cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stenoptilia pelidnodactyla
Арэал
Сустракаецца на большай частцы Еўропы, за выключэннем Партугаліі, Вялікабрытаніі, Ірландыі, Нідэрландах, Харватыі, Грэцыі, Літвы і Украіны.
Шантароўшчына
Шантаро́ўшчына (, Шантаровщина) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Свіслач (Асіповіцкі раён)
Сві́слач (, Свислочь) — аграгарадок у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці, пры ўтоку ракі Свіслач у Бярэзіну. Адміністрацыйны цэнтр Свіслацкага сельсавета. Насельніцтва 852 чал. (1999). Знаходзіцца за 25 км на паўночны ўсход ад Асіповічаў, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Ялізава; на скрыжаванні аўтамабільных дарог Асіповічы — Клічаў і Градзянка — Сычкова. Рачная прыстань.
Гісторыя
На мяжы XI—XIII стагоддзяў на месцы цяперашняй вёскі існавала паселішча замкавага тыпу, умацаванае ровам і валам. У XIV стагоддзі Свіслач зрабілася цэнтрам княства, пазней — староства. У 1506 годзе мястэчка зруйнавалі татары, а ў 1535 годзе — маскоўскія захопнікі.
У сярэдзіне XVI стагоддзя Свіслач перайшла ва ўладанні Гарабурдаў гербу Габданк. Каля мястэчка існаваў замак. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Менскага павета Менскага ваяводства. У 1648 годзе Свіслач захапіў казацкі загон Г. Бута, у Трынаццацігадовую вайну (1654—1667) у верасні 1654 года — загон І. Залатарэнкі. У 1705 годзе ў мястэчку заснавалі кляштар францысканцаў.
У XVIII стагоддзі мястэчка належала Завішам герба «Лебедзь». Пасля, належала Незабытоўскім герба «Любіч».
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Свіслач апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе зрабілася цэнтрам воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. У 1812 годзе з’яўлялася асноўнай штаб-кватэрай генерала Дамброўскага. Станам на 1886 год у мястэчку было 46 двароў, 2 школы, валасная ўправа, 2 царквы, касцёл, пошта, 40 крамаў.
У 1919 годзе Свіслач увайшла ў БССР, дзе ў 1924 годзе зрабілася цэнтрам раёна (з 1931 года — цэнтр сельсавета).
Інфраструктура
У Свіслачы працуюць сярэдняя і базавая школы, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры, бібліятэка, пошта. Дзейнічае дзіцячы санаторый «Свіслач».
Гамаль
Гамаль, α Авена — зорка ў сузор'і Авена. Бачная зорная велічыня 2. Нябесныя каардынаты: прамое ўзыходжанне 2 гадз.7 хвіл.10 сек.; схіленне 23°27´45´´. Спектральны клас K2 III. Адлегласць ад Сонечнай сістэмы 85 светлавых гадоў.
IC 329
IC 329 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фрызскія астравы
Фры́зскія астравы (Фрысла́ндскія, Ва́тавыя астравы) (Waddeneilanden, Friesischen Inseln) — архіпелаг на паўночным захадзе Еўропы ў Паўночным моры.
Астравы пралягаюць ланцужком уздоўж узбярэжжа трох краін з захаду на ўсход на працягу больш за 250 кіламетраў, адгароджваючы ад Паўночнага так званае Ватавае мора. Астравы ўключаны ў склад тэрыторыі Нідэрландаў, Германіі і Даніі.
Астравы маюць дзюннае паходжанне. Знаходзяцца ў прыліўна-адліўнай зоне Паўночнага мора.
У зоне астравоў размяшчаюцца вусці многіх паўнаводныя рэк Еўропы: Эльба, Эмс, Везер. Уздоўж астравоў праходзяць важныя транспартныя марскія шляхі.
Астравы падзяляюцца на:
NGC 577
NGC 577 (іншыя абазначэнні — NGC 580, UGC 1080, MCG 0-4-165, ZWG 385.165, IRAS01281-0215, PGC 5628) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 577, NGC 580.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беласельскі
Беласе́льскі (, Белосельский)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1,5 км на поўнач ад вёскі Сукневічы.
Пакаленне элементарных часціц
У фізіцы элементарных часціц пакаленне — гэта частка класіфікацыі элементарных часціц, якая адносіцца да фундаментальных ферміёнаў (кваркаў і лептонаў). Часціцы розных пакаленняў адрозніваюцца толькі масай і водарам; усе фундаментальныя ўзаемадзеянні і квантавыя лікі ідэнтычныя. Паводле Стандартнай мадэлі, існуе ўсяго тры пакаленні.
У кожным пакаленні два лептоны і два кваркі. Два лептоны — гэта адзін лептон з электрычным зарадам −1 (падобны электрону) і адзін нейтральны (нейтрына); з двух кваркаў адзін мае зарад −1/3 (тыпу d-кварка), а другі +2/3 (тыпу u-кварка).
Кожны член наступнага пакалення мае масу большую, чым адпаведная часціца папярэдняга (для нейтрына гэта застаецца толькі здагадкай, адваротная іерархія мас не выключана эксперыментальна). Напрыклад, зараджаны лептон першага пакалення (электрон) мае масу ўсяго 0,511 МэВ, мюон (другое пакаленне) мае масу 106 МэВ, а тау-лептон (трэцяе пакаленне) мае масу 1777 МэВ (амаль у два разы цяжэйшы за пратон).
Усе звычайныя атамы ўтрымліваюць часціцы першага пакалення. Электроны акружаюць атамнае ядро, якое складаецца з пратонаў і нейтронаў, якія ўтрымліваюць u- і d-кваркі. Другое і трэцяе пакаленні зараджаных часціц не прысутнічаюць у звычайнай матэрыі і назіраюцца толькі ва ўмовах вельмі высокіх энергій. Нейтрына ўсіх пакаленняў пранізваюць сусвет, але рэдка ўзаемадзейнічаюць са звычайнай матэрыяй.
Магчымае існаванне чацвёртага пакалення
Магчымасць існавання чацвёртага (пятага і г. д.) пакалення ў некаторай ступені выключаная эксперыментам. Напрыклад, калі б існавалі новыя пакалення (адносна лёгкіх) ферміёнаў, звязаных з Z-базонам, апошні меў бы большую шырыню распаду, чым вымераная на вопыце (яна супадае з тэарэтычна прадказанай для выпадку трох пакаленняў). Такім чынам, наступныя пакаленні элементарных ферміёнаў магчымыя толькі ў выпадку, калі іх члены маюць масу больш за палавіну масы Z-базона і/або не ўзаемадзейнічаюць з ім. Акрамя таго, тры пакаленні лёгкіх нейтрына адпавядаюць назіранай касмалагічнай распаўсюджанасці гелію.
Allium pendulinum
Allium pendulinum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Італіі і на Корсіцы, Францыя.
Апісанне
Шматгадовая расліна 10-30 см. Цыбуліна невялікая, яйцападобная, вонкава карычневая. Сцябло тонкае, нясе над асновай 2 лінейных лістка, шырынёй 4-6 мм, плоскіх, даўжэйшыя за парасонік. Кветкі белыя, буйныя, па 2-5 у вельмі няшчыльным парасоніку.
Перыяд цвіцення: красавік-чэрвень.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Італіі і на Корсіцы, Францыя.
Расце ў лясах і вільготных, цяністых месцах, на вышынях ад 200 да 1500 м н. у. м.
Пагрозы і ахова
Асноўных пагроз для гэтага віду няма.
Сымон Вікенцьевіч Барыс
Сымон Вікенцьевіч Барыс,, в. Касічы Вілейскага павета — беларускі педагог, журналіст, фалькларыст, этнограф, гісторык, краязнаўца.
Allium pendulinum
Пагрозы і ахова
Прысутнічае ў запаведных зонах па ўсім арэале.
Сымон Вікенцьевіч Барыс
Біяграфія
Закончыў гістарычна-філалагічны факультэт Наўгародскага педагагічнага інстытута (1965), аспірантуру пры Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР.
Энгурскі край
Насельніцтва на 1 студзеня 2011 года склала 7575 чалавек. Плошча краю займае 397,9 км ².
Сымон Вікенцьевіч Барыс
Біяграфія
Выкладаў гісторыю ў Сергаўскай школе Наўгародскай вобласці і Браўкоўскай школе Мінскага раёна, рускі фальклор і старажытнарускую літаратуру ў Брэсцкім педагагічным інстытуце. Працаваў загадчыкам навукова-экспазіцыйнага аддзела Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту, рэдактарам часопіса «Беларуская мова і літаратура ў школе».
У 1992—2012 гадах займаў пасаду рэдактара аддзела методыкі выкладання гісторыі ў рэдакцыі «Беларускага гістарычнага часопіса». Член рэдкалегіі гэтага часопіса. З 1977 года жыве ў Мінску.
Камышкіна
Камышкіна (Камышкино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сымон Вікенцьевіч Барыс
Біяграфія
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
IT-краіна
IT-краіна — беларускі дзяржаўны праект, заснаваны на канцэпцыі вываду Беларусі ў лік сусветных лідараў IT-індустрыі. Пачатак працэсу быў дадзены Дэкрэтам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь №8 ад 21.12.2017 «Аб развіцці лічбавай эканомікі». Падмуркам рэалізацыі праекта стаў Парк высокіх тэхналогій. Прэзентацыя экспазіцыі «IT-краіна Беларусь» адбылася на XXV Міжнародным форуме па інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогіях «TIBO-2018» у Мінску 14—18 мая 2018 года, які ўключаў міжнародную спецыялізаваную выстаўку і Беларускі кангрэс па тэхналогіях інфармацыйнага грамадства.
Легалізацыя крыптавалют у Беларусі
Каталізатарам працы над Дэкрэтам з’яўляюцца крыптавалюты. можна адчужаць, купляць і абменьваць без якіх-небудзь падаткаў на гэтыя аперацыі праз біржы і аператараў абмену. Таксама дазволена размяшчэнне токенаў кампаніі на біржы для іх продажу, але праводзіць могуць толькі рэзідэнты ПВТ.
Тэт-дэ-пон
Тэт-дэ-пон (tête de pont — «галава моста») — плацдарм, стратэгічна важная плошча зямлі вакол канца моста або ў іншым месцы магчымага пераходу праз вадаём, які падчас канфлікту імкнуцца абараняць ад ворага.
Плацдарм, як правіла, існуе толькі для некалькіх дзён, калі атакуючыя сілы альбо будуць адкінутыя назад або плацдарм пашырыцца для стварэння бяспечнага абарончага раёна, для далейшага наступу на варожую тэрыторыю, напрыклад, калі 9-я бранятанкавая дывізія ЗША захапіла мост Людэндорф ў Рэмаген у 1945 годзе падчас Другой сусветнай вайны. У некаторых выпадках плацдарм можа існаваць на працягу некалькіх месяцаў.
Значэнне
Тэт-дэ-пон — ваенны тэрмін Сярэднявечча, які да вынаходства гармат азначаў ваеннае ўмацаванне, якое абараняе канец моста. Як і многія старыя словы, значэнне слова дрэйфавала з цягам часу, і змяняла сэнс свайго першапачатковага выкарыстання.
З вынаходніцтвам гармат, тэрмін ператварыўся ў абагульненым сэнсе ў палявыя умацаванні, якія ляжаць на некаторай адлегласці за межамі канца моста, які ўзводзіўся для абароны як мост, дык і любых войскаў, якія яго перасякаюць яго. Сам працэс перамяшчэння арміі на мастах быў павольным і складаным, таму, як правіла, неабходна было абараніць яго ад варожага абстрэлу, таму абарончыя працы былі накіраваныя каб абсунуць варожую артылерыю па-за межамі яе дасягальнасці моста. Акрамя таго, умацаванні былі неабходны для фарміравання войскаў на другім беразе.
З ростам войскаў і воінскіх фарміраванняў, расла неабходна арганізацыі большай умацаванай вобласці, каб зпыніць патэнцыйнага ворага, і зноў тэхнічнае значэнне тэрміна пашыраецца да вялікага ўмацаванага раёна ў канцы моста. Са з’яўленнем сучасных магчымасцяў далёкай ствольнай артылерыі і высокай дальнасць стрэльбы з вінтоўкі, памер тэт-дэ-понаў павялічваецца да тысяч метраў з або без пабудаваных ўмацаванняў.
Ітуруп
Ітуруп (Итуруп, 択捉島) — востраў паўднёвай групы Вялікай грады Курыльскіх астравоў, самы буйны востраў архіпелага. Плошча — 3200 км². Насельніцтва (2014 г.) — 6 153 чал.
Геаграфія
Востраў выцягнуты з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад на 200 км, шырыня ад 7 да 27 км. Плошча — 3200 км². Складаецца з вулканічных масіваў і горных камлюкоў. На Ітурупе 9 дзеючых вулканаў: Кучаравы (986 м), Меншы Брат (562 м), Чырып (1589 м), Багдан Хмяльніцкі (1585 м), Баранскага (1134 м), Іван Грозны (1159 м), Стокап (1634 м), Атсанупуры (1205 м), Берутарубе (1223 м). На востраве мноства вадаспадаў, у тым ліку адзін з самых высокіх у Расіі — вадаспад Ілля Мурамец (141 м), які знаходзіцца на паўвостраве Мядзведжы; возера, гарачыя крыніцы. Ітуруп аддзелены пралівам Фрыза ад вострава Уруп, размешчанага ў 40 км на паўночны ўсход; пралівам Кацярыны — ад вострава Кунашыр, размешчанага ў 22 км на паўднёвы захад.
Клімат вільготны мусонны. Сярэднегадавая тэмпература — +4,8 °C. Гадавая колькасць ападкаў — 1140 мм.
Прырода
Каля 54% плошчы вострава Ітуруп займаюць лясы. У іх распаўсюджаны такія расліны, як бяроза, вольха, таполя, ціс, дуб, вярба, лістоўніца, хвоя, піхта, магнолія і інш. Расце бамбук чатырох відаў, які ў залежнасці ад глебавых умоў і асвятлення можа дасягаць 2,5 - 3 м. Вакол рэк і ўздоўж марскога ўзбярэжжа цягнуцца шырокія лугі.
Наземная фаўна адносна бедная. Ітуруп насяляюць буры мядзведзь, собаль, лісы, некалькі відаў грызуноў, заяц-бяляк, кажаны, 227 відаў розных птушак, на берагах спыняюцца 6 відаў ластаногіх. У марскіх прастораў вакол вострава сустракаюцца каштоўныя пароды рыб, крабы, кіты і дэльфіны. У рэках Ітурупа нерасцяцца ласосевыя.
Гісторыя
Першымі вядомымі насельнікамі Ітурупа былі айны, якія з'явіліся на яго прасторах не меней 7 тысяч гадоў таму. На іх мове назва вострава значыць "вялікі ласось".
Першыя апісанні вострава Ітуруп былі зроблены японцамі ў першай палове XVII ст. У 1643 г. адкрыты і апісаны галандскімі мараплаўцамі. У 1715 г. уладар поўначы Хакайда абвясціў Ітуруп часткай сваіх валоданняў. Японцы прызначалі сярод айнаў сваіх правадыроў, мелі з імі сталыя гандлёвыя сувязі. З 1766 г. Ітуруп таксама наведвалі расійскія казакі і здабытчыкі меху, яны паведамлялі аб зборы ясаку з мясцовых жыхароў, прыняцці некаторымі з іх праваслаўя і расійскага падданства. У 1807 г. паміж японцамі і рускімі на востраве адбыўся ўзброены канфлікт. У 1855 г. Расія прызнала Ітуруп часткай Японіі.
У 1923 г. японскія ўлады пачалі прымусовае перасяленне на Ітуруп сялян з Хакайда. Японскія перасяленцы пераважна займаліся здабычай рыбы і лесу. У 1943 г. насельніцтва вострава складала каля 10 тысяч чалавек. У гады II Сусветнай вайны японскія ваенныя пабудавалі аэрадром. Тут знаходзіўся значны ваенны гарнізон. У выніку Курыльскай аперацыі 18 жніўня — 23 жніўня 1945 г. Ітуруп быў захоплены савецкімі войскамі, прычым японскія ваенныя не аказалі супраціўлення. У 1945 - 1947 гг. японскае насельніцтва і айны пакінулі востраў, у 1946 г. ён быў далучаны да РСФСР, што не прызнаецца Японіяй.
Інфраструктура
Большасць насельніцтва Ітурупа жыве ў горадзе Курыльск, тут дзейнічаюць порт, два аэрапорты. Галоўны занятак насельніцтва — рыбалоўства. Рыбная прамысловасць прадстаўлена 4 буйнымі кампаніямі. Ітуруп мае добры патэнцыял для развіцця турызму і здабычы рэнію.
Янез Потачнік
Біяграфія
У 1984—1987 гадах працаваў у якасці памочніка дырэктара, а ў 1993—2001 гадах — дырэктар Інстытута макраэканамічнага аналізу і развіцця ў Любляне. З 1988 па 1993 гады — старэйшы навуковы супрацоўнік Інстытута эканамічных даследаванняў у Любляне. У 1993 годзе ён атрымаў доктарскую ступень па эканоміцы ў Люблянскім універсітэце.
У 2001—2002 гадах Я. Потачнік займаў пасаду саветніка міністра Кабінета міністраў Славеніі, а з 2002 па 2004 гады — міністр па справах Еўропы. Ён узначальваў дэлегацыі на перамовах пра далучэнне Славеніі да ЕС у перыяд паміж 1998 і 2004 гадамі. У тым жа годзе ён стаў еўракамісарам па пытаннях навукі і даследаванняў.
Кірымбаш (архіпелаг)
Кірымбаш (Quirimbas) — група з 31 вострава ўздоўж заходняга ўзбярэжжа Мазамбікскага праліва. Уваходзяць у склад дзяржавы Мазамбік.
Геаграфія
Архіпелаг Кірымбаш уяўляе сабою ланцуг з 31 вострава, выцягнуты з поўначы на поўдзень на 222 км. Усе астравы маюць каралавае паходжанне, многія злучаны водмелямі і каралавымі рыфамі з мацерыком. Найбуйнейшы востраў Іба месціцца ў паўднёвай частцы. Яго плошча — каля 36 км².
Прырода
Вылучаюць некалькі экалагічных зон, характэрных для архіпелага Кірымбаш: лясы міёмба, сухія саванны з зараснікамі высокіх траў і акацый, прыбярэжныя лясы, мангры. Дзякуючы блізкасці мацерыка жывёльны свет сушы даволі багаты. Ён прадстаўлены 447 відамі птушак і 46 відамі сысуноў. На астравах сустракаюцца птушкі-насарогі, сланы, буйвалы, львы, леапарды, дзікія сабакі. Аднак найбольшую цікавасць уяўляюць навакольныя марскія воды, населеныя 52 відамі каралаў, 140 відамі малюскаў, 5 відамі марскіх чарапах, 4 відамі дэльфінаў, 3 відамі кітоў, 350 відамі рыб.
У 2002 г. для аховы прыроды архіпелага быў створаны нацыянальны парк Кірымбаш.
Гісторыя
Першымі наведвальнікамі і насельнікамі астравоў Кірымбаш былі суахілі. У канцы XV — пачатку XVI ст. яны былі даследаваны партугальскімі экспедыцыямі на чале Васка да Гама і Жуана да Нова. Партугальцы захапілі востраў Іба і стварылі на ім каланіяльнае паселішча. У 1975 г. архіпелаг быў далучаны да незалежнага Мазамбіка. У нашы дні асноўныя галіны эканомікі: рыбалоўства, турызм, вырошванне какосавай пальмы.
Бабруйскі настаўніцкі інстытут
Бабруйскі настаўніцкі інстытут — дзяржаўная навучальная ўстанова двухгадовай падрыхтоўкі школьных настаўнікаў у Бабруйску. Поўная назва «Бабруйскі дзяржаўны настаўніцкі інстытут Міністэрства асветы БССР ». Дзейнічаў з 01.09.1949 па 02.07.1954 г.
Заснаваны ў 1949 годзе на базе педагагічнага вучылішча, размяшчаўся ў будынку былой Славянскай гімназіі па вул. Сацыялістычнай, 119. Пры Інстытуце дзейнічалі тры аддзяленні : беларускай і рускай мовы і літаратуры; фізіка-матэматычнае; завочнае (з 1950 г.) У 1954 годзе Інстытут быў ліквідаваны. У 1955 года на яго базе было адноўлена педвучылішча, ліквідаванае ў 1958 годзе. Цяпер у будынку былога інстытута знаходзіцца гімназія № 3 г. Бабруйска.
Дуевіле
Дуевіле (Dueville) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 13735 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 687 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 36031. Тэлефонны код — 0444.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria, madre di Gesù.
Глодава
Гло́дава — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Мядзелка. Знаходзіцца за 5 км у напрамку на поўдзень ад горада Паставы, прыкладна за 0,65 км на ўсход ад вёскі Сіманькі. Належыць да групы Пастаўскіх азёр.
Возера адносіцца да ліку мелкаводных вадаёмаў. Плошча возера складае 0,35 км². Даўжыня 1,6 км, найбольшая шырыня 0,45 км. Даўжыня берагавой лініі 4,04 км. Найбольшая глыбіня возера 6 м, сярэдняя 3,6 м. Аб’ём вады ў возеры складае 1,19 м³, плошча вадазбору — 13,6 км². Аб’ём вады ў возеры каля 1,19 млн м³.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Сярэдняя шырыня катлавіны складае 0,22 км. Схілы катлавіны возера маюць вышыню 2—4 м, на поўдні і ўсходзе — да 10 метраў, стромкія, парослыя хмызняком і ў верхняй частцы разараныя. Берагі пераважна нізкія, забалочаныя, зарослыя водна-балотнай расліннасцю, але сустракаюцца і высокія, пад хмызняком. Мелкаводдзе вузкае, стромкае і пясчанае. Дно возера пераважна глеістае, месцамі пясчанае. Найбольшыя глыбіні знаходзяцца бліжэй да ўсходняга берага. Глыбіні да 2 метраў складаюць 23 % плошчы возера. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Зарастае да глыбіні 3 м і на адлегласці ад 7—60 да 125 м ад берага возера. Найбольш моцна зарастае паўночная затока.
На поўдні ў возера ўпадае ручай з возера Доўжа. На поўначы з Глодава выцякае ручай у возера Задзеўскае. Таксама з возера выцякае рака Глодаўка.
На возеры адзначаны рэдкі від раслін, занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь.
Глухое (возера, басейн Страчы)
Глухо́е — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Блакітных азёр. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Блакітныя азёры». Уваходзіць у Балдуцкую групу азёр.
Возера належыць да басейна ракі Страча.
Прывалкі
Прыва́лкі (, Привалки), Прывалка — вёска ў Беларусі, на рацэ Нёман. Уваходзяць у склад Гожскага сельсавета Гродзенскага раёна. Насельніцтва 284 чал. (1998). Знаходзяцца за 37 км на паўночны захад ад Гродна, на шашы.
Этымалогія назвы
Паводле народнага падання тапонім «Прывалка» ўтварыўся ад «правалу» (некалі на гэтым месцы стаяў прыгожы «Райгорад», які нібыта праваліўся пад зямлю), на краі якога ўзнікла паселішча.
Гісторыя
Першы ўспамін пра Прывалку змяшчаецца ў спісах скарбовых маёнткаў, што належалі каралеўскай адміністрацыі, і датуецца 1569. У гэты час мястэчка было цэнтрам староства Гарадзенскага павета Троцкага ваяводства.
У 1650 Прывалка атрымала прывілей на правядзенне тут таргоў і кірмашоў. У 1762 мясцовасць перайшла ў валоданне Агінскіх. 27 лютага 1792 кароль і вялікі князь Станіслаў Аўгуст Панятоўскі надаў Прывалцы Магдэбургскае права і герб: «у ружовым полі арханёл Міхал, у правай руцэ маланкі, у левай — шчыт, пад нагамі постаць д’ябла сярод агню». У 1793 места ўвайшло ў склад Гарадзенскага ваяводства.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Прывалка апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Гродзенскім павеце Слонімскай (1795—1797), Літоўскай (1797—1802) і Гродзенскай губерняў. Расійскія ўлады скасавалі Магдэбургскае права і панізілі статус паселішча да вёскі. У 1885 тут дзейнічаў касцёл.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Прывалка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Гродзенскім павеце Беластоцкага ваяводства.
У 1939 Прывалка ўвайшла ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 зрабілася цэнтрам сельсавета Парэцкага раёна Беластоцкай вобласці БССР.
Інфраструктура
У вёсцы працуюць базавая школа, клуб, пошта.
Элізабет Кейзер
Хільда Элізабет Кейзер (Hilda Elisabeth Keyser; 22 студзеня 1851, Стакгольм — 16 снежня 1898, Стакгольм) — шведская мастачка. Працавала ў жанрах партрэта і пейзажу.
Біяграфія
Элізабет Кейзер нарадзілася ў 1851 годзе ў Стакгольме. З 1774 па 1778 гады вучылася ў Каралеўскай акадэміі вольных мастацтваў у Стакгольме, а затым працягнула навучанне ў Парыжы ў Лявона Бона.
У Францыі Кейзер пераважна пісала сцэнкі паўсядзённага жыцця ў духу натуралізму. Акрамя таго, яна працавала ў жанры партрэта, аўтапартрэта і кніжнай ілюстрацыі. Мастачка неаднаразова выстаўляла свае працы ў Парыжскім Салоне. Адзін з яе пастэльных партрэтаў дэманстраваўся на Сусветнай выставе 1889 года ў Парыжы, яшчэ адна з работ Кейзер («Сялянка з Нармандыі») была паказана на Сусветнай выставе 1893 года ў Чыкага.
З 1890 па 1896 гады Элізабет кіравала (сумесна з мастачкай Інгеборгай Вестфельт-Эгерц, з якой пасябравала ў Парыжы) мастацкай школай у Стакгольме. Адной з яе вучаніц была шведская мастачка Міна Карлсан-Брэдберг. У 1898 годзе Хільда Элізабет наведала Санкт-Пецярбург.
Элізабет Кейзер памерла ў Стакгольме 16 снежня 1898 года. Яе работы знаходзяцца ў Нацыянальным музеі Швецыі, Гётэбаргскім мастацкім музеі, Мастацкім музеі Лундскага ўніверсітэта і іншых музеях краіны.
Караваева (Навадугінскі раён)
Караваева (Карава́ево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Поль Сабацье
Поль Сабацье (Paul Sabatier;,  — , ) — французскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1912) сумесна з Віктарам Грыньярам.
Член Парыжскай акадэміі навук (з 1913), Лонданскага каралеўскага таварыства, Амерыканскага хімічнага таварыства, многіх іншых акадэмій і навуковых таварыстваў. Камандор ордэна Ганаровага легіёна.
IC 330
IC 330 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Узрэчча
Узрэчча — тапонім.
Пятроўшчына (Пастаўскі раён)
Пятро́ўшчына (, Петровщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава, з 1927 года ў складзе гміны Паставы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Халаімаўшчына
Халаі́маўшчына (, Халаимовщина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнявецкага сельсавета.
Кажанава
Кажанава (Кожаново) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Грамы
Назву Грамы маюць:
IC 331
IC 331 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грамы (Полацк)
Агульная характарыстыка
Назва мясцовасці верагодна паходзіць ад паганскага капішча Пяруна-Грамавержца ля Валовага возера. Дакладных звестак аб пачатку засялення гэтага полацкага прадмесця няма. На картах XVIII-XIX стагоддзяў на месцы мясцовасці ўжо пазначаны аднайменая вёска і фальварак. Штуршком да актыўнага развіцця мясцовасці паслужыла будаўніцтва чыгункі (Санкт-Пецярбург) — Балагое — Полацк — Седльцы — (Варшава) і станцыі «Полацк-2» (сучасная станцыя «Грамы») з вакзалам (які таксама называўся Мікалаеўскім — па назве чыгункі, на якой размяшчаўся) у 1905 годзе.
Мясцовасць знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы горада. На паўднёвым захадзе мяжуе з цэнтрам горада, ад якога аддзелена чыгункай Віцебск-Полацк-Даўгаўпілс і станцыяй Полацк. На паўднёвым усходзе мяжуе з мясцовасцю Ноўка, ад якой таксама аддзелена чыгункай. На паўночным захадзе мяжуе з мясцовасцю Спас-Слабада, ад якой аддзелена ракой Палатой. На ўсходзе да мясцовасці прымыкаюць землі вёскі Багатырская, на поўначы — тэрыторыі садовых таварыстваў (якія часам таксама могуць уключацца ў склад мясцовасці — тады яе мяжа на поўначы таксама праводзіцца па рацэ Палаце аж да вёскі Чаромушкіна).
Галоўнымі транспартнымі магістралямі мясцовасці з’яўляюцца вуліцы Суворава, Ленінградская, Янкі Купалы, Невельская і інш. Камунікацыя мясцовасці з цэнтральнай часткай Полацка даволі ўскладнена, патрапіць у мясцовасць можна альбо праз пешаходны мост праз чыгунку з Прывакзальнай плошчы, альбо праз пешаходны пераход праз чыгунку на паўднёвы ўсход ад станцыі «Полацк», альбо аўтатранспартам праз чыгуначны пераезд у раёне скрыжавання вуліц Гагарына і Суворава.
Забудова мясцовасці змяшаная, пераважная большасць — малапавярховая сядзібнага тыпу. Маюцца і шматпавярховыя тыпавыя пяціпавярховыя панэльныя і цагляныя дамы 1970-1990-х гадоў.
Мясцовасць пэўны час лічылася самым небяспечным раёнам Полацка з самай напружанай крымінагеннай абстаноўкай.
1907 год у гісторыі літаратуры
1907 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Адамова (Слуцкі раён)
Адамо́ва (, Адамово) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Покрашаўскага сельсавета.
Флора
У ваколіцах вёскі батанікамі былі адзначаны такія рэдкія і арэальныя віды раслін, як, , , ,, , , , , , , , , , і.
Валійская Вікіпедыя
Валійская Вікіпедыя (вал. Wicipedia Cymraeg) — раздзел Вікіпедыі на валійскай мове. З'яўляецца адзінай анлайн-энцыклапедыяй на валійскай мове.
Валійская Вікіпедыя была адкрыта ў ліпені 2003 года. Развіваючыся з невялікай хуткасцю, 23 чэрвеня 2007 года яна стала 66-й Вікіпедыяй, дасягнула мяжы ў 10 000 артыкулаў. Затым адбыўся досыць хуткі для гэтага падзела рост колькасці артыкулаў, калі з чэрвеня 2007 па лістапад 2008 года іх колькасць павялічылася ўдвая. Гэты факт знайшоў адлюстраванне ў публікацыі ў самым масавым часопісе Уэльса - Golwg, што выдаецца на валійскай мове, і газеце Y Faner Newydd. На 7 кастрычніка 2011 года колькасць артыкулаў складала крыху больш за 34 000.
Сан-Луіс-Патасі (штат)
Сан-Лу́іс-Патасі́ (Estado Libre y Soberano de San Luis Potosí) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 60 983 км². Насельніцтва складае 2 585 518 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — горад Сан-Луіс-Патасі.
Сяргей Пятровіч Анішчанка
Сяргей Пятровіч Анішчанка (, в. Сцяпы, Жлобінскі раён — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза. Стралок 16-га стралковага палка 102-й стралковай дывізіі 48-й арміі 1-га Беларускага фронту, чырвонаармеец.
Удзельнік партызанскага руху, Жлобінскага камуністычнага падполля і вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў у гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 красавіка 1923 года ў вёсцы Сцяпы Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці.
У 1940—1941 гадах працаваў настаўнікам пачатковых класаў у вёсцы Крукі Язвенскага сельскага савета.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны — з кастрычніка 1941 года — член Шчэдрынскай падпольнай камсамольска-моладзевай групы Жлобінскага камуністычнага падполля. Са жніўня 1943 — баец партызанскага атрада «Жалязняк», затым 119-га атрада брыгады «Жалязняк».
У Чырвонай Арміі з восені 1943 года. Асабліва вызначыўся 24—25 чэрвеня 1944 года падчас прарыву абароны ворага і фарсіравання ракі Друць у вёсцы Каласы Рагачоўскага раёна. Пад моцным агнём праціўніка з групай байцоў пераплыў раку, наблізіўся да варожай траншэі, закідаў яе гранатамі, чым спрыяў захопу плацдарма. У баі за плацдарм знішчыў разлік станковага кулямёта, 20 гітлераўцаў, 12 узяў у палон.
Загінуў 31 ліпеня 1944 а ў баі пры вызваленні Польшчы. Пахаваны ў вёскі Стрэбня Падляскага ваяводства.
NGC 583
NGC 583 (іншыя абазначэнні — ESO 542-20, MCG −3-4-77, NPM1G −18.0065, PGC 5576) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Энега
Энега (Enego) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 1927 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 52 км². Паштовы індэкс — 36052. Тэлефонны код — 0424.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Giustina.
Капытава (Навадугінскі раён)
Капытава (Копытово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 332
IC 332 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бялынкавічы (станцыя)
Бялы́нкавічы (, Белынковичи)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Станцыя Бялынкавічы; на лініі Крычаў I — Журбін, паміж прыпыначнымі пунктамі Наваліпаўскі і Боні.
Рэдзька палявая
Рэдзька палявая (Raphanus raphanistrum) — аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Вядомы як лекавая і меданосная расліна.
Назва
Рэдзька палявая, рэдзька дзікая, рапуха, свірэпа , свірэпка.
Батанічнае апісанне
Сцябло вышынёй 10-70 см, часта звілістае.
Ніжняе лісце лірападобна-перыстарассечанае, з чатырма — шасцю парамі лісточкаў.
Струкі даўжынёй 3-8 см, дыяметрам не больш за 5 мм, цвёрдыя, пры паспяванні распадаюцца на асобныя членікі.
Цвіце ўсё лета і восень.
Распаўсюджанне і экалогія
Расце на ўсёй тэрыторыі Еўропы, у Паўночнай Афрыцы і Заходняй Азіі (без Аравійскага паўвострава). Натуралізаваны паўсюдна.
Allium autumnale
Allium permixtum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік вострава Кіпр.
Рэдзька палявая
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
Дае нектар і пылок, таму кветкі ахвотна наведваюць меданосныя пчолы.
Allium autumnale
Распаўсюджанне
Эндэмік вострава Кіпр.
Расце пад покрывам хвой, а таксама ў гарыгах, на вапняках, пясчаніках або магматычных схілах, а часам у вінаградніках або жывых платах. Цвіце ў кастрычніку і лістападзе.
Пагрозы і ахова
Пагрозай з’яўляецца павелічэнне частаты і інтэнсіўнасці пажараў. Частка насельніцтва здараецца ў ахоўных тэрыторыях.
Глыбач
Глыбач — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 24 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Бярозава, на паўночны ўсход ад Бярозаўскага возера.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка. Плошча паверхні складае 0,17 км². Найбольшая глыбіня возера — 18,5 м. Даўжыня возера — 0,65 км, найбольшая шырыня — 0,39 км. Даўжыня берагавой лініі — 1,66 км. Аб’ём вады ў возеры складае 1,08 млн м³, плошча вадазбору возера — 1 км².
Катлавіна круглаватай формы. Схілы катлавіны возера маюць вышыню да 13 м, знаходзяцца пад хмызняком. На захадзе і поўдні вышыня схілаў складае 2—4 м.
Берагі возера супадаюць з схіламі катлавіны, на поўначы і захадзе нізкія.
З Глыбач выцякае ручай у возера Бярозаўскае.
Іван Анісімаў
Іван Анісімаў — збройнік XVII ст., майстар шабельнай справы. Родам з Глыбокага. Разам з іншымі беларускімі майстрамі пераехаў у Маскву і працаваў у Аружэйнай палаце Маскоўскага Крамля. Жыў у Мяшчанскай слабадзе. У 1662—1665 гадах па загаду цара вучыўся ў Астрахані «рабіць чаркаскія шаблі». Вярнуўшыся, разам з 7 «таварышчы» зрабіў «5 ножан шабельных на чаркаскае дзела з меднаю аправаю мінулага».
Слонімскі Дабравешчанскі манастыр
Слонімскі Свята-Дабравешчанскі жаночы манастыр ― праваслаўны жаночы манастыр Навагрудскай епархіі ў гонар Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы, які знаходзіцца ў г. Слонім Гродзенскай вобласці Беларусі.
Жыццё манастыра
К 2013 году ў манастыры пражывала 24 манашкі. Набажэнствы праходзяць ў дамавой царкве Святой Іўліяніі Альшанскай.
Пасля рэарганізацыі катэхізатарская курсаў, якія існавалі пры Навагрудскай епархіі, пры кляштары адкрыта Слонімская духоўнае вучылішча з трыма аддзяленнямі: катэхізатарскае, псаломніцкае і іканапіснае. Вучылішча рыхтуе рэгентаў, пеўчых і іканапісцаў. Тэрмін навучання 3 гады. З 2001 года працуе таксама завочная форма навучання, дзе вучыцца каля 50 чалавек. На дзённым аддзяленні займаецца каля 45-47 чалавек.
У манастырскай іканапіснай майстэрні для свайго і Жыровіцкага манастыра ствараюцца іконы ў плыні старажытнарускай традыцыі, таксама пішуцца іконы па замове.
Ігуменні манастыра:
Ганс-Юрген фон Арнім
Ганс-Юрген Тэадор Бернхард фон Арнім (Hans-Jürgen Theodor Bernhard von Arnim;, Сілезія — , Гесэн) — генерал-палкоўнік германскай арміі (1939), начальнік Вайсковага ўпраўлення (аналаг генштаба) рэйхсвера ў перыяд да Адольфа Гітлера.
Слонімскі Дабравешчанскі манастыр
Жыццё манастыра
Адрас: 231795, Беларусь, Гродзенская вобл., Слонім, Віленская вул., 9.
Карнеева (Навадугінскі раён)
Карнеева (Корнеево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Герб Маладзечна
Герб Маладзечна — адзін з афіцыйных сімвалаў горада Маладзечна.
Герб Маладзечна 1988—1999
Першы герб Маладзечна быў зацверджаны 17 сакавіка 1988 года рашэннем № 38 выканкама Маладзечанскага гарадскога Савета народных дэпутатаў. Аўтары герба: доктар гістарычных навук, краязнаўца, археолаг, дырэктар краязнаўчага музея Генадзь Каханоўскі (1936—1994) і мастак Юрый Герасіменка-Жызнеўскі (1948—1997).
Герб уяўляе сабой залаты трохлістнік папараці на сінім фоне, які расце з зялёнага аснавання. На ім указана дата першага ўспаміну пра горад — 1388. Асноўны элемент герба — залаты трохлістнік папараці — сімвалізуе сталае імкненне людзей да шчасця, апетае беларускім народным паэтам, класікам сусветнай літаратуры Янкам Купалам, які нарадзіўся на Маладзечаншчыне. Месца злучэння лісцінак папараці азначае скрыжаванне галоўных дарог, якія праходзяць праз горад, якія дазволілі яму развівацца як буйному транспартнаму і індустрыяльнаму цэнтру. Зялёнае аснаванне сімвалізуе замчышча, вакол якога фармавалася паселішча, якое дало пачатак гораду. Сіні фон герба ўвасабляе сінь беларускіх азёр і рэк, красаванне лёну, веліч і прыгажосць беларускай прыроды. У абрамленні герба выкарыстаны малюнак белага беларускага ручніка з арнаментам залатога колеру, сімвалізуючага гасціннасць. У верхняй частцы апраўлення змешчаны надпіс золатам на беларускай мове «Маладзечна».
Сучасны герб
Сучасны герб зацверджаны Рашэннем № 23 Маладзечанскага гарадскога Савета дэпутатаў ад 21 снежня 1999 года і занесены ў Гербавы матрыкул Рэспублікі Беларусь 10 лютым 2000 года пад № 39. Аўтары герба: А. А. Шпунт і мастак І. А. Шпунт.
У блакітным полі іспанскага шчыта на срэбным воблаку Багародзіца ў залатой кароне, у блакітнай і залатой вопратцы і залатой мантыі з чырвоным падбоем. Багародзіца трымае белае покрыва ў руках.
NGC 584
NGC 584 (іншыя абазначэнні — IC 1712, MCG −1-4-60, PGC 5663) — эліптычная галактыка (E4) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рамелькі
Раме́лькі (, Ромельки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
IC 333
IC 333 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Эрыдан.
Рамелькі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
IC 333
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бель (прыпыначны пункт)
Бе́ль (, Бель)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 1,1 км на паўночны захад ад вёскі Паўлавічы; на лініі Орша-Цэнтральная — Крычаў I, паміж прыпыначным пунктам Маляцічы і станцыяй Крычаў І.
Азерцы
Назву Азе́рцы маюць:
Сяўрук
Сяўрук — беларускае прозвішча.
Глыбачка (возера)
Глы́бачка — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Крашанка. Знаходзіцца за 6 км на поўнач ад Ушачаў, каля вёскі Глыбачка.
Плошча Глыбачкі складае 0,18 км². Найбольшая глыбіня возера — 6 м. Даўжыня возера 0,85 км, найбольшая шырыня 0,27 км. Даўжыня берагавой лініі — 2,04 км. Аб'ём вады ў возеры складае 0,63 млн. м³, плошча вадазбору 1,6 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны маюць вышыню да 12 м і знаходзяцца пераважна пад хмызняком. На поўдні і ўсходзе вышыня схілаў складае 3—5 м, на поўдні — разараныя. Берагі вадаёма пясчаныя, пад хмызняком.
Возера бяссцёкавае.
Засульскі сельсавет
Засу́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Засулле. У 2009 г. тэрыторыя сельсавета складала 4600 га.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Стаўбцоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Рубяжэвіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1118 чалавек, з іх 88,3 % — беларусы, 6,2 % — палякі, 4,5 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў:
Корабава (Навадугінскі раён)
Корабава (Коробово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Свята-Ільінская царква (Бабруйск)
Свята-Ільінская царква — дзейны праваслаўны храм у горадзе Бабруйску Магілёўскай вобласці, перавезены з вёскі Куляшоўка Клімавіцкага раёна. Знаходзіцца ва ўрочышчы Лукавая гара, на вуліцы Сікорскага, 30. Помнік драўлянага дойлідства.
Куляшоўская царква
Першапачаткова царкву ўзвялі на паўночна-ўсходнім ускрайку вёскі Куляшоўка ў 1893 годзе з дрэва. Спачатку ў ёй служыў святар Пётр Петрашэн, з 1899 года — Міхаіл Харашуноў, а з 1909 года — Васіль Рафаловіч. У календары для духавенства Магілёўскай епархіі на 1899 год паведамляецца: ''«Куляшоўская, Ільінская [царква], пабудавана ў 1894 годзе, драўляная; прыхаджан абодвух палоў 2371; царкоўнай зямлі 48 дзесяцін; адрас ст. Хатовіж, святар Міхаіл Харашуноў»''.
У пачатку 1930-х гадоў храм быў зачынены і зноў адкрыўся ў час Другой сусветнай вайны. Прыход царквы быў афіцыйна зарэгістраваны 2 лістапада 1946 года. Указам архіепіскапа Васіля настаяцелем царквы быў прызначаны святар Аляксандр Хобатаў. У 1947 годзе гэтую пасаду заняў Стахій Ільінкоў, а ў 1949 годзе — Уладзімір Забела.
Пры айцы Уладзіміры было складзена апісанне храма, дзе ён характарызаваўся як добранадзейны, «не пагражаў небяспекай і быў цалкам спраўны для правядзення набажэнстваў». Паведамлялася знешняе аблічча будынка: «царква драўляная, сцены, сечаныя з круглых бярвенняў, абліцаваны 30 мм дошкамі, дах бляшаны, з унутранага і знешняга бакоў пафарбавана алейнай фарбай» .
Указам архіепіскапа Піцірыма ў 1952 годзе настаяцелем прыхода быў прызначаны іераманах Варсанофій, накіраваны з Жыровіцкага манастыра. На яго месца ў 1955 годзе прыбыў святар Міхаіл Рагачоўскі. Неўзабаве ён звольніўся, і ў 1960 годзе ўказам мітрапаліта Гурыя ў царкве пачаў служыць айцец Уладзімір Суднік.
Бабруйская царква
Паводле гістарычных звестак, Свята-Ільінская царква ў Бабруйску існавала яшчэ ў 1614 годзе. Верагодна, гэты храм быў разабраны падчас узвядзення крэпасці ў 1811 годзе. Будаўнічыя матэрыялы з яго пайшлі на ўзвядзенне могілкавай Свята-Сафійскай царквы на вуліцы Мінскай. У 1826 годзе на хутары Лукі (цяпер — урочышча Лукавая гара) была пабудавана новая Свята-Ільінская царква, якую разабралі ў 1930-я гады. Ад яе застаўся толькі вялікі падмуркавы камень, на якім пазней будзе высечаны крыж і які будзе пакладзены ў аснову цяперашняга храма.
У 2000 годзе ў дзень памяці прарока Ільі былі асвячоны крыж і месца пад будаўніцтва новай царквы. У тым жа годзе кіраўніцтва Беларускай чыгункі перадала прыходу пасажырскі вагон, які выкарыстоўваўся як часовы храм. 6 верасня таго ж года па блаславенні архіепіскапа Максіма прастол у ім быў асвячоны благачынным Генадзем Вейгам, протаіерэем Андрэем Мільтам і клірыкамі епархіі. У 2002 годзе прыход наведаў мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт.
Краснаазёрнае
Краснаазёрнае (, Красноозёрное) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета. Знаходзіцца за 35 км ад Смаргоні, на паўночна-заходнім беразе Вішнеўскага возера. Каля вёскі праходзіць аўтамабільная дарога з Лынтупаў да Гальшанаў.
Гісторыя
Упершыню згадваецца пад назвай Галоднічы ў XIX стагоддзі. На той час паселішча ўваходзіла ў склад Вішнеўскай воласці Свянцянскага павета Віленскай губерні Расійскай імперыі.
Свята-Ільінская царква (Бабруйск)
Бабруйская царква
Да канца 2003 года быў заліты падмурак пад новы храм. У 2004 годзе па блаславенні архіепіскапа Сафронія з дазволу мясцовых уладаў на месца будаўніцтва была перавезена Куляшоўская царква. Працы па перамяшчэнні будынка, прызнанага помнікам архітэктуры, прайшлі з парушэннем заканадаўства і без узгаднення з Міністэрствам культуры Беларусі.
Краснаазёрнае
Гісторыя
Па выніках Рыжскай мірнай дамовы вёска апынулася ў складзе гміны Вішнева Свянцянскага павета, з 1 студзеня 1926 года — Вілейскага павета Віленскага ваяводства.
Свята-Ільінская царква (Бабруйск)
Бабруйская царква
Увесну 2004 года пачалася зборка царквы, якая скончылася да канца ліпеня. Праведзеная рэканструкцыя цалкам змяніла гістарычнае аблічча будынка. Першая літургія адбылася 2 жніўня 2004 года. 19 жніўня 2008 года быў асвечаны купал. 2 жніўня 2013 года епіскап Бабруйскі і Быхаўскі Серафім асвяціў прастол адбудаванай царквы. У ім захоўваюцца часцінкі мошчаў праведнага Іаана Кармянскага і прападобных старцаў Опцінскіх. Пры храме дзейнічае нядзельная школа і бібліятэка. Святаром у прыходзе служаць іерэй Віктар Смычнік.
Краснаазёрнае
Гісторыя
У выніку пахода Чырвонай арміі ў Заходнюю Беларусь 17 верасня 1939 года Галоднічы ўвайшлі ў склад Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР (у 1944—1960 гадах — Маладзечанскай вобласці, з 1960 года — Гродзенскай вобласці). 30 ліпеня 1964 года вёска Галоднічы была перайменавана ў Краснаазёрную.
Свята-Ільінская царква (Бабруйск)
Архітэктура
Помнік драўлянага дойлідства з рысамі псеўдарускага стылю. Чатырохчасткавая кампазіцыя царквы складаецца з асноўнага прамавугольнага зруба, пяціграннай апсіды з невялікімі гранёнымі рызніцамі, дадатковага аб’ёму і бабінца. Над асноўным аб’ёмам пастаўлены светлавы васьмігранны барабан, над бабінцам — васьмярык званіцы. Барабан і званіца завершаны вастраверхімі шатрамі з галоўкамі. Такая ж галоўка знаходзіцца і над апсідай. Будынак мае тры ўваходы — галоўны і два бакавыя, аформленыя раней вялікімі ганкамі з масіўнымі разнымі слупамі і фігурнымі франтонамі. Пластыку фасдаў у мінулым дадавалі разарваныя карнізы, разьба, шалёўка (гарызантальная ў прасценках, вертыкальная ў цокальнай панелі, фрызе, атыку).
Краснаазёрнае
Гісторыя
У канцы 2019 года каля тутэйшай капліцы быў знойдзены каваны крыж.
Свята-Ільінская царква (Бабруйск)
Архітэктура
Інтэр’ер двухсветлавы, перакрыты самкнёным васьмігранным скляпеннем.
Allium permixtum
Allium permixtum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Італіі.
Фоца
Фоца (Foza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Чэмпіянат свету па футболе 2010
XIX чэмпіянат свету па футболе (праходзіў 11 чэрвеня — 11 ліпеня 2010, Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка). Упершыню чэмпіянат свету па футболе праводзіўся ў Афрыцы. Удзельнічалі 32 нацыянальныя каманды. Матчы прайшлі на 10 стадыёнах у 9 гарадах. Чэмпіёнам стала зборная Іспаніі, якая перамагла ў фінале зборную Нідэрландаў.
Фоца
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Чэмпіянат свету па футболе 2010
Стадыёны
<!--
Пянчын
Назву Пянчы́н маюць:
Коні Хедэгард
Коні Хедэгард (Connie Hedegaard;, Хольбек, Данія) — дацкі і еўрапейскі палітык, еўрапейскі камісар па пытаннях клімату з 9 лютага 2010 года.
Скончыла Капенгагенскі ўніверсітэт, дзе вывучала гісторыю і літаратуру. У 1984 годзе была абрана ў парламент Даніі, але ў 1990 годзе не здолела пераабрацца. Працавала журналістам у газетах Berlingske Tidende, Politiken, у Дацкай тэлерадыёкампаніі. У 2004 годзе была прызначана міністрам экалогіі Даніі, у 2005 годзе таксама заняла пасаду міністра супрацоўніцтва паўночных дзяржаў (Minister for nordisk samarbejde). У 2007 годзе была прызначана міністрам па справах клімату і энергетыкі. У новым складзе Еўракамісіі, зацверджаным 9 лютага 2010 года, Хедэгард заняла створаную пасаду камісара па пытаннях клімату.
Да 16 снежня 2009 года Хедэгард старшынствавала на канферэнцыі ААН па змяненні клімату ў Капенгагене.
Фукуока
Фукуо́ка (福岡市) — горад, вызначаны ўказам ўрада Японіі і буйны порт на паўднёвым захадзе Японіі; адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Фукуока. Значны індустрыяльны цэнтр. Плошча горада складае 341,70 км ², насельніцтва - 1.461.631 чалавек (1 чэрвеня 2010 г.), шчыльнасць насельніцтва - 4.277,53 чал./км². Горад Фукуока падзелены ракой Накагава на 2 часткі - Хаката (гандлёвая) і Фукуока (адміністрацыйная і дзелавая). Працуе метрапалітэн.
Гісторыя
З VII стагоддзя стаў вядомы гандлёвы горад Хаката, які размясціўся на ўсходнім беразе ракі Накагава. Горад вёў паспяховы гандаль з Кітаем.
Напачатку XVII стагоддзя на заходнім беразе Накагавы даймё Нагамаса Курода пабудаваў замак.
У 1889 годзе абедзве часткі горада было вырашана аб'яднаць пад агульнай назвай Фукуока, што азначае «шчаслівы ўзгорак».
Паводле даследавання праведзеным брытанскім часопісам Monocle, Фукуока была прызнана лепшым горадам для шопінгу ў свеце.
Людвіг Вюртэмбергскі
Прынц Людвіг Фрыдрых Аляксандр Вюртэмбергскі (Ludwig (Louis) Friedrich Alexander von Württemberg;  — ) — другі сын герцага Фрыдрыха Яўгена Вюртэмбергскага, брат імператрыцы Марыі Фёдараўны.