі, самі Нідэрланды не хацелі псаваць адносіны са Швецыяй такімі дробнымі тэрытарыяльнымі спрэчкамі.
Ліквідацыя
У 1651 годзе галандцы пабудавалі ў вусці Дэлавэра ў паблізу шведскіх паселішчаў форт Казімір. У маі 1654 года новы кіраўнік калоніі Юхан Рысінг атакаваў форт і той здаўся без бою. У адказ у верасні 1655 года генеральны дырэктар Новай Галандыі Петэр Стэйвесант адправіў супраць Новай Швецыі 317 салдат на 7 караблях і адбіў форт Казімір. Праз два тыдні Рысінг капітуляваў і перадаў усе правы на кіраванне калоніяй Нідэрландам. Шведскім каланістам давалася шырокая аўтаномія, якая захоўвалася і пасля захопу Новай Галандыі Вялікабрытаніяй у 1664 годзе. Ліквідавана яна была толькі ў 1681 годзе, калі былыя землі Новай Швецыі разам з шэрагам іншых былі перададзены Уільяму Пенну і ім была заснавана Пенсільванія.
Glaucus atlanticus
Glaucus atlanticus — від бруханогіх малюскаў з атраду. Пелагічныя арганізмы, якія жывуць пад плёнкай. Пашыраны ў морах усіх акіянаў.
Апісанне
Прадстаўнікі гэтага віду характарызуюцца стройным целам, моцна выцягнутым з задняга канца. Галава кароткая і злёгку аддзеленая ад цела. Шырокая, добра развітая нага спераду закругленая і працягваецца да задняга канца цела. Даўжыня цела 5-40 мм.
Па баках перпендыкулярна восі цела размешчаны тры групы цэратаў — пальцападобных вырастаў, у якія ўваходзяць галіны гепатапанкрэаса (стрававальнай залозы). Даўжыня цэратаў у кожнай групе істотна адрозніваецца, а самыя доўгія размешчаны на спінным баку. Наяўнасць доўгіх вырастаў разглядаецца як адзін з механізмаў павышэння плавучасці.
Яшчэ адно прыстасаванне Glaucus atlanticus да ўтрымання на паверхні вады — перыядычнае заглынанне паветранай бурбалкі, якая пасля захоўваецца ў страўніку малюска. У сувязі з такім размяшчэннем бурбалкі газу ўраўнаважваецца становішча цела, пры якім спіна павернутая ўніз, а нага прылягае да паверхні вады. Такім чынам, малюск як бы поўзае па плёнцы паверхневага нацяжэння. У гэтым сэнсе прадстаўнікі гэтага віду — антыподы вадамерак, якія рухаюцца па плёнцы паверхневага нацяжэння з супрацьлеглага боку.
Колер
Асноўны тон цела — срэбраны. Ротавыя шчупальцы, рынафоры і ніжняя паверхня цэратаў афарбаваны ў інтэнсіўна-сіні колер. Спінны бок у розных малюскаў вар’іруецца ад цёмна-сіняга да карычневага. Нага апраўлена сіняй палоскай.
Харчаванне
Іншыя арганізмы, звязаныя з паверхняй вады, выступаюць у якасці крыніцы ежы. Да іх адносяцца каланіяльныя гідроіды (, антамедузы з сямейства ) і бруханогія малюскі (прадстаўнікі роду, асобіны таго ж віду).
Размнажэнне
Glaucus atlanticus характарызуецца сінхронным гермафрадытызмам : кожная асобіна мае мужчынскія і жаночыя палавыя залозы і пасля.
Галіна Аляксандраўна Аляксандрава
Галіна Аляксандраўна Аляксандрава (нар., пас. Гульча, Гульчынскі раён, Ошская вобласць, Кыргызскай ССР) — савецкі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1956 годзе Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працавала ў праектных арганізацыях Алматы, Горкага, Роўна. З 1976 па 1983 гады — кіраўніком групы архітэктараў у Мінскпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года.
Пражывала ў г. Славута Украінскай ССР.
Творчасць
Удзельнічала ў распрацоўцы генпланаў гарадоў Кзыл-Арда, Вахтан, Перавоз, ПДП цэнтра Цалінаграда, праектаў забудовы мікрараёнаў у Цалінаградзе і Горкім.
Асноўныя працы ў Мінску (у аўтарскім калектыве) : праекты забудовы мікрараёнаў Паўднёвы Захад-1,2,3,4 (1976—1982).
Узнагароды
Узнагароджана сярэбраным медалём ВДНГ СССР (1985) за распрацоўку праекта забудовы мікрараёна Паўднёвы захад-2.
Кацярына Мікалаеўна Гейдэнрэйх
Кацярына Мікалаеўна Гейдэнрэйх (сапраўднае імя па бацьку Нікадзімаўна, Екатери́на Никола́евна Гейденре́йх; 23 [11] лістапада 1897,, Расійская імперыя — , , СССР) — артыстка балета і педагог; заснавальнік і першы мастацкі кіраўнік Пермскага харэаграфічнага вучылішча.
Біяграфія
Вучылася з 1906 года на балетным аддзяленні Пецярбургскага тэатральнага вучылішча. З 1915 па 1936 год танчыла ў Санкт-Пецярбургскім Марыінскім тэатры, з 1920 года выконвала сольныя партыі ў класічных балетах: фея Бэзу, фея Золата («Спячая прыгажуня» П. І. Чайкоўскага), Гамзаці і Вулічная танцоўшчыца ў балетах Людвіга Мінкуса «Баядэрка» і «Дон Кіхот», Валадарка нерэід, Царыца вод, Цар-дзяўчына ў балеце «Канёк-гарбунок» і Рамзея ў балеце «Дачка фараона» Цэзара Пуні) і інш.
Адначасова з артыстычнай дзейнасцю ў 1925—1941 гадах выкладала ў Ленінградскім харэаграфічным тэхнікуме (з 1937 года — вучылішча). З 1936 па 1941 гады — педагог-рэпетытар Ленінградскага Малога тэатра оперы і балета.
Жыла ў блакадным Ленінградзе да 2 красавіка 1942 года, калі была арыштаваная па даносе, асуджаная на 10 гадоў з паразай у правах тэрмінам на 5 гадоў і этапаваная на Урал, ва Усольскі лагер, які знаходзіўся ў Салікамску.
5 снежня 1942 года як інвалід была вызвалена па Пастанове Вярхоўнага суда СССР ад 1 жнiўня 1942 года. У 1943 годзе аднавіла выкладчыцкую працу ў Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы, якое знаходзілася ў эвакуацыі ў Молатаве. У 1944 годзе, пасля зняцця блакады, вучылішча вярнулася ў Ленінград, а Кацярына Гейдэнрэйх, пазбаўленая права пакінуць край і з’ехаць у свой родны горад, засталася ў Молатаве кіраваць створанай пры Молатаўскім тэатры оперы і балета харэаграфічнай студыяй. У 1945 годзе, калі студыя была ператворана ў Молатаўскае харэаграфічнае вучылішча, Кацярына Гейдэнрэйх стала яго першым мастацкім кіраўніком, застаючыся на гэтай пасадзе да 1956 года.
У 1958 годзе пасля перапынку больш чым у чвэрць стагоддзя аднавіла для трупы маскоўскага Вялікага тэатра балет Міхаіла Фокіна на музыку Фрэдэрыка Шапена «Шапеніяна».
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Крапіўна)
Свята-Аляксандра-Неўская царква — праваслаўны храм у в. Крапіўна Аршанскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудаваеа ў другой палавіне XIX стагоддзя з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Адносіцца да тыпу крыжова-купальных храмаў. Па падоўжнай восі паслядоўна размешчаны прытвор, трапезная, малітоўная зала з бакавымі прыдзеламі, пяцігранная апсіда з бакавымі гранёнымі рызніцамі. Сяродкрыжжа завершана магутным васьмігранным светлавым барабанам з цыбулепадобным купалам. Фасады апяразаны аркатурнымі фрызамі, прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі. Уваход вылучаны 2-гранным парталам на шырыначных лапатках.
У вуглу муравана-металічнай агароджы пастаўлена мураваная чатырохгранная званіца пад шлемападобным купалам і макаўкай у завяршы.
Возера Ківу (Тытан)
Ківу (Kivu Lacus) — вуглевадароднае возера, якое знаходзіцца на паўночным полюсе самага буйнога спадарожніка Сатурна — Тытана, па каардынатах 87°N, -121°W.
Дыяметр возера складае 77,5 км. Знаходзіцца на паўночным полюсе побач з яго морамі (Кракена, Лігеі і Пунгі). Возера складаецца з вадкіх вуглевадародаў (у асноўным з метану, этану і прапану). Возера Ківу з'яўляецца адным з многіх азёр, якія раскіданыя ўздоўж паўночнага полюса Тытана. Пры дапамозе радара Касіні яно было знойдзена ў 2007 годзе.
Названа ў гонар зямнога возера Ківу, размешчанага на мяжы Руанды і ДРК.
Возера Ланаа (Тытан)
Ланаа (Lanao Lacus) — вуглевадароднае возера, якое знаходзіцца на паўночным полюсе самага буйнога спадарожніка Сатурна — Тытана, па каардынатах 71°N, -142.3°W.
Дыяметр возера складае 34,5 км. Знаходзіцца на паўночным полюсе побач з яго морамі (Кракена, Лігеі і Пунгі). Возера складаецца з вадкіх вуглевадародаў (у асноўным з метану, этану і прапану). Возера Ланаа з'яўляецца адным з многіх азёр, якія раскіданыя ўздоўж паўночнага полюса Тытана. Пры дапамозе радара Касіні яно было знойдзена ў 2007 годзе.
Названа ў гонар зямнога возера Ланаа, размешчанага на тэрыторыі Філіпін.
Зарэчча (Акцябрскі раён)
Размяшчэнне
У 24 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 232 км ад Гомеля, 25 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На рацэ Арэса (прыток ракі Пціч).
Экалогія і прырода
На поўдні і ўсходзе мяжуе з лесам.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Чырвоная Слабада — Навасёлкі.
Інфармацыя
Забудова драўлянымі сялянскімі сядзібамі — уздоўж дарогі.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Мінскім ваяводстве Вялікага княства Літоўскага. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. З пачатку XIX стагоддзя ў складзе маёнтка Дуброва Нястанавіцкай сельскай грамады. Па стану на 1870 год — у Чэрнінскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні.
У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас.
Чартызм
Чартызм (Chartism ← charter — хартыя ) — сацыяльны і палітычны рух у Англіі ў 1836—1848 гг., які атрымаў імя ад пададзенай у 1839 годзе парламента петыцыі, якая называлася хартыяй ці Народнай хартыяй. Чартызм можна лічыць папярэднікам сацыял-дэмакратыі, хоць сацыялістычныя ідэі ў ім былі вельмі слабыя.
Непасрэднай прычынай, якая стварыла чартысцкі рух, былі прамысловыя крызісы 1825 і 1836 гадоў і створанае імі беспрацоўе 1825—1830 і 1836—1840 гадоў, якая распаўсюдзілася пераважна на Ланкашыр, але захапіла таксама і іншыя часткі Англіі. заработную плату астатніх. Беспрацоўе выклікала яшчэ ў 1820-х гадах доўгі шэраг працоўных бунтаў у розных гарадах Ланкашыра, якія суправаджаліся рабаваннем булачных і ежы ў крамах.
Рух буржуазіі, які прывёў да парламенцкай рэформы 1832 года, знайшоў гарачую падтрымку і ў працоўных масах, але поспех гэтага руху зусім не задаволіў працоўных. Чартысты спадзяваліся, што рэфармаваны паводле іх жаданняў парламент здолее знайсці дакладныя сродкі для ўхілення сацыяльных бед, супраць якіх яны пратэставалі. Для іх пабудаваны на прынцыпе ўсеагульнага галасавання парламент павінен быў з’явіцца арганізацыяй мас для абароны іх эканамічных інтарэсаў. Гэта было працоўным рухам у Англіі за палітычныя правы.
Браслаўская звязда
Браслаўская звязда — раённая газета Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. Выдаецца з 1919 года. Заснавальнікі: Браслаўскі раённы выканаўчы камітэт і Браслаўскі раённы Савет дэпутатаў. Газета «Браслаўская звязда» друкуецца ў КПУП «Наваполацкая друкарня».
Гісторыя
19 студзеня 1919 года выйшаў першы нумар газеты «Браслаўская камуна».
Пасля аб’яднання Усходняй і Заходняй Беларусі з’явілася перыядычнае выданне — газета «Звязда». Першы нумар пасля ўз’яднання выйшаў 1 кастрычніка 1939 года. Рэдакцыя і друкарня знаходзіліся ў будынку сучаснага краязнаўчага музея.
У 1963 годзе газета стала называцца «Браслаўская звязда».
Карын Элізабет Андэрсан
Карын Элізабет Андэрсан (Karin Elizabet Andersson;, Халанд, Швецыя — , там жа) — шведскі палітычны дзеяч, член Партыі Цэнтра. Займала пасаду міністра па пытаннях гендэрнай роўнасці ва ўрадзе Швецыі ў перыяд з 1979 па 1982 год.
Ланчын
Ланчын (Ла́нчин) — пасёлак гарадскога тыпу ва Украіне, у Прыкарпацці, у Надвірнянскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці. У 1940—1962 гадах Ланчын быў раённым цэнтрам, пазней пасёлак адышоў да Надвірнянскага раёна.
Карын Элізабет Андэрсан
Біяграфія
Карын Андэрсан нарадзілася ў сям’і муніцыпальнага дарадцы Эліяса Андэрсана. У 1947 годзе пачала працаваць у якасці журналіста ў выданні «Hallands Nyheter», затым — у газеце «Alandstidningen» (да 1957 года). У 1960-х гадах Андэрсан супрацоўнічала са Шведскім радыё; у гэты ж перыяд Карын уступіла ў Партыю Цэнтра і ў 1966 годзе атрымала пасаду федэральнага сакратара арганізацыі. Андэрсан знаходзілася на пасадзе да 1979 года.
У 1966 годзе Андэрсан была выбрана ў гарадскі савет Стакгольма, а ў 1971—1985 гадах з’яўлялася членам Рыксдага. У 1979 годзе ёй прапанавалі пасаду міністра па пытаннях гендэрнай роўнасці ў кабінеце прэм’ер-міністра Турб’ёрн Фельдыне. Першапачаткова яна планавала пакінуць рыксдаг і адмовіцца ад пасады, але ў рэшце рэшт прыняла прапанову і служыла міністрам да 1982 года. Членам урада яна засяродзіла сваю ўвагу на гендэрнай роўнасці ў сферы працы, а таксама на праблеме імігрантаў і бежанцаў, якія прыязджаюць у краіну. Пасля сыходу з палітыкі яна пакінула Стакгольм перасялілася на ферму ў Халандзе, дзе правяла канец свайго жыцця.
Trosia nigropunctigera
Апісанне
Грудзі Trosia nigropunctigera густа пакрыты кароткімі валасінкамі, белыя або саламянага колеру з шасцю выразнымі чырвонымі плямамі. Пярэднія крылы белага або бледна-саламянага колеру з адным радам чорных плям, якія ідуць паралельна задняму краю. Галава, брушка, ногі і пярэднія крылы ружовыя або чырвоныя.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Trosia nigropunctigera родам з трапічных і хмарных лясоў Коста-Рыкі, Панамы, Калумбіі, Венесуэлы, Гаяны, Эквадора і Перу. Ён сустракаецца на вышынях ад 400 да 1200 метраў.
Навасёлкі (Сухопальскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сухопальскага сельсавета.
Шон Уайт
Шон Роджэр Уайт (Shaun Roger White; нар., Сан-Дыега, Каліфорнія) — амерыканскі сноўбардыст, трохразовы алімпійскі чэмпіён у хафпайпе. 13-разовы пераможца зімовых X Games у дысцыплінах слоўпстайл і суперпайп. Таксама Уайт выступае ў скейтбордынгу і выйграў два залатыя медалі на летніх X Games. За рыжы колер валасоў мае мянушку Лятаючы Памідор (The Flying Tomato).
Дубраўскі сельсавет (Відзаўскі раён)
Ду́браўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Відзскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Дубраўка.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Відзаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 г. апынуўся ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 г. — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет быў скасаваны, яго тэрыторыя был адалучана да Казянскага сельсавета.
Архіў
Архіўныя дакументы Дубраўскага сельсавета захоўваюцца ў Занальным дзяржаўным архіве горада Глыбокага. Архіў, які ахоплівае 1944-1949 і 1952-1954 гг., складаецца з пратаколаў сельвыканкамаў, бюджэтаў, гаспадарчых кніг, дакументаў па асабістаму складу і інш. Памер архіва — 16 старонак. Шыфр архіва — BY ЗГАГлб ф. 1076.
Амагу
Амагу́ (Ամաղու) — сяло ў марзе Ваёц-Дзор, на поўдні Арменіі. Размешчана за 20 км на паўднёвы захад ад горада Ехегнадзор. Зараз насельніцтва сяла адсутнічае. Сяло падпарадкоўваецца сельсавету суседняга сяла Арэні.
Выгада (Івана-Франкоўская вобласць)
Выгада (Вигода) — пасёлак гарадскога тыпу ў Далынскім раёне (Івана-Франкоўская вобласць, Украіна). Заснавана на зліцці рэк Свіча і Мізунька. У студзені 1989 года колькасць насельніцтва складала 3009 чалавек. На 1 студзеня 2013 года колькасць насельніцтва складала 2238 чалавек.
Леанід Веніямінавіч Якабсон
Леанід Веніямінавіч Якабсо́н (Леони́д Вениами́нович Якобсо́н; 2 (15) студзеня 1904,, Расійская імперыя — , , СССР) — савецкі артыст балета, балетмайстар, кіраўнік трупы «Харэаграфічныя мініяцюры» (цяпер «Тэатр балета імя Леаніда Якабсона»); заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1957). Лаўрэат Сталінскай прэміі II ступені (за балет «Шурале», 1951).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу ў яўрэйскай сям’і. Яго бацька Беніямін Самуілавіч Якабсон (?—1915), быў агентам па зборы аб’яў «Гандлёва-прамысловай газеты»; маці, Вера Міхайлаўна Якабсон (у дзявоцтве Торын, ?—1931), хатняй гаспадыняй. Сям’я жыла на 5-й Раждзественскай лініі, дом 49. У Пецярбургу не пазней 1890-х гадоў пасяліўся яго дзед — скрыпач аркестра Марыінскага тэатра Самуіл Вульфавіч Якабсон (1822—1904).
У 11 гадоў застаўся без бацькі. Скончыў 102 СЕТШ I і II ступені Валадарскага раёна Ленінграда (цяпер гімназія № 155 Цэнтральнага раёна горада). Удзельнік кругасветнага падарожжа «900 петраградскіх дзяцей». Балетную адукацыю атрымаў у Ленінградскім тэатральным вучылішчы (цяпер Акадэмія рускага балета імя А. Я. Ваганавай) (педагог — У. І. Панамароў). У 1926—1933 гадах — танцоўшчык, у 1942—1950 і ў 1955—1975 гадах — балетмайстар Ленінградскага тэатра оперы і балета імя Кірава (з якім у час вайны знаходзіўся ў эвакуацыі ў Молатаве).
Памёр 17 кастрычніка 1975 года на 72-м годзе жыцця ў Крамлёўскай бальніцы ў Маскве. Пахаваны ў Санкт-Пецярбургу на Багаслоўскіх могілках.
Мурава (Пружанскі раён)
Мура́ва (, Мурава) — аграгарадок у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Сухопальскага сельсавета.
Знаходзіцца за 25 км на паўночны захад ад Пружан, за 114 км ад Брэста.
Гісторыя
У часы Расійскай імперыі ўваходзіла ў Сухопальскую воласць Пружанскага павета Гродзенскай губерні.
З верасня 1939 года ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 — у Шарашоўскім раёне Брэсцкай вобласці, з 12 кастрычніка 1940 па 16 ліпеня 1954 — цэнтр Мураўскага сельсавета.
Мураўская школа
У 1863 годзе, у цэнтры Муравы, каля царквы было адкрыта царкоўна-прыходскае вучылішча, дзе вучылася 30 дзяцей, усе хлопчыкі. Настаўнікамі былі поп і дыякан. У 1868 годзе ў вучылішчы было 48 вучняў.
Вучылішча было двухкласным. Галоўным і абавязковым прадметам у вучылішчы былі царкоўная і грамадзянская грамата, гэта значыць, уменне чытаць і завучваць на памяць малітвы. Такія ж прадметы як мова (пісьмова) і арыфметыка былі не абавязковыя.
У польскі перыяд у вёсцы Мурава была толькі чатырохгадовая школа, а да канца 1930-х гадоў - шасцігадовая, з навучаннем на польскай мове.
Толькі адзін чалавек пасля заканчэння гэтай школы змог паступіць у гімназію. Дырэктарам школы ў гэты час быў Пярдэня, а пазней Стэфан Сасноўскі. Настаўнікі жылі ў казённым доме і на прыватных кватэрах. Вядомы толькі іх прозвішчы: Талчынскі, Уейскі, Заенскі, Сурвіла. Закон Божы выкладалі дыякан і поп: Перапечны, Марціновіч.
Trosia
Trosia nigropunctigera — род молей сямейства, апісаны Якабам Хюбнерам у 1820 годзе.
Мурава (Пружанскі раён)
Мураўская школа
У 1939 годзе быў пабудаваны новы будынак для школы.
Першы выпуск вучняў Мураўскай сямігадовай школы быў ў 1950 годзе, а першы выпуск сярэдняй школы - у 1959 годзе. У 1959 годзе быў пабудаваны новы будынак школы і спартыўная зала на старым падмурку. З гэтага часу школа стала сярэдняй агульнаадукацыйнай. У 1963 годзе адзначалі 100 гадоў з дня заснавання школы, быў выпушчаны спецыяльны нумар газеты. У гэты час у Мураўскай сярэдняй школе вучылася 370 вучняў з усіх вёсак Сухопальскага сельсавета. Навучалі 22 прадметам, галоўнымі з якіх былі руская, беларуская мова і матэматыка. У школе працавалі 23 настаўнікі з адпаведнай педагагічнай адукацыяй.
У 1966-1967 гадах ў Мураўскай сярэдняй школе навучалася 382 вучня і працавала 25 настаўнікаў. Сярэднюю адукацыю ў школе атрымалі за гэты час 207 вучняў.
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Краснае)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Краснае Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1889 г. з цэглы і бутавага каменю.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Крыжова-купальны храм з паўкруглай апсідай, бакавымі прыдзеламі, кароткай трапезнай, да якой далучаецца трох'ярусная званіца (2 васьмярыкі на чацверыку) завершана купальным пакрыццём, сяродкрыжжа — васьмігранным светлавым купальным барабанам, грані якога прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі, дэкарыраваны нішамі, паўкалонкамі і прафіляванымі броўкамі. Падобнымі сродкамі вырашаны васьмярык званіцы. Арачны ўваходны праём аформлены кілепадобным парталам. Паліхромная бутавая муроўка спалучаецца з атынкаванымі і пабеленымі злементамі дэкору (вуглавыя лапаткі, ліштвы арачных аконных праёмаў, прафіляваныя карнізы і інш.).
Інтэр'ер
У інтэр'еры пануе падкупальная прастора сяродкрыжжа, вылучаная з 4 бакоў арачнымі прасветамі. Апсіда вылучана драўляным іканастасам.
Allium myrianthum
Батанічнае апісанне
Цыбуліна яйцападобная, дыяметрам 0.8-2.5 см; вонкавыя абалонкі карычневыя, паласатыя, унутраныя белыя, перапончатыя. Сцябло 30-150 см. Лісце вузкалінейнае, 2-5 мм шырынёй, жалабковае. Парасонік шарападобны, 2-5 см дыяметрам, шматкветкавы. Калякветнік коратка-званочкавы; сегменты малочна-белыя або крэмавыя, 2-3 мм, тупыя. Каробачка круглява-сціснутая, 2 мм, даўжэйшая за калякветнік.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Паўднёва-Усходняй Афрыцы і Заходняй Азіі.
Расце ў лясах і дубовых лясах, хмызняках, на магматычных і вапнавых схілах, у сухіх скалістых стэпах, на салёных берагах азёр, у аліўкавых гаях, на пашах, абочынах палёў і дарог, пяшчаных месцах і да т. п. на вышыні да 1600 м н. у. м. .
Непамацынаўка
Непамацы́наўка (, Непамоцыновка) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сухопальскага сельсавета.
Эрык Фрэнцэль
Эрык Фрэнцэль (Eric Frenzel; нар., Анаберг-Бухгольц) — нямецкі дваяборац, алімпійскі чэмпіён 2014 года, прызёр Алімпійскіх гульняў 2010 года, пяціразовы чэмпіён свету, пяціразовы ўладальнік Кубка свету 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2015/16 і 2016/17 гадоў. У Кубку свету Фрэнцэль дэбютаваў у 2007 годзе, у студзені 2008 года атрымаў сваю першую перамогу на этапе Кубка свету. Усяго на сённяшні момант мае 41 перамогу на этапах Кубка свету, у тым ліку восем у камандных спаборніцтвах. Адзіны ў гісторыі лыжнага дваяборства спартсмен, які выйграў 5 кубкаў свету ў агульным заліку.
Кукер
Кукер - абрад пераапранання на масленіцу ці каляды ў балгар. У міфалогіі паўднёвых слаавян увасабленне ўрадлівасці. Удзельнікі абрада — кукеры, кукери, кукове, старци, бабугери, бабурци, песяцы, зибуци, доакуси, калугери, камилари, джамалари, джумали.
Абрад уключае гульнёвыя сцэны, яія закліканы паспрыяць дабрабыту, урадлівасці і здароўю навакольных, абараніць сяло ад бяды і няшчасця. Вядомы ва ўсходняй і паўднёвай Фракіі, а таксама ў Радопах, Сарэдняй Гары, асобных рэгіёнах усходняй Балгарыі; мае структурнае і функцыянальнае падабенства з калядна-навагоднімі абыходамі ў заходняй Балгарыі, Македоніі, паўднёва-усходняй Сербіі (наяўнасць разгалінаванай сістэмы роляў; прысутнасць пераапранутых, якія прыкідваюцца жаніхом і нявестай; выкананне гульнявых сцэн з яскрава выяўленай фалічнай сімволікай і г. д.).
Абрад выконваецца выключна мужчынамі, пераважна халастымі, напрацягу масленічнага тыдня і ў наступны за нім панядзелак (Кукеровден, Куковден, Старцовден). Ва ўбраннях кукераў пераважаюць вопратка са шкур, выкручаных поўсцю вонкі; іх маскі мудрагеліста ўпрыгожаны рознакаляровымі маністамі, люстэркамі, перамі, рогамі. Кукеры абвешаны рознай вялічыні званочкамі, у руках маюць драўляныя шаблі, афарбаваныя на канцы накшталт фаласа ў чырвоны колер.
Кукеры імітуюць грубыя любоўныя дзеі з «жонкамі», таксама пераапранутымі, якія, у сваю чаргу, таксама пад рогат навакольных імітуюць цяжарнасць і роды. Потым здзяйсняецца абрадавае ворыва, высейваецца зярно.
Прызначэнне згаданай дзеі — забяспечыць добры ўраджай, заклікаць да родаў маці-Зямлю.
Спіс зорак сузор’я Вялікага Пса
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор'я Вялікага Пса да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, уяўляючыя пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Свіча
Свіча (Сві́ча) — рака на захадзе Украіны (Львоўская і Івана-Франкоўская вобласці), правы прыток Днястра. Даўжыня ракі — 107 км, плошча яго вадазборных басейна — 1493 км².
Бярэ пачатак на паўночных схілах цэнтральнага водападзела Усходніх Карпат і цягнецца праз цэнтральную і знешнюю зоны Усходніх Карпат, а таксама ўнутраную і знешнюю зоны Перадкарпацкага прагіну. Паводле рэжыму цячэння, форме і складу алювія, дзеліцца на дзве часткі — горную і раўнінную.
Лысэць
Лісец ці Лысэць (Лисець) — пасёлак гарадскога тыпу ў Тысмэныцкім раёне Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. У студзені 1989 года колькасць насельніцтва складала 2963 чалавек. На 1 студзеня 2013 года колькасць насельніцтва складала 2959 чалавек.
Забалоціў
Забалатаў ці Забалоціў (Заболотів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Снятынскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Першая згадка пра Забалатаў знойдзена ў Каламыйскай зямельнай кнізе 1455 года. У студзені 1989 года колькасць насельніцтва складала 4468 чалавек. На 1 студзеня 2013 года колькасць насельніцтва складала 4059 чалавек.
Святлана Аляксееўна Некіпелава
Святлана Аляксееўна Некіпелава (, Бузулук — ) — беларуская актрыса.
Біяграфія
У 1965 годзе скончыла акцёрскі факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «Актрыса драматычнага тэатра і кіно» (курс народнага артыста БССР Дзмітрыя Аляксеевіча Арлова).
З 1965 да 1967 года працавала ў складзе трупы Беларускага тэатра імя Якуба Коласа ў Віцебску.
З 1967 года і да пачатку 2010-х гадоў з’яўлялася актрысай Купалаўскага тэатра ў Мінску.
Памерла 22 студзеня 2021 года.
Архітэктура Паўночнай Македоніі
Ад часоў неаліту і бронзавага веку на тэрыторыі Паўночнай Македоніі захаваліся рэшткі кругавых паселішчаў, каменных і глінабітных дамоў, умацаванняў, складзеных насуха з неабчасанага каменю.
Сярод помнікаў архітэктуры V—XI стагоддзяў рэшткі цыклапічных (535),  балгарскага цара Самуіла каля г. Охрыд, крэпасці ў Струміцы (абодва XI ст.). Найбольш ранні тып культавай архітэктуры — трохнефавая базіліка з купаламі і харамі, часам з трансептам ( ў Охрыдзе, каля 1037—1050).
Возера Локтак (Тытан)
Локтак (Logtak Lacus) — вуглевадароднае возера, якое знаходзіцца на паўночным полюсе самага буйнога спадарожніка Сатурна — Тытана, па каардынатах 70.8°N, -124.1°W.
Дыяметр возера складае 14,3 км. Знаходзіцца на паўночным полюсе побач з яго морамі (Кракена, Лігеі і Пунгі). Возера складаецца з вадкіх вуглевадародаў (у асноўным з метану, этану і прапану). Возера Локтак з'яўляецца адным з многіх азёр, якія раскіданыя ўздоўж паўночнага полюса Тытана. Пры дапамозе радара Касіні яно было знойдзена ў 2007 годзе.
Названа ў гонар зямнога возера Локтак, размешчанага на тэрыторыі Індыі.
Папялёва
У 1940—1962 гадах цэнтр Папялёўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 43 км у напрамку на паўночны захад ад горада Пружаны, за 132 км ад Брэста, за 56 км ад чыгуначнай станцыі Аранчыцы.
Вялікая сінагога (Барысаў)
Архітэктура
А. М. Кулагін у Зборы помнікаў гісторыі і культуры Беларусі сцвярджае, што будынак з’яўляецца помнікам архітэктуры з рысамі канструктывізму, аднак, цяперашні выгляд будынак набыў толькі пасля перабудовы 1962 года, а да таго часу фасады мелі эклектычны выгляд.
Прамавугольны ў плане выцягнуты ў глыбіню двара двухпавярховы будынак накрыты двухсхільным дахам. Вулічны фасад дэкарыраваны буйнымі лапаткамі, філёнгамі, завершаны трапецападобным шчытом. Галоўны ўваход з бакавога фасада. Аконныя праёмы вулічнага фасада прамавугольныя, бакавога — гарызантальна выцягнутыя, дваровага — шырокія, арачныя.
Планіровачна будынак падзелены цэнтральным вестыбюлем на 2 палавіны — квадратную залу і падоўжаны кулуар са службовымі памяшканнямі і бакавой лесвіцай на другі паверх.
Сінагога «Хеўрэ тылім»
«Хеўрэ тылім» — колішняя сінагога ў Барысаве, якая размяшчаецца па вуліцы Лапаціна, 41.
Гісторыя
Пабудавана ў 1911 годзе на месцы старой сінагогі, прыблізна на гэтым жа месцы ў 1670 годзе існавала яўрэйская школа. Пры новай сінагозе была яўрэйская школа Талмуд-Тора. У 1994 году асветніцкае таварыства «Святло меноры» па афіцыйным дазволе Барысаўскага гарвыканкама ўсталявала на будынку ахоўную шыльду з надпісам «Міністэрства культуры Беларусі. Сінагога „Хеўрэ тылім“. Пабудавана ў 1911 году. Помнік архітэктуры. Ахоўваецца дзяржавай», аднак, станам на 2022 год будынак не ўнесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Прыкалесь
Пры́калесь (, Приколесь) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сухопальскага сельсавета.
Да 2006 года ўваходзіла ў склад Роўбіцкага сельсавета.
Надзея Робертаўна Калач
Надзея Робертаўна Калач (нар. ) — беларуская вакалістка і музыка, заснавальніца, ўдзельніца і менеджар фэнтэзі фолк гурта Irdorath. Палітычная зняволеная, абвінавачаная і асуджаная падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Як удзельніца гурта Irdorath удзельнічала ў шматлікіх музычных фэстах у розных краінах Еўропы: Wacken Open Air, WOMEX, Дикая Мята, Kilkim Žaibu, Celtic Transilvania, Festiwal Mitologii Słowiańskiej, Folkest, Na Fir Bolg, Hradecký slunovrat і іншых.
Палітычны пераслед 2020—2022
У лістападзе 2020 Надзея і Уладзімір былі звольнены з цэнтра для дзяцей і моладзі «Вікторыя», дзе яны выкладалі традыцыйную, народную ды сярэднявечную музыку, а таксама стварылі рэпетыцыйную пляцоўку, якой карыстаўся іх гурт Irdorath. Надзея апісала сітуацыю наступным чынам: «''Нас звольнілі, бо мы адкрыта удзельнічалі ў маршах, гралі ў дварах, рабілі відэа, каб падтрымаць народ. Гэта ўсё замінала нашаму цэнтру захоўваць нейтралітэт у гэтай сітуацыі. Мы ж лічым, што нейтралітэт — гэта маўклівая згода. Нас звольнілі адразу ж пасля серыі дваровых канцэртаў. Падчас апошняга канцэрту ў мяне ўжо званіў тэлефон: кіраўніцтва бачыла нашыя выступы, у тым ліку і на плошчы Пераменаў''».
NSU Motorenwerke
NSU Motorenwerke AG — нямецкая кампанія, заснаваная ў 1873 годзе і спецыялізуецца на вытворчасці матацыклаў і аўтамабіляў.
Фірма Neckarsulm Strickmaschinen Union пачынала як вытворца вязальных машын, але поспех быў толькі часовым. Крысціян Шміт і Генрых Штоль заснавалі сваю кампанію ў горадзе Рыдлінген на Дунаі ў 1873 годзе. Кампанія таксама вырабляла ровары з 1886 года. У 1880 годзе партнёры рассталіся, і Крысціян Шміт перанёс фабрыку NSU у Некарзульм, і ў гэтым горадзе заснавана Neckarsulmer Strickmaschinen Union, што азначае «Саюз вязальных машын Неккарзульма»: ініцыялы гэтых трох слоў дадуць брэнд NSU, які заставаўся ў дзейнасці да 1977 года.
У 1950-я гады NSU быў найбуйнейшым вытворцам матацыклаў у свеце.
Надзея Робертаўна Калач
Палітычны пераслед 2020—2022
10 жніўня 2021 шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларуская асацыяцыя журналістаў і Беларускі ПЭН-цэнтр, была прызнана палітычнай зняволеннай.
Утрымлівалася Надзея ў СІЗА-1 у Мінску, дзе ў яе пагоршыўся стан здароўя, узнікла патрэба ў дапамозе хірурга. Часам на волю ад яе дахадзілі лісты з малюнкамі, якія Надзея намалявала ў СІЗА.
29 верасня 2021 сімвалічным «хросным» Надзеі і Уладзіміра Калачоў стаў дэпутат Еўрапарламента Гельмут Шольц, які з гэтай нагоды зазначыў наступнае: «''Я падтрымліваю Надзею і Уладзіміра Калачоў, вакалістку і дудара фолк-рок-гурта Irdorath, і заклікаю неадкладна іх вызваліць. Яны былі затрыманыя за ўдзел у групавых акцыях, якія груба парушаюць грамадскі парадак за забеспячэнне музычнага суправаджэння мірных маршаў пратэсту. Неверагодны факт для трэцяга дзесяцігоддзя 21-га стагоддзя. Але гэта глыбокая рана для ўсеагульных правоў чалавека, прызнаных амаль усімі дзяржавамі свету, у тым ліку і ў Беларусі, калі выканаўцы затрымліваюцца зусім неабгрунтавана падчас рэалізацыі сваёй страсці і права на свабоду слова, выказвання меркаванняў і сходаў''».
9 снежня 2021 у судзе Савецкага раёна Мінска пачаўся разгляд крымінальнай справы Уладзіміра і Надзеі Калачоў. Ад пачатку справа Калачоў уключала ў сябе, у тым ліку, і «навучанне ці іншую падрыхтоўку асоб для ўдзелу ў дзеяннях, якія груба парушаюць парадак, а роўна фінансаванне ці іншае матэрыяльнае забеспячэнне такой дзейнасці», але падчас следства гэтая частка была знята праз адсутнасць доказаў. Музыкаў абвінавацілі ў грубым парушэнні грамадскага парадку, яўным непадпарадкаванні законным патрабаванням прадстаўнікоў улады, перашкодзе руху грамадскага транспарту, здейсненымі групай асоб па папярэдняй змове. Падставай нібыта стаў удзел музыкаў у маршах пратэсту 16 жніўня, 6 верасня і 25 кастрычніка 2020 года. Муж Надзеі, Уладзімір, на гэты конт патлумачыў:"Агрэсіі ніякай не было, атмасфера святочная, усе вакол усміхаліся. Усе разам прайшліся праспектам Незалежнасці да плошчы Перамогі, потым па Пераможцаў калона пайшла да Стэлы. Патрабаванняў і папярэджанняў аб незаконнасці акцыі не чуў, бо гучала музыка. Далей шлях быў перакрыты і людзі павярнулі ў адваротны бок. Некалькі разоў выконвалі кампазіцыю Цоя «Перамен!», а потым разыйшліся".
14 снежня 2021 суддзя Аляксандр Анатольевіч Якунчыхін вынес прысуд. Ён пагадзіўся з пазіцыяй памочніцы пракурора Вольгі Емельянчанкі і прызначыў Надзеі і Уладзіміру па два гады пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
У студзені 2022 Надзею перавялі з СІЗА-1 у Мінску ў гомельскі СІЗА-3, а ў канцы сакавіка — у жаночую калонію № 4.
Allium rupestre
Allium rupestre — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Паўднёва-Усходняй Еўропе і Заходняй Азіі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна 25-40 см вышынёй. Кветаножкі амаль роўныя, у 1.5-2 разы даўжэйшыя за калякветнік. Калякветнік 5-6 мм даўжынёй, бледна-ружовы, амаль белы, з пурпурнымі сярэднімі жылкамі, матавы.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Аляксей Міхайлавіч Пяткевіч
Аляксей Міхайлавіч Пяткевіч (, вёска Новы Свержань, Стаўбцоўскі павет, Навагрудскае ваяводства, Польская Рэспубліка —, Гродна) — беларускі навуковец у галіне літаратуразнаўства і краязнаўства, педагог. Кандыдат філалагічных навук (1963), прафесар (1994).
Біяграфія
Нарадзіўся 30 сакавіка 1931 года ў вёсцы Новы Свержань Стаўбцоўскага павета Навагрудскага ваяводства (цяпер — Стаўбцоўскі раён Мінскай вобласці) ў сям’і рабочага.
У 1954 годзе скончыў аддзяленне беларускай мовы і літаратуры філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1957 годзе — аспірантуру пры кафедры беларускай літаратуры БДУ.
З 1957 года жыў у Гродне. Працаваў на кафедры літаратуры Гродзенскага педінстытута імя Я.Купалы ў 1957—1968 гг., на кафедры беларускай літаратуры Гродзенскага ўніверсітэта імя Я. Купалы ў 1968—1990 гадах (у 1968—1974 гадах — загадчыкам кафедры, з 1978 года — дацэнтам), на кафедры беларускай культуры гэтага ўніверсітэта ў 1990—2006 гадах (у 1991—2001 гадах — загадчыкам кафедры), на кафедры беларускай культуры і рэгіянальнага турызму ў 2006—2013 гадах, на кафедры турызму і культурнай спадчыны ў 2013—2017 гадах.
Быў адным з ініцыятараў за наданне Гродзенскаму ўніверсітэту імя класіка беларускай літаратуры Янкі Купалы, стварэння кафедры беларускай культуры.
Ганаровы член Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў (2006). Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў (1971), сябра Міжнароднага купалаўскага Фонду (1997). Узнагароджаны дзяржаўнымі медалямі.
Старшыня Гродзенскай арганізацыі «Ветэраны Адраджэння» (2004—2014). Старшыня Гродзенскай гарадской арганізацыі «Таварыства беларускай мовы імя Ф.Скарыны» (1989—2001 і з 2005). Вёў на Гродзенскай абласной студыі тэлебачання штомесячную перадачу «Кнігарня» (1973—1974 і 1976—1989).
Памёр 11 сакавіка 2022 года ў Гродне.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Сфера навуковых інтарэсаў — літаратуразнаўства, літаратурная крытыка і краязнаўства.
Абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Псіхалагічны аналіз і праблема характару ў прозе Кузьмы Чорнага».