cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фінскія ваеннапалонныя ў СССР
Вайна 1941-1944 гг.
Трэба адзначыць што вайна Фінляндыі супраць СССР у якасці саюзніцы гітлераўскай Германіі носіла спецыфічны характар. Фінляндыя абявіла вайну Савецкаму саюзу 26 чэрвеня 1941 г. і ваявала за страчаныя ў папярэдняй вайне тэрыторыі. 19 верасня 1944 г. Фінляндыя заключыла мірнае пагадненне з СССР і аб'явіла вайну Германіі.
Падчас вайны колькасць ваеннапалонных фінаў у лагерах НКУС СССР склала менш за 2,5 тыс. Адны звесткі сцвярджаюць пра 2377 палонных, з якіх 403 памерлі ў палоне, а 1974 вярнуліся ў Фінляндыю. Іншыя гавораць пра агульную колькасць у 2476 палонных, з якіх большасць знаходзіліся ў Валагодскай вобл.: 1806 знаходзіліся у лагеры № 158 (Чарапавец) разам з нямецкімі ваеннапалоннымі, 79 - ў лагеры № 150 (Гразнавец) і 87 - у лагпункце станцыі Вожэга. Пры гэтым у лагеры № 158 на 10 красавіка 1944 г. сярод 235 фінаў, якіх трымалі ў якасці ваеннапалонных, былі 14 цывільных грамадзян фінскага паходжання.
Паколькі ўмовы трымання і перавозкі палонных з лагера ў лагер падчас вайны былі даволі суровымі, фінскія палонныя як і ваеннапалонныя іншых нацыянальнасцяў паміралі ад голаду, холаду, цяжкіх умоў працы ці ран. З 403 фінаў, памерлых у савецкім палоне 110 памерла у Валагодскай вобласці паміж 1941-44 гг. (62 - у лагерах і 48 - у спецшпіталях ).
Пасля заканчэння вайны з Фінляндыяй у 1944 г. палонных працягвалі выкарыстоўваць на будаўнічых, лесанарыхтоўчых і іншых работах. У 1945 г. практычна ўсіх палонных рэпатрыявалі на Радзіму. Некалькі чалавек вырашылі застацца ў СССР яшчэ 2 фінскіх вайскоўца адбывалі пакаранне за вайсковыя злачынствы. Пры гэтым у лагерах СССР заставліся яшчэ цывільныя фіны, якіх вызвалілі толькі ў сярэдзіне 1950-х гг. Звестак аб знаходжанні фінскіх ваеннапалонных у 1940-х гг. у БССР не знойдзена.
Ушанаванне памяці
У 1992 г. на могілках Чарапаўца быў усталяваны мемарыял у памяць пахаваных там фінскіх палонных. У 2002 г. у Волагдзе быў праведзены спецыяльны навуковы семінар, прысвечаны Валагодскай вобласці падчас ВАВ, на якім таксама ўшанавалі памяць фінскіх палонных і паказалі пра іх спецыяльны сумесны расійска-фінскі фільм.
Аддзяленне гуманітарных навук і мастацтваў НАН Беларусі
Аддзяленне грамадскіх навук АН БССР (1936-1991)
Пры стварэнні ў склад Аддзялення ўвайшлі:
Сталінскія рэпрэсіі другой паловы 1930-х гг. не маглі не закрануць і Акадэмію. Датычна Аддзялення грамадскіх навук гэта вылілася ў расфарміраванне ў маі 1937 г. Інстытута нацыянальных меншасцей, а паводле рашэння Бюро ЦК КП(б)Б ад 05.01.1938 г. - Інстытута эканомікі і Інстытута філасофіі, савецкага будаўніцтва і права. Аднак ужо ў 1939 г. была ўтворана група эканомікі АН БССР, а ў 1940 на яе базе створаны Навукова-даследчы інстытут эканомікі АН БССР.
Неўзабаве пасля вызвалення Беларусі ў 1944 была адноўлена праца Інстытута літаратуры, мастацтва і мовы. У 1945 зноў набыў статус паўнавартаснага інстытута Акадэміі навук Інстытут эканомікі, а 1 ліпеня 1947 быў адноўлены Інстытут філасофіі і права. У 1952 годзе са складу Інстытута літаратуры, мастацтва і мовы быў вылучаны асобны Інстытута мовазнаўства АН БССР, а ў 1957 на базе аддзелаў мастатцвазнаўства Інстытута літаратуры і мастацтва і аддзелаў этнаграфіі і фальклору Інстытута гісторыі быў створаны Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору (апошні пазней на некалькі год быў перададзены ў падпарадкаванне Міністэрству культуры БССР, а потым зноў вернуты ў склад Акадэміі). У 1958 сектар дзяржавы і права аддзяліўся ад Інстыута філасофіі і права, быў пераўтвораны ў Аддзел прававых навук і перададзены ў склад БДУ імя У. І. Леніна, а інстытут перайменаваны ў Інстытут філасофіі. У 1965 годзе ў выніку адваротнага ўключэння Аддзела прававых навук інстытут зноў стаў называцца Інстытутам філасофіі і права. У 1989 годзе на аснове часткі аддзелаў, якія займаліся сацыялагічнай праблематыкай, створаны Рэспубліканскі цэнтр сацыялагічных даследаванняў, а ў 1990 годзе - самастойны Інстытут сацыялогіі. У 1991 годзе ў складзе Аддзялення быў утвораны Нацыянальна навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны, які ўзначаліў Адам Іосіфавіч Мальдзіс. Пазней Цэнтр набыў статус самастойнай арганізацыі і выйшаў са складу Акадэміі.
Аддзяленне гуманітарных навук АН Беларусі (1992-1994)
Па стане на 1 чэрвеня 1992 г. Аддзяленне налічвала 8 акадэмікаў і 27 членаў-карэспандэнтаў. У названы перыяд у склад Аддзялення была ўключана Цэнтральная навуковая бібліятэка імя Якуба Коласа.
Цяжкае фінансавае становішча вымусіла Прэзідыўм Акадэміі аддаць адзін з двух карпусоў Аддзялення (а іменна корпус па вул. Акадэмічная, дом 25, дзе раней размяшчаліся Інстытут мовазнаўства АН БССР, Інстытут філасофіі і права АН БССР і Аддзел навуковай інфармацыі па грамадскіх навуках) пад факультэт міжнародных адносін БДУ. Па стане на 2013 год у азначаным корпусе размяшчаецца факультэт даўніверсітэцкай адукацыі БДУ і праводзяцца заняткі Інстытута бізнесу і менеджменту тэхналогій БДУ.
===Аддзяленне гуманітарных навук і мастацтваў АН Беларусі (1995-1997), Аддзяленне гуманітарных навук і мастацтваў НАН Беларусі (з 1997)=== У 1999 быў расфарміраваны Аддзел навуковай інфармацыі па грамадскіх навуках, а на базе прававых аддзелаў Інстытута філасофіі і права быў утвораны Інстытут дзяржавы і права НАН Беларусі. У 2008 г. Інстытут мовазнаўства Імя Якуба Коласа і Інстытут літаратуры імя Янкі Купалы былі аб'яднаны ў Інстытут мовы і літаратуры імя Якуба Коласа і Янкі Купалы, а Інстытут дзяржавы і права быў расфарміраваны і ўвайшоў у склад Нацыянальнага цэнтра заканадаўства і прававых даследаванняў на правах Інстытута прававых даследаванняў. У 2012 годзе ў выніку аб'яднання Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору імя Кандрата Крапівы і Інстытута мовы і літаратуры імя Якуба Коласа і Янкі Купалы быў створаны Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры, а названыя інстытуты ўвайшлі ў яго склад на правах філіялаў.
На 1 студзеня 2009 года ў замацаваных за Аддзяленнем навуковых арганізацыях працавала каля 540 чалавек, у тым ліку 432 даследчыкі, 65 дактароў і 181 кандыдат навук. Па стане на 1 студзеня 2014 г. у склад Аддзялення ўваходзяць 5 дзяржаўных навуковых устаноў:
і Цэнтральная навуковая бібліятэка імя Якуба Коласа.
У персанальны склад Аддзялення ўваходзяць 9 акадэмікаў і 16 членаў-карэспандэнтаў.
Напрамкі даследаванняў
Асноўнымі прыярытэтнымі напрамкамі навуковых даследаваняў арганізацый, замацаваных за Аддзяленнем, з'яўляюцца: Арганізацыі Аддзялення ў 2011-2015 гг. удзельнічаюць у выкананні Дзяржаўнай праграмы навуковых даследаванняў "Гуманітарныя навукі ў якасці фактараў развіцця беларускага грамадства і дзяржаўнай ідэалогіі" (ДПНД "Гісторыя, культура, грамадства, дзяржава").
Свідэршчына (Мёрскі раён)
Свідэ́ршчына (, Свидерщина) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Пераброддзе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Фельберт
Фельберт (Velbert) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Метман. Насельніцтва складае 85,5 тыс. чалавек (2009); у 2000 г. — 89,9 тысячы. Займае плошчу 74,9 км². Афіцыйны код — 05 1 58 032.
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны. У раёне Фельберт-Невігес знаходзіцца адзін з буйных паломніцкіх цэнтраў Германіі — Сабор Панны Марыі.
Полкскі праліў
По́лкскі праліў (Palk Strait) — праліў у Індыйскім акіяне, які аддзяляе востраў Шры-Ланка ад паўвострава Індастан і злучае Бенгальскі заліў з Лакадзіўскім морам (Манарскі заліў). Даўжыня каля 150 км, найменшая шырыня 55 км, глыбіня ад 2 да 9 м. Заліў перасякае града дробных астраўкоў і плыткаводдзяў пад агульнай назвай Адамаў мост. Названы па імі англійскага дзяржаўнага дзеяча Роберта Палка, губернатара правінцыі Мадрас (Брытанская Індыя).
Omar Rodriguez Lopez Quintet
Omar Rodriguez Lopez Quintet — амерыканскі гурт, які выконвае музыку ў стылях джаз-фьюжн і Эксперыментальны рок.
Шчытнікі (Сенненскі раён)
Шчы́тнікі (, Щитники) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
1893 год у гісторыі музыкі
1893 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Садовэ (Барышыўскі раён)
Садовэ (Садо́ве) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Чэн Жуншы
Чэн Жуншы (18 кастрычніка 1927, Ісін (Цзянсу)  — 7 лютага 2021, Гуанчжоу ) — кітайскі фізіка-хімік, акадэмік Кітайскай акадэміі навук, прафесар. Піянер фізікі палімераў у Кітаі.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 кастрычніка 1927 года. У 1945 годзе Чэн паступіў у, дзе вывучаў хімію. Пасля заканчэння ў 1949 годзе ён паступіў у аспірантуру Пекінскага ўніверсітэта.
У 1951 годзе яго накіравалі ў Шанхайскі інстытут фізічнай хіміі Кітайскай акадэміі навук. У тым жа годзе ён пераехаў у Чанчунь і пачаў працаваць у Чанчуньскім інстытуце прыкладной хіміі. У 1983 годзе ён паступіў на працу ў Нанкінскім універсітэце. У 1995 годзе ён стаў прафесарам Паўднёва-Кітайскага тэхналагічнага універсітэта і дырэктарам даследчага інстытута макрамалекул.
Навуковыя інтарэсы
У пачатку сваёй кар’еры вывучаў і вязкасць іх раствораў, для апісання якой ён стварыў  тэорыю, затым даследаваў працэсы агрэгацыі ў растворах палімераў. Развіў тэорыю гелевай храматаграфіі.
Бягомльскі раён
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — сяло Бягомль. 20 жніўня 1924 года падзелены на 9 сельсаветаў: Асаўскі, Бягомльскі, Бярозкаўскі, Бярэзінскі, Вітуніцкі, Глінскі, Домжарыцкі, Кадлубішчанскі (Кадубіцкі), Нядальскі. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. 22 верасня 1927 года да раёна далучаны Іканскі і Мсціжскі сельсаветы скасаванага Зембінскага раёна. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. З 21 чэрвеня 1935 года раён у складзе Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — у складзе Мінскай вобласці. 27 верасня 1938 года Бягомль атрымаў статус гарадскога пасёлка. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Кадлубішчанскі і Нядальскі сельсаветы. 20 студзеня 1960 года раён скасаваны, Бярозкаўскі, Бярэзінскі, Вітуніцкі, Восаўскі, Глінскі сельсаветы, гарадскі пасёлак Бягомль з падпарадкаванымі пассавету населенымі пунктамі і вёскі Бедзіна, Слабада, Федаркі Домжарыцкага сельсавета перададзены Докшыцкаму раёну Віцебскай вобласці, Домжарыцкі сельсавет (за выключэннем вёсак Бедзіна, Слабада і Федаркі) — Лепельскаму раёну Віцебскай вобласці, Іканскі і Мсціжскі сельсаветы — Барысаўскаму раёну Мінскай вобласці.
Бу Відэрберг
Бу Відэрберг (Bo Widerberg,, Мальмё — , Бостад, Швецыя) — шведскі кінарэжысёр, адзін з пачынальнікаў т.зв. новага шведскага кіно.
У фільмах «Дзіцячая каляска» (1962), «Варонін квартал» (1960), «Каханне, 65» (1965), «Прывітанне, Раланд!» (1966) паказаў цікавасць да сацыяльных праблем, духоўнага свету пасляваеннага пакалення, пошукі новай кінематаграфічнай формы.
Сярод іншых фільмаў «Эльвіра Мадзіган» (1967), «Джо Хіл» (1971), «Змяіная сцежка» (1986), камедыя «Сапляк» (1974), дэтэктыў «Чалавек на даху».
Аўтар кнігі «Панарама шведскага кіно» (1962).
Таварыства Загароддзе
Загароддзе — беларускае рэспубліканскае грамадскае аб’яднанне, заходнепалескае навукова-краязнаўчае таварыства.
Беларусь
Юрыдычным цэнтрам таварыства з’яўляецца г. Брэст. Аддзяленні таварыства існуюць у наступных гарадах і населеных пунктах Беларусі: Мінск, Берасце (навукова-краязнаўчае і краязнаўчае), Драгічын, Кобрын, Столін, Лунінец, Бяроза, Белаазёрск (Бярозаўскі раён), Пружаны, Пагост-Загародскі (Пінскі раён), Стаўбцы (Мінская вобласць), Гродна, Віцебск, Дуброўна (Віцебская вобласць), Тураў (Гомельская вобласць),
1922 год у гісторыі музыкі
1922 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
IC 1393
IC 1393 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ярэшкы (Барышыўскі раён)
Ярэшкы (Яре́шки) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Прусы (Салігорскі раён)
Пру́сы (, Прусы) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснадворскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Чапялёўскага сельсавета.
Шыркаўшчына
Шы́ркаўшчына (, Ширковщина) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Вараб’ёўка (Варонежская вобласць)
Вараб’ёўка (Воробьёвка) — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Вараб’ёўскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 4800. Размяшчаецца за 210 км на паўднёвы ўсход да Варонежа. Каля 5 км ад населенага пункта знаходзіцца чыгуначная станцыя.
Застаўна
Застаўна (Заставна) — горад у Чарнавіцкай вобласці Украіны. Насельніцтва 8097 чал. (1 студзеня 2012).
Навасады (Вяляціцкі сельсавет)
Наваса́ды (, Новосады) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяляціцкага сельсавета.
Вернутыя тэрыторыі
Вернутыя або Адноўленыя тэрыторыі (Ziemie Odzyskane) — афіцыйны тэрмін, які выкарыстоўваўся ў Польскай Народнай Рэспубліцы для апісання тэрыторый былога Вольнага горада Данцыг і часткі даваеннай Германіі, якія ўвайшлі ў склад Польшчы пасля Другой сусветнай вайны. Падставай для тэрміна «вернутыя» была Пясцкая канцэпцыя, якая дазваляла палякам лічыць, што гэтыя землі калісьці былі часткай традыцыйнай польскай тэрыторыі. Гэтыя тэрыторыі з'яўляліся часткамі польскай дзяржавы ў розныя часы, у асноўным падчас панавання сярэднявечнай дынастыі Пястаў. Але на працягу стагоддзяў мясцовае насельніцтва паступова асіміляванае немцамі, таму падчас Другой сусветнай вайны польскамоўных меншасцяў на гэтых землях амаль не існавала.
Пераважная большасць немцаў альбо ратаваліся ўцёкамі, альбо былі выгнаныя з гэтых тэрыторый пад канец і пасля вайны, хоць невялікая нямецкая меншасць застаецца там і дагэтуль. На «вернутыя тэрыторыі» былі пераселеныя не толькі польская дыяспара і палякі, якія пераехалі з Цэнтральнай Польшчы, але і ўкраінцы, і прадстаўнікі іншых меншасцяў, гвалтоўна пераселеныя ў рамках аперацыі «Вісла», а таксама і польскія «рэпатрыянты», вымушаныя з'ехаць з далучаных да Савецкага Саюза раёнаў былой Усходняй Польшчы. Камуністычныя ўлады таксама распачалі сістэматычную ліквідацыю з гэтых тэрыторый слядоў нямецкай культуры, усе нямецкія геаграфічныя назвы мяняліся на польскія.
Пасляваенная мяжа паміж Германіяй і Польшчай (лінія Одэр—Нэйсэ) была афіцыйна прызнана Усходняй Германіяй у 1950 годзе і Заходняй Германіяй у 1970 годзе і зноў была пацверджана аб'яднанай Германіяй паводле дамовы аб германа-польскай мяжы ў 1990 годзе.
Дэльменгорст
Дэльменгорст (Delmenhorst, н.-ням. Demost) — горад у Германіі, горад зямельнага падпарадкавання, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія.
Шызы голуб
Шызы голуб (Columba livia) — шырока распаўсюджаная птушка сямейства галубіных, радзімай якой лічацца Еўропа, Паўднёва-Заходняя Азія і Паўночная Афрыка.
Апісанне
Даўжыня цела 33—37 см, маса 240—360 г. Апярэнне шызае, на шыі з металічна-зялёным і фіялетавым адценнем, на паясніцы белая паласа. На крылах 2 папярочныя чорныя палосы, на канцы хваста адна шырокая.
Пашырэнне
Аселы. У прыродзе насяляе абрывістыя, патрэсканыя скалы, часта прыморскія (ахвотней з паўд. экспазіцыяй), гліністыя яры ў стэпах або каля рэк, а таксама руіны высокіх пабудоў сярод адкрытых тэрыторый. Пранікае ў населеныя пункты, ахвотна засяляе цэнтры гарадоў, дзе звычайна пасяляецца гарадскі галуб, якія таксама могуць быць здзічэлымі свойскімі галубамі (C. l. forma domestica).
Арэал: Фарэрскія астравы, Шатландыя і навакольныя астравы, Ірландыя, Паўднёвая Еўропа, лакальна ў Пірэнеях і Альпах, Малая Азія, Аравійскі п-аў і Блізкі Усход, Заходняя, Цэнтральная і Паўднёвая, месцамi Усходняя Азія, Індыя, Шры Ланка, Паўночная Афрыка, на поўдзень да Джыбуці праз возера Чад да Манровіі. На Беларусі шырока распаўсюджаны ў населеных пунктах шматлікі аселы від.
Асаблівасці біялогіі
Гняздуецца ў трэшчынах скал, норах па абрывах, пад стрэхамі, у нішах пабудоў, на балконах, карнізах. Нясе 2 яйкі. Расліннаедны, корміцца насеннем дзікіх і культурных раслін, рэшткамі ежы чалавека.
Прыручэнне
Яшчэ ў глыбокай старажытнасці гэтыя птушкі былі прыручаныя чалавекам, у выніку былі выведзеныя так званыя хатнія галубы (Columba livia var. Domestica). У часы Вялікіх адкрыццяў чалавек перавозіў з сабой усю сваю маёмасць, у тым ліку і галубоў. Пасля здзічэлыя галубы (Columba livia var. Urbana) шырока распаўсюдзіліся ў свеце і сталі сінантропамі, звыклымі насельнікамі вялікіх гарадоў і сельскагаспадарчых ферм. Ад іх паходзяць шматлікія пароды дэкаратыўных і паштовых галубоў.
Бюлент Эджэвіт
Мустафа Бюлент Эджэвіт (Mustafa Bülent Ecevit,, , Турцыя — , , Турцыя) — турэцкі палітык, паэт, пісьменнік, вучоны, журналіст. Чатыры разы займаў пасаду прэм’ер-міністра Турцыі.
Біяграфія
У 1977 і 1978—1979 зноў займаў пасаду прэм’ера.
Бзіў
Бзіў (Бзів) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Бюлент Эджэвіт
Біяграфія
У 1999 зноў стаў прэм’ерам Турцыі, узначаліўшы парламенцкую кааліцыю, але ўладу яна страціла пасля эканамічнага крызісу 2002 года. Падчас яго апошняга прэм’ерскага тэрміна было заключана пагадненне з ЕС і арыштаваны і асуджаны лідар курдскіх тэрарыстаў Абдула Аджалан.
У маі 2006 перажыў сардэчны прыступ, пасля чаго да смерці знаходзіўся ў коме.
Федасоўшчына
Федасо́ўшчына (, Федосовщина) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Пераброддзе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Карл Брокельман
Карл Брокельман (Carl Brockelmann;, Ростак — , Гале) — нямецкі усходазнавец (арабістыка, семіталогія).
З 1900 года — прафесар універсітэтаў Брэслаў, Кёнігсберга, Гале, Берліна, у 1923—1936 гадах — Брэслаў, з 1946 года — Гале.
Навуковая спадчына
З яго прац найбольшае значэнне мае біябібліяграфічны даведнік «Гісторыя арабскай літаратуры» — збор звестак пра арабскіх і арабамоўных пісьменнікаў і навукоўцаў, у т. л. пра гісторыкаў VII—XX стагоддзяў). З'яўленне гэтай працы, па словах І. Ю. Крачкоўскага, «склала эпоху ў навуцы».
Праца «Гісторыя мусульманскіх народаў і дзяржаў» таксама змяшчае шырокі фактычны матэрыял.
Палупера (станцыя)
Палупера (Palupera) — станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Тартумаа. Знаходзіцца ў вёсцы Палупера на лініі Валга — Тарту.
У 2011 годзе пры сафінансаванні Структурных фондаў Еўрапейскага Саюза была пабудавана новая пасажырская платформа еўрапейскага стандарту. Вышыня платформы — 550 мм, даўжыня — 30 метраў.
Дуброўнікскі ўніверсітэт
Дуброўнікскі ўніверсітэт (Sveučilište u Dubrovniku) — харвацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Дуброўнік.
Серафім Васілевіч Кахненка
Серафім Васілевіч Кахне́нка ( — ) — вучоны ў галіне іхтыялогіі, доктар біялагічных навук (1968), прафесар. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
С. В. Кахненка нарадзіўся ў вёсцы Вербавічы (сучасны аграгарадок у Гомельскай вобласці Беларусі). Скончыў педагагічныя курсы. У 1931—1933 г. працаваў настаўнікам пачатковай школы ў Вербавічах. У 1933 годзе паступіў на біялагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыў у 1938 годзе. Працаваў метадыстам абласнога аддзела народнай адукацыі Палескай вобласці. Быў прызваны на службу ў Чырвоную Армію ў 1938 годзе. Пасля звальнення са службы ў 1940 годзе працаваў на навукова-даследчай станцыі Белгалоўрыбпрама. У час Вялікай Айчыннай вайны ў войсках супрацьпаветранай абароны Заходняга фронту. У 1945—1952 гг. працаваў намеснікам дырэктара па навуковай частцы Беларускага аддзялення Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута арганізацыі рыбнай гаспадаркі. У 1952 годзе паступіў у аспірантуру пры Інстытуце біялогіі Акадэміі навук БССР. У 1956 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Угорь в водоёмах БССР и его хозяйственное значение». З 1956 года ў аддзеле заалогіі і паразіталогіі Акадэміі навук БССР. У 1967 годзе абараніў доктарскую дысертацыю «Биологические особенности европейского угря и перспективы его рыбохозяйственного использования».
Навуковая дзейнасць
С. В. Кахненка займаўся вывучэннем біялагічных асноў засялення маляўкамі вугра вадаёмаў СССР. Яму належаць працы па нерастовай міграцыі еўрапейскага вугра, перспектыўнасці і эфектыўнасці развіцця вуграводства ў БССР. З’яўляўся членам навуковага савета «Гідрабіялогія, іхтыялогія і выкарыстанне біялагічных рэсурсаў» пры іхтыялагічнай камісіі Міністэрства рыбнай гаспадаркі СССР, членам вучонага савета Інстытута біялогіі АН БССР і вучонага савета Беларускага навукова-даследчага інстытута рыбнай гаспадаркі.
Пад кіраўніцтвам С. В. Кахненкі абаронены 2 кандыдацкія дысертацыі. З’яўляецца аўтарам больш за 60 навуковых прац, у тым ліку 3-х манаграфій.
Узнагароды
С. В. Кахненка ўзнагароджаны медалямі, як удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, ганаровай граматай Міністэрства рыбнай гаспадаркі СССР (1974), шэрагам іншых грамат і падзяк.
Сезон 2018 ЖФК БАЦАР Брэст
У 2018 годзе жаночы футбольны клуб «БАЦАР» з Брэста прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
1983 год у гісторыі музыкі
1983 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Адамаў мост
Адамаў мост (Adam’s Bridge) — водмель у Індыйскім акіяне.
Чарада водмеляў і каралавых астраўкоў працягласцю 30 міль (48 км) паміж паўвостравам Індастан і востравам Шры-Ланка (Цэйлон). Геалагічна характэрнае ўзвышэнне пясчанага марскога дна ля паўднёва-ўсходняга берага Індыі і ля паўночна-заходняга берага вострава Шры-Ланкі, распасціраецца ад пясчанага вострава ля мыса Рамнада да заходняга ўскрайка вострава Манара, ля берага Шры-Ланкі. Месцамі выступае невялікімі астравамі, але вялікая частка ў моцнае паўнаводдзе ляжыць пад вадой на 1 і 1,25 м; толькі праліў паміж мысам Рамнад і востравам Рамесвар, так званы праход Памбас, даступны для невялікіх судоў. Паралельна Адамаву мосту праходзіць паромная чыгуначная пераправа.
Паводле летапісаў, мост быў пешаходным аж да канца XV стагоддзя н. э., калі быў разбураны штормам, выкліканым землетрасеннем.
Браміны завуць Адамаў мост мостам Рамы ці мостам Налы. Паводле індыйскага эпасу Рамаяна, ён быў збудаваны штучна па загаду імператара Рамы. Яго будаўніцтва вялося пад кіраўніцтвам Налы — сына легендарнага боскага дойліда Вішвакармана — сіламі падданых і саюзнікаў Рамы, уключаючы армію малпаў. Па гэтым мосце войска Рамы пераправіліся на Шры-Ланку для бітвы з яе кіраўніком — дэманам Раванай, які выкраў улюблёную Рамы — Сіту.
Па мусульманскай легендзе, па гэтых водмелях Адам быў выгнаны з рая, які размяшчаўся на востраве Шры-Ланка.
У наш час урадам Індыі распрацаваны праект па паглыбленні суднаходнай часткі праліва паміж Індыяй і Шры-Ланкай, што дазволіць эканоміць да 30 гадзін плавання судоў вакол вострава (каля 400 км). Праціўнікі праекта сфармавалі рух за захаванне моста як гістарычнай спадчыны краіны.
Шэметаўка
Шэ́метаўка (, Шеметовка) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Філіп Сеймур Хофман
Філіп Сеймур Хофман (Philip Seymour Hoffman;,  — , Манхэтэн) — амерыканскі акцёр, які працаваў у самых разнастайных жанрах тэатральнага мастацтва і кінематографа: ад мэйнстрымных блокбастараў да артхаусных прытчаў.
Адзін з самых запатрабаваных амерыканскіх кінаакцёраў 2000—2010-х гадоў, Хофман скончыў тэатральную школу ў 1989 годзе, дэбютаваў на тэлебачанні ў 1991, пасля чаго перайшоў да выканання эпізадычных і другапланавых кінароляў. За сваё жыццё Хофман зняўся ў больш як 60 кінастужках і прыняў удзел у прынамсі 20 тэатральных пастаноўках. У прыватнасці, ён актыўна супрацоўнічаў са сваім блізкім сябрам, кінарэжысёрам Полам Томасам Андэрсанам, на працягу 16 гадоў з'яўляючыся амаль у кожным яго фільме: «Фатальная васьмёрка», «Ночы ў стылі бугі», «Магнолія», «Каханне, якое збівае з ног» і «Майстар».
У 2006 годзе Хофман атрымаў усе галоўныя прэміі «», уключаючы «Оскар», за выкананне загалоўнай ролі ў фільм-біяграфіяе Бенета Мілера «Капотэ». У 2010 годзе Філіп Сеймур Хофман сам дэбютаваў як кінарэжысёр, паставіўшы рамантычную камедыю «» і выканаўшы ў ёй галоўную ролю. Яшчэ праз два гады Хофман быў прызнаны лепшым акцёрам Венецыянскага кінафестывалю за стварэнне вобраза харызматычнага акультыста ў экзістэнцыяльнай драме «Майстар».
Закаўказская Дэмакратычная Федэратыўная Рэспубліка
Закаўказская Дэмакратычная Федэратыўная Рэспубліка (ЗДФР) — гістарыяграфічная назва для дзяржавы ў Закаўказзі (тэрыторыі Бакінскай, Елізаветпальскай, Эрыванскай, Тыфліскай, Кутаіскай губерняў, Батумскай і Карскай абласцей, Закатальскай і Сухумскай акруг), якую 22 красавіка 1918 года Закаўказскі сейм абвясціў «дэмакратычнай федэратыўнай рэспублікай».
Філіп Сеймур Хофман
Дасягнуўшы вяршыняў прызнання ў свеце кінематографа, Хофман усё жыццё заставаўся дакладны тэатру, які называў сваім другім домам. У тэатры Хофман праявіў сябе не толькі як выдатны акцёр, але і як таленавіты рэжысёр-пастаноўшчык (ва ўласнай тэатральнай кампаніі ).
Закаўказская Дэмакратычная Федэратыўная Рэспубліка
Па вымозе Турцыі Закаўказскі Сейм быў распушчаны і Закаўказзе распалася на тры дзяржавы: 26 мая 1918 года была абвешчана Рэспубліка Грузія, 28 мая — Рэспубліка Азербайджан і Рэспубліка Арменія (дэкларацыя Армянскай нацыянальнага савета пра прыняцце на сябе вярхоўнай улады ў армянскіх паветах была прынята 30 мая).
Гісторыя
З пачатку 1915 года цяперашняя Арменія, як і закаўказскія гарады ў іншых месцах, напаўнялася ўцекачамі з усходніх вілаетаў Турцыі, галоўным чынам армянамі, асірыйцамі і грэкамі. Больш за ўсё скупнасць уцекачоў была ў сучаснай Арменіі. Гэта было вынікам турэцкай палітыкі генацыду хрысціянскага насельніцтва, што ставіла перад выбарам жыцця ці смерці этнічных армян.
Філіп Сеймур Хофман
З юнацтва ўцягнушыся ў наркотыкі, Філіп Сеймур Хофман сканаў у пачатку лютага 2014 года ва ўзросце 46 гадоў пасля прыёму фатальнай камбінацыі моцнадзейных прэпаратаў. Паведамленне пра яго смерць выклікала шырокі рэзананс, многія кіназнаўцы абвясцілі гэту страту незаменнай. Цырымонія развітання з акцёрам прайшла ў Верхнім Іст-Сайдзе і, пасля чаго ён быў крэміраваны.
Боршчыў (Барышыўскі раён)
Боршчыў (Бо́рщів) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Закаўказская Дэмакратычная Федэратыўная Рэспубліка
Гісторыя
Закаўказскі сейм, у якім на той момант дамінавалі грузінскія меншавікі, старшыня сейма грузінскі сацыял-дэмакрат М. С. Чхеідзэ — адмовіўся браць удзел у мірных перамовах у Брэст-Літоўску, і не прызнаў потым пункты Брэсцкага мірнага дагавора, якія адносіліся да Закаўказзя.
Пад падставай нібы мелага месца пераследу мусульманаў на тэрыторыі Паўднёвага Каўказа, занятага з пачатку 1918 года грузінскімі і армянскімі часткамі, якія змянілі раскладзеныя рускія войскі, турэцкае камандаванне, парушыўшы заключанае ў снежні 1917 года Ерзнкайскае перамір'е, зрушыла 12 лютага 1918 года свае войскі, каля 25 тыс. чалавек, ва ўсходнім кірунку. Фронт супраць турэцкіх войскаў трымалі армянскі ў 17 тыс. чалавек і грузінскі ў 12 тыс. чалавек карпусы.
Філіп Сеймур Хофман
Філіп Сеймур Хофман — адзін з самых амбіцыйных і ўшанаваных акцёраў свайго часу, — заслужыў рэпутацыю выдатнага артыста, які ўмеў іграць абсалютна ўсё. За 25 гадоў кінакар'еры Хофман увасобіў велізарную колькасць выразных другапланавых персанажаў, часта адмоўных, якія выклікаюць непрыманне, і, як рэдкае выключэнне, сыграў некалькі характэрных галоўных роляў. Філіп Сеймур Хофман, які часам засланяў вядучых выканаўцаў сваім кароткім з'яўленнем на экране, у жыцці быў сціплым і не надта публічным чалавекам.
Закаўказская Дэмакратычная Федэратыўная Рэспубліка
Гісторыя
Азербайджанцы абвясцілі пра адмову браць удзел у вайне супраць туркаў-аднаверцаў. У выніку дэбатаў ва ўрадзе было вырашана, што Закаўказскі Сейм будзе браць удзел у вайне супраць Турцыі, але азербайджанскія войскі браць удзел у канфлікце не будуць.
Да сярэдзіны сакавіка туркі занялі Ерзнка, Баберд (Байбурд), Трапезунд, Мамахатун і Эрзрум. Пагроза навісла над Карсам і Батумам. Нязгоды паміж татарамі і астатнімі дэлегацыямі, усё больш пашыраліся і паглыбляліся як у Сейме, так і ў Закаўказскім камісарыяце. У гэтых умовах Закаўказскі камісарыят прыняў рашэнне пачаць сепаратныя перагаворы з Турцыяй у Трапезундзе, галоўным перамоўшчыкам быў абраны Чхенкелі.
Трапезундскія мірныя перамовы былі выгадныя туркам. З 12 сакавіка 1918 года падчас мірных перагавораў, Веіб-паша працягнуў прасоўвацца ў кірунку Батума, Ардагана, кожны дзень заваёўваючы новыя тэрыторыі. Тэлеграмы з Карскіх і Ардаганских акруговых камісарыятаў, якія прыходзілі ў Тыфліс, а таксама ад старшыні гарадскіх і раённых выканаўчых камітэтаў Сарамідзэ казалі пра пануючыя ў гэтых раёнах рабаванні, разаніну, масавыя высяленні і масавыя забойствы хрысціянскага насельніцтва. Было ясна, што мэта і сэнс пазіцыі турэцкага прадстаўніка Раўф-бея пра «папярэднія ўмовы міру», былі ў тым, каб раскласці армяна-грузінскую супрацу.
Шырыліся чуткі пра нейкія сакрэтныя турка-грузінскія перамовы, паводле якіх Чхенкелі ў Трапезундзе імкнуўся захаваць Батум у межах Закаўказзя з умовай перадачы туркам Карса і Ардагана. 13 красавіка туркі ўвайшлі ў Батум. Пазней у Тбілісі вярнулася дэлегацыя з Трапезунда, і гутаркі пра грузіна-турэцкія перагаворы пацвердзіліся. Чхенкелі здаў Батум туркам пасля ажыццяўлення часткі Брэсцкага пагаднення, якая адносіцца да Закаўказзя, з умовай, што гэты горад будзе далучаны да Грузіі.
22 красавіка грузінскія і азербайджанскія дэлегацыі абвясцілі незалежнасць Закаўказзя ад Расіі, абвясціўшы стварэнне дзяржавы — Закаўказскай федэрацыі (ЗДФР), выконваючы першую з папярэдніх умоў, высунутых Турцыяй перад усталяваннем міра. У той жа дзень урад Гегечкары падаў у адстаўку, і быў зацверджаны новы ўрад ЗДФР, у якім Чхенкелі быў усім: і міністрам замежных спраў, і прэм'ер-міністрам, і старшынём дэлегацыі ЗДФР на мірных перамовах. Працягваючы выконваць сваю частку ўмоў, Чхенкелі загадаў расфармаваць франтавыя часткі.
У ноч на 26 мая 1918 года, турэцкая дэлегацыя ў горадзе Батум падае ўльтыматум пра ліквідацыю ЗДФР. Грузінская фракцыя Закаўказскага сейма, паддаўшыся ціску, выходзіць з ЗДФР, нацыянальны савета Грузіі абвяшчае стварэнне Грузінскай Дэмакратычнай Рэспублікі.
Урад Чхенкелі быў прымусова адпраўлены ў адстаўку.
4 чэрвеня 1918 года Турцыя падпісала з Грузіяй дагаворы «пра мір і сяброўства», па якіх да Турцыі, апроч Карскай, Ардаганскай і Батумскай абласцей, адыходзілі Ахалкалакскі павет і частка Ахалцыхскага павета. Турэцкія войскі атрымалі права бесперашкодных чыгуначных перавозак.
Раптам, той жа вясной Турцыя зрушыла войскі і без асаблівых высілкаў акупавала большую частку Грузіі. У некалькіх бітвах войскі былі пабіты і адкінуты. Пасля чаго з глыбіні фронту зноў падыходзілі свежыя часткі.
Грузіі давялося папрасіць пра дапамогу Германію: саюзніка Турцыі, але хрысціянскай краіны. Германію пагадзілася ўвесці свае войскі ў Грузію і загадала саюзнай Турцыі прызнаць незалежнасць Грузінскай рэспублікі.
IC 1394
IC 1394 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адміністрацыйная акруга Дармштат
Дармштат — адна з трох адміністрацыйных акруг Гесэна, размешчаны на поўдні зямлі.
Лук’яніўка (Браварскі раён)
Лук’яніўка (Лук'я́нівка) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Петрапаўлаўка (Петрапаўлаўскі раён, Варонежская вобласць)
Петрапа́ўлаўка (Петропавловка) — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Петрапаўлаўскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 5250 чалавек паводле звестак за 2010 год. Размяшчаецца на левым беразе Дона за 250 км да Варонежа.
Касцёл Святога Мікалая (Гданьск)
Касцёл Святога Мікалая (Kościół św. Mikołaja) — адзін са старэйшых храмаў Гданьска, пабудаваны першапачаткова ў ХІІ стагоддзі.
Першы касцёл Святога Мікалая ў Гданьску быў пабудаваны, верагодна, каля 1185 года. 22 студзеня 1227 года паморскі князь Святаполк II перадаў касцёл манахам-дамініканцам, якіх прывёз у Гданьск Яцак Адрованж. Побач з храмам быў узведзены кляштарны будынак. Новы касцёл быў асвечаны ў 1239 годзе.
Будаўніцтва новага касцёла пачалося пасля 1384 года. Спачатку быў пабудаваны храм з чатырма нефамі, а затым трохнефны шасціалтарны касцёл. Контрфорсы былі ўцягнуты ў бакавыя нефы. Царква мае двухсхільны дах. У 1487 годзе касцёл атрымаў зорнае скляпенне. Скляпенні абапіраюцца на дзесяць васьмігранных слупоў. Вежа была павялічана васьмігранным барабанам. Пад падлогай — склеп.
У ходзе Рэфармацыі царква падверглася нападу і разрабаванню ў 1525 і 1576 гадах, манахі былі выгнаны, некаторыя з іх забітыя.
У 1564 годзе царква была афіцыйна перададзена пратэстантам, а манастырская скарбніца была далучана да ратушы. Толькі пасля пратэсту караля Жыгімонта II Аўгуста дамініканцы вярнулі свой кляштар у 1567 годзе. У канцы XVII стагоддзя была перабудавана гатычная капліца Святога Яцака Адравонжа з паўночнага боку хораў.
Падчас расійскай артылерыйскага абстрэлу горада ў 1813 годзе будынак кляштара згарэў. У 1834 годзе дамініканцы былі выгнаны з Гданьска. Былі знесены кляштарныя будынкі. Храм стаў каталіцкім парафіяльным касцёлам, які ў 1929 годзе быў узведзены ў статус Малой базілікі.
У 1945 годзе касцёл зноў атрымалі дамініканцы, выгнаныя СССР са свайго кляштара ў Львове. Яны прывезлі сюды цудатворны абраз Маці Божай, які знаходзіцца ў іх з 1260 года.
Насельніцтва КНДР
Па колькасці насельніцтва (25 млн чал.) КНДР удвая меншая за Рэспубліку Карэю. У аб’яднанай Карэі пражывала б каля 72 млн чалавек. Выключна монаэтнічная краіна. Дзяржаўная мова карэйская. Большасць насельніцтва атэісты, папулярныя будызм, нацыянальная рэлігія чхандагё, хрысціянства. Дзве траціны насельніцтва жыве ў гарадах, найбуйнейшыя з якіх — Пхеньян, Хамхын, Чханджын.
Дэмаграфія
За першыя два дзесяцігоддзі ХХІ стагоддзя насельніцтва вырасла толькі на 2,5 млн, а у 1990-х на дынаміку адмоўна паўплываў вялікі голад 1995—1997. У ХХІ стагоддзі паўночныя карэйцы працягваюць адчуваць недахоп харчавання, і калі голад быў у цэлым пераможаны, то недахоп бялкоў і тлушчаў нікуды не знік.
У канцы 2010-х насельніцтва паступова расце, прырост складае каля 5 чалавек на 1000 (нараджальнасць каля 14, смяротнасць — 9). Сумарны каэфіцыент нараджальнасці даволі высокі (1,98). Да станоўчага боку дэмаграфічнага партрэта паўночнага карэйца адносяцца вельмі рэдкія разводы; адмоўныя бакі — вельмі познае ўступленне ў шлюб праз працяглую вайсковую службу, доўгія гадзіны знясільваючай палітпрацы, абмежаванасць жыллёвай плошчы (дзве траціны насельніцтва жывуць у двухпакаёвых кватэрах сем’ямі ў некалькі пакаленняў). Сярэдняя працягласць жыцця складае 71 год і гэта даволі някепскі паказчык для краіны з нізкімі прыбыткамі. Да таго ж смяротнасць паводле прычын — сардэчна-сасудзістыя захворванні і анкалогія — блізкая да развітых краін. Сярэдні ўзрост — 34 гады, доля дзяцей і падлеткаў да 15 гадоў складае 20 %.
Эміграцыі амаль не адбываецца. Асноўная маса сучасных эмігрантаў — малаадукаваныя жанчыны з памежных з Кітаем вёсак, што з’язджаюць на заробкі ў Кітай. Такім чынам, эміграцыя носіць пераважна эканамічны, а не палітычны характар.
Этнічны склад
Амаль усё насельніцтва — карэйцы, маюцца нязначныя кітайская і японская меншасці.
Мовы
Дзяржаўная мова карэйская. Карэйская мова ў розных частках паўвострава мае свае дыялекты. Літаратурная норма («культурная мова») КНДР распрацавана на аснове пхеньянскага дыялекту, паўднёвакарэйская «стандартная мова» на базе сеульскага дыялекту лічыцца вульгарнай праз вялікую колькасць запазычанняў з кітайскай і англійскай.
Размяшчэнне і рассяленне
Сярэдняя шчыльнасць 198 чал/км² — у тры з паловай большая чым у сярэднім па планеце і ў два з паловай меншая, чым у паўднёвага суседа. Найбольш густа заселены заходнія раўніны і ўзбярэжжа (да 300—400 чал/км²), на ўсходнім узбярэжжы дзве плямы павышанай гушчыні — Хамхын і Вансан з іх ваколіцамі; найменш шчыльна заселены горныя раёны, асабліва на мяжы з Кітаем. У гарадах пражывае 62 % насельніцтва (2018). Найбуйнейшыя гарады: Пхеньян (3 млн чал), Хамхын (утварае агламерацыю з Хэнамам агульнай колькасцью каля 770 тыс. жыхароў), Чханджын, Нампхо, Хэджу, Сіныйджу, Вансан.
Бромаргірыт
Бромаргірыт — мінерал класу галагенідаў, брамід серабра AgBr. Утварае бесперапынны ізаморфны рад з хлораргірытам.
Агульнае апісанне
Сінгонія кубічная. Цвёрдасць 2,5—3 па шкале Моаса. Шчыльнасць 5,8—6,4. Колер зялёны або жоўты. Бляск алмазны. Коўкі. Уваходзіць у склад сярэбраных руд. Другасны мінерал серабра, які ўтвараецца ў выніку павярхоўнага акіслення сярэбраных руд у раёнах глыбокага выветрывання, асабліва ў засушлівых абласцях, пры наяўнасці хлор уі брому. Асацыюе з самародным срэбрам, ёдаргірытам, яразітам і вадам. Іншая назва — бромааргірыт.
1937 год у гісторыі музыкі
1937 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Навара (правінцыя)
Нава́ра (Provincia di Novara, Provincia ëd Noara) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне П’емонт.
Плошча правінцыі — 1 339 км², насельніцтва — 373,369 чалавек. Сталіцай правінцыі з’яўляецца горад Навара.
Асноўныя муніцыпалітэты
Найбуйнейшыя па колькасці жыхароў муніцыпалітэты (ISTAT, 31/07/2008):
Хараброва
Харабро́ва (, Хороброво) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Пераброддзе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 11 лютага 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Камянполлеўскага сельсавета.
Бакштаўскі сельсавет (Іўеўскі раён)
Ба́кштаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Бакшты.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Юрацішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Забярэжскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. 25 лютага 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Даўнарскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1530 чалавек, з іх 97,7 % — беларусы, 1,0 % — палякі.
Валашыніўка
Валашыніўка (Волоши́нівка) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Чапялі (Салігорскі раён)
Чапялі́ (, Чепели) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснадворскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Чапялёўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 9 км на паўночны захад ад горада Салігорск, за 125 км ад Мінска.
Спасылкі
Чапялёўскі народны краязнаўчы музей
Базіліка Святога Мікалая
Базіліка Святога Мікалая (Basilica di San Nicola) — каталіцкая базіліка ў Бары (Італія). Пабудавана для захоўвання мошчаў святога Мікалая Мірлікійскага (Цудатворцы), перанесеных у 1087 годзе з Міры.
Гісторыя храма
Тэрыторыя, абраная для будаўніцтва сабора, мела свецкае значэнне; цягам некалькіх гадоў тут знаходзіўся палац візантыйскага намесніка (катапана), пасля разбураны нарманамі; і было падорана архібіскупу Урсоне нарманскім камандуючым Робертам Гвіскарам, які ў 1059 годзе атрымаў тытул герцага Апуліі, Калабрыі і Сіцыліі ад Папы Мікалая II.
9 мая 1087 года ў Бары прыбылі мошчы Святога Мікалая, выкрадзеныя 62-мя барыйскімі маракамі з царквы ў Міры. Маракі высунулі шмат умоў, перш чым аддаць мошчы святога: адной з іх было будаўніцтва новага сабора для захоўвання мошчаў. Архібіскуп Урсон пагадзіўся і даў даручэнне бенедыкцінскаму абату Ільі пабудаваць культавае месца, дзе б захоўваліся мошчы святога, і якое прыцягвала б гандляроў і паломнікаў з Усходу і Захаду. Бары страціў статус візантыйскай сталіцы, але набыў новае важнае значэнне—стаў горадам Святога Мікалая. Пасля смерці Урсона Ілля атрымаў згоду ад архібіскупа працягваць будаўніцтва сабора. Працы па будаўніцтве крыпты пачаліся 8 ліпеня 1087 года і скончыліся ў верасні 1089 года. Першага кастрычніка наступнага года Папа Урбан II змясціў мошчы пад алтар крыпты, дзе яны знаходзяцца да сёння, і прызначыў абата Ілью архібіскупам Бары. Абат Ілья памёр у 1105 г. і яго мошчы пахаваны у базіліцы, у саркафагу ўсходняга паходжання з выявамі чатырох філосафаў.
Працы па будаўніцтве самой базілікі працягнуліся няспешна пад кіраўніцтвам абата Яўстафія, наступніка Ільі. У 1106 годзе Папа Пасхалій II у царкоўным дакуменце запісаў, што царква амаль скончана, але ўнутраны разлад разбурэнне горада Вільгельмам Злым у 1156 годзе значна замарудзілі працы.
Царква асвечана толькі 22 чэрвеня 1197 года Конрадам, біскупам Гільдэсгайма і канцлерам імператара Генрыха VI, па даручэнні Папы Цэлестына III, пры 5 архібіскупах, 28 біскупах і 7 абатах.
Яшчэ да завяршэння будаўніцтва царква стала месцам буйных гістарычных падзей:
Базіліка была прыдворнай капэлай імператара Фрыдрыха II, пры Анжуйскай дынастыі мела статус палацавага храма. Залатой эпохай сабора лічыцца перыяд уладарства Анжуйскай дынастыі, калі Карл II Анжуйскі (памёр у 1309 годзе) падарыў царкве тры горада (Санікандра-дзі-Бары, Рутцільяна і Грума-Апула), найкаштоўныя літургічныя ілюстраваныя кодэксы (восем з іх можна ўбачыць у архіве Базілікі) і шматлікія срэбныя і залатыя літургічныя прадметы, цяпер самыя каштоўныя прадметы Скарбніцы і Музея святога Мікалая.
9 красавіка 1799 года базіліку разрабавалі французскія войскі.
Буйныя рэстаўрацыйныя працы былі праведзены ў 1928—1956 гадах. Падчас іх пад алтаром базылікі быў знойдзены саркафаг-рэлікварый з мошчамі Мікалая Цудатворцы (1951 год). Саркафаг зроблены ў форме невялікага каменнага асуара з адтулінай для збору алею. Цяпер саркафаг знаходзіцца ў крыпце царквы, адгароджаны ад публічнай прасторы высокай жалезнай рашоткай. Доступ да мошчаў дазваляецца толькі арганізаваным групам паломнікам (па папярэдняй дамоўленасці з мясцовым царкоўным кіраўніцтвам).
У 1951 годзе Папа Пій XII даручыў царкву ордэну дамініканцаў.
Комплекс базілікі
Базіліка з’яўляецца асноўным элементам Мікалаеўскай «цытадэлі», у комплекс уваходзяць:
Архітэктура і інтэр’ер
У будаўніцтве ўжывалі вапняковы камень, часткова ўзяты з іншых будынкаў. Галоўны фасад размешчаны паміж дзвюма вежамі: Вежа Катапана справа і Вайсковая Вежа злева адрозніваюцца вышынёй і фактурай. Фасад падзелены на тры часткі, раздзеленыя пілястрамі, і тры парталы адлюстроўваюць унутранае дзяленне базілікі на тры нефы. Галоўны, сярэдні партал багата аздоблены, яго вылучае характэрны сімвалізм: абраз Хрыста — пераможца паганства на архівольце партала, а таксама выявы сфінкса і быкоў, якія падтрымваюць калоны з боку партала.
Тыповая строгасць раманскага стылю разбаўленая ў фасадзе наяўнасцю манафорыяў, біфорыяў і цэнтральнага вакна — окула. У той жа час бакавыя сцены базілікі ўпрыгожаны шэрагам глыбокіх сляпых арак і лоджыямі з невялікімі аркавымі вокнамі (эзафорыямі). На паўночным баку заўважна вылучаецца вядомы «Партал з ільвамі».
Унутраная прастора Базілікі ўяўляе сабою лацінскі крыж, падзелены падоўжна на тры нефы шэрагам калон і апорных пілястраў. Над цэнтральным праходам змешчана раскошная столь з драўніны, багата аздобленная мастаком Карла Роза. Пад канец цэнтральнага нефа знаходзіцца галоўны алтар з шыкоўным старажытным апулійскім полагам XII ст. і апсіда, у цэнтры якой знаходзіцца трон абата Ільі з мармуру (канец XI — пачатак XII ст.). На мазаічнай падлозе вакол трона можна разглядзець арабскую вязь з надпісам «Алах». Ёсць думка, што гэта звязана з чорнарабочымі на вытворчасці мазаікі. Ззаду біскупскага трона — маўзалей XVI ст. Боны Сфорца, герцагіні Бары і каралевы Польшчы. Паміж двума жаночымі напаўаголенымі фігурамі, што сімвалізуюць Бары і Польшчу, і дзвюма выявамі святых — Мікалая і Станіслава, знаходзяцца рэшткі каралевы, што спачатку знаходзіліся ў кафедральным саборы.
Ёсць і іншыя значныя творы мастацтва:
Янова (Сенненскі раён)
Яно́ва (, Яново) — аграгарадок у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Да 21 жніўня 1989 года Янова ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета.
IC 1395
IC 1395 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Талавая
Та́лавая (Таловая) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Талаўскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 11 485 чалавек (2017). Пасёлак размешчаны на рацэ Сухая Чыгла за 157 км на паўднёвы ўсход ад горада Варонежа. Заснаваны дзякуючы чыгуначнай станцыі, якая знаходзіцца тут па напрамку Харкаў — Балашоў.
1804 год у гісторыі музыкі
1804 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Сасары (правінцыя)
Са́сары (Provincia di Sassari, Provìntzia de Tàtari) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Сардзінія.
Плошча правінцыі — 4 281 км², насельніцтва — 336,447 осіб.
Асноўныя муніцыпалітэты
Найбуйнейшыя па колькасці жыхароў муніцыпалітэты (ISTAT):
Юркавічы (Веткаўскі раён)
Ю́ркавічы (, Юрковичи) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Радужскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Юркавіцкага сельсавета. Да 28 сакавіка 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Шарсцінскага сельсавета.
Хахольскі
Хахо́льскі (Хохольский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Хахольскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 7575 чалавек (2017). Пасёлак размешчаны за 42 км на паўднёвы захад ад горада Варонежа. Статус пасёлка быў атрыманы ў 1964 годзе.
Вустынкова Грэбля
Вустынкова Грэбля (Устинкова Гре́бля) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Эмдэн
Насельніцтва складае 51742 чалавека (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 112,43 км ². Афіцыйны код — 03 4 02 000.
Шабунькі
Шабу́нькі (, Шабуньки) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чыжэвіцкага сельсавета.