cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чачэрскае староства
Адміністрацыйнае дзяленне
Кожная вёска па Інвентару 1726 г. мела надзел землі «вотруб’е» для сельскагаспадарчых культур і жывёлагадоўлі, млыны, рудні з плавільным печамі, кузні (кавальня), рыбалоўныя возера, сукнавальні, крупадзёркі, бондарства, піваварства (броварская) і г.д. Млыны былі ў Чачэрску і вёсках Дудзічы, Ліцвінавічы, Анісімковічы (па Інвентару 1704 г. млыны, сукнавальні, крупадзёркі — у вёсках Ліцвінавічы, Нізімковічы, Дудзічы). Рудня з плавільным печамі — у вёсках Дудзічы, Малін, Рэчкі, Стовбынь (па Інвентару 1704 г. Рудня з плавільным печамі — у вёсках Столбынь ​​і Рэчкі). Рыбны промысел — у азёрах вёсак Вотор, Туріщанічы, Ліцвінавічы, Струмень, Валасовічы, Нізімковічы, Залессе, Столбынь​​, Дудзічы, Сябровічы.
Насельніцтва і саслоўная прыналежнасць
У XIV—XVII ст. праз Чачэрскае староства праходзіла дарога з горада Торунь ва Уладзімір (старажытны шлях на Балтыйскае мора), за праезд па якой бралі пошліну «з каня» па 3 грыўні і 4 дынарыя.
Чачэрскае староства было прыпісана да Нежынскага палку казакоў у 1654—1657 г.. На яго тэрыторыі раскватараваліся казакі кіраваныя «беларускім, магілёўскім, гомельскім і чавускім» палкоўнікам Іванам Нячаем, і ваяводам магілёўскім князем Іванам Репнінам. Пасля кіравання Івана Залатарэнка аб панаванні Івана Дарашэнка засталіся дакументальныя згадкі ваяводаў Магілёва і Смаленска, сведчанне беларускіх сялян і мяшчан Чачэрскага староства аб казаках у звароце да ўладаў для следства: «Тыя казакі двары ім бураць, саміх іх б’юць і мучаць, так што і праходу ад гэтых казакоў не стала, нават на торг да іх ніхто не смее ехаць»; «наязджаюць казакі, села знішчаюць і сялян сякуць, маёмасць адбіраюць»; казакі «не слухаюць, б’юць, рабуюць, вяжуць і садзяць»; казакі «прыходзяць з вялікім шумам і пагрозамі». За адмову беларускіх сялян ісці ў казакі іх «гандаль у горадзе знішчылі, сялян мучылі і рабавалі…і палілі»; «ад казацкага марадзёрства апусцелі паветы»; «людзям з гарадоў праехаць не можна»; «смуту чыняць».
Старосты і намеснікі
Староства — гэта дзяржаўны маёнтак, які вялікі князь ці кароль даваў у трыманне феадалам як натуральны юргельт за службу.
Мілан Лах
Уладыка Мі́лан Лах (Milan Lach; нар., Кежмарак) — славацкі рэлігійны ўніяцкі дзеяч, дапаможны епіскап Прэшаўскай архіепархіі Славацкай Грэка-Каталіцкай Царквы, іераманах Ордэна Езуітаў.
Біяграфія
У 1992 г. Мілан Лах быў залічаны ў грэка-каталіцкую духоўную семінарыю. У 1995 г. уступіў у навіцыят Ордэна Езуітаў у горадзе Трнава. Ён працягнуў вучобу на факультэце тэалогіі ў Трнаўскім універсітэце. 11 лістапада 2000 г. прыняў дыяканскія свячанні. Мілан Лах быў высвечаны ў сан святара 11 ліпеня 2001 г. у Кафедральным саборы Нараджэння Прасвятой Багародзіцы ў горадзе Кошыцы уладыкам Міланам (Хаўтурам). У 2003—2004 гг. быў прызначаны на пасаду кіраўніка Цэнтра духоўнасці «Усход—Захад» у Кошыцах.
З 2004 г. вучыўся ў Папскім усходнім інстытуце ў Рыме. У 2006 г. атрымаў званне ліцэнзіята тэалогіі ў галіне ўсходніх царкоўных навук, а ў 2009 г. — званне доктара. У 2009 г. Мілан Лах ізноў пачаў працаваць у Цэнтры духоўнасці «Усход—Захад» імя Міхала Лацка. Адзін семестр вывучаў хрысціянскую духоўнасць Усходу на факультэце тэалогіі Каталіцкага ўніверсітэта ў Кошыцах. З 1 снежня 2011 г. да 1 чэрвеня 2013 г. працаваў у Трнаўскім універсітэце ў якасці намесніка дэкана па міжнародных сувязях і развіцці. Ён выкладаў там хрысціянскую духоўнасць і духоўнасць хрысціянскага Усходу — менавіта тыя прадметы, у якіх сам меў грунтоўныя і прафесійныя веды.
Мілан Лах прымаў актыўны ўдзел у Федэрацыі скаўтаў Еўропы ў якасці нацыянальнага духоўнага памочніка. Бегла размаўляе па-італьянску, свабодна валодае англійскай і рускай мовамі, пасіўна — французскай мовай.
30 жніўня 2014 г., знаходзячыся з візітам у Беларусі, уладыка Мілан Лах узначаліў урачыстую архірэйскую Літургію ў грэка-каталіцкім цэнтры Святога і Праведнага Язэпа ў Мінску, пресвечаную памяці ўладыкі Часлава Сіповіча — стагоддзю з дня яго нараджэння.
Рахмон Набіеў
Рахмон Набіеў (Раҳмон Набиев;  — ) — таджыкскі партыйны і дзяржаўны дзеяч, першы сакратар ЦК Кампартыі Таджыкістана (1982—1985), першы прэзідэнт незалежнага Таджыкістана (1991—1992).
Нядоўгі перыяд прэзідэнцтва Набіева адзначаны пачаткам грамадзянскай вайны ў Таджыкістане, выкліканай імкненнем да перадзелу ўлады ў рэспубліцы. 7 верасня 1992 года пад ціскам падаў у адстаўку і праз 7 месяцаў памёр пры загадкавых абставінах.
Хаэн
Хаэн (Jaén) — горад у Іспаніі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі Хаэн, у складзе аўтаномнай супольнасці Андалусіі. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Вялікі Хаэн. Займае плошчу 424,30 км². Насельніцтва чалавек (на 2010 год).
Заступнікамі горада лічацца святы Эўфрасіё і святая дзева дэ ла Капілья.
Бясслаўныя вырадкі
«Бяссла́ўныя вы́радкі» (Inglourious Basterds [ sic ], МФА: ) — фільм, зняты рэжысёрам Квенцінам Таранціна па сваім сцэнарыі. Здымкі фільма пачаліся ўвосень 2008 года ў Францыі і Германіі, прэм’ера адбылася на Канскім кінафестывалі ў 2009 годзе. Дзеянне карціны, у якой зняліся Брэд Піт, Майк Маерс, Элай Рот і Крыстаф Вальц, адбываецца ў Францыі падчас Другой сусветнай вайны.
Фільм атрымаў пераважна станоўчыя водгукі кінакрытыкаў і сабраў у сусветным пракаце больш за 320 млн долараў. Карціна была высунута на дзевяць прэмій «Оскар» (перамагла ўсяго ў адной намінацыі — прэмія «за найлепшую мужчынскую ролю другога плана» дасталася Крыстафу Вальцу, які таксама атрымаў «Залаты глобус» і BAFTA), чатыры прэміі «Залаты глобус» і шэсць прэмій BAFTA. Акцёрская праца Крыстафа Вальца, які выканаў ролю штандартэнфюрара СС Ганса Ланды, была высока ацэнена вядучымі кінааналітыкамі свету, многія з якіх прызнавалі яе «жамчужынай» фільма і «сакрэтнай зброяй Таранціна».
Падводзячы кінавынікі дзесяцігоддзя, шмат хто з аглядальнікаў уключыў «Бясслаўных вырадкаў» ва ўласныя спісы найлепшых фільмаў не толькі года, але і першых дзесяці гадоў XXI стагоддзя.
Назва
У арыгінале фільм называецца «Inglourious Bastеrds», хоць граматычна і арфаграфічна правільна было б напісаць «The Inglorious Bastards». У якасці загалоўка для сваёй карціны Квенцін Таранціна ўзяў амерыканскую пракатную назву фільма Энца Дж. Кастэлары «Гэты пракляты бронецягнік», вядомага ў ЗША як «Бясслаўныя вырадкі» — «The Inglorious Bastards», наўмысна адмовіўшыся ад артыкля і дапусціўшы дзве арфаграфічныя памылкі. Таму, каб перадаць задуму аўтара, варта перакладаць назву фільма таксама з памылкамі. Напрыклад, расійскі кінакрытык і кіназнаўца Андрэй Плахаў прапанаваў варыянт назвы «Бязслаўныя выраткі» (Безславные ублютки).
На пытанне, чаму ён дапусціў арфаграфічныя памылкі ў назве фільма, сам Таранціна адказваў: «Я ніколі гэтага не стану тлумачыць». Але журналісты дамагліся прызнання: «Чаму „выраткі?“ Ды проста таму, што яно так вымаўляецца: „выраткі“».
Сюжэт
Паралельна лейтэнант Альда Рэйн збірае групу амерыканскіх салдат яўрэйскага паходжання для выканання місіі тэрору на тэрыторыі акупаванай Францыі. Задача групы простая: забіваць нацыстаў самым жорсткім чынам з мэтай помсты, дэмаралізацыі і застрашвання нямецкай арміі.
Чуткі пра атрад хутка распаўсюджваюцца ў Рэйху, і атрад атрымлівае мянушку «Вырадкі». Камандзіру ж далі мянушку Альда «Апач» за тое, што ён сам і яго салдаты здымаюць са сваіх ахвяр скальпы. Апавяданне пра члена атрада Доні Донавіца па мянушцы «Жыд-Мядзведзь» даходзіць да самога Гітлера, чым выклікае яго ашалелы гнеў. Іншы ўдзельнік групы — сяржант (унтэр-фельдфебель) Хуга Штыгліц — забіў 13 афіцэраў Вермахта і СС, дзякуючы чаму атрымаў шырокую славу сярод эсэсаўцаў.
Да Гітлера прыводзяць салдата, які быў у палоне «Вырадкаў». Яны забілі яго сяржанта і радавога таварыша па службе, але салдата не сталі забіваць (таму што ён выдаў «Вырадкам» пазіцыю нямецкага патруля), сказаўшы, што зробяць яму «падаруначак». У канцы раздзела паказана, як «Апач» і «Жыд-Мядзведзь» глядзяць на выразаную імі на лбу салдата свастыку.
Уцалелая Шашанна змяніла імя на Эмануэль Мім'ё і стала гаспадыняй кінатэатра, які, быццам бы, дастаўся ёй у спадчыну. На яе звяртае ўвагу нямецкі герой-снайпер Фрэдэрык Цолер, які ў фільме «Гонар нацыі» пра яго подзвіг, знятым пад эгідай рэйхсміністра прапаганды Германіі Ёзэфа Гебельса, у галоўнай ролі сыграў сам сябе.
Цолер, які суправаджае Ёзэфа Гебельса, настойліва ўгаворвае міністра перанесці прэм'еру ў кінатэатр «Le Gamaar», які належыць Эмануэль. На прэм'еру збіраецца ўсё вышэйшае кіраўніцтва Рэйха, і нават сам Гітлер вырашае наведаць важнае прапагандысцкае мерапрыемства. Эмануэль разам са сваім каханым чарнаскурым Марселем за гібель сваёй сям'і і пакуты яўрэйскага народа задумваюць падпаліць кінатэатр падчас прэм'еры.
У выніку дасканалага валодання Ландам італьянскаю моваю план групы практычна парушаецца, а кульмінацыя разгортваецца ў кінатэатры, дзе Эмануэль і астатнія з «Вырадкаў», нічога не ведаючы адно аб адным, паспрабуюць скончыць вайну адным ударам: Шашанна збіраецца падпаліць кінатэатр, а «Вырадкі» падарваць. Ганс Ланда даведваецца, што актрыса была ў шынку, дзе была перастрэлка, душыць яе і захоплівае яе суправаджальнікаў: лідара «Вырадкаў» Альда Рэйна і радавога Юцівіча па мянушцы «Ліліпут».
Фінал кінастужкі прадстаўлены ў жанры альтэрнатыўнай гісторыі — Гітлер расстраляны з аўтамата "Жыдом-Мядзведзем", усе вярхі рэйха гінуць пры выбуху і пажары кінатэатра.
Пакуль кінатэатр спальвалі і ўзрывалі, Ланда не забівае палонных, а прапануе здзелку: ён дазволіць ім знішчыць Гітлера, Герынга, Гебельса і Бормана, калі «Вырадкі» звяжуць яго са сваім камандаваннем. Ён абяцае завяршыць вайну ў абмен на медаль Кангрэса, абвяшчэнне яго кіраўніком аперацыі «КІ́НА», вызваленне ад праследавання за нацысцкія злачынствы і спакойнае жыццё да старасці. Цэнтр загадвае пагадзіцца з умовамі Ланды. Ланда пакідае Апача і Ліліпута ў жывых і едзе з імі да лініі фронту. Пасля яе перасячэння Ланда і яго кіроўца Герман афіцыйна здаюцца Апачу, але той прыстрэльвае кіроўцу, загадваючы Ліліпуту зняць з яго скальп. Потым Апач цікавіцца ў Ханса Ланды, ці здыме той пасля вайны сваю эсэсаўскую форму. Не атрымаўшы адказу, Апач ціха кажа яму на вуха, што, была б яго воля, Ланда насіў бы гэтую форму ўсё астатняе жыццё, але, раз гэта немагчыма, ён выража яму на ілбе «тое, што нельга зняць» — свастыку, каб яго нацысцкае мінулае ніколі не было ўтоена.
Фінал выглядае гэтак жа, як і ў другім раздзеле, толькі Апач глядзіць на Ланду разам з Юцівічам, усміхаючыся і гаворачы, што гэта «цалкам цягне на шэдэўр».
Распрацоўка і напісанне сцэнарыя
Пра планы зняць ваенны фільм Таранціна казаў яшчэ у пачатку 2000-х гадоў. Рэжысёр патраціў амаль сем гадоў, каб напісаць сцэнарый да «Бясслаўных вырадкаў». Як прызнаўся Таранціна, ён «даражыў кожнай старонкай сцэнарыя, з-за чаго сюжэт рос і пашыраўся». Акрамя таго, ён адчуваў, што гэты сцэнарый — лепшы з ім напісаных. Таранціна ахарактарызаваў фільм так: «Гэта мая версія „Бруднага тузіна“, „Гармат вострава Наваронэ“ і „“».
У 2002 годзе Таранціна зразумеў, што на стварэнне фільма патрэбна больш часу, чым планавалася. Да таго ж яго калегі ў той час якраз здымалі фільмы пра Другую сусветную вайну. У сувязі з гэтым Таранціна адмовіўся ад задумкі і перайшоў да рэжысавання дылогіі «Забіць Біла». Пасля заканчэння здымак «Забіць Біла» рэжысёр вярнуўся да сцэнарыя «Вырадкаў» і вырашыў зрабіць не фільм, а міні-серыял. Ён скараціў сцэнарый, кіруючыся даўжынёй сцэнарыя «Крымінальнага чытва». Тады ж ён заявіў пра тое, што здымкі фільма пачнуцца ў 2005 годзе. Меркаваным сюжэтам фільма павінны былі стаць уцёкі атрада салдат перад пакараннем смерцю і іх дапамога антыгітлераўскай кааліцыі. Таранціна апісаў салдат як «незвычайных герояў Другой сусветнай вайны».
У лістападзе 2004 года Таранціна зноў памяняў свае планы і вырашыў адкласці вытворчасць «Бясслаўных вырадкаў» дзеля таго, каб сыграць у вестэрне Такасі Міікэ «Сукіякі Вестэрн Джанга», а таксама зняць фільм пра кунг-фу на паўночнакітайскай мове. У 2007 годзе разам з Робертам Радрыгесам Таранціна зрэжысіраваў карціну «Грайндхаус», пасля чаго канчаткова вярнуўся да працы над «Вырадкамі».
Адразу ж пасля прэм'еры фільма сцэнарый карціны быў апублікаваны ў якасці асобнай кнігі і перакладзены на некалькі моў.
Уплыў
Мноства класічных кінастужак паўплывала на Таранціна падчас здымак «Бясслаўных вырадкаў». Па яго прызнанні, уся пачатковая сцэна «Вырадкаў» (візіт штандартэнфюрара Ланды ў дом малочніка ЛаПадзіта) цалкам скапіравана з аналагічнай сцэны наведвання Сентэнца фермы салдата Стывенса ў знакавым спагецці-вестэрне Серджа Леонэ «Добры, дрэнны, злы».
У працы Таранціна знайшлося месца і беларускаму савецкаму кінематографу — растрэл Гітлера і наступнае за ім спаленне кінатэатра Шашанны адсылаюць да ваеннай драмы Элема Клімава «Ідзі і глядзі».
У снежні 2009 года адбылася спецыяльная вечарына з нагоды выпуску DVD і Blu-ray выданняў фільма. На ёй рэжысёр прадставіў гледачам некалькі 35-мм трэйлераў тых карцін, якія аказалі вялікі ўплыў на яго. У іх лік увайшлі (акрамя, вядома ж, саміх «Бясслаўных вырадкаў» Кастэлары):
Кастынг
Яшчэ ў 2005 годзе, калі яшчэ быў амаль невядомы сюжэт карціны, на галоўныя ролі разглядаліся тры знакамітыя акцёры баявікоў: Брус Уіліс, Сільвестр Сталонэ і Арнольд Шварцэнэгер. Таранціна казаў:
Роля Ганса Ланды першапачаткова была прызначана Леанарда Дзі Капрыа, аднак пазней Таранціна зразумеў, што штандартэнфюрара павінен сыграць больш сталы нямецкі акцёр. У выніку ролю сыграў амаль невядомы аўстрыйскі акцёр Крыстаф Вальц. Таранціна расказваў, што ні адзін з акцёраў, якія спрабаваліся на вельмі важную ролю Ланды, не адпавядаў аўтарскай задуме, так што ён ужо быў гатовы адмяніць здымкі, але прыйшоў Вальц, прайшоў кастынг і «вярнуў мне мой фільм».
Лейтэнанта Альду Рэйна з самага пачатку павінен быў сыграць Брэд Піт, з якім Таранціна ніколі раней не працаваў. І акцёр, і рэжысёр даўно выказвалі жаданне з'явіцца на адной здымачнай пляцоўцы, аднак планы ўвесь час змяняліся. Калі Таранціна напісаў палову сцэнарыя, ён адчуў, што Піт — наймацнейшая кандыдатура на ролю Альды Рэйна. Скончыўшы сцэнарый, рэжысёр падумаў, што ў ролі Рэйна Піт будзе «ашаламляльным», і пазваніў яго агенту, каб даведацца, ці свабодны акцёр.
Таранціна вёў перамовы з актрысай Настассяй Кінскі пра яе ўдзел у фільме ў якасці Брыджэт фон Хамерсмарк. Рэжысёр нават злятаў у Германію, каб сустрэцца з ёй і дамовіцца, аднак здзелка не адбылася, і замест Кінскі ў фільме сыграла Дыяна Кругер. , які выканаў у карціне амаль бязмоўную ролю прэм'ер-міністра Вялікабрытаніі Уінстана Чэрчыля, заявіў пра сыход з кінематографа яшчэ ў 2006 годзе, але зрабіў выключэнне спецыяльна для Таранціна. Рыхтуючыся да ролі, Тэйлар перагледзеў дзясяткі дакументальных кінастужак з удзелам Чэрчыля, каб як мага лепш перадаць яго паходку і голас. Цікава, што сам акцёр угаворваў Таранціна ўзяць на ролю Альберта Фіні, які ўжо іграў прэм'ер-міністра ў аднайменнай тэлестужцы 2002 года.
Рэжысёр «Гэтага праклятага бронецягніка» Энца Дж. Кастэлары з'явіўся ў эпізадычнай ролі нямецкага генерала. Акцёры Сэмюэль Л. Джэксан і Харві Кейтэль, якія раней ужо супрацоўнічалі з Таранціна, таксама з'явіліся на здымачнай пляцоўцы, агучыўшы апавядальніка і дырэктара Упраўлення стратэгічных службаў адпаведна.
Здымкі
Стварэннем фільма занялася кампанія братоў Вайнштэйнаў The Weinstein Company. У ліпені 2008 года браты заявілі, што маюць намер як мага хутчэй скончыць фільм, каб ён змог удзельнічаць у конкурснай праграме 62-га Канскага кінафестывалю. Германія і Францыя сталі месцам здымак фільма, якія стартавалі ў кастрычніку 2008 года.
Большая частка сцэн фільма была знята і зманціравана на кінастудыі  у Патсдаме і ў маленькім гарадку Бад-Шандау. Элай Рот пазней сказаў, што, калі яны здымалі сцэну падпалу кінатэатра, будынак ледзь не згарэў ад высокай тэмпературы, бо работнікі здымачнай пляцоўкі думалі, што тэмпература агню будзе 400 градусаў па Цэльсію, а яна дасягала 1200.
Пракат
Калі фінальны варыянт сцэнарыя быў скончаны, хтосьці загрузіў яго ў Інтэрнэт, і некалькі фан-сайтаў Таранціна пачалі публікаваць рэцэнзіі на яго.
Першы поўны тызер-трэйлер да фільма быў паказаны на тэлеканале  10 лютага 2009 года, а ўжо праз некалькі тыдняў яго паказвалі ў кінатэатрах ЗША перад фільмам «Пятніца 13-га». Выпуск фільма адбыўся 19 жніўня 2009 года ў Вялікабрытаніі і Францыі, 20 жніўня — у Германіі і Расіі, а 21 — у ЗША.
Зборы
У першую пятніцу паказу фільм зарабіў 14,3 мільёнаў долараў у Паўночнай Амерыцы, а на выхадных зборы дасягнулі адзнакі ў 38 мільёнаў долараў, апярэдзіўшы «Раён № 9». У першыя дзесяць дзён пракату фільм зарабіў 73 мільёны долараў, апярэдзіўшы ўсіх сапернікаў. Вынікам пракату карціны стала лічба ў 321 мільён долараў.
У СНД фільм сабраў каля 6 мільёнаў долараў.
Выхад на відэа
Першае DVD-выданне фільма (на адным дыску, двух і Blu-ray) выйшла 15 снежня 2009 года ў ЗША і Аўстраліі, у Вялікабрытаніі — 7 снежня таго ж года. На працягу першага тыдня пасля выпуску «Бясслаўныя вырадкі» паказвалі добры вынік па продажы DVD, саступаючы толькі фільму «Хлапечнік у Вегасе». Усяго ў ЗША было прададзена больш за паўтара мільёна дыскаў, прыбытак склаў 28 мільёнаў долараў.
Саўндтрэк
Кампазітарам фільма стаў Эніа Марыконэ, які працаваў з Таранціна ўпершыню. Рэліз саўндтрэка адбыўся 18 жніўня 2009 года. Саўндтрэк складаецца з розных жанраў музыкі, пачынаючы з кампазіцый, уласцівых спагеці-вестэрнам, і заканчваючы R&B. Альбом з саўндтрэкам быў намінаваны на прэмію «Грэмі» у катэгорыі «Найлепшы кампіляцыйны саўндтрэк для фільма, тэлевізійнага фільма ці іншых візуальных медыятвораў», але прайграў саўндтрэку фільма «Мільянер з трушчоб».
Крытыка
Дж. Хоберман у «Village Voice» развіў тэзіс рэжысёра пра тое, што «Бясслаўныя вырадкі» — гэта спагеці-вестэрн, дзеянне якога перанесена ў Еўропу ваеннага часу: «Перад намі — альтэрнатыўная Другая сусветная, у якой яўрэі тэрарызуюць і нішчаць нацыстаў; свайго роду справядлівы халакост». Хоберман параўноўвае Таранціна са Спілбергам у тым, што яны абодва навязваюць сваю волю гісторыі вялікай вайны; пры гэтым «Бясслаўныя вырадкі» — як і кожны вестэрн — спрабуе намацаць мяжу гвалту, дапушчальнага ў імя дасягнення высакароднай мэты.
Роджэр Эберт прызнаў «Бясслаўных вырадкаў» адным з найлепшых фільмаў года («У цэнтры гэтага кінапалатна — Герой, Нацыст і Дзяўчына»). Паводле Эберта, Таранціна ў чарговы раз пацвердзіў сваю здольнасць ствараць Персанажаў з вялікай літары; яны «здаюцца буйнейшымі, чым большасць людзей, якіх мы бачым на кінаэкранах».
Манола Даргіс з The New York Times, якая вельмі негатыўна ацаніла папярэднія працы Таранціна, не змяніла да яго стаўлення і пасля «Бясслаўных вырадкаў». У сваёй рэцэнзіі яна адзначыла грубую акцёрскую працу Ларан і Рота, якіх зусім засланіў «нацысцкі злыдзень-спакуснік» у выкананні Вальца. Крытыка насцярожыла, што станоўчыя персанажы не могуць спаборнічаць з нацыстам у «жангліраванні словамі і харызме». Нягледзячы на зацягнутасць дыялогаў, Даргіс усё ж пахваліла майстэрства, з якім Таранціна зняў першую сцэну фільма, дзе камера кружыць вакол французскага фермера, «як бы закручваючы вакол яго пятлю».
Асабліва адзначалася жанравая своеасаблівасць карціны, якая, як і папярэднія фільмы Таранціна, у першую чаргу з'яўляецца пастышам з любімых фільмаў рэжысёра. Па словах Эберта, «„Бясслаўныя вырадкі“ фільм пра вайну не большы, чым „Крымінальнае чытво“ — фільм пра… а пра што наогул быў той фільм?». Асобныя «раздзелы» фільма зроблены па канонах розных жанраў і адсылаюць да іх класічных твораў. Так, пралог, дзеянне якога адбываецца на малочнай ферме, тытрамі «Аднойчы, у акупіраванай нацыстамі Францыі… 1941» і музыкай Марыконэ цытуе вестэрн «Аднойчы на Дзікім Захадзе» Серджа Леонэ. Другая глава — гэта варыяцыя на тэму класічнага сюжэту пра групу дыверсантаў у варожым тыле. І ў гутарцы Шашанны з Цолерам, і падчас сустрэчы «Вырадкаў» у карчме, дзе яны гуляюць у «здагадайку», адкрыта цытуюцца класічныя даваенныя фільмы. Вобраз Гітлера, як адзначаюць і Цыркун, і Трафіменкаў, нагадвае карыкатурнага фюрара з камедыі Эрнста Любіча «Быць ці не быць».
Узнагароды і намінацыі
Інфармацыя па ўзнагародах і намінацыях прадстаўлена паводле дадзеных сайта IMDB і AllMovie :
Беларуская правінцыя Святога Мікалая
Беларуская правінцыя Святога Мікалая — правінцыя ордэна базыльян, утвораная ў 1780 годзе на землях Рэчы Паспалітай, захопленых Расіяй ў 1772 годзе. Кляштары правінцыі падначальваліся полацкаму архіепіскапу, кантакты з уладамі ордэна ў Рэчы Паспалітай былі забаронены.
Фрыдрых Хірцэбрух
Фрыдрых Эрнст Петэр Хірцэбрух (ням.: Friedrich Ernst Peter Hirzebruch;,  — , ) — нямецкі матэматык.
Біяграфія
Вучыўся ў Мюнстэрскім універсітэце, затым адзін год у Вышэйшай тэхнічнай школе Цюрыха, пад кіраўніцтвам Х. Хопфа, абараніў дысертацыю па рыманавых паверхнях. У 1952—1954 працаваў у Прынстанскім Інстытуце перспектыўных даследаванняў (Institute for Advanced Study) (ЗША). У далейшым працаваў у Бонскім універсітэце і быў дырэктарам Матэматычнага інстытута ў складзе Таварыства Макса Планка.
Асноўныя працы ў галіне алгебраічнай геаметрыі, дзе ён абагульніў класічную тэарэму Рымана-Роха і асабліва ў галіне алгебраічнай тапалогіі, дзе ён унёс важны ўклад у распрацоўку створанай М. Ацья так званай K-тэорыі. Таксама важнае значэнне маюць работы Хірцэбруха па характарыстычных класах (разам з А. Барэлем) і па гільбертаўскіх мадулярных паверхнях (разам са сваім вучнем Д. Цагірам).
Замежны член Акадэміі навук СССР (1988; з 1991 — Расійскай акадэміі навук), Французскай акадэміі навук (1989), Лонданскага каралеўскага таварыства (1994).
NGC 3402
NGC 3402 (іншыя абазначэнні — NGC 3411, MCG -2-28-12, PGC 32479) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3402, NGC 3411.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава
'''Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава (МДУ)''' — вядучы, старэйшы і адзін з найбуйнейшых класічных універсітэтаў Расіі, адзін з цэнтраў расійскай  і. З 1940 носіць імя Міхаіла Ламаносава, поўная назва — ''Федэральная дзяржаўная бюджэтная адукацыйная ўстанова вышэйшай прафесійнай адукацыі «Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава», шырока выкарыстоўваецца абрэвіятура «МДУ''».
Структура
МДУ ўключае 9 навукова-даследчых інстытутаў, 29 факультэтаў і больш за 300 кафедр. Ва Універсітэце навучаецца больш за 31 тыс. студэнтаў і каля 7 тыс. аспірантаў. На факультэтах і ў навукова-даследчых цэнтрах працуюць 4 тыс. прафесараў і выкладчыкаў, каля 5 тыс. навуковых супрацоўнікаў. Дапаможны і абслуговы персанал налічвае прыкладна 15 тыс. чалавек. Універсітэт мае ў сваім распараджэнні звыш 600 будынкаў, уключаючы Галоўны корпус на Вараб'ёвых горах. Іх агульная плошча каля 1 млн м². Толькі ў Маскве тэрыторыя, занятая МДУ, складае 205,7 га. Плануецца далейшае пашырэнне тэрыторыі ўніверсітэта.
Рэктар — В. А. Садоўнічы.
Маскоўскі ўніверсітэт — адзін з першых у Расіі. Ён заснаваны ў 1755 годзе. Утварэнне ўніверсітэта ў Маскве стала магчымым дзякуючы дзейнасці выдатнага вучонага-энцыклапедыста, першага рускага акадэміка — Міхаіла Васілевіча Ламаносава, імя якога Маскоўскі ўніверсітэт носіць з 7 мая 1940 года.
Архіепіскап
Архібі́скуп, арцыбі́скуп або архіепі́скап (ад грэчаск. αρχή — «над» і επίσκοπος — «даглядчык») — старэйшы біскуп, адзін з найвышэйшых чыноў у царкоўнай іерархіі.
У Каталіцкай Царкве архібіскупы падзяляюцца на:
У Праваслаўнай Царкве — архіепіскап узначальвае епархію. Тытул архіепіскапа з’яўляецца ганаровым і прысвойваецца за заслугі.
Славенская чыгунка
«Славе́нская чыгу́нка» («СЧ») — дзяржаўнае чыгуначнае прадпрыемства Славеніі, заснаванае ў чэрвені 1991 года.
За 2018 год прадпрыемства перавезла 13,554 млн чалавек і 20,463 млн тонаў грузаў. На 2020 год ТАА «Славенская чыгунка» ўключала 9 даччыных прадпрыемстваў: ТАА «Грузавыя перавозкі СЧ», «Пасажырскія перавозкі СЧ», «Інфраструктура СЧ» і «Цяга і тэхніка СЧ», АТ «Чыгуначнае будаўнічае прадпрыемства СЧ» (79% паёў), ТАА «Чыгуначнае інваліднае прадпрыемства СЧ» і даследчы «Інстытут перавозак», АТ «Чыгуначная друкарня СЧ» (64%) і экспэдытарскае ТАА «Ферспед».
Інфраструктура
На 2020 год даўжыня чыгункі, якую абслугоўвала ТАА «Інфраструктура СЧ», складала 1207,7 км. З іх 333,5 км (27,6%) прыпадала на 2-калейныя шляхі. Агульная працягласць чыгуначных шляхоў складала 1541,2 км. Найдаўжэйшы чыгуначны мост пралягаў 575 метраў у Нова-Места. Таксама найдаўжэйшым быў Бохінскі тунэль працягласцю 6327,3 метры, што перасякаў Юлійскія Альпы. Найстарэйшым быў адрэзак Паўднёвай дзяржаўнай чыгункі Шэнціль—Цэле, адчынены 2 чэрвеня 1846 года. Сігнальная гаспадарка чыгункі ўключала аўтаматычныя блякавальнікі на 311 км шляхоў, аддаленыя накіравальнікі перавозак на 305 км і прылады ўзаемазалежнасці на 302 км. Налічваўся 721 чыгуначны пераезд, з якіх 408 (56%) абазначылі андрэеўскім крыжам, 273 (37%) абсталявалі аўтаматычным накіравальнікам, 19 — гукасветлавой сігналізацыяй і шлагбаўмам, 16 — дарожным святлафорам і 5 — электронным замком. Прыладамі лічбавай сувязі абсталявалі 545 км (45%) чыгункі, радыёдыспетчарскімі вузламі — 324 км. На 37 станцыяў сувязі прыпадала 7120 тэлефонных падключэнняў. Сетка сувязі налічвала 77 лічбавых плезіясінхронных прылад і 24 лічбавых сінхронных вузлоў, 37 стацыянарных сістэм сувязі са 125 прыладамі, 1 тэлеграфную станцыю і 34 тэледрукарскія падключэнні. Яе працу забяспечвалі 1274 км ліній электраперадачы, 818 км спадарожнага кабелю і 576 км аптычнага кабеля. Радыёдыспетчарскія вузлы працавалі на 164 лакаматыўных стаянках і 68 пастаянных. Сярод высокачастотных вузлоў 644 (64%) былі ручнымі, 261 — перадавальным і 90 — рухомымі. Карткі падпісчыка сотавай сувязі «Славенскай чыгункі» забяспечвалі роўмінг у чыгуначных сетках суседніх Аўстрыі, Венгрыі і Італіі.
Большасць ліній электраперадачы (ЛЭП) «Славенскай чыгункі» выкарыстоўвала пастаянны ток напружаннем 3000 вольт. На пераменны ток пераходзілі на памежных пераходах, дзе выкарыстоўвалі напругу суседніх краін: Аўстрыі — 15 Квольт і 16,67 герц, Венгрыі і Харватыі — 25 Квольт і 50 герц. На 25 вузлах электрасілкавання стаяла па 2 выпрамнікі магутнасцю 667, 1000, 1500 і 2000 ампераў. Чыгуначная электрасетка падзялялася ўздоўж і ўпоперак звыш 700 пераключальнікамі. Уздоўж галоўных шляхоў ідуць па 2 кантактныя дроты таўшчынёй 100 мм² у сячэнні і 2 дапаможныя дроты па 120 мм². Працягласць электрыфікаваных шляхоў чыгункі перавышала 1400 км (90%), самой чыгункі — 609,7 км (50%), у тым ліку 330,9 км (54%) — 2-калейнай. Збудаванні чыгункі ўключалі 372 пероны агульнай даўжынёй 44,6 км, 87 тунэляў працягласцю 35,64 км і 435 мастоў даўжынёй 12 км, 2900 водных ходняў даўжынёй 6 км і 5 галерэй на 560 метраў. Усе шляхі «Славенскай чыгункі» мелі каляіну шырынёй 1435 мм. Агулам налічвалася каля 2400 стрэлачных пераводаў. Таксама ТАА «Інфраструктура СЧ» утрымлівала 1213 будынкаў «Славенскай чыгункі»: 841 (69%) склад і майстэрню, 228 пасажырскіх станцыяў, 82 сядзібы кіравання перавозкамі і 35 жылых дамоў, 17 вузлоў электрасілкавання і 10 грузавых станцыяў.
Грузаперавозкі
На 2020 год ТАА «Грузавыя перавозкі СЧ» належала таварня «Сісак 3» пры Коперскай прыстані на Адрыятычным моры, што ўключала 3 склады шырынёй па 15 метраў і плошчай па 3600 м². Кантэйнерныя таварні працавалі таксама ў Любляне з 16 маразільнікамі, Марыбары і Цэле. Грузавы цягнік «Сава Экспрэс» хадзіў між Люблянай і сербскім Бялградам праз Харватыю штодня з панядзелка па суботу: у бок Сербіі з панядзелка па чацвер і ў суботу, у бок Славеніі па панядзелках, чацверах і суботах. Адначасна ТАА «Пасажырскія перавозкі СЧ» штодня пускалі цягнік для перавозкі аўтамабіляў вышынёй да 3 метраў і шырынёй да 2,4 метру праз Бохінскі тунэль. Гэты цягнік злучаў Бохінскую Быстрыцу з Падбрдом, Мостам-на-Сочы і Нова-Горыцай — і тым самым Верхнюю Крайну з Прымор’ем. Таксама праз Славенію праходзілі 2 чыгуначныя грузавыя калідоры Еўропы:
Гісторыя
26 чэрвеня 1991 года ўрад Славеніі ўтварыў «Славенскую чыгунку». 10 чэрвеня 1992 года прадпрыемства стала сябрам Міжнароднага саюза чыгунак (Парыж, Францыя). Пры канцы 1992 года «Славенская чыгунка» атрымала код 79 замест югаслаўскага 72 і займела лагатып, які распрацаваў архітэктар Ніно Ковачэвіч. 5 верасня 2000 года міжгародні электрацягнік пачаў хадзіць па маршруце Любляна—Марыбар. Для яго італьянскі завод «Фіат Чыгунка» паставіў тры 3-складовыя электрарухавікі «СЧ 310» з нахіляльным механізмам «Маятнік», якія распрацаваў на аснове хуткаснага электрацягніка 460. 26 верасня 2000 года першы электрацягнік з 2-складовым рухавіком «СЧ 312» пусцілі з Марыбара ў Любляну. Да 15 чэрвеня 2002 года «Марыбарскі завод новага рухомага саставу» сабраў 30 такіх рухавікоў, якія нямецкі «Сіменс» (Мюнхен) распрацаваў на аснове рухавіка «Дэзіро». 16 мая 2001 года старшыні ўрадаў Венгрыі і Славеніі Віктар Орбан і Янез Дрноўшак адчынілі памежны чыгуначны пераезд у Ходашы. 1 чэрвеня 2003 года ўрад Славеніі пераўтварыў акцыянернае таварыства «Славенская чыгунка» ў холдынгавае ТАА. У 2004 годзе падпарадкаванні холдынга стварылі 3 даччыныя прадпрыемствы: ТАА «Грузавыя перавозкі СЧ», «Пасажырскія перавозкі СЧ» і «Інфраструктура СЧ». У 2005 годзе пусцілі першы дызель-цягнік «СЧ 813» і адчынілі новы чыгуначны пераезд Добава на мяжы з Харватыяй. Таксама ў лізінг ад «Сіменс Дыполёк» узялі 2 электрычныя лакаматывы. У 2006 годзе на «Славенскую чыгунку» паступілі 16 апошніх са 100 замоўленых крытых 4-восевых грузавых вагонаў, а таксама першы з 20 рухавікоў 541-101. У 2008 годзе ў «Сіменса» замовілі 12 шматсістэмных электрарухавікоў. 15 студзеня 2009 года ў італьянскім Удзінэ (рэгіён Фрыулі-Венецыя-Джулія) адчынілі замежнае прадстаўніцтва. 1 лістапада 2010 года «Славенская чыгунка» ўвяла паслугі мытнай лагістыкі. Цягам 2010 года адбыўся пераход на Еўрапейскую сістэму кіравання чыгуначным рухам (ЭСКЧР), што ўключала Еўрапейскую сістэму кіравання цягнікамі (ЭСКЦ) і лічбавую сотавую сувязь. У 2012 годзе Галоўную майстэрню чыгункі пераўтварылі ў ТАА «Цяга і тэхніка СЧ». У 2013 годзе «Славенская чыгунка» набыла экспэдытарскае ТАА «Ферспед». 27 верасня 2013 года кіраўніка «Славенскай чыгункі» Душана Меса абралі ў склад управы Супольнасці еўрапейскіх чыгунак.
Фолькер Руэ
Фолькер Руэ (Volker Rühe; нар. года, ) — нямецкі палітык, член Хрысціянска-дэмакратычнага саюза.
Уступіў у партыю ў 1963 годзе. У 1976—2005 гадах быў дэпутатам бундэстага. Двойчы займаў пасаду намесніка кіраўніка фракцыі ХДС/ХСС (1982—1989, 1998—2002). З 1989 года да 1992 года быў генеральным сакратаром ХДС. У 1992—1998 гадах займаў пасаду міністра абароны. З 1998 па 2000 гады быў віцэ-старшынёй ХДС.
На мясцовых выбарах у 2000 годзе, ён быў кандыдатам сваёй партыі на пасаду прэм’ер-міністра зямлі Шлезвіг-Гальштэйн.
Выбух на Шэнкіл-роўд
Выбух на Шэнкіл-роўд (Shankill Road bombing, Buamáil na Seanchille) — тэракт, здзейснены Часовай Ірландскай рэспубліканскай арміяй (ІРА) 23 кастрычніка 1993 года. Мэта нападу — знішчэнне кіраўніцтва групоўкі «Асацыяцыя абароны Ольстэра» (ААО). Выбух адбыўся ў рыбнай краме на дарозе Шэнкіл у Белфасце. Два члена ІРА, замаскіраваныя пад дастаўшчыкаў прадуктаў, увайшлі ў краму з бомбай, якая выбухнула заўчасна. Дзесяць чалавек былі забіты: адзін з баевікоў, член ААО і восем грамадзянскіх асоб, у тым ліку двое дзяцей. Больш за 50 чалавек атрымалі раненні рознай цяжкасці.
Да гэтага Шэнкіл-роўд некалькі разоў падвяргаўся двум узброеным нападам з боку баевікоў ІРА: атакі на краму мэблевай кампаніі Balmoral у 1971 годзе і напады на бар Баярдо ў 1975-м. Аднак выбух у кастрычніку 1993 года стаў самым буйным па колькасці ахвяр. Тэракт прывёў да хвалі актаў помсты з боку прабрытанскіх лаялістаў, якія на працягу наступнага тыдня забілі 14 грамадзянскіх асоб, што не мелі дачынення да ІРА. Амаль усе яны былі католікамі.
Перадумовы
У пачатку 1990-х гадоў ваенізаваныя фарміраванні найбольш радыкальных прабрытанскіх лаялістаў пачалі ажыццяўляць напады на прадстаўнікоў каталіцкай абшчыны Паўночнай Ірландыі, забіваючы як мірных жыхароў, так і тэрарыстаў ІРА. Ключавую ролю ў гэтым адыграла брыгада ААО, якая дзейнічала ў Заходнім Белфасце. Падраздзяленне ўзначальваў Джоні Адэр (Johnny Gaddaar).
Штаб-кватэра ААО знаходзілася каля рыбнай крамы Фрызэла на Шэнкіл-роўд. Камандаванне ААО і брыгада Заходняга Белфаста кожную суботу праводзілі там нарады.
ІРА вырашыла ажыццявіць тэракт, калі адзін з іх баевікоў заўважыў Адэра, які ўваходзіць у будынак раніцай у суботу 23 кастрычніка 1993 года. Пазней, у таемным размове з паліцыяй, Адэр пацвердзіў, што ён быў у будынку тым раніцай.
План ІРА
Белфасцкая брыгада ІРА распрацавала аперацыю па ліквідацыі вышэйшага кіраўніцтва ААО, якое, на яе думку, знаходзіліся на сустрэчы. Як пазней паведамілі прадстаўнікі ІРА, план меркаваў, што два члены Ірландскай рэспубліканскай арміі ўвойдуць у краму з бомбай запаволенага дзеяння, выганяць на вуліцу ўсіх пакупнікоў, пагражаючы ім пісталетамі, і пакінуць будынак, пасля чаго адбудзецца выбух, загубіўшы ўсіх лідараў ААО, якія знаходзяцца на нарадзе. Аднак дадзеная версія плана аперацыі непраўдападобная, улічваючы, што ні адзін з баевікоў, якія ўдзельнічалі ў ажыццяўленні тэракту, не меў пісталета. Такім чынам, як можна выказаць здагадку, ачыстка тэрыторыі крамы ад грамадзянскіх асоб не меркавалася, тым больш, што тэрарысты пакінулі прыладу, прызначаную для выбуху менш чым за 10 секунд. Паколькі яны лічылі, што сустрэча праходзіла ў пакоі над крамай, бомба была прызначана для таго, каб выбухная хваля пайшла ўверх. Як сцвярджалі члены ІРА, яны папярэдзілі пакупнікоў, што ў будынку знаходзіцца бомба. У выбухоўкі быў 11-секундны засцерагальнік, і, паводле ІРА, гэта часу дастаткова, каб пакінуць краму.
Тэракт
Аперацыю правялі Томас Беглі і Шон Кэлі (Seán Kelly). Яны прыехалі ў Шэнкіл з Ардойна на сагнаным сінім Ford Escort, які яны прыпаркавалі побач з крамай Фрызэла. Апранутыя як дастаўшчыкі прадуктаў, баевікі ўвайшлі ў краму з бомбай у сумцы. Гэта адбывалася ў 13:00 у суботу днём, і таму крама была запоўнена ў асноўным жанчынамі і дзецьмі. Пакуль Кэлі чакаў ля дзвярэй, Беглі прайшоў праз кліентаў да стойцы, дзе бомба выбухнула заўчасна. Пазней расследаванне паказала, што падчас выбуху ён трымаў бомбу над халадзільнай стойкай. Беглі быў забіты разам з дзевяццю іншымі людзьмі, двое з якіх апынуліся дзецьмі. Загінулымі сталі: уладальнік крамы Джон Фрызэл (63 гады), яго дачка Шарон МакБрайд (29 гадоў), Лін Мюрэй (13 гадоў), член ААО Майкл Морысан (27 гадоў), яго жонка Эвелін Бэйрд (27 гадоў) і яго дачка Мішэль (7 гадоў), Джордж Уільямсан (63 гады) разам з жонкай Джыліян (49 гадоў) і Вільма Макі (38 гадоў). Сіла выбуху была такой, што будынак ператварыўся ў груду друзу. Верхні паверх абрынуўся, і многіх пакінутых у жывых заваліла абломкамі, дзе яны заставаліся, пакуль праз некалькі гадзін не былі вызвалены ратавальнікамі. 57 чалавек атрымалі раненні. Падчас выратавальнай аперацыі на месцы здарэння прысутнічалі некалькі кіраўнікоў ААО, у тым ліку Адэр і Макуістан. Апошні падчас выбуху знаходзіўся ў пабе недалёка ад крамы. Шон Кэлі быў цяжка паранены і дастаўлены ў бальніцу.
Сход ААО скончыўся рана, і тыя, хто прысутнічаў на ім, пакінулі будынак да таго, як выбухнула бомба.
Наступствы
Пасля тэракту ў Шэнкіле ў грамадстве паднялася хваля гневу і абурэння. Білі Макуістан сказаў журналісту Піцеру Тэйлару, што «ў той дзень любы чалавек, які знаходзіўся на дарозе Шэнкіл, ад байскаўта да бабулькі, калі б вы далі ім пісталет, яны б нанеслі ўдар у адказ». Многія пратэстанты ўбачылі ў здарэнні напад на іх з боку католікаў. Адэр лічыў, што тэрарысты планавалі забіць менавіта яго, а не ўсё кіраўніцтва ААО.
На працягу наступнага тыдня, ААО і ОДС пачалі хвалю «нападаў помсты», забіўшы 14 мірных жыхароў. 25 кастрычніка баевікі ААО застрэлілі кіроўцу-католіка ў Белфасце. 26 кастрычніка ААО застрэліла яшчэ двух каталікаў і параніла пецярых у выніку невыбарчага нападу на дэпо Савета на Кэнэдзі-Уэй у Белфасце. 30 кастрычніка прабрытанскія баевікі ўвайшлі ў паб у Грэйсціле, часта наведвальны каталікамі, і адкрылі бязладны агонь. Восем грамадзянскіх асоб (шэсць католікаў і два пратэстанты) былі забіты, 13 параненыя. Падзея стала вядома як «Разня ў Грэйсціле». Прадстаўнікі ААО заявілі, што гэта быў адказны ўдар за тэракт на Шэнкіл-роўд. На наступны дзень пасля нападу сілы бяспекі былі накіраваны для аховы ўсіх каталіцкіх цэркваў у Белфасце. Са слоў членаў ААО, іх узброены атрад быў адпраўлены для нападу на каталіцкую царкву Святога Сямейства на Лаймстоун-роўд, але яны адмянілі атаку з-за павелічэння мер бяспекі. Неўзабаве ОДС застрэлілі каталіка ў Ньютаунабі і двух каталіцкіх манахаў у Блеары.
Падчас пахавання Беглі, брытанскі салдат адкрыў агонь па групе тужлівых. Вайсковец зрабіў дваццаць стрэлаў. На шчасце, ніхто не загінуў, але некалькі чалавек атрымалі раненні. За напад ён адпраўлены ў турму на дзесяць гадоў. Джэры Адамс, лідар «Шын Фейн», асудзіў тэракт, заявіўшы, што такі ўчынак не можа быць апраўданы.
Шон Кэлі, пакінуты ў жывых член ІРА, быў цяжка паранены падчас выбуху, страціўшы левае вока і з паралізаванай левай рукой. Пасля выпіскі з лякарні ён быў арыштаваны і асуджаны за дзевяць забойстваў, кожнае з адпаведным пажыццёвым зняволеннем. У ліпені 2000 года Кэлі вызвалены ў адпаведнасці з умовамі Белфасцкага пагаднення. У інтэрв’ю неўзабаве пасля вызвалення ён заявіў, што ніколі не меў намеру забіваць нявінных людзей, і шкадуе аб тым, што здарылася.
Бойдаты
Бо́йдаты (, Бойдаты) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Роскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. належала плябаніі Воўпаўскага касцёла, 50 жыхароў. У 1836 г. казённая вёска, 18 двароў, 120 жыхароў.
Да 2 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Дзятлавіцкага сельсавета, да 29 верасня 1972 года — у склад Рэплеўскага сельсавета , да 18 кастрычніка 2013 года — у склад Роскага пассавета.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 7 двароў, 19 жыхароў.
Вадарадзкія
Вадара́дзкія — вялікалітоўскі шляхецкі род герба «Побуг».
Першым з роду згадваецца Пшэцлаў (1400). У крыніцах таксама ўпамінаюцца:
Ахмед Зевейл
Ахмед Хасан Зевейл (араб. أحمد حسن زويل;  — ) — егіпецка-амерыканскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1999) з фармулёўкай «За даследаванне пераходных станаў, якія ўзнікаюць падчас хімічных рэакцый, з выкарыстаннем фемтасекунднай тэхнікі». Лаўрэат прэміі Вольфа па хіміі (1993).
Фатхі Тэрбіль
Фатхі Тэрбіль (فتحي تربل) — лівійскі юрыст і праваабаронца. Шырокую вядомасць атрымаў у 2011 годзе, калі яго арышт выклікаў масавыя пратэсты і беспарадкі па ўсёй Лівіі, якія ў выніку прывялі да грамадзянскай вайны.
Біяграфія
Тэрбіль выступаў прадстаўніком сваякоў загінулых у 1996 годзе зняволеных турмы Абу-Салім. Тады падчас турэмнага бунту загінулі звыш за тысячы чалавек. У лютым 2011 года ў Бенгазі ўлады арыштавалі праваабаронцу. 15 лютага на вуліцы горада выйшла каля дзвюх соцень чалавек. Яны патрабавалі вызваленне Тэрбіля і адстаўкі лідара краіны Муамара Кадафі, які кіраваў Лівіяй з 1969 года. Неўзабаве дэманстрацыя перарасла ў сутыкненні з паліцыяй.
Крыху пазней Тэрбіля вызвалілі, але беспарадкі не толькі не скончыліся, але і перараслі ў грамадзянскую вайну.
30 мая ён быў узнагароджаны Міжнароднай прэміяй Людовіка—Трае, якая штогод прысуджаецца юрыстам, што займаліся пытаннямі правоў чалавека. Паўстанцкі Пераходны нацыянальны савет Лівіі прызначыў яго міністрам па справах моладзі і спорту.
Маскоўскае (Акмолінская вобласць)
Маскоўскае — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Маскоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 114865100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 819 чалавек (383 мужчыны і 436 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 711 чалавек (323 мужчыны і 388 жанчын).
Анфлёр
Анфлёр (Honfleur) — марскі порт у Францыі, размешчаны ў вусце Сены насупраць Гаўра. Насельніцтва на 2006 год складала 8177 чалавек.
Агульныя звесткі
Адміністрацыйна адносіцца да рэгіёну Ніжняя Нармандыя. Дэпартамент камуны - Кальвадос. Уваходзіць у склад кантона Анфлёр. Акруга камуны - Лізьё. Код INSEE камуны 14333.
Выбітныя мясціны
У маляўнічым гавані — сярэднявечная царква св. Стэфана, у якой знаходзіцца музей старога Анфлёра. Папулярнасцю сярод турыстаў карыстаецца драўляная царква св. Кацярыны (XV стагоддзе). Яна нагадвае карабель, бо будавалася мясцовымі караблебудаўнікамі. Званіца гэтай царквы была ў XX стагоддзі перавезена на галоўную плошчу горада.
Іван Якаўлевіч Білібін
Іван Якаўлевіч Білібін (, с. Тархоўка, ля Санкт-Пецярбурга —, Ленінград) — рускі графік і тэатральны мастак, член мастацкага аб’яднання «Свет мастацтва». Знакаміты сваімі кніжнымі ілюстрацыямі рускіх былін і казак, твораў А. С. Пушкіна і М. Ю. Лермантава, заснаванымі на арнаментальнай стылізацыі матываў народнага мастацтва.
Аннегрэт Крамп-Карэнбаўэр
Аннегрэт Крамп-Карэнбаўэр (Annegret Kramp-Karrenbauer; народж. Крамп; нар., Фёльклінген) — нямецкі палітык, старшыня Хрысціянска-дэмакратычнага саюза з 2018 да 2021. Са жніўня 2011 па люты 2018 года Крамп-Карэнбаўэр займала пасаду прэм’ер-міністра зямлі Саар, з чэрвеня 2011 года з’яўлялася старшынёй зямельнага аддзялення Хрысціянска-дэмакратычнага саюза ў Саары. З лістапада 2010 года ўваходзіла ў склад прэзідыума ХДС. З 26 лютага па 7 снежня 2018 года займала пасаду генеральнага сакратара ХДС. 7 снежня 2018 года Аннегрэт Крамп-Карэнбаўэр была абраная старшынёй ХДС. З 17 ліпеня 2019 года — міністр абароны Германіі.
Нясіярві
Нясіярві (Näsijärvi) — возера на паўднёвым захадзе Фінляндыі, найбуйнейшае ў рэгіёне Тамперэ.
Плошча возера складае 256 км², глыбіня да 58 м. Возера мае сцёк на поўдзень, у возера Пюхяярві (Pyhäjärvi). Нясіярві зарэгуліраванае плацінай. Ажыццяўляюцца суднаходства і транспарціроўка лесу.
Геаграфія
Нясіярві падзелена на тры буйных водных раёна: Нясіселькя, Кал'енселькя і Ванкавесі. Паўднёвая частка возера — адкрытыя шырокія воды і малалікія астравы, у паўночнай частцы астравоў больш. Берагі Нясіярві высокія, берагавая лінія звілісты. На берагах растуць хваёвыя лясы, вада ў возеры злёгку афарбаваная дамешкам гумуса, але ўвогуле празрыстая.
Паміж Насіярві на поўначы і Пюхяярыі на поўдні знаходзіцца горад Тамперэ. Так як узроўні гэтых азёр адрозніваюцца на 18 метраў, паміж імі цячэ рака Тамеркоскі даўжынёй 945 метраў.
Спіс аб’ектаў PGC (869001—870000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (869001—870000)
Чырвоны Партызан
Назву Чырво́ны Партыза́н маюць:
Уснея
Уснея (Usnea) — род лішайнікаў сямейства Пармеліевыя, які ўключае ў сябе каля 300 відаў, распаўсюджаных у розных кліматычных зонах, але асабліва шырока ва ўмеранай лясной зоне.
Біялагічнае апісанне
Для дадзенага роду характэрна прысутнасць у цэнтры слаявінных галінак трывалага восевага цыліндру, утворанага шчыльным спляценнем гіф. Слаявіна ўсней жаўтлява-зялёная, рознай даўжыні, нярэдка да 1—2 метраў.
Усе віды гэтага роду — эпіфіты на кары і галінах дрэў, радзей сустракаюцца на камянях, платах, бярвенні.
Хімічны склад
Ва ўснеях у вялікай колькасці ўтрымоўваецца спецыфічная для лішайнікаў уснінавая кіслата, якая валодае моцнымі антыбіятычнымі ўласцівасцямі.
NGC 3403
NGC 3403 (іншыя абазначэнні — UGC 5997, IRAS10502+7357, MCG 12-10-89, KARA 449, ZWG 333.62, ZWG 334.4, PGC 32719) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фёльклінген
Фёльклінген (Völklingen) — горад у Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Саарбрукен. Насельніцтва — 39,8 тыс. чалавек (2010). Займае плошчу 67,06 км². Афіцыйны код — 10 0 41 519.
Горад падпадзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Джон Конелі
Джон Майкл Конелі (John Michael Connelly;  — ) — англійскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1966 у складзе нацыянальнай зборнай Англіі.
Бурнева
Бу́рнева (, Бурнево) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Ландакоцкірк’я
Ландакоцкірк’я (Landakotskirkja) — Базіліка Хрыста-Караля) — сабор каталіцкага біскупства Рэйк’явіка, якое ахоплівае ўсю Ісландыю. Яшчэ яе называюць Kristskirkja. Архітэктар — Гуд’ёўн Самуэльсан. Ганаровы тытул папскай Basilica minor яна атрымала ў 1999. Знаходзіцца на ўзгорку, на захадзе Рэйк’явіка.
Асвечаная 23 ліпеня 1929 года.
Сёння адзіная каталіцкая школа ў Ісландыі далучана да царквы і знаходзіцца побач з ёй.
Альпійская балада (балет)
Альпійская балада — аднаактовы балет Яўгена Глебава, пастаўлены ў 1967 годзе Беларускім дзяржаўным тэтрам оперы і балета пад кіраўніцтвам дырыжора Г. Н. Дугашава.
Гісторыя стварэння
Балет заснаваны на аднайменнай аповесці Васіля Быкава.
У 1966-м Глебаў стварыў партытуру. А ў наступным годзе балет быў увасоблены на акадэмічнай сцэне харэографам Атарам Дадышкіліяні.
Пастаноўка распавядае пра Джулію і Івана, якія ў час Вялікай Айчыннай вайны збягаюць з канцлагера.
Іншыя пастаноўкі
У 1972 годзе ставіўся харэографам Атарам Дадзішкіліяні ў.
Уплыў на культуру
Пасля стварэння балету Яўген Глебаў на яго ж аснове стварыў «Сюіту з балета „Альпійская балада“».
Спектакль магутна прагучаў на сваіх першых паказах, а потым «пражыў» доўгае і шчаслівае «жыццё». Рэдка здараецца, каб нацыянальны балетны твор не адно дзесяцігоддзе трымаўся на сцэне і прайшоў больш за 100 разоў.
Узнагароды
У 1968 годзе музыка балета «Альпійская балада» ўдастоена другой прэміі і звання лаўрэата (першая прэмія не прысуджалася) Усесаюзнага конкурсу на стварэнне новых музычных спектакляў у азнаменаванне 50-годдзя Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года.
Віталь Міхайлавіч Скрыпнік
Віталь Міхайлавіч Скры́пнік (Виталий Михайлович Скрипник; нар. ) — вучоны ў галіне радыётэхнікі і электронікі, доктар тэхнічных навук (1983), прафесар (1984).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Налобіха (Касіхінскі раён, Алтайскі край Расіі). У 1965 годзе скончыў Мінскае вышэйшае ваеннае інжынернае вучылішча і працаваў у ім. У 1974—1987 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры. З 1097 года В. М. Скрыпнік у Беларускім дзяржаўным універсітэце, з 1996 года ў Інстытуце сучасных ведаў, з 2000 года — у Беларускім камерцыйным універсітэце кіравання.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па тэорыі складаных радыётэхнічных сістэм, распрацоўкі метадаў і спосабаў іх тэхнічнага стану, даўгавечнасці і надзейнасці. Мае патэнты на вынаходствы.
Сярод апублікаванага:
NGC 3404
NGC 3404 (іншыя абазначэнні — IC 2609, MCG -2-28-11, IRAS10477-1150, PGC 32466) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Генрых Матусавіч Вагнер
Біяграфія
Вучыўся ў Варшаўскай кансерваторыі ігры на фартэпіяна (1936—1939 гг.). З 1939 г. у БССР; пры пераходзе мяжы быў арыштаваны, працаваў на тартаку і будаўніцтве чыгункі, але дзякуючы збегу абставін трапіў у Мінск і паступіў у кансерваторыю. Пасля нападу нацысцкай Германіі на СССР уцёк праз Маскву ў Саратаў, а потым у Душанбэ, дзе сфармаваўся Першы франтавы тэатр. Адказваў у ім за музычную частку.