cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каадай
Вучэнне
У аснове каадай палягаюць традыцыйныя будысцкія культы, даасізм, канфуцыянства і хрысціянства. Згодна вучэнню прыхільнікаў гэтай рэлігіі, бог каадай нарадзіўся ў выніку вялікага выбуху і стварыў з мужчынскага і жаночага пачаткаў вядомы нам сусвет. Мужчынскі пачатак часцяком атаесамляецца з Будай або Богам-бацькам, а жаночы з Маці-Будай або Богам-маці. На працягу гісторыі існавалі тры перыяды распаўсюджвання каадай — два ў форме будызму, а апошні — у форме вучэння Ле Ванг Чунга. Цікава, што другая форма таксама ўключала вучэнні Канфуцыя, Ісуса, Лаа-Цзы. Прыхільнікі каадай шануюць Жанну д'Арк, Віктора Гюго, Льва Талстога, Сунь Ятсена і інш.
У выніку прытрымлівання рэлігіі каадай набожны вернік можа дасягнуць стадый святога, мудраца і Буды. Каадаісты вераць у цыклы перараджэнняў, ад якіх вызвалены толькі Буда.
Арганізацыя
Каадай не мае адзінай арганізаванай царквы, фактычна падзяляецца на 6 буйных сект, але галоўную ролю адыгрывае арганізацыя храма ў горадзе Тэйнінь. На чале яе стаіць духоўны правадыр зяя-тонг. Яго звычайна прызнаюць і прыхільнікі з іншых сект. Сама арганізацыя падзяляецца на заканадаўчыя, выканаўчыя і судовыя органы, чым нагадвае дзяржаву. Духоўная іерархія запазычана з каталіцызму. У каадаістаў ёсць свой папа, кардыналы, біскупы і г. д.
Культ
Важнай часткай культу каадай з'яўляецца шанаванне Бога-бацькі і Бога-маці перад алтарамі ў форме малітваў, рытуальных паклонаў і ахвярапрынашэнняў (кветак, свечак, духмяных рэчываў, садавіны). Наведванне храмаў абавязковае, хаця пры іх адсутнасці дазволена маліцца ў іншых месцах. Кожны каадаіст прытрымліваецца вегетарыянскага посту, як мінімум 6 дзён на месяц.
Скрэплева (Собалеўскае сельскае паселішча)
Скрэплева (Скреплево) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Таццяна Георгіеўна Конюхава
Таццяна Георгіеўна Конюхава (нар., , Узбекская ССР) — савецкая і расійская актрыса; народная артыстка РСФСР (1991). Член КПСС (1967—1991).
З’яўляючыся пераважна драматычнай актрысай, сыграла ў дзясятках кінакарцін рознага жанру. Сярод яе работ такія кінафільмы як «Майская ноч, або Тапелец» (1952), «Добрай раніцы» (1955), «Над Цісай» (1958), «Кар’ера Дзімы Горына» (1961), «Жаніцьба Бальзамінава» (1964) і іншыя.
Уладзімір Галубовіч
Біяграфія
Уладзімір Галубовіч скончыў Віленскі ўніверсітэт (1932), пасля чаго працаваў у археалагічным музеі ўніверсітэта.
У 1935-39 У. Галубовіч разам з жонкай Х. Цэгак-Галубовіч рабіў раскопкі ў Заходняй Беларусі, на тэрыторыі Глыбоцкага, Міёрскага, Пастаўскага, Навагрудскага, Лідскага і іншых раёнаў. У канцы 1933 г. разам з жонкай, др. Хэленай Цэгак-Галубовіч, знайшоў паселішча ў некалькіх кіламетрах ад замка, якое магло быць старой Лідай, пра якую пісаў Тэадор Нарбут. Склаў археалагічныя карты даследаваных тэрыторый. Вывучаў старажытную Вільню, Мінск, апрацоўваў матэрыялы раскопак Гродна. Вывучаў ганчарную вытворчасць у Заходняй Беларусі. Займаўся этнаграфіяй і тапанімікай. З 1944 годзе У. Галубовіч навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі АН БССР. У 1946-62 прафесар Торуньскага і Уроцлаўскага ўніверсітэтаў, кіраўнік Уроцлаўскага аддзялення. Даследаваў помнікі на захадзе Польшчы (Аполе) і ў ГДР.
Фёдар Лявонцьевіч Шаклавіты
Біяграфія
Выхадзец з бранскіх дзяцей баярскіх. Сын двараніна маскоўскага Лявонція Андрэевіча Шаклавітага. У пачатку 1660-х гг. паступіў на службу ў пад’ячыя Разраднага прыказа. З 1672 г. пад'ячы Прыказа тайных спраў. Увесну 1676 г. ўзведзены ўдзяка Разраднага прыказа. У 1682 г. уваходзіў у склад камісіі па складанні радаводных кніг. 27 жніўня 1682 г. ўзведзены ў думныя дзякі, 7 снежня таго ж года — у думныя дваране.
У снежні 1682 становіцца главой Стралецкага прыказа. Актыўны прыхільнік ідэі ўзвядзення на прастол царэўны Соф’і Аляксееўны. Пад яго кіраўніцтвам была складзена панегірычная гісторыя рэгенцтва Соф’і. 15 чэрвеня 1689 г. становіцца акольнічым і намеснікам Вяземскім.
У жніўні 1689 г. распачаў спробу арганізаваць выступленне маскоўскіх стральцоў супраць Пятра I. Пакараны смерцю 11 кастрычніка 1689 г. на плошчы ў Троіца-Сергіева манастыра, дзе і быў пахаваны праз два тыдні. Магчыма, памёр 11 верасня. С. М. Салаўёў піша: «11 верасня Шаклавіты, Пятроў і Чэрмны былі пакараны смерцю». М. Кастамараў таксама піша: «11 верасня, а 10 гадзіне вечара, насупраць Лаўры, каля вялікай дарогі, вывелі злачынцаў на смяротнае пакаранне пры вялікім сходзе народа. Шаклавітаму адсеклі галаву сякерай».
Юлія Канстанцінаўна Барысава
Юлія Канстанцінаўна Барысава (Ю́лия Константи́новна Бори́сова;, , СССР — , Масква, Расія) — савецкая і расійская актрыса. Герой Сацыялістычнай Працы (1985), народная артыстка СССР (1969), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (1995) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя К. С. Станіслаўскага (1969).
Біяграфія
Нарадзілася 17 сакавіка 1925 года ў Маскве.
У 1947 годзе скончыла Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя Б. В. Шчукіна ў Маскве (мастацкі кіраўнік курса — Вера Канстанцінаўна Львова) і ў тым жа годзе была прынята ў трупу Дзяржаўнага акадэмічнага тэатра імя Я. Б. Вахтангава, на сцэне якога дэбютавала яшчэ падчас вучобы. У гэтым тэатры служыла больш за семдзесят гадоў, на працягу дзесяцігоддзяў з’яўлялася яго вядучай актрысай, іграючы пераважна галоўныя ролі.
Памерла 8 жніўня 2023 года ў Маскве.
Гісторыя Грэцыі
Мікенская і эгейская цывілізацыі
Мікенская Грэцыя, або Грэцыя бронзавага стагоддзя — старажытнагрэчаская цывілізацыя, існавалая на працягу позняга бронзавага стагоддзя, пачаўшыся з прыходам грэкаў у эгейскі рэгіён каля 1600 г. да н. э. і працягваўшыся аж да падзення цывілізацыі каля 1100 г. да н. э. Гэты гістарычны час знайшоў сваё адлюстраванне ў эпічных паэмах Гамера і асноўнай часткі грэчаскай міфалогіі. Мікенскі перыяд атрымаў сваю назва ад мікенскага археалагічнага ўчастку (Мікены), размешчанага на паўночным усходзе Аргаліды, вобласці Пелапанеса. Іншымі немалаважнымі месцамі знаходжання сведчанняў гэтай эпохі з'яўляюцца Афіны, Пілас, Фівы і Тырынф.
Мікенская цывілізацыя кіравалася ваеннай арыстакратыяй. Каля 1400 г. да н. э. Крыт, цэнтр мінойскай цывілізацыі, перайшоў пад кантроль мікенцаў, якія запазычылі форму мінойскага лінейнага ліста A, што трансфармаваліся ў лінейны ліст Б для запісу ранніх формаў старажытнагрэчаскай мовы.
Мікенцы хавалі сваё дваранства ў вялікіх круглых пахавальных камерах з высокім зборам і прамалінейным уваходам, выкладзеным каменем. Разам з нябожчыкам у доле астаўлялі яго зброю або баявое прыладдзе. Шляхту часта хавалі ў залатых масках, дыядэмах, у даспехах і c інкруставаных каштоўнасцямі зброяй. Хавалі мерцвякоў у сядзячым становішчы, некаторыя падвяргаліся муміфікацыі.
Каля 1100 г. да н. э. адбылося раптоўнае крушэнне мікенскай цывілізацыі, шматлікія гарады былі спустошаныя і Грэцыя панікла ў эпоху, якую гісторыкі завуць цёмнымі стагоддзямі. Грэцыя перажыла дэмаграфічны спад і заняпад пісьмовай культуры. Самі грэкі традыцыйна вінавацяць у гэтым новую хвалю ўварвання іншых элінскіх плямёнаў —- дарыйцаў, хоць археалагічнае пацверджанне гэтай падзеі застаецца вельмі бедным.
Старажытная Грэцыя: 776 да н.э. - 323 г. да н.э.
Старажытнай Грэцыяй завуць краіны, у якіх казалі па-грэчаску ў старажытны перыяд гісторыі. Гэта не толькі Пелапанес - тэрыторыя сучаснай Грэцыі, але і іншыя вобласці з эліністычнай культурай, заселеныя ў старажытнасці грэкамі: Кіпр, Эгейскае ўзбярэжжа Турцыі (тады вядомай як Іонія)), Сіцылія і паўднёвая Італія (тады вядомымі як Вялікая Грэцыя) і грэчаскія паселішчы, раскінутыя па ўзбярэжжах сучасных Албаніі, Балгарыі, Егіпту, Лівіі, паўднёвай Францыі, усходняй і паўночна ўсходняй Іспаніі, Грузіі, Румыніі і Украіны.
Няма згоды з нагоды дакладных дат пачатку і канца старажытнагрэчаскага перыяду. Звычайна ім завуць усю грэчаскую гісторыю да заваявання Грэцыі Рымам, але гісторыкі выкарыстаюць гэта тэрмін стражэй. Некаторыя аўтары ўключаюць у яго Мікенскую цывілізацыю, якая павалілася каля 1100 г. да н.э., хоць астатнія скажуць, што Мінойская цывілізацыя настолькі моцна адрознівалася ад найпозняй грэчаскай культуры, што іх нельга ўключаць у адно паняцце.
У сучасных грэчаскіх падручніках, "старажытнасць" - гэта перыяд працягласцю каля 1000 гадоў (ад катастрофы Мікен) да заваёвы рымлянамі, падзелены на чатыры часткі, якія адрозніваюцца стылямі мастацтва, культурай і палітыкай. Першымі ідуць грэчаскія цёмныя стагоддзі (1100 г. да н.э.–800 г. да н.э.). У гэты час мастакі распісвалі амфары і іншыя гліняныя вырабы геаметрычнымі формамі - квадратамі, кругамі, лініямі. У архаічны перыяд (800 г. да н.э.–500 г. да н.э.) скульптары стваралі вялікія стаялыя статуі ў застылых паставах з тагасветнай "архаічнай усмешкай". У класічны перыяд (500 г. да н.э.–323 г. да н.э.) быў даведзены да дасканаласці стыль, які з тых часоў лічыцца ўзорным (напрыклад, Парфенон). У эліністычны перыяд (323 г. да н.э.–146 г. да н.э.), пасля заваёў Аляксандра Македонскага (таксама які завецца александрыйскім), некаторыя рысы эліністычнай цывілізацыі распаўсюдзіліся аж да Егіпту і Бактрыі. Часам грэчаскую цывілізацыю лічаць  аж да распаўсюджвання хрысціянства ў III стагоддзі.
Традыцыйна, уласна старажытнагрэчаскі перыяд пачынаўся з першых Алімпійскіх гульняў у 776 годзе да н.э. і працягваўся да смерці Аляксандра Македонскага ў 323 г. да н.э.
Большасць гісторыкаў лічаць старажытную Грэцыю культурнай падставай Заходняй цывілізацыі. Грэчаская культура аказала магутны ўплыў на Рымскую імперыю, якая данесла яе да шматлікіх частак Еўропы. Старажытнагрэчаская цывілізацыя занесла найвелізарны фундуш у мову, палітыку, адукацыю, філасофію, мастацтва і архітэктуру сучаснага міру, асабліва падчас Адраджэння ў Заходняй Еўропе, а таксама пазней падчас разнастайных неакласічных рухаў у XVIII і XIX стст. у Еўропе і Амерыцы.
Рымская Грэцыя: 146 г. да н.э. - 330 г. н.э.
Рымская Грэцыя - перыяд грэчаскай гісторыі пасля перамогі Рыму над карынфянамі ў бітве пры Карынфе ў 146 г. да н.э. да пераназвання горада Візантыя ў 330 г. у Новы Рым, пазней Канстанцінопаль, рымскім імператарам Канстанцінам I і пераносу ў яго сталіцы Рымскай імперыі.
Візантыйская Грэцыя
Пасля ўводзін Дыяклетыянам тэтрархіі ў Рымскай імперыі сталі паступова адасабляцца дзве паловы - заходняя і ўсходняя. Канчатковы падзел Рымскай імперыі адбыўся пасля смерці ў 395 Хвядоса Вялікага, а ў 476 Заходняя рымская імперыя спыніла сваё існаванне. Пелапанескі паўвостраў і вялікая частка грэкамоўнага міра засталіся пад уладай Усходняй рымскай імперыі, пазней названай Візантыяй.
Грэцыя пад уладай крыжакоў
Гл. таксама Герцагства Афінскае
«Чорныя палкоўнікі» (1967 – 1974 гг.)
21 красавіка 1967 г. у Грэцыі адбыўся ваенны пераварот, у выніку якога да ўлады прыйшло ваенны ўрад «чорных палкоўнікаў» на чале з Георгіясам Пападопуласам. У сталіцу былі ўведзеныя танкі, а палітычныя апаненты падвергнуліся рэпрэсіям. Дзейнасць партый была забаронена, а ў краіне ўведзена надзвычайнае становішча. У снежні таго ж года кароль Канстанцін II паспрабаваў зрабіць контрапераварот, але пацярпеў няўдачу і быў вымушаны эміграваць з краіны. У адсутнасці караля Пападопулас ў 1972 г. абвясціў сябе рэгентам. Спрабуючы лібералізаваць рэжым ваеннай дыктатуры, Пападопулас ў 1973 г. скасаваў манархію і 1 чэрвеня 1973 г. ўвёў у Грэцыі рэспубліканскае праўленне, абвясціўшы сябе прэзідэнтам краіны. Студэнты Політэхнічнага інстытута ў Афінах паднялі паўстанне, якое было жорстка задушана. 25 лістапада ваенныя зрабілі пераварот ўнутры хунты. Да ўлады прыйшоў генерал Федон Гізікіс. Ізноў было ўведзена надзвычайнае становішча і цэнзура. Новы ваенны кіраўнік паспрабаваў далучыць населены грэкамі Кіпр да Грэцыі. У адказ 20 ліпеня 1974 г. Турцыя высадзіла дэсант на востраве. У Грэцыі пачалася мабілізацыя, аднак навабранцы паднялі мяцеж і прымусілі перадаць уладу грамадзянскаму ўраду. Кіраўнікі хунты паўсталі перад судом.
NGC 940
NGC 940 (іншыя абазначэнні — UGC 1964, MCG 5-6-50, ZWG 504.95, ARAK 85, IRAS02264+3125, PGC 9478) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мядзел (гміна)
Гміна Мядзел (Gmina Miadzioł, першапач. ) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве, Віленскай зямлі, Віленскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Мядзел (825 жых. у 1921 годзе ).
Першапачаткова гміна ўваходзіла ў склад Вілейскага павета. 7 лістапада 1920 года была ўключана ў склад новаўтворанага Дунілавіцкага павета пад Упраўленнем прыфрантавых і этапных тэрыторый. 19 лютага 1921 года разам з астатнім паветам увайшла ў склад новаўтворанага Навагрудскага ваяводства. 13 красавіка 1922 года гміна разам з астатнім Дунілавіцкім паветам была ўключана ў склад польскай Віленскай зямлі, ператворанай 20 студзеня 1926 года ў Віленскае ваяводства. 1 студзеня 1926 года назва Дунілавіцкага павета зменена на Пастаўскі павет. 1 красавіка 1927 года ў склад гміны Мядзел перададзена частка тэрыторыі гміны Кабыльнік, у той час як часткі тэрыторыі гміны Мядзел перададзены ў склад гмін Жосна, Кабыльнік і Манькавічы.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Дэмаграфія
Паводле перапісу насельніцтва Польшчы 1921 года ў гміне пражывала 15 611 чал., 3 836 вызнавалі каталіцтва, 11 414 праваслаўе, 3 евангельскую веру, 91 стараверства, 201 іўдаізм, 66 іслам. Таксама 4 254 жых. назвалі сябе палякамі, 11 189 — беларусамі, 56 — яўрэямі, 20 — рускімі, 49— літоўцамі, 1 — украінцамі, 42 — татарамі. Мелася 2 356 жылых будынкаў.
Віцебскі тралейбус
Цікавыя факты
На Плошчы Свабоды сыходзяцца ўсе 12 маршрутаў віцебскага тралейбуса, прычым адзін з іх (маршрут №4) сустракаецца сам з сабой.
Мікалай Трафімавіч Маструкоў
Мікалай Трафімавіч Маструкоў (1915—1943) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Мікалай Маструкоў нарадзіўся ў 1915 годзе ў вёсцы Малы Буртас (цяпер — Пачэлмскі раён Пензенскай вобласці). Скончыў сем класаў школы. У 1937 годзе Маструкоў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З лістапада 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да верасня 1943 года гвардыі лейтэнант Мікалай Маструкоў камандаваў эскадронам 53-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 15-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
21 верасня 1943 года эскадрон Мастрюкова пераправіўся праз раку Сноў і вызваліў сяло Смяч Щорскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР, а 23 верасня пераправіўся праз Дняпро і прыняў актыўны ўдзел у баях за вызваленне вёскі Неданчычы Рэпкінскага раёна той жа вобласці, адбіў тры нямецкіх контратакі і знішчыўшы каля 120 варожых салдат і афіцэраў. 17 лістапада 1943 года Маструкоў загінуў у баі. Пахаваны ў горадзе Васілевічы Гомельскай вобласці Беларусі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі лейтэнант Мікалай Маструкоў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
Сяргей Аляксандравіч Каракін
Сяргей Аляксандравіч Каракін (Сергей Александрович Карякин; 12 студзеня 1990, Сімферопаль, Крымская вобласть, Украинская ССР, СССР) —  расійскі (раней — украінскі) шахматыст, гросмайстар (2003).
Ва ўзросце 12 гадоў і 211 дзён стаў самым маладым гросмайстарам у гісторыі, занесены ў Кнігу рэкордаў Гінэса. У 2016 годзе атрымаў перамогу ў турніры прэтэндэнтаў і стаў супернікам дзеючага чэмпіёна свету Магнуса Карлсена ў матчы за званне чэмпіёна свету па шахматах 2016 года. Уладальнік Кубка свету ФІДЭ 2015 года. Чэмпіён свету па хуткіх шахматах (Астана, 2012), чэмпіён свету па бліцу (Доха, 2016).
Заслужаны майстар спорту Украіны (2005). Заслужаны майстар спорту Расіі (2014), гросмайстар Расіі (2011).
Узнагароджаны Ордэнам «За заслугі» ІІІ ступені (2004). Член Грамадскай палаты Расійскай Федэрацыі VI складу.
Бетэндорф
Бетэндорф (люксемб. Bettenduerf, фр. Bettendorf) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Бетэндорф з'яўляецца часткай кантона Дзікірх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 2484 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 810 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 23,24 км ² (па займаемай плошчы 39 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 422 м. (41 месца з 116 камун), найменшая 180 м. (19 месца з 116 камун).
Таўракатапсія
Пры раскопках царскага палаца ў Кносе былі знойдзены фрэскі з намаляванымі на іх так званымі «гульнямі з быкамі». Так, на адной з іх прадстаўлены акрабат, які хапае быка за рогі і пераскоквае праз яго спіну. Верагодна, абрад «гульні з быкамі» уяўляў сабой рэлігійны рытуал, які служыў неад'емнай часткай крыцкага ..
Падобныя матывы выяўляюцца ў археалагічных матэрыялах бронзавага века, якія паходзяць з Хецкага царства, Сірыі, Бактрыі і даліны Інда. Шанаванне быка і бой з быком — распаўсюджаны матыў міжземнаморскіх культур Старой Еўропы. Яго перажыткам з'яўляецца карыда і «пераскокванне праз быка», якое да гэтага часу практыкуецца ў некаторых кутках Басконіі і Гасконі. Мастацкае апісанне абраду змяшчаецца ў рамане І. А. Яфрэмава «На краю Айкумены».
Жалезны чалавек (фільм)
«Жалезны чалавек» (Iron Man) — амерыканскі супергеройскі баявік 2008 года. Першы фільм пра прыгоды персанажа коміксаў Marvel Жалезнага чалавека, які з’яўляецца 1-й па ліку карцінай кінематаграфічнага сусвету Marvel. Рэжысёрам фільма выступіў Джон Фаўра, а Роберт Даўні (малодшы) быў абраны на галоўную ролю.
Сюжэт
Мільярдэр-вынаходнік Тоні Старк трапляе ў палон да Афганскіх тэрарыстаў, якія спрабуюць прымусіць яго стварыць зброю масавага паражэння. У таямніцы ад сваіх захопнікаў Старк канструюе высокатэхналагічную кібербраню, якая дапамагае яму ўцячы. Аднак па вяртанні ў ЗША ён даведаецца, што ў савеце дырэктараў яго фірмы пляцецца змова, багаты страшнымі наступствамі. Выкарыстоўваючы сваё апошняе вынаходства, Старк спрабуе вырашыць праблемы сваёй кампаніі радыкальна.
Вытворчасць
Universal Studios набыла правы на вытворчасць «Жалезнага чалавека» для кінаэкранаў у 1990 годзе. У 1996 годзе правы перайшлі да 20th Century Fox. Сцэнарый быў падрыхтаваны ў 1998 годзе, аднак праз год Fox прадала правы New Line Cinema, аргументуючы гэта тым, што мае ў працы і так багата супергерояў Marvel.
У 2000 годзе быў напісаны новы сцэнарый, праца над фільмам пачалася ў 2004 годзе, аднак праз два гады New Line Cinema вярнуў правы на экранізацыю Marvel. Marvel Studios пачала работу над фільмам ад пачатку. У 2006 годзе рэжысёрам быў наняты Джон Фаўра, які змяніў сюжэт з В’етнамскай вайны на афганскую. Сцэнарыі пісалі асобна Арт Маркум і Мэт Холаўэй з аднаго боку, і Марк Фергус і Хоук Остбі з іншага, пасля чаго былі сабраныя ў адзін сцэнарый.
Увосень 2006 года пачаўся падбор акцёраў. Здымкі пачаліся ў сакавіку 2007 года ў былых гукапавільёнах кампаніі Hughes у Лос-Анджэлесе. Афганскія сцэны здымаліся таксама ў Лоўн-Пайне і ў пясчаных дзюнах Аланчы.
Якасць жыцця
Якасць жыцця — паняцце, якое выкарыстоўваецца ў сацыялогіі, эканоміцы, палітыцы, медыцыне і некаторых іншых абласцях і пазначае ацэнку некаторага набору ўмоў і характарыстак жыцця чалавека, звычайна заснаваную на яго ўласнай ступені здаволенасці гэтымі ўмовамі і характарыстыкамі. Яно з'яўляецца шырэйшым, чым матэрыяльная забяспечанасць (узровень жыцця), і ўключае таксама такія аб'ектыўныя і суб'ектыўныя фактары, як стан здароўя, працягласць жыцця, умовы навакольныя асяроддзя, харчаванне, бытавы камфорт, сацыяльнае асяроддзе, здаволенасць культурных і духоўных патрэбнасцей, псіхалагічны камфорт і г.д.
Якасць жыцця можа залежаць ад стану здароўя, камунікацый у соцыуме, псіхалагічнага і сацыяльнага статусу, свабоды дзейнасці і выбару, ад стрэсаў і празмернай заклапочанасці, арганізаванасці вольнага часу, узроўню адукацыі, доступу да культурнай спадчыны, сацыяльнага, псіхалагічнага і прафесійнага самасцвярджэння, псіхатыпу і адэкватнасці камунікацый і ўзаемаадносін.
Усць-Джэгута
Усць-Джэгута (Усть-Джегута) — горад (з 1975) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Усць-Джэгуцінскага раёна Карачаева-Чаркесіі. Насельніцтва 32,1 тыс. чал. (2005).
Горад размешчаны на правым беразе ракі Кубань, за 15 км ад Чаркеска. Завод жалезабетонных вырабаў, цэментавы завод, вапнавы завод, завод сілікатнай цэглы.
Анатоль Міхайлавіч Адоскін
Анатоль Міхайлавіч Адоскін (Анатолий Михайлович Адоскин;,  — , там жа, Расія) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст Расійскай Федэрацыі (1996).
Біяграфія
Анатоль Міхайлавіч Адоскін нарадзіўся 23 лістапада 1927 года ў Маскве. У 1948 годзе скончыў студыю пры Тэатры імя Массавета пад кіраўніцтвам Юрыя Завадскага. Па заканчэнні быў запрошаны ў трупу тэатра.
У 1961 годзе перайшоў у трупу тэатра «Сучаснік». У 1965 годзе быў запрошаны ў тэатр імя Ленінскага камсамола, а ў 1968 годзе вярнуўся ў Тэатр імя Массавета.
Жонка — Вольга Георгіеўна Тарасава (нар. 1927), балерына, балетмайстар і педагог ГІТІСа, пляменніца актрысы Алы Тарасавай. У шлюбе з 1944 года і да дня смерці артыста. Дачка — Марыя, настаўніца англійскай мовы.
Анатоль Міхайлавіч Адоскін памёр 20 сакавіка 2019 года ў Маскве на 92-м годзе жыцця. Грамадзянская паніхіда прайшла 23 сакавіка ў Тэатры імя Массавета, пахавалі акцёра на Данскіх могілках Масквы (4 участак).
Станіслаўкава
Станіслаўкава (Станиславково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Максімільян Абрэмбскі
Максімільян Абрэмбскі ( —, ) — шляхціч, гродзенскі чыноўнік, дабрачынец, публіцыст.
Біяграфія
Сын удзельніка паўстання 1863 года Людаміра Абрэмбскага. Пасля ссылкі бацькі карміў сям'ю, працаваў перапісчыкам папер. З 1874 г. памочнік рэвізора Гродзенскай кантрольнай палаты. Пісаў карэспандэнцыі ў газету «Край» пад псеўданімамі Ілот і Форвард.
Прататып героя аповесці Э. Ажэшка «З. Лавіч і яго калегі». Ажаніўся з Марыяй Сямашка, лекаркай Э. Ажэшкі (1889). Пастаянна пасылаўся па службе ў іншыя гарады (Саратаў, Перм, Вільню). Быў сябрам Э. Ажэшка, пабудаваў дом у Гродне (цяпер па вул. Ажэшка № 19). Памёр і пахаваны ў Гродне.
Бася
Бася — рака ў Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Проня (басейн Дняпра).
Назва
Назва Бася балцкага паходжання.
Корань Bas- у рачных назвах на Падняпроўі і Павоччы: Басенка, Басанка, Бастаўка, Босця (*Bas-t-).
Фанетычны варыянт таго ж кораня Bes- з тым жа значэннем у назве ракі Беседзь, таксама ў гідронімах на Падняпроўі і Павоччы: Бесенка, Бяснянка, Бесін, Бесвінка, Бесценка, Бесцінка, Бестань, Бестра (рус. Бестря), Бестрань (рус. Бестрень), Бественка. Аснова Bes-t- таксама ў літоўскіх рачных назвах Best-upis, Bestinis, у назве латышскай ракі Beste.
Ад літоўскага besti «ўтыкаць, капаць», bastyti «тыкаць, утыкваць», прускага *bastun «утыкаць», з індаеўрапейскімі паралелямі.
Аналагічна ўтвораныя балцкія гідронімы з коранем Kast-: літоўскае Kastinis, латышскае Kaste. Ад літоўскага kasti «капаць», ад якога таксама назва дняпроўскай ракі Костря недалёка ад ракі Бестря (утвораныя падобным чынам, з пашыральнікам -(e)r-).
Апроч Bas- : Bes-, вядома і яшчэ такіх параў каранёў, як Nar- : Ner- (Нарач — Няропля), Nal- : Nel- (*Нальша — дзесенскі Неліж), Nas- : Nes- (прыток Ловаці рака Насва — *Нясвіжа).
Значэнне назвы Бася можна перадаць як «Капа́ная (рака)». Семантыка назвы звязаная з глыбінёй рэчышча.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 104 км. Плошча вадазбору 955 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 6,3 м³/с. Агульнае падзенне 70,7 м. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,68 ‰.
Пачынаецца на Смаленскім узвышшы на паўднёвай ускраіне вёскі Анціпенкі Дубровенскага раёна, працякае па Аршанска-Магілёўскай раўніне ў Горацкім, Дрыбінскім, Шклоўскім і Чавускім раёнах.
Асноўныя прытокі: Лімна, Аўчоса, Лешня, Руза (справа), Паўна, Дзерна, Галубіна, Чарніца, Касінка (злева).
Даліна скрынкападобная, шырынёй 300—500 м. Пойма двухбаковая, парэзаная старыцамі і далінамі прытокаў; яе шырыня 150—300 м. Рэчышча ўмерана звілістае, слабаразгалінаванае, у верхнім цячэнні на 18 км каналізаванае, на асобных участках расчышчанае; шырыня ў сярэднім і ніжнім цячэнні 10—15 м. Берагі стромкія. Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў канцы сакавіка, сярэдняя вышыня над межанным узроўнем 2,5 м, найбольшая 3 м (1933 г.). Замярзае ў пачатку снежня, крыгалом у 3-й дэкадзе сакавіка. На рацэ за 3 км вышэй вусця горад Чавусы. У басейне ракі 39 невялікіх прытокаў агульнай даўжынёй 96 км, 295 км адкрытай меліярацыйнай сеткі.
Лэйла Бегнязаўна Ахмерава
Лэйла Бегнязаўна Ахмерава  — савецкая хакеістка на траве, бронзавы прызер Алімпійскіх гульняў. Майстар спорту міжнароднага класа.
Кар'ера
На Алімпіядзе ў Маскве Лэйла у складзе зборнай СССР выйграла бронзавы медаль.
Старае Шанталава
Старае Шанталава (Старое Шанталово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Ануфрый Францавіч Друцкі-Любецкі
Ануфрый Францавіч Друцкі-Любецкі (1768—1841) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын Францішка Юзафавіча Друцкага-Любецкага, стольніка аршанскага, і Генавефы з Алізараў, дачкі кіеўскага стольніка.
У 1799—1802 гадах маршалак шляхты Пінскага павета. Стацкі радца (1800).
У выніку падзелу атрымаў маёнтак Пагост (з мястэчкам), фальваркі і вёскі Данілаўка, Бакінічы Пінскага павета і 28170 злотых.
Сям’я
У 1799 годзе ў Гелванах ажаніўся з Элеанорай Апалінарыяй з Жабаў (1784—1847), дачкой Тадэвуша Жабы (1750—1800) і Людвікі з Келпшаў.
Меў сына Станіслава Юзафа Ігната (архышчаны 9 мая 1809 г. ў Гарадзішчанскім касцёле). Губернскі сакратар. У шлюбе з Адэлаідай Святаполк-Мірскай.
А таксама дачок:
Шкавілаўка
Шка́вілаўка (, Шкавиловка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Палабская мова
Пала́бская мо́ва — вымерлая заходнеславянская мова.
Палабская мова была найбольш блізкая да польскай і разам з ёю, кашубскаю і вымерлаю славінскаю адносіцца да т.зв. ляхіцкіх моў.
Была пашырана да 1-й палавіны 18 ст. па левым беразе ракі Лабы (Эльба; цяпер тэрыторыі зямлі Ніжняя Саксонія, Германія).
Адметныя рысы палабскай мовы: захаванне насавых галосных, аорыста і імперфекта, рэштак парнага ліку, рухомы націск, спрашчэнне скланення, вялікая колькасць нямецкіх запазычанняў у лексіцы і інш.
Пісьменства не мела, але ў 17—18 ст. было складзена некалькі слоўнікаў і запісаны некаторыя тэксты на палабскай мове. Асноўныя помнікі палабскага пісьменства — нататкі палабскага селяніна і нямецка-палабскі слоўнік К. Хеніга на 5 тыс. слоў.
Сярод даследчыкаў палабскай мовы — Т. Лер-Сплавінскі, К. Палянскі (этымалагічны слоўнік палабскай мовы), А. Я. Супрун і інш.
Дахнарка
Дахна́рка — рака ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Дрыса (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня Дахнаркі 24 км. Выцякае з возера Белае, цячэ ў межах Полацкай нізіны, працякае праз возера Дахнарскае і ўпадае ў Дрысу за 1,5 км на поўнач ад вёскі Баркі. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 м/км. Плошча вадазбору 208 км², азёрнасць каля 3 %. Рэчышча звілістае ў ніжнім цячэнні. Даліна ў ніжнім цячэнні выразная, шырынёй 200—300 м. У Дахнарку ўпадае рака Лонніца (справа), ручаі і меліярацыйныя каналы.
У басейне ракі азёры Завелле, Белае, Чорнае, Бяздоннае.
NGC 931
NGC 931 (іншыя абазначэнні — UGC 1935, IRAS02252+3105, MCG 5-6-49, ZWG 504.89, MK 1040, KUG 0225+310, PGC 9399) — галактыка ў сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Грузінскі ўніверсітэт Святога Андрэя Першазванага
Грузінскі ўніверсітэт Святога Андрэя Першазванага — грузінская вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Тбілісі, падпараткаваная Патрыярхіі Грузінскай Праваслаўнай Царквы.
Агульная характарыстыка
Універсітэт як некамерцыйнае юрыдычная асоба быў заснаваны 12 кастрычніка 2008 года па благаславенні Каталікоса-Патрыярха Грузіі Іллі ІІ. Асноўнай задачай універсітэта з'яўляецца, акрамя прадастаўлення фундаментальнай адукацыі, падтрыманне духоўнасці, нацыянальных каштоўнасцяў, зацвярджэнне ідэі неаддзельнасці ад веры навукі і адукацыі, прыхільнасць грузінскай сістэме мыслення і бесперапыннаму творчаму працэсу. Асноўным напрамкам дзейнасці універсітэта з'яўляецца рэалізацыя вучэбнай праграмы ўсіх трох узроўняў вышэйшай адукацыі і правядзенне навуковых даследаванняў. Усе адукацыйныя праграмы, якія дзейнічаюць у цяперашні час ва ўніверсітэце, атрымалі дзяржаўную акрэдытацыю. Вышэйшым прадстаўнічым органам па кіраванні вучэбна-навуковай дзейнасцю універсітэта З'яўляецца Вучоны савет. Вучоны савет складаецца з членаў, якія выбіраюцца таемным галасаваннем на аснове прамых, роўных і свабодных выбараў прафесарска-выкладчыцкім складам кожнай школы. У кожнай школе ў вучоным савеце ёсць два прадстаўнікі. У склад Вучонага савета ўваходзіць кіраўнік Службы забеспячэння якасці універсітэта. Старшынёй Вучонага савета з'яўляецца рэктар універсітэта, прафесар Серго Вардасанідзэ, які быў прызначаны ў кастрычніку 2010 года Патрыярхам Іліёй II.
Сумарокава (Манастыршчынскі раён)
Сумарокава (Сумароково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вялікі Тап
Вялікі Тап (Большой Тап ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Ханты-Мансійскай аўтаномнай акрузе, левы прыток ракі Конда (басейн Іртыша).
Даўжыня ракі 504 км. Плошча вадазбору 6700 км². Сярэдні расход вады каля 90 м³/с, аб’ём сцёку — 2,84 км³/год. Рака бярэ пачатак з возера Тапто. Працякае ў напрамку з поўначы на поўдзень па Кондзінскай нізіне і ўпадае ў Конду каля пасёлка Лугавы. Даліна ракі невыразная ў верхнім цячэнні, і вузкая (шырынёй 1,5—4 км) у сярэднім і ніжнім. Рэчышча моцна звілістае. Шырыня рэчышча ад 10—30 да 50—60 (месцамі да 100) метраў. У жыўленні ракі пераважае снегавое. Замярзае Вялікі Тап у кастрычніку — лістападзе, вызваляецца ад лёду ў красавіку — маі.
Прытокі: Выхтап’я, Яхля, Антань-Яга, Пайтых, Мурах, Тамашняя, Тумра, Тум’я, Інгацья і іншыя рэкі і ручаі.
Аляўціна Аляксандраўна Карзянкова
Аляўціна Аляксандраўна Карзянкова (25 сакавіка 1935, Ленінград — 4 сакавіка 2002, Мінск) — і. Народная артыстка Беларускай ССР (1964).
Біяграфія
Нарадзілася 25 сакавіка 1935 года ў Ленінградзе. У дзяцінстве знаходзілася ў блакадным горадзе.
Скончыла Ленінградскае харэаграфічнае вучылішча. Пасля выпуску была прынята ў балетную трупу Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР, дзе прапрацавала з 1954 да 1976 год.
Створаным ёю выявам была ўласцівая драматычная насычанасць, высокае тэхнічнае майстэрства было заўсёды накіравана на выяўленне сутнасці адлюстроўванага характару. У той жа час на сцэне ніколі не карысталася моцнымі сродкамі, яе манера гульні была стрыманай.
Працавала педагогам у трупе «Крамлёўскі балет» (Масква).
Дварэц (гміна)
Гміна Дварэц (Gmina Dworzec) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Дварэц (944 жых. у 1921 годзе ).
У самым пачатку міжваеннага перыяду гміна Дварэц уваходзіла ў склад Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства. 22 студзеня 1926 года гміна была ўключана ў склад Навагрудскага павета таго ж ваяводства.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Руска Быстра
Руска Быстра (Ruská Bystrá; да 1927 Ruské Bystré; Oroszsebes — да 1902 і ў 1939—1945 Oroszbisztra — раней таксама Alsóbisztra) — вёска і абшчына ва. Знаходзіцца ў прыблізна за 6 км ад граніцы з Украінай і за 22 км ад Собранцаў.
У вёсцы знаходзіцца грэка-каталіцкая драўляная царква Святога Мікалая 1720—1730 гадоў, якая ў 2008 годзе была ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Абшчына ўпершыню ўпамінаецца ў 1405 годзе. Да 1918 належала Венгерскаму каралеўству і адносілася да, затым увайшла ў склад Чэхаславакіі. Па выніках Славацка-венгерскай вайны абшчына з 1939 па 1945 год належала Венгрыі.
Вабіч
Вабіч — рака ў Круглянскім, Шклоўскім і Бялыніцкім раёнах Магілёўскай вобласці, левы прыток Друці (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 74 км. Плошча вадазбору 565 км. Густата рачной сеткі 0,38 км/км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,5 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 м/км. Пачынаецца за 1,7 км у напрамку на ўсход ад вёскі Бураўшчына Круглянскага раёна, упадае ў Друць за 2 км на ўсход ад вёскі Прыбор Бялыніцкага раёна.
Асноўныя прытокі: Чарнаводка, Васілеўка, Лімнічанка (злева), Свяцілаўка (справа).
Цячэ па Цэнтральнабярэзінскай раўніне. Даліна ў вярхоўі невыразная, у сярэднім і ніжнім цячэнні трапецападобная, шырынёй 0,6—1 км. Берагі нізкія, забалочаныя. Пойма двухбаковая, пераважае шырыня 0,2—0,4 км. Рэчышча звілістае, шырыня 10—25 м, у верхнім цячэнні каналізавана 24 км.
Віталь Шмакаў
Віталь Шмакаў (нар., г. Майкоп, Адыгея, Расія) — беларускі бадмінтаніст.
Біяграфія
З 12 гадоў хадзіў у спартзалу радыётэхнічнага інстытута ў горадзе Таганрог, дзе распачаў займацца бадмінтонам, першымі трэнерамі былі муж і жонка Галіна Мікалаеўна і Мікалай Сідаравіч Кліменка.
На першым жа турніры яго заўважылі, і запрасілі ў г. Горкі, дзе працягнуў навучанне ў школе і жыў у свайго трэнера і другой мамы Валянціны Рыгораўны Рамильцевай. Там яго запрасілі ў юнацкую зборную СССР па бадмінтоне, і на першым чэмпіянаце Еўропы ён трапіў у васьмёрку наймоцных бадмінтаністаў.
З 1979 года па 1992 год з’яўляецца членам зборнай каманды СССР па бадмінтоне.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне
Адзіночны разрад
Парны разрад
Мікс
Podocarpus henkelii
Распаўсюджанне, экалогія
Краіны распаўсюджання: Малаві; ПАР; Танзанія; Зімбабвэ. Гэта дрэва, якое расце ў горных вечназялёных дажджавых лясах, часта на стромкіх скалістых схілах, на вышынях ад 1300 м і 2000 м над узроўнем мора.
Пагрозы і ахова
Няўстойлівая высечка ўяўляе асноўную пагрозу для гэтага віду, асабліва ў Танзаніі. Гэты від сустракаецца ў некалькіх невялікіх ахоўных тэрыторыях.
Караль Францавіч Друцкі-Любецкі
Караль Францавіч Друцкі-Любецкі (Karol Józef Idzi Drucki-Lubecki;, Пагост — , Варшава) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын Францішка Юзафавіча Друцкага-Любецкага, стольніка аршанскага, і Генавефы з Алізараў, дачкі кіеўскага стольніка.
У 1801—1802 гадах дэпутат Мінскага ДДС ад Пінскага павета. У 1802—1811 гадах маршалак шляхты Пінскага павета.
У выніку падзелу атрымаў фальваркі і вёскі Дабраслаўка, Пласкінь, Церабень, в. Ліпнікі Пінскага павета, маёнтак Бобр (з мястэчкам) Копыскага павета і 18170 злотых.
Памёр года ў Варшаве. Пахаваны на Паванзкоўскіх могілках.
Сям’я
У шлюбе з Німфай са Слізняў, дачкой Рафала і Тэклі Слізняў. Дзеці:
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Ружанцовай (Гарадзішча)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Ружанцовай — рымска-каталіцкі касцёл у гарадскім пасёлку Гарадзішча Баранавіцкага раёна. Размяшчаецца па вул. Міцкевіча, на ўзгорку на былой рыначнай плошчы, за савецкім часам від на яго забудаваны райвыканкамам. Пабудаваны ў стылі барока.
Гісторыя
Першы драўляны касцёл пабудаваны ў 1494 г. ў гонар Найсвяцейшай Дзевы Марыі па фундацыі Некраша Валадковіча. Паводле іншых звестак першы храм быў заснаваны Хадкевічамі на ўсход ад старажытнага замка. У цэнтры мястэчка на пагорку была пастаўлена Троіцкая царква. У 1640 (1662?) годзе з цэглы пабудавана ўніяцкая царква па фундацыі ваяводы Яна Камінскага.
У XVII ст. абодва праваслаўныя храмы прыйшлі ў заняпад. Траян-Пятроўскі побач з рэшткамі праваслаўнай Троіцкай царквы ўзвёў кальвінскі збор. Наступны ўладальнік мяаэчка старадубскі маршалак Гаўрыла Керло ператварыў яго ў касцёл. У 1864—1866 гг. большасць насельніцтва перайшла ў праваслаўе, касцёл быў закрыты і перададзены праваслаўным, 19 сакавіка 1868 г. пераасвячоны ў праваслаўную Троіцкую царкву. Храм знаходзіўся ў дрэнным стане, у канцы 1872 г. новы ўладальнік мястэчка Л. А. Спічакаў звярнуўся да старшыні дэпартамента дзяржаўнай эканоміі генерал-ад’ютанта з просьбай аб рамонце і перабудове храма. У студзені 1873 г. губернскі архітэктар С. П. Іваноў стварыў план рэканструкцыі храма. Праект не быў прыняты, над царквой былі надбудаваны з левага боку апсіды вежа-званіца і 5-галоўе ў завяршэнні. У 1874-1876 гг. царква перабудавана пры актыўным садзейнічанні губернатара В. І. Чэрыкава, у 1919 г. ператворана ў касцёл. Перабудаваны ў 1930 г., зараз адноўлены.
Архітэктура
Помнік архітэктуры барока. Аднанефавы храм з прамавугольным прытворам пад двухсхільным дахам, са скарочанымі крыламі трансепта і паўкруглай апсідай, двухсхільны дах над якой пераходзіць уступам у канічнае пакрыццё. Вертыкальнасць кампазіцыі касцёла падкрэслена магутнымі лапаткамі-пілонамі і высокімі арачнымі аконнымі праёмамі з вонкавымі і ўнутранымі адхіламі. Іх ліштвы ўтоплены ў тоўшчу магутных сцен (шырыня 0,8 м) і аформлены паўкалонамі. Плоскасныя фасады акаймаваны шырокім тонкапрафіляваным карнізам, а нізкі цокаль апрацаваны закругленымі архітэктурнымі абломамі буйных чляненняў. Дынаміку архітэктурнай кампазіцыі ўзмацняе асіметрычна прыбудаваная да паўночнага боку апсіды 3-ярусная (2 васьмерыкі на чацверыку) шатровая званіца. Паміж апсідай і званіцай дабудавана сакрысція. Галоўны ўваход вырашаны арачным праёмам, фланкіраваным лапаткамі, завершаны 2-гранным шчыпцом з люкарнай па цэнтры.
У інтэр’еры неф перакрыты цыліндрычным скляпеннем на падпружных арках, апсіда — конхай, каля заходняй сцяны на 2 слупы ўзняты хоры.
Какаду вялікі жоўтахохлы
Вялікі жоўтахохлы какаду (Cacatua galerita, сін. Plyctolophus galeritus) — птушка сямейства какаду.
Распаўсюджанне
Жыве на паўднёвым усходзе Новай Гвінеі, ўсходзе і поўначы Аўстраліі, на астравах Тасманія і Кенгуру.
Бех (Люксембург)
Насельніцтва складае 971 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 355 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 23,31 км ² (па займаемай плошчы 37 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 408 м. (51 месца з 116 камун), найменшая 261 м. (71 месца з 116 камун).
Каталікос-Патрыярх Грузіі
Найсвяцейшы і Найбласлаўлёнейшы Каталікос-Патрыярх усяе Грузіі, архіепіскап Мцхета-Тбілісі і мітрапаліт Піцунды і Цхум-Абхазеці (უწმიდესი და უნეტარესი, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, მთავარეპისკოპოსი მცხეთა-თბილისისა და მიტროპოლიტი ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთისა) — афіцыйны тытул першаіерарха Грузінскай праваслаўнай царквы. Ён адзіны з усіх прадстаяцелей праваслаўных цэркваў мае тытут «Каталікос».
Хэлена Цэгак-Галубовіч
Хэлена Цэгак-Галубовіч (Helena Cehak-Hołubowiczowa;, г. Станіслаў (цяпер Івана-Франкоўск) — ) — польскі і беларускі археолаг.
Біяграфія
Скончыла ў 1930 годзе факультэт філасофіі і права Львоўскага ўніверсітэта. У 1931—1939 гадах супарцоўнік кафедры археалогіі Віленскага ўніверсітэта, пазней — Літоўскага музея мастацтва.
У 1935—1939 гадах Х. Цэгак-Галубовіч разам з мужам У. Галубовічам праводзіла раскопкі ў Заходняй Беларусі, на тэрыторыі Глыбоцкага, Міёрскага, Пастаўскага, Навагрудскага, Лідскага і іншых раёнаў.
У 1945 годзе Х. Цэгак-Галубовіч супрацоўнік Інстытута гісторыі АН БССР. У 1946—1950 гадах ад’юнкт (асістэнт) кафедры археалогіі Торуньскага ўніверсітэта імя М. Каперніка, у 1950—1956 — Уроцлаўскага ўніверсітэта. Прафесар (1968).
Сушкава (Манастыршчынскі раён)
Сушкава (Сушково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Фрэнк Карлучы
Фрэнк Чарлз Карлучы III (Frank Charles Carlucci; 18 кастрычніка 1930, Скрэнтан, штат Пенсільванія — 3 чэрвеня 2018) — амерыканскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Намеснік дырэктара ЦРУ ў 1978—1981 гадах, міністр абароны ЗША ў 1987—1989 гадах.
Дзмітрый Аляксандравіч Платонаў
Дзмітрый Платонаў (нар., ) — былы беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная
Упершыню заявіў аб сабе ў 2005 годзе, гуляючы за «Зорку-БДУ». Потым два сезоны гуляў за барысаўскі БАТЭ, у шэрагах якога двойчы стаў чэмпіёнам краіны. Не праходзячы ў асноўны склад барысаўскага клуба, пайшоў у арэнду ў «Граніт», потым гуляў за «Шахцёр». У пачатку 2010 года перайшоў у «Гомель». У сезоне 2010 у першай лізе забіў за «Гомель» 25 мячоў, і клуб вярнуўся ў вышэйшую лігу. У другой палове сезона 2011 не гуляў па прычыне траўмы.
У студзені 2013 года перайшоў у «Тарпеда-БелАЗ». Пачаў сезон іграком асновы, але ў красавіку атрымаў траўму і выбыў на месяц. Адразу пасля вяртання, 12 мая 2013 года, адзначыўся хет-трыкам у вароты мазырскай «Славіі». У чэрвені 2013 года атрымаў чарговую траўму, з-за якой выбыў да канца сезона.
У студзені 2014 года падоўжыў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». Пачатак сезона 2014 прапусціў з-за траўмы, а потым звычайна ўзмацняў жодзінцаў пасля выхаду на замену. У канцы сезона стаў з’яўляцца ў стартавым складзе на пазіцыі цэнтральнага нападніка. Усяго за сезон 2014 забіў 6 галоў, з іх 4 — пасля выхаду на замену.
У лютым 2015 года чарговы раз падоўжыў кантракт з жодзінскім клубам. У сезоне 2015 здолеў з 7 галамі стаць найлепшым бамбардзірам клуба ў чэмпіянаце. Па заканчэнні тэрміну кантракта ў лютым 2016 года пакінуў Жодзіна.
У сакавіку 2016 года перайшоў у юрмальскі «Спартак». Дапамог «Спартаку» стаць чэмпіёнам Латвіі, а сам з 12 галамі стаў другім бамбардзірам чэмпіянату 2016.
У студзені 2018 года стаў іграком іншага латвійскага клуба — РФШ. Пачынаў сезон у асноўным складзе, але пазней стаў звычайна заставацца на лаўцы запасных. У снежні 2018 года стала вядома, што латвійскі клуб не стане падаўжаць кантракт з нападнікам на наступны сезон.
У пачатку 2019 года праходзіў прагляд у брэсцкім «Дынама», але не падышоў і вырашыў завяршыць прафесійную кар’еру.
Міжнародная
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
Сям’я
Дзмітрый мае брата-блізнюка Паўла, таксама футбаліста.
Саковічы (Слонімскі раён)
Сако́вічы (, Саковичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўноўскага сельсавета.
Ахсікент
Ахсікент (Ахсі) — гарадзішча на правым беразе Сырдар'і, на тэрыторыі сучаснай Наманганскай вобласці Узбекістана, недалека ад паселка Джумашуй.
Горад складаўся з цытадэлі, шахрыстана — асноўнай гарадской часткі і рабада — раена, дзе жылі рамеснікі. Плошча горада складала прыкладна 30 гектараў. Цытадэль была аддзеленая ад горада сцяной, а па перыметры вонкавых гарадскіх сцен быў выкапаны глыбокі роў. У горадзе былі развіты гандаль і саматужная рамесная вытворчасць. У VII—XIII стагоддзях у Ахсікенце знаходзіўся адзін з сярэднеазіяцкіх цэнтраў па вытворчасці літой тыгельнай сталі. 70 гектараў плошчы гарадзішча былі занятыя вытворчасцю сталі.
У X—XIII стагоддзях Ахсікент быў адным з буйных гарадоў Ферганскай даліны. Нягледзячы на тое, што ў XIII стагоддзі Ахсікент быў разбураны ў выніку мангольскага нашэсця, нават у XV стагоддзі ен лічыўся буйным горадам, а бацька Бабура Умар-Шэйх-мірза, будучы кіраўніком Ферганскай даліны, выбраў Ахсі сваёй рэзідэнцыяй. У 1620 годзе горад быў цалкам разбураны землетрасеннем. Насельніцтва Ахсікента, ацалелае пасля землетрасення, перасялілася ў суседні Наманган.
NGC 917
NGC 917 (іншыя абазначэнні — UGC 1890, MCG 5-6-39, ZWG 504.79, PGC 9258) — галактыка ў сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Танкавідава (Манастыршчынскі раён)
Танкавідава (Тонковидово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
РА1
РА1 (Рэйкавы Аўтобус, 1-ы тып) -- серыя рэйкавых аўтобусаў, канструктыўна ўніфікаваных з метравагонам, якія выпускае завод ААТ "Метравагонмаш". З'яўляецца аўтаматрысай, то ёсць самастойнай рухомай адзінкай, якая служыць для перавозкі пасажыраў. Тэрмін "аўтаматрыса" большасцю спецыялістаў лічыцца больш карэктным, але ў завадской дакументацыі ААТ "Метравагонмаш прыняты менавіта тэрмін "рельсовый автобус". Прызначаныя для перавозкі пасажыраў на неэлектрыфікаваных учасках чыгунак і могуць быць прымененыя для гарадскіх, прыгарадных і міжрэгіянальных зносін. Маюць кабіны па абодвух канцах вагона, не патрабуюць развароту.
Гісторыя распрацоўкі і выпуску
За першыя чатыры гады выпуску ў перыяд 1997—2002 гг. было выпушчана ўсяго тры экземпляры гэтага аўтобуса.
Тэберда
Тэберда (Теберда) — горад (з 1971) у Расіі, у складзе гарадской акругі «Горад Карачаеўск» Карачаева-Чаркесіі. Насельніцтва 7,6 тыс. чал. (2005). Зачнаваны ў 1868 годзе.
Горад размешчаны на паўночных схілах Вялікага Каўказа, за 105 км на поўдзень ад Чаркеска, на Ваенна-Сухумскай дарозе. Назва — ад аднайменнай ракі, у даліне якой знаходзіцца горад. Тэберда — курортны горад, тут знаходзіцца шмат санаторыяў і дамоў адпачынку.
Жалезны чалавек 2
«Жалезны чалавек 2» (Iron Man 2) — амерыканскі супергеройскі баявік 2010 года, заснаваны на коміксах выдавецтва «Marvel Comics». Стварэннем карціны займалася кампанія «Marvel Studios», а распаўсюджваннем «Paramount Pictures». Сіквел фільма «Жалезны чалавек», які з’яўляецца 3-й па ліку карцінай кінематаграфічнага сусвету Marvel. Рэжысёрам фільма выступіў Джон Фаўра, а Джасцін Теру быў прызначаны ў якасці сцэнарыста.
Прэм’ера стужкі ў Беларусі адбылася 29 красавіка 2010 года.
Сюжэт
Прайшло паўгады з таго часу, як свет даведаўся, што мільярдэр-вынаходнік Тоні Старк з’яўляецца ўладальнікам унікальнай кібер-броні Жалезнага чалавека. Грамадскасць патрабуе, каб Старк перадаў тэхналогію броні ўраду ЗША, але Тоні не хоча выдаваць яе сакрэты, таму што баіцца, што яна трапіць не ў тыя рукі.