cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уільям Шэкспір
За савецкім часам
На беларускай сцэне створаны новыя арыгінальныя трактоўкі і рашэнні «Гамлета», «Атэла», «Караля Ліра», «Макбета», «Утаймавання свавольніцы» і многіх іншых шэкспіраўскіх п’ес.
Напрыклад, акцёр беларускага савецкага тэатра Аляксандр Астужаў у вобразе Атэла адышоў ад традыцыйнага тлумачэння маўра як раўніўца, чалавека неўтаймоўнага, дзікага запалу. Яго Атэла быў «чалавекам найвялікшага даверу да людзей, добрай і светлай любові, чалавекам, які адчувае велізарнае шчасце ад валодання ўнутранай гармоніяй і вялікія пакуты пры страце гэтай гармоніі… Атэла Астужава быў паэтам, мысліцелем, маральным суддзёй, а затым ужо ваяром».
Лір у выкананні Саламона Міхоэлса — эпахальны шэкспіраўскі вобраз. У адрозненне ад іншых сусветнавядомых акцёраў, якія ігралі Ліра як бацьку, з жорсткай нялюдскасцю падманутага дочкамі, Міхаэлс на першы план выносіў не трагедыю старога бацькі і караля, а чалавека, які страшнай цаной заплаціў за разуменне свету. «Лір Міхаэлса, — піша прафесар Г. Н. Баяджыеў, — у сваіх нечалавечых пакутах знаходзіў праўду, за якую можна было плаціць жыццём. Ён паўставаў у фінале трагедыі як чалавек, які ўсё страціў, але замест згубленага набыў нешта значна больш каштоўнае: пазнанне супярэчлівага і страшнага свету».
Трэці спектакль — «Рамэа і Джульета» таксама быў выведзены за межы асабістых пачуццяў і сямейнай бытавой тэмы і вырашаўся як сацыяльная трагедыя. Услед за гэтымі пастаноўкамі на савецкай сцэне ствараецца цэлы шэраг іншых цікавых шэкспіраўскіх спектакляў.
Камедыйныя спектаклі «Шмат шуму з нічога» (тэатр імя Вахтангава, 1936), «Утаймаванне свавольніцы» (ЦТЧА, 1938) і «Як вам гэта спадабаецца» (тэатр імя Ярмолавай, 1940) з’явіліся значным этапам у засваенні камедыйнай творчасці Шэкспіра.
Вялкім творчым дасягненнем з’явіліся шэкспіраўскія спектаклі, пастаўленыя Рускім драматычным тэатрам імя М. Горкага (г. Мінск). Пастаноўкі «Дванаццатая ноч», «Атэла», «Кароль Лір» атрымалі шырокае прызнанне гледачоў. Камедыйны спектакль «Дванаццатая ноч» (1945), пастаўлены рэжысёрам С. Уладычанскім, — вытанчаны, лёгкі, дасціпны, музычны. Ён поўны чароўнага жарту, акцёрскіх знаходак, жыццярадасны.
Найлепшым спектаклем тэатра быў «Кароль Лір» (1953). Рэжысёр спектакля народны артыст В. Фёдараў і мастак А. Грыгар’янц, заслужаны дзеяч мастацтваў БССР, з дакладнасцю ўзнавілі суровую атмасферу старажытнай Англіі.
Пастаноўкі п’ес Шэкспіра былі таксама здзейснены ў абласных тэатрах рэспублікі — Гомельскім («Зімовая казка» і «Рамэа і Джульета», рэжысёр Л. Эльстан) і Магілёўскім («Утаймаванне свавольніцы», рэжысёр Б. А. Лур’е).
Беларускі тэатр пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі адным з першых нацыянальных тэатраў звярнуўся да мастацкай скарбніцы англійскага генія. У 1925 годзе, у час вучобы творчай моладзі ў Беларускай студыі ў Маскве, мастацкі кіраўнік студыі Валянцін Сяргеевіч Смышляеў, падрыхтоўваючы рэпертуар будучага тэатра, паставіў камедыю «Сон у летнюю ноч».
У гэтай п’есе, як і ў іншых камедыях, створаных у першы перыяд творчасці Шэкспіра, з найбольшай паўнатой адлюстраваліся аптымізм і жыццярадаснасць драматурга. «Сон ў летнюю ноч» — камедыя пра каханне, якое атрымлівае перамогу над усімі забабонамі. Шэкспір сцвярждае ў ёй гуманістычны погляд на пытанні маралі, кахання, шлюбу. Гэта — паэтычная, пранізаная рамантыкай, іскрыстая весялосцю камедыя. Для працы з навучэнцамі ён абраў «Сон у летнюю ноч», таму што лічыў, што гэтая народна-феерычная камедыя, звязаная са святам Івана Купалы, створаныя ў ёй характары юнакоў і дзяўчат, якія змагаюцца за сваё шчасце, за права любіць, будуць блізкія беларуская моладзі. Шэкспір гэтак жа, як і народная драма і антычная трагедыя, уваходзіў у праграму выхавання будучых акцёраў і рэжысёраў.
Асобныя недахопы з’яўляліся вынікам таго, што шэкспіраўскі спектакль ствараўся сіламі яшчэ нявопытнай творчай моладзі. Студыйцы не заўсёды паспяхова ўвасаблялі цікавы рэжысёрскі задум; цяжка было на першых сітавінах справіцца з мастацкай шматпланавасцю камедыі, дамагчыся раўнавагі рэальных і фантастычных элементаў.
Пасля некалькіх паказаў у Маскве, спектакль «Сон у летнюю ноч» іграўся ў святочныя дні адкрыцця Другога Беларускага дзяржаўнага тэатра (21-22 лістапада 1926 года), створанага ў Віцебску на аснове студыі.
Высокую ацэнку спектаклю даў знавец Шэкспіра, прафесар Пражскага універсітэта Здэнэк Неедлы, які бачыў яго ў лістападзе 1927 года. Выказваліся і крытычныя заўвагі. Адчувалася, што пастаноўка не пакідала абыякавых, выклікала ажыўленыя спрэчкі.
Творчае жыццё «Сна ў летнюю ноч» было працяглым. Ён пяць гадоў не сходзіў са сцэны і быў сыграны больш за сто разоў. «Сон у летнюю ноч» быў адным з любімых спектакляў акцёраў, яны заўсёды з радасцю ў ім гулялі, удасканальваючы з году ў год сваё майстэрства.
«Сон у летнюю ноч» параўнальна рэдка ставіцца на сцэне. Праз шмат гадоў пасля беларускай пастаноўкі, камедыя была пастаўлена ў Маскоўскім тэатры Савецкай Арміі рэжысёрам А. Д. Паповым (1941).
IC 4679
IC 4679 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Смаляне
''Гэты артыкул — пра старажытнаславянскае племя. Таксама смалянамі называюць жыхароў горада Смаленска.''
Смаля́не (смоляни)  — сярэдневяковае паўднёваславянскае племя, якое пасялілася ў VII стагоддзі ў Радопах і даліне ракі Месты. У 837 племя паўстала супраць візантыйскага панавання, заключыўшы саюз з балгарскім ханам Прэсіянам. Пазней смаляне сталі адной са складовых частак балгарскага народа. Горад Смолян на поўдні Балгарыі названы па імі гэтага племені.
Дзючэры
Звычайна дзючэраў атаесамляюць з нашчадкамі амурскіх чжурчжэняў.
Гісторыя
Археалагічныя раскопкі дзючэрскіх помнікаў, якія арганізуюцца з 1977 г., паказалі, што культура дзючэраў прыйшла на змену культуры чжурчджэняў у другой палове XIII ст. Асноўным заняткам яе носьбітаў з'яўлялася земляробства.
З дапамогай цынскага ўрада рэшткі дзючэраў перасяліліся на поўдзень Маньчжурыі, дзе яны маглі быць асіміляваны маньчжурамі. У 1654 г. чарговы атрад казакаў знайшоў іх паселішчы пакінутымі.
Культура
Асноўнымі заняткамі дзючэраў былі земляробства і пашавая жывёлагадоўля. Вырошчвалі жыта, агуркі, мак, часнык, бабы, кавуны, дыні, яблыкі, арэхі, каноплі. Збожжа захоўвалі ў хатах або ў асаблівых ямінах на палетках. Малолі ўручную, выплочвалі даніну мукою. Частка зерня перапрацоўвалася ў алкагольныя напоі. Аралі драўлянай сахой з дапамогай быкоў. Палявалі на футравых жывёл, займаліся рыбалоўствам. Актыўна гандлявалі з Кітаем. Жылі ў вялікіх добра ўмацаваных паселішчах.
Паліграфічна-выдавецкі дом «Твердиня»
Паліграфічна-выдавецкі дом «Твердиня» (ПВД «Твердиня», «Цвярдыня») — украінскае кніжнае выдавецтва прыватнай формы ўласнасці, заснаванае ў Луцку ў 2004 годзе.
ПВД «Твердиня» выдае кнігі ўніверсальнага зместу для ўсіх узроставых груп. Заснавальнік і дырэктар выдавецтва — Мікола Мартынюк.
Заснаванне выдавецтва
Паліграфічна-выдавецкі дом «Твердиня» як юрыдычная асоба быў заснаваны 25 кастрычніка 2004 года. Ліцэнзію на права ажыццяўлення выдавецкай дзейнасці прыватнае прадпрыемства атрымала 14 снежня 2004 года. Абноўленая ліцэнзія з пашырэннем відаў кнігавыдавецкай і гаспадарчай дзейнасці ПВД «Твердиня» была ўручана 16 мая 2017 года.
Дэбют выдавецтва
З'яўленне выдавецтва «Твердиня» на кніжным рынку Валыні заўважна ажывіла выдавецкую дзейнасць у рэгіёне. Як па якасці, так і па колькасці кніжнай прадукцыі ад свайго заснавання выдавецтва з'яўляецца адным з лідэраў у Луцку і па вобласці ў цэлым.
Кніжным дэбютам выдавецтва сталі падарункавыя міні-выданні «Миколаєва ніч» Васіля Слапчука і «Йде у гості Миколай» Іосіпа Струцюка (абедзве выйшлі накладам адразу па 5 000 асобнікаў). Кожная з кніг пабачыла свет практычна за два дні, напярэдадні свята Мікалая; таму свяціцель Мікалай стаў заступнікам выдавецтва.
Тэматычнае накірунак
Па статусе і тэматычным кірунку ПВД «Твердиня» з'яўляецца універсальным выдавецтвам, нягледзячы на тое, што ў апошні час прыярытэтна больш увагі надаецца навуковай кнізе, тады як у пачатку сваёй дзейнасці яно пазіцыянавала сябе хутчэй як выдавецтва дзіцячай і музычнай літаратуры.
Кнігавыданне
За час свайго існавання ПВД «Твердиня» выдала кніг больш за 500 найменняў агульным тыражом каля 1 млн. асобнікаў. Прадпрыемства выдае не толькі мясцовых аўтараў, але і літаратараў і навукоўцаў далёка за межамі Валыні, у прыватнасці — з Чарнігава, Кіева, Сум, Харкава, Дняпра, Данецка, Ялты, Адэсы, Львова, Роўна, Вінніцы, Івана-Франкоўска і іншых куткоў Украіны, а таксама з блізкага і далёкага замежжа — з Беларусі, Македоніі, Балгарыі, Харватыі, Чэхіі, Польшчы, Расіі.
Папулярныя выданні
Найбольш папулярнымі творчымі праектамі выдавецтва з'яўляюцца кніжныя серыі «Пантэон», «Неверагодна, але факт!», «Літаратурны эксклюзіў», «Хранатоп», «Валынь унікальная», «Сучасная балканская паэзія», «Пісьменнікі Валыні — Лаўрэаты Нацыянальнай прэміі Украіны імя Тараса Шаўчэнкі», «Літтэатр ХХІ».
Удзел у выдавецкіх конкурсах
ПВД «Твердиня» стала з'яўляецца актыўным удзельнікам штогадовых ўсеўкраінскіх і міжнародных кніжных кірмашоў, самымі аўтарытэтнымі з якіх можна назваць Форум выдаўцоў ў Львове, кіеўскі «Кніжны свет» (вясновы і восеньскі) ад выставачнай кампаніі «МЭДВІН», летні кніжны кірмаш ва Украінскім доме ад Дзяржтэлерадыё Украіны, прымеркаваны да Дня незалежнасці Украіны, снежаньскі «Кніжныя кантракты» ў Кіеве, «Украінская кніга на Адэшчыне», «Джура-фэст», «Кнігі вялікай Валыні» і т.п..
Узнагароды
За высокае прафесійнае майстэрства і творчыя дасягненні калектыў выдавецтва неаднаразова ўзнагароджваўся дыпломамі, падзякамі і ганаровымі граматамі абласнога і гарадскога кіраўніцтва, а таксама розных кніжных форумаў.
Па выніках Дзяржкамстата Украіны ў выніку за 2007 год «Твердиня» заняла 36 месца ў Нацыянальным бізнес-рэйтынгу Украіны як Лепшы працадаўца – за высокія паказчыкі прафесійнай дзейнасці і ўзроўню аплаты працы, а па выніках за 2012 год – 2 месца ў Валынскай вобласці ў намінацыі «Паказчыкі эфектыўнасці выкарыстання рэсурсаў» і 44 месца ва Украіне па паказчыку «Прыбытак на акцыянерны капітал». У маі 2008 года выдавецтва адзначана Ганаровай узнагародай Усеўкраінскай праграмы «Залатыя рукі Украіны».
Асноўныя напрамкі
Асноўнымі напрамкамі дзейнасці ПВД «Твердиня» з'яўляюцца: кнігавыдавецкая справа; паліграфічная дзейнасць; мастацкае афармленне твораў, кніг, зборнікаў; рэкламная дзейнасць; гандаль кнігамі, перыёдыкай і т.п..
Запаленне
Запаленне — складаная ахоўная рэакцыя арганізма на дзеянне шкодных агентаў, якая праяўляецца комплексам сасудзіста-тканкавых зменаў. Запаленне — адзін з працэсаў, якія ляжаць у аснове шматлікіх захворванняў, вонкава розных па клінічных праявах. Біялагічнае значэнне запалення — абмежаванне распаўсюджвання ў арганізме хваробатворных агентаў; часам запаленчы працэс спрыяе іх знішчэнню.
Феадальная раздробненасць
Феадальная раздробненасць (удзельная сістэма) — перыяд паслаблення цэнтральнай улады ў феадальных дзяржавах у сілу рознай па сваёй працягласці і эфекту дэцэнтралізацыі, абумоўленай узмацненнем буйных феадалаў ва ўмовах сеньёрыяльнай арганізацыі працы і воінскай павіннасці. Новыя, больш дробныя тэрытарыяльныя ўтварэнні вядуць практычна незалежнае існаванне, пануючай у іх з’яўляецца натуральная гаспадарка. Тэрмін быў шырока распаўсюджаны ў савецкай гістарыяграфіі, зараз часта выкарыстоўваецца ў сучаснай беларускай гістарыяграфіі.
Сонечнае зацьменне 9 мая 1967 года
Сонечнае зацьменне 9 мая 1967 года — частковае сонечнае зацьменне 147 сараса.
Феадальная раздробненасць
Удзельны перыяд
Тэрмін выкарыстоўваецца для абазначэння эпохі існавання ўдзелаў і ўключае ў сябе ўвесь перыяд ад падзелу цэнтральнай улады (ад першага ў 843 годзе — для імперыі Карла Вялікага, ад апошняга ў 1132 годзе — для Кіеўскай Русі; не ад з’яўлення першых удзелаў) у раннефеадальнай дзяржаве да ліквідацыі апошняга ўдзела ў цэнтралізаванай дзяржаве (XVI стагоддзе).
Сонечнае зацьменне 9 мая 1967 года
Зацьменне мела велічыню 0,7201 і дасягнула свайго максімуму ў 14:42:48 UTC у пункце з каардынатамі 63° пн. ш. 168° з. д..
Зацьменне 9 мая 1967 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1967 годзе і 154-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 12 лістапада 1966 года, наступнае — 2 лістапада 1967 года.
Марына Міхайлаўна Казлоўская
Марына Міхайлаўна Казлоўская (нар., Мінск) — літаратуразнавец, перакладчыца.
Біяграфія
Дэбютавала ў якасці перакладчыцы са зборнікам перакладаў паэзіі Тадэвуша Ружэвіча «Без» (2012, выд. З. Коласа). Яе пераклад был намінаваны на прэміі «Дэбют» імя Максіма Багдановіча (2012) і часопіса «ПрайдзіСвет» у катэгорыі «Паэзія» (2013)
Перакладае паэзію Збігнева Херберта, Тадэвуша Ружэвіча, Станіслава Бараньчака, Віславы Шымборскай. У 2008 годзе ў анталогіі «Галасы з-за небакраю» апублікаваны яе пераклады 29-га і 117-га санетаў У. Шэкспіра. 20 сакавіка 2015 года ў Тэатры імя Янкі Купалы адбылася прэм’ера спектакля па п’есе Антона Паўлавіча Чэхава ў яе перакладзе.
У лістападзе 2015 года ў выдавецтве «Логвінаў» выйшаў дэтэктыў «Доля Праўды» ў перакладзе Марыны Казлоўскай. Акрамя таго, была адным з перакладчыкаў на беларускую мову кнігі «Знахар» Тадэвуша Далэнга-Мастовіча (2016), кнігі «На розныя галасы» (анталогія сучасная польскай драматургіі) (2019), «Пасланне Пана Когіта: выбраныя вершы і п’есы» і «Варвар у садзе: выбраная эсэістыка» Збігнева Герберта (абедзве 2020).
Рэдактар перакладаў на беларускую мову кнігі Дэвіда Пэрыша «Цішоткі і Пінжакі. Дапаможнік па творчым бізнесе» (2017), Ігната Карповіча «Сонька» (2018), Міхаіла Вешыма «Англійскі сусед» (2019) і «Менскай трылогіі» Сяргея Пясецкага (2018—2019).
Удзельнічала ў праекце «Рэзідэнцыя маладога літаратара» у лістападзе 2016: «Я не ўпершыню патрапіла ў Вільню, але ўпершыню прысутнічала ў ёй настолькі доўга, каб, нікуды не спяшаючыся, пасмакаваць горад, дзе нараджалася літаратура, якую я вельмі люблю.
''Здавалася б, дарослая цётка, хутка 35! Але я абсалютна па-дзіцячы захоплена штодня адкрывала для сябе беларускую Вільню, п’ючы каву ў доме, куды на працу хадзіў Янка Купала і жыў Францішак Аляхновіч, трапляючы ў дворык, дзе рабілася „Наша ніва“ ці выкладаў Максім Гарэцкі. Горад, які ўсё гэта памятае».''
Тургутлу
Тургутлу (Turgutlu) — горад у правінцыі Маніса Эгейскага рэгіёна Турцыі. Назва паходзіць ад цюркскага клана Тургут, члены якога аселі на гэтых землях пры султане Мурадзе ІІ. Іншае імя горада (распаўсюджанае з XIX стагоддзя і вядомае ў заходніх крыніцах) — Касаба (варыянты напісання: Kasaba, Casaba, Cassaba), што значыць «горад», а насельнікі дагэтуль называюцца касабалы.
Лужыцкая семінарыя
Лужыцкая семінарыя, іншы варыянт назвы — Сербская семінарыя (Serbski seminar,, Lužický seminář, Wendische Seminar, Seminarium Lusaticum Pragense) — каталіцкая семінарыя, якая дзейнічала з 1728 г. па 1922 год у пражскім раёне Малая-Страна, Чэхія. У XVIII—XIX стагоддзях Лужыцкая семінарыя адыграла значную ролю ў культурным адраджэнні лужыцкага народа. Будынак з'яўляецца Культурным помнікам Чэшскай Рэспублікі.
Гісторыя
У 1694 годзе два каталіцкіх святара з Будзішына Марцін Норберт (1637-1707) і Георг Іосіф Шымон (1646-1729) заснавалі ў 1706 годзе ў Празе гасцінны дом для паломнікаў з Верхняй Лужычы. У гэтым доме таксама жылі кандыдаты ў святарства, якія навучаліся ў Карлавым універсітэце. Да Рэфармацыі Верхняя Лужыца ўваходзіла ў склад каталіцкай епархіі Мейсена. Пасля распаўсюджвання лютэранства Будзішын увайшоў у склад Апостальскай адміністратуры, якая накіроўвала кандыдатаў у святарства для навучання ў каталіцкія семінарыі Кракава, Вены, езуіцкія навучальныя ўстановы ў Оламауцы і Празе. Гасцінны дом стаў асновай будучай семінарыі для студэнтаў з Верхняй Лужыцы. Сербская семінарыя святога Пятра была заснавана ў Празе ў 1724 годзе як навучальная ўстанова для падрыхтоўкі будучых каталіцкіх святароў Верхняй Лужыцы. Семінарыя была зацверджана 6 ліпеня 1725 года ўказам імператара Карла VI. Будаўніцтва семінарскага будынка па праекце архітэктара Кіліана Ігнаца Дзінценгофера пачалося ў 1726 годзе і скончылася ў 1728 годзе. 15 ліпеня 1726 года быў закладзены першы камень семінарыі.
Восенню 1728 года пачалося выкладанне ў Лужыцкай семінарыі, у якой былі тэалагічны і філасофскі факультэты. У першы год у Лужыцкай семінарыі навучаліся 15 студэнтаў. У першыя гады пасля заснавання семінарыі ў яе прымалі толькі кандыдатаў з Лужыцы. Некаторыя з іх праходзілі папярэднюю адукацыю, наведваючы лекцыі па тэалогіі ў Карлавым універсітэце. З сярэдзіны XIX стагоддзя некаторыя кандыдаты атрымлівалі сярэднюю адукацыю ў маластранскай гімназіі. Сербскія студэнты, якія вучыліся ў Лужыцкай семінарыі, падтрымлівалі сувязі з чэшскімі студэнтамі. 21 кастрычніка 1846 года семінарыст Якуб Бук разам з іншымі семінарыстамі заснаваў студэнцкае брацтва «Сербаўка», мэтай якой стала аб'яднанне ўсіх лужыцкіх студэнтаў, якія навучаліся ў Празе. У гэтую студэнцкую арганізацыю ў розны час уваходзілі будучыя вядомыя лужыцкія пісьменнікі і грамадскія дзеячы Міхал Горнік, Якуб Барт-Чышынскі, Міклаўш Андрыцкі і Ёзэф Новак. Сярод удзельнікаў «Сербаўкі» былі папулярныя ідэі панславізму. Дзейнасць «Сербаўкі» спрыяла кансалідацыі лужыцкага народа і яго самаідэнтыфікацыі.
У канцы XVIII стагоддзя пасля змены германскіх межаў каталіцкіх епархій у семінарыю сталі прымаць нямецкамоўных студэнтаў. У семінарыі ўзнікла канкурэнцыя паміж славянскім і нямецкім нацыяналізмам. Нямецкі бок папракаў ў панславізме славянскі бок, што прыводзіла да пастаянных канфліктаў на дзяржаўным і царкоўным узроўні. Пасля Першай сусветнай вайны ва ўмовах інфляцыі скарацілася матэрыяльная дапамога з боку каталіцкага епіскапа ў Баўцене. У гэтых умовах колькасць семінарыстаў значна скарацілася. У жніўні 1922 года семінарысты былі адпраўленыя назад у Саксонію. Восенню 1922 года дзейнасць Сербскай семінарыі была спынена і 30 кастрычніка 1922 будынак семінарыі было перададзена мясцовым уладам. Да 1927 года семінарысты былой Лужыцкай семінарыі навучаліся ў населеным пункце Шмохтітц (Шмохтіцы). Потым семінарысты з Верхняй Лужыцы навучаліся ў семінарыі горада Фульда.
З 1728 г. па 1922 год семінарыю скончыла 768 выпускнікоў. З іх лужычанамі былі 428 чалавек, 319 чалавек былі немцамі і 21 чалавек былі прадстаўнікамі іншых нацыянальнасцяў. Пасля Другой сусветнай вайны будынак семінарыі быў перададзена ў валоданне грамадскай арганізацыі «Таварыства сяброў Лужыцы». Да 1955 года ў будынку дзейнічала лужыцкая навучальная ўстанова. Пасля будынак быў нацыяналізаваны і пражскія ўлады дазволілі размясціць у Сербскай семінарыі архіў і бібліятэку імя Міхала Горніка. У бібліятэцы рэгулярна праходзілі розныя культурныя мерапрыемствы, прысвечаныя лужыцкай культуры. У 2002 годзе будынак і бібліятэка сур'ёзна пацярпелі ад паводкі.
У наш час ўласнікам будынка з'яўляецца чэшскае Міністэрства адукацыі, моладзі і спорту Чэшскай Рэспублікі. У будынку знаходзіцца Цэнтр па вывучэнню вышэйшай адукацыі. Бібліятэка імя Міхала Горніка адкрыта для наведвання кожную сераду з 13.00 да 15.00 гадзін.
NGC 2098
NGC 2098 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC28) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заполле (Баранавіцкі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 15 км на поўнач ад Баранавіч. Насельніцтва 73 жыхары, 23 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы, вёска ў Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце загінуў 1 вясковец.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Александрас Папагас
Алекса́ндрас Леаніду Папа́гас (, Афіны, Грэцыя —, Афіны) — грэчаскі ваенны і палітычны дзеяч. Прэм’ер-міністр Грэцыі з 19 лістапада 1952 года.
Біяграфія
Вучыўся ў Ваеннай акадэміі (Брусель), кавалерыйскай школе ў Іпры, у арміі з 1906 года. У першую Балканскую вайну — афіцэр Генштаба, ваяваў у Македоніі. Як раяліст, звольнены ў 1917 годзе, пасля аднаўлення манархіі вернуты ў рады ўзброеных сіл, ваяваў у Малой Азіі супраць турак (у кавалерыі), ізноў звольнены ў 1922 года, адноўлены ў 1927 годзе.
У 1934 годзе — камандуючы корпусам, у 1935—1936 гадах — міністр абароны, на гэтай пасадзе аказаў садзейнічанне рэстаўрацыі манархіі, у 1936—1940 гады — начальнік генштаба, у 1940—1941 гады — Галоўнакамандуючы падчас Італа-грэчаскай вайны 1940—1941 гадоў.
У 1949—1951 гады зноў Галоўнакамандуючы (у грамадзянскай вайне з камуністычным рухам), адзіны ў XX стагоддзі грэчаскі палкаводзец, які атрымаў вышэйшае воінскае званне ў УС Грэцыі — стратарх (28 кастрычніка 1949 года), якое адпавядала званню фельдмаршала.
Займаў пасаду Прэм’ер-міністра да сваёй смерці.
Аўтар кнігі «The battle for Greece» («Бітва за Грэцыю»). У яго гонар названы раён Папагу ў горадзе Афіны, дзе знаходзіцца Міністэрства абароны.
Эдуарда Дуальдэ
Эдуарда Альберта Дуальдэ Мальданада (Eduardo Alberto Duhalde Maldonado; нар., Ломас-дэ-Самора, правінцыя Буэнас-Айрэс) — прэзідэнт Аргенціны ў 2002—2003 гадах. Праўленне Дуальдэ азнаменавала выхад Аргенціны з эканамічнага крызісу. Па прафесіі адвакат. Пераніст. З 1973 кіраўнік прыгарада сталіцы. У 1987—1989 гг. дэпутат і віцэ-спікер. У 1989—1991 гг. — Віцэ-прэзідэнт Аргенціны пры Карласе Менемэ. З 1991 па 1999 губернатар Буэнас-Айрэса. У 1999 годзе заняў другое месца на выбарах прэзідэнта. У студзені 2002 года быў абраны парламентам часовым прэзідэнтам пасля адстаўкі Фернанда дэ ла Руа, Адольфа Радрыгеса Саа і двух в. а. прэзідэнта.
Дом урада (Мінск)
Дом урада ў Мінску — будынак урада РБ у Мінску. Узведзены ў 1930—1934 па праекце Іосіфа Лангбарда. Размешчана на плошчы Незалежнасці. Найбуйнейшы грамадскі будынак міжваеннага перыяду аб'ёмам 240 000 м³, адзін з лепшых помнікаў канструктывізму, паклаў пачатак фарміраванню новага цэнтра горада — б.плошчы Леніна. У будынку працуе заканадаўчы орган ніжняя палата Парламента — Палаты прадстаўнікоў; цэнтральны орган выканаўчай улады- Савет Міністраў, Прэзідэнцкая бібліятэка Рэспублікі Беларусь, іншыя дзяржаўныя ўстановы.
Гісторыя
Месцам для будаўніцтва Дома ўрада ў канцы 1920-х спецыяльная камісія вызначыла участак «па Савецкай вуліцы, пачынаючы з Новамаскоўскай і заканчваючы Берсана». Пад знос пайшла ўся драўляная забудова, хаатычна размешчаная па ўсім месцы будучай будаўнічай пляцоўкі. Праект Лангбарда быў прызнаны самым лепшым на ўсесаюзным конкурсе ў 1929. Будоўля доўжылася чатыры гады (1930—1934).
Кампаноўка Дома ўрада засноўвалася на сімэтрычным узрастанні аб’ёмаў і вышынь ад перыфэрыі галоўнага фасаду да цэнтру. Перад галоўным фасадам быў усталяваны помнік Уладзіміру Леніну, распрацаваны Іосіфам Лангбардам разам з ленінградскім скульптарам Мацвеем Манізерам.
За ўзвядзенне Дому ўрада ў 1934 архітэктар атрымаў званне «заслужаны дзеяч мастацтваў БССР».
У 1984 годзе праведзена добраўпарадкаванне ўнутрыдваровай тэрыторыі (арх. Г. Аксёнава).
Архітэктурнае рашэнне
Дом Урада — самае буйное збудаванне ў беларускай архітэктуры. Яго аб'ём роўны 240 тыс. кубаметраў. Нягледзячы на ​​яго гэтак вялікія памеры, халодныя шэрыя тоны каменнай тынкоўкі і некаторае драбленне аб'ёмаў, будынак не здаецца грувасткім і цяжкавагавым.
Бакавыя крылы будынка ўтвараюць парадны двор, пры ўваходзе ў які ўзвышаецца помнік помнік У. І. Леніну (1934 г., скульптар М. Манізер). Помнік з'яўляецца цэнтрам архітэктурнай кампазіцыі гэтага манументальнага будынка і прылеглай да яго плошчы. У. І. Ленін выяўлены выступоўцам на трыбуне з прамовай перад чырвонаармейцамі, якія ўходзяць на Заходні фронт. На пастаменце помніка з паліраванага лабрадарыту гарэльефы з бронзы эпізоды гісторыі даваеннага часу «Кастрычніцкая рэвалюцыя», «Абарона Радзімы», «Індустрыялізацыя краіны», «Калектывізацыя сельскай гаспадаркі».
Герб Беларусі на будынку выкананы ў 1997 годзе скульптарам В. Мурашовым.
Міхась Дуброўскі
Міхась Дуброўскі (, в. Казелле,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі , ,.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Працаваў паштальёнам у Харкаве (1915—1916), быў прызваны ў армію. Прымаў удзел у падзеях Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Смаленску і на Клімаўшчыне. Служыў у Чырвонай Арміі. Скончыў творчае аддзяленне Вышэйшага літаратурна-мастацкага інстытута імя В. Брусава ў Маскве (1925), быў накіраваны на працу ў Мінск — навуковым супрацоўнікам літаратурнай камісіі Інбелкульта. У 1926—1945 гг. жыў у Маскве, працаваў упраўдомам ва Усесаюзным радыёкамітэце, настаўнічаў (у 1941—1942 гг. працаваў у Башкірыі). Скончыў аспірантуру пры Маскоўскім інстытуце гісторыі, філасофіі і літаратуры (1941). З 1945 — старшы выкладчык Брэсцкага педагагічнага інстытута, у 1949—1950 гг. — Літаратурнага інстытута (Масква), у 1950—1957 — Гродзенскага педінстытута. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1959 года).
Творчасць
Выступаў у перыядычным друку з вершамі, п’есамі, артыкуламі з 1918. Суаўтар (разам з П. Шастаковым) п’есы-лібрэта «Уласнай рукой» (газета «Гудок», 1928—1929, пастаўленая ў 1919). У 1926 у яго перакладзе на беларускую мову выйшла асобным выданнем паэма О. Уайльда «Балада Рэдынгскай турмы».
Узнагароджаны медалямі.
Асака варсістая
Асака варсістая (Carex hirta) — шматгадовая травяністая расліна, тыпавы від роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Трава ярка-зялёнай або шыза-зялёнай афарбоўкі з доўгімі паўзучымі карэнішчамі, якая ўтварае друзлыя дзярновіны і дае доўгія (гарызантальная частка 10-50 см даўжынёй патоўшчаныя парасткі двух відаў: апагеатропныя і дыягеатропныя. Адзін з рэдкіх відаў асок, якія даюць падоўжаныя вегетатыўныя парасткі.
Сцеблы прамастаячыя гладкія, 10-60 см вышынёй, ля аснавання апранутыя гладкімі, чырванавата-бурымі, бязлісцевыя похвамі, у суквецці шурпатыя.
Пласцінкі лісця 2-4 (5 ) мм шырынёй, апушаныя з абодвух бакоў, рэдка голыя, тонка завостраныя, карацей сцябла.
Каласкі у ліку 3-5, дадолу магчыма моцна расстаўленыя. Верхнія (1 )2—3(5 ) каласкоў тычынкавыя, збліжаныя, булавападобна-ланцэтныя, 1,5-3 см даўжынёй ; астатнія песцічныя, цыліндрычныя, 1,5-4 см даўжынёй, 0,8 см шырынёй, друзлыя, ніжнія звычайна на ножках да 2 см даўжынёй. Песцічные каласкі размешчаны амаль па ўсім сцябле. Лускі тычынкавых каласкоў зваротна-яйкападобныя, шыпавата-завостраныя, светла-іржавыя, магчыма валасістыя. Лускі песцічных каласкоў даўгавата-яйкападобныя, магчыма доўгавосцевыя, светла-іржавыя, у сярэдзіне светла-зялёныя, рассеяна-валасістыя, з трыма жылкамі, карацей мяшочкаў. песцікаў 3. Мяшэчкі 5,5-7 мм даўжынёй, тонкакожыстыя, даўгавата-канічна-яйкападобныя, звычайна па ўсёй паверхні густа-валасістыя, уздута-трохграневыя, зеленаватыя або іржава-крапчатыя, з выступоўцамі, некалькі патоўшчанымі жылкамі, амаль сядзячыя, паступова звужаныя ў падоўжаны шчаціністы, некалькі растапыраны носік. Носік 1,5-3,5 мм даўжынёй, зелянява-жоўты, не адрозны па колеры ад астатняй часткі мяшочка, з шылападобнымі, цвёрдымі зубцамі (0,5) 1 — 2,5 (3) мм даўжынёй.
Ніжні крыючы ліст большай часткай з доўгай похвай, амаль роўны суквеццю.
Квіценне доўжыцца з мая па чэрвень. Плоданасіць у маі-чэрвені.
Лік храмасом 2n = 112.
Вар'іруе па ступені опушенасці похваў і пласцінак лісця: ад рассеяна-валасістых да голых і толькі ля верхняга краю плёнчатага боку похвы заўсёды валасістых. Звычайна апушаны ўсе часткі ліста, а ва ўмовах залішняга ўвільгатнення нярэдкія парасткі з голымі лісцем. Валасінкі ў гэтага віду своеасаблівыя: сценкі іх маюць невялікія выпукласці (мамілозны), тады як у іншых відаў асокаў валасінкі з гладкімі сценкамі.
Распаўсюджанне
Еўропа, Еўрапейская частка Расіі: усе раёны, акрамя Арктыкі, Каўказ, Прыбалтыка, Украіна, Беларусь; Малдова, Далёкі Усход: Усурыйскі край (поўдзень, занасное) Заходняя Азія: Турцыя, Іран (хрыбет ) Паўночная Амерыка (занасное) Паўночная Афрыка.
Выкарыстанне
У карэнішчах знойдзеныя сапаніны, сляды эфірнага алею, крухмал, смолы, а ў лісці — алкалоіды.
У народнай медыцыне адвар карэнішчаў выкарыстоўваецца як лёгкае адхарквальнае пры бранхіце і пры захворваннях нервовай сістэмы. Ужыванне яго проціпаказана пры гастрыце і язвавай хваробы страўніка.
Георгій Перамаганосец
Георгій (Юрый) Перамаганосец, Георгій Пераможац, Юрый Змеяборац — адзін са святых хрысціянскай царквы, мучанік, але пераможац.
Паводле запісаў Метафраста, Георгій паходзіў са знатнага кападакійскага роду і займаў даволі высокі чын у войску. Калі рымскі імператар пачаў праследаванне хрысціян, Георгій пакінуў вайсковую службу і стаў прапаведнікам хрысціянства, за што пасля цяжкіх пакут каля 303 года яму адсеклі галаву. Існуе шмат розных жыцій і апавяданняў пра жыццё, учынкі і цуды гэтага святога велікамучаніка. Усходнія і заходнія календары адносяць яго смерць да 23 красавіка, у памяць гэтага і было ўведзена рэлігійнае свята.
На іконах св. Георгій Пераможац выяўляецца юнаком на белым кані, які паражае сваёй дзідай цмока. На ўсходнеславянскіх землях ад часоў Яраслава Уладзіміравіча гэты малюнак быў традыцыйным на пячатках і манетах.
Гімалайскія субтрапічныя хваёвыя лясы
Гімалайскія субтрапічныя хваёвыя лясы — экарэгіён у Бутане, Індыі, Непале і Пакістане.
Дадзены экарэгіён уяўляе сабой велізарны масіў хваёвых лясоў, які працягнуўся на 3000 км і перасякае ніжнія вышыні Гімалайскага хрыбта амаль па ўсёй даўжыні, уключаючы раёны Пакістана, паўночныя індыйскія штаты Джаму і Кашмір, Хімачал-Прадэш, Утаракханд і Сікім, Непал і Бутан.
Флора
Пераважнай формай флоры экарэгіёну з'яўляецца лес з засухаўстойлівых дрэў віду з наземным покрывам з густой травы. Частыя пажары не даюць магчымасці з'явіцца падлеску з хмызнякоў. Расліннае покрыва на зямлі складаецца з, і.
Хваёвы лес у асноўным расце на паўднёвых схілах.
Фаўна
Хоць экарэгіён і не адрозніваецца багатай разнастайнасцю жывой прыроды, у параўнанні з вільготнымі трапічнымі лясамі, ён мае важнае значэнне як месца пражывання некаторых відаў, асабліва птушак. У дзікай прыродзе водзяцца і, хоць і ў меншай колькасці, чым у раўнінных раёнах, дзе яны палююць на антылоп, якія пасуцца. Больш тыповымі жывёламі хваёвага лесу з'яўляюцца прадстаўнікі падсямейтва.
Відавая разнастайнасць птушак ўключае 480 відаў, у тым ліку 11 эндэмікаў:, , , , , , , , , ,.
Ахова прыроды
Гэтым месцам пагражае высечка і распаўсюджванне пашы і ворных зямель. Знікненне лесу правакуе хуткае вымыванне глеб горнай вадой. Найбольш глыбокія змены можна ўбачыць у цэнтральнай і ўсходняй частках Непала, дзе лес быў высечаны пад тераснае земляробства. Ахоўныя тэрыторыі хваёвага лесу невялікія, але часткова ўваходзяць у больш шырокі Нацыянальны парк Джыма Корбета.
IC 4680
IC 4680 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Усходне-Карэйскія горы
Усходне-Карэйскія горы — горная сістэма на ўсходзе Карэйскага паўвострава. Уключае хрыбет Тэбэксан з гарамі Кымгансан, у яго паўночнай часткі, хрыбтамі Сабэк, Чхарон, Нарон, Кёнсан. Найбольшая вышыня 1915 м (гара Чырысан). Усходне-Карэйскія горы моцна раздзеленыя, прарэзаны глыбокімі цяснінамі. Паўночная частка гор (Тэбэксан і інш.) размешчана ў межах шчыта Кітайска-Карэйскай платформы, уяўляе сабой складаную сістэму глыбавых хрыбтоў, складзеных старажытнымі крышталічнымі пародамі. Паўднёвая частка пабудавана мезазойскімі структурамі, складзеная пераважна юрскімі і мелавымі вапнякамі, сланцамі, пясчанікамі. Клімат мусонны, на поўначы — умераны, на поўдні — субтрапічны. Лясная расліннасць прадстаўлена шыракалістымі лістападнымі лясамі на поўначы і вечназялёнымі на поўдні.
Бжозаў
Бжозаў (Brzozów) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Бжазоўскага павета Падкарпацкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Бжозаў.
Плошча горада 11,45 км².
Чэмпіянат свету па снукеры 1984
Чэмпіянат свету 1984 (World Snooker Championship 1984, таксама вядомы як Embassy World Snooker Championship 1984 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 21 красавіка па 7 мая 1984 года на арэне тэатру Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 47-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія Embassy у чарговы раз спансавала турнір. Прызавы фонд турніру склаў £200,000, з якіх £44,000 атрымаў пераможца.
NGC 2101
NGC 2101 (іншыя абазначэнні — ESO 205-1, AM 0545-520, IRAS05451-5206, PGC 17793) — галактыка ў сузор’і Жывапісец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 1995
Матчы
Каманда «Дзвіна» (Віцебск) спазнілася на матч з «Надзея» (Магілёў) і ёй было залічана параза 0:3. У знак пратэсту яна адмовілася гуляць у плэй-оф і яе замяніла «Ніка» (Брэст).
Сонечнае зацьменне 12 лістапада 1966 года
Сонечнае зацьменне 12 лістапада 1966 года — поўнае сонечнае зацьменне 142 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0234 і дасягнула свайго максімуму ў 14:23:28 UTC у пункце з каардынатамі 36° пд. ш. 48° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 57 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 84 км.
Зацьменне 12 лістапада 1966 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1966 годзе і 153-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 мая 1966 года, наступнае — 9 мая 1967 года.
Сяргей Уладзіміравіч Фамін
Сяргей Уладзіміравіч Фамін (, в. Пепелеўка, Мсціслаўскі павет, Магілёўская губерня, цяпер Манастыршчынскі раён, Смаленская вобласць, Расія —, Ярэга, Комі АССР) — беларускі паэт.
Вучоба і праца
Нарадзіўся ў сям’і вясковага настаўніка. Скончыў Мсціслаўскую сямігодку, а затым Магілёўскі педтэхнікум (1925). Два гады настаўнічаў на Барысаўшчыне ў вёсцы Ратучыцы, потым паступіў на літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне педагагічнага факультэта БДУ, якое скончыў у 1930 годзе. У 1925 годзе прыняты ў літаб’яднанне «Маладняк». Пасля расколу «Маладняка» ўваходзіў у «Пралетарска-сялянскую беларускую літаратурную суполку» («Пробліск»; ліпень 1927 — студзень 1928). Выкладаў беларускую і рускую мову і літаратуру ў Беларускім сельскагаспадарчым інстытуце. Аб яго педагагічнай і творчай працы ў Горках А. Зарэцкі, кандыдат сельскагаспадарчых навук, дацэнт Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі, былы вучань рабфака ўспамінаў: «…Пачатак новага навучальнага года на рабфаку пры Беларускім сельскагаспадарчым інстытуце. Рускую мову і літаратуру на першым курсе вядзе Сяргей Уладзіміравіч Фамін, малады чалавек ніжэй сярэдняга росту, хуткі, з парывістымі рухамі, натхнёны твар. Чорны ахайны касцюм часта быў асыпаны крошкамі крэйды, калі Фамін з запалам тлумачыў студэнтам правілы марфалогіі з прывядзеннем прыкладаў на чорнай дошцы, якая вісела на сцяне. У нашай групе Фамін вучыў чамусьці нядоўга, але запомніўся ён як ніводзін са шматлікіх выкладчыкаў рабфака»
Арышт і расстрэл
Пры сельскагаспадарчым інстытуце ў 1930 годзе існавала шматтыражная газета «За пролетарские кадры». Пры ёй быў літаратурны гурток студэнтаў, якім кіраваў С. Фамін. 4 студзеня 1935 года яго арыштоўваюць. А.Зарэцкі ўспамінае, што арыштавалі ўсіх гурткоўцаў. Іх абвінавачвалі ў арганізацыі контррэвалюцыйнай групы. Праз трыццаць гадоў ён сустрэў аднаго з гурткоўцаў М. Стэльмашука, які паведаміў: «Арыштавалі нас па ілжываму даносу аднаго са студэнтаў-стукачоў. У лагерах строгага рэжыму прабылі па пяць-восем і больш гадоў, а потым таго, хто застаўся ў жывых, адправілі ў межы прызначанай мясцовасці».
Кіраўніка гуртка ў маі 1935 года прыгаварылі да расстрэлу, замененага 10 гадамі пазбаўлення волі. Накіраваны ва Ухтпячлаг НКВД у Комі АССР. Працаваў у тапаграфічнай партыі. Спатрэбілася другая прафесія, якую ён набыў у Горацкім аэрафотатапаграфічным тэхнікуме. У зняволенні вывучаў італьянскую мову, завучваў вершы Дантэ Аліг’еры ў арыгінале. Працягваў пісаць у зняволенні; некаторыя вершы занатоўваў у лістах да родных. . Паўторна арыштаваны ў лагеры 29 верасня 1941 года. 2 кастрычніка 1941 года над С. Фаміным адбыўся другі суд, і зноў паэта абвінавачваюць у стварэнні контррэвалюцыйнай арганізацыі і прыгаварылі да выключнай меры пакарання. 4 снежня 1941 года паэта не стала.
У 1957 і 1958 гадах абодва прыгаворы былі адменены. І паэт быў рэабілітаваны.
Творчасць
Яшчэ школьнікам дасылаў карэспандэнцыі ў мясцовыя газеты. З вершамі дэбютаваў у 1924 годзе (газета «Соха и молот»). З 1925 года пісаў па-беларуску. Публікаваўся ў часопісах «Маладняка» — «Полымя», «Маладняк Барысаўшчыны». Асобным выданнем выйшла паэма «Балота» (1927). Падрыхтаваў да друку ў 1929 годзе кнігу вершаў «Дымнае жыта», але тады яна не была апублікавана. З 1930 г. творчая актыўнасць рэзка знізілася, Фамін амаль перастаў пісаць і друкавацца. У друку з’явіліся разгромныя рэцэнзіі на яго паэзію. Працягваў пісаць у зняволенні; некаторыя вершы занатоўваў у лістах да родных.
Перакладаў з украінскай мовы вершы У. Сасюры. Вершы С. Фаміна перакладаліся на ўкраінскую і рускую мовы. На яго вершы напісаны песні.
Ацэнка яго творчасці
Класік беларускай літаратуры М. Гарэцкі ў кнізе «Маладняк» за пяць гадоў" называў яго сярод найлепшых або характэрных паэтаў у сучасным складзе «Маладняка». І далей характэрызуючы яго творчасць пісаў: « Фамін — вельмі эмацыянальны паэт, прычым эмацыянальнасць яго звязана з грамадскімі матывамі. Таксама ўласцівымі яму з’яўляюцца матывы кахання. Вершы даволі мызучныя» . Больш падрабязна М.Гарэцкі разглядае яго творчасць у раздзеле «Біяграфічна-крытычны слоўнік сучасных выдатных і тыповых маладнякоў» гэтай кнігі. Ён аналізуе яго паэму «Балота» і адзначае: «У паэме новы змест і новая форма. Вольны верш, гармонік, песенны склад, народны размах пачуцця, пафас новага будаўніцтва, радасць, што „на балоце грае маём сталь“, успаміны аб нядобрым мінулым дзеля параўнаня яго з новым жыццём…» Робіць ён крытычную заўвагу, што «…каханне тут уплецена не зусім удала, бо мала звязана з першым ходам дзеяння ў паэме». У цэлым М.Гарэцкі адзначае, што «Вершы ў яго — плаўныя, мілагучныя, у апошніх вершах — адшліфаваныя. Вобразнасць — прыгожая і эмацыянальная. У яго вершах — выразны ўхіл у навізну, у мадэрнізацыю старых класічных форм». І яшчэ: «У першых вершах шмат было ў яго расіянізмаў і некаторых неправільнасцей налнул. Цяпер ён — адзін з тых маладнякоўцаў, што швярнулі сур’ёзную ўвагу на культуру мовы».
Сучасны літаратуразнаўца Г. Юрчанка лічыў, што «…яго паэзія ў маладнякоўскім вянку ззяла адметнай і прывабнай кветкай. Не страціла яна пазнавальнага і эстэтычнага значэння і ў наш час». А Л. Савік і М. Скобла аналізуючы творчасць С.Фаміна пісалі: «Маладнякоўскія настроі, асаблівасці стылю і мовы новай маладой генерацыі паэтаў выразна праявіліся і ў ягонай творчасці, жыццесцвярджальнай сваім пафасам. Усё гэта было характэрна і для вершаў, і для паэм „За новыя дні“ і „Родная даль“. У паэме „Балота“ (1927), прысвечанай беларускай вёсцы, аўтар імкнуўся супаставіць старое і новае, паказаць тыя змены ў жыцці сялянства, што прынеслі рэвалюцыйныя пераўтварэнні. Паэма і ў тэматычных, і ў жанравых адносінах была напісана ў лепшых традыцыях таго часу».
Mercedes-Benz W201
Вырабляўся з 1982 па 1993 год. Выпуск склаў. Вытворчасць ажыццяўлялася на заводах у Брэмене (58%) і Зіндэльфінгене (42%).
На аўтамабіль усталёўваліся дызельныя рухавікі аб'ёмам ад 2,0 да 2,5 л (72-126 к.с.) і бензінавыя рухавікі ад 1,8 да 2,6 л (90-160 к.с.), аднак індэкс "190" даваўся ўсім мадэлям сямейства W201 незалежна ад аб'ёму рухавіка, толькі дадаючы ў назву мадэлі дадатковыя лічбы.
У 1993 годзе на змену прыйшоў Mercedes-Benz W202.
Гісторыя
У 1984 на «190-ы» пачалі ўсталёўваць «актыўны» тэлескапічны "дворнік", які значна павялічыў плошчу ачысткі шкла, і 15-цалёвыя колы.
У верасні 1988 года мадэль прайшла значнае абнаўленне: кузаў W201 атрымаў шырокую пластыкавую ахоўную накладку па нізе дзвярэй, былі змененыя бамперы і ўдасканаленыя сядзенні. Значнай падзеяй 1988 года таксама стаў выпуск мільённага аўтамабіля серыі.
Са студзеня 1991 года ўсе мадэлі сямейства Mercedes-Benz W201 пачалі абсталёўваць АБС ужо ў штатнай камплектацыі, а з кастрычніка 1992 года — цэнтральным блакаваннем замкоў.
У 1992 годзе з'яўляюцца спартыўная мадэль для DTM, а таксама абмежаваныя партыі адмысловых версій W201: «Berlin 2000» (190E 1.8, 2,3 і 3,2) і «Avantgarde».
Серыя «Avantgarde» складалася з трох мадэляў (з імем: Azzurro, Rosso і Verde), якія былі прададзеныя ў абмежаванай колькасці. Мадэлі мелі адмысловую для кожнага з іх тон-у-тон афарбоўку металік і іншы дзіўны інтэр'ер.
У 1993 годзе для амерыканскага рынка было выпушчана 700 штук люксавых аўтамабіляў версіі Limited Edition.
Да пачатку 1993 года выпуск серыі W201 спыняецца на заводзе ў Зіндэльфінгене, а затым і ў Брэмене. Апошні «190-ы» (з нумарам 1879629) быў пабудаваны ў жніўні 1993 года на заводзе ў Брэмене і перададзены ў музей Мэрсэдэс-Бенц.
Рухавікі
Першапачаткова мадэльны шэраг складаўся з дзвюх мадыфікацый — карбюратарнага 190 і інжэктарнага 190E. У верасні 1983 года з'явілася мадэль Mercedes-Benz 190D з 2.0-літровым 75-моцным эканамічным дызелем ОМ601.911. Машына адразу стала папулярная сярод таксістаў.
Крыху пазней з'явілася Mercedes-Benz 190 2.3-16Е з 185-моцным 16-клапанным маторам М102.983. Які разганяў аўтамабіль да 225 км / г і дазваляў паскарацца да 100 км/г за з 7,5 с. Гэтую версію адрозніваюць развітыя аэрадынамічныя бамперы і парогі, спойлер на вечку багажніка, нізкапрофільныя шыны 205/55 ZR15 і больш строгае, без драўляных уставак, аздабленне салона.
У верасні 1984 года магутнасць 2,0 літровага карбюратарны рухавіка М102.924 паднялі да 105 к.с. Радны пяціцыліндравы дызель ОМ602.911 ў 90 к.с., які ўсталёўвалі на Mercedes-Benz 190D 2,5 з мая 1985 года, славіўся не толькі хуткасным (174 км/г), але і эканамічным.
У гэты ж час рухавік М102.962 значна мадэрнізавалі: з'явіліся адначасовы прывад навяснога абсталявання і гідраўлічныя штурхачы клапанаў.
З 1985 года ўсе бензінавыя версіі Mercedes-Benz 190 камплектуюць каталітычнымі нейтралізатарамі адпрацаваных газаў. Адначасова серыю сталі абсталёўваць W201 2,3-літровым 132-моцным рухавіком М102.985 і шасціцыліндравым 160-моцным М103.942.
У верасні 1988 года спартыўную мадэль 190Е 2,3-16 змяніла 190Е 2,5-16 з больш магутным і дасканалым 2,5-літровым 195-моцным маторам М102.990. Самай магутнай «альтэрнатыўнай» версіяй тады жа стала 122-моцная турбадызельная (ОМ602.961) 190D 2,5 Turbo.
У 1990 годзе канцэрн выпусціў самую "малалітражную" 109-моцную карбюратарную мадэль 190Е 1,8 з 1,8 літровым рухавіком М102.910, якая выцесніла мадэль 190.
DTM
У 1988 годзе кіраўніцтвам Mercedes-Benz было прынята рашэнне аб выступе ў чэмпіянаце DTM (да гэтага часу гоначныя 190 ўдзельнічалі ў кузаўных гонках толькі намаганнямі прыватных каманд).
2,5-літровы рухавік аўтамабіля Клаўса Людвіга выдаваў прыкладна 272 кВт (370 к.с.) пры 9.500 аб/хв. З дапамогай паслядоўнага зніжэння вагі EVO II важыць усяго 980 кг. Ён разганяецца за 4,5 секунды з месца да 100 км / г. Галоўка блока цыліндраў рухавіка — брытанскай кампаніі Cosworth.
Гілемэн Ражэ Гіймэн
Гілемэн Ражэ Гіймэ́н (Roger Guillemin, нар., Дыжон, Францыя) — французскі фізіёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне 1977 года, «за адкрыцці, звязаныя з сакрэцыяй пептыўных гармонаў мозгу», якую ён падзяліў разам з Эндру Шалі.
Біяграфія
Скончыў Дыжонскі ўніверсітэт (1942). З 1948 года ў Інстытуце эксперыментальнай медыцыны і хірургіі Манрэальскага ўніверсітэта, з 1953 года ў Х’юстанскім універсітэце (ЗША), з 1960 года ў навуковых інстытутах Францыі, з 1963 года дырэктар лабараторыі Бейларскай медыцынскай школы Х’юстанскага ўніверсітэта, з 1970 года ў Солкаўскім інстытуце ў г.Сан-Дыега (штат Каліфорнія).
Навуковыя працы па выдзяленні, выяўленні хімічнай структуры і біялагічнай актыўнасці гіпаталамічных рэлізінг-гармонаў.
Член Нацыянальнай АН ЗША, Амерыканскай АН і мастацтваў, Французскай нацыянальнай акадэміі медыцыны. Прафесар фізіялогіі (1963).
Слонімская аўстэрыя
Архітэктура
Спачатку 2-павярховы (ў ХХ ст. надбудаваны 3-й паверх, завершаны 2-схільным дахам). Галоўны фасад прамавугольнага ў плане будынка раскрапаваны буйнамаштабнымі руставанымі лапаткамі і расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Палавіна 1-га паверха была адведзена пад гасціную, перакрытую 4 ветразевымі скляпеннямі з цэнтральнай апорай. Пад гэтай часткай дома размешчаны шырокія скляпеністыя падвалы. Цэнтральная лесвіца вядзе з вузкага вестыбюля на 2-і жылы паверх. Цяпер у будынку размешчана навучальная ўстанова.
Натуральная гаспадарка
Натуральная гаспадарка — самадастатковы тып гаспадаркі, які накіраваны толькі на задавальненне ўласных патрэб (не на продаж). Усё неабходнае вырабляецца ўнутры гаспадарчай адзінкі, пры гэтым не ўзнікае патрэбы ў рынку. Натуральная гаспадарка процілегла таварнай вытворчасці. Галоўнымі рысамі натуральнай гаспадаркі з’яўляюцца нязначнасць яе ўдзелу ў міжрэгіянальным падзеле працы, аж да эканамічнай ізаляванасці ад знешняга свету (аўтаркія) пры самазабеспячэнні сродкамі вытворчасці і працоўнай сілай, якая дазваляе задавальняць усе (амаль усе) патрэбы за кошт уласных рэсурсаў.
Развіццё прадукцыйных сіл грамадства і паглыбленне міжрэгіянальнага падзелу працы аб’ектыўна падрыхтоўваюць умовы для замены натуральнай гаспадаркі таварнай, дзе спецыялізацыя вытворцаў на вырабе аднаго якога-небудзь тавару развіваецца, ахопліваючы ўсё больш шырокія тэрыторыі.
У рабаўладальніцкім грамадстве і пры феадалізме натуральная гаспадарка заставалася пануючай, нягледзячы на развіццё абмену і таварна-грашовых адносін. У феадальным грамадстве панаванне натуральнай гаспадаркі служыць адной з перадумоў захавання феадальнай раздробненасці.
Натуральная гаспадарка да гэтага часу захавалася ў эканамічна адсталых раёнах зямнога шара (Азія, Афрыка, Лацінская Амерыка), дзе да каланізацыі іх еўрапейцамі панавалі родаплемянныя або феадальныя адносіны. У краінах, якія вызваліліся ад каланіяльнай залежнасці, у сярэдзіне XX стагоддзя 50-60 % насельніцтва было занята ў натуральнай або паўнатуральнай гаспадарцы.