cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мсціслаў Данілавіч
Шлюб і дзеці
Жонка — дачка палавецкага хана Цягака (з 1253 года).
Дзеці
Кармен Маўра
Кармен Гарсія Маўра (Carmen García Maura; нар. 15 верасня 1945) — іспанская кінаактрыса, вядомая па галоўных ролях у шматлікіх фільмах Педра Альмадовара.
Спіс аб’ектаў PGC (2165001—2166000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2165001—2166000)
Крошкі
Кро́шкі (, Крошки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгапольскага сельсавета.
Украінская дапаможная паліцыя
Украінская дапаможная паліцыя (Ukrainische Hilfspolizei, Українська поліція допоміжна) — агульны тэрмін для апісання паліцыйных падраздзяленняў, утвораных у канцы 1939 годзе, што складаліся пераважна з украінцаў на службе ў Генерал-губернатарстве, а пазней у Рэйсхкамісарыяце Украіна. Агульная колькасць прыцягненых на службу ацэньваецца ў крыху больш за 35 000 чалавек.
Структура
Таксама існавалі два афіцэрскія курсы ў афіцэрскай школе Польскай паліцыі Генеральнага губернатарства ў Новым Сончу.
УДП карысталася мундзірамі СС, Вермахта і іншых узброеных сіл III Рэйха. На фуражках мелі акруглы знак з жоўтым трызубам на блакітным тле.
Дзейнасць
На Галіччыне была створана распараджэннем ураду Генеральнага губернатарства ад 18 жніўня 1941 годзе замест украінскай народнай міліцыі. Тут УДП і Польская дапаможная паліцыя знаходзіліся ў падпарадкаванні Ordnungspolizei у Кракаве.
Пад канец нямецкай акупацыі колькасць членаў УДП у Генерал-губернатарстве складала крыху больш за 5000 асоб, так і не дасягнуўшы планаванага ліку ў 6000 праз брак ахвотных служыць у ёй.
Удзел у Галакосце
Нацысты выкарыстоўвалі Украінскую дапаможную паліцыю для арганізацыі і беспасярэдняга ўдзелу ў экзэкуцыях яўрэйскага насельніцтва. Украінцы выконвалі гэтыя абавязкі не толкьі на ўласнай тэрыторыі, але таксама на тэрыторыі Польшчы, Беларусі і Літвы. Украінскія паліцыянты служылі ахоўнікамі ў канцэнтрацыйных лагерох.
У Крывым Рогу 15 кастрычніка 1941 годзе неідэнтыфікаваны паліцэйскі атрад СС разам з сіламі Украінскай дапаможнай паліцыі ўчынілі гвалт над 2500 грамадзянскымі і 800 палоннымі яўрэямі.
Уначы 13 ліпеня 1942 годзе ўсе насельнікі Ровенскага гета былі знішчаны СС-аўцамі і ўтрая большай колькасцю ўкраінскіх паліцыянтаў. УДП удзельнічала таксама і ў ліквідацыі гета па ўсёй Украіне. Яны абложвалі гета, каб ніхто не здолеў уцячы, вышуквалі яўрэяў у хованках і пераследвалі тых, хто намагаўся ўцячы. Яны таксама суправаджалі яўрэяў да месца іх згубы, забіваючы тых, хто рухаўся не надта хутка, і вартавалі, каб хто не выбраўся з мясцін расстрэлаў.
Пераслед палякаў
13 лістапада 1942 годзе члены Украінскай паліцыі абрабавалі і забілі 32 палякаў і 1 жыда ў вёсцы Абуркі на Валыні. Пасля ўчынення гвалту была спалена і вёска. 16 снежня 1942 года ўкраінскія паліцыянты пад нямецкім кіраўніцтвам забілі 360 палякаў у Язэрцах (былы павет Роўна).
У Львове ў лютым-сакавіку 1944 годзе ўкраінскія паліцыянты арыштавалі маладзёнаў польскай нацыянальнасці, многія з якіх пазней былі знойдзены мёртвымі, а іх дакуманты зніклі. 11 сакавіка 1944 года быў забіты сын Эдварда Сухарды. Украінскія паліцыянты спрабавалі скарыстаць дакуманты польскага насельніцтва для эміграцыі і жыцця на Захадзе. Пасля гэтага прадстаўнікі польскага ўрада распачалі перамовы з АУН-Б. Калі тыя не далі плёну, Kedyw распачаў у адказ аперацыю пад назвай «Nieszpory». Былі забітыя 11 паліцыянтаў, пасля чаго забойствы польскай моладзі ў Львове спыніліся.
Удзел у стварэнні Украінскай паўстанцкай арміі
Прыняцце ў шэрагі УДП азначала магчымасць атрымаць ваенныя муштраванні і досяг да зброі, чым скарысталася Арганізацыя ўкраінскіх нацыяналістаў, вялікая колькасць членаў якой знаходзіліся на службе ў паліцыі. Кіраўніцтва бандэраўскай АУН 20 сакавіка 1943 годзе выдала сакрэтныя інструкцыі, якія наказвалі сваім членам, што ўваходзілі ў дапаможную паліцыю, дэзэртаваць адтуль са зброяй і далучацца да «ваенных атрадаў АУН (СД)» на Валыні. Колькасць абучаных і ўзброеных паліцыянтаў, якія перайшлі на бок будучай Украінскай паўстанцкай арміі ўвесну 1943 года, ацэньвалася прыкладна ў 4-5 тысяч чалавек. У некаторых мясцінах гэты працэс суправаджаўся сутычкамі з нямецкімі войскамі, што спрабавалі перапыніць дэзерціраў.
Масавае дэзерцірства ўкраінскіх паліцыянтаў што стала прычынай утварэння нямецкімі ўладамі польскай паліцыі на Валыні (102, 103, 104, 107, 202 батальёны паліцыі).
Горшчык
Горшчык (Го́рщик) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Горшчыцкай вясковай абшчыны.
Бэрэставэць (Корасценскі раён)
Бэрэставэць (Берестове́ць; да 1946 года — Татарнавычы) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Татарнавычы было ў складзе Белакуравіцкай воласці Овруцкага павета Валынскай губерні.
Максіміліян Бадэнскі
Максіміліян Аляксандр Фрыдрых Вільгельм, прынц Бадэнскі (Maximilian Alexander Friedrich Wilhelm Prinz von Baden;,  — , ) — нямецкі палітык і ваенны дзеяч, апошні канцлер Германскай імперыі (з 3 кастрычніка па 9 лістапада 1918 года). Абвясціў пра адрачэнне Вільгельма II і пакінуў сваю пасаду, перадаўшы паўнамоцтвы Фрыдрыху Эберту. Яго імем названы палац прынца Макса ў Карлсруэ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і прынца Вільгельма Бадэнскага і Марыі, князёўны Раманаўскай і герцагіні Лейхтэнбергскай (з роду Багарнэ). Унук вялікага герцага Леапольда Бадэнскага, прынцэсы Сафіі Шведскай, герцага Максіміліяна Лейхтэнбергскага і вялікай княгіні Марыі Мікалаеўны.
У ліпені 1900 года Максіміліян ажаніўся з Марыяй Луізай, прынцэсай Гановерскай (1879—1948), дачкой Эрнста Аўгуста II Гановерскага. У іх нарадзіліся двое дзяцей: Прытрымліваўся ліберальных поглядаў і да, і падчас Першай сусветнай вайны. Увосень 1918 года Максіміліян быў прызначаны канцлерам Германіі, каб дамовіцца аб перамір’і з саюзнікамі і захаваць манархію. Сфарміраваў урад, які ўпершыню ўключаў прадстаўнікоў сацыял-дэмакратаў: Фрыдрыха Эберта і Філіпа Шэйдэмана. 1 лістапада 1918 года ён застудзіўся. «Празмерная доза снатворнага, — пісаў Дэвід Лойд Джордж, — пагрузіла яго ў забыццё на 36 вырашальных гадзін з 1 па 3 лістапада. Калі ён прачнуўся, апынулася, што апошнія саюзнікі Германіі — Турцыя і Аўстра-Венгрыя — ужо выйшлі з вайны. А беспарадкі, якія распальваліся бальшавіцкімі агітатарамі, успыхнулі па ўсёй Германіі». Высілкі дыпламатаў забяспечыць перамір’е былі перапынены ўспышкай рэвалюцыі ў Германіі ў першыя дні лістапада. Максіміліян, разумеючы, што кайзер не зможа захаваць трон, пераконваў яго адрачыся своечасова, каб прадухіліць грамадзянскую вайну. Вільгельм II адпрэчыў гэту прапанову і загадаў генералам рыхтавацца да паходу на Берлін. Аднак генералы запярэчылі, што армія не падпарадкуецца такому загаду. Кайзер вагаўся; не чакаючы фармальнага акту, Максіміліян Бадэнскі абвясціў у Берліне пра адрачэнне Вільгельма і пра сваю адстаўку. Адразу ж пасля гэтага Шэйдэман абвясціў стварэнне Веймарскай рэспублікі.
Максіміліян Бадэнскі адышоў ад палітычных спраў. Пасля смерці свайго стрыечнага брата, апошняга кіруючага манарха Бадэна — вялікага герцага Фрыдрыха II, у 1928 годзе ўзначаліў бадэнскі вялікагерцагскі дом. Памёр у Залеме 6 лістапада 1929 года.
Бэрэзіўка (Корасценскі раён)
Бэрэзіўка (Березі́вка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Горшчыцкай АТГ.
Маскаляняты
Маскаляня́ты (, Москаленяты) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгапольскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Маскаляняцкага сельсавета.
Баровыця (Корасценскі раён)
Баровыця (Боро́виця) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Горшчыцкай вясковай абшчыны.
Выгіў
Выгіў (Ви́гів) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Горшчыцкай вясковай абшчыны.
Памятная манета «Давыд Гарадзенскі»
Памятная манета «Давыд Гарадзенскі» — беларускія юбілейныя манеты Нацыянальнага банка Беларусі ўведзеныя ў абарачэнне 28 снежня 2005 года. манеты адчаканены са серабра — наміналам 20 рублёў і медна-нікеля — 1 рубель.
манета ўваходзіць у серыю Умацаванне і абарона дзяржавы.
Апісанне
манета мае выгляд круга, рант манеты мае рыфленне.
Мыльнішча (Гарадоцкі раён)
Мы́льнішча (, Мыльнище) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгапольскага сельсавета.
Давыдкы (Корасценскі раён)
Давыдкы (Дави́дки) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Горшчыцкай вясковай абшчыны.
Мядзведзі (Гарадоцкі раён)
Мядзве́дзі (, Медведи) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгапольскага сельсавета.
Выдэнь
Выдэнь (Ви́день) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Горшчыцкай вясковай абшчыны.
Эдвін Геранімавіч Друцкі-Любецкі
Князь Э́двін Друцкі-Любецкі, Э́двін Цэзарый Адам Друцкі-Любецкі, Э́двін Геранімавіч Друцкі-Любецкі (,  —, ) — буйны землеўласнік Расійскай Імперыі, пінскі павятовы маршалак (1859—1872).
Паходжанне
Належаў да княскага роду Друцкіх-Любецкіх. Нарадзіўся ў сям’і князя Гераніма Францішкавіча Друцкага-Любецкага (1776/9—1844), пінскага павятовага маршалка (1817—1823), і Крысціны Шчыт-Неміровіч. Быў хрышчаны ў каталіцтва і атрымаў імя «Эдвін-Цэзарый-Адам», з якіх звычайна карыстаўся імем «Эдвін».
Службовая дзейнасць
У 1859—1872 гг. быў пінскім павятовым маршалкам: у 1859—1863 гг. быў маршалкам паводле выбару дваранства Пінскага павета, а пасля 1863 г. (калі расійская ўлада адмяніла выбарнасць маршалкаў у Заходнім краі) шмат год служыў на пасадзе пінскага павятовага маршалка ўжо па прызначэнні расійскіх улад.
Маёнтак
Адносіўся да латыфундыстаў. Валодаў па спадчыне ад бацькі значнымі маёнткамі ў Мінскай губерні (Расійская Імперыя): у Пінскім павеце — маёнтак Лунін (11 906 дзесяцін), маёнтак Велута (8 127 дзесяцін), маёнтак Багданаўка (7 398 дзесяцін); у Мінскім павеце — маёнткі Стары Ракаў і Наваполле (цалкам 4 893 дзесяціны). Гэта разам складала 32 324 дзесяціны зямлі.
Сям’я
Пабраўся першым шлюбам (28 красавіка 1859 г.) з князёўнай Ядвігай Канстанцінаўнай Радзівіл (1839—1863), дачкой князя Канстанціна Радзівіла (1793—1869) і Цэліны Сулістроўскай (1805—1836). Меў ад першай жонкі двух сыноў:
Пасля смерці Ядвігі пабраўся другім шлюбам у 1867 г. з Францішкай Кашоўскай (1844—1915), ад якой меў сына і дачку:
Ваенная акадэмія Імператарскай арміі Японіі
Ваенная акадэмія Імператарскай арміі Японіі (陸軍士官学校) — галоўная вышэйшая навучальная ўстанова па падрыхтоўцы афіцэраў Імператарскай арміі Японіі. Пад рознымі назвамі існавала з 1868 па 1945 год.
У акадэмію прымалі галоўным чынам выпускнікоў кадэцкіх карпусоў (陸軍幼年学校), але таксама прымалі салдатаў, сяржантаў і выпускнікоў агульнаадукацыйных сярэдніх школ. Праграма навучання складалася з дзвюх частак. Першая частка доўжылася два гады, пасля чаго курсанты акадэміі павінны былі праслужыць у войску восем месяцаў. Другая частка навучання доўжылася 20 месяцаў. Выпускнікі акадэміі насілі знакі адрознення старшага сяржанта і атрымлівалі званне лейтэнанта толькі пасля чатырох месяцаў паспяховай службы.
Пасля капітуляцыі Японіі ў 1945 годзе, Ваенная акадэмія была распушчана разам з астатняй Імператарскай арміяй. На тэрыторыі кампуса акадэміі ў Дзаме цяпер размешчана амерыканская ваенная база.
Дружбіўка (Корасценскі раён)
Дружбіўка (Дру́жбівка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Горшчыцкай вясковай абшчыны.
Клюшова
Клюшова — тапонім:
Краснапіль (Корасценскі раён)
Краснапіль (Краснопі́ль) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Горшчыцкай вясковай абшчыны.
Лэнчыцкі замак
Лэнчыцкі замак (Zamek królewski w Łęczycy) — сярэдневяковы замак у польскім горадзе Лэнчыцы, адноўлены ў другой палове XX стагоддзя з руін.
У XIV—XV стст. Лэнчыца служыла асноўным плацдармам барацьбы Польскага каралеўства з тэўтонскімі рыцарамі. Першы цагляны замак, узведзены пры Казіміры Вялікім у 1357—1370 гадах, быў разрабаваны тэўтонцамі ў 1406 годзе. Пасля Грунвальдскай бітвы ў сценах крэпасці трымалі палонных рыцараў. На працягу XV стагоддзя Лэнчыцкі замак чатыры разы станавіўся месцам правядзення сейма; у 1433 годзе тут было падпісана польска-тэўтонскае перамір’е.
Пасля пажару, які спустошыў замак у канцы XV стагоддзя, ён быў занядбаны і страціў былое значэнне. У 1560-я гады за аднаўленне прыняўся вялікі падскарбі каронны Ян Лютамірскі. У 1655 годзе замак захоплены шведскімі войскамі на чале з генералам Робертам Дугласам. Канчаткова разбураны падчас Паўночнай вайны (1707), пасля чаго мясцовыя жыхары сталі разбіраць старадаўнюю крэпасць на будматэрыялы.
У 1964 годзе ўрад Польскай Народнай Рэспублікі прыняў рашэнне аднавіць каралеўскі замак у Лэнчыцы. Асноўная музейная экспазіцыя займае т.зв. Новы дом (1563—1564), які ўваходзіць у замкавы ансамбль.
Новая (Даўгапольскі сельсавет)
Но́вая (, Новая) (да 30 ліпеня 1964 года Гра́зная ) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгапольскага сельсавета.
Экстрэмафілы
Экстрэмафі́лы (ад extremus — экстрэмальны і  — любоў) — сукупная назва для жывых істот (у тым ліку бактэрый і мікраарганізмаў), здольных жыць і размнажацца ў экстрэмальных умовах навакольнага асяроддзя (экстрэмальна высокія/нізкія тэмпературы, празмерны ціск, падвышаная/паніжаная кіслотнасць, наяўнасць кіслароду і т. п.). У параўнанні з гэтым, арганізмы, якія жывуць у больш ўмераным асяроддзі, могуць быць названыя мезафіламі або нейтрафіламі.
Піскы (Корасценскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Горшчыцкай вясковай абшчыны.
Спіс аб’ектаў PGC (983001—984000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (983001—984000)
Нагай
Нага́й, Ісу-Нагай, Накай (Nuğay, Нугай, Ногай; 1235/1240  — ) — золатаардынскі беклярбек, кіраўнік самага заходняга ўлуса Залатой Арды (на тэрыторыі ад левага берага Дуная да Днястра, стаўка каля сучаснага горада Ісакча на Дунаі). З 1270-х гг. і да сваёй смерці падпарадкоўваўся ханам Сарая. Васальную залежнасць ад яго прызналі Балгарыя і Сербія, а таксама ўсе паўднёвыя і частка паўночна-ўсходніх рускіх княстваў. Быў у шлюбе з Ефрасінняй — пазашлюбнай дачкой візантыйскага імператара Міхаіла VIII Палеалога.
Паходжанне
Нагай нарадзіўся, верагодна, паміж 1235 і 1240 гадамі. Ён быў сынам Татара (Тутара), унукам Бувала (Тэвала), сёмага сына Джучы. Паводле меркавання М. І. Весялоўскага, толькі пяць сыноў Джучы былі законнымі, а нашчадкі астатніх не маглі прэтэндаваць на ханскую ўладу, гэта ж тычыцца і Нагая, аднак прамых указанняў на гэта ў крыніцах няма.
Узвышэнне
Першая згадка ў крыніцах пра Нагая датуецца пачаткам войнаў паміж Джучыдамі і Хулагуідамі. У жніўні 1262 года ён, у якасці камандуючага 30-тысячным авангардам ардынцаў, уварваўся ў Шырван праз Дэрбенцкі праход і праз два месяцы разбіў авангард хулагуідскай арміі пад камандаваннем Шырэмун-наёна каля Шэмахі. Але 14 лістапада ён пацярпеў каля Шаберана паражэнне ад войскаў Абатай-наёна, які пераследваў яго на працягу дванаццаці дзён і вымусіў адступіць да Дзербента. Увесь дзень 8 снежня войска Нагая ўтрымлівалі крэпасць, але пад напорам хулагуідаў да вечара пакінулі Дзербент і адышлі за Церак на злучэнне з асноўнымі сіламі Берке. Шырэмун і Абатай, злучыўшыся з Абагам, сынам Хулагу, перайшлі Церак і захапілі лагер і абозы войскаў Нагая. Берке арганізаваў контрнаступленне, і 13 студзеня 1263 года на беразе Церака хулагуідская армія пацярпела паражэнне, мноства воінаў пры адступленні правалілася пад тонкі лёд ракі.
У ліпені 1265 джучыдскія сілы на чале з Нагаем, фарсіраваўшы Куру, уварваліся ў Закаўказзе. 19 ліпеня войска Нагая было разбіта Юшумутам, братам Абагі, пры Аксу і адступіла на поўнач, у Шырван. Паводле звестак Рашыд ад-Дзіна, у выніку ранення дзідай у гэтай бітве Нагай страціў вока; паводле Бадр ад-Дзіна аль-Айні, гэта адбылося двума гадамі раней у бітве на Цераку.
На чале ўлуса
Адклаўшыся ад Залатой Арды, Нагай каля 1270 года перавандраваў да паўночных берагоў Чорнага мора, а потым у нізоўе Дуная, адкуль, рассылаючы свае войскі ў розныя бакі, наводзіў страх на Візантыю і Балгарыю. Разбіты Нагаем, імператар Міхаіл Палеалог выдаў за яго сваю пазашлюбную дачку Ефрасінню (1273). Нагай кіраваў выбарамі князёў балгарскіх і нават адзін час спрабаваў авалодаць усёй Балгарыяй.
Першыя звесткі пра Нагая ў рускіх летапісах (Галіцка-Валынскім) датуюцца 1277 годам, калі ён звярнуўся з прапановай саюза да Уладзіміра Васількавіча Валынскага, Льва Данілавіча Галіцкага і Мсціслава Данілавіча Луцкага і правёў з імі сумесны паход на Літву. У 1279 годзе Леў Данілавіч пры дапамозе яго войскаў спрабаваў захапіць Сандомеж.
У 1283 годзе Нагай прыняў у сябе Дзмітрыя Аляксандравіча, выгнанага з Паўночна-Усходняй Русі сваім малодшым братам з дапамогай войскаў волжскай Арды ў час барацьбы за вялікае ўладзімірскае княжанне, і вярнуў яму прастол. У тым жа годзе адзін з баскакаў Нагая, Ахмат, за прыгнёт жыхароў курскай зямлі быў разбіты Святаславам, князем ліпецкім. Войска Нагая, якія з’явіліся на наступны год, спустошылі Пасем'е.
У 1288 (ці 1291) Леў і Мсціслаў Данілавічы суправаджалі Нагая ў яго паходзе на Польшчу.
Каля 1291 года, калі сіла Нагая карысталася ўжо ўсеагульным прызнаннем, ён узвёў на золатаардынскі прастол Тахту. У 1293 годзе Нагай паслаў супраць Дзмітрыя Аляксандравіча раць пад камандаваннем Дзюдзеня, брата Тахты, якая спусташыла Паўночна-Усходнюю Русь.
У 1299 годзе Тахта злучыўся з сынамі Нагая і разбіў яго на берагах Буга. Нагай, паранены, бег і неўзабаве быў забіты (1300).
Генерал пяхоты
Генерал ад інфантэрыі, часам Генерал пяхоты (General der Infanterie) — воінскае званне ва ўзброеных сілах Германіі, адпавядае званню Рускай Імператарскай арміі «генерал ад інфантэрыі». Званне генерал-палкоўнік у Германіі таксама існуе, але гэта званне вышэй па чыне на адзін ранг за званне «генерал пяхоты». Гэта званне правільней называць «генерал роду войскаў», гэта значыць магчымыя чыны «генерал кавалерыі», «генерал артылерыі», «генерал танкавых войскаў», «генерал горнастралковых войскаў», «генерал авіяцыі». З'явілася ў прускай арміі і адтуль перайшло ў армію Германскай імперыі. Да ўвядзення ў 1854 годзе звання «генерал-палкоўнік» з'яўлялася вышэйшым генеральскім званнем, пасля якога ішло толькі выключна рэдкае званне генерал-фельдмаршал, якое можна было атрымаць толькі ў ваенны час.
Хіранума Кіітыра
— японскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Нарадзіўся ў сям’і небагатага самурая. Генерал. Ваенны злачынец.
Біяграфія
У 1888 годзе скончыў Імператарскі ўніверсітэт у Токіа. Накіраваны на працу ў Міністэрства юстыцыі Японіі. Праславіўся як барэц з карупцыяй. Затым займаў пасады, паслядоўна: Старшыні Вярхоўнага суда Токіа, пракурора пры Вярхоўным судзе Японіі. У 1910 годзе абраны рэктарам Імператарскага ўніверсітэта ў Токіа. У 1911 віцэ-міністр Міністэрствы юстыцыі.
У 1920 годзе стаў віцэ-прэзідэнтам Тайнага Савета. У 1921 годзе абраны Старшынёй Вярхоўнага суда Японіі. Старшыня нацыяналістычнага Грамадства дзяржаўных асноў.
У 1923 годзе ён быў прызначаны Міністрам юстыцыі Японіі і заставаўся ў гэтай пасадзе да 1924 года. У 1924 годзе прызначаецца старшынёй Палаты пэраў Японскага парламента. У 1936 годзе становіцца старшынёй Тайнага савета і застаецца на гэтай пасадзе да 1939 года.
У 1939 годзе быў абраны прэм’ер-міністрам Японіі, але ў гэтым жа годзе сыходзіць у адстаўку. Затым нядоўгі час займае пасаду Міністра замежных спраў. Пасля, з 1940 па 1941 год Міністр унутраных спраў. Затым з 1945 года зноў старшыня Тайнага савета.
Пасля Другой сусветнай вайны, у 1946 годзе арыштаваны, асуджаны на Такійскім працэсе на пажыццёвае зняволенне. У 1952 годзе быў амніставаны, але ў гэтым жа годзе сканаў.
Пагост (Гарадоцкі раён)
Паго́ст (, Погост) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгапольскага сельсавета.
Камп’ень
Камп’е́нь (Compiègne, Compiène), — горад на поўначы Францыі, рэгіён О-дэ-Франс, дэпартамент Уаза. Цэнтр аднайменнай акругі. Размешчаны за 65 км на паўднёвы ўсход ад Ам’ена і за 71 км на паўночны ўсход ад Парыжа, за 11 км ад аўтамагістралі А1 «Поўнач». Праз горад працякае рака Уаза. Каля горада вялікі Камп’енскі лес.
Гісторыя
Узнік на месцы рымскага паселішча Кампендыум (Compendium). Меркавана пры Хлодвігу I пабудаваны драўляны палац, які пасля часта служыў рэзідэнцыяй франкскіх каралёў. У 870-я гг. па загадзе Карла II Лысага пабудаваны новы палац, разбураны ў 978 годзе. У 888 годзе ў Камп’ені каранаваны першы прадстаўнік дынастыі Капетынгаў на французскім троне — граф Эд Парыжскі. У 1153 годзе Камп’ень атрымаў гарадскія правы. 23 мая 1430 года каля Камп’еня бургундцы захапілі ў палон Жанну д’Арк. 18-21 верасня 1901 года ў замку спыняліся расійскі імператар Мікалай II з імператрыцай. У 1918 годзе каля Камп’еня заключаны дагавор паміж Германіяй і дзяржавамі Антанты (Першае камп’енскае перамір’е), у 1940 — паміж Германіяй і французскім урадам А. Петэна (Другое камп’енскае перамір’е). У 1941—1944 гадах у Камп’ені існаваў перасыльны лагер і лагер для інтэрнаваных.
Славутасці
У старой частцы Камп’еня, размешчанай на левым беразе Уазы, захаваліся: руіны гарадскіх умацаванняў (кан. 12-17 стст.) з брамай капліцы (1552, арх. Ф. Дэлорм), раманская царква (12 ст.), руіны бенедыкцінскага  (13-14 стст., заснавана Карлам II Лысым у 876 як абацтва Нотр-Дам з капэлай, пабудаванай па прыкладзе Ахенскай капэлы да 877; у 9-10 стст. тут каранаваліся французскія каралі, некаторыя з іх пахаваны ў абацтве; разбурана ў 1822 і 1940),  (рэшткі каралеўскага данжона 12 ст.), багадзельня Св. Мікалая (13 ст., капліца 17 ст.), гатычныя цэрквы (13-16 стст.),  (13-18 стст.) і  з гадзіннікавай вежай (пач. 16 ст., цяпер Гістарычны музей статуэтак); фахверкавыя дамы 15-16 стст., былы каралеўскія стайні (1738, з 1876 — Нацыянальная школа верхавой язды), Старая саляная крама (партал 1784, арх. К. Н. Леду). Помнік Жанне д’Арк (1880, скульптар Э. Леру).
Каля Камп’еня, на поўдзень і паўднёвы ўсход: у с. — руіны гала-рымскіх тэрм, храма і тэатра (2 ст.); у в. — протаготычная царква Нотр-Дам (сяр. 11 ст., рэберная скляпенні хораў, 1122, — адны з першых у Францыі); у г. — замак герцагаў Валуа (12-13 стст.); у в. П’ерфон — (кан. 14 — пач. 15 стст., адноўлены ў 1857—1870 як рэзідэнцыя Напалеона III арх. Э. Э. Віяле-ле-Дзюкам). У в. Сен-Жан-о-Буа знаходзіцца ўмацаваная гатычная царква бенедыкцінскага абацтва (13 ст.).
Культура
Музей Антуана Віўнеля (археалагічны збор і калекцыя мастацтва ад Сярэднявечча да 19 ст.). Французскі музычны тэатр (будынак 1867-70, арх. Г. А. Анселе).
Адукацыя
Камп’енскі тэхналагічны ўніверсітэт (1972).
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай, хімічнай прамысловасці, машынабудавання.
Дэмаграфія
Дынаміка колькасці насельніцтва, чал.
Клімковіч
Клімковіч — беларускае прозвішча.
Сайтама (прэфектура)
Сайтама (埼玉県) — прэфектура, размешчаная ў раёне Канто на востраве Хонсю, Японія. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сайтама.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У прэфектуры Сайтама размешчана 40 гарадоў і 8 паветаў (23 пасёлкі і адно сяло).
Гарады
Спіс гарадоў прэфектуры:
Паветы
Пасёлкі і села па паветах:
Сімволіка
Эмблема і сцяг прэфектуры былі ўведзены 1 верасня 1964 года. Гімн прэфектуры быў зацверджаны 21 верасня 1965 года.
Кветкай прэфектуры абралі 5 лістапада 1971 года, дрэвам — (5 верасня 1966), птушкай —  (3 лістапада 1965). Рыба прэфектуры — (14 лістапада 1991), а матылём абралі  (14 лістапада 1991).
Вільгельм Бадэнскі
Людвіг Вільгельм Аўгуст Бадэнскі (Prinz Ludwig Wilhelm August von Baden;,  — , ) — прынц Бадэна, пруска-бадэнскі палітык і генерал пяхоты.
Біяграфія
Быў трэцім сынам вялікага князя Леапольда Бадэнскага (1790—1852) і прынцэсы Сафіі Шведскай (1801—1865), дачкі зрынутага шведскага караля Густава IV Адольфа.
У 1849 годзе паступіў на службу ў прускі першы Гвардзейскі пяхотны полк у якасці старшага лейтэнанта. Перайшоў у 1856 годзе ў артылерыйскую гвардыю, як маёр артылерыі. Даслужыўся да генерал-маёра і камандзіра артылерыйскай брыгады. Сышоў у адстаўку ў 1863 годзе са службы ў прускай арміі, і пабраўся шлюбам з княгіняй Марыяй Лейхтэнбергскай у Санкт-Пецярбургу.
Ён быў членам масонскага ложа «Уранія да неўміручасці», у Берліне, і ганаровым членам ложа «Карл да згоды», у Мангейме.
Ваенная кар'ера
На Аўстра-пруска-італьянскай вайне паміж Прусіяй і Аўстрыйскай імперыяй у 1866 годзе прыняў галоўнае камандаванне 8-м федэральным корпусам Бадэнскай арміі, якая ваявала на баку Германскага саюза. Апаненты вінавацілі яго ў тым, што ён павінен панесці адказнасць за няўдалы паход і правал кампаніі з-за свайго празмерна асцярожнага кіраўніцтва. На Франка-прускай вайне вайне 1870—1871 камандаваў 1-й Бадэнскай брыгадай корпуса Вердэра. Быў цяжка паранены каля Нюі-Сен-Жоржа.
Сям'я
Быў жанаты на ўнучцы імператара Мікалая I, найяснейшай княгіні Марыі Максіміліянаўне Раманаўскай, герцагіні Лейхтэнбергскай, якая пасля замужжа стала прынцэсай Бадэнскай, дачцы герцага Максіміліяна Лейхтэнбергскага (1817—1852) і вялікай княгіні Марыі Мікалаеўны. Муж і жонка былі далёкімі сваякамі, маючы агульнага продка — ландграфа Гесэн-Дармштацкага Людвіга VIII. Цырымонія шлюбу адбылася 11 лютага 1863 года. У шлюбе нарадзілася двое дзяцей:
RT
RT, раней вядомы як «Russia Today» (Расія сёння) — міжнародны шматмоўны расійскі тэлевізійны канал, які трансліруе навіны,, і , а таксама спартыўныя навіны і расійскія культурныя праграмы, накіраваныя на замежны рынак навін.
RT трансліруе зыходны канал на англійскай мове з маскоўскай студыі. Перадатчык запушчаны ў 2005 годзе. Акрамя таго, існуюць арабскі «», запушчаны ў 2007 годзе, і іспанамоўны канал «RТ Actualidad», запушчаны ў 2009 годзе. У 2010 годзе на студыі ў Вашынгтоне запушчаны «RT Амерыка», які факусуецца на ЗША.
Сам тэлеканал сцвярджае, што RT прапануе расійскі погляд на глабальныя падзеі. Аднак крытыкі абвінавачваюць яго ў прапагандзе расійскага ўрада. У 2013 годзе прэзідэнт Пуцін заявіў: «Вядома, канал фінансуецца ўрадам, і, так ці інакш, не можа не адлюстроўваць пазіцыю расійскіх афіцыйных улад на тое, што адбываецца ў нашай краіне і за яе мяжой. Але ўсё-такі я хачу гэта падкрэсліць яшчэ раз: мы не задумвалі гэты канал — RT — як нейкую апалагетыку расійскай палітыкі — і знешняй, і ўнутранай».
Стварэнне
У 2005 годзе «РИА Новости» дапамагло заснаваць «АНО ТВ-Новости», («Аўтаномная некамерцыйная арганізацыя ТБ-Навіны») — галоўную арганізацыю ТБ RT. Генеральным дырэктарам (CEO) стаў Сяргей Фралоў. Фралоў апісваў: «Асноўная праблема на пачатку была такой: у нашай краіне мы ніколі не трансліравалі англамоўнае тэлебачанне. Калі адкрыўся «Russia Today», быў пэўны недахоп персаналу. Здаецца, цяжка знайсці кваліфікаваных журналістаў, палітолагаў, эканамістаў, з добрым веданнем англійскай у Маскве».
RT пачаў вяшчанне як «Russia Today» 10 снежня 2005 года. Першапачатковы калектыў складаў 300 журналістаў, у тым ліку каля 70 не з Расіі. Пост галоўнага рэдактара займала, якая запрашала замежных журналістаў у якасці дакладчыкаў і кансультантаў. Паводле яе слоў, мэта тэлеканала была такой: мець «прафесійны фармат», як BBC і «Euronews», каб «адлюстроўваць меркаванне Расіі аб свеце» і прадставіць «больш збалансаваную карціну» Расіі.
Сіманьян — былы рэпарцёр Крамля — працуе ў журналістыцы з 18 гадоў. Яна распавяла «New York Times», што пасля распаду Савецкага Саюза былі нанятыя многія новыя маладыя журналісты, такім чынам, большасць штатных супрацоўнікаў — моладзь. Журналіст Дэні Шэхтэр, які быў госцем на RT, заявіў, што, будучы часткай пачатковай каманды пуску CNN, ён убачыў RT у якасці яшчэ аднаго «канала маладых людзей, якія не маюць досведу, але маюць вялікі энтузіязм да сваёй справы». Неўзабаве пасля запуску вяшчання канала Джэймс Пэінтэр пісаў, што Russia Today і аналагічныя станцыі, як «» і «» лічылі сябе «контргегеманісцкімі», прапаноўваючы іншае бачанне і змест навін у параўнанні з іншымі заходнімі СМІ, як то CNN і BBC.
1 сакавіка 2006 года кампанія «IPD Group», якой належаў інфармацыйна-аналітычны партал russiatoday.com, звярнулася да генеральнага дырэктара АНО «ТВ-Новости» Сяргея Фралова з просьбай змяніць назву тэлеканала, аргументуючы гэта тым, што гандлёвая марка «Russia Today» была зарэгістраваная яшчэ ў 1996 годзе. Кіраўніцтва тэлеканала на просьбу не адрэагавала, а пазней даменнае імя russiatoday.com перайшло да самога Russia Today.
Развіццё і пашырэнне
RT запусціў некалькі новых каналаў у наступныя гады: арабскамоўны канал «Русія аль-Яум» у 2007 годзе, іспанскамоўны канал «RT Actualidad» у 2009 годзе, «», які факусуецца на Злучаныя Штаты, у 2010 годзе, і канал «» у 2011 годзе.
У жніўні 2007 года RT стаў першым тэлеканалам, які калі-небудзь рабіў паведамленне ў прамым эфіры з Паўночнага полюса. Рэпартаж меў працягласць 5 хвілін і 41 секунду. Каманда RT узяла ўдзел у Расійскай палярнай экспедыцыі «» на чале з Артурам Чылінгаравым на ледаколе «». У снежні 2007 года трансляцыя свята Новага года з Масквы і Санкт-Пецярбурга трансліравалася на Таймс-сквер.
RT прыцягнуў асаблівую ўвагу сусветнай грамадскасці асвятленнем вайны 2008 года ў Паўднёвай Асеціі. RT назваў Грузію агрэсарам супраць сепаратысцкіх урадаў Абхазіі і Паўднёвай Асеціі, якія былі пад абаронай расійскіх войскаў. RT прадставіў гэта як падзею, якая прадэманстравала здольнасці RT несці навіны ўсяму свету. Маргарыта Сіманьян заявіла: «Мы былі адзінымі сярод англамоўных СМІ, якія далі іншы бок гісторыі — паўднёваасяцінскі бок гэтай гісторыі».
У 2009 годзе «Russia Today» рэбрэндынгаваў сябе ў больш нейтральны «RT». Маргарыта Сіманьян аспрэчыла словы пра тое, што гэта была спроба схаваць свае расійскія карані, заявіўшы, што карпаратыўны лагатып быў зменены, каб прыцягнуць больш гледачоў і каменціравала: «Хто захапляецца навінамі з Расіі на працягу ўсяго дня?».
На пачатку 2010 года рэкламная кампанія «Question More», створаная для RT у Брытаніі, аказалася вельмі спрэчнай. Адна з рэклам паказала морфінг амерыканскага прэзідэнта Барака Абамы і іранскага лідара Махмуда Ахмадзінежада. Побач з тварамі быў надпіс: «Хто прадстаўляе найбольшую ядзерную пагрозу?». Аб’ява была забаронена ў амерыканскіх аэрапортах. Іншая паказвала «зліццё» салдата ЗША і таліба. У рэкламе было зададзена пытанне: «Ці з’яўляецца тэрорам толькі тое, што нанесена тэрарыстамі?». Адна са шчытавых рэклам RT у 2010 годзе выйграла брытанскую ўзнагароду «Рэклама месяца».
«Russia Today» з’яўляецца адным з некалькіх міжнародных каналаў, якія кінулі выклік СМІ ЗША, якія раней дамінавалі ў галіне глабальных навін. У 2010 годзе, старшыня урада ЗША (які кантралюе «Голас Амерыкі», «Радыё Свабодная Еўропа» і «»), выдзяліў больш грошай для праграм, паколькі: «Мы не можам дазволіць сабе быць выключанымі нашымі ворагамі», згадваючы ў прыватнасці «Russia Today», іранскі «» і кітайскае  («CCTV») у наступным сказе. Пазней ён патлумачыў, што ён насамрэч меў на ўвазе «ворагаў» у Афганістане, а не народы. У 2011 годзе дзяржаўны сакратар Хілары Клінтан заявіла, што Злучаныя Штаты «прайграваюць інфармацыйную вайну» замежным каналам кшталту «Russia Today», «Аль-Джазіра» і Цэнтральнае тэлебачанне Кітая і што яны выцясняюць «Голас Амерыкі».
Падзеі з 2012 года
На пачатку 2012 года, неўзабаве пасля свайго прызначэння на пасаду пасла ЗША ў Расіі пісаў Маргарыце Сіманьян у Twitter наконт сцвярджэнняў з RT, што ён паслаў Аляксея Навальнага вучыцца ў Ель. RT выявіў, што Макфол меў на ўвазе каментарый у артыкуле палітолага, дзе было меркаванне аўтара. Пасол Макфол затым даў інтэрв’ю Сафі Шэварнадзэ па гэтым і іншых пытаннях, а таксама адзначыў, што адміністрацыя Абамы хацела «перазагрузкі» ў адносінах з Расіяй.
У 2012 годзе Pew Research выявіў, што RT — самы папулярны канал навін на «YouTube». «Fox News» — другі.
17 красавіка 2012 года RT пачаў вяшчанне «World Tomorrow» — праграмы, арганізаванай Джуліянам Асанжам. Першым госцем быў лідар «Хезбалы» Хасан Насрала. Інтэрв’ю зрабіла фурор, таму што Насрала рэдка дае інтэрв’ю заходнім СМІ. Каментатары апісалі гэта як «пераварот» або «савок». «WikiLeaks» распавёў пра шоу як пра «серыю паглыбленых гутарак з ключавымі палітычнымі гульцамі, мыслярамі і рэвалюцыянерамі з усяго свету». Сцвярджалася, што шоу «прадзюсіруецца незалежна і Асанж кантралюе яго». Прадбачачы крытычныя каментарыі, такія як «​​Джуліян Асанж — варожы камбатант, здраднік, які клаўся ў ложак з Крамлём і бярэ інтэрв’ю ў жудасных радыкалаў з усяго свету», Асанж распавёў, што RT дазваляе яго гасцям казаць тое, што яны «не маглі сказаць на мэйнстрымных тэлевізійных сетках». Асанж прызнаўся, што калі б «Wikileaks» апублікаваў расійскія дадзеныя, яго адносіны з RT, магчыма, не былі настолькі добрымі.
У жніўні 2012 года RT перанёс атаку адмовы ў абслугоўванні на працягу некалькіх дзён ад групы, якая заве сябе «Antileaks». Было зроблена дапушчэнне, што гэта зрабіў Джуліян Асанж і/або члены гурта «Pussy Riot», засуджаныя да турэмнага тэрміну.
23 кастрычніка 2012 года RT разам з «Аль-Джазіра» і «» трансліравалі дэбаты сярод чатырох кандыдатаў-не фаварытаў на пасаду прэзідэнта Злучаных Штатаў. 5 лістапада RT трансліраваў двух кандыдатаў-пераможцаў гэтай дыскусіі: кандыдата ад губернатара Гэры Джонсана і  Джыл Штайн са студыі RT у Вашынгтоне, акруга Калумбія.
У лістападзе 2012 года бомбы сур’ёзна пашкодзілі офіс RT у горадзе Газа, параніўшы чатырох журналістаў у ходзе аперацыі «Воблачны слуп». Офіс быў непасрэдна побач з мэтай ізраільскай атакі, «» — лаяльнай «Хамас» тэлевізійнай станцыі.
У маі 2013 года RT паведаміў, што былы вядучы ток-шоу на CNN Лары Кінг будзе весці новае ток-шоу на RT. Кінг сказаў у рэкламе на RT: «Я б аддаў перавагу задаваць пытанні людзям ва ўладзе замест таго, каб гаварыць ад іх імя». Ён таксама перанёс яго шоу «Larry King Now» з «Hulu» на RT. Маргарыта Сіманьян сказала ў заяве: «Калі насупраць Лары сядзеў прэзідэнт, або актывіст, ці рок-зорка, Лары Кінг ніколі не ўхіляўся ад задавання жорсткіх пытанняў, што робіць яго надзвычайна падыходзячым для нашай сеткі». 13 чэрвеня 2013 года RT анансіраваў новае вячэрняе шоу па чацверах «Politicking» з абмеркаваннем ўцечкі Эдвардам Сноўдэнам.
Уладзімір Пуцін наведаў новы перадаючы цэнтр «Russia Today» у чэрвені 2013 года і заявіў: «Калі мы распрацоўвалі гэты праект яшчэ ў 2005 годзе, мы мелі намер увядзення яшчэ аднаго моцнага гульца на міжнароднай арэне, гульца, які б не толькі забяспечыў аб’ектыўнае асвятленне падзей у Расіі, але і паспрабаваў, дазвольце мне падкрэсліць, я маю на ўвазе, паспрабаваў разбурыць манаполію англасаксонцаў на сусветным інфармацыйным патоку… Мы хацелі прынесці цалкам самастойны канал на арэну навін. Вядома, канал фінансуецца ўрадам, таму ён не можа дапамагчы, але ён адпавядае афіцыйнай пазіцыі расійскага ўрада пра падзеі ў нашай краіне і ў іншых краінах свету, так ці інакш. Але я хацеў бы яшчэ раз падкрэсліць, што мы ніколі не збіраліся рабіць гэты канал — RT — апалагетыкай для расійскай палітычнай лініі ў любым выглядзе, будзь то айчынная або замежная».
Расійскія супрацоўнікі «Russia Today» замянілі беларускіх калег, якія звольніліся з каналу «Беларусь 1» у знак пратэсту, пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года ў Беларусі.
Арганізацыя
Дзяржаўнае інфармацыйнае агенцтва «РИА Новости», якое заснавала RT у 2005 годзе, з’яўляецца адным з найбуйнейшых у Расіі. Яго старшыня Святлана Міранюк мадэрнізавала агенцтва пасля яе прызначэння ў 2003 годзе. «РИА Новости» заявіла, што дапамагло стварыць RT, але не з’яўляецца «ні спонсарам, ані прыхільнікам „Russia Today“». Міхаіл Сяславінскі, які адказвае за Федэральнае агенцтва па друку і масавых камунікацыях Расійскай Федэрацыі, сцвярджаў у 2005 годзе, што «„Russia Today“ прыйдзе ў якасці незалежнай кампаніі».
У 2007 годзе офісы RT былі размешчаныя ў тым жа будынку, што «РИА Новости». Для гэтага, які знаходзіўся там раней, быў вымушаны вызваліць офісы. У 2012 годзе Ганна Качкаева, дэкан факультэта медыякамунікацый у Маскоўскай Вышэйшай школе эканомікі, заявіла, што яны дзеляць «адзін і той жа дах», таму што яны знаходзяцца ў тым жа будынку, але ў дачыненні да «фінансавання, рэдакцыйнай палітыкі, кіравання і персаналу яны з’яўляюцца дзвюма незалежнымі арганізацыямі, не звязанымі паміж сабой у любым выпадку».
У 2008 годзе Сіманьян адзначыла, што больш за 50 маладых журналістаў RT пайшлі ў буйныя заходнія СМІ. У 2010 годзе ў RT было 2000 супрацоўнікаў.
У 2012 годзе, калі замежныя СМІ каменціравалі спансіраванне RT праграмы Джуліяна Асанжа, «РИА Новости» заявіла: «Гэта сузаснавальнік Аўтаномнай некамерцыйнай арганізацыі (АНА) ТВ Новости, запушчанай у снежні 2005 года ў якасці „Russia Today“ (RT). Паводле расійскага заканадаўства, у якасці аўтаномнай некамерцыйнай арганізацыі, RT з’яўляецца цалкам незалежным ад сваіх заснавальнікаў. Яго топ-менеджментам з’яўляецца Назіральны савет (савет дырэктараў). „РИА Новости“ не мае прадстаўнікоў у Назіральным савеце RT або любым іншым органе кіравання RT і, такім чынам, не ўплывае на рэдакцыйную палітыку сеткі або яго фінансава-гаспадарчую дзейнасць прама ці ўскосна».
У снежні 2012 года напярэдадні сямігадовай гадавіны RT канал перавёз свае студыі і офісы штаб-кватэры ў новы комплекс у Маскве — васьміпавярховы будынак, які ахоплівае больш за 28 тысяч квадратных метраў і мае 6 студый. Пасля гэтага усе англамоўныя праграмы RT пачалі выпускацца ў фармаце высокай якасці.
У 2013 годзе ўказам прэзідэнта Уладзіміра Пуціна было расфарміраванае «РИА Новости» і створана новае інфармацыйнае агенцтва пад назвай «», што непасрэдна ў перакладзе азначае «Расія сёння». Паводле паведамлення на сайце RT, новае ІА з’яўляецца «ніяк не звязаным» з каналам RT, нягледзячы на падабенства з арыгінальнай назвай RT. Тым не менш, 31 снежня 2013 года рэдактар ​​галоўнага канала RT Маргарыта Сіманьян была крос-прызначана рэдактарам новага інфармацыйнага агенцтва, захаваўшы за сабой пасаду галоўнага рэдактара канала навін.
Бюджэт
Бюджэт RT — 30 мільёнаў долараў. Ён быў устаноўлены ў 2005 годзе, і $ 30 мільёнаў былі выдзеленыя ў яго першы год працы. Каля паловы бюджэту сеткі прыйшлі ад дзяржавы, а іншая палова ад банкаў і кампаній, дружалюбных да ўрада. Яго бюджэт у доларах складаў прыкладна $ 80 млн у 2007 годзе, $ 120 млн у 2008 годзе, $ 380 млн у 2011 годзе і $ 300 млн у 2012 годзе. Пуцін забараніў скарачэнне фінансавання «Russia Today» 30 кастрычніка 2012 года.
Рэйтынгі
У 2011 годзе RT быў самым папулярным замежным каналам навін у ЗША пасля «» і займаў першае месца ў рэйтынгу замежных станцый у пяці буйных гарадах ЗША ў 2012 годзе. У 2013 годзе RT стаў першым каналам навін ТБ у гісторыі, які дасягнуў лічбы ў 1 мільярд праглядаў на «YouTube». У адпаведнасці з BARB прыкладна 2,5 млн брытанцаў настроілі свае тэлевізары на канал RT на працягу трэцяга квартала 2012 года, што робіць яго трэцім самым папулярным кругласутачным каналам навін у Вялікабрытаніі, першыя месцы займаюць «BBC News» і «» (не ўключаючы «»). Аднак RT быў перагнаны «Al Jazeera English», і лічбы праглядаў упалі да 2,1 мільёнаў да канца 2013 года.
Сетка і мовы вяшчання
Згодна з RT, сігнал у сетцы ажыццяўляецца па 22 спадарожніках і больш за 230 аператарах, што дазваляе 644 млн людзей глядзець канал у больш чым 100 краінах. Яны таксама сцвярджаюць, што «RT America» даступны 85 мільёнам людзей у Злучаных Штатах.
У дадатак да англамоўнага вяшчання, у RT таксама працуе канал «Русія аль-Яум» на арабскай мове і канал «RT Actualidad» на іспанскай мове, а таксама дакументальны канал «RTDoc». RT мае 21 бюро ў 16 краінах, у тым ліку Вашынгтоне, Нью-Ёрку, Лондане, Парыжы, Дэлі, Каіры, Багдадзе, Кіеве. У ім занята больш за 2000 работнікаў сродкаў масавай інфармацыі па ўсім свеце.
RT складаецца з яго асноўнага англамоўнага «RT International», «RT America», «RT Arabic», «RT Actualidad» на іспанскай мове і «RT Documentary».
На сваім сайце RT прапануе прамы эфір, даступны ў Інтэрнэце для прагляду на камп’ютары або мабільнай прыладзе. Многія з праграм, навін і шоу трапляюць на «YouTube». RT перадаецца на 22 спадарожніках, якія ахопліваюць большую частку Еўропы, Азіі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, Афрыкі і Аўстраліі на розных носьбітах, пералічаных на сваім сайце. У верасні 2012 года RT падпісаў кантракт з ізраільскай кампаніяй «RRSat» для распаўсюджвання канала высокай дакладнасці ў ЗША, Лацінскай Амерыцы і Азіі.
У кастрычніку 2012 года «Русія аль-Яум» і «Russia Today» далучыліся да сеткі спадарожнікавай сувязі высокага разрознення «Al Yah» («YahLive»).
Праграмы
«RT International» і «RT America» маюць падобныя праграмы, якія ахопліваюць пераважна навіны з ЗША. RT на арабскай і «RT Actualidad» на іспанскай мове маюць свае ўласныя навіны, а таксама перакладзеныя версіі англійскага RT.
Марцін Марчка піша, што дастатковае фінансаванне RT дазволіла яму прыцягнуць дасведчаных журналістаў і выкарыстоўваць найноўшыя тэхналогіі. Карэспандэнты RT маюць тэндэнцыю канцэнтравацца на спрэчных сусветных праблемах, такіх як фінансавая нестабільнасць і крызісы, фінансавыя і банкаўскія скандалы, карпаратыўны ўплыў на сусветную эканоміку і дэманстрацыі пратэстуючых. Навіны з Расіі маюць другараднае значэнне і такія справаздачы падкрэсліваюць расійскую мадэрнізацыю і эканамічныя дасягненні, а таксама рускую культуру і прыродны ландшафт, але ў жа той час перамяншаюць сацыяльныя праблемы і карупцыю ў Расіі. Бягучыя праграмы RT (з вядучымі ў дужках) :
Асобы канала
Бягучы спіс RT «Таленты ў эфіры» ўключае ў сябе :
Вядучыя навін: Біл Дод, Марына Джашы, Эндру Фармер, Крысцін Фразаа (Вашынгтон, акр. Калумбія), Эбі Марцін (праграма «Breaking the Set», Вашынгтон, акр. Калумбія), Табанг Мацэй, Аніса Наўай,, Юлія Шапавалава, Роры Сухе, Шон Майкл Томас, Мэт Трэза, Маргарэт Хоўэл (акр. Калумбія), Люсі Кафанаў, (Вялікабрытанія). Карэспандэнты: Тэса Арцыла, Дзяніс Балоцкі, Аксана Бойка, Анастасія Чуркіна, Гаян Чычахян, Аня Фёдарава (Прайм-тайм), Марыя Фіношына, Сара Фірт, Ліндсэй Франс, Рамон Галінда (Лос-Анджэлес), Ірына Галушко, Лоры Харфэніст (Нью-Ёрк), Меган Лопес, Наталя Новікава, Піт Олівер, Дар’я Пушкова, Ягор Піскуноў, Марына Партная (Нью-Ёрк), Пола Сліер (Блізкі Усход), Лора Сміт (Лондан), Прыя Срыднар (Паўднёвая Азія), Наталя Шанецкая, Паліна Бойка, Бел Тру.
Вядучыя бізнес-зводак: Кэці Пілбім, Мадзіна Кочанава,, Стэйсі Герберт.
Вядучыя дакументальных фільмаў: Марцін Эндрус (забавы, кулінарыя і падарожжы, раней «Wayfarer/Moscow Out/Venice of the North»), Джэймс Браўн ('«Discovering Russia»', раней навіны і «Close-Up Russia»).
Вядучыя спартыўных навін: Кэйт Партрыдж, Майкл Краўчанка, Рычард Ван Поортвліе,
Вядомыя ў мінулым вядучыя: (Adam vs. the Man), Ніў Баркер, Джэйсан дэ ла Пенья, Алёна Мінкоўская (The Alyona Show), Марыям Немазі, Карэн Робертс, Дзмітрый Глухоўскі, Джэнк Уйгур, Лорэн Лістэр (Capital Account), Ліз Вол (Вашынгтон, акр. Калумбія).
Вядомыя госці
Сярод вядомых гасцей можна назваць палітыкаў, і  (Вялікабрытанія), Марын Ле Пен (Францыя),  (Ізраіль), Генры Кісінджэра, , Лоўрэнса Вількерсан і Алана К. Сімпсана (Злучаныя Штаты Амерыкі) ; інтэлектуалаў Ярэда Бернштэйна, Джона Ферэра і Лоўрэнса Корба; журналістаў і пісьменнікаў Джэйкаба Сулума, Пепе Эскабара , Браяна Доэрці , і ; прафесараў Крэйга Кэлхаўна, , Ноама Хомскі і іншых гасцей, сярод якіх былы лабіст  і сузаснавальнік Apple Стыў Возняк
Праграмы
У 2008 годзе Хайдзі Браўн напісала ў «Forbes», што «Крэмль выкарыстоўвае абаянне, добрыя фатаграфіі і здаровую дозу сексуальнай прывабнасці, каб звярнуцца да разнастайнай і скептычна настроенай аўдыторыі». Яна дадала, што «Russia Today» удалося «змусіць замежных людзей прынамсі разгледзець расійскі пункт гледжання — аднак гэта можа быць эксцэнтрычна…». У 2012 годзе Трэйсі Кван пісала, што RT з’яўляецца «значна цікавейшай сеткай, чым можна дапусціць». Марк Адаманіс, які з’явіўся на RT, піша: «я наогул знайшоў RT як таблоідны, трохі раздуты, і ў асноўным бясшкодны».
«The Alyona Show» з Алёнай Мінкоўскі выходзіла з 2009 па 2012 год, пакуль яна не далучылася да «Huffington Post». Трэйсі Кван у «The Daily Beast» апісала «The Alyona Show» як «адну з самых папулярных праграм RT». Джэсі Цвік у пісала, што адзін журналіст сказаў ёй, што Мінкоўскі з’яўляецца «магчыма, лепшы інтэрв’юерам на кабельных навінах». Дэвід Вайгель называў шоу «спробай культавага хіта ў доме» і адзначыў, што «яго сегменты былі аб дзяржаўным шпіянажы, Федэральнай рэзервовай сістэмы і неаб’яўленых войнах Амерыкі». Мінкоўскі скардзілася, быццам яе называлі «дзяўчынай Пуціна ў Вашынгтоне» або «асобай, што вядзе антыамерыканскую дзейнасць». Пасля Мінкоўскі сцвярджала, што быў «не на баку Амерыкі. І тое, што мой канал больш сумленны з амерыканскім народам, значыць тое, што вы павінны саромецца». Юлія Ёфэ ў «Columbia Journalism Review» спытала: «З якіх гэта часоў «Russia Today» абараняе палітыку любога амерыканскага прэзідэнта? Ці ёсць у гэтым інфармацыйныя патрэба амерыканскай грамадскасці, калі на тое пайшло?».
З красавіка па жнівень 2011 года на RT выходзіла паўгадзіннае прайм-тайм шоу «Adam vs. the Man», арганізаванае былым іракскім марскім ветэранам і антываенным актывістам Адамам Кокешам. Дэвід Вайгель піша, што Кокеш абараніў прапагандысцкую функцыю RT, кажучы: «Мы кажам тую праўду, якую ніхто больш не хоча сказаць. Я маю на ўвазе, калі вы хочаце прадставіць гэты ўрад Расіі ў самым непадыходным відзе, якім з’яўляецца крышаванне іншых ўрадаў свету, ідучых супраць ЗША, і закліканне іх да глупства». «» крытыкавала паяўленне Кокеша на RT, пішучы, што RT выкарыстоўвае амерыканцаў, такіх як Кокеш, і зарабляе прапагандысцкія ачкі.
Аглядаючы шоу Джуліяна Асанжа «World Tomorrow», «The Independent» адзначае, што Асанж, які знаходзіўся пад хатнім арыштам, быў «у асноўным пачцівым», задаючы некаторыя пытанні лідару групоўкі Хасану Насрала, які сам быў у розшуку. Тым не менш, ён таксама задаваў жорсткія пытанні, напрыклад, чаму Насрала не падтрымаў арабскія паўстанні супраць сірыйскіх лідараў, калі ён іх падтрымліваў у Тунісе, Емене, Егіпце і іншых краінах. Алесандра Стэнлі ў «New York Times» пісала, што «з практычнага пункту гледжання, спадар Асанж знаходзіцца ў ложку з Крамлём, але на шоу ў аўторак ён не патушыць» і што ён «паводзіў сябе на здзіўленне як стандартны сеткавы інтэрв’юер». Дуглас Лукас ў  пісаў, што здзелка RT «можа быць толькі выгадным спосабам для яго атрымання гіганцкай колькасці рэтвітаў». Глен Грынуолд, які быў госцем на RT, пісаў, што наданне RT шоу Джуліяна Асанжа прывяло да «прадказальнай хвалі яхідных, самазадаволеных нападаў амерыканскіх прадстаўнікоў сродкаў масавай інфармацыі». Марк Адаманіс абвяргае некаторыя з «ліхаманкавых даносаў» супраць RT і Джуліяна Асанжа ў артыкуле, апублікаваным у «Forbes». Журналіст з «The Moscow Times» адзначыў, што RT атрымаў «значную» крытыку ўвогуле.