cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Расійская сацыял-дэмакратычная рабочая партыя
Кастрычніцкая рэвалюцыя
Кастрычніцкую рэвалюцыю 1917 г. меншавікі прынялі варожа. 25 кастрычніка (7 лістапада) 1917 г. ЦК партыі заявіў аб непрызнанні бальшавіцкага ўрада. Партыя меншавікоў дамагалася перадачы ўлады Устаноўчаму сходу, а пасля яго разгону бальшавікамі вяла барацьбу супраць савецкай улады. У 1921 г. спынілася легальнае існаванне меншавіцкіх арганізацый РСДРП на тэрыторыі Савецкай Расіі. На VII з’ездзе РСДРП бальшавікоў ў 1918 г. перайменавана ў Расійскую Камуністычную партыю (бальшавікоў), на XIV з’ездзе ў 1925 г. — ва Усесаюзную Камуністычную партыю (бальшавікоў), на XIX з’ездзе ў 1952 г. — у Камуністычную партыю Савецкага Саюза (КПСС).
У сакавіку 1931 года на сфальсіфікаваным судовым працэсе 14 членаў т.зв. меншавіцкага «Саюзнага Бюро РСДРП» асуджаны на розныя тэрміны пазбаўлення волі.
Тамаш Мінейка (віленскі губернскі маршалак)
Тамаш (Фама Міхайлавіч) Мінейка (, Дубнікі, Завілейскі павет, Віленская губерня, цяпер Астравецкі раён — 1855, Дубнікі) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі.
Біяграфія
З шляхецкага роду Мінейкаў герба «Газдава», сын Міхала і Брыгіды з Шабуневічаў, унук Тамаша Мінейкі.
Віленскі павятовы маршалак шляхты ў 1840—1843 гадах, віленскі губернскі маршалак шляхты з 13 красавіка 1843 да 3 ліпеня 1846 года. Надворны саветнік.
Быў вельмі тоўстым чалавекам — важыў каля 290 кілаграмаў. Меў звычку сядзець адразу на трох крэслах. Заўсёды перамяшчаўся на адным і тым жа кані, які быў вельмі прывязаны да гаспадара. Любімым правядзеннем вольнага часу было паляванне на зайцаў. Мёў высока развітае пачуццё гумару і мяккі характар. Акрамя таго, іграў у карты. Звычайна іграў з адным і тым жа сваім прыяцелем-карцёжнікам.
Дзякуючы шлюбу з Эміліяй Ваўжэцкай спадчынны маёнтак Мінейкаў папаўніўся сядзібай у Відзах Лаўчынскіх памерам у 3000 гектараў.
Сям’я
Быў жанаты з Эміліяй Ваўжэцкай (23 верасня 1812 — 1 лістапада 1878), дачкой Міхала Ваўжэцкага і Катажыны з Лапацінскіх. Меў сыноў Уладзіслава (1832—1871), Браніслава Станіслава (1846—1887) і дачок Аліну (жонка Аляксандра Брахоцкага), Ванду (жонка Казіміра Шаткевіча), Марыю (жонка Зыгмунта Гурскага).
Карпаты
Карпа́ты, Карпацкія горы — горная сістэма на ўсходзе Цэнтральнай Еўропы.
Горная сістэма Карпатаў размешчана на тэрыторыі Румыніі (каля 56% паверхні), Чэхіі і Славакіі (20%), Украіны (каля 10%), Польшчы (9,3%), Венгрыі (4,4%) і Аўстрыі (0,3%). Цягнецца дугой, адкрытай на захадзе, ад Дзевінскіх Варот у наваколлі Браціславы да Жалезных Варот на Дунаі. Даўжыня 1500 км, шырыня 100-300 км, найбольшая да 430 км на паўднёвым усходзе. Паверхня Карпатаў разам з перадгор'ямі займае каля 190 тыс. км², з якіх 105 тыс. км² размешчана вышэй за 500 м; сярэдняя вышыня каля 1000 м, найбольшая 2655 м (гара Герлахаўскі-Шціт у Татрах).
Карпаты — адзін з галоўных водападзелаў Еўропы паміж Балтыйскім і Чорным морамі. Складаюцца з кулісападобна размешчаных горных масіваў і хрыбтоў, расчлянёных падоўжнымі і папярочнымі далінамі рэк. Араграфічна вылучаюцца Заходнія Карпаты, Усходнія Карпаты (частка іх называецца Украінскія Карпаты), Бяскіды, Паўднёвыя Карпаты, Заходнія Румынскія горы і Трансільванскае плато. Уздоўж вонкавага боку дугі Карпатаў цягаецца паласа перадгор'яў, шырыня да 40-60 км. Ва ўнутранай частцы Карпацкай дугі знаходзіцца Вялікая Венгерская нізіна. У Карпатах пашыраны карставыя раёны, складзеныя з вапнякоў і даламітаў, якія асабліва ярка выражаны ў масівах Славацкі Крас, Хэгімаш, Аніна. Ва Усходніх Карпатах на нізкагор'ях участкі з гліністым і саляным карстам і актыўна дзеючымі гразевымі вулканамі.
Карпаты ўваходзяць у склад альпійскай геасінклінальнай вобласці (гл. таксама Карпацкая складкавая вобласць). Утварыліся ў неаген-антрапагенавы перыяд. У фарміраванні рэльефу пасля гораўтваральнай стадыі асноўную ролю адыгрывалі неатэктанічныя рухі, рачная эрозія, плейстацэнавыя ледавікі, схілавыя і карставыя працэсы, Вонкавы пояс перадкарпацкіх прагінаў складзены пераважна з флішу (пясчанікі, кангламераты, гліністыя сланцы). Цэнтральны (восевы) пояс утвораны пераважна з крышталічных парод, вапнякоў, дзе знаходзяцца найбольш высокія хрыбты (Татры, Фэгэраш і інш.) са слядамі старажытнага зледзянення. Унутраны пояс прадстаўлены ў асноўным вулканічнымі масівамі. Радовішчы нафты і газу, каменнага і бурага вугалю, каменнай і калійнай солей, серы, каляровых і рэдкіх металаў, мінеральных вод і інш.
Клімат Карпат умераны, пераходны ад марскога да кантынентальнага. Сярэдняя тэмпература студзеня ад -2°С на поўдні да -5°С на поўначы, на высокіх вяршынях да -10°С. Ва ўнутраных упадзінах зімой назіраюцца тэмпературныя інверсіі. Сярэдняя тэмпература ліпеня ад 17°С на поўначы да 20°С на поўдні: у верхнім поясе гор зніжаецца да 4°С. Гадавая колькасць ападкаў у перадгор'ях 600—800 мм на вонкавым баку дугі Усходніх і Паўднёвых Карпат і 900—1000 мм у Заходніх Румынскіх гарах і Заходніх Карпатах. У высакагорным поясе сума ападкаў павялічваецца да 1200—1400 мм на поўдні і 1800—2000 мм на паўночным усходзе. Максімум ападкаў выпадае летам. Снежнае по-крыва ў перадгор'ях трымаецца 2—3 месяцы, у высокіх гарах — 5—10 месяцаў і больш.
Рэкі басейна Віслы і Одры ахопліваюць большую частку паўночных схілаў і ўпадаюць у Балтыйскае мора. Большасць рэк належаць да басейна р. Дунай, рэкі паўночна-ўсходніх схілаў — да басейна р. Днестр, якія ўпадаюць у Чорнае мора. Для рэк Карпат характэрны ваганні ўзроўню вады (да 5 м) вясной і ў пачатку лета; маюць вялікія запасы гідраэнергіі. Азёры ў высакагор'і займаюць днішчы старажытных караў.
Глебы пераважна горна-падзолістыя, у катлавінах — бурыя. Расліннасць размеркавана адпаведна вышыннай пояснасці: да 600—750 м шыракалістыя лясы (дуб, граб, бук), да вышыні 1200—1400 м мяшаныя лясы (бук, піхта); хвойныя лясы (у асноўным з елкі) падымаюцца да 1500—1600 м на поўначы і 1700—1800 м на поўдні. Вышэй лясоў размешчаны: субальпійскія зараснікі крывалесся (хваёвы сланік, ядловец у Заходніх Карпатах і вольха ва Усходніх Карпатах); альпійскія лугі (паланіны) ці пояс фрагментарнага развіцця альпійскіх лугоў (да выш. 2300—2400 м) з альпійскім разнатраўем і зараснікамі рададэндрану і карлікавай вярбы; востраканцовыя скалістыя вяршыні субнівальнай зоны пераважна без расліннасці, Жывёльны свет: алень, казуля, дзік, воўк, мядзведзь, рысь, лясны кот і інш.
Найбольш густанасеяены перадгор'і і ўнутрыгорныя катлавіны. Верхняя мяжа пасяленняў даходзіць да 800 м (максімальная да 1300 м). Важнае значэнне маюць лясы як рэсурсы для вытворчасці драўніны. У сельскай гаспадарцы пераважае жывёлагадоўля (у асноўным авечкагадоўля). Земляробствам займаюцца ў міжгорных катлавінах і на схілах да вышыні 600—1000 м. Праз Карпаты ўздоўж далін рэк і на перавалах праходзяць камунікацыйныя лініі. Турыстычны раён. Цэнтры турызму і курорты на базе крыніц з мінеральнай вадой. Для аховы прыроды ўтворана шмат заказнікаў і некалькі нацыянальны паркаў. Самы вялікі з іх у Татрах на тэрыторыі Польшчы і Славакіі.
NGC 3273
NGC 3273 (іншыя абазначэнні — ESO 375-49, MCG -6-23-45, AM 1027-350, PGC 30992) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Флай
Геаграфія
Рака Флай бярэ пачатак у горнай частцы вострава Новая Гвінея, на тэрыторыі дзяржавы Папуа — Новая Гвінея. У сярэдняй плыні на працягу каля 100 км утварае натуральную мяжу паміж Папуа — Новая Гвінеяй і Інданезіяй. Мае некалькі буйных прытокаў. У вусці ўтварае шырокую дэльту з пратокамі да 5 - 15 м глыбінёй і мноствам нізінных астравоў, пакрытых алювіяльнымі адкладаннямі.
У рацэ сустракаюцца такія прамысловыя віды рыб, як барамундзі, чорны акунь, луцыян.
Гісторыя
Дэльта ракі Флай была адкрыта брытанскай экспедыцыяй у 1842 г. У 1876 г. італьянец Луіджы Марыя д'Альбертыс здзейсніў на параходзе "Нява" вандроўку 900 км углыб Новай Гвінеі.
Экалогія
У 1984 - 2013 гг. рака Флай была забруджана адыходамі горнай прамысловасці. Гэта прывяло да павышэння канцэнтрацыі медзі ў вадзе ў 30 разоў, атручванню людзей і жывёл. Было загублена 1 588 км² лясных тэрыторый.
Неф
Неф (nef ад navis) — выцягнутая ад увахода да алтара прастора храма, радзей цывільнага будынка, абмежаваная па баках радамі слупоў, калон або аркадай. Упоперак нефы падзяляюцца на асобныя травеі.
Дзяленне інтэр’ера на нефы ўзнікла ў старажытнагрэчаскіх храмах. У старажытнарымскай архітэктуры з шэрагу паралельных нефаў складаліся інтэр’еры цывільных будынкаў — базілік. З 4 стагоддзя тып базілікі быў запазычаны для хрысціянскіх храмаў, неф становіцца распаўсюджаным элементам хрысціянскай архітэктуры.
Юдзіф Хаймаўна Сегаль
Юдзіф Хаймаўна Сегаль (Сегаль Юдифь Хаимовна;,  — , ) — савецкі вучоны ў галіне псіхіятрыі. Кандыдат медыцынскіх навук (1937), дацэнт (1937).
Біяграфія
Скончыла медыцынскі факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1927). Асістэнт кафедры псіхіятрыі медыцынскага факультэта БДУ, Мінскага медыцынскага інстытута (1927—1937). Загадчыца кафедры псіхіятрыі Мінскага медыцынскага інстытута (1937—1939); дацэнт кафедры (1939—1941). У час Вялікай Айчыннай вайны дацэнт кафедры псіхіятрыі Іжэўскага медыцынскага інстытута (1941—1946), адначасова кансультант ваенных шпіталяў. Старшы навуковы супрацоўнік НДІ псіхіятрыі Акадэміі медыцынскіх навук СССР у Маскве (1946—1957).
Іванава Слабада (Лельчыцкі раён)
Іва́нава Слабада́ (, Иванова Слобода) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Тонежскага сельсавета.
Размешчана за 5 км на паўночны ўсход ад Тонежа, за 46 км на паўночны захад ад раённага цэнтра Лельчыцы, за 55 км ад чыгуначнай станцыі Жыткавічы. Цэнтр камунальнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Іванава Слабада».
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома ў XIX стагоддзі як вёска Тонежскай воласці Мазырскага павета.
Перад вайной у вёсцы жыло 723 чалавекі.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны была акупавана гітлераўцамі. У студзені 1943 года імі былі спалена ўся вёска (141 двор), забіта 9 жыхароў.
Інфраструктура
Механічныя майстэрні, лясніцтва. Базавая школа, Дом культуры, бібліятэка, Дом быту, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, 3 крамы, аддзяленне ашчаднага банка «Беларусбанк».
Anchusa azurea
Anchusa azurea — шматгадовая расліна сямейства Бурачнікавыя.
Вышыня расліны ад 100 да 140 см. Сцябло прамое, тоўстае, галінастае. Лісце шчацініста-апушанае. Цвіце з чэрвеня па верасень. Кветкі блакітныя. Расце ў паўднёвых раёнах еўрапейскай часткі Расіі, на Каўказе, у Сярэдняй Азіі, Міжземнамор'і і Малой Азіі. Выкарыстоўваецца ў якасці дэкаратыўнай расліны.
Уладзіслаў Аляксеевіч Варакса
Уладзіслаў Варакса (нар., Узда) — беларускі футбаліст, паўабаронца гродзенскага «Нёмана».
Самур
Самур (Самыр; ЧIвехер вацI, Samurçay) — рака ў Дагестане, часткова па мяжы з Азербайджанам. Даўжыня 213 км, плошча басейна 7330 км². Бярэ пачатак на схіле гары Гутон (Вялікі Каўказ), цячэ ў глыбокай і вузкай даліне паміж хрыбтамі Кябяк і Самурскі, ніжэй даліна пашыраецца, рэчышча разбіваецца на рукавы. Пры ўпадзенні ў Каспійскае мора ўтварае дэльту. Жыўленне змяшанае, з перавагай дажджавога. Разводдзе з канца сакавіка па жнівень. Сярэдні расход вады за 20 км ад вусця 75 м³/с. Сярэдняя мутнасць 1950 г/м³. З ракі выведзеныя Самур-Апшэронскі канал і Самур-Дэрбенцкі канал (33 км).
Уладзіслаў Аляксеевіч Варакса
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага «Дынама», у 2017 годзе перайшоў у юнацкую каманду салігорскага «Шахцёра», а ў 2019 годзе далучыўся да брэсцкага «Дынама», дзе пазней пачаў гуляць за дубль. У першай палове 2021 года выступаў за «Узду» ў Другой лізе, дзе стаў адным з асноўных ігракоў.
У ліпені 2021 года падпісаў кантракт з гродзенскім «Нёманам» да канца 2023 года. 2 жніўня 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць брэсцкага «Дынама» (3:1). У далейшым гуляў за дубль, прыцягваючыся таксама да асноўнай каманды.
Міжнародная кар’ера
У верасні 2022 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Вендэльскі перыяд
Вендэльскі перыяд у гісторыі Швецыі (550—793) — завяршальны перыяд германскага жалезнага веку (або, у цэлым, эпохі вялікага перасялення народаў).
Падтрымліваліся актыўныя кантакты з Цэнтральнай Еўропай. Скандынавы працягвалі экспартаваць футра і рабоў. Наўзамен яны набывалі прадметы мастацтва і новыя тэхналогіі, такія, як стрэмя.
Знаходкі ў і  паказваюць, што Упланд у той час быў важнай тэрыторыяй, якая адпавядала Каралеўству свеяў, апісанаму ў сагах. Часткова багацце каралеўства было дасягнута за кошт кантролю над раёнамі горнай здабычы і вытворчасцю жалеза. Свейскія каралі мелі ўзброеныя дарагой зброяй войскі, у тым ліку конніцу. Археолагамі выяўлены грабніцы конных воінаў гэтага перыяду, у якія былі ўкладзены страмёны, упрыгожванні для сёдлаў з пазалочанай бронзы з інкрустацыяй.
Коні згадваюцца ў працах гоцкага гісторыка VI стагоддзя Іардана, які пісаў, што ў свеяў былі лепшыя коні, калі не лічыць цюрынгаў. Гэтыя воіны таксама згадваюцца ў пазнейшых сагах, дзе апісваецца кароль Адыльс, які заўсёды ваяваў конна (як супраць, так і Хрольфа Кракі). Сноры Стурлусан пісаў, што ў Адыльса былі лепшыя коні свайго часу.
Папулярнасцю карысталіся гульні, як паказваюць знаходкі таўлеяў, у тым ліку пешак і ігральных кубікаў.
Максім Леанідавіч Ермаловіч
Максі́м Леані́давіч Ермало́віч (,, Віцебская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (з 2022 года).
1970-я гады ў гісторыі камп’ютарных гульняў
1970-я гады былі адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Амбон (горад)
Амбон (Ambon) - адміністрацыйны цэнтр правінцыі Малуку Інданезіі. Размешчаны ў паўднёвай частцы вострава Амбон.
1970-я гады ў гісторыі камп’ютарных гульняў
Падзеі
У 1972 годзе выйшла першая ў свеце камерцыйная хатняя гульнявая прыстаўка «Magnavox Odyssey».
Максім Леанідавіч Ермаловіч
Біяграфія
31 снежня 2018 года быў прызначаны Міністрам фінансаў Рэспублікі Беларусь.
20 ліпеня 2020 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Злучаным Каралеўстве Вялікабрытаніі і Паўночнай Ірландыі, Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Ірландыі па сумяшчальніцтве. У ліпені 2022 года адкліканы з Лондана.
Амбон (горад)
Насельніцтва — 428 585 жыхароў (2007).
Максім Леанідавіч Ермаловіч
Біяграфія
1 жніўня 2022 года прызначаны намеснікам кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Амбон (горад)
Гісторыя
Заснаваны ў 1511 г. як партугальская факторыя на Малукскіх астравах. У 1605 г. захоплены галандцамі і пераўтвораны ў галоўны цэнтр Малукаў. У 1610 - 1619 гг. — штаб-кватэра Галандскай Ост-Індскай кампаніі. У 1623 г. атрымаў сумную вядомасць пасля знішчэння галандцамі суседняга англійскага паселішча. З 1950 г. у складзе Інданезіі.
Эканоміка
Горад Амбон — важны транспартны цэнтр Інданезіі. Значная частка насельніцтва занята ў адміністрацыйным сектары і абслугоўванні інданезійскіх ваенных баз. Развіваецца турызм.
Атыкамек
Атыкамек (саманазва: Atikamekw, літаральна «белая рыба») — алганкінскі народ, карэнныя жыхары Канады. Жывуць пераважна ў правінцыі Квебек. Агульная колькасць (2016 г.) — 7 747 чалавек.
Рассяленне
Атыкамек называюць занятыя імі землі Nehirowisiw («месца для руху жывых істот»). Яны адыгрываюць вялікую ролю ў вызначэнні тоеснасці, паколькі па ўяўленню атыкамек даюць права на аўтаномію і прывабны лад жыцця.
У нашы дні Nehirowisiw уяўляе сабою тры рэзервацыі плошчай 80 000 км на паўднёвым захадзе Квебека, занятыя асобнымі супольнасцямі і аб'яднаныя агульным кіраваннем:
Гісторыя
У сярэдзіне XVII ст. французскія гандляры ўсталявалі кантакты з індзейцамі Atikamegouékhi, што жылі невялікімі тэрытарыяльнымі групамі ў паўночных лясах і займаліся паляваннем. Іх агульная колькасць складала каля 500 чалавек. Яны былі саюзнікамі іну, прыхільна ставіліся да гандлю з французамі. У 1670 г. атыкамек моцна пацярпелі ад эпідэміі воспы. Выжылыя былі ўцягнуты ў Бабровыя войны на баку французаў і іну і ў выніку былі знішчаны іракезамі.
У 1697 г. на месцы загінулых атыкамек з'явілася група індзейцаў, якіх французы называлі «быкагаловымі» (Têtes-de-Boule). Звычайна яе атаесамлялі з кры. Падобна сваім папярэднікам «быкагаловыя» займаліся сезонным паляваннем, жылі асобнымі сем'ямі, маглі аб'ядноўвацца ў зімовы сезон. Важную ролю мелі супольныя рэлігійныя і гандлёвыя зносіны, што падтрымлівалі ў месцах каля ракі Сен-Морыс. У сярэдзіне XIX ст. іх агульная колькасць не перавышала 150 чалавек. З 1830-х гг. пачалася місіянерская дзейнасць і прыняцце хрысціянства.
У 1972 г. тры супольнасці «быкагаловых» аб'ядналіся разам і прынялі старажытную назву атыкамек. Маюць статус «першаснай нацыі» Канады.
Еўдакімаў
Еўдакімаў — рускае прозвішча.
Радамля
Ра́дамля (, Радомля) — аграгарадок у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Радамльскага сельсавета. Ля вёскі працякае рака Радуча, прыток Проні. Насельніцтва 303 чал. (2010). Знаходзіцца за 20 км на поўнач ад Чавусаў, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Чавусы (лінія Магілёў — Крычаў).
Гісторыя
Ёсць гіпотэза, што Радамля з’яўлялася цэнтрам племені радзімічаў. У 1527 годзе тут размяшчаўся замак, перададзены князю Заслаўскаму. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Мсціслаўскага ваяводства, з 1580 года — у дзяржаўным скарбе (паводле іншых звестак, знаходзілася ва ўладанні князёў Мсціслаўскіх). Цягам 1539—1770 гадоў Радамля была цэнтрам староства. У 1619 годзе тут заснавалі рэзідэнцыю кармелітаў, з 1743 года дзейнічаў кляштар.
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі Радамля ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Радамлю вярнулі БССР, дзе яна 20 жніўня зрабілася цэнтрам сельсавета (існаваў да 16 ліпеня 1954 года). У 1930-я гады бальшавікі зруйнавалі мясцовы касцёл.
Інфраструктура
У Радамлі працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, фельчарска-акушэрскі пункт, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Славутасці
На левым беразе рэчкі Радуча размяшчаецца гарадзішча ранняга жалезнага веку.
Смаленская губерня
Смаленская губерня — адміністрацыйная адзінка ў складзе Расійскай імперыі і РСФСР у 1708—1929 гадах. Губернскі цэнтр — Смаленск.
Геаграфія
Межавала з поўначы і паўночнага ўсходу з Цвярской губерняй, з усходу — Маскоўскай і Калужскай, з паўднёвага ўсходу — Арлоўскай, з поўдня — Чарнігаўскай, з захаду — Магілёўскай, з паўночнага захаду — Віцебскай і Пскоўскай.
Гісторыя
Смаленская губерня ўтворана ў складзе Расійскай імперыі ў 1708 годзе.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай беларуская частка Смаленскай губерні абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі большая частка Смаленскай губерні ўключалася ў Беларускую ССР, аднак 16 студзеня ЦК РКП(б) пастанавіў выключыць яе са складу рэспублікі. 23 студзеня Смаленскі губком абвясціў пра выхад з БССР. I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, прызнаў Смаленскую губерню часткай РСФСР.
У 1929 г. губерня была скасавана, а яе тэрыторыя ўвайшла ў склад Заходняй вобласці.
Адміністрацыйны падзел
Утворана ў складзе 17 гарадоў з паветамі: Смаленск, Рослаўль, Дарагабуж, Вязьма, Белы, Пагарэлае Гарадзішча, Зубцоў, Старыца, Сярпейск, Казельск, Мяшчоўск, Масальск, Чакалін, Барысава-Гарадзішча, Перамышль, Варатынск, Адоеў.
У 1713 г. была расфармавана, большая частка яе адышла да Рыжскай губерні.
У 1726 г. Смаленская губерня была адноўлена ў складзе 5 паветаў: Смаленскага, Бельскага, Вяземскага, Дарагабужскага і Рослаўскага.
У 1775 г. была пераўтворана ў Смаленскае намесніцтва. Утвораны 7 новых паветаў: Гжацкі, Ельнінскі, Касплянскі, Краснінскі, Парэцкі, Рупасаўскі, Сычэўскі. Праз 2 гады Рупасаўскі павет пераўтвораны ў Юхнаўскі, а Касплінскі — у Духаўшчынскі.
У 1796 г. намесніцтва зноў стала губерняй. Пры гэтым былі скасаваныя Духаўшчынскі, Ельнінскі і Краснінскі паветы (адноўленыя ў 1802 г.).
У 1918 г. Парэцкі павет перайменаваны ў Дзямідаўскі. Праз год да губерні далучаны Мсціслаўскі павет Гомельскай губерні.
У 1922 г. скасаваны Краснінскі павет. З Гомельскай губерні перададзены Горацкі павет, а Юхнаўскі адышоў да Калужскай губерні.
У 1924 г. ў склад БССР былі перададзены Горацкі і Мсціслаўскі паветы. Наступным рокам Духаўшчынскі павет быў пераўтвораны ў Ярцаўскі.
Банкаўская сістэма
Банкаўская сістэма Смаленшчыны фармавалася адначасова з банкаўскай сістэмай Расіі ў 60-я гг. ХIХ ст. Заснаванне ў 1860 годзе Дзяржбанка Расіі спрыяла стварэнню ў параўнальна кароткі час шматузроўневай крэдытна-банкаўскай сістэмы, у якую ўваходзяць дзяржаўныя банкаўскія ўстановы (Дзяржбанк, Дваранскі зямельны банк, Сялянскі пазямельны банк); прыватныя банкі; таварыствы ўзаемнага крэдыту; ашчадныя касы. Юрыдычнай датай адкрыцця першага смаленскага камерцыйнага банка з’яўляецца 29 кастрычніка 1870 года. У гэты дзень імператар Аляксандр II падпісаў Статут Смаленскага таварыствы ўзаемнага крэдыту. Праз два гады — ў 1872 годзе — у Смаленску быў адкрыты першы прыватны банк «Гарадскі банк Пестрыкава і Ланіна», які праіснавала больш за 45 гадоў. У 1874 годзе засноўваецца Гжацкі гарадскі грамадскі банк, а ў 80-я гг. — Вяземскі і Рослаўльскі. Ужо да 1890 года ў Смаленску, акрамя мясцовых камерцыйных банкаў, функцыянавалі аддзялення Дзяржбанка, Дваранскага зямельнага і Сялянскага банкаў, а таксама філіялы буйных сталічных банкаў, у асноўным маскоўскіх. Акрамя гэтага, у Смаленску былі створаны так званыя банкірскія канторы Н. В. Шварца, Г. М. Зелікіна, І. І. Швейцера, Я. М. Магідава і інш.
Адначасова актыўна развівалася сетка ашчадных кас. З 1884 годзе яны адкрываюцца не толькі пры аддзяленнях Дзяржбанка Расіі, але і пры павятовых і губернскіх казначэйствах, а з 1889 — пры паштова-тэлеграфных установах, фабрычна-завадскіх прадпрыемствах. Ашчадкасы функцыянавалі як дзяржаўныя ўстановы, што падкрэслівае адказнасць дзяржавы за укладзеныя ў іх сродкі. На 1 студзеня 1911 года у Смаленскай губерні было адкрыта 79 дзяржаўных ашчадных кас, з іх 13 цэнтральных і 66 — пры паштова-тэлеграфных установах.
Найважнейшай складовай часткай крэдытнай сістэмы Расіі ў канцы ХIХ ст. сталі ўстановы кароткатэрміновага крэдыту, якія ўключаюць таварыствы ўзаемнага крэдыту, крэдытна-ашчадныя таварыствы і інш. З 1871 года пачынае функцыянаваць Смаленскае таварыства ўзаемнага крэдыту, якія абслугоўваюць дробную прамысловасць і гандаль; у 1906 годзе — Смаленскае крэдытнае таварыства. У 1912 годзе у Смаленскай губерні дзейнічала 95 устаноў дробнага крэдыту: 71 крэдытнае таварыства, 13 пазыковы-ашчадных таварыстваў, 11 сялянскіх саслоўных кас.
Па меры развіцця банкаўскай сістэмы пашыраліся і аперацыі банкаў. Яшчэ ў першыя гады іх узнікнення банкі атрымлівалі прыбытак у асноўным за кошт вэксальнай аперацый, то ўжо ў 80-я гг. банкі пашырылі вядзенне спецыяльных бягучых рахункаў, але большую частку даходаў пачалі прыходзіць па пазыковых аперацый. У цэлым банкаўская сістэма, якая склалася да 1913 года, што цалкам адпавядала патрэбам мясцовай прамысловасці і хутка развіваючаму гандлю.
Аграрна-прамысловы комплекс
Характэрнымі культурамі для ўсёй нечарназёмнай зоны з часоў сярэднявечча з’яўляюцца шэрыя хлябы, асабліва азімае жыта, традыцыйныя яравыя ячмень і авёс — культуры з кароткім вегетацыйным перыядам, якія могуць расці на кіслых глебах. Лішкі збожжа пастаўляліся ў Прыбалтыку, паўночныя і цэнтральныя раёны Расіі.
Са з’яўленнем шашэйных дарог і чыгунак у сярэдзіне XIX ст. смаленскія хлябы прайграюць таннаму збожжу з лесастэпавай зоны — цэнтральна-чарназёмных губерняў Расіі і выкарыстоўваюцца пераважна як фураж. У гэты перыяд поля актыўна асвойваюць кармавыя культуры (канюшына, кармавыя травы) і бульба (12 % плошчы раллі губерні). Адной з самых традыцыйных культур Смаленшчыны заўсёды з’яўлялася грэчка, значная доля пасеваў якой засяроджвалася ў паўднёвых паветах губерні (у Рослаўльскім — больш за 20 % яравых пасеваў). Пасевамі яравой пшаніцы вылучаўся Краснінскі павет. Распаханность тэрыторыі дасягала 30 %, больш за ўсё ворыва — ва ўсходніх (Сычэўскім, Юхнаўскім, Гжацкім) і заходнім Краснінскім паветах.
Пачынаючы з XVIII ст., на тэрыторыі вобласці з’яўляецца таварнае вырошчванне тэхнічных культур: першапачаткова канопляў, якая прыносіла вялікія прыбыткі. Каноплі Смаленшчыны давалі значную долю вытворчасці пянькі, якая праз Рыжскі порт адпраўлялася ў Англію і паслужыла для развіцця паруснага флоту Брытаніі.
У сярэдзіна XIX ст., калі на змену парусным флоту прыйшоў паравой, мяняецца і спецыялізацыя тэхнічных культур. Каноплі выцясняюцца блакітнымі палямі «візітнай карткі» Смаленшчыны — лёну, якія займаюць усе большыя плошчы, і да канца XIX ст. усходняя частка Смаленшчыны з’яўлялася найбуйнейшым вытворцам ільнавалакна ў Расіі. Праўда, як і ў ранейшыя гады, фактычна ўвесь таварны лён пакідае тэрыторыю губерні і вывозіцца пераважна ў Еўропу. Асабліва высока ён шануецца ў Францыі, Бельгіі, Германіі. Акрамя валакна, лён дае алей, заводы па вытворчасці якога размяшчаюцца ў Вяземскім і Рослаўльскім паветах. Найменш асвоены ў сельскагаспадарчай сферах былі Бельскі, Парэцкі і Рослаўльскі паветы.
У сістэме паляводства пераважае трохпольны севазварот, ва ўсходняй частцы губерні значныя пасевы канюшыны, якія дасягаюць 7,5 % плошчы ворыва. Асноўнай прыладай працы з’яўляецца драўляны плуг, у паўночных раёнах захоўваецца саха. Ва ўсходніх частках губерні актыўна выкарыстоўваюцца ўгнаенні, у тым ліку мінеральныя (томасшлак, суперфасфат). Ва ўсходняй частцы Рослаўльскага павета насельніцтва выкарыстоўвае фасфарытную муку мясцовай вытворчасці. У сувязі з нізкай ураджайнасцю, губерня збожжам сябе не забяспечвала, пры гэтым завоз хлеба пастаянна павялічваўся, асабліва ва ўсходнія ільнаводчыя паветы. У невялікіх колькасцях на тэрыторыі губерні працягваецца вырошчванне каноплі, распаўсюджанай, у асноўным, у цэнтральных і паўднёвых паветах губерні.
Структура жывёлагадоўлі практычна нязменная з часоў сярэднявечча да першай паловы XX ст., калі галоўнай цяглавай сілай з’яўляўся конь, пагалоўе якіх фактычна раўнялася пагалоўю буйной рагатай жывёлы, што звязана з прыродна-кліматычнымі ўмовамі і патрэбай у арганічных угнаеннях, якія спрыяюць развіццю гэтых галін жывёлагадоўлі. З XIII ст. актыўна развіваецца свінагадоўля, асабліва ў XV ст., калі Смаленшчына становіцца буйным экспарцёрам скур і сала на Захад. Традыцыйна на тэрыторыі Смаленшчыны ў заходняй яе частцы было мацней развіта свінагадоўля, а ва ўсходняй — жывёлагадоўля. Атрымала развіццё развядзенне дробнага рагатай жывёлы (асабліва аўчынна-шубнымі накірунку), дзве траціны колькасці якога складалі авечкі, адна частка — козы).
З другой паловы XIX ст. вялікае значэнне набывае малочная жывёлагадоўля, што звязана з развіццём транспарту і з’яўленнем малакаперапрацоўчай прамысловасці. Усходнія паветы адпраўлялі мяса ў Санкт-Пецярбург і Маскву. У Маскву ж збывалася і значная доля малочных прадуктаў. У цэнтральных і заходніх раёнах губерні развіваецца сыраварэнне, пераважна цвёрдых гатункаў сыру. Асабліва вылучаюцца Духаўшчынскі, Бельскі і Дарагабужскі паветы.
Старажытныя карані мае пчалярства, якое пачыналася з бортніцтва ў XI—XII стст., калі воск і мёд былі адным з галоўных прадметаў экспарту Расіі, які доўжыўся да XVI ст., калі трысняговы цукар стаў завозіцца ў Еўропу партугальцамі з Індыі, і ўзніклі плантацыі цукровага трыснёга на Азорскіх астравах. У далейшым пчалярства, хоць і ў меншай меры, традыцыйна захоўвалася ў сялянскіх гаспадарках (вылучаліся Рослаўльскі, Краснінскі, Бельскі, Смаленскі, Юхнаўскі паветы).
Для XVII—XIX стст. было характэрна садоўніцтва. Смаленскія яблыні, вішні, слівы і прадукты іх перапрацоўкі (марынаваныя слівы і мочаныя яблыкі) былі прадметам экспарту ў Прыбалтыку і Маскву аж да 60-х гг. XIX ст., пакуль моцныя марозы не загубілі сады.
Папуа (правінцыя, Інданезія)
Папуа́ (Papua) — правінцыя ў заходняй частцы Новай Гвінеі і на суседніх астравах Інданезіі. Плошча - 309 934,4 км². Насельніцтва (2014 г.) - 3 486 432 чал. Адміністрацыйны цэнтр — Джаяпура.
Павел Фёдаравіч Вансецкі
Павел Фёдаравіч Вансецкі (, Екацярынадар —, Мікалаеў) — Герой Савецкага Саюза , аўтаматчык 384-га асобнага батальёна марской пяхоты Адэскай ваенна-марской базы Чарнаморскага флоту, старшына другога артыкулу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1915 годзе ў Екацярынадары (цяпер — Краснадар) у сям’і рабочых. Па нацыянальнасці рускі, паводле іншых звестак, беларус. Пасля заканчэння сямігадовай школы паступіў токарам на адзін з екацярынадарскіх заводаў.
У 1938 годзе быў прызваны ў рады Чырвонай Арміі. Тэрміновую службу праходзіў на  Чарнаморскага флоту.
Удзел у Вялікай Айчыннай вайне прымаў на сухапутным фронце ў складзе марской пяхоты. Браў удзел у абароне Севастопаля, баях на.
У красавіку 1943 года Вансецкі быў залічаны ў 384-ы асобны батальён марской пяхоты Чарнаморскага флоту, і ўвосень таго ж года ўдзельнічаў у дэсантных аперацыях па вызваленні Таганрога, Марыупаля і Асіпенка. За адзнаку ў гэтых баях быў узнагароджаны медалём «За баявыя заслугі».
Удзельнічаў таксама ў баях на Кінбурнскай касе, вызваленні пасёлкаў Херсонскай вобласці Аляксандраўка, Богаяўленскае (цяпер Акцябрскі) і Шырокая Балка.
У другой палове сакавіка 1944 года ўвайшоў у склад дэсантнай групы пад камандаваннем старшага лейтэнанта Канстанціна Фёдаравіча Альшанскага. Задачай дэсанту была палёгка франтальнага ўдару савецкіх войскаў у ходзе вызвалення горада Мікалаева, які з’яўляўся часткай Адэскай аперацыі. Пасля высадкі ў марскім порце Мікалаева атрад на працягу двух сутак адбіў 18 нападаў праціўніка, знішчыўшы каля 700 гітлераўцаў. У гэтых баях па-геройску загінулі амаль усе дэсантнікі, у тым ліку і старшына 2-га артыкулу П. Ф. Вансецкі.
Бергфрыд
Сам феномен бергфрыда паходзіць з традыцыі нямецкага замкавага дойлідства, для якога быў характэрны перанос жылых функцый з вежы ў палац, у адрозненні ад французскай традыцыі данжонаў. У ВКЛ бергфрыды прыйшлі праз Тэўтонскі ордэн, для замкаў-канвентхаусаў якога было характэрна будаўніцтва па перыметры высокай абарончай вежы-бергфрыда.
Забел Есаян
Забел Есаян (Զապէլ Եսայեան,  — ) — армянскі празаік, паэтэса і перакладчыца, прафесар літаратуры.
Біяграфія
Забел Есаян нарадзілася 4 лютага 1878 года. Яе дзявочае прозвішча Хаўханесян. Бацька Мкрціч Хаўханесян, родам з Сіладара, раёна Скутары, які жыў там у разгар руска-турэцкай вайны. Дзяўчынка хадзіла ў пачатковую школу Святога Крыжа (Սուրբ Խաչ). У 1895 годзе яна пераехала ў Парыж, дзе вывучала літаратуру і філасофію ў Сарбоне. Натхнёная французскім рамантычным рухам XIX стагоддзя і адраджэннем армянскай літаратуры ў Заходнеармянскім дыялекце, яна стала займацца паэтычнай творчасцю. Яе першыя празаічныя вершы («Начная песня») з'явіліся ў часопісе Tsaghik (Кветка) у 1895 годзе. Яна публікавала кароткія апавяданні, літаратурныя эсэ, артыкулы і пераклады на французскай і армянскай мовах у мясцовых перыядычных выданнях Меркюр дэ Франс, Маіс, Аніт і Арэвелян Мамул.
Жывучы ў Парыжы, яна выйшла замуж за мастака Есаяна. У іх было двое дзяцей, Сафі і Грант.
Пасля младатурэцкай рэвалюцыі ў 1908 годзе Забел Есаян паехала ў Канстанцінопаль. У 1909 годзе яна адправілася ў Кілікію і апублікавала там серыю артыкулаў пра Кілікійскую разню. Трагічнаму лёсу армян у Кілікіі прысвечаны яе творы: Сярод руін (Աւերակներու մէջ, Канстанцінопаль, 1911), навелы Праклён (1911), апавяданні Сафіе (1911) і Новая нявеста (1911).
Есаян была адзінай жанчынай у спісе армян, якіх меліся заарыштаваць і дэпартаваць 24 красавіка 1915 года ў Асманскай імперыі младатурэцкім урадам. Але тады Забел патрапіла пазбегнуць арышту і ўцячы ў Балгарыю, а потым на Каўказ, дзе працавала з армянскімі бежанцамі, запісваючы іх расказы пра зверствы, якія мелі месца пры турэцкім Генацыдзе армян. 1918 год заспеў яе на Блізкім Усходзе ў арганізацыі перасялення бежанцаў і сірот. Да гэтага перыяду належаць яе навелы Апошні Кубка (Վերջին բաժակը) і Мая душа ў выгнанні (Հոգիս աքսորեալ, 1919).
Яе падтрымка Савецкай Арменіі была шчырая. У рамане Адступальныя сілы (Նահանջող ուժեր, 1923) яна апісвае жыццё простых людзей таго часу. У 1926 годзе яна пабывала ў Савецкай Арменіі і неўзабаве пасля гэтага апублікавала свае ўражанні ў газеце "Праметэй вызвалены (Պրոմէթէոս ազատագրուած, Марсель, 1928). У 1933 годзе яна вырашыла жыць у Савецкай Арменіі з сваімі дзецьмі. У 1934 годзе яна ўзяла ўдзел ў першым з'ездзе савецкіх пісьменнікаў СССР у Маскве.
Падчас Сталінскага тэрору яна была абвінавачана ў «нацыяналізме» і ў 1937 годзе заарыштавана. У студзені 1939 года яе прысудзілі да расстрэлу, а 8 мая 1939 года прысуд быў заменены на дзесяць гадоў высылкі. Памерла пры невядомых абставінах у 1943 годзе (мяркуюць, што ўтапілася).
Буслападобныя
Буслападобныя (Ciconiiformes) — атрад птушак.
Птушкі атрада буслападобных трымаюцца каля вады, але не ўмеюць ні ныраць, ні плаваць. Яны павольна ходзяць па мелкаводдзі на доўгіх нагах і вылоўліваюць водных жывёл тонкай і доўгай, як пінцэт, дзюбай. Прадстаўнікі атрада, якія часта сустракаюцца ў Беларусі, — гэта шэрая чапля і белы бусел. Радзей сустракаюцца вялікая белая чапля і чорны бусел, занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь.
NGC 3274
NGC 3274 (іншыя абазначэнні — UGC 5721, MCG 5-25-20, ZWG 154.24, WAS 13, IRAS10294+2755, PGC 31122) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ельскі ўніверсітэт
Е́льскі ўніверсітэ́т (Yale University) — адзін з найбольш вядомых універсітэтаў ЗША, знаходзіцца ў г. Нью-Хэйвен, штат Канектыкут. Уваходзіць у групу самых элітных амерыканскіх універсітэтаў, т. зв. Лігу плюшчу.
Выпускнікамі ўніверсітэта стала мноства вядомых асоб, у т.л. 52 лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі, 5 прэзідэнтаў ЗША, 13 мільярдэраў і мноства кіраўнікоў краін.
Гісторыя
Ельскі ўніверсітэт быў заснаваны як «Акадэмічная Школа» (Collegiate School) у 1701 годзе пурытанскай суполкай у тагачаснай калоніі Канектыкут, стаўшы трэцяй найстарэйшай установай вышэйшай адукацыі ў Злучаных Штатах. Першапачаткова школа дзейнічала ў горадзе Сэйбруку, але праз 15 год была перанесена ў Нью-Хэйвен, другі паводле велічыні горад Канектыкута. У 1718 годзе, у гонар шчодрага фінансавага ўкладу ад тагачаснага кіраўніка Брытанскай Ост-Індскай Кампаніі Элайху Еля, школа атрымала назву «Ельскі Каледж».
Першапачатковай мэтай установы была адукацыя пратэстанцкіх пастараў у тэалогіі і свяшчэнных мовах, але каля 1777 года навучальная праграма пачала надаваць увагу гуманітарным і навуковым дысцыплінам. Каледж таксама паступова пашыраўся, у 1810 годзе была заснавана Медыцынская школа, у 1822 — Школа багаслоўя, у 1843 — Юрыдычная школа. У 1847 годзе заснаванна першай у Злучаных Штатах аспірантуры (Yale Graduate School of Arts and Sciences), якая прапаноўвала бакалаўрам працягваць навучанне па вялікім шэрагу спецыяльнасцей — ад мастацтваў і гуманітарных дысцыплін да прыродазнаўчых і прыкладных навук. Так, на працягу XIX ст. Ельскі Каледж стаў надаваць прафесійныя і навуковыя ступені, у т.л. з першай у ЗША ступенню доктара навук у 1861 годзе, і ў 1887 годзе атрымаў статус універсітэта.
Структура
Ельскі ўніверсітэт уключае дванаццаць падраздзяленняў — Ельскі каледж, чатырохгадовая адукацыя ў якім заканчваецца атрыманнем ступені бакалаўра; Гуманітарная і навуковая аспірантура (Graduate School of Arts and Sciences), а таксама 10 прафесійных факультэтаў, якія рыхтуюць спецыялістаў у галінах юрыспрудэнцыі, медыцыны, бізнесу, аховы навакольнага асяроддзя, а таксама тэолагаў, архітэктараў, музыкантаў, мастакоў і акцёраў. Праграмы Ельскага ўніверсітэта вылучаецца сваёй шырынёй і паглыбленасцю. Паводле даўняй традыцыі прафесарска-выкладчыцкі склад універсітэта надае выключную ўвагу навучанню студэнтаў. Шматлікія пачатковыя і ўводныя курсы вядуцца заслужанымі навукоўцамі і прафесарамі ўніверсітэта.
Кампус
Ельскі ўніверсітэт вядомы сваім гатычным кампусам у стылі, характэрным для найстарэйшых амерыканскіх універсітэтаў, што імкнуліся імітаваць слаўныя еўрапейскія ўстановы, як Оксфард і Кембрыдж. Выключэннем з агульнай стылістыкі сталі мастацкія галерэі, два найноўшыя каледжы, а таксама Школа мастацтва і архітэктуры.
Асобна выступае Бібліятэка рэдкіх манускрыптаў Байнэке, якая, апроч Бібліі Гутэнберга, таксама вядома сваёй архітэктурай. Яна пабудаваная з белага мармуру, настолькі тонкага, што часткова прапускае сонечнае святло. Байнэке таксама захоўвае багата старажытных славянскіх і ўсходнееўрапейскіх дакументаў.
Ельскі ўніверсітэт таксама выкупіў і аднавіў вялікую колькасць прыватных дамоў на прылеглай да яго Хілхаўс авеню, які Чарлз Дыкенс, у час візіту ў ЗША ў 1840-х гадах, назваў прывабнейшай вуліцай Амерыкі. Ельскі кампус лічыцца адным з прыгажэйшых акадэмічных кампусаў у ЗША.
Av.by
Av.by — беларускі класіфайд, які спецыялізуецца на аб’явах пра продаж легкавых аўтамабіляў, грузавікоў, аўтобусаў і іншага транспарту. Па даных кампаній Alexa і Similarweb, av.by уваходзіць у 20-ку самых наведвальных сайтаў Беларусі. Заснавальнікамі рэсурсу з’яўляюцца Андрэй Анатолевіч і Наталля Вячаславаўна Зайцавы.
2001 год
Сайт avtomalinovka.com пачаў сваю працу 1 красавіка 2001 года. Менавіта тады з’явіўся жоўта-сіні кіёск на пляцоўцы мінскага аўтарынка, у якім прымаліся першыя аб’явы пра продаж аўтамабіляў.
2004 год
10 снежня 2004 года avtomalinovka.com перажывае вялікую мадэрнізацыю па частцы функцыяналу:
Самай галоўнай навіной стала тое, што сайт набыў новы, зараз ужо шырокавядомы, дамен av.by.
2005 год
3 сакавіка 2005 года з’яўляецца раздзел «Рэкламныя аб’явы». У гэтым раздзеле карыстальнікі сайта маглі публікаваць аб’явы аб куплі-продажы запчастак і шын, паслугі грузаперавозак і г.д.
2006 год
6 красавіка 2006 года сайт av.by у межах выставы «Інтэрнэт-прэмія TIBO-2006» заняў першае месца ў катэгорыі «Электронныя бібліятэкі, каталогі і электронныя бібліятэкі».
2015 год
У чэрвені 2015 года выпушчана версія мабільнай праграмы av.by для Android-прылад.
23 кастрычніка на av.by з’явіўся паўнавартасны раздзел мотатэхнікі.
Асноўныя змены:
Гэтая падзея стала вельмі значнай вехай у развіцці праекта, бо менавіта пачынаючы з раздзелу «Мотатэхніка» сайт атрымаў структураваныя каталогі грузавікоў, аўтобусаў, спецтэхнікі і г.д.
2016 год
Вясной 2016 года каманда праекта ініцыявала яго перазапуск. Прычынай таму паслужыла тое, што буйных змен з сайтам не адбывалася больш за 10 гадоў. Рэсурс працаваў на платформе, распрацаванай яшчэ ў 2004 годзе. Пачалі з рэбрэндынгу, калі стары лагатып «av.by» стаў «Аўтамалінаўкай». Потым паступова абнавілі, у адпаведнасці з патрабаваннямі часу, унутраную архітэктуру праекта.
1 жніўня 2016 года кіраўніцтва праекта прыняло рашэнне аб спыненні прыёму аб’яў аб продажы аўтамабіляў з іншых краін. У прыватнасці, у раздзел «Легкавыя аўтамабілі» з гэтага моманту можна публікаваць аб’явы толькі калі машына знаходзіцца ў Рэспубліцы Беларусь.
2017 год
12 красавіка 2017 года заснавальнікі сайта av.by, Андрэй і Наталля Зайцавы, і «ТАА ТУТ БАЙ МЕДЫА» абвясцілі пра зліццё аўтакласіфайдаў у адзін брэнд «av.by», а таксама пра ўваходжанне аб’яднанай кампаніі (ТАА «Аўтакласіфайд») у партфель фонду «Zubr Capital Fund I». Пад канец лета 2017 года «Аўтамалінаўка» зноў стала av.by у выніку другога рэбрэндынгу за паўтара года.
У кастрычніку з’явілася мабільная праграма av.by для iOS.
2018 год
26 студзеня брэнд «av.by» быў прызнаны лідарам у катэгорыі «Інтэрнэт-рэсурс пра куплю і продаж аўтамабіляў» па версіі прафесійнага конкурсу «Брэнд года».
З 1 чэрвеня ТАА «Аўтакласіфайд» з’яўляецца рэзідэнтам Беларускага парка высокіх тэхналогій
11 кастрычніка на трэцім фэсце рэкламы ЛАМА рэкламная кампанія Nodding Dog, створаная для праекта av.by агенцтвам AIDA PIONEER branding & creative заваявала 1 месца ў Катэгарыйнай вертыкалі і 3 месца ў намінацыі Рэкламныя кампаніі ў Індустрыйнай вертыкалі.
2019 год
26 студзеня «av.by» быў зноў прызнаны лідарам у катэгорыі «Інтэрнэт-рэсурс пра куплю і продаж аўтамабіляў» па версіі прафесійнага конкурсу «Брэнд года».
3 красавіка на av.by з’явіўся новы раздзел «Запчасткі для аўтамабіляў». Зараз гэты радзел працуе ў сувязі з «Аўто з прабегам» і падтрымлівае пакаленні. Раздзел «Рэкламныя аб’явы», які існаваў з 2005 года, спыніў сваё існаванне.
З 14 сакавіка па 26 красавіка партал av.by праводзіў аўтамабільную прэмію «МАСКОТ 2018». У конкурснай праграме прынялі ўдзел 156 мадэляў ад афіцыйных дылераў Беларусі, а пераможцаў у кожнай з намінацый абіралі і эксперты і спажыўцы.
31 кастрычніка на чацвёртым лакальным фэсце «Лама» рэкламная кампанія «Галава-мігцелка», створаная для праекта av.by агенцтвам AIDA PIONEER branding & creative заваявала золата ў катэгорыі «Рытэйл, грамадскае харчаванне і e-commerce».
2020 год
30 студзеня «av.by» ў трэці раз быў прызнаны лідарам у катэгорыі «Інтэрнэт-рэсурс пра куплю і продаж аўтамабіляў» па версіі прафесійнага конкурсу «Брэнд года».
З 18 лютага па 11 сакавіка партал av.by праводзіў аўтамабільную прэмію «Маскот-2019» анлайн. У прэміі ўдзельнічалі 182 мадэлі аўто, 27 брэндаў, 39 дылерскіх цэнтраў. Аўтамабілем года на думку экспертаў стала Skoda Kodiaq, а на думку спажыўцоў — BMW 8-series.
У красавіку на av.by запусцілі сэрвіс «Фінансы». І зараз карыстальнікі маюць магчымасць падабраць праграму лізінгу для набыцця аўтамабіля.
2021 год
28 студзеня брэнд «av.by» ў чацвёрты раз быў прызнаны лідарам у катэгорыі «Інтэрнэт-рэсурс пра куплю і продаж аўтамабіляў» па версіі прафесійнага конкурсу «Брэнд года».
З 24 лютага па 30 красавіка партал av.by праводзіў аўтамабільную прэмію «Маскот-2020». У прэміі прынялі ўдзел больш за 160 мадэлей аўтамабіляў. У гэтым годзе ў прэміі з’явіліся новыя намінацыі: «Купэ-красовер года» і «Электрамабіль года». На думку экспертаў, аўтамабілем года стаў Geely Coolray, а на думку спажыўцоў — Mercedes-Benz AMG GT 4-Door Coupe.
14 кастрычніка на фестывалі рэкламы «Лама» рэкламная кампанія «Какос» атрымала золата ў намінацыі «Рытэйл, грамадскае харчаванне і e-commerce».
19 кастрычніка на сайце кардынальна змянілася Галоўная старонка і падзел «Навіны».
2022 год
27 студзеня брэнд «av.by» у пяты раз быў прызнаны лідарам у катэгорыі «Інтэрнэт-рэсурс пра куплю і продаж аўтамабіляў» па версіі прафесійнага конкурсу «Брэнд года».
З 29 студзеня па 29 красавіка партал av.by праводзіў аўтамабільную прэмію «Маскот-2021». У прэміі прыняла ўдзел 161 мадэль аўтамабіля. На думку экспертаў, аўтамабілем года стаў Škoda Octavia, а на думку спажыўцоў — Audi Q8.
З 22 чэрвеня av.by стаў падтрымліваць беларускую мову ва ўсіх мабільных праграмах. Перакладзены пункты меню, элементы кіравання, падказкі, форма падачы і ўнутраныя сэрвісы.
У жніўні запусціўся новы раздзел «Аўтатавары»: акумулятары, наборы інструментаў, аўтамабільная хімія, дзіцячыя аўтакрэслы і іншае.
20 снежня запусцілі сэрвіс праверкі аўто па VIN-нумары.
2023 год
9 лютага брэнд «av.by» у шосты раз быў прызнаны лідарам у катэгорыі «Інтэрнэт-рэсурс пра куплю і продаж аўтамабіляў» па версіі прафесійнага конкурсу «Брэнд года».
З 10 лютага па 27 красавіка партал av.by праводзіў аўтамабільную прэмію «Маскот 2022». У прэміі прынялі ўдзел 105 мадэлей аўтамабіляў. Аўтамабілем года па версіі экспертаў стаў Geely Coolray, а па версіі спажыўцоў — Audi Q8.
Кіраўніцтва
З 2022 года ўладальнікі кампаніі —, Андрэй Анатолевіч і Наталля Вячаславаўна Зайцавы. Таксама ў праекце ёсць невялікая частка прыватнага капіталу.
Генеральны дырэктар ТАА «Аўтакласіфайд» — Дзмітрый Уладзіміравіч Геранін.
Пётр I (імператар расійскі)
Пётр I Вялі́кі (Пётр Аляксе́евіч;  — ) — маскоўскі цар (з 1682) і першы імператар (20 студзеня 1721) Расійскай імперыі. Рэформы, праведзеныя пад яго кіраўніцтвам, карэнным чынам змянілі кірунак развіцця Расіі, ператварылі яе ў адну наймацнейшых дзяржаў свету.
Раннія гады Пятра
Пётр нарадзіўся ў ноч на 30 мая (9 чэрвеня) 1672 года ў Церамным дварцы Крамля (ці ў 7180 годзе паводле прынятага тады летазлічэння «ад стварэння свету»). Бацька — цар Аляксей Міхайлавіч — меў шматлікае патомства: Пётр быў 12-м дзіцём, але першым ад другой жонкі, царыцы Наталлі Кірылаўны Нарышкінай. 29 чэрвеня, у дзень Святых Пятра і Паўла, царэвіч быў хрышчаны ў Чудавым манастыры і нарачоны Пятром. На трэці дзень жыцця царэвіча цар Аляксей Міхайлавіч загадаў, па звычаю, зняць з нованароджанага «меру» — даўжыню і шырыню цела. На аснове гэтых даных славуты прыдворны іканапісец Сімон Ушакаў намаляваў на кіпарыснай дошцы абраз Троіцы і апостала Пятра. З тых часоў Пётр ніколі не расставаўся з гэтай іконай, а пасля яго смерці яна была ўсталявана над імператарскім надмагільным помнікам. Правёўшы амаль год з царыцай, ён быў адданы на выхаванне нянькам. На 4-м годзе жыцця Пятра ў 1676 годзе памер цар Аляксей Міхайлавіч. Апекуном царэвіча стаў яго зводны брат, хрышчоны бацька і новы цар Фёдар Аляксеевіч. Дзяк М. М. Зотаў вучыў Пятра грамаце з 1677 па 1680.
Стралецкі бунт 1682 года і ўсталяванне на прастол Сафіі Аляксееўны
З гэтым не пажадалі мірыцца Міласлаўскія, сваякі царэвіча Івана і царэўны Сафіі па іх маці, угледзеўшы ў абвяшчэнні Пятра царом шкоду сваім інтарэсам. Заручыўшыся падтрымкай стральцоў, якіх у Маскве было больш за 20 тыс., Міласлаўскія 15 (25) мая 1682 арганізавалі стралецкі бунт. Стральцы з крыкамі, што Нарышкіны забілі царэвіча Івана, рушылі да Крамля. Наталля Кірылаўна, спадзяваючыся супакоіць бунтаўнікоў, выйшла на Чырвоны ганак разам з царэвічамі. Але паўстанне не скончылася. У першыя гадзіны былі забіты баяры Артамон Мацвееў і Міхаіл Далгарукі, а потым і іншыя прыхільнікі царыцы Наталлі, у тым ліку абодва яе браты Нарышкіны; халопы і пасадскія людзі разграмілі Халопскі і Судны прыказ.
29 мая стральцы дабіліся, каб царэўна Сафія Аляксееўна прыняла на сябе кіраванне дзяржавай з прычыны маладосці яе братоў. Царыца Наталля Кірылаўна павінна была разам з сынам — другім царом — з’ехаць з двара ў падмаскоўны палац у сяле Прэабражэнскае. У Збройнай палаце Крамля засталіся двухмесны трон для маладых цароў з маленькім акенцам ззаду, праз якое царэўна Сафія і прыбліжаныя падказвалі ім, як весці сябе і што гаварыць у час дварцовых цырымоній. Стральцы ж у гонар свайго выступлення збудавалі на Чырвонай плошчы слуп з пералічанымі заслугамі і прозвішчамі пакараных смерцю баяраў.