cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вялікая Македонія
Пасля распаду Югаславіі
Македонскія нацыяналісты апісваюць названыя раёны як невызваленыя часткі Македоніі і сцвярджаюць, што большасць насельніцтва гэтых тэрыторый складаюць прыгнечаныя этнічныя македонцы. У выпадках Балгарыі і Албаніі кажуць, што яны заніжаны ў перапісах (У Албаніі афіцыйна налічваецца 5000 этнічных македонцаў, тады як македонскія нацыяналісты сцвярджаюць, што гэтыя лічбы больш падобныя на 120 000-350 000 . У Балгарыі афіцыйна налічваецца 1600 этнічных македонцаў, тады як македонскія нацыяналісты заяўляюць пра 200 000 ). У Грэцыі існуе славянамоўная меншасць з рознымі самаідэнтыфікацыямі (македонская, грэцкая, балгарская), якую, паводле ацэнак Ethnologue і Greek Helsinki Monitor, налічвае ад 100 000 да 200 000 (паводле грэчаскага Helsinki Monitor толькі 10 000-30 000 маюць этнічную македонскую нацыянальную ідэнтычнасць ). Пра гэта заявіў урад Паўночнай Македоніі на чале з нацыяналістычнай партыяй УМРА-ДПМНА, што існуе этнічная македонская меншасць, якая налічвае да 750 000 чалавек у Балгарыі і 700 000 у Грэцыі. Ідэя аб'яднанай Македоніі пад камуністычнай уладай была пакінутая ў 1948 годзе, калі грэцкія камуністы прайгралі ў Грамадзянскай вайне ў Грэцыі, а Ціта пасварыўся з Савецкім Саюзам і прасавецкай Балгарыяй.
У сваёй першай рэзалюцыі УМРА-ДПМНА, нацыяналістычная      кіруючая партыя ў той час тагачаснай Рэспублікі Македонія, прыняла платформу «Аб'яднаная Македонія», учынак, які раздражняў памяркоўных этнічных македонскіх палітыкаў, а таксама быў расцэнены Грэцыяй як невыносная ірэдэнтысцкая прэтэнзія супраць грэчаскай Македоніі.
Да і адразу пасля незалежнасці ў Грэцыі меркавалася, што ідэя аб'яднанай Македоніі ўсё яшчэ падтрымлівалася дзяржавай. У Канстытуцыі Рэспублікі Македонія, прынятай 17 лістапада 1991 г., артыкул 49 гучыць так:
Фростбергскі дзяржаўны ўніверсітэт
Фростбергскі дзяржаўны ўніверсітэт (Frostburg State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Фростберг ў Мэрылендзе, ЗША.
Агульная характарыстыка
Заснаваны ў 1898 годзе сенатарам ад штата Мэрыленд Джонам Лікам.
Горад Фростберг быў абраны таму, што гэта месца прапанавала найлепшае прыдатнае месца без выдаткаў для штата.
Універсітэт прапануе 47 спецыяльнасцей бакалаўрыяту, 16 праграм магістратуры і 1 доктарскую ступень у галіне лідарства ў адукацыі.
Нараўлянская аперацыя
Нараўлянская аперацыя — бой савецкіх войск (415-й стралковай дывізіі 1-га Украінскага фронту і 27-й Нараўлянскай партызанскай брыгады імя С. М. Кірава) супраць нямецкіх акупацыйных войск 20—30 лістапада 1943 года за вызваленне гарадскога пасёлка Нароўля.
Ход аперацыі
У пасёлку знаходзілася 500 нямецкіх салдат і афіцэраў, яны мелі на ўзбраенні трынаццаць танкаў, дзве штурмавыя гарматы «Фердынанд», дзве бронемашыны. 28 лістапада савецкая 415-я стралковая дывізія 415-й стралковай дывізіі 1-га Украінскага фронту фарсіравала раку Прыпяць і з поўдня наблізілася да Нароўлі. Партызаны разведалі ўмацаванні праціўніка, камандаванне дывізіі разам з імі распрацавала план удару.
Стралковы полк і 200 партызан разам з камісарам брыгады П. І. Літоўскім зрабілі абходны манёўр. У ноч на 30 лістапада асноўныя сілы дывізіі з поўдня, стралковы полк і сорак партызан з захаду, узвод салдат і 160 партызан з поўдня пачалі наступленне. Баючыся акружэння праціўнік адступіў, пакінуўшы ў Нароўлі ваенныя склады. Партызаны і часці Чырвонай Арміі вызвалілі вёскі Верхні і Ніжні Млынок, разам з насельніцтвам пабудавалі мост цераз Прыпяць.
Бакунькі
Ба́кунькі (, Бакуньки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сцешыцкага сельсавета.
Алена Барысаўна Ялесіна
Алена Барысаўна Ялесіна (Еле́на Бори́совна Еле́сина; нар., ) — савецкая і расійская скакуха ў вышыню. Алімпійская чэмпіёнка 2000 года, прызёр еўрапейскіх і сусветных першынстваў.
Біяграфія
Алена Ялесіна нарадзілася 5 красавіка 1970 года ў Чалябінску. Вучылася ў сярэдняй школе № 17 Савецкага раёна горада Чалябінска. Скончыла Чалябінскі педагагічны інстытут.
Першы спартыўны поспех да Алены прыйшоў у 1988 годзе, калі яна ў 18-гадовым узросце выйграла спаборніцтва па скачках у вышыню на сусветным юніёрскім першынстве. У 1990 годзе яна перамагла на Гульнях добрай волі, усталяваўшы асабісты рэкорд — 2 метры 2 сантыметры, які так і застаўся яе лепшым вынікам за кар’еру. У 90-я гады Ялесіна некалькі разоў брала ўдзел у сусветных і еўрапейскіх першынствах, выйграла там шэраг сярэбраных (чэмпіянаты свету 1991 і 1999 гадоў) і бронзавых медалёў (летні чэмпіянат Еўропы 1990 і зімовыя 1992 і 1998 гадоў). Аднак галоўны спартыўны поспех прыйшоў да спартсменкі на Алімпійскіх гульнях 2000 года ў Сіднеі, дзе Ялесіна дастаткова нечакана з вынікам 2.01 стала алімпійскай чэмпіёнкай, апярэдзіўшы прызнаных фаварытак — шведку Кайсу Бергквіст і паўднёваафрыканку Хестры Клоэт.
Да Алімпійскіх гульняў спыніла спартыўную кар’еру ў сувязі з нараджэннем сына. Годам пазней вярнулася ў вялікі спорт і выйграла золата ў Сіднеі, але рэцыдывы старых траўмаў не дазволілі Алене выйсці на ранейшы спартыўны ўзровень, адзіным поспехам наступных гадоў стала срэбра зімовага сусветнага першынства 2003 года ў Бірмінгеме. У 2005 годзе пасля нараджэння другога сына Ялесіна аб’явіла аб завяршэнні кар’еры.
Жыве ў Аўстраліі. Замужам за вядомым у мінулым армянскім цяжкаатлетам Агванам Грыгаранам (нар. 1969), удзельнікам Алімпійскіх гульняў 1996 года ў Атланце (восьмае месца).
Імем Алены Ялесінай названы лёгкаатлетычны комплекс у Цэнтральным раёне Чалябінска.
Броўка
Броўка — прозвішча.
Aglossa pinguinalis
Aglossa pinguinalis — від моляў сямейства Pyralinae >.
NGC 5707-2
NGC 5707-2 (іншыя абазначэнні — MCG 9-24-24, NPM1G +51.0259, PGC 52269) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Горкая гніль яблыні
Апісанне
Захворванне ўзнікае на яблынях і грушах. Асабліва вялікі ўрон яно наносіць у інтэнсіўна кіраваных садах. Заражаныя яблыкі і грушы непрыдатныя да ўжывання.
і таксама выклікаюць, у той час як  з’яўляецца прычынай.
Сімптомы
Сімптомы ў пладоў, заражаных і, з’яўляюцца толькі падчас іх захоўвання, у заключнай фазе, калі яны ўжо павінны стаць прыдатнымі да ўжывання. Першапачаткова гэта лёгкія карычневыя каля. Плямы хутка разрастаюцца і зліваюцца паміж сабой. Яны цёмна-карычневыя ўнутры, звонку яркія. Скура ўнутры плям гладкая і шчыльная, часам яна раздзіраецца падоўжна, паколькі мякаць руйнуецца і. У сярэдзіне плямы ўтвараюцца дробныя выступы. Яны з’яўляюцца. З іх выцякае слізістая жоўта-карычневая маса з. Узбуджальнікі глыбока перапаўняюць усю пладовую мякаць — яна горкая па ўсім аб’ёме, нават у той частцы, якая яшчэ не пацярпела ад гнілі.
Сімптомы ў пладоў, заражаных, з’яўляюцца раней на ўсіх этапах іх развіцця. Плямы на плодзе больш цёмныя, а ацэрвалусы засяроджаны вакол месца ўзбуджальніка інфекцыі. Выцякаючая слізістая маса канідый мае аранжава-жоўты колер.
Пры падвышанай вільготнасці на заражаных пладах з’яўляецца далікатны, бела-шэры міцэлій.
Эпідэміялогія
Бясполыя канідыі адыгрываюць важную ролю ў распаўсюдзе захворвання. Палавыя споры утвараюцца вельмі рэдка і практычна не адыгрываюць ніякай ролі ў заражэнні пладоў. Канідыі, пакрытыя сліззю, заражаюць плады пераважна з канца чэрвеня да збору ўраджаю. Яны прарастаюць на паверхні плоду, і іх ніткавая гіфа пранікае ў цела праз дыхальцы. На працягу некалькіх месяцаў пасля збору ўраджаю плод развіваецца сапратрофна. Калі яблыкі дасягаюць харчовай спеласці, ён актывізуецца, прымушаючы іх гніць. Нізкая тэмпература ў каморы спрыяе развіццю хваробы.
Зіткала-Ша
Зіткала-Ша (дакота: Zitkala-Ša, г.зн. Чырвоная Птушка) (22 лютага 1876–26 студзеня 1938), таксама вядомая пад атрыманым ад місіянераў іменем Гертруда Сіманс Бонін (Gertrude Simmons Bonnin) – пісьменніца, палітычная актывістка, збіральніца фальклору і музыкантка з народа індзейцаў сіў, з племені я́нктан-дакота, заснавальніца Нацыянальнага Кангрэса Амерыканскіх Індзейцаў. Яе англамоўныя кнігі, у прыватнасці «Старыя індзейскія паданні», працягваюць перавыдавацца і чытацца.
Нарадзілася ў Янктанскай рэзервацыі. Яе бацька, еўрапеец з паходжання, хутка пакінуў сям'ю, і дзяўчынку вырасціла маці, Элен Сіманс (Татэ Іёхіўін). У восем год Зіткала-Ша трапіла ў місіянерскую школу, дзе правучылася тры гады. Пазней паступіла ў інстытут ручной працы, які скончыла ў 1895.
Ордэн Сухэ-Батара
Ордэн Сухэ-Батара (Сүхбаатарын одон) — вышэйшая дзяржаўная ўзнагарода Манголіі.
Статут
Ордэнам Сухэ-Батара ўзнагароджваюцца як асобныя людзі, так і цэлыя калектывы — установы, прадпрыемствы, вайсковыя часці. Узнагарода ўручаецца за асоба выдатныя заслугі ў справе ўмацавання незалежнасці краіны, у эканамічным і культурным будаўніцтве, а таксама за праяўленыя самаадданасць, мужнасць і адвагу. Узнагароджанне праводзіць Малы хурал Мангольскай Народнай Рэспублікі, і разам з ордэнам узнагароджаным уручаецца ордэнская кніжка, у якую ўклейваецца фатаграфія ўзнагароджанага, запісваюцца яго імя і прозвішча, нумар ордэна і называецца тая заслуга, за якую чалавек ганараваны гэтым высокім знакам адрознення.
Ордэн Сухэ-Батара ўручаецца тым грамадзянам Манголіі, якія за выдатныя подзвігі былі ганараваны ганаровым званнем «Герой Мангольскай Народнай Рэспублікі».
Апісанне знака
Ордэнскі знак уяўляе сабой выпуклую паліраваную залатую пяціканцовую зорку, паміж канцамі якой размешчаны сярэбраныя плоскія завостраныя прамяні рознай велічыні, пакрытыя сіняй эмаллю. У цэнтры ордэнскай зоркі змешчана плацінавая пагрудная рэльефная выява Сухэ-Батара на фоне круга, пакрытага шэрай эмаллю і атачонага залатым вянком. Над партрэтам лунае разгорнуты направа чырвоны эмалевы рэвалюцыйны сцяг з пышнымі кісцямі і надпісам «СҮХБААТАР», а пад ім намалявана чырвоная эмалевая зорка.
Адваротны бок ордэна гладкі, злёгку ўвагнуты. У цэнтры яго прыпаяны наразны штыфт з гайкай для мацавання ордэна да адзення. Ордэнскай знак вырабляецца з трох асобных частак, якія потым злучаюцца паміж сабой штыфткамі.
Валенсійскі заліў
Валенсі́йскі залі́ў (Golfo de Valencia) — заліў на захадзе Міжземнага мора, частка Балеарскага мора, які абмывае ўсходнія берагі Іспаніі. Крайнія кропкі: на поўдні — мыс дэ ла Наа блізу Алікантэ, на поўначы — мыс Тартоса у дэльце Эбра.
Даўжыня берагавой лініі — 400 км. Берагі нізінныя і пяшчаныя, прысутнічаюць балоты. Раён валенсійскага заліва у цяперашні час паступова апускаецца. У заліў упадае некалькі рэк, галоўнай з якіх з’яўляецца Хукар. Перад узбярэжжам вобласці Кастэльён-дэ-ла-Плана размешчаны архіпелаг астравоў Калумбрэтэс.
Асноўныя парты — Валенсія, Гандыя, Кастэльён-дэ-ла-Плана, Сагунта. Заліў шчыльна заселены, вялікая частка ўзбярэжжа забудавана жылымі раёнамі і курортнымі зонамі. Найбуйнейшымі курортнымі зонамі з’яўляюцца Коста-Бланка і Коста-дэль-Асаар, якія ўключаюць такія курорты, як Агілас, Алікантэ, Альтэа і Картахена. Нягледзячы на гэта, існуюць таксама і ізаліраваныя бухты, на прыклад, у раёне Дэніі і Пеньісколы.
Дзякуючы нізінным і урадлівым землям, узбярэжжа спрыяльна для сельскай гаспадаркі. Пераважнымі культурамі з’яўляюцца рыс, цытрусавыя і проса.
Старасельскі сельсавет (Веткаўскі раён)
Старасе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Старое Сяло.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. 10 лютага 1931 года сельсавет далучаны да гарадской рысы горада Гомеля, 15 мая 1931 года — вернуты ў Веткаўскі раён. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Хальчанскага сельсавета.
Шон Лестэр
Шон Ле́стэр (Seán Lester;, Карыкфергус, Антрым, Ірландыя, Вялікабрытанія — , Голуэй, Ірландыя) — ірландскі дыпламат і апошні Генеральны сакратар Лігі Нацый (31 жніўня 1940 — 18 красавіка 1946).
Дыпламатычная кар’ера
У 1929 годзе Міністэрствам замежных спраў Ірландыі Лестэр быў накіраваны ў Жэневу ў якасці пастаяннага прадстаўніка Ірландыі ў Лізе Нацый. Ён часта прэзентаваў Ірландыю на пасяджэннях Савета Лігі Нацый замест міністра замежных спраў. Лестэр прымаў актыўны ўдзел у дзейнасці Лігі. Калі Перу і Калумбія спрачаліся адносна горада ў вярхоўях ракі Амазонкі, Лестэр узначаліў камітэт, які знайшоў справядлівае рашэнне па гэтым пытанні. Ён таксама кіраваў работай гэтага камітэта, калі Балівія і Парагвай пачалі вайну за ўладанне вобласці Гран-Чака.
У 1933 годзе Лестэр быў адпраўлены ў Данцыг у якасці Вярхоўнага камісара Лігі Нацый. Вольны горад Данцыг быў арэнай новага міжнароднага крызісу ў адносінах паміж нацысцкай Германіяй і міжнароднай супольнасцю па пытанні польскага калідора і адносінамі Польшчы з Трэцім рэйхам. На працягу гэтага перыяду Лестэр неаднаразова пратэставаў супраць пераследаў і дыскрымінацыі яўрэяў.
Лестэр вярнуўся ў Жэневу ў 1937 і стаў намеснікам Генеральнага сакратара Лігі Нацый. У 1940 годзе яго абіраюць Генеральным сакратаром Лігі. Лестэр заставаўся ў Жэневе на працягу ўсёй вайны. У 1946 годзе ён кіраваў закрыццём Лігі Нацый.
Кавалевічы (археалагічныя помнікі)
Кавалевічы — археалагічныя помнікі : гарадзішча і 2 могільнікі V стагоддзе да н.э. - V стагоддзе н.э. каля в. Кавалевічы Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Даследаванні
Вядома з 1883 г. Абследавала ў 1985 г. Т.С. Бубенька. Раскопак не праводзіліся.
Апісанне
Мясцовая назвы - Капцы, Даўня магілы. За 1,3 км на поўнач ад вёскі, на ўскрайку лесу, злева ад дарогі, ав ўрочышчы Маяк. 7 насыпаў вышынёй 0,9 - 2 м, дыяметрам 6-10 м. Курганы параслі лесам.
За 0,8 км на поўнач ад вёскі, у лесе, злева ад дарогі, ва ўрочышчы Маяк, за 0,6 км ад могільніка-1. Два насыпы вышынёй 1 і 1,5 м, дыяметрам 6 і 12 м.
Даследаванні
Выявіла і абследавала ў 1985 г. Т.С. Бубенька. Раскопак не праводзіліся.
Апісанне
За 0,2 км ад гарадзішча, злева ад лясной дарогі, ва ўрочышчы Маяк. Насып прадаўгаваты, памерам 8 х 3 м, вышынёй 1,4 м, у цэнтры пашкоджаны ямамі.
Даследаванні
Выявіла ў 1985 г. Т.С. Бубенька.
Апісанне
За 1 км на поўнач ад вёскі, на ўскрайку леса, пры дарозе ўздоўж поля. Вышыня 1,7 м, дыяметрам 10 м.
Узброеныя Сілы СССР
Узброеныя Сілы Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік (УС СССР) — ваенная арганізацыя (Узброеныя Сілы) Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік, была прызначана для абароны савецкага народа, свабоды і незалежнасці Савецкага Саюза.
У склад Узброеных Сіл Саюза ўваходзілі: цэнтральныя органы ваеннага кіравання, Савецкая Армія (Ракетныя войскі стратэгічнага прызначэння, Сухапутныя войскі, Ваенна-паветраныя сілы, Войскі проціпаветранай абароны), Ваенна-марскі Флот, Тыл Узброеных Сіл, а таксама Войскі грамадзянскай абароны, Унутраныя войскі МУС СССР і Памежныя войскі КДБ СССР.
Савецкая Армія да лютага 1946 года называлася Рабоча-Сялянская Чырвоная Армія (Чырвоная Армія, РСЧА).
Да сярэдзіны 1980-х гадоў Узброеныя Сілы Саюза былі найбуйнейшымі ў свеце па колькасці (у 1988 годзе агульная колькасць склала 5 076 234 ваеннаслужачых), і валодалі самымі вялікімі ў свеце запасамі ядзернай і хімічнай зброі. Апроч гэтага, УС СССР валодалі самымі буйнымі танкавымі групоўкамі на Зямлі — каля 60 тысяч танкаў і бранемашын.
За ўвесь час існавання, пачынаючы з 1946 года і да распаду СССР, Узброеныя сілы СССР былі аднымі з самых буйных і магутных у свеце.
Фарміраванні УС СССР некаторы час дыслакаваліся ў Аўстрыі, Даніі, Нарвегіі, Фінляндыі, ГДР (ГСВГ), ПНР (ПнГВ), ЧССР, ВНР (ЦГВ), НРБ, СРР (ПдГВ), Кубе, СРВ, Камбоджы, МНР, Паўночнай Карэі, Дэмакратычнай Рэспубліцы Афганістан, і ў некаторых іншых афрыканскіх краінах.
Гісторыя
Пасля заканчэння Грамадзянскай вайны была праведзена дэмабілізацыя РСЧА і да канца 1923 года ў ёй засталося ўсяго каля паўмільёна чалавек.
У канцы 1924 года Рэўваенсавет прыняў 5-гадовы план ваеннага будаўніцтва, ухвалены III з’ездам Саветаў СССР праз паўгода. Было вырашана захаваць кадравае ядро арміі і пры найменшых выдатках навучыць ваеннай справе як мага больш людзей. У выніку за дзесяць гадоў 3/4 усіх дывізій сталі тэрытарыяльнымі — навабранцы знаходзіліся ў іх на навучальных зборах па два — тры месяцы ў год на працягу пяці гадоў.
Але ў 1934—1935 гадах ваенная палітыка змянілася і 3/4 усіх дывізій сталі кадравымі. У Сухапутных войсках у 1939 годзе ў параўнанні з 1930 годам колькасць артылерыі павялічылася ў 7 разоў, у тым ліку процітанкавай і танкавай — у 70 разоў. Развіваліся танкавыя войскі і ВПС. Колькасць танкаў з 1934 года па 1939 год вырасла ў 2,5 разы, у 1939 годзе ў параўнанні з 1930 годам агульная колькасць самалётаў павялічылася ў 6,5 разы. Разгарнулася будаўніцтва надводных караблёў розных класаў, падводных лодак а таксама самалётаў марской авіяцыі. У 1931 годзе з’явіліся Паветрана-дэсантныя войскі, якія да 1946 гады ўваходзілі ў склад ВПС.
22 верасня 1935 годзе былі ўведзены персанальныя воінскія званні, а 7 мая 1940 годзе — генеральскія і адміральскія званні. Камандны састаў панёс вялікія страты ў 1937—1938 гадах у выніку «Вялікага тэрору».
Замест асобных танкавых і бранявых брыгад, якія з 1939 года з’яўляліся асноўнымі злучэннямі бранетанкавых войскаў, пачалося фарміраванне танкавых і механізаваных дывізій. У Паветрана-дэсантных войсках сталі фарміраваць паветрана-дэсантныя карпусы, а ў ВПС — пераходзіць з 1940 года на дывізіённую арганізацыю.
За тры гады Вялікай Айчыннай вайны ўдзельная вага камуністаў ва Узброеных Сілах павялічыўся ўдвая і да канца 1944 года склала 23 працэнты ў арміі і 31,5 працэнты на флоце. У канцы 1944 года ва Узброеных Сілах налічвалася 3 030 758 камуністаў, што складала 52,6 працэнты ўсёй колькасці партыі. На працягу года значна пашырылася сетка першасных партыйных арганізацый: калі на 1 студзеня 1944 года ў арміі і на флоце іх налічвалася 67 089, то на 1 студзеня 1945 года — ужо 78 640
Да канца Вялікай Айчыннай вайны ў 1945 годзе Узброеныя Сілы СССР налічвалі звыш 11 млн чалавек, пасля дэмабілізацыі — каля трох мільёнаў. Затым іх колькасць ізноў узрасла. Але падчас «хрушчоўскай адлігі» СССР пайшоў на скарачэнне колькасці сваіх Узброеных Сіл: у 1955 годзе — на 640 тыс. чал., да чэрвеня 1956 года — на 1 200 тыс. чал.
У перыяд пасля Вялікай Айчыннай вайны на Міністэрства абароны СССР сістэматычна ўскладалася задача забеспячэння грамадзянскіх міністэрстваў рабочай сілай шляхам фарміравання для іх вайсковых злучэнняў, часцей, ваенна-будаўнічых атрадаў, якія выкарыстоўваліся ў якасці будаўнічых рабочых. Колькасць гэтых фарміраванняў з года ў год узрастала.
У 1987—1991 гадах падчас «перабудовы» праводзілася палітыка «абарончай дастатковасці» і ў снежні 1988 года было абвешчана пра аднабаковыя меры па скарачэнні Савецкіх Узброеных Сіл. Іх агульная колькасць была скарочана на 500 тыс. чалавек (12 %). Савецкія ваенныя кантынгенты ў Цэнтральнай Еўропе ў аднабаковым парадку былі паменшаны на 50 тысяч чалавек, шэсць танкавых дывізій (каля дзвюх тысяч танкаў) былі выведзены з ГДР, Венгрыі, Чэхаславакіі і расфарміраваны. У еўрапейскай частцы СССР колькасць танкаў была скарочана на 10 тыс., артылерыйскіх сістэм — на 8,5 тыс., баявых самалётаў — на 820. Было выведзена 75 % савецкіх войскаў з Манголіі, і колькасць войскаў на Далёкім Усходзе (якія супрацьстаялі КНР) была паменшана на 120 тыс. чалавек.
Слесарэнка
Слесарэнка — прозвішча.
Ярус
Ярус — рад, строй, парадак у даўжыню, па ўзроўні; пласт, слой; кожны з радоў, якія ляжаць адзін на ці над іншым.
Багалюбава (Холм-Жыркоўскі раён)
Багалюбава (Боголю́бово) — сяло ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны сяло было акупавана гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Каларына
Каларына (Colorina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Марыя Аляксандраўна Ласіцкенэ
Марыя Аляксандраўна Ласіцкенэ (да лета 2017 года — Кучына; нар. года, Прахладны, Кабардзіна-Балкарыя, Расія) — расійская скакуха ў вышыню. Алімпійская чэмпіёнка (2020). Трохразовая чэмпіёнка свету (2015, 2017, 2019), двухразовая чэмпіёнка свету ў памяшканні (2014, 2018), чэмпіёнка Еўропы (2018), двухразовая чэмпіёнка Еўропы ў памяшканні (2015, 2019), двухразовая пераможца Кантынентальнага кубка IAAF (2014, 2018), пяціразовая чэмпіёнка Расіі (2014, 2017, 2018, 2019, 2022), пяціразовая чэмпіёнка Расіі ў памяшканні, чэмпіёнка летніх юнацкіх Алімпійскіх гульняў 2010 года.
Першая і адзіная ў гісторыі (як сярод мужчын, так і сярод жанчын) трохразовая чэмпіёнка свету ў скачку ў вышыню.
Адзіная ў гісторыі расійскай лёгкай атлетыкі і сусветных скачкоў у вышыню (як сярод мужчын, так і сярод жанчын) пяціразовая пераможца агульнага заліку «Дыяментавай лігі» (2014, 2017, 2018, 2019, 2021). З вынікам 2,06 м Ласіцкенэ з’яўляецца рэкардсменкай «Дыяментавай лігі».
Ancylosis oblitella
Ancylosis oblitella — від агнёвак роду Ancylosis. Ён быў апісаны Цэлерам у 1848 годзе. Распаўсюджаны на большай частцы Еўропы.
Размах крылаў складае 18-22 мм. Лёт імага ў маі і паўторна з ліпеня па жнівень у двух пакаленнях за год.
Замак (востраў, возера Іказнь)
За́мак  — востраў на возеры Іказнь. Прыкладная плошча — 2,5 га. Незаселены.
Мэрылендскі ўніверсітэт Усходняга берага
Агульная характарыстыка
Гэта гістарычна "чорны" ўніверсітэт, дзе большасць студэнтаў традыцыйна складаюць афраамерыканцы. Сёння ва ўніверсітэце навучаецца 77% афраамерыканцаў, 8% "белых" і 5% прадстаўнікоў дзвюх або больш рас.
Замак (востраў, возера Іказнь)
Геаграфія
Востраў Замак знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы возера Іказнь за 55 м ад заходняга берага, на якім размяшчаецца вёска Іказнь, за 10 км на ўсход ад Браслава, за 20,8 км на захад ад Мёраў, за 189,4 км на паўночны захад ад Віцебска, за 193 км на поўнач ад Мінска. Даўжыня — 248,3 м, найбольшая шырыня — 102,4 м.
Мэрылендскі ўніверсітэт Усходняга берага
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў адкрыты 13 верасня 1886 года пад эгідай канферэнцыі метадысцкай епіскапальнай царквы. Праз 50 гадоў пасля адкрыцця школа афіцыйна перайшла з-пад кантролю царквы ў дзяржаўную ўласнасць.
Сёння ўніверсітэт прапануе навучанне па 37 напрамках бакалаўрыяту, а таксама па 15 праграмах атрымання ступені магістра і васьмі праграмах атрымання ступені доктара.
Замак (востраў, возера Іказнь)
Гісторыя
У 1504 г. браслаўскі стараста Іван Сапега заклаў на востраве Іказненскі замак. Узвышаная частка пагорка (55х30 м) з поўначы і ўсходу была абведзена мурам таўшчынёй 2 м, складзеным з валуноў і цэглы. Заходні бок ахоўваўся гліняным валам, на якім былі драўляныя сцены. На паўднёвым краі замкавага пагорка стаяла мураванае збудаванне (20х18 м, таўшчыня сцен 2 м) з цэглы і валуноў. У паўднёвым куце пагорка на курганападобным насыпе стаяла драўляная вежа. Схілы замкавага пагорка амаль да самай вады былі забрукаваны. Уезд у замак размяшчаўся па цэнтры заходняй сцяны.
Падыходы да замка і ўсю астатнюю тэрыторыю вострава займаў падзамак. З поўдня і паўднёвага захаду ён быў абнесены земляным валам вышынёй каля 2 м з драўлянымі канструкцыямі на ім. Пад замкам, у паўночным-заходнім баку, знаходзілася сажалка (47 х 17 м) для рыбы, злучаная спецыяльнай пратокай з возерам. Дно і бераг яе былі абкладзены камянямі і тоўстымі дошкамі. Праз сажалку да замкавай брамы вёў драўляны мост. З берагам замак быў злучаны сканструяваным на чаўнах драўляным мостам, які ў выпадку ваеннай небяспекі лёгка і хутка разбіраўся.
У 1971 і 1989 гг. на востраве праводзіліся археалагічныя раскопкі.
Джэймс Эрык Драманд
Сэр Джэймс Эрык Драманд, пазней 16-ы граф Перт, (Sir James Eric Drummond, англ. James Eric Drummond, 16th Earl of Perth; 17 жніўня 1876 — 15 снежня 1951) — член палаты прадстаўнікоў ад Шатландыі (1941—1951), брытанскі дыпламат і першы Генеральны сакратар Лігі Нацый.
Біяграфія
Зводны брат Уільяма Драманда, 15-га Графа Перта, Эрык Драманд нарадзіўся ў Паўночным Ёркшыры, Англія. Ён атрымаў адукацыю ў Ітане і пачаў сваю кар’еру ў Міністэрстве замежных спраў у 1900 годзе. У 1906 годзе стаў асабістым сакратаром лорда Эдманда Фіцморыса, намесніка дзяржаўнага сакратара Міністэрства замежных спраў.
Драманд служыў у Лізе Нацый Генеральным сакратаром з 1920 па 1933 год, калі яго прызначылі паслом Вялікабрытаніі ў Італіі. У 1937 годзе пасля смерці свайго зводнага брата Эрык атрымаў у спадчыну тытул граф Перт і ўвайшоў у палату лордаў. У 1939 годзе Драманд вярнуўся ў Англію і падчас Другой сусветнай вайны служыў у якасці дарадцы ў Міністэрстве інфармацыі. З 1946 года і аж да сваёй смерці займаў пасаду намесніка кіраўніка Ліберальнай партыі ў Палаце лордаў.
Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны
Беларускі Дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны — найбуйнейшае ў Беларусі сховішча рэліквій Вялікай Айчыннай вайны і адзін з найважнейшых цэнтраў грамадзянска-патрыятычнага выхавання.
Гісторыя
Заснаваны 30 верасня 1943 г. паводле пастановы Бюро ЦК КП(б)Б. Адчынены 7 лістапада 1944.
Музей размяшчаўся ў памяшканні Дома прафсаюзаў на плошчы Свабоды. У 1966 годзе па праекце архітэктараў Г. Бенядзіктава і Г. Заборскага пабудаваны асобны будынак на Цэнтральнай плошчы.
У 2010—2013 гадах па праекце архітэктараў В. Крамарэнкі, В. Нікіціна, А. Грышана каля абеліска «Мінск — горад-герой», на скрыжаванні праспектаў Пераможцаў і Машэрава пабудаваны новы будынак музея. Музей кампазіцыйна і ідэйна складае са стэлай адзіны функцыянальны і архітэктурны ансамбль. Афіцыйна адкрыты 2 ліпеня 2014 года. Стары будынак у тым жа годзе быў знесены, на яго месцы пабудаваны бізнес-цэнтр «БК Капітал Палас».
Будынак
Стары будынак музея быў арыентаваны галоўным фасадам на адну з асноўных плошчаў горада Кастрычніцкую, вылучаўся лаканізмам, строгай пластыкай і выразным рытмам чляненняў. Кампазіцыйны акцэнт быў зроблены на вуглавым вырашэнні Г-падобнага ў плане трохпавярховага будынка. У вуглавой частцы галоўнага фасада размяшчаўся ўваход, да якога вяла адкрытая трохбаковая лесвіца. Партал уваходу быў выкананы ў строгіх геаметрычных формах, што надавала яму ўрачыстасць і манументальнасць, адпаведную прызначэнню будынка. Астатняя частка фасада рытмічна падзелена шэрагам шырокіх вертыкальных прасценкаў.
Новы будынак кампазіцыйна складаецца з 4 асноўных блокаў, якія сімвалізуюць чатыры гады вайны, 4 франты, якія вызвалялі Беларусь. Паміж блокамі ёсць прастора са шкляным дахам. Галоўны фасад выкананы ў мажорных формах у выглядзе пераможнага салюту, для якога за аснову быў узяты запіс салюту 1945 года. Нержавеючая сталь, з якой выкананы пілоны, па аўтарскай задумцы як ніякі іншы матэрыял павінен адлюстраваць спецыфіку вайны, а шкло залацістага колеру — золата Перамогі. Задні фасад выкананы ў больш манументальных формах, якія адлюстроўваюць барацьбу і моц наступальнага руху. Усе элементы яго звернутыя ў бок захаду, адкуль прыйшла вайна, і куды накіроўвалася Перамога. Усходні фасад увасабляе мір. Яго люстраны фасад адлюстроўвае парк, яго прыроду, мірны стан, зеляніну, дрэвы, ландшафт.
Стары музей
У экспазіцыйных залах і фондах старога музея знаходзіліся звыш 120 экспанатаў, сярод іх — сцягі савецкіх воінскіх часцей і злучэнняў, партызанскіх брыгад і атрадаў, якія дзейнічалі на тэрыторыі Беларусі, зброя партызан — самаробныя пушкі, аўтаматы, міны, гранатамёты, абсталяванне партызанскіх майстэрняў і друкарняў, падпольны друк (газеты, у т. л. «Звязда», «баявыя лісткі», лістоўкі, рукапісныя часопісы) партыйных і камсамольскіх арганізацый, ваенныя трафеі, прабітыя кулямі ў баях партыйныя і камсамольскія білеты савецкіх воінаў і партызан, іх амуніцыя, імянная зброя, карты, пісьмы і інш. Экспанаваліся творы жывапісу, скульптуры, дыярамы і макеты («Мінскі кацёл», фашысцкі лагер смерці Малы Трасцянец і інш.), электрафікаваныя карты.
Львоўка (Паўладарская вобласць)
Львоўка — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Верненскай сельскай акругі. Код КАТА — 554843100.
Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны
Стары музей
У экспазіцыі музея адлюстраваны баявыя справы падпольных партыйных і камсамольскіх органаў, якія дзейнічалі на акупіраванай гітлераўцамі тэрыторыі Беларусі, увекавечаны імёны Герояў Савецкага Саюза: воінаў-беларусаў і ўраджэнцаў Беларусі, воінаў, якія вызначыліся ў баях на беларускай зямлі, беларускіх партызан, поўныя кавалеры ордэнаў Славы — ураджэнцаў Беларусі. У мемарыяльных залах пералічапы 987 вайсковых фарміраванняў, якія вызначыліся ў баях за вызваленне Беларусі, падпольныя абкамы, міжрайкамы, гаркамы і райкамы КП(б)Б і ЛКСМБ, партызанскія брыгады і асобна дзеючыя атрады.
Львоўка (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 741 чалавек (361 мужчына і 380 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 577 чалавек (289 мужчын і 288 жанчын).
Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны
Новы музей
У новым будынку 10 зал размяшчаюцца паводле храналогіі ваенных дзеянняў. Усе памяшканні аб’ядноўвае адна вялікая зала пад назвай «Дарога вайны», з якой паслядоўна можна патрапіць у першы, другі і трэці блокі, паступова падымаючыся па рэльефе, паколькі «Дарога» паўтарае адзнакі рэльефу парку. «Дарога вайны» заканчваецца залай Перамогі, які знаходзіцца на даху музея. Будынак напоўнены разнастайнымі тэхнічнымі сродкамі, так нароўні з унікальнымі гістарычнымі экспанатамі тут маюцца інфакіёскі, відэаэкраны, праектары, а таксама сістэма FogScreen — праецыраванне відэамалюнка на сцяну туману. Аб’ём памяшканняў, іх вышыня досыць вялікія, з прычыны таго, што тут экспануюцца самыя розныя трафеі, аж да самалётаў, якія параць у прасторы залы.
Фонды
Каля 142 тысяч адзінак захоўвання. Выкарыстоўваюцца для паказу экспазіцыі, правядзення масавых патрыятычных мерапрыемстваў, даследавання матэрыялаў перыяду вайны.
Экспазіцыйная плошча
3,6 тыс. кв.м. Экскурсіі: аглядныя і тэматычныя па ўсіх раздзелах Вялікай Айчыннай вайны.
Філіялы
У наш час філіяламі музея з’яўляюцца мемарыяльны комплекс «Помнік воінам-інтэрнацыяналістам» у Мінску і ваенна-гістарычны комплекс «Старая граніца» каля Станькава Дзяржынскага раёна.
Мэйбі Бэйбі
Мэйби Бэйби (Мэйбі Бэйбі; сапраўднае імя — Вікторыя Уладзіміраўна Лысюк; нар. 27 верасня 1995, Жабінка, Брэсцкая вобласць, Беларусь) — расійская і беларуская спявачка, былая ўдзельніца расійскага гурта «Френдзона».
Біяграфія
Мэйбі Бэйбі нарадзілася ў горадзе Жабінка Брэсцкай вобласці Беларусі.
Скончыла Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт шляхоў зносін, дзе з’яўлялася старшынёй студэнцкага савета. У 2017 ці 2018 годзе сябар дзяўчыны Уладзімір Галат прыцягнуў яе ў свой музычны праект, вядомы цяпер як гурт «Френдзона».
Трэцяй удзельніцай праекта стала Віка — сяброўка Галата, якую можна ўбачыць у яго кліпах. Віка была фанаткай кей-попа і займалася танцамі, яна прынесла ў гурт музычную кросжанравасць, якую прадугледжвае папулярная карэйская музыка.
13 чэрвеня 2018 года ў Мэйбі Бэйбі выйшаў сольны сінгл з песняй «Аскорбинка». 4 сакавіка наступнага, 2019-га, года свет выйшла абноўленая версія («Аскорбинка 2.0») і кліп да яе.
24 ліпеня 2018 года ў дзяўчыны выйшаў сольны міні-альбом «Только если в щёчку», куды ўвайшла, у прыватнасці, песня «Бутылочка», у якой Мэйбі Бэйбі гуляе з сяброўкамі ў бутэлечку на піжамнай вечарыне.
У маі 2019 года выйшаў сінгл з песняй «Любимая школа».
14 ліпеня 2020 года выйшаў дуэт з Дорай «Не исправлюсь». У верасні на сумесную з Дорай песню выйшаў кліп.
30 ліпеня 2020 года выйшла песня «Ахегао», 18 лістапада— «Бла Бла», 2 снежня — песня «Пока молодой» (запісаная разам з гуртом «Хлеб»).
16 лютага 2021 года выйшаў трэк «Планета М» і анімацыйнае відэа да яго, 18 чэрвеня — «Банда-пропаганда» ў дуэце з Крокі (Уладзімірам Галатам).
14 снежня 2021 года выйшаў дуэт з Дорай «Барбисайз».
11 лютага 2022 года выйшаў трэк «sH1pu4Ka!».
18 лютага 2022 года выйшаў сумесны трэк «Хината» разам з LXNER для яго альбома Elysium.
Пасля расфармавання гурта «Френдзона» была абвешчаная праца над першым поўнафарматным альбомам пад назвай «Мэйбилэнд».
7 мая 2022 года выпусціла дзіс на рэп-выканаўцу Інстасамку.
29 ліпеня 2022 года выйшаў трэк «Дакимакура».
18 жніўня 2022 года выйшаў трэк і відэакліп «Maybe F**king Baby» з дэбютнага альбома «Мэйбилэнд», а праз дзень выйшаў сам дэбютны студыйны альбом «Мэйбилэнд» які складаецца з 16 трэкаў.
Імідж
Імідж Мэйбі Бэйбі ў гурце «Френдзона» — «сцярвозная дзяўчына з блакітнымі валасамі».
Песні Мэйбі Бэйбі як персанажа […] павінны быць […] сцярвознымі, капрызнымі, са своеасаблівым гумарам і лексікай («Бусь-бусь цябе ў шчочку, бусь-бусь, бусь-бусь цябе ў лобік, бусь-бусь, бусь-бусь цябе у губкі, бусь-бусь цябе ў носік»), з пастаяннымі адсылкамі да заблытаных узаемаадносін з іншымі ўдзельнікамі праекта, са знарочыста ідыёцкім сінтэзатарным саўндам і лялечным голасам.
Генеральчыкі
Генера́льчыкі (, Генеральчики) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сцешыцкага сельсавета.
Суніцы
Суні́цы (Fragaria) — род шматгадовых травяністых кветкавых раслін сямейства ружавых. Род уключае больш за 21 від і мноства гібрыдаў і сартоў. Суніцы растуць ва ўмераным клімаце па ўсім зямным шары.
NGC 526B
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Суніцы
Уключае ў сябе як дзікарослыя віды (напрыклад:, і г. д.), так і віды, не існуючыя ў дзікім выглядзе (напрыклад , часта памылкова званыя клубніцамі), так і тыя віды, якія існуюць у дзікай і культурных формах (напрыклад, ).
Назва
Родавая лацінская назва паходзіць ад fragare — прыемна пахнуць.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна.
Лісце трайчастае, у прыкаранёвай разетцы, на доўгіх чаранках, якія дасягаюць вышыні ў 10 см. У пазухах лісця развіваюцца кароткія паўзучыя парасткі (вусы), якія ўкараняюцца ў вузлах.
Каранёвая сістэма махрыстая, глыбіня залягання каранёў — 20-25 см.
Суквецце — шматкветкавы шчыток. Кветкі, як правіла, двухполыя, радзей аднаполыя, апыляюцца насякомымі. Пялёсткі звычайна белыя, часам жаўтлявыя; шмат тычынак і песцікаў.
Плод — несапраўдная ягада, ядомая. Плады маюць у сабе вітаміны, арганічныя кіслоты, пекцінавыя і дубільныя рэчывы.
NGC 5710
NGC 5710 (іншыя абазначэнні — UGC 9440, MCG 3-37-32, ZWG 104.60, PGC 52369) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Суніцы
Распаўсюджанне
Адрозніваецца каля 25 відаў. Пашыраны ў Еўразіі і Амерыцы. На Беларусі 3 віды:, трапляюцца пераважна на паўднёвым усходзе, у далінах рэк, на лугах; найбольш пашыраны ў лясах, родапачынальнікі сартоў рэмантантных суніц, і больш рэдкія —.
Хімічны склад
Кветаложа з’яўляецца адносна моцным алергенам пры ўжыванні ў ежу.
Кветаложа суніц утрымлівае арганічныя кіслоты, дубільныя рэчывы, аскарбінавую кіслату (да 500 мг/л), карацін (да 5 мг/л), вугляводаў утрымліваецца каля 8 г, бялкоў — да 2 г, нязначную колькасць вітаміну B, антацыянавыя злучэнні, пеларганідзін, трошкі эфірных масел. Каларыйнасць — каля 40 ккал/100 г
Лісце змяшчае вялікую колькасьць аскарбінавай кіслаты (да 2,8 г/л), дубільныя рэчывы і часткова алкалоіды.
Збор і захоўванне
Збіраюць суніцы спелымі ў чэрвені — ліпені, лісце — у час квітнення, у маі — чэрвені. Плады сушаць у цяні на гарышчы альбо ў сушылцы, даглядаючы каб яны не збіваліся ў камякі і не перасушваліся. Лісце сушаць на адкрытым паветры ў цяні.
Культываванне
У культуру суніцы ўведзены ў XV—XVI стагоддзях. Віды, якія вырошчваюцца:
Акрамя гэтага вырошчваюць іншыя гібрыды і сарты.
Выкарыстанне
Харчовыя і лекавыя расліны. У медыцынскай практыцы настой з ягад ці лісця ўжываюць як лёгкі мачагонны сродак пры ныркавых і пячоначных каменнях, а таксама пры матачных крывацёках.
У народным побыце, звычайна, ужываюць узвар расліны цалкам пад час цвіцення. П’юць гарачую і халодную гарбату пры прастуднай хваробе, высокай тэмпературы, захворваннях печані і жоўцевага пузыра, пры малакроўі.
Суніцы ў культуры
У гонар роду Суніцы быў названы астэроід, адкрыты 1 студзеня 1929 года. Адзін з фільмаў Інгмара Бергмана называецца «Сунічная паляна».
У геральдыцы
Суніцы ўпрыгожваюць розных адміністрацыйных адзінак.
У філатэліі
Выявы розных відаў суніц змешчананы на паштовых марках Беларусі, Германі і Расіі.
У мастацтве
Як шырока распаўсюджаныя ягады, суніцы часта сустракаюцца на палотнах еўрапейскіх мастакоў. Іх малявалі, Дэбара Грыскам (Deborah Griscom), Ян Пётр Норблін, , , Альберт Эдэльфельт, Альберт Анкер, Іеранім Босх, Вінсент Кларэ, , і многія іншыя.
Камуністычны ўніверсітэт Беларусі імя У. І. Леніна
'''Камуністычны ўніверсітэт Беларусі імя У. І. Леніна''' — вышэйшая партыйная навучальная ўстанова, якая рыхтавала кіруючыя кадры партыйных і савецкіх работнікаў. Існаваў з кастрычніка 1925 года да верасня 1932 года. Заснаваны ў Менску на базе Цэнтральнай саўпартшколы (1920—1925).
Меў аддзяленні: партыйнае, савецкае, прапагандысцкае, газетнае, народнай адукацыі (з 1930); сектары: асноўны (з падрыхтоўчым курсам), вячэрні, завочны (з 1927), курсавы. Тэрмін навучання 3 гады.
Дацыа
Дацыа (Dazio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 347 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 116 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 23010. Тэлефонны код — 0342.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Божанка (Холм-Жыркоўскі раён)
Божанка (Божонка) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Цімафееўка (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 177 чалавек (90 мужчын і 87 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 55 чалавек (33 мужчыны і 22 жанчыны).
Марыя Шэсціч
Марыя Шэсціч (Marija Šestić, нар. 5 мая 1987 у г. Баня-Лука) — спявачка і піяністка з Босніі і Герцагавіны. Дачка аўтара гімна Босніі і Герцагавіны «Інтэрмеца» кампазітара Душана Шэсціча.
У маі 2007 года брала ўдзел у конкурсе песні «Еўрабачанне 2007», у горадзе Хельсінкі з песняй «Rijeka bez imena» («Рака без імя»). З 106-ю баламі заняла 11 месца.
Марцін Мак-Донах
Ма́рцін Мак-До́нах (Martin McDonagh, /mək-DUN-ə/ ) — брытана-ірландскі кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар і драматург. Аўтар дзевяці п’ес і пастаноўшчык трох поўнаметражных кінастужак — «У Бругэ» (2008), «Сем псіхапатаў» (2012) і «Тры білборды за межамі Эбінга, Місуры» (2017). Лаўрэат прэміі «Оскар» у намінацыі «Найлепшы кароткаметражны гульнявы фільм» («Шасцізараднік»).
Біяграфія
Марцін Мак-Донах нарадзіўся ў 1970 годзе ў раёне Камбервэл (Camberwell) у Лондане ў ірландскай сям’і. Яго бацькі — будаўнік і прыбіральніца — з’ехалі ў Голуэй, адкуль быў родам бацька, а Марцін і яго брат Джон (John Michael McDonagh) засталіся ў Лондане, дзе па дасягненні шаснаццаці гадоў пачалі атрымліваць дапамогу па беспрацоўі.
Адзіны ў свеце Міжнародны фестываль Марціна Мак-Донаха праводзіцца з 2014 года ў Пермі (Расія) тэатрам «Каля Моста» (мастацкі кіраўнік Сяргей Фядотаў).
Асабістае жыццё
З 2018 года ў адносінах з актрысай Фібі Уолер-Брыдж.
Таўсанскі ўніверсітэт
Таўсанскі ўніверсітэт (Towson University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў мясцовасці Таўсан ў Мэрылендзе, ЗША.
Агульная характарыстыка
Універсітэт заснаваны ў 1866 годзе як першая ў Мэрылендзе школа па падрыхтоўцы настаўнікаў. З моманту свайго заснавання ўніверсітэт ператварыўся ў восем дапаможных каледжаў з больш чым 20 000 студэнтаў. Яго кампус плошчай 329 акраў размешчаны ў акрузе Балтымар у васьмі мілях на поўнач ад цэнтра Балтымара. Універсітэт з'яўляецца адным з найбуйнейшых дзяржаўных універсітэтаў Мэрыленда і выпускае найбольшую колькасць кваліфікаваных настаўнікаў сярод усіх іншых універсітэтаў штата.
Жазеф Луі Ан Авеноль
Жазеф Луі Ан Авеноль (Joseph Louis Anne Avenol;, Мель, Дзё-Сеўр, Францыя — , Дзюлье, Во, Швейцарыя) — французскі дыпламат, другі Генеральны сакратар Лігі Нацый (3 ліпеня 1933 — жніўня 31 1940).
Авеноль быў накіраваны ў Лігу Нацый французскім міністэрствам фінансаў у 1922 годзе, дзе стаў ведаць пытаннямі расходавання фінансавых сродкаў арганізацыі. У 1923 годзе быў прызначаны намеснікам Генеральнага сакратара Лігі Нацый. У 1933 годзе, калі Эрык Драммонд сышоў у адстаўку, Авеноль быў абраны Генеральным сакратаром Лігі Нацый (яго папярэднік быў англічанінам, і Францыя настаяла, каб на гэты раз пост генеральнага сакратара заняў француз). На пасадзе генеральнага сакратара Авеноль праводзіў вельмі рэакцыйную палітыку прымірэння агрэсараў і быў непрымірымым ворагам СССР.
Пшэводаў
Пшэво́даў (Przewodów) — вёска ў гміне Далгабычаў Грубяшоўскага павета Люблінскага ваяводства на паўднёвым усходзе Польшчы, недалёка ад мяжы з Украінай. Яна знаходзіцца прыкладна за 15 кіламетраў на паўднёвы захад ад Далгабычава, за 39 кіламетраў на поўдзень ад Грубешава і за 129 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад рэгіянальнай сталіцы Любліна. Вёска знаходзіцца ў гістарычнай вобласці Галічына.
На 2021 год у вёсцы пражывае 413 чалавек.
Ракетны ўдар
Увечары 15 лістапада 2022 года падчас вайны ва Украіне адна або некалькі ракет (верагодна, украінскага паходжання) патрапілі ў вёску, у выніку чаго загінулі два чалавекі.
Бернард Берансан
Бернард Берансан (Bernard Berenson;, Вільня, Расійская імперыя — , Фларэнцыя) — эксперт, гісторык і мастацтвазнавец ЗША яўрэйска-літоўскага паходжання. Спецыялізаваўся на майстрах італьянскага Адраджэння. Нарадзіўся ў Расійскай імперыі. Паходзіць з яўрэйскай сям'і. У сувязі з пагрозай яўрэйскіх пагромаў і смерці сям'я эмігравала ў ЗША, куды вывезла 10-гадовага Бернарда. Атрымаў вышэйшую адукацыю ў Гарвардскім універсітэце ЗША.
Сярод яго бліскучых атрыбуцый — пацверджанне арыгінальнасці карціны Леанарда да Вінчы «Мадонна Бенуа» (Мадонна з кветкай), якая належала тады Імператарскаму Эрмітажу.
За свае атрыбуцыі (экспертныя ацэнкі) браў 5 працэнтаў камісійных. Сярод яго кліентаў — мільянеры ЗША і. Стаў вельмі заможным чалавекам, набыў вілу Таці ў Ф'езоле каля Фларэнцыі. Жыў у Італіі пастаянна нават у гады 2-й сусветнай вайны, чым дапякаў фашыстам. Па завяшчанні Б. Берансана віла з усімі мастацкімі каштоўнасцямі перайшла да маёмасці Гарвардскага ўніверсітэта.
Берансану ставяць у віну за недакладнасць некаторых атрыбуцый. Але трэба ацэньваць спецыяліста комплексна — за яго поспехі і няўдачы. Поспехаў было больш, што даказвае вельмі высокі ўзровень збору у горадзе Бостан.
Ампір V
«Ампір V» — будучы расійскі фільм-фэнтэзі Віктара Гінзбурга, экранізацыя рамана сучаснага рускага пісьменніка Віктара Пялевіна «Empire V». У галоўных ролях: Павел Табакоў і рэпер Мірон Фёдараў (Oxxxymiron). Выхад у шырокі пракат у Расіі запланаваны на пачатак 2021 года.
Сюжэт
Згодна з апублікаваным сінопсісам, малады чалавек Раман Шторкін, звернуты ў вампіра Раму, раскрывае змову эліты: вампіры кіруюць чалавецтвам, высмоктваючы з яго радасць, мары і грошы. Стаўшы часткай вышэйшай касты вампіраў, герой ніяк не можа разарваць сувязь з людзьмі — бо нават у Імперыі V можна страціць галаву з-за кахання. Па словах прадзюсара фільма Івана Засурскага, «Ампір V» — гэта рэвалюцыйны погляд на грамадства спажывання, прыгажосць за грошы і грошы замест жыцця. Як адзначыў рэжысёр фільма Віктар Гінзбург, «гэта вельмі маскоўская гісторыя. Горад у гэтым фільме — адзін з персанажаў, праз яго раскрываецца свет вампіраў — эліты, якая хаваецца сярод нас». У прыватнасці, здымкі фільма праходзілі ў асабняку Марозавых ў Падсосенскім завулку, на Малай Броннай, Новым Арбаце, на Гогалеўскім бульвары, у Траццякоўскім праездзе, у ЦУМе, ГУМе, у звычайных маскоўскіх дварах і на Рублёўцы.
Вытворчасць
Здымкі фільма пачаліся ў верасні 2017 года. Выхад фільма быў запланаваны на 2019 год, але так і не адбыўся.
Bablos
У чэрвені 2018 года стала вядома, што стваральнікі фільма плануюць правесці ICO крыптавалюты пад назвай «Bablos» для прыцягнення сродкаў, якіх было недастаткова для заканчэння здымак. 30 лістапада 2018 года было абвешчана аб паспяховым завяршэнні ICO-кампаніі. У выніку было сабрана 32175 ETH, што на момант завяршэння ICO раўнялася 3 506 801 еўра. Токены Bablos прайшлі лістынг на біржы INDX і лістынг на біржы EXMO.
NGC 5711
NGC 5711 (іншыя абазначэнні — UGC 9445, MCG 3-37-33, ZWG 104.62, IRAS14370+2012, PGC 52376) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вышэйшая камуністычная сельскагаспадарчая школа Беларусі імя У. І. Леніна
Рыхтавала арганізатараў сацыялістычнай сельскай гаспадаркі, кіруючых партыйных і савецкіх работнікаў раённага звяна. Кафедры ў 1934 годзе: палітэканоміі, эканамічнай палітыкі, ленінізму і гісторыі партыі, дыялектычнага матэрыялізму, гісторыі народаў СССР, усеагуальнай гісторыі, арганізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці, аграноміі, жывёлагадоўлі, механізацыі сельскай гаспадаркі.
Рэарганізавана ў сельскагаспадарчы тэхнікум.