cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віктар Алегавіч Пялевін
Прыватнае жыццё
Як адзначалі СМІ, Пялевін вядомы тым, што не ўваходзіць у «літаратурную тусоўку», не з'яўляецца на публіцы, вельмі рэдка дае інтервью і аддае перавагу зносінам у інтэрнэце. Усё гэтае стала падставай для розных чутак: сцвярджалася, напрыклад, што пісьменнік наогул не існуе, а пад імем «Пялевін» працуе група аўтараў ці камп'ютар. Напрыклад, Аляксандр Гардон у праграме «Закрыты паказ» (эфір 17.02.2012) выразіў сумненне ў самым існаванні такога чалавека, як пісьменнік Пялевін. Аднак пазней былі выяўленыя людзі, якія непасрэдна ведалі Пялевіна: яго аднакласнікі, аднакурснікі, выкладчыкі, калегі, а рэжысёр Барыс Караджаў зняў дакументальны фільм «Пісьменнік П. Спроба идэнтыфікацыі», у аснове якога ляжаць расказы людзей, асабіста знаёмых з пісьменнікам. У маі 2011 года з'явілася інфармацыя, што Пялевін будзе асабіста прысутнічаць на цырымоніі ўручэння прэміі «Супер нацбест». Асабліва адзначалася, што гэтае павінна было быць першае з'яўленне пісьменніка на публіцы. Але, насуперак чаканням, Пялевін на цырымонію не прыйшоў.
Пісьменнік Дзмітрый Быкаў сцвярджаў, што бачыў Пялевіна апошні раз 12 гадоў назад, пры гэтым, дзе жыве пісьменнік, ніхто не ведае дакладна, «таму што Пялевін жыве ў астрале».
Пялевін, як мяркуецца, не жанаты. Па дадзеным на пачатак 2000-х гадоў, ён жыў у Маскве, у раёне Чартанава. Ніякіх асабовых акаўнтаў у сацыяльных сетках (Facebook, Twitter, LiveJournal, ВКонтакте і т. п.) ніколі не меў і не мае.
У Віктара Пялевіна няма і ніколі не было дагавораў, якія б абавязвалі яго публікаваць новыя кнігі з фіксаванай перыядычнасцю ці друкаваць іх у якім-небудзь канкрэтным расійскім выдавецтве.
СМІ ўказвалі, што Пялевін часта бывае на Усходзе: напрыклад, ён быў у Непале, Паўднёвай Карэі, Кітаі і Японіі. Па сведчанням людзей, якія ведаюць пісьменніка асабіста, сваё захапленне будызмам Пялевіну атрымоўваецца спалучаць з практычнасцю ў адносінах да «грашовых пытанняў». Пялевін неаднаразова падкрэсліваў: нягледзячы на тое, што яго героі ўжываюць наркотыкі, сам ён наркаманам не з'яўляецца, хоць у маладосці і эксперыментаваў з рэчывамі, якія змяняюць свядомасць.
У снежні 2018 года СМІ паведамілі, што пісьменнік Віктар Пялевін зарэгістраваўся у рэестры індывідуальных прадпрымальнікаў у тэрытарыяльным упраўленні Пенсіённага фонду ў Паўночным Чартанава.
Водгукі
Кнігі Пялевіна перакладзены на асноўныя мовы свету, у тым ліку японскую і кітайскую. French Magazine уключыў Пялевіна ў спіс 1000 самых уплывовых дзеячаў сучаснай культуры. Па выніках апытання на сайце OpenSpace.ru у 2009 годзе Пялевін быў прызнаны самым уплывовым інтэлектуалам Расіі.
Мэлэшкы (Мастыскі раён)
Мэлэшкы (Меле́шки) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Петухова
Петухова (Петухово) — горад (з 1944) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Петухоўскага раёна Курганскай вобласці. Насельніцтва 12,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1779 годзе.
Чыгуначная станцыя. Ліцейна-механічны завод.
Рыгор Аляксеевіч Разуваеў
Рыгор Аляксеевіч Разува́еў (Разуваев Григорий Алексеевич;  — ) — вучоны ў галіне арганічнай хіміі, доктар хімічных навук (1946), акадэмік Акадэміі навук СССР (1966, член-карэспандэнт з 1958). Герой Сацыялістычнай Працы (1969).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскве. Жыў таксама разам з бацькамі ў Ніжнім Ноўгарадзе і Серпухавае. У 1907 годзе разам з маці вярнуўся ў Маскву і ў 1917 годзе скончыў 1-ю мужчынскую гімназію. Паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. У канцы другога курса пакінуў вучобу і пераехаў у Палтаўскую губерню, у сяло Карпілаўка. Пасля ўсталявання Савецкай улады прыехаў у 1922 годзе ў Петраград і паступіў на трэці курс фізіка-матэматычнага аддзялення Петраградскага ўніверсітэта, які скончыў у 1925 годзе. Працаваў у Акадэміі навук СССР, з 1927 года ў Лабараторыі высокіх ціскаў У. М. Іпацьева, якая ў 1929 годзе пераўтворана ў Дзяржаўны інстытут высокіх ціскаў, дзе займаў пасаду намесніка дырэктара. Адначасова выкладаў і загадваў кафедрай у Ленінградскім тэхналагічным інстытуце і ўзначальваў Лабараторыю арганічнай хіміі Акадэміі навук.
У 1930—1932 гадах знаходзіўся ў замежнай камандзіроўцы і праходзіў стажыроўку ў Баварскай акадэміі навук (Мюнхен) у лабараторыі прафесара Г. Віланда. У 1932—1934 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры атручваючых і выбуховых рэчываў Ленінградскага тэхналагічнага інстытута.
У 1934 годзе Р. А. Разуваеў быў арыштаваны і асуджаны па «Справе славістаў». Адбываў пакаранне ў Варкуце, пад Архангельскам, ва Ухце на радыевым заводзе. Быў датэрмінова вызвалены ў 1942 годзе без права пражывання ў Маскве і Ленінградзе.
У 1945 годзе абараніў кандыдацкую і доктарскую дысертацыі ў Інстытуце арганічнай хіміі Акадэміі навук СССР. У 1946—1947 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры арганічнай хіміі Горкаўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Адначасова з 1947 года загадваў лабараторыяй арганічнай хіміі Навукова-даследчага інстытута хіміі пры Горкаўскім дзяржаўным універсітэце, у 1956—1962 гадах — дырэктар інстытута. У 1963 годзе ўзначаліў Лабараторыяю стабілізацыі палімераў Акадэміі навук СССР. У 1969—1988 гадах займаў пасаду дырэктара Інстытута хіміі Акадэміі навук СССР (Горкі).
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар навуковых прац па хіміі металаарганічных злучэнняў, арганічных пераксідаў, радыкальных рэакцый. Разам з М. М. Катонам адкрыў спосаб генерыравання свабодных аліфатычных радыкалаў, разам з Ю. А. Альдэкопам і М. А. Майерам рэакцыю ініцыіравання дэкарбаксіліравання дыацылатаў ртуці, прамую рэакцыю свабодных радыкалаў з ртуццю. Пад кіраўніцтвам Р. А. Разуваева былі створаны спосабы атрымання ніткападобных монакрышталёў і слаістых плёнак германію і іншых паўправадніковых матэрыялаў.
Мыстычы
Мыстычы (Ми́стичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дзяржаўныя сімвалы Славакіі
Дзяржа́ўныя сі́мвалы Слава́кіі — сімвалы славацкай дзяржаўнасці. Існуюць чатыры Дзяржаўныя сімвалы Славацкай Рэспублікі:
Дзяржаўны герб Славацкай Рэспублікі
Дзяржаўны герб Славацкай Рэспублікі ўяўляе сабой чырвоны раннегатычны шчыт з выявай срэбранага шасціканцавога крыжа. Канцы крыжа пашыраныя і закругленыя. Крыж стаіць на сярэдняй з трох блакітных закругленых гор.
Дзяржаўны сцяг Славацкай Рэспублікі
Дзяржаўны сцяг Славацкай Рэспублікі складаецца з трох гарызантальных палос — белай, сіняй і чырвонай, аднолькавай шырыні, якія адпаведна знаходзяцца адна пад адной. На пярэдняй (бліжняй да дрэўка) частцы дзяржаўнага сцяга знаходзіцца дзяржаўны герб. Дзяржаўны герб на дзяржаўным сцягу знаходзіцца на аднолькавай адлегласці ад верхняга, пярэдняга (бліжняга да дрэўка) і ніжняга пружкоў дзяржаўнага сцяга, а яго вышыня роўная палове вышыні дзяржаўнага сцяга. На стыку шчыта з любым колерам, акрамя белага, знаходзіцца белая мяжа, шырыня якой складае адну сотую частку даўжыні дзяржаўнага сцяга. У дзяржаўным гербе на дзяржаўным сцягу не ўжываюцца лініі абрысоўкі. Суадносіны бакоў дзяржаўнага сцяга складаюць 2:3.
Дзяржаўная пячатка Славацкай Рэспублікі
Дзяржаўная пячатка Славацкай Рэспублікі з'яўляецца акруглай. У яе цэнтры знаходзіцца Дзяржаўны герб Славацкай Рэспублікі, прычым колеры дзяржаўнага герба вызначаюцца геральдычнай штрыхоўкай. Вакол герба змяшчаецца кругавы надпіс (г. зв. кругапіс) «Slovenská republika». У ніжняй частцы кругапісу знаходзіцца ліпавы лісток. Памер Дзяржаўнай пячаткі Славацкай Рэспублікі складае 45 мм.
Дзяржаўная пячатка Славацкай Рэспублікі ўжываецца на арыгіналах Канстытуцыі і канстытуцыйных законаў Славацкай Рэспублікі, міжнародных дагавораў, вярыцельных грамат дыпламатаў, а таксама ў некаторых іншых выпадках.
Штэмпель Дзяржаўнай пячаткі Славацкай Рэспублікі захоўваецца ў Прэзідэнта Славацкай Рэспублікі.
Дзяржаўны гімн Славацкай Рэспублікі
Дзяржаўны гімн Славацкай Рэспублікі — першыя дзве страфы песні «Маланка над Татрамі» (Nad Tatrou sa blýska). Мелодыя паходзіць з народнай песні «Капала студню» (Kopala studienku). Аўтар тэксту — Янка Матушка. У сучасным выглядзе песня з'явілася ў 1844 г. як пратэстная песня супраць арышту Людавіта Штура.
Дзяржаўны гімн Славацкай Рэспублікі спяваецца або выконваецца інструментальна падчас дзяржаўных свят, памятных дзён, гадавін, а таксама пры іншых нагодах (напрыклад, пасля перамогі славацкіх спартсменаў у міжнародных спаборніцтвах).
Тэкст Дзяржаўнага гімна Славацкай Рэспублікі::
Радаманава (Смаленская вобласць)
Радаманава (Родома́ново) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Радаманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гімн Анголы
Angola Avante (Наперад, Ангола!) - Дзяржаўны гімн Анголы, прыняты пасля абвяшчэння незалежнасці ад Партугаліі.
Тэкст
Ó Pátria, nunca mais esqueceremos
Os heróis do quatro de Fevereiro.
Ó Pátria, nós saudamos os teus filhos
Tombados pela nossa Independência.
Honramos o passado e a nossa História,
Construindo no Trabalho o Homem novo,
(паўтор двух апошніх радкоў)
Прыпеў
Angola, avante!
Revolução, pelo Poder Popular!
Pátria Unida, Liberdade,
Um só povo, uma só Nação!
(Паўтор прыпева)
Levantemos nossas vozes libertadas
Para glória dos povos africanos.
Marchemos, combatentes angolanos,
Solidários com os povos oprimidos.
Orgulhosos lutaremos Pela Paz
Com as forças progressistas do mundo.
Вуліца Уладзіміра Леніна (Орша)
Вуліца Уладзіміра Леніна (улица Владимира Ленина) — цэнтральная вуліца Оршы.
Лагоа-Мірын
Лагоа-Мірын (Lagoa Mirim, Laguna Merín) — возера-лагуна, размешчанае на ўзбярэжжы ў паўднёвай частцы Бразіліі, на мяжы з Уругваем.
У даўжыню працягнулася на 220 км, і мае максімальную шырыню 42 ​​км. Агульная плошча складае каля 2000 км². Лагоа-Мірын адасоблена ад Атлантычнага акіяна нанасной пясчанай забалочанай касой. Вузкай пратокай Сан-Гансала возера Лагоа-Мірын злучана з возерам Патус. Упадае шмат рэк, найбуйнейшая з якіх — Жагуаран.
Мышлятычы
Мышлятычы (Мишля́тичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Падлог
Падлог — злачынства, якое выяўляецца ў падробцы сапраўдных або ў складанні фальшывых дакументаў. Адрозніваюць службовы падлог і падлог, які ўчыняецца прыватнай асобай. Заканадаўства Рэспублікі Беларусь прадугледжвае крымінальную ажказнасць за: выпуск (эмісію) службовай асобай суб'екта гаспадарання каштоўных папер без іх рэгістрацыі ва ўстаноўленым парадку, а таксама выкарыстанне заведама падложных дакументаў для іх рэгістрацыі; падлог праспекта эмісіі каштоўных папер; падлог выбарчых дакументаў (па выніках выбараў і рэферэндумаў), заведама няправільны падлік галасоў або парушэнне тайны галасавання, учыненыя членам выбарчай камісіі або службовай асобай дзяржаўнага ці грамадскага органа; службовы падлог, учынены з карыслівай або іншай асабістай зацікаўленнасці; падробка знакаў паштовай аплаты і праязных білетаў, падробка, выраб або збыт падробных дакументаў, пячатак, бланкаў. Найбольш небяспечным злачынствам з'яўляецца падлог грашовых знакаў і каштоўных папер, якія знаходзяцца ў абарачэнні.
Ліяна Леанідаўна Бачкоўская
Ліяна Леанідаўна Бачкоўская (нар., Бярдзічаў, Украіна) — украінская футбалістка, абаронца. Майстар спорту Украіны.
Клубная кар’ера
Актыўна пачала займацца футболам у сёмым класе. З 2010 года пачатку выступаць у чэмпіянаце Украіны за каманду «Родзіна» з Кастопіля. Пасля трох сезонаў перайшла ў чарнігаўскую «Легенду». У 2015 годзе скасавала кантракт з клубам і адыграла сезон у «Пантэрах» з Умані. У 2016 годзе выступала за ЖФК «Астана».
Выступала за зборную Украіны WU-17 (2008) і WU-19 (2011).
Ямал
Ямал — паўвостраў на поўначы Заходняй Сібіры, на тэрыторыі Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі Расіі. Даўжыня паўвострава 700 км, шырыня да 240 км. Абмываецца Карскім морам.
Ландшафты паўвострава прадстаўлены тундрай, на поўдні — лесатундравыя ўчасткі. Шмат азёр.
Паўвостраў слаба засвоены чалавекам. Вядзецца аленегадоўля, рыбалоўства. Спрадвечныя насельнікаі гэтай зямлі — ненцы і ханты. Многія з іх і сёння жывуць, як продкі — качуюць па тундры з аленямі.
На паўвостраве знаходзяцца найбуйнейшыя запасы прыроднага газу. У пасёлку Сабета, што на беразе Карскага мора, за семсот кіламетраў на поўнач ад Палярнага круга пабудавана буйное прадпрыемства па вырабе звадкаванага газу.
Вальвера
Вальвера (Volvera) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 8500 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 406 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 10040. Тэлефонны код — 011.
Андрэй Мікалаевіч Ціханаў
Навуковы ўклад
Навуковыя працы па вылічальнай і прыкладной матэматыцы, інфарматыцы, матэматычнай фізіцы, геафізіцы, тапалогіі.
Абакумава (Гагарынскі раён)
Абакумава (Аббакумово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Радаманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Свята-Мікалаеўская царква (Азяты)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Азяты Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на паўночна-заходняй ускраіне вёскі.
Гісторыя
Вядома з XV—XVI стагоддзяў. У 1555 годзе берасцейскі кашталян Ян Гайка атрымаў правы на Азяцкую царкву. У 1629 годзе згадваецца святар царквы Васіль Ждановіч. На працягу ХVII—ХVIII стагоддзяў настаяцелямі прыхода была святарская дынастыя Будзіловічаў.
У 1851 годзе храм наведаў епіскап Брэсцкі Ігнацій, дзе правёў урачыстую літургію. Праз шэсць гадоў святаром царквы стаў айцец Адам Лехачэўскі, які склаў «Царкоўны летапіс Азяцкай Свята-Мікалаеўскай царквы».
18 (31) кастрычніка 1870 царква была асвечана. Да 1877 года вяліся царкоўныя летапісы. Прыход па звестках 1899 года аб’ядноўваў 2090 вернікаў у 6 вёсках; дзейнічалі капліца ў Старым Сяле, царкоўна-прыходскае брацтва і народнае вучылішча. У 1912 годзе яго наведаў епіскап гродзенскі і брэсцкі Міхаіл.
Архітэктура
Помнік архіэктуры псеўдарускага стылю і народнага дойлідства. Вырашана кубападобным зрубам, да якога далучаюцца прамавугольная апсіда, трапезная і трох’ярусная шатровая званіца. Пакаты чатырохсхільны дах па цэнтры завершаны купалам на васьмігранным барабане.
Іканастас змяшчае абразы XVI—XVII стагоддзяў «Маці Божая Адзігітрыя» і «Спас Пантакратар», захоўваюцца драўляная скульптура трэцяй чвэрці XVIII ст. «Гэта чалавек» і разны ківот XIX стагоддзя. Колішні шанаваны абраз Святога Мікалая XV стагоддзя захоўваўся ў храме яшчэ ў 1899 годзе.
Герб Беніна
Герб Беніна быў паўторна прыняты ў 1990, замяніўшы герб, які існаваў у 1975-1990 гг.
Наверсе герба нацыянальны сімвал грэбень, які складаецца з двух завінчаных рагоў напоўненых збожжам і пяском. Лічыцца, што яны сімвал росквіту. Ніжэй грэбня шчыт, які ўтрымлівае фактычны герб Беніна. Шчыт складаецца з чатырох сектараў. У верхняй частцы гербу: замак у стылі Сомба - сімвал гісторыі Беніна, у іншым сектары: Зорка Беніна - самая высокая ўзнагарода Беніна. У ніжняй частцы гербу: выява судна, як знак, якой пазначае прыбыццё еўрапейцаў у Бенін, у іншым, левым сектары пальма - галоўны крыніца пражытка Беніна.
Шчыт акружаны з двух бакоў парай леапардаў - нацыянальныя жывёлы Беніна. У самым нізе шчыта дэвіз Беніна «Братэрства, Правасуддзе, Праца» (фр. Fraternité, Justice, Travail).
Раўніна
Раўні́на — вялікі ўчастак сушы з параўнальна роўнай паверхняй і малымі ваганнямі адносных вышынь (не большыя за 200 м). Раўніны зручныя для жыцця і гаспадарчай дзейнасці чалавека.
Паводле характару раўніны бываюць плоскія, узгорыстыя, увагнутыя, выпуклыя, нахільныя і ступеньчатыя. Паводле абсалютнай вышыні адрозніваюцца нізіны, узвышшы, пласкагор’і. Паводле паходжання — першасныя, акумуляцыйныя, дэнудацыйныя.
Тэрыторыя Беларусі змяшчаецца ў межах Усходне-Еўрапейскай раўніны.
Матэргорн
Матэргорн, таксама Матэрхорн (Monte Cervino, Mont Cervin, Matterhorn) — гара ў горнай сістэме Альпаў. Вышыня 4477 м.
Узыходжанне на Матэргорн
З 1857 года было зроблена некалькі беспаспяховых узыходжанняў на Матэргорн, у асноўным з італьянскага боку. Першае паспяховае ўзыходжанне на Матэргорн было здзейснена 14 ліпеня 1865 г. з боку Цэрмата групай англічаніна Эдуарда Уімпэра па яе грэбені Хёрнлі. Пры спуску 4 чалавекі загінулі ў выніку абрыву вяроўкі. Трыма днямі пазней 17 ліпеня 1865 г. група пад кіраўніцтвам Жана-Антуана Карэля, гіда з Броя-Чэрвініі, паднялася на вяршыню з італьянскага боку — першапраходжанне па яе грэбені Ліён. У 1871 годзе на вяршыню Матэргорн паднялася першая жанчына — Люсі Уолкер. Найбольш цяжкая Паўночная сцяна Матэргорн была пройдзеная 1 жніўня 1931 г. Францам і Тоні Шмід.
Томас Стэрнз Эліят
Томас Стэрнз Эліят (Thomas Stearns Eliot;, Сент-Луіс, ЗША — , Лондан) — амерыкана-англійскі паэт, драматург і літаратурны крытык, прадстаўнік мадэрнізму ў паэзіі. Лічыцца адным з найвялікшых паэтаў XX ст., лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1948).
Біяграфія
Скончыў Гарвардскі ўніверсітэт (1910). Вучыўся ў Сарбоне, Марбургскім і Оксфардскім універсітэтах. У Вялікабрытаніі з 1917. Працаваў выкладчыкам, літаратурным аглядальнікам, рэдактарам у перыядычных выданнях, дырэктарам выдавецтва.
Творчасць
Дэбютаваў як паэт у 1915. Першую сусветную вайну ўспрыняў як банкруцтва цывілізацыі і крах усяго ліберальна-гуманістычнага светаўспрымання, што адлюстравалася ў яго паэме «Бясплодная зямля» (1922) з яе выключнай ідэйна-мастацкай складанасцю (сплаў трагедыйнасці, лірызму, парадыйнай і міфалагічнай вобразнасці). Трагічнаму адчуванню бессэнсоўнасці, апустошанасці, эстэтычнага выраджэння ў сучасным жыцці (паэма «Пустыя людзі», 1925) супрацьпастаўляў пошук і набыццё духоўных пачаткаў у рэлігіі (мадэрнізаванае хрысціянства), а таксама ў культурных і мастацкіх традыцыях дарэнесанснай эпохі (кніга эсэ «Свяшчэнны лес», 1921; паэтычная сюіта «Попельная серада», драма ў вершах «Смерць у саборы», 1935 і інш.). Выступаў за «дэперсаналізацыю» паэтычнага акта, у абарону мастацкай традыцыі і класікі як вечнага эталона.
Прэміі і ўзнагароды
Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1948).
Старыя Дарогі
Стары́я Даро́гі  — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Старадарожскага раёна. За 148 км на паўднёвы ўсход ад Мінска. Чыгуначная станцыя на лініі Баранавічы — Асіповічы. Праз горад праходзіць аўтадарога Бабруйск — Слуцк. Насельніцтва 10 468 чал. (2017).
Афіцыйная гістарыяграфія прыпісвае гораду гісторыю суседняга мястэчка Старыя Дарогі, якое знаходзіцца за 2 км на ўсход ад горада. Але на аснове картаграфічнага матэрыялу можна сцвярджаць, што на тэрыторыі сучаснага горада да 1865 года не існавала паселішчаў. Найверагодней, засяленне тэрыторыі пачалося каля 1896 года разам з будаўніцтвам чыгуначнай станцыі.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра сяло Дарогі ў складзе Глускай воласці Слуцкага княства датуецца 1524 годам. У розныя часы мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Гальшанскіх, Хадкевічаў, Алелькавічаў.
Пад 1582 Дарогі згадваюцца як мястэчка на Слуцка-Бабруйскім гасцінцы. У 1612 мясцовасць перайшла да Радзівілаў. У сяр. XVII ст. Дарогі сталі цэнтрам воласці. Станам на 1647 у мястэчку было 95 дамоў. У Трынаццацігадовую вайну (1654—1667) Дарогі значна пацярпелі ад маскоўскіх захопнікаў. На 1668 тут засталося 34 двары, 3 вуліцы, сядзібы з жылымі і гаспадарчымі пабудовамі.
У кан. XVII ст. за 6 км на ўсход з’явілася яшчэ адно паселішча Дарогі і мястэчка пачалі зваць Старыя Дарогі. У 1695—1744 гадах мясцовасць знаходзілася ў ліку Нойбургскіх маёнткаў. У 1791 мястэчка ўвайшо ў склад Случарэцкага павета.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Старыя Дарогі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі. Статус паселішча панізілі да вёскі, якая з 1828 знаходзілася ва ўладанні Вітгенштэйнаў. У 1846 Старыя Дарогі перайшлі ў дзяржаўны скарб. Станам на 1886 тут было 40 двароў, паштовая станцыя. У 1896 за 2 км на захад ад вёскі збудавалі станцыю на вузкакалейнай чыгунцы мясцовага значэння Асіповічы — Старыя Дарогі, якую ў 1915 падоўжылі да Слуцка. Чыгункай на Асіповічы вывозілі лесаматэрыялы. Вакол новай станцыі паступова сфарміравалася новае паселішча, якое дала пачатак сучаснаму месту. У 1897 у Старых Дарогах працавалі лесапільны і фанерны заводы. У 1914 тут адкрылася народнае вучылішча.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 Старыя Дарогі займалі нямецкія войскі. З 20 жніўня 1919 да ліпеня 1920 вёску кантралявалі польскія войскі. У 1921 Старыя Дарогі сталі цэнтрам Новадарожскай воласці, 17 ліпеня 1924 — Старадарожскага раёна Слуцкай акругі (25 снежня 1962—30 ліпеня 1966 уваходзілі ў склад Слуцкага раёна). З 9 чэрвеня 1927 да 26 ліпеня 1930 вёска знаходзілася ў Бабруйскай акрузе. 3 ліпеня 1925 Старыя Дарогі зноў атрымалі статус мястэчка. Станам на 1933 тут працавалі электрастанцыя, лесапільня «Пралетарый» і цагельня. 20 лютага 1938 Старыя Дарогі ўвайшлі ў склад Мінскай вобласці, а 27 верасня таго ж года атрымалі статус горада. У Другую сусветную вайну з 28 чэрвеня 1941 да 28 чэрвеня 1944 горада знаходзілася пад нямецкай акупацыяй.
28 красавіка 1996 Старыя Дарогі атрымалі гарадскі герб. 10 ліпеня 2001 у месце адкрыўся Палац культуры. 24 лістапада 2007 на тэрыторыі прыватнага музея адбылося ўрачыстае адрыццё першага ў Беларусі помніка ўдзельнікам Слуцкага збройнага чыну.
Эканоміка
У горадзе прадпрыемства харчовай, лёгкай прамысловасці. Гасцініца «На ростанях».
Культура
Дзейнічаюць 2 бібліятэкі, дом культуры, народны драматычны тэатр, Старадарожскі раённы гісторыка-этнаграфічны музей. Дзейнічае прыватны музей Анатоля Белага (гл. Старадарожскі мастацкі музей).
Адукацыя
У Старых Дарогах працуюць 3 сярэднія школы, гімназія, спартыўная школа, школа мастацтваў, дзіцячы дом, 6 дашкольных устаноў.
Медыцына
Медыцынскія паслугі аказваюць гарадскія бальніца і паліклініка.
Сяргей Паўлавіч Крывашэеў
Сяргей Паўлавіч Крывашэ́еў (нар., г. п. Старобін, Салігорскі раён) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь (1999). Акадэмік Беларускай акадэміі архітэктуры.
Старыя Дарогі
Турыстычная інфармацыя
Спыніцца можна ў гасцініцы «На ростанях».
Сяргей Паўлавіч Крывашэеў
Біяграфія
Скончыў у 1967 годзе Беларускі політэхнічны інстытут (выкладчыкі Н. Н. Макляцова, Я. Л. Заслаўскі, Н. Я. Трахтэнберг). 3 1967 года ў інстытуце «Гомельграмадзянпраект».
Старыя Дарогі
Страчаная спадчына
У 1920-я ў Старых Дарогах існавалі царква, касцёл, сінагога і некалькі малітоўных дамоў.
Сяргей Паўлавіч Крывашэеў
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў з 1974 года (членскі білет № 294). Пражывае ў Гомелі.
Творчасць
Асноўныя работы: генпланы Гомеля (1977), Мазыра (1981), Рэчыцы (1980, усе ў сааўт.), праекты дэталёвай планіроўкі цэнтра (1979) і жылых раёнаў Валатава (1985) у Гомелі, жылога раёна вул. Пралетарская—Целепуны (1976) па вул. Інтэрнацыянальнай у Мазыры (1979 /1986 ), у планіроўцы жылых раёнаў Сельмаш і Асаўцы (1978), Пралетарскі Луг-1 (1986) у Гомелі , Светлагорскай шашы ў Рэчыцы (1983) , жылы раён «Паўднёвы» ў Гомелі (1983; дыплом 1 ступені Дзяржбуда БССР) ; забудова мікрараёнаў № 5 (1990), 5а, 16 і 19 у паўднёвай частцы «Валатава» (пабудаваны ў 1987—1991), 17 (пабудаваны ў 1986), 20 па вул. Каменшчыкава (пабудаваны ў 1989), 21, 53 па Рэчыцкай шашы (забудоўваюцца, 1990) , 59 (праект 1991) у Гомелі; праекты планіроўкі і забудовы мікрараёнаў — аўтар; мікрараён № 5 (пабудаваны ў 1977) , 7 (1982) у Мазыры, пасёлак «Крынічны» каля Мазыра (1978; Сярэбраны медаль ВДНГ); сяло «Троецкое» са Святая-Траецкім манастыром на граніцы трох Рэспублік — Беларусі, Украіны і Расіі (1996); рэканструкцыя ЦПКіА імя Луначарскага ў Гомелі; рэканструкцыя парку ў Шклове Магілёўскай вобласці; рэканструкцыя плошчы Перамогі ў Гомелі.
Узнагароды
Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь (1999). Ганаровая грамата Вярхоўнага Савета Беларусі (1995).
Мастыска Другі
Мастыска Другі (Мости́ська Дру́гі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ігар Мікалаевіч Жалязоўскі
{{Канькабежац |Імя                   = Ігар Жалязоўскі |Фатаграфія            = Igor Zjelezovski.jpg |Шырыня                = 300px |Поўнае імя            = Ігар Мікалаевіч Жалязоўскі |Чэмпіён свету          = 6 (1985, 1986, 1989, 1991, 1992, 1993) |Чэмпіён Еўропы        = |Кубак свету            = 3 (1990/91, 1991/92, 1992/93) |Спецыялізацыя         = спрынтарскае шматбор’е, 500 м, 1000 м, 1500 м |Гонак                 = 88 |Перамог                 = 30 |Подыумаў              = 54 |Ачкоў                 = |500м                  = 36,49 (1985) |1000м                 = 1.12,58 (1989) |1500м                 = 1.52,50 (1987) |3000м                 = 4.12,85 (1988) |5000м                 = 7.09,84 (1983) |10000м                = 15.40,82 (1983) |Медалі = {{турнір|Алімпійскія гульні}} {{медаль|Бронза|Калгары 1988|1000 м}} {{медаль|Серабро|Лілехамер 1994|1000 м}} {{турнір|Чэмпіянаты свету (спрынтарскае шматбор'е)}} {{медаль|Золата|Херэнвен 1985}} {{медаль|Золата|Каруідзава 1986}} {{медаль|Золата|Херэнвен 1989}} {{медаль|Бронза|Трамсё 1990}} {{медаль|Золата|Інцэль 1991}} {{медаль|Золата|Осла 1992}} {{медаль|Золата|Ікаха 1993}} {{турнір|Ганаровыя спартыўныя званні}} {{{!}} {{{!}} style="background: transparent" {{!}}{{Заслужаны майстар спорту СССР}} {{!}}} }}
Ігар Мікалаевіч Жалязоўскі (, Орша, Беларуская ССР — ) — беларускі канькабежац, заслужаны майстар спорту СССР (1985). Заслужаны работнік фізічнай культуры і спорту Рэспублікі Беларусь (1994). 5 разоў прызнаваўся лепшым спартсменам года Беларусі па выніках апытання спартыўных журналістаў (1985, 1986, 1989, 1991, 1993).
Біяграфія
Нарадзіўся 1 чэрвеня 1963 года ў Оршы. У 1984 годзе скончыў Беларускі інстытут фізічнай культуры. Адзін з наймацнейшых у свеце канькабежцаў-спрынтараў ў 1980-90-х гг. Неаднаразовы рэкардсмен свету (у 1983-89) на дыстанцыі 1000 і 1500 м і ў спрынтэрскім мнагабор’і. Срэбны (1994) і бронзавы (1988) прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў на дыстанцыі 1000 м, шасціразовы чэмпіён свету па спрынтарскім шматбор’і (1985, 1986, 1989, 1991-93), пяціразовы чэмпіён СССР па спрынтарскім шматбор’і (1985, 1986, 1989-91), шматразовы чэмпіён краіны (у 1984-91) на дыстанцыях 500, 1000 і 1500 м атрымаў 30 перамог на этапах Кубка свету (1985—1993). Уладальнік Кубка свету на дыстанцыі 1000 м (у 1991—1993). Рэкардсмен свету на дыстанцыях 1000 і 1500 м, а таксама ў спрынтэрскім мнагабор’і.
З 1995 года на адміністрацыйнай працы: прэзідэнт Беларускага саюза канькабежцаў (1996—2005), член НАК Беларусі, быў першым прэзідэнтам Параалімпійскага камітэта Беларусі (1996—2001).
Памёр 12 чэрвеня 2021 года.
Млада Болеслаў
Мла́да-Бо́леслаў (Mladá Boleslav), был. Юнгбунцлау (Jungbunzlau ) — горад у Чэхіі, на тэрыторыі Сярэднячэшскага края. Адміністрацыйны цэнтр раёна Млада Болеслаў і муніцыпалітэт з пашыранымі паўнамоцтвамі. Размешчаны на левым беразе ракі Ізеры, за 50 км на паўночны ўсход ад Прагі. Чыгуначны вузел.
Насельніцтва 43,4 тысяч жыхароў (2003). Плошча 28,9 км².
Гісторыя
Горад Млада Болеслаў быў заснаваны ў другой палове X стагоддзя Баляславам II як каралеўскі замак. Да часу яго заснавання каля Прагі ўжо меўся замак пад назвай Болеслаў, таму новы замак быў названы Mladá («маладым») Болеславам, што дазволіла лёгка адрозніваць яго ад больш старога замка, які атрымаў у XV стагоддзі назву Stará Boleslav («Стары Болеслаў»).
Дзякуючы свайму выгоднаму размяшчэнню на шляху з Прагі ў Лужыцу і Брандэнбург Млада Болеслаў хутка развіваўся, у 1334 і 1436 гадах атрымліваў правы каралеўскага горада.
У XVI стагоддзі горад зрабіўся галоўным цэнтрам чэшскіх братоў, якія заснавалі тут адну з першых сваіх друкарань. У XVII стагоддзі прыйшоў у заняпад.
У канцы XIX стагоддзя горад перажыў «другое нараджэнне» дзякуючы заснаванаму тут заводу «Шкода»; Млада Болеслаў квітнее дзякуючы аўтамабільнаму заводу і дагэтуль.
Эканоміка
З'яўляецца галоўным цэнтрам чэшскай аўтамабільны прамысловасці; завод у Млада Болеславе выпускае аўтамабілі сусветна вядомай маркі «Шкода». Вырабляюцца пераважна легкавыя аўтамабілі. Ёсць малаважная цукровая прамысловасць.
Міхаіл Максімавіч Севярнёў
Міхаіл Максімавіч Севярнёў (, вёска Север, Бялыніцкі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі навуковец у галіне механізацыі сельскай гаспадаркі, дзяржаўны дзеяч. Акадэмік УАСГНІЛ (1978), Расійскай акадэміі сельскагаспадарчых навук (1991), Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1992—2002), НАН Беларусі (2003), доктар тэхнічных навук (1964), прафесар (1969). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1978). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны і партызанскага руху ў Беларусі.
Біяграфія
Пасля вайны скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1951). З 1954 г. малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі АН БССР, у тым жа годзе абараняе кандыдацкую дысертацыю. З 1955 г. кіраўнік лабараторыі, а з 1965 па 1983 г. дырэктар Цэнтральнага навукова-даследчага інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі Нечарназёмнай зоны СССР. Адначасова ў 1972-1976 гг. намеснік Старшыні Савета Міністраў БССР, з 1976 па 1980 акадэмік-сакратар Заходняга аддзялення УАСГНІЛ. З 1983 па 2002 загадчык лабараторыі паліўна-энергетычных рэсурсаў у сельскай гаспадарцы БелНДІМСГ, адначасова з 1992 г. віцэ-прэзідэнт Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь, з 1996 г. саветнік Прэзідыума Акадэміі аграрных навук РБ. З 2002 г. галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута механізацыі сельскай гаспадаркі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, з 2006 па 2012 галоўны навуковы супрацоўнік Навукова-практычнага цэнтра НАН Беларусі па механізацыі сельскай гаспадаркі. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1970-1980 гг.
Навуковы і практычны ўнёсак
Навуковыя працы ў галіне надзейнасці і даўгавечнасці сельскагаспадарчых машын, энергазберажэння ў сельскай гаспадарцы. Унёс уклад у распрацоўку земляробчай тэхнікі, тэорыі трэння і зносу машын і механізмаў, іх працаздольнасці і даўгавечнасці. Развіў тэорыю энергетычнай ацэнкі машын і тэхналогій сельскагаспадарчай вытворчасці. Прапанаваў метады і сродкі тэхнічнага абслугоўвання сельскагаспадарчай тэхнікі, рэсурсазберажэння, выкарыстання ўзнаўляльных крыніц энергіі ў вытворчых працэсах і прапанаваў новыя геліясістэмы для падагрэву паветра і вады.
Аўтар больш за 500 навуковых прац, у тым ліку 11 манаграфій, 40 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў на вынаходствы. Падрыхтаваў 5 дактароў і 42 кандыдаты навук.
Дзяржаўная прэмія Беларускай ССР 1978 за распрацоўку тэхналогіі і жняяркі для ўборкі палеглых збожжавых культур.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1971), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1973, 1978), Чырвонай Зоркі (1944), Айчыннай вайны I ступені (1985) , «Знак Пашаны» (1966), медалём Францыска Скарыны (2002), медалём «За адвагу», іншымі медалямі.
24-ы Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад»
XXIV Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» прайшоў з 3 па 10 лістапада 2017 года. Пляцоўкамі кінафестывалю сталі кінатэатры «Цэнтральны», «Мір», «Піянер», «Беларусь», Falcon Club Буцік кіно. Цырымоніі адкрыцця і закрыцця прайшлі ў кінатэатры «Масква». Слоган фестываля — «Ісціна, любоў і прыгажосць».
На кінафестываль «Лістапад» у 2017 годзе былі заяўлены 164 карцін з 55 краін, 94 з якіх прынялі ўдзел у конкурсах. Фільм адкрыцця фестывалю — «Арытмія» (Расія), фільм закрыцця — «Восеньскі самурай» (Сербія).
Нацыянальная Асамблея Беніна
Нацыянальная Асамблея (National Assembly) — заканадаўчы орган Беніна.
NGC 4401
NGC 4401 (іншыя абазначэнні — MCG 6-27-53, ZWG 187.42) — частка галактыкі ў сузор’і Гончыя Псы.
Нацыянальная Асамблея Беніна
Склад
Нацыянальная Асамблея складаецца з адной палаты і ўключае 83 дэпутатаў, якія выбіраюцца па прапарцыйнай сістэме на пяцігадовы тэрмін.
NGC 4401
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пласкагор’е
Шмат пласкагор’яў у Азіі, напрыклад, Сярэднесібірскае, Аравійскае, Дэкан і інш.. У Афрыцы, якая з’яўляецца, у асноўным, мацерыком ступеньчатых пласкагор’яў; у Амерыцы і Аўстраліі.
Мачэрады
Мачэрады (Мочера́ди) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Джонас Солк
Сям’я
Яго бацькі, Данііл і Дора Солк, былі руска-яўрэйскай сям’ёй імігрантаў. У Джонаса было таксама два браты — Герман і Лі. Сям’я пераехала з Усходняга Гарлема ў Бронкс, а затым жыла ў Квінсі.
Уладзімір Яраславіч
Уладзімір Яраславіч (  — ) — князь наўгародскі (1034—1052).
Сын Яраслава Уладзіміравіча і Інгегерды Улафсдотэр. Магчыма, старэйшы сын Яраслава, не лічачы спрэчнага Іллю Яраславіча. Пасаджаны бацькам на наўгародскі сталец, паводле Наўгародскага III летапісу, у 14-гадовым узросце. Адбылося гэта, паводле Іпацеўскага, Сафійскага I і Цвярскога летапісаў, у 1034 годзе, а паводле Лаўрэнцеўскага і Васкрасенскага — у 1036 годзе.
Трымаў Наўгародскую зямлю да сваёй смерці. Магчыма, Уладзімір Яраславіч адначасова з Ноўгарадам валодаў і Растоўскай воласцю. Пра гэта, аднак, піша толькі В. М. Тацішчаў у прыпісцы пасля звестак пра смерць Уладзіміра: «Па ім застаўся сын яго Расціслаў у Ноўгарадзе і ў Растове».
У 1042 годзе бацька паслаў Уладзіміра вайной на ям (тэрыторыя Паўднёвай Фінляндыі), паход быў удалы, але з яго войска вярнудася без коней з-за падзяжу. У 1043 годзе бацька паслаў Уладзіміра вайной на Візантыю, паход быў няўдалы, ёсць версія, што ў 1044 годзе Уладзімір захапіў Херсанес.
Некаторыя летапісы (напрыклад, Ніканаўскі) згадваюць Уладзіміра Яраславіча сярод вялікіх князёў, кажучы, што правіў ён Руссю 4 года. А. Рапаў дапускае магчымасць, што ў 1048—1052 гадах Уладзімір быў суправіцелем бацькі ў Кіеве. Гэтаму супярэчыць Наўгародскі III летапіс, які кажа, што Яраславіч правіў у Ноўгарадзе 18 гадоў, там і памёр. У Васкрасенскім летапісе запісана, што «Уладзімір у Кіеве па сіжываў і памёр на Ноўгарадзе». Ніканаўскі летапіс адзначае, што 1048—1052 гады Уладзімір Яраславіч правёў у Ноўгарадзе.
Уладзімір Яраславіч пабудаваў у Ноўгарадзе Сафійскі сабор, асвечаны 14 верасня 1052 года.
Летапісы называюць дату смерці Уладзіміра — 4 кастрычніка 1052 г. У Наўгародскім III летапісе прыпісана: «А жыў 32 гады, а княжыў Вялікім Ноўгарадзе 18 гадоў». У Цвярскім летапісе запісана, што Уладзімір княжыў у Ноўгарадзе 19 гадоў, а жыў 33 гады і памёр 4 верасня 1052 г. (не 4 кастрычніка, як у большасці летапісаў), тут цвярскі летапісец супярэчыць сабе, бо 1052-19=1033, а не 1034, як ён сам пісаў вышэй.
Матэрыя (фізіка)
Матэрыя — усё, што рэальна (незалежна ад нашага ўспрымання) існуе ў навакольным свеце. Уся матэрыя падзяляецца на поле (магнітнае, электрычнае і г.д.) і рэчыва (напрыклад, вадкасці, цвёрдыя целы, газы і г.д.).
Рух матэрыі — усе магчымыя змены, што адбываюцца ў навакольным свеце, неад'ымная ўласцівасць матэрыі.
Арсеній Мікалаевіч Выскварка
Арсеній Мікалаевіч Выскварка (, в. Блеўчыцы, Капыльскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1973). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
З 1949 шафёр Цімкавіцкай МТС, з 1951 трактарыст-камбайнёр Чыжэвіцкай МТС, з 1958 камбайнёр калхоза імя Ціміразева Капыльскага раёна. У 1972-м скончыў Быстрыцкую вячэрнюю школу, атрымаў сярэднюю адукацыю.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна ў 1966 годзе па выніках выканання сямігадовага плана. У 1973 годзе за поспехі, дасягнутыя ў выкананні пяцігадовага плана і сацыялістычных абавязацельстваў па павелічэнні вытворчасці прадукцыі раслінаводства А. М. Выскварку Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем яму ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».
Дзіндас
Дзі́ндас (Dindos), традыцыйная беларуская назва — Дынды  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Казокіне. Насельніцтва 18 чал. (2001 г.).
Вячаслаў Фёдаравіч Капыцін
Вячаслаў Фёдаравіч Капыцін (нар., вёска Трылесіна,, Магілёўская вобласць) — беларускі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (1977).
Біяграфія
Пасля заканчэння школы вучыўся ў тэхнічным вучылішчы ў г. Чысцяковэ Данецкай вобласці (1959—1961), працаваў шахцёрам на Данбас. У 1969 годзе скончыў з адзнакай гістарычны факультэт Магілёўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. А. Куляшова, у 1974 г. — аспірантуру Ленінградскага аддзялення Інстытута археалогіі АН СССР. У 1977 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Мезаліт Паўднёва-Усходняй Беларусі» (навуковы кіраўнік — М. М. Гурына). Дацэнт (1984).
З 1969 года працаваў асістэнтам і старшым выкладчыкам, з 1978 па 1999 гг. — загадчыкам кафедры ўсеагульнай гісторыі Магілёўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. А. Куляшова (з 1997 г. — Магілёўскага дзяржаўнага універсітэта імя А. А. Куляшова). Ініцыятар стварэння кафедры археалогіі і спецыяльных дысцыплін на гістарычным факультэце, загадчыкам якой В. Ф. Капыцін стаў у 1999 г. Узначальваў археалагічную лабараторыю, створаную ім у 1992 г.
Сфера навуковых інтарэсаў
Фінальны палеаліт і мезаліт Верхняга Падняпроўя. На працягу 1970 г. — пачатку 2000-х гг. праводзіў вывучэнне розначасовых помнікаў археалогіі з мэтай стварэння археалагічнай карты Магілёўскай вобласці. Вёў раскопкі помнікаў Грэнскай, свідэрскай, бутоўскай, верхнедняпроўскай археалагічных культур каменнага веку. Абгрунтаваў фінальны палеаліт ў рэгіёне, сожскаю культуру эпохі мезаліту.
Обская губа
Обская губа — заліў у Расіі, самы буйны заліў Карскага мора, эстуарый ракі Об, размешчаны паміж паўастравамі Гыданскі і Ямал.
Даўжыня заліва 750 км (больш за 800 ), шырыня ад 30 да 90 км, глыбіня да 25 м. Вызваляецца ад лёду, акрамя паўднёвай часткі, у ліпені і пакрываецца лёдам у кастрычніку. Ва ўсходняй частцы заліва ад яго адгаліноўваецца Тазаўская губа, у якую ўпадае рака Таз.
На заходнім беразе Обскай губы сяло Новы Порт.
Бальшыя Пад’ёлкі
Бальшыя Пад’ёлкі (Большие Подъёлки) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Радаманаўскага сельскага паселішча.
Свята-Мікалаеўская царква (Нарашы)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Нарашы Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1860 г. з бутавага каменю і цэглы. Прыпісная да Спаса-Праабражэнскай царквы ў г.п. Астрына.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Цэнтральны кубападобны аб'ём малітоўнай залы накрыты чатырохсхільным дахам з макаўкай у завяршэнні. Па падоўжнай восі заход — усход да яго далучаны прамавугольная апсіда і гранёны прытвор з двух'яруснай шатровай званіцай. На фоне паліхромнай бутавай муроўкі вылучаюцца атынкаваныя элементы архітэктурнага дэкору: руставаныя лапаткі, аркатурныя фрызы, круглыя разеткі і прамавугольныя нішы, кілепадобныя ліштвы аконных арачных праёмаў.
Ксенія Васільеўна Дзянікіна
Ксенія Васільеўна Дзянікіна (2 красавіка, Бела Сядлецкай губерні, Расія — 3 сакавіка 1973, горад Парыж, Францыя) — жонка Антона Іванавіча Дзянікіна, аднаго з лідараў Белага руху.
Артабаз I
Артабаз I (па-эламску: Irdumasda, ; ? — пасля 449 да н.э.) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Персідскай імперыі. Першы прадстаўнік роду Фарнакідаў, адгалінавання каралеўскага роду Ахеменідаў, сын Фарнака.
Ксенія Васільеўна Дзянікіна
Жыццё
Ксенія нарадзілася ў 1892 годзе ў сям'і падатковага інспектара Васіля Іванавіча Чыжа. Сябрам сям'і Васіля Чыжа быў малады афіцэр, будучы лідар Белага руху Антон Дзянікін, які быў старэйшы за Ксенію на 20 гадоў. Ён прысутнічаў на хрэсьбінах маленькай Ксеніі Чыж, дарыў ёй дзіцячыя падарункі, потым сачыў за яе стараннай вучобай у інстытуце, а падчас Першай сусветнай вайны, у 1916 годзе, ужо быўшы генералам, зрабіў ужо дарослай 24-х гадовай дзяўчыне Ксеніі Чыж прапанову.
Рэвалюцыйныя падзеі 1917 года адтэрмінавалі дату жаніцьбы. Ксенія Чыж стала жонкай генерала Дзянікіна толькі пасля яго ўцёкаў на Дон з быхаўскай турмы перад пачаткам разгортвання сіл Белага руху ў пачатку Грамадзянскай вайны. Яны пажаніліся толькі ў пачатку 1918 года.
Артабаз I
У 477 да н.э. прызначаны сатрапам Фрыгіі. Магчыма, вёў перамовы з саюзніцкім спартанскім каралевічам Паўсаніям. У 455 да н.э. яго сын Фарнабаз I змяніў Артабаза на пасадзе сатрапа Фрыгіі. Верагодна, быў удзельнікам вайны з афінцамі за Кіпр і Егіпет, вёў з імі перамовы ў 450 да н.э.
Ксенія Васільеўна Дзянікіна
Жыццё
Дзянікін марыў «пра сына Ваньку», але 20 лютага 1919 года, у разгар Грамадзянскай вайны, у іх з Ксеніяй нарадзілася дачка, якую назвалі Марынай.
Ксенія Дзянікіна пасля паражэння Белай гвардыі пад Наварасійскам увесну 1920 года адправілася з Дзянікіным у эміграцыю, дзе падзяліла з ім долю эмігранта. У эміграцыі яна аказвала генералу дапамогу ў напісанні «Нарысаў рускай смуты», гістарычнай працы па Грамадзянскай вайне. Сям'я ў пошуках пастаяннага жыхарства змяніла некалькі краін — Англію, Бельгію, Венгрыю, і ў сярэдзіне 1920-х гадоў пасялілася ў Францыі. Пасля Другой сусветнай вайны сям'я Дзянікіных перабралася ў Амерыку.
Пасля смерці Дзянікіна ў 1947 годзе Ксенія пераехала са ЗША ў Францыю да дачкі, дзе пражыла да 1973 года.
Ксенія Дзянікіна была пахавана ў Парыжы на могілках у Сент-Жэнеўеў-дэ-Буа, дзе яе прах захоўваўся да восені 2005 года.
Перапахаванне ў Расіі
У кастрычніку 2005 года пад патранатам Прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна адбылося перапахаванне рэштак генерала Антона Дзянікіна і філосафа Івана Ільіна. Разам з дзеячамі эміграцыі былі перапахаваны таксама іх жонкі. Рэшткі генерала Дзянікіна былі прывезены ў Парыж, адкуль разам з рэшткамі Ксеніі Дзянікінай перавезены ў Расію, дзе з ушанаваннямі былі перапахаваны 3 кастрычніка 2005 года ў Маскве ў Данскім манастыры.
Казловіцкі сельсавет (Слуцкі раён)
Казло́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Казловічы.
Утвораны 21 жніўня 1925 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Вялікасліўскага сельсавета. 28 мая 2013 года да Казловіцкага сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Паўстынскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Заграддзе, Кублішча, Мерашыно, Паўстынь і Рабак), у склад Ісернскага сельсавета перададзены вёскі Валаты і Вялікая Сліва
Мікалай Мікалаевіч Малодшы
Вялі́кі князь Мікала́й Мікала́евіч (Мало́дшы), (Николай Николаевич Младший; 18 лістапада, Санкт-Пецярбург — 5 студзеня 1929, Антыб, Францыя) — першы сын вялікага князя Мікалая Мікалаевіча (старэйшага) і вялікай княгіні Аляксандры Пятроўны (народжанай прынцэсы Альдэнбургскай), унук Мікалая I; генерал-ад'ютант (1904), генерал ад кавалерыі (6 снежня 1900).
Яго жонка з 29 красавіка (12 мая) 1907 года — Анастасія (Стана) Чарнагорская, у першым шлюбе княгіня Раманаўская герцагіня Лейхтэнбергская.
Роля ў развіцці псовага палявання
У 1887 годзе Мікалай Мікалаевіч купіў маёнтак, які прыйшоў ў заняпад у вёсцы Пяршына Алексінскага павета Тульскай губерні і заснаваў там Пяршынскае вялікакняжаскае паляванне. У Пяршыне была добра пастаўлена селекцыйная праца. Пяршынскія рускія сабакі харты лічыліся ўзорнымі. Шчанюкоў шырока раскуплялі замежнікі. Лічыцца, што менавіта Пяршынскае паляванне спрыяла папулярызацыі гэтай пароды ў свеце і яе захаванню пасля рэвалюцыі. Таксама менавіта ў Пяршына была выведзена кіраўніком спраў вялікага князя Д. П. Вальцавым парода «рускі рабы ганчак». Праіснавала Пяршынскае паляванне да 1914 года.
Ваенная кар’ера
Карыстаўся папулярнасцю ў войску.
Удзельнік руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў, знаходзіўся для асаблівых даручэнняў пры сваім бацьку — галоўнакамандуючым.
З 6 мая 1884 года — камандзір лейб-гвардыі гусарскага палка. З 10 лістапада 1890 года — камандзір 2-й брыгады 2-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі, з 11 снежня 1890 года — 2-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі. З 6 мая 1895 года — генерал-інспектар кавалерыі (па 8 чэрвеня 1905 года).
Фламандскі рэгіён
Фла́ндрыя (Flandre) ці Фламандскі рэгіён  (Vlaams Gewest, Région flamande) — суб’ект федэрацыі разам з Брусельскай сталічнай акругай і Валоніяй. Фландрыя знаходзіцца на поўначы Бельгіі і мае плошчу 13 522 км² (44,29% усёй краіны).
Мікалай Мікалаевіч Малодшы
Ваенная кар’ера
З 26 кастрычніка 1905 года — адначасова з старшынствам у СДА, Галоўнакамандуючы войскамі Гвардыі і Санкт-Пецярбургскай ваеннай акругі.
Фламандскі рэгіён
Фландрыя складаецца з пяці правінцый, дзе размаўляюць на нідэрландскай мове.
Варта звярнуць увагу на тое, што тэрмін «Фландрыя» часам выкарыстоўваецца як назва гістарычнага рэгіёна, межы якога не супадаюць з межамі сучаснай адміністрацыйнай адзінкі Бельгіі. Так, у склад Фламандскага герцагства ўваходзілі землі, якія цяпер належаць Францыі і Нідэрландам.
Мікалай Мікалаевіч Малодшы
Ваенная кар’ера
C 28 лютага 1909 года — папячыцель Афіцэрскага сходу Арміі і Флота.
Фламандскі рэгіён
Фландрыя паходзіць з назвы графства Фландрыя, а само імя графства ўпершыню згадваецца ў 1237 годзе. Этымалагічна слова звязанае з «Flandr», што на старанідэрландскай мове літаральна значыць «той, які затоплены/затопленае месца».
Мікалай Мікалаевіч Малодшы
Ваенная кар’ера
Перад Вялікай вайной — генерал-ад'ютант, галоўнакамандуючы войскамі гвардыі і Пецярбургскай ваеннай акругі, генерал ад кавалерыі, Яго Імператарская Высокасць, Вялікі князь.
Фламандскі рэгіён
Адміністрацыйны падзел
Пяць правінцый Фландрыі:
Мікалай Мікалаевіч Малодшы
Першая сусветная вайна
20 ліпеня 1914 года, напярэдадні Першай сусветнай вайны, быў прызначаны Мікалаем Вярхоўным Галоўнакамандуючым усімі сухапутнымі і марскімі сіламі. Пры Мікалаю Мікалаевічу былі створаны Стаўка Вярхоўнага Галоўнакамандуючага і штаб. Месцам Галоўнай кватэры абраныя Баранавічы, начальнікам штаба Стаўкі прызначаны генерал М. М. Янушкевіч, а генерал-кватэрмайстарам генерал Ю. Н. Данілаў.
Фламандскі рэгіён
Адміністрацыйны падзел
Правінцыі, у сваю чаргу, падзяляюцца на муніцыпалітэты.
Мікалай Мікалаевіч Малодшы
Першая сусветная вайна
Быў вядомы тым, што на прастоле Вярхоўнага галоўнакамандуючага назваў «далёка не своечасовымі» словы біскупа Таўрычнага і Сімферопальскага Дзімітрыя ў абарону асоб, якіх несправядліва забівалі за тое, што яны насілі нямецкія прозвішчы.
Фламандскі рэгіён
Адміністрацыйны падзел
Брусельская сталічная акруга з’яўляецца анклавам, якая ляжыць у межах Фламандскага Брабанта і не ўваходзіць у склад Фламандскай акругі, аднак менавіта Брусель з’яўляецца сталіцай Фландрыі.