cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ларыса Уладзіміраўна Дзенісенка
Ларыса Уладзіміраўна Дзенісенка (Лариса Володимирівна Денисенко; нар., , УССР) — украінская пісьменніца, журналістка, адвакат і тэлевядучая.
Марыус Лінвік
Спартыўная кар’ера
5 снежня 2015 года дэбютаваў на этапе Кубка свету.
Ларыса Уладзіміраўна Дзенісенка
Біяграфія
Нарадзілася ў рускамоўнай сям’і літоўска-грэчаскага паходжання, па ўласным сцвярджэнні ўкраінскай мовай авалодала ў 23 гады. У дзяцінстве займалася ў музычнай школе.
Чужумава
Чужумава (Чужу́мово) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Ларыса Уладзіміраўна Дзенісенка
Біяграфія
У 1995 годзе скончыла юрыдычны факультэт Кіеўскага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі, Цэнтральна-Еўрапейскі ўніверсітэт (Прага).
Марыус Лінвік
Спартыўная кар’ера
Сезон 2019/20 Марыус пачаў з паспяховага выступу на трампліне ў Клінгентале, дзе ён упершыню падняўся на подыум індывідуальных спаборніцтваў. Праз некалькі тыдняў падчас Турніру чатырох трамплінаў, на этапе ў Гарміш-Партэнкірхене ён атрымаў першую для сябе перамогу на этапах Кубка свету. 4 студзеня перамог на трампліне ў Інсбруку.
Чужумава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Ларыса Уладзіміраўна Дзенісенка
Біяграфія
Вядзе адвакацкую практыку, працуе аўтарам і вядучай культуралагічнай праграмы «Дакумент +» на ўкраінскіх тэлевізійных каналах «Студыя 1+1» і «1+1 International». Вяла аўтарскія калонкі ў «Жаночым часопісе» і дзіцячым часопісе «Соняшник».
Літаратурная кар’ера пачалася перамогай у конкурсе «Каранацыя слова» ў 2002 годзе (гран-пры, «Цацкі з плоці і крыві»).
Яцкава-Падрэззе
Я́цкава-Падрэ́ззе (, Яцково-Подрезье) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Іньска
Іньска (Ińsko, Nörenberg — Нёрэнберг) — горад на паўночным захадзе Польшчы на беразе аднайменнага возера. Размешчаны за 500 км на паўночны захад ад Варшавы, за 75 км на ўсход ад Шчэціна. Уваходзіць у склад Старгардскага павета Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Іньска. Займае плошчу 7,48 км². Насельніцтва 2 тыс. чалавек.
Піку
Пі́ку (Ilha do Pico) — адзін з астравоў Азорскага архіпелага ў Атлантычным акіяне. Плошча — 447 км². Насельніцтва (2011 г.) — 14 148 чал. На Піку знаходзіцца самая высокая гара Азорскіх астравоў — Піку (2351 м).
Геаграфія
Востраў Піку ўваходзіць у цэнтральную групу астравоў Азорскага архіпелага. Знаходзіцца ў 5,2 км на паўднёвы ўсход ад вострава Фаял, у 18,3 км на поўдзень ад вострава Сан-Жоржы, у 70 км на паўднёвы захад ад вострава Тэрсейра, у 1640 км на захад ад Лісабона, сталіцы Партугаліі. Даўжыня з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход — 46,4 км. Найбольшая шырыня — 16,1 км.
Заходнюю частку Піку займае гара Піку і яе перадгор’і. На паўночным захадзе ад самага берага цягнецца раён вінаграднікаў. Вышэй пачынаюцца лясы. Вышэй за 2000 м сустракаюцца толькі аголеныя лававыя палі. На большай частцы ўсхода размяшчаецца плато Планалту-ды-Ашада з 10 вулканічнымі конусамі (некаторыя з іх вышэй за 1000 м) і кратарнымі азёрамі. Схілы плато стромкія, на паўночным узбярэжжы ўтвараюць шматлікія натуральныя аркі, пячоры, расколіны і тунэлі.
Клімат
Клімат умераны вільготны. Сярэння тэмпература лета — +22,2 °C, зімы — +14,4 °C. Ападкі ў асноўным здараюцца ўзімку. У гэты сезон на вяршыні гары Піку ляжыць снег.
Гісторыя
У першай палове XV ст. партугальцы выкарыстоўвалі востраў Піку для выпасу статкаў свойскай жывёлы. У 1460-х гг. тут з’явіліся перасяленцы з Тэрсейры і Грасіёзы. У XVI ст., калі былі зафіксаваны сталыя вясковыя паселішчы, жыхары Піку актыўна займаліся сельскай гаспадаркай і вытворчасцю фарбавальнікаў для скураной прамысловасці Фландрыі.
Асабліва прыбытковым аказалася вырошчванне вінаграду, увезенага манахамі-францысканцамі. Мясцовае белае віно Verdelho паступова стала важным экспартным таварам. Уладальнікі вінаграднікаў звычайна жылі ў Орце, працавалі на іх сяляне-арандатары. Аднак у сярэдзіне XIX ст. значная частка вінаграднікаў была спустошана філаксерай і грыбковай гнілатой. Гэта прывяло да сталай эміграцыі астравіцян, якія згублі прыбыткі. Многія жыхары Піку працавалі кітабоямі. Пасля забароны здабычы кітоў у 1980-х гг. асноўны занятак тубыльцаў — лоў і перапрацоўка тунцоў.
У 2004 г. 987 га старых віаграднікаў, а таксама гаспадарскіх пабудоў былі ўнесены ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Стэфані Райс
Стэфані Луіза Райс (Stephanie Louise Rice; нар., Брысбен, штат Квінсленд, Аўстралія) — аўстралійская плыўчыха, трохразовая алімпійская чэмпіёнка гульняў у Пекіне, былы прызёр чэмпіянату свету ў Мельбурне, рэкардсменка свету на дыстанцыях 200 і 400 метраў комплексным плаваннем.
У красавіку 2014 года заявіла пра завяршэнне кар’еры.
Савулей
Саву́лей (Savuliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Казокіне. Насельніцтва 25 чал. (2001 г.).
Асуан
Насельніцтва - 266.013 жыхароў (2006).
Санта-Віторыя-д’Альба
Санта-Віторыя-д'Альба (Santa Vittoria d'Alba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Асуан
Эканоміка
Маецца чыгуначная станцыя.
Санта-Віторыя-д’Альба
Насельніцтва складае 2675 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 268 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 12069. Тэлефонны код — 0172.
Асуан
Эканоміка
Вялікае значэнне для эканомікі ўсяго Егіпта сыграла збудаванне Асуанскай ГЭС пры тэхнічнай дапамозе СССР.
У Асуане размешчана камандаванне Паўднёвай ваеннай акругі сухапутных войскаў Узброеных сіл Егіпта.
Славутасці
Прама ў горадзе знаходзяцца : У некалькіх дзясятках кіламетраў на поўдзень ёсць:
Данат Лапошка
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу. Паходзіў з сялянскай сям’і беларусаў-католікаў, якія прыехалі ў сталіцу Расійскай імперыі з Дрысенскага павета Віцебскай губерні. Бацькі — Пётр і Зоф’я (з дому Бейняровічаў) Лапошкі.
Скончыў Сестржанцэвіцкае павятовае вучылішча. Вытрымаў экзамен на званне аптэкарскага вучня пры 6-й класічнай гімназіі ў Пецярбургу. Пазней там жа пры Ваенна-медыцынскай акадэміі здаў экзамены на званне памочніка аптэкара. З 1903 года — клерык Магілеўскай духоўнай каталіцкай семінарыі ў Пецярбургу. Пасвячоны ў святары 31 мая 1907 года (паводле іншых крыніц — 12 чэрвеня 1907 года). Душпастырскую дзейнасць пачаў на пасадзе капелана ў мясцовасці Колпіна. Адначасова служыў эканомам у Магілёўскай духоўнай каталіцкай семінарыі (з 27 чэрвеня 1907 года). Пазней на той жа пасадзе капелана выконваў святарскія абавязкі ў Пецяргофе. Выкладаў Закон Божы ў рэальным вучылішчы імя Аляксандра III і ў жаночых гімназіях. З 1912 года — філіяліст у парафіях Лунін, Осава, Лунінец. З беларускім нацыянальна-рэлігійным рухам звязаны з часоў вучобы ў Пецярбургу.
Удзельнічаў у працы 1-га з’езда беларускіх каталіцкіх святароў (Менск, 24—25 мая 1917 года). Сябра саюза ксяндзоў-беларусаў. У душпастырскай дзейнасці пашыраў казанні на беларускай мове. Выступаў за беларусізацыю рэлігійнага жыцця ў каталіцкіх парафіях у Беларусі. З другой паловы 1920-х гадоў служыў у Пінскай дыяцэзіі. Выконваў абавязкі пробашча ў парафіі Марочна. У 1939—1955 гадах служыў пры парафіі Узвышэння Святога Крыжа ў Лодзі (Польшча).
Цуд
У т.зв. (хрысціянства, іслам, іўдаізм) цуд лічыцца сведчаннем сапраўднасці і доказам  Бога. У пратэстанцкай тэалогіі паняцце «цуд» набыло шмат інтэрпрэтацый: Марцін Лютэр далучаў да цуду ўсе здзяйсненні, якія адбываюцца ў свеце, сціраючы межы паміж натуральным і цудоўным. Прадстаўнікі лічылі ўсе біблейскія паведамленні пра цуды недакладнымі. Фрыдрых Шлеермахер абвясціў цуды рэлігійным эквівалентам выпадковасці. прапанаваў метад хрысціянства, згодна з якім хрысціянская міфалогія страчвае рысы цуда, а сапраўднае тлумачэнне цуда бачыў у атаясамленні веры ў цуда і веры ў Бога.
Ірына Уладзіміраўна Жыленка
Біяграфія
Нарадзілася 28 красавіка 1941 г. у Кіеве. Дзяцінства Ірыны Жыленка прайшло на Чаркашчыне. Яе бацькі загінулі на Другой Сусветнай. Пасля вайны яна зноў вярнулася ў Кіеў. Пасля заканчэння школы паступіла на вячэрняе аддзяленне філалогіі КДУ імя Т. Г. Шаўчэнкі, працавала выхавацелем у дзіцячым садку. Выпускніца ўніверсітэта 1964 года. На працягу шэрагу гадоў працавала ў рэдакцыях газет «Моладзь Украіны», «Літаратурна Украіна», часопіса «Ранок» (Раніца). Жонка украінскага празаіка Уладзіміра Дразда.
Надзея Уладзіміраўна Дарафеева
Надзея Уладзіміраўна Дарафеева (Надія Володимирівна Дорофєєва; 21 красавіка 1990, Сімферопаль, УССР, СССР), больш вядомая як DOROFEEVA, — украінская спявачка, дызайнер і відэаблогер.
Біяграфія
Нарадзілася 21 красавіка 1990 года ў Сімферопалі. Фіналістка тэлепраекта «Шанс» (2005).
Скончыла УВК «Школа-ліцэй» № 3 імя А. С. Макаранка у горадзе Сімферопалі.
Вышэйшую адукацыю атрымала ў Маскоўскім дзяржаўным інстытуце культуры, завочна вучылася на факультэце вакальнага майстэрства.
Са студзеня 2010 года жыве ў Кіеве, са студзеня 2010 па снежань 2020 года ўдзельнічала ў дуэце «Время и стекло».
У 2020 годзе гурт «Время и стекло» абвясціў аб сваім распадзе і правёў серыю развітальных канцэртаў.
У лістападзе 2020 пачала сольную кар’еру пад псеўданімам Dorofeeva.
У 2022 годзе ў сувязі з уварваннем Расіі ва Украіну спявачка выдаліла свае сольныя трэкі з усіх расійскіх музычных пляцовак.
Нясвіжскі дзяржаўны каледж імя Якуба Коласа
Нясвіжскі дзяржаўны каледж імя Якуба Коласа — сярэдняя навучальная ўстанова ў г. Нясвіж. Заснаваны 24 верасня 1944 года пастановай Баранавіцкага абкама КП(б)Б і аблвыканкама, адкрыты як педагагічнае вучылішча. Першы дырэктар — Арцём Пятровіч Саўчанка.
Надзея Уладзіміраўна Дарафеева
Біяграфія
20 красавіка 2022 года Дарафеевай, як і шэрагу іншых украінскіх артыстаў і відэаблогераў, забаранілі ўезд на тэрыторыю Расіі, тэрмінам на 50 гадоў, з-за рэзкага выказвання з нагоды ўварвання Расіі на Украіну.
Нясвіжскі дзяржаўны каледж імя Якуба Коласа
З 3 сакавіка 1946 года педвучылішча пачало насіць імя Якуба Коласа. Педагагічнае вучылішча функцыянавала 12 гадоў. За гэты перыяд было падрыхтавана каля 1000 настаўнікаў. У 1956 годзе Нясвіжскае педагагічнае вучылішча імя Якуба Коласа было закрыта, а яго навучэнцы пераведзены для далейшага навучання ў Пінскае педагагічнае вучылішча імя А. С. Пушкіна. Зноў адкрыта як вучылішча ў 1984 годзе, з 1994 года — каледж. У 2008 годзе вернута імя Якуба Коласа.
Надзея Уладзіміраўна Дарафеева
Кар’ера на тэлебачанні
З’яўляецца адной з фіналістак украіна-галівудскага рэаліці-шоў «Амерыканскі шанец», якія ў далейшым увайшлі ў склад групы (2008).
У 2011 годзе была адной з самых маладых удзельніц праекта «Зірка+Зірка-2» на канале 1+1. Выступала ў пары з актрысай Алесяй Жалязняк. Калі дуэт распаўся, спаборнічала разам з акцёрам Віктарам Логінавым.
У 2012 годзе прымала ўдзел у шоў пераўвасабленняў ШОУМАЅТГОУОН на Новым канале. З 11 кастрычніка 2015 года з’яўляецца трэнерам у шоу «Маленькія гіганты» на 1+1.
У чэрвені 2017 года стала вядома, што Дарафеева стала трэнерам Украінскага вакальнага талент-шоу «Голас. Дзеці» на тэлеканале 1 + 1 разам з Аляксеем Заўгароднім, салістам гурта «Время и стекло».
З 27 жніўня 2017 года на тэлеканале «1+1» прымала ўдзел у танцавальным шоу «Танцы з зоркамі: вяртанне легенды». Танцавала ў пары з пераможцам праекта «Танцуюць усе! Вяртанне герояў» Яўгенам Катом. Заняла ў конкурсе другое месца.
У 2018 і 2020 гадах была трэнерам «Лігі смеху».
У 2021 годзе стала трэнерам адзінаццатага сезона «Галасы краіны»
Асабістае жыццё
8 ліпеня 2015 года — замужам за украінскім спеваком і тэлевядучым Уладзімір Дантэсам (нар. 1988). 18 сакавіка 2022 года пара заявіла пра развод у сваім Instagram.
Фільмаграфія
У кастрычніку 2016 года ў серыяле «Кандыдат» саграла саму сябе. Па сюжэце ёй трэба было прыняць удзел у канцэрце ў падтрымку кандыдата на пасаду гарадскога кіраўніка.
У лістападзе 2016 года агучыла галоўную гераіню ва ўкраінскай версіі мультфільма «Брэменскія разбойнікі».
У 2017 годзе стала тварам Maybelline і знялася ў фотасесіі ў Нью-Ёрку.
У 2018 агучыла галоўнага персанажа мультфільма «Викрадена принцеса» і сыграла ў фільме «Я, ты, ён, яна».
У 2021 разам з мужам агучыла галоўную гераіню мультфільма «Вяртанне Гулівера».
Відэаблог
22 красавіка 2017 года зарэгістравала на YouTube DoDo VLOG, які на красавік 2020 года меў 933 тысяч падпісчыкаў і больш за 56 мільёнаў праглядаў.
Калбасы (сяло)
Калбасы — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Ныгмет. Код КАТА — 354875500.
Гаркалнскі край
Гаркалнскі край (Garkalnes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 7227 чалавек. Плошча края — 150,5 км².
Антон Аляксандравіч Марчанка
Антон Аляксандравіч Марчанка (, пас. Обухава, Арэнбургская вобласць —, Цхінвалі) — радавы, механік-вадзіцель 19 мотастралковай дывізіі ў складзе міратворчага батальёна змяшаных сіл па падтрыманні міру ў зоне грузіна-асяцінскага канфлікту, Герой Расійскай Федэрацыі.
8 жніўня грузінскімі войскамі была распачатая атака па базавым лагеры батальёна. Міратворцы аказалі люты супраціў праўзыходным сілам суперніка, вялі агонь са стралковай зброі, гранатамётаў і ўзбраення баявых машын пяхоты. Падчас бою Антон Марчанка вывяў падпаленую БМП з пазіцыі расійскіх міратворцаў, тым самым выратаваў ад смерці сваіх таварышаў. Радавы не паспеў пакінуць агорнутую полымем машыну, якая падарвалася ад дэтанацыі паліўных бакаў і боекамплекта. Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 1 кастрычніка 2008 года № 1428 яму было прысвоена званне Героя Расіі (пасмяротна).
NGC 4812
NGC 4812 (іншыя абазначэнні — ESO 323-48, MCG -7-27-18, AM 1254-413, DCL 412, PGC 44204) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нацыянальны музей гісторыі Азербайджана
Нацыянальны музей гісторыі Азербайджана (Milli Azərbaycan tarixi Muzeyi) — музей гісторыі Азербайджана, заснаваны ў 1920 годзе. Размешчаны ў сталіцы Азербайджана, у горадзе Баку.
Гісторыя музея
У чэрвені 1920 года ў аддзяленні пазашкольных спраў народнага камісарыята асветы Азербайджанскай ССР быў створаны пададдзела «Музэкскурс», пазней атрымаў статус музея — «Навучальны музей роднага краю — Истиглал». У далейшым музей некалькі разоў мяняў сваю назву (так, паводле В. А. Шнирельману, у 1920-я гг. Ён нейкі час называўся «Музеем гісторыі народаў Азербайджана» ). З ліпеня 1920 гады музей функцыянаваў у асабняку вядомага нафтапрамыслоўца і мецэната Г. З. Тагіева. 25 кастрычніка 1920 гады музей быў перайменаваны ў «Дзяржаўны музей Азербайджанскай ССР», а ў траўні 1921 года ён ужо прыняў сваіх першых наведвальнікаў.
Характарыстыка музея
Карысная плошча будынка складае 3 000 кв.м. З іх за 2 000 адведзена пад навуковую экспазіцыю, дзе на падставе помнікаў матэрыяльнай і духоўнай культуры, сапраўдных дакументаў палітычнай гісторыі і сацыяльна-эканамічнага жыцця краіны адлюстравана гісторыя Азербайджана з самых старажытных часоў да нашых дзён.
У першы час у музеі дзейнічалі аддзелы гісторыі, этнаграфіі, археалогіі, батанікі, заалогіі, прыкладнога і мастацкага мастацтва, народнай адукацыі, а таксама Азербайджанскае таварыства даследаванні роднага краю і Камісія па ахове старажытных помнікаў.
У 1925 годзе з прычыны змяненняў, прынятых на калегіі Камісарыята Народнага асветы, у музеі была праведзена рэструктурызацыя, у выніку якой аддзелы гісторыі — этнаграфіі, мастацтва, біялогіі, геалогіі працягнулі сваю дзейнасць. Таксама працягвала функцыянаваць багатая бібліятэка, якая ўключае кнігі па Каўказе і мусульманскаму Усходзе.
У наступныя гады ў музеі быў праведзены шэраг структурных зменаў. 31 сакавіка 1936 года Савет Народных Камісараў прыняў рашэнне аб рэарганізацыі Азербайджанскага дзяржаўнага музея, стварэння музея з гістарычным профілем і перайменавання ў Музей гісторыі Азербайджана. Музей быў перададзены ў вядзенне азербайджанскага філіяла Акадэміі навук СССР.
У 40-х гадах экспазіцыя музея знаходзілася часткова ў асабняку Тагіева, а часткова ў палацы Ширваншахов. У 1953 годзе з асабняка Тагіева былі выведзеныя ўсе ўрадавыя ўстановы, а вясной 1969 году Цэнтральны дзяржаўны гістарычны архіў Азербайджанскай ССР, і будынак быў цалкам перададзена ў распараджэнне музея.
Найноўшая гісторыя
Агульная колькасць музейных каштоўнасцяў перавышае 300 000 адзінак захоўвання. За 20 000 з іх выстаўлена ў экспазіцыі, астатняе захоўваецца ў навуковых фондасховішчах — нумізматычным (звыш 150 000), археалагічным (93 000), этнаграфіі (9 000), зброевым (2300), навуковым архіве (12 000), фондзе каштоўных металаў (15 000 ), негатываў (10 254), фондзе рэдкіх кніг (4570). Музей выдае зборнік артыкулаў «Матэрыялы па гісторыі Азербайджана».
Джэзва
Джэзва (тур. Cezve з араб. جذوة), іншая назва турка — пасудзіна для прыгатавання кавы па-турэцку. Уяўляе сабой таўстасценны металічны коўш з доўгай ручкай. Традыцыйная джэзва вырабляецца з каванай медзі. Традыцыйная армянская джэзва таксама часам называецца срджэп. Існуе роднасны турцы-джэзве прадмет пад назвай дала — рондальчык з доўгім выгнутым носікам і адной ручкай, выкарыстоўваецца для варэння кавы, распаўсюджана ў некаторых частках Саудаўскай Аравіі і сярод сірыйскіх качэўнікаў. Дала вонкава падобная да ібрыку (ад арабскага ibriq, ад персідскага abriz - ab вада і riz ліць (наліваць)). Звараная ў джэзве кава адрозніваецца досыць насычаным смакам і густой кансістэнцыяй з невялікай колькасцю часціц кавы (гушчы). У напоі застаюцца амаль усе рэчывы, якія ўтрымліваюцца ў абсмажаным збожжы кавы.
Яраслаўль (Ельнінскі раён)
Яраслаўль (Яросла́вль) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Арнфін Бергман
Арнфін Бергман (Arnfinn Bergmann;, , Нарвегія — , там жа) — нарвежскі скакун з трампліна, чэмпіён зімовых Алімпійскіх гульняў у Осла (1952) па скачках на лыжах.
Спартыўная біяграфія
Першапачаткова хацеў стаць футбалістам. У сезоне 1947/1948 у складзе клуба «Фрэйдыг» (Тронхейм) стаў чэмпіёнам Нарвегіі. Аднак у тым жа годзе ён перамагае на нацыянальным юніёрскім першынстве па скачках на лыжах з трампліна і прымае рашэнне засяродзіцца на выступах у гэтым відзе спорту.
На чэмпіянаце свету па лыжных відах спорту ў амерыканскім Лейк-Плэсідзе (1950) Бергман заваяўваў бронзавы медаль, а на Зімовых Алімпійскіх гульнях у родным Осла (1952) — «золата». У сувязі з тым, што гэтыя спаборніцтвы былі адначасова і чэмпіянатам свету, ён становіцца таксама пераможцам і сусветнага першынства. У сезоне 1953/1954 быў пятым у Турнэ чатырох трамплінаў.
Бергман — трохразовы чэмпіён Нарвегіі (1952, 1953 і 1958). У 1956 годзе ўзнагароджаны медалём Хольменколена — вышэйшай спартыўнай узнагародай краіны за дасягненні ў лыжным спорце.
У 1959 годзе завяршыў сваю прафесійную кар’еру.
C-кварк
-кварк, або зачараваны кварк (charm) — кварк з зарадам + e, які належыць да другога пакалення. Маючы масу 1,25 ГэВ (крыху больш, чым маса пратона), ён займае трэцяе месца па масе сярод кваркаў (пасля цяжкіх T- і B-кваркаў). Ён быў прадказаны ў 1970 г. Шэлданам Глэшау, Джонам Іліёпуласам і Лучана Маяні і ўпершыню зарэгістраваны ў 1974 г. у выніку адкрыцця J/ψ-часціцы ў SLAC групай, якой кіраваў Бертан Рыхтэр, і ў BNL групай, якой кіраваў Сэмюэл Чаа Чунг Цінг. Група з BNL назвала новую часціцу J, група з SLAC прапанавала назву ψ. Пасля непрацяглай спрэчкі пра імя часціцы быў прыняты кампраміс J/ψ. Гэтая часціца з так званай схаванай чароўнасцю (чармоній) складаецца з зачараваных кварка і антыкварка.
Адроны, якія змяшчаюць C-кварк
Некаторыя адроны змяшчаюць C-кварк і/або антыкварк, у тым ліку:
Інтэрнацыянальны легіён тэрытарыяльнай абароны Украіны
Інтэрнацыянальны легіён тэрытарыяльнай абароны Украіны (Інтернаціональний легіон територіальної оборони України) — добраахвотніцкае воінскае фарміраванне, створанае ўрадам Украіны загадам Прэзідэнта Уладзіміра Зяленскага 27 лютага 2022 года для адбіцця расійскага ўварвання. Адзін з некалькіх украінскіх добраахвотніцкіх батальёнаў, сфармаваных з 2014 года. У легіён прыцягваюць замежных добраахвотнікаў. Замежныя добраахвотнікі таксама прыцягваюцца праз прыватныя ваенныя кампаніі.
Гісторыя
Загадам Прэзідэнта Уладзіміра Зяленскага фарміраванне створана для далучэння да абароны Украіны ад расійскага ўварвання ва Украіну ў 2022 годзе, што было абвешчана ў заяве міністра замежных спраў Украіны Дзмітрыя Кулебы 27 лютага 2022 года каля 11:00 (UTC+3). Дзмітрый Кулеба таксама змясціў пост пра стварэнне легіёна ў сацыяльнай сетцы «Twitter», дзе запрасіў падаваць заяўкі, заявіў, што «разам мы перамаглі Гітлера, пераможам і Пуціна».
Тыя, хто хоча далучыцца да легіёна могуць звярнуцца да аташэ па абароне пасольства Украіны ў сваёй краіне. Намаганні па стварэнні Міжнароднага легіёну тэрытарыяльнай абароны Украіны нагадваюць намаганні Кіева падчас і пасля баёў на Данбасе ў 2014 годзе па наборы замежных добраахвотніцкіх батальёнаў.
3 сакавіка 2022 года афіцыйны прадстаўнік Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі Ігар Канашэнкаў папярэдзіў, што калі якія-небудзь замежныя вайскоўцы будуць затрыманы пад камандаваннем Украіны, да іх не будуць ставіцца гуманна і ім не будзе нададзены статус ваеннапалонных.
Архітэктура Адраджэння
Архітэктура Адраджэння — перыяд развіцця архітэктуры ў еўрапейскіх краінах з пачатку XV да пачатку XVII стагоддзя, у агульнай плыні Адраджэння і развіцця асноў духоўнай і матэрыяльнай культуры Старажытнай Грэцыі і Рыма. Гэты перыяд з'яўляецца пераломным момантам у гісторыі архітэктуры, асабліва ў адносінах да папярэдняга архітэктурнага стылю, да готыкі. Готыка ў адрозненне ад архітэктуры Адраджэння шукала натхненне ва ўласнай інтэрпрэтацыі класічнага мастацтва.
Асаблівае значэнне ў гэтым кірунку надаецца формам антычнай архітэктуры: сіметрыі, прапорцыі, геаметрыі і парадку складовых частак, пра што навочна сведчаць ацалелыя ўзоры рымскай архітэктуры. Складаная прапорцыя сярэднявечных будынкаў змяняецца спарадкаваным размяшчэннем калон, пілястраў і вершніка, на змену несіметрычным абрысам прыходзіць паўкруг аркі, паўсфера купала, нішы, эдыкулы. Архітэктура зноў становіцца ордарнай.
Развіццё архітэктуры Адраджэння прывяло да новаўвядзенняў у выкарыстанні будаўнічых тэхнік і матэрыялаў, да развіцця архітэктурнай лексікі. Важна адзначыць, што рух адраджэння характарызуецца адыходам ад ананімнасці рамеснікаў і з'яўленнем персанальнага стылю ў архітэктараў. Вядома няшмат майстроў, што пабудавалі творы ў раманскім стылі, а таксама архітэктараў, што збудавалі цудоўныя гатычныя саборы. У той час як творы эпохі Адраджэння, нават невялікія будынкі ці проста праекты былі акуратна задакументаваны з самага свайго з'яўлення.
Першым прадстаўніком данага кірунку можна назваць Філіпа Брунелескі, які працаваў у Фларэнцыі, горадзе, які нароўні з Венецыяй лічыцца помнікам Адраджэння. Затым яно распаўсюдзілася ў іншыя італьянскія гарады, ва Францыю, Германію, Англію, Расію і іншыя краіны.
Гістарыяграфія
Слова «рэнесанс» (renaissance) адбылося ад тэрміна «la rinascita», які ўпершыню ўжыў Джорджа Вазары ў кнізе «Жыццяпісы найбольш знакамітых жывапісцаў, разьбяроў і дойлідаў», выдадзенай у 1550 годзе.
Тэрмін «Адраджэнне» для абазначэння адпаведнага перыяду ўвёў французскі гісторык Жуль Мішле, аднак швейцарскі гісторык Якаб Буркхарт у сваёй кнізе «Культура італьянскага Адраджэння» (Die Kultur der Renaissance in Italien) раскрыў тэрмін больш поўна, яго інтэрпрэтацыя лягла ў аснову сучаснага разумення Італьянскага Адраджэння. Выданне альбома малюнкаў «Будынкі сучаснага Рыма ці Зборнік палацаў, дамоў, цэркваў, манастыроў, і іншых найбольш значных грамадскіх збудаванняў Рыма» (Édifices de Rome moderne ou Recueil des palais, maisons, églises, couvents, et autres monuments publics et particuliers les plus remarquables de la ville de Rome), апублікаванае Полем Ле Таруілам у 1840 выклікала рост усеагульнай цікавасці да перыяду Адраджэння. Тады рэнесанс лічылі стылем «пераймаючым антычнаму».
Перыядызацыя
Звычайна Італьянскае Адраджэнне падраздзяляецца на тры перыяды. У гісторыі мастацтваў можна гаварыць пра развіццё выяўленчага мастацтва і скульптуры ў рамках кірунку ранняга рэнесансу ў XIV стагоддзі. У гісторыі архітэктуры справа ідзе інакш. З прычыны эканамічнага крызісу XIV стагоддзя перыяд Рэнесансу ў архітэктуры пачаўся толькі з пачаткам XV стагоддзя і працягваўся да пачатку XVII стагоддзя ў Італіі і даўжэй за яе межамі.
Можна вылучыць тры асноўныя перыяды:
У іншых еўрапейскіх краінах развіваўся свой перадрэнесансны стыль, а само Адраджэнне пачыналася не раней XVI стагоддзя, стыль прышчапляўся да ўжо існых традыцый, у выніку чаго будынкі эпохі Адраджэння ў розных рэгіёнах могуць мець мала падобных рысаў.
У самой Італіі архітэктура Адраджэння перайшла ў маньерысцкую архітэктуру, прадстаўленую ў даволі розных тэндэнцыях у працах Мікеланджэла, Джуліа Рамана і Андрэа Паладзіа, якая затым перарадзілася ў барока, якое карысталася падобнымі архітэктурнымі прыёмамі ў іншым агульным ідэйным кантэксце.
Ранняе Адраджэнне
У перыяд кватрачэнта былі нанова адкрыты і сфармуляваны нормы класічнай архітэктуры. Вывучэнне антычных узораў вяло да засваення класічных элементаў архітэктуры і арнаменту.
Прастора, як архітэктурны кампанент, арганізавана ў адрозным ад сярэднявечных уяўленняў чынам. У яго аснову лягла логіка прапорцый, форма і паслядоўнасць частак падпарадкаваны геаметрыі, а не інтуіцыі, што было характэрнай рысай сярэднявечных збудаванняў. Першым узорам перыяду можна назваць базіліку Сан-Ларэнца ва Фларэнцыі, пабудаваную Філіпа Брунелескі (1377—1446).
На працягу гэтых гадоў у мастацтве з'яўляецца імкненне да арганічнага спалучэння сярэднявечных традыцый з класічнымі элементамі. У храмавым будаўніцтве асноўным тыпам застаецца базіліка з плоскай столлю ці з крыжовымі скляпеннямі, але ў элементах — расстаноўцы і аздабленні калон і слупоў, размеркаванні арак і архітраваў, знешнім выглядзе вокнаў і парталаў, дойліды арыентуюцца на грэка-рымскія помнікі ў імкненні ўтварэння шырокіх, свабодных прастор унутры будынкаў. Пасля, паступова, і ў агульнай канцэпцыі, і ў дэталях асновай твораў становяцца ўзоры антычнага мастацтва.
Часцей за ўсё ў афармленні будынкаў прысутнічае карынфскі ордар з разнастайнымі перайначваннямі капітэлі. Новы стыль мацней пранікае ў няхрамавую архітэктуру: палацы кіраўнікоў, гарадскіх уладаў і знаці, раней падобныя крэпасцям, не ва ўсім адыдучы ад сярэднявечнага аблічча, змяняюцца, відавочна жаданне архітэктараў захаваць сіметрычнасць і гармонію прапорцый. Гэтыя пабудовы маюць гарманічна прасторныя ўнутраныя двары, абнесеныя ў ніжнім і ў верхнім паверхах крытымі галерэямі на арках, якія падтрымліваюцца калонамі ці пілястраамі антычнай формы. Фасаду надаецца мернасць па гарызанталі пасродкам вытанчаных міжпавярховых карнізаў і галоўнага карніза, які ўтварае моцны выступ пад дахам.
Італьянскія архітэктурныя помнікі ранняга Адраджэння знаходзяцца галоўным чынам у Фларэнцыі; сярод іх — элегантны і разам з тым просты ў тэхнічным рашэнні купал сабора Санта-Марыя-дэль-Фіёрэ (1436) і палацца Піці, створаныя Філіпа Брунелескі, які вызначыў вектар развіцця архітэктуры Рэнесансу; палацца Рыкардзі, пабудаваныя Мікелоца-Мікелоці, палацца Строцы Бенедэта дзі-Маяна і С. Кронака, палацца Гондзі (Джуліяна да Сангала), палацца Ручэлаі Леона Батыста Альберці. У Рыме можна адзначыць малы і вялікі венецыянскія палацы Бернарда дзі Ларэнца, Чэртоза ў Павіі Барганьёнэ, палацца Вендрамін-Калерджы П. Ламбарда, Корнер-Спінелі, Трэвізан, Кантарыні і Палац дожаў у Венецыі. На поўнач ад Альпаў, а таксама ў Іспаніі, Ранняе Адраджэнне настае толькі ў канцы XV стагоддзі, і яго ранні перыяд доўжыцца, прыблізна, да сярэдзіны XVI стагоддзя, зрэшты, пра стварэнне шэдэўраў у гэты перыяд у іншых краінах гаварыць нельга.
Высокае Адраджэнне
У працяг Высокага Адраджэння ўяўленні, узятыя з антычнай архітэктуры, развіваліся і ўвасабляліся на практыцы з большай упэўненасцю. З узыходжаннем на папскі прастол Юлія II (1503) цэнтр італьянскага мастацтва з Фларэнцыі перамяшчаецца ў Рым, Папа прыцягнуў да свайго двара лепшых мастакоў Італіі. Пры ім і яго найбліжэйшых пераемніках, у Рыме ствараецца мноства манументальных будынкаў, якія лічацца выбітнымі творамі мастацтва. Вывучэнне антычнай спадчыны становіцца больш грунтоўным, яно прайграваецца больш паслядоўна і строга; рэлікты сярэднявечча знікаюць, мастацтва цалкам грунтуецца на класічных прынцыпах.
Асноўныя помнікі італьянскай архітэктуры гэтага часу — свецкія будынкі, якія адрозніваюцца гарманічнасцю і веліччу сваіх прапорцый, вытанчанасцю дэталяў, аздабленнем і арнаментацыяй карнізаў, вокнаў, дзвярэй; палацы з лёгкімі, галоўным чынам двух'яруснымі галерэямі на калонах і слупах. У храмавым будаўніцтве назіраецца імкненне да каласальнасці і велічнасці; ажыццявіўся пераход ад сярэднявечнага крыжовага скляпення да рымскага корабавага скляпення, купалы абапіраюцца на чатыры масіўных слупы.
Яго паслядоўнікамі былі Бальдасарэ Перуцы, лепшыя творы якога — Фарнезінская віла і палацца Масіма ў Рыме, вялікі Рафаэль Санці, які пабудаваў палац Пандальфіні ў Фларэнцыі, Антоніа да Сангала, што пабудаваў палацца Фарнезэ ў Рыме.
Таксама развівалася і венецыянская архітэктурная школа, галоўным прадстаўніком якой быў Якопа Таці Сансавіна, які ўзвёў бібліятэку Святога Марка і палацца Корнер. З надыходам другой паловы XVI стагоддзя ў італьянскім дойлідстве адбываюцца змены, якія праяўляюцца ў жаданні мастакоў усё больш дакладна капіраваць класічныя ўзоры, чаму сталі прысвячацца цэлыя трактаты, аднак збудаванні, якія ўзводзяцца ў той час, працягваюць адрознівацца вытанчанасцю і высакароднасцю.
Галоўнымі прадстаўнікамі архітэктуры гэтага часу былі Віньёла, які пабудаваў Іль-Джезу у Рыме і вілу Фарнезэ у Вітэрба, жывапісец і біёграф мастакоў Вазары, ім пабудаваны палац Уфіцы ў Фларэнцыі, Андрэа Паладзіа, які стварыў некалькі палацаў, базілік і алімпійскі тэатр у Вічэнцы, генуэзец Галеаца Алесі, які ўзвёў царкву Мадонны да Карыньяна, палацца Спінола і палацца Саулі ў Генуі.
Па-за межамі Італіі час росквіту Рэнесансу наступіў праз паўстагоддзя, італьянскі стыль распаўсюджваецца па Еўропе, але пры гэтым змяняецца, убіраючы мясцовыя архітэктурныя традыцыі. У Францыі да архітэктуры высокага Адраджэння можна аднесці: створаны П. Леско заходні фасад Луўрскага палаца ў Парыжы, каралеўскі замак у Фантэнбло, замак Анэ і Цюільры, збудаваныя Філіберам Дэлормам; Экуанскі замак, палац у Блуа. У Іспаніі  — палац Эскарыял архітэктараў X. дэ Таледа і Х. дэ Эрэра, у Германіі  — частка Гайдэльбергскага замка,, сенцы Кёльнскай ратушы, і іншыя.
Позняе Адраджэнне
У архітэктуры праводзіўся эксперымент з формамі, распрацоўкай і камбінаваннем антычных вобразаў, з'яўляецца ўскладненне дэталяў, выгін, пераламленне і перарыванне архітэктурных ліній, мудрагелістая арнаментацыя, вялікая шчыльнасць калон, паўкалон і пілястраў у прасторы. Падкрэсліваюцца больш свабодныя суадносіны прасторы і матэрыі. Пасля з гэтай тэндэнцыі развіўся стыль барока, а затым, у XVIII стагоддзі, стыль ракако. Аж да XX стагоддзя паняцце «маньерызм» мела негатыўную канатацыю («манерны», «напышлівы»), але да цяперашняга часу тэрмін выкарыстоўваецца толькі для апісання адпаведнага гістарычнага перыяду, і, увогуле, нейтральны.
Заснавальнікам кірунку маньерызму ў архітэктуры можна назваць Мікеланджэла (1475—1564), у чыёй творчасці выяўляецца тэндэнцыя свабоднай інтэрпрэтацыі прынцыпаў і формаў антычнага мастацтва. Мікеланджэла стварыў магільны склеп Медычы пры царкве Сан-Ларэнца ў Фларэнцыі, купал Сабора Святога Пятра, праект забудовы Капіталійскага ўзгорка ў Рыме. Яму прыпісваюць стварэнне «гіганцкага ордара» — пілястра, якая цягнецца ад падмурка да антаблемента фасада.
Іншым прыкладам гэтага стылю ў архітэктуры з'яўляецца Палацца Тэ Джуліа Рамана ў Мантуі, з яго велізарнымі лоджыямі, руставанымі сценамі, паркавымі гротамі і шырокімі фрэскамі.
Характарыстыка архітэктуры Адраджэння
Архітэктары эпохі Адраджэння запазычалі характэрныя рысы рымскай класічнай архітэктуры. Тым не менш, форма будынкаў і іх прызначэнне, як і асноўныя прынцыпы горадабудаўніцтва, змяніліся з антычных часоў. Рымляне ніколі не будавалі будынкаў, падобных на цэрквы ранняга перыяду развіцця адроджанага класічнага стылю ці асабнякі паспяховых купцоў XV стагоддзя. У сваю чаргу ў гэты час не было патрэбы ўзводзіць велізарныя збудаванні для правядзення спартыўных змаганняў ці грамадскія лазні, якія будавалі рымляне. Класічныя нормы вывучаліся і ўзнаўляліся для таго, каб служыць сучасным мэтам.
Фасад
Фасад сіметрычны адносна вертыкальнай восі. Царкоўныя фасады, як правіла, размераны пілястрамі, аркамі і антаблементам, увянчаны франтонам. Размяшчэнне калон і вокнаў перадае імкненне да цэнтра. Першым фасадам у стылі Адраджэння можна назваць фасад кафедральнага сабора Піенцы (1459—1462), які прыпісваецца фларэнційскаму архітэктару Бернарда Гамбарэлі (вядомы пад імем Раселіна), магчыма, што і Альберці меў дачыненне да стварэння храма.
HMS E41
HMS E41 — брытанская падводная лодка тыпу E. Пабудавана ў 1915-1916 гадах на верфі Cammell Laird у, дзе судна было спушчана 22 кастрычніка 1915 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 1 лютага 1916 года.
E41 была прыстасавана для ўсталявання мін.
15 жніўня 1916 года падчас вучэнняў у Харыджа адбылося сутыкненне з падводнай лодкай HMS E4, якая апусцілася на дно прыкладна праз дзве хвіліны. Ніхто з экіпажа лодкі Ё4 не выжыў. З экіпажа HMS E41 былі выратаваны толькі 15 маракоў. Астатнія 16 членаў экіпажа загінулі. Абодва судны былі падняты і вернутыя да службы.
Сератанін
Сератанін, 5-гідраксітрыптамін, 5-НТ — адзін з асноўных нейрамедыятараў. Па хімічнай будове сератанін адносіцца да біягенных амінаў, класу трыптамінаў.
Яцкава-Пяскі
Я́цкава-Пяскі́ (, Яцково-Пески) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Клятное
Назву Клятно́е маюць:
Гл. таксама
Клетнае
1911 год у гісторыі музыкі
1911 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Герб Ушачаў
Герб Уша́чаў — афіцыйны геральдычны сімвал Ушачаў.
Гісторыя
Герб разам з магдэбургскім правам быў нададзены месту каралём польскім і вялікім князем літоўскім Аўгустам Сасам 23 чэрвеня 1758: «у белым полі каля залатой ракі выява святога Лаўрэнція». Герб зафіксаваны на адбітку гарадской пячаці на дакуменце 1764 года.
Спіс вуліц Сянна
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Сянно
Набор сімвалаў
Набор сімвалаў (character set) — табліца, якая задае кадзіроўку канчатковага мноства сімвалаў алфавіта (звычайна элементаў тэксту: літар, лічбаў, знакаў пунктуацыі). Такая табліца апісвае адпаведнасць кожнаму сімвалу паслядоўнасць даўжынёй у адзін ці некалькі сімвалаў іншага алфавіта (кропак і працяжнікаў у кодзе Морзэ, сігнальных флагаў на флоце, нулёў і адзінак (бітаў) у камп’ютары).
Набор сімвалаў у камп’ютары
Сімвалы ў камп’ютары звычайна кадуюцца адным ці некалькімі байтамі (групамі з васьмі бітаў).
Хоць тэрмін «набор сімвалаў» (character set, charset), узаконены інтэрнэт-стандартам RFC 2278, зараз з’яўляецца найбольш аўтарытэтным, папярэдні яму тэрмін «кадзіроўка» (encoding) па-ранейшаму ўжываецца ў якасці сіноніма, у прыватнасці, у мовах праграміравання Java, Perl і XSLT , а таксама ў HTML.
Часам таксама замест тэрміна «набор сімвалаў» памылкова ўжываюць тэрмін «кодавая старонка», які пазначае на самой справе асобны выпадак набору сімвалаў у аднабайтным кадаванем.
У цяперашні час галоўным чынам выкарыстоўваюцца кадзіроўкі трох тыпаў: сумяшчальныя з ASCII, сумяшчальныя з EBCDIC і заснаваныя на Унікодзе 16-бітныя, з пераважаннем першых. Уяўленне UTF-8 Унікода сумяшчальна з ASCII. Кадыроўкі на базе EBCDIC (напрыклад, ) ужываюцца толькі на некаторых мэйнфрэймах. Першапачаткова ў кожнай аперацыйнай сістэме ўжываўся адзін набор сімвалаў. Цяпер наборы сімвалаў стандартызаваныя, залежаць ад тыпу аперацыйнай сістэмы толькі па традыцыі і ўсталёўваюцца згодна лакалі.
У Вікіпедыі і іншых праектах Фонду Вікімедыя ўжываецца Унікод UTF-8.
Плаўня (рака)
Пла́ўня — рака ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Брусята (прыток Бярэзіны, басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 104 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,3 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля ўсходняй ускраіны вёскі Барсукі. Упадае ў Брусяту за 0,7 км у напрамку на паўднёвы захад ад пасёлка Рудня, за 0,6 км на захад ад вёскі Каранец, за 0,9 км на ўсход ад вёскі Дзмітравічы. Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Асноўныя прытокі — Абазоцкі (злева), Харчычка (справа).
Каля ракі вёскі Тылькаўка, Высокая Гара, Ялоўка, Выкрас, Каранец. Каля вёсак Высокая Гара і Ялоўка на рацэ сажалка.
Гулбэнскі край
Гулбэнскі край (Gulbenes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з трынаццаці валасцей і горада Гулбэнэ, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 25 073 чалавек. Плошча края — 1876,1 км².
Васількі (Ельнінскі раён)
Васількі (Васильки́) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага гарадскога паселішча.
1860 год у гісторыі музыкі
1860 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Васількі (Ельнінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
NGC 4813
NGC 4813 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-55, PGC 44160) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дамачаўскія баі (1943)
Дамачаўскія баі 1943. Адбыліся ў Другую сусветную вайну паміж савецкімі партызанскімі атрадамі імя Варашылава, імя Жукава, партызанскімі брыгадамі імя Сталіна Брэсцкай вобласці і нямецкімі акупацыйнымі ўладамі 23 кастрычніка 1943 г. на чыгуначнай станцыі Дамачава і 22 лістапада 1943 г. у г.п. Дамачава. У ноч на 23 кастрычніка 1943 г. на чыгуначнай станцыі Дамачава-Таварная партызаны атрадаў імя Варашылава (камандзір В. М. Грабнеў) і імя Жукава (В. У. Каткоў) узарвалі пабудаваныя немцамі ўмацаванні, разбурылі станцыйнае абсталяванне, спалілі падрыхтаваны для адпраўкі ў Германію эшалон са збожжам і бульбай. У гарнізоне Дамачава было каля 250 салдат вермахта, паліцыі і жандармерыі. Падрыхтоўка да разгрому гарнізона вялася каля 3 тыдняў. Група прыкрыцця з атрада імя Варашылава перакрыла шашу Брэст — Уладава, зрабіла засады на дарогах з боку суседніх вёсак. Партызаны агнём паралізавалі праціўніка ў будынку школы і паліцэйскім участку. У выніку былі знішчаны памяшканні гарнізона, захоплена зброя, абмундзіраванне, 200 галоў буйной рагатай жывелы і харчавання, нарабаваных у насельніцтва.
Кава па-турэцку
Гл. таксама
Moka
Гісторыя індуізму
Самыя раннія сведчанні аб практыцы індуізму датуюцца перыядам ад позняга неаліта да перыяду Харапскай цывілізацыі (5500-2600 год да н.э.) <ref name=History>«Hindu History» The BBC names a bath and phallic symbols of the Harappan civilization as features of the «Prehistoric religion (3000-1000 BCE )». . Вераванні і практыкі дакласічнага перыяду (XVI - VI стагоддзя да н.э.) называюцца «гістарычная ведыйская рэлігія» або «ведызм». Сучасны індуізм утварыўся з Ведаў, найстарэйшай з іх лічыцца «Рыгведа», якую большасць навукоўцаў датуюць XVI - XV стагоддзямі да н.э. Асноўнай рэлігійнай практыкай ведыйскай рэлігіі было здзяйсненне вогненных ахвярапрынашэнняў, якія называлі, і паўтарэнне ведыйскіх мантр. Старажытныя ведыйскія традыцыі маюць вялікае падабенства з зараастрызмам і іншымі індаеўрапейскімі рэлігіямі. У эпічны і пуранічны перыяды, прыкладна ў VI - II стагоддзях да н.э. былі запісаныя першыя версіі эпічных паэм "Рамаяны» і «Махабхараты», хоць вусна яны перадаваліся на працягу многіх стагоддзяў да гэтага перыяду. У гэтых эпічных творах апісваюцца гісторыі пра кіраўнікоў і войны старажытнай Індыі, якія падаюцца ў спалучэнні з рэлігійнымі і філасофскімі трактатамі. У Пуране апісваюцца гісторыі розных аватар, а таксама Дэвы, іх узаемаадносіны з людзьмі і бітвы з дэманамі.
Пачатак новай эпохі ў гісторыі індуізму паклалі прыход i распаўсюджванне па ўсёй Індыі філасофіі Упанішад, джайнізму, і будысцкай рэлігійна-філасофскай думкі. Упанішады, Махавіра і Буда вучылі таму, што для дасягнення мокшы або нірваны, не было неабходнасці прымаць аўтарытэт Ведаў або каставую сістэму. Буда пайшоў значна далей, абвясціўшы, што «Я»/душа і Бог проста не існуюць. Будызм асіміляваў ў свае вераванні некаторыя рысы індуізму. Будызм (ці, прынамсі, будысцкі індуізм) дасягнуў свайго апагею падчас кіравання імператара Ашока і імперыі Маўра, якія змаглі аб'яднаць індыйскі субкантынент у адну дзяржаву у III стагоддзі да н.э.. У II стагоддзі да н э. вылучыліся розныя школы індыйскай філасофіі, такія як, ёга, , , і веданта. Чарвака, заснавальнік школы атэістычнага матэрыялізму, з'явіўся ў Паўночнай Індыі у VI стагоддзі да н.э. Паміж IV і X стагоддзем н.э., індуізм ўзяў ўверх над будызмам і распаўсюдзіўся па ўсёй Індыі, выцесніўшы будызм за яе межы.
Хоць іслам прыйшоў у Індыю ўжо ў пачатку VII стагоддзя, разам з арабскімі купцамі і заваяваннем Сіндха, ён ператварыўся ў адну з асноўных рэлігій у больш позні перыяд заваявання мусульманамі індыйскага субкантынента. Падчас гэтага перыяду будызм канчаткова прыйшоў у заняпад, а многія індусы перайшлі ў іслам. Многія мусульманскія кіраўнікі, такія як Аурангзеб разбуралі індускія храмы і пераследавалі індусаў, а некаторыя, такія як Акбар, наадварот адрозніваліся памяркоўнасцю. У сярэднія вякі індуізм зведаў вялікія змены, у асноўным дзякуючы вядомым Рамануджы, Мадхве, і Чайтаньі. Паслядоўнікі руху бхакці замянілі абстрактную канцэпцыю Брахмана, якую філосаф Шанкара сфармуляваў за некалькі стагоддзяў перад гэтым, эмацыйнай і гарачай адданасцю альвараў да аватараў Бога, асабліва да Крышны і Рамы.
Індалогія як навуковая дысцыпліна вывучэння індыйскай культуры з еўрапейскай перспектывы ўзнікла ў XIX стагоддзе, яе заснавальнікамі былі такія навукоўцы як і Джон Вудроф. Яны прынеслі ведыйскую,  пуранічную і тантрычную літаратуру і філасофію ў Еўропу і ЗША.
Сяконіс
Сяко́ніс (Sekonys) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Дзісны. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Цыклатрон
Цыклатрон (ад κύκλος — круг + элек(трон)) — цыклічны рэзанансны паскаральнік цяжкіх зараджаных часціц (пратонаў, іонаў), у якім кіроўнае магнітнае поле і частата паскаральнага напружання пастаянныя ў часе. Часціцы ў цыклатроне рухаюцца па плоскай спіралі, якая разгартваецца, пры гэтым часціцы могуць паскарацца да нерэлятывісцкіх энергій.
Спіс аб’ектаў PGC (1870001—1871000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1870001—1871000)
Солан
Назву Со́лан маюць:
Вяха
Вяха
Санта-Стэфана-Бельба
Санта-Стэфана-Бельба (Santo Stefano Belbo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 4055 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 176 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 12058. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Вазоўня
Вазо́ўня, або карэ́тная — гаспадарчая пабудова, дзе захоўваліся транспартныя сродкі. Звычайна мела выгляд павеці з адна- ці двухсхільным дахам, прыбудаванай да хлява ці іншай гаспадарчай пабудовы. Будаваліся ў корчмах і аўстэрыях, у сядзібах звычайна будавалася ля стайні. У вазоўні захоўвалі таксама колатыя дровы, некаторыя сельскагаспадарчыя прылады.
Cairina moschata
Cairina moschata — буйны від качак, дзікія папуляцыі якой распаўсюджаныя ў Мексіцы і Паўднёвай Амерыцы. Іх прыручылі там жа чалавекам і завезлі ў іншыя часткі свету.
Санкт-Пецярбургскі аўтобус
Санкт-Пецярбургскі аўтобус — сістэма аўтобуснага руху ў Санкт-Пецярбургу. Рэгулярны аўтобусны рух у Ленінградзе адкрыўся 24 снежня 1926 года. Траса першага маршруту праходзіла ад Галоўнага штаба па Неўскім праспекце, вуліцы Гогаля, вуліцы Дзяржынскага, Загарадным праспекце, Звянігародскай вуліцы, вуліцы Марата, Неўскім праспекце да Маскоўскага вакзала. Курсіравалі 5 машын. У канцы 1980-х гадоў штодня на гарадскія магістралі выходзілі 3200 аўтобусаў, якія абслугоўвалі каля 200 маршрутаў. Першы аўтобусны парк створаны ў 1926 годзе на Канюшаннай плошчы. У 1990-я гады аўтобусны рух абслугоўвалі 7 паркаў.
Ліга чэмпіёнаў УЕФА
Ліга чэмпіёнаў УЕФА (UEFA Champions League) — штогадовае футбольнае спаборніцтва паміж вядучымі еўрапейскімі клубамі пад эгідай УЕФА.
Са свайго першага сезона 1955/1956 і да сезона 1991/1992 спаборніцтва называлася Кубкам еўрапейскіх чэмпіёнаў (European Champion Clubs’ Cup). З сезона 1992/1993 спаборніцтва атрымала сваю цяперашную назву і змяніла фармат, адступіўшыся ад алімпійскай сістэмы на карысць групавога этапу. Цяпер спаборніцтвы ў Лізе чэмпіёнаў уключаюць 4 кваліфікацыйныя раўнды, групавы этап (8 груп па 4 каманды, з якіх у наступную стадыю выходзяць першыя дзве, а каманда, якая заняла трэцяе месца, трапляе ў 1/16 фіналу Лігі Еўропы УЕФА) і, пачынаючы са стадыі 1/8 фіналу, гульню па сістэме плэй-оф з матчамі на сваім і на чужым стадыёне з заканчэннем у выглядзе фіналу з аднаго матча на нейтральным стадыёне.
Пераможцамі турніру станавіліся 23 клубы, 13 з іх выйгравалі турнір больш за адзін раз. Іспанскія клубы атрымлівалі ў турніры 18 перамог. Рэкардсменам па колькасці выйграных тытулаў з’яўляецца іспанскі «Рэал Мадрыд», які перамагаў 14 разоў. Дзеючым чэмпіёнам з’яўляецца англійскі клуб «Манчэстэр Сіці», які 10 чэрвеня 2023 года ў фінале ў Стамбуле перамог італьянскі «Інтэрнацыянале» з лікам 1:0.