cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Насельніцтва Мексікі
Дэмаграфія
Да 1920-х насельніцтва Мексікі расло павольнымі тэмпамі: за ХІХ стагоддзе яно ўсяго толькі падвоілася, а ў 1910-х мексіканцаў паменела на 2 млн чалавек, што вісіць на рахунку грамадзянскай вайны. Палітычная стабільнасць, поспехі ў медыцыне і па-ранейшаму высокая нараджальнасць абумовілі дэмаграфічны выбух у 1930-1980 гг.: за паўстагоддзя насельніцтва павялічылася з 19 да 66 млн чалавек, за наступныя 40 гадоў — яшчэ ўдвая. Працягласць жыцця ў ХХ стагоддзі вырасла з 36 да 72 гадоў.
У пачатку ХХІ ст. Мексіка з’яўлялася 11-й па колькасці насельніцтва краінай свету і пераследвала Японію, што замыкала дзясятку. У 2017 годзе паводле сярэдніх ацэнак Мексіка мае насельніцтва большае за 124 мільёны чалавек. У 2018 Мексіка абышла Краіну ўзыходзячага сонца і ўвайшла ў топ самых населеных краін. Мексіка — другая па колькасці насельніцтва ў Лацінскай Амерыцы, першая сярод іспанамоўных краін свету. У адрозненні ад той жа Японіі, дзе прырост адмоўны, насельніцтва Мексікі павялічваецца на 1,12 % за год (2017), не зважаючы на міграцыйны адток. У ЗША пражывае больш за 11 млн чалавек, якія нарадзіліся ў Мексіцы.
Этнічны склад
Этнічны склад даволі стракаты: 62 % мексіканцаў назвалі сябе метысамі, каля 29 % — індзейцамі, у 9 % рэшты ўваходзяць еўрапейцы, негры і інш. Большасць індзейцаў пражывае ў паўднёвых раёнах Мексікі (штаты Герэра, Аахака). Самыя буйныя індзейскія народнасці — ацтэкі, майя, сапатэкі, тараскі. Усё ХХ стагоддзе мексіканскія ўлады спрабавалі кансалідаваць народ краіны ў этнічную супольнасць метысаў ("Mestizo"). У святле гэтай палітыкі перапісы і апытанні нават не змяшчалі графы для пазначэння індзейскіх народнасцяў. Толькі апошнім часам Мексіка стала на шлях мультыкультуралізму, у статыстычны рэестр былі дададзены індзейскія плямёны, а таксама катэгорыі еўрамексіканцаў і афрамексіканцаў. У 2017 у Мексіцы пражывала каля 1,2 млн. замежнікаў, з іх 900 тыс. амерыканцаў — найбуйнейшая ў свеце дыяспара ЗША, далей ішлі гватэмальцы (54 тысячы) і іспанцы (27 тысяч). У 2010-х павялічылі іміграцыю ў Мексіку венесуэльскі крызіс, бандыцкае бязладдзе ў Цэнтральнаамерыканскім трохкутніку, а таксама новая індустрыялізацыя, выкліканая хваляй японскіх і карэйскіх інвестыцый.
Рэлігійны склад
Паводле ацэнкі 2010 года каталікі складаюць 82,7 % насельніцтва, пратэстанты — каля 8 %. Мексіка з’яўляецца рэдкай краінай у Лацінскай Амерыцы, дзе не адбываецца масавага пераходу з каталіцтва ў пратэстантызм. Дарэчы, пытанні аб этнічнай прыналежнасці і веравызнанні ў перапіс не ўваходзяць і прыведзеная статыстыка базуецца на выніках апытанняў. Рэлігія мае важную рол ў паўсядзённым жыцці мексіканцаў: 47 % каталікоў штотыднёва наведваюць касцёл. Дзень Святой заступніцы Мексікі — Дзевы Марыі Гвадэлупскай, 12 снежня — з'яўляецца мексіканскім нацыянальным рэлігійным святам, што важнасцю не саступае Раству.
Размяшчэнне і рассяленне насельніцтва
Большая частка мексіканцаў (каля 70 %) жыве ў цэнтральных штатах, на Мексіканскім нагор’і, на вышыні больш за 1000 м над узроўнем мора. Асабліва высокая шчыльнасць насельніцтва характэрная для даліны Мехіка. Пустынная поўнач і лясістыя раёны поўдня заселеныя слаба. Урбанізацыя складае амаль 80 % (2017). У агламерацыі Вялікага Мехіка-Сіці пражываюць каля 22 млн чал., што робіць яе адной з буйнейшых у свеце. Да наступных агламерацый адносяцца Гвадалахара (4,9 млн), Мантэрэй (4,7), Пуэбла (2,9). Сельскія пасяленні ўтвараюць вялікія згусткі, якія аддзелены адзін ад другога вялікімі бязлюднымі прасторамі.
Манэвыцкі раён
Манэвыцкі раён (Маневицький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Манэвычы (Маневичі).
Утвораны 17 студзеня 1940 года. Насельніцтва раёна на года складае 54926 чалавек, плошча — 2265 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 30 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 69 сёлаў.
Фурманіўка (Кілійскі раён)
Фурманіўка (Фурма́нівка) — вёска ў Кілійскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мадалінскі
Мадалінскі — прозвішча.
Глітэртын
Глітэртын — вяршыня ў Скандынаўскіх гарах у масіве Ютунхеймен, у Нарвегіі. Вышыня 2452 м. Складзецца з габра. Пакрыта ледавіком магутнасцю каля 30 м, у сувязі з чым у некаторых крыніцах вышыня Глітэртын пазначаецца 2481 м і Глітэртын лічыцца вышэй г. Гальхёпіген (2469 м) — вышэйшай кропкі Скандынавіі.
Дмытрыўка (Фасціўскі раён)
Дмытрыўка (Дми́трівка) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Дарагынка (Фасціўскі раён)
Дарагынка (Дороги́нка) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Псалом 66
Псалом 66 (67 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 9-ю кафізму. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва за ўсе народы.
Дэсантнэ
Дэсантнэ (Деса́нтне) — вёска ў Кілійскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2914
IC 2914 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэўчэнкавэ (Ізмаільскі раён)
Шэўчэнкавэ (Шевче́нкове ) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны. Адносіцца да Кілійскай гарадской грамады, адной з гарадскіх грамад Украіны. Знаходзіцца за 63 км ад раённага цэнтра і за 28 км ад чыгуначнай станцыі Дзынілор. Тэрыторыя мае раўнінны рэльеф. У радыусе 30 км сканцэнтравана багата вадаёмаў басейна Дуная і Паўночнага Прычарнамор’я. Паводле перапісу 2001 года ў вёсцы пражывала 5625 жыхароў, тэрыторыя — 6,37 км² (сельгасугоддзі — 98,68 км²), па абодвух паказчыках гэта самая вялікая вёска ў раёне.
Вёска заснавана ў 1790 годзе як слабада Карамахмет Асманскай імперыі. 14 лістапада 1945 года перайменавана на Шэўчэнкавэ ў гонар паэта-кабзара Тараса Шаўчэнкі. З 17 ліпеня 2020 года ў рамках адміністрацыйнай рэформы ва Украіне Шэўчэнкавэ ўвайшло ў склад Ізмаільскага раёна пасля скасавання Кілійскага.
Гравіна-ін-Пулья
Гравіна-ін-Пулья (Gravina in Puglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Шэўчэнкавэ (Ізмаільскі раён)
Гісторыя
У 1776 годзе побач з маёнткам генерала асманскай арміі Кара Махмета (Kara Mehmet), на беразе ручая Тэчы, з’явілася, заснаванае казацкімі сем’ямі з Запарожскай Сечы. 23 красавіка года паселішча ператворана ў слабаду. У 1812 годзе паводле ўвайшло ў склад Бесарабскай вобласці Расійскай імперыі.
27 верасня (9 кастрычніка) 1848 года пабудаваны і асвечаны касцёл у гонар святога апостала і евангеліста Яна.
У 1856 годзе ў выніку Парыжскага дагавора паселішча ўвайшло ў склад дзяржаў, якія знаходзіліся пад сюзерэнітэтам Асманскай імперыі: Малдаўскае княства (1856—1859), Аб’яднанае княства Валахіі і Малдовы (1859—1862), Румынскія аб’яднаныя княствы (1862—1866), Княства Румынія (1866—1878). Слабада ператварылася ў вёску, для жыхароў увялі адработку і падаткі.
Гравіна-ін-Пулья
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Michele Arcangelo, San Filippo Neri (copatrono).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дмытрыўка (Кілійскі раён)
Дмытрыўка (Дми́трівка) — вёска ў Кілійскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Шэўчэнкавэ (Ізмаільскі раён)
Гісторыя
У 1878 годзе паводле ўмоў вёска вярнулася ў склад Бесарабскай губерні Расійскай імперыі, а.
У 1917 годзе, пасля распаду Расійскай імперыі, вёска ўвайшла ў склад самаабвешчанай Малдаўскай Дэмакратычнай Рэспублікі, утворанай на тэрыторыі былой Бесарабскай губерні. У 1918 годзе Каралеўства Румынія ў Бесарабскую губерню (уключаючы вёску), далучыўшы тым самым Бесарабію да Каралеўства Румынія.
У 1940 годзе паводле пакта Молатава — Рыбентропа Савецкі Саюз далучыў Бесарабію да СССР, і вёска адышла да Украінскай ССР. У 1941 годзе, пасля пачатку нямецкай аперацыі «Барбароса», вёску. У 1944 годзе падчас другой Яска-Кішынёўскай аперацыі савецкія войскі вызвалілі вёску ад акупантаў, а 14 лістапада 1945 года яна перайменавана ў Шэўчэнкавэ.
У 1991 годзе пасля распаду Савецкага Саюза вёска ўвайшла ў склад Украіны.
Насельніцтва
Паводле большасць насельніцтва Шэўчэнкавэ назвала роднай мовай украінскую (96.85%).
Фантастычныя істоты і дзе іх адшукаць
«Фантастычныя істоты і дзе іх адшукаць» (Fantastic Beasts and Where to Find Them) — амерыкана-брытанскі фільм рэжысёра Дэвіда Ейтса па аднайменнай кнізе Джаан Кэтлін Роўлінг, якая выступіла ў ролі аўтара сцэнарыя і прадзюсара стужкі. Спін-оф серыі аб Гары Потэры, які распавядзе пра падзеі, што адбыліся за 65 гадоў да пачатку асноўнай сагі.
Аб’я-Палуая
Гісторыя
Упершыню ўпамінаецца ў 1504 годзе. Статус горада атрымаў у 1993 годзе.
У 1950—1962 гадах быў адміністрацым цэнтрам Аб’яскага раёна.
Фантастычныя істоты і дзе іх адшукаць
Сюжэт
У 1926 годзе магічны заолаг і пісьменнік Ньют Скамандэр, які не ўяўляе жыццё без прыгод, займаецца класіфікацыяй фантастычных звяроў і істот. Цеснае супрацоўніцтва з магічнымі Камітэтамі дазваляе Ньюту бесперашкодна падарожнічаць па свеце, і адна з такіх паездак прыводзіць яго ў Нью-Ёрку. Ён прыбывае на сход пад назвай «Магічны Кангрэс Злучаных Штатаў Амерыкі» (МАКАЗША), каб сустрэцца з важным чыноўнікам. Ньют узяў з сабой чарадзейны чамадан, які змяшчае ў сабе небяспечных магічных істот і іх натуральныя асяроддзі пражывання. Калі гэтыя істоты збягаюць з чамадана, амерыканскія чарадзейныя ўлады кідаюцца ў пагоню за Ньютам.
Аб’я-Палуая
Гісторыя
У 1998 годзе аб’яднаны з воласцю Аб’я і стаў яе адміністрацыйным цэнтрам і яе складовай часткай (як унутраваласны горад, г. зн. горад без муніцыпальнага статусу).
Фантастычныя істоты і дзе іх адшукаць
Сюжэт
Таксама гэта пагражае адносінам паміж чараўнікамі і магламі ў Нью-Ёрку. Бо гэты горад і так не вельмі бяспечны з-за прысутнасці Філантрапічнага таварыства «Новы Салем» — радыкальнай арганізацыі, члены якой маюць намер знішчыць усіх чараўнікоў у свеце.
Мілаван Глішыч
Мілаван Глішыч (Милован Глишић;, вёска Градац, Заходняя Сербія — , Дуброўнік) — сербскі пісьменнік. Нарадзіўся ў сям’і селяніна. Удзельнічаў у рэвалюцыйным руху. Глішыч адзін з пачынальнікаў крытычнага рэалізму ў сербскай літаратуры. Пісаў сатырычныя памфлеты і фельетоны; у 1870-я гг. у апавяданнях і аповесцях «Галава цукру», «Рогі», 1875, «Доўг плацяжом чырвоны», «Музыка», 1879, і інш. апавядаў пра жыццё сялян.
Фантастычныя істоты і дзе іх адшукаць
Здымкі
12 верасня 2013 Джаан Роўлінг абвясціла ў сваім афіцыйным акаўнце ў Facebook пра тое, што напіша сцэнарый фільма «Фантастычныя істоты і дзе іх адшукаць».
Аб’я-Палуая
Гісторыя
Да адміністрацыйнай рэформы мясцовых самакіраванняў Эстоніі 2017 года ўваходзіў у склад воласці Аб’я.
Фантастычныя істоты і дзе іх адшукаць
Здымкі
Асноўныя здымкі пачаліся ў жніўні 2015 года на студыі Warner Bros. у Ліўсдэне. Некалькі сцэн былі зняты ў Лондане. Іншай лакацыяй стаў St George's Hall у Ліверпулі, які ператварылі ў Нью-Ёрк 20-х гадоў. Джоні Дэп удзельнічаў у здымках толькі 2 дні. Здымачны працэс завяршыўся ў студзені 2016 года.
Саўндтрэк
Музыку да фільма напісаў кампазітар Джэймс Ньютан Ховард.
Грашовыя рэформы ў Расіі
На працягу апошніх за пяцьсот гадоў у Расеі было праведзена больш за 10 грашовых рэформаў, як поўных, у выніку якіх стваралася новая грашовая сістэма, так і частковых, агульнай задачай якіх было ўпарадкаванне якая існавала грашовай сістэмы з мэтай стабілізацыі грашовага звароту.
1535 г. Грашовая рэформа Алены Глінскай
Першая цэнтралізаваная грашовая рэформа ў Расіі была праведзена Аленай Глінскай, ўдавее вялікай княгіняй маскоўскай, жонкай Васіля III і маці малалетняга Івана IV Васільевіча «Грознага». Асноўнай прычынай рэформы было разнастайнасць манет, якія выкарыстоўваліся на Русі, з-за чаго ўзнікалі вялікія складанасці з грашовым зваротам і заключэннем гандлёвых здзелак. Квітнелі абрэз і подмесь манет. Мэтай рэформы была забарона ўсіх старых рускіх і замежных манет (абрэзаных і неабрэзаных) і замена іх новай манетай — капейкай.
1654 г. Рэформа Аляксея Міхайлавіча Раманава
У 1654 годзе пры цары Аляксею Міхайлавічу (1645—1676) упершыню былі выпушчаныя рэальныя рублёвыя сярэбраныя манеты — «яфімкі», перачаканеныя з заходнегерманскіх талераў — паўнавартасных хадзячых манет Еўропы. На манеце ўпершыню была змешчана надпіс «Рубель», на адным баку — двухгаловы арол, на адваротным — цар на кані. Аднак у гэты час рубель быў непаўнавартаснай манетай, ён утрымліваў менш срэбра, чым 100 сярэбраных капеек. Фактычная яго кошт была роўная 64 капейкам.
Таксама у зварот былі выпушчаныя медныя капейкі па ўзоры сярэбраных, фактычна па 400-рублёвай манетнай стапе.
Спроба ўвядзення ў грашовае абарачэнне незабяспечаных легкаважных грошай прывяла да інфляцыі і нарастанню ўнутранай напружанасці і ў рэшце рэшт скончылася народнымі хваляваннямі. У 1655 годзе выпуск «яфімкаў» быў спынены, на змену ім прыйшлі паўнаважкія талеры з таўром (вершнік на кані і год — 1655), якія атрымалі назву «яфімкі з прыкметамі», а пасля Меднага бунту ў Маскве выпуск меднай манеты таксама быў спынены.
Рэгулярная чаканка срэбных рублёў і медных капеек пачалася толькі ў 1704 г. у ходзе правядзення грашовай рэформы 1700—1718 гг.
1700—1718 гг. Фінансавая рэформа Пятра I
Асноўнай прычынай, якая паслужыла правядзенні фінансавай рэформы, была патрэба ў грашовых сродках для будаўніцтва флоту, ўладкавання арміі, вядзення Вялікай Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў. Пётр I вырашыў ўвесці новую грашовую сістэму, якая б адказвала патрабаванням развіваецца эканомікі і гандлю. Рэформа праводзілася паступова на працягу 15 гадоў. За час рэформы былі ўведзены ў абарачэнне залатыя манеты — чырвонец, роўны па вазе заходнееўрапейскаму дукату (3,4 грама), двайны чырвонец і двайны рубель (каля 4 грамаў).
У 1704 годзе ўпершыню ў свеце быў ажыццёўлены пераход на дзесятковую валюту. У звароце з’явілася медная капейка, роўная 1/100 часткі срэбнага рубля.
1730—1755 гг Выкуп легкаважнай манеты
У першай чвэрці XVIII стагоддзя Расійская імперыя ўстала на курс інтэнсіўнай мадэрнізацыі, вяла актыўную знешнюю палітыку, у краіне праводзіліся шматлікія рэформы. Пры гэтым выдаткі перавышалі сумы даходаў ад падаткаў і іншых традыцыйных відаў паступленняў. Паспяховая грашовая рэформа 1700—1718 г. дала ў рукі ўраду новы інструмент для атрымання даходу — эксплуатацыя манетнай рэгаліі. Пачынаючы з 1718 года ў краіне пачынаюць выпускацца медныя манеты па 40 р. з пуду медзі (пры цане на медзь каля 8 р). Вялікая розніца ў кошту сырой і «абманечанай» медзі прывяло да ўсплёску фальшываманецтва (фальшывыя грошы выпускаліся не толькі прыватнымі асобамі, гэтым таксама займаліся манетныя двары іншых краін). Гэтыя працэсы пачалі прымаць пагрозлівы характар.
Нармалізацыя грашовага звароту заняла больш за 20 гадоў. Пачынаючы з 1730 г. выпуск легкаважнай манеты быў спынены, замест яе пачаўся выпуск манет (грошай і палушак) па 10 руб. з пуда. Гэта дазволіла выключыць з абарачэння аднакапеечныя манеты (якія перачаканіваліся ў новыя грошы), але асноўнай праблемай было вялікае колькасць пяцікапеечнай манеты (да 1730 г. толькі афіцыйна выпушчаных на 3,2 млн р, колькасць фальшывых ацэнцы не паддаецца), выкуп якой казне быў не па кішэні.
Пачынаючы з 1744 г. пакупная здольнасць 5-капеечных манет заканадаўча зніжалася, дасягнуўшы да 1755 г. двух капеек. Пасля гэтага было абвешчана аб выкупе легкаважных манет па 2 капейкі за штуку ў сціснутыя тэрміны з наступным забаронай на іх зварот. У сілу абмежаванага тэрміну абмену, да выкупу было прад’яўлена каля 206 тысяч рублёў пяцікапеечнікамі. Выкупленыя манеты перачаканіваліся ў новыя капейкі 8-рублёвай манетнай ступні.
1769 г. Першыя папяровыя грошы Расеі
У 1769 годзе падчас праўлення Кацярыны II (1762—1796) у Расіі былі ўведзеныя ў абарачэнне першыя папяровыя грашовыя знакі, якія праіснавалі пад назвай асігнацый аж да 1843 года.
Прычынай неабходнасці ўвядзення асігнацый з’явілася тое, што асновай грашовага звароту быў срэбны рубель, які гуляў ролю ўсеагульнага эквіваленту і быў забяспечаны цаной зняволенага ў ім металу. Але прадукцыйнасць айчынных руднікоў (6-7 тыс. кг срэбра ў год) была недастатковая для забеспячэння ўзрослых патрабаванняў да аб’ёму грошай у эканоміцы. Асігнацыі таксама выкарыстоўваліся для фінансавання вайны з Турцыяй.
Як галоўную прычыну ўвядзення асігнацый Маніфест 29 снежня 1768 г. паказваў неабходнасць размену меднай манеты на грашовыя знакі, зручныя да перавозцы. Асігнацыі першага выпуску 1769—1786 гг. трывала ўвайшлі ў рускае грашовае зварот. Яны не былі абавязковыя да прыёму прыватнымі асобамі, аднак для гэтага часу іх курс быў вельмі высокі — ад 98 да 101 кап. срэбрам за рубель асігнацыямі, то ёсць яны былі раўнацэнныя срэбнай манеце. Аднак ўзмоцнены выпуск асігнацый, які перавысіў забеспячэнне, прывёў да падзення яе курсу. У 1797 г. ўрад вырашылася на адабранне часткі выпушчаных на рынак асігнацый; адбылося ўрачыстае спаленне ў прысутнасці самога Паўла I асігнацый на суму 6 млн рублёў. Пастаянныя вайны патрабавалі экстраных выдаткаў і да 1802 г. агульная сума асігнацый з 151 млн паднялася да 212 млн рублёў, што канчаткова знізіла курс папяровага рубля, падзенне рубля асабліва ўзмацніўся падчас Айчыннай вайны 1812 года.
1839—1843 гг. Рэформы Мікалая I
У 1839—1843 гг., у перыяд праўлення Мікалая I, міністрам фінансаў графам Е. Ф. Канкрыным была праведзена грашовая рэформа, у ходзе якой асігнацыі былі выведзеныя з абарачэння і іх замянілі крэдытныя білеты, разменныя на срэбра. У Расеі быў уведзены срэбны монаметалізм, які праіснаваў у Расеі па 1852 год. Але ўжо да 1849 годзе квіткі і старыя асігнацыі былі абменены на асігнацыі новага ўзору, якія хутка абясцэніліся. Таму з пачаткам Крымскай вайны 1853—1857 гадоў банкі спынілі абмен асігнацый на золата і срэбра. У Расіі наступіў перыяд шырокага папярова-грашовага звароту.
1897 г. Грашовая рэформа Мікалая II
У 1895—1897 гадах міністрам фінансаў С. Ю. Вітэ (1849—1915) была ажыццёўлена новая грашовая рэформа, мэтай якой было ўстанаўленне ў Расіі залатога монаметалізму. У яе аснове — залатое забеспячэнне грашовай сістэмы дзяржавы. Па задуме рэфарматараў, для забеспячэння ўстойлівай канвертавальнасці рубля быў усталяваны свабодны размен крэдытных білетаў, выпуск якіх быў абмежаваны, на залатую манету з разліку адзін папяровы рубель за адзін рубель у золаце, а таксама зменшана залатое ўтрыманне імперыял.
З пачаткам Першай сусветнай вайны ў 1914 годзе абмен грошай на золата быў спынены.
1922—1924 гг.
У 1924 годзе былі выпушчаныя ў абарачэнне першыя савецкія залатыя чырвонцы, адпавядалі па змесце ў іх чыстага золата 10 дарэвалюцыйным рублям. Савецкія чырвонцы атрымалі мянушку «сейбіт», так як для асабовага боку манеты было абрана выява сейбіта па скульптуры Івана Дзмітрыевіча Шадра (1887—1941). Аўтарам эскіза быў галоўны медальер Манетнага двара А. Ф. Васюцінскі. У лютым 1924 г. былі выпушчаныя банкноты ў 50 капеек золатам, 1 рубель золатам, 3 рублі золатам і 5 рублёў золатам як фракцыі чырвонцы. Адначасова у зварот былі выпушчаныя медныя манеты наміналам у 1/2, 1, 2, 3 і 5 капеек, а таксама сярэбраная манета наміналам у 10, 15, 20, 50 капеек і 1 рубель. Такім чынам, у краіне адначасова існавалі дзве валюты: цвёрды чырвонец і пастаянна падаўшы совзнак, курс якога да чырвонцы ўсталёўваўся спецыяльна адукаванай Катыравальнай камісіяй на штодзённай аснове. У жніўні 1924 г. усе грашовыя знакі ўзору 1923 г. былі канфіскаваныя з звароту шляхам іх абмену на залатыя рублі па курсе 50 000 руб. грашыма ўзору 1923 г. за 1 залаты рубель ўзору 1924 г. Такім чынам, у ходзе грашовай рэформы 1922—1924 гг. была праведзена дэнамінацыя рубля ў 50 000 000 000 (50 мільярдаў) раз.
1947 г.
Упершыню Сталін спытаўся ў Арсенія Зверава, — міністра фінансаў СССР, — аб пасляваеннай грашовай рэформе ў канцы 1943 года.
Дадзеная грашовая рэформа была праведзена ў снежні 1947 года з мэтай канфіскацыі з абарачэння залішняй колькасці грошай і замены новымі паўнавартаснымі грашыма старых, якія зведалі ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны абясцэньвання. Грашовая рэформа ў форме дэнамінацыі з канфіскацыяй. Хаця многія не лічаць дадзеную грашовую рэформу дэнамінацыяй, паколькі пры рэформе парадак коштаў, заробкаў і іншых плацяжоў застаўся ранейшым, і мяркуюць, што яна насіла толькі канфіскацыйны характар. Так 10 старых рублёў наяўнымі абменьваліся на адзін рубель новых. Абмен наяўных грошай праводзіўся на працягу аднаго тыдня («Хто не паспеў, той спазніўся»). Вядомыя выпадкі (незразумела, наколькі яны былі масавымі), калі заработную плату дзяржаўным служачым выдавалі старымі грашыма ў апошні дзень абмену. Пераацэнка укладаў у Ашчадбанку ажыццяўлялася наступным чынам: сумы да 3 тыс. руб. мяняліся адзін да аднаго, па ўкладах ад 3 тыс. да 10 тыс. руб. за тры старых рубля давалі два новых. Калі сума ўкладу перавышае 10 тыс. руб., то адзін новы рубель давалі за два старых. У выніку рэформы былі ліквідаваныя наступствы Другой сусветнай вайны ў галіне грашовага звароту, без чаго немагчыма было адмяніць картачную сістэму і перайсці да гандлю па адзіных коштах.
Услед за абвяшчэннем аб грашовай рэформы і адмене картачнай сістэмы. выходзіць Пастанова Савета Міністраў СССР № 3867 ад 14 снежня 1947 г. «Аб нормах продажу харчовых і прамысловых тавараў у адны рукі». У адпаведнасці з ім усталёўваліся гранічныя нормы водпуску тавараў у адны рукі: печаная хлеб — 2 кг; крупы, макароны — 1 кг; мяса і мясапрадукты — 1 кг; каўбасныя вырабы і вяндліна — 0,5 кг; смятана — 0,5 кг; малако — 1 л; цукар — 0,5 кг; баваўняныя тканіны — 6 м; ніткі на шпульках — 1 шпулька; панчохі-шкарпэткі — 2 пары; абутак скураная, тэкстыльная, гумавая — па 1 пары кожнай; мыла гаспадарчае — 1 кавалак; мыла туалетнае — 1 кавалак; запалкі — 2 скрынкі; газа — 2 л. Устаноўленыя нормы таксама распаўсюджваліся і на кааператыўную гандаль у сельскай мясцовасці на ўсёй тэрыторыі Савецкага Саюза.
1961 г.
Грашовая рэформа была праведзена 1 студзеня 1961 года ў форме «чыстай» дэнамінацыі. ЦК КПСС назваў гэтую грашовую рэформу «самай гуманнай у гісторыі». Да пачатку лютага 1961 года каля 90 % наяўных грошай было абмяняць на новыя купюры. У дзяржаўных крамах кошты знізілі ў 10 разоў, хоць на калгасных рынках аналагічнага зніжэння не адбылося.
Цікавым момантам грашовай рэформы 1961 года было тое, што ўся дробная металічная манета наміналам 1, 2, 3 капеек не зменшылася ў кошце ў 10 разоў, а працягнула хадзіць у тым жа выкананні і па тым жа намінале. Такім чынам, тыя жыхары, якія збіралі дробныя металічныя грошы, апынуліся ў выйгрышы — кошт іх манет павялічылася ў 10 разоў. Наглядна гэта паказана ў фільме «Мянялы». Аднак адразу пасля аб’явы ў друку аб будучай рэформе па ўсім гандлёвым і фінансавым арганізацыям быў разасланы цыркуляр, які забараняў мяняць папяровыя грошы на манеты, так што колькасць рэальна ўзбагаціліся было вельмі нязначным.
1991 г. Паўлаўская рэформа
Канфіскацыйная грашовая рэформа, пасля названая «Паўлаўскай», у гонар прэм’ер-міністра СССР Валянціна Паўлава. Толькі на працягу трох сутак студзеня грамадзяне СССР маглі абмяняць 50 — і 100-рублёвыя купюры на новыя. Абмяняць можна было толькі наяўнымі суму да 1000 рублёў. У Ашчадбанку з ўкладу можна было атрымаць толькі 500 рублёў новымі. Менш чым за два тыдні да гэтай падзеі Паўлаў выступіў з заявай аб тым, што ніякай грашовай рэформы не будзе. Па заявах уладаў, гэтая мера павінна была замарозіць непрацоўныя даходы, сродкі спекулянтаў, карупцыянераў, так званага ценявога бізнесу і фальшывыя грошы, а ў выніку сціснуць грашовую масу і спыніць інфляцыю. Адначасова ўклады ў Ашчадбанку былі замарожаныя, а 1 красавіка адбылося павышэнне цэн па ўсёй краіне. На замарожаныя ўклады было налічана 40 %, грошы можна было атрымаць наяўнымі толькі ў наступным годзе.
1993 год
З-за вазрослай інфляцыі ў 1993 годзе Расійскі ўрад праводзіць новую канфіскацыйную грашовую рэформу. Абмен банкнот савецкіх купюр на расейскія быў праведзены 26 ліпеня — 7 жніўня 1993 года. Грамадзяне Расіі (згодна прапісцы ў пашпарце) маглі абмяняць сумы да 100 тыс. руб. (пры гэтым першапачаткова ўсталёўваліся сумы ў 35 тыс. руб. і 70 тыс. руб.), аб чым у пашпарце ставіўся штамп. Чуткі аб рэформе хадзілі загадзя, улады іх абвяргалі, пры гэтым, рэформа была праведзена ў ліпені ў перыяд адпачынкаў, калі многія былі удалечыні ад месца прапіскі. У выніку, многія фізічна не паспелі абмяняць свае наяўныя зберажэнні, і гэтыя грошы прапалі. У выніку незадаволенасці насельніцтва тэрміны абмену купюр былі значна падоўжаныя.
Але адсутнасць пры рэформе дэнамінацыі паказвае на прэваліраванне іншых прычын грашовага рэфармавання. Па-першае, не ўдавалася кантраляваць грашовую эмісію рубля як адзінай валюты на тэрыторыі СНД пры наяўнасці ў кожнай з краін сваіх друкаваных станкоў па выпуску грошай, што зводзіла на нішто ўсе намаганні Расіі па ўтаймавання інфляцыі. Па-другое, многія былыя саюзныя рэспублікі прыступілі да выпуску сваіх нацыянальных валют, які пагражаў расійскай грашовай адзінцы тым, што старая рублёвая грашовая маса магла апынуцца ўся ў Расійскай Федэрацыі. Такім чынам яе асноўны задума складаўся ў тым, каб на аснове абмену старых купюр на новыя спыніць паток не забяспечаных таварамі, грошай з краін блізкага замежжа. «Хацелі як лепш, а атрымалася як заўсёды»
— фраза, якую вымавіў Віктар Чарнамырдзін, прэм'ер-міністр Расійскай Федэрацыі 6 жніўня 1993 г. на прэс-канферэнцыі, распавядаючы, як рыхтавалася грашовая рэформа 1993 года. Рэформа і развал прамысловасці разагналі інфляцыю да катастрафічных памераў. Ужо ў ліпені 1994 года за даляр давалі больш двух тысяч рублёў.
Дэнамінацыя 1998 года
На працягу 1998 года паралельна звярталіся старыя і новыя грошы, а цэны ўказваліся як у старым, так і ў новым маштабе. У агульнай складанасці ў гэты перыяд законным плацежным сродкам з’яўляліся:
«Старыя» грошы «Новыя» грошы З 1 студзеня 1999 года старыя грошы страцілі плацежаздольнасць, аднак у адпаведнасці са згаданым указам Прэзідэнта і палажэннем Банка Расіі ад 15 снежня 1998 года № 63-П абменьваліся без якіх-небудзь абмежаванняў ва ўсіх аддзяленнях Банка на новыя ў колькасцях, кратных 1 новай капейцы, да 2002 года (пазней гэты перыяд быў падоўжаны да 2003 года), то бок, тэарэтычна існавала магчымасць абмяняць тысячу савецкіх капеек на адну расейскую.
Кевін Андэрсан
Кевін Андэрсан (Kevin Anderson, 18 мая 1986, Яханэсбург, ПАР) — прафесійны тэнісіст з Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі. Фіналіст адкрытага чэмпіянату ЗША 2017 года і Уімблданскага турніру 2018 года, пераможца чатырох турніраў серыі Сусветнага Тура ATP 250 і фіналіст чатырох турніраў серыі Сусветнага Тура ATP 500.
Першы тэнісіст з Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, які дасягнуў топ-10 рэйтынгу, пасля Уэйна Ферэйры, які заняў 10-ю пазіцыю ў 1997 годзе.
Алэксандрыўка (Кодымскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Сырвэ (паўвостраў)
Сырвэ, раней Цэрэль (Sõrve poolsaar) — вялікі паўвостраў у Эстоніі, у паўднёва-заходняй частцы вострава Саарэмаа. Самы паўднёвы пункт паўвострава — мыс Сырвэ.
Паўвостраў Сырвэ распасціраецца ад ракі Салмэ да мыса Сырвэ (прыкладна 32 км), яго шырыня ў цэнтральнай частцы складае каля 10 км, у самым вузкім месцы пярэсмыка паўвострава (на лініі Унгру-Пагіла) — 1,6 км, на лініі Лыпэ-Каймры — 3 км. На захадзе паўвостраў прымыкае да адкрытай часткі Балтыйскага мора, на ўсходзе — да Рыжскага заліва, на поўдні яго аддзяляе ад Курзэмэ Ірбенскі праліў.
Аляксей Юр’евіч Харын
Аляксей Юр’евіч Харын (нар. , Томск, Расія) — беларускі матэматык, спецыяліст у галіне тэорыі імавернасцей і матэматычнай статыстыкі. Доктар фізіка-матэматычных навук (2019), дацэнт (2005), прафесар (2021).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі, спецыяльнасць «Прыкладная матэматыка», 1998; аспірантура, 1999). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 2000, факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі, кафедра тэорыі імавернасцей і матэматычнай статыстыкі, з красавіка 2018 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: матэматычная і прыкладная статыстыка; рабаснасць (устойлівасць) у статыстыцы; паслядоўны статыстычны аналіз; баесаўскія метады ў статыстыцы.
Вількія
Вількія (Vilkija) — горад у Літве, у Каўнаскім раёне Каўнаскага павета. Вількія мае статус гарадской сянюніі і з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Вількійскай сельскай сянюніі.
Геаграфія
Знаходзіцца на правым беразе ракі Нёман, за 25 км на паўночны захад ад Каўнаса.
Гісторыя
Згадваецца ў нямецкіх летапісах XIV стагоддзя, калі на месцы горада была крэпасць Wildenberg, якая была спалена рыцарамі ў 1388.
IC 2915
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дызайн
Дызайн (design задума, план, намер, мэта і ад designare адмяраць, вызначаць) — творчая дзейнасць, мэтай якой з'яўляецца вызначэнне фармальных якасцяў прамысловых вырабаў. Гэтыя якасці ўключаюць і знешнія рысы вырабу, але галоўным чынам тыя структурныя і функцыянальныя ўзаемасувязі, якія ператвараюць выраб у адзінае цэлае як з пункту гледжання спажыўца, так і з пункту гледжання вытворцы. Дызайн імкнецца ахапіць усе аспекты навакольнага асяроддзя, якое абумоўлена прамысловай вытворчасцю.
Чалавека, які займаецца мастацка-тэхнічнай дзейнасцю у рамках якой-небудзь з галін дызайну, таксама завуць 'дызайнерам' (у тым ліку архітэктара, праектыроўшчыка, ілюстратара, дызайнера плакатнай і іншай рэкламнай графікі, вэб-дызайнера).
Аляксандр Мікалаевіч Баландзін
Аляксандр Мікалаевіч Баландзін (Алекса́ндр Никола́евич Бала́ндин; нар. ) — расійскі касманаўт, Герой Савецкага Саюза. Здзейсніў адзіны працяглы (179 сутак) палёт на «Саюз ТМ-9» і арбітальнай станцыі «Мір». Пазыўны ў палёце — «Родник-2».
Біяграфія
Нарадзіўся 30 ліпеня 1953 года ў горадзе Фразіна. У 1970 годзе скончыў сярэднюю школу ў Фразіна, у 1976 годзе МВТУ па спецыяльнасці «Дынаміка палёту і кіраванне». Працаваў інжынерам у падмаскоўным НВА «Энергія».
8 снежня 1978 года залічаны ў атрад касманаўтаў (5-ы набор грамадзянскіх спецыялістаў НВА «Энергія»), рыхтаваўся да палётаў на караблі шматразовага выкарыстання «Буран» (1979—1984), караблях «Саюз-ТМ» і арбітальнай станцыі «Мір». У верасні 1989 года — бортінжынер дублюючага экіпажа «Саюз ТМ-8». 5 верасня 1989 года «Саюз ТМ-8» падняўся на арбіту з асноўным экіпажам (А. А. Сераброў і А. С. Віктарэнка).
Эстэр Пак
Біяграфія
Кім Чомдон нарадзілася 16 сакавіка 1877 года (па іншых дадзеных — 16 сакавіка 1876 або ў 1879 годзе) у сеульскім раёне, яна была трэцяй у сям’і з чатырох дачок. Бацька Кім некаторы час працаваў з амерыканскімі місіянерамі, яго начальнікам быў ; гэта паўплывала на яго і ў 1886 годзе ён адправіў дачку вучыцца ў. Кім была адной з першых студэнтак гэтай навучальнай установы, аднак бацькі дазволілі ёй вучыцца, паставіўшы дзве ўмовы: ёй было забаронена ехаць у ЗША і пакідаць школу да шлюбу. Кім добра вучылася, асабліва добра ёй давалася англійская мова, і калі школу наведала амерыканская місіянерка, Кім папрасілі папрацаваць для яе перакладчыцай. Убачыўшы, як Шэрвуд-Хол аперуе дзяўчынку з, якая лічылася ў Карэі таго часу невылечнай хваробай, Кім стала марыць аб медыцынскай кар’еры. Акрамя таго, Шэрвуд-Хол пераканала Кім, што карэянкі вельмі пакутуюць ад, якія не дазваляюць як след іх лячыць: строгі падзел палоў у грамадстве не дапускаў агляду жанчыны мужчынам. Шэрвуд-Хол сама вучыла сваю перакладчыцу псіхалогіі і асновам догляду пацыентаў.
Шэрвуд-Хол пазнаёміла Кім з Пак Юсанам (кар. 박유산), які працаваў з яе мужам, і 24 мая 1893 года Кім Чомдон спалучылася з ім шлюбам на першай у Карэі заходняй вясельнай цырымоніі. Пасля вяселля яна ўзяла імя Эстэр Пак, дадаўшы да імя, пад якім была ахрышчаная, прозвішча мужа. У 1894 годзе Шэрвуд-Хол вярнулася ў Нью-Ёрк, узяўшы з сабой Эстэр і Юсана.
Эстэр Пак скончыла гадавую школу ў Нью-Ёрку, дзе вывучала лацінскую мову, фізіку і матэматыку, а затым паступіла ў Балтымарскі жаночы Медыцынскі каледж (Women’s Medical College of Baltimore). У 1900 годзе Пак выдатна здала ўсе экзамены і стала. Яе муж падтрымліваў імкненне Пак зрабіць медыцыну сваёй прафесіяй, аднак ён памёр у Нью-Ёрку ад туберкулёзу, не дажыўшы паўгода да яе выпускнога. У ЗША ён працаваў на ферме, зарабляючы жонцы на адукацыю.
Пасля атрымання ступені Пак вярнулася ў Карэю і ўладкавалася ў першую ў краіне жаночую бальніцу " « Погу-еёгван», якая знаходзілася ў Сеуле каля брамы . За 10 месяцаў працы там доктар Пак дапамагла больш чым 3000 пацыенткам, пасля чаго ў 1901 годзе пераехала ў Пхеньян, дзе Шэрвуд-Хол у 1894 годзе адкрыла новую бальніцу. Пак шмат падарожнічала па Карэі, у тым ліку падчас эпідэміі халеры, дапамагаючы хворым бясплатна. Акрамя асноўнай працы яна таксама вяла асветніцкую і выкладчыцкую дзейнасць, навучыўшы першае пакаленне карэйскіх жанчын-лекараў. Пак чытала публічныя лекцыі, у якіх падкрэслівала важнасць санпрасвету і адукацыі для жанчын, а таксама прасоўвала хрысціянства.
13 красавіка 1910 года Эстэр Пак памерла ад туберкулёзу ва ўзросце 33 або 34 гадоў.
Узнагароды
28 красавіка 1909 года ў палацы прайшла вялікая ўрачыстасць, прысвечаная Эстэр Пак і двум іншым карэянкам, якія сталі першымі ў адукацыі: першай выпускніцы амерыканскага ўніверсітэта са ступенню бакалаўр літаратуры,, і першай карэянцы-выпускніцы японскага ВНУ, Юн Чанвон ; яе наведала каля 7800 чалавек. Кароль уручыў Пак сярэбраны медаль.
У 2006 годзе ўвяла Эстэр Пак ў Карэйскую залу славы навукі і тэхнікі.
У 2008 годзе Камітэт выпускніц універсітэта Іхва заснаваў медаль імя Эстэр Пак, якой адзначае заслугі жанчын, якія скончылі ўніверсітэт і сталі дактарамі.
Джыдзінне
Вадасховішча створана ў 1983 годзе на месцы возера Джыдзінне, у басейне ракі Ясельда. Плошча паверхні 2,52 км². Даўжыня 2,2 (2,15 ) км, найбольшая шырыня 2 (1,95 ) км. Даўжыня берагавой лініі 8,5 км. Найбольшая глыбіня 4,7 (3,4 ) м, сярэдняя 2,48 м. Аб’ём вады ў вадасховішчы 6,9 млн м³. Схілы катлавіны спадзістыя, пясчаныя. Берагі нізкія і забалочаныя. Напаўняецца вадой з ракі Ясельда ў час веснавой паводкі.
Выкарыстоўваецца ў мэтах арашэння і рэкрэацыі.
Мяжанскі валун
Мяжа́нскі валун, або Вялікі камень мяжанскі — валун у Беларусі, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны за 800 м на паўночным усходзе ад в. Мяжаны Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. Валун ружавата-шэрага граніту рапаківі з крышталямі палявых шпатаў у выглядзе авоідаў і таблічак палявога шпату, зернямі цёмна-шэрага і чорнага кварцу. Даўжыня валуна складае 3,6 м, шырыня 2,7 м, вышыня 1,4 м, у абводзе 9,4 м, аб'ём 7,2 м³, маса каля 36 т. Прынесены ледавіком каля 14—15 тыс. гадоў назад з Аландскіх астравоў у Балтыйскім моры. Ахоўны статус нададзены ў 1996 годзе.
Навесці
Навесці (Navesti) — рака на паўднёвым захадзе Эстоніі; з’яўляецца найбольш паўнаводным і доўгім прытокам ракі Пярну. Выток ракі знаходзіцца на Сярэдне-Эстонскай раўніне, за 7 км ад вёскі Імаверы. Працякае праз паветы Ярвамаа, Вільяндзімаа, Пярнумаа. Правымі прытокамі з’яўляюцца: Саарыгі, Рэтла, Рапу. Левыя прытокі: Халістэ (даўжыня 86 км), Расна-Оя. Берагі ў ніжняй частцы сярэдняга цячэння і да вусця пакрыты лясамі і балотамі, а селішчы, як правіла, рэдкія.
У ложы рэчышча знаходзяцца ўчасткі агалення карбанатных парод ніжне-сілурыйскіх вапнякоў і даламітаў.
Навесці багатая рыбай — каля 18 відаў.
Пабоеўскі вялікі камень з ямкамі
Пабоеўскі вялікі камень з ямкамі — валун у Беларусі, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны за 1,6 км на захад ад в. Мілявічы Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці, ва ўрочышчы Пабоева. Валун парфірападобнага граніту з крышталямі палявога шпату ў выглядзе таблічак і з зернямі ружовага кварцу. Даўжыня валуна складае 2,4 м, шырыня 1,7 м, вышыня 0,8 м, у абводзе 6,3 м, аб'ём 1,9 м3, маса каля 4,9 т. Прынесены ледавіком каля 220—150 тыс. г. назад са Скандынавіі. Формаю нагадвае вялікі прас. На верхняй пляцоўцы захаваліся 12 паўсферычных выемак (глыбіня 0,3—0,5 см, у папярочніку З—5 см), якія высечаны чалавекам 2—2,5 тыс. г. назад. Меў культавае значэнне. Ахоўны статус нададзены ў 1996 годзе.
Аляксандр Іосіфавіч Дубко
Алякса́ндр Іо́сіфавіч Дубко́ (14 студзеня 1938, вёска Ілава, Сіроцінскі раён, Віцебская вобласць — 4 лютага 2001) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Гродзенскага аблвыканкама (1994—2001).
Грума-Апула
Грума-Апула (Grumo Appula) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 13007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 162 чал./км². Займае плошчу 80 км². Паштовы індэкс — 70025. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco,Maria SS. di Monteverde.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Данііл Акімавіч Сібілеў
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1819 годзе ў Харкаўскай або Чарнігаўскай губерні. На казённы кошт у 1843 годзе скончыў Харкаўскі ўніверсітэт.
Знаходзіўся на службе ў.
Пасля дэмабілізацыі займаўся прыватнай практыкай у Ваўкавыску.
У 1872 годзе пыў запрошаны на дзяржаўную службу і прызначаны старшым урачом Гродзенскай акруговай лячэбніцы. За праяўленую стараннасць па службе ў 1877 годзе быў павышаны на пасадзе і прызначаны памочнікам гродзенскага губернскага ўрачэбнага інспектара.
Прыклаў вялікія намаганні для стварэння ў Гродне школы павітух. Дзякуючы яго працы была створана матэрыяльная база і распрацаваны навучальныя праграмы. Гэта дазволіла адкрыць школу 1 кастрычніка 1876 года.
З 1885 па 1888 год у Астрахані на пасадзе губернскага ўрачэбнага інспектара.
Адрасы
У Гродне на 1885 год жыў на Дравяной вуліцы ва ўласным доме № 12.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2009/2010
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2009/2010 — 8-ы сезон другога дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. У турніры прынялі ўдзел 9 клубаў з Беларусі і 1 клуб з Латвіі.
Плэй-оф
Чвэрцьфіналы
Паўфіналы
Матч за 3-е месца
Фінал
Паліна Віктараўна Жарабцова
Паліна Віктараўна Жарабцова (нар. 20 сакавіка 1985) — чачэнскі літаратар-дакументаліст і журналіст. Аўтар знакамітага чачэнскага дзённіка. Паліна нарадзілася ў шматнацыянальнай сям'і на тэрыторыі Чачэна-Інгушскай АССР, у горадзе Грозным. Падчас ваенных кампаній за межы Чачэнскай Рэспублікі не выязджала. З пачаткам вайны 1994 у Чачэнскай Рэспубліцы дзевяцігадовая Паліна Жарабцова пачынае весці асабісты дзённік, у якім апісвае гістарычныя падзеі, якія адбываюцца на сваёй Радзіме.
У 2011 была апублікавана яе першая кніга і затым яна у 2013 годзе Паліна атрымала палітычны прытулак у Фінляндыі.
Пэтрыўка (Кодымскі раён)
Пэтрыўка (Петрі́вка) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Сен Сурэнавіч Арэўшацян
Сен Сурэнавіч Арэўшацян (Սեն Արևշատյան; 7 студзеня 1928, Ерэван — 25 ліпеня 2014, тамсама) — армянскі філосаф, гісторык, з 1982 па 2007 дырэктар Матэнадарана.
Біяграфія
Узнагароджаны Ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1986), Ордэнам «Св. Саак — Св. Месроп» Першапасаднага Св. Эчміядзіна (2004), медалём «За заслугі перад Бацькаўшчынай» 1-й ступені (2010), кавалер Ордэна Мастацтваў і літаратуры (Францыя, 2009).
Паўстанне Чэхаславацкага корпуса
Паўстанне Чэхаславацкага корпуса — ўзброены контррэвалюцыйны выступ чэхаславацкіх войскаў, якія знаходзіліся ў Савецкай Расіі, справакаваны прадстаўнікамі Антанты.
Перадгісторыя
Чэхаславацкія часці былі сфарміраваны ў Расіі падчас Першай сусветнай вайны, у 1914—1918 з ваеннапалонных аўстра-венгерскай арміі і рускіх падданых чэшскай нацыянальнасці. У чэрвені 1917 2 стралковыя дывізіі былі зведзены ў Чэхаславацкі корпус, які дыслакаваўся ва Украіне. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 пад уплывам прадстаўнікоў Антанты камандаванне корпуса праводзіла сярод салдат антысавецкую прапаганду, абвясціла корпус часткай французскай арміі і запатрабавала ад Савецкага ўрада адпраўкі яго ў Заходнюю Еўропу. У 2-й палове сакавіка 1918 г. асноўныя сілы корпуса пакінулі Украіну; засталіся толькі чэхаславацкія інтэрнацыяналісты, якія змагаліся супраць аўстра-германскіх захопнікаў у шэрагах Чырвонай Арміі. 26 сакавіка 1918 г. мясцовыя савецкія ўлады прынялі рашэнне аб эвакуацыі чэхаславацкіх войскаў праз Уладзівасток пры ўмове здачы асноўнай часткі ўзбраення мясцовым Саветам. Аднак на нарадзе ў Чалябінску 14 мая камандавання корпуса, прадстаўнікоў Антанты і правых эсэраў было вырашана падняць мяцеж. Салдатам абвясцілі, што савецкі ўрад нібыта загадаў спыніць эшалоны, раззброіць салдат і заключыць іх у лагеры ваеннапалонных; камандаванне корпуса заклікала салдат прабівацца ва Уладзівасток сілай зброі. Да канца мая эшалоны з чэхаславацкімі войскамі (колькасць да 45 тыс. чал.) расцягнуліся па ўсёй Сібірскай чыгуначнай магістралі ад станцыі Рцішчава (раён Пензы) да Уладзівастока, гэта значыць на працягу каля 7000 км.
Храналогія падзей
25 мая мяцеж пачаўся ў Марыінску, 26 — у Чалябінску, пасля чаго чэхаславацкія войскі і эсэра-белагвардзейскія атрады захапілі Новамікалаеўск (26 мая), Пензу (29 мая), Сызрань (30 мая), Томск (31 мая), Омск (7 чэрвеня), Самару (8 чэрвеня), Красноярск (18 чэрвеня), а затым, перайшоўшы ў наступ сумесна з белагвардзейскімі атрадамі, занялі Уфу (5 ліпеня), Сімбірск (22 ліпеня), Екацярынбург (25 ліпеня) і Казань (7 жніўня), дзе быў захоплены залаты запас. Гэта паўстанне паклала пачатак новаму этапу Грамадзянскай вайны і спрыяла значнаму пашырэнню яе маштабаў і ўзмацненню сіл контррэвалюцыі. Мяцеж суправаджаўся масавымі арыштамі і карамі савецкіх і партыйных работнікаў, рэвалюцыйных рабочых і сялян. На захопленай тэрыторыі чэхі ліквідавалі органы Савецкай улады і садзейнічалі стварэнню контррэвалюцыйных урадаў (у Самары — «Камуч», у Екацярынбургу — кадэцка-эсэраўскі «Уральскі ўрад», у Омску — «Часовы Сібірскі ўрад»). У ліпені 1918 савецкія войскі ў Паволжы былі аб'яднаны ва Усходні фронт. У жніўні 1918 прасоўванне чэхаславацкіх і эсэра-белагвардзейскіх войскаў было спынена, а ў верасні савецкія войскі перайшлі ў наступ, вызвалілі Казань, Сімбірск, у кастрычніку — Самару і Сызрань, у лістападзе — Уфу і Чалябінск. Ваенныя няўдачы і падпольная праца камуністаў выклікалі раскладанне чэхаславацкіх войскаў, якія ў лістападзе-снежні 1918 адмовіліся ваяваць на баку белагвардзейцаў і былі адведзены з фронту (выкарыстоўваліся калчакаўцамі для аховы чыгункі). З 2-й паловы 1919 г. у сувязі з адступленнем калчакаўскай арміі чэхаславацкія часці адыходзілі на ўсход.
Cheetos
Cheetos — гандлёвая марка чыпсаў, што прадаюцца ў многіх краінах. Яна была заснавана ў 1948 годзе як Chee-tos. Талісман Cheetos — гепард Чэстэр. 1998 года яна была перайменавана ў Cheetos. Іншыя брэнды кампаніі — Doritos, Lay’s і Ruffles.
Келі Кларк
Келі Кларк (Kelly Clark, нар., Ньюпарт, ЗША) — амерыканская сноўбардыстка. Алімпійская чэмпіёнка ў хафпайпе (2002), двухразовая бронзавая прызёрка Алімпійскіх гульняў у хафпайпе (2010, 2014). Шматразовая пераможца і прызёр X-Games. Чэмпіёнка свету сярод юніёраў у хафпайпе (2000). Уладальніца Кубка свету па сноўбордзе (AFU) 2012/13 і шматразовая ўладальніца малога хрустальнага глобуса ў хафпайпе.
Міжнародны Зялёны Крыж
Міжнародны Зялёны Крыж - міжнародная экалагічная арганізацыя, заснаваная Міхаілам Гарбачовым ў 1993 годзе пасля канферэнцыі  Earth Summit ў Рыа-дэ-Жанейра, Бразілія. Штаб-кватэра Міжнароднага Зялёнага Крыжа размешчана ў Жэневе, а філіялы маюцца ў 30 краінах, уключаючы ЗША, краіны Лацінскай Амерыкі, Заходняй і Усходняй Еўропы, Расію, Беларусь, Японію, Пакістан. Прэзідэнт-заснавальнік МЗК - Міхаіл Сяргеевіч Гарбачоў, дзейны прэзідэнт - Аляксандр Аляксандравіч Ліхоталь.
Гісторыя
У студзені 1990 года падчас звароту да Глабальнага форуму па навакольным асяроддзі і развіццю, у Маскве, прэзідэнт СССР Міхаіл Гарбачоў, вынес на абмеркаванне ідэю аб тым каб стварыць арганізацыю, накшталт Міжнароднага Чырвонага Крыжа, толькі гэтая новая арганізацыя будзе займацца экалагічнымі праблемамі, а не медыцынскімі. Стварэнне такой арганізацыі паскорыць вырашэння тых экалагічных праблем, якія выходзяць за рамкі нацыянальных межаў.
Развіваючы гэтую думку, Міхаіл Гарбачоў на саміце Зямлі ў Рыа-дэ-Жанейра (чэрвень 1992), абвясціў аб стварэнні ім такой арганізацыі. У той жа час дэпутат Швейцарскага Нацыянальнага савета, Роланд Віэдэркехр заснаваў экалагічную арганізацыю «Свет Зялёнага Крыжа». Абедзве гэтыя арганізацыі аб'ядналіся ў 1993 годзе і сфармавалі Міжнародны Зялёны Крыж.
Першы набор нацыянальных арганізацый афіцыйна далучыўся да Міжнароднага Зялёнага Крыжа ў Гаазе, вясной 1994 года. Да іх ліку ставяцца зялёны крыж Японіі, Нідэрландаў, Расіі, Швейцарыі і ЗША.
Мэты арганізацыі
Мэты стварэння Міжнароднага Зялёнага Крыжа - прыняцце мер, накіраваных на забеспячэнне ўстойлівага і бяспечнага будучыні планеты, экалагічная асвета, выхаванне пачуцця адказнасці за наступствы ўплыву цывілізацыі на навакольнае асяроддзе.
Гласіт
Гласіт ( ад γλῶσσα — язык + -itis) — запаленне языка. Можа ўзнікнуць з прычыны мясцовай траўмы языка (траўматычны гласіт), зніжэння мясцовай рэактыўнасці тканак з далучэннем інфікцыйных фактараў (кандыдамікатычны гласіт), змены агульнай рэактыўнасці арганізма, выкліканага авітамінозам, недастатковасцю харчавання і г.д. Гласіт часта з'яўляецца сімптомам многіх захворванняў унутраных органаў, шэраг якіх могуць быць дыягнаставаны менавіта па тыповых зменах слізістай абалонкі языка. Зрэдку гласіт развіваецца як ускладненне пасля прымянення некаторых лекаў. Захворванне сустракаецца ў людзей усіх узростаў. Гласіт часам выяўляецца выпадкова, але можа пачынацца востра і працякаць з усімі прыкметамі запалення.
Лячэнне
Ліквідацыя прычын, якія выклікалі гласіт; гігіена рота, навакаінавыя блакады, вітамінатэрапія.
Спіс златак Беларусі
Спіс златак Беларусі.
IC 2916
IC 2916 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пысарыўка (Кодымскі раён)
Пысарыўка (Пи́сарівка) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Дарлінг (горны хрыбет)
Да́рлінг (Darling) — горны хрыбет на паўднёвым захадзе Аўстраліі.
Даўжыня хрыбта каля 300 км. Найвышэйшы пункт — гара Кук (582 м). З’яўляецца моцна расчлянёным эрозіяй краем Заходне-Аўстралійскага пласкагор’я, які стромка абрываецца да прыморскай нізіны. На заходніх схілах хрыбта растуць эўкаліптавыя лясы, пераходзячыя на раўнінах у рэдкалессе.
Псалом 69
Псалом 69 (70 паводле масарэцкай нумарацыі) канчае 9-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — зварот пра збавенне ад ганіцеляў.
Праўда (Кодымскі раён)
Праўда (Пра́вда) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Карл III (кароль Іспаніі)
Карл III (Carlos III;, , Іспанія — , , Іспанія) — кароль Іспаніі з 1759 года па сваю смерць, герцаг Пармскі пад імём Карл I з 1731 па 1734 гады, кароль Неапаля і Сіцыліі пад імём Карл VII з 1734 па 1759 гады, адносіцца да сям’і Бурбонаў. Карлас быў сынам Філіпа V і яго другой жонкі, Елізаветы Фарнезэ, а таксама стрыечным братам Людовіка XV. Прадстаўнік прасветніцкага абсалютызму, ён правёў эфектыўныя рэформы дзяржаўнага кіравання і эканомікі.