cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алчэўск
Гісторыя
У 1913 року жыллёвы фонд Алчэўска складаў 38 тысячаў м². З 5135 работнікаў завода ДЮМТ 3000 чалавек жылі ў бараках, 540 — у казармах і прыблізна 1600 — у 270 каменных «сямейных будынках». Дзейнічала Васілеўская земская школа і прыватная Алмазна-Юр’еўская камерцыйная вучэльня, прыватны цырк, кінематограф, так званы «летні тэатр».
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі і сканчэння грамадзянскай вайны Данецка-Юр’еўскі завод быў нацыяналізаваны, аднак сродкаў на ягонае аднаўленне не было. У 1923 ён быў закансерваваны. Спыненне працы прывяло да значнага змяншэння насельніцтва: да канца 1923 року ў Алчэўску засталося ўсяго 8000 жыхароў. У 1925 завод зняты з кансервацыі, пачалося ўзвядзенне новых даменных печаў і іншых аб’ектаў. Вялікай падзеяй стала будаўніцтва коксахімічнага заводу, уведзенага ў строй у 1929 годзе. Разам з прадпрыемствамі рос і горад: насельніцтва павялічылася з 16 тыс. у 1926 годзе да 55 тысячаў у 1939.
Пасля сканчэння Вялікай Айчыннай вайны пачалася хуткая адбудова места, працягнулася з'яўленне новых прадпрыемстваў будаўнічай індустрыі — заводы будаўнічых канструкцыяў, жалезабетонных вырабаў, буйнапанэльнага будаўніцтва, будаўнічых матэрыялаў, перапрацоўкі шлакаў і інш. У 1950-я горад называлі і Алчэўскам, і Варашылаўскам, а з 1961 — Камунарскам.
22 студзеня 2006 года ў горадзе цалкам замерзлі сістэмы ацяплення з-за памылкі камунальных службаў. Праз некалькі дзён у адсутнасць цёплай вады замерзлі і каналізацыйныя сістэмы. У Алчэўску была абвешчаная надзвычайная сітуацыя дзяржаўнага ўзроўню. Жыхары горада ацяплялі кватэры толькі індывідуальнымі электрычнымі абагравальнікамі, дзеці былі эвакуяваныя на курорты і ў гатэлі іншых рэгіёнаў. Такая сітуацыя працягвалася амаль 3 тыдні, за гэты час у горадзе загінулі больш за 200 чалавек. Тагачасны старшыня абласной дзяржадміністрацыі Луганскай вобласці Генадзь Маскаль назваў гэтае здарэнне найгоршай антрапагеннай катастрофай у гісторыі Украіны.
Прамысловасць
У горадзе размешчаныя два прамысловыя гіганты:
Каноплі пасяўныя
Коноплі пасяўныя (Cannabis sativa) — аднагадовая кветкавыя расліна з роду сямейства.
Назва
Каноплі пасяўныя, каноп’е, канапля , калапні , канапель, пласконне.
Батанічнае апісанне
Двухдомная травяністая расліна вышынёю да 4 м. Мужчынскія асобіны — маніцы, жаночыя — мацёркі. Сцябло прамое, укрытае залозістымі валаскамі. Кветкі маніц у мяцёлчатых суквеццях, мацёрак — у галоўчатых. Плод — аднанасенны арэшак.
Арэал
Пашырана ў Цэнтральнай Азіі і Еўропе.
Значэнне
Лубнавалакністая, алейная і прадзільная расліна. Даюць валакно — пяньку. З насення атрымліваюць 30—35 % алею. Канапляная макуха — каштоўны корм. З кастрыцы вырабляюць паперу і будаўнічыя матэрыялы.
З 31.12.2016 года на тэрыторыі Беларусі расліна занесеная ў чорны спіс і забаронена да інтрадукцыі і (або) акліматызацыі.
Уладзімір Паўлавіч Дзямідчык
Уладзімір Паўлавіч Дзямідчык (, г. Барысаў, БССР — ) — таджыкскі вучоны-арабіст, доктар філалагічных навук.
Спаса-Праабражэнская царква (Сапоцкін)
Спаса-Праабражэнская царква — мураваны праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Сапоцкін Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Школьная, 1а.
Гісторыя
У 1780 годзе была пабудавана мураваная царква ў Сапоцкіне. У 1893 годзе быў заснаваны жаночы праваслаўны манастыр.
Уладзімір Паўлавіч Дзямідчык
Біяграфія
Нарадзіўся ў Барысаве. Скончыў усходні факультэт Ленінградскага ўніверсітэта (1954). Патрапіў на працу ў Душанбэ. Працаваў выкладчыкам у Таджыкскім універсітэце. Паралельна працаваў у Інстытуце ўсходазнаўства Акадэміі навук Таджыкскай ССР. Чытаў лекцыі ва ўніверсітэтах Сірыі, Егіпта, Ірака, Палесціны, Іарданіі, Судана, Лівана. Вучоны рыхтаваў аспірантаў, дапамагаў у вывучэнні нацыянальных літаратурных помнікаў.
Спаса-Праабражэнская царква (Сапоцкін)
Гісторыя
У савецкія часы будынак стаў выкарыстоўвацца як збожжасховішча, затым у ім складалі тытунь. У 1970 годзе па загаду мясцовых уладаў царква была разбурана.
Уладзімір Паўлавіч Дзямідчык
Біяграфія
Стварыў «Падручнік арабскай мовы» (1958), «Нарыс сучаснай арабскай літаратуры» (1965). Выдаў кнігу па суданскай паэзіі XX стагоддзя: «Суданская паэзія XX ст.» (Душанбэ, 1972).
Спаса-Праабражэнская царква (Сапоцкін)
Гісторыя
Драўляны будынак, у якім знаходзіцца сучасная царква, быў перавезены з вёскі Калеты, дзе ён выконваў функцыі школы. У 1980—1981 гадах будынак быў абкладзены белай сілікатнай цэглай.
Уладзімір Паўлавіч Дзямідчык
Біяграфія
Займаўся рукапісамі арабскіх філосафаў, географаў і падарожнікаў, перакладаў іх тэксты на рускую мову. Пісаў вершы, апавяданні.
Спаса-Праабражэнская царква (Сапоцкін)
Гісторыя
29 мая 1996 года праваслаўнай грамадзе быў прадастаўлены ў пастаяннае карыстанне ўчастак зямлі плошчай 0,1592 га для эксплуатацыі і абслугоўвання будынка царквы.
Аляксандр Львовіч Пагодзін
Аляксандр Львовіч Пагодзін (, Віцебск, Расійская імперыя —, Бялград, Югаславія) — рускі мовазнавец.
Жыццяпіс
Скончыў Пецярбургскі ўніверсітэт (1884). З 1901 — магістр, тэма дысертацыі «Из истории славянских передвижений», з 1904 — доктар славянскай філалогіі, тэма дысертацыі «Следы корней-основ в славянских языках». Працаваў прафесарам Варшаўскага (1902—1908) і Харкаўскага (1910—1919) універсітэтаў. У 2-й пал. 1919 — гласны Харкаўскай гарадской думы. З канца 1919 у эміграцыі. У 1919—1941 працаваў у Бялградскім універсітэце, з 1939 — прафесар.
Кірункі навуковай дзейнасці: гісторыя філалогіі, параўнаўчае мовазнаўства, гістарычная геаграфія, этнаграфія. Пісаў з пазіцый пазітывізму. Крытыкаваў славянафільскія погляды.
Земфіра
Земфіра, поўнае імя Земфі́ра Талга́таўна Рамаза́нава (Земфира Талгатовна Рамазанова; нарадзілася 26 жніўня 1976) — расійская пост-рок-, музыкант,, , аўтарка музыкі і тэкстаў песень. Адна з самых камерцыйна паспяховых спявачак у гісторыі расійскай музыкі.
На пачатку 1998 года Земфіра пераязджае з Уфы ў Маскву, дзе пачынае працу з сваім гуртам «Zemfira» над першым студыйным альбомам, які выйшаў праз год. З 1999 года Земфіра выпусціла шэсць студыйных альбомаў, якія атрымалі значную ўвагу прэсы і публікі. Таксама ў яе дыскаграфію ўваходзіць зборнік бі-сайдаў і два канцэртныя альбомы. Лірычным зместам сваіх песень спявачка змагла выразіць праблемы цэлага пакалення. На працягу ўсёй кар’еры спявачкі шмат якія з яе песень траплялі на першыя радкі музычных чартаў Расіі, уключаючы «Ариведерчи», «Искала», «Трафик», «Прогулка», «Мы разбиваемся» і «Без шансов».
Земфіра таксама стала прадзюсарам музыкальнага фільма «Зеленый театр в Земфире» (2008), які атрымаў шмат станоўчых водгукаў ад крытыкаў. Разам з рэжысёрам Рэнатай Літвінавай Земфіра стала супрадзюсарам карціны «Последняя сказка Риты» (2012), да якой прыдумала музыку. Фільм узяў удзел у конкурснай праграме 3-га Адэскага міжнароднага кінафестывлю і 34-га Маскоўскага міжнароднага кінафестывалю. Таксама стварыла музыку да фільма «Богиня: как я полюбила» і фільма Кіры Муратавай «Вечное возвращение».
З моманту з’яўлення ў шоу-бізнесе ў 1999 годзе Земфіра часта змяняла знешні выгляд, манеры паводзінаў на сцэне і гутарак з прэсай. Земфіра адрозніваецца перфекцыянізмам у рабоце і жорсткімі рознагалоссямі з музычнымі прадзюсарамі, таму ў сваіх альбомах яна сама часта выконвае ролю прадзюсара. У 2004 годзе ў расійскі падручнік гісторыі для 9 класа ў раздзел «Духоўнае жыццё» ўвайшоў успамін пра Земфіру як пра пачынальніцу «зусім іншай» музычнай моладзевай культуры (аўтар падручніка — прафесар Маскоўскага педагагічнага дзяржаўнага ўніверсітэта Аляксандр Данілаў). Земфіра зрабіла найбольшы ўплыў на маладыя гурты 2000-х. У лістападзе 2010 года яе дэбютны альбом быў уключаны часопісам «Афиша» ў спіс «50 найлепшых рускіх альбомаў усіх часоў. Выбар маладых музыкантаў», дзе зяняў пятае месца. Рэйтынг складаўся паводле вынікаў апытання прадстаўнікоў некалькіх дзясяткаў маладых музычных гуртоў Расіі. У спіс таксама трапіў альбом «Прости меня моя любовь» (43 месца).
У 2011 годзе спявачка ўвайшла ў рэйтынг «Сто самых уплывовых жанчын Расіі», які склала радыёстанцыя «Эхо Москвы», інфармацыйныя агенствы «РИА Новости», «Интерфакс» і часопіс «Огонёк».
1976—1995: Дзяцінства і маладосць
Земфіра нарадзілася ў горадзе Уфа, у рабочым мікрараёне Чарнікаве на вуліцы Адмірала Ушакова, дзе яе сям’я жыла да канца 1990-х гадоў. Па нацыянальнасці татарка. Бацька — Талгат Талхоевіч Рамазанаў, настаўнік гісторыі. Маці — Фларыда Хахімаўна Рамазанава, урач-спецыяліст па лекавай фізкультуры. Старэйшы брат — Раміль Рамазанаў загінуў у 2010 годзе ад няшчаснага выпадку пад вадой у час падводнага палявання. Хадзіла ва ўфімскі дзіцячы сад № 267. З пяці гадоў навучалася ў музычнай школе, у класе фартэпіяна, дзе яе прынялі ў хор салісткай. Тады ж адбыўся тэледэбют спявачкі: яна спявала сола на мясцовым тэлебачанні песню пра чарвячка. У сем гадоў напісала першую песню, якую выканала ў маці на працы. Ужо ў дашкольным узросце Земфіра захаплялася музыкай. У школе Земфіра паспявала займацца адначасова ў 7 кружках, але рабіла асноўныя акцэнты на музыцы і баскетболе; яна скончыла музычную школу з адзнакай, а на пачатку 1990 года стала капітанам жаночай юніёрскай зборнай Расіі па баскетболе, нягледзячы на тое, што была невысокага росту (рост Земфіры — 172 см ). Паралельна Земфіра вучылася іграць на гітары і проста на вуліцах выконвала, паводле адной з версій, песні «Кино», «Аквариума», "Наутилус Помпилиус". Паводле другой версіі, яна пела хіты замежных выканаўцаў на мове арыгіналу, у прыватнасці, — Джорджа Майкла і Фрэдзі Мэркюры. Скончыўшы школу, Земфіра мусіла зрабіць для сябе цяжкі выбар: музыка ці баскетбол. Дзяўчына выбрала музыку і паступіла адразу на другі курс ва Уфімскую вучэльню мастацтваў, якую скончыла з чырвоным дыпломам па спецыяльнасці «эстрадны вакал». Пасля вучэльні яна працавала ва ўфімскіх рэстаранах, выконваючы песні пад акампанемент свайго аднакурсніка саксафаніста Улада Колчына. Праз год ёй гэта надакучыла, і Земфіра пакінула выступаць у рэстаранах.
1996—1997: Пачатак кар’еры
З 1996 года Земфіра працавала гукааператарам на ўфімскай радыёстанцыі «Европа плюс» — запісвала рэкламныя ролікі (джынглы). У той жа час яна спрабуе пісаць у праграме Cakewalk песні, якія пасля ўвойдуць у яе першы альбом. Першыя песні — «Снег», «Почему», «Синоптик», «Ракеты». Прымае ўдзел у якасці другой вакалісткі ў папулярным у той час гурце «Спектр Эйс». Бек-вакал Земфіры можна пачуць у песне «Как жаль, что он не негр». На студыі радыёстанцыі над сваім матэрыялам працаваў гукарэжысёр Аркадзь Мухтараў. Разам з ім Земфіра запісвае свой першы дэма-дыск. Аркадзь быў накіраваны запісваць свае ўласныя песні, але Зесфіра пераканала яго запісаць свой матэрыял: «Я, канешне, быў упэўнены, што мая асабістая творчасць нашмат важнейшая… але [яе] твёрдакаменны характар… зрабіў сваю справу. І мы з псіхамі, але ўсё ж такі запісалі першы дэманстрацыйны дыск» — расказваў пазней музыка. Паралельна Земфіра збірае свой уласны гурт. Першы музыка, з якім яна пачала працаваць — бас-гітарыст Рынат Ахмадыеў. Разам яны вырашаюць запісаць праграмны мінімум песень, з якімі пасля магчыма будзе выступаць на святах, якія часта арганізуе «Европа Плюс». Рынат прыводзіць барабаншчыка Сяргея Сазінава, і яны пачынаюць сумесныя рэпетыцыі, на якіх Земфіра па чарзе грае на гітары і клавішных. Земфіра ўгаворвае дырэктара падлеткавага клуба «Апельсин» Лілію Храбрыну даць гурту памяшканне для рэпетыцый. У 1997 годзе аб гурце ўпершыню піша прэса. Журналіст Святлана Руцкая напісала артыкул пра калектыў для рэгіанальнай газеты і пазней успамінала: Ішоў 1997 год, да выхаду яе першага альбому заставалася два дні, а будучая знакамітасць тады была проста таленавітай уфімскай дзяўчынай, нікому нават у родным горадзе не вядомая. Але харызму не схаваеш, і і песні, якія дала мне гераіня матэрыяла паслухаць, былі прыцягальнымі. Вось тады мы і вырашылі расказаць пра яе ўсёй рэспубліцы. Памятаю. ужо тады Земфіра зрабіла праграмную заяву: «У мяне столькі музыкі ў башцы, што падзецца няма куды». Земфіра працягвае набіраць музыкантаў у калектыў. З прыходам клавішніка Сяргея Міралюбава гурт быў сабраны амаль цалкам, не хапала толькі сола-гітарыста. Ім стаў Вадзім Салаўёў, які далучыўся да гурту пасля аднаго з канцэртаў. Земфіра пазычае грошы на паездку ў Маскву і пачынае займацца «раскруткай» калектыву. На штогадовым фестывалі «Максидром» касета, на якой былі запісаны тры песні («Снег», «-140» і «Скандал»), праз журналістак, якім Земфіра дала паслухаць дэмазапісы, трапляе ў рукі прадзюсару гурта «Мумий Тролль» Леаніду Бурлакову. Ён вырашае рызыкнуць і запісаць альбом.
1998—1999: Альбом «Земфира»
З 19 кастрычніка па 7 лістапада 1998 года ў тон-студыі «Мосфильм» пішацца першы альбом. Гукарэжысёрам выступае Уладзімір Аўчыннікаў, саунд — прадзюсарам — вакаліст гурта «Мумий Тролль» Ілля Лагуценка. Аграмя ўдзельнікаў гурта ў запісу прымаюць удзел мазыкі «Мумий Тролль»: гітарыст Юрый Цалер і барабаншчык Алег Пунгін. У сярэдзіне студзеня 1999 года Земфіра і Ілля Лагуценка робяць звядзенне альбома ў Лондане на «дамашняй» студыі гурта «Мумий Тролль» Beethoven street studio з гукарэжысёрам Крысам Бендзі, працуючым над усімі альбомамі Beethoven street studio. З 15 запісаных песен выкідваецца кампазіцыя «Не отпускай», якая пасля выйдзе ў другі альбом Земфіры. Дэбютны альбом атрымлівае назву «Земфира» (фінальная песня носіць менавіта такую назву). Рэліз плануецца на 24 красавіка, але пераносіцца на 10 мая. Але ўжо з сярэдзіны лютага ў эфір радыёстанцый паступаюць песні «СПИД», «Ракеты» і «Ариведерчи». першая з іх становіцца гітом сезона і выклікае ў слухачоў «хвалю супярэчлівых эмоцый». 5-6 сакавіка ў Празе быў зняты кліп на дадзеную кампазіцыю, па сцэнару Паўла Румінава. 24 красавіка ў Маскве быў зняты кліп на песню «Ариведерчи», які выйшаў у эфір раней першага. 24 сакавіка ў маскоўскім клубе «Республика Beefeater» адбылася прэс-канферэнцыя гуказапісваючай кампаніі «Утекай звукозапись», на якой журналістам упершыню была прадстаўлена новая спявачка з Уфы. Яна адказвала на пытанні і спела песню на башкірскай мове. 8 мая ў клубе «16 тонн» адбылася прэзентацыя альбома. На канцэрце па-ўсялякаму спрабавалі ўзнавіць настрой вясны, якая так і не ўваходзіла ў свае правы: па ўсёй сцэне было раскідана зялёнае лісце, а Земфіра зпляла ў валасы рамонак, на якім затым гадала, калі выконвала песню «Ромашки». 10 мая адбыўся рэліз дэбютнага альбому. які стаў найбольш папулярным. 19 чэрвеня Земфіра выступіла ва Уфе на канцэрце ў гонар двухгоддзя радыёстанцыі «Серебряный дождь» 9 у час канцэрта быў сняты кліп на песню «Почему»), а свой першы канцэртны тур яна адчыніла 1 верасня ў Маскве. Гурт дае канцэрты ва Усходняй Сібіры, Паволжы і далей па ўсёй Расіі і некаторым гарадам бліжняга замежжа (дэбют калектыву ў Санкт-Пецярбургу адбыўся 18 верасня) . Тур быў перапынены на 15 дзён з 15 па 30 кастрычніка ў сувязі з хваробай і гаспіталізацыяй Земфіры і быў скончаны ў Рызе 5 студзеня 2000 года. 11 снежня 1999 года грут стаў хэдлайнерам першага фестывалю «Нашествие». Ілля Нагібін у «Коммерсанте» пісаў пра поспех гурта «„Девочку с плейером“ слухаюць самыя розніцы пласты грамадства, і некаторыя нават называюць зусім фантастычную лічбу продажаў дэбютнага альбома Земфіры — 60 млн копій 9канешне, з улікам пірацкіх запісаў). Таксама паспяхова праходзіць і яе гастрольны тур…» У снежні калектыў пачынае запіс другога студыйнага альбому. У той жа час быў запісаны рэмікс на песню «Снег», які пасля быў выдадзены ў якасці падарункавага сінгла (у яго таксама ўвайшла кампазіцыя «Лондон» . Сінгл быў выдадзены 26 снежня пяцітысячным тыражом і 26-27 снежня ўдзельнікі гурта раздавалі яго наведвальнікам чатырох буйных музычных крамаз сталіцы. Рэліз сінгла быў задуманы, як антыпірацкая акцыя.
2000—2001:Альбом «Прости меня моя любовь»
У студзені 2000 вядучыя СМІ апублікавалі вынікі музычнага года. Земфіра і яе гурт перамаглі ў чатырох намінацыях часопіса «ОМ»: «Выканаўца года», «Скандаліст года», «Прарыў года» і «Альбом года». 8 Красавіка 2000 г. гурту «Zемфира» была прызначана прэмія часопіса Fuzz па выніках 1999 года ў дзвюх намінацыях: «Лепшы гурт» і «Лепшы альбом» (за дэбютную працу). Сакавіцкі нумар культавага часопіса «ОМ» выходзіць з Земфірай на вокладцы. Гэта была друга вокладка «Ома», для якой знялася выканаўца, пасля майскага нумара 1999 года,-першага моманту, калі спявачка паўстала перад шырокай публікай. За дадзены фотаздымак «ОМ» выйграў галоўны прыз на конкурсе «Вокладка года» 2000 года, у намінацыі «Мужчынскія часопісы». Земфіра прысутнічала на цырымоніі ўручэння ўзнагароды. Песня «Искала» з падрыхтаванага другога альбома прагучала ў культавым мастацкім фільме «Брат 2», а таксама была выдадзена ў складзе саўндтрэку да карціны.
28 сакавіка адбылася прэм’ера другога альбома, «Прости меня моя любовь]». У альбоме ўтрымліваўся цэлы пералік песень, якія сталі хітамі і якія гучалі адусюль на працягу некалькіх гадоў, у тым ліку «Созрелаа», «Хочешь», «Город», «Доказано», "П. М. М. Л. ", «Искала» і «Рассветы». Земфіра пачынай маштабны канцэртны тур у падтрымку пласцінкі. 1 красавіка прайшоў першы вялікі сольны канцэрт спявачкі ў Маскве — у СК «Олимпийский».
Узрослая папулярнасць спявачкі прывяла да непрыемнага інцыдэнту на канцэрце ў Якуцку, дзе з-за цісканіны пацярпела дзевятнаццаць чалавек. Міліцыя абвінаваціла ў тым, што здарылася, Земфіру, якая ў сваю чаргу абвінаваціла прадстаўнікоў праваахоўных органаў у некарэктных паводзінах і назвала прычынай таго, што здарылася, прагнасць арганізатараў канцэрта, якія прадалі большую колькасць квіткоў, чым быў здольны змясціць стадыён «Туймаада». На прэс-канферэнцыі ў Маскве выканаўца казала, што інцыдэнт сур’ёзна паўплываў на яе. "У мяне такое адчуванне, што я набыла таварны знак і ўсе, каму не лянота мяне прадаюць. На канцэртах не толькі нашых, але і любых іншых гуртоў узнікаюць нейкія беспарадкі. Незразумела, чаму так раздулі гэту сітуацыю… «, — казала Земфіра, працягваючы:» Я разумею, што не ў моцах гэта зрабіць, але мне б хацелася адмяніць гэту дурную папулярнасць, каб я магла нармальна працаваць. Я музыкант, я не ідал, не гуру, не герой… ". У выніку, спявачка адмяніла астатнія запланаваныя канцэрты і на некаторы час сышла ў «творчы адпачынак».
РЭД
«РЭД» (RED) — амерыканскі мастацкі фільм рэжысёра Роберта Швэнтке ў жанры камедыйнага баевіка, які выйшаў у 2010 годзе. Зняты паводле аднайменнага коміксу, галоўную ролю выконвае Брус Уіліс.
Пэрэмога (Наваград-Валынскі раён)
Пэрэмога (Перемо́га) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Герцагства Фрыульскае
Герцагства Фрыульскае — адно з самых вялікіх лангабардскіх герцагстваў, якое адыгрывала ролю буфера паміж Італіяй і славянамі. Разам з герцагствамі Спалета, Беневента і Трэнт, Фрыульскае герцагства часта імкнулася здабыць незалежнасць ад караля лангабардаў, таксама вяло барацьбу з франкамі на поўначы і славянамі на ўсходзе.
Гісторыя
Правінцыя Фрыуль была першай правінцыяй у Італіі, якую заваявалі лангабарды пад кіраўніцтвам Альбаіна ў 568 годзе. Стаўшы каралём лангабардскага каралеўства, Альбаін даручыў кіраванне рэгіёнам свайму пляменніку Гізульфу І.
Нягледзячы на вельмі жорсткае заваяванне і знішчэнне часткі мясцовага насельніцтва, асноўную масу заваяванага насельніцтва Фрыуля працягвалі складаць народныя масы гала-раманскага паходжання, адхіленыя ад удзелу ў палітычным жыцці краіны, якой зараз кіравалі прадстаўнікі германскай знаці. Маланаселеныя перадгор'і на ўсходзе герцагства ў VIII стагоддзі масава каланізавалі славяне-харутане, якія ўвесь час канфліктавалі з лангабардамі.
На поўначы і ўсходзе герцагства размяшчаліся Карнійскія і Юлійскія Альпы, якія служылі абаронай ад нападу. На поўдні герцагства межавала з Равенскім экзархатам і першапачаткова не мела выхаду да мора. З гэтага боку часта нападалі харваты, авары, а пазней венгры. Заходняя мяжа герцагства спачатку не была вызначана, пакуль далейшыя заваяванні не прывялі да ўтварэння герцагства Чэнеда. Галоўным горадам правінцыі была Аквілея, аднак лангабардскія герцагі зрабілі сталіцай размешчаны на поўнач горад Фрыуль (Forum Julii), адкуль і назва герцагства.
Паміж 613 і 738 гадамі фрыульскія герцагі-лангабарды з пераменным поспехам ваявалі з князямі з суседняй славянскай Карантаніі за кантроль над Усходнімі Альпамі. Адносіны паміж дзвюма дзяржавамі працягвалі заставацца складанымі аж да падзення Карантаніі ў 820 годзе, нават нягледзячы на тое, што абедзве краіны аб'ядноўвала барацьба супраць адзінага непрыяцеля на ўсходзе — Аварскага каганата, які спыніў сваё існаванне ў 803 годзе.
Пасля аблогі Павіі ў 774 годзе Карл Вялікі заваяваў герцагства, пакінуўшы яго герцагам Храдгаўда. Пасля гібелі апошняга ў 776 годзе імператары прызначалі новымі герцагамі франкаў. У 827 годзе герцагства было падзелена на некалькі марак, якія ў 846 годзе былі аб'яднаны ў маркграфства Фрыульскае.
Рыгор Мікітавіч Хацкевіч
Рыгор Мікітавіч Хацкевіч (, вёска Ратуцічы,, Мінская вобласць — , вёска Дакудава) — беларускі паэт, празаік, журналіст, педагог.
Біяграфія
Арыштаваны НКУС БССР 19 лістапада 1936 года. Паўтара года знаходзіўся ў Мінску пад следствам. 28 мая 1938 года беспадстаўна прыгавораны пазасудовым органам (Асобай нарадай пры НКУС) да 5 гадоў працоўна–папраўчых лагераў за «антысавецкую агітацыю». Этапаваны ў Цемнікоўскі канцлагер НКВД Мардоўскай АССР, потым адбываў пакаранне на Поўначы.
Вызваліўся ў 1946 годзе. Выкладаў беларускую мову і літаратуру ў школах Барысаўскага і Крупскага раёнаў (1947–1953). У 1953 годзе выехаў у Днепрапятроўск, працаваў настаўнікам (1953–1959).
10 чэрвеня 1957 года рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР.
Асабовая справа Хацкевіча № 10395-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Пасля рэабілітацыі вярнуўся ў родныя мясціны. Жыў на Барысаўшчыне, у Крупскім р-не; настаўнічаў. Апошнія гады пражыў у пляменніцы ў Мінску і сястры ў в. Дакудава (Крупскі раён).
Памёр 9 жніўня 1979 года, пахаваны ў в. Дакудава.
Ікранінскі раён
Ікранінскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым захадзе Астраханскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ікранае.
Геаграфія
Ікранінскі раён размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы я|Астраханскай вобласці і мяжуе на поўначы — з Нарыманаўскім раёнам і горадам Астрахань, на ўсходзе і паўднёвым усходзе — з Прыволжскім і Камызяцкім раёнамі, на поўдні і паўднёвым усходзе — абмываецца Каспійскім морам, на захадзе — з Ліманскім раёнам.
Працягласць з поўначы на поўдзень больш за 100 км, з захаду на ўсход — больш за 44 км. Агульная плошча зямель у адміністрацыйных межах раёна складае больш за 1,95 км². Тэрыторыя раёна ўключае поймавыя землі цэнтральнай і заходняй часткі дэльты ракі Волга і ўчасткі прыдэльтавых заходніх ільменяў.
З прыродных рэсурсаў на тэрыторыі раёна маюцца радовішчы цагляных глін і будаўнічага пяску, па прагнозах — запасы высока мінералізаваных вод і лячэбных гразяў. Больш за 51 % плошчы раёна або 1,00 тыс. км² пакрыта воднай паверхняй — гэта рэкі, азёры, пратокі, сажалкі.
Аснову транспартных магістраляў раёна складаюць аўтадарогі з цвёрдым пакрыццём агульнай працягласцю 232,3 км (у тым ліку аўтадарога федэральнага значэння — 53,3 км) і аўтадарогі тэрытарыяльнага значэння — 179 км.
Польская партыя
Польская па́ртыя (Polnische Partei) — палітычная партыя Германскай імперыі і вольнага горада Данцыга. Прадстаўляла інтарэсы польскай меньшасці ў Германіі, была самай буйной партыяй этнічных меншасцей.
Гісторыя
Партыя вяла свой пачатак з нацыянальных аб’яднанняў, якія былі створаныя падчас рэвалюцыі 1848 года, але фармальна яна была створана, калі ў 1871 годзе быў абраны першы Рэйхстаг. Партыя атрымала 13 месцаў на выбарах, гэта была найменшая колькасць месцаў у Рэйхстагу да Першай сусветнай вайны. Найлепшыя паказчыкі былі на выбарах у 1907 годзе, калі партыя атрымала 20 месцаў.
Пасля вайны і страты тэрыторый, дзе дамінавалі палякі, новастворанай Польшчы, партыя спыніла сваё існаванне.
Ідэалогія
Партыя выступіла супраць палітыкі ўрада па германізацыі і секулярызацыі, імкнучыся абараніць правы палякаў, якія пражывалі ў Германскай імперыі. Партыя звычайна саюзнічала з партыяй Цэнтра і іншымі партыямі меншасцей.
Памакская мова
Памакская мова - літаратурная мікрамова памакаў, якія жывуць у Грэцыі. Тэрмін выкарыстоўваецца ў Грэцыі для абазначэння гаворак балгарамоўнага насельніцтва Заходняй Фракіі. Дадзеныя гаворкі блізкія сярэднерадопскім гаворкам балгарскай мовы і з'яўляюцца натуральным працягам сярэднерадопскага арэала на поўдзень.
Існуе пункт гледжання, згодна з якім гаворкі памакаў ўяўляюць сабой асобную паўднёваславянскую мову. Грэчаскія навукоўцы вызначаюць паходжанне мовы з балгарскіх дыялектаў і акцэнтуюць увагу на прысутныя ў ім грэчаскія запазычанні і граматычныя асаблівасці.
У сярэдзіне 90-х гадоў XX стагоддзя ў Грэцыі была апублікавана «Граматыка памакскай мовы», «Памакска-грэчэскі слоўнік» і «грэчэска-памакский слоўнік», з 2010 года на мясцовым тэлебачанні ў Ксанці выходзіць навінавая перадача па-памакску - «Habéreve na pomátsko». Гэтыя дзеянні ўспрымаюцца ў Балгарыі як палітычная спроба падзелу мовы - для апісання практыкі стварэння літаратурнай нормы на аснове мясцовай гаворкі выкарыстоўваецца тэрмін глататамія (Глототомия).
Спадарожнік (прэмія)
Прэмія «Спадарожнік» (Satellite Award) — штогадовая ўзнагарода, якая прысуджаецца. Прэмія была заснавана ў 1997 годзе ў якасці альтэрнатывы «Залатому глобусу» і да 9-ай цырымоніі ўключна (23 студзеня 2005 года) насіла назву «Залаты спадарожнік» (Golden Satellite Awards).
Прэмія прысуджаецца ў 43 намінацыях: 19 узнагарод у сферы кіно, 12 — у сферы тэлебачання, 7 — за выдатныя DVD і 5 — за выдатныя відэа-гульні.
IC 4839
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
(3361) Арфей
(3361) Арфей  — невялікі калязямны астэроід з групы апалонаў, які характарызуецца даволі выцягнутай арбітай, з эксцэнтрысітэтам 0,32, ён перасякае не толькі арбіту Зямлі, але і Марса. Астэроід быў адкрыты 24 красавіка 1982 года чылійскім астраномам Карласам Торэсам у абсерваторыі Сера-Эль-Робле і названы ў гонар Арфея, спевака і музыканта ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Нікола Філатэзіа
Нікола Філатэзіа, таксама Кала даль Аматрычэ (1480/90,  — 1547/1559, ?) — італьянскі жывапісец. Стыль Кала даль Аматрычэ эвалюцыянаваў ад лінейнасці Карла Крывелі да больш мяккай манеры умбрыйскай школы. Позняя творчасць мастака адзначана ўплывам Сін’ёрэлі і Рафаэля.
World Open 2018 (снукер)
World Open 2018 (таксама вядомы як Yushan World Open 2018 — ад назвы павета, у якім праходзіў турнір) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 6 па 12 жніўня 2018 года ў юйшаньскай сярэдняй школе №1, у павеце Юйшань, Кітай. Турнір стаў 35-м розыгрышам World Open, які быў заснаваны ў 1982 годзе пад назвай Professional Players Tournament, а таксама праходзіў пад назвамі Гран-пры (1984—2000, 2004—2009) і кубак LG (2001—2003). Прызавы фонд турніру склаў £700 000, з якіх £150 000 атрымаў пераможца.
Міхел Коксі
Міхел (Міхіль) Коксі (Michiel Coxcie,,  — , Мехелен) — фламандскі мастак эпохі позняга Адраджэння.
Жыццё і творчасць
Быў вучнем мастака Бернарта ван Орлея, які парэкамендаваў яму працягнуць навучанне ў Італіі. Міхел Коксі ў перыяд з 1530 па 1539 год жыў і працаваў у Рыме. Вярнуўшыся на радзіму, ён у 1539 годзе становіцца членам прафесійнага аб’яднання мастакоў — гільдыі святога Лукі. Да 1542 года ён пераязджае ў Брусель, а з 1546 года служыць прыдворным мастаком каралевы Венгрыі і Чэхіі Марыі Венгерскай.
Міхел Коксі быў вельмі пладавітым мастаком. Ён пісаў партрэты і фрэскі, творы біблейскай і гістарычнай тэматыкі, ствараў на дошках карціны для цэркваў (напрыклад, для мехеленскага Сабора Святога Румольда і брусельскага Сабора Святых Міхаіла і Гудулы). Да гэтага часу вядомы як таленавіты капііст карцін пэндзля Рагіра ван дэр Вейдэна і Яна ван Эйка.
Слабада-Раманіўска
Слабада-Раманіўска (Слобода Романівська) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Ведамасці Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь
«Ведамасці Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь» — выданне Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь. Выходзіў са снежня 1990 да 1996 гг. у Мінску на беларускай і рускай мовах 3 разы на месяц. Друкаваў законы Рэспублікі Беларусь і іншыя акты, прынятыя Вярхоўным Саветам і Прэзідыумам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь, а таксама міжнародныя дагаворы, дапаўненні, папраўкі, пратаколы і дадаткі да іх, заключаныя ад імя Рэспублікі Беларусь і ратыфікаваныя Вярхоўным Саветам Рэспублікі Беларусь. Да 1990 г. выдаваўся «Збор законаў Беларускай ССР, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў Савета Міністраў Беларускай ССР».
Сцыфоідныя
Сцыфоідныя (Scyphozoa) — клас кішачнаполасцевых жывёл.
Вядомы з ніжняга кембрыю. Падзяляюцца на 5 атрадаў: дыскамедузы, каранаты, караняротыя медузы, кубамедузы, стаўрамедузы; каля 200 відаў. Пашыраны ва ўсіх морах, пераважна ў трапічных. Найбольш вядомыя аўрэлія, або вушастая медуза, каранярот, або рызастома, ядомая рапілема і інш.
Жыгучыя клеткі некаторых сцыфоідных выклікаюць моцныя апёкі. Ёсць ядомыя.
Чэмпіянат свету па снукеры 1978
Чэмпіянат свету 1978 (World Snooker Championship 1978, таксама вядомы як Embassy World Snooker Championship 1978 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 17 па 29 красавіка 1978 года на арэне тэатру Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 41-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія Embassy у чарговы раз спансавала турнір. Прызавы фонд турніру склаў £24,000, з якіх £7,500 атрымаў пераможца.
Удзельнікі
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на папярэдніх чэмпіянатах свету (з 1977 года).
Яўген Іванавіч Хвалей
Яўген Іванавіч Хвалей (, в. Белькаўшчына,, Мінская вобласць) — беларускі паэт, крытык, публіцыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і.
Пасля заканчэння Мікалаеўшчынскай сярэдняй школы (1965) працаваў будаўніком, у рэдакцыі стаўбцоўскай раённай газеты «Прамень». Скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1971). Настаўнічаў, працаваў у выдавецтве «Народная асвета», Мінскім абласным Доме народнай творчасці, на Беларускім радыё і тэлебачанні.
У 1985-? гг. — старшы рэдактар выдавецтва «Юнацтва».
Паэтычная творчасць
Першыя вершы надрукаваў у 1963 г. (раённая газета «Прамень»). Аўтар кніг паэзіі «Ярына» (калектыўны зборнік «Нашчадкі», 1979), «Прычасце» (1983), «Зялёны прамень аеру» (1987), вершаванай казкі для дзяцей «Насціны гасціны» (1989).
У перыядычным друку выступае і як крытык. Укладальнік зборнікаў «Вершы» Якуба Коласа (1987), «Гары, агонь Кастрычніка» (1987), «Бацька наш Нёман» (2001) і інш.
Сяргей Віктаравіч Жадан
Біяграфія
Скончыў факультэт украінска-нямецкай філалогіі Харкаўскага нацыянальнага педагагічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці германістыка (1996), аспірантуру пры ім (1999). Кандыдат філалагічных навук (2000), абараніў дысертацыю прысвечаную украінскаму футурызму «Філасофска-эстэтычныя погляды Міхайля Сяменкі».
Быў сябрам літаратурнай карпарацыі «Червона фіра», адным са стваральнікаў часопісу «Кальміус».
Жыве ў Харкаве. У 2000—2004 гадах працаваў выкладчыкам у Харкаўскім нацыянальным педагагічным універсітэце. З 2004 года — незалежны пісьменнік.
Творчасць
Дэбютаваў у 1995 годзе зборнікам вершаў «Генерал Юда», за 20 наступных гадоў апублікаваў 11 кніг паэзіі. У 2004 годзе выйшаў зборнік апавяданняў С. Жадана «Біг мак», які пазней меў шэраг перавыданняў з дадаткамі. Таксама станам на 2016 год выйшла болей за дзясятак тамоў выбраных твораў, якія маюць вялікі попыт. Творы С. Жадана перакладзеныя больш чым на дзесяць моў, у т.л. на беларускую.
Сяргей Жадан наведваў Мінск з літаратурнымі выступамі ў 2002, 2008, 2012 і 2014 гадах. У 2015 і 2016 гадах прыязджаў у Мінск разам з гуртом «Собаки в космосі».
Чорная гара (Беларусь)
Вышыня 187,4 (мясцовая назва — Чорная гара) знаходзіцца ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці на Свянцянскіх градах, 3 км на паўночны захад ад Мядзела, 1,5 км на поўнач ад возера Мястра, 600 м на паўночны захад ад хутара Мікольцы.
Вышыня над узроўнем мора — 187,4 м. Адносная вышыня — 10 м.
Помнік археалогіі Мядзельскага раёна. На ўзгорку, магчыма, знаходзілася гарадзішча. Земляныя абарончыя збудаванні адсутнічаюць. Культурны пласт да 0,4-0,5 м прасочваецца месцамі па краях пляцоўкі.
З поўдня, усходу і захаду да гарадзішча прымыкае селішча. У 1981-83, 1986-91 гг. яго даследаваў Я. Г. Звяруга. Культурны пласт да 1,9 м ускрыты на плошчы 1712 м кв. Выяўлены рэшткі наземных жылых пабудоў слупавой канструкцыі і жылля, урэзаннага ў схіл ўзвышша, з печамі-каменкамі. Выкрытыя рэшткі печы-домніцы і збудаванні рытуальнага характару. Шмат жалезнага шлаку, абломкаў тыгляў і льячака. Рэчавы матэрыял багаты і разнастайны. Сярод рэдкіх на тэрыторыі Беларусі знаходак таго часу — жалезны наканечнік тыпу сашніку, жалезная шпора, абломак верхняга каменя жорнаў, бронзавыя пальчаты і арбалетападобная фібула, складаныя ўпрыгажэнні з трох трапецападобных падвесак, прымацаваных да шлемападобных трымальнікаў і інш. Шмат розных па велічыні і канструкцыі рыбалоўных гаплікаў, грузіў для сетак. Кераміка штрыхаваная і гладкасценная банцараўскага тыпу. Селішча датуецца 6-9 стагоддзямі.
Кругліца
Назву Кругліца маюць:
NGC 2288
NGC 2288 (іншыя абазначэнні — MCG 6-15-11, ZWG 175.17, PGC 19714) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дыягіта
Дыягіта (Diaguita) — старажытная культурная супольнасць на поўдні Анд, якая існавала ў IX — XVI стст. У нашы дні 122 000 чалавек у Аргенціне і Чылі атаесамляюць сябе з народам дыягіта. У 2006 г. урад Чылі прызнаў дыягіта карэнным этнасам краіны.
Аматрычэ
Аматрычэ (Amatrice) — горад у Італіі, размешчаны ў рэгіёне Лацыа, у правінцыі Рыеці. Насельніцтва — 2803 чалавекі, шчыльнасць насельніцтва — 16 чал./км². Заступніца камуны — Прасвятая Багародзіца (Santa Maria di Filetta). Святкаванне ў нядзелю пасля Ушэсця. 24 жніўня 2016 года ў ваколіцах горада адбыўся моцны землятрус, у выніку якога загінула больш за 200 чалавек, 75 % гарадскіх будынкаў было разбурана, а ацалелыя перасталі быць прыдатнымі для жылля.
Дыягіта
Этымалогія
Назва дыягіта была запазычана з моў аймара і кечуа і значыць «гара». У пачатку XX ст. яе прапанаваў брытанскі і чылійскі этнолаг Р. Латчэм Картрайт у дачыненні да жыхароў некалькіх далін на мяжы Чылі з Аргенцінай, паколькі лічыў іх нашчадкамі стваральнікаў старажытнай культуры.
Старажытная культура
Некаторыя даследчыкі звязваюць узнікненне культуры дыягіта з папярэднімі археалагічнымі культурамі Эль-Моле і Лас-Анімас, што існавалі на поўначы Чылі з IV ст. н. э. Некаторыя археолагі сцвярджаюць, што на мяжы 1 і 2 тысячагоддзяў прадстаўнікі Лас-Анімас заваявалі тэрыторыю ранніх дыягіта і змяшаліся з імі. Іншыя даследчыкі сцвярджаюць, што стваральнікамі культуры дыягіта былі выхадцы з болей паўночных рэгіёнаў Анд. У класічны перыяд культура дыягіта ахоплівала заходнія і ўсходнія схілы паўднёвых Анд, а таксама бераг Чылі. Этнічны склад яе носьбітаў не вядомы. Хероніма дэ Вівар, іспанскі храніст XVI ст., паведамляў, што жыхары розных далін размаўлялі на асобных мовах. Мяркуюць, што гэта маглі быць мовы кечуа, мапудунгун і какан. Апошняя знікла ў XVIII ст.
Асноўнымі населенымі месцамі старажытных дыягіта былі шырокія засушлівыя даліны да вышыні 2700 м над узроўнем акіяну. Звычайна у кожнай даліне будавалі 2 асноўныя паселішчы — ніжняе і верхняе. Астатнія населеныя пункты з'яўляліся толькі вытворнымі ад першых двух. Верхняе і ніжняе паселішчы былі самастойнымі, але звычайна ўтваралі саюз. На чале іх стаялі спадчынныя правадыры. Жрэцтва як самастойны сацыяльны пласт адсутнічала. Раннія іспанскія запісы ўзгадваюць шаманаў, якія ўдзельнічалі ў рытуалах.
Асноўным заняткам было ручное земляробства. Вырошчвалі кукурузу, гарбузы, фасолю, бульбу, ражковае дрэва і інш. Узводзілі ірыгацыйныя пабудовы. Для вырошчвання бульбы і аксамітніку ладзілі высокія тэрасы. Існавала адгонная жывёлагадоўля. На горных схілах вакол далін трымалі лам і альпак. Збіральніцтва і паляванне мелі толькі дадатковы характар. Сучасныя даследаванні паказваюць, што дыягіта ўжывалі шмат рыбы і малюскаў, рабілі рачныя і марскія судны са скуры цюленяў. Хаця металічных прадметаў знойдзена мала, вядома, што яны здабывалі медзь і выплаўлялі бронзу. Кераміка — адзін з галоўных чыннікаў вылучэння культуры дыягіта. Яны выраблялі пасудзіны рознай формы, якія афарбоўвалі ў чырвоны, чорны і белы колеры. Даліна Кальчакіес, дзе сфарміравалася арыгінальная археалагічная культура, стала вядома дзякуючы знаходкам цудоўна выкананых магільных урн для дзяцей.
Каля 1480 г. дыягіта былі заваяваны інкамі і далучаны да іх дзяржавы. Інкі цікавіліся мясцовымі руднямі, а таксама прымушалі тубыльцаў здабываць металы на поўначы Чылі. Інкскі перыяд адзначаны памяньшэннем колькасці насельніцтва ў далінах, моцным уплывам паўночнай андскай культуры, будаўніцтвам дарог, храмаў і крэпасцяў.
BMW 320
BMW 320 — аўтамабіль сярэдняга класа нямецкай кампаніі BMW, які выпускаўся з ліпеня 1937 да снежня 1938 года, які прыйшоў на замену мадэлі BMW 329. Яго выраблялі на на заводзе ў Айзенахе.
Дыягіта
Сучасныя дыягіта
Адраджэнне тоеснасці дыягіта адбылося на мяжы XX ст і XXI ст. у сувязі з падвышэннем цікавасці да старажытнай культуры дыягіта з боку навукоўцаў і культурных дзеячоў, а таксама з барацьбой карэнных народаў за зямельныя правы. Большасць сучасных нашчадкаў дыягіта працягваюць насяляць вобласць распаўсюджання старажытнай культуры, займаюцца земляробствам і жывёлагадоўляй. Яны страцілі родныя мовы і размаўляюць па-іспанску. Некаторыя рысы старажытнай культуры захаваліся ў фальклоры і традыцыйных рамёствах.
BMW 320
Канструкцыя
Мадэль пабудавалі на скарочаным шасі мадэлі BMW 326 і запазычаным з мадэлі 329 6-цыліндравым верхнеклапаным радным рухавіком з двума карбюратарамі аб'ёмам 1911 см³, магутнасцю 45 к. с. (33 кВт) пры 3750 аб/хв. Пасля выпуску 640 машын вырашылі выкарыстаць матор з мадэлі 326 аб'ёмам 1971 см³ магутнасцю 45 к. с. з адным карбюратарам Solex 30 BFLVS. Таксама з 326 была запазычана 4-ступеньчатая каробка перадач. Аўтамабіль разганяўся 0-100 км/г за 35,5 сек і максімальная хуткасць складала 115 км/г. Хадавая частка адпавядала мадэлям 319/329. Гідраўлічныя тормазы мелі прывад на ўсе колы. Як і ў машын вышэйшага класа мадэль 320 атрымала суцэльнаметалічны кузаў, які вырабляла берлінская фабрыка Ambi-Budd. Вонкава яна некалькі нагадвала мадэль 326, але атрымала толькі двухдзверныя кузавы. BMW 320 выпускалі з кузавамі седан за 4 500 марак (2 416 машын), 4-месны кабрыялет за 5 250 марак (1 635 машын) і 189 шасі. Кабрыялет з кузавам фабрыкі Ройтэр каштаваў 5 975 марак. Усяго было выраблена 4 240 машын дадзенай мадэлі, якую ў 1939 годзе замяніла мадэль BMW 321.
IC 4840
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Парк Сяншань
Сяншань (кіт. 香山; піньінь: Xiāngshān — літаральна «Пахучая гара») — парк плошчай 1,6 км² ля падножжа гор Сішань на паўночным захадзе Пекіна, дзе размешчана мноства будыйскіх храмаў. Створаны ў 1186 пры дынастыі Цзінь. На тэрыторыі парку размешчаны тыбецкага стылю храм Чжаамяа, пабудаваны ў 1780 годзе ў якасці рэзідэнцыі шостага падчас яго візітаў да імператара Хунлі.
Плантацыі Поўдня ЗША
Плантацыі былі важным аспектам гісторыі Поўдня ЗША, у прыватнасці ў даваенную (да грамадзянскай вайны ў ЗША) эпоху. Мяккі субтрапічны клімат, багатыя ападкі і ўрадлівыя глебы Амерыканскага Поўдня дазволілі квітнець буйным плантацыям, а вялікая колькасць рабочых, як правіла рабоў, былі неабходнымі для сельскагаспадарчых работ.
Шлях карабля
«Шлях карабля» — беларускі мастацкі фільм (іншая назва — «ЭПРАН»). Выйшаў на экран 20 кастрычніка 1935 года.
Сюжэт
З-за залішняй самаўпэўненасці Меркулава, наскочыўшы ў густым тумане на мель ля берагоў Новай Зямлі ў Арктыцы, церпіць крушэнне савецкі параход «Альбанаў». Пасажыры і каманда ратуюцца на шлюпках і высаджваюцца на пустэльным беразе. Паўднёвы горад. Начальнік атрада (экспедыцыі падводных работ асаблівага прызначэння) Пятроў атрымлівае загад тэрмінова вылецець у Мурманск для выратавання «Альбанова». Зайшоўшы дадому за рэчамі, ён застае жонку са сваім памочнікам Зарэцкім. Самалёт з эпранаўцамі прылятае ў раён крушэння. Пачынаецца падрыхтоўка да ўздыму «Альбанава». Незадаволены ходам работ, Пятроў папярэджвае Зарэцкага, што яго паблажлівасць да выпівак -інструктара Галаўні (настаўніка Зарэцкага) не павінна перашкаджаць справе. Але Галаўня зноў з’яўляецца «пад газам», і яму абвяшчаюць строгую вымову. Зарэцкаму даручаюць апекаваць Галаўню.
Адна з пасажырак патанулага парахода, журналістка Вара, заўважае, як Пятроў перажывае з-за жонкі, і спачувае яму. З Вялікай зямлі прыспешваюць з уздымам «Альбанова». Пачынаецца запампоўванне паветра ў. Але да месца аварыі набліжаецца айсберг. Пятроў вырашае падарваць яго. Але гэта не дае выніку. Па радзе Галаўні пантоны апускаюць на грунт. Аперацыю выконвае Зарэцкі. Адбывацца здарэнне.
Пятроў спускаецца пад ваду і ратуе Зарэцкага, але яго самога кранае айсберг. Ў баракамеры Зарэцкі спрабуе высветліць з ім адносіны, на што Пятроў кажа: «Што высвятляць? Давайце працаваць». Ён кіруе эпранаўцамі з баракамеры, а затым з каюты (у яго траўма і высокая тэмпература) праз Галаўню.
Графік работ зрываецца з-за буры. Пятроў загадвае спусціцца пад ваду Галаўне, як самому дасведчанаму. Штормам зрывае з якара баржу ЭПРАН. Галаўня ў крытычным становішчы. Пятроў на катэры ратуе яго. «Альбанаў» узняты са дна. Зноў паўднёвы горад. Зарэцкі спяшаецца да былой жонкі Пятрова, але застае яе з іншым мужчынам. Галаўня цяпер ужывае толькі. Наладжваюцца адносіны паміж Пятровым і Варай.
Саўндтрэк
Музыка і песні да фільма напісаны Ісаакам Дунаеўскім. Вершы да адной з песень напісаны, рэпрэсаваным у 1937 годзе. Таму пазней тэкст песні быў заменены на іншы, аўтарства (1903—1971), вядомага таксама як аўтар тэксту песні «». Другая песня фільма — «Марш вадалазаў», на словы Вісарыёна Саянава — стала неафіцыйным гімнам савецкіх вадалазаў.
Месцы здымкі
Фільм часткова здымаўся на Новай Зямлі, ў Рускай Гавані. Для здымак спаўзання айсберга ў моры была падарваная частка ледніка, аднак гэтыя кадры, атрыманыя з вялікай працай, у фільм не ўвайшлі з-за браку плёнкі. У палярных морах здымачная група працавала на параходзе «Сарока». Астатняя частка фільма здымалася ў павільёне на кінафабрыцы «Савецкая Беларусь», размешчанай у той час у Ленінградзе, і ў Крыме. «Шлях карабля» стаў першым савецкім мастацкім фільмам аб працы вадалазаў, і адным з першых, дзе былі ўжытыя камбінаваныя здымкі, якія знаходзіліся тады ў савецкім кіно на стадыі эксперыменту. У фільме ўпершыню ў савецкім кінематографе былі выкарыстаныя падводныя здымкі (выкананыя ў ).
Студзёнка (прыток Бярэзіны)
Студзёнка — рака ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Бярэзіна.
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 43 км². Выток ракі знаходзіцца ў напрамку на захад ад вёскі Баяры. Упадае ў Бярэзіну прыкладна за 4 км у напрамку на ўсход ад вёскі Ваўча. За 2,5 км на ўсход ад вёскі Ваўча рэчышча Cтудзёнкі разгаліноўваецца.
Каля ракі вёскі Баяры, Студзёнка, Будачы, Ваўча. Каля вёсак Будачы і Ваўча на рацэ сажалкі.
Марыям Давыдаўна Алейнік
Марыям Давыдаўна Алейнік (Алейник Мариам Давыдовна;, Рэчыца, Гомельская вобласць — , Ніжні Ноўгарад) — савецкі эпідэміёлаг. Доктар медыцынскіх навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі РФ (1995).
Біяграфія
Карчэўская Мірыям Давыдаўна нарадзілася ў сям’і зубнога лекара Давыда Абрамавіча Карчэўскага. У 1932 годзе з бацькамі пераяжджае ў Ніжні Ноўгарад. З 1938 па 1942 год вучылася ў Горкаўскім медыцынскім інстытуце. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1946—1953 — малодшы навуковы супрацоўнік эпідэміялагічнага аддзела Горкаўскага навукова-даследчага інстытута эпідэміялогіі і мікрабіялогіі. З 1953 году — загадчыца эпідэміялагічным адделам Горкаўскага навукова-даследчага інстытута гігіены і эпідэміялогіі. З 1961 загадчыца лабараторыі эпідэміялагічнага гепатыту. З 1969 па 1975 кіравала лабараторыяй агульнай эпідэміялогіі Горкаўскага НДІ эпідэміялогіі і мікрабіялогіі.
Шарлат Хорнетс у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 29-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Шарлат Хорнетс.
Мікалай Астапковіч
Мікалай Астапковіч:
Мікалай Рыгоравіч Бяляеў
Мікалай Рыгоравіч Бяляеў (, в. Кругліца, Быхаўскі раён — ) — поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 чэрвеня 1925 года ў вёсцы Кругліца Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў пачатковую школу. Са жніўня 1942 года у пртызанскім атрадзе № 45 Магілёўскай брыгады
У Чырвонай Арміі з сакавіка 1944. На фронце з ліпеня 1944.
Ведрыцкі бой
Ведрыцкі бой савецкіх партызанскіх брыгад 99-й Калінкавіцкай (камандзір В. А. Караткевіч), 101-й Даманавіцкай (камандзір М. А. Чарнавусаў), Васілевіцкай імя П. К. Панамарэнкі (камандзір С. А. Смерцін) супраць нямецкіх акупацыйных сіл ва ўрочышчы каля в. Ведрыч Васілевіцкага раёна ў жніўні 1943 г.
Мікалай Рыгоравіч Бяляеў
Біяграфія
Камандзір мінамётнага разліку 140-га гвардзейскга стралковага палка гвардыі старшы сяржант Бяляеў асабліва вызначыўся ў баях на тэрыторыі Польшчы і Германіі.
Ведрыцкі бой
Партызанская разведка ўстанавіла, што на жывёлагадоўчай базе «Лугас» нямецкія акупацыйныя сілы падрыхтавалі да адпраўкі ў Трэці Рэйх 2 тыс. галоў буйной рагатай жывёлы, нарабаванае у мясцовага насельніцтва. Камандаванне Палескага партызанскага злучэння вырашыла перашкодзіць планам і знішчыць гарнізон, які ахоўваў базу. 23 жніўня 1943 г. партызаны блакіравалі гарнізон з поўдня, каб не дапусціць падыходу падмацавання з боку чыгуначнай станцыі Васілевічы, кулямётным агнём падавілі дзоты праціўніка і авалодалі базай. Большая частка гарнізона была знішчана, захоплена больш за 500 галоў жывёлы. Партызаны страцілі 12 чал. забітымі і параненымі.
Мікалай Рыгоравіч Бяляеў
Біяграфія
7 кастрычніка 1944 у раёне мінамётным агнём вывеў са строю дзот ворага і знішчыў каля дзесяці варожых салдат. У ноч на 14 кастрычніка 1944 года удзельнічаў у разведцы боем каля крэпасці Прага, паразіўшы агнявую кропку і рассеяўшы да ўзвода ворага, чым забяспечыў поспех настоупаючых савецкіх падраздзяленняў.
Загадам па 47-й гвардзейскай стралковай дывізіі ад 31 кастрычніка 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі старшы сяржант Бяляеў Мікалай Рыгоравіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
31 студзеня 1945 у баях за г. Шверын, забяспечваючы прасоўванне пяхоты, гвардыі старшы сяржант Мікалай Бяляеў падавіў 3 варожыя агнявыя кропкі і паразіў кулямёт з разлікам.
Загадам па 8-й гвардзейскай арміі ад 3 сакавіка 1945 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі старшы сяржант Бяляеў Мікалай Рыгоравіч узнагароджаны Ордэнам Славы 2-й ступені.
16 красавіка 1945 года ў час прарыву абароны праціўніка і ў баях на Зеелаўскіх вышынях знішчыў 3 кулямётныя кропкі, да 10 гітлераўцаў. У баях за Берлін, мінамётны разлік гвардыі старэйшага лейтэнанта Мікалая Бяляева, падаўляў агнявыя кропкі ворага і расчышчаў лях савецкім стралковым падраздзяленням. 26 мая 1945 года гвардыі старшы мяржант Міалай Бяляеў быў прадстаўлены да ордэна Славы 1-й ступені Ваенным савета 8-й гвардзейскай арміі.