cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Заходнееўрапейскі тэатр ваенных дзеянняў Другой сусветнай вайны
Другі фронт у Францыі, чэрвень 1944
28 верасня немцы пачалі адыходзіць з тэрыторыі Паўночнай Францыі на ўмацаваную лінію Зігфрыда. Не здолеўшы з ходу прарваць яе, саюзнікі паспрабавалі прарваць яе абыходам з поўначы праз Нідэрланды. 17 верасня падчас Галандскай аперацыі (1944) года ў Нідэрландах былі выкінуты паветраныя дэсанты. Аднак наступ саюзнікаў прасоўвалася недастаткова хутка і толькі да 10 лістапада войска 21-й групы армій ачысцілі вусце ракі Шэльды і выйшлі да Мааса ад Гравэ да вусця.
Аперацыя ў Ардэнах (снежань 1944 — студзень 1945)
У снежні нямецкае камандаванне распачало спробу правесці контрнаступленне ў Ардэнах. Яно намервалася ўдарам на Антверпен рассекчы англа-амерыканскія войскі і разграміць іх. 16 снежня пачаўся нямецкі наступ, які скончыўся правалам да 25 снежня — немцы змаглі прасунуцца на 90 км, але не дасягнулі перапраў праз раку Маас. Да гэтага моманту надвор'е, якое да гэтага перашкаджала дзеянням авіяцыі Саюзнікаў, палепшылася, і яны неадкладна гэтым скарысталіся. Амерыканская авіяцыя пачала бамбардзіроўкі пазіцый нямецкіх войскаў і іх ліній забеспячэння. Саюзнікамі ў Ардэны былі перакінуты падмацаванні, 22 снежня 3-я амерыканская армія генерала Патана пачала контрнаступленне ў фланг нямецкай групоўкі і немцаў атрымалася спыніць да 24 снежня 1944. Да 27 снежня частка нямецкіх войскаў трапіла ў акружэнне, астатнія пачалі адыходзіць, а Саюзнікі пачалі контрнаступленне. Стратэгічная ініцыятыва беззваротна перайшла да Саюзнікаў. 1 студзеня 1945 нямецка-фашысцкія войскі распачалі лакальныя контратакі ў раёне Страсбурга з мэтай адцягнення сіл саюзнікаў. Але гэта не толькі не дапамагло выправіць становішчы, але і пагоршыла становішча нямецкіх войскаў. У выніку Эльзаска-Латарынгскай аперацыі ў акружэнне трапіла 19-я нямецкая армія — Кальмарскі «кацёл». Саюзнікі да канца студзеня ліквідавалі ардэнскі «выступ», і пачалі ўварванне на тэрыторыю Германіі. 9 лютага амерыканскія і французскія войскі ліквідавалі гэту акружаную групоўку, і занялі ўвесь заходні бераг Рэйна ў Эльзасе (Кальмарская аперацыя).
Завяршэнне вайны, разгром Германіі (студзень — май 1945)
У першай палове сакавіка 1945 германскія войскі былі вымушаны адысці за Рэйн. Пераследваючы іх, амерыканскія, англійскія і французскія войскі выйшлі да Рэйна і стварылі плацдармы пад Рэмагенам і на поўдні ад Майнца. Камандаванне саюзнікаў вырашыла нанесці два ўдары ў агульным кірунку на Кобленц, каб акружыць нямецка-фашысцкую групу армій «B» у Руры. У ноч на 24 сакавіка саюзнікі фарсіравалі на шырокім фронце Рэйн, абышлі з паўднёвага ўсходу Рур і напачатку красавіка акружылі 29 нямецкіх дывізій і 1 брыгаду. Германскі Заходні фронт перастаў існаваць, а вермахт страціў найважнейшы ваенна-прамысловы раён Германіі — Рур. Англа-амерыканскія войскі працягвалі хуткі наступ на ўсіх кірунках. У другой палове красавіка — пачатку мая саюзнікі дасягнулі Эльбы, занялі Эрфурт, Нюрнберг, уступілі ў Чэхаславакію і ў заходнюю Аўстрыю. 25 красавіка амерыканскія часткі сустрэліся з савецкімі войскамі ў Торгау. Напачатку мая англійскія войскі дасягнулі Шверына, Любека і Гамбурга. Саюзнікі захапілі ўвесь поўдзень Германіі і заходнюю частку Аўстрыі.
4 мая 1945 года 7-я амерыканская армія перайшла праз Альпы і сустрэлася на Брэнерскім перавале ў Італіі з войскамі саюзнікаў 5-й амерыканскай арміі з 15-й групы армій, якія наступалі з Паўночнай Італіі.
8 мая нямецкі генерал Альфрэд Ёдль падпісаў «Папярэдні пратакол аб капітуляцыі Германіі». Вайна ў Еўропе скончылася.
Аляксандра Юр’еўна Данілава
Біяграфія
Скончыла Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1951 годзе. З 1951 года — архітэктар, галоўны архітэктар майстэрні, праектаў у Інстытуце «Віцебскграмадзянпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1957 года.
Творчасць
Асноўныя работы ў Віцебску: будынкі прафтэхвучылішча бытавога абслугоўвання (1956) і электратэхнікума сувязі (1957, у суаўтарстве), забудова вуліцы Кірава (1953—1958), плошчы Перамогі (1974), цэнтральных і паўднёвых раёнаў (1973), плошчы Тысячагоддзя Віцебска (1975), мікрараёўнаў Юбілейны (1976), Поўдзень-6 (1980), забудова жылых мікрараёнаў у Наваполацку, Оршы (1964—1986). Адзін з аўтараў генпланаў Полацка і Наваполацка (1964), Віцебска (1966), Оршы (1968), праекта дэталёвай планіроўкі горада Віцебска.
Узнагароды
Заслужаны архітэктар БССР (1970). Узнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1966), за працоўныя дасягненні; медалём «За доблесную працу. У адзначэнне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна» (1970); граматай Вярхоўнага Савета БССР (1963). Лаўрэат прэміі Савета Міністраў СССР за праект Віцебскага ўсходняга прамвузла (1971, з І. І. Некрашэвічам), «Ветэран працы» прадпрыемства.
Свята-Троіцкая царква (Зёлава)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўная царква ў Зёлаве. Помнік драўлянага дойлідства. Пабудавана ў 1842 у в. Зёлава Драгічынскага раёна ў стылі позняга класіцызму.
У 1960-я гады зачыненая, у 1990 г. аддадзеная вернікам. Помнік рэспубліканскага значэння.
Згарэла 20 чэрвеня 2005 года. Ацалела званіца.
Пасля пажару 2005 ад храма засталіся некалькі цагляных калон ды падмурак з крыптай. У 2012 годзе было скончана ўзвядзенне новай царквы на месцы згарэлага храма.
Архітэктура
Мае крыжова-цэнтрычную кампазіцыю. Складаецца з пяці зрубаў. Цэнтральны, квадратны ў плане зруб, завершаны масіўным граненым купалам, яго вуглы фланкіраваны чацверыковымі вежачкамі, увянчанымі галоўкамі. Па восях сіметрыі да асноўнага аб'ёму прылягаюць зрубы бабінца, алтару і бакавыя, утвараючы крыжападобную кампазіцыю. Яны накрытыя двухсхільнымі дахамі з франтонамі на тарцах. Сцены вертыкальна ашаляваныя дошкамі з нашчыльнікамі і гарызантальнай панэллю ўнізе, завершаныя карнізам на мадульёнах. Вокны прамавугольныя, размешчаныя ў два ярусы. Чацверыковы аб'ём над асноўным зрубам і хоры над бабінцам асвятляюцца паўцыркульнымі вокнамі.
Інтэр'ер
Інтэр'ер двухсветлавы. Зрубы бабінца і алтару маюць аднолькавую вышыню столі з асноўным аб'ёмам, бакавыя зрубы больш нізкія. Перамычкі праёмаў і хоры над уваходам падтрымліваюць калоны карынфскага ордара.
Брама-званіца
Па восі царквы размешчаная трох'ярусная званіца-брама (васьмярык на двух чацверыках), накрытая купалам.
Касцёл Святой Тройцы (Зэльва)
Касцёл Святой Тройцы — помнік архітэктуры неаготыкі ў г.п. Зэльва. Пабудаваны ў 1913 г. (архітэктар Іосіф Піус Дзяконскі).
Парафія створана ў 1407 г., сённяшні касцёл пабудаваны i асвечаны ў 1913 г., зачынены ў 50-х гг. i прыстасаваны пад краму, вернуты ў 1989 г.
Архітэктура
Трохнефны аднаапсідны дзвюхвежавы мураваны будынак мае сіметрычна-восевую кампазіцыю, у якой дамінуюць двух’ярусныя масіўныя вежы, завершаныя складанымі па малюнку канічнымі шпілямі (першы ярус квадратны ў плане, другі — васьмігранны з вузкімі паўцыркульнымі праёмамі). Асноўны аб’ём накрыты высокім вальмавым дахам з двухпрыступкавай навіссю на галоўным фасадзе. Уваход вырашаны ў выглядзе адкрытай галерэі з шырокімі паўцыркульнымі і вузкімі стральчатымі праёмамі, партал уваходу з трохвугольным завяршэннем. Сцены асноўнага аб’ёму і пяціграннай алтарнай апсіды ўмацаваныя контрфорсамі, прарэзаныя стральчатымі вокнамі. У 1960-я гады касцёл быў перададзены калгасу імя Леніна, тут было сховішча збожжа, з 1988 г. — склад райспажыўсаюза.
Уладзімір Раманавіч Жыгуноў
Жыгуноў Уладзімір Раманавіч (9 красавіка 1920 — 16 мая 2000) — камандзір звяна 140-га гвардзейскага Кіеўскага Чырванасцяжнага ордэна Багдана Хмяльніцкага штурмавога авіяцыйнага палка (8-я гвардзейская Палтаўская Чырвонасцяжная ордэна Багдана Хмяльніцкага штурмавая авіяцыйная дывізія,, 2-я паветраная армія, 1-ы Украінскі фронт), Герой Савецкага Саюза, гвардыі лейтэнант.
Іосіф Ізрайлевіч Сонкін
Іосіф Ізрайлевіч Сонкін (Сонкин Иосиф Мзраилевич;,  — , ) — савецкі скульптар. Член Саюза мастакоў РСФСР з 1948 г.
Уладзімір Раманавіч Жыгуноў
Біяграфія
Нарадзіўся 9 красавіка 1920 года ў вёсцы Нашковічы цяпер у межах вёскі Шамаўшчына Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Беларус.
Працаваў чарцёжнікам на заводзе ў Балашыхе, скончыў аэраклуб.
У арміі з 1941 года. Скончыў Адэскую ваенную авіяцыйную школу пілотаў у 1942 года. Быў накіраваны ў запасны штурмавы авіяцыйны полк, дзе прайшоў курс навучання на самалёт Іл-2. На франтах Вялікай Айчыннай вайны з ліпеня 1943 года. Ваяваў у складзе Стэпавага, 2-га і 1-га Ўкраінскіх франтоў, вызваляў Харкаў, Палтаву, Кіраваград, Львоў, дапамагаў войскам ў паспяховым фарсіраванні Дняпра, Днястра, Прута.
Іосіф Ізрайлевіч Сонкін
Біяграфія
Сярод найбольш значных прац скульптурныя партрэты «Малады рабочы» (бронза, 1955), «Народны артыст РСФСР Рыгор Яўсеевіч Леандор» (гіпс, 1954), «Кіраўнік антыфашысцкага паўстання ў канцлагеры Сабібор А. Пячэрскі» (бронза, 1964), «Медсястра» (гіпс, 1967), бюсты Героя Савецкага Саюза С. І. Крэтава, ветэранаў завода «Растсельмаш» Лутая і Калеснікава, помнік У. І. Леніну ў Жданаве.
Уладзімір Раманавіч Жыгуноў
Біяграфія
Да студзеня 1945 года здзейсніў 109 баявых вылетаў на штурмоўку чыгуначных эшалонаў, аэрадромаў, вялікіх колькасцяў войскаў праціўніка.
Пасля вайны працягваў службу ў арміі. У 1955 годзе скончыў Ваенна-паветраную акадэмію. З 1960 годзе — у запасе.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар бернардзінцаў (Орша)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар бернардзінцаў — колішні каталіцкі комплекс, які існаваў у 1636—1832 гадах у Оршы. Захаваўся былы кляштарны корпус, размешчаны па адрасе вул. Камсамольская, 2.
Гісторыя
У павятовым горадзе Орша бернардзінцы аселі ў 1636 г. па фундацыі караля Уладзіслава IV. Кляштар заснаваны па фундацыі Андрэя, старосты аршанскага, і Крысціны Млоцкіх, якія выдзелілі пад яго пляц і 6 маргоў зямлі. Мураваныя будынкі касцёла і двухпавярховага жылога корпуса пастаўлены ў другой палове XVIII ст. на ахвяраванні жыхароў.
Бернардзінскі кляштар займаў шырокі ўчастак на левым беразе Аршыцы і ўпрыгожваў пляц у Надняпроўскім пасадзе, побач з мостам цераз рэчку Аршыцу.
Касцёл, пашкоджаны паводкай 1760 года, пазней заняты пад ваенны склад, у 1817—1819 гадах адрамантаваны і вернуты духавенству.
Пры касцёле і кляштары захоўваўся стары каменны будынак. Пазней была пабудавана драўляная багадзельня. Да 1830-х гадоў дадаліся новыя гаспадарчыя будынкі: свіран, лядоўня; новая агароджа і брама, створаны сажалкі. Пасля 1831 г. кляштар перададзены ваеннаму ведамству, а жылы корпус з цягам часу прыстасаваны пад шпіталь.
Зараз тут знаходзіцца аддзяленне гарадской бальніцы. Касцёл не ўцалеў.
Архітэктура
Мураваныя касцёл і кляштар размяшчаліся за кляштарнай агароджай, з некаторым водступам ад пляца ў глыбіню ўчастка. Касцёл меў пяць алтароў: Вобразу Божага, Покрыва Найсвяцейшай Божай Маці, Св. Ганны, Св. Францыска, Св. Антонія. Кляштар размяшчаўся з паўночна-ўсходняга боку ад храма і прымыкаў да яго прэзбітэрыя. На карце Г. Ляйбовіча касцёл намаляваны аднанефным двухвежавым храмам з прыбудаванай з боку кляштара да прэзбітэрыя вежкай. Алтарная частка храма была звернута на поўнач, каб галоўны партал арыентаваць франтальна пляцу.
Міхаіл Саламонавіч Векслер
Векслер Міхаіл Сямёнавіч (Майсей Саламонавіч) (Векслер Михаил Семёнович;, — , ) — савецкі графік, афарміцель, мастак кіно.
Віцебскі перыяд
Нарадзіўся ў Віцебску ў сям'і сталяра-чырванадрэўшчыка. Яго малодшым братам быў Абрам Векслер (1905-1974) - мастак кіно. З "Аўтабіяграфіі": "у школе я не вучыўся па матэрыяльных абставінах, вучыўся на хаце бясплатна ў студэнтаў, з 9-10 гадоў я ўжо працаваў з бацькам". З 12 гадоў вучань прыказчыка ў маскацельнай лаўцы (краме бытавой хіміі) Ваўчка. З 1913 года чаляднік у малярна-маляўнічай майстэрні шыльдаў Домніцера.З 18 гадоў (1916 год) служыў радавым у 122 пяхотным палку (Асташкоў, Цвярская губерня). Пасля Лютаўскай рэвалюцыі праслужыў яшчэ 8 месяцаў у войску мастаком. З 1918-га па 1922 год Векслер вучыўся ў Віцебскім народным мастацкім вучылішчы (ВНХУ), дзе з найноўшымі павевамі мастацтва яго знаёмілі такія майстры як Юдаль Пэн, Марк Шагал, Вера Ермалаева, Казімір Малевіч і інш. Пад кіраўніцтвам Шагала М. Векслер працаваў у Віцебскай камунальнай дэкаратыўнай майстэрні губернскага аддзела народнай адукацыі, прымаў удзел у афармленні гарадскога асяроддзя Віцебска да святкаванняў гадавін Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцыі і Першамайскіх дэманстрацый (у 1919 годзе - ужо пад пачаткам Малевіча і Эль Лісіцкага). З 1920 года быў членам групы "УНОВІС" ("Зацвердзіцелі новага мастацтва"), у рамках якой актыўна займаўся вывучэннем і практычным прымяненнем новых ідэй, прапанаваных Малевічам. У 1919 годзе яго працы экспанаваліся на першай дзяржаўнай выставе карцін мясцовых і маскоўскіх мастакоў у Віцебску. На другой справаздачнай выставе навучэнцаў ВНХУ (1920) ён атрымаў прэмію за свае плакаты. Увесну 1922 года Векслер скончыў Віцебскі мастацка-практычны інстытут з дыпломам "на званне свабоднага мастака і вышэйшага інструктара з правам выкладання ў мастацкіх тэхнікумах", у спісе выпускнікоў яго спецыяльнасць пазначаная як "мастак-канструктывіст" (Дыплом № 220 ад 4 мая 1922 года.).
Ленінградскі перыяд
Улетку 1922 года М. Векслер, услед за Малевічам і многімі іншымі яго вучнямі, пераехаў у Петраград. Там ён паступіў на агульны курс ВХУТЕМАС (вышэйшыя мастацка-тэхнічныя майстэрні), таксама працаваў у плакатна-вывесочных майстэрняў арцеляў "Успех" і "Октябрь" (пры аднайменным кінатэатры). С1923 года Векслер разам з калегамі па Уновісу супрацоўнічаў з Ленінградскім дэкаратыўным інстытутам. У 1924 годзе ён стаў членам мастацкага савета Інстытута, загадваў майстэрнямі гандлёва-прамысловага плаката і адзінай плакатнай майстэрні. Разам з актыўнай вытворчай дзейнасцю Векслер займаўся і даследчай працай. Вядомыя яго тэарэтычныя тэзісы аб сутнасці гандлёва-прамысловага плаката і даклады "Літарны плакат","Прапорцыі літар і шрыфт". Ён шмат даследаваў дынамізм абстрактных кампазіцый, лічыў дынаміку "адзіным сродкам уздзеяння на гледача". У сваіх плакатах Векслер адлюстроўваў літару як самастойны геаметрычны элемент у абстрактнай плакатнай канструкцыі. Кожную літару ён імкнуўся паказаць у выглядзе найпростай геаметрычнай фігуры-трыкутніка, квадрата, круга. У гэтым плане яго плакаты сталі працягам традыцыі супрэматызму з яго прастатой формаў і беспрадметнасцю. У 1925 годзе на Міжнароднай выставе дэкаратыўных мастацтваў і мастацкай прамысловасці ў Парыжы Ленінградскі дэкаратыўны інстытут атрымаў залаты медаль у раздзеле "Мастацтва вуліцы". Вялікая заслуга ў гэтым належала М. Векслеру. Да гэтай выставы мастак выканаў плакат стэнда дэкаратыўнага інстытута, а таксама тры пано:" Курорт"," ПРЭН","чырвоныя партызаны". У 1926 годзе дэкаратыўны інстытут быў расфармаваны. У тым жа годзе М. Векслер стаў загадчыкам плакатнай майстэрні ў рэкламным бюро тэатральна-відовішчных мерапрыемстваў. На гэтай пасадзе ён прапрацаваў да 1940 года, запрасіўшы ў майстэрню некаторых сваіх супрацоўнікаў па дэкаратыўным інстытуту. Векслер шмат працаваў у галіне мастацтва вуліц: выконваў Тэатральныя і перш за ўсё кінаафішы. Супрацоўнічаючы з кінастудыяй "Ленфільм", ён стварыў мноства плакатаў і рэклам для фільмаў у стылістыцы супрэматызму. Да лепшых яго прац адносяцца плакаты" Дзеці буры","Сапернікі "(абодва 1926), экспанаваліся на юбілейнай выставе Тэатральна-дэкарацыйнага мастацтва 1927 года, а таксама на выставе" Мастакі РСФСР за 15 гадоў " (1933 год, Масква). Іншыя яго плакаты гэтага часу - "Дзекабрысты"," Волжскія бунтары"," Шынель " (усе 1926). У 1927 годзе Векслер таксама прыняў удзел у Ленінградскай выставе " Тэатральна-дэкаратыўнае мастацтва ў СССР (1917-1927)".
Плакаты Векслера 1930-1940-х гадоў выкананы ў больш рэалістычнай манеры і ілюстрацыйныя: "Пецярбургская ноч" (1934), "паўналецце", "Залатыя агні" (абодва 1935), "Дзяўчына спяшаецца на спатканне" (1936), "Без віны вінаватыя" (1945).
М. Векслер адным з першых у СССР пачаў займацца дызайнам светлавых рэклам і шыльдаў. Ён стаяў ля вытокаў стварэння светлавой плакатна-канструктыўнай рэкламы з бягучым электрычнай радком. Таксама ён займаўся дызайнам аб'ёмнай вулічнай рэкламы (расцяжкі, стэнды, плакаты-пано, надпісы на транспарце), праектаваў інтэр'еры, працаваў у галіне прамысловай графікі.
Жонкай Міхаіла Саламонавіча была Аляксандра Векслер, муж і жонка мелі дзвюх дачок-Ніну і Басю. Памёр М. С. Векслер 24 чэрвеня 1976 года ў Ленінградзе.
ICE хакейная ліга
Аўстрыйская хакейная ліга (Österreichische Eishockey-Liga, таксама вядома як Erste Bank Eishockey Liga) — галоўная хакейная ліга Аўстрыі.
= Гісторыя = Створана ў 1923 годзе, у 1923—1965 гадах, за выключэннем 1936 і 1939—1945, у Аўстрыі праводзіліся штогадовыя хакейныя турніры рознага фармату, іх пераможцы аб’яўляліся чэмпіёнамі Аўстрыі. З сезона 1965/1966 гадоў вядзецца гісторыя сучаснай Аўстрыйскай хакейнай лігі.
Выступленне каманд у лізе
У 2013 годзе ХК «Медвешчак» пакінуў Аўстрыйскую хакейную лігу дзеля ўдзелу ў Кантынентальнай хакейнай лізе
2018 года, праз фінансавыя праблемы, лігу пакінуў славенскі ХК «Акрон Есеніце», але вярнуўся ХК «Медвешчак».
Шабаны
Назву Шабаны́ маюць:
Сінекашульнікі
Асацыяцыя армейскіх таварышаў (The Army Comrades Association), пазней названая Нацыянальнай гвардыяй (National Guard) і больш вядомая як Сінекашульнікі (The Blueshirts; Na Léinte Gorma) — ультраправая ірландская палітычная арганізацыя, якая дзейнічае ў 1930 годзе.
Сінекашульнікаў часам апісваюць як «квазі-фашыстаў», і ў нейкай ступені яны могуць разглядацца як ірландская аналогія карычневакашульнікаў Гітлера і чорнакашульнікаў Мусаліні. Яны выкарыстоўвалі ўніформу напаўваеннага віду, віталі адзін аднаго рымскім прывітаннем і ўдзельнічалі ў вулічных бойках супраць ІРА. Сінекашульнікі, у адрозненне ад сваіх еўрапейскіх калегаў, не ўдзельнічалі ў палітычным тэрарызме.
Раман Мікалаевіч Юзапчук
Раман Юзапчук (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца расійскага клуба «Тарпеда» з Масквы і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у магілёўскай СДЮШАР-7, аднак у юнацкім узросце перабраўся ў мінскае «Дынама». У 2014 годзе пачаў выступаць за дубль мінчан, дзе хутка замацаваўся ў складзе. У сезоне 2015 гуляў у Першай лізе за «Бярозу-2010». Па заканчэнні сезона бярозаўскі клуб спыніў існаванне, і Раман вярнуўся ў Мінск, дзе зноў стаў выступаць за дубль. Часам прыцягваўся да трэніровак з асноўнай камандай, аднак так і не згуляў за яе.
У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з брэсцкім клубам да ліпеня 2022 года. У сезоне 2020 замацаваўся ў стартавым складзе «Дынама», стаў выкарыстоўвацца звычайна на пазіцыі абаронцы.
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з брэсцкім «Рухам» і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. Быў трывалым іграком стартавага складу брэсцкай каманды.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2015 года ў складзе юніёрскай зборнай Беларусі (да 19 гадоў) прымаў удзел у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы, у тым ліку адзначыўся дублем у матчы з Бельгіяй (2:2).
26 сакавіка 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы ў стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Латвіі (3:4).
26 лютага 2020 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Беларусі ў таварыскім матчы супраць Балгарыі (1:0), калі выйшаў у стартавым складзе і быў заменены ў другім тайме.
Выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі (2014)
Выбары ў мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі 27-га склікання адбыліся 23 сакавіка 2014 года. На месцы ў 1328 Саветах дэпутатаў будзе абрана 18 816 прадстаўнікоў. Акрамя мясцовых выбараў, у Гомельска-Навабеліцкай выбарчай акрузе № 36 адбыліся выбары дэпутата Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, бо перад парламенцкімі выбарамі 2012 года кандыдат ад улады быў зняты з выбараў, а адзіны кандыдат, які застаўся, не здолеў атрымаць неабходную колькасць галасоў.
Агульная інфармацыя
Загад пра правядзенне выбараў Аляксандр Лукашэшка падпісаў 16 снежня 2013 года. 17 снежня Цэнтральная выбарчая камісія зацвердзіла каштарыс расходаў у памеры 100 мільярдаў рублёў, з якіх 60 % планавалася накіраваць на выплаты ўдзельнікам выбарчых камісій; расходы на выбары дэпутата ў Гомелі зацверджаны ў памеры 1,25 мільярдаў рублёў.
З 18 816 дэпутатаў 1328 мясцовых Саветаў дэпутатаў большасць прыпадала на сельскія саветы:
За тыдзень да зацверджання загада пра правядзенне выбараў, 8 снежня 2013 года, увайшлі ў сілу папраўкі ў выбарчае заканадаўства, і новыя выбары прайшлі ўжо у адпаведнасці з новымі правіламі. У прыватнасці, была забаронена агітацыя за байкот выбараў, а кандыдаты павінны былі друкаваць агітацыйныя матэрыялы за ўласныя сродкі, якія, аднак, абмяжоўваліся 1,3 ці 3,9 мільёнамі рублёў у залежнасці ад узроўня савета.
Вылучэнне кандыдатаў. Выбарчая кампанія
Вылучэнне кандыдатаў у дэпутаты пачалося 12 студзеня 2014 года і доўжылася да 10 лютага. Рэгістрацыя кандыдатаў праводзілася з 11 да 20 лютага; пасля яе заканчэння пачалася агітацыйная кампанія, якая доўжылася да 22 сакавіка. Датэрміновае галасаванне праводзілася з 18 да 22 сакавіка.
63,8 % кандыдатаў у дэпутаты было вылучана грамадзянамі з дапамогай збору подпісаў, 32,7 % — працоўнымі калектывамі, 3,4 % — палітычнымі партыямі. З партый больш за ўсіх вылучылі Камуністычная партыя Беларусі (277), Ліберальна-дэмакратычная партыя Беларусі (159), Беларуская партыя аб’яднаных левых «Справядлівы свет» (119), Аб’яднаная грамадзянская партыя (111), Рэспубліканская партыя працы і справядлівасці (51), Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя (Грамада) (50) і Партыя БНФ (35).
47,3 % кандыдатаў з’яўляліся дзеючымі дэпутатамі мясцовых саветаў, колькасць жанчын сярод кандыдатаў — 46,3 %, грамадзян маладзей за 30 год — 5,2 %. Найбольшая колькасць кандыдатаў працуе ў сацыяльнай сферы (адукацыя, культуры, навука, ахова здароўя) — 28,2 % і сельскай гаспадарцы — 22,7 %. У органах дзяржаўнага кіравання і іншых дзяржаўных установах працуе 11,8 % кандыдатаў, у прамысловасці, транспарце і будаўніцтве — 9,7 %. Сярод кандыдатаў у Мінскі гарадскі савет, аднак, 24,1 % прадстаўляе сацыяльную сферу, 20,7 % — прамысловасць, транспарт і будаўніцтва, 16,3 % — прадпрымальнікаў.
У Гомельска-Навабеліцкай выбарчай акрузе № 36 на адзінае месца ў дэпутаты Палаты прадстаўнікоў прэтэндуе 7 кандыдатаў.
Найвышэйшая Літоўская Рада
Найвышэйшая Літоўская Рада — часовы рэвалюцыйны ўрад, орган найвышэйшай выканаўчай улады Вялікага Княства Літоўскага ў Рэчы Паспалітай падчас Паўстання 1794 года. Дзейнічала з 24 красавіка да 11 чэрвеня 1794 года ў Вільні.
Гісторыя
Найвышэйшая Літоўская Рада была ўтворана ў Вільні 24 красавіка 1794 года пасля перамогі там паўстання. Асобы, якія ўвайшлі ў склад Рады, асобным Актам Паўстання Літоўскага Народа ўрачыста прысягнулі на абарону сваю і Айчыны. Акт аб пачатку паўстання ў ВКЛ быў зачытаны Ежы Белапятровічам у той самы дзень на гарадскім рынку ў Вільні.
Таксама 24 красавіка Рада выдала Маніфест пра далучэнне да паўстання ў Польшчы, заклікаючы зброяй здабываць свабоду і грамадзянскую роўнасць.
Рада складалася з чатырох дэпутацыяў:
Найвышэйшая Літоўская Рада імкнулася весці незалежную літоўскую нацыянальную палітыку, што прывяло да паступовага расчаравання паўстанцаў. Якуб Ясінскі, які 3 мая быў прызначаны Радай камендантам арміі ВКЛ (то бок стаяў на чале збройных сіл паўстанцаў), меў рэвалюцыйную праграму і намер аднавіць дзяржаўную незалежнасць Вялікага Княства Літоўскага. З-за адсутнасці адзінства ў паўстанцкім кіраўніцтве напалоханы радыкалізмам Ясінскага Касцюшка адхіліў яго ад камандавання. Найвышэйшая Літоўская Рада была абвінавачана ў сепаратызме і распушчаная. Гэта аслабіла паўстанне, якое на той момант ужо згасала, і ў выніку чаго расійскія войскі ў жніўні занялі Вільню.
Склад Рады
У склад Рады ўваходзілі наступныя асобы:
Герміпэ (спадарожнік)
Герміпэ (ад Ἑρμίππη) — натуральны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XXX.
Адкрыццё
Быў знойдзены 9 снежня 2001 г групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда і атрымаў часовае абазначэнне S/2001 J 3. У жніўні 2003 года Міжнародны астранамічны саюз прысвоіў спадарожніку афіцыйную назву Герміпэ (імя каханай Зеўса).
Арбіта
Герміпэ здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 21.131.000 км за 633 дні і 2 гадзіны. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,210. Нахіл рэтраграднай арбіты да плоскасці Лапласа 150,7 °. Належыць да групы Ананке.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Герміпэ складае каля 4 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³. Спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +22,1 m.
Стайскі сельсавет
Назву Ста́йскі сельсавет маюць:
Печы (Барысаў)
Ваенны гарадок Печы горада Барысава (звычайна больш вядомы як «Печы») ўяўляе сабой частку горада, дзе жывуць афіцэры беларускай арміі і знаходзяцца вайсковыя казармы 72 аб'яднанага вучэбнага цэнтра (АВЦ) узброеных сіл РБ. Пад словам «Печы» могуць мець на ўвазе, як увесь ваенны гарадок (у тым ліку жылыя дамы, грамадзянскую інфраструктуру і сярэднюю школу) так і ўласна АВЦ-72. У розны час Печы былі закрытым і адкрытым ваенным гарадком. У цяперашні час яго існаванне як ваеннага гарадка ўмоўнае, бо практычна ўся інфраструктура перададзена на баланс горада Барысава.
Практычна ўсе шматкватэрныя дамы гэтага месца адносяцца да адной вуліцы — гвардыі сяржанта Сярэбрэнікава — і хаатычна раскіданы па тэрыторыі гарадка, а прыватны сектар адносіцца да вул. Падлеснай. Аднак на тэрыторыі Пячэй ёсць вуліцы братоў Вайнрубаў і Тухачэўскага. На 2014 год колькасць дамоў па вул. Сярэбрэнікава павялічылася да 45. Пэўны час тэрыторыя ваеннага гарадка была закрытым аб'ектам аб чым сведчыць наяўнасць бетоннага плоту і кантрольна-прапускных пунктаў (якія зараз не дзейнічаюць) вакол яго тэрыторыі.
Першыя дакументальныя ўспаміны
На вул. Сярэбрэнікава ёсць некалькі дамоў з пазначанымі гадамі забудовы: 1934, 1935 і 1936. Таксама афіцыйна пацверджана, што мясцовая школа (цяпер № 7 г. Барысава) была заснавана ў 1936 г. Але дакументальныя звесткі пра ваенны гарадок адносяцца да больш позняга часу:
«Загадам Наркама абароны № 0195 ад 24.08.40 г. (Мінскае кавалерыйскае) вучылішча перайменавана ў Барысаўскае кавалерыйскае вучылішча.
17.09.40 г. вучылішча загадам ЗахАВА № 11700 ад 5.08.40 г. пераведзена ў Нова-Барысаў, у ваенны гарадок Печы. З 14.02.41 г. згодна загаду НКА № 060 перафарміруецца ў бранятанкавае вучылішча ».
Падчас Вялікай Айчыннай вайны Печы ўзгадваюцца ў сувязі з дзейнасцю на тэрыторыі гарадка школы Абвера «Сатурн», якая рыхтавала дыверсантаў для савецкага тыла.
Пасляваенныя крыніцы амаль нічога не сведчаць пра ваенны гарадок Печы за выключэннем асобных салдацкіх успамінаў. Але не менш чым адна праца даследчыка ВАВ і крымінальнай гісторыі Беларусі А. Цісецкага прысвечана ўдзелу Печынскага гарнізона ў барацьбе з пасляваенным бандытызмам у Барысаве і яго ваколіцах у 1947-50 гг.
Юзаф Коцел
Юзаф Коцел герба «Пелікан» (Józef Kociełł;  — ) — палкоўнік войска Вялікага Княства Літоўскага, пасол першай кадэнцыі на Чатырохгадовым Сойме, адзін з кіраўнікоў паўстання 1794 года, эміграцыйны дзеяч.
Печы (Барысаў)
1920-70-я гг. ва ўспамінах мясцовага гісторыка У. Іванова
Гісторык СШ № 7 і загадчык школьнага музея 6-й стралковай гвардзейскай дывізіі Уладзімір Іваноў, грунтуючыся на ўласных успамінах і тым, што яму паведаміў яго бацька Валянцін Іваноў, старажыл гарадка, двойчы паведамляў пра гісторыю ваеннага гарадка наступнае:
Юзаф Коцел
Біяграфія
Нарадзіўся 20 верасня 1764 года ў сям’і Тадэвуша Коцела — ашмянскага старосты, генерала-маёра войскаў Вялікага Княства Літоўскага і Ганны з Тышкевічаў.
Печы (Барысаў)
1920-70-я гг. ва ўспамінах мясцовага гісторыка У. Іванова
«1928-29 гг. недалёк ад цяперашніх Пячэй, дакладней у раёне Зялёнага гарадка, з'явіліся першыя вайсковыя часткі Чырвонай Арміі. На беразе ракі Пліса стаяла вёска Печы (ад яе засталіся цяпер толькі фундаменты дамоў) Ад назвы вёскі ўзнікла паштовае аддзяленне, якім карысталіся вайскоўцы — „п/а Печы“.
У 1934-36 гг. на тэрыторыі сучасных Пячэй пачалася гарадская забудова пад патрэбы пераехаўшай сюды 19-й кавалерыйскай дывізіі. Пасля аперацыі па далучэнню Заходняй Беларусі да СССР у верасні 1939 г. 19-я дывізія была пераведзена ў З. Беларусь, а на яе месца пераехала кавалерыйскае вучылішча. У 1940 г. гэта вучылішча пераўтварылі ў танкавае (начальнік — ген. Обухаў, а з 1941 г — ген. Сусайкоў).
У ліпені 1941 г. выкладчыкі і навучэнцы вучылішча тры дні абаранялі ад Вермахта падыход да Барысава, і потым адступілі на ўсход. (Пры гэтым іх сем'і ўжо вывезлі ў эвакуацыю).
У Пячах падчас акупацыі стаяў моцны нямецкі гарнізон і знаходзіўся адзін з карпусоў разведшколы „Сатурн“ Абвера. Мясоцвае насельніцтва добра ставілася да немцаў, некаторыя сяляне насілі ў гарнізон малако.
Пасля таго як вярнулася савецкая ўлада, у 1945-47 гг. у Пячах стаяла стралковая дывізія генерала Хрусталёва. Многія будынкі былі ў руінах і афіцэры жылі ў вывезеных з Германіі часовых бараках.
Юзаф Коцел
Біяграфія
Пасля паўстання эміграваў у Вену. Памёр 18 кастрычніка 1810 года. Пахаваны быў у в. Беніца.
Печы (Барысаў)
1920-70-я гг. ва ўспамінах мясцовага гісторыка У. Іванова
У 1950-х гг. гарадок абнеслі драўляным плотам, які ў 1970-х замянілі бетонным.
Да 1972 ці 1973 г у пасёлак хадзіў барысаўскі аўтобус № 10. Ён спыняўся на кожным КПП гарадка і на ім ездзілі на работу афіцэры. Потым прыпынак аўтобуса вынеслі за прыкладна 100 м ад цэнтральнага КПП (ён і цяпер там), і праезд транспартных сродкаў у гарадок стаў магчымы па спецыяльным дазволам.
Прыкладна ў 1974 г. назва „п/а Печы“ змянілася вуліцай Сярэбрэнікава. Але тэрмін „ДАС“ — дом афіцэраў саставу, — якім адрознівалі многакватэрныя дамы ад прыватных хат, так і захаваўся на многія дзясяцігоддзі ».
Затрыманне шпіёнаў у 1968 г
Вясной 1968 г. КДБ БССР стала вядома аб планах памочнікаў ваеннага і ваенна-паветранага аташэ пасольства ЗША Джэкабсана, Агетэра, Метсана, і Бартаса наведаць Барысаў у рамках паездак па рэгіёнах СССР. Папярэднія паездкі выклікалі падазрэнні, што гэтыя дыпламаты займаюцца шпіянажам. Вышэйназваныя супрацоўнікі пасольства ЗША прыехалі ў гасцініцу ў Барысаве і Метсан і Джэкабсан паехалі ў Печы, куды хадзіў рэйсавы аўтобус, які заязжаў у рэжымную зону. Група захопу пад відам праверкі дакументаў затрымала амерыканцаў і, пасля складання пратакола, адпусціла. Пасля гэтага ўсе 4 дыпламаты вярнуліся ў Маскву. Існуе верагоднасць, што амерыканскія вайскоўцы паверылі дэзінфармацыі КДБ аб знаходжанні ў Печах радыёлакацыйных установак.
1980-я −2010-я гг.
За азначаны перыяд ідзе працэс паступовай дэмілітарызацыі гарадка. У канцы 1980-х гарадок меў праблемы з вывазам смецця і пастаўкай харчавання, але ў 1990-я гг. гэтыя праблемы былі вырашаны. У гэты ж час дазволі свабодны доступ аўтаранспарту ў гарадок. У 2000-х пайшла актыўная дэмілітарызацыя: засяленне новых дамоў грамадзянскымі грамадзянамі, перадача пэўных гандлёвых аб'ектаў камерцыйным структурам, паступовая ліквідацыя інжынернай паласы на тэрыторыі гарадка і пераўтварэнне Дома афіцэраў у Печынскі дом культуры.
з 1996 г. дзейнічае праваслаўны прыход; у 2000-х за плотам у 50 м ад цэнтральнага КПП была пабудавана праваслаўная царква ў гонар Дзмітрыя Данскога, якая дзейнічае з 2006 г.
На выбарах у мясцовыя саветы дэпутатаў 26-га склікання ў красавіку 2010 года адным з кандыдатаў быў начальнік 72-га АВЦ Валерый Гнілазуб, якому супрацьстаяла кандыдатка ад кампаніі «Гавары праўду» Тамара Каважэнка. Ёсць звесткі, што на закрытых участках у вайсковых часцях 72-га АВЦ Гнілазуб, паводле афіцыйных даных, атрымаў практычна стопрацэнтную перамогу, але на грамадзянскіх участках большасць галасоў была ў кандыдата ад «Гавары праўду». У выніку, перамогу на выбарах атрымаў Валерый Гнілазуб.
У 2013 г. жыхары гарадка складалі скаргу ўладам горада Барысава ў сувязі з парушэннямі, якія мелі месца падчас будаўніцтва на тэрыторыі Пячэй і якія былі апісаны на рэсурсах Інтэрнэту. У адказ на скаргі чыноўнікі горада сустрэліся з печынскімі актывістамі ў мясцовым доме культуры і выслухалі іх прапановы. Падобная сустрэча была і ў адказ на масавыя скаргі жыхароў гарадка на праблемы з атапленнем шматкватэрных дамоў і стыхійны мітынг у 2003 г.
У 2014 г.злева ад стэлы з зоркай на ўваходзе ў гарадок паставілі бюст сяржанту Сярэбрэнікаву, у гонар якога раней назвалі вуліцу. Саму стэлу з зоркай перафарбавалі ў верасні 2014 г.
У 2017-2018 гг. розныя СМІ Беларусі сталі пісаць пра Печы ў сувязі з расследаваннем смерці салдата тэрміновай службы Аляксандра Коржыча ў АВЦ-72. Гэта быў далёка не першы, але адзін з самых рэзанансных выпадкаў гібелі вайскоўца ў Пячах.
Славутасці гарадка
Ваенны гарадок Печы мае свае славутасці. Сярод іх — некалькі ваенных помнікаў, частка з якіях знаходзіцца ў аварыйным стане. Таксама на тэрыторыі гарадка захаваліся некалькіх жылых дамоў-«сталінак», пабудаваных у 1934-36 гг. Але найбольшую адметнасць уяўляюць СШ № 7, праваслаўны храм ім. Дзмітрыя Данскога і Дом культуры. У 1990-91 гг. выдавалася газета «Печинские новости».
Дом культуры і школа Абвера «Сатурн»
Будынак Печынскага дома культуры ўзвялі ў 1937 г. Ёсць неправераныя звесткі, што падчас нямецкай акупацыі там была рэзідэнцыя нямецкай разведшколы «Сатурн ». Тым не менш, факт знаходжання нямецкай разведшколы ў Пячах пацверджаны дакументальна:
Школа мае 2 аддзяленні: радыстаў і разведчыкаў.
Матэрыяламі следства па справе Каленчанкі Фёдара Лявонцьевіча, які скончыў гэту школу, устаноўлена, што нач. гэтай школы з'яўляецца капітан Утаў, нач. бюро дакументацыі — рускі палкоўнік Пятроў, выкладчыкі — ст. лейтэнант Лебядзеў Мікалай Пятровіч, астатнія — немцы.
Паводле даным агентуры выяўлена, што прыкладна ў снежні 1943 г. ці студзені 1944 г. чакаецца выпуск 250 шпіёнаў, якія павінны быць засланы ў партызанскія атрады БССР ».
Падобныя звесткі прыводзяцца ў спецыялізаваным артыкуле пра нямецкія разведвальныя школы часоў ВАВ:
«Барысаўская школа была арганізавана ў жніўні 1941 г. Абверкамандай-103 і першы час размяшчалася ў вёсцы Печы, у былым ваенным гарадку (6 км на поўдзень ад г. Барысава па дарозе на Мінск). Узначальваў школу капітан Юнг, затым капітан Ганс Утгофф. Сярод выкладчыкаў школы значыліся: унтэр-афіцэр Піч, эстонец, інструктар па радыёсправе, былы ваенны інжынер 1-га рангу Чырвонай Арміі І. І. Мацюшын — выкладчык радыёсправы, былы ваенны пагранічных войскаў Н. П. Лонкін — выкладчык агентурнай разведкі, А. Д. Казлоў — выкладчык разведкі, былы лейтэнант Чырвонай Арміі Сімавін, былы палкоўнік Чырвонай Арміі Д. З. Шынкарэнка і інш.
У лютым 1942 года школа была пераведзена ў вёску Катынь (23 км на захад ад Смаленска).
У мястэчку Печы было пакінута падрыхтоўчае аддзяленне, дзе агентура праходзіла праверку і папярэднюю падрыхтоўку, а потым накіроўвалася ў Катынь, для навучання разведсправе (у красавіку 1943 г. школа была пераведзена назад у Печы). Пры залічэнні ў школу кожнаму „вучню“ прысвойвалася мянушка. Катэгарычна забаранялася называць сваё прозвішча і распытваць пра гэта іншых.
Школа рыхтавала агентаў-разведчыкаў і радыстаў. У ёй адначасова навучалася каля 150 чалавек, з іх 50-60 радыстаў. Тэрмін навучання разведчыкаў складаў 1-2 месяцы, радыстаў — 2-4 месяцы.
Падрыхтаваныя агенты перакідваліся ў тыл Чырвонай Арміі па 2-3 чалавекі (адзін радыст) і ў адзіночку, галоўным чынам на цэнтральных участках фронту, а таксама ў Маскоўскую, Калінінскую, Разанскую і Тульскую вобласці. Частка агентаў мела заданне прабрацца ў Маскву і застацца там.
Акрамя таго, навучаныя ў школе агенты засылаліся ў партызанскія атрады для выяўлення іх дыслакацыі і месцазнаходжання баз.
Перакідка ажыццяўлялася самалётамі з мінскага аэрадрома і пешым парадкам з населеных пунктаў Петрыкаў, Магілёў, Пінск, Лунінец.
У верасні 1943 года школа была эвакуіравана на тэрыторыю Усходняй Прусіі ў вёску Розенштейн (100 км на поўдзень ад Кенігсберга) і размясцілася ў бараках былога лагера французскіх ваеннапалонных. У снежні 1943 г. яна была перадыслакавана ў мястэчка Малет, у жніўні 1944 г. у горад Меве (65 км на поўдзень ад Данцыга), а ў пачатку 1945 года, у сувязі з надыходам Чырвонай Арміі — у горад Бісмарк, дзе ў красавіку 1945 года была расфарміравана. Частка асабовага складу школы сышла ў горад Арэнбург (на р. Эльбе), а некаторыя агенты, пераапрануўшыся ў цывільнае адзенне, перайшлі на тэрыторыю, занятую савецкімі войскамі ».
Апісанню дзейнасці школы «Сатурн» прысвечана мастацкае апавяданне І. С. Барысава "«Сатурн» на далоні", дзе прыводзяцца некаторыя дадатковыя падрабязнасці пра школу. Але форма апавядання не праводзіць мяжы паміж мастацкімі элементамі і гістарычнымі фактамі.
Пасля вайны Дом афіцэраў вярнуўся ў стары будынак. На працягу сваёй савецкай і постсавецкай гісторыі ён выкарыстоўваўся не толькі для правядзення афіцэрскіх сходаў і культурных мерапрыемстваў. Прыкладна ў 1967 г., згодна ўспамінаў журналіста газеты "Віцебскі кур'ер", які тады праходзіў тэрміновую службу ў Пячах, у Доме афіцэраў праводзіўся паказальны суд над 3-мя салдатамі-дэзерцірамі, на якім прысутнічалі некаторыя іх саслужыўцы і афіцэры. У 2011 г. будынак быў перададзены на баланс гарадскіх структур і стаў Печынскім домам культуры. Дом афіцэраў пераехаў на тэрыторыю казарм. На Печынскім доме культуры захаваліся сляды знаходжання і савецкіх, і нямецкіх ваенных.
Школа № 7 г. Барысава
Школа № 7 г. Барысава таксама з'яўляецца старым будынкам — пабудавана ў 1936 г., — але значна мадэрнізаваным. На яе сайце гаворыцца, што да 1931 г. ўся тэрыторыя ваеннага гарадка Печы была лесам ля вёскі Печы. Школа была заснавана ў 1936 г. як вясковая школа і толькі праз многія дзясяцігоддзі стала гарадской СШ№ 7. У школе дзейнічае ваенна-патрыятычны клас (з 1996 г.) і тры музеі: музей гісторыі школы, музей 6-й Ровенскай дывізіі і музей дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва «Вытокі».
Газета «Печинские новости»
У 1990-91 гг. выйшлі тры нумары газеты «Печинские новости» (№1, серада 7 лістапада 1990 г; №2, чацвер 31 студзеня 1991 г і №3, чацвер 26 снежня 1991 г .). Газета была рускамоўнай, выходзіла тыражом 1000 экз і складалася з чатырох старонак. Большасць артыкулаў былі ананімнымі. Пераважная тэматыка: праблема самакіравання гарадка Печы і службовых злоўжыванняў вышэйшага афіцэрскага саставу гарадка. Газета выдавалася на прынцыпах самаакупнасці і адсутнасць самаакупнасці магла стаць прычынай яе знікнення.
Камітэт грамадскага самакіравання гарадка Печы
Рух за стварэнне Камітэта грамадскага самакіравання гарадка (КГС) на чале з афіцэрам Юрыем Мамцавым заявіў пра сябе на старонках газеты «Печинские новости» 7 лістапада 1990 г. У канцы 1990 г. Камітэт быў зарэгістраваны. У пачатку лістапада 1990 г. у Доме Афіцэраў (цяпер гэта Печынскі дом культуры) ініцыятары КГС арганізавалі сустрэчу жыхароў гарадка з некалькімі народнымі дэпутатамі і старшынёй БЗВ М. Статкевічам. На сустрэчы спрабавалі падняць пытанне аб правядзенні рэферэндуму аб самакіраванні гарадка і заслухаць справаздачу дэпутата Мінаблсавета Ігнаценкі аб правядзенні партыйнай наменклатурай незаконнай прыватызацыі пэўнай маёмасці, але адзін з камандзіраў Печынскага гарнізона і дэпутат гарадскога савета Барысава Новік не далі гэта зрабіць. Пасля гэтай падзеі маёр М. Варанец, адзін з арганізатараў сустрэчы, удзельінк КГС і член БЗВ быў звольнены з Узброеных сіл СССР.
Звесткі аб далейшай дзейнасці КГС у 1990-х гг. не захаваліся.
Аршанскі гідрагеалагічны басейн
Аршанскі гідрагеалагічны басейн — гідрагеалагічны басейн, размешчаны на паўночным усходзе Беларусі і прымеркаваны да Аршанскай упадзіны. Заходняя частка Маскоўскага гідрагеалагічнага мегабасейна.
Зона актыўнага водаабмену (150—300 м) ахоплівае ваданосныя комплексы ў адкладах антрапагену, мелу, юры і верхняга дэвону. Воды прэсныя, гідракарбанатныя, мінералізацыя 0,1—0,4 г/л, напорныя, за выключэннем. Рэсурсы складаюць 16,6 млн м³/сут. Дэбіт свідравін 0,5—20,0 л/с, максімальны больш за 50 л/с. У зону запаволенага водаабмену ўваходзяць сярэднедэвонскі (пярнуска-нараўскі) і верхнепратэразойскі ваданосныя комплексы. Пярнуска-нараўскі мае мінеральныя воды (мінералізацыя 2—20 г/л) сульфатнага, сульфатна-хларыднага і хларыднага саставу. Глыбей у верхне-пратэразойскіх адкладах (верхнепратэразойскі ваданосны комплекс) воды расольныя і расолы хларыдна-натрыевага саставу з максімальнай канцэнтрацыяй соляў 100—175 г/л. У гэтых водах значная колькасць брому, ёду, фтору і інш. Дэбіт свідравін у межах 0,2—20 л/с. Прэсныя воды выкарыстоўваюцца на гаспадарчае водазабеспячэнне, мінеральныя і расолы — як бальнеалагічныя ў санаторыях («Лётцы», «Прыдняпроўскі»).
Рададэндран
Рададэ́ндран (Rhododendron), Ружанéчнiк — род кветкавых раслін сямейства верасовых.
Батанічнае апісанне
Вечназялёныя і лістападныя кусты, радзей невялікія дрэвы. Лісце чаргаванае, суцэльнае. Кветкі буйныя, часта яркія, у шчыткападобных або парасонападобных суквеццях. Плод — каробачка.
Арэал
Адрозніваецца больш за 600 (па іншых звестках да 1300) відаў. Пашыраны пераважна ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я. На Беларусі трапляецца ў падлеску хваёвых лясоў, утварае зараснікі; з інтрадукаваных відаў найбольш пашыраны,  і.
Значэнне і выкарыстанне
Шмат сартоў і садовых форм вырошчваецца ў парках, альпінарыях, аранжарэях і пакоях (азаліі).
Некаторыя віды — меданосы, але паколькі ўсе часткі раслін атрутныя, то і іх мёд часта мае таксічнае ўздзеянне. Дэкаратыўныя расліны.
Аршанскае падполле
Аршанскае падполле — патрыятычнае падполле ў Вялікую Айчынную вайну, якое дзейнічала з ліпеня 1941 да чэрвеня 1944 года ў г. Орша і Аршанскім раёне Віцебскай вобласці.
Аб'ядноўвала больш за 800 падпольшчыкаў. Мела каля 80 груп, у тым ліку на чыгуначным вузле (К. У. Грачыха, М. П. Кузьмін, Е. М. Шамшурава), ільнокамбінаце (І. К. Петрачэнка), у друкарні (А. П. Нікалаеў), лагеры ваеннапалонных (В. А. Марчак), вёсках Вялікае Сяло, Высокае, Дзевіна, Шыбекі, пасёлку Юрцава і інш. З лістапада 1941 года на чыгуначным вузле пачала дзейнічаць група К. С. Заслонава. Патрыёты груп Дз. М. Бохана, братоў А., Б., І. і К. І. Бяляўскіх, Ф. Я. Коўтуна, З. М. Шэвень узрывалі эшалоны ворага з жывой сілай, тэхнікай, боепрыпасамі і палівам; на ст. Самалюбаўка на 7 дзён спынілі рух паяздоў. Падпольшчыкі вялі растлумачальную работу сярод варожых фарміраванняў.
У час падрыхтоўкі Беларускай аперацыі 1944 года перадалі савецкаму камандаванню больш за 200 картаў, схем і інш. звестак аб умацаваннях праціўніка.
Свята-Міхайлаўская царква (Ізабелін)
Архітэктура
Прамавугольны ў плане мураваны аб’ём накрыты двухсхільным дахам. У трохвугольны франтон галоўнага фасада «ўрэзана» аднаярусная чацверыковая званіца з шатровым верхам і цыбулепадобнай галоўкай у завяршэнні. Пазбаўленыя дэкору плоскасныя фасады рытмічна расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі і буйнымі лапаткамі, апяразаны нескладанага профілю карнізам. Уваход арганізаваны праз нізкі драўляны прытвор (1924 г.), які парушае стылявое адзінства будынку. У сцяне вузкага скляпеністага ўваходу сходы на другі ярус — памяшканне хораў, якія расчынены ў залу лучковай аркай з балюстрадай. Алтарнае памяшканне вылучанае ў агульнай прасторы зала дугамі бакавых капітальных сцен.
Інтэр’ер
Абразы 18 ст.: «Зняцце з крыжа», «Параскева Шматпакутніца», «Укрыжаванне» (1796, мастак Антоній Лукашэвіч), «Тайная вячэра», «Спас Нерукатворны», «Уваскрасенне».
Прывакзальная плошча
Прывакзальная плошча — плошча, дамінантай якой з’яўляецца будынак вакзала, як правіла чыгуначнага, або некалькіх вакзалаў.
Ваенная акруга
Ваенная акруга — ваенна-адміністрацыйная адзінка, тэррытарыяльнае агульнавайсковае аб'яднанне, у якое ўваходзяць злучэнні, часці, ваенна-навучальныя і розныя мясцовыя ваенныя ўстановы.