cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уэслі Джон
Клубная кар’ера
У пачатку 2019 года ў паслугах абаронцы былі зацікаўлены армянскія клубы «Арарат-Арменія» і «Арарат», аднак у красавіку ён зноў стаў трэніравацца з «Іслаччу» і неўзабаве афіцыйна вярнуўся ў каманду. У сезоне 2019 звычайна заставаўся на лаўцы запасных, таксама прыцягваўся да дубля. У снежні 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Іслаччу».
У лютым 2020 года стаў іграком узбекскага клуба «Андыжан», аднак так і не згуляў за яго і ў жніўні таго ж года перабраўся ў латвійскую «Елгаву», дзе гуляў да канца сезона.
У верасні 2022 года далучыўся да клуба «Двур-Кралавэ» з чацвёртага чэшскага дывізіёна. У пачтаку 2023 года вярнуўся на радзіму, дзе папоўніў склад клуба «Пойнт Фортын Цывік».
Міжнародная кар’ера
У 2011 годзе выступаў за моладзевую зборную Трынідада і Табага. 24 мая 2016 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Перу (0:4).
Валатоўкі (Мёрскі раён)
Валато́ўкі (, Волотовки) — былы хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіў у склад Язненскага сельсавета. Ліквідаваны ў 2008 годзе.
Белевічы (Лідскі раён)
Бе́левічы (, Белевичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Да 30 жніўня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Крупаўскага сельсавета, да 3 красавіка 1959 года — у склад Гервянікаўскага сельсавета , да 21 лютага 2023 года — у склад Крупаўскага сельсавета.
Савынкы
Савынкы (Са́винки) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Савынкы было ў складзе Валынскай воласці Сосныцкага павета Чарнігаўскай губерні.
Мухамед Алі Джына
Мухамед Алі Джына (محمد علی جناح; Muhammad Ali Jinnah;, Карачы ‒ ) — палітычны дзеяч Пакістана.
Парэмба
Парэмба (Poręba) — горад на поўдні Польшчы, за 250 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 35 км на паўночны ўсход ад цэнтра Катавіцаў. Уваходзіць у склад Завярцянскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 40,04 км². Насельніцтва 8,7 тыс. чалавек.
Каштоўная дзічына
Каштоўная дзічына — паляўнічы тэрмін, які выкарыстоўваюць для называння дзічыны сямейства. Назва аб'ядноўвае тых аленяў, што скідваюць рогі.
Сярод відаў, якія адносяцца да каштоўнай дзічыны:
Русінаўка
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Асінаўскага сельсавета.
Нацыянальна-радыкальны лагер (1934)
«Нацыянальна-радыкальны лагер» (Obóz Narodowo-Radykalny) — экстрэмісцкая нацыяналістычная польская групоўка, арганізавана 14 мая 1934 года маладымі актывістамі Лагеры вялікай Польшчы. Знаходзілася на нелегальным становішчы. У 1935 годзе раскалолася на Народна-радыкальны лагер Фаланга і Нацыянальна-радыкальны лагер ABC. Сімвалам партыі з'яўляецца Фаланга.
Гнесічы
Геаграфічныя звесткі
Размешчана па левы бок ад р. Нёман, манастыр — па правы бок. Транспартныя сувязі па аўтамабільнай дарозе з Навагрудкам. Маецца канцавы аўтобусны прыпынак на маршруце Навагрудак — Гнесічы — Навагрудак (нештодзённыя рэйсы).
Старажытнасць
Вынікі археалагічных абследаванняў паказваюць, што першае пасяленне людзей у гэтай мясцовасці існавала ў першабытнаабшчынным часе, задоўга да ўтварэння Гнесічаў. Па правы бок ад р. Нёман знойдзена стаянка перыяду каменнага і бронзавага вякоў, якая адносіцца да 4 — 2 тысячагоддзяў да н. э.
Сярэднявечча
У XII ст. у Панямонні ўтварылася Навагрудскае княства, у яго ўваходзіла і мясцовасць, дзе размешчаны Гнесічы. У сярэдзіне XIII ст., калі для славян і балтаў узнікла пагроза з боку Лівонскага ордэну і мангола-татарскага нашэсця, гэтае княства стала часткай зямель, з якіх склалася новая цэнтралізаваная дзяржава — Вялікае Княства Літоўскае, у далейшым яно аб'яднала ўсе княствы Беларусі і Літвы.
Паводле Галіцка-Валынскага летапісу, каля 1260 года сын першага вялікага князя ВКЛ Міндоўга — Войшалк (вялікі князь літоўскі ў 1264—1267) — заснаваў манастыр «на рацэ на Нёмане, паміж Літвой і Навагрудкам, і там жыў». Згодна царкоўнаму паданню, манастыр быў заснаваны ў сярэдзіне XIII ст. прападобным ігуменам Елісеем.
Паводле падання, манастыр быў заснаваны на тым жа месцы, дзе ён знаходзіцца цяпер. Але археалагічныя абследаванні ля Гнесічаў сляды старадаўняга манастыра не выявілі. Дакументальныя звесткі аб месцазнаходжанні манастыра захаваліся з XVI ст., яны сведчаць, што манастыр знаходзіўся ў в. Лаўрышава, побач з Гнесічамі. У выніку археалагічных раскопак у Лаўрышаве, якія вялі Лаўрышаўскія археалагічныя экспедыцыі, зроблена выснова, што манастыр размяшчаўся там з часу заснавання (XIII ст.). Лаўрышаўскі манастыр з'яўляўся адным з важнейшых духоўных цэнтраў беларускіх зямель з часу ўтварэння ВКЛ.
Гнесічы згадваюцца ў «Абмежаванні спрэчных зямель Лаўрышаўскага манастыра, якое выканана навагародскім намеснікам Петрашам Мантыгірдавічам па загадзе вялікага князя Вітаўта». Арыгінал дакумента не захаваўся, у копіі (1711 года) пададзена дата 15 чэрвеня 1398 г., аднак гісторыкі лічаць яе памылковай з-за разыходжання з іншымі звесткамі ў дакуменце. Таму дакумент можа быць датаваны прыблізна: кан. XIV — пач. XV ст., пасля 1392 г. (пачатак вялікага княжэння Вітаўта). Даследчыкі мяркуюць, што найбольш верагодны год складання дакумента — 1424:
«А шъто монастырская пашня, поля и чашъчо и поросъли и ограничили есьмо монастырскую земълю по реку Боловячу, липу Лопату и по дорогу мимо Сенъну, а по заднюю Стругу по Русечъ, а по дорогу, што од Гнесичъ лежитъ у Самойловичъ островъ, у тое бы все монастыръское князя великого людемъ не надобе усътупатисе.» (Старабелар.)
Новы час
З 1 ліпеня 1569 г. мясцовасць ў выніку аб'яднання ВКЛ з Польскім Каралеўствам — у створанай Рэчы Паспалітай.
У 1836 г. манастыр у Лаўрышаве быў зачынены, а ў 1913 — 1915 і затым у 2007 г. адноўлены ля Гнесічаў.
Найноўшы час
З 25 сакавіка 1918 года вёска — у абвешчанай БНР; з 1 студзеня 1919 — у ССРБ, з 27 лютага 1919 — у ССРЛБ. Пасля савецка-польскай вайны паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 г. — у Польшчы, у Нягневіцкай гміне Навагрудскага павета. З 1939 г. у БССР, з 1940 у Лаўрышаўскім сельсавеце Любчанскага, з 1956 — Навагрудскага раёнаў. З 1959 у Шчорсаўскім сельсавеце. У складзе калгаса «Звязда» імя 50-годдзя СССР. Працавалі пачатковая школа, магазін.
Сучасныя звесткі
У вёсцы дзейнічаюць (станам на 2015 год):
Стапылка
Стапылка (Стопи́лка) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Казённыя Лычыцы
Казённыя Лы́чыцы (, Казённые Лычицы) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчорсаўскага сельсавета.
Гісторыя Уругвая
Даеўрапейскі перыяд
Да XVI стагоддзя тэрыторыю сучаснага Уругвая насялялі плямёны індзейцаў чаруа, якія не мелі моцных традыцый дзяржаўнасці.
Каланіяльны перыяд
З 1515 году пачалося пранікненне іспанцаў. Да XVIII стагоддзя гэтая тэрыторыя не цікавіла каланізатараў, хіба кантрабандысты выкарыстоўвалі яе для перапраўкі тавараў у Буэнас-Айрэс. Толькі у 1724 годзе быў заснаваны Мантэвідэа, у 1750 іспанцы афіцыйна замацавалі гэтую тэрыторыю за сабой пад назвай Усходняя паласа (Banda Oriental), у складзе віцэ-каралеўства Перу, У 1776-1810 гадах — віцэ-каралеўства Рыа-дэ-ла-Плата. Індзейцы чаруа былі цалкам знішчаны, часткова яны змяшаліся з каланізатарамі.
Барацьба за незалежнасць
У пачатку ХІХ стагоддзя барацьбу за незалежнасць узначаліў Хасэ Арцігас, якога звалі "лідарам нацыі гауча" (el lider de la Nación Gaucha), прычым барацьба вялася не толькі з іспанцамі, але і з магутнымі суседзямі — Бразіліяй і Аргенцінай. У 1810 у выніку травеньскай рэвалюцыі з'явілася дзяржава Злучаных правінцый Рыа-дэ-ла-Плата, куды ўругвайскія землі пад назвай Усходняя правінцыя ўваходзілі разам з сучаснай паўночнай Аргенцінай. Але Уругвай прагнуў незалежнасці.
Незалежны Уругвай паўстаў у выніку аргенцінска-бразіліскага канфлікта. У 1816 годзе з маўклівай згоды Буэнас-Айрэсу Усходняя правінцыя была акупавана Бразіліяй. У 1825 група партызан, вядомыя як 33 арыенталіс, на чале з Хуанам Лавальеха павялі барацьбу з бразільскімі войскамі, якую Буэнас-Айрэс на гэты раз ужо падтрымаў. У выніку трохгадовага канфлікта бразільцы былі вымушаны адмовіцца ад тэрытарыяльных прэтэнзій. У 1828 Уругвай атрымаў незалежнасць і сваю сучасную назву. 25 жніўня 1825 — дзень выгнання бразільскіх акупантаў — стаў днём незалежнасці.
XIX стагоддзе
У 1831 адбылося апошняе паўстанне індзейцаў чаруа, у бітве пры Сальсіпуэдэсе загінулі амаль усе індзейскія воіны. У 1830-х сфарміраваліся дзве галоўныя палітычныя партыі, што існуюць і сёння: прабразільскія "чырвоныя" і прааргенцінскія "белыя". У залежнасці ад таго, якая патрыя была ва ўладзе, Уругвай арыентаваўся на адпаведнага суседа. Апазіцыйная ж партыя магла "запрасіць" сабе на дапамогу войскі іншага суседа. У 1865 Уругвай быў уцягнуты у вайну супраць Парагвая.
У апошнія дзесяцігоддзі XIX стагоддзя ва Уругваі ўмацоўвалася стабільнасць. Назіраўся эканамічны рост, звязаны з развіццём жывёлагадоўлі. Ургувай з'яўляецца другой краінай у свеце, якая абвясціла абавязковую і бясплатную адукацыю (1877). Тады ж Уругвай сталі называць "Паўднёваамерыканскай Швейцарыяй"
ХХ стагоддзе
У 1929 году пачалася Вялікая дэпрэсія, што нанесла значны ўдар па эканоміцы Уругвая. 1930-я - 1970-я сталі часам ваенных пераваротаў і шматлікіх непрацяглых дыктатур. З 1970-х Уругвай прытрымліваецца пераважна левай палітычнай арыентацыі. У 1967-1971 у краіне дзейнічаў марксіцкі партызанскі рух Тупамарас, у якім удзельнічаў і будучы прэзідэнт Хасэ Мухіка. У 1991 годзе Уругвай уступіў у эканамічны блок МЕРКАСУР.
Eupackardia calleta
Eupackardia calleta — начны матылёк, адзіны прадстаўнік роду.
Распаўсюджанне
Сустракаецца ў Мексіцы, Гватэмале і паўднёвых штатах ЗША.
Харчаванне
Кармавымі раслінамі вусеня з’яўляюцца:, , і.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын
Чэмпіянат Беларусі па гандболе — рэгулярныя штогадовыя спаборніцтвы па гандболе сярод гандбольных клубных каманд Беларусі.
Gazeta Wyborcza
Gazeta Wyborcza (афіцыйнае скарачэнне GW) — агульнапольскі грамадска-палітычны штодзённік, выдаецца ў Варшаве з 8 мая 1989 года. Выдавец медыя-канцэрн Agora SA, галоўны рэдактар Адам Міхнік.
Апісвае і каментуе беларускія падзеі. З 2006 па 2018 год мела свайго журналіста ў Беларусі.
Гісторыя
Газета ўзнікла згодна з пастановай круглага стала, як выданне, якое будзе прадстаўляць «Салідарнасць» пад час перадвыбарчай кампаніі ў Сойм. Напачатку выданне хацелі назваць «Gazeta Codzienna», а слова «Wyborcza» мусіла заставацца толькі на час выбарчай кампаніі. Першы 8-старонкавы нумар з’явіўся 8 мая 1989 года накладам 150 000 асобнікаў. Падрыхтавалі яго 20 журналістаў — большасць з іх раней былі звязаныя з падпольным «Tygodnikiem Mazowsze».
У 90-х гадах 20 стагоддзя сярэдні наклад дасягаў 500 000 асобнікаў, а святочныя выданні — да 1 мільёну. Пад канец 2008 года сярэдні продаж газеты быў больш за 388 000 асобнікаў, ці другое месца пасля штодзённіка «Fakt».
З часу заснавання газеты яе галоўным рэдактарам з’яўляецца Адам Міхнік.
Штодзённыя тэматычныя дадаткі
Акрамя таго газета выдае таксама тэматычныя серыі, кнігі, плакаты і г. д. З газетай звязана Biblioteka Gazety Wyborczej.
Перацёс
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Gazeta Wyborcza
Сусветнае сеціва
З сакавіка 1995 года GW трымае ўласнае інфармацыйнае адлюстраванне ў Інтэрнэце. На яе аснове паўстаў у 2001 годзе партал Gazeta.pl. У 2006 годзе з парталу вылучаны сервіс Wyborcza.pl, які стаў афіцыйным інтэрнэт-адлюстраваннем газеты. З лютага 2009 года галоўным рэдактарам Wyborcza.pl з’яўлаецца Эдвард Кжэмень.
Перацёс
Гісторыя
У 2004—2017 гадах у складзе Сяленскага сельскага паселішча.
Шэнгенская зона
Шэнгенская зона ўключае ў сябе 27 еўрапейскіх дзяржаў, якія ўхвалілі аднайменнае пагадненне, падпісанае ў мястэчку Шэнген (Люксембург) у 1985 годзе. Шэнгенская зона нагадвае нейкую дзяржаву, створаную для міжнароднага турызму з памежным кантролем пры ўездзе і выездзе з зоны, але без памежнага кантролю ўнутры.
Дадзеныя правілы былі ўключаны ў правілы Еўрапейскага Саюза законам Амстэрдамскага дагавора ў 1999, хоць Шэнгенская зона афіцыйна ўключае тры краіны, якія не ўваходзяць у ЕС, і дэ-факта ўключае тры еўрапейскія мікра-дзяржавы: Манака, Сан-Марына і Ватыкан. Усе краіны ЕС, акрамя Вялікабрытаніі і Ірландыі, абавязаліся увайсці ў Шэнгенскую зону, і ўсе, апрача Румыніі, Балгарыі і Кіпра, ужо зрабілі гэта. На дадзены момант зона ахоплівае плошчу ў 4.368.693 км ², на якой пражываюць звыш 400 млн чалавек.
Шэнгенскія правілы ўводзяць ліквідацыю памежнага кантролю паміж дзяржавамі, якія ўвайшлі ў зону, і адначасова ўмацаванне пагранічнага кантролю з дзяржавамі, якія мяжуюць з зонай. Таксама краіны абавязваюцца весці адзіную палітыку ў дачыненні да часова прыбываемых асоб, узгадненне кантролю на знешніх межах і развіваць паліцэйскае і судовае супрацоўніцтва.
Для пасведчання асобы можа выкарыстоўвацца пашпарт або карта грамадзяніна ЕС. Часам можа ўводзіцца памежны кантроль паміж некаторымі краінамі Шэнгенскай зоны.
Членства
На гэты момант Шэнгенская зона складаецца з 27 дзяржаў, усё акрамя чатырох — члены Еўрапейскага Саюза. Дзве краіны з нечленаў ЕС — Ісландыя і Нарвегія — уваходзяць у Скандынаўскі пашпартны саюз і афіцыйна класіфікаваны як дзяржавы, звязаныя з Шэнгенскай дзейнасцю ЕС. Яшчэ дзве, Швейцарыя і Ліхтэнштэйн, увайшлі ў зону на тых жа ўмовах. Дэ-факта Шэнгенская зона ўключае некалькі мікрадзяржаў, якія падтрымліваюць адкрытыя ці паўадкрытыя межы з краінамі Шэнгенскага пагаднення.
Перад поўным уводам Шэнгенскіх правіл краіна павінна атрымаць ацэнку гатоўнасці ў чатырох абласцях: паветраныя межы, візы, паліцэйскае супрацоўніцтва і абарона персанальных даных. У ролі ацэньвальных выступаюць адмысловыя эксперты з ЕС.
Бягучы склад
а. Дзяржавы па-за ЕС, але ў шэнгенскай зоне.
б. Для сухапутных меж і марскіх портаў; з 30 сакавіка 2008 таксама і для аэрапортаў.
г. Толькі па шэнгенскай візе, выдадзенай Даніяй.
д. Хоць Ян-Маен уваходзіць у Шэнгенскую зону.
Саро
Саро́ — возера ў Беларусі, у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Чарнагосніца, на мяжы з Сенненскім раёнам, за 18 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы.
Ушышыр
Ушышы́р (Ушишир) — астравы ў Вялікай градзе Курыльскіх астравоў. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. Плошча — 5 км².
Саро
Плошча паверхні возера 5,31 км². Даўжыня 9,47 км, найбольшая шырыня 0,91 км. Найбольшая глыбіня дасягае 36,3 м. Катлавіна возера лагчыннага тыпу, моцна выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй 20—25 метраў. У заходняй частцы схілы спадзістыя вышынёй да 10 м, на поўначы сугліністыя вышынёй 2—5 м. Берагавая лінія звілістая. Берагі вышынёй 0,5—0,8 м, на поўначы — 0,1—0,2 м. Шырыня літаральнай зоны ад 10—15 м на ўсходзе возера да 40 метраў на захадзе. Літараль пясчаная. Падводная частка катлавіны жолабападобнай формы. На возеры 2 астравы агульнай плошчай каля 0,04 га. Дно возера выслана пясчанымі і апясчаненымі адкладамі (каля 45 % плошчы). Глыбакаводная частка дна глеістая.
Шэнгенская зона
Чаканыя ўваходжанні
22 верасня 2011 года на нарадзе міністраў унутраных спраў краін Еўрапейскага Саюза, якая праходзіла ў Бруселі, Балгарыя і Румынія не атрымалі права на ўваходжанне ў Шэнгенскую зону. Адмова звязаны з тым, што Нідэрланды і Фінляндыя выказваюцца супраць уваходжання Румыніі і Балгарыі ў Шэнгенскую зону, сцвярджаючы, што Бухарэст і Сафія неэфектыўна змагаюцца з карупцыяй.
Ушышыр
Геаграфія і прырода
У склад Ушышыр уваходзяць усяго два астравы:
Саро
Возера мезатрофнае з прыкметамі алігатрофіі, слабапраточнае. Упадаюць 3 ручаі. Адзін з ручаёў злучае Саро з азёрамі Тросна і Ходцы. На поўначы выцякае ручай у Астровенскае возера. Прыбярэжная расліннасць займае палосу шырынёй 5—40 метраў (трыснёг, чарот). Да глыбіні 5 м растуць рдзесты, рагаліснік, эладэя, імхі.
Ушышыр
Геаграфія і прырода
Абодвы вулканічнага паходжання. На востраве Янкіча маецца актыўны вулкан Ушышыр (388 м). На поўдні месціцца буйная кратарная бухта. Шмат крыніц гарачай вады. Травяны покрыў маецца толькі на востраве Рыпанкіча. Астравы насяляюць марскія птушкі.
Саро
У возеры водзяцца судак, шчупак, акунь, плотка, сняток, карась, лінь і іншыя віды рыб.
Ушышыр
Гісторыя
З мовы айнаў назва астравоў перакладаецца як «зямля гарачых крыніц». Айны наведвалі астравы з рытуальнымі мэтамі, паколькі лічылі іх месцам знаходжання бога агню і грому Канакамуі.
Саро
Каля возера вёскі Засор’е, Холм, Паўлавічы, Берашова, Навасёлкі, Засценкі.
Ушышыр
Гісторыя
У японскіх кнігах Ушышыр згадваюцца з XVII ст. У XVIII ст. даследаваны японскай і расійскай экспедыцыямі. У 1875—1945 гадах уваходзілі ў склад Японіі. На астравах была размешчана вопытная сельскагаспадарчая станцыя, некаторы час жыло некалькі сем’яў айнаў.
Катрынегольм (камуна)
Камуна Катрынегольм (Katrineholms kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сёдэрманланд у цэнтральнай Швецыі.
Катрынегольм 98-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Катрынегольм.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 32 440 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Бенкевічы
Бе́нкевічы (, Бенкевичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Крупаўскага сельсавета.
Раманіўска Буда
Раманіўска Буда (Романівська Буда) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Санацыя (Польшча)
Сана́цыя (Sanacja ад sanatio — аздараўленне) — назва палітычнага руху, які ўзнік у сувязі з абвяшчэннем Юзафам Пілсудскім лозунгу «маральнай санацыі» грамадскага жыцця ў Польшчы, высунутага падчас падрыхтоўкі і падчас майскага перавароту 1926 года.
Аснову руху склалі былыя армейскія афіцэры, у якіх карупцыя ў польскай палітыцы выклікала агіду. Санацыя была кааліцыяй розных палітычных сіл з акцэнтам на ліквідацыю карупцыі і скарачэнне інфляцыі.
Галоўнай палітычнай арганізацыяй санацыі быў Беспартыйны блок супрацоўніцтва з урадам (1928—1935) (Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem Józefa Piłsudskiego (BBWR)), а з 1937 года —Лагер нацыянальнага аб’яднання.
У жніўні 1926 года ў Канстытуцыю 1921 года былі ўнесены істотныя папраўкі. Прэзідэнт атрымаў права датэрмінова распускаць сейм і сенат і прызначаць новыя выбары, выдаваць дэкрэты, якія маюць сілу закона да моманту зацвярджэння або не зацвярджэння іх парламентам. Сейм пачаў працаваць на сесійнай, а не на пастаяннай аснове. Толькі прэзідэнт меў права адкрываць і закрываць яго сесіі. Уводзілася папярэдняя цэнзура прэсы.
Санацыя ўсталявала аўтарытарнае кіраванне, змагалася з камунізмам, абвяшчала тэзісы пра крызіс дэмакратыі, неабходнасць моцнай улады і ліквідацыі апазіцыйных партый. У цэлым рэжым Пілсудскага насіў правацэнтрысцкі, кансерватыўна-патэрналісцкі характар.
Прыкладамі барацьбы з апазіцыяй, апрача іншага, былі: стварэнне канцэнтрацыйнага лагера ў Бярозе-Картузскай, Брэсцкі працэс, абвяўчэнне па-за законам Лагера вялікай Польшчы, а таксама Нацыянальна-радыкальнага лагера, абмежавання свабоды друку і сходаў.
У красавіку 1935 года, незадоўга да смерці Пілсудскага, у Польшчы была прынята новая Канстытуцыя, у якую ўвайшлі асноўныя прынцыпы Санацыі: моцная цэнтралізаваная дзяржава з прэзідэнцкай сістэмай кіравання. Неўзабаве пасля смерці Пілсудскага рух сутыкнуўся з шэрагам унутраных праблем і рознагалоссяў. Урэшце ён распаўся на тры асобныя кірункі:
Першы з гэтых кірункаў неўзабаве страціў сваё значэнне, а два іншыя працягвалі барацьбу за ўплыў да пачатку вайны.
Другая сусветная вайна паклала канец ураду санацыі, але яе дзеячы захавалі значныя сувязі ў эмігранцкім урадзе і яго структурах у Польшчы.
Начныя Снайперы
«Начныя Снайперы» (Ночные снайперы)— расійскі рок-гурт. Заснаваны ў 1993 г. Удзельнічаў ў шэрагу музычных акцый — ад андэграўндных ( «Бабіна лета», «Магутная кучка») да буйнейшых расійскіх рок-фестываляў («Нашествие», «Максидром», «Крылы»,  «Рок над Волгай»).
Найбольшую вядомасць атрымалі такія песні групы як «31 весна», «Ты дарила мне розы», «Рубеж», «Столица», «Асфальт», «Актрисса». Аснову рэпертуара гурта складаюць песні, напісаныя Д. Арбенінай; выконваецца таксама некалькі песень на вершы класічных і сучасных паэтаў (І. Бродскі, Г. Ахматава, Ф. Гарсія-Лорка, Яшка Казанова, Юлія Ліствіцкая).
Святлана Сурганава пакінула гурт 17 снежня 2002 гады ў выніку шэрагу творчых рознагалоссяў з Дыянай Арбенінай. Пасля сыходу Святланай быў створаны калектыў «Сурганава і Аркестр», а назва «Начныя Снайперы» захавалася за калектывам, у якім у цяперашні час саліруе Дыяна Арбеніна.
Каб людзі не журыліся
Каб людзі не журыліся — п’еса, напісаная А. Макаёнкам ў 1958 і пастаўленая на сцэне Купалаўскага тэатру ў 1959.
У п’есе раскрываюцца праблемы сельскай рэчаіснасці, пытанні калгаснага будаўніцтва, паказваюцца людзі з абывацельскай псіхалогіяй, асэнсоўваюцца жыццёвыя клопаты сельскіх працаўнікоў.
Цікавыя факты
Калі купалаўцы захацелі паехаць з п’есай у Кіеў, дазволу не даў сакратар ЦК КПБ па ідэалогіі Цімафей Гарбуноў, які палічыў, што суседзі будуць смяяцца з беларусаў. І твор знялі з рэпертуару.
Мітрыдат II
Мітрыдат быў сынам цара Арыябарзана. Ён стаў саюзнікам Селеўкідаў, узяўшы сястру Селеўка II сабе ў жонкі. У сваю чаргу ён выдаў сваю дачку Лаадыку за Антыёха III Вялікага. Аднак у так званай «Вайне Братоў», Мітрыдат падтрымліваў Антыёха супраць Селеўка. У 227 да н.э. (ці 220 да н.э.) на востраве Родас адбылося буйное землетрасенне. Мітрыдат і яго жонка, даведаўшыся пра гэта, паслалі туды дабрачынную дапамогу жыхарам.
Сям'я
Лаадыка нарадзіла Мітрыдату II трох дзяцей: Лаадыку III, Лаадыку Пантыйскую і Мітрыдата III.
Voices of Reality
«Voices of Reality» (Галасы рэчаіснасці) — дэбютны студыйны альбом беларускага гурта «OpTeamist Project», выдадзены ў 2019 годзе.
Рыбынск
Рыбынск (Риби́нськ) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
30 красавіка
30 красавіка — сто дваццаты (сто дваццаць першы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Мітрыдат
Мітрыда́т (Μιθριδάτης) (у перакладзе з персідскай мовы «падараваны Мітрай») — імя шэрагу антычных цароў, вайскаводаў і палітыкаў у розных дзяржавах Малой Азіі.
Рудня (Карукіўскі раён)
Рудня (Рудня) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Грабніца Кіра
Грабніца Кіра  — месца апошняга спачыну Кіра Вялікага, заснавальніка старажытнай імперыі Ахеменідаў. Маўзалей знаходзіцца ў Пасаргадах, археалагічным помніку ў правінцыі Фарс, Іран.
Упершыню ён быў ідэнтыфікаваны як магіла Кіра Джэймсам Джасцінам Мор’е, які параўнаў помнік з тым, што апісана ў працах грэчаскага гісторыка Арыяна.
Маўзалей з’яўляецца значным гістарычным прыкладам сейсмічнай тэхнікі, паколькі ён лічыцца самай старой канструкцыяй з ізаляванай базай у свеце, што надае яму вялікую ўстойлівасць да сейсмічных небяспек. Гэта адзін з ключавых аб’ектаў іранскай культурнай спадчыны. 29 кастрычніка 2021 года іранская паліцыя забараніла людзям наведваць маўзалей.
Месца знаходжання магілы закрываецца кожны год падчас Дня Кіра Вялікага пасля пратэсту супраць манархіі ў 2016 годзе.
Будаўнічыя характарыстыкі
Грабніца Кіра знаходзіцца ў паўднёвым куце пляцоўкі, якая калісці была каралеўскім паркам Пасаргады і пабудавана з жаўтлява-белага вапняку, верагодна, з шахты Сіванд. Будынак магілы быў устойлівым да прыродных і непрыродных фактараў на працягу 2500 гадоў і ўсё яшчэ стаіць на раўніне Пасаргады. Яго падмурак — гэта каменная пляцоўка, канструкцыя якой утварае прастакутны квадрат даўжынёй 13,35 метра і шырынёй 12,30 метра. Гэты будынак складаецца з дзвюх цалкам асобных частак; шасціступеньчатая каменная пляцоўка, а над шостай прыступкай — пакой з двухсхільным дахам.
Агульная вышыня будынка складае крыху больш за 11 метраў. Першая платформа, якая ўтварае першую прыступку, мае вышыню 165 см, але каля 60 см першапачаткова яна была неразрэзанай і схаванай; гэта значыць, што, як і другая і трэцяя прыступкі, яна была роўна 105 см у вышыню. Чацвёртая, пятая і шостая прыступкі маюць вышыню па 57,5 см. Шырыня платформаў складае паўметра, а ўзровень шостай платформы, якая ўтварае аснову пахавальні, складае каля 6,40 метра на 5,35 метра.
Даўжыня магілы 3,17 метра, шырыня 2,11 метра, вышыня 2,11 метра. Яе сцяна тоўстая, з таўшчынёй да 1,5 метраў, складзена з чатырох шэрагаў добра асечанага каменя. Першы і другі шэраг вышэйшыя за трэці і чацвёрты, а на паўночна-заходнім баку, відаць, былі падвойныя дзверы, якія рассоўна адчыняліся, якіх цяпер няма. Цяперашні ўваход мае шырыню 78 см і вышыню 140 см, а парог яго глыбокі. У кожным з двух кутоў малога парога зроблена паглыбленне для пяткі дзвярэй і гарызантальныя пазы глыбінёй 16 см з аднаго боку і 10 см з другога боку, каб можна было знайсці і ўставіць дзве перамычкі пры іх адкрыцці.
У пярэдняй частцы грабніцы, у верхнім трохкутніку брамы, была вельмі ўпрыгожаная кветка, ад якой сёння захавалася толькі вельмі слабая палова. Еўрапейскі падарожнік па імі Ёган Альбрэхт фон Мандэльсла ўбачыў кветку ў 1638 годзе і адлюстраваў яе на карціне магілы Кіра, але яна была даўно забытай ці іншай інтэрпрэтацыяй да Давіда. Стронах аднавіў, апісаў і інтэрпрэтаваў яе ў 1964 годзе. Кветка, пра якую ідзе гаворка, мела 12 асноўных пёраў, з якіх 24 знаходзіліся па-за дваром, а 24 — звонку. Гэтая роля адлюстроўвае рэшткі сонца, і, улічваючы тое, што іранцы прыстасавалі імя Кіра да сонца, гэты сланечнік быў сімвалам і праявай асобы Кіра і схемай яго духоўнага становішча ў іранцаў.
Дах грабніцы знутры гладкі і просты, але звонку двухсхільны і яго двухбаковы схіл мае форму лічбы восем. Дах зроблены з двух каштоўных камянёў, на якіх ляжыць камень-піраміда з асновай 6,25 метра на 3 метра і таўшчынёй паўметра, а на ім быў камень над дахам, якога цяпер няма. Лічыцца, што па традыцыі Ахеменідаў, каб асвятліць і лепш перамясціць каштоўныя камяні, яны капалі ўнутры даху. Форсат аль-Даўла Шыразі заўважыў пустую прастору паміж унутраным дахам і аднасхільным дахам звонку і палічыў гэта месцам пахавання памерлых :"Яго дах аднасхільны звонку, але плоскі знутры; такім чынам, з тыльнага боку гэтага плоскага даху знутры да ніжэй увагнутага даху ён полы ў форме трыхвугольніка, і тут было месца пахавання памерлых, а ў мінулым дах быў прабіты і яго камяні былі разбітыя. Некаторыя з людзей, якія падымаліся адтуль, убачылі склеп, дзе згадвалася, што каменная труна і ў ёй нябожчык. Цяпер гэта труп прозы гебы [як рассыпаны пыл]."Гэтая сярэдняя частка, пра якую згадвае Шыразі, уяўляе сабой лагчыну даўжынёй 4,75 метра, шырынёй каля аднаго метра і глыбінёй 85 сантыметраў. Каб не пахіснуць цягавітасць гэтай ямы, дах быў зроблены з двух частак. Аднак думка, што пустая прастора была месцам размяшчэння труны ці нават двух трун (з-за падзелу сярэдняй прасторы на дзве), была папулярнай у мінулым.
Падлога ў памяшканні грабніцы складзена з двух вялікіх каменных пліт. Паводле Джорджа Керзона (1892), шыфер быў большы, чым вялікія ямы, у якіх ён быў выкапаны. Напэўна, каб даведацца, што пад ім.
Маўзалей быў пабудаваны без раствора, але металічныя пучкі курганоў злучалі камяні, амаль усе яны былі раскапаныя і вывезеныя, заставаліся непрыемныя ямкі, якія псавалі трываласць будынка. Каманда на чале з Алірэза Шапур Шахбазі адрамантавала гэтыя канавы як мага больш з кавалачкамі прывезеных з шахты Сівад.
Тыя, хто наведваў магілу ў дзевятнаццатым стагоддзі і запісваў свае назіранні, казалі пра далёкія слупы магілы Кіра. У цяперашні час ад гэтых калон і іншых збудаванняў вакол магілы няма слядоў. Напрыклад, Франц Генрых Вайсбах, нямецкі вучоны і ўсходазнавец, які наведаў Пасаргады ў канцы дзевятнаццатага стагоддзя і напісаў апісанне будынкаў у Пасаргадах, так апісвае слупы вакол магілы Кіра :"Тры бакі магілы акружаны 22 калонамі. Ад двухсценнай сцяны, якая акружае калоны, бачныя сляды. Даўжыня кожнага шэрагу слупоў, пастаўленых адзін да аднаго, складае 30 метраў, а даўжыня шэрагу слупоў, перпендыкулярных гэтым двум радам, складае 32 метра. Даўжыня двух супрацьлеглых шэрагаў ад унутранай сцяны 35 метраў, а другой часткі ад унутранай сцяны 42 метры. Ёсць сумневы, што знешняя сцяна існавала ад пачатку. Знешняя сцяна ўяўляе сабой вялізную сцяну, на якой абапіраюцца рэшткі брамы."За некалькі дзесяцігоддзяў да Вайсбаха Кэр Портэр, які наведаў магілу ў 1818 годзе, выказаў сваё меркаванне аб стане калон :"Вялікая плошча, вызначаная асновай з 24 круглых слупоў, ахоплівае будынак як квадрат. Дыяметр кожнай калоны складае 3 футы і 3 цалі [прыкладна 99 см]. Кожны бок квадрата завершаны 6 калонамі, кожная з якіх знаходзіцца на адлегласці 14 футаў [прыкладна 4,27 м] ад бакавой калоны. 17 слупоў усё яшчэ стаяць, але яны акружаны смеццем і наўмысна злучаны муравай сцяной."Аб паходжанні архітэктурнага стылю будынка выказваліся розныя меркаванні. Дыяпазон гэтых поглядаў шырокі і ўключае грэцкае паходжанне з Малой Азіі, Міжземнамор’я, егіпцян, эламітаў і першапачатковых іранцаў. Б. Фараваш пра асвятленне Хрпштхай на магіле Кіра пісаў, што магілы Ряяны таксама пакрытыя першым шоўкам, і гэта прыводзіць да часу магілы першага цара Ахеменідаў, па традыцыі ў раёнах Барахыза на поўнач ад Ірана звычайна так рабілі.
Рэканструкцыя магілы
Гэтая магіла была адрамантавана двойчы, адзін раз у 1972 годзе і другі раз у перыяд з 2002 па 2009 год. Упершыню рэстаўрацыйныя работы праводзіліся пад кіраўніцтвам Алі Самі (тады кіраўнік Персепальскага археалагічнага інстытута).
У другі раз, як паведамляе інфармацыйнае агенцтва Mehr, некаторыя эксперты ў галіне культурнай спадчыны заявілі, што падчас рэканструкцыі дах магілы быў моцна пашкоджаны. Па словах аднаго з такіх экспертаў, рэстаўратар гэтага будынка навучыўся рэстаўрацыі эксперыментальна і не меў ні навуковай, ні ўніверсітэцкай адукацыі ў гэтай галіне.
Пасля ад’езду італьянскай экспертнай групы з Персепаліса ён узяў на сябе адказнасць за аднаўленне магілы Кіра. Эксперт сцвярджае, што пры рэстаўрацыі рэстаўратар дапусціў памылкі, большасць з якіх былі звязаныя з разбурэннем даху магілы. Іншы эксперт Арганізацыі культурнай спадчыны таксама паведаміў карэспандэнту Mehr:
"Калі рэстаўрацыя даху магілы рабілася па правільных навуковых метадах, то яна павінна была быць завершана як мінімум праз два гады."
Каве Фарох таксама заявіў у дыскусіі ў персідскай службе VOA 29 снежня 2008 года, у якой прысутнічаў Хасан Рахсаз, кіраўнік рэстаўрацыйнай групы магілы Кіра Вялікага, што археалагічныя прынцыпы не правялі аднаўленчую аперацыю дакладна і пашкодзілі магілу.
Класічныя ацэнкі
Найбольш шырокае апісанне канструкцыі, заснаванае на страчаным апавяданні Арыстобула (які суправаджаў Аляксандра Македонскага ў яго ўсходніх паходах у канцы 4 стагоддзя да н.э.), можна знайсці ў «Анабасісе Аляксандра» (6.29), напісаным Арыянам у 2 стагоддзі нашай эры.
Архітэктура
Дызайн магілы Кіра прыпісваецца месапатамскім або эламскім зікуратам, але цэла звычайна прыпісваецца грабніцам Урарту больш ранняга перыяду. У прыватнасці, магіла ў Пасаргадах мае амаль тыя ж памеры, што і магіла Аліята, бацькі лідыйскага цара Кроза; аднак некаторыя адмовіліся ад патрабавання (паводле Герадота, Кроз быў пашкадаваны Кірам падчас заваявання Лідзіі і стаў членам двара Кіра). Галоўным упрыгожваннем магілы з’яўляецца разетка над дзвярыма ў франтоне. Увогуле, мастацтва і архітэктура, знойдзеныя ў Пасаргадах, уяўляюць сабой прыклад персідскага сінтэзу розных традыцый, абапіраючыся на прэцэдэнты з Эламай, Вавілонам, Асірыі і Старажытнага Егіпта з даданнем некаторых анаталійскіх уплываў.
Іранскі Новы год
Падчас Наўруза, персідскага Новага года, іранцы, якія збіраюцца з усёй краіны, штогод праводзяць яго каля магілы. Іранцы паважаюць Кіра Вялікага як заснавальніка Ірана і Персідскай імперыі.
Рассветная (Клецкі раён)
Рассве́тная (, Рассветная) (да 1964 года Цыцкавічы ) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Красназвёздаўскага сельсавета. Размяшчаецца на ўсходзе сельсавета і раёна.
Гісторыя
З 12 кастрычніка 1940 года вёска ў складзе Галавацкага сельсавета, з 24 жніўня 1960 года — у складзе Зубкаўскага сельсавета.
З 22 верасня 1980 года вёска ўключана ў склад Гурнаўшчынскага сельсавета, з 8 снежня 1995 года па 28 мая 2013 года — у склад Зубкаўскага сельсавета.
Аркадзь Міхайлавіч Добкін
Аркадзь Міхайлавіч Добкін (,, Беларуская ССР, СССР) — беларускі прадпрымальнік. На працягу некалькіх гадоў уваходзіць у першую дзясятку рэйтынга 200 самых паспяховых і ўплывовых бізнесменаў Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1960 годзе ў Мінску. Вучыўся ў сярэдняй школе № 50 г. Мінска з матэматычным ухілам. У 1983 годзе скончыў Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «інжынер электратэхнікі». У 1991 годзе эміграваў у ЗША. У 1993 г. заснаваў EPAM Systems.
Член савета дырэктараў асацыяцыі «Руссофт». Член Савета Асацыяцыі (у 2010—2011 гадах старшыня) «Інфапарк».
Старасёлы (Радамльскі сельсавет)
Старасёлы (, Старосёлы) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Радамльскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Асінаўскага сельсавета.
Бора-Бора
Бора-Бора (франц., таіц.: Bora Bora) — востраў у Французскай Палінезіі. Уваходзіць у групу Падветраных астравоў Таварыства. Плошча — 23,9 км². Насельніцтва — 8880 чал. (2008 г.)
Геаграфія і прырода
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Сфарміраваны каля 4 млн гадоў таму. Большай часткай узгорысты. Найвышэйшы пункт — гара Атэману (727 м). Геолагамі вызначана, што Бора-Бора паступова апускаецца пад ваду з хуткасцю каля 1 см у стагоддзе. Вулканічны востраў атачае кола каралавага рыфа з мноствам невялікіх астраўкоў моту.
Клімат трапічны пасатны. Вылучаюцца дажджлівы (з мая па кастрычнік) і сухі (з лістапада па красавік) сезоны. Сярэдняя колькасць ападкаў 2263 мм у год. Сярэднегадавая тэмпература 28 — 30 °C. Назіраюцца частыя і моцныя, але кароткія штормы. Востраў знаходзіцца пад пагрозай моцных трапічных цыклонаў.
Бора-Бора з яго зялёнымі краявідамі ў атачэнні каралавых астраўкоў з’яўляецца адным з самых прыгожых у Французскай Палінезіі. У перадгор’ях захаваліся шыракалістыя трапічныя лясы. На ўзбярэжжы шмат культурных раслін. Але фаўна даволі бедная, прадстаўлена крабамі, казуркамі і птушкамі.
Гісторыя
Востраў быў населены палінезійцамі з астравоў Тонга ў VIII—IX стст. Вядома старажытная назва Вавау («перш народжаны»), якая пазней трансфармавалася ў Бора-Бора. Згодна паданням, першым кіраўніком вострава быў Ахататама, першы сын Хіра, легендарнага правадыра суседняга вострава Раіатэа. З-за перанаселенасці мясцовыя жыхары вялі частыя войны і лічыліся аднымі з найбольш жорсткіх ваяроў у Палінезіі.
У 1769 г. Бора-Бора быў адкрыты Джэймсам Кукам. У 1820 г. яго насельніцтва прыняло хрысціянства.
Варонкі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Бора-Бора
Гісторыя
У кан. XVIII ст. Бора-Бора быў далучаны да дзяржавы манархаў Таіці. Яго жыхары выступілі супраць усталявання французскага пратэктарату ў 1842 г. Аднак у 1888 г. востраў быў далучаны да Французскай Палінезіі.
Пад час II Сусветнай вайны на ім размяшчалася амерыканская ваенная база. Дзякуючы амерыканскім ваенным на Бора-Бора з’явіўся першы ў Французскай Палінезіі аэрапорт, што садзейнічала ў пасляваенны час імкліваму развіццю турызму.
Эканоміка і інфраструктура
Адміністрацыйны цэнтр і самае вялікае паселішча (з насельніцтвам 4927 чал.) Ваітапе размешчана ў заходняй частцы Бора-Бора. Са знешнім светам востраў злучаны з дапамогай міжнароднага аэрапорта і паромнай пераправай на суседнія астравы, Таіці і Мурэа.
Невялікая колькасць астравіцян займаецца сельскай гаспадаркай — вырошчвае какосавую пальму і гародніну. Аднак асновай мясцовай эканомікі з’яўляецца абслугоўванне турыстаў. Бора-Бора славіцца сваімі буйнымі гатэлямі, пабудаванымі ў палінезійскім стылі на палях над лагунай або на моту.
Піліца (горад)
Піліца (Pilica) — горад на поўдні Польшчы, за 250 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на паўночны ўсход ад Катавіцаў. Уваходзіць у склад Завярцянскага павета Сілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Піліца. Займае плошчу 8,22 км². Насельніцтва 1,9 тыс. чалавек.
Бярнуці
Бярну́ці (, Бернути) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Сопат (Польшча)
Со́пат (Sopot, Sopòt), Цопат  — горад і марскі курорт на поўначы Польшчы, у Паморскім ваяводстве, на Балтыйскім узбярэжжы.
Сопат размешчаны паміж Гданьскам і Гдыняй, утвараючы разам з імі агламерацыю Труймяста (Трайны горад), якая фактычна з’яўляецца суцэльным горадам з агульным насельніцтвам прыкладна ў мільён чалавек.
Горад быў вядомы ў часы ПНР конкурсамі песень, якія праводзіліся з 1961 года ў так званай Лясной оперы (амфітэатры). У горадзе знаходзіцца самы доўгі ў Еўропе драўляны пірс.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2018
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2018 — 82-ы чэмпіянат свету, які прайшоў у Даніі (Капенгаген і Гернінг). Зборная Швецыі абараніла званне чэмпіёна свету.
Сопат (Польшча)
У 2022 годзе ў Сопаце быў зафіксаваны адзін з самых нізкіх узроўняў беспрацоўя ў Польшчы, які склаў 1,7% (усяго каля 300 асоб на ўвесь горад).
Пэрэлюб (Карукіўскі раён)
Пэрэлюб (Пере́люб) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Пэрэлюб было ў складзе Пэрэлюбскай воласці Сосныцкага павета Чарнігаўскай губерні.
Яўген Аляксеевіч Бокараў
Яўген Алексеевіч Бокараў (, з. Сярэдне-Ягор'еўскае, Стаўрапольская губерня, цяпер Растоўская вобласць —, ) — савецкі лінгвіст, даследчык дагестанскіх моў, эсперанталог, загаднік сектарам каўказскіх моў Інстытута мовазнаўства АН СССР, складальнік найболей поўных для свайго часу руска-эсперанцкага (выдавецтва «Энцыклапедыя», 1966) і эсперанта-рускага (1974) слоўнікаў.
Старэйшы брат рана загінулага лінгвіста-дагестанаведа Анатоля Бокарава.
Біяграфія
Вучыўся ў школе горада Цямір-Хан-Шура (цяпер Буйнакск). Сярэднюю школу скончыў у 1922 годзе ў с. Сярэдне-Ягор'еўскам, куды бацькі вярнуліся пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі. З пачатку 1921 года адначасна з навукай пачаў працаваць настаўнікам у пачатковай школе.
У 1922 годзе паступіў у Політэхнічны Інстытут, а ў 1923 годзе перавёўся ў Растоўскі ўніверсітэт, які скончыў па аддзяленні рускай мовы і літаратуры педагагічнага факультэта. Па сканчэнні ўніверсітэта з 1925 года працаваў школьным настаўнікам (Паўночная Асеція, Дагестан).
З 1931 года перайшоў на працу ў Дагестанскі педагагічны інстытут. Пасля здачы кандыдацкага мінімуму і абароны кандыдацкай дысертацыі атрымаў у 1937 годзе навуковую ступень кандыдата і ў 1938 годзе навуковае званне дацэнта. У 1939 годзе паступіў у дактарантуру Інстытута Мовы і Мыслення АН СССР, аднак не паспеў скончыць яе з-за распачатай Вялікай Айчыннай вайны. Быў закліканы ў флот, служыў з чэрвеня 1941 года па чэрвень 1946 года. Падчас вайны, у 1944 годзе, уступіў у шэрагі УКП(б). Пасля дэмабілізацыі ў 1946 годзе быў залічаны старэйшым навуковым супрацоўнікам у Інстытут Мовы і Мыслення, а ў 1950 годзе, пасля яго ліквідацыі, — у Інстытут мовазнаўства АН СССР.
У 1957 годзе Бокараў браў удзел у рыхтоўлі да VI Міжнароднага фестываля моладзі і студэнтаў (Масква) — кіраваў арганізацыяй сустрэч эсперантыстаў розных краін. З гэтай падрыхтоўкі пасля фестываля адрадзіўся эсперанта-рух у Савецкам Саюзе (з сярэдзіны 1930-х эсперантыстаў пераследавалі, кіраўніцтва саюза эсперантыстаў было рэпрэсавана ).
Бокараў шмат зрабіў для афіцыялізацыі эсперанта ў СССР — пры Звязе савецкіх грамадстваў сяброўства і культурных сувязяў з народамі замежных краін (ССОД) у 1962 годзе была ўтворана Камісія па міжнародных сувязях савецкіх эсперантыстаў, доўгі час адзіная афіцыйная арганізацыя эсперантыстаў краіны. Бокараў быў старшынёй гэтай камісіі з моманту яе падставы да сваёй смерці.
З 1963 года быў у Акадэміі эсперанта — рэгулюючы орган мовы эсперанта.
Я. А. Бокараў браў удзел у спорах пра «натуральныя» і «штучныя» мовы, выступаў супраць такога супрацьстаўлення. Па яго думцы, усе мовы ў той ці іншай меры штучныя — узнікаюць у грамадстве і выпрабоўваюць на сабе яго актыўны ўплыў. Такім чынам, трэба казаць пра ступень штучнасці тых ці іншых моў, але не супрацьстаўляць «натуральныя» і «штучныя» як два неперасякальныя мноствы.
Крывія
Кры́вія (таксама Крыві́ччына , Крыві́цкая зямля ) — беларуская гістарычная вобласць, размешчаная ў верхнім і сярэднім цячэнні Заходняй Дзвіны,а таксама ў вярхоўях Дняпра і Волгі, якая характарызуецца актыўным балта-славянскім сінтэзам.
Этымалогія
Найбольш аргументаванай выглядае гіпотэза, згодна з якой назоў паходзіць ад імя міфічнага пачынальніка пэўнай рэлігійнай традыцыі — вярхоўнага жраца Крыва (Крыва-Крывейтэ), культ якога быў характэрны для большасці балцкіх народаў. Гэтую версію падтрымлівалі Г. Мілер, Н. Карамзін, Т. Нарбут, А. Кіркор, В. Сядоў і інш. Паводле іншых версіяў назва паходзіць ад слова «крэўныя», гэта значыць родныя па крыві, або ад характара «крывой» або пагорыстай мясцовасці.
Лакалізацыя
У канцы X ст. на тэрыторыі Крывіі, гэта значыць на тэрыторыі рассялення крывічоў склалася Полацкае княства, насельніцтва якога называлася крывічамі ў летапісах пад 1127, 1129, 1140, 1162 гг. У іх жа князі Полацка неаднаразова называюцца "крыўскімі князямі".
Нягледзячы на тое, што тэрыторыя рассялення крывічоў не ахоплівае ўсю тэрыторыю сучаснай Беларусі, дзеячы беларускага нацыянальнага Адраджэння пачатку XX ст. (напрыклад, В. Ластоўскі) на аснове таго, што асноўная частка тэрыторыі, якая раней насялялася крывічамі, практычна дакладна паўтарала паўночныя і паўночна-ўсходнія этнаграфічныя і лінгвістычныя межы тэрыторыі рассялення беларускага народа, прапаноўвалі атаясамліваць паняцці "Беларусь" і "Крывія".
Такім чынам, можна казаць, што гістарычная Крывія сёння знаходзіцца на тэрыторыі трох сучасных дзяржаў: Беларусі, Латвіі і Расіі.
З тапонімам "Крывія" і этнонімам "крывічы" звязана паходжанне назваў шэрагу сельскіх населеных пунктаў Гродзеншчыны, Міншчыны, Віцебшчыны і іншых рэгіёнаў Беларусі і сумежных краін.
У латышскай мове і па сёняшні дзень называюць Расію Крыевіяй (латыш. Krievija), а Беларусь — Балткрыевіяй (латыш. Baltkrievija). Гэта прыклад экстрапаляцыі тапоніма "Крывія" і этноніма "крывічы" на прадстаўнікоў усіх славянамоўных этнічных груп і тэрыторыю іх пражывання, якія жылі на ўсход і паўднёвы ўсход ад этнічнай тэрыторыі продкаў сучасных латышоў у эпоху сярэднявечча.
Рамоны
Рамоны (Рамоны) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сяленскага сельскага паселішча.
Мажэйкаўскі сельсавет (Шчучынскі раён)
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2404 чалавекі, з іх 48,5 % — беларусы, 46,2 % — палякі, 4,0 % — рускія.
Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 6 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 6 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Гдыні 2015 (Gdynia Open 2015)) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 25 лютага па 1 сакавіка 2015 года на спартыўнай арэне Гдыні, у Гдыні, Польшча. Прызавы фонд турніру склаў €, з якіх € атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Ніл Робертсан з Аўстраліі, які перайграў на сваім шляху да тытула Адама Дафі (4:3), Энтані Хэмілтана (4:0), Тоні Дрэгу (4:0), Олівера Лайнса (4:3), Джада Трампа ў чвэрцьфінале (4:3), Шона Мёрфі ў паўфінальным матчы (4:2) і Марка Уільямса ў фінальным паядынку з лікам 4:0. Гэтая перамога стала другім (рэкордным) тытулам адкрытага чэмпіянату Гдыні, трэцім нізкарэйтынгавым турнірам у Польшчы і чацвёртым турнірам серыі PTC у кар’еры 33-гадовага аўстралійца, а таксама другім прафесійным тытулам, выйграным Робертсанам у сезоне (пасля перамогі на Усі Класік у чэрвені 2014 года).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў €125,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2014/2015, якія праходзілі ў Еўропе. Пераможца спаборніцтва атрымаў €25,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Садовая (Клецкі раён)
Садо́вая (, Садовая) (да 1964 — Бля́чына) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубкаўскага сельсавета.
Жывёлагадоўчая (малочная) ферма СГК «Клецкі».
Гісторыя
30 ліпеня 1964 года вёскі Блячына і Брыкаўшчына, якія зліліся ў адзін населены пункт, былі перайменаваны ў вёску Садовая.
Кэры
Керы, Кэры (Carry, Carrie, Kerry, Carrey) — англійскае імя, прозвішча, тапонім.
Гравітацыйнае чырвонае зрушэнне
У фізіцы, гравітацыйнае чырвонае зрушэнне з’яўляецца праявай эфекту змены частаты выпушчанага некаторай крыніцай святла (наогул кажучы, любых электрамагнітных хваль) па меры аддалення ад масіўных аб’ектаў, такіх як зоркі і чорныя дзіры; яно назіраецца як зрух спектральных ліній блізкіх да масіўных цел крыніц у чырвоную вобласць спектра. Святло, якое прыходзіць з абласцей з больш слабым гравітацыйным полем, адчувае гравітацыйнае сіняе зрушэнне.
Эфекты зрушэння не абмяжоўваюцца выключна электрамагнітным выпраменьваннем, а праяўляюцца ва ўсіх перыядычных працэсах — у месцах, далёкіх ад масіўнага аб’екта дэ-бройлеўскія частоты элементарных часціц (фатонаў, электронаў, пратонаў) вышэй, чым на яго паверхні, і ўсе працэсы ідуць з большай хуткасцю. Дадзены эфект з’яўляецца адной з праяў гравітацыйнага запаволення часу.
Вызначэнне
Гравітацыйнае чырвонае зрушэнне прынята пазначаць сімвалам z_G :
дзе
Для святла, выпрамененага на адлегласці r ад цэнтра мас масіўнага цела і прымятага на бесканечнасці (R=\infty), гравітацыйнае чырвонае зрушэнне прыблізна роўна:
Гісторыя
Аслабленне энергіі святла, выпрамененага зоркамі з моцнай гравітацыяй, было прадказана Джонам Мітчэлам яшчэ ў 1783 годзе, на аснове карпускулярнага ўяўлення пра святло, якога прытрымліваўся Ісаак Ньютан. Уплыў гравітацыі на свет даследавалі ў свой час П’ер-Сімон Лаплас і Ёхан Георг ван Зольднер (1801) задоўга да таго, як Альберт Эйнштэйн у артыкуле 1911 пра святло і гравітацыю вывеў свой варыянт формулы для гэтага эфекту.