cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Агюст Ларан
Біяграфія
У 1830 г. скончыў Парыжскі Горны інстытут з дыпломам інжынера, пасля чаго ў 1830—1831 гг. працаваў асістэнтам Ж. Б. Дзюма ў Цэнтральнай школе мастацтваў і рамёстваў ў Парыжы. У 1832 г. Ларан перайшоў у лабараторыю Сеўрскага фарфоравага завода, дзе, нягледзячы на ​​недахоп абсталявання для работ па арганічнай хіміі, праводзіў свае даследаванні. У 1837 г. Ларан атрымаў ступень доктара філасофіі, а ў наступным годзе стаў прафесарам хіміі ўніверсітэта ў Бардо. Атрымаўшы ў 1846 годзе званне члена-карэспандэнта Акадэміі навук, Ларан зноў прыехаў у Парыж, дзе ў 1846—1847 гг. працаваў у Вышэйшай нармальнай школе, а ў 1848 годзе, не маючы магчымасці заняць якую-небудзь выкладчыцкую пасаду і застаўшыся без сродкаў да існавання, вымушаны быў ўладкавацца прабірэрам пры Манетным двары. Нягледзячы на ​​цяжкае матэрыяльнае становішча, Ларан ўсё ж працягваў займацца навукай. Ён памёр у поўнай беднасці, ад сухотаў, калі яму не было яшчэ і 46 гадоў.
Плошча Перамогі (Санкт-Пецярбург)
Плошча Перамогі — плошча ў Маскоўскім раёне Санкт-Пецярбурга.
Размяшчэнне
Плошча спраектавана і пабудавана як паўднёвыя вароты Санкт-Пецярбурга: гэта першы значны архітэктурны ансамбль, які аўтааматары і пасажыры авіятранспарту сустракаюць на ўездзе ў Санкт-Пецярбург. Да плошчы сыходзяцца Маскоўскі праспект, вуліцы Краснапуцілаўская, Арджанікідзэ і Галсцяна, а таксама Маскоўская і Пулкаўская шашы.
Ансамбль плошчы
Ансамбль плошчы Перамогі і прылеглай часткі Маскоўскага праспекта быў створаны пад кіраўніцтвам архітэктара С. Б. Сперанскага. У склад ансамбля ўваходзяць:
Поль Валеры
Поль Валеры (Paul Valéry ; сапр. імя - Амбруаз Поль Тусен Жуль Валеры (Ambroise Paul Toussaint Jules Valéry); 30 кастрычніка 1871, Сет, дэпартамент Эро - 20 ліпеня 1945, Парыж) — французскі паэт, эсэіст, філосаф. Поль Валеры вядомы не толькі сваімі вершамі і прозай, але і як аўтар шматлікіх эсэ і афарызмаў, прысвечаных мастацтву, гісторыі, літаратуры, музыцы.
Маларыта
Малары́та  — горад у Брэсцкай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Маларыцкага раёна, на р. Маларыце. За 52 км ад Брэста. Чыгуначная станцыя на лініі Брэст — Ковель (Украіна). Насельніцтва 11 891 чал. (2017).
Назва
Назва Маларыта ад назвы ракі Малая Рыта (> Маларыта), што ніжэй уцякае ў раку Вялікая Рыта (або Рыта). На Вялікай Рыце — вёска Велікарыта.
Рачная назва Рыта старабалцкага паходжання.
Узыходзіць да індаеўрапейскага *rī-ti «цекці», якое ад гнязда *rei- / *rī- / *roi- «цекці», адкуль, напрыклад, лацінскае *rei-ṷo-s «ручай» (> rīvum) або кельцкае *rei-no-s «плынь» (> рака Рэйн).
У балцкіх мовах гэтага паходжання корань *rei-t-, ад якога латышскае riest, rietēt «цекці, каціцца, плысці», літоўскае rytas «раніца» (як узыход-выцяканне сонца).
Гідранімічныя аналагі — назвы літоўскай ракі Ryt-upis «Цякучая (або Ранішняя) рака» (каля Марыямпале), латышскай Rīta-strauts «Цякучая (або Ранішняя) плынь».
Назва Рыта значыць «Плыткая (рака)».
Гісторыя
Упершыню згадваецца пад 1566 годам як вялікакняжацкая вёска Малая Рыта ў складзе Берасцейскага староства. У 1768—1790 гадах у вёсцы дзейнічалі металургічная мануфактура і медны завод. З 1795 года пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Маларыта ўвайшла ў склад Расійскай імперыі. З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, з 1939 года ў БССР. З 1970 года горад.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці. ЗАТ «КварцМелПром».
Духаўляны
Духаўля́ны (, Духовляны) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Маларыта
Адукацыя
Сістэма адукацыі прадстаўлена 2 сярэднімі школамі, 1 гімназіяй, 5 дзіцячымі садамі, адной школай-садам.
Рэлігія
У цэнтры горада, каля рэчкі Рыта, стаіць Свята-Мікалаеўская царква, будаўніцтва якой адносіцца да канца XIX стагоддзя. На вуліцы Піянерскай знаходзіцца каталіцкі касцёл.
Духаўляны
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рэплеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. фальварак і вёска, належалі Яну Сестранцэвічу. У 1836 г. прыватная вёска, 30 двароў, 231 жыхар. У 1914 г. 55 двароў, 316 жыхароў.
Дзмітрый Анатольевіч Горчаў
Дзмітрый Анатольевіч Горчаў (, Цалінаград, Казахская ССР —, Гасцілава, Невельскі раён, Пскоўская вобласць, Расія) — расійскі празаік, мастак, ілюстратар.
Біяграфія
Скончыў Алма-Ацінскі педагагічны інстытут замежных моў. Працаваў токарам, настаўнікам замежнай мовы, сістэмным адміністратарам, тэхнічным перакладчыкам. У 1999 годзе пераехаў у Санкт-Пецярбург. Да 2005 года працаваў галоўным мастаком выдавецтва «Геликон Плюс» і часопіса Барыса Стругацкага «Полдень. XXI век».
З 2007 года пражываў у Невельскім раёне Пскоўскай вобласці. Член Саюза пісьменнікаў Санкт-Пецярбурга.
Набыў вялікую папулярнасць у інтэрнэце, стаў адным з першых «тысячнікаў» у Жывым Часопісе. Творчасць Горчава прадстаўлена ў Бібліятэцы Машкова. Удзельнічаў у тэлеперадачы «Школа зласлоўя».
Апавяданні Горчава — дасціпныя і рознабаковыя мініяцюры са смелымі моўнымі эксперыментамі. Горчаў парадзіраваў «народную» апісальную рыторыку, гарадскія легенды; працаваў са стылістыкай сказу і нарыса, сюжэтным абсурдам і алагізмам, успадкоўваючы традыцыі Міхаіла Зошчанкі і Данііла Хармса.
25 сакавіка 2010 года знойдзены мёртвым каля свайго дома ў Невельскім раёне Пскоўскай вобласці. Прычынай смерці стала шырокае ўнутранае крывавыліванне, як паведаміла ў блогу пісьменніка яго жонка Кацярына. Пісьменнік пахаваны ў вёсцы, у якой жыў.
Зёлаўскае Дабравешчанне
Апісанне
На зёлаўскім абразе «Дабравешчанне» Марыя намалявана ў цёмна-ружовай сукенцы і зеленавата-блакітным мафорыі ўкленчанай перад аналоем (на левым краі) на фоне намёту з чырвонай завесай. Арханёл справа з лілеяй у апушчанай левай руцэ «бяжыць» да Марыі ззаду, правай рукой паказваючы ўверх, на Святога Духа. Букет з трох лілеяў стаіць ў вазе на падлозе.
Даследчыца Н. Ф. Высоцкая крыніцай гэтага твора даследчыца называе выяву са славутай нідэрландскай Бібліі Піскатара, у якой надрукавана некалькі гравюр з гэтым сюжэтам, аднак ніводная з іх не з'яўляецца настолькі блізкай, каб можна было свярджаць пра яе ўплыў на названы беларускі іканапісны твор.
Еўпацій Калаўрат
Еўпацій Калаўрат (Евпатий Коловрат; 1200 — 11 студзеня 1238 ) — разанскі баярын, ваявода і багатыр. З атрадам у 1700 чалавек, ацалелых ад татара-мангольскага разгрому Разані, напаў на стан хана Батыя і прывёў захопнікаў у замяшанне, перабіўшы шматлікіх мангольскіх волатаў. Татары здолелі перамагы атрад Калаўрата пасля таго, як яны ўжылі супраць яго «парокі» — камнямёты. Еўпацій загінуў у бітве і ўдастоіўся самой высокай хвалы нават з боку сваіх ворагаў — хана Батыя і яго асяроддзя.
Сезон 2019 ФК Белшына
Склад каманды
Станам на верасень 2019 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
NGC 3462
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гільдыя кінаакцёраў ЗША
Гільдыя кінаакцёраў ЗША (Screen Actors Guild) — прафесійны саюз, які прадстаўляе больш за 120 000 акцёраў, якія працуюць у ЗША. Гільдыя створана ў 1933 годзе з мэтай ліквідацыі эксплуатацыі акцёраў у Галівудзе. Гільдыя займаkfcm: вядзеннем перамоў і выкананнем калектыўных дагавораў, стварэннем справядлівай сістэмы кампенсацый, ільгот і ўмоў працы для сваіх членаў, захаваннем аўтарскіх правоў.
У 2012 годзе арганізацыя злілася з Амерыканскай федэрацыяй мастакоў тэлебачання і радыё ў новы прафсаюз SAG-AFTRA.
Прэмія
З 1995 года ўручае ўласную прэмію Гільдыі кінаакцёраў акцёрам за выбітнае выкананне роляў па розных намінацыях (для кіно і тэлебачання)
Маяк (Акмолінская вобласць)
Маяк — сяло ў Жаркаінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Костычаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 115451205.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 235 чалавек (114 мужчын і 121 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 4 чалавекі (3 мужчыны і 1 жанчына).
Стыпендыяльная праграма імя Кастуся Каліноўскага
Стыпэндыяльная праграма Урада Польскай Рэспублікі імя Кастуся Каліноўскага пад патранатам прэм’ер-міністра Польшчы (Program Stypendialny Rządu Rzeczypospolitej Polskiej im. Konstantego Kalinowskiego pod Patronatem Prezesa Rady Ministrów RP) — праграма дапамогі беларускай моладзі, створаная пры падтрымцы ўраду Польшчы ў сакавіку 2006 года. Падрыхтоўчыя гадавыя моўныя курсы узроўню B2 для далейшага паступлення ў польскія ВНУ (само паступленне праграма не гарантуе, паступленне адбваецца на роўных з палякамі ўмовах).
Першапачаткова была прызначаная для студэнтаў, адлічаных з беларускіх ВНУ па палітычных матывах, але з цягам часу да яе далучыліся і людзі, якія не могуць вучыцца ў Беларусі з-за сваіх палітычных поглядаў і прыхільнасці да абароны дэмакратыі і правоў чалавека. З'яўляецца найбуйнейшай праграмай такога тыпу ў Еўропе. Праграма каардынуецца ўпраўленнем праграм цэнтру ўсходнееўрапейскіх даследванняў Варшаўскага універсітэту, у супрацоўніцтве з міністэрствам замежных спраў і міністэрствам навукі і вышэйшай адукацыі Польшчы. Дырэктарам і каардынатарам праграмы, які кіруе працай офіса і працай камітэта па адбору кандыдатаў, з'яўляецца дырэктар цэнтру ўсходнееўрапейскіх даследванняў Варшаўскага універсітэта Ян Маліцкі. Праграма фінансуецца з дзяржаўнага бюджэту — у 2008 годзе міністр замежных спраў Польшчы перадаў на яе больш за 1,2 мільёна еўра.
Крытыка
Нярэдка студэнты, якія вучацца ў Польшчы па праграме імя Кастуся Каліноўскага, скардзяцца на затрымкі стыпендый на месяц, а то і два, што адпаведна цягне і праблемы з аплатай інтэрната.
Міхал Абламовіч
Міхал Абламовіч (Michał Abłamowicz; 1775 — 23 кастрычніка 1839) — дзяржаўны службовец і землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецага роду Абламовічаў герба «Абданк». Нарадзіўся ў сям’і Кароля Абламовіча і Ганны з Эйсмонтаў. Меў пяцёра братоў, у тым ліку Ігнація, фізіка, прафесара Кіеўскага ўніверсітэта, Вікенція і Іосіфа (нар. 1803), дактароў медыцыны Віленскага ўніверсітэта.
Адвакат (1802), потым навагрудскі межавы суддзя. Судзіўся з Міхаілам Пашкевічам (1809). Арандаваў зямлю ў в. Кукевічы Дамініка Абламовіча (1811), пазней уладальнік маёнтка Жухавічы Навагрудскага павета. Памёр 23 кастрычніка 1839 года. Пахаваны каля касцёла Святога Юрыя ў Паланечцы.
Сям’я
У шлюбе з Вікторый Абламовіч меў дзяцей :
Сыны валодалі ў 19 ст. спадчыннымі маёнткамі Жухавічы і Уцеха Навагрудскага павета.
Геоід
Геоід (літаральна - «нешта падобнае Зямлі») - выпуклая замкнёная паверхня, што супадае з паверхняй вады ў морах і акіянах у спакойным стане і перпендыкулярная да кірунку сілы цяжару ў любой яе кропцы, а менавіта геаметрычнае цела, якое адлюстроўвае ўласцівасці патэнцыялу сілы цяжару на Зямлі (паблізу зямной паверхні), важнае паняцце ў геадэзіі.
Вызначэнне паняцця "геоід"
Геоід вызначаецца як эквіпатэнцыяльная паверхня зямнога поля цяжару (узровень паверхню), прыкладна супадае з сярэднім узроўнем вод Сусветнага акіяна ў неабуранам стане і ўмоўна працягнуты пад мацерыкамі. Адрозненне рэальнага сярэдняга ўзроўню мора ад геоіда можа дасягаць 1 м.
Па вызначэнні эквіпатэнцыяльнай паверхні, паверхня геоіда ўсюды перпендыкулярная стромай лініі.
Некаторыя аўтары абазначаюць вышэйапісанае паняцце тэрмінам не «геоід», а «асноўны ўзровень паверхні», у той час як сам геоід вызначаецца як 3-мернае цела, абмежаванае гэтай паверхняй.
Гісторыя
Тэрмін «геоід» быў прапанаваны ў 1873 годзе нямецкім матэматыкам Іаганам Бенедыктам Лістынгам для абазначэння геаметрычнай фігуры, больш дакладна адлюстроўвае форму Зямлі, чым эліпсоід вярчэння.
Выкарыстанне
Геоід з'яўляецца паверхняй, адносна якой вядзецца адлік вышынь над узроўнем мора. Дакладнае веданне геоіда неабходна, у прыватнасці, у навігацыі - для вызначэння вышыні над узроўнем мора на аснове геадэзічнай (эліпсаідальнай) вышыні, непасрэдна вымяранай GPS-прымачамі, а таксама ў фізічнай акіяналогіі - для вызначэння вышынь марской паверхні.
Яўген дэ Мазэно
Яўген дэ Мазэно (Charles Joseph Eugène de Mazenod; 01, Экс-ан-Праванс — 21, Марсель) — святы Каталіцкага Касцёла, Заснавальнік, француз, біскуп Марселя (1837—1861), кананізаваны ў 1995 годзе Папам Янам Паўлам II.
Маладосць на выгнанні
Караль Юзаф Яўген дэ Мазэно, сын Караля Антонія дэ Мазэно і Марыі Розы Яўгеніі Жаані, нарадзіўся ў Экс-ан-Правансе 1 жніўня 1782 года. Яго бацька і дзед былі прэзідэнтамі Палаты аўдытараў Парламенту Праванса. Яго багатая маці паходзіла з сям’і лекараў. Улічваючы ранг бацькі ў Старым Рэжыме, сям’я была вымушана бегчы з роднага горада зараз жа ў першыя рэвалюцыйныя беспарадкі спачатку ў Ніцу, якая была часткай Каралеўства Сардзініі, а пасля перамяшчэння рэвалюцыйных войскаў у Італію сям’я дэ Мазэно вымушана бегчы ў Турын, Венецыю, Неапаль і ўрэшце Палерма на Сіцыліі.
У Венецыі, падлетак Яўген сустракае езуіта дона Бартала Зінэлі, які абудзіў у ім манаскае пакліканне. Амаль праз пяцьдзясят гадоў, узгадваючы Венецыю, Яўген напіша: «Дабрашчасны Зінэлі, хто такі быў бы я без цябе?». Сваё ўзрастанне юнак перажывае ў беднасці і пазбаўленасці спадарожнікаў-аднагодкаў. Пасля нейкага часу паявіўся закон, які дазваляў вяртаць страчаную маёмасць пасля разводу з сужонкам арыстакратычнага паходжання. Бацькі Яўгена разводзяцца. Яго маці хоча вярнуць свой страчаны маёнтак, канфіскаваны падчас Рэвалюцыі. Толькі развод даваў ёй такую магчымасць. Пасля разводу яна адлучылася ад сям’і і вярнулася ў Францыю.
Святар
У 1802 годзе Яўген дэ Мазэно вяртаецца ў Францыю. Тут ён перажывае ваганні і сумненні наконт свайго жыццёвага паклікання (нават меў два чарговыя планы на сужэнства). Перажывае, аднак, моцнае містычнае спатканне з Укрыжаваным Хрыстом падчас Літургіі Вялікай Пятніцы 1807 года, якое пакіне след на яго астатнім жыцці і дзейнасці. Ён вырашае паступіць у Вышэйшую духоўную семінарыю святога Сюльпіцыя ў Парыжы, куды ўступае 12. Будучы верным сваім перакананням і паходжанню, ён адмаўляецца прыняць святарскія пасвячэнні з рук кардынала Мары, якому гэты тытул надаў імператар Напалеон без згоды на гэта Святога Айца Папы Пія VII; быў пасвечаны на святара 21 біскупам з Амьена мансіньёрам Клодам Жанам Франсуа Дэмандолем, сябрам сям’і і дапаможным біскупам Марселя (ардынарыем якога быў стрыечны дзед Яўгена). Яўген адмовіўся прыняць прапанову мансіньёра Дэмандоля, які прапанаваў яму стаць генеральным вікарыем («правай рукой біскупа»). Ён растлумачыў гэта тым, што хоча сябе прысвяціць служэнню выключна бедным і ўбогім.
Пасля свайго вяртання ў Праванс у кастрычніку 1812 года, ён цалкам прысвяціў сябе евангелізацыі бедных і ўбогіх, якіх навучаў на правансальскай мове. У 1814 годзе, паяўляецца сыпны ціф паміж палоннымі вязнямі, якіх утрымлівалі ў вязніцы ў Экс-ан-Правансе. Яўген аказвае ім святарскую паслугу. Наведванне хворых скончылася хваробай самога Яўгена. Яго стан быў вельмі сур’ёзны, але дзякуючы малітвам вернікаў і свайму моцнаму здароўю ён паступова вяртаецца да папярэдніх абавязкаў. Ён зразумеў, што сам не зможа адказаць на шматлікія патрэбы вернікаў. Таму крышку пазней, 25, ён са згоды генеральнага вікарыя Экс засноўвае Таварыства Місіянераў Праванса. Яго руплівасць прыводзіць да прыняцця шэрагу адаптацый і новаўвядзенняў. Гледзячы на нізкі ўзровень хрысціянскага жыцця насельніцтва, Яўген наведвае дамы, працуе з моладдзю вуліцы, вяскоўцамі, наведвае мясцовы шпіталь, базар, порт, прамаўляе казанні на правансальскай мове.
Пасля шматлікіх намаганняў грамадскіх аўтарытэтаў біскупскі пасад у Марселі, які быў знесены ў 1790 годзе, быў адноўлены каралеўскім загадам 13. Біскупам Марселя быў прызначаны дзядька Яўгена Фартунант дэ Мазэно. Новы біскуп, які ўжо меў 73 гады, прызначае сваімі вікарыямі Яўгена дэ Мазэно і ксяндза Тамп’е. У гэты час супольнасць Місіянераў Праванса перажывала цяжкі крызіс і шэраг яе святароў пачалі вяртацца ў свае дыяцэзіі, з якіх паходзілі. Праблему супольнасці магло вырашыць толькі афіцыйнае зацверджанне Апостальскай Сталіцы. Яўген дэ Мазэно накіроўваецца ў Рым, дзе прымае яго Папа Леў XII. Святы Айцец зацвердзіў статуты гэтага Таварыства, якое ад гэтуль носіць імя (OMI). Галоўным заданнем, якое было для іх вызначана, стала евангелізацыя тых раёнаў і частак Касцёла, дзе ён мае найменшы кантакт з людзьмі: сярод бедных і ўбогіх, сярод нізкіх слаёў грамадства.
Біскуп
У 1837 годзе біскуп Фартунант дэ Мазэно ва ўзросце 88 сышоў у адстаўку і, што бывала ў той час рэдкім у Касцёле, дабіўся, каб пляменнік Яўген дэ Мазэно стаў яго пераемнікам. Урад Луі-Філіпа I, які не выказваў сімпатыі да касцёльных перамен і дзейнічаў выключна паводле свецкіх прынцыпаў, прыняў гэту намінацыю, мяркуючы, што Яўген дэ Мазэно будзе менш небяспечным у гэтым высокім рангу, чым сярод простага насельніцтва Праванса. З 1837 года да сваёй смерці ў 1861 годзе біскуп Яўген дэ Мазэно злучаў сваю пастырскую паслугу ў марсельскай дыяцэзіі з паслугай суперыёра Місіянераў-аблатаў.
Суперыёр аблатаў
20 чэрвеня 1841 года Яўген дэ Мазэно прымае маладога біскупа з Манрэаля Ігнацыя Буржэ, які шукаў місіянераў. Біскуп Марселя вырашае дапамагчы, і шэсць першых місіянераў пераплывае на іншы кантынент — у Канаду. Гэта быў ключавы момант, з якога пачалося пашырэнне евангелізацыі аблатаў на ЗША, Афрыку, Шры-Ланку, а потым на ўсе астатнія кантыненты.
Пастыр Марселя
Падчас біскупства Яўгена дэ Мазэно насельніцтва Марселя павялічылася амаль у два разы і ў 1861 годзе дасягнула 260 тыс. жыхароў. Марсель стаў другім па велічыні і важнасці горадам у Францыі. Біскуп дэ Мазэно займае важны пасад у краіне, яго выбіраюць сенатарам у парламент, запрашаюць на каралеўскія мерапрыемствы. Аднак жа ён не баіцца адмовіцца ад запрашэння караля, калі яму неабходна ісці да паміраючай шматдзетнай маці. Біскуп дэ Мазэно адкрыў 21 новую парафію і пабудаваў 34 новыя касцёлы. Заснаваў (апрача Аблатаў) або спрыяў паўстанню шматлікіх таварыстваў і манаскіх супольнасцей для сваёй дыяцэзіі — мужчынскіх і жаночых, з якіх некаторыя існуюць да сёняшняга часу. Ён распачаў працу над дзвюма вялікімі праектамі:
Заканчэнне жыцця
Хвароба аб’явілася на пачатку студзеня 1861 года. Біскуп дэ Мазэно падчас апошніх дзён казаў: «Як жа я хацеў бы бачыць сваю смерць, каб лепш прыняць Божую волю… Калі б я задрамаў у гэты момант або адчуў сябе горш, абудзіце мяне, вельмі вас прашу! Я хачу паміраць ведаючы, што паміраю!» Для сваіх духоўных сыноў Місіянераў-аблатаў Беззаганнай Марыі пакінуў завяшчанне: "Практыкуйце дасканала паміж сабою любоў, любоў, любоў, а звонку — руплівасць аб збаўленні душаў". Найстарэйшы біскуп Францыі памірае 21 мая 1861 года. Пахавальныя ўрачыстасці па прычыне пабудовы новай кафедры праходзілі ў касцёле Св. Марціна. Узначаліў літургію Святой Імшы і гамілію прамовіў арцыбіскуп Шаляндо з Экс. Гроб Яўгена дэ Мазэно знаходзіцца ў цэнтральнай капліцы кафедры Марселя.
Герб
Герб біскупа дэ Мазэно. Сімвалы былі ўзяты з гербаў роду дэ Мазэно і Місіянераў-аблатаў: срэбраны фон, крыж з Кальварыі, падмурак, які абапіраецца на абрэвіятуру OMI, раздзяляючая лінія, сіні фон з трымя залатымі зоркамі, вышэй — тры чырвоныя паласы на залатым фоне.
Дупло
Дупло — поласць у ствале, каранях або буйных галінах дрэў, якая ўтварылася ў выніку разбурэння драўніны. Звычайна дуплы ўзнікаюць у старых (перастойных) дрэвастоях на месцы механічнага пашкоджання і распаду тканак драўніны пад уздзеяннем сапрафітных грыбоў і бактэрый, часам пры ўдзеле мурашак і птушак (напрыклад, дзятлаў). Дупло з'яўляецца сховішчам і месцам размнажэння многіх жывёл. У парках і садах дуплаватыя дрэвы патрабуюць своечасовага лячэння.
Аўрэлій Аніцый Сімах
Аўрэлій Аніцый Сімах (Aurelius Anicius Symmachus) — палітычны дзеяч Заходняй Рымскай імперыі пры імператары Ганорыі.
Ён належаў да рымскіх сем'яў Аніцыяў і Сімахаў. Аўрэлій, верагодна, быў сваяком аратара Квінта Аўрэлія Сімаха, магчыма, сынам брата ці сястры, якая ажанілася з членам роду Аніцыяў.
У 415 годзе Сімах знаходзіўся на пасадзе праконсула Афрыкі, дзе ён атрымаў права на атрыманне апеляцыі. У перыяд з 24 снежня 418 года па студзень 420 года, ён быў прэфектам горада Рыма і на гэтай пасадзе ён пісаў у суд адносна праблем, звязаных з пераемнасцю Папе Рымскаму Зосіме, які сканаў праз два дні пасля ўступлення Сімаха на пасаду. Ён таксама аднавіў рынак у Осціі і адзін з рымскіх форумаў.
Завідаў
Завідаў (Zawidów, Seidenberg) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы на мяжы з Чэхіяй, размешчаны за 520 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 180 км на захад ад Вроцлава. Уваходзіць у склад Згажэлецкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 6,07 км². Насельніцтва 4,3 тыс. чалавек.
Жан Батыст Дзюма
Жан Батыст Андрэ Дзюма (фр. Jean Baptiste Andre Dumas;, Алес — , Каны) — французскі хімік-арганік і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
У юнацтве навучаўся аптэкарскай справе. У 1816 годзе адправіўся ў Жэневу, дзе працаваў памочнікам фармацэўта. Скончыўшы Жэнеўскі ўніверсітэт, у 1823 годзе перабраўся ў Парыж, дзе да 1840 года працаваў у Політэхнічнай школе; у 1835 годзе стаў прафесарам. Адначасова Дзюма выкладаў у Сарбоне (1832—1868), Цэнтральнай школе мастацтваў і рамёстваў (1829—1852), адным з заснавальнікаў якой ён быў, і ў Вышэйшай Медыцынскай школе (з 1839).
З 1840 года — член Лонданскага каралеўскага таварыства. У 1844 годзе Лонданскае каралеўскае таварыства ўзнагародзіла Дзюма медалём Коплі. З 1845 — замежны член-карэспандэнт Пецярбургскай АН. У 1849—1851 гадах з'яўляўся міністрам сельскай гаспадаркі і камерцыі Францыі. Быў членам Сената (1856), прэзідэнтам муніцыпальнага савета Парыжа (1859), начальнікам Манетнага двара (1868). У 1859 годзе Дзюма стаў прэзідэнтам Французскага хімічнага таварыства. З 1880 года — член Берлінскай акадэміі навук.
Кавалер ордэна Ганаровага легіёна (1863).
NGC 3463
NGC 3463 (іншыя абазначэнні — ESO 502-2, MCG -4-26-14, IRAS10528-2552, PGC 32813) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Гідра.
Яновец Велькапольскі
Яновец Велькапольскі (Janowiec Wielkopolski, Janowitz) — горад у Польшчы, размешчаны за 300 км на захад ад Варшавы і за 60 км на поўдзень ад Быдгашчы. Уваходзіць у склад Жнінскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Яновец Велькапольскі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 3,04 км². Насельніцтва 4 тыс. чалавек.
Вэстмінстэрскі ўніверсітэт
Вэстмінстэрскі ўніверсітэт (University of Westminster) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.
Агульная характарыстыка
Заснаваны ў 1838 годзе як Каралеўскі політэхнічны інстытут. Гэта быў першы політэхнічны інстытут, які адкрыўся ў Лондане. Політэхнічны інстытут афіцыйна атрымаў Каралеўскую хартыю ў жніўні 1839 года, а ў 1992 годзе стаў Вэстмінстэрскім універсітэтам.
Галоўны кампус ВНУ знаходзіцца на Рыджэнт-стрыт у цэнтры Лондана, з дадатковымі кампусамі ў такіх раёнах як Фіцровія, Мэрылебан і Хэрау. Ён таксама кіруе Вэстмінстэрскім міжнародным універсітэтам у Ташкенце (Узбекістан). Універсітэт меў прыбытак у памеры 205,1 мільёна фунтаў за 2017—2018 гады, з якіх 22 мільёны фунтаў прыпадалі на фінансаванне грантаў і кантрактаў. Універсітэт з’яўляецца членам Асацыяцыі універсітэтаў Садружнасці, Асацыяцыі MBA, EFMD, EQUIS і Еўрапейскай асацыяцыі універсітэтаў.
Сярод выпускнікоў ВНУ ёсць лаўрэат Нобелеўскай прэміі па медыцыне, вынаходнік кардыта, кіраўнікі дзяржаў, палітыкі і мэры, алімпійцы, навукоўцы, кінематаграфісты, лаўрэаты прэміі «Оскар», лаўрэаты Залы славы рок-н-ролу, музыкі, лаўрэаты прэміі «Грэмі», журналісты і паэты.
Структура
Універсітэт арганізаваны ў тры каледжы і дванаццаць школ, у якіх ёсць каля 65 дэпартаментаў і даследчых цэнтраў:
Жэнеўскі ўніверсітэт
Універсітэт Жэневы (Жэнеўскі ўніверсітэт, Université de Genève) — найстарэйшы ўніверсітэт Швейцарыі. Універсітэт заснаваны ў 1559 годзе як тэалагічная семінарыя Жанам Кальвінам.
У цяперашні час навучанне ва ўніверсітэце вядзецца на французскай мове на дзевяці факультэтах, на якіх навучаецца каля 15000 студэнтаў.
Часопіс «Ньюсуік» (англ.: Newsweek) у сусветным рэйтынгу ўніверсітэтаў, апублікаваным 13 жніўня 2006 г., паставіў Універсітэт Жэневы на 32 месца.
Ружовы пелікан
Ружовы пелікан (Pelecanus onocrotalus) — буйная вадаплаўная птушка сямейства пеліканавых.
Гамельн
Гамельн (Hameln) — горад у Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія.
Ружовы пелікан
Знешні выгляд
Вялікая, нязграбная птушка, з белым цялеснага адцення апярэннем і чорнымі канцамі крылаў.
Гамельн
Уваходзіць у склад раёна Гамельн-Пірмонт. Насельніцтва складае 57 771 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 102,30 км². Афіцыйны код — 3 2 52006.
Ружовы пелікан
Пашырэнне
Арэал разарваны, уключае Балканы, Чорнае і Каспійскае моры, Аральскае возера (Казахстан), Блізкі Усход, некаторыя тэрыторыі Паўднёвай Азіі, Паўднёва-Усходняй Афрыкі. Насяляе кантынентальныя вадаёмы з берагамі, якія зараслі трыснягом і кустамі, асабліва імкнуцца да рачных дэльт.
Гамельн
Горад падзяляецца на 13 гарадскіх раёнаў.
У гісторыі горада ёсць дзіўнае супадзенне. Сярэднявечная гісторыя пра Крысалова алегарычна паўтарылася ў гісторыі вынаходніцтва марфіну. Фрыдрых Серцюрнер, які сінтэзаваў марфін, адкрыў у 1822 годзе ў Гамельне аптэку і прадаваў яго да самай сваёй смерці. А сінтэзаваны ў далейшым з марфіну гераін прадаваўся першапачаткова як дзіцячыя лекі ад кашлю.
Ружовы пелікан
Пашырэнне
Паўднёвыя папуляцыі аселыя, паўночныя — пералётныя. Нерэгулярна залятае ў розныя еўрапейскія краіны (Іспанію, Францыю, Германію, Вялікабрытанію, Бельгію, Галандыю, Данію, Нарвегію, Швецыю, Фінляндыю, Эстонію, Латвію, Літву, Польшчу, Чэхію, Славакію, Аўстрыю, Швейцарыю, Мальту, Беларусь, Венгрыю, Расію — наваколле Сант-Пецярбурга).
Асаблівасці біялогіі
Гняздуе калоніямі. Гняздо — утаптаная куча з сухой надводнай расліннасці (галоўным чынам трыснягу), а таксама сухой травы, дыяметр — 1,5-3,0 м.
Жэўжык (часопіс)
«Жэ́ўжык» — беларускі альманах для дзяцей ад 6 гадоў. Выходзіць з сакавіка 2019 года.
У кожным нумары размяшчаюцца пазнавальная інфармацыя, разнастайныя займальныя заданні (галаваломкі, лабірынты, рэбусы і г.д.), коміксы, арыгінальныя майстар-класы.
Пяць нумароў выйшлі ў электроннай версіі, з іх першыя нумары былі два на 20 старонках, трэці, чацвёрты і пяты на 32 старонках. У снежні 2020 года шосты нумар выйшаў на паперы накладам 1000 асобнікаў на 36 старонках. Ён быў прысвечаны «Роднай мове».
У лістападзе 2021 года выйшаў другі друкаваны нумар пра музычныя інструменты на 52 старонках.
Дыхнавічы
Ды́хнавічы (, Дыхновичи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Роскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з пачатку XVIII ст. у складзе маёнтка Рось. У 1796 г. належала Яну Патоцкаму. У 1836 г. прыватная вёска, 20 двароў, 177 жыхароў. У 1914 г. 45 двароў, 236 жыхароў. У 1940—1954 гадах цэнтр Дыхнавіцкага сельсавета.
Калі мужчына кахае жанчыну
«Калі мужчына кахае жанчыну» (When a Man Loves a Woman) — мастацкі фільм 1994 года рэжысёра Луіса Мандокі. Галоўныя ролі выканалі, Мег Раян, Элен Бёрсцін, Філіп Сеймур Хофман.
Дыхнавічы
Памятныя мясціны
Каменны могільнік эпохі Сярэднявечча (XV—XVII ст., ). На паўднёвы захад ад вёскі, каля дарогі Рось-Вярэйкі.
Калі мужчына кахае жанчыну
Саўндтрэк
Музычнае суправаджэнне да фільма «Калі мужчына кахае жанчыну» напісаў польскі кампазітар Збігнеў Прайснер.
Узнагароды
Паводле сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 4 намінацыямі.
Кумсуат (Акмолінская вобласць)
Кумсуат — сяло ў Жаркаінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кумсуацкай сельскай акругі. Код КАТА — 115453100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 860 чалавек (436 мужчын і 424 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 405 чалавек (211 мужчын і 194 жанчыны).
Эдынбургскі ўніверсітэт
Эдынбургскі ўніверсітэт (University of Edinburgh) — буйнейшая навучальная ўстанова Шатландыі. Адзін з найстаражытнейшых у краіне ўніверсітэт, заснаваны ў 1583 годзе.
Удава
Удава — жанчына, у якой памёр муж.
Удавец — мужчына, у якога памерла жонка.
Удаўство — сямейнае становішча чалавека, у якога памёр муж ці жонка.
NGC 3464
NGC 3464 (іншыя абазначэнні — ESO 569-22, MCG -3-28-21, UGCA 222, IRAS10521-2047, PGC 32778) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маскоўскі патрыярхат
Маскоўскі патрыярхат (скарочана МП) — іншая афіцыйная назва Рускай праваслаўнай царквы, якая прызнае сваім прадстаяцелем Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі. У тэрміналогіі, прынятай у статуце РПЦ ад 2000 годзе, тэрміны Маскоўскі патрыярхат і Маскоўская патрыярхія маюць розныя значэнні; раней ужываліся як узаемазамяняльныя (з 2000 года «Маскоўская патрыярхія» — сукупнасць устаноў, якія знаходзяцца ў распараджэнні патрыярха).
Акрамя таго, у царкоўна-гістарычнай літаратуры тэрмін ужываецца для пазначэння той часткі расійскай царквы з 1589 да канца XVII стагоддзя, якая знаходзілася ў юрысдыкцыі маскоўскіх патрыярхаў, гэта значыць за выключэннем Кіеўскай мітраполіі і расійскіх епархій у Рэчы Паспалітай.
Назва «Маскоўскі патрыярхат» часта ўжываецца, каб адрозніць гэта рэлігійнае аб'яднанне ад іншых праваслаўных арганізацый усходняй традыцыі, якія не ўзаемадзейнічаюць з патрыярхам Маскоўскім або маюць вялікую ступень адміністрацыйнай незалежнасці ад Свяшчэннага Сінода МП.
Ябланова Паморске
Ябланова Паморске (Jabłonowo Pomorskie) — горад у Польшчы, размешчаны за 200 км на паўночны захад ад Варшавы і за 70 км на паўночны ўсход ад Торуні. Уваходзіць у склад Брадніцкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Ябланова Паморске. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 3,35 км². Насельніцтва 3,8 тыс. чалавек.
Ежаўцы
Ежаўцы́ (, Ежевцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Пеньск
Пеньск (Pieńsk, Penzig) — горад на захадзе Польшчы на мяжы з Германіяй, размешчаны за 510 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 160 км на захад ад Вроцлава. Уваходзіць у склад Згажэлецкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пеньск. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 9,92 км². Насельніцтва 5,9 тыс. чалавек.
Ігар Аляксандравіч Пагодзін
Ігар Пагодзін (укр.: Ігор Погодін; нар. 4 лютага 1974, Віцебск, Беларусь) — беларускі і украінскі псіхолаг, псіхатэрапеўт, кандыдат псіхалагічных навук, дацэнт, дырэктар Інстытута Гештальт, вядучы трэнер і заснавальнік Pogodin Academy. Член Еўрапейскай асацыяцыі гештальттэрапіі (EAGT). Аўтар больш за 10 кніг і манаграфій.
Адукацыя і навучанне
У 1991 г. пачаў вучыцца на кафедры псіхалогіі Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь.
У 1994 г. пачаў псіхалагічную практыку. Ён працаваў у галіне крызіснай псіхалогіі, псіхічных траўмаў, суіцыдальных паводзін і ПТСЗ.
Пасля заканчэння ваеннай акадэміі супрацоўнічаў з крызіснымі цэнтрамі. За час службы ў паветрана-дэсантнай дывізіі, афіцэры якой удзельнічалі ў баявых дзеяннях у Рэспубліцы Афганістан, ён набыў досвед працы з ПТСЗ, які пазней выкарыстаў у рамках сваёй псіхатэрапеўтычнай практыкі.
З 1996 г. Пагодзін быў адным з заснавальнікаў суіцыдалогіі ў Беларусі і стаў адным са стваральнікаў комплекснай праграмы прафілактыкі суіцыдальных паводзін.
З 1999 па 2003 год працаваў у спецыяльнай камісіі псіханеўралагічнага дыспансера, якая займалася складанымі псіхолага-псіхіятрычнымі экспертызамі.
У 2002 г. у Нацыянальным інстытуце адукацыі абараніў дысертацыю па псіхалогіі на тэму "Псіхалагічныя асаблівасці адаптацыі асобы ва ўмовах адноснай сацыяльнай ізаляцыі". Вучоная ступень кандыдата псіхалагічных навук была прысвоена Вышэйшай атэстацыйнай камісіяй Рэспублікі Беларусь 26 сакавіка 2002 года.
У 2005 г. Вышэйшай атэстацыйнай камісіяй Рэспублікі Беларусь прысвоена ганаровае званне дацэнта.
З 2006 па 2009 год ён рыхтаваўся ў якасці кіраўніка і выкладчыка гештальт-тэрапіі ў Парыжскай гештальт-школе пад кіраўніцтвам Сержа Джынджэра, а таксама па праграмах Асацыяцыі гештальт-трэнераў Лос-Анджэлеса ў розных інстытутах.
У 2000 г. удзельнічаў у навучальных семінарах заснавальніка правакацыйнай тэрапіі Фрэнка Фарэллі.
Выкладанне
З 1998 па 2008 год Пагодзін выкладаў псіхалагічныя дысцыпліны ў вышэйшых навучальных установах.
Гештальт інстытут
У пачатку 2000-х Ігар Пагодзін заснаваў у Мінску Гештальт-інстытут, які з'яўляецца членам Еўрапейскай асацыяцыі гештальт-тэрапіі (EAGT), а з 2005 г. - адукацыйны аддзел Акадэміі Пагодзіна.[3]
Гештальт-інстытут з'яўляецца членам Міжнароднай федэрацыі арганізацый, якія навучаюць гештальт-тэрапіі (FORGE).
Pogodin Academy
Pogodin Academy была заснавану 1 верасня 2017 года і аб'ядноўвае адукацыйныя і развіваючыя праграмы ў Інтэрнэце і ў аўтаномным рэжыме, дае магчымасць атрымаць адукацыю на трох этапах падрыхтоўкі гештальт-тэрапеўтаў, а таксама прыняць удзел у шматлікіх праграмах развіцця і псіхатэрапеўтычнага развіцця.
Канцэпцыі
Ігар Пагодзін распрацаваў канцэпцыю псіхатэрапіі з перажыванням — дыялагічнай мадэлі гештальт-тэрапіі, заснаванай на пагружэнні ў зносіны і зваротнай сувязі паміж псіхатэрапеўтам і кліентам, якая дазваляе вызваліць сапраўдныя пачуцці і назапашаную энергію. Пры гэтай умове перажывання разглядаецца як галоўная мэта псіхатэрапіі і адначасова інструмент, які дазваляе дэканструяваць набор паняццяў, які часткова ляжыць у аснове хранічных і балючых праблем і сімптомаў.
На аснове псіхатэрапіі досвед чалавечага жыцця кіруецца паняццямі і перажываннямі. Кліент пазбаўляецца ад шматлікіх сімптомаў і праблем у жыцці і адносінах, бо перажывання займае ўсё большую долю ў яго жыцці. І наадварот, усё менш у жыцці кіруецца паняццямі. Асноўны пасыл: "Жывыя людзі не хварэюць".
Публікацыі
Ігар Пагодзін з'яўляецца галоўным рэдактарам "Бюлетэня гештальттэрапіі", а таксама членам рэдкалегіі "Актуальныя інавацыйныя даследаванні: навука і практыка" (Расія) і "Тэорыя і практыка псіхатэрапіі" (Канада).
Аўтар больш за 450 публікацый у рэцэнзаваных выданнях, а таксама падручнікаў, манаграфій і навучальных дапаможнікаў.
Батрун
Батрун; Ботрыс (البترون, ) — горад на ўзбярэжжы Міжземнага мора, размешчаны на Поўначы Лівана. Адзін з найстаражытных гарадоў свету. Назва мае грэчаскае паходжанне. Горад быў заснаваны фінікійцамі на паўночы ад Бібла.
Апошняя дыктатура Еўропы
Апо́шняя дыктату́ра Еўро́пы — тэрмін, якім заходні свет часам характарызуе палітычны лад у Рэспубліцы Беларусь. Упершыню ўжыты дзяржсакратаром ЗША Кандалізай Райс вясной 2005 года,  хоць датычна кіраўніка дзяржавы ўжывацца пачаў яшчэ раней, у сувязі з правядзеннем рэферэндума 1996 года, які значна пашырыў паўнамоцтвы прэзідэнта Беларусі.
Святлана Віталеўна Кандрацьева
Святлана Віталеўна Кандрацьева (, с. Вінагробль, Курскі раён, Курская вобласць, Расія — ) — псіхолаг. Доктар псіхалагічных навук (1978), прафесар (1981). Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны. Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2000).
Біяграфія
Скончыла Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. А. Жданава (спецыяльнасць «Псіхалогія», 1950).
Працавала ў Мікалаеўскім педагагічным інстытуце, Украіна (1950—1951, кафедра педагогікі і псіхалогіі, выкладчык); Камянец-Падольскім педагагічным інстытуце (1951—1957, кафедра педагогікі і псіхалогіі, выкладчык); Львоўскім (з 1961 пераведзены ў г. Драгобыч), Драгобыцкім педагагічным інстытуце (1958—1979, з 1966 — загадчык кафедры псіхалогіі); Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (з 1979, кафедра педагогікі і псіхалогіі, загадчык кафедры, з 1981 — кафедра псіхалогіі, загадчык кафедры, з 1998 — кафедра ўзроставай і педагагічнай псіхалогіі, загадчык кафедры, з 2000 — навукова-даследчая лабараторыя прафесійнага развіцця асобы, загадчык лабараторыі).
Памерла 15 студзеня 2004 года, пахавана ў г. Гродна.
Навуковыя інтарэсы: псіхалогія працы і асобы настаўніка; сацыяльная перцэпцыя; псіхалагічная рэгуляцыя камунікатыўнай дзейнасці; фарміраванне асобы (здольнасцяў і характару); сацыяльна-псіхалагічная адаптацыя рабочага ў працоўным калектыве; акмеалагічныя заканамернасці станаўлення прафесіяналізму ў рабоце з людзьмі.
Узнагароды
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» і інш.
Вэнглінец
Вэнглінец (Węgliniec, Kohlfurt) — горад на захадзе Польшчы, размешчаны за 500 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 150 км на захад ад Вроцлава. Уваходзіць у склад Згажэлецкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Вэнглінец. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 8,73 км². Насельніцтва 2,9 тыс. чалавек.
Барыс Сцяпанавіч Чудакоў
Барыс Сцяпанавіч Чудакоў (нар., станіца Сляпцоўская, Сунжанскі раён, Інгушэція) — беларускі ваенны дырыжор. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1981).
Біяграфія
Скончыў у 1954 годзе Інстытут ваенных дырыжораў Міністэрства абароны СССР. З 1954 года дырыжор воінскай часці БВА, з 1961 года ў Мінскім сувораўскім ваенным вучылішчы, з 1968 года дырыжор аркестра штаба БВА, з 1979 года начальнік аркестровай службы БВА. З 1989 года выкладае ў Беларускай акадэміі музыкі.
Творчасць
Сярод пералажэнняў Чудакова для духавога аркестра творы беларускага кампазітараў У. Алоўнікава, Г. Вагнера, Я. Глебава, І. Лучанка, Ю. Семянякі, Дз. Смольскага, музычнай класікі і інш. Інструментаваў для духавога аркестра Дзяржаўны гімн Рэспублікі Беларусь (2002). Галоўны дырыжор Рэспубліканскага (1987) і абласнога свят духавой музыкі «Майскі вальс» (штогодняе, з 1992).
Базіліка
Базі́ліка (з грэч. мовы) — у архітэктуры выцягнуты, прамавугольны ў плане будынак, падзелены падоўжанымі радамі калонаў або слупоў на некалькі (звычайна 3 ці 5) частак (нефаў, наасаў), якія маюць самастойныя перакрыцці. .
Сярэдні галоўны неф заўсёды вышэйшы за бакавыя, верхняя частка яго сцен, прарэзаная вокнамі, выступаў над дахамі бакавых нефаў. Перад уваходам базілікі — папярочны прытвор (нартэкс), а ў процілеглым канцы сярэдняга, большага па шырыні нефа — паўкруглы выступ (апсіда), накрыты паўкупалам. Першапачаткова базілікі мелі драўлянае перакрыцце, якое пазней замянілі мураваным скляпеністым. У Старажытным Рыме базілікі выкарыстоўваліся як судовыя залы, рынкі, біржы і інш. Пазней базіліка стала адным з асноўных тыпаў хрысціянскіх храмаў, пашырылася ў візантыйскай, сірыйскай, раманскай і гатычнай архітэктуры, а таксама ў архітэктуры Адраджэння і барока.
На Беларусі базілікі з'явіліся ў канцы 16 ст., пашырыліся ў 17—18 ст. Найчасцей выкарыстоўваліся ў культавых хрысціянскіх будынках (каталіцкіх, праваслаўных і уніяцкіх), зрэдку — у ратушах (Слуцк), сінагогах (Слонім).
Таксама: 1) раннехрысціянская царква ; 2) старажытнарымскі будынак для ажыццяўлення судовых, гандлёвых, біржавых аперацый і пад. ; 3) будынак зальнага тыпу на Усходзе ; 4) шырока распаўсюджаны тып кампазіцыі хрысціянскіх храмаў.
Львоўскае (Акмолінская вобласць)
Львоўскае — сяло ў Жаркаінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Львоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 115454100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 764 чалавекі (364 мужчыны і 400 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 371 чалавек (179 мужчын і 192 жанчыны).
Беларусы ў парламенце Польскай Рэспублікі (1918—1939)
Перыяд 1922—1928
Падчас выбараў у Парламент I склікання беларусы выступілі блокам нацыянальных меншасцей і атрымалі 11 мандатаў пасольскіх і 3 сенатарскія.
У нацыянальных пытаннях блок спрабаваў аказваць ціск на ўрад, патрабуючы абяспечыць навучанне беларускіх дзяцей і моладзі на роднай мове і стварыць настаўніцкія семінарыі для навучання персаналу для беларускіх школ. Апроч таго, яны дамагаліся стварэння для беларусаў магчымасці больш шырокага прадстаўніцтва ў мясцовых органах улады і мясцовага самакіравання.
Ужо ў першым перыядзе паўнамоцтваў сейма беларускі клуб выразна падзяліўся на дзве фракцыіː умераную, на чале з Браніславам Тарашкевічам і хрысціянскіх дэмакратаў, якія ставілі высокія патрабаванні да польскага ўрада. У апошнюю групу ўваходзілі такія дзеячы як Васіль Рагуля і Сымон Рак-Міхайлоўскі.
У 1925 годзе клуб быў фармальна расколатыː ад яго аддзялілася беларуская сялянска-работніцкая грамада, членамі якой былі Рак-Міхайлоўскі, Павел Валошын, Пятро Мятла і Браніслаў Тарашкевіч, які далучыўся да іх пасля таго, як расчараваўся ў нацыянальнай палітыцы ўрада.
У 1926 годзе беларускія хрысціянскія дэмакраты і сацыял-дэмакраты падтрымалі майскі пераварот маршала Пілсудскага.
Парамент II склікання
На выбары 1928 года беларускія арганізацыі пайшлі моцна падзеленыя, але здолелі правесці 10 паслоў у сейм, а ў вышэйшую палату — 2 сенатара. У парламенце частка з іх стварыла беларускі сялянска-работніцкі пасольскі клуб «Змаганне», у склад якога ўвайшлі Язэп Гаўрылік, Ігнат Дварчанін, Аляксандр Стагановіч, Флягонт Валынец, і пазней Іван Грэцкі з украінскага «Сел-Роб». Акрамя гэтага існаваў Беларускі Клуб парламентарны, куды ўваходзілі Канстанцін Юхневіч, Фабіян Ярэміч, Альбін Стаповіч і Павел Каруза. Абраны як беларускі пасол Ян Станкевіч да канца тэрміну быў неактыўны.
У 1929 годзе ўкраінцы і беларусы стварылі ў сейме супольны клуб, які прадстаўляў два славянскія народы. Сумесна пратэставалі супраць ліквідацыі школы ў Радашковічах ці дасылалі да Лігі Нацый мемарандум у справе парушэння ў Польшчы правоў неродных меншасцей.
Напярэдадні выбараў берасцейскія ўлады, баючыся вялікага поспеху беларускіх левых, арыштавалі паслоў Гаўрыліка, Валынца, Крыпчыка і Дварчаніна.
Парламент III склікання
У выбарах 1930 года ўкраінскія і беларускія арганізацыі выступалі супольна: беларусам пашчасціла атрымаць толькі адзін мандат у сейме (Ярэміч), затое са спісу Беспартыйнага Блоку супрацоўніцтва з урадам да ніжэйшай палаты патрапілі Базыль Куц і Генадзь Шыманоўскі. У сенаце беларусаў прадстаўляў Базыль Седунь.
Авіяносныя крэйсеры праекта 1143
Праект 1143 «Крэчат» ( па класіфікацыі НАТА) — праект авіяносных супрацьлодкавых крэйсераў, які ствараўся як працяг серыі караблёў праекта 1123 «Кондар».
Гісторыя
Яшчэ да пачатку Вялікай Айчыннай вайны ў Савецкім Саюзе пачалася распрацоўка ўласнага паўнавартаснага авіяносца водазмяшчэннем да 35 000 т, але да будаўніцтва справа так і не дайшла. Пасля вайны адміралу флоту Мікалаю Кузняцову ўдалося ўключыць у планы па праектаванню караблёў на 10 гадоў авіяносцы, але праекты авіяносцаў так і не з’явіліся. Да канца 1960-х гадоў у СССР ужо існавалі два супрацьлодкавых крэйсеры праекту 1123 «Кондар». У гэты ж час, пасля паказу ўраду прататыпа Як-36, дзякуючы намаганням Дзмітрыя Усцінава пачалося праектаванне новага супрацьлодкавага карабля з авіяцыйным узбраеннем. У выніку з’явілася пастанова урада ад 2 верасня 1968 года № 685-251 аб спыненні будаўніцтва на Чарнаморскім суднабудаўнічым заводзе ў г. Мікалаеве крэйсера праекта 1123.3 і аб пачатку будаўніцтва супрацьлодкавага крэйсера праекта 1143 «Крэчат» з авіяцыйным узбраеннем. У задачы новых караблёў павінны былі ўваходзіць:
Па ініцыятыве Неўскага ПКБ пачалася прапрацоўка некалькіх варыянтаў карабля. З прапанаваных варыянтаў быў абраны праект, максімальна сумяшчальны з караблямі мінулага праекта 1123, яго зацвердзілі 30 красавіка 1970 года.
Апісанне
Новы супрацьлодкавы крэйсер быў пабудаваны часткова па класічным авіяцыйным канонам: востраў быў зрушаны направа ад восевай лініі карабля, палётная палуба мела кансольны звес, на якім былі размешчаны узлётна-пасадкавыя пляцоўкі. Ангар для захоўвання авіякрыла, які мае памеры 130 м x 22,5 м x 6,6 м, размяшчаўся пад палётнай палубай карабля. Для ўздыму ЛА выкарыстоўваліся два самалётападымальнікі. Тым не менш, было і істотнае адрозненне — насавая палуба не з’яўлялася лётнай і была цалкам занятая ўзбраеннем. Узлётна-пасадкавыя аперацыі ажыццяўляліся толькі з вуглавой палубы.
У насавой частцы карабля і ззаду надбудовы размяшчалася ўзбраенне. На насавой і занадстроечной часткі былі ўсталяваныя «ЗРК Шторм» і 76-мм артылерыйскія ўстаноўкі АК-726, ЗРК блізкага бою «Аса-М» размясцілі па левым і правым бартах. Для ўзмацнення абароны карабля размяшчэнне 30-мм ЗАК АК-630 зрабілі кругавым. Ударным мэтам ПРК служылі 2 комплексы «Базальт». Для барацьбы з падводнымі лодкамі выкарыстоўваліся: 2 ракетныя комплексы «Віхор», 2 ракетна-бомбавыя ўстаноўкі РБУ-6000, 2 пяцітрубных 533 мм тарпедных апараты, размешчаныя ў спецыяльных закрытых нішах з кожнага барта.
На праекце быў рэалізаваны першы ў гісторыі савецкага караблебудавання навігацыйны комплекс для надводнага карабля Бакінскага электрамеханічнага інстытута. Аб памеры праекта кажа наступная інфармацыя. Прыборы комплексу рабіліся на заводах усёй краіны. БЭМІ кампануе іх у адзінае цэлае. Сэрцам навігацыйнага комплексу «Салгір-1143» з’яўлялася навігацыйная лічбавая вылічальная сістэма НЦВС «Стрэльна-1». Рухавіком гэтага сэрца з’яўляецца лічбавая вылічальная машына ЦВМ «Азоў». Гэтая універсальная ЦВМ для розных сістэм ваеннага прызначэння выпускалася ў Казані. Алгарытмы навігацыйных задач распрацаваны ў НДІ-9 г. Ленінграда. Пульт кіравання НЦВС і праграмы былі распрацаваныя і прашытыя ў БЭМІ. Сістэма курсапаказання складаецца з двух гіракампасаў «Маяк», двух гіраазімутгарызонтаў ГАГ «Хвіліна» і сістэмы вылічэнні курсу «Сумгаіт». ГК і ГАГ выпускаліся ў Свярдлоўску, «Сумгаіт» у БЭМІ. Хуткасць вымяраецца двухмерныі індукцыйным лагам «Кацех-З». Ён таксама вымярае вугал дрэйфу. Сістэма аўтаматычнай пракладкі «Самара». Для прыёму інфармацыі ад радыёнавігацыйных сістэм «Маршрут», «Брас». «Дэка», «РСДН-3», Ларан-А, Ларан-З маюцца прыёмаіндыкатары КПФ-3К, «Пірс-1», КПІ-6Ф. Прыёмаіндыкатары радыёнавігацыйных сістэм выраблялі ў Ленінградзе, а сістэму дакументавання навігацыйных параметраў у Ерэване. Для вымярэння вышынь і азімутаў нябесных свяцілаў і берагавых арыенціраў выкарыстоўвалася радыёаптычны секстан «Нарва», які вырабляўся ў Ленінградзе прадпрыемствам «Электрапрыбор» сумесна з ГОМЗ. Аптрааптычныя пеленгатары АОП «Сулак» вырабляла БЭМІ. Для вызначэння месца і элементаў руху цэлей выкарыстоўвалася інфармацыя ад двухантэннай навігацыйнай РЛС «Вайгач», якую рабілі ў Растове-на-Доне.
Для вырашэння баявых задач на караблі базіравалася да 36 лятальных апаратаў: СВУП Як-38, а таксама верталёты Ка-25 і Ка-27. Вельмі шмат праблем давялося вырашаць для іх забеспячэння расходнымі матэрыяламі. На караблі былі размешчаны бакі для ГЗМ і дадатковыя памяшканні пад авіяцыйныя боепрыпасы. З часам камандзіры караблёў пераканаліся ў бескарыснасці ў паўднёвых шыротах палубных самалётаў з вертыкальным узлётам, так як яны пры высокіх тэмпературах і вільготнасці, не маглі адарвацца ад палубы.