cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Навамесцкая ратуша
Гісторыя
У 1905—1906 гадах рэканструкцыяй ратушнай вежы з мэтай надання ёй першапачатковага выгляду займаліся архітэктары Антанін Віегл і Каміл Гільберт. Акрамя таго, на фасадзе ратушы, які выходзіць на Карлаву плошчу, былі адноўлены вялікія рэнесансныя вокны ў галоўную залу ратушы і рэнесансныя гербавыя шчыты.
У 1958—1959 гадах у галоўнай ратушнай зале была створана зала шлюбаў акругі Прага 2. Больш сур'ёзная рэканструкцыя ўнутры будынкаў ратушы была праведзена па праекце Вацлава Гірсы ў 1976—1996 гадах, прыстасаваўшы іх для адміністрацыйных патрэб акругі.
Альшэеўскі раён
Альшэ́еўскі раён (Альшеевский район; Әлшәй районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Раеўскі.
Obsidian Entertainment
Кампанія Obsidian Entertainment з’явілася на свет і да гэтага часу размяшчаецца ў Санта-Ана, штат Каліфорнія ў 2003. Заснаванне кампаніі адбылося пасля развалу Interplay Entertainment і роспуску Black Isle Studios, якая належыла Interplay. Black Isle Studios з’яўлялася вядомым распрацоўшчыкам камп’ютарных гульняў для ПК і гульнявых прыставак. Obsidian працягвае працаваць пад кіраваннем дырэктараў-заснавальнікаў: Фергуса Уркхарта, Крыса Паркера, Дарэна Монахан, Крыса Авелона і Крыса Джонса. У ліпені 2005 яны нанялі Джоша Соера, вядомага ўдзелам у распрацоўцы серыі Icewind Dale.
Альшэеўскі раён
Геаграфія
Альшэеўскі раён мяжуе з Даўлеканаўскім, Аўргазінскім, Стэрлітамацкім, Стэрлібашаўскім, Міякінскім, Біжбуляцкім і Белябееўскім раёнамі. Плошча раёна складае 2411,42 км².
Obsidian Entertainment
Гульні
Obsidian Entertainment выкарыстоўвае кодавае абазначэнне сваіх гульняў, заснаванае на спісе штатаў ЗША па даце іх далучэння. Падобная сістэма (якую прыдумаў Джош Соер у 1999, калі паступіў на працу ў Black Isle) ўжывалася і ў Black Isle, дзе для назваў праектаў выкарыстоўваліся імёны амерыканскіх прэзідэнтаў.
Альшэеўскі раён
Гісторыя
Альшэеўскі раён быў утвораны 31 студзеня 1935 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Obsidian Entertainment
Гульні
Першыя дзве з’яўляюцца працягамі гульняў, распрацаваных кампаніяй BioWare. Гэтак жа чакаецца анонс гульні, вядомай пакуль толькі як «Праект Нью-Джэрсі», якая, паводле заявы супрацоўніка Obsidian Джона Моргана, не з’яўляецца сіквелам чаго-небудзь. Па словах Уркхарта, кампанія спадзяецца дасягнуць колькасці ў 115 супрацоўнікаў да канца 2006, сфармаваць дзве з паловай каманды, якія будуць працаваць паралельна над двума рознымі праектамі. Knights of the Old Republic III так жа прысутнічае ў планах кампаніі, натуральна, калі толькі LucasArts пажадае яе распрацоўкі.
Альшэеўскі раён
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 38874 чалавекі. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць башкіры (39,3 %), далей ідуць татары (32,4 %) і рускія (22,7 %).
Obsidian Entertainment
Гульні
Супрацоўніцтва Obsidian і Sega вылілася ў іншы праект пад назвай Alpha Protocol, які выйшаў у чэрвені 2010, і ўспрыняты гульнявы ​​прэсай неадназначна. З аднаго боку, хвалілі за нядрэнную ідэю, з другога ж — лаялі за няроўны геймплэй і надакучлівых міні-гульні.
22 кастрычніка 2010 года Obsidian выпускае Fallout: New Vegas. Дзеянне гульні адбываецца праз 4 гады пасля падзей Fallout 3. Нягледзячы на ​​тэхналагічную (у гульні выкарыстоўваецца рухавічок Gamebryo) і храналагічнымі блізкасць да Fallout 3, Fallout: New Vegas усё-такі бліжэй да арыгінальнага Fallout, створанаму Black Isle Studios. Нават самыя пераборлівыя крытыкі ацанілі гульню па вартасці, не забыўшыся адзначыць і негатыўную бок гульні — багі, якімі славіцца практычна любы прадукт Obsidian. .
У чэрвені 2011 Obsidian выпусцілі ролевую гульню Dungeon Siege III, першую на іх уласным гульнявым рухавічку Onyx.
15 лістапада 2022 года Obsidian выпускае прыгодніцкую ролевую гульню Pentiment, дзе гульцу прапануецца заняцца расследаваннем забойства ў сярэднявяковым мястэчку ў Баварыі.
Дэвід Сперджэл
Дэвід Сперджэл (David Nathaniel Spergel; нар., Рочэстэр, Нью-Ёрк) — амерыканскі фізік. Працы ў асноўным прысвечаны астрафізіцы. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША і Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук, а таксама Амерыканскага філасофскага таварыства (2022).
У 1982 атрымаў ступень бакалаўра ў Прынстанскім універсітэце, у 1985 годзе абараніў дысертацыю на ступень доктара філасофіі ў Гарвардскім універсітэце. З 1987 года працуе ў Прынстанскім універсітэце. Вядучы тэарэтык у праекце касмічнага апарата WMAP, прызначанага для вывучэння рэліктавага выпраменьвання, які ўтварыўся ў выніку Вялікага выбуху.
Таксама займаецца тэорыяй цёмнай матэрыі і ўдзельнічае ў распрацоўцы апаратуры для пошуку экзапланет.
Джэральд Фішман
Джэральд Фішман (Gerald Jay (Jerry) Fishman; нар., Сент-Луіс, Місуры) — амерыканскі астрафізік, спецыяліст у галіне гама-астраноміі. Супрацоўнік Касмічнага цэнтра Маршала НАСА. Лаўрэат прэміі Шаа (2011) — за лідарства ў даследаваннях гама-ўсплёскаў.
Скончыў з адзнакай Місурыйскі ўніверсітэт (бакалаўр фізікі). Ступень доктара філасофіі ў галіне касмічнай навукі атрымаў ва Універсітэце Райса ў 1970 годзе. Затым паступіў у Касмічны цэнтр Маршала НАСА.
Фэла Амерыканскага фізічнага таварыства. З’яўляецца Thomson / ISI Highly Cited.
Адзначаны NASA Outstanding Scientific Achievement Award (1982, 1991, 1993) і прэміяй Бруна Росі Амерыканскага астранамічнага таварыства (1994).
Аўтар больш за 200 навуковых прац.
NGC 3734
NGC 3734 (іншыя абазначэнні — MCG -2-30-6, NPM1G -13.0333, PGC 35773) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Істрапалітанская акадэмія
Істрапалітанскі ўніверсітэт (Universitas Istropolitana), які з XVI ст. памылкова называецца Істрапалітанская акадэмія (Academia Istropolitana) — былая навучальная ўстанова, найстарэйшы ўніверсітэт, заснаваны на тэрыторыі Славакіі і трэці па ліку ўніверсітэт, заснаваны ў Каралеўстве Венгрыя.
Універсітэт быў заснаваны ў 1465 годзе рымскім папай Паўлам II па замове караля Мацвея Корвіна. З гэтага часу пачынаецца гісторыя вышэйшай адукацыі на тэрыторыі сучаснай Славакіі. На тыя часы гэта быў адзіны ўніверсітэт на тэрыторыі Каралеўства Венгрыя, але, з гістарычнага пункту гледзішча, не першы. Шмат знакамітых выкладчыкаў з Аўстрыі, Італіі і іншых краін выкладалі ў вышэйшай школе. Універсітэт спыніў сваё існаванне пасля смерці Мацвея Корвіна ў 1490 годзе. Рэнесансавы будынак былога ўніверсітэта дагэтуль стаіць у Браціславе, месцячы тэатральны факультэт універсітэта музычных мастацтваў.
Арду (значэнні)
Назву Арду маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Хелен Уілз-Мудзі
Хелен Ньюінгтан-Уілз-Мудзі-Рорк (Helen Newington Wills Moody Roark; 6 кастрычніка 1905, Сентэрвіл, Каліфорнія — 1 студзеня 1998, Кармэль, Каліфорнія) — амерыканская тэнісістка-аматарка.
Пераможца 31 турніру Вялікага шлема ў адзіночным, жаночым парным і мяшаным парным разрадах. Двухразовая алімпійская чэмпіёнка 1924 года ў адзіночным і парным разрадах. Член Міжнароднай залы тэніснай славы з 1959 года.
Беларуская партыя сацыялістаў-рэвалюцыянераў
Беларуская партыя сацыялістаў-рэвалюцыянераў (БПС-Р), Партыя беларускіх эсэраў — палітычная партыя ў 1918—1924.
Пачала фарміравацца ў красавіку 1918. Ініцыятарам сгварэння БПС-Р была народніцкая група на чале з Т. Грыбам і П. Бадуновай, якая выступіла супраць правага крыла ЦК Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ) за яго падтрымку германскай арыентацыі Рады Беларускай Народнай Рэспублікі і заявіла пра сваю аўтаномію ў рамках БСГ.
Прадстаўнікі групы выйшлі з Народнага сакратарыята БНР і ў маі 1918 заявілі аб стварэнні БПС-Р. Кіруючае ядро партыі склалі выхадцы з БСГ: М. Асвяцімскі, П. Бадунова, Т. Грыб, Л. Заяц, А. Карач, Я. Ладноў, Я. Мамонька, А. Маркевіч, С. Некрашэвіч, М. Пашкевіч, У. Русак, Я. Трафімаў, Я. Чарапук, Ф. Шантыр, М. Шыла і інш. Пазней да іх прымкнулі В. Ластоўскі і А. Цвікевіч.
Друкаваныя органы — «Беларуская думка», «Грамадзянін» (Вільня), «Родны край» (Гродна), «Наша каляіна» (Слуцк), «3маганне» (Мінск). У Мінску, Гродне і Вільні дзейнічалі губернскія камітэты БПС-Р. У ліпені 1920 налічвала больш за 20 тыс. членаў, у т. л. 5 тыс. партыйных функцыянераў. Кіравала дзейнасцю «Грамады моладзі» (10 тыс. членаў), «Сувязі беларускага сялянства» (20 тыс. членаў), кантралявала Усебеларускі настаўніцкі саюз, Гродзенскую сялянскую раду.
Праграмныя палажэнні
3 самага пачатку свайго існавання БПС-Р пачала прэтэндаваць на авангардную ролю ў беларускім грамадска-палітычным руху. У аснове тактыкі БПС-Р была праграма БСГ. У брашуры «Чаго дабіваецца Беларуская партыя сацыялістаў-рэвалюцыянераў» (выдадзена ў чэрвені 1918) ЦК БПС-Р, звяртаючыся да сялянскіх мас, заявіў, што ўпэўнены «ў перамозе беларускай рэвалюцыі» і таму ўступіў «у няроўны бой за свае народніцкія ідэалы, ідэалы рэвалюцыі і сацыялізму». Ён заклікаў працоўных да актыўнай рэвалюцыйнай барацьбы супраць «прыгнёту і самаўпраўства германскіх акупантаў, за ўстанаўленне сапраўднага народаўладдзя ў Беларусі». Партыя заявіла пра сваю сацыялістычную арыентацыю, пацвердзіла, што ўвядзенне сацыялістычнага парадку магчыма праз развіццё класавай барацьбы і сацыялістычнай рэвалюцыі, застаючыся пры гэтым выразнікам сялянскіх імкненняў беларускай вёскі.
У аграрным пытанні БПС-Р у асноўным паўтарала праграму БСГ. Але былі і некаторыя дапаўненні. У прыватнасці, ставілася задача дабівацца ўстанаўлення нормы зямельнага надзелу не ніжэй за спажывецкую і не вышэй за працоўную. Аддаючы прыярытэт працоўнаму сялянству, партыя лічыла, што неабходна ажыццявіць сацыялізацыю зямлі, гэта значыць адмяніць прыватную ўласнасць на яе і ўстанавіць ураўняльна-працоўнае землекарыстанне, якое б выключала наёмную працу. БПС-Р, як і ўсе сялянскія партыі, абвяшчала зямлю народнай уласнасцю. У гады замежнай інтэрвенцыі партыя беларускіх эсэраў высунула палажэнне «стварыць краявы зямельны фонд, з якога бясплатна надзяляць зямлёй усіх тых, хто пажадае ўласнымі сіламі яе апрацоўваць. Для планавага землеўпарадкавання стварыць асобыя зямельныя камітэты ў валасцях, паветах, губернях і цэнтральны Усебеларускі».
Многія праграмныя палажэнні БПС-Р пераклікаліся з бальшавіцкімі. Аднак у іх былі закладзены і рысы будучых разыходжанняў. Самая істотная з іх — адносіны да сялянства. Беларускія эсэры лічылі яго (за выключэннем кулацтва) працоўным і такім чынам натуральным прыхільнікам сацыялізму, а з колькаснай яго перавагі выводзілі гегемонію ў рэвалюцыі. У палітычных дэкларацыях яны прапагандавалі думку пра асаблівую ролю аграрных дзяржаў у сусветным рэвалюцыйным працэсе, якія падштурхоўвалі пралетарыят да рашучых дзеянняў.
Гісторыя
Да восені 1918 БПС-Р значна пашырыла свой уплыў на сялянскія масы, замацавала палітычныя пазіцыі на акупіраванай германскімі войскамі тэрыторыі Беларусі. ЦК партыі прымкнуў да паўстанцкага руху, спрабаваў устанавіць кантроль над партызанскімі атрадамі ў Мінскай і Гродзенскай губернях. Тут дзейнічалі «сялянскія дружыны», якія пазней былі зведзены ў «Сувязь беларускага працоўнага сялянства». Яны ў асноўным выконвалі функцыі атрадаў самаабароны — вялі барацьбу супраць бясчынстваў нямецкіх акупацыйных улад. У ліпені 1918 у Радзе БНР эсэраўская фракцыя выказала недавер ураду Р. Скірмунта, сфарміраванаму з прадстаўнікоў памешчыцкіх арганізацый. Пад націскам эсэраў «кабінет міністраў» падаў у адстаўку. Быў сфарміраваны кааліцыйны ўрад, куды ўвайшлі і эсэраўскія прадстаўнікі на чале з сацыялістам-федэралістам I. Серадой. Але гэты ўрад хутка перадаў свае паўнамоцтвы новаму «Народнаму сакратарыяту» (чацвёртаму яго складу), які ўзначаліў лідар беларускіх сацыял-дэмакратаў А. Луцкевіч. Беларускія эсэры практычна не мелі ўплыву на гэты ўрад. Яны не змаглі змяніць і палітычную арыентацыю Рады БНР, што працягвала супрацоўнічаць з нямецкай акупацыйнай адміністрацыяй. Гэта прымусіла ЦК БПС-Р перагледзець тактыку партыі ў барацьбе з нямецкімі акупацыйнымі ўладамі, якая ўсё больш зводзілася да ўзброеннага супраціўлення.
У кастрычніку 1918 ЦК БПС-Р выдаў адозвы «Час прабіў — далей чакаць нельга» і «Што рабіць». У іх ён заклікаў беларускіх сялян, рабочых і народную інтэлігенцыю правесці на ўсёй тэрыторыі Беларусі выбары ў мясцовыя валасныя, павятовыя і губернскія Саветы і па меры іх фарміравання перадаць ім усю паўнату ўлады. ЦК заклікаў таксама правесці 2-і Усебеларускі з’езд, які і павінен быў ад імя беларускага народа замацаваць незалежнасць БНР. Аднак ажыццявіць задуманае не ўдалося. У час адыходу нямецкіх войск з тэрыторыі Беларусі кіраўніцтва БПС-Р высунула лозунг барацьбы супраць 2 акупантаў — Германіі і Расіі. У сумеснай з сацыялістамі-федэралістамі дэкларацыі ЦК БПС-Р заявіў, што незалежнасці БНР можна дамагчыся толькі пры апоры на «ўласныя сілы беларускага працоўнага народа». У дэкларацыі была сфармулявана ідэя «трэцяй сілы» ў беларускай рэвалюцыі, пад якой меліся на ўвазе самі эсэры. Абвяшчаючы рэвалюцыйныя лозунгі, ЦК БПС-Р адначасова імкнуўся дамовіцца з нямецкай акупацыйнай адміністрацыяй пра перадачу дзяржаўнай улады ў Беларусі Радзе БНР, якая ў канцы 1918 спрабавала разгарнуць сваю дзеннасць у Гродне. Нямецкая акупацыйная адміністрацыя адмовілася задаволіць патрабаванні ЦК БПС-Р. Тым не менш ён не пакінуў намераў вывесці з палітычнай ізаляцыі Раду БНР. 3 гэтай мэтай ЦК заклікаў нацыянальна-дэмакратычныя партыі вярнуць сваіх прадстаўнікоў у Раду і паставіў задачу ператварыць яе ў кіруючы нацыянальна-палітычны цэнтр барацьбы за «адраджэнне дзяржаўнасці беларускага народа». Такія прагматычныя імкненні падтрымлівалі Беларускі настаўніцкі саюз, прафсаюзы чыгуначнікаў, паштова-тзлеграфных служачых і інш. Беларускія эсэры спрабавалі накіраваць у рэчышча барацьбы за «нацыянальныя ідэалы» і свае сялянскія дружыны. Але апошнія былі няўстойлівыя і не маглі адыграць вырашальнай ролі ў іх барацьбе. He падтрымала ЦК БПС-Р і земска-гарадское аб’яднанне палітычных партый (меншавікі, расійскія эсэры, бундаўцы), якое адстойвала ідэю аўтаноміі Беларусі ў межах Расійскай федэратыўнай дэмакратычнай рэспублікі.
ЦК БПС-Р, застаючыся прыхільнікам ідэі незалежнасці БНР, не прызнаў абвешчаную бальшавікамі 1 студзеня 1919 Беларускую Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку (БССР). Кіраўніцтва партыі заявіла, што БССР не з’яўляецца ў поўным сэнсе дзяржавай, і заклікала сваіх палітычных саюзнікаў не аказваць ёй падтрымкі. Яшчэ ў снежні 1918 ЦК БПС-Р падтрымаў ідэю Рады БНР пра заключэнне саюзу з Літоўскай Тарыбай, якая пагадзілася на далучэнне Гродзенскай губерні да Літоўскай дзяржавы, хоць гэта і супярэчыла пастаянным заявам эсэраўскіх кіраўнікоў пра «непадзельнасць Беларусі», адданасць «святой беларускай справе». Але і гэта камбінацыя была бесперспектыўнай. Намаганні беларускіх эсэраў, як і іншых нацыянальна-дэмакратычных партый, дамагчыся тэрытарыяльнай аўтаноміі перарываліся літоўскім урадам.
У сакавіку 1919 ЦК БПС-Р выступіў супраць аб’яднання Літвы і Беларусі ў Літоўска-Беларускую Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку (Літбел). У гэты перыяд рознагалоссі паміж камуністамі і беларускімі эсэрамі выявіліся перш за ўсё па нацыянальным і аграрным пытаннях. ЦК БПС-Р адхіліў праграму КП(б)ЛіБ, у якой рабілася стаўка на арганізацыю ў рэспубліцы калгасаў і саўгасаў замест перадачы сялянам канфіскаванай памешчыцкай зямлі. Процістаянне прывяло да таго, што БПС-Р вымушана была перайсці на нелегальнае становішча на савецкай тэрыторыі. Пасля акупацыі Беларусі польскімі войскамі ЦК БПС-Р наладзіў кантакт з кіраўніцтвам Польскай сацыялістычнай партыі, спрабаваў дамагчыся перадачы «грамадзянскай улады» на Беларусі Радзе БНР. Аднак польскія кіруючыя колы, якія на словах пракламавалі ідэю федэрацыі Беларусі з Польшчай, на самай справе імкнуліся ператварыць беларускія землі ў неад’емную частку сваёй дзяржавы. Гэта вымусіла БПС-Р стаць у апазіцыю да польскіх інтэрвентаў, што беларускія эсэры адкрыта прадэманстравалі ў чэрвені 1919 на Беларускім з’ездзе Віленшчыны і Гродзеншчыны. Пад уплывам дэлегатаў-эсэраў з’езд выказаўся за адраджэнне літоўска-беларускай дзяржавы ў межах былога ВКЛ.
У верасні 1919 кіраўніцтва БПС-Р заявіла, што ідэю ўстанаўлення рэспубліканскага ладу на Беларусі можа рэалізаваць толькі працоўны кангрэс, выбраны на аснове ўсеагульнага выбарчага права ўсімі працоўнымі пластамі беларускага народа. На думку эсэраў, у яго складзе не павінна быць прадстаўнікоў эксплуататарскіх класаў — памешчыкаў і духавенства. БПС-Р такім чынам рабіла крок насустрач бальшавікам, якія лічылі Устаноўчы сход і ў цэлым формы парламентарызму несумяшчальнымі з задачамі сацыялістычнай рэвалюцыі. Хоць эсэры не прызнавалі савецкую ўладу ў якасці прымальнай формы для дзяржавы працоўных, яны выказаліся за Беларускую працоўную народную рэспубліку. Пад ёй БПС-Р разумела ўстанаўленне дыктатуры ўсяго працоўнага народа, а не толькі пралетарыяту.
11 ліпеня 1919 ЦК БПС-Р у газеце «Беларуская думка» апублікаваў дэкларацыю, у якой заклікаў стварыць агульны фронт барацьбы за вызваленне Беларусі. У дакуменце адзначалася, што, «застаючыся на аснове аб’яднання ўсіх палітычных груп і партый, БПС-Р, прымаючы пад увагу ўсю хаатычную дэзарганізацыю беларускай нацыянальна-палітычнай думкі і тую асобую палітыку, якую вядуць многія дзеячы ад імя беларускага народа, лічыць неабходным весці самую актыўную барацьбу з гэтым злом і заклікае, каб усе разам стварылі агульны фронт, адзіны магутны нацыянальна-палітычны арганізм, які павёў бы барацьбу за вызваленне Беларусі». Гэты зварот быў адрасаваны і бальшавікам. БПС-Р схілялася да супрацоўніцтва з імі ў ходзе барацьбы з польскімі акупантамі, заняла рэзка негатыўную пазіцыю адносна тых сіл, якія падтрымлівалі ідэю заключэння «уніі Беларусі з Польшчай». У лістападзе 1919 на сваёй канферэнцыі ў Мінску эсэры парвалі з тымі палітычнымі партыямі, што арыентаваліся на Польшчу. Яны абвясцілі сябе «трэцяй сілай», якая змагаецца за нацыянальную незалежнасць на 2 фронты — супраць польскіх інтэрвентаў і супраць «імперыялістычна-маскоўка-дзянікінскай сілы», што ідзе з Усходу.
Змяніўшы тактыку, БПС-Р адмовілася ад барацьбы з савецкай уладай, пацвердзіла непрыманне якой-небудзь кааліцыі з буржуазнымі партыямі. У прынятай канферэнцыяй рэзалюцыі гаварылася, што БПС-Р будзе праводзіць у жыццё Трэцюю ўстаўную грамату, якая абвясціла незалежнасць Беларусі. Эсэраўскія лідары таксама сцвярджалі, што мэта іх партыі — устанаўленне «сярэдняй улады» (дыктатуры працоўнага народа), якая стаіць паміж дыктатурай пралетарыяту і дыктатурай буржуазіі, што палітычны курс БПС-Р цалкам падпарадкаваны барацьбе за «чыстую дэмакратыю» і «народаўладдзе». Свае пастулаты беларускія эсэры вынеслі 12 снежня 1919 на сесію Рады БНР, скліканую пасля гадавога перапынку з дазволу Ю. Пілсудскага. Іх прадстаўнікі, улічваючы патрыятычны настрой шырокіх мас працоўнага народа, адкрыта асудзілі гаспадаранне польскіх інтэрвентаў на Беларусі, пацвердзілі 3-ю Устаўную грамату і прынялі рашэнне пра адмену аб’яўленага акупантамі плебісцыту на беларускай тэрыторыі. Захапіўшы ініцыятыву на сесіі, фракцыя БПС-Р дабілася перавыбрання Рады БНР, якая зацвердзіла новы склад урада на чале з В. Ластоўскім. Гэта выклікала рэпрэсіі польскіх улад супраць эсэраў, у выніку чаго партыя вымушана была перайсці на нелегальнае становішча. Члены ўрада і прэзідыума эсэраўскай Рады перабраліся ў сталіцу Літоўскай рэспублікі — Коўна.
Змена курсу беларускімі эсэрамі зрабіла магчымым іх збліжэнне з камуністамі. У снежні 1919 па ініцыятыве ЦК КП(б)ЛіБ у Смаленску адбылася нарада з прадстаўнікамі БПС-Р, на якой было выпрацавана пагадненне пра сумесную барацьбу. У падпісаным абодвума бакамі дагаворы адзначалася, што БПС-Р бярэ на сябе абавязак актыўна абараняць сацыяльныя і нацыянальныя інтарэсы беларускага працоўнага народа. Дасягнуты кампраміс паміж эсэрамі і бальшавікамі паклаў пачатак новаму этапу барацьбы за адраджэнне беларускай нацыянальнай дзяржаўнасці. У красавіку 1920 ЦК КП(б)ЛіБ паводле ўказання ЦК РКП(б) увёў сваіх прадстаўнікоў у Беларускі паўстанцкі камітэт, арганізаваны эсэрамі ў Мінску. Ён выконваў функцыі кіруючага цэнтра па арганізацыі ўзброенага супраціўлення польскім інтэрвентам.
4 сакавіка 1920 на з’ездзе беларускіх эсэраў у Мінску ЦК партыі афіцыйна заявіў, што члены БПС-Р разам з усімі рэвалюцыйнымі сіламі выступаюць за аднаўленне ўлады працоўных, якая павінна вырашыць і пытанне пра нацыянальную дзяржаўнасць беларускага народа. З’езд прыняў новую праграму, у якую былі ўключаны патрабаванні сацыялістычнага характару. Яна асуджала капіталізм і ў канчатковым выніку фармулявала перабудову грамадства на сацыялістычнай аснове. Першапачатковым пытаннем праграмы было нацыянальнае. Яго пастаноўка выцякала з агульнай тэорыі нацыянальна-дэмакратычных партый, якія сцвярджалі, што рэвалюцыя на Беларусі не пралетарская, а аграрна-сялянская, галоўны змест якой накіраваны на барацьбу за «нацыянальнае вызваленне беларускага народа». Падкрэслівался, што «як адзін з атрадаў арміі інтэгральнага сацыялізму, які паставіў сабе за мэту стварыць для працоўнага народа Беларусі такія ўмовы жыцця, пры якіх ён мог бы зусім свабодна развіваць свае духоўныя сілы і гаспадарчыя багацці, што ў поўнай меры магчыма толькі пры ажыццяўленні сацыялізму, — партыя прызнае першай і асноўнай сваёй задачай барацьбу за Беларускую працоўную сацыялістычную рэспубліку». Высоўвалася палітычнае патрабаванне ўстанаўлення «дыктатуры працоўнага народа» ў форме Саветаў і ставілася задача барацьбы за незалежную Беларускую працоўную сацыялістычную рэспубліку, якая павінна была ўвайсці ў сусветную федэрацыю свабодных народаў. У сацыяльна-эканамічным плане перавага аддавалася сацыялізацыі зямлі, развіццю вытворчых і спажывецкіх аб’яднанняў, рабочай і сялянскай кааперацыі. Дапускалася нацыяналізацыя зямлі, буйной прамысловасці.
Па сутнасці беларускія эсэры арыентаваліся на Раду БНР і эмігранцкі ўрад Ластоўскага ў Літве. Замежнае Бюро ЦК БПС-Р узяло на сябе ініцыятыву аб’яднання ўсіх сіл беларускага палітычнага руху, што апынуліся за межамі БССР. 3 гэтай мэтай яно ў верасні 1921 склікала ў Празе Усебеларускую канферэнцыю, дзе былі прадстаўлены розныя беларускія палітычныя групоўкі. Канферэнцыя выказалася за падрыхтоўку ўзброеннага паўстання, якое, на думку арганізатараў, павінна было ахапіць тэрыторыю Заходняй Беларусі і БССР. У разлікі эсэраўскіх лідараў уваходзіла аб’яднанне пад эгідай БНР абедзвюх частак Беларусі. Аднак гэты план не быў рэалізаваны.
У канцы 1920 — пачатку 1921 афіцыйныя савецкія структуры пачалі ўжываць сілавыя прыёмы барацьбы супраць БПС-Р. У лютым 1921 АДПУ арыштавала 860 актыўных членаў БПС-Р, у т. л. членаў ЦК і Мінскага губкома. Хоць усе арыштаваныя былі пазней выпушчаны і перапраўлены на тэрыторыю Заходняй Беларусі, над партыяй навісла сур’ёзная пагроза. Развіццё рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі прывяло да таго, што частка беларускіх эсэраў, якія працавалі ў падполлі, пачала збліжацца з Камуністычнай рабочай партыяй Польшчы і, стварыўшы Беларускую рэвалюцыйную арганізацыю, у 1924 улілася ў Камуністычную партыю Заходняй Беларусі (КПЗБ). Тактыка КПЗБ была скіравана на прыцягненне ў свае рады найбольш радыкальных элементаў нацыянальнай дэмакратыі (у т. л. і членаў БПС-Р) з мэтай садзейнічання іх далейшай эвалюцыі і збліжэння з камуністамі. У такіх рамках супрацоўніцтва карэкціраваліся паводзіны беларускіх эсэраў і актыўна падтрымлівалася лінія на самаліквідацыю гэтай партыі.
Пад націскам ЦК КП(б)Б 8 чэрвеня 1924 ў Мінску пачаўся з’езд былых членаў БПС-Р. Усяго з’ехалася каля 40 дэлегатаў. Былі прадстаўлены наступныя рэгіёны: Мінскі (8 чалавек), Слуцкі (14), Гродзенскі (6), Навагрудскі (1), Віленскі (1), Магілёўскі (2), Барысаўскі (1), Ігуменскі (7). На з’ездзе прысутнічалі відныя дзеячы некалі самай уплывовай і шматлікай беларускай партыі: А. Трафімаў, М. Асвяцімскі, Р. Казячы, А. Карабач і інш. Агульны настрой дэлегатаў і кірунак працы вызначыў У. Ігнатоўскі, раней таксама эсэр, які цяпер выступаў з прывітальным словам ад КП(б)Б: «Камуністычная партыя спадзяецца, што Вы далей будзеце працаваць пад сцягам Кампартыі». 9 чэрвеня з’езд прыняў заключную рэзалюцыю. Адзначыўшы «поўны раскол Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў і бессэнсоўнасць яе існавання», былыя эсэры пастанавілі лічыць сваю партыю ліквідаванай.
16 жніўня 1924 года члены прэзідыума з’езда А. Трафімаў, А. Карабач і М. Асвяцімскі накіравалі ў ЦК КП(б)Б ліст, у якім прасілі патлумачыць пытанне аб іх уключэнні ў Кампартыю. Былых членаў БПС-Р (напр., у адрозненне ад бундаўцаў, якіх прымалі ў партыю аўтаматычна, залічваючы і рэвалюцыйны стаж) прымалі ў КП(б)Б на індывідуальнай аснове.
Самароспуск БПС-Р, як і іншых нацыянальна-дэмакратычных партый, прывёў да ліквідацыі на Беларусі арганізаванай палітычнай апазіцыі. У канцы 1920—30-х гадоў усе былыя члены партыі беларускіх эсэраў былі беспадстаўна рэпрэсіраваны. У 1937 былыя кіраўнікі БПС-Р прыцягнуты да судовай адказнасці па т. зв. «справе эсэраў» і прыгавораны да вышэйшай меры пакарання. Рэабілітаваны ў 1988.
Караман (значэнні)
Назву Караман маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Даўлеканаўскі раён
Даўлека́наўскі раён (Давлекановский район; Дәүләкән районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Даўлеканава.
Геаграфія
Даўлеканаўскі раён мяжуе з Кармаскалінскім, Аўргазінскім, Альшэеўскім, Белябееўскім, Буздзяцкім, Благаварскім і Чышмінскім раёнамі. Плошча раёна складае 1907,31 км².
Гісторыя
Даўлеканаўскі раён быў утвораны 20 жніўня 1930 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 40162 чалавекі. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць башкіры (36,3 %), далей ідуць рускія (36,1 %), татары (17,5 %), чувашы (3,4 %) і ўкраінцы (3,3 %).
Місурыйскі ўніверсітэт
Місурыйскі ўніверсітэт (University of Missouri) — публічны даследчы ўніверсітэт ЗША, які знаходзіцца ў горадзе Калумбія, штат Місуры. Заснаваны ў 1839 годзе, першы ўніверсітэт штата на захад ад ракі Місісіпі. Місурыйскі ўніверсітэт з’яўляецца найбуйнейшым у сваім штаце, у ім па 270 спецыяльнасцях навучаюцца 30 тысяч студэнтаў з усіх штатаў ЗША і больш, чым 100 краін свету.
Універсітэт з’яўляецца часткай Сістэмы Місурыйскага ўніверсітэта, якая аб’ядноўвае чатыры кампусы, размешчаныя ў Калумбіі (Універсітэт Місуры — Калумбія, Mizzou, галоўны кампус), Роле (Місурыйскі ўніверсітэт навукі і тэхналогій, MS&T), Канзас-Сіці (Місурыйскі ўніверсітэт у Канзас-Сіці) і Сент-Луісе (Місурыйскі ўніверсітэт у Сент-Луісе, UMSL).
Адзін з 34 публічных універсітэтаў, якія ўваходзяць у Асацыяцыю амерыканскіх універсітэтаў, і адзіны са штата Місуры.
Універсітэт размясціўся на 97-м месцы ў рэйтынгу часопіса U.S. News & World Report за 2014 год, застаўшыся на тым жа месцы, што і ў мінулым годзе.
Кукалкі (Ваўкавыскі раён)
Ку́калкі (, Куколки) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гнезнаўскага сельсавета.
Да 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Шылавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з пачатку XVII ст. у складзе маёнтка Шылавічы. У 1796 г. належала ордэну брыгітак з Гродна. У 1836 г. духоўная вёска, 43 двары, 391 жыхар. У 1914 г. 102 двары, 629 жыхароў.
Інфраструктура
Ёсць крама.
Крымскататарская мова
Крымскататарская мова (саманазва Къырымтатар тили, Qırımtatar tili) — цюркская мова, родная мова крымскіх татараў. Мае афіцыйны статус у Аўтаномнай Рэспубліцы Крым і Рэспубліцы Крым.
Асаблівасці
Вылучаюцца 3 асноўныя дыялекты — паўднёвы, сярэдні і паўночны.
Дыялекты
Кожная з трох падгрупаў крымскіх татараў мае свой асобны дыялект. Мова нагаяў — у мінулым жыхароў крымскага стэпу — дакладна належыць да кыпчацкіх. Ялыбайлу, якія жылі на паўднёвым беразе Крыму да 1944 году, размаўляюць на агускім дыялекце. Ён больш за іншыя падобны да турэцкай мовы. Сярэдні крымскі дыялект прама паходзіць ад палавецкай мовы, хаця й зазнаў вялікі ўплыў агускіх моваў. На ім грунтуецца сучасная літаратурная крымская мова, бо гэты дыялект быў родны для 55 адсоткаў крымскіх татараў перад дэпартацыяй і аднолькава зразумелы для двух іншых.
Гісторыя
Фармаванне крымскататарскіх размоўных дыялектаў распачалося з першым прыходам цюрак і скончылася пераходам Крыму ў склад Расіі. Аднак, афіцыйнымі мовамі Крымскага ханства былі чагатайская та асманская турэцкая. Пасля ісламізацыі крымскататарскія карысталіся пярсыдска-арабскай пісьмовасцю.
У 1876 годзе розныя крымскія дыялекты былі ўнармаваныя Ісмаілам Гаспрынскім (Гаспыралы) у літаратурную мову. Перавага была аддадзеная паўднёваму, агускаму дыялекту, каб не разрываць сувязь паміж крымскімі татарамі ды Асманскай імпэрыяй. Але ў 1928 годзе літаратурная мова была пераарыентаваная на сярэдні дыялект.
Пісьмовасць
На працягу гісторыі крымскія татары карысталіся арабскім алфавітам (да 1928 г., 1941—1944 гг.), кірыліцай (з 1939 г. (у 1992—2014 гг. афіцыйна не выкарыстоўвалася) і лацінкай (1928—1939 гг., 1941—1944 гг., 1992—2014 г. (афіцыйна)).
Крымскататарскі кірылічны алфавіт
Сучасная мова на аснове кірыліцы:
гъ, къ, нъ ды дж з’яўляюцца асобнымі літарамі.
Крымскататарскі лацінскі алфавіт
Літаратурная мова на аснове лацінкі:
Â â выкарыстоўваецца для змягчэння папярэдняга зычнага гуку і не з’яўляецца самастойнай літарай.
Статус
У Аўтаномнай Рэспубліцы Крым крымскататарская мова выкарыстоўваецца ў шэрагу пэрыядычных выданняў і навучальных установаў.
У 2014 годзе паўвостраў Крым быў фактычна анексаваны Расіяй. У выніку гэтага на тэрыторыі Аўтаномнай Рэспублікі Крым была абвешчаная Рэспубліка Крым, адной із дзяржаўных моў якой была аб’яўлена крымскататарская мова.
Юрый Віктаравіч Габоўда
Юрый Габоўда (нар., , Закарпацкая вобласць) — украінскі футбаліст, паўабаронца чэшскага клуба «Сокал» з Гостаўня.
Клубная кар’ера
Выхаванец мукачаўскага футбола і Львоўскага вучылішча фізкультуры (трэнер — Алег Родзін).
У асноўным складзе львавян дэбютаваў 24 красавіку 2010 года ў гульні з кіеўскім «Дынама» (перамога 1:0), выйшаўшы на замену на 90-й хвіліне. У матчы 1/16 Кубка Украіны «Гарняк-Спорт» (Камсамольск) — «Карпаты» зрабіў хет-трык, а каманда перамагла 5:0.
Падтрымлівае сяброўскія адносіны з львоўскімі фанатамі, адзін з улюбёнцаў ультрас «Карпат». Улетку 2011 года падпісаў кантракт з «Крыўбасам» (Крывы Рог) на тэрмін 1 год.
Улетку 2012 перайшоў у сімферопальскую «Таўрыю». 11 сакавіка 2014 года атрымаў статус вольнага агента. Супрацоўніцтва паміж клубам і гульцом было спынена па пагадненні бакоў.
У студзені 2015 года знаходзіўся на праглядзе ў салігорскім «Шахцёры», але не падышоў гэтаму клубу. Пазней накіраваўся на прагляд у мікашэвіцкі «Граніт», з якім у сакавіку 2015 падпісаў кантракт. Неўзабаве замацаваўся ў асноўным складзе клуба і стаў адным з яго лідараў, дапамог па выніках сезона 2015 заняць высокае пятае месца ў чэмпіянаце.
Па заканчэнні чэмпіянату цікавасць да Габоўды стала праяўляць мінскае «Дынама». Са студзеня 2016 года паўабаронца знаходзіўся ў сталічным клубе на праглядзе, які скончыўся падпісаннем кантракта. Замацаваўся ў аснове дынамаўцаў, спачатку выкарыстоўваўся як левы паўабаронца, але пазней стаў часцей гуляць у якасці левага абаронцы. У снежні 2016 года па заканчэнні кантракт пакінуў «Дынама».
У пачатку 2017 года праходзіў прагляд у «Александрыі», але вырашыў не падпісваць кантракт. У лютым 2017 года стаў іграком клуба Другой лігі «Рух» і дапамог яму выйсці ў Першую лігу. У ліпені 2017 года перайшоў у венгерскі клуб «Балмазуйвараш», а ў чэрвені 2018 года змяніў яго на «Халадаш» , дзе гуляў да снежня 2019 года.
У студзені 2020 года стаў іграком «Дэбрэцэна», аднак не здолеў па выніках сезона 2019/20 выратаваць каманду ад вылету ў другі дывізіён. У жніўні 2020 года зноў апынуўся ў Беларусі, папоўніўшы склад жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», дзе хутка стаў адным з асноўных ігракоў. У студзені 2021 года падоўжыў кантракт з жодзінскім клубам.
У пачатку 2022 года быў пераведзены ў дубль жодзінцаў, неўзабаве вярнуўся ў асноўны склад. У сакавіку 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў «Тарпеда-БелАЗ». У хуткім часе пераехаў у Прагу і далучыўся да мясцовай «Дуклы», а ў жніўні 2022 года перабраўся ў «Сокал» з Гостаўня.
Мілеўцы
Назву Мі́леўцы маюць:
Адэскі дзяржаўны экалагічны ўніверсітэт
Адэскі дзяржаўны экалагічны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова cа статусам ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Адэсе.
Агульная характарыстыка
Вядучая ВНУ ў сістэме вышэйшай экалагічнай і гідраметэаралагічнай адукацыі, базавы ВНУ Міністэрства экалогіі і прыродных рэсурсаў Украіны. У вучэльне вядзецца падрыхтоўка спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй па кірунках падрыхтоўкі: "Гідраметэаралогія", "Ваенная гідраметэаралогія", "Экалогія, ахова навакольнага асяроддзя і збалансаванае прыродакарыстанне", "Водныя біярэсурсы", "Менеджмент", "Камп'ютарныя навукі".
У складзе універсітэта функцыянуюць Адэскай каледж камп'ютэрных тэхналогій, Харкаўскі і Херсонскі гідраметэаралагічныя тэхнікумы, цэнтр магістарскай падрыхтоўкі на базе Марскога гідрафізічнага інстытута НАН Украіны.
Адэскі дзяржаўны экалагічны універсітэт мае міжведамасныя вучэбна-навукова-вытворчыя комплексы "Украінскі цэнтр гідраметэаралагічнай адукацыі", "Фізіка навакольнага асяроддзя" (сумесна з Інстытутам тэарэтычнай фізікі НАН Украіны і Інстытутам магнетызму НАН Украіны), "Акіяналогія і марское прыродакарыстанне" (сумесна з Марскім гідрафізічны інстытутам НАН Украіны) і міжведамасны вучэбна-навуковы комплекс па падрыхтоўцы і перападрыхтоўцы спецыялістаў для падраздзяленняў Міністэрства экалогіі і прыродных рэсурсаў Украіны.
На базе універсітэта працуюць дзве вучэбна-метадычныя камісіі (па гідраметэаралогіі і экалогіі, ахове навакольнага асяроддзя і збалансаваным прыродакарыстанні) вучэбна-метадычнага савета Міністэрства адукацыі і навукі Украіны.
Эдзірне (значэнні)
Назву Эдзірне маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Спенсер
Спенсер — прозвішча, тапонім.
Есентэрэк
Есентэрэк — сяло ў Актагайскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Караобінскай сельскай акругі. Код КАТА — 553243200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 252 чалавекі (128 мужчын і 124 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 83 чалавекі (40 мужчын і 43 жанчыны).
Тэкірдаг (значэнні)
Назву Тэкірдаг маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Мількавічы
Назву Мі́лькавічы маюць:
Задрач
Задра́чанскае, 3адра́ч — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ловаць (працякае праз возера), за 40 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, каля вёскі Задрачча.
Плошча паверхні возера складае 0,77 км². Даўжыня 1,97 км, найбольшая шырыня 0,57 км. Даўжыня берагавой лініі 4,7 км. Найбольшая глыбіня 6,4 м, сярэдняя 4 м. Аб’ём вады 3,07 млн. м³. Плошча вадазбору 36,6 км².
Возера эўтрофнае, праточнае. Зарастае слаба. Шырыня палосы расліннасці да 25 м, пашырана да глыбіні 2,2 м. У Задрач упадаюць ручаі. Праз возера працякае рака Ловаць.
Гладыш шыракалісты
Гла́дыш шыракалісты (Laserpitium latifolium) — від травяністых шматгадовых раслін рода.
Батанічнае апісанне
Расліна дасягае ў сярэднім 50—150 см у вышыню. Суквецце мае дыяметр 10—15 см. Сцябло шаравата-зялёнае, круглае, прамое і злёгку рыфлёнае, разгалінаванае ў верхняй частцы. Лісце даволі вялікае, з бачным цэнтральным рабром. Лісточкі яйкападобныя або ў форме сэрца і зубчастыя. Памер лісця: 3—10 см даўжынёй, 2—6 см у шырыню. Кветкі белыя, сабраны ў парасончыкі з 25—40 праменямі. Дыяметр суквеццяў можа дасягаць 20—30 сантыметраў. Сезон цвіцення з мая па жнівень. Плады даўгаватыя і плоскія, 5—10 мм у даўжыню.
Арэал
Гладыш шыракалісты шырока распаўсюджаны ў большасці краін Еўропы, акрамя Албаніі, Вялікабрытаніі, Грэцыі, Ірландыі, Нідэрландаў і Партугаліі. Ён быў інтрадукаваны ў Бельгіі.
Экалогія
Расце ў горных сухіх лясах, па травяністым схілах, на сонечных ўзлесках лясоў або лугоў. Аддае перавагу карбанатным глебам і багатым пажыўнымі рэчывамі субстратам, на вышыні 400—2100 метраў над узроўнем мора.
Ыспарта (значэнні)
Назву Ыспарта маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
NGC 3735
NGC 3735 (іншыя абазначэнні — UGC 6567, MCG 12-11-36, ZWG 334.42, IRAS11330+7048, PGC 35869) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аксарай (значэнні)
Назву Аксарай маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Мількаўшчына
Назву Мі́лькаўшчына маюць:
Ушак (значэнні)
Назву Ушак маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Мількі
Назву Мі́лькі маюць:
Айдын (значэнні)
Назву Айдын маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Энрыка Коста
Энрыка Коста (нар., Сасары, Сардзінія) — італьянскі астрафізік, вядомы сваімі даследаваннямі гама-ўсплёскаў.
Жыў у Рыме з 1954 года і вывучаў фізіку. Для атрымання ступені доктара філасофіі ў Джуліа Аўрыемы ён удзельнічаў у эксперыментах на ракетах з рэнтгенаўскімі дэтэктарамі ў IAS (Istituto di Astrofisica Spaziale) у Рыме. З 1976 года ён далучыўся да IAS і спачатку займаўся эксперыментамі на паветраных шарах. Пазней ён удзельнічаў у BeppoSAX, італьянскім рэнтгенаўскім астранамічным спадарожніку (з галандскім удзелам і падтрымкай ESA), які працаваў з 1996 па 2003 гады. У 1981 годзе Коста быў часткай каманды Лівіа Скарсі, якая прапанавала будаўніцтва спадарожніка. Сістэма Phoswich Detector (PDS) Філіпа Фронтэра выкарыстоўвалася на спадарожніку для выяўлення ўсплёскаў гама-прамянёў.
У 1999 годзе ён зрабіў дэтэктар рэнтгенаўскага выпраменьвання для італьянскага рэнтгенаўскага/гама-спадарожніка AGILE, які быў запушчаны ў 2007 годзе.
Амаргос
Амарго́с (Αμοργός) — востраў у Грэцыі, у паўднёвай частцы Эгейскага мора. Самы ўсходні з астравоў архіпелага Кіклады, адносна блізка ад яго архіпелаг Дадэканес. Звязаны паромам з Пірэем (адлегласць 138 марскіх міль), астатнімі астравамі Кікладаў і Дадэканесам.
На востраве здабываюцца баксіты.
Гісторыя
Востраў заселены людзьмі з часоў бронзавагу веку. Археалагічныя раскопкі на востраве ўсталявалі, што Амаргос быў адным з ранніх цэнтраў Кікладскай цывілізацыі ў 3000 — 2000 гг. да н.э. На Амаргосе знойдзена шмат металічных рэчаў, асабліва: бронзавыя кінжалы і наканечнікі дзід, сярэбраныя пасудзіны і ўпрыгожванні. На востраве знойдзены самы вялікі з ідалаў Кікладаў — «Вялікі ідал» вышынёй 1 метр 47 сантыметраў (цяпер у Нацыянальным археалагічным музеі Афін). Засведчана знаходжанне на востраве выхадцаў з Мінойскага Крыта. На вяршыні ўзгорка ў Катаполах выяўлены разваліны старажытнай Міноі, якая нібы з'яўлялася летняй рэзідэнцыяй цара Мінаса.
У часы старажытнай Грэцыі на востраве выраблялі льняныя хітоны чорнага колеру — амаргіды.
У 232 годзе да н.э. падчас Ламійскай вайны флот Македоніі пад камандаваннем Кліта разбіў каля вострава Амаргос афінскі флот.
Востраў быў захоплены венецыянскай сям'ёй Гізі падчас Чацвёртага крыжовага паходу (1204). Галоўны горад Амаргос (Кастра) вырас вакол замка герцагаў Архіпелага, якія валодалі востравам у 1259—1260, 1269—1352 гг. У 1260 годзе вернуты Візантыі, але ў 1269 годзе Гізі адабралі яго назад. У 1310 годзе флот родаскіх рыцараў разграміў каля вострава Амаргоса, які знаходзіўся ў 150 кіламетрах ад Родаса, турэцкую флатылію новай Асманскай дзяржавы. З 1370 года кіраваўся Венецыяй. Захоплены асманамі ў 1537 годзе. Як і астатнія Кіклады увайшоў у склад новаўтворанай дзяржавы Грэцыя ў 1832 годзе. У часы рэжыму чорных палкоўнікаў востраў выкарыстоўваўся як месца ссылкі палітычных зняволеных.
Кармаскалінскі раён
Кармаскалі́нскі раён (Кармаскалинский район; Ҡырмыҫҡалы районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Кармаскалы.
Геаграфія
Кармаскалінскі раён мяжуе з Архангельскім, Гафурыйскім, Аўргазінскім, Даўлеканаўскім, Чышмінскім, Уфімскім і Іглінскім раёнамі. Плошча раёна складае 1750,88 км².
Гісторыя
Кармаскалінскі раён быў утвораны ў 1930 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Кузьмічы (Ваўкавыскі раён)
Кузьмічы́ (, Кузьмичи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Кармаскалінскі раён
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 50319 чалавек. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць башкіры (39,6 %), далей ідуць татары (31,9 %), рускія (16,5 %) і чувашы (9,3 %).
Кузьмічы (Ваўкавыскі раён)
Гісторыя
Вядома з сярэдзіны XVI ст. У 1796 г. фальварак і вёска, належалі Тэадоры Біспінг, пражывалі 69 сялян. У 1836 г. прыватная вёска, 18 двароў, 136 жыхароў, уніяцкая царква. У 1914 г. 40 дамоў, 149 жыхароў.
Насельніцтва
Плошча 14,54 га, працягласць межаў — 2 278 метраў.
Ландвойт
Ландвойт, таксама лантвойт, лентвойт, лянтвойт ад (Landwójt, Landvogt, viceadvocatus) - тэўтонскі камандор ў краіне, шэрыф у сярэднявечнай Англіі. У перыяд з XIII ст. па XVI ст. ў Польшчы - першапачаткова княжы ўраднік, які мае шырокія паўнамоцтвы ў створанай судовай і адміністрацыйнай адзінцы званае districtus на аснове нямецкага права "Weichbildzie", у выбарах муніцыпальнага служачага, які з'яўляецца намеснікам для войта ці старасты, пад прывілеем горада (ў адпаведнасці Магдэбургскага права).
Ландвойт ажыццяўляе ўладу над усімі паселішчамі (osada) у краі (districtus), размешчаныя ў гэты закон пры выкананні сваіх функцый паліцыі і адміністрацыі. Да кампетэнцыі ландвойта было таксама старшыняванне "судом ленскім" (саслоўным), у вёсках належаўшых горада. Гэтыя суды кіравалі ў справах войтаў і солтысаў (мэраў). Склад такога суда - акрамя ландвойта, складалася з шасці прысяжных лавнічых, роўныя судоваму рангу. Якія -
Паколькі муніцыпальныя выбары былі адной з кропак канфлікту ва ўзаемаадносінах паміж гарадскім мясцовым самакіраваннем і старастам. Карольеўская ўлада ў сярэдзіне XVI ст. наказала старостам выбраць ландвойта сярод мешчан выбраных ў гміне, як раней (чым ён можа быць пастаўленая пад сумнеў).
У пачатку XVII ст. каралеўскія камісары ​​зноў вызначалі паўнамоцтва стараст па муніцыпальным адборам у ландвойты. Ён маў прызначаць на гэты раз ландвойта з чатырох кандыдатаў, вылучаных мешчан. Упраўленне ландвойта знікла ў Польшчы ў трыццатых гадах XVIII стагоддзя, яго месца дзейнічаць ад імя старосты замяніць маркграф (burgrabia) замка.
У Аўстрыйскай імперыі ландвойт высокапастаўлены паліцэйскі чыноўнік (суддзя земскі), каб несці адказнасць за стан парадку ў горадзе і ваколіцах горада. Ён меў ў дапамозе некалькіх вартаўнікоў начных і земскіх.
Прэтар
Прэ́тар (лац. praetor, ад prae-ire — ісці наперадзе, правадырнічаць) — дзяржаўная пасада ў Старажытным Рыме. Падчас гістарычнага развіцця Старажытнага Рыма значэнне і функцыі гэтай пасады змяняліся.
У перыяд ранняй рымскай рэспублікі (пасля скасавання царства) прэтарамі называлі дзве вышэйшыя магістратуры — консулаў і дыктатараў. У 367 да н.э., з часу законаў Ліцынія і Секстыя (Leges Liciniae Sextiae), вярхоўная службовая асоба стала звацца консулам, а тэрмінам «прэтар» стала пазначацца наступная па старшынстве пасада, пры гэтым яго асноўнай кампетэнцыяй стала здзяйсненне гарадскога правасуддзя па грамадзянскіх справах. У адсутнасць консула прэтару належала вышэйшая ўлада.
З 242 да н.э. стала абірацца два прэтара — гарадскі прэтар (Praetor urbanus), які ведаў судовымі працэсамі паміж рымскімі грамадзянамі, і прэтар для вядзення спраў паміж рымскімі грамадзянамі і чужаземцамі або паміж самімі чужаземцамі (Praetor peregrinus).
Заснаванне рымскіх правінцый прывяло да з'яўлення іншых пасад прэтараў — з 227 да н.э. у Сіцыліі і Сардзініі, а з 197 да н.э. — у абедзвюх іспанскіх правінцыях.
Пры Суле колькасць прэтараў павялічылася да васьмі, пры Цэзары — да шаснаццаці, а ў часы Імперыі — да васямнаццаці. У часы Імперыі пасады прэтараў ужо страцілі былое значэнне, але служылі неабходнай ступенню для замяшчэння цэлага шэрагу вышэйшых адміністрацыйных і афіцэрскіх пасад на шляху да сенатарскай пасады. У эпоху Імперыі прэтарамі зваліся таксама вышэйшыя службовыя асобы ў гарадах.
Сучаснае значэнне
У Малдове прэтар — прадстаўнік генеральнага прымара муніцыпія Кішынэу ў кожным сектары муніцыпія, прызначаны ім па ўзгадненні з саветам муніцыпія.[http://lex.justice.md/viewdoc.php?action=view&view=doc&id=321765&lang=2 ст. 59 ''Закона Рэспублікі Малдова Nr. 436 ад 28.12.2006 аб мясцовым публічным кіраванні'']
Мілюны
Назву Мілю́ны маюць:
Пукцыніевыя
Пукцыніевыя (Pucciniaceae) — сямейства базідыяльных грыбоў класу. Прадстаўнікі сямейства выклікаюць хваробы раслін, пераважна ў метлюжковых. Сямейства ўключае 20 родаў і больш за 4900 відаў.
ў асноўным з перыдыем, падушкападобныя, кароткія цыліндрычныя альбо сферычныя (тып аецыдыя) альбо вертыкальна выцягнутыя (тып роэстэлія), часам без перыдыя (тып цэома), акружаны альбо без іх. Эцыдыяспоры альбо 4 на ножцы, альбо ў ланцужках. , як у асяроддзі парафіза, так і не. Урэдаспоры часам з парафізамі, аднаклетачныя, 1 на ножцы. Тэлейтаспоры адна-, двух- ці шматклеткавыя, галоўным чынам на ножцы, але часам сядзячыя, сабраныя ў цёмна-аранжавыя альбо цёмна-карычневыя ложы. Воскападобныя слупкі часам адзінкавыя, утвараюцца пад эпідэрмісам. Яны альбо застаюцца накрытымі, альбо ён прарываецца. Падчас прарастання клеткі тэлейтаспоры ўтвараюць базідыю, на якой утвараюцца базідыяспоры.
Ёзгат (значэнні)
Ёзгат:
Жанааул (Актагайскі раён)
Жанааул — сяло ў Актагайскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Караобінскай сельскай акругі. Код КАТА — 553243300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 251 чалавек (135 мужчын і 116 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 122 чалавекі (65 мужчын і 57 жанчын).
Архангельскі раён
Арха́нгельскі раён (Архангельский район; Архангел районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Архангельскае.
Геаграфія
Архангельскі раён мяжуе з Беларэцкім, Гафурыйскім, Кармаскалінскім і Іглінскім раёнамі, а таксама з Чалябінскай вобласцю. Плошча раёна складае 2421,45 км².
Гісторыя
Архангельскі раён быў утвораны 20 жніўня 1930 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 17630 чалавек. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць башкіры (45,4 %), далей ідуць татары (38,5 %), рускія (10,6 %) і чувашы (2,4 %).
NGC 3736
NGC 3736 (іншыя абазначэнні — UGC 6560, MCG 12-11-35, ZWG 334.41, KARA 488, NPM1G +73.0073, PGC 35835) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джэйн Лу
Нарадзілася ў Паўднёвым В’етнаме ў сям’і перакладчыка, які працаваў на амерыканскае войска. Пасля падзення праамерыканскага ўрада ў сярэдзіне 1970-х гадоў сям’я Лу перабралася ў ЗША, дзе ў яе ў штаце Кентукі былі сваякі, у якасці бежанцаў. У 1984 годзе яна скончыла Стэнфардскі ўніверсітэт.