cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жаўтазель фарбавальны
Жаўтазе́ль фарбавальны (Genista tinctoria) — від кветкавых раслін з роду сямейства.
Назва
Жаўтазель фарбавальны, жаўтазель, жаўцідла, жаўціха, жоўцічнік, хварбідла, заяччы гарох , жаўсцень, прытуліца , дрок, жаўціла, жаўцічнік, жаўцюха, жоўтае зелле, зелянуха, ніцлаза, прытуліца, сачавіца , чысцік , лянок.
Батанічнае апісанне
Лістападны куст вышынёй да 1,5 м з моцным дравяністым карэнішчам, ад якога даходзяць прамастойныя, пруткападобныя, крыху рабрыстыя ствалы. Лісце чаргаванае, дробнае, з суцэльным краем, цёмна-зялёнае зверху, святлейшае знізу, па краях і на галоўнай жылцы апушанае. Каля асновы лісця маецца пара маленькіх прылісткаў шылападобнай формы. Кветкі ярка-жоўтага колеру, з матыльковым вяночкам, на апушаных кветаносах. Суквецце — гронка. Плод — голы струк чорнага колеру і даўжынёй 15—25 мм.
Расліна ядавітая.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Малой і Сярэдняй Азіі, амаль па ўсёй тэрыторыі Еўропы. Расце ў падлесках бярозава-хваёвых і бярозавых лясоў, на ўзлесках, схілах і прагалінах, у стэпах на пясчанай глебе. Святлолюбівая, ценевынослівая расліна. Цвіце ў чэрвені—ліпені. Плады паспяваюць у жніўні—верасні.
Выкарыстанне
Дэкаратыўныя і лекавыя расліны. У лекавых мэтах выкарыстоўваюцца наземныя часткі расліны ў якасці мачагоннага, жаўцягоннага, слабільнага і абязбольваючага сродкаў.
З кветак жаўтацезя фарбавальнага здабываюць жоўтую фарбу.
Трнава
Трна́ва (Trnava, Tyrnau, Nagyszombat) — горад у заходняй Славакіі, размешчаны на рацэ Трнаўка ля паўднёвых схілаў Малых Карпатаў. Трнава — рэзідэнцыя архібіскупа, і таму яе часта называюць славацкім Рымам. Насельніцтва каля 63 тыс. чалавек. Трнава — цэнтр аднайменнага края.
Гісторыя
Першы раз невялікае земляробчае паселішча Трнава згадваецца ў 1211 годзе ў лісце эстэргамскага архібіскупа. Трнава першая на тэрыторыі Славакіі атрымала магдэбургскае права, у 1238 яго дараваў венгерскі князь Бела IV. У XIII ст. у Трнаве была пабудавана даволі сучасная і вялікая крэпасць. Пра важнасць Трнавы сведчыць той факт, што менавіта там венгерскія каралі сустракаліся з каралямі іншых краін. Значнасць Трнавы яшчэ больш замацавалася ў XVI ст., калі Эстэргамскае архібіскупства, ратуючыся ад туркаў, пераехала сюды. Такім чынам Браціслава стала адміністрацыйнай сталіцай Венгрыі, а Трнава — рэлігійнай. У 1635 годзе кардынал Петэр Пазмань заснаваў Трнаўскі ўніверсітэт (першы ў Венгрыі), які ў 1777 годзе паводле загаду імператрыцы Марыі Тэрэзіі пераехаў у Будзін і стаў Будапешцкім універсітэтам.
У 1787 славацкі філолаг і каталіцкі святар Антон Берналак кадыфікаваў першы варыянт літаратурнай славацкай мовы, заснаваны на трнаўска-падгорскім дыялекце, на якім размаўлялі ў Трнаве.
Пасля стварэння Чэхаславакіі ў 1918 Трнава стала адным з прамысловых цэнтраў Славакіі і застаецца ім і сёння.
Жозіяс Браўн-Бланке
Жозіяс Браўн-Бланке (Josias Braun-Blanquet;, , Швейцарыя — 20 верасня 1980, Манпелье, Францыя) — адзін з буйнейшых геабатанікаў ХХ стагоддзя, заснавальнік і кіраўнік франка-швейцарскай (сярэднееўрапейскай) школы геабатанікі, стваральнік сістэмы класіфікацыі расліннасці, што дамінуе ў наш час.
Біяграфія
У 1905—1912 гадах быў асістэнтам батанікаў Шротэра, Брокман-Ерош і Рубеля.
У 1913—1915 гадах вучыўся ў Манпелье пад кіраўніцтвам Чарлза Флахаўта.
У 1914—1921 гадах праводзіў палявыя даследаванні ў Швейцарскім нацыянальным парку.
У 1915 годзе ва ўніверсітэце Манпелье атрымаў ступень доктара філасофіі (PhD).
У 1915—1922 годзе асіставаў Эдуарду Рубелю, затым чытаў лекцыі ва ўніверсітэце Цюрыха.
У 1948 годзе заснаваў і стаў першым рэдактарам вядучага заходняга часопіса па фітацэналогіі і экалогіі раслін Vegetatio (у цяперашні час Plant Ecology).
Панькава
Панькава — тапонім.
Смержаў
Сме́ржаў — возера ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Прыпяць, за 28 км на паўднёвы ўсход ад горада Нароўля, за 1 км на поўдзень ад нежылой вёскі Дзёрнавічы.
Плошча возера складае 0,32 км². Даўжыня 2,05 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 4,45 км. Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны на захадзе вышынёй да 4 м, на ўсходзе 1—2 м, параслі хмызняком. Берагі нізкія, забалочаныя, пад хмызняком. Моцна зарастае. У возеры растуць расліны, занесеныя ў Чырвоную кнігу Беларусі — вадзяны арэх плывучы, сальвінія плывучая.
Аляксандр Сяргеевіч Самарадаў
Аляксандр Сяргеевіч Самара́даў (, г. Красны Холм, Краснахолмскі павет, Цвярская губерня, РСФСР, цяпер Цвярская вобласць, Расія — ) — беларускі спявак (лірычны барытон). Заслужаны артыст Беларусі (1973).
Біяграфія
Скончыў у 1956 годзе Беларускую кансерваторыю, клас Я. Віцінга. Творчую дзейнасць пачаў у 1940 годзе. У 1944—1950 гадах на партыйнай рабоце. З 1952 года саліст Дзяржаўнага акадэмічнага народнага хору Беларусі, у 1954—1973 — Беларускай дзяржаўнай філармоніі, у 1976—1992 гадах артыст хору Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
Творчасць
У канцэртным рэпертуары творы рускай і замежнай класікі, арыі, рамансы і песні расійскіх і беларускіх кампазітараў, народныя песні.
Характарны танец
Хара́ктарны та́нец — разнавіднасць сцэнічнага танца; адзін з выразных сродкаў балетнага спектакля.
Гісторыя
У пачатку 19 стагоддзя пад тэрмінам «характарны танец» разумелі танец, які ўвасабляе характэрныя рысы, адметныя асаблівасці вобраза пэўнага персанажа, бытавыя жэсты і дэталі. Пазней характарнымі пачалі называць народныя танцы, якія выконваліся ў балетным спектаклі і былі пабудаваны на аснове школы класічнага танца. Лепшыя з іх захоўваюць рысы нацыянальнага характару народа. Узоры характарнага танца стварылі рускія балетмайстры М. Петыпа, Л. Іванаў, М. Фокін, А. Горскі.
У савецкім балеце характарны танец заснаваны на харэаграфічным фальклоры, стаў адным са сродкаў характарыстыкі народных мас і герояў спектакля. У галіне характарнага танца працавалі савецкія балетмайстры Р. Захараў, Ф. Лапухоў, В Вайнонен, К. Галяйзоўскі, В. Чабукіяні і інш.
На беларускай сцэне характарны танец шырока прадстаўлены ў нацыянальных балетах «Салавей» М. Крошнера (балетмайстар А. Ермалаева), «Князь-возера» В. Залатарова і «Падстаўная нявеста» Г. Вагнера (балетмайстар К. Мулера), «Мара» Я. Глебава і «Святло і цені» Г. Вагнера (балетмайстар А. Андрэеў) і іншыя, дзе ён з’яўляўся важным сродкам выразнасці, вызначаў нацыянальную своеасаблівасць харэаграфічнай мовы спектакляў, уваходзіў састаўной часткай у іх драматургію.
У сучасных балетах характарны танец сінтэзуецца з класічным танцам і іншымі формамі пластыкі, узбагачае лексіку балета.
NGC 2150
NGC 2150 (іншыя абазначэнні — ESO 57-55, IRAS05562-6933, PGC 18097) — галактыка ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канстантнасць відаў
Канстантнасць відаў — у геабатаніцы — паказчык, які характарызуе адносную частату сустракання віда ў супольнасцях аднаго фітацэноза. Выражаецца, як правіла, у балах па пяцібальнай шкале:
Галіна Кузьмінічна Хурсевіч
Галіна Кузьмінічна Хурсевіч (нар. 1941, Петразаводск) — беларускі спецыяліст у галіне геаграфіі, геалогіі і біялогіі, палеантолаг. Кандыдат геаграфічных навук (1973). Старшы навуковы супрацоўнік, дацэнт (1982 г. — зацвярджэнне Прэзідыума Акадэміі навук СССР (у галіне геалогіі), 2010 г. — настрыфікацыя ВАК Беларусі). Доктар біялагічных навук (1992), прафесар.
Парнева
Парнева — тапонім.
IC 4730
IC 4730 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іл-10
Іл-10 (паводле кадыфікацыі НАТА: Beast — «Звер») — савецкі штурмавік канструкцыі КБ Ільюшына апошняга перыяду Вялікай Айчыннай вайны, створаны ў 1944 годзе шляхам глыбокай мадэрнізацыі самалёта Іл-2.
Першы палёт адбыўся 18 красавіка 1944 года (лётчык выпрабавальнік В. К. Какінакі).
Гісторыя распрацоўкі
Паспяховыя дзеянні Іл-2 на франтах Вялікай Айчыннай вайны далі магутны імпульс далейшаму пашырэнню дасведчана- канструктарскіх прац па самалётах гэтага класа. Вялікіх поспехаў у гэтай справе дамаглося КБ П.О.Сухога, дзе былі створаны такія выдатныя браніраваныя штурмавікі як Су-6 і Су-8. Аднак іх масавую вытворчасць так і не наладзілі, бо маторы М-71, пад якія праектаваліся гэтыя самалёты, серыйна не выпускаліся.
Асабліва востра праблема «лепшай матчасткі для штурмавых дзеянняў» устала пасля бітвы на Курскай дузе, калі досвед баёў, апроч сур'ёзных нястач у пытаннях кіравання і арганізацыі баявых дзеянняў ВПС, а таксама падрыхтоўкі лётнага складу, выявіў выяўную неадпаведнасць лётна-баявых якасцей Іл-2 вымогам баявога ўжывання ва ўмовах, што характарызуюцца найвысокай дынамікай і масіраваным ужываннем супернікам агнявых сродкаў ваеннага СПА і знішчальнай авіяцыі.
Пабудова новай машыны Іл-10 вялася на заводзе № 18, які выпускаў Іл-2. Першы даследчы штурмавік, што атрымаў да таго часу пазначэнне Іл-10, быў гатоў увесну 1944 г. 18 красавіка лётчык-выпрабавальнік В.К. Какінакі выканаў на ім першы палёт. Завадскія выпрабаванні прайшлі хутка, і ўжо 13 мая тры даследчых Іл-10 паступілі на дзяржвыпрабаванні ў НДІ ВПС. Выпрабаванні паказалі выдатныя лётныя дадзеныя, максімальная хуткасць апынулася роўнай 551 км/г — амаль на 150 км/г больш, чым у яго папярэдніка Іл-2. У параўнанні з выпрабаваннямі штурмавікоў (Су-6, Іл-8), Іл-10 была аддадзена перавага. В жніўні 1944 г. адразу на двух авіязаводах пачаўся серыйны выпуск Іл-10.
Вытворчасць
Серыйная вытворчасць Іл-10 была арганізавана на трох авіязаводах: № 1, № 18, № 64 і доўжылася пяць гадоў. У 1945 годзе была выпушчана 2 556 машын гэтага тыпу. Усяго была выпушчана 4 475 баявых Іл-10 і 280 навучальна-трэнавальных УІл-10.
З канца снежня 1951 па 1955 годы Іл-10 вырабляўся па ліцэнзіі на заводзе «Авіа» ў Сакавіцэ (Чэхаславакія) пад назвай В-33. У 1953—1954 гадах чэшскія штурмавікі пастаўляліся ў Польшчу, Венгрыю, Румынію і Балгарыю. В-33 былі ўзброены чатырма гарматамі НС-23РМ з боекамплектам 150 снарадаў на гармату. Усяго ў Чэхаславакіі пабудавана 1 200 самалётаў В-33.
Канструкцыя
Іл-10 уяўляў сабой двухмесны суцэльнаметалічны манаплан з ніжнім размяшчэннем крыла. Адрозненне ад Іл-2 складалася, у прыватнасці, у тым, што з улікам рэкамендацый, заснаваных на даследаванні статыстыкі паражальнасці пілота і стралка Іл-2, сабранай спецыялістамі інстытута ЦНДІ-48, у брані адсек (бранякорпус) была цалкам уключана кабіна паветранага стралка. Павялічана таўшчыня броні капота рухавіка знізу і з бакоў да 8 мм замест 4 мм на Іл-2. Павялічаны і калібр абарончага ўзбраення — з 12,7 мм да 20 мм.
Мадыфікацыі
У 1951 годзе, засноўваючыся на баявым досведзе, набытым у ходзе Карэйскай вайны, была вырашана аднавіць вытворчасць палепшанай мадыфікацыі штурмавіка, што атрымала пазначэнне Іл-10М. Першы палёт Іл-10М адбыўся 2 ліпеня 1951 года.
Ад свайго папярэдніка Іл-10М адрозніваўся нязначна павялічанымі даўжынёй фюзеляжа і размахам крыла, большай плошчай кіраваных паверхняў, наяўнасцю кіля ў хваставой частцы фюзеляжа і танчэйшым профілем крыла для паляпшэння пілатажных якасцей машыны. Браняванне захавана як у Іл-10, бранякорпус вырабляўся са стальных бронедэталяў таўшчынёй 4, 5, 6 і 8 мм, таўшчыня браняспінкі 16 мм. Усталявана новае лобавае браняшкло К-5 таўшчынёй 64 мм. У кансолях крыла ўсталявалі чатыры больш дасканалыя гарматы НР-23. Маса карыснай нагрузкі — як у папярэдніка. Усталявана больш дасканалае навігацыйнае абсталяванне.
Агульны лік выпушчаных Іл-10М склала 146 штук. Са студзеня 1955 года спынена вытворчасць, а з вясны 1956 года Іл-10М зняты з узбраення ў сувязі са зменай прыярытэтаў у карысць знішчальнікаў-бамбардзіроўшчыкоў.
Баявое ўжыванне
Пачатак баявога ўжывання штурмавіка Іл-10 — 15 красавіка 1945 года. В бою бралі ўдзел 15 самалётаў, вядоўца групы — М. І. Бязвухі. Ужываўся на Далёкім Усходзе ў жніўні 1945 года супраць Квантунскай арміі.
Іл-10 ужываўся ў карэйскай вайне на боку Паўночнай Карэі. Да пачатку ўварвання на поўдзень ВПС КНДР мелі 93 штурмавіка, аднак ужо праз два месяца баявых дзеянняў у ладу заставалася ўсяго 20 баяздольных самалётаў. За час вайны авіяцыяй ААН была збіта 11 паўночнакарэйскіх Іл-10. Два штурмавіка былі захоплены наземнымі войскамі ААН і праходзілі лётныя выпрабаванні ў ЗША.
(11881) Мірстэйшэн
(11881) Мірстанцыя (Mirstation) — гэта тыповы астэроід галоўнага пояса. Ён быў адкрыты 20 жніўня 1990 года бельгійскім астраномам Эрыкам Эльстам у абсерваторыі Ла-Сілья і названы ў гонар савецкай (пазней расійскай) арбітальнай станцыі «Мір».
Дзмітрый Мікалаевіч Полазаў
Дзмітрый Мікалаевіч Полазаў (, Рослаўль, Смаленская губерня, Расійская імперыя — красавік, Ленінград, РСФСР, СССР) — рускі і беларускі культурны дзеяч, мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 студзеня 1875 у Раслаўлі ў купецкай сям’і. Скончыў чатырохкласнае гарадское вучылішча (1890), Маскоўскае вучылішча жывапісу, разьбярства і дойлідства (1899), вышэйшае мастацкае вучылішча і педагагічныя курсы пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў (1902). У Акадэміі мастацтваў вучыўся ў Уладзіміра Макоўскага.
З 1903 Д. М. Полазаў жыў у Смаленску, працаваў выкладчыкам малявання і чыстапісання ў мужчынскай гімназіі, браў удзел у працы Смаленскага гарадскога музея. У лютым 1914 Д. М. Полазаў пераехаў у Мінск, атрымаў пасаду выкладчыка Мінскага рэальнага вучылішча, дзе працаваў да 1920. З верасня 1914 па чэрвень 1915 выкладаў маляванне і сацыялогію мастацтва ў настаўніцкім інстытуце. Прымаў удзел у працы Мінскага таварыства аматараў прыгожых мастацтваў.
У 1919—1920 чытаў лекцыі на Мінскіх вышэйшых універсітэцкіх курсах. Са жніўня 1920 працаваў у інстытуце народнай адукацыі, мінскай чыгуначнай школе №5, Беларускім політэхнічным інстытуце. Член Мінскага таварыства гісторыі і старажытнасці, арганізатар літаратурна—мастацкіх вечарын, прысвечаных творчасці Джорджа Байрана, Оскара Уайльда, Шарля Бадлера. Прыхільна ставіўся да хору Міколы Равенскага і быў адным з першых папулярызатараў яго творчасці. У 1921 сумесна з мастакамі К. Елісеевым і К. Ціханавым адкрыў у Мінску (вул. Вясёлая, дом Снітко) мастацкую студыю, якую праз нейкі час улады збіралісь пераўтварыць у мастацкае вучылішча, але гэта не адбылося. У студыі Д. М. Полазаў працаваў з вучнямі, ужо маючымі першасныя веды прыёмаў малявання і жывапісу.
У сярэдзіне 1920-х Д. М. Полазаў пераехаў у Ленінград.
Сумесны ўдзел ў экспедыцыі паспрыяў блізкаму знаёмству з Янкам Купалам. Шматлікія рэліквіі, звязаныя з народным паэтам Беларусі, якія захоўваліся ў сям’і Полазавых, карціны мастака, частка яго асабістага архіва былі перададзены музею Янкі Купалы ў Мінску.
Творчая спадчына
Працаваў у галіне кампазіцыйнага партрэта, архітэктурнага пейзажа (выканаў віды даваеннага Мінска), валодаў тэхнікай станковага малюнка і станковага алейнага жывапісу.
У верасні 1921 карціны Д. М. Полазава былі паказаны на 1-й Мінская мастацкай выстаўцы, дзе дэманстраваліся партрэты беларускіх пісьменнікаў Янкі Купалы (1921), Якуба Коласа, Змітрака Бядулі. Д. М. Полазаў браў удзел у Першай Усебеларускай выстаўцы (1925), на якой былі прадстаўлены яго партрэты Янкі Купалы (1923), Уладзіміра Самойлы і інш.
Выканаў каля 50 жывапісных і графічных работ. Многія творы мастака загінулі ў час блакады Ленінграда, у тым ліку партрэты Якуба Коласа і Змітрака Бядулі.
Творчая спадчына Д.М. Полазава ў асноўным захоўваецца ў фондзе Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы (Мінск).
FN P90
FN P90 — бельгійскі пісталет-кулямёт, распрацаваны ў 1986-1987 гадах фірмай FN Herstal. Быў распрацаваны, у першую чаргу, для танкістаў і кіроўцаў баявых аўтамабіляў. Мае прагрэсіўны і зручны эрганамічны дызайн. Адмыслова для P90 быў распрацаваны патрон тыпу 5.7x28 мм SS190, які з’яўляецца паменшаным патронам 5,56×45 мм
FN P90 пабудаваны па схеме буллпап, аўтаматыка працуе па схеме са вольнай засаўкай. Незвычайнае размяшчэнне магазіна спачатку дзівіць, але потым высвятляецца, што гэта вельмі зручна. Магазін ўсталяваны па-над ствольнай скрынкай і яго ёмістасць складае 50 патронаў, пры гэтым патроны размешчаныя гарызантальна перпендыкулярна ствалу і разгортваюцца на 90 градусаў перад падачай у патроннік. Ён зроблены з празрыстага пластыка, што дазваляе стрэлку ў любы момант пазнаць колькасць патронаў у ім. Напаўненне крамы вырабляецца звычайнай выявай. Стрэляныя гільзы выкідваюцца ўніз, праз полую дзяржальню кіравання агнём. FN Р90 абсталяваны ўбудаваным каліматарным прыцэлам кратнасці 1Х з прыцэльнай сеткай у выглядзе літары "Т". Прыцэльная сетка мае аўтаматычна рэгуляванае падсвятленне ў залежнасці ад вонкавай асветленасці; таксама зброя абсталяванае лазерным мэтапаказальнікам, размешчаным знізу. Акрамя таго, да яго прыкладаецца глушыцель, але яго эксплуатацыя магчымая толькі ў тым выпадку, калі выкарыстоўваюцца патроны з дагукавай хуткасцю.
Чэхія на конкурсе песні Еўрабачанне
Чэшская Рэспубліка ўдзельнічае ў конкурсе песні «Еўрабачанне» з 2007 года. Дэбют быў няўдалым, як і наступныя два гады ўдзелу, Чэхія тройчы не патрапіла ў фінал, больш за тое, у паўфіналах яна двойчы заняла апошняе месца, і адзін раз перадапошняе.
Пасля атрымання 0 балаў у 2009 годзе і адсутнасці зацікаўленасці чэшскай грамадскасці, ČT вырашыла адмовіцца ад удзелу ў конкурсе. Але праз 5 гадоў краіна ўсё ж павярнулася на конкурс, ČT абвясціла аб вяртанні ў 2015 годзе. Упершыню Чэхія вырашыла выкарыстаць унутраны адбор для выбара ўдзельніка, аднак і на гэты раз краіне не пашанцавала.
У 2016 годзе Чэхія ўпершыню выйшла ў фінал конкурса, Габрыэла Гунчыкава з песняй «I Stand» заняла 25 месца ў фінале. Праз год, у 2018, Чэхіі зноў удалося выйсці ў фінал, Мікалас Ёзэф з песняй «Lie to Me» стаў 6-ым, гэта лепшы вынік краіны за ўсю гісторыю на конкурсе.
За ўсю гісторыю ўдзелу ў конкурсе Чэхія атрымала ў фіналах 648 балаў, а ў паўфіналах — 1181 бал.
Гісторыя галасавання
Станам на год гісторыя чэшскага галасавання выглядае наступным чынам:
Фотадыёд
Фотадыёд — тып фотадэтэктара, здольны пераўтвараць святло ў электрычны ток ці напружанне, у залежнасці ад рэжыму дзеяння.
Фотагальванічны рэжым
Пры выкарыстанні без вонкавага электрычнага напружання, г.зн. у фотагальванічным рэжыме (таксама генератарны, фотавальтаічны рэжым, photovoltaic mode) фотаток па-за дыёдам абмежаваны, і з'яўляецца напружанне. Гэты рэжым выкарыстоўвае фотавальтаічны эфект, што з'яўляецца асновай сонечных элементаў - традыцыйны сонечны элемент уяўляе сабой фотадыёд вялікай плошчы.
Іншыя рэжымы працы
Лавінныя фотадыёды маюць структуру, падобную да структуры звычайных дыёдаў, але працуюць пры значна большым зваротным напружанні. Пры гэтым кожны ўзбуджаны святлом носьбіт зараду выклікае кантраляваны лавінны прабой, ствараючы ўнутранае ўзмацненне сігналу ў фотадыёдзе, што павышае эфектыўную адчувальнасць прылады.
Матэрыялы
Пры вытворчасці фотадыёдаў звычайна ўжываюцца наступныя матэрыялы: крэмній, германій, арсенід галію-індыю, сульфід свінцу(ІІ). Дзякуючы большай шырыні забароненай зоны, крэмніевыя фотадыёды генеруюць менш шуму ў параўнанні з германіевымі.
Трэнчын
Трэ́нчын (Trenčín) — прамысловы горад у заходняй Славакіі. Размешчаны за 10 км ад чэшскай мяжы, на рацэ Ваг, на месцы рымскага легіёна Лаўгарыцыа. Горад з'яўляецца цэнтрам Трэнчынскага края (4501 км²). Насельніцтва складае 58 тыс. чалавек.
Гісторыя
Летапісы ўпершыню згадваюць Трэнчын у 1111 годзе, як замак. Галоўная вежа замка паходзіць з XI ст. У 1275 годзе Трэнчын пераходзіць да ўплывовага венгерскага феадала Пятра Чака. У перыяд з 1302 па 1321 год замак служыў стальцом яго сыну — Матушу Чаку (Matúš Čák, Máté Csák), магутнаму кіраўніку, які кантраліраваў землі Славакіі ў ваенным і палітычным адносінах.
У 1412 годзе Трэнчын атрымаў права вольнага каралеўскага горада. У 1790 горад і замак згарэлі ў вялікім пажары. З другой паловы XIX ст. Трэнчын становіцца буйным прамысловым горадам у рэгіёне сярэдняга цячэння ракі Ваг.
Летнія Алімпійскія гульні 2008
Летнія Алімпійскія гульні 2008, афіцыйна вядомыя як Гульні XXIX Алімпіяды (2008 Summer Olympics) прайшлі ў Пекіне, сталіцы КНР, з 8 па 24 жніўня 2008 года. Некаторыя спаборніцтвы прайшлі таксама ў Ганконгу, Цяньцзіне, Цындао, Цыньхуандао, Шанхае і Шэньяне. Талісман гульняў — Дзеці ўдачы.
Выбар горада
Пасля перамогі ў галасаванні віцэ-прэм'ер Дзяржсавета Кітая, Лі Ланьцын, заявіў, што «перамога Пекіна ў канкурэнцыі за набыццё права арганізацыі Алімпіяды 2008 — гэта прызнанне міжнароднай супольнасцю грамадскай стабільнасці, сацыяльнага прагрэсу і эканамічнага росквіту Кітая». Раней Пекін падаваў заяўку на правядзенне летніх Алімпійскіх гульняў 2000 года. Галасаванне праходзіла 23 верасня 1993 года ў Монтэ-Карла. Пекін лідыраваў у галасаванні ў першых трох турах, але затым прайграў Сіднею ў фінале.
Краіны-ўдзельніцы
Спіс краін, у дужках — колькасць удзельнікаў.
Каляндар
{| class="wikitable" style="margin:0.5em auto; font-size:90%;"
ФК Прэстан Норт Энд
«Прэстан Норт Энд» (Preston North End Football Club) — англійскі футбольны клуб з горада Прэстан у графстве Ланкашыр. Заснаваны ў 1880 годзе.
«Прэстан Норт Энд» з’является першым у гісторыі пераможцам чэмпіянату Англіі. Клуб зрабіў першы «залаты дубль» у гісторыі футбола, выйграўшы ў сезоне 1888/89 і чэмпіянат, і Кубак Англіі.
Гісторыя
У канцы 1990-х каманду ўзначаліў Дэвід Моес, які да гэтага гуляў у клубе на пазіцыі абаронцы. 34-гадовы спецыяліст змог падняць «Прэстан Норт Энд» у Чэмпіёншып і амаль атрымалася патрапіць у эліту, але каманда саступіла ў фінале плэй-оф клубу «Болтан Уондэрэрс».
У 1995 годзе на правах арэнды за «Прэстан Норт Энд» згуляў пяць матчаў Дэвід Бекхэм, забіўшы за гэты час два галы.
Супрацьстаянні
Саперніцтва Прэстана з клубам Блэкпул вядомае як Дэрбі Заходняга Ланкашира.
Ліга чэмпіёнаў УЕФА сярод жанчын
Ліга чэмпіёнаў УЕФА сярод жанчын (UEFA Women's Champions League) — штогадовае футбольнае спаборніцтва паміж жаночых вядучымі еўрапейскімі клубамі пад эгідай УЕФА. Турнір быў заснаваны ў 2001 годзе.
Гісторыя
З 2001 па 2009 турнір называўся жаночым кубкам УЕФА і амаль кожны сезон у рэгламенце правядзення дадзенага спаборніцтва ўводзіліся папраўкі. Гісторыя па сезонах:
Panzerkampfwagen II
Panzerkampfwagen II (таксама вядомы як PzKpfw II, Panzer II, Sd Kfz 121) — лёгкі нямецкі танк часоў Другой сусветнай вайны.
Распрацаваны ў 1937 г. У розных мадэфікацыях вырабляўся да 1942 г. Напачатку Другой сусветнай вайны такія танкі складалі 38% танкавага парку Вермахта. У баях яны апынуліся слабей па ўзбраенні і браняванню практычна ўсіх танкаў аналагічнага класа: польскіх 7ТР, французскіх R35 і H35, савецкіх Т-26 і БТ. Толькі ў 1942 г. іх вывелі са складу танкавых палкоў і часткова выкарыстоўвалі або ў штурмавых артылерыйскіх брыгадах, або на другарадных участках фронта.
Анісімавічы
Назву Ані́сімавічы маюць:
Panzerkampfwagen II
Гісторыя стварэння
У 1934 г. урад Германіі даручыў фірмам «Krupp», «Henschel» і «MAN» распрацаваць лёгкі танк з процітанкавым узбраеннем. З меркаванняў знешняй палітыкі танк спачатку хавалі пад «грамадзянскай» назвай «сельскагаспадарчы трактар LaS 100».
Першыя прататыпы былі выраблены ў кастрычніку 1935 г. З мая 1936 па люты 1937 гг. было выраблена 75 танкаў. Хадавая частка танка складалася з шасці апорных коўзанак малога дыяметра, якія былі згрупаваны ў тры каляскі на борт. Гэта першая мадыфікацыя, запушчаная ў дасведчаную серыю, падзялялася на тры падмадыфікацыі - a/1, a/2 і a/3, у кожнай з якіх было выраблена па 25 машын. Гэтыя мадыфікацыі ў сутнасці з'яўляліся выпрабавальнымі стэндамі для праверкі асобных тэхнічных рашэнняў. Так, Pz Kpfw II Ausf a/2 меў зварны гультай і супрацьпажарныя сценкі маторнага аддзялення. У танках Pz Kpfw II Ausf a/3 быў павялічаны радыятар сістэмы астуджэння і ўзмоцнены спружыны падвескі. Баявая маса танка склала 7,6 т.
Вясной 1937 г. была выраблена дапрацоўка танка (удасканалена трансмісія і хадавая частка, якая атрымала новае накіравальнае кола, шырокія апорныя коўзанкі і падтрымныя ролікі; усталяваны больш магутны рухавік з удасканаленай сістэмай астуджэння). У выніку з'явілася мадыфікацыя Pz Kpfw II Ausf b. Маса танка склала 7,9 т. Фірма «Геншэль» вырабіла трэцюю вопытную мадыфікацыю - Pz Kpfw II Ausf з. Хадавая частка атрымала пяць апорных коўзанак сярэдняга дыяметра на індывідуальнай падвесцы ў выглядзе чвэрць эліптычных рысор. Агулам было выраблена па 25 танкаў мадыфікацый b і c.
Серыйная вытворчасць
Статыстыка вытворчасці Panzer II
Лёгкі танк Pz.Kpfw II Ausf L "Лухс"
Лёгкі разведвальны танк выпускаўся кампаніямі «MAN» і «Henshel» у перыяд з верасня 1943 па студзень 1944 гг. Усяго было выпушчана 104 машыны. Luchs удзельнічаў у баях на Усходнім і Заходнім франтах у складзе Panzer Aufklarungs Abteilungen (разведвальных бронетанкавых падраздзяленняў), у складзе танкавых дывізій вермахта (такіх як 4-я танкавая дывізія на Усходнім фронце) і ў складзе Waffen SS. На пярэднюю частку корпуса танкаў, адпраўленых на Усходні фронт, усталёўваліся дадатковыя бранявыя пліты. Невялікая колькасць Luchs былі абсталяваны радыёстанцыямі і антэнамі, і выкарыстоўваліся як разведвальна-камунікацыйныя танкі. Апошнія варыянты Luchs (Luchs 5sm) прадугледжвалі ўсталёўку 50-мм гарматы KwK 39 L/60 (VK 1602 Leopard), але ў серыйнай вытворчасці былі толькі мадэлі з 20-мм гарматамі Kwk 38 L/55. Таксама маецца інфармацыя, што 31 Luchs мелі адкрытыя вежы, былі ўзброены 50-мм гарматамі і пачалі паступаць на фронт у 1943 г. Планавалася таксама вырабляць на базе Luchs аднаўленчыя машыны (Bergepanzer Luchs), але яны так ніколі і не былі рэалізаваны. Паралельна з Bergepanzer Luchs планавалася мадэль Flakpanzer Luchs, заснаваная на падоўжаным шасі, узброеная 37-мм зенітнай гарматай Flak. Гэты праект таксама так і не быў рэалізаваны. Сёння Luchs можна ўбачыць у Англіі, у Bovington Tank Museum, Bovington, Dorset.
Баявое ўжыванне
На 1 верасня 1939 г. нямецкія войскі размяшчалі 1223 танкамі гэтага тыпу. За час польскай кампаніі вермахт страціў 259 машын, аднак беззваротныя страты склалі толькі 83 адзінкі.
Да пачатку наступу на Захадзе 10 мая 1940 г. PanzerWaffen размяшчалі 1110 танкамі тыпу Pz.II, з іх 995 знаходзіліся ў баявой гатоўнасці. У складзе дзесяці танкавых дывізій, вылучаных для правядзення кампаніі, было 920 Pz.II. У французскай кампаніі былі страчаны 240 машын.
Танкі Pz.II 2-ы, 5-ы, 8-ы, 9-ы, 11-ы і 14-ы танкавых дывізій бралі ўдзел у баявых дзеяннях у Югаславіі і Грэцыі. Усяго было задзейнічана 260 машын, з якіх беззваротна страчана 13.
NGC 2151
NGC 2151 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC57) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сен-Ло
Сен-Ло (Saint-Lô) — адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Манш, рэгіён Ніжняя Нармандыя, Францыя. Размешчаны на ўзвышэнні ў даліне ракі Вір.
У антычнасці быў вядомы як Briovera, затым пераназваны ў памяць пра кананізаванага біскупа з Кутанса. У Сярэднявеччы ўмацаваны ад набегаў, славіўся сваімі ткачамі.
Старая забудова цалкам знішчана войскамі ЗША падчас аперацыі «Аверлорд» (чэрвень-ліпень 1944). Некалькі старадаўніх будынкаў (уключаючы познегатычны сабор) былі пасля вайны ўзведзены нанова.
Вялікае Княства Літоўска-Беларускае
Вялікае Княства Літоўска-Беларускае — палітычны праект лідараў кансерватыўнага карэннага каталіцкага і польскамоўнага дваранства Мінскай губерні (галоўным чынам, членаў Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі) у 1918 г., які прадугледжваў стварэнне на землях Беларусі і Літвы канстытуцыйна-манархічнай дзяржавы пад куратарствам (апекай) Германскай імперыі — Вялікага Княства Літоўска-Беларускага (з паўночна-заходніх губерняў былой Расійскай імперыі) са сталіцай у Вільні. Праект быў як жаданнем мясцовага ліберальна-кансерватыўнага дваранства стварыць супольную беларуска-літоўскую дзяржаву, асобную ад Расіі і Польшчы, так і альтэрнатывай стварэння ў Беларусі і Літве сацыялістычных па характару рэспублік. Спроба стварэння Вялікага Княства Літоўска-Беларускага з'яўляецца адным з эпізодаў у працэсе змагання ў 1917—1921 гг. мясцовых кансерватыўных дваран на чале з Эдвардам Вайніловічам (1847—1928) па рэалізацыі ідэі палітычнай суб'ектнасці беларуска-літоўскіх зямель (ці толькі Беларусі).
Гісторыя праекта
Ініцыятарамі стварэння ў 1918 г. Вялікага Княства Літоўска-Беларускага выступілі лідары кансерватыўнага карэннага каталіцкага і польскамоўнага маёнткавага сярэднезаможнага і заможнага дваранства Мінскай губерні, многія з якіх былі лідарамі і членамі Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ), а таксама былымі прадстаўнікамі ліберальна-кансерватыўнага кірунка «краёвасці», якія патрабавалі раней (у 1905—1907 гг.) ад расійскай улады і грамадства палітычнай суб'ектасці літоўска-беларускіх губерняў (Паўночна-Заходняга краю) у форме аўтаноміі ў Расійскай імперыі. Лідарам краёўцаў-кансерватараў быў Эдвард Вайніловіч, старшыня МТСГ. Апагей уплыву ліберальна-кансерватыўнага кірунка «краёвасці» у літоўска-беларускіх землях быў у 1905—1911 гг., але і пасля гэтага лідары ліберальна-кансерватыўнага кірунка «краёвасці» у Мінскай, Магілёўскай і Віцебскай губернях не адмовіліся ад ідэі палітычнай суб'ектнасці літоўска-беларускіх зямель у той ці іншай форме. Яшчэ ў часы Расійскай імперыі мінскія кансерватыўныя дваране на закрытых сходах Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі выказваліся, што плануемая незалежная беларуска-літоўская дзяржава павінна мець канстытуцыйна-манархічны лад і падтрымліваць ліберальна-кансерватыўныя каштоўнасці (павага права прыватнай уласнасці; прававая роўнасць усіх моў, культур і веравызнанняў; падтрымка сямейных каштоўнасцей і рэлігійнасці; развіццё сістэмы адукацыі і ўсеагульная пісьменнасць; скасаванне саслоўных адрозненняў; і інш.). Караль Незабытоўскі (1865—1952), адзін з лідараў таварыства, афарыстычна заявіў аднойчы на сходзе Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, што «рэспубліка» прывядзе да «рэж публіку». Планавалася, што сталіцай Вялікага Княства будзе Вільня.
Пасля звяржэння расійскага самаўладдзя ў ходзе Лютаўскай рэвалюцыі (1917) і ўстанаўлення Часовага ўрада Расіі ў Петраградзе лідары МТСГ на чале з Эдвардам Вайніловічам узялі кірунак на рэалізацыю палітычнай суб'ектнасці Беларусі, хоць лідары МТСГ не пастулявалі выразна акрэсленую форму палітычнай суб'ектнасці Беларусі — гэта залежала ад зменлівых знешніх абставін. Праз віцэ-старшыню МТСГ Рамана Скірмунта, які быў найбліжэйшым сябрам і «правай рукой» Эдварда Вайніловіча, мінскія дваране-кансерватары хацелі паўплываць на сацыялістычныя партыі і арганізацыі ў Мінскай губерні і замацаваць памяркоўную праграму аграрных рэформ у Беларусі, не дапускаючы скасавання права прыватнай уласнасці на зямлю і нацыяналізацыі ўсёй зямлі без выкупу, а таксама імкнуліся ў сярэдзіне красавіка 1917 г. дабіцца ў Часовага ўрада Расіі аўтаноміі Беларусі ў складзе Расіі, увядзення ў школах беларускай мовы і гісторыі Беларусі, правядзення дэмакратычных выбараў у мясцовыя органы ўлады, кампенсацыю насельніцтву страт, прычыненых вайной, і інш.
Пасля Кастрычніцкага перавароту ў Расіі і ўсталявання ў Петраградзе ўлады бальшавікоў, якія дэкрэтам аб зямлі ад 26 кастрычніка 1917 г. скасоўвалі прыватную ўласнасць на зямлю, лідары МТСГ адправілі праз лінію фронта дэлегацыю прадстаўнікоў Польскай рады Мінскай зямлі для сустрэчы ў Брэсце з нямецкім генералам Максам Гофманам (1869—1927) і прапанавалі немцам займаць тэрыторыю Беларусі да Дняпра, абяцаючы дапамогу ў гэтым праз стварэнне ўласных вайсковых адзінак. Пасля сустрэчы ў Брэсце з немцамі дэлегацыя адправілася ў Варшаву, каб наладзіць кантакт і дабіцца збліжэння з паўнезалежнай пранямецкай польскай Рэгенцкай Радай Каралеўства Польскага (1916—1918) у Варшаве, кіруючыся ў сваіх планах прынцыпам «толькі, каб не Расія». Лідары МТСГ, кіруючыся таксама прынцыпам захавання палітычнай суб'ектнасці Беларусі, праз сваіх дэлегатаў ад Польскай рады Мінскай зямлі заявілі польскай Рэгенцкай Радзе аб жаданні выхаду Беларусі з-пад уплываў бальшавіцкай Расіі, але «без намеру непасрэднага ўключэння Беларусі ў склад Польшчы». У склад Рэгенцкай Рады ў Варшаве ўваходзіў і даўні сябар графа Ежы Чапскага ксёндз Зыгмунт Хелміцкі. Вынікам дамоўленасці стаў наступ у лютым 1918 г. нямецкіх войск на Мінск, дзе нямецкая ваенная ўлада (10-я нямецкая армія) адхіліла прэтэнзіі Народнага сакратарыята Беларусі (на чале з Язэпам Варонкам) на ўладу і негатыўна аднеслася да яго сацыялістычнага складу і заяўленняў «абараняць заваёвы рэвалюцыі», а прыняла прывітальны адрас і мемарыял ад дваран-кансерватараў, падпісаны ў тым ліку і Эдвардам Вайніловічам, і ўхваліла стварэнне ў Мінску 25 лютага 1918 г. Менскага беларускага прадстаўніцтва (Беларускага народнага прадстаўніцтва) на чале з Раманам Скірмунтам.
Канкурэнтамі дваран-кансерватараў (прыхільнікаў капіталістычнага ладу дзяржавы) у працэсе стварэння беларускай дзяржаўнасці былі беларускія сацыялістычныя партыі і арганізацыі. Аб'яўленне 25 сакавіка 1918 г. у занятым нямецкімі войскамі Мінску незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР), што пачала стварацца як сацыялістычная дзяржава, было ўспрынята кансерватыўнымі мінскімі дваранамі негатыўна: яшчэ 9 сакавіка 1918 г. была прынята Другая Устаўная грамата БНР, сёмы пункт якой аб'яўляў скасаванне прыватнай уласнасці на зямлю. Раман Скірмунт, які 12 красавіка 1918 г. быў уведзены ў склад Рады БНР, арыентаваў Раду на супрацоўніцтва з нямецкай ваеннай адміністрацыяй у Мінску і Германіяй: па ініцыятыве Рамана Скірмунта 25 красавіка 1918 г. старшыня Рады БНР Іван Серада, старшыня Народнага сакратарыята Язэп Варонка, члены рады БНР Раман Скірмунт, Павел Аляксюк, Язэп Лёсік і іншыя асобы адправілі тайную тэлеграму германскаму імператару, у якой паведамлялі аб жаданні незалежнай і непадзельнай Беларусі ў саюзе з Германскай імперыяй. Па рэкамендацыі германскага ваеннага камандавання ў Мінску фарміраванне новага склада кабінета міністраў БНР было даручана Раману Скірмунту. У маі 1918 г. Скірмунт як дэлегат БНР выехаў у Берлін, дзе безвынікова хадайнічаў аб аудыенцыі ў германскага імператара. Тым не менш, на думку беларускага гісторыка Захара Шыбекі, толькі пад аховай 10-й нямецкай арміі, якую прывялі ў Мінск і Мінскую губерню мясцовыя кансерватыўныя каталіцкія і польскамоўныя маянткоўцы, удалося разгарнуць стварэнне рэальных элементаў уладных структур БНР — Рады, мясцовых рад у паветах (выбарных органаў БНР) — і выдаваць пашпарты БНР, займацца міжнароднай дзейнасцю, адкрываць беларускамоўныя школы і выдаваць газеты, аднавіць дзейнасць царквы і касцёла, акрамя стварэння ўласнага войска і паліцыі БНР, што не дазвалялі немцы. Шыбека лічыць, што без нямецкіх гарантый ва ўмовах незацікаўленнасці і захопніцкіх намераў бліжэйшых суседзяў (Расіі, Украіны, Польшчы і Літвы) наўрад ці ўдалося зрабіць такі феномен як БНР — важны досвед стварэння беларускай дзяржаўнасці ў XX ст., што стала ўзорным і сімвалічным на наступныя гады.
16 чэрвеня 1918 г. у Мінску т.зв. «група Вайніловіча» звярнулася з Дэкларацыяй да камандзіра 10-й нямецкай арміі нямецкага генерала Эрыха фон Фалькенгайна, у якой прасіла паспрыяць прызнанню незалежнасці Беларускай дзяржавы: «Агульны сход Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, які складаецца з верных сыноў і грамадзян гэтай краіны, выказвае гарачае пажаданне, што багатая гістарычнымі, дзяржаўнымі традыцыямі і этнаграфічнай адметнасцю Беларусь, краіна з уласнай культурай з дапамогай магутнага Германскага Рэйха будзе прызнана незалежнай дзяржавай па прыкладу Літвы і Украіны і расквітнее ў саюзе з Цэнтральна-еўрапейскімі дзяржавамі». Гэтая Дэкларацыя была падпісана прадстаўнікамі МТСГ (Эдвард Вайніловіч, Мечыслаў Пароўскі, Вітальд Лопат, Зыгмунт Рэвенскі, Ігнат Віткевіч), Саюза землеўласнікаў (граф Ежы Гутэн-Чапскі, Аляксандр Любанскі, Леў Львовіч Ваньковіч, Міхал Валовіч) і Саюза Мінскага дваранства (Людвік Уняхоўскі, Геранім Кеневіч, Юзаф Свянціцкі). У ліпені 1918 г. кіраўнік Прадстаўніцтва Рэгенцыйнай Рады Каралеўства Польскага у Берліне граф Адам Ронікер атрымаў распараджэнне з дапамогай друку пазнаёміць грамадства Германскай Імперыі і Аўстра-Венгерскай імперыі з гэтым дакументам. У суправаджальным лісце да распаражэння ўказвалася, што мінскія землеўласнікі падтрымліваюць незалежнасць Беларусі, абвешчаную Радай БНР, і іх пазіцыя не звязана з польскім нацыянальным рухам.
Раман Скірмунт, якому было даручана сфарміраваць новы кабінет міністраў БНР з 9 ліпеня 1918 г. і якога падтрымлівалі лідары МТСГ і дваране-кансерватары, адразу паставіў на перагляд сёмы пункт Другой Устаўной граматы БНР, які тычыўся аграрнага пытання. З ухвалы кансерватыўных дваран-маянткоўцаў Скірмунт прапаноўваў беларускім сацыялістычным партыям кампраміс па зямельным пытанні (продаж часткі зямлі маянткоўцаў сялянам невялікімі надзеламі па цане, якая адпавядала іх рэальнай вартасці), але не змог дабіцца паразумення ў сацыялістаў. У канечным выніку 20 ліпеня 1918 г. кабінет Рамана Скірмунта быў вымушаны афіцыйна падаць у адстаўку, а фармаванне новага складу кабінета, створанага на кааліцыйнай аснове, прадстаўнікі фракцый Рады БНР даручылі Івану Серадзе. А ў намерах жа мясцовых кансерватыўных дваран-маянткоўцаў было фармаванне за ўласны кошт галоўнага для ўмацавання беларускай дзяржаўнасці — войска БНР у 200 тысяч жаўнераў, фінансаванне якога абяцалі падтрымаць таксама і віленскія банкіры. Нямецкае палітычнае кіраўніцтва ў Берліне не спяшалася з працэсам прызнання і падтрымкі беларускай дзяржаўнасці і фармавання беларускага войска.
Зварот да германскага імператара
Як вынікае з мемуараў Эдварда Вайніловіча, пасля таго, як у канцы кастрычніка/пачатку лістапада 1918 г. нямецкія войскі пакідалі тэрыторыю Магілёўскай губерні паводле рашэнняў Брэсцкага міру з бальшавікамі ад 3 сакавіка 1918 г., у Мінску лідары карэннага дваранства Мінскай губерні (галоўным чынам, члены Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі) выказаліся супраць падзелу Беларусі на часткі, выступілі з ініцыятывай стварэння пад нямецкім куратарствам «Вялікага Княства Літоўска-Беларускага» (з паўночна-заходніх губерняў). Самым маладым у той дэлегацыі, паводле слоў Эдварда Вайніловіча, быў Зыгмунт Рэвенскі.
Першапачаткова ўзначаліць дэлегацыю мінскіх дваран да нямецкага генерала Эрыха фон Фалькенгайна (1861—1922), камандзіра 10-й нямецкай арміі, было прапанавана Эдварду Вайніловічу як самаму паважанаму і ўплывоваму лідару карэнных мінскіх дваран (пра што ведалі і нямецкія ўлады), але той адмовіўся, бо меў антынямецкія палітычныя погляды і не лічыў годным ствараць дзяржаву пад нямецкім куратарствам. Аднак у канечным выніку Вайніловіч падпісаў зварот (без гэтага дакумент не меў бы вялікай вагі), хоць і не паставіў свой подпіс на першым месцы ў дакуменце, і прысутнічаў у складзе дэлегацыі (дзе былі і асобныя рускія маянткоўцы Мінскай губерні) да генерала фон Фалькенгайна. У Мінску дэлегаты (30 асоб), якіх узначаліў новавыбраны мінскі губернскі маршалак граф Ежы Чапскі, папрасілі генерала Фалькенгайна паведаміць аб сваім памкненні германскаму імператару Вільгельму II. Па сутнасці гэта была апошняя спроба краёўцаў-кансерватараў да адміністрацыйна-тэрытарыяльнага яднання літоўска-беларускіх зямель, прычым не ў якасці аўтаноміі ў рамках Расіі ці Польшчы, а як самастойнай дзяржавы. Генерал фон Фалькенгайн адказаў дэлегацыі мінскіх дваран, што павінен строга выконваць рашэнні Брэсцкага міра, але перадасць прапанову ў Галоўную імператарскую стаўку.
У Берлін (сталіцу Германскай імперыі) 24 кастрычніка 1918 г. з місіяй ад мінскіх дваран-кансерватараў на чале дэлегацыі мясцовых дваран (князь Антоні Альбрэхт Радзівіл, Станіслаў Хржанстоўскі, граф Ежы Чапскі, Аляксандр Любанскі) і прадстаўніка купецтва і прадпрымальнікаў (Грэгар Каплан) паехаў Раман Скірмунт, але атрымаць аудыенцыю ў германскага імператара Вільгельма II ім не ўдалося. У Берліне пачалася Лістападаўская рэвалюцыя (1918), якая ліківідавала нямецкую манархію і ўстанавіла рэспубліку. Немцы ў лютым 1919 г. хутка пакінулі ўсю тэрыторыю Беларусі, а на змену ім прыходзілі войскі бальшавікоў — Чырвоная армія.
Тое, што новай дзяржаве давалі назву «Вялікае Княства Літоўска-Беларускае» (а не, напрыклад, «Каралеўства Літвы і Беларусі»), з'яўляецца прамым зваротам да гістарычнай традыцыі дзяржаўнасці на літоўска-беларускіх землях у форме сярэднявечнага Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага (ВКЛ) і жаданнем правесці ад яго пераемнасць — «краёўцы» звярталіся як да дзяржаўных традыцый ВКЛ, так і сваіх генеалагічных і культурных каранёў у гэтай дзяржаве. Навацыяй было тое, што мінскія дваране прапаноўвалі даць назву новай дзяржаве не «Вялікае Княства Літоўскае» (альбо «Вялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае»), а «Вялікае Княства Літоўска-Беларускае», што сведчыла пра прыманне імі новага значэння геаграфічнай і этнанімічнай тэрміналогіі, змененай у «паўночна-заходніх губернях» за часы Расійскай імперыі пад уплывам афіцыйнай расійскай ідэалогіі і навукі, калі слова «Беларусь» пачало адносіцца толькі да арэала рассялення славянамоўнага сялянства Паўночна-Заходняга краю, а «Літва» — толькі да балтамоўнага.
Праект стварэння Вялікага Княства Літоўска-Беларускага не з'яўляецца дастаткова вывучанай гісторыкамі тэмай. Аднак ёсць ускосныя звесткі, што мінскія ініцыятары палітычнага праекта, верагодна, мелі пэўныя сувязі і каардынацыю з кансерватыўнымі каталіцкімі і польскамоўнымі дваранамі ў трыманай Літоўскай Тарыбай Вільні і Віленшчыне, а таксама прадстаўнікамі ў Берліне, у прыватнасці — з князем Мацеем Радзівілам (1873—1920), графам Альфрэдам Тышкевічам (1882—1930), графам Янам Тышкевічам (1896–1939) і інш., якім не падабалася палітыка Літоўскай Тарыбы. Акрамя таго, сам праект Вялікага Княства Літоўска-Беларускага быў па сутнасці аналагічным праектам у шэрагу з'яўлення манархічных дзяржаў-лімітрофаў пад куратарствам Германіі на землях Польшчы, Эстоніі, Латвіі, Літвы, Украіны і Фінляндыі ў той жа перыяд, калі эканоміка Германіі ўжо не вытрымлівала ваенных выдаткаў, што пагражала здаваннем немцамі пазіцый на ўсходнім фронце пад канец Першай суветнай вайны.
Пошукі новых форм палітычнай суб'ектнасці Беларусі і Літвы
Спроба стварэння Вялікага Княства Літоўска-Беларускага з'яўляецца адным з эпізодаў у працэсе змагання ў 1917—1921 гг. мясцовых кансерватыўных дваран на чале з Эдвардам Вайніловічам (1847—1928) па рэалізацыі ідэі палітычнай суб'ектнасці беларуска-літоўскіх зямель (ці толькі Беларусі) і зламання іх правінцыялізацыі на міжнароднай арэне. Пасля няўдачы стварыць Вялікае Княства Літоўска-Беларускае многія каталіцкія і польскамоўныя кансерватыўныя дваране (у тым ліку, многія члены Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі) падтрымалі ідэю ўваходжання літоўска-беларускіх зямель як суб'екта федэрацыі ў склад аднаўляемай у 1919—1920 гг. Юзафам Пілсудскім шматнацыянальнай федэрацыйнай Рэчы Паспалітай і прынялі ўдзел у фінансаванні Літоўска-беларускіх дывізій.
Ідэю ператварэння міжваеннай Польшчы (1918—1939) у канстытуцыйна-манархічную і федэрацыйную дзяржаву (з такіх складовых суб'ектаў як Польшча, Беларусь і Літва) будуць падтрымліваць «віленскія кансерватары», якія сталі ў пэўнай ступені пераемнікамі ліберальна-кансерватыўнай плыні «краёўцаў».
Аўгуста Піначэт
Аўгуста Хасэ Рамон Піначэт Угартэ (Augusto José Ramón Pinochet Ugarte;  —, Сант’яга) — чылійскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, прэзідэнт Чылі (1974—1990).
Вялікае Княства Літоўска-Беларускае
Паралелі назвы
Афіцыйная гістарычная навука і ідэалогія Расійскай імперыі XIX — пачатку XX ст. для апраўдання (легітымацыі) валодання землямі былога Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага (т.зв. «паўночна-заходнімі губернямі») імкнулася максімізаваць і падкрэсліць вялікую ролю «рускага» насельніцтва і праваслаўя ў працэсе фармавання, характара і гісторыі Вялікага Княства Літоўскага. Саму дзяржаву расійскія гісторыкі (Мікалай Дашкевіч, Фёдар Леантовіч, Уладзімір Антановіч, Мацвей Любаўскі, Іван Лапо, Аляксандр Праснякоў і інш.) азначалі ў сваіх працах неалагізмам «Літоўска-Руская дзяржава» альбо «Літоўска-Рускае княства».
З пачатку XX ст. ідэолагі беларускага нацыянальна-дэмакратычнага і сацыялістычнага рухаў, многія з якіх сталі і гісторыкамі, выпрацоўвалі ўласны погляд на гісторыю і характар Вялікага Княства Літоўскага, што сфармаваўся ў многім на адукацыйнай глебе расійскіх універсітэтаў і пад уплывам расійскай гістарыяграфічнай традыцыі: напрыклад, вучнем Уладзіміра Антановіча быў Мітрафан Доўнар-Запольскі, а вучнем Мацвея Любаўскага — Уладзімір Пічэта. Калі ў сваім нарысе «Кароткая гісторыя Беларусі» (1910) Вацлаў Ластоўскі называе Вялікае Княства Літоўскае ў рэчышчы расійскай традыцыі «Літоўска-Рускім гасударствам», толькі зрэдку ўжываючы азначэнні наўзор «літоўска-беларускія баяры, паслы», то хутка дзеячы беларускага нацыянальна-дэмакратычнага і сацыялістычнага рухаў пачалі выкарыстоўваць новы тэрмін — «Літоўска-Беларускае княства»: напрыклад, Янка Купала ў сваім артыкуле «Ці маем мы права выракацца роднай мовы?» (газета «Наша ніва», №15 1914 г.) карыстаецца тэрмінам «Літоўска-Беларускае княжства» для абазначэння сярэднявечнага Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага. А ў 1919 г. гісторыкі Мітрафан Доўнар-Запольскі («Асновы дзяржаўнасці Беларусі», 1919 г.), Усевалад Ігнатоўскі («Кароткія нарысы гісторыі Беларусі», 1919 г.), Аляксандр Цвікевіч («Беларусь. Палітычны нарыс», 1919 г.) выдаюць свае знакавыя працы з выкарыстаннем тэрмінаў «Літоўска-Беларускае княства», «Літоўска-Беларускае гаспадарства» і «Вялікае Княства Літоўска-Беларускае». У 1919 г. у газеце «Беларусь» (№33 1919 г.) Янка Купала апублікаваў свой артыкул «Незалежнасць», дзе двойчы выкарыстоўвае тэрмін «Вялікае Літоўска-Беларускае княжства» адносна сярэднявечнага Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага.
Беларускі гісторык Алег Дзярновіч лічыць, што звязванне гісторыі і пераемнасці традыцый сучаснай Беларусі і беларусаў толькі з тэрмінам «Русь» у гісторыі і складзе назвы Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага з'яўляецца непаўнавартасным і памылковым.
IC 4731
IC 4731 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзьюла Бенцур
Дзью́ла Бе́нцур (Benczúr Gyula;, Ньірэдзьхаза — , Долань, суч. Сечэнь) — венгерскі жывапісец. Прадстаўнік акадэмічнага рамантызму.
Біяграфія
Пасля заканчэння вучобы працаваў у Мюнхене, дзе разам з Пілаці працаваў над фрэскамі Максіміліяніума і новай мюнхенскай ратушы, а таксама ілюстраваў творы Фрыдрыха Шылера. Бенцур таксама атрымліваў заказы ад караля Баварыі Людвіга II.
У 1870 годзе пабываў у сталіцы Францыі горадзе Парыжы. У 1874—1883 гадах выкладаў у Мюнхенскай акадэміі мастацтваў. Першы поспех чакаў Бенцура ў канцы сямідзесятых гадоў.
У 1883 годзе Бенцур вярнуўся на радзіму, дзе стаў дырэктарам Акадэміі мастацтваў у Будапешце, кіруючы ёю да канца жыцця.
Ганна Уладзіміраўна Арашонкава
Ганна Уладзіміраўна Арашонкава (нар. ) — беларускі мовазнавец. Кандыдат філалагічных навук (1959).