cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сяргей Мітрафанавіч Гарадзецкі
Дзяцінства і адукацыя
Сын пісьменніка-этнографа Мітрафана Іванавіча Гарадзецкага, які ведаў М. С. Ляскова, Мікешына, У. Салаўёва, Іаана Кранштацкага і іншых характэрных людзей другой паловы XIX стагоддзя. Скончыў, у 1900-я гады вучыўся на гісторыка-філалагічным факультэце Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта адначасова з Аляксандрам Блокам (не скончыў) і з гэтага часу захапіўся паэзіяй.
Пецярбургскі перыяд
У 1905 наведваў «». У 1906—1907 гадах апублікаваў кнігі вершаў «Яр», «Пярун», «Дзікая воля» — гэта былі сімваліцкія творы з фальклорным ухілам. У 1909 годзе публікаваўся ў часопісе «». Але ў 1910-я гады Гарадзецкі разышоўся з сімвалістамі і ў 1912 стаў адным з арганізатараў (разам з паэтам Мікалаем Гумілёвым). У 1911 годзе падрыхтаваў і выдаў двухтомны зборнік вершаў з уласным уступным артыкулам.
Да 1915 адносіцца арганізацыя гуртка сялянскіх пісьменнікаў «Прыгажосць», з якога выйшлі так званыя «новыя сялянскія паэты»: С. Ясенін, С. Клычкоў,,.
Першая сусветная вайна
З восені 1916 знаходзіўся на Каўказскім фронце Першай сусветнай вайны ў якасці прадстаўніка Саюза гарадоў і ваеннага карэспандэнта. Пазней некаторы час працаваў санітарам у лагеры для хворых. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі выдаў кнігу вершаў «Анёл Арменіі», дзе, у прыватнасці, адлюстравана тэма генацыду армян. Калі быў у Баку, Гарадзецкі загадваў мастацкім аддзяленнем, затым працаваў у палітупраўленні Каспійскага флоту.
Маскоўскі перыяд
З 1921 года жыў у Маскве, шмат публікаваўся, перакладаў паэзію — як народаў СССР, так і замежную. Да 1924 года працаваў заглітам у Маскоўскім Тэатры Рэвалюцыі, рэдагаваў часопіс «Искусство трудящимся», затым да 1932 года — у літаратурным аддзеле газеты «». У 1930-я гады шмат працаваў над опернымі лібрэта — гэта быў добры і адносна бяспечны спосаб літаратурнага заробку. Пераклаў лібрэта опер: «» Бетховена, «» Л. Керубіні, «» і «» Р. Вагнера. Напісаў новы тэкст («неманархічны») оперы М. Глінкі «», якая атрымала назву «Іван Сусанін».
Апошнія гады
Падчас Айчыннай вайны быў у эвакуацыі ва Узбекістане і Таджыкістане, перакладаў мясцовых паэтаў. Выступаў як крытык і літаратуразнавец.
У 1958 г. апублікаваў аўтабіяграфічны нарыс «Мой шлях».
Літаратурная творчасць
Пісаць вершы стаў з дзяцінства; першая ж кніга «Ярь» (1907) звярнула на сябе ўвагу. Паэзія Гарадзецкага 1907—1912 уваходзіць у рэчышча сімвалісцкага руху. Раннія працы (зборнікі «Ярь» і «Перун», 1907) цікавыя перш за ўсё спробай сінтэзаваць моўныя дасягнення сімвалізму з народным мовай (тут — збольшага — вытокі позняй «сялянскай» паэзіі і — у пэўнай ступені — футурызму). Характэрна таксама адлюстраванне ў гэтых першых досведах сацыяльных матываў (водгукі рэвалюцыі 1905). Паэтыка гэтага перыяду часткова прымыкае да бальмонтаўская (гегемонія напеўнасці), але моцны ўплыў на яго аказалі і А. Блок. У далейшым Гарадзецкі ўводзіць у паэтычны абарот і цалкам новыя рытмы, якія да того ўтрымаліся ў літаратуры. Але ўжо і тады Гарадзецкага вылучаў з асяроддзя сімвалістаў «непасрэдны захоп быццём», жыццярадаснае і жыццярадаснае светаадчуванне. У 1912 годзе Гарадзецкі парваў з сімвалізмам і разам з Гумілёвым заснаваў новуюя плынь — акмеізм. Адказваючы запытам буржуазнай інтэлігенцыі перадваеннай пары, Гарадзецки імкнуўся звесці паэзію з містычных вышынь на зямлю, надаць ёй цвярозы рэчавы, матэрыяльны адбітак. Свайму субрату па школе В. Мандэльштаму Гарадзецкі ставіць у заслугу тое, што «ён верыць у вагу, ён паважае прастору, ён пяшчотна любіць матэрыял, ён рэчывы не папракае за марудлівасць і сталасць». У сувязі з гэтым у паэтыцы Гарадзецкага маляўнічасць, пластычнасць мяняе ранейшую музычнасць і напеўнасць. Імперыялістычную вайну 1914 года, як і ўсе акмеісты, сустрэў патрыятычнымі вершамі.
У сваёй ранняй лірыцы Гарадзецкі выпрабаваў ўплыў сімвалістаў, перш за ўсё —, А. Блока і К. Бальмонта, для яго характэрна вяртанне да матываў паганскай славянскай міфалогіі і першабытных сіл, якія праяўляюцца ў сувязі з прыродай. Пасля бальшавіцкага перавароту Гарадзецкі пісаў палітычныя вершы — ад агітак перыяду Грамадзянскай вайны, прывітанняў пралетарскім паэтам (1921), партыйным з’ездам (1931, 1958) і касманаўтам (1962) да тэксту кантаты «Песня пра партыю».
Крытыка і пераклады
Гарадзецкі багата працаваў і як крытык. Найважнейшы яго крытычны артыкул — «Некаторыя плыні ў сучаснай рускай паэзіі» («», No 1 за 1913) — была праграмным маніфестам акмеізму. Варта адзначыць яшчэ: уводны артыкул да збору твораў (1911); артыкул пра В. Г. Караленку (у зборніку «Наши дни», No 2, Москва, 1922). Празаічныя творы Гарадзецкага (у т. л. і лепшыя рэчы, як раман «Чырвоны смерч», аповесць «Сутулаўскае гняздо» і інш.) уяўляюць значна меншую цікавасць (за выключэннем некаторых казак). З даволі шматлікіх перакладаў Гарадзецкага асабліва характэрныя «Ночь» М. Марціні, «Астрожныя песни», дзве п’есы Мальера. З твораў беларускай літаратуры перакладаў вершы і паэмы Я. Купалы («Над ракой Арэсай», «Барысаў») і Я. Коласа («Хата рыбака», саўмесна з Б. Ірыніным і П. Сямыніным; «Новая зямля»). Прысвяціў Я. Купалу вершы.
Выяўленчая творчасць
У дзень прыходу ў Баку Чырвонай Арміі ў красавіку 1920 года Сяргей Мітрафанаў быў прызначаны загадчыкам мастацкага аддзела. Яно займалася выпускам плакатаў, партрэтаў важдзёў, якія вырабляліся ў тым ліку ўручную. У калектыў уваходзілі сярод іншых мастакі і  выдавалі часопіс «Мастацтва» рускай і цюркскай мовай, выйшла 2 нумары, абодва ў 1921 годзе. Сам С. Гарадзецкі не толькі займаўся сачыненнем вершаў і подпісаў для плакатаў, але і непасрэдна ўдзельнічаў у маляванні і афармленні. Захаваліся некалькі плакатаў, якія належаць пэндзлю Гарадзецкага, а таксама некалькі «Вокнаў БакКаўРАСТА» з яго вершамі і малюнкамі — «Да здравствует освободительница трудящихся Кавказа ХI армия!», «Помощь Баку голодающей России», «Освобожденные женщины Востока» і інш. У Баку Сяргей Гарадзецкі ніколі не разлучаўся з алоўкам і фарбамі, хадзіў на эцюды ў маляўнічыя куткі Баку і на нафтапромыслы, рабіў накіды партрэтаў і гумарыстычныя малюнкі.
Вядомы выяўленчыя работы С. Гарадзецкага ў такіх жанрах, як пейзаж, шарж, партрэт, плакат, карыкатура, кніжная графіка і іншых.
Адрасы ў Санкт-Пецярбургу
да 1911 —, 15;
1911—1913 — даходны дом — набярэжная ракі Фантанкі, 143;
з 1914 — даходны дом —, 14.
Ян Антоні Храпавіцкі
Ян Антоні Храпавіцкі (, вёска Падбярэззе каля Віцебска —, Лукішкі пад Віцебскам) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, аўтар дзённіка. Харунжы (з 1650) і падкаморы смаленскі (з 1660), ваявода віцебскі (з 1669). Трымаў Дарагабужскае, Азярыцкае і Маркаўскае староствы, адміністратар Магілёўскай эканоміі (1684).
Біяграфія
Займаў шэраг дзяржаўных пасадаў. Быў сакратаром караля польскага і вялікага князя літоўскага Яна Казіміра. Актыўны ўдзельнік палітычнага жыцця Рэчы Паспалітай: браў удзел у працы 24 соймаў, маршалак соймаў 1665 і 1668 гадоў, уваходзіў у шматлікія соймавыя камісіі, а таксама ў Скарбовы Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага.
У сярэдзіне XVII ст. удзельнічаў у працы камісіі для размежавання Веліжскага і Усвяцкага старостваў з Невельскім. Браў удзел у перамовах з Маскоўскай дзяржавай, а таксама ў падпісанні Андросаўскага перамір’я (1667).
Дзённік
Пакінуў дзённік за 1658—1685 гады — каштоўную гістарычную крыніцу, дзе ёсць звесткі пра палітычнае жыццё Рэчы Паспалітай, соймы, штодзённае жыццё заможнай шляхты, звычаі і норавы.
Гарадзецкі сельсавет (Кіраўскі раён)
Гарадзе́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Гарадзец.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 2-га раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Кіраўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Баравіцкага сельсавета.
Юкі Сома
Юкі Сома (相馬 勇紀; нар. ) — японскі футбаліст. З 2019 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Сцяг Белгародскай вобласці
Апісанне
Сцяг Белгародскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, падзеленае сінім крыжом на чатыры роўныя часткі — з якіх першая (верхняя ля дрэўка) — белая, другая (ніжняя ля дрэўка) — чырвоная, трэцяя (верхняя ля свабоднага боку палатна) — зялёная, чацвёртая (ніжняя ля свабоднага боку палатна) — чорная. Каляровы герб Белгарадскай вобласці, узноўлены і зацверджаны 15 лютага 1996 года на аснове герба Белгарадскай вобласці 1730 года, змешчаны ў межах першай (белай) чвэрці сцяга. Адносіны шырыні палатна да даўжыні — 2:3, адносіны вышыні гербавага шчыта да шырыні палатна — 3:9, адносіны шырыні пляча крыжа да шырыні палатна — 1:11.
Музычны інструмент
Музычны інструмент — звычайна, прылада, з дапамогай якой музыкі выконваюць або імправізуюць музыку або любыя, у тым ліку і не музычныя неарганізаваныя гукі.
Цяпер існуючыя звычайныя музычныя інструменты падзяляюцца на некалькі груп: струнныя шчыпковыя, струнныя смычковыя, медныя духавыя, язычковыя духавыя, драўляныя духавыя, ударныя. У асобную групу можна вылучыць клавішныя інструменты, хоць спосабы гуказдабывання ў іх часцяком розныя. Агульнапрынятая навуковая класіфікацыя музычных інструментаў сістэма Хорнбосцеля — Закса.
Гох
Гох (Goch) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Гох размешчаны на левым беразе Ніжняга Рэйна, на паўночным захадзе федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія і з’яўляецца цэнтральным горадам раённага значэння раёна Клевэ ў адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Насельніцтва — 34,0 тыс. чалавек (2009); у 2000 г. — 32,4 тысяч. Плошча — 115,38 км². Афіцыйны код — 05 1 54 016.
Бакінскі дзяржаўны ўніверсітэт
Структура
У склад універсітэта ўваходзяць НДІ прыкладной матэматыкі, фізічных праблем, выставачны цэнтр, 5 музеяў, бібліятэка і выдавецтва. Ва ўніверсітэце працуе 121 кафедра, уключаючы кафедры прыродазнаўчых і гуманітарных навук, 37 навукова-даследчых і навуковых лабараторый, дзе працуюць 200 навуковых супрацоўнікаў, кафедра азербайджанскай мовы і літаратуры, кафедра генетыкі.
Заманіха
Батанічнае апісанне
Лісцінкі з сэрцападобнымі пачаткамі, круглявыя, дыяметрам да 4 см, 5-7-лопасцевыя, пакрытыя невялікімі шыпамі.
Кветкі невялікія, жоўта-зялёнага колеру, у простых парасоніках. Красаванне пачынаецца ў чэрвені.
Плод каля 1 см даўжынёй, чырвонага колеру, спее ў жніўні-верасні.
Распаўсюджанне
Заманіха расце ў асноўным у іглічных лясах на Далёкім Усходзе, Японіі, Карэі, Кітаі, ЗША і Канадзе.
Сведкі Іеговы
Све́дкі Іего́вы — міжнародная рэлігійная арганізацыя, якая ўзнікла ў 1870-х гг. у ЗША і да 1931 г. называлася «Асацыяцыяй Міжнародных даследчыкаў Бібліі». Паводле падлікаў самой арганізацыі, на жнівень 2019 года найвышэйшы лік веснікаў ва ўсім свеце дасягнуў 8 695 808 чалавек. Сярэдняя колькасць веснікаў Сведкаў Іеговы ў Беларусі на верасень 2022 г. складала 6 167 чалавек.
Вызначэнні
Існуюць розныя спробы ахарактэрызаваць Сведкаў Іеговы з пункту гледжання рэлігіязнаўства. Так шэраг багасловаў і даследчыкаў, блізкіх па поглядах да кафалічных цэркваў, адносяць гэту рэлігійную групу да парахрысціянскай, пераважна па прычыне адмаўлення Сведкамі дагматаў аб трыадзінстве Бога, пра пекла і палажэнне Ісуса Хрыста як Бога, якія гэтыя багасловы лічаць «прынцыповымі вучэннямі гістарычнага хрысціянства ». Свецкія рэлігіязнаўцы звычайна адносяць Сведкаў Іеговы да пратэстантаў, але самі Сведкі Іеговы заяўляюць, што яны не пратэстанты , але пры гэтым адносяць сябе да хрысціян. Апаненты, такія як А. Л. Дворкін у Расіі, абвінавачваюць іх у сектанцтве, але самі Сведкі Іеговы і шэраг рэлігіязнаўцаў адмаўляюць гэта. Яшчэ адно вызначэнне дае Брытанская энцыклапедыя: «міленарысцкая дэнамінацыя, якія ўзніклаў рамках … руху адвентыстаў ХІХ стагоддзя ў Злучаных Штатах і з тых часоў распаўсюдзіўся па ўсім свеце». Сведкі Іеговы згаджаюцца з вызначэннем іх рэлігіі як дэнамінацыі, але адмаўляюць сваё паходжанне ад руху АСД: «Сведкі Іеговы ніколі не адколваліся ад пануючых цэркваў, але ўзніклі незалежна з гуртка па вывучэнні Бібліі».
1870—1916 гг
У 1870 г. Чарлз Тэйз Расел у г. Алегейні і Піцбург (Пенсільванія, ЗША) заснаваў групу даследчыкаў Бібліі, якая збіралася для дыскусій наконт вучэнняў Пісання, з абмеркаваннем усіх сціхоў па пэўнай тэме (напрыклад, Тройца) і натававаннем высноў. Паступова да групы сталі далучацца прыхільнікі з розных гарадоў ЗША і замежжа. Пазней Расел актыўна ездзіў па ўсім свеце з лекцыямі на тэмы рая, пекла, Тройцы і часам удзельнічаў у дэбатах з крытыкамі з ліку пратэстанцкіх святароў.
У ліпені 1879 года Расел пачаў выдаваць часопіс «Вартавая вежа», які Сведкі Іеговы выдаюць і па сённяшні час. Гэты часопіс пэўны час быў асноўным сродкам камунікацыі паміж прыхільнікамі Даследчыкаў Бібліі ў розных частках свету.
З 1881 г. «Вартавая вежа» заклікае чытачоў дзяліцца сваімі перакананнямі з іншымі.
15 студзеня 1884 г. група Даследчыкаў Бібліі зарэгістравала сваю першую юрыдычную асобу: Таварыства Вартавой вежы (ТВВ). Ч. Т. Расел стаў першым прэзідэнтам гэтай стурктуры.
Валенцій Пачкоўскі
Валенцій Пачкоўскі (Walenty Paczkowski; 22 лютага 1711, Мазовія — 16 мая 1784, Плоцк) — святар, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 14 жніўня 1729 г. у Вільні. Прафесар рыторыкі ў Менску (1742—1743), Пултуску (1743—1744) і Полацку (1744—1745). Прафесар маральнай тэалогіі (1745—1746) і філасофіі (1746—1748) у Драгічыне. Прафесар філасофіі ў Навагрудку (1750—1751) і Нясвіжы (1751—1753). Прафесар маральнай тэалогіі і прэфект школ у Вільні (1754—1755). Прафесар тэалогіі і кананічнага права і прэфект школ (1759—1761), а потым рэктар Полацкага езуіцкага калегіума (1766—1770).
Пасля скасавання Таварыства Ісуса (1773) быў школьным прапаведнікам (1781—1782) у Плоцку і плоцкім канонікам.
Сведкі Іеговы
1870—1916 гг
31 кастрычніка 1916 года Ч. Расел памёр падчас сваёй місіянерскай паездкі па ЗША.
1917—1942 гг
6 студзеня 1917 г. другім прэзідэнтам Таварыства Вартавой вежы быў абраны Джозеф Франклін Рутэрфорд. У гэты перыяд Даследчыкі Бібліі сутыкнуліся з самым цяжкім крызісам за сваю гісторыю. Частка Даследчыкаў Бібліі як у ЗША, так і за іх межамі была не гатова ісці за новым прэзідэнтам і стварыла некалькі сваіх суполак, якія неўзабаве распаліся. Таксама ў гэты перыяд Даследчыкі Бібліі сутыкнуліся з процідзеяннем урадаў ЗША і Канады, якое вылілася ў суд над кіраўніцтвам Таварыства Вартавой вежы па абвінавачванню ў шпіянажы і знаходжанне Рутэрфорда і яшчэ 6 супрацоўнікаў ТВВ у федэральнай турме Атланты з 21 чэрвеня 1918 года па 26 сакавіка 1919 г. 5 мая 1919 г. справа супраць іх была спынена, а абвінавачаныя апраўданы.
Падчас кіраўніцва Рутэрфорда адбыліся істотныя арганізацыйныя змены. З 1919 г. пачалося выдавецтва часопіса «Залаты век» (цяпер вядомы пад назвай «Awake!»). З 1924 г. ТВВ стала карыстацца сваёй радыястанцыяй WBBR. Таксама з 1920-х гг., асабліва з 1926 г., у літаратуры Даследчыкаў Бібліі ўзмацніўся акцэнт на асабісты ўдзел кожна верніка ў прапаведніцкай дзейнасці.
З 1931 года Даследчыкі Бібліі сталі вядомыя як Сведкі Іеговы, але старая назва заставалася па-ранейшаму папулярнай у Германіі 1930-40-х гг.
З 1934 г. у прапаведніцкай дзейнасці Сведкі Іеговы пачалі выкарыстоўваць патэфоны з пласцінкамі, на якіх былі запісаныя кароткія прамовы Рутэрфорда.
8 студзеня 1942 Дж. Рутэрфорд памёр.
1942—1971 гг.
Трэцім прэзідэнтам ТВВ быў абраны Нэйтан Нор. Падчас яго кіраўніцтва арганізацыяй быў зроблены акцэнт на падрыхтоўку прапаведнікаў і іншыя адукацыйныя меры. У 1943 г. з’явілася Школа Галаад для падрыхтоўкі місіянераў для дзейнасці за мяжой і Школы тэакратычнага служэння для навучэння рыторыцы астатніх Сведкаў Іеговы і іх прыхільнікаў.
У 1950-61 гг на англійскай мове быў выдадзены пераклад Бібліі Сведкаў Іеговы: Святое Пісанне — Пераклад новага свету.
У 1963 г. колькасць Сведкаў Іеговы перавысіла 1 млн чал.
1971—2019
У 1971-75 гг. завершылася тэндэнцыя па пераходу да калегіяльнага кіравання ў структрурах Сведкаў Іеговы. У гэты час у Кіруючай Радзе ТВВ перайшлі ад кіраўніцтва прэзідэнта да старшынства кожнага з членаў па чарзе. Аналагічныя змены адбыліся ў сходах, дзе замест аднаго старэйшыны кіраўніцтва стала ажыццяўляцца радай старэйшын.
Сярод Сведкаў Іеговы была распаўсюджана думка, якая не была афіцыйна пацверджана Кіруючай радай Сведкаў Іеговы, што дзень Божага суда прыйдзе ў 1975 г, часткова заснаваная на вучэнні аб тым, што ў гэтым годзе спаўняюцца 6000 год чалавечай гісторыі. Калі гэтага не адбылося, то частка Сведкаў Іеговы пакінула арганізацыю, а крытыкі Сведкаў Іеговы абвінавачвалі іх у распаўсюджанні ложных праротцтваў.
У 1985-86 гг. пачала дзейнічаць спецыяльная праграма будаўніцтва аб’ектаў арганізацыі: Залаў Царства (цэркваў), Залаў Кангрэсу (для сустрэч вялікімі групамі) і вефільскіх комплексаў (філіялаў арганізацыі). У выніку будаўніцтва набыло паскораныя тэмпы.
У 1990—1991 гады пасля падзення шэрагу сацыялістычных рэжымаў у Еўропе, Азіі і Афрыцы дзейнасць Сведкаў Іеговы пачала бурна развівацца ў гэтых краінах.
З канца 1990-х гадоў арганізацыя Сведкаў Іеговы пачала актыўна карыстацца інтэрнэтам.
У сярэдзіне 2000-х гадоў пайшла тэндэнцыя скарачэння часу сустрэч і аб’ёму матэрыялаў літаратуры Таварыства для чытання і вывучэння.
З 2014 года акцэнт з выдання тэкставай друкаванай інфармацыі паступова змясціўся на стварэнне відэа. У гэтым годзе была таксама запушчана штомесячная відэаперадача JW Broadcasting.
Сайты, камп’ютарныя праграмы, дадаткі і іншыя тэхнічныя распрацоўкі Сведкаў Іеговы
15 студзеня 1997 г. Сведкі Іеговы запусцілі свой першы афіцыйны сайт www.watchtower.org. У 1999 г. быў створаны сайт www.jw-media.org для работы са СМІ, а ў 2005 г. www.jw.org для захоўвання электронных версій часопісаў Сведкаў Іеговы. У жніўні 2012 г. інфармацыя з трох сайтаў была аб'яднана ў адін, адзіным афіцыйным сайтам стаў jw.org, а астатнія два былі ліквідаваныя. Асобна ствараліся электронныя бібліятэкі публікацый Таварыства Вартавой вежы Watchtower Library, якая выпускалася на кампакт-дысках пад заказ i анлайн-бібліятэка www.wol.jw.org. У 2014—2019 гадах дзейнічаў асобны сайт інтэрнэт-тэлебачання Сведкаў Іеговы JW Broadcasting www.tv-jw.org, які ў канцы 2019 года быў аб’яднаны з jw.org. Станам на люты 2022 года jw.org быў перакладзены на 1073 мовы і дыялекты.
Сярод іншых распрацовак Сведкаў Іеговы знаходзяцца камп’ютарная праграма для перакладчыкаў MEPS i дадаткі JW Library, JW Language i Watchtower Library. Адным з найбольш папулярных сярод паслядоўнікаў гэтай канфесіі, з’яўляецца дадатак для Android i iOS JW Library, які мае кантэнт на 98 мовах і Android-версію якога спампоўвалі больш за 10 млн карыстальнікаў.
У 2021 годзе на 70-годдзе аперацыі «Поўнач» Сведкі Іеговы стварылі сайт, прысвечаны гэтай падзеі.
Самаізаляцыя ў 2020—2022 гадах
У сакавіку 2020 года ў сувязі з пандэміяй каранавіруса Кіруючая рада Сведкаў Іеговы прыняла рашэнне праводзіць рэлігійныя сустрэчы праз відэасувязь альбо ў выключных выпадках маленькімі групамі, каб пазбегнуць рызыкі распаўсюджання хваробы сярод вернікаў. У якасці сродкаў сувязі паміж вернікамі былі абраныя праграмы Skype i Zoom. Быў створаны адмысловы сайт для трансляцыі запісу рэлігійных сустрэч stream.jw.org з доступам для аўтарызаваных карыстальнікаў, а прамова для Вячэры і матэрыялы рэгіянальнага кангрэса былі выкладзены ў агульны доступ на jw.org. Для некаторых краін Афрыкі і Лацінскай Амерыкі, дзе многія не маюць доступу да інтэрнэту, мясцовыя філіялы Сведкаў Іеговы купілі ў некаторых тэле- і радыёкампаній эфірныя гадзіны для трансляцыі сустрэч На тэле- і радыётрансляцыю праграмы рэгіянальнага кангрэса 2020 г. Сведкі Іеговы патрацілі каля 48 тысяч долараў ЗША са свайго фонду ахвяраванняў на сусветную дзейнасць арганізацыі. У некаторых рэгіёнах Афрыкі таксама набажэнствы праводзяць з дапамогай мабільнай сувязі. Пры гэтым была працягнута перакладчыцкая дзейнасць у рэжыме анлайн і прапаведніцкае служэнне праз тэлефанаванне, напісанне пісем і правядзенне размоў з зацікаўленымі асобамі праз відэасувязь. Была працягнута дзейнасць па аказанню дапамогі пажылым Сведкам з засваеннем тэхналогій відэасувязі і па перадачы гуманітарнай дапамогі Сведкам, якія пацярпелі ад стыхійных бедстваў і эканамічнага крызісу.
Пасля таго як у Еўропе і іншых рэгіёнах свету пачалі адмяняць каранцінныя меры, Кіруючая рада выпусціла у чэрвені 2020 года відэазварот, у якім заклікала Сведкаў працягваць рэжым самаізаляцыі. У наступным звароце ў ліпені 2020 года Кіруючая рада заклікала кожную сям’ю Сведкаў мець некаторы запас няскорапсавальных прадуктаў харчавання на выпадак эканамічнага крызісу, выкліканага каранавірусам. Але пры гэтым у некаторых краінах Афрыкі і лацінскай Амерыкі, дзе людзі сутыкнуліся з харчовым крызісам у сувязі з наступствамі пандэміі, Сведкі Іеговы арганізавалі дастаўку гуманітарнай дапамогі сваім аднавернікам з выкарыстаннем мер абароны ад COVID-19. Па дадзеных Кіруючай рады на студзень 2021 года было вылучана 25 млн долараў ЗША на аказанне такой дапамогі. Падобным чынам гуманітарная дапамога рабілася для пацярпелых ад стыхійных бедстваў.
16 ліпеня 2020 года падчас судовага слухання Канстытуцыйным судом Эквадора справы аб пераследванні Сведкаў Іеговы гарадка Сан-Хуан-дэ-Ілуман мясцовым самакіраваннем і святаром юрысты Сведкаў Іеговы ўпершыню ўдзельнічалі ў справе па відэасувязі ў якасці экспертаў.
У лістападзе 2020 Кіруючая рада аб’явіла, што падчас пандэміі захварэлі больш за 130000 Сведкаў Іеговы, з якіх 5000 памёрлі, і прасіла вернікаў працягваць трымацца супрацьэпідэмічных мер. Паводле звестак арганізацыі на 9 ліпеня 2021 года ад COVID-19 памерлі больш за 19 тысяч Сведкаў Іеговы ва ўсім свеце, але пры гэтым прайшлі вакцынацыю ад каранавіруснай інфекцыі 50 % супрацоўнікаў філіялаў Сведкаў Іеговы, у тым ліку 98 % супрацоўнікаў філіяла ў ЗША, якім улады штата Нью-Ёрк дазволілі шэраг паслабленняў у рэжыме самаізаляцыі. Па стане на 10 верасня 2021 г. колькасць Сведкаў Іеговы, памерлых ад COVID-19 склала 25650 чалавек, а прайшлі вакцынацыю ад каранавіруснай інфекцыі больш за 90% паўначасовых служыцеляў арганізацыі і 99% супрацоўнікаў усіх філіялаў. Па стане на 25 студзеня 2022 г. ад каранавіруснай інфекцыі памерла 26813 Сведкаў Іеговы ва ўсім свеце.
Для трансляцыі відэа ў 35 краін Афрыкі на поўдзень ад Сахары, дзе абмежаваны доступ да інтэрнэта, выкарыстоўваецца канал спадарожнікавага тэлэбачэння (JW satellite channel).
6 сакавіка 2021 г. было пачало працаваць веб-прыкладанне JW Stream-Studio, распрацаванае Сведкамі Іеговы для трансляцыі рэлігійных мерапрыемстваў у рэжыме рэальнага часу.
У ліпені і жніўні 2020 і 2021 гг. штогадовы трохдзённы кангрэс Сведкаў Іеговы праходзіў у форме прагляду падрыхтаваных відэазапісаў.
У канцы жніўня 2021 г. у сваім відэазвароце № 7 Кіруючая рада Сведкаў Іеговы заклікала вернікаў не весці паміж сабоой спрэчак наконт нашэння масак і не быць легкавернымі наконт тэорый змовы, якія могуць быць распаўсюджаны ў інтэрнэце адносна пандэміі; таксама ў тым звароце паведамілі, што 80 % супрацоўнікаў філіялаў арганізацыі (больш за 19 тыс. чалавек) былі вакцыніраваны ад COVID-19.
15 кастрычніка 2021 г. Кіруючая рада Сведкаў Іеговы аб’явіла аб планах правесці эксперымент па аднаўленню рэлігійных сустрэч у гібрыдным фармаце ў Залах Царства ў некаторых месцах на розных кантынентах свету, там дзе нізкі ўзровень захворвання на COVD-19 і высокі ўзровень вакцынацыі. Аб першых уражаннях удзельнікаў эксперымента паведамлялася ў відэазвароце Кіруючай рады № 9 за 2021 года.
З 1 красавіка 2022 года Сведкі Іеговы ў многіх краінах свету аднавілі сустрэчы ў памяшканнях там, дзе гэта дазволілі мясцовыя проціэпідэмічныя абмежаванні, з захаваннем гібрыднага фармату для тых, хто працягнуў наведваць сустрэчы па відэасувязі. 15 красавіка таго ж года ў гібрыдным фармаце прайшло святкаванне Вячэры Успаміну. Для забеспячэння супрацькавідных мер у месцах правядзення сустрэч былі арганізаваны магчымасці санітарнай апрацоўкі рук, абсталявання і памяшкання там, дзе раней гэта не было канструктыўна прадугледжана.
З 1 верасня 2022 г. Сведкі Іеговы аднавілі прапаведніцкае служэнне ад дому да дому, а з 1 кастрычніка нашэнне масак на іх рэлігійных сустрэчах стала неабавязковым пры ўмове, што гэта не супярэчыць патрабаванням мясцовых уладаў.
Прапаведніцкая дзейнасць Сведак Іеговы
Адметнай прыкметай Сведкаў Іеговы з’яўляецца іх прапаведніцкая дзейнасць на падставе слоў Ісуса Хрыста «Гэта добрая вестка пра царства будзе прапаведана па ўсёй заселенай зямлі для сведчання ўсім народам, і тады прыйдзе канец» і «Ідзіце і ва ўсіх народах падрыхтоўвайце вучняў» (Мацф. 24:14; 28:19), а таксама апостала Паўла «Я не ўхіляўся ад таго, каб казаць вам аб усім карысным і вучыць вас усенародна і па дамах» (Дзеі 20:20, 21). Пры гэтым прапаведніцкая дзейнасць, выдавецтва літаратуры і арганізацыя рэлігійных мерапрыемстваў ажыццяўляецца за кошт дабраахвотных ахвяраванняў.
Выдавецкая дзейнасць Сведак Іеговы
Сведкі Іеговы выпусцілі свой пераклад Бібліі, «Пераклад Новага Свету Святога Пісання» больш чым на 200 мовах.
Акрамя таго Сведкі Іеговы выдаюць два часопісы «Вартавая вежа» і «Прачніцеся!». Вартавая вежа ўвайшла ў лік самых распаўсюджаных публікацый у свеце. Агульны тыраж «Вартавой вежы» складае 93 281 789 асобнікаў на 357 мовах штомесяц, «Прачніцеся!» — 93 354 000 асобнікаў на 221 мовах штомесяц. Агульны тыраж часопісаў за год складае больш за адзін мільярд асобнікаў.
Сведкі Іеговы выдаюць і іншыя рэлігійныя публікацыі заснаваныя на Бібліі: кнігі, брашуры, трактаты. За апошнія 40 гадоў яны надрукавалі больш за 40 мільярдаў асобнікаў розных публікацый на 1007 мовах.
Выданні Сведкаў Іеговы на беларускай мове
На беларускай мове апублікавана наступнае: Ці ўсе рэлігіі падабаюцца Богу? (відэаролік, 2020 год)
Летам 2021 года пачаўся афіцыйны пераклад папулярных артыкулаў з часопісаў «Вартавая вежа» і «Прачніцеся!» для шырокай аўдыторыі з рамяшчэннем на jw.org.
Кампаніі Сведкаў Іеговы па напісанню лістоў і петыцый
На працягу сваёй гісторыі Сведкі Іеговы неаднаразова праводзілі кампаніі па напісанню лістоў і петыцый урадавым чыноўнікам розных краін. Пераважна гэта было звязана з заклікам спыніць дыскрымінацыю сваіх аднавернікаў у пэўных краінах і сітуацыях. Такія лісты накіроўваліся, напрыклад, урадам гітлераўскай Германіі, дзе Сведкаў Іеговы адпраўлялі ў канцлагеры за рэлігійную дзейнасць і каралі смерцю за адмову служыць у арміі, Паўднёвай Карэі, дзе на працягу ўсяго існавання дзяржавы Сведкаў Іеговы адпраўляюць у турму за адмову выконваць вайсковую павіннасць, Іарданіі, Румыніі і іншым дзяржавам.
Лісты Пуціну ў 2017 г.
Вядомай міжнароднай акцыяй Сведкаў Іеговы па напісанню лістоў у абарону сваіх правоў стала напісанне лістоў У. Пуціну, Д. Мядзведзеву, і яшчэ некаторым чыноўнікам высокага рангу ў адказ на рашэнне Міністэрства юстыцыі РФ 15 сакавіка 2017 г. падаць іск у Вярхоўны суд Расіі аб прызнанні ўсіх аб’яднанняў Сведкаў Іеговы ў РФ экстрэмісцкімі арганізацыямі. Дакладна невядома колькі лістоў атрымалі азначаныя асобы, але заклік быў шырока падтрыманы ў сацыяльных сетках, дзе кампанія па напісанню лістоў суправаджалася распаўсюджаннем хэштэга StopJWBan. Некалькі разоў гэты хэштэг быў самай папулярнай тэмай сацыяльнай сеткі У Кантакце; і ў гэты час шэраг рускамоўных СМІ апублікавалі артыкулы супраць абвінавачвання Сведкаў Іеговы ў экстрэмізме. Цікава, што кампанія па напісанню лістоў суправаджалася распаўсюджаннем непацверджанай інфармацыі аб тым, што Кіруючая Рада Сведкаў Іеговы не рае выкладаць інфармацыю пра кампанію ў сацыяльныя сеткі. Таксама шэраг апанентаў Сведкаў Іеговы спрабавалі распаўсюджваць хэштэг JWgoBan, але гэты хэштэг не стаў настолькі папулярным, як першы, і звычайна суправаджаўся хэштэгам StopJWBan.
Гл. таксама
Юрыдычныя аб’яднанні Сведкаў Іеговы
Ліпавец (Ушацкі раён)
У 2004 годзе Лутаўскі сельсавет, у склад якога ўваходзіла вёска, быў перайменаваны ва Ушацкі.
Сінод
Сінод або сабор (ад грэч. Σύνοδος — «сход», «сабор»; Consilium — савет, кансіліум).
Адрозніваюць:
Stadium Arcadium
«Stadium Arcadium» — падвойны альбом амерыканскай рок-групы Red Hot Chili Peppers, выпушчаны ў маі 2006. Прэмія «Грэмі» за лепшы рок-альбом года.
Штрален
Штрален (Straelen) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Клевэ. Насельніцтва — 15,7 тыс. чалавек (2009); у 2000 г. — 15,3 тысяч. Плошча — 74 км². Афіцыйны код — 05 1 54 052.
Сцяг Бранскай вобласці
Апісанне
Сцяг Бранскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно бардовага колеру з суадносінамі бакоў 1:1,5. У цэнтры палатна размешчаны герб Бранскай вобласці.
Балтасі
Балтасі (Балтаси́, Балтач) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча пасёлак гарадскога тыпу Балтасі і Балтасінскага раёна Рэспублікі Татарстан. Пасёлак размешчаны на правым беразе ракі Шошма (прыток Вяткі), за 105 км на паўночны ўсход ад Казані.
Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Шэмардан — 25 км, да рачнога порта горада Малмыж Кіраўскай вобласці — 40 км. Насельніцтва — 8180 чалавек (2021).
Рыбчавіцы (гміна)
Рыбчаві́цы (Rybczewice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свідніцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыбчавіцах. Плошча гміны складае 99,09 км². Станам на 2004 год у гміне Рыбчавіцы пражывалі 3999 чалавек, шчыльнасць — 40,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 18 населеных пунктаў.
Прыдняпроўская нізіна
Прыдняпроўская нізіна, Дняпроўская нізіна — нізіна на поўдні Усходне-Еўрапейскай раўніны на тэрыторыі Беларусі і Украіны. З'яўляецца шырокай далінай ракі Днепр з сістэмай надабалонкавых тэрасаў. Абмежаваная Сярэднярускім і Прыдняпроўскім узвышшамі. Шырыня 120 км, вышыня 50—160 м над узроўнем мора (максімальная 226 м). Складзеная з флювіягляцыяльных і алювіяльна-азёрных пяскоў, суглінкаў, лёсаў і лёсападобных суглінаў. Рэльеф пераважна плоскі, слабапарэзаны. Вялікая частка тэрыторыі разараная.
Пальмавы злодзей
Пашырэнне
Распаўсюджаны на трапічных астравах Індыйскага і ў заходняй частцы Ціхага акіяна. Днём крабы хаваюцца ў норах, якія пакідаюць толькі ноччу.
Асаблівасці біялогіі
Дарослыя асобіны жывуць на сушы, для размнажэння вяртаюцца да марской вады. Маладыя асобіны нагадваюць ракаў-пустэльнікаў: хаваюць мяккае брушка ў пустыя ракавіны малюскаў. Пасля некалькіх лінек шчыткі брушка цвярдзеюць, брушка падгінаецца пад грудзі (асобніны вонкава робяцца падобнымі на крабаў), і жывёліны пакідаюць ракавіну.
Кормяцца пладамі пальм (адсюль назва), падаллю, драпежнічаюць, нападаючы на аслабленых жывёл. Актыўныя ўначы. схованкі (шчыліны між камянямі, вырытыя ў пяску ямкі і інш.) высцілаюць расліным матэрыялам, які захоўвае павышаную вільготнасць. Моцныя кляшні дазваляюць пальмаваму злодзею падымацца па ствалах дрэў.
Для размнажэння самка ідзе ў мора, дзе з аплодненых яец выходзяць лічынкі. Лічынкі, што вылупіліся з яец, асядаюць на дно. Цераз 2–3 месяцы выходзяць у зону прыліва, а затым поўнасцю губляюць сувязь з морам.
Промысел і ахова
Мяса рака ўжываюць у ежу.
Від занесены ў Чырвоную кнігу МСАП.
IC 2074
IC 2074 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Камчацкі краб
Камчацкі краб (Paralithodes camtschaticus) — від дзесяціногіх ракаў.
Раз’езд 93 Укулісай
93 Укулісай — раз’езд у Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бекбауылскай сельскай акругі. Код КАТА — 433238700.
Сінод Беларускай праваслаўнай царквы
Сінод Беларускай праваслаўнай царквы — сход вышэйшых духоўных асоб у Беларускай праваслаўнай царкве. Дзейнічае з усталяваннем у 1989 годзе Беларускага экзархата. Яму належыць вышэйшая заканадаўчая, выканаўчая і выканаўчая ўлада ў межах экзархата. Складаецца з 5 (4 часовыя і 1 пастаянны экзарх) членаў і 10 кіруючых архіерэяў Беларускай праваслаўнай царквы. Часовыя члены па чарзе выклікаюцца на пасяджэнні, якія праводзяцца не радзей як 4 часы на год.
Сінод дзейнічае ў межах кампетэнцыі, вызначанай царкоўнымі канонамі і Статутам Беларускага экзархата. Падсправаздачны Сіноду Рускай праваслаўнай царквы.
Нерола
Нерола (Nerola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 1690 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 17. Тэлефонны код — 0774.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рыжская вуліца
Рыжская вуліца — назва вуліц у населеных пунктах розных краін.
Сцяг Уладзімірскай вобласці
Сцяг Уладзімірскай вобласці з’яўляецца сімвалам Уладзімірскай вобласці. Прыняты 28 красавіка 1999 года.
Апісанне
Сцяг Уладзімірскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно чырвонага колеру са светла-сіняй паласой ля дрэўка ва ўсю шырыню сцяга, якая складае адну восьмую даўжыні сцяга. У сярэдзіне верхняй часткі сіняй паласы намаляваныя залатыя серп і молат. У сярэдзіне чырвонага палатна залаты малюнак герба Уладзімірскай вобласці. Шырыня малюнка герба Уладзімірскай вобласці павінна складаць адну трэцюю частку даўжыні палатна. Суадносіны бакоў сцяга — 1:2.
IC 2076
IC 2076 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Разец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рыбна (гміна, Мазавецкае ваяводства)
Ры́бна (Rybno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сахачэўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыбне. Плошча гміны складае 72,84 км². Станам на 2004 год у гміне Рыбна пражывалі 3534 чалавекі, шчыльнасць — 48,5 чал./км².
Керкен
Камуна падзяляецца на 4 сельскія акругі.
Бедбург-Гау
Бедбург-Гау (Bedburg-Hau) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Клевэ і з’яўляецца членам міжрэгіянальнага нямецка-нідэрландскага аб’яднання «Рэйн-Маас». Насельніцтва — 13,2 тыс. чалавек (2009); у 2000 г. — 12,4 тысяч. Плошча — 61,29 км². Афіцыйны код — 05 1 54004.
By the Way
«By the Way» — восьмы студыйны альбом амерыканскай рок-групы Red Hot Chili Peppers, выпушчаны ў ліпені 2002. У падтрымку альбома былі выпушчаныя наступныя сінглы: "By the Way"(2002), "The Zephyr Song"(2002), "Can’t Stop"(2003), "Dosed"(2003) і "Universally Speaking"(2003).
Абуховая зброя
Абуховая зброя — зброя бліжняга бою, якая складаецца з рукаяці і сякучай альбо ўдарнай рабочай часткі. Эфектыўнасць выкарыстання абуховай зброі дасягалася ўзмацненнем сякучага дзеяння ці аглушальна-дробячага ўдарнага эфекту за кошт даўжыні рукаяці, якая павялічвала кінетычную энергію зброі.
У Беларусі найбольш старажытная абуховая зброя прадстаўлена каменнымі свідраванымі шліфаванымі сякерамі (III тысячагоддзе да н.э.) і булавамі (канец III—пачатак II тысячагоддзяў да н.э.), у жалезным веку — сякерамі. У старажытнарускі час акрамя шырокага асартыменту сякер (у т.л. чаканы), выкарыстоўваліся булавы і кісцяні. Асартымент абуховай зброі эпохі Вялікага Княства Літоўскага складалі сякеры і чаканы, кляўцы, дубіны, булавы, перначы, кісцяні, баявыя цапы. Большасць сякер гэтага часу мелі універсальнае прызначэнне, гэта значыць маглі выкарыстоўвацца і як прылады працы, і як зброя. Мела месца працяглае, да XVII ст., бытаванне сякер даўніх тыпаў, што сфарміраваліся яшчэ ў XII—XIII стст. Шырокае распаўсюджанне атрымалі кляўцы, якія ў дакументах пазначаны як «кірка», «kilof», «nadziak». Клявец XIV ст. ў выглядзе сякеркі з надзвычай вузкім лязом выяўлены ў Гомелі, з дзюбападобнай баявой часткай і малаткападобным абухом — у пластах XVI ст. Крычава. У той жа час традыцыйны від абуховай зброі — кісцяні — паступова выцясняўся з баявога ўжытку. Жалезная гірка кісцяня з шыпамі, знойдзеная на помніку Лучна-1 (Полацкі раён), датуецца 1-й паловай XVI ст.
Карпаеды
Карпае́ды, ка́рпавыя вошы (Branchiura) — падклас (або атрад) ракападобных.
Апісанне
Крывасмокі. Паразітуюць на скуры, плаўніках, шчэлепах і ў ротавай поласці карпавых і ласасёвых рыб, а таксама апалонікаў і дарослых амфібій. Пераважна прымацоўваюцца ў месцах менш амываных вадой і там, дзе скурныя покрывы танчэйшыя.
Даўжыня да 30 мм. Цела шырокае, авальнае, пляскатае, шаравата-зялёнае. Пярэдняя частка цела ўкрыта шчытком (каралаксам). Брушны аддзел пакарочаны і несегментаваны. Маюць смактальны хабаток, 4 пары двухгалінастых плавальных канечнасцей. Добра плаваюць з дапамогай грудных ножак, спінным бокам уверх. Прысмактаўшыся да ахвяры, рачкі працягваюць рух плавальнымі ножкамі, забяспечваючы цыркуляцыю вады вакол цела, дзякуючы чаму ажыццяўляецца газаабмен цераз тонкія ўчасткі покрываў.
Раздзельнаполыя. Развіццё адбываецца з метамарфозам. З яец выходзяць лічынкі з недаразвітымі канечнасцямі.
Джэн Псакі
Джэніфер Рэнэ (Джэн) Псакі (Jennifer Rene «Jen» Psaki; нар., Стамфард, Канектыкут) — амерыканскі палітычны саветнік. Дырэктар па камунікацыях Белага дома (2009—2011, 2015—2017), афіцыйны прадстаўнік Дзяржаўнага дэпартамента ЗША (2013—2015). Прэс-сакратар Белага дома (лістапад 2020 — май 2022).
Кёсукэ Тагава
Кёсукэ Тагава (田川 亨介; нар. ) — японскі футбаліст. У 2019 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Рэле
Рэле́ (relais) — электрамеханічная прылада, прызначаная для камутацыі электрычных ланцугоў пры зададзеных зменах электрычных або неэлектрычных уваходных велічынь.
Адрозніваюць электрамагнітныя, пнеўматычныя і тэмпературныя рэле. Існуе клас электронных паўправадніковых прыбораў названых оптарэле (цвёрдацельныя рэле), але ён у дадзеным артыкуле не разглядаецца. У электроннай схематэхніцы часам электронныя блокі з функцыяй пераключэння ланцуга па змене якога-небудзь фізічнага параметру таксама называюць рэле. Напрыклад, фотарэле, рэле кантролю фаз або рэле-спыняльнік паказальнікаў павароту аўтамабіля.
Асноўныя часткі электрамагнітнага рэле
Электрамагніт, якар і перамыкач. Электрамагніт ўяўляе сабой электрычны дрот, наматаны на шпульку са стрыжнем з магнітнага матэрыялу. Якар — пласціна з магнітнага матэрыялу, якая праз штурхач кіруе кантактамі.
Лутава Сяльцо
Лу́тава Сяльцо́ (, Лутово Сельцо) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
З 1981 да 2004 года цэнтр Лутаўскага сельсавета, які 8 красавіка 2004 года быў перайменаваны ва Ушацкі з пераносам адміністрацыйнага цэнтра ва Ушачы.
Знаходзіцца за 3 км на поўнач ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 147 км ад Віцебска.
Падпал Рэйхстага
Падпал Рэйхстага (Reichstagsbrand) адбыўся 27 лютага 1933 года і адыграў важную ролю ва ўмацаванні ўлады нацыстаў у Германіі.
Перадгісторыя
30 студзеня 1933 года прэзідэнт Веймарскай рэспублікі Паўль фон Гіндэнбург прызначыў Гітлера на пасаду главы новага кааліцыйнага ўрада — рэйхсканцлера. Апроч яго ў новы ўрад увайшлі толькі двое членаў яго партыі — Вільгельм Фрык у якасці рэйхсміністра ўнутраных спраў і Герман Герынг у якасці міністра без партфеля (які пры гэтым курыраваў Міністэрства ўнутраных спраў найбуйнейшай зямлі Германіі — Прусіі).
Ужо праз два дні, 1 лютага, Гітлер у якасці канцлера папрасіў Гіндэнбурга распусціць Рэйхстаг (у якім у НСДАП на той момант было толькі 32 % месцаў) і прызначыць новыя выбары, разлічваючы дамагчыся на іх большасці для НСДАП. Гіндэнбург здаволіў просьбу, Рэйхстаг быў распушчаны, новыя выбары былі прызначаны на 5 сакавіка 1933 года.
Пажар
27 лютага ў 22 гадзіны берлінскія пажарнікі атрымалі паведамленне, што будынак Рэйхстага гарыць. Нягледзячы на ўсе высілкі пажарнікаў, будынак быў абхоплены агнём. Толькі ў 23:30 пажар быў патушаны, а ў падпаленым будынку быў затрыманы галандзец Марынус ван дэр Любэ, былы незалежны камуніст. На месца прыбылі Гітлер, Гебельс, віцэ-канцлер Франц фон Папен і прынц Генрых Гюнтэр. Там іх сустрэў Герман Герынг, які ўзначальваў паліцыю Прусіі і адначасова быў старшынёй рэйхстага. Гітлер заявіў, што падпал рэйхстага здзейснілі камуністы, і гэта быў сігнал для пачатку камуністычнага перавароту.
У 1960-х гадах часопіс Spiegel правёў уласнае расследаванне і прыйшоў да высновы, што падпал Рэйхстага сапраўды быў справай рук піраманьяка-адзіночкі ван дэр Любэ. Аднак некаторыя гісторыкі лічаць даказаным, што адначасова з ван дэр Любэ ў будынак па падземным тунэлі пракраўся атрад штурмавікоў на чале з Карлам Эрнстам, якія разлілі ў будынку бензін і падпалілі яго.
У 2008 годзе ван дэр Любэ быў амніставаны на падставе закона аб несправядлівых судовых прысудах нацысцкіх судоў, які набыў сілу ў 1998 годзе.
Наступствы
Нягледзячы на гэта, па выніках выбараў у Рэйхстаг, якія адбыліся 5 сакавіка 1933 года, нацыянал-сацыялісты зноў не атрымалі абсалютнай большасці — ім дасталіся толькі 288 мандатаў з 647. Тады па прапанове гітлераўскага рэйхсміністра ўнутраных спраў Вільгельма Фрыка быў ануляваны 81 мандат, які па выніках выбараў павінен быў дастацца камуністам. Таксама ў Рэйхстаг не быў дапушчаны шэраг абраных дэпутатаў ад СДПГ.
Гэтыя меры ў спалучэнні з дамоўленасцямі, дасягнутымі з дэпутатамі ад шэрагу правых партый, дазволілі гітлераўцам 24 сакавіка 1933 гады правесці праз Рэйхстаг т.з. «Закон у мэтах ліквідацыі бедстваў народа і дзяржавы» (законапраект падтрымаў 441 дэпутат Рэйхстага, толькі 84 сацыял-дэмакратычныя дэпутаты галасавалі супраць ). Гэтым актам імперскаму ўраду падавалася права выдання дзяржаўных законаў, у тым ліку такіх, якія «могуць адхіляцца ад імперскай канстытуцыі». Першапачаткова было ўсталявана, што закон будзе дзейнічаць 4 года, але ў далейшым яго дзеянне падаўжалася, і ён заставаўся ў сіле да самага канца кіравання Гітлера. Дыктатура Гітлера такім чынам атрымлівала заканадаўчае афармленне.
Адначасова ішоў працэс захопу нацыстамі ўлады на месцах. Нацыянал-сацыялісты ладзілі паўсюль маніфестацыі так званага «народнага гневу». Нацысцкія дэманстранты, большай часткай штурмавікі ці партыйныя актывісты, выстройваліся перад ратушамі і ўрадавымі будынкамі, патрабавалі падняць сцяг са свастыкай і пагражалі блакадай ці штурмам будынкаў. У сваю чаргу, рэйхсміністр унутраных спраў, нацыст Фрык скарыстаўся гэтам як падставай, каб умяшацца, спасылаючыся на дэкрэт пра надзвычайнае становішча. Ён здымаў зямельны ўрад і прызначаў камісара, як правіла, гаўляйтара НСДАП, у кампетэнцыі якога знаходзілася адпаведная зямля, ці іншага кіруючага нацыянал-сацыяліста, а таксама ў якасці ўпаўнаважаных — паліцайпрэзідэнтаў (начальнікаў паліцыі). .
Неўзабаве ўсе палітычныя партыі Германіі, акрамя НСДАП, былі або разагнаны, або заявілі пра самароспуск. 14 ліпеня 1933 года быў выдадзены т.з. «Закон супраць утварэння новых партый», які абвяшчаў НСДАП адзінай партыяй краіны і ўводзіў крымінальную адказнасць за спробу стварэння ці падтрымання існавання іншых партыйных аб'яднанняў.
Лейпцыгскі працэс
Непасрэдна ў падпале рэйхстага былі абвінавачаны пяць чалавек: ван дэр Любэ, лідар парламенцкай фракцыі кампартыі Германіі Эрнст Торглер і тры балгарскія камуністы — Георгій Дзімітраў, Васіл Танеў і Благой Попаў. Суд праходзіў у верасні-снежні 1933 года ў Лейпцыгу. Працэс шырока асвятляўся ў прэсе і трансляваўся па радыё. (Тым часам у савецка-германскіх адносінах разгарнуўся так званы «журналісцкі канфлікт», прычынай якога паслужыла ў тым ліку адмова ў акрэдытацыі савецкіх журналістаў на Лейпцыгскі працэс. Савецкі ўрад прыняў рашэнне адклікаць савецкіх журналістаў з Германіі і выслаць германскіх журналістаў з СССР на працягу трох дзён, што было беспрэцэндэнтнай мерай у дыпламатычнай практыцы. Германія адступіла назад і 4 лістапада 1933 г. савецкія журналісты ўпершыню прысутнічалі на пасяджэнні суда ў Лейпцыгу.)
Падчас працэсу Ван дэр Любэ казаў, што ў Рэйхстагу «былі і іншыя». Торглер пазбягаў рэзкіх выказванняў супраць нацыстаў. Танеў і Попаў практычна не ведалі нямецкай мовы. Аднак Дзімітраў, як апынулася, добра валодаў нямецкай мовай і ператварыў суд у абвінаваўчы працэс супраць нацыстаў. Георгія Дзімітрава 36 разоў пазбаўлялі слова, 5 разоў выганялі з залы суда. З-за няўдалага ходу працэсу яго радыётрансляцыя была спынена.
З пяці абвінавачваных сваю віну прызнаў толькі Ван дэр Любэ. Торглеру ўдалося на судзе даказаць сваё алібі — ён падчас пажару знаходзіўся ў рэстаране. Дзімітраў, Танеў і Попаў таксама мелі алібі — яны даказалі, што падчас пажару наогул знаходзіліся не ў Берліне, а ў Мюнхене.
Суд прызнаў вінаватым Ван дэр Любэ і вынес яму смяротны прысуд. Неўзабаве Ван дэр Любэ быў абезгалоўлены. Астатнія абвінавачваныя былі апраўданы, аднак урад пакінуў іх у турме. Пасля таго, як СССР падаў тром балгарам савецкае грамадзянства, яны былі высланы ў Маскву. Торглер быў пераведзены ў канцлагер, але ў 1934 годзе даў абяцанне больш не займацца палітыкай і ў 1935 годзе быў вызвалены. Яго выключылі з кампартыі Германіі.
У Лондане антыфашысты арганізавалі паралельны антыпрацэс, на якім абвінавацілі ў падпале рэйхстага саміх нацыстаў. Камітэт пры ўдзеле брытанскіх, французскіх, амерыканскіх, бельгійскіх і швейцарскіх грамадскіх дзеячаў, які вёў расследаванне, прыйшоў да высновы, што ў змове з Ван дэр Любэ быў сам міністр унутраных спраў і старшыня Рэйхстага Герман Герынг. У выдадзенай асобнай ініцыятыўнай групай, Камітэтам дапамогі ахвярам германскага фашызму, «Карычневай кнізе» ў падпале Рэйхстага таксама вінаваціліся нацысты, і падчас Лейпцыгскага працэсу пракурор стараўся абвергнуць асобныя сцвярджэнні з гэтай кнігі.
Вынікам Лейпцыгскага працэсу была перадача палітычных спраў з рук звычайных судоў у рукі спецыяльна створанай Народнай судовай палаты. Адкрытыя палітычныя працэсы больш не праводзіліся. Многія праціўнікі нацыстаў, у тым ліку і лідар нямецкіх камуністаў Эрнст Тэльман, утрымліваліся ў турме без суда і пазней былі пакараны смерцю без суда.
Заранка
Заранка, таксама Малінаўка (Erithacus rubecula) — птушка атраду вераб'інападобных.
Апісанне
Даўжыня 14—16 см, маса 16—20 г. Апярэнне мяккае, рыхлае. У дарослых спіна, крылы і хвост аліўкава-шэрыя, брушка белае, лоб, шчокі, гарляк і грудзі цагляна-рыжыя. Маладыя птушкі зверху цёмна-бурыя, з вохрыстымі стракацінамі, бруха жаўтавата-вохрыстае з цёмнымі крапінамі.
Пашырэнне
Пашырана ў Еўропе, Паўночна-Заходняй Афрыцы, Малой Азіі, цэнтральных абласцях Заходняй Сібіры, на Каўказе. Жыве ў мяшаных і хвойных лясах, садах і парках.
Пералётны від. Зімуе на поўдні Егіпта, у Заходняй Еўропе, Малой Азіі, на захадзе Пакістана.
Заранка была ў 1992 годзе птушкай года ў Германіі.