cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мунку-Сардык
Хрыбет складзены пераважна гранітамі. У рачных далінах да вышыні 2100 м сустракаюцца лясы, вышэй на схілах — альпійскія лугі, горная тундра і камяністыя россыпы — курумы.
Народныя вучылішчы
Народныя вучылішчы — адукацыйныя ўстановы ў Расійскай імперыі з канца XVIII стагоддзя. Статутам 1786 года арганізоўваліся галоўныя і малыя народныя вучылішчы, у 1804 годзе яны былі рэарганізаваныя адпаведна ў гімназіі і павятовыя вучылішчы. У 1864 годзе былі створаныя пачатковыя народныя вучылішчы. У 1918 годзе замененыя працоўнымі школамі.
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар бернардзінак (Брэст)
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар бернардзінак — колішні каталіцкі культавы комплекс XVIII ст. у Брэсце. Знаходзіцца ў Валынскім прадмесці, на гістарычнай Бернардзінскай плошчы, пры ўтоку ракі Мухаўца ў Буг. Помнік архітэктуры віленскага барока.
Утвараў адзіны комплекс з касцёлам Святога Яна Хрысціцеля і кляштарам бернардзінцаў. Пры ўзвядзенні Брэсцкай крэпасці ўлады Расійскай імперыі спярша зачынілі кляштар, а потым зруйнавалі касцёл. За савецкім часам знішчэнне помніка працягнулася. Да нашага часу захаваліся рэшткі кляштара і сутарэнні касцёла, якія патрабуюць неадкладнай кансервацыі і рэстаўрацыі.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1623 годзе Алена Копаць з Дольскіх заснавала ў Берасці кляштар бернардзінак. Першыя будынкі былі драўлянымі і стаялі за гарадскім валам. У часы Паўночнай вайны 1655—1660 гадоў касцёл і кляштар згарэлі. У 1659 годзе новыя драўляныя будынкі жаночага бернардзінскага кляштара збудавалі побач з мужчынскім.
У 1720-я гады на месцы драўлянага пачалося будаўніцтва мураванага касцёла паводле праекта архітэктараў Б. Мазуркевіча і А. Даўгялы. У 1750 годзе яго кансекравалі ў гонар Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі. У 1755—1766 гадах берасцейскі злотнік I. Місенгілевіч аздобіў галоўны алтар. У 1781 годзе побач з касцёлам пабудавалі мураваны кляштарны корпус.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) касцёл і кляштар працягвалі дзейнічаць. У час будаўніцтва Брэсцкай крэпасці ўлады Расійскай імперыі ліквідавалі кляштар. Пазней будынкі перабудавалі пад шпіталь.
У пачатку XX ст. былы касцёл зруйнавалі да сутарэнняў.
Найноўшы час
У 1950-я гады савецкія ўлады зруйнавалі кляштарны корпус.
У 1993 годзе помнік даследавалі археолагі В. Собаль і А. Ліпніцкая. У апошнія гады яго даследаваннем займаецца І. Лаўроўская. Існуе праект рэстаўрацыі помніка.
Касцёл
Касцёл — 1-нефная базіліка (без трансепта) з дзвюхвежавым фасадам-нартэксам і крыху больш нізкай прамавугольнай апсідай прэзбітэрыума. Памеры з поўначы на поўдзень 32,7 м, з усходу на захад — 15,7 м. Сутарэнні касцёла на вышыні 2,3 метра. Таўшчыня муроў — 2,8—3 метры. Дах алтарнай апсіды з абодвух бакоў вылучаўся мураванымі франтонамі. Апсыда і сакрысція маюць прамавугольную форму. Тарэц даху на галоўным фасадзе закрываўся фігурным франтонам. Сцены падзяляліся аркавымі аконнымі праёмамі, аздобленымі ліштвамі.
Унутраная прастора перакрывалася паўцыркульнымі скляпеннямі на папружным арках. Інтэр’ер упрыгожвалі 6 пазалочаных разных алтароў. Падлога асноўнай прасторы была з цэглы, перад вялікім алтаром — з дрэва.
Кляштар
Кляштарны корпус — П-падобны ў плане 2-павярховы будынак, які далучаўся да касцёла з поўдня і ўтвараў замкнёны ўнутраны двор. План галерэйны. На першым паверсе месціліс спавядальня, прыёмны пакой, келля настаяцельніцы, трапезная, на другім паверсе — 13 манаскіх келляў.
Стары мост (Гродна)
Стары мост — аўтамабільны і пешаходны мост праз Нёман у Гродна. З'яўляецца самым старым мостам у Гродна. Быў пабудаваны 30 кастрычніка 1949 года.
Гісторыя
Першы вялікі драўляны мост у Гродна праз раку Нёман, быў пабудаваны яшчэ ў першай палове XVI стагоддзя. Менавіта тады, у часы караля Стэфана Баторыя, ён быў намаляваны на гравюры М. Цюнта, па рысунках Адэльгаўзера 1568 года. Пазней, падчас адной з сярэднявечных войн, мост у Гродна быў разбураны.
Больш за тры стагоддзі ў Гродна не атрымоўвалася збудаваць вялікі мост праз Нёман. У 1875 годзе пачаліся падрыхтоўчыя працы па будаўніцтве металічнага моста праз Нёман, па замове вайсковага ведамства архітэктарам Палазоўскім быў распрацаваны праект, а таксама пачаты выраб канструкцый і элементаў металічнага моста. Будаўніцтва ажыццяўляў падрадчык з Варшавы, Рудзкі, пад наглядам старшыні гродзенскай вайсковай камісіі генерал-маёра князя Бегільдзеева. Кіраваў будаўніцтвам губернскі інжынер В. Ф. Нябольсін, актыўны ўдзел таксама прымаў архітэктар М. В. Раманаў.
Падчас Першай сусветнай вайны, у 1915 годзе, мост быў падарваны сапёрамі рускай арміі, якая вяла ар’ергардныя баі з аўстра-венгерскімі войскамі. У міжваенныя гады, у 1935 годзе, мост быў адбудаваны пад кіраўніцтвам інжынера Б. Пяроцкага.
Падчас Другой сусветнай вайны, у 1944 годзе, мост быў падарваны нямецкімі войскамі, якія спрабавалі затрымаць вызваленне горада савецкімі войскамі. Мост у Гродна быў адбудаваны 30 кастрычніка 1949 года, злучыўшы сучасныя вуліцы Маставую і Гарнавых.
Да 1971 года асноўную транспартную нагрузку мост браў на сябе, пакуль не быў пабудаваны іншы мост, які злучае вуліцы Паповіча і Вясновую.
16 студзеня 2008 года Стары мост быў зачынены на рэканструкцыю. Пасля рэканструкцыі прапускная здольнасць моста склала 3 тысячы транспартных адзінак у гадзіну.
Białoruskie Zeszyty Historyczne
Białoruskie Zeszyty Historyczne, Беларускія гістарычныя сшыткі — друкаваны орган Беларускага гістарычнага таварыства, які выдаецца з 1994 ў Беластоку 2 разы на год на польскай, беларускай і рускай мовах.
Публікуе навуковыя артыкулы, агляды, рэфераты, біяграфічныя і архіўныя матэрыялы, рэцэнзіі. Публікацыі асвятляюць палітычную, сацыяльную і гаспадарчую гісторыю Беларусі, пытанні культуры, дэмаграфіі, гістарычнай геаграфіі Беларусі, а таксама беларускі грамадска-палітычны рух у Польшчы.
Першыя чатыры сшыткі адрэдагаваў Юрка Каліна, рэдактар наступных нумароў Яўген Мірановіч.
Хімы
Хімы — тапонім.
Гравантры
Грава́нтры (саманазвы: A'aninin, Haaninin літаральна "людзі белай гліны"; Gros Ventres, літаральна "вялікія жываты") — алганкінскі народ, карэнныя жыхары Канады і ЗША. Агульная колькасць (2000 г.) - 3 682 чал.
У мінулым гравантры складалі частку арапаха і жылі на захадзе ад Вялікіх азёр. У пачатку XVIII ст. адзіная група арапаха-гравантраў распалася пад ціскам лепей узброеных аджыбвэ. Большасць гравантраў мігрыравала на раку Саскачэван, меньшая група — на раку Місуры. Кантакты з еўрапейцамі пачаліся толькі з 1754 г.
Эпідэмія воспы ў 1780 г. вымусіла саскачэванскіх гравантраў перасяліцца на поўдзень, дзе яны некаторы час уваходзілі ў склад канфедэрацыі чарнаногіх. У 1861 - 1867 гг. яны вялі з чарнаногімі вайну, але ў выніку пацярпелі паразу. Гравантры Місуры далучыліся да паўночных арапаха, але пасля іх разгрому ў 1864 г. перайшлі да сваякоў або канчаткова асіміляваліся сярод арапаха.
На працягу XVIII - XIX стст. гравантры перажылі значныя змены ў гаспадарчым і сацыяльным жыцці. Да міграцыі з рэгіёна Вялікіх азёр яны займаліся пераважна пешым паляваннем і земляробствам. У сярэдзіне XVIII ст. гравантры пачалі трымаць коняў і перайшлі да качавога ладу жыцця. Традыцыйна гэты народ падзяляўся на 12 аўтаномных аб'яднанняў на чале правадыроў. Пераважалі нуклеарныя сем'і, якімі кіравалі мужчыны. Спадчына перадавалася па мужчынскай лініі.
Старажытная рэлігія гравантраў была заснавана на веры ў шматлікіх духаў. Важным рэлігійным рытуалам быў танец сонца. У нашы дні большасць вернікаў спавядае каталіцызм.
Кебаб
Кеба́б, каба́б, кабо́б, кяба́б або кавап (ад, kabâb — «смажанае мяса») — агульная назва папулярных страў са смажанага мяса ў краінах Блізкага Усходу, Закаўказзя і Цэнтральнай Азіі.
У англамоўных краінах кебаб прынята называць шыш-кебаб (шашлык), які падаецца на шампурах, або дзёнер-кебаб (шаверму, шаурму) — мясную стружку са слаёнага мяса, якое абсмажваюць на вертыкальным ражне. На Блізкім Усходзе, аднак, разнавіднасцяў кебаба значна больш: смажаны кебаб, кебаб на грылі, стравы з тушаных кавалачкаў мяса рознага памеру і нават фаршу; кебаб падаецца ў глыбокіх і маленькіх талерках, а таксама ў выглядзе сэндвічаў. Традыцыйна для кебаба выкарыстоўваецца бараніна, але, у залежнасці ад мясцовых традыцый і звычаяў, гэта можа быць таксама ялавічына, казляціна, кураціна або свініна; рыба і морапрадукты; асновай для вегетарыянскага кебаба служаць тофу і фалафель. Як і іншыя мясцовыя стравы, прывезеныя падарожнікамі, кебаб стаў часткай паўсядзённай кухні ў многіх краінах свету.
Кебабам таксама называюць стравы з тушанага мяса, такія як тас-кебаб (bowl kebab). У Егіпце кебабам-хала называюць страву з тушанай з цыбуляй ялавічыны.
IC 2869
IC 2869 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трынітаполі
Трынітаполі (Trinitapoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Барлета-Андрыя-Трані.
Насельніцтва складае 14426 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 98 чал./км². Займае плошчу 148 км². Паштовы індэкс — 71049. Тэлефонны код — 0883.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano e Maria Santissima di Loreto.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жмігруд (гміна)
Жмі́груд (Żmigród) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тшэбніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жмігрудзе. Плошча гміны складае 292,14 км². Станам на 2007 год у гміне Жмігруд пражывалі 15 085 чалавек, шчыльнасць — 51,4 чал./км².
Іван Міхайлавіч Варатынскі (старэйшы)
'''Іван Міхайлавіч кн. Варатынскі''' (? — ) — сын Міхаіла Фёдаравіча. У 1487 г. перайшоў на бок Масквы. У 1492 г. разам з дзядзькай Сямёнам Фёдаравічам напаў на Масальск. У 1507 г. з князем У. С. Адоеўскім камандаваў войскамі, што разбілі крымскіх татар на Аке. У 1512 г. і 1513 г. прымаў удзел у аблозе Смаленска, а ў 1517 г. зноў разбіў крымскіх татараў пад Тулай. З 1531 г. 1-ы ваявода вялікага палка. У яго удзел уваходзілі Перамышль, траціна Варатынска і долі ў Навасілі і Адоеве. У 1534 г. абвінавачаны ў змове і сасланы на Белавозера, дзе і памёр. Яго уладанні дасталіся сынам Уладзіміру, Міхаілу і Аляксандру.
Рэнтгенафлуарэсцэнтны спектрометр
Асноўныя элементы рэнтгенафлуарэсцэнтных спектрометраў
Абавязковымі элементамі рэнтгенафлуарэсцэнтных спектрометраў з'яўляюцца крыніца ўзрушанасці характарыстычнага рэнтгенаўскага выпрамянення (касмічныя апараты заміж яго могуць скарыстаць сонечныя ўспышкі у якасці ўзбуджальніка рэнтгенаўскага выпрамянення; на Зямлі гэта немагчымае, бо рэнтгенаўскае выпрамяненне Сонца цалкам паглынаецца атмасферай) і аналізатар гэтага выпрамянення. Сучасныя прыборы абавязкова забяспечваюцца праграмным забеспячэннем для вызначэння колькаснага элементнага складу пробы.
Для ўзбуджэння атамов доследнай пробы могуць выкарыстоўвацца: Пры рэгістрацыі атрыманага спектру могуць прымяняцца:
Найлепшым дазволам дэтэктара на дадзены момант з'яўляецца дазвол у 123 эВ з найлепшай хуткасцю падліку 3 імпульсаў у секунду.
Адменнікі прыбораў
Усе прыборы класіфікуюцца па прынцыпах узрушанасці/рэгістрацыі спектраў. Спектрометры з крышталямі-аналізатарамі, зазвычай, маюць значна больш высокі дазвол і даражэй прыбораў з энерга-дысперсійнымі дэтэктарамі.
Па спосабе выкарыстання адрозніваюць лабараторныя, стацыянарныя і пераносныя партатыўныя спектрометры. Апошнія адрозніваюцца шпаркасцю атрыманні вынікаў, лёгкасцю, выгодай, магчымасцю палявых даследаванняў, але саступаюць лабараторным і стацыянарным прыборам у адчувальнасці і дакладнасці. У адрозненне ад партатыўных прыбораў, што спецыялізуюцца на вузкім коле заданняў (вызначэнне складу сталяў, сплаваў, руд, горных парод, глеб, RoHS аналіз і да т.п.), стацыянарныя ўсталёўкі ўніверсальныя. Гэта злучана, перадусім, з тым, што для надзейнага колькаснага аналізу патрабуецца набор эталонных узораў для кожнага элемента, што няздзейсна пры працы з партатыўнымі ўсталёўкамі.
Для паляпшэння вынікаў пры вызначэнні лёгкіх элементаў з парадкавымі нумарамі менш 20 (прыкладам, натрыю, магнію, алюмінію, крэмнію, фосфара, шэрыя) выкарыстоўваецца вакуумныючы адпампоўка паветра або прадзіманне камеры геліем. Гэта выклікана патрэбай унікнуць паглынання паветрам рэнтгенаўскіх квантаў з малой энергіяй, выпусканых лёгкімі элементамі.
Пры рэгістрацыі цяжкіх элементаў (з парадкавым нумарамі больш 56) узнікае іншая складанасць — розныя элементы маюць мала якая адрозніваецца энергію фатонаў, што змушае ўжываць даражэйшыя дэтэктары з высокім дазволам па энергіі.
Узрушанасць электронамі выкарыстоўваецца пры элементным аналізе ў растравых і ў прасвечваючых электронных мікраскопах.
Ужыванне
Рэнтгенафлуарэсцэнтны спектрометр з'яўляецца неразбуральным экспрэсным метадам вызначэння элементнага складу. З узростам парадкавага нумара элемента адчувальнасць метаду расце, а абмыла вызначэння колькаснага элементнага складу зніжаецца. Шараговыя прыборы могуць вызначаць утрыманне элементаў з сярэднімі атамнымі нумарамі з абмылай 0,1 %.
Рэнтгенафлуарэсцэнтныя спектрометры знайшлі ўжыванне ў розных галінах навукі і тэхнікі:
Араціўскі раён
Араціўскі раён (Оратівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Араціў (Оратів).
Утвораны ў 1979 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 21722 чалавекі, плошча — 870 км². Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 50 сёл.
Кніга Плач Ераміі
Біблія Францыска Скарыны
Кніга з’яўляецца ці не самым рэдкім выданнем Ф. Скарыны, якога захавалася толькі 4 асобнікі. На тытульным аркушы змешчана тэматычная тлумачальная гравюра з надпісам: «Еремиа, пророк Господень, плачеть, гледя на Ерусалим». На 3 аркушы пасля тэксту прадмовы Скарыны паўторана застаўка з кнігі «Ісус Навін». Перад тэкстам пасляслоўя паўторана віньетка з прадмовы Скарыны да кнігі «Левіт».
Псалом 47
Псалом 47 (48 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 7-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Галоўная тэма гэтага псалма — песня Сіёна.
Трансмантанска-Верхнедорскі ўніверсітэт
Трансмантанска-Верхнедорскі ўніверсітэт (Universidade de Trás-os-Montes e Alto Douro) — партугальская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Віла-Рэал.
Жмудзь (гміна)
Жмудзь (Żmudź) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хэлмскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жмудзі. Плошча гміны складае 135,83 км². Станам на 2004 год у гміне Жмудзь пражывалі 3461 чалавек, шчыльнасць — 25,5 чал./км².
Граматка
Граматка, фарамушка, бярмушка — старадаўняя назва поснай поліўкі з піва.
На працягу многіх стагоддзяў шляхецкае сняданне было немагчыма ўявіць без адмысловага піўного супа, які запраўляўся, як правіла, сырымі яечнымі жаўткамі, а таксама смятанай, тварагом ды рознымі спецыямі (кменам, цынамонам, цукрам і г.д.). Такі суп было прынята есці з грэнкамі. Піўныя супы або нават проста піва, падагрэтае з кавалкамі чэрствага хлеба ці тварагом, замянялі за шляхецкім сталом каву ды гарбату, якія пачалі іх выцясняць толькі з XVII ст., але яшчэ і ў XIX ст. граматка карысталася вялікай папулярнасцю. Вялікім яе аматарам, асабліва падчас посту, быў кароль і вялікі князь Жыгімонт Стары.
Старэйшыя пані, устаўшы, раней пілі каву; цяпер жа затое зрабілі інакшую страву з гарачага піва з набелам сабранай смятаны, ў каторым грудкамі плывае тварог пасяканы.
Ардынарны прафесар
У Расіі пасада ардынарнага прафесара існавала ў 1755-1918 гадах. У Нідэрландах ардынарны прафесар прызначаецца на пасаду пажыццёва. У Фландрыі ардынарная прафесура з'яўляецца вышэйшай з чатырох ступеняў навукова-педагагічнай кар'еры: дацэнт, старэйшы дацэнт, прафесар і поўны прафесар.
У Польшчы да 2018 года для абазначэння падобнай пасады ўжываўся нацыянальны адпаведнік звычайнага прафесара (profesor zwyczajny), а з 2018 года выкарыстоўваецца найменне прафесара (рrofesor). Таксама каб адрозніваць звычайных і надзвычайных прафесароў у Польшчы склалася традыцыя для звычайных прафесараў зазначаць гэта перад навуковай ступенню і прозвішчам (Prof. dr hab. Jan Nowak), а для надзвычайных прафесараў — пісаць гэта ўжо пасля прозвішча з абавязковым зазначэннем ВНУ, якая працаўладкавала навукоўца на гэтую пасаду (dr hab. Jan Nowak, prof. UJ).
Мязмайская пячора
Мязмайская (Мязмайская 1) — пячора, размешчаная ў горным масіве Каўказскіх гор, у Апшэронскім раёне Краснадарскага краю Расіі. Знаходзіцца ў цясніне лагчыны Глыбокай, паміж горнымі вяршынямі Урыель і Мязмай, недалёка ад упадзення ў каньён Ціце. Глыбіня складае 26 м, даўжыня — 214 м, плошча — 4030 м2.
Апісанне
Уваход у пячору — адтуліна ў абрыве вышынёй у некалькі метраў, далей ход звужаецца да некалькіх метраў, але пры гэтым практычна на ўсім працягу застаецца даволі высокім. Праз некалькі дзясяткаў метраў за ўваходам у пячору падлога ператвараецца з камяністай у гліністую, на якой лёгка паслізнуцца і зваліцца. Верагодна, яшчэ старажытны чалавек зрабіў некалькі прыступак, г.зн. пячора была вядомая даволі даўно, да яе адкрыцця ў 1987 годзе.
Гісторыя адкрыцця
1987 год — адкрыццё Мязмайскай пячоры, ажыццёўлена Паўночна-Каўказскім палеалітычным атрадам (начальнік атрада — пецярбургскі археолаг Галаванава Л. В.).
1993 год — археолагі Л. В. Галаванава і. Б. Даронічаў знаходзяць у адным з сярэднепалеалітычных пластоў пячоры шкілет неандертальскага дзіцяці (узрост — каля 2 месяцаў). Праз некалькі гадоў, таксама ў пласце сярэдняга палеаліту выяўленыя фрагменты чэрапа яшчэ аднаго неандэртальскага дзіцяці (узрост — каля 2 гадоў). Дадзеныя адкрыцці сталі сусветна вядомымі і ўвайшлі ў сусветную гісторыю вывучэння неандэртальцаў.
Змесціва пячоры
Неандэртальцы жылі ў Мязмайскай пячоры ад 70 да 40 тыс. гадоў таму, Homo sapiens — ад 39 да 11 тыс. гадоў таму.
Паводле некалібраваных дадзеных радыёвуглероднага аналізу ўзрост індывіда Mez 1 — каля 34800 гадоў, узрост індывіда Mez 2 — каля 39700 гадоў.
Гэтая пячора стала сусветна вядомай, бо ў ёй былі знойдзены парэшткі двух неандэртальцаў. Першы неандэрталец (Mezmaiskaya 1), знойдзены ў больш раннім пласце, паводле метада ЭПР атрымаў датыроўку ад 70 да 60 тыс. гадоў. Другі неандэрталец (Mezmaiskaya 2), знойдзены ў самым познім пласце сярэдняга палеаліту) атрымаў датыроўку каля 40 тыс. гадоў. Гэта шкілет немаўля-неандэртальца, які захаваўся лепш, чым еўрапейскія аналагі. Шкілет паслужыў матэрыялам для даследаванняў па расшыфроўцы геному неандэртальца . Адно з даследаванняў мтДНК паказала, што з даследаваных — тут самыя незвычайныя неандэртальцы.
Аналіз геному неандэртальцаў з Мязмайскай пячоры паказаў, што ўзор Mezmaiskaya 2 больш цесна звязаны з познімі неандэртальцамі з Бельгіі (Гое, Спі), Францыі (Les Cottés) і Харватыі (Віндыя), чым з больш старажытным неандэртальцам Mezmaiskaya 1.
У пячоры быў выяўлены вулканічны попел, які адносіцца да вывяржэння Казбека, якое адбылося па геалагічных мерках сінхронна з супервывяржэннем Флегрэйскіх палёў на Апенінах і вывяржэннем вулкана Святая Ганна ў Паўднёвых Карпатах каля 40 тыс. гадоў назад, што выклікала наступ «вулканічнай зімы». Аналіз знойдзеных тут костак (парэшткаў) бізонаў дазволіў усталяваць, што на працягу сярэдняга і позняга палеаліту ў ваколіцах Мязмайскай пячоры жылі 4 розныя віды бізонаў.
Даследаванні
Апошнія 20 гадоў змесціва пячоры даследуе міжнародны калектыў навукоўцаў, а менавіта: Даследаванні дазволілі зрабіць выснову: генетычныя і антрапалагічныя дадзеныя з Мязмайскай пячоры пацвярджаюць блізкасць неандэртальцаў Паўночнага Каўказа і Цэнтральнай Еўропы.
IC 2870
IC 2870 — галактыка тыпу Irr (іррегулярна галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ATR (тэлеканал)
ATR — украінскі тэлеканал, мэтавай аўдыторыяй якога з’яўляюцца крымскія татары. Ён вёў трансляцыю ў Крыме з 1 верасня 2006 года па 1 красавіка 2015 года, калі яго прымусілі спыніць дзеянне акупацыйныя ўлады Расіі пасля няўдалай рэгістрацыі паводле расійскага заканадаўства. У сярэдзіне чэрвеня 2015 года канал аднавіў вяшчанне на кантынентальнай Украіне і з таго часу знаходзіцца ў Кіеве. Пры размяшчэнні ў Крыме большасць праграм канала вялася на рускай мове (60 %), на крымскататарскай — 35 %, на ўкраінскай — 5 %. Канал выкарыстоўвае тамгу як лагатып брэнда.
Гісторыя
Канал пачаў вяшчаць 1 верасня 2006 года. З 2012 года ён таксама даступны праз спадарожнік. Заснавальнікам і ўладальнікам ATR з’яўляецца бізнесмен Ленур Іслямаў.
ATR рабіў праўкраінскае асвятленне падзей, якія адбываліся да крымскага рэферэндуму 2014 года, якія прывялі да анексіі Крыма Расіяй у сакавіку 2014 года. Пасля анексіі ATR атрымала афіцыйнае папярэджанне пра «экстрэмісцкую дзейнасць» і, хоць і канал заставаўся даволі крытычным, на ім пазбягалі такіх паняццяў, як «анексія» і «акупацыя».
У 2015 годзе канал змяніў сваё праграмы; ён скарачаў палітычныя ток-шоў і навіны, а замест гэтага сканцэнтраваўся на культурных праграмах.
26 студзеня 2015 года супрацоўнікі АМАП заблакавалі будынак канала і правялі ператрусы ў рамках крымінальнага расследавання праўкраінскіх акцый за год да гэтага.
Пасля сустрэчы з топ-мэнэджэрамі канала 21 сакавіка 2015 года са спасылкай на анексію Крыма Расіяй у сакавіку 2014 года кіраўнік Рэспублікі Крым Сяргей Аксёнаў заявіў, што ATR «дае надзею на вяртанне Крыма ва Украіну».
18 сакавіка 2015 года канал заявіў, што калі яны не атрымаюць ліцэнзію на вяшчанне ад расійскага рэгулятара тэлекамунікацый Раскамнагляду да 1 красавіка 2015 года, яму давядзецца спыніць вяшчанне. З кастрычніка 2014 года канал спрабаваў атрымаць гэтую ліцэнзію. У выніку ён яе не атрымаў і, такім чынам, спыніў працу 1 красавіка 2015 года. Кіраўнік рэспублікі Аксёнаў заявіў 1 красавіка 2015 года: «Канал узмацняе напружанне і стварае ў грамадства пачуццё няўпэўненасці, узбуджаючы надзею на тое, што Крым вернецца да Украіны. Кіраўніцтву ATR патлумачылі, што такія каналы не могуць працаваць у нашай рэспубліцы ў гэты паўваенны перыяд». Міжнародная праваабарончая арганізацыя Amnesty International заявіла пра спыненне працы ATR: «Гэтая відавочная атака на свабоду слова, аформленая ў якасці адміністрацыйнай працэдуры, з’яўляецца грубай спробай задушыць незалежныя СМІ, прыглушыць розныя думкі і запалохаць крымска-татарскую супольнасць». Кіраўнік рэспублікі Аксёнаў аспрэчыў любы палітычны парадак дня, які стаіць за адмовай у ліцэнзіі на ATR, і заявіў, што «яны свядома робяць памылкі, ствараючы канфлікт вакол канала». Іншыя запыты крымскататарскіх СМІ на новыя ліцэнзіі таксама былі адхілены і вымушаны спыніць працу 1 красавіка 2015 года.
Паведамлялася ў СМІ, што вядучы ATR Аркадзь Бабчанка быў застрэлены ў Кіеве 29 мая 2018 годзе. Аднак на наступны дзень ён з’явіўся жывым на прэс-канферэнцыі са Службай бяспекі Украіны (СБУ). Паводле звестак СБУ, «забойства» Бабчанкі было арганізавана з мэтай выкрыцця расійскіх агентаў.
Віла-Рэал
Віла-Рэал (Vila Real; []) — горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнай акругі і муніцыпалітэта. Насельніцтва — 25 тыс. жыхароў (горад), 50 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт). Горад і муніцыпалітэт уваходзяць у эканоміка-статыстычны рэгіён Паўночны рэгіён і субрэгіён Дору. Горад размешчаны за 314 км на паўночны ўсход ад сталіцы Партугаліі горада Лісабона. Трансмантанска-Верхнедорскі ўніверсітэт.
Лазерныя матэрыялы
Лазерныя матэрыялы
Лазерныя матэрыялы - рэчывы, якія выкарыстоўваюцца ў лазерах як актыўныя асяроддзя. Лазерныя матэрыялы шмат у чым вызначаюць характарыстыкі лазера: у першую чаргу, даўжыню хвалі яго выпраменьвання і магутнасць, а таксама працягласць імпульсу (для імпульсных лазераў).
Віды лазерных матэрыялаў
Лазерныя матэрыялы адрозніваюцца вялікай разнастайнасцю:
Гісторыя
У першым лазеры, створаным у 1960 годзе, актыўнай асяроддзем быў крышталь рубіну – цвёрдага раствору Cr2O3 у Al2O3.
У першых лазерах выкарыстоўвалі таксама сумесь неону і гелія (1960), сілікатнае шкло з прымешкай іонаў неадыму (1961), арсенід Галія (1962). Ужо да 1973 году было вядома каля 200 розных лазерных матэрыялаў.
Крытэрыі
Каб матэрыял можна было выкарыстоўваць для генерацыі і кіравання выпраменьваннем лазера, ён павінен валодаць наступнымі ўласцівасцямі:
Бурэя (рака)
Бурэ́я (Буре́я) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Хабараўскім краі і Амурскай вобласці, левы прыток ракі Амур.
Даўжыня ракі 623 км, ад вытоку Правай Бурэі — 752 км. Плошча вадазборнага басейна 70,7 тыс. км². Утвараецца пры зліцці Правай і Левай Бурэі. У верхнім цячэнні горная рака, у сярэднім пераразае адгор’і хрыбта Турана і цячэ па Зейска-Бурэінскай раўніне. Асноўныя прытокі: Німан, Туюн (справа), Ургал, Тырма (злева). Сярэдні расход вады 940 м³/с. Сплаўная. Суднаходства на 197 км ад вусця (на 174 км, ад вусця да пасёлка Талакан ).
На рацэ Бурэйская ГЭС і Бурэйскае вадасховішча.
Лідскае партызанскае злучэнне
Лідскае партызанскае злучэнне — злучэнне партызанскіх брыгад і атрадаў, якія змагаліся з немцамі на акупаванай тэрыторыі Воранаўскага, Лідскага, Любчанскага, Навагрудскага і Юрацішкаўскага раёнаў. Уваходзіла ў склад Баранавіцкага партызанскага злучэння.
Злучэнне было створанае ў красавіку 1943 года, паводле рашэння Баранавіцкага падпольнага абкама КП(б)Б. Камандзір — першы сакратар Лідскага міжрайпартцэнтра і Лідскага падпольнага гаркама-райкама Яфім Данілавіч Гапееў.
Склад
Злучэнне яднала шэсць партызанскіх брыгад: Акрамя таго на тэррыторыі Лідскай зоны дзейнічалі асобная брыгада «Няўлоўныя» і атрад «Слаўны», у Навагрудскім раёне размяшчаўся сямейны атрад імя М. І. Калініна. На час злучэння з часцямі Чырвонай Арміі 6—11 ліпеня 1944 года ў брыгадах і атрадах партызанскага злучэння налічвалася 4 200 партызан.
Астрафізіка
Астрафізіка (ад αστρον — «свяціла» і  — «прырода») — раздзел астраноміі, які вывучае фізічны стан і працэсы, якія адбываюцца на паверхні і ў нетрах нябесных цел, іх хімічны састаў, якасці асяроддзя між нябеснымі целамі і пад. Дзеліцца на практычную астрафізіку, якая распрацоўвае спосабы астрафізічных назіранняў і іх апрацоўкі, займаецца тэорыяй і практычным выкарыстаннем астрафізічных інструментаў, і тэарэтычную астрафізіку, якае займаецца тлумачэннем на падставе тэарэтычнай фізікі фізічных працэсаў, якія адбываюцца на нябесных целах, і назіраных з’яў. Асноўныя раздзелы астрафізікі:
Хімы (Бабруйскі раён)
Хімы́ (, Химы) — аграгарадок у Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Хімоўскага сельсавета. За 13 кіламетраў на ўсход ад Бабруйска, 95 кіламетраў ад Магілёва, 13 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Бярэзіна.
Рыга Мастэрс (снукер)
Рыга Мастэрс (Riga Masters; да 2016 года: Адкрыты чэмпіянат Рыгі (Riga Open)) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры. Быў заснаваны ў 2014 годзе і два гады праходзіў у рамках нізкарэйтынгавай серыі Players Tour Championship, а ў 2016 годзе атрымаў статус рэйтынгавага турніру. Турнір праходзіць на Арэне Рыга ў Рызе, Латвія. Прызавы фонд спаборніцтва 2018 года склаў £259,000.
У 2018 годзе турнір праходзіў на працягу трох дзён у канцы чэрвеня, а ў нядзелю былі згуляныя чвэрцьфіналы, паўфіналы і фінальны паядынак спаборніцтва.
Ніл Робертсан з'яўляецца двухразовым пераможцам турніру, выйграўшы тытулы ў 2016 і 2018 гадах.
Троя (Апулія)
Троя (Troia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 7421 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 44 чал./км². Займае плошчу 167 км². Паштовы індэкс — 71029. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Борггольцгаўзен
Борггольцгаўзен (Borgholzhausen) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Гютэрсла. Насельніцтва — 8620 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 55,84 км². Афіцыйны код — 05 7 54 004.
Горад падзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.
Галядза
Галя́дза — рака ў Беларусі, у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Сэрвач (басейн Нёмана).
Рэклама
Рэклама (ад Reclamare — «сцвярджаць, выкрыкваць, пратэставаць») — інфармацыя, распаўсюджаная любым спосабам, у любой форме і з выкарыстаннем любых сродкаў, адрасаваная няпэўнаму колу асоб і накіраваная на прыцягненне ўвагі да аб'екта рэкламавання, фармаванне або падтрыманне цікавасці да яго і яго прасоўванне на рынку.
Іншыя азначэнні рэкламы
Рэклама — адгалінаванне масавай камунікацыі, у рэчышчы якога ствараюцца і распаўсюджваюцца інфармацыйна вобразныя, экспрэсіўна суб'ектыўныя тэксты, адрасаваныя групам людзей з мэтай заахвоціць іх да вызначанага выбару або ўчынку.
Рэклама — гэта аплачаная, неперсаналізаваная камунікацыя, якая ажыццяўляецца ідэнтыфікаваным спонсарам і выкарыстоўвае сродкі масавай інфармацыі з мэтай схіліць (да чагосьці) ці паўплываць (неяк) на аўдыторыю.
Выкарыстоўваюцца і больш вузкія вызначэння, напрыклад, абмяжоўваюцца толькі таварамі і паслугамі. Часам у вызначэнне ўключаюць такую прыкмету, як камерцыйныя інтарэсы.
Беларусь
У Законе Рэспублiкi Беларусь «Аб рэкламе» даецца азначэнне паняцця «сацыяльная рэклама»:
рэклама правоў, ахоўных законам інтарэсаў або абавязкаў арганізацый або грамадзян, здаровага ладу жыцця, мераў па ахове здароўя, бяспецы насельніцтва, сацыяльнай абароне, прафілактыцы правапарушэнняў, ахове навакольнага асяроддзя, рацыянальнаму выкарыстанню прыродных рэсурсаў, развіццю беларускай культуры і мастацтва, міжнароднага культурнага супрацоўніцтва, дзяржаўных праграм у сферах аховы здароўя, адукацыі, культуры і спорту альбо іншых з'яў (мерапрыемстваў) сацыяльнага характару, якая накіравана на абарону або задавальненне грамадскіх або дзяржаўных інтарэсаў, не носіць камерцыйнага характару і рэкламадаўцамі якой з'яўляюцца дзяржаўныя органы;
Рэдакцыі сродкаў масавай інфармацыі абавязаны ажыццяўляць распаўсюджванне сацыяльнай рэкламы, прадастаўленай яе рэкламадаўцамі, у межах пяці працэнтаў ад аб'ёму вяшчання (асноўнай друкаванай плошчы) у суткі, адведзенага для рэкламы. Прапанаваныя рэкламадаўцам сацыяльнай рэкламы ўмовы, якія датычаць часу і спосабу яе распаўсюджвання, «з'яўляюцца абавязковымі для рэкламараспаў-сюджвальніка, калі рэкламадавец звяртаецца да яго не пазней чым за месяц да мяркуемага тэрміну яе размяшчэння (распаўсюджвання)».
У Iнстытуце журналiстыкi БДУ сацыяльную рэкламу вывучаюць на кафедрах сацыялогii журналiстыкi i тэхналогii камунiкацыi. У праграме ёсць курсы «Мастацтва рэкламы», «Рэкламная камунікацыя» i iнш.
Спасылкі
Афіцыйны сайт Інстытута журналістыкі БДУ
Пішчанскі раён
Пішчанскі раён (Піщанський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Пішчанка (Піщанка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 21231 чалавек, плошча — 600 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 8 пасёлкаў сельскага тыпу і 19 сёлаў.
Псалом 48
Псалом 48 (49 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 7-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Галоўная тэма гэтага псалма — неразумнасць надзеі на багацце.
Праца (абутковая фабрыка)
Гісторыя
Абутковая фабрыка «Праца» была створана ў 1921 годзе шляхам аб'яднання невялікіх майстэрняў. У 1963 годзе фабрыка была рэарганізавана ў Гомельскае абутковае вытворчае аб'яднанне «Праца», у 1971 годзе — у Гомельскае вытворчае абутковае аб'яднанне «Праца», у 2000 годзе — у Гомельскае рэспубліканскае абутковае ўнітарнае прадпрыемства «Праца», у 2009 годзе — ў адкрытае акцыянернае таварыства «Праца».
Памятны знак у гонар Георгія Мікітавіча Халасцякова
Памятны знак у гонар Георгія Мікітавіча Халасцякова — памятны знак Герою Савецкага Саюза Георгію Мікітавічу Халасцякову ў Баранавічах.
Гісторыя
У 1984 годзе вуліца Каперніка была перайменавана ў вуліцу Халасцякова з адкрыццём на доме № 2 мемарыяльнай дошкі, а ў 2002 годзе да 100-годдзя з дня нараджэння Халасцякова на вуліцы яго імя быў адкрыты памятны знак.
Апісанне
На прыродным валуне (вышыня 1,2 м) замацавана металічная дошка з сілуміна, зробленая ў выглядзе паруса, з надпісам «Вуліца названа ў гонар Халасцякова Георгія Мікітавіча, віцэ-адмірала, Героя Савецкага Саюза, ураджэнца і ганаровага грамадзяніна г. Баранавічы». Побач з валуном на ланцугу замацавана котва. .
Блакітнае Успенне
Блакітнае Успенне — абраз пятнаццатага стагоддзя, які захоўваюцца ў калекцыях Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі і паходзіць, верагодна, з Турава. Ікона з'яўляецца яркім прыкладам візантыйскай традыцыі ў беларускім іканапісе.
Апісанне іконы
«Блакітнае Успенне» напісана яечнай тэмперай на з  і павалокай. У цэнры абраза размешчана сцэна Успення Божай Маці ў адпаведнасці з канонамі візантыйскага жывапісу. Унізе на пярэднім плане на шырокім ложы, які засланы цёмна-зялёным полагам і пурпурным пакрывалам, ляжыць Багамаці ў хітоне сіняга колеру і карычневай мафорыі. За ложам паказаны Ісус Хрыстос, які трымае на руках ​​дзіця, сімвалізуючае душу яго маці.
Вакол Хрыста расходзіцца шырокая разбелена-блакітная слава, якая ахінае ложа двухсферным купалам, у знешняй сферы сінімі контурамі пазначаны празрыстыя фігуры анёлаў і серафімаў. Справа і злева да ложа схіліліся захутаныя ў плашчы вохрыстых, блакітных, зялёных і малінавых колераў апосталы ў смутку. Над імі ўзвышаюцца свяціцелі і Цімафей Эфескі, далей стаяць засмучаныя жанчыны.
Упоравень са славай па краях намаляваны высокія гмахі з блакітнымі чарапічнымі дахамі. Залаты фон абраза запоўнены светлымі воблачкамі з абрысамі птушак, у якіх размешчаны паясныя выявы апосталаў. Анёлы накіроўваюць воблачкі ўніз, да ложа з Маці Божай. На нябёсах, намаляваных у верхняй частцы іконы, анёлы і прарокі радасна чакаюць Марыю.
У самым версе абраза два анёлы падтрымліваюць мнагаслойную сіне-блакітную сферу, з якой Марыя падае залаты пояс апосталу Фаме. У кампазіцыі абраза адчуваецца дакладны геаметрычны разлік, імкненне да раўнавагі і сіметрыі. Аб’ёмнасць і прасторавая глыбіня спалучаюцца з падкрэсленай графікай плаўных контураў. Падоўжаныя фігуры апосталаў паказаны ў складаных ракурсах, твары тонка выпісаны разбеленай вохрай. Каларыт захапляе гарманічнасцю і багаццем змешаных мяккіх колераў.
Назва іконы ставіцца да сіняга фона фігур Хрыста і Марыі на нябёсах (астатні фон залаты), які звычайна выкарыстоўваўся ў візантыйскай іканаграфіі, але быў унікальны ў іканаграфіі рускай.
Аўтарства і паходжанне іконы
Асаблівасці іканаграфіі, стылю і тэхнікі «Блакітнага Успення» не дазваляюць адназначна аднесці яго да пэўнага мастацкага цэнтра ці школы.
Гэты выдатны помнік сярэднявечнага мастацтва ніколі не адносілі ні да гісторыі беларускага іканапісу, ні да італа-крыцкай школы. Некаторы час лічылася, што абраз пісаў, грэчаскі іканапісец, звязаны з італагрэчаскай школай, які правёў шмат гадоў у Венецыі, а потым працаваў у Расіі. таксама датавала «Успенне» першай паловай ХV стагоддзя і на падставе стылістычных аналогій аднесла яго да цвярской школы жывапісу, у той час яшчэ мала акрэсленай. Гэты пункт гледжання быў успрыняты і пацверджаны аўтарамі «Гісторыі рускага мастацтва». З асаблівым захапленнем М. Варонін і В. Лазараў казалі пра каларыт абраза, што ён «нагадвае тэхніку гуашы». «Сярод гэтых выдатных фарбаў незабыўнае ўражанне пакідае вадзяніста-блакітны тон, які здзіўляе сілай свайго колеравага гучання».
Пасля такой аўтарытэтнай атрыбуцыі «Успенне» з Мінска зацвердзілася сярод твораў цвярскога іканапісу, у тым ліку ў альбоме «Жывапіс Беларусі ХІІ-ХVІІІ стагоддзяў». Праўда,, і  аднеслі абраз да ўкраінскага жывапісу ХV стагоддзя, чамусьці прыпісаўшы яму паходжанне з Мінска-Мазавецкага.
Апошнім часам Г. Папоў, дэтальна прааналізаваўшы стыль і тэхналагічныя асаблівасці «Успення», уключыў яго ў манаграфію аб цвярскім мастацтве, але адзначыў, што хоць яно мае паралелі і ва ўласных цвярскіх творах, тым не менш такая атрыбуцыя застаецца да пэўнай ступені гіпатэтычнай. Даследчык вылучыў абраз з шэрагу бясспрэчна цвярскіх твораў і аднёс да так званай «візантыйскай спадчыны ў мясцовым жывапісе», а таксама прапанаваў больш познюю дату стварэння (2-я палова ці нават канец ХV стагоддзя). Адсутнасць сцэны пакарання Аўфонія, на думку Г. Папова, набліжае абраз з Мінска да серыі італа-грэцкіх «Успенняў» канца ХV-ХVІ стагоддзяў. Для такой арыентацыі даюць падставу і тэхналагічныя асаблівасці: «у большасці мясцовых абразоў крохкасць і тонкі слой грунта даюць больш дробнае кракеліраванне, чым гэта бачна на „Успенні“, а шчыльны фарбавы слой апошняга далёкі ад лесіроўкі маскоўскіх абразоў». Зыходнай крыніцай мінскага абраза Г. Папоў лічыць творы позневізантыйскага ці нават поствізантыйскага жывапісу, а сярод бліжэйшых аналогій разглядае «Успенне са св. Францыскам і св. Дамінікам»  — твор часоў Фларэнційскай уніі.
Беларускі вучоны А. А. Ярашэвіч даказаў прыналежнасць «Блакітнага Успення» да беларускай культуры.
Гісторыя іконы
Ікона першапачаткова захоўвалася ў. У пачатку шаснаццатага стагоддзя, калі цэнтрам стаў Пінск, абраз быў перанесены ў Ляшчынскі манастыр, у царкву Успення Маці Божай. Размяшчэнне іконы ў пінскім манастыры паклала пачатак асаблівага культу святога Успення Найсвяцейшай Багародзіцы ў Пінску. У 1914 годзе абраз быў перанесены ў Кафедральны сабор ў Мінск. Помнік у 1914—1917 гадах быў вывезены з Мінска ў Маскву ў калекцыю вядомага збіральніка старажытнарускай жывапісу.
Пасля рэарганізацыі прыватных збораў Масквы, абраз стаў здабыткам Траццякоўскай галерэі. Абраз апублікаваны як помнік беларускага жывапісу Н. Ф. Высоцкай у кнізе «Живопись Белоруссии 12—18 веков». Минск, 1980. Илл. 14,15,16..
Кніга Суддзяў
Кніга Суддзяў (ספר שופטים Сеф́ер Шафтым; Liber Iudicum; Κριτές) — адна з частак Старога запавету, у якой апісваюцца падзеі двухсотгадовага перыяду гісторыі яўрэйскіх плямён пасля выхада іх з Егіпту (прыблізна 12—11 ст. да н.э.), які папярэднічаў фарміраванню раннефеадальнага рабаўладальніцкага Ізраільска-Іўдзейскага царства.
Паводле біблейскага падання, пасля Майсея і Ісуса Навіна старажытныя яўрэі не мелі пастаянных кіраўнікоў, таму часта падвяргаліся прыгнёту з боку суседніх народаў, зазнавалі шмат бед. Менавіта ў гэты перыяд іх гісторыі наступіла эпоха Суддзяў, якія арганізоўвалі народ на барацьбу са знешнімі ворагамі і ажыццяўлялі ўладкаванне ўнутрыплемяннога правапарадку. Іх улада не мела пастаяннай пераемнасці і не была самадзяржаўнай. Сваім зместам гэта кніга ахоплівае перыяд ад смерці Ісуса Навіна да першасвяшчэнніка Ільі, або да смерці суддзі Самсона. Іўдзейскае паданне называе складальнікам гэтай кнігі Бібліі прарока Самуіла. Мяркуюць, што яна апрацоўвалася на працягу значнага часу і завершана ў 6 ст. да н.э.
Блакітнае Успенне
Значэнне іконы
Знаўца і калекцыянер рускага іканапісу, І. Астравухаў па сведчанні В. Антонавай «у халодным лазуравым каларыце „Успення“ бачыў захапляльны водбліск генія Андрэя Рублёва». А. Някрасаў параўноўваў абраз з люблінскімі фрэскамі 1418 г. загадкавага майстра Андрэя і адзначаў у ім пластыку, блізкую да паўднёваславянскага жывапісу; «квяцістасць каларыту з аднаго боку набліжаецца да мініяцюр галіцка-валынскага евангелля ХІІ-ХІІІ стст. і з другога боку да ўкраінскіх абразоў і мініяцюр больш позняга часу».
Кніга Суддзяў
Біблія Францыска Скарыны
Кніга Суддзяў (1519) была апошнім пражскім выданнем Ф. Скарыны, захавалася ў 9 асобніках. На тытульным аркушы змешчана тэматычная тлумачальная гравюра: «Самсон пресилный расторгал льва на пути». У канцы прадмовы Скарыны паўторана віньетка з выдання кнігі Іова, а на а. 4 — застаўка з прадмовы да кнігі Прытчы Саламона.
Лагазінка
Лагазі́нка, Лаго́зійка, Лагаза — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Гайна (басейн Дняпра).
Назва
Пярвейшая форма назвы захавалася ў назве вёскі Лагаза. Рачная назва старабалцкага паходжання.
На гэта паказвае балцкі гідранімічны пашыральнік -(а)z-. Ён вядомы і ў літоўскім словаўтварэнні: keikti «лаяць» — keikazas «хто лаецца», pilvas «жывот» — pilvazas «хто з вялікім жыватом». Пашыральнік -z- і ў назве дзвінскай (на смаленскай поўначы) ракі Гобза, назва якой і коранем, і пашыральнікам параўноўваецца з літоўскімі гідронімамі Gebizas, Gabižis.
Фанетычны варыянт гэтага пашыральніка -auz- у назве ракі Макоўза (прыток бярэзінскай Цны) у гэтым жа лагойскім рэгіёне, на ўсходзе ад Лагазы.
Назва Лагаза ад індаеўрапейскага *leg- / *log- «накропваць, прасочвацца, распускацца». У балцкай лексіцы гэты корань (выціснуты з цягам часу сінонімамі) не фіксуецца, так жа сама і са старабалцкімі *dravas, *snavas «цячэнне», якія засталіся толькі ў гідраніміі (ад іх гідронімы Адроў, Сноў).
Назва Лагаза значыць «Струмяністая (рака)». Ад яе назва Лагойска (Лагожска), куды, як мяркуецца, паселішча ў нейкі даўні час перанеслі з-над Лагазы.
Паблізу ад Лагазы таксама рэкі з балцкімі назвамі Гайна (у яе Лагаза ўцякае), Ілія, Вяча, Усяжа.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 49 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 5,8 м/км. Пачынаецца за 2 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Сялец, вусце на заходняй ускраіне вёскі Дабрэнева. Цячэ па Мінскім узвышшы. Рэчышча каналізаванае на працягу 6 км (ад вёскі Лагаза да вусця). На рацэ каля паўночнай ускраіны вёскі Лагаза плаціна і сажалка (плошча 0,22 км²).
Ака (значэнні)
Назву Ака маюць:
Сграфіта
Сграфі́та, або графіта  (італ. sgraffito, graffito — літ. выдрапаны) — від манументальнага дэкаратыўнага жывапісу, прынцыпы і тэхніка якога заснаваныя на прадрапванні верхняга тонкага слою тынкоўкі да наступнага слою, па колеры кантрастнага першаму. Вызначаецца трываласцю і ўстойлівасцю да атмасферных змен. Выкарыстоўваецца пераважна для аздаблення фасадаў і інтэр'ераў будынкаў. Вядома з эпохі Адраджэння ў Італіі, пазней у Чэхіі, Польшчы і іншых еўрапейскіх краінах.
Беларусь
На Беларусі рэшткі сграфіта захаваліся на сценах Старога замка (XVI ст., цяпер затынкаваны) і фрызе касцёла кляштара брыгітак (сярэдзіна XVII ст., рэстаўрыраваны ў 1978) ў Гродне. Цікавасць да сграфіта ў пэўнай ступені адрадзілася ў творах стылю класіцызму, пракладам чаго могуць служыць фрагменты сграфітавага дэкору ў Ружанскім палацы.
З другой паловы XX ст. выкарыстоўвалася ў манументальным мастацтве: дэкаратыўныя кампазіцыі ў фае кінатэатра «Кіеў» у Мінску (мастакі Г. Гаркуноў, А. Кішчанка), у кінатэатры «Беларусь» у Брэсце (маст. І. Крупскі), палацы культуры Мінскага камвольнага камбіната (мастакі Г. Вашчанка, У. Стальмашонак) і інш. У тэхніцы сграфіта працавалі беларускія мастакі Г. Вашчанка, С. Дамарад, Г. Жарын, А. Жгун, Л. Каленік, А. Кішчанка, У. Крываблоцкі, З. Літвінава, С. Рабашчук, С. Сакалоў, У. Стальмашонак, В. Чайка.
Завод дакладнай электрамеханікі
РВУП «Заво́д дакла́днай электрамеха́нікі» («ЗДЭМ») — дзяржаўнае абароннае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў маі 2009 года ў вёсцы Станькава Дзяржынскага раёна (Мінская вобласць).
Галаўная сядзіба размяшчаецца ў Савецкім раёне Мінска па вул. Кульман, д. 2/1 . На 2019 год прадпрыемства: 1) вырабляла электронныя трэнажоры для бранятанкавай тэхнікі, перанасных зенітна-ракетных комплексаў (ПЗРК), процітанкавых кіраваных ракет (ПТКР) і стралковай зброі; 2) распрацоўвала ўзбраенні і боепрыпасы, у тым ліку рэактыўнах сістэм залпавага агню (РСЗА) «Паланэз»; 3) утылізавала, мадэрнізавала і рамантавала ўзбраенне і ваенную тэхніку; 4) аказвала паслугі спадарожнікавай сувязі радыёстанцыям і тэлеканалам.
Вырабы і паслугі
На 2019 год УП «Завод дакладнай электрамеханікі» выпускаў:
Таксама завод мадэрнізаваў і рамантаваў:
Паслугі спадарожнікавай сувязі аказваліся праз спадарожнік «Белінтэрсат-1».
Абсталяванне
На 2019 год УП «Завод дакладнай электрамеханікі» меў:
Гісторыя
27 мая 2009 года ў вёсцы Станькава Дзяржынскага раёна (Мінская вобласць) заснавалі УП «Завод дакладнай электрамеханікі» («ЗДЭМ»). 29 верасня 2010 года А. Лукашэнка падпісаў указ № 503 «Аб узнагароджанні дзяржаўнымі ўзнагародамі Рэспублікі Беларусь», паводле якога ўзнагародзіў медалём «За працоўныя заслугі» галоўнага інжынера «ЗДЭМ» Андрэя Курылкіна. Увосень 2012 года «Завод дакладнай электрамеханікі» заключыў кантракт на пастаўку ад Кітайскай прамысловай карпарацыі (КПК) «Вялікая сцяна» (Пекін) Нацыянальнай сістэмы спадарожнікавай сувязі і вяшчання Рэспублікі Беларусь. Экпартна-імпартны банк Кітая вылучыў пад кантракт пазыку. У ліпені 2013 года «ЗДЭМ» пачаў будаваць у Станькаве наземны комплекс кіравання (НКК) геастанцыянарным спадарожнікам. За 2014 год УП «Завод дакладнай электрамеханікі» працягнула тэрмін службы 10 000 ракет.
15 студзеня 2016 года з кітайскага касмадрома (правінцыя Сычуань) у арбітальную пазіцыю 51,5° усходняй даўгаты запусцілі спадарожнік «Белінтэрсат-1», які забяспечыў пакрыццё Усходняга паўшар’я Зямлі. У 2016 годзе «Завод дакладнай электрамеханікі» паставіў ва Узброеныя сілы Рэспублікі Беларусь першыя комплексы рэактыўнай сістэмы залпавага агню (РСЗА) «Паланэз» з далёкасцю стральбы да 200 кіламетраў, якія заступілі на баявое дзяжурства ў жніўні 2016 года. 3 жніўня 2016 года Савет міністраў Рэспублікі Беларусь зацвердзіў Пастанову № 610 «Аб узнагароджанні Ганаровай граматай…» 2 супрацоўнікаў заводу — вядучага інжынера Ігара Данцова і намесніка галоўнага канструктара Юрыя Чорнага — за значны ўклад у стварэнне і паспяховае выпрабаванне айчыннага ракетнага комплексу «Паланэз».