cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сцяг Беларусі
Гісторыя зацвярджэння на рэферэндуме 1995 года
Пасля атрымання Беларуссю незалежнасці ад СССР у 1991 г. дзяржаўным сцягам быў абвешчаны гістарычны нацыянальны бела-чырвона-белы сцяг. Рэферэндум, дзе прапанавалася прыняць новыя дзяржаўныя сімвалы, адбыўся 14 мая 1995 года. Яўка выбаршчыкаў склала 64,7 %. Новы сцяг быў ухвалены большасцю ў суадносінах 3:1 (75,1 % да 24,9 %). Астатнія тры пытанні таксама былі падтрыманыя выбаршчыкамі. Спосаб правядзення рэферэндуму, а таксама законнасць апытання па нацыянальных сімвалах на рэферэндуме раз’юшана крытыкаваліся апазіцыяй і нацыянальна скіраванай часткай беларускага грамадства. Калі ўлічыць яўку ў 64 %, то ў параўнанні з агульнай колькасцю выбаршчыкаў (насельніцтва з правам голасу) толькі 48,7 % выказаліся за прыняцце мадыфікаванай савецкай сімволікі. Апазіцыйныя партыі, а таксама шэраг грамадскіх арганізацый лічаць, што рэферэндум праваліўся і прызнанне яго вынікаў супярэчыць закону, але паводле беларускага заканадаўства для прызнання вынікаў рэферэндуму дастаткова простая большасць галасоў. Гаворачы пра ўдалыя для яго вынікі рэферэндуму, прэзідэнт Лукашэнка сказаў, што вяртанне сцяга ў савецкім стылі прынесла нацыі пачуццё маладосці і прыемных успамінаў.
Прэзідэнт Лукашэнка спрабаваў правесці аналагічны рэферэндум раней, у 1993 годзе, але не змог атрымаць падтрымку ў парламенце. 21 сакавіка 1995 года, за два месяцы да майскага рэферэндуму 1995 года, Лукашэнка прапанаваў сцяг, які складаўся з двух невялікіх прамавугольнікаў зялёнага і аднаго шырокага прамавугольніка чырвонага колеру. Лёс прапановы на дадзены момант застаецца невядомым. Праз некалькі дзён былі прапанаваныя новыя праекты, якія потым і былі вынесеныя на галасаванне рэферэндуму.
Адказнасць за знявагу над сцягам
Знявага над Дзяржаўным сцягам Рэспублікі Беларусь з’яўляецца злачынствам, якое згодна з артыкулам 370 Крымінальнага кодэкса Беларусі «караецца грамадскімі работамі, або штрафам, або папраўчымі работамі на тэрмін да 2 гадоў, або арыштам, або абмежаваннем волі на тэрмін да 1 года».
Звязаныя сцягі
З моманту ўвядзення сцяга ў 1995 годзе на яго аснове былі зроблены некалькі дадатковых сцягоў, прынятыя дзяржаўнымі органамі.
Прэзідэнцкі штандар, які выкарыстоўваецца з 1997 года, быў прыняты ўказам пад назвай «Аб Штандарце Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь». Штандар выглядае наступным чынам: дзяржаўны сцяг з даданнем беларускага дзяржаўнага герба ў залатым і чырвоным колерах. Суадносіны бакоў штандара (5:6) адрозніваюцца ад дзяржаўнага сцяга, таму штандар амаль квадратны. Ён выкарыстоўваецца на будынках і на транспартных сродках, каб пазначыць прысутнасць прэзідэнта.
У 2001 годзе прэзідэнт Лукашэнка выдаў указ аб стварэнні сцяга Узброеных сіл Беларусі. Сцяг (суадносіны — 1:1,7) мае нацыянальны арнамент па сваёй даўжыні. На пярэдняй частцы сцяга знаходзіцца беларускі герб з надпісам «УЗБРОЕНЫЯ СІЛЫ» (вышэй) і «РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ» (ніжэй); тэкст напісаны залацістым колерам. На адваротным баку сцяга цэнтр утрымлівае сімвал узброеных сіл, а іменна чырвоную зорку, вакол яе вянок з дуба і лаўра. Над сімвалам знаходзіцца фраза «ЗА НАШУ РАДЗІМУ», а ніжэй — поўная назва вайсковай часткі.
Плошча Дзяржаўнага Сцяга
У Мінску існуе плошча, названая ў гонар Дзяржаўнага Сцяга. Яна знаходзіцца на перакрыжаванні пр. Пераможцаў і вул. Арлоўскай насупраць Нацыянальнага выставачнага цэнтра «БелЭкспа» і дапаўняе архітэктурна-паркавы ансамбль, створаны з Палаца Незалежнасці, выставачнага цэнтра і парка Перамогі. Пад размяшчэнне плошчы разглядаліся таксама пляцоўкі каля Палаца Рэспублікі і на ўездзе ў горад. Плошча была адкрытая 2 ліпеня 2013 года.
Флагшток
Да пачатку рэканструкцыі тэрыторыі на гэтым месцы размяшчалася бетонная стэла з гадзіннікам і постаццю бога гандлю Меркурыя, якая была заменена на велізарны флагшток з нержавеючай сталі для Дзяржаўнага Сцяга Рэспублікі Беларусь. Дыяметр флагштока складае 30 сантыметраў уверсе і паўтара метра ля падножжа. Вышыня — 70 метраў, верхавіна флагштока з надыходам цемры міргае, выконваючы ролю гарадскога маяка, а таксама падсвечваецца пражэктарамі.
Плошча самога сцяга, выкананага са спецыяльнай воданепранікальнай і невыгаральнай тканіны, складае 100 м² і важыць 25 кг. Палатно сцяга ўздымаецца і апускаецца як аўтаматычна, гэтак і з дапамогай дыстанцыйнага кіравання.
Жыхлін (гміна)
Жы́хлін (Żychlin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кутноўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жыхліне. Плошча гміны складае 76,64 км². Станам на 2009 год у гміне Жыхлін пражывалі 12 831 чалавек, шчыльнасць — 172 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Сонечныя зацьменні II стагоддзя
Спіс зацьменняў II стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні II стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
Эльмар Віктаравіч Аўчыннікаў
Эльмар Віктаравіч Аўчыннікаў (1929—2018) — беларускі вучоны ў галіне тэхналогіі будаўнічай вытворчасці. Кандыдат тэхнічных навук (1968), прафесар (1988). Заслужаны будаўнік БССР (1979).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1953).
Быў прафесарам кафедры тэхналогіі будаўнічай вытворчасці будаўнічага факультэта Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. У 1974—1986 гадах дэкан будаўнічага факультэта Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: тэхналогія і механізацыя будаўнічай вытворчасці; тэхналагічнае забеспячэнне рэканструкцыі будынкаў і збудаванняў.
Герулы
Герулы (Heruli), Верлы — германскае племя, якое жыло ў Паўночным Прычарнамор’і, на сярэднім Дунаі і ніжнім Рэйне ў 3-5 стст. н.э. З IV ст. вядомыя як найміты ў Старажытным Рыме. Сувязі паміж рознымі групамі герулаў незразумелыя. З розных крыніц вядома, што герулы здзяйснялі марскія набегі ў Галіі, Іспаніі, на Балканах (Афіны, Спарта) і на Чорным моры. Адна група на сярэднім Дунаі (у Паноніі) каля 470 г. стварыла ўласнае каралеўства, якое было падначалена лангабардам каля 510 г., пасля грала другарадную ролю, пакуль не асіміляваліся сярод іншых народаў. Як відаць, герулы ў Паноніі падтрымлівалі сувязі з паўднёвай Скандынавіяй, куды, згодна з грэчаскім гісторыкам Пракопам, і адправілася частка герулаў пасля паразы ад лангабардаў, пасяліўшыся побач з племем гетаў (грэч. Gautoi). Слова «Erilaz», часта сустракаемае на рунічных помніках у паўднёвай Швецыі, часта звязваецца з геруламі.
Глінскі сельсавет (Чэрыкаўскі раён)
Глі́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Глінь.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрыкаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. З 16 верасня 1959 года ў складзе Крычаўскага раёна. 24 чэрвеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Рэчыцкага сельсавета.
Hedysarum angrenicum
Батанічнае апісанне
Від шматгадовых травяністых раслін, якія сустракаюцца на камяністых склонах у высакагор’ях.
Пабегі чарговыя. Лісце складана-пёрыстае, чарашковае, з гладкім краем. Кветкі з пяціпялёсткавым зігаморфным калякветнікам сабраны ў гронкі.
Плод — боб.
Арэал
Эндэмік Заходняга Цянь-Шаня. Сустракаецца на Чаткальскім хрыбце (Ошская вобласць Кыргызстана, Ташкенцкі і Наманганскі вілаеты Узбекістана), у вярхоўях ракі і ў басейне рэк Кара-су і Ак-су.
Ахова
Занесены ў (2009) з катэгорыяй 2 — уразлівыя віды (скарачаюцца ў колькасці, натуральна рэдкія).
Янка Туміловіч
Янка Туміловіч, сапр.: Іван Людвігавіч Туміловіч (6(19) верасня 1905, в. Сяліба Ігуменскага павета Мінскай губерні, цяпер, Мінская вобласць — , ) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў БДУ (1927). Жыў у Мінску. Працаваў выкладчыкам гісторыі, у рэдакцыях часопісаў. Член літаб'яднання «Маладняк». У 1927 г. стаў адным з заснавальнікаў «Пралетарска-сялянскай беларускай літаратурнай суполкі» («Пробліск»). У 1930-я гг. працаваў выкладчыкам Вышэйшай школы палітычнай асветы, у рэдакцыі газеты «Піянер Беларусі».
Арыштаваны 11.10.1936; 20.6.1937 Вярхоўным судом СССР прыгавораны да 7 гадоў пазбаўлення волі. Памёр у лагеры каля бухты Нагаева пад Уладзівастокам. Справа спынена 8.1.1940.
Творчасць
Дэбютаваў у друку вершамі ў 1925 г. У 1926 годзе разам з Я. Бобрыкам і А. Звонакам выдаў паэтычны зборнік. Публікаваўся ў часопісе «Маладняк», газетах «Савецкая Беларусь», «Чырвоны сцяг», «Звязда», «Чырвоная змена», «Камунар Магілёўшчыны»; калектыўным зборніку «Дэкламатар» (1928). У пераважнай большасці вершы Туміловіча — гэта ўзоры пралеткультаўскага рамантызму 1920-х г. У 1927 годзе стаў адным з заснавальнікаў «Пралетарска-сялянскай беларускай літаратурнай суполкі» («Пробліск»). Аўтар паэмы «Ульянаў—Ленін», часткова апублікаванай у 1929—1930 гг. З 1930 г публікацыі Туміловіча знікаюць са старонак перыядычнага друку. Магчыма, гэта звязана з хваляй рэпрэсій у 1930-х гг.
IC 2878
IC 2878 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эстонская ваенная акадэмія
Эстонская ваенная акадэмія (эст. Kaitseväe Akadeemia) — вышэйшая ваенная навучальная ўстанова ў Тарту, Эстонія.
Місія ўстанвы заключаецца ў падрыхтоўцы і навучанні штатных афіцэраў для Узброеных сіл Эстоніі і Саюза абароны Эстоніі, а таксама для іншых ваенных устаноў. Акадэмія стварыла нацыянальную рэпутацыю дзякуючы вопыту ў ваенных даследаваннях і распрацоўках.
Акадэмічная праграма акадэміі забяспечвае збалансаванае навучанне па ваенных і грамадзянскіх прадметах. Акадэмічных супрацоўнікаў ваеннай акадэміі падтрымліваюць члены акадэмічнай супольнасці з універсітэтаў па ўсёй Эстоніі.
1919—1940
Школа была створана 3 красавіка 1919 года ўказам галоўнакамандуючага войскамі абароны Эстоніі генерал-маёра Ёхана Лайданера. Падчас вайны за незалежнасць Эстоніі падрыхтоўка унтэр-афіцэраў была абмежаванай, паколькі на лініі фронту былі патрэбныя людзі і рэсурсы. Аднак пасля вайны ўзрастала патрэба ў афіцэрах, якія маглі б рыхтаваць і вучыць салдат. Так была ўтворана школа для унтэр-афіцэраў. Курсантаў вучылі тактыцы, тапаграфіі, адміністраванню, умацаванню, прымяненню кулямётаў, ваеннаму праву, ахове здароўя, эстонскай мове, артылерыйскай навуцы і гімнастыцы. Першыя курсы доўжыліся 4 месяцы. Пасля завяршэння курса курсанты атрымалі званне энсіна.
Пяхотная школа была заснавана 20 мая 1920 года. У 1921 годзе навучанне было падоўжана да трох гадоў і падзелена на тры класы: агульны клас, I спецыяльны клас і II спецыяльны клас. Юнакі з шасцікласнай адукацыяй прымаліся ў агульны клас, дзе ім выкладалі гімназічныя прадметы разам з ваеннымі. Мужчыны з сярэдняй адукацыяй прымаліся ў I спецыяльны клас, а II спецыяльны — для афіцэраў запасу. У гэтым жа годзе пяхотная, артылерыйская і кавалерыйская школы былі аб’яднаны ў падафіцэрскую школу.
29 жніўня 1923 года ўсе ваенныя школы былі аб’яднаны ў акадэмію, якая складалася з Ваеннай школы, Вышэйшай ваеннай школы і Школы унтэр-афіцэраў. У 1927 годзе папярэдняя ваенная служба стала абавязковай умовай паступлення ў ваенную школу.
У 1928 годзе ў школе для унтэр-афіцэраў скончылася падрыхтоўка падафіцэраў тэрміновай службы. Сама школа была перамешчана з Юхкенталі ў Тондзі. Змянілася і афіцэрская падрыхтоўка: клас для аспірантаў і клас для малодшых курсантаў і старэйшых курсантаў. Клас аспірантаў быў для афіцэраў запасу, а курсанты — для звычайных афіцэраў. Падрыхтоўка афіцэраў зноў змянілася ў 1935 годзе, калі ўсе афіцэры пачалі рыхтавацца ў класах аспірантаў і афіцэраў. Выпускнікі класа аспірантаў прайшлі навучанне афіцэраў запасу, у той час як выпускнікі афіцэрскіх класаў праходзілі дадатковую падрыхтоўку ў класе аспірантаў, каб стаць звычайнымі афіцэрамі. У 1936 годзе Школа падафіцэраў была распушчана, і на яе месцы была ўтворана новая школа.
1998 — па цяперашні час
Акадэмія працавала ў памяшканні Эстонскай акадэміі ўнутраных спраў да 1999 года, пакуль не пераехала ў Тарту. У перыяд з 2001 па 2002 год Фінляндыя дапамагала арганізоўваць курсы па лагістыцы, інжынернай справе, артылерыі і сувязі. Фінляндыя таксама дапамагала ў арганізацыі курсаў па лагістыцы, артылерыі і супрацьпаветранай абароне ў перыяд з 2003 па 2004 год.
У 2004 годзе ўстанова адаптавала сваю навучальную праграму ў адпаведнасці з Балонскай дэкларацыяй. У 2005 годзе ўстанова стала прафесійна-тэхнічным універсітэтам, у які таксама можа атрымаць ступень магістра. Універсітэт атрымаў першую акрэдытацыю ад міжнароднай камісіі ў 2006 годзе. У 2008 годзе акадэмія адкрыла сваю праграму для афіцэраў ваенна-паветраных сіл, а ў 2011 — для афіцэраў флоту. У перыяд з 2010 па 2013 гады акадэмія прапаноўвала курс для малодшых афіцэраў. У 2010 годзе ўніверсітэт таксама пачаў прапаноўваць экстэрнат для афіцэраў, якія не змаглі б прыняць удзел у звычайнай вучобе.
Эстонскі каледж нацыянальнай абароны атрымаў свой сцяг у 2013 годзе ад Эстонскай асацыяцыі афіцэраў запасу. У 2019 годзе універсітэт прайшоў рэарганізвацыю і быў перайменаваны ў Эстонскую ваенную акадэмію. Каб адлюстраваць гэтыя змены, у лютым 2020 года ён атрымаў новы сцяг ад Эстонскай асацыяцыі афіцэраў запасу, кадэцкага савета горада Тарту і Сіл абароны.
Шапурова
Шапуро́ва (, Шапурово) — аграгарадок у Суражскім сельсавеце Віцебскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У XIX ст. у складзе маёнтка Каспляны ў Суражскім павеце Віцебскай губерні. Уладанне графа А. Пацея. З 1819, згодна купчайкрэпасці, маёмасць памешчыка Івана Нітаслаўскага, пасля яго смерці ў 1840 уладанне яго брата Ігната. Паводле інвентара 1846 у вёсцы 8 двароў, 77 жыхароў. У 1870 аграгарадок у Казакоўскай воласці Веліжскага павета Віцебскай губерні.
У пачатку XX стагоддзя вёска (162 дзес. зямлі) належала Курашчанскай сельскай грамадзе. У 1905 29 двароў, 167 жыхароў.
З 20 жніўня 1924 года вёска ў Марчонкаўскім сельсавеце Суражскага раёна Віцебскай акругі. Вясковыя дзеці наведвалі працоўную школу 1-й ступені ў маёнтку Каспляны, у якой у 1924 навучаліся 23 вучні. У 1926 налічвалася 18 двароў, 110 жыхароў. У 1930 арганізаваны калгас. У 1941 у вёсцы 45 двароў, 178 жыхароў. У час Другой сусветнай вайны нямецкія акупацыйныя ўлады забілі 102 мірных жыхароў і знішчылі 28 двароў.
Стара Сіль
Стара Сіль (Стара Сіль) — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Старасамбірскага раёна у перадгор’і Сярэдняга Бяскіду на Прыкарпацці.
Гісторыя
Назва паселішча паходзіць ад буйных радовішчаў солі, размешчаных у наваколлі. Паселішча заснавана ў 1255 г. пры польскім панаванні і ў 1421 г. атрымала Магдэбургскае права, а разам з гэтым і статус горада з назвай Зальцборк (нем. Salzbrock). З тых часоў ён быў вольным каралеўскім горадам. Да сярэдзіны ХІХ ст. — гэта адзін з найважнейшых у Галіччыне цэнтраў солеварэня.
Шапурова
Інфраструктура
У вёсцы размешчана цэнтральная сядзіба Рэспубліканскага ўнітарнага сельгаспрадпрыемства «Эксперыментальная база імя Шмырова». Працуюць жывёлагадоўчая ферма, механізаваны двор, аддзяленне сувязі, Дом культуры, бібліятэка, магазін.
Стара Сіль
Гісторыя
У часы сярэднявечча на землях Галіцкага княства былі каралеўскія шахты ў Драгобычы, Тураві Сольнай, Старой Солі, Ясеніцы, Модрычах, Стэбніку, Сяльцы, Трускаўцы, Калушы i Салотвіне, якія працавалі яшчэ з рымскіх часоў.
Шапурова
Культура
У 1970 у цэнтры вёскі пастаўлены бюст Героя Савецкага Саюза М. П. Шмырова.
Стара Сіль
Гісторыя
У 1794 г. імператар Франц II надаў Старой Солі права «вольнага каралеўскага горада», а таксама герб з выявай пяці драўляных бочак з соллю (сімвал мясцовага солеварэння) і радавога герба ранейшых уладальнікаў мястэчка шляхціцаў Данілавічаў — «Сас» (сярэбраная страла, пад якой залаты паўмесяц, увянчаны двума шасцікутнымі зоркамі) на блакітным фоне.
У XIX ст. Старая Соль лічылася гандлёвым мястэчкам (Marktgemeinde) Старасамборскага павета Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі ў складзе Аўстра-Венгрыі.
Гусь свойская
Гусь сво́йская — свойская форма, з якой яна ўтварае агульны від. Як правіла, свойскія гусі няздольныя да палёту.
Паходзіць пераважна ад дзікай, пашыранай у Еўразіі, а таксама ад яе блізкіх сваякоў — Усходняй Азіі і. Прынята лічыць, што развядзенне гусі пачалося каля 5 тыс. гадоў таму ў Старажытным Егіпце, але больш абгрунтаванае меркаванне, што гусь прыручаная ў выніку цэлай серыі спробаў на працягу больш доўгага часу ў розных краінах.
Знешні выгляд
З іншых хатніх птушак гусь вызначаюцца інтэнсіўным ростам, высакаякасным мясам, скараспеласцю. Тулава гусі лодкападобнае, з доўгай шыяй (17 — 18 пазванкоў). Над дзюбай у некаторых парод (напрыклад: кітайскай, халмагорскай) ёсць касцяны выраст (гуз). Апярэнне белае і шэрае рознага адцення: дзюба і плюсны аранжавыя. У прамысловых гаспадарках гусь свойскую гадуюць 3 — 4 гады, у племянных — да 5 гадоў. Гуска нясецца 4 — 5 месяцаў, дае ў сярэднім 25 — 30 і больш яек; у прамысловых гаспадарках яйцаноскасць 50 — 80 яек і больш за год. Жывая маса дарослых гусакоў 5 — 8, гусак 4 — 7 кг.
Развядзенне і кухарства
У Беларусі гадуюць пераважна гусь рэйнскай пароды, у XIX — пачатку XX ст. былі папулярнымі літоўскія пароды: «чародныя» (pulkinės) і «курыныя» (vištinės).
У Беларусі з даўніх часоў гусі былі абавязковай часткай «дзякла», штогадовай натуральнай даніны феадалу. Устава на валокі (1557) вызначыла яе традыцыйную норму, якая пратрымалася некалькі стагоддзяў: 1 гусь з аднае валокі (21,36 га). Трохполле, якое прадпісвалася валочнай сістэмай, стварала спрыяльныя ўмовы для гадоўлі гусей, бо трэцяя частка зямлі выдзялялася пад папар. Гусь елі на святы, асабліва восенню, калі гусі былі найбольш адкормленыя. Найлепшае, не надта тлустае, мяса гусь мае ва ўзросце 10 — 12 тыдняў. Дарослыя гусі маюць тлустае (каля 30 % тлушчу), цяжкастраўнае мяса. У Заходняй Еўропе з ранняга сярэднявечча (у Беларусі з XVI ст.) было прынята рэзаць гусей на дзень Святога Марціна і адзначаць яго рознымі стравамі з гусі, асабліва печанай (ці смажанай) гуссю — адным з відаў пячыстага. Класічнымі гарнірамі да пячыстага з гусі лічыліся капуста (квашаная, чырвоная з яблыкамі), кіслыя яблыкі і ячная каша. Кашай таксама фаршыравалі гусь. На Святога Марціна гатавалі і гусіныя вантробы з «чорным» або са слівавым соусам. З гусі вытоплівалі тлушч (шмалец), які асабліва цаніўся ў яўрэйскай кухні, рабілі вэнджаных паўгусак, якімі асабліва славілася ВКЛ. З паўгусак гатавалі крупнік, верашчаку.
Аўтар «Прамовы Мялешкі» (пачатак XVII ст.), уздыхаючы пра незваротна страчаныя часы да Люблінскай уніі (1569), прыгадвае: «добрая была гуска з грыбкамі, кашка з перчыкам».
У «Саскую» эпоху (першыя дзве трэці XVIII ст.) далікатэсам лічылася «гусяціна, вараная са смятанай і з дробна парэзанымі сушанымі грыбамі, ячнай кашай засыпаная», а таксама гусь «па-чорнаму»: «кухар паліў на попел вехаць саломы, выцягнутай з ботаў, дадаваў да гэтага лыжку або больш свежага мёду, даліваў да ўсяго паводле патрэбы моцнага воцату, мяшаў з той спаленай саломай, засыпаў перцам і імбірам — і тады ўся гусь рабілася чорнай; гэту страву вельмі любілі і падавалі ў час самых пышных банкетаў». Паштэты з пячонкі гусі, якіх адмыслова адкормлівалі, каб павялічыць пячонку, сталі папулярнымі з канца XVIII ст. пад уплывам французскай кухні, дзе такі паштэт называўся «фуагра». Аднак у сярэдзіне XIX ст. ў шляхецкім асяроддзі стравы з гусі пачалі лічыцца «прасцяцкімі», нявытанчанымі. Аграрны крызіс канца XIX стагоддзя ўзмацніў развіццё сялянскай птушкагадоўлі ў Беларусі. Самай папулярнай, бо найбольш эканамічна выгаднай, была менавіта гадоўля гусей, якія пераважна вывозіліся ў Германію. На Віцебшчыне ў XIX ст. вельмі папулярным быў студзень з гусіных галоў, ног і крылаў.
Гусь вельмі папулярная ў татарскай кухні, у тым ліку ў беларуска-літоўскіх татараў, дзе яна ў пэўнай ступені замяняе свініну. Далікатэсам лічыцца вяленая гусь, якая можа захоўвацца вельмі доўга, набываючы ўсё больш вытанчаны смак. Да распаўсюджаных страў традыцыйнай татарскай кухні належаць цыбульнікі — пірагі з дробна пасечаным і змешаным з цыбуляй, ды гусяцінай.
Фёдар Кузьміч Салагуб
Фёдар Кузьміч Салагуб (сапраўднае прозвішча — Цяцернікаў; 17.2(1.3).1863, ‒, Ленінград) — рускі пісьменнік.
Біяграфія
Бацька — кравец, маці — сялянка. Скончыў у 1882 годзе настаўніцкі інстытут, 25 гадоў выкладаў матэматыку. Першыя вершы апублікаваў у 1884 годзе. Належаў да сімвалістаў старэйшага пакалення, адчуў моцнае ўздзеянне філасофіі і эстэтыкі еўрапейскага дэкадансу. У 1905-07 гадах Салагуб пісаў з’едлівыя «Палітычныя казачкі», злыя эпіграмы на цара і яго асяроддзе; параза рэвалюцыі ўзмацніла песімізм пісьменніка. Перакладаў Т. Гацье, Ш. Бадлера, П. Верлена, А. Рэмбо, Г. Гейне, А. Уайльда, Ш. Пецёфі, Х. Н. Бялнка, Т. Р. Шаўчэнкі, Салагубу належыць таксама шэраг п’ес і артыкулаў.
Адрыян Рамас
Густава Адрыян Рамас Васкес (Gustavo Adrián Ramos Vásquez; нар., Сантандэр-дэ-Кілічаа, Калумбія) — калумбійскі футбаліст, нападнік клуба «Амерыка» з Калі і былы ігрок нацыянальнай зборнай Калумбіі.
Клубная кар’ера
Адрыян з’яўляецца выхаванцам футбольнай школы клуба «Амерыка». Дарослую футбольную кар’еру пачаў у 2004 годзе ў асноўнай камандзе таго ж клуба. На працягу сезону 2006/07 абараняў на ўмовах арэнды колеры клуба «Санта-Фэ».
У 2007 годзе вярнуўся з арэнды ў клуб «Амерыка». На гэты раз згуляў за каманду больш за два сезоны сваёй гульнявой кар’еры. Большасць часу, праведзенага ў складзе «Амерыкі», быў асноўным іграком атакавалага звяна каманды, стала забіваючы мячы ў браму сапернікаў.
У канцы жніўня 2009 года падпісаў кантракт з нямецкім клубам «Герта». Дэбют за клуб адбыўся 12 верасня 2009 года ў матчы супраць «Майнца». У сезоне 2013/14 стаў найлепшым бамбардзірам клуба, забіўшы за сезон 16 галоў. 9 красавіка падпісаў дагавор з дортмундскай «Барусіяй», дзе разглядаўся як замена Роберту Левандоўскаму.
У студзені 2017 года перайшоў у кітайскі клуб «Чунцын Ліфань», да якога мусіў далучыцца ўлетку, а да таго часу быў аддадзены ў арэнду іспанскай «Гранадзе». Застаўся ў «Гранадзе» і ў сезоне 2017/18, калі клуб выбыў у Сегунду. У студзені 2018 года далучыўся да «Гранады» на трывалай аснове.
У студзені 2020 года вярнуўся ў «Амерыку».
Міжнародная кар’ера
У складзе нацыянальнай зборнай Калумбіі дэбютаваў 20 жніўня 2008 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Эквадора.
Фёдар Салагуб
Фёдар Салагуб:
Жыракаў (гміна)
Жыра́каў (Żyraków) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Дэмбіцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жыракаве. Плошча гміны складае 110,29 км². Станам на 2010 год у гміне Жыракаў пражывалі 13 768 чалавек, шчыльнасць — 124 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Ардона
Ардона (Ordona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 2584 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 40 км². Паштовы індэкс — 71040. Тэлефонны код — 0885.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leone Vescovo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тэмпадром
Тэмпадром (Tempodrom) — арэна, размешчаная ў горадзе Берлін. Была заснавана Ірэн Майсінгер у 1980 годзе побач з берлінскай сцяной на заходнім боку патсдамскай плошчы. Пасля некалькіх змен размяшчэння ў дадзены момант знаходзіцца ў пастаянным будынку ў раёне Кройцберг.
Тульчынскі раён
Тульчынскі раён (Тульчинський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Тульчын (Тульчин).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 56352 чалавекі, плошча — 1120 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 9 пасёлкаў сельскага тыпу і 39 сёлаў.
IC 2879
IC 2879 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прахі
Прахі - у беларускай міфалогіі малодшыя нячысцікі - гультаяватыя і малаздольныя, або тыя, што служаць іншым чарцям. Самі па сабе яны не прадстаўляюць небяспекі - шкоду прыносяць толькі па чужым загадзе, але часта перакручваюць свае заданні, выконваюць іх кепска, за што церпяць пакаранні ад старэйшых чарцей.
Джордж Монк
Джордж Монк (George Monck, 1st Duke of Albemarle;  — ) — англійскі вайскавод і адмірал, архітэктар Рэстаўрацыі каралеўскай улады ў Англіі ў 1660 годзе.
Першапачаткова быў раялістам, але патрапіўшы ў палон, перайшоў на бок Парламента і прымаў актыўны ўдзел у падаўленні мецяжоў супраць Рэспублікі ў Шатландыі і Ірландыі. З 1654 года — губернатар Шатландыі, па прызначэнні Кромвеля. Пасля адстаўкі сына Кромвеля, адмовіўся прызнаць ваенную дыктатуру генерала Ламберта і ўвёў у Лондан свае войскі. За рэстаўрацыю каралеўскай улады, Карлам II Сцюартам ганараваны тытулам герцага.
Міжнародны дзень аховы азонавага слоя
Міжнародны дзень аховы азонавага слоя — (International Day for the Preservation of the Ozone Layer) — 16 верасня. Штогадовы Міжнародны дзень аховы азонавага слоя абвешчаны  Генеральнай асамблеяй ААН ў 1994 годзе ў спецыяльнай рэзалюцыі (№ A/RES/49/114).
Дата Міжнароднага дня абраная ў памяць аб дні падпісання Манрэальскага пратаколу па рэчывах, якія  разбураюць азонавы слой.
Дзяржавам, членам ААН, было прапанавана прысвяціць гэты Міжнародны дзень прапагандзе канкрэтнай дзейнасці ў адпаведнасці з задачамі і мэтамі Манрэальскага пратаколу.
Жыжын (гміна)
Жы́жын (Żyrzyn) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пулаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жыжыне. Плошча гміны складае 128,73 км². Станам на 2004 год у гміне Жыжын пражывалі 6599 чалавек, шчыльнасць — 51,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Чажашы
Геаграфія
Чажашы з'яўляецца галоўным паселішчам супольнасці Ушгулі, якая ўяўляе сабой кангламерат з чатырох вёсак. Таксама Чажашы ― адно з самых высока размяшчаюцца населеных месцаў у Еўропе. Сяло ўваходзіць у склад Мясційскага муніцыпалітэта, размешчана прыкладна ў 45 км да захаду ад горада Месціа (адміністрацыйнага цэнтру муніцыпалітэта). Знаходзіцца на месцы зліцця рэк Інгуры і Шаўтскала.
Культурная спадчына
У Чажашы размяшчаюцца дзясяткі пабудоў, збудаваных пачынаючы з часоў Сярэднявечча і Ранняга Новага Часу. У іх лік уваходзяць 13 добра захаваўшыхся Сванскіх вежаў: у асноўным гэта трох-ці пяціпавярховыя будынкі, прылеглыя да сямейных дамоў. Захаваліся таксама і чатыры сярэднявечныя замкі, прычым адзін з іх, паводле мясцовых легенд выкарыстоўваўся ў якасці летняй рэзідэнцыяй царыцай Тамарай (правіла ў 1184-1213 гг.). Тут ёсць дзве каменныя царквы і некалькі падсобных будынкаў пры іх. Час пабудовы цэркваў, асвячоныя ў імя святога Георгія і Хрыста Збавіцеля, датуюцца X―XI і XII стагоддзямі, адпаведна. Царква святога Георгія з'яўляецца часткай замка Тамары. Другая царква багата распісана фрэскамі. Пачынаючы з 2000 года, урад Грузіі і Нацыянальны Камітэт Міжнародны савет па захаванні помнікаў і славутых месцаў (ІКАМОС Грузія), заключылі пагадненне аб міждысцыплінарных даследаваннях культурнай спадчыны вёскі і ажыццяўлення праектаў па рэстаўрацыі і кансервацыі помнікаў архітэктуры.
Насельніцтва
Чажашы ― гэта невялікая вёсачка. Па дадзеных перапісу 2014 года, пастаянна тут пражывае ўсяго 28 чалавек, усе яны адносяць сябе да сванаў, этнічнай падгрупы грузінаў.
Распаўсюджванне COVID-19 у Францыі
Першы выпадак заражэння каранавіруснай інфекцыяй COVID-19 у Францыі быў зафіксаваны 24 студзеня 2020 года ў Бардо. Гэта адначасна быў першы выпадак заражэння COVID-19 у Еўропе. Заражаным стаў 48-гадовы грамадзянін Францыі, які прыбыў з Кітая. Да канца таго ж дня было пацверджана яшчэ два выпадкі заражэння, усе яны нядаўна вярнуліся з Кітая. Першым загінулым ад COVID-19 у Францыі і ў Еўропе ў цэлым стаў кітайскі турыст, шпіталяваны ў Парыжы 28 студзеня і памерлы 14 лютага. Ён таксама стаў першым загінулым ад COVID-19 за межамі Азіі.
Гісторыя
24 студзеня 2020 года ў Бардо быў выяўлены першы выпадак захворвання COVID-19 у Францыі і ва ўсёй Еўропе. Заражаным стаў 48-гадовы грамадзянін Францыі, які прыбыў з Кітая 22 студзеня. Ён быў шпіталізаваны ва Універсітэцкі шпіталь Бардо. Пасля станоўчага тэсту на COVID-19 пацыент быў ізаляваны. Улады пачалі расследаванне з мэтай знаходжання людзей, з якім кантактаваў захварэлы пацыент.
Да канца дня 24 студзеня было пацверджана яшчэ два выпадкі захворвання ў Парыжы, усе нядаўна вярнуліся з Кітая. Захварэўшымі сталі 31-гадовы мужчына і яго 30-гадовая партнёрка, якія прыбылі з Кітая 18 студзеня. Яны былі шпіталізаваны ў бальніцу Біша—Клода Бернара ў Парыжы.
28 студзеня станоўчы тэст на COVID-19 быў выяўлены ў 80-гадовага кітайскага турыста з правінцыі Хубэй. Яго шпіталізавалі ў бальніцу Біша—Клода Бернара. 29 студзеня станоўчы тэст на COVID-19 быў выяўлены ў яго 50-гадовай дачкі, пасля чаго яе ізалявалі ў той жа бальніцы. 14 лютага 80-гадовы кітайскі турыст памёр, стаўшы першым зарэгістраваным памерлым ад COVID-19 у Еўропе.
12 сакавіка прэзідэнт Эманюэль Макрон выступіў на тэлебачанні, абвясціўшы аб закрыцці ўсіх школ і ўніверсітэтаў з 16 сакавіка да далейшага паведамлення. На наступны дзень прэм’ер-міністр Францыі Эдуар Філіп абвясціў аб забароне сходаў грамадзян лікам больш за 100 чалавек за выключэннем грамадскага транспарту. Яшчэ праз дзень прэм’ер-міністр абвясціў пра закрыццё ўсіх рэстаранаў, кафэ, кінатэатраў, дыскатэк і многіх магазінаў.
16 сакавіка прэзідэнт Макрон ў звароце да нацыі абвясціў аб увядзенні «жорсткага каранціну», які прадугледжваў забарону выхаду з дому без неабходнасці, любых масавых сходаў і абмежаванні перасоўванняў людзей унутры краіны. Было таксама прынята рашэнне аб пераносе другога тура муніцыпальных выбараў у Францыі і аб прыпыненні ўсіх рэформаў, у тым ліку пенсійнай. Акрамя таго, французскія ўлады прынялі рашэнне не спаганяць з людзей плату за камунальныя паслугі з 17 сакавіка 2020 года.
Адмененыя мерапрыемствы
29 лютага была адменены запланаваны на 1 сакавіка паўмарафон у Парыжы, у якім павінны былі прыняць удзел 44 тысячы чалавек. Арганізатары ўдакладнілі, што паўмарафон будзе праведзены пазней, але канкрэтную дату назваць не змаглі.
Закрыццё культурных устаноў
14 сакавіка ў Францыі зачыніліся многія культурныя ўстановы. Так, для наведвання былі зачыненыя Луўр, Цэнтр Пампіду, Эйфелева вежа, Музей Арсе, Версальскі палац, Музей сучаснага мастацтва «Замак Монсара» , Музей сучаснага мастацтва ў Бардо і Музей цывілізацый Еўропы і Міжземнамор’я ў Марсэлі.
Уладзімір Котаў
Уладзімір Котаў:
Атакама
Пустыня Атакама лічыцца самай сухой пустыняй Зямлі. Атакама знаходзіцца ў Паўднёвай Амерыцы на поўначы Чылі і мяжуе на захадзе з Ціхім акіянам, на поўначы — з Перу і на ўсходзе — з Балівіяй і Аргенцінай. Рэгіён Атакама (Región de Atacama) складае Рэгіён III у складзе Чылі. Пустыня Атакама мае невялікую шчыльнасць засялення.
Атакама ляжыць у ападкавым ценю Андаў. Усе ўсходнія вятры, якія дзьмуць у напрамку пустыні, — сухія і не прыносяць ніякіх ападкаў.
Бярозаўскі сельсавет (Глускі раён)
Бяро́заўскі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Бярозаўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці, з 23 студзеня 1960 года — Магілёўскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Бабруйскага раёна. 20 лістапада 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Каткаўскага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 679 чалавек, з іх 96,3 % — беларусы.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 8 населеных пунктаў: аграгарадок Бярозаўка, вёскі Жукавічы, Згода, Зелянковічы, Зубарэвічы, Падлужжа, Поблін, Розлевічы.
Ражок
Ражо́к (, Рожок) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Антопальскага сельсавета.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дзеткавіцкага сельсавета.
IC 2880
IC 2880 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзімір Міхайлавіч Котаў
Уладзімір Міхайлавіч Котаў (нар. , г. Вілейка, Мінская вобласць) — беларускі матэматык, спецыяліст у галіне дыскрэтнай матэматыкі і матэматычнай кібернетыкі. Доктар фізіка-матэматычных навук (2004), прафесар (2005).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Прыкладаная матэматыка», 1977; аспірантура, 1982). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1977, факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі, кафедра дыскрэтнай матэматыкі і алгарытмікі, з 1999 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя графаў; дыскрэтная аптымізацыя (тэорыя складанасці вылічэнняў).
Дразафілы
Дразафілы (Drosophila) — род насякомых сямейства пладовых мушак атрада двухкрылых.
Апісанне
Цела даўжынёй 2—4,5 мм, стракатае, матавае або бліскучае, жаўтаватае, жаўтлява-карычневае ці амаль чорнае; брушка нярэдка з цёмнымі плямамі або палосамі, галава жоўтая. Крылы празрыстыя, часта з зацемненымі папярочнымі жылкамі, радзей з цёмнымі плямамі. Вочы ярка-чырвоныя. Дразафілы валодаюць каляровым зрокам.
Пашырэнне
Адрозніваецца звыш 1000 відаў. Пашыраны ўсюды, больш шматлікія ў тропіках і субтропіках (напр., на Гавайскіх астравах больш за 300 відаў). Трапляюцца на кветках, часта на дрэвавых соках, вінных і фруктовых заводах, у памяшканнях для агародніны і садавіны. Найбольш вядомая дразафіла звычайная, або пладовая мушка (Drosophila melanogaster). На Беларусі адзначана каля 30 відаў.
Асаблівасці біялогіі
Жывяцца сокам раслін, прадуктамі гніення агародніны і садавіны. Лёгка разводзяцца ў лабараторных умовах, аб’ект генетычных даследаванняў.
У самцоў даволі складаныя шлюбыя паводзіны, якія ўключаюць шлюбныя тан­цы і «пес­ні» (са­мец віб­рыру­е крыламі, выдаючы спецыфічныя гукі).
Лічынкі развіваюцца на субстратах расліннага паходжання. Жыццёвы цыкл кароткі (у некаторых відаў ад яйца да мухі каля 10 дзён).
Міжнародны дзень Маці-Зямлі
Міжнародны дзень Маці-Зямлі (International Mother Earth Day) - адзначаецца, пачынаючы з 2010 года, штогод 22 красавіка. Усталяваны Генеральнай Асамблеяй ААН ў 2009-м годзе (рэзалюцыя № A/RES/63/278).
У рэзалюцыі адзначаецца, што тэрмін «Маці-Зямля» агульнапрыняты ў многіх краінах, што ён адлюстроўвае залежнасць паміж планетай, яе экасістэмамі і чалавекам.
Прапаноўваючы ўсім дзяржавам-сябрам ААН, міжнародным і няўрадавым арганізацыям адзначаць «Міжнародны дзень Маці-Зямлі», Генеральная Асамблея звяртае ўвагу на тое, што свята Дзень Зямлі ужо штогод адзначаецца ў многіх краінах.
Па некаторых дадзеных гэты Міжнародны дзень узнік на аснове адзначаемага раней у ЗША Дня дрэў.
Сяргей Уладзіміравіч Палунін
Сяргей Уладзіміравіч Палунін (нар. года,, Украінская ССР) — расійскі артыст балета ўкраінскага паходжання.
Прэм’ер Каралеўскага балета ў Лондане (2007—2012, у сезоне 2012—2013 года — запрошаны саліст). Пакінуўшы Англію, працаваў у трупах пад кіраўніцтвам Ігара Зяленскага: прэм’ер Маскоўскага музычнага тэатра імя Станіслаўскага і Неміровіча-Данчанкі (2012—2016), запрошаны саліст Новасібірскага дзяржаўнага акадэмічнага тэатра оперы і балета (2012—2016); запрошаны саліст Баварскага дзяржаўнага балета (з 2016). 12 жніўня 2019 года прызначаны выконваючым абавязкі рэктара Акадэміі харэаграфіі Севастопаля. Таксама з 5 снежня 2019 года прызначаны дырэктарам Тэатра оперы і балета Севастопаля, у якога пакуль няма будынка і трупы, а адміністрацыя новага тэатра размяшчаецца не ў Севастопалі, а ў Маскве.
У жніўні 2018 года выступіў на фестывалі «Опера ў Херсанесе», які праходзіў у Крыме. У канцы лістапада 2018 года ён быў унесены ва ўкраінскую базу сайта «Міратворца» нараўне з іншымі «памагатымі сепаратыстаў і агентамі Крамля».
Тэлефонная сувязь
Тэлефонная сувязь — перадача на адлегласць моўнай інфармацыі; від электрасувязі. Забяспечвае вядзенне вусных перамоў паміж абанентамі, якія знаходзяцца на любой адлегласці. Ажыццяўляецца шляхам пераўтварэння гукавых ваганняў у электрычныя сігналы ў мікрафоне тэлефоннага апарата абанента, які гаворыць, перадачы гэтых сігналаў па лініях правадной ці радыёсувязі і іх адваротнага пераўтварэння ў гукавыя ваганні тэлефонам абанента, які слухае. Перадача тэлефонных паведамленняў адбываецца па правадных, кабельных, радыёрэлейных, валаконна-аптычных лініях сувязі, камутацыя каналаў тэлефоннай сувязі (злучэнне і раз’яднанне абанентаў) — аўтаматычнае і ручным спосабамі на тэлефонных станцыях.
У Расіі гарадскія тэлефонныя станцыі пачалі дзейнічаць з 1882 года, на Беларусі — з 1896; міжгародняя лінія тэлефоннай сувязі Мінск—Смалявічы—Барысаў пабудавана ў 1908 годзе.
Дзмітрый Міхайлавіч Вярстак
Дзмітрый Вярстак (нар., г. п. Зэльва, Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі футбаліст.
Біяграфія
З сямі гадоў займаўся футболам у мясцовай ДЮСШ. Першы трэнер — С. В. Путрэша. Пасля заканчэння Зэльвенскай СШ № 2 паступіў у Барысаўскі палітэхнікум, дзе паралельна з вучобай выступаў за каманду «Гайна» г. Барысава.
У 2001 годзе пачаў выступаць за спартыўны клуб вышэйшай лігі «Неман» (г. Гродна). Падчас службы ў арміі іграў за каманду вышэйшай лігі «Тарпеда СК» г. Мінска. У 2003—2005 гадах выступаў за каманду першай лігі «СК Смаргонь», дзе быў прызнаны лепшым нападаючым.
З 2005 года — ігрок футбольнага клуба «Польшча» г. Лепаль.
Малодшая Эда
«Малодшая Эда», «Празаічная Эда», альбо «Эда Сноры» — твор сярэдневяковага ісландскага пісьменніка Сноры Стурлусана, была напісана ў 1222—1225, і задумана як падручнік па скальдычнай паэзіі. Утрымоўвае багаты матэрыял па германа-скандынаўскай міфалогіі.
У 2021 годзе з’явіўся поўны беларускамоўны пераклад зборніка, здзейснены беларускім філолагам Яўгенам Папакулем.
Фаварытка (фільм, 2018)
«Фаварытка» (The Favourite) — гістарычны фільм рэжысёра Ёргаса Ланцімаса паводле сцэнарыя Дэбары Дэвіс і Тоні Макнамары. Галоўныя ролі ў карціне выканалі Алівія Колман, Эма Стоўн і Рэйчэл Вайс. Міжнародная прэм’ера фільма адбылася 30 жніўня 2018 года ў межах конкурснай праграмы 75-га міжнароднага Венецыянскага кінафестывалю. У ЗША фільм выйшаў у пракат 23 лістапада 2018 года. Прэм’ера ў Беларусі адбылася 31 студзеня 2019 года.
22 студзеня 2019 года фільм быў намініраваны на прэмію Оскар адразу ў 10 катэгорыях, у тым ліку за найлепшы фільм, але насуперак чаканням перамог толькі ў адной намінацыі — «Найлепшая актрыса першага плана», узнагароду атрымала Алівія Колман.
Анатацыя
Пачатак XVIII стагоддзя. Ідзе вайна Англіі з Францыяй. Тым не менш жыццё ў каралеўстве працягваецца. Трон займае хваравітая каралева Ганна, а кіраўніцтва краінай бярэ на сябе яе блізкая сяброўка ледзі Сара. Калі пры двары з’яўляецца новая служанка Эбігейл, Сара трапляе пад яе чароўнасць і бярэ дзяўчыну пад сваё крыло. Для Эбігейл гэта шанец вярнуцца да сваіх арыстакратычных каранёў. Як толькі Сара стамляецца вырашаць пытанні вайны і міру, Эбігейл становіцца найлепшай памочніцай каралевы ў гэтых справах. Набіраючае моц сяброўства з Ганнай дае новай фаварытцы магчымасць рэалізаваць свае амбіцыі. І лепш не ўставаць у яе на шляху!
Іван Архіпавіч Аношкін
Іван Архіпавіч Аношкін (, в. Антонаўка,, Магілёўская вобласць — , Магілёў) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1965 года.
Творчасць
Друкуецца з 1946. Літаратурнай працай займаецца з 1951 года. Аўтар зборнікаў апавяданняў і гумарэсак «Лішні мінус» (1959), «Херувім з чорнымі крыламі» (1984), «Курам не да смеху» (1985), аповесцей і апавяданняў «Старыя знаёмыя» (1963), «Брантазаўр» (1973), «Компас паказвае на захад» (1976), «Землякі» (1979), «Чырвоная каліна стаяла…» (1985). Аўтар кніг для дзяцей «Навічок» (1966), «Алёнчын сакрэт» (1969), «Антонаў ясень» (1981).
Жытна (гміна)
Жы́тна (Żytno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радамшчанскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жытне. Плошча гміны складае 197,62 км². Станам на 2010 год у гміне Жытна пражывалі 5425 чалавек, шчыльнасць — 28 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 47 населеных пунктаў.
Бат
Бат (Bath, [ˈbɑːθ], Aquae Sulis, Aquae Calidae, Bathonia) — горад у цырыманіяльным графстве Сомерсет на паўднёвым захадзе Англіі, які знаходзіцца за 156 км на захад ад Лондана і за 21 км на паўднёвы ўсход ад Брыстала. Насельніцтва горада — 83,992 чалавек. Статус горада быў нададзены Бату каралевай Елізаветай I у 1590 годзе і стаў адміністрацыйна самастойнай адзінкай у 1889 годзе, што дало яму адміністрацыйную незалежнасць ад графства Сомерсет. Калі ў 1974 годзе было ўтворана графства Эйван, горад Бат увайшоў у яго склад. З 1996 года, калі графства Эйван было ліквідавана, Бат дагэтуль з'яўляецца галоўным цэнтрам унітарнай адміністрацыйнай адзінкі Бат і Паўночна-Усходні Сомерсет.
Упершыню Бат быў заснаваны рымлянамі ў 43 г. да н.э. як спа-курорт з лацінскім імем Aquae Sulis («воды Сулі́са»). Згодна з вуснай традыцыяй лічыцца, што Бат быў вядомы і раней. Рымляне пабудавалі рымскія бані і палац на памежных гарадскіх халмах у даліне ракі Эйван каля тэрмальных мінеральных крыніц, якія з'яўляецца адзінымі натуральна ўзнікаючымі тэрмальнымі крыніцамі ў Вялікабрытаніі. Англійскі кароль Эдгар быў каранаваны ў бацкім абацтве ў 973 годзе. Нашмат пазней, у Геаргіянскую эпоху, горад стаў папулярным спа-курортам, што прывяло да яго буйнога пашырэння. Шматлікія ўзоры геаргіянскай архітэктуры, пабудаванай адмысловым з бацкага каменя захаваліся і пагэтуль.
Бат быў унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ў 1987 годзе. Горад мае шэраг тэатраў, музеяў і іншых культурных і спартыўных будынкаў, якія паспрыялі станаўленню гэтага горада, як асноўнага турыстычнага цэнтра, які мае больш за мільён сталых наведвальнікаў і 3.8 мільёна дзённых турыстаў штогод. Горад таксама мае два ўніверсітэты і некалькі школ і каледжаў. У Баце буйны сектар сферы паслуг, развіваюцца інфармацыйныя і камунікацыйныя тэхналогіі, разам з сектарам інтэлектуальнай эканомікі, якія забяспечваюць працаўладкаванасць насельніцтва Бата і прымежнай тэрыторыі.
Славутасці
Са славутасцей горада вылучаюцца: Кінгстан-сквер і Квінс-сквер («плошча каралевы»); упадабанымі месцамі для шпацыраў служаць — Вікторыя-парк і Сідней-гардэн. Кафедральная або царква абацтва, пабудаваная ў 1495—1582 гадах у гатычным стылі, з высокай (у 52 м) вежай, належыць да самых маштабных пабудоў сярэдневяковай Англіі. З іншых грамадскіх будынкаў выдатныя ратуша (Guildhall), пабудаваная ў 1780 годзе, з прасторнымі заламі і выдатным пры ёй музеем рымскіх старажытнасцей, шырокі будынак рынка, будынак клуба, 2 тэатра, два грандыёзных манежа і сем гарадскіх бальніц.
Гарады-пабрацімы
Бат з'яўляецца горадам-пабрацімам наступных гарадоў:
Ходасы
Назву Хо́дасы маюць:
FreeBSD
FreeBSD — гэта UNIX-падобная свабодная аперацыйная сістэма, якая паходзіць ад AT&T UNIX праз BSD-галіну праз аперацыйныя сістэмы 386BSD і 4.4BSD. Працуе на сістэмах, сумяшчальных з Intel x86 (у тым ліку Microsoft Xbox), а таксама на DEC Alpha, Sun UltraSPARC, IA-64, AMD64, PowerPC і NEC PC-98 архітэктурах.
FreeBSD распрацоўваецца як суцэльная аперацыйная сістэма. Ядро, драйверы прылад і ўсе ўтыліты карыстальніка, такія як абалонка загаднага радка, утрымліваюцца ў адзіным дрэве сістэмы кантролю версій (CVS). Гэтым адрозніваецца ад іншых свабодных аперацыйных сістэм, такіх як Лінукс, дзе ядро, утыліты карыстальніка і праграмы распрацоўваюцца паасобку і збіраюцца разам асобнымі групамі як дыстрыбуцыі Лінукс.
Гісторыя і распрацоўка
Распрацоўка FreeBSD пачалася ў 1993 годзе, абапіраючыся на неафіцыйны набор латак (patchkit), які падтрымліваўся карыстальнікамі 386BSD. Першым афіцыйным выданнем FreeBSD стаў FreeBSD 1.0 у снежні 1993.
У 2003 годзе пад кіраўніцтвам Мэцью Дылана і на аснове 4-й галіны дрэва версій быў выдзелены праект DragonflyBSD.
Сумяшчальнасць з Linux
FreeBSD забяспечвае двайковую сумяшчальнасць з шэрагам іншых Unix-падобных аперацыйных сістэм, у тым ліку з Linux. Гэта дазваляе выконваць пад FreeBSD праграмы, напісаныя для Linux, а таксама некаторыя камерцыйныя праграмы, якія распаўсюджваюцца выключна ў бінарным выглядзе.
IC 2881
IC 2881 — галактыка тыпу E+S ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цапанета
Цапанета (Zapponeta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 3063 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 40 км². Паштовы індэкс — 71030. Тэлефонны код — 0884.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Misericordia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Буды (Драгічынскі раён)
Бу́ды (, Буды) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Антопальскага сельсавета.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дзеткавіцкага сельсавета.
Хмільныцкі раён
Хмільныцкі раён (Хмільницький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Хмільнык (Хмільник).
Утвораны ў 1918 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 37217 чалавек, плошча — 1250 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 30 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі сельскага тыпу і 78 сёлаў.
Лойма
Лойма (чарці́ха) — у беларускай міфалогіі дух у прыгожым дзявочым абліччы. Лоймы жывуць у лясах і балотах і прадстаўляюць пагрозу для людзей.
Апісанне
У кнізе «Люд беларускі на Русі Літоўскай» М. Федароўскі піша, што лоймы — злыя духі ў жаночым абліччы. Жывуць найчасцей у балотах і страшаць вясковых жанчын, хаця часам пужаюць і мужыкоў. У лоймаў доўгія раскудлачаныя валасы, а самі яны страшныя. У адной вёсцы людзі казалі М. Федароўскаму, быццам у іх рацэ жыве вялізная жаба, «фунтаў пяць». І, калі сялянка скірае палатно, жаба выходзіць на кладку і б’е палатно лапамі. Людзі баяцца яе біць. Адна старая баба казала, што гэта лойма ператварылася ў жабу. Таксама людзі верылі, быццам лоймы вельмі любяць чалавечых дзяцей, бо тыя прыгожыя, а іх уласныя «чарцяняты» — выродлівыя. Таму яны часта выкрадаюць чалавечых дзяцей, а на іх месца падкідваюць сваіх ”няўклюдаў”. Каб лойма вярнула скрадзенае дзіця, трэба ўзяць асовыя дубцы і пачаць лупцаваць чарцяня. Калі яно пачне крычаць, лойма прынясе чалавечае дзіця, але паскардзіцца: я твайго лашчыла і даглядала, а ты майго б’еш.
Паводле запісаў Міколы Гайдука, лоймы, насупраць, вельмі прыгожыя дзяўчыны. Яны спаткаюць у лесе смяротных мужчын, лашчаць іх, спавівалі сваімі доўгімі шаўкавістымі валасамі, абсыпалі гарачымі пацалункамі, песцілі пругкімі, нібы лясныя яблыкі, грудзямі, а потым нечакана знікаюць у лясной цемры. Сустракаліся яны толькі тым, хто выпальваў вугаль у лясных нетрах.