cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адам Плуг
Творчасць
Аўтар артыкулаў і нарысаў пра культурнае жыццё Беларусі («Некалькі ўражанняў з падарожжа на Літву», 1858; «Уладзіслаў Сыракомля», 1862; «Манюшка ў Мінску», 1896, і інш.), вершаваных прысвячэнняў В. Дуніну-Марцінкевічу і У. Сыракомлю. Адзін з першых пераклаў на польскую мову творы В. Дуніна-Марцінкевіча, Г. Гейнэ, В. Гюго, А. С. Пушкіна, У. Шэкспіра. Творы Адама Плуга друкаваліся ў Мінску (у зборніку «Голас з Літвы», 1859). Сумесна з В. Каратынскім падрыхтаваў выданне «Выбранай паэзіі» У. Сыракомлі (т. 1-5, 1890).
Беларускія пераклады
На беларускую мову асобныя яго творы пераклалі П. Бітэль, У. Мархель, К. Цвірка.
Уруша
Уруша (Уруша) — пасёлак гарадскога тыпу ў Скаварадзінскім раёне Амурскай вобласці Расіі на рацэ Уруша, адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння Рабочы пасёлак (пгт) Уруша.
Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы вобласці за 67 км на захад ад Скавародзіна. Аднайменная чыгуначная станцыя на Транссібірскай магістралі. Насельніцтва — 3332 чал. (2018).
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Чырвоны Партызан)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у в. Чырвоны Партызан (Плутоўка) Добрушскага раёна Гомельскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў пачатку 20 ст. з дрэва. Да 1980-х гг. была закрыта.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Традыцыйная крыжовая схема праваслаўнага храма набыла манументальнае шматпланавае кампазіцыйнае вырашэнне. Сілуэт храма мае 2 вертыкальныя дамінанты — 3-ярусную (васьмярык на 2 чацверыках) шатровую званіцу, надбудаваную над бабінцам, і 8-гранны шатровы барабан над 4-схільным дахам кубападобнага аб’ёму малітоўнай залы. Шатры завершаны макаўкамі. Ярусную пабудову архітэктурнай кампазіцыі падкрэсліваюць прырубы прамавугольнай апсіды і бакавых прыдзелаў да асноўнага аб’ёму, панамарскай і хрысцільні да бабінца, нарастаючы рытм іх 2-схільных дахаў. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах, цокальная частка вылучана вертыкальнай шалёўкай.
Інтэр’ер
У інтэр’еры пануе прастора малітоўнай залы, перакрытая 8-гранным шатровым скляпеннем на ветразях. Апсіда вылучана драўляным іканастасам.
Ушумун
Ушумун (Ушумун) — пасёлак гарадскога тыпу ў Магдагачынскім раёне Амурскай вобласці Расіі. Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы вобласці за 90 км на паўднёвы ўсход ад пгт Магдагачы. Аднайменная чыгуначная станцыя на Транссібірскай магістралі. Упершыню згадваецца ў 1912 годзе, калі была пабудавана чыгуначная лінія Чарняева — Ушумун (пазней была разабрана). Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1938 года.
Стрэльна (Іванаўскі раён)
Стрэ́льна (, Стрельно) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сачыўкаўскага сельсавета.
28 студзеня 1983 года вёскі Новая Стрэльна і Старая Стрэльна аб’яднаны ў адну вёску — Стрэльна. Вёскі Новая Стрэльна ў 1940—1983 гадах і Стрэльна ў 1983—2000 гадах з’яўляліся цэнтрам Стрэльненскага сельсавета.
Данфас
Danfoss — дацкая кампанія, у якой працуе больш за 40 043 супрацоўнікаў па ўсім свеце. Данфас была заснавана ў 1933 годзе інжынерам Мадсам Клаўзенам.
Гісторыя
У 1933 годзе Мадс Клаўзен (1905—1966) заснаваў «Дацкі завод аўтаахаладжэння і агрэгатаў» (Dansk Køleautomatik-og Apparatfabrik), пазней у 1946 годзе назва кампаніі была зменена на «Danfoss». Першым прадуктам быў пашыральны клапан для халадзільных установак, ён быў распрацаваны пасля вывучэння імпартных клапанаў з ЗША.
У 1941 годзе дзейнасць пашырылася да прадуктаў для ацяплення. Тэрмастатычны вентыль радыятара быў вынайдзены Мэдсам Клаўзенам у 1943 годзе, пазней запатэнтаваны, а ў 1952 годзе рэкламаваўся як энергазберагальная прылада.
У 1962 годзе кампанія пачала вытворчасць сілавой электронікі. Першым прадуктм стаў выраблены на заказ выпрамнікі, пазней у 1968 годзе пачалася вытворчасць, першага ў сваім родзе ў свеце пераўтваральніка частаты VLT.
У 2014 годзе «Danfoss» набыла кампанію «Vacon», вытворца частотна-рэгулюемых прывадаў.
1 сакавіка 2022 года, у сувязі з увараваннем Расіі ва Украіну, кампанія прыняла рашэнне прыпыніць дзейнасць на тэрыторыі Расіі і Беларусі (працавала ў Расіі з 1993 года). 15 ліпеня «Danfoss» паведаміла, што ў сувязі з далейшай эскалацыяй на тэрыторыі Украіны, яны падпісалі пагадненне аб перадачы бізнесу ў Расіі і Беларусі мясцоваму менеджменту і спыняюць усе кантакты да верасня 2022 года.
Генадзь Аляксеевіч Абухаў
Генадзь Аляксеевіч Абухаў (, Сунжа, Інгушэція, Расія — ) — беларускі ўрач-псіхіятр, перакладчык (нямецкая мова). Доктар медыцынскіх навук (1973), прафесар (1974).
Біяграфія
Скончыў Паўночна-Асецінскі медыцынскі інстытут (1949), Маскоўскі навукова-даследчы інстытут судовай псіхіятрыі імя У. П. Сербскага (аспірантура, 1952).
Працаваў у Шацкай псіхіятрычнай бальніцы (Разанская вобласць, 1952—1954), Навукова-даследчым інстытуце псіхіятрыі Міністэрства аховы здароўя РСФСР (1954—1956), бальніце Савецкага Чырвонага Крыжа (Тэгеран, Іран, 1956—1959), псіхіятрычнай бальніце «Касцюжэны» (Малдавія) і адначасова Кішынёўскім медыцынскім інстытуце (1959—1962), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1962—1997, кафедра псіхіятрыі, прафесар, у 1963—1986 — загадчык кафедры, 1967—1977 — дэкан лячэбнага факультэта).
Навуковыя інтарэсы: пагранічная псіхіятрыя; дэменцыя; шызафрэнія; алкагалізм.
Узнагароды
Званне «Заслужаны ўрач Беларускай ССР» (1975).
Іва Андрыч
Біяграфічныя звесткі
Доктар філасофіі (1924). Член Сербскай АН (з 1926), Югаслаўскай (з 1951) і Славенскай (з 1953) акадэмій навук і мастацтваў.
Творчасць
Аўтар зборнікаў лірычных вершаў у прозе «Ex ponto» (1918), «Неспакоі» (1920), апавяданняў і аповесцяў «Шлях Аліі Джэрджалеза» (1920), «Мост на Жэпе» (1947) і інш., кароткіх раманаў «Паненка» (1945), «Пракляты двор» (1954). Сусветную вядомасць прынеслі гістарычныя раманы пра мінулае Босніі «Траўніцкая хроніка» і «Мост на Дрыне» (абодва 1945). Галоўныя рысы яго твораў — філасофская напоўненасць і глыбокі псіхалагізм. Літаратурна-крытычныя працы пра дзеячаў сербскай і сусветнай культуры.
На беларускую мову творы І. Андрыча перакладалі В. Рагойша, А. Разанаў, Л. Самасейка, Б. Сачанка, М. Супрунчук, Г. Тварановіч, І. Чарота.
Усевалад Родзька
Усевалад Родзька (, хут. Паддубнае каля в. Чучавічы Лунінецкага павета (цяпер Брэсцкай вобласці) — ?) — беларускі палітычны і ваенны дзеяч, публіцыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і беларускага дзеяча Філарэта Родзькі і Веры з Гулевічаў. Брат мастачкі Галіны Русак.
Скончыў Навагрудскую польскую гімназію імя А. Міцкевіча, а пасля — падафіцэрскую школу ў Замбраве. У верасні 1939, як харунжы рэзерву 42-га пяхотнага палка, прымаў удзел у нямецка-польскай вайне. Быў паранены, 19 верасня трапіў у нямецкі палон, знаходзіўся ў шталагу каля Познані.
Вызвалены з лагера 20 жніўня 1940. Адразу ж устанавіў кантакты з дзеячам і беларускай палітычнай эміграцыі. Працаваў сакратаром Кракаўскагп філіяла Варшаўскага беларускага камітэта. Уваходзіць у групу В. Гадлеўскага, якая арганізоўвала падпольную Беларускую незалежніцкую партыю. З вясны 1941 супрацоўнічаў з абверам. З ліпеня 1941 — бурмістр Віцебска. Арганізатар нацыянальнага падпольнага і партызанскага руху, з 1942 г. — старшыня ЦК Беларускай незалежніцкай партыі. Выступаў з публіцыстыкай у легальным і нелегальным друку. Член Беларускай цэнтральнай рады, адказны за працу з моладдзю. З сакавіка 1944 выконваў абавязкі камандзіра 15-га батальёна БКА, меў ранг капітана. За ўдзел у антыпартызанскай аперацыі і ў маі-чэрвені і 1944 у раёне Вілейкі ўзнагароджаны Жалезным Крыжам II ступені. Распрацаваў план антынямецкага паўстання ў Мінску, якое меркавалася ўзняць падчас правядзення Другога Усебеларускага кангрэса.
З жніўня 1944 г. — у ваеннай школе «Дальвіц», быў адным з камандзіраў беларускага дэсантнага батальёна. У студзені 1945 г. загадам Галоўнага кіраўніцтва ваенных спраў БЦР атрымаў ранг маёра. У чэрвені 1945 з групай дэсантнікаў з Чэхіі перабраўся ў Беласток, дзе быў арыштаваны і вывезены ў БССР. Паводле іншай версіі, бы ў арыштаваны савецкім і спецслужбам і ў маі 1945 у Чэхіі і выкарыстоўваўся імі для ліквідацыі падполля і партызанскіх атрадаў БНП.
22 мая 1946 «за здраду Радзіме» прыгавораны ваенным трыбуналам войска ў МУС Беларускай ваеннай акруг і да расстрэлу. Смяротны прысуд быў заменены вялікім тэрмінам зняволення, які адбываў у Сібіры. Ад яго імя савецкія спецслужбы ў 1950-х арганізоўвалі радыёгульні з заходнімі цэнтрамі. Далейшы лёс невядомы. Паводле іншых звестак расстраляны ў 1946 годзе.
Вірджыніа Разета
Вірджыніа Разета (Virginio Rosetta; — ) — італьянскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1934 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
.қаз
.қаз — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Казахстану, быў зарэгістраваны 3 сакавіка 2012 года. Першым сайтам дамену быў тест.қаз. Дамен стаў трэцім кірылічным даменам у свеце пасля .рф для Расіі і .срб для Сербіі.
Дамены другога ўзроўню ўключаюць :
Парэ (Італія)
Парэ (Parè) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 1534 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 767 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 22020. Тэлефонны код — 031.
Гюнтэр Грас
Гюнтэр Грас (Günter Grass альбо Graß;, Вольны горад Данцыг — , Любек, Германія) — нямецкі пісьменнік, паэт, скульптар, мастак, графік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 1999 года.
Беларускія пераклады
Асобныя вершы Граса пераклалі на беларускую мову Лявон Баршчэўскі, Вольга Гапеева.
Уладзімір Трафімавіч Парамей
Уладзімір Трафімавіч Парамей (, с. Гусяцін, Хмяльніцкая вобласць, Украіна —, Масква) — беларускі ўрач-афтальмолаг. Доктар медыцынскіх навук (1974), прафесар (1974). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Львоўскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1947). Працаваў у Львоўскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1950—1953), Івана-Франкоўскім медыцынскім інстытуце (1953—1962), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1962—1996, кафедра вочных хвароб, з 1963 — загадчык кафедры, у 1965—1966 — дэкан лячэбнага факультэта).
Навуковыя інтарэсы: тэрапія туберкулёзна-алергічных працэсаў, апёкаў вачэй; хірургічнае лячэнне катаракты, глаўкомы, касавокасці, блізарукасці; дыягностыка пухлін галаўнога мозга; перасадка штучнага хрусталіка.
Узнагароды
Ордэны Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны 1-й ступені і інш.
Turochamp
«Turochamp» —, распрацаваная Аланам Цьюрынгам і у 1948 годзе ў рамках даследавання па інфарматыцы і машынным навучанні. Перад тым, як зрабіць ход, «Turochamp» разглядае ўсе магчымыя хады і пралічвае кожны магчымы адказ апанента, пасля чаго дадаткова аналізуе ўдалыя хады. Усім атрыманым у выніку аналізу пазіцыям прысвойваецца метрыка, па якой праграма выбірае найболей удалы ход. Прытрымліваючыся гэтага алгарытму, праграма здольная разыграць паўнавартасную партыю ад пачатку да канца супраць жывога суперніка на ўзроўні пачынаючага гульца ў шахматы.
Цьюрынг і Чэмперноўн так і не скончылі «Turochamp», паколькі алгарытм быў занадта складаным для працы на камп’ютарах таго часу – такіх як «». Цьюрынг паспрабаваў рэалізаваць алгарытм на манчэстарскім кампутары «» 1951 года выпуску, аднак поспеху не дамогся. У 1952 годзе Цьюрынг згуляў матч супраць вучонага, пакрокава выканаўшы алгарытм самастойна. У 1954 году Цьюрынг памёр, так і не дамогшыся працы «Turochamp» на рэальным камп’ютары; Чэмперноўн не стаў працягваць праект, і код быў страчаны.
Нягледзячы на ​​тое, што алгарытм так і не быў фармалізаваны ў выглядзе праграмы, «Turochamp» лічыцца першай і прэтэндуе на званне першай шахматнай праграмы ў гісторыі (адначасова з «Turochamp» распрацоўвалася некалькі іншых шахматных праграм, аднак ні адна з іх не была завершана). Першая працуючая праграма, напісаная ў 1951 году для камп’ютара «Ferranti Mark 1», засноўвалася на «Turochamp» і абмяжоўвалася. Да 2012 года «Turochamp» была адноўлена і супраць праграмы згуляў гросмайстар Гары Каспараў.
Эдвард Пякарскі
Эдвард (Эдуард) Каралевіч Пяка́рскі (, вёска Пятровічы (каля Смалявічаў), Ігуменскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі этнограф, географ, фалькларыст, мовазнавец. Член-карэспандэнт Акадэміі навук СССР (1927), ганаровы акадэмік (1931).
Біяграфія
Вучыўся ў Мінскай, Мазырскай, Чарнігаўскай гімназіях, у Харкаўскім ветэрынарным інстытуце. За ўдзел у народніцкім руху выключаны з інстытута, сасланы ў Якуцію (1881). Даследаваў геаграфію, фальклор і мову, супрацоўнічаў з Усходне-Сібірскім аддзяленнем Рускага геаграфічнага таварыства. Працаваў вучоным захавальнікам Музея антрапалогіі і этнаграфіі. У 1914—1917 гадах сакратар аддзялення этнаграфіі Рускага геаграфічнага таварыства. Працаваў у Інстытуце ўсходазнаўства Акадэміі навук СССР.
Пахаваны на Смаленскіх лютэранскіх могілках у Санкт-Пецярбургу (набярэжная Смаленкі, 9). Надмагілле ўнесена ў Пералік аб’ектаў гістарычнай і культурнай спадчыны федэральнага (агульнарасійскага) значэння, якія знаходзяцца ў Санкт-Пецярбургу.
Навуковая дзейнасць
Прымаў удзел у экспедыцыях Усходне-Сібірскага аддзялення Рускага геаграфічнага таварыства (1894—1896), Аяна-Нельканскай (1914—1917). Складальнік і рэдактар серыі «Об­раз­цы на­род­ной ли­те­ра­ту­ры яку­тов» (т. 1-3, 1911—1918). Адзін з аўтараў «Слоўніка якуцкай мовы» (вып. 1—13, 1907—1930). Рэдакар часопіса «Жи­вая ста­ри­на» (1914—1917).
Амазаніт
Амазані́т, амазонскі камень — мінерал, разнавіднасць мікракліну, афарбаваная іонамі свінцу.
Уласцівасці
Крышталізуецца ў рамбічнай сінгоніі. Утварае крышталі, часцей зярністыя шчыльныя масы з альбітам, кварцам і інш. Бляск шкляны, цьмяны. Колер блакітна-зялёны, зялёны, бірузовы. Цвёрдасць 6—6,5 па шкале Моаса. Шчыльнасць 2,6 г/см³.
Паходжанне і радовішчы
Амазаніт трапляецца ў гранітах і гранітных пегматытах. На тэрыторыі Расіі быў знойдзены ў 1783 годзе ў Ільменскіх гарах каля горада Міяс на Урале горным інжынерам І. Ф. Германам.
Радовішчы амазаніту ў Расіі, ЗША, Аўстраліі, на Мадагаскары. Таксама радовішчы ў Індыі.
Выкарыстанне
Амазаніт выкарытоўваецца ў якасці вырабнога каменя. З яго вырабляюць упрыгожанні, мастацкія вырабы. Амазанітавы граніт выкарыстоўваецца ў якасці абліцовачнага матэрыяла.
Феўральск
Феўральск (Февра́льск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Селемджынскім раёне Амурскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння Рабочы пасёлак (пгт) Феўральск.
Насельніцтва — 4731 чал. (2018). Размешчаны на Селемджынскім тракце, паміж рэкамі Селемджа і Быса.
Каліна канадская
Каліна канадская, Каліна амерыканская (Viburnum lentago) — від дрэвавых раслін роду каліна сямейства адоксавых.
Радзіма — Паўночная Амерыка, інтрадукавана ў Еўропе. Выкарыстоўваецца для азелянення.
Апісанне
На радзіме дрэва вышынёй да 10 м, ва ўмовах Беларусі набывае кустападобную форму або расце невялікім дрэўцам. Крона густая, яйцападобная. Парасткі карычнева-шэрыя, з сачавічкамі. Лісце шырокаавальнае, бліскучае, увосень — барвова-чырвонае. Кветкі крэмава-белыя. Цвіце ў 1-й палове чэрвеня. Касцянкі сіне-чорныя, выспяваюць у кастрычніку.
Расце марудна.
Васількіўскі маёлікавы певень
Васількіўскі маёлікавы певень, Барадзянскі Пеўнік, пеўнік з Барадзянкі — тыражаваны твор вытворчасці Васількіўскай маёлікі, аўтарства Валерыя Пратор’ева і Надзеі Пратор’евай.
Асобнік такога пеўніка быў знойдзены ў адным з разбураных расійскай бамбардзіроўкай дамоў у Барадзянцы, на кухоннай шафе, якая прыцягнула шырокую ўвагу тым, што ацалела на сцяне знішчанай кватэры.
Разам з сабачкам Патронам і коткай з Барадзянкі, выратаванай з разбуранага дома, стаў сімвалам стойкасці падчас расійскага ўварвання ва Украіну.
Гісторыя
Пеўнік выпускаўся на прадпрыемстве «Васількіўскі маёлікавы завод» з пачатку 1960-х па 1980-я гады.
Пасля таго як свет абляцела фота ацалелай шафы з пеўнікам з разбуранага дома ў Барадзянцы, украінскія СМІ і людзі ў сацсетках зацікавіліся гэтым творам мастацтва. Шафку заўважыла і сфатаграфавала Лізавета Сервацінская. Асобна ад шафы на пеўніка звярнула ўвагу дэпутат Кіеўскага гарадскога савета Вікторыя Бурдукова.
Пеўніка разам з шафай забраў у экспазіцыю Музей Рэвалюцыі Годнасці.
У вёсцы Машчун у разбомбленай хаце знайшлі яшчэ аднаго пеўніка.
Аўтарства
Твор першапачаткова памылкова прыпісалі Пракопу Бідасюку.
Галоўны мастак Васількіўскага маёлікавага завода апошніх гадоў Сяргей Дзенісенка лічыць, што аўтарства пеўніка належыць Валерыю Пратор’еву і яго жонцы Надзеі Яфімаўне.
Сімвал
Кухонныя шафа з пеўнікам, якія засталіся на сцяне, сталі сімвалам стойкасці і непакорлівасці. З’явіўся мем: «Будзь моцным, як гэтыя кухонная шафа». Таксама згадваюцца як сімвал нязломнасці ўкраінскага духу.
Пеўнік з’яўляецца на ілюстрацыях Аляксандра Грахова, Дзімы Каваленкі, ката Інжыра. Яго актыўна шукаюць на сайтах аб’яваў.
Пеўнік стаў адной з папулярных тэм для пісанак, у прыватнасці літоўскі дызайнер Laimss Kūdikis размясціў яго на пісанцы.
Падчас візіту Прэм’ер-міністра Вялікабрытаніі Борыса Джонсана у Кіеў 9 красавіка 2022 года яму і Прэзідэнту Украіны Уладзіміру Зяленскаму падарылі падобных керамічных пеўнікаў.
Першы помнік пеўніку з’явіўся ў Бэрэзнэ.
Укрпочта прапанавала эскіз маркі з пеўнікам ў 2022 годзе.
1948 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
1948 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Рынак
Рынак (у эканамічнай тэорыі) — гэта сукупнасць эканамічных адносін паміж суб’ектамі рынка з нагоды руху тавараў і грошай, якія засноўваюцца на сузгоднасці, эквівалентнасці і канкурэнцыі.
Кастусь Мерляк
Кастусь Мерляк (, в. Дзетамля, Навагрудскі раён Гродзенскай вобл. — ) — беларускі грамадскі дзеяч на эміграцыі.
Біяграфічныя звесткі
Пад час нямецкай акупацы і працаваў у Навагрудку ў Беларускай народнай самапомачы. З канца 1943 — інтэндант эскадрона/батальёна Б. Рагулі. У жніўні 1944 быў у батальёне «Дальвіц». Пазней абверам закінуты ў Італію, здаўся ў палон да амерыканцаў і быў інтэрнаваны ў лагеры, адкуль неўзабаве ўцёк.
З 1947 — у Аргенціне, заснавальнік і старшыня Згуртавання беларусаў у Аргенціне. З 1948 года Кастусь Мярляк узначальваў таксама прадстаўніцтва Рады БНР у гэтай краіне.
У 1954 годзе прыбыў у Нью-Ёрк. Пры канцы 1956­ распачаў супрацоўніцтва з ЦРУ. На той час К. Мярляк быў адзіным агентам гэтай спецслужбы ў асяродку беларускай эміграцыі ў ЗША.
Старшыня Галоўнай управы Беларуска-амерыканскага задзіночання (БАЗА) у 1959-1964, затым — Беларуска-амерыканскага аб'яднання ў Нью-Ёрку (пасля канфлікту і сыходу з БАЗА). Быў актыўны ў палітычнай і грамадска-рэлігійнай дзейнасці. Пахаваны на беларускім могільніку ў Іст-Брансуіку, штат Нью-Джэрсі.
NGC 5672
NGC 5672 (іншыя абазначэнні — IC 1030, UGC 9354, MCG 5-34-68, ZWG 163.77, IRAS14305+3153, PGC 51964) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сомава (Адоеўскі раён)
Сомава (Сомово) — вёска ў Адоеўскiм раёне Тульскай вобласці Расіі. Размешчана ў заходняй частцы вобласці, за 13 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра п. Адоеў, за 28 км на ўсход ад Бялёва на аўтадарозе Р139 Бялёў — Тула, на беразе ракі Мізгеi. За 17 км на поўдзень размешчана чыгуначная станцыя Арсеньева на лініі Казельск — Бялёў — Гарбачава.
У сяле школа ім. Д. М. Шарова, дзіцячы сад, магазін, паштовае аддзяленне.
Працуюць МТС, якая абслугоўвае сельскагаспадарчую тэхніку, пункт першаснай апрацоўкі збожжа і некалькі пунктаў збору малака. Элеватар на 54 тыс. тон збожжа.
Сычэва (Іванаўскі раён)
Сычэ́ва (, Сычево) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сачыўкаўскага сельсавета.
Іван Аляксандравіч Дорн
Іван Аляксандравіч Дорн (Іва́н Олекса́ндрович Дорн (Єрьо́мін) Ерёмин; нар., ) — украінскі спявак, дыджэй і тэлевядучы. Былы ўдзельнік групы «Пара Нормальных».
Сычэва (Іванаўскі раён)
21 ліпеня 1980 года ў склад Сычэва ўключаны вёскі Верамееўцы, Панцаўцы і Панцэвічы.
Сомава (Адоеўскі раён)
Вырошчваюцца бульба, пшаніца, жыта, ячмень, авёс, грэчка, кармавыя і пладова-ягадныя культуры. Разводзяцца буйная рагатая жывёла, свінні, авечкі, коні, птушка, трусы. Развіта пчалярства.
Іван Аляксандравіч Дорн
Біяграфія
Іван Дорн нарадзіўся 17 кастрычніка 1988 года ў Чалябінску. У 1990 годзе пераехаў у Славуціч у сувязі з працай бацькі на Чарнобыльскай АЭС. Да другога класа насіў прозвішча бацькі — Яромін. Пазней, па прапанове маці — Лідзіі Дорн, змяніў прозвішча, так як тая не хацела, каб яе сына штосьці, нават фармальна, звязвала з бацькам. Спяваць пачаў яшчэ ў школе. Упершыню выйшаў на сцэну ва ўзросце 6 гадоў на фестывалі «Залатая восень Славуціча». У Івана ёсць брат Павел.
Сомава (Адоеўскі раён)
Адлегласць да горада Тула — 89 км. Адлегласць да Мінска — 755 км.
Іван Аляксандравіч Дорн
Біяграфія
Іван актыўна займаўся спортам, стаў уладальнікам многіх спартыўных званняў: «Майстар спорту (Парусны спорт)», «Кандыдат у майстры спорту па бальных танцах», 2-гі разрад па плаванні, 3-і дарослы па лёгкай атлетыцы. Таксама Іван займаўся вялікім тэнісам, шахматамі і футболам.
Здымаўся ў фільме «Вясёлыя рабяты».
Іван Дорн атрымаў музычную адукацыю па класу фартэпіяна, стаў лаўрэатам і пераможцам шматлікіх музычных конкурсаў, сярод якіх: маскоўскі конкурс «Запалі сваю зорку» — 1-е месца, «Жамчужына Крыма» — прыз глядацкіх сімпатый; «Чарнаморскія гульні»: 2001 год — заняў 3-е прызавое месца, 2005 год — заняў 2-е прызавое месца; «Юрмала 2008».
У складзе групы «Пара Нормальных»
У 2007 годзе на канцэрце Jamiroquai Іван Дорн знаёміцца са сваёй будучай калегай Аняй Дабрыдневай і разам з ёй стварае дуэт «Пара Нормальных». Дуэт вельмі хутка набірае папулярнасць, ствараючы вобраз маладых, энергічных людзей, якія з упэўненасцю глядзяць у будучыню. 4 кастрычніка 2008 года група выпускае дэбютны альбом Я придумаю happy end, які на працягу месяца не схадзіў з 1-га месца хіт-параду «Шарамецьева-Барыспаль» на «Gala Radio».
Летам 2010 года Іван Дорн пакідае групу і яго месца займае Арцём Мех.
Сольная кар'ера
У 2010 годзе Іван Дорн пачынае сольную кар'еру, выпускаючы свае ўласныя песні, сярод якіх «Стыцамэн», «Бигуди», «Северное сияние», «Тем более» і іншыя. Сумесна з Apollo Monkeys Іван выпускае песню «Синими, жёлтыми, красными».
25 мая ў Кіеве і 26 мая 2012 года ў Маскве прайшла афіцыйная прэзентацыя першага сольнага альбома Co'N'Dorn. На прэміі МузТВ-2012 быў намінаваны ў катэгорыі «Прарыў года», таксама быў намінаваны ў трох катэгорыях — «Дэбют», «Відэа» («Стыцамэн») і «Дызайн» (афіцыйны сайт), — на прэміі «Стэпавы воўк» 2012 года. У чэрвені 2012 года часопіс Billboard Russia змясціў Івана Дорна на вокладку як «галоўнага героя маладых музыкаў».
Восенню 2012 года Іван Дорн запісаў саўндтрэк да рэаліці-шоу канала Ю «Топ-мадэль па-руску» з Ірынай Шэйк, узяўшы за аснову музычнай тэмы прыпеў з сваёй песні «Бигуди», а таксама версію «Праздник к нам приходит» для рэкламнага роліка Coca-Cola.
У лістападзе 2014 года выйшаў новы студыйны альбом Randorn. Выхад альбома падмацоўваўся такімі сінгламі як «Невоспитанный», «Мишка виновен», «Номер 23» і інш.
На перыяд працы над новым, англамоўным альбомам Дорн змяніў імідж, пабрыўшы галаву нагала і адпусціўшы бараду.
У лютым 2017 года выйшаў канцэртны альбом Jazzy Funky Dorn. Сінгл «Collaba», выпушчаны ў сакавіку, Дорн назваў «одай прастытуткам». «Collaba» становіцца адным з ключавых хітоў Украіны ў першай палове 2017 года, нароўні з кампазіцыямі «Тает Лёд» групы Грибы і «Вите надо выйти» Estradarada
Грамадская праца
Са слоў самога Івана Дорна ў 2015 годзе, у ходзе ўзброенага канфлікту на ўсходзе Украіны ён праз свайго сябра Сяргея Прытулу вылучаў грошы валанцёраў для дапамогі медыкаментамі ўкраінскім ваенным ў Данбасе. Па сцвярджэнні самога Прытулы, якое ён зрабіў на сваёй старонцы ў сетцы «Facebook», ахвяраванні Дорна, якія ён рабіў выключна з ганарараў, атрыманых у Расіі, ішлі на куплю абмундзіравання і тэхнікі для ўкраінскіх ваенных. Пасля скандалу Прытула выдаліў пост са сваім сцвярджэннем. У 2017 годзе Дорн заявіў, што грошы прызначаліся пацярпелым ад абстрэлу ў Марыупалі, але Прытула распарадзіўся імі самавольна. Сам выканаўца на сваіх канцэртах выступае за адзінства народаў і абстрагуецца ад палітычных гульняў.
У канцы мая 2017 года запланаваны на 9 чэрвеня канцэрт Івана Дорна ў Адэсе быў адменены з-за пагроз з боку радыкалаў. Сам спявак заявіў, што ён працягне выступаць на тэрыторыі Украіны, паколькі ў краіне ёсць людзі, якія любяць яго творчасць.
Водгукі
Вясной 2012 года Дорн атрымаў некалькі станоўчых водгукаў у расійскай прэсе. У сакавіку Булат Латыпаў у «Афішы» пісаў пра Дорна як аб «новай безумоўнай зорцы тутэйшай эстрады». Алег Собалеў («Коммерсантъ») у маі назваў Дорна «найлепшым у свеце выканаўцам рускамоўнай масавай поп-музыкі», які «робіць самыя адэкватныя агульнасусветным тэндэнцыям, самыя запамінальныя і самыя чапляючыя поп-песні на рускай мове». На думку аглядальніка, Дорн выгадна вылучаецца на фоне «вечнай правінцыйнасці мясцовай поп-сцэны» жывымі выступамі ў суправаджэнні высокапрафесійных музыкаў. У красавіку 2013 года песня «Стыцамэн» апынулася ў спісе «Сто песень, якія змянілі наша жыццё», складзенага аглядальнікамі маскоўскага сайта часопіса TimeOut.
Асабістая жыццё
З 2013 года жанаты з аднакласніцай — Анастасіяй Новікавай. Дачка — Васіліса (нар. у чэрвені 2014), сын (нар. у 2015).
Камена (Вілейскі раён)
Ка́мена (, Камено) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
30 кастрычніка 2009 года вёска перададзена ў склад Сцешыцкага сельсавета, пасля ліквідацыі якога 28 мая 2013 года зноў вернута ў склад Даўгінаўскага сельсавета.
Селемджа
Селемджа (Селемджа́) — рака ў Амурскай вобласці Расіі, левы і самы буйны прыток Зеі.
Тэніс на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 – парны разрад (мужчыны)
Мужчынскія спаборніцтвы па тэнісе ў парным разрадзе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў Алімпійскім тэнісным цэнтры ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 12 жніўня 2016 года на жорсткім пакрыцці.
Селемджа
Даўжыня ракі 647 км, плошча вадазбору 68,6 тыс. км². Бярэ пачатак на стыку хрыбтоў Ям-Алінь і Эзоп; у вярхоўях — горная рака (ніжэй пасёлка Экімчан даліна пашыраецца); у нізоўях рака цячэ па паўночнай ускраіне Зейска-Бурэінскай раўніны. Галоўныя прытокі: Ульма (злева), Нора (справа). Жыўленне пераважна дажджавое. Сярэдні расход вады 715 м³/с, найбольшы (ліпень) 10 300 м³/с, найменшы (сакавік) 5 м³/с. Замярзае ў пачатку лістапада, ускрываецца ў пачатку мая. Суднаходная ад вусця ракі Нора, у высокую ваду ад Экімчана.
У верхнім цячэнні Селемджы — радовішча золата.
Багушэвіцкі сельсавет
Багушэ́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Багушэвічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бярэзінскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бярэзінскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Бярэзінскім раёне Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Перавозскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Чэрвеньскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Бярэзінскага раёна. 21 снежня 2007 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Якшыцкага сельсавета (9 населеных пунктаў: вёскі Асмолаўка, Бычын, Гарадзішча, Перавоз, Прыцерпа, Рэгісполле, Чыжаха, Якшыцы і пасёлак Крупка).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1561 чалавек, з іх 95,8 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Нарунды
Нарунды (𒀭𒈾𒊒𒋾) — старажытная эламская багіня перамогі.
Багіня Нарунды ўзгадваецца ў дагаворы Элама з акадскім валадаром Нарам-Суэнам, на пячатках, яе імя ўваходзіла ў склад жаночых імёнаў эламітаў. Найбольш вядомая выява — статуя Нарунды, знойдзеная падчас раскопак у Сузах, захоўваецца ў Луўры. Яна належыць перыяду кіравання эламскага валадара Пузур-Іншушынака з Аванскай дынастыі (канец 3 тысячагоддзя да н. э.). На ёй багіня выяўлена ў сідзячым стане на троне ў выглядзе львоў-ахоўнікаў. Яна апранута ў спадніцу з махрамі, у адной руцэ трымае кубак, у другой — пальмавую галіну. На статуі надпіс на акадскай мове, у якім валадар просіць багіню берагчы яго правы і абараняць іх.
Свята-Мікалаеўская царква (Шарашова)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Шарашова Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Размяшчаецца на вуліцы Леніна.
Гісторыя
Пабудавана ў 1872 годзе з цэглы паводле праекта гродзенскага архітэктара Я. М. Фардона. Рэстаўрыравана ў 1968 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм 4-часткавай падоўжна-восевай кампазіцыі, створанай званіцай, трапезнай, малітоўнай залай і апсідай. Элемент асіметрыі ў кампазіцыю прыўносіць рызніца, далучаная да 5-граннай апсіды з паўднёвага боку. У сілуэце будынка дамінуюць 2 гранёныя цыбулепадобныя галоўкі на 3-яруснай (2 васьмерыкі на чацверыку) шатровай званіцы і 8-гранным барабане 4-схільнага даху асноўнага кубападобнага аб’ёму. Фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў прафіляваных ліштвах. У аздобленні выкарыстаны элементы старажытнарускага дойлідства: закамары верхняга яруса званіцы, кілепадобныя аркі ў абрамленні арачных аконных праёмаў, галоўнага і бакавых уваходных парталаў-ніш, нішы-філёнгі. Архітэктурнай крапоўкай насычаны фасады асноўнага аб’ёму: выкарыстаны магутныя пілястры, тонкапрафіляваны карніз.
Інтэр’ер
У інтэр’ер малітоўнай залы шырокім арачным прасветам адкрываецца прастора трапезнай з галерэяй хораў на 2 калонах. Апсіда вылучана высокім ярусным драўляным іканастасам. Абразы 18 — 19 ст.: «Святыя Пётр і Павел», «Благавешчанне», «Бічаванне Хрыста», «Тры свяціцеля», царскія вароты 1820 г.
Б’ёрнсцернэ Б’ёрнсан
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклаў Лявон Баршчэўскі.
Бранта
Бранта (Брянта) — рака ў Амурскай вобласці Расіі, правы прыток р. Зея. Даўжыня 317 км, плошча басейн 14100 км². Бярэ пачатак на паўднёвых схілах Станавога хрыбта, цячэ на поўдзень па Верхнезейскай раўніне. Жыўленне пераважна дажджавое. У басейне Бранты — радовішча золата.
Пардубіцкі ўніверсітэт
Пардубіцкі ўніверсітэт  — чэшская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Пардубіцы.
Характарыстыка
Ён быў заснаваны ў 1950 годзе як Вышэйшая хімічная школа з адным факультэтам, з 1953 года — Вышэйшая хіміка-тэхналагічная школа, цяперашнюю назву ён атрымаў у 1994 годзе. Маючы больш за 7 тысяч студэнтаў, аспірантаў і дактарантаў, універсітэт уваходзіць у лік сярэдніх па велічыні чэшскіх універсітэтаў.
Крупнікі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Будслаўскай гміны Дунілавіцкага, потым Вілейскага павета Віленскага ваяводства.
Да 4 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Ваўкалацкага сельсавета.
Злынкаўскі раён
Злы́нкаўскі раён (Злынковский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Бранскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Злынка.
Геаграфія
Размешчаны на паўднёвым захадзе вобласці. Плошча раёна — 735 км² (найменшы раён вобласці па плошчы). Асноўныя рэкі — Іпуць, Няцеша, Злынка.
Гісторыя
Амаль уся тэрыторыя цяперашняга Злынкаўскага раёна да 1919 года ўваходзіла ў Навазыбкаўскі павет Чарнігаўскай губерні, а ў 1919 годзе была перададзена ў склад Гомельскай губерні РСФСР. У 1926 годзе, у сувязі з расфарміраваннем Гомельскай губерні, увайшла ў склад Бранскай губерні.
У 1929 годзе, з увядзеннем новага адміністрацыйнага падзелу, губерні і паветы былі ліквідаваны. Быў утвораны Навазыбкаўскі раён, які першапачаткова ўвайшоў у Клінцоўскую акругу Заходняй вобласці з цэнтрам у г. Смаленску. У 1937—1944 гадах раён уваходзіў у Арлоўскую вобласць.
У 1939 годзе быў утвораны Злынкаўскі раён з часткi Навазыбкаўскага раёна.
Пельё
Пельё (Peglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Злынкаўскі раён
Гісторыя
5 ліпеня 1944 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР была ўтворана Бранская вобласць, у склад якой, нароўні з іншымі, быў уключаны і Злынкаўскі раён. У 1959 годзе раён быў скасаваны, у 1988 годзе — адноўлены.
Пельё
Насельніцтва складае 211 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Sant'Eusebio.
Злынкаўскі раён
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 13,2 тыс. чалавек (2009), у тым ліку ў гарадскіх умовах пражываюць каля 8,3 тыс.: 5,5 тыс. у райцэнтры і 2,8 тыс. — у пасёлку Вышкаў. Усяго налічваецца 42 населеных пункта.
Адміністрацыйны падзел
У 2005 годзе пасля муніцыпальнай рэформы ў раёне маецца 2 гарадскіх і 4 сельскіх паселішчаў: Гарадскія паселішчы: Сельскія паселішчы:
Транспарт
У пасёлку Красны Камень Злынкаўскага раёна стыкуюцца расійская аўтадарога федэральнага значэння і беларуская.
Брыджуотэрскі дзяржаўны ўніверсітэт
Брыджуотэрскі дзяржаўны ўніверсітэт (Bridgewater State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Брыджуотэр у штаце Масачусетс, ЗША.
Універсітэт з'яўляецца адной з найстарэйшых навучальных устаноў Амерыкі для падрыхтоўкі настаўнікаў.
Гэта буйнейшы з дзяржаўных універсітэтаў штата Масачусетс.
Аргі
Аргі (Арги́) — рака ў Амурскай вобласці Расіі, левы прыток р. Зеі. Даўжыня 350 км, плошча басейна 7090 км². Працякае па Верхнезейскай раўніне, азёрнасць 4,4 %. Жыўленне пераважна дажджавое. Разводдзе з красавіка па верасень.
Гарлач
Гарла́ч — гліняны посуд з выцягнутым тулавам, пукатымі бакамі, звужанай шыйкай і шырэйшым за дно вусцем.
Выкарыстоўваецца для захоўвання малака і малочных вырабаў. Вядомы большасці народаў свету. Вырабляецца гартаваным, чорназадымленым і паліваным. Аздабляецца глянцаваным, прарысаваным на сырой паверхні ўзорам і ангобам. Іншыя назвы: гладыш, ладыш і стаўбун. Вылучаюць віды: берасцень (аплецены стужкамі бяросты) і збан (жбан) — з дзюбай-літком і вушкам-ручкай.
Артурас Барысас
Арту́рас Бары́сас «Ба́рас» (Artūras Barysas «Baras»;  — ) — дзеяч літоўскай контр-культуры, прызнаны бацькам сучаснага літоўскага авангарда, рэжысёр, акцёр, спявак, бібліяфіл.
Біяграфія
Узрос у Панявежы ў бабкі, пасля чацвёртага класа пераехаў да маці ў Вільню, дзе скончыў на Антокалі. Ужо ў школе пачаў насіць акуляры ад моцнай нізкавокасці. У восьмай класе далучыўся да кіна-гуртка пры Доме юнага тэхніка і пачаў здымаць фільмы. Пасля школы намагаўся паступіць у маскоўскі інстытут кінематаграфіі, але не быў прыняты з-за нізкавокасці. Паступіў на бібліятэказнаўства ў Віленскім універсітэце, але ж амаль адразу кінуў.
У савецкія часы жыў на пенсію па зроку і перапродаж рэдкіх кружалак і кніг. У познія гады лячыўся ад алкагалізму. Памёр ва сне. Пахаваны ў пад Панявежам.
Кінатворчасць
Пачаў здымаць кіно ў 16 год з аднакласнікамі Данатасам Буклюсам і Сігітасам Шымкусам. Першы жа іх фільм «Алхімія» адразу атрымаў прэмію на фестывалі кінематаграфістаў-аматараў у Маскве.
Рана ўзніклыя праблемы са зрокам забяспечылі Барысасу пенсію, на якую ён мог жыць, не працуючы, і вызваленне ад арміі, што дазволіла пазбегнуць абавязку вышэйшай адукацыі. Па тых жа прычынах Барысас не патрапіў паступіць на аператара ці рэжысёра. Гэткім чынам Барысас мог сканцэнтравацца на мастацтве. Пасля школы ён а 1975 паступіў працаваць у, дзе займаўся арганізацыяй фестываляў і таксама прадстаўляў літоўскія фільмы на фестывалях у іншых савецкіх рэспубліках.
Уступленне ў афіцыйную арганізацыю кінематаграфістаў-аматараў забяспечвала апаратурай і пляцоўкамі для рэгулярнага паказу сваіх прац. Усе фільмы Барысаса здымаліся як аматарскія (што вызначала адсутнасць пракату) — гэта дазваляла, з аднаго боку, абыходзіць цэнзурныя абмежаванні (напрыклад, у фільмах Барысаса-Бараса дэманструецца голае цела, закранаюцца тэмы сексуальных адносін, трансвестызму, паказаныя хіпі і іншыя тэмы, цалкам табуіраваныя ў тагачасным прафесійным кіно), з другога жа боку належнасць да арганізацыі кінематаграфістаў-аматараў давала магчымасць дэманстраваць фільмы на фестывалях аматараў, як па ўсяму СССР, так і за мяжою. Пры ўсім тым, на ўсіх сваіх фільмах, пачынаючы з ранейшых, Барысас-Барас адзначаў, што яны знятыя яго студыяй Art-Film.
У большасці сваіх фільмаў Барас выконвае і ролю аўтара сцэнарыя, і рэжысёра, і аднаго з акцёраў. Працу аператара заўжды выконвалі іншыя з-за слабасці зроку Барысаса. Усе супрацоўнікі і суаўтары яго фільмаў далей (Данатас Букліс, Сыгітас Шымкус, Альбінас Славінскас, Вітаўтас Янкявічус, Дамінікас Вялічка, Гінтарас Зінкявічус, Альгірдас Прочкіс, Святлана Бразене) зрабілі прафесійную кар’еру ў кіно, фатаграфіі альбо тэлебачанні. Двое з суаўтараў Бараса працягваюць займацца аматарскім кіно: Альгірдас Кулікаўскас — у Шаўлях, а Ёнас Чаргяліс у Панявежы.
У савецкія часы амаль кожны яго фільм атрымаў дыпломы штогадовых рэспубліканскіх і ўсесаюзных фестываляў аматарскага кіно. У постсавецкія часы яго фільмы шырока дэманструюцца на фестывалях некамерцыйнага кіно ў Градцы-Карлавэ (1994, Unica), Осла (2003, Euro-filmforum Scandinavia), Берліне (2004, Eines Fenster zun Osten), у (2004, Urkunde), таксама атрымалі прызы і дыпломы. У 2002 рэтраспектыва фільмаў Барысаса-Бараса прайшла ў Лондане ў мастацкай прасторы.
Са сканчэннем савецкага перыяду Барысас-Барас адыйшоў ад фільмавай творчасці:
Музычная кар’ера
У постсавецкія часы Барысас-Барас атрымаў усёлітоўскую папулярнасць як заснавальнік, аўтар тэкстаў і вакаліст панк-гурта «I.V.T.K.Y.G.Y.G.» (што адшыфроўваецца як «Ir Visa Tai Kas Yra Gražu Yra Gražu», гэта значыць «І ўсё тое, што прыгожа, ёсць прыгожа»).
У 2000 годзе, працуючы над кліпамі свайго гурта, на кароткі час зноў звярнуўся да кіна, зняўшы фільм «Усведамленне». Пад час канцэртаў у Лондане за 6 гадзін зняў свой апошні фільм «Сню і існую».
Ральф Банч
Ральф Джонсан Банч (Ralph Johnson Bunche, 7 жніўня 1904 — 9 снежня 1971) — амерыканскі дыпламат і праваабаронца, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру за 1950 г.
Кар’ера
З 1928 па 1950 г. Банч узначальваў факультэт паліталогіі універсітэта Говарда. З’яўляўся членам Амерыканскай федэрацыі настаўнікаў. У 1936 годзе ён стаў адным з судырэктараў Інстытута расавых адносін пры Свартморскім каледжы. Тады ж ён апублікаваў працу «Сусветны агляд рас» (A World View of Race), а ў 1944 годзе сумесна з шведскім сацыёлагам Гунарам Мюрдалем выпусціў кнігу «Амерыканская дылема» (An American Dilemma). Банч быў сябрам так званага «чорнага кабінета» пры адміністрацыі Рузвельта, які займаўся пытаннямі расавых меньшасцяў. Ён заўзята выступаў супраць расавых забабонаў і заяўляў аб несумяшчальнасці расавай сегрэгацыі і дэмакратыі.
У перыяд з 1948 па 1949 год Банч адыграў вырашальную ролю ў урэгуляванні Араба-ізраільскага канфлікту. Першапачаткова ён з’яўляўся памочнікам Фольк Бернадота, які выконваў ролю пасярэдніка ААН на Блізкім Усходзе. Але пасля забойства Бернадота ў верасні 1948 года, вядзенне перагавораў было даручана Банчу. Яму ўдалося дамагчыся спынення агню, а пасля — і падпісання мірнага пагаднення. За ўрэгуляванне канфлікту ў 1950 годзе ён быў удастоены Нобелеўскай прэміі міру, стаўшы яе першым цемнаскурым лаўрэатам.
Працягнуўшы працу ў ААН, у 1954 годзе ён стаў намеснікам сакратара па асаблівых палітычных даручэннях, а з 1967 года па 1971 год займаў пасаду намесніка Генеральнага сакратара. Ён быў прадстаўніком ААН у такіх гарачых кропках як Конга, Емен, Кашмір і Кіпр.
У 1963 годзе таксама быў узнагароджаны Медалём Свабоды.
Узначальваў марш за грамадзянскія правы ў 1965 годзе, арганізаваны М. Л. Кінгам.
Памяць
У гонар Ральфа Банча названы парк у Нью-Ёрку насупраць Штаб-кватэры ААН
Мікалай Барысавіч Шчаўлінскі
Біяграфічныя звесткі
У 1991 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, у 1995 годзе — аспірантуру БДУ. З 2000 года — выкладчык кафедры гісторыі, сусветнай і айчыннай культуры Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Аўтар больш як 70 навуковых работ, у тым ліку дзевяці манаграфій. Сфера навуковых інтарэсаў: грамадска-палітычнае развіццё Беларусі ў пачатку ХХ стагоддзя; беларускі нацыянальны рух у гады Першай сусветнай вайны; гісторыя стварэння і развіцця грамадзянскай авіяцыі Беларусі.
Малінаўскі сельсавет (Пліскі раён)
Малі́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пліскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Малінаўка.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Дзісенскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Прасёлкавіцкага і Млынароўскага сельсаветаў. З 3 кастрычніка 1959 года ў складзе Пліскага раёна. 21 кастрычніка 1959 года ў склад сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Галамысль I, Галамысль II, Донькі, Лугі, Пазікі, Салаўі, Ціханава і Шышкі) Мікалаёўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў Віцебскай вобласці. 15 кастрычніка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Завуццеўскага (73 населеныя пункты: Атрошкава, Барсукі, Барташова, Бухалава, Віктурынова, Восцевічы, Воўкава, Вусце, Галомыслы, Галомыслы II, Галенчына, Гафаўшчына, Гіранікі, Гусакі, Дворыца, Донькі, Дуброва, Забалацце, Загор’е, Залонецкія, Ісачанкі, Кавалёва, Кадушкі, Казадоева, Казачкі, Калатушкава, Канаршчына, Касатыя, Каўзаны, Каханавічы, Копцева, Кухаронкі, Лазоўка, Лебядзіна, Лонка I, Лугі, Лыска, Мазурына, Мазурына II, Малінаўка, Малькавічы, Манякова, Мётлы, Мікалаева, Млынарова, Мысліўцы, Ніўе, Падзвінне, Падзісенне, Пазікі, Паўлінова, Раёва, Рандары, Рэпішча, Сазоны, Салаўі, Сачыўкі, Стрэліца, Траякі, Франаполле, Цвеціна, Ціманоўшчына, Ціханава, Цішыно, Чарапы I, Чарапы II, Шантарава, Шатраўкі, Шпакі, Шыманшчына, Шышкі, Янкава і Ярошчына) і Язненскага (13 населеных пунктаў: Бор-Паляны, Забалацце, Забор’е, Загасцінне, Іст, Красняне, Мядзведзева, Парадні, Прасёлкавічы, Субачава, Фінглясы, Чаркасова і Шыманшчына) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 86 населеных пунктаў.
Расонскі раён
Расо́нскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Расоны.
У раён уваходзяць 127 населеных пунктаў. Адміністрацыйна падзяляецца на 6 сельсаветаў: Альбрэхтаўскі, Гарбачэўскі, Клясціцкі, Краснапольскі, Сакалішчанскі, Янкавіцкі.
Прырода
Паверхня Расонскага раёна пераважна плоская, забалочаная, з асобнымі ўчасткамі марэнных град. Большая частка раёна знаходзіцца ў межах Полацкай нізіны, на ўсходзе — Нешчардаўскага ўзвышша. Нахіл паверхні з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Найвышэйшы пункт — гара Гваздзіха, 224 м (знаходзіцца на захад ад в. Забор’е), найбольш нізкая адзнака (112 м) — урэз р. Дрыса пры сутоку з Нішчай. Глыбіня расчлянення рэльефу на ўсходзе да 30 м/км², на Полацкай нізіне да 2,5 м/км².
У тэктанічных адносінах раён прымеркаваны да Латвійскай седлавіны. Зверху залягаюць пароды антрапагенавага ўзросту паазерскага, сожскага і дняпроўскага зледзяненняў магутнасцю ад 25 да 70 м; ніжэй дэвонскія да 350—400 м, на 3 кембрыйскія да 100 м і ардовікскія да 30 м, паўсюдна верхнепратэразойскія (венд) да 250—300 м адклады. Пароды крышт. фундамента на глыбіні 600—700 м ніжэй узроўню мора. Вядомы радовішчы торфу, глін і суглінкаў, пясчана-жвіровага матэрыялу.
Глебы сельгасугоддзяў (у %): дзярновыя і дзярнова-карбанатныя (0,1), дзярнова-падзолістыя глебы (55,4), дзярнова-падзолістыя забалочаныя глебы (19,6), дзярновыя і дзярнова-карбанатныя забалочаныя (11,8), поймавыя (алювіяльныя) забалочаныя (2,2), тарфяна-балотныя глебы 10,9; паводле механічнага складу глебы пераважна сугліністыя (50,7) і супясчаныя (30,6).
Сярэдняя тэмпература паветра ў студзені −7,5, ліпені +17,4 °C. Выпадае 583 мм ападкаў за год. Вегетатыўны перыяд складае 182 сутак.
Найбольшая рака — Дрыса з прытокамі Свольна, Нішча, Нешчарда. Іншыя рэкі: рака Звёрынка. На тэрыторыі раёна шмат азёр. Найбольшымі з’яўляюцца Нешчарда, Усвечча, Валоба, Белае, Сіньша, Шэвіна, Расона, Дрысы, Межава, Межна. Іншыя азёры: возера Вядзета, возера Межна, возера Глыбочына.
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Полацкай акругі БССР. Цэнтр — станцыя Расоны. 20 жніўня 1924 года падзелены на 10 сельсаветаў: Альбрэхтаўскі, Гарбачэўскі, Дзмітраўскі, Клясціцкі, Мілавідскі, Парэцкі, Руднянскі, Сакалішчанскі, Сяляўшчынскі, Юхавіцкі. 4 жніўня 1927 года да раёна далучаны Круцікаўскі, Паповалуцкі, Старадворскі, Тродавіцкі, Чырванаборскі, Шнітаўскі сельсаветы скасаванага Краснапольскага раёна. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. У 1931 годзе цэнтр раёна перанесены ў вёску Станіславова, Паповалуцкі сельсавет перайменаваны ў Заборскі. З 21 чэрвеня 1935 года раён у складзе адноўленай Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — у складзе Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр раёна перанесены ў вёску Расоны. З 20 верасня 1944 года раён у складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Круцікаўскі, Руднянскі, Старадворскі, Тродавіцкі, Шнітаўскі сельсаветы, утвораны Дудчынскі і Шуляцінскі сельсаветы, Мілавідскі сельсавет перайменаваны ў Раўнапольскі. 16 верасня 1957 года скасаваны Дзмітраўскі сельсавет. 14 сакавіка 1958 года Расоны атрымалі статус гарадскога пасёлка. 7 красавіка 1958 года скасаваны Альбрэхтаўскі сельсавет. 4 чэрвеня 1962 года Шуляцінскі сельсавет перайменаваны ў Тродавіцкі. 25 снежня 1962 года раён скасаваны, гарадскі пасёлак Расоны, Гарбачэўскі, Дудчынскі, Заборскі, Парэцкі, Сяляўшчынскі, Тродавіцкі і Чырванаборскі сельсаветы перададзены Полацкаму раёну, Клясціцкі, Раўнапольскі, Сакалішчанскі і Юхавіцкі сельсаветы — Верхнядзвінскаму раёну.