cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Часовы кіраўнічы савет Ірака
Створаны 13 ліпеня 2003 года. складаўся з 25 членаў, правадыроў плямёнаў і палітыкаў. У этнічным і канфесійным плане савет уключаў у сябе 13 шыітаў, 5 сунітаў, 5 курдаў (таксама сунітаў), аднаго туркмена і аднаго асірыйца. Орган уяўляў сабой шырокі спектр палітычных і рэлігійных рухаў Ірака; тым не менш з часам выявілася безгрунтоўнасць дадзенай структуры і прынятых ёю рашэнняў. Першапачаткова меркавалася, што ЧКСІ стане кансультатыўным органам пры ЧОК, аднак вельмі хутка кіраўнік савета стаў вызначаць парадак дня і актыўна ўключаўся ў працэс прыняцця палітычных рашэнняў. У той жа час кіраўнік акупацыйнай адміністрацыі Пол Брэмер валодаў правам вета ў дачыненні да рашэнняў, вынесеных ЧКСІ.
1 чэрвеня 2004 года ў Багдадзе было абвешчана аб старэнні Часовага ўрада Ірака (ЧУІ), які замяніў ЧКСІ. Пазней, 28 чэрвеня, свае паўнамоцтвы ЧПІ перадала часовая кааліцыйная адміністрацыя.
Кабінет
1 верасня 2003 года Савет прызначыў свой першы кабінет міністраў. У ім былі:
Пасады міністра абароны і міністра інфармацыі часоў Садама Хусейна былі часова скасаваны акупацыйнай адміністрацыяй да 22 лютага 2004 года.
Рыўнапіль (Валнавахскі раён)
Рыўнапіль (Рівнопіль) — вёска Вяліканавасёлкаўскай пасялковая абшчыны Валнавахскага раёна Данецкай вобласці ва Украіне.
Агульныя звесткі
Вёска размешчана на левым беразе р. Варона. Адлегласць да цэнтра раёна складае каля 17 км і праходзіць па аўтадарозе мясцовага значэння.
Землі вёскі мяжуюць з тэрыторыяй в. Новадараўка Полагаўскага раёна Запарожскай вобласці.
XX стагоддзе
У пачатку 1918 года калонія налічвала 750 жыхароў, з іх 690 яўрэяў. Пачынаючы з 1918 года калонія на працягу трох гадоў падвяргалася нападам і пагромам махноўцаў, дзянікінцаў і дробных банд з навакольных вёсак. Дзянікінскі пагром учынены атрадам Шкура. У адказ на просьбу дэлегацыі каланістаў спыніць пагром, Шкура прыгразіў іх усіх павесіць, калі яны яго часам не пакінуць. За ўвесь час пагрому забіта 3 чалавекі, паранена ўсё паселішча, згвалтавана 30 жанчын. Пакінута 8 сірот. Разбураны 25 яўрэйскіх дамоў, 1 яўрэйскі кааператыў, 2-ве яўрэйскія кузні, 1 яўрэйская школа і 1 яўрэйская бібліятэка. Большая частка яўрэйскага насельніцтва з’ехала ў Юзаўку, Марыупаль, Мелітопаль і іншыя гарады з больш устойлівай уладай. З умацаваннем Савецкай улады бандытызм спыніўся.
XXI стагоддзе
З 2020 года вёска падпарадкавана Вяліканавасёлкаўскай пасялковай грамадзе. 17 ліпеня 2020 года пасёлак увайшоў у склад Валнавахскага раёна, да гэтага вёска ўваходзіла ў склад ліквідаванага Вэлыканавасілкаўскага раёна.
Расійскае ўварванне ва Украіну (2022)
У сакавіку 2022 года населены пункт акупавалі УС РФ.
26 чэрвеня 2023 года вёска вызвалена Узброенымі сіламі Украіны і вернуты пад кантроль Украіны.
Вядомыя людзі
У Рыўнапілі ў 1958 годзе нарадзілася Прасалава Вера Андрэеўна — доктар філалагічных навук, прафесар, загадчык кафедры ўкраінскай літаратуры Данецкага нацыянальнага ўніверсітэта. Член Данецкага аддзялення Нацыянальнай акадэміі навук.
Адукацыя ў Азербайджане
У перыяд 2004—2008 гг. у Азербайджане былі дасягнуты значныя поспехі ў галіне адукацыі. Сферы адукацыі дзяржавай надаецца вялікая ўвага. У выдатках дзяржаўнага бюджэту Азербайджана на мэты адукацыі вылучаюцца буйныя сродкі. Расходы на адукацыю знаходзяцца на другім месцы пасля выдаткаў на войска. У 2009 годзе яны складуць прыкладна 1 мільярд манат (1,25 мільярдаў даляраў ЗША), што дасць магчымасць умацаваць матэрыяльна-тэхнічную базу адукацыі, а таксама прывесці навучальныя праграмы ў адпаведнасць з самым высокім сусветным узроўнем. У гэты перыяд у Азербайджане высокімі тэмпамі ідзе і будаўніцтва школ. За 4 гады пабудаваныя 1200 новых школ, сотні старых школ адрамантаваны.
Дзень Ведаў у Азербайджане
Указам Прэзідэнта Азербайджана Ільхама Аліева ад 21 жніўня 2004 года, у мэтах удасканалення існуючага ў навучальных установах Азербайджанскай Рэспублікі рэжыму працы, у сувязі са стварэннем эфектыўнай сістэмы дзейнасці, якая служыць павышэнню якасці навучання ў дадзеных навучальных установах, Прэзідэнт Азербайджана пастанавіў:
Дзяржаўная праграма па інфарматызацыі сістэмы адукацыі ў Азербайджане ў 2008—2012 гадах
У мэтах стварэння ў Азербайджанскай Рэспубліцы адзінай агульнанацыянальнай адукацыйнай асяроддзя шляхам шырокага ўкаранення сучасных інфармацыйных і камунікацыйных тэхналогій і забеспячэння ўсім слаям насельніцтва магчымасці атрымання якаснай адукацыі Прэзідэнт Азербайджанскай Рэспублікі Ільхам Аліеў сваім указам ад 10 чэрвеня 2008 г пастанавіў:
Абмен студэнтамі
У Азербайджане робяцца вельмі паспяховыя крокі і ў галіне міжнароднага супрацоўніцтва, далучыліся да Балонскага працэсу. У рамках Балонскага працэсу больш актыўна ажыццяўляецца абмен студэнтамі. Моладзь з Азербайджана вучыцца ў вядучых вышэйшых навучальных установах свету. Для арганізацыі гэтай працы было падпісана спецыяльнае распараджэнне прэзідэнта, і ў 2007 годзе першыя студэнты былі накіраваныя ў вядучыя ВНУ свету. Яны атрымліваюць там адукацыю за кошт дзяржаўных сродкаў і затым вяртаюцца на радзіму. Усе гэтыя дзеянні накіраваны на тое, каб у рэспубліцы з'явіліся прафесійныя кадры, якія адказваюць усім сучасным патрабаванням.
Дзень Настаўніка
Сярод шматлікіх святаў, якія праводзяцца ў школе, асаблівае месца займае Дзень настаўніка, які праводзіцца ў першую нядзелю кастрычніка. Прысвечаныя яму школьныя вечары, тэатралізаваныя паказы і святочныя канцэрты. У Азербайджане Дзень Настаўнікі адзначаюць у першую нядзелю кастрычніка. У многіх школах гэты дзень лічаць менавіта Днём настаўніка, а не святам усёй школы: настаўнікі прыходзяць прыбранымі, прымаюць віншаванні, кветкі, увечары ладзяць чаяванне. Дзеці ж не адчуваюць гэта свята сваім. Нават у вельмі добрых школах, дзе існуе сапраўднае сяброўства дарослых і дзяцей, педагагічны калектыў нярэдка забывае аб вялікіх выхаваўчых магчымасцях свята: фарміраванні любові да сваёй школе, цікавасці да прафесіі настаўніка.
Міжнародны дзень роднай мовы
Штогод 21 лютага жыхары планеты адзначаюць Дзень роднай мовы. Кожны год у гэты дзень у Баку пад эгідай Дэпартамента грамадскай інфармацыі ААН, нацыянальнай камісіі Азербайджана па справах ЮНЕСКА праводзяць розныя мерапрыемствы, у якім прымаюць удзел вядомыя ў рэспубліцы грамадскія і палітычныя дзеячы, прадстаўнікі навуковых колаў і вышэйшай школы.
"«Дзякуючы падтрымцы прэзідэнта Ільхама Аліева і ўрада рэспублікі ў Азербайджане на іўрыце — родным для кожнага яўрэя мове — выдаюцца кнігі, слоўнікі і іншая літаратура, іўрыт вывучаецца ў габрэйскай школе, на моўных аддзяленнях Універсітэта замежных моў і Бакінскага Дзяржаўнага універсітэта. І гэты феномен не толькі пацвярджае ўласцівую Азербайджану талерантнасць, але мае таксама безумоўную каштоўнасць для узаемаўзбагачэння культур насяляюць рэспубліку народаў», — падкрэсліў у сваім выступленні кіраўнік абшчыны горскіх габрэяў Азербайджана."
Міжнародны дзень дзіцячай кнігі
Штогод, у дзень нараджэння Ханса Крысціяна Андэрсена, — 2 красавіка святкуецца Міжнародны дзень дзіцячай кнігі. Пачынаючы з 1967 года па ініцыятыве і вырашэнню Міжнароднага савета па дзіцячай кнізе 2 красавіка, у дзень нараджэння вялікага казачніка Ханса Крысціяна Андэрсана, увесь свет адзначае Міжнародны дзень дзіцячай кнігі, падкрэсліваючы тым самым вечную роля дзіцячай кнігі ў фарміраванні духоўнага і інтэлектуальнага аблічча новых пакаленняў Зямлі.
Нямала дзіцячых кніг сабрана ў Музеі мініяцюрнай кнігі ў Баку. Больш за дваццаць гадоў яго стваральнік, Зарыфа Салахава, збірала гэтую рэдкую калекцыю — 4 тысячы міні-кніг з 47 краін свету.
Зарыфа Салахава, дырэктар Музея мініяцюрнай кнігі: "«За 5 гадоў я выдала 30 мініяцюрных кніг, якія звязаны з нашай літаратурай, мастацтвам, музыкай. Сярод іх нямала кніг, прысвечаных дзецям: казкі, аповесці, апавяданні, вершы і многае іншае»."
У музеі сабраны кнігі, выдадзеныя ў Расіі ў дарэвалюцыйны перыяд і ў савецкі час. Мініяцюрныя выданні Украіны і Беларусі, Малдовы і Сярэдняй Азіі, Грузіі. З азербайджанскай літаратуры — творы класікаў — Нізамі, Насімі, Вагіф, Физули, Фаталі Ахундава.
Гісторыя адукацыі
Пасля прыняцця ісламу пісьменнасць ў Баку стала фактычна абавязковай, так як усе мусульмане павінны былі ўмець чытаць Каран. Школы (мектэб) былі пры ўсіх мячэцях, універсітэты (медрэсэ) — толькі пры вялікіх мячэцях. Існавалі і асобныя Мектэб, а таксама вялікія медрэсэ. Выкладанне вялося звычайна з групамі ў 4-6 вучняў у Мектэб і 10-15 — у медрэсэ. Хлопчыкі і дзяўчынкі павінны былі вучыцца разам. Аднак у рэчаіснасці дзяўчынкі атрымлівалі адукацыю дома, хоць у пачатку XIX стагоддзя ў Баку існавалі дзве невялікія школы для дзяўчынак. Часта хатнюю адукацыю атрымлівалі і хлопчыкі з заможных сем'яў. Мула, які вядзе навучанне, выконваў ролю еўрапейскага гувернёра. Слова мула стала сінонімам слова муалем (настаўнік). У мектэб педагог сядзеў сярод вучняў, у медрэсе — на кафедры, а побач з ім сядзелі яго памочнікі, якія даводзілі да студэнтаў слова педагога і адказвалі на іх пытанні. Мектэб знаходзіліся ў падпарадкаванні асобных іранцаў, а медрэсэ былі на забеспячэнні буйных рэлігійных арганізацый.
Навучанне ў школах пачыналася з асваення арабскай пісьменнасці і завучвання Карана на памяць. Вывучыўся Каран на памяць называўся хафізам. Пасля гэтага прыступалі да вывучэння персідскай мовы, ісламскага права, гісторыі ісламу, філасофіі, арыфметыкі, астраноміі і астралогіі і інш. Таму пасля далучэння Баку да Расеі гэтыя школы часам называлі персідскімі.
Для лёгкасці засваення матэрыялу некаторыя падручнікі пісаліся ў вершаванай форме. Пачынаючы з ранняга Сярэднявечча для такіх школ складаліся і перапісваліся пісарамі ў вялікай колькасці персідска-азербайджанскія і арабска-азербайджанскія слоўнікі. Вучні сядзелі на дыване, падціснуўшы ногі пад сябе. Кнігу або сшытак трымалі на правым калене. Рэдкія і дарагія кнігі размяшчаліся на адмысловай падстаўцы — Рахіль. Перад вучнямі ляжаў галамдан (пенал), у якім знаходзіліся прыналежнасці, неабходныя для каліграфічным лісты: чарніліца, пёры, складаны ножык, нажніцы і кавалак слановай косці, неабходнай для падразання пёраў. Заняткі вяліся з раніцы да вечара з гадзінным перапынкам на абед. Вакацый не было. На Наўруз адпачывалі тры ці чатыры дні. Ежу дзеці прыносілі разам са спецыяльнай абрусам з хаты.
З пачатку XIX стагоддзя адзначаныя школы пачалі еўрапеізавацца. З'явіліся школы новага тыпу. У першых школах такога тыпу дзяцей саджалі на невялікія піяніна ў невысокіх парт, так, каб ім лёгка было прыстасавацца да новых умоў. З'явіліся класныя дошкі і разнастайныя навучальныя дапаможнікі.
У 1832 царская адміністрацыя адкрыла ў Баку павятовае вучылішча, пазней ператворанае ў губернскае. Размяшчалася яна па-за межамі прыгонных сцен у першай лініі новай забудовы ў аднапавярховым каменным доме. Выкладанне вялося на рускай і азербайджанскай мовах па праграме, прынятай у хрысціянскай Расіі. Асаблівай папулярнасцю ў сувязі з гэтым вучылішчы не карысталася, хоць выпускнікі вучылішча мелі пэўныя прывілеі пры паступленні на працу. У сувязі з гэтым па ініцыятыве і пры матэрыяльнай падтрымцы заможных бакінцам ў 1848 годзе ў Баку адкрылася так званае Мусульманскае вучылішча, праграма навучання ў якім была больш блізкай да традыцый, прынятым у Мектэб горада, а абсталяванне і методыка выкладання — больш сучаснымі. Тэрмін навучання быў 6 гадоў — па два гады на курс. Выпускнікі вучылішча мелі права паступлення ў гімназію.
Статыстыка
Колькасць агульнаадукацыйных школ ( да пачатку навучальнага года)</b>
Тамаш Мікалай Вайніловіч
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Вайніловічаў герба «Сыракомля». Сын Мікалая Вайніловіча (пам. пасля 1651 г.) і Яўфіміі з Палонскіх. Меў братоў Себасцяна, Мікалая і Яна.
Падчашы пінскі ў 1679 годзе.
Вопыт
Во́пыт
Фёдар Рыгоравіч Маркаў
Біяграфія
Ф. Р. Маркаў нарадзіўся ў вёсцы Качанішкі Свянцянскага павета. У 1934 годзе скончыў Свянцянскую настаўніцкую семінарыю. У 1932 годзе ўступіў у КСМЗБ, у 1934 г. у КПЗБ. З 1934 г. сакратар Свянцянскага, з 1936 г. Свянцянска-Браслаўскага акруговага падпольных камітэтаў КПЗБ. У 1936 г. быў арыштаваны і зняволены ў Бяроза-Картузкі канцлагер, затым у турму ў Вільні (у 1937—1939 гг.). У верасні 1939 г. вызвалены з турмы Чырвонай Арміяй і прызначаны старшынёй Свянцянскага гарсавета, член Паўнамоцнай камісіі Народнага сходу Заходняй Беларусі. З канца 1940 г намеснік старшыні Вілейскага аблвыканкама.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны на фронце з чэрвеня 1941 г., палітрук роты на Заходнім фронце, удзельнік прыгранічных абарончых баёў на тэрыторыі Беларусі. У жніўні 1941 г. па рашэнню партыі адкліканы з фронту і накіраваны ў тыл ворага. З верасня 1941 г. Ф. Р. Маркаў камандзір спецгрупы, з мая 1942 г. камандзір партызанскага атрада імя А. В. Суворава. З лістапада 1942 г. камандзір партызанскай брыгады імя К. Я. Варашылава і адначасова, з красавіка 1943 г., начальнік ваенна-аператыўнага аддзела партызанскага злучэння Вілейскай вобласці. З лістапада 1943 года да вызвалення вобласці ў ліпені 1944 г. — сакратар Вілейскага падпольнага абкома КП(б)Б.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 студзеня 1944 г. за ўзорнае выкананне баявых заданняў у тыле ворага і асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху ў Беларусі палкоўніку Маркаву Фёдару Рыгоравічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. З верасня 1944 г. палкоўнік Ф. Р. Маркаў у запасе. З 1944 года працаваў намеснікам старшыні Вілейскага і Маладзечанскага аблвыканкамаў. У 1948 годзе скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1940—1958 гг.
Сайпан
Сайпа́н (англ. Saipan) - востраў у складзе Марыянскіх астравоў. Частка і адміністрацыйны цэнтр тэрыторыі Паўночныя Марыянскія астравы. Плошча - 115,38 км². Насельніцтва - 48220 (2010 г.).
Прырода і геаграфія
Востраў Сайпан мае часткова вулканічнае, часткова каралавае паходжанне. Заходняе ўзбярэжжа спадзістае, тут шмат пясчаных пляжаў, дзякуючы каралаваму рыфу існуе шырокая лагуна. Усходняе ўзбярэжжа пакрыта скаламі і ўцёсамі. Найвышэйшая кропка, гара Тапачау (480 м), утворана вапняковымі адкладаннямі. На поўнач ад яе знаходзіцца конус старажытнага вулкана - гара Ачугаа.
Клімат трапічны пасатны, даволі вільготны (79%), сярэднегадавая тэмпература амаль не змяняецца і складае прыкладна 27,8° С.
Лясы захаваліся толькі на схілах гор. У большасці флора прадстаўлена культурнымі насаджэннямі. Сайпан насяляе некалькі відаў птушак, у тым ліку эндэмічных. У мінулым, былі шырока прадстаўлены гіганцкія слімакі Achatina achatina, завезеныя, відавочна, з Афрыкі. Але ў друг. пал. XX ст. яны былі знішчаны, пакольку разглядаліся як шкоднікі для культурных раслін.
Гісторыя
Востраў Сайпан быў заселены ў сяр. II тыс. да н.э. продкамі чамора. У 1521 г. Фернан Магелан адкрыў Марыянскія астравы і далучыў іх да Іспаніі. Аднак Сайпан быў захоплены іспанцамі толькі ў 1684 г. Большасць чамора была імі вынішчана або загінула ад прывезеных хвароб. Астатнія пераселены на Гуам.
У 1815 г. з Каралінскіх астравоў на Сайпан перасяліліся рэфалуваш, якія і зараз складаюць значную частку мясцовага насельніцтва. Паводле падання, яны выявілі амаль бязлюдны востраў выпадкова пад час аднаго з плаванняў на поўнач і далі яму сучасную назву (ад слоў sai "флот" і pan "пусты").
У 1899 г. востраў быў перададзены Германіі. Менавіта тады Сайпан набыў адміністрацыйны статус, аднак еўрапейскае насельніцтва на ім не перавышала некалькі дзесяткаў чалавек, а гаспадарчая актыўнасць абмяжоўвалася зборам копры.
У 1914 — 1944 гг. востравам кіравала японская адміністрацыя. Былі створаны плантацыі цукровага трыснёга і цукровая прамысловасць, на якіх працавалі рабочыя з іншых астравоў Мікранезіі, Японіі, Карэі. У 1935 г. Сайпан стаў важным ваенным аб'ектам у японскай экспансіі ў Ціхім акіяне.
15 чэрвеня 1944 г. на Сайпане высадзіліся амерыканскія ваенныя. Тры тыдні працягвалася бітва за Сайпан, якая скончылася перамогай ЗША. Абодвы бакі панеслі вялікія страты. Да 1947 г. на востраве дзейнічала некалькі лагераў бежанцаў, многія з якіх засталіся тут жыць назаўсёды.
Эканоміка і інфраструктура
З афіцыйнага пункту гледжання востраў складае адзіны муніцыпалітэт. У яго склад уваходзіць 31 населены пункт. Адміністрацыя тэрыторыі Паўночныя Марыянскія астравы размяшчаецца ў паселішчы Кэпітал-Хіл.
Асновай эканомікі з'яўляецца турызм. Дзякуючы ільготным тарыфам на пастаўку прадукцыі ў ЗША працяглы час на Сайпане паспяхова развівалася швейная прамысловасць. Прычым, большая частка рабочых былі імігрантамі з краін Азіі. Іх уезд на Паўночныя Марыянскія Астравы амаль не стрымліваўся. Многія гэтым карысталіся для далейшага пераезду ў ЗША. Але ў друг. пал. 1990-ых гг. амерыканскі бок спыніў некантралюемую іміграцыю, што разам з эканамічным крызісам у Азіі ў 1998 г. стала прычынай заняпаду швейнай прамысловасці і адтоку насельніцтва ў іншыя краіны. Сучасны стан эканомікі разглядаецца ўрадам як не здавальняючы.
Сайпан добра камунікаваны, ёсць марскі порт, міжнародны аэрапорт, 4 тэлевізійныя станцыі. Працуюць 8 пачатковых і 2 сярэднія школы, каледж Паўночных Марыянскіх Астравоў.
На некаторых частках вострава існуе недахоп пітной вады.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы на Залатой Горцы
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы на Залатой Горцы (таксама вядомы як Касцёл Святога Роха) — рымска-каталіцкі храм на Залатой Горцы ў Мінску.
Гісторыя
Каталіцкая парафія Найсвяцейшай Тройцы ў Мінску была заснавана ў XIV ст. каралём Ягайлам, найстарэйшая каталіцкая грамада горада, пра якую захаваліся звесткі. На ахвяраванні караля пабудаваны драўляны храм на Троіцкай гары, аднак у 1409 годзе ён цалкам згарэў. Адбудаваны драўляны касцёл згарэў у пажары 1809 года. Былі планы яго аднаўлення, але праз брак сродкаў не ажыццявіліся. У 1832 годзе парафіяльным храмам стала драўляная капліца Святога Роха на Залатагорскіх каталіцкіх могілках, пабудаваная ў 1796 годзе.
У 1842 годзе капліца была адрамантавана і перароблена ў касцёл. Аднак ужо ў 1850 годзе было прызнана, што немэтазгодна падтрымліваць рамантаваннем драўляны касцёл, лепей пабудаваць новы мураваны.
Нягледзячы на тое, што Троіцкі касцёл быў новазбудаваны, у 1867 годзе ўжо патрабаваў рамонтных работ. Так, у рапарце мінскага дэкана паведамлялася, што на касцёле пашкоджаны дах, карнізы, сцены, асабліва пры падмурках, «что свидетельствует об использовании материалов нижайшего достоинства, и вообще, прочность была упущена из виду».
З дакументальных крыніц вядома, што ў 1900—1901 гадах у Залатагорскім касцёле быў устаноўлены паўстажковы арган на дзве клавіятуры з педалямі на 18 галасоў і 7 рэгістраў.
На працягу 1902—1905 гадоў у касцёле адбываюцца некаторыя рамонтныя работы. Была адрамантавана званіца, уваход, закрыстыі, заменены аконныя рамы, рэстаўрыраваны некаторыя абразы, пазалочаны і пасярэбраны алтары, жырандоль і інш. У 1905 годзе арган перароблены на вінклевую сістэму.
У сувязі з павелічэннем прыходу да 9000 вернікаў, у 1903 годзе прыхаджане хадайнічаюць пра дазвол на пашырэнне існага касцёла. У 1904 годзе варшаўскі архітэктар Дзяконскі зрабіў праект пашырэння Залатагорскага касцёла, запраектаваў крыжападобную ў плане прыбудову да правай фасаднай сцяны. Але касцельны камітэт адхіліў гэты і наступны, зроблены інжынерам Шабуневічам, праекты.
Droid Incredible
Droid Incredible by HTC (ADR6300) (таксама вядомы як HTC Incredible) — смартфон кампаніі HTC, які працуе на аперацыйнай сістэме Android. Мадэль паступіла ў продаж 29 красавіка 2010 і даступная толькі ў аператара Verizon Wireless.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы на Залатой Горцы
Гісторыя
Апошняе дарэвалюцыйны апісанне касцёла датавана 1908 годам: «Касцёл каменны, гатычнай архітэктуры, з 12 вокнамі, быў накрыты жалезам, у даўжыню 12,5 сажні, у шырыню 4 і 2/3 сажні, у вышыню каля 5 сажняў». Будынак меў таксама двухпавярховую вежу, у якой размяшчаліся званы — «Леанард», «Стэфан» і «Браніслава». Над алтаром знаходзілася старажытная ікона Божай Маці з дзіцем, побач — выява Найсвяцейшай Тройцы. Бакавыя алтары насілі імёны святога Роха і святога Антонія. У першым з іх размяшчалася драўляная скульптура святога Роха, якая лічылася цудатворнай. Ля ўваходу знаходзілася агароджа з брамай, выкананымі ў 1896 годзе. Непадалёк ад касцёла мелася некалькі драўляных будынкаў: дом лесніка, багадзельня, дрывяны двор.
Droid Incredible
Спачатку апараты прадаваліся з устаноўленым Android 2.1 (Eclair) і абалонкай HTC Sense. З 26 жніўня 2010 года на іх ужо ўстаноўлены Android 2.2 (Froyo) і абноўленая версія HTC Sense.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы на Залатой Горцы
Гісторыя
У 1922 годзе з касцёла былі рэквізаваны ўсе каштоўнасці і богаслужэбная начынне. У 1930-я гады храм быў зачынены, тады ж знікла і шанаваная статуя св. Роха.
У чэрвені 1941 года Залатагорскі касцёл моцна пацярпеў ад баявых дзеянняў. У час Вялікай Айчыннай вайны згарэў дах. Набажэнствы аднавіліся на кароткі час падчас фашысцкай акупацыі Мінска, але адразу пасля заканчэння вайны будынак быў прыстасаваны пад кнігасховішча Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі.
У пасляваенныя гады могілкі вакол будынка храма былі знішчаны, а вакол пабудаваны жылыя дамы, пасля чаго былы храм апынуўся ўнутры квартала.
У 1976 годзе ў Спецыяльных праектна-рэстаўрацыйных майстэрнях Міністэрства культуры БССР пачаліся праектныя работы па рэстаўрацыі Залатагорскага касцёла. Пасля рэстаўрацыі 1983—1984 гадоў будынак касцёла прыстасаваны пад залу камернай музыкі Белдзяржфілармоніі (аўтар праекта А. І. Малахоўскі). У цэнтры алтара ўстаноўлены арган чэхаславацкай вытворчасці, а вокны ўпрыгожаны вітражамі.
З 1991 годзе ў храме ў вольны ад канцэртаў час вяліся богаслужэнні. У 1998 годзе статуя св. Роха, зробленая з металу скульптарам Валяр’янам Янушкевічам, была размешчана ў правым алтары на тым жа месцы, дзе размяшчалася зніклая гістарычная. У 2006 годзе зала камернай музыкі быў закрыта, а будынак цалкам вернуты рымска-каталіцкай парафіі Найсвяцейшай Тройцы (Святога Роха). Першым пробашчам адроджанай парафіі святога Роха быў прызначаны Міхаіл Сапель.
Архітэктура
Касцёл — помнік архітэктуры рэтраспектыўна-гатычнага стылю. Аднанефавы, аднавежавы, прамавугольны ў плане, з пяціграннай апсідай. Мае сіметрычную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю. Накрыты двухсхільным дахам. Галоўны фасад завершаны двух’яруснай прамавугольнай у плане вежай пад чатырохсхільным шатром. Абапал франтона — дэкаратыўныя вежачкi. Фасады будынка расчлянёны стылізаванымі трохступеньчатымі контрфорсамі, члянёны стральчатымі нішамі з аконнымі праёмамі. Па перыметры сцены завершаны развітым карнізам. Уваход вырашаны ў выглядзе высокага спічастага партала.
Пробашчы
Пробашчамі касцёла на Траецкай Гары, а затым капліцы і касцёла на Залатой Горцы былі:
Пасля аднаўлення набажэнстваў у касцёле ў 1991 годзе, пробашчамі парафіі былі:
Касцёл у культуры
Касцёл св. Роха згаданы ў рамане Уладзіміра Караткевіча «Каласы пад сярпом тваім». Паводле рамана, у жніўні 1855 года персанаж Кастуся Каліноўскага пісаў у лісце Алесю Загорскаму наступнае:
IC 5385
IC 5385 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор'і Рыбы.
Мікалай Фірлей
Мікалай Фірлей:
NGC 2768
NGC 2768 (іншыя абазначэнні — UGC 4821, MCG 10-13-65, ZWG 288.26, PGC 25915) — лінзападобная галактыка (тып S0 па Хаблу) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Верхнеалбянскі сельсавет
Верхнеалбя́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Верхняя Алба.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Верхнеалбянскі (Вышнеалбянскі) сельсавет у складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе адноўленага Стрэшынскага раёна, з 17 снежня 1956 года ў складзе Жлобінскага раёна. 23 лістапада 2022 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стрэшынскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 585 чалавек, з іх 96,9 % — беларусы, 1,5 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 4 населеныя пункты: вёскі Верхняя Алба, Гарадок, Ніжняя Алба і Шыхаў.
Даследчык
Даследчык — чалавек які вядзе даследаванні, займаецца навуковымі даследаваннямі, вывучэннем, назіраннем, аналізам чаго-небудзь, спрыяе атрыманню новых ведаў. Даследчык займаецца даследаваннем, пошукам ведаў, выкарыстоўваючы які-небудзь сістэматычны метад (напрыклад навуковы метад), з мэтай устанаўлення фактаў.
У больш вузкім сэнсе, даследчык гэта чалавек, які паводзіць вопыты. Напрыклад, аграрныя даследчыкі праводзяць вопыты з вырошчваннем сельскагаспадарчых культур, вывядзеннем новых сартоў і г.д.
Даследчыкі могуць працаваць у навуковых, прамысловых, навучальных, дзяржаўных або прыватных установах. Таксама могуць займацца прыватнымі, асабістымі даследаваннямі.
Кірэнаіка
Кірэнаіка — гістарычная вобласць у Лівіі.
У 7 ст. ад н.э. тут былі заснаваныя грэчаскія гарады-калоніі (: Элінская каланізацыя), з іх найбольшы — Кірэна. З 6 ст. да н.э. да 7 ст. вобласць паслядоўна трапляе пад уладу старажытных дзяржаў Усходу, Рыма, Візантыі. З 7 ст. пад арабскім панаваннем (: Арабская экспансія, 7-8 ст.). З 16 ст. у складзе Асманскай імперыі. Пасля італьянска-турэцкай вайны (1911) уваходзіць (1912—1943) у склад італьянскай калоніі Лівія. У канцы 2-й сусв. вайны акупавана брытанскім войскам; брытанская ваенная база існавала да 1969. У каралеўстве Лівія (да 1969) Кірэнаіка была адной з трох правінцый (да 1963).
У сяр. 19 — пач. 20 ст. Кірэнаіка была асноўнай базай руху сенусітаў.
Чорная лагуна
«Чорная лагуна» (El internado) — іспанскі містычны серыял, які выходзіў на экраны ў сябе на радзіме на канале Антэна 3 (Antena 3) з 24 мая 2007 года па 13 кастрычніка 2010 года, калі ў развітальны тыдзень на экраны выйшлі адразу два фінальных эпізоды.
У Расіі серыял трансліруецца на тэлеканале AXN SciFi.
У Беларусі з 17 мая 2011 года трансліруецца на 8 канале.
З бюджэтам кожнай серыі ў еўра серыял з’яўляецца другім самым дарагім серыялам іспанскага тэлебачання.
Кароткае апісанне
Фармацэўтычная кампанія «Ottox» на чале з групай нацыстаў праводзіла эксперыменты над дзецьмі ў дзіцячым доме «Чорная лагуна». Праз гады, адзін з былых выхаванцаў гэтага дзіцячага дому, Гектар дэ ла Вега, ізноў адкрывае «Чорную лагуну», але зараз як элітную школу-інтэрнат, куды ўплывовыя сем'і Іспаніі адпраўляюць на навучанне сваіх дзяцей. Маркас са сваімі сябрамі — Іванам, Каралінай, Вікі, Рокі і Хуліяй — пасля загадкавай смерці іх сябра Каэтана разумеюць, што ў інтэрнаце адбываюцца невытлумачальныя рэчы і спрабуюць расследаваць усё, што адбываеца у сценах школы.
Равелін
Равелі́н (ад ravelere «аддзяляць») — дапаможнае фартыфікацыйнае збудаванне, звычайна трохкутнай формы, якое змяшчалася перад крапасным ровам паміж бастыёнамі.
Равеліны ўяўляюць сабой мураваную агароджу з казематамі для стралкоў або складаюца з рова і вала, які звычайна мае мураваную абліцоўку. Ужываліся для прыкрыцця крапасных сценаў ад артылерыйскага агню і атак праціўніка, для абстрэлу блізкіх подступаў да крэпасці і для засяроджання войска перад выпадамі.
Выкарыстоўваліся ў XVI—XIX стагоддзях.
Земавіт IV Плоцкі
Земавіт IV Плоцкі ці Куяўскі (Siemowit (Ziemowit); 1352 — 21 студзеня 1426 года) — князь раўскі (1373/1374-1426), плоцкі (1381—1426), візненскі (1381—1382, 1401—1426) і белзскі (1388—1426), прадстаўнік Мазавецкай лініі Пястаў. Малодшы сын князя плоцкага і раўскага Земавіта III ад першага шлюбу з сілезскай князёўнай Эўфіміяй Апольскай.
Біяграфія
Атрымаў у спадчыну ад свайго бацькі (Земавіта III, памёр у 1381 годзе) ролю прэтэндэнта на карону Польшчы, дзе са смерцю Казіміра Вялікага спынілася дынастыя Пястаў. Пасля смерці ў 1382 годзе Людовіка Венгерскага, які заняў польскі прастол па дагаворы з Казімірам, Земавіт, карыстаючыся смутамі, што падняліся ў краіне, паколькі было невядома, якая з дочак Людовіка зойме прастол, і адсутнасці якога б там ні быць урада паспрабаваў сілай сесці на польскі трон, знаходзячы сабе падтрымку ў вялікапольскай шляхце, незадаволенай кіраваннем малапольскіх вяльможаў у часы валадарання Людовіка. Аднак яго спроба скончылася няўдачай; не ўдаўся і яго другі план — захапіць Ядвігу на яе шляху ў Кракаў. Пасля каранацыі Ядвігі Земавіт заключыў з ёй дагавор (1385), паводле якога за выкуп вяртаў усе захопленыя ў безкаралеўе землі.
Сельскагаспадарчыя культуры
Сельскагаспадарчыя культуры — культурныя расліны, якія вырошчваюцца з мэтай забеспячэння чалавецтва прадуктамі харчавання, вытворчасці  сыравіны для асобных галін  прамысловасці і  кармоў для  сельскагаспадарчых жывёл.
Па прызначэнні ўмоўна падзяляюцца на:
20th Century Boys
20th Century Boys (Nijyusseiki Shōnen, 20世紀少年) — манга, створаная японскім мастаком-мангакам Наокі Урасава.
Сюжэт
Сябры-аднакласнікі ў пачатку 70-ых гадоў 20 стагоддзя будуюць «сакрэтную базу» на пустцы. Яны мараць пра барацьбу са злымі сіламі і арганізацыямі, пішуць «Кнігу прароцтваў» і прыдумляюць тайны «Знак сяброўства». Дараслеючы, яны забываюць пра дзіцячыя гульні і мары. Ніхто з іх не становіцца героем. Але ў адзін дзень усё мяняецца. Паступова сябры аказваюцца зацягнутымі ў шэраг незвычайных і страшных падзей, за якімі стаіць загадкавы чалавек, які называе сябе проста Сябар і выкарыстоўвае дзіцячы Знак сяброўства. Хто ён і чаго дабіваецца?
Героі
Кана Энда (遠藤カンナ, Kanna Endō) — пляменніца Кендзі. Яна валодае звышнатуральнымі здольнасцямі, выток якіх не зусім зразумелы. Другі Сябар казаў, што прычына яе здольнасцяў — медыцынскі прэпарат, які ён даў яе маці, Кірыка, калі тая была цяжарная. Сама Кана не лічыць свае здольнасці карыснымі. Як і яе бацька Кана геніяльны лідар. Яна ўзначальвала арганізацыю, якая імкнулася да паўстання супроць Сябра. У ёй Кана мела мянушку «Ледзяная Каралева».
Сябар (яп. ともだち, Tomodachi) — загадкавая асоба з невядомымі мэтамі. Галоўны антаганіст мангі.
Жукей (Акмолінская вобласць)
Жукей — сяло ў раёне Біржан сал Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ульгінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 15 км на паўночны захад ад цэнтра горада Сцяпняк. Код КАТА — 114547200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 206 чалавекі (99 мужчын і 107 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 196 чалавекі (96 мужчын і 100 жанчын).
Гарыла
Гары́ла (Gorilla) — род малпаў, які ўключае ў сабе самых вялікіх прадстаўнікоў атрада прыматаў. Упершыню апісаны на прыкладзе заходняй гарылы 1847 годзе амерыканскім місіянерам Т.Саважам en:Thomas S. Savage. Паводле апошніх даследаванняў (Primate Taxonomy, Colin Groves, 2001. — ISBN 1-56098-872-X) род гарыл ўключае два віды з двума падвідамі кожны :
NGC 2769
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свята-Іосіфаўская царква (Гарадзілава)
Царква ў імя святога Іосіфа Абручніка — праваслаўны храм у вёсцы Гарадзілава Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Каля могілак. Пабудавана ў 1866 г. з цэглы і бутавага каменю. На царкоўны пляц вядзе мураваная арачная брама.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Аднанефны храм. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя падоўжна-восевая, уключае двух'ярусную шатровую вежу-званіцу (васьмярык на чацверыку), кароткую трапезную, прамавугольны ў плане асноўны аб’ём, паўкруглую апсіду. З паўночнага боку апсіды невялікая прыбудова рызніцы. Асноўны аб’ём накрыты чатырохсхільным дахам з цыбулепадобнай галоўкай. Багатую фактуру фасадам надае спалучэнне неатынкаванай муроўкі з часанага бутавага каменю і атынкаваных і пабеленых элементаў архітэктурнага дэкору (вуглавыя лапаткі, аркатурныя паясы, карнізы, ліштва арачных аконных праёмаў).
Інтэр'ер
Зала перакрыта плоскай столлю, асвятляецца бакавымі спаранымі аконнымі праёмамі. Прастора апсіды вылучана шырокім арачным прасветам і драўляным іканастасам.
Франц Іосіф II
Франц Іосіф II (, Фраўэнтальскі замак, Штырыя — 13 лістапада 1989, Грабс, Швейцарыя) — князь Ліхтэнштэйна ў 1938—1989.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ліхтэнштэйнскага прынца Алаіза і аўстрыйскай эрц-герцагіні Лізаветы Амаліі — дачкі эрцгерцага Карла Людвіга. Імператар Франц Іосіф быў яго хрэсным бацькам. Прынц Алаіз, будучы старэйшым у лініі ўспадкавання прастола, адмовіўся ад сваіх правоў у карысць сына.
Прынц правёў сваё дзяцінства ў аўстрыйскіх і мараўскіх маёнтках, скончыў школу ў Вене ў 1925, і там жа — Універсітэт сельскагаспадарчых навук ў 1929 годзе. Атрымаў прафесію ляснічага і працаваў па спецыяльнасці ў лясной гаспадарцы Чэхаславакіі. 30 сакавіка 1938 прынц быў прызначаны рэгентам пры князе Франце I, у тым жа годзе 25 ліпеня князь памёр, і Франц Іосіф заняў прастол. Амаж адбыўся 30 сакавіка 1939 г.
Падчас Другой сусветнай вайны заклікаў нацыю да нейтралітэту і ўнутранай еднасці. Вядома, што княская сям’я скупала маёмасць яўрэяў, якія загінулі пры халакосце, з прычыны супрацоўніцтва з нацыстамі пасля заканчэння вайны трапіла пад дзеянне дэкрэтаў Бенеша і страціла сваю нерухомасць на тэрыторыі Чэхаславакіі. У канцы вайны Ліхтэнштайн даў прыстанішча калабарацыяністам з РВА. Пасля вайны правёў шэраг рэформаў, накіраваных на мадэрнізацыю жыцця краіны. У прыватнасці, у 1984 годзе жанчыны атрымалі права голасу на выбарах. Франц Іосіф быў першым у гісторыі краіны кіраўніком, якія пастаянна пражываюць на яе тэрыторыі.
У 1984 годзе прызначыў старэйшага сына сваім пастаянным прадстаўніком і рэгентам і фактычна адышоў ад дзяржаўнай дзейнасці.
Франц Іосіф II памёр праз месяц пасля смерці жонкі ў лістападзе 1989 года, будучы пры гэтым самым доўгакіруючым манархам у Еўропе.
Парыжская камуна (1789—1794)
Парыжская Камуна (Commune de Paris) — муніцыпальнае праўленне горада Парыж, з 1789 года да 9 тэрмідора (27 ліпеня) 1794 года. Такая назва даецца парыжскаму муніцыпалітэту з 10 жніўня 1792 года, калі на чале яго сталі Пеціён у якасці мэра, і Манюэль у якасці пракурора-сіндзіка.
Міжнародны жаночы дзень
Забастоўка тэкстыльшчыц
Шырокі распаўсюд атрымала версія, што традыцыя адзначаць Міжнародны жаночы дзень 8 сакавіка была пачатая «маршам пустых рондаляў», праведзенага ў гэты дзень 1857 года работніцы тэкстыльнай прамысловасці і пашывачных фабрык у Нью-Ёрку ў знак пратэсту супраць непрымальных умоў працы і нізкай заработнай платы. Яны патрабавалі скарачэння працоўнага дню, паляпшэння ўмоў працы, роўную з мужчынамі заработную плату. Жанчыны ў той час працавалі да 16 гадзін на суткі, а іх праца была вельмі нізкааплатная. Ліліяна Кандэл і Франсуаза Пік у сваім артыкуле паказалі, што гэты факт не пацвярджаецца, а паданне, верагодна, было прыдумана ў 1955 годзе, каб аддзяліць традыцыю свята ад камуністычнай ідэалогіі, што было важна для змагароў за правы жанчын у Заходняй Еўропе і ЗША ў гады Халоднай вайны.
Парыжская камуна (1789—1794)
Горад быў падзелены на 48 секцый (1795), з усталяваннем для кожнай з іх асаблівага муніцыпалітэта. Агульны савет камуны (Conseil général de la Commune) складаўся з 24 прадстаўнікоў парыжскага муніцыпалітэта, і ўсе яго пастановы мелі вялікі ўплыў на падзеі рэвалюцыі. Пасяджэння савета былі публічныя: зала пасяджэнняў мела асаблівыя месцы для публікі, якія былі заўсёды занятыя. Шамет, пракурор савета, штодня ўносіў туды масу прапаноў, якія і прымаліся сходам, за даволі рэдкімі выключэннямі. Большасць гэтых пастаноў прымалі і ўсе астатнія абшчыны рэспублікі.
Паэма (музыка)
Паэма (Poéme) — інструментальная п’еса лірыка-драматычнага характару. Адрозніваецца свабодай пабудовы і эмацыйнай насычанасцю. У большасці выпадкаў пішацца для фартэпіяна, часам для смычковых інструментаў з суправаджэннем фартэпіяна або аркестра. Прыкладамі такіх паэм з’яўляюцца паэма для скрыпкі і фартэпіяна Здэнека Фібіха і паэма для скрыпкі і аркестра Эрнеста Шасона. Правобразам паэмы стала сімфанічная паэма, упершыню напісаная Ферэнцам Лістам ў 1848 годзе. Паэмы часта маюць праграмныя загалоўкі і вызначэння. Найбольш папулярныя паэмы Аляксандра Скрабіна: «Да полымя», «Праметэй», «Сатанічная паэма», Паэма экстазу і гэтак далей.
Паэмай таксама прынята называць буйныя адначасткавыя аркестравыя праграмныя творы. Паэма ў гэтым вызначэнні выкарыстоўвалася некаторымі кампазітарамі замест сімфанічнай паэмы. Прыкладам такога твора з’яўляюцца паэмы (Tondichtungen) Рыхарда Штрауса. У XX стагоддзі паэмай сталі называць некаторыя вакальныя сачыненні, напрыклад «10 паэм для хору» (1951) Дзмітрыя Шастаковіча, «Паэма памяці Сяргея Ясеніна» (1956) Георгія Свірыдава і гэтак далей.
Казлы (Руднянскі раён)
Казлы (Козлы) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 33 км на паўночны захад ад Рудні, за 35 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Балазна. За 34 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Матэа Ковачыч
Матэ́а Ко́вачыч (Mateo Kovačić; нар., , Аўстрыя) — харвацкі футбаліст, атакуючы паўабаронца англійскага клуба «Манчэстэр Сіці» і нацыянальнай зборнай Харватыі. Выступае на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы і часцяком выконвае ролю плэймэйкера.
Клубная кар’ера
Займацца футболам Матэа пачаў у акадэміі аўстрыйскага клуба ЛАСК. Ужо ў 13 гадоў маладым хлоцам зацікавіліся такія клубы, як «Аякс», «Інтэрнацыянале», «Ювентус» і «Баварыя», аднак сям’я Ковачыча вырашыла вярнуцца ў Заграб, і Матэа далучыўся да клуба «Дынама».
Дэбютаваў у прафесійным футболе малады хлапец у матчы супраць клуба «Хрвацкі Драгаволяц» 20 лістапада 2010 года. «Дынама» атрымала сакрушальную перамогу з лікам 6:0, а Матэа забіў чацвёрты гол сваёй каманды. Да канца сезона Матэа згуляў яшчэ 6 матчаў каманды, а ўжо на наступны сезон паўабаронца стаў іграком асноўнага складу.
31 студзеня 2013 года Ковачыч перайшоў у міланскі «Інтэрнацыянале». Матэа ўзяў сабе 10 нумар, пад якім да гэтага выступаў Уэслі Снейдэр. 3 лютага ў паядынку супраць «Сіены» ігрок дэбютаваў у Серыі А, выйшаўшы на замену ў другім тайме замест Эсек’еля Скелота. Пазней здолеў стаць адным з лідараў чорна-блакітных, у выніку цікавасць да Ковачыча сталі праяўляць наймацнейшыя клубы Еўропы.
18 жніўня 2015 года было афіцыйна абвешчана аб пераходзе паўабаронцы ў мадрыдскі «Рэал».
У жніўні 2018 года быў аддадзены ў арэнду лонданскаму «Чэлсі». У ліпені 2019 года перайшоў у «Чэлсі» на трывалай аснове, падпісаўшы пяцігадовы кантракт. Разам з клубам у 2021 годзе стаў пераможцам Лігі чэмпіёнаў УЕФА.
У чэрвені 2023 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Манчэстэр Сіці».
Міжнародная кар’ера
У сакавіку 2013 года Матэа быў выкліканы на гульні галоўнай зборнай Харватыі супраць зборнай Сербіі і Уэльса. 22 сакавіка ў матчы адборачнага турніру чэмпіянату свету 2014 супраць зборнай Сербіі Ковачыч дэбютаваў за першую зборную Харватыі.
Дасягненні
«Дынама»:
«Рэал»:
«Чэлсі»:
«Манчэстэр Сіці»:
Харватыя:
Стрэшынскі сельсавет
Стрэ́шынскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Стрэшын.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Стрэшын. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 27 верасня 1938 года Стрэшын набыў статус гарадскога пасёлка. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе адноўленага Стрэшынскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Стрэшынскага пассавета.
12 лістапада 2013 года Стрэшынскі пассавет Жлобінскага раёна рэарганізаваны ў сельсавет. 23 лістапада 2022 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Верхнеалбянскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Верхняя Алба, Гарадок, Ніжняя Алба і Шыхаў).
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года — 1324 чалавекі, з іх 90,9 % — беларусы, 6,7 % — рускія, 0,8 % — украінцы, 0,8 % — малдаване.
Белаярскі (горад)
Белая́рскі (Белоярский) — горад (з 1988) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Белаярскага раёна Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругі. Насельніцтва 19,5 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1969 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Казым.
Нафтаздабываючая прамысловасць.
Марцін Рывас
Марцін Рывас (Martiño Rivas) — іспанскі і галісійскі акцер, сын літаратара і журналіста Мануэля Рываса.
Біяграфічныя даныя
Марцін Рывас нарадзіўся 10 студзеня 1985 года ў горадзе Ла-Карунья на паўночным захадзе Іспаніі. Яго акцёрскі дэбют адбыўся ва ўзросце 13-ці гадоў, у адным з эпізодаў тэлесерыяла «Mareas vivas» (1998 год). У 2006 годзе Марцін іграў у такіх тэлесерыялах, як «SMS» і «Maridos e mulleres». З 2007 года ён выконваў ролю Маркаса Навоа ў моладзевым містычным серыяле «Інтэрнат», усяго зняўся ў 71-м эпізодзе.
У 2008 годзе на экраны выйшаў фільм «Сляпыя сланечнікі», Марцін выканаў у ім ролю Лала, за якую быў намінаваны на атрыманне кінапрэміі «Гоя» у катэгорыі «Лепшы акцёр-пачатковец».
Вуліца Гагарына (Гомель)
Вуліца Гагарына (былая Ветраная, Кагановіча) — вуліца ў цэнтральнай частцы горада Гомеля. Названая ў 1961 годзе ў гонар Ю. А. Гагарына. Працягласць 1460 м, ад вуліцы Камісарава да Мохава пераезда.
Гісторыя
У дарэвалюцыйныя гады забудова была пераважна драўляная, з 1-павярховых дамоў сядзібнага тыпу. Да вуліцы прымыкалі парк Гомельскага палаца і Конны пляц (зараз Цэнтральны рынак). На стыку з вуліцамі Рэчыцкай і Траецкай (цяпер Сялянская) вуліца Ветраная раздвойвалася ў кірунку чыгуначнага пераезду і Генеральскай вуліцы (цяпер Чырвонаармейская). У цяперашні час участак вуліцы ад скрыжавання з вуліцай Карповіча (былой Новікаўскай) адносіцца да вуліцы Чырвонаармейскай. Падчас Айчыннай вайны вуліца была моцна разбурана. Сучаснае аблічча пачало фарміравацца ў пасляваенныя гады. Забудаваная пераважна 2-, 3- і 4-павярховымі жылымі дамамі.
Шыхаўскі сельсавет
Шы́хаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Шыхаў.
Пікеляванне
Пікеляванне (ад pickle — расол, марынаваць, саліць) — вытворчы працэс апрацоўкі гарбарнай сыравіны растворам паваранай солі і кіслаты.
Шыхаўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. 21 жніўня 1925 года скасаваны.
Астралэнка
Астралэнка (Ostrołęka) — горад на правах павета ў Польшчы, у Мазавецкім ваяводстве. Астралэнка стаіць на рацэ Нараў.
Пікеляванне
У якасці кіслот выкарыстоўваюцца серная кіслата і арганічныя кіслоты (воцатная, мурашыная). Падчас кіслотна-солевай апрацоўкі адбываецца дзяленне валокнаў дэрмы на драбнейшыя валокны за кошт працэсу дэструкцыі бялку. Пікеляванне надае скуры цягучасць, эластычнасць, паляпшае механааптычныя ўласцівасці. Выкарыстоўваецца пры вырабе дубленых і сырамятных скур.
Астралэнка
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Астралэнка - Мінск 404 км, да Варшавы — 102 км.
Насельніцтва - 52 808 жыхароў (2014 год).
Квадратычная функцыя
Квадратычная функцыя — гэта функцыя выгляду. Тут ~a,~b i ~c — зададзеныя сапраўдныя лікі, a \ne 0, ~x — сапраўдная пераменная.
Прыклады
~y=-2x^2;
~y=x^2+5x;
Генадзь Андрэевіч Зюганаў
Генадзь Андрэевіч Зюганаў (, Мымрына, Арлоўская вобласць) — расійскі палітык, дэпутат Дзяржаўнай думы, лідар Камуністычнай партыі Расіі з часу заснавання.
На выбарах Прэзідэнта Расіі 4 сакавіка 2012 г заняў другое месца, набраў 17% галасоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і настаўнікаў. Скончыў з сярэбраным медалём Мымрынскую сярэднюю школу Хатынецкага раёна Арлоўскай вобласці ў 1961 годзе. У 1962 годзе паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Арлоўскага педагагічнага інстытута, які скончыў з адзнакай ў 1969 годзе. У 1963—1966 гадах праходзіў тэрміновую службу ва ўзводзе радыяцыйна-хімічнай разведкі Групы савецкіх войскаў у Германіі (у цяперашні час — палкоўнік запасу хімічных войскаў). Доктар філасофскіх навук.
Жонка — Надзея Вітальеўна Зюганава, дзеці: сын Андрэй 1968 г.н., дачка Таццяна 1974 г.н.
NGC 2770
NGC 2770 (іншыя абазначэнні — UGC 4806, MCG 6-20-38, ZWG 180.47, KUG 0906+333B, IRAS09065+3319, PGC 25806) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адміністрацыйны падзел Венгрыі
Тэрыторыя Венгрыі падзяляецца на 7 рэгіёнаў, (Magyarország régiói), якія падпадзяляюцца на медзье (вобласці), якія, у сваю чаргу, падзяляюцца на раёны ці кіштэршэгі (kistérség). У наш час Венгрыя падзелена на 7 рэгіёнаў, якія падзелены на 19 медзье, а медзье— увогуле на 173 раёна. Акрамя таго, буйныя гарады Венгрыі (Будапешт, Дэбрэцэн, Мішкальц, Сегед, Печ і Дзьёр) знаходзяцца ў рэспубліканскім падпарадкаванні. Мясцовыя органы самакіравання ўяўляюць мэры і муніцыпальныя зборы, якія фармуюцца шляхам выбараў. Тэрмін паўнамоцтваў — 4 года.
Медзье
Венгрыя падзелена на 19 медзье (абласцей) і горад, прыроўнены да медзье — Будапешт. Сучасны адміністрацыйны падзел быў уведзены ў 1950 годзе. <br style="clear:both" />
Енс Гаер
Енс Гаер (Jens Adolf Geier; нар., Франкфурт-на-Майне, Гесэн, ФРГ) – нямецкі палітык, дэпутат Еўрапейскага парламента VII, VIII i IX скліканняў.
Біяграфія
Скончыў сярэднюю школу ў Эсэне. Пасля грамадзянскай службы вывучаў гісторыю, літаратуразнаўства і паліталогію ў Рурскім універсітэце. З 1989 года працаваў навуковым супрацоўнікам па пытаннях бюджэту і еўрапейскай навукова-тэхнічнай палітыкі еўрадэпутата. У 1990-я годы займаў пасады ў вышэйшых органах улады Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі. У 2001–2006 гадах быў кіраўніком праектаў і прэс-сакратаром кампаніі «». З 2006 года працаваў у групе кампаній «» у сферы праектаў у галіне нерухомасці.