cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паказнікавая функцыя
Сувязь з лагарыфмам
Заўвага 2: калі і, гэтыя тоеснасці справядлівыя толькі з пэўнымі абмоўкамі.
Заўвага 3: для натуральнай паказнікавай функцыі гэтыя тоеснасці маюць выгляд
Арыфметычныя ўласцівасці
Уласцівасці паказнікавай функцыі напрамую вынікаюць з уласцівасцей аперацыі ўзвядзення ў ступень.
дзе a, c, k і b — некаторыя лікавыя сталыя, можна прывесці да выгляду дзе, у сваю чаргу, c_1 і k_1 — іншыя лікавыя сталыя, якія залежаць ад a,c, k і b.
Адсюль і вынікае, што для вывучэння любой паказнікавай функцыі дастаткова ведаць паводзіны натуральнай паказнікавай функцыі
ex
.
Дыферэнцыяльныя і інтэгральныя ўласцівасці
Заўвага: для натуральнай паказнікавай функцыі гэтыя роўнасці маюць выгляд
Азначэнні функцыі
У гэтым раздзеле пад паказнікавай функцыяй будзем разумець функцыю f(x)=e^x.
2. Як сума бясконцага шэрагу :
дзе сімвалам n! пазначаны фактарыял ліку n.
3. Паказнікавая функцыя f(x) = e^x ёсць адзінай вымéрнай па Лебéгу функцыяй з умовай f(1) = e, якая задавальняе функцыянальнае раўнанне
для ўсіх x і y.
4. Паказнікавая функцыя f(x) = e^x ёсць адзінай усюды непарыўнай функцыяй, якая задавальняе ўмову f(1) = e і функцыянальнае раўнанне
Формула Ойлера і сувязь з трыганаметрычнымі функцыямі
Найбольш цікавыя ўласцівасці функцыі e^x выяўляюцца толькі пры разглядзе гэтай функцыі на камплекснай плоскасці.
Формула Ойлера :
Джэймс Браўн (акцёр)
'''Джэймс Э. Браўн''' (James E. Brown; 22 сакавіка 1920,, Тэхас, ЗША —  11 красавіка 1992, , Лос-Анджэлес, акруга Лос-Анджэлес, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі акцёр і спявак, найбольш вядомы дзякуючы ролі лейтэнанта Рыплі «Рына» Мастэрса ў амерыканскім тэлесерыяле.
Біяграфія
Джэймс Браўн нарадзіўся ў горадзе Дэздэмона, штат Тэхас, у сям’і Флойда Эстлі Браўна, столяра, і Кордзі Мэй (народжаная Боўэн) Браўн. Ён вучыўся у школе ў горадзе, і школе горада , штат Тэхас, дзе гуляў у тэніс, спяваў у мясцовам гурце. Пасля заканчэння сярэдняй школы ён паступіў у баптысцкі у горадзе Вако.
Некаторы час Браўн займаўся тэнісам, а ў 1941 годзе пачаў акцёрскую кар’еру, за час якой выканаў ролі ў больш за 40 фільмах і тэлесерыялах.
Джэймс Браўн памёр 11 красавіка 1992 года, ва ўзросце 72 гадоў, ад раку лёгкага ў горадзе Вудленд-Хілз, штат Каліфорнія
Адрыян Крайнер
Адрыян Роберт Крайнер (нар. ) — уругвайска-амерыканскі біяхімік і малекулярны генетык, вядомы сваімі даследаваннямі сплайсінгу генаў РНК. Крэйнер займае пасаду прафесара Фонду Сент-Джайлза ў лабараторыі Колд-Спрынг-Харбар у Лорэл-Хоўл, Нью-Ёрк.
Крайнер нарадзіўся ў Мантэвідэа, Уругвай, у яўрэйскай сям’і венгерскага і румынскага паходжання. У яго ёсць старэйшы брат, інжынер-хімік. Яго бацька два гады адбываў прымусовую працу ў румынскім працоўным лагеры (Ferma Alba) падчас Другой сусветнай вайны. Пасля вайны першапачатковае прозвішча бацькі Крэйнер змяніў на Крайнер з-за пісьмовай памылкі, калі ён быў бежанцам у Італіі. Яго бацькі валодалі невялікім скураным прадпрыемствам у Мантэвідэа. Крайнер наведваў прыватную дзвюхмоўную французска-іспанскую пачатковую школу. Пазней ён вучыўся ў дзяржаўнай школе на працягу двух гадоў, перш чым завяршыць давузаўскай адукацыю з чатырох гадоў у прыватнай іспана-яўрэйскай школе. Крайнер перажыў палітычныя хваляванні ў падлеткавым узросце, у тым ліку гарадскую партызанку і ваенную дыктатуру. Крайнер атрымаў стыпендыю Калумбійскага ўніверсітэта і атрымаў ступень бакалаўра мастацтваў у галіне біяхіміі ў 1981 годзе. Скончыў з адзнакай і Phi Beta Kappa. У 1986 годзе ён атрымаў ступень доктара філасофіі ў галіне біяхіміі ў Гарвардскім універсітэце.
Ігар Міхайлавіч Пракаповіч
Ігар Міхайлавіч Пракаповіч (нар., , Віцебская вобласць) — беларускі пісьменнік, географ, краязнавец, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 снежня 1960 года ў г. Паставы Віцебскай вобласці. Бацька — Пракаповіч Міхаіл Аляксандравіч, родам з в. Брусы (Бароўка) (Мядзельскі раён), быў ваеннаслужачым, маці — Пракаповіч (Звяруга) Раіса Уладзіміраўна, родам з вёскі Шыкавічы (Мядзельскі раён), працавала наборшчыцай у друкарні. У дзяцінстве жыў у Паставах, і, звычайна летам, на радзіме бацькоў — на Мядзельшчыне, Нарачанскім краі. Скончыў СШ № 2, СПТУ-2 у г. Паставы і геаграфічны факультэт БДУ (Мінск). Спецыялізаваўся на фізічнай геаграфіі (геамарфалогія і лімналогія). У час вучобы праходзіў практыку і працаваў у экспедыцыях галіновай навукова-даследчай лабараторыі азёразнаўства пры БДУ і лабараторыі вывучэння ландшафтаў Інстытута геахіміі і геафізікі АН Беларусі, удзельнічаў у навуковай практыцы на Кольскім паўвостраве. Пасля заканчэння ўніверсітэта вярнуўся на радзіму, дзе працаваў настаўнікам геаграфіі, біялогіі і хіміі Апідамскай школы, старшынёй Палескага сельсавета, а з 1986 года — настаўнікам геаграфіі і астраноміі СШ № 1 г. Паставы. З 2006 г. працуе настаўнікам пастаўскай гімназіі. Кіраўнік краязнаўчых гурткоў і навуковага краязнаўчага таварыства «Ювента». У 1999 годзе скончыў (завочна) аспірантуру пры Нацыянальным інстытуце адукацыі па спецыяльнасці «агульная педагогіка». Падрыхтаваў да абароны кандыдацкую дысертацыю па тэме «Арганізацыйна-педагагічныя асновы пабудовы сістэмы краязнаўчай работы ў агульнаадукацыйнай школе».
Сферы інтарэсаў: геаграфія (геамарфалогія, лімналогія, тапаніміка, ландшафтазнаўства); лакальная гісторыя (даславянская гісторыя рэгіёну, старажытныя гандлёвыя шляхі; археалагічныя помнікі; германскія ўмацаванні і пахаванні на лініі фронту І-й сусветнай вайны; гістарычныя мясціны Пастаўшчыны і Мядзельшчыны, гісторыя асобных населеных пунктаў); літаратурная работа і журналістыка; педагогіка (тэорыя і практыка); бардаўская песня; рыбалка; вандроўкі, фатаграфія.
Ганаровы член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Член-карэспандэнт міжнароднай Акадэміі арганізацыйных і ўпраўленчых навук. Член Вучонага савета беларускага геаграфічнага таварыства. Член Рэспубліканскай Рады Беларускага Фонду культуры.
Пераможца Віцебскага абласнога конкурсу «Настаўнік года-95» і рэспубліканскага конкурсу «Беларускі настаўнік году — 2009». Лаўрэат звання «Чалавек года Віцебшчыны 2009». Лаўрэат літаратурнай прэміі часопіса «Маладосць» (1994), Віцебскай абласной літаратурнай прэміі імя У. Караткевіча (2015), прэміі Спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы здольных навучэнцаў і студэнтаў (2016), Нацыянальнай літаратурнай прэміі ў намінацыі «Найлепшы твор публіцыстыкі» (за кнігу «Пастаўшчына») (2020). Пераможца (Гран-пры) рэспубліканскага конкурсу на найлепшае краязнаўчае выданне (2020). Настаўнік геаграфіі вышэйшай катэгорыі (1995), выдатнік адукацыі (2018). Член рэдкалегіі часопіса «Геаграфія: праблемы выкладання» (з 1995). Аўтар каля 70 краязнаўчых, паэтычных і празаічных кніг.
Літаратура
Працуе пераважна ў жанры паэзіі. Першая публікацыя (вершы «Няўтульная асенняя пара», «Гарыць агнём мой даўні лёс…», «I зноў настане дзень…») з’явілася ў пастаўскай раённай газеце «Звязда» 13 снежня 1986 г. Выдаў зборнікі паэзіі: «Рэха малітваў» (1993), «Намагнічаны космас» (1996), «Шляхі наканаванага бязмежжа» (1999), «Я Вас каханнем растрывожу…» (2005), «Луска вечнасці» (2005), «Белая Панна» (2007), «Калядны ранак» (2007), «Хірургічная адысея дзядзькі Антона» (2009). За кнігу паэзіі «Рэха малітваў» атрымаў званне лаўрэата прэміі часопіса «Маладосць». Працуе таксама ў жанрах прозы, драматургіі, займаецца перакладамі.
Аўтар шаснаццаці паэтычных зборнікаў («Рэха малітваў» (1993), «Шляхі наканаванага бязмежжа» (1999), «Луска вечнасці» (2005), «Калядны ранак» (2007), «Снежны вэлюм шыпшыны: чорныя і белыя вершы» (2011), «Геаграфічныя лімерыкі ад Кірыбаці да Амерыкі» (2016, разам з Г. Пракаповіч), «Астравы існасці» (2018) і інш.).
Укладальнік і аўтар анталогій і даведнікаў «Дзе Мядзелка песні пяе…: Пастаўшчына літаратурная: проза, паэзія, публіцыстыка» (2006), «„О Беларусь, мая шыпшына…“: На радзіме У. Дубоўкі» (2007) (з І. Заяц), «Пісьменнікі Пастаўшчыны: літаратурны даведнік» (2018) (з К. Клянтак), «Даследчыкі роднага краю: Краязнаўчы рух на Пастаўшчыне» (2018).
Аўтар кніг авангарднай прозы «Вышкі» (2013), жартоўных апавяданняў і вершаў «Булён» (2015), легенд і паданняў «Куфэрак скарбаў» (2017). «Залатая выспа: гісторыі і вершы з крыніц народных» (2016).
Аўтар тэкстаў фотаальбомаў «Паставы» (2006, 2008, 2009, 2019).
Арганізатар і кіраўнік літаратурных семінараў, прысвечаных Ул. Дубоўку: «Даўжанскія вечары-96» і «Даўжанскія вечары-99».
Паэтычная творчасць уключана ў навучальныя праграмы па беларускай літаратуры для агульнаадукацыйных школ (2007, 2020).
Рэдагаванне, макетаванне і дапамога ў выданні кніг: Яцыно В. «Стихотворения: избранное» (2005); Мурзіч А. «Хаатычнасць думак: вершы» (2009); Дубоўка У. «Як чалавек гарох пільнаваў» (2011); Атрахімовіч І. «Як мышанё з катом пасварылася» (2011); Арэх М. «Вёсачкі над Заражанкай: Манеўшчына, Харкі, Васілеўшчына, Кейзікі» (2013); Хоміч Ф. «Дунілавічы: ад ВКЛ да БССР» (2014); Малец Я. «Таямніца Хрыстова» (2015).
Краязнаўства
З 1985 года мэтанакіравана вывучае Пастаўшчыну і Мядзельшчыну, з вучнямі здзейсніў звыш 180 краязнаўчых экспедыцый і вандровак, падрыхтаваў з імі каля 50 навукова-даследчых работ.
З’яўляецца аўтарам 46 краязнаўчых кніг («Фізічная геаграфія Пастаўскага раёна» (2007), «Крыжы і камяні: нарысы па гісторыі Пастаўскага краю» (2003), «За смугою мінулых часоў: Старажытная гісторыя і археалагічныя помнікі Пастаўскага краю» (2011), «Назвы нашых мясцін» (2013), «Край беларускага сэрца — Мядзельшчына» (2017), «Пастаўшчына» (2019), «100 адметных мясцін Пастаўшчыны» (2021) і інш.).
Удзельнічаў у турысцкіх паходах першай катэгорыі складанасці (ваколіцы Віцебска, 1987) і другой катэгорым складанасці (горы Карпаты, 1990).
У кнізе «Пошукі забытага шляху» (2011) Ігар Пракаповіч апавядае пра аўтарскую гіпотэзу старадаўняга воднага шляху, які праходзіў праз рэкі Заходняя Дзвіна, Дзісна, Мядзелка, Нарачанка, Вілія і сістэму Нарачанскіх азёр. Адкрыў месца старажытнага паселішча каля возера Саранчаны і курганны могільнік каля вёскі Міхаліна.
Педагогіка
Скончыў аспірантуру Нацыянальнага інстытута адукацыі па спецыяльнасці «педагогіка» (1999).
Распрацаваў сістэму школьнага краязнаўства, падрыхтаваў дысертацыйнае даследаванне «Арганізацыйна-педагагічныя асновы пабудовы сістэмы краязнаўчай работы ў агульнаадукацыйнай школе».
Выдаў кнігу «И край родной откроет тайны… (Система школьного краеведения)» (2006) (пераклад з беларускай мовы).
Стварыў вучэбныя праграмы «Спадчына», «Турызм-краязнаўства», «Пастаўскі край», «Краязнаўства», «Насельніцтва і тапанімія Пастаўшчыны», «Фізічная геаграфія Пастаўскага раёна», «Чароўны край — Пастаўшчына».
Правёў абласны аўтарскі семінар настаўнікаў геаграфіі ў Паставах (1993).
У 2010—2022 гадах вучні атрымалі 53 дыпломы на раённых алімпіядах па геаграфіі і астраноміі, 13 дыпломаў — на абласных, 2 дыпломы на рэспубліканскіх алімпіядах і 1 сярэбраны медаль на міжнароднай алімпіядзе «Навукі аб Зямлі» (Лізавета Афанасьева (10 клас), Італія, 2022).
Навуковы кіраўнік 50 даследчых работ вучняў (31 дыплом абласных, 12 дыпломаў рэспубліканскіх конкурсаў).
На ўсіх чатырох этапах Усебеларускай краязнаўчай экспедыцыі «Наш край» вучні занялі 1-я месцы ў раёне, вобласці і рэспубліцы (1995—1997 — Я. Петракоў; 1998—2000 — А. Чарэнка (у рэсп. не ўдзельнічаў); 2001—2003 — С. Барыла, А. Красоўская; 2004—2006 — С. Громаў, А. Кірылава).
У суаўтарстве з вучнямі падрыхтаваў і выдаў 15 кніг.
Працаваў у складзе рэспубліканскай экспертнай групы, рэцэнзаваў падручнікі па геаграфіі для 8 і 9 класаў (2007—2008).
Удзельнічаў у конкурсе на напісанне падручніка па геаграфіі Беларусі для 9 класа (новая праграма, вясна 2017).
Распрацаваў вучэбна-метадычны комплекс па краязнаўстве Пастаўскага раёна, які ўключае праграму і дапаможнік «Чароўны край — Пастаўшчына» (першае выданне — 2009; другое выданне — 2014), сшытак для вучняў «Ці ведаеце вы Пастаўскі край?» (2014) (1 месца на рэспубліканскім конкурсе) і дыск прэзентацый заняткаў (35 прэзентацый).
Кіраўнік навуковага краязнаўчага таварыства школьнікаў «Ювента» (СШ № 1, г. Паставы) (1989—2008), краязнаўчага гуртка «Terra incognita» (гімназія, г. Паставы) (2008—2023).
Выступаў за каманду Пастаўскага раёна на абласных турыстычных спаборніцтвах, рыхтаваў школьныя каманды для ўдзелу ў раённых і абласных спаборніцтвах па тэхніцы турызму і арыентаванні.
Разам з вучнямі рапрацаваў турысцка-экскурсійныя маршруты: «Прыродна-гістарычны комплекс „Крыжоўкі“» (з А. Януш), «Шлях да караля музычных інструментаў» (з К. Музычэнка і Л. Скрыпко), «Прамысловая спадчына Пастаўшчыны: вадзяныя млыны і цагельні» (з Л. Афанасьевай і К. Шубелька).
Геаграфія
Аўтар кніг пра прыроду, насельніцтва і тапанімію Пастаўшчыны («Фізічная геаграфія Пастаўскага раёна», «Насельніцтва Пастаўскага краю»;  «Назвы нашых мясцін» і інш.).
Працаваў ў экспедыцыях лабараторыі азёразнаўства БДУ (вывучэнне Ушацкіх і Лепельскіх азёр; 1983) і лабараторыі геахіміі ландшафтаў Інстытута геахіміі і геафізікі АН Беларусі (Палессе, ад Маларыты да Мазыра; 1984).
Член рэдкалегіі часопіса «Геаграфія: праблемы выкладання» (з 1995).
Адкрыцці
Адкрыў і ўпершыню абследаваў:
Прапанаваў і абгрунтаваў гіпотэзу існавання ў старажытнасці воднага шляху праз сістэмы рэк Дзвіны (Дзісна, Бірвіта, Мядзелка), Нёмана (Нарачанка, Вілія) і Нарачанскіх азёр (Мядзел, Мястра, Нарач) (кніга «Пошукі забытага шляху» — Мінск: Кнігазбор, 2011).
Песні і музыка
Да шэрагу вершаў музыку напісалі кампазітары М. Яцкоў, Г. Бандарэвіч, А. Собаль, Л. Логінава, А. Іванін, І. Чаадаева; аранжыроўкі некаторых песень зрабіў А. Жаўноў.
З Людмілай Логінавай запісаў магнітаальбом песень «Сны залатыя» на свае вершы (14 песень спявае Л. Логінава, 13 — І. Пракаповіч) (2006).
Выдаў дыск песень «Светлы мой свет» (Песні на вершы Ігара Пракаповіча) (2017).
Абакан (рака)
Даўжыня ракі — 327 км (з Вялікім Абаканам — 514 км), плошча вадазбору — 32000 км². Утвараецца пры зліцці Вялікага Абакана і Малога Абакана, якія бяруць пачатак на паўночных схілах Заходняга Саяна і Алтайскіх гор. Упадае ў Краснаярскае вадасховішча ля падножжа гары Самахвал.
У верхнім цячэнні Абакан працякае па вузкай, парослай тайгой даліне; ля сяла Вялікі Манок даліна рэзка пашыраецца, пераходзячы ў Мінусінскую катлавіну. Тут рэчышча Абакана разбіваецца на шматлікія рукавы. Рака мае пераважна снегавое і дажджавое жыўленне. Ледастаў з другой паловы лістапада па канец красавіка. Пры ўпадзенні ракі ў Енісей (Краснаярскае вадасховішча) размешчана сталіца Хакасіі — горад Абакан. Таксама на рацэ — населеныя пункты Абаза, Дамажакаў, Райкоў. Расход вады — 381 м³/с, у раёне Абазы — 308 м³/с.
Магільнянскі замак
Магільнянскі замак — абарончае збудаванне пачатку XVI—XVII стст. у мястэчку Магільна Новагародскага павета (цяпер вёска Уздзенскага раёна).
Пабудаваны з дрэва віцебскім ваяводам С. Пацам на самым краі правага берага Нёмана. Чатырохвугольная ў плане пляцоўка замка (100х65 м) была абкружана валам і аддзелена ад прызамча глыбокім (каля 8 м) ровам. Ва ўсходняй частцы пляцоўкі быў бастыёнападобны выступ. Замак меў уязную браму з пад'ёмным мостам і не менш за 4 вуглавыя вежы.
Паводле інвентара 1536 г., складзенага дваранінам гаспадарскім Іванам Іванавічам, у Магільнянскім замку была розная агнястрэльная зброя: гарматы — «серпантины железные, гаковниц в ложах четыры, а на киях пять гаковниц», порах гарматны («фаска неполная»), ручніны («два фунты») і «салетры пяць фунтов». У «зброёвне» знаходзілася нямала амуніцыі, у т.л. баявыя нагалоўі («капалынов 24, шеломов 95»), пласцінчатыя даспехі («збрй бляховых на 10 похолков»), 25 кольчатых панцыраў, 10 наручаў, 4 зярцалы, адзін шчыт — «котрыгал черлеый старый» і 55 яркіх плашчоў-накідак «барвіц», якія апраналіся паверх даспехаў.
Інвентар-«попис» адзначыў, што «замок Могиленский есть будованья пана Пацова». Значыць, драўляныя абарончыя збудаванні тут узніклі паміж 1520 і 1536 гадамі. Кіравалі замкам «служебники» пана Паца Мацей і Павел Мілашэвічы. Будаўнічы лес дастаўляўся з бліжэйшай «Могиленской пущи». На працягу 1599—1602 гадоў усе магільнянскія ўладанні зноў перайшлі да Радзівілаў, якія сканцэнтравалі ў сваіх руках фактычна ўсё Верхняе Панямонне.
Замак страціў абарончае значэнне ў ходзе вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667). Пазней у гістарычных крыніцах ён не згадваецца. Археалагічныя даследаванні замка праводзілі А. Р. Мітрафанаў (1951), Г. В. Штыхаў (1975), Л. У. Калядзінскі (1977—1979), М. М. Чарняўскі (1979).
Канстанцін Георгіевіч Зыранаў
Канстанці́н Гео́ргіевіч Зыра́наў (Константин Георгиевич Зырянов; нар., Перм, СССР) — расійскі футбаліст, паўабаронца, галоўны трэнер «Зеніта-м». Выступаў за зборную Расіі. Заслужаны майстар спорту Расіі (2008).
«Амкар»
За свой першы клуб «Амкар» правёў 171 матч, забіў 48 галоў у перыяд з 1995 па 1999 год, выступаючы ў розных дывізіёнах чэмпіянату Расіі.
«Тарпеда»
З 2000 па 2006 гады выступаў за маскоўскае «Тарпеда». У новай камандзе Зыранаў згуляў два матчы ў складзе дубля і адразу пасля гэтага атрымаў месца ў аснове. У кубку Расіі выходзіў на поле ў складзе аўтазаводцаў 26 разоў, адзначыўся трыма забітымі галамі. У Кубку УЕФА за «Тарпеда» правёў 8 матчаў, дзе забіў адзіны гол.
«Зеніт»
У сакавіку 2007 года перайшоў у «Зеніт», у складзе якога стаў у тым жа годзе чэмпіёнам Расіі і уладальнікам Суперкубка краіны. У сезоне 2008 года Канстанцін перамог разам з «Зенітам» Кубак УЕФА, забіўшы гол у фінальным матчы ў Манчэстэры, а яшчэ праз некалькі месяцаў і Суперкубак УЕФА.
У 2010 годзе Канстанцін ў складзе свайго клуба паўтарыў поспех 2007 года і зноў стаў чэмпіёнам краіны. У 2011 годзе футбаліст у складзе «Зеніта» стаў уладальнікам Суперкубка Расіі па футболе, узяўшы верх над камандай сталічнага клуба ЦСКА.
Міжнародная кар’ера
Дэбютаваў у складзе зборнай Расіі 27 мая 2006 года ў матчы супраць зборнай Іспаніі, які скончыўся з лікам 0:0.
Клубныя
«Зеніт»:
Міжнародныя
Расія:
Асабістае жыццё
2 жніўня 2002 года жонка Канстанціна 23-гадовая Вольга Зыранова, якая пакутавала ад наркаманіі, знаходзячыся ў стане алкагольнага ап’янення і узяўшы ў рукі 4-гадовую дачку Ірыну, выкінулася з акна з 8-га паверха. Дачка сканала ў той жа дзень, а сама Вольга памерла 2 верасня.
28 жніўня 2008 года ў Канстанціна і ягонай сяброўкі Наталлі нарадзіўся сын, якога назвалі Львом. 9 чэрвеня 2010 года Канстанцін і Наталля заключылі афіцыйны шлюб. 9 студзеня 2012 года ў пары нарадзілася дачка Паліна.
Алег Юр’евіч Цокаў
Алег Юр’евіч Цокаў (Оле́г Ю́рьевич Цо́ков, 23 верасня 1971, СССР — 11 ліпеня 2023, Бэрдзянск, Украіна) — расійскі военачальнік, генерал-лейтэнант (2023).
Праз уварванне Расеі ва Украіну знаходзіўся пад санкцыямі Еўрасаюза, Вялікабрытаніі і Новай Зеландыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 верасня 1971 года ў сям’і ваеннага і настаўніцы. Змяніў 11 школ, перш чым атрымаў атэстат аб сярэдняй адукацыі.
Скончыў Ташкенцкае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча (1994), Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ (2000).
Пасля заканчэння вучылішча праходзіў службу ў Сібірскай ваеннай акрузе камандзірам узвода, роты. Удзельнічаў у першай чачэнскай вайне.
З 2000 па 2004 год камандзір 2-га мсб 74-й амсбр, маёр, падпалкоўнік (Юрга). Удзельнічаў у другой чачэнскай вайне.
З 2004 года — намеснік камандзіра 74-й асобнай гвардзейскай мотастралковай Звянігарадска-Берлінскай ордэнаў Кутузава і Суворава брыгады.
З 2006 года — камандзір 228-га мотастралковага Севастопальскага ордэна Аляксандра Неўскага палка.
З 2011 па 2014 год намеснік камандзіра 33-й асобнай мотастралковай брыгады 49-й арміі Паўднёвай ваеннай акругі (Майкоп).
З 2014 па 2015 год — камандзір 810-й асобнай гвардзейскай ордэна Жукава брыгады марской пяхоты імя 60-годдзя ўтварэння СССР.
З 2015 па 2018 год — камандзір 205-й асобнай мотастралковай брыгады (Будзёнаўск).
З 2018 па 2019 год — намеснік камандуючага 49-й агульнавайсковой арміі Паўднёвай ваеннай акругі (Стаўрапаль).
З верасня 2019 па чэрвень 2021 года — слухач Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі (факультэт нацыянальнай бяспекі і абароны дзяржавы).
З 24 лютага 2022 года ўдзельнічае ў вайне з Украінай. Быў датычны да нанясення ракетных удараў па гарадах Украіны. З жніўня 2022 года — камандзір 144-й гвардзейскай мотастралковай Ельнінскай Чырванасцяжнай, ордэна Суворава дывізіі (Смаленск).
Загінуў у ліпені 2023 года на пасадзе намесніка камандуючага Паўднёвай ваеннай акругай у выніку ўдару па запасным камандным пункце 58-й арміі ў Бэрдзянску у ходзе Украінскага контрнаступлення ў ліпені 2023 года.
Санкцыі
13 снежня 2022 года з-за ўварвання Расіі ва Украіну трапіў пад санкцыі Вялікабрытаніі і Новай Зеландыі як датычны да ракетных удараў па ўкраінскіх гарадах. Раней, 19 кастрычніка быў унесены ў санкцыйны спіс Украіны.
25 лютага 2023 года ўнесены ў санкцыйны спіс усіх краін Еўрасаюза за «удзел у Расійскай агрэсіўнай вайне супраць Украіны».
Сям’я
Жанаты, выхоўваў сына і дачку.
Адамаўцы
Назву Адамаўцы маюць:
Гісторыя Нароўлі
Наро́ўля  — горад раённага падпарадкавання ў Гомельскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны, эканамічны і культурны цэнтр Нараўлянскага раёна, прыстань на правым беразе ракі Прыпяць. Напэўна, упершыню вёска-слабада Нароўля ўпамінаецца 20 ліпеня 1604 г. як частка маёнтка Антонаў (у Мазырскім павеце Вялікага Княства Літоўскага), які належаў шляхціцу Лукашу Сапегу (каля 1552 — 1626). У першай палове XVIII ст. упамінаецца як мястэчка ў Мазырскім павеце. З 1793 г. мястэчка Нароўля увайшло ў склад Расійскай імперыі. У 1826 г. становіцца цэнтрам латыфундыі мясцовага двараніна-каталіка Даніэля Ігнатавіча Горвата (1810—1868) і яго нашчадкаў да 1917 года. Даніэль Горват пабудаваў палац (1850) і альтанку, а яго ўнук Эдвард Артуравіч Горват (1866—1935) — кандытарскую фабрыку (1913), якія дагэтуль з’яўляюцца галоўнымі сімваламі горада. Шляхецкі герб «Побуг», якім карысталіся Горваты, стаў асновай для сучаснага герба (2001) горада Нароўля. З 1922 г. у складзе СССР. 27 верасня 1938 г. мястэчка Нароўля атрымала статус пасёлка гарадскога тыпу, а 3 лістапада 1971 г. статус горада. Моцна пацярпеў ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС (1986), у 1986—1995 гг. была выселена значная частка жыхароў і праведзена дэзактывацыя тэрыторыі. З 1991 г. у складзе Рэспублікі Беларусь.
У часы Вялікага Княства Літоўскага
Напэўна, упершыню Нароўля (як вёска-слабада Мазырскага павета Вялікага Княства Літоўскага) згадваецца 20 ліпеня 1604 г. у дэкрэце судовых актаў Кіеўскага ваяводства, калі шляхціц Лукаш Сапега (каля 1552 — 1626) абвінаваціў суседа — шляхціца Януша Збаражскага — у гвалтоўным насланні сваіх слуг і баяраў з маёнтку Валодаркі (цяперашнія Ляўковічы) на сапежынскія землі (вёскі Завайць і Нароўля) і забранні немалалікіх стагоў сена, у нападзе на ўгоддзі сапежынскай вёскі Смалігавічы (Смалегаў) і ўгоне коней, валоў і інш. 20 ліпеня 1604 г. уласнік вёскі Вербкавічы шляхціц Ян Юндзіл падаў позву ў суд Кіеўскага ваяводства на Лукаша Сапегу, уласніка вёскі-слабады Нароўля, і яго жонку Сафію (з роду Кміт), якая была спадчыннай уласніцай маёнтка Чарнобыль, за насланне войта «з іх слабады Нароўлі» («ze słobody ich Narowli») на луг, які належаў вёсцы Вербкавічы, і забранне там «вяпроў і свіняў» («wieprzów i świń») у селяніна вёскі Вербкавічы (Вербавічы).
Верагодна, вёска-слабада Нароўля ў тыя часы ўваходзіла ў склад буйнога маёнтка Антонаў, які належаў Лукашу Сапегу, бо 21 красавіка 1607 г. датаваны судовы дэкрэт, у якім шляхціц Юзаф Будзіла, мазырскі харунжы, абвінаваціў шляхціца Лукаша Сапегу і яго жонку Сафію ў гвалтах, якія ўчынілі сяляне сапежынскага маёнтка Антонаў з вёсак Нароўлі і Смалегавічаў (Смалегава) у маёнтку Юзафа Будзілы, а менавіта ў вёсцы Багуцічы (Мазырскі павет).
Судовым дэкрэтам ад 25 жніўня 1609 г. на адрас шляхцянкі Ганны Штэмберг (з роду з Косткаў), удавы па князю Аляксандру Штэмбергу, і яе нашчадкаў князёў Астрожскіх было заяўлена патрабаванне апекуна, шляхціца Лукаша Сапегі і яго жонкі Сафіі (з роду Кміт) выдаць збеглых падданых з горада Чарнобыля, вёсак Нароўлі, Завайці, Антонаўкі і інш. 17 жніўня 1613 г. паміж шляхціцам Мікалаем Харлінскім (уласніка маёнтка Астраглядавічы) і шляхціцам Лукашам Сапегам (з жонкай Сафіяй) узнікла праблема вяртання збеглых у вёску Нароўля сялян вёскі Вербкавічы (Вербавічы), якая належала Харлінскаму.
10 лістапада 1682 г. Нароўля згадваецца ў гродскай кнізе мазырскага гродскага суда запісам аб размежаванні зямель паміж рэчыцкім старостам, полацкім ваяводам (1686—1713) Дамінікам Міхалам Слушкам (каля 1655 — 1713), уладальнікам маёнткаў Антонава, Смольгавічы (Смалегаў) і Нароўля, і Кіеўскім езуіцкім калегіумам, уладальнікам маёнткаў Вярбковічы і Канатоп.
Брахманы
Брахманы або браміны (ад санскрытскага слова IAST ; дэванагары ) — вышэйшая з чатырох галоўных індуісцкіх варн, варна жрацоў. Аналаг еўрапейскага духавенства.
Брахманы служаць духоўнымі настаўнікамі ў сем'ях большасці кастаў вышэйшага або сярэдняга статусу.
Гісторыя Нароўлі
У часы Вялікага Княства Літоўскага
У XVIII ст. Нароўля ўпершыню ўпамінаецца як фальварак у Мазырскім павеце Вялікага Княства Літоўскага і частка каралеўшчыны (каралеўскага ўладання).
Брахманы
Брахманы складаюць толькі 2-5% насельніцтва Індыі. Назва звязана са стваральнікам Сусвету Брахмай. Большасць брахманаў арыі не толькі духоўна, але і па генетычнаму паходжанню.
Гісторыя Нароўлі
У часы Вялікага Княства Літоўскага
У першай палове XVIII ст. у Мазырскім павеце адным з уплывовых шляхецкіх родаў былі паны Аскеркі, якія адносіліся да мясцовай рэгіянальнай эліты і менавіта якія доўгі час на ленных правах трымалі каралеўшчыну, у склад якой уваходзіла Нароўля. Так, у 1738—1741 гг. Нароўля ўпамінаецца як фальварак, які разам з фальваркамі Мухаеды, Прудок і Вуглы трымаў мазырскі маршалак (1720—1722), новагародскі кашталян (1726—1734) Антоній Міхалавіч Аскерка (каля 1670 — пасля 1734). Антонію Аскерку належалі і іншыя зямельныя валоданні.
Брахманы
У Індыі брахманаў таксама называюць Віпра — натхнёнымі і двіджа — двойчы-народжанымі.
Гісторыя Нароўлі
У часы Вялікага Княства Літоўскага
У метрычнай кнізе юравіцкага касцёла Нараджэння Найсвяцейшай Панны Марыі ёсць запіс ад 12 красавіка 1739 г. на латыні, што хрост немаўля адбыўся «ў мястэчку Нароўля» («in oppido Narowla»).
Пасля Антонія Міхалавіча Аскеркі (каля 1670 — пасля 1734) ленным трымальнікам каралеўшчыны (каралеўскіх маёнткаў) Антонаў, Нароўля, Мухаеды і Вуглы стаў яго сын Рафал Алаіз Аскерка (1708—1767).
Сучасныя даследчыкі мяркуюць, што ў XVIII ст. пры Аскерках пачаўся новы этап у развіцці нараўлянскага пасялення, якое складалася з трох частак: двара з панскім домам, які, хутчэй за ўсё, знаходзіўся недалёка ад вусця ракі Нараўлянкі; вёскі Нароўлі, размешчанай побач з панскім дваром з захаду; і нараўлянскага астрога, дзе паны Аскеркі трымалі гарнізон узброеных людзей. Дзе быў нараўлянскі астрог, можна толькі меркаваць, абапіраючыся на выпадковыя знаходкі, зробленыя мясцовымі жыхарамі. Астрог быў пабудаваны для кантролю каля Прыпяці і паблізу паўднёвай мяжы Вялікага Княства Літоўскага з украінскімі ваяводствамі Польскага каралеўства.
У 1750 г. на Мазырскі павет з Кіеўскага ваяводства пачаліся наезды атрадаў гайдамакаў. Заклікі гайдамакаў да мясцовых жыхароў падштурхнулі да паўстання на Нараўляншчыне (1750—1751), удзельнікамі якога сталі сяляне вёсак Вербавічы, Завайць, Смалегаў і мястэчка Нароўля. Адбываліся рабаўніцтвы і гвалты. (Выбухі сялянскага паўстання тут адбываліся і ў 1760—1770-ыя гг.).
26 красавіка (7 мая) 1751 г. гайдамацкі атрад (каля 30 чалавек) запаліў дамы і панскі двор у Нароўлі, два дамы поўнасцю абрабаваў, захапіў каштоўнасці Рафала Алаіза Аскеркі (1708—1767), забіў некалькі яго служак і аканома. Адзенне, мастацкі срэбны посуд, грошы, іншыя каштоўнасці былі пакладзены на 4 дубы, на якіх гайдамакі паплылі Прыпяццю на поўдзень да Дняпра на Украіну. Таму 10 мая 1751 г. Францішак Мікалаевіч Ракіцкі, ашмянскі ротмістар, афіцыйна прасіў рускага кіеўскага губернатара (1741—1752) Міхаіла Іванавіча Лявонцева (1672—1752) аказаць дапамогу супраць гайдамацкіх атрадаў, якія неаднаразова нападалі на шляхецкія ўладанні каля Нароўлі і Чарнобыля, дзе гайдамакаў актыўна падтрымлівалі мясцовыя сяляне. Атрад гайдамакаў быў разбіты, а яго рэшткі схаваліся на рацэ Славечна каля вёскі Антонава, дзе адно з урочышчаў дагэтуль мае назву Гайдамацкі Алёс. Каля вёсак Канатоп і Тульгавічы маецца ўрочышча Гайдамацкая Града, дзе, паводле народнай памяці, адбывалася злучэнне гайдамацкіх атрадаў (загонаў) і мясцовых сялян, якія рабілі напады на Нараўляншчыне.
Каля 1760 г. сын Антонія Міхалавіча Аскеркі (каля 1670 — пасля 1734) багрымавіцкі староста Рафал Алаіз Аскерка (1708—1767), які трымаў у тыя часы ленным правам каралеўшчыну (з мястэчкам Нароўля), пабудаваў у мястэчку Нароўля парафіяльную царкву Іаана Багаслова для мясцовага насельніцтва.
У 1764 г. канвакацыйны сойм Рэчы Паспалітай прыняў пастанову, якая абавязвала кіраўніцтва ВКЛ забяспечыць у Мазырскім павеце спакой і парадак, якія перапыніліся з-за наездаў гайдамакаў і ўзрушэнняў узброеных сялян каля Нароўлі і Мазыра. Той жа канвакацыйны сойм у 1764 г. прызнаў каралеўшчыну (каралеўскае ўладанне) Нароўля (мястэчка Нароўля разам з фальваркамі Антонава, Мухаеды, Вуглы, Галоўчыцы і Карпавічы), якую доўга паводле леннага права трымалі Аскеркі, вотчынай мазырскага маршалка Рафала Алаіза Аскеркі (1708—1767) і яго нашчадкаў. Каралеўскі маёнтак Бабічы (цяперашні Барбароў) у той соймавай пастанове не названы, але, імаверна, ён быў сярод тых, што разумеліся ў фразе «y dalszemi wszystkiemi attynencyami» («і далейшымі ўсімі прыналежнасцямі»). Такім чынам каралеўскія валоданні Нароўля, Бабічы (Барбароў), Галоўчыцы і інш. сталі спадчыннай прыватнай уласнасцю шляхціцаў Аскеркаў да 1793 г., што значна абагаціла і без таго заможны і ўплывовы ў Мазырскім павеце шляхецкі род, які адносіўся да павятовай эліты і прэтэндаваў на магнацкі статус. Акрамя Нароўлі, Бабіч (Барбарова) і іншых маёнткаў на Нараўляншчыне Рафал Алаіз Аскерка валодаў у Мазырскім павеце маёнткамі Гарбавічы і Скрыгалаў, у Рэчыцкім — маёнткам Бабічы, а таксама маёнткамі ў Оўруцкім павеце Кіеўскага ваяводства. У мястэчку пражывала як хрысціянскае, так і іўдзейскае насельніцтва. У 1765 г. у нараўлянскім кагале і яго парафіях 316 плацельшчыкаў падушнага падатку.
Пасля смерці Рафала Алаіза Аскеркі Нароўляй у 1767 г. стаў валодаць па спадчыне яго сын Ян Мікалай Аскерка (1735—1796), мазырскі каптуровы суддзя, а пазней польны стражнік Вялікага Княства Літоўскага. Цэнтрам аскеркаўскіх маёнткаў на тэрыторыі сучаснай Нараўляншчыны быў Барбароў, да якога належала мястэчка Нароўля. Ян Мікалай Аскерка (1735—1796) акрамя Барбарова (з Нароўляй) валодаў у Мазырскім павеце маёнткам Канатоп, у Рэчыцкім — маёнткам Бабічы, а таксама маёнткамі ў Оўруцкім павеце Кіеўскага ваяводства.
У 1779 г. Ян Мікалай Аскерка падаў скаргу ў каралеўскі трыбунал на ўніяцкага мітрапаліта Льва Шаптыцкага, бо маёнтак Нароўля і навакольныя вёскі падвяргаліся ўзброенаму нападу базыльян, якія адбіралі палі і лугі сялян.
У 1780-ыя гг. у мястэчку жыло ўжо шмат ярэяў (Бярковічы, Іцкавічы, Лейзяровічы, Ляйбовічы, Моўшавічы і інш.).
У 1790 г., паводле мемуараў Яна Вейсенгофа (1774—1848), які са сваім пяхотным палком войск ВКЛ у той час з Мінска праз Нароўлю маршыраваў на Украіну да Чарнобыля, у Нароўлі меўся мураваны панскі дом, дзе афіцэраў палка раскошна прымаў Ян Мікалай Аскерка (1735—1796), сам увабраны ў генеральскі мундзір войск ВКЛ.
У складзе Расійскай імперыі
У 1793 г. у выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай мястэчка Нароўля апынулася ў складзе Расійскай імперыі і ўключана ў склад Мазырскага павета Мінскай губерні.
У 1793 г. уласнік Барбарова (і Нароўлі) Ян Мікалай Аскерка (1735—1796) стаў адным з арганізатараў падрыхтоўкі шляхты Мазырскага павета да паўстання пад кіраўніцтвам Тадэвуша Касцюшкі супраць расійскай улады і падзелу Рэчы Паспалітай, для чаго ўдзельнічаў у нарадным з’ездзе паўстанцаў у Хойніках. У 1794 г. за ўдзел у паўстанні маёнткі Яна Мікалая Аскеркі (1735—1796) (Барбароў, Канатоп і Кажушкі, — у тым ліку мястэчка Нароўля) — цалкам 1954 душы сялян — былі канфіскаваны ў дзяржаўны скраб Расійскай імперыі. Адразу пасля канфіскацыі расійская імператрыца (1762—1796) Кацярына II падарыла ў 1794 г. буйны маёнтак Барбароў (да якога ў тым ліку належала мястэчка Нароўля), дзе налічвалася 1396 душ, правадзейнаму тайнаму саветніку Якаву Яфімавічу Сіверсу (1731—1808) у спадчыннае валоданне. Сам Сіверс у Барбарове (ці Нароўлі) не пражываў, а кіраваў маёнткам яго адміністратар-камісар Станіслаў Левановіч. У 1795 г. Ян Мікалай Аскерка быў арыштаваны расійскімі ўладамі і сасланы ў Сібір, дзе ён памёр у Табольску.
У 1795 г. мястэчка мела 37 двароў прыгоннага насельніцтва, не лічачы жыхароў-яўрэяў. 12 снежня 1796 г. мястэчка і акруга пераведзены ў склад тэрыторыі Рэчыцкага павета, а сам Рэчыцкі павет — у склад Маларасійскай губерні, а 29 жніўня 1797 г. Рэчыцкі павет (з Нароўляй) перададзены ў склад Мінскай губерні.
У 1808 г. у нашчадкаў Сіверса маёнтак Барбароў (у склад якога ўваходзіла мястэчка Нароўля) быў куплены рускім дваранінам Андрэем Мацвеевічам фон Гольстам, які быў адным з самых давераных асоб мінскага губернатара (1810—1812) Германа Іванавіча фон Радзінга (1753—1827).
У 1810 г. была пабудавана праваслаўная Царква Святога апостала і евангеліста Іаана Багаслова, на беразе ракі Прыпяць. У 1840 г. (з-за разліва і падмыва ракі) царква была пераведзена ў новы будынак на ўскрайку мястэчка (цяпер цэнтр сучаснага горада).
1 верасня 1816 года маёнтак Нароўля нашчадкаў А. фон Гольста набыў за суму ў 242 650 рублёў серабром Ігнат Тадэвушавіч Горват, уласнік маёнтка Карані і Ліпаў і старшыня рэчыцкага павятовага гранічнага (межавага) суда (1814—1817). У 1825 г., пры падзеле зямельнай спадчыны Ігната Тадэвушавіча Горвата (†1820) сярод яго чатырох сыноў (Аляксандра, Станіслава, Атона і Даніэля), яго малодшы 16-гадовы сын Даніэль Ігнатавіч Горват (1810—1868) атрымаў ва ўласнасць вялізны нараўлянскі маёнтак (мястэчка Нароўля і належныя вёскі). Так Нароўля стала цэнтрам асобнага дваранскага маёнтка, які належаў нашчадкам Даніэля Горвата да 1917 г. У Нароўлі ў той час мелася каталіцкая капліца фундацыі Аскеркаў.
У часы Лістападаўскага паўстання (1830—1831) Фелікс Антонавіч Кеневіч (1802—1863) са сваім атрадам прыйшоў з Мазырскага ў Рэчыцкі павет, дзе вербаваў у атрад прыгонных сялян, абяцаючы зямлі і знішчэнне прыгону, у маёнтках Барбароў і Нароўля, якія належалі адпаведна Аляксандру і Даніэлю Ігнатавічам Горватам. Іх сястра Кацярына Ігнатаўна Горват была жонкай двараніна-маянткоўца Гераніма Антонавіча Кеневіча (1796—1884), брата Фелікса Кеневіча. У Барбарове 10 чэрвеня 1831 г. да атрада далучылася 12 чалавек (5 шляхціцаў і 7 сялян), а ў Нароўлі 11 чэрвеня выдалі 6 коней. Рэчыцкі павет знаходзіўся вельмі далёка ад галоўных цэнтраў паўстання, таму там яно разгарнулася слаба. Пасля падаўлення паўстання браты Аляксандр, Даніэль і Станіслаў Горваты зрабілі добраахвотную яўку да расійскіх улад з павіннай і каяннем, таму ім удалося пазбегнуць пакарання і захаваць маёнткі.
У 1850 г. у Нароўлі Даніэль Ігнатавіч Горват (1810—1868) пабудаваў сабе новы мураваны і велічны палац у стылі позняга класіцызму, які стаў самай шыкоўнай і вялікай па памерам рэзідэнцыяй роду Горватаў. Перад палацам быў створаны фантан, што было рэдкасцю ў беларускіх дваранскіх сядзібах, а сам палац абкружаны прыгожым паркам. Рэзідэнцыя стала адной з самых шыкоўных і значных ва ўсёй Мінскай губерні.
У 1855 г. даў першую прадукцыю (спірт і гарэлку) вінакурны завод Даніэля Горвата, які пачаў будаваць сваё прадрыемства з 1850 г. У 1861 г. пабудаваны другі такі завод, а ў 1887 г. — трэці.
У 1864 г. было адкрыта народнае вучылішча (школа). У 1868 г. пасля смерці Даніэля Горвата (1810—1868) палац і маёнтак Нароўля (панскі двор Нароўля і належныя панскія землі) па спадчыне перайшлі да яго сына Артура Даніэлевіча Горвата (1831—1903).
У 1876 г. на тэрыторыі парку нараўлянскага палаца Горватамі быў пахаваны дваранін-каталік Андрэй Ліневіч (1814—1876), адміністратар нараўлянскага маёнтка Артура Даніэлевіча Горвата (1831—1903).
У канцы 1880-х гг. больш за 70 % насельніцтва Нароўлі складалі яўрэі, якія трымалі ў горадзе свае лаўкі, невялікія прадпрыемствы, майстэрні і складалі асноўную частку класу рабочых, гандляроў і возчыкаў. Хрысціянскае насельніцтва займалася рыбалоўствам, рабіла драўляны посуд, рагожы. Мелася праваслаўная царква, сінагога, школа, вінакурны завод.
У 1885 г. у польскамоўнай энцыклапедыі «Słownik geograficzny Królestwa Polskiego» апублікаваны разгорнуты гісторыка-геаграфічны артыкул «Нароўля» аўтарства Аляксандра Ельскага (1834—1916).
У 1893 г. у Нароўлі адкрыта сваё паштова-тэлеграфнае аддзяленне, першым начальнікам якога стаў Мікалай Валатоўскі.
Меліяратыўныя работы на Палессі пад кіраўніцтвам генерала-лейтэнанта Іосіфа Жылінскага прывялі да асушэння многіх балот, што зрабіла мажлівым будаваць чыгунку ў рэгіёне і, адпаведна, па ёй вывозіць лесаматэрыялы. У 1890-ыя гг. пачынаецца бум лесанарыхтоўкі і лесаапрацоўкі ў павеце.
У 1901 г. прадстаўнікі Паўднёвага рускага лесапільнага таварыства атрымалі дазвол ад мінскага губернатара на адкрыццё Нараўлянскай калегіяльнай кампаніі па распрацоўцы лесу, якую ўзначаліў яўрэй Ілья Кушалевіч Пайкін. Па замове кампаніі, ад вёскі Красноўка да мястэчка Нароўлі фірма «Альшэрн і Керн» праз вялікія лясныя масівы ў 1902 г. праклала вузкакалейную чыгунку, па якой лесаматэрыялы перавозілі да Прыпяці, куды таксама гналі драўніну па рэчках Жалонь і Славечна. На беразе ракі непадалёку ад мястэчка Нароўлі ў 1901 г. былі пабудаваны механічныя майстэрні і жыллё для рабочых Нараўлянскай калегіяльнай кампаніі, якія атрымалі назву пасялення (вёскі) Калегава. Драўніну вязалі ў плыты і пасля гналі па Прыпяці на Украіну. Горваты атрымалі дазвол і адкрылі свой лесапільны завод у Красноўцы.
У 1902 г. у маёнтку Артура Горвата быў устаноўлены тэлефон.
У 1903 г. пасля смерці Артура Горвата (1831—1903) нараўлянскі палац і маёнтак (панскі двор Нароўля і належныя землі) па спадчыне перайшлі да яго сына Эдварда Артуравіча Горвата (1866—1935).
У 1904 г. у мястэчку існаваў невялікі сацыял-дэмакратычны гурток, у які ўваходзілі рабочыя-лесанарыхтоўшчыкі і яўрэйская моладзь. У 1905 г. з прыстані ўсіх грузаў, у тым ліку плытоў, уверх па Прыпяці адпраўлялася звыш 150 тыс. пудоў, а ўніз — звыш 250 тыс. .
У пачатку XX ст. у нараўлянскім палацы працягла пражываў выдавец беларускамоўнага буквара-катэхізіса «Элементаж для добрых дзетак-каталікоў» (1862), адзін з лідараў Студзеньскага паўстання (1863—1864), паўстанцкі начальнік Вільні (1863), сібірскі катаржанін, а таму вельмі аўтарытэтная сярод каталіцкага маянтковага дваранства беларуска-літоўскіх губерняў асоба — Аляксандр Уладзіслававіч Аскерка (1830—1911), дачка якога Ядвіга была жонкай Эдварда Артуравіча Горвата (1866—1935), уласніка нараўлянскага маёнтка. Хоць Аляксандр Аскерка быў пахаваны ў 1911 г. у Вільні на могілках Росі, Эдвардам Горватам у горватаўскай фамільнай каталіцкай капліцы, якая знаходзілася ў сядзібным парку вакол нараўлянскага палаца, быў створаны кенатаф з надпісам «Grobowiec Aleksandra Oskierki» як напамін аб асобе.
Другая дачка Аляксандра Аскеркі (1830—1911) Сафія (1873—1953) была жонкай дызайнера, мастака і аднаго з вядучых архітэктараў беларуска-літоўскіх зямель канца XIX — пачатку XX ст. Тадэвуша Раствароўскага (1860—1928), таму Тадэвуш Раствароўскі ў пачатку XX ст. пэўны час працаваў у нараўлянскім палацы Горватаў, дзе па замове ўладальнікаў зрабіў праект аздаблення плафонаў залаў палаца сцэнамі з антычнымі міфалагічнымі сюжэтамі, а таксама праект уяздной брамы перад сядзібным паркам. А сын архітэктара Андрэй Раствароўскі (1899—1980) у юнацкія гады стала пражываў у нараўлянскім палацы Горватаў і ў 1914 г. перад пачаткам Першай сусветнай вайны зрабіў шэраг фотаздымкаў палаца і сядзібы Горватаў, чым зафіксаваў іх для гісторыі. Тыя фотаздымкі пазней былі выкарыстаны ў многіх кніжных выданнях па гісторыі архітэктуры, у тым ліку Рамана Афтаназы (1914—2004). Пазней у сваіх мемуарах, успамінаючы гады свайго шчаслівага дзяцінства, Андрэй Раствароўскі нават напіша: ''«Нароўля! Ва ўспамінанні ўяўляецца найпрыгажэйшым і найлюбімейшым месцам на зямным шары»''.
У 1909 г. у мястэчку было 162 двары, 1528 жыхароў (яўрэяў); а ў вёсцы Нароўля 110 двароў, 486 жыхароў (не яўрэяў); параходная прыстань (1 двор, 3 жыхары). У маёнтку Эдварда Горвата меліся Міхнаўскі сенапрасавальны завод, конезавод, завод па вырабу паташу, дзёгцю, цэглы, шклозавод, малатарня, млынарня, валоўня, прадпрыемства па вырабу сокаў і варэння.
У 1912 г. у Нароўлі працавала яўрэйскае пазыкова-ашчаднае таварыства; у 1913 г. яўрэям належалі адзіная ў мястэчку аптэка, адзіны склад аптэчных тавараў, 12 крам (у тым ліку ўсе 5 бакалейных, усе 4 мануфактурныя, адзіная галантарэйная). З 1916 г. рабінам у Нароўлі быў Іхл-Міхл Трэйбух.
У 1913 г. Эдвард Артуравіч Горват (1866—1935) пабудаваў ў родавым маёнтку кандытарскую фабрыку — прадпрыемства па перапрацоўцы сельскагаспадарчай прадукцыі, якая дала ў гэтым жа годзе прадукцыю — мармелад, павідла, пасцілу і цукеркі. На фабрыцы таксама выгатаўлялі каўбасы, сыр, вяндліну, а побач у Горвата ў маёнтку меўся таксама і невялікі вінакурны завод.
У 1913 г. у Нароўлі адкрыта земская бальніца на 10 ложкаў, а пасля на 15 агульнага профілю і 5 ложкаў заразнага барака. Да 1913 г. ахова здароўя на Нараўляншчыне было прадстаўлена прыватнай медыцынай.
У 1914 г., пасля пачатку Першай сусветнай вайны, улады Расійскай імперыі пачалі прымусовае высяленне сваіх грамадзян нямецкай нацыянальнасці з прыфрантавых тэрыторый, таму ў Нароўлю і навакольныя вёскі прыбыла невялікая група немцаў-сялян з Валынскай губерні, якая стварыла тут свае пасяленні Антонаўка, Дуброўка, Бярозаўка, Хаткі і інш.
У 1916 г. у горватаўскім палацы ў Нароўлі адбылося гучнае ва ўсім беларуска-літоўскім краі вяселле Станіслава Станіслававіча Ваньковіча (1885—1943) і Аляксандры Эдвардаўны Горват (1895—1943), дачкі Эдварда Артуравіча Горвата (1866—1935), на якое з’ехаліся многія вядомыя дваранскія сем’і. У якасці пасагу ад Аляксандры Горват горватаўскі палац і значны маёнтак Нароўля прызначаўся яе мужу Станіславу Ваньковічу, але яны так і не былі перададзены Ваньковічам да 1917 г. Бацька Аляксандры Эдвард Артуравіч Горват (1866—1935) валодаў маёнткам да 1917 г. і палацам да 1918 г., калі палац і маёнтак былі нацыяналізаваны савецкімі ўладамі.
У лютым 1917 г., пасля ліквідацыі расійскай манархіі ў ходзе Лютаўскай рэвалюцыі (1917), у мястэчку рабочыя суднаверфі горача віталі гэтую падзею.
У першай палове сакавіка 1917 г. у мястэчку адбыўся мітынг, на якім выступаў начальнік суднабудаўнічых майстэрань Верхнедняпроўскага басейна генерал Халюцін, які заклікаў рабочых суднаверфі і жыхароў Нароўлі быць вернымі Часоваму ўраду Расіі пад кіраўніцтвам князя Львова і верыць у перамогу Расіі над Германіяй у ходзе Першай сусветнай вайны. Мітынг завершыўся дэманстрацыяй у парку палаца Горватаў. Заклікі генерала Халюціна не падзейнічалі на рабочых і вайскоўцаў, якія працавалі на нараўлянскай суднаверфі, таму там пачалося дэзерцірства. Па просьбе падпалкоўніка Гармаша, начальніка суднаверфі, у Нароўлю прыбыла вайсковая каманда, каб несці каравульную службу і ахоўваць склады і майстэрні. У памяшканні казармы вайсковай каманды суднаверфі быў створаны т.зв. «дэмакратычны клуб», у якім праходзілі дыскусіі аб вайне, будучых формах улады і формах уласнасці ў краіне. Актыўнымі ўдзельнікамі клубных мерапрыемстваў сталі як салдаты вайсковай каманды, так і працаўнікі нараўлянскай суднаверфі, работнікі маёнтка Эдварда Горвата, дробныя саматужнікі, моладзь мястэчка і навакольных ад Нароўлі вёсак. Аднак у пачатку восені 1917 г. вайсковая каманда і падпалкоўнік Гармаш пакінулі Нароўлю.
Восенню 1917 г. яўрэйская моладзь стварыла мясцовую сіянісцкую арганізацыю.
Мяшчанская ўправа і ўпраўленне
Староста-старшыня мяшчанскай управы і ўпраўлення мястэчка Нароўля:
Нараўлянскае валасное праўленне
Нараўлянскі валасны старшыня : Валасны пісар :
Нараўлянскі праваслаўны прыход
Прыходскі святар :
Нараўлянскае аднакласнае народнае вучылішча
Настаўнік :
Нараўлянская царкоўна-прыходская школа, 2-х класная
Мужчынская царкоўна-прыходская школа адкрыта ў 1890 г., пазней атрымала статус 2-х класнай.
Загадчык і настаўнік рэлігіі :
Настаўнікі :
Нараўлянскае паштова-тэлеграфнае аддзяленне (1893)
Начальнікі :