cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стыкоўка
Стыкоўны агрэгат
Актыўна-пасіўныя стыковачныя агрэгаты (часцей за ўсё тыпу «загваздка-конус») адрозніваюцца па канструкцыі і прыладзе на двух стыкуюцца касмічных апаратах. Пры гэтым актыўны карабель не можа састыкавацца з іншым актыўным, а пасіўны — з іншым пасіўным.
Універсальныя стыковачныя агрэгаты (звычайна андрагіна-перыферыйныя) гэтага недахопу пазбаўлены.
Артур Алегавіч Белякоў
Артур Алегавіч Белякоў (нар., Гомель) — беларускі спартыўны акрабат. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Стыкоўка
Стыкоўны агрэгат
Аднак, існуючыя сістэмы з універсальнымі стыковачнымі агрэгатамі (напрыклад, Апас-75, створаны па праграме «Саюз-Апалон», і Апас-89, якая прадугледжвае для «Бурана», Апас-95, які выкарыстоўваўся на станцыі «Мір», а таксама выкарыстоўваўся на Міжнароднай касмічнай станцыі для Шатлаў і модуляў) саступаюць па масагабарытных параметрах і патрабаванням да дакладнасці навядзення КА больш распаўсюджаным загваздка-конусным сістэмам.
Артур Алегавіч Белякоў
Разам з Алёнай Дубінінай выступіў на.
Стыкоўка
Стыкоўны агрэгат
Упершыню актыўна-пасіўныя стыковачныя агрэгаты з’явіліся на амерыканскіх КА «Джэміні» і прызначаліся для стыкоўкі з ракетнай прыступкай «Аджэна» з мэтай адпрацоўкі працэсаў збліжэння і стыкоўкі па праграме падрыхтоўкі да праграмы «Апалон».
Артур Алегавіч Белякоў
На Сусветных гульнях 2017 года ва Уроцлаве ў пары з Вольгай Мельнік заваяваў сярэбраны медаль у мнагабор’і сярод змяшаных пар.
Стыкоўка
Стыкоўны агрэгат
Раннія актыўна-пасіўныя стыковачныя агрэгаты, устаноўленыя на караблях «Джэміні» і караблях «Саюз» з нумарамі 1, 2 (беспілотны карабель), 3, 4, 5, 7, 8, не мелі люка для ўнутранага пераходу, і касманаўтам даводзілася выходзіць у адкрыты космас у скафандрах. Такая ж схема была прадугледжана і ў месяцава-арбітальным 7К-ЛОК і месяцава-пасадачным ЛК караблях-модулях комплексу Л3 савецкай месяцавай экспедыцыі дзеля эканоміі масы Стыкоўныя агрэгата.
Артур Алегавіч Белякоў
У 2019 годзе на II Еўрапейскіх гульнях у Мінску ў пары з Вольгай Мельнік заваяваў сярэбраны медаль у балансавых практыкаваннях і два бронзавыя медалі ў мнагабор’і і дынамічных практыкаваннях сярод змяшаных пар.
Стыкоўка
Стыкоўны агрэгат
У амерыканскай месяцавай праграме «Апалон» месяцава-арбітальны і месяцава-пасадачны караблі-модулі комплексу выкарыстоўвалі ўдасканалены стыкоўны вузел з унутраным пераходам.
У СССР стыковачныя агрэгаты пачалі распрацоўвацца па праграме 7К-9К-11К, мэтай якой быў пілатуемы аблёт Месяца без выкарыстання цяжкай ракеты-носьбіта. Нягледзячы на ​​тое, што праграма была адменена, касмічны карабель «Саюз», які вырас з праекта 7К, быў абсталяваны актыўна-пасіўным стыкоўны агрэгатам і сістэмай пошуку, збліжэння і стыкоўкі «Ігла», якая дазволіла ажыццявіць першую аўтаматычную стыкоўку беспілотных апаратаў. Далей стыковачныя агрэгаты грамадзянскіх («Салют-ДОС», «Мір») і ваенных («Алмаз-АСС») арбітальных станцый і пілатуемых («Саюз») і грузавых («Прагрэс» і ТКС) караблёў і модуляў да іх былі ўніфікаванымі і выкарыстоўвалі ўнутраны пераход.
Разумоўка (Паўладарская вобласць)
Разумоўка — сяло ў Актагайскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Разумоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553255200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 153 чалавекі (71 мужчына і 82 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 103 чалавекі (44 мужчыны і 59 жанчын).
Някрасаў
Някра́саў — прозвішча, тапонім.
Кіеўскі спуск (Гомель)
Кіеўскі спуск — спуск у гістарычным цэнтры Гомеля, пралягае ад пачатку вуліцы Савецкай да набярэжнай ракі Сож.
Паходжанне і назва
Кіеўскі спуск з’яўляецца фрагментам яра, утворанага адной ці некалькімі рэчкамі, якія бралі свой пачатак з возера ледавіковага паходжання, вядомага ў ХІХ — сярэдзіне ХХ ст. як Гарэлае балота (знаходзілася ў раёне цяперашняга чыгуначнага вакзала). Гістарычныя назвы яра не захаваліся. У адной з прац Еўдакім Раманаў называў яго «пароходным рвом», бо спуск вёў да параходных прыстаней. Гэтая ж матывацыйная база паслужыла для акрэслення мясцовасці ў пераліку аб’ектаў, якія ўваходзілі ў склад 1-й паліцэйскай часці Гомеля па стане на 1914 г. — «Спускъ к пристани» . Сталая назва, якая замацавалася за ім у пачатку ХХ ст. — Саборны спуск — узнікла з прычыны блізкасці да Петрапаўлаўскага сабора. У 1923 г. на хвалі савецкіх перайменаванняў яна была зменена на цяперашнюю : кіеўскі кірунак быў адным з папулярных для тагачаснага суднаходства па р. Сож. У перыяд нацысцкай акупацыі (1941—1943 гг.) Кіеўскі спуск пазначаўся захопнікамі як «Hafenstr(aße).», г.зн. «Партовая вуліца» або «вуліца Прыстаней».
Гаральд Мак-Мілан
Гаральд Макмілан (Harold Macmillan, 10 лютага 1894 года, Лондан — 29 снежня 1986 года) — брытанскі палітык-кансерватар, 65-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі з 1957 па 1963 год, з 1984 года 1-ы граф Стоктанскі (1st Earl of Stockton).
Біяграфія
Адукацыю атрымаў у Оксфардскім універсітэце. Палітычную дзейнасць пачаў у 1924 годзе як дэпутат палаты абшчын брытанскага парламента. У 1940—1945 гг. займаў шэраг пасад ва ўрадзе У.Чэрчыля. З 1951 года на міністэрскіх пасадах у кансерватыўных урадах Чэрчыля і Э.Ідэна, у т.л. міністр абароны (1954—1955), замежных спраў (1955), фінансаў (1955—1957). Прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі і лідар Кансерватыўнай партыі ў 1957—1963 гг. Пры ім Вялікабрытанія дала незалежнасць Гане (1957), Нігерыі, Кіпру (1960), Ямайцы (1962), іншым краінам і тэрыторыям, падпісала дагавор аб забароне і абмежаванні выпрабаванняў атамнай зброі 1963.
Ганаровы член Брытанскай акадэміі (1981).
Уладальнік аднайменнага выдавецтва.
Гаечны ключ
Гаечны ключ — прылада для злучэння (разлучэння) рэзьбавых злучэнняў праз закручванне (раскручванне) нітаў, гаек і іншых дэталяў. Ключы падзяляюцца на дзве групы ахоплівальнікі і ахоплівальнікі. Памер зяпы (адтуліны) стандартызаваны.
Гісторыя вынаходніцтва
Першыя ўпамінанні пра гаечны ключ ў Еўропе сустракаюцца ў XV ст. Аднак шырокае распаўсюджанне гаечных ключоў прыпадае толькі на XIX ст.
Метонаў цыкл
Метонаў цыкл — прамежак часу ў 6939 дзён 14 гадзін 15 хвілін, які служыць для ўзгаднення працягласці месяцавага месяца і сонечнага года ў месяцава-сонечным календары. Цыкл, прапанаваны ў 433 годзе да н.э. афінскім астраномам Метонам, лёг у аснову старажытнагрэчаскага календара. Метонаў цыкл звязаны з набліжанай (з дакладнасцю да некалькіх гадзін) роўнасцю: 19 трапічных гадоў = 235 сінадычных месяцаў, гэта значыць кожныя 19 гадоў месяцавы цыкл завяршаецца ў той жа дзень сонечнага года.
Каляндар, заснаваны на метонавам цыкле, утрымлівае 12 гадоў па 12 месяцаў і 7 гадоў па 13 месяцаў (з устаўным месяцам). 125 месяцаў былі «поўнымі» - па 30 сутак, а астатнія 110 «пустымі» - па 29 сутак.
Метонаў цыкл ужываецца для разліку і даты праваслаўнай Вялікадня.
NGC 3764
NGC 3764 (іншыя абазначэнні — MCG 3-30-20, ZWG 97.25, 2ZW 52, NPM1G +18.0302, PGC 35930) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Славутыч
Славутыч (укр. Славутич) — горад у Кіеўскай вобласці Украіны. Горад стаіць на левым беразе Дняпра (Славутыч — старажытнаславянская назва Дняпра). У цяперашні час насельніцтва Славутыч складае каля 25.050 чалавек. Большасць з дарослага насельніцтва працуе на Чарнобыльскай АЭС.
Геаграфія
Славутыч размешчаны на левым беразе Дняпра, за 40 км ад Чарнігава, 45 км ад Прыпяці, 50 км ад Чарнобыля і 200 км ад Кіева. Геаграфічна знаходзіцца ў межах Чарнігаўскага раёна Чарнігаўскай вобласці, аднак адміністрацыйна адносіцца да Кіеўскай вобласці.
Гісторыя
Славутыч — наймаладзейшы горад Украіны. Яго будаўніцтва пачалося ў 1986 годзе неўзабаве пасля Чарнобыльскай аварыі, каб размясціць у ім працаўнікоў АЭС з сем’ямі, эвакуіраваных з Прыпяці. Назва ўзятая ад старарускай назвы ракі Дняпро.
Першыя жыхары засяліліся ў свае хаты ў кастрычніку 1988 года. Дагэтуль тут пераважна жывуць пацярпелыя, адселеныя з забруджанай зоны, 8000 з якіх у часе аварыі былі дзецьмі. Большасць працаздольнага насельніцтва Славутыча працуе на атамнай станцыі, куды пракладзеная, што двойчы перасякае беларускую мяжу, а таксама на прадпрыемствах зоны адчужэння.
Славутыч быў запланаваны як «горад XXI стагоддзя», у яго пабудове ўдзельнічалі будаўнікі і архітэктары з васьмі савецкіх рэспублік: Азербайджанскай, Армянскай, Грузінскай, Латвійскай, Літоўскай, Расійскай, Украінскай і Эстонскай. У выніку горад падзелены на восем мікрараёнаў, якія маюць свой унікальны стыль і атмасферу.
Да 17 ліпеня 2020 горад меў статус абласнога значэння і не ўваходзіў у склад якога-небудзь раёнаў. Горад быў цэнтрам Славутыцкага гарадскога савета.
Колькасць
У Славутычы назіраецца высокая нараджальнасць і нечакана нізкая смяротнасць, таму сярэдні ўзрост жыхара Славутыча значна меншы за любы іншы горад Украіны. Больш за ⅓ ягоных насельнікаў маладзейшыя за 18 гадоў.
Чылоў
Чылоў (Çilov) — востраў у Каспійскім моры. Уваходзіць у склад Азербайджана. Плошча — 12,3 км². Насельніцтва (2020 г.) — 1703 чалавекі.
Геаграфія
Востраў Чылоў знаходзіцца за 15,3 км ад усходняга берага Апшэронскага паўвострава. Утварыўся ў выніку ваганняў Каспійскага мора. У нашы дні яго плошча дасягае 12,3 км². Паверхня пясчана-камяністая. Найвышэйшы пункт дасягае 8 м. Крыніц пітной вады няма. Каля вострава вядзецца здабыча нафты.
Гісторыя
Востраў Чылоў здаўна наведваўся гандлярамі і рыбакамі. Пра гэта сведчаць знаходкі старажытных манет. Персы называлі яго Роніс, рускія — Жылой, азербайджанцы — Шахілан і Чылоў. У 1763 г. востраў быў узгаданы ў апісанні Каспійскага мора, зробленага расійскім географам Ф. Саймонавым. Ён паведамляў, што Чылоў быў бязлюдным, аднак на ім калісьці спыняўся Сцяпан Разін.
У XX ст. на востраве і каля яго пачалася здабыча нафты. У 1948 г. на ім было створана аднайменнае паселішча гарадскога тыпу. Нафтавікі з Чылова абслугоўваюць не толькі мясцовыя, але і іншыя нафтавыя платформы ў Каспійскім моры. Высоўваюцца планы стварэння турыстычнай зоны.
Новая Паўднёвая Грэнландыя
Но́вая Паўднё́вая Грэнла́ндыя (Паўднё́вая Грэнла́ндыя, радзей Зямля́ Мо́рэла) — востраў-прывід, зарэгістраваны ў сакавіку 1823 года амерыканскім капітанам падчас прамыслова-даследчай экспедыцыі на шхуне «Уосп» (Wasp — «Аса») у антарктычным моры Уэдэла. У сваёй кнізе «Апавяданне пра чатыры вандраванні» («Narrative of Four Voyages»), напісанай праз дзевяць гадоў, Морэл указаў дакладныя каардынаты вострава і даў прыблізнае апісанне яго берагавой лініі, якая распасціралася, па яго заяве, больш чым на 480 км.
Bluetooth
Bluetooth ці блютуc (, перакладаецца як сіні зуб, названы ў гонар Харальда I Сінязубага ) — вытворчая спецыфікацыя бесправадных персанальных сетак (Wireless personal area network, WPAN). Bluetooth забяспечвае абмен інфармацыяй паміж такімі прыладамі як персанальныя камп’ютары (настольныя, кішэнныя, ноўтбукі), мабільныя тэлефоны, прынтары, лічбавыя фотаапараты, мышкі, клавіятуры, джойсцікі, навушнікі, гарнітуры на надзейнай, таннай, паўсюдна даступнай радыёчастаце для блізкай сувязі.
Bluetooth дазваляе гэтым прыладам злучацца, калі яны знаходзяцца ў радыусе да 200 метраў адна ад аднае (адлегласць моцна залежыць ад перашкод), нават у розных памяшканнях.
Назва і лагатып
Слова Bluetooth — пераклад на англійскую мову дацкага слова «Blåtand» («Сінязубы»). Гэтую мянушку меў кароль Харальд I, які кіраваў у X стагоддзі Даніяй ды часткай Нарвегіі, і аб’яднаў варагуючыя дацкія плямёны ў адзінае каралеўства. Маецца на ўвазе, што Bluetooth робіць тое ж самае з пратаколамі сувязі, аб’ядноўвае іх у адзіны ўніверсальны стандарт. Хоць «blå» у сучасных скандынаўскіх мовах азначае «сіні», у часы вікінгаў яно таксама магло азначаць «чорнага колеру». Такім чынам, гістарычна правільна было б перакласці дацкае Harald Blåtand хутчэй як Harald Blacktooth, чым як Harald Bluetooth.
Лагатып Bluetooth з’яўляецца спалучэннем двух нардычных («скандынаўскіх») рун «хаглаз»  (Hagall) — адпаведнік лацінскай H і «беркана»   (Berkanan) — лацінская B. Лагатып падобны на больш стары лагатып для Beauknit Textiles, падраздзялення карпарацыі Beauknit. У ім ужываюцца зліццё адлюстраванай K і В для «Beauknit», ён шырэйшы і мае закругленыя вуглы, але ўвогуле ён такі ж.
Гісторыя стварэння і развіцця
Спецыфікацыя Bluetooth была распрацавана групай Bluetooth Special Interest Group (Bluetooth SIG), што была заснавана ў 1998 годзе. У яе ўвайшлі кампаніі Ericsson, IBM, Intel, Toshiba ды Nokia. У далейшым Bluetooth SIG ды IEEE дасягнулі пагаднення, на аснове якога спецыфікацыя Bluetooth стала часткай стандарту IEEE 802.15.1 (дата апублікавання — 14 чэрвеня 2002 года). Работы па стварэнні Bluetooth кампанія Ericsson Mobile Communication пачала ў 1994 годзе. Першапачаткова гэта тэхналогія была прыстасавана пад патрэбы сістэмы FLYWAY у функцыянальным інтэрфейсе паміж падарожнікамі і сістэмай.
Нясцёркі
Назву Нясцёркі маюць:
Венгерскі ваенны кантынгент у Іраку
Венгерскі ваенны кантынгент у Іраку — падраздзяленне Узброеных сіл Венгрыі, якое ў 2003-2004 гг. прымала ўдзел у вайне ў Іраку.
Венгерскія войскі прыбылі ў Ірак у жніўні 2003 года. Яны былі раскватараваны ў горадзе Эль-Хіла ў цэнтральнай частцы дзяржавы. Іх асноўнымі задачамі з’яўляліся ахова важных аб’ектаў інфраструктуры і дапамога мясцовай паліцыі. 3 лістапада 2004 года ўрад Венгрыі абвясціў, што выведзе свае войскі (300 вайскоўцаў) з Ірака да 31 сакавіка 2005 года. Венгерскі кантынгент пакінуў Ірак да 21 снежня. У далейшым, па праграме «NATO Training Mission-Iraq», Венгрыя адправіла ў Ірак 17 ваенных інструктараў.
У 2015 годзе Венгрыя зноў адправіла ў Ірак войскі (200 вайскоўцаў).
NGC 3765
NGC 3765 (іншыя абазначэнні — MCG 4-28-1, ZWG 127.3, PGC 35956) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Капуста
Капуста, Бручка, Гарчыца (Brassica) — род раслін сямейства (раней крыжакветныя (Cruciferae)), да якога адносяцца такія вядомыя расліны, як, ,  і.
Этымалогія назвы
Навуковая назва роду паходзіць ад лацінскай назвы капусты — brassica, якая, у сваю чаргу, заснавана на кельцкім слове bresic — таксама капуста.
Распаўсюджанне і экалогія
На Беларусі ў дзікай прыродзе 3 віды:, і.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травы з пёрыста-паасобным або лопасцевым лісцем.
Чашалісцікі растапыраныя або прыўзнятыя гарызантальна; пялёсткі доўганагатковыя, жоўтыя ці белыя, з адваротна-авальным адгінам, часам з фіялетавымі жылкамі. Тычынкі свабодныя, без зубцоў. Усярэдзіне ля аснавання кароткіх тычынак па адной большай часткай пупышкападобнай мядовай залозцы і па адной вялікай залозцы перад кожнай парай доўгіх тычынак. Завязь сядзячая. Слупок кароткі. Лычык вялікі, плоска-галоўчаты, больш-менш двухлопасцевы.
Плод — стручок лінейнай формы з цыліндрычным слупком ці канчаецца канічным або шылападобным наканечнікам, пустым або з насеннем. Створкі стручка з ясна выяўленай сярэдняй жылкай і менш яснымі бакавымі палоскамі, якія пераплятаюцца. Перагародка з тоўстымі хвалістымі сценкамі клетак эпідэрмісу. Насенне шарападобнае або яйкападобныя, размешчанае ў адзін шэраг. Карэньчык зародка ляжыць у жалабку, утвораным складзенымі ўздоўж семядолямі.
Харкаўка (Паўладарская вобласць)
Харкаўка — сяло ў Актагайскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Харкаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553257100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 707 чалавек (340 мужчын і 367 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 526 чалавек (274 мужчыны і 252 жанчыны).
Арон Рыгоравіч Касталянскі
Арон Рыгоравіч Касталянскі (Касцялянскі, Кашталянскі) (,  — верасень, ) — беларускі мастак, яўрэй.
Біяграфія
У 1910-я вучыўся ў мастацкіх студыях Масквы. Выкладаў у мастацкіх студыях Мінска. Сакратар Камісіі па вывучэнні мастацтва яўрэйскага аддзела Інстытута беларускай культуры (1927). Удзельнік выставак з 1919 г. Жыў у Бабруйску (1918—1922), Мінску.
Умеа Энергі
Умеа Энергі — энергетычная кампанія, якая базуецца ў горадзе Умеа ў Швецыі. Яна адказвае за пастаўку электраэнергіі, разам з прадастаўленнем раённага астуджэння, цэнтралізаванага цеплазабеспячэння, а таксама шырокапалосныя паслугі праз дачынную кампанію UmeNet.
Мікалай Мікалаевіч Паляшчук
Мікалай Мікалаевіч Паляшчук (нар. 1949) — беларускі вучоны ў галіне вірусалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1995), прафесар.
Умеа Энергі
Гісторыя
Кампанія была заснавана ў 1887 годзе, як паведамляецца, з-за размовы паміж інжынерам з Лондана і шведскім мэра на вяселлі. Ён заявіў, што ў яго ёсць планы, каб вырабляць «дыяксід вугляроду» да 2018 года, прыняўшы новыя метады атрымання энергіі, уключаючы выкарыстоўваючы яшчэ больш аднаўляльных крыніц.
Мікалай Мікалаевіч Паляшчук
Біяграфія
Працоўная дзейнасць: з 1980 г. — кіраўнік лабараторыі Беларускага НДІ эпідэміялогіі і мікрабіялогіі (Мінск), з 1988 г. — кіраўнік аддзела эпідэміялогіі і імунапрафілактыкі інфекцыйных захворванняў гэтага інстытута.
Умеа Энергі
Аперацыі
Умеа Энергі мае электрастанцыі ў Олідхэме, якія генеруюць энергію ў выглядзе цяпла ад розных крыніц, уключаючы хатнія гаспадаркі, прамысловыя адходы і біямасы. Цяпло, якое вырабляецца, выкарыстоўваецца для прывада турбін. Ёсць дзве станцыі ў Дава. Асноўнай крыніцай харчавання першага завода з'яўляюцца адходы (20 тон у гадзіну), якія ствараюць 65 МВт электраэнергіі. Большая частка гэтай энергіі выкарыстоўваецца для цэнтралізаванага цеплазабеспячэння з толькі 10 МВт выкарыстоўваюцца для стварэння электраэнергіі. Завод таксама спальвае адходы ад лесанарыхтоўчай прамысловасці. Забруджванне паветра зведзены да мінімуму за кошт сістэм фільтрацыі на выхлапных газах. Другі завод Dava стварае 105 МВт электраэнергіі ад аналагічнай паліўнай сумесі ў якасці іншага старэйшага завода, але з даданнем торфу. У гэтым выпадку толькі 30 МВт выкарыстоўваецца для вытворчасці электраэнергіі. Акрамя гэтых двух электрастанцый, кампанія таксама мае гідраэлектрастанцыю, ветравую, а таксама станцыю, якая генеруе энергію з дапамогай каналізацыйных адходаў.
1xbet
1xBet - кампанія, якая займаецца азартнымі гульнямі ў інтэрнэце, ліцэнзаваная ліцэнзіяй Curaçao eGaming License. Была заснавана ў 2007 годзе і зарэгістравана на Кіпры. У 2019 годзе яны адчулі значны рост, ненадоўга спансіруючы ФК «Чэлсі» і ФК «Ліверпуль», перш чым былі адхіленыя ад пасады за ўдзел у незаконнай дзейнасці.
Першапачаткова гэта было расійскім казіно, але ў 2014 годзе пашырыла сваю прысутнасць у Інтэрнэце, уступіўшы ў партнёрства з «Букмекерскім публком». Ён падтрымлівае аперацыі на Мальце, Кіпры і Абуджы (Нігерыя). У Кеніі 1xBet працуе па ліцэнзіі BCLB.
Па стане на студзень 2022 года 1xBet больш не знаходзіцца на Кюрасаа пасля падачы заявы аб банкруцтве. Пазоў супраць кампаніі і яе ліцэнзіяра застаецца адкрытым. Сайт працягвае працаваць у Інтэрнэце. 1xBet прадстаўляе гульні ад пастаўшчыкоў праграмнага забеспячэння, такіх як GameArt, NetEnt, Betsoft, Pragmatic Play, Play N GO, Microgaming.
Крымінальнае расследаванне
У пачатку 2020 года стала вядома аб афэры, якая працягваецца, звязанай з крадзяжамі і незаконнымі дзеяннямі, што прыцягнула ўвагу па дыпламатычных каналах.
Банкруцтва
У лістападзе 2021 года даччыная кампанія 1xBet, 1хCorр MV, падала заяву аб банкруцтве у суд Кюрасаа пасля таго, як адмовілася пакрыць грошы групе гульцоў.
Меркаваныя ўладальнікі
Каршкоў, экс-маёр міліцыі, начальнік аддзела "К" УУС па Бранскай вобласці, атрымаў кіпрскае грамадзянства ў 2020 годзе, атрымаўшы "Залаты пашпарт" за кошт значных інвестыцый у краіну. Разам з расійскімі мільярдэрамі Сяміёхіным і Казарыным усе трое беглі на Кіпр, каб пазбегнуць судовага пераследу з боку Расіі.
Хайнань
Аддзелены ад мацерыка аднайменным пралівам. Плошча 34 тыс. км². На поўначы алювіяльныя раўніны, у цэнтральных і паўднёвых раёнах горы (выш. да 1867 м, г. Учжышань). Клімат трапічны, мусонны. На раўнінах тэмпература студзеня 16-19 °C, ліпеня да 29 °C; ападкаў 1,2—1,5 тыс. мм, у гарах — да 3 тыс. мм за год. Горныя вечназялёныя лясы (пальмы, панданусы, камфоравае і тунгавае дрэвы, бамбук) і хмызнякі. На раўнінах вырошчваюць рыс, бавоўнік, цукровы трыснёг, чай, какосавую пальму, гародніну і інш. Рэзерват Лэдун-Цзяньфынлін, некалькі заказнікаў.
Газавы ключ
Газавы ключ — прылада, які выкарыстоўваецца для кручэння або фіксацыі труб і іншых дэталяў. Разнавіднасць развадны ключ; ад звычайных ключоў адрозніваецца тым, што газавы ключ сціскае дэталь. Часта газавы ключ называюць трубавым ключом.
У залежнасці ад памераў падзяляюцца на нумары, найбольш хадавыя 1,2,3 нумар, нумар азначае даўжыню інструмента і пэўны дыяметр труб, з якімі гэты ключ можа працаваць. Газавы ключ нумар 1 можа заціскаць трубы дыяметрам 10-36 мм, даўжыня ключа складае 30 см. Газавы ключ нумар 2 можа заціскаць трубы дыяметрам 20-50 мм, даўжыня ключа - 40 см.
Бываюць розных тыпаў: з S-вобразнымі губкамі пад 45 ° (S-вобразныя губкі дазваляюць фіксаваць трубу ў трох кропках), што зніжае рызыку яе праслізгвання пры працы, з прамымі губкамі пад 45 ° і 90 ° (гэта класічныя варыянты).
Вырабляецца з хром ванадыевай або інструментальнай сталі.
Юрый Васілевіч Смірноў
Юрый Васілевіч Смірно́ў (Юрий Васильевич Смирнов;, в. Дзешукава, Макар’еўскі раён, Кастрамская вобласць, Расія — , в. Шалашына, Дубровенскі раён, Віцебская вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
На фронце з 1943 года. Вызначыўся пры вызваленні Віцебскай вобласці. 24 чэрвеня 1944 года гвардыі малодшы сяржант Смірноў у складзе танкавага дэсанту прарваўся ў тыл ворага каля вёскі Шалашына Дубровенскага раёна. Цяжка паранены, трапіў у палон. Нягледзячы на катаванні, не выдаў ворагу ваеннай тайны і быў распяты на сцяне бліндажа.
Памяць
Пахаваны ў гарадскім пасёлку Арэхаўск. У вёсцы Шалашына на месцы яго гібелі ўстаноўлены помнік. Помнікі таксама ўстаноўлены ў горадзе Орша, у вёсцы Бераснёва Аршанскага раёна, у Арэхаўску і вёсцы Буда Дубровенскага раёна. Рашэннем Мінгарвыканкама № 349 ад 26 сакавіка 1953 года яго імем была названа вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска.
У 1973 годзе быў узведзены Мемарыяльны комплекс «Рыленкі», дзе яму была прысвечана адна і кампазіцый.
Какандскае ханства
Кака́ндскае ха́нства (, Qo'qon xonligi) — дзяржава ў Сярэдняй Азіі (1709—1876 гг.) з цэнтрам у Какандзе.
Гісторыя
Какандскае ханства паўстала ў 1709 г. у выніку абвяшчэння незележнасці ад Бухарскай дзяржавы. Першым кіраўніком быў Шахрух-бій (1709—1721/1722 гг.), які быў правадыром-аталыкам узбекскага племені мінг. Ён усталяваў кантроль над некалькімі багатымі гарадамі Ферганскай даліны. Цэнтрам яго валоданняў стала крэпасць на месцы сучаснага Каканда. Яго сын Абдурахім-бій (1722—1733 гг.) значна пашырыў тэрыторыю дзяржавы. Да 1740 г. мінгам падпарадкоўваўся Самарканд. Яго брат і прымач Абдукарым-бій (1733—1751 гг.) заснаваў горад Каканд.
Какандская дзяржава была значна ўмацавана ў час кіравання Эрдона-бія (1751—1769 гг.) і Нарбута-бія (1770—1798 гг.). Яны спынілі ўнутраныя разлады, пашырылі сетку ірыгацыйных збудаванняў, гандаль, увялі дробныя манеты. Для захавання бяспекі ад Ірана і Бухары яны былі вымушаны прызнаць падначаленасць дынастыі Цын і выплочвалі даніну Кітаю.
У 1800—1810 гг. валадаром Каканда быў ваяўнічы палітык Алім-бек, які ў 1805 г. прыняў тытул хана. Ён сфарміраваў наёмную армію і заваяваў значныя тэрыторыі, у тым ліку Ташкент. Яго спадкаемцы падначалілі суседнія землі сучаснага Таджыкістана, Кыргызстана, паўднёва-усходняга Казахстана. Нягледзячы на моцны землятрус 1823 г. і эпідэмію халеры 1828—1829 гг., яны працягвалі развіваць ірыгацыю і земляробства, вырошчванне такіх камерцыйных культур як бавоўнік, клешчавіна, пшаніца. Спробы какандскіх ханаў падначаліць казахскія плямёны, залежныя ад Расійскай імперыі, скончылася няўдачай.
У 1840 — 1860-ых гг. Какандскае ханства ахапілі ўнутраныя войны за пасад. У 1842 г. Каканд нават быў часова захоплены бухарцамі. У гэтай сітуацыі ўзвысілася кіргізскае племя кыпчакоў. У 1853 г. адзін з яго правадыроў Мусульманкул быў зрынуты, а 20 тысяч яго супляменнікаў пакараныя смерцю. У далейшым значную ролю адыгрываў яго першасны стаўленік Худаяр-хан, які тройчы займаў прастол. Паслабленне Какандскага ханства ў сваіх мэтах выкарыстала Расія. З 1856 г. яна адкрыта прыцягвала на свой бок правадыроў казахскіх і кіргізскіх плямёнаў, падначаленых Каканду. У 1854 г. расійская армія захапіла землі ўздоўж ракі Ілі, у 1862 г. — Чуйскую даліну, у 1865 г. — Ташкент. У 1868 г. Худаяр-хан быў вымушаны заключыць гандлёвы дагавор, які гарантаваў значныя прывілегіі расійскім купцам.
Спусташальныя войны, страта земляў і гандлёвых мыт вымусілі Худаяр-хана павялічыць падаткі і адпрацоўкі для падтрымання ірыгацыйных збудаванняў і базараў. Гэта, а таксама сталае умяшанне рускіх ва ўнутраныя справы прывяло да некалькіх моцных паўстанняў. У 1875 г. паўстанцы авалодалі Какандам і абвясцілі манархам сына Худаяра, Насрадзіна. Сам Худаяр збёг у Расію, а яго войска перайшло на бок паўстанцаў. Насрадзін заключыў з Расіяй мірнае пагадненне, што абмяжоўвала яго знешнюю палітыку. Аднак у студзені 1876 г. Аляксандр II прыняў рашэнне аб ліквідацыі Какандскага ханства. Расійская армія заняла Каканд. Тэрыторыя ханства была анэксавана.
Кіраванне
Какандскае ханства было манархічнай дзяржавай. Манархі мелі розныя тытулы, але з 1805 г. найчасцей прымалі тытул хана. Улада манарха абмяжоўвалася радай, у склад якой уваходзілі буйныя чыноўнікі і глава мусульманскіх святароў. Паліцэйскія функцыі выконвалі вартаўнікі-курбашы. Меліся наглядчыкі за паводзінамі мух-тасіб, што сачылі за захаваннем шарыяту. Сталая армія была невялікай, падпарадкоўвалася мінг-башы (літаральна, правадыром тысячы мінгаў). Падчас ваенных дзеянняў яна пашыралася за лік апалчэнцаў і наёмнікаў.
Адміністрацыю на месцах узначальвалі спадчынныя бекі і прызначаныя ханам хакімы. Асаблівае месца займаў намеснік Ташкента, які меў тытул найвышэйшага бека беклар-бегі. У малых населеных пунктах адміністрацыю складалі старэйшыны-аксакалы. Судовая ўлада належыла прызначаным суддзям казі на чале казі-калон.
Караідэльскі раён
Караідэ́льскі раён (Караидельский район; Ҡариҙел районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Караідэль.
Геаграфія
Караідэльскі раён мяжуе з Дуванскім, Нурыманаўскім, Благавешчанскім, Мішкінскім, Балтачаўскім і Аскінскім раёнамі. Плошча раёна складае 3785,78 км².
Гісторыя
Караідэльскі раён быў утвораны 20 лютага 1932 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 25533 чалавекі. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць башкіры (47 %), далей ідуць татары (26,9 %), рускія (19,8 %) і марыйцы (5,4 %).
Цэнзура
Цэнзу́ра (censura) — кантроль уладай зместу і распаўсюджвання інфармацыі, друку, музычных, сцэнічных і мастацкіх твораў, кіно і фота твораў, перадач радыё і тэлебачання, вэб-сайтаў і парталаў, у некаторых выпадках таксама прыватнай перапіскі, з мэтай абмежавання ці недапушчэння распаўсюджвання ідэй і звестак, якія прызнаюцца гэтай уладай шкоднымі або непажаданымі.
Віды цэнзуры па характару інфармацыйнага кампанента
Ваенная: від цэнзуры накіраваны на захаванне тайнай інфармацыю аб дыслакацыі, перамяшчэнні, колькасным складзе і ўзбраенні арміі, супрацьдзеянню ваеннаму і прамысловаму шпіянажу. Дзейнічае практычна ва ўсіх краінах свету, якія маюць уласную армію, незалежна ад мірнага ці ваеннага часу.
Дзяржаўная: цэнзура, якая можа абмяжоўваць распаўсюджанне інфармацыі, звязанай з пэўнымі планамі кіраўніцтва дзяржавы ці дзяржаўнай тайнай, звестак, як праўдзівых так і ілжывых, якія могуць служыць кампраматам на палітычны курс дзяржавы, на асобы яе кіраўнікоў. Існуе ў рознай ступені практычна ва ўсіх краінах свету, узмацняецца ў ваенны час ці падчас палітычнай напружанасці.
Рэлігійная: забарона ці абмежаванне інфармацыі, звязанай з дыскрэдытацыяй дзяржаўнай ці найбольш уплывовай рэлігіі ў пэўнай краіне, ці накіраванай на распаўсюджанне вучэнняў тых рэлігій, якія забаронены альбо не прызнаны ў гэтай краіне. У ХХІ ст. такі від цэнзуры існуе ў Эрытрэі, Узбекістане, Туркменістане, Таджыкістане, Іране і ісламскіx краінах Аравійскага паўвострава і Паўночнай Афрыкі.
Палітычная: звычайна гэта абмежаванне права на распаўсюджанне поглядаў, якія могуць супярэчыць афіцыйнай палітычнай дактрыне дзяржавы (у краінах з таталітарным ці аўтарытарным рэжымам) ці абразіць годнасць і пачуцці каго-небудзь па прычыне яго/яе паходжання, перакананняў, культуры і нават несці заклік да пэўных агрэсіўных дзеянняў супраць тых ці іншых асоб (барацьба з экстрэмізмам у адносна дэмакратычных краінах). У розных формах можа ўжывацца практычна ва ўсіх краінах свету.
Маральная: барацьба з парнаграфіяй, асабліва дзіцячай, абмежаванне на выкарыстанне непрыстойных і абразлівых выразаў у сродках масавай інфармацыі, мастацкай літаратуры. У некаторых краінах свету амаральнай дзейнасцю таксама лічацца астралогія і чараўніцтва, і рэклама такой дзейнасці забараняецца.
Навуковая цэнзура абмяжоўваецца рэдагаваннем навуковых і навукова-папулярных выданняў, недапушчэннем публікацыі звестак, якія супярэчаць агульна прынятым навуковым канцэпцыям, як навуковых. Існуе практычна ва ўсім свеце.
Камерцыйная цэнзура накіравана на захаванне камерцыйнай тайны і аўтарскага права. Існуе ў большасці краін свету.
Мікалай Пятровіч Румянцаў
Мікалай Пятровіч Румянцаў ( — ) — расійскі дзяржаўны дзеяч, які ў гады Напалеонаўскіх войнаў займаў пасаду.
Тыбецкае нагор’е
Тыбецкае нагор’е, Тыбет — адно з найбольш высокіх і вялікіх нагор’яў Зямлі. Займае паўднёвую частку Цэнтральнай Азіі, пераважна на тэрыторыі Кітая.
Мікалай Пятровіч Румянцаў
Біяграфія
Памёр у Санкт-Пецярбургу. Пахаваны ў Гомелі, у Петрапаўлаўскім саборы.
У Гомелі ўстаноўлены помнік Мікалаю Румянцаву.
Тыбецкае нагор’е
Абмежавана горнымі сістэмамі: на захадзе — Памір і Гіндукуш, на поўначы — Куньлунь, на ўсходзе — Сіна-Тыбецкія горы, на поўдні — Гімалаі. Плошча каля 2 млн км². У рэльефе спалучаюцца горныя хрыбты вышынёю да 6000—7000 м, раздзеленыя шырокімі, плоскімі або слабаўзгорыстымі раўнінамі вышынёй 4000—5000 м.
Геалогія
Раўніны складзены з пясчанікаў, вапнякоў, кварцытаў, гліністых сланцаў, хрыбты — з гранітаў і гнейсаў. Паўночная частка ўтварылася ў перыяд герцынскай, сярэдняя — ціхаакіянскай, паўднёвая — альпійскай складкавасцей. У перыяд альпійскай складкавасці адбылося агульнае падняцце Тыбецкага нагор’я. На паўднёвай ускраіне, уздоўж паўночных схілаў Гімалаяў — тэктанічны прагін. Многія раёны сейсмічныя, ёсць гарачыя крыніцы, у т.л. мінеральныя. Радовішчы золата, каляровых металаў, каменнага вугалю, гаручых сланцаў, жалезнай руды, сурмы, мыш'яку, каменнай солі і інш.
Клімат
Клімат Тыбецкага нагор’я рэзка кантынентальны, халодны. Сярэдняя гадавая тэмпература 0—5°С. Ападкаў на поўначы 100—200 мм, на поўдні 500—700 мм за год. Бываюць моцныя вятры. На раўнінах зіма бясснежная. У далінах на паўднёвага ўсходу клімат больш мяккі, ападкаў да 400 мм за год. Снегавая лінія на вышыні 5000—6000 м (самая высокая на Зямлі), ледавікі найбольш часта сустракаюцца ў Каракаруме.
Гідраграфія
Рачная сетка рэдкая. Рэкі горныя, парожыстыя, ледавіковага і снега-дажджавога жыўлення, багатыя гідраэнергіяй. На поўначы рэкі ўпадаюць у бяссцёкавыя салёныя азёры (найбольшае Намца). На поўдні і ўсходзе вытокі вялікіх рэк Азіі: Інд, Брахмапутра, Салуін, Хуанхэ, Янцзы, Меконг і іх прытокаў.
Флора і фаўна
Пераважае расліннасць высакагорных пустынь і паўпустынь на маламагутных горна-пустынных глебах. У паўночнай частцы нагор’я і на паўднёвым захадзе — нізкая травяная расліннасць, значныя тэрыторыі заняты друзавай або саланчаковай пустыняй. Характэрныя прадстаўнікі расліннасці — тыбецкая асака і балотніца. На поўдні трапляюцца ўчасткі горных стэпаў. Лясы на крайнім усходзе (елка, хвоя, бяроза) і ў далінах на паўднёвым усходзе (тугайныя лясы — лаза, таполя, ціс, падуб, хвойныя). Жывёльны свет: на поўначы характэрны капытныя — як, кулан, антылопы аронга і ада, архар, блакітны баран. Ёсць мядзведзі, воўк, ліс, шакал, зайцы, пішчухі, тарбаган; з птушак — барадач-ягнятнік, гімалайскі сіп, арлан-даўгахвост, тыбецкі улар, тыбецкая саджа і інш. На поўдні (асабліва ў далінах) трапляюцца тыгр, кабарга, газель, выдра, янот, малпы макакі; з птушак — каршун, сава, сокал і інш.
Гаспадарчая дзейнасць
У далінах і горных схілах сеюць галазёрны ячмень, авёс, гарох, грэчку; вядзецца адгонная жывёлагадоўля.
Цэнзура
Віды цэнзуры па спосабах ажыццяўлення і іншых крытэрыях
Умоўна можна вылучыць папярэднюю цэнзуру (праверка інфармацыі перад публікацыяй ці выхадам у эфір) і наступную (крытычная ацэнка інфармацыі пасля таго, як яна была абнародавана і магчымыя санкцыі супраць самой інфармацыі, яе аўтараў і тых, хто яе распаўсюджваў). У дарэвалюцыйнай Расіі і СССР існаваў прамежкавы варыянт: цэнзура перыёдыкі ўжо надрукаванай, але яшчэ не паступіўшай у рэалізацыю.
Таксама можна ўмоўна падзяліць цэнзуру на лакальную альбо спецыяльную (абмежаванні на распаўсюджанне ці публікацыю дадзеных згодна крытэрыям навуковасці, ці чаго-небудзь на ўзор іміджу кампаніі), такі від цэнзуры дае магчымасць аўтарам распаўсюджваць інфармацыю па-за межамі пэўнай сістэмы, напрыклад друкаванне даследавання, якое прызналі ненавуковым, у самвыдаце, ненавуковых часопісах, інтэрнэце; нацыянальную альбо агульнадзяржаўную (забарона нейкай інфармацыі ў маштабах пэўнай краіны) і наднацыянальную (забарона ці абмежаванне чаго-небудзь, напрыклад, дзіцячай парнаграфіі, ў некалькіх краінах).
Адносіны да цэнзуры
Цэнзура ў розных формах і праявах існуе з глыбокай старажытнасці. Існуюць і розныя ацэнкі цэнзуры. Прыхільнікі татальнай цэнзуры лічаць, што яна дапамагае засцерагаць грамадства ад небяспекі і абараняць дзяржаўныя інтарэсы. Лічыцца што ў 213 годзе да н.э. кітайскі імператар Цынь Шыхуандзі загадаў спаліць усе кнігі, акрамя навукова-прыкладных (медыцынскых, сельскагаспадарчых і інш.), каб абараніць краіну ад небяспекі, якую можа несці паэзія, філасофія і таму падобнае.
Крытыкі цэнзуры, ў сваю чаргу, лічаць, што замоўчванне праблем — гэта не самае лепшае іх рашэнне. Таксама інтэрнэт спарадзіў новыя магчымасці самвыдата ў выглядзе вэб-сайтаў і блогаў, што прыводзіць да значнага павялічэння аўтараў і твораў і гэта робіць новыя цяжкасці ў працы цэнзараў. Таксама праціўнікі цэнзуры сцвярджаюць, што ўвядзенне цэнзуры ў той ці іншай сферы сведчыць аб няздольнасці супрацьстаяць тэндэнцыям, супраць якіх накіравана цэнзура: напрыклад, улада не можа знайсці адэкватнае рашэнне сацыяльна-эканамічным праблемам і замоўчвае іх, рэлігійныя арганізацыі не маюць уплыву на маральны клімат ці не могуць канкурыраваць з іншымі рэлігіямі ва ўмовах свабоды веравызнання і спрабуюць вырашыць гэтыя праблемы з дапамогай цэнзуры, і г.д.
Спосабы абыйсці цэнзурныя абмежаванні
Адным з найбольш папулярных спосабаў абыйсці цэнзурныя абмежаванні з'яўляецца самвыдат (самастойнае выданне і распаўсюджанне інфармацыі ў рукапісным, машынапісным, друкаваным ці электронным варыянтах) і яго аналаг тамвыдат (выданне забароненай літаратуры за мяжой і нелегальны ўвоз у краіну). Таксама некаторыя аўтары выкарыстоўваюць прыём, вядомы як эзопава мова — іншасказ, які маскіруе думку аўтара. (Так французскі пісьменнік Вальтэр у апавяданні «Кандыд альбо аптымізм» апісваў сцэну жорсткай бітвы войскаў двух дзяржаў, якія не існавалі ў яго час — Балгарскага і Аварскага каралеўстваў. За гэтай алегорыяй многія чытачы бачылі карыкатуру на адносіны рэальных дзяржаў: Прусіі і Саксоніі). Калі дзяржаўныя ўстановы ці кампаніі інтэрнэт-правайдараў фільтруюць інфармацыю ў глабальнай сетцы, забаронены кантэнт можа распаўсюджвацца праз агульнадаступныя дазволеныя рэсурсы, такія як проксі-серверы альбо з дапамогай электроннай пошты ці здымных носьбітаў (дыскі, флэшкі і інш.).
Мастацкая літаратура
[http://www.planetebook.com/ebooks/1984.pdf George Orwell. 1984]
Орля
Назву О́рля маюць:
Бабірова
Бабіро́ва (, Бабирово) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Завалочыцкага сельсавета. Колькасць жыхароў каля 440 чалавек.
У перыяд з 2013 па 2018 гады знаходзілася ў складзе Калаціцкага сельсавета.
Вольга Уладзіміраўна Мельнік
Вольга Уладзіміраўна Мельнік (нар., Брэст) — беларуская спартыўная акрабатка. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Спартыўная кар’ера
На Сусветных гульнях 2017 года ва Уроцлаве ў пары з Артурам Беляковым заваявала сярэбраны медаль у мнагабор’і сярод змяшаных пар.
У 2019 годзе на II Еўрапейскіх гульнях у Мінску ў пары з Артурам Беляковым заваявала сярэбраны медаль у балансавых практыкаваннях і два бронзавыя медалі ў мнагабор’і і дынамічных практыкаваннях сярод змяшаных пар.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
2026 год у гісторыі спорту
2026 год будзе адзначаны шэрагам спартыўных падзей.
NGC 3766
NGC 3766 (іншыя абазначэнні — OCL 860, ESO 129-SC27) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галандскі ваенны кантынгент у Іраку
Галандскі ваенны кантынгент у Іраку — падраздзяленне Узброеных сіл Нідэрландаў, якое ў 2003—2005 гг. прымала ўдзел у вайне ў Іраку.
У ліпені 2003 года ўрад Галандыі накіраваў ваенны кантынгент у Ірак, які прыбыў у паўднёвую частку краіны. У жніўні ЗША перадалі кіраванне горадам Эс-Самава галандскім войскам. Тут была створана ўмацаваная ваенная база «Camp Smitty». Яна стала месцам пастаяннай дыслакацыі галандскіх войскаў. У гэты час гэта была спакойная правінцыя і асноўнымі задачамі байцоў кантынгенту з’яўляліся ахова важных аб’ектаў інфраструктуры і дапамога мясцовай паліцыі. Агульная колькасць галандскіх войскаў у Іраку першапачаткова складала 1100 вайскоўцаў.
У лістападзе 2004 года галандскім урадам было прынята рашэнне аб вяртанні вайскоўцаў з Ірака пасля 15 сакавіка 2005 года, што выклікала незадаволенасць ЗША. Тым не менш, у пачатку сакавіка 2005 года ваенная база «Camp Smitty» была перададзена брытанскай арміі, а ў другой палове месяца пачаўся вывад галандскіх войскаў і эвакуацыя тэхнікі і ваеннай маёмасці.
За дваццаць месяцаў праз Ірак прайшло каля сямі тысяч вайскоўцаў Нідэрландаў. Страты галандскага кантынгент склалі 2 вайскоўца забітымі і не менш за 10 параненымі. У пералічаныя вышэй страты не ўключаны страты "кантрактнікаў" сіл кааліцыі (супрацоўнікі замежных прыватных ваеннях і ахоўных кампаній, кампаній па размініраванні, аператары авіятэхнікі, а таксама іншы грамадзянскі персанал, які дзейнічаў у Іраку з дазволу і ў інтарэсах краін кааліцыі). Па даных з адкрытых крыніц, у ліку страт «кантрактнікаў» міжнароднай кааліцыі ў Іраку — не менш за два забітых грамадзян Нідэрландаў.
Есентукі
Есентукі (Ессентуки) — горад (з 1917 года) у Расіі, у складзе Стаўрапольскага края, уваходіць у групу Каўказскіх Мінеральных Водаў. Насельніцтва 80,9 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1825 годзе.
Клімат кантынентальны. Лета цёплае, з вялікай колькасцю гарачых і сухіх дзён. Сярэдняя тэмпература ліпеня — 20.4 °C, максімальная тэмпература даходзіць да 37 °C. Зіма нехалодная, часта бываюць адлігі, але могуць быць і маразы да −25 °C. Сярэдняя тэмпература студзеня −4.6 °C.
Есентукі лічацца буйнейшым і найбольш папулярным пітным і бальнеалагічным курортам Расіі, дзе лечаць захворванні страўнікава-кішачнага тракту, печані і абмену рэчываў. Галоўныя лячэбныя сродкі курорта — больш за 20 мінеральных крыніц. Горад валодае шырокімі курортнымі паркамі — Лячэбны (ніжні) і парк Перамогі (верхні). У парках знаходзяцца крыніцы мінеральнай вады, шматлікія лячэбныя ўстановы, размечаныя маршруты тэрэнкура.
У горадзе каля 25 санаторна-курортных устаноў. Развіта харчовая прамысловасць.
Пабеда
Назву Пабе́да маюць:
Эліза Ажэшка
Элі́за Ажэ́шка (у дзявоцтве Паўло́ўская; Eliza Orzeszkowa; Pawłowska;, Мількаўшчына — , ) — польская пісьменніца беларускага паходжання.
Біяграфія
Эльжбета Паўлоўская, малодшая дачка багатага памешчыка і адваката Бенедыкта Паўлоўскага і яго другой жонкі Францыскi (у дзявоцтве Каменскай). Нарадзілася 6 чэрвеня 1841 года ў сямейным маёнтку Мількаўшчына, каля Гродна. З дзесяці гадоў выхоўвалася ў манастырскім пансіёне ў Варшаве, дзе жыла да 1857 года. Тут пазнаёмілася і пасябравала з Марыяй Васілоўскай, у далейшым — Канапніцкай, вядомай польскай паэткай і пісьменніцай.
Пасля заканчэння выхавання ў 1858 годзе была хутка выдадзена замуж за Пятра Ажэшку, пачала жыць у Людвінове ў Кобрынскім павеце (цяпер — вёска ў Драгічынскім раёне), дзе ў 1862 годзе стварыла, разам з малодшым братам мужа, школу для дваццаці вясковых дзяцей. Брала актыўны ўдзел у дыспутах земскіх камітэтаў, з мэтай правядзення грамадска-эканамічных рэформ вёскі. Грамадскія прыхільнасці сталі адной з прычын разладу з мужам, Эліза Ажэшка без мужа выехала ў Варшаву.
На час Паўстання 1863—1864 гадоў вярнулася ў Людвінова, каб дапамагаць паўстанцам, у траўні—чэрвені 1863 года хавала ў сябе Рамуальда Траўгута, якога пазней пераправіла за мяжу. Па гэтай прычыне восенню 1863 года Пётр Ажэшка быў арыштаваны расійскімі ўладамі, а ў сакавіку 1865 сасланы ў Пермскую губерню. Пасля паўстання Эліжа Ажэшка была вымушана прадаць Людвінова і вярнуцца ў Мількаўшчыну, дзе адкрыла школку для вясковых дзяцей. З таго часу датуюцца яе першыя захаваныя літаратурныя творы. Першым надрукаваным творам, які з’явіўся ў 1866 годзе, было апавяданне «Малюнак з галодных гадоў».
Тым часам вярнуўся з Пярмі Пётр Ажэшка. Эліза Ажэшка не магла знайсці паразумення з мужам, пачала працэс аб скасаванні шлюбу і дабілася гэтага ў 1869 годзе. У 1870 годзе Ажэшка прадала Мількаўшчыну і пераехала на сталае жыхарства ў Гродна. Пасля дваццаці гадоў сяброўства з Станіславам Нагорскім, пасля смерці яго жонкі, узяла з ім шлюб (1894).
Дзве яе найлепшыя аповесці «Над Нёманам» і «Хам» з’явіліся ў 1886—1888 гадах. Сваю багатую бібліятэку перадала Віленскаму таварыству сяброў навук, суарганізатарам і першым ганаровым членам якога была. Сябравала з удзельнікам Паўстання 1863—1864 гадоў Людамірам Абрэмбскім і яго сынам Максімільянам, дапамагала апошняму збудаваць дом у Гродне (цяпер па адрасе вул. Ажэшка № 19).
Памерла ў Гродне, пахаваная на Фарных могілках.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць Эліза Ажэшка пачала ў 1866 годзе (апавяданне «Малюнак з галодных гадоў»). Творчасць 1870-х гадоў зведала ўплыў ідэй «варшаўскага» пазітывізму, асветнай працы з народам. Выступала за раўнапраўе жанчын (аповесці «Апошняе каханне», 1868, «Пан Граба», 1869—1870, «Марта», 1873), з крытыкай шляхецкай арыстакратыі і саслоўных прымхаў (раман «Пампалінскія», 1876), з гуманістычных пазіцый адстойвала інтарэсы працоўных (зборнік апавяданняў «3 розных сфер», т. 1-3, 1879—1882). У рамане «Над Нёманам» (1887) адлюстравала вострыя праблемы тагачаснай польскай рэчаіснасці. У аповесцях «Нізіны» (1884), «Дзюрдзі» (1885), «Хам» (1888), апавяданнях «Рэха», «Тадэвуш», «У зімовы вечар» і інш. паказала жыццё паслярэформеннай беларускай вёскі. Пра фальклор і духоўнае багацце беларусаў напісала нарысы «Людзі і кветкі на берагах Нёмана» (1888—1891). У 1890-я гады ў яе творах вастрыня сацыяльнай праблематыкі саступае месца псіхалагічнай заглыбленасці («Два полюсы», 1893, зборнік апвяданняў «Меланхолікі», 1896). Апошні зборнік навел «Gloria vicis» («Слава пераможаным!», 1910) прысвечаны героям паўстання 1863—1864 гадоў.
Самыя раннія беларускія пераклады твораў Элізы Ажэшка выходзілі яшчэ ў пачатку ХХ ст., напрыклад, апавяданне «Гэдалі» (Вільня, «Наша ніва», 1907, перакладчык не пазначаны, выходзіла кірыліцай і лацінкай). Пазней на беларускую мову творы Элізы Ажэшка перакладалі Янка Брыль, Анатоль Бутэвіч, Я. Бягомская, Галіна Тычка.
Ацэнкі, ушанаванне памяці
У 1904 годзе Ажэшка была намінавана на Нобелеўскую прэмію. Яе кандыдатуру прапанаваў Аляксандр Брукнер, прафесар Берлінскага ўніверсітэта. Члены Нобелеўскага камітэта, азнаёміўшыся з яе творамі, высока ацанілі яе пісьменніцкі талент; у адным з дакументаў напісана: «Наколькі ў тэкстах Сянкевіча б’ецца шляхетнае польскае сэрца, настолькі ў творчасці Элізы Ажэшка б’ецца сэрца чалавека». Але большасць членаў камітэта прагаласавала за Генрыка Сянкевіча, а невялікая колькасць прапанавала падзяліць прэмію. У 1909 годзе Ажэшку зноў намінавалі на Нобелеўскую прэмію, але гэтым разам узнагарода дасталася шведцы Сельме Лагерлёф.
На пахаванні пісьменніцы адзін з прамоўцаў, Ёзаф Катарбіньскі, зазначыў: «Яна была жывой мудрасцю і чуйным сэрцам цэлай эпохі». У доме ў Гродне, дзе пісьменніца правяла апошнія гады жыцця, створаны Дом-музей Элізы Ажэшка, яе імем названая адна з цэнтральных вуліц горада, на якой пісьменніцы пастаўлены помнік.
Орцы
О́рцы, Орцаўскае возера — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Мёрыца (прыток Заходняй Дзвіны), за 8 км на паўночны ўсход ад горада Мёры, паміж вёскамі Орцы і Папкі.
Плошча паверхні возера складае 1,94 км². Даўжыня 4,84 км, найбольшая шырыня 0,93 км. Найбольшая глыбіня 19,2 м, сярэдняя 5,6 м. Даўжыня берагавой лініі 13,4 км. Аб’ём вады 11,02 млн. м³. Плошча вадазбору 11,1 км².
Катлавіна лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 2—3 м, спадзістыя, разараныя, месцамі пад хмызняком. На паўночным усходзе вышынёй 10—12 м, стромкія, парослыя лесам. Берагавая лінія моцна звілістая (каэфіцыент зрэзанасці 2,71 ). Берагі нізкія, пясчаныя, пад хмызняком, участкамі забалочаныя. Вышыня берагоў 0,1—0,2 м, у паўднёва-заходняй і заходняй частках возера 0,3—0,5 м. Зона мелкаводдзя вузкая (3—5 м), у паўночным плёсе пашыраецца да 50—80 м, пясчаная, месцамі гліністая. Астатняя частка дна возера глеістая. На возеры 2 астравы агульнай плошчай 1,9 га.
Возера мезатрофнае з прыкметамі алігатрофіі, бяссцёкавае. Зарастае да глыбіні 3—3,2 м 18 % плошчы возера. Сярод раслін: рдзесты, эладэя, шышняк, харавыя водарасці.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, плотка, акунь, гусцяра, карась, лінь і іншыя рыбы.
Карабузау
Карабузау — сяло ў Актагайскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Харкаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553257200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 282 чалавекі (146 мужчын і 136 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 139 чалавек (70 мужчын і 69 жанчын).
Благавешчанскі раён (Башкартастан)
Благаве́шчанскі раён (Благовещенский район; Благовещен районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Благавешчанск.
Геаграфія
Благавешчанскі раён мяжуе з Нурыманаўскім, Іглінскім, Уфімскім, Кушнарэнкаўскім, Бірскім, Мішкінскім і Караідэльскім раёнамі. Плошча раёна складае 2323,90 км².
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 49380 чалавек. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць рускія (61 %), далей ідуць башкіры (15,6 %), татары (13,9 %) і марыйцы (6,7 %).
Гвінея (рэгіён)
Гвінея — гістарычная назва той часткі Заходняй Афрыкі, якая ляжыць на подзень ад Сахеля і абмываецца водамі Гвінейскага заліва. На мове бербераў «Гвінея» азначае «краіна чарнаскурых».