cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фёдар Фёдаравіч Ушакоў
Біяграфія
З 1783 года на Чарнаморскім флоце, назіраў за будаўніцтвам караблёў у Херсоне, удзельнічаў у будаўніцтве галоўнай базы ў Севастопалі. У пачатку руска-турэцкай вайны 1787—1791 гадоў — камандзір лінейнага карабля «Святы Павел». У баі ля вострава Фіданісі (1788), камандуючы авангардам эскадры, нанёс паразу праўзыходным сілам турак. У 1789 годзе ўзведзены ў контр-адміралы. Камандуючы з 1790 года Чарнаморскім флотам, атрымаў перамогі над турэцкім флотам у Керчанскай марской бітве 1790 года, ля вострава Тэндра (1790) і ля мыса Каліякрыя (1791), звернучыся да створанай ім новай манеўранай тактыцы, якая прынцыпова адрознівалася ад прынятай у то час лінейнай тактыкі.
Асноўныя рысы тактыкі Ушакова — выкарыстанне адзіных паходна-баявых парадкаў, рашучае збліжэнне з супернікам на кароткую дыстанцыю без перабудовы баявога парадку, засяроджванне асноўных сіл супраць флагманскіх караблёў суперніка, вылучэнне рэзерва («эскадры кайзер-сцяга»), спалучэнне прыцэльнага артылерыйскага агню і манеўру, пераслед суперніка да поўнага яго знішчэння або ўзяцця ў палон. Надаючы вялікае значэнне марской і агнявой вывучцы асабістага складу, Ушакоў быў прыхільнікам сувораўскіх прынцыпаў выхавання падпарадкаваных. У 1793 годзе ўзведзены ў віцэ-адміралы.
Падчас Міжземнаморскага паходу Ушакоў 1798—1800 выявіў сябе як буйны флатаводзец, майстэрскі палітык і дыпламат пры стварэнні грэчаскай Рэспублікі Сямі Астравоў пад пратэктаратам Расіі і Турцыі. Паказаў узоры арганізацыі ўзаемадзеяння войска і флота пры авалоданні Іанічнымі астравамі і асабліва выспай Корфу (Керкіра), пры вызваленні ад французаў Італіі, падчас блакады Анконы і Генуі, пры авалоданні Неапалем і Рымам. У 1799 годзе ўзведзены ў адміралы. У 1800 эскадра Ушакова вярнулася ў Севастопаль.
Падчас Айчыннай вайны 1812 года Ушакоў быў абраны начальнікам апалчэння Тамбоўскай губерні, але з-за хваробы адмовіўся ад пасады. Флатаводзец памёр 2 (14) кастрычніка 1817 года ў сваім маёнтку ў вёсцы Аляксееўка ў Мардовіі. Пахаваны ў Санаксарскім манастыры каля горада Цемнікава.
5 жніўня 2001 года адмірал Ушакоў кананізаваны Рускай Праваслаўнай Царквой як мясцовапачытаемы святы Саранскай епархіі. Праз тры гады кананізаваны як агульнацаркоўны святы.
Урадавы сенат
Урадавы Сенат (Правительствующий сенат) — вышэйшы дзяржаўны орган Расійскай імперыі, падпарадкаваны Імператару. Заснаваны Пятром Вялікім 22 лютага (5 сакавіка) 1711 года як вышэйшы орган дзяржаўнай улады і заканадаўства. З пачатку XIX стагоддзя здзяйсняў даглядныя функцыі за дзейнасцю дзяржаўных ўстаноў; з 1864 года — вышэйшая касацыйная інстанцыя. Распушчаны пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917.
Erynnis tages
Erynnis tages — матылёк сямейства.
Біялагічнае апісанне
Мае размах крылаў 26-28 мм. Палавы дымарфізм невыразны.
Першае пакаленне мае перыяд лёту з мая (на поўдні і ў цёплыя гады з сярэдзіны-канца красавіка) па чэрвень-ліпень; 2-е пакаленне — канец чэрвеня па жнівень-верасень. У паўночных раёнах Украіны і ў горным Крыму толькі адно пакаленне.
Арэал
Распаўсюджаны ў Еўропе і палеарктычнай Азіі, акрамя крайніх паўночных і паўднёвых раёнаў. Ва Украіне паўсюдна. Сустракаецца па адкрытых схілах, у стэпах, на лясных палянах, у садах і парках.
Еўрапейская кінапрэмія 2009
22-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 12 снежня 2009 года ў Бохуме.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Каланіяльны перыяд
Каланіяльны перыяд гісторыі звязаны з засяленнем еўрапейцамі Паўночнай Амерыкі. Ён ахапіў XVI—XVIII стагоддзі. Тым не менш, некаторыя пісьменныя крыніцы і археалагічныя дадзеныя пацвярджаюць, што ў эпоху Сярэднявечча вікінгі будавалі свае паселішчы на тэрыторыі паўночнаамерыканскага кантынента.
Старажытная гісторыя
Людзі на тэрыторыі ЗША ўпершыню з'явіліся, паводле ацэнак археолагаў, ад 12 да 40 тыс. гадоў назад. Як мяркуецца, яны трапілі сюды праз Аляску, якая ў той час злучалася з Азіяй.
Першыя брытанскія калоніі
У 1585 г. на востраве Роўноўк Айлэнд (сучасная Паўночная Караліна) шэраг брытанскіх маракоў на чале з У. Ралеям зрабіла першую няўдалую спробу заснаваць трывалае пасяленне. Праз 2 гады была зроблена аналагічная экспедыцыя з тым жа вынікам.
Але ў 1607 г. камерцыйная Вірджынская кампанія здолела заснаваць горад Джэймстаўн на тэрыторыі сучаснага штата Вірджынія. Пасля гэтага пачалося актыўнае камерцыйнае і гаспадарчае засваенне навакольных тэрыторый. А з 1624 г. Вірджынія перастала быць карпаратыўным уладаннем і стала каралеўскай калоніяй.
«Мэйфлаўэр»
У 1620 г. у Вірджынію адправіўся карабель з англійскімі пурытанамі, якія пражывалі як бежанцы ў Галандыі. Справа была ў тым, што па прычыне іх рэлігійных поглядаў і грамадзянскай пазіцыі пурытане мусілі пакінуць Вялікабрытанію. Урад Галандыі станоўча ставіўся да іх веры і быў у стане канкурэнтнай барацьбы з Вялікабрытаніяй. Таму мноства пурытан перасялілася ў Галандыю. Але на новай радзіме яны сутыкнуліся з дыскрымінацыяй з боку мясцовых пурытан (Напрыклад, англічанам не давалі магчымасць займацца пэўнымі відамі працы альбо рабіць кар'еру ў Царкве).
Лёс галандскіх калоній
З пачатку ХVII ст. галандскія каланісты пачалі засваенне зямель сучаснага штата Нью-Ёрк. У 1624 г. яны заснавалі горад Новы Амстэрдам, які сёння вядомы як Нью-Ёрк. Аднак з другой паловы ХVII ст. пасля Рэвалюцыі ўрад Вялікабрытаніі пачаў праяўляць больш увагі сваім валоданням на атлантычным узбярэжжы Амерыкі з мэтай выціснуць усіх канкурэнтаў. У гэты жа час на землях, падкантрольных галандскім каланістам пачалі масава сяліцца англійскія каланісты. Спачатку кіраўніцтва галандскіх калоній яшчэ трымала пад кантролем сітуацыю і англійскія перасяленцы ў галандскіх уладаннях падпарадкоўваліся мясцовай каланіяльнай адміністрацыі, але вельмі хутка англічан стала так шмат, што адбылася поўная асіміляцыя галандцаў.
Каланізацыя 1630-1730-х гг.
У 1630-х гг. падчас унутранай міграцыі каланістаў пачалося засяленне зямель цяперашняга штата Род-Айленд.
У 1660-х гг. ішло актыўнае засяленне Паўночнай i Паўднёвай Караліны з заснаваннем буйных плантацый і дробных фермерскіх гаспадарак.
Да 1730-х гг. асноўная частка тэрыторыі пад кантролем Вялікабрытаніі была заселена і мела межы з іспанскімі і французскімі валоданнямі. У 1732 г. была заснавана апошняя з 13 калоній, якія ўвайшлі ў склад ЗША — Джорджыя.
Адносіны каланістаў з індзейцамі
Індзейцы ўяўлялі сабой мноства плямёнаў і саюзаў плямёнаў, якія не мелі дакладна акрэсленых межаў сваіх уладанняў і не вельмі шчыльна засялялі кантынент. Толькі каля пачатку ХІХ ст. індзейцы сталі адносіцца да белых каланістаў Амерыкі як да ворагаў. На працягу ўсяго папярэдняга каланіяльнага перыяду адносіны да белых перасяленцаў былі розныя. Часам індзейцы рабіліся саюзнікамі белых альбо дзелавымі партнерамі, з якімі гандлявалі. Часам паміж каланістамі і індзейцамі ішлі войны мясцовага значэння. У некаторых выпадках індзейцы рабіліся васаламі каланістаў. У 2-х буйных войнах паміж еўрапейцамі Франка-індзейскай і Вайной за незалежнасць (1775—1783 гг) шэраг плямёнаў ваявалі на адным баку супраць іншых плямёнаў, якія ваявалі на другім. Ваявалі індзейцы і паміж сабой, напрыклад, калі еўрапейцы зганялі іх далей ад Аталнтыкі, і яны ваявалі за новыя землі з іншымі плямёнамі.
Як заўважыў прафесар аднаго з амерыканскіх вну Дональд Уізэнхант, «індзейцы для каланістаў былі перашкодай» (they were viewed as an obstacle). Таму каланісты рознымі спосабамі забіралі зямлю ў індзейцаў: куплялі ці адымалі сілай. На ранніх этапах каланіяльнага перыяда, калі ў індзейцаў зямлі было шмат, былі выпадкі, што індзейцы самі дазвалялі белым сяліцца ў межах сваіх уладанняў, бо разважалі, што рэсурсаў для земляробства, палявання, збіральніцтва хопіць на ўсіх. Але з ростам белага насельніцтва калоній гэта спынілася.
Неправільна лічыць, што індзейцы баяліся агнястрэльнай зброі. Падобна плямёнам Сібіры яны хутка навучыліся ёю карыстацца. Аднак да пачатку ХІХ ст. індзейцы не разглядалі каланістаў так як іх разглядалі самі каланісты — як перашкоду. Таму метадычнае вынішчэнне асобных плямёнаў каланістамі заставалася праблемай гэтых плямёнаў. Да таго ж белае насельніцтва калоній расло, а сагнаныя з зямель індзейцы, не гатовыя да пераходу да новых спосабаў вядзення гаспадаркі, паміралі масава і іх колькасць скарачалася.
Рабства ў калоніях
Першыя чорныя рабы былі завезены ў паўднёвыя калоніі ў 1619 г. Але індзейцаў, захопленых у палон альбо купленых за грошы ўжо да гэтага прымушалі да паднявольнай працы. Цікава, што калі ў 1675 г. індзейцы поўдня Новай Англіі паўсталі супраць белых і былі разбіты некалькі соцень палонных паўстанцаў зрабілі рабамі.
Да 1660-х гг. раб мог атрымаць свабоду на пэўных умовах, часцей за ўсё за выдатную працу на гаспадара. Але ў 1660-я гг. гадоўля тытуню, цукровага трысця і г.д. на плантацыях прывяла да адмены ўсіх магчымасцяў выкупіць свабоду і рабства, у тым ліку масавы завоз чорных нявольнікаў, набыло сістэмны характар.
Тэўлі
Тэ́ўлі (, Тевли) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Філіпенскае
Філі́пенскае, Філіпенкі — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Шэвінка, за 9 км у напрамку на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Шуміліна, каля вёскі Філіпенкі.
Плошча паверхні 0,18 км². Даўжыня 1,18 км, найбольшая шырыня 0,17 км, даўжыня берагавой лініі 2,52 км. Плошча вадазбору 23,2 км². Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 5 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пясчаныя.
У Філіпенскае ўпадае ручай з возера Зачорнае і выцякае ручай у возера Грабніцкае.
Ягор Васілевіч Васілеўскі
Ягор Васілевіч Васілеўскі (, в. Гарбачова,, Віцебская губерня — , ) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1946).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў сем класаў школы, пасля чаго працаваў у калгасе. У 1939 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію, пасля чаго па камсамольскай пуцёўцы быў накіраваны ў Адэскую ваенна-авіяцыйную школу, якую скончыў у 1940 годзе.
У 1940—1942 гадах Васілеўскі быў лётчыкам-інструктарам Сталінградскай ваенна-авіяцыйнай школы. У 1943 годзе ўступіў у ВКП(б). З мая таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у вызваленні Харкава і Белгарада, Украінскай ССР, Корсунь-Шаўчэнкаўскай і Яска-Кішынёўскай аперацыях, вызваленні Румыніі, Венгрыі і Аўстрыі. Да лістапада 1944 года гвардыі капітан Ягор Васілеўскі камандаваў эскадрылляй 151-га гвардзейскага знішчальнага авіяпалка 13-й Гвардзейскай знішчальнай авіядывізіі 5-й паветранай арміі 2-га Украінскага фронту.
Да лістапада 1944 года Васілеўскі здзейсніў 217 баявых вылетаў, прыняў удзел у 54 паветраных баях, у якіх збіў 17 самалётаў асабіста і 2 — у групе, і быў прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза. Усяго ж за гады вайны ён здзейсніў больш за 250 баявых вылетаў, прыняў удзел у 60 паветраных баях, у якіх збіў 24 самалёты асабіста і 3 — у групе. Усе свае вылеты ён здзейсніў на знішчальніках канструкцыі КБ Якаўлева: «Як-1», «Як-3» і «Як-9».
Пасля заканчэння вайны Васілеўскі працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1955 годзе ён скончыў Ваенна-паветраную акадэмію. У 1958 годзе ў званні палкоўніка ён быў звольнены ў запас. Пражываў і працаваў у Віцебску. Памёр 1 мая 1991 года.
Узнагароды
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за «ўзорнае выкананне заданняў камандавання і праяўленыя мужнасць і гераізм у баях з нямецкімі захопнікамі» гвардыі капітан Ягор Васілеўскі быў ганараваны высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» пад нумарам 5457.
Быў таксама узнагароджаны чатырма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Аляксандра Неўскага, двума ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, ордэнам Чырвонай Зоркі і шэрагам медалёў.
NGC 6732-1
NGC 6732-1 (іншыя абазначэнні — PGC 62586, UGC 11381, MCG 9-31-11, ZWG 280.11) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таманг
Таманг (саманазва: तामाङ, літаральна «вершнікі», або «меднікі») — гімалайскі народ, які насяляе Непал, Сікім і Заходняя Бенгалію. Агульная колькасць (2022 г.) — каля 1 985 000 чалавек.
Гісторыя
Археалагічныя раскопкі 1980-х гг. на тэрыторыі паўночнага Непала, населенага пераважна таманг, паказалі, што людзі жылі тут ужо каля 30 тысяч гадоў таму. Параўнанне знойдзеных прылад працы паказала, што яны падобныя на прылады, якімі ў той час карысталіся на тэрыторыі Манголіі. Адсюль узнікла гіпотэза, што першанасельнікі паўднёвых схілаў Гімалаеў мігрыравалі з цэнтральнай Азіі. У нашы дні на гэтай падставе некаторыя культурныя і палітычныя дзеячы Непала напрасткі атаесамляюць таманг з нашчадкамі манголаў.
На самой справе, таманг — сіна-тыбецкі народ, які перасяліўся з поўначы да пачатку сярэднявечча. У пісьмовых помніках яны зафіксаваны ў XIII ст. Таманг здаўна з'яўляліся пасрэднікамі ў гандлі паміж Тыбетам і Непалам. Яны стварылі некалькі дзяржаўных утварэнняў, заваяваных у другой палове XVIII ст. горкхамі. Іх землі былі размеркаваны паміж непальскімі ваеннымі і чыноўнікамі. У 1854 г. яны былі прыраўнаны індуісцкім каралеўскім дваром да ніжэйшых каст шудраў. Ім забаранялася служыць у арміі, затое таманг былі прымушаны выконваць абавязкі чорнарабочых, хатніх служак, насільшчыкаў, прастытутак і г. д. Гэта прывяло да значнага дэкласавання асабліва той часткі народа, што прымусова або добраахвотна перасялялася ў даліну Катманду або ў суседнія рэгіёны Індыі. Да 1932 г. было забаронена ўжываць назву таманг. У другой палове XX ст. вылучыліся прафесійныя рабочыя, сярод якіх панавалі леварадыкальныя настроі.
У нашы дні адбываецца паступовая эмансіпацыя таманг, звязаная з дэмакратызацыяй Непала і стварэннем аўтаноміі ў Дарджылінгу.
Асаблівасці культуры
У канцы XVIII — XIX стст. таманг фактычна былі пазбаўлены правоў на зямлю. Тым не меней, іх значная частка займаецца сельскай гаспадаркай у якасці арандатараў, парабкаў і пастухоў. Вырошчваюць для самазабеспячэння грэчку, кукурузу, бульбу, розную гародніну. Багата ўжываюць у ежу мяса, у тым ліку ялавічыну. У раёнах, дзе развіваюцца альпінізм і турызм, таманг звычайна займаюць ніжэйшую прыступку ў сферы абслугоўвання. У гарадах працуюць рабочымі, прыбіральшчыкамі, хатнімі служкамі, але таксама далучаюцца да крымінальных груповак.
Асноўны традыцыйны тып паселішча — вёска з колькасцю жыхароў не болей за 250. Будуюць чатырохкутныя доўгія хаціны з каменю і гліны, умацаваныя драўлянымі бярвеннямі, часам з некалькімі паверхамі. Дахі крыюць драўлянай дахоўкай. Гарадскія таманг селяцца каля прамысловых прадпрыемстваў або на ўскраінах.
Падзяляюцца на мноства родавых аб'яднанняў тар, якія паходзяць ад адзінага продка па мужчынскай лініі. Шлюб знутры родаў і паліандрыя забаронены. Сустракаюцца як малыя нуклеарныя, так і вялікія пашыраныя сем'і. Таманг маюць багаты фальклор, у тым ліку міфы, гістарычныя паданні, прафесійныя і рэлігійныя песні.
Мова
Мова таманг фарміруе асобную галіну сіна-тыбецкай групы моў. Да 1991 г. адукацыя на ёй адсутнічала. Тым не меней, таманг маюць сваю літаратуру, пераважна рэлігійную. У мінулым карысталіся пісьмом на аснове тыбецкага. У нашы дні шырока ўжываецца дэванагары.
Рэлігія
Таманг захавалі старажытныя формы культу продкаў і анімізму, у тым ліку лекавую магію, астралогію, ахвярапрынашэнні жывёл шматлікім мясцовым багам і духам. Большасць вернікаў прытрымліваецца тыбецкай формы будызму. Ламы адыгрываюць значную ролю ў жыцці абшчын.
Філіп Нуарэ
Філіп Нуарэ (Philippe Noiret, поўнае імя Філіп П’ер Фернан Нуарэ, Philippe Pierre Fernand Noiret;, Ліль — , Парыж, Францыя) — знакаміты французскі акцёр тэатра і кіно. Уладальнік двух прэмій «Сезар» за лепшую мужчынскую ролю ў карцінах «Старая стрэльба» (1976) і «Жыццё і нічога больш» (1990). Прэмія BAFTA за лепшую мужчынскую ролю ў фільме «Новы кінатэатр „Парадыза“» (1991). Кавалер Ордэна Ганаровага легіёна (2005).
Касцёл Божага Цела (Багушэвічы)
Касцёл Божага Цела — каталіцкі храм у вёсцы Багушэвічы (Бярэзінскі раён). Помнік дойлідства несапраўднай готыкі.
Аэрапорт Каір
Міжнародны аэрапорт Каір (араб. مطار القاهرة الدولي, англ. Cairo International Airport) (IATA: CAI, ICAO: HECA) (Arabic: مطار القاهرة الدولي) — самы загружаны аэрапорт Егіпта і галоўны хаб нацыянальнага перавозчыка Егіпта EgyptAir, члена Star Alliance. Аэрапорт размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Каіра, за 15 км ад дзелавой часткі горада. Аэрапорт кіруецца спецыяльным падраздзяленнем Egyptian Holding Co., якое кантралюе чатыры кампаніі: Cairo Airport Co., Egyptian Airports Co., National Air Navigation Services і Aviation Information Technology, а таксама Cairo Airport Authority (CAA), якая выконвае рэгулятарную функцыю. У 2004 годзе Fraport AG выйграў тэндэр на кіраванне аэрапортам на 8 гадоў. Міжнародны аэрапорт Каір - другі па загружанасці аэрапорт Афрыкі пасля Міжнароднага аэрапорта Іаганесбурга ў ПАР. Міжнародны аэрапорт Каір прыняў 125.000 самалётаў у 2007 годзе. У аэрапорце абслугоўваецца 58 пасажырскіх авіякампаній (уключаючы чартарныя) і 10 грузавых авіякампаній. Пасля ўступлення EgyptAir ў Star Alliance ў ліпені 2008 аэрапорт стаў пазіцыянавацца як патэнцыйна найбуйнейшы хаб для палётаў паміж аэрапортамі Афрыкі, Сярэдняга Усходу і Еўропы (чаму спрыяе магчымасць абслугоўвання самалётаў A380). У 2007 годзе паслугамі аэрапорта скарысталіся 12,577,524 пасажыраў (на 16.7% больш, чым у 2006). У аэрапорце функцыянуюць тры тэрміналы (трэці тэрмінал ўведзены ў эксплуатацыю ў канцы красавіка 2009 года). Аэрапорт валодае чатырма узлётна-пасадачнымі палосамі, у аэрапорце функцыянуе грузавы тэрмінал. Даўжыня УПП 05L/23R 3300 м, 05C/23C - 4000 м, 16/34 - 3 180 (шырыня ўсіх гэтых палос складае 60 м). Чацвёртая УПП (05R/23L), размешчаная на поўдзень ад лётнага поля, мае даўжыню 4 000 і шырыню 65 м, яна можа прымаць Airbus A380.
Касцёл Божага Цела (Багушэвічы)
Архітэктура
Шасцігранны ў плане будынак мае цэнтрычную кампазіцыю. З заходняга боку да яго прымыкае прамавугольная ў плане апсіда, з усходняга — прытвор (бабінец) з стральчатым уваходным парталам. Па кутах будынку масіўныя контрфорсы, якія завяршаюцца фіяламі. У цэнтры ўзвышаецца шасцігранная шатровая вежа, увянчаная шпілем. Сцены і грані вежы прарэзаныя стральчатымі аконнымі праёмамі і нішамі, апяразаныя аркатурнымі фрызамі. Унутраная прастора капліцы перакрытая зорчатым скляпеннем з ляпнымі нервюрамі. Вузкая лесвіца вядзе на хоры з ажурнай агароджай (чыгуннае ліццё) ва ўсходняй частцы асноўнага аб'ёму. Філёнгавыя ўваходныя дзверы стральчатага абрысу дэкарыраваныя арнаментальнай разьбой з выявамі мудрагеліста сплеценых паміж сабой вензеляў, віньетак, лістоў і галінак. У капліцы была крыпта—пахавальня.
Раманаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Раманаўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Падборнай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 24 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633879300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 108 чалавек (52 мужчыны і 56 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 44 чалавекі (26 мужчын і 18 жанчын).
Выбух гатэля Brinks
Выбух гатэля «Brinks» (The Brinks Hotel boming, Vụ đánh bom cư xá Brinks) — выбух дыверсантамі В’етконга гатэля ў Сайгоне, ператворанага ў інтэрнат для афіцэраў амерыканскай арміі. Гатэль быў разбураны ўвечары 24 снежня 1964 года падчас В’етнамскай вайны выбухам прыпаркаванага побач з ім замініраванага аўтамабіля. Падчас тэракта загінулі афіцэр і сяржант, а таксама былі паранены каля 60 чалавек, у тым ліку і мірныя жыхары.
Перадгісторыя
Пасля Другой сусветнай вайны камуністычны рух даміраваў у В’етнаме. Пасля паразы французскіх каланіяльных войскаў у Індакітайскай вайне краіна ў 1954 годзе была падзелена па 17-й паралелі. У 1956 годзе былі прызначаны выбары, якія павінны былі аб’яднаць дзве часткі В’етнама, але яны былі адменены, у выніку чаго пачаўся перыяд існавання дзвюх дзяржаў: камуністычнага Паўночнага В’етнама і антыкамуністычнага Паўднёвага. У другой палове 1950-х гадоў група паўднёвав’етнамскіх партызан пры падтрымцы паўночнав’етнамскіх уладаў пачала мяцеж з мэтай гвалтоўнага ўз’яднання краіны пад уладай камуністаў. Халодная вайна была ў самым разгары, таму Злучаныя Штаты — галоўны саюзнік Паўднёвага В’етнама — паслалі ваенных саветнікаў у краіну, каб дапамагчы ў навучанні і кіраўніцтве арміі Рэспублікі В’етнам у яе барацьбе супраць поўначы. Да 1964 годхе ў Паўднёвым В’етнаме прысутнічалі 23 тысячы амерыканскіх вайскоўцаў, і камуністы разглядалі амерыканцаў як «каланізатараў» Паўднёвага В’етнама.
Выбух
Выбух быў спланаваны і здзейснены двума паўночнав’етнамскімі агентамі, якія не былі ў далейшым злоўлены. У канцы лістапада агенты атрымалі загад, у якім гаварылася, што трэба падарваць гатэль «Brinks», дзе ў той час размяшчаліся афіцэры ЗША. Гатэль уяўляў сабой шасціпавярховы будынак і меў 193 пакоя. Пасля прыбыцця ў Паўднёвы В’етнам амерыканскіх саветнікаў ён быў пераабсталяваны пад інтэрнат для афіцэраў арміі ЗША і перайменаваны ў гонар генерала Фрэнсіса Брынка, першага камандуючага групай амерыканскіх ваенных у Індакітаі. Выбух павінен быў паказаць моц паўночнав’тнамскіх войскаў і іх здольнасць да ваенных дзеянняў, а таксама падарваць аўтарытэт ЗША. Тэракт быў намечаны бліжэй да Каляд, таму што будынак гатэля выкарыстоўваўся амерыканцамі для правядзення святаў, і ў ім павінна было быць больш вайскоўцаў, чым у звычайны дзень.
Двое агентаў на працягу месяца назіралі за жыццём гатэля, змешваючыся з натоўпам. Яны заставаліся незаўважанымі, таму што набылі на чорным рынку паўднёвав’етнамскую ваенную форму, у выніку чаго мелі свабодны доступ у гатэль, а таксама змаглі скапіяваць стыль размовы, манеры і нават лад жыцця паўднёвав’етнамскіх войскаў.
Агенты замініравалі адзін з аўтамабіляў, змясціўшы ў яго багажнік 90 кг выбуховых рэчываў, і ўсталявалі таймер бомбы на 17:45, у гэты час многія афіцэры знаходзіліся ў бары. Яны прыпаркавалі аўтамабіль побач з гатэлем на аўтапаркоўцы. Адзін з іх, які разыгрываў ролю маёра арміі Рэспублікі В’етнам, паведаміў парцье, што яго шафёр будзе чакаць з машынай ля гатэля з’яўлення амерыканскага палкоўніка, з якім у яго нібыта прызначаная сустрэча. Пасля гэтага другі выканавец, Нгуен Тхань Суан, які гуляў ролю шафёра, праінфармаваў в’етнамскага паліцэйскага ля ўваходу ў гатэль, што ён ідзе абедаць, і папрасіў паклікаць яго, калі прыедзе палкоўнік. Нгуен заняў месца ў кафэ недалёка ад гатэля і дачакаўся выбуху.
Калі асноўны склад афіцэраў быў у сталовай, бомба выбухнула, забіўшы двух амерыканскіх афіцэраў. Самым высокапастаўленым афіцэрам быў падпалкоўнік Джэймс Роберт Хаген, які служыў у арміі на працягу 20 гадоў, і працаваў на MACV. Другой ахвярай быў Бенджамін Белтран Кастаньеда, старшы сяржант службы ў MACV і ветэран арміі, які памёр ад ран 23 студзеня 1965 года. Даныя аб колькасці ахвяр супярэчлівы. Будынак атрымаў значны ўрон: былі разбураны чатыры паверхі. Значны ўрон тлумачыцца тым, што пад будынкам гатэля быў размешчаны гараж, у якім знаходзілася некалькі грузавікоў з газавымі балонамі.
Наступствы
На наступны дзень пасля выбуху пасол ЗША ў Паўднёвым В’етнаме Максвел Тэйлар накіраваў прэзідэнту Джонсану радыёграму, у якой патрабаваў правядзення «акцыі адплаты» супраць паўночнікаў, аналагічнай той, што была ажыццёўлена пасля інцыдэнту ў Танкінскім заліве. Паказваючы на геапалітычныя дывідэнды, якія прынёс бы авіяўдар па Паўночным В’етнаме, Тэйлар пры гэтым прызнаваў, што не можа з упэўненасцю сцвярджаць, што менавіта паўночнікі стаяць за выбухам гатэля. Заставалася магчымасць, што акцыя была арганізавана паўднёвав’етнамскім дыктатарам Нгуенам Кханем, адносіны з якім у амерыканскіх саветнікаў у апошні час сталі напружанымі. Радыёграма паступіла да Джонсана, які адпачываў на тэхаскім ранча, толькі 28 снежня, і прэзідэнт у выніку прыняў рашэнне ўстрымацца ад акцыі адплаты (яму рэкамендавалі авіяўдар па афіцэрскіх казармах Віт Тху Лу як сіметрычны адказ на выбух афіцэрскага інтэрната), баючыся непрадказальнай рэакцыі ў В’етнаме і апазіцыі ў Кангрэсе. Толькі пазней буйнамаштабныя авіяўдары сталі стандартнай рэакцыяй амерыканскіх войскаў на аперацыі камуністаў у Паўднёвым В’етнаме.
Гатэль «Brinks» быў адноўлены і заставаўся месцам размяшчэння амерыканскіх афіцэраў аж да сыходу войскаў ЗША з Сайгона. У цяперашні час на яго месцы размешчаны гатэль Park Hyatt.
Коканапрад хваёвы
Коканапрад хваёвы (Dendrolimus pini) — матыль з сямейства коканапрадаў, вусені якога паяўляюцца на хвоі.
Знешні выгляд
Пярэднія крылы — шаравата-карычневыя з шырокай шэрай папярочнай паласой і 3 чарнаватымі зубчастымі лініямі; пасярэдзіне крыла знаходзіцца маленькая белая плямка; заднія крылы аднакалярова-бурыя; наогул, афарбоўка вельмі зменлівая і падобная на колер хваёвай кары.
Самка мае размах крылаў да 8,5 см, самец — не больш за 6 см; ён адрозніваецца ад самкі, акрамя таго, больш тоўстымі грабеньчыкавымі вусікамі і больш тонкім тулавам.
Буйныя вусені (да 10 см у даўжыню) шэрага колеру, з чырванаватымі валасінкамі і двума цёмна-сінімі выразамі на 2-м і 3-м грудных кольцах; на брушных кольцах знаходзіцца па 1 або па 2 цёмных плямы з больш светлай сярэдзінай. Афарбоўка вусеня, гэтак жа як і матылька, даволі моцна вар'іруе і, акрамя таго, змяняецца з узростам вусеня. Вусень ператвараецца ў цёмна-бурую кукалку, якая ляжыць у даўгаватым шэрага колеру кокане.
Распаўсюджанне
Матылёк жыве амаль ва ўсёй Еўропе і Сібіры ў хваёвых лясах.
Жыццёвы цыкл
Маладыя вусені, якія выйшлі з яец у канцы ліпеня, ядуць ігліцу соснаў, восенню спаўзаюць з дрэў і праводзяць зіму ў подсціле каля ствалоў, ранняй вясной абуджаюцца і працягваюць харчавацца да пачатку чэрвеня, калі ператвараюцца ў кукалку.
Матылі лётаюць у другой палове ліпеня.
Барацьба
Натуральныя ворагі хваёвага коканапрада — зязюля, наезнік Microgaster nemorum і грыбныя хваробы.
Кухня
Ку́хня — сукупнасць традыцый і рэцэптаў прыгатавання ежы, абумоўленых гістарычнымі, геаграфічнымі, культурнымі і іншымі ўмовамі. Кухні маюць этнічныя, рэгіянальныя і іншыя асаблівасці. На кухню ў першую чаргу ўплываюць інгрэдыенты, якія можна набыць у канкрэтнай мясцовасці. Моцны ўплыў на мясцовую кухню могуць таксама аказваць харчовыя рэлігійныя забароны і традыцыі.
Чарнічнае (Кобрынскі раён)
Чарні́чнае (, Черничное) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Мікалай Дыянісьевіч Мяркулаў
Мікалай Дыянісьевіч Мяркулаў (10 снежня 1869, Благавешчанск — 1945, Цындаа) — рускі прадпрымальнік, грамадскі і палітычны дзеяч Далёкага Усходу.
Біяграфія
Скончыў Благавешчанскую класічную гімназію і Рачное вучылішча. Прадпрымальнік, купец 1-й гільдыі, уладальнік параходства на Амуры і запалкавай фабрыкі ва Уладзівастоку. Шматгадовы чалец Уладзівастоцкага біржавога камітэта і Прыморскай гандлёва-прамысловай палаты.
Жыў у эміграцыі ў Маньчжурыі, старэйшы дарадца губернатара Шаньдунскай правінцыі Чжан Цзунчана (1923—1931), адзін з арганізатараў рускага ваеннага атрада К. П. Нячаева (1923—1928). З 1932 — у Шанхаі. Віцэ-старшыня Рады з’яднаных рускіх арганізацый. Памёр у Цындаа.
NGC 6732-2
NGC 6732-2 (іншыя абазначэнні — PGC 2413402, UGC 11381, MCG 9-31-11, ZWG 280.11) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Шэлехава (Усходне-Казахстанская вобласць)
Шэлехава — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр сельскай акругі Сцяпная. Знаходзіцца прыкладна за 32 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633883100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 522 чалавекі (261 мужчына і 261 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 289 чалавек (152 мужчыны і 137 жанчын).
NGC 6733
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нарушэвічы
Нарушэвічы — шляхецкі род гербу «Вадвіч».
Гісторыя
Пачынальнік роду літоўскі баярын Мантыгерд (Мантыгірд), намеснік полацкі (1396), адначасова і родапачынальнік Мантыгірдавічаў. Мантыгерд меў сына Пятрашку, маршалка земскага літоўскага. Сын Пятрашкі Наруш даў імя роду, а ад унука Пятрашкі — Войткі Нарушэвіча, пайшлі галіны роду.
Баяры (Аршанскі раён)
Баяры — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, у складзе Барздоўскага сельсавета.
Размешчана за 16 км на паўднёвы ўсход ад Оршы. Каля паўднёва-заходняй мяжы вёскі праходзіць аўтадарога Крычаў — Орша — Лепель (Р15). Вёска ляжыць на мяжы Аршанскага і Дубровенскага раёнаў.
Аляксандр III (імператар расійскі)
Аляксандр III Аляксандравіч (Аляксандр Міратворца), (26 лютага (10 сакавіка) 1845, Царскае Сяло — 20 кастрычніка (1 лістапада) 1894, Лівадзійскі палац, Крым) — перадапошні імператар Расійскай Імперыі з 1 (13) сакавіка 1881 па 20 кастрычніка (1 лістапада) 1894, сын імператара Аляксандра II і Марыі Аляксандраўны, пры нараджэнні Марыі-Соф’і-Фрэдэрыкі Дагмар.
Біяграфія
Першапачаткова цэсарэвічам быў старэйшы брат Аляксандра — Мікалай, таму менавіта яго адукацыі і выхаванню надавалася асаблівае значэнне. Пасля смерці Мікалая ад туберкулёзнага менінгіта падчас падарожжа ў Італію, цэсарэвічам быў аб’яўлены Аляксандр. У 1866 годзе ажаніўся з дацкай прынцэсай Марыяй Дагмар, якая была раней нявестай Мікалая.
Неўзабаве пасля вяселля Аляксандр, паводле статусу спадчынніка, стаў прылучацца да дзяржаўнай дзейнасці, удзельнічаць у паседжаннях Дзяржаўнага савета і Камітэта Міністраў. Яго першая пасада — старшыня Спецыяльнага камітэта па збору і размеркаванню дапамогі галадаючым — звязаная з голадам, насталым у 1868 у шэрагу губерній з прычыны неўраджая.
Пасля забойства бацькі 1 (13) сакавіка 1881 годзе ўступіў на пасаду імператара. 14 (26) сакавіка прызначыў рэгента (Уладзіміра Аляксандравіча) на той выпадак, калі і ён стане ахвярай тэрарыстаў, а сам уехаў у Гатчыну. У Гатчыне цар прабыў неадлучна два гады і каранаваўся толькі ў 1883 годзе.
Авады
Авады́ (, Оводы) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хідрынскага сельсавета.
Аляксандр III (імператар расійскі)
Біяграфія
У пачатку праўлення Аляксандра быў апублікаваны маніфест аб непахіснасці самадзяржаўя, які быў падрыхтаваны К. П. Пабеданосцавым і М. Н. Катковым. Ён адлюстроўваў меркаванне новага імператара Аляксандра III: узвясціў аб адыходзе ад ранейшага ліберальнага курсу і далейшых рэформ, абвясціў «веру ў сілу і ісціну самадзяржаўнай улады», якую імператар будзе «сцвярджаць і ахоўваць ад усякіх на яе намераў». Маніфест заклікаў «усіх верных падданых служыць верай і праўдай да выкаранення гнуснай крамолы, якая ганьбавала зямлю Рускую, — да сцвярджэння веры і маральнасці, — да добрага выхавання дзяцей, — да знішчэння няпраўды і крадзяжы, — да пасялення парадку і праўды ў дзеянні ўсіх устаноў». Неўзабаве пасля апублікавання маніфеста ліберальна наладжаныя міністры (Лорыс-Мелікаў, Мілюцін, Канстанцін Мікалаевіч) вымушаны былі падаць у адстаўку.
У хуткім часе было прынята таксама распараджэнне аб мерах да захавання дзяржаўнага парадку і грамадскага спакою і правядзенне вызначаных мясцовасцяў у стан узмоцненай аховы. Імператар надаваў права палітычнай паліцыі ў 10 губерніях Расійскай імперыі дзейнічаць паводле сітуацыі, не падпарадкоўваючыся адміністрацыі і судам. Улады пры ўводзінах гэтага заканадаўчага акту ў якой-небудзь мясцовасці маглі без суду высылаць непажаданых асоб, зачыняць навучальныя ўстановы, органы друку і гандлёва-прамысловыя прадпрыемствы. Фактычна ў Расіі ўсталёўвалася надзвычайнае становішча, якое праіснавала, нягледзячы на часовы характар гэтага закона, да 1917 года.
Асноўныя кірункі знешняй палітыкі Аляксандра III былі наступнымі:
Шырока вядомы фразы Аляксандра II: У Расіі ёсць толькі два саюзніка — яе Армія і Флот! і Калі рускі імператар вудзіць рыбу, Еўропа можа пачакаць.
Знешнасцю, характарам, звычкамі і самім складам розуму Аляксандр III мала пахадзіў на свайго бацьку. Імператар адрозніваўся вялізным ростам. У юнацтве ён валодаў выключнай сілай — пальцамі хіліў манеты і ламаў падковы, з гадамі зрабіўся тучным і грувасткім. Прыдворны этыкет і цырыманіял пры Аляксандры сталі значна прасцей. Ён моцна скараціў штат міністэрства двара, паменшыў лік слугаў і ўвёў строгі нагляд за выдаткоўваннем грошай. Дарагія замежныя віна былі замененыя крымскімі і каўказскімі, а лік балаў абмежаваны чатырма ў год. Разам з тым вялізныя грошы расходваліся на набыццё прадметаў мастацтва.
Імператар горача захапляўся паляваннем і рыбалкай. Часта ўлетку царская сям’я з’яжджала ў фінскія шхеры. Тут, сярод маляўнічай паўдзікай прыроды, у лабірынтах шматлікіх астравоў і каналаў, вызваленая ад палацавага этыкету, царская сям’я адчувала сябе звычайнай і шчаслівай сям’ёй, прысвячаючы вялікую частку часу працяглым шпацырам, рыбалцы і катанню на лодках. Любімым месцам палявання імператара была Белавежская пушча. Часам імператарская сям’я замест адпачынку ў шхерах з’яжджала ў Польшчу ў Ловічэскае княства, і там займалася паляваннем.
Аляксандр памёр досыць маладым, не дажыўшы да 50 гадоў, цалкам нечакана і для блізкіх, і для падданых. У кастрычніку 1888 царскі цягнік, едучы з поўдня, пацярпел крушэнне ля станцыі Боркі, у 50 кіламетрах ад Харкава. У гэты момант царская сям’я знаходзілася ў вагоне-рэстаране. Пры крушэнні абвалілася страха вагона. Але Аляксандр неверагодным высілкам утрымаў яе на сваіх плечах і трымаў датуль, пакуль жонка і дзеці не пакінуля цягнік.
Але ў хуткім часе ў імператара пачаліся моцныя болі ў паясніцы і развілася хвароба нырак. Зімой 1894 года ён прастудзіўся, і ўрачы знайшлі ў яго нефрыт. Яны настоялі на тэрміновым ад’ездзе імператара ў Крым, але было ўжо позна, і 20 кастрычніка (1 лістапада) 1894 у 14.15 Аляксандр II памёр. Пахаваны ў Пецярбургу, у Петрапаўлаўскім саборы.
Культура ЗША
Культура Злучаных Штатаў Амерыкі — заходняя культура, якая першапачаткова знаходзілася пад уплывам еўрапейскай культуры. Яна пачала развівацца задоўга да таго, як Злучаныя Штаты сталі краінай з яе унікальнымі сацыяльнымі і культурнымі характарыстыкамі, такімі як дыялект, музыка, мастацтва, сацыяльныя звычкі, кухня і фальклор. Сёння Злучаныя Штаты з'яўляюцца этнічна і расава разнастайнай краінай у выніку шырокамаштабнай іміграцыі з розных краін на працягу ўсёй сваёй гісторыі.
Асноўныя культурныя ўплывы зыходзілі з ангельскіх, шатландскіх і ірландскіх паселішчаў каланіяльнай Амерыкі. Брытанская культура, дзякуючы каланіяльным сувязям з Злучаным Каралеўствам, якая распаўсюджвала англійскую мову, прававую сістэму і іншую культурную спадчыну, аказала творчы ўплыў. Іншыя важныя фактары, якія ўплывалі на культуру, прыйшлі з іншых частак Заходняй Еўропы, асабліва з Германіі, Францыі і Італіі.
Арыгінальныя элементы таксама маюць важную ролю, напрыклад, пачатак дэмакратыі Джэферсана. Запіс Томаса Джэферсана ў Вірджыніі быў, бадай, першым унутраным уплывам на амерыканскую культурную крытыку, і рэакцыя, у асноўным з еўрапейскага боку, казала, што ўнутраная ідэнтычнасць Амерыкі пагаршаецца. Распаўсюджванне ідэй і ідэалаў, якія склаліся ўнутры краіны, такіх як нацыянальныя святы, амерыканскі спорт, ваенныя традыцыі і інавацыі ў галіне мастацтва і забаў даюць моцнае пачуццё нацыянальнага гонару ў шырокіх масах насельніцтва.
Рэцыпіент
Рэцыпіе́нт — гэта аб'ект, які атрымлівае (прымае) штосьці ад іншага аб'екта, які завецца донарам. Напрыклад, у медыцыне рэцыпіентам крыві ці органаў завецца пацыент, які атрымаў пераліванне крыві ці перасадку органа ад донара. Таксама рэцыпіентам называецца клетка, якая атрымлівае генетычны матэрыял ад іншай клеткі.
Аляксандр Крыштоф Нарушэвіч
Аляксандр Крыштоф Нарушэвіч (? — 21 чэрвеня 1668) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Вялікі пісар літоўскі (1654—1658), падканцлер літоўскі (1658—1668).
Біяграфія
З 1631 вучыўся ва універсітэце ў Інгальштаце, з 1632 — у Падуі, у 1633 — у Балонні.
Цесна звязаны з дваром караля Яна Казіміра. У 1651—1653 у складзе дэлегацыі на мірных перагаворах са Швецыяй.Староста лідскі (з 1646), любашанскі, мядзельскі, пянянскі, шарашоўскі. Пасол на соймы 1647, 1648, 1654, 1655. У 1654 годзе стаў вялікім пісарам літоўскім, а ў 1658 перайшоў на ўрад падканцлера. У 1656 годзе быў адміністратарам скарбу Вялікага княства Літоўскага.
Удзельнічаў у мірных перамовах з Масквой у 1659—1663 гадах.
Сям'я
Паходзіў з роду Нарушэвічаў герба «Вадвіч». Сын Крыштофа, вялікага падскарбія літоўскага, і яго жонкі Альжбеты Шымковіч, брат Станіслава і Яна.
Ажаніўся з Тэадорай, дачкой вялікага гетмана Паўла Яна Сапегі.
NGC 6734
NGC 6734 (іншыя абазначэнні — PGC 62786, ESO 104-36, AM 1902-653) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сацыял-дэмакратыя Каралеўства Польскага і Літвы
Сацыял-дэмакратыя Каралеўства Польскага і Літвы (СДКПіЛ; Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy) — сацыялістычная рабочая партыя ў Польшчы, на Беларусі і ў Літве ў 1893—1918.
Гісторыя
Узнікла пад назвай Сацыял-дэмакратыя Каралеўства Польскага (СДКП) у выніку аб’яднання Саюза польскіх рабочых і левых, інтэрнацыянальных элементаў партыі «Пралетарыят» (2-і). У студзені 1900 на з’ездзе ў Мінску СДКП аб’ядналася з Рабочым саюзам Літвы ў адзіную СДКПіЛ. Стваральнікі і кіраўнікі: Б. Весалоўскі, Ф. Дзяржынскі, М. Каспшак, Р. Люксембург, Ю. Мархлеўскі, Я. Тышка, С. Трусевіч, Т. Уластоўскі і інш. Друкаваныя органы: газеты «Sprawa Robotnicza» («Рабочая справа», 1893—96), «Czerwony Sztandar» («Чырвоны сцяг», 1902—18) і інш.; часопісы «Przegląd Robotniczy» («Рабочы агляд», 1900—05), «Z pola walki» («З поля барацьбы», 1905).
Асноўныя мэты — звяржэнне самадзяржаўя і заваяванне палітычных свабод, пабудова сацыялізму.
У красавіку 1906 уступіла ў РСДРП на правах аўтаномнай арганізацыі. Адстойвала пазіцыі інтэрнацыяналізму ў рабочым руху. У рэвалюцыю 1905—07 адыгрывала кіруючую ролю ў студзеньска-лютаўскіх забастоўках (1905), Лодзінскім паўстанні (1905), падзеях Кастрычніцкай усерасійскай палітычнай стачкі (1905).
У 1908 выступіла за захаванне і ўмацаванне нелегальных партыйных арганізацый і максімальнае выкарыстанне магчымасцей для легальнай барацьбы. У 1916 СДКПіЛ пераадолела ўнутраны раскол (адбыўся ў 1911—12) на «зажандоўцаў» (прыхільнікаў Галоўнага праўлення) і «разломаўцаў», якія стварылі сваё Краявое праўленне і супрацоўнічалі з бальшавікамі.
Падтрымала Лютаўскую і Кастрычніцкую рэвалюцыі (1917). У 1917—18 групы СДКПіЛ дзейнічалі ў Мінску, Гомелі, Віцебску, Маладзечна і інш. Як орган ЦВК груп Сацыял-дэмакратыі Каралеўства Польскага і Літвы ў Мінску ў 1918 годзе пачала выдавацца газета Młot. У снежні 1918 разам з ППС-лявіцай утварыла Камуністычную партыю Польшчы.
Шапкіна (рака)
Ша́пкіна (Ша́пкина ) — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Ненецкай аўтаномнай акрузе і Рэспубліцы Комі, правы прыток ракі Пячора.
Даўжыня ракі 499 км. Плошча вадазбору 6750 км². Выток ракі знаходзіцца ў балотах Вяліказямельскай тундры. Выцякае з возера Вялікае Шапкіна. Упадае ў пратоку Сухая Пячора ракі Пячора насупраць пасёлка Новы Бор. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Сярэдні расход вады ў вусці складае каля 70 м³/с, аб’ём сцёку 2,12 км³/год. Замярзае рака ў канцы кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў сярэдзіне красавіка.
Прытокі: Інзырэйвіс, Ярсідэйвіс, Юнкаю, Янгеча-Віска, Санар’ю, Васнію, Мальчыгейвіс, Ванда, Ярэйшор, Выдрын, Янгыта, Анзуран, Адарма, Старая Шапкіна і інш. У басейне ракі азёры Турлава, Сухое, Вялікае Шапкіна і інш.
Каірскі трамвай
Каірскі трамвай — сістэма электрычнага трамвая Вялікага Каіра, злучае Каір і Геліопаліс. Да 1991 года - дзве асобныя сістэмы.
Гісторыя
Рух каірскага трамвая быў адкрыты 12 жніўня 1896 г. Быў пабудаваны і першапачаткова эксплуатаваўся бельгійскай кампаніяй «SA des Tramways du Caire ». Сетка хутка пашыралася. У 1917 годзе існавала 22 маршруты, у тым ліку праз Ніл. Пасля, была адкрыта лінія да Вялікіх пірамід у Гізе. Аднак, з адкрыццём Каірскага метрапалітэна ў 1987 годзе, трамвай выцясняецца з вуліц горада. На сёння ў Каіры засталося ўсяго толькі тры маршруты. У горадзе-спадарожніку Каіра, Геліопале, трамвайныя сістэма адкрыта 5 верасня 1908 года.
Інфраструктура
Лініі знаходзяцца ў занядбаным стане. Гэта звязана з тым, што Каірскі трамвай эксплуатуе Каірская транспартная адміністрацыя, пад кіраўніцтвам якой знаходзіцца таксама Каірскі метрапалітэн, а прадпрыемства ўзяло курс на пашырэнне сеткі метро, у тым ліку, на пракладку лініі паміж Каірам і Геліопалем, што прадугледжвае закрыццё трамвайнай сістэмы. Разам з тым, трамвай з'яўляецца самым танным відам транспарту ў мегаполісе.
Вазнясенаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Вазнясенаўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Сцяпная. Знаходзіцца прыкладна за 33 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633883200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 98 чалавек (48 мужчын і 50 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 58 чалавек (29 мужчын і 29 жанчын).
Імунасупрэсія
Фізіялагічная імунасупрэсія адзначаецца пры цяжарнасці. Яна неабходна для прадухілення імуналагічнага адрыньвання эмбрыёна, які з'яўляецца, па сутнасці, генетычна і імуналагічна напалову чужародным трансплантантам у матцы цяжарнай жанчыны.
Паталагічная імунасупрэсія адзначаецца перш за ўсё пры розных станах прыроджанага і/ці набытага імунадэфіцыту, у прыватнасці пры інфікаванні ВІЧ, пры прамянёвай хваробе і інш.
Штучная імунасупрэсія ўжываецца пры лячэнні аўтаімунных захворванняў, пры трансплантацыі органаў і тканак і інш. Штучная імунасупрэсія ствараецца прыёмам глюкакартыкоідаў, цыкласпарыну А, цытастатычных агентаў тыпу метатрэксату, меркаптапурыну, цыклафасфаміду, азатыапрыну і інш., або ўвядзеннем анты-лімфацытарнай сыроваткі.
Блакітная мячэць (Каір)
Гісторыя
Блакітную мячэць пабудавалі ў часы мамлюкаў у Егіпце ў 1347 годзе. Яна служыла пахавальняй Эміра Шамаса ад Дзіна (быў зяцем мамлюкскага кіраўніка Ан-Насір Мухамада, а таксама лоўчым пры яго двары), а таксама аднаго з сыноў султана Мухамада. Сваю назву мячэць атрымала дзякуючы блакітнай кафлі з каляровымі візернукамі, якімі ўпрыгожаны ўнутранае ўбранне мячэці. Гэтая кафля дапаўнялі інтэр'ер мячэці 300 гадоў пасля яе ўзвядзення - у часы праўлення Асманскай імперыі, была прывезена з Дамаска. У студзені 2008 года пачаліся работы па маштабнай рэканструкцыі Блакітнай мячэці.
Браздзечына
Браздзе́чына (, Браздечино ) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Барздоўскага сельсавета.
У 1924—1974 гадах цэнтр Браздзечынскага сельсавета.
Размешчана за 13 км на паўднёвы ўсход ад Оршы і за 1,5 км на паўночны ўсход ад аўтадарогі Крычаў — Орша — Лепель (Р15).
Праз вёску цячэ рака Дзеравіж, левы прыток ракі Крапівенкі.
Трансплантацыя
Трансплантацыя — у медыцыне перасадка якога-небудзь органа ці тканкі, напрыклад, ныркі, сэрца, печані, лёгкага, касцявога мозгу, ствалавых гемапаэтычных клетак, валасоў.
Арганізм, ад якога бяруць органы і тканкі, называецца донарам, арганізм, якому перасаджваюць — рэцыпіентам.
Участак тканкі або орган, які выкарыстоўваюць для трансплантацыі, можа быць перасажаны на месца выдаленага органа (ортатапічная трансплантацыя) або ў іншае месца (гетэратапічная трансплантацыя).
Каб папярэдзіць тканкавую несумяшчальнасць пры трансплантацыі, выкарыстоўваюцб розныя віды імунадэпрэсіўнай тэрапіі. Адзін са шляхоў пераадолення біялагічнай несумяшчальнасці трансплантата і арганізма рэцыпіента — стварэнне штучных органаў (сэрца, падстраўнікавай залозы і інш.).
Робяць трансплантацыю нырак (больш за 500 тыс. перасадак у свеце), печані, сэрца, лёгкіх, вілачкавай залозы з грудзінай, шчытападобнай залозы, скуры, мышцаў, сухажылляў, касцявой, храстковай, тлушчавай тканак, сасудаў, нерваў, касцявога мозгу, рагавіцы вока і іншыя. Пашыраецца трансплантацыя клетачных элементаў, эмбрыянальных тканак і інш. У эксперыментальнай анкалогіі робяць трансплантацыі пухлін жывёлам.
У раслін трансплантацыя — перасадка розных частак расліны на іншую расліну ці на іншае месца той жа расліны. Лепш развіваюцца расліны больш блізкіх сістэматычных груп. Трансплантацыя выкарыстоўваецца ў садоўніцтве (прышчэпліванне), для даследавання працэсаў зрастання, узаемаадносін прышчэпка і прышчэпы. Бывае таксама натуральная трансплантацыя лісця, кветак, пладоў, сцёблаў, каранёў.
Святы Злучаных Штатаў Амерыкі
Святы ЗША — афіцыйна ўсталяваныя ў ЗША святочныя, памятныя дні.
Васіль Мельяновіч
Васіль (Вацлаў) Мельяновіч (, в. Азярніца Лунінецкага павета Палескага ваяводства, сёння Лунінецкі раён —, ) — беларускі грамадскі дзеяч на эміграцыі.
Біяграфія
З 1944 года — у Германіі, працаваў на фабрыцы. Пасля Другой сусветнай вайны быў у лагерах ДП. Вучыўся ў беларускіх гімназіях у Віндышбергердорфе, Міхельсдорфе і Розенгайме. Браў удзел у беларускім скаўтынгу.
З 1950 года жыў у ЗША. Не маючы грошай на вучобу, у 1954 годзе пайшоў у амерыканскае войска. Служыў быў у зоне Панамскага канала, у іншых гарачых пунктах планеты. Звольніўшыся з войска ў сакавіку 1956 года паступіў ва ўніверсітэт. У 1963 годзе атрымаў дыплом інжынера ў Нью-Ёркскім гарадскім каледжы.
У 1961—1963 гадах быў старшынёй Нью-Ёркскага аддзела ЗБМА, уваходзіў у рэдкалегію «Biuleteniu ZBMA» (1958), пазней — член рэдкалегіі часопісу «Беларуская моладзь». У 1963 годзе пераехаў у штат Мэрыленд, працаваў у найбуйнейшай амеріканскай кампаніі ў галіне сувязі AT&T. Атрымаўшы ступень магістра ўніверсітэта Джорджа Вашынгтона (г. Вашынгтон) у менеджменце, пачаў выкладаць у Кейтансвільскім каледжы (Мэрыленд).
Заступнік старшыні Агульнаамерыканскай асацыяцыі этнічных груп (1970-я), узначальваў Асацыяцыю ўсходнееўрапейскіх даследванняў у штаце Мэрыленд, быў старшынёй Беларускай рэспубліканскай секцыі ў штаце Мэрыленд (ад 1973) і Федэрацыі Беларускіх рэспубліканскіх клубаў (ад 1982). У 1984 годзе на Канферэнцыі рэспубліканскіх этнічных груп быў абраны ў органы Федэрацыі этнічных рэспубліканскіх груп Амерыкі. Сустракаўся з прэзідэнтамі Рональдам Рэйганам, Джорджам Бушам-старэйшым.