cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Палац Тадэска
Тадэска былі яўрэямі, выхадцамі з Румыніі. Бацька братоў займаўся вытворчасцю шоўку ў Падуі. Эдуард Тадэска атрымаў тытул барона. У мастацкім салоне жонкі Эдуарда Тадэска Сафіі ў палацы Тадэска збіраліся знакамітасці свайго часу: Гуга фон Гофмансталь, Фердынанд фон Заар, Генрык Ібсэн і Антон Рубінштэйн. У залах палаца праходзілі тэатральныя пастаноўкі. Ёган Штраўс пазнаёміўся ў палацы Тадэска са сваёй будучай жонкай Генрыэтай Трефц, якая была палюбоўніцай Морыца Тадэска, роднага брата Эдуарда Тадэска.
Будынак сур’ёзна пацярпеў падчас Другой сусветнай вайны і быў неўзабаве адноўлены. З 1976 года знаходзіцца пад аховай дзяржавы. Апошняя рэстаўрацыя праводзілася ў 1978-79 гадах. З 1947 па 1993 гады ў палацы знаходзілася штаб-кватэра Аўстрыйскай народнай партыі.
EDSAC
На стварэнне EDSAC пайшло два з паловай года. Вясной 1949 года было завершана наладжванне машыны, і 6 траўня 1949 года была выканана першая праграма — вылічэнне табліцы квадратаў лікаў ад 0 да 99.
Тэхнічныя характарыстыкі
Камп’ютар складаўся з прыблізна 3000 электронных лямп. Асноўная памяць камп’ютара складалася з 32 ртутных ультрагукавых ліній затрымкі, кожная з якіх захоўвала 32 словы па 17 біт, уключаючы біт знака — усё гэта дае 1024 ячэек памяці. Была магчымасць уключыць дадатковыя лініі затрымкі, што дазваляла працаваць са словамі ў 35 двайковых разрадаў (уключаючы біт знака). Вылічэнні адбываліся ў двайковай сістэме з хуткасцю ад 100 да 15 000 аперацый у секунду. Спажываная магутнасць — 12 кВт, займаная плошча — 20 м².
EDSAC-2
У 1953 годзе ў той жа лабараторыі пад кіраўніцтвам Вілкса і Рэнвік пачалася работа над другой мадэллю ЕОМ. У якасці аператыўнай запамінальнай прылады ўжо выкарыстоўваліся элементы на ферытавых сардэчніках, агульнай ёмістасцю ў 1024 словы. Акрамя таго, у новай машыне з’явілася і пастаянная запамінальная прылада (ПЗП) — спачатку на дыёдах, а потым на ферытавай матрыцы. Але галоўным новаўвядзеннем было выкарыстанне мікрапраграмнага кіравання: некаторыя каманды можна было складаць з набору мікрааперацый; мікрапраграмы запісваліся ў пастаяннай памяці
EDSAC-2 быў уведзены ў дзеянне ў 1957 годзе і працаваў до 1965 года.
Дом па праспекце Незалежнасці, 37
Дом па праспекце Незалежнасці, 37 — жылы дом у Мінску, размешчаны на рагу праспекта Незалежнасці і вуліцы Кісялёва (дом № 2), на паўночным баку плошчы Перамогі. Будаўніцтва пачата ў 1939 годзе на праекце архітэктара Р. Столера, перапынена вайной і закончана ў 1947 годзе па праекце архітэктара М. Бакланава.
Архітэктура
Сіметрычна восі праспекта па дузе круглай часткі плошчы размешчаны дом № 40. Дамы 37 і 40 з’яўляюцца важнымі элементамі аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі плошчы, прыкладам ансамблевай арганізацыі жылой забудовы.
Аднатыпны 5-павярховы дугападобны ў плане будынак з бакавымі крыламі, якія разыходзяцца ў напрамку праспекта і вуліцы Кісялёва. У доме 115 кватэр. На першым высокім паверсе размешчаны магазіны і кафэ. Фасадныя плоскасці падзелены на 2 ярусы шырокімі паясамі, якія праходзяць паміж 1-м і 2-м паверхамі. Ніжні ярус трактаваны больш масіўна, верхні (чатыры паверхі) падзелены раўнамернымі радамі прамавугольных акон і расчлянёны па вертыкалі двайнымі лоджыямі. Вертыкальны рытм чляненняў падкрэслены выступамі эркераў. Фасады вырашаны цэласна і адпавядаюць манументальнаму характару забудовы плошчы. Завершаны глухім парапетам, над якім размешчаны аб’ёмныя літары першых двух словаў фразы «Подвиг народа бессмертен» (Подзвіг народа бессмяротны). Аконныя праёмы і лоджыі ўпрыгожаны сандрыкамі і франтончыкамі. Пластыку фасадаў узбагачаюць калоны і паўкалоны ў лоджыях, пілястры. У аснову планіровачнай структуры дамоў пакладзена 4-кватэрная секцыя, распрацаваная ў Акадэміі архітэктуры архітэктарамі П. Блахіным і А. Зальцманам. Секцыя мае 3 двухпакаёвыя і адну трохпакаёвую кватэры. Для дамоў была распрацавана 3-кватэрная паваротная секцыя (на месцы выгінаў).
Вядомыя асобы Чашнікаў
Вядомыя ўраджэнцы Чашнікаў:
Спіс вуліц Жодзіна
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Жодзіна
Грэчаскі алфавіт
Грэ́часкі алфаві́т — алфавіт грэчаскай мовы і іншых моў грэчаскай групы. Ён бесперапынна выкарыстоўваецца з канца 9-га альбо пачатку 8-га стагоддзя да н. э. Грэчаскі алфавіт, бадай, першы алфавіт, які ўключаў у сябе і зычныя і галосныя. Стандартна складаецца з 24 літар, а таксама, у дакласічную эпоху ў некаторых дыялектах гречаскай мовы ужываліся яшчэ 4 літары — (дыгама),  (сан),  (копа),  (сампі). У класічнай гречаскай мове дыгама, сан і копа выкарыстоўваліся для запісу лікаў.
Жан-Жак Русо
Жан-Жак Русо (Jean-Jacques Rousseau;,  — , ) — французскі і швейцарскі філосаф, пісьменнік і кампазітар XVIII стагоддзя французскага рамантызму. Яго палітычная філасофія значна паўплывала на Вялікую французскую рэвалюцыю, а таксама агульнае развіццё сучасных палітычнай, сацыялагічнай і педагагічнай думкі. Русо распрацаваў прамую форму панавання народа дзяржавай — прамую дэмакратыю, якая выкарыстоўваецца і па гэты дзень, напрыклад у Швейцарыі.
На змену барочнаму рацыяналізму XVIII стагоддзя прыйшоў сентыменталізм, галоўнай асаблівасцю якога была нова культурная бруя, яе крыніцай было пачуццё. Яно змяніла культурнага чалавека, яго стаўленне да самога сябе, да людзей, да прыроды і да культуры. Самым арыгінальным і ўплывовым прадстаўніком і правадніком гэтага кірунку быў Жан-Жак Русо. Яго раман «Эміль, ці пра выхаванне» з’яўляецца трактатам пра адукацыю чалавека на атрыманне грамадзянскай пазіцыі. Яго сентыментальны раман «Жулі, ці Новай Элаіза» меў важнае значэнне для развіцця прад-рамантызму і рамантызму ў мастацкай літаратуры.
Русо быў паспяховым музыкальным кампазітарам. Ён напісаў 7 операў, а таксама музыку ў іншых формах, і ён зрабіў унёсак у музыку як тэарэтык. У перыяд Вялікай французскай рэвалюцыі, Русо быў самым папулярным з філосафаў сярод членаў якабінскага клуба. Русо быў перапахаваны як нацыянальны герой у Пантэоне ў Парыжы, у 1794 годзе, праз 16 гадоў пасля сваёй смерці.
Біяграфія
Яго парадаксальная праца, узнагароджаная Акадэміяй, дала яму ў адну хвіліну сусветную славу. Але слава не задаволіла яго амбіцый і не прынесла шчасця. Пошук жыцця, які быў бы бліжэйшым да прыроды, прывёў яго ў родную Жэневу ў 1754. Потым яго сябры, жадаючы выканаць ідэал сялянскага жыцця, стварылі яму пад Парыжам сядзібу, названай Эрмітаж; але пражыў ён там нядоўга. Пазней, падчас стварэння сваіх галоўных работ, у 1758—1762 г., ён быў у гасцях у маршалка Люксембурга. Потым яго сябр Хум, спрабаваў яму стварыць у Англіі прыемныя ўмовы для дзейнасці і жыцця. 3 1762 у эміграцыі, у 1770 вярнуўся ў Парыж.
Але яго цяжкі характар, складанасці ў адносінах з людзьмі, хваробная падазроннасць, якая мяжавала з бояззю пераследвання, паклала канец усім пачынанням яго членаў. Пазней ён атрымаў яшчэ і палітычны пераслед. Розніца ў поглядах, разарвала яго з энцыклапедыстамі. Канчатак жыцця ён сустрэў у суме і журбоце. Памёр у галечы і адзіноце. У 1791 перапахаваны ў Пантэоне.
Светапогляд
У пытаннях светапогляду Жан-Жак Русо стаяў на пазіцыях дэізму і дуалізму: прызнаваў нястворанасць і аб’ектыўнасць існавання матэрыі і ў той жа час сцвярджаў, што існуе Бог як сусветная воля, розум і крыніца дабра. Чалавек, паводле Русо, складаецца са смяротнага цела і нематэрыяльнай бессмяротнай душы. У тэорыі пазнання абсалютызаваў сенсуалізм, пачуцці разглядаў як першасную форму духоўнай дзейнасці.
У працы «Разважанні пра паходжанне і асновы няроўнасці паміж людзьмі» (1755) адзначаў, што няроўнасць паміж беднымі і багатымі ў спалучэнні з няроўнасцю пануючых і падуладньк, разбурэнне натуральнай цэласнасці і гарманічнасці чалавечага жыцця складаюць аснову цывілізацыі няроўнасці. Галоўнай перадумовай дасягнення рэальнай свабоды лічьіў роўнасць не толькі палітычную, але і маёмасную; яе павінна ахоўваць дзяржава, не дапускаючы палярызацыі багацця і галечы. У аснове яго сацыяльна-палітычных поглядаў канцэпцыя грамадскага дагавора, якая базіруецца на прызнанні свабоды чалавека і народнага суверэнітэту («Аб грамадзянскім дагаворы, або Прынцыпы палітычнага права», 1762). Ідэалам дзяржаўнага ўладкавання лічыў дэмакратычную рэспубліку, заснаваную на ўсеагульнай роўнасці.
У кнізе «Эміль, або Аб выхаванні» (1762), якая спалучае філасофска-педагагічны трактат і раман, Жан-Жак Русо распрацаваў гуманістычную канцэпцыю педагогікі, паводле якой галоўнай задачай выхавання з’яўляецца фарміраванне чалавека і грамадзяніна шляхам развіцця прыродных задаткаў і здольнасцей без выкарыстання насілля над яго асобай.
Асцоўным у эстэтычнай канцэпцыі Русо з’яўляецца праблема суадносін мастацтва і маралі. Ідэалам мастацтва лічыў народныя відовішчы, якія праслаўляюць патрыятычныя ўчынкі, вучаць велікадушнасці і справядлівасці.
Літаратурная і музычная творчасць
Галоўны яго літаратурны твор — раман «Юлія, або Новая Элаіза» (1761), дзе паказаны бунт дзяўчыны-дваранкі супраць асноў кансерватыўна-саслоўнай маралі, сцвярджаецца свабода натуральнага пачуцця кахання, не скаванага ўмоўнасцямі цывілізацыі. Гэты раман стаў пачаткам літаратурнага кірунку сентыменталізму; некаторыя даследчыкі адносяць яго творчасць да першавытокаў рамантызму. Яго «Новая Элаіза» напісаная пад відавочным уплывам Рычардсана. Русо не толькі ўзяў аналагічны сюжэт — трагічны лёс гераіні, якая гіне ў барацьбе цноты з любоўю або спакусай, але і засвоіў сабе самы стыль адчувальнага рамана. «Новая Элаіза» мела неверагодны поспех; ёю зачытваліся, над ёю пралівалі слёзы, абогатваралі яе аўтара. Форма рамана — эпісталярная; ён складаецца з 163 лістоў і эпілогу. У цяперашні час гэтая форма ў значнай ступені прымяншае цікавасць чытання, але чытачам XVIII стагоддзя яна падабалася, так як лісты прадстаўлялі лепшую падставу для бясконцых разваг.
Высокая каштоўнасць жыцця, чалавечай годнасці і гонару, значэнне грамадскай дзейнасці з усімі яе недахопамі і калізіямі — у цэнтры аўтабіяграфічнай кнігі «Споведзь» (1766—70). Аўтар паэм «Сад у Шармет» (1736), «Пасланне да Парызо» (1742), «Алея Сільвіі» (1746), драматычных твораў «Нарцыс» (1733), «Ваеннапалонныя» (1743), «Пігмаліён» (1770), аўтар лібрэта і музыкі да опер і інш.
Характар Русо
Яго характар быў поўным супрацьлегласцей. Яго шырокая маральнасць не звязвала яго з правіламі. Гнуткі і разумны, ён тануў у марах і не мог ужыцца з рэчаіснасцю. Яго справы былі верным адбіткам яго характару.
Ён быў самавукам, без метадычнай падрыхтоўкі. Ён нідзе не быў краткім і метадычным; не быў філосафам у тэхнічным значэнні гэтага слова. Але ён меў парадаксальныя і незвыклыя погляды, шчыры энтузіязм, і меў пяро, якое хапала за сэрца. Яго філасофія была арыентавана не на ўмовы і вынікі навукі, але болей на ўласнае разуменне і мары. Парыж быў тым мадэлем, паводле якога ён бачыў цывілізацыю, а сялянская маладосць стала крыніцай апісвання натуральнага стану.
Ісець
Ісець — рака на Урале (у Свярдлоўскай, Курганскай і Цюменскай абласцях) Расіі, левы прыток ракі Табол. Даўжыня Ісеці 606 км. Плошча вадазбору 58,9 тыс. км². Сярэдні расход вады 3,08 м³/с. Галоўныя прытокі: Міяс, Сінара, Цеча. Рака выцякае з Ісецкага возера за 25 км на паўночны захад ад Екацярынбурга. Вярхоўе на ўсходніх схілах сярэдняга Урала. Ніжняе цячэнне на Заходне-Сібірскай раўніне. Сцёк возера рэгулюецца плацінай.
Пачынаючы з XVIII стагоддзя па Ісеці і яе прытоках будуюцца заводы (Верх-Ісецкі, Уктускі, Екацярынбургскі). Крыху пазней яна стала месцам золатаздабычы.
Ізола-Даварэзэ
Ізола-Даварэзэ (Isola Dovarese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1241 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 138 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 26031. Тэлефонны код — 0375.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Царква Святой Тройцы (Блонь)
Царква Святой Тройцы — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Блонь Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці, помнік архітэктуры класіцызма.
Уваходзіць у 1-ую Пухавіцкую благачынную акругу.
Гісторыя
У 1930-х гадах у царкве служыў святар Аляксандр Шылай, які нарадзіўся ў 1879 годзе ў Слуцку. Калі ў жніўні 1935 года царкву зачыніла савецкая ўлада, і пачалі здымаць званы, святар застаўся жыць у Блоні, працягваў сваю службу па хатах у вернікаў. Пад час Усесаюзнага перапісу насельніцтва ў 1937 годзе арганізаваў збор подпісаў за адраджэнне царквы. 6 жніўня 1937 года Аляксандра Шылая арыштавалі і расстралялі, абвінаваціўшы ў антысавецкай агітацыі. Сям'ю святара выслалі. Аляксандр Шылай быў пасмяротна прызнаны свяшчэннамучанікам.
Архітэктура
З’яўляецца помнікам архітэктуры класіцызму. Будынак сіметрычна прамавугольны ў плане, з пяціграннай апсідай. Кампазіцыя будынка заснавана на чаргаванні рознавысокіх аб’ёмаў. Званіца з высокім шпілем над бабінцам (васьмярык на чацверыку), васьмігранны светлавы барабан са шлемападобным купалам над сяродкрыжжам. Галоўны і бакавыя фасады маюць высокую цэнтральную частку і фланкіруючыя нізкія аб'ёмы. Трохвугольны франтон галоўнага фасада падтрымліваюць чатыры мураваныя калоны, утвараючыя манументальны ўваходны порцік. Гарызантальна ашаляваныя сцены завершаны карнізам с поясам «сухарыкаў», разным фрызам геаметрычнай арнаменцікі, а таксама прарэзаны прамавугольнымі і васьміграннымі аконнымі праёмамі. У барабане аконныя праёмы паўцыркульныя.
Асноўная частка інтэр’еру раздзелена 2-ма радамі невысокіх калон з цэглы на тры нефы. Бакавыя нефы значна ніжэйшыя за цэнтральны. Над бабінцам на такіх жа калонах размешчаны хоры. Столь падшыўная, плоская, у барабане — пірамідальная, гранёная
Мікалай Аляксеевіч Горскі
Мікалай Аляксеевіч Го́рскі (Николай Алексеевич Горский;, с. , Кастрамская губерня — , ) — беларускі вучоны ў галіне селекцыі сельскагаспадарчай жывёлы. Доктар сельскагаспадарчых навук (1967), прафесар (1968).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 жніўня 1904 года ў с. Боршчына Кастрамской губерні. У 1926 годзе скончыў. У 1927—1931 гг. працаваў заатэхнікам па племянной справе на Казанскай станцыі малочнай жывёлагадоўлі ў Спаску.
У 1934—1951 гг. працаваў заатэхнікам па племянной справе ў Іванаўскай і Кастрамской абласцях. У 1951 годзе скончыў завочную аспірантуру пры Казанскім сельскагаспадарчым інстытуце. У 1951—1954 гг. — на Кастрамской дзяржаўнай комплекснай сельскагаспадарчай доследнай станцыі — загадчык аддзела жывёлагадоўлі. У 1954—1959 гг. — намеснік дырэктара па навуковай рабоце, загадчык аддзелам генетыкі і развядзення сельскагаспадарчай жывёлы Інстытута жывёлагадоўлі Акадэміі навук БССР. З 1954 г. М. А. Горскі працаваў у Віцебскім ветэрынарным інстытуце, загадчык кафедры прыватнай жывёлагадоўлі (1959—1968), дэкан заатэхнічнага факультэта (1960—1965).
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаваных прац:
NGC 6166
NGC 6166 (іншыя абазначэнні — UGC 10409, MCG 7-34-60, ZWG 224.39, VV 364, 3C 338, PGC 58265) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хірокадзу Корээда
Біяграфія
Корээда скончыў літаратурны факультэт Універсітэта Васэда ў Токіа і планаваў стаць пісьменнікам, аднак пасля выпуску пачаў працаваць асістэнтам рэжысёра ў тэлекампаніі «», ствараючы дакументальныя фільмы. Свой першы фільм пад назвай «Аднак…» Корээда зняў у 1991 годзе. Праз чатыры гады ён зняў свой першы мастацкі фільм — «Прывіднае святло». Далейшыя фільмы Хірокадзу Корээды заслужылі шырокае прызнанне і атрымоўвалі ўзнагароды на міжнародных кінафестывалях. Найбольш паспяховымі мастацкімі фільмамі Корээды з’яўляюцца карціны «Пасля жыцця» (1998) і «Ніхто не ведае» (2004). Акрамя рэжысёрскай працы, Корээда выконвае і прадзюсарскую — у прыватнасці, ён прадзюсіраваў фільмы японскіх рэжысёраў і.
У 2018 годзе фільм Хірокадзу Корээды «Крамныя зладзеі» ўзнагароджаны «Залатой пальмавай галінай» Канскага кінафестывалю.
Петкавічы (Дзяржынскі раён)
Пе́ткавічы (, Петковичи) — аграгарадок у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Хасэ Педра Сеа
Хасэ Педра Сеа (José Pedro Cea; — ) — футбаліст зборнай каманды Уругвая. Нападнік. Чэмпіён свету 1930.
Pentium
Pentium — гандлёвая марка некалькіх пакаленняў мікрапрацэсараў сямейства x86, якія выпускаюцца карпарацыяй Intel з 22 сакавіка 1993 года. Pentium з'яўляецца працэсарам Intel пятага пакалення і прыйшоў на змену Intel 80486 (які часта завуць наўпрост 486).
Гісторыя
У кастрычніку 1992 года Intel абвясціла, што працэсары пятага пакалення, раней вядомыя пад кодавым імём P5, будуць звацца Pentium, а не 586, як многія меркавалі. Гэта было выклікана тым, што шматлікія фірмы, якія выраблялі працэсары, актыўна засвоілі вытворчасць «клонаў» (і не толькі) працэсараў 386 і 486. Intel збіралася зарэгістраваць у якасці гандлёвай маркі назву «586», каб больш ніхто не змог займацца вытворчасцю працэсараў з такой назвай, аднак высветлілася, што зарэгістраваць лічбы ў якасці гандлёвай маркі нельга, таму было прынята рашэнне назваць новыя працэсары «Pentium» (за аснову было ўзята πέντε «пяць»), што таксама ўказвала на пакаленне гэтага працэсара. 22 сакавіка 1993 года адбылася прэзентацыя новага мікрапрацэсара, праз некалькі месяцаў з'явіліся і першыя камп'ютары на іх аснове.
Мадэлі
Першапачаткова (22 сакавіка 1993 года) было прэзентавана толькі дзве мадэлі, заснаваныя на ядры P5 з частотамі 60 і 66 МГц. Пазней былі выпушчаны і больш прадукцыйныя працэсары Pentium, заснаваныя на ўдасканаленых ядрах. Акрамя таго, былі прэзентаваны мабільныя версіі працэсараў і працэсары Pentium OverDrive.
P5
Працэсары Pentium першага пакалення. Дзве (адзіныя) мадэлі анансаваны 23 сакавіка 1993 года і працавалі з тактавай частатой ядра 60 і 66 МГц, частата сістэмнай шыны (FSB) была роўнай частаце ядра, гэта значыць множнік ядра быў роўны 1,0. Кэш другога ўзроўню змяшчаўся на мацярынскай плаце і мог мець памер да 1 Мб. Працэсар вырабляўся ў 273-кантактным корпусе CPGA, усталёўваўся ў корпус Socket 4 і працаваў ад напружання 5 В. Усе працэсары Pentium адносяцца да класа SL Enhanced — гэта значыць, што ў іх прадугледжана сістэма SMM, якая забяспечвае зніжэнне энергаспажывання. Раннія варыянты працэсараў, з частотамі 60—100 МГц (ядра P5 і P54C), мелі памылку ў модулі FPU (матэматычны сапрацэсар), якая ў рэдкіх выпадках прыводзіла да зніжэння дакладнасці аперацый дзялення. Гэты дэфект быў выяўлены ў 1994 годзе і стаў вядомы як «Pentium FDIV баг». Працэсары на ядры P5 вырабляліся з ужываннем 800-нанаметровага тэхпрацэсу, па біпалярнай BiCMOS-тэхналогіі. Працэсар змяшчае 3,1 млн транзістараў, а памер крышталя ядра складае 294 мм². Pentium 66 спажывае ток 3,2 А і мае магутнасць 16 Вт, што патрабавала ўсталёўкі дадатковага вентылятара. Вытворчасць такіх працэсараў апынулася вельмі складанай і працэнт выхаду прыдатных крышталёў апынуўся вельмі малым. Многія спецыялісты, указваючы на шматлікія недахопы (гл.: F0 0f c7 c8) працэсараў Pentium першага пакалення, не раілі купляць гэтыя мадэлі. Вытворчасць давялося часова спыніць. Аднак неўзабаве пачалася вытворчасць удасканаленых працэсараў, заснаваных на ядры P54C.
P54C
У кастрычніку 1993 года былі выпушчаны працэсары Pentium другога пакалення. Пачаткова была выпушчана мадэль з тактавай частатой 75 МГц. Працэсары вырабляліся па 600-нанаметровай біпалярнай BiCMOS-тэхналогіі, што дазволіла паменшыць памер крышталя да 148 мм² (ядро змяшчала 3,2 млн транзістараў) і зменшыць спажываную магутнасць да 10,1 Вт (для Pentium 100). Напружанне сілкавання таксама было зменшана да 3,3 В, спажываны працэсарам ток складае 3,25 А. Працэсар вырабляўся ў 296-кантактным корпусе CPGA і ўсталёўваўся ў Socket 5 ці Socket 7 і быў не сумяшчальны з Socket 4. У гэтых працэсарах палепшана сістэма SMM і даданы ўдасканалены праграмавальны кантролер перапыненняў APIC.
У працэсарах Pentium другога пакалення выкарыстоўваецца памнажэнне тактавай частаты, ён працуе хутчэй сістэмнай шыны. Для ўказання, у колькі разоў тактавая частата ядра працэсара больш частаты сістэмнай шыны, ужываецца множнік. Ва ўсіх працэсарах, заснаваных на ядры P54C, множнік роўны 1,5.
P54CS
Першыя працэсары, заснаваныя на гэтым ядры, былі выпушчаны 27 сакавіка 1995 года. Па сутнасці, гэта ядро ўяўляе сабой ядро P54C, вырабленае з выкарыстаннем 350-нанаметровай біпалярнай BiCMOS-тэхналогіі, што дазволіла паменшыць памер крышталя ядра да 91 мм² (працэсары Pentium 120 і 133), аднак неўзабаве, у выніку аптымізацыі ядра, яго памер удалося паменшыць да 83 мм² з той жа колькасцю транзістараў. Пры гэтым Pentium 200 спажываў ток у 4,6 А, а яго максімальная рассейваная энергія (цеплавыдзяленне) складала 15,5 Вт.
Pentium OverDrive
Было выпушчана некалькі пакаленняў Pentium OverDrive.
Tillamook
Працэсары, заснаваныя на гэтым ядры, прызначаліся для партатыўных камп'ютараў, выкарыстоўваліся ў г.з. "мабільным модулі" MMC-1 Mobile Module Connector з 280 пінамі, працавалі разам з чыпсетам Intel 430 TX маючы 512 КБ кэш-памяці на сістэмнай плаце. Ядро Tillamook (названа ў гонар горада ў штаце Арэгон, ЗША), уяўляе сабой ядро P55C са зніжаным напружаннем сілкавання — мадэль з частатой 300 МГц працавала з напружаннем 2,0 В, спажываючы ток 4,5 А і мела цеплавыдзяленне 8,4 Вт. Старэйшыя мадэлі (з частатой 233, 266 і 300 МГц) вырабляліся па 250-нм тэхпрацэсе і мелі крышталь плошчай 90 мм², таксама існавалі версіі з 166 МГц частатой ядра Мадэлі 200 і 233 выпускаліся са жніўня 1997 г., мадэль 266 са студзеня 1998, а старэйшая ў0 шэрагу мадэль была прэзентавана ў студзені 1999 г.
Іншыя працэсары, якія ўжываюць марку Pentium
Працэсары Intel Pentium карысталіся велізарнай папулярнасцю, і Intel вырашыла не адмаўляцца ад маркі Pentium, называючы так і наступныя працэсары, хоць яны моцна адрозніваюцца ад першых Pentium’аў і не належаць да пятага пакалення. Такімі з'яўляюцца:
Венеты Адрыятыкі
Венеты (Veneti) — старажытны індаеўрапейскі народ на поўначы Адрыятыкі.
Паходжанне
Страбон лічыў венетаў Адрыятыкі часткай венетаў-кельтаў, аднак у яго час было прынята лічыць, што венеты — нашчадкі малаазіяцкіх энетаў.
Нягледзячы на тое, што ад венетаў захавалася дастаткова шмат запісаў на іх роднай мове, паходжанне гэтага народа ў наш час з'яўляецца дыскусійным. Большасць сучасных даследчыкаў адносіць іх або да ілірыйцаў, або да італікаў, або да самастойнай групы індаеўрапейцаў.
Гісторыя
Венеты з'явіліся на поўначы адрыятычнага ўзбярэжжа сучаснай Італіі ў канцы 2 тысячагоддзя да н. э., адкуль яны выціснулі больш старажытны народ эўганеі, што насяляў гэтую тэрыторыю з часоў неаліту і быў вымушаны зысці ў Альпы, дзе відавочна змяшаўся з рэтамі. У сярэдзіне 1 тысячагоддзя да н. э. частку зямель венетаў захапілі кельты. Венеты выступалі саюзнікамі рымлян у войнах з кельтамі і карфагенянамі. У I ст. да н. э. былі канчаткова далучаны да рымскай дзяржавы і пазней раманізаваны. Магчыма, што нашчадкамі венетаў з'яўляюцца фрыулы.
Тапонімы
Ад наймення венетаў паходзяць назвы Венета і Венецыя.
Дзмітрый Аляксандравіч Жук
Дзмітрый Аляксандравіч Жук (нар., Леткаўшчына, Мінская вобласць, Беларусь) — беларускі журналіст, з 2018 года галоўны рэдактар газеты «Советская Белоруссия», прапагандыст рэжыму Лукашэнкі.
Сын беларускага пісьменніка Алеся Жука.
Біяграфія
У 1992 годзе скончыў філалагічны факультэт БДУ па спецыяльнасці — выкладчык беларускай і рускай моў і літаратуры. У 1992—1993 гадах працаваў выкладчыкам беларускай мовы і літаратуры ў школе-гімназіі ў Мінску. З 1993 па 1997 гады працаваў у выдавецка-інфармацыйным цэнтры Нацыянальнага банка Беларусі. У 1997—1999 гадах працаваў у прадстаўніцтве расійскага інфармацыйнага агенцтва «Интерфакс» у Беларусі. У лістападзе 1999 года прызначаны кіраўніком прэс-службы Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі. З 2003 па 2018 гады займаў пасаду дырэктара РУП «Беларускае тэлеграфнае агенцтва».
З 6 лютага 2018 года прызначаны галоўным рэдактарам газеты «Советская Белоруссия».
Міжнародныя санкцыі
У 2011 годзе разам з іншымі ўплывовымі супрацоўнікамі і кіраўнікамі дзяржаўных СМІ Беларусі быў ўключаны ў Чорны спіс Еўрасаюза ў сувязі з хваляй рэпрэсій пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года. Дзмітрыю Жуку быў забаронены ўезд на тэрыторыю краін ЕС, а актывы падлягалі замарожванню. Паводле Еўрапейскага савета Дзмітрый Жук: «нясе адказнасць за перадачу медыямі дзяржаўнай прапаганды, якая падтрымлівала і апраўдвала рэпрэсіі супраць дэмакратычнай апазіцыі і грамадзянскай супольнасці 19 снежня 2010 г., выкарыстоўваючы сфальсыфіцыраваную інфармацыю». У 2016 годзе забарона была знята.
20 лістапада 2020 года ўнесены ў санкцыйныя спісы Літвы, Латвіі і Эстоніі.
Царква ў гонар Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Камяніца Жыравецкая)
Царква ў гонар Пакрова Прасвятой Багародзіцы — колішні праваслаўны храм у в. Камяніца Жыравецкая Брэсцкага раёна. Знаходзілася сярод забудовы галоўнай вуліцы вёскі. Пабудавана ў 1838 г. з дрэва. Знесена ў 1970-я гг.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Была вырашана прамавугольным зрубам пад двухсхільным дахам і прырубамі прытвора і апсіды. Мела абраз-партрэт XIX ст. «Прападобны Афанасій Філіповіч Брэсцкі».
Апалонія Дарэўская
Апалонія Дарэўская (вядома і як Дарота; 1767? —?) — танцоўшчыца.
Біяграфія
Прыгонная падскарбія надворнага літоўскага А.Тызенгаўза, выхаванка яго балетных школ у Гродне і Паставах.
У 1778 годзе выступіла як фігурантка ў школьным паказе «Сялянскага балета» Г.Петынеці на сцэне прыдворнага тэатра Тызенгаўза ў Гродне.
Паводле завяшчання магната перайшла ва ўласнасць Станіслава Аўгуста Панятоўскага і з 1785 года стала першай салісткай трупы «Таварыства танцоўшчыкаў яго каралеўскай вялікасці» ў Варшаве; выступала як гратэскавая танцоўшчыца на прыдворнай сцэне і ў Нацыянальным тэатры (партыі ў балетах «Мірза і Ліндор», «Рыбакі», «Лукас і Калінета» і інш.).
У 1794—1797 гадах працавала ў прыватных антрэпрызах Варшавы і Гданьскa (Польшча).
У 1797 годзе па ініцыятыве і за кошт Станіслава Аўгуста Панятоўскага выехала ў Пецярбург.
Лімон
Апісанне
Вечназялёнае дрэва вышынёй 1,5—7 м. Галіны часцей з калючкамі. Лісце скурыстае, авальна-падоўжанае на кароткіх чаранках са спецыфічным пахам. Кветкі двухполыя, белыя, духмяныя, адэіночныя або ў гронхах. Самаапыляецца, цвіце і пладаносіць амаль увесь год. Плод — шматгнездавая ягада, мае ў сабе кіслоты (3,5—8,1 мг %), вітаміны C (45—140 мг %), A, B, P, цукар (1,9—3 %) і інш.
Пашырэнне
Радзіма — Паўднёвая і Паўднёва-Усходняя Азія. У 11 ст. завезены ў Міжземнамор’е. Культывуецца ў тропіках і субтропіках. На Беларусі вырошчваецца ў аранжарэях і пакоях.
Выкарыстанне
Лекавая расліна. 3 пладоў лімона прыгатаўляюць сокі, канцэнтраты, варэнне, мармелад, лімонную кіслату, тэхнічны і эфірны алей.
Маланьіна
Маланьна (Malagnino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6166A
NGC 6166A (іншыя абазначэнні — MCG 7-34-50, PGC 58254) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Дукорскі сельсавет
Дуко́рскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Дукора.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Смілавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смілавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Пухавіцкага раёна, з 12 лютага 1935 года — Рудзенскага раёна, з 6 ліпеня 1935 года — Смілавіцкага раёна, з 11 лютага 1938 года — Рудзенскага раёна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. Падчас Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета была акупіравана нямецкімі войскамі. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Пухавіцкага раёна. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дрычынскага сельсавета (23 населеныя пункты: аграгарадок Дрычын, вёскі Белае, Вішнёўка, Вясёлае, Горкі, Граддзё, Груд, Калінаўка, Капейнае, Каробавічы, Красны Яр, Малінаўка, Маргі, Нізоўка, Ніўкі, Новы Кут, Паддуб’е, Пенякі, Салаўі, Сетча, Станіславова, Шыманаў Кут і Янкава). 28 лютага 2014 года вёска Вясёлае, якая раней уваходзіла ў склад скасаванага Дрычынскага сельсавета, перайменавана ў Вясёлае 2.
Умбілікарыя апаленая
Умбілікарыя апаленая (Umbilicaria deusta) — від грыбоў рода Умбілікарыя сямейства Umbilicariaceae, які расце на скалах.
Арэал
Распаўсюджаны ў Паўночным паўшар’і ў арктычных абласцях і ў гарах умеранай вобласці па ўсёй Галарктыцы. У Беларусі знаходзіцца за межамі свайго асноўнага арэалу. Вядомы толькі на тэрыторыі Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці ў наваколлі вёскі Пліса.
Ахова
Ахоўваецца ў Беларусі і Літве.
Пятрусь Трафімавіч Бядулін
Пятрусь Трафімавіч Бядулін (, в. Дзернавая, Краснапольскі раён — 10 сакавіка 1940) — беларускі паэт.
Біяграфія
Вучыўся ў школе. У 1932 годзе працаваў у рэдакцыі Краснапольскай раённай газеты «Чырвоны сцяг». Пісаў артыкулы аб розных падзеях у жыцці раёна, але часцей вершы, якія друкаваліся нават у абласных і рэспубліканскіх газетах. Вершы «Наша Верка-піянерка» і «Ідуць масы ў калгасы» былі змешчаны ў чытанках для вучняў пачатковай школы.
З 1935 па 1937 гады служыў у Чырвонай Арміі ў Віцебску, узначальваў камсамольскую арганізацыю роты. Пасля дэмабілізацыі ў 1937 годзе працаваў у Крычаўскай раённай газеце, многа ездзіў па раёне, удзельнічаў у розных мерапрыемствах.
Рукапісы, допісы і вершы загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Старакорнінскі сельсавет
Старако́рнінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гайнаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска.
Дом па праспекце Незалежнасці, 40
Дом па праспекце Незалежнасці, 40 — жылы дом у Мінску, размешчаны на рагу праспекта Незалежнасці і вуліцы Захарава (дом № 17), на паўночным баку плошчы Перамогі.
Гісторыя
Будаўніцтва пачата ў 1939 годзе на праекце архітэктара Р. Столера, перапынена вайной і закончана ў 1947 годзе па праекце архітэктара М. Бакланава.
Архітэктура
Сіметрычна восі праспекта па дузе круглай часткі плошчы размешчаны дом № 37. Дамы 37 і 40 з’яўляюцца важнымі элементамі аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі плошчы, прыкладам ансамблевай арганізацыі жылой забудовы.
Аднатыпны 5-павярховы дугападобны ў плане будынак з бакавымі крыламі, якія разыходзяцца ў напрамку праспекта і вуліцы Захарава. У доме 127 кватэр. На першым высокім паверсе размешчаны магазіны і кафэ. Фасадныя плоскасці падзелены на 2 ярусы шырокімі паясамі, якія праходзяць паміж 1-м і 2-м паверхамі. Ніжні ярус трактаваны больш масіўна, верхні (чатыры паверхі) падзелены раўнамернымі радамі прамавугольных акон і расчлянёны па вертыкалі двайнымі лоджыямі. Вертыкальны рытм чляненняў падкрэслены развітымі ліштвамі. Фасады вырашаны цэласна і адпавядаюць манументальнаму характару забудовы плошчы. Сцены будынка завершаны балюстрадай, над якой размешчаны аб’ёмныя літары апошняга слова фразы «Подвиг народа бессмертен» (Подзвіг народа бессмяротны). Аконныя праёмы і лоджыі ўпрыгожаны сандрыкамі і франтончыкамі. Пластыку фасадаў узбагачаюць калоны і паўкалоны ў лоджыях, пілястры. У аснову планіровачнай структуры дамоў пакладзена 4-кватэрная секцыя, распрацаваная ў Акадэміі архітэктуры архітэктарамі П. Блахіным і А. Зальцманам. Секцыя мае 3 двухпакаёвыя і адну трохпакаёвую кватэры. Для дамоў была распрацавана 3-кватэрная паваротная секцыя (на месцы выгінаў).
Роберт Гаскойн-Сесіл Солсберы
Роберт Артур Талбот Гаскойн-Сесіл, 3-ці маркіз Солсберы (Robert Arthur Talbot Gascoyne-Cecil, 3rd Marquess of Salisbury,  — ) — брытанскі дзяржаўны дзеяч з роду Сесілаў, 44-ы, 46-ы і 49-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі ў 1885, 1886—1892 і 1895—1902 гадах, чатыры разы міністр замежных спраў (1878, 1885-86, 1886-92, 1895—1900), дэпутат Палаты абшчын ад Кансерватыўнай партыі, член Палаты Лордаў. Праводзіў імперыялістычную палітыку, накіраваную на прырашчэнне тэрыторыі Брытанскай імперыі ў Афрыцы і іншых рэгіёнах. Бацька Роберта Сесіла — ідэолага Лігі Нацый.
NGC 6166B
NGC 6166B (іншыя абазначэнні — MCG 7-34-76, ZWG 224.45, KUG 1627+396, PGC 58299) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Карлсплац
Карлсплац (Karlsplatz) — гарадская плошча на мяжы першага і чацвёртага раёнаў Вены. З’яўляецца адным з важных транспартных вузлоў горада. У прыватнасці, тут перасякаюцца першая, другая і чацвёртая лініі метро. Назву сваё атрымала ад царквы Карлскірхэ, якая знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы плошчы.
Большая частка плошчы была ўтворана ў выніку праведзенага ў канцы 1890-х гадоў рэгулявання і змены рэчышча ракі Вена, якая зараз працякае пад паўночнай і заходняй часткамі плошчы.
Акрамя Карлскірхэ, на Карлсплац выходзяць будынкі Венскага музея (Wien Museum), Тэхнічнага ўніверсітэта, старога будынка выставачнай залы Kunsthalle Wien, Дома мастака з выставачнага цэнтрам і кінатэатрам (Künstlerhaus), канцэртнай залы Musikverein. Акрамя таго, на плошчы знаходзяцца два павільёна былой гарадской чыгункі Вены (Штадтбана, Stadtbahn), пабудаваныя Ота Вагнерам у канцы 19 стагоддзя, а таксама помнікі кампазітару Іаганесу Брамсу, аднаму з вынаходнікаў швейнай машыны Іозефу Мадэршпергеру, аднаму з вынаходнікаў лопасцевай шрубы Іозефу Рэселю. У гонар Рэселя названы і парк, які знаходзіцца на плошчы.
Будынак Тэхнічнага ўніверсітэта, які выходзіць на плошчу, пабудаваны на месцы былых бальнічных могілак, на якіх у 1741 годзе быў пахаваны Антоніа Вівальдзі.
Марцін’яна-дзі-По
Марцін'яна-дзі-По (Martignana di Po) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1254 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 90 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 26040. Тэлефонны код — 0375.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Волма
Назву Во́лма маюць:
Марыс Піён
Марыс (Маўрыцы) Піён (Pion,,  — ) — польскі танцоўшчык, балетмайстар, тэатральны дзеяч.
Біяграфія
Творчую дзейнасць пачаў у Парыжы. Працаваў у Польшчы і на Беларусі.
У 1818—1843 гадах першы танцоўшчык, балетмайстар і дырэктар «Тэатра Нарадовага»; адначасова з 1832 года — кіраўнік балетнай школы ў Варшаве.
У 1843 годзе стварыў уласную балетную трупу, гастраліраваў з ёю ў розных гарадах, у т.л. ў Вільні, Магілёве, Мінску.
Стваральнік і кіраўнік Віцебскага балета Піёна. Ставіў балеты на музыку кампазітараў Ю.Дамсе, К.Курпінскага, Ю.Эльснера.
У 1852—1856 гадах працаваў дырэктарам тэатра ў Кіеве, з 1868 года — выкладчык балетнай школы ў Варшаве.
Рабінаўка (Дзяржынскі раён)
Рабі́наўка (, Рябиновка) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Да мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Станькаўскага сельсавета.
Карлскірхэ
Гісторыя і архітэктурныя асаблівасці
У 1713 годзе, праз год пасля страшнай эпідэміі чумы, імператар Карл VI Габсбург даў абяцанне пабудаваць храм у гонар свайго заступніка, каталіцкага святога Карла Барамеа. Быў аб'яўлены конкурс, у якім выйграў Ёган Бернхард Фішэр фон Эрлах. У 1716 годзе пачалося будаўніцтва. У 1723 годзе Ёган памёр і будаўніцтва прадоўжыў яго сын Іосіф, некалькі змяніўшы першапачатковую задуму бацькі. У 1737 годзе будаўніцтва было завершана.
Царква атрымалася вельмі незвычайная, яна аб'ядноўвала элементы розных стыляў і эпох: старажытнагрэчаскі порцік, старажытнарымскія калоны, накшталт траянавай, два барочных павільёна і вялікі купал, які нагадвае купал Сабора Святога Пятра.
Іканаграфія
Іконы Карлскірхэ, апроч жыцця Карла Барамеа, апавядаюць аб чатырох галоўныя дабрачыннасцях (разважлівасць, адвага, умеранасць ва ўсім, справядлівасць). Аўтарамі фрэсак з'яўляюцца Себасцьяна Рычы, Ёхан-Міхаэль Ротмайр, Марціна Алтамонтэ і Даніэль Гран. Галоўны алтар упрыгожвае ляпны рэльеф, які паказвае св. Карла Барамеа, які ўзнесся ў рай на хмары ў асяродку анёлаў і херувімаў. Да вяршыні купала можна падняцца на ліфце.
Густаты (возера)
Густа́ты, Густа́та — возера ў Беларусі, у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Густатка (выцякае з возера), за 22 км на паўднёвы ўсход ад горада Браслаў.
Плошча паверхні возера 2,4 км². Даўжыня 3,15 км, найбольшая шырыня 1,05 км. Даўжыня берагавой лініі 7,7 км. Найбольшая глыбіня 2,8 м. Плошча вадазбору 24,7 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад і складаецца з 2 плёсаў. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй 2—5 метраў. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія і забалочаныя. Вакол возера забалочаная пойма. Дно возера плоскае, пакрытае слоем сапрапелю таўшчынёй да 4 метраў.
Возера дыстрафіруючае, слабапраточнае. Упадаюць ручаі, выцякае рака Густатка. Возера цалкам зарастае.
У возеры водзяцца лінь, лешч, шчупак, карась, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Каля возера вёскі Густаты і Рафалова.
Ньеўр (дэпартамент)
Плошча тэрыторыі 6817 км².
Дэпартамент уключае 4 акругі, 32 кантона і 312 камун.
Ньеўр — адзін з першых 83 дэпартаментаў, створаных у сакавіку 1790 г. Знаходзіцца на тэрыторыі былой правінцыі Нівернэ.
Царква ў імя святой мучаніцы Параскевы Пятніцы (Жыткавічы)
Гісторыя
Пабудавана ў 1842 г. з дрэва вотчынным уладальнікам Яленскім. Першы прыход адзначаны ў 1581 г., у архіве захоўваліся метрычныя кнігі з 1827 г.
Згарэла ў 1972 годзе. На яе месцы ў канцы XX стагоддзя пабудавана новая царква з цэглы.
Архітэктура
Была вырашана 4-зрубным выцягнутым увышыню аб’ёмам. Мела 2 вертыкальныя дамінанты: чацверыковую званіцу над прытворам, завершаную шатровай вежачкай на 8-граннай шыі, і шацёр з цыбулепадобным купалам над светлавым барабанам малітоўнай залы. Кампазіцыю ўзбагачала 5-гранная апсіда з бакавой нізкай рызніцай і кароткі бабінец, шматпланавае спалучэнне разнастайных дахаў. Гарызантальна ашаляваныя фасады чляніліся высока ўзнятымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў фігурных ліштвах і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Апсіда вылучалася 3-ярусным іканастасам на 10 абразоў.
NGC 6166C
NGC 6166C (іншыя абазначэнні — MCG 7-34-48, PGC 58244) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Аб’яднаная грамадзянская партыя
Аб’ядна́ная грамадзя́нская па́ртыя (АГП) — правацэнтрысцкая палітычная партыя Беларусі.
Гісторыя
АГП была створана ў 1995 годзе ў выніку аб’яднання дзвюх партый — Грамадзянскай (створаная ў 1994 г.) і Аб’яднанай дэмакратычнай (створаная ў 1990 г.).
Партыя мае арганізацыі ва ўсіх абласцях і ў 90 % раённых цэнтраў краіны. У парламенцкую фракцыю АГП «Грамадзянскае дзеянне» ўваходзілі 22 дэпутаты (ніводны з іх не ўвайшоў у прызначаны ў 1996 г. прэзідэнтам парламент). Падчас давыбараў у Вярхоўны Савет, якія праводзіліся ў 1996 г. адначасова з рэферэндумам па 61 акрузе, 70 % кандыдатаў ад АГП выйшлі ў другі тур, а адзін (доктар эканамічных навук У. Тарасаў) перамог у першым туры. На выбарах у Мінскі гарадскі Савет у 1996 г. 77 % кандыдатаў ад АГП выйшлі ў другі тур. Аднак вынікі выбараў былі адменены прэзідэнтам.
У пачатку мая 1999 Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь вынесла папярэджанне БНП за ўдзел іх прадстаўнікоў у абвешчаных Цэнтральнай выбарчай камісіяй пад кіраўніцтвам В. Ганчара «альтэрнатыўных» выбарах прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
АГП з’яўляецца апазіцыйнай партыяй і каардынуе сваю дзейнасць з іншымі апазіцыйнымі партыямі ў рамках Каардынацыйнай Рады дэмакратычных сіл. Усе асноўныя мерапрыемствы праводзяцца дэмакратычнымі партыямі сумесна. Рашэннем Вярхоўнага Савета створаны Нацыянальны выканаўчы камітэт (НВК, Грамадскі кааліцыйны ўрад) — «ценявы кабінет» апазіцыі. Большасць у НВК — прадстаўнікі АГП. Партыяй распрацаваная Канцэпцыя эканамічных рэформ і пакет заканапраэктаў для яе рэалізацыі. Праца па ўдасканаленню Канцэпцыі і распрацоўка заканапраэктаў працягваецца.
АГП — партыя ліберальна-кансерватыўнай палітычнай арыентацыі, асноўнымі каштоўнасцямі якой з’яўляюцца свабода, прыватная ўласнасць, законнасць, прыярытэт правоў чалавека. АГП супрацоўнічае з партыяй «Саюз Свабоды» (Польшча, лідар — Л.Бальцэровіч), Партыяй «Саюз Айчыны — Літоўскія Кансерватары» (лідар — В.Ландсбергіс), Партыяй Isamaaliit («Саюз Айчыны», Эстонія, лідар — прэм’ер-міністр Эстоніі Март Лаар), Партыяй «Рэформы і Парадак» (Украіна, лідар — В.Пінзенік), Саюзам правых сіл (Расія, Б.Нямцоў, Я.Гайдар), Кансерватыўнай партыяй Вялікабрытаніі, Еўрапейскім дэмакратычным саюзам (які аб’ядноўвае правацэнтрысцкія партыі еўрапейскіх краін) і іншымі палітычнымі арганізацыямі за мяжою. АГП таксама супрацоўнічае з Міжнародным Рэспубліканскім Інстытутам, які прадстаўляе Рэспубліканскую партыю ЗША.
Члены АГП удзельнічаюць у працы шмат якіх праваабарончых, навуковых, аналітычных і асветніцкіх арганізацый. Распаўсюджванне эканамічнай, палітычнай і прававой інфармацыі, развіццё супрацоўніцтва паміж арганізацыямі розных краін, распрацоўка заканапраектаў і канцэпцый эканамічных і прававых рэформ.
Партыя не падтрымлівае і асуджае палітыку Аляксандра Лукашэнкі.
Ілім
Ілі́м (Илим) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Іркуцкай вобласці, правы прыток ракі Ангара.
Даўжыня ракі 589  км. Плошча вадазбору 30 300 км². Сярэдні расход вады 139 м³/с (за 52 км ад вусця). Сярэдні аб’ём сцёку 4,387 км³/год. Выток Іліма знаходзіцца на Лена-Ангарскім плато. Працякае па Сярэднесібірскаму пласкагор’ю, упадае ў Усць-Ілімскае вадасховішча на рацэ Ангара. У верхнім цячэнні рака мае горны характар. У ніжнім цячэнні рэчышча з лукавінамі, месцамі разгалінаванае. Жыўленне ракі снегавое і дажджавое. Суднаходная на адлегласці 299 км ад вусця. Прытокі Іліма: Сімахінская, Зяцейка, Камчатка, Дарэйка, Туба, Чорная, Мурашоўка, Ступіна, Тушама, Ярма, Ігірма, Зыранка, Буканка, Байкаліха, Юрга, Малыга, Чора, Туна, Меркукан, Ухуалды, Ілімская Карда, Віліна, Талая і інш.
Стары Макрэц
Стары́ Макрэ́ц (, Старый Мокрец) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малейкаўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 12 км на ўсход ад Брагіна, 40 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 125 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Брагін-Лоеў.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы мерадыянальнай арыентацыі. Жылыя хаты драўляныя сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленае археолагамі гарадзішча (у 400 м ад вёскі, на ўзвышшы сярод балот) сведчыць пра засяленне тутэйшых месцаў з даўніх часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У 1908 годзе ў Ручаёўскай воласці.
У 1929 годзе арганізаваны калгас «Краіна Рад», працавалі 2 вятракі (з 1904 і 1907 г.), 2 гамарні і воўначасальня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў маі 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 16 жыхароў. У 1959 годзе ў складзе калгасу «Пераможца» (цэнтр — вёска Малейкі), знаходзіўся фельчарска-акушэрскі пункт.
Фартэпіяна
Фартэпія́на — агульная назва клавішна-струнных музычных інструментаў — раяляў і піяніна. Назва паходзіць ад італьянскага forte — «гучна» і piano — «ціха». У большасці еўрапейскіх моў, у адрозненні ад беларускай, слова fortepiano абазначае толькі старадаўняе фартэпіяна, тады як сучаснае фартэпіяна абазначаецца як piano, klavier і г.д.
Гісторыя
Папярэднікамі фартэпіяна былі клавесін і клавікорд. Іх недахопамі былі хутка згасальны гук, і пастаянны ўзровень гучнасці, што выключала адзін з выразных сродкаў музыкі — дынаміку. Механіка сучаснага фартэпіяна была вынайдзена італьянскім майстрам Крыстаферам каля 1709 г. Першыя музычныя творы для фартэпіяна з'явіліся ў XVIII стагоддзі (Гайдн, Моцарт). У ходзе развіцця да інструмента былі дададзены педалі. Для хатняга музіцыравання ў 1826 г. было пабудавана піяніна. У XX стагоддзі з'явіліся прынцыпова новыя інструменты — электронныя піяніна і сінтэзатар.
Механіка
Гук у фартэпіяна здабываюць ударам малаточка па струне. Струны з дапамогай калкоў нацягнутыя на рэзанансную дэку (у піяніна дэка знаходзіцца ў вертыкальным становішчы, у раялі — у гарызантальным). Для кожнага гуку існуе хор струн: тры для сярэдняга і высокага дыяпазонаў, дзве або адна — для ніжняга. Дыяпазон большасці фартэпіяна складае 86 паўтонаў ад ля субконтрактавы да да 5 актавы (больш старыя інструменты могуць абмяжоўвацца нотай ля 4 актавы зверху; рэдка сустракаюцца і інструменты з больш шырокім дыяпазонам — ад фа субконтрактавы). У нейтральным становішчы струны, акрамя апошніх паўтара-двух актаў, датыкаюцца з дэмпферам. Пры націсканні клавішы ў дзеянне прыводзяць прыладу з рычагоў, папружак і малаточкаў, званую фартэпіяннай механікай. Пасля націску ад адпаведнага хору струн аддзяляецца дэмпфер, каб струна магла вольна гучаць, і па ім ударае малаточак, абабіты фільцам (лямцам).
Маскаццана
Маскаццана (Moscazzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 785 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 112 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0373.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Уладзімір Аляксандравіч Прахарэнка
Уладзімір Аляксандравіч Прахарэ́нка (Владимир Александрович Прохоренко;  — ) — вучоны ў галіне радыёэлектронікі, доктар тэхнічных навук (1979), прафесар (1980).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Шадрына (Казульскі раён Краснаярскага края, Расія. У 1960 годзе скончыў Артылерыйскую радыётэхнічную акадэмію імя Маршала Говарава ў Харкаве. З 1963 года выкладаў у Мінскім вышэйшым інжынерным радыётэхнічным вучылішчы ПВА, дзе з 1976 года займаў пасаду начальніка кафедры.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па тэарэтычных асновах кіравання надзейнасцю і якасцю складаных радыётэхнічных сістэм. Займаўся распрацоўкай фізіка-статыстычных мадэлей парушэнняў працаздольнасці элементаў электроннай тэхнікі.
Сярод апублікаванага:
Вуліца Антонава (Гродна)
Вуліца Антонава — вуліца ва ўсходняй частцы горада Гродна, паміж праспектам Касманаўтаў і вуліцай Белуша.
Названа ў гонар удзельніка вызвалення Гродна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, аднаго з распрацоўшчыкаў плана Беларускай аперацыі 1944 года, ураджэнца Гродна, генерала А. І. Антонава. Раней вуліца называлася Іерусалімская, Танкістаў.
Пачала фарміравацца ў другой палове XIX стагоддзя на гарадской ускраіне. Найбольш актыўна забудовалася ў 1960-1970-х гадах. На вуліцы змешчаны Скідзельскі рынак (на скрыжаванні з вуліцай Паліграфістаў), рэдакцыя газеты «Гродзенская праўда», медыцынскае вучылішча, гарадскія могілкі з помнікам архітэктуры класіцызму — царквой (другая палова 19 ст.), гасцінічны комплекс «Сямашка» (№ 10). На доме № 23, дзе нарадзіўся А. Антонаў, у 1965 годзе ўсталявана мемарыяльная дошка, а ў 1988 годзе адчынены яго мемарыяльны музей.