cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аймара
Гісторыя
Першапачатковым арэалам узнікнення мовы аймара называюць цэнтральныя рэгіёны Перу (паўночная гіпотэза) або паўночнае ўзбярэжжа сучаснага Чылі (паўднёвая гіпотэза). Перасяленне на большыя па плошчы прасторы тлумачаць дэмаграфічным ростам або нават прымусовым ваенным перасяленнем. У апошнім выпадку са спасылкай на дадзеныя глотахраналогіі перасяленне датуюць XIII ст. Даследаванні генетыкаў паказалі перавагу паўночнай гіпотэзы паходжання аймара, а таксама магчымасць дэмаграфічнай экспансіі на поўдзень.
У XV ст. аймара апынуліся ў межах імперыі інкаў, што моцна паўплывала на эканоміку і культуру грамадства. Разам з гэтым, інкі захавалі магчымасць карыстацца роднай мовай. Пасля заваявання іспанцамі ў 1533 г. большасць аймара былі вымушаны прыняць каталіцкую рэлігію, працаваць на срэбраных радовішчах. У XVIII ст. сярод розных груп аймара арганізоўваліся паўстанні, аднак яны цярпелі паражэнне.
У першай трэці XIX ст. землі аймара былі падзелены паміж Перу, Балівіяй і Аргенцінай. У 1883 г. частку перуанскіх і балівійскіх тэрыторый, населеных аймара, захапіла Чылі. Цэнтральныя ўрады гэтых краін доўгі час захоўвалі папярэднюю палітыку эксплуатацыі індзейскіх меньшасцяў. У Балівіі аймара атрымалі роўныя выбарчыя правы і правы на зямлю толькі ў 1952 г. У Чылі і Аргенціне праводзілася палітыка асіміляцыі.
З другой паловы XX ст. адбываецца адраджэнне культуры аймара. У Балівіі аймара актыўна ўдзельнічаюць у палітыцы. У 1960-я гг. і 1990-я гг. яны падтрымалі камуністычны партызанскі рух. У 2006 г. прадстаўнік аймара Хуан Эва Маралес Айма стаў прэзідэнтам Балівіі.
Культура
Традыцыйнымі заняткамі аймара здаўна з'ўляюцца горнае земляробства і жывёлагадоўля. Найбольш важныя сельскагаспадарчыя культуры: бульба, кукуруза, кіноа, кока. Ужо ў старажытныя часы практыкаваліся такія прыёмы, як узвядзенне штучных тэрас на горных схілах, ірыгацыя, размяшчэнне палеткаў на рознай вышыні, каб атрымоўваць некалькі ўраджаяў. Аймара таксама трымаюць лам, авечак, кароў, хатніх птушак. У сямейных гаспадарках мужчыны і жанчыны працуюць разам, жорсткай полавай рэгламентацыі працы няма.
З каланіяльных часоў мужчыны сезонна працуюць па-за межамі роднага дома, наймаюцца на працу ў гарады або на радовішчы, таму жыхары нават аддаленых паселішчаў звычайна ўцягнуты ў грашовую гаспадарку. Жанчыны займаюцца гандлем. Часцяком сустракаецца натуральны абмен харчам, таварамі і паслугамі. Традыцыйныя рамёствы: выраб керамікі, ваўняных тканін і вопраткі, пляценне з трыснёга.
Народная вопратка паўтарае іспанскую каланіяльных часоў. Мужчынскае адзенне адрозніваецца канічнымі капелюшамі, якія прыкрываюць вушы. Жанчыны часцяком носяць ваўняныя капелюшы з палямі.
Аймара знакаміты сваімі арыгінальнымі ўзорамі на ваўняных тканінах. Фальклор багаты легендамі, казкамі, міфамі. Музыка і танцы суправаджаюць шматлікія святы. Распаўсюджаны духавыя музычныя інструменты, у тым ліку 2 віды флейт, а таксама барабаны і бразготкі.
Мова
Родная мова аймара ўяўляе ізалят, хаця некаторыя лінгвісты сцвярджаюць яе блізкасць да мовы кечуа. Да з'яўлення пісьма аймара карысталіся рознымі сімваламі (напрыклад, малюнкамі людзей і жвывёл) для лепшага запамінання. У XVI ст. з'явіліся першыя запісы на лацінке. У 1985 г. урад Перу прапанаваў афіцыйны ўніфікаваны алфавіт з 32 літар. Мова аймара мае афіцыйны статус у Балівіі і Перу.
Рэлігія
У XVI - XVII стст. аймара прынялі каталіцкую веру, аднак захоўваюць шматлікія старыя вераванні. Аймара ўспрымаюць навакольны свет як жывы. Горы, рэкі, скалы і іншыя прыродныя аб'екты для іх з'яўляюцца як персніфікацыямі магутных духаў. Распаўсюджана вера ў прадказанні і чарадзейства.
Підгірці (Ровенскі раён)
Підгірці (Підгі́рці) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Пэрэсопныця
Перасопніца, Пэрэсопныця (Пересо́пниця) — сяло ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны, на берагах ракі Стублы, прытоку Гарыні.
У XI—XIII стст. адзін з двух галоўных гарадоў Пагарыння.
29 жніўня 1561 годзе ў манастыры Раства Найсвяцейшай Багародзіцы завершана праца над стварэннем нацыянальнага сімвала Украіны — Перасопніцкага Евангелля.
Крываўнік
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя прамастойныя расліны з паўзучым карэнішчам вышынёй 20—125 см. Лісце перыстарассечанае або суцэльнае. Кветкі ў дробных кошыках, сабраныя ў шчыткападобныя суквецці. Плод — сямянка.
Арэал
Пашыраны ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар'я. На Беларусі 7 дзікарослых відаў.
Некаторыя віды
Род Крываўнік уключае каля 150 відаў. Некаторыя з іх:
Значэнне і выкарыстанне
Лекавыя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны. Некаторыя віды ядавітыя.
Іван Іванавіч Дзенісевіч
Іван Дзенісевіч (нар., ) — былы беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная
Выхаванец СДЮШАР-6 горада Гродна, хутка трапіў у мінскае «Дынама», дзе гуляў за дубль. У 2004 перайшоў у «Дарыду», дзе замацаваўся ў аснове. З 2007 гуляў за гродзенскі «Нёман», з’яўляўся адным з ключавых ігракоў. У 2010 выступаў за салігорскі «Шахцёр», але пасля вярнуўся ў гродзенскі клуб.
Сезон 2013, як і раней, пачаў на пазіцыі атакуючага паўабаронцы, у дадатак стаў капітанам каманды. 31 мая 2013 дапамог «Нёману» перамагчы «Дынама», аформіўшы дубль у вароты мінскага клуба. 23 чэрвеня 2013 у матчы супраць брэсцкага «Дынама» атрымаў цяжкую траўму, з-за якой больш у сезоне 2013 на полі не з’яўляўся.
Джоліет (Ілінойс)
Джоліет (Joliet) — горад у штаце Ілінойс, за 64 км на паўднёвы захад ад Чыкага. Па дадзеных перапісу 2008 года насельніцтва горада склала 152,812 чалавек. Гісторыя горада пачалася ў 1833 годзе, калі на месцы будучага пасёлка Чарлз Рыд пабудаваў невялікую хаціну. У 1852 годзе паселішчу быў прысвоены статус горада.
Іван Іванавіч Дзенісевіч
Клубная
У сезоне 2014 вярнуўся на поле, але некаторы час заставаўся па-за асноўным складам. Нарэшце ў чэрвені 2014 зноў стаў трывалым іграком асновы.
У канцы ліпеня 2014 па заканчэнні кантракта пакінуў «Нёман». Неўзабаве папоўніў склад «Гарадзеі». З лютага 2015 года вярнуўся ў «Нёман» на прагляд і ў сакавіку зноў стаў іграком гродзенскага клуба. Аднак, на гэты раз выступленне за «Нёман» не задалося: Іван згуляў толькі ў чатырох матчах чэмпіянату і двух кубкавых, а з мая знаходзіўся ў адпачынку. 7 ліпеня, так і не вярнуўшыся на поле, пакінуў клуб па заканчэнні кантракта.
31 ліпеня 2015 года было абвешчана аб пераходзе Дзенісевіча ў першалігавую «Іслач». Дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу, дзе ў сезоне 2016 заставаўся асноўным атакуючым паўабаронцам. Па заканчэнні сезону ў снежні 2016 года пакінуў «Іслач».
Пасля зыходу з «Іслачы» завяршыў кар’еру і адкрыў дзіцячую футбольную школу ў Гродне. Неўзабаве таксама апынуўся ўцягнутым у справу аб дагаварных матчах, па выніках якой у лютым 2018 года атрымаў ад Дысцыплінарнага камітэта АБФФ двухгадовую дыскваліфікацыю.
Міжнародная
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
Слабада-Палуева
Слабада-Палуева (Слобода-Полуево, у 1940-х — Лешчына Слабада) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Слабада-Палуева абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Лайтсэ (прыпыначны пункт)
Лайтсэ (Laitse) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Хар’юмаа. Знаходзіцца ля вёскі Каасіку на лініі Талін — Хаапсалу.
Гісторыя
Прыпыначны пункт быў адкрыты ў 1981 годзе, падчас электрыфікацыі лініі Талін — Рыйзіперэ.
Геатэрмічны градыент
Геатэрмічны градыент, велічыня, на якую павялічваецца тэмпература нетраў Зямлі на кожныя 100 метраў. У сярэднем геатэрмічны градыент (для глыбінь, якія даступны непасрэднаму назіранню) складае 3 °C.
Лайтсэ (прыпыначны пункт)
Гісторыя
У 2009 годзе пры сумесным фінансаванні Структурных фондаў Еўрапейскага Саюза была пабудавана новая пасажырская платформа еўрапейскага стандарту.
Серапетрона
Серапетрона (Serrapetrona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 894 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 37 км². Паштовы індэкс — 62020. Тэлефонны код — 0733.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Клімент I.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 1247
IC 1247 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Устронь (Салігорскі раён)
Устро́нь (, Устронь) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Укольск
Укольск (Укольск) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Новая Дубраўка
Но́вая Ду́браўка (, Новая Дубровка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Плоска (Ровенскі раён)
Плоска (Пло́ска) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Куланды (Мангістаўская вобласць)
Куланды (Құланды) — сяло ў Каракіянскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куландзінскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 807 чалавек (403 мужчыны і 404 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1286 чалавек (637 мужчын і 649 жанчын).
Сторына
Сторына (Сторино) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Сторына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Ясынынычы
Ясынынычы (Ясини́ничі) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Першамайскі (Данілавіцкі сельсавет)
Першама́йскі (, Першемайский) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Сушчова
Сушчова — вёска ў Мазалаўскім сельсавеце Віцебскага раёна, каля ракі Лужаснянка. За 26 кіламетраў на поўнач ад Віцебска, 17 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Лужасна.
Олтан (Ілінойс)
Олтан (Alton) — горад у штаце Ілінойс, ЗША. Ён размешчаны на рацэ Місісіпі ў акрузе Мэдысан. У 2010 годзе ў горадзе пражывала 27 865 чалавек. Олтан з’яўляецца цэнтрам перапрацоўкі сырой нафты. Заснаваны ў 1837 годзе. Размешчаны на паўднёвым захадзе штата Ілінойс, за 25 міль ад Сент-Луіса.
IC 1248
IC 1248 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дэвісан
Дэвісан — прозвішча.
Канева (Сенненскі раён)
Ка́нева (, Канево) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Матыкалы (станцыя)
Матыка́лы (, Мотыкалы)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана на паўночнай ускраіне вёскі Вялікія Матыкалы; на лініі Брэст-Цэнтральны — Голя, паміж прыпыначным пунктам Матыкалы Вялікія і прыпыначным пунктам Заходняе.
Выветрыванне
Выветрыванне, сукупнасць працэсаў разбурэння горных парод пад уздзеяннем механічных, хімічных і біялагічных фактараў. Паволзе серады, выветрыванне падзяляецца на атмасфернае і падводнае (гальміроліз).
Існуюць наступныя віды выветрывання паводле агентаў:
Вынікам працэсы выветрыванія з'яўляецца кара выветрывання, на аснове якой утвараюцца глебы. Выветрыванне — важны чыннік рэльефаўтварэння.
Сонечныя зацьменні XV стагоддзя
У перыяд з 1401 па 1500 год адбылося 222 сонечныя зацьменні.
Спіс зацьменняў XV стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні XV стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
Панэбэль
Панэбэль (Поне́бель) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Блумінгтан (Ілінойс)
Блумінгтан (Bloomington) — горад на поўначы ЗША, у акрузе Маклейн, штат Ілінойс. Размешчаны па суседстве з горадам Нормал. Знаходзіцца прыкладна за 200 км на паўднёвы захад ад Чыкага, 250 км да паўночны ўсход ад Сент-Луіса і за 100 км на паўночны ўсход ад сталіцы штата — Спрынгфілда. 76 610 жыхароў (перапіс 2010 года).
Леанід Міхайлавіч Сушчэня
Леанід Міхайлавіч Сушчэня (, вёска Малыя Лукі, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць —, ) — беларускі заолаг, гідрабіёлаг. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1980; член-карэспандэнт з 1972), акадэмік АН СССР (1990), Расійскай АН (1991), доктар біялагічных навук (1970), прафесар (1980). Замежны член Польскай АН (1994), Літоўскай АН (1995). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1978). Прэзідэнт Акадэміі навук Беларусі ў 1992—1997 гг.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1953). З 1956 г. асістэнт кафедры заалогіі беспазваночных біялагічнага факультэта Белдзяржуніверсітэта, з 1959 г. навуковы супрацоўнік Севастопальскай біялагічнай станцыі АН СССР, з 1964 г. загадчык аддзела фізіялогіі Інстытута біялогіі паўднёвых мораў АН УССР. З 1971 г. загадчык Аддзела заалогіі і паразіталогіі АН БССР, з 1980 г. дырэктар Інстытута заалогіі АН БССР (з 1995 г. ганаровы дырэктар Інстытута), адначасова ў 1979—1992 гг. акадэмік-сакратар Аддзялення біялагічных навук АН Беларусі, у 1992—1997 гг. прэзідэнт Акадэміі навук Беларусі, з 1997 г. саветнік Прэзідыума НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па першаснай і другаснай прадукцыі вадаёмаў, экалагічнай фізіялогіі, харчаванню, дыханню, росту і балансу энергіі водных беспазваночных, ахове прыроды і навакольнага асяроддзя. Даследаваў інтэнсіўнасць фотасінтэзу планктону і размеркаванне ўзважанага арганічнага рэчыва ў трапічнай зоне Атлантычнага акіяна, Міжземным, Карыбскім морах і Рыжскім заліве. Распрацаваў важныя колькасныя аспекты трафалогіі і экалагічнай энергетыкі водных жывёл, устанавіў суадносіны паміж інтэнсіўнасцю метабалізму і ростам ракападобных у розных экалагічных умовах.
Аўтар больш за 180 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1988), Дружбы народаў (1986), Айчыны II ступені (2009), Айчыны III ступені (1999), Дружбы (1999, Расійская Федэрацыя).
Серавале-дзі-К’енці
Серавале-дзі-К'енці (Serravalle di Chienti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 1151 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 96 км². Паштовы індэкс — 62038. Тэлефонны код — 0737.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Люцыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Каханавіцы (гміна)
Каханаві́цы (Kochanowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Люблінецкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Каханавіцах. Плошча гміны складае 80,02 км². Станам на 2012 год у гміне Каханавіцы пражывалі 6850 чалавек, шчыльнасць — 86 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 9 населеных пунктаў.
Парыжскі мірны дагавор з Італіяй (1947)
Мірны дагавор з Італіяй — адзін з мірных дагавораў, падпісаны ў Парыжы 10 лютага 1947 года паміж Італьянскай Рэспублікай і Саюзнікамі ва Другой сусветнай вайне, афіцыйна завяршыўшы ваенныя дзеянні. Набыў моц 15 верасня 1947 года.
Палажэнні дагавора:
Трыест і наваколлі былі аб'яднаны ў падмандатную ААН тэрыторыю Свабодная тэрыторыя Трыест. У 1954 годзе яна спыніла існаванне, з прычыны таго, што Трыест і наваколлі былі падзелены паміж Югаславіяй і Італіяй. Сам Трыест стаў часткай Італіі. Падзел быў завершаны ў 1977 годзе Азімскім дагаворам.
24 снежня 1951 года Лівія абвясціла незалежнасць (Злучанае каралеўства Лівія).
Пасля плебісцыта ААН, Эрытрэя ўвайшла ў федэрацыю з Эфіопіяй, як і было прадугледжана 2 снежня 1950 года. Дэ-факта Эрытрэя атрымала незалежнасць ад Эфіопіі 24 мая 1991 года, дэ-юрэ — 24 мая 1993.
Італьянскае Самалі кіравалася брытанскай адміністрацыяй да 1949 года, калі стала падапечнай тэрыторыяй ААН пры італьянскай адміністрацыі. Італьянскае Самалі аб'ядналася з Брытанскім Самалі 1 ліпеня 1960 года, разам стаўшы Самалійскай Рэспублікай.
Наступнае дапаўненне да дагавора забяспечыла культурную аўтаномію нямецкай меншасці ў Паўднёвым Ціролі.
Рэвалюцыйная вуліца (Мінск)
Рэвалюцыйная вуліца (раней Ко́йданаўская) — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Вядомая з XVI стагоддзя. Размяшчаецца паміж плошчай Свабоды і вуліцай Леніна з аднаго боку, і вуліцай Гарадскі Вал — з іншай, перасякае вуліцу Камсамольскую. Нумарацыя дамоў — ад плошчы Свабоды. Вуліца ўваходзіць у межы гісторыка-архітэктурнай ахоўнай зоны Верхні Горад, размяшчаецца ў паўночнай яе частцы. Захавалася мураваная забудова сярэдзіны XVIII — пачатку XX стагоддзяў. Паралельна вуліцы, непадалёк месцяцца такія славутасці Мінску, як архікафедральны касцёл Імя Найсвяцейшай Дзевы Марыі (плошча Свабоды, д. 9) і гарадская сядзіба Пшаздзецкіх (плошча Свабоды, д. 13/2 і 15).
Рух транспарту на працягу ўсёй вуліцы аднабаковы, маршруты грамадскага транспарту на ёй адсутнічаюць, непадалёк размяшчаецца станцыя метро «Няміга».
Гісторыя
Вуліца ўзнікла ў XVI ст., злучала плошчу Высокага Рынку і браму ў абарончым вале, ад якога пачынаўся Койданаўскі тракт.
У 1-й палове XVII ст. двума «пляцамі» каля брамы валодаў менскі бурмістр Лукаш Богушавіч Шышка. Тастаментам ён перадаў пляцы пад шпіталь для бедных. Болей праз 100 гадоў унукі Лукаша заснавалі тут касцёл з кляштарам і шпіталем рохітаў.
У 1650 годзе, перад вайной Расіі з Рэччу Паспалітай, у Менску аселі езуіты па фундацыі смаленскага біскупа Гераніма Сангушкі, які набыў для іх рэзідэнцыі ў мяшчаніна Ягора Гегера абнесеную каменнай агароджай мураваную рэнесансную сядзібу з драўлянай капліцай на рагу вуліцы Койданаўскай і плошчы Высокі Рынак. Комплекс паступова разрастаўся: тут з'явіліся будынкі школы (канец XVII ст.), касцёл (пачатак XVIII ст., захаваўся па сённяшні дзень, Касцёл імя Найсвяцейшай Дзевы Марыі), калегіум (сярэдзіна XVIII ст.). У глыбіні кварталу размяшчаліся гаспадарчыя будынкі. Двухпавярховы калегіум знаходзіўся там, дзе цяпер размяшчаецца жылы будынак (плошча Свабоды, 11). Будынак меў чатырохпавярховую вежу з гадзіннікам. Пазней (у канцы XIX — пачатку XX ст.) тут працавала казённая палата. У 1951 годзе гэты будынак быў знесены, а на яго месцы ўзведзены іншы ..
У глыбіні Койданаўскай, на скрыжаванні з Нямігскім завулкам (сучасная вуліца Камсамольская) знаходзіўся манастыр бенедыкцінаў. Участак зямлі для будынкаў яны купілі ў пачатку XVIII стагоддзя. У 1773 годзе тут быў збудаваны драўляны касцёл Святога Міхаіла Арханёла, які выходзіў паўночным фасадам на Койданаўскую. Побач з ім размяшчалася двухпавярховы дом ксяндза і фруктовы сад, абнесены плотам. Па задушэнні вызваленчага паўстання 1830—1831 гадоў расійскія ўлады ліквідавалі кляштар (1833), а яго маёмасць канфіскавалі. Будынак касцёла выкарыстоўваўся пад склад. Прыкладна да сярэдзіны XIX ст. усе будынкі кляштара разбурылі, а колішнюю яго тэрыторыю паступова забудавалі жылымі дамамі.
У XIX стагоддзі будынкамі на гэтай вуліцы валодалі заможныя служачыя, купцы, мяшчане. У сярэдзіне 1830-х гадоў вуліца была добраўпарадкавана і пакрытая маставой. У гэты ж час на Койданаўскай заставаліся і драўляныя будынкі, але 21 чэрвеня 1881 года вялікі пажар знішчыў іх. У канцы XIX — пачатку XX стагоддзя Койданаўская адносілася да першага разраду гарадскіх вуліц.
У 1919 годзе Койданаўская вуліца была пераназвана савецкімі ўладамі ў гонар Фердынанда Ласаля, нямецкага сацыяліста і філосафа. Падчас польскай акупацыі 1919—1920 гадоў вуліцы была вернутая былая назва, а ў 1922 годзе Койданаўская была пераназвана бальшавікамі ў вуліцу Рэвалюцыйную.
У 1941—1944 гадах, у часы нямецкай акупацыі, вуліца насіла назву Кірхенштрасэ (Царкоўная вуліца), пры гэтым у беларускіх колах яна насіла назву вуліца Рагнеды. У пасляваенны час істотных змяненняў, звязаных з вуліцай, не адбылося.
Забудова
Вылучаюцца 3 ансамблі: першы — ад пляцу Свабоды да скрыжавання з вуліцай Камсамольскай (дамы № 2—16); другі — ад Камсамольскай да вуліцы Гарадскі Вал (№ 22—32); трэці — на гэтым жа ўчастку (№ 11—17); дом № 3 не ўваходзіць ні ў адзін з гэтых ансамбляў.
Дамы № 3, 4, 6, 6а, 6б, 6в, 8, 8а, 9, 10, 12, 13, 14, 15, 15а, 17, 22, 24, 24а, 24б, 26, 26а, 28, 32 уваходзяць у склад гісторыка-культурнай каштоўнасці 1-й катэгорыі «Гістарычны цэнтр г. Мінска».
Помнікі
На доме № 2/13 — на рагу вул. Рэвалюцыйнай і пл. Свабоды, дзе ў 1922—1925 гадах размяшчаўся Інбелкульт, знаходзіцца помнік Максіму Гарэцкаму. Максім Гарэцкі — беларускі пісьменнік, дзеяч беларускага нацыянальна-дэмакратычнага адраджэння, правадзейны член Інбелкульта, навуковы сакратар Літаратурнай камісіі (да 10 чэрвеня 1925), вучоны спецыяліст (2 кастрычніка 1928) Інстытута навуковай мовы Інбелкульта.
Транспарт
У наш час па вуліцы арганізаваны аднабаковы аўтамабільны рух. Чакаецца, што пасля завяршэння прац вуліца стане пешаходнай. Грамадскі транспарт па вуліцы не ходзіць, аднак паблізу праходзіць шэраг маршрутаў аўтобусаў і тралейбусаў, а таксама размяшчаецца станцыя метро Няміга.
Талеп (Каракіянскі раён)
Талеп (Төлеп) — сяло ў Каракіянскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куландзінскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 133 чалавекі (68 мужчын і 65 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 33 чалавекі (16 мужчын і 17 жанчын).
Суэцкі перашыек
Суэ́цкі перашы́ек — паласа сушы, які злучае Азію (Сінайскі паўвостраў) і Афрыку.
Аддзяляе Чырвонае мора на поўдні ад Міжземнага на поўначы. Мінімальная адлегласць паміж морамі складае 116 км. Вышыні да 107 м. Перашыек займаюць пясчаныя і камяністыя пустыні, амаль пазбаўленыя расліннасці. Нізіны займаюць саланчакі і салёныя азёры, самым буйным з якіх з’яўляецца Вялікае Горкае возера. Натуральных крыніц прэснай вады няма. У 1869 годзе на перашыйку быў пабудаваны Суэцкі канал.
Поразавэ (Ровенскі раён)
Поразавэ (По́розове) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 1249
IC 1249 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пеорыя (Ілінойс)
Пеорыя (Peoria) — горад на поўначы ЗША, з’яўляецца шостым па велічыні горадам штата Ілінойс. Плошча горада — 120,8 км². Насельніцтва — 113 546 чалавек (па дадзеных 2007 года).
Гісторыя
Першае паселішча на месцы горада з’явілася ў 1680 годзе — пабудаваны французскімі каланістамі форт, які быў спалены ў канцы XVII стагоддзя. Пазней (у 1813 годзе) на яго месцы быў пабудаваны форт Кларк, які ў 1825 годзе атрымаў афіцыйную назву Пеорыя. У 1845 годзе паселішчу быў прысвоены статус горада.
Бан-Жвірба
«Бан-Жвірба» — беларускі музычны гурт з Гомелю, заснаваны ў 1999 годзе на базе гурта The Dazers.
Гісторыя
Гурт сварылі ў 1999 годзе ўдзельнікі гурта The Dazers: Міця Гаўрылін, Руслан Таргонскі, Уладзімір Перагудаў, Крысціна Прыходзька-Перагудаў і Дзмітрый Лазарэнка. Найперш канцэртавалі ў сваім горадзе. Дэбютавалі 2 верасня 1999 года на разагрэве ў N.R.M.. У 2000 годзе выпусцілі свой першы альбом, аднайменны з назвай гурта. Сталі вядомымі дзякуючы песні «Канапелька». У лістападзе 2000 года гурт браў удзел у першым беларускім свяце фолку «Таўкачыкі» ў Мінску. У 2001 годзе канцэртавалі супольна з гуртам Крама. Пасля сканчэння канцэртаў у гэтым жа годзе з гурта сыйшоў Дзмітрый Лазарэнка, якога змяніў Дзмітрый Вінаградаў з Homo Erectus. У 2005 годзе гурт выпусціў другі альбом — Палын-трава. У 2007 годзе выпусцілі трэці альбом Забабоны. Юбілейны альбом Дагары нагамі атрымаў у 2010 годзе гран-пры на фэсце Рок за Бобров.
З 2000 года ўдзельнічалі ў фэстывалі Басовішча. У 2001 годзе былі на гэтай імпрэзе ўзнагароджаныя прэміяй Беларускага Аб’яднання Студэнтаў у Польшчы. Выступалі таксама на шматлікіх іншых фестывалях Беларусі, Польшчы, Украіны і Расіі.
У 2013 годзе гурт змяніў вакалістку і абвясціў аб падрыхтоўцы да запісу новага альбома.
Тайм-аўт
Тайм-аўт (time-out) — кароткі, звычайна на адну хвіліну, перапынак у спартыўнай гульні, які аб'яўляецца па просьбе каманды, трэнера або спартсмена. Тайм-аўт дазваляе трэнерам абедзвюх каманд мець зносіны з камандай, напрыклад, каб вызначыць стратэгію або натхніць баявы дух, а таксама спыніць гульню. Каманды звычайна бяруць тайм-аўты ў стратэгічна важныя моманты матчу, або каб пазбегнуць штрафу за затрымку гульні.
Баскетбол
Паводле правілаў ФІБА, тайм-аўт у баскетболе — прыпынак гульні па просьбе трэнера або яго памочніка, які звяртаецца да сакратара. Тайм-аўт можа быць прадастаўлены або абодвум камандам (пры «мёртвым» мячы пасля ўдалага штрафнога кідка або пры спыненні гульні і паведамленняў ад суддзі сакратарскаму сталу), або адной камандзе (у кошык якой закінулі мяч з гульні). Кожная каманда мае два тайм-аўта падчас першай паловы, тры тайм-аўта падчас другой паловы (не больш за два тайм-аўты ў апошнія дзве хвіліны другой паловы) і адзін тайм-аўт падчас кожнага дадатковага перыяду. Нявыкарыстаныя тайм-аўты нельга перанесці на наступную палову або дадатковы перыяд. Працягласць тайм-аўтаў ФІБА адрозніваецца ад працягласці тайм-аўтаў ў матчах NCAA і НБА (ЗША).
У НБА, правіла тайм-аўта з'яўляецца больш складаным. Каманды маюць адзін 20-секундны тайм-аўт на палову гульні і шэсць рэгулярных 60-секундных тайм-аўтаў на працягу ўсёй гульні. Падчас 20-секунднага тайм-аўта можна замяніць толькі аднаго іграка. Падчас рэгулярнага тайм-аўта, не існуе ніякіх абмежаванняў на замены. У першай і трэцяй чвэрцях павінны быць два 100-секундныя тайм-аўты. Калі па заканчэнні 6 хвілін першай ці трэцяй чвэрці ніводная каманда не ўзяла тайм-аўт, суддзя-хранаметрыст павінен дачакацца, пакуль мяч стане «мёртвым», і прызначыць тайм-аўт камандзе гаспадароў. Калі адказны тайм-аўт не будзе узяты да 3:00, хранаметрыст даць яго камандзе, якая не брала тайм-аўт раней. У другой і чацвёртай чвэрці даецца тры 100-секундных тайм-аўты. Калі ніводная каманда не ўзяла тайм-аўт да 9:00 другой або чацвёртай чвэрці, то права на адзін тайм-аўт адзываецца. Калі няма тайм-аўтаў няма да 6:00, хранаметрыст павінен дачакацца, пакуль мяч стане «мёртвым», і прызначыць тайм-аўт камандзе гаспадароў. Калі да 3:00 больш не будзе тайм-аўтаў, хранаметрыст даць яго камандзе, якая не брала тайм-аўт раней. У чацвёртай чвэрці кожная каманда абмежаваная максімум трыма тайм-аўтамі, і калі каманда мае больш аднаго тайм-аўта за дзве хвіліны да заканчэння чвэрці, то адзін тайм-аўт скарачаецца да 20 секунд. У авертайме, кожная каманда мае два 60-секундных тайм-аўта і адзін 20-секундны. Калі каманда мае хоць адзін тайм-аўт за дзве хвіліны да заканчэння авертайма, то адзін тайм-аўт скарачаецца да 20 секунд.
Валейбол
У валейболе, Міжнародная федэрацыя валейбола (ФІВБ) прадугледжвае два 30-секундных тайм-аўта дазволіла кожнай камандзе, за партыю. У сусветных і афіцыйных спаборніцтвах пад эгідай ФІВБ ёсць два дадатковых 60-секундных тэхнічных тайм-аўта ў кожнай партыі, калі вядучая каманда дасягае 8-га і 16-га ачка, аднак няма тэхнічнага тайм-аўта ў тай-брэйку (5-я партыя).
Воднае пола
У водным пола, кожная каманда мае права два 60-секундных тайм-аўта ў асноўны час і адзін дадатковы тайм-аўт у дадатковы час. Тайм-аўт можна узяць толькі тады, калі каманда валодае мячом.
Гандбол
У гандболе, дазаляецца адзін 60-секундны тайм-аўт за адзін тайм для кожнай каманды. Тайм-аўты бяруцца галоўным трэнерам шляхам перадачы спецыяльнай зялёнай карткі суддзям матчу, і могуць быць узяты толькі тады, калі каманда валодае мячом.
Хакей з шайбай
У хакеі, кожная каманда мае права на адзін 30-секундны тайм-аўт за гульню, які можа быць узяты толькі падчас звычайнага спынення гульні. Паводле правілаў Міжнароднай федэрацыі хакея, абедзве каманды маюць права на тайм-аўт падчас аднаго спынення, але другая каманда павінна папярэдзіць суддзю аб жаданні ўзяць тайм-аўт да заканчэння тайм-аўта суперніка. У НХЛ толькі адна каманда можа ўзяць тайм-аўт падчас спынення гульні.
Радыслаўка
Радыслаўка (Радисла́вка) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Партызанская брыгада імя Г. К. Жукава (П. Я. Сырамаха)
'''Партызанская брыгада імя Г. К. Жукава''' — партызанская брыгада, створаная ў ліпені 1943 гада на базе атрадаў імя Кутузава (арганізаваны ў снежні 1942 года), імя Ракасоўскага (арганізаваны ў маі 1943 года), вылучаных Расонскай партызанскай брыгадай імя І. В. Сталіна. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Браслаўскага, Мёрскага, Дзісенскага раёнаў. 2 ліпеня 1944 года брыгада (815 партызан, 7 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
У час рэйду ў Вілейскую вобласць партызаны прайшлі з баямі больш за 200 км праз Полацкі, Ветрынскі, Дзісенскі, Мёрскі і Шаркаўшчынскі раёны. У ліпені — жніўні 1943 года разграмілі гарнізоны ў вёсках Курылавічы і Германавічы Шаркаўшчынскага раёна, вялі бой каля вёскі Шпакоўшчына Ветрынскага раёна. У жніўні група падрыўнікоў А. Іванава і Л. Загнетава на чыгуначным участку Шаркаўшчына — Друя разабрала 300 метраў чыгуначнага палатна, вывела са строю вузкакалейку Дукштас — Друя, якая не была адноўлена да канца акупацыі. Увосень 1943 і вясной 1944 гадоў вялі баі супраць карнікаў. У маі 1944 года разбілі абоз, захапілі многа зброі, боепрыпасаў і прадуктаў харчавання. 2 ліпеня разбілі гарнізон і вызвалілі вёску Опса, 9 ліпеня разам з Чырвонай Арміяй вызвалілі горад Браслаў, знішчалі асобныя групы немцаў.
Памяць
У 1960 годзе ў вёсцы Замошша Браслаўскага раёна ў гонар брыгады была пастаўлена стэла.
Новая Ражанка
Но́вая Ража́нка (, Новая Рожанка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Вейна (Салігорскі раён)
Ве́йна (, Вейно) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капацэвіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Гаўрыльчыцкага сельсавета.
Шакуры
Шакуры (Шакуры) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Пралетарскі (Данілавіцкі сельсавет)
Пралета́рскі (, Пролетарский) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Медыцынскі ўніверсітэт імя Сілезскіх Пястаў ва Уроцлаве
Медыцынскі ўніверсітэт імя Сілезскіх Пястаў ва Уроцлаве (Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і спецыялізацыяй у сферы медыцынскіх навук, якая знаходзіцца ва Уроцлаве.
Агульная характарыстыка
Названы ў гонар старэйшай галіны дынастыі Пястаў. Займаецца навучаннем лекараў розных спецыяльнасцяў і рознага медыцынскага персаналу (фармацэўтаў, лабарантаў, дыягностаў, фельчараў, дыетолагаў, медсясцёр, акушэраў, фізіятэрапеўтаў, менеджараў у галіне аховы здароўя і інш.), ажыццяўляе педагагічную, навуковую і клінічную дзейнасць.
Нягледзячы на тое, што ў яго цяперашнім выглядзе ён існуе з 1950 года, традыцыі медыцынскай адукацыі ўзыходзяць да 1811 года, калі быў створаны Уроцлаўскі ўніверсітэт, у які увайшоў сярод іншых медыцынскі факультэт. Стварэнне асобнага ўніверсітэта адбылося ў 1950 годзе пасля рашэння дзяржаўных органаў ПНР аб аддзяленні медыцынскіх факультэтаў ад універсітэтаў.
Згодна з вебаметрычным рэйтынгам універсітэтаў свету ўніверсітэт займае 1-е месца ў Польшчы сярод медыцынскіх універсітэтаў, а ў свеце — 1466-е сярод усіх тыпаў ВНУ.
Лісічка
Лісічкі (Cantharellus) — род шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства лісічкавых.
Апісанне
Пладовае цела ў выглядзе шапкі на ножцы. Шапка дыяметрам да 10 сантыметраў, пукатая або плоская, потым лейкападобная з тонкім хвалістым краем, жоўтая, жаўтаватая ці белаватая. Складкі пласціністыя, тоўстыя, зыходзяць на ножку. Ножка цыліндрычная, суцэльная, аднаго колеру са шляпкай. Мякаць шчыльная, белаватая, з прыемным пахам. Споры эліпсападобныя, гладкія, бясколерныя.
Пашырэнне
Каля 70 відаў. Пашыраны ўсюды, пераважна ва ўмераных паясах. На Беларусі 2 віды: лісічка сапраўдная, або жоўтая (Cantharellus cibarius) і лісічка трубкападобная (Cantharellus tubaeformis). Трапляюцца ў хваёвых і мяшаных лясах. Пладовыя целы з'яўляюцца ў ліпені-кастрычніку.
Выкарыстанне
Ядомыя грыбы.
Лушчэнне
Лушчэнне — апрацоўка глебы адмысловымі прыладамі — лушчыльнікамі — на нязначную глыбіню (8-12 см). Пры лушчэнні адбываецца павярхоўнае рыхленне глебы, частковае абарочванне глебы і падразанне пустазелля. Лушчэнне вырабляюць перад зяблевым узворваннем поля восенню пасля ўборкі ўраджаю, каб стымуляваць прарастанне пустазелля перад асноўным узворваннем, а таксама знішчыць насякомых-шкоднікаў на розных стадыях іх развіцця ў глебе. Магчыма прымяненне лушчэння наўзамен восеньскага ўзворвання на чыстых ад пустазелля землях пры пажніўных пасевах або пасевах азімых пасля пара.
Шубкіў
Шубкіў (Шу́бків) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Капланы
Капла́ны (, Капланы) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Гарывецкага сельсавета, да 30 сакавіка 1992 года — у склад Белаліпскага сельсавета.
Рок-Айленд (Ілінойс)
Рок-Айленд (Rock Island) — горад у ЗША, штат Ілінойс, цэнтр аднайменнай акругі. Па дадзеных перапісу 2010 года колькасць насельніцтва горада склала 39018 чалавек. Знаходзіцца за 280 км на захад ад Чыкага на рацэ Місісіпі і з’яўляецца адным з чатырох гарадоў, што зліліся разам (Quad Cities), разам з Давенпартам, Молінам і Іст-Молінам. У горадзе размешчаны Рок-Айлендскі арсенал — найбуйнейшы дзяржаўны арсенал у ЗША, які вырабляе зброю.
IC 1250
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мунайшы
Мунайшы (Мұнайшы) — пасёлак у Каракіянскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Мунайшынскай пасялковай адміністрацыі.
Насельніцтва
У 1999 году насельніцтва пасёлка складала 3065 чалавек (1513 мужчын і 1552 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 4647 чалавек (2400 мужчын і 2247 жанчын).
Сфакс
Сфакс (صفاقس) — горад у Тунісе, у 270 км на паўднёвы ўсход ад сталіцы краіны Туніса. Горад заснаваны ў 849 годзе на месцы рымскага горада Тапарура. Другі па велічыні пасля сталіцы горад Туніса. Адміністрацыйны цэнтр вілаета Сфакс, яго нярэдка называюць "паўднёвай сталіцай" краіны. Порт на Міжземным моры, на ўзбярэжжы Габескага заліва. Насельніцтва Сфакса дасягае 340000 жыхароў (2005). Важны цэнтр перапрацоўкі фасфатаў.
Парыжскі дагавор
Парыжскі дагавор, Парыжскі мірны дагавор, Парыжскі мір:
Радухіўка
Радухіўка (Ра́духівка) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Матыкалы Вялікія
Матыка́лы Вялі́кія (, Мотыкалы Большие, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны на ўсходняй ускраіне вёскі Вялікія Матыкалы; на лініі Брэст-Цэнтральны — Голя, паміж прыпыначным пунктам Дачнае і станцыяй Матыкалы.
Пратактыній
Пратактыній (Protactinium) Pa — радыеактыўны хімічны элемент III групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 91; атамная маса 231,03588. Адносіцца да актыноідаў.
Бліскучы светла-шэры метал. Перяд паўраспаду 1,18 мін. Тэмпература плаўлення 1560 °C. Шчыльнасць 15 370 кг/м³.
Прыродныя крыніцы
Адзін з найменш распаўсюджаных на Зямлі элементаў. Асноўная прыродная крыніца пратактынію — уранавыя руды.
Кацежаў Палуднёвы (гміна)
Каце́жаў Палуднё́вы (Kocierzew Południowy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лавіцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кацежаве Палуднёвым. Плошча гміны складае 93,7 км². Станам на 2010 год у гміне Кацежаў Палуднёвы пражывалі 4573 чалавекі, шчыльнасць — 48 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Пішчац
Пі́шчац (Piszczac) — вёска ў Польшчы, на рацэ Лютні. Уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вясковай гміны Пішчац. Насельніцтва на 2011 год — 3016 чалавек. Знаходзіцца за 20 км на ўсход ад Бялы Падляскай, за 98 км на паўночны ўсход ад Любліна.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўпамін пра Пішчац (Пещатка — Пяшчатка, Пішчатка) датуецца 1500 годам. У 1530 годзе горад атрымаў Магдэбургскае права. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў Пішчац увайшоў у Берасцейскі павет Берасцейскага ваяводства. 4 жніўня 1569 года ён атрымаў герб «у чырвоным полі постаць чалавека з ястрабам у руцэ».
У XVI ст. у Пішчацы дзейнічалі касцёл і царква, з XVIII ст. — сінагога.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Пішчац апынуўся ў складзе Аўстрыі, з пачатку XIX ст. — у складзе Расійскай імперыі, ва Уладаўскім павеце Седлецкай губерні. Гэта адарвала горад ад губерняў з пераважна беларускім насельніцтвам. На 1827 год у Пішчацы было 118 будынкаў, на 1862 год — 168. За ўдзел жыхароў Пішчаца ў нацыянальна-вызваленчым паўстанні 1863—1864 гадоў расійскія ўлады пазбавалі яго гарадскіх правоў.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Пішчац занялі нямецкія войскі.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Пішчац апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі. З пачаткам Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе мястэчка занялі войскі Трэцяга рэйха.
У 1944 годзе Пішчац занялі савецкія войскі, пасля чаго яго зноў перадалі Польшчы.
Лушчыльнік
Лушчыльнік — прылада для драбнення верхняга пласта глебы (лушчэння). Па тыпу апрацоўкі лушчыльнікі дзеляцца на дыскавыя і шматкорпусныя (адвальныя). Дыскавыя вырабляюць рыхленне на глыбіню 4-5 см без абароту глебы, адвальныя — ад 6-8 да 10-12 см і дзейнічаюць па прынцыпе плуга.
Парыжскі мірны дагавор з Фінляндыяй (1947)
Мірны дагавор з Фінляндыяй падпісаны 10 лютага 1947 года ў Парыжы ў рамках Парыжскай мірнай канферэнцыі 1947 года, на якой дзяржавы-пераможцы ў Другой сусветнай вайне (СССР, ЗША, Вялікабрытанія і шэраг краін-саюзніц) падпісалі мірныя дагаворы з былымі саюзніцамі нацысцкай Германіі: Італіяй, Фінляндыяй, Балгарыяй, Венгрыяй і Румыніяй.
Паводле дагавора, Фінляндыя пацвердзіла тэрытарыяльныя набыцці СССР у рамках Маскоўскага мірнага дагавора ад 12 сакавіка 1940 года, паводле якіх да СССР адыходзіла значная частка паўднёвай Карэліі з гарадамі Выбарг і Сортавала.
Фінляндыя перадала Савецкаму Саюзу вобласць Петсама (Печанга), атрыманую Фінляндыяй паводле Тартускага мірнага дагавора ад 14 кастрычніка 1920 года.
Савецкі Саюз адмовіўся ад сваіх правоў на арэнду паўвострава Ханка, а Фінляндыя перадала Савецкаму Саюзу ў арэнду на 50 гадоў тэрыторыю і водныя прасторы для стварэння савецкай ваенна-марской базы ў раёне Поркала-Уд на ўмовах выплаты Савецкім Саюзам 5 мільёнаў фінскіх марак у год.
Дагавор прадугледжваў абмежаванне колькасці і складу ўзброеных сіл Фінляндыі, а таксама забарону мець ядзерную зброю, падводныя лодкі, самалёты-бамбардзіроўшчыкі і некаторыя іншыя віды ўзбраенняў.
Пасля заключэння дагавора аб канчатковым урэгуляванні ў дачыненні да Германіі Фінляндыя 21 верасня 1990 у аднабаковым парадку заявіла, што ваенныя абмежаванні Парыжскага дагавора (акрамя ядзернай зброі) больш не з’яўляюцца актуальнымі і страцілі сілу.
Паломніцтва
Пало́мніцтва (ад palma — пальмавая галінка), пілігрымка — вандроўка веруючых людзей да святых мясцін (напрыклад, у хрысціян — да Іерусаліма, у мусульман — да Меккі і Медзіны і інш.). Тэрмін паходзіць ад звычаю вандроўнікаў прыносіць з Іерусаліма пальмавыя галінкі.
Цэнтрамі хрысціянскага паломніцтва ў Беларусі з'яўляюцца:
Вызначэнне ў сучаснай навуцы
Паломніцтва, якое зарадзілася ў глыбокай старажытнасці ў рэлігійнай практыцы розных народаў, набыло да пачатку XXI ст. сусветныя маштабы як адна з самых складаных формаў сучаснай сацыяльна-культурнага жыцця, не абмежаваная сферай рэлігіі. Сучаснае паломніцтва разумеецца рознымі аўтарамі на стыку двух сацыяльна-культурных сфер — непасрэдна паломніцкай практыкі, якая разумеецца як вобласць рэлігійных падарожжаў, і турызму. Паломнікі, па сутнасці, і былі першымі турыстамі.
У сувязі з тым, што паломніцтва зараз разумеецца на стыку абрадавай практыкі хрысціянства і турызму, у сучаснай спецыялізаванай літаратуры дапускаецца паралельнае ўжыванне такіх тэрмінаў, як «паломніцтва», «пілігрымка», «паломніцкі турызм», «рэлігійны турызм», «духоўна-паломніцкі турызм» і г.д. Галоўным жа з'яўляецца тое, што сутнасцю паломніцтва (інакш — рэлігійнага турызму), якая размяжоўвае яго з іншымі падарожжамі, з'яўляецца наяўнасць у змястоўным і фармальным аспектах сакральнага пачатку.
Гістарычна сфармавалася два разумення паломніцтва — вузкае і шырокае. У мінулым дамінавала разуменне яго як рэлігійнага падарожжа да святыні (вузкае разуменне гэтай катэгорыі). Сення паломніцтва разумеецца як усякае падарожжа, якое ажыццяўляецца з мэтай глыбокай пашаны духоўнага Абсалюту. Зыходзячы з гэтага, у структуры гэтай з'явы вылучаюць два віды падарожжаў, якія ажыццяўляюцца з мэтай далучэння да сакральных каштоўнасцяў, — рэлігійнае паломніцтва і свецкае паломніцтва. Першае арыентавана на пакланенне святыням, звязаным з рэлігійным культам, другое прадугледжвае пакланенне нерэлігійным святыням. Нягледзячы на розніцу паміж рэлігійным і свецкім паломніцтвам, абедзве формы падарожжаў нясуць у сабе рысы рытуалу, які вызначаецца сучаснай навукай як гістарычна ўтвораная форма складаных сімвалічных паводзінаў, якая адлюстроўвае пэўныя сацыяльныя і культурныя ўзаемаадносіны, каштоўнасці.
Вытокі хрысціянскіх паломніцкіх традыцый
Хрысціянства з самага пачатку было звязана з рухам. Хрыстос не сядзеў на месцы, а ішоў з горада ў горад, ад адной гары да іншай, пакуль не скончыў на апошняй свой хросны шлях. Пакінутыя Хрыстом апосталы, як толькі даведаліся аб тым, што Ён уваскрос, адразу адправіліся ў падарожжа, кожны — сваей дарогай. Яны вандравалі па гарадах, нідзе асабліва не затрымліваючыся, і клікалі за сабой яшчэ многіх.
Першым уласна хрысціянскім паломнікам, чыё імя засталося ў гісторыі, быў свяціцель Мелітон, біскуп горада Сарды, сталіцы правінцыі Рымскай імперыі Лідыі (сяр. II ст. н.э.).
Прыклады паломніцтва былі вядомыя яшчэ задоўга да з'яўлення хрысціянства. Самы вядомы прыклад падарожжа з мэтай пакланення святыням у эпоху Антычнасці — штогадовыя вандроўкі грэкаў на Элеўсінскія містэрыі. Аб канкрэтным змесце містэрый практычна нічога не вядома. Але важна тое, што такім вандроўкам грэкі надавалі асаблівы, сакральны сэнс. Верагодна, падобнае адбывалася і ў Старажытным Егіпце.
Іўдзеі ў сілу асаблівасці вераванняў былі вымушаныя ажыццяўляць паломніцтва — бо Храм быў адзін, а гэта значыць, што кожная сям'я хоць бы раз у год павінна была дабрацца да Іерусаліма. Хрыстос з найсвяцейшай Марыяй, паводле іўдзейскай традыцыі, таксама хадзіў у такое паломніцтва.
Джэксанвіл (значэнні)
Джэксанвіл:
Джэксанвіл (Ілінойс)
Джэксанвіл (Jacksonville) — горад у акрузе Морган, штат Ілінойс, ЗША. Насельніцтва — 19446 жыхароў паводле перапісу 2010 года. Каледж Ілінойса, Каледж Мак-Мюрэй.
Пасольства Украіны ў Беларусі
Пасольства Украіны ў Рэспубліцы Беларусь — дыпламатычная місія Украіны ў Рэспубліцы Беларусь, знаходзіцца ў Мінску. Размяшчаецца ў будынку па адрсе вул. Старавіленская, 51 (1995—2000, архітэктары Л. У. Зданевіч, М. М. Пірагоў, К. А. Філіповіч ).
Задача пасольства
Асноўная задача Пасольства Украіны ў Рэспубліцы Беларусь — прадстаўляць інтарэсы Украіны, садзейнічаць развіццю міждзяржаўных палітычных, эканамічных, культурных, навуковых і іншых сувязей, а таксама абараняць правы і інтарэсы грамадзян і юрыдычных асоб Украіны, якія знаходзяцца на тэрыторыі Рэспубліцы Беларусь.
Пасольства спрыяе развіццю добрасуседскіх адносін паміж Украінай і Рэспублікі Беларусь на ўсіх узроўнях, з мэтай забеспячэння гарманічнага развіцця ўзаемных адносін, а таксама супрацоўніцтва па ўзаемна цікавых пытаннях. Пасольства выконвае таксама консульскія функцыі.
Гісторыя дыпламатычных адносін
Дыпламатычныя адносіны паміж Украінай і Рэспублікай Беларусь устаноўлены 27 снежня 1991 года. Пасольства Украіны ў Рэспубліцы Беларусь было адкрыта 30 чэрвеня 1992 года.
Будынак Пасольства Украіны ў Мінску быў урачыста адкрыты 1 снежня 2000 года пры ўдзеле Прэзідэнта Украіны Леаніда Кучмы, Прэм’ер-міністра Украіны Віктара Юшчанкі, Міністра замежных спраў Украіны Анатоля Зленкі, а таксама Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь Уладзіміра Ярмошына і Намесніка Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь — Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь Міхаіла Хвастова.
Генеральнае консульства Украіны ў Брэсце
Закрыта з сакавіка 2022 года.
Рэмэль (Ровенскі раён)
Рэмэль (Ремель) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Ліхаманка Заходняга Ніла
Ліхаманка Заходняга Ніла (ЛЗН) — інфекцыя, што перадаецца праз укус членістаногіх, пераважна крывасмокавых камароў. Месцамі размнажэння камароў ёсць вадаёмы, ямы, канавы, кар'еры, цыстэрны і бочкі з дажджавой вадой, падвалы жылых будынкаў, хлявы і свірны. Вірус пераносіцца пералётнымі птушкамі. Заражэнне ўяўляе смяротную пагрозу праз паражэнне мозга (энцэфаліт) і яго абалонак (менінгіт).
Упершыню вірус выявілі ў 1937 годзе ў крыві жыхаркі вытокаў Ніла. Беларускі навукова-даследчы інстытут эпідэміялогіі і мікрабіялогіі атрымаў першы штам віруса ў Беларусі ў 1985 г. пры даследаванні біяпробаў унутраных органаў 62 пералётных птушак уздоўж штучных вадаёмаў рыбнай гаспадаркі «Трэмля» (Петрыкаўскі раён, Гомельская вобласць) падчас экспедыцыі па выяўленні арбавірусаў. Пазней штам віруса вылучылі ў Белавежскай пушчы ў камароў роду Aedes і ў крыві мясцовага жыхара.
Папярэджанне
Заражэнне папярэджвае нанясенне на адкрытую скуру рэпелентаў супраць камароў, устанаўленне на вокнах і фортках маскітных сетак, трыманне закрытымі ёмістасцей з вадой, прачышчэнне вадасцёкаў для ўнікання працяглага існавання лужынаў, дэзінсекцыя вадаёмаў і затопленых падвалаў.