cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вільма Фэрбэнк
Біяграфія
У Кітаі Вільма і Джон сталі добрымі сябрамі з сужэнцамі-архітэктарамі і Лінь Хуэйінь. У 1936 годзе Вільма вярнулася ў свой родны горад Кембрыдж. Восенню 1941 года, калі Фэрбэнк быў прызваны ўрадам ЗША, пара адправілася ў сталіцу Вашынгтон. Са студзеня 1942 года Вільма працавала дзяржаўным служачым у аддзеле адносін з Кітаем аддзела культурных адносін Дзяржаўнага дэпартамента ЗША. Нягледзячы на тое, што яе мужа адправілі ў Кітай падчас Другой сусветнай вайны, Вільма Фэрбэнк працягвала працаваць у Вашынгтоне да мая 1945 года, калі яе накіравалі ў Кітай у якасці саветніка па культуры ў пасольстве ЗША ў Кітаі, спачатку ў Чунцыне, а потым у Нанкіне. Калі праз два гады пара пакінула Кітай, яны ўсынавілі дзвюх дачок, Холі і Лору. Пасля вяртання ў Злучаныя Штаты Вільма працягвала даследаванні і пісала кнігі. Выдавецтва Універсітэта Пенсільваніі апублікавала яе біяграфію «Партнёры Лян і Лінь у вывучэнні архітэктурнага мінулага Кітая» («Liang and Lin Partners in Exploring China’s Architectural Past»). Скарочаная кітайская версія называлася «Душа кітайскай архітэктуры — Лян Сычэн і Лінь Хуэйінь вачыма пары замежных навукоўцаў»). У 1984 годзе выдавецтва Масачусецкага тэхналагічнага інстытута выпусціла пасмяротную працу Лян Сычэня «Выяўленчая гісторыя кітайскай архітэктуры» («A Pictorial History of Chinese Architecture»), для якой яна была членам рэдакцыйнай калегіі.
Мірна памерла у сваім доме ў Кембрыджы, штат Масачусэтс 4 красавіка 2002 года.
Сям’я
Муж — сінолаг
Сямён Іванавіч Калеснікаў
Сямё́н Іва́навіч Кале́снікаў (1893, мясцечка — 23 мая 1949, ) — беларускі савецкі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Сямён Калеснікаў нарадзіўся ў 1893 годзе ў сялянскай сям'і.
Скончыўшы Крычаўскае рамеснае вучылішча ён пачаў працаваць на чыгуначнай станцыі Енакіева Екацярынаўскай губерні.
З пачаткам Першай сусветнай вайны быў прызван у войска, у 1916 годзе скончыў школу прапаршчыкаў.
У 1917 годзе ўступіў у Чырвоную Гвардыю, вярнуўся на радзіму і быў прызначаны начальнікам Крычаўскай міліцыі. Пасля ўзначаліў Крычаўскі валвыканкам.
У 1929 годзе ён скончыў лесагаспадарчы факультэт Горацкую сельскагаспадарчую акадэмію, пасля чаго быў накіраваны на працу ў лясную гаспадарку. Пачынаў працу ляснічым, пазней кіраваў шэрагам леспрамгасаў, трэстам «Маглеспрам», лясным аддзелам Магілёўскага абкама КП БССР. Удзельнічаў у баях Вялікай Айчыннай вайны ў якасці намесніка камандзіра дарожна-эксплуатацыйнага палка.
Пасля вызвалення Беларускай ССР Калеснікаў быў адазваны з фронту і накіраваны на працу Упаўнаважаным Галоўлесааховы пры Савеце Народных Камісараў па рэспубліцы. Актыўны ўдзельнік пасляваеннага аднаўлення народнай гаспадаркі. Пасля пераўтварэння Галоўлесааховы ў Міністэрства лясной гаспадаркі Беларускай ССР ён быў прызначаны першым міністрам, у гэты перыяд яго намеснікам па кадрах працаваў Герой Савецкага Саюза Васіль Корж. Раптоўна памёр ад інфаркту 25 мая 1949 года, пахаваны ў прысутнасці вялікай колькасці людзей на Вайсковых могілках Мінска.
Павел Мікалаевіч Гапонік
Павел Мікалаевіч Гапонік (, в. Горталь, Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі хімік-арганік. Доктар хімічных навук (2001), прафесар (2008).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Хімія», 1965). Працаваў у Навукова-даследчым інстытуце фізіка-хімічных праблем Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (лабараторыя хіміі кандэнсаваных асяроддзяў, галоўны навуковы супрацоўнік).
Навуковыя інтарэсы: фундаментальныя і прыкладныя праблемы хіміі гетэрацыклічных, каардынацыйных, металаарганічных і высокамалекулярных злучэнняў.
Узнагароды
Медаль «За працоўную доблесць» (1981), нагрудны знак «Вынаходнік СССР» (1985), званне «Заслужаны работнік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта» (2011).
Бергенскі ўніверсітэт
Бергенскі ўніверсітэт (Universitetet i Bergen) — нарвежская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Берген.
Агульная характарыстыка
Створаны ў 1946 годзе. Большасць будынкаў універсітэта размешчаны ў цэнтры Бергена. На тэрыторыі ўніверсітэта знаходзіцца Бергенскі музей.
Універсітэт складаецца з шасці факультэтаў:
Канстытуцыйны Суд Рэспублікі Беларусь
Канстытуцыйны Суд Рэспублікі Беларусь — інстытут канстытуцыйнага кантролю ў Рэспубліцы Беларусь створаны ў 1994 годзе на аснове Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь і Закона Рэспублікі Беларусь «Аб Канстытуцыйным судзе Рэспублікі Беларусь» ад 30 сакавіка 1994 г. Фарміруецца з 12 суддзяў, 6 з якіх назначае Прэзідэнт, 6 выбірае Савет Рэспублікі. Тэрмін дзейнасці членаў Суда — 11 гадоў.
Гісторыя
Падчас канстытуцыйнага крызісу 1996 года Суд палічыў, што вынікі рэферэндуму аб змяненні канстытуцыі не будуць абавязковымі. Пасля адхілення В. Ганчара з паста главы Цэнтравыбаркама Старшыня Канстытуцыйнага Суда накіраваў Прэзідэнту зварот з патрабаваннем адмяніць гэта рашэнне. Пасля рэферэндуму старшыня Канстытуцыйнага Суда Валерый Ціхіня падаў у адстаўку, матывуючы яе немагчымасцю прымаць прысягу на новай Канстытуцыі і нязгодай з палітыкай кіраўніцтва краіны
У 1997 годзе Прэзідэнт звольніў з пасады суддзю Міхаіла Пастухова, спасылаючыся на заканчэнне тэрміна яго паўнамоцтваў у сувязі з уступленнем у сілу змяненняў і дапаўненняў у Канстытуцыю. Суды адмовіліся прымаць да разгляду скаргу Пастухова. У 2003 годзе Камітэт па правах чалавека ААН убачыў у гэтай справе парушэнне артыкула 25 МПГПП у спалучэнні з артыкуламі 14 і 2. У сімвалічны Дзень канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, 15 сакавіка 2018 года, Канстытуцыйны Суд пераехаў з будынка па вул. Карла Маркса, 32, дзе ўмовы былі досыць сціснутымі, у будынак па вуліцы Чырвонаармейскай, 4, які да 2012 года займаў Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Беларусі.
Склад
Канстытуцыйны Суд складаецца з 12 суддзяў з тэрмінам паўнамоцтваў у 11 гадоў. Палову суддзяў, у тым ліку старшыні прызначае Прэзідэнт (старшыня Суда прызначаецца са згоды Савета Рэспублікі), другую палову абірае Савет Рэспублікі (артыкул 116 Канстытуцыі).
Мэжыліска
Мэжыліска (Межилі́ска) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Спіс вуліц Ашмян
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Ашмяны
Любша (Жыдачыўскі раён)
Любша (Лю́бша) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
БТР-70МБ1
Гісторыя
Распрацоўка мадэрнізаваных варыянтаў БТР-70 для ўзброеных сілаў краіны і замежных заказчыкаў пачалася на 140-м рамонтным заводзе МА РБ у горадзе Барысаў у пачатку 2000-х гадоў. Распрацоўка БТР-70МБ1 праходзіла за кошт уласных сродкаў прадпрыемства пад кіраўніцтвам галоўнага канструктара завода Вольгі Пятровай. Машына прапаноўвалася на экспарт яшчэ да заканчэння дзяржаўных выпрабаванняў.
У маі 2014 года на выстаўцы зброі MILEX-2014, што праходзіла ў Мінску, завод паведаміў аб магчымасці вытворчасці на экспарт мадэрнізаванага бронетранспарцёра БТР-70МБ з рухавіком КАМАЗ. У лістападзе 2016 года БТР-70МБ1 паспяхова завяршыў дзяржаўныя выпрабаванні.
У пачатку студзеня 2017 года даследча-канструктарскія работы па БТР-70МБ1 былі скончаны.
У 2018 годзе БТР-70МБ1 пачалі паступаць у падраздзяленні сіл спецыяльных аперацый Беларусі. 24 ліпеня 2018 года яшчэ 32 бронетранспарцёра перадалі на ўзбраенне 103-й асобнай гвардзейскай паветрана-дэсантнай брыгады. У гэтым жа годзе некалькі машын закупіў для сваіх узброеных сіл Судан і 4 адзінкі Кот-д’Івуар.
Характарыстыка і апісанне
У ходзе пераабсталявання БТР-70 у БТР-70МБ1 ладзіцца капітальны рамонт, рэматарызацыя (два бензінавых рухавіка ЗМЗ-4905 замяняюць на 8-цыліндравы дызельны рухавік КАМАЗ-7403.10 з магутнасцю 260 конскіх сіл), устаноўка новай раздатачнай каробкі і прывадаў яе кіравання. Каробка пераключэння перадач пяціступенчатая. Таксама ўсталёўваецца больш дасканалы вадамётны рухавік ад БТР-80.
Ажыццяўляецца замена радыёабсталявання — БТР-70МБ1 атрымаў беларускую лічбавую радыёстанцыю Р-181-50ТУ «Дрофа», якая забяспечвае перадачу маўленчай і лічбавай інфармацыі па памехаабароненаму каналу сувязі.
Для забеспячэння камфортнага размяшчэння вайскоўцаў на 140 мм павялічана вышыня дэсантнага адсеку, а для зручнага выхаду з бронемашыны — пашыраны праёмы бакавых люкаў з устаноўкай у іх двухстворкавых дзвярэй. У мэтах маскіроўкі і прыкрыцця бронемашыны ад агню супрацьтанкавых сродкаў, мадэрнізаваны БТР-70МБ1 абсталяваны шасцю 81-мм дымавымі гранатамётамі 902В «Хмара-2», якія адстрэльваюць на далёкасць 200-300 м зарады, якія ўтвараюць суцэльную дымавую заслону памерам 50х28 м.
Устаноўлены шыны маркі КІ-80, выкананыя з кулестойкай гумы.
Штатнае ўзбраенне засталося ранейшым, але прадугледжана тэарэтычная магчымасць ўстаноўкі вежавага баявога модуля з 30-мм аўтаматычнай гарматай 2А42.
Баявое прымяненне
У кастрычніку 2018 года з’явіліся звесткі аб выкарыстанні БТР-70МБ1 у баявых дзеяннях на тэрыторыі Емена суданскай арміяй. Дадзеныя машыны былі заўважаны ў раёне партовага горада Адэн.
У студзені 2022 года машына выкарыстоўвалася сіламі беларускай міратворчай роты падчас аперацыі ў Казахстане.
Ляймбах (Цюрынгія)
Ляймбах (Leimbach) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 1794 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 8,63 км². Афіцыйны код — 16 0 63 051.
Агнія Львоўна Барто
Агнія Львоўна Барто (А́гния Льво́вна Барто́, 4(17) лютага 1906,  —, там жа) — савецкая дзіцячая паэтка, пісьменніца, кінасцэнарыстка, радыёвядучая. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1950) і Ленінскай прэміі (1972).
Блог
Асобы, якія вядуць блогі, называюць бло́герамі. Сукупнасць усіх блогаў Інтэрнэту прынята называць бло́гасфе́рай.
Агнія Львоўна Барто
Творчасць
Пісала пераважна для дзяцей. Зборнік вершаў «Браткі» (1928), «Хлопчык наадварот» (1934), «Лялькі» (1936), «Снягір» (1939), «Вершы дзецям» (1949; Дзяржаўная прэмія СССР 1950), «Я расту» (1968), «За кветкамі ў зімовы лес» (1970; Ленінская прэмія 1972) і інш. Яе вершы адметныя мяккім гумарам, яснасцю мовы. Аўтар сцэнарыяў кінафільмаў «Падкідыш» (1939), «Алёша Пціцын выпрацоўвае характар» (1958), празаічных твораў «Знайсці чалавека» (1969, пра пошукі сем’яў дзяцей, што згубіліся ў Вялікую Айчынную вайну), «Запіскі дзіцячага паэта» (1976).
Блог
Для блогаў характэрна магчымасць публікацыі водгукаў (каментарыяў, «каме́нтаў») наведвальнікамі. Гэта робіць блогі серадой сеткавых зносін, зручнейшай за электронную пошту, вэб-форумы і чаты.
Агнія Львоўна Барто
Творчасць
На беларускую мову вершы Барто перакладалі Э. Агняцвет, В. Вітка, А. Вольскі, К. Шавель і інш.
Блог
Да блогаў таксама адносяцца персанальныя сайты, якія складаюцца ў асноўным з прыватных запісаў уладальніка блога і каментарыяў карыстальнікаў да гэтых запісаў.
Першым блогам лічыцца старонка Ціма Бернерса-Лі, дзе ён, з 1992 году, публікаваў навіны. Больш шырокае распаўсюджванне блогі атрымалі з 1996 года. У жніўні 1999 года камп’ютарная кампанія Pyra Labs з Сан-Францыска адкрыла сайт Blogger.com, які стаў першай дармавой блогавай службай.
Функцыі блогаў
У ходзе апытання блогераў сэрвісу Livejournal.com, праведзенага ў 2005 годзе, былі вылучаны наступныя функцыі блогаў.
Камунікатыўная функцыя
Большасць блогераў кажуць, што вядуць ці чытаюць блогі дзеля камунікацыі з цікавымі ім людзьмі. У першую чаргу гэта магчымасць сказаць штосьці адзін раз так, каб гэта шмат хто пачуў.
Функцыя самапрэзентацыі
Існуе клас блогаў, якія створаны для публікацыі і абмеркавання твораў аўтара (прозы, вершаў, фотаздымкаў, малюнкаў), але нават і звычайны дзённік нясе інфармацыю аб асабовасці аўтара. «Вяду дзённік, каб мяне чыталі»,— могуць сказаць многія блогеры.
Функцыя забавы
Многія людзі аддаюць перавагу вядзенню блога, чытанню блогаў і дыскусіі ў каментарыях у якасці забаўляльнага правядзення часу. Напрыклад, маладыя маці складаюць значную частку блогасферы — ім заўсёды ёсць аб чым расказаць у сваім блогу, у іх ёсць шмат пытанняў, якія яны могуць задаць іншым. Блогі з’яўляюцца невычэрпнай крыніцай забаўляльнага чытання.
Некаторыя выкарыстоўваюць блогі, каб марнаваць час, якога ў іх шмат, іншыя жа карыстаюцца ім з прычыны недахопу свабоднага часу для паўнавартасных зносін. Такім чынам, механізм супольнасці блогераў дазваляе весці зносіны ў розных рэжымах і з той інтэнсіўнасцю, якая яму патрэбна.
Анансі
Анансі (у перакладзе з мовы ашанці — «павук»). Адзін з самых важных герояў міфаў заходнеафрыканскіх краін, такіх народаў як ашанці з групы народаў аканы.
Вобраз Анансі ў міфалогіі і фальклоры
У міфалогіі ён часцей за ўсё дэміург. З ім звязаны з’яўленне сонейка, дажджу, паходжанне мудрасці і казак. Часам ён можа быць намеснікам бога неба Н’яме, а ў некаторых міфах ён сын Бога неба, і выконвае яго заданні. Нягледзячы на тое, што гэта зааморфны герой (прымае вобраз павука), але ж часам ён з’яўляецца ў абліччы чалавека (антрапаморфны герой) і ў яго нават ёсць сям’я. Часцей за ўсё ён вельмі хітры, не адносіцца ні к адной з апазіцый: ні к дабру, ні к злу. Ён робіць нешта нядобрае толькі дзеля самой хітрасці.
Для заходнеафрыканских плямён Анансі мае вельмі важную ролю. У іх нават ёсць такая прыказка: «Няма казкі без Анансі». Такім чынам ён становіцца цэнтральным вобразам цэлых цыклаў казак. Не толькі ён з’яўляецца ў розных міфалагічных творах, а таксама і яго сям’я адыгрывае важную ролю ў казках народаў Афрыкі. У іх з’яўляюцца жанчына — часцей за ўсё яе імя Асасе Я, сын Анансі, а таксама Бог Н’яме, розныя звяры, людзі і г.д. Міфы пра Анансі і яго сям’ю таксама адрозніваюцца па форме. Гэта могуць быць міфы, казкі пра жывёл, жарты, а таксама побытавыя апавяданні.
Імёны Анансі
Ашанці часта называюць Анансі — Кваку Анансі, што перакладаецца «павук Анансі».
У Амерыцы імя таксама можа быць зусім розным: ад Анансі на Ямайцы, да Нансі на Антылах і ў Сурынаме.
IC 4608
IC 4608 — галактыка тыпу SBm ў сузор’і Райскі Птах.
Анансі
Вобраз Анансі ў масавай культуры
Вобраз Анансі даволі часта выкарыстоўвываюць у масавай культуры.
IC 4608
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Маційкы
Маційкы (Моті́йки) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
NGC 2003
NGC 2003 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC6) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Карпач (горад)
Карпач (Karpacz, Krummhübel) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы на мяжы з Чэхіяй, размешчаны за 470 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 120 км на захад ад Вроцлава. Уваходзіць у склад Еленягурскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Турыстычная мясцовасць. Займае плошчу 37,99 км². Насельніцтва 4,8 тыс. чалавек.
Мікеа
Міке́а (малагас. Mikea) — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць запаведны лес Мікеа на поўдні Мадагаскара. Прыблізная колькасць - ад 1 да 2 тыс. чал.
Паходжанне
Вылучаюцца дзве асноўныя гіпотэзы паходжання мікеа:
Першыя апісанні тубыльцаў Паўднёвага Мадагаскара, што з'явіліся ў Партугаліі ў XVI ст. і ў Вялікабрытаніі ў XVIII ст., сцвярджалі, што яны ўжо ў той час значна адрозніваліся ад суседзяў-малагасійцаў, прычым як культурна, так і знешне, больш нагадвалі жыхароў Мазамбіка. Але пазнейшымі даследчыкамі не было выяўлена істотных запазычванняў у дыялекце мікеа з афрыканскіх моў.
Асаблівасці культуры
Мікеа мала кантактуюць з прадстаўнікамі іншых этнічных груп, таму нават для саміх малагасійцаў вядома пра жыццё лясных жыхароў не шмат.
У адрозненні ад іншых карэнных насельнікаў Мадагаскара, яны не займаюцца сельскай гаспадаркай. Асноўныя заняткі - паляванне на дзікіх жывёл (у першую чаргу, дзікоў) і збіральніцтва. Звычайна сем'і аб'ядноўваюцца ў сваяцкія групы, якія ў пошуках пражытка перамяшчаюцца па лесе з месца на месца. З іншымі этнічнымі групамі вядзецца сталы натуральны гандлёвы абмен кінанга, што дазваляе тубыльцам лесу атрымоўваць вяленыя рыбу і кальмараў, зерне, тытунь і культурныя клубняплоды.
Вядомы некалькі тыпаў жытла - каркасныя мазанкі масікора, якія ладзяць з дрэва, кары і лісця, саламяныя хаціны цана, шалашы масікора з кары баабаба, саламяныя шалашы вахіцэ, штучныя часовыя паглыбленні ў зямлі.
Шлюбы патрылінейныя. Звычайна жанчыны шукаюць жаніхоў сярод прадстаўнікоў сямейнай групы свайго бацькі. Усяго вылучацца каля 17 - 20 сваяцкіх груп. У розных груп існуюць свае забароны фалі на ўжыванне мяса некаторых свойскіх жывёл.
Распаўсюджаны драўляны духавы музычны інструмент кілангаа. Гукі ў ім рэгулююцца з дапамогай дзірачак, на якія націскаюць нагамі.
Рэлігія
Ндрананангахары, вярхоўнае бажаство мікеа, таксама лічыцца іх продкам. Мужчыны шануюць яго як заступніка паляўнічых, прыносяць у ахвяру Ндрананангахары тытунь і раслінныя клубні.
Сярод мікеа вылучаюцца знахары і лекары ўмбіасі.
Навашыны
Навашыны (Новоши́ни) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сцяг Азарычаў
Сцяг Азарычаў — сцяг гарадскога пасёлка Азарычы Калінкавіцкага раёна. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  года № 71.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, якое мае белую, дыяганальна размешчаную з верхняга правага ў ніжні левы вугал паласу з блакітнай аблямоўкай, у якой тры злітка жоўтага колеру.
П’ер Лоці
П’ер Лоці (Pierre Loti), сапраўднае імя Луі Мары-Жульен Віа (Louis Marie-Julien Viaud;  — )  — французскі марскі афіцэр і празаік, вядомы сваімі экзатычнымі раманамі і апавяданнямі.
Біяграфія
Жульен Віа нарадзіўся 14 студзеня 1850 года ў горадзе Рашфор на атлантычным узбярэжжы Францыі, у пратэстанцкай сям’і. Пачатковую адукацыю атрымаў на радзіме, у 17 гадоў паступіў у ваенна-марское вучылішча ў Брэсце, далей лёс быў звязаны з ваенным флотам.
Паступова прасоўваючыся па службе, даслужыўся ў 1906 годзе да капітана; са студзеня 1910 года — у рэзерве.
Пісьменнік памёр у сваёй хаце ў Андаі і быў пахаваны на востраве Алерон. Яго імя носіць адна з алей на Марсавым полі. На Таіці ў Фаўтауа ў гонар Лоці названы невялікі вадаём і ўсталяваны помнік. На ўзгорку ў стамбульскім раёне Эюп, адкуль Лоці часта любаваўся панарамай бухты Залаты Рог, адкрыта кафэ «П’ер Лоці». Разам з тым на працягу XX стагоддзя запатрабаванасць кніг Лоці — аднаго з самых папулярных пісьменнікаў Францыі свайго часу — няўхільна зніжалася, а ў англамоўным свеце яго імя апынулася трывала забытым.
Творчасць
Пісьменніцкую дзейнасць пачаў у 1876 годзе, калі пасля наведвання Канстанцінопаля яго калегі пераканалі Лоці пачаць публікацыю ўрыўкаў з дзённіка. Вынікам быў ананімна апублікаваны раман «» (Aziyadé) у 1879 годзе, часткова любоўны раман, часткова аўтабіяграфія, як і працы яго прыхільніка Марселя Пруста.
Падарожжы ў экзатычныя краіны давалі сюжэты і месцы дзеяння раманам Лоці. Падарожжа на два месяцы ў Папеэтэ ў 1872 годзе прывяло да публікацыі ў 1880 годзе «палінезійскай ідыліі» «» (Le Mariage de Loti), па матывах якой Леа Дэліб стварыў оперу «Лакмэ» (1883). Менавіта гэтая кніга абудзіла цікавасць да Палінезіі мастака Поля Гагена.
Наступным творам стаў «Раман аднаго спагі» (1881), дзеянне якога разгортвалася ў Сенегале. У 1882 годзе Лоці выдаў зборнік з чатырох кароткіх твораў, трох апавяданняў і падарожнага твора пад назвай «Кветкі нуды» (Fleurs d'ennui).
У 1883 годзе Лоці прыцягнуў шырокую ўвагу грамадскасці. Спачатку ён апублікаваў раман «Мой брат Іў» (Mon Frère Yves), які апісвае жыццё французскага марскога афіцэра (П’ера Лоці) і брэтонскага марака (Іў Кермадэк, натхнёны таварышам Лоці П’ерам ле Корам). назваў гэты раман «адным з яго [Лоці] найбольш характэрных твораў». Па-другое, падчас службы ў Танкіне (паўночны В’етнам) у якасці ваенна-марскога афіцэра на борце, Лоці апублікаваў тры артыкулы ў газеце «Le Figaro» у верасні і кастрычніку 1883 года пра зверствы, якія адбыліся падчас (20 жніўня 1883 года), напад французаў на в’етнамскую прыбярэжную абарону Хюэ. За такую неасцярожнасць яму пагражалі адхіленнем ад службы, што спрыяла набыццю шырокай вядомасці ў грамадстве. У 1884 годзе яго сябар прысвяціў яму свой раман «Нявінны».
У 1886 годзе выйшаў раман з жыцця брэтонцаў — «» (Pêcheur d'Islande). У «Брытанскай энцыклапедыі» (1911) раман ахарактарызаваны як вяршыня творчасці пісьменніка. Крытыкі адзначалі, што Лоці не без поспеху спрабаваў адаптаваць імпрэсіянісцкую тэхніку для літаратурнай творчасці. У 1887 годзе быў апублікаваны раман «», натхнёны летнім візітам 1885 года ў Нагасакі, дзе Лоці ўзяў сабе часовую жонку-японку. У першыя пяць гадоў пасля выхаду ў свет раман вытрымаў 25 выданняў і быў перакладзены на шэраг моў. Гэты раман шмат у чым вызначыў вобраз Японіі ў масавай свядомасці еўрапейцаў канца XIX стагоддзя і стаў асновай для 2-х опер: «» Андрэ Месажэ (1887) і «Мадам Батэрфляй» Джакама Пучыні (1904).
У 1890 годзе Лоці апублікаваў «» (Au Maroc), запіс аб падарожжы ў Фес у кампаніі з французскім пасольствам, і «Гісторыя дзяцінства» (Le Roman d'un enfant), белетрызаваныя ўспаміны пра дзяцінства Лоці, якія моцна паўплывалі на Марселя Пруста. Зборнік «надзвычай канфідэнцыяльных і сентыментальных успамінаў» пад назвай «Кніга жалю і смерці» (Le Livre de la pitié et de la mort) быў апублікаваны ў 1891 годзе. Лоці знаходзіўся на борце судна ў алжырскім порце, калі да яго прыйшлі весткі аб яго выбары 21 мая 1891 года ў Французскую акадэмію. У 1892 годзе ён апублікаваў «Прывід Усходу» (Fantôme d'orient), кароткі раман, створаны пасля наступнай паездкі ў Канстанцінопаль, своеасаблівы працяг «» (Aziyadé). Ён апісаў візіт на Святую Зямлю ў трох тамах «Пустыня, Іерусалім і Галілея» (1895—1896), а ў 1897 годзе напісаў раман «» — апавяданне пра кантрабандыстаў у правінцыі баскаў. Ён быў навеяны адносінамі з басконкай Хуанай-Хасефай Крус Гаінса, з якой пісьменнік пражыў да самай смерці і якая нарадзіла яму чатырох дзяцей. У 1898 годзе Лоці сабраў свае пазнейшыя эсэ пад назвай «Фігуры і рэчы, якія прайшлі» (Figures et Choses qui passaient).
У 1899—1900 гадах Лоці пабываў у Брытанскай Індыі, свае ўражанні ён апублікаваў у 1903 годзе ў кнізе «Індыя без англічан» (L'Inde (sans les anglais)). Восенню 1900 года ён быў перакінуты ў Кітай для ўдзелу ў падаўленні Баксёрскага паўстання. Успаміны пра ўбачанае былі выпушчаныя ў 1902 годзе пад назвай «Апошнія дні Пекіна» (Les Derniers Jours de Pékin). Далей Лоці публікаваў раманы, дзеянне якіх разгортвалася ў Японіі («Трэцяя маладосць спадарыні Прун» (La Troisième jeunesse de Mme Prune), 1905) і Егіпце («Смерць у Філе» (La Mort de Philae), 1908).
У 1904 годзе Лоці разам з Эмілем Ведэлем пераклаў на французскую мову шэкспіраўскага «Караля Ліра», які быў пастаўлены на сцэне.
Эксцэнтрычнасць
Як і англійскі пісьменнік Рычард Фрэнсіс Бёртан, Лоці сваімі паводзінамі кідаў выклік умоўнасцям маралі віктарыянскай эпохі. Пры мініятурным росце ён надаваў вялікую ўвагу сваёй фізічнай форме. Каб не набраць вагу, пісьменнік абсталяваў свой асабняк залай для гімнастычных практыкаванняў. Ён любіў пазіраваць перад фатографамі ў самых экзатычных строях, часцяком паўаголеным (часам у адной насцегнавай павязцы), каб развеяць чуткі, быццам ён носіць гарсэт.
У так званай мячэці Лоці змясціў прадметы, прывезеныя з падарожжаў па Усходзе, у т.л. пяць саркафагаў і кедравую столь адной з мячэцяў Дамаска. Падобна на героя дэкадэнцкага рамана «Наадварот», ён збіраў муміфіцыраванных кошак з Егіпта, бранзалеты сенегальскіх танцоўшчыц, японскую храмавую скульптуру і многія іншыя цацанкі, для захоўвання якіх купіў дом суседа. Некаторыя з скрынь, дастаўленых на склад Лоці з далёкіх краін, да гэтага часу не былі адчыненыя, і іх змест невядомы.
Палкаводзец
Палкаводзец — ваенны дзеяч, военачальнік, які ўмела кіруе ўзброенымі сіламі або буйнымі вайсковымі фарміраваннямі (як правіла, аператыўна-стратэгічнымі аб’яднаннямі) падчас вайны або ўзброенага канфлікта; які валодае мастацтвам падрыхтоўкі і вядзення ваенных дзеянняў.
Да палкаводцаў адносяць ваенных лідараў, якія валодаюць талентам, творчым мысленнем, здольнасцю прадбачыць развіццё падзей падчас вайны, воляй і рашучасцю, багатым баявым вопытам, высокімі арганізатарскімі здольнасцямі, інтуіцыяй і іншымі якасцямі, якія дазваляюць з найбольшай эфектыўнасцю выкарыстоўваць наяўныя сілы і сродкі для дасягнення перамогі, або з меншымі ці роўнымі сіламі наносіць паражэнне пераўзыходзячым сілам праціўніка. Гэтыя якасці палкаводца абумоўліваюць высокі аўтарытэт, дазваляюць яму своечасова і правільна прадбачыць і ацэньваць становішча, якое складваецца, прымаць і рэалізоўваць найбольш аптымальныя рашэнні.
Кожная гістарычная эпоха, вялікая вайна высоўвае на пярэдні план сваіх палкаводцаў. Выбітнымі вайскаводамі старажытнасці лічацца: Сярэднявечча можа быць асоба адзначана імёнамі Цімура, Карла Вялікага, Чынгісхана, Субедэя  і Тамерлана.
З часам засеялі імёны такіх выдатных военачальнікаў, якіх можна паўнапраўна лічыць геніямі ваеннага мастацтва. Сярод іх Морыц Аранскі, Анры дэ Цюрэн, Ян III Сабескі, Джон Чэрчыль, Фрыдрых II Вялікі, А. В. Сувораў, М. І. Кутузаў, Напалеон I і г.д.. Усе яны адыгралі каласальную ролю ў дасягненні перамогі ў войнах свайго часу, узбагацілі ваеннае мастацтва.
Актыўная творчая дзейнасць палкаводцаў у значнай ступені спрыяе прагрэсу ваеннай навукі і ваеннага мастацтва.
Любанскі сельсавет (Вілейскі раён)
Лю́банскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Любань.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Каловіцкі сельсавет у складзе Куранецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Каловічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 5 ліпеня 1946 года ў складзе Вілейскага раёна. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 28 ліпеня 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Любань, сельсавет перайменаваны ў Любанскі. 13 красавіка 1981 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Журыхскага сельсавета. 28 мая 2013 года частка вёскі Порса ўключана ў склад Вілейкі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2730 чалавек, з іх 95,2 % — беларусы, 3,3 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Склад
Любанскі сельсавет уключае ў сябе 32 населеныя пункты:
Маркзуль
Маркзуль (Marksuhl) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 3032 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 64,98 км². Афіцыйны код — 16 0 63 052.
Камуна падзяляецца на 4 сельскія акругі.
Нэдашкіўка
Нэдашкіўка (Неда́шківка) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
NGC 2004
NGC 2004 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC4) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нава Радча
Нава Радча (Нова́ Ра́дча) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
IC 4609
IC 4609 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Этэнгаўзен-ан-дэр-Зуль
Этэнгаўзен-ан-дэр-Зуль (Ettenhausen an der Suhl) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 467 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 5,37 км².
Галіна Аляксандраўна Барташэвіч
Галіна Аляксандраўна Барташэвіч (нар., ) — беларускі фалькларыст, доктар філалагічных навук (1994), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1986).
Біяграфія
У 1956 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1957—1993 гадах працавала ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі. З 1993 года ў Інстытуце павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кіруючых работнікаў і спецыялістаў адукацыі (цяпер Акадэмія паслядыпломнай адукацыі), з 1994 года на пасадзе прафесара кафедры метадаў і зместу выхавання.
Навуковая дзейнасць
Даследуе праблемы беларускай фалькларыстыкі, фальклору Вялікай Айчыннай вайны, дзіцячы, каляндарна-абрадавы і пазаабрадавы сучасны фальклор.
Аўтар кніг «Вершаваныя жанры беларускага дзіцячага фальклору» (1976), «Беларуская народная паэзія веснавога цыкла і славянская фальклорная традыцыя» (1985), «Магічнае слова» (1990), «Жанравая спецыфіка каляндарна-абрадавай паэзіі ўсходніх славян» (1993) і інш.
BMW F45
Аўтамабіль пабудаваны на пярэднепрываднай платформе UKL2, пад капотам ёсць вялікая лінейка чатырох- і трохцыліндравых рухавікоў, у тым ліку 1,5 л бензінавы трохцыліндравы з турбінай (136 к. с. і 220 Нм), 2,0 л бензінавы з турбінай (231 к. с. і 350 Нм) і турбадызель 2,0 л (150 к. с. і 330 Нм). Active Tourer 2 серыі складае канкурэнцыю Mercedes-Benz B-Класа.
Акрамя звычайнай пяцімеснай мадэлі ў 2014 годзе з'явілася сямімесная падоўжаная версія Gran Tourer (завадскі індэкс F46).
Новы Дарагынь
Новы Дарагынь (Но́вий Дорогинь) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Варшаўская цыганэрыя
«Варшаўская цыганэрыя» (Cyganeria warszawska) — група маладых польскіх літаратараў пачатку 1840-х гадоў, якіх аб’ядналі агульны настрой пратэсту і суместная ідэйна-эстэтычная праграма.
Дзейнасць групы
Група склалася ў 1839 годзе ў Варшаве. Дэбютавала ў «Przegld Warszawski» і «Pismiennictwie Krajowym». Арганізатары групы — паэт Севярын Філеборн і празаік Юзаф Богдан Дзеконьскі. Удзельнікі: Севярын Зянон Сярпінскі, Раман Зморскі, Аляксандр Невяроўскі, Тэафіл Ленартовіч, Ян Маяркевіч, Антон Чайкоўскі, Уладзімеж Вольскі, Нарцыза Жміхоўска, Рычард Бервінскі, Кіпрыян і Людвік Норвіды, Юзаф Багуцкі і іншыя.
З 1841 года група года выдавала ўласныя часопісы — «Nadwiślanin» ("Надвіслянін), 1841—1842), «Jaskulka» («Ластаўка», 1843), якія рэдагуваў Раман Зморскі. Выдання аплачваў Эдвард Дэмбоўскі.
Тэрмін «В. ц.» уведзены пазней Аляксандрам Невяроўскім у цыкле артыкулаў «Wspomnienie o Cyganerii Warszawskiej» у газеце «Кур’ер Варшаўскі» (1864).
Абвясціўшы сябе «ворагамі салонаў», літаратары, якія адгадавалі доўгія валасы і прыляпілі бароды, блукалі ў падношанай вопратцы па польскай правінцыі і запісвалі народныя песні, звычаі, лічачы іх праўдзівай паэзіяй. У іх творах часта прысутнічаў змрочны рамантызм: вятры, цёмныя аблокі, гром, маланкі, вісклівыя сабакі, прывіды, могілкі, дзікая мясцовасць.
У той час сталі папулярнымі паэмы В. Вольскага «Бацька Гіляр» (1843) і «Галька» (напісанаяя ў 1845, але не апублікаваная па цэнзурных умовах), якая пакладзеная ў аснову лібрэта оперы Станіслава Манюшкі. У абедзвюх паэмах — трагічная гісторыя кахання сялянскай дзяўчыны і пана. Да гэтага часу адносіцца і фантастычная паэма Р. Зморкага «Lesław».
Некаторыя ўдзельнікі групы былі звязаны з польскімі таемнымі патрыятычнымі арганізацыямі.
Вольфсбург-Ункерода
Вольфсбург-Ункерода (Wolfsburg-Unkeroda) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 734 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 9,04 км².
ФК Манпелье
За клуб у свае часы гулялі некалькі вядомых ігракоў, у першую чаргу Ларан Блан, які з’яўляецца найлепшым бамбардзірам клуба ўсіх часоў. Эрык Кантана, Ражэ Міла і Карлас Вальдэрама таксама абаранялі колеры клуба. У 2001 годзе «Манпелье» стварыў жаночую футбольную каманду.
Пехавіцы
Пехавіцы (Piechowice, Petersdorf) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй, размешчаны за 470 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 120 км на захад ад Вроцлава. Уваходзіць у склад Еленягурскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 43,22 км². Насельніцтва 6,3 тыс. чалавек.
Самцхэ-Джавахеты
Самцхэ-Джавахеты (სამცხე-ჯავახეთი) — край, адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Грузіі, размешчана на поўдні краіны мяжуе з Арменіяй і Турцыяй. Цэнтр — горад Ахалцыхэ.
Самцхэ-Джавахеты у дахрысціянскія часы ўваходзіла ў склад Іверыі з II стагоддзя да н. э., іверыя ў барацьбе са з'явішыміся армянскімі царствамі страціла паўднёвую частку сваіх тэрыторый і Самцхэ-Джавахеты ўвайшла ў склад старажытнай дзяржавы Вялікай Арменіі.
У IX — пачатку X стагоддзястаўшы абхазскім царом Баграт III з дынастыі Баграціёні аб'яднаў усе грузінскія княствы, тым самым стаўшы першым царом аб'яднанай Грузіі. Самцхэ і Джавахеты былі далучаеы да Грузіі ў 1008 г.
У 1490 годзе, пасля распаду адзінай Uрузіі тэрыторыя Самцхэ і Джавахеты ўваходзіла ў склад грузінскага княства Самцхэ-Саатабага.
У 1590—1625 гадах тэрыторыя княства паступова скарачалася, царству прыходзілася весці барацьбу з экспансіяй Асманскай імперыі, неўзабаве самцхійская дзяржаўнасць была канчаткова ліквідавана і тэрыторыя акупавана Асманскай імперыяй.
У 1828—1829 гадах пасля руска-туроцкай вайны Самцхэ і Джаванеты былі вызвалены і потым уключаны ў склад Тыфліскай губерні.
На сённяшні дзень уваходзіць у склад Грузіі і ўключае вобласці Месхетыя і Джавахетыя.
Галоўнай гістарычнай славутасцю з'яўляюцца пячорныя манастыры Вардзіа (заснаваны царыцай Тамарай у 1185) і (VIII ст.). У краі знаходзіцца Баржомі з сусветна вядомай мінеральнай вадой.
Праз рэгіён праходзяць нафтапровад Баку — Тбілісі — Джэйхан і Паўднёвакаўказскі нафтапровад.
Стрэлава
Стрэ́лава (, Стрелово) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мілавідскага сельсавета. Размешчана за 34 км на поўдзень ад Баранавіч, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст, каля аўтадарогі Мілавіды—Лясная.
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года ў Востраўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі хлебазапасны магазін, 2 крамы, карчма. Пасля 1905 года пачало працаваць народнае вучылішча.
З 1921 года ў складзе Польшчы, вёска Востраўскай гміны Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі З вяскоўцы.
Да Стрэлава далучаны хутар Падкрыніцы.
IC 4610
IC 4610 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Наздрышчэ
Наздрышчэ (Ноздри́ще) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Універсітэт Тромсё — Нарвежскі арктычны ўніверсітэт
Універсітэт Тромсё — Нарвежскі арктычны ўніверсітэт (Universitetet i Tromsø – Norges arktiske universitet) — нарвежская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Тромсё.
Агульная характарыстыка
З'яўляецца самым паўночным універсітэтам у свеце. Прадстаўнікі ўніверсітэта таксама прымаюць удзел у рабоце ўніверсітэцкага цэнтра на Шпіцбергене (UNIS).
Рашэнне аб стварэнні ўніверсітэта прынята ў 1968 годзе, а ў 1972 годзе ўніверсітэт быў урачыста адкрыты каралём Нарвегіі Улавам V. У першыя гады будынкі універсітэта знаходзіліся ў цэнтры горада, аднак у цяперашні час большасць іх сканцэнтравана ў кампусе Брэйвіка на поўначы ад цэнтра.
Структура
У склад універсітэта ўваходзяць некалькі факультэтаў:
NGC 2005
NGC 2005 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC138) — шаравое скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Норынці
Норынці (Но́ринці) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Пасада
Пасада (у адміністрацыйным праве) — прававое ўтварэнне, першасная непадзельная структурная адзінка ў арганізацыі або па-за ёй, замешчаная фізічнай асобай, якая адказвае ўсталяваным кваліфікацыйным патрабаванням, нясе службовыя абавязкі і надзелена службовымі паўнамоцтвамі.
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Дварэц)
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Дварэц Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
У 1866 годзе быў закладзены і асвячоны першы камень у падмурку храма. Будаўніцтва храма скончылася ў 1869 годзе. 14 кастрычніка 1869 года адбылося асвячэнне храма.
Меркерс-Кізельбах
Меркерс-Кізельбах (Merkers-Kieselbach) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 3042 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча 19,43 км². Афіцыйны код — 16 0 63 054.
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Казімір Каменскі
Казімір Каменскі — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў. Жыў і працаваў у Пінску.
Творчасць
У 1817 годзе каля Кафедральнага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар францысканцаў у Пінску па праекце К. Каменскага ўзведзена асобна пастаўленая трох’ярусная мураваная званіца, да якой у пачатку XX стагоддзя быў дабудаваны чацвёрты ярус.
NGC 2006
NGC 2006 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC8) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Урад (Вялікае Княства Літоўскае)
Урад (старабел.: вряд) — кіраўніцкі апарат і пасады ў Вялікім Княстве Літоўскім. Складаўся з пэўнага штата службоўцаў (ураднікаў), якія беспасярэдне выконвалі функцыі дзяржаўнага і гаспадарчага кіравання ў двары і маёнтках вялікага князя, у ваяводствах, паветах, маёнтках магнатаў і інш.
У Статуце Вялікага Княства Літоўскага (1588) паняцце «ўрад» выкарыстоўвалася таксама ў сэнсе суда.
Васіль Іосіфавіч Сычоў
Васі́ль Іо́сіфавіч Сычо́ў  — беларускі гісторык і археолаг.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 40 навуковых і навукова-метадычных прац. Адзін з кіраўнікоў сумеснай археалагічнай экспедыцыі ГДУ імя Ф.Скарыны і Гомельскага абласнога аддзялення грамадскага аб’яднання «Беларускае добраахвотнае таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры» ля вёскі Мохаў Лоеўскага раёна.
Двухдольныя
Двухдо́льныя (Magnoliopsida, або Dicotyledones) — клас кветкавых раслін.
Асноўныя прыкметы
Расліны гэтага класа характарызуюцца наступнымі асноўнымі прыкметамі: зародак семені звычайна мае дзве, рэдка 1, 3, 4 семядолі; праводныя пучкі адкрытыя, з камбіем; лісты маюць сеткаватае жылкаванне; каранёвая сістэма стрыжнёвага тыпу; кветкі 5-, 4-, 2-членнага тыпу; пылок трыкальпатны (з трыма разоркамі ці порамі). Аднак з усіх пералічаных прыкмет у некаторых прадстаўнікоў класа ёсць выключэнні.
Парменіён
Парменіён (Παρμενίων) — палкаводзец Філіпа II і  Аляксандра Македонскага.
Біяграфія
Парменіён паходзіў з македонскай знатнага роду. Ужо ў часы кіравання Філіпа выпрабаваны палкаводзец. Перамог у 356 да н.э. ілірыйцаў, браў у аблогу ў 347 да н.э. Галас у Фтыятыдзе, вёў з афінянамі перамовы пра мір, а ў 342 да н.э. пасланы ў  Эўбею супраць  Эрэтрыі і Арэя, каб там абараняць інтарэсы македанян.
337 да н.э. разам з вайскаводамі Аталам і Амінтам ён пасланы ў Азію, каб вызваліць грэчаскія гарады і падрыхтавацца да вайны з  персамі. 336 да н.э. распачаў ваенныя дзеянні супраць персаў ў Эалідзе. Узімку 335—334 да н.э. Парменіён вярнуўся ў [Старажытная Македонія | Македонію], пасля барацьбы з Аталам, і прыняў удзел у нарадзе наконт новага персідскага паходу. Сярод палкаводцаў Аляксандра Парменіён быў найбольш дасведчаным.
Калі Аляксандр прыбыў у Азію, Парменіён быў начальнікам  пяхоты, а яго сын Філота — македонскай конніцы —  гетайраў. Ён не раіў змагацца пры Граніку, заваяваў  Фрыгію і ў  Гордыі злучыўся зноў з Аляксандрам.
У кастрычніку 330 да н.э. Філоту абвінавацілі ў змове супраць Аляксандра. Змова гэта стала вынікам незадаволенасці Аляксандрам, які ўвёў персідскія звычаі і звяртаўся са сваімі вайскаводамі як дынаст. Пад катаваннямі Філота прызнаўся ў сваіх задумах, а таксама наклікаў падазрэнні на Парменіёна, хоць і адмаўляў ўдзел бацькі ў змове. Парменіён карыстаўся вялікім аўтарытэтам сярод салдат, у яго руках былі войскі, царская казна і ўменне ваяваць. Аляксандр лічыў небяспечным даводзіць справу да суда і паслаў давераную асобу з лістамі да ваеначальнікаў пры Парменіёне. Клеандр, стратэг пры Парменіёне, забіў 70-гадовага Парменіёна, а яго галаву адаслаў Аляксандру. Цела Парменіёна, асцерагаючыся гневу Аляксандра, пахавалі не адразу, але ўсё ж пад ціскам салдат пахавалі.
IC 4611
IC 4611 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Леан Васілеўскі
Леан Васілеўскі (Leon Wasilewski;,  — , ) — польскі палітычны дзеяч, публіцыст, гісторык.
Нацыянальны парк Аі-Аіс Рыхтэрсвельд
Аі-Аіс Рыхтэрсвельд (ǀAi-ǀAis/Richtersveld) — нацыянальны парк на поўдні Намібіі і паўночным захадзе ПАР. Утвораны ў 2003 г. Займае тэрыторыю 6 045 км².
Леан Васілеўскі
3 1896 — член, рэдактар часопісаў «Przedświt» (1897—1905) і «Robotnica», пасля расколу 1906 — лідар ППС-Рэвалюцыйнай Фракцыі, у 1907 і 1914 — член яе Цэнтральнага рабочага камітэта, рэдактар партыйнай прэсы. Падчас Першай сусветнай вайны — дзеяч польскіх незалежніцкіх арганізацый, у 1918-19 — міністр замежных спраў, з 1928 — член Галоўнай Рады ППС і з 1931 — яе віцэ-старшыня.
Нацыянальны парк Аі-Аіс Рыхтэрсвельд
Каньён ракі Фіш
Большую частку нацыянальнага парка Аі-Аіс Рыхтэрсвельд займае каньён у ніжнім цячэнні ракі Фіш (5 900 км²). Яго даўжыня дасягае 161 км, а глыбіня — да 550 м. Ён сфарміраваўся каля 500 млн гадоў таму ў вільготную геалагічную эпоху ў выніку як воднай эрозіі, так і зрухаў зямной кары. Для каньёна характэрны разнастайныя скальныя фарміраванні. У раёне каньёна знаходзяцца гарачыя крыніцы.
Прырода
Для нацыянальнага парка храктэрны пустынныя, паўпустынныя і стэпавыя травяністыя ландшафты. Сустракаюцца 1600 відаў раслін, у тым ліку каля 100 відаў эндэмікаў. Тэрыторыю парка насяляюць антылопы, малпы, леапарды, каракалы і іншыя рэдкія жывёлы.
Турызм
Аі-Аіс Рыхтэрсвельд — важная турыстычная славутасць Намібіі і ПАР. Уезд на тэрыторыі Намібіі. Для турыстаў пракладзены тры машруты ўздоўж ракі Фіш, арганізуецца скальны марафон. Для наведвання парка патрабуецца пісьмовы дазвол. Улетку наведванне парка забаронена з-за высокай тэмпературы паветра і скарачэння ўзроўню вады ў рацэ.
Шчаўна-Здруй
Шчаўна-Здруй (Szczawno-Zdrój, Bad Salzbrunn) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 430 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 80 км на паўднёвы захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Валбжыхскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Бальнеалагічны курорт. Займае плошчу 14,74 км². Насельніцтва 5,6 тыс. чалавек.
Оржыў (Жытомірская вобласць)
Оржыў (О́ржів) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Інтэрнэт-радыё
Інтэрнэ́т-ра́дыё (сеціўнае радыё) — патокавая перадача лічбавых гукавых звестак праз сеціва.
Ажыццяўляецца паводле пратаколаў  (ПКП; анг. TCP) і  (ПКД; UDP). Пры распаўсюдзе выкарыстоўваецца. Дазваляе выявіць колькасць слухачоў у дадзенае імгненне, што ўяўляе цікавасць для рэкламадаўцаў. У маі 1993 г. (нар. 2 ліпеня 1959) запусціў у ЗША першае сеціўнае гутарковае радыё.
Спіс вуліц Бярозаўкі
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Бярозаўка
Любоў Віктараўна Чаркашына
Любоў Чаркашына (нар.23 снежня 1987, Брэст) — беларуская гімнастка і трэнер, бронзавая медалістка Алімпійскіх гульняў 2012 года ў індывідуальным першынстве. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2011).
Біяграфія
На міжнародным узроўні дэбютавала ў 2003 годзе.
Палітычная дзейнасць
На прэзідэнтскіх выбарах 2015 з’яўлялася даверанай асобай Аляксандра Лукашэнкі.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Варшаўскі заходні павет
Варшаўскі заходні павет (Powiat warszawski zachodni) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Ажараў Мазавецкі (да 2006 года - Варшава). Займае плошчу 532,99 км². Насельніцтва павета складае 114,1 тыс. чалавек (на 2018 год).
Ахалцыхэ
Ахалцыхэ (ახალციხე) — горад у Грузіі, цэнтр краю Самцхэ-Джавахеці.
ФК Анжэ
«Анжэ» (Angers) — французскі футбольны клуб з горада Анжэ. Заснаваны ў 1919 годзе.
IC 4612
IC 4612 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Галіна Паўлаўна Тварановіч
Галіна Паўлаўна Тварановіч (,, Магілёўская вобласць) — беларускі літаратуразнавец, паэтэса.
Роўба
Роўба (Ро́вба) — вёска ў Народыцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Народыцкай пасялковай абшчыны.
Галіна Паўлаўна Тварановіч
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў сям'і служачых. Вучылася ў мясцовай сярэдняй школе.
Скончыла філалагічны факультэт БДУ (1977). Кіраўніком у аспірантуры быў Алесь Адамовіч. У 1985 годзе Тварановіч абараніла кандыдацкую дысертацыю, а ў 1999 — доктарскую. З 1983 года працавала навуковым супрацоўнікам у Інстытуце літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З 1999 года выкладае ва Універсітэце ў Беластоку (Польшча). З 2001 г. — галоўны рэдактар часопіса «Studia wschodniosłowiańskie» («Усходнеславянскія даследаванні»). Выйшла некалькі паэтычных зборнікаў.
Творчасць, даследчыцкая дзейнасць
Друкуецца з 1967, як літаратуразнаўца — з 1982. Аўтар даследаванняў па ўзаемасувязях сучаснай беларускай прозы і прозы былой Югаславіі, па кампаратывістыцы, гісторыі беларускай літаратуры, сучасным літаратурным працэсе: «Маральны свет героя: Беларуская і югаслаўская ваенная проза 60–70-х г.» (1986), «Пакутаю здабыты мір: Тыпалогія характару ў беларускай і славенскай прозе» (1991) і інш. Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай літаратуры ХХ ст.» (Т. 1–4, 1999–2002).
Яе паэтычныя зборнікі «Ускраек тысячагоддзя» (1996), «Верасы Дараганава» (2000), «Чацвёртая стража» (2004) прасякнуты роздумам над праблемамі жыцця, лёсам чалавека ў Вечнасці, любоўю да роднай зямлі, хрысціянскімі матывамі. Перакладае з сербскай і польскай моў.
Арас Бенедыкт дэ Сасюр
Арас Бенедыкт дэ Сасюр (Horace-Bénédict de Saussure;, Конш, пад Жэневай — , Жэнева) — швейцарскі прыродазнавец, адзін з заснавальнікаў геалогіі.
Дзмітрый Давыдавіч Грыншпан
Дзмітрый Давыдавіч Грыншпан (нар. , Казань, Расія) — беларускі хімік, спецыяліст у галіне хіміі высокамалекулярных злучэнняў і фізічнай хіміі. Доктар хімічных навук (2006), прафесар (2008).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Хімія», 1971). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1971, Навукова-даследчы інстытут фізіка-хімічных праблем, лабараторыя раствораў цэлюлозы і прадуктаў іх перапрацоўкі, з 1988 — загадчык лабараторыі, у 1980—1985 — загадчык сектара мадыфікаваных валокнаў і плёнак лабараторыі фізічнай хіміі цэлюлозы).
Навуковыя інтарэсы: хімія высокамалекулярных злучэнняў; фізіка-хімія раствораў палімераў і прадуктаў іх перапрацоўкі.
Узнагароды
Нагрудны знак «Вынаходнік СССР» (1985).