cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла і кляштар францысканцаў (Івянец)
Гісторыя
1920 год — будынак касцёла быў перададзены каталікам. Былі праведзены некаторыя архітэктурныя змены ў гэтым будынку. Касцёл выконваў свае функцыі як парафіяльны.
3 мая 1939 года — у Івянец вярнуліся францысканцы і зноў распачалі душапастырства парафіі касцёла Святога Арханёла Міхаіла. Гвардыянам і пробашчам стаў айцец Гіляры Прач-Прачынскі.
1941 год — пасля прыхода ў Івянец нямецкіх салдат распачаліся пераследванні каталікоў. У францысканскім кляштары размяшчаліся нямецкія жандармы.
19 ліпеня 1941 года — два святары з Івянецкай супольнасці францысканцаў — айцец Ахілес Пухава і айцец Герман Стэмпень — прынялі пакутніцкую смерць ад рук фашыстаў за жыхароў вёскі Пяршаі. 11 чэрвеня 1998 года Папа Ян Павел II аб’явіў іх благаслаўлёнымі.
1944—1990 годы — гістарычныя будынкі кляштара і касцёла выконвалі розныя функцыі: у касцёле знаходзілася крама, потым засолачны цэх загатканторы, у кляштары існавала сярэдняя школа, пазней у касцёле і кляштары знаходзіўся цэх эксперыментальна-даследчай вытворчасці Мінскага праектна-канструктарскага тэхналагічнага інстытута.
У 1980-1990-х гг. праведзены рэстаўрацыйныя работы пад кіраўніцтвам архітэктара І. Маскалёва. 1 мая 1990 года — ксёндз біскуп Тадэвуш Кандрусевіч перадаў айцам францысканцам касцёл Св. Аляксея і паручыў ім у душапастырскую апеку над усім Івянцом. 1992 год — перададзены каталіцкім вернікам касцёл Св. Міхаіла Арханёла. 1994 год — айцам францысканцам былі перададзены гістарычныя будынкі кляштара і пачалія работы па яго аднаўленню.
2003 год — распачалася комплексная рэстаўрацыя касцёла. 2012 год — на тэрыторыі каля касцёла адкрыты помнік Яну Паўлу II.
Тэмпература кіпення
Тэмпература кіпення, пункт кіпення — тэмпература, пры якой адбываецца кіпенне вадкасці, якая знаходзіцца пад сталым ціскам. Тэмпература кіпення адпавядае тэмпературы насычанага пару над плоскай паверхняй кіпячай вадкасці, бо сама вадкасць заўсёды крыху перагрэтая адносна тэмпературы кіпення.
Згодна з ураўненнем Клапейрона-Клаўзіуса з ростам ціску тэмпература кіпення павялічваецца. Гранічнай тэмпературай кіпення з'яўляецца крытычная тэмпература рэчыва.
Сталасць тэмпературы кіпення
Тэмпература кіпення пры атмасферным ціску прыводзіцца звычайна як адна з асноўных фізіка-хімічных характарыстык хімічна чыстага рэчыва.
Аднак звесткі аб тэмпературы кіпення звышчыстых рэчываў, у прыватнасці такіх арганічных вадкасцей, як эфір і бензол, могуць мець істотныя адрозненні ад звычайных таблічных звестак. Гэта звязана з утварэннем асацыятаў, якія могуць назапашвацца ў вадкасці пры адсутнасці вады, як медыятара ўстанаўлення раўнаважнага стану. Так, звышчысты бензол можа быць падвергнуты фракцыйнай перагонцы ў дыяпазоне 80-118 ° C.
Беларуска-ізраільскія адносіны
Яўрэі пражываюць на тэрыторыі Беларусі больш за 6 стагоддзяў і з'яўляюцца неад'емнай складовай часткай этнічнай структуры беларускага грамадства. На тэрыторыі Беларусі нарадзіліся першы і трэці прэзідэнты Дзяржавы Ізраіль Хаім Вейцман і Залман Шазар, прэм'ер-міністры Менахем Бегін, Іцхак Шамір, Шымон Перэс, які двойчы займаў пасаду прэм'ер-міністра і быў прэзідэнтам Ізраіля ў 2007-2014 гг., адзін з піянераў адраджэння мовы іўрыт Эліэзер Бэн-Егуда, мастак Марк Шагал і многія іншыя вядомыя яўрэйскія дзеячы.
Сёння ў Ізраілі пражывае каля 120 тысяч выхадцаў з Беларусі, а ў Беларусі - каля 30 тысяч яўрэяў (паводле дадзеных Яўрэйскага агенцтва «Сахнут» - ад 50 да 60 тысяч).
У 1992 г. у Ерусаліме было падпісана пагадненне аб усталяванні дыпламатычных адносін паміж Беларуссю і Ізраілем. У тым жа годзе з прыватнымі візітамі Беларусь наведалі яе выхадцы І. Шамір і Ш. Перэс. Першым павераным у справах Рэспублікі Беларусь у Ізраілі стаў М. Фарфель. У 1994-1996 гг. паслом Ізраіля ў Беларусі быў Э. Валк (нарадзіўся ў 1944 г.; выпускнік Беларускага дзяржаўнага універсітэта, у Ізраілі з 1971 г.). Пасля яго адклікання пасольства ўзначальваў шэраг часовых павераных.
У 1999-2002 гг. Ізраіль у Беларусі прадстаўляў пасол М. Пелед-Флекс. Летам 2003 г. ізраільскае пасольства ў Мінску па эканамічных прычынах было закрыта. Інтарэсы Ізраіля ў Беларусі стаў прадстаўляць ізраільскі пасол у Маскве. Аднак у канцы 2003 г. было прынята рашэнне аб аднаўленні дзейнасці ізраільскага пасольства ў Мінску (у 2004 г. у Беларусь прыбыў новы пасол Ізраіля З. Бен-Ар'е, які знаходзіўся на пасадзе да 2009 г.; наступныя паслы Ізраіля ў Беларусі - Э. Шапіра, І. Шагал, з пачатку 2017 г. - А. Шогам). У красавіку 2000 г. Ізраіль і Беларусь падпісалі пагадненне аб пазбяганні падвойнага падаткаабкладання і пагадненне аб заахвочванні і ўзаемнай абароне інвестыцый. У кастрычніку 2000 г. было падпісана пагадненне аб гандлі і эканамічным супрацоўніцтве паміж двума краінамі.
Гісторыя
Дыпламатычныя адносіны паміж Беларуссю і Ізраілем устаноўлены 26 мая 1992 г. У жніўні 1992 г. у Тэль-Авіве адкрыта Пасольства Беларусі. З кастрычніка 1993 г. у Мінску функцыянуе Пасольства Ізраіля.
У верасні 2009 г. ганаровым консулам Рэспублікі Беларусь у Дзяржаве Ізраіль прызначаны А. Моткін. У лістападзе 2016 г. другім ганаровым консулам стаў ізраільскі бізнэсмен Г. Магнезі, паводле экспертнай ацэнкі - «будаўнік з сумнеўнай рэпутацыяй».
У 1992 годзе адбыўся візіт Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь В. Ф. Кебіча ў Ізраіль.
У студзені 2000 г. у рамках урачыстасцяў «Віфлеем-2000». Дзяржаву Ізраіль наведаў Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка.
Ізраіль наведвалі міністры сельскай гаспадаркі, унутраных спраў, аховы здароўя, спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.
З неафіцыйнымі візітамі ў Беларусі знаходзіліся былыя прэм'ер-міністры Ізраіля І. Шамір (1993 год) і Ш. Перэс (1998 год) - у 2007-2014 гг. Прэзідэнт Ізраіля.
У 1999 годзе г. Мінск наведалі намеснік Генеральнага дырэктара МЗС Ізраіля Ш. Штайн і Генеральны дырэктар Адміністрацыі Прэзідэнта Ізраіля А. Шомер.
У снежні 2006 года Беларусь наведаў намеснік Генеральнага дырэктара МЗС Ізраіля М. Софер.
1 лютага 2007 года ў Ізраільскім культурна-інфармацыйным цэнтры ў Мінску адбылася прэзентацыя першай кнігі сучаснага ізраільскага літаратара, перакладзенай з іўрыта на беларускую (Э. Керэт, «Кіроўца аўтобуса, які хацеў стаць Богам»; перакладчык - П. Касцюкевіч).
У чэрвені 2007 года ў Мінск прыязджала дэлегацыя дэпутатаў ізраільскага Кнэсета на чале з М. Салодкінай. Асноўнай мэтай візіту было вяртанне беларускіх пенсій выхадцам з Беларусі ў Ізраілі.
25 жніўня 2008 года ў інтэрнэце з'явіўся сайт belisrael.info, які з канца 2016 г. стаў называцца «народны ізраільска-беларускі сайт». З 2015 г. на яго старонках актыўна друкуюцца навукоўцы, пісьменнікі, публіцысты абедзвюх краін.
3-5 чэрвеня 2009 года Мінск з рабочым візітам наведаў Намеснік Прэм'ер-міністра - Міністр замежных спраў Дзяржавы Ізраіль А. Ліберман.
10-12 ліпеня 2009 г. у Беларусі з візітам знаходзіўся Міністр турызму Дзяржавы Ізраіль С. Місежнікаў.
7 верасня 2009 года Беларусь наведаў Генеральны дырэктар офіса Прэм'ер-міністра Дзяржавы Ізраіль Э. Габай.
14-18 лютага 2010 г. адбыўся візіт у Дзяржаву Ізраіль прадстаўнікоў рабочай групы Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па супрацоўніцтве з Кнесетам Дзяржавы Ізраіль.
Заслаўскі сельсавет
Засла́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці БССР. Цэнтр — гарадскі пасёлак Заслаўе (не ўваходзіў у склад).
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Заслаўскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Заслаўе. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Заслаўскага местачковага Савета.
Зноў утвораны 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці з цэнтрам у гарадскім пасёлку Заслаўе. У склад сельсавета пералічаны 21 населены пункт (Валоўшчына, Варонка, Варашылы, Вязанка, Ганалес, Гуры, Дзехнаўка, Дзічкі, Загор’е, Захарычы, Зялёнае, Келькаўшчына, Кіршы, Кладачкі, Крыжоўка, Лапаравічы, Меткава, Прыбытак, Студзянец, Чарняўшчына і Шубнікі) з адміністрацыйнага падпарадкавання Заслаўскага пассавета і 5 населеных пунктаў (Аронава Слабада, цагельны завод Коханаўшчына, Сёмкава, Сялюты і Чучаны) са складу Сёмкаў-Гарадоцкага сельсавета. Скасаваны 9 жніўня 1979 года, тэрыторыя далучана да Ждановіцкага (4 населеныя пункты: вёскі Валоўшчына, Ганалес, пасёлкі Зялёнае і Крыжоўка), Папярнянскага (6 населеных пунктаў: вёскі Аронава Слабада, Лапаравічы, Сёмкава, Сялюты, Чучаны, пасёлак Сёмкава), Пятрышкаўскага (9 населеных пунктаў: Варашылы, Вязанка, Гуры, Дзічкі, Захарычы, Кіршы, Меткава, Чарняўшчына, Шубнікі) сельсаветаў і Заслаўскага пассавета (5 населеных пунктаў: вёскі Варонка, Дзехнаўка, Загор’е, Кладачкі і Студзянец).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 24 населеныя пункты.
Хошэйд
Насельніцтва складае 568 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 225 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 10,42 км ² (па займаемай плошчы 105 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 525 м. (13 месца з 116 камун), найменшая 227 м. (43 месца з 116 камун).
Беларуска-ізраільскія адносіны
Гісторыя
1-2 снежня 2010 г. Беларусь наведаў Міністр сельскай гаспадаркі і развіцця сельскіх тэрыторый Дзяржавы Ізраіль Ш. Сімхон.
7-9 чэрвеня 2011 г. адбыўся візіт Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь М. У. Мясніковіча ў Ізраіль.
28 сакавіка 2012 г. прайшоў працоўны візіт у Ізраіль Старшыні Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта К. А. Сумара.
15-17 мая 2012 г. намеснік Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь М. І. Русы наведаў Ізраіль для ўдзелу ў Міжнароднай выставе аграрных тэхналогій «Agritech».
27 мая 2013 г. адбылася сустрэча начальніка галоўнага консульскага ўпраўлення МЗС А. П. Астроўскага і начальніка ўпраўлення Афрыкі і Блізкага Усходу МЗС І. А. Ляшчэні з паслом Ізраіля ў Беларусі І. Шагалам па спрашчэнні візавых фармальнасцяў паміж дзвюма краінамі.
13 студзеня 2015 г. адбылася ратыфікацыя Пагаднення паміж Урадам Дзяржавы Ізраіль і Урадам Рэспублікі Беларусь аб адмене віз для ўладальнікаў нацыянальных пашпартоў.
Міжурадавыя пагадненні
Дагаворна-прававую базу двухбаковых адносін складаюць наступныя міжурадавыя пагадненні:
У ліпені 2002 г. і ў снежні 2006 г. у г. Мінску адбыліся два раўнды беларуска-ізраільскіх кансультацый паміж МЗС на ўзроўні намеснікаў міністраў замежных спраў.
Паміж краінамі сфарміравана дагаворна-прававая база, якая рэгламентуе міжрэгіянальныя сувязі.
Падпісаны пагадненні аб супрацоўніцтве паміж гарадамі Віцебск і Рышон ле-Цыён (сакавік 2008 г.), а таксама паміж гарадамі Глыбокае і Кір'ят Бялік (май 2011 г.).
21 лютага 2011 г. у Ізраілі старшыня гарадскога выканаўчага камітэта Гродна Б. Н. Казялкоў падпісаў з мэрам Ашкелона Б. Вакніным пагадненне аб устанаўленні пабрацімскіх сувязяў паміж Гродна і Ашкелонам.
28 сакавіка 2012 г. у Ізраілі Старшыня гарадскога выканаўчага камітэта Брэста А. С. Палышэнкаў падпісаў з мэрам Ашдода І. Ларсі пагадненне аб устанаўленні пабрацімскіх сувязяў паміж Брэстам і Ашдодам.
Герб Ашмянаў
Герб Ашмянаў — адзін з сімвалаў горада Ашмяны Ашмянскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455.
Гісторыя
Магдэбургскае права Ашмяны атрымалі ў 1683 годзе. З'явіўся і герб, але выява яго пакуль не вядома.
Гістарычны герб быў нададзены гораду 3 чэрвеня 1792 года каралём польскім і вялікім князем літоўскім С. А. Панятоўскім: «срэбнае поле шчыта падзяляецца на тры часткі: у правай — рука з залатымі шалямі, у левай — шчыт, паміж імі ў дольнай частцы чырвонае цялё».
Керч
Керч (Керч, Keriç, Керич, Παντικάπαιον) — горад ва ўсходняй частцы Крыма, у Аўтаномнай Рэспубліцы Крым (Украіна) на беразе Керчанскага праліва, горад-герой. Адзін са старажытных гарадоў свету. На тэрыторыі горада знаходзіцца мноства помнікаў гісторыі і архітэктуры, што адносяцца да розных эпох і культур.
Гісторыя
Заснаваны старажытнымі грэкамі пад назвай Пантыкапей у 1-й пал. VI ст. да н.э. У пач. V-IV ст. да н.э. сталіца Баспорскай дзяржавы.
На месцы разбуранай гунамі Пантыкапея ўзнік горад Баспор. У V – пач. VI ст. залежыў ад гунаў, сярод яго жыхароў пераважалі сарматы і аланы. У 520-х гг. быў далучаны да Візантыі і стаў адным з важных памежных пунктаў імперыі. У кан. VII ст. Баспор і Фанагарыя, якая месцілася праз праліў, былі захопленыя хазарамі. Баспор стаў сталіцай хазарскага намесніка ўсходняга Крыма. У сяр. IX ст. аслабшыя хазары адыйшлі да Дону, і Баспор ізноў стаў гуляць ролю буйнага гандлёвага порта, цэнтра транзітнага гандлю. У кан. IX – пач. X ст. у Паўночнае Прычарнамор'е ўварваліся печанегі і разбурылі большасць гарадоў усходняга Крыма, аднак гэты лёс абмінуў Баспор, бо ён быў патрэбен печанегам для абмену захопленай здабычы на заморскія тавары. У кан. X ст. Баспор увайшоў ва ўзніклае на Таманскім паўвостраве Тмутараканскае княства і атрымаў новае імя – Корчаў. Пасля сыходу русінаў з Прычарнамор'я ў першай пал. XII ст., некаторы час горад ізноў нахадзіўся ў зоне візантыйскага ўплыву, але з пач. XIII ст. Візантыя перастала кантраляваць басейн Чорнага мора, і Корчаў трапіў пад уладу генуэзцаў. Горад быў пераназваны італьянцамі ў Чэркіё, у ім з'явілася вялікая генуэзская гандлёвая факторыя і крэпасць. 3 1318 консульства (адміністрацыйная адзінка), падпарадкаваная Генуі. З сяр. XIII ст. гаспадарамі Паўночнага Прычарнамор'я сталі татары, але генуэзцы суіснавалі з імі і захоўвалі за сабою шэраг гарадоў, у т.л. і Чэркіё.
Прыход асманаў у 1475 паклаў канец знаходжанню генуэзцаў у гэтым краі. Тут паўстаў апорны пункт Турцыі для абароны Крыма ад казакоў. Ва ўладзе асманаў Керч заставалася да 1771, калі яе захапілі войскі Расійскай імперыі. Паводле Кючук-Кайнарджыйскага міру 1774 адышоў да Расіі. З 1954 года ў складзе Украіны.
У горадзе цудам ацалеў закладзены ў X ст. храм Яна Хрысціцеля, адзіная візантыйская царква, якая захавалася ў Паўночным Прычарнамор'і.
Прамысловасць
Здабыча жалезнай руды (Камыш-Бурунскі камбінат). Металургія, суднабудаванне і суднарамонт, харчасмакавая прамысловасць.
Транспарт
Марскі порт. Чыгуначная станцыя. Злучаны чыгуначнай паромнай пераправай са ст. Каўказ (Таманскі паўвостраў).
Культура
Тэатр. Гісторыка-археалагічны музей.
Allium loratum
Allium loratum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане і паўночна-заходняй Індыі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: Афганістан, паўночна-заходняя Індыя.
IC 208
IC 208 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 463
NGC 463 (іншыя абазначэнні — UGC 840, MCG 3-4-19, ZWG 459.25, PGC 4719) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Першамайскае
Назву Першамайскае маюць:
Андрэй Генадзевіч Карлаў
Андрэй Генадзевіч Карлаў (Андрей Геннадьевич Карлов; 4 лютага 1954, Масква, СССР — 19 снежня 2016, Анкара, Турцыя) — расійскі дыпламат, Надзвычайны і паўнамоцны амбасадар (2011). Герой Расійскай Федэрацыі (2016, пасмяротна).
Ніневія
Ніне́вія, Нініва (Ninwe; נינוה, Nīnewē; Νινευη; Nineve; نينوى, Naīnuwa) — найстаражытнейшы горад Асірыі на левым беразе ракі Тыгр.
Вядзе сваю гісторыю з 5 тыс. да н.э., у 2-ой пал. 3 тыс. да н.э. стала адным з галоўных палітычных і рэлігійных цэнтраў Асірыі. У часы панавання Ашурбаніпала (7 ст. да н.э.) — сталічны горад Асірыйскай дзяржавы і важнейшы гандлёвы пункт на перакрыжаванні дарог з поўначы на поўдзень і ад Міжземнага мора да Персідскага заліва. Менавіта тады ў горадзе быў пабудаваны багаты царскі палац і заснавана вялікая бібліятэка, якая налічвала 30 тыс. гліняных таблічак, пакрытых клінапісам. Гарадскія ўмацаванні Ніневіі былі адной з найстарэйшых (існавала з ~2000 да н.э.) і найбуйнейшых крэпасцей старажытнага свету — перыметр абарончага абводу перасягаў 80 км, сцяна дасягала 36 м вышыні і 9 м таўшчыні, існавалі 1500 вежаў.
Канал Сен-Мартэн
Канал Сен-Мартэн (фр. canal Saint-Martin) — канал у Парыжы, даўжынёй 4,55 км, прарыты ў 1822-1826 гг. для водазабеспячэння парыжскіх фантанаў і палягчэння рачнога суднаходства. Тады з гэтай мэтай было вырашана ператварыць прыток Марны — Урк — у канал, які перасякаў усходнюю частку сталіцы па правым беразе Сены да Бастыліі, дзе ён злучаўся з Сенай. Для фінансавання праекта быў уведзены парыжскі падатак на продаж віна. Пры Напалеоне III канал быў часткова накрыты для стварэння парыжскіх бульвараў, і 2-я кіламетровая частка канала стала падземнай.
Кіпенне
Кіпенне — працэс параўтварэння ў вадкасці (пераход рэчыва з вадкага ў газападобны стан), з узнікненнем межаў падзелу фаз. Тэмпература кіпення пры атмасферным ціску прыводзіцца звычайна як адна з асноўных фізіка-хімічных характарыстык хімічна чыстага рэчыва.
Кіпенне з'яўляецца фазавых пераходам першага роду. Кіпенне адбываецца значна больш інтэнсіўна, чым выпарэнне з паверхні, з-за ўтварэння ачагоў параўтварэння, абумоўленых як дасягнутай тэмпературай кіпення, так і наяўнасцю прымешак.
Кіпячэнне — награванне вадкасці (звычайна вады) да тэмпературы кіпення — фізічны спосаб дэзінфекцыі.
Кінгстан-апан-Хал
Кі́нгстан-апан-Ха́л (Kingston upon Hull), раней Хал — горад і ўнітарная адзінка ў Англіі, у цырыманіяльным графстве Усходні райдзінг Іаркшыра. Насельніцтва — 243 589 человек, пры сярэдняй шчыльнасці насельніцтва 3409 чал./км² (дадзеныя 2001 года).
Размешчаны за 40 км ад Паўночнага мора, на рацэ Хал, пры яе ўпадзенні ў эстуарый Хамбер (праз эстуарый тут перакінуты мост Хамбер). У горадзе знаходзіцца, які ўваходзіць у GU8.
Сваротва
Назва
Паводле Казіміра Бугі, назва балцкая, зыходнае гучанне гідроніма ён аднавіў як *Svartuva і адзначыў латышскі аналаг Svārtava.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 35 км. Плошча вадазбору 150 км². Пачынаецца з возера Свіцязь у Навагрудскім раёне, цячэ ў межах Навагрудскага ўзвышша, упадае ў Моўчадзь на поўнач ад вёскі Моўчадзь Баранавіцкага раёна.
Aeronautics Aerostar
Aerostar — беспілотны разведвальны самалёт (БПЛА) вытворчасці ізраільскай кампаніі Aeronautics Defense Systems. Распрацаваны на базе БПЛА «Scout». Першы палёт здзейсніў у 2000 годзе.
Апісанне
Наземны пункт кіравання з прыёмнай антэнай аўтаномны, і можа быць змантаваны на грузавым аўтамабілі.
Абсталяваны высоканадзейным дызельным рухавіком Zanzottera 498i з электронным упырскам паліва магутнасцю 29 кВт.
Сарданапал
Сарданапал — міфічны, апошні цар асірыйскі, на якім закончылася панаваўшая на працягу амаль чатырнаццаці стагоддзяў асірыйская дынастыя цароў. Паводле легенды, ён у сваім жыцці вылучаўся схільнасцю да раскошы, любіў закрывацца ў сваім палацы і праводзіў час ва ўцехах. Гэты вобраз яго жыцця выкарысталі халдзейскі жрэц Беліс і мідзянін Арбак. Падняўшы паўстанне, яны закрылі Сарданапала ў Ніневіі і трымалі яго ў блакадзе на працягу двух гадоў. Тады Сарданапал, бачачы безвыходнасць свайго становішча, спаліў сябе ў палацы разам са сваімі жонкамі і багаццем. Гэта легендарнае апавяданне пра Сарданапала яшчэ ў старажытныя часы выклікала падазрэнне. У выніку гістарычных пошукаў аказалася, што апошнім асірыйскім царом быў Сінашкун (Сарак). Рысы характару гэтага цара і лёс яго былі перанесены на міфічнага Сарданапала, імя якога стала хадзячай назвай. Вобраз, пададзены ў легендзе, паслужыў асновай сюжэта аднайменнай трагедыі Д. Г. Байрана.
Грэск
Грэск (, Греск) — аграгарадок у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Грэскага сельсавета.
Назва
У аснове тапоніму «Грэск» ляжыць тое ж слова, што і ў аснове гідроніму «Арэса». Таксама існуе меркаванне, што назва паселішча з’яўляецца адным з слядоў Грэнскай культуры на Беларусі.
Сварожыч
Сварожычу пакланяліся, звярталіся да яго з малітвай. У час сушкі снапоў у ёўні спальвалі неабмалочаны сноп жыта ў якасці ахвяры. Нават з пашырэннем хрысціянства, сляды культу Сварожыча захоўваліся да канца XIX стагоддзя.
Забелы (Слуцкі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грэскага сельсавета.
Грэск
Назва
На другім выданні карты Вялікага Княства Літоўскага (Амстэрдам, 1613 год) можна пабачыць напісанне Hresko.
Старажытныя часы
На месцы Грэска ў VI ст. да н.э. — VII ст. н.э. існавала ўмацаванае валамі і равамі гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку. Цяпер яно знаходзіцца ў цэнтры мястэчка, на правым беразе ракі Савы, ва ўрочышчы Замку. Мае статус гістарычна-культурнай каштоўнасці. У часе археалагічных раскопак тут былі знойдзены пласты, у якіх былі прадметы розных эпох: жалезнага веку, старажытнай Русі, а таксама XIV—XVII стагоддзяў. У кар’еры Гайку каля Грэска выяўлены скамянелыя рэшткі жывых арганізмаў, узрост якіх большы за 400 мільёнаў гадоў, што стала абгрунтаваннем сцверджанняў, што раней на Случчыне было мора. Шэраг навукоўцаў лічыць, што менавіта каля Грэска сканчалася гэтак звавае мора Герадота.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Грэск датуецца 1409 годам (паводле іншых звестак — 1480 годам ). У гэты час тут існаваў драўляны замак, быў гасціны дом. У 1536 годзе мястэчка знаходзілася ў валоданні каралевы і вялікай княгіні Боны Сфорцы і было цэнтрам войтаўства ў складзе Троцкага ваяводства.
4 жніўня 1570 года кароль і вялікі князь Жыгімонт Аўгуст выдаў прывілей на правядзенне ў Грэску штотыднёвага кірмашу. У дакуменце вызначалася, што ўсе мыты маюць ісці ў дзяржаўны скарб. У 1558 годзе мястэчка знаходзілася ў валоданні Марціна Валадковіча, паміж якім і князямі слуцкімі Юрыем і Сямёнам Алелькавічамі вяліся спрэчкі з нагоды захопу апошнімі зямлі ў валоданнях М. Валадковіча. У 1590 годзе Грэск стаў часткай Слуцкага княства. У гэты час тут было 68 двароў, існавалі царква, млын і карчма. 3 ліпеня 1593 года кароль і вялікі князь Жыгімонт Ваза перадаў Грэск у леннае валоданне князю Мікалаю Радзівілу «Сіротку».
У 1600 годзе пасля шлюбу Януша Радзівіла з адзінай спадкаеміцай роду Алелькавічаў князёўнай Соф’яй Слуцкай Грэск перайшоў у валоданне Радзівілаў. На 1654 год у мястэчку было 5 двароў, Рынак і 6 вуліц. У 1677 годзе князь Міхал Казімір Радзівіл перадаў маёнтак у закладнае карыстанне Юрыю Багуславу Отэнгаўзу.
У XVIII стагоддзі Грэск знаходзіўся ў складзе Клецкай ардынацыі Радзівілаў. На 1721 год у мястэчку было 69 двароў. У 1765 годзе Юзаф Мікалай Радзівіл перадаў Грэск у закладнае валоданне графу Антонію Тадэвушу Пшаздзецкаму. На 1771 год тут было 88 двароў.
Найноўшы час
У лютым 1918 года мястэчка было занята 1-м польскім корпусам Ю. Доўбар-Мусніцкага, а ў снежні — акупіравана германскімі войскамі, у жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў і кастрычніку — лістападзе 1920 года — польскімі войскамі. Пасля грамадзянскай вайны і ваеннай інтэрвенцыі ў мястэчку працаваў клуб, народны тэатр, бальніца, была адкрыта хата чытальня, у 1921 года — пачатковая, з 1922 года — 7-гадовая школы.
З 20 жніўня 1924 года цэнтр сельсавета, а з 1935 да 1956 года — цэнтр Грэскага раёна. У 1929 годзе быў створаны калгас, а у 1930 годзе — арцель па нарыхтоўцы вапны, у 1935 годзе МТС, якая ў 1936 годзе абслугоўвала 21 калгас.
З 27 чэрвеня 1941 да 1 ліпеня 1944 гадоў вёска акупіравана нямецкімі войскамі. Падчас акупацыі ў бальніцы дзейнічала падпольная група (9 чал.) на чале з намеснікам галоўнага лекара Ю. Войчыкам Грэскага падполля. У маі — чэрвені 1942 года члены групы былі арыштаваныя і пакараныя. У 1975 годзе на будынку бальніцы ў памяць пра невядомых падпольшчыкаў ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
З ліпеня 1944 года пачала працаваць сельскагаспадарчая арцель «Гігант». У 1961 годзе да вёскі далучаны пасёлак Някрасаўка. З 1966 года працавала каўбасная фабрыка. 28 лістапада 1969 года СА «Гігант» пераўтворана ў калгас «Гігант», 26 чэрвеня 2003 года — СВК «Грэск-Агра».
У адпаведнасці з рашэннямі Слуцкага раённага Савета дэпутатаў ад 22 сакавіка 2010 г. № 192 і № 193 вёска была пераўтворана ў аграгарадок.
Рэлігія
Дзейнічаюць рэлігійныя супольнасці:
Культура
Культурна-асветніцкую працу праводзяць дом культуры і бібліятэка.
У Грэску дзейнічае музей сялянскага побыту пад адкрытым небам.
Інфраструктура
Працуюць аддзелы сувязі РУП «Белпошта», ААТ «Беларусбанк», крамы № 43, 44 Слуцкага раённага спажывецкага таварыства. Ёсць парк адпачынку, спартыўная зала.
Адукацыя
У Грэску працуюць сярэдняя школа, дзіцячая школа мастацтваў, дашкольная ўстанова.
Медыцына
Медыцынскае абслугоўванне насельніцтва ажыццяўляе вясковая бальніца, часткамі якой з’яўляюцца фельчарска-акушэрскія пункты ў вёсках Леткаўшчыне, Маяку і Шышчыцах. Працуе аптэка.
Эканоміка
У Грэску працуюць сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў «Грэск-Агра», філіял «Грэск» ААТ «Слуцкі мясакамбінат» (каля 90 работнікаў), ААТ «ПМК-71».
Плануецца будаванне свінагадоўчага комплексу ААТ «Слуцкі мясакамбінат» на 24 000 свінняў.
Ёсць пажарная аварыйна-ратавальная часць № 2 слуцкага раённага аддзела Міністэрства надзвычайных сітуацый.
Транспарт
За 5 км на ўсход ад Грэска праходзіць аўтамабільная дарога (Мінск — Мікашэвічы), за 7 км на поўнач — аўтамабільная дарога  (Асіповічы — Баранавічы).
Аўтобусная станцыя злучае паселішча з Слуцкам.
Славутасці
У царкве Раства Багародзіцы з 2002 года міраточыць цудоўны абраз Казанскай Маці Божай і рэпрадукцыя абраза «Неспатольны Кубак».
IC 209
IC 209 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Сула (астравы)
Астравы Сула — група астравоў у Малайскім архіпелагу, на ўсход ад вострава Сулавесі, тэрыторыя Інданезіі. Плошча 4800 км². Асноўныя астравы: Таліабу, Манголе, Санана. Горы (вышынёй да 1157 метраў на востраве Таліабу) і ўзгорыстыя раўніны. Складзены пераважна са сланцаў і гранітаў, якія перакрыты пясчанікамі і вапнякамі. Клімат экватарыяльны, ападкаў 1700-3000 мм за год. Вільготныя вечназялёныя лясы. Трапічнае земляробства. Порт Санана (на востраве Санана).
IC 209
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Праліў Невяльскога
Праліў Невяльскога (Пролив Невельского) — праліў паміж Еўразіяй і востравам Сахалін. Злучае Татарскі праліў з Амурскім ліманам.
Даўжыня каля 56 км, найменшая шырыня 7,3 км, глыбіня на фарватары да 7,2 м. Ад канца студзеня да сакавіка ўкрыты лёдам. Названы ў гонар Г. І. Невяльскога.
Ірына Іванаўна Калачова
Ірына Іванаўна Калачова (нар. у г.п. Поразава Свіслацкага р-на Гродзенскай вобл. ) — беларускі гісторык, этнолаг, педагог, доктар гістарычных навук, прафесар.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла ў 1980 годзе Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў, у 2007 годзе — Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт. Мае магістарскую ступень у галіне псіхалогіі, навуковае званне дацэнта ў галіне педагогікі.
Працавала на розных пасадах у Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў, Нацыянальным інстытуце адукацыі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Рэспубліканскім інстытуце вышэйшай школы, Беларускім дзяржаўным універсітэце і інш.
У 2007-2009 гадах вучылася ў дактарантуры Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па спецыяльнасці «Этнаграфія, этналогія, антрапалогія». Абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Этнакультурныя працэсы ў гарадской сям'і беларусаў у апошняй трэці XX — пачатку XXI стагоддзяў».
У 2010-2011 гадах — першы прарэктар Рэспубліканскага інстытута павышэння кваліфікацыі Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь.
З 2013 года — галоўны рэдактар зборніка навуковых артыкулаў «Сучасная моладзь і грамадства» (навуковае спецыялізаванае выданне па сацыялагічных, гістарычных навуках і культуралогіі).
У 2019-2020 гадах з'яўлялася загадчыкам кафедры сацыяльнай камунікацыі факультэта філаофіі і сацыяльных навук Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
17 лістапада 2021 года Прэзідыум Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь прысвоіў ёй навуковае званне прафесара па спецыяльнасці «Гісторыя».
Флуд
Флуд (flood — паводка, затапленне) — паведамленні на форумах і чатах, якія займаюць (у шматлікіх выпадках) вялікія аб'ёмы і не нясучыя якой-небудзь інфармацыі, альбо вельмі маленькую колькасць карыснай інфармацыі. Акрамя таго, на форуме флудам завуць паведамленні, якія не датычацца тэмы форуму (офтопік).
Асоба, якая распаўсюджвае флуд завецца флудэрам (груба — флудэрастам).
Злучэнне (астраномія)
Злучэнне (у астраноміі) — такая канфігурацыя нябесных цел, пры якой іх экліптычныя даўгаты роўныя. Часам выкарыстоўваецца і паняцце злучэння па прамым ўзыходжанні, а не па экліптычнай даўгаце. Такім чынам, падчас злучэння двух цел яны адносна блізкія адно да аднаго на нябеснай сферы (але момант злучэння не абавязкова супадае з момантам максімальнага збліжэння).
У злучэнні могуць быць два аб’екты Сонечнай сістэмы ці аб’ект Сонечнай сістэмы і які-небудзь больш далёкі аб’ект.
Існуе астранамічны сімвал злучэння (код у Юнікодзе — U+260C). У сучаснай навуцы ён не выкарыстоўваецца.
МіГ-27
МіГ-27 (выраб 32-25, па кадыфікацыі НАТА: Flogger-D) — савецкі звышгукавы знішчальнік-бамбардзіроўшчык трэцяга пакалення. Прызначаны для нанясення ўдараў па рухомым і нерухомым наземным і паветраным мэтам. Можа несці тактычную ядзерную зброю.
Злучэнне (астраномія)
Падобная, але менш выразна вызначаная з’ява вядома як парад планет. Гэта больш ці менш цеснае збліжэнне на нябеснай сферы некаторай іх колькасці. Гэты тэрмін не мае выразнага вызначэння і выкарыстоўваецца ў асноўным у СМІ і папулярнай літаратуры.
Злучэнне з Сонцам
Злучэнне нябеснага цела з Сонцам можа адбыцца ў двух выпадках: альбо калі гэтае цела знаходзіцца паміж Зямлёй і Сонцам, ці калі Сонца знаходзіцца паміж Зямлёй і гэтым целам. Для верхніх планет (размешчаных далей ад Сонца, чым Зямля) магчымая толькі другая сітуацыя. Для ніжніх планет (гэта значыць Меркурыя і Венеры) магчымыя абедзве. Адпаведна, у іх адрозніваюць ніжняе і верхняе злучэнні: у ніжнім злучэнні планета знаходзіцца паміж Зямлёй і Сонцам, а ў верхнім — за Сонцам.
МіГ-27
У цяперашні час — асноўны знішчальнік-бамбардзіроўшчык ВПС Індыі. У сувязі з цяжкім эканамічным становішчам з 1993 года ў Расіі, Беларусі і Украіне практычна ўсе МіГ-27 і яго мадыфікацыі былі выведзены з эксплуатацыі і ўтылізаваны.
Злучэнне (астраномія)
Злучэнне з Сонцам
Зваротная сітуацыя (калі экліптычныя даўгаты дадзенага нябеснага цела і Сонца процілеглыя) завецца процістаяннем гэтага цела.
Прамежак часу паміж двума злучэннямі (аднайменнымі) якога-небудзь нябеснага цела з Сонцам называецца сінадычным перыядам звароту гэтага цела.
У ніжнім злучэнні да Зямлі звернутая начны бок планеты, а ў верхнім — дзённы. Вуглавы памер планеты, бачны з Зямлі, у ніжнім злучэнні найбольшы, а ў верхнім — найменшы.
Калі ў ніжнім злучэнні экліптычная шырата планеты досыць малая, адбываецца праходжанне гэтай планеты па дыску Сонца. Яны здараюцца і ў Меркурыя, і ў Венеры.
Злучэнне Месяца з Сонцам называецца маладзіком. Калі ў гэты час Месяц мае дастаткова малую экліптычную шырыню, адбываецца сонечнае зацьменне.
Падчас злучэння планет з Сонцам моцна абцяжарана сувязь з апаратамі, якія іх вывучаюць. Калі Сонца знаходзіцца паміж апаратам і Зямлёй, ёсць рызыка таго, што антэна, абсталяваная сістэмай аўтаматычнай навігацыі, пачне сачыць за Сонцам. Гэта тлумачыцца тым, што Сонца дзейнічае як моцны генератар электрамагнітнага шуму, які стварае значна больш магутны сігнал, чым сігнал з зямной станцыі. У прыватнасці, злучэнне Марса з Сонцам робіць немагчымай сувязь з марсахода на працягу прыкладна двух тыдняў. Напрыклад, адзін з такіх перыядаў працягваўся з 29 лістапада 2008 года да 13 снежаня 2008 (15 дзён).
Сёмкаў-Гарадоцкі сельсавет
Сёмкаў-Гарадо́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Сёмкаў Гарадок.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Заслаўскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Заслаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Мінскага раёна. 20 студзеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Папярнянскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Ашмянцы, Восава, пасёлак Восава, Змееўка, Кашары, Нялідавічы, Сёмкаў Гарадок і Скулаўка) і новаўтворанага Заслаўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Аронава Слабада, цагельны завод Коханаўшчына, Сёмкава, Сялюты і Чучаны).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў.
NGC 464
NGC 464 — падвойная зорка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Allium lutescens
Allium lutescens — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане, Узбекістане, Кыргызстане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане, Узбекістане, Кыргызстане.
Людміла Іванаўна Сіманёнак
Людміла Іванаўна Сіманёнак (нар., Обаль, Шумілінскі раён, Віцебская вобласць) — беларуская паэтэса, старшыня Віцебскага аддзялення саюза беларускіх пісьменнікаў (з 2009 года да 31 кастрычніка 2013 года).
Біяграфія
Скончыла Віцебскі педагагічны інстытут. Вершы друкаваліся ў калектыўным зборніку «Рунь», часопісах «Першацвет», «Работніца і сялянка», альманаху «Ратуша». Пераклала на беларускую мову п’есу «Псіхааналітык для псіхааналітыка» Дзіяны Балыкі. Працуе кіраўніком літаратурна-драматычнай часткі беларускага тэатра «Лялька».
Мастацтва Старажытнай Грэцыі
Агульныя рысы
Гісторыю мастацтва Старажытнай Грэцыі падзяляюць на некалькі перыядаў: «гамераўскі» (XI — VIII ст. да н.э.), архаіка (VII — VI ст. да н.э.), класіка (V — апошн. чв. IV ст. да н.э.), элінізм (IV — I стст. да н.э.). Кожны перыяд быў акрэслены зменамі, якія адбываліся як у грамадстве ў цэлым, так і ў культуры.
3 пачатку I тыс. да н.э. тэрыторыя Міжземнамор'я засяляецца плямёнамі дарыйцаў (Пелапанескі паўвостраў і востраў Крыт), ахейцаў (астравы Міжземнага мора і Малая Азія), іанійцаў (Сярэдняя Грэцыя, Атыка, востраў Кіпр). Гэта быў перыяд паступовага пераходу ад радавога ладу, ваеннай дэмакратыі да рабаўласніцкай дзяржавы з рэспубліканскай формай праўлення. Ён працягваўся да VII ст. да н.э. Менавіта тады сфарміравалася грэчаская міфалогія, аснову якой утварыла вера ў мноства багоў, склаўся іх пантэон. 3 пункту гледжання грэкаў, паміж светам багоў і людзей не было непераходнай мяжы. Таму ў творах мастацтва кожнае боскае ўвасабленне нагадвала чалавека не толькі знешне, але і сваім характарам, паводзінамі. Міфалогія грэкаў увасобіла іх уяўленні аб свеце і яго гісторыі, аб законах жыцця грамадства і прыроды. У ёй, як і ў мастацтве, добра бачна галоўная асаблівасць: мерай усіх з'яў павінен быць чалавек, разнастайнасць яго пачуццяў.
«Гамераўскі» перыяд
Перыяд XI—VIII стст. да н.э. называюць «цёмнымі стагоддзямі», або «гамераўскім». У той час палітычным ладам была ваенная дэмакратыя, якая паступова перараджалася ва ўладу радавой арыстакратыі, складваліся раннія полісы як асобная форма земляробскай абшчыны. Твораў мастацтва дадзенага перыяду захавалася вельмі мала. Ад былых храмаў засталіся толькі падмуркі. Але і па іх, па ўскосных матэрыялах можна ўстанавіць, што будынкі мелі прамавугольную ў плане форму і перакрываліся двухсхільнымі дахамі. На іх галоўным фасадзе ставіліся дзве калоны. Асноўны аб'ём дзяліўся адным радам калон на дзве выцягнутыя часткі (нефы). Унутраным апорам адпавядалі калоны на знешніх падоўжных баках будынка. Менавіта такімі былі храмы Артэміды Орфіі ў Спарце (XI — VIII ст. да н.э.), Геры ў Аргасе (каля 700 да н.э.). На іх аснове ў далейшым сфарміраваліся іншыя варыянты культавых збудаванняў.
Значным дасягненнем «гамераўскага» перыяду сталі распісныя керамічныя сасуды, якія выкарыстоўвалі і ў побыце, і як пахавальныя ўрны. Выдатныя прыклады амфар, кратараў былі знойдзены на некропалі каля Афін, побач з так званай Дзіпілонскай брамай, што і дало ім назву «дзіпілонскія». Стыль іх дэкору называюць геаметрычным, паколькі арнаментацыя складалася з трохвугольнікаў, зігзагаў, свастык, кружкоў, зубчыкаў, меандраў, нанесеных чорна-карычневай фарбай па больш светламу фону. Як правіла, яны размяшчаліся гарызантальнымі палосамі рознай шырыні, запаўняючы ўсю паверхню вазы, або канцэнтраваліся на асобных частках у залежнасці ад яе формы.
3 IX ст. да н.э. ў арнаментацыю пачынаюць уводзіць выявы жывёл, птушак, фігуркі людзей, якіх паказваюць схематычна, складаючы з тых жа геаметрычных элементаў. Толькі ў VIII ст. да н.э. ў дэкоры ваз з'яўляюцца нескладаныя сцэны, галоўным чынам пахаванняў. На прыкладзе распісной керамікі відавочны пачатак важнага кірунку ў развіцці раннегрэчаскага мастацтва — імкненне да дакладнасці. Майстры паступова адыходзяць ад састаўлення геаметрычных кампазіцый, авалодваюць прыёмамі выяўлення, дзе ўвага надаецца дэталям: рысам твару, прычоскам, адзенню.
Архаіка
Мастацтва перыяду архаікі пачынае складвацца з VII ст. да н.э. Адбываецца фарміраванне гарадоў-дзяржаў (полісаў), вакол якіх аб'ядноўваліся сельскагаспадарчыя абшчыны. Нягледзячы на тое, што яны былі самастойнымі і дастаткова разрозненымі, у грэкаў у архаічную эпоху паступова выпрацоўваецца важнае ўсведамленне аб еднасці элінскага свету. Невыпадкова ў гэты час складваюцца агульныя шанаваныя свяцілішчы: Зеўса ў Алімпіі, дэльфійскага аракула, Апалона на востраве Дэлас. Фарміруюцца і паглыбляюцца веды ў медыцыне, астраноміі, матэматыцы. Закладваюцца асновы філасофіі, літаратуры і тэатра, развіваюцца рамёствы. У сваіх навуковых дасягненнях грэкі актыўна выкарыстоўвалі здабыткі іншых народаў, асабліва фінікійцаў і егіпцян, з якімі яны падтрымлівалі рознабаковыя ўзаемасувязі.
Полісы характарызаваліся ўрбаністычнай структурай: у цэнтры — акропаль (свяцілішча) і агора (грамадска-гандлёвы цэнтр), вакол якіх ствараліся жылыя кварталы. У мастацтве архаікі вядучая роля належала архітэктуры. Цэнтрамі гарадоў былі агоры, дзе канцэнтраваліся грамадска-гандлёвае жыццё і акропалі з храмамі. У іх захоўваліся дары багам, часам — казна. Гэта былі важныя асяродкі, якія аб'ядноўвалі сакральныя і свецкія бакі жыцця грамадства.
Храмы будавалі з дрэва, з пач. VI ст. да н.э. з вапняку, з сярэдзіны VI ст. да н.э. з мармуру. Дамінуючы тып храма — перыптар (прамавугольная ў плане пабудова з каланадай па перыметры), сярод грамадскіх пабудоў — булеўтэрыі (для сходаў грамадзян), тэатры, стадыёны і інш.
У перыяд архаікі сфарміравалася некалькі тыпаў культавых будынкаў. Першы і самы просты атрымаў назву «храм у антах», прататыпам якога можна лічыць збудаванні «гамераўскай» эпохі. Ён складаўся з аднаго памяшкання (нааса), арыентаванага сваім ахвярнікам на ўсход.
Статуарная скульптура развівалася ад бронзавых статуэтак да фігур юнакоў (курасаў) і дзяўчат (кор). Трактоўцы чалавечага твару ўласціва т.зв. «архаічная ўсмешка», фігура рытмічна мадэліравалася складкамі вопраткі.
Фарміраваліся асноўныя тыпы ваз: амфара, гідрыя, кілік, кратар і інш. У VII ст. да н.э. вазапіс развіваўся ў «дывановым» стылі, дзе роспісу вызначаў раслінны матыў. У вазапісе Карынфа (канец VII—VI ст. да н.э.), а пазней усёй Грэцыі ўсталёўваецца чорнафігурны стыль (майстры Клітый, Эксекій, Амасіс), з імем Авдакіда звязаны пераход да чырвонафігурнага вазапісу (каля 530 да н.э.). Дасканаласцю вылучалася мастацтва гліптыкі.
Класіка
У эпоху класікі (V — 3-я чвэрць IV ст. да н.э.) дасягнулі росквіту гарады. Склалася сістэма рэгулярнай планіроўкі (Мілет, Пірэй); прамавугольная сетка вуліц, комплексная забудова жылых кварталаў, распрацаваная Гіпадамам з Мілета. У пабудовах храма вар'іравалася ордарная сістэма: храм Зеўса ў Алімпіі (468—456 да н.э., адно з «Сямі цудаў свету») і інш. У выяўленчым мастацтве дамінаваў «строгі стыль» з характэрнай ураўнаважанасцю велічных кампазіцый, натуральнай прыгажосцю формаў, у якіх пераадольвалася ўмоўнасць архаічнага стылю; праявіўся ён і ў скульптуры 1-й пал. V ст. да н.э. (Міран).
У сярэдзіне V ст. да н.э. пачынаецца перыяд высокай класікі. Афіны сталі палітычным і культурным цэнтрам Элады. Вяршыня класічнага мастацтва — архітэктурна-пластычны ансамбль на Афінскім акропалі. Найбольш поўна і паслядоўна мастацкія прынцыпы класікі ўвасоблены ў творчасці Фідыя, яго сучаснікаў Алкамена, Крэсілая, Паліклета. 3 пач. IV ст. да н.э. будавалі пераважна грамадскія будынкі: гімнасіі, палестры, тэатры (тэатр у Эпідаўры, арх. Паліклет Малодшы, 350—330), маўзалей у Галікарнасе (адно з «Сямі цудаў свету»), помнік Лісікрата ў Афінах (каля 335 да н.э.). У скульптуры развіваўся партрэт (работы Дэметрыя з Алапекі, канец V — 2-я пал. IV ст. да н.э.). У ёй павялічыліся драматызм і дынаміка (творы Скопаса), стаў пераважаць лірычны настрой; у статуях Праксіцеля — тонкія пластычныя эфекты. Творы Лісіпа вызначала драматычная напружанасць, Леахара — акадэмічная халоднасць. У 2-й пал. IV ст. да н.э. папулярнасцю карыстаўся жывапісец Апелес, які валодаў майстэрствам святлаценю.
Элінізм
У перыяд элінізму (канец IV—I ст. да н.э.) у сувязі з заваёвамі Аляксандра Македонскага значна пашырылася сфера культурных уплываў Старажытнай Грэцыі, узніклі новыя яе цэнтры. Будаваліся гарады з рэгулярнай планіроўкай (Александрыя Егіпецкая, Антыёхія на Аронце, Селеўкія на Тыгры), велічныя пабудовы (Фароскі маяк у Александрыі), архітэктурныя ансамблі (акропаль у Пергаме). Скульптура дасягнула вышэйшай ступені трагізму, кампазіцыйных і пластычных кантрастаў (фрыз Пергамскага алтара, каля 180 да н.э., група «Лаакоан» Агесандра, Палідора і Атэнадора, каля 50 да н.э.), жыццесцвярджальнай сілы (Ніка Самафракійская, канец IV ст. да н.э.). Найбольшую важнасць набыў партрэт, у якім аўтары шукалі непаўторныя або экзатычныя рысы, тыпы і характары (партрэты варвараў, старых, беднякоў, рабоў). Ствараліся партрэты тыранаў, у якіх парушаны ідэал чалавека-грамадзяніна (статуі дыядохаў), манументальныя скульптуры (статуя Геліяса, т.зв. Калос Радоскі, не захавалася, адно з «Сямі цудаў свету»).
Музыка
Першыя сведчанні пра песенна-танцавальнае і інструментальнае мастацтва Старажытнай Грэцыі адносяцца да III тыс. да н.э. (крыта-мікенская культура). У гамераўскі перыяд былі пашыраны песні пастухоў, жняцоў, ткачоў, пахавальныя, пераможныя і інш., мастацтва спевакоў-казачнікаў — аэдаў, рапсодаў. У VIII—V ст. да н.э. старагрэчаская музыка дасягнула высокага развіцця і заняла важнае месца ў грамадскім жыцці. Спаборніцтвы спевакоў, хароў, інструменталістаў уваходзілі ў праграмы гімнастычных і мастацкіх («мусічных») гульняў. У VII—VI ст. да н.э. найбольш развілася харавая і сольная лірычная песня, а таксама інструментальная музыка для кіфары і аўласа. Значная роля належала музыцы ў класічнай трагедыі (спевы хору, меладызаваныя дыялогі, маналогі герояў).
Антычная музыка пераважна вакальная, аднагалосая (часцей мужчынскія харавыя ўнісонныя спевы ў дыяпазоне 2 актаў), цесна звязаная з метрыкай верша, натавалася літарамі грэчаскага і фінікійскага алфавітаў. У аснове гукарада — тэтрахорды, з якіх складаліся актаўныя лады
Старажытныя грэкі стварылі вучэнне пра этас (маральна-выхаваўчую і грамадска-арганізуючую функцыю музыкі), рытм, лады, увялі многія тэрміны, што выкарыстоўваюцца і ў наш час («музыка», «мелодыя», «мелас», «рытм»).
IC 210
IC 210 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фінікс Санз у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 51-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Фінікс Санз.
Васілішкі (гміна)
Гміна Васілішкі (Gmina Wasiliszki) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Васілішкі (1874 жых. у 1921 годзе ).
У самым пачатку міжваеннага перыяду гміна Васілішкі ўваходзіла ў склад Лідскага павета Навагрудскага ваяводства. 11 красавіка 1929 года ў склад гміны Васілішкі перададзена частка тэрыторыі гміны Шчучын. 29 мая 1929 года гміна ўвайшла ў склад новаўтворанага Шчучынскага павета таго ж ваяводства.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Ваўчок (цацка)
Ваўчок, які хутка верціцца, не падае, але паступова з-за трэння вуглавая хуткасць ўласнага кручэння памяншаецца. Калі хуткасць кручэння становіцца недастаткова вялікай, вось ваўчка пачынае спіралепадобна адхіляцца ад вертыкалі (прэцэсаваць), і ў рэшце рэшт ваўчок падае і спыняе кручэнне.
Ваўчок — гэта найпросты прыклад гіраскопа, які з'яўляецца найважнейшым элементам цэлага шэрагу навігацыйных прыбораў.
Палессе (Пастаўскі раён)
Пале́ссе (, Полесье) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года цэнтр Палескага сельсавета.
Знаходзіцца за 50 км у напрамку на захад ад горада Паставы, за 300 км ад Віцебска, за 8 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Лынтупы.
Марозы (Слуцкі раён)
Маро́зы (, Морозы) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Грэскага сельсавета.
Бульвар Асман
Бульвар Асма́н (Boulevard Haussmann) — парыжскі бульвар, названы так у гонар барона Асмана, пад кіраўніцтвам якога ў сярэдзіне XIX стагоддзя была праведзена перапланіроўка Парыжа і створаны парыжскія бульвары.
Бульвар Асман мае даўжыню 2530 м і амаль цалкам перасякае дзявятую і восьмую акругі Парыжа. Пачынаецца ў квартале, дзе размешчаны кватэры найбуйнейшых банкаў і перасякае кварталы, дзе пераважна размешчаны офісныя памяшканні і буйныя крамы.
Міхаіл Іосіфавіч Велер
Міхаі́л Іо́сіфавіч Ве́лер (Михаил Иосифович Веллер; нар., Камянец-Падольскі, Украінская ССР) — расійскі пісьменнік і філосаф, член Расійскага ПЭН-Цэнтра і Расійскага філасофскага таварыства, лаўрэат шэрагу літаратурных прэмій.
Праца
У 1972—1973 гадах працуе па размеркаванні ў Ленінградскай вобласці выхавальнікам групы падоўжанага дня пачатковай школы і настаўнікам рускай мовы і літаратуры ў сельскай васьмігадовай школе. Звольнены па ўласным жаданні.
Уладкоўваецца рабочым-бетоншчыкам цэха зборных канструкцый ЖБК-4 у Ленінградзе. У якасці вальшчыка лесу і землякопа выязджае летам 1973 з брыгадай «шабашнікаў» на Кольскі паўвостраў і Церскі бераг Белага мора.