cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юр’ева горка
Плошча 22 гектары. Абсалютная вышыня выгаецца ў дыяпазоне 175 метраў над узроўнем мора. Адносная вышыня - 15-20 м. Лясісты ўзгорак з вузкім і доўгім адгор'ем (Залатая горка), які працягнуўся ўздоўж вуліцы Карла Маркса. Растуць сасна, бяроза пушыстая, клён вастралісты, клён чырвоны, топаль канадскі, бэз. З канца 1890-х гг. месца адпачынку працоўных ільнапрадзільнай фабрыкі «Дзвіны». На Юр'евай горцы бярэ пачатак Янавіцкі ручай, які ўпадае ў Заходнюю Дзвіну.
Назва
У сярэдзіне XIX стагоддзя града мела шэраг назваў асобных сваіх частак. У раёне Маркаўскай слабады, напрыклад, існавалі найменні — гара пад Іванам, Траецкая гара, Залатая горка. Яшчэ неўсталяванай была сённяшняя назва разглядаемага аб’екта, мясцовыя жыхары называлі яе і Сасоннікам, і Елагамі, і Юр’еўкай.
Вуліцы
Захаваліся гістарычныя тапонімы: Падгорная, Пасочная, Інжынерная вуліцы, Пясочны завулак. Большая частка была перайменавана ў савецкі час.
Апісанне
Ля падножжа грады раёна былых Елагаў сёння размешчаны стадыён «Лакаматыў» і парк чыгуначнікаў (былы сад Елагі ў савецкі час насіў, акрамя адзначанага, найменні — «Сад камуны» і «Парк імя Л. Кагановіча»).
Сёння разглядаемая града, пачынаючы ад Дзвіны да мяжы Старасямёнаўскіх могілак, забудавана ў асноўным прыватным жыллём, якое асобнымі ўчасткамі існуе і на паўднёвых схілах Юр'евай Горкі, а таксама ў раёне Загаранскіх вуліц і па суседству з Залатой Гарой. 3 паўднёвага боку да сярэдняй часткі гары яшчэ даваеннай парой шчыльна прытуліўся навукова-даследчы ветэрынарны інстытут (зараз — завод ветэрынарных прэпаратаў). На крутых схілах вышэй завода захавалася былая лекавая крыніца. Вышэй пустуе невялікая пляцоўка пад векавымі соснамі, дзе паўстагоддзя таму ўзвышалася Юрава цэркаўка. Правей, па суседству з Старасямёнаўскімі могілкамі, значную плошчу Юр'евай Горкі займае «раслінны гадавальнік» трэста зялёнай гаспадаркі горада.
Пракупле
Пракупле (Прокупље) — горад у Сербіі, цэнтр Топліцкай акругі. Размешчаны ў паўднёвай частцы Сербіі, на рацэ Топліца, за 28 км на захад ад Ніша. Праз Пракупле праходзіць аўтамабільная дарога Ніш — Куршумлія і далей да Прышціны, Косава і Мятохія (частка еўрапейскай магістралі Е80, якая ідзе з захаду на ўсход, ад Лісабона да Турцыі).
Дзяржаўны цэнтр картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь
Дзяржа́ўны цэнтр карто́графа-геадэзі́чных матэрыя́лаў і да́ных Рэспу́блікі Белару́сь (Дзяржкартгеацэнтр) — ведамства ўраду Беларусі, упаўнаважанае ажыццяўляць дзяржаўную палітыку ў картаграфічнай і геадэзічных сфераў.
Гісторыя
Дзяржаўны картографа-геадэзічны фонд Рэспублікі Беларусь створаны ў мэтах выканання Пастановы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 6 мая 1993 года № 291 «Аб стварэнні дзяржаўнага картографа-геадэзічнага фонду Рэспублікі Беларусь» загадам Камітэта геадэзіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 22 лістапада 1993 года № 58.
Загадам Дзяржаўнага камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі Рэспублікі Беларусь (цяпер — Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь) ад 15 мая 2001 года № 101 Дзяржаўны картографа-геадэзічны фонд перайменаваны ў Установу «Дзяржаўны цэнтр картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь».
У адпаведнасці з загадам Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь ад 13 лістапада 2013 года № 233 Тапографа-геадэзічнае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Белгеадэзія» рэарганізавана шляхам далучэння Установы «Дзяржаўны цэнтр картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь».
Паўнамоцтвы
У адпаведнасці з Пастановай Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь ад 27 сакавіка 2009 г. № 30, Дзяржкартгеацэнтр РУП «Белгеадэзія» упаўнаважаны на:
Нацыянальны Кангрэс Чылі
Нацыянальны Кангрэс (Congreso Nacional) Чылі — прадстаўнічы орган і носьбіт заканадаўчай улады (парламент) Чылі, заснаваны 4 ліпеня 1811 года. У склад Нацыянальнага Кангрэса ўваходзяць дзве палаты:
Рэзідэнцыя
Новы будынак пабудаваны ў кіраванне дыктатара Піначэта ў прыморскім горадзе Вальпараіса, у 104 км на паўночны захад ад сталіцы (Сант’яга). Старая рэзідэнцыя размяшчалася ў цэнтры сталіцы.
Наўліцкае
На́ўліцкае возера, На́ўліцы, Наўліца — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Нежлеўка (прыток Ушачы), за 20 км на паўднёвы захад ад горада Полацк.
Назва
Найбліжэйшы гідранімічны аналаг — назвы дзвюх рэк Наўля (прыток сожскага Астра на ўсходзе ад Рослаўля і прыток Дзясны пасля Бранска).
Ад індаеўрапейскага *nāṷ- «смерць, мярцвяк». У непасрэднай блізкасці да сожскай Наўлі (сцякаюць з аднаго ўзвышша) — дзесенская рака Мярцвіца, назва якой, як мяркуецца, калькуе назву Наўлі. Рэчкі з назвай Мярцвіца таксама на поўначы і на поўдні ад Мсціслава (прытокі сожскай Віхры і сожскай Чорнай Натапы).
На поўначы ад Наўліцкага возера, каля Лепеля — назва вёскі Наўлечка (каля возера Добрына).
Адпачатная форма гэтых назваў — *Navi̯a. Значэнне назвы Наўліцкага возера — «Мёртвае (возера)».
Гідраграфія
Плошча паверхні 3,86 км². Даўжыня возера 3,43 км, найбольшая шырыня 1,74 км. Найбольшая глыбіня дасягае 12,9 м. Даўжыня берагавой лініі 11,4 км. Аб’ём вады ў возеры 23,5 млн м³. Плошча вадазбору 11,3 км².
Катлавіна возера лопасцевай формы падпруднага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй ад 3—5 да 25 метраў, стромкія. Берагавая лінія звілістая, у паўднёвай частцы ўтварае залівы і паўастравы. Берагі нізкія, пясчаныя і пясчана-галечныя. У заходняй і паўночна-заходняй частцы возера берагі абразійныя вышынёй 0,6—0,8 м. Вакол возера (акрамя заходняй часткі) тарфяністая пойма шырынёй да 200 метраў. Найбольшыя глыбіні каля заходняга берага возера. Мелкаводдзе пясчанае, глыбакаводная частка дна выслана гліністым ілам. Возера мезатрофнае, слабапраточнае. Упадаюць 2 ручаі і выцякае ручай у возера Нежлева.
Зарастае каля 30 % плошчы дна возера. Расліннасць пашыраецца да глыбіні 6 м і займае палосу шырынёй 50—100 м ад берага. Сярод раслін: чарот, трыснёг, разак, рагаліснік, рдзесты, харавыя водарасці.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, судак, акунь, карп, плотка, гусцяра, карась і іншыя віды рыб. Зарыблялася рачным вугром у 2007 г. і таўсталобікам у 2006 г. і белым амурам.
Каля возера вёскі Наўліца, Гуры, Дубнякі.
Вядомыя асобы Абіджана
Вядомыя ўраджэнцы Абіджана:
Спіс аб’ектаў PGC (876001—877000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (876001—877000)
Машына Цьюрынга
Машына Цьюрынга — мадэль матэматычнай машыны, створаная для вызначэння паняцця алгарытму.
Гісторыя стварэння
Машына створана Аланам Цьюрынгам у 1936 годзе.
Інтуітыўнае
Машына складаецца з наступных частак:
Фармалізаванае
дзе:
Q\, азначае канечнае мноства станаў.
\Gamma\, — канечны алфавіт стужкі.
— канечны пачатковы алфавіт.
s \in Q — пачатковы стан машыны.
— мноства канечных станаў (станаў, пры якіх машына скончвае працу).
Разнавіднасці
Дэтэрмінаванай машынай Цьюрынга называецца машына, у якой для кожнай \delta апісанае толькі адно дзеянне. У іншым выпадку машына называецца недэтэрмінаванай.
Шматстужкавая машына Цьюрынга
Шматстужкавая машына Цьюрынга адрозніваецца тым, што складаецца з некалькіх стужак і, адпаведна, з некалькіх галовак. У такім разе апісанне функцыі выглядае наступным чынам:
Звярніце увагу, што стан апісваецца для ўсёй машыны, а не для кожнай галоўкі асобна.
У шматстужкавай машыне першая стужка звычайна называецца стужкай увядзення, апошняя — вывядзення, а сярэднія — працоўнымі.
Лясная куніца
Лясная куніца, Жаўтадушка, Куніца, Куна (Martes martes) — від млекакормячых з сямейства.
Апісанне
Даўжыня цела 45—53, хваста 22—28 см, маса 1,6—1,8 кг. Зімовая поўсць мяккая, пушыстая, на спіне і баках буравата-палевая, на горле пляма ад вохрыста-жоўтага да светла-аранжавага колеру.
Арэал і экалогія
Жыве ў Еўропе і заходніх частках Азіі, галоўным чынам у старых яловых, ялова-шыракалістых і дубова-грабовых лясах, у алешніках. У адрозненне ад сваёй сваячкі, лясная куніца пазбягае людскіх паселішчаў.
Размнажэнне
Гнёзды (найчасцей у дуплах) мае толькі ў перыяд дзетанараджэння. Корміцца мышападобнымі грызунамі, вавёркамі, птушкамі. Гон у ліпені—жніўні. Да 6 дзіцянят нараджаецца ў красавіку—маі наступнага года.
Джаўгсміне
Джаўгсмі́не (Džiaugsminė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Рымшэная. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Штэфан Фюле
Штэфан Фюле (Štefan Füle; нар., Сокалаў, Чэхаславакія) — чэшскі палітык, еўрапейскі камісар па пытаннях пашырэння і палітыкі добрасуседства з 9 лютага 2010 года (другі склад камісіі Барозу).
У 1980-1981 вучыўся на філасофскім факультэце Карлава ўніверсітэта, у 1981-1986 вучыўся ў МДІМА. Працаваў у дэпартаменце па сувязях з ААН міністэрства замежных спраў Чэхаславакіі; удзельнічаў у праграме ААН па раззбраенні, у 1990-1995 быў першым сакратаром чэхаславацкай (затым — чэшскай) дэлегацыі ў ААН. У 1995-1996 узначальваў дэпартамент па сувязях з ААН міністэрства замежных спраў Чэхіі, у 1996-1998 — дэпартамент палітыкі бяспекі там жа. У 1998-2001 быў паслом Чэхіі ў Літве, у 2003-2005 — паслом у Вялікабрытаніі, у 2005-2009 — пастаянным прадстаўніком Чэхіі пры НАТА.
У 2001-2002 быў намеснікам міністра абароны. У маі — лістападзе 2009 года займаў пасаду міністра па еўрапейскіх справах. 9 лютага 2010 года ўвайшоў ва другі склад Еўракамісіі пад кіраўніцтвам Жазэ Мануэла Дурана Барозу. Такім чынам, ён змяніў Уладзіміра Шпідлу ў якасці прадстаўніка Чэхіі ў Еўракамісіі.
Свабодна валодае англійскай і рускай мовамі.
Індуізм
Індуі́зм — адна з найбольш буйных (па колькасці вернікаў) рэлігій свету. Каля 95 % усіх індуістаў свету пражываюць у Індыі. Гістарычная назва індуізму на санскрыце — сана́тана-дха́рма (सनातन धर्म, ), што ў перакладзе азначае «вечная рэлігія», «вечны шлях» або «вечны закон».
Сфарміраваўся ў І тысячагоддзі да н.э. ў выніку далейшай эвалюцыі ведычнай рэлігіі і брахманізму, а таксама асіміляцыі народных вераванняў. У аснове індуізму — вучэнне аб пераўвасабленні душ (сансара) і карме; ушанаванне вярхоўных багоў Вішну і Шывы; следаванне каставым правілам, свяшчэннымі лічацца: сярод жывёл — карова, змяя; сярод рэк — Рака Ганг; сярод раслін — лотас. Культавыя абрады адбываюцца ў храмах, каля мясцовых і дамашніх алтароў, а таксама ў свяшчэнных месцах. Для індуізму ўласціва ўяўленне аб універсальнасці і ўсеагульнасці вярхоўнага бажаства. Сёння існуюць дзве асноўныя плыні рэлігіі — вішнуізм і шываізм.
Індуізм спавядаюць каля 1 млрд чалавек — гэта трэцяя па рэлігія ў свеце пасля хрысціянства і ісламу.
Паўлава (Гагарынскі раён)
Паўлава (Павлово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Самуйлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Карнілаўскае выступленне
Карнілаўскае выступленне — няўдалая спроба ўсталявання вайсковай дыктатуры, распачатая Вярхоўным галоўнакамандуючым Рускім Войскам генералам ад інфантэрыі Л. Г. Карнілавым у жніўні (верасні) 1917 года дзеля аднаўлення ў Расіі «цвёрдай улады» і прадухілення з дапамогай вайсковай сілы прыходу да ўлады левых радыкалаў (бальшавікоў).
Крыс Эверт
Крысціна Марыя «Крыс» Эверт (анг. Christine Marie «Chris» Evert, нарадзілася 21 снежня 1954) — амерыканская тэнісістка. За ўсю сваю кар’еру яна заваявала 18 тытулаў на турнірах Вялікага Шлема ў адзіночным разрадзе, з іх 7 перамог, здабытых на Чэмпіянаце Францыі. Сярод яе дасягненняў ёсць перамогі ў парным разрадзе на турнірах з серыі Вялікага Шлема. У кнізе «Найвялікшыя Матчы 20 Стагоддзі» Стыў Флінк назваў Эверт 3-й жанчынай-тэнісісткай 20 стагоддзя пасля Штэфі Граф і Марціны Наўрацілавай.
NGC 4435
NGC 4435 (іншыя абазначэнні — UGC 7575, VV 188, MCG 2-32-64, ARP 120, ZWG 70.98, VCC 1030, IRAS12251+1321, PGC 40898) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзіслаў Высоцкі
Уладзіслаў Высоцкі (Władysław Wysocki;  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны намеснік камандзіра 3-га батальёна 1-га пяхотнага палка 1-й польскай пяхотнай дывізіі імя Тадэвуша Касцюшкі ў складзе 33-й арміі Заходняга фронту, Герой Савецкага Саюза, капітан Войска Польскага.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1908 годзе ў Польшчы. Паляк. Пасля нападу фашысцкай Германіі на Польшчу і пачатку 2-й сусветнай вайны не сышоў з польскай арміяй у Іран, а застаўся ў Савецкім Саюзе, дзе пад камандаваннем генерала была сфарміравана з польскіх патрыётаў і ўзброеная савецкай баявой тэхнікай.
У другой палове 1943 1-я польская дывізія выступіла на фронт, дзе 12 кастрычніка 1943 ў складзе 33-й Арміі (Заходні фронт) атрымала баявое хрышчэнне ў бітве пад беларускім пасёлкам Леніна Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. Гэтая дата пасля стала ў былой Польскай Народнай Рэспубліцы нацыянальным святам — Днём Войска Польскага.
12 кастрычніка 1943 года намеснік камандзіра 3-га батальёна (1-ы пяхотны полк) капітан Уладзіслаў Высоцкі са сваімі байцамі паспяхова авалодаў магутным вузлом супраціву праціўніка і захапіў першую лінію абароны гітлераўцаў, уклініўшыся ў другую ля в. Трагубава. Акружаны гітлераўцамі, каб не трапіць у палон, скончыў жыццё самагубствам.
Узнагароды
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 11 лістапада 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм грамадзяніну Польшчы, капітану Высоцкаму Уладзіславу Казіміравічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
Ушанаванне памяці
4 кастрычніка 1973 года, міністр абароны генерал Войцех Ярузельскі прысвоіў імя капітана Уладзіслава Высоцкага.
Капітан Уладзіслаў Высоцкі з'яўляецца заступнікам пачатковай школа № 2 у родным Бельск-Падляшскім. Вуліца, на якой знаходзіцца школа, таксама носіць яго імя
Франсуа-Андрэ Данікан Філідор
Франсуа-Андрэ Данікан Філідор (François-André Danican Philidor; 7 верасня 1726, Дрэ, Францыя — 31 жніўня 1795, Лондан) — французскі оперны кампазітар, шахматыст, шахматны тэарэтык, у свой час лічыўся наймацнейшым шахматыстам у свеце. Прадвеснік пазіцыйнай шахматнай школы.
Спіс вуліц Турава
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Тураў
Карная аперацыя «Заяц-бяляк»
Заяц-бяляк (Schneehase) — кодавая назва карнай аперацыі нямецка-фашысцкіх захопнікаў супраць партызан і мясцовага насельніцтва Расонска-Асвейскай партызанскай зоны (на захад ад чыгункі Полацк — Невель) 28 студзеня — 13 лютага 1943 года.
Праводзілася сіламі 4 палкоў 201-й ахоўнай дывізіі, батальёнаў 8-га паліцэйскага палка, гарнізонаў Себежа, Ідрыцы, Пустошкі, Новахаванска і спецыяльных гаспадарчых атрадаў. Карнікі наступалі па збежных напрамках з раёнаў возера Язна і станцыі Дрэтунь з мэтаю прыціснуць партызан да чыгункі Полацк — Ідрыца і знішчыць сустрэчным ударам з боку возера Асвейскага. У паўднёвым і паўночным напрамках стварыць перашкоду партызанам у прарыве даручалася 281-й ахоўнай дывізіі тылу групы армій «Поўнач», часцям 391-й вучэбна-палявой дывізіі і падраздзяленням паветранага флоту.
Рашэннем ваеннага савета камандзіраў партызанскіх брыгад створаны 2 ударныя групоўкі: паўночная — 1-я, 3-я, 5-я Калінінскія брыгады, 3 атрады брыгады «За Савецкую Беларусь», Асобны латышскі партызанскі атрад; паўднёвая — Дрысенская брыгада, атрады брыгад Асвейскай імя Фрунзэ, Расонскай імя Сталіна, «Спартак». У тыле карнікаў дзейнічала брыгада «Няўлоўныя», у рэзерве — брыгада імя С. М. Кароткіна. Тылы і флангі ўдарных груп прыкрывалі 4-я, 6-я, 10-я, 11-я Калінінскія брыгады, частка атрадаў Асвейскай брыгады імя Фрунзэ. Аб’яднаныя сілы партызан 11 лютага перайшлі ў контрнаступленне і да 15 лютага выцеснілі праціўніка з Расонскага раёна. 14 лютага 1943 года амаль адначасова на ўсходзе і захадзе Віцебскай вобласці гітлераўцы пачалі новыя карныя аперацыі «Шаравая маланка» і «Зімовае чараўніцтва» з мэтаю ўзяць рэванш за няўдачу ў гэтай аперацыі. У час аперацыі «Заяц-бяляк» карнікі знішчылі ў Расонскім раёне (па няпоўных звестках) 877 мясцовых жыхароў, у тым ліку ў вёсцы Альбрэхтава 45 чалавек, Байдзіна і Тродавічы 140 чалавек, Гарбачэва 120 чалавек, Двор Чарэпіта 63 чалавека, Ізбішча 36 чалавек, разам з жыхарамі знішчаны вёскі Ваўкова, Велле, Гарэлая Яма, Гуйды, Ніўе, Плігаўкі, Ражнова і іншыя.
Вымнянка
Вымня́нка, Вымніца — рака ў Віцебскім раёне Беларусі, левы прыток ракі Каспля (басейн Заходняй Дзвіны).
Агульныя звесткі
Выцякае з возера бяз назвы каля вёскі Раніна, цячэ ў межах Віцебскага ўзвышша і паўднёвай ускраіне Суражскай нізіны, працякае праз возера Вымна, пратокай злучана з Янавіцкім возерам. Упадае ў Касплю каля вёскі Пранікі. Даліна да вёскі Півавары трапэцападобная, шырынёй 300—500 м. Абалона перарывістая, шырыня яе да 500 м. Рэчышча звілістае, шырынёй 6—10 м. Берагі ракі стромкія, месцамі абрывістыя, вышынёй да 1 м.
Алерт
Алерт (Alert — вымаўляецца як [ə'lɜ ː t]) — самае паўночнае ў свеце паселішча са сталымі жыхарамі.
У 2005 годзе ў Алерце пастаянна пражывала 5 чалавек, не лічачы ваенных (каля 70 чал.), служачых на канадскай ваеннай базе і супрацоўнікаў метэаралагічнай станцыі.
Бліжэйшы буйны канадскі горад (Эдмантан, Альберта) знаходзіцца ў 3578 кіламетрах. Нарвежская сталіца Осла знаходзіцца ў 3192 км.
Лінда Газэ
Лінда Газэ (нар., Абіджан, Кот-д’Івуар) — івуарыйская футбалістка, абаронца. Выступала за зборную Кот-д’Івуара.
Біяграфія
У красавіку 2019 года падпісала кантрак з гродненскім «Нёманам», дзе правяла сезон, згуляўшы 20 матчаў і забіўшы 5 галоў.
Альгірдас Шэмета
Альгірдас Шэмета (Algirdas Gediminas Šemeta; нар., Вільнюс) — літоўскі і еўрапейскі палітык, двойчы міністр фінансаў Літвы, еўрапейскі камісар па бюджэце і фінансаваму планаванню ў 2009—2010, з 9 лютага 2010 года — па падаткаабкладанні, мытнаму саюзу, аўдыту і барацьбе з махлярствам.
У 1985 годзе скончыў эканамічны факультэт Вільнюскага ўніверсітэта. Працаваў у міністэрствах эканомікі і фінансаў, у 1997-1999 і 2008-2009 займала пасада міністра фінансаў Літвы. У 2001-2008 працаваў дырэктарам Дэпартамента статыстыкі Літвы. Пасля абрання еўрапейскага камісара Далі Грыбаўскайтэ прэзідэнтам Літвы ў 2009 годзе быў высунуты на яе замену. Пасля зацвярджэння 9 лютага 2010 года новага складу еўрапейскай камісіі заняў у ёй пасаду камісара па падаткаабкладанні, мытнаму саюзу, аўдыту і барацьбе з махлярствам.
Гісторыя Папуа — Новай Гвінеі
Людзі ўпершыню засялілі тэрыторыю Папуа — Новай Гвінеі 60-45 тысяч гадоў таму з тэрыторыі Паўднёва-Усходняй Азіі, пераадолеўшы некалькі марскіх праліваў. У той час узровень мора быў ніжэй і востраў складаў адно цэлае з Аўстраліяй. Узровень мора падняўся ў канцы апошняга ледніковага перыяду, каля 12 тысяч гадоў таму. На тэрыторыі выспы знаходзіўся адзін з самых старажытных цэнтраў узнікнення земляробства. Па археалагічных дадзеных, яно ўзнікла там каля 8-10 тысяч гадоў таму, амаль адначасова з урадлівым паўмесяцам.
Да часу еўрапейскай каланізацыі тэрыторыя Папуа — Новай Гвінеі была населена папуасамі і меланезійцамі. Яны жылі ва ўмовах каменнага веку, займаючыся паляваннем, рыбалоўствам і збіральніцтвам. У горных раёнах вострава — земляробствам.
Новая Гвінея была адкрыта ў 1526 г. партугальскім мараплаўцам Жоржы ды Менэзішам. Назву востраву даў іспанскі мараплавец Іньіга Орціс дэ Рэтэс у 1545 г., угледзеўшы падабенства насельніцтва з насельніцтвам афрыканскай Гвінеі.
Еўрапейская каланізацыя
З 1884 года паўднёва-ўсходняя частка в. Новая Гвінея (Папуа) знаходзілася пад панаваннем Брытанскай імперыі, якая ў пачатку XX стагоддзя перадала яе Аўстраліі. Паўночна-ўсходняя частка з прылеглымі астравамі — архіпелаг Бісмарка і інш. (за гэтай тэрыторыяй пазней замацавалася назва Новая Гвінея) у 1880-х гадах была захоплена Германіяй (Германская Новая Гвінея), пасля Першай сусветнай вайны, у 1920 г. перададзена Аўстраліі як падмандатная тэрыторыя Лігі Нацый (пазней — падапечная тэрыторыя ААН).
Падчас Другой Сусветнай вайны значная частка вострава Новая Гвінея была захоплена Японіяй (Новагвінейская кампанія). У 1942—1945 гг. на востраве адбываліся зацятыя баі паміж японскімі і англа-амерыканскімі войскамі. З тых часоў 23 чэрвеня штогод адзначаецца ў Папуа — Новай Гвінеі, як дзень памяці загінуўшых у гэтай вайне.
У 1949 г. абедзве часткі (Папуа і Новая Гвінея) у адміністрацыйным дачыненні былі аб’яднаны аўстралійскімі ўладамі.
У 1967 г. была заснавана нацыянальная палітычная партыя «Пангу паці». Пасля выбараў 1972 г. яна стварыла кааліцыйны ўрад на чале з Майклам Т. Самарай, які рашуча патрабаваў прадастаўлення краіне незалежнасці.
Незалежнасць
У 1973 г. тэрыторыя Папуа — Новая Гвінея атрымала ўнутранае самакіраванне. У верасні 1975 г. стала незалежнай дзяржавай.
У 1970—1980-х гадах асноўным рычагом эканамічнага развіцця краіны стала горназдабываючая прамысловасць. У 1972 г. пачалася эксплуатацыя радовішчаў медзі і золата на вос. Бугенвіль, дзе на змену плантацыйнай гаспадарцы прыйшла больш сучасная галіна з перадавымі тэхналогіямі. Падобныя тэндэнцыі выявіліся ў некаторых іншых раёнах краіны, дзе будаваліся новыя дарогі, гарады і парты.
У 1988—1997 гг. на востраве Бугенвіль ішла партызанская вайна — Рэвалюцыйная Войска Бугенвіль змагалася за аддзяленне вострава ад Папуа — Новай Гвінеі. Для барацьбы супраць партызан урад Папуа — Новай Гвінеі выкарыстоўваў практычна ўсе ўзброеныя сілы краіны (каля 2 тысяч салдат і афіцэраў), а таксама папрасіла аб дапамозе Аўстралію, якая даслала невялікі воінскі кантынгент. У ходзе гэтай вайны загінула каля 15 тысяч чалавек. Вайна прывяла да з’яўлення Аўтаномнага рэгіёна Бугенвіль.
Пасля прыходу да ўлады М. Мараўта ў чэрвені 1999 г., эканамічная рэформа стала адной з прыярытэтных задач урада. Асноўныя мэты рэформы складаліся ў стабілізацыі валюты, зніжэнні бюджэтнага дэфіцыту, а таксама ўмацаванні знешняй пазіцыі краіны. У падтрымку амбіцыйнай эканамічнай праграмы ўрада Міжнародны валютны фонд (МВФ) зацвердзіў 14-месячны рэзервовай крэдытнай лініі для Папуа — Новай Гвінеі 115 млн дол. ЗША.
Разам з тым незадаволенасць насельніцтва палітыкай М. Мараўты і правядзеннем эканамічных рэформаў стала відавочна ў сакавіку 2001 г., калі ўрад аб’явіў аб планах па двухразовым скарачэнні колькасці ўзброеных сілаў краіны і скарачэння ваенных выдаткаў, як сродку для ажыўлення хворай эканомікі краіны. Салдаты сіл абароны Папуа — Новая Гвінея пачалі мяцеж у знак пратэсту супраць гэтых планаў, заклікаючы да адстаўкі М. Мараўта і яго ўрада. Пратэст ператварыўся ў больш шырокую кампанію супраць эканамічных рэформаў, а таксама студэнцкія дэманстрацыі, якія былі спыненыя толькі тады, калі М. Мараўта адмяніў прапанаваныя скарачэнні ваенных.
Косціна (Гагарынскі раён)
Косціна (Костино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Самуйлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Крэшэнціна
Крэшэнціна (Crescentino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 8124 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 169 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 13044. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Crescentino.
Помнік Вітаўту Вялікаму (Каўнас)
Помнік Вітаўту Вялікаму — помнік у цэнтры г. Каўнас Каўнаскага павета Літвы.
Гісторыя
Створаны скульптарам Вінцасам Грыбасам. Першапачаткова пастаўлен ў 1932 годзе на тэрыторыі Літоўскай ваеннай акадэміі ў Панямуне да 500-годдзя са смерці вялікага князя. Частка Літвы была акупавана Польшчай у 1920-я гг., таму ёй надавалася асаблівая ўвага. Заказчыкі патрабавалі, каб на помніку была фігура паляка: «Паляк не можа перанесці велічы Вітаўтаса Вялікага, таму заплюшчвае вочы з боку Вітаўтаса, каб яго не бачыць, ён няшчыра прыніжаецца. Пастава паляка павінна адлюстроўваць ягоную прыгнечанасць, расчараваны позірк накіраваны ў бок Вітаўта, быццам ён просіць літасці».
У час Другой сусветнай вайны помнік быў знішчаны.
У 1990 годзе па ініцыятыве грамадзянскага руху Aukuras помнік быў адноўлены. Была зробленая дакладная копія помніка, фігуры воінаў, аднак, былі выкананыя ў бронзе. Паколькі ў Панямуне стаялі казармы савецкіх войскаў, помнік устанавілі каля мэрыі Каўнаса. У ніжнюю частку помніка ўмантавалі камень з поля, дзе адбывалася Грунвальдская бітва. На помніку была размешчана шыльда з надпісам «Паколькі ў Літве знаходзіцца армія акупантаў, на ранейшым месцы помнік усталяваць нельга, а калі савецкую армію выведуць, помнік павінны вярнуць на ягонае ранейшае месца», аднак, пасля сыходу савецкіх войскаў помнік застаўся ў Каўнасе.
Сабанг
Сабанг (Kota Sabang) — горад, адміністрацыйны цэнтр вострава Вех у Інданезіі.
Геаграфія
Сабанг — толькі адзін з двух буйных населеных пунктаў на востраве Вех. Аднак увесь востраў адносіцца да муніцыпалітэта Сабанг, таму на яго часта распаўсюджваецца назва адміністрацыйнага цэнтра. Плошча і насельніцтва ўсяго вострава таксама лічацца плошчай і насельніцтвам муніцыпалітэта.
Сабанг — самы заходні буйны порт Інданезіі. Месціцца каля глыбакаводнага заліва. Галоўнай часткай горада лічыцца партовы раён. Недалёка ад Сабанга знаходзяцца выхады падводных фумаролаў.
Гісторыя
Сабанг быў заснаваны ў сярэднявеччы і доўгі час выкарыстоўваўся для транзітнага гандлю паміж Аравіяй і Кітаем. Назва паходзіць ад арабскага слова, якое значыць «вывяржэнне».
У XIX ст. быў пашыраны галандскімі каланіяльнымі ўладамі. Асабліва важнае значэнне набыў пасля адкрыцця Суэцкага канала.
У 1945 г. увайшоў у склад Інданезіі. Выкарыстоўваецца для транзіту паліва.
Лешня
Назву Ле́шня маюць:
Халанен
Ха́ланен (Halonen) — фінскае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Торын Дубашчыт
То́рын Дубашчы́т, сустракаецца То́рын Дубата́рч (Thorin Oakenshield) — у легендарыуме Дж. Р. Р. Толкіна гном, адзін з галоўных персанажаў аповесці «Хобіт, або Туды і назад». Торын з’яўляецца спадчыннікам Каралеўства Пад Гарой, адкуль яго бацька і дзед былі выгнаны драконам Смаўгам. Ён арганізоўвае паход з мэтай вярнуць скарбы сваіх продкаў, у якім таксама прынялі ўдзел дванаццаць гномаў і хобіт Більба Бэгінс.
У вобразе Торына адлюстраваны ўласцівасці скандынаўскага героя і шэкспіраўскага персанажа. Ён станоўча апісваецца ў большай частцы аповесці, пакуль не паддаецца жаданню авалодаць золатам дракона, пасля чаго Торын прадстаўлены ў значна больш негатыўным святле, схільным да прагнасці (паўтаральная тэма ў творы Толкіна). Яго лёс нагадвае долю Бораміра ў рамане «Уладар Пярсцёнкаў».
Імя
Як і большасць імёнаў гномаў у «Хобіце», Торын (стар.-сканд. Þorinn — «той, хто адважваецца, адважны», ад слова þora — «адважвацца») узята са спісу гномаў «Dvergatal» у эдычных песнях «» і «Бачанне Гюльві». Яго мянушка паходзіць з той жа крыніцы — іншы гном з «Dvergatal» названы Эйкінск'яльдзі (стар.-сканд. Eikinskjaldi — «дубовы шчыт»), што Толкін пераклаў на англійскую мову як Oakenshield.
Характарыстыка
Як напісана ў «Хобіце», Торын быў апрануты ў нябесна-блакітны каптур з сярэбраным кутасам і насіў залаты ланцужок. Ён іграе на арфе. Торын вядзе бой сякерай, гондалінскім мячом Оркрыстам, знойдзеным у пячоры троляў і лукам, які ён выкарыстоўвае на паляванні і падчас перамоў ля варот Эрэбара.
Літаратурная біяграфія
Торын нарадзіўся ў 2746 годзе Трэцяй эпохі. Прамы нашчадак Дурына, ён з'яўляецца сынам Траіна II і ўнукам Трора, караля Пад Гарой. Ён носіць тое ж імя, што і яго продак Торын I. Брат Торына Фрэрын нарадзіўся ў 2751 годзе Т.Э. і сястра Дыс — у 2760 годзе Т.Э.
У 2770 годзе Т.Э. дракон Смаўг, прыцягнуты чуткамі пра багацце каралеўства гномаў, атакуе і захоплівае Адзінокую Гару. Торыну разам з бацькам і дзедам удалося выратавацца. Пасля доўгіх тулянняў ён некаторы час жыў у Дунландзе. У 2793 годзе Т.Э. забойства Трора оркам Азогам выклікае Вайну гномаў і оркаў у Імглістых горах. Падчас апошняй бітвы гэтай вайны, бітвы пры Азанулбізары (2799 г. Т.Э.), шчыт Торына раскалоўся, і ён ссек дубовую галіну, выкарыстоўваючы яе для абароны і нанясення ўдараў, за што атрымаў мянушку «Дубашчыт». У гэтым баі загінуў Фрэрын, малодшы брат Торына.
Пасля вайны Траін II і яго народ пасяліліся ў Сініх горах на захадзе Эрыядара. Пасля знікнення бацькі ў 2841 годзе Т.Э. Торын быў абвешчаны каралём у выгнанні. Падчас яго кіравання гномы сталі жыць у адносным дабрабыце, але Торын не забываў пра абавязак помсты Смаўгу і строіў планы вяртання свайго каралеўства.
25 сакавіка 2941 года Т.Э. Торын сустрэў у Бры чараўніка Гэндальфа Шэрага і распавёў яму пра свае планы. Гэндальфа ў той час турбавала адраджэнне сілы Цёмнага Уладара Саўрана, які мог выкарыстаць Смаўга ў вайне на поўначы Міжзем'я. Ён пераканаў Торына адмовіцца ад вайны з драконам і арганізаваць тайны паход з дванаццаццю спадарожнікамі, у тым ліку з яго пляменнікамі Філі і Кілі, і параіў хобіта Більба Бэгінса ў якасці ўзломшчыка.
Кампанія на чале з Торынам пакінула Хобітан 27 красавіка. Падчас пераходу праз Чарналессе Торына і яго спадарожнікаў узялі ў палон эльфы. Ён адмовіўся растлумачыць каралю Трандуілу мэту паходу і быў пасаджаны ў падземную камеру. Більба вызваліў гномаў і яны прыбылі ў Азёрны горад.
Пасля таго, як гномы дайшлі да Адзінокай гары, Смаўг знішчыў Азёрны горад, але быў забіты лучнікам Бардам. Торын завалодаў скарбамі Эрэбара і абвясціў аднаўленне каралеўства. Ён адмовіўся выплаціць кампенсацыю за разбураны драконам горад, і арміі людзей і эльфаў узялі Гару ў аблогу. У надзеі вымусіць Торына весці перамовы Більба перадаў Барду, правадыру войска Азёрнага горада, і эльфійскаму каралю Трандуілу Аркенстан — легендарны камень, празваны Сэрцам Гары, які Торын больш за ўсё жадаў вярнуць са страчаных скарбаў. Торын выгнаў хобіта і паабяцаў Барду яго долю скарбаў наўзамен Аркенстана, але пасля прыбыцця арміі гномаў Жалезных Узгоркаў на чале з Даінам вырашыў захапіць камень сілай. Канфлікт быў спынены нападам гоблінаў і варгаў, і гномы аб'ядналіся супраць іх з войскамі эльфаў і людзей.
Падчас бітвы Торынаў і яго паплечнікі выйшлі з варот Эрэбара і атакавалі гвардыю правадыра гоблінаў Больга, але з-за недахопу воінаў гномы вымушаны былі перайсці да абароны. Торын быў смяротна паранены, а яго пляменнікі загінулі, абараняючы яго. Нечаканае з'яўленне Беарна прынесла саюзнікам перамогу ў Бітве Пяці Войскаў: ён забіў Больга, звярнуўшы ў бегства яго армію, і вынес гнома з бою. Перад смерцю Торынаў прымірыўся з Більба: Калі б наш брат пабольш цаніў смачную ежу, застолле і песні і паменш золата, то ў свеце было б куды весялей. Але які гэты свет ні ёсць — сумны ці вясёлы — а я яго пакідаю. Бывай!
Пасля смерці цела Торына было пахавана ў глыбінях Эрэбара разам з мячом Оркрыстам і Аркенстанам. Яго траюрадны брат Даін II Жалезнастоп стаў новым каралём Пад Гарой.
Стварэнне і развіццё
Напышлівы лідар гномаў з'яўляецца ў першым рукапісе «Хобіта», але тады ён носіць імя Гэндальф (стар.-сканд. Gandalf), у той час як чараўніка завуць Бладартын. Персанажы атрымліваюць свае канчатковыя імёны толькі на даволі позняй стадыі: Толкін адзначае неабходнасць змяніць імёны ў запісе, зробленым пасля напісання сёмай главы, Medwed («Небывалы прыстанак» у апублікаванай аповесці), але гэта адбываецца толькі ў дзясятай главе, «Азёрны горад» («Ветлівы прыём»), напісанай пасля перапынку ў некалькі месяцаў.
Першапачаткова гномы не павінны былі паддацца «драконавай хваробе», а прагнасць да багаццяў праяўлялі эльфы і людзі, што стварала толькі знешнюю небяспеку для Більба. Ідэя, што Торын павінен памерці ў фінальнай бітве, меркавана з'явілася ў Толкіна позна, падчас «трэцяй фазы» напісання «Хобіта»: як падкрэслівае Джон Рэйтліф, «нішто не прадвяшчае сцэну смерці Торына ў арыгінальным рукапісе да таго, як Гэндальф уводзіць Більба ў палатку памірючага караля». Першапачаткова Бітвы Пяці Войскаў не існавала, і Торын стаў каралём Пад Гарой пасля мірнага вырашэння сваркі з людзьмі і эльфамі.
Толкін працягвае развіваць вобраз персанажа пасля публікацыі «Хобіта». Дадаткі да «Уладара Пярсцёнкаў», напісаныя ў 1955 годзе, уключаюць гісторыю народа Дурына, дзе Торын згадваецца некалькі разоў. Торын таксама прысутнічае ў некалькіх варыянтах тэксту, які ўяўляе пункт гледжання Гэндальфа пра падзеі, якія прывялі да пачатку паходу да Адзінокай Гары. Гэты тэкст быў апублікаваны ў «Няскончаных паданнях» пад назвай «Паход да Эрэбара».
Літаратурная крытыка
У вобразе Торына адлюстроўваецца ўплыў скандынаўскай міфалогіі на творчасць Толкіна. Апроч паходжання яго імя, характар Торына нагадвае «нецярпімую… і незалежную манеру, якая так характэрна для старажытнаскандынаўскіх герояў», а перамовы, якія ён вядзе з Бардам, поўныя архаічнай лексікі і «запазычаны непасрэдна з ісландскіх саг», у прыватнасці з «Сагі пра Храфнкела».
Джон Рэйтліф адзначае асаблівую сувязь паміж Торынам і яго траюрадным братам Даінам: апошні з'яўляецца ў аповесці, «каб запоўніць ролю Торына, калі Торын сам больш не ў стане [яе выконваць], спачатку з-за драконавай хваробы, затым з прычыны сваёй смерці». Ён праводзіць паралель з братамі Борамірам і Фарамірам: старэйшы брат, які паддаўся спакусе, загладзіў яе і памёр, і малодшы, які праявіў мудрасць і ўтрымаўся ад такой жа спакусы.
Для Тома Шыпі адной з асноўных тэм «Хобіта» з'яўляецца кантраст паміж старажытным светам, прадстаўленым гномамі, і сучаснасцю ў асобе Більба. Гэта розніца бачная галоўным чынам у сферы мовы. Стыль маўлення Торына з'яўляецца сімвалам старажытнага свету і засяроджаны на практычных рэчах, у адрозненне ад некаторых пазбаўленых сэнсу сучасных фраз («добрая раніца», «прашу прабачэння»). Пра гэта сведчыць падрабязны кантракт па выкананні працы ўзломшчыка, які ён падае хобіту. Тым не менш, Толкін не выстаяў перад магчымасцю дадаць рысу гумару, напаўняючы гэты кантракт сучаснай мовай: «прапанова прафесійнай дапамогі», «аплата пры ўручэнні», «чатырнаццатая частка агульнага даходу». Пасля ў аповесці супрацьстаяць абодва гэтыя стылі, часам бярэ верх старажытны (прыход Торына ў Азёрны горад), часам сучасны (апошняя гутарка Більба і Торына перад бітвай). У канцы аповесці гэтыя стылі прыміраюць апошнія словы Торына: яны адлюстроўваюць як старажытнасць («Я сыходжу ў палаты чакання да маіх прабацькоў»), так і сучаснасць («сын дружалюбнага Захаду»).
Паводле меркавання Эн Пеці, Торын — шэкспіраўскі персанаж, развіццё якога ў аповесці нагадвае Макбета: той з'яўляецца паважаным лідарам напачатку сваёй гісторыі, але няздольны выстаяць перад жаданнем улады і становіцца падобным на Рычарда III тыранам. Падзенне Торына становіцца прадказальным з-за яго паводзін, але яго трагічная смерць у баі з'яўляецца крыніцай катарсісу для чытача.
Смерць Торына з'яўляецца нечаканасцю для чытача: гаворка ідзе пра другога па значнасці персанажа кнігі (толькі ў Більба больш дыялогаў, чым у яго), і ў той час аўтар дзіцячых казак рэдка «забіваў» аднаго са сваіх галоўных герояў. Томас Шыпі лічыць, што смерць Торына спрыяе асаблівай эмацыйнай глыбіні аповесці, якая тлумачыць устойлівую папулярнасць твора. Паводле меркавання Джона Рэйтліфа, смерць караля і яго пляменнікаў робіць станоўчы зыход прыгоды больш рэалістычным і аспрэчвае ўсе магчымыя абвінавачванні аповесці ў эскапізме (у негатыўным сэнсе гэтага тэрміна).
Вобраз Торына ў адаптацыях
Вобраз Торына стварылі мастакі Алан Лі, Джон Хоу, Тэд Несміт і Анке Эйсман. Ва ўверцюры «Хобіт» кампазітара Кэры Блайтана Торын прадстаўлены арфай — інструментам, на якім ён іграе ў кнізе.
У мультфільме «Хобіт» 1977 года Торына агучыў Ганс Конрыд. У савецкім тэлеспектаклі «Казачнае падарожжа містара Більба Бэгінса, Хобіта» ролю Торына сыграў Анатоль Равіковіч.
Персанаж згадваецца ў пашыранай версіі фільма «Уладар пярсцёнкаў: Брацтва пярсцёнка», калі Гэндальф распавядае пра міфрылавую кальчугу, падораную Торынам Більба. У кінатрылогіі «Хобіт» рэжысёра Пітэра Джэксана ролю Торына выканаў англійскі акцёр Рычард Армітыдж. Паводле слоў акцёра, крыніцай натхнення для вобраза персанажа ў экранізацыі паслужылі п’есы Уільяма Шэкспіра «Генрых V», «Рычард III» і «Макбет». Для працы над голасам ён выкарыстоўваў маналогі з гэтых твораў і слухаў рускую царкоўную музыку. У фільме Торын значна маладзейшы, чым у аповесці, дзе ён быў старэйшым сярод гномаў. Рычард Армітыдж растлумачыў мэту гэтай змены:
Вы павінны верыць, што ў ім дастаткова агню, каб ізноў быць Каралём. Торыну неабходна быць фізічна здольным дасягнуць гэтага і паказаць, што для гномаў яшчэ ёсць будучыня. У маім вобразе яго ўзрост праяўляецца больш у яго вопыце і аўтарытарнай асобе, чым у фактычных гадах.
У экранізацыі выкарыстаны матэрыялы з Дадаткаў да «Уладара Пярсцёнкаў»: паказана, у тым ліку, бітва пры Азанулбізары, але, у адрозненне ад кнігі, з Азогам б'ецца не Даін, а Торын. Азог не гіне і пераследуе атрад Торына падчас паходу на ўсход, стаўшы такім чынам галоўным антаганістам фільма. Таксама павялічана роля Аркенстана, які мае палітычнае значэнне ў якасці сімвала аб'яднання сямі кланаў гномаў.
У рэцэнзіях на «Хобіт: Нечаканае падарожжа» кінакрытыкі параўноўвалі Торына з Арагорнам і Борамірам з кінатрылогіі «Уладар пярсцёнкаў». Рычард Корліс з часопіса Time, у прыватнасці, назваў яго «больш злоснай і амбівалентнай версіяй Арагорна Віга Мортэнсена». Іншыя рэцэнзенты станоўча адклікаліся пра яго акцёрскую ігру.
Статуэткі Торына выпусцілі кампаніі Weta Workshop, The Noble Collection і Vivid Imaginations. Фігурка персанажа ўключана ў набор LEGO The Hobbit. Пасля выхаду першага фільма трылогіі ў Новай Зеландыі былі выпушчаны маркі і калекцыйныя манеты з выявай Торына.
Пойма
Абалона (поплаў, пойма, абалонь, абалонне) — частка рачной даліны, якая затапляецца ракой пры разводдзі ці ў час паводак.
Шырыня абалон раўнінных рэк звычайна складае ад шырыні ўласна рэчышча да некалькіх дзясяткаў шырынь рэчышча, у асобных выпадках дасягаючы 40 км. Участкі былой абалоны, якія знаходзяцца вышэй за ўзровень сучаснага падняцця ўзроўню вады ў час разводдзя ці паводкі, называюцца тэрасамі. Часам выдзяляюць некалькі ўзроўняў абалоны, напрыклад нізкую і высокую. Таксама адрозніваюць цэнтральную і прытэрасную часткі абалоны. Апошняя можа быць як павышанай так і паніжанай ў залежнасці ад баланса наносаў. Край абалоны часта адзначаны крутым склонам, на броўцы якога часам размяшчаюцца прырэчышчавыя валы.
Пры разліве рака выносіць на абалону наносы, якія пры адкладанні звычайна паступова павышаюць узровень яе паверхні. Адначасова з акумуляцыяй (адкладам наносаў) на паверхні абалоны адбываецца бесперапыннае падмыванне яе берагоў рачным патокам на адных участках і нарошчванне пляжаў — у іншых, з-за чаго контуры абалоны пастаянна змяняюцца.
У залежнасці ад тыпаў рэчышчавых працэсаў, характэрных для пэўных участкаў ракі, паверхня абалоны можа выглядаць вельмі разнастайна, так, напрыклад пры меандраванні на ёй бываюць лагчыны, якія перамяжоўваюцца з градамі, складзенымі з наносаў.
Поймавыя глебы, якія пастаянна папаўняюцца глеем, што прыносіць рака, звычайна вельмі ўрадлівыя. Да таго ж расліннасць абалоны адыгрывае значную ролю ў фарміраванні яе рэльефу, замацоўваючы паверхню і спрыяючы накапленню наносаў. Пры асваенні большая частка абалоны занятая паплавамі, якія лічацца лепшымі кармавымі ўгоддзямі. У час затаплення абалоны паплавы звычайна ператвараюцца ў месцы нерасту, што мае вялікае значэнне для рыбнай гаспадаркі.
Акрамя рачных, існуюць азёрныя абалоны.
Коўра вялікая
Коўра вялікая, паганка вялікая, чомга (Podiceps cristatus) — вадаплаўная птушка атрада паганкападобных.
Апісанне
Даўжыня цела 46—61 см, размах крылаў 81—90 см. Маса 1—1,2 кг. Самцы большыя за самак.
Спіна буравата-чорная, брушка белае, бакі ржава-рыжыя. У гнездавым апярэнні 2 чубы і ржавыя «бакенбарды», у зімовым апярэнні чубы слаба вызначаныя, «бакенбарды» знікаюць. Над вокам белая палоска, белы бок галавы, чырванаватая дзюба. Маладыя птушкі да канца лета маюць на спіне і баках галавы цёмныя, падоўжныя палоскі. У палёце доўгая, тонкая шыя з вялікай галавой, зверху на цёмных крылах белае люстэрка і трохвугольная белая пляма. Голас гучны, хрыплаваты.
Добра плавае і нырае, узлятае з разбегу. Палёт хуткі.
Пашырэнне
Насяляе вадаёмы са стаячай вадой за выключэннем вельмі малых па плошчы азёр і сажалак.
Арэал разарваны: Еўропа без паўночна-ўсходняй, заходняй і паўночнай Скандынавіі, праз Расію, Малую Азію і краіны Блізкага Усходу да Карэйскага паўвострава; паўночны захад Афрыкі і на поўдзень ад Сахары, паўднёва-ўсходняя Аўстралія, Новая Зеландыя і Тасманія. Пералётны від, у Афрыцы і Аўстраліі аселы. Месца зімовак: Заходняя і Паўднёвая Еўропа, Паўднёвая і Усходняя Азія (узбярэжжа Кітая, Японія). На Беларусі звычайны на гнездаванні пералётны, транзітна мігрыруючы і ў невялікай колькасці зімуючы від.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца дробнай рыбай, воднымі ракападобнымі, малюскамі. Заглынае пёры, якія выконваюць ролю гастралітаў.
Гняздо — плывучая недалёка ад краю трыснягу вільготная куча з гніючых водных раслін. Можа гняздзіцца ў калоніях.
Яйкі (3-5) з аднолькавазавостранымі канцамі, белыя; памеры: 53 х 36 мм.
Эдвардавас
Эдварда́вас (Edvardavas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Міелагеная.
Іван Мікалаевіч Дурнаво (1834)
Іван Мікалаевіч Дурнаво (Ива́н Никола́евич Дурново) (1 (13) сакавіка 1834, Чарнігаўская губерня — 29 мая (11 чэрвеня), ля Берліна) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, міністр унутраных спраў (1889—1895), старшыня Камітэта міністраў (1895—1903).
Губернатар і міністр
У 1863 годзе Іван Дурнаво быў прызначаны губернатарам Чарнігаўскай губерні, у 1870 быў пераведзены ў якасці губернатара ў Екацярынаслаў, тады гэты горад яшчэ не з'яўляўся важным эканамічным цэнтрам. У 1875 г. з'яўляўся ганаровым міравым суддзём горада Новамаскоўска, Екацерынаслаўскай губерні. У 1882 годзе новы імператар Аляксандр III прызначыў яго таварышам (намеснiкам) міністра ўнутраных спраў Дзмітрыя Талстога. У 1886 годзе Дурнаво, які карыстаўся ў тыя гады вялікім даверам імператарскай сям'і, таксама ўзначаліў 4-е аддзяленне ўласнай імператарскай канцылярыі, праз якую ажыццяўлялася дабрачынная дзейнасць. На гэтай пасадзе Дурнаво рацыянальна выкарыстаў наяўныя сродкі і адкрыў больш за 500 новых устаноў.
Арсеній Андрэевіч Закрэўскі
Арсеній Андрэевіч Закрэўскі ( (1783?), сяло Бернікава, Зубцоўскі павет, Цвярская губерня, Расійская імперыя —, Фларэнцыя, Італія) — вайсковы і дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі.
Біяграфія
У 1802 годзе скончыў Гродзенскі кадэцкі корпус. Удзельнічаў у войнах з Францыяй (1805, 1806—1807, 1812—1815), Швецыяй (1808—1809) і Турцыяй (1806—1811). У бітве пры Аўстэрліцы выратаваў ад палону камандзіра палка генерала М. М. Каменскага, пасля чаго стаў яго ад'ютантам.
У маі 1811 г. цяжка хворы Каменскі пакінуў армію, і Закрэўскі (ужо ў чыне маёра) суправаджаў начальніка ў Адэсу, дзе той памёр. Перад смерцю Каменскі перадаў ад’ютанту дакументы для перадачы імператару, і Закрэўскі, пахаваўшы генерала, паехаў у Пецярбург.
У снежні 1811 г. пасля аўдыенцыі ў Аляксандра I ён быў прызначаны ад’ютантам генерала М. Б. Барклая дэ Толі. У лютым 1812 г. узведзены ў палкоўнікі Праабражэнскага палка і прызначаны начальнікам Асобнай канцылярыі вайсковага міністра — па сутнасці, кіраўніком рускай ваеннай выведкі і контрвыведкі. Падчас Айчыннай вайны адрозніўся ў баях пад Віцебскам, Смаленскам, пры Валуцінай гары, у Барадзінскай бітве. З снежня 1812 г. — флігель-ад’ютант, з восені 1813 г. — генерал. Удзельнічаў у замежных паходах Расійскай арміі, быў пры Барклаі дэ Толі і пры Аляксандры I.
У 1815—1823 гадах займаў пост дзяжурнага генерала Галоўнага штаба. У 1823 г. прызначаны генерал-губернатарам Фінляндыі. З 1828 па 1832 — міністр унутраных спраў Расіі, кіраваў ліквідацыяй халернай эпідэміі ў 1830—1831 гадах У 1848—1859 — ваенны губернатар Масквы. У 1861 — паехаў у Фларэнцыю, дзе і памёр.
Сярго-Іванаўскае
Сярго-Іванаўскае (Серго-Ивановское) — сяло ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Сярго-Іванаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сардзіны
Сардзіны (Sardina) — рыбы сямейства селядцовых.
Выдзяляюцца 2 роды, у кожным па 1 відзе (з падвідамі): сардзіна еўрапейская і сардзіна ціхаакіянская (яе падвід — сардзіна далёкаўсходняя, або івасі). Пашыраны ва ўмерана цёплых і субтрапічных водах абодвух паўшар'яў, акрамя ўсходніх узбярэжжаў Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі.
Цела прадаўгаватае, сціснугае з бакоў; даўжыня да 35 см (звычайна 15—20). Уздоўж спіны па баках шэраг цёмных плям, каля хваставога плаўніка — пара падоўжаных лускавінак («крыльцы»), на шчэлепнай накрыўцы — радыяльныя раўчукі. Планктафагі.
Аб'ект промыслу.
Унутраная эміграцыя
Даволі цяжка акрэсліць усе варыянты форм унутранай эміграцыі. Як правіла, да гэтага можна аднесці адмову працаваць у тых галінах вытворчасці і паслуг, дзе ад кожнага патрабуюць удзел у тых ці іншых мерапрыемствах ідэалагічнага кшталту, стварэнне ўласнага бізнесу (там, дзе гэта магчыма), адмова ад знаёмства з навінамі, якія перадаюцца па пэўным тэлеканалам, радыёсетцы і іншых сродках масавай інфармацыі, канцэнтрацыя ўвагі на ўласнай сям’і ці сваім хобі. (Так, у сучасным Туркменістане некаторыя падлеткі (і не толькі) прынцыпова прагульваюць абавязковыя патрыятычныя святочныя мерапрыемствы, але не робяць з гэтага акцый пратэсту). Цяжка казаць, ці можна аднесці ўмеранае супрацоўніцтва з рэжымам (праца ў галінах вытворчасці і паслуг, якія патрабуюць пэўны мінімум удзелу ў палітычных і рэлігійных цырымоніях і падобных дзеяннях (выпіска праўрадавай прэсы, наведаванне гадзін палітінфармацыі, купля латарэйных білетаў і збор грошаў на тыя ці іншыя мерапрыемствы).