cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Павел Паўлавіч Ахрыменка
Літаратуразнаўца
Развагі і высновы аўтара грунтаваліся на трывалым фактычным і дакументальным матэрыяле, ён праводзіў шматлікія псіхалагічныя параўнанні, прыцягваў вялікую колькасць эпісталярнай спадчыны. Глыбокае веданне аўтарам абедзвюх літаратур, шырокае выкарыстанне крыніц, аргументацыя вывадаў, высокі эстэтычны ўзровень аналізу — усё гэта было заслугай кнігі П. Ахрыменка.
Жывучы і працуючы ўсе наступныя гады ў Сумах, Паўло Паўлавіч працягваў падтрымліваць творчыя кантакты з калегамі з Беларусі і Літвы. Час ад часу там выходзілі яго новыя манаграфіі ці перавыдаваліся ранейшыя.
Памёр у Сумах. Пахаваны ў Сноўску Чарнігаўскай вобл.
Даследаванне «Слова аб палку Ігаравым»
Знаходзячыся ў Сумскай вобласці, П. Ахрыменка не мог не вярнуцца да сваіх яшчэ студэнцкіх зацікаўленняў «Словам аб палку Ігаравым». І якраз у час для ўкраінскай навуковай думкі: менавіта тады навукоўцы ў Маскве і Ленінградзе адназначна абвясцілі «Слова» спадчынай рускай культуры, а кіеўскія мовазнаўцы зусім маўчалі. Ахрыменка паставіў кропку ў пытанні аб тым, дзе адбываўся вядомы са «Слова» плач Яраслаўны — у Пуціўлі Сумскай вобласці. Ён унёс значны ўклад у іншыя праблемы вывучэння старажытнаўкраінскага эпасу. У Сумах грунтоўна рыхтаваліся да адзначэння 800-годдзя «Слова аб палку Ігаравым». Тут пад кіраўніцтвам П. Ахрыменка на працягу дзесяці гадоў працавалі восем семінараў па вывучэнні помніка, якія атрымалі статус міжнародных.
Прафесар Ахрыменка таксама вядомы як бібліяфіл, даследчык кнігі і бібліятэк. У яго кнігазборы больш за 6000 кніг на розных мовах, а аддзел беларускай кнігі амаль самы поўны ва Украіне.
Ушанаванне
Мармуровая мемарыяльная дошка на сцяне каля ўваходу ў Сумскі педагагічны ўніверсітэт.
Сібірскі кот
Сібірскі кот — парода паўдаўгапоўных катоў.
Сібірскі кот мае доўгую густую і вельмі цёплую поўсць, якае не прапускае вільгаць і выдатна абараняе ад холаду, сярэдняга памеру вушы, пухнаты хвост. Афарбоўка розная.
Гісторыя кошкі:
Упершыню аб кошках, падобных да сібірскіх, было згадана ў публікацыях у XVI стагоддзі. Тады іх называлі бухарскімі. Іх можна было сустрэць паўсюдна ў Расійскай імперыі.
Няма дакладных дадзеных, калі і як бухарскіяе кошкі з'явіліся ў Сібіры. У той час карэнныя жыхары Сібіры вялі пераважна качавы лад жыцця. Але былі ў Сібіры і буйныя постаці (селішча) - стаўкі ханаў, дзе аселае насельніцтва трымала свойскую жывёлу, кошак і сабак. Пры каланізацыі Сібіры рускімі перасяленцамі яны прывозілі з сабой свойскіх жывёл і для барацьбы з грызунамі - кошак. Бухарскія кошкі трапілі ў Сібір з купцамі, якія прыбывалі з сярэднеазіяцкіх краін, з якімі ў той час вёўся актыўны гандаль. Цалкам магчыма, што ў ангорскіх, сібірскіх і персідскіх кошак былі агульныя азіяцкія продкі. Рускія купцы з Вялікага Усцюга і Лальска (Валагодская губерня), якія займаліся ў XVI-XVII стст разнастайнай гандлем, у тым ліку ўпершыню - кітайскім чаем (у Еўропе вядомым як "рускі чай"), разам з таварам прывозілі дадому і даўгапоўных сібірскіх кошак, якія прыжыліся.
Сібірская кошка як парода сфарміравалася на тэрыторыі Прыўралья і на ўсход ад Урала - у Сібіры. Суровыя пагодныя ўмовы, багацце снегу, моцныя маразы і вятры спрыялі з'яўленню ў сібірскай кошкі доўгай шчыльнай поўсці і густога падшэрстка, аберагаючых жывёла ад холаду. Сібірскія кошкі шырока распаўсюджаныя і на поўначы Еўрапейскай часткі Расіі, у цэнтральных і заходніх абласцях краіны.
Агульная характарыстыка
Сібірская кошка - сярэдняга або вялікага памеру, з выдатнымі фізічнымі здольнасцямі, іх сіла і моц мякчэюць салодкім выразам мыскі, яны вельмі пухнатыя. Цела пакідае агульнае ўражанне акругленасці і сгладжанасці. Сібіракі сталеюць павольна, дасягаючы сталасці да 5 гадоў, кошкі некалькі драбней катоў. Таму трэба ўважліва падыходзіць да вызначэння адпаведнасці стандарту пароды кошак і маладых катоў. Вага катоў у сярэднім ад 6 да 9 кг, кошак ад 3,5 да 7. Пры вызначэнні тыпу жывёльнага памер другасны.
Галава
Форма галавы трапецападобная, з акругленымі контурамі, ад сярэдняга да вялікага памеру, добра гарманавальная з целам. Галава шырэй у верхняй частцы чэрапа і злёгку звужаецца да округленной пысачцы. Памер вушэй ад сярэдніх да вялікіх, акругленыя, злёгку нахіленыя наперад. У ідэале адлегласць паміж вушамі павінна быць роўна шырыні вушэй. Поўсць на задняй частцы вушэй кароткая і тонкая. Пачынаючы з сярэдзіны вушэй, опушенные становіцца даўжэй і пакрывае падстава вушэй. На кончыку вушэй ёсць пэндзлікі, падобныя на пэндзлікі у вавёркі і рысі.
Вочы вялікія, амаль круглыя, знешні кут злёгку нахілены да падставы вуха. Адлегласць паміж імі больш, чым шырыня вока. Колер вачэй не звязаны з колерам воўны. Падбародак добра округлен, але не выступае, які супадае з носам. Кароткая мыска, напоўненая, закругленая. Злёгку выгінастая, але пераход паміж скуламі і мыскай плыўны. Верх галавы амаль плоскі, са злёгку выгнутым носам, пастаяннага нахілу. З невялікай правалінай, калі глядзець у профіль.
Цела
Цела сярэдняй даўжыні, моцнае, мускулістае, спіна некалькі вышэй плячэй, з бочкападобнай, цвёрдым жыватом, якія ствараюць адчуванне значнага вагі, сапраўды прыходзіць з узростам. Лапы сярэдняй даўжыні. Заднія некалькі даўжэй перадпакояў, з масіўным касцяком. Лапы вялікія і круглявыя, з абавязковым опушенные паміж падушачкамі. Хвост шырокі ў падставе, злёгку звужаецца да притупленному кончыка. Шыя круглявая, моцная, мускулістая. Касцяк моцны. Мускулатура вялікая, магутная.
Гіпаалергеннасць
Гіпаалергенныя ўласцівасці Сібірскіх кошак адзначаюцца людзьмі ўжо больш за 10 гадоў. Нягледзячы на недастатковыя навуковыя сведчанні, заводчыкі і ўладальнікі сцвярджаюць, што Сібірскія кошкі могуць быць бяспечнымі для многіх людзей, якія пакутуюць алергіяй. Так як кошкі ўсіх парод вырабляюць менш Fel d1, чым каты, заводчыкі часта рэкамендуюць людзям, якія пакутуюць алергіяй, заводзіць кошак. Рэкамендуецца таксама пры выбары кацяняці праверыць рэакцыю на непасрэдных яго бацькоў. Некамерцыйная асацыяцыя заводчыкаў (Siberian Research Inc) была заснавана ў 2005 для вывучэння алергеннасці і генетычных захворванняў Сібірскай пароды. На момант сакавіка 2010 больш за 300 узораў сліны і воўны былі атрыманы для аналізу. Змест Fel d1 ў сліне вар'іравалася ў межах 0.08-27 мкг/мл, а ў поўсці — 5-1300 мкг. Верхні парог ўзгадняецца з папярэднімі даследаваннямі, а ніжні апынуўся ніжэй чаканага.
Было выяўлена, што найбольшы ўзровень Fel d1 вырабляюць Сібірскія кошкі з серабрыстай афарбоўкай. Каля паловы Сібіракоў маюць ўзровень Fel d1 ніжэй, чым у іншых парод, і каля 20% вырабляюць яго вельмі мала.
Поўсць: даўжыня, колер, малюнак
Даўжыня: гэта кошкі з поўсцю ад сярэдняй да доўгай, з падвойным падшэрсткам. Волас на лапатках і на ніжняй частцы грудной клеткі тоўшчы і карацей. Багатае жорсткае апраўленне галавы. У дарослых жывёл шчыльна прылеглы падшэрстак, які патаўшчаецца зімой. Дапускаецца «летняя» поўсць. Тэкстура ад грубай да мяккай, змяняючыся ў адпаведнасці з колерам. Волас можа патаўшчацца да кудрашак на бруху і «штоніках», але хвалістасць не з'яўляецца вызначальным прыкметай пароды. Афарбоўка: недапушчальныя шакаладны, ліловы, цынамон, фаўн і іх камбінацыі з белым, а таксама афарбоўка «бурма»; дапушчальныя ўсе традыцыйныя афарбоўкі (аднатонныя і рысунчатыя) і каларпойнты, як з белым, так і без белага. Любая колькасць белага дапушчальная. Серабрыстыя/дымчастыя афарбоўкі дапушчальныя. Насычаная афарбоўка і выразны малюнак (для табі-афарбовак) пажаданы, але для правільнага тыпу другасны.
Іншае
Баланс: добра прапарцыйны. Кандыцыя: выдатнае здароўе пры добрай агульнай кандыцыі. Характар: стабільны.
Допускі
Паколькі сібіракі — позна сталеючая парода, гэта неабходна ўлічваць пры ацэнцы воўны і фізічнай кандыцыі кацянят і маладых жывёл. Дапушчальныя кнопкі, плямы або медальёны.
Недахопы
Рэгулярнае расчэсваннем і частае купанне.
Працяг роду
Сібірскія каты ўваходзяць у рэпрадуктыўны ўзрост раней, чым іншыя пароды, часам нават у пяць месяцаў. Гэта звязана з блізкасцю пароды да яе натуральнага дзікага стану. У дзікіх катоў цяжкае жыццё, таму яны часта паміраюць маладымі. Гэта — генетычнае перавага, каб дасягнуць рэпрадуктыўнай здольнасці рана і мець вялікае патомства. У сярэднім патомства сібірскіх кошак складаецца з пяці-шасці кацянят, па параўнанні з сярэднім патомствам трох-чатырох кацянят ў пародзістых кошак. Часам сібірскае патомства бывае маленькае (складаецца з аднаго або двух кацянят) або вельмі вялікае (каля дзевяці кацянят).
Сібірскія каты — выдатныя бацькі. Самцы, калі ў іх ёсць доступ да памету, могуць дапамагаць котцы клапаціцца пра кацянятаў. Бацькі часта жывуць разам, а некаторыя маці жывуць толькі з адным катом. Нават зусім маладыя каты вылізваюць сваіх суродзічаў. Такая прыязнасць робіць з сібіракоў выдатных хатніх гадаванцаў. Сібірскія кошкі і каты з-за супольнай прыроды адчуваюць сябе шчаслівей ў пары. Наяўнасць прыяцеля-суродзіча дапамагае сібіракам заставацца актыўнымі, якія цікавяцца жыццём і эмацыйна здаровымі.
Некаторыя сібірскія кошкі могуць даваць нашчадства ў дзесяць-дванаццаць гадоў і старэй. Тым не менш, смяротнасць кацянят ніжэй, калі ўзрост кошкі ад 18 месяцаў, але не больш пяці-шасці гадоў. Гэта звязана з фізічным і эмацыйным паспяваннем, здароўем і жыццёвай сілай кошкі, а таксама з законам прыроды — атрымання больш здаровага патомства ад маладых маці.
Каты ж гатовыя да рэпрадукавання з пяці месяцаў і могуць працягваць пладзіць кацянят да дзесяці гадоў і больш. У рэгіёнах, дзе парода з'яўляецца рэдкай або дарагой, працяглая кар'ера племяннога ката можа стварыць рызыку праявы сіндрому празмернага генетычнага ўплыву на пароду аднаго адзінага ката.
Неўская маскарадная
Неўская маскарадная кошка — гэта даўгапоўсная кошка з калор-пойнтнай афарбоўкай і ярка-блакітным колерам вачэй. У невакоў буйнае, мускулістае цела, буйныя, тоўстыя лапы, густая, з шчыльным падшэрсткам поўсць і цудоўны пухнаты сібірскі хвост. Мыску дарослай кошкі таксама ўпрыгожвае цёмная маска, колер якой залежыць ад афарбоўкі. Неўскія маскарадныя валодаюць выдатным характарам. Яны разумныя, спакойныя, упэўненыя, адданыя свайму гаспадару. Але гэта не значыць, што яны занадта гультаяватыя і пастозны. Нават дарослыя кошкі вельмі любяць падоўгу гуляць. Доўгі час не сціхалі спрэчкі сярод фелінолагаў па нагоды афарбоўкі калор-пойнт ў сібірскай пародзе. Для захавання пароднага тыпу неабходна крыжаваць кошак афарбоўкі калор-пойнт з кошкамі традыцыйнай афарбоўкі. Гэта дапаможа захаваць у жывёл зыходны тып, блізкі да поўнаафарбаваных сібірскіх кошак.
На выставах да іх прад'яўляюць такія дадатковыя патрабаванні, як: З-за невялікага зацямнення поўсці на корпусе сібірскія кошкі афарбоўкі колор-пойнт могуць страціць на выставе частка балаў.
Вэлыкабурлуцкі раён
Вэлыкабурлуцкі раён (Великобурлуцький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Харкаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэлыкы Бурлук (Великий Бурлук).
Сібірскі кот
Неўская маскарадная
Сібірскія кошкі афарбоўкі калор-пойнт вельмі папулярныя.
Вэлыкабурлуцкі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 22852 чалавекі, плошча — 1220,8 км².
Сібірскі кот
Неўская маскарадная
Дзякуючы высокай прыстасоўвальнасці да розных, у тым ліку цёплых, кліматаў неўскія маскарадныя кошкі, як і сібіракі традыцыйных афарбовак, навучыліся «распранацца», гэта значыць, у больш цёплым, нават гарачым клімаце, скідаюць «лішнюю» поўсць, адным словам мяняюць свае выдатнае футра на аблегчанае паліто, пакідаючы пры гэтым шыкоўны пухнаты хвост...
Вэлыкабурлуцкі раён
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Сібірскі кот
Неўская маскарадная
Нягледзячы на іх, вонкава досыць суровы выгляд, гэтыя кошкі валодаюць спакойным, ураўнаважаным характарам. Гэта і бясстрашныя абаронцы сваёй тэрыторыі, і далікатныя, адданыя сябры свайго гаспадара, і цярплівыя цацкі ў руках дзяцей. Аднак да староннім людзям ставяцца, мякка кажучы, насцярожана.
Вэлыкабурлуцкі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 18 пасёлкаў сельскага тыпу і 64 сяла.
Сібірскі кот
Неўская маскарадная
Неваки вельмі любяць, калі з імі размаўляюць на роўных і па вартасці ацэньваюць іх выдатны інтэлект. Гэта кошкі — партнёры па азначэнні. Маюць пачуццё ўласнай годнасці. Ніколі не бываюць дакучлівыя, але любяць пагаварыць з гаспадаром, расказаць аб сваіх справах. У той жа час з'яўляюцца надзвычай уважлівымі і разумеюць слухачамі. Разволновавшегося або засмучанага гаспадара лёгка могуць супакоіць і суцешыць меладычным варкатаннем.
У гаспадароў Неўскіх Маскарадных кошак ніколі не бывае праблем з «дрэнным паводзінамі». Добрыя манеры ў іх «у крыві» і замацаваны на генетычным узроўні.
Чорная тыгровая афарбоўка
Прыкметы афарбоўкі і размяшчэнне палос: У сібірскіх кошак чорнай тыгровай афарбоўкі вельмі выразныя вочы, іх форма падкрэсліваецца светлай абводкай. У кошак чорныя лапы, янотовы хвост і чорныя пэндзлі на вушах. Для такой афарбоўкі характэрны роўны, жоўты або зялены колер вачэй, але пераважней дзікі зялёны.
У чорных тыгровых кошак прысутнічае дамінантны алеляў B (black). Чорны колер у такім афарбоўцы самы цёмны, так афарбаваныя паласы на лапах, спіне, баках і кончык хваста. Паміж палоскамі колер можа быць бурым, шэрым, цёплым аранжавым.
Абазначэнне ў FIFe і WCF — SIB n23.
Мармуровая афарбоўка
Такая афарбоўка па параўнанні з чорнай тыгровай менш распаўсюджаная.
Прыкметы афарбоўкі і размяшчэнне палос: На доўгай воўны сібірскіх кошак даволі цяжка было дамагчыся выразнага і яркага малюнка. Пры правільным афарбоўцы сібірскія кошкі выглядаюць вельмі эфектна.
Абазначэнне ў FIFe і WCF — SIB n22.
Чорная плямістая афарбоўка
Чорную плямістую афарбоўку часта блытаюць з чорнай тыгровой. Пры чорнай плямістай афарбоўцы ў кошак на баках павінны быць выразныя плямы.
Існуе разнавіднасць плямістай афарбоўкі — «разарваны мармур». Гэта вельмі эфектная афарбоўка. Для такой афарбоўкі характэрныя буйныя плямы на баках. У некаторых выпадках гэтыя плямы маюць выгляд «разетак», сярэдзіна якіх больш светлая. Такі афарбоўка мае падабенства з афарбоўкай парод, якіх вывелі на аснове выкарыстання дзікіх жывёл (напрыклад, бенгальскіх кошак).
Абазначэнне ў FIFe і WCF — SIB n24.
Паласатая афарбоўка («common tabby»)
Агуці-фактар — размеркаванне афарбоўкі па воласу, пры якім кожная шарсцінка афарбаваная кольцамі, адбываецца чаргаванне светлага і цёмнага колераў.
Моцныя кіпцюры. Падушкі ног забяспечаныя пучкамі поўсці якія не даюць правальвацца пры друзлым снезе.
Шыншылавая афарбоўка
У адрозненне ад многіх іншых афарбовак, у кошак шыншылавай афарбоўкі 2 паласы: Існуе 2 разнавіднасці шыншылавай афарбоўкі, прынятыя стандартам: затушаваныя (больш цёмныя) і завэлюмаваныя. Гэта вельмі рэдкая афарбоўка ў сібірскіх кошак.
Серабрыстая афарбоўка
Гэтая афарбоўка залежыць ад дзеяння гена-інгібітару меланіну I. У асцявых валасоў афарбоўваецца толькі верхняя частка, а падставы асцюка і падшэрстак кошкі з такой афарбоўкай застаюцца белымі.
Залатая афарбоўка
Фелінолагамі яшчэ не дастаткова вывучана генетыка залатой афарбоўкі. У сібірскіх кошак такй афарбоўкі асцявыя і покрыўныя валасы пафарбаваныя ў цёплы жоўты колер: Пры такой афарбоўцы ў сібірскіх кошак бываюць ярка-зялёныя, зялёна-блакітныя або жоўтыя вочы. Вельмі мала сібірскіх кошак з такой афарбоўкай, так як цяжка захаваць моцны тып жывёл, гэта патрабуе доўгай і карпатлівай працы.
Чырвоная афарбоўка, чарапахавая афарбоўка
Чырвоная афарбоўка кошак залежыць ад гена O (orange), які размешчаны ў палавой храмасоме Х жывёльнага і звязаны з яго полам. У выніку гэтага каты часта бываюць або чорнымі або чырвонымі, а кошкі могуць быць і чорнымі, і чырвонымі адначасова (чарапахавая афарбоўка). З'ява жаночага мазаицызма (у кожнай клетцы цела «працуе» толькі адна Х-храмасома, іншая неактыўная) было адкрыта менавіта дзякуючы кошкам чарапахавай афарбоўкі. Ад сібірскай кошкі чарапахавай афарбоўкі можна атрымаць кацянят з вялікай колькасцю разнастайных афарбовак. Для чарапахавых кошак без агуці-фактару паласы на чырвоных участках цела з'яўляюцца недахопам. На фоне чырвоных афарбовак даволі часта захоўваецца добра выражаны малюнак пры адсутнасці агуці-фактару.
У сібірскіх кошак чырвонай і чарапахавай афарбоўкі часта бываюць цёмна-аранжавыя вочы. Для кошак іншых афарбовак такія вочы з'яўляюцца непажаданым прыкметай.
На выставах асабліва цэняцца раўнамерна афарбаваныя сібірскія кошкі без шэрых палос і бурых плям. Афарбоўка фарміруецца па меры сталення жывёлы.
Свята-Успенская царква (Ліпнікі)
Свята-Успенская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Ліпнікі Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Калгасная, 2а.
Гісторыя
Пабудавана ў 1991 годзе з цэглы.
Пятрова Гута
Пятрова Гута (Петрова Гута) — вёска ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чуравіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Прохарава
Прохарава — прозвішча.
60-ы асобны полк сувязі
Гісторыя
15 чэрвеня 1942 года ў сяле Петрапаўлаўка Харкаўскай вобласці быў сфарміраваны 129-ы асобны полк сувязі пад камандаваннем падпалкоўніка Сяргея Някрасава. Праз два месяцы ў складзе 4-й танкавай арміі ён прыняў баявое хрышчэнне ў Сталінградскай бітве.
З кастрычніка 1942 года і да канца Вялікай Айчыннай вайны асобны полк сувязі дзейнічаў у складзе 65-й арміі пад камандаваннем двойчы Героя Савецкага Саюза генерала арміі Паўла Іванавіча Батава. У 1943 годзе часць ўдзельнічала ў Курскай бітве.
Са жніўня па верасень 1943 года 129-а апс прыняў удзел у Чарнігаўска-Прыпяцкай аперацыі, падчас якой фарсіраваў рэкі Дзясна і Сож, вызваляў гарады Сеўск і Ноўгарад-Северскі. Улетку 1944 года сувязісты палка ўдзельнічалі ў аперацыі «Баграціён», вызвалялі Рэчыцу, Калінкавічы, Бабруйск, Слуцк, Асіповічы.
За ўзорнае выкананне заданняў і забеспячэнне надзейнай сувязі з войскамі пры вызваленні горада Баранавічы полк заслужыў ганаровае найменне «Баранавіцкі».
За паспяховае выкананне баявых задач пры прарыве фашысцкай абароны на поўнач ад Варшавы Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР воінская часць была ўзнагароджана ордэнам Чырвонага Сцяга. За ўзорнае выкананне заданняў пры вызваленні гарадоў ўсходняй частцы Памераніі полк ганараваўся ордэнам Аляксандра Неўскага.
У маі 1949 года 129-ы апс увайшоў у склад Беларускай ваеннай акругі і быў перадыслакаваны ў Барысаў. У красавіку 1955 года воінская часць атрымала цяперашняе найменне: 60-ы Баранавіцкі Чырванасцяжны, ордэна Аляксандра Неўскага асобны полк сувязі.
Асноўнай задачай палка з'яўляецца забеспячэнне бесперабойнай і ўстойлівай сувяззю — рэлейнай, правадной, трапасфернай — упраўлення Паўночна-Заходняга аператыўнага камандавання.
Вазапісец Дыясфос
Вазапісец Дыясфос — афінскі атычны вазапісец чорнафігурнага стылю, які працаваў у 500—475 гг. да н. э. Яго спадчына захавалася на шматлікіх лекіфах.
Лічыцца, што Дыясфос быў вучнем Эдынбургскага мастака, які таксама вучыў вазапісца Сапфо. Ён быў упершыню ідэнтыфікаваны К. Г. Э. Хаспелс ў яе працы «Attic Black-figure Lekythoi» (Парыж, 1936).
Барагонцы
Барагонцы (Борогонцы, Бороҕон) — сяло ў Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Усць-Алданскага ўлуса (раёна) Рэспублікі Саха (Якуція), цэнтр сельскага паселішча Мюрынскі наслег, у які ўваходзяць урочышчы Мындаба і Тамтор. Размешчанае на паўночным беразе возера Мюру, на паўночны захад ад Якуцка на адлегласці: наземным шляхам 127 км, паветраным 110 км. Насельніцтва 7350 чал. (2010). 2 сярэднія, музычная, спартыўная школы, краязнаўчы музей, працуе тэлестудыя «Барагон ТБ», выпускаецца газета «Мүрү саһарҕата».
Вестэрвік
Вестэрвік (Västervik) — горад у Швецыі, размешчаны ў лене Кальмар. Цэнтр Вестэрвікскай камуны.
Насельніцтва — 20 694 жыхара. Вестэрвік стаіць на ўзбярэжжы Балтыйскага мора. Турызм, парусны спорт. З 1966 года на руінах Стэгехальмскага замка кожнае лета праходзіць фестываль песні. У якасці горада Вестэрвік упершыню згадваецца ў 1275 годзе.
Імянін
Назву Імяні́н маюць:
Вядомыя асобы Васілевічаў
Вядомыя ўраджэнцы Васілевічаў:
Крымская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Крымская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка (Крымская АССР) — аўтаномная рэспубліка на тэрыторыі Крыма, якая існавала ў 1921—1945 гадах у складзе РСФСР і ў 1991—1992 гадах у складзе Украіны (УССР).
Аўтаномная Крымская ССР была ўтворана 18 кастрычніка 1921 года ў складзе РСФСР. 5 мая 1929 года пасля прыняцця новай канстытуцыі аўтаноміі атрымала найменне — Крымская АССР. 30 чэрвеня 1945 года гэта аўтаномная рэспубліка была ператворана ў Крымскую вобласць, якая 26 красавіка 1954 года была перададзена ў склад Украінскай ССР.
Віялета Ігараўна Прохарава
Віялета Ігараўна Прохарава (нар., г.п. Чэрлак, Омская вобласць, РСФСР) — беларускі вучоны ў галіне біяхіміі і анкалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1997), прафесар (1999).
IC 3561
IC 3561 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Віялета Ігараўна Прохарава
Навукова-даследчая дзейнасць
Навукова-даследчая дзейнасць прысвечана актуальным праблемам сучаснай анкалогіі як фундаментальнага, так і прыкладнога характару: біяхімія пухліннага росту, гарманальна-метабалічныя ўзаемаадносіны ў сістэме «пухліна-арганізм», пухлінныя маркеры, электронна-парамагнітныя рэзанансныя характарыстыкі біялагічных вадкасцяў анкалагічных хворых, прагноз лячэнне паранеапластычных сіндромаў, лабараторная дыягностыка злаякасных новаўтварэнняў.
IC 3561
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арабістыка
Арабістыка — сукупнасць навуковых дысцыплін, якія вывучаюць арабскую мову, літаратуру, гісторыю, эканоміку, культуру, рэлігію, этнаграфію арабскіх краін.
Першыя арабісты (асобы, што вывучаюць розныя аспекты арабскага свету, але не належаць да яго) з'явіліся ў сярэднявечнай Іспаніі, па якой праходзіла граніца паміж мусульманскім і хрысціянскім светам. Пераклады арабскіх тэкстаў на лацінскую мову з'яўляюцца ўжо ў 10 стагоддзі, галоўным цэнтрам з 12 стагоддзя становіцца таледская школа.
Пасля заняпаду ў часы Рэфармацыі арабістыка пачынае імкліва развівацца і распаўсюджваецца на іншыя еўрапейскія краіны: Англію, Італію, Францыю, Германію, Нідэрланды.
З 18 стагоддзя арабістыка развіваецца ў Расіі. У СССР праблемы арабістыкі распрацоўваліся ў Маскве, Ленінградзе, Баку, Ташкенце, Тбілісі, Душанбэ, Ерэване.
У цяперашні час беларускіх арабістаў рыхтуюць Ваенны універсітэт Міністэрства абароны РФ (былы Ваенны інстытут замежных моў), Школа замежных моў Інстытута ўзброеных сіл Катара, Беларускі дзяржаўны універсітэт, Мінскі дзяржаўны лінгвістычны універсітэт.
Ягаднае (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Пастановай Бранскага губвыканкама хутар Ільянкоў Чуравіцкай валаці Навазыбкаўскага павета перайменаваны ў хутар Ягадны.
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Махсагалох
Махсагалох (Мохсоголлох, Мохсоҕоллоох) — пасёлак гарадскога тыпу ў Хангаласкім улусе Рэспублікі Саха (Якуція) у Расійскай Федэрацыі. Размешчаны на левым беразе р. Лена, за 18 км на паўночны захад ад г. Пакроўск.
Заснаваны ў 1958 годзе ў сувязі з будаўніцтвам цэментнага завода, з 1964 года рабочы пасёлак, побач г. зв. «хімія» для асуджаных.
Аль-Халіфа
Кіраўнікі дынастыі з XVIII стагоддзя насілі тытул Хакім (уладар) Бахрэйна. У 1971 годзе, пасля абвяшчэння незалежнасці, Іса ібн Салман аль-Халіфа прыняў тытул эмір Бахрэйна.
Цяперашні кіраўнік дынастыі - Хамад ібн Іса аль-Халіфа - стаў эмірам Бахрэйна ў 1999 годзе, а ў 2002 годзе абвясціў сябе каралём Бахрэйна.
Лім Джон Сім
Лім Джон Сім (림정심; нар. 5 лютага 1993, Пхеньян, КНДР) — паўночнакарэйская цяжкаатлетка, чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі да 69 кг.
Кар’ера
Пачала займацца цяжкай атлетыкай ва ўзросце 11 гадоў. У 2009 годзе стала сярэбраным прызёрам юнацкага чэмпіянату свету ў катэгорыі да 58 кг. У 2010 годзе заняла 4-е месца на Азіяцкіх гульнях (у катэгорыі да 69 кг) і стала 6-й на чэмпіянаце свету ў катэгорыі да 63 кг. У 2011 годзе заняла 3-е месца на юніёрскім чэмпіянаце свету ў катэгорыі да 63 кг. На Алімпійскіх гульнях 2012 года выйграла залаты медаль у катэгорыі да 69 кг.
Джэноні
Джэноні (Genoni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 1006 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 44 км². Паштовы індэкс — 8030. Тэлефонны код — 0782.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сезон 2020 ФК Ліда
У 2020 годзе футбольны клуб «Ліда» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
Станам на лістапад 2020 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Сонечнае зацьменне 1 лютага 1832 года
Сонечнае зацьменне 1 лютага 1832 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 128 сараса.
Зацьменне 1 лютага 1832 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1832 годзе і 80-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 7 жніўня 1831 года, наступнае — 27 ліпеня 1832 года.
Ула (прыток Мяркіса)
Ула́ (Ūla), Пеляса, Падзейка — рака ў Воранаўскім раёне Беларусі і Варэнскім раёне Літвы, левы прыток ракі Мяркіс (басейн Нёмана). Даўжыня 84 км, плошча басейна 752,9 км².
Пачынаецца каля в. Падэйкі, даўжыня на тэрыторыі Беларусі 13,5 км, на працягу 3 км цячэ па беларуска-літоўскай мяжы. Перасякае граніцу за 2 км на паўночны захад ад в. Правожа. Рэчышча ад вытоку да граніцы каналізаванае, на тэрыторыі Літвы рака цячэ ў натуральным рэчышчы, шырыня рэчышча 10–16 м.
Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў. Асноўны прыток — рака Нізянка (злева).
Істад
Істад (швед. Ystad) — горад у Швецыі, адміністрацыйны цэнтр Істадскай камуны ў лене Сконэ. На 2010 год у горадзе пражывала 18 350 жыхароў.
Гісторыя
Упершыню горад быў згаданы ў 1244 годзе. Францысканскі манастыр Гробрэдраклострэт быў заснаваны ў 1267 годзе. У XIV стагоддзі Істад далучыўся да Ганзы. Хартыя 1599 года дала гораду права гандляваць буйной рагатай жывёлай. У 1658 годзе горад, разам з усёй правінцыяй Сконэ, адышоў ад Даніі да Швецыі згодна з Роскільскім мірным дагаворам; у той час яго насельніцтва складала прыблізна 1600 чалавек. У 1850 годзе насельніцтва дасягнула 5000. У 1866 годзе ў Істадзе была пабудавана чыгунка. Затым яго насельніцтва ўзрасло да 10 тыс. чалавек. Пасля Другой сусветнай вайны была адкрыта паромная пераправа ў Польшчу і на дацкі востраў Борнхальм.
Барыс Міронавіч Фельдман
Барыс Міронавіч Фельдман (1890,, Мінская губерня, Расійская імперыя — , , СССР) — савецкі военачальнік, камкор (1935). Член ВКП (б) з 1919. Праходзіў па «справе Тухачэўскага». Расстраляны 12 чэрвеня 1937. Рэабілітаваны пасмяротна 31 студзеня 1957 г.
Дарэвалюцыйны перыяд
Нарадзіўся ў Пінску ў сям'і сталяра. Яўрэй. Спачуваў рэвалюцыйнаму руху. Неаднаразова арыштоўваўся. У 1913 годзе мабілізаваны ў дзеючую армію. Удзельнік Першай сусветнай вайны (1914—1917 гг.).
Грамадзянская вайна
У маі 1918 года ўступіў у Чырвоную Армію. У 1918—1922 гг. сакратар штаба Бранскага раёна. У 1919 г. памочнік начальніка аператыўнага аддзела 13-й арміі, начальнік штаба 1-й брыгады 9-й стралковай дывізіі. У 1920 г. памочнік начальніка, а затым начальнік штаба 57-й і 55-й стралковых дывізій. У 1920—1921 гг. начальнік штаба Асобнай брыгады. Пры падаўленні Тамбоўскага сялянскага паўстання ў 1921 годзе камандзір экспедыцыйнага корпуса ў Тамбове.
1937
У 1937 годзе Барыс Фельдман пераводзіцца на пасаду намесніка камандуючага войскамі Маскоўскай ВА. У маі 1937 года Фельдман зняты з усіх пастоў, выключаны з ВКП(б) і арыштаваны. Расстраляны 12 чэрвеня 1937 г. разам з М. М. Тухачэўскім, І. Э Якірам і іншымі военачальнікамі ў падвале будынка Ваеннай калегіі Вярхоўнага Суда СССР.
У 1957 цалкам рэабілітаваны і адноўлены ў партыі.
Горад на правах павета
Горад на правах павета — адміністрацыйная адзінка мясцовага самакіравання ў Польшчы. Горадам на правах павета з'яўляецца гміна ў статусе горада, якая выконвае функцыі павета. У горадзе на правах павета выканаўчую ўладу ўзначальвае прэзідэнт горада.
Гарады на правах павета не з'яўляецца паветамі, а ўсяго толькі гмінамі, якім заканадаўчая ўлада, улічваючы іх спецыфіку, даручыла пашыраную сферу задач.
Наступствы прадастаўлення гарадам правоў павета наступныя:
Акрамя таго, у арганізацыйнай структуры горада, які валодае правамі павета, з'яўляецца орган, які не функцыянуе ў «звычайнай» гміне (камісія бяспекі і парадку). Па сутнасці горад на правах павета з'яўляецца гмінай, яго органы падлягаюць перш за ўсё рэгуляванню законам аб гмінным самакіраванні.
Статус горада на правах павета, пасля ўвядзення ў дзеянне адміністрацыйнай рэформы Польшчы 1 студзеня 1999, атрымалі:
Варшава атрымала статус горада на правах павета 27 лістапада 2002; у гадах 1999—2002 паралельна існавалі Варшаўскі павет і горад сталічны Варшава. Валбжых з 1 студзеня 2003 года страціў статус горада на правах павета і быў уключаны ў склад Валбжыхскага павета.
Усяго з 1 студзеня 2003 года ў Польшчы маецца 65 гарадоў, якія носяць статус горада на правах павета.
IC 3562
IC 3562 — галактыка тыпу Irr (іррегулярна галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Бездзеж)
Царква ў гонар Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Бездзеж Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца каля могілак.
Гісторыя
Пабудавана на мяжы XX—XXI стагоддзяў. Акаймавана каванай агароджай з 3-пралётнай арачнай брамай з макаўкамі.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы ў сталізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Манументальны храм вырашаны па кананічнай 4-часткавай падоўжна-восевай акмпазіцыі: 2-ярусная 4-гранная шатровая званіца-прытвор, кароткая трапезная, кубападобная малітоўная зала, паўкруглая апсіда з бакавымі рызніцамі. Са старажытнага дойлідства пазычана маляўнічае 5-купалле з лемехавымі пакрыццямі, чляненне фасадаў на тры праслы з кілепадобнымі завершамі, бочкавыя дахі, высока ўзнятыя арачныя аконныя праёмы ў перспектыўных ліштвах, зубчастыя фрызы, кілепадобныя казыркі трох 2-слуповых ганкаў, мазаічныя пано над уваходамі.
Чэрлак (Омская вобласць)
Чэрлак (Черла́к) — рабочы пасёлак у Омскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чэрлакскага раёна.
Насельніцтва — чал. (2022). Пасёлак размешчаны на мяжы Барабінскай нізіны, якая з’яўляецца часткай Заходне-Сібірскай раўніны, і даліны ракі Іртыш. Большая частка пасёлка размешчана на правым беразе ракі Іртыш. Чэрлак знаходзіцца за 150 км на паўднёвы ўсход ад Омска, за 48 км на паўночны захад ад дзяржаўнай мяжы з Рэспублікай Казахстан. Найбліжэйшая чыгуначная станцыя размешчана за 42 км на паўднёвы ўсход ад пасёлка.
Праз пасёлак праходзіць федэральная аўтадарога М38 Омск — Паўладар.
Алі Трэйкі
Алі Абдэль Салам ат-Трэйкі (араб. علي عبد السلام التريكي; нарадзіўся ў 1938 годзе, Місрат, Лівія) — лівійскі дыпламат, былы міністр замежных спраў Лівіі (1976—1982, 1984—1986). З 2009 па 2010 год быў старшынёй 64-й сесіі Генеральнай Асамблеі ААН.
Балацянікі
Балацянікі (Lymnaeidae) — сямейства прэснаводных лёгачных малюскаў класа бруханогіх.
Знешняя будова
Ракавіны (даўжынёю 5—70 мм) рознакаляровыя, закручаныя спіральна, вусце рознай формы і памераў. Цела можа поўнасцю ўцягвацца ў ракавіну, уключае тры аддзелы: галаву, тулава і нагу. На ніжнім баку галавы размешчаны рот, а вышэй за рот — два рухомыя датыкальныя шчупальцы, каля асновы якіх ляжыць пара вачэй.
Рухаюцца з дапамогай нагі, падэшва якой укрыта сліззю. Мускулістая нага мае выгляд шырокай падэшвеннай пласцінкі. Дзякуючы хвалепадобным скарачэнням мышцаў нагі малюск павольна слізгае па сцёблах і лістах падводных раслін.
Тулава ў балацяніка перамешчана на спінны бок. Яно пакрыта скурнай складкай — мантыяй. Паміж участкам мантыі і тулавам ёсць мантыйная поласць, якая мае сувязь са знешнім асяроддзем праз дыхальную адтуліну. Яна акружана кальцавымі мышцамі, пры расслабленні якіх адтуліна адкрываецца, а пры скарачэнні — закрываецца.
Ракавіна засцерагае мяккае цела малюска ад пашкоджанняў, драпежнікаў і дае апору для мышцаў. Ракавіна ўтвараецца эпітэліем мантыі. Звонку ракавіна пакрыта тонкім арганічным слоем, ад якога залежыць яе афарбоўка. Пад ім размешчаны два іншыя слаі — вапнавыя.
Пашырэнне
Налічваецца каля 120 відаў. Трапляюцца па ўсім свеце, на Беларусі пашыраны, ,. Жывуць у прэсных і саланаватых вадаёмах, забалочаных мясцінах, могуць пераносіць часовае высыханне і замярзанне вадаёмаў. Амаль усе — прамежкавыя гаспадары ўзбуджальнікаў гельмінтозаў.
Жыўленне і страваванне
Кормяцца водарасцямі, тканкамі раслін, жывёльнымі рэшткамі.
У глотцы ў балацяніка ёсць мускулісты язык, пакрыты тонкай рагавой пласцінкай са шматлікімі зубчыкамі — таркай. Балацянікі, поўзаючы па падводных раслінах, саскрэбваюць таркай мяккія тканкі, налёт водарасцей і заглынаюць іх.
З глоткі па страваводу ежа трапляе ў яго расшырэнне — валляк, затым у страўнік, ад якога адыходзіць кішэчнік, дзе ежа канчаткова ператраўліваецца і ўсмоктваецца. У балацяніка ёсць стрававальная залоза — печань. Неператраўленыя рэшткі праз задні аддзел кішэчніка і анальную адтуліну выводзяцца вонкі.
Дыханне
Органам дыхання балацяніка з'яўляецца лёгкае. Яно ўтворана часткай мантыі. У сценцы мантыі ёсць сетка крывяносных сасудаў, у якія з атмасфернага паветра праз дыхальную адтуліну паступае кісларод, а выдзяляецца вуглякіслы газ. Для дыхання балацянік перыядычна паднімаецца да паверхні вады і запаўняе лёгкае атмасферным паветрам. Памяняўшы паветра, ён закрывае дыхальца і пагружаецца ў ваду. Чым цяплейшая вада, тым часцей усплывае малюск, паколькі з павышэннем тэмпературы вады ў ёй зніжаецца ўтрыманне кіслароду. Зімой, калі прэсныя вадаёмы пакрываюцца лёдам і балацянікі не могуць паднімацца да паверхні, яны запаўняюць мантыйную поласць вадой і дыхаюць, атрымліваючы з яе кісларод.
Поласць цела і кровазварот
Большая частка поласці цела малюскаў запоўнена злучальнай тканкай, якая выконвае апорную функцыю. Ад поласці цела захоўваюцца толькі два невялікія ўчасткі: адзін з іх акружае палавую залозу, другі — сэрца, утвараючы калясардэчную сумку.
Сэрца ў балацяніка складаецца з перадсэрдзя і жалудачка, ад якога адыходзяць крывяносныя сасуды. Аднак кроў цячэ не толькі па сасудах, але і па шчылінападобных рэштках поласці цела. Такая крывяносная сістэма называецца незамкнутай.
Выдзяляльная сістэма
Выдзяляльная сістэма прадстаўлена ў балацяніка адной ныркай. Яна адным канцом адкрываецца ў калясардэчную сумку, паглынаючы з крыві прадукты абмену, і выводзіць іх вонкі праз другую адтуліну, якая адкрываецца ў мантыйную поласць.
Нервовая сістэма
Нервовая сістэма балацяніка ўтворана некалькімі буйнымі парнымі скопішчамі нервовых клетак (гангліеў) у розных частках цела. Усе гангліі злучаны паміж сабой нервамі. Такая нервовая сістэма называецца раскідана-вузлавой. У балацяніка ёсць органы зроку, дотыку, нюху і смаку.
Размнажэнне
Балацянікі — гермафрадыты з унутраным перакрыжаваным апладненнем. Вясною (пры тэмпературы вады да 15 °C) адкладваюць скопішчы аплодненых яец у выглядзе слізістых шнуроў на розных падводных прадметах і сцёблах раслін. Развіццё ў балацяніка прамое, г. зн. з яйца пасля завяршэння развіцця выходзіць маленькі малюск. Жывуць каля трох гадоў.
Ваўчанскі раён
Ваўчанскі раён (Вовчанський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Харкаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ваўчанск (Вовчанськ).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 47068 чалавек, плошча — 1888,1 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 3 пасялковых і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 3 пасёлкі гарадскога тыпу, 11 пасёлкаў сельскага тыпу і 80 вёсак.
В’етнамазнаўства
В'етнамазнаўства (в'етнамістыка) — сукупнасць навуковых дысцыплін, якія вывучаюць мову, культуру, гісторыю, мастацтва, рэлігію, філасофію, этнаграфію, эканоміку, помнікі духоўнай і матэрыяльнай культуры В’етнама. В'етнамазнаўства ўваходзіць у комплекс навуковых дысцыплін усходазнаўства.
Канатная дарога
Канатная дарога — від пазавулічнага транспарту для перамяшчэння пасажыраў і грузаў, у якім для перамяшчэння вагонаў, ваганетак, кабін або крэслаў служыць цягавы або апорна-цягавы канат (трос), працягнуты паміж апорамі такім чынам, што вагоны (кабіны-гандолы, крэслы, ваганеткі) не дакранаюцца да зямлі.
У вузкім сэнсе пад канатнымі дарогамі разумеюцца трасы пазавулічнага ці нават пазагарадскога транспарту, працягнутыя ў паветры, тады як у шырэйшым сэнсе да канатных дарог адносяцца і іншыя транспартныя сістэмы на тросавай цязе. Апошнія могуць быць унутрыгарадскімі — як пазавулічнымі (фунікулер), так і вулічнымі (канатны трамвай).
Правазная здольнасць пасажырскай канатнай дарогі можа дасягаць 2.000 чалавек у гадзіну, грузавой канатнай дарогі — да 10.000 тон у гадзіну.
Самая доўгая ў свеце пасажырская маятнікавая дарога (5,7 км) — Тацеўская канатная дарога — знаходзіцца ў Арменіі.
У Беларусі канатныя дарогі (бугельныя і гарналыжныя пад’ёмнікі) размешчаны ў гарналыжных цэнтрах Лагойск і Сілічы, гарналыжным комплексе «Мазыр».
Штам
Штам (ад Stamm, літаральна — «ствол», «род») —  вірусаў, бактэрый, іншых мікраарганізмаў або, ізаляваная ў пэўны час і ў пэўным месцы. Паколькі многія мікраарганізмы размножваюцца бінарным дзяленнем (простае дзяленне клеткі, уласцівае бактэрыям) або мітозам (эўкарыятычныя мікраарганізмы, такія, як грыбы, водарасці), без удзелу палавога працэсу, па сутнасці, віды ў такіх мікраарганізмаў  складаюцца з  ліній, генетычна і  ідэнтычных зыходнай клетцы. Штам не з’яўляецца таксанамічнай катэгорыяй, ніжэйшым таксонам ва ўсіх арганізмаў з’яўляецца від, адзін і той жа штам не можа быць вылучаны другі раз з той самай крыніцы ў іншы час.
Аднясенне мікраарганізма да вызначанага віду адбываецца на аснове досыць шырокіх прыкмет, такіх як тып нуклеінавай кіслаты і будова капсіда у вірусаў; здольнасці расці на пэўных вуглевадародах і тып выдзеленых прадуктаў абмену рэчываў, а таксама кансерватыўных паслядоўнасцях геному ў бактэрый. Унутры віду існуюць варыяцыі адносна памеру і формы бляшак (негатыўныя «» віруса) або калоній мікраарганізма, ўзроўню прадукцыі ферментаў, наяўнасці, вірулентнасці і т. п.
Усць-Ардынскі
Усць-Ардынскі (Усть-Орды́нский, Ордын Адаг) — пасёлак у Іркуцкай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Усць-Ардынскай Бурацкай акругі — адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі з асобым статусам у Іркуцкай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Эхірыт-Булагацкага раёна.
Насельніцтва 14,3 тыс. чал. (2003). Размешчаны на правым беразе ракі Куды (прыток Ангары), за 62 км на паўночны ўсход ад Іркуцка.
Мархелёўка
Мархелёўка (Marchelówka) — вёска ў Сакульскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Янаў.
Джэрджэі
Джэрджэй (Gergei) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Насельніцтва складае 1457 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 8030. Тэлефонны код — 0782.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Віт.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дэмасфен
Дэмасфе́н (Δημοσθένης; 384 да н.э.,  — 322 да н.э.) — старажытнагрэчаскі афінскі дзяржаўны дзеяч і аратар.
Бацька Дэмасфена, таксама Дэмасфен, памёр, калі сыну было сем гадоў. У 20 гадоў Дэмасфену прыйшлося звярнуцца ў суд, каб вярнуць спадчыну, якой нядобрасумленна распарадзіліся апекуны.
У 350-х гадах да н. Дэмасфен удзельнічаў у якасці складальніка прамоў у шэрагу працэсаў. Дэмасфен прапагандаваў эканомію і паслядоўную абарону нацыянальных інтарэсаў у знешняй палітыцы. Ён прытрымліваўся традыцыйнай афінскай палітыкі, якая імкнулася, абапіраючыся галоўным чынам на марскую моц, захаваць кантроль над Гелеспонтам (сучасныя Дарданэлы) і Басфорам і падтрымліваць паўсюль у Грэцыі антыспартанскія (і антыфіванскія) настроі.
Кунцаўшчына (жылы раён, Мінск)
Ку́нцаўшчына — мікрараён у складзе Фрунзенскага раёна горада Мінска.
Размяшчэнне
У заходняй частцы Мінска. Мяжуе з мікрараёнамі Каменная Горка, Дамброўка, Захад.
Вуліцы
У. Галубка, Кунцаўшчына, Ляшчынскага, Матусевіча, Прытыцкага.
Гарадская інфраструктура
2 філіяла ААТ «ААБ Беларусбанк», пошта, аптэкі, паліклініка № 26, гарадскі кардыялагічны дыспансер, 7 дзіцячых садкоў, гімназіі № 4 і № 39, 3 сярэднія школы, музычная школа № 17, 2 ЖЭУ, 3 універсамы («Кунцаўшчына», «Заходнi», «Рублёўскі»), 4 прадуктовых крамы, мэблевы магазін, дом быту.
Метро
7 лістапада 2005 года былі адкрыты станцыя метро «Кунцаўшчына» і станцыя метро «Каменная горка», якія размясціліся па краях мікрараёна.
Стрыт-арт
Восенню 2019 года на фасадах трох 12-павярховых жылых дамоў па вул. Прытыцкага 134, 136 і 150 створаны тры манументальных мурала «Будучыня». Муралы ўяўляюць сабой трыпціх на тэму сучаснасці і будучыні Беларусі. Над стварэннем трыпціха працавалі мастакі Artez з Сербіі (мурал «Фрыланс»), Mutus з Беларусі (мурал "Лічбавы свет"), Тонкі і Jofre Oliveras з Іспаніі (мурал «Героі новага часу»). Праект быў рэалізаваны намаганнямі адміністрацыі Фрунзенскага раёна Мінска, стрыт-арт-актывістаў Urban Myths і кампаніі А1.
Біпалярны транзістар
Біпалярны транзістар — трохэлектродны паўправадніковы прыбор, разнавіднасць транзістара. Электроды далучаны да трох паслядоўна змешчаных слаёў паўправадніка з чаргаваным тыпам прымеснай праводнасці. Паводле гэтага спосаба чаргавання распазнаюць n-p-n і p-n-p транзістары (n (negative) — электронный тып прымеснай праводнасці, p (positive) — дзіркавы).
Сонечнае зацьменне 7 жніўня 1831 года
Зацьменне мела велічыню 1,0349 і дасягнула свайго максімуму ў 22:15:59 UTC у пункце з каардынатамі 25° пд. ш. 161° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 20 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 158 км.
Біпалярны транзістар
Электрод, які далучаны да цэнтральнага слою, называюць базай, электроды, якія падключаны да вонкавых слаёў, называюць калектарам і эмітарам. На простай схеме адрозненні паміж калектарам і эмітэрам не бачныя. На самай справе калектар адрозніваецца ад эмітэра, галоўнае адрозненне калектара — большая плошча p — n-перахода. Акрамя гэтага, для работы транзістара абавязкова неабходна малая таўшчына базы.
Сонечнае зацьменне 7 жніўня 1831 года
Зацьменне 7 жніўня 1831 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1831 годзе і 79-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 12 лютага 1831 года, наступнае — 1 лютага 1832 года.
Біпалярны транзістар
Прынцып деяння транзістара
У актыўным рэжыме работы транзістар уключаны так, што яго эмітарны пераход зрушаны ў прамым напрамку (адчынены), а калектарны пераход зрушаны ў адваротным напрамку. Разглядзім n-p-n транзістар. У n-p-n транзістары электроны — асноўныя носьбіты току ў эмітары — праходзяць праз адкрыты пераход эмітар-база ў вобласць базы. Частка гэтых электронаў рэкамбінуюць з асноўнымі носьбітамі зараду ў базе (дзіркамі), частка дыфундуе назад у эмітар. Аднак, з-за таго што базу робяць вельмі тонкай і вельмі слаба легіраванай, большая частка электронаў, інжэктаваная з эмітара, дыфундуе ў вобласць калектара. Магутнае электрычнае поле адваротна зрушанага калектарнага пераходу захоплівае электроны (нагадаем, што яны — неасноўныя носьбіты ў базе, таму для іх пераход адчынены), і прыносіць іх у калектар. Ток калектара, такім чынам, практычна роўны току эмітара, за выключэннем невялікай страты на рэкамбінацыю ў базе, якая і стварае ток базы (Iэ=Iб + Iк). Каэфіцыент α, які звязвае ток эмітара і ток калектара (Iк = α Iэ), называецца каэфіцыентам перадачы тока эмітара. Звычайна ён роўны α=(0.9 — 0.999) (чым большы каэфіцыент, тем лепш транзістар). Гэты каэфіцыент мала залежыць ад напружання калектар-база і база-эмітар. Таму ў шырокім дыяпазоне рабочых напружанняў ток калектара прапарцыянальны току базы, каэфіцыент прапарцыйнасці роўны β = α / (1 − α) (звычайна β=(10 − 1000). Такім чынам, змяняючы малы ток базы, можна кіраваць значна большым токам калектара.
Характарыстыкі транзістара як чатырохполюсніка
У большасці электрычным схем транзістар выкарыстоўваецца ў якасці чатырохполюсніка (прыстасавання, якое мае два ўваходных і два выходных вывады), з-за таго, што транзістар мае толькі тры вывады, для яго выкарыстоўванне ў якасці чатырохполюсніка патрэбна адзін з вывадаў транзістара зрабіць агульным для ўваходнага і выходнага ланцугоў. Адпаведна адрозніваюць тры схемы ўключэння транзістара: схемы з агульнай базай (АБ), агульным эмітарам (АЭ) і агульным калектарам (АК). Для разліку контураў з біпалярнымі транзістарамі ў наш час выкарыстоўвают h-параметры: транзістар уяўляюць як чатырохполюснік і запісваюць ураўненні чатырохполюсніка ў h-параметрах. Каэфіцыенты чатырохполюсніка (h-параметры) выражаюцца наступным чынам: h11=Uбэ/Iб пры Uкэ=const — уваходнае супраціўленне Rвх, Ом; h12=Uбэ/Uкэ пры Iб=const — безразмерны каэфіцыент зваротнай сувязі па напружанню; h21=Iк/Iб пры Uкэ=const — безразмерны каэфіцыент передачы току (β); h22=Iк/Uкэ пры Iб=const — выходная праводнасць (1/Rвых)
Схема ўключэння з агульнай базай
Недахопы схемы з агульнай базай: Перавагі: [[Файл:Схема уключэння з агульным эмітарам1.png|міні| Схема ўключэння з агульным эмітарам
Iвых = Iк Iвх = Iб Uвх = Uбэ Uвых = Uкэ. ]]
Схема ўключэння з агульным эмітарам
Перавагі: Недахопы: [[Файл:Схема уключэння з агульным эмітарам.png|міні| Схема ўключэння з агульным калектарам
Iвых = Iэ Iвх = Iб Uвх = Uбк Uвых = Uкэ. ]]
Схема ўключэння з агульным калектарам
Перавагі: Недахопы:
Рэжымы работы транзістараў
Актыўны рэжым (нармальны актыўны рэжым) — рэжым, якому адпавядае адчынены стан эмітарнага пераходу і зачынены стан калектарнага пераходу:UЭБ>0; UКБ<0 (для транзістара n-p-n тыпа), для транзістара p-n-p тыпа умовы имець від UЭБ<0; UКБ>0.
Інверсны рэжым (інверсны актыўны рэжым) — рэжым, якому адпавядае адчынены стан калектарнага пераходу і зачынены стан эмітарнага пераходу. У сувязі з тым, што ўзмацняльныя ўласцівасці транзістара ў інверсным рэжыме значна горшыя, чым у актыўным рэжыме, транзістар у інверсным рэжыме практычна не выкарыстоўваецца.