cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марфа Рабкова
Біяграфія
Разам з арыштаванымі калегамі па «Вясне» Леанідам Судаленкам, Таццянаю Ласіцаю, Андрэем Чапюком вясной 2021 года атрымала, узнагароду ў галіне правоў чалавека, за 2020 год.
Застаецца ў зняволенні. За гэты час ёй некалькі разоў мянялі абвінавачанне. 6 верасня 2022 года быў вынесены прысуд Марфе: 15 гадоў калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму і штраф у памеры 700 базавых велічынь (22 400 беларускіх рублёў, ці больш за 8 800 долараў). 28 лютага 2023 года ў Вярхоўным судзе быў вынесены канчатковы прысуд — 14 гадоў і 9 месяцаў калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму.
Catocala disjuncta
Catocala disjuncta — від матылькоў з сямейства совак. Від занесены ў Чырвоную кнігу Украіны.
Апісанне
Размах крылаў — 39-46 мм. Асноўны фон пярэдніх крылаў шаравата-карычневага колеру з папярочнымі чорнымі палоскамі. Заднія крылы жоўтага колеру з чорным вонкавым краем і ўнутранай медыяльнай паласой, у вяршыні крыла маецца невялікая жоўтая пляма.
Арэал
Паўднёва-Усходняя Еўропа (Балканскі паўвостраў, востраў Корфу ў Міжземным моры, Закаўказзе, Малая Азія, паўднёвы бераг Крыму.
Біялогія
За год развіваецца ў адным пакаленні. Час лёту з канца чэрвеня да сярэдзіны жніўня. Вусені сілкуюцца лісцем дуба.
Музей фінскай архітэктуры
Музей фінскай архітэктуры (Suomen arkkitehtuurimuseo, Finlands arkitekturmuseum) — музей у горадзе Хельсінкі (Фінляндыя).
Агульныя звесткі
Музей быў заснаваны ў 1956 годзе і з'яўляецца другім найстарэйшым у свеце музеем архітэктуры. Музей фінскай архітэктуры быў створаны на базе фатаграфічнай калекцыі фінскай асацыяцыі архітэктараў (SAFA), якая была створана ў 1949 годзе.
Музей арганізуе выстаўкі ў Фінляндыі і за мяжой. Музей мае архіў і бібліятэку і падае тэхнічныя, навукова-даследчыя, выдавецкія і інфармацыйныя паслугі.
Будынак музея быў спраектаваны Магнусам Ш'ерфбекам ў стылі неарэнесансу, будаўніцтва было завершана ў 1899 годзе. Спачатку дом выкарыстоўваўся для размяшчэння навуковых арганізацый і ўстаноў універсітэта. Музей пераехаў у гэты будынак у 1981 годзе, да гэтага ён размяшчаўся ў будынку былога драўлянага павільёна ў Кайвапуйста.
Музей размяшчаецца на трох паверхах. На першым паверсе знаходзяцца касы, кнігарня і бібліятэка. На другім паверсе - часовыя выстаўкі, на трэцім - пастаянная экспазіцыя, архіў і адміністрацыя музея.
Музей увесь час арганізуе выстаўкі, прысвечаныя фінскай і замежнай архітэктуры. У любы момант часу ў музеі адначасова праходзяць дзве выстаўкі. На выстаўках прадстаўлены работы вядомых архітэктараў, работы пераможцаў архітэктурных конкурсаў і г. д.
Рэалізм (літаратура)
Рэалізм — кірунак у літаратуры і мастацтве, які ставіць мэтай праўдзівае выяўленне рэчаіснасці ў яе тыповых рысах. Панаваў пасля эпохі рамантызму і папярэднічаў сімвалізму.
Рэалізм сцвярджае значэнне літаратуры як найважнейшага сродку пазнання чалавекам сябе і навакольнага свету, такім чынам імкнецца да раскрыцця сутнасці жыццёвых з’яў, да шырокага ахопу рэчаіснасці з яе супярэчнасцямі, прызнае права мастака адлюстроўваюць усе бакі жыцця без абмежавання тэм і сюжэтаў. Рэалізм паказвае ўзаемадзеянне чалавека з асяроддзем, уздзеянне грамадства і ўмоў на лёс асобных людзей, суполак, класаў, уплыў сацыяльных абставін на норавы і духоўны свет людзей, актыўную пераўтваральную ролю чалавека, вялікіх суполак і рухаў. Рэалістычна літаратура сцвярджае каштоўнасць маральных пошукаў, такім чынам адыгрывае вялікую сацыяльна-выхаваўчую ролю. Рэалізму ўласціва імкненне да разгляду рэчаіснасці ў развіцці; адлюстраванне не толькі традыцыйных форм быту, адносін, але і здольнасць знаходзіць і адлюстроўваць у вобразах узнікненне новых форм жыцця і сацыяльных адносін, новых тыпаў.
Рэалізм у беларускай літаратуры
Галоўныя прынцыпы рэалізму ўключаюць раскрыццё праўды характараў і праўды абставін, паказ тыповых карцін рэальнага жыцця, спасціжэнне глыбіні апускання ў рэчаіснасць, асвятлення чалавека ў свеце і ўнутранага свету ў самім чалавеку.
У аснову рэалізму ў мастацкай творчасці пакладзены прынцыпы адлюстравання аб’ектыўнага развіцця гісторыі і асобы, паказу шматбаковасці характару чалавека, раскрыцця складанасці яго псіхікі. Мастакі шукалі розныя тыпы свайго часу. Асаблівая заслуга ў сцвярджэнні прынцыпаў рэалізму ў беларускай літаратуры належыць народным пісьменнікам: Я. Коласу, Я. Купале, К. Чорнаму, М. Багдановічу, К. Крапіве, І. Мележу, Я. Брылю, В. Быкаву, І. Шамякіну, І. Навуменку, І. Чыгрынаву.
У першай палове ХХ ст. усталяваўся так званы сацыялістычны рэалізм, які перад творамі мастацтва (літаратурай, жывапісам, скульптурай, тэатрам, кіно, музыкай) ставіў задачы ўмацавання заваёў Кастрычніцкай рэвалюцыі. Аднак творы сацыялістычнага рэалізму не былі пазбаўлены ідэалізацыі, двайных стандартаў у паказе з’яў рэчаіснасці, калі жаданае выдавалася за рэальнае, існае, даўно ўсталяванае. У сучасным мастацтве поруч рэалістычных падыходаў развіваюцца таксама авангардысцкія і постмадэрнісцкія тэндэнцыі.
Lockheed F-117 Nighthawk
Lockheed F-117 Nighthawk (Локхід F-117 «Начны ястраб») — рэактыўны ваенны самалёт — тактычны знішчальнік амерыканскай канструкцыі (кампанія «Lockheed») стэлс 2-га пакалення.
Самалёт быў распрацаваны ў Аддзяленні перадавых праектаў кампаніі «Lockheed» (Бербанк, Каліфорнія) з улікам досведу выпрабавальнага самалёта «Have Blue». Кантракт на распрацоўку атрыманы ў 1978 годзе, першы палёт адбыўся 18 чэрвеня 1981 года на палігоне ў Невадзе, серыйная вытворчасць пачата ў 1982 годзе. Выпускаўся да 1990 года; выпушчана больш за 50 адзінак у адной мадыфікацыі F-117A. Кошт аднаго самалёта каля 45 млн долараў ЗША.
Быў на ўзбраенні ў ВПС ЗША з кастрычніка 1983 года. Высокія кошт эксплуатацыі самалёта і з’яўленне лепшых за яго B-2, F-22 і F-35 прывялі да пастановы пра зняцце самалёта з узбраення.
Вытворчасць
Усе серыйныя самалёты F-117 былі выпушчаны ў мадыфікацыі F-117A. Выраблены 64 адзінкі, апошні серыйны экзэмпляр быў пастаўлены ВПС ЗША ў 1990 годзе.
Эксплуатацыя
Факт існавання самалёта F-117 упершыню афіцыйна прызнаны 10 лістапада 1988 года, калі Пентагон выпусціў прэс-рэліз з апісаннем гісторыі стварэння самалёта і апублікаваў адну рэтушаваную фатаграфію.
Першы публічны паказ двух F-117 адбыўся 21 красавіка 1990 года. У 1991 годзе (пасля вайны ў Персідскім заліве) «Найт Хок» быў прадэманстраваны на Парыжскім авіясалоне.
Спачатку ўсе F-117 знаходзіліся на ўзбраенні 4450-й тактычнай групы на авіябазе Тонапа, Невада (Tonopah Test Range Airport). У 1989 годзе група ўвайшла ў склад 37-га тактычнага знішчальнага крыла. У 1992 годзе ўсе самалёты былі пераведзены на авіябазу Холамен у 49-е знішчальнае крыло. Яны стаялі на ўзбраенні трох эскадрылляў: двух баявых (8-я знішчальная «Чорная авечка», 9-я знішчальная «Лятаючыя рыцары») і адной вучэбнай (7-я эскадрылля баявой падрыхтоўкі «Крычашчыя дэманы»). Пілоты F-117 назвалі сябе Бандытамі (Bandit). Кожны з 558 «бандытаў», які калі-небудзь лятаў на «Найт Хоку», меў свой парадкавы нумар; такім чынам, напрыклад, брыгадны генерал Грэгары Фіст (Gregory Feest) «Бандыт 261» быў 261-м пілотам, дапушчаным да палётаў.
Баявое выкарыстанне
Магчымасць выкарыстання F-117 існавала і абмяркоўвалася перад аперацыяй ЗША у Грэнадзе (1983), але першае рэальнае баявое выкарыстанне адбылося ў час аперацыі ЗША ў Панаме (1989, аперацыя «Джаст Коз»), калі быў нанесены раптоўны начны ўдар па панамскіх ваенных аб’ектах.
Поўнамаштабнае выкарыстанне F-117 адбылося ў час вайны ў Персідскім заліве (1991) і было ацэнена як вялікі поспех праграмы. Колькасць F-117 складала каля 2,5 % агульнага парку баявых самалётаў кааліцыі; імі было зроблена каля 1270 баявых вылетаў без ніводнай баявой страты — менш за 4 % агульнай колькасці баявых самалёта-вылетаў шматнацыянальных сіл і каля 1 % агульнай колькасці баявых самалёта-вылетаў. У першую ноч паветраных налётаў F-117 паразілі 31 % прызначаных цэляў, а наогул за час канфлікту пілоты F-117 паразілі каля 40 % агульнага ліку стратэгічных цэляў.
Пазней F-117 выкарыстоўваліся ў час ваенных дзеянняў у Югаславіі ў 1990-х гадах і ў час войнаў у Афганістане і Іраку ў 2000-х гадах.
Збіццё F-117 у Югаславіі
Незвычайнасць і разрэкламаванасць F-117 прычыніліся пільнай увазе да баявога выкарыстання самалёта, у т.л. да магчымых баявых страт. У час ваенных дзеянняў НАТА ў Югаславіі (1999) сілы СПА Югаславіі змаглі збіць F-117 (ноччу 27 сакавіка 1999), першы і адзіны раз. Лётчык катапультаваўся, падаў аварыйны сігнал з ручной аварыйнай радыёстанцыі і наладзіў сувязь з паветраным камандным пунктам яшчэ ў час свайго спуску на парашуце, які заняў у яго каля 20 хв.; прызямліўся за каля 40 км ад Бялграда і на світанні, праз 6 гадзін пасля катапультавання, быў эвакуіраваны пошукава-выратавальнай групай Сіл спецыяльных аперацый ВПС ЗША.
Зняцце з узбраення
ВПС ЗША збіраліся эксплуатаваць F-117 прынамсі да 2018 года, аднак недахоп грошай на закуп новых шматмэтавых знішчальнікаў F-22 прымусіў іх пачаць працэс зняцця «Найт Хока» з узбраення значна раней. Афіцыйна пра гэта было аб’яўлена восенню 2006 года. У 2006 годзе была закрыта школа падрыхтоўкі пілотаў F-117, яе апошні выпуск адбыўся 13 кастрычніка 2006 года.
У 2016 годзе Кангрэс ЗША прыняў рашэнне адправіць наяўныя F-117 на авіябазу Дэвіс-Мантэн у штаце Арызона для захоўвання на адкрытай пляцоўцы. У лютым 2019 года ў суседнім штаце Невада назіраліся палёты чатырох самалётаў гэтай мадэлі.
F-117N «Seahawk» («Сіхаўк»)
ВМС Злучаных Штатаў выпрабавалі F-117 у 1984 годзе, але вызначылі, што ён непрыдатны для авіяносцаў. У пачатку 1990-х гадоў кампанія Lockheed прапанавала ВМФ мадэрнізаваны палубны варыянт F-117, які атрымаў назву «Seahawk», як альтэрнатыва адмененай праграме A/F-X. Непажаданая прапанова была дрэнна ўспрынята Міністэрствам абароны, якое не зацікавілася прапанаванымі магчымасцямі адзінай місіі, асабліва таму, што гэта адбярэ грошы ад праграмы Joint Advanced Strike Technology, якая ператварылася ў Joint Strike Fighter. F-117N адрозніваўся б ад наземнага F-117 некалькімі параметрамі, напрыклад, выкарыстаннем крылаў з менш рэзкай стрэлападобнасцю і рэканфігурацыі хваставога апярэння. Ён таксама быў бы абсталяваны турбавентылятарнымі рухавікамі General Electric F414 замест General Electric F404. Самалёт апцыянальна павінен быў быць абсталяваны вузламі мацавання, якія забяспечваюць дадатковыя 8000 фунтаў (3600 кг) карыснай нагрузкі, і новым радарам для наземнага нападу. У гэтай ролі F-117N мог несці ракеты класа «паветра-паветра» AIM-120 AMRAAM.
F-117В
Пасля адмовы ВМС, Lockheed прадставіла абноўленую кампаноўку, якая ўключала магчымасць фарсажу і большы акцэнт на F-117N як на шматмэтавым самалёце, а не проста на штурмавіку. Каб павысіць цікавасць, кампанія Lockheed таксама прапанавала наземны варыянт F-117B, які падзяляе большасць магчымасцей F-117N. Гэты варыянт быў прапанаваны ВПС ЗША.
Тэхнічныя характарыстыкі
Тэхнічныя характарыстыкі
Рухавік
Лётныя характарыстыкі
Катоўскае
Като́ўскае (, Котовское) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Ганна Валер’еўна Янкута
Га́нна Вале́р’еўна Янку́та (нар., Гродна) — беларуская пісьменніца, перакладчыца.
Творчасць
Перакладае прозу і паэзію з англійскай, польскай, нідэрландскай, афрыкаанс, скотс ды іншых моў. Адна з перакладчыкаў, рэдактараў і складальнікаў каментарыяў да тому выбраных твораў Эдгара По «Маска Чырвонае Смерці». Пераклала раманы Джэйн Остэн «Пыха і перадузятасць», Кадзуа Ісігура «Не адпускай мяне», Салі Руні «Нармальныя людзі», Януша Леона Вішнеўскага «Канец адзіноты» (сумесна з Кацярынай Маціеўскай), кнігу для дзяцей Катажыны Рырых «Лапуховае поле», аповесці Чарлза Дыкенса «Калядная гісторыя», Хораса Уолпала «Замак Отранта», дэтэктыўную прозу Артура Конан Дойла, Роберта ван Гуліка, шэраг паэтычных твораў Уільяма Шэкспіра, Уільяма Блэйка, Джона Кітса, Фернанду Песоа, Баляслава Лесьмяна, Геарга Гайма, Чэслава Мілаша, Віславы Шымборскай, Кшыштафа Каміля Бачыньскага і інш.
У 2018 годзе выдадзеная першая аўтарская кніга Ганны Янкуты «Кот Шпрот і таямніца атракцыёнаў» (з ілюстрацыямі Ліліі Давыдоўскай). Гэта дзіцячая кніга пра ката, які вандруе па Мінску. Паводле сюжэту кот Шпрот, які любіць уначы цішком збегчы з балкона і паблукаць па ваколіцах, знаёміцца з прывідамі, што жывуць пад вокнамі яго дома. Так пачынаюцца прыгоды ката і хлопчыка Алеся ў мінскім Парку Чалюскінцаў, завязваецца іх сяброўства з суседзямі — прывідамі, вераб’ямі і мышамі. Героі кнігі ратуюць сяброў, якія трапілі ў загадкавую пастку, і вучацца разам спраўляцца з нягодамі.
Пісьменніца Ганна Янкута і мастачка Святлана Катлярова ў 2019 годзе прыдумалі адукацыйны мультсерыял «Вожыкавая палянка», дзе важаняты будуць вучыцца назвам колераў, пальцаў, дзён тыдня, а яшчэ лічыць і спяваць.
У 2021 годзе на пляцоўцы «Аўдыятэка» змешчана аўдыёкніга «Кот Шпрот і вежавы гадзіннік» (WerMik Studio & Беларускі ПЭН).
Каценін
Каце́нін (, Котенин) — былы хутар у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Рачэнскага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2018 годзе.
Як важна быць сур’ёзным
«Як важна быць сур’ёзным, трывіяльная камедыя для сур’ёзных людзей» (The Importance of Being Earnest, A Trivial Comedy for Serious People) — п’еса Оскара Уайлда ў чатырох дзеях (у больш позняй рэдакцыі аўтара — у трох дзеях), у якой аўтар высмейвае крывадушнасць і ханжаства віктарыянскай эпохі. Прэм’ера спектакля адбылася ў тэатры Сент-Джэймс (Лондан) 14 лютага 1895 года.
Noctua comes
Noctua comes — начны матылёк з сямейства совак.
Апісанне
Размах крылаў 35-50 мм.
Арэал і месцапражыванне
Арэал віду распасціраецца на тэрыторыі Еўропы, акрамя яе поўначы, на тэрыторыі Паўночнай Афрыкі, Каўказа, Закаўказзя, Малой і Пярэдняй Азіі. На Украіне распаўсюджаны ў Лесастэпе, Стэпе і Крыму, лакальна ў Карпатах.
Сустракаецца на лугах, па ўзлесках лясоў, у стэпе, бэльках, парках і садах.
Час лёту
Перыяд лёту матылькоў ў чэрвені і пасля дыяпаузы са жніўня па кастрычнік. За год развіваецца адно пакаленне.
Вусені
Кармавыя расліны вусеняў: шчаўе, першацвет, фіялкі, салата, аўсяніца, трыпутнік і многія іншыя.
Noctua janthina
Noctua janthina — начны матылёк з сямейства совак.
Апісанне
Размах крылаў 33 — 44 мм.
Арэал і месцапражыванне
Арэал віду распасціраецца на тэрыторыі Еўропы, аднак патрабуе дадатковага вывучэння. На тэрыторыі Украіны сустракаецца лакальна ў Карпатах, Лесастэпе, Стэпе і Крыму. Сустракаецца на лугах, палянах, па ўзлесках лясоў, у парках, садах.
Віталюр-РДВАР
«Віталюр-РДВАР» — беларускі мужчынскі баскетбольны клуб з горада Мінск.
Гісторыя
Каманда заснавана ў 2004 годзе. У 2004—2008 гадах каманда 4 разы станавілася чэмпіёнам Беларусі   і 3 разы — уладальнікам Кубка Беларусі. У чэрвені 2009 года, пасля таго, як каманда ня здолела адстаяць чэмпіёнскае званне ў сустрэчах з «Мінскам-2006» (лік сустрэч 0:3), яна была расфарміравана. Замест «Віталюра» ў Вышэйшую лігу быў заяўлены мінскі РДВАР.
У 2015 годзе каманда была адноўлена для ўдзелу ў Непрафесійнай баскетбольнай лізе Беларусі, стала чэмпіёнам лігі ў сезоне 2015/16. У наступным сезоне каманда адмовілася ад удзелу ў турніры. У сезоне 2021/22 яна вярнулася ў лігу і стала сярэбраным прызёрам. У сезоне 2022/23 каманда зноў стала чэмпіёнам НБЛ.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе
Кубак Беларусі па баскетболе
Непрафесійная баскетбольная ліга Беларусі
Брысеіда
Брысеі́да (Βρισηΐς) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі, адна з цэнтральных постацей сюжэту паэмы Гамера «Іліяда». Брысеіда — «імя па бацьку», мянушка па бацьку Брысу з Місіі, яе ўласнае імя — Гіпадамія.
Падчас Траянскай вайны Брысеіда захоплена грэкамі і як доля ў ваеннай здабычы аддадзена Ахілу, які робіць яе сваёй наложніцай. Яе муж Мінес і тры брата былі забіты пры ўзяцці Лірнеса.
Нягледзячы на тое, што грэкі знішчылі ўсю сям'ю Брысеіды, яна малюецца як кахаючая Ахіла рабыня. Пазней Брысеіду ў Ахіла адымае правадыр грэчаскага войска Агамемнан. Гэта выклікае абурэнне Ахіла, і ён адмаўляецца ад удзелу ў вайне. Грэкі церпяць паражэнне, у тым ліку гіне сябар Ахіла Патрокл. Агамемнан вымушаны вярнуць Брысеіду Ахілу, пасля чаго той ізноў бярэ ўдзел у баявых дзеяннях.
Яна аплаквала Ахіла пасля яго смерці.
У літаратуры і мастацтве
Намалявана на карціне Палігнота ў Дэльфах. Гераіня трагедыі Акцыя «Брысеіда». Ліст Брысеіды Ахілу склаў Авідзій (Гераіды III). У Сярэднявеччы яе імя пісалі як Прэсіда.
Брысеіда з'яўляецца ў «Рамане пра Трою» Бенуа дэ Сент-Мора. Пачынаючы з «Філастрата» Бакача яе імя ў літаратурнай традыцыі змяняецца на Крэсіда; менавіта пад такім імем яна фігуруе ў паэме Чосера «Траіл і Крэсіда» і ў аднайменнай драме Шэкспіра.
У астраноміі
У гонар Брысеіды названы астэроід, адкрыты ў 1907 годзе.
Мадонна з дзіцем (Чыма да Канельяна, Эрмітаж)
Мадонна з дзіцем (La Madonna col Bambino) — карціна алеем на палатне аўтарства Чымы да Канельяна, якая захоўваецца ў Эрмітажы. Яна датавана 1496—1499 гадамі.
Нягледзячы на ўнікальнасць гэтай карціны мастака, можна ўбачыць вялікае падабенства гэтай працы з іншымі палотнамі таго ж мастака:
Мядзведзь грызлі
Мядзведзь грызлі (Ursus arctos horribilis) — падвід бурага мядзведзя (Ursus arctos), які жыве пераважна на Алясцы і ў заходніх раёнах Канады. Па вонкавым выглядзе і памерах Грызлі блізкі да сібірскіх падвідаў бурага мядзведзя.
Антон Ігаравіч Шрамчанка
Антон Шрамчанка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Мактаарал» з Атакента.
Клубная кар’ера
Пачаў займацца футболам у родным Рагачове, а ва ўзросце 13 гадоў паступіў у спецыяльны футбольны клас Мінскага сувораўскага вучылішча, дзе вучыўся на працягу чатырох гадоў. Пасля заканчэння вучылішча ў 2010 годзе стаў выступаць за дубль магілёўскага «Дняпра», а на наступны год дэбютаваў у аснове. Першую палову 2012 года правёў у складзе фарм-клуба «Дняпро-2», пасля вярнуўся ў асноўную каманду і дапамог ёй выйграць Першую лігу.
Сезон 2013 распачаў на лаўцы запасных, але пазней замацаваўся ў асноўным складзе, звычайна гуляў на пазіцыі левага флангавага нападніка. Выдатна праявіў сябе і ў выніку з 5 галамі стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў сезоне. У сезоне 2014 гуляў ужо не так паспяхова: забіў 2 мячы ў чэмпіянаце, нярэдка заставаўся на лаўцы запасных. Па выніках сезона «Дняпро» зноў вылецеў у Першую лігу.
У сакавіку 2015 года прыбыў на прагляд у бабруйскую «Белшыну» і ў выніку пачаў у гэтым клубе сезон 2015. Замацаваўся ў складзе «Белшыны», выступаў на пазіцыі цэнтральнага нападніка або ўскрайняга паўабаронцы.
У студзені 2016 года, пасля прыходу ў «Белшыну» новага кіраўніцтва, вырашыў пакінуць клуб. Неўзабаве цікавасць да Шрамчанкі стала праяўляць мінскае «Дынама», і пасля прагляду ў лютым той стаў іграком мінчан. Пачатак сезона 2016 прапусціў з-за траўмы, вярнуўся на поле ў чэрвені, але не здолеў замацавацца ў асноўным складзе дынамаўцаў. У снежні 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
Са студзеня 2017 года зноў трэніраваўся разам з магілёўскім «Дняпром», і ў лютым падпісаў кантракт з клубам. Пачынаў сезон у стартавым складзе магіляўчан, у другой палове сезона стаў часцей выхадзіць на замену. У студзені 2018 года пакінуў магілёўскі клуб і неўзабаве стаў іграком «Гомеля».
У сезоне 2018 быў трывалым іграком асновы «Гомеля», правёў усе 30 матчаў чэмпіянату Беларусі і два кубкавых. У снежні 2018 года падоўжыў кантракт з гомельскім клубам. У сезоне 2019 заставаўся іграком стартавага складу, але не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу. У снежні 2019 года пакінуў «Гомель».
У студзені 2020 года падпісаў аднагадовы кантракт з «Мінскам». Стаў адным з асноўных ігракоў каманды. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт да канца сезона 2022. Паспяхова правёў сезон 2022, з 12 галявымі перадачамі стаў найлепшым асістэнтам чэмпіянату; з лета стаў таксама капітанам «Мінска».
Міжнародная кар’ера
9 верасня 2013 дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў адборачным матчы моладзевага чэмпіянату Еўропы супраць Францыі. Усяго за зборную згуляў 8 матчаў.
Падольская губерня
Падольская губерня — адміністрацыйная адзінка Расійскай імперыі. Цэнтр — Камянец-Падольскі, з 1914 года — Вінніца.
Межавала на захадзе з Аўстра-Венгрыяй (Галіцыя) па рацэ Збруч; на поўначы — з Валынскай губерняй, на ўсходзе — з Кіеўскай губерняй, на паўднёвым усходзе і на поўдні — з Херсонскай, на паўднёвым захадзе — з Бесарабскай губерняй, ад якой аддзялялася ракой Днестр. Плошча губерні складала каля 42 тыс. км².
Шчыльнасць насельніцтва, па дадзеных перапісу 1897 года, складала на 82,1 жыхара на кв. вярсту. Па шчыльнасці насельніцтва Падольская губерня займала другое пасля Маскоўскай губерні месца ў Еўрапейскай Расіі (не лічачы губерняў Царства Польскага). Больш за ўсё быў населены Камянецкі павет — 105 жыхароў на 1 кв. вярсту, менш за ўсё Балцкі — 52,5 на 1 кв. вярсту.
Noctua orbona
Noctua orbona — начны матылёк з сямейства совак.
Апісанне
Размах крылаў 33 — 45 мм.
Арэал і месцапражыванне
Арэал віду распасціраецца на тэрыторыі ўсёй Еўропы, акрамя яе поўначы; таксама жыве ў паўночнай Афрыцы, Малой і цэнтральнай Азіі. Сустракаецца на сухіх лугах, на палетках, астэпненых схілах, у стэпах, па бэльках, у парках і садах.
Час лёту
Перыяд лёту матылькоў прыпадае на чэрвень, а пасля дыяпаузы з жніўня да кастрычніка. Матылі летам маюць дыяпаузу. Развіваецца адно пакаленне за год.
Вусені
Кармавыя расліны вусеняў: маруна, крапіва, яснотка белая, шчаўе, канюшына, вінаград, дэкаратыўныя расліны і іншыя.
Грабшчына (Талалаіўскі раён)
Грабшчына (Гра́бщина) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Пулітцэраўская прэмія за мастацкую кнігу
Гісторыя
З 1917 года прэмію ўручаюць штогод у першы панядзелак мая папячыцелі Калумбійскага ўніверсітэта ў Нью-Ёрку.
Спачатку намінацыя называлася «Пулітцэраўская прэмія за аповесць» (англ. Pulitzer Prize for the Novel), пад такім імем яе ўручалі з 1918 па 1947 года.
Адбор намінантаў і выбар лаўрэата
Рашэнне па намінацыі на прэмію прымае адмысловае журы, якое прызначае універсітэт для катэгорыі «Літаратура». Вынік працы гэтага журы — алфавітны пералік з трох кандыдатаў, які перадаецца Радзе па Пулітцараўскіх прэміях. Рада вывучае прадастаўленыя журы матэрыялы і творы трох намінантаў, пасля чаго накіроўвае свае рэкамендацыі папячыцелям, якія ўхваляюць зроблены Саветам выбар і неадкладна абвяшчаюць імёны лаўрэатаў. Ніякай афіцыйнай цырымоніі ўручэння прэміі не праводзяць. Савет можа прысудзіць прэмію кожнаму з трох прэтэндэнтаў, нават калі гэта рашэнне не супадае з рэкамендацыяй журы. Члены журы, члены Савета або папячыцелі не маюць права браць удзелу ў абмеркаванні і галасаванні, калі іх вынік можа прынесці ім ці прадстаўляным імі арганізацыям якую-небудзь выгаду. Тэрмін знаходжання ў Савеце для кожнага асобы абмежаваны трыма трохгадовымі тэрмінамі. Вакансію замяшчаюць галасаваннем дзеючых членаў Савета.
Крытыка
За час існавання Пулітцэраўскую камісію неаднаразова крытыкавалі за няслушныя ўзнагароды або неўзнагароды. Супярэчанні часта ўзнікалі таксама паміж падліковай камісіяй і судзейскай калегіяй. Суб'ектыўнасць самога працэсу ўзнагароджання з непазбежнасцю прыводзіла да такога роду супярэчнасцяў. Аднак камісія ніколі не рабіла папулісцкіх рашэнняў. Многія, а магчыма і большасць, з узнагароджаных прэміяй кніг, ніколі не ўваходзілі ў асноўныя спісы бестселераў.
Leptogaster cylindrica
Leptogaster cylindrica — від двухкрылых насякомых з сямейства ктыраў. Распаўсюджаны ў Еўропе (Аўстрыя, Албанія, Бельгія, Балгарыя, Вялікабрытанія, Венгрыя, Германія, Данія, Іспанія, Італія, Нідэрланды, Нарвегія, Польшча, Расія, Румынія, Славакія, Фінляндыя, Францыя, Чэхія, Швайцарыя, Швэцыя, Югаславія), Малай Азіі (Турцыя), на Каўказе і ў Паўночнай Афрыцы (Алжыр). Даўжыня цела імага 11-18 мм. Палююць на розных двухкрылых, лістаблошак і цыкадападобных.
Глыбокэ (Талалаіўскі раён)
Глыбокэ (Глибоке) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Крукава (Любанскі раён)
Кру́кава (, Крюково) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Даўгаліўка (Талалаіўскі раён)
Даўгаліўка (Довгалі́вка) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Ісцец
Ісцец — у цывільным працэсе грамадзянін або юрыдычная асоба, якая звяртаецца з іскам у суд, арбітраж, гаспадарчы або трацейскі суды за абаронай свайго парушанага або аспрэчваемага права ці ахоўваемага законам інтарэсу.
Ірына Аляксандраўна Палянская
Іры́на Алякса́ндраўна Паля́нская (, сяло Трыгорскае —, ) — беларуская. Па меркаванні музыказнаўцы Вольгі Брылон, з’яўляецца заснавальніцай беларускай песеннай эстрады.
Біяграфія
Кар’ера спявачкі пачалася ў Ленінградзе, дзе яна была салісткай джаз-аркестра Барыса Карамышава. У гады Вялікай Айчыннай вайны Палянская выступала ў складзе франтавой канцэртнай брыгады. Па словах відавочцаў, нават на імправізаваную сцэну яна выходзіла заўсёды прыгожая, элегантная, у модных сукенках і абавязкова ў туфлях на абцасе. У БССР Ірына Палянская прыехала ў сярэдзіне 1950-х гадоў.
Публіка называла яе «беларускай Шульжэнка». Пакінуўшы сцэну, Ірына Палянская працавала педагогам па вакале. Сярод яе вучняў — Нэлі Багуслаўская, Надзея Мікуліч, Аляксандр Ціхановіч, Ядвіга Паплаўская, Таццяна Арлоўская,.
Ірына Палянская сышла са сцэны роўна ў 55 гадоў. Першы запіс спявачкі адбыўся толькі ў 1998 годзе ва ўзросце 80 гадоў на беларускім радыё дзякуючы актыўным намаганням кампазітара Ізмаіла Капланава, які арганізаваў запіс да юбілею артысткі. За шматгадовую канцэртную і педагагічную дзейнасць Палянская не была адзначана ганаровымі званнямі і прафесійнымі ўзнагародамі.
Сям’я
Першы муж — дырыжор Барыс Карамышаў (нарадзіўся сын Юрый), другі — піяніст і кампазітар Эмануіл Разнікоўскі, трэці — Аляксандр Джыкія.
Пачапоўскі сельсавет
Пачапо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Пачапы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Краснапольскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Краснапольскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 11 красавіка 1960 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў склад Мхініцкага сельсавета (8 населеных пунктаў: Буглаі, Глыбаў, Казелле, Новае Жыццё, Раманькі, Цівіцкае, Халмы і Ячная Буда) і ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Краснапольскага пассавета (6 населеных пунктаў: Князёўка, Курганне, Пачапы, Сасноўскі, Станіслаў, Усход).
Крывортава
Крыво́ртава (, Кривортово) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Займышчэ (Талалаіўскі раён)
Займышчэ (За́ймище) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Пачапоўскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 14 населеных пунктаў.
Калядын
Калядын (Коля́дин) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Электра
Эле́ктра (Ἠλέκτρα — бурштын) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі дачка Агамемнана і Клітэмнестры, упадабаная гераіня грэчаскіх трагедый. Эпас Гамера не ведае Электры; яе ўпершыню ўвялі ў свае творы лірычныя паэты, якія адпісвалі вобраз Электры трагікам. Разам з Антыгонай яна складае адно з упрыгажэнняў грэчаскай драмы.
Дзеючай асобай Электра выведзена ў трагедыі Эсхіла «Хаэфоры», у Сафокла ў трагедыі «Электра», у Еўрыпіда ў трагедыях «Электра» і «Арэст», у Сенекі ў трагедыі «Агамемнан».
Па Сафокле
Паводле найбольш распаўсюджанага падання (Сафокл), пры забіцці Агамемнана Эгістам, Клітэмнестра жадала загубіць і малалетняга Арэста, брата Электры, але Электра выратавала яго і перадала старому дзядзьку, які адвёў хлопчыка да цара Крысы (у Факідзе), Строфію; там Арэст і быў выгадаваны, разам з сынам Строфія, Піладам. Электра засталася ў бацькоўскім доме, дзе ёй прыйшлося весці вельмі цяжкае жыццё: не быўшы ў стане забыцца забітага бацьку, яна пралівала ўвесь час слёзы і атручвала спакой злачыннай пары. Клітэмнестра не магла прабачыць Электры таго, што апошняя выратавала Арэста, які пасля мог з’явіцца мсціўцам за Агамемнана. На 8-ы год пасля забіцця Агамемнана, у Мікены вярнуўся Арэст, каб, па загадзе дэльфійскага бога Апалона, адпомсцісь за забітага бацьку. Электра, якая мела цвёрды і моцны характар, заахвоціла нерашучага Арэста прывесці ў выкананне загад бога, і ён, у замяшанні, забіў спачатку Клітэмнестру, а затым і Эгісфа.
Па Еўрыпідзе
У дзяцінстве яна была заручана з Кастарам. Па Еўрыпіду, Эгісф пасля забіцця Агамемнана выдаў Электру за простага селяніна, каб яе дзеці не маглі мець прэтэнзій на прастол Агамемнана, як народжаныя не ад царскай крыві; але муж Электры пакінуў яе дзяўчынай. Праз восем гадоў у халупу Электры прыйшоў Арэст, які вярнуўся з Факіды, і, абмеркаваўшы з сястрой план месці, забіў спярша Эгісфа падчас ахвярапрынашэння, а затым, пасля доўгіх ваганняў, і сваю маці Клітэмнестру ў халупе Электры, куды яе прывяла зманам Электра.
Далейшае жыццё
Электра стала жонкай Пілада. Гісторык Геланік паведамляе, што яна нарадзіла Піладу сыноў Медонта і Строфія. Яе магіла ў Мікенах.
У гонар Электры названы астэроід (130) Электра, адкрыты ў 1873 годзе.
Італа-турэцкая вайна
Італа-турэцкая вайна, або Турэцка-італьянская вайна (таксама вядомая ў Італіі як «Лівійская вайна», а ў Турцыі як «Трыпалітанская вайна») — вайна паміж Каралеўствам Італія і Асманскай імперыяй з 29 верасня 1911 г. па 18 кастрычніка 1912 г. (386 дзён). Італія захапіла вобласці Асманскай імперыі Трыпалітанію і Кірэнаіку (тэрыторыю сучаснай Лівіі), а таксама грэкамоўны архіпелаг Дадэканес (уключаючы востраў Родас).
Прычыны вайны
Італія як новаўтвораная дзяржава шукала новыя рынкі збыту і імкнулася пашырыць свае маленькія каланіяльныя ўладанні. Італьянцы пачалі весці дыпламатычную падрыхтоўку да ўварвання ў Лівію яшчэ ў канцы XIX стагоддзя, а ваенную з пачатку XX стагоддзя. Італьянскай грамадскай думцы Лівію падавалі як краіну з вялікай колькасцю карысных выкапняў і добрымі прыроднымі ўмовамі, да таго ж яе абаранялі 4000 турэцкіх салдат. Варта адзначыць, што само насельніцтва Лівіі было варожа настроена ў адносінах да турак і дружалюбна да італьянцаў, бо першапачаткова бачыла ў іх вызваліцеляў ад турэцкага прыгнёту. Італьянцы ўяўлялі ўварванне ў Лівію не інакш як «ваенны шпацыр».
У 1900 годзе Італія заручылася згодай Францыі на захоп Трыпалі і Кірэнаікі. Шырокі подкуп французскай прэсы нямала спрыяў забеспячэнню добразычлівай пазіцыі Францыі. У 1909 годзе ў Раканіджы Італія дамаглася таго ж і ад Расіі. Італьянскія палітыкі разлічвалі, што Германія і Аўстра-Венгрыя таксама не будуць процідзейнічаць.
Тэкля Ружа з Радзівілаў
Тэкля Ружа з Радзівілаў (у першым шлюбе , у другім шлюбе Вішнявецкая, у трэцім шлюбе Сапега; 5 верасня 1703, Бяла Падляска — 25 лістапада 1747, Гданьск) — польская і літоўская князёўна.
Біяграфія
Дачка Караля Станіслава Радзівіла і Ганны з Сангушкаў, сястра і Міхала «Рыбанькі» Радзівіла.
З 9 студзеня 1725 года была замужам за Якубам Флемінгам, пасля яго смерці, з 21 лютага 1730 года, з Міхалам Сервацыем Вішнявецкім, а з 23 снежня 1745 года з Міхалам Антоніем Сапегам.
Тэклі прыпісваецца ўплыў — пры ўдзеле Яна Ежы Флемінга (стрыечнага брата Якуба Генрыка), з якім яна заставалася ў цесных адносінах пасля смерці першага мужа, — на перакананне Вішнявецкага на саксонскі бок перад пачаткам ў 1733 годзе.
Скайлайн
Скайлайн (skyline) — лінія горада; ўрбаністычная панарама або від на горад збоку. Від на горад зверху не з’яўляецца скайлайнам. Слова выкарыстоўваецца фатографамі пры здымцы хмарачосаў. Аснову скайлайна складаюць дамінуючыя хмарачосы. Скайлайн найбольш эфектны пры поглядзе з боку вадаёма, у сувязі з тым, што бліжэйшыя будынкі бачныя найбольш выразна. Скайлайн часцяком выкарыстоўваюць у кінаіндустрыі.
Тэрмін «Скайлайн г. Нью-Ёрка» быў упершыню ўведзены ў 1896 годзе, такую назву мела каляровая літаграфія Чарльза Грэхама ў дапаўненні часопіса New York Journal.
13-е звяно (Славакія)
13-е звяно (Letka 13 "Boreša") — найбольш паспяховае і вядомае авіяцыйнае вайсковае фармаванне Славацкіх паветраных сілаў. У складзе Люфтвафэ звяно атрымала назву 13-е (славацкае) зьвяно 52-й эскадры зьнішчальнікаў (13. (slowakisch) Staffel des Jagdgeschwaders 52 (13.(slow.)/JG 52), 13. (slovenská) letka Stíhací eskadry 52).
1-ы склад
Асабовы склад першага набору (на 1 верасня 1942 года):
2-і склад
Асабовы склад другога набору (на 1 ліпеня 1943 года):
Свабодная тэрыторыя Трыест
Свабодная тэрыторыя Трыест або Свабодная дзяржава Трыест (Territorio libero di Trieste, Svobodno tržaško ozemlje, Slobodni teritorij Trsta) — падмандатная тэрыторыя ААН на тэрыторыі гістарычнага горада-дзяржавы ў Паўднёвай Еўропе, размешчанага паміж паўночнай Італіяй і Югаславіяй.
Верхні Уфалей
Ве́рхні Уфале́й (Верхний Уфале́й) — горад (з 1940 года) у Расіі, у Чалябінскай вобласці. Насельніцтва 33,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1761 годзе.
Свабодная тэрыторыя Трыест
Гісторыя тэрыторыі
З 1382 года Трыест і прылеглыя тэрыторыі знаходзіліся ў складзе Аўстрыі і мелі змяшанае насельніцтва, якое складалася галоўным чынам з італьянцаў у горадзе і славенцаў і харватаў у сельскіх прыгарадах. У 1921 Італія анексавала Трыест, дзе пасля ўсталявання фашысцкага рэжыму пачаліся рэпрэсіі супраць славянскага насельніцтва, якія выклікалі у адказ тэрарыстычную дзейнасць з боку арганізацыі ТЫГР. У 1943 пасля капітуляцыі Італіі горад быў акупаваны Германіяй, а 1 мая 1945 вызвалены адначасова часцямі югаслаўскай і брытанскай армій.
Верхні Уфалей
Нікелевы камбінат, завод металургічнага машынабудавання, вытворчасць дарожных машын, прадпрыемствы лясной прамысловасці, здабыча і апрацоўка мармуру і інш.
Свабодная тэрыторыя Трыест
Гісторыя тэрыторыі
Тэрыторыя была заснавана 15 верасня 1947 Саветам бяспекі ААН паводле ўмоў мірнага дагавора з Італіяй з мэтай захаваць раўнавагі ў гэтым шматнацыянальным рэгіёне і зменшыць рызыку тэрытарыяльных прэтэнзій паміж Італіяй і Югаславіяй. Кіраванне тэрыторыяй ажыццяўлялася ваеннымі губернатарамі, прызначанымі краінамі, якія кіравалі міратворчымі сіламі на тэрыторыі. Была падзелена па лініі Моргана на англа-амерыканскую зону A (горад Трыест і прылеглыя прыбярэжныя раёны) і югаслаўскую зону B (частка істрыйскага ўзбярэжжа). 5 кастрычніка 1954 у Лондане быў падпісаны дагавор, паводле якога зона A была далучана да Італіі, а зона B да Югаславіі. У 1975 тэрыторыя была фармальна распушчана паводле дагавора ў Азіма.
Тэрыторыя, не з'яўляючыся незалежнай дзяржавай, мела сваю валюту (трыесцкая ліра, фактычна італьянская ліра ў зоне A і югаліра ў зоне B) і паштовыя маркі.
У наш час (на 2009) тэрыторыя зоны A уваходзіць у склад італьянскай правінцыі Трыест, а зона B падзелена паміж Славенскім Прымор'ем і харвацкай жупаніяй Істрыя.
Макарэнкавэ
Макарэнкавэ (Макаре́нкове) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Спіс самых высокіх будынкаў Франкфурта-на-Майне
Франкфурт – адзін з нямногіх гарадоў Еўропы, якія маюць скайлайн ці панараму, якую дамінуюць небаскробы. Таму гэты горад часта называюць Mainhattan - намёк на Манхэтан у Нью-Ёрку. Асабліва шмат вышынных будынкаў знаходзяцца ў так званым Фінансавым квартале. Найбольш старымі вышыннымі будынкамі ў Франкфурце лічацца пабудаваныя паміж 1923 і 1926 Mousonturm і адміністрацыйны будынак I.G. Farben, сёння галоўны будынак універсітэта. Першыя будынкі вышынёй больш за 50 метраў існуюць з 50-х гадоў 20-га стагоддзя; небаскробы вышэй за 150 метраў пачалі будаваць у сярэдзіне 70-х гадоў. У 21 стагоддзі з’явіліся такія будынкі як Tower 185, Opernturm, Skyper, Gallileo, Nextower і Westhafen Tower. Зараз у Франкфурце ёсць 14 будынкаў вышэй за 150 метраў, з іх 10 вышэйшых будынкаў Германіі.
Будынак The Squaire над чыгуначным вакзалам франкфурцкага аэрапорта мае даўжыню 660 метраў, шырыню 65 метраў і вышыню 45 метраў. З плошчай каля 140 000 кв. метраў гэта самы вялікі офісны будынак у Германіі. Найвышэйшым збудаваннем Франкфурта з’яўляецца з 1978 года тэлевежа Europaturm (337,5 метраў). У Europaturm ёсць памяшканні для наведвальнікаў, але з-за недастатковай рэнтабельнасці яны былі зачынены ў 1999.
Час ад часу (дагэтуль у 1996, 1998, 2001, 2007 і 2013 гг.) у Франкфурце паводзіцца Фестываль небаскробаў. Падчас фестывалю каля пятнаццаці будынкаў, якія як правіла не з'яўляюцца агульнадаступнымі, адчыняюць для наведвальнікаў.
Самыя высокія будынкі
Гэты спіс утрымлівае ўсе будынкі Франкфурта, вышыня якіх дасягае 100 метраў без надбудоў. Вышыня будынкаў узята пераважна з базы дадзеных Council on Tall Buildings and Urban Habitat і Emporis. Усе будынкі сартаваны ў адпаведнасці з афіцыйнай вышынёй. Яна ўключае ў сябе шпілі, калі яны з'яўляюцца часткай архітэктуры будынка, але не ўключае радыёантэны. Таксама пералічаны будынкі, якія яшчэ знаходзяцца ў стадыі будаўніцтва, але ўжо дасягнулі сваёй вышыні. Дадаткова пазначаны збудаванні, якія не класіфікуюцца як вышынныя будынкі, таму што менш за 50 працэнтаў ад іх агульнай плошчы можа выкарыстоўвацца як карысная плошча (напрыклад тэлевізійныя вежы, царквы, стадыёны).
Мырнэ (Талалаіўскі раён)
Мырнэ (Ми́рне) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Дамінанта (архітэктура)
Дамінанта (dominantis, dominante) — пануючы, а дакладней — выключны элемент, які значна адрозніваецца па сваіх уласцівасцях ад астатніх форм прасторавай кампазіцыі. Дамінанта не абявазкова пераўзыходзіць па сваіх уласцівасцях шэраговыя элементы, напрыклад, мае значную вышыню (напрыклад, званіца, вежа) і такім чынам вызначае сілуэт забудовы.
Крынічнае (Любанскі раён)
Крыні́чнае (, Криничное) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Будынак Галоўнага штаба (Санкт-Пецярбург)
Будынак Галоўнага штаба (Здание Главного штаба) — гістарычны будынак, які размяшчаецца на Палацавай плошчы ў Санкт-Пецярбургу. Будаўніцтва будынка працягвалася з 1819 па 1829. Архітэктар: К. І. Росі. Скульптары: С. С. Піменаў, В. І. Дземут-Маліноўскі.
У заходняй частцы будынка знаходзіцца камандаванне  — найбуйнейшай ваеннай акругі Расіі, якая ўключае абсалютную большасць насельніцтва, Маскву і Санкт-Пецярбург. камандуючы —.
Усходняя частка будынка перададзена Дзяржаўнаму Эрмітажу, які размясціў у будынку карціны XIX—XX стагоддзяў, пераважна імпрэсіяністаў, і праводзіць у будынку часовыя выстаўкі сучаснага мастацтва.
Архітэктура
Цэнтральная частка будынка складаецца з двух карпусоў, злучаных аркай, якія складаюць разам дугу агульнай даўжынёй 580 метраў.
У будынках, акрамя, размяшчаліся , і  (ва ўсходнім корпусе).
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў будынку размяшчаўся Наркамат Замежных спраў, а пасля аддзяленне міліцыі.
З боку Неўскага праспекта да будынка прыбудаваны флігель, дзе размяшчалася.
Да 1840-х гадоў на рагу Неўскага праспекта знаходзіўся стары будынак. У 1845 - 1846 гадах на гэтым участку архітэктар пабудаваў новы будынак, фасад якога вырашаны ў агульных формах з Галоўным штабам.
У 2008 годзе быў праведзены тэндэр на рэканструкцыю ўсходняга крыла будынка Галоўнага штаба. Яго выйграў кансорцыум кампаній «Інтарсія» і «Возрождение». Міжнародны банк рэканструкцыі і развіцця зацвердзіў рашэнне тэндэрнай камісіі і кошт прац 4 418 414 868 рублёў.
Новапэтрыўскэ (Талалаіўскі раён)
Новапэтрыўскэ (Новопетрі́вське) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Навасэліўка (Талалаіўскі раён)
Навасёлаўка ці Навасэліўка (Новосе́лівка) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Нава (Талалаіўскі раён)
Нава́ (Нова́) — вёска ў Талалаіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Нун (літара арабскага алфавіта)
Нун (نوننون) — дваццаць пятая літара арабскага алфавіта. Адпаведны гук вымаўляецца як беларуская «н».
Злучэнне
У пачатку слова Нун пішацца, як نـ; у сярэдзіне слова — як ـنـ і ў канцы слова — ـن.
Абджадзія
Абджадзія — 50 (пяцьдзесят).
Нун (літара яўрэйскага алфавіта)
<div style="float: left; font-size: 7em; line-height: 1.3; background-color: rgb(221, 221, 221); padding: 0em 0.1em; margin: 0em 0.1em 0.1em 0em;" class="">נן נן Нун (נוּן) — чатырнаццатая літара яўрэйскага алфавіта. Адна з пяці літар з канцавой формай. У іўрыце яна пазначае гук. У гематрыі літара נ мае лікавае значэнне 50.
Прытча аб схаваным скарбе
Прытча аб схаваным скарбе з’яўляецца добра вядомай прытчай Ісуса, апавяданне знаходзіцца толькі ў адным з кананічных Евангелляў Новага Запавету. Паводле Евангелля ад Матфея 13:44, прытча ілюструе вялікую каштоўнасць Царства Нябеснага. Яна непасрэдна папярэднічае прытчы аб жамчужыне, якая мае падобную тэму. Сюжэт прытчы быў намаляваны ў такіх мастакоў, як Рэмбрант.
Біблейскае апавяданне
Апавяданне прытчы мае наступны змест:
«Яшчэ падобнае Царства Нябеснае на скарб, схаваны на полі, які, знайшоўшы, чалавек утоіў, і ў радасьці ад гэтага ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе поле тое.»
Змест прытчы мае на ўвазе, што нехта зхаваў скарб і пазней памер. Цяперашні ўладальнік поля не ведае пра яго існаванне. Той чалавек, які знайшоў знайшоў скарб, магчыма з’яўляецца парабкам і не мае на яго права, таму што поле не належыць яму. Таму каб, атрымаць зямлю разам са скарбам, ён распрадае ўсё сваю маёмасць, усё што мае, і купляе поле. Для селяніна, такое адкрыццё скарбу, мае «вершыню мараў».
Гэтая прытча інтэрпрэтуецца пра выключна вялікае значэнне Царства Нябеснага, падобная ж тэма апісваецца і ў прытчы пра жамчужыну. Чалавек у прытчы адмаўляецца ад усяго, што ён мае, для таго, каб прэтэндаваць на большы скарб, які ён знайшоў.
Бейрут
Бейрут  — горад у Ліване, сталіца краіны.
Гісторыя
Пра старажытнасць Бейрута сведчыць яго назва, якая паходзіць ад ханаанскага 𐤁𐤀𐤓𐤕 (калодзеж), назва тычыцца падземных вод, якія да гэтага часу выкарыстоўваюцца мясцовымі жыхарамі для агульнага карыстання. Хоць горад згадваецца ў егіпецкіх крыніцах II тысячагоддзя да н.э, ён не быў вядомы да 14 года да н.э., калі яму надалі статус рымскай калоніі, пад назвай Julia Augusta Felix Berytus.
Паміж ІІІ і VI стагоддзямі н.э. Бейрут быў вядомы сваёй юрыдычнай школай.
Рымскі горад разбураны чарадой землятрусаў, кульмінацыяй якіх сталі землятрус і прыліўная хваля 551 года. Калі мусульманскія заваёўнікі акупавалі Бейрут у 635 годзе, ён па большай частцы ўсё яшчэ ляжаў у руінах.
Бейрут адноўлены мусульманамі як невялікі, абнесены сцяной гарнізонны гарадок, кіраваны з Баальбека як частка джунда (мусульманскай правінцыі) Дамаска. Да Х стагоддзя заставаўся камерцыйна нязначным і быў вядомы галоўным чынам кар’ерай двух мясцовых юрыстаў, аль-Аўзадзі (пам. 774) і аль-Макула (пам. 933). Вяртанне марскога гандлю ў Міжземнамор’е ў Х стагоддзі адрадзіла значэнне горада, асабліва пасля таго, як Сірыя перайшла пад уладу егіпецкіх халіфаў Фацімідаў у 977 годзе. У 1110 годзе Бейрут заваяваны сіламі Першага крыжовага паходу і арганізаваны разам са сваімі прыбярэжнымі прыгарадамі як феод лацінскага Іерусалімскага каралеўства.
Будучы фарпостам крыжакоў, Бейрут вёў квітнеючую гандаль з Генуяй і іншымі італьянскімі гарадамі; аднак стратэгічна яго становішча было хісткім, паколькі ён падвяргаўся набегам друзскіх плямёнаў з горных раёнаў. Саладзін адваяваў Бейрут у крыжакоў у 1187 годзе, але яго пераемнікі зноў саступілі яго ім праз 10 гадоў. Мамлюкі канчаткова выгналі крыжакоў у 1291 годзе. Пры кіраванні мамлюкаў Бейрут стаў галоўным портам заходу ў Сірыю для гандляроў спецыямі з Венецыі.
Асманскае панаванне
Бейрут, як і астатняя Сірыя, перайшоў пад уладу Асманскай імперыі ў 1516, неўзабаве пасля таго, як партугальцы абмінулі Афрыканскі кантынент (1498), каб адцягнуць гандаль спецыямі на ўсходзе ад Сірыі і Егіпта. Як след, камерцыйнае значэнне Бейрута знізілася. Аднак да XVII стагоддзя горад зноў стаў экспарцёрам ліванскага шоўку ў Еўропу, галоўным чынам у Італію і Францыю. Бейрут у той час тэхнічна ўваходзіў у склад Асманскай правінцыі (эялет) Дамаск, а пасля 1660 г. — Сідон. Аднак паміж 1598 і 1633 гадамі, а затым зноў паміж 1749 і 1774 гадамі, ён трапіў пад кантроль эміраў друзаў і маранітаў. З сярэдзіны XVII-га па канец XVIII-га стагоддзя мараніцкая арыстакратыя з гор служыла французскімі консуламі ў Бейруце, валодаючы значным мясцовым уплывам. Падчас руска-турэцкай вайны 1768—1774 гадоў горад падвергнуўся моцнай бамбардзіроўцы з боку рускіх.
Рост сучаснага Бейрута стаў вынікам прамысловай рэвалюцыі ў Еўропе. Тавары фабрычнай вытворчасці заходняга свету пачалі ўрывацца на рынкі Асманскай Сірыі, і Бейрут, пачаўшы практычна з нуля, змог толькі атрымаць выгаду з сучаснага індустрыяльнага свету. Акупацыя Сірыі егіпцянамі (1832-40) пад кіраўніцтвам Мухамад Алі-пашы паслужыла неабходным стымулам для ўступлення горада ў новы перыяд камерцыйнага росту. Да 1848 горад пачаў перарастаць свае сцены, і яго насельніцтва павялічылася прыблізна да 15 000 чалавек. Грамадзянскія войны ў гарах, кульмінацыяй якіх стала разня хрысціян друзамі ў 1860 годзе, яшчэ больш павялічылі насельніцтва Бейрута, паколькі хрысціянскія ўцекачы прыбывалі ў вялікай колькасці. Тым часам супакаенне горных рэгіёнаў пры аўтаномным урадзе, гарантаваным вялікімі дзяржавамі (1861—1914), стабілізавала адносіны паміж горадам і яго ўнутранымі раёнамі. У 1888 годзе Бейрут быў зроблены сталіцай асобнай правінцыі (вілает), якая ўключала ўсю прыбярэжную Сірыю, уключаючы Палестыну. На мяжы ХІХ-ХХ стагоддзяў гэта быў горад з насельніцтвам каля 120 000 чалавек.
Тым часам пратэстанцкія місіянеры з Вялікабрытаніі, ЗША і Германіі і рымска-каталіцкія місіянеры, у асноўным з Францыі, актывізавалі сваю дзейнасць у Бейруце, асабліва ў сферы адукацыі.
У 1836-40 у Бейруце знаходзіўся з місіяй айцец ордэна езуітаў Максімільян Рыла. У 1840 ён прапанаваў генералу ордэна дэталёвы план стварэння ў Бейруце калегіума для 100 навучэнцаў, вучылішча неўзабаве было збудавана і ў лістападзе 1841 года Collegium Asiaticum пачаў дзейнічаць. Але праз пярэчанні французскай адміністрацыі, якая баялася самастойнасці гэтай установы, Рылу адклікалі на Мальту. На аснове Азіяцкага Калегіюма ў Бейруце пазней быў створаны каталіцкі ўніверсітэт Святога Іосіфа (1881).