cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Радковы тып
У праграмаванні, тэкставы радок, або радок (англ. string) — гэта паслядоўнасць знакаў альбо ў форме літарала, альбо ў форме пераменнай. У апошнім выпадку элементы і/альбо даўжыня радка могуць змяняцца, але могуць быць і фіксаванымі (пасля стварэння). Тэкставы радок у асноўным разглядаюць як тып даных, які часта рэалізаваны як масіў байтаў (альбо слоў), і захоўвае паслядоўнасць элементаў, звычайна — знакаў, у нейкай кадзіроўцы. Радок можа азначаць і больш агульныя масівы альбо паслядоўнасці (спісы) і структуры.
У залежнасці ад мовы праграмавання і выбранага тыпу даных, пераменная, аб'яўленая як радок, можа альбо займаць загадзя вызначаны аб'ём памяці пад сваю максімальную даўжыню, альбо займаць памяць дынамічна, тым самым падстройваючыся пад колькасць элементаў.
Калі радок (разам са сваім змесцівам) вызначаны ў непасрэдна зыходным кодзе, яго называюць радковым літаралам.
Фармальная тэорыя
Няхай Σ будзе непустым канечным мноствам літар алфавіта. Элементы Σ называюцца сімваламі альбо знакамі. Радок (альбо слова) над Σ — гэта любая канечная паслядоўнасць знакаў з Σ. Напрыклад, калі Σ = {0, 1}, то 01011 будзе радком над Σ.
Мноства ўсіх радкоў над Σ з даўжынёй n абазначаецца Σn. Напрыклад, калі Σ = {0, 1}, то Σ² = {00, 01, 10, 11}. Варта заўважыць, што Σ0 = {ε} для любога алфавіта Σ.
Мноства ўсіх радкоў над Σ з любой даўжынёй — гэта алфавіта Σ і абазначаецца як Σ*. У тэрмінах Σn, Напрыклад, калі Σ = {0, 1}, Σ* = {ε, 0, 1, 00, 01, 10, 11, 000, 001, 010, 011, …}, дзе Σ* — злічальнае мноства, а ўсе элементы Σ* маюць канечную даўжыню.
Мноства радкоў над Σ (г.зн. любое падмноства мноства Σ*) называецца фармальнай мовай над Σ. Напрыклад, калі Σ = {0, 1}, то мноства радкоў з цотнай колькасцю нулёў ({ε, 1, 00, 11, 001, 010, 100, 111, 0000, 0011, 0101, 0110, 1001, 1010, 1100, 1111, …}) з'яўляецца фармальнай мовай над Σ.
Канкатэнацыя і падрадкі
Канкатэнацыя — гэта важная бінарная аперацыя на мностве Σ*. Для любых двух радкоў s і t з мноства Σ* канкатэнацыя вызначаецца як паслядоўнасць знакаў радка s, за якімі ідзе паслядоўнасць знакаў радка t, і абазначаецца st. Напрыклад, калі Σ = {a, b, …, z}, s = <tt>bear</tt>, а t = <tt>hug</tt>, то st = <tt>bearhug</tt>, а ts = <tt>hugbear</tt>.
Канкатэнацыя радкоў — аперацыя асацыятыўная, але некамутатыўная. Пусты радок выступае як нейтральны элемент; для любога радка s, εs = sε = s. Такім чынам, мноства Σ* і аперацыя канкатэнацыя ўтвараюць маноід.
IC 2587
IC 2587 — галактыка тыпу E/SB0 ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канстанцін Іванавіч Грышчанка
Канстанцін Іванавіч Грышчанка (Костянтин Іванович Грищенко, нар., Кіеў, УССР, СССР) — украінскі дзяржаўны дзеяч, міністр замежных спраў Украіны (2003—2005, 2010—2012).
Біяграфія
Нарадзіўся 28 красавіка 1953 года ў Кіеве.
З 2 верасня 2003 года па 3 лютага 2005 года і 11 сакавіка 2010 года па 24 снежня 2012 года — Міністр замежных спраў Украіны.
З 4 чэрвеня 2008 года па 2010 год — пасол Украіны ў Расіі.
Мадрыдскі дыстанцыйны ўніверсітэт
Мадрыдскі дыстанцыйны ўніверсітэт (Universidad a Distancia de Madrid) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Мадрыдзе.
Адкрыты чэмпіянат Гібралтара па снукеры 2018
Адкрыты чэмпіянат Гібралтара 2018 (Gibraltar Open 2018, таксама вядомы як ManBetX Gibraltar Open 2018 ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 7 па 11 сакавіка 2018 года на «Victoria Stadium», на Гібралтары. Прызавы фонд турніру склаў £153,000, з якіх £25,000 атрымаў пераможца.
Свята на нашай вуліцы
«Свя'та на на'шай ву'ліцы» — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Адамам Галінам на тэлеканале «Белсат» у 2009 годзе. Фільм быў цалкам зняты схаванай камерай.
Сюжэт
Двор з некалькімі лавачкамі на вуліцы Сонечнай ніколі не пустуе. Тут размаўляюць, п’юць, спяваюць, танцуюць, спрачаюцца пра палітыку, б’юцца, выклікаюць «хуткую дапамогу», спрачаюцца з міліцыяй, бяруць дзяцей на шпацыр, зноў ядуць і п’юць, спяць, пісаюць і зноў п’юць жыхары працоўных інтэрнатаў на адным з мінскіх заводаў. Вокны кватэры вядомага беларускага кінааператара Таццяны Логінавай выходзяць на гэты двор. Яна, гледзячы ў сваё акно, ужо шмат гадоў здзіўляецца, смяецца і раздражняецца. Надвор’е мяняецца, часы мяняюцца, але асобы на задніх лавах заўсёды аднолькавыя. На гэты раз каля акна ў кватэры Таццяны Логінавай мы паставілі камеру, якая запісвала свята на вуліцы Сонечнай.
Кампакт-дыск
Кампакт-дыск (compact disc, CD) — разнавіднасць аптычнага носьбіта інфармацыі з данымі, даступнымі толькі для чытання. Мае выгляд пластыкавага дыска з адтулінай у цэнтры, працэс чытання з якога ажыццяўляецца з дапамогай лазера. Дыск першапачаткова меркаваўся для захоўвання музыкі (вядомы як CD-Audio), пасля ён быў дапрацаваны для захоўвання і іншых лічбавых даных (файлаў) у двайковым выглядзе (г. зв. CD-ROM — Compact Disc Read Only Memory, кампакт-дыск толькі з магчымасцю чытання).
Ферганскія падзеі
Ферганскія пагромы — падзеі мая — чэрвеня 1989 года ў Ферганскай вобласці Узбекскай ССР, злучаныя з міжэтнічным канфліктам паміж узбекамі і туркамі-месхетынцамі.
Кампакт-дыск
У далейшым з’явіліся кампакт-дыскі не толькі з магчымасцю чытання аднаразова занесенай на іх інфармацыі, але і з магчымасцю іх запісу і перазапісу (CD-R, CD-RW).
Прынц-кансорт
Прынц-кансорт або прынц-муж (Prince consort) — муж кіруючай каралевы, які сам не з'яўляецца манархам (за выключэннем тых выпадкаў, калі ён сам з'яўляецца каралём іншай краіны).
Сучаснымі прыкладамі прынцаў-кансартоў з'яўляюцца прынц Філіп, герцаг Эдынбургскі (муж каралевы Елізаветы II) і прынц Генрых Дацкі (муж каралевы Маргрэтэ II).
Кампакт-дыск
Пасля свайго з’яўлення, дыскі CD-R сталі папулярным сродкам распаўсюду праграмнага забеспячэння, камп’ютарных гульняў, мультымедыйных праграм і даных. Некаторыя кампакт-дыскі змяшчаюць адразу як камп’ютарныя даныя (праграмнае забеспячэнне), даступныя толькі на камп’ютары, так і відэа, аўдыя, тэксты і малюнкі, якія можна прайграваць у CD-прайгравальніку. Такія дыскі называюцца ўдасканаленымі (Enhanced CD).
Методыка запісу інфармацыі лазерным метадам на дыскі з’явілася яшчэ да стварэння камп’ютараў. Актыўную працу па стварэнні гэтай тэхналогіі вялі савецкія спецыялісты А. Прохараў і М. Басоў. Менавіта яны стварылі так званыя «халодныя» лазеры, якія пазней сталі прымяняцца не толькі пры стварэнні кампакт-дыскаў, але і пры вытворчасці рознай камп’ютарнай тэхнікі. У 1964 годзе савецкія навукоўцы сталі заслужанымі ўладальнікамі Нобелеўскай прэміі.
Ферганскія падзеі
16-18 мая 1989 года ў горадзе Кувасай, на ўсходзе Ферганскай вобласці, адбываліся бойкі паміж турэцкай і ўзбекскай моладдзю. 23 мая бойкі ў Кувасае аднавіліся і перараслі ў буйныя сутыкненні, якія працягваліся два дні, у іх брала ўдзел некалькі сот чалавек. Натоўп узбекаў спрабаваў прарвацца ў кварталы, населеныя туркамі-месхетынцамі і іншымі меншасцямі, і ўладкаваць там пагром. Улады напераменку спрабавалі то ўгаворваць натоўп, то разганяць яго сілай. Пасля прыбыцця дадатковых сіл міліцыі (каля 300 чал.) з іншых раёнаў і абласцей хваляванні спыніліся, пацярпелі 58 чалавек у тым ліку 2 міліцыянеры, 32 з іх былі шпіталяваны. На наступны дзень сканаў адзін са збітых у бойцы, этнічны таджык.
Раніцай 3 чэрвеня ў Ташлаку натоўп узбекскай моладзі накіраваўся на вуліцы, дзе жылі туркі-месхетынцы. Пачаліся падпалы іх хат і збіццё іх гаспадароў. Потым натоўп рушыў у мястэчка Камсамольскі, дзе ім беспаспяхова спрабавала супрацьстаяць падраздзяленне унутраных войскаў. Хаты туркаў-месхетынцаў у Камсамольскам таксама былі разгромлены і спалены. Частка пагромнікаў вярнулася ў Ташлак, дзе працягнула напады на туркаў; адбыліся першыя забойствы. Якія беглі ад пагромнікаў туркі-месхетынцы збіраліся пад аховай міліцыі ў райкаме КПСС. Да вечара натоўп колькасцю 300—400 чалавек учыніла пагромы і падпалы хат туркаў-месхетынцаў у Маргілане, адбыліся таксама напады на туркаў-месхетынцаў у Фергане.
5 чэрвеня пагромы ў Фергане працягнуліся, але да канца дня ўнутраным войскам і міліцыі атрымалася іх спыніць.
7 чэрвеня больш 5 тыс. узбекскіх сельскіх жыхароў на грузавіках, аўтобусах і трактарных прычэпах адправіліся ў Каканд. Там жылі каля 1,5 тыс. туркаў-месхетынцаў, многія з іх у папярэднія дні спрабавалі выехаць з горада, але іх затрымвалі і адпраўлялі назад выстаўленыя на ўскраінах пасты міліцыі. У Каанду натоўп захапіў цагельню і будынак ГАУС, але неўзабаве яно было адбіта міліцыяй. Са следчага ізалятара былі вызвалены сілай 68 зняволеных (паводле іншых дадзеных, яны былі адпушчаны ўладамі па вымозе натоўпу). Мясцовым уладам атрымалася сабраць на аўтабазе і ў санаторыі ўсіх астатніх у горадзе туркаў, таму ахвяр сярод іх (па афіцыйных дадзеных) не было, але пагромнікі грамілі і палілі іх хаты, а таксама дома мясцовых узбекаў. У некалькіх населеных пунктах Кіраўскага раёна былі захоплены аддзяленні міліцыі, у супрацоўнікаў была адабрана табельная зброя.
Раніцай 8 чэрвеня ў Каанду і навакольных населеных пунктах ізноў бліснулі хваляванні. Натоўпу атрымалася захапіць чыгуначны вакзал Каанда, а на шляхах — склад з гаручым. З адной цыстэрны было зліта паліва, яго пагражалі падпаліць і падарваць цыстэрны, калі не будуць вызвалены затрыманыя і не будуць выдадзены туркі-месхетынцы і якія стралялі ў натоўп міліцыянеры. Салдатам унутраных войскаў атрымалася адбіць вакзал. Большасць туркаў-месхетынцаў была вывезена з горада напярэдадні, астатніх 60 чалавек эвакуявалі верталётам.
Хваляванні ў розных населеных пунктах Ферганскай вобласці працягваліся да 11 чэрвеня. Да 18 чэрвеня з Ферганскай вобласці ў 6 абласцей РСФСР авіяцыяй былі вывезены 16282 туркаў-месхетынцаў. Да канца 1989 года ў Ферганскай вобласці захоўваўся рэжым каменданцкай гадзіны.
Характэрна што, каментуючы гэтыя крывавыя падзеі, Старшыня Савета Нацыянальнасцей Вярхоўнага Савета СССР (былы першы сакратар ЦК Кампартыі Узбекістана) Рафік Нішанавіч Нішанаў на паседжанні З'езда народных дэпутатаў заявіў, што ўсё пачалося са сваркі на кірмашы з-за «талеркі клубніцы» (турак нагрубіяніў прадаўніцы-ўзбечцы і перакуліў клубніцу, за яе заступіліся, пачалася бойка і г.д.). Гэты ж пункт погляду выказаў у інтэрв'ю Старшыня Савета міністраў Узбекскай ССР Г. Х. Кадыраў.
Нягое I Басараб
Нягое I Басараб (Neagoe I Basarab) (пам. 15 верасня 1521) — гаспадар Валахіі з дынастыі Краявеску (1512—1521). Сын вялікага валашскага ворніка баярына Пырву Краявеску.
Магутны баярскі род Краявеску быў выгнаны валашскім гаспадаром Уладам Тынэрам з Валахіі. Краявеску беглі ў турэцкія ўладанні, дзе атрымалі ваенную дапамогу. У студзені 1512 г. валашскі гаспадар Улад Тынэр быў разгромлены ў бітве пад Бухарэстам, узяты ў палон і забіты. Новым гаспадаром быў абвешчаны Нягое Краявеску, які прыняў прозвішча Басараб і прадставіўся сынам гаспадара Басараба IV Цэпелюша.
Аляксандр Уладзіміравіч Мартыновіч
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага Рэспубліканскага вучылішча алімпійскага рэзерву (РВАР). У сезоне 2003 гуляў за каманду РВАР у Другой лізе. З 2004 года гуляў за дубль мінскага «Дынама». У 2006 годзе дэбютаваў у асноўнай камандзе дынамаўцаў, а на наступны год ужо трывала замацаваўся ў аснове.
У ліпені 2010 года падпісаў кантракт з расійскім клубам «Краснадар», дзе таксама стаў іграком асновы. У сезоне 2011/12 «Краснадар» атрымаў месца ў расійскай Прэм’ер-лізе, дзе Аляксандр застаўся асноўным цэнтральным абаронцам каманды. У 2013 годзе стаў таксама капітанам «Краснадара». У сезоне 2014/15, аднак, стаў радзей з’яўляцца на полі.
Міжнародная кар’ера
Выступаў у складзе моладзевай зборнай Беларусі на моладзевым чэмпіянаце Еўропы 2009 у Швецыі.
Дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі 18 лістапада 2009 года ў таварыскім матчы супраць Чарнагорыі. Хутка стаў асноўным іграком зборнай. 17 лістапада 2010 года адзначыўся дублем у браму зборнай Амана ў таварыскім матчы.
У сакавіку 2015 года стаў капітанам зборнай Беларусі.
Гардзей Кліманскі
Гардзей Кліманскі (1928) — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, сябра глыбоцкай групы беларускай моладзевай падпольнай паваеннай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў (СБП).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і ў 1928 г. у в. Пашкі Дзісенскага павета (Віленскае ваяводства, Польская Рэспубліка, цяпер Шаркаўшчынскі раён Віцебскай вобласці). Вучыўся ў Глыбоцкай педагагічнай навучальні, дзе ў 1946 — 1947 далучыўся да Саюза беларускіх патрыётаў — моладзевай арганізацыі, якая ставіла сабе за мэту адраджэнне беларускай культуры. Галоўнай ідэяй арганізацыі было гуртаванне аднадумцаў вакол беларускай справы, пашырэнне ўплыву сярод астатніх.
У лютым 1947 года савецкія спецслужбы пачалі арышты сябраў Саюза беларускіх патрыётаў, да чаго спрычынілася здрада: да пастаўскай групы СБП увайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, выдаўшы сябе за сябра антысаветчыка, і падштурхоўваў да тэрарызму. Будучы студэнтам 2-га курсу педвучальні, Гардзей Кліманскі быў арыштаваны 10 сакавіка 1947 г. і асуджаны 16 чэрвеня 1947 г. на 8 гадоў савецкіх канцлагераў. Тэрмін адбываў у лагерах Свярдлоўскай вобласці. Далейшы лёс невядомы.
Рэабілітаваны 29 лістапада 1991 г. Вярхоўным Судом РБ, справа нумар 23525-П знаходзіцца ў УКГБ Віцебскай вобласці.
Вянзоўна (гміна)
Вянзо́ўна (Wiązowna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Атвоцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вянзоўне. Плошча гміны складае 102,12 км². Станам на 2012 год у гміне Вянзоўна пражывалі 11521 чалавек, шчыльнасць — 112,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Рабкор (значэнні)
Рабко́р — шматзначнае скарачэнне.
Глыбокае (возера, Полацкі раён)
Глыбокае возера — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Палата, за 47 км на паўночны ўсход ад Полацка, у межах гідралагічнага заказніка «Глыбокае—Чарбамысла, Вялікае Астравіта» («Глыбокае—Вялікае Астравіта» ).
Плошча паверхні 0,42 км². Даўжыня 1,11 км, найбольшая шырыня 0,8 км. Даўжыня берагавой лініі 3,36 км. Найбольшая глыбіня 11,5 м, сярэдняя каля 5,2 м. Аб’ём вады 2,2 млн м³. Плошча вадазбору 1,94 км².
Вада ў возеры вызначаецца нізкай мінералізацыяй і высокай кіслотнасцю (pH 4,8—5). Возера алігатрофнае, бяссцёкавае. Да глыбіні 9,5 м распаўсюджваюцца імхі. Расце палушнік азёрны — рэдкі для Беларусі ахоўны від раслін.
Дубнікі (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Гуільмі
Гуйльмі (Guilmi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 486 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 66050. Тэлефонны код — 0872.
Вайсковыя могілкі (Прудок)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў вёсцы Прудок, Віцебскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца на вайсковых могілках, за два кіламетры на ўсход ад чыгуначнай станцыі Прудок.
Помнік
У брацкай магіле пахаваны 816 савецкіх воінаў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну ў баях супраць нямецкіх войскаў. У 1961 годзе на могілках пастаўлены помнік — скульптура воіна.
Куфштайнскі замак
Куфштайнскі замак — замак у горадзе Куфштайн, што ў Аўстрыі. Пабудаваны на ўзгорыстым беразе ракі Ін.
Гісторыя
Згадваецца першы раз у дакуменце 1205 года, дзе ён завецца Castrum Caofstein. У той час замак знаходзіўся ў распараджэнні біскупа Рэгенсбурга.
Гуільмі
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Куфштайнскі замак
Гісторыя
У 1504 годзе замак у аблозе, пазней заваяваны імператарам Максіміліянам I. З 1703 па 1805 г. замак уваходзіў у склад Баварыі, і быў зноў вернуты ў якасці часткі Аўстрыі ў 1814 г.
Сёння замак з’яўляецца музеем гарадскога жыцця Куфштайна. Адкрытая яго частка выкарыстоўваецца для правядзення канцэртаў і сустрэч.
Азербайджанская дзяржаўная філармонія
Азербайджанская дзяржаўная філармонія імя Мусліма Магамаева (Azərbaycan Dövlət filarmoniyası) — канцэртная зала ў Баку.
Гісторыя
Дом Грамадскага сходу — Філармонія (Баку) 1910—1914.
Баку — гэта горад, дзе усходняя і заходняя культуры зліваюцца разам і ў выніку ствараюцца выдатныя помнікі мастацтва, у тым ліку і архітэктурныя.
Адзін з такіх помнікаў архітэктурнага мастацтва горада — будынак Грамадскага сходу, цяперашняй Азербайджанскай дзяржаўнай Філармоніі імя М. Магамаева.
Пабудаваны ў 1910—1912 гадах па праекце грамадзянскага інжынера Г. М. Цер-Микелова А. Я Дубавым і братамі Касумовыми на адным з лепшых, выгадна размешчаных участкаў горада — на рагу Мікалаеўскай і Садовай вуліц, пастаўленае на падвышаных адзнаках 2. тэрасы бакінскага амфітэатра, будынак пышна ўпісалася не толькі ў кампазіцыю губернатарскага саду, дзе адвялі ўчастак пад пабудову, але і ў ўвесь навакольны архітэктурны пейзаж, які склаўся ў пачатку XX стагоддзя.
Калі старшыны Бакінскага грамадскага сходу ў 1907 годзе звярнуліся ў Гарадскую Думу з просьбай дазволіць ім пабудову гадовага памяшкання ў садзе, многія галосныя пярэчылі, бо ў такім выпадку давялося б высякаць больш за 200 шматгадовых дрэў. Аднак у 1908 годзе праект гадовага памяшкання Грамадскага сходу на тэрыторыі губернатарскага саду за кошт скарачэння яго плошчы на 1664,92 кв.м. быў зацверджаны.
Для забаўкі «вяршкоў» бакінскага грамадства існаваў у горадзе павільён з дрэва. Яго абтынкавалі, выбеліць і назвалі «Белым клубам». Змяшчаўся ён блізу Ширванских прыгонных варот. Неяк ноччу, калі дзьмуў моцны «хазри», знакаміты бакінскі норд, здарыўся пажар і павільён згарэў дашчэнту. Падазравалі, што «Белы клуб» падпалілі знарок.
Пасля таго, як «Белы клуб» ў 1910 годзе згарэў, з'явілася неабходнасць стварэння іншага будынка, дзе багацеі маглі б праводзіць свой вольны час.
Праект даручылі архітэктару Цер-Микелову. Яго нават адкамандзіравалі на Блакітны Бераг — у Монтэ-Карла, каб ён прыгледзеўся да тамтэйшай філармоніі, азнаёміўся з яе праектам. І збудаваў нешта падобнае тут, у Баку. Лічылася, што філармонія ў Монтэ-Карла па сваёй прыгажосці займае адно з першых месцаў у Еўропе. Тэр-Мікеле вярнуўся з Монтэ-Карла, перапоўнены ўражаннямі і задумамі.
Канчаткова праект быў распрацаваны ў 1910 годзе і прадстаўлены на зацвярджэнне будаўнічай камісіі гарадской управы. Да часу пачатку пабудовы клуба ў 1911 годзе на Набярэжнай існаваў бульвар, разбіты ў 1909 годзе па ініцыятыве інжынера Мамед Гасан Гаджинского на плошчы 17.323,44 кв.м..
Летні клуб фасадам звернуты на дом бр. Садыховых, у профіль глядзіць на будынак Марыінскай рускай жаночай гімназіі, пабудаванай Г-З.Тагиевым, а таксама на палац Дебура, кіраўніка справамі бакінскай канторы Ротшыльда. (Пасля ён прадаў гэты палац нафтавай кампаніі «каўказскае таварыства»).
Распавядаюць, што кіраўнік гэтага акцыянернага таварыства, мільянер Гукасов, ўпрасіў архітэктара зрабіць так, каб з палаца, дзе ён пражываў з сям'ёй, было не толькі чуваць, але і відаць усё, што адбываецца ў летнім клубе. Да таго ж, яму не хацелася, седзячы на балконе, «любавацца» нямой сцяной. Просьбу мільянера пашанавалі і паступілі даволі арыгінальна. Звычайна сцэна ў глядзельнай зале «глядзіць» на галоўны ўваход. У летнім зале філармоніі ўваход у глядзельную залу знаходзіцца збоку ад сцэны. Так што з вокнаў і з балкона былога палаца Дебура, як на далоні, бачная сцэна гадовага клуба.
У проекті Громадського зібрання була створ (відповідно з темою) маляўнічая І виразна композиція. Дастаткам терас, веранд, дэ світло І тінь є засобом пластычнага вираження об'ємних мас, будівля дещо нагадує італійську віллу епоха Відродження.
Заводчыкі І нафтопромисловці, багаті купці І високопоставлені чыноўнікі, знамениті інженери, офіцери царської армії праводзілі ў казіно Або літньому клубі да опівночі. Тут програвали ў карты цілі статки.
Пасля ўсталявання савецкай улады ў Азербайджане ў 20-х гадах, у гэтым будынку сталі збірацца аматары музыкі, а таксама разрознена дзеючыя ансамблі і аркестры.
25 мая 1936 года на базе Упраўлення сімфанічнымі канцэртамі пры Бакінскім савеце рабоча-сялянскіх і матроскіх дэпутатаў у будынку Грамадскага стварэння была арганізавана Азербайджанская дзяржаўная Філармонія.
У 1936—37 гг. у гэтым будынку былі праведзены рэстаўрацыйныя работы.
Створана 25 мая 1936 года рашэннем Савета Народных Камісараў Азербайджанскай ССР.
Размяшчаецца будынак было пабудавана ў 1910—1912 гадах як «Летні дом для грамадскіх сходаў» па праекце архітэктара Г. М. Цер-Микелова, знаходзіцца на вуліцы Истиглалият. Тут да 1936 года рознымі музычныя калектывы давалі свае канцэрты, выступалі з рознымі музычнымі праграмамі.
11 жніўні 1937 рашэннем СНК Азербайджана Азгосфилармонии было дадзена імя азербайджанскага кампазітара Мусліма Магамаева. Тут у розны час выступалі найслынныя дзеячы культуры Азербайджана - народныя артысты Азербайджана Хан Шушанскую, Шовкет Алекперава, Ніязаў, Сара Гадимова і інш, а таксама артысты з іншых рэгіёнаў СССР і краін.
У пачатку 1990-х гадоў філармонія зачыніліся на рамонт. З 1996 па 2004 гг. у філармоніі праводзіліся рамонт і рэканструкцыя. 27 студзеня 2004 адбылося ўрачыстае адкрыццё будынка філармоніі пасля капітальнай рэканструкцыі. На адкрыцці прысутнічалі Прэзідэнт Азербайджана Ільхам Аліеў, сусветна вядомы віяланчэліст Мсціслаў Растраповіч.
Псалом 21
Псалом 21 (22 паводле масарэцкай нумарацыі) адносіцца да ліку месіянскіх псалмоў, якія ў хрысціянстве ўспрымаюцца як правобразныя ці прарочыя ў адносінах да Ісуса Хрыста і некаторых евангельскіх падзей, якія адбыліся праз сотні і нават тысячу гадоў пазней часу напісання. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Асноўная тэма гэтага псалма — будучыя пакуты Месіі.
IC 2588
IC 2588 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт тэатра, кіно і тэлебачання імя І. К. Карпенкі-Карага
'''Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт тэатра, кіно і тэлебачання імя І. К. Карпенкі-Карага''', — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова Украіны IV ступені акрэдытацыі, якая ажыццяўляе падрыхтоўку прафесійных кадраў па напрамках: тэатральнае мастацтва і кіно, -тэлемастацтва, размешчаны ў горадзе Кіеве.
Агульныя звесткі
Украінскі кампазітар Мікалай Лысенка яшчэ ў 1898 годзе паставіў перад урадам пытанне аб утварэнні музычна-драматычнай школы ў Кіеве. Праз год, 5 сакавіка 1899 года, Міністэрства ўнутраных спраў зацвердзіла статут гэтай школы. Аднак з-за адсутнасці належных сродкаў адкрыццё прыватнай Музычна-драматычнай школы М. В. Лысенка ажыццявілася толькі праз пяць гадоў — у верасні 1904 года. На сродкі, сабраныя ўкраінскай грамадскасцю, ён арандаваў для школы памяшканне ў доме прафесара-псіхіятра. І. Сікорскага на вуліцы Вялікай Падвальнай. Для кіраўніцтва драматычным аддзелам школы была запрошана пляменніца Лысенка — выхаванка тэатральнага вучылішча Маскоўскага філарманічнага таварыства, актрыса Марыя Міхайлаўна Старыцкая, якая працавала тэатральным педагогам да канца свайго жыцця.
Пасля смерці Мікалая Вітальевіча Лысенка навучальная ўстанова атрымала яго імя.
З выбухам вайны ў 1941 годзе. інстытут эвакуяваўся ў Харкаў, а адтуль — у Саратаў, потым пераехаў у Маскву, дзе быў аб’яднаны з Дзяржаўным інстытутам тэатральнага мастацтва імя А. В. Луначарскага (цяпер — Расійская акадэмія тэатральнага мастацтва).
У лістападзе 1943 года інстытут пераехаў з Масквы ў Харкаў, дзе неўзабаве быў адноўлены асобны дзяржаўны тэатральны інстытут, а летам 1944 г. ён быў павернуты да Кіева. Пасляваенны перыяд гісторыі інстытута адзначаны важнымі падзеямі. З Масквы ён вярнуўся з некалькі мадыфікаванае назвай: «Кіеўскі дзяржаўны інстытут тэатральнага мастацтва», а ў 1945 г., з нагоды стагоддзя з дня нараджэння выдатнага ўкраінскага драматурга і тэатральнага дзеяча. К. Карпенка-Карага, інстытуту прысвоена яго імя.
Сёння ў штаце ўніверсітэта сярод 180 штатных выкладчыкаў — 14 дактароў навук, прафесараў, 20 прафесараў без вучонай ступені доктара навук, 71 кандыдат навук і дацэнт. Многія выкладчыкі ўдастоены высокіх ганаровых званняў: 23 народных артыстаў, 36 заслужаных дзеячаў мастацтваў, 2 заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі, 10 заслужаных артыстаў, 13 заслужаных работнікаў культуры, 3 заслужаных журналісты, 2 заслужаных мастака, 2 заслужаных эканаміста, 1 заслужаны артыст АР Крым. Універсітэт у розныя гады скончылі, працавалі і цяпер працуюць 5 акадэмікаў, 7 членаў-карэспандэнтаў і адзін ганаровы сапраўдны член Нацыянальнай акадэміі мастацтваў Украіны.
Структура і спецыяльнасці
Факультэт тэатральнага мастацтва
Інстытут экранных мастцтваў
Эдберт I (кароль Кента)
Эдберт (анг. Eadbert) — сын Вітрэда, караля Кента, пасля яго смерці (725 год), ён разам з братамі падзяліў валоданне бацькі. Захавалася адзіная сапраўдная грамата Эдберта ад 14 ліпеня 727 г. аб дараванні зямлі Мілдрэд, ігуменні манастыра на Танеце. На сваёй тэрыторыі ён кіраваў да сваёй смерці (748 год). Яму успадкаваў яго сын Эрдвульф.
Фуран
Фура́н — арганічнае злучэнне з формулай C4H4O. Пяцічленны гетэрацыкл з адным атамам кіслароду. Родапачынальнік вялікай групы арганічных злучэнняў, многія з якіх маюць практычнае значэнне, напрыклад фурфурол, тэтрагідрафуран, α-метылфуран (сільван).
Уяўляе сабой бескаляровую вадкасць з характэрным пахам, нагадваючым пах хлараформу. Малекулярная маса 68,07. Тэмпература плаўлення −85,65 °C. Тэмпература кіпення 31,83 °C. Шчыльнасць 0,937 г/см³ пры тэмпературы 20 °C. Добра раствараецца ў арганічных растваральніках, дрэнна раствараецца ў вадзе — утварае азеатропную сумесь (98,8 % фурану). Фуран устойлівы да ўздзеяння шчолачаў і раскладаецца кіслотамі. На паветры лёгка акісляецца.
Атрыманне
Фуран разам з сільванам утрымліваецца ў прадуктах сухой перагонкі драўніны некаторых парод. У лабараторных умовах атрымліваюць дэкарбакісліраваннем піраслізевай кіслаты. У прамысловых умовах фуран атрымліваюць дэкарбаніліраваннем фурфуролу.
Выкарыстанне
Фуран выкарыстоўваецца ў працэсах сінтэзу тэтрагідрафану, піролу, малеінавага ангідрыду, селенафену. Таксама выкарыстоўваецца ў якасці растваральніка алеяў і тлушчаў.
Шкоднае ўздзеянне
Фуран — таксічнае рэчыва. Пранікаючы праз непашкоджаную скуру, шкодна ўздзейнічае на печань і цэнтральную нервовую сістэму.
Нехалсты
Нехалсты́ (, Нехолсты) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета. Размешчаны за 20 кіламетраў на поўнач ад Брэста, 2 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Матыкалы.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомы з 16 стагоддзя як сяло ў Берасцейскім старостве Берасцейскага павета ВКЛ. У 1566 годзе адносілася да Сычоўскага войтаўства. Жыхары мелі 28 валок зямлі і плацілі чынш: з 1 валокі 94 грошы.
У 19 стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1860 годзе ў складзе аднайменнага маёнтка, які належаў М.Швыкоўскаму. У 1890 годзе вёскай валодаў І.Швыкоўскі, які меў 181 дзесяціну зямлі. Сялянам Нехалстаўскага сельскагаспадарчага таварыства належалі 302 дзесяціны зямлі. У 1897 годзе працавалі хлебазапасны магазін, 2 кузні, карчма.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Польшчы, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
У 1939 годзе ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 10 вяскоўцаў. У 1948 годзе быў арганізаваны калгас.
Улад IV Манах
Улад IV Манах (Vlad Călugărul) (каля 1425—1495) — гаспадар Валахіі з дынастыі Басараб-Дракулешці (1481, 1482—1495). Сын валашскага гаспадара Улада ІІ Дракула і малодшы брат Улада ІІІ Цэпеша.
Біяграфія
У верасні 1481 г. Улад Манах быў пасаджаны на валашскі прастол малдаўскім гаспадаром Стэфанам Вялікім, які выгнаў ранейшага валашскага гаспадара Басараба IV Цэпелюша, стаўленіка Турцыі. У лістападзе 1481 г. Басараб IV Цэпелюш змог вярнуць сабе гаспадарскі прастол, выгнаўшы свайго суперніка Улада Манаха.
У красавіку 1482 г. валашскі гаспадар Басараб IV Цэпелюш быў забіты сваімі баярамі. Пры падтрымцы Турцыі Улад Манах у другі раз заняў валашскі гаспадарскі прастол. Цалкам падпарадкаваў сваю палітыку інтарэсам Порты. У яго кіраванне турэцкі султан Баязід II Святы ўзаконіў за сабой права зацвярджэнні валашскага гаспадара. Для гаспадара стала правілам суправаджаць асманскія войскі падчас іх ваенных паходаў. Улад Манах павінен быў удзельнічаць са сваімі атрадамі і ў паходах супраць Малдаўскага княства.
Суцін
Назву Суцін маюць:
Ліхасельцы (Гродзенскі раён)
Ліхасе́льцы (, Лихосельцы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Падлабенскага сельсавета.
Да 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Раціцкага сельсавета.
IC 2589
IC 2589 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэмпіянат Беларусі па хакеі з шайбай 2000/2001
Чэмпіянат Беларусі па хакеі з шайбай 2000/2001 — 9-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. У турніры прынялі ўдзел 7 клубаў з Беларусі.
Летапалена
Летапалена (Lettopalena) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 403 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 66010. Тэлефонны код — 0872.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Вінцэнт Ферэр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Беларус (фільм)
«Белару'с» (Білорус) — беларускі дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Антосем Цялежнікавым на тэлеканале «Белсат» у 2015 годзе.
Сюжэт
Герой фільма нарадзіўся ва ўсходняй Беларусі. Ён быў на Майдане, а цяпер бярэ ўдзел у баявых дзеяннях недалёка ад Данецку. Беларус змагаецца ў шэрагах добраахвотніцкага корпусу «Правы сектар» — вайсковай адзінкі, якою расійская прапаганда пужае сваіх суграмадзянаў. Галоўны герой рызыкуе сваім жыццём дзеля вольнай і непадзельнай Украіны, бо верыць, што ад гэтага будзе залежаць лёс і ягонай айчыны — Беларусі. Жаўнер не мае ўкраінскага грамадзянства, і з прававога гледзішча ягонае перабыванне на фронце нелегальнае. Ён не можа разлічваць ні на ўзнагароды, ні на пенсію. Больш за тое, няма гарантыі, што праз нейкі час маладзёна не выдадуць уладам Беларусі як замежнага найміта. У гэтым выпадку хлопца чакаюць доўгія гады за кратамі.
Торэс
Торэс (Torres) — іспанскае прозвішча, тапонім.
Псалом 44
Псалом 44 (45 паводле масарэцкай нумарацыі) адносіцца да ліку месіянскіх псалмоў, якія ў хрысціянстве ўспрымаюцца як правобразныя ці прарочыя ў адносінах да Ісуса Хрыста і некаторых евангельскіх падзей, якія адбыліся праз сотні і нават тысячу гадоў пазней часу напісання. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Асноўная тэма гэтага псалма — царская нявеста Цара і вечны пасад.
Ёды
Ёды (, Ёды) — аграгарадок у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Маралес
Маралес (Morales, Moralez) — іспанскае прозвішча.
Бэрэслаўка
Бэрэслаўка (Бересла́вка, раней — Янаўка) — вёска ў Бобрынэцкім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.
IC 2590
IC 2590 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Еўропа (атэль, Мінск)
«Еўропа» — пяцізоркавы гатэль, які знаходзіцца на вуліцы Інтэрнацыянальнай, 28 горада Мінска, адноўлены ў 2007 годзе.
19 стагоддзе
Дарэвалюцыйная гасцініца была ўзведзена на сродкі Веньяміна Поляка і належала яму. Ён выхадзец з найбагацейшай мінскай купецкай дынастыі, сямейства Полякаў. Галоўны з іх — Майсей — быў саўладальнікам найбуйнейшай у Мінску банкірскай канторы «Вейсбрэм і Поляк» і некалькіх фанерных заводаў, вёў буйны гандаль воўнай і хлебам. У іншых Полякаў быў свой бізнес: Ізраіль зарабляў хлебам і будаўнічымі падрадамі, Абрам гандляваў лесам. Веніямін вядомы з 1890-х гадоў як гандляр каланіяльнымі таварамі.
У сярэдзіне XIX стагоддзя да паўночна-ўсходняй частцы гасцініцы быў прыбудаваны трохпавярховы корпус. Пасля пажару 1884 гасцініца была рэканструявана — вышыня ўсіх частак выраўнаваная да трох паверхаў — і стала называцца «Еўропа».
20 стагоддзе
У 1906—1909  гг. «Еўропа» была перабудавана ў стылі мадэрн. Гэта было самае буйное грамадзянскае збудаванне дарэвалюцыйнага Мінска — шэсць паверхаў, 130 нумароў. Валодалі гасцініцай у той час браты — Рыгор і Якаў Полякі.
У 1913 г. у гасцініцы працавалі першакласны рэстаран А. Г. Саўлевіча, жаночая і мужчынская цырульня, чытальная зала. У кожным з 130 нумароў «Еўропы» былі тэлефон, рукамыйнік, электраасвятленне, вадзяное ацяпленне, ванна. Дзейнічаў ліфт. Да пад’ездаў заказваўся аўтамабіль альбо экіпаж.
Гасцініца была шасціпавярховым будынкам, з вылучанымі цэнтральнымі часткамі на бакавых фасадах і трыма спаранымі вокнамі ў цэнтральнай восі другога, трэцяга і чацвёртага паверхаў. На трэцім паверсе знаходзілася паўцыркульная арка-балкон, зверху ўпрыгожаная ляпнінай (балконы таксама размяшчаліся на другім-чацвёртым паверхах).
Будынак быў падзелены вертыкальнымі пілястрамі, якія аддзялялі кожнае акно ў агульны вертыкальны рад. Прастора паміж вокнамі верхніх паверхаў была аздоблена скульптурнымі элементамі — выявамі жаночых галовак, ляпнымі расліннымі матывамі. На другім паверсе вокны былі з замковымі камянямі. Будынак меў складаны фігурны карніз. Адметна выглядаў шосты паверх, пабудаваны з адступам ад карніза і багата аздоблены дэкаратыўнымі ляпнымі элементамі на атыку. На кожным фасадзе шосты паверх упрыгожваўся па цэнтры паўцыркульным фрызам. На канцы аднаго, бакавога, і большага фасадаў (другі паверх) меўся эркер.
19 лютага 1918 года, у часе акцыі вызвалення Мінска беларускімі і польскімі вайскоўцамі ад бальшавікоў, беларускія змагары ўварваліся ў гатэль, каб арыштаваць савецкага камісара Карла Ландара, а таксама чыноўнікаў мінскага штаба ЧК і Чырвонай арміі. Бальшавікі былі вымушаныя ўцякаць ад беларусаў праз тыльны выхад і хутка з’ехаць з горада. Здабыццё гатэлю было адным з галоўных дасягненняў беларусаў у беларуска-польскай антыбальшавіцкай акцыі.
Будынак быў разбураны летам 1944 года падчас другай сусветнай вайны ў выніку савецкага наступу на горад.
21 стагоддзе. Аднаўленне
15 красавіка 2004 года была прынятае рашэнне наконт аднаўлення гасцініцы «Еўропа». На рэканструкцыю гасцініцы і ператварэнне яе ў пяцізоркавы гатэль адводзілася два гады. Першых наведвальнікаў гасцініца прыняла ў 2007 годзе.
Нумарны фонд гасцініцы сёння ўключае 67 розных па катэгорыях нумароў.
У гатэлі «Еўропа» ёсць рэстаран, бар, аздараўленчы комплекс з басейнам, саўнай і фітнес-цэнтрам, дзве канферэнц-залы ўмяшчальнасцю на 70 і 25 чалавек, і падземны паркінг.
Андрыс Бэрзіньш (прэм’ер-міністр)
А́ндрыс Бэ́рзіньш (Andris Bērziņš; нар., ) — латвійскі палітык («Латвійскі шлях»). У 1994—1995 гадах — Міністр дабрабыту, у 1993—1994 і 1995—1997 гадах — Дзяржаўны міністр працы ў падначаленні міністра дабрабыту, у 1997—2000 гадах — Мэр Рыгі. У 2000—2002 гадах — Прэм'ер-міністр Латвіі.
Чамброва
Чамброва або Чомбрава, Чомбраў, Чамброў (Czombrów) — колішні сядзіба на тэрыторыі Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі, прыкладна за 14 км на поўдзень ад Навагрудка. Чамброўская сядзіба — найімавернейшы правобраз Сапліцава ў «Пане Тадэвушы» Адама Міцкевіча.
Гісторыя
Перад 3-м паздзелам Рэчы Паспалітай Чамброва ў складзе Навагрудскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Пасля 1795 года ў Навагрудскім павеце Слонімскай (1796), Літоўскай (1797—1801), затым Гродзенскай i Мінскай губерняў Расійскай Імперыі. Пасля Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў межах Польскай Рэспублікі, Раецкая гміна Навагрудскага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года у БССР.
Сядзіба спалена савецкімі партызанамі ў 1943 годзе. Засталіся рэшткі могілак з капліцай і некалькі старых дубоў.
Даўняя сядзіба
У XVII—XVIII стагоддзях на ўзгорку, які панаваў над наваколлем, званым «гарадзішчам», Курчы пабудавалі замак, яго сляды захаваліся да XIX стагоддзя.
Інтэр’ер меў дзесяць пакояў спланаваных як амфілада, большая частка іх начыння страчана ў часе Першай сусветнай вайны. Лесвіца на другі паверх размяшчалася злева ад цэнтральна размешчанага ўваходнага вестыбюля (сенцаў). Столь вестыбюля ўпрыгожваў драўляны голуб, які сімвалізаваў Святога Духа, перанесены з падамініканскага касцёла ў суседняй Валеўцы, пераробленага на царкву. На восі сенцаў, з боку саду, размяшчалася гасцёўня. У гасцёўні злева былі дзверы ў кабінет гаспадара дома, справа — у пакой «Зялёная гасцёўня». Сталовая размяшчалася за пярэднім фасадам, справа ад сенцаў.
Уласна парку ў Чамброве не было. За домам быў кветнік і пладовы сад плошчай у некалькі гектараў, са шматлікімі групамі старых дрэў, шпалерамі і ліпавай алеяй. Перад домам уладкаваны вялікі кругавы лужок, засаджаны хмызам і італьянскімі таполямі. Па абодва бакі ад дома размяшчаліся гаспадарчыя пабудовы, злева — флігель, справа — упрыгожаны галерэяй на шасці слупах будынак, у якім размяшчаліся вазоўня, стайня і свіран.
Ураган, які прайшоў праз Наваградчыну ў 1927 годзе, знішчыў 80 старых дрэў.
Сядзіба спалена савецкімі партызанамі ў 1943 годзе.
Маёнтак у Чамброве апісаны ў 2-м томе Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Рамана Афтаназы. Сядзіба і яе жыхары апісаны Іааннай Пухальскай у кнізе ''Dziedziczki Soplicowa, w 180. rocznicę wydania Pana Tadeusza'' (Варшава: Muza, 2014, ISBN 978-83-7758-778-2).
Сувязь з творчасцю Адама Міцкевіча
Сядзіба ў Чамброве — найімавернейшы прататып Сапліцава. Апісанні сядзібы Сапліцаў у «Пане Тадэвушы» амаль ідэальна падыходзяць для сядзібы ў Чамброве. Магчыма, што прататыпам замка Гарэшкаў былі таксама рэшткі блізкага замка Курчаў на гарадзішчы. У дзяцінстве Адама Міцкевіча, маёнтак належаў Узлоўскім, Анеля Узлоўская была хроснай маці Адама. Яго дзед, Матэвуш Маеўскі, быў эканомам двара ў Чамброве. Дачка Матэвуша, Бася — маці паэта, была пры двары ключніцай (panna apteczkowa). Напэўна, пазней яна шмат распавядала свайму сыну пра Чамброва. Вельмі імаверна, што менавіта ў Чамброве ўпершыню ў жыцці Міцкевіч убачыў вялікую сядзібу, Завоссе было толькі невялікім фальваркам. Двор чамброўскі, безумоўна, ляжаў на маршруце школьных падарожжаў Міцкевіча, ён часта бываў тут.
У Чамброве Рышард Ардынскі зрабіў першую экранізацыю Пана Тадэвуша ў 1928 годзе. Як сказаў рэжысёр: «У ролях статыстаў выступалі нават яго жыхары, унукі міцкевічавых герояў».
Ганна Аўстрыйская (1549—1580)
У 1571 г. яна нарадзіла першынца Фердынанда. Аднак з пяці народжаных ёю дзяцей толькі чацвёрты, Філіп, дажыў да паўналецця і стаў пасля каралём Іспаніі Філіпам III. У 1580 г. Ганна з мужам паехалі ў Партугалію, каб заявіць свае правы на партугальскі прастол пасля смерці караля Энрыке, які не пакінуў пасля сябе спадчыннікаў. Яны даехалі да Бадахоса, дзе кароль сур’ёзна захварэў нагрып. Даглядаючы мужа, Ганна таксама заразілася грыпам і памерла ва ўзросце трыццаці гадоў.
Сохскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Драгічынскім раёне Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Ліпнікаўскага сельсавета.
Мушаты
Найбольш выдатнымі гаспадарамі з дынастыі Мушатаў былі Аляксандр I Добры, Стэфан III Вялікі і Пётр IV Рарэш. Апошнім прадстаўніком дынастыі Мушацінаў быў Ільяш Александру.
Прадстаўнікі роду Мушатаў былі звязаны сувяззю шматлікіх шлюбных саюзаў з родам Басарабаў, які кіраваў у суседняй Валахіі. Некаторыя з наступных малдаўскіх гаспадароў абгрунтоўвалі свае правы на прастол, даказваючы, што яны паходзяць з роду Мушатаў.
Басарабы
У XV стагоддзі дынастыя Басарабаў падзялілася на дзве канкуруючыя галіны — старэйшая насіла назву Данешці (у гонар заснавальніка, Дана I), а малодшая — Дракулешці (у гонар Улада II Дракула). Пераход у спадчыну прастола з гадамі станавіўся ўсё больш хаатычным, бо ўлада перадавалася не ад бацькі да сына, а легітымавалась баярскім саветам (хоць гэтыя выбары часцяком насілі фармальны характар). Манаполію Басарабаў на кіраванне Валахіяй перапыніў у 1592 годзе Аляксандр IV Злы — прадстаўнік дому Мушатаў, які традыцыйна кіраваў Малдавіяй. Напачатку XVII стагоддзя некалькі разоў на валашскі прастол узыходзілі прадстаўнікі роду Магіла і Краявеску, прычым апошнія лічылі сябе спадчыннікамі згаслай лініі Басарабаў-Данешці. Пазней прэтынзіі Краявеску на прыналежнасць да старэйшай галіны Басарабаў атрымалі ў спадчыну роднасныя ім Брынкавяну. Апошнім з нашчадкаў Улада II на валашскім прастоле быў Міхня III (у 1659 г.).
Імя Басарабаў парадаксальным чынам замацавалася за назвай вобласці Бесарабія, якая гістарычна ўваходзіла ў склад Малдаўскага княства і кіравалася не Басарабамі, а Мушатамі.
Следзюкоўскі сельсавет
Следзюко́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Следзюкі.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Следзюкі. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Кузькавічы, сельсавет перайменаваны ў Кузькавіцкі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Быхаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. У канцы 1930-х гадоў на тэрыторыі сучаснага Следзюкоўскага сельсавета існавалі вёскі Грудзінаўка 2, Мамачына, пасёлак Ветка. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Следзюкі, сельсавет перайменаваны ў Следзюкоўскі. 5 снежня 2011 года ў склад Смаліцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Красніца 1, Красніца 2, Кузькавічы, Латкалонія і Хатмілле). 20 лістапада 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Грудзінаўскага сельсавета (9 населеных пунктаў: аграгарадок Грудзінаўка, вёскі Бутрамееўка, Бынава, Давыдавічы, Красны Асавец, Лісічнік, Перакладавічы, Прыберажжа і Рыжкаўка).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (8 населеных пунктаў) — 2653 чалавекі, з іх 93,1 % — беларусы, 5,0 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Джон Флэнэген
Джон Флэнэген (John Jesus Flanagan;  — ) — амерыканскі лёгкаатлет, трохразовы чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў.
Джон Флэнэген нарадзіўся 9 студзеня 1873 года ў Ірландыі і пазней эміграваў у ЗША — пачаў служыць у паліцыі і заняўся кіданнем молата. Ён сем разоў выйграваў чэмпіянат ЗША, а ў 1900 годзе стаў першым алімпійскім чэмпіёнам у гэтай дысцыпліне на летніх Гульнях у Парыжы, дзе, акрамя таго, заняў сёмае месца ў кіданні дыска.
На наступнай Алімпіядзе, якая прайшла ў Сент-Луісе, Флэнэген абараніў тытул чэмпіёна; разам з гэтым выйграў сярэбраны медаль у кіданні вагі ў 56 фунтаў і заняў чацвёртую пазіцыю ў кіданні дыска. На летніх Алімпійскіх гульнях 1908 у Лондане Флэнэген стаў адзіным трохразовым чэмпіёнам у сваёй любімай дысцыпліне. Акрамя гэтага, ён быў дзявятым у кіданні дыска і разам са сваёй камандай спыніўся на чвэрцьфінале турніру па перацягванні ліны.
Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры Флэнэген вярнуўся ў Ірландыю і пражыў там да сваёй смерці 3 чэрвеня 1938 года.
Каспараў
Каспараў — прозвішча.
Вёнзаў (гміна)
Вё́нзаў (Wiązów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Стшэлінскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вёнзаве. Плошча гміны складае 141,82 км². Станам на 2013 год у гміне Вёнзаў пражывалі 7 454 чалавекі, шчыльнасць — 52,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Лоршскі кляштар
Імперскае абацтва ў Лоршы (ням. Reichsabtei Lorsch) пад Вормсам вядомае ў гісторыі як адзін з галоўных цэнтраў Каралінгскага адраджэння.
Бенедыктынскі кляштар св. Пятра быў заснаваны ў Лоршы ў 764 годзе графам Канкорам (верагодна, хтосьці з Раберцінаў). Першыя два гады новым кляштарам кіраваў пляменнік графа, нямецкіх біскуп Хродэганг. Затым кіраванне было перададзена яго брату. У знак асаблівай прыхільнасці Папа Рымскі даслаў у абацтва мошчы св. Назара, якія павінны былі прыцягнуць у Лорш паломнікаў. У гонар св. Назара быў у 774 годзе асвячоны і саборны храм; на цырымоніі прысутнічаў сам Карл Вялікі.
Амерыканка. All included
Сюжэт
Фільм распавядае пра побыт у турме КДБ, у гэтак званай «амерыканцы», вядомага журналіста і пісьменніка Аляксандра Фядуты. Аўтар правёў у зняволенні 110 дзён пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года і апісаў гэта ў кнізе. Ідэя фільма — перакласці несуцяшальную рэчаіснасць на мову літаратуры, змяніўшы жанр з драмы на камедыю. Тады жудасная дзяржаўная махіна малюецца ў іранічных фарбах, робіцца забаўнаю, ператвараецца ў карыкатуру на самую сябе. У стужцы Аляксандр Фядута паўстае перад гледачом у «амерыканцы», толькі не ў сапраўднай, а ў намаляванай.
Фрэдэрык Уінтэрс
Фрэдэрык Уінтэрс (Frederick Winters;  — ) — амерыканскі цяжкаатлет, сярэбраны прызёр летніх Алімпійскіх гульняў 1904.
Сакаі (Осака)
Сакаі (堺市) — горад у Японіі, размешчаны ў прэфектуры Осака. З 2006 года ўваходзіць у спіс гарадоў, вызначаных указамі ўрада Японіі. Другі па плошчы і колькасці насельніцтва горад у прэфектуры Осака.
Геаграфія і эканоміка
Горад Сакаі размешчаны на паўднёвым захадзе вострава Хонсю, на ўзбярэжжа Осакскага заліва. Уваходзіць у прэфектуру Осака рэгіёну Кінкі. У адміністрацыйным дачыненні падзелены на 7 гарадскіх акруг. Мяжуе з гарадамі Осака, Мацубара, Хабікіна, Тандабаясі, Осакасаяма, Кавацінагані, Ідзумі і Такаісі. Плошча горада складае 149,99 км ², насельніцтва — 838995 чалавек (1 чэрвеня 2010), шчыльнасць насельніцтва — 5593,67 чал./км ². Пачынаючы з XV стагоддзя Сакаі вядомы як важны марскі порт у гандлі з Кітаем і Карэяй. У цяперашні час у горадзе развіты электронная, электратэхнічная, металургічная і хімічная прамысловасць.
IC 2591
IC 2591 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ceratiomyxa fruticulosa
Ceratiomyxa fruticulosa — від слізевікоў сямейства.
Распаўсюджанне
Касмапалітычны від. Распаўсюджаны і ў тропіках, і ва ўмераным поясе, і ў Арктыцы. Трапляецца на тэрыторыі Украіны і Беларусі.