cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэй Сяргеевіч Аршавін
«Арсенал»
14 сакавіка 2009 года ў матчы англійскай Прэм’ер-лігі супраць «Блэкберна» на 65-й хвіліне Андрэй забіў свой першы гол за «Арсенал». У першым тайме Аршавін атрымаў пашкоджанне ў выніку сутыкнення з абаронцам «Блэкберна» Андрэ Оерам, з-за чаго ў перапынку яму наклалі восем швоў. Нягледзячы на гэта, Андрэй выйшаў на другі тайм, адкрыў лік сваім галам за «Арсенал» і ізноў быў абраны лепшым іграком матчу па версіі наведвальнікаў інтэрнэт-партала BBC.
21 красавіка 2009 года забіў 4 галы ў гасцявым матчы англійскай Прэм’ер-лігі супраць «Ліверпула», аформіўшы тым самым свой першы за кар’еру покер. Выніковы лік матчу 4:4.
«Зеніт»
24 лютага 2012 года за дзве хвіліны да закрыцця трансфернага вакна ў Расіі, Аршавін быў аддадзены ў арэнду ў «Зеніт» да канца сезону 2011/12. 27 чэрвеня 2013 года было афіцыйна абвешчана пра трансфер іграка ў «Зеніт». Калі спачатку пры Лучана Спалеці трывала гуляў у аснове, то новы трэнер Андрэ Вілаш-Боаш стаў часцей пакідаць Аршавіна на лаўцы запасных. Па заканчэнні кантракта ўлетку 2015 года было вырашана яго не падаўжаць, і з 30 чэрвеня Аршавін стаў свабодным агентам.
«Кубань»
13 ліпеня 2015 года афіцыйна стаў іграком краснадарскай «Кубані», падпісаўшы кантракт на 1 год. Згуляўшчы за каманду 9 матчаў, у студзені 2016 года па ўзаемнай згодзе разарваў кантракт з краснадарцамі.
Выступы за зборную
У зборнай Расіі Аршавін дэбютаваў у 20-гадовым узросце 17 мая 2002 года ў гульні Расія — Беларусь на турніры «Кубак LG» у Маскве, у рамках падрыхтоўкі зборнай Расіі да чэмпіянату свету 2002 года. На працягу наступных двух гадоў ён згуляў за нацыянальную каманду толькі ў двух матчах, у другім з якіх (13 лютага 2003, Румынія — Расія, 2:4) адкрыў лік сваім забітым мячам за зборную. У 2003 годзе Аршавін выступаў у моладзевай зборнай Расіі, згуляў 5 матчаў, забіў 1 гол.
У рамках падрыхтоўкі да чэмпіянату Еўропы 2004 года ў Партугаліі Аршавін згуляў свой чацверты матч за зборную (28 красавіка 2004, Нарвегія — Расія, 3:2), але ў заяўку на турнір уключаны не быў. Пасля Еўра-2004 нападнік «Зеніта» стаў стала выклікацца ў каманду і хутка замацаваўся ў яе асноўным складзе. У 2005 і 2006 гадах Аршавін станавіўся лепшым бамбардзірам зборнай, быў капітан каманды ў 2006—2007 годах. Усяго за зборную Расіі згуляў 41 матч, забіў 15 галоў.
З-за таго, што зборная Расіі не змагла заваяваць права выступу на чэмпіянаце свету 2006 года ў Германіі, першым буйным турнірам, у якім Аршавін змог прыняць удзел у складзе нацыянальнай каманды, стаў чэмпіянат Еўропы 2008 года.
Еўра-2008
Ён ярка выступіў у чвэрцьфінальным матчы са зборнай Галандыі. У гэтай гульні ён удзельнічаў ва ўсіх трох галах, якія забіла зборная Расіі. Аддаў галявы пас, а трэці гол, які зняў усе пытанні аб пераможцы гэтага чвэрцьфіналу, забіў сам, прыняўшы мяч, укінуты з-за бакавы партнёрам па «Зеніта» Анюковым, добра стукнуў па варотах; мяч злёгку змяніў кірунак руху ад нагі абаронцы, і мінуў паміж нагамі галандскага брамніка ван дэр Сара, што гуляў перадапошні матч за зборную ў кар’еры. Другую гульню запар Аршавін быў прызнаны лепшым іграком матчу і атрымаў захопленыя водгукі заходніх спецыялістаў і журналістаў, а шэраг вядомых еўрапейскіх клубаў, уключаючы іспанскую «Барселону», выказалі жаданне займець Андрэя ў свой склад. Сам жа футбаліст заявіў, што праводзіў і больш добрыя матчы.
У наступным матчы, сталым апошнім для зборнай Расіі на турніры, Аршавін быў у гульні малапрыкметны. Меркаванні спецыялістаў аб чынніках падзяліліся. Адны палічылі, што Аршавін сам не паказаў сваіх лепшых якасцей, другія — што справа была ў высокім узроўні абаронцаў іспанскай зборнай і вялікай увазе, якое яны яму надавалі, а трэція адзначылі, што сярэдняя лінія саступіла іспанцам і не змагла забяспечваць Аршавіна мячом.
Па выніках турніру патрапіў у сімвалічную зборную Еўра-2008.
Удзел у палітыцы
Прымаў удзел на выбарах 11 сакавіка 2007 года ў якасці кандыдата ў дэпутаты Заканадаўчага сходу Санкт-Пецярбургу ад партыі «Адзіная Расія», у складзе партыйнага спісу дамогся перамогі, аднак пазней адмовіўся ад мандату.
Сям’я
Жонка Юлія, сын Арцём і дачка Яна.
Кропішкі
Кро́пішкі (, Кропишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Друйскага сельсавета.
Сялец (Быхаўскі раён)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Абідавіцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Сялец-Халапееўскага сельсавета.
Трысціўка
Трысці́ўка (, Тристивка) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Абідавіцкага сельсавета.
Крывоўшчына
Крыво́ўшчына (, Кривовщина) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Бароўка (Быхаўскі раён)
Баро́ўка (, Боровка) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Баркалабаўскага сельсавета.
Венядыкт Алексійчук
Веняды́кт (свецкае імя Вале́рый) Алексійчу́к (16 студзеня 1968 г., Баршчоўка (Кастопальскі раён, Ровенская вобласць) — біскуп-памочнік Львоўскай архіепархіі УГКЦ, былы ігумен Святаўспенскай Уніўскай лаўры, заснавальнік манастыра манахаў-студытаў БГКЦ у Полацку.
Біяграфія
З 1975 па 1983 г. вучыўся ў Баршчоўскай васьмігадовай школе. У 1983 г. пачаў сваё навучанне ў Ровенскім медыцынскім вучылішчы, якое скончыў у 1987 г. па спецыяльнасці фельчар. Пасля працаваў на станцыі хуткай медыцынскай дапамогі. З мая 1987 па май 1989 г. служыў у арміі. Пасля год працаваў як фельчар у санаторыі ў горадзе Трускавец.
13 мая 1993 г. быў прыняты ў Святаўспенскую Уніўскую лаўру манахаў Студыйскага ўставу. Атрымаў манаскі пострыг 13 кастрычніка 1993 года. 31 снежня 1995 года атрымаў Малую схіму.
З ліпеня 1994 г. стаў настаяцелем новастворанага манастыра св. Барыса і Глеба ў Полацку (Беларусь). Адначасова служыў на парафіях у Віцебску, Магілёве, Гомелі, Брэсце. Быў духоўнікам у моладзевай хрысціянскай арганізацыі ў Мінску.
Са снежня 1996 г. знаходзіўся ў горадзе Сент-Катарынс (Канада) з мэтай стварэння ў гэтым горадзе новага манастыра. Адтуль вярнуўся ў красавіку 1999 г., паколькі быў абраны ігуменам Святаўспенскай Уніўскай лаўры. У маі 2000 г. і ў маі 2005 г. — пераабраны на наступную кадэнцыю.
З 2004 г. член Патрыяршай камісіі па справах манаства УГКЦ.
Ад кастрычніка 2004 г. пачаў дактаранцкае навучання ў Люблінскім каталіцкім універсітэце. У 2006 г. скончыў ліцэнціят у згаданым універсітэце з багаслоўя духоўнасці.
У 2006 г. быў адміністратарам грэка-каталіцкай парафіі св. Мікалая ў г. Перамышляны Львоўскай вобл.
У лютым 2006 г. прызначаны кіраўніком сакратарыята Сабору манаства УГКЦ. У маі 2007 г. ўзначаліў літургічную раду. У жніўні 2007 г. быў абраны старшынёй Рады вышэйшых настаяцеляў мужчынскіх інстытутаў богапасвячанага жыцця УГКЦ.
18 красавіка 2008 г. у Люблінскім каталіцкім універсітэце абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Настаяцель як духоўны бацька. Даследаванне ў святле твораў прыпадобнага Тэадора Студыта».
3 жніўня 2010 г. прызначаны біскупам Львоўскай архіепархіі з тытулам біскупа Джэрманічана.
5 верасня 2010 г. у архікатэдральным саборы св. Юра ў Львове здзейснена біскупскую хіратонію. Чын архіярэйскай хіратоніі здзейсніў уладыка Ігар Возняк, архібіскуп Львоўскі. Сусвяціцелямі былі ўладыкі Юльян Воранаўскі, біскуп Самбірска-Драгобыцкі, і Павел Хамніцкі, адміністратар Стэмфардскі (ЗША).
Біскупскі герб
Элементы: Шчыт напалову раздзелены і перасечаны. У першым сінім полі залатая Аранта; у другім чырвоным полі — срэбны лапчастыя крыж; у трэцім зялёным полі — срэбная сцяна і дзве вежы Святаўспенскай Уніўскай лаўры з залатымі дахамі. Шчыт размешчаны на пурпурнай мантыі, падбітай гарнастаем, увянчанай залатой мітрай з чырвонай падкладкай. З абодвух бакоў выходзяць залатыя біскупскі жэзл і крыж. На сіняй стужцы дэвіз золатам: ВОЗЛЮБИМЪ ДРУГЪ ДРУГА.
Барсукі (Холстаўскі сельсавет)
Барсукі́ (, Барсуки) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Баркалабаўскага сельсавета.
Кяпсні (вёска)
Кя́псні (, Кяпсни) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Друйскага сельсавета.
Дальняе Ляда
Да́льняе Ля́да (, Дальнее Лядо) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Баркалабаўскага сельсавета.
Палянінавічы
Паляні́навічы (, Поляниновичи) — аграгарадок у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Абідавіцкага сельсавета.
Дальняе Ляда
Прыкладна за 0,9 км у напрамку на паўднёвы захад знаходзіцца возера Урган.
Палянінавічы
Гісторыя
З рукапісных крыніц вядома з XVI стагоддзя. У 1598 годзе сяло ўваходзіла ў склад маёнтка Новы Быхаў Рэчыцкага павета Вялікага Княства Літоўскага, шляхецкая ўласнасць. у 1742 годзе 10 двароў, у Быхаўскім графстве, памешчыцкая ўласнасць. У 1758 годзе 33 двары, 96 жыхароў мужчынскага полу, мелася карчма. У 1780 годзе 76 двароў, 465 жыхароў. У 1885 годзе 100 двароў, 640 жыхароў, у Навабыхаўскай воласці Быхаўскага павета Магілёўскай губерні, працаваў піцейны дом. Частка вяскоўцаў займалася кавальскім промыслам. У 1897 годзе 125 двароў, 1128 жыхароў, у Навабыхаўскай воласці Быхаўскага павета, дзейнічала школа граматы, карчма, хлебазапасны магазін. У 1907 годзе адкрыта царкоўна-прыходская школа. У 1909 годзе 135 двароў, 1237 жыхароў. На базе дарэвалюцыйнай створана працоўная школа 1-й ступені, у якой вучыліся дзеці з суседняй вёскі Погаркі. Паводле перапісу 1920 года, у вёсцы мелася майстэрня па рамонце сельскагаспадарчага інвентару. 4 ліпеня 1920 года адкрыта школа па ліквідацыі непісьменнасці сярод дарослых. У 1928 годзе для школы пабудавана памяшканне. З 20 жніўня 1924 года ў Журавіцкім, з 8 ліпеня 1931 года ў Быхаўскім раёнах, з 20 лютага 1938 года ў Магілёўскай вобласці.
Уваходзіла ў Ісканскі сельсавет. З 16 ліпеня 1954 года цэнтр Палянінавіцкага сельсавета Журавіцкага раёна Гомельскай вобласці. З 11 красавіка 1960 года ў Абідавіцкім сельсавеце. У 1967 годзе далучана д. Бугаеўка. У 1982 годзе 162 гаспадаркі, 414 жыхароў, цэнтр калгаса «Расія» (з 2003 года СВК «Калгас „Расія“»). У 1990-я гады ў вёсцы дзейнічалі вытворчая брыгада, ферма буйной рагатай жывёлы, машынны двор, піларама, млын, устаноўка па вытворчасці кармоў, сярэдняя і музычная школы, дзіцячы сад, Дом культуры, бібліятэка з фондам больш за 8,6 тыс. кніг, сталовая, комплексны прыёмны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, фельчарска-акушэрскі пункт, магазін, аддзяленне ашчаднага банка і сувязі, 5 спартыўных пляцовак і зала. У 2008 годзе працавалі бібліятэка, Дом культуры, ФАП, аддзяленне сувязі.
Планіроўка
Генплан забудовы распрацаваў у 1978 годзе Інстытут «Магілёўграмадзянпраект». Галоўная вуліца арыентавана з усходу на захад, забудавана няшчыльна драўлянымі жылымі дамамі сядзібнага тыпу. Двары пераважна няпоўныя, вяночныя. Шэраг дамоў пастаўлены глухім фасадам да вуліцы. У цэнтры сярод забудовы размешчаны адміністрацыйна-гаспадарчыя будынкі.
Лазоўка (Браслаўскі раён)
Лазо́ўка (, Лозовка) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Залахвенне
Залахве́нне (, Залохвенье) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Баркалабаўскага сельсавета.
Патэры Тваштара
Патэры Тваштара (Tvashtar Paterae) — актыўны вулканічны рэгіён на спадарожніку Юпітэра Іо, дыяметрам 306 км, размешчаны каля яго паўночнага полюсу, на паўночным захадзе вобласці Халіб. Складаецца з шэрагу патэр (вулканічных кратараў няправільнай формы). Названы па імі Тваштара, індуісцкага бога кавалёў.
На працягу некалькіх гадоў патэры Тваштара даследаваліся касмічным апаратам «Галілеа». У гэты перыяд было бачна, як з адной патэры вывергнулася лававая завеса даўжынёй 25 км і вышынёй 1—2 км, з найбуйнейшай патэры вывергнулася гарачая сілікатная лава, і нарэшце вырваўся газавы фантан, які падняўся над паверхняй спадарожніка на 385 км і накрыў тэрыторыю радыусам у 700 км.
Вывяржэнне на Тваштары 26 лютага 2007 года было сфатаграфавана КА «Новыя гарызонты», які пралятаў міма Юпітэра на шляху да Плутона. Здымак паказаў велізарны (вышынёй 330 км) фантан з вулкана, з пакуль што нерастлумачанай валакністай структурай, выразна бачнай на прасвет у прамянях Сонца.
Лугі (Браслаўскі раён)
Лугі́ (, Луги) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Друйскага сельсавета.
Навасёлкі (Хойніцкі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Судкоўскага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Ці не ўпершыню паселішча згаданае ў лісце караля Жыгімонта Старога ад 3 сакавіка 1532 года, якім маёнткі нябожчыка пана Сямёна Палазовіча перадаваліся яго зяцю князю Дзмітрыю Відэніцкаму (Любецкаму) : ''Воеводе киевъскому, державцы свислоцкому пану Андрею Якубовичу Немировича. Жаловалъ нам дворянинъ нашъ княз Дмитреи Романовичъ Виденецкии о томъ, што жъ которые именя мелъ державца речицкии тесть его, небожчикъ панъ Семенъ Полозовичъ наимя Ухобное, Углядковичи, Белыи Берегъ, Виточов, Мартиновичи, Хвоиники, Остроглядовичи, Новоселки а двор с пустовщинами у замку Киеве и на месте, и во Вручомъ. И тые деи онъ вси именя свои держалъ за даниною и листы отца нашого Казимера, короля, и брата нашого Александра, королеи ихъ милости и нашими… и приказуемъ тобе, ажо бы еси тых именеи со всимъ с тымъ князю Дмитру поступилъ…''
6 кастрычніка 1541 года паміж князем Аляксандрам Міхайлавічам Вішнявецкім, дзедзічам Брагінскіх добраў, і князем Дзмітрыем Раманавічам Відэніцкім, уладальнікам добраў Астраглядавіцкіх, было дасягнута пагадненне, згодна з якім, першы саступіў грунт для вёскі Навасёлкі, наўзамен чаго атрымаў грунты для вёсак Веляцін і Мікулічы.
У ходзе адміністрацыйнай рэформы 1565—1566 гадоў была вызначана мяжа Кіеўскага павета на ўчастку, дзе знаходзілася Брагінская воласць: «… Мозырскою границою до Брагиньское границы, а Брагиньскою границою до Днепра, по левои стороне пущаючи волость Речицкую, до Любеча…_… а Словешнею доловъ ажъ до Припети, по правои стороне поветъ Киевъскии, а по левои Мозырскии, а черезъ реку Припеть, оставуючи полеве Речицу со всими границами, а поправу Брягинь со всим поветомъ Киевским ажъ до Днепра…». Навасёлкі — у Кіеўскім павеце і намінальна ў Брагінскай воласці.
Увогуле, ад свайго заснавання і да парэформеннага перыяду ўжо ў Расійскай імперыі Навасёлкі належалі тым уладальнікам, што і Хойнікі з Астраглядамі, г. зн. пасля Любецкіх, — Харлінскім, Абрамовічу, Бжазоўскім, Шуйскім і Прозарам.
26 верасня 1568 года ў Кіеўскім замкавым судзе актыкаваны пратэст пана Шчаснага Харлінскага, харунжага кіеўскага, з нагоды адабрання грунту вёскі Навасёлкі і прылучэння да ўгоддзяў вёскі Кажушкі біскупа кіеўскага Мікалая Паца. Дачка князя Дзмітрыя і Фенны Палазовічаўны Любецкіх, сястра нябожчыка князя Богуша, таксама Фенна, якая пасля смерці мужа Мельхіёра Насілоўскага ўзяла шлюб з вышэйзгаданым Шчасным Харлінскім герба «Бонча», у снежні 1568 года запісала на яго «именя свое отчизные, дедизные, материстые у повете Киевскомъ лежачие, тоестъ… Хойники, Остроглядовичи, Новоселки…».
Напярэдадні падпісання акта Люблінскай уніі ўказам караля і вялікага князя Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 года Кіеўскае ваяводства (у тым ліку Навасёлкі) было далучана да Кароны Польскай.
Карона Каралеўства Польскага
7 днём верасня 1572 году датаваны ліст біскупа кіеўскага Мікалая Паца вознаму, у якім той паведаміў, што загадаў падданым сваім кажушкаўскім, каб да вострава Замошша, прыналежнага да вёскі Навасёлкі, «nie wdzierali się». 3 жніўня 1578 года біскуп М. Пац звярнуўся да пана Шчаснага Харлінскага, абы той забараніў свайму ўрадніку і падданым навасёлкаўскім чыніць крыўды яго кажушкаўцам і забірацца ў іх грунты. 26 днём лютага 1579 года пазначана размежаванне ўгоддзяў вёсак Кажушкі біскупа М. Паца і Навасёлкі пана Ш. Харлінскага, выкананае «przez sędziow obranych». 6 красавіка 1590 года ў Кіеўскі гродскі суд накіраваны пратэст пана Шчаснага Харлінскага, падкаморага кіеўскага, на адрас князя Аляксандра Вішнявецкага, старосты чаркаскага, які наслаў быў некалькі соцень падданых сваіх брагінскіх на чале з ураднікам Кірыянам Вайніловічам на вёскі Навасёлкі, Храпкаў, Багушы і Руднае, да ключа Астраглядавіцкага прыналежныя, а яны людзей збілі і скалечылі, каморы і іншыя будынкі пашкодзілі, начынне рознае, худобу з быдлам пазабіралі і да ключа Брагінскага адвялі. У актах трыбунальскіх што да Кіеўскага ваяводства, у дакуменце ад 22 чэрвеня 1600 года засведчаная нязгода пана Шчаснага Харлінскага з тым, як размежаваныя грунты яго Астраглядавічаў, Навасёлак, Хвойнікаў з прыналежнымі князю Адаму, сыну Аляксандра, Вішнявецкаму сёламі Мікулічы, Веляцін, Лісцвін, а таксама яго Багушэвічаў (Багушоў, Плоскага, Паселічаў, Хвойнікаў, Навасёлак з прыналежнымі князю Міхаілу, сыну Міхаіла, Вішнявецкаму Глухавічамі, Бабчынам, з тым, як падзеленыя дубровы, урочышчы, з папсаваннем старых памежных знакаў. Крыху раней, 20 чэрвеня 1600 года, Ш. Харлінскі выдаў свайму сыну Мікалаю zapis wieczysty, 26 чэрвеня ў Люблінскім трыбунале прызнаны, на добры ў Кіеўскім ваяводстве Кароны: двор Астраглядавічы з «прыселкамі» — сёламі Астраглядавічы, Хойнікі, Навасёлкі, Дворышча, Вялікі Бор і яшчэ дзевяцю паселішчамі, а таксама на двор і частку з сямі пляцаў у Кіеве.
Пры размежаванні Кіеўскага ваяводства Каралеўства Польскага і Мазырскага павета Вялікага Княства Літоўскага ў снежні 1621 — студзені 1622 гадоў мястэчка і вёску Хойнікі, сяло Навасёлкі і іншыя пана Мікалая Харлінскага, а таксама сёлы Брагінскай воласці за ракой Сычоўкай паны камісары згодна засведчылі прыналежнымі да ваяводства Кіеўскага.
У тарыфе падымнага падатку Кіеўскага ваяводства 1734 года сказана, што вёска Навасёлкі ў складзе Хойніцкай воласці належала князю Ігнацыю Шуйскаму, харунжычу берасцейскаму. У 1754 годзе з 26 двароў (×6 — прыкладна 156 жыхароў) вёскі Навасёлкі Хойніцкага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачвалася 4 злотых і 1 грош, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 16 злотых і 4 грошы.
13 і 15 лістапада 1773 года, паводле актаў Оўруцкага гродскага суда, узнавіліся памежныя канфлікты што да ўгоддзяў вёсак Навасёлкі Хойніцкага маёнтку князёў Шуйскіх (апякуноў Людвікі Шуйскай), старостаў ніжынскіх, і Кажушкі Нараўлянскага маёнтку войскага мазырскага Яна Мікалая, сына Рафала, Аскеркі. Пачаліся яны з пасечанага і папаленага хойніцкага (навасёлкаўскага) лесу. 28 лютага 1778 года ў оўруцкія кнігі было нават занесена размежаванне часоў біскупа М. Паца і харунжага Ш. Харлінскага (1579 г.). 8 лютага, 19 красавіка і 30 чэрвеня 1787 года датаваныя судовыя абвінавачванні сужэнствам Каралем і Людвікай Канстанцыяй з князёў Шуйскіх Прозарамі Яна Аскеркі, стражніка польнага літоўскага, у тым, што насланыя ім кажушкаўцы навасёлкаўцаў збілі-скалечылі, знішчылі межы, пакапалі капцы ды новыя, выгодныя для сябе насыпалі. 23 лютага 1793 года ў Оўруцкім гродзе «przez ugodę wieczystą» была зацверджана карта пазначанай капцамі мяжы паміж вёскамі Навасёлкі абозных Прозараў і Кажушкі стражніка Аскеркі.
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Навасёлкі — у межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе тэрытарыяльна ўпарадкаванага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі.
Інвентар Юзафаўскага (Езапоўскага) маёнтка 1844 года засведчыў прыналежнасць Навасёлак з 68 сем’ямі ў складзе фальварку Дэлістаў пану Юзафу, сыну Караля, Прозару. У энцыклапедыі «Гарады і вёскі Беларусі» сказана, што ў 1850 годзе ў вёсцы было 68 двароў, 494 жыхары. «Список населённых мест Минской губернии на 1857 год» паказвае, што 443 жыхары Навасёлак з’яўляліся прыхаджанамі Міхайлаўскай царквы ў сяле Стралічаў.
У парэформенны перыяд Навасёлкі адміністрацыйна належалі да Хойніцкай воласці. На пачатак 1870 года ў вёсцы налічвалася 218 гаспадароў з сялян-уласнікаў, прыпісаных да Навасёлкаўскага сельскага таварыства.
Паводле перапісу 1897 года, у Навасёлках — 135 двароў, 819 жыхароў, капліца, школа граматы і хлебазапасны магазін. На 1909 год у вёсцы было 155 двароў, 913 жыхароў.
Найноўшы час
1 студзеня 1919 года, згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі, Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР. Паводле запіскі «Сведения о количестве учащихся школ Хойникской волости Речицкого уезда», на 8 снежня 1920 і на 15 красавіка 1921 года ў Навасёлкаўскай школе першай ступені (г. зн. пачатковай) было адпаведна 63 і 122 вучні.
У 1926—1954 гадах цэнтр Навасёлкаўскага сельсавета.
Тульгавічы
Ту́льгавічы (, Тульговичи) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Судкоўскага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Ці не ўпершыню паселішча згадана ў прывілеі караля Аляксандра князю Васілю Мунчы на «село Тулеговичи в Мозырскомъ повете», датаваным 24 мая 1506 года. На той час гэта была тэрыторыя Кіеўскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Даволі хутка, 26 мая 1508 года маёнтак князя Мунчы, які выступіў супраць караля Жыгімонта Старога ў мяцежы князя Міхала Глінскага, быў аддадзены пану Васілю Пятровічу, а з ліста-пацвярджэння ад 22 снежня 1510 года даведваемся, што гэта былі менавіта Тульгавічы: «Билъ нам чоломъ дьякъ нашъ Васко Петровичъ и въказывалъ перед нами листы, данину нашу, што есмо дали ему люди в Мозырскомъ повете на имя Тулеговичы, што держалъ зрадца нашъ Мунча…». З апісання Мазырскага замка 1552 года вынікае, што ўжо з 1512 года Тульгавічамі ў Загальскай нядзелі Мазырскай воласці валодалі наваградскія зямяне Заройскія. Іх жыхары ад 1532 года перасталі выконваць павіннасці на карысць замка. Напярэдадні складання дакумента Заройскія прадалі сяло з пятнаццаццю сялянамі-гаспадарамі пану Герасіму Калантаю. У 1567 годзе пан Стафан Рыгоравіч Лавейка з маёнткаў сваіх, сярод якіх і Тульгавічы, ставіў у войска Вялікага Княства Літоўскага 3 узброеных вершнікаў і 2 драбаў з ручніцамі.
Пасля падпісання Люблінскай уніі, з сярэдзіны 1569 года, Тульгавічы ў складзе Мазырскага павета былі далучаны да Менскага ваяводства. Шляхцічы Лавейкі трымалі «sioło i dwór Tulhowicze» яшчэ і ў 1622 годзе, калі каронныя і вялікакняскія камісары ў чарговы раз спрабавалі размежаваць Кіеўскае ваяводства Кароны з Мазырскім паветам Вялікага Княства Літоўскага. 25 чэрвеня 1643 года шляхціч Мікалай Абуховіч запісаў сваёй жонцы пані Зофіі, народжанай Глухоўскай, сяло Тульгавічы ў Мазырскім павеце.
У судовых актах, датаваных 22 днём лютага — 20 жніўня 1686 года і 20 снежня 1688 года маюцца звесткі пра тое, як пан Дамінік Абуховіч наслаў сваіх людзей і казакоў на вёскі Стралічаў, Руднае і Навасёлкі пана пісара берасцейскага Канстанціна Шуйскага; яны ж сялян тамтэйшых збілі, скалечылі, а быдла рознае да яго маёнтку Тульгавічы забралі. За рабункі і гвалт адказчык пан Д. Абуховіч мусіў заплаціць пацярпеламу пану К. Шуйскаму 18 900 польскіх злотых, але гэтага не зрабіў. Таму za Dekretem Kommissarskim Wileńskim асуджаны на вечную баніцыю, што актыкавана было ў Мазырскім гродскім судзе. Вось пасля гэтага Тульгавічы і дасталіся юравіцкім езуітам, і менавіта таму прэтэнзіі паноў Абуховічаў апошнім удавалася надалей паспяхова апратэстоўваць у судах, пра што пісаў ксёндз Станіслаў Залэнскі. Магчыма, ўсё ж айцы-езуіты і да касацыі іх закону ў 1773 годзе неяк дзялілі Тульгавічы з панамі-шляхтай альбо застаўлялі іх апошнім. Ёсць сведчанне пра тое, што ардынаваны яшчэ ў 1765 годзе пінска-тураўскім епіскапам Ю. Булгакам на пароха ўніяцкай царквы ў Тульгавічах Мазырскага павета святар Мацей Юхневіч на працягу 13 гадоў (1778) не быў зацверджаны ўладальнікам сяла панам Адамам Стоцкім. У Тульгавічах налічвалася 30 досыць бедных дымоў (×6 — каля 180 жыхароў). Беднай плябанія заставалася і праз 9 гадоў (1787), калі парохам быў сын нябожчыка а. Данііл Юхневіч. У вопісе Свята-Георгіеўскай царквы 1796 года сказана, што драўляны будынак яе ўзведзены ў 1749 годзе тутэйшай грамадой.
Побач з сялом існавала паселішча Тульгавіцкая Рудня, жыхары якой займаліся апрацоўкай жалеза. Больш раннія згадкі пра яе сустракаюцца пачынаючы з 1789 года ў хросных і шлюбных метрычных запісах Юравіцкага парафіяльнага касцёла. Уніяцкім парохам у Тульгавічах заставаўся айцец Даніэль Яхневіч (Юхневіч), але ў Рудні абрады часцей выконвалі юравіцкія ксяндзы-дамініканы.
У складзе Расійскай імперыі
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Тульгавічы — у межах Рэчыцкай акругі Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе ўпарадкаванага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. У 1795 годзе ў Тульгавічах 58 двароў, 380 жыхароў. Тады сяло з жалезным заводам належала мазырскаму войту Адаму Стоцкаму. Паводле рэвізіі 1811 года, Свята-Георгіеўская прыходская царква была павернутая да расійскага праваслаўя ў 1795 годзе, а настаяцелем яе — усё той жа а. Данііл, сын Мацвея, Яхневіч. У 1845 годзе складзены інвентар маёнтка Тульгавічы паноў Солтанаў. У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело] : 1857 г.» засведчана, што 294 жыхары сяла Тульгавічы абодвух полаў былі прыхаджанамі Георгіеўскай царквы, 81 жыхар двара Тульгавічы (імаверна, разам з Рудняй Тульгавіцкай) з'яўляліся парафіянамі Юравіцкага касцёла Нараджэння Найсвяцейшай Панны Марыі.
У паслярэформенны перыяд сяло адміністрацыйна належала да Юравіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. На 1864 год згаданая прыходская, 6 класа, драўляная Св. Георгіеўская царква ў Тульгавічах і прыпісная драўляная Свята-Троіцкая царква ў Кажушках. Колькасць вернікаў — 328 душ мужчынскага і 386 жаночага полу. Частка жыхароў Тульгавічаў (пераважна з Рудні Тульгавіцкай) трымалася рыма-каталіцызму. У тым жа 1864 г. яны (Шацілы, Лісоўскія, Гулевічы, Дудоўскія, Валасюкі, Краснабароды) разам з іншымі вернікамі звярнуліся да Яго Эксцэленцыі мітрапаліта Станеўскага са скаргай на знішчэнне парафіі і руйнаванне касцёла Найсвяцейшай Панны Марыі ў Юравічах. У 1869 годзе стары лядашчы будынак царквы быў зачынены. У 1875 годзе пачалося ўзвядзенне новага, але ўвесну 1876 года ён быў знішчаны вялікім пажарам, які стаў бедствам для ўсяго сяла. Таму ў даведніку 1879 года сказана, што ролю прыходскай пэўны час выконвала кажушкаўская прыпісная Свята-Троіцкая царква. У пачатку 1870 года ў Тульгавічах 162 мужчынскія душы сялян-уласнікаў, прыпісаных да тутэйшага сельскага таварыства, 2-е аднадворцаў, прыпісаных да Юравіцкай воласці. На 1876 год у маёнтку Тульгавічы налічвалася 1468 дзесяцін зямлі. У 1882 годзе асвечаны новы будынак Свята-Георгіеўскай прыходскай царквы ў Тульгавічах. На 1886 год у сяле 63 двары, 329 жыхароў. Паводле спіса землеўладальнікаў Мінскай губерні на 1889 года панскія добра належалі Адольфу і Мікалаю, сынам Максіміліяна (адпаведна 610 і 600 дзесяцін), Атону, сыну Аляксандра (629 дзесяцін), Яўгеніі, дачцэ Юзафа (624 дзесяціны) Солтанам. У 1897 годзе ў вёсцы 87 двароў, 630 жыхароў, царкоўна-прыходская школа, хлебазапасны магазін, вятрак і конны млын, карчма. У суседняй вёсцы Тульгавіцкая Рудня было 26 двароў з 87 жыхарамі. Падчас пажару 8 мая 1899 года ў Тульгавічах згарэў 51 двор. На 1909 год у Тульгавічах налічвалася 123 двары з 833 жыхарамі. Тут месціліся фальваркі Канавалава (1 двор, 20 жыхароў) і Макушнікава (1 двор, 16 жыхароў), Солтана (1 двор, 15 жыхароў). У 1911 годзе маёнтак Тульгавічы дзялілі між сабой Мечыслаў, Іардан, Канстанцін, сыны Мікалая, Перасвет-Солтаны (ува ўсіх па 454 дзесяціны), ды іх брат Браніслаў, доля якога складала 218 дзесяцін. Па 24 дзесяціны зямлі мелі ў Тульгавічах нашчадкі колішніх руднікаў, браты Іосіф і Уладзімір, сыны Казіміра, Краснабароды. Тамсама валодалі зямлёй Радзівон Васільевіч Канавалаў (906 дзесяцін), Георгій Міхайлавіч Макушнікаў (906 дзесяцін), Мікалай Аляксандравіч Максімоўскі (638 дзесяцін) і Марыя Іванаўна Максімоўская (639 дзесяцін); у гэты раз маёнткі ўсіх чатырох запісаныя пад назвай Новы Двор Юравіцкай воласці (яшчэ Новы Двор, але больш за сотню гадоў існаваў у Алексічах).
Найноўшы час
1 студзеня 1919, згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі, Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР.
З 8 снежня 1926 года (да аварыі на Чарнобыльскай АЭС у 1986 годзе) — цэнтр Тульгавіцкага сельсавета Юравіцкага, з 8 ліпеня 1931 года Хойніцкага раёна, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай вобласці.
У 1930 годзе арганізаваны калгасы «Чырванамайск» і «Чырвоны Кастрычнік», у вёсцы працавалі кузня, паравы млын, стальмашня.
Аптэка-музей у Кіеве
Агульныя звесткі
У 1728 годзе немец Іаган Гейтэр адкрыў на Падоле непадалёк ад Андрэеўскага спуску першую ў Кіеве прыватную аптэку, патэнт на якую ён атрымаў па ўказу расійскага імператара Пятра ІІ ад 28 ліпеня 1728 г. Пасля яго смерці, у 1751 годзе, аптэка перайшла па спадчыне да яго ўдавы Ганны Гейтэр (у другім шлюбе Ганна Гюнігер). У тым жа годзе кіраваннем аптэкай заняўся Георг-Фрыдрых Бунгэ, які стаў пазней зяцем Ганны Г. і даў пачатак дынастыі кіеўскіх фармацэўтаў. Пасля пажару 1811 года будынак аптэкі быў перабудаваны ў формах класіцызму архітэктарам А. І. Мяленскім. Аптэка праіснавала каля 110 гадоў, да 1835 года, пасля чаго дом быў прададзены і пераходзіў з рук у рукі. 1983 годзе ў гэтым памяшканні пачалася рэстаўрацыя і стварэнне аптэкі-музея, адкрыццё якой адбылося ў 1986 годзе.
На першым паверсе музея адноўлены інтэр'ер аптэкі XVIII–XIX стагоддзяў. Тут прадстаўлены аптэчны посуд, мэбля, стаматалагічныя і хірургічныя інструменты і інш. У скляпеннях — некалькі інсталяцый: хата шаптухі, келля манаха-траўніка, лабараторыя алхіміка.
Тульгавічы
Найноўшы час
У чэрвені 1943 годзе партызаны знішчылі нямецкі гарнізон, які месціўся ў вёсцы. Карнікі зруйнавалі частку вёскі і забілі 22 чалавекі. На фронце загінулі 186 жыхароў. Вёска вызвалена 25 лістапада 1943 года.
Паводле перапісу 1959 года ў вёсцы налічвалася 1134 жыхары, тут месцілася цэнтральная сядзіба калгаса імя А. А. Жданава, у складзе якога былі вёскі Буда, Ламачы, Ломыш. Існавалі камбінат бытавога абслугоўвання, лясніцтва, сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, ветэрынарны участак, аддзяленне сувязі, участковая бальніца, тры крамы.
ФК Лакаматыва Заграб
«Лакаматыва» (Nogometni klub Lokomotiva Zagreb) — харвацкі футбольны клуб з горада Заграб. Заснаваны 1 мая 1914 года. Свае матчы праводзіць на стадыёне «Краньчавічава».
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 1914 годзе і ад пачатку свайго існавання знаходзіўся ў цені гарадскіх грандаў: «Граджанскі», ХАШК і «Канкордыі». Найбольш паспяховым этапам гісторыі можна лічыць пасляваенныя гады, калі каманда на працягу васьмі сезонаў з 1947 да 1955 года гуляла ў першай лізе Югаславіі. Найлепшы вынік за гісторыю югаслаўскіх чэмпіянатаў — трэцяе месца, пасля «Хайдука» і «Црвены Звезды», у 1952 годзе. У 1957 годзе «Лакаматыва» зноў пакінула элітны дывізіён і да распаду СФРЮ на найвышэйшым узроўні не выступала.
У часы фармавання незалежнага харвацкага футбола гульцы «Лакаматывы» ўдзельнічалі ў розыгрышах ніжэйшых ліг, пераважна трэцяй. Пасля вылету ў чацвёртую лігу ў 2006 годзе каманда стала фарм-клубам сталічнага «Дынама». Падобнае супрацоўніцтва станоўча адбілася на выступах нядаўняга аўтсайдара, сезон 2009/10 футбалісты пачалі ўжо ў першай лізе. Каб адпавядаць патрабаванням турніру, каманда стала праводзіць хатнія матчы на арэне «Дынама» — «Максімір». У сезоне 2012/13 «Лакаматыва» атрымала першыя медалі ў гісторыі. За некалькі тураў да канца клуб датэрмінова забяспечыў сябе срэбранымі медалямі.
Храпкаў
Хра́пкаў (, Храпков; да снежня 2008 г. Хра́пкава ) — аграгарадок у Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барысаўшчынскага сельсавета.
Карона Каралеўства Польскага
У пісьмовых крыніцах паселішча ці не ўпершыню згадана 6 красавіка 1590 года ў сувязі з пратэстам у Кіеўскім гродскім судзе пана Шчаснага Харлінскага, падкаморага кіеўскага, на адрас князя Аляксандра Вішнявецкага, старосты чаркаскага, які наслаў быў некалькі соцень падданых сваіх брагінскіх на чале з ураднікам Кірыянам Вайніловічам на вёскі Храпкаў, Навасёлкі, Багушы і Руднае, да ключа Астраглядавіцкага прыналежныя, а яны людзей збілі і скалечылі, каморы і іншыя будынкі пашкодзілі, начынне рознае, худобу з быдлам пазабіралі і да ключа Брагінскага адвялі. Ад гэтага часу і да рэформеннага ўжо ў Расійскай імперыі перыяду Храпкаў належаў тым самым уладальнікам, што і Астраглядавічы з Хойнікамі, г. зн. пасля Харлінскіх — Мікалаю Абрамовічу (Абрагамовічу), Максіміліяну Бжазоўскаму, князям Шуйскім, сямейству Прозараў.
20 чэрвеня 1600 года Шчасны Харлінскі выдаў свайму сыну Мікалаю zapis wieczysty, 26 чэрвеня ў Люблінскім трыбунале прызнаны, на добры ў Кіеўскім ваяводстве Кароны Польскай: двор Астраглядавічы з прыналежнымі да яго «прыселкамі» — сёламі Астраглядавічы, Хойнікі, Храпкаў, Дворышча і яшчэ дзевяцю паселішчамі, а таксама на двор і частку з сямі пляцаў у Кіеве. Пры размежаванні Кіеўскага ваяводства Каралеўства Польскага і Мазырскага павета Вялікага Княства Літоўскага ў снежні 1621 — студзені 1622 гадоў сёлы Храпкаў, Навасёлкі, мястэчка і вёску Хойнікі, сяло Вялікі Бор пана Мікалая Харлінскага паны камісары згодна запісалі прыналежнымі да ваяводства Кіеўскага.
Паводле люстрацыі падымнага падатку Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства 1683 года, з 14 дымоў вёскі Храпкаў Хойніцкай воласці князя Шуйскага выплачвалася 2 злотых; у другі раз — 2 злотых з 2 дымоў. На 1698 год, як вынікае з інвентара маёнтка Хойнікі, перададзенага князем Дамінікам Шуйскім, берасцейскім харунжым, у кіраванне пану Зыгмунту Шукшце, у Храпкаве было 8 двароў. 6 днём лютага 1711 года датаваная судовая скарга шляхцічаў Аляксандра і Базыля Нячай-Грузевічаў на князя Дамініка Шуйскага за жорсткае збіццё яго людзьмі падаўцаў скаргі і іх сялянаў пры наездзе і захопе ў пацярпелых вёсак Храпкаў, Навасёлкі і Дворышча. У рэвізіі года 1716-га сказана, што з 8 двароў Храпкава за папярэднюю пасэсію скарбнік берасцейскі Станіслаў Шуйскі выбраў 55 злотых. 25 лютага 1719 года, як і пастанавіў раней Жытомірскі гродскі суд, адбылася часовая перадача вёскі Дворышча і фальварка пры сяле Храпкаў, прыналежных князю Д. Шуйскаму, але арандаваных валоскім біскупам Юзафатам Парышэвічам, спадчыннікам чарнігаўскага падкаморага Канстанціна Залескага. Згодна з інвентаром 1721 года, калі абцяжараны даўгамі маёнтак ад біскупа Юзафата Парышэвіча перайшоў  ўладальніку князю Мікалаю Шуйскаму, харунжычу берасцейскаму, у Храпкаве існаваў фальварак, з 8 вясковых двароў, акрамя дзякла, выплачвалася чыншу 32 злотыя, 15 грошаў. Паншчыну адпрацоўвалі «iako na włokach» ад Вялікадня (Wielkiej Nocy) да св. Міхайлы па тры дні, ад Міхайлы да Вялікадня па два дні, гвалты адбывалі, грэблі масцілі, з падводамі ездзілі або грашыма адкупаліся, «быдла рагатага і нерагатага», птушку, як і збожжа ярыннага давалі. плацілі па 4 з паловай грошы «dobrej monety» з кожнага вулею. Прозвішчы жыхароў: Міна, Кайдаш, Шчарбіна, Карпека, Нашук, Кучар, Ганчар, Пабядзінскі.
У тарыфе падымнага падатку Кіеўскага ваяводства 1734 года сказана, што Храпкаў у складзе Хойніцкай воласці належаў князю Ігнацыю Шуйскаму, харунжычу берасцейскаму. Паводле звестак на 1748 год ксяндза Караля Непамуцэна Арлоўскага, Храпкаў быў сярод паселішчаў, частка жыхароў якіх (з ліку шляхты і яе службы) належала да Астраглядавіцкай парафіі Оўруцкага дэканата Кіеўскай дыяцэзіі. У 1754 годзе з 20 двароў (×6 — прыкладна 120 жыхароў) вёскі Храпкаў Хойніцкага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачвалася 3 злотых і 4 грошы, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 12 злотых і 16 грошаў.
Згодна з перапісамі яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў, у Храпкаве налічвалася адпаведна 10, 2 і 6 чалавек (głow), плацельшчыкаў пагалоўшчыны, якія належалі да Хойніцкага кагала. Пэўна, на змяншэнне колькасці яўрэяў у сяле не магла не паўплываць Каліеўшчына 1768 года, якая была апошнім і наймацнейшым уздымам гайдамацкага руху ва Украіне.
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Храпкаў — у межах Рэчыцкай акругі Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. Паводле расійскай рэвізіі 1795 года, Храпкоў быў у пажыццёвым валоданні Феліцыяна, сына Адама, Стоцкага, шамбяляна польскай службы; пры ім жа па кантрактах служылі шляхцічы Цімафей і Станіслаў, сыны Паўла, Скшэндзецкія. У сяле тады налічваўся 41 двор са 104 душамі мужчынскага і 102 жаночага полу прыгонных сялян. Мясцовая прыходская Свята-Мікалаеўская царква павернутая ў расійскае праваслаўе ў 1795 годзе. Настаяцель а. Сымон Якубовіч, пасвечаны ў 1794 годзе епіскапам мінскім Андрыянам Бутрымовічам, дзячок Марцін Шэнец, панамар Іван Леановіч.
8 сакавіка 1802 года Людвіка Прозар за пазычаныя ў Тадэвуша Букатага 30 000 злотых аддала яму ў заставу фальварак Храпкаў. Згодна з шляхецкай рэвізіяй 1811 года, у застаўным сяле Храпкаў Тадэвуша, сына Міхала, Букатага, налічвалася 129 душ прыгонных мужчынскага полу. У тым жа 1811 годзе настаяцелем прыходскай Мікалаеўскай царквы ў Храпкаве быў а. Якаў Грыгаровіч, дзячком — Сымон Кульчыцкі, панамаром — Іларыён Кульчыцкі.
Інвентар Юзафаўскага (Езапоўскага) маёнтка 1844 год засведчыў прыналежнасць фальварка і сяла Храпкаў пану Юзафу, сыну Караля, Прозару. У энцыклапедыі «Гарады і вёскі Беларусі» сказана, што на 1850 год у Храпкаве было 46 двароў, 292 жыхары. У «Списке населённых мест Минской губернии на 1857 год» засведчана, што 322 жыхары Храпкава былі прыхаджанамі Загальскай Свята-Троіцкай царквы, а 9 храпкаўцаў-мужчын і 12 жанчын з ліку жыхароў фальварка і вёскі з'яўляліся парафіянамі Астраглядаўскага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі.
У парэформенны перыяд Храпкаў — у Хойніцкай воласці. Згодна з даведнікам 1864 года, у сяле дзейнічала прыпісная Мікалаеўская царква. Калі ў 1865 годзе, у сувязі з антырасійскім паўстаннем і «вследствие местных представлений», каталіцкія святыні ў Хойніках былі перададзеныя ў праваслаўнае ведамства, брагінскі благачынны Максім Ярэміч выступіў з прапановай «Старый Хойникский деревянный костёл… отдать жителям деревни Храпкова — Загальского прихода для устроения приписной церкви». У пачатку 1870 года ў вёсцы налічвалася 116 гаспадароў з сялян-уласнікаў, прыпісаных да Храпкаўскага сельскага таварыства, 22 аднадворцы, прыпісаныя да Хойніцкай воласці. На 1879 год звестак пра царкву ў Храпкаве няма, праваслаўная частка жыхароў па-ранейшаму — у прыходзе Загальскай Свята-Троіцкай царквы. Паводле перапісу 1897 года, тут было 78 двароў, 541 жыхар, працавалі школа граматы і хлебазапасны магазін.
На 1909 год у вёсцы Храпкаў налічвалася 95 двароў, 527 жыхароў, у аколіцы Храпкаў — 16 двароў, 112 жыхароў.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Храпкаў, аднак, у складзе Хойніцкай воласці апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Храпкаў — цэнтр сельсавета ў складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Барысаўшчынскага і Паташынскага сельсаветаў.
У запісцы пад назвай «Сведения о польских населённых пунктах Гомельского округа», пазначанай 1929 годам, згаданая і аколіца Храпкаў, у якой налічвалася 58 каталіцкіх альбо «польскіх» сем’яў (215 чалавек), што складала 96 % ад колькасці жыхароў аколіцы. Згодна з «Арыентыровачным плянам калектывізацыі польскіх вёсак на Гомельшчыне 1929/1930 году», у Храпкове меркавалася арганізаваць каляктыў, г. зн. калгас, машыннае, меліярацыйнае і малочнае таварыствы. На той час працавалі вятрак, кузня.
З 20 лютага 1938 года Храпкаў у складзе Палескай вобласці з цэнтрам у Мазыры. У Вялікую Айчынную вайну 100 вяскоўцаў загінулі на франтах.
Пасля скасавання Палескай вобласці 8 студзеня 1954 года Хойніцкі раён увайшоў у склад Гомельскай вобласці. Тады ў Храпкаве працавала сямігадовая школа. Да 30 чэрвеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Барысаўшчынскага сельсавета, да 1 снежня 2009 года — у склад Дварышчанскага сельсавета.
Алонса дэ Ахеда
Алонса дэ Ахе́да (Alonso de Ojeda; 1466—1515 гг.) — іспанскі вандроўнік, спадарожнік Х. Калумба, заснавальнік першага еўрапейскага паселішча ў Паўднёвай Амерыцы.
Біяграфія
Алонса дэ Ахеда нарадзіўся ў высакароднай іспанскай сям'і. Прымаў удзел у Рэканкісце, заставіў апісанне аблогі Гранады. У 1493 г. на чале аднаго з караблёў выправіўся разам з Х. Калумбам у Новы Свет. Падчас экспедыцыі выявіў на Гаіці золата. Пры задушэнні паўстання таіна ўзначальваў частку іспанскіх узброеных фарміраванняў, захапіў правадыра паўстання Каанаба ў палон.
У 1499—1500 гг. Алонса дэ Ахеда стаяў на чале новай экспедыцыі, арганізаванай пры пасрэдніцтве каталіцкага касцёла без дазволу Х. Калумба. У ёй таксама прымалі ўдзел Амерыга Веспучы і Хуан дэ ла Коса. Маршрут экспедыцыі адрозніваўся ад папярэдніх плаванняў. Алонса дэ Ахеда прайшоў уздоўж берагоў Афрыкі да Зялёнага мыса, пасля чаго павярнуў караблі на захад. У выніку экспедыцыі былі даследаваны ўзбярэжжы Гвіяны і Венесуэлы, адкрыты астравы Аруба і Кюрасаа, а таксама возера Маракайба. Чальцы экспедыцыі былі першымі еўрапейцамі, якія ступілі на зямлю мацерыковай Паўднёвай Амерыкі. Аднак з эканамічнага пункту гледжання плаванне было стратным. Для пакрыцця выдаткаў іспанцы захапілі на Багамскіх астравах у рабства індзейцаў-лукая. Пасля вяртання ў Іспанію Алонса дэ Ахеда выступаў светкам у раследавані дзейнасці Х. Калумба.
У 1501 г. вандроўнік быў прызначаны каралеўскімі ўладамі губернатарам адкрытых ім зямель Венесуэлы. Гэта дазволіла Алонса заручыцца фінансавай падтрымкай гандляроў з Андалусіі і арганізаваць другую самастойную экспедыцыю на 4 караблях. Яна пачалася ў студзені 1502 г. У маі 1502 г. караблі дасягнулі тэрыторыі сучаснай Калумбіі, дзе была заснавана першая на паўднёваамерыканскім мацерыке еўрапейская калонія Санта-Крус. Аднак паміж Алонса і чальцамі экспедыцыі ўзнік востры канфлікт. Ён быў арыштаваны і дастаўлены ў Санта-Дамінга. Праз некалькі месяцаў з-за сутычак з індзейцамі каланісты пакінулі Санта-Круз.
Нягледзячы на правал другой экспедыцыі, у 1508 г. кароль прызначыў Алонса губернатарам Новай Андалусіі. У лістападзе 1509 г. флатылія з 4 суднаў і болей за 300 маракоў і канкістадораў, сярод якіх былі Эрнан Картэс і Франсіска Пісара, на чале Ахеды спынілася каля берагоў сучаснай Калумбіі. Згодна патрабаванням Ахеды, першымі ў кантакт з мясцовымі індзейцамі ўступілі місіянеры. Яны чыталі спецыяльна падрыхтаваны заклік, што павінен быў прімірыць карэннае насельніцтва з каланістамі. Аднак і індзейцы, і канкістадоры парушылі мір. У адказ на знішчэнне канкістадорамі цэлай вёскі, індзейцы падрыхтавалі засаду супраць атрада Алонса дэ Ахеды і забілі большасць яго салдат. Нечаканая падтрымка з боку Дыега дэ Нікуэсы дазволіла губернатару Новай Андалусіі ўзнавіць свае сілы і рушыць уздоўж узбярэжжа. У 1510 г. ён заснаваў крэпасць і паселішча Сан-Себасцьян. Недахоп ежы і раненне вымусілі Алонса пакінуць у Сан-Себасцьяне невялікі атрад на чале Ф. Пісара і вяртацца за дапамогай у Санта-Дамінга. Аднак яго флатылія пацярпела падчас урагана, трапіла ў рукі піратаў і ў давяршэнне патанула каля берагоў Кубы. Ахеда ўзначаліў паход выжылых да бліжэйшага паселішча, у выніку быў выратаваны і праз Ямайку вярнуўся ў Санта-Дамінга.
Падчас злапомнага вяртання з Новай Андалусіі на Гаіці Алонса дэ Ахеда даў зарок прысвяціць рэштку свайго жыцця богу, таму адмовіўся ад пасады губернатара і пражыў апошнія гады ў кляштары ў Санта-Дамінга. Барталамэ де Лас-Касас пісаў, што ён памёр у беднасці і пажадаў быць пахаваным каля ўваходу ў кляштар, каб мінакі ступалі на яго магілу ў навучанне за яго грахі.
Памяць
Імем Алонса дэ Ахеда названы венесуэльскі горад Сьюдад-Ахеда каля возера Маракайба. У Венесуэле таксама працуе ўніверсітэт імя Алонса дэ Ахеда.
Касічы (Быхаўскі раён)
Касі́чы (, Косичи) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета.
Возера Настойлівасці
Возера Настойлівасці (Lacus Perseverantiae) — невялікае месяцавае мора ва ўсходняй частцы бачнага месяцавага дыска, на поўдзень ад Мора Крызісаў.
Селенаграфічныя каардынаты 7.78°N, 61.91°W, дыяметр каля 71 км. На паўднёвы ўсход ад возера размешчаны кратэр Фірмік.
Лук’янцы
Лук’я́нцы (, Лукьянцы) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 2004 года ўваходзіў у склад Друйскага сельсавета.
Ліпаўка (Холстаўскі сельсавет)
Лі́паўка (, Липовка) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Баркалабаўскага сельсавета.
Возера Пяшчоты
Возера Пяшчоты — адносна невялікае месяцавае мора, размешчанае ў паўночна-ўсходняй частцы бачнага боку Месяца.
Селенаграфічныя каардынаты аб'екта — 14°N, 12°W, дыяметр складае 80 км.
Возера Нянавісці
Возера Нянавісці (Lacus Odii) — невялікае месяцавае мора ў цэнтральнай частцы бачнага месяцавага дыска, на паўднёвы захад ад Мора Яснасці.
Селенаграфічныя каардынаты 19.25°N, 7.29°W, дыяметр каля 73 км.
Ляды (Браслаўскі раён)
Ля́ды (, Ляды) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Друеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак Дамбнякі I у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства.