cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брэсцкі дзяржаўны каледж будаўнікоў
Гісторыя
У 1959/1960 гг. у вучылішчы можна было атрымаць наступныя прафесіі сталяра, цесляр, муляра, тынкоўшчыка, маляра. У вучылішча меліся дзве навучальныя майстэрні: для навучання сталяроў і майстэрня для навучання маляроў-аддзелачнікаў.
14 снежня 1963 года будаўнічае вучылішча № 6 ператворана ў гарадское прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 65. А 11 мая 1964 года гарадское ПТВ № 65 ператворана ў гарадское прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 65 будаўнікоў (ГПТВ № 65 будаўнікоў). Гэта было першае вучылішча ў вобласці, якое давала сярэднюю адукацыю. Асноўнай задачай вучылішча была падрыхтоўка рабочых-будаўнікоў для будоўляў Міністэрства будаўніцтва БССР. Прымалі юнакоў ва ўзросце 15-17 гадоў, якія мелі восем класаў адукацыі. Тэрмін навучання складаў 3 гады.
Панінскае (Сафонаўскі раён)
Панінскае (Панинское) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 0 жыхароў (2007).
Брэсцкі дзяржаўны каледж будаўнікоў
Гісторыя
У 1970 годзе вучылішча пераехала ва ўласны комплекс, які складаўся з навучальнага корпуса і навучальна-вытворчых майстэрняў. У 1972 годзе быў адбыўся першы выпуск навучэнцаў, якія нароўні з прафесіяй атрымалі сярэднюю адукацыю.
Панінскае (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 38 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 16 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вязьма. За 20 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Старасельскага сельскага паселішча.
Брэсцкі дзяржаўны каледж будаўнікоў
Гісторыя
На падставе загаду ўпраўлення Брэсцкага аблвыканкама ад 08.02.2008 года Брэсцкае дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 65 будаўнікоў перайменавана ў Брэсцкі дзяржаўны прафесійны ліцэй будаўнікоў.
NGC 4409
NGC 4409 (іншыя абазначэнні — NGC 4420, IRAS12244+0246, UGC 7549, ZWG 42.106, MCG 1-32-64, VCC 957, PGC 40775) — спіральная галактыка з перамычкай (SBbc) ў сузор’і Дзева.
Брэсцкі дзяржаўны каледж будаўнікоў
Гісторыя
У 2022 годзе Брэсцкі дзяржаўны прафесійны ліцэй будаўнікоў быў перайменаваны ў Брэсцкі дзяржаўны каледж будаўнікоў.
Абсталяванне
Цяпер у каледжы больш 20 навучальных кабінетаў, 11 навучальна-вытворчых майстэрняў, два кабінета сацыяльна-педагагічнай і псіхалагічнай службы, кабінет інфармацыйных тэхналогій.
NGC 4409
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4409, NGC 4420.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
International Championship 2013 (снукер)
International Championship 2013 — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 27 кастрычніка па 3 лістапада 2013 года ва Усходнім музычным парку Чэнду, у Чэнду, Кітай. Турнір стаў другім розыгрышам International Championship, які быў заснаваны ў 2012 годзе. Прызавы фонд турніру склаў £625,000 (на £25,000 больш, чым у мінулым годзе), з якіх £125,000 атрымаў пераможца.
Фінал паміж Дзінам Цзюньхуэем з Кітая і Маркам Фу з Ганконга стаў трэцім запар цалкам азіяцкім фіналам рэйтынгавага турніру, пасля Шанхай Мастэрс, дзе Дзін гуляў у фінале з кітайцам Сяа Гадунам, і адкрытага чэмпіянату Індыі, у фінале якога праціўнікам Дзіна быў Адыт'я Мехта з Індыі.
Пераможцам турніру стаў Дзін Цзюньхуэй, які перайграў на сваім шляху да перамогі Шэйна Кэсла ў кваліфікацыі (6:0), свайго суайчынніка Цаа Юйпэна (6:5), Джэймса Уатану (6:3), Мэцью Стывенса (6:1), Пітэра Эбдана ў чвэрцьфінале (6:3), Грэма Дота ў паўфінальным матчы (9:7) і Марку Фу ў напружаным фінальным паядынку (10:9). Такім чынам, Дзін выйграў свой чатырнаццаты прафесійны і дзявяты рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама трэці турнір рэйтынгавага ўзроўню запар, стаўшы першым снукерыстам, які дасягнуў гэтага выніку з 1993 года, калі тры рэйтынгавыя перамогі запар святкаваў Стывен Хендры. Апроч таго, перамога на International Championship паспрыяла ўздыму снукерыста з Кітая ў рэйтынгу з чацвёртай на трэцюю пазіцыю, на якую 26-гадовы гулец падняўся ўпершыню ў сваёй прафесійнай кар'еры.
Турнір
International Championship 2013 года стаў другім розыгрышам турніру International Championship, які быў заснаваны ў 2012 гозе, калі праходзіў у міжнародным тэнісным цэнтры Січуаня, у Чэнду, Кітай. У 2013 годзе арэна спаборніцтва была перанесена ва Усходні музычны парк Чэнду.
International Championship 2013 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся пятым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2013/2014.
Матчы асноўнай стадыі турніру (65 двубояў) гуляліся на арэне ва Усходнім музычным парку Чэнду, а кваліфікацыя спаборніцтва праходзіла амаль за месяц да гэтага на арэне Метрадром у Барнслі, Англія.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру павысіўся ў параўнанні з мінулым годам на £25,000 і склаў £625,000, стаўшы рэкордным прызавым фондам гэтага турніру. Першы прыз, які атрымаў пераможца спаборніцтва, застаўся на тым жа ўзроўні, што і год таму — £125,000.
Рэйтынгавыя ачкі
International Championship 2013 меў такое ж размеркаванне рэйтынгавых ачкоў, як і другі па значнасці рэйтынгавы турнір — чэмпіянат Вялікабрытаніі. На абодвух спаборніцтвах пераможцы атрымлівалі па 8000 ачкоў. Больш каштоўным турнірам (у плане рэйтынгу) з'яўляўся толькі чэмпіянат свету, пераможца якога атрымаў 10000 балаў.
Фармат турніру
На International Championship 2013 прыняло ўдзел 132 гульцы, з якіх 121 — удзельнікі мэйн-тура і 11 — аматары (4 — уладальнікі ўайлдкард). 128 гульцоў — усе, акрамя ўладальнікаў уалдкард, — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу двух дзён 1 і 2 кастрычніка 2013 года (амаль за месяц да асноўнай стадыі) на арэне Метрадром у Барнслі, Англія. Першыя 64 сеяныя снукерысты гулялі супраць астатніх удзельнікаў. Такім чынам, у асноўную стадыю выйшлі 64 гульцы (у адрозненне ад розыгрышу 2012 года, калі ў асноўнай стадыі гуляла ўсяго 40 снукерыстаў). Чацвёра ўладальнікаў уайлдкард далучыліся да іх і гулялі ў папярэднім уайлдкард раўндзе супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю.
Такім чынам, 60 пераможцаў кваліфікацыйнага этапа, а таксама 4 пераможцы матчаў уалдкард раўнда гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-32 раней за 1/16 фіналу, гульцоў топ-16 раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу International Championship. Шэсць раўндаў асноўнай стадыі (а таксама ўайлдкард раўнд) праходзілі на працягу васьмі дзён (гульні ўайлдкард раўнда і 1/32 фіналу былі расцягнутыя на два дні, а паўфінальныя двубоі гуляліся па аднаму ў дзень) ва Усходнім музычным цэнтры Чэнду.
Кваліфікацыя
Пасеў гульцоў на International Championship 2013 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 23 верасня 2013 года (пасля Шанхай Мастэрс 2013). Першы нумар пасеву атрымаў дзеючы чэмпіён турніру — Джад Трамп, а другі — чэмпіён свету Роні О'Саліван.
Соценныя серыі
У кваліфікацыйным раўндзе было выканана 34 соценныя серыі. Ніл Робертсан аформіў 4 сэнчуры ў 8-мі згуляных фрэймах. Гэры Уілсан і Стывен Магуайр зрабілі па два соценныя падыходы. Найвышэйшы брэйк раўнда аформіў Джэрард Грын у матчы супраць Цепчаі Ун-Нуха — 142 ачкі.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі International Championship 2013 прынялі ўдзел 64 снукерысты, якія перамаглі ў матчах кваліфікацыйнага раўнда, а таксама 4 уладальнікі ўайлдкард.
З усіх 68 удзельнікаў 28 снукерыстаў гулялі на International Championship у другі раз.
Аматар Олівер Браўн, які перайграў Найджэла Бонда ў кваліфікацыі (6:3), упершыню патрапіў у асноўную стадыю рэйтынгавага турніру. Апроч таго, на International Championship 2013 было яшчэ чацвёра кітайскія аматары, якія атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў: Чжоу Юэлун і Чжаа Сіньтун, якія ўжо атрымлівалі такі ​​ж прывілей у 2012 годзе, а таксама навічкі турніру Юань Сыцзюнь і Лінь Шуай.
Павелічэнне колькасці ўдзельнікаў у параўнанні з першым розыгрышам выклікала таксама вялікую колькасць дэбютантаў турніру. У 2013 годзе на International Championship удзельнічала 40 дэбютантаў: Бары Хокінс (7), Джо Пэры (20), Марк Кінг (27), Сяа Гадун (28), Бэн Вуластан (32), Дэвід Гілберт (34), Лян Вэньбо (35), Джэк Лісоўскі (36), Джэймі Джонс (37), Марк Джойс (42), Роры Мак-Лаўд (43), Альфрэд Бёрдэн (44), Алан Мак-Манус (45), Стыў Дэвіс (49), Энтані Мак-Гіл (50), Мэцью Сэлт (52), Дэйв Харальд (53), Пітэр Лайнс (54), Джымі Уайт (56), Род Лоўлер (57), Курт Мэфлін (59), Адам Дафі (60), Майк Дан (62), Джэймс Уотана (63), Цянь Пэнфэй (64), Цепчая Ун-Нух (68), Пол Дэвісан (76), Чжан Аньда (78), Крэйг Стэдмэн (81), Лі Янь (85), Кірэн Уілсан (90), Майкл Лэслі (91), Гэры Уілсан (92), Джо Свэйл (95), Алекс Дэйвіс (96), Сцюарт Кэрынгтан (102), Робін Хал (118), Олівер Браўн, Юань Сыцзюнь і Лінь Шуай.
Пераможцам адзінага да гэтага розыгрышу International Championship з'яўляўся Джад Трамп.
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі International Championship 2013 года стаў 56-гадовы Стыў Дэвіс. Джымі Уайту падчас турніру быў 51 год, а Дэйву Харальду — 46.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах International Championship.
Уайлдкард раўнд
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Чжоу Юэлун, Юань Сыдзюнь, Чжаа Сіньтун і Лінь Шуай. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Алана Мак-Мануса, Джымі Уайта, Стыва Дэвіса і Кірэна Уілсана.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў International Championship 2013.
Беларускі ліцэй імя Браніслава Тарашкевіча
'''Агульнаадукацыйны ліцэй з беларускай мовай навучання імя Б. Тарашкевіча ў Бельску Падляскім''' (Liceum Ogólnokształcące z BJN im. Bronisława Taraszkiewicza w Bielsku Podlaskim) — сярэдняя школа ў Бельску Падляскім, якая дзейнічае з верасня 1944 года. Названы ў гонар Браніслава Тарашкевіча (1892—1938), беларускага грамадска-палітычнага дзеяча, мовазнаўца.
У 2021 годзе ліцэй наведаў Прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда. Тут ён сустрэўся са навучэнцамі, выкладчыкамі і прадстаўнікамі беларускай меншасці.
Зігмунд
Зігмунд (Sigmund) — мужчынскае імя ў нямецкамоўных культурах.
Зязюлевыя
Зязюлевыя, або зязюлі (Cuculidae) — сямейства птушак з атрада зязюлепадобных, блізкіх да вераб'інападобных.
Стройнага целаскладу птушкi з крыху загнутай уніз дзюбай і доўгім хвастом, які акругла або прыступкава заканчваецца; палёт ціхі. Голас гучны. У некаторых відаў гнездавы паразітызм. Пальцы накіраваныя па два ўперад і назад. Дымарфізм адсутнічае або слаба выразны. Пералётныя птушкі. Адрозніваецца 139 відаў. Самы вядомы прадстаўнік сямейства — звычайная зязюля.
Яўген Пятровіч Крапіўны
Яўген Пятровіч Крапіўны (нар., г. Брэст) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
У 1968—1973 гадах вучыўся ў Брэсцкім інжынерна-будаўнічым інстытуце. Пасля яго заканчэння прызначаны галоўным архітэктарам г. Асіповічы Магілёўскай вобласці. У 1974 годзе прыняты на працу ў «Брэстграмадзянпраект». У 1994 годзе стварыў «Персанальную творчую майстэрню архітэктара Крапіўнага Я. П.».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1982 года. Саветнік Беларускага акадэмічнага цэнтра Міжнароднай акадэміі архітэктуры (2009).
Творчасць
Асноўныя праекты: комплекс трох 144-кватэрных жылых дамоў з убудавана-прыбудаванымі памяшканнямі па вул. Брэсцкай (1986), студэнцкая вёска ў зоне рэгулявання забудовы ў г. Пінску («Хрустальная цэгла» і Дыплом за лепшую пабудову. Люблін — 2012), індывідуальныя жылыя дамы па вуліцы Сонечнай у мікрараёне «Вясёлкавы» Лугі-3 (2012—2015), забудова праспекта Жалтоўскага (Дыплом II ступені ў раздзеле «Пабудова» ХIХ Рэспубліканскага фестывалю «Архітэктурная восень-2019 г.»), дзіцячы сад на 240 месцаў у мікрараёне «Вясёлкавы» («Хрустальная цэгла» 1 месца ў Міжнародным конкурсе «Дом 2019». Люблін — 2019) — усе ў г. Пінску; аквапарк з басейнам у г. Пружаны (2010); дзіцячы сад на 330 месцаў у мікрараёне № 17 у г. Салігорску (2016); спарткомплекс «Брэсцкі» (2000); жылы комплекс з убудаванымі памяшканнямі па вул. Маскоўскай у г. Брэсце (2016—2020; «Хрустальная цэгла» 3 месца ў Міжнародным конкурсе «Дом 2016». Люблін — 2016), офісны будынак ААТ «Белалка» па вул. Савецкай (2015) — усе ў Брэсце.
Узнагароды
За ўнёсак у архітэктурную дзейнасць атрымаў бронзавы медаль ВДНГ СССР (28.04.1983), 4-х разовы лаўрэат прэмій конкурсаў Беларусі на лепшы архітэктурны твор года. У 2019 г. узнагароджаны медалём № 134 «За адданасць архітэктуры і творчыя дасягненні».
Зязюля звычайная
Апісанне
Птушка сярэдніх памераў (даўжыня цела да 40 см, крыла — каля 22 см), з даволі доўгім (да 18 см) закругленым ступеністым хвастом і доўгімі махавымі крыламі. Важыць зязюля каля 100 г. Па афарбоўцы і памерам яна крыху нагадвае ястраба-перапёлачніка. Палавы дымарфізм ў афарбоўцы выяўлены добра. У дарослых самцоў спіна і хвост цёмна-шэрыя, горла, валлё і грудзі светла-шэрыя. Астатняя частка апярэння белая з цёмнай папярочнай паласой. Вочы і акантоўка павек жоўтыя. Дзюба чарнявая, злёгку загнутая ў вяршыні. Ногі кароткія, аранжавага колеру. Самкі, у адрозненне ад самцоў, альбо бураватыя зверху, з вохрыстыя налётам на валлі, альбо спінны бок цела і верх галавы ў іх іржава-рудыя з шырокімі чорнымі і вузкімі белымі папярочнымі палосамі. Маладыя птушкі, незалежна ад полу, альбо шараватыя, альбо рудаватыя з больш цёмнай папярочнай паласатасцю па ўсім целе. Кукуе толькі самец. Голас самкі падобны да чалавечага рогату.
Пашырэнне
Арэал разарваны. Да яго належыць Палеарктыка (акрамя крайняй поўначы) і Афрыка (акрамя вялікіх пустынь).
Насяляе не вельмі вялікія лісцевыя, мяшаныя ці хваёвыя лясы (апошнія — на вільготных тэрыторыях); жыве ў вялікіх дрэвастоях на разрэджаных участках, таксама характэрныя біятопы — невялікія групы дрэў сярод палёў і лугоў, паркі, сады, агароды, адкрытыя тэрыторыі з адзінкавымі дрэвамі або групамі кустоў, уключаючы пасевы розных тыпаў, вільготныя тэрыторыі з трыснягом, балоты, прыморскія дзюны. Пазбягае скальных гор, густых лясоў, акіянскіх астравоў, шчыльнай гарадской забудовы. У Азербайджане даходзіць да 1800 м над у.м., у Альпах — да 2400 м, у Грузіі і Арменіі — да 2500 м.
За час назіранняў спецыялісты выявілі, што кожную восень адна асобіна (са спадарожнікавым перадатчыкам, які дазволіў адсачыць перамяшчэння птушкі) пералятала з паўночна-ўсходняй часткі Азіі ў паўднёва-ўсходнюю частку Афрыкі на зімоўку. З 2016 года па 2017 год гэтая зязюля праляцела 26 000 кіламетраў, у тым ліку пераадолела больш за 6 500 кіламетраў за 6 дзён.
Асаблівасці біялогіі
З-за завостраных крылаў і паласатага малюнка на жываце падчас палёту зязюля падобна да драпежнай птушкі. Дзякуючы гэтаму самец зязюлі палохае птушку-гаспадара гнязда, а ў гэты час самка падкідвае яйка. Зязюлі хапае ўсяго 10-16 секунд, каб падкласці яйка ў гняздо. Зязюля падкідвае яйкі ў гнёзды не ўсім відам птушак, але спіс «ахвяраў» налічвае больш за 100 відаў. Падкінутыя яйкі амаль супадаюць па колеры з яйкамі гаспадароў гнязда. Самка зязюлі за адзін сезон можа адкласці ад 8 да 25 яек, праўда, на кожныя 5 падкінутых яек вырастае толькі адно птушаня. Час ад адкладкі яек да вылуплення птушанят у зязюлі менш, чым у тых, у чыіх гнёздах яны знаходзяцца.
У міфалогіі
Зязюля — адна з найбольш міфалагізаваных птушак у традыцыйнай культуры беларусаў, з ярка выяўленай жаночай сімволікай, звязанай з сумам, самотай, горам, разлукай, адзінотай, смерцю, светам памерлых. Матыў ператварэння жанчыны ў зязюлю асабліва шырока выкарыстоўваецца ў баладах, дзе метамрфоз адбываецца па волі саміх жанчын, апаленых моцнымі перажываннямі — жалем, роспаччу, рэўнасцю. Адным з самых распаўсюджаных з’яўляецца сюжат пра пакрыўджаную маці, якой дзеці не падалі вады, калі яна захварэла; тады маці ператварылася ў птушку і адляцела з роднага дому.
Дварыкшчус (Дукштаская сянюнія)
Двары́кшчус (Dvarykščius) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 19 чал. (2001 г.).
Кліны
Назву Кліны́ маюць:
Еўдакія Фёдараўна Лапухіна
Царыца Еўдакія Фёдараўна, пры нараджэнні Лапухіна (Праскоўя Іларыёнаўна, у манастве Алена, 30 чэрвеня (9 ліпеня) 1669 — 28 жніўня (7 верасня) 1731) — царыца, першая жонка Пятра I (з 27 студзеня 1689 г. да 1698), маці царэвіча Аляксея, апошняя руская царыца.
Карызія
Карызіа (Carisio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 923 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 13040. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Праміле
Праміле (ад pro mille — на кожную тысячу) — адна тысячная доля якой-небудзь велічыні або адна дзясятая частка працэнта.
Абазначаецца ‰ (Юнікод: U+2030). Адзін праміле вызначаюць як:
Нясвіжская Біблія
Нясві́ская Бі́блія або Бі́блія Сымо́на Бу́днага — пераклад на польскую мову ўсяе Бібліі, выкананы біблеістам і вучоным Сымонам Будным для выкарыстання ў набажэнствах Польскімі братамі. Перакладзеная ў Нясвіжы і надрукаваная ў Заслаўі або Уздзе ў 1572 годзе Мацеем Кавячынскім. Пераклад здзейснены з арыгінальных моў.
Радахынці
Радахынці (Радохинці́) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нясвіжская Біблія
Сымон Будны, якога называюць «найвыдатнейшым гебраістам XVI стагоддзя», быў прыхільнікам даслоўнага перакладу Святога Пісання, таму меў шмат заўвагаў да выдадзенай у 1563 годзе польскімі кальвіністамі Берасцейскае Бібліі. Лічыў, што ў яе ўведзеныя перайначаныя фармулёўкі, якія датычаць Ісуса (на думку арыяніна Буднага, Хрыстос быў усяго толькі дасканалым чалавекам, а не Богам) і тое, што іхняя Біблія і так была перакладам з французскім і лацінскіх перакладаў, а не з арыгінальных тэкстаў.
Польскія браты, якія ўсё далей аддаляліся ад кальвіністаў, замовілі Буднаму і яго супрацоўнікам «выпраўленне» тэксту Брэсцкае Бібліі і прыняцце яго заўвагаў. Аднак Будны заняўся ўласным перакладам яўрэйскага і грэчаскага арыгіналаў і апокрыфаў. Асноўную частку перакладу здзейсніў ён сам, нягледзячы на саслабелы зрок і процістаянне з боку нясвіжскіх Радзівілаў (якія вярнуліся ў каталіцтва). Каб захаваць даслоўнасць і ў той жа час дайсці да польскага чытача, Будны ўвёў некалькі гебраізмаў (напрыклад, транскрыпцыю імёнаў замест традыцыйных адпаведнікаў) і неалагізмаў (напрыклад, упершыню выкарыстаў такія словы, як «раздзел», «намёт» і да т. п., якія цвёрда замацаваліся ў польскай мове). Ва ўсім Старым Запавеце Будны перад іменем Бога ўвёў тэтраграму ў форме «Іегова». Дадаткова прыбраў усе згадкі пра боскую сутнасць Ісуса, палічыўшы іх пазнейшымі дадаткамі (у некаторых месцах пазней вярнуў). Даслоўнасць перакладу і агульная антыпатыя да «арыянаў» сталі вынікам таго, што Нясвіжская Біблія выкарыстоўвалася амаль выключна толькі Польскімі братамі.
Аднак выдаўцы Нясвіжскай Бібліі без згоды Сымона Буднага правялі ў тэксце Новага Запавету пэўныя змяненні. Таму Будны, які не ўхваліў гэтых змен, выдаў новы пераклад Новага Запавету пад сваім імем у Лоску ў 1574 годзе. У ім ён 11 разоў змясціў Божае імя «Іегова» і прыбраў усе згадкі пра боскасць Ісуса.
Катаскопіум чарнеючы
Катаскопіум чарнеючы (Catoscopium nigritum) — від брыевых імхоў.
Пашыраны пераважна ў паўночных шыротах Галарктыкі. На тэрыторыі Беларусі расце на нізінных балотах паўночнага захаду, рэдкі рэлікт ледавіковага перыяду.
Двухдомная лістасцябловая расліна. Дзярнінкі густыя, 3—10 см вышынёй, зверху зялёныя, унутры ржава-бурыя, з густым рызоідным лямцам. Сцябло прамастойнае з галінастай верхавінкай. Лісце авальна-ланцэтнае, доўгазаваостранае, жылка доўгая і простая. Каробачка са спорамі чырванавата-бурая або амаль чорная, авальна-шарападобная, маленькая (0,6—1,5 мм даўжынёй) на чырванаватай ножцы да 2 см даўжынёй, вечка тупаканічнае.
Самуйлава (Гагарынскі раён, сяло)
Самуйлава (Самуйлово) — сяло ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Самуйлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Парынгіс
Парынгі́с (Paringys), традыцыйная беларуская назва — Парынгіны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана на рацэ Рынге, на паўночным беразе возера Рынгіс, за 12 км на ўсход ад Ігналіны, за 7 км на поўдзень ад Наўясіс Даўгелішкіса, за 25 км на паўночны ўсход ад Швянчоніса. У вёсцы знаходзіцца касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (пабудаваны ў 1819 г.).
Покрашаўскі сельсавет
По́крашаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Покрашава.
Утвораны 26 лютага 1932 года як Покрашаўскі нацыянальны польскі сельсавет у складзе Слуцкага раёна БССР. 20 лістапада 1934 года рэарганізаваны ў беларускі сельсавет, з часткі сельсавета ўтвораны Замасцянскі нацыянальны польскі сельсавет. З 12 лютага 1935 года ў складзе Грэскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Грэскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 17 снежня 1956 года ў складзе Слуцкага раёна
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 2287 чалавек, з іх 95,4 % — беларусы, 3,3 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Парэева (Сафонаўскі раён)
Парэева (Пареево) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 3 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 28 км на ўсход ад горада Сафонава, за 6 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 2 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя 286 км.
Каліфарнійская зязюля-падарожніца
Каліфарнійская зязюля-падарожніца (Geococcyx californianus), або Зязюля бегаючая, вядомая таксама пад назвамі вялікая зязюля-падарожніца або дарожны бягун — паўночнаамерыканская даўганогая птушка з сямейства зязюлевых (Cuculidae). Жыве ў пустынях і паўпустынях у Арыдаамерыцы.
1-я вуліца Даватара (Віцебск)
1-я вуліца Даватара (да 1925 года — Мікольская, у 1925—1950 гг. — Ветэрынарная) — вуліца ў цэнтральнай частцы горада Віцебска. Названа ў гонар Героя Савецкага Саюза, военачальніка, удзельніка абароны Масквы Льва Міхайлавіча Даватара. Праходзіць ад праспекта Фрунзэ да парку імя 40-годдзя УЛКСМ, перасякаецца з вуліцай Баўмана. Частка вуліцы праходзіць па Кстоўскай гары і Гутароўшчыне. Працягласць вуліцы складае 700 м.
Гісторыя
Вуліца пачала забудоўвацца ў XVIII стагоддзі. Да 1925 года вуліца насіла назву Мікольскай ад Свята-Мікалаеўскай царквы. У 1925 годзе была пераназвана ў Ветэрынарную. У 1950 годзе вуліцы надалі імя Л. М. Даватара.
Ксенафонт Антонавіч Гаворскі
Біяграфія
У 1830 годзе скончыў Жыровіцкую (Літоўскую) духоўную семінарыю. Адпраўлены ўніяцкім мітрапалітам Іосіфам Сямашкам на навучанне ў Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт, пасля ў 1831 годзе паступіў у Санкт-Пецярбургскую духоўную акадэмію, скончыў яе ў 1835 годзе са ступенню кандыдата.
Пасля навучання вярнуўся ў Беларусь. У 1836 годзе ажаніўся са шляхцянкай-каталічкай Юдытай Францішкаўнай Рыдзеўскай.
Каля 25 гадоў выкладаў у Полацкай духоўнай семінарыі сусветную і царкоўную гісторыю, яўрэйскую мову, кананічнае права і іншыя дысцыпліны. Горача падтрымліваў намеры скасавання ўніяцтва, у 1837 годзе даў пісьмовае абавязальніцтва далучыцца да праваслаўнай царквы. Пры пераходзе ў праваслаўе атрымаў імя Ксенафонт.
На пачатку педагагічнай кар’еры Гаворскага, былы пратэктар Сямашка ў сваіх нататках за 29 траўня 1837 года ахарактаразаваў яго: «Гаворскі выкладае царкоўнае красамоўства, біблейскія старажытнасці і яўрэйскую мову, з дастаткова пасрэднымі поспехамі — ён яшчэ слабы». У сваім дакладзе ў Сінод у 1860 годзе Сямашка таксама пісаў пра Гаворскага — «чалавек даволі пасрэдны».
З 1862 года жыў у Кіеве, з 1864 — у Вільні.
Навуковая дзейнасць
Ксенафонт Гаворскі — адзін з піянераў археалагічных даследаванняў на тэрыторыі Беларусі. У пачатку 50-х гадоў XIX стагоддзя ён займаўся археалагічнымі раскопкамі курганоў у наваколлях Полацка (Шпакоўшчына, Рудня, Балотаўка), на Ушаччыне каля мястэчка Селішча, па берагах р. Дрысы і ў іншых месцах. Па выніках раскопак быў апублікаваны шэраг артыкулаў. Першым у Беларусі падрабязна апісаў структуру курганных насыпаў, вызначыў час іх узнікнення, акцэнтаваў увагу на вывучэнні раўкоў. Надрукаваў апісанне археалагічных помнікаў наваколляў Полацка і народныя паданні пра іх.
Вёў рэгулярную перапіску з Імператарскім археалагічным таварыствам, пасылаў туды знаходкі. 20 сакавіка 1852 года К. А. Гаворскі быў абраны членам-карэспандэнтам Імператарскага рускага археалагічнага таварыства. Даследчык выяўляў і публікаваў актавыя матэрыялы, звязаныя з беларускай гісторыяй. Ім напісана праца «Историко-статистическое описание Полоцкой епархии» (1853), якая не была апублікавана.
К. А. Гаворскі займаўся таксама даследаваннем царкоўнай гісторыі Беларусі. Аўтар прац на гэту тэму. Апублікаваў шмат важных дакументаў па гісторыі Беларусі, арыгіналы якіх пазней загінулі. Даследаваў гісторыю праваслаўных храмаў.
Выдавецкая дзейнасць
У грамадскай і навуковай дзейнасці стаяў на рэакцыйных пазіцыях, усхваляў палітыку царызму ў Паўночна-Заходнім краі. Адзін з пачынальнікаў заходнерусізму.
Пасля пераезду ў Вільню стаў заснавальнікам і рэдактарам часопіса «», які працягваў традыцыі папярэдняга выдання: асуджаў Паўстанне 1863—1864 гадоў і ўхваляў палітыку М. М. Мураўёва.
Грамадска-палітычныя погляды
Вакол часопіса «Вестник Западной России» склалася супольнасць навукоўцаў, журналістаў і пісьменнікаў, заклапочаных праблемай захавання цэласнасці рускага народа і супрацьстаяння паланізацыі і сепаратызму. Пасля гэта грамадска-палітычная плынь была названа «заходнерусізмам».
К. А. Гаворскі прасочваў польскі ўплыў і ў дзейнасці ўкраінафілаў, якія прапагандавалі стварэнне асобнай ад рускай літаратурнай украінскай мовы. У лісце дзеячу Якаву Галавацкаму ён пісаў: «У нас у Кіеве толькі цяпер не больш за пяць упартых хахламанаў з прыродных маларосаў, а то (іншыя) усё палякі, больш за ўсіх завіхаліся аб распаўсюдзе маларасійскіх кніжонак. Яны самі, пераапрануўшыся ў скруткі, швэндаліся па вёсках і раскідвалі гэтыя кніжонкі; дакладна пранырлівы лях пачуў у гэтай справе для сябе пажыву, калі адважыўся на такія подзвігі».
Дунайская банавіна
Дунайская банавіна (Dunavska banovina, Дунавска бановина, Dunai Bánság, Donau-Banschaft) — правінцыя (банавіна) у Каралеўстве Югаславіі з 1929 па 1941 год.
Геаграфія
Дунайская банавіна была размешчана ў паўночна-усходняй частцы каралеўства, на поўначы межавала з Венгрыяй, на ўсходзе з Румыніяй, на поўдні з Мараўскай і Дрынскай банавінамі, на захадзе з Дрынскай і Саўскай банавінамі. У цэнтры банавіны размяшчаўся Бялград, які не ўваходзіў у яе склад. Адміністрацыйным цэнтрам банавіны быў Нові-Сад. Правінцыя была названа па рацэ Дунай.
Гісторыя
У 1939 пасля ўтварэння Харвацкай банавіны частка тэрыторыі Дунайскай банавіны ўвайшла ў яе склад. У 1941 тэрыторыя банавіны была падзелена паміж Венгрыяй, Незалежнай дзяржавай Харватыя і акупаванай немцамі Сербіяй.
У 1945 тэрыторыя былой банавіны была падзелена паміж Сацыялістычнай Рэспублікай Сербіяй, Сацыялістычнай Рэспублікай Харватыяй і Сацыялістычным Аўтаномным Краем Ваяводзіна, які ўваходзіў у склад Сербіі.
Насельніцтва
На 1931 насельніцтва банавіны складалася з наступных этнічных груп:
Трубказуб
Трубказуб афрыканскі (Orycteropus afer) — млекакормячае, адзіны сучасны від атрада трубказубых (Tubulidentata).
Апісанне
Даўжыня цела да 158 см, хваста да 71 см, вышыня ў карку да 65 см, маса звычайна 50–70 (да 100) кг. Скура тоўстая, ружавата-шэрая, пыса і хвост святлейшыя. Цела пакрыта рэдкімі шчаціністымі светлымі ці бураватымі валасамі, на канечнасцях валасяное покрыва гу­сцейшае і цямнейшае. Вушы доўгія (да 21 см), трубкаватыя. Канец морды выцягнуты ў трубку, заканчваецца расшырэннем з ак­руглымі нозд­рамі; вочы маленькія, язык доўгі, клейкі, вушы вялікія, моцны муску­лісты хвост. Зубы складаюцца са зрослых дэнтынавых трубачак (адсюль назва), растуць усё жыццё. Пярэднія канечнасці чатырох-, заднія пяціпальцыя, з моцнымі капытападобнымі кіпцюрамі, з дапамогай якіх трубказубы разбураюць тэрмітнікі, рыюць грунт.
Пашырэнне
Пашыраны ў Афрыцы, выключаючы паўночную яе частку і дажджавыя экватарыяльныя трапічныя лясы. Насяляе розныя ландшаф­ты, аддае перавагу саваннам.
Асаблівасці біялогіі
Актыўнасць начная. Корміцца тэрмітамі, мурашкамі, іншымі насякомымі. Збірае казурак доўгім клейкім языком. Рые норы даўжынёй каля 3 м; вывадковая нара да 13 м з некалькімі выхадамі і прасторнай гнездавой камерай. Трымаюцца паасобку.
Меркавана палігамная жывёла. Пасля сямімесячнай цяжарнасці ў сезон дажджоў нараджаецца адно дзіцяня масай каля 2 кг. Палавая спеласць надыходзіць у два гады. Жывуць да 18 (у няволі да 28) гадоў.
Промысел
Аб’ект палявання. Здабываецца мясцовым насельніцтвам дзеля трывалай шкуры і зубоў.
Ражакы
Ражакы (Рожаки́) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Плазменная лямпа
Плазменная лямпа — дэкаратыўны прыбор, які складаецца звычайна са шкляной сферы з усталяваным унутры электродам. На электрод подаецца высокае пераменнае напружанне з частатой каля 30 кГц. Унутры сферы знаходзіцца разрэжэны газ (для памяньшэння напружання прабою). У якасці напаўнення могуць ужывацца розныя сумесі газаў дзеля надання «маланкам» пэўнага колеру. Тэарэтычна тэрмін службы плазменнай лямпы можа быць даволі працяглым, бо гэта маламоцная асвятляльная прылада, якая не змяшчае ніцяў накальвання і не награецца ў працэсе сваёй працы. Тыповая спажываная магутнасць 5—10 Вт.
Плазменная лямпа — вынаходніцтва Ніколы Тэсла (1894 год).
Меры перасцярогі
Падчас ужывання варта выконваць меры бяспекі: калі на плазменную лямпу пакласці металічную рэч, накшталт манеты, можна атрымаць апёк альбо удар токам. Акрамя таго, дотык металічным прадметам да шкла здольны прывесці да ўзнікнення электрычнай дугі і прапальвання шкла наскрозь.
Істотнае пераменнае электрычне напружанне можа індукаваць лямпай ток у правадніках нават скрозь неправодзячую сферу. Дотык адначасова да лямпы і да заземленага прадмета выклікае ўдар электрычным токам.
Таксама, гэта лямпа стварае вакол сябе з кіслароду атрутны для чалавека азон (з’ява іонізацыі).
Гісторыя
У патэнце («Электрычная крыніца святла», 6 лютага 1894) Нікола Тэсла апісаў канструкцыю плазменнай лямпы. Тэсла апісаў лямпу, якая складаецца са шкляной колбы з адзіным электродам унутры. На электрод падаецца ток высокога напружання ад катушкі Тэсла, у выніку чаго на канцы электрода з’яўляецца свячэнне, вядомае як каронны разрад. Тэсла назваў сваё вынаходніцтва «Аднакантактная лямпа», а пазней «Газаразрадная трубка»
Сучасны выгляд свяцільніка плазменны шар атрымаў дзякуючы вынаходніку і навукоўцу Джэймсу Фалку (англ.). Ён канструяваў незвыяайныя свяцільнікі і прадаваў іх колекцыянерам і навуковым музеям у 1970-х гадах.
Техналогія стварэння газавых сумясяў, ужываная ў стварэнні сучасных плазменных шароў, была недаступнай у часы Ніколы Тэсла. У сучасных свяцільніках выкарыстоўваецца сумець інертных газаў, такіх як ксенон, крыптон, неон. Дзякуючы гэтаму разрады ў сучасных плазменных шарах маюць розныя адценні.
Цікавыя факты
Калі да дзеючай лямпы на адлегласці 5—20 см трымаючы ў руцэ паднесці неонавую, люмінесцэнтную (у тым ліку і няспраўную) ці любую іншую газаразрадную лямпу, то яна пачне свяціцца.
Міжнародны аэрапорт Кабул
Міжнародны аэрапорт Кабул — найбуйнейшы міжнародны аэрапорт Афганістана, знаходзіцца за 16 км ад цэнтра Кабула. З’яўляецца базавым для нацыянальных авіякампаній: Ariana Afghan Airlines, Kam Air, Safi Airways.
Фердынанд II Габсбург
Фердынанд II (Ferdinand II;  — ) — кароль Чэхіі: 6 чэрвеня 1617 — 19 жніўня 1619 года (1-ы раз) (каранацыя 29 чэрвеня 1618 года), з 13 лістапада 1620 года (2-гі раз), кароль Венгрыі з 18 мая 1618 года (каранацыя 1 ліпеня 1618 года). Рымскі кароль з 28 жніўня 1618 года, імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі з 20 сакавіка 1619 года, з дынастыі Габсбургаў. Унук Фердынанда I, сын эрцгерцага Штырыі Карла II і Марыі Баварскай.
Маладосць
Фердынанд рана страціў бацьку і выхоўваўся ў дзядзькі, баварскага герцага Вільгельма. З 1590 года ён навучаўся ў Інгальштацкім універсітэце, дзе выкладалі езуіты. Тут будучы імператар засвоіў самыя строгія правілы веры і самыя ўзнёслыя паняцці пра яго будучае прызначэнне. З ранніх гадоў і да самай смерці Фердынанд лічыў сябе воінам каталіцкай царквы, прызначаным ад Бога аднавіць яе старажытнае вучэнне. У 1595 годзе ён вярнуўся ў Грац, у наступным годзе быў абвешчаны паўналетнім і ўступіў у валоданне сваім Сярэднеаўстрыйскім герцагствам (у склад якога ўваходзілі Штырыя, Карынтыя і Крайна).
Кіраванне
Па характары Фердынанд быў прыемны свецкі чалавек: добры да набліжаных і міласцівы да слуг, ён лёгка сыходзіўся з людзьмі, быў шчодры, горача любіў музыку і захапляўся паляваннем. Разам з тым гэта быў дзейным і дзелавым кіраўніком, які ніколі не грэбаваў сваімі абавязкамі. Але галоўнай рысай яго натуры была фанатычная прыхільнасць да каталіцтва, якому ён гатовы быў служыць і словам і мячом. Езуіты мелі на яго велізарны ўплыў. Двое з іх заўсёды знаходзіліся ў яго пярэднім пакоі і мелі права ўваходзіць да яго ва ўсякі час, нават уначы, для савета і навучання.
Ледзь прыняўшы ўладу, малады герцаг стаў няўмольна пераследваць пратэстантаў. Усім, хто не жадаў змяняць веравызнанне, Фердынанд прадпісаў пакінуць краіну. Падобна свайму дзядзьку Філіпу II, Фердынанд любіў паўтараць словы: «Лепш пустэча, чым краіна, населеная ератыкамі». Праз некалькі гадоў у аўстрыйскіх уладаннях, дзе раней палова насельніцтва складалася з лютэран і кальвіністаў, не засталося ніводнай пратэстанцкай царквы.
З прычыны таго, што старэйшыя стрыечныя браты Фердынанда, Рудольф II і Мацвей, не мелі сыноў, яго з пачатку XVII стагоддзя сталі разглядаць як іх патэнцыйнага спадчынніка. З кожным годам ён меў усё больш уплыў на імперскія справы. У 1617 годзе Фердынанд быў абраны каралём Чэхіі, а ў наступным годзе ўзыйшоў на венгерскі прастол. Услед за гэтым пачаліся складаныя перамовы з імперскімі князямі аб выбранні Фердынанда імператарам. У гэты момант, у маі 1618 годзе, успыхнула нацыянальнае паўстанне ў Празе, якое паслужыла пралогам да разбуральнай Трыццацігадовай вайны. Даведаўшыся пра пражскія падзеі, Фердынанд стаў дзейнічаць рашуча і цвёрда. Ён загадаў арыштаваць галоўнага саветніка імператара Мацвея кардынала Клезеля, які прапанаваў пайсці на саступкі чэхам. Пасля гэтага стары і слабы Мацвей ужо ні ў чым не замінаў Фердынанду і паслухмяна падпісваў усе яго ўказы.
Трыццацігадовая вайна
Тым часам, паўстанне ў Чэхіі было падтрымана пратэстантамі ў самай Аўстрыі. Чэхі пад правадырствам графа Турна рушылі на Вену і ў чэрвені 1619 гады авалодалі яе прадмесцямі. У той жа час аўстрыйскія мяцежнікі захапілі імператарскі палац і запатрабавалі ў Фердынанда абвясціць рэлігійную свабоду. Адзін з адважных правадыроў апазіцыі Танрадэль ухапіўся нават за гузік імператарскай курткі і некалькі разоў пхнуў Фердынанда. У горад як раз уступіў кавалерыйскі атрад, і мяцежнікі былі напалоханы гучным гукам труб.
У жніўні 1619 года, пасля смерці Мацвея, Фердынанд быў абраны імператарам. Ён узыйшоў на прастол пры самых цяжкіх акалічнасцях. Распачатая Трыццацігадовая вайна, якая ішла з пераменным поспехам, так і не скончылася пры яго жыцці. Ён памёр праз два гады пасля Пражскага міру, перадаўшы імперыю свайму сыну Фердынанду III.
Сям’я
Жонкі:
Мараўская банавіна
Мара́ўская банаві́на (Moravska banovina, Моравска бановина) — правінцыя (банавіна) у Каралеўстве Югаславія у перыяд з 1929 па 1941 год.
Геаграфія
Мараўская банавіна была размешчана ва ўсходняй частцы каралеўства, на тэрыторыі сучаснай Цэнтральнай Сербіі і Паўночна-усходняга Косава.
На поўдні банавіна межавала з Вардарскай, на захадзе — з Зэцкай і Дрынскай, на поўначы — з Дунайскай банавінай і Румыніяй, на ўсходзе — з Балгарыяй.
Раздзел
У 1941 годзе, падчас Другой сусветнай вайны краіны нацысцкага блоку акупіравалі Мараўскую банавіну і падзялілі яе паміж Балгарыяй, акупаванай немцамі Сербіяй і Албаніяй пад італьянскім кіраваннем.
Пасля вайны рэгіён увайшоў у СФРЮ як частка Сацыялістычнай рэспублікі Сербія.
Палац лацінскіх архіепіскапаў (Львоў)
Палац лацінскіх архіепіскапаў — помнік архітэктуры XVII - ХІХ стагоддзя, які знаходзіцца ў Львове па плошчы Рынак.
Гісторыя
Участак пад будаўніцтва палаца для львоўскіх рымска-каталіцкіх арцыбіскупаў князь Уладзіслаў Апольчык падарыў у 1375 (або 1376) годзе біскупу Мацвею з Эгера. З тых часоў зямля і будынкі на ёй належалі каталіцкім архіепіскапам Львова. У XIV стагоддзі горад не спяшаўся аддаваць участак галіцкаму арцыбіскупу Бернарду, які наклаў на Львоў інтэрдыкт - забарону адпраўляць рэлігійныя абрады, а затым адлучыў весь горад ад царквы. Львавяне паскардзіліся Папе Рымскаму, які адлучыў самога Бернарда ад царквы. Інтэрдык і адлучэнне скасаваў каталіцкі арцыбіскуп Перамышля Эрык. Дамы на гэтым месцы стаялі з XIV стагоддзя. У 1405 і 1420 гадах тут жыў вялікі князь Свідрыгайла, якога прымалі "віном і дарункамі". Вядома, што існаваў дом і ў 1527-1634 гадах.
Сучасны дом, які яшчэ называюць "арцыбіскупскім палацам", быў узведзены пры садзейнічанні рымска-каталіцкага арцыбіскупа Львова Станіслава Грахоўскага на месцы папярэдніх у 1634 годзе. У XVII стагоддзі гэта была адна з самых пышных камяніц, якая належала лацінскім арцыбіскупам. Тут спыняліся нават каралі Рэчы Паспалітай. У 1845 годзе дом быў значна перабудаваны: фасад перароблены ў стылі венскага класіцызму, дабудаваны чацвёрты паверх. На працягу пэўнага часу, у прыватнасці, у 1908 годзе, тут дзейнічала казіно. З 1957 года ў доме размяшчаецца гарадская бібліятэка для юнацтва.
Аб’ектыў
Аб’ектыў — аптычная сістэма або яе частка, якая стварае сапраўдны адваротны відарыс аб’екта. Створаны аб’ектывам відарыс разглядаецца праз акуляр (звычайна пасля абарачапьнай сістэмы) ці фіксуецца на экране, фатаграфічнай плёнцы, фотакатодзе перадавальнай тэлевізійнай трубкі і інш. Бываюць лінзавыя, люстраныя і люстрана-лінзавыя аб’ектывы.
Аб’ектывы для фотаапаратаў, відэакамер, тэлескопаў, мікраскопаў адрозніваюцца відам канструкцыі. Хоць тэарэтычна аб’ектыў можа складацца з простай лінзы, на практыцы ствараюць у аб’ектыве сістэму лінз, каб выправіць (наколькі гэта магчыма) аптычныя аберацыі. Канструкцыя складаных аб’ектываў дазваляе выправіць храматачную і геаметрычную аберацыі аптычных сістэм. Але некаторыя аберацыі немагчыма выправіць, таму задачай стваральніка з’яўляецца знайсці раўнавагу паміж складанасцю сістэмы і прымальнай якасцю відарыса.
Асноўныя аптычныя характарыстыкі аб’ектываў: фокусная адлегласць (f); дыяметр уваходнай зрэнкі (d); святласіла (d/f); вугал (поле) зроку; раэдзяляльная здольнасць. Аб’ектывы тэлескапічных сістэм маюць фокусную адлегласць да некалькіх метраў і дыяметр уваходнай зрэнкі ад некалькіх сантыметраў (у геадэзічных, вымяральных і падзорных трубах) да некалькіх метраў (у тэлескопах-рэфрактарах), аб’ектывы мікраскопаў — фокусную адлегласць 1,5—40 мм, малафарматных фотаапаратаў — 6—2000 мм (для аматарскай практыкі 28—200 мм). Фатаграфічныя аб’ектывы бываюць нармальныя (вугал зроку 40—50°), шырокавугольныя (больш за 70°), звышшырокавугольныя (больш за 83°), аб’ектывы тыпу «рыбіна вока» больш за 180°), даўгафокусныя (менш за 39°) і звышдаўгафокусныя (менш за 9°).
Большасць аб’ектываў — анастыгматы. Аб’етывы з пераменнай фокуснай адлегласцю (панкратычныя), у якіх плоскасць відарыса і святласіла нязменныя, выкарыстоўваюцца у кіна- і тэлекамерах, спецыяльныя прамянёвастойкія — у лазерных сістэмах. Для павелічэння фізічнай святласілы аб’ектывы прасвятляюць.
Санныкы
Санныкы (Са́нники) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Чалбі
Чалбі (Chalbi) — глініста-саланчаковая пустыня ў Афрыцы, размешчаная ў паўночнай частцы Кеніі, на ўсход ад возера Туркана. Назва пустыні на мове габра азначае «голы і салёны». Гэта самы засушлівы і гарачы рэгіён Кеніі. Пустыня ўтварылася на месцы старажытнага возера. Назіраюцца міражы.
NGC 4410A
NGC 4410A (іншыя абазначэнні — NGC 4410-1, ZWG 70.73, UGC 7535, VCC 904, MCG 2-32-47, KCPG 335A, MK 1325, PGC 40694) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Баня-Лукскі ўніверсітэт
Баня-Лукскі ўніверсітэт (Универзитет у Бањој Луци) — грамадскі дзяржаўны ўніверсітэт, размешчаны ў горадзе Баня-Лука. Быў заснаваны ў 1975 годзе, з'яўляецца найстарэйшай і найбуйнейшай вышэйшай навучальнай установай Рэспублікі Сербскай, а таксама другім па велічыні ўніверсітэтам Босніі і Герцагавіны.
Аляксіянаўка
Аляксіянаўка (Алексияновка) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Самуйлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Нацыянальны музей Бразіліі
Нацыянальны музей Бразіліі (Museu Nacional) — музей і даследчы цэнтр, размешчаны ў парку Кінта-да-Боа-Віста ў горадзе Рыа-дэ-Жанейра (Бразілія).
2 верасня 2018 года буйны пажар значна пашкодзіў будынак музея і знішчыў практычна ўсю калекцыю, якая налічвала да 20 млн экспанатаў.
Гісторыя
Нацыянальны музей быў заснаваны каралём Партугаліі Жуанам VI (1769-1826) у 1818 годзе пад назвай Каралеўскі музей у рамках ініцыятывы для стымулявання навуковых даследаванняў у Бразіліі, якая да таго часу была велізарнай і дзікай калоніяй, практычна не даследаванай навукай. Першапачаткова музей збіраў ўзоры прадстаўнікоў флоры і фаўны Бразіліі, асабліва птушак, з-за гэтага стары будынак музея, размешчаны ў цэнтры Рыа-дэ-Жанейра атрымаў мянушку «дом птушак». Пасля жаніцьбы сына Жуана VI і першага бразільскага імператара Педру I (1798-1834) на прынцэсе Леапальдзіне Аўстрыйскай музей стаў прыцягваць да сябе выдатных еўрапейскіх натуралістаў XIX стагоддзя, такіх як Максіміліян Від-Нойвід (1782-1867), Ёган Баптыст фон Спікс (1781-1826) і Карл Фрыдрых Філіп фон Марцыюс (1794-1868). Іншыя еўрапейскія навукоўцы, якія даследавалі Бразілію, такія як Агюстэн Сэнт-Ілер (1799-1853) і Грыгорый Лангсдорф (1774-1891) папаўнялі калекцыі музея.
Да канца XIX стагоддзя згодна з асабістымі перавагамі імператара Педру II (1825-1891) Нацыянальны музей стаў арыентавацца на вывучэнне антрапалогіі, палеанталогіі і археалогіі. Сам імператар, які быў гарачым прыхільнікам разнастайных навуковых дысцыплін, папоўніў музей калекцыямі мастацтва Старажытнага Егіпта, батанічнымі фасіліямі і іншымі рэчамі, сабранымі ім падчас замежных паездак. Такім чынам Нацыянальны музей стаў адным з перадавых для таго часу і найважнейшым музеем натуральнай гісторыі і гуманітарных навук у Паўднёвай Амерыцы.
Педру II ўсведамляў праблему недахопу сапраўдных навукоўцаў і натуралістаў ў Бразіліі. Ён пачаў вырашаць гэтую праблему запрашаючы навукоўцаў працаваць у музеі. Першым такім запрошаным навукоўцам стаў Людвіг Рыдэль (1761-1861), нямецкі батанік, які прымаў удзел у вядомай экспедыцыі Лангсдорфа у Мату-Грос з 1826 па 1828 год. Іншымі навукоўцамі, якія прыбылі сталі нямецкі хімік Тэадор Пекальт і і амерыканскі геолаг і палеантолаг Чарлз Фрэдэрык Харт (1840-1878). У наступныя гады музей паступова набываў вядомасць сярод навуковых колаў, прыцягваючы тым самым да працы ў ім навукоўцаў, такіх як Фрыц Мюлер (1821-1897), Герман фон Іерынг (1850-1930), Карл Аўгуст Вільгельм Шваке (1848-1894), Орвіл Адальберт Дэрбі (1851-1915), Эміль Гельдзі (1859-1917), Луіс Куці (1854-1884).
Імператар Педру II заставаўся вельмі папулярнай фігурай, нават пасля свайго звяржэння ў выніку ваеннага перавароту ў 1889 годзе, таму рэспубліканцы спрабавалі сцерці сімвалы імперыі. Адным з гэтых знакаў быў палац Сан-Крыставан, афіцыйная рэзідэнцыя імператараў Бразіліі ў парку Кінта-да-Боа-Віста, які стаў пасля звяржэння манархіі свабодным; таму, у 1892 годзе, Нацыянальны музей, з усімі яго калекцыямі, каштоўнымі прадметамі і навуковымі супрацоўнікамі, быў пераведзены ў гэты палац, дзе і застаецца да сённяшняга дня.
У 1946 годзе кіраўніцтва музея ўвайшло ў склад Універсітэта Бразіліі, у цяперашні час Федэральны ўніверсітэт Рыа-дэ-Жанейра. Даследчыкі і іх кабінеты і лабараторыі займаюць значную частку палаца і іншых будынкаў, пабудаваных у батанічных садах (Horto Florestal), у парку Кінта-да-Боа-Віста. Там жа знаходзіцца адна з найбуйнейшых навуковых бібліятэк Рыа-дэ-Жанейра. У цяперашні час Нацыянальны музей прапануе выпускныя курсы ў наступных галінах ведаў: антрапалогіі і сацыялогіі, батанікі, геалогіі і палеанталогіі, заалогіі.
Пажар 2 верасня 2018 года
2 верасня 2018 года ў музеі адбыўся моцны пажар, які ахапіў усе тры паверхі будынка. Людзі не пацярпелі, але агонь імкліва знішчыў практычна ўсю калекцыю, якая налічвала да 20 млн экспанатаў. Згодна з заявамі ўладаў, прычынай пажару стала халатнасць. Трагедыі можна было пазбегнуць, калі б прапанаваны раней праект рэарганізацыі музея ўдалося ажыццявіць. Супрацоўнікі музея раней неаднаразова скардзіліся на скарачэнне фінансавання і тое, што руйнуецца будынак музея. У чэрвені гэтага ж года музей адзначыў сваё 200-годдзе.
Рэканструкцыя
12 верасня 2018 года было абвешчана аб плане па засцяроге руінаў музея, згодна з якім прадугледжваюцца :
Калекцыя
90% збору музея знішчана ў агні. Пажарныя і супрацоўнікі музея даставалі з попелу рэшткі рэчаў, якія захаваліся. Фрэска з Пампеяў, якая перанесла вывяржэнне Везувія не ацалела ў вераснёўскім пажары. Таксама страчана вялікая калекцыя, прысвечаная мовам Бразіліі, у склад якой уваходзілі запісаныя ў 1958 годзе песні на вымерлых мовах, а таксама архіў Курта Німуендажу, этнаграфічныя і археалагічныя запісы аба ўсіх этнасах Бразіліі пачынаючы з XVI стагоддзя. Адміністрацыя музея заявіла, што калекцыя не была застрахаванай.