cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вялікая Усходнеазіяцкая канферэнцыя
Сумесная дэкларацыя
Дэкларацыя, у арыгінале складзеная на японскай мове, складалася з невялікай прэамбулы і пяці палажэнняў, якіх у далейшым абавязана прытрымлівацца кожная з дзяржаў Вялікай Усходняй Азіі.
Сумесная дэкларацыя краін Вялікай Усходняй Азіі
6 лістапада 1943, Токіа
Вялікая Усходнеазіяцкая канферэнцыя
Фундаментальным прынцыпам усталявання міру ва ўсім свеце з'яўляецца тое, што ўсе краіны атрымліваюць тое, што яны заслугоўваюць, залежаць адна ад адной і дапамагаюць адна ад адной для дасягнення ўзаемнага росквіту.
Вялікабрытанія і Злучаныя Штаты, аднак, прыгнятаюць іншыя краіны і іншыя народы для свайго дабрабыту, эксплуатуюць і занявольваюць Вялікую Усходнюю Азію, у прыватнасці, і тым самым парушаюць бяспеку ў рэгіёне. Вось у чым прычына Вялікай Усходнеазіяцкай вайны.
Краіны Вялікай Усходняй Азіі павінны супрацоўнічаць, каб выйграць вайну, вызваліцца ад кайданоў Англіі і ЗША, каб атрымаць свае самастойныя адміністрацыі і самастойную абарону, пабудаваць Вялікую Усходнюю Азію на аснове прынцыпаў, згаданых вышэй, і тым самым усталяваць мір ва ўсім свеце…
Па заканчэння прамовы Тадзё дэкларацыя была афіцыйна аднагалосна прынята і падпісана прадстаўнікамі краін Вялікай Усходняй Азіі ад імя ўрадаў гэтых краін.
Вынікі
На сённяшні дзень факт таго, што канферэнцыя несла дэманстрацыйны і прапагандысцкі характар, не падвяргаецца аспрэчванню. Гэта мерапрыемства шырока асвятлялася японскімі СМІ, якія надавалі яму велізарнае значэнне. Японскія газеты характарызавалі Вялікую Усходнеазіяцкую канферэнцыю як магутны штуршок да пачатку ўзаемадзеяння ўсходнеазіяцкіх народаў. Тым не менш па-за межамі Японіі канферэнцыя не была ўспрынята з энтузіязмам. Асабліва гэта тычылася бірманскіх і філіпінскіх армій.
Аднак варта адзначыць, што Вялікая Усходнеазіяцкая канферэнцыя стала першым і адзіным крокам да рэальнага ўзаемадзеяння паміж лідарамі праяпонскіх марыянетачных дзяржаўных утварэнняў Усходняй Азіі. Дагэтуль гэтыя лідары ніколі не збіраліся разам, а многія з іх наогул упершыню бачыліся адзін з адным.
Галерэя
Напярэдадні Такійскай канферэнцыі ў Японіі была выпушчана агітацыйная брашура, прысвечаная хуткім падзеям у Токіа. На малюнках, надрукаваных у брашуры, маляваліся сцэны з мінулага, сапраўднага і будучага жыцця дзяржаў «Вялікай Усходняй Азіі».
Дом Папкова
Дом Папкова (таксама вядомы як дом Рэмі) — асабняк пачатку XIX стагоддзя ў цэнтры Таганрога, размешчаны па адрасе вул. Шміта, 17.
Апісанне
Кампазіцыя будынка простая. Фасад сіметрычны, упрыгожаны шасцю гладкімі калонамі дарычнага ордара, якія падтрымваюць трохкутны франтон. Унізе калоны злучаюцца балюстрадамі. На першым (гаспадарчым) паверсе акна выкананы квадратнай формы. Прастакутныя вокны другога і трэцяга паверха ўпрыгожаны сандрыкамі. Па ўсім перыметры другога паверха праходзіць суцэльны карніз з прамавугольнымі ордарнымі сухарыкамі (дэнтыкуламі). У выніку надбудовы мезаніна ў 1828 годзе трохвугольны франтон быў падняты на паверх вышэй. Пасля рэканструкцыі каланада ўспрымае нагрузку ад шырокага гаўбца трэцяга паверха, што стварае ўражанне атыка.
Гісторыя
Пасля Папкова дом па спадчыне перайшоў да яго пляменніцы, баранэсы Фіцінгоф, і ўжо ад яе домаўласніцтва перайшло ў рукі генерал-маёра А. Г. Рэмі, абшарніка пасля сыходу ў адстаўку. У 1840-41 гадах па дарозе на Каўказ дом Папкова наведаў калега Рэмі М. Ю. Лермантаў. З 1890-х гадоў будынак прыналежаў мужу Рэмі, Марыю, з пачатку XX стагоддзя яе дачцэ, Кацярыне, а яе брат, Мікалай Аляксандравіч, уладальнікам дома стаў перад самай Кастрычніцкай рэвалюцыяй.
У 1900-х гадах спадчыннікі Рэмі сталі здаваць сваё домаўласніцтва ў арэнду гарадскім і дзяржаўным установам. Спачатку тут знаходзілася кіраванне ваярскага начальства, потым з 1910 года Акруговы камітэт па кватэрным забеспячэнні войскаў, Акруговая друкарня, кіраванне Акруговага начальніка Таганрогскай акругі. У 1914 годзе з-за распачатай Першай сусветнай вайны дом быў бязвыплатна перададзены пад санаторый для параненых. У савецкі час у будынку знаходзіліся камунальныя кватэры. З 1976 года дом Папкова з'яўляецца аб'ектам культурнай спадчыны мясцовага значэння.
Міхкель Веске
Міхкель Веске (Mihkel Veske; -, Казань) —эстонскі этнограф, лінгвіст, спецыяліст па фіна-угорскіх мовах. Грамадскі дзеяч, актыўны ўдзельнік нацыянальнага руху. Прафесар Тартускага, з 1874, Казанскага (з 1886) універсітэтаў. Адзін з заснавальнікаў младаграматычнай школы ў фіна-угразнаўстве. Вядомыя яго працы: "Даследаванні па параўнальнай граматыцы фінскай мовы" (1873), "Даследаванні аб прыслоўях чарэміскай мовы" (частка 1, 1889), "Славяна-фінскія культурныя адносіны па дадзеных мовы" (1890). Апублікаваў анталогію "Эстонскія народныя песні" (т. 1-2, 1879-83).
Мантагана
Мантагана (Montagano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 1248 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 86023. Тэлефонны код — 0874.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жан-Антуан Петыпа
Жан-Антуан Петыпа (Jean-Antoine-Nicolas Petipa;, , Францыя — , , Расія) — французскі балетны танцор і харэограф; бацька двух выдатных французскіх балетных танцораў і балетмайстраў Люсьена Петыпа і Марыуса Петыпа.
Біяграфія
Сцэнічны дэбют Жана-Антуана Петыпа адбыўся ва ўзросце 8 гадоў, калі ён у 1795 годзе ўпершыню выступіў на сцэне Парыжскай оперы ў невялікай партыі балета «Псіхея», пастаўленым П’ерам Гардэлем у гэтым тэатры яшчэ пяць гадоў таму. Аб гэтым дэбюце стала вядома толькі з адной крыніцы — тэатральнай праграмкі; а аб вучобе ў Парыжскай оперы сведчыць яшчэ адзін дакумент: петыцыя бацькі да міністра ўнутраных спраў, датаваная 1799 годам, з просьбай пакінуць дзяцей на навучанні ў школе Парыжскай оперы.
IC 2701
IC 2701 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Жан-Антуан Петыпа
Біяграфія
У 1810—1812 гадах працаваў у Каселі, дзе выступаў у балетах «Пакараная ветранасць», «Аннета і Любім» (на лібрэта Шарля-Сімона Фавара), «Цікаба і Зілоа, або Мексіканцы», «Млынары» (балетмайстар ), «Забавы Парыса».
IC 2701
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жан-Антуан Петыпа
Біяграфія
Затым Петыпа быў прыняты балетмайстрам у Ліён на сезон 1813—1814 гадоў. І вельмі хутка атрымаў наступнае запрашэнне — ад наследнага прынца, будучага Карла XIV Шведскага, узначаліць балетную трупу. Затым некалькі разоў узначальваў балет у Французскім тэатры ў Гамбургу.
У 1814—1815 гадах выступіў у балетах «Шэсць прасцячак», «Пастух Сьера-Марэны, або Любоўная хітрасць Аляксандра» і «Квакеры» у парыжскім.
У 1815—1818 гадах працаваў у Марселі, дзе ў 1818 годзе дэбютаваў як балетмайстар анакрэантычным балетам «Нараджэнне Венеры і Амура».
Паставіў у дывертысмент у оперы «Караван з Каіра» А. Грэтры (1819) і балеты: «Кермеса» (1819), «Месье Дешалюмо» П. Гаво (1822); «Фрызак, або Падвойнае вяселле», «Пятага ліпеня» (1825), «Маленькія Данаіды» (1828) — усё на музыку Снеля; «23, 24, 25 і 26 верасня» (1831). Там жа аднавіў балеты «Спадар дэ Пурсаньяк» Ж. Каралі і «Жако, або Бразільская малпа» Ф. Тальёні (з новай музыкай Снеля) — абодва ў 1826.
У пастаноўцы Петыпа балета «Танцаманія» ў 1831 годзе (па П. Гардэлю) дэбютаваў яго сын і вучань — Марыус Петыпа.
Жан-Антуан Петыпа заснаваў у Бруселі Кансерваторыю танца.
У складзе трупы А. Леконт (разам з Марыусам Петыпа) у 1839 годзе здзейсніў турнэ па ЗША; у Нью-Ёркскім тэатры выканаў камедыйную ролю лекара-шарлатана ў балеце «» (балетмайстар Ж. Каралі) і паставіў балет «Марка Бомба, або Хвастлівы сяржант» (1839) і некаторыя іншыя.
У 1845—1846 гадах працаваў таксама ў Бардо і Мадрыдзе.
У 1848 годзе паставіў разам з Марыусам Петыпа ў Вялікім тэатры Санкт-Пецярбурга балет «Сатаніла, або Каханне і пекла» Н.-А. Рэбера і Ф. Бенуа (па, новая рэдакцыя).
Да канца жыцця быў настаўнікам танцаў у (сярод вучняў — Л. І. Іванаў, П. А. Герт і іншыя).
Кірыл Алегавіч Кірыленка
Кірыл Кірыленка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца наваполацкага «Нафтана».
Клубная кар’ера
Выхаванец школы футбольнага клуба «Мінск». У канцы 2016 года стаў выступаць за дубль клуба, у трох матчах забіў два гола.
У студзені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў брэсцкае «Дынама». У лютым 2019 года знаходзіўся на праглядзе ў «Зеніце-2», аднак у выніку ў сакавіку далучыўся да барысаўскага БАТЭ, дзе выступаў за дубль.
У ліпені 2019 года пасля прагляду падпісаў трохгадовы кантракт з львоўскімі «Карпатамі». Гуляў пераважна ў моладзевай камандзе, правёў некалькі матчаў у Прэм’ер-лізе. У чэрвені 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў «Карпаты».
У ліпені 2020 года стаў іграком данецкага «Алімпіка», падпісаўшы трохгадовы кантракт. На полі з’яўляўся рэдка, толькі двойчы выйшаў на замену ў Прэм’ер-лізе. У студзені 2021 года кантракт з «Алімпікам» быў разарваны. Неўзабаве стаў трэніравацца з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ» і ў лютым афіцыйна стаў іграком каманды. Замацаваўся ў складзе, чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену.
У жніўні 2022 года перайшоў у румынскі «Брашоў». У красавіку 2023 года вярнуўся ў Беларусь, папоўніўшы склад наваполацкага «Нафтана».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2017 года і кастрычніку 2018 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі ў адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
10 верасня 2019 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Партугаліі (0:2).
Крыштоф Мірскі
Біяграфія
Падкаморы браслаўскі, дэпутат Скарбовага трыбунала ВКЛ у 1658 і 1678 гадах.
Уліна 2
Улі́на 2 (, Улино 2) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Брэды
Брэды (Бре́ды) — пасёлак (да 21 мая 1992 года — пасёлак гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Брэдзінскага раёна Чалябінскай вобласці і Брэдзінскага сельскага паселішча Расіі. Размешчаны на поўдні вобласці, за 400 км на поўдзень ад Чалябінска, на рацэ Сінташтэ (прыток Табола). Чыгуначная станцыя на лініі Чалябінск — Орск.
Насельніцтва — (2007). Пасёлак Брэды заснаваны ў 1843 годзе як апорны пункт (ваеннае паселішча) Арэнбургскага казацкага войска пад назвай Пост № 13 Новалінейнага раёна, пазней названы ў гонар перамогі рускіх войскаў над французамі ў 1813 годзе каля горада Брэда (на поўдні Нідэрландаў). 4 лістапада 1926 года былая станіца Брэды стала раённым цэнтрам, рабочым пасёлкам з 26 мая 1940 года.
Залатая вольнасць
Залата́я во́льнасць (Aurea Libertas; Złota Wolność) — адна са з’яў ва ўнікальнай арыстакратычнай палітычнай сістэме Польскага каралеўства (1385—1569) і пазней, пасля Люблінскай уніі (1569), у Рэчы Паспалітай. У гэтай сістэме ўся шляхта валодала роўнымі і шырокімі правамі і прывілеямі. Шляхцічы засядалі ў заканадаўчым органе, сойме, і абіралі караля.
Залатая вольнасць была ўнікальнай з’явай ў век абсалютызма ў Еўропе. У выніку злоўжыванняў залатой вольнасццю і правам liberum veto цэнтральная ўлада ў Рэчы Паспалітай аслабла, што дазволіла суседзям Польшчы (Расіі, Аўстрыі і Прусіі) паралізаваць дзяржаву і здзейсніць тры Падзелы Рэчы Паспалітай.
Андрэй Гуляшкі
Андрэй Гуляшкі (, Ракавіца, Балгарыя —, , Францыя) — балгарскі пісьменнік.
Біяграфія
У 1930-40-х гадах супрацоўнічаў у левай прэсай. Пасля прыходу да ўлады ў Балгарыі камуністаў 9 верасня 1944 года быў рэдактарам шэрагу выданняў, галоўным рэдактарам часопіса «Пламык» (1956—1966), дырэктарам Народнага тэатра, галоўным рэдактарам часопіса «Сучаснік» (1972—1973), сакратаром Саюза балгарскіх пісьменнікаў (1956—1962), намеснікам старшыні СБП. У апошнія гады жыцця жыў у Сопаце.
Двойчы лаўрэат Дзімитровской прэміі (1951, 1959), Герой Сацыялістычнай Працы (1974). Лаўрэат прэміі Івана Вазава (1972). У 1971—1981 гадах — дэпутат Народнага сходу Балгарыі.
У сваёй творчасці ўздымаў філасофскія праблемы.
Самы знакаміты яго персанаж — контрразведчык Авакум Захаў, упершыню які з’явіўся ў рамане «Выпадак у Мамчылаве». Кнігі пра яго былі двойчы экранізаваны — у 1964 годзе выйшаў фільм «Прыгода апоўначы», а ў 1980 годзе — тэлесерыял «Прыгоды Авакума Захава».
Гуляшкі быў першым, хто зрабіў спробу напісаць новую кнігу пра Джэймса Бонда пасля смерці Яна Флемінга. Восенню 1965 года ў прэсе сталі з’яўляцца паведамленні пра тое, што Гуляшкі збіраецца выкарыстоўваць вобраз Бонда ў сваім чарговым рамане аб Авакума Захаве. Аднак калі раман быў скончаны, юрыдычныя прадстаўнікі Яна Флемінга забаранілі публікаваць раман з выкарыстаннем вобраза Джэймса Бонда. Тады Гуляшкі прыбраў ў персанажа адзін нуль, і ў выніку ў 1966 годзе выйшаў раман «Абакум Захаў супраць 07», дзе вобраз Бонда не быў скарыстаны.
Гімн Фінляндыі
Maamme — дзяржаўны гімн Фінляндыі.
Гісторыя
У перыяд кіравання Расійскай Імперыі ў Фінляндыяй разгарнуўся фінскі нацыянальны рух. Нацыянальная самасвядомасьць фінаў выявілася, у прыватнасці, у тым, што ў вялікай колькасці сталі з'яўляцца фінскія вершы пра любоў да бацькаўшчыны. Сярод шматлікіх іншых, фінскі паэт Юхан Людвіг Рунеберг (Johan Ludvig Runeberg) стаў аўтарам вялікай колькасці патрыятычных твораў. У 1846 годзе ён напісаў на шведскай мове верш «Vårt land» («Наш край»). Фрэдрык Пацыюс (Fredrik Pacius) паклаў яго на музыку, і 13 мая 1848 года песня ўпершыню прагучала на публіцы ў выкананні акадэмічнага хору. Верш шматкроць спрабавалі перакласці на фінскую мову. Сучасны варыянт «Maamme», аўтарам якога стаў Паава Каяндэр (Paavo Cajander), з'явіўся ў 1889 годзе. Гэтая песня часта гучала на розных мерапрыемствах і па радыё і паступова ператварылася ў гімн Фінляндыі (звычайна выконваюцца першая і апошняя строфы). След зазначыць, што ў арыгінальным тэксце Рунеберга не згадвалася ўласна Фінляндыя, але проста «паўночная краіна», і таму песня была папулярнай таксама ў Даніі, Нарвегіі, Швецыі і Эстоніі. Праз гэта сёння некаторыя фіны лічаць, што нацыянальны гімн трэба зьмяніць на твор Яна Сібеліюса «Фінляндыя», як больш патрыятычны, тым больш што Пацыюс быў немцам, а Сібеліюс з'яўляецца фінскім нацыянальным кампазітарам.
Maamme
(сучасны фінскі тэкст П. Каяндэра)
Oi maamme, Suomi, synnyinmaa, soi sana kultainen! Ei laaksoa, ei kukkulaa, ei vettä rantaa rakkaampaa, kuin kotimaa tää pohjoinen, maa kallis isien!
On maamme köyhä, siksi jää, jos kultaa kaivannet Sen vieras kyllä hylkäjää, mut meille kallein maa on tää, sen salot, saaret, manteret, ne meist on kultaiset.
Ovatpa meille rakkahat koskemme kuohuineen, ikuisten honkain huminat, täht'yömme, kesät kirkkahat, kaikk'kuvineen ja lauluineen mi painui sydämeen.
Tään kansan taistelut ken voi ne kertoella, ken? Kun sota laaksoissamme soi, ja halla näläntuskan toi, ken mittasi sen hurmehen ja kärsimykset sen?
Tääll' olo meill on verraton ja kaikki suotuisaa, vaikk onni mikä tulkohon, maa isänmaa se meillä on. Mi maailmass on armaampaa ja mikä kalliimpaa?
Ja tässä, täss' on tämä maa, sen näkee silmämme. me kättä voimme ojentaa ja vettä rantaa osoittaa ja sanoa: kas tuoss' on se, maa armas isäimme.
Jos loistoon meitä saatettais vaikk' kultapilvihin, mis itkien ei huoattais, vaan tärkein riemun sielu sais, ois tähän köyhäänkotihin halumme kuitenkin.
Totuuden, runon kotimaa maa tuhatjärvinen miss' elämämme suojan saa, sa muistojen, sa toivon maa, in ollos, onnes tyytyen, vapaa ja iloinen.
Sun kukoistukses kuorestaan se kerran puhkeaa, viel lempemme saa hehkullaan sun toivos, riemus nousemaan, ja kerran, laulus synnyinmaa korkeemman kaiun saa.
Анастасія Віталеўна Рабава
Анастасія Віталеўна Рабава (нар., ) — расійская мастачка, куратарка. Лаўрэат Прэміі Кандзінскага (2011, намінацыя «Медыя-арт. Праект года»), лаўрэат прэміі «Паплечнік». Аўтар архіва прыватных калекцый мастакоў Artists «Private Collections» (з 2010). Уваходзіць у ТОП-100 маладых аўтараў 2017 года паводле InArt.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1985 годзе ў Маскве. Стваральнік «Artists' Private Collections» — інтэрнэт-архіва твораў сучаснага мастацтва з прыватных калекцый мастакоў. Праект сайта "Artists' Private Collections "быў ажыццёўлены пры пачатковай фінансавай падтрымцы Фонду «Вікторыя» і Фонду Сандрэта рэ Рэбаўдэнга ў рамках руска-італьянскай выстаўкі «Мадэрнікён». Адна з аўтараў праекта megazine.biz, Інтэрнэт-крамы, дзе нічога нельга купіць (усе тавары намаляваныя мастакамі Аляксеем Булдаковым, Аляксандрай Галкінай, Алісай Ёфэ, Жаннай Кадыравай, Віктарам Макаравым, Ленай Мартынавай, Максімам Раганавым, Настай Рабавай, Давідам тэр-Аганьянам і Вольгай Чтак).
Па ініцыятыве Анастасіі Рабавай і Аляксея Булдакава у 2011 годзе быў запушчаны праект «Агенцтва Супастат», « ініцыятыва мастакоў, тэарэтыкаў і журналістаў па стварэнні і распрацоўцы платформы, накіраванай на вывучэнне, аналіз і развіццё мастацкага асяроддзя, у якой мы працуем».
У тым жа 2011 годзе некалькімі месяцамі раней мастачка стала яшчэ і лаўрэатам прэміі «Паплечнік», заняўшы трэцяе (прызавое) месца.
У 2011 годзе ажыццявіла праект «Artists' Ride Space», уладкаваўшы на ўласным ровары, у невялікім «акенцы» пад рулём, мастацкую галерэю адной працы. На працягу года там экспанаваліся работы Алісы Ёфэ, Аляксея Булдакава, Валерыя Чтака і іншых мастакоў.
У 2012 годзе пры падтрымцы Фонда «Вікторыя» ініцыявала праект «Прэзідыум ілжывых калькуляцый». Выстаўка праходзіла ў нестандартным для Масквы месцы — у Музеі прадпрымальнікаў, мецэнатаў і дабрачынцаў.
У 2015 годзе сумесна з мастачкай Варварай Геваргізавай стварае «Рух Ноч», якое ўяўляе сабой серыю падзей у жанры рэляцыйнай эстэтыкі. З’яўляючыся добраахвотнай арганізацыйнай сеткай, мадэруемай яе заснавальніцай, «Рух Ноч» — гэта адмыслова арганізаваны працэс, зрэжысаваны па таму ці іншаму сцэнарыю. За час існавання «руху ноч» было выраблена больш за 30 падзей, як у Расіі, так і за мяжой, як у музеях, так і на незалежных пляцоўках.
Восенню 2016 года, па праграме International Helsinki Artist Programmu (HIP), займалася творчасцю у арт-рэзідэнцыі ў Фінляндыі. У 2018 годзе працавала ва Уладзівастоку, ЦСІ «Зара». Стварыла Зорны праспект-3. Працавала над серыяй «Тваёй раніцай у маю ноч» і адкрыла аднайменную выстаўку.
У 2019—2020 гадах жыла і працавала ў Санкт-Пецярбургу. Вяла курс «Эстэтычнае Сваяцтва», Школа Ружы, Санкт-Пецярбург.
У 2021 годзе стала аўтарам геаметрычнай прагулкі Н3 фонду V-A-C для праекта «музейнай чацвёркі».
Жыве і працуе ў Маскве.
Хідэкі Тадзё
— японскі палітык і военачальнік. Міністр арміі (1940—1944), прэм'ер-міністр Японіі (1941—1944).
Біяграфія
Хідэкі Тадзё нарадзіўся ў маленькім горадзе Кадзіматы 30 снежня 1884 года. Ён быў трэцім сынам у сям’і Хідэноры Тодзё, генерал-лейтэнанта Імператарскай арміі Японіі. Абодва старэйшыя браты Хідэкі памерлі да яго нараджэння. У 1909 годзе ён ажаніўся з Кацука Іта, якая яму нарадзіла трох сыноў і чатырох дочак.
Пачатак кар’еры
У 1905 годзе Тадзё скончыў Ваенную акадэмію Імператарскай арміі ў складзе 17 выпуску. У класе з 50-ці чалавек ён быў 42-м па паспяховасці. Пасля заканчэння акадэміі Тадзё атрымаў званне малодшага лейтэнанта пяхотных войскаў.
Пазней Тадзё навучаўся ў Вышэйшай ваеннай акадэміі, якую скончыў у 1915 годзе ў складзе 27 выпуску. Пасля гэтага ён атрымаў званне капітана і пасаду начальніка Трэцяга палка імператарскай варты. У 1919 годзе быў ваенным аташэ ў Швейцарыі. Пасля вяртання ў Японію ў 1920 годзе атрымаў званне маёра. У 1921 годзе пабываў у Германіі.
У 1922 годзе Тадзё вярнуўся ў Японію і стаў інструктарам у Ваенным каледжы. У 1929 годзе яму было прысвоена званне падпалкоўніка.
На працягу 1920-х гадоў Тадзё ўсё больш уцягваўся ў палітыку. Ён быў адным з найвыдатнейшых членаў армейскай групоўкі Тасэй-ха, куды, апроч яго, уваходзілі, , , і Тэцудзан Нагата. Яны прадстаўлялі кансерватыўна настроеныя сілы ў арміі — у процівагу па-экстрэмісцку настроенай групоўцы Кода-ха, якую ўзначальваў.
Генерал арміі
У 1933 годзе Тадзё атрымаў званне генерал-маёра і быў прызначаны начальнікам аддзела кадраў ваеннага міністэрства Японіі.
У жніўні 1934 года ён быў прызначаны камандуючым 24-й пяхотнай брыгады арміі Японіі. У верасні 1935 года Тадзё быў прызначаны начальнікам ваеннай паліцыі Квантунскай арміі ў Манчжурыі. Тады Тадзё атрымаў мянушку  — за свой востры розум і здольнасць да хуткага прыняцця рашэнняў.
У 1936 годзе падчас «путчу маладых афіцэраў» Тадзё выступіў супраць спробы перавароту. Імператар Хірахіта быў абураны спробай нападу на сваіх блізкіх саветнікаў і неўзабаве мяцежнікі былі вымушаны здацца.
Тадзё ўзначаліў штаб Квантунскай арміі і, у якасці такога, стаў адказваць за японскія наступальныя аперацыі ў Манголіі. У ліпені 1937 года падчас Чахарскай аперацыі (チャハル作戦, 长城抗战) ён асабіста вёў у бой сілы 1-й незалежнай змяшанай брыгады. Падчас гэтай кампаніі Тадзё ў першы і апошні раз у жыцці прыняў удзел у баявых дзеяннях.
Пасля інцыдэнту каля моста Марка Пола, які адзначыў пачатак другой япона-кітайскай вайны, войскі, якім камандаваў Тадзё, пачалі наступ на Хэбэй.
У маі 1938 года Тадзё быў адкліканы ў Японію, дзе ён быў прызначаны намеснікам ваеннага міністра. Са снежня 1938 па 1940 год Тадзё быў галоўным інспектарам ваеннай авіяцыі.
Міністр арміі
У ліпені 1940 года Тадзё стаў міністрам арміі ў другім кабінеце і захаваў гэту пасаду ў трэцім кабінеце Каноэ. Хідэкі Тадзё быў перакананым прыхільнікам заключэння саюза з нацысцкай Германіяй і фашысцкай Італіяй.
Каб ізаляваць Кітай ад іншых краін, Японія напала на французскі Індакітай у ліпені 1941 года. Пасля гэтага ЗША увялі эмбарга на пастаўку ў Японію нафты і бензіну.
18 кастрычніка 1941 года страціўшы папулярнасць і давер імператара Фумімара Каноэ сышоў у адстаўку. Новым прэм’ер-міністрам стаў Хідэкі Тадзё.
Прэм’ер-міністр Японіі
У лістападзе 1941 года Тадзё і начальнік генеральнага штаба Японіі распрацавалі план нападу на Пёрл-Харбар. 7 снежня 1941 года Японская імперыя напала на Злучаныя Штаты Амерыкі.
Пасля паражэння ў бітве каля атола Мідуэй папулярнасць Тадзё пайшла на спад і ён сутыкнуўся з апазіцыяй ва ўрадзе і арміі. Пасля паражэння японскай арміі ў бітве за востраў Сайпан Тадзё быў вымушаны 18 ліпеня 1944 гады сысці ў адстаўку.
Суд
Пасля капітуляцыі Японскай імперыі 2 верасня 1945 года камандуючы арміямі саюзнікаў аддаў загад арыштаваць японскіх ваенных злачынцаў. Адным з іх быў генерал Тадзё. Пры арышце ён здзейсніў няўдалую спробу застрэліцца: рана апынулася не смяротнай. Пасля таго як Хідэкі вылечылі, яго пераправілі ў турму Сугамо. Тадзё вінаваціўся па наступных пунктах:
Тадзё цалкам прызнаў сваю віну. 12 лістапада 1948 года ён быў прысуджаны да смяротнага пакарання. Прысуд быў прыведзены ў выкананне 23 снежня 1948 года.
У 1978 годзе імя Тадзё разам з іншымі 13 пакаранымі смерцю было высечана на плітах у храме Ясукуні, нацыянальным мемарыяле загінулым у вайне. Праз два гады на месцы прывядзення прысуду ў выкананне быў пастаўлены помнік.
Завяшчанне
«…Японскія мужчыны, у наш час, Імператарскі эдыкт аб заканчэнні вайны ўсяго толькі плод цвярозых разважанняў, якія б яны ні былі. Аднак саюзнікі справакавалі Вялікую Усходнеазіяцкую вайну і я ваяваў у ёй, не маючы выбару, для выжывання нацыі і ў мэтах нацыянальнай самаабароны. Хоць наша краіна, нажаль, пацярпела паражэнне ад гэтых краін, прычыну таго, што мы жывём у гэтай краіне, немагчыма адмаўляць. Японія — боская краіна. Я жадаю, каб вы былі ўпэўнены ў лёсе Імперыі і чакалі часу, калі гэта цяжкасць будзе пераадолена агульнымі адданымі высілкамі. Я жадаю, каб сонца ўзышло зноў…».
Ацэнкі
Многія людзі, у тым ліку японцы, ускладаюць на Тадзё адказнасць за ўступленне краіны ў Другую сусветную вайну на баку нацысцкага блока, і, як следства — за паражэнне Японіі, разбурэнне яе гарадоў, крах эканомікі, страту многіх тэрыторый і гібель мільёнаў людзей. У той жа час, некаторыя сучасныя японцы лічаць Тадзё бескарыслівым чалавекам і сапраўдным героем, які стаў ахвярай неспрыяльных акалічнасцей. Сам Тадзё неаднаразова спасылаецца ў сваіх мемуарах на лёс, які вымусіў яго ўзначаліць ваенны ўрад Японіі ў перыяд, калі Японія ўступіла ў вайну з магутнымі праціўнікамі. Сама вайна, зыходзячы з логікі Тадзё, была адзінай магчымасцю спыніць энергетычную блакаду і прадухіліць эканамічнае задушванне краіны магутнымі сусветнымі дзяржавамі таго перыяду — Англіяй і Злучанымі Штатамі.
Унучка Хідэкі Тадзё — Юка Тадзё — выступае з пазіцыі безумоўнага апраўдання палітыкі Японскай імперыі ў Другой сусветнай вайне ў цэлым і свайго дзеда ў прыватнасці. Яна мяркуе, што Японія не вяла агрэсіўную вайну, не здзяйсняла ваенных злачынстваў, што ўсе людзі, ушанаваныя ў храме Ясукуні — героі і што адзінай памылкай яе дзеда было тое, што ён дапусціў паражэнне Японіі ў вайне.
Вайгач
Вайгач (Вайгач) — востраў на мяжы Баранцава і Карскага мораў, адносіцца да Ненецкай аўтаномнай акругі Архангельскай вобласці Расіі.
Аддзелены ад мацерыка вузкім пралівам Югорскі Шар і ад Новай Зямлі пралівам Карскія вароты. Плошча вострава 3,4 тыс. км². Паверхня раўнінная, з двума паралельнымі градамі, вышынёй да 170 м. Складзены гліністымі сланцамі, пясчанікамі і вапнякамі. Расліннасць тундравая. Шмат азёр і балот. У 1950 годзе на востраве адчыненая палярная станцыя. На востраве захавалася некалькі нянецкіх свяцілішчаў.
Завадзке (гміна)
Зава́дзке (Zawadzkie) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Стшэлецкага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Завадзке. Плошча гміны складае 82,24 км². Станам на 2004 год у гміне Завадзке пражывалі 13 036 чалавек, шчыльнасць — 158,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 3 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 3 населеныя пункты.
IC 2702
IC 2702 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Псалом 102
Псалом 102 (103 паводле масарэцкай нумарацыі) уваходзіць у шасціпсалмоўе, якое ў хрысціянскім набажэнстве з’яўляецца неад’емнай часткай ютрані. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Асноўная тэма гэтага псалма — хвала Божай міласэрнасці.
Карскія Вароты
Карскія Вароты (Карские Ворота) — праліў паміж астравамі Новая Зямля і Вайгач, злучае моры Баранцава і Карскае. Даўжыня 33 км, шырыня каля 45 км, найменшая глыбіня 52 м. Значную частку года пакрыты ільдамі.
Мікалай Іванавіч Савіцкі
Скончыў Беларускі інстытут народнай гаспадаркі (1957). У 1964—2001 гадах у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце, у 1965—1986 — загадчык кафедры.
Навуковыя працы па эканамічнай інфарматыцы, праграмаванні, тэхналогіі захоўвання і апрацоўкі даных, аўтаматызацыі ўліку. Аўтар вучэбных дапаможнікаў для студэнтаў ВНУ Беларусі і Расіі.
Адзін з піянераў у распрацоўцы навукова-метадычных асноў для развіцця беларускамоўнай навуковай тэрміналогіі па інфарматыцы і вылічальнай тэхніцы.
Закон Кюры
дзе ў адзінках Міжнароднай сістэмы адзінак (СІ): M — намагнічанасць матэрыялу, якая атрымліваецца; B — магнітнае поле, як вымяраецца ў Тэслах; T — абсалютная тэмпература ў Кельвінах; C — пастаянная Кюры дадзенага матэрыялу. Гэтыя суадносіны, атрыманае эксперыментальна П. Кюры, выконваюцца толькі пры высокіх тэмпературах або слабых магнітных палях. У адваротным выпадку — гэта значыць пры нізкіх тэмпературах або пры моцных палях — намагнічанасць не падпарадкоўваецца гэтаму закону.
Вывад закона з выкарыстаннем квантавай статыстычнай механікі
Простыя мадэлі парамагнетыкаў засноўваюцца на здагадцы, што гэтыя матэрыялы складаюцца з частак або абласцей (парамагнетонаў), якія не ўзаемадзейнічаюць адзін з адным. Кожная вобласць мае ўласны магнітны момант, які можна пазначыць вектарнай велічынёй \vec{\mu}. Энергія моманту магнітнага поля можа быць запісана наступным чынам:
Варна (Чалябінская вобласць)
Варна (Ва́рна) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Варненскага раёна Чалябінскай вобласці Расіі. Насельніцтва — (2021).
Закон Кюры
Вобласці з двума станамі (спін-1/2)
Для таго, каб спрасціць вывад, выкажам здагадку, што кожная з абласцей разгляданага парамагнетыка мае два станы моманту, кірунак якога можа супадаць з кірункам магнітнага поля або быць накіраваным ў процілеглы бок. У дадзеным выпадку магчымыя толькі два значэнні магнітнага моманту \mu, -\mu і два значэння энергіі и E_1 = \mu B. Пры пошуку магнітнай успрымальнасці парамагнетsка вызначаецца імавернасць для кожнай вобласці апынуцца ў стане, сунакіраваным магнітнаму полю. Іншымі словамі, вызначаецца матэматычнае чаканне намагнічанасці матэрыялу \mu:
дзе імавернасць сістэмы апісваецца размеркаваннем Больцмана, статыстычная сума Z забяспечвае нармалізацыю імавернасцей. Функцыя, якая нармуе, для адной вобласці можа быць прадстаўлена наступным чынам:
Варна (Чалябінская вобласць)
Размешчана на поўдні вобласці, за 217 км на поўдзень ад Чалябінска, на рацэ Тагузак (Ніжні Тагузак). Чыгуначная станцыя Тамерлан. Тамерланам таксама называюць правабярэжную частку сяла.
Закон Кюры
Вобласці з двума станамі (спін-1/2)
Такім чынам, у двухспінавай мадэлі мы маем :
Варна (Чалябінская вобласць)
Заснавана ў 1843 годзе як ваенна-вартаўнічае паселішча татараў-казакоў пост № 30 Арэнбургскага казацкага войска ў Навалінейным раёне. Названа ў гонар узяцця рускімі войскамі падчас руска-турэцкай вайны 1828—1829 гадоў балгарскай крэпасці Варна.
Закон Кюры
Вобласці з двума станамі (спін-1/2)
Выведзеная вышэй формула носіць назву ўраўнення Ланжавэна для парамагнетыкаў. П. Кюры ў ходзе эксперыментаў выявіў набліжэнне да гэтага закона, якое выконвалася пры высокіх тэмпературах і слабых магнітных палях. Выкажам здагадку, што абсалютнае значэнне тэмпературы T вялікае, а B мала. У дадзеным выпадку, часам званым рэжымам Кюры, велічыня аргументу гіпербалічнага тангенса малая:
І так як вядома, што ў выпадку |x| \ll 1 выконваюцца суадносіны:
атрымліваем вынік:
<blockquote style="border: 1px solid black; padding:10px;">
дзе канстанта Кюры роўная C= N\mu^2/k. Таксама варта адзначыць, што ў процілеглым выпадку нізкіх тэмператур і моцных палёў, M і N\mu маюць тэндэнцыю прымаць максімальныя значэнні, што адпавядае выпадку, калі ўсе вобласці маюць магнітны момант, які супадае па кірунку з магнітным полем.
Агульны выпадак
У агульным выпадку адвольнага размеркавання напрамкаў магнітных момантаў формула становіцца некалькі больш складанай (гл.Brillouin function). Як толькі значэнне спіна набліжаецца да бясконцасці, формула для магнітнай успрымальнасці прымае класічны выгляд.
Атрыманне з дапамогай класічнай статыстычнай механікі
Альтэрнатыўны падыход мяркуе, што парамагнетоны прадстаўляюць з сябе вобласці з магнітнымі момантамі, якія свабодна верцяцца. У дадзеным выпадку іх становішча вызначаецца вугламі ў сферычных каардынатах, а энергія адной вобласці прадстаўляецца ў выглядзе:
дзе \theta — вугал паміж кірункам магнітнага моманту і кірункам магнітнага поля, які, выкажам здагадку, накіраваны ўздоўж каардынаты z. Адпаведная функцыя для адной вобласці будзе мець выгляд:
Як відаць, у дадзеным выпадку няма відавочнай залежнасці ад вугла \phi, і мы таксама можам ажыццявіць замену зменнай, што дазваляе атрымаць:
Для спрашчэння вылічэнняў, запішам выраз у дыферэнцыяльнай форме па зменнай Z:
што дае:
дзе L носіць назву функцыі Ланжавэна:
Гэтая функцыя мае сінгулярнасць (разрыў) для маленькіх значэнняў x, але на самой справе няма, так як дзве сінгулярнасці кампаненты з процілеглым знакам захоўваюць бесперапыннасць функцыі. На самай справе, яе паводзіны пры невялікіх значэннях аргументу, што захоўвае дзеянне закона Кюры, але з утрая меншым пастаянным множнікам-канстантай Кюры. У выпадку мяжы з вялікім значэннем аргументу прымяненне гэтай функцыі таксама магчыма.
Прымяненне
Захаванне закона Кюры для парамагнетыкаў ў слабым магнітным полі дазваляе іх выкарыстанне ў якасці магнітных тэрмометраў.
Універсітэт Парыж-Дафін
Універсітэт Парыж-Дафін (Université Paris-Dauphine) або Універсітэт Парыж ІХ (Université Paris-IX) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Парыжы. Займае першае (або адно з першых у розных рэйтынгах) месца ў Францыі і ўваходзіць у топ-50 універсітэтаў па ўсім свеце.
Агульная характарыстыка
Універітэт быў заснаваны як факультэт эканомікі і менеджменту ў 1968 годзе ў былой штаб-кватэры НАТА ў заходняй частцы Парыжа, у 16-й акрузе. Універсітэт вядомы сваім выкладаннем у галіне фінансаў, эканомікі, матэматыкі, права і бізнес-стратэгій. Ён з'яўляецца ўніверсітэтам са статусам (Grand Etablissement) - гэты унікальны прававы статус у французскай сістэме вышэйшай адукацыі дазваляе ўніверсітэту праводзіць самастойны адбор сваіх студэнтаў. У сярэднім ад 90 % да 95 % прынятых студэнтаў атрымалі высокія альбо самыя высокія ацэнкі па выніках нацыянальнага экзамену па выніках навучання ў французскай сярэдняй школе (Examen National du Baccalauréat).
Агапаўка
Агапаўка (Ага́повка) — сяло ў Чалябінскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Агапаўскага раёна і Агапаўскага сельскага паселішча. Размешчана на левым беразе ракі Урал, за 16 км на паўднёвы захад ад чыгуначнай станцыі Буранная, за 256 км на паўднёвы захад ад Чалябінска (па аўтадарозе 278 км), за 14 км на поўдзень ад Магнітагорска. Заснавана ў 1902 годзе казакамі-перасяленцамі са станіцы Ніжнеазёрнай Арэнбургскай губерні. Насельніцтва — 6561 чалавек (2010).
Завіхаст (гміна)
Заві́хаст (Zawichost) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сандамежскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Завіхасце. Плошча гміны складае 80,19 км². Станам на 2010 год у гміне Завіхаст пражывалі 4634 чалавекі, шчыльнасць — 57,79 чал./км².
Паветраныя баі ў лютым 1999 года
Паветраныя баі ў лютым 1999 года — тры сутыкненні ваенна-паветраных сіл Эфіопіі і Эрытрэі падчас пагранічнай вайны 1998—2000 гадоў з удзелам савецка-расійскіх самалётаў Су-27 і МіГ-29. Першае прамое супрацьстаянне авіяцыі бакоў у ходзе канфлікту. Баі адзначыліся меркаваным удзелам лётчыкаў з былых савецкіх рэспублік.
Па выніку, эфектыўна выкарыстоўваючы свае знішчальнікі, эфіопы заваявалі абсалютнае панаванне ў паветры. Больш эрытрэйцы ў адкрытыя паветраныя баі ўступаць не спрабавалі і не выкарыстоўвалі авіяцыю для бамбёжак тэрыторыі і арміі ворага.
Сітуацыя
Першы раўнд вайны ў паветры выявіў негатоўнасць варагуючых дзяржаў да поўнамаштабных баявых дзеянняў. Эфіопы, нягледзячы на колькасную і якасную перавагу сваіх ВПС, адчувалі недахоп падрыхтаваных пілотаў, тэхнікаў і збройнікаў, запасных частак і былі абмежаваны ў выбары аэрадромаў базавання, якія мелі неабходную інфраструктуру. Летам праз прадстаўніка кампаніі «Росвооружение» палкоўніка Уладзіміра Няфёдава ўлады краіны звярнуліся да Расіі з заяўкай аб закупцы адсутнай матэрыяльнай часткі і паслуг неабходных спецыялістаў, у тым ліку пілотаў-інструктараў. У сваю чаргу эрытрэйцы заручыліся ваенна-тэхнічнай падтрымкай Украіны.
У лютым 1999 года дзяржавы, не дасягнуўшы прагрэсу ў перамовах, аднавілі баявыя дзеянні. Да гэтага моманту завяршылася падрыхтоўка лётных і тэхнічных кадраў замежнымі ваенспецамі. Варагуючыя дзяржавы закупілі за мяжой шмат узбраення, асабліва самалётаў і верталётаў. У 1998—1999 гадах толькі Расія паставіла ў зону баявых дзеянняў прыкладна 20 лятальных апаратаў: 6 альбо 8 знішчальнікаў МіГ-29 і 4 верталёты Мі-8 для Эрытрэі, 8 знішчальнікаў Су-27 і 2 верталёты Мі-24 для Эфіопіі.
21 лютага
Эрытрэйцы, выкарыстоўваючы пару МіГ-29, арганізавалі засаду і ледзь не збілі эфіопскі Су-27 з бартавым нумарам 1952. Пілот апошняга знаходзіўся ў патрулі. Ён выявіў адзін варожы самалёт, які знаходзіўся ніжэй, і стаў з ім збліжацца. З далёкасці каля 45 км эфіоп вырабіў пуск Р-27. Ракета выбухнула паблізу машыны, не ўразіўшы яе, так як пілот МіГ-29 своечасова адвярнуў. Лётчык Су-27, працягваючы збліжэнне з праціўнікам у развароце, на далёкасці 10 км выпусціў яшчэ адну ракету. Яна разарвалася паблізу эрытрэйскага знішчальніка, які пачаў пасля гэтага энергічнае зніжэнне. Нечакана эфіоп сам трапіў пад ракетную атаку іншага борта, які знаходзіўся за пласкагор’ем у засадзе. Рознасць вышынь больш за чатыры кіламетры і звышгукавая хуткасць «Сухога» дазволілі сысці ад праціўніка.
25 лютага
Раніцай два эфіопскія знішчальнікі сустрэліся над сектарам Бадмэ з чатырма МіГамі. Су-27 № 1954, які з напарнікам выконваў планавае дзяжурства ў паветры, быў выведзены на перахоп пары МіГ-29. Відавочна, эрытрэйцы збіраліся штурмаваць наземныя эфіопскія сілы. Эфіопскі лётчык выйшаў у зону дазволеных пускаў, правільна вытрымаў рэжым і своечасова вырабіў пуск двух Р-27 па вядучаму пары. У выніку адна машына была збіта і адразу ж разбурылася ў паветры, а лётчык Самуэль, які пілатаваў яе, загінуў. Тым часам другі самалёт энергічна разгарнуўся і вярнуўся на сваю тэрыторыю, не выканаўшы задання.
26 лютага
У бок г. Адыс-Абеба, сталіцы Эфіопіі, на вялікай вышыні быў пасланы МіГ-29. Яго выявіў наземны пункт кіравання. На гэтую мэту адразу ж пачалі наводзіць Су-27 з бартавым нумарам 1958. Нечакана наземны пункт навядзення выявіў яшчэ адзін МіГ-29. Другі знішчальнік ляцеў на малой вышыні і раптам пачаў прыцэльванне па праціўніку. Эфіопскі лётчык паспеў за вельмі абмежаваны час прыцэліцца і пусціць дзве Р-27 перад атакай эрытрэйца. Ракеты ўразілі варожы самалёт (па іншых даных, эфіоп абстраляў машыну гарматным агнём ); пілот Ёнас загінуў. Лётчык другога МіГ-29, убачыўшы абломкі напарніка, тэрмінова вярнуўся на свой аэрадром. З-за малога астатку паліва пілоту Су-27 таксама прыйшлося паспяшацца на сваю базу.
Значэнне
Апошні згаданы паветраны бой зафіксаваў на відэастужку франтавы эфіопскі карэспандэнт. Праз некалькі дзён відэазапіс паказалі па мясцовым тэлебачанні, што спрыяла ўзняццю баявога духу войск і прэстыжу знішчальніка «Сухога». Дзякуючы эфектыўнаму выкарыстанню Су-27 было заваявана абсалютнае панаванне ў паветры. Больш эрытрэйцы ў адкрытыя паветраныя сутыкненні ўступаць не спрабавалі і не выкарыстоўвалі авіяцыю для бамбёжак тэрыторыі і арміі ворага.
Іншыя баі
16 мая 2000 года два МіГ-29 з’явіліся ў небе над горадам Барэнту, калі раптам іх атакавалі некалькі Су-27. Бой быў нядоўгім: адзін МіГ быў збіты, другі быў моцна пашкоджаны, але здолеў дацягнуць да аэрадрома ў Асмэры. Знішчальнік, аднак, давялося спісаць.
Мемфіс (Егіпет)
Мемфіс (грэч. Μέμφις, егіп. Менефер ад назвы паселішча каля піраміды фараона Піопі I) — старажытнаегіпецкі горад на левым беразе Ніла (каля сучасных пасёлкаў Бедрахейн і Міт-Рахіне на паўднёвы захад ад Каіра).
Заснаваны ў пач. ІІІ тыс. да н.э. Менесам пад назвай Белыя сцены (ад аднайменнай крэпасці). У перыяд Старога царства (XVIII—XXIII ст. да н.э.) рэзідэнцыя фараонаў, буйны рэлігійны, палітычны, культурны і рамесніцкі цэнтр Старажытнага Егіпта; захаваў сваё эканамічнае значэнне і пасля пераносу сталіцы ў Фівы (перыяд Сярэдняга царства). Набыў важнае стратэгічнае значэнне ў перыяд Новага царства ў сувязі з паходамі егіпецкіх цароў у Сірыю і Палесціну. У перыяд элінізму з узнікненнем г. Александрыя (IV ст. да н.э.) страціў былое значэнне.
Захаваліся руіны храма бога Пта (III тыс. да н.э.), сфінкс эпохі Новага царства, Серапеум (эліністычны час), 2 калосы Рамсеса II (13 ст. да н.э.). Некропалі Мемфіса з пірамідамі і грабніцамі цароў і знаці знаходзяцца паблізу сучасных Гізы, Сакары і інш.
Даследаванні і раскопкі
20 красавіка 2015 года расійскія археолагі знайшлі легендарныя «белыя сцены» Мемфиса.
Мантэчыльфонэ
Мантэчыльфонэ (Montecilfone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 1588 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 86032. Тэлефонны код — 0875.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2703
IC 2703 — галактыка тыпу D (карликова галактыка) ў сузор’і Леў.
Псалом 19
Псалом 19 (20 паводле масарэцкай нумарацыі) адносіцца да ліку царскіх псалмоў, у цэнтры якіх стаіць постаць цара і якія прысвечаны якой-небудзь важнай падзеі з ягонага жыцця. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Асноўная тэма гэтага псалма — малітва за цара.
Скульптурная кампазіцыя «Чалавек у футарале»
Скульптурная кампазіцыя «Чалавек у футарале» — скульптурная кампазіцыя ў Таганрогу, створаная скульптарам Давід Бягалавым па матывах аднайменнага аповеда А. П. Чэхава.
Скульптурная кампазіцыя
Скульптурная кампазіцыя ілюструе аднайменны аповед пісьменніка і малюе жаласнага настаўніка Белікава, які спрабуе атуліцца не тое ад дажджу і ветру, не тое ад сваіх мук і страхаў. Усталявана перад фасадам левага крыла Таганрогскай мужчынскай класічнай гімназіі, у якой вучыўся Антон Чэхаў і працаваў адзін з правобразаў Белікава, «чалавека ў футляры».
Дакладны прататып Белікава невядомы. Некаторыя сучаснікі (у тым ліку У. Г. Багараз і М. П. Чэхаў) лічылі, што прататыпам «чалавека ў футляры» быў настаўнік старажытнагрэчаскай мовы і інспектар таганрогскай гімназіі А. Ф. Дзьяканаў, іншыя ж апісвалі рысы характару Дзьяканава, што аспрэчваюць думку першых. Так, П. П. Філеўскі адзначаў шчодрасць Дзьяканава і пісаў: «Я ж дадатна сцвярджаю, што паміж „Чалавекам у футляры“ і А. Ф. Дзьяканавым нічога агульнага няма і ў гэтым творы А. П. Чэхава ніякага мясцовага каларыту знайсці няможна».
Выдаткі муніцыпальнага бюджэту на выраб скульптуры і яе ўсталёўку склалі 723802 рублі. Помнік з'яўляецца муніцыпальнай уласнасцю.
Гісторыя стварэння
Напярэдадні чэхаўскага юбілею гарадской адміністрацыяй быў праведзены конкурс на стварэнне дадзенай скульптуры, у якім перамог Давід Бягалаў. Помнік быў урачыста адкрыты 27 студзеня 2010 года, падчас імпрэз, прысвечаных 150-годдзю А. П. Чэхава.
ФК Спортынг Хіхон
«Спортынг» (Real Sporting de Gijón) — іспанскі футбольны клуб з Хіхона, Астурыя. Заснаваны 1 чэрвеня 1905 года. Вядомыя пад мянушкай «чырвона-белыя» з-за паласатай кашулі. Хатні стадыён «Эль Малінон» — найстарэйшы прафесійны футбольны пляц у Іспаніі, выкарыстоўваецца з 1908 года. З іспанскай мовы назва клуба перакладаецца як «Вялікі млын», бо стадыён размяшчаўся ля старога вадзянога млына.
З 1912 года да клуба дадаецца назва «Рэал» («каралеўскі»), пасля таго як кароль Іспаніі Альфонса XIII бярэ патранаж над клубам. З 1941 па 1970 гады назва клуба была скарочана да Real Gijon, бо выкарыстанне іншамоўных слоў было забаронена. У агульнай табліцы Ла Лігі займае 15 радок. З’яўляецца адным з дзевяці клубаў Іспаніі, што ніколі не апускаліся ніжэй за другі дывізіён. Гістарычны праціўнік — «Рэал Аўеда», гульні паміж клубамі маюць назву астурыйскае дэрбі.
Да таго, як пачаў праводзіца чэмпіянат Іспаніі, клуб 15 разоў станавіўся пераможцам Астурыі. Найвышэйшае дасягненне ў Ла Лізе — другое месца ў сезоне 1978/1979. Двойчы быў фіналістам Кубка Іспаніі: у 1981 і 1982 гадах.
Мацвей Паўлавіч Хаўкін
Мацвей Паўлавіч Хаўкін (сап. Мордух Цэвелевіч Хаўкін, г. Рагачоў, Магілёўская губерня — ) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў беднай яўрэйскай сям’і. Маці памерла, калі яму было пяць гадоў. У дзесяць яго аддалі ў вучні да краўца, а ў чатырнаццаць ён збег з дому ў пошуках заробку. Працаваў у Данбасе, з пачаткам Першай сусветнай вайны вярнуўся на радзіму. Пад уплывам старэйшага брата Самуіла Цэвелевіча Хаўкіна (1893—1976), члена РСДРП з 1911 года, прымкнуў да бальшавікоў.
У студзені 1916 года жыў у Самары, уступіў у партыю бальшавікоў. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года прымаў удзел у раззбраенні самарскай паліцыі. У сакавіку 1919 года ўдзельнічаў у Стракапытаўскім мяцяжы ў Гомелі, абараняў гатэль «Савой». Затым ваяваў у Першым Гомельскім рэвалюцыйным пралетарскім батальёне, які змагаўся з польскімі вайскамі. У чэрвені 1919 года батальён быў акружаны ў раёне Стоўбцаў апынуўся ў палоне. Яго ўтрымлівалі ў Беластоцкай турме, затым перавялі ў лагер ваеннапалонных, дзе яму ўдалося збегчы і ён апынуўся ў Брэст-Літоўску.
У Брэст-Літоўску ў сакавіку 1919 года была створана падпольная арганізацыя бальшавікоў. Яе ўзначаліў Якаў Барысавіч Быкін (1988—1938). У арганізацыю ўваходзілі М. П. Хаўкін, А. Іваноў, І. Утуліх, Н. Я. Грынберг, С. Гурыновіч, С. З. Крушынская, А. Сакаленка і іншыя. У ліпені 1920 года падпольны камітэт арганізаваў партызанскі атрад пад камандаваннем М. П. Хаўкіна для дапамогі наступаючай Чырвонай арміі і стаў асновай міліцыі горада.
1 жніўня 1920 года Чырвоная армія вызваліла Брэст-Літоўск. У горадзе была ўстаноўлена савецкая ўлада і створаны яе першы орган — Брэсцкі павятовы рэвалюцыйны камітэт. Першым старшынёй рэвалюцыйнага камітэта стаў А. І. Угараў, пазней — М. І. Мароз. М. П. Хаўкін быў камісарам (камендантам) Брэсцкай крэпасці, узначальваў гарадскую міліцыю. 19 жніўня ў выніку новага наступлення польскіх войск Чырвоная армія вымушана была адступіць, пакінуць горад. Брэсцкі рэвалюцыйны камітэт эвакуіраваўся і неўзабаве быў расфарміраваны.
У далейшым Хаўкін займаў шэраг адказных пасад. Узначаліў камітэт па барацьбе з дэзерцірствам у Пінску, камандаваў кавалерыйскім загараджатрадам. У 1921—1927 гадах камандаваў міліцыяй у Гомелі. Быў дэлегатам Х з’езда КПБ(б) (1927). Яго накіравалі ў Казахстан, потым — у Дагестан, дзе ён змагаўся з нацыянальна-вызваленчым рухам. У 1930—1934 гадах быў адным з кіраўнікоў г. Смаленска, сакратаром Смаленскага гаркама.
7 мая 1934 года была створана Яўрэйская аўтаномная вобласць з цэнтрам у г. Бірабіджане. З 6 чэрвеня 1935 года па 22 мая 1937 года — першы сакратар абкама Яўрэйскай вобласці. Таксама М. П. Хаўкін займаў пасады сакратара Бірабіджанскага гаркама, быў членам Далёкаўсходняга крайкама КП(б), крайвыканкама і прэзідыума аблвыканкама.