cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гюнтэр фон Вюлерслебен
Гюнтэр фон Вюлерслебен (Gunther von Wüllersleben; ? —, Акра, Заходняя Галілея, Палесціна) — вялікі магістр Тэўтонскага ордэна ў 1250—1252.
Паходзіў з паўночнагесжнскага роду міністэрыялаў з горада Херсфельд. Як рыцар ордэна ўвесь час знаходзіўся ў Палесціне. Быў паплечнікам вялікіх магістраў Германа фон Зальца і Генрыха фон Гогенлоэ.
У 1250 выбраны вялікім магістрам ордэна. Праводзіў палітыку прымірэння папы рымскага і імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Псуя (возера)
Псу́я — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Шоша, за 30 км на ўсход ад горада Глыбокае, каля вёскі Псуя.
Плошча паверхні 0,65 км². Даўжыня 2,28 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі 5,9 км. Найбольшая глыбіня 10,5 м. Аб'ём вады 2,81 млн. м³. Плошча вадазбору 3,6 км².
Катлавіна лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй да 12 м, пераважна разараныя. Берагі нізкія, задзернаваныя, пад хмызняком. Дно сапрапелістае, у мелкаводнай зоне пясчанае. Зарастае слаба, найбольш моцна ў паўднёвым заліве. Выцякае ручай у возера Доўгае.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, плотка, краснапёрка, лінь і іншыя віды рыб.
Спутнік (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 472 чалавекі (230 мужчын і 242 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 323 чалавекі (143 мужчыны і 180 жанчын).
Павел Самойлавіч Златагораў
Па́вел Само́йлавіч Златаго́раў (сапраўднае прозвішча — Гольдберг;, Сергіеў Пасад, Маскоўская губерня — , Масква) — савецкі рэжысёр опернага тэатра, педагог. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1940). Заслужаны артыст РСФСР (1947).
Біяграфія
Нарадзіўся 30 снежня 1907 года ў Сергіевым Пасадзе Маскоўскай губерні.
Скончыў Цэнтральны тэхнікум тэатральнага мастацтва ў Маскве па класе Б. Я. Захавы.
Працаваў у шматлікіх оперных тэатрах СССР. З 1933 года — рэжысёр Музычнага тэатра імя Уладзіміра Неміровіча-Данчанкі.
Адначасова ў 1934—1942 гадах працаваў рэжысёрам (з 1939 года — галоўным рэжысёрам) у Беларускім дзяржаўным тэатры оперы і балета.
У 1931—1936 і 1946—1950 гадах выкладаў у Дзяржаўным інстытуце тэатральнага мастацтва ў Маскве (з 1947 года — дацэнт).
Удзельнічаў у падрыхтоўцы маскоўскіх дэкад нацыянальнага мастацтва: беларускага (1940), башкірскага (1955), азербайджанскага (1959).
Памёр 24 верасня 1969 года ў Маскве. Пахаваны ў Маскве на Увядзенскіх могілках.
Шумер
Шумер — старажытная краіна ў Паўднёвай Месапатаміі, на землях сучаснага Ірака. Існавала ў 4—2 тыс. да н.э.
Гісторыя
Старажытныя паселішчы на землях поўдня Месапатаміі вядомы з VI тыс. да н.э (так званы Убейдскі перыяд. З 2-й пал. IV тыс. да н.э. вылучаецца асабіста шумерскі этап. У сваю чаргу, ён падзяляецца на наступныя перыяды:
Мяркуюць, што ў першай палове II тыс. да н.э. шумеры былі асіміляваны суседзямі-семітамі, аднак шумерская мова і культура працягвалі аказваць моцны ўплыў на народы Месапатаміі да пачатку I тыс. да н.э.
Насельніцтва
Некаторыя даследчыкі лічаць, што да з'яўлення шумераў у ніжняй Месапатаміі жылі прадстаўнікі іншага народа, носьбіты так званай «бананавай мовы». Месца, адкуль мігрыравалі продкі шумераў пакуль ня вызначана. Таксама існуе канцэпцыя, паводле якой шумеры — аўтахтоннае насельніцтва ніжняй плыні Тыгра і Еўфрата. Яны не адрознівалі сябе па культуры ад акадцаў і карысталіся агульнай саманазвай «чарнагаловыя». Роднаснасць іх мовы з мовамі іншых груп пакуль не ўсталявана.
Шумеры былі стваральнікамі адной з першых развітых цывілізацый у гісторыі чалавецтва. Іх асноўнымі заняткамі былі земляробства, жывёлагадоўля, рыбалоўства, рамёствы. Развіццё сельскай гаспадаркі стала магчымым толькі дзякуючы будаўніцтву складанай ірыгацыйнай сістэмы, што ўключала дамбы, вадасховішчы і каналы. Шумер — урадлівая краіна, але бедная на драўніну і металы. Для іх забеспячэння яе жыхары наладзілі развітую сетку гандлёвых адносінаў на Блізкім Усходзе, краінах Персідскага заліва і, магчыма, Індастане. Разам з гандлем распаўсюджваліся тавары і веды, назапашаныя прадстаўнікамі цывілізацыі.
Шумеры стварылі першую сістэму пісьма ў форме клінапісу, на яе аснове — гаспадарчыя і гістарычныя запісы, літаратуру і пісаныя законы. Шумерскімі майстрамі былі вынайдзены плуг, арка, купал, форма зікурата, меднае і бронзавае ліццё. Шумерам таксама належылі найбольш старажытная сістэма метралогіі, вылучэнне задыякальных сузор'яў, традыцыя сядзець за сталом і карыстацца стулам, міф пра сусветны патоп.
Малышы
Назву Малышы маюць:
Плёса
Плёса — рака ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці, у басейне Прыпяці.
Даўжыня 15,5 км. Плошча вадазбору 68 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9‰. Пачынаецца за 1,5 км на захад ад вёскі Заверша, упадае ў возера Спораўскае з поўдня за 2 км на поўнач ад вёскі Какорыца. Цячэ па заходняй ускраіне нізіны Прыпяцкае Палессе. Рэчышча каналізаванае.
ГК Данскія Казакі — ПФУ
«Данскія Казакі — ПФУ» — расійскі гандбольны клуб. Заснаваны ў 1986 годзе. Самы тытулаваны беларускі клуб. Выступае ў Чэмпіянаце Расіі па гандболе.
Генерал
Генера́л (General, ад generālis — «галоўны») — агульная назва воінскага звання або чыну вышэйшага каманднага саставу  ўзброеных сіл, а таксама кіруючых асоб некаторых грамадзянскіх ведамстваў.
Гісторыя
Упершыню чын генерала з'явіўся ва Францыі як прыстаўка да іншых чыноў (capitaine-generale, colonel-general). З XVI стагоддзя выкарыстоўваўся ў Францыі як асобны чын.
Пазней гэта званне запазычалі ў Свяшчэннай Рымскай імперыі германскай нацыі. Падчас Трынаццацігадовай вайны з туркамі генерал выступаў у якасці галоўнакамандуючага арміяй (Generalfeldoberst). Яму падпарадкоўваліся генерал-лейтэнант і фельдмаршал. Напачатку XVII стагоддзя, калі ў якасці галоўнакамандуючага выступілі самі імператары, вышэйшым вайсковым званнем у Імперыі стала званне генерал-лейтэнанта (генералісімуса). Такім чынам, званне поўнага генерала ў Германіі больш не выкарыстоўвалася.
Падчас Трыццацігадовай вайны (1618—1648) у Свяшчэннай Рымскай імперыі сфарміравалася наступная сістэма генеральскіх званняў (выкарыстоўвалася ў Аўстрыйскай і Аўстра-Венгерскай імперыі да 1918 года):
Іншыя германскія дзяржавы (Брандэнбург-Прусія, Саксонія, Баварыя, Гановер) выкарыстоўвалі іншую сістэму: У канцы XVII стагоддзя — пачатку XVIII стагоддзя некаторыя германскія дзяржавы выкарыстоўвалі званне генерал-аншэфа.
У XIX стагоддзі з'явілася званне генерал-палкоўнік, якое было вышэйшым за генерала роду войскаў і ніжэйшым за генерал-фельдмаршала.
У Расіі ўпершыню званне генерала згадваецца ў 1654 годзе: яно было прысвоена А. Леслі за ўзяцце Смаленска. Паралельна ў расійскай арміі існавала ўласная сістэма воінскіх званняў (ваявода і іншыя). Пры цары Фёдары Аляксеевічы з'явілася званне генерала для расійскіх военачальнікаў — думны генерал.
Пётр I правёў рэформу, якой увёў такія званні як генерал-фельдмаршал, генералы родаў войскаў (генерал-фельдцэйхмайстар, генерал ад інфантэрыі, генерал ад кавалерыі), а таксама генерал-аншэф. Колькасць гэтых асоб была вызначана ў 1711 годзе Табелем аб рангах, які неаднаразова пазней дапаўняўся і змяняўся.
Кастрычніцкая рэвалюцыя 1917 года скасавала чыны і тытулы, у тым ліку чын генерала. У узброеных сілах СССР генеральскія вайсковыя званні былі ўведзены Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 мая 1940 года.
Плешаў
Пле́шаў (Pleszew) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Пляшэўскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Плешаў.
Высокі прадстаўнік па Босніі і Герцагавіне
Пост Высокага прадстаўніка па Босніі і Герцагавіне (High Representative for Bosnia and Herzegovina) разам з Апаратам Высокага прадстаўніка (Office of the High Representative, OHR), быў створаны ў 1995 годзе адразу ж пасля Дэйтанскай мірнага дагавора для назірання за выкананнем гэтай дамовы. Высокі прадстаўнік і OHR рэпрэзентуюць краіны-ўдзельнікі Дэйтанскага дагавора праз Раду па выкананні Мірнага дагавора (Peace Implementation Council, PIC). Высокі прадстаўнік адначасна з'яўляецца таксама Адмысловым прадстаўніком Еўрапейскага саюза. 27 лютага 2007 года Рада па выкананні Мірнага дагавора вырашыла спыніць мандат Высокага прадстаўніка з 30 чэрвеня 2008 года. Аднак у лютым 2008 года была прынята пастанова падоўжыць мандат на няпэўны тэрмін, улічваючы яго станоўчыя вынікі. Усе Высокія прадстаўнікі былі з краін Еўрасаюза, а іх паўнамоцтвы былі атрыманы ад Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.
Паўлавічы
Назву Па́ўлавічы маюць:
Гелафора прыкметная
Гелафора прыкметная (Helophora insignis) — від павукоў сямейства. Ён сустракаецца ў Паўночнай Амерыцы, Еўропе, на Каўказе, ад еўрапейскай часткі Расіі да Далёкага Усходу, і ў Кітаі.
Апісанне
Даўжыня самцоў 3,5-4, самак 4-5 мм.
Экалогія
Жыве ў мяшаных і лісцевых лясах Палеарктыкі.
NGC 3711-2
NGC 3711-2 (іншае абазначэнне — MCG -2-29-35) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Аварыя на Таймс-сквер (1928)
Аварыя на Таймс-сквер (Times Square derailment) — інцыдэнт на Таймс-сквер, які адбыўся 24 жніўня 1928 года, калі цягнік на лініі Брадвей — Сёмая авеню сышоў з рэек неўзабаве пасля выхаду са станцыі Таймс-сквер. Загінула 16 чалавек на месцы здарэння, двое памерлі пазней, і каля 100 атрымалі раненні. Гэта другая па смяротнасці аварыя ў Нью-Ёркскай падземцы пасля аварыі на Мэлбан-стрыт.
Эрмір Леньяні
Эрмір Леньяні (Ermir Lenjani; нар. ) — албанскі футбаліст, паўабаронца швейцарскага клуба «Грасхопер» і нацыянальнай зборнай Албаніі.
Генаграма
Генагра́ма, Ана́ліз Мак-Голдрыка-Ге́рсана, схе́ма Лапі́дуса або сяме́йная дыягра́ма ) — графічная схема сямейных стасункаў і медыцынскай гісторыі асобы. Ад звычайнага генеалагічнага дрэва адрозніваецца тым, што дазваляе адлюстраваць спадчынныя ўзоры і псіхалагічныя фактары, якія характарызуюць стасункі . Генаграма прымяняецца для ідэнтыфікацыі паўтораных узораў паводзінаў і вызначэння спадчынных тэндэнцый.
Генаграмы ўпершыню былі распрацаваны і прапагандаваліся ў клінічных умовах Монікай Мак-Голдрык і Рэндзі Герсанам, якія ў 1985 годзе выдалі кнігу пад назвай «Genograms: Assessment and Intervention». Цяпер генаграмамі карыстаюцца ў розных галінах навукі, такіх як медыцына, псіхіятрыя, псіхалогія, сацыяльная праца, генетычныя даследаванні, адукацыя і да т. п. У сямейнай тэрапіі некаторыя практыканты ўжываюць генаграмы для асобавых запісаў і/або тлумачэння кліентам сямейнай дынамікі.
Сімвалы
Пры стварэнні генаграмы карыстаюцца пэўным наборам геаметрычных фігур і ліній, якія азначаюць чалавечую плоць і розныя стасункі між людзьмі. Для стварэння генаграм існуюць адмыслова распрацаваныя камп'ютарныя праграмы, хоць такія фігуры здольныя маляваць і тэкставыя і графічныя рэдактары.
Змест
На генаграме побач з сімваламі звычайна пазначаюць даты нараджэння/смерці і імёны асоб. Сувязі паміж асобамі адлюстроўваюць стасункі паміж імі. Так, на генаграме можна пазначыць не толькі колькасць дзяцей (напрыклад, тры) у сям'і, але таксама звесткі пра тое, што старэйшы сын быў пасланы ў школу-інтэрнат, сярэдні сын заўсёды канфліктуе з маці, малодшы хворы на цукровы дыябет, бацька, філосаф, пакутаваў ад дэпрэсіі і быў алкаголікам, а яго жонка некалькі гадоў не размаўляла са сваім братам, мела рак грудзей і памяняла некалькі месцаў працы.
Адной з перавагаў генаграмы з'яўляецца магчымасць выкарыстання рознакаляровых рысаў дзеля адлюстравання розных тыпаў стасункаў, такіх як радство ў пакаленнях, эмацыйныя і сацыяльныя стасункі. У сямейных стасунках з'яўляецца магчымасць адлюстраваць, жанатая пара ці разведзеная, не зарэгістравала шлюб ці толькі пачынае стасункі, і да т. п.
Эмацыйныя стасункі на генаграмах могуць быць адлюстроўваныя рысамі розных колераў.
Яшчэ адзін кампанент генаграм — сацыяльныя стасункі. Яны дазваляюць складальнікам злучаць асоб, якія не маюць роднасных сувязяў, але маюць сувязі ў грамадстве, напрыклад быць суседзямі, калегамі, начальнікам і падначаленым, святаром і вернікам у царкве, выкладчыкам і студэнтам і да т. п. Дзякуючы наяўнасці сацыяльных стасункаў генаграма можа быць цікавая ў дзелавым асяродку для стварэння арганізацыйных схем ці размяшчэння супрацоўнікаў па паверхах.
Генаграма выглядае падобна да генеалагічнага дрэва, аднак пры наяўнасці запоўненых розных тыпаў сувязяў змяшчае больш дэталізаваную і поўную інфармацыю пра паддоследную сям'ю ці групу.
Генеалогія
У генеалогіі генаграмы ўжываюцца для запісаў гісторыі роду ў разрэзе жыцця асобных яго членаў. Генаграмы дазваляюць генеолагу зрабіць графічнае адлюстраванне складанай гісторыі сям'і са шлюбамі і разводамі, уз'яднаннем сем'яў, усынаўленнямі, нацягнутымі ці шчыльнымі стасункамі і інш. Генеолагі праз генаграмы могуць выяўляць і заўважаць цікавыя факты пра гісторыю сям'і, напрыклад, традыцыю ў прысваенні імёнаў, суперніцтва між братамі і сёстрамі ці значныя павароты лёсу кшталту іміграцыі.
Медыцына
У медыцыне генаграмы забяспечваюць хуткі і зручны кантэкст для разліку індывідуальных праблем са здароўем. Веданне ўнутрысямейных хвароб і абставін могуць даць урачом неацэнныя звесткі для хуткага, але правільнага дыягназу і спосабаў лекавання хвароб. Да таго ж, веданне «сямейных» хвароб можа даць індывідуальныя парады для прафілактычных захадаў. Медыцынская генаграма дапамагае ўсталяваць заканамернасць у з'яўленні хвароб у розных пакаленнях.
Сацыялогія
Для сацыёлагаў генаграмы карысныя як крыніца аб'ектыўнай і пэўнай інфармацыі пра кліентаў і іх сем'і, што дапамагае ў вывучэнні праблем кліентаў у кантэксце іх шлюбу, сямейных стасункаў, культуры паходжання і схаваных пытаннях. Эмацыянальныя стасункі, паказаныя на генаграмах, дазваляюць сацыёлагам убачыць і пралічыць магчымыя канфлікты ў сям'і. Вызначыўшы псіхалагічныя ўзоры, якія нельга здабыць ніякім іншым чынам, можна забяспечыць папярэднія захады ад канфліктаў.
Сацыяльная праца
У сацыяльнай працы генаграмы прымяняюцца для адлюстравання эмацыйных повязяў паміж індывідуумамі, што складаюць сям'ю ці сацыяльную ячэйку. Генаграма дапамагае сацыяльным працаўнікам зрабіць ацэнку ўзроўню ўзаемадзеяння ўнутры сям'і ці групы і вызначыць, ці магчымы ўнутры гэтай адзінкі патрэбны клопат.
Сямейная тэрапія
У сямейнай тэрапіі генаграмы патрэбныя для вывучэння і запісу ўзораў стасункаў паміж членамі сям'і і індывідуальных характарыстык, якія ўтвараюць гэтыя ўзоры. Генаграма можа служыць дапамогай сямейным тэрапэўтам для адэкватнай ацэнкі ўзораў стасункаў і вызначэння месцаў, дзе неабходная дапамога дзеля змяншэння дысфункцыі і/або праблемнай сітуацыі, што прывяла кліентаў да сямейнага тэрапэўта.
Мельхіёр Станіслаў Савіцкі
Мельхіёр Станіслаў Саві́цкі герба «Халева» (? — 4 студзеня 1668, Берасце) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч, кашталян берасцейскі (1652—1666), ваявода берасцейскі (1666—1668), навуковец і паэт.
Біяграфія
Быў сынам Альбрэхта і Катарыны. Бацька, сын старосты мельніцкі, пераехаў з Падляшша на Жамойць. Мельхіёр Станіслаў атрымаў грунтоўную адукацыю ў Віленскай акадэміі і званне доктара багаслоўя.
У 1648 годзе браў удзел у элекцыйным сойме ад Жамойцкага княства. Галасаваў за Яна Казіміра Вазу, абранага каралём. Стаў каралеўскім сакратаром. У 1652—1666 гадах паслядоўна быў лоўчым мельніцкім, старостам гарадзенскім і кашталянам берасцейскім.
У 1655 годзе бараніў Берасцейскі замак ад маскоўскіх войскаў пад камандаваннем Урусава і Баратынскага.
У часе Шведскага патопу бараніў Берасце да 1657 года, пакуль да горада не прыйшлі аб’яднаныя шведска-сяміградскія Караля Густава і Дзьёрдзя Ракацы. Аблога трывала з 7 да 23 мая.
У 1662 годзе прызначаны камісарам па ацэнцы ўрону, выкліканага ваеннымі дзеяннямі ў Вялікім Княстве Літоўскім. З 1666 года ваявода берасцейскі. Забіты ў часе сойміка ваяводства.
Сям’я
Жонка — Ганна, дачка Крыштафа Пякарскага.
Дзеці:
The Settlers IV
The Settlers IV («Die Siedler IV») — камп’ютарная гульня ў жанры стратэгіі ў рэальным часе, распрацаваная і выдадзеная нямецкай фірмай Blue Byte Software у 2000. Гульня з'яўляецца прадстаўніком нямецкай школы стратэгічных гульняў. У Расіі гульня была выпушчана 25 верасня 2001 г. кампаніяй 1C.
У The Settlers IV існуе чатыры расы: Мая, Вікінгі, Рымляне і Цёмнае Племя. У адзіночнай гульні можна прайсці гульнявую кампанію за кожны з народаў і згуляць супраць камп'ютара на адзіночнай карце. Мультыплэер дазваляе гульцам пазмагацца адзін з адным, або згуляць у рэжым «free settle», дзе можна развіваць сваё паселішча без пагрозы нападу з боку праціўніка.
Кампанія Цёмнага племя
У ёй гулец перамыкаецца паміж трыма расамі, якія змагаюцца з пагрозай містычнага цёмнага племя, які ператварае зямлю ў пустыню. На працягу 12 місій гулец змагаецца з піратамі, здраднікамі, цёмным племем і іншымі расамі. У канцы Мая, Вікінгі і Рымляне объединяютсядля перамогі над Цёмным племем. Для яго знішчэння трэба разбурыць грыбныя фермы і цёмную крэпасць, якая знаходзіцца ў цэнтры іх лагера.
Рэакцыя гульнявой прэсы
The Settlers IV атрымалі 74%, выстаўленыя агрэгатарам рэцэнзій Metacritic.
Агляды гульні ў рускамоўнай прэсе
Найбуйнейшы расійскі партал гульняў Absolute Games паставіў гульні 90%. Аглядальнік адзначыў якасны геймплэй гульні і прыгожую графіку. Вердыкт: «Як вынік, мы маем Settlers 4 - выдатны, вар'яцкі іграбельны, графічна дасканалы праект. "Наш Выбар", настойліва рэкамендуем».
Версіі для іншых платформаў
Gameloft выпусціла The Settlers для iPhone/iPod Touch App Store у лістападзе 2009 года, заснаваную на канцэпцыі The Settlers IV. Гульня даступная для iPhone і iPod Touch.
Кушынг (Аклахома)
Кушынг (Cushing) — горад у ЗША, у штаце Аклахома.
Эканоміка
Горад пачаў актыўна развівацца ў 1912 годзе адначасова з нафтавым бумам.
Кушынг — гэта гіганцкі хаб па транспарціроўцы, перапрацоўцы і захоўванні нафты. Ён звязвае вытворцаў «чорнага золата» паўднёвага ўзбярэжжа ЗША са спажыўцамі ў паўночнай частцы краіны. Практычна ўся нафта і прадукты, якія вырабляюцца з яе і выкарыстоўваюцца ў ЗША, так ці інакш праходзяць праз інфраструктуру Кушынга. Тут размешчана найбуйнейшае ў ЗША нафтавае сховішча. Па стане на 2019 год змяшчальнасць сховішчаў склала больш чым 90 мільёнаў бараляў. Гістарычна нафта прыходзіла з узбярэжжа Мексіканскага заліва ў цэнтр ЗША, туды ж дастаўлялася сыравіна з радовішчаў Тэхаса і ішла далей — да цэнтраў нафтаперапрацоўкі. З ростам здабычы сланцавай нафты частка трубаправодаў была разгорнута ў бок ўзбярэжжа, але ў цэлым транспартная інфраструктура вакол Кушынга па-ранейшаму разлічана хутчэй на ўвоз, чым на вываз нафты.
Малыя Ліпкі
Назву Малы́я Лі́пкі маюць:
Сарышыганак
Сарышыганак — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр Сарышыганакскай сельскай акругі. Код КАТА — 551669100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1286 чалавек (632 мужчыны і 654 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 652 чалавекі (339 мужчын і 313 жанчын).
Сангір
Сангір (Sangir, Sangihe) або Вялікі Сангір (Grote Sangir) — найбуйнейшы востраў архіпелага Сангір. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Паўночны Сулавесі. Плошча - 813 км². Насельніцтва ў 2010 г. (разам з суседнімі малымі астравамі) - 126 133 чал., пераважна сангірцы.
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Найвышэйшы пункт — актыўны вулкан Аву (1320 м). Яго вывяржэнне 2 сакавіка 1856 г. мела катастрафічныя наступствы і прывяло да гібелі некалькі тысяч чалавек. Значная частка вострава пакрыта лясамі, у якіх знойдзены эндэмічныя віды фаўны. На ўзбярэжжы шмат птушак.
У 1677 г. востраў Сангір трапіў у склад галандскіх каланіяльных валоданняў і доўгі час з'яўляўся важным цэнтрам гандлю паміж Сулавесі і Філіпінамі. З 1950 г. у складзе Інданезіі.
Востраў злучаны паромнай пераправай з Манада. Мясцовае насельніцтва займаецца земляробствам, рыбалоўствам і марскім гандлем. Развіта адыходніцтва, калі мужчыны або нават цэлыя сем'і наймаюцца на сезонную працу на Сулавесі або на Філіпіны. Мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць турызм.
Малькаўка
Назву Ма́лькаўка маюць:
Вуліца Янкоўскага (Мінск)
Вуліца Янкоўскага — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар Фёдара Міхайлавіча Янкоўскага (1918—1989), беларускага мовазнаўца, пісьменніка, заснавальніка беларускай фразеалогіі.
Апісанне
Ад вуліцы Шаранговіча ў процілеглых напрамках ідуць вуліцы Сухараўская і Янкоўскага. Далей — т-падобнае скрыжаванне з вуліцай Мачульскага. Затым вуліца паварочвае налева (прама ўжо ідзе вуліца Рыгора Шырмы) і заканчваецца т-падобным скрыжаваннем з вуліцай Максіма Гарэцкага.
Аб'екты
Дамы:
За грамадскім пунктам аховы парадку 127 (вул. Лабанка, 105) замацавана тэрыторыя дамоў 1-37.
Быліна
Былі́на — адзін з эпічных жанраў даўняй народнай паэзіі. Узніклі быліны ў Старажытнай Русі, шырока бытавалі на працягу XI—XVI стст., але запісвацца пачалі толькі з XVII ст. У былінах, якія выконваліся рэчытатывам, услаўляліся народныя героі — асілкі-волаты, абаронцы рускай зямлі ад нашэсця ворагаў, увасабляліся ідэі патрыятызму і дэмакратызму. Для быліны характэрныя своеасаблівыя моўна-выяўленчыя сродкі (частае выкарыстанне пастаянных эпітэтаў, паўтораў), кампазіцыя (наяўнасць зачыну, апавядальнай часткі і канцоўкі), рытміка (г. зв. былінны верш) і інш. Існуе цэлы шэраг жанравых разнавіднасцей былінаў: гераічныя, казачныя, сацыяльна-бытавыя, сатырычныя і інш. Быліны ствараліся, бытавалі калісьці і на тэрыторыі Беларусі, аднак як жанр у выніку пэўных гістарычных прычын зніклі тут вельмі рана. Сляды быліннага эпасу захаваліся толькі ў казках на былінныя сюжэты, песнях быліннага складу, асобных фрагментах беларускіх былінаў. Спроба адрадзіць гэты жанр у ХХ стагоддзі (напрыклад, у творчасці расійскага паэта I. Сяльвінскага) поспеху не мела.
Цімашоўск
Цімашоўск (Тимашёвск) — горад (з 1966 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Цімашоўскага раёна Краснадарскага края. Насельніцтва 54,1 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1794 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Кірпілі, за 68 км ад Краснадара. Вузлавая чыгуначная станцыя (Цімашоўская) Паўночна-Каўказскай чыгункі.
Развіта харчовая прамысловасць: цукровы завод, кандытарскі камбінат «Кубань» — адзін з буйнейшых у краі, малочны камбінат — 4 па велічыні ў Расіі, з’яўляецца філіялам ААТ «Вім-Біль-Дан», фабрыка па абжарцы і фасоўцы кавы і вытворчасці марожанага Nestle, каўбасны завод, лікёра-гарэлкавы завод («Фартуна»). Вытворчасць будаўнічых матэрыялаў: асфальтавы, цагельні. Завод пакавальных матэрыялаў.
Малькаўшчына
Назву Ма́лькаўшчына маюць:
Роман Вайдэнфелер
Клубная
Кар’еру футбаліста Роман распачаў у моладзевай камандзе клуба Оберлігі «Шпортфройндэ Айсбахталь», адкуль у 1996 годзе быў запрошаны ў моладзевую каманду «Кайзерслаўтэрна».
У 2000 годзе футбаліст стаў іграком асноўнага складу клуба, але праз 2 гады, правёўшы за асноўны склад «Кайзерслаўтэрна» ўсяго 6 матчаў, перайшоў у дортмундскую «Барусію». З 2003 года, пасля сыходу галкіпера-ветэрана «Барусіі» Енса Лемана ў лонданскі «Арсенал», стаў асноўным брамнікам клуба. Дэбютаваў у Дортмундзе 17 снежня 2003 года ў матчы супраць свайго былога клуба «Кайзерслаўтэрна». У 2005 годзе Вайдэнфелер перанёс аперацыю пасля разрыву меніска ў левым калене падчас трэніроўкі.
У пачатку сезону 2007/08 Роман быў дыскваліфікаваны тры матчы і аштрафаваны на 10 тысяч еўра за расісцкія абразы, вылучаныя супраць нападніка «Шальке-04» Джэральда Асамоа. У 2011 годзе разам з «Барусіяй» стаў чэмпіёнам Германіі, а на наступны сезон паўтарыў поспех. 6 мая 2013 года Вайдэнфелер падоўжыў кантракт з «Барусіяй» да 2016 года.
Зборная
У нацыянальнай зборнай Германіі дэбютаваў 19 лістапада 2013 года на стадыёне «Уэмблі» ў матчы супраць зборнай Англіі, стаўшы самым узроставым нямецкім брамнікам, які дэбютуе за нацыянальную зборную.
Дасягненні
«Барусія» Дортмунд:
Германія:
Варыяцыя (статыстыка)
Варыя́цыя (Statistical dispersion, variability, scatter, spread; Вариация) паказвае на колькі расцягваецца або сціскаецца размеркаванне (тэарэтычна або ў рэальнай выбарцы). Прыкладамі мер варыяцыі з’яўляюцца дысперсія, стандартнае адхіленне і міжквантыльны дыяпазон.
Меры варыяцыі
Любая мера варыяцыі з’яўляецца неадмоўным рэчаісным лікам, Большасць мер варыяцыі маюць тыя ж самыя адзінкі вымярэння, што і прыкмета вымярэння. Напрыклад, варыяцыя вымярэнняў масы ў выбарцы часцей будзе вызначацца як і маса ў кілаграмах; калі прыкмета вымяраецца ў метрах, то і меры варыяцыі будуць у метрах. Сярод мер варыяцыі вылучаюць:
Гэтыя меры выкарыстоўваюцца разам з для ацэнкі. Так сама вылучаюць меры варыяцыі, якія не залежаць ад невялікай колькасці (Outlier): Інтэркварцільны размах і абсалютнае адхіленне моды.
Сярод мер варыяцыі вылучаюць тыя, якія не маюць адзінак вымярэння, нават калі вымераная прыкмета мае адзінкі вымярэння:
Дадаткова могуць ужывацца дысперсія выпадковай велічыні (Variance).
JenTower
У цяперашні час JenTower належыць кампаніі «Saller».
Будынак
Для рэалізацыі гэтага амбіцыйнага для свайго часу архітэктурнага праекта Хермана Хензельмана (Hermann Henselmann) у чэрвені 1969 г. быў нават знесены найпрыгажэйшы жылы і гандлёвы квартал, які захаваўся пасля Другой сусветнай вайны, прылеглы да плошчы Айхплац (ням. Eichplatz). Першы камень быў урачыста закладзены 30 красавіка 1970 г. Будынак узводзілася метадам слізгальнай апалубкі. 2 кастрычніка 1972 г адбылося ўрачыстае адкрыццё 127-метровага вышыннага будынка. На той момант гмах у Ене стаў самым высокім будынкам у Германіі. У 1999 г. вежа была прададзена інвестару, які правёў сур'ёзную мадэрнізацыю будынка, надбудаваў два паверхі і абсталяваў антэнай.
Вышыня 30-павярховага вышыннага будынка, шпіль якога ў 2004 г. дадаткова «падрос», складае 159 м, і тым самым JenTower з'яўляецца самым высокім офісным будынкам на тэрыторыі новых федэральных зямель. Вышыня вежы да даху складае 145 м.
Малькі
Назву Малькі́ маюць:
Вуліца Шчарбакова (Мінск)
Вуліца Шчарбакова, вуліца ў Партызанскім раёне Мінска. Названа ў гонар Аляксандра Сяргеевіча Шчарбакова (1901—1945), савецкага дзяржаўнага і партыйнага дзеяча.
Ідзе ў паўночным кірунку ад вуліцы Будзённага да вуліцы Клумава, перасякае вуліцу Алега Кашавога, выхады на завулкі Шчарбакова і Стаханаўскі.
Эльсеід Хюсай
Эльсеід Хюсай (Elseid Gëzim Hysaj, нар., , Албанія) — албанскі футбаліст, правы абаронца італьянскага клуба «Лацыа» і нацыянальнай зборнай Албаніі.
Троіцкая гара (Мсціслаў)
Троіцкая гара, пазней Пятніцкая гара — узгорак у г. Мсціславе Магілёўскай вобласці. Размешчана на паўночны захад ад Замкавай і Панівойскай гор, ад якіх аддзелена ярам ручая Здаравец. Плошча ўзгорка складае каля 15 га.
На схіле Троіцкай і Панівойскай гор знойдзена кераміка 12—13 стст., што сведчыць пра існаванне часткі пасада плошчай каля 2 га уздоўж Троіцкай гары. У 14—15 стст. насельніцтва асвойвала схіл Пятніцкай гары з боку р. Віхра, была актыўна заселена і тэрыторыя на ўсходнім схіле гары вышэй вусця ручая Здаравец.
NGC 3712
NGC 3712 (іншыя абазначэнні — NGC 3714, UGC 6516, MCG 5-27-85, ZWG 156.95, ARAK 297, KUG 1129+286, PGC 35556) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3712, NGC 3714.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуліца Шчарбакова
Назву Вуліца Шчарбакова маюць:
гл. таксама: завулак Шчарбакова, Мінск
Эму
Эму — сямейства бескілявых птушак атрада казуарападобных. 1 род, 1 сучасны від.
Апісанне
Знешне эму крыху нагадвае казуара, але не мае ні «шалома», ні скурыстых вырастаў на шыі. Даўжыня 150-190 см, вага 30-55 кг. Эму здольны бегчы з хуткасцю 50 км/гадз.
Распаўсюджванне
Эму засяляе Аўстралію і Тасманію.
Асаблівасці біялогіі
Эму не любіць, як страусы, купацца ў пяску, ён аддае перавагу вадзе, прычым нядрэнна плавае нягледзячы на свае масіўныя памеры.
Сілкуюцца эму пладамі, карэннямі, травой і іншым раслінным кормам. У асноўным кормяцца раніцай. Нярэдка наведваюць пасевы збожжавых культур, наносячы шкоду ўраджаю.
Размнажэнне
У шлюбных гульнях самец і самка эму становяцца адзін насупраць аднаго, схіляюць галовы да самай зямлі і гайдаюць імі над зямлёй. Затым самец вядзе самку да зробленага ім гнязда.
Гняздо эму - рытвінка, выкладзеная травой, лісцем, карой, галінкамі. Эму у адно гняздо адкладаюць яйкі некалькі самак, пасля чаго кладка сукупна налічвае 15-25 яек. Часам у самца бывае толькі адна, якая адкладае 7-8 яек. Высіжваннем займаецца толькі самец. Яно доўжыцца каля двух месяцаў, на працягу якіх самец вельмі мала і рэдка есці. У працэсе высіжвання яйкі з цёмна-зялёных робяцца чорна-фіялетавымі.
Птушаняты вылупляюцца вагой у 0,5 кг. У гэты перыяд вывадак ахоўвае самец, які робіцца вельмі агрэсіўным, і, калі яго патрывожыць, ударам нагі можа зламаць чалавеку косткі.
Чалавек і эму
Аўстралійскія фермеры лічаць, што эму псуюць пасевы, топчуць адведзеныя для авечак пашы, таму гэтыя птушкі вынішчаюцца тысячамі. Акрамя таго, мяса эму аказалася прыдатным ў ежу, а з яек робяць харчовы алей.
Віталь Уладзіміравіч Скакун
Віталь Уладзіміравіч Скакун (Віталій Володимирович Скакун;, , Цярнопальская вобласць, Украіна — , , Херсонская вобласць, Украіна) — украінскі ваенны, сапёр інжынерна-сапёрнага аддзялення асобнага батальёна асобнай 35-й брыгады марской пяхоты імя контр-адмірала Міхаіла Астраградскага. Герой Украіны (2022).
Біяграфія
Скончыў Беражанскую сярэднюю школу № 3, Львоўскае вышэйшае прафесійнае вучылішча № 20 (2017), Нацыянальны ўніверсітэт «Львоўская палітэхніка».
26 лютага 2022 года прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі пасмяротна прысвоіў В. Скакуну званне «Герой Украіны».
Подзвіг
Віталь Скакун загінуў 24 лютага 2022 года, падарваўшы сябе разам з Гэнічэскім аўтамабільным мастом, каб спыніць наступленне танкавай калоны расійскіх войскаў.
Мікалай Юр’евіч Глябовіч
Мікалай Глябовіч герба «Ляліва» (пам. 1514) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, староста дарагічынскі і слонімскі.
Біяграфія
Быў сынам Юрыя Глябовіча, старосты смаленскага і невядомай маці.
У часы літоўска-маскоўскай вайны ў 1500 годзе Глябовіч змагаўся пад камандаваннем Канстанціна Астрожскага і належаў да так званых пярэдніх атрадаў, якія разам з атрадамі смаленскага старосты Станіслава Кішкі супрацьстаялі галоўнай арміі Івана III, якая падступіла да Смаленска. Прайграўшы бітву пры Ведрашы, Глябовіч разам з Астрожскім і іншымі рыцарамі Літвы патрапілі ў палон, у якім ён, хутчэй за ўсё, заставаўся да 1511 года. Пакінуў яго адным з апошніх. Верагодна, што на такі доўгі перыяд палону паўплывала вельмі негатыўнае стаўленне Васіля III да бацькі Мікалая, Юрыя Глябовіча, ваяводы смаленскага, вядомага камандуючага на літоўска-маскоўскай мяжы.
У 1513 годзе Глябовіч і яго бацька прынялі ўдзел у адбіцці аблогі Смаленска. У гэты перыяд ён прадаў ільвіную долю сваёй сямейнай маёмасці і меў вялізарныя даўгі з-за ваенных трат. Пра гэта сведчыць той факт, што нават пасля яго смерці купцы з Варшавы запатрабавалі свае даўгі. Глябовіч памёр у 1514 годзе ад ран, якія атрымаў, верагодна, падчас аблогі Смаленска.
Мальцы
Назву Мальцы маюць:
Кудонія
Кудонія (Cudonia)  — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1849 годзе.
Класіфікацыя
Род Cudonia налічвае 19 відаў:
Жанашаруа (Паўладарская вобласць)
Жанашаруа — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Уваходзіць у склад Сарышыганакскай сельскай акругі. Код КАТА — 551669200.
NGC 3713
NGC 3713 (іншыя абазначэнні — UGC 6511, MCG 5-27-84, ZWG 156.94, PGC 35546) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Малявічы
Назву Малявічы маюць:
Малеч
Ма́леч (, Малеч) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Малецкага сельсавета. Размешчана за 20 км на захад ад Бярозы, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Вялікае Княства Літоўскае
Першыя пісьмовыя звесткі знойдзены ў «Апісанні войска Літоўскага Кобрынскага павета» 1528 года калі ўзгадваецца «Фёдар з Мальча». У 1563 годзе Малеч узгадваўся ў сувязі з будаўніцтвам у сяле царквы. Тады знаходзілася ў Пружанскім павеце Кобрынскай эканоміі, было цэнтрам абшары двара Блудзенскага і войтаўства Малецкага. Згодна з актам рэвізіі, вакол вёскі на той час ляжалі 39 валок сярэдняй па якасці зямлі. У канцы XVI ст. вядома ў Берасцейскім павеце Берасцейскага ваяводства.
6 чэрвеня 1645 кароль і вялікі князь Уладзіслаў Ваза надаў Малечы гарадскія правы, але ўладальніца Блудаўскага (Блудзенскага) староства Ізабэла Хадкевіч у 1668 годзе свавольна скасавала іх. Дэлегатаў горада, якія былі накіраваны ад імя ўсіх мяшчан да караля са скаргай на яе і прашэннем узнавіць правы на самакіраванне, яна загадала схапіць і аддаць у рукі катаў. Спецыяльны загад караля вярнуў ім волю. На гербе Малеча была Святога Пятра з ключамі ў руцэ. Вакол галавы — німб, сімвал святасці. У правай верхняй частцы герба — выява чорнага пеўня, у левай — зялёная галінка расліны. Пазбаўлены гарадскіх прывілеяў у XVIII ст.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў Расійскай імперыі, мястэчка. У Расіі было ўведзена палажэнне, згодна з якім сяляне павінны былі адбываць натуральныя павіннасці. Жыхары мястэчка адмовіліся іх выконваць, падымалі сялянскія бунты ў 1806, 1807, 1813, 1819, 1820, 1823 гг. Былі выпадкі, калі местачкоўцы «сабраліся ўсёй грамадою, мужчынскага і жаночага полу, разламалі дзверы ў доме, дзе ўтрымоўваліся арыштаваныя 8 чалавек, адбілі іх у паліцыянтаў». У XIX ст. маёнтак належаў роду Шведаў, потым перайшоў да роду Завадскіх. У 1824 годзе ў мястэчку дзейнічалі рымска-каталіцкая царква, капліца, З масты, рынак, 5 піцейных дамоў. У 1833 годзе пазначана як мястэчка Мальча, у якім 5 мураваных цэркваў і 1 драўляная, 152 драўляныя дамы, 5 духоўных навучальных і 5 свецкіх духоўных устаноў, 5 фабрык і заводаў 3 піцейныя дамы. У 1856 годзе ў мястэчку і в. Лукомер памешчыку Іосіфу Здзітоўскаму належала 387 рэвізскіх душ.
У 1864 годзе мястэчка Малеч (Мальча)  — цэнтр Малецкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. У 1886 годзе дзейнічалі школа, 2 царквы, яўрэйскія малітоўны дом, сукнавальня, 16 крам, банк, 2 конныя млыны, 5 піцейных дамоў, штогод адбываліся 12 кірмашоў. У вёсцы працавалі вінакурны і вапнавы заводы.
У 1890 годзе ў воласці налічваліся 32 паселішчы, 335 сялянскіх двароў, 4535 душ, 183 несялянскія дамы. Сельскаму таварыству належалі 889 дзес. зямлі, царкве — 63 дзес., памешчыку Іосіфу Завадскаму ў маёнтку Малеч разам з фальваркамі — 740 дзес., памешчыку Садоўскаму ва ўрочышчы Малеч — 62 дзес. зямлі. Паводле перапісу 1897 года ў мястэчку дзейнічалі прыходская царква, царква на могілках, капліца, народнае вучылішча, валасное праўленне, яўрэйскі малітоўны дом і багадзельня, а таксама З ветраныя млыны, кузня, 30 крам (з іх З «краснага» тавару, 2 жалезных тавараў, астатнія малочнага гандлю), 4 піцейныя дамы. Праводзіліся 8 кірмашоў у год. Побач з мястэчкам знаходзілася сядзіба ва ўладанні Іосіфа Заваленага (5 двароў, 70 жыхароў), у якой працаваў вінакурны завод. Каля мястэчка паштовая сядзіба. Мястэчка межавала з сялом той жа назвы. У канцы XIX ст. ў маёнтку быў пабудаваны палац і закладзены вялікі парк.
Найноўшы час
У 1905 годзе — мястэчка і маёнтак. 29 ліпеня 1905 года адбылася дэманстрацыя ў сувязі з паўгоддзем «кровавого воскресення». На працягу 1905 годзе адбываліся сялянскія хваляванні з эканамічнымі патрабаваннямі, і гаспадар маёнтка Завадскі вымушаны быў хавацца ў горадзе. У 1908 годзе жыхар мястэчка Х. Жук напісаў ліст Л. Талстому, у якім выкладаў яму свае погляды на жыццё, прасіў у пісьменніка дапамогі ў вызначэнні маральных арыенціраў. Л. Талстой назваў яго ліст «превосходным письмом».
З 1921 года ў складзе Польшчы, цэнтр Малецкай гміны Пружанскага павета Палескага ваяводства. У 1924 годзе Малеч — мястэчка, вёска, фальварак. У 1928 годзе пабудавана Сямёнаўская царква (захавалася). У 1920-я г. былі створаны ячэйка КПЗБ і камсамольская арганізацыя. У 1930-я г. працавала народная школа. Арганізавана баявая група, якая раззбройвала паліцэйскіх і асаднікаў.
З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года вёска — цэнтр Малецкага с/с Пружанскага раёна. Статус паселішча панізілі да вёскі.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі ў вёсцы 22 жыхары, на фронце загінуў 31 воін-зямляк. На ўшанаванне памяці землякоў у 1975 годзе быў пастаўлены абеліск.
Пасля вайны 19 студзеня 1949 года арганізаваны калгас імя К. Маркса. З 14 красавіка 1960 года вёска і сельсавет у Бярозаўскім раёне. З 1960 года вёска ў саўгасе «Бярозаўскі», з лютага 1961 года цэнтр саўгаса «Малеч» (у студзені 1979 — кастрычніка 1990 саўгас імя 60-годдзя Кампартыі Беларусі).
У 1969—1970 гг. інстытут «Белдзіпрасельбуд» распрацаваў праект планіроўкі і забудовы саўгаса (архітэктар Н. М. Нядзелька, інжынер В. М. Хандогін). Былі ўзведзены Дом культуры з залай на 600 месцаў, гандлёвы цэнтр са сталовай, магазінамі, камбінатам бытавога абслугоўвання, гасцініцай, бальніца, школа. У 1980-я г. цэнтр, сядзіба саўгаса была прыкладам сучаснай планіроўкі і забудовы сельскіх пасёлкаў. У 1972 годзе дзейнічалі сярэдняя і музычная школы, санаторная школа-інтэрнат, дзіцячы сад, Дом культуры, бібліятэка, бальніца (на 85 ложкаў), паліклініка, аддзяленне сувязі, магазіны. У 1997 годзе на тэрыторыі сельсавета дзейнічалі аграфірма-калгас «Малеч»; з 1990 калгас «Прагрэс».
Інфраструктура
У Малечы працуюць сярэдняя і музычная школы, санаторная школа-інтэрнат, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Культура
Пры сярэдняй школе працуе грамадскі гісторыка-краязнаўчы музей.
Забудова
Найбольшую працягласць забудова вёскі мае ў напрамку з поўначы на паўднёвы захад.
Хельсінкская епархія
Хельсінкская епархія (Helsingin ortodoksinen hiippakunta) — епархія аўтаномнай Фінляндскай праваслаўнай царквы ў юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярхату з цэнтрам у горадзе Хельсінкі ў Фінляндыі. Ахоплівае поўдзень Фінляндыі.
Гісторыя
Створана як вікарыяцтва ў 1940 годзе, пасля савецка-фінскай вайны 1939—1940 гадоў. З часам была ператворана ў епархію.
Кастылія — Ла-Манча
Кастылія-Ла-Манча (Castilla-La Mancha) — аўтаномная супольнасць у цэнтры Іспаніі. Сталіца — Таледа.
Геаграфія
Тэрыторыя 79463 км² (3-е месца). На поўдні мяжуе з Андалусіяй, на паўднёвым усходзе — з Мурсіяй, на ўсходзе — з Валенсіяй, на поўначы — з Кастыліяй і Леонам і Арагонам, на захадзе — з Мадрыдам і Эстрэмадурай.
Дэмаграфія
Насельніцтва — (9-е месца; даныя 2007 г.).
Маісеевічы
Маісе́евічы (, Моисеевичи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснасельскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з XVII ст. У 1796 г. фальварак і вёска, належалі Аятру Харашэўскаму. У 1836 г. прыватная вёска, 23 двары, 178 жыхароў. Жыхар вёскі С. Ф. Струг 22 кастрычніка 1939 г. адкрыў Нацыянальны сход Заходняй Беларусі. У 1940—1974 гг. цэнтр Маісеевіцкага сельсавета. Да 2013 г. вёска ўваходзіла ў склад Ваўкавыскага сельсавета.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 36 двароў, 73 жыхары.
Інфраструктура
Ёсць крама, комплексны прыёмны пункт, аддзяленне сувязі, ФАП, сярэдняя школа-сад.
Zankyou no Terror
Zankyou no Terror (яп. 残 響 の テ ロ ル дзанкё: но тэрору, англ. Terror in Resonance, аф. яп. Terror in Tokyo) - анімэ-серыял, створаны студыяй MAPPA. Над серыялам працавалі рэжысёр Сін'іціро Ватанабэ, дызайнер персанажаў Кадзуто Накадзава і кампазітар Ёко Канно. Прэм'ера адбылася 10 ліпеня 2014 года на канале Fuji TV.
Сюжэт
Дзеянне адбываецца ў альтэрнатыўным цяперашнім часе ў Токіа. У звычайны летні дзень адбываецца тэракт, а адзінай зачэпкай да гэтай справы з'яўляецца відэа з інтэрнэту, у якім два падлеткі распавядаюць пра «апусканне Токіо ў цемру». Паліцыя імгненна пачынае расследаванне па гэтай справе, аднак вылічыць адрас аўтара відэа не ўдалося: злачынцы выкарыстоўвалі ананімную сетку для загрузкі відэа. Пошукі двух геніяў-тэрарыстаў паліцыяй пакуль не маюць поспеху, і яны працягваюць выкладваць ролікі ў інтэрнэт, у якіх яны зашыфравалі падказкі аб месцазнаходжанні або абясшкоджанні наступнай бомбы ў «загадках» або візуальных рухах. Супрацоўнік дэпартамента такійскай паліцыі, былы дэтэктыў Сібадзакі, які адказны за тэрарыстычныя акты, стараецца разгадаць іх загадкі і даведацца сапраўдны матыў, каб спыніць серыю тэрактаў. Двое таямнічых падлеткаў, якія называюць сябе «Сфінкс» (яп. ス ピ ン ク ス супінкусу) (у гонар міфічнай істоты, якая любіць задаваць загадкі), збянтэжылі не толькі паліцыю, але і жыхароў Токіа, а іх асобы па-ранейшаму застаюцца таямніцай.
Мікалай Пятровіч Мельнікаў
Мікала́й Пятровіч Ме́льнікаў (, в. Матвеева Валагодскай губерні — не пазней верасня года) — савецкі беларускі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1895 годзе ў вёсцы Матвеева Валагодскай губерні. Член КПСС з 1919 года. У 1948 годзе скончыў экстэрнам 7 класаў сярэдняй школы ў г. Калінкавічы Палескай вобласці, у 1953 годзе парткурсы пры ЦК КПБ у Мінску.
З лістапада 1907 па студзень 1912 вучань фарбавальнай майстэрні Мікалаева ў Рыбінску. Са студзеня 1912 па май 1915 года рабочы-фарбавальнік фарбавальнай фабрыкі ў Петраградзе. З мая 1915 па люты 1916 года радавы 203-га запаснога батальёна ў Арле. У лютым—ліпені 1916 года яфрэйтар 86-га запаснога батальёна ў Камянец-Падольску. З ліпеня 1916 па студзень 1918 старшы унтэр-афіцэр 7-га пагранічнага пяхотнага палка на Паўднёва-Заходнім фронце. У лютым—жніўні 1918 года зноў рабочы-фарбавальнік фарбавальнай майстэрні Мікалаева ў Рыбінску. З верасня 1918 па май 1919 намеснік старшыні і ваенны кіраўнік валаснога камітэта беднаты і Пятоўскага валаснога ваеннага камісарыята ў Тоцемскім павеце Валагодскай губерні. З мая 1919 па лістапад 1924 камандзір узвода і сярэдняга кампалітсастава 1-га зводнага камуністычнага палка 2-й дывізіі РСЧА.
У БССР
Са снежня 1924 па лістапад 1929 загадчык гаспадаркай 1-й савецкай бальніцы ў Гомелі. З лістапада 1929 па жнівень 1930 старшыня акружнога праўлення Саюза медсантруда ў Гомелі. Са жніўня 1930 па ліпень 1933 адказны сакратар цэнтральнага праўлення Саюза медсантруда ў Мінску. З ліпеня 1933 па кастрычнік 1934 старшыня цэнтральнага праўлення Саюза работнікаў жывёлагадоўчых саўгасаў у Мінску. З кастрычніка 1934 па люты 1935 намеснік сакратара Полацкага райкама КП(б)Б. У лютым 1935 — сакавіку 1936 дырэктар насенняводчай гаспадаркі ў Мінску. З сакавіка 1936 па май 1937 загадчык сельскагаспадарчага аддзела Полацкага акружкама КП(б)Б. З мая 1937 па май 1939 года 1-ы сакратар Расонскага райкама КП(б)Б. З мая 1939 па жнівень 1941 2-гі сакратар Віцебскага абкама КП(б)Б. Са жніўня 1941 па люты 1942 начальнік палітаддзела тылу 21-й арміі. У лютым—маі 1942 камісар аддзела ўмацаванага раёна штаба Паўднёва-Заходняга фронту. З мая 1942 па люты 1946 камісар, намеснік па палітчасці армейскага шпіталя лёгка параненых № 3989. З лютага 1946 па снежань 1949 1-ы сакратар Калінкавіцкага райкама КП(б)Б. Са снежня 1949 па сакавік 1950 года 2-гі сакратар, з сакавіка 1950 года 1-ы сакратар Мазырскага гаркама КП(б)Б. У 1954 годзе працягваў працаваць на гэтай пасадзе.
З 1960 года на пенсіі.
Партдакументы пагашаны Гомельскім абкамам КПБ у верасні 1962 года як на памерлага.
Аляксей Паўлавіч Асадчы
Біяграфія
Член УКП(б).
З 1920 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1920—1950-я гг. — на гаспадарчай, савецкай і партыйнай рабоце ў Крывым Рогу і Беларускай ССР, 1-ы сакратар Лідскага павятовага камітэта КП(б) Беларусі, 1-ы сакратар Лідскага раённага камітэта КП(б) Беларусі, 2-гі сакратар Гомельскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, начальнік Палітычнага аддзела 37-й арміі, намеснік, в. а. начальніка Палітычнага аддзела 33-й арміі, сакратар Віцебскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі.
Памёр да 1985 года.
Попа фон Остэрна
Попа фон Остэрна (Poppo von Osterna, каля 1200, Франконія — 1267, Рэгенсбург) — вялікі магістр Тэўтонскага ордэна 1252—1256.
Уступіў у Тэўтонскі ордэн у сярэдзіне 1228, яго рэпутацыя расла хуткімі тэмпамі, пра што сведчыць запіс у летапісах, калі ён прысутнічаў у Прусіі ў 1233 ў якасці пасла вялікага магістра. Верагодна, затым тут жа і пасяліўся, магчыма, у якасці аднаго з першых манахаў.
Затым жыў у Вюрцбурге, што ў Германіі. Праз некаторы час зноў быў вымушаны вярнуцца ў Прусію. Ваяваў за Прымор’е з Святаполкам Памеранскім. Здолеў узмацніць тэўтонскае войска з дапамогай наёмнікаў з Аўстрыі. У 1247 сышоў у адстаўку, як пераможца пакінуў Прусію.
У 1248—1253 жыў у Германіі. У 1253 пры падтрымцы праімператарскай партыі быў абраны Вялікім магістрам Ордэна. Аднак прапапская партыя не прызнала валадарства Остэрна і выбрала свайго магістра Вільгельма фон Урэнбаха, які пратрымаўся ў апазіцыі 3 гады.
У 1256 нягледзячы на супраціў з боку старэйшых братоў сышоў у адстаўку. Памёр у 1267.
Ціхарэцк
Ціхарэцк (Тихорецк) — горад (з 1923 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ціхарэцкага раёна Краснадарскага края. Насельніцтва 63,2 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1874 годзе.
За 150 км на паўночны ўсход ад Краснадара, за 155 км на паўднёвы ўсход ад Растова-на-Доне. Чыгуначная станцыя Ціхарэцкая — вузлавая на скрыжаванні ліній Растоў-на-Доне — Баку і Валгаград — Новарасійск.
Буйнейшы трубаправодны перапампоўваючы вузел на шляху сібірскай і каспійскай нафты да наварасійскага і туапсинскага тэрміналам, нафтапрадуктапровад Маздок — Растоў-на-Доне, чыгуначная нафтаналіўная станцыя. Значная вузлавая падстанцыя якая злучае Стаўрапольскую і Навачаркаскую ГРЭС, Валгадонскую АЭС і энергасістэму Кубані. Тихорецкий машынабудаўнічы завод імя Зладзейскага — выпуск чыгуначнага абсталявання. Харчовая прамысловасць (14 прадпрыемстваў). Швейная фабрыка. Вытворчасць будматэрыялаў.
Мамаі
Назву Мамаі́ маюць:
Вінус Уільямс
Вінус Ібоўн Стар Уільямс (Venus Ebony Starr Williams; нар. 17 чэрвеня 1980, Лінвуд, Каліфорнія) — амерыканская тэнісістка, пяціразовая пераможца Уімблданскага турніру і двухразовая пераможца US Open у адзіночным разрадзе, алімпійская чэмпіёнка ў адзіночным разрадзе (2000) і трохразовая алімпійская чэмпіёнка ў парным разрадзе разам з малодшай сястрой Серэнай Уільямс (2000, 2008, 2012).
Кар’ера
Вінус Уільямс атрымала статус прафесіяналкі ў 1994 годзе. У 1997 годзе дасягнула першага ў сваёй кар’еры фіналу турніру Вялікага шлема на Адкрытым чэмпіянаце ЗША, дзе прайграла Марціне Хінгіс. У 2000 годзе яна стала пераможцай двух турніраў Вялікага шлема (Уімблдан і ЗША), а таксама здабыла два залатыя медалі на Алімпійскіх гульнях у Сіднеі, адзін у адзіночным разрадзе, іншы ў пары з сястрой Серэнай. У 2001 годзе паўтарыла свой леташні поспех.
25 лютага 2002 года Вінус узначаліла рэйтынг найлепшых тэнісістак WTA. Да 2003 года Вінус даходзіла чатыры разы да фіналаў Вялікага шлема, але ў фінале ёй таксама чатыры разы супрацьстаяла сястра Серэна, якой яна прайгравала.