cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
VNV Nation
Гісторыя
У 1990 выходзіць першы вінілавы сінгл, «Body Pulse», а пазней яшчэ адзін - «Strength Of Youth». У тым жа годзе праект на пару год пераязджае ў Таронта. У Канадзе гурт працуе на разагрэве ў «Nitzer Ebb». Ронан пачынае адчуваць, што назва Nation можа быць няправільна патлумачаная, асабліва на EBM сцэне, і таму змяняе яе на «VNV Nation», дзе «VNV» - абрэвіятура дэвіза гурта, «victory not vengeance», што значыць, што ты заўжды павінен намагацца дасягнуць свае мэты, і што нельга ненавідзець людзей за тое, што яны робяць нешта, чаго ты рабіць не можаш. У Лондане гурт выдае ў 1995 годзе дэбютнік «Advance And Follow», які стаў рарытэтам і перавыдаваўся толькі ў 2001 годзе.
У 1999 годзе выходзіць пераломны ў іх кар'еры альбом «Empires». Праца мела шырокі камерцыйны поспех. Пры запісе альбома быў выкарыстаны адзіны сінтэзатар (папулярны «Access Virus») і два даволі нізкаякасныя сэмплеры. Гурт правёў паспяховыя клубныя гастролі, дзеля чаго былі запрошаныя два клавішнікі.
Наступная праца ўбачыла свет у 2002-м годзе, атрымаўшы назву «Futureperfect». Гэты студыйнік адзначыў сабою адыход ад ЕВМ і набліжэнне да сінці-попу з далучэннем элементаў трансу. Апроч таго, у трэк-ліст трапілі неакласічныя інструментальныя п'есы. Стылістычныя змены спрыялі ўзросту папулярнасці, але не ўсе старыя прыхільнікі такія змены прынялі. У 2002 і 2003 гадах, «VNV Nation» правялі некалькі паспяховых сусветных турнэ.
Пасля турнэ музыкі працуюць у студыі - ствараюць рэміксы і займаюцца сайд-праектамі. З'явіліся калектывы, якія пераймалі стыль гурта. Апроч таго, музыкі вырашылі стварыць уласную фірму гуказапісу - «Anachron Sounds» - з тых часоў рэлізы праекту выдаюцца гэтым лэйблам.
У 2005-м выходзіць пяты студыйнік «Matter + Form». Вылучаючыся больш агрэсіўным, індустрыйным гукам, ён паказваў жаданне музыкантаў не стаяць на месцы, развівацца далей. У адрозненне ад ранейшых прац, да вакалу не было дапасавана ніводнага спецэфекта.
Наступны студыйнік «Judgement» быў выпушчаны 4 красавіка 2007 года. На дыску дзесяць трэкаў, стылістычна ён працягвае эвалюцыю гуку «VNV Nation». Жамчужынаю стала кампазіцыя «Illusion», пяшчотная лірычная балада. На канцэрце пад канец жніўня 2007 Ронан прысвяціў гэтую песню Сафі Ланкастэр.
У далейшым гурт выпусціў яшчэ два студыйнікі, у 2012 годзе прэзентаваны ЕР «Crossing the Divide».
Ронан Гарыс
Ронан Гарыс Ronan Harris — вакаліст, прадзюсар, аўтар тэкстаў. У мінулым быў журналістам брытанскага дарк-электра-часопіса "Side-Line". Таксама актыўна супрацоўнічае з удзельнікамі іншых электронных праектаў. Гарыс таксама выконвае жывыя сэты DJ.
Марк Джэксан
Марк Джэксан Mark Jackson — перкусія, праграмаванне ўдарных, клавішныя. Марк родам з Эсэкса, Англія. Да сваёй музычнай кар'еры працаваў у якасці праграміста і дызайнера ў кампаніях CompuServe, MSN і Microsoft. Сярод праектаў, з якімі ён працаваў, апроч VNV Nation, былі: Reaper, Rotersand, Combichrist і Apoptygma Berzerk. Зараз жыве ў Паўночнай Краіне Баскаў (Францыя).
Міхаіл Нехем’евіч Таль
Міхаіл Нехем’евіч Таль (Mihails Tāls;,  — , ) — савецкі і латвійскі шахматыст, гросмайстар (1957), 8-ы чэмпіён свету па шахматах (1960—1961).
Заслужаны майстар спорту СССР (1960), шасціразовы чэмпіён СССР (1957, 1958, 1967, 1972, 1974, 1978), чэмпіён Латвіі (1953, 1965), васьміразовы пераможца шахматных алімпіяд у складзе каманды СССР, шасціразовы чэмпіён Еўропы і трохразовы чэмпіён свету сярод студэнтаў у камандным заліку, пераможца міжзанальных турніраў (1958, 1964, 1979), турніру прэтэндэнтаў (1959), удзельнік двух матчаў на першынства свету і сямі матчаў прэтэндэнтаў, пераможца 44-х міжнародных турніраў, журналіст, галоўны рэдактар ​​часопіса «Шахматы» (1960—1970).
Маквіс
Маквіс (таксама ў залежнасці ад мовы крыніцы: макі ад maquis, мак’я ад macchia, макія ад maquia) — зараснікі вечназялёных жорсткалісцевых і калючых кустоў, нізкарослых дрэў і высокіх траў у засушлівых субтрапічных рэгіёнах. Найбольш распаўсюджаныя па схілах гор і пагоркаў у міжземнаморскім клімаце, асабліва ў кантынентальных раёнах Балканскага і Пірэнейскага паўвостраваў, на астравах Крыт, Корсіка, Сіцылія і інш. Сустракаюцца ў іншых рэгіёнах свету з падобным кліматам (Каліфорнія, Чылі, ПАР, Аўстралія), дзе, зрэшты, для іх абазначэння выкарыстоўваюцца мясцовыя тэрміны — скрэб (Аўстралія), чапараль (Паўночная Амерыка), у ПАР — фінбош (Капская вобласць).
Маквісы вельмі пажаранебяспечныя, асабліва ў сухое ветранае надвор’е. Яркім пацвярджэннем сталі  ў ЗША і лясныя пажары ў Грэцыі 2007 гадоў. Аднак агонь для маквіса — натуральная крыніца абнаўлення расліннасці і ўзбагачэння глебы мінераламі, неабходнымі для прарастання новага насення.
Флора
Розныя тыпы маквісаў найбольш тыповыя ў сучасных краінах Міжземнамор’я, дзе яны прыйшлі на змену лясам, высечаным чалавекам яшчэ ў часы антычнасці, хоць маюцца і карэнныя масівы маквісаў. Маквісы найбольш класцівы ніжняму поясу гор да вышыні 800 м, дзе яны ўтвараюць густыя, калючыя і цяжкапраходныя зараснікі. Маквісы двухуззроўневыя. Першы ўзровень — уласна маквіс — складаецца з нізкарослых дрэў, якія растуць на вышыні ад 0 да 400 м вышэй за ўзровень мора. Далей пераважаюць кусты і травы, якія складаюць паласу гарыгі. Раней маквісы ўяўлялі сабой падлесак уласна вечназялёных жорсткалісцевых лясоў.
Маквіс — пераважна хмызняковы біём са значнай колькасцю відаў. У склад маквіса ўваходзіць вялікая колькасць відаў, але пераважаюць калючыя кусты (сярэдняя вышыня 2-4 м), радзей сустракаюцца дрэвы вышыней 8-10 м. Віды: фісташкі, сунічнае дрэва, ядловец, масліна, ладаннікі, мірт і іншыя. У травяным покрыве пераважаюць аднагадовыя травы. Многія з іх маюць павышаную канцэнтрацыю эфірных алеяў, а таму валодаюць моцным пахам.
З-за калючасці маквіс падчас Другой сусветнай вайны выкарыстоўвалі для ўкрыцця ад фашыстаў французскія партызанскія атрады, якімі кіраваў.
Суперкубак Італіі па футболе
Суперкубак Італіі (Supercoppa Іtaliana) — штогадовае клубнае змаганне ў італьянскім футболе, у якім спаборнічаюць чэмпіён Серыі A і ўладальнік Кубка Італіі апошняга сезона. Першапачаткова праводзіўся ў жніўні, за тыдзень да пачатку новага футбольнага сезона; аднак з сярэдзіны 2010-х гадоў стаў часам праводзіцца зімой — у снежні, або ў студзені наступнага года.
Гісторыя
Суперкубак Італіі праводзіцца з 1988 года. У 1988—1992, 1994—2001, 2004—2008 і 2010 гадах турнір праводзіўся на полі каманды-пераможцы ў Серыі А. У 1993 і 2003 гадах прайшоў у ЗША, у 2002 годзе — у Лівіі, у 2009, 2011, 2012 і 2015 гадах — у Кітаі, у 2014 і 2016 гадах — у Катары, у 2018, 2019 і 2022 гадах — у Саўдаўскай Аравіі. У 2013 годзе прайшоў на полі каманды-ўладальніцы кубка Італіі.
Tridrepana subtusmaculata
Tridrepana subtusmaculata — моль сямейства. Апісаны Максам Гэдэ ў 1933 годзе. Сустракаецца на паўвостраве Малайзія і Барнеа.
Размах крылаў каля 31,4-36,8 мм.
Камандона
Камандона (Camandona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 400 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 44 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 13050. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Grato di Aosta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Навум Саламонавіч Перкін
Навум Саламонавіч Перкін (,, цяпер Жыткавіцкі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі літаратуразнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і саматужніка. У 1928 г. паступіў у Гомельскі педагагічны тэхнікум, у 1929—1931 г. настаўнічаў у пачатковых школах на Гомельшчыне. Скончыў літаратурны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута (1936) і аспірантуру пры гэтым інстытуце (1941). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны — з 1941 г. на фронце, з 1942 г. у партызанах на Браншчыне, з 1944 г. зноў на фронце. Быў двойчы паранены. З 1946 г. — навуковы супрацоўнік, у 1963—1976 — загадчык сектара ўзаемасувязей літаратур Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР. Доктар філалагічных навук, прафесар. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1954).
Навуковая дзейнасць
Дэбютаваў у друку з літаратурна-крытычнымі артыкуламі і рэцэнзіямі ў 1946 г. Пісаў на рускай і беларускай мовах. Аўтар прац «Аркадзь Куляшоў: Паэтычная творчасць» (1951), «Творчасць Петруся Броўкі» (1952), «Шляхі развіцця беларускай савецкай літаратуры 20-30-х гадоў: Праблемы сацыялістычнага рэалізму» (1960), «В семье братских литератур» (1967), «Нацыянальнае і інтэрнацыянальнае ў літаратуры» (1971), «Человек в советском романе» (1975), брашуры «Пятро Глебка» (1955), зборніка літаратурна-крытычных артыкулаў «Абсягі думкі» (1979). Апублікаваны аўтабіяграфічныя мастацкія творы «Мальчик из местечка» (1981) і «Я стал партизаном» (1982).
Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры» (1964), «Истории советской многонациональной литературы» (1970—1971), сааўтар дакладаў да III Міжнароднага з'езда славістаў «Асноўныя асаблівасці развіцця сучаснай беларускай літаратуры» (з В. Івашыным, 1958) і да V — «Беларускапольскія ўзаемасувязі ў XIX ст.» (з А. Лойкам, 1969), а таксама падручніка «Беларуская савецкая літаратура» для 9-10 класаў (з Ю. Пшырковым, 1959—1973).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і медалямі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа (1980) за ўдзел у 2-томным даследаванні «История белорусской дооктябрьской литературы» і «История белорусской советской литературы».
Анатоль Дзянісавіч Гатоўчык
Анатоль Дзянісавіч Гатоўчык (, в. Варанёва, Крычаўскі раён — ?) — Герой Сацыялістычнай Працы (1975).
Біяграфія
З 1963 года машыніст Крычаўскага цэментна-шыфернага камбіната.
Пры яго ўдзеле ўдасканалена фарсунка для падачы паліва і паветра ў печ, што дазволіла падоўжыць тэрмін службы печы, зроблена нямала удасканаленняў, якія паляпшаюць працу рабочых, машыніста і яго памочніка.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэнам Леніна і залатога медаля «Серп і Молат», Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР.
Герой Сацыялістычнай Працы (1975). Званне Героя прысвоена за працоўную доблесць у выкананні заданняў 9-й пяцігодкі і высокія тэхніка-эканамічныя паказчыкі ў працы.
IC 3910
IC 3910 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Верхняпрыпяцкая нізіна
Верхняпрыпяцкая нізіна (Верхньоприп'ятська низовина) — заходняя частка Палескай нізіны ў межах Валынскай і Ровенскай абласцей Украіны, на паўднёвым захадзе Брэсцкай вобласці Беларусі.
Геаграфія
Выцягнута з захаду на ўсход. Мяжуе з Брэсцкай нізінай на паўночным захадзе і поўначы, раўнінай Загароддзе на поўначы і Лунінецкай нізінай на ўсходзе, Маларыцкай раўнінай на паўднёвым захадзе, з поўдня абмежавана Валынскай градой.
Геалогія
Нізіна прымеркавана да Дзівінскай тэктанічнай ступені і паўднёва-заходняга схіла Палескай седлавіны. Фундамент (абсалютныя адзнакі ад −300 да −700 м) перакрыты тоўшчай адкладаў (магутнасць да 750 м) сярэдняга рыфея, венда, мела, палеаген-неагена і чацвярцічнымі (магутнасць 20-50 м, месцамі да 90 м).
Рэльеф
Тэрыторыя ўяўляе сабою флювіягляцыяльную нізінную раўніну. Вышыні ад 128 м да 170 м. Паверхня пераважна плоская, слаба паніжаецца з поўдня на поўнач і ўсход. Асноўныя элементы рэльефу — пойма і дзве надпоймавыя тэрасы Прыпяці. Пашыраны дробнаградава-бугрысты эолавы рэльеф з адноснымі перавышэннямі 5-10 м і больш. Характэрны балотныя нізіны, шмат разлеглых затарфаваных лагчын (даўжыня да 10 км, шырыня 1-2 км, глыбіня ўрэза да 5 м) паўночна-ўсходняга і субшыротнага напрамкаў.
Гідраграфія
Густая рачная сетка ўтворана далінамі дробных прытокаў Прыпяці і Мухаўца, рэчышчы якіх часта каналізаваныя. Шматлікія азёры (Турскае возера, Нобель, Люб’язь і інш.) праточныя з нізкімі забалочанымі берагамі, косамі і берагавымі валамі з перавеяных пяскоў. Да паніжаных, часта забалочаных участкаў лагчын прымеркаваны карставыя азёры з аваль­най лейкападобнай катлавінай.
У пойме ракі Прыпяць на тэрыторыі Украіны створана. Антрапагенізацыя ландшафтаў у выглядзе асушальна-меліярацыйных работ прыводзіць да значных пераўтварэнняў: скарачаюцца і знікаюць дробныя азёры, змяняюцца рэчышчы, актывізуецца эолавая дзейнасць.
Глебы і расліннасць
Глебы дзярнова-падзолістыя, часта забалочаныя, тарфяна-балотныя.
Верхняпрыпяцкая нізіна характарызуецца значнай забалочанасцю (да 30—40 %) і лясістасцю (30—35 %; пераважна бары), пышыраны лугі. Ворныя землі складаюць 12—25 %.
NGC 1818
NGC 1818 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC40) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Красныя вароты (станцыя метро)
«Красныя вароты» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Размешчана на мяжы Басманнага і Краснасельскага раёнаў (ЦАА). Названа па аднайменных помніку архітэктуры і плошчы. Адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пляцоўкі метрапалітэна. Пілонная трохсводчатая станцыя глыбокага залажэння з адной астраўной платформай.
Праектаванне і будаванне
Планы будаўніцтва метро ў Маскве існавалі яшчэ ў 1920-х гадах. У 1929 годзе трэстам МДЧ быў складзены праект станцыі метро пад плошчай Красныя вароты, аднак ён гэтак і застаўся нерэалізаваным. У 1931 годзе было прынята рашэнне пра будаванне Маскоўскага метрапалітэна. Ужо на самых першых праектах, складзеных у 1931 годзе, агадвалася збудаванне станцыі «Красныя вароты».
Будаўнічыя працы пачаліся ўвесну 1932 года, калі была закладзена шахта № 21. Кіраваў будаваннем І. Д. Гацырыдзэ. Збудаванне шахтавых ствалоў вялося спосабам апускной студні. Пры капанні шахты былі пройдзены: культурны пласт, 14-мятровы пласт плывуна, пласт чорнай юрскай гліны і 15 метраў ваданосных парэпаных вапнякоў. Увесну 1933 года побач была закладзена шахта № 21-біс, дзякуючы чаму тэмпы збудавання станцыі істотна павялічыліся. Шахта 21-біс была пройдзена за 4 месяцы. Для пабудовы нахільнага ходу эскалатара выкарыстоўваўся метад штучнай замарозкі.
Афанасеяўскі Яр
Распасціраецца паміж бульварам Тараса Шаўчэнкі, вуліцах Лысенка, Яраславаў Вал, Вячаслава Ліпінскага і Міхаіла Кацюбінскага, мяжуе з мясцовасцямі Стары Кіеў і Новая Забудова. Мае некалькі адгор'яў, адным з якіх, Святаслаўскі яр, праходзіць вуліца Вячаслава Ліпінскага.
Паходжанне назвы яра невядома. Падчас планіроўкі і актыўнай забудовы ў цэнтры горада большую частку рова былі засыпаны, аднак рэльеф мясцовасці да гэтага часу выглядае катлавіны з адгор'ямі.
Адну з вуліц, пракладзеных яго былой тэрыторыі, былі названыя Афанасивською (цяпер - вуліца Івана Франка).
23 км (прыпыначны пункт, Смаленскі рэгіён)
23 км (23 км)  — нядзеючы прыпыначны пункт Маскоўскай чыгункі на лініі Рослаўль — Фаянсавая, паміж станцыяй Аселле і былым раз’ездам Шчопаць. Размешчаны ў лясным масіве, на далёкім аддаленні ад населеных пунктаў, тэрытарыяльна адносіцца да Рослаўльскага раёна Смаленскай вобласці, але ў некаторых крыніцах раз’езд адносяць да Бранскай вобласці.
Арына Сяргееўна Сабаленка
Ары́на Сярге́еўна Сабале́нка (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская прафесійная тэнісістка; пераможца турніраў WTA ў адзіночным разрадзе, фіналістка Кубка Федэрацыі (2017) у складзе нацыянальнай зборнай Беларусі.
Біяграфія
Нарадзілася 5 мая 1998 года ў Мінску. Бацька — Сяргей Сабаленка (1975—2019), былы хакеіст, маці — Юлія Сабаленка. Мае малодшую сястру Антаніну.
Займацца тэнісам пачала ў Беларусі пад уплывам бацькі. Першым спаборніцтвам, дзе ў 12-гадовым узросце перамагла Арына Сабаленка, стала адкрытае першынство СДЮШАР. У 13 гадоў тэнісістка стала найлепшай на турніры ГЦАР і адкрытым рэспубліканскім турніры на прызы РЦАП па тэнісе. Да пераходу на дарослы ўзровень у 2014 годзе Арына Сабаленка перамагла яшчэ на чатырох дзіцячых турнірах. Аднак нізкі юніёрскі рэйтынг не даваў магчымасці Арыне адбірацца на юніёрскія турніры серыі Вялікага шлема. Таму яна пачала набіраць вопыт на дарослых турнірах Міжнароднай федэрацыі тэніса. Восенню 2015 года Сабаленка ўпершыню выйграла два турніры-«дзесяцітысячнікі» ў Анталлі, а ў снежні таго ж года перамагла на «25-тысячніку» ў Пуне (Індыя).
Вучылася на завочным аддзяленні ў Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры на спартыўна-педагагічным факультэце спартыўных гульняў і адзінаборстваў. Аддае перавагу агрэсіўнаму сілавому тэнісу з кароткімі розыгрышамі — у тры-чатыры ўдары. Часта выконвае эйсы. Па гульнявой манеры падобная з Серэнай і Вінус Уільямс. Паводле ацэнкі старшыні Беларускай тэніснай федэрацыі Аляксандра Шакуціна, байцоўскія якасці Сабаленка пераважаюць над яе фізічнай формай, дзякуючы чаму яна «можа выйграваць, здавалася б, абсалютна безнадзейныя матчы». Падрыхтоўкай тэнісісткі займаліся трэнеры Сяргей Аляксандраў, Таццяна Пучак, Уладзімір Пярко, з якім Сабаленка ў маі 2016 года ў кітайскім Цяньцзіне выйграла свой першы буйны міжнародны турнір WTA. Пазней займалася са спарынг-партнёрам Антонам Дубровым і трэнерам па фізпадрыхтоўцы Вадзімам Сашурыным, у мінулым чэмпіёнам свету па біятлоне. З 2016 года трэніравалася ў расійскага спецыяліста Халіла Ібрагімава. Бурны прагрэс Сабаленка пацвярджаў такі факт: за тыдзень падрыхтоўкі да матчу з камандай Швейцарыі тэнісістка павялічыла хуткасць уводу мяча ў гульню на 25 км/г.
Спартыўная кар’ера
Прафесійную кар’еру пачала ў 2016 годзе.
У красавіку 2018 года Арына Сабаленка ўпершыню ў кар’еры ўвайшла ў топ-50 сусветнага рэйтынгу. Гэта адбылося пасля ўдалага выступлення на турніры ў швейцарскім Лугана, дзе беларуска дайшла да фіналу.
25 жніўня 2018 года Арына заваявала першы ў кар’еры тытул на турнірах катэгорыі «Прэм’ер». У фінальным паядынку ў Нью-Хейвене (ЗША) яна перайграла іспанку Карлу Суарэс-Навара. Пасля гэтага беларуска трапіла ў топ-20 сусветнага рэйтынгу. У верасні беларуская тэнісістка атрымала перамогу на яшчэ адным прэм’ер-турніры ва Ухані, па дарозе абыграўшы 6-ю тэнісістку свету Эліну Світоліну. Выхад у чвэрцьфінал адкрытага чэмпіянату Кітая вывеў Сабаленку на 11-ю пазіцыю сусветнага рэйтынгу. 19 кастрычніка Арыну Сабаленку прызналі навічком года Жаночай тэніснай асацыяцыі.
У студзені 2019 года Арына Сабаленка ўпершыню ў кар’еры ўзнялася на 10-е месца ў рэйтынгу WTA.
Нацыянальная зборная
Выступае за зборную Беларусі на Кубку Білі Джын Кінг, разам з якой дамаглася права згуляць у фінале спаборніцтваў у 2017 годзе.
У красавіку 2016 года Арына Сабаленка ўпершыню трапіла ў зборную Беларусі, дзе прайграла невырашальны парны матч Кубка Федэрацыі, у якім Беларусь адолела Расію і выйшла ў I Сусветную групу.
У фінальным матчы супраць ЗША Арына Сабаленка перамагла чэмпіёнку ЗША, 13-ю ракетку свету Слоун Стывенс, аднак пазней саступіла 10-й ракетцы Како Вандэвэй і ў парным разрадзе, у выніку чаго ЗША атрымала мінімальную перамогу 3:2.
Забойствы ў Фалуджы ў красавіку 2003 года
28 красавіка
Увечары 28 красавіка 2003 года некалькі сотняў грамадзянскіх асоб праігнаравалі каменданцкі час, уведзены для іх амерыканскімі вайскоўцамі. Яны пачалі мітынгаваць на вуліцах Фалуджы, міма салдат, размешчаных у былой штаб-кватэры партыі Баас. Як сцвярджалі дэманстранты, яны хацелі выказаць свой пратэст перад будынкам мясцовай школы з нагоды акупацыі краіны. Група псіхалагічных аперацый арміі ЗША паспрабавала прымусіць грамадзянскіх асоб разысціся з аб’явамі, але гэтая спроба правалілася. Па словах мясцовых жыхароў, у гэты момант амерыканскія салдаты адкрылі агонь па бяззбройным натоўпе, забіўшы 17 і параніўшы больш за 70 пратэстоўцаў. Амерыканцы ў выніку інцыдэнту не пацярпелі. Па словах салдат 82-й паветрана-дэсантнай дывізіі, яны адказалі на агонь з боку пратэстуючых. Human Rights Watch не знайшла ніякіх доказаў таго, што амерыканскія войскі падвергліся нападу, і прыйшла да высновы, што вайскоўцы стралялі па іракцам без разбору.
30 красавіка
Праз два дні, 30 красавіка, 82-й паветрана-дэсантны полк быў заменены ў горадзе 2-м атрадам (Fox)/3-м бранятанкавым кавалерыйскім палком ЗША. Падраздзяленне было значна менш па колькасці і палічыла за лепшае не займаць той жа будынак школы, дзе двума днямі раней адбылася стральба.
Аднак у той жа дзень яшчэ трое бяззбройных грамадзянскіх асоб былі забіты амерыканскімі салдатамі падчас дзённай акцыі пратэсту перад штаб-кватэрай партыі Баас і мэрыяй, якія знаходзіліся побач адзін з адным. ЗША зноў не панеслі ніякіх страт у выніку гэтага інцыдэнту, але пазней у той жа вечар некалькіх салдаты былі паранены ў адказным гранатамётным нападзе на захопленую імі штаб-кватэру Баас .
Ахвяры
Увогуле, падчас абодвух здарэнняў загінула 20 чалавек і яшчэ 70 атрымалі раненні рознай цяжкасці.
У прэсе
Гэтыя інцыдэнты часта цытуюцца і параўноўваюцца з іншымі падобнымі падзеямі. У сваім артыкуле ад 9 жніўня 2010 года Foreign Policy параўнала Фалуджу з рэйдам ізраільскай флатыліі ў Газе ў тым жа годзе, падчас якога ізраільскія ваенна-марскія камандас ужылі ваенную сілу, што прывяло да смерці дзевяці актывістаў, некаторыя з якіх былі застрэлены, калі тыя павярнуліся спіной да ізраільскіх салдат.
Сіла (апостал з 70)
Сіла — паводле біблейскага падання, адзін з 70 меншых апосталаў. Быў спадарожнікам апостала Паўла, з якім пабываў у Сірыі і Кілікіі, пасля прапаведаваў у Фрыгіі, Галацыі і іншых месцах і гарадах Малой Азіі. Адкуль быў закліканы ў Македонію, дзе ў Філіпах трапіў у турму. Пасля вызвалення прапаведаваў у Фесалоніках, а потым у Карынфе, дзе, відаць, стаў епіскапам мясцовай царквы і там жа памёр.
Жанажол (Бурабайскі раён)
Жанажол — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Атамекен. Код КАТА — 117055200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 163 чалавекі (76 мужчын і 87 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 164 чалавекі (86 мужчын і 78 жанчын).
Улазавічы (Шумілінскі раён)
Ула́завічы (, Улазовичи) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Аляксандр Сяргеевіч Самедаў
{{Футбаліст |1991—1995|{{Сцяг|Расія||20px}} Чырвонагвардзеец (Масква)| |1995|{{Сцяг|Расія||20px}} СДЮШАР Дынама (Масква) | |1996—2001|{{Сцяг|Расія||20px}} СДЮШАР Спартак (Масква) }} |2001—2005|{{Сцяг|Расія||20px}} Спартак (Масква)|47 (6) |2005—2008|{{Сцяг|Расія||20px}} Лакаматыў (Масква)|49 (3) |2008—2009|{{Сцяг|Расія||20px}} Масква|44 (7) |2010—2012|{{Сцяг|Расія||20px}} Дынама (Масква)|70 (9) |2012—2016|{{Сцяг|Расія||20px}} Лакаматыў (Масква)|128 (26) |2017—2018|{{Сцяг|Расія||20px}} Спартак (Масква)|39 (5) |2019|{{Сцяг|Расія||20px}} Крылы Саветаў (Самара)|9 (0) |2019|{{Сцяг|Расія||20px}} Сцяг (Нагінск)| }} |2004—2005|{{Сцяг|Расія||20px}} Расія (да 21)|12 (3) |2011—2018|{{Сцяг|Расія||20px}} Расія|28 (14) }} {{турнір|Дзяржаўныя ўзнагароды}} {{{!}} style="background:transparent" {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Майстар спорту Расіі}} {{!}} {{Заслужаны майстар спорту Расіі}} {{!}}} }} Алякса́ндр Сярге́евіч Саме́даў (Алекса́ндр Серге́евич Саме́дов; нар., , СССР) — былы расійскі футбаліст, паўабаронца, ігрок нацыянальнай зборнай Расіі (2011—2018). Заслужаны майстар спорту Расіі (2018).
Чэмпіён Расіі (2016/2017), уладальнік Суперкубка Расіі (2017) і чатырохразовы ўладальнік Кубка Расіі па футболе. Удзельнік чэмпіянатаў свету па футболе 2014 і 2018 гадоў і чэмпіянату Еўропы па футболе 2016 года.
Клубная кар’ера
Нарадзіўся 19 ліпеня 1984 года ў Маскве. Выхаванец футбольнай школы клуба «Спартак» (Масква). Дарослую футбольную кар’еру пачаў у 2001 годзе ў асноўнай камандзе таго ж клуба, у якой правёў чатыры сезоны, прыняўшы ўдзел у 47 матчах чэмпіянату.
Сваёй гульнёй за гэтую каманду прыцягнуў увагу прадстаўнікоў трэнерскага штаба клуба «Лакаматыў» (Масква), у склад якога далучыўся 2005 года. Згуляў за маскоўскіх чыгуначнікаў наступныя тры сезоны сваёй гульнявой кар’еры.
На працягу 2008—2009 гадоў абараняў колеры каманды клуба «Масква».
У 2010 годзе падпісаў кантракт з маскоўскім «Дынама», у складзе якога правёў наступныя два гады сваёй кар’еры. Большасць часу, праведзенага ў складзе маскоўскага «Дынама», быў асноўным іграком каманды.
У 2012 годзе зноў стаў іграком маскоўскага «Лакаматыва». Згуляў за маскоўскіх чыгуначнікаў пасля вяртання 128 матчаў у нацыянальным чэмпіянаце.
У студзені 2017 года вярнуўся ў родную каманду — маскоўскі «Спартак». У студзені 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт са «Спартаком» і неўзабаве папоўніў склад самарскіх «Крылаў Саветаў». Пакінуў самарскі клуб па заканчэнні сезона 2018/19.
У ліпені 2019 года абвясціў аб завяршэнні прафейсійнай кар’еры. Аднак у жніўні таго ж года далучыўся да аматарскага клуба «Сцяг» з Нагінска, за які гуляў да кастрычніка.
Міжнародная кар’ера
У 2011 годзе дэбютаваў у афіцыйных матчах у складзе зборнай Расіі. Правёў у форме галоўнай каманды краіны 53 матчы, забіўшы 7 галоў. У 2018 годзе быў асноўным іграком зборнай на хатнім чэмпіянаце свету. 7 ліпеня 2018 года, пасля матчу з Харватыяй, абвясціў аб завяршэнні кар’еры ў зборнай.
Дрыс Мертэнс
Дрыс Ме́ртэнс (Dries Mertens; нар., , Бельгія) — бельгійскі футбаліст, нападнік турэцкага клуба «Галатасарай» і нацыянальнай зборнай Бельгіі.
Клубная кар’ера
Мертэнс з’яўляецца выхаванцам футбольнай акадэміі клуба «Андэрлехт», у асноўную каманду якой ніколі не трапляў. У 2005 годзе Дрыс стаў іграком «Гента», аднак на працягу двух сезонаў ігрок знаходзіўся ў арэндах у дробнай бельгійскай і нідэрландскай камандах, у апошнюю з якіх, клуб АГОВВ, у 2007 годзе перайшоў.
У новым клубе, які гуляў у другім дывізіёне нідэрландскага футбола, Дрыс з цягам часу стаў капітанам і набыў статус футбаліста вялікага таленту. 25 мая 2009 года падпісаў кантракт з клубам «Утрэхт».
28 чэрвеня 2011 года Мертэнс разам з партнёрам па «Утрэхту» Кевінам Стротманам перайшоў у склад эйндхавенскага ПСВ. За за гэтыя трансферы нідэрландскі гранд выдаткаваў увогуле 13 млн еўра.
У жніўні 2022 года падпісаў пагадненне з турэцкім «Галатасараем».
Міжнародная кар’ера
У 2010 годзе дэбютаваў у афіцыйных матчах у складзе нацыянальнай зборнай Бельгіі.
Дасягненні
ПСВ
«Напалі»
«Галатасарай»:
Чэмпіянат свету па снукеры 2013
Чэмпіянат свету 2013 (World Snooker Championship 2013, таксама вядомы як Betfair World Snooker Championship 2013 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 20 красавіка па 6 мая 2013 году на арэне тэатру Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 79-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Упершыню чэмпіянат свету спансавала кампанія Betfair. Прызавы фонд турніру склаў £1,111,000 (на £41,500 менш, чым у мінулым годзе), з якіх £250,000 атрымаў пераможца.
NGC 1850
NGC 1850 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC70) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валодзькі (Уздзенскі раён)
Вало́дзькі (, Володьки) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзешчанскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Азерскага сельсавета.
Стары Кіеў (мясцовасць)
Стары Кіеў (Старий Київ)  (Стары горад, таксама ў гістарычных крыніцах — Верхні горад) — гістарычная мясцовасць у цэнтры Кіева, адміністрацыйна-тэрытарыяльна адносіцца да сённяшняга Шаўчэнкаўскага раёна, найстаражытная частка Кіева. Арыенціровачныя мяжы — Андрэеўская царква, Уладзімірская горка, Майдан Незалежнасці, Залатыя вароты, Львоўская плошча. Галоўныя плошчы і вуліцы — Сафійская і Міхайлоўская плошчы, вуліцы Уладзімірская, Вялікая Жытомірская, Яраславаў Вал. Ўключае ў сябе летапісныя горад Яраслава, горад Уладзіміра. Найцэнтральнішая зона цягнецца ад Залатых Варот па вул. Алеся Ганчара да плошчы Перамогі.
IC 3911-1
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Бразіліі
Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА у Бразіліі
Камбурцана
Камбурцана (Camburzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Нованавіцкая
Нованавіцкая (Новоновицкая) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рудневараб’ёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнікла ў XIX стагоддзі ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Пасля аварыі на ЧАЭС вёска аднесена да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражывання з правам на адсяленне.
Heliconius
Heliconius — род дзённых матылькоў з падсямейства Heliconiinae з сямейства Німфалід.
Апісанне
Каля 70 відаў; распаўсюджаныя ў Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы. Параўнальна буйныя матылі з даўгаватымі вузкімі крыламі. Размах крылаў да 6-10 см, ярка пафарбаваны ў аранжавыя, чырвоныя, жоўтыя колеры на агульным чорным фоне, часам з даданнем сініх і зеленаватых тонаў.
Кепскі пах і непрыемны смак  рэчываў, якія выдзяляюць прадстаўнікі роду, робяць іх неядомымі і тым самым абараняюць ад птушак і іншых ворагаў. Ядучы лісце кармавых раслін, вусені паглынаюць гліказіды, у склад якіх уваходзіць цыяністая група. У працэсе пераварвання апошніх утвараюцца цыяніды.
Яркая афарбоўка — адзін з класічных прыкладаў г. зв. папераджальнай афарбоўкі. Марфалагічнае падабенства, тых матылькоў іншых сямействаў, якія не выдзяляюць едкіх рэчываў, на прадстаўнікоў роду дало падставу казаць пра іх прыстасавальнае перайманне (мімікрыю).
Пры спарванні самец перадае самцы «мужчынскі» пах, які адштурхвае іншых самцоў і захоўваецца да 3-х месяцаў — цяпер самка, не марнуючы часу на палавых партнёраў, можа займацца пошукамі ежы і адкладкай яек.
На начлег матылькі збіраюцца вялікімі групамі, застаючыся нерухомымі на галінах дрэў. Варта раніцай узляцець аднаму матылю, як узлятаюць і ўсе астатнія — гэта яшчэ адна неразгаданая асаблівасць прадстаўнікоў сямейства.
Вусені і кукалкі
Вусені пакрытыя густымі валасінкамі. Развіваюцца на раслінах роду Passiflora. Акукліванне адбываецца праз 3 тыдні. Кукалкі пакрытыя валасінкамі і знешнім выглядам нагадваюць насенне або плады раслін. Стадыя кукалкі доўжыцца каля 10 дзён.
Браніслаў Белаблоцкі
Браніслаў Белаблоцкі (, в. Астрашын, Слуцкі раён —, г. Варшава) — рэвалюцыянер-дэмакрат, сацыёлаг, літаратурны крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў збяднелай шляхецкай сям'і. Скончыў Мінскую, паводле іншых даных Слуцкую гімназію. Вучыўся на юрыдычным факультэце Пецярбургскага ўніверсітэта і адначасова ў Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў. Удзельнічаў у рабоце гурткоў «Народнай волі». На фарміраванне яго светапогляду паўплывалі творы А. Герцэна, М. Чарнышэўскага, В. Бялінскага,. З 1882 ў Варшаве, супрацоўнічаў з дзеячамі польскай рэвалюцыйнай партыі «» (першы), вёў рэвалюцыйную прапаганду.
Творчасць
Друкаваўся ў часопісе «Athenaeum» («Атэнэум»), га­зеце «» («Штотыднёвы агляд») У літаратурна-крытычных творах падкрэсліваў класавы характар ​​літаратуры, патрабаваў рэалістычнага адлюстравання жыцця народа, заклікаў пісьменнікаў сваёй творчасцю служыць вызвалення працаўнікоў. У сацыялагічных даследаваннях з марксісцкіх пазіцый крытыкаваў так званую «арганічную тэорыю таварыства» Г. Спенсера, падкрэсліваў, што рухаючай сілай грамадства з'яўляецца класавая барацьба. Удзельнік гуртка, перакладаў «» К. Маркса на польскую мову.
Відацкі
Відацкі — прозвішча.
Філіп (апостал)
Філіп — апостал, нарадзіўся ў галілейскім горадзе Віфсаідзе. Сярод апосталаў, паводле біблейскага падання, займаў пятае месца. Прапаведаваў у Скіфіі і Фрыгіі, дзе быў распяты на крыжы ў часы імператара Даміцыяна.
У Новым Запавеце
У спісах сінаптычных Евангелляў Філіп падаецца як адзін з апосталаў. У Евангеллі ад Яна апісваецца пакліканне Філіпа як вучня Ісуса (Ян. 1:43). Філіп апісваецца, як вучань з горада Віфсаіды і звязваецца з Андрэем і Пятром, якія былі з таго ж горада. Ён таксама быў сярод тых, што знаходзіліся разаі з Янам Хрысціцеля, калі апошні ўпершыню назваў Ісуса Божым Ягняці. Таксама, Філіп быў тым, хто прывёў Нафанаіла (які звычайна атаясамліваецца з Варфаламеем) да Ісуса. Некаторыя даследчыкі лічаць, што Філіп быў сярод прысутных на вяселлі ў Кане.
З усіх чатырох Евангелляў, Філіп займае найбольш важнае месца ў Евангеллі ад Яна. Філіп пытаецца ў Ісуса, як накарміць 5000 чалавек. Пазней ён з'яўляецца як прадстаўнік грэчаскай абшчыны. Філіп мае грэчаскае імя і, магчыма, размаўляў на грэчаскай мове. Ён кажа Андрэю, што грэкі хочуць убачыць Ісуса, і разам яны паведамляюць пра гэта Ісусу. Падчас Апошняй Вячэры, калі Філіп папрасіў Ісуса паказаць ім Айца, ён такім чынам дае Ісусу магчымасць вучыць Сваіх вучняў аб адзінстве Айца і Сына.
Апостала Філіпа трэба не блытаць з апосталам евангелістам Філіпам, які быў прызначаны разам са Стэфанам, каб сачыць за дабрачыннымі размеркаваннямі (Дз. 6:5).
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Канадзе
Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА у Канадзе
IC 3911-2
IC 3911-2 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Авіягарадок (Кіеў)
Авіягарадок (Авіамістечко) — мясцовасць у заходняй частцы горада Кіева. Размешчаны паміж чыгункай Кіеў-Ковель, праспектам Перамогі, бульвары Акадэміка Вярнадскага і вуліцы Мікалая Краснова. Складае частку Святошына.
Забудавана ў 1946-1950-х гадах пераважна прыватнымі сядзібамі работнікаў авіязавода (цяпер завод «Антонаў»). Паралельная назва — Новасвятошын.
У Авіягарадке ў 1947—1984 гадах пражываў выбітны савецкі авіяканструктар А. К. Антонаў (вуліца Агарова, 1)
Чыньяні
Чыньяні — прозвішча.
Chrysina limbata
Chrysina limbata — від жукоў з сямейства пласцініставусых. Ён адрозніваецца сваім глянцава-залацістым (па іншых дадзеных-срэбным ) колерам. Бляск гэтых жукоў тлумачаць як прыстасаванне для таго, каб заставацца незаўважанымі ў трапічным лесе, дзе кроплі вады зіхацяць паўсюль, разнастайна адлюстроўваючы прамяні святла. Тое, як менавіта надкрыллі гэтых жукоў адлюстроўваюць святло, даследавалася навукоўцамі.
Распаўсюджанне
Насяляюць у Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы (згадваецца Коста-Рыка).
Выкарыстанне чалавекам
З’яўляюцца аб’ектам гандлю насякомымі.
Харакова (Шумілінскі раён)
Харако́ва (, Хароково) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 13 студзеня 1984 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета.
IC 3912
IC 3912 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Мікалаевіч Ладыгін
Аляксандр Мікалаевіч Ладыгін ( — ) — электратэхнік. Вынайшаў электрычную вугальную лямпу напальвання (1872). Электрычныя ліхтары з яго лямпамі былі першымі ў Пецярбургу і запаліліся 11 верасня 1873 года. Адзін з заснавальнікаў электратэрміі. Першым выкарыстаў для ніткі напальвання лямпы тугаплаўкія металы.
Біяграфія
Ганаровы інжынер-электрык (1899). Скончыў (1865) Варонежскі кадэцкі корпус і (1868) Маскоўскае юнкерскае вучылішча. У 1870 годзе пераехаў у СПб. Вольным слухачом наведваў у Тэхналагічным інстытуце заняткі па фізіцы, хіміі, механіцы. У 1871—1974 гг. праводзіў доследы і дэманстрацыі электрычнага асвятлення лямпамі напальвання ў Адміралітэце, Галернай гавані, на Адэскай вуліцы, у Тэхналагічным інстытуце. У 1872 годзе падаў заяўку і атрымаў патэнт. У 1884 г. арганізаваў у Парыжы вытворчасць лямпаў напальвання і даслаў у СПб. партыю лямпаў для 3-й электратэхнмчнай выставы. У 1893 годзе звярнуўся да ніткі напалу з тугаплаўкіх металаў, якая ўжывалася ім у Парыжы для магутных лямпаў 100 … 400 свечак. У 1894 г. у Парыжы арганізаваў лямпавую фірму «Ладыгін і дэ Ліль». У 1900 г. удзельнічаў у Сусветнай выставе ў Парыжы.
У 1906 г. у ЗША пабудаваў і пусціў у ход завод па электрахімічных атрымання вальфраму, хрому, тытана і інш. металаў. Важны напрамак вынаходніцкай дзейнасці — распрацоўка электрычных печаў супраціву і індукцыйных для плаўкі металаў, меленіта, шкла, загартоўкі і адпалу сталёвых вырабаў, атрымання фосфару, крэмнія. У верасні 1907 г. вярнуўся ў Расію. Пасля люты 1917 г. выехаў з Расіі ў ЗША.
Журжава (Віцебск)
Жу́ржава (, Журжево) — прыгарад Віцебска. Цяпер у межах горада і выцягнуты ўздоўж вул. Гагарына.
Гісторыя
У пачатку XX ст. маёнтак Журжава Бабініцкай воласці Віцебскага павета належаў двараніну Э. Самовічу. У маёнтку 2 двары, 22 жыхары.
У 1924—1931 гг. і з 1937 г. цэнтр Ялагаўскага сельсавета. У 1954—1967 гг. вёска ў складзе Бабініцкага сельсавета Віцебскага раёна. 29 лістапада 1967 года вёска Журжава ўключана ў гарадскую рысу Віцебска.
У 1946—1995 гг. за 2,5 км на поўнач ад вёскі знаходзіўся аэрадром ваенна-транспартнай авіяцыі «Віцебск-Паўночны». Зараз у раёне аэрадрома знаходзіцца асноўная пляцоўка свабоднай эканамічнай зоны «Віцебск».
Жаркайын (Акмолінская вобласць)
Жаркайын — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Атамекен. Код КАТА — 117055300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 145 чалавек (71 мужчына і 74 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 106 чалавек (53 мужчыны і 53 жанчыны).
Рыта Леві-Мантальчыні
Рыта Леві-Мантальчыні (Rita Levi-Montalcini;, Турын, Італія — , Рым, Італія) — італьянскі нейрабіёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1986), якую яна атрымала разам з Стэнлі Коэнам за адкрыццё фактараў росту, у прыватнасці, NGF. Пажыццёвы сенатар Італьянскай Рэспублікі.
Біяграфія
Рыта Леві-Мантальчыні нарадзілася ў Турыне, была чацвёртым дзіцем (разам з яе сястрой-блізнюком Паолай) у габрэйскай сефардскай сям'і. Яе бацька, Адама Леві, быў інжынерам-электрыкам і матэматыкам; маці, Адэля Мантальчыні, мастачкай. Пасля заканчэння медыцынскай школы ў 1936 годзе, Леві-Мантальчыні стала асістэнтам фізіёлага Джузэпэ Леві (Giuseppe Levi, 1872-1965), але неўзабаве пасля ўвядзення ўрадам Мусаліні новых антысеміцкіх законаў, якія забаранялі габрэям акадэмічныя і прафесійныя кар'еры, яна была адхілена ад працы. У 1943 годзе Леві-Мантальчыні з сям'ёй беглі ў Фларэнцыю і вярнуліся ў Турын толькі пасля заканчэння ваенных дзеянняў.
Скончыла Турынскі ўніверсітэт (1936). З 1947 года ў Вашынгтонскім універсітэце (у 1969-1977 прафесар), адначасова з 1969 года ў лабараторыі клетачнай біялогіі ў Італьянскім нацыянальным даследчым савеце ў Рыме (да 1979 года дырэктар).
Аўтарам навуковых прац па вывучэнні механізмаў рэгуляцыі росту клетак і органаў. Адкрыла фактар росту нервовай тканкі.
Член Нацыянальнай АН ЗША, Амерыканскай акадэміі навук і мастацтваў, Італьянскай Нацыянальнай АН, Папскай акадэміі навук.
Рыта Леві-Мантальчыні памерла ў сваім доме ў Рыме 30 снежня 2012 года ва ўзросце 103 гадоў.
Абстрэл журналістаў у Багдадзе (2003)
Спачатку дзве амерыканскія ракеты класа «паветра-зямля» трапілі ў катарскую спадарожнікавую тэлевізійную станцыю ў офісе «Аль-Джазіры», забіўшы палесцінскага рэпарцёра Тарэка Аюба і паранілі іракскага аператара Зухайра аль-Іракі. Яны вялі прамую трансляцыю з даху будынка.
Хутка танк «Абрамс» арміі ЗША абстраляў 15-ы паверх гатэля Palestine, дзе грунтаваліся амаль усе замежныя журналісты. Фота гатэля часта паказвалі ў навінах, так як многія журналісты здымалі свае рэпартажы паблізу. У выніку танкавага абстрэлу загінуў аператар агенцтва Reuters Тарас Працюк і трое атрымалі раненні. Хасэ Куса з іспанскага тэлебачання Telecinco, які знаходзіўся на 14-м паверсе, таксама памёр.
У гэты час рота а 4-га батальёна 64-га танкавага палка ўтрымлівала заходні канец маста Аль-Джумхурыя. Амерыканскія войскі падвяргаліся нападам з боку іракскіх падраздзяленняў па абодва бакі ракі Тыгр, у тым ліку мінамётнага абстрэлу. Раней гэтай раніцай батальён захапіў іракскую двухбаковую рацыю, па якой яны чулі, як іракскі назіральнік кіраваў мінамётным агнём па роце А. Гэтая інфармацыя была перададзена сілам на мосце, якія пачалі шукаць варожага карэкціроўшчыка. Танк А-роты заўважыў на балконе верхняга паверха вышыннага будынка на паўднёвым усходзе чалавека, які, відаць, назіраў за кампаніяй «нейкай оптыкай» (верагодна, Працюк). Выказаўшы здагадку, што гэта варожы карэктоўшчыкі, камандзір танка запытаў і атрымаў дазвол на стральбу. Танк выпусціў цеплавы снарад па балконе, забіўшы Працюка і Куса. Да гэтага інцыдэнту ніхто сярод бацоў не быў праінфармаваны аб гасцініцы Palestine або яе месцазнаходжанні, паколькі яна знаходзілася не ў іх сектары (усходні бераг Тыгра быў выдзелены 1-й дывізіі марской пяхоты). Пазней ваенныя ўсталявалі, што іракскі артылерыйскі карэктоўшчыкі, верагодна, знаходзіўся ў суседнім будынку, а не ў гатэлі.
Пазней офіс спадарожнікавага тэлеканала Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў падвергнуўся авіяўдарам.
Smilacaceae
Smilacaceae — сямейства аднадольных кветкавых раслін, якое складаецца з 370 відаў і 3 родаў раслін.
Біялагічнае апісанне
Віды сямейства — кусты, травяністыя расліны або ліяны.
Лісце ў раслін чарашковае або амаль сядзячае.
Кветкі раслін адзіночныя або сабраны ў суквецці. Тычынак бывае 6 ці 3, ці 9, або 12, або 15, або 18.
Распаўсюджанне
Віды сямейства  сустракаюцца на тэрыторыі ад субтрапічных да трапічных раёнаў, у тым ліку ў Аўстраліі.
Гарэцкія чытанні
Гарэцкія чытанні — штогадовы форум навукоўцаў, якія вывучаюць жыццё і творчасць класіка беларускай літаратуры Максіма Гарэцкага, літаратуразнаўца, лексікографа, фалькларыста, аднаго з пачынальнікаў нацыянальнай мастацкай прозы, яго роднага брата Гаўрылы Гарэцкага, геолага, географа, эканаміста, дэмографа, акадэміка НАН Беларусі, дзеяча беларускага нацыянальна-дэмакратычнага адраджэння.
Гісторыя Гарэцкіх чытанняў
Першыя Гарэцкія чытанні адбыліся 23 лютага 1992 года ў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі па ініцыятыве тагачаснага дырэктара Горацкага раённага гісторыка-этнаграфічнага музея, кандыдата філасофскіх навук, дацэнта Уладзіміра Ліўшыца.
Гарэцкія чытанні праходзілі ў Мінску, Магілёве і Горках Магілёўскай вобласці. Сталымі суарганізатарамі Гарэцкіх навуковых чытанняў разам з Дзяржаўным музеем гісторыі беларускай літаратуры, з’яўляецца Рэспубліканскі фонд імя братоў Гарэцкіх, Інстытут мовы і літаратуры імя Якуба Коласа і Янкі Купалы НАН Беларусі, Дзяржаўная навуковая установа «Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі». Матэрыялы чытанняў выдаюцца асобнымі друкаванымі зборнікамі.
Пачынаючы з 1996 года Гарэцкія чытанні сталі міжнароднымі.
Удзельнікі Гарэцкіх чытанняў, як правіла, працуюць у секцыях: «Літаратура», «Мова», «Музеязнаўства. Нацыянальнае адраджэнне. Навуковая і грамадская дзейнасць».
Інфармацыя аб правядзенні Гарэцкіх чытанняў друкуецца ў рэспубліканскім друку, на сайце Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры, рассылаецца даследчыкам, якія вывучаюць гэту тэму.
Удзельнікі Гарэцкіх чытанняў
У чытаннях прымаюць удзел навукоўцы, літаратуразнаўцы і літаратары з Беларусі, Літвы, Латвіі, Польшчы, Расіі, Украіны, Венгрыі і іншых краін. Сярод іх: Радзім Гарэцкі, беларускі геолаг, акадэмік АН Беларускай ССР, доктар геолага-мінералагічных навук, заслужаны дзеяч навукі БССР, замежны член Расійскай акадэміі навук, Міхась Мушынскі, доктар філалагічных наыук, прафесар, член-карэспанндэт НАН Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Я. Коласа, Таццяна Дасаева, доктар філалагічных навук, прафесар, кандыдат філалагічных навук, лаўрэат прэміі імя М.Гарэцкага Тэрэза Голуб і інш.
У якасці ўдзельнікаў і ганаровых гасцей ў Гарэцкіх чытаннях прымалі удзел: дачка Максіма Гарэцкага — Галіна Гарэцкая, народныя пісьменнікі Беларусі Васіль Быкаў, Янка Брыль, народныя паэты Беларусі Рыгор Барадулін, Ніл Гілевіч, лаўрэаты Дзяржаўных прэмій БССР імя Янкі Купалы Васіль Зуёнак, Генадзь Бураўкін, Літаратурнай прэміі імя А. Куляшова Алесь Пісьмянкоў і інш.
Петракаўка (Гардзееўскі раён)
Петракаўка (Петраковка) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рудневараб’ёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узгадваецца з канца XVIII стагоддзя (першапачатковая назва — Пятроўка, Жарнаўка).
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Пасля аварыі на ЧАЭС вёска аднесена да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражывання з ільготным сацыяльна-эканамічным статусам.
Станам на 2020 год вёска фактычна не існуе.
Чэзарэ Ламброза
Чэзарэ Ламброза (Cesare Lombroso); 6 лістапада 1835, Верона, Аўстрыйская імперыя — 19 кастрычніка 1909, Турын, Італія) — італьянскі турэмны ўрач-псіхіятр, родапачынальнік антрапалагічнага кірунку ў крыміналогіі і крымінальным праве, асноўнай думкай якога стала ідэя аб прыроджаным злачынцы. З 1862 г. прафесар Павійскага ўніверсітэта, з 1896 г. прафесар Турынскага ўніверсітэта. Галоўная заслуга ў крыміналогіі Ламброза заключаецца ў тым, што ён зрушыў акцэнт вывучэння з злачынства як дзеі на чалавека — злачынцу.