cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Камітэт па правах чалавека ААН
Камітэт па правах чалавека ААН — арганізацыя, якая займаецца наглядам за выкананнем Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах у краінах-удзельніцах пакта. Заснаваны паводле часткі 4 Пакта. Складаецца з 18 экспертаў, якія выбіраюцца на чатырохгадовы тэрмін.
Функцыі
Камітэт ацэньвае даклады аб выкананні Пакта, якія падаюцца краінамі-ўдзельніцамі, складае каментарыі да Пакта («заўвагі агульнага парадку») і выказвае меркаванні па скаргах дзяржаў і прыватных асоб аб парушэнні Пакта (акрамя артыкула 1) краінамі, якія ратыфікавалі Першы факультатыўны пратакол да Пакта. Члены камітэта маюць права выказваць асобныя думкі, якія прыкладваюцца да меркаванняў.
Прававое значэнне меркаванняў Я. Мёлер і ацэньваюць так: «нягледзячы на той факт, што фармальна меркаванні Камітэта не з’яўляюцца юрыдычна абавязваючымі, набірае сілу меркаванне, што дзяржавы-ўдзельнікі абавязаны забяспечыць ахвяру парушэння, канстатаванага Камітэтам, эфектыўным сродкам прававой абароны ў адпаведнасці з ч. 3(а) артыкула 2 Пакта».
Камітэт і Беларусь
Да сённяшняга дня Рэспубліка Беларусь ніводнага разу не выконвала рашэнні Камітэта, прынятыя па скаргах грамадзян, у т. л. не інфармаваў пра тое, якія гэта былі рашэнні насельніцтва.
Стара Рапа
Стара Рапа (Стара Ропа́) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Худоціна
Худоціна (Худотино) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Падрошчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Худоціна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Худоціна не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Баня-Лука (аэрапорт)
Баня-Лука (Међународни аеродром Бања Лука, Medunarodni aerodrom Banja Luka) — міжнародны аэрапорт, таксама вядомы як Аэрапорт Махаўляны па назве блізкай вёскі, змесцаваны ў 18 км да паўночна-паўночна-ўсходу ад чыгуначнай станцыі горада Баня-Лука, другога па памеры горада Босніі і Герцагавіны і адміністрацыйнага цэнтра Рэспублікі Сербскай.
Гісторыя
Будаванне Міжнароднага аэрапорта Лазня-Лука пачалося ў 1976 годзе. У адпаведнасці з планам развіцця тады гэта быў аэрапорт мясцовай значнасці, вылічаны на абслугоўванне ўнутраных рэйсаў на тэрыторыі СФРЮ.
Пасля палітычнага і тэрытарыяльнага падзелу былой Югаславіі Баня-Лука ў выніку Дэйтанскага пагаднення фактычна стала сталіцай Рэспублікі Сербскай. Гэта надало аэрапорту Баня-Лукі вялікую значнасць і новую ролю. Міжнародны аэрапорт Баня-Лука быў адкрыты для грамадзянскіх рэйсаў 18 лістапада 1997 года.
З 1999 па 2003 гады аэрапорт быў галоўным хабам Air Srpska, якая была флагманскім перавознікам Рэспублікі Сербскай. Гэта авіякампанія была створана Jat Airways і ўрадам Рэспублікі Сербскай. У 2003 годзе Air Srpska спыніла дзейнасць з прычыны нарастальнай запазычанасці, а Jat Airways выйшла з прадпрыемства. Існуе план стварэння новай авіякампаніі Sky Srpska, якая будзе знаходзіцца ў аэрапорце Лазня-Лука.
Інфраструктура аэрапорта мадэрнізавалася ў 2002 і 2003 гадах у звязку з візітам папы Яна Паўла II у Баня-Луку ў чэрвені 2003 года.
Аператарам Міжнароднага аэрапорта Баня-Лука з'яўляецца дзяржаўнае прадпрыемства «Aerodromi Republike Srpske».
Фракцыянаваная кандэнсацыя
Фракцыянаваная кандэнсацыя — працэс ступеністага астуджэння газавай (паравой) сумесі, які суправаджаецца паслядоўнай кандэнсацыяй асобных кампанентаў або іх фракцый. У прамысловасці фракцыянаваная кандэнсацыя ўжываецца пераважна для нізкатэмпературнага падзелу газавых сумесяў, для атрымання фракцый, абагачаных асобнымі кампанентамі. Канчатковая тэмпература астуджэння газавай сумесі ў кожнай ступені вызначаецца патрабаваннямі, што прад'яўляюцца да складу кандэнсату.
Прыватным выпадкам фракцыянаванай кандэнсацыі з'яўляецца.
Вацлаў Юльянавіч Жэброўскі
Ва́цлаў Юлья́навіч Жэбро́ўскі (, Вільямпольская слабада паблізу горада Коўна, цяпер горад Каўнас, Літва — расстраляны, Масква) — савецкі дзеяч, журналіст, адказны рэдактар «Настаўніцкай газеты» і газеты «За камуністычную асвету», 3-ці сакратар ЦК КП(б) Беларусі. Кандыдат у члены ЦК КП(б) Украіны ў чэрвені 1930 — студзені 1932 года. Член Бюро ЦК КП(б) Беларусі ў сакавіку 1932 — 1934 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў польскай сям'і.
Член РСДРП(б) з чэрвеня 1917 года.
Міхаіл Данілавіч Сіянін
Міхаіл Данілавіч Сія́нін ( — ) — удзельнік Грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войнаў, гвардыі палкоўнік. Герой Савецкага Саюза (1943).
Вацлаў Юльянавіч Жэброўскі
Біяграфія
У жніўні — снежні 1918 года — знаходзіўся ў турме за рэвалюцыйную дзейнасць. З снежня 1918 года — член Ковенскага падпольнага камітэта РКП(б), інструктар-арганізатар Ковенскага камітэта РКП(б), загадчык інструктарскага аддзела Народнага камісарыята ўнутраных спраў ССР Літвы і Беларусі. У 1920 годзе быў зноў арыштаваны літоўскімі ўладамі, але неўзабаве вызвалены.
Міхаіл Данілавіч Сіянін
Біяграфія
М. Д. Сіянін нарадзіўся ў вёсцы Забалацце (сучасны Аршанскі раён Віцебскай вобласці Беларусі). З 15 гадоў пачаў працаваць на заводзе ў Барані. У 1917 годзе добраахвотнікам уступіў у армію. Удзельнічаў у баях на Аршаншчыне, служыў у Дарагабужы, у 235-м Невельскім палку Омскай імя Італьянскага пралетарыята жалезнай дывізіі. Скончыў курсы Чырвоных камандзіраў. Ваяваў на Туркестанскім фронце, з 1923 па 1931 год удзельнічаў у барацьбе з басмачамі.
Вацлаў Юльянавіч Жэброўскі
Біяграфія
У ліпені — жніўні 1920 года — член Прэзідыума Цэнтральнага бюро прафесійных саюзаў Літвы. З жніўня 1920 года — у Чырвонай арміі, служыў начальнікам партыйнай асветы палітычнага аддзела 3-й арміі. У 1921 годзе — старшыня Польскага бюро Віцебскага губернскага камітэта РКП(б).
Міхаіл Данілавіч Сіянін
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1920 года; узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга і імянной шашкай Рэўваенсавета СССР. У 1927 годзе скончыў Вышэйшую кавалерыйскую школу, у 1941 г. — Ваенную акадэмію Генштаба.
Вацлаў Юльянавіч Жэброўскі
Біяграфія
З 1924 года — на партыйнай рабоце ў Кіеве. Працаваў намеснікам загадчыка арганізацыйна-размеркавальнага аддзела Кіеўскага акруговага камітэта КП(б)У, загадчыкам агітацыйна-прапагандысцкага аддзела Червоназаводскага раённага камітэта КП(б)У горада Харкава. У 1930 годзе — інструктар ЦК УКП(б).
Міхаіл Данілавіч Сіянін
Біяграфія
У Вялікую Айчынную вайну на фронце з лістапада 1941 года: палкоўнік, камандзір 69-й механізаванай брыгады. Удзельнічаў у бітве пад Масквой. У верасні 1943 года брыгада пад яго камандаваннем вызначылася ў бітве за Дняпро каля сяла Вялікі Букрын, на паўднёвы ўсход ад Кіева, 22.09.1943 г. батальён брыгады фарсіраваў Дняпро ў раёне сяла Зарубніцы і захапіў плацдарм. На працягу трох сутак пад ударамі авіяцыі праціўніка М. Д. Сіяніну ўдалося пераправіць на плацдарм асноўныя сілы брыгады і замацавацца на плацдарме.
Вацлаў Юльянавіч Жэброўскі
Біяграфія
У 1930—1932 гадах — слухач Камуністычнага універсітэта імя Свярдлова ў Маскве.
Міхаіл Данілавіч Сіянін
Біяграфія
М. Д. Сіянін — удзельнік баёў на Дуклінскім перавале ў Чэхаславакіі.
Вацлаў Юльянавіч Жэброўскі
Біяграфія
У студзені — лютым 1932 года — намеснік загадчыка аддзела агітацыі і масавых кампаній ЦК УКП(б).
Міхаіл Данілавіч Сіянін
Біяграфія
У 1948 годзе М. Д. Сіянін скончыў Вышэйшую ваенную акадэмію імя К. Я. Варашылава. Жыў у Оршы, працаваў дырэктарам Мемарыяльнага музея Канстанціна Сяргеевіча Заслонава.
Памяць
Імем М. Д. Сіяніна названа вуліца ў Оршы.
Вацлаў Юльянавіч Жэброўскі
Біяграфія
З 28 сакавіка 1932 года да 16 студзеня 1934 года — 3-ці сакратар ЦК КП(б) Беларусі.
З мая 1934 года — адказны рэдактар «Настаўніцкай газеты» ў горадзе Маскве. Да ліпеня 1937 года — адказны рэдактар газеты «За камуністычную асвету».
Георгій Васілевіч Штыхаў
Георгій Васілевіч Штыхаў (, в. Старая Беліца,  —, Мінск) — беларускі археолаг і гісторык. Доктар гістарычных навук (1983), прафесар (1989).
Біяграфія
Нарадзіўся 14 ліпеня 1927 года ў сям’і служачых. Працаваў настаўнікам у школах Гродзенскай і Гомельскай абласцях (1956—1959). Скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1956). Вучыўся ў аспірантуры Інстытута гісторыі АН БССР (1959—1962), на фарміраванне гістарычнага светапогляду Г. Штыхава значна паўплывалі У. М. Ігнатоўскі і А. Р. Мітрафанаў.
Малодшы навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік, загадчык сектара, загадчык аддзела археалогіі і гісторыі Полацкай зямлі Інстытута гісторыі АН БССР (1962—2000). У 1965 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Древний Полоцк (IX—XIII вв.)» (навуковы кіраўнік — В. Р. Тарасенка). З 1982 года ўзначальваў пастаянную камісію па археалагічным даследаванні старажытнага Мінска. У 1983 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Города Полоцкой земли (IX—XIII вв.)». Прафесар (1987). З 2000 года быў галоўным навуковым супрацоўнікам аддзела археалогіі сярэднявечнага перыяду Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
Навуковыя зацікаўленні Г. В. Штыхава: археалогія і гісторыя Беларусі VI—XIII ст., гісторыя і археалогія Полацкай землі, вытокі беларускай народнасці. Вывучае гарады Полацкай зямлі і курганныя могільнікі ранняга Сярэднявечча паўночнай і цэнтральнай Беларусі. Кіраваў экспедыцыямі па вывучэнні Полацка, Заслаўя, Віцебска, Барысава, Лукомля, Лагойска, Копысі, а таксама, у 2006 годзе праводзіў раскопкі археалагічнага помніка Баронікі — гарадзішча каля вёскі Баронікі Віцебскага раёна, якое знаходзіцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі, на левым беразе ракі Лучоса.
Падрыхтаваў 2 дактароў і 19 кандыдатаў навук. Аўтар больш за 490 прац.
Узначальваў Беларускую асацыяцыю ахвяр палітычных рэпрэсій (1992—1994).
Лаурэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1990).
Сяргей Георгіевіч Цытовіч
Сяргей Георгіевіч Цытовіч (, Горкі, Магілёўская губерня, цяпер Магілёўская вобласць — ) — беларускі гісторык, філолаг, грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Скончыў у 1910 годзе Харкаўскі ўніверсітэт. З 1910 года выкладчык землямерна-агранамічнага вучылішча ў Горках. У 1917 далучыўся да канстытуцыйна-дэмакратычнай партыі, стаў лідарам яе Горацкага аддзела, рэдагаваў газету «Горецкий вестник». З 1919 года выкладаў на рабфаку пры Горы-Горацкім земляробчым інстытуце, з 1931 года працаваў у Дзяржаўным архіве Гомельскай вобласці.
Тройчы (1918, 1920, 1922) арыштоўваўся органамі ВЧК—ДПУ.
У Другую сусветную вайну настаўнічаў у Саратаўскай вобласці (Расія). З 1944 года выкладчык МВПІ.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац пра падзеі паўстання 1863—1864 гадоў і Кастрычніцкага перавароту 1917 у Горках, Горы-Горацкі земляробчы інстытут і інш.
Яленаўка
Назву Яле́наўка маюць:
Пётр Нілавіч Дземічаў
Пётр Нілавіч Дземічаў (Пётр Ни́лович Де́мичев; 21 снежня 1917 [3 студзеня 1918], Калужская губерня —, ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, сакратар ЦК КПСС (1961—1974), кандыдат у члены Палітбюро ЦК КПСС, міністр культуры СССР (1974—1986), першы намеснік старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР (1986—1988).
Старава (Старасамбірскі раён)
Старава (Старя́ва) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Прыходзька
Прыходзька — украінскае прозвішча.
К’явары
К'явары (Chiavari) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 27797 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 231 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 16043. Тэлефонны код — 0185.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nostra Signora dell'Orto.
NGC 5489
NGC 5489 (іншыя абазначэнні — ESO 271-21, PGC 50701) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Мікалаевіч Мазнічка
Іван Мікалаевіч Мазнічка (, в. Грабаў, Івана-Франкоўская вобласць, УССР) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1990).
Біяграфія
Скончыў Львоўскі політэхнічны інстытут у 1957 годзе. Працаваў у Гродзенскім філіяле Белдзяржпраекта, з 1975 года — галоўны архітэктар, намеснік дырэктара па архітэктуры, з 1985 года — галоўны спецыяліст па архітэктуры ў Гроднаграмадзянпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года. Пражываў у г. Гродна, пасля ў роднай вёсцы Грабаў.
Творчасць
Асноўныя працы: мікрараёны № 1, 2 па вул. Савецкіх пагранічнікаў (1961—1970, у аўтарскім калектыве), Прынёманскі-1 (1970—1980), жылы дом з крамай «Спадарожнік» на Прывакзальнай плошчы (1963), навучальны корпус Дзяржаўнага ўніверсітэта (1964), адміністрацыйны корпус абласнога Упраўлення мясцовай прамысловасці (1973), жылыя дамы па вул. 60 гадоў Кастрычніка, Валковіча, у мікрараёне Фарты-1 (1975—1985), будынкі аддзела рэгуляцыі абмену рэчываў АН БССР (1975) і ДАІ УУС аблвыканкама (1976), крама «Дзіцячы свет» (1976) у Гродне, генпланы Ваўкавыска і Ашмянаў (1970-я гг.), добраўпарадкаванне плошчы Леніна, спартыўны корпус Райсельгастэхнікі ў Мастах (1980—1981).
Асфадэлавыя
Асфадэлавыя (Asphodelaceae) — сямейства аднадольных кветкавых раслін, уключанае ў парадак, прынятае ў сістэме APG IV. У сістэме APG III называцца Xanthorrhoeaceae.
Іван Мікалаевіч Мазнічка
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі. У 1990 годзе прысвоена званне Заслужанага архітэктара БССР «За вялікія заслугі ў развіцці архітэктуры і горадабудаўніцтва».
Асфадэлавыя
Сямейства ў выглядзе, які прымаецца APG IV, мае шырокі арэал у трапічным і ўмераным кліматычных паясах. Многія яго прадстаўнікі вырошчваюцца як дэкаратыўныя расліны. Некалькі відаў валодаюць лекавымі ўласцівасцямі.
Падсямействы
Вылучаюць тры падсямействы, адно з якіх прызнана манатыпным.
Аляксандр Міхайлавіч Здвіжкоў
Аляксандр Міхайлавіч Здвіжкоў (нар. 1959 г. ГДР) – беларускі журналіст,  вязень сумлення, палітвязень Беларусі
Біяграфія
Аляксандр Здвіжкоў нарадзіўся ў 1959 годзе ў ГДР, у сям’і вайскоўцаў. Пасля жылі ў Кіеве, Баранавічах, Слуцку, па месцы службы бацькі. З 1970 г. жыве ў г. Барысаў. Вучыўся ў школе №7.У 1981 г. скончыў Мінскі інстытут замежных моў па спецыяльнасці «іспанская мова». Да службы ў войску працаваў настаўнікам іспанскай мовы ў барысаўскай сярэдняй школе.
У 1985-88 гг. служыў у памежных войсках.
З 1990 г. супрацоўнічаў з выданнямі «Советская Белоруссия», «Народная газета», быў аглядальнікам газеты «Фемида».
З 1995 па 2006 гады – аглядальнік, выпускаючы рэдактар газеты «Згода».
У верасні 2005 г. кіраўнікоў рэдакцыі газеты «Згода» Аляксея Караля і А. Здвіжкова аштрафавалі на 100 базавых велічынь кожнага за парушэнне арт. 172-1 КаАП РБ – распаўсюд праз СМІ зневажальных для Прэзідэнта звестак. 9 лістапада 2005 г. Міністэрства інфармацыі РБ вынесла папярэджанне рэдакцыі недзяржаўнай газеты «Згода». Міністэрства палічыла, што ў шэрагу тэкставых публікацый і калажаў газета распаўсюдзіла звесткі, якія зневажаюць гонар і годнасць кіраўніка дзяржавы. Да такой высновы яно прыйшло, разгледзеўшы матэрыялы ў шэрагу нумароў «Згоды» ў 2005 г. (№№1,5,6,10,12,18,19). Газета «Згода» выключаная з падпіснога каталога на 2006 год.
17 лютага 2006 г. выйшаў чарговы нумар газеты «Згода» з артыкулам «Палітычны крэатыў». У ім распавядалася пра тое, які рэзананс у свеце выклікала публікацыя ў СМІ карыкатур на прарока Мухамеда. Для ілюстрацыі прыводзіліся некаторыя з гэтых карыкатур. Наклад яшчэ нават не пачалі распаўсюджваць. 21 лютага 2006 года МЗС Беларусі выступіла з заявай з нагоды публікацыі: «Міністэрства замежных спраў рашуча асуджае любыя наўмысныя дзеянні, якія могуць пацягнуць распальванне міжрэлігійнай варожасці, распаўсюд недаверу паміж нацыянальнымі і рэлігійнымі супольнасцямі, якія жывуць у Беларусі».
Неўзабаве Пракуратура прад’явіла абвінавачанне выпускаючаму рэдактару газеты «Згода» А. Здвіжкову па крымінальнай справе аб перадруку карыкатур. Аднак справа была прыпынена амаль на паўтары гады ў сувязі з тым, што следчым органам не ўдалося высветліць месцазнаходжанне абвінавачанага. Высветлілася, што журналіст з’ехаў з краіны. Следчыя органы пачалі яго пошук. На допыты ў КДБ і пракуратуру выклікалі сяброў і калегаў А. Здвіжкова. Высвятлілася, што журналіст з’ехаў у Расію.
А. Здвіжкоў доўгі час хаваўся ў Расіі і Украіне. Спыняўся ў некалькіх манастырах.
18 лістапада 2007 г. А. Здвіжкова затрымалі на вакзале ў Барысаве, куды ён прыехаў да маці на гадавіну смерці бацькі. Яго змясцілі ў СІЗА КДБ. Ніхто з грамадскасці не ведаў пра ягоны арышт, пакуль 30 снежня 2007 г. калегі А. Здвіжкова не атрымалі позвы ў суд. За два месяцы утрымання пад вартай А. Здвіжкоў на 30 адсоткаў страціў зрок.
З пракуратуры ў суд справа прыйшла з перакваліфікацыяй: з ч. 1 артыкула 130 КК РБ (ад штрафу да 5 гадоў абмежавання волі, ці зняволення) на частку 2 – ад 3 да 10 гадоў зняволення.
18 студзеня 2008 г. А. Здвіжкоў Мінскім гарадскім судом, суддзя – Руслан Аніскевіч, быў асуджаны на 3 гады пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму па ч. 2 арт. 130 КК РБ (наўмысныя дзеянні, скіраваныя на ўзбуджэнне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай варожасці ці розні, на прыніжэнне нацыянальнага гонару і годнасці, здзейсненыя службовай асобай з выкарыстаннем сваіх паўнамоцтваў). Гэта быў самы жорсткі прысуд у свеце, які быў вынесены за гэтыя карыкатуры.
Для даведкі:
Карыкатуры на прарока Мухамеда былі ўпершыню надрукаваныя ў дацкай газеце Jyllands-Posten 30 верасня 2005 г. Агулам перадрукаваны ў 22 краінах. Мусульманскія суполкі ў Еўропе падавалі на выданні судовыя іскі ў сувязі з тым, што карыкатуры «абразілі іх рэлігійныя пачуцці». Аднак суды выносілі апраўдальныя прысуды, бо «малюнкі абараняюцца законам аб свабодзе самавыяўлення і не наносяць шкоду ісламу». Прэцэдэнтам стала толькі звалненне рэдактара газеты «Франс Суар» з ініцыятывы наймальніка. Дацкі суд не прыняў да разгляду іск (аб распальванні нацыянальнай, расавай і рэлігійнай варожасці) па факце публікацыі карыкатур. У Малайзіі ў лютым 2006 г. быў толькі часова прыпынены выхад трох газет, якія надрукавалі карыкатуры, але праз некаторы час газеты аднавілі сваю працу. У Расіі ў 2006 г. у Валгаградзе закрылі газету «Городские вести». Крымінальная справа не ўзбуджалася. У Валагодскай вобласці суд цалкам апраўдаў Ганну Смірнову, галоўнага рэдактара газеты «Наш регион», якая надрукавала карыкатуры. Мусульманскія абшчыны ва Украіне на пачатку 2006 г. запатрабавалі прабачэння ад рэдакцыі газеты «Сегодня» за публікацыю некалькіх карыкатур у якасці ілюстрацый да артыкула «Трэцюю сусветную вайну выклікаюць карыкатуры». Самымі жорсткімі былі прысуды ў мусульманскіх краінах Іарданіі і Емене. Да двух месяцаў турмы былі асуджаныя журналісты ў Іарданіі, аднак іх адпусцілі пад заклад. Галоўны рэдактар еменскай газеты Al-Rai Al-Aam («Грамадзкая думка») Камаль аль-Альфі быў асуджаны на год турэмнага зняволення, але Генеральны пракурор адмяніў гэтае рашэнне як занадта жорсткае.
Камітэт абароны журналістаў (CPJ, Нью-Йорк) заклікаў беларускія ўлады тэрмінова вызваліць А. Здвіжкова. «Абсалютна зразумела, што гэта толькі нагода, каб пакараць незалежнага журналіста - нават пасля закрыцця яго выдання», - так пракаментаваў выканаўчы дырэктар Камітэта абароны журналістаў Джоэл Сайман.
«Рэпрэсіўная машына Аляксандра Лукашэнкі эксплуатуе рэлігійныя пачуцці, каб прымусіць замаўчаць аднаго са жменькі незалежных журналістаў, якія яшчэ засталіся ў Беларусі,» - паведаміла каардынатарка праграм Камітэта абароны журналістаў па Еўропе і Цэнтральнай Азіі Ніна Агнянава.
«Пераслед журналістаў за імкненне інфармаваць грамадскасць па важных пытаннях з'яўляецца злоўжываннем законам аб распальванні нянавісці», – так пракаментаваў вынікі суда прадстаўнік АБСЕ па пытаннях свабоды СМІ Міклаш Харасці. «У Еўропе XXI стагоддзя жахліва назіраць, як рэдактара арыштоўваюць, замыкаюць і абсалютна несувымерна караюць толькі за перадрук карыкатур, зробленых у іншым месцы і апублікаваных паўсюль», - сказаў ён.
Міжнародная арганізацыя «Рэпарцёры без межаў» таксама выступіла з пратэстам супраць прысуду. «Рэпарцёры» назвалі прысуд надзвычай суровым. «Хутчэй за ўсё, гэта была проста падстава для таго, каб пакараць апазіцыйнага журналіста. Абставіны яго арышту пацвярджаюць гэта».
Дацкі Саюз журналістаў выказаў глыбокую занепакоенасць з нагоды вынікаў суда. На думку кіраўніка Дацкага Саюза журналістаў, гэты судовы працэс уяўляе сабой сур'ёзную атаку на свабоду прэсы.
Рэдактар аддзела культуры дацкай газеты Jyllands-Posten Флемінг Роўз, адказны за першую публікацыю скандальных карыкатур, палічыў, што «судзіць за гэта проста ганьба і глупства», і што «працэс над «Згодай» не варты еўрапейскай краіны XXI стагоддзя».
Удзельнікі Канферэнцыі міжнародных няўрадавых арганізацый Рады Еўропы заклікалі беларускія ўлады вызваліць усіх палітвязняў, у тым ліку і А. Здвіжкова.
На пачатку лютага 2008 г. Міжнародная праваабарончая арганізацыя «Amnesty International» прызнала журналіста вязнем сумлення і заклікала беларускія ўлады неадкладнага яго вызваліць.
Аляксандра Здвіжкова ўтрымлівалі ў СІЗА КДБ, у СІЗА-1 у Мінску і пры канцы тэрміну — у рэспубліканскім турэмным шпіталі.
22 лютага 2008 г. Вярхоўны суд Беларусі ў закрытым рэжыме разгледзеў касацыю А. Здвіжкова на рашэнне Мінскага гарсуда. Вярхоўны суд, улічваючы стан здароўя А. Здвіжкова і яго маці, прымяніў 70 артыкул КК РБ і прызначыў пакаранне ніжэй ніжэйшай мяжы, прадугледжанага адпаведным артыкулам – з трох гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму на тры месяцы арышту. Гэты тэрмін журналіст ужо адбыў падчас следства і судовага разбору. 22-га лютага 2008 г. А. Здвіжкоў выйшаў на волю.
Праваабаронцы звязваюць вызваленне А.Здвіжкова з палітычным рашэннем уладаў. У выніку ціску міжнароднай супольнасці і патрабаванняў вызваліць ўсіх палітзняволеных у Беларусі ў замен на адмену палітычных і эканамічных санкцый ЕС і ЗША, беларускімі ўладамі было прынятае палітычнае рашэнне па вызваленні напачатку 2008 г.: 18 студзеня — М. Аўтуховіча,  23 студзеня — З. Дашкевіча, 5 лютага — А. Фінкевіча, 11 лютага — А. Клімава, 22 лютага — А. Здвіжкова.
Пасля вызвалення А. Здвіжкоў пакінуў Беларусь. «Я не жадаю быць грамадзянінам ГЭТАЙ Рэспублікі Беларусь, у якой ёсць менавіта ГЭТЫЯ суды, менавіта ГЭТАЯ пракуратура і менавіта ГЭТЫЯ турмы. Я цудоўна ўсведамляю, што дагэтуль не знаходжуся ў бяспецы, і спакойна ўздыхну, толькі калі пакіну межы Рэспублікі Беларусь» — паведаміў ён калегам 25 лютага 2008 г. на першай пасля вызвалення прэс-канфэрэнцыі ў офісе ГА «БАЖ».
А. Здвіжкоў на тры гады з’ехаў з Беларусі ў Маскву, затым вярнуўся ў Барысаў, дзе жыве і зараз. Пад літаратурным псеўданімам Іван Катавасаў займаецца пісьменніцкай працай, аўтар шасці раманаў у стылі фэнтэзі на рускай мове.
Фенаменалогія
Фенаменалогія (літар. — вучэнне аб феноменах) — філасофскае вучэнне пра з'явы свядомасці; у вузкім сэнсе — кірунак у філасофіі XX — пач. ХХІ ст., прадстаўнікі якога імкнуцца вызваліць філасофскую свядомасць ад натуралістычных установак. Яны абвяшчаюць сферай філасофскага аналізу рэфлексію свядомасці пра свае акты і іх змест, выяўленне першапачатковых асноў пазнання чалавечага існавання і культуры.
Гісторыя
У пачатку XX ст. прынцыпы філасофскай плыні сфармуляваў Э. Гусерль. Ён вызначаў фенаменалогію як своеасаблівую навуку аб спасціжэнні ўніверсальных, апрыёрных, надгістарычных структур чыстай свядомасці, ідэальных сутнасцей — феноменаў. Дасягнуць гэтай мэты можна з дапамогай т.зв. «фенаменалагічнай рэдукцыі», сутнасць якой заключаецца ва ўстрыманні ад любых меркаванняў аб аб'ектыўным існаванні быцця, яго прасторава-часавай арганізацыі.
Узнікненне фенаменалогіі як самастойнага ўплывовага кірунку ў філасофіі звязана з канцэпцыяй Э. Гусерля. З'явілася адным з вытокаў экзістэнцыялізму і іншых плыняў сучаснай філасофіі.
Сутнасць вучэння
Галоўная ўвага ў фенаменалогіі звяртаецца на пазавопытныя, пазагістарычныя структуры свядомасці, што забяспечваюць яе рэальную дзейнасць і супадаюць з ідэальнымі значэннямі ў мове і псіхалагічных перажываннях. Фенаменалогія дапамагае раскрываць у свядомасці неабходныя сэнсавыя, інварыянтныя перадумовы ўспрымання аб'ектаў і іншых форм пазнання. Фенаменалогія выступае супраць пазнання рэальных фактаў у прыроднай ці сацыяльнай сферы, а суб'ект пазнання разглядае як увасабленне «чыстай» свядомасці, а не як эмпірычную, сацыяльную і псіхафізіялагічную істоту.
У псіхічных феноменах фенаменолагі вылучаюць шэраг стуктурных элементаў: моўныя абалонкі, разнастайныя псіхічныя перажыванні, прадмет мыслення ў свядомасці, сэнс — інварыянтную структуру і змест моўных выразаў. Прадмет мыслення і сэнс, на іх думку, складаюць інтэнцыянальную («сэнсастваральную») структуру свядомасці. Згодна з фенаменалогіяй, прадметнае быццё іманентна ўласціва свядомасці і набывае сэнс у суадносінах з ёю. Фенаменалагічная ўстаноўка здзяйсняецца з дапамогай метаду рэдукцыі, які дазваляе разглядаць суб'ект пазнання як трансцэндэнтальны свет агульназначных ісцін, што ўзвышаюцца над эмпірычна-псіхалагічнай свядомасцю і надаюць ёй акрэслены сэнс.
Куніміцу Сэкігуці
(関口 訓充; нар. ) — японскі футбаліст. У 2010—2011 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Чалновая (вёска)
Чалновая (Челновая) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Падрошчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Чалновая абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Чалновую не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Карымата
Карыма́та (Selat Karimata) — праліў паміж астравамі Калімантан і Белітунг у Інданезіі, злучае Паўднёва-Кітайскае і Яванскае моры.
Дакладная даўжыня праліва марскім картамі не вызначана і лічыцца, што даўжыня роўная яго шырыні. Найменшая шырыня каля 210 км. Глыбіні да 36 м. У праліве шмат астравоў і каралавых рыфаў.
На беразе праліва, у дэльце ракі Капуас, знаходзіцца горад і порт Пантыянак — адміністрацыйны цэнтр правінцыі Заходні Калімантан.
Cochylimorpha woliniana
Cochylimorpha woliniana — від молей сямейства. Сустракаецца ў Швецыі, Францыі, Германіі, Даніі, Аўстрыі, Швейцарыі, Італіі, Чэхіі, Славакіі, Венгрыі, Балгарыі, Румыніі, Польшчы, Латвіі, Украіны, Расіі, Кыргызстане і Манголіі.
Размах крылаў 13-17 мм. Лёт імага з чэрвеня па жнівень.
Лічынкі харчуюцца. Сустракаецца са жніўня па май.
Старанэвычы
Старанэвычы (Стороне́вичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Міхаіл Георгіевіч Данілевіч
Міхаіл Георгіевіч Данілевіч (нар., хутар каля в. Ула, Віцебская губерня — , Ленінград) — вучоны, медык-інфекцыяніст, прафесар. Быў членам праўлення Ленінградскага таварыства дзіцячых урачоў і таварыства мікрабіёлагаў, эпідэміёлагаў і інфекцыяністаў, арганізатарам Камітэта па дзіцячых кропельных інфекцыях у Ленінградзе. Рашэннем Вучонага савета Санкт-Пецярбургскай педыятрычнай медыцынскай акадэміі кафедры інфекцыйных захворванняў прысвоена імя прафесара Міхаіла Георгіевіча Данілевіча.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 лістапада 1882 года на хутары каля в. Ула Віцебскай губерні.
У 1910 годзе скончыў Ваенна-медыцынскую акадэмію ў Пецярбургу, у 1912 годзе — інтэрнатуру ў Выбаргскай дзіцячай бальніцы. Працаваў у Мікалаеўскай дзіцячай бальніцы, старшым урачом інфекцыйных аддзяленняў бальніцы імя Н. Ф. Філатава. Адначасова быў асістэнтам на кафедрах дзіцячых і інфекцыйных хвароб у Петраградскім медыцынскім інстытуце. З 1925 года загадваў Васілевостраўскай дзіцячай бальніцай і з’яўляўся старшым навуковым супрацоўнікам Інстытута аховы мацярынства і дзяцінства. Працаваў у 1934—1956 гадах загадчыкам кафедры дзіцячых інфекцый у Ленінградскім педыятрычным медыцынскім інстытуце, у НДІ дзіцячых інфекцый. Удзельнічаў у стварэнні савецкай сістэмы аховы здароўя, будаўніцтве дзіцячых бальніц, амбулаторый. Намаганнямі М. Г. Данілевіча ў Ленінградзе была створана сетка дзіцячых інфекцыйных стацыянараў, якая ўключала ў сябе акрамя клінікі кафедры НДІ дзіцячых інфекцый, шпіталь імя Н. Ф. Філатава, дзіцячую інфекцыйную бальніцу № 3, дзіцячую інфекцыйную бальніцу ім К. Лібкнехта, дзіцячую інфекцыйную бальніцу № 13, дзіцячую бальніцу Л. Пастера.
Навуковая дзейнасць
Прафесар Данілевіч апублікаваў каля 150 навуковых прац, у тым ліку 5 манаграфій, прысвечаных пераважна такім хваробам, як шкарлятына, дыфтэрыя, дызентэрыя. Першы ў расійскай навуцы сфармуляваў паняцце «перакрыжаваныя інфекцыі». Вывучыўшы іх ролю ў дзіцячай смяротнасці, ён прапанаваў сістэму прафілактыкі ўнутрыбальнічных заражэнняў.
Рэпруа
Рэпруа (რეპრუა) — рака ў Абхазіі, Грузіі самая кароткая ў свеце рака. Уяўляе сабой магутны выхад падземнай карставай ракі, якая праз 18 метраў уліваецца ў Чорнае мора. Рэпруа забяспечвае водазабор усёй Гагры. Збіраецца вада ў пячорах, размешчаных у высакагор’і на плато Арабіка на вышыні 2500 м, за 12-15 км ад узбярэжжа Чорнага мора. Таксама рака сілкуецца ад найглыбейшай пячоры свету Крубера-Варонья. З’яўляецца адной з самых халодных рэк Чарнаморскага ўзбярэжжа Каўказа.
Міністэрства лясной прамысловасці БССР
Міністэ́рства лясно́й прамысло́васці Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Народнага камісарыята лясной прамысловасці БССР пад назвай Міністэрства лясной прамысловасці БССР.
Гісторыя
У 1948 годзе ведамства атрымала найменаванне Міністэрства лясной і папяровай прамысловасці БССР, затым у 1951 годзе яму была вернутая старая назва. З 1953 года зноў Міністэрства лясной і папяровай прамысловасці БССР.
У 1957 годзе было скасавана, у 1965 годзе было адноўлена под назвай Міністэрства лясной, цэлюлозна-папяровай і дрэваапрацоўчай прамысловасці БССР. У ліпені 1968 года адбыўся падзел ведамства на Міністэрства лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці БССР і Міністэрства цэлюлозна-папяровай прамысловасці СССР.
20 жніўня 1986 года зноў атрымала найменне Міністэрства лясной, цэлюлозна-папяровай і дрэваапрацоўчай прамысловасці БССР. 13 мая 1988 года ведамства атрымала назву Міністэрства лясной прамысловасці БССР.
20 лютага 1991 года Пастановай Вярхоўнага Савета Беларускай ССР № 618-ХII Міністэрства было скасавана.
Ія Міхайлаўна Папова
Ія Міхайлаўна Папова (нар., г. Алма-Ата) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1950 годзе Маскоўскі архітэктурны інстытут. 3 1950 года працавала ў інстытуце «Казгарбудпраект» у Алма-Аце. У 1966—1980 гадах у Мінску ў інстытуце «Мінскпраект» (з 1968 галоўны архітэктар праектаў).
Член Саюза архітэктараў СССР з 1957 года. Пражывала ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: блок-секцыі і 9-павярховыя жылыя дамы серыі М-464, аднасекцыйныя 9-, 12-павярховыя (у далейшым 14-, 16-павярховыя) жылыя дамы ў мікрараёне Усход 1 (1968—1978, у сааўт.; прэмія СМ СССР 1978), у т.л. комплексы 9-, 16-павярховых жылых дамоў з установамі культбыту, 16-, 18-, 20-павярховых жылых дамоў з маналітнага аглапарытабетону, жылыя дамы ў мікрараёне Ракаўская шаша 3 , дамы серыі М-111-90 для заводаў ККД, блок-секцыі серый М-464, М-111-90 , выкарыстаныя для забудовы раёнаў Серабранка 1, 2, 5, 6, 7, 3, 4 (усе 1975—1981, у сааўтарстве) , вул. Някрасава, В. Харужай, Танкавай, Мельнікайтэ, Сурганава (1966—1980) у Мінску.
Узнагароды
Прэмія Савета Міністраў СССР за распрацоўку праектаў і будаўніцтва буйнапанэльных жылых дамоў у Мінску (1978, у аўтарскім калектыве).
Трайчаны
Трайчаны — прадмесце Слуцка, якое размяшчалася на левым беразе ракі Случ, на захад ад Старога горада. Паселішча ўзнікла вакол вядомага з XV ст. Траецкага манастыра, у які ўваходзілі дзве царквы — драўляная Благавешчання і мураваная Траецкая, а таксама келлі, жылыя дамы, сад, сажалка. Прадмесце Трайчаны кароткім участкам прылягала да абарончага пояса горада. Праз манастыр ад слуцкай Віленскай брамы праходзіла дарога да Нясвіжа, і далей да Вільні. Калі побач з манастыром вырасла прадмесце, адрэзак дарогі да горада стаў вуліцай Трайчанскай. Цяпер гэта жылы раён уздоўж вуліцы Віленскай ад Чортавага мосціка да медыцынскага каледжа.
NGC 5490
NGC 5490 (іншыя абазначэнні — NGC 5490A, UGC 9058, MCG 3-36-65, ZWG 103.95, PGC 50558) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5490, NGC 5490A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Страшэвычы
Страшэвычы (Страше́вичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Чарнаморскае ўзбярэжжа Каўказа
Чарнаморскае ўзбярэжжа Каўказа (антычная назва — Калхіда) — геаграфічны і гістарычны рэгіён, які ўяўляе сабою прычарнаморскую паласу Краснадарскага края Расійскай Федэрацыі, узбярэжную частку Абхазіі, а таксама грузінскіх Мегрэліі, Гурыі і Аджарыі. На большай частцы свайго працягу з'яўляецца курортнай зонай.
Едакі бульбы
«Едакі бульбы» (De Aardappeleters) — карціна нідэрландскага мастака Вінцэнта Ван Гога, якую ён напісаў у красавіку 1885 года ў нідэрландскім паселішчы Нюэнен. Цяпер яна размешчана ў Музеі Ван Гога ў Амстэрдаме. Гэта першая карціна, створаная мастаком у так званы «нюэненскі перыяд», у які пачала выяўляцца мастацкая манера мастака.
У сваім лісце брату Тэа мастак пісаў пра карціну:
Мушковічы
Мушковічы (Мушковичи) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мушковіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мінкін
Мінкін — прозвішча.
Жељезнице Републике Српске
Жeљeзницe Peпубликe Cpпcкe / Željeznice Republike Srpske (скарочана ЖPC ці ŽRS) — дзяржаўная чыгуначная кампанія Рэспублікі Сербскай, энтытэта Босніі і Герцагавіны; з'яўляецца адной з дзвюх найбуйнейшых чыгуначных кампаній у Босніі (другая — Željeznice Federacije Bosne i Hercegovine, Чыгункі Федэрацыі Босніі і Герцагавіны). У веданні ЖРС знаходзяцца 424 км чыгунак Рэспублікі Сербскай. Кампанія ўтворана ў 1991 годзе пад назвай «Жељезнице Српске», але пасля Дэйтанскага пагаднення атрымала сучасную назву.
Чыканья
Чыкан'я (Cicagna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 2562 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 223 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 16044. Тэлефонны код — 0185.
Панхакс
Апісанне
Даўжыня да 8 см. Цела жаўтавата-шэрае з дробнымі жоўтымі плямкамі. Зверху на галаве бліскучая пляма. Спінны плаўнік блакітны з чорнай плямай каля асновы; брушны і анальны — жаўтавата-зялёныя з аранжавымі кропкамі, па ніжнім краі анальнага ідзе аранжавая палоска; хваставы — светла-жоўты, мае па краі шырокую блакітную палосу з чорнай аблямоўкай. Афарбоўка цела самак больш сціплая, чым самцоў.
Пашырэнне
Пашырана ў вадаёмах Індыі, Шры-Ланкі, Малайскага архіпелага. У Еўропу завезена ў канцы ХІХ ст.
Значэнне і выкарыстанне
Акварыумная рыба. Гадуюць у вялікіх акварыумах, пакрытых шклом (рыбы лёгка выскокваюць), з багатай расліннасцю на паверхні вады.
Уладзімір Мікітавіч Марчанка
Уладзімір Мікітавіч Марчанка (7 жніўня 1916, Губарэвічы, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць — 17 красавіка 1945,) — камандзір разліку 76-міліметровай гарматы 1054-га стралковага палка 301-й стралковай дывізіі 5-й ударнай арміі 1-га Беларускага фронту, старшына. Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 25 ліпеня 1916 года ў вёсцы Губарэвічы Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці ў сялянскай сям’і. Беларус.
У Чырвонай Арміі з 1937 года. Служыў у артылерыі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года. Ваяваў на Паўночна-Каўказскім, 3-м і 4-м Украінскіх, 1-м Беларускім франтах. Удзельнічаў у абароне Паўночнага Каўказа і Кубані, вызваленні Данбаса, поўдня Украіны, Малдовы, Польшчы, у баях на тэрыторыі Германіі.
Камандзір разліку 76-мм гарматы 1054-га стралковага палка старшы сяржант У. М. Марчанка 26 жніўня 1944 года ў баі ля вёскі Альбіна пры спробе праціўніка прарваць кальцо акружэння агнём з гарматы ліквідаваў 3 гарматы, кулямёт і да 20 варожых салдат. Загадам па 301-й стралковай дывізіі № 44 ад 22 верасня 1944 года ўзнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Камандзір разліку 76-мм гарматы 1054-га стралковага палка старшына У. М. Марчанка з артылерыстамі даручанага яму разліку ў баях за ўтрыманне плацдарма на левым беразе ракі Одэр каля польскага горада Ортвіч 6 лютага 1945 года агнём з гарматы прамой наводкай паразілі 3 танкі і 3 кулямётныя кропкі праціўніка. Загадам № 77 па 5-й ударнай арміі ад 29 сакавіка 1945 года узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
16 красавіка 1945 года ў наступальным баі на Кюстрынскім плацдарме з байцамі разліку знішчыў 6 агнявых кропак праціўніка, каля 30 варожых салдат, 2 бронетранспарцёры. Быў цяжка паранены, але поля бою не пакінуў. Памёр ад ран 17 красавіка 1945 года. Пахаваны на гарадскіх могілках горада Кюстрын.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года старшына Марчанка Уладзімір Мікітавіч пасмяротна узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
Міхаіл Мікітавіч Дойлін
Міхаіл Мікітавіч Дойлін (нар., в. Свяча, Віцебская губерня — ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч.
Біаграфія
У 1935 годзе працаваў шафёрам, потым служыў у Чырвонай Арміі. З 1940 года на партыйнай рабоце: інструктар, загадчык аддзела прапаганды і агітацыі Баляхоўскага райкама кампартыі Украіны. У гады Вялікай Айчыннай вайны начальнік штаба стралковага палка, быў цяжка паранены. З 1945 года на партыйнай і гаспадарчай рабоце: сакратар Сенненскага, потым другі і першы сакратар Коханаўскага райкамаў КПБ. У 1956—1958 гадах першы сакратар Лёзненскага райкама партыі, узначальваў упраўленне Дзяржстраха па Віцебскай вобласці, з 1960 года працаваў інжынерам у абласным аўтатранспартным упраўленні.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР, членам Рэвізійнай камісіі КП Беларусі, членам абкама КПБ.
У віры падзей
«У віры падзей» — дэбютны студыйны альбом беларускага рэпера Вожыка, выдадзены ў 2011 годзе.
Крытыка
Музычны журналіст Зміцер Падбярэзскі адзначыў, што гэта нечаканая і прыстойная праграма: ''«Вожык і бярэ найперш, бадай, менавіта шчырасьцю, адкрытасьцю і натуральнасьцю. Не паразытуе на актуальнасьці ў тэкстах, не займаецца вырабам гукавых плакатаў і, як падалося, не ірве на сабе кашулю ў жаданьні спадабацца з усяе сілы ўсім і адразу»''. Музычны крытык Сяргей Будкін адзначыў, што «Вожык прамаўляе cлоўцы зь ляноткаю, але з душою».
Грэчаская Вікіпедыя
Грэчаская Вікіпедыя (грэч.: Ελληνική Βικιπαίδεια) — раздзел Вікіпедыі на грэчаскай мове. Заснаваны 1 снежня 2002 года. 16 мая 2006 года быў напісаны 10-тысячны артыкул, а 10 красавіка 2010 года — 50-тысячны артыкул.
Гісторыя
Грэчаская Вікіпедыя была створана 1 снежня 2002 года. Развіццё раздзела:
Бзыбта
Бзыбта, Бзыпта, Бзыб (ბზიფი, Бзыҧ, Бзыҧта) — пасёлак гарадскога тыпу ў Гаграўскім раёне Абхазіі, у вусце цясніны ракі Бзыб, ад якой і атрымала сваю назву.
Грэчаская Вікіпедыя
Статыстыка
Станам на 1 2023 года, грэчаскі раздзел Вікіпедыі змяшчае  NaN артыкулаs. Зарэгістравана NaN удзельнікs, з якіх  зрабілі якое-небудзь дзеянне за апошнія 30 дзён, а  NaN удзельнікs маюць статус адміністратара. Агульная колькасць правак складае.
Збігнеў Кабата
Збігнеў Кабата (, в. Яромічы, Кобрынскага павета —, Нанайма, Канада) — брытанскі і канадскі паразітолаг, доктар біялагічных і філасофскіх навук, ганаровы член Паразіта-лагічнага грамадства.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і афіцэра. Выпускнік гімназіі г. Кобрына.
Дайго Нісі
(西 大伍; нар. ) — японскі футбаліст. У 2011—2019 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Збігнеў Кабата
Біяграфія
У 1945 годзе ён апынуўся спачатку ў Італіі, дзе далучыўся да Другога корпуса Войску краёвай. У 1946 годзе разам са сваім корпусам быў перамешчаны ў Вялікабрытанію, дзе пасля заканчэння шасцімесячных курсаў рыбакоў працаваў на камерцыйных рыбалоўных судах у Паўночным моры. Атрымаў доктарскую ступень ва Універсітэце Абярдзіна (Шатландыя), абараніў доктарскую навуковую працу «Паразіталогія марскіх рыб». Там жа ён сустрэў сваю будучую жонку (Mary Montgomery), у шлюбе з якой нарадзіліся дачка і сын будучага навукоўца.
Пасля заканчэння ўніверсітэта працаваў у марской лабараторыі Шатландскага аддзела сельскай гаспадаркі і рыбалоўства ў Абярдзіне. У 1966 годзе прысвоена званне доктара біялагічных і філасофскіх навук.
Навуковая дзейнасць
Кабата прысвяціў больш 50 гадоў працы па сістэматыцы і цыклах паразітычных капепод. Як прызнанне заслуг, яго імем названа некалькі дзясяткаў марскіх істот.
На працягу 15 гадоў быў членам Міжнароднай камісіі па заалагічнай наменклатуры. У 1984 годзе ён стаў прэзідэнтам-заснавальнікам Міжнароднай асацыяцыі капепадалогаў. Чытаў лекцыі ва ўніверсітэтах Вялікабрытаніі, Аўстраліі, Індыі.
Апублікаваў шмат навуковых прац. Яго фундаментальная праца «Parasitic Copepoda of British Fishes» (Ray Society Publications, 1979) утрымоўвае больш 2000 арыгінальных, праўдзіва мастацкіх і заалагічна падрабязных малюнкаў паразітычных ракаў. Іншыя яго вядомыя кнігі: «Copepods Parasitic on Fishes: Keys and Notes for Identification of the Species (Synopses of the British fauna)» (Backhuys Publishers, 1992) і «Parasites and Diseases of fishes cultured in the tropics» (Taylor & Francis, 1985) і каля 150 артыкулаў у навуковых часопісах таксама запатрабаваны навуковай супольнасцю.
Сумесна з Л. Марголісам распрацаваў дыягностыку статкаў прамысловых рыб з выкарыстаннем выглядаў паразітаў як маркераў. Гэтым быў адкрыты новы кірунак у менеджменце біярэсурсаў мора, які паспяхова развіваецца ў нашы дні. Важнай заслугай Кабаты былі пераклады рускай паразіталагічнай літаратуры і іх папулярызацыя сярод маладых англамоўных паразітолагаў.
Узнагароды
З. Кабата адзначаны шматлікімі медалямі за прафесійную і грамадскую дзейнасць, сярод якіх узнагароды Канадскага грамадства заолагаў, Польскага паразіталагічнага грамадства. Ён быў выбраны ганаровым прэзідэнтам Кангрэса паразітолагаў у Ванкуверы ў 2002 годзе, а ў 2003 годзе ўдастоены Прыза выдатнага паразітолага (Eminent Parasitologist Award) Амерыканскага грамадства паразітолагаў.
Раней, у 1996 годзе, навукоўцу быў уручаны Вялікі крыж Ордэна Адраджэння Польшчы (Grand Commander Cross of Polonia Restituta) і прысвоена званне Ганаровага доктара сельскагаспадарчага ўніверсітэта ў Шчэціне. У 1995 годзе быў аднагалосна абраны ганаровым членам Паразіталагічнага грамадства пры Расійскай акадэміі навук (цяпер Міжрэгіянальная грамадская арганізацыя Паразіталагічнага грамадства). Збігнеў быў членам рэдкалегій міжнародных паразіталагічных часопісаў.
Сезон 1996 ЖФК Надзея-Спартак Магілёў
У 1996 годзе жаночы футбольны клуб «Надзея-Спартак» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Стрылкы (Старасамбірскі раён)
Стрылкы (Стрі́лки) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нотынгемскі Трэнцкі ўніверсітэт
Нотынгемскі Трэнцкі ўніверсітэт (Nottingham Trent University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нотынгем.
NGC 5490B
NGC 5490B (іншыя абазначэнні — MCG 3-36-67, ZWG 103.97, KUG 1407+177, PGC 50572) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Rhyacionia pinicolana
Rhyacionia pinicolana — від молей сямейства.
Апісанне
Размах крылаў 16-23  мм. Дарослыя знаходзяцца на крыле з сярэдзіны ліпеня да канца жніўня.
Лічынкі харчуюцца на ,  і. На хвоі звычайнай лічынкі харчуюцца парасткамі, выклікаючы смалістую эксудацыю і скажэнні, часам наносячы пашкоджанні вядучым парасткам.
Арэал
Сустракаецца ад Паўночнай і Цэнтральнай Еўропы да Усходняй Расіі, Кітая (Пекін, Цяньцзінь, Хэбэй, Шаньсі, Унутраная Манголія, Ляанін, Гірын, Хэйлунцзян, Фуцзянь, Цзянсу, Хэнань, Гуйчжоу, Шэньсі, Нінся), Японія і Карэя.
Ходарава (Віцебскі раён)
Ходарава — вёска ў Курынскім сельсавеце Віцебскага раёна Віцебскай вобласці.
У XIX стагоддзі ў складзе фальварка Хлявіншчына, які ўваходзіў у маёнтак Хамякова. У 1848 вёска (2 двары, 34 жыхары) прыватная ўласнасць калежскага рэгістратара Франца Станілевіча.
На пачатку XX ст. вёска ў Курынскай воласці Віцебскім павеце і губерні. У 1905 вёска (18 двароў, 128 жыхароў — 69 муж., 59 жан.) належала Ходараўскаму сельскагаспадарчаму таварыству, якое мела 150 дзес. зямл.
У 1941 у вёсцы 58 двароў, 283 жыхары. З ліпеня 1941 па чэрвень 1944 Ходарава акупіраваны нямецкімі войскамі. 9 жніўня 1943 нямецкія акупацыйныя ўлады знішчылі вёску і 67 жыхароў. Вывезена ў Германію 87 чалавек, вярнулася 47.
Пасля вайны вёска адбудавалася. У 1969 тут 33 двары, 112 жыхароў.
На 1 студзеня 2003 — 12 двароў і 14 жыхароў. Вёска ў складзе сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Міхалкова».
Стывен Хокінг
Стывен Уільям Хокінг (Stephen William Hawking;, г. Оксфард, Вялікабрытанія — , Кембрыдж, Вялікабрытанія) — англійскі фізік-тэарэтык. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1974), Нацыянальнай АН ЗША (1992).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Оксфардскі ўніверсітэт (1962), затым Кембрыджскі ўніверсітэт (1966), у якім і працаваў, з 1977 прафесар.
3 1962 паралізаваны, з 1985 страціў магчымасць маўлення.
У 22 гады ў Хокінга быў дыягнаставаны бакавы аміятрафічны склероз. Паводле прагнозаў урачоў, вучонаму заставалася жыць 2-3 гады. Аднак лёс Хокінга склаўся інакш. Ён быў двойчы жанаты, стаў бацькам траіх дзяцей. І ўжо цалкам паралізаваны прадаўжаў займацца навукай, выкладаў, выступаў з дакладамі з дапамогай камп’ютарнага галасавога сінтэзатара.
Прах Стывена Хокінга пахаваны ў лонданскім Вэстмінстэрскім абацтве.