cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юзаф Буйноўскі
Біяграфічныя звесткі
Пасля пачатку Другой сусветнай вайны быў мабілізаваны ў польскую армію і ўдзельнічаў у баявых дзеяннях першых месяцаў вайны. У 1939-41 зняволены ў савецкім лагеры.
Пасля змагаўся з фашыстамі ў складзе польскай арміі генерала Андэрса, удзельнічаў у баявых дзеяннях 2-га корпуса на тэрыторыі Італіі. Падчас вайны працягваў займацца літаратурнай працай, супрацоўнічаў з ваеннымі выданнямі.
Выбраная бібліяграфія
Паэзія:
Бася Залманаўна Карпілава
Біяграфія
З сямі гадоў Бася разам з бацькамі пачала наведваць спектаклі Бакінскага опернага тэатра. Дзяўчынцы падабаўся балет, таму ў 1929 годзе яна паступіла ў балетную студыю пры Бакінскім тэатры. У 1934 годзе Народны камісарыят асветы і дырэкцыя тэатра прапанавалі таленавітай дзяўчынцы прадоўжыць вучобу ў Маскве. Юная танцоўшчыца была прынята адразу на пяты курс навучання ў Дзяржаўны маскоўскі харэаграфічны тэхнікум пры ДАВТ.
У 1938 годзе дзяўчынка была запрошана на галоўную ролю ў кінафільме «Сапраўдны таварыш». Здымкі доўжыліся год на Кіеўскай кінастудыі, таму, калі фільм быў зняты, Бася вярнулася не ў шосты клас вучылішча, а зноў у пяты.
Пасля сканчэння Маскоўскага харэаграфічнага вучылішча ў 1939 годзе салістка ў Маскве, Ансамбля Каспійскай ваеннай флатыліі.
Падчас вайны Б. Карпілава эвакуіравалася ў родны горад Баку. У 1941—1944 гадах з’яўлялася артысткай джаза, прымала ўдзел у шматлікіх канцэртах у клубах і на ваенных караблях у складзе Ансамбля Каспійскай ваеннай флатыліі, пры Доме ваенна-марскога флоту ў Баку. За працу ў гады Вялікай Айчыннай вайны Бася Залманаўна была ўзнагароджана ордэнам Айчыннай вайны II ступені, медалямі «За абарону Каўказа», «За Перамогу над Германіяй».
У 1944 годзе Бася Карпілава вярнулася ў Маскву, дзе сустрэлася з беларускімі артыстамі балета Сямёнам Дрэчыным і Зінаідай Васільевай. Яны запрасілі яе ў Мінск. І ў верасні 1944 года балярына пачала працаваць у беларускім Вялікім тэатры. Яе першай партыяй у беларускім тэатры стала Каламбіна ў балеце «Арлекінада» Рыкарда Дрыга.
У 1944—1961 — салістка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
Артыстка яркай творчай індывідуальнасці, Карпілава спалучала выразную драматычную ігру з тэхнічна складаным імклівым танцам, валодала вялікім сцэнічным тэмпераментам, жаноцкай абаяльнасцю. Танец Карпілавай прывабліваў непасрэднасцю, выразнасцю, багаццем мімікі, натуральнасцю жэстаў.
Выконвала разнапланавыя партыі: ад хітрамудрай какетлівай Лізы («Марная засцярога» П. Л. Гертэля), дасціпнай свавольніцы Каламбіны («Арлекінада» Р. Дрыга) да глыбока драматычных вобразаў Зарэмы («» Б. Асаф’ева), Эсмеральды («» Ц. Пуні), Лаўрэнсіі («Лаўрэнсія» А. Крэйна).
Сярод іншых створаных Карпілавай вобразаў: Адылія, Маша, Прынцэса Фларына («Лебядзінае возера», «Шчаўкунок», «Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага), Марылька («Салавей» М. Крошнера), Рузя («Падстаўная нявеста» Г. Вагнера), Гюльнара («» А. Адана), Кітры («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Тао Хао («Чырвоны мак» Р. Гліэра), Фані («Сцежкаю грому» К. Караева), Ванечка («Доктар Айбаліт» І. Марозава), Францыска («Блакітны Дунай» І. Штрауса).
За гады працы ў Дзяржаўным тэатры оперы і балета БССР Б. Карпілава стала адной з вядучых балерын трупы. Тэатразнаўца Ю. Чурко, у 1954—1961 гадах салістка тэатра, пісала аб ёй: "«Жизнерадостность, чувство юмора, пленительное кокетство органично сочетались у нее с умением создавать образы глубокого драматического звучания»".
Да 1983 года Б. Карпілава працавала трэнерам па харэаграфіі беларускіх фігурыстаў, выступала ў якасці харэографа драматычных спектакляў Беларускага дзяржаўнага тэатра імя Я. Купалы, супрацоўнічала з Дзяржаўным рускім драматычным тэатрам БССР.
Асабістае жыццё
У 1949 годзе балерына выйшла замуж за Віктара Рыгоравіча Карпілава, які стаў пасля вядомым беларускім рэжысёрам (ён паставіў шэраг мастацкіх і дакументальных фільмаў, ажыццявіў шэраг тэлеспектакляў, у тым ліку «Тартак» па І. Пташнікаву, «Млын на сініх вірах» па У. Караткевіча і інш.). Тэатральна-мастацкі інстытут, у якім В. Карпілаў вучыўся, размяшчаўся ў тыя гады ў будынку тэатра. Разам з аднакурснікамі будучы рэжысёр наведваў усе спектаклі тэатра, дзе ўпершыню ўбачыў Басю. Праз некалькі гадоў яны расталіся, але падтрымлівалі сяброўскія адносіны ўсё жыццё. У 1952 годзе Бася Залманаўна ўзяла прозвішча мужа і з таго часу выступала як Карпілава.
Сям’я балерыны заўсёды была звязана з тэатрам. Муж, Савелій Барысавіч Пінхасік, доўгія гады працаваў у калектыве грымёрам. Дачка Люба скончыла Беларускае харэаграфічнае вучылішча, выпускалася з Юрыем Траянам. З 1968 да 1989 год Карпілава-малодшая танцавала ў кардэбалеце, потым працавала касцюмерам.
Камунар (Буда-Кашалёўскі раён)
Камуна́р (, Коммунар) — аграгарадок (да 2009 г. пасёлак ) у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Камунараўскага сельсавета.
Партрэт Марыі Юзэфы
«Партрэт Марыі Юзэфы» — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная 1730-я гг., верагодна, Луі дэ Сільвестрам (1675—1760). Сучаснае месцазнаходжанне невядома. Памер карціны —.
Камунар (Буда-Кашалёўскі раён)
Размяшчэнне
Аграгарадок Камунар знаходзіцца за 27 км на паўднёвы ўсход ад Буда-Кашалёва, 29 км на паўночны захад ад Гомеля, 4 км ад чыгуначнай станцыі Уза (на лініі Жлобін — Гомель).
Партрэт Марыі Юзэфы
У інвентары 1857 г. запісаны пад № 57. Знаходзіўся ў Мазайкавай зале Нясвіжскага замка. На той момант імя асобы было невядома. Яе лічылі меркаваным вобразам Кацярыны ІІ. Апошні раз нясвіжскі партрэт ужо пад імем Марыі Юзэфы згаданы ў вопісе 1939 г. Твор быў у Зорнай зале. Захаваўся фотаздымак у Інстытуце мастацтва Польскай акадэміі навук. Пасля 1939 г. партрэт вывезены ў Мінск, адкуль, верагодна, трапіў у Германію. Існуе амаль ідэнтычная выява Марыі Юзэфы, напісаная мастаком Луі дэ Сільвестрам у 1733 г. Партрэт знаходзіцца ў прыватнай калекцыі і прадаваўся на аўкцыёне ў Францыі ў 2010 г. Можна заўважыць супадзенне агульнай кампазіцыі ў напісанні мадэлі і фону. Аднак партрэт з аукцыёна адрозніваецца крыху большымі памерамі і адсутнасцю фігуры пажа.
Камунар (Буда-Кашалёўскі раён)
Размяшчэнне
Праект забудовы выкананы ў 1968 годзе Гомельскімі абласнымі праектнымі майстэрнямі інстытута «Белдзяржпраект». Пасёлак кампактны, з дзвюх узаемна перпендыкулярных вуліц, на скрыжаванні якіх — плошча. Значную частку жылой забудовы складаюць каменныя 2-5-павярховыя будынкі. Па выніках рэспубліканскага конкурсу 1967 года забудова пасёлка ўдастоена дыплома 3-й ступені.
Партрэт Марыі Юзэфы
Апісанне
На партрэце адлюстравана Марыя Юзэфа (1699—1757), старэйшая дачка Іосіфа I Габсбургскага, імператара Свяшчэннай Рымскай імперыіі і Вільгельміны Амаліі Брансвік-Люнебургскай. Марыя Юзэфа была жонкай караля Аўгуста ІІІ. Твор выкананы на вельмі высокім узроўні. Марыя Юзэфа адлюстравана ў поўны рост, побач таксама намаляваны паж, які падтрымлівае накідку, падшытую. Безумоўна, гэта парадны партрэт каралевы.
Камунар (Буда-Кашалёўскі раён)
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў, на былых памешчыцкіх землях, перасяленцамі з суседніх вёсак, якія стварылі камуну імя К. Маркса. У 1929 годзе арганізаваны калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 8 жыхароў мястэчка. Пасёлак у 1967 годзе атрымаў назву Камунар. У ліпені 1967 года ў склад пасёлка ўключаны пасёлкі Высокі і Папаратны. З 28 чэрвеня 1973 года цэнтр Камунараўскага сельсавета Буда-Кашалёўскага раёна. Гомельская птушкафабрыка. Размешчана дапаможная гаспадарка Узаўскага камбіната хлебапрадуктаў, Палац культуры, універмаг, сталовая, камбінат бытавога абслугоўвання, гасцініца, сярэдняя школа, інтэрнат, дзіцячы сад-яслі, лякарня, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, швейная майстэрня, 2 крамы.
У аграгарадку дзейнічае птушкафабрыка РУП «Беларуснафта-Асобіна».
Транспартная сетка
Побач (за 1 км) шаша Доўск — Гомель (траса ). Дарогамі аграгарадок Камунар злучаны са станцыяй Уза, вёскамі Блюдніца, Асобіна, пасёлкам Красін і іншымі населенымі пунктамі.
Макаві
Макаві́ (саманазва moqoit) — індзейскі народ на поўначы Аргенціны. Агульная колькасць (2021 г.) — 25 000 чалавек.
У пачатку каланіяльнага перыяда макаві насялялі берагі ракі Бермеха, займаліся вандроўным паляваннем і збіральніцтвам. У XVII ст. яны асвоілі конегадоўлю і дзякуючы павелічэнню мабільнасці хутка пашырылі населеныя імі межы. Макаві сталі вядомы дзякуючы нападам на іспанскіх каланістаў і жорсткім адносінам да ваеннапалонных. Яны некалькі разоў бралі ў аблогу Санта-Фэ, у 1686 г. разбурылі горад Эстэка, у 1690 г. забілі 45 жыхароў Сан-Мігеля.
Хаця ў выніку змен ладу жыцця шматлікія рысы традыцыйнай культуры былі згублены, макаві захоўваюць сваю этнічную тоеснасць, звычаі, звязаныя са старажытнымі культамі, рыбалоўствам, прыгатаваннем народных страў. 30 жніўня адзначаюць свята абнаўлення прыроды.
Мурашкаедавыя
Мурашкаедавыя (Myrmecophagidae) — сямейства млекакормячых атрада непаўназубых.
Класіфікацыя
Уключае 3 роды і 4 віды, распаўсюджаныя ў Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы:
Памеры вагаюцца ад мініяцюрнага карлікавага мурашкаеда, які важыць менш за 400 г пры даўжыні цела 15 см, да гіганцкага мурашкаеда, вага якога пераўзыходзіць 30 кг, а даўжыня цела — 1,2 м. Самцы буйнейшыя за самак. Ва ўсіх мурашкаедаў доўгія, трубкападобныя пысы з маленькай, вузкай ротавай шчылінай. Вушы невялікія, круглявыя; вочы маленькія. У тамандуа і карлікавага мурашкаеда хвост хапальны, на канцы аголены. Пярэднія лапы пяціпальцавыя, узброеныя доўгімі і вострымі кручкаватымі кіпцюрамі; асабліва развіты кіпцюр на III пальцы (да 10 см). Заднія лапы 4 — ці 5-пальцавыя, з больш кароткімі кіпцюрамі. Вельмі доўгі, чарвякападобны язык служыць лоўчых органам: ён змочваецца ліпкай слінай, вылучаемай сліннымі залозамі. У гіганцкага мурашкаеда яго даўжыня дасягае 60 см; гэта больш, чым у любога іншага сухапутнага звера. Цела пакрыта густымі валасамі; яны кароткія і мяккія (карлікавы мурашкаед) або доўгія і грубыя (гіганцкі мурашкаед). Афарбоўка даволі кантрасная, ад шэрай да залаціста-бурай на спіне, жаўтлявая або шаравата-белая на жываце; для чатырохпальцавага мурашкаеда характэрныя чарнявыя палосы або шырокая чорная пляма на тулаве.
Чэрап падоўжаны і выглядае далікатным, але на самой справе яго косткі тоўстыя і трывалыя. Зубы цалкам адсутнічаюць.
Сэрэдына-Буда
Сэрэдына-Буда (Сере́дина-Бу́да) — горад у Сумскай вобласці Украіны. Раённы цэнтр. Пункт пропуску на мяжы Украіны з Расіяй. У горадзе размешчана чыгуначная станцыя Зэрновэ на лініі Канатоп — Бранск. Заснаваны ў другой палове XVII ст. стараверамі, якія перасяліліся з Расіі на тэрыторыю Старадубскага палка. Сюды беглі таксама прыгонныя з Правабярэжнай Украіны. Пасля ліквідацыі палкавога ладу украінскіх зямель мястэчка ўвайшло ў склад Ноўгарад-Северскага намесніцтва, затым — Маларасійскай губерні, Чарнігаўскай губерні, у 1918—1919 гадах — павятовы цэнтр, у 1920-х гг. — раённы цэнтр.
Міхаіл Фёдаравіч Савановіч
Міхаіл Фёдаравіч Савановіч (, в. Дальнія Бандары,, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 лістапада 1955 года ў в. Дальнія Бандары Слуцкага раёна Мінскай вобласці.
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут імя С. М. Кірава, інжынер-механік.
Працаваў вядучым інжынерам Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь, намеснікам дырэктара ЖРЭА Маскоўскага раёна г. Мінска; інструктарам аддзела прапаганды і агітацыі Маскоўскага раённага камітэта КПБ г. Мінска; у камерцыйных структурах; загадчыкам аддзела арганізацыйнай і кадравай работы адміністрацыі Маскоўскага раёна г. Мінска; саветнікам-кансультантам Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь; начальнікам упраўлення арганізацыйна-кадравай работы, кіраўніком спраў Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта; старшынёй Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў.
З'яўляўся дэпутатам Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў дваццаць пятага і дваццаць шостага скліканняў.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», дзевяццю юбілейнымі медалямі, ганаровымі граматамі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў.
NGC 5979
NGC 5979 (іншыя абазначэнні — PK 322-5.1, ESO 136-PN3) — планетарная туманнасць у сузор’і Паўднёвы Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алаізій Ганзага
Алаізій Ганзага (, Італія —, Рым) — каталіцкі святы.
Біяграфія
Нягледзячы на сваё высокае паходжанне, ва ўзросце 17 гадоў адмовіўся ад спадчыны і ўступіў у Рыме ў ордэн езуітаў. Падчас эпідэміі чумы, якая лютавала ў Рыме, ён дапамагаў хворым і клапаціўся пра годнае пахаванне тых, хто загінуў ад пошасці. У выніку Алаізій заразіўся і памёр 21 чэрвеня 1591 года ва ўзросце 23 гадоў. Яго рэліквіі спачываюць у рымскім касцёле святога Ігнацыя.
З’яўляецца апекуном моладзі і студэнтаў, а таксама тых, хто выбірае свой жыццёвы шлях. Яго заступніцтва просяць пры заразных хваробах і хваробах вачэй.
Баброўскі сельсавет (значэнні)
Назву Бабро́ўскі сельсавет маюць:
Прэзелье
Прэзелье (Preseglie) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1472 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 134 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 25070. Тэлефонны код — 0365.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Тавалжан (Паўладарская вобласць)
Тавалжан — сяло ў Успенскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Тавалжанскай сельскай акругі. Код КАТА — 556457100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 715 чалавек (345 мужчын і 370 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 569 чалавек (274 мужчыны і 295 жанчын).
Маласавінскі сельсавет
Маласа́вінскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Ерамееўшчына.
Гісторыя
Утвораны 16 ліпеня 1954 года як Баброўскі сельсавет у складзе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці БССР шляхам аб’яднання тэрыторыі скасаваных Расасненскага і Савінскага сельсаветаў, цэнтр — вёска Баброва. 16 верасня 1957 года ў склад сельсавета са Слатаўшчынскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Барсукі, Бяскі, Гуракі і Пецькі), з Малабахаўскага сельсавета — 3 населеныя пункты (Ерамееўшчына, Карабанавічы і Негаціна), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Малое Савіна, а сельсавет перайменаваны ў Маласавінскі. 12 мая 1959 года ў склад Бельскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Вусце і Расасна). 16 верасня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Бельскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Вусце, Марчонкі, Расасна, Слабада, Снегіры, Фесеўка, Церахі і Янкаўшчына). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Аршанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Дубровенскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Маласавінскага сельсавета 24 населеныя пункты.
8 ліпеня 2008 года скасавана вёска Снегіры. 11 кастрычніка 2021 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Ерамееўшчына.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1128 чалавек, з іх 94,4 % — беларусы, 3,8 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Залессе (вёска, Вілейскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья.
Чалавек-павук (фільм)
«Чалавек-павук» (Spider-Man) — амерыканскі фантастычны фільм 2002 года пра супергероя коміксаў кампаніі Marvel Comics Чалавека-павука. З’яўляецца першым з трылогіі пра Чалавека-павука ад рэжысёра Сэма Рэймі.
Сан-Сальві (Фларэнцыя)
Сан-Сальві (San Salvi, San Michele a San Salvi) — каталіцкая царква ў Фларэнцыі, Італія.
Гісторыя
Царква Сан-Сальві была пабудавана ў XI стагоддзі манахамі бенедыктынскага ордэна валамбразіянаў як частка кляштарнага комплексу. У канцы XI стагоддзі абатам кляштара быў святы Бернарда дэльі Уберці. У 1529 годзе падчас аблогі Фларэнцыі храм быў часткова разбураны. Пазней царква была рэканструявана ў адпаведнасці са сваім арыгінальным стылем, за выключэннем порціка, які быў пабудаваны ў XVI стагоддзі.
Розенфельд
Розенфельд — яўрэйскае прозвішча.
ВІА Гра
«ВІА Гра» (NU Virgos, ВІА Гра) — папулярны ўкраінскі музычны вакальны гурт, створаны 3 верасня 2000 года ў Кіеве. Калектыў з’яўляецца лаўрэатам мноства прэмій, у тым ліку «Залаты дыск», «Залаты грамафон». Характэрнай асаблівасцю калектыву з’яўляецца частая ратацыя ўдзельніц, што сведчыць аб тым, што поспех ВІА Гра шчыльна звязаны з работай прадзюсараў Канстанціна Меладзэ і Дзмітрыя Касцюка. Назва групы — алюзія на лекавы прэпарат Віягра (таксама ёсць іншая версія: ВІА — вакальна-інструментальны ансамбль; па-ўкраінску. Гра — гульня).
2010
22 Сакавіка 2010 Таццяна Котава пакінула гурт ВІА Гра па ўласным жаданні, ёй на замену прыйшла Ева Бушміна, фіналістка ўкраінскай «Фабрыкі зорак-3». У сваім новым складзе (Надзея Граноўская-Мейхер, Альбіна Джанабаева i Ева Бушміна) група ВІА Гра ўжо пабывала ў юбілейным туры ВІА-Граф па Украіне. Тур па Расіі намячаецца на восень 2010. Дэбют новага складу адбыўся 30 сакавіка на ўкраінскай тэлеперадачы «Вячэрні квартал». Ужо быў зняты новы кліп у абноўленым складзе на кампазіцыю пад назвай «Пайшоў прэч». 29 сакавіка актыўна пачынаецца ратацыя новай кампазіцыі гурта «Пайшоў прэч», 11 красавіка адбылася прэм’ера кліпа Пайшоў прэч. У верасні 2010 года гурт запісвае новы сінгл «Дзень без цябе» і здымае на яго відэа, рэжысёрам якога стаў украінскі кліпмейкер Сяргей Салодкая.
Дзявяткавічы
Назву Дзявя́ткавічы маюць:
Канатопскі гарадскі савет
Канатопскі гарадскі савет (Коното́пська міська́ ра́да) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і орган мясцовага самакіравання ў Сумскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад абласнога значэння Канатоп.
Населеныя пункты
Гарадскому савету падпарадкаваныя населеныя пункты:
Malacocarpus crithmifolius
Батанічнае апісанне
Вышынёй да 1 м, з бялёсай карой. Сцеблы тонкія, галінастыя, раскіданыя, лісце ланцэтнае, часам разрэзанае. Лісты шчыльныя, сакавітыя (даўжынёй 2-3 см), размешчаныя чаргавана, падзеленыя на дзве часткі. Кветкі адзінкавыя, размешчаны на доўгім кветканосе (даўжынёй 1,5-2 см), жоўтыя, з 5 крывяністымі тычынкамі. Вырошчваецца з насення. Цвіце ў красавіку — маі, плоданасіць у маі — чэрвені. Плод — сакавітая, круглявая, трохгнёздавая ягада (дыяметрам 6-10 мм), чырвонага колеру.
Усер Давідавіч Розенфельд
Усер Давідавіч Розенфельд (нар., г. Адэса, Украіна — ) — беларускі філосаф і культуролаг. Доктар філасофскіх навук (1988), прафесар (1990).
Malacocarpus crithmifolius
Ахова
Malacocarpus crithmifolius — рэдкая рэліктавая расліна. Паколькі арэал распаўсюджання з кожным годам скарачаецца, ён ахоўваецца і занесены ў Чырвоную кнігу Казахстана.
Усер Давідавіч Розенфельд
Біяграфія
Скончыў у 1955 годзе Адэскі педагагічны інстытут. З 1965 у Гродзенскім універсітэце (з 1990 загадчык кафедры культуралогіі). Кіраўнік Цэнтра этнаканфесійных і сацыякультурных даследаванняў.
Навуковая дзейнасць
Вывучаў праблемы гісторыі філасофіі і культуралагічнай думкі, тэорыі і гісторыі культуры, этнасацыяльныя, канфесіянальныя і сацыякультурныя заканамернасці развіцця грамадства, спецыфіку этнаканфесійнай і нацыянальнай самасвядомасці народаў Заходняй Беларусі. Сярод асноўных прац — «Гісторыя сусветнай культуры: У 4 ч. Ч. 1-2» (1996—1998; у сааўт.); «Беларусы і палякі: Дыялог народаў і культур. Х-ХХ ст.» (2000; у сааўт.); «Этнасацыяльныя і канфесіянальныя праблемы ў сучасным грамадстве» (2000; у сааўт.) і інш.
Алесандрыя (правінцыя)
Алеса́ндрыя (Provincia di Alessandria, Provincia ëd Lissandria) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне П’емонт.
Геаграфія
Тры чвэрці тэрыторыі правінцыі занята горамі. На поўначы нізіна Манферата характарызуецца вялікай колькасцю ўзгоркаў і далін, па якіх працякаюць рэкі По і Танара. У цэнтры правінцыі знаходзіцца ўрадлівая раўніна, перасечаная рэкамі Танара, Барміда і іх прытокамі. На паўднёвым захадзе Алесандрыя заканчваецца ўзгоркамі Валь Барміда, Валь д’Эро і Валь д’Орба, якія працягваючыся злучаюцца з Апенінамі.
На захадзе Алесандрыя мяжуе з правінцыяй Асці, на поўначы з Верчэлі, на ўсходзе з рэгіёнам Ламбардыя а на поўдні з Лігурыяй.
Гісторыя
Паводле каралеўскага дэкрэта 23 кастрычніка 1859 года быў заснаваны саюз камун Алесандрыі, Тартоны і Касале, якія ўжо належылі да дэпартамента Алесандрыі; і Асці, Акуі-Тэрмэ і Нові, аддзеленых ад дэпартамента Генуі. У 1935 годзе ад Алесандрыі аддзялілася правінцыя Асці.
Эканоміка
Асноўныя прамысловыя цэнтры размешчаны вакол гарадоў Алесандрыя, Тартона, Нові Лігурэ і Казале Манферата. Асноўныя вытворчыя сектары — металаапрацоўчая і ювелірная прамысловасць. У Алесандрыі таксама развіты турызм.
Культура
У камуне Варала знаходзіцца рэлігійны цэнтр Сакра Монтэ дзі Крэа (Sacro Monte di Crea), дзе захавалася базіліка, якая захоўвае шэдэўры шматлікіх вядомых майстроў і некалькі дзясяткаў капэл, прызначаных для хрысціянскіх паломніцтваў. У кожнай з гэтых капэл, прысвечанай асобнаму эпізоду са Старога і Новага запаветаў, фрэскавыя роспісы злучаны ў адно цэлае з размаляванай скульптурай з дрэва, стука і тэракоты. Сакра Монтэ дзі Крэа ўваходзіць у комплекс Сакра Монтэ (Святыя горы) у П'емонце і Ламбардыі, уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Адміністрацыйны падзел
Правінцыя Алесандрыя падзелена на 190 камун.
Лізавета Венгерская (1292—1338)
Лізавета Венгерская (, Будапешт —, Швейцарыя) — каталіцкая святая.
Біяграфія
Нарадзілася у сучасным Будапешце і была дачкою венгерскага караля Андраша III. Бацькі жадалі, каб Лізавета выйшла замуж за Вацлава Чэшскага, аднак яна не пажадала заключыць гэтага дынастычнага шлюбу, уцякла з каралеўскага двара і каля 1310 года уступіла ў кляштар дамініканак у Швейцарыі.
Лізавета гераічна пераносіла шматлікія цярпенні і таму яшчэ пры жыцці здабыла сабе славу святой. Памерла яна 6 мая 1338 года і была пахаваная каля галоўнага алтара касцёла ў сваім кляштары. Са смерцю Лізавета скончылася дынастыя святога Стэфана І Венгерскага.
Глыбаўскі сельсавет (Веткаўскі раён)
Глы́баўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Глыбаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Новаграмыцкага сельсавета.
Хедзі Ламар
Хедзі Ламар (Hedy Lamarr, народжаная Хедвіг Ева Марыя Кіслер (Hedwig Eva Maria Kiesler); — ) — папулярная ў 1930—1940-я гады аўстрыйская, а потым амерыканская актрыса кіно, а таксама вынаходніца.
Асабістае жыццё і здымкі ў кіно
Хедзі Ламар нарадзілася ў яўрэйскай сям'і (бацька з Львова, маці з Будапешта) ў Веню (Аўстра-Венгрыя) з імем Хедвіга Ева Марыя Кислер. У 16 гадоў пайшла з дома. Паступіла ў тэатральную школу, пачала здымацца ў кіно. Дэбютавала ў нямецкім фільме «Дзяўчына ў начным клубе» (1930).
Сусветную слыннасць прынёс ёй чэхаславацка-аўстрыйскі фільм Густава Махаты «Экстаз» (Ева, 1933). Першая ў гісторыі мастацкага поўнаметражнага кіно дзесяціхвілінная сцэна аголенага купання ў лясным возеры цалкам нявінная па мерках XXI стагоддзя, але ў 1933 годзе яна выклікала буру эмоцый. Карціна была забаронена да паказу ў шэрагу краін і выпушчана ў пракат праз некалькі гадоў з цэнзурнымі купюрамі. У тым жа годзе Хедзі выйшла замуж за фабрыканта зброі, аўстрыйскага мільянера Фрыца Мандля. Мандль спрабаваў выкупіць усе копіі фільма «Экстаз» з венскага пракату.
Улетку 1937 года, пасля чатырох гадоў няўдалага шлюбу, фрау Мандль здзяйсне класічныя ўцёкі з замка, падсыпаўшы снатворнага пакаёўцы. На параходзе «Нармандыя» яна адпраўляецца з Лондана ў Нью-Ёрк. Актрысе не давядзецца абіваць парогі ў Галівудзе — рэакцыя на «Экстаз» была занадта гучнай, каб яго забыліся кінематаграфісты. На «Нармандыі» яна падпісвае кантракт з заснавальнікам студыі «MGM» Луісам Маерам. Паводле яго парады, каб не выклікаць непатрэбных асацыяцый у пурытанскай публікі ЗША, бярэ псеўданім. Хедвіг Кіслер робіцца Хедзі Ламар (псеўданім запазычаны ў акторкі «MGM» Барбары Ла Мар, ранейшай улюбёнкі Маера, памерлай у 1926 годзе ад разрыву сэрца на фоне злоўжывання наркотыкамі). Новы віток кар'еры разгортваецца паспяхова. У агульнай складанасці Хідзі Ламар зарабіла на кіназдымках 30 мільёнаў долараў.
За сваю кар'еру ў Галівудзе акторка згуляла ў такіх папулярных фільмах, як «Алжыр» (Габі, 1938), «Лэдзі ў тропіках» (Манон дэ Верну, 1939), экранізацыі Дж. Стэйнбека «Тарцілля-Флэт» (Далорэс Рамірас, 1942, рэж. Віктар Флемінг), «Рызыкоўны эксперымент» (Аліда Бадэру, 1944) і эпічная стужка Сесіля дэ Міля «Самсон і Даліла» (1949). Апошняе з'яўленне на экране — у фільме «The Female Animal» (Ванеса Віндзар, 1958).
Хідзі была замужам шэсць разоў, мела траіх дзяцей.
У 1966 годзе 52-летняя актрыса паспрабавала вярнуцца на экран, але гэтаму перашкодзіла разгорнутая супраць яе кампанія цкавання. Рэзкі, няўжыўны характар, звычка шчыра выказваць непахвальную думку пра Галівуд і яго норавы стварылі Хедзі Ламар шмат уплывовых ворагаў. Аднойчы яе звінавацілі ў крадзяжу туфель коштам менш 100 долараў з крамы ва Фларыдзе. Хоць суд і адпрэчыў гэта вінавачанне, пляма ад інцыдэнту засталася надоўга. Яшчэ большую шкоду яе рэпутацыі нанесла аўтабіяграфія актрысы пад назвай «Экстаз і я» (1966), напісаная ў суаўтарстве з Леа Гілдам (Leo Guild) і Cy Rice. У гэтай аўтабіяграфіі гаварылася, што актрыса пакутуе ад німфаманіі. Ламар падала пазоў выдаўцу, сцвярджаючы, што многія з падзей, апісаных у кнізе, былі прыдуманы суаўтарам. Кніга ўтрымвала таксама абаронены капірайтам матэрыял з артыкула пра Ламар, напісанага Джын Рынголд (Gene Ringgold) і апублікаванага у часопісе «Screen Facts» у 1965 г. У звязку з гэтым меў месца судовы працэс.
Хедзі Ламар сканала 19 студзеня 2000 года ў горадзе Арланда ва Фларыдзе на 86-м годзе жыцця. Пыл актрысы быў паводле тэстаменту развеяны на яе радзіме, у Аўстрыі, у Венскім Лесе.
Бобі Мак-Ферын
Роберт «Бобі» Макферын-малодшы (Robert "Bobby" McFerrin, Jr., нар. 11 сакавіка 1950) — амерыканскі джазавы спявак і дырыжор, дзесяціразовы лаўрэат прэміі «Грэмі».
NGC 5980
NGC 5980 (іншыя абазначэнні — UGC 9974, MCG 3-40-26, ZWG 107.25, IRAS15391+1556, PGC 55800) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Змяя.
Аздзяціцкі сельсавет
Аздзя́ціцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Аздзяцічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 17 жніўня 1963 года ў склад Мётчанскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Леванова, Паднеўка і Шобікі). 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Мётчанскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1010 чалавек, з іх 97,2 % — беларусы, 2,2 % — рускія.
Населеныя пункты
1 студзеня 1947 года — 12 28 мая 2013 года — 10 (аграгарадок Аздзяцічы, вёскі Забер’е, Каменка, Клыпенка, Колкі, Лаўніца, Маталыга, Мулішча, Студзёнка і Чэрнеўка)
Таццяна Ласіца
Таццяна Ласіца (нар. ) — актывістка і праваабаронца з Рэчыцы, валанцёрка гомельскага аддзялення Праваабарончага цэнтру «Вясна». Палітычная зняволеная, абвінавачаная падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Пазней атрымала другую вышэйшую адукацыю, спецыяльнасць — педагог-псіхолаг. З 2005 па 2015 год працавала педагогам-псіхолагам у дзіцячых садках Гомеля і Рэчыцы. Вяла бацькоўскі клуб «Маміна школа», а таксама ўдзельнічала ў працы клуба псіхолагаў у Рэчыцы.
Пэўны час жыла ў Мінску, дзе займалася мастацкім качаннем з поўсці разнастайных вырабаў — пантофель, торбачак, цацак.
Пасля вярнулася ў Рэчыцу, працавала па першай спецыяльнасці інжынерам па праектна-каштарыснай дакументацыі, вучылася ў праваслаўнай «Школе званароў», а таксама шмат часу выдаткоўвала на грамадскія справы.
У жніўні 2018 у межах програмы ЕСLAB «Глабальнае грамадзянства» правадзіла ў Рэчыцы семінары і трэнінгы «Гендарны лікбез», прысвечанныя гендарнай тэматыцы.
У кастрычніку 2018 — акцыі ў Рэчыцы супраць смяротнага пакарання. Таксама ў кастрычніку 2018 Таццяна Ласіца прэзентавала вынікі даследвання «Адносіны насельніцтва да жанчын у палітыцы», праведзеннага ў межах адукацыйнага курсу «Жанчыны ў палітыцы». Удзельнічала ў якасці кандыдата ў дэпутаты ад кампаніі «Гавары праўду» у выбарах у парламент Беларусі ў 2019 годзе.
Палітычны пераслед
Таццяна Ласіца была затрымана 21 студзеня 2021 у мінскім аэрапорце пры спробе вылецець з Беларусі ў Літву. На наступны дзень Таццяна была знойдзена ў ІЧУ Гомеля. Ёй прад’явілі абвінавачванні па артыкуле 342 Крымінальнага кодэксу (Арганізацыя ці актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак). Да суда ўтрымлівалася ў СІЗА г. Гомеля.
3 верасня 2021 ў судзе Цэнтральнага раёна г. Гомеля распачаўся працэс над праваабаронцам ПЦ «Вясны» Леанідам Судаленкам і валанцёркамі арганізацыі Таццянай Ласіцай і Марыяй Тарасенка. Суддзя Сяргей Аляксандравіч Салоўскі вынес пастанову, якой вырашыў праводзіць суд у закрытым пасяджэнні на працягу ўсяго разбіральніцтва. У выніку разгляд справы ў судзе заняў два месяцы (праз неабходнасць апытання вялікай колькасці сведак — больш за 60 чалавек было апытана ў судзе, усяго у справе каля 200 сведак). У СІЗА Таццяна моцна захварэла, падчас разгляду справы скардзілася на моцныя болі, але суддзя Салоўскі не надаў гэтым заявам належнай увагі. 3 лістапада 2021 Таццяне Ласіцы і іншым фігурантам справы быў вынесены прысуд. Пракуроры Яўген Фартушняк і Кірыл Вышнякоў патрабавалі тры гады зняволення, суддзя Салоўскі прызначыў жанчыне пакаранне ў выглядзе двух з паловай гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
Прысуд выклікаў рэзка адмоўную рэакцыю міжнароднай праваабарончай супольнасці, шэраг арганізацый — Amnesty International, Article 19, Міжнародная федэрацыя за правы чалавека (FIDH) у межах Абсерваторыі па абароне праваабаронцаў, Front Line Defenders, Human Rights Watch, Libereco (агулам 18 арганізацый) — падпісалі сумесную заяву з заклікамі вызваліць праваабаронцаў, а абвінавачванні ў іх дачыненні зняць: «''Палітычна матываваны крымінальны пераслед сябраў і валанцёраў „Вясны“ ажыццяўляецца ў межах „зачысткі“ грамадзянскай супольнасці. Няма сумневаў, што ўлады пераследуюць „Вясну“ ў помсту за яе 25-гадовую бясстрашную працу па абароне правоў чалавека''».
Дуня Міятавіч, камісар па правах чалавека Савета Еўропы, заявіла: «Сённяшні прысуд двум сябрам Беларускага праваабарончага цэнтра „Вясна“ — Леаніду Судаленку і Таццяне Ласіцы, асуджаным адпаведна да трох з паловай гадоў пазбаўлення волі ў калоніі, — яшчэ адна ілюстрацыя расправы над людзьмі, праваабаронцамі, якія адбываюцца ў Беларусі пасля прэзідэнцкіх выбараў у жніўні 2020 года»
Рашэнне аб тым, каб пакінуць зняволенных праваабаронцаў за кратамі, а іх прысуд без зменаў, выклікала пратэст у праваабарончых арганізацыях свету. У прыватнасці, Мары Стразерс, дырэктарка Amnesty International па Усходняй Еўропе і Цэнтральнай Азіі, заявіла: «''Леанід Судаленка і Таццяна Ласіца не здзейснілі ніякай міжнароднай прызнанай крымінальнай дзеі, прысуд ім — пакаранне за іх законную праваабарончую дзейнасць, якое разам з крымінальным пераследам іх калегаў па Праваабарончым цэнтры „Вясна“ з’яўляецца часткай развязанай уладамі Беларусі кампаніі па знішчэнні грамадзянскай супольнасці і задушэнні асноватворных правоў чалавека ў краіне. Судаленка і Ласіца павінны быць неадкладна і безумоўна вызваленыя''»
09.02.2022 сімвалічным «хросным» бацькам Таццяны Ласіцы стаў дэпутат нямецкага Бундэстага, генеральны сакратар Сацыял-дэмакратычнай партыі Кевін Кюнерт, які пераняў гэтыя абавязкі ад былога дэпутата Гізэлы Мандэрлы. З гэтай нагоды Кевін Кюнерт заявіў: «''Актывістка Таццяна Ласіца была несправядліва заключаная ў папраўчую калонію з 21 студзеня 2021 года за тое, што назірала за дэманстрацыямі і дакументавала парушэнні правоў чалавека для праваабарончага цэнтра „Вясна“. Яна абараняла правы чалавека, праз што была асуджаная па артыкуле 342 Крымінальнага кодэкса Беларусі нібыта за парушэнне грамадскага парадку. Гэтае абвінавачванне гратэскавае, бо толькі пры дыктатуры асноўныя дэмакратычныя правы парушаюць так званы парадак. Прысуд з’яўляецца фарсам і ў чарговы раз выкрывае рэпрэсіўны характар беларускага рэжыму. Таццяна Ласіца і ўсе палітвязні ў Беларусі павінны быць неадкладна вызваленыя''».
У сярэдзіне лютага 2022 Таццяну этапавалі з СІЗА-3 у папраўчую калонію № 4 у Гомелі, дзе яна працуе на швейнай вытворчасці.
Узнагароды і намінацыі
У красавіку 2021 узнагароджана прэміей «Homo homini» (Чалавек чалавеку) ад чэшскай праваабарончай арганізацыі People in Need (разам з іншымі сябрамі ПЦ «Вясна» Леанідам Судаленка, Марфай Рабковай і Андрэем Чапюком).
Летам 2021 Таццяна Ласіца была намінавана на міжнародную прэмію «Front Line Defenders» (разам з іншымі сябрамі ПЦ «Вясна» Леанідам Судаленка, Марфай Рабковай і Андрэем Чапюком, а таксама Сяргеем Драздоўскім і Алегам Граблеўскім, дырэктарам і юрыстам «Офіса па правах людзей з інваліднасцю»).
Прэсцінэ
Пресцінэ (Prestine) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Apollonio.
Рэйхсканцлер
Рэйхсканцлер (Reichskanzler, літ. Імперскі канцлер) — пасада кіраўніка ўрада (аналаг прэм'ер-міністра) ў кайзераўскай Германіі і ў Веймарскай рэспубліцы. Рэйхсканцлер прызначаўся да 1918 года імператарам, а пасля 1918 года Рэйхспрэзідэнтам, але ў Веймарскай рэспубліцы яму мог быць аб'яўлены вотум недаверу дэпутатамі партыі, якая перамагла на выбарах у Рэйхстаг, таму прызначэнне адбывалася звычайна з улікам партыйнага складу Рэйхстага.
У 1933 годзе Рэйхсканцлерам быў прызначаны Адольф Гітлер, пры якім Веймарская рэспубліка ператварылася ў Трэці рэйх на чале з нязменным правадыром-фюрарам (якому былі перададзеныя паўнамоцтвы Рэйхспрэзідэнта). Пасля самагубства Гітлера Рэйхсканцлерам суткі (да ўласнага самагубства) быў Ёзэф Гебельс, з 30 красавіка па 1 мая 1945, а затым абавязкі Канцлера ва Фленсбургскім ўрадзе Карла Дзёніца выконваў граф Людвіг Шверын фон Крозіг (да свайго арышту Саюзнікамі 23 мая).
Аб канцлера ФРГ гл. Федэральны канцлер Германіі.
Марына Мсціславаўна Няёлава
Марына Мсціславаўна Няёлава (Мари́на Мстисла́вовна Неёлова; нар. года, Ленінград, РСФСР) — савецкая і расійская актрыса; народная артыстка РСФСР (1987), лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола (1976), Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1981), Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя К. С. Станіслаўскага (1990) і Дзяржаўнай прэміі РФ (2001).
Большая частка творчай біяграфіі актрысы прыйшлася на працу ў Маскоўскім тэатры «Сучаснік» (1974 — цяперашні час). У кінематографе найбольш вядомыя ролі сыграла ў такіх савецкіх карцінах, як «Маналог» (1972), «Восеньскі марафон» (1979), «Фантазіі Фарацьева» (1979) і «Дарагая Алена Сяргееўна» (1988).
У 1994 годзе стала лаўрэатам кінапрэміі «Ніка» ў катэгорыі «Лепшая жаночая роля» за 1993 год (за ролю Наталлі Анатолеўны ў мастацкім фільме «Ты ў мяне адна» (1993)).
Рунь (аб’яднанне)
Беларускае акадэмічнае каталіцкае аб'яднанне «Рунь» імя Святога Аўгусціна — арганізацыя беларускай эміграцыі, створана ў кастрычніку 1949 года ў Лувене (Бельгія) на з'ездзе беларускай каталіцкай інтэлігенцыі Вялікабрытаніі, Бельгіі, Германіі і Францыі. Пазней адкрыты аддзелы ў Італіі і ЗША. Удзельнічалі Часлаў Сіповіч, Леў Гарошка, Антон Адамовіч, Міхась Навумовіч, Францішак Бартуль, Аляксандр Надсан і іншыя. У 1950 годзе ўвайшло ў міжнародную каталіцкую арганізацыю «Pax Romana».
Уладзімір Андрэевіч (князь берасцейскі)
Уладзімір Андрэевіч (?—28.1.1170) — князь берасцейскі, сын пераяслаўскага князя Андрэя Уладзіміравіча, унук кіеўскага князя Уладзіміра Манамаха.
Першы раз згадваецца ў летапісе пад 1149 годам. У 1150 годзе валодаў Белгародскай воласцю, у 1151 — Дарагабужскай, у 1153 — Берасцем (у гэтым годзе дапамагаў кіеўскаму князю Ізяславу Мсціславічу, які ваяваў з галіцкім князем Яраславам Уладзіміравічам). Паводле Тацішчава, Берасце разам з Дарагічынам Уладзімір Андрэевіч атрымаў ад Ізяслава ў 1149 годзе. У другой палове 1150-х гадоў Уладзімір Андрэевіч атрымаў ад Юрыя Даўгарукага Перасопніцу і ўсе гарады па цячэнні Гарыні. У далейшым быў пазбаўлены Берасця, бо ў 1169 годзе дамагаўся вяртання гэтага горада.
Беларускае брацтва
Беларускае брацтва — тайная нацыянальна-адраджэнская арганізацыя, што па некаторых звестках, існавала на пачатку 1920-х г. у Коўне (сучасны Каўнас, Літва). Паводле матэрыялаў сфальсіфікаванай АДПУ БССР справы «Саюза вызвалення Беларусі» («СВБ»), Беларускае брацтва заснавалі ў 1921 г. В. Ю. Ластоўскі, В. І. Захарка, П. А. Крачэўскі (кіраўнікі Рады БНР), члены арганізацыі: П. А. Бадунова, К. Б. Езавітаў, У. М. Ігнатоўскі, І. І. Краскоўскі, М. Маркевіч, П. В. Мядзёлка, А. І. Цвікевіч, Я. Чарапук і іншыя.
Арыштаваныя ў 1930 г. дзеячы беларускага нацыянальна-дэмакратычнага і дзяржаўнага адраджэння А. Галавінскі, Л. Заяц, І. Краскоўскі, В. Ластоўскі і І. Цвікевіч перш за ўсё абвінавачваліся ў прыналежнасці да «контррэвалюцыйнай арганізацыі» Беларускае брацтва. Усе яны, а таксама П. Мядзёлка, далі на следстве ўласнаручныя паказанні пра Беларускае брацтва. Паводле паказанняў В. Ластоўскага, заснавальнікамі брацтва былі ён, В. Захарка і П. Крачэўскі (усе трое кіраўнікі Рады БНР).
Намаганні Беларускага брацтва, якое нібыта будавалася і дзейнічала па прынцыпе масонскіх ложаў, былі скіраваны на пераадоленне супярэчнасцяў і рознагалоссяў у Радзе БНР, каарднацыю беларускіх нацыянальна-адраджэнскіх сіл на эміграцыі і ў БССР. Паводле слоў Ластоўскага, Беларускае брацтва спыніла існаванне ў маі 1923 г. Тыя, хто ўступаў у брацтва, прымалі масонскі абрад і давалі клятву на вернасць БНР. Пры стварэнні Беларускага брацтва статута і праграмы не было, пратаколы сходаў не вяліся. Адзіным сведчаннем прыналежнасці да Беларускага брацтва была ўрачыстая клятва. Члены брацтва карысталіся паролем беларускіх эсэраў: пытанне «Вялікая справа?» і адказ «Справа бацькаўшчыны». Па словах Ластоўскага, члены брацтва давалі ўрачыстае абяцанне ўзаемна давяраць адзін аднаму і незалежна ад палітычных перакананняў верна служыць беларускаму народу. З паказанняў Галавінскага вынікае, што акрамя яго членамі Беларускага брацтва маглі быць П. Бадунова, У. Ігнатоўскі і М. Маркевіч. Краскоўскі паказаў, што адзін са сходаў быў праведзены на кватэры Я. Варонкі, на якім апошні таксама прысутнічаў. У сваіх паказаннях Краскоўскі атаясамліваў Беларускае брацтва з «СБМ».
Беларускі фронт
Беларускі фронт — назва некалькіх франтоў РСЧА падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Ціміразева (Паўладарская вобласць)
Ціміразева — сяло ў Успенскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Ціміразеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 556459100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 715 чалавек (354 мужчыны і 361 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 364 чалавекі (186 мужчын і 178 жанчын).
Мікалай Леанідавіч Самасейка
Мікалай Леанідавіч Самасейка (,, РСФСР) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 кастрычніка 1959 года ў г. Маскве (РСФСР).
Скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Правазнаўства».
NGC 865
NGC 865 (іншыя абазначэнні — UGC 1747, MCG 5-6-20, ZWG 504.42, IRAS02133+2822, PGC 8678) — галактыка ў сузор’і Трыкутнік.
Мікалай Леанідавіч Самасейка
Біяграфія
Працаваў суддзёй суда Фрунзенскага раёна г. Мінска; суддзёй судовай калегіі па крымінальных справах Мінскага гарадскога суда; старшынёй суда Цэнтральнага раёна г. Мінска.
NGC 865
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мікалай Леанідавіч Самасейка
Біяграфія
З’яўляўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання, быў старшынёй Пастаяннай камісіі па заканадаўстве і судова-прававых пытаннях.
Намеснік Старшыні Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае траіх дзяцей.
Партрэт Кацярыны Радзівіл з Сабескіх
Намалявана Кацярына Сабеская, жонка падканцлера літоўскага Міхала Казіміра Радзівіла, родная сястра караля Яна ІІІ Сабескага. Партрэт напісаны ўжо пасля смерці Кацярыны. Захаваўся фотаздымак у Інстытуце мастацтва Польскай акадэміі навук. На партрэце меўся надпіс «№ 67», белай фарбай, сёння страчаны. Нумар адпавядае інвентару 1857 г. Пасля 1939 г. партрэт трапіў у Мінск, адкуль вывезены ў Германію ў 1944 г. Вернуты ў Мінск з Берліна ў 1947 г.
Беларускае прадстаўніцтва
Беларускае прадстаўніцтва (афіцыйна Weissruthenische Vertrauensstelle), арганізацыя па справах беларускіх эмігрантаў у Германіі, якая была створаная ў Берліне ў канцы 1939 пры Міністэрстве ўнутраных спраў Германіі.
Займалася выяўленнем асоб беларускай нацыянальнасці, якія пражывалі ў Германіі і на захопленых ёй тэрыторыях.
Беларускае прадстаўніцтва цесна супрацоўнічала з германскімі разведслужбамі і службай бяспекі (СД), вяло работу сярод палонных беларусаў, былых салдат Войска Польскага. Па меры набліжэння пачатку вайны дзейнасць Беларускага прадстаўніцтва, сумесна з БКС, выкарыстоўвалася ў разведвальнай і прапагандысцкай рабоце, арганізацыі дыверсійных груп, падрыхтоўцы кадраў цывільнай адміністрацыі для Беларусі.
Першым кіраўніком Прадстаўніцтва (з 4.11.1939) быў Фабіян Акінчыц, пасля — Анатоль Шкуцька, Бярнард Букатка. У 1940 пры Беларускім прадстаўніцтве ўтвораны Беларускі камітэт самапомачы.
Друкаваны орган Беларускага прадстаўніцтва — газета «Раніца».
Віленскі вакзал (Мінск)
Гісторыя
Закладзены ў нядзелю 23.8(4.9).1870 ў прысутнасці Токарава і пры вялікім сцячэнні народу асвечаны епіскапам Мінскім і Бабруйскім Аляксандрам. Будаваўся паводле праекту Санкт-Пецярбургскага тэхнічна-інспектарскага камітэта па чыгунцы. У 1873 будынак Віленскага вакзала Лібава-Роменскай чыгункі быў уведзены ў эксплуатацыю. Будынак меў агульную даўжыню ў 22 сажані (46,86 м), шырыня цэнтральнай цаглянай часткі — 5,5 сажані, бакавых драўляных — 5,3 сажані. Меў каляровае зашкленне і халшчовую драпіроўку на вокнах. Да будынку з боку чыгуначных пуцей дамыкаў навес. Станцыя класіфікавалася як II-класная.
У 1890 да Віленскага вакзала падведзена лінія Мінскай коннай чыгункі ад Саборнай плошчы, над чыгуначнымі пуцямі ўзведзены пераходны мост (праіснаваў да 1964). У 1890-х сфармавалася Прывакзальная плошча ў выглядзе прамавугольніка ўздоўж вул. Бабруйскай. У 1896 пачалася рэканструкцыя, паводле праекту інжынера Шчарбакова, было заменена каляровае зашкленне, знятая драпіроўка з акон, знесены навес з боку чыгуначных пуцей, бо ўсё гэта замінала пранікненню ў будынак святла і павышала вільготнасць у ім. Былі перакладзеныя печы, узноўлена тынкоўка і афарбоўка будынка і ўнутраных памяшканняў. Да ліпеня 1898 будынак цалкам дабудаваны з цэглы. У 1905 з Віленскага вакзала (а таксама з Аляксандраўскага) пачаўся рух дачных цягнікоў у мінскія прыгарады Курасоўшчыну і Серабранку.
У 1919—1920 будынак моцна пашкоджаны пад час польскай акупацыі Менска. У рэканструкцыю 1920—1925 над часткай будынка надбудаваны другі паверх, дзе размясціліся адміністрацыя і памяшканні для адпачынку. У 1940 паводле праекту арх. І. Ранчака будынак зноў рэканструіраваны — другі паверх надбудаваны над усім будынкам. Гэта была апошняя рэканструкцыя ў гісторыі вакзала — у час Вялікай Айчыннай вайны будынак моцна разбураны.
Asparagus turkestanicus
Asparagus turkestanicus — від раслін сямейства.
Арэал
Расце ў Казахстане, Туркменістане, Узбекістане.
Наім Фрашэры
Наім Фрашэры (Naim Frashëri; 25 мая 1846 — 20 кастрычніка 1900) — албанскі паэт і празаік. Выдатны дзеяч Албанскага нацыянальнага адраджэння. Прызнаны нацыянальным паэтам Албаніі.
Залаты мядзведзь
Пераможцы першага Берлінскага кінафестывалю ў 1951 годзе былі вызначаны заходнегерманскім журы, «Залаты мядзведзь» быў прысуджаны ў пяці намінацыях: Найлепшай драме, Найлепшай камедыі, Найлепшаму дакументальнаму фільму, Найлепшаму крымінальнаму або прыгодніцкаму фільму і Найлепшаму музычнаму фільму. Пазней прысуджаўся толькі адзін галоўны прыз, без падзелу на катэгорыі.
У 1952-1955 гадах лаўрэаты «Залатога мядзведзя» вызначаліся гледачамі. У 1956 годзе афіцыйна акрэдытавала фестываль, і з таго часу «Залаты мядзведзь» прысуджаецца міжнародным журы.
Наім Фрашэры
Біяграфія
Па вяртанні на Радзіму разам з братам Абдзюлем Фрашэры ён удзельнічаў у барацьбе Прызрэнскай лігі, нацыянальнай албанскай арганізацыі, якая першапачаткова была створана пры падтрымцы турэцкага ўрада, але пасля ўступіла з ім ва ўзброены канфлікт. Барацьба арганізацыі скончылася арыштам яе правадыроў. У 1882 годзе Наім Фрашэры пакінуў краіну і адправіўся ў Турцыю, дзе атрымаў пасаду члена цэнзурнай камісіі пры міністэрстве адукацыі Асманскай імперыі. Пры гэтым ён не пераставаў прымаць актыўны ўдзел у жыцці албанскага народа, спрыяў выданню многіх албанскіх кніг, але свае ўласныя публікацыі падпісваў не поўным імем, а выкарыстоўваючы толькі ініцыялы. Наім Фрашэры з'яўляецца аўтарам патрыятычнай паэмы на грэчаскай мове — «Сапраўднае жаданне албанцаў», удзельнічаў у стварэнні нацыянальных школ у Албаніі, яму належаць першыя албанскія азбукі, кнігі для чытання і падручнікі. Пераклаў Іліяду Гамера, таксама перакладаў байкі Лафантэна, пісаў артыкулы па дыдактыцы і ісламскай практыцы.
Асновы творчасці
Агулам Наім Фрашэры напісаў дваццаць дзве буйныя працы на турэцкай, грэчаскай, персідскай і албанскай мовах. На яго раннія патрыятычныя вершы прыкметны ўплыў аказала персідская літаратура, а таксама французская. Аднак увесь яго творчы шлях быў працяты ідэямі суфійскага пантэізму, які казаў пра боскую сутнасць ва ўсім, што існуе ў свеце, яркім пацверджаннем таму могуць служыць яго вершы «Жалейка» і «Свяцільня», у якіх аўтар надзяляе рэчы, які апісвае, нейкай боскай сутнасцю.