cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксей Аляксандравіч Карніенка
Узнагароды
Ганаровыя граматы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1998), Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2013), Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта (2003, 2015), Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта (1997, 2003).
IC 3279
IC 3279 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карл Густаў Якаб Якобі
У 1825 г. скончыў Берлінскі ўніверсітэт, працаваў у ім. У 1829—1843 гг. прафесар Кёнігсбергскага ўніверсітэта.
Чырвоная Беларусь
Назву Чырвоная Беларусь маюць:
10 cm Gebirgshaubitze M. 99
10 cm Gebirgshaubitze M 99 (10 cm горная гаўбіца M 99)— горная гаўбіца, стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата ўяўляла сабой бронзавы ствол ад 10 cm Feldhaubitze M 99 усталяваны на больш вузкі лафет шырынёй усяго 90 см. Выкарыстоўвалася на альпійскім фронце падчас вайны разам з пазнейшымі і больш сучаснымі 10-см Gebirgshaubitze M. 8, з якімі яны мелі адныя і тыя ж боепрыпасы.
Белы дракон
Белы дракон, англійскі дракон — старажытны (III—XI стагоддзі) сімвал англасаксонскіх плямёнаў.
У XXI стагоддзі белы дракон з’яўляецца эмблемай брытанскага графства Уэсекс.
Ф’юмара
Ф'юмара (Fiumara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Калабрыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Immacolata Concezione.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
50-я змешаная авіябаза
50-я о́рдэна Чырво́най Зо́ркі змешаная авіяцы́йная ба́за — злучэнне ваенна паветраных сіл Рэспублікі Беларусь. Месца дыслакацыі — Мачулішчы.
Гісторыя
У 1980 годзе ў Чырчыке быў сфарміраваны 50-ы асобны змешаны авіяцыйны полк. Полк удзельнічаў у ваенных дзеяннях у Афганістане. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 сакавіка 1983 года 50-й азап за паспяховае выкананне заданняў па аказанню інтэрнацыянальнай дапамогі Дэмакратычнай Рэспубліцы Афганістан і высокія паказчыкі ў баявой і палітычнай падрыхтоўцы быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.
У Афганістане лётчыкамі палка было здзейснена 120 944 баявых вылетаў, у ходзе якіх знішчана каля тры з паловай тысячы душманаў, 298 апорных пунктаў, 236 лагераў мяцежнікаў і крэпасцяў, 160 агнявых кропак, 104 пазіцыі ДШК, 75 складоў са зброяй і боепрыпасамі, перавезена 90 тысяч тон грузаў, каля 700 тысяч чалавек.
Баявымі ордэнамі і медалямі ўзнагароджаны 4 133 ваеннаслужачых. Высокага звання Героя Савецкага Саюза ўдастоіліся шэсць ваеннаслужачых.
У лютым 1989 года 50-ы авіяполк у поўным складзе быў выведзены з тэрыторыі Афганістана, а ўжо ў мае на аэрадроме Ліпкі (Мінскі гарнізон) ён прыступіў да выканання задач баявой падрыхтоўкі ў мірных умовах.
У адпаведнасці з планам рэфармавання ВПС Рэспублікі Беларусь у маі 1994 года ўпраўленне, дзве авіяцыйныя эскадрыллі (на Ан-12, Ту-134, Іл-22, Ан-24, Ан-26) і ТЭЧ 50-га змешанага авіяцыйнага палка былі перебазаванымі на аэрадром Мачулішчы. З ліпеня там пачалі перафарміраванне палка ў 50-ю авіяцыйную базу.
Авіябаза 26 сакавіка 1996 года была перайменавана ў 50-ю транспартную авіяцыйную базу, а затым у 50-ю змешаную авіяцыйную базу.
На ўзбраенні базы знаходзяцца Іл-76МД, Ан-26, Мі-8, Мі-24.
Спіс універсітэтаў штата Вірджынія
У штаце Вірджынія (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты свецкай і рэлігійнай скіраванасці.
161-я партызанская брыгада імя Р. І. Катоўскага
'''161-я партызанская брыгада імя Р. І. Катоўскага''' — партызанская брыгада, створаная ў студзені 1943 года на базе атрадаў Андрэя Сямёнавіча Шашуры (пазней імя Пархоменкі, арганізаваны ў красавіку 1942 года), Ф. М. Анісімава (пазней імя Дзяржынскага, арганізаваны ў жніўні 1941), імя Чалюскінцаў (пазней імя Шашуры, арганізаваны ў красавіку 1942), у красавіку 1944 года ў склад брыгады быў уключаны асобны атрад імя Варашылава. Дзейнічала на тэрыторыі Асіповіцкага, Глускага, Старадарожскага раёнаў.
Камандаванне
Камандзіры брыгады — Андрэй Сямёнавіч Шашура (загінуў), Аляксей Іванавіч Кудашаў, камісары — Кудашаў, Павел Ільіч Разувакін (загінуў), М. С. Паланейчык, начальнік штаба — В. Р. Лазбін.
Гісторыя
Партызаны праводзілі аперацыі на чыгунках і шашы Мінск—Бабруйск і Асіповічы—Слуцк; у «рэйкавай вайне» падарвалі больш за тры тысячы рэек. Разграмілі варожыя гарнізоны на торфапрадпрыемстве «Ясень», чыгуначнай станцыі Дзераўцы, у вёсцы Мяжное, Асіповіцкага раёна. Удзельнічалі ў падрыве маста цераз раку Бобрык. 27—28 чэрвеня 1944 года разам з брыгадамі 100-й імя Кірава, 128-й імя Куйбышава, 121-й імя Брагіна захапілі і ўтрымлівалі да падыходу Чырвонай Арміі пераправу цераз раку Пціч. 5—16 ліпеня ўдзельнічалі ў ліквідацыі асобных груп ворага ў Старадарожскім раёне. 28 чэрвеня 1944 года брыгада (938 партызан, атрады імя Дзяржынскага, імя Пархоменкі, імя Шашуры, імя Молатава, імя Кірава, імя Варашылава) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Якаў III (кароль Шатландыі)
Якаў III (, James III, 1452-11 чэрвеня 1488) — кароль Шатландыі (1460-1488) з дынастыі Сцюартаў, сын Якава II.
Маладыя гады
Супрацьстаянне біскупа Кенэдзі і Марыі Гелдэрнскай асабліва моцна выявілася ў іх палітыцы ў адносінах да падзей у Англіі, дзе тым часам разгортвалася вайна Пунсовай і Белай ружы. У 1461 годзе ў Шатландыю беглі лідары Ланкастэраў: Маргарыта Анжуйская, кароль Генрых VI і герцаг Сомерсет. За падтрымку, аказаную шатландцамі, яны перадалі Шатландыі Берык — апошнюю крэпасць, якая ўтрымоўваецца англічанамі з часоў войн за незалежнасць. Аднак сумесныя дзеянні шатландскіх і ланкастэрскіх войскаў (аблога Карлайла ў 1461 годзе, аблога Норгема у 1463 годзе) выніку не прынеслі, і ў канцы 1463 года Ланкастэры пакінулі Шатландыю.
Пасля смерці каралевы Марыі ўся ўлада ў краіне засяродзілася ў руках біскупа Кенэдзі. Дальнабачны і эфектыўны палітык, ён змог дамагчыся складання ў 1464 годзе перамір’я з Англіяй на 15 гадоў і падпарадкаваць каралеўскай уладзе лорда Астравоў, лідара гэльскіх сепаратыстаў заходняй часткі краіны, які заключыў у 1462 годзе саюз з Англіяй аб падзеле Шатландыі.
Далучэнне Аркнейскіх і Шэтландскіх астравоў
Смерць біскупа Кенэдзі 25 мая 1465 года пакінула краіну без аўтарытэтнага лідара. Гэтым скарыстаўся Роберт, лорд Бойд, якому атрымалася захапіць уладу ў краіне, утрымліваючы пад сваім наглядам юнага караля. Сын лорда Бойда, Томас, ажаніўся з сястрой Якава III Марыі і стаў 1-м графам Арана.
Апроч уласнага ўзбагачэння Бойды, аднак, дамагліся вялікага поспеху ў вобласці знешняй палітыкі: 8 верасня 1468 года быў складзены дагавор з Даніяй, у адпаведнасці з якім кароль Якаў III атрымліваў у жонкі адзіную дачку дацкага караля Крысціяна I, а ў якасці пасагу Данія адмаўлялася ад выкупных плацяжоў за Гебрыды паводле Перцкага дагавора 1266 года і саступала Шатландыі Аркнейскія і Шэтландскія астравы. 10 ліпеня 1469 года адбылося вяселле Якава III і Маргарыты Дацкай. Неўзабаве граф Аркнейскі Уільям Сінклэр адмовіўся ад сваіх правоў на тэрыторыю астравоў, і, такім чынам, Аркнейскія і Шэтландскія астравы перайшлі 20 лютага 1472 года ва ўладанне караля Шатландыі.
Завяршэнне перамоў пра шлюб караля суправаджалася адхіленнем Бойдаў ад улады: кароль Якаў III дасягнуў сямнаццацігадовага ўзросту і паспяшаўся пазбавіцца ад апекі. Роберт, лорд Бойд, і Томас, граф Аран, беглі з краіны.
Лодэрскі мяцеж
Скліканнем дваранскага апалчэння ў 1482 годзе скарысталіся шатландскія магнаты, незадаволеныя неэфектыўнасцю ўнутранай палітыкі караля, адхіленнем баронаў ад удзелу ў кіраванні, засіллем фаварытаў у вышэйшых органах улады і, галоўнае, адсутнасцю гарантый зямельнай уласнасці. Па ініцыятыве графа Ангуса шатландскія бароны, якія сабраліся ў Лодэры захапілі і лінчавалі фаварытаў караля. Сам Якаў III быў заправоджаны ў Эдынбургскі замак пад нагляд аднаго з удзельнікаў мецяжу, брата караля графа Атола. Апалчэнне было распушчана.
Лодэрскім мецяжом неадкладна скарысталіся англічане: іх армія падступіла да Эдынбурга. Разам з англійскімі войскамі ў Шатландыю вярнуўся герцаг Олбані, які будаваў планы па звяржэнні караля. Ён, дамовіўшыся з умеранымі раялістамі, фактычна захапіў уладу ў краіне: лідары Лодэрскага мецяжу не маглі прапанаваць канструктыўнай праграмы і былі неўзабаве адціснуты ад кіравання. Граф Атол перадаў караля ў рукі герцага Олбані. Тым часам, 24 жніўня 1482 года, капітуляваў Берык, які зараз назаўжды быў далучаны да Англіі.
Спрабуючы замацаваць сваю ўладу, герцаг Олбані склікаў парламент, але члены парламента выказаліся ў падтрымку караля. Паступова Якаў III выйшаў з падпарадкавання баронаў і, абвінаваціўшы Олбані ў перамовах з англійскім каралём, у сакавіку 1483 года адхіліў яго ад улады. Герцаг Олбані зноў быў вымушаны бегчы з краіны.
Мяцеж прынца Якава і смерць караля
Лодэрскі мяцеж і прэтэнзіі на прастол герцага Олбані не прымусілі Якава III кардынальна змяніць сваю палітыку пасля прыгнечання мецяжу. Толькі частка ўмераных раялістаў на чале з графам Аргайлам былі дапушчаны да ўдзелу ў кіраванні краінай. Ізноў быў адноўлены саюз з Англіяй: шатландскія атрады аказалі ў 1485 годзе падтрымку Генрыху Цюдору ў захопе англійскага прастола. Бароны прымежжа, нягледзячы на перамір'е, працягвалі рабаўніцкія рэйды на англійскую тэрыторыю. Якаў III жорстка здушыў непакорлівых баронаў, але гэтым толькі ўзмацніў апазіцыю рэжыму.
Гэтым разам на чале незадаволеных паўстаў старэйшы сын караля пятнаццацігадовы Якаў, герцаг Ротсей. У канфлікце караля і прынца на бок Якава III устала большасць магнатаў паўночнай Шатландыі і высакагор'я, тады як прынца падтрымлівалі бароны поўдня краіны. 11 чэрвеня 1488 года каралеўская армія была разбіта войскамі прынца ў бітве пры Сочыберне. Якаў III, які бег з поля бітвы ў самым пачатку бітвы, зваліўся з каня, быў схоплены невядомым рыцарам і заколаты мячом.
Устойлівыя легенды, заснаваныя на не занадта надзейных сведчаннях храністаў 16 ст., сцвярджаюць, што Джэймс III быў забіты пасля бітвы, у Мілтаўне каля Бэнакберна. Не маецца сведчанняў сучаснікаў у падтрымку гэтага меркавання, але легенда, паўтораная пасля Уолтэрам Скотам, кажа, што забойца перапрануўся святаром, каб наблізіцца да караля.
Якія б ні былі іншыя яго прамашкі, Джэймс не выглядае баязліўцам, узяць хоць бы яго ўдзел у ваенных канфліктах 1482 і 1488, а таксама яго ўтапічныя праекты па высадцы арміі на кантынент. Найбольш верагодна, што ён быў забіты ў запалу бітвы. Джэймс III быў пахаваны ў абацтве Камбускенет, як і яго жонка.
Авагадра
Авагадра — італьянскае прозвішча.
Лесвіца (міні-серыял)
«Лесвіца» (The Staircase) — амерыканскпая захапляльная судовая драма з Колінам Фёртам. Прэм’ера адбылася 5 мая 2022 года на амерыканскім канале НВО Max. Фільм распавядае пра сапраўдныя падзеі 20-гадовай даўніны, калі ў ЗША расследавалі трагедыю ў сям’і вядомага пісьменніка Майкла Петэрсана.
Неатэрыкі
НЕАТЭРЫКІ (грэч. νεώτεροι, «новыя паэты») — абагульняючае найменне кола рымскіх паэтаў, актыўных каля сярэдзіны 1 ст. да н.э., якія знаходзіліся пад моцным уплывам эліністычнай паэзіі, перадусім Калімаха. Найзначнейшы з неатэрыкаў — Гай Валерый Катул. Творчасць іншых захавалася толькі ў нешматлікіх фрагментах, аднак з пісьмовых крыніцаў бачна, што ў свой час высока цаніліся таксама прынамсі Гай Гельвій Цына і Гай Ліцыній Кальв. Вядомыя таксама фрагменты з Марка Фурыя Бібакула.
Лесвіца (міні-серыял)
Апісанне
Частка кінематаграфістаў схілялася да гэтага меркавання. Лаўрэат «Оскара», дакументаліст Жан-Ксав’ер дэ Лестрад быў заінтрыгаваны ідэяй прасачыць за чарговай мутнай справай у амерыканскім судзе і пачаў здымаць фільм пра падзеі вакол Петэрсана раней, чым у 2003 годзе над пісьменнікам пачаўся працэс, піша Wall Street Journal.
Увагу Лестрада, як і ўвагу стваральніка цяперашняй «Лесвіцы», прыцягнулі адны і тыя ж моманты гэтай гісторыі — тыя, што не маюць нічога супольнага з правасуддзем і, тым не менш, уплываюць на вынікі шмат якіх судоў па гучных справах. Гэта палітыка, асвятленне справы ў прэсе і персаналіі.
Знакаміты Колін Фёрт, які звычайна грае больш прыемных персанажаў, тут увасабляе асобу, да якой цяжка адчуць прыязнасць. Петэрсан, якога ён нам паказвае, эгаістычны і двудушны, а на яго пераслед уплываюць два фактары. Першы з іх — бісэксуальнасць пісьменніка, а другі — тое, што за 20 гадоў да смерці цяперашняй жонкі Кэтлін ён знайшоў іншую жанчыну ўнізе іншай лесвіцы, і зноў ён быў апошнім, хто бачыў яе жывой. Магчыма, гэтыя аспекты жыцця Петэрсана ніяк не звязаныя са смерцю Кэтлін, але ж яны не дадаюць яму станоўчасці ў вачах суда.
Гэта складаная справа, якая заслугоўвае ўсіх васьмі серый серыяла.
Сюжэт
Падчас свайго першага шлюбу Петэрсан жыў у Германіі, дзе яны з мінулай жонкай блізка сябравалі з суседзямі і іх дочкамі. Потым раптоўна памёр бацька суседскага сямейства, а пазней і яго жонка — меркавана, што ад анеўрызмы, але насамрэч яе знайшлі ўнізе лесвіцы з разбітай галавой пасля вячэры з Петэрсанам. Пасля трагедыі Петэрсаны, у якіх было двое ўласных сыноў, узялі да сябе дачок суседзяў, але потым хутка разышліся. Тады Майкл Петэрсан завязаў адносіны з Кэтлін, у якой тады ўжо было дзіця ад першага шлюбу.
Колін Фёрт і Тоні Калет (выканаўца ролі Кэтлін) проста геніяльна граюць свае ролі закаханых сужэнцаў, якія могуць ненавідзець адзін аднаго. Не менш якасна дэманструе сябе Кален Мос у ролі пракурора Джэймса Хардзіна і Паркер Поўзі ў ролі яго асістэнткі Фрэды Блэк. Але ж іх праца не дае канчатковага адказу на пытанне пра тое, ці была гісторыя Кэтлін Петэрсан забойствам — напэўна, гэты адказ кожны глядач мусіць шукаць сам.
Нівенскае
Нівенскае (Ни́венское, да 1946 года — Вітэнберг (Wittenberg) і Фрыдэрыкенталь (Friederikenthal)) — пасёлак у Баграціёнаўскім раёне Калінінградскай вобласці Расіі. Размешчаны за 17 км ад Калінінграда і за 23 км ад Баграціёнаўска. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Нівенскага сельскага паселішча.
Два суседнія паселішчы — Вітэнберг і размешчаны за 1 км на поўдзень Фрыдэрыкенталь да вайны былі асобнымі населенымі пунктамі. У 1946 годзе яны былі злучаныя ў адзін пасёлак, які атрымаў назву Нівенскае. У 1910 годзе ў Фрыдэрыкенталь пражывала 39 чалавек, а ў Вітэнбэргу 494 чалавекі. У 1939 годзе ў Вітэнбергу пражывала 896 чалавек.
Якуб Гейштар
Якуб Гейштар, Якуб Казімір Станіслаў Гейштар — (, маёнтак Мядэкшы, Ковенскі павет, Літоўска-Віленская губерня, Расійская Імперыя — ) — удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў у Польшчы, Літве і Беларусі, ліберальны публіцыст.
Біяграфія
Скончыў Віленскі дваранскі інстытут, вучыўся на юрыдычным факультэце Пецярбургскага ўніверсітэта. У якасці члена Ковенскага губернскага камітэта ўдзельнічаў у выпрацоўцы ўмоў сялянскай рэформы, у 1859 напісаў і выдаў за мяжой свой першы публіцыстычны твор — «Голас шляхціца да сваіх сабратаў пра сялянскую свабоду і ўласнасць». Па палітычных перакананнях падтрымліваў групоўку «белых», быў адным з кіраўнікоў «белай» партыі на беларуска-літоўскіх землях. Узначальваў Аддзел кіраўніцтва правінцыямі Літвы, утвораны пасля сумнавядомага перавароту ў паўстанцкай арганізацыі.
Выступаў супраць Каліноўскага і іншых рэвалюцыйных дэмакратаў, які намагаліся павярнуць паўстанне на шлях аграрнай рэвалюцыі. Арыштаваны ў ліпені 1863 г. Спярша высланы ва Уфу, але затым вернуты для дадатковага следства і сасланы на 12 год катаргі ў Сібір. У 1872 г. вярнуўся на радзіму. Спярша жыў у Сувалках, пазней у Варшаве, дзе ў 1882 г. заклаў антыкварную кнігарню. Пакінуў пасля сябе ўспаміны — каштоўную крыніцу па гісторыі паўстання 1863—1864 гг.
«Успаміны» Гейштара
«Pamiętniki z lat 1857—1865» з'яўляюцца каштоўнай крыніцай па вывучэнню гісторыі паўстання 1863—1864 гг. Над «Успамінамі» Гейштар пачаў працаваць яшчэ ў ссылцы, але галоўная праца была зроблена ў 1873—1874 гг. у Варшаве. Канчаткова завершаны толькі пад канец жыцця.
Мемуары напісаны ў двух тамах. Першы том змяшчае 420 старонак, другі — 382. Тамы аснашчаны шматлікімі ілюстрацыямі ўдзельнікаў паўстання і тых, хто меў да яго дачыненне. Гейштар падае абшырныя бібліяграфіі і іншыя карысныя дадаткі. Пры выданні (у віленскай серыіі «Бібліятэка мемуараў») успаміны былі забяспечаны змястоўнымі прадмовай і каментарамі. «Успаміны» з'яўляюцца, па сутнасці, унікальным біяграфічным слоўнікам удзельнікаў паўстання. Гісторык Тадэвуш Корзан напісаў спецыяльна для гэтага выдання свае нататкі «З асабістых кантактаў».
IC 3280
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Помнік Міхаілу Мураўёву
Помнік Міхаілу Мураўёву — колішні помнік рускаму дзяржаўнаму дзеячу графу Міхаілу Мікалаевічу Мураўёву, віленскаму генерал-губернатару і душыцелю паўстання 1863—1864 гадоў у Паўночна-Заходнім краі. Помнік быў адкрыты ў Вільні ў 1898 годзе і прастаяў да эвакуацыі ўглыб Расіі ў 1915 годзе.
Задума
У 1890 годзе некалькі праваслаўных вільнян пачалі збор подпісаў пад прашэннем да ўлад пра ўсталяванне помніка М. Мураўёву ў Вільні. У лютым 1891 г. віленскі генерал-губернатар Іван Каханаў падаў адпаведны даклад міністру ўнутраных спраў Пятру Дурнаво і, атрымаўшы ў сакавіку Найвышэйшае ўхвалення, абвясціў збор сродкаў. Паспяховы збор ахвяраванняў на помнік дазволіў даволі хутка забяспечыць неабходную для будаўніцтва суму. Камітэт па ўстаноўцы помніка даручыў распрацоўку праекта мясцовым мастакам — акадэміку І. П. Трутневу і В. В. Гразнову з умовай, каб асновай помніка была статуя скульптара М. А. Чыжова, якае адлюстроўвае Мураўёва ў поўны рост. Праект манумента быў ухвалены імператарам у лютым 1896 года, пасля чаго было выбрана месца на Палацавай плошчы (пасля перайменаванай у Мураўёўскую) перад генерал-губернатарскім палацам. 3 кастрычніка 1897 г. адбылася закладка помніка.
Адкрыццё
Урачыстае адкрыццё і асвячэнне помніка адбылося 8 лістапада 1898 года. Урачыстыя малебны з нагоды адкрыцця помніка служыліся ў праваслаўных храмах ва ўсім Віленскім генерал-губернатарстве. Пра імкненне надаць акцыі маштабнасць гаворыць той факт, што камітэт па стварэнні помніка некалькі месяцаў шукаў асоб, якія служылі ў Віленскім генерал-губернатарстве пры М. Мураўёве ці ўдзельнічалі ў задушэнні паўстання. Яны разам з прадстаўнікамі сялянства ад усіх шасці падначаленых губерняў удзельнічалі ў адкрыцці помніка ў Вільні. Самую вялікую ўвагу помніку і ўсяму, што было з ім звязана, удзяляла газета «Литовские епархиальные ведомости». Праекту надавалі агульнадзяржаўнае значэнне. Ён шырока асвятляўся не толькі ў віленскай, але і ў пецярбургскай прэсе. Адна з галоўных расійскіх афіцыйных газет «Правительственный вестник» у лістападзе 1898 г. змясціла больш за 10 публікацый рознага кшталту (навіны, паведамленні, біяграфічны нарыс), прысвечаных адкрыццю помніка альбо звязаных з ім. Была нават выдадзена асобная ілюстраваная кніга, якая распавядала пра працэс стварэння помніка.
Рэакцыя
Сярод часткі расійскіх інтэлектуалаў, не звязаных з Вільняй, асоба Мураўёва і дзейнасць па задушэнні паўстання працягвалі ацэньвацца крытычна. Яшчэ напярэдадні ўсталявання помніка адзін з найбольш актыўных прыхільнікаў праекта А. Уладзіміраў пісаў у 1896 г. :
Рэдакцыя санкт-пецярбургскага літаратурнага часопіса «Северный вестник» у 1897 г. у палеміцы з Львом Ціхаміравым іранізавала над яго ўзнёслай хвалебнай рыторыкай і нелагічнасцю прыведзеных аргументаў. Аднак найбольш адыёзнасці «мураўёўскай» кампаніі супрацьстаяў часопіс «Вестник Европы», які некалькі разоў выступаў з крытычнымі артыкуламі ў адрас стваральнікаў культу. Напрыклад, на выхад панегірыкаў да адкрыцця помніка ён адгукнуўся разгромным артыкулам, дзе падобную дзейнасць ацаніў глыбока негатыўна. Рыторыка ў адносінах да іх аўтараў гучала дастаткова вострая — ''«няўмераныя праслаўляльнікі гр. Мураўёва», «тэндэнцыйныя праслаўляльнікі»'' і г. д., а іх аргументы — ''«яўнае скажэнне ісціны», «бесцырымонныя адносіны да гістарычнай праўды», «у аднолькава хлуслівым святле выстаўляецца значэнне гр. Мураўёва як у знешняй, так і ва ўнутранай палітыцы Расіі», «тэндэнцыйныя перабольшванні», «фантасмагорыі», «паклёп», «хлусня і крывадушнасць»'' і да т. п. І ў цэлым ацэнка самога М. Мураўёва «Вестником Европы» была значна больш стрыманай і рэалістычнай, заснаванай на шматлікіх крыніцах. Хаця і сам часопіс за падобную пазіцыю трапляў пад крытыку, напрыклад, А. Вінаградава, сябра Камітэта па стварэнні помніка і актыўным мураўёўскім «праслаўляльнікам».
У польскамоўнай грамадскасці Вільні і ўсяго Віленскага генерал-губернатарства спроба стварэння культу Мураўёва ўвогуле выклікала супрацьлеглую рэакцыю. На адкрыццё помніка Мураўёву яна адгукнулася сабатажам і контрагітацыяй, а сам помнік ператварыўся ў аб’ект пратэстных акцый. Апісанне адной з іх пакінула беларуская грамадская дзяячка Паўліна Мядзёлка :
Напярэдадні, падчас і пасля адкрыцця помніка сярод віленчукоў распаўсюджваліся пракламацыі і адозвы «антымураўёўскага» зместу.
Дэмантаж
Помнік прастаяў да 1915 года, калі ў час Першай сусветнай вайны Вільня была ўзята нямецкімі войскамі. Паводле адной з версій, як і помнік Кацярыне II, ён быў эвакуіраваны, паводле іншай — застаўся ў горадзе і польскія ўлады пасля ўчынілі з яго максімальна магчымы здзек — пабудавалі грамадскія гарадскія прыбіральні.
Кампазіцыя
Падножжа бронзавай статуі складаў высокі чатырохвугольны гранітны пастамент, на пярэднім боку якога быў прымацаваны радавы герб Мураўёвых з дэвізам «Не посрамим земли Русской» (Не пасаромім землі Рускай). Пад гербам быў надпіс: «Граф М. Н. Муравьев 1863—1865» (Граф М. М. Мураўёў 1863—1865). На правым боку пастамента была нанесена дата нараджэння, на левым — дата смерці графа. На заднім боку размяшчалася карта Паўночна-Заходняга края.
Статуя адлюстроўвала Мураўёва ва ўвесь рост, у генеральскім сурдуце і непакрытай галавой. Граф абапіраўся правай рукой на кій, з якім праз атрыманае ў бітве пад Барадзіным раненне нагі ніколі не раставаўся. Левая рука ляжала на эфесе шаблі. Помнік удала перадаваў усе характэрныя абрысы фігуры і рысы твару Мураўёва. Помнік быў абнесены жалезнай рашоткай, вакол якой па кутах стаялі чатыры кандэлябры.
Хо Джон
Хо Джон (8 красавіка 1896 — 18 верасня 1988) — карэйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр і часовы прэзідэнт Рэспублікі Карэя ў 1960 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1896 годзе ў Пусане. У 1922 годзе пачаў сваю палітычную дзейнасць, далучыўшыся да прыхільнікаў Лі Сын Мана. З 1922 па 1936 гады Хо ўдзельнічаў у карэйскім руху супраціву. 2 верасня 1945 года ўступіў у члены карэйскай дэмакратычнай партыі.
Хонькавічы
Хо́нькавічы (, Хоньковичи) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сласцёнаўскага сельсавета. У вёсцы працякае рака Бася.
Гісторыя
У часы Расійскай імперыі хутар Хонькавічы Гладкаўскай воласці Чавускага павета Магілёўскай губерні.
Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы жыло 430 чалавек у 128 дварах.
У чэрвені 1944 года гітлераўцамі было спалена 102 двароў, забіта 5 жыхароў.
Філалагічны факультэт ГДУ імя Ф. Скарыны
'''Філалагічны факультэт ГДУ імя Ф. Скарыны''' — адзін з факультэтаў Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны.
Апісанне
Гісторыя філалагічнага факультэта пачынаецца з часу ўзнікнення і станаўлення Гомельскага педагагічнага інстытута ў 1935 годзе, прайшоўшы шлях ад літаратурна-лінгвістычнага, літаратурнага, гісторыка-філалагічнага да філалагічнага. Адзін са старэйшых ва ўніверсітэце, філалагічны факультэт стаў базай для стварэння іншых самастойных факультэтаў — гістарычнага і факультэта замежных моў.
Факультэт рыхтуе спецыялістаў для навукова-даследчай, педагагічнай, літаратурна-рэдакцыйнай, культурна-асветніцкай, арганізацыйна-кіраўнічай, інавацыйнай дзейнасці ў сярэдніх школах, ліцэях, гімназіях, каледжах, універсітэтах, навукова-даследчых установах; сродках масавай інфармацыі і масавай камунікацыі; рэдакцыйна-выдавецкіх аддзелах; дашкольных і пазашкольных установах; органах дзяржаўнага кіравання, грамадскіх аб’яднаннях, органах унутраных спраў.
З 2009—2010 вучэбнага года на факультэце вядзецца падрыхтоўка спецыялістаў спецыяльнасцей «Беларуская філалогія» і «Руская філалогія» па накірунках «Літаратурна-рэдакцыйная дзейнасць» і «Камп’ютарнае забеспячэнне».
Для забеспячэння вучэбна-метадычнага працэсу на факультэце створаны і актыўна працуюць кабінеты польскай мовы, кітаязнаўства, кабінет вывучэння іўрыта, рэгіянальны цэнтр русістыкі, літаратурна-асветніцкі цэнтр «Патрыётыка», студэнцкая фальклорная навукова-даследчая лабараторыя, лінгвістычная лабараторыя, камп’ютарныя класы, клас моўнай падрыхтоўкі бежанцаў, літаратурны музей «Alma-Mater».
П’ер Эрыгон
П'ер Эрыгон (Pierre Hérigone, свае працы ён падпісваў лацінізаваным імем Petrus Herigonius, 1580? - 1643) — французскі матэматык і астраном. Па паходжанні баск. Член гуртка Мерсена. Выдаў капітальны збор матэматычных ведаў свайго часу, які цытавалі выбітныя матэматыкі наступнага пакалення, у прыватнасці, Паскаль і Лейбніц. Прапанаваў некалькі матэматычных значэнняў, якія ўсталяваліся ў навуцы.
Літаратура
А.А.Гусак, Г.М.Гусак, А.А.Брычыкава "Даведнік па вышэйшай матэматыцы", Мн., "ТетраСистемс", 2007, С.552
Шапуры
Шапуры — вёска ў Акцябрскім сельсавеце Віцебскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі.
Гісторыя
У XIX стагоддзі ў складзе маёнтка Сялюты. У 1834 годзе тут 122 рэвізскія сялянскія душы. У 1846 годзе прыватная ўласнасць палкоўніка памешчыка М. П. Храпавіцкага. У 1847 годзе ў Шапурах 9 двароў, 122 жыхары. У 1886 годзе вёска ў Сялюцкай воласці Віцебскага павета і губерні, тут 8 двароў, 80 жыхароў, прыпісная праваслаўная царква.
З 20 жніўня 1924 года вёска ў Сялюцкім сельсавеце Віцебскага раёна і акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскага раёна і вобласці. У 1924 годзе вясковыя дзеці наведвалі школу 1-й ступені ў вёсцы Сялюты. У 1926 годзе ў Шапурах 23 двары, 94 жыхары. У 1933 годзе сюды пераселены жыхары населеных пунктаў Забалоцце, Анікаўка, у 1936 годзе — Забалотнікі, Селіноўка.
У 1941 годзе ў вёсцы 88 двароў, 350 жыхароў. З ліпеня 1941 па чэрвень 1944 года Шапуры акупіраваны нямецкімі войскамі, якія ў кастрычніку 1943 года знішчылі тут 88 двароў і 10 мірных жыхароў. Вывезены ў Германію 31 чалавек, вярнулася 16. На фронце загінула 26 вяскоўцаў, у партызанах 3.
З 16 ліпеня 1954 года вёска ў Акцябрскім сельсавеце, у 1962—1975 гадах яго цэнтр. У 1969 годзе тут 83 двары, 230 жыхароў. На 1 студзеня 2003 года — 75 двароў, 133 жыхары. Вёска ў складзе камунальнага унітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Сялюты».
Славутасці
У вёсцы захаваліся археалагічныя помнікі — гарадзішча і селішча.
Брыгада КАП «Вілейка»
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Віле́йка» (польск.: Brygada KOP «Wilejka») — трэцяя брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1924—1929 гадах у Вілейцы. Пасля расфармавання частка адзінак колішняй брыгады ўтварыла полк «Вілейка»
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. На першым этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе загада генеральнага штаба ад 27 верасня 1924 года была заснавана трэцяя памежная брыгада.
Брыгада была размешчана на тэрыторыі Віленскай зямлі — адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі са сталіцай у Вільні з мэтай аховы яго ўсходняй мяжы і заступіла на службу 27 кастрычніка 1924 года. У склад падраздзялення ўвайшлі 1-ы, 5-ы, 7-ы і 10-ы памежныя батальёны, а таксама 1-ы, 6-ы, 7-ы і 8-ы кавалерыйскія эскадроны. Даўжыня ўчастка памежнай паласы, якая пачыналася на поўдні ад мястэчка Ракаў і ішла да стыку польска-савецка-латвійскай мяжы на захад ад Лявонпаля, вызначанай для аховы брыгадай, складала 344 км, глыбіня дасягала 30 км. Камандаванне размяшчалася ў Вілейцы.
У 1926 г. на ўзроўні брыгады была ўтворана школа для ўнтэр-афіцэраў пяхоты, якая была размешчана ў Будславе пры 1-ым памежным батальёне, пазней ліквідаваная ўлетку 1928 года. Замест яе і іншых падобных установаў у крэпасці Асавец на Падляшшы быў адчынены школьны батальён Корпуса аховы памежжа.
Улетку 1927 года са склада брыгады «Навагрудак» былі вылучаны 6-ы памежны батальён і 2-і кавалерыйскі эскадрон «Івянец», якія былі далучаны да брыгады «Вілейка». Акрамя таго, у склад фармавання ўвайшоў новаўтвораны 28-ы рэзервовы батальён «Валожын». У той жа час, з пятага і сёмага батальёнаў і шостага і сёмага кавалерыйскіх эскадронаў была сфармавана трэцяя паўбрыгада аховы памежжа.
З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пра першым памежным батальёне. Па звестках таго ж года, вайсковае падраздзяленне Корпуса аховы памежжа ў Вілейцы ахоўвала 761.994 км дзяржаўнай мяжы.
Улетку 1929 года брыгада была расфармавана. З адзінак, якія ўваходзілі ў яе склад (6-ы і 28-ы батальёны і 2-і кавалерыйскі эскадрон) быў заснаваны полк «Валожын», які стаў падпарадкоўвацца брыгадзе «Навагрудак». Трэцяя паўбрыгада аховы памежжа была пераназвана ў полк «Глыбокае». Пакінутыя батальёны «Будслаў» і «Краснае» і аднайменныя эскадроны ўтварылі новы полк «Вілейка», які перайшоў у падпарадкаванне да Брыгады «Вільна».
Акадэмія працы, сацыяльных адносін і турызму
Акадэмія працы, сацыяльных адносін і турызму — вышэйшая навучальная ўстанова Федэрацыі прафсаюзаў Украіны, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Агульная характарыстыка
Акадэмія была ўтворана ў 1993 годзе на базе Вучэбна-метадычнага цэнтра Федэрацыі прафсаюзаў Украіны, першапачаткова называлася Акадэміяй працы і сацыяльных адносін. У пачатку 2010-х гадоў да акадэміі былі далучаны яшчэ две вышэйшыя навучальныя ўстановы, якія падпарадкоўваліся Федэрацыі прафсаюзаў Украіны. Гэта Харкаўскі сацыяльна-эканамічны інстытут і Інстытут турызму ў Кіеве. З-за гэтага ў красавіку 2013 года акадэмія працы і сацыяльных адносін была перайменаваная ў Акадэмію працы, сацыяльных адносін і турызму.
Навучальная ўстанова ажыццяўляе падрыхтоўку на кваліфікацыйных узроўнях "бакалаўр", "магістр" і "доктар філасофіі", у акадэміі ёсць дзённая, завочная і дыстанцыйная формы адукацыі. Падрыхтоўка бакалаўраў і магістраў ажыццяўляецца па сямі спецыяльнасцях: права, сацыяльная работа, сацыялогія, прадпрымальніцтва, гандаль і біржавая дзейнасць, маркетынг, фінансы, банкаўская справа і страхаванне, менеджмент, турызм. Функцыянуе два факультэты: юрыдычны факультэт і факультэт эканомікі, сацыяльных адносін і турызму, таксама дзейнічае Інстытут прафсаюзнага руху.
Чып і Дэйл спяшаць на дапамогу (фільм)
«Чып і Дэйл спяшаць на дапамогу» (Chip 'n Dale: Rescue Rangers) — амерыканскі прыгодніцкі камедыйны мастацкі фільм з элементамі кампутарнай графікі, заснаваны на аднайменным мультсерыяле і што з’яўляецца яго працягам. Фільм быў выпушчаны 20 мая 2022 года.
Апісанне
У новым фільме высвятляецца, што колішні «Чып і Дэйл спяшаць на дапамогу» — гэта было ўсяго толькі вядомае шоу, у якім некалі здымаліся тыя самыя бурундукі і іх сябры. Новая стужка расказвае пра час праз 30 гадоў пасля выхаду серыяла, а там…
Чып уладкаваўся на працу ў страхавую кампанію, а Вжух і Гаечка пажаніліся — у выніку пладавітая Гаечка нарадзіла 42 мухамышы. Або мышамухі. Плады кахання мышкі і мухі маюць спецыфічны выгляд: гэта то мыш з некалькімі лапкамі, то муха з мышынымі вушамі, а часам і яшчэ больш арыгінальныя істоты.
Тым часам Дэйл зрабіў сабе 3D-аперацыю і, у адрозненне ад сяброў, ён адзіны прадстаўлены ў стужцы ў трохмерным фармаце. Ракфор жа па-мінуламу адзінокі, ды яшчэ і стаў залежны ад сыру.
Сюжэт
Бурундукі жывуць побач са звычайнымі людзьмі: разам у школу ходзяць, разам тусяць. Ідылія, калі не лічыць, што Чып і Дэйл пасля заканчэння шоу не размаўляюць паміж сабой. Звыклы парадак жыцця парушае трывожная навіна пра тое, што знік стары таварыш бурундучкоў, з якім яны некалі здымаліся ў серыяле. І тады каманда зноў аб’ядноўваецца, каб выратаваць сябра.
Палац Сташыца
Палац Сташыца (Pałac Staszica) — палац у Варшаве.
Гісторыя
У 1830 годзе перад будынкам быў адкрыты помнік Мікалаю Каперніку работы скульптара Бертэля Торвальдсена.
Пасля Польскага паўстання 1830 года таварыства сяброў навукі было закрыта, у будынку размяшчалася кіраўніцтва дзяржаўнай латарэі.
У 1857—1862 гадах у будынку размяшчалася Варшаўская медыка-хірургічная акадэмія. У канцы XIX ст. у будынку размяшчалася 1-я мужчынская гімназія (расійская). У 1890 годзе сенатар А. Л. Апухцін прапанаваў перабудаваць будынак у псеўдарускім стылі, што і было зроблена па праекце архітэктара Уладзіміра Пакроўскага. У будынку была ўстроеная дамавая царква Святой Таццяны.
У 1924—1926 гадах будынак быў перабудаваны ў неакласічным стылі па праекце Марыяна Лялевіча. У міжваенныя гады ў будынку размяшчалася некалькі навуковых арганізацый: Варшаўскае навуковае таварыства, каса імя Мяноўскага, Дзяржаўны метэаралагічны інстытут і Археалагічны музей Варшавы.
Палац быў пашкоджаны падчас аблогі Варшавы ў 1939 годзе і сур’ёзна пашкоджаны ў 1944-м падчас Варшаўскага паўстання.
У 1946—1950 гадах палац быў адноўлены. У цяперашні час будынак належыць Польскай акадэміі навук.
Пункт (значэнні)
Пункт:
Беларускі прафсаюз работнікаў транспарту і камунікацый
Беларускі прафсаюз работнікаў транспарту і камунікацый — беларускі прафесійны саюз, член Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі, аб’ядноўвае работнікаў у галіне транспарту.
Сучасны прафсаюз работнікаў транспарту быў створаны ў 2016 годзе шляхам аб’яднання трох прафсаюзаў: Беларускага прафсаюза авіяцыйных работнікаў, Беларускага прафсаюза чыгуначнікаў і транспартных будаўнікоў і Беларускага прафсаюза работнікаў транспарту і дарожнай гаспадаркі.
Першыя ж прафсаюзныя арганізацыі авіяцыйных работнікаў, чыгуначнікаў і рамізнікаў пачалі з’яўляцца на тэрыторыі Беларусі яшчэ на пачатку ХХ стагоддзя.
Старабільскі раён
Старабільскі раён (Старобільський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Старабільск (Старобільськ).
Утвораны ў 2020 годзе шляхам аб’яднання Білаводскага, Маркіўскага, Мілаўскага, Навапскоўскага і Старабільскага раёнаў. Насельніцтва раёна на 1 студзеня 2021 года года складае 126 010 чалавек, плошча — 6930,6 км².
Кумаоні
Кумао́ні (дэванагары: कुमाँऊनी) — індаарыйскі народ, асноўнае насельніцтва рэгіёна Кумаон у Гімалаях. Агульная колькасць - 3 217 000 (2018 г.).
Паходжанне і гісторыя
Перасяленне індаарыйскіх груп у рэгіён Кумаон пачалося не пазней за сярэдзіну 1 тысячагоддзя да н.э. і працягвалася доўгі перыяд. Сучасныя генетычныя даследаванні паказваюць, што асноўная маса перасяленцаў паходзіла з тэрыторыі Хімачал-Прадэш. Разам з гэтым існуюць групы іншага паходжання, якія адносяцца да варны брахманаў або раджпутаў. Дзякуючы асаблівасцям геаграфіі горнай краіны і каставай сістэме нашчадкі перасяленцаў да нашых дзён захоўваюць істотныя лакальныя адрозненні ў культуры і самаўсведамленні.
У II ст. да н. э. у Кумаоне склалася дзяржава Кунінда. Яе жыхары займаліся пераважна жывёлагадоўляй. У сярэднявеччы дынастыя Чанд з тэрыторыі сучаснага Гуджарата стварыла дзяржаву Кумаон. У перыяд кіравання Чандаў галоўнай рэлігіяй стаў індуізм. Традыцыйна індуістскія роды кантралявалі пэўныя даліны, для абароны якіх узводзілі крэпасці. Яднанне кумаонскіх родаў вакол манарха адбылося ў XVII ст. з-за пагрозы з боку Вялікіх Маголаў, што спавядалі іслам. У XVIII ст. гуркхі разбурылі дзяржаву Кумаон. У пачатку XIX ст. рэгіён быў далучаны да Брытанскай Індыі, у 1947 г. — да незалежнай Індыі.
Культура
Традыцыйнымі заняткамі кумаоні здаўна былі жывёлагадоўля і земляробства. Жывёлагадоўля мела пераважна адгонны характар і характарызавалася сталымі перамяшчэннямі пастухоў разам са статкамі кароў, коз, авечак. Земляробы жылі вакол далін, аднак іх занятак залежыў ад сумеснай працы па тэрасаванню схілаў гор. Яны сумесна кантралявалі крыніцы вады. Вырошчвалі рыс, пшаніцу, ячмень, садавіну і гародніну. У нашы дні пашыраны такія культуры, як бульба, кукуруза, вінаград, тытунь, груша. З XIX ст. распаўсюджана адыходніцтва.
Рамесніцкая дзейнасць адлучылася ад сельскай гаспадаркі ўжо ў ранняе сярэднявечча. Кумаоні асабліва вядомы сваімі будаўнікамі. Яны распрацавалі храмавы стыль хімадры. Ткацтва і прадзенне доўгі час лічыліся дадатковым заняткам сельскіх жыхароў, аднак у нашы дні адыгрываюць істотную камерцыйную ролю.
Ужо ў перыяд дзяржавы Кунінда былі вядомы розныя тыпы паселішчаў, у тым ліку гарады, вёскі і часовыя станы. Традыцыйныя горныя хаціны ўяўлялі двухпавярховую каркасную канструкцыю з дрэва, сцены якой ўмацоўваліся камянямі. Першы паверх выкарыстоўваўся для гаспадарчых патрэб, тут трымалі хатнюю жывёлу. Другі паверх выкарыстоўваўся для жыллёвых патрэб.
Кумаон здаўна славіўся ваўнянымі тканінамі. Аснову народнай жаночай вопраткі складае кашуля. Падчас вяселля апранаецца піхора — накідка з каптуром, упрыгожаная геаметрычным арнаментам. Мужчыны носяць кашулю, штаны, цюрбан. Для народнай жаночай і мужчынскай вопраткі Кумаона характэрна наяўнасць шматлікіх ювелірных упрыгожванняў.
Асновай традыцыйнага грамадства з'яўляюцца вялікія пашыраныя сем'і з сацыяльнай перавагай старых мужчын. Яны аб'ядноўваюцца ў тэрытарыяльныя абшчыны і роды, якія раней кантралявалі ўласнасць на зямлю і крыніцы вады, арганізоўвалі суд, абарону і сумесную працу. Узаемаадносіны паміж родамі мелі вельмі складаны характар, паколькі на іх уздзейнічала каставая сістэма. Часцяком пэўная тэрыторыя трапляла пад кантроль аднаго рода, астатнія аказваліся ў падпарадкаваным стане. Некаторыя роды вялі ізаляваны лад жыцця, каб захаваць сваю недатыкальнасць у адносінах да родаў з ніжэйшых каст. Шлюбы рэгуляваліся старэйшымі чальцамі грамадства, заключаліся з мэтай наяўнасці палітычнага і эканамічнага саюза адпаведна касце. Былі шырока распаўсюджаны дзіцячыя шлюбы, паліандрыя і палігінія. Сучасныя міграцыйныя працэсы і прыватная ўласнасць на зямлю садзейнічаюць разбурэнню родава-каставай сістэмы, але пашыраныя сем'і захоўваюць сваю важнасць.
Фальклор развіваўся пад моцным уплывам індуізму. Ужо ў сярэднявеччы з'явіліся прафесійныя запісы міфаў, генеалагічных паданняў, песень і рэлігійных гімнаў.
Рэлігія
У розныя гістарычныя перыяды былі распаўсюджаны ведычная рэлігія, будызм, але ў часы сярэднявечча распаўсюдзіўся індуізм з шанаваннем Вішну. У Кумаоне зннаходзіцца некалькі важных індуісцкіх цэнтраў. Разам з гэтым, захаваліся шанаванне мясцовых багоў Кшэтрапалы — заступніка палеткаў і межаў, Чау́му — заступніка кароў, Гахагаркі — рэінкарнацыі Ганешы і інш. Кумаоні шануюць змеяў, вераць у магію і прадказанні.
Адміністрацыйны падзел Нідэрландаў
Нідэрланды дзеляцца на 12 правінцый (апошняя правінцыя Флеваланд створаная ў 1986 годзе на асушаных тэрыторыях), правінцыі дзеляцца на гарадскія і сельскія абшчыны. Правінцыі маюць выбарны орган самакіравання — Правінцыйныя Штаты, абіраныя на чатыры года. На чале Правінцыйных Штатаў стаіць каралеўскі камісар. Жыхары абшчын абіраюць на чатыры года Савет. Яго выканаўчы орган — калегія бургамістра і муніцыпальных дараднікаў, узначаленая бургамістрам, які прызначаецца каралевай.
Заўвага: Дадзеныя аб насельніцтве на 1970 год узятыя з Вялікай савецкай энцыклапедыі, на 1 студзеня 2007 года — з сайта Цэнтральнага Бюро Статыстыкі Нідэрландаў.
Гісторыя
У эпоху Батаўскай рэспублікі (1795—1806) правінцыі былі ператвораныя ў дэпартаменты па французскім рэвалюцыйным узоры. У 1813 г., пасля паражэння Францыі, было адноўлены падзел Нідэрландаў на правінцыі.
Правінцыя Флеваланд — самая новая ў краіне, яна была створаная ў 1986 годзе на асушаных тэрыторыях, дзе раней было мора.
Белорусское эхо
«Белорусское эхо» — штотыднёвая грамадска-палітычная, літаратурная і эканамічная газета. Выдавалася на рускай мове, часткова на беларускай мове, у Кіеве (30 мая — 1 лістапада 1918 года). Ставіла асноўнай задачай гуртаванне беларусаў, якія жылі ў Украіне. Рэдактар А. Мадзалеўскі.
Мела карэспандэнтаў у буйных гарадах Украіны і Беларусі, Маскве і Петраградзе. Асноўнай задачай ставіла гуртаванне беларусаў, якія жылі на Украіне, забеспячэнне іх сувязі з радзімай. Праводзіла ідэю нацыянальнага аб’яднання беларускіх сіл на Украіне і Беларусі ў цэлым (арт. «Аб’ядноўвайцеся» М. Доўнар-Запольскага, «Неадкладная справа» і «Нашы задачы» I. Краскоўскага пад псеўд. Кій і крыптанімам «I. К.», «Асновы еднасці» А. Навіны). Выступала за адбудову, умацаванне і незалежнасць беларускай дзяржавы, яе свабоднае нацыянальнае і эканамічнае развіццё, нацыянальнае адраджэнне, аб’яднанне ўсіх грамадскіх сіл беларускага народа дзеля рэалізацыі нацыянальных інтарэсаў, прызнанне суверэннасці Беларусі з боку суседніх дзяржаў, найперш РСФСР (паведамленне пра абвяшчэнне незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі, перадавіца ад 3 чэрвеня 1918 года, тэкст ноты дэлегацыі БНР на чале з А. Цвікевічам, М. Доўнар-Запольскім да расійскага ўрада аб непрызнанні пунктаў Брэсцкага міру 1918 года, якія закраналі інтарэсы Беларусі, тэкст размовы Я. Хлябцэвіча са старшынёй Віленскай беларускай рады А. Луцкевічам, арт. «Прамы доўг» А. Цвікевіча пад псеўд. А. Гвоздзь і інш.].
У публікацыях «Беларускі рух у Гомельскім павеце» і «Украінскія культтрэгеры» (абодва пад крыптанімам «Іксэн»), «Братняя ліцытацыя Беларусі» Я. Юзюковіча, «Голас грамадзян» выступала супраць прэтэнзій гетманаўскай Украінскай дзяржавы на паўднёва-беларускія землі. Разглядала пытанні арганізацыі эканамічнага жыцця на Беларусі (арт. «Беларуская гандлёвая палата ў Кіеве», «Арганізацыя гандлю», «Гандлёвыя перспектывы Беларусі» М. Доўнар-Запольскага пад псеўд. М. Целяпень і без подпісу), праблему бежанцаў (рубрыка «Бежанскі аддзел», публікацыі І. Краскоўскага, перадавіцы), пісала пра мінулае, сучаснае і перспектывы беларускага адраджэнскага руху (арт. «Тры акты» П. Крачэўскага, «Заходняя камуна» А. Гвоздзя, «Дзяржаўнае будаўніцтва на Беларусі і міжнацыянальныя адносіны» пад крыптанімам «Т.»). Асвятляла дзейнасць урада БНР, друкавала яго афіцыйныя распараджэнні і паведамленні, абмяркоўвала стан і перспектывы ўзаемаадносін беларускага ўрада з навастворанымі дзяржавамі (арт. «Бліжэйшыя праблемы» А. Гвоздзя), пытанні дзяржаўнага будаўніцтва і культурнага жыцця на Беларусі (рубрыка «Хроніка мітраполіі»), паведамляла пра дзейнасць беларускіх культурна-асветніцкіх і грамадска-палітычных суполак на Украіне і ў Расіі (рубрыка «Беларускія арганізацыі на Украіне»).
На старонках газеты змешчаны творы Я. Купалы, Я. Коласа, М. Багдановіча, 3. Вехаця, У. Галубка, Ц. Гартнага, М. Грамыкі, К. Каганца, А. Паўловіча, Ю. Фарботкі, літаратурна-гістарычны нарыс «Беларусь у песнях» Фарботкі, артыкул пра Купалле як беларускае свята, інфармацыя пра выхад брашуры А. Цвікевіча пра беларускі адраджэнскі рух, альманах «Варта», хроніка падзей і інш.
Выйшла 9 нумароў.
IC 3281
IC 3281 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каноплевыя
Коноплевыя (Cannabaceae) — сямейства двухдольных раслін парадку Ружакветныя. Раней сямейства ўключалі ў парадак Urticales.
Найбольш вядомыя прадстаўнікі, і, часта культывуюцца шырока сустракаюцца ва ўмераных і гарачых раёнах планеты.
Біялагічнае апісанне
Каноплевыя — шматгадовыя ці аднагадовыя травы, якія зімуюць пры дапамозе падземных карэнішчаў і каранёў, а таксама дрэвы і кусты.
Сцябло ў роду Хмель уецца, у роду Каноплі прямое.
Лісце лапчата-лопасцевае або складанае, процілеглае або ўверсе сцябла папераменнае.
Кветкі аднаполыя, двухдомныя расліны. Мужчынскія кветкі сабраны ў складаную мяцёлку, жаночыя — у каташкі або шышкі. У мужчынскай кветцы развіты просты травяністы або плёнкавы пяціраздзельны калякветнік, пяць тычынак, супраціўных долям калякветніка. У жаночай кветцы плёнкавы калякветнік мае выгляд цэльнакрайняй невялікай чашачкі, абгартальнай толькі аснаванне завязі. Песцік адзін. Завязь верхняя аднагнёздавая, з адной вісячай выгнутай семяпупышкай. Слупкоў два ці адзін, двухраздзельны.
Формула кветкі: ;
Плод — арэх; насенне безбялковае; зародак або сагнуты (у канопляў) або завіты, слімаком (у хмеля).
Класіфікацыя
Сямейства складаецца з 10 родаў :
Марына-дзі-Джаёза-Ёніка
Марына-дзі-Джаёза-Ёніка (Marina di Gioiosa Ionica) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Калабрыя.
Насельніцтва складае 6521 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 435 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 89046. Тэлефонны код — 0964.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Пён Ён Тхэ
Пёр Ён Тхэ (15 снежня 1892 — 10 сакавіка 1969) — паўднёвакарэйскі палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя ў 1954 годзе.
Кар’ера
Атрымаў філалагічную адукацыю, пасля чаго выкладаў англійскую мову ў сярэдняй школе. У 1945 годзе стаў прафесарам Універсітэта Каро.
З 1949 года на дыпламатычнай працы. У 1949—1951 гадах быў паслом у Японіі і на Філіпінах. У 1951 годзе ўзначаліў Міністэрства замежных спраў Паўднёвай Карэі. Удзельнічаў у працы VII Генеральнай Асамблеі ААН, якая ўсталявала дэмаркацыйную лінію ў Жоўтым моры. 1 кастрычніка 1953 года падпісаў у Вашынгтоне дагавор з ЗША аб узаемнай абароне. Таксама ўзначальваў дэлегацыю на паўдневакарэйскай Жэнеўскай нарадзе 22 мая 1954 года па пытанні аб’яднання Карэі.
З чэрвеня па лістапад 1954 года ўзначальваў урад.
Пасля падзення Першай Рэспублікі знаходзіўся ў апазіцыі да ўрадавага рэжыму. У 1962 годзе атрымаў ганаровую доктарскую ступень Універсітэта Каро ў галіне літаратуры.
Вядомы спецыяліст па вырыванні зубоў у вялікім гатэлі «Еўропа»
«Вядомы спецыяліст па вырыванні зубоў у вялікім гатэлі „Еўропа“» (Un célebre especialista sacando muelas en el gran Hotel Europa) ― першы. Ён быў паказаны ў у Маракайба, Сулія, 28 студзеня 1897 года як другі ў  з чатырох; у блоку таксама быў паказаны яшчэ адзін фільм з Маракайба («»). Пра пастаноўку фільма вядома няшмат, і навукоўцы не ўпэўненыя ў асобе яго рэжысёра. Поўных копій арыгінальнага фільма не захавалася. На працягу 2010-х гадоў у Венесуэле была зроблена рэканструкцыя фільма з захаваных з арыгінала. У фільме хірург-стаматолаг у ў Маракайба. Нягледзячы на тое, што тэма можа зрабіць яго раннім фільмам жахаў, навукоўцы пагаджаюцца, што. Рэцэнзент-сучаснік раскрытыкаваў сеанс за неадпаведную хуткасць праекцыі і кінатэатральнае асвятленне, але хваліў фільм.
Scoparia ancipitella
Scoparia ancipitella — від лускакрылых насякомых сямейства.
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў 16—19 мм. Пярэднія крылы шэрыя.