cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Альфонсас Беляўскас
Альфонсас Беля́ўскас (Alfonsas Bieliauskas;, в. , Каўнаскі раён, Літва) — літоўскі пісьменнік. Заслужаны дзеяч культуры Літвы (1965). Народны пісьменнік Літвы (1983). Скончыў у 1951 годзе Вільнюскі ўніверсітэт.
Творчасць
Першы эпічны твор — аповесць «Рабочая вуліца» (1956; новы варыянт — раман «Яна любіла Паўліса», 1976). У раманах «Цвітуць пунсовыя ружы» (1959; Дзяржаўная прэмія Літвы 1959), «Мы яшчэ сустрэнемся, Вільма» (1962), «Каўнаскі раман» (1966), «Тады, у дождж» (1977) і інш. — сацыяльна-палітычныя супярэчнасці і духоўнае станаўленне чалавека; «Спакойныя часіны» (1981) — сямейныя калізіі сучасных інтэлігентаў. Аўтар дакументальнага рамана «Вільнюскія пагоркі» (1984) пра падзеі ў Літве 1940. У раманах Беляўскаса спалучаны псіхалагічны аналіз, лірычнасць і публіцыстычнасць.
Андрэеўская царква
Андрэеўская царква (Андріївська церква) — барочная царква Святога Андрэя ў Кіеве, помнік архітэктуры, жывапісу і дэкаратыўнага мастацтва XVIII ст. сусветнага значэння. Рашэннем Вярхоўнай Рады царква была перададзена Сусветнаму патрыярхату ў бязвыплатнае карыстанне.
Гісторыя
год Пабудавана ў 1744—1767 гадах (па іншых дадзеных 1749—1754) па праекце архітэктара Барталамеа Растрэлі на Андрэеўскай гары ў памяць наведвання Кіева імператрыцай Лізаветай Пятроўнай, на месцы Крыжаўзвіжанскай царквы. Акрамя гэтага збудавання, ва Украіне ёсць яшчэ адзін твор аўтарства Б. Растрэлі — Марыінскі палац. Кіраўнік будаўніцтва — І. Ф. Мічурын; інтэр’ер (разьба, ляпніна, жывапіс) — А. Антрапаў, Г. Лявіцкі, І. Вішнякоў, П. Барыспалец і іншыя. Царква была асвечана 19 жніўня 1767 года.
Сёння царква з’яўляецца часткай Нацыянальнага запаведніка «Сафія Кіеўская».
18 кастрычніка 2018 года царква была перададзена Сусветнаму Патрыярхату, на яе тэрыторыі была створана стаўрапігія. 13 снежня 2018 года ў Андрэеўскай царкве адбылася першая архірэйская літургія Патрыяршай Стаўрапігіі Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы.
Архітэктура
Вышыня царквы з крыжам — 46 м (з стылабатам — 60 м), даўжыня — 30 м, шырыня — 23 м.
У афармленні фасадаў Андрэеўскай царквы Растрэлі ўпершыню ўжыў дэкор з чыгуннага ліцця, які раней для культавых пабудоў на тэрыторыі Усходняй Еўропы не ўжываўся.
NGC 3853
NGC 3853 (іншыя абазначэнні — UGC 6712, MCG 3-30-81, ZWG 97.107, PGC 36535) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Леў.
Хедмарк
Хедмарк (Hedmark) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана на паўднёвым усходзе краіны, у паўночнай частцы Эстлана. Мяжуе з фюльке Сёр-Трондэлаг, Оплан і Акерсхус, а таксама са Швецыяй. Адміністрацыйны цэнтр — горад Хамар.
Баршчэва
Баршчэ́ва (, Борщево) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ратайчыцкага сельсавета.
У 1940—1959 гадах цэнтр Баршчэўскага сельсавета. Да 18 кастрычніка 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Малазводскага сельсавета.
Хамар
Хамар (нарв. Hamar) — горад і камуна ў Нарвегіі, адміністрацыйны цэнтр фюльке Хедмарк. Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы краіны недалёка ад мяжы са Швецыяй. Колькасць насельніцтва складае 27593 чалавек (на 2006 год).
Порхаўскі раён
Порхаўскі раён (По́рховский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на ўсходзе Пскоўскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Порхаў.
Геаграфія
Плошча 3190 км². Мяжуе на поўначы з Струга-Красненскім, на захадзе — з Пскоўскім, на паўднёвым захадзе — з Остраўскім, на поўдні — з Наваржэўскім, на паўднёвым усходзе — з Дзедавіцкім, на ўсходзе — з Дноўскім раёнамі, на паўночным усходзе — з Наўгародскай вобласцю.
Асноўныя рэкі — Шалонь з 33 прытокамі і Чароха з 25 прытокамі.
Група армій «Вісла»
Гру́па а́рмій «Ві́сла» (Heeresgruppe Weichsel) — створана 24 студзеня 1945 года на аснове штаба групы армій «Верхні Рэйн».
Баявы шлях групы армій
Група армій была створана для абароны Берліна з розных часцей (некаторыя з іх былі аслабленыя ў баях на захад ад ракі Вісла, некаторыя часці былі спешна сфармаваныя з запасных і абмежавана здольных).
Рэшткі групы армій «Вісла» былі ўзятыя ў савецкі палон у першых днях мая 1945 года.
Склад групы армій
люты 1945: сакавік 1945: красавік 1945:
Мікалай Паўлавіч Крандо
Мікалай Паўлавіч Крандо  (, в. Талька Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці — ) — генерал-лейтэнант (1960).
NGC 6459
NGC 6459 (іншыя абазначэнні — ZWG 278.25, MCG 9-29-29, PGC 60817) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Erica
Назва
Назва роду паходзіць ад erek, па назве Erica у старажытных грэкаў, паводле іншых крыніц назва паходзіць ад ereike — ламаць, па ломкіх галінках расліны.
Батанічнае апісанне
Erica — адзін з двух (нароўні з найбуйнейшых родаў сямейства верасовых: колькасць відаў у ім складае больш за 800, гэта значыць амаль 20 % агульнай колькасці відаў у сямействе. Для раслін з гэтага роду характэрныя дробныя лісце і багатае цвіценне выцягнутымі званочкападобнымі кветкамі.
Арэал
Каля 800 відаў кустоў і паўкустоў (зрэдку дрэў), распаўсюджаных у Афрыцы, Міжземнамор’і, на астравах Атлантычнага акіяну, на Каўказе. Найбольшая відавая разнастайнасць назіраецца ў Паўднёвай Афрыцы. Еўрапейскія віды роду адносяцца да рэдкіх нават у абласцях свайго натуральнага арэалу.
Значэнне і выкарыстанне
Некаторыя віды шырока выкарыстоўваюцца ў дэкаратыўным садоўніцтве пры стварэнні аб’ектаў рэкрэацыі з камянямі, а таксама ў кветніках, парках, на прысядзібных участках і да таго падобнае.
Віды роду з’яўляюцца расліннымі рэліктамі і таму маюць важнае значэнне ў навучальным працэсе.
Расна (Камянецкі раён)
4 верасня 1972 года вёска Старое Расна злілася з вёскай Новае Расна.
Назва
Назва вёскі паходзіць ад слова «ря(а)сно», што значыць багата, шчодра, прыгожа, па-польску называная таксама rzęsna, што значыць «вейка».
Фонда (Трэнта)
Насельніцтва складае 1467 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 49 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 38013. Тэлефонны код — 0463.
Расна (Камянецкі раён)
Да Люблінскай Уніі
Расна ўпершыню згадваецца ў Метрыцы Вялікага Княства Літоўскага за 1440-1498 года, як вёска запісана ў 1466 годзе вялікім князем Літоўскім за Трачэвічамі. З 1507 года маёнткам валодаў Ігнат Нікіцініч. У 1511 годзе Вялікі князь Літоўскі Жыгімонт I пацвердзіў пажыццёвае права валодання Івану Багданавічу Храптовічу-Літавору. Пазней ім валодалі шляхецкія роды: Ёдкі, Хлевіцкія і Войны.
Фонда (Трэнта)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы S.Martino.
Расна (Камянецкі раён)
Да Люблінскай Уніі
Пасля адміністратыўнай рэформы Вялікага Княства Літоўскага 1565-1566 гадоў Расна ўвайшла ў склад Берасцейскага павета Берасцейскага ваяводства.
Фонда (Трэнта)
Fondo
Расна (Камянецкі раён)
Рэч Паспалітая
У сярэдзіне XVI стагоддзя бяздзетны Станіслаў Хлявіцкі прадаў маёнтак Лаўрыну Войне, у гэты час у Расне ўжо была царква Святога Прарока Іллі. Лаўрын Война, новы ўладальнік Расны, падскарбі дворны ВКЛ, выстаўляў у войска 35 коннікаў. Пасля яго смерці (каля 1580 года) правы валоданьня перайшлі да яго сына Андрэя, а ў 1637 годзе Расна адыходзіць да яго сына Пятра Войны. У сярэдзіне 1647 годзе ў Лукаша Войны (яшчэ адзін сын Андрэя Войны) маёнтак выкупіў ваявода Віцебскі (пазней гетман ВКЛ) Павел Сапега. Затым маёнтак перайшоў па спадчыне яго сыну Бенедыкту, а затым унуку — Міхаілу. Да XVIII стагоддзя Расна ўжо мела статус мястэчка. Пры Міхаіле Сапегі ў маёнтку была пабудавана драўляная сядзібная хата, разбіты парк і пачалі праводзяцца вялікія кірмашы. Таксама тады быў моцна развіты гандаль коньмі. Разьвіццё гандлю прывяло да засялення Расны жыдамі, якія мелі тут сінагогу, піцейны дом і крамы і праз пэўны час захапілі практычна ўсю эканоміку мястэчка.
Падчас Вялікай паўночнай вайны (1700—1721) Расна і ваколіцы моцна пацярпелі. У 1718 годзе Міхал Сапега вымушаны быў аддаць Расну і Высокае пад заклад у 45000 тынфаў Аўгусту Касцюшку-Сяхновіцкаму.
У 1722 годзе Расну ад Міхаіла Сапегі атрымаў Юзаф Матушэвіч у якасці кампенсацыі за даўгі Сапегаў. Юзаф Матушэвіч быў бацькам вядомага паэта, перакладчыка і мемуарыста і дзяржаўнага дзеяча ВКЛ Марціна Матушэвіча, аўтара «Дыярыюша майго жыцця…».
З сярэдзіны XVI стагоддзя сяло адміністрацыйна ўваходзіла ў склад Берасцейскага павета Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
У 1744 годзе Юзаф запрасіў у Расну рыма-каталіцкіх манахаў айцоў-марыян, якія пабудавалі на беразе ракі Пульвы ў кіламетры на поўдзень ад сучаснага вёскі Расна свой манастыр і царкву Святога Казьмы пры ім. Пасля Юзэфа маёнткам валодаў яго сын Марцін Матушэвіч, дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, паэт і пісьменнік. У 1747 годзе ў мястэчку засноўваецца езуіцкая місія (дзейнічала да 1773 года), якая падпарадкоўвалася Мсціслаўскаму калегіуму.
Марцін Матушэвіч таксама дапамог заснаваць у Расне грэка-каталіцкую царкву Святога Арханёла Міхаіла, якая належыла да Камянецкага дэканату.
Пустошкінскі раён
Пустошкінскі раён (Пусто́шкинский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на поўдні Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пустошка.
Расна (Камянецкі раён)
Рэч Паспалітая
У 1765 годзе ў маёнтку нарадзіўся сын Марціна Тадэвуш Матушэвіч — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага і Царства Польскага, пасол Чатырохгадовага Сойму ад Берасцейскага павету, міністар фінансаў Царства Польскага і міністар Герцагства Варшаўскага, удзельнік Паўстання 1794 года, літаратар.
З восені 1760 году ў Расне ў Марціна Матушэвіча пасяліўся паэт і перакладчык Ануфры Карытынскі.
Пустошкінскі раён
Геаграфія
Плошча 1870 км². Мяжуе на поўдні — з Невельскім, на поўначы — з Апочацкім і Бяжаніцкім, на захадзе — з Себежскім, на ўсходзе — з Новасакольніцкім раёнамі.
Расна (Камянецкі раён)
Расійская імперыя
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай, Расна была акупавана Расійскай імперыяй і апынулася ў складзе Берасцейскага павета Гродзенскай губерні.
На пачатку XIX сагоддзя ў Расне быў узведзены невялікі кальвінскі збор, у якім знаходзілася ўсыпальніца роду Грабоўскіх. Збор быў збудаваны ў стылі класіцызму. Унутры збора размяшчаліся, падвешаныя на ланцугах, саркафагі роду Грабоўскіх, частка пахаванняў таксама ў крыпце. У камуністычныя часы збор выкарыстоўваўся ў якасці складу.
Пустошкінскі раён
Геаграфія
Асноўныя рэкі — Алоль, Ушча, Неведранка, Вялікая.
Расна (Камянецкі раён)
Расійская імперыя
У 1804 годзе рыма-каталіцкую царкву Святога Казьмы спаліў пажар. Праз восем гадоў на яго месцы пачалося ўзвядзенне новай мураванай царквы, якое вялося за кошт ахвяраванняў айцоў-езуітаў і Лявона Парчэўскага. Набажэнствы ў гэты перыяд адбываліся ў часовым памяшканні. У 1818 годзе будаўніцтва было амаль скончана, а ў наступным годзе завершаную царкву асвяцілі ў гонар Святога Казіміра.
Фрэнк Сінатра
Фрэнсіс Альберт Сінатра (12 снежня 1915, Гобакен, Нью-Джэрсі — 14 мая 1998, Лос-Анджэлес) — амерыканскі акцёр, спявак і шоумен. Славіўся рамантычным стылем выканання песень і «мядовым» голасам. У маладыя гады меў мянушку Фрэнкі (Frankie) і Голас («the Voice»), у пазнейшыя гады — Містар Блакітныя Вочы (Ol' Blue Eyes), а затым паважлівае Старэйшына (Chairman of the Board). Песні ў яго выкананні ўвайшлі ў класіку эстрады і стылю свінг, сталі найбольш яркімі ўзорамі эстрадна-джазавай манеры спеву «крунінг», на якой былі выгадаваны некалькі пакаленняў амерыканцаў. За 50 гадоў актыўнай творчай дзейнасці Фрэнк Сінатра запісаў каля 100 нязменна папулярных дыскаў і сінглаў, выканаў усе самыя вядомыя песні найбуйнейшых кампазітараў ЗША — Джорджа Гершвіна, Кола Портэра і Ірвінга Берліна. Фрэнк Сінатра з'яўляецца адным з найбольш уплывовых артыстаў папулярнай музыкі 20 стагоддзя.
Расна (Камянецкі раён)
Расійская імперыя
Перад забаронай Грэка-Каталіцкай Царквы грэка-каталіцкі прыход у Расне налічваў у 1837 годзе 2030 вернікаў, што сведчыць пра тое, што большая частка насельніцтва Расны былі каталікамі візантыйскага абрада, бо ў 1885 годзе насельніцтва Расны складала 331 жыхара; то бок, хутчэй за ўсё прыход налічваў больш людзей, чым насельніцтва самога маёнтка (таксама на службы прыхлдзілі вернікі, якія жылі па-за межамі Расны. Прыход меў 4 валокі зямлі, меў 3-х фундушовых сялян, а гадавы даход складаў 70 рублей срэбрам.
Фрэнк Сінатра
У 1997 года быў узнагароджаны вышэйшай узнагародай ЗША — Залатым медалём Кангрэса.
Расна (Камянецкі раён)
Расійская імперыя
У 1839 годзе прайшоў сход у Полацку, пасля якога каталіцтва візантыйскага абраду было забаронена на тэрыторыі Паўночна-Заходняга края. Тады грэка-каталіцкую царкву захапілі і перадалі РПЦ. Царкву перабудавалі і, у 1842 годзе яе пераасвяцілі.
Фрэнк Сінатра
Біяграфія
Сінатра — сын італьянскіх эмігрантаў, якія на мяжы стагоддзяў яшчэ дзецьмі са сваімі бацькамі аселі на ўсходнім узбярэжжы Амерыкі. Яго бацька быў выхадцам Палерма (Сіцылія) і працаваў прафесійным баксёрам, пажарнікам і барменам. Маці Сінатры была родам з паўночнаітальянскага горада Лумарца (недалёка ад Генуі) і займала пасаду мясцовага старшыні Дэмакратычнай партыі ў Гобакене. Фрэнк быў адзіным дзіцём у сям'і. Ён рос у сціплым становішчы, у параўнанні з становішчам шматлікіх іншых італьяна-амерыканскіх імігрантаў.
Ізяслаўскае княства
Ізясла́ўскае княства або Ізяслаўльскае княства -- удзельнае княства Полацкай зямлі, пазней Заслаўскае княства. Цэнтр — горад Ізяслаўль, цяпер Заслаўе ў Мінскай вобласці Беларусі.
Расна (Камянецкі раён)
Расійская імперыя
Перад пачаткам Першай сусветнай вайны Расна мела адзін з трох кальвінскіх збораў у Гродзенскай губерні (яшчэ былі Ізабелін пад Ваўкавыскам, якім валодалі Грабоўскія і і Непакойчыцы каля Жабінкі). Кальвінскі збор ў Расне ўваходзіў ў склад Віленскага дыстрыкту ў межах акругі Віленскага Евангельска-Рэфармацкага Сіноду Расійскай імперыі, дзе ўсяго налічваўся 41 збор. У апошняй чверці XIX стагоддзя у Расну і Непакойчыцы з Ізабеліна пэрыядычна прыязджаў да сваіх вернікаў-кальвіністаў пастар Юзаф Мандзялоўскі.
Фрэнк Сінатра
Біяграфія
З ранніх гадоў яго цікавіла музыка, і з 13 гадоў ён падзарабляў з дапамогай укулеле, маленькай музычнай усталёўкі, і мегафона ў барах свайго горада. З 1932 у Сінатры былі невялікія выступы на радыё. Калі ў 1933 на канцэрце ў Джэрсі-Сіці ён убачыў свайго куміра Бінга Крозбі, то цвёрда вырашыў стаць спеваком. Акрамя таго, ён працаваў таксама спартыўным журналістам мясцовай газеты падчас Вялікай дэпрэсіі ў 30-я гг., пасля таго як без дыплома пакінуў ВНУ. Кіно выклікала ў яго вялікую зацікаўленасць, а яго любімым акцёрам быў Эдвард Г. Робінсан, які тады здымаўся часцей за ўсё ў фільмах пра гангстараў.
Расна (Камянецкі раён)
Расійская імперыя
З 2-й паловы XIX стагоддзя сядзіба ў Расне належыла кальвіністам Грабоўскім. У 1849 годзе яе выкупіў за 10 711 рублёў срэбрам граф Ян Грабоўскі. Грабоўскія збудавалі новую мураваную аднапавярховую сядзібу на месцы старой. Сядзібна-паркавы комплекс на беразе некалькіх прудоў уключаў таксама альтанку, млын і шэраг гаспадарчых пабудоваў. Да сёньня захаваліся фрагмэнты гаспадарчага двара. Гэта рэшткі 2-х вялікіх будынкаў XIX стагоддзяў, якія стаяць без даху. Абодва будынкі былі вымурованы з вялікіх камянёў з уключэньнямі цэглы, яны змацаваныя вапнай, якая дэкараваная чырвоным і чорным друзам.
Фрэнк Сінатра
Біяграфія
З групай «The Hoboken Four» Сінатра выйграў у 1935 конкурс маладых талентаў папулярнага тады радыёшоу «Major Bowes Amateur Hour» («Гадзіна для аматараў Вялікага Боўза») і праз некаторы час паехаў з імі ў сваё першае нацыянальнае турнэ. Пасля гэтага 18 месяцаў з 1937 ён працаваў па абавязку ў якасці шоумена ў музычным рэстаране ў Нью-Джэрсі, які таксама наведвалі такія вялікія артысты, як Кол Портер, і выступамі на радыё заклаў асновы для сваёй прафесійнай кар'еры.
Расна (Камянецкі раён)
Расійская імперыя
Пасля падаўлення Паўстання 1863 года манастыр марыян у Расне быў зачынены распараджэннем генерал-губернатара Міхаіла Мураўёва 4 верасня 1864 года за ўдзел марыян у паўстанні. Каталіцкую царкву царскія ўлады тады ж перадалі РПЦ.
Фрэнк Сінатра
Біяграфія
Штуршок кар'ернаму ўзлёту Сінатры дала праца ў знакамітых свінгавых джаз-аркестрах трубача Гары Джэймса і трамбаніста Томмі Дорсі ў 1939—1942 гг. У лютым 1939 Сінатра ажаніўся з Нэнсі Барбата. У гэтым шлюбе ў 1940 нарадзілася Нэнсі Сінатра, якая пазней стала вядомай спявачкай. За ёй нарадзіліся ў 1944 Фрэнк Сінатра-малод. (у 1988—1995 гг. кіраўнік аркестра Сінатры) і ў 1948 Ціна Сінатра, якая працуе кінапрадзюсарам.
Расна (Камянецкі раён)
Польская рэспубліка (1918-1939)
Навіцыят марыян фактычна быў перанесены ў Расну з Бялянаў яшчэ летам 1920 года. 28 снежня 1920 году біскуп Юры Матулевіч як генерал ордэна марыян накіраваў Апостальскаму нунцыю ў Польшчы Рацці ліст з просьбай аб зацвярджэнні Апостальскім Пасадам у Рыме пераносу навіцыяту марыянаў з Бялянаў у Расну, якая належыла да прыхода ў Высокім-Літоўскім Берасцейскага дэканату Віленскай дыяцэзіі. Абгрунтаванне біскупа і Матулевіча было наступным: «Дом законны ў Расне цалкам адпаведны для размяшчэння ў ім навіцыяту, больш таго, дзеля свайго размяшчэньня прыдатны для засяроджання розуму і практыкавання ўнутранага жыцця, сад і маёнтак зяўляюцца дастатковымі для ўтрымання навіцыяў». Ватыкан даў свой афіцыйны дазвол праз нунцыя 2 студзеня 1921 года.
Аднак ў 1922 годзе навіцыят быў перанесены ў Скурац (Польшча), што на Падляшшы, дзе ён знаходзіўся да 5 студзеня 1926 года, пасля чаго ўлады марыян зноў вярнулі навіцыят у Расну. У 1921—1926 гадах у Расне размяшчалася малая семінарыя ордэна марыян — ювенат, у якой атрымлівалі адукацыю на ўзроўні 4-х класаў, па заканчэнні якой кандыдаты для манаскага жыцця і святарства прымаліся ў навіцыят.
Фрэнк Сінатра
Біяграфія
У канцы 1940-х гадоў у Сінатры пачаўся творчы крызіс жанру, які супаў па часе з бурным раманам з актрысай Авай Гарднер. 1949 стаў самым цяжкім у кар'еры Сінатры: яго звольнілі з радыё, а праз паўгода планы па правядзенні канцэртаў у Нью-Ёрку былі цяжка парушаныя. Нэнсі падала на развод, а раман з Гарднер перарос у гучны скандал. «Columbia Records» адмовіла яму ў студыйным часе. У 1950 яго кантракт з MGM быў скасаваны, а новы агент з MCA таксама адвярнуўся ад Сінатры. Ва ўзросце 34 гадоў Фрэнк стаў «чалавекам мінулага». У 1951 Сінатра ажаніўся з Авай Гарднер, з якой развёўся праз шэсць гадоў. Акрамя гэтага, Сінатра страціў голас пасля наймацнейшай прастуды. Усе гэтыя няшчасці былі настолькі нечаканыя і цяжкія, што спявак вырашыў скончыць жыццё самагубствам.
Расна (Камянецкі раён)
Польская рэспубліка (1918-1939)
Паводле Рыжскага мірнага дагавора, у 1921 годзе Расна ўвайшла ў склад Берасцейскага павета Палескага ваяводства.
Фрэнк Сінатра
Біяграфія
Праблемы з голасам былі часовымі, і, калі ён аднавіўся, то пачаў усё ізноў. У 1953 ён зняўся ў фільме «Ад сёння і навек» («From Here to Eternity»), атрымаўшы за яго «Оскар» як лепшы акцёр другога плану. Яго сталі запрашаць у розныя кінапраекты, самымі ўдалымі з якіх сталі «Чалавек з залатой рукой» («The Man With the Golden Arm», 1955), «11 Сяброў Оўшэна» («Ocean's Eleven», 1960), «Дэтэктыў» («The Detective», 1968).
Расна (Камянецкі раён)
Польская рэспубліка (1918-1939)
У 1938—1939 гадах настаяцелям і старэйшым дома марыян у Расне служыў айцец Юры Кашыра (1904—1943), які пазней прыняў пакутніцкаю смерць (спалены жыўцом разам з вернікамі ў Росіцы) і вызнаны бладэнным Каталіцкай Царквы. У чэрвені 1938 года разам з іншымі беларускімі марыянамі айцец Юры Кашыра як «нядобранадзейны» быў дэпартаваны польскімі ўладамі з манастыра марыян у Друі і апынуўся ў Расне. У верасні 1939 года, пасля пачатку Другой сусветнай вайны, айцец Юры Кашыра і ўсе марыяне вымушаны былі пакінуць Расну, бо новая камуністычная атэістычная ўлада забрала будынак манастыра. Сам манастыр марыян у Расне згарэў у 1944 годзе.
Фрэнк Сінатра
Біяграфія
З канца 1950-х гадоў Сінатра выступаў у Лас-Вегасе з такімі эстраднымі зоркамі, як Сэмі Дэвіс, Дын Марцін, Джо Бішап і Пітэр Лоўфард. Іх кампанія, вядомая як «Rat Pack», працавала з Джонам Кенэдзі падчас яго прэзідэнцкай кампаніі ў 1960. Вельмі паспяховымі былі запісы і выступы з біг-бэндамі Каўнта Бэйсі, Білі Мэя, студыйнымі свінгавымі аркестрамі Нэльсана Рыдла і інш., якія набылі Сінатры славу аднаго з майстроў свінга.
Расна (Камянецкі раён)
Польская рэспубліка (1918-1939)
У 1923 годзе царква Святога Казіміра ўжо значылася ў спісе рыма-каталіцкіх прыходаў без адказнага святара, а ў 1930-я гады сам храм быў зачынены і пераўтвораны спачатку ў клуб, пасля — у склад. Падчас Другой сусветнай вайны царква моцна пацярпела ад абстрэлу і больш не аднаўлялася.
Фрэнк Сінатра
Біяграфія
У 1966 Сінатра ажаніўся з актрысай Міа Ферау. Яму быў 51 год, а ёй — 21. Яны разышліся праз год. Праз дзесяць гадоў Сінатра ажаніўся ў чацвёрты раз — з Барбарай Маркс, з якой пражыў да канца свайго жыцця.
Расна (Камянецкі раён)
Польская рэспубліка (1918-1939)
У міжваенны час таксама ў Расне працавалі рыма-каталіцкія манашкі з Кангрэгацыі сясцёр служак Ісуса ў Еўхарыстыі (Сёстры-Еўхарысткі), якія мелі тут свой манаскі дом. На 1939 год у Расне знаходзілася 7 манашак. Перад пачаткам вайны ў 1939 годзе старэйшай у манаскім доме ў Расне была сястра Моніка Скурат.
БССР і Рэспубліка Беларусь
Пасля акупацыі камуністамі Заходняй Беларусі, Расна апынулася ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР.
Фрэнк Сінатра
Фільмаграфія
(найбольш паспяховыя праекты)
Расна (Камянецкі раён)
БССР і Рэспубліка Беларусь
Новая мураваная царква Святога Міхаіла ў Расне была закладзена 9 красавіка 1991 года. Фундатарам будаўніцтва царквы выступіў мясцовы калгас «Савецкая Беларусь». Храм (архітэктар — А. М. Гуляка) будавалі 8 гадоў, яшчэ 3 гады рабілі роспіс у храме. Паводле слоў старшыні калгаса Уладзімера Бядулі, які з 1956 года больш за паўстагоддзя працаваў старшынёй калгасу «Савецкая Беларусь», гаспадарка выдала 500 тыс. долараў на будаўніцтва храма ў Расне.
У 2007 годзе будынак былой рыма-каталіцкай царквы Святога Казіміра быў унесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей.
На цяперашні момант у Расне існуе адроджаны рыма-каталіцкі прыход Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Казіміра, дзейнічае часовая капліца.
26 красавіка 2013 года цэнтар Раснянскага сельсавета перанесены з вёскі Абяроўшчына ў Расну.
Геаграфія
Знаходзіцца за 33 км у напрамку на захад ад горада Каменец, 54 км ад Брэста, за 2,5 км ад чыгуначнай станцыі Высока-Літоўск (станцыя).
Расна знаходзіцца ў 4 км на паўночны-ўсход ад горада Высокае. З захаду прымыкае вёска Абяроўшчына, у 7 км на захад праходзіць мяжа з Польшчай. Аграгарадок стаіць на левым беразе ракі Пульва. Праз аграгарадок праходзіць аўтадарога Абяроўшчына-Войская-Камянец, яшчэ адна дарога вядзе ў Высокае. Бліжэйшая чыгуначная станцыя Высока-Літоўск на лініі Брэст—Беласток размешчана ў суседняй Абяроўшчыне. Раней адрознівалі населеныя пункты Расна і Новая Расна, аднак у канцы XX стагоддзя яны афіцыйна былі зліты ў адзін, у перапісу насельніцтва 2009 года Новая Расна ўжо не была згаданая.
Шаблыкіна (Арлоўская вобласць)
Насельніцтва — 3005 чал. (2017). Размешчаны за 40 км ад чыгуначнай станцыі Карачаў (на лініі Арол — Бранск) і за 68 км ад Арла. 8 ліпеня 2005 года рабочы пасёлак атрымаў статус гарадскога паселішча.
Лінда Дэй Джордж
Лінда Луіза Дэй Джордж (Lynda Louise Day George; 11 снежня 1944,, Тэхас, ЗША) — амерыканская актрыса тэлебачання і кіно, кар'ера якой доўжылася тры дзесяцігоддзі з 1961 па 1988 год. Найбольш вядомая па ролі Лізы Кейсі ў серыяле, за якую была намінаваная на прэмію «Эмі» «За найлепшую жаночую ролю ў драматычным тэлесерыяле» і на «Залаты глобус» у катэгорыі «За найлепшую жаночую ролю ў тэлевізійным серыяле — драма».
Біяграфія
Лінда нарадзілася 11 снежня 1944 года ў горадзе, штат Тэхас. Яна пачала сваю кінакар'еру пад дзявоцкім прозвішчам Лінда Дэй ў пачатку 1960-х.
Асабістае жыццё
Лінда Дэй Джордж упершыню была замужам за акцёра Джозэфам Пантана з 1963 па 1970 год, у пары быў сын Нікі. Яна пакінула Пантана каб выйсці замуж за. Яна была замужам за Джорджам з 15 мая 1970 года да яго смерці 28 лістапада 1983 года. У іх была дачка Кейсі.
У 1990 годзе Лінда Джордж выйшла замуж за акцёра Дуга Кроніна, які памёр ад раку 4 снежня 2010 года. Яны жылі ў горадзе Лос-Анджэлес і, штат Вашынгтон.
Успаміны
17 студзеня 2020 года, падчас інтэрв'ю з карэспандэнтам Эдам Робертсанам з «TV Confidential» Лінда Дэй Джордж абвясціла, што яна супрацоўнічае з біёграфам ў напісанні сваіх мемуараў, прысвечаных яе акцёрскай кар'еры. Рабочая назва: «Лінда Дэй Джордж: Галівудскія мемуары».
Юозас Вайчкус
Юозас Ва́йчкус (Juozas Vaičkus;, в. , Мажэйкейскі раён, Літва — ) - літоўскі тэатральны дзеяч; адзін з заснавальнікаў літоўскага прафесійнага тэатра.
NGC 3851
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Юозас Вайчкус
Біяграфія
У 1905 стварыў вандроўную аматарскую трупу (з 1911 Вандроўны тэатр Вайчкуса), з якой гастраліраваў па Літве. У час вучобы ў студыі Александрынскага тэатра ў Петраградзе стварыў там у 1916 годзе Літоўскую драматычную студыю, якая стала першым прафесійным тэатрам. У Вільнюсе, Каўнасе ставіў п'есы П. Вайчунаса, Ю. Жэмайтэ, Л. Талстога, А. Чэхава, Г. Ібсена. З 1920 года рэжысёр Драматычнага тэатра Таварыства творцаў літоўскага мастацтва (з 1922 Дзяржаўны тэатр), дзе паставіў «Агні Іванавай ночы» Г. Зудэрмана, «Карэн Борнеман» Я. Бергстрэма. У 1923—1932 гадах жыў у ЗША. У 1932 годзе стварыў у Каўнасе студыю кіно і тэатра, таварыства «Ліетфільм».
Вядро
Вядро — ёмістасць для захоўвання вадкіх і сыпкіх матэрыялаў і транспарціроўкі іх на невялікія адлегласці.
Неметрычная адзінка вымярэння - вядро - складала саракавую частка бочкі, што было роўным, у залежнасці ад сістэмы мер, каля 10–12 л. У беларускай традыцыі, у сістэме мер ВКЛ і Рэчы Паспалітай, вядро складалася з 4 гарцоў і было роўным 11,28 л (існавалі і мясцовыя варыянты — гл. беларуская сістэма мер).
Уладзімір Макаравіч Шкуматаў
Уладзімір Макаравіч Шкуматаў (нар. 30 мая 1952, Мазыр Гомельскай вобласці) -- выкладчык, доктар біялагічных навук, прафесар, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1974 годзе па спецыяльнасці біяхімія. Працаваў у Інстытуце біяарганічнай хіміі АН Беларусі (сучасная Нацыянальная акадэмія навук Беларусі). У 1980 г. абараніў у БДУ кандыдацкую дысертацыю, а ў 1990 г. — доктарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Біяхімія» на тэму «Цитохром Р450-зависимые пути биосинтеза физиологически активных веществ» у Інстытуце біяхіміі ім. А. Н. Баха АН СССР. У 1987—1996 гг. — загадчык генеральнага дырэктара Беларускага дзяржаўнага навукова-вытворчага аб’яднання «Белбиотехнология». З 1996 г. па цяперашні час працуе загадчыкам лабараторыяй НДІ фізіка-хімічных праблем БДУ і прафесарам кафедры высокамалекулярных злучэнняў БДУ. У 1986 г. атрымаў навуковае званне «старэйшы навуковы супрацоўнік», з 2014 г. — член-карэспандэнт НАН Беларусі.
Лаўрэат Міжнароднай прэміі АН СССР і АН ГДР за лепшую работу ў вобласці прыродазнаўчых навук (1988), узнагароджаны медалямі Пецярбургскага тэхнічнага кірмаша ў намінацыі «біятэхналогія і медыцына» (2011, 2014). Мае нагрудны знак «Вынаходнік СССР». У. М. Шкуматаў старшыня экспертнага савета «фізіка-хімічная біялогія» Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь, старшыня каардынацыйнага савета па прыярытэтным кірунку навуковых даследванняў «біятэхналогія і нанаіндустрыя».
Навуковая дзейнасць
Лабараторыя біяхіміі лекавых прэпаратаў НДІ фізіка-хімічных праблем, якую ўзначальвае У. М. Шкуматаў, распрацоўвае новыя хіміка-ферментатыўныя метады сінтэзу стэроідных гармонаў; даследуе структурна-функцыянальныя арганізацыі гідралагічных ферментаў з мэтай стварэння лекаў на іх аснове, распрацоўвае тэхналогіі атрымання высокаачышчаных фактараў згортвання крыві і падходаў да акуста-ферментатыўнага разбурэння тромбаў.
Пыталаўскі раён
Пыталаўскі раён (Пыта́ловский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на захадзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пыталава.
Геаграфія
Плошча — 1111 км². Мяжуе на поўначы і паўночным усходзе з Остраўскім і Палкінскім, на паўднёвым усходзе — з Краснагародскім раёнамі Пскоўскай вобласці Расіі; на захадзе — з Вілякскім і Балцінаўскім, на паўднёвым захадзе — з Карсаўскім краямі Латвіі.
Асноўныя рэкі — Кір, Веда, Трасцянка, Кухва, Утроя, Лжа, Лада.
Уладзімір Яўграфавіч Татлін
Уладзімір Яўграфавіч Татлін (16(18) снежня 1885, Харкаў — 31 мая 1953, Масква) — расійскі мастак, дызайнер, сцэнограф, адзін з найбуйных прадстаўнікоў наватарскага руху ў мастацтве 1920-х гг., родапачынальнік мастацкага канструктывізму. Нараўне з К. Малевічам — адзін з двух самых аўтарытэтных лідараў рускага авангарда першай паловы XX ст.
Юнацтва і навучанне
Нарадзіўся ў сям'і інжынера-тэхнолага, вучыўся ў Харкаўскім рэальным вучылішчы. Пятнаццацігадовым падлеткам уцёк з хаты. У 1899—1900 уладкаваўся юнгай на параход, здзейсніў плаванне па маршруце Адэса — Варна — Стамбул — Батумі. У 1902 паступіў у Маскоўскае вучылішча жывапісу, разьбярства і дойлідства, з якога быў адлічаны ў наступным годзе «за непаспяховасць і неўхваляльныя паводзіны». Зноў плаваў матросам па Чорным моры ў 1904. У 19 гадоў паступіў у Адэскае вучылішча гандлёвага мараходства, якое не закончыў. У 1905—1910 займаўся ў Пензенскім мастацкім вучылішчы, дзе атрымаў званне «прафесійнага рысавальшчыка».
У канцы 1900-х — пачатку 1910-х гг. займаўся ў авангардных мастацкіх студыях Масквы і Пецярбурга — у Машкова, Цыанглінскага, Бернштэйна, Ларыёнава. У вакацыйныя месяцы вучнёўскіх гадоў шмат займаўся вывучэннем і капіраваннем узораў старажытнарускага мастацтва. У пачатку 1910-х гг. некалькі разоў здзяйсняў марскія вандраванні, наймаючыся на лета ў Адэсе матросам.
Наватарства
У 1908 (або 1909) у Маскве пазнаёміўся з лідарам авангарднай моладзі Міхасём Ларыёнавым.
У канцы 1900-х — пачатку 1910-х гг. мастак зблізіўся з рускімі авангардыстамі, паэтамі Велімірам Хлебнікавым, Кручаных і іншымі. У тыя гады ў сферу інтарэсаў Татліна ўваходзілі ў асноўным жывапіс і малюнак. Найбольш значнымі працамі сталі палотны «Матрос (Аўтапартрэт)» (тэмпера, 1911, Рускі музей), «Прадавец рыб» (клеевыя фарбы, 1911, Трэццякоўская галерэя). Маракі, рыбакі — рамантычныя героі, звязаныя з морам, — часта бывалі персанажамі яго малюнкаў і палотнаў; атаясамленне сябе з «марскім ваўком» — частка доўгага перыяду ў біяграфіі Татліна.
У 1911 годзе пасяліўся ў Маскве. Пасля парыву з Ларыёнавым улетку 1912 арганізаваў уласную майстэрню, у якой займаліся жывапісам шматлікія «левыя мастакі», што аналітычна даследавалі формы. Задача — «паставіць вока пад кантроль дотыку». З гэтага часу і да канца 1920-х гг. Татлін быў адной з двух цэнтральных постацей рускага авангарда, нароўні з Малевічам, у суперніцтве з якім развіваў свае мастацкія адкрыцці, якія былі пакладзены ў аснову будучыні руху конструктывістаў.
Татлін хутка вылучыўся ў асяроддзі рускіх авангардыстаў; удзельнічаў у ілюстраванні футурыстычных кніг, у канцы 1911 аформіў спектакль «Цар Максіміліян» у Маскоўскім літаратурна-мастацкім гуртку, затым самастойна працаваў над сцэнаграфіяй опер Глінкі «Жыццё за цара» (1913—15) і Вагнера «Лятучы галандзец» (1915—18).
Контррэльефы
У маі 1914 у Маскве Татлін арганізаваў «Першую выставу маляўнічых рэльефаў». Выстаўленыя творы, які называліся «матэрыяльныя падборы» (ці «контррэльефы», напрыклад, кампазіцыя з цынку, палісандра і елкі, 1916; Трэццякоўская галерэя, Масква) і ўяўлялі сабой аб'ёмна-прасторавыя кампазіцыі, вырабленыя з «немастацкіх» матэрыялаў — жалеза, кардона, дрэва, шклы, тынкоўкі і г. д., часам у камбінацыі з бытавымі прадметамі або фрагментамі гатовых вырабаў (шпалерамі, фальгой, ножкай крэсла, бляшанкай і г. д.). Контррэльефы Татліна, у якіх матэрыялы з бытавога жыцця сталі і аб'ектам мастацтва, і самім мастацтвам, вызначылі пераходы да новых прасторавых канцэпцый і паслужылі магутным стымулам у самавызначэнні шматлікіх рускіх майстроў-наватараў. З контррэльефаў Татліна пачалася конструктывісцкая лінія ў рускім авангардзе, супрацьпастаўленая — ва ўсякім разе, аўтарам — адцягнена-знакаваму супрэматызму Малевіча.
Паслярэвалюцыйная дзейнасць
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі Татлін энергічна ўліўся ў грамадска-мастацкае жыццё: у 1917 быў удзельнікам «левага блока», старшынёй «маладой фракцыі» у прафесійным звязе мастакоў-жывапісцаў, з 1918 — старшыня Маскоўскай мастацкай калегіі Наркамата асветы, удзельнік музейнага аддзела, ініцыятар стварэння музеяў новага тыпу («музеяў мастацкай культуры»). У 1917 аформіў разам з Якулавым і іншымі кафэ «Питтореск».
У 1919—25 гадах мастак быў звязаны з Петраградам-Ленінградам. Быў старшынёй Аб'яднання левых плыняў у мастацтве (1921—25), кіраваў Аддзелам матэрыяльнай культуры Дзяржаўнага інстытута мастацкай культуры (1923—25) ў Петраградзе-Ленінградзе.
У 1923 годзе ў Дзяржаўным інстытуце мастацкай культуры ў Петраградзе Татлін паставіў спектакль «Зангези» па паэме Веліміра Хлебнікава, дзе выступіў як рэжысёр, сцэнограф і акцёр, стварыўшы свой варыянт «канструктывісцкага тэатра».
У пострэвалюцыйныя гады Татлін актыўна займаўся выкладаннем: у маскоўскіх Вышэйшых мастацка-тэхнічных майстэрнях — Вышэйшым мастацка-тэхнічным інстытуце (Вхутемас — Вхутеин) і ў Кіеўскім мастацкім інстытуце (1918—1930). Падчас яго педагагічнай дзейнасці закладваліся асновы «вытворчага мастацтва», закліканага, як гэта было першапачаткова зададзена ў контррэльефах, ствараць не выявы рэчаў, а самі рэчы, фармавальна новы побыт. Гэта выразілася ў стварэнні шматлікіх эскізаў мужчынскай і жаночай адзежы, якія характарызаваліся прастатой і практычнасцю, праектаванні посуду, мэблі і г. д. (1923—1924). Дызайнерскае мысленне Татліна адрознівалася незвычайнай рысай: ён імкнуўся вылучыць праектную ідэю, рэалізацыя якой у лепшым выпадку была б магчымая ў будучыні. Вянком яго праектнай дзейнасці з'явіўся «Летатлин» (1930—1931, Музей гісторыі авіяцыі, Масква), апарат («орнитоптер»), які апынуўся тэхнічна непрактычным (ён так і не ўзляцеў), але дасціпна апярэдзіў прынцыпы біядызайна, што ўлічвае ўнутраныя законы жывой прыроды.
Быў старшынёй Аб'яднання левых плыняў у мастацтве (1921—25), кіраваў Аддзелам матэрыяльнай культуры Дзяржаўнага інстытута мастацкай культуры (1923—25) ў Петраградзе-Ленінградзе.
«Мадэль праекту Помніка 3-му Камуністычнаму Інтэрнацыяналу»
У 1919—20 Татлін спраектаваў і вырабіў мадэль свайго самага знакамітага твора — Помніка 3-му Камуністычнаму Інтэрнацыяналу («Вежа Татліна») — выстаўленую ў снежні 1920 года ў Маскве падчас працы 8-га з'езда Саветаў. Будынак, які пераўзыходзіў у паўтары разы па вышыні Эйфелеву вежу, быў задуманы як адміністрацыйны і агітацыйна-прапагандысцкі цэнтр Камінтэрна, арганізацыі, што рыхтавала чалавецтва да сусветнай рэвалюцыі. Канструкцыя з «металічных» бэлек (вырабленых на самай справе з драўляных рэек) і чатырох, якія верцяцца з рознымі хуткасцямі празрыстых аб'ёмаў павінна была мясціць выканаўчыя, заканадаўчыя і прапагандысцкія ўстановы Камінтэрна. Энергічная дыяганаль «Вежы Татліна» спалучалася з дзвюма, якія ахопліваюць яе спіралямі, што верцяцца. Аб'ёмы былі ўпісаныя ўнутр аголенай каркаснай структуры. Грандыёзны будынак-манумент, сканструяваны на аснове наватарскіх мастацка-пластычных і тэхніка-інжынерных формаў, валодаў утылітарным прызначэннем, і разам з тым яго выява была непарыўна звязана з сімвалічным выразам утапічных сацыяльна-грамадскіх ідэалаў. Сам Татлін лічыў сваё тварэнне вышэйшым дасягненнем «сінтэзу метадаў жывапісу, скульптуры і архітэктуры».
Арыгінальная пяціметровая мадэль «Вежы Татліна», выстаўленая ў апошні раз у 1930 г., была затым згубленая (найбольш дакладная з шматлікіх рэканструкцый мадэлі «Вежы» была створана ў Расіі ў 1992—93).
Апошнія дзесяцігоддзі жыцця
У 1931 годзе Татлін атрымаў званне заслужанага дзеяча мастацтваў РСФСР, у 1932 годзе адбылася яго адзіная прыжыццёвая персанальная выстаўка. Аднак пасля разгрому авангарда, пачынаючы з 1930-х гг., творчасць мастака шэльмавалася як «фармалістычная». Татлін вымушаны быў зарабляць на хлеб як тэатральны мастак, кансультант у архітэктурнай майстэрні, кіраўнік брыгады мастакоў, якія займаліся стварэннем дапаможнікаў для Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. З канца 1930-х гг. звярнуўся да рэалістычнага жывапісу, стварыўшы немалую колькасць нацюрмортаў, пейзажаў, партрэтаў.
У 1938 годзе пано Татліна для Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўкі (1938) былі знішчаны як «палітычна шкодныя». З сярэдзіны 1930-х гадоў Татлін захоплена займаўся станкым жывапісам, ствараючы нацюрморты і пейзажы, радзей партрэты — простыя па кампазіцыі, але складаныя па гульні маляўнічых фактур і стрыманых, мігатліва-прыглушаных тонаў (цыкл кветкавых букетаў; «Чэрап на расчыненай кнізе», 1948—1953, Цэнтральны дзяржаўны архіў літаратуры і мастацтвы, Масква). Гэтыя рэчы прымыкаюць ужо да асабліва неафіцыйнага «ціхага мастацтва» тых гадоў.
Марыў аб рухомай майстэрні ў прычапным фургоне. Праект майстэрні падаў у Саюз мастакоў у 1952 годзе. Гэта быў апошні праект Уладзіміра Татліна.
Памёр У. Татлін у Маскве 31 мая 1953 года.
Адраджэнне цікавасці да спадчыны Татліна пачалося ў 1960-я гг. З тых часоў у розных краінах свету былі праведзены шматлікія выстаўкі, якія дазволілі ацаніць значэнне выдатнага майстра ў мастацкай культуры XX ст.
Выгнанка
Вы́гнанка (, Выгнанка) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ратайчыцкага сельсавета.
Анатоль Аляксандравіч Данілевіч
Анатоль Аляксандравіч Даніле́віч  (нар., в. Янушкавічы, Лагойскі раён, Мінская вобласць) — кандыдат юрыдычных навук, прафесар.
Біяграфія
У 1982 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Основы теории и профессиональной культуры судебных прений».
У 1982—1992 гг. — выкладчык, дацэнт кафедры крымінальнага працэсу і пракурорскага нагляду, з 1992 г. — намеснік дэкана юрыдычнага факультэта па завочнай форме навучання для асоб, якія атрымліваюсь другую вышэйшую адукацыю, з 1994 г. — загадчык кафедры крымінальнага працэсу і пракурорскага нагляду юрыдычнага факультэта БДУ.
Даследуе пытанні тэорыі і практыкі судовай прамовы, тэорыі законнасці пракурорскага нагляду. Навуковыя дасягненні знайшлі адлюстраванне больш чым у 180 навуковых працах.
Хамутова (Арлоўская вобласць)
Хамутова (Хомуто́во) — пасёлак гарадскога тыпу ў Арлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Новадзеравенькаўскага раёна. Насельніцтва — 4084 чал. (2017). Пасёлак размешчаны за 108 км на ўсход ад Арла. Чыгуначная станцыя на лініі Арол — Ялец. 19 снежня 1972 года сяло Хамутова аднесена да катэгорыі рабочых пасёлкаў.
З 1 студзеня 2006 года Хамутова ўтварае гарадское паселішча «Пасёлак Хамутова».
Каларада (Тэхас)
Каларада (Colorado River) — рака на поўдні ЗША, у штаце Тэхас. Даўжыня 1387 км, плошча басейна 103,3 тыс.км². Пачынаецца на плато Льяна-Эстакада, цячэ ў паўднёва-ўсходнім кірунку, упадае ў Мексіканскі заліў. Веснавое разводдзе, летнія паводкі. Сярэдні гадавы расход вады ў ніжнім цячэнні 81 м³/с. Шмат вадасховішчаў. Выкарыстоўваецца для арашэння. На Каларада — горад Осцін.
Інгрыд Ноль
Інгрыд Ноль (Ingrid Noll; нар., ) — нямецкі аўтар дэтэктываў і трылераў.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і доктара. У 1949 годзе бацькі вярнуліся ў Германію. Пасля заканчэння каталіцкай школы для дзяўчат вывучала германістыку і гісторыю мастацтваў у Бонскім універсітэце. У 1959 годзе выйшла замуж за доктара Петэра Гулаца, мае траіх дзяцей. Сваё жыццё яна прысвяціла хатняй гаспадарцы і дзецям, а таксама дапамагала мужу ў працы. У вольны час пачала пісаць.
Першы раман Інгрыд Ноль «Мёртвы певень» (Der Hahn ist tot) выйшаў у 1991 годзе, калі пісьменніцы было 55 гадоў, а дзеці раз’ехаліся з бацькоўскага дому. Ён адразу зрабіў яе знакамітай. Ноль — аўтар яшчэ больш чым тузіна кніг, перакладзеных на 21 мову свету. У аснове яе раманаў часцей за ўсё ляжаць выкшталцоныя забойствы жанчынамі сваіх мужоў ці каханкаў.
Інгрыд Ноль лічыцца на сённяшні дзень адной з найвыбітнейшых пісьменніц Германіі.
Каларада (значэнні)
Каларада:
Пацыент
Пацыент (patiens — які церпіць, які пакутуе) — чалавек, які атрымлівае медыцынскую дапамогу, які падвяргаецца медыцынскаму назіранню і/або лячэнню з нагоды якога-небудзь захворвання, паталагічнага стану або іншага парушэння здароўя і жыццядзейнасці, а таксама карыстаецца медыцынскімі паслугамі незалежна ад наяўнасці ў яго захворвання.
Кірылаўская царква
Кірылаўская царква, або царква Святых Кірылы і Апанаса Александрыйскага — храм у Кіеве, помнік архітэктуры і манументальнага жывапісу XII, XVII, XIX стагоддзяў.
Гісторыя
Кірылаўская царква пабудавана ў 1139 годзе на далёкай ускраіне старажытнага Кіева — Дарагожычах. Адсюль заснавальнік царквы чарнігаўскі князь Усевалад Ольгавіч у 1139 годзе ўзяў штурмам Кіеў падчас міжусобнай барацьбы за кіеўскі сталец. Храм названы ў гонар святога Кірылы (гэта імя атрымаў у хрышчэнні князь Усевалад). Для прадстаўнікоў дынастыі Ольгавічаў храм быў загараднай рэзідэнцыяй і фамільнай пахавальняй. У 1194 годзе ў храме пахаваны кіеўскі князь Святаслаў — герой «Слова пра паход Ігаравы». У будынку праглядаюцца рысы чарнігаўскай архітэктурнай школы. Кірылаўская царква мела тры апсіды, шэсць слупоў і хоры. Лесвіцу на хоры размясцілі ў тоўшчы сцяны без пабудовы асобных бакавых вежаў. Падлогу выклалі керамічнай пліткай, зрабілі фрэскавы роспіс, рэшткі якога захаваліся.
Архітэктура
Архітэктура Кірылаўскай царквы добра захавалася з XII ст. Перабудовы XVII—XVIII ст. праявіліся ў перакладцы часткі скляпенняў, узвядзенні чатырох бакавых купалаў, пышнага франтона над уваходам, афармленні вокнаў і парталаў ляпным дэкорам. Старажытнае закамарнае пакрыццё не захавалася. Сцены звонку, магчыма, былі атынкаваны, адхоны вокнаў і парталы ўпрыгожвалі фрэскавыя размалёўкі. Цэнтральныя падкупальныя прасторы храма — высокія, свабодныя, добра асветленыя, з хорамі ў заходняй частцы — кантраставала з астатнімі памяшканнямі: паўцёмным нартэксам з нішамі-аркасоліямі для магільняў, хрысцільнай, вузкай лесвіцай на хоры ў тоўшчы паўночнай сцяны. Асаблівасцю храма былі маленькія бакавыя хоры перад паўднёвай апсідай, куды вяла лесвіца ў тоўшчы сцяны алтара.
NGC 6460
NGC 6460 (іншыя абазначэнні — UGC 10997, IRAS17473+2046, MCG 3-45-31, NPM1G +20.0531, ZWG 112.55, KCPG 525B, PGC 60925) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шанхайскі міжнародны сетлмент
Шанхайскі міжнародны сетлмент (Шанхайскае міжнароднае паселішча; Shanghai International Settlement, 上海公共租界) — тэрыторыя Шанхая, якая знаходзілася пад міжнародным кіраваннем з 1842 па 1943 гады.
Першапачаткова гэта быў адзін з пяці «», адкрытых Кітаем для знешняга гандлю ў адпаведнасці з палажэннямі Нанкінскага дагавора, які Цынская імперыя была вымушана падпісаць пасля паразы ў Першай опіумнай вайне ў 1842 годзе. Порт знаходзіўся пад брытанскім кіраваннем. Неўзабаве паблізу размясціліся амерыканскі і французскі сетлменты, і ў 1854 годзе для кіравання трыма сетлментамі быў створаны аб’яднаны муніцыпальны савет. У 1862 годзе вырашыла, што лепш існаваць незалежна, а брытанскі і амерыканскі сетлменты ў наступным годзе фармальна аб’ядналіся ў Шанхайскі міжнародны сетлмент.
Да канца 1918 года ў сетлмент ўваходзілі пасяленцы з 17 краін свету: Вялікабрытаніі, ЗША, Японіі, Расіі, Італіі, Бельгіі, Нідэрландаў, Германіі, Аўстра-Венгрыі, Даніі, Швецыі, Нарвегіі, Іспаніі, Партугаліі, Перу, Мексікі і Швейцарыі.
У адрозненне ад такіх брытанскіх уладанняў, як Ганконг або, Шанхайскі міжнародны сетлмент заставаўся суверэннай кітайскай тэрыторыяй, і, да прыкладу, калі ў 1939 годзе Вялікабрытанія ўступіла ў вайну з Германіяй, нямецкія грамадзяне свабодна працягвалі сваю дзейнасць на яго тэрыторыі.
Міжнародны сетлмент быў заняты японскімі войскамі ў снежні 1941 года, пасля нападу Японіі на Пёрл-Харбар. Паколькі Японская імперыя афіцыйна перадала сетлмент марыянеткаваму кітайскаму ўраду, каб утрымаць урад Чан Кайшы ад заключэння сепаратнага міру з Японіяй, урады ЗША і Вялікабрытаніі ў пачатку 1943 года падпісалі з ім пагадненні аб адмове ад прывілеяў для сваіх падданых. Тым самым Шанхайскі міжнародны сетлмент быў афіцыйна ліквідаваны.
Гісторыя
Першымі замежнікамі, якія пасяліліся ў Шанхаі, былі падданыя Брытанскай імперыі. У 1843 годзе, пасля заканчэння Першай опіумнай вайны, Шанхай быў абвешчаны «адкрытым портам», і туды быў прызначаны брытанскі консул. Калі ён прыбыў на месца, кітайскі даатай Шанхая адмовіўся вылучыць будынак пад консульства, і ў якасці памяшкання свой уласны дом прапанаваў адзін прабрытанскі наладжаны кітайскі гандляр з Гуанчжоу. Праз год будынак для консульства быў пабудаваны ўнутры афіцыйных межаў сетлмента, на поўдзень ад. Пасля Францыя і ЗША таксама падпісалі з цынскай імперыяй дагаворы, якія прадстаўлялі іх падданым экстэрытарыяльныя правы ў Кітаі, аналагічныя брытанскім, але спачатку яны згаджаліся з тым, што замежнае паселішча ў Шанхаі дзейнічае пад брытанскай консульскай юрысдыкцыяй.
У 1844 годзе амерыканскі дыпламат Калеб Кушынг заключыў з цынскім урадам, у адпаведнасці з якім амерыканцы атрымалі ў «» тыя ж правы, што і брытанцы. Артыкулы дагавора рабілі Шанхай экстэрытарыяльнай зонай, хоць і не выводзілі яго з-пад кітайскай юрысдыкцыі. Толькі ў 1845 годзе брытанцы пайшлі па слядах амерыканцаў і падпісалі пагадненне, якое дазваляла брытанскім падданым арандаваць у Шанхаі зямлю на нявызначаны перыяд часу. Наяўнасць пасады амерыканскага консула не стварала для брытанцаў праблем, бо ён ніколі не займаў гэтую пасаду асабіста. Паколькі амерыканскім гандлярам у Кітаі забаранялася гандляваць опіумам, яны ажыццяўлялі падобную дзейнасць праз брытанскія фірмы. У 1848 годзе на тэрыторыі паміж паўднёвай мяжой брытанскага сетлмента і паўночнай мяжой абнесенага сцяной кітайскага горада была ўтворана, якая падпарадкоўвалася французскаму консулу.
11 ліпеня 1854 года група заходніх бізнесменаў, нягледзячы на пратэсты консульскіх работнікаў, сабралася на першы (пасля стаў штогадовым) сход Шанхайскага муніцыпальнага савета і выпрацавала правілы абыходжання з зямлёй, што заклала асновы самакіравання. Мэтай першага сходу была дапамога ў будаўніцтве дарог і ліквідацыя падвойнага падаткаабкладання пры перамяшчэнні каштоўнасцяў з адной канцэсіі ў іншую.