cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут
Калтэх застаецца адносна маленькім універсітэтам, у якім вучыцца каля 900 студэнтаў і 1200 аспірантаў. З Калтэхам так ці інакш звязаны 31 лаўрэат Нобелеўскай прэміі. З іх 17 выпускнікоў і 18 прафесараў. 65 чалавек з выпускнікоў і выкладчыкаў атрымалі нацыянальны навуковы медаль ЗША ці нацыянальны медаль у вобласці тэхналогій і інавацый, 112 чалавек былі выбраны ў члены нацыянальных акадэмій навук.
Нагаока
Нагаока — асаблівы горад Японіі на востраве Хансю, уваходзіць у прэфектуру Ніігата. Плошча горада складае 890,91 км², насельніцтва — 282 624 чалавекі (1 чэрвені 2010 года), шчыльнасць насельніцтва — 317,23 чал./км². Прадпрыемствы па вытворчасці станкоў, нафтахімічнага абсталявання, транспартных сродкаў. У 784—794 гг. горад быў сталіцай Японіі.
Алхімік, які адкрывае фосфар
«Алхімік, які адкрывае фосфар» (The Alchemist Discovering Phosphorus) - карціна англійскага мастака Джозефа Райта, якая захоўваецца ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі, напісаная ў 1771 годзе і перапрацаваная ў 1795 годзе. Поўная назва карціны — «Алхімік у пошуках філасофскага каменя, выяўляе фосфар і моліцца за паспяховае завяршэнне яго дзеянняў, паводле звычаю старажытных хімічных астролагаў». Была выказана здагадка, што «Алхімік» апісвае адкрыццё фосфару алхімікам з Гамбурга Хенігам Брандам у 1669 годзе. Гэта гісторыя была шырока вядомая і часта згадвалася ў навукова-папулярных кнігах па хіміі, апублікаваных пры жыцці мастака.
Апісанне
На карціне паказаны алхімік, які спрабуе атрымаць філасофскі камень, які, нібы, можа ператварыць звычайныя металы у золата, але замест гэтага, да свайго здзіўлення, адкрывае фосфар. Аднак Райт не намаляваў алхіміка XVII стагоддзя, а надаў больш рамантычны выгляд пакою, дадаўшы сярэднявечныя гатычныя аркі і высокія, завостраныя вокны, як быццам алхімік знаходзіцца ў царкве. Мастак таксама акультурыў працэс атрымання фосфару, які складаецца ва ўпарванні мачы. Апісанне вытворчасці фосфару 1730 года згадвала пра неабходнасць 50 ці 60 вёдраў гнілой мачы, у якой «завяліся чарвякі».
Райт таксама выкарыстоўвае рэлігійныя алюзіі. Алхімік стаіць на каленах перад бліскучай пасудзінай, выцягнуўшы рукі ў жэсце, які выкарыстоўваў Эль Грэка ў карціне «Святы Францыск, які атрымлівае стыгмату» ці «Святы Еранім, што моліцца». Нікалсан параўноўвае гэту позу з позай апосталаў, якія атрымліваюць прычасце. Ён лічыць, што кампазіцыя карціны, магчыма, была запазычана з карціны пра алхіміка галандскага мастака Томаса Вейка, на якой таксама намаляваны аналагічныя своды, размешчаныя ў бязладзіцы прадметы і памагаты ў слупе святла. Гэта карціна XVI стагоддзя выстаўлялася ў Лондане пры жыцці Райта. Аднак, па накідзе сябра Райта, Пітэра Бердэта (Peter Perez Burdett) відаць, што ён аказаў значны ўплыў на кампазіцыю карціны. Яго эскіз ад 4 лютага 1771 года ўтрымоўвае і зводы, і кампазіцыю карціны з фокусам на шкляной пасудзіне. Менавіта Бердэт вызначыў, дзе змесцаваць постаці на карціне, і пазнаёміў Райта з Мэцью Тэрнерам, каб Райт змог зразумець асноўны эксперымент, намаляваны на карціне.
Зялёная брама (Гданьск)
Зялёная брама (Brama Zielona) — старажытная брама Галоўнага горада Гданьска, частка гарадскіх умацаванняў. Верагодна, старэйшая брама ў Гданьску, якая ўзгадваецца ўжо ў 1357 годзе. Зялёная брама з'яўляецца першым узорам нідэрландскага маньерызму ў Гданьску, стылю, які надаў гораду характэрную прыгажосць.
Гісторыя
Была пабудавана ў 1564–1568 гадах дойлідамі Рэнье з Амстэрдама і Гансам Крамерам з Дрэздэна як рэзідэнцыя каралёў Польшчы ў Гданьску.
Разам з Залатой і Высокай брамамі злучалая з вуліцамі Доўгай і Доўгім торгам, вядомымі як Каралеўскі тракт, які затым праз Зялёны мост тракт вёў у Эльблёнг і Каралявец.
Але Зялёная брама ніколі не прымала польскіх каралёў. Праездам тут была толькі будучая жонка Уладзіслава IV, а пазней Яна ІІ Казіміра Людвіка Марыя Ганзага. У браме размясцілася Таварыства прыродазнаўчых навук, якое неўзабаве было пераведзена ў Дом прыродазнаўцаў.
Брама была пабудавана з выкарыстаннем цэглы невялікага памеру, невядомай раней у Гданьску, якую называлі галандскай з-за таго, што яна была завезена ў якасці баласта ў трумах караблёў з Амстэрдама.
У адным з пакояў Зялёнай брамы размяшчаўся офіс былога прэзідэнта Польшчы Леха Валенсы, які ў 2015 годзе быў перанесены ў сядзібу Еўрапейскага цэнтра Салідарнасці.
Уільям Хадсан
Уільям Хадсан (William Hudson,  — ) — брытанскі батанік і міколаг.
Біяграфія
Атрымаў адукацыю ў Кендалскай сярэдняй школе і быў аддадзены ў вучэнне лонданскаму аптэкару. У 1761 годзе быў абраны членам Лонданскага каралеўскага таварыства. У 1762 годзе выйшла першае выданне важнай навуковай працы Уільяма Хадсана «Flora Anglica». У 1791 годзе Уільям Хадсан уступіў у Лонданскае Лінееўскае таварыства.
Памёр 23 мая 1793 года. Пахаваны ў царкве Святога Джэймса ў Вэстмінстэры, Лондан.
Цыклагексан
Цыклагексан, цыклагексаметылен, гексаметылен , гексагідрабензол  — арганічнае рэчыва класа цыклаалканаў. Хімічная формула — C6H12.
Бясколерная вадкасць з характэрным пахам. Атамная маса 84,16 а.а.м. Шчыльнасць 0,77855 г/см³ (пры 20 °C). Тэмпература плаўлення 6,5 °C. Тэмпература кіпення 81,4 °C. Не раствараецца ў вадзе, змешваецца з этанолам і дыэтылавым эфірам, тлустымі кіслотамі, амінамі. З вадой і бензолам утварае азеатропныя сумесі.
Атрыманне
Атрымоўваюць каталітычнай гідрагенізацыяй бензолу ў вадкай фазе пры тэмпературы 150—250 °C і ціску 1—2,5 МПа (выхад 99 %), а таксама вылучаюць рэктыфікацыяй з нафтапрадуктаў.
Выкарыстанне
Цыклагексан выкарыстоўваецца ў якасці сыравіны асноўнага арганічнага сінтэзу, растваральніка. Таксама выкарыстоўваецца ў фармацэўтычнай прамысловасці ў якасці экстрагента.
Багданаў (станцыя)
Багда́наў (, Богданов)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў аграгарадку Багданаў; на лініі Маладзечна — Ліда, паміж прыпыначным пунктам Мількаўшчына і прыпыначным пунктам Вайганы.
Альберціна Карлсан
Альберціна Карлсан (швед. Albertina Carlsson,,  — , ) — шведскі заолаг. Займалася пераважна марфалогіяй пазваночных.
Біяграфія
Альберціна Карлсан нарадзілася 12 чэрвеня 1848 года ў Стакгольме, у сям’і краўца Андэрса Петэра Карслсана і яго жонкі Ганны-Марыі, народжанай Ёнсан. Вучылася ў парафіяльнай пачатковай школе, а затым наведвала каледж для жанчын-настаўнікаў у Стакгольме. Скончыўшы навучанне ў 1868 годзе, яна затым на працягу трыццаці сямі гадоў працавала настаўніцай у стакгольмскіх школах для дзяўчынак.
Асноўным інтарэсам Карлсан была марфалогія драпежнікаў і насякомаедных Паўднёва-Усходняй Азіі і Аўстраліі. Яна таксама займалася эмбрыялогіяй, філагенетыкай і сістэматыкай і апублікавала агулам каля 25 работ, улічваючы некалькі манаграфій. У 1927 годзе яна стала ганаровым доктарам Стакгольмскага ўніверсітэта.
Альберціна Карлсан захавала цікавасць да навукі да сталага ўзросту і нярэдка выступала па радыё, заклікаючы грамадскасць падтрымаць дзейнасць Заалагічнага інстытута. Яна памерла 25 снежня 1930 года ў Стакгольме.
Вугляны (Смаргонскі раён)
Вугля́ны (, Угляны) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Міцкевіцкага сельсавета, да 31 мая 2016 года — у склад Войстамскага сельсавета.
NGC 646-1
NGC 646-1 (іншыя абазначэнні — ESO 80-2, VV 443, AM 0135-650, IRAS01357-6508, PGC 6010) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Паўднёвая Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Борка-дзі-Кадорэ
Борка-дзі-Кадорэ (Borca di Cadore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 774 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 32040. Тэлефонны код — 0435.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Simone il Cananeo.
Маргарэта Карлстэт
Маргарэт Карлстэт (швед. Margareta Carlstedt, поўнае імя Margareta Nilsdotter Carlstedt; нар. ) — шведская мастачка і графік.
Біяграфія
Нарадзілася ў Стакгольме. Вучылася дэкаратыўнаму жывапісу ў стакгольмскім мастацка-прамысловым каледжы Konstfack у 1951—1956 гадах, пасля чаго пачала прафесійную дзейнасць. Член шведскай Нацыянальнай арганізацыі мастакоў (Konstnärernas riksorganisation) і яе старшыня ў 1972—1974 гадах.
Маргарэт Карлстэт выконвае розныя віды работ: роспіс габеленаў, творы на кардоне, шкле і бетоне, а таксама манументальныя творы ў выглядзе фрэсак і вітражоў. З эмалевых фарфоравых плітак стварае творы ў грамадскіх месцах. Яе праца на стакгольмскай станцыі метро Mälarhöjden, выкананая ў 1965 годзе, дасягае даўжыні 145 метраў.
Асікага (род)
Асікага — 2-я дынастыя сёгунаў Японіі ў 1335 (1338)—1573 гадах. Улада Асікага была нетрывалая з-за ўмацавання мясцовых князёў (даймё). Міжусобныя войны, якія пачаліся з сярэдзіны XV стагоддзя, прывялі краіну да распаду на асобныя княствы. Апошні прадстаўнік дынастыі скінуты японскім палкаводцам Ода Набунага ў 1573 годзе.
Вера Аляксандраўна Сізко
Вера Аляксандраўна Сізко́ (у дзявоцтве Гадлеўская;  — ) — беларускі музыказнавец, музычны крытык, педагог, даследчык беларускага опернага мастацтва, творчасці беларускіх кампазітараў.
Біяграфія
Нарадзілася ў Верхнядзвінску. Скончыла Мінскі музычны тэхнікум і ў 1940 годзе паступіла вучыцца ў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю. У час Вялікай Айчыннай вайны была эвакуіравана ў Свярдлоўск, потым у Ташкент. У Ташкенце В. А. Сізко паступіла ў Ленінградскую кансерваторыю, якую скончыла ў 1948 годзе ў Ленінградзе і атрымала дыплом гісторыка-педагога. У 1948—1952 і 1954—1957 гадах выкладала гісторыю рускай музыкі і загадвала вучэбнай часткай у Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі імя А. В. Луначарскага і адначасова ў 1948—1974 гадах (з перапынкам) у Мінскім музычным вучылішчы імя М. І. Глінкі. У 1959—1964 гадах працавала на Беларускім радыё: мастацкі кіраўнік, галоўны рэдактар музычнага вяшчання, старшыня музычна-рэпертуарнай камісіі. У 1974—1989 гадах выкладала ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. У 1973—1976 гадах займала пасаду адказнага сакратара Саюза кампазітараў БССР.
Навуковая і творчая дзейнасць
Займалася даследаваннем беларускага опернага мастацтва, творчасці беларускіх кампазітараў, пытаннямі развіцця беларускай музычнай культуры. Публікавала рэцэнзіі на творы беларускіх кампазітараў. Складальнік зборніка артыкулаў пра Р. Шырму, зборніка песень «Спадчына» на вершы Янкі Купалы і Якуба Коласа. Аўтар музычных радыё- і тэлевізійных перадач.
Сярод публікацый:
Хатынь (вёска)
Хаты́нь — колішняя вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Спалена карнікамі ў 1943 годзе, на яе месцы створаны мемарыяльны комплекс «Хатынь».
Гісторыя
У пісьмовых крыніцах вёска ўпершыню згадваецца ў 1551 годзе. У гэтым годзе вялікі князь літоўскі Жыгімонт Аўгуст надаў менскаму старосту Васілю Цішкевічу прывілей набываць «землі і дварцы» ў Піліповічах, Слагавішчы і Хатыні, якія належылі літоўскім татарам. У той час абшар татарскіх уладанняў на Лагойшчыне знаходзіўся ў вялікай пушчы абапал дарогі з Лагожска на Плешчаніцы, з падданымі ў сёлах Ніўкі, Хатынь, Губа, Слагавішча. Васіль Цішкевіч купіў у мясцовых татар сярод іншых і сяло Хатынь, прычым татары пазней скардзіліся, што пры пакупцы Цішкевіч іх пакрыўдзіў. Былыя татарскія ўладанні былі затым аб’яднаны ў адзіны маёнтак Губа.
У сярэдзіне XVI стагоддзя Хатынь была даволі вялікім сялом. Колькасць жыхароў налічвала 13 службаў. У тыя часы «служба» складалася звычайна з 2—3 і больш «дымоў» — сялянскіх гаспадарак. Адпаведна, колькасць «дымоў» у Хатыні была прыблізна 30—40, а жыло ў вёсцы не менш за 200 чалавек. Заможнасць хатынцаў забяспечвалі «ловы» — паляўнічыя ўгоддзі, бортніцтва, воск, што здабывалі жыхары. Агулам даніна ўладальнікам зямлі Тышкевічам складала 20 пудоў мёду і «серабшчызны» — грашовай павіннасці — па 12 грошай ад «сахі» — зямельнага надзелу — штогод.
Знішчэнне вёскі
У час Другой сусветнай вайны, раніцай 22 сакавіка 1943 года на скрыжаванні дарог Плешчаніцы—Лагойск і Казыры—Хатынь савецкія партызаны атрада «Мсцівец» абстралялі легкавую машыну, у якой ехаў гаўптман (капітан) Ганс Вёльке, камандзір адной з рот 118-га паліцэйскага батальёна, які быў сфарміраваны ў асноўным з палонных чырвонаармейцаў. Вёльке быў першым немцам, які заваяваў залаты алімпійскі медаль у лёгкай атлетыцы. Разам з былым лёгкаатлетам былі забітыя яшчэ некалькі паліцаяў-украінцаў. Паліцаі 118 батальёна выклікалі на дапамогу спецыяльны батальён штурмбанфюрара Оскара Дырлевангера. Па дарозе з Лагойска, паліцаі арыштавалі і неўзабаве расстралялі групу мясцовых жыхароў — лесасекаў. Да вечара 22 сакавіка, карнікі па слядах партызанаў выйшлі да вёскі Хатынь, якую спалілі разам з усімі яе жыхарамі. Камандаваў расправай начальнік штаба 118 паліцэйскага батальёна Рыгор Васюра, былы старшы лейтэнант Чырвонай Арміі.
Царква Раства Божай Маці
На вясковых могілках у XIX стагоддзі была пабудавана царква ў гонар Раства Божай Маці. З’яўлялася помнікам народнага драўлянага дойлідства. Была прыпісана да Спаса–Праабражэнскай царквы ў Лагойску. У 1895 годзе царква была адрамантавана. На пачатку XX стагоддзя разбурана савецкімі ўладамі.
Царква была вырашана прамавугольным зрубам на падмурку (15 х 8,5 х 5,5 аршын). Сцены чляніліся 2 вялікімі і 2 малымі вокнамі. На франтальнай частцы дашчатага даху ўзвышалася 4-слуповая званіца.
Адбудавана ў 2022 годзе.
Артур Міхайлавіч Аміраў
Біяграфія
Нарадзіўся 26 сакавіка 1992 года. Спрабаваць сябе ў якасці дыджэя Артур вырашыў яшчэ ў школе ў 2007 годзе. Праходзіў стажыроўкі і іграў у маскоўскіх клубах, пасля працаваў дыджэям у Брэсце ў бары Korova. Грае ў кірунках фанк, дыска, хаус, r’n’b, deep house.
Палітычны пераслед
Артур Аміраў быў затрыманы 27 красавіка 2021 года па абвінавачванні паводле ч. 2 арт. 342 Крымінальнага кодэкса («Удзел у масавых беспарадках») за падзеі 10 жніўня 2020 года ў Брэсце.
18 мая 2021 года сумеснай заявай беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр і Беларуская асацыяцыя журналістаў, Аміраў разам з іншымі фігурантамі быў прызнаны палітычным зняволеным. У заяве адзначаецца, што «''дэманстрантамі не здзяйсняліся дзеянні, якія ахопліваюцца дыспазіцыяй артыкула 293 Крымінальнага кодэкса, і адпаведна не могуць кваліфікавацца як масавыя беспарадкі. Удзельнікі пратэстаў не здзяйснялі падпалаў, пагромаў, не знішчалі маёмасць і не аказвалі ўзброенага супраціву праваахоўным органам''».
Жэшоўскі політэхнічны ўніверсітэт імя Ігнація Лукасевіча
Жэшоўскі політэхнічны ўніверсітэт імя Ігнація Лукасевіча (Politechnika Rzeszowska im. Ignacego Łukasiewicza) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Жэшаве.
Гісторыя
У 1951 годзе ў Жэшаве была створана Вячэрняя інжынерная школа, асноўнай задачай якой было навучанне механікаў. У 1952 годзе у выніку рэформы школа была падпарадкавана Вячэрняй інжынернай школе ў Кракаве. Тры гады празней, у 1955 годзе, пасля рэарганізацыі яе ў Кракаўскі політэхнічны ўніверсітэт, яна ўжо працавала ў якасці Механічнага факультэта Кракаўскага політэхнічнага ўніверсітэта з сядзібай у Жэшаве.
Артур Міхайлавіч Аміраў
Палітычны пераслед
19 жніўня на судовым пасяджэнні па справе Амірава і іншых абвінавачаных Андрэй Кандрасюк засведчыў, што яго збівалі ў аўтазаку, пазней ужо з РАУС ён быў пераведзены ў шпіталь. Іншы падсудны, Уладзімір Кобрынец, адзначаў, што суткі правёў у «спартзале» РАУС, куды трапіў з-за таго, што папрасіў сілавікоў выклікаць хуткую дапамогу для хлопца з гумавай куляй у жываце. Нягледзячы на гэтыя сведчанні, 20 жніўня 2021 года ў судзе Маскоўскага раёна г. Брэста быў вынесены прысуд Артуру Аміраву і іншым пяці фігурантам справы аб «масавых беспарадках», гэта была ўжо шостая «партыя» абвінавачаных па гэтай справе. Суддзя Іна Клышпач пагадзілася з аргументамі пракурораў Дар’і Жук і Вадзіма Багаткі, палічыла віну шасці мужчын даказанай і прызначыла Артуру Аміраву пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін 3 гады і 6 месяцаў у калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Аміраў утрымліваўся ў СІЗА № 7 у Брэсце, на пачатку лютага 2022 года стала вядома аб ягоным пераводзе ў папраўчую калонію № 2 у горадзе Бабруйск.
IC 382
IC 382 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Жэшоўскі політэхнічны ўніверсітэт імя Ігнація Лукасевіча
Гісторыя
У 1965 годзе быў створаны электратэхнічны факультэт, у 1967 годзе - факультэт грамадзянскага будаўніцтва (ператвораны пазней у факультэт будаўніцтва і экалагічнай інжынерыі), а ў 1968 годзе - факультэт хімічнай тэхналогіі. У 1972 годзе на механічным факультэце было створана авіяцыйнае аддзяленне.
IC 382
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жэшоўскі політэхнічны ўніверсітэт імя Ігнація Лукасевіча
Гісторыя
Атрыманыя ва ўсіх асноўных напрамках дзейнасці высокія вынікі прывялі да надання вучэльне поўнага акадэмічнага статусу. 1 кастрычніка 1974 года пастановай Савета міністраў ПНР быў створаны Жэшоўскі політэхнічны ўніверсітэт імя Ігнація Лукашэвіча.
Рыжыца
Ры́жыца (, Рыжица) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сорагскага сельсавета.
Светнік зязюлін
Све́тнік зязюлін (Silene flos-cuculi) — від кветкавых раслін роду  сямейства, некаторымі аўтарамі ўключаецца ў род.
Назвы
Светнік зязюлін, зязюлін цвет , бурчык , палявая смалянка , смолка балацяная, чарацвет , смолка баравая, дрэма.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 30—90 см. Сцябло прамое, шурпатае, галінастае ў верхняй частцы. Лісце супраціўнае, простае, суцэльнае, з гладкім краем і завостранай верхавінкай. Сцябловае лісце сядзячае, вузкаланцэтнае, прыкаранёвае — падоўжаналанцэтнае, звужанае ў чаранок. Кветкі ружовага колеру, часам белыя, сабраныя ў мяцёлчатыя суквецці з супраціўнымі галінкамі. Плод — сухая каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўраазіяцкі від. Натуралізаваўся на тэрыторыі Паўночнай Амерыкі і Японіі. Святлолюбівая расліна, гідрафіт, мезатроф і эўтроф. Расце на вільготных і забалочаных лугах, лясах і хмызняках, на нізінных балотах і па берагах вадаёмаў. Цвіце ў чэрвені—ліпені.
Гаспадарчае значэнне
Лекавая, дэкаратыўная і меданосная расліна.
Дональд Раматар
Біяграфія
Нарадзіўся 22 кастрычніка 1950 года. Скончыў Універсітэт Гаяны з дыпломам эканаміста. У 1967 годзе ўступіў у Народную прагрэсіўную партыю, а ў 1979 годзе ўпершыню быў абраны ў Цэнтральны камітэт НППГ. З 1988 па 1993 год быў міжнародным сакратаром Саюза работнікаў сельскай гаспадаркі Гаяны. На выбарах у 1992 годзе, калі НППГ пад кіраўніцтвам Чэдзі Джагана ўпершыню заваявала ўладу, абраны ў Нацыянальны сход Гаяны і ўвесь час пераабіраўся пасля гэтага. У 1993 годзе прызначаны выканаўчым сакратаром НППГ. Пасля смерці Джагана ў сакавіку 1997 года, Раматар быў аднагалосна абраны яго пераемнікам на пасадзе генеральнага сакратара партыі 29 сакавіка 1997 года.
Allium praemixtum
Allium praemixtum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ва Узбекістане, Кыргызстане і Таджыкістане.
Распаўсюджанне
Расце ў горных раёнах, аднак для гэтага віду адсутнічаюць звесткі пра месцы пражывання і экалогію.
Багуцічы (прыпыначны пункт)
Багу́цічы (, Богутичи)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 1,5 км на ўсход ад вёскі Багуцічы.
Тыр
Тыр (, Τύρος) — знакаміты фінікійскі горад, адзін з найстаражытнейшых буйных гандлёвых цэнтраў. Знаходзіўся на тэрыторыі сучаснага Лівана, правінцыя Аль-Джануб («Паўднёвы Ліван»). У наш час — горад Сур (صور) з насельніцтвам больш 100 тыс. чалавек.
Заснаванне
Заснаванне горада прыпісвалася багам. Паводле легенды, Усоас прыплыў на бервяне да вострава, паставіў дзве ментры і акрапіў іх крывёю ахвярных жывёл. Паводле іншага падання, востраў плаваў па хвалях; на ім былі дзве скалы і паміж імі аліва, на якой сядзеў арол, ён павінен быў спыніцца, калі хто-небудзь прыплыве да яго і прынясе ў ахвяру арла. Гэта зрабіў першы мараплавец Усоас, і востраў быў прымацаваны да дна. Герадоту казалі мясцовыя жрацы, што горад іх заснаваны 23 стагоддзі таму, гэта значыць у першай палове XXVIII стагоддзя да н.э.
Найстаражытная згадка пра Тыр — у Амарнскім архіве. Князь Тыра Адымільку, прыніжаючыся просіць свайго сюзерэна дапамогі супраць Сідона і амарэяў; яго замкнулі на востраве, у яго няма ні вады, ні дроў. У папірусе Anastasi I (XIV стагоддзя да н.э.) Тыр згадваецца як вялікі «горад на моры, да якога падвозяць ваду на караблях і які багаты на рыбу больш, чым на пясок».
Лабараторыя рэактыўнага руху
Лабараторыя Рэактыўнага Руху (ЛРР; Jet Propulsion Laboratory ці JPL) — навукова-даследчы цэнтр НАСА, размешчаны побач з гарадамі Пасадэна і Каньяда Флінтрыдж (La Canada Flintridge) каля г. Лос-Анджэлеса ў ЗША. Кіруецца Каліфарнійскім тэхналагічным інстытутам (Калтэх), займаецца стварэннем і абслугоўваннем беспілотных касмічных караблёў для НАСА.
Тыр
Каланізацыя Усходняга Міжземнамор’я
Востраў меў дзве гавані — Сідонскую на поўначы і Егіпецкую на паўднёвым усходзе; апошняя цяпер засыпана пяском, і частка вострава размыта морам. На першае месца сярод фінікійскіх гарадоў Тыр высунуўся ў XII стагоддзі да н.э. пасля разбурэння Сідона філістымлянамі; у гандлі ён стаў адыгрываць галоўную ролю. Амаль усе калоніі фінікіянаў у заходняй частцы Міжземнага мора (Кадыс, Утыка, Карфаген і інш.) узыходзяць да Тыра: яны прызнавалі яго гегемонію, лічылі яго бога Мелькарта сваім і пасылалі штогадовую даніну ў яго храм. Утыка, якая спрабавала паўстаць супраць Тыра, была ўціхамірана царом Хірамам I (969—936), вядомым як горадабудаўнік і мудры палітык. Менавіта дзякуючы яго сяброўству з царом Саламонам тыране дапамагалі яўрэям пабудаваць Храм Саламона.
Час смут, войнаў і васалітэту
Пасля Хірама I былі смуты, пакуль не ўзыйшоў на прастол узурпатар Ітабал I, брат Езавелі, швагер цара ізраільскага Ахава. Пры ім асірыйскі цар Ашурназірпал дайшоў у сваім паходзе да Нар-эль-Кельба (876); Тыр адкупіўся ад яго дарамі. Ітабал заснаваў Батрыс для абароны ад асірыян і паслаў калонію ў Лівійскую Аўзу. Пры яго ўнуку Матоне I Салманасар II атрымаў дары (842) ад Тыра, а пры наступным цару, Пігмаліёне, адбыўся паход Раман-Нірары (804 і 801), якому Тыр таксама падносіў дары. Тыглатпаласару III Тыр выплаціў 150 талантаў; у аналах яго згадваюцца цары Тыра Хірам II і Матон II (738, 734). Пасля іх сядзеў Элулай, або Пюй (728—692), якія падпарадкаваў кітыйцаў і пераможна вытрымаў пяцігадовую аблогу Салманасара IV.
Сарган хваліцца, што падпарадкаваў Тыр, але Сінахерыбу не ўдалося зладзіцца з Элулаем, які далучыўся да кааліцыі Тахаркі і Езекіі. Пры Асархадоне цар Тыра Ваал спачатку падпарадкаваўся Асірыі, потым далучыўся да Егіпта, быў абложаны, але, відаць, не заваяваны, хоць на сенджырлійскім барэльефе Асархадон і намаляваў яго разам з Тахаркам на вяроўцы ля ног сваіх (Берлін. музей). Ашурбаніпалу Ваал павінен быў падпарадкавацца і даць яму ў гарэм сваю дачку і ў закладнікі — сына. Пастаянныя аблогі і войны саслабілі горад. Гэтым скарысталіся рабы і паднялі бунт, ахвярай якога стала знаць; царом быў выбраны Абдастарт (грэч. Стратон). Пры Навухаданосары Тыр быў на баку Егіпта і Іўдзеі. Вавілонскі цар беспаспяхова абложваў яго 13 гадоў (з 587 г.) пры цару Ітабале II. Аднак стомленыя грамадзяне вырашылі заключыць мір. Цар перасяліўся ў Вавілон; на яго месца пасаджаны быў Ваал II (да 564), пасля якога ў Тыры зноў адбыўся пераварот: царская ўлада замянілася «суддзямі» (шафет). Неўзабаве, аднак, варожая партыя выпрасіла з Вавілона цара Хірама III (552—532), пры якім вавілонскае валадарства замянілася персідскім.
Гэта валадарства Тыр перажываў спакойна і пастаўляў царам вялікі флот. Адмова пусціць у горад Аляксандра Вялікага для прынясення ахвяры Мелькарту пацягнула за сабой сямімесяцовую аблогу з насыпкай перашыйка ад берага да вострава. Тыране абараняліся адчайна і не без поспеху; грэбля не вельмі дапамагла б Аляксандру, калі б яму не ўдалося скласці вялікі флот з варожых Тыру фінікійскіх гарадоў. 8000 грамадзян загінула; цар Азімільк і вяльможы, якія выратаваліся ў храме, былі памілаваныя, 30000 чал. прададзена ў рабства. Усе будынкі горада Аляксандр загадаў падпаліць. Відавочна, горад хутка аднавілі, так што ўжо праз 17 гадоў ён трымаўся 15 месяцаў супраць Антыгона, быўшы пад уладай Пталамеяў.
Адукацыйны і рэлігійны цэнтр
У эпоху элінізму Тыр быў адным з цэнтраў адукаванасці (гісторыкі Менандр, Дый, Парфірый). У іўдзейскую вайну быў супраць яўрэяў. У 43 г. да н.э. вядомы тыран Марый, стаўленік рымлян. Хрысціянства з’явілася ў Тыры рана; тут жыў тыдзень Апостал Павел (Дзеянні XXI, 3); горад хутка стаў епіскапіяй (святы Дарафей і інш.). У перыяд ганенняў некаторыя з тырскіх хрысціян падвергліся мучаніцкай смерці; пры адным Дыяклетыяне тут пацярпела 156 мучанікаў. У Тыры памёр Арыген; грабніцу яго паказвалі яшчэ ў VI ст.
У Абісінію пропаведзь хрысціянства занесена была тыранцамі. Першы значны храм пры Канстанціне Вялікім пабудаваны быў тырскім епіскапам Паўлінам і ўрачыста асвячоны ў 314 г. Еўсевій Кесарыйскі падрабязна апісвае іншы тырскі храм, на поўднёвым усходзе горада, асвячоны ім у 335 г., прычым у Тыры адбыўся сабор па справе Афанасія Александрыйскага.
У часы крыжовых паходаў
У Сярэднявеччы Тыр быў адным з галоўных гарадоў Усходу і адыгрываў вялікую ролю, лічачыся непрыступным. Толькі дзякуючы разладам сярод мусульман удалося Балдуіну II скарыць яго пры садзейнічанні венецыянскага флоту (1124 г.); заснавана была франкская дыяцэзія (Вільгельм, архібіскуп Тырскі, гісторык).
Аблога Тыра Саладзінам у 1187 годзе была беспаспяховай — Конрад дэ Манферат паспяхова абараніў ад сарацынаў.
У 1190 годзе тут быў пахаваны Фрыдрых Барбароса. У 1291 г. Тыр адваяваны ў крыжакоў мусульманамі-мамелюкамі, а ў пачатку XVI стагоддзя горад быў уключаны ў склад Асманскай імперыі.
У 1837 годзе Тыр моцна пацярпеў ад землетрасення.
Сучаснасць
У наш час гарадок Сур, які стаіць на месцы Тыра, размешчаны на поўнач ад былога вострава, цяпер злучанага з берагам, не мае асаблівага эканамічнага значэння, таму што гандаль перайшоў да Бейрута.
Большасць праваслаўных уз’ядналіся з Каталіцкай уарквой, утварыўшы Мелькіцкую каталіцкую царкву; гарадскую абшчыну ўзначальвае архібіскуп Тырскі. У гарадку існуюць школы і ўстановы місій розных манаскіх ордэнаў і пратэстанцкіх цэркваў.
Гаянскі долар
Гаянскі долар — нацыянальная валюта дзяржавы Гаяна.
Цыклагексанол
Цыклагексанол — аліцыклічны спірт; формула C6H11OH.
Гаянскі долар
Адзін гаянскі долар роўны 100 цэнтам. Міжнароднае пазначэнне - (G $ або GYD).
Цыклагексанол
Бясколерныя крышталі са слабым пахам камфары, тэмпература плаўлення 25,15 °C, тэмпература кіпення 161,1 °C, шчыльнасць 0,942 г/см³ (пры тэмпературы 30 °C).
Гаянскі долар
У звароце знаходзяцца банкноты наміналам у 20, 100, 500 і 1000 долараў, а таксама і манеты наміналам у 1, 5 і 10 долараў.
Банкноты асноўнага абароту
У абароце знаходзяцца банкноты наміналам 1, 5, 10, 20, 100, 500 і 1000 долараў розных гадоў выпуску. Усе банкноты выпушчаныя пасля 1965 з'яўляюцца плацежным сродкам і выключаюцца з абароту па меры зносу, банкноты 1, 5 і 10 долараў сустракаюцца вельмі рэдка.
Цыклагексанол
Раствараецца ў вадзе (4—5 % пры 20 °C), змешваецца з большасцю арганічных растваральнікаў, растварае многія алеі, воскі і палімеры. Цыклагексанол утварае ўсе характэрныя для спіртоў вытворныя (алкагаляты, складаныя эфіры і інш.); каталітычнае акісленне яго кіслародам паветра прыводзіць да цыклагексанону, а ў больш жорсткіх умовах — да адыпінавай кіслаты. Цыклагексанол лёгка дэгідратуецца з утварэннем цыклагексану C6H10.
Атрымліваюць цыклагексанол гідраваннем фенолу, акісленнем цыклагексану (у гэтым выпадку звычайна ў сумесі з ціклагексанонам); выкарыстоўваюць як сыравіну ў вытворчасці капралактаму.
Грыдзькі
Гры́дзькі (, Гридьки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
IC 383
IC 383 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Меру
Ме́ру (саманазвы Wameru, Ameru) — афрыканскі народ групы банту ў Кеніі і Танзаніі. Агульная колькасць (2009) — тыс. чалавек.
Гісторыя
Меру падзяляюцца на некалькі плямёнаў, кожнае з якіх размаўляе на асабістым дыялекце адной мовы. 9 з іх насяляюць землі на тэрыторыі Кеніі, 1 — у Танзаніі. Паводле паданняў саміх меру, іх продкі калісьці жылі на поўначы, дзе знаходзіліся ў рабстве ў чырвоных людзей, аднак здолелі выратавацца і ўздоўж вялікай ракі (або праз вялікую раку) прыйшлі на поўдзень. Гэта легенда спарадзіла мноства фантастычных тлумачэнняў. Некаторыя хрысціянскія місіянеры сцвярджалі, што меру — нашчадкі старажытных яўрэяў і збеглі з Егіпту. Высоўваліся меркаванні, што яны могуць паходзіць з Мероэ. Але большасць даследчыкаў упэўнена, што меру маюць агульнае паходжанне з астатнімі банту. Магчыма, яны некаторы час насялялі тэрыторыі на поўнач ад возера Вікторыя або ўздоўж узбярэжжа Індыйскага акіяна каля архіпелага Ламу, але былі вымушаны перасяліцца на поўдзень з-за націску іншых плямён.
Плямёны чука і тхарака (тэрыторыя сучаснай Кеніі) далучыліся да меру пазней, паколькі маюць адрозную міфалогію аб сваім паходжанні. Племя рво асела на паўднёвых лясістых схілах гары Меру (тэрыторыя сучаснай Танзаніі) і ў 1830-ыя гг. апынулася ізаляваным ад астатніх меру, калі прылеглыя землі былі заняты масаямі-ларуса. Больш істотнае значэнне для іх атрымалі кантакты і палітычны саюз з суседнім народам чага.
У 1890 г. адбыўся падзел Усходняй Афрыкі паміж Германіяй і Вялікабрытаніяй. Большасць зямель меру ўвайшлі ў склад брытанскай калоніі. Землі рво — у склад нямецкай. У другой палове XX ст. калоніі набылі незалежнасць і былі пераўтвораны ў незалежныя дзяржавы Кенія і Танзанія.
Асаблівасці культуры
У мінулым, дамінавалі родавыя адносіны. У наш час асноўнай грамадскай адзінкай з’яўляюцца пашыраныя сем’і. Адлік сваяцтва вядзецца па мужчынскай лініі, але пры размеркаванні спадчыны дочкі таксама маюць права на частку маёмасці. Адносіны паміж дарослымі мужчынамі і сваячніцамі жаночага полу звычайна вельмі абмежаваныя. Часцяком жонка і дзеці займаюць асобныя хаціны або ізаляваныя памяшканні. Пасля абраду абразання хлопчыкі гадуюцца бацькам і таксама не павінны мець шчыльныя дачыненні да маці і сясцёр. У гарадах распаўсюджаны школы інтэрнатнага тыпу для хлопчыкаў і дзяўчынак.
Плямёны кіруюцца зборамі старэйшын, прадстаўнікоў буйных родаў.
У XIX ст. меру прынялі хрысціянства. Традыцыйныя вераванні захаваліся пераважна сярод меру Кеніі. Яны працягваюць шанаваць свайго продка Мугве, які выратаваў іх з рабства.
NGC 647
NGC 647 (іншыя абазначэнні — MCG −2-5-33, NPM1G −09.0072, PGC 6155) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Linaria kokanica
Linaria kokanica  — від раслін сямейства, апісаны Эдуардам Аўгустам фон Рэгелем.
Кастэлавацца
Кастэлавацца (Castellavazzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 1713 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 32010. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Мінамота-но Ёрытома
Мінамота-но Ёрытома ( — ) — заснавальнік сёгуната Камакура і першы яго кіраўнік (у 1192—1199).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Хэян-кё, тагачаснай сталіцы Японіі, вядомай сёння як Кіёта. Ён быў трэцім сынам Мінамота-но Ёсітома, кіраўніка роду Мінамота, і яго старэйшай жонкі, дачкі Фудзівары-но Суэноры з роду Фудзівара.
Пачынаючы з IX стагоддзя, у Японіі вялікая ўлада засяродзілася ў руках сям’і Фудзівара, рэгентаў пры імператары. Аднак, калі ў сям’і Фудзівара не стала больш дачок — традыцыйных нявест для імператараў, нейкі час Японіяй кіравалі адхіленыя раней ад улады імператары. Затым на кароткі час высунуўся род Тайра, але зрынуты ім супернік — клан Мінамота — аб’яднаўся на чале з Мінамота-но Ёрытома і захапіў уладу. Ёрытома ўзяў сабе тытул «сэі-тайсёгун», які азначаў «вялікі генерал, які карае варвараў». З 1192 года ўся ўлада засяродзілася ў яго руках. Мінамота заснаваў свой ваенны ўрад у Камакура, ад назвы якой атрымаў імя яго сёгунат.
Альберта Іглесіяс
Альбéрта Іглéсіяс Фернáндэс-Беры́дзі (Alberto Iglesias Fernández-Berridi;, , Іспанія) — іспанскі і , найбольш вядомы, як аўтар музыкі для кіно. Іглесіяс неаднаразова супрацоўнічаў з папулярным іспанскім рэжысёрам Хуліа Медэмам, пісаў музыку да фільмаў Фернанду Мейрэліша, Джона Малкавіча, Стывена Содэрберга і Томаса Альфрэдсана, але найбольш вядомым з’яўляецца яго супрацоўніцтва з Педра Альмадоварам. Апроч таго, Іглесіяс вядомы сваімі канцэртнымі аранжыроўкамі, камернай музыкай і сімфанічнымі кампазіцыямі для балету.
Герб Гаяны
Герб Гаяны — адзін з дзяржаўных сімвалаў Гаяны. Быў зацверджаны парламентам краіны 25 лютага 1966 года пасля таго, як каралева Лізавета II даравала яго Гаяне.
Цэнтральным матывам герба з’яўляецца шчыт пасярэдзіне, у цэнтры якога намаляваныя тры блакітныя хвалепадобныя лініі, якія сімвалізуюць тры галоўныя ракі Гаяны (Бербіс, Дэмерара і Эсекіба). Над імі размешчана выява Вікторыі рэгіі, нацыянальнай кветкі Гаяны, якая сведчыць аб багатай расліннасці краіны, а пад імі — малюнак рэдкай птушкі гаацын, якая жыве пераважна на паўночным усходзе Паўднёвай Амерыкі.
Шчыт падтрымліваюць два ягуары, адзін з якіх трымае кірку — сімвал горназдабываючай прамысловасці, а другі — парастак цукровага трыснягу і парастак рысу, што сімвалізуе сельскую гаспадарку Гаяны. Над шчытом знаходзіцца шлем, пёры якога ўвасабляюць карэннае індзейскае насельніцтва, а абодва каштоўныя камяні па яго баках — горную справу ў краіне. Сам шлем сімвалізуе цесную сувязь Гаяны са Злучаным Каралеўствам. Пад шчытом і пад ягуарамі размешчана белая стужка з нацыянальным дэвізам на англійскай мове, які абвяшчае: «Адзін народ, адна нацыя, адзін лёс» (One People, One Nation, One Destiny). Надпіс выказвае імкненне да адзінства ўсіх нацыянальных і расавых груп насельніцтва краіны.
Юркова
Юркова:
Бранава
Бра́нава (, Браново) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сяражскага сельсавета.
Ода Набунага
Ода Набунага ( — ) — ваенна-палітычны лідар Японіі перыяду Сэнгоку, адзін з найбольш выдатных самураяў у японскай гісторыі, якія прысвяцілі сваё жыццё аб'яднанню краіны.
Андрэй Анатолевіч Злотнікаў
Андрэй Анатолевіч Злотнікаў (, Ленінград — ) — беларускі навуковец і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Кандыдат сацыялагічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 красавіка 1970 года ў Ленінградзе.
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (сацыёлаг).
Працаваў спецыялістам па маркетынгу КМП «Галактыка» (Гомель), галоўным эканамістам ТАА «Зеўс» (Гомель), вядучым спецыялістам Сакратарыята Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў, выконваючым абавязкі старшыні Прыбарскага сельскага выканаўчага камітэта Гомельскага раёна.
Быў выкладчыкам, старшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры «Філасофія і сацыялогія» Гомельскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта імя П. В. Сухога, дацэнтам кафедры паліталогіі і сацыялогіі, намеснікам дэкана юрыдычнага факультэта Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны.
17 лістапада 2019 года на парламенцкіх выбарах абраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання па Гомельскай-Цэнтральнай акрузе № 33. З’яўляўся членам Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па адукацыі, культуры і навуцы.
Памёр 7 сакавіка 2023 года.
Сям’я
Жанаты. Меў дзвюх дачок.
Morina kokanica
Morina kokanica  — від раслін роду сямейства, які ўпершыню апісаны Эдуардам Аўгустам фон Рэгелем.
Горны Ліван
Горны Ліван (جبل لبنان - Джэбель Лібнан) — адна з правінцый Лівана. Сталіца правінцыі (махафазы) — Баабда. Пераважная большасць насельніцтва — мараніты, праваслаўныя і грэка-каталікі (мелькіты). Ёсць значная колькасць і ісмаілітаў.
Раёны
Правінцыя падзелена на 6 раёнаў:
Грэта Кнутсан
Грэта Кнутсан (швед. Greta Knutson-Tzara;  — ) — шведская мастачка, пісьменніца і паэтэса.
Біяграфія
Грэта Кнутсан нарадзілася ў Стакгольме ў 1899 годзе. Яна была другім дзіцем Кнута і Сігнэ Андэрсан. Хоць яна паходзіла з багатай, культурнай сям’і і валодала некалькімі мовамі (шведскай, францускай і нямецкай), бацька не дазволіў ёй займацца лінгвістыкай, і тады яна навучылася жывапісу ў Kungliga Konsthögskolan і некаторы час наведвала Каралеўскую акадэмію свабодных мастацтваў. У 1920 годзе Грэта адправілася ў Парыж і год вучылася жывапісу ў французскага мастака і педагога Андрэ Лота. Яна так і засталася жыць у Парыжы, толькі зрэдку вяртаючыся ў Швецыю.
У 1923 ці 1924 годзе яна сустрэла Трыстана Тцара, 8 жнiўня 1925 гады выйшла за яго замуж, ў 1927 годзе ў іх нарадзіўся сын Крыстоф Тцара. Маючы багатую спадчыну, Грэта пабудавала дом на Манмартры. У гэтым доме збіраліся французскія мастакі, якія працавалі ў жанры сюррэалізму. Грэта, аднак, спачатку прытрымлівалася свайго стылю жывапісу. Яна пісала алеем, на яе большы ўплыў аказаў мадэрнізм, пост-кубізм і абстракцыянізм, а да сюррэалізму прыйшла ў 1930-х гадах. У 1928 годзе адбылася выстава яе карцін у Стакгольме.
У 1937 годзе Грэта і Трыстан разышліся, хоць афіцыйна шлюб быў скасаваны толькі ў 1942 годзе. З пачаткам Другой Сусветнай вайны Грэта пакінула Парыж і з’ехала на поўдзень Францыі, дзе ўступіла ў Французскі супраціў. Тут у Грэты быў працяглы раман з паэтам і ўдзельнікам французскага Супраціву Рэнэ Шарам. Грэта адышла ад сюррэалізму, зацікавіўшыся фенаменалогіяй, асабліва ідэямі філосафаў Эдмунда Гусерля і Марціна Хайдэгера. У яе карцінах пераважаюць класічныя тэмы — нацюрморты, інтэр’еры і партрэты.
У 1980 годзе адбылася апошняя выстава яе карцін у Thielska galleriet (Стакгольм). Тады ж яе лірыка была апублікаваная на нямецкай мове ў зборніку Bestien.
Апошнія гады мастачка пражыла ў Парыжы ў адзіноце. У 1983 годзе яна скончыла жыццё самагубствам.
Багушоўка (прыпыначны пункт)
Багушо́ўка (, Богушевка, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1 км на ўсход ад вёскі Багушоўка; на лініі Узбераж — Гродна, паміж прыпыначнымі пунктамі Рыбніца і Капліца.
IC 384
IC 384 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Allium proponticum
Allium proponticum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Турцыі і на ўсходніх Эгейскіх астравах.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: усходнія Эгейскія астравы, Турцыя.
Асака каласістая
Асака каласістая (Carex spicata) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Алжыры, Еўропе, Заходняй Азіі, інтрадуцыраваны ў ЗША.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна 20-100 см вышынёй. Карані і ніжняе лускападобнае лісце з фіялетавым адценнем. Суквецці густыя, 2-4 мм даўжынёй. Мяшэчкі 4-5 мм даўжынёй. У аснаванні іх знешняга і ўнутранага бакоў пад эпідэрмісам знаходзіцца добра развітая парэнхімная тканка, ад чаго ў гэтых месцах мяшэчкі маюць слаба выпуклыя круглявыя ўзвышэнні (недаспелыя мяшэчкі ў аснове маршчыністыя). 2n = 58.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Алжыры, Еўропе, Заходняй Азіі, інтрадуцыраваны ў ЗША.
Ва Украіне від расце на мурожных лугах, у разрэджаных бярозавых і шыракалістых лясах, на пустках, каля жылля — на ўсёй тэрыторыі звычайны, у стэпе зрэдку.
Цыклагексанон
Цыклагексанон — аліцыклічны кетон.
Бясколерная вадкасць з рэзкім пахам ацэтону і мяты. Тэмпература плаўлення −40,2 °C, тэмпература кіпення 155,6 °C, шчыльнасць 0,946 г/см³ (пры тэмпературы 20 °C). Раствараецца ў вадзе (каля 7 % пры 20 °C), змешваецца з большасцю арганічных растваральнікаў, растварае нітрацэлюлозу, ацэтат цэлюлозы, тлушчы, воскі, многія прыродныя смолы, полівінілхларыд і інш. Мае ўсе характэрныя для кетонаў хімічныя ўласцівасці. У прамысловасці цыклагексанон атрымліваюць каталітычным акісленнем цыклагексану (звычайна ўтвараецца сумесь з цыклагексанолам) і каталітычным акісленнем цыклагексанолу.
Выкарыстоўваюць пераважна ў якасці сыравіны для атрымання капралактаму і адыпінавай кіслаты, сыравіны ў вытворчасці поліамідаў і ў якасці растваральніка.
Гутары
Гу́тары (, Гуторы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Зашчаты
Зашча́ты, Шчаты — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 20 км на поўдзень ад Полацка, каля вёскі Гомель. Належыць да групы Ушацкіх азёр.
На поўдні ў возера ўпадае рака Туржэц, на захадзе з Зашчатаў выцякае пратока ў возера Гомель. Возера з’яўляецца азёрным вадасховішчам пасля будаўніцтва плаціны Гомельскай ГЭС на пратоцы, якая выцякае з яго ў возера Гомель. Другая назва — Гомельскае вадасховішча.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, гусцяра, краснапёрка, язь, лінь і іншыя віды рыб.
Юлія Аляксандраўна Алейчанка
Юлія Аляксандраўна Алейчанка (, Орша, Віцебская вобласць) — беларуская пісьменніца, літаратурны крытык, перакладчыца.
Біяграфія
Скончыла філалагічны факультэт БДУ (2014), магістратуру (2015), аспірантуру (2019). Працавала рэдактарам аддзела паэзіі, адказным сакратаром часопіса «Полымя», галоўным рэдактарам часопіса «Нёман».
Піша вершы, апавяданні, крытычныя артыкулы, перакладае. Вершы друкаваліся ў анталогіях «Дняпроўскія галасы-60» (2010), «Першацвет» (2017), пераклады — у кніжнай серыі «Светлыя знакі. Паэты Кітая». Аўтар паэтычнага зборніка «Пад чароўным шкельцам» (2017) і зборніка перакладаў «Вецер у валасах» (2018). Лаўрэат Міжнароднага конкурсу маладых літаратараў «Першацвет» (2016) і Нацыянальнай літаратурнай прэміі (2018). Творы перакладаліся на рускую, украінскую, сербскую, кітайскую, азербайджанскую і іншыя мовы.
Вуліца Льва Талстога (Мінск)
Вуліца Льва Талстога — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Гістарычная назва — Мала-Георгіеўская вуліца, ў 1919 годзе перайменавана ў гонар рускага пісьменніка Льва Мікалаевіча Талстога.
Перасячэнні
Вуліца перасякаецца з:
NGC 648
NGC 648 (іншыя абазначэнні — IC 146, ESO 543-6, MCG -3-5-11, PGC 6083) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 385
IC 385 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзярвелі
Гісторыя
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
258-я партызанская брыгада імя В. У. Куйбышава
Гісторыя
Партызаны ўдзельнічалі ў знішчэнні чыгуначных мастоў цераз рэкі Пціч і Бобрык, у жніўні 1943 — у масавым разбурэнні чыгуначнага палатна, у 1943 годзе папсавалі 12,4 км тэлефонна-тэлеграфнай лініі. У студзені, сакавіку і красавіку 1944 года вялі баі з карнікамі, разбілі гарнізоны ў вёсках Даколь, Клетнае, Малінава, Касарычы Глускага, Харомцы Акцябрскага, Сінягова Старадарожскага раёнаў. 27—28 чэрвеня 1944 года разам з брыгадамі 100-й імя Кірава, 161-й імя Катоўскага і 121-й імя Брагіна захапілі і ўтрымлівалі да падыходу Чырвонай Арміі пераправу цераз раку Пціч.
Памяць
У 1967 годзе ў вёсцы Азярное Любанскага раёна ў гонар брыгады быў пастаўлены помнік.
Замошша (возера)
Замо́шша — возера ў Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ушача. Знаходзіцца за 18 км на паўднёвы захад ад Ушачаў, каля вёскі Замошша. Належыць да групы Ушацкіх азёр.
Плошча паверхні Замошша складае 0,33 км². Найбольшая глыбіня возера 30,7 м, сярэдняя 9,3 м. Даўжыня возера 1,24 км, найбольшая шырыня 0,52 км. Даўжыня берагавой лініі 3,29 км. Аб'ём вады ў возеры складае 3,07 млн. м³, плошча вадазбору 135 км². Возера вызначаецца высокай празрыстасцю вады (каля 4 метраў ).
Катлавіна возера лагчыннага тыпу і складаецца з 2 плёсаў. Найбольшую глыбіню возера мае ў паўднёвыя плёсе. У паўночным плёсе найбольшая глыбіня складае 17,9 м. Паміж плёсамі знаходзіцца невялікі востраў. Схілы катлавіны маюць вышыню 10—20 м, у паўднёвай частцы 5—7 м. Схілы разараныя, на поўдні і паўднёвым усходзе знаходзяцца пад лесам. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі зліваюцца з схіламі катлавіны. На поўдні і паўднёвым усходзе берагі нізкія, пясчаныя, знаходзяцца пад хмызняком. Літаральная зона вузкая і стромкая. Дно вадаёма да глыбіні 6—7 м пясчанае, на большых глыбінях — глеістае.
Возера мезатрофнае. Праз возера працякае рака Ушача, упадае ручай. Надводная расліннасць распаўсюджана да глыбіні 2 м на адлегласці да 15 м ад берага возера.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, лешч, язь, лінь, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Возера Замошша ўваходзіць у зону курорта «Ушачы».
Чэнчэнігэ-Агардзіна
Чэнчэнігэ-Агардзіна (Cencenighe Agordino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 1484 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 82 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 32020. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio abate.
Беларуская хатка (Мінск)
«Беларуская хатка» ў Мінску — клуб беларускай мастацкай інтэлігенцыі, які ў 1916—1920 гг. праводзіў культурна-асветніцкую работу, прапагандаваў беларускае тэатральнае музычнае мастацтва, садзейнічаў стварэнню беларускага дзяржаўнага тэатра.
Напачатку ў «Беларускай хатцы» наладжваліся вечарынкі (удзельнічалі У. Галубок, М. Багдановіч, З. Верас, У. Фальскі і іншыя), на якіх чыталі творы беларускіх пісьменнікаў, спяваў хор. Потым тут працавалі Першае таварыства беларускай драмы і камедыі, тэатральная трупа пад кіраўніцтвам Ф. Аляхновіча, Мінскае таварыства працаўнікоў мастацтва, Драматычная секцыя Беларускай вучнёўскай грамады і іншыя. Дзейнасць клуба асвятлялася ў перыядычным друку (газета «Вольная Беларусь», «Беларусь»).
Актывістка беларускага маладзёжнага руху Апалонія Савёнак-Раткевіч так згадвала пра актывістаў мінскай «Беларускай хаткі»:
Багушэўская
Багушэ́ўская (, Богушевская)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў гарадскім пасёлку Багушэўск; на лініі Віцебск — Орша-Цэнтральная, паміж пуцявым пастом і пуцявым пастом.
Бранавічы
Бранаві́чы (, Брановичи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сяражскага сельсавета.
Калумбійскае песа
Калумбійскае песа — валюта дзяржавы Калумбія.
Калумбійскае песа роўнае 100 сентава. У грашовым абароце краіны знаходзяцца банкноты наміналам 1000, 2000, 5000, 10 000, 20 000, 50 000 песа.
IC 387
IC 387 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Юрый Міхайлавіч Музычэнка
Юрый Музычэнка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца гомельскага «Лакаматыва».