cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Талахасі
Сваю назву горад Талахасі атрымаў у пачатку 16 стагоддзя ад індзейцаў племя Апалачы, якія засялялі гэтую мясцовасць. Талахасі азначае «старыя палі» (велізарныя палі ў свой час атачалі горад). Паводле легенды, канчатковы варыянт напісання назвы горада абрала Актавія Уолтан, дачка кіраўніка Фларыды. Уплыў на развіццё Талахасі аказалі не толькі індзейцы, але і іспанцы, французы, англічане, якія пасля тут пасяліліся.
У 1825 годзе ў адпаведнасці з рашэннем заканадаўчага органа Фларыды аб размяшчэнні сталіцы штата паміж населенымі цэнтрамі Святога Аўгустына і Пенсаколай быў заснаваны Талахасі.
Парэчча (Лідскі раён)
Парэ́чча (, Поречье) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата ў 1784 годзе згадвае вёску Парэчча ў Беліцкай парафіі як уласнасць ваяводы віленскага Караля Станіслава Радзівіла.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Таменарык
Таменарык — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Таменарыкскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 15 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, сяла Жанакарган. Код КАТА — 434063100.
Венералогія
Венералогія — галіна медыцыны, якая вывучае інфекцыйныя хваробы, якія перадаюцца ў асноўным палавым шляхам, венерычныя хваробы.
Гісторыя
У асобную дысцыпліну з агульнай медыцыны венералогія вылучылася ў канцы 15 стагоддзя, Калі ў Еўропе пачалася пандэмія сіфілісу. Працяглы час сіфіліс і ганарэя лічыліся адным захворваннем, што тлумачыцца недастатковасцю ведаў пра узбуджальнікаў сіфілісу і ганарэі і памылкай англійскага навукоўца канца 18 ст. Дж. Хантэра, які прышчапіў сабе гной ад хворага ганарэяй, які пакутаваў, верагодна, адначасова і ад сіфілісу; на месцы прышчэпкі ўтварылася першасная сіфілома. У 1-й палове 19 ст. сфармавалася французская школа венеролагаў, заснавальнікам якой стаў французскі ўрач Ф. Рыкор. У 1838 годзе для доказу адрознення гэтых хвароб Рыкор правёў доследы на людзях, штучна заразіўшы 600 чалавек сіфілісам і 800 ганарэяй. Пры гэтым Рыкор дапусціў шэраг грубых памылак, сцвярджаючы, напрыклад, што другасныя праявы сіфілісу не заразлівыя, аб'яднаў шанкр мяккі і цвёрды шанкр у адно захворванне. У 1879 заснавальнік брэслаўскай школы венеролагаў А. Нейсер адкрыў ўзбуджальніка ганарэі - ганокок, канчаткова абгрунтаваў самастойнасць гэтага захворвання.
Уладзімір Уладзіміравіч Адамаў
Уладзімір Уладзіміравіч Адамаў (,  — ?, ) — беларускі савецкі батанік-фларыст, геабатанік, дэндролаг, адзін з першых даследвальнікаў расліннасці Беларусі.
Біяграфія
Пасля заканчэння ў 1899 годзе Імператарскага Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта працаваў у Мінскай і Віцебскай губернях. У 1920—1935 гадах кіраваў батаніка-лізіметрычным аддзяленнем Мінскай балотнай даследчай станцыі, секцыяй натуралізацыі Беларускага аддзялення Усесаюзнага інстытута прыкладной батанікі. Адамаў — адзін з арганізатараў Вялікалётчанскага батанічнага сада ў маёнтку Вялікія Лётцы каля Віцебска), сфармаваў большую частку яго калекцыі . Быў кіраўніком геабатанічных экспедыцый Упраўлення меліярацыі Наркамзема Беларусі.
Апошнія гады цяжка хворы Адамаў быў вымушаны жыць у пасёлку Нікіта ў Крыму, сумяшчаючы лячэнне з працай у Нікіцкім батанічным садзе.
Уклад у навуку
У першай (1900) фларыстычнай працы Адамаў звярнуўся да аднаго з відаў роду  — (цяпер вядомы як ), у ёй ён звёў дадзеныя аб распаўсюджванні гэтага віду ў Сібіры і Еўрапейскай Расіі.
У 1924 годзе Адамаў даў найпадрабязнае апісанне на трох мовах (па-руску, па-латыні і на эсперанта) «новага віду» рода, пад гэтай назвай ім былі аб'яднаны ў адзін від  і. Апісанне дадзена на падставе дваццацігадовых назіранняў аўтара над гэтай раслінай, знойдзенай у наваколлях Віцебска ў возеры Лётцы.
У 1930 і 1932 гадах Адамаў апублікаваў працы пра беларускія.
Геабатанічныя працы Адамава прысвечаны характарыстыцы расліннасці Беларускага Палесся (1927), Камароўскага балота (1925) (ён вывучаў змену пустазельных траў, раслінныя асацыяцыі і г.д.) і іншых тэрыторый Беларусі. Многія з іх засталіся неапублікаванымі.
Бібліятэка
Бібліятэка У. У. Адамава знаходзілася ў яго маёнтку ў Вялікіх Лётцах. Асабліва шырока ў ёй была прадстаўлена літаратура па батаніцы, лекавым раслінам, пчалярстве, сельскай гаспадарцы, садоўніцтве.
Лёс бібліятэкі У. У. Адамава дакладна не вядомы. Па некаторых звестках, вялікая частка яе была перададзена грамадскай арганізацыі, а астатняя літаратура перавезена ў Мінск, дзе з сярэдзіны 1920-х гг. жыў і працаваў У. У. Адамаў.
Памяць
На сядзібным доме вучонага, які захаваўся ў Вялікіх Лётцах, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Анатоль Канстанцінавіч Дудкін
Анатоль Канстанцінавіч Дудкін (28 жніўня 1964, в. Малы Трылесін, Бялыніцкі раён, Магілёўская вобласць — 21 мая 2019) — беларускі пракурор.
Біяграфія
У 1986 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт.
Працоўную дзейнасць пачаў з пасады стажора пракуратуры Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці, працягнуў стажорам, а затым і памочнікам пракурора Шклоўскага раёна.
З лютага 1988 года — следчы пракуратуры Шклоўскага раёна, з ліпеня 1989 года — старэйшы следчы пракуратуры Магілёўскай вобласці. У лістападзе 1991 года прызначаны пракурорам аддзела пракуратуры Магілёўскай вобласці па наглядзе за следствам і дазнаннем у органах унутраных спраў. Са снежня 1991 года — намеснік Магілёўскага прыродаахоўнага пракурора. З 1993 года па 1995 год працаваў пракурорам Хоцімскага раёна, з 1995 па 1996 гады — пракурорам Шклоўскага раёна. Са снежня 1996 года па лістапад 2007 — пракурор Магілёўскай вобласці.
З лістапада 2007 года па лістапад 2014 года — Беларускі транспартны пракурор. У лістападзе 2014 года Беларуская транспартная пракуратура была ператворана ва ўпраўленне Генеральнай пракуратуры па наглядзе за выкананнем заканадаўства на транспарце і ў мытных органах, якое ўзначаліў Дудкін.
Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Узнагароды
За час працы на розных пасадах у органах пракуратуры ганараваны ганаровым званнем «Заслужаны працаўнік органаў пракуратуры Рэспублікі Беларусь», узнагароджаны медалём «За бездакорную службу» III, II і I ступені.
Дайнека
Дайнека — прозвішча.
Меліта-дзі-Наполі
Насельніцтва складае 37 073 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 9966 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 80017. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano protomartire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2262
IC 2262 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тарэцк
Тарэцк (Торецьк; да 1936 г. — Шчарбінаўка, у 1936—2015 г. — Дзяржынск) — горад абласнога падпарадкавання (з 30 снежня 1962 года па 2020) у Данецкай вобласці Украіны. Уваходзіць у Горлаўска-Янакіеўскую агламерацыю. Размешчаны паміж чыгуначнымі станцыямі Фенольная каля 7 км (пгт. Нью-Ёрк) на лініі «Канстанцінаўка-Ясінаватая» і Магдалінаўка каля 1 км (п. Піўнічнэ) на лініі «Канстанцінаўка-Мікітаўка».
Пражская кансерваторыя
Пражская кансерваторыя (Pražská konzervatoř) — чэшская музычная навучальная ўстанова, размешчаная ў горадзе Празе.
Гісторыя
Першапачаткова навучанне закранала толькі інструменталістаў, у 1817 годзе адкрыўся вакальны клас. Росквіт кансерваторыі прыйшоўся на мяжу XIX—XX стагоддзяў, асабліва пасля таго, як у 1885 годзе заняткі сталі праходзіць у новазбудаваным Рудальфінуме, а ў 1890 годзе ў склад кансерваторыі ўлілася аўтарытэтная Пражская школа арганістаў. У 1918 годзе, са здабыццём Чэхаславакіяй незалежнасці, кансерваторыя была нацыяналізавана, і ў яе працы ўзніклі пэўныя складанасці, звязаныя як са стратай Рудальфінума (дзе зараз засядаў парламент), так і з агульнай тэндэнцыяй да паасобнага культурнага жыцця дзвюх асноўных нацый краіны — чэхаў і немцаў, у сілу дзеяння якой у 1920 годзе са складу кансерваторыі вылучылася асобная Нямецкая акадэмія музыкі і тэатра ў Празе. Затое ў 1919 годзе ў складзе кансерваторыі адкрылася аддзяленне драматычнага выканальніцтва.
Брно-горад
Брно-горад (Brno-město) — адзін з 7 раёнаў Паўднёвамараўскага края Чэшскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны муніцыпалітэт раёна — горад Брно. Плошча — 230,22 км², насельніцтва складае 403 972 чалавека.
Геаграфія
Размешчаны ў цэнтры края. З усіх бакоў атачае тэрыторыя раёна Брно-прыгарад.
Гарады і насельніцтва
Даныя на 2009 год:
Сярэдняя шчыльнасць — 1 754,72 чел./км²; 100 % насельніцтва жыве ў гарадах.
Фелікс Андрыс Венінг-Мейнес
Фелікс Андрыс Венінг-Мейнес (,  —, Амерсфарт) — нідэрландскі геафізік і геадэзіст.
Біяграфія
Заваяваў вядомасць дзякуючы вынаходніцтву дакладнага метаду вымярэння гравітацыйнага поля Зямлі. Гэты метад дазволіў рабіць марскія вымярэнні гравітацыйнага поля, што прывяло да адкрыцця вучонымі гравітацыйных анамалій марскога дна. Пазней гэтыя анамаліі сталі адным з доказаў існавання дрэйфу мацерыкоў.
Дом па Камсамольскай вуліцы, 22 (Хоцімск)
Дом па Камсамольскай вуліцы, 22 — будынак у гістарычным цэнтры Хоцімска. Пабудаваны ў пачатку XX ст. з цэглы. Прыклад жыллёвай архітзктуры. У будынку размяшчаецца Раённы Дом рамёстваў.
Архітэктура
Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты пакатым вальмавым дахам. У дэкоры галоўнага фасада выкарыстаны фігурныя пілястры, руст, геаметрычны арнамент. Лучковыя аконныя праёмы дэкарыраваны дугападобнымі броўкамі і філёнгамі з разеткамі. Да бакавога фасада прылягае больш позняя драўляная прыбудова. Пры ўваходзе — тамбур, дзе знаходзіцца двухмаршавая лесвіца на другі паверх.
Тарноўскі павет
Тарноўскі павет (powiat tarnowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Тарнаў. Займае плошчу 1413,44 км². Насельніцтва павета складае 200,7 тыс. чалавек.
Уладзімір Сцяпанавіч Залеўскі
Уладзімір Сцяпанавіч Залеўскі (, в. Стараволя, Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1967 годзе. Працаваў кіраўніком групы архітэктараў у Гроднаграмадзянпраекце, галоўным архітэктарам праектаў у Гродзенскім аддзеле Белкааппраекта, з 1978 года — галоўны спецыяліст па архітэктуры ў Гроднасельбудпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражываў у г. Гродна.
Творчасць
Асноўныя працы: гасцініца «Ліда» ў Лідзе (1972), комплекс жылых 9-павярховых дамоў з блокам абслугоўвання ў Шчучыне (1980), універмаг у Карэлічах (1982), мікрараён па вул. Савецкай у Смаргоні (1971), Паўднёва-Усходні жылы раён (1973, у аўтарскім калектыве) і грамадскі цэнтр мікрараёна Дзевятоўка-1 (1986, у аўтарскім калектыве) у Гродне, клуб у в. Гарнастаевічы Свіслацкага раёна (1982), забудова пасёлка Тур’я Шчучынскага раёна (1985).
Гозскі сельсавет
Го́зскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Гоза.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Шульніцкі сельсавет у складзе Астравецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Шульнікі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Газа, сельсавет перайменаваны ў Гозскі. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Міхалішкаўскага (18 населеных пунктаў: Авены, Вада, Валейкуны, Гоза, Загазь, Зялёнка, Кудра, Лучка, Масляны, Мацкелы, Мельнікі, Навадрожкі, Нарэйшышкі, Побалі, Рудзішкі, Сасанішкі 1, Сасанішкі 2, Шульнікі) і Чэхскага (3 населеныя пункты: Бабраўнікі, Грэбалы і Карлаўшчызна) сельсаветаў.
Надзея Віктараўна Траян
Надзея Віктараўна Траян (24 кастрычніка 1921 — 7 верасня 2011, Масква ) — савецкая разведчыца і медыцынская сястра партызанскага атрада «Бура», Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Верхнядзвінск (цяпер — Віцебская вобласць) у сям’і служачага. Скончыла 10 класаў.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны, знаходзячыся на тэрыторыі, акупаванай фашысцкімі войскамі, удзельнічала ў рабоце падпольнай арганізацыі ў горадзе Смалявічы Мінскай вобласці. Члены падпольнай камсамольскай арганізацыі, створанай на торфазаводе, збіралі разведдадзеныя аб праціўніку, папаўнялі шэрагі партызан, аказвалі дапамогу іх сем’ям, пісалі і расклейвалі ўлёткі. З ліпеня 1942 г. была сувязной, разведчыцай, медсястрой партызанскіх атрадаў «Сталінская пяцёрка» (камандзір М. Васіленка), «Бура» (камандзір М. Скаромнік), брыгады «Дзядзі Колі» (камандзір — Герой Савецкага Саюза П. Р. Лапацін) у Мінскай вобласці. Удзельнічала ў аперацыях па падрыве мастоў, нападзенні на варожыя абозы, не раз ўступала ў бой з карнікамі. Па заданні арганізацыі прыняла ўдзел разам з М. Б. Осіпавай і А. Р. Мазанік ў падрыхтоўцы аперацыі па знішчэнні фашысцкага гаўляйтара Беларусі Вільгельма Кубе. Аб гэтым подзвігу савецкіх партызан расказана ў мастацкім фільме «Гадзіннік спыніўся апоўначы» («Беларусьфільм»).
Званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 1209) Надзеі Віктараўне Траян прысвоена 29 кастрычніка 1943 года за мужнасць і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Пасля вайны ў 1947 годзе скончыла 1-ы Маскоўскі медыцынскі інстытут. Працавала дырэктарам НДІ санітарнай асветы Міністэрства аховы здароўя СССР, дацэнтам кафедры хірургіі 1-га Маскоўскага медыцынскага інстытута. Была членам прэзідыума Савецкага камітэта ветэранаў вайны, членам Камітэта абароны міру, старшынёй выканкама Саюза таварыстваў Чырвонага крыжа і Чырвонага паўмесяца СССР, членам Савета міжнароднай Федэрацыі змагароў супраціву, сустаршынёй Міжнароднай арганізацыі санітарнай асветы.
Жыла ў Маскве.
Кандыдат медыцынскіх навук, старшы лейтэнант медыцынскай службы запасу.
Парк культуры (станцыя метро, Кальцавая лінія)
«Парк культуры» (Парк культу́ры) — станцыя Кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Шчытна (Ніжнесілезскае ваяводства)
Шчытна  (Szczytna, Rückers) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 440 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 100 км на поўдзень ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Шчытна. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 80,38 км². Насельніцтва 5,3 тыс. чалавек.
Стараселле (Чашніцкі раён)
Старасе́лле (, Староселье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
У 1954—1960 гадах цэнтр Старасельскага сельсавета.
Леанід Марцінавіч Дайнека
Біяграфія
Скончыў у 1959 годзе тэхнічнае вучылішча ў Ніжнім Тагіле, у 1967 годзе аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта БДУ.
Працаваў на будоўлях, на Ніжнетагільскім металургічным камбінаце, на Віцебскай студыі тэлебачання, Беларускім тэлебачанні. У 1972—1989 гадах — адказны сакратар часопіса «Маладосць». З 1989 года ў выдавецтве «Мастацкая літаратура». З 1993 года займаўся прадпрымальніцкай дзейнасцю, заснаваў фірмы «Пасад» і «БелПі» (брэнд «Крамбамбуля» і іншыя).
Памёр года. Пахаваны 25 жніўня на могілках у Калодзішчах.
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1961 годзе. Аўтар зборнікаў вершаў «Галасы» (1969), «Бераг чакання» (1972), «Мая вясна саракавая» (1979), «Вечнае імгненне» (1985) — лейтматывы твораў: услаўленне роднай зямлі і чалавека працы, роздум над гадамі вайны, маленства, жыццём вёскі. Некаторыя вершы Л. Дайнекі пакладзены на музыку. Таксама аўтар зборніка апавяданняў «Бацькава крыніца» (1976).
Сітцы
Сі́тцы (, Ситцы), да 1971 года Вялікія Сітцы (у жыцці абедзве назвы і цяпер ужываюць паралельна) — аграгарадок у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Сітцаўскага сельсавета. Знаходзіцца за 19 км на захад ад Докшыц, за 220 км ад Віцебска, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Параф’янава, на аўтамабільнай дарозе Докшыцы — Мядзел.
Леанід Марцінавіч Дайнека
Творчасць
Аўтар дылогіі «Людзі і маланкі» (1977) і «Запомнім сябе маладымі» (1979), якая раскрывае складаныя падзеі рэвалюцыі, грамадзянскай вайны, барацьбы з акупантамі, станаўлення беларускай дзяржаўнасці ў 1917—1919; рамана «Футбол на замініраванным полі» (1987), дзе асэнсоўвае тэму горада; фантастычнага рамана «Чалавек з брыльянтавым сэрцам» (1992).
Гістарычныя раманы
Вядомы як адзін з найлепшых беларускіх гістарычных пісьменнікаў. Аўтар раманаў «Меч князя Вячкі» (1987) пра барацьбу Полацка з немцамі ў Ніжнім Падзвінні ў XIII стагоддзі, «След ваўкалака» (1988) пра полацкага князя Усяслава Брачыславіча, «Жалезныя жалуды» (1990) пра ранні этап станаўлення Вялікага Княства Літоўскага;. У 2008 годзе выйшаў раман «Назаві сына Канстанцінам», дзея якога адбываецца ў XV—XVI ст. у Рыме, Вялікім Княстве Літоўскім і Канстанцінопалі.
Сітцы
Вялікае Княства Літоўскае
Паселішча Сітцы ўзнікла не пазней за сярэдзіну XVI ст. ва ўладаннях, якія імаверна з 1485 года належалі троцкаму ваяводзе Багдану Саковічу. Пасля смерці пана Багдана (1491) уладанні спадкавала дачка Альжбэта, жонка Мікалая Радзівіла.
Упершыню Сітцы згадваюцца ў 1558 годзе пры падзеле спадчыны Юрыя Сямёнавіча Алелькавіча. Сітцы былі «дворцам» маёнтка Валкалата. Да дворца Сітцы належалі 23 сям’і падданых, панцырны баярын Мікалай Доктар і «чэлядзь нявольная» ў двары. Пры падзеле дворац Сітцы быў адлучаны ад валкалацкіх уладанняў і далучаны да маёнтка Даўгінава, які быў прызнаны ўласнасцю Соф’і Слуцкай, якая выйшла замуж за Юрыя Хадкевіча.
У 1567 годзе «дварэц» Сітцы, паміж Ваўкалатай і Порплішчам, належаў да Даўгінаўскага «двара» Юрыя Хадкевіча.
Паводле рэестру падымнага за 1690 год, маёнтак належаў ужо Уладзіславу Бжастоўскаму. У 1710 годзе пабудавана драўляная Георгіеўская царква.
У 2-й палове 1750-х гадоў тагачасны ўладальнік Міхал Бжастоўскі заклаў на месцы старой новую рэзідэнцыю — «новаўзнесены палац і ўсё дворнае забудаванне». Палац страчаны ў ХІХ стагоддзі, ад яго захаваліся цагляныя калоны ўваходнага порціка, наступныя гаспадары захоўвалі іх як памятку, а таксама сутарэнні. Таксама ад рэзідэнцыі Міхала Бжастоўскага захавалася ўязная брама ў стылі віленскага барока, руіны двух будынкаў, сажалкі, частка дрэўных насаджэнняў.
Расійская імперыя
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793) вёска ў Расійскай імперыі, цэнтр Сітцаўскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні. У 1798 годзе Сітцы купіў Тадэвуш Дамейка (1762—1838; дзядзька Ігнацыя Дамейкі). Наступным уладальнікам быў сын Тадэвуша — Аляксандр Стэфан Дамейка (1804—1878). Палац Бжастоўскіх згарэў яшчэ пры Тадэвушы ў 1830 годзе, да цяперашняга часу ад яго захаваліся толькі цагляныя калоны порціка. У сярэдзіне XIX ст. Аляксандр Дамейка на новым месцы побач пабудаваў драўляную партэравую сядзібу. Да сядзібнага дому прымыкаў зашклёны павільён з шатровым дахам пад аранжарэю і зімовы сад, парк вакол займаў плошчу 8 га.
Аляксандр памёр бяздзетным і да канца XIX ст. маёнтак спадчынай перайшоў яго пляменніку Вацлаву Дамейку (1854—1935). Пры Вацлаве ў Сітцах працавала цагельня, якая вырабляла цэглу, кафлю і дахоўку (кафля мясцовай вытворчасці і цяпер сустракаецца ў Сітцах). У 1913 годзе пабудавана новая каменная Георгіеўскай царква.
Найноўшы час
З 1921 года ў складзе Польшчы. З 1939 года ў складзе БССР. Апошняй уласніцай з Дамейкаў была сястра Вацлава — Вікторыя Леонія Дамейка (1858—1954), жонка Станіслава Паплаўскага, якая з’ехала, каб не застацца на тэрыторыі, што пераходзіла пад кантроль СССР. Маёнтак канфіскавалі, у 1940 годзе на яго аснове створаны саўгас «Сітцы».
У 1944 годзе савецкія партызаны спалілі сядзібу Дамейкаў.
Краязнаўства
На сайце мясцовай школы апублікаваны сабраныя вусныя матэрыялы па гісторыі Сітцаў і ваколіц.
Ічня
Ічня (Ічня) — горад, адміністрацыйны цэнтр Ічнянскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны. Размешчаны на рацэ Ічанька. За 154 км ад Чарнігава чыгункай і за 135 км па аўтадарогах. Першыя звесткі пра паселішча адносяцца да XIV стагоддзя. У XIV—XVI стагоддзях Ічня знаходзілася пад уладай Вялікага Княства Літоўскага, у сярэдзіне XVI стагоддзя атрымала статус мястэчка.
Джон Вен
Джон Вен (John Venn;, Драйпул, паблізу Хала, — , Кембрыдж) — англійскі логік. Працаваў у галіне логікі класаў, дзе стварыў адмысловы графічны апарат (так званыя «дыяграмы Вена»), які знайшоў ужыванне ў логіка-матэматычнай тэорыі «фармальных нейронавых сетак». Вену належыць абгрунтаванне зваротных аперацый у лагічным вылічэнні Дж. Буля. Вен займаўся таксама імавернаснай логікай.
IC 2263
IC 2263 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шалкія
Шалкія — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Шалкінскай сельскай акругі. Код КАТА — 434065100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1824 чалавекі (904 мужчыны і 920 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1926 чалавек (987 мужчын і 939 жанчын).
Анапаліс (Мэрыленд)
Анапаліс (Annapolis) — горад у ЗША, сталіца штата Мэрыленд і акругі Эн-Эрандэл. Насельніцтва — 36217 чалавек (2004). Размешчаны на р. Северн, у 3 км ад месца яе ўпадзення ў Чэсапікскі заліў Атлантычнага акіяна. Горад знаходзіцца ў 40 км ад Балтымора і Вашынгтона. У Анапалісе размешчана Ваенна-марская акадэмія ЗША і Каледж Св. Джона. Горад быў часовай сталіцай у 1783—1784 гадах.
Стэгна (гміна)
Стэ́гна (Stegna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Навадворскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стэгне. Плошча гміны складае 169,57 км². Станам на 2004 год у гміне Стэгна пражывалі 9531 чалавек, шчыльнасць — 56,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Краснапрэсненская (станцыя метро)
«Краснапрэсненская» (Краснопре́сненская) — станцыя Кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Мета (муніцыпалітэт)
Мэта (Meta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Неапаль.
Насельніцтва складае 7943 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3848 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 80062. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria del Lauro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пацукі (Лідскі раён)
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата ў 1784 годзе згадвае вёску Пацукі ў Няцецкай парафіі як уласнасць Бушчынскага.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Да 26 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Парэцкага сельсавета.
Макензі Фой
Макензі Крыстэн Фой (Mackenzie Christine Foy;, Лос-Анджэлес, ЗША) — амерыканская актрыса, фотамадэль.
Біяграфія
Нарадзілася 10 лістапада 2000 года ў Лос-Анджэлесе (ЗША) ў сям’і хатняй гаспадыні і кіроўцы грузавіка. Хатняе навучанне дала Макензі магчымасць будаваць кар’еру з дзяцінства. У яе ёсць старэйшы брат.
Кар’ера
Макензі Фой пачала працаваць у якасці рэкламнай мадэлі для Garnet Hill, Polo Ralph Lauren і Guess (Kids). У 2006 годзе знялася ў рэкламе мэблевай кампаніі Сіндзі Кроўфард. У 2009 годзе яна атрымала сваю першую ролю на тэлебачанні. У 2011 і 2012 гадах грала ролю Рэнэсмі Каллен, дачкі Эдварда Калена і Бэлы Свон ў фільме «Прыцемкі. Сага. Світанак» і «Прыцемкі. Сага. Світанак - Частка 2». За гэтую ролю ў 2013 годзе актрыса атрымала дзве «Залатыя маліны»: разам з Тэйларам Лотнерам і з акцёрскім складам. У фільме жахаў «Заклён» Фой зыграла адну з дачок галоўных герояў, якія пераязджаюць у паўразбураны дом, у якім пачынаюць адбывацца паранармальныя з’явы. У 2014 годзе актрыса знялася разам з Мэцью МакКонахі і Эн Хэтэуэй у фільме «Інтэрстэлар». Роля юнай Мёрф прынесла актрысе прэмію «Сатурн» у намінацыі «Лепшы малады акцёр або актрыса». Таксама Макензі агучвала герояў мультфільмаў «Эрнест і Селесціна», «Дзеці з таварнага вагона», «Маленькі прынц».
IC 2264
IC 2264 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Акцябрская (станцыя метро, Кальцавая лінія)
«Акцябрская» (Октя́брьская) — станцыя Кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — індывідуальная гонка (жанчыны)
Індывідуальная гонка на 15 кіламетраў сярод жанчын у біятлоне на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года прайшла 14 лютага. У спаборніцтвах прынялі ўдзел 82 спартсменкі з 32 краін. Месцам правядзення гонкі стаў лыжна-біятлонны комплекс Лаура. Спаборніцтвы пачаліся ў 18:00 па мясцовым часе (UTC+4). Другое алімпійскае золата ў Сочы заваявала Дар'я Домрачава.
Хотліна
Хо́тліна (, Хотлино) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Кедайней
Кедайней (Kėdainiai, традыцыйная беларуская назва — Кейданы) — горад у цэнтральнай Літве, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Кедайнейскага раёна Каўнаскага павета.
Гісторыя
Упершыню паселішча ўзгадваецца ў 1372 годзе ў Лівонскай Хроніцы. У XVI—XVII стагоддзях Кейданы належылі Радзівілам. З гэтага часу Кедайней з’яўляўся буйным цэнтрам кальвінізму ў рэгіёне. У 1629 годзе ў Кейданах была адкрыта кальвінісцкая гімназія, якая дзейнічала да 1824 года.
24 красавіка 1648 года паселішча атрымала ад вялікага князя Уладзіслава Вазы правы горада і герб. 17 жніўня 1655 года тут была падпісана дэкларацыя паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Швецыяй, а 10 кастрычніка таго ж года заключана Кейданская унія.
З 1811 да 1863 года Кейданы належалі графам Гутэн-Чапскім.
Сноўск
Сноўск (Сновськ; у 1935—2016 гадах — Шчорс) — горад у Чарнігаўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Сноўскага раёна. Размешчаны за 70 км на паўночны ўсход ад Чарнігава.
Гісторыя
Вырас на месцы хутара селяніна Каржа пасля будаўніцтва ў 1878 годзе чыгуначнай лініі Гомель — Бахмач (частка Лібава-Роменскай чыгункі, якая злучала цэнтр Украіны з Санкт-Пецярбургам). Першая назва — Каржоўка, з канца XIX стагоддзя — Сноўск (па назве ракі Сноў).
У 1924 годзе Сноўск атрымаў статус горада, 21 мая 1935 года быў перайменаваны ў Шчорс (у гонар ураджэнца горада Мікалая Аляксандравіча Шчорса). У 1941—1943 гадах горад знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
Ганна Янтар
Ганна Янтар (Anna Jantar, сапр. Ганна Шмэтэрлінг-Кукульска, Anna Szmeterling-Kukulska; 10 чэрвеня 1950, Познань — 14 сакавіка 1980, Варшава) — польская спявачка, зорка эстрады 1970-х гадоў.
Нарадзілася ў горадзе Познань у 1950 годзе. Ва ўзросце 17 гадоў адбыўся яе артыстычны дэбют: яна выступіла на фестывалі студэнцкай песні ў Кракаве, атрымала прыз журы (конкурс тады выйграла ).
Музычную кар’еру спявачка пачала як Ганна Шмэтэрлінг, але ў 1972 годзе ўзяла псеўданім — Ганна Янтар. У 1970 годзе выйшла замуж за Яраслава Кукульскага — вядомага музыканта і кампазітара, які напісаў шмат песень для сваёй жонкі, з іх многія сталі шлягерамі.
У 1975 годзе Ганна Янтар была прызнаная эстраднай артысткай года, а яе пласцінка «Najtrudniejszy pierwszy krok» (Найцяжэйшы першы крок) разышлася ў 150-тысячным тыражы. У 1979 годзе, яна зноў атрымала тытул найлепшай польскай спявачкі.
27 снежня 1979 года артыстка накіравалася ў трэці раз у турнэ па ЗША. У студзені і лютым яна выступала для амерыканскіх палякаў у розных гарадах краіны. Дадому Ганна Янтар вярталася самалётам Іл-62М польскай авіякампаніі LOT рэйсам з Нью-Ёрка. Машына ўпала 14 сакавіка 1980 года пры заходзе на пасадку за некалькі кіламетраў ад варшаўскага аэрапорта. Загінулі ўсе, хто знаходзіўся на борце.
Яе дачка (нар. 1976) таксама стала вядомай спявачкай. Сімвалічна, што яна разам з маці выканала песню «Tyle słońca w całym mieście» — голас Ганны Янтар прагучаў з запісу і быў зведзены ў студыі.
Алеандра Розі
Алеандра Розі (Aleandro Rosi; нар., ) — італьянскі футбаліст, абаронца клуба «Перуджа».
«Рома»
З’яўляецца выхаванцам «Ромы». Дэбютаваў ў Серыі А 28 мая 2005 года, выйшаўшы на замену за тры хвіліны да канца гульні ў хатнім матчы супраць «К’ева» (0:0). З Прымаверай «Ромы» выйграў юнацкі чэмпіянат Італіі сезону 2004/05. У пачатку наступнага сезону Лучана Спалеці, які быў прызначаны новым трэнерам «Ромы», называе Розі будучыняй клуба і дае яму больш гульнявога часу. Дзякуючы траўмам асноўных гульцоў, 18-гадовы абаронца атрымаў магчымасць згуляць у 26 матчах сезону 2005/06, уключаючы тры гульні ў Кубку УЕФА. 24 верасня 2006 года ў матчы супраць «Пармы» забіў першы ў прафесійнай кар’еры гол. У апошнім туры Серыі А 2006/07 забіў зноў, чым дапамог «Роме» атрымаць перамогу над «Месінай» з лікам 4:3.
«К’ева», «Ліворна», «Сіена»
У пачатку сезону 2007/08, выйграўшы з «Ромай» Суперкубак Італіі, Розі адправіўся ў арэнду ў «К’ева», які выступаў ў Серыі B. Веронскі клуб выйграў чэмпіянат і атрымаў пуцёўку ў вышэйшы дывізіён, аднак для Розі не знаходзіцца пастаяннага месца ў асноўным складзе, і летам 2008 года, запісаўшы на свой рахунак 16 матчаў за «К’ева», гулец вярнуўся ў Рым. Наступны сезон ён таксама правёў у арэндзе ў Серыі B — у «Ліворна», дзе стаў асноўным гульцом (42 гульні за сезон) і дапамог клубу заваяваць месца ў вышэйшым дывізіёне ў стыкавых матчах. Летам 2009 года Розі перайшоў у саўладанне ў «Сіену». За палову правоў на гульца «Рома» атрымала 1,2 млн еўра.
Вяртанне ў «Рому»
Па выніках сезону 2009/10 «Сіена» адправілася ў Серыю B, а Розі на правах арэнды вярнуўся ў «Рому». 15 верасня 2010 года ён дэбютаваў у Лізе чэмпіёнаў, згуляўшы 90 хвілін у Мюнхене супраць «Баварыі» (0:2). Летам 2011 года «Рома» за 1,9 млн еўра цалкам выкупіла ў «Сіены» кантракт Розі.
«Парма»
Летам 2012 года новым трэнерам «Ромы» становіцца Здэнек Земан. На перадсезонным зборы каманды ў Аўстрыі Земан адмаўляецца ад паслуг Розі. 7 жніўня гулец скасаваў кантракт з клубам па ўзаемнай згодзе і падпісаў пяцігадовы кантракт з «Пармай». 25 жніўня дэбютаваў за новы клуб у выяздным матчы першага тура чэмпіянату супраць дзейнага чэмпіёна — «Ювентуса», а ў наступным туры выйшаў на замену ў канцы хатняга матчу з «К’ева» і праз 5 хвілін забіў гол.
У першай палове 2014 года на правах арэнды выступаў за «Сасуола», аднак згуляў усяго ў сямі матчах.
«Джэноа»
У ліпені 2014 года быў прададзены ў «Джэноа». У першай палове 2015 года выступаў за «Фіярэнціну» на правах арэнды, па заканчэнні якой улетку вярнуўся ў Геную.
13 ліпеня 2015 года было афіцыйна абвешчана аб пераходзе Розі на правах арэнды ў клуб «Фразінонэ», які ўпершыню ў сваей гісторыі выйшаў у Серыю A. Улетку 2016 года быў арандаваны «Кратонэ». Па заканчэнні сезону 2016/17 вярнуўся ў «Джэноа». Пасля сезону 2017/18 пакінуў генуэзскі клуб.
«Перуджа»
У лютым 2019 года стаў іграком «Перуджы».
Кутыкажа
Кутыкажа — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шалкінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 41 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Жанакарган. Код КАТА — 434065300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1126 чалавек (548 мужчын і 578 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 630 чалавек (307 мужчын і 323 жанчыны).
Інтурыст (гасцініца, Брэст)
«Інтурыст» — гасцініца ў Брэсце. Размешчана па адрасе праспект Машэрава, 15. Пабудавана ў 1975 г. па праекце архітэктараў Г. Бенядзіктава, В. Астаповіча, А. Лукомскай.
Архітэктура
У будынку калідорнай планіроўкі з двухбаковым размяшчэннем нумароў ёсць холы, ліфтавыя вестыбюлі. Кожны нумар (пакой з калідорам-пярэдняй) разлічаны па 1—2 чалавек. Інтэр’ер нумароў вызначаецца добрымі прапорцыямі, высокай якасцю аддзелачных работ і зручнай мэбляй.
У дэкаратыўным афармленні залаў рэстарана выкарыстаны нацыянальныя традыцыі. У зале 1-га паверха драўляная абшыўка пілонаў пакрыта разным раслінным і геаметрычным арнаментам (мастак I. Сідараў). Уваходы з залы ў рабочыя памяшканні аформлены дэкаратыўнымі перагародкамі, у металічны каркас якіх на 1-м паверсе ўманціраваны прамавугольныя кампазіцыі са стылізаванымі выявамі жывёл і птушак Беларусі (чаканка на медзі; мастак У. Ізяргін). У вялікай зале 2-га паверха ў ажурную мрталічную перагародку асіметрычна ўкампанаваны прамавугольныя барэльефныя кампазіцыі розных памераў: «Паляванне ў Белавежскай пушчы», «Вяселле» (разьба па дрэве; мастак I. Хоміч). Манахромную плоскасць сцяны банкетнай залы ажыўляе пано па тэму княжацкага вясельнага балявання (маркетры; мастакі У. Ізяргін, В. Сабалеўскі).
Юрый Мікалаевіч Падабед
Біяграфія
Юрый Падабед нарадзіўся ў 1962 годзе ў Слуцку. У 1985 годзе скончыў Мінскае вышэйшае ваеннае палітычнае вучылішча, у 2001 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне і справавое адміністраванне». Пяць гадоў служыў у Польшчы, чатыры гады — на Далёкім Усходзе, а таксама ў Літве і Германіі. У 1996 годзе вярнуўся ў Беларусь, камандаваў батальёнам спецпрызначэння МУС. У красавіку 1999 года прызначаны начальнікам штаба мінскага АМАП, праз паўгода стаў камандзірам атрада міліцыі адмысловага прызначэння. У канцы ліпеня 2008 года па ўласным жаданні пакінуў гэтую пасаду па стане здароўя. Падабед так пракаментаваў гэтае рашэнне:"«Я прыняў такое рашэнне сам. Дзе буду працаваць далей, яшчэ не ведаю. У мяне ёсць некаторыя праблемы са здароўем, прычым сур’ёзныя. У мяне з хрыбетнікам праблемы і ціск скача. Нічога дзіўнага: работа нервовая. Яшчэ раз паўтару: рашэнне пра сыход я прыняў сам, на мяне ніхто не ціснуў. Магу сказаць, што жонка толькі задаволеная. Маладым дарогу трэба саступаць, а змена ў мяне больш чым годная»."Яго месца заняў Юрый Караеў. Паводле розных версій, пасля адстаўкі Падабеду прапанавалі працу ў ГУУС, але ён адмовіўся, бо не хацеў працаваць намеснікам Аляксандра Найдзенкі. Такім чынам, Падабед сышоў на пенсію ва ўзросце 46 гадоў.
Пасля сыходу ў сваіх інтэрв’ю Падабед казаў, што можа паспрабаваць сябе ў іншай якасці на нейкім прадпрыемстве.
З 2009 года ўзначальвае службу бяспекі беларускага бізнесмена Юрыя Чыжа.
Чыны і званні
Палкоўнік міліцыі.
Узнагароды
У 2006 годзе пасля прэзідэнцкіх выбараў Падабед быў узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» III ступені.
Санкцыі ЕС, ЗША
Як камандуючы АМАП, які сам прымаў удзел і быў непасрэдна адказны за жорсткія разгоны мірных дэманстрацый і збіванне супрацоўнікамі ўдзельнікаў акцый пратэсту, у прыватнасці, у 2004 і 2008 гадах, Юрый Падабед у 2004 годзе быў занесены ў Чорны спіс Еўрасаюза.
Таксама Падабед па выніках «прынцыпова недэмакратычных», паводле ЗША, прэзідэнцкіх выбараў 2006 года з лютага 2007 года знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб за дзеянні, якія падрываюць дэмакратычныя працэсы і інстытуты.
Сям’я
Юрый Падабед жанаты другі раз. Мае двух дарослых сыноў ад першага шлюбу і дачку ад другога.
Іаакім V
Патрыярх Іаакім V Даў — патрыярх Антыёхіі.
Каля 1581 — 1592 гг. наведаў славянскі Усход з мэтай збору ахвяраванняў. Меў даручэнне ад Канстанцінопальскага патрыярха даследаваць стан Кіеўскай мітраполіі. У 1586г. наведаў Львоў, зацвердзіў новы статут Львоўскага брацтва, надаў яму шырокія правы і паўнамоцтвы, абмежаваўшы ўладу епіскапа. Гэты статут стаў узорам для іншых украінскіх брацтваў.
Ён зрабіў значны і практычна першы ўнёсак у стварэнне Патрыяршаства ў Масковіі (Расеі), калі наведаў яе ў 1586 годзе. Гэтая падзея стала штуршком для працы гадуноўскіх дыпламатаў па наданні кіраўніку Рускай праваслаўнай царквы патрыяршага сану. Іаакім спачатку трапіў у Заходнюю Русь, а адтуль паехаў у Маскву па матэрыяльную дапамогу. І калі ў Рэчы Паспалітай патрыярху давялося быць сведкам новага наступу каталікоў на праваслаўе і амаль поўнага заняпаду царкоўнага жыцця Кіеўскай мітраполіі, то ў Маскве яго сустрэлі з вялікім гонарам і бляскам.
Брэст (значэнні)
Назву Брэст маюць:
Мёрдак
Мёрдак — прозвішча.
Бржэцлаў (раён)
Геаграфія
Размешчаны на поўдні края. Мяжуе з паўднёвамараўскімі раёнамі Брно-прыгарад на паўночным захадзе, Годанін на паўночным усходзе, Знойма на захадзе і Вішкаў на поўначы. На поўдні — дзяржаўная мяжа з Аўстрыяй, на паўднёвым усходзе — са Славакіяй.
Гарады і насельніцтва
Даныя на 2009 год:
Сярэдняя шчыльнасць — 110,23 чал./км²; 50,81 % насельніцтва жыве ў гарадах.
Горскі
Горскі — прозвішча.
Дабрынінская (станцыя метро)
«Дабрынінская» (Добры́нинская) — станцыя Кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Трылесінскі сельсавет
Назву Трыле́сінскі сельсавет маюць:
IC 2265
IC 2265 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Мантэ-дзі-Прачыда
Насельніцтва складае 13 273 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4424 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 80070. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Божая Маці.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пішчоўцы
Пішчо́ўцы (, Пищёвцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Да 26 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Парэцкага сельсавета.
Стэпніца (гміна)
Стэпні́ца (Stepnica) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Галянёўскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стэпніцы. Плошча гміны складае 293,22 км². Станам на 2008 год у гміне Стэпніца пражывалі 4770 чалавек, шчыльнасць — 16 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Смаліцкі сельсавет
Смалі́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Смаліца.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Дабужскі сельсавет у складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Дабуж. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Трылесіна, сельсавет перайменаваны ў Трылесінскі (Трылескі) сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Быхаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 2 студзеня 1991 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Смаліца, сельсавет перайменаваны ў Смаліцкі. 5 снежня 2011 года ў склад сельсавета з Следзюкоўскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Красніца 1, Красніца 2, Кузькавічы, Латкалонія і Хатмілле).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (6 населеных пунктаў) — 872 чалавекі, з іх 97,9 % — беларусы, 1,4 % — рускія, 0,5 % — немцы.
Руперт Мёрдак
Кіт Ру́перт Мёрдак (Keith Rupert Murdoch; нар., , Аўстралія) — аўстралійскі і амерыканскі прадпрымальнік, медыямагнат, уладальнік СМІ, кінакампаній і выдавецтваў у ЗША, Аўстраліі, Еўропе, Лацінскай Амерыцы і Азіі. Заснавальнік, старшыня рады і CEO холдынгавых кампаній News Corp і 21st Century Fox.
Пасля смерці бацькі ў 1952 годзе Мёрдак узяў на сябе кіраўніцтва невялікай газетай у Адэлаідзе «The News», якая належала яго бацьку. У 1950-я і 1960-я гады Мёрдак набыў шэраг газет у Аўстраліі і Новай Зеландыі, перш чым у 1969 годзе пашырыцца на Вялікабрытанію, купіўшы «News of the World», брацкае выданне «The Sun». У 1974 годзе Мёрдак пераехаў у Нью-Ёрк, каб выйсці на рынак ЗША; тым не менш, ён захаваў інтарэсы ў Аўстраліі і Вялікабрытаніі. У 1981 годзе Мёрдак купіў «The Times», а ў 1985 годзе стаў натуралізаваным грамадзянінам ЗША, адмовіўшыся ад свайго аўстралійскага грамадзянства, каб задаволіць юрыдычнае патрабаванне аб валоданні тэлевізійнай сеткай ЗША.
У ліпені 2011 года Мёрдак сутыкнуўся з абвінавачваннямі ў тым, што супрацоўнікі яго кампаній, у тым ліку «News of the World», якая належыць News Corporation, рэгулярна ўзломваюць тэлефоны знакамітасцей, членаў каралеўскай сям’і і шараговых грамадзян. Мёрдак сутыкнуўся з паліцэйскімі і ўрадавымі расследаваннямі хабарніцтва і карупцыі з боку брытанскага ўрада і расследаваннямі ФБР у ЗША. 21 ліпеня 2012 года Мёрдак сышоў з пасады дырэктара News International.
Падводныя лодкі тыпу І
Падво́дныя ло́дкі ты́пу I — серыя дызель—электрычных падводных лодак Трэцяга рэйха. Усяго было пабудавана дзве лодкі дадзенага тыпу ў перыяд з 1935 па 1936 гг., U-25 і U-26. Абедзве лодкі былі выраблены ў Брэмене на верфі Deschimag. Абедзве лодкі да пачатку Другой сусветнай вайны выкарыстоўваліся як навучальныя, іх ужыванне ў актыўных баявых дзеяннях не прадугледжвалася з-за таго што лодкамі было вельмі цяжка кіраваць на вялікіх глыбінях, аднак з-за недахопу ў крыгсмарынэ субмарын, лодкі ўсё ж прынялі актыўны ўдзел у вайне — U-25 з 1940, U-26 з 1939 года.
Меркавалася, што пасля трэніровак на ПЛ тыпу I у падводнікаў не паўстане праблем з іншымі тыпамі ПЛ, якія былі больш манеўраныя.
U-25 здзейсніла пяць баявых паходаў, прыняла ўдзел у Дацка-Нарвежскай аперацыі па захопу Даніі, лодка загінула 1 жніўня 1940 года на міне. U-26 здзейсніла сем баявых паходаў, 1 ліпеня 1940 была патоплена англійскай бомбай, увесь экіпаж 48 чалавек быў выратаваны саюзнікамі.
Зваротны працэс
Зваро́тны працэ́с – працэс, які можна правесці ў адваротным напрамку з поўным аднаўленнем пачатковага стану як самой сістэмы, так і навакольнага асяроддзя.
Зваротнасць можна разумець у вузкім і шырокім сэнсе. У шырокім сэнсе зваротнасць азначае магчымасць вяртання сістэмы ў зыходны стан. Зваротнасць у вузкім сэнсе патрабуе не проста вяртання першапачатковага стану, але і праходжання (у адваротным напрамку) праз усе прамежкавыя станы.
Умовай зваротнасці тэрмадынамічнага працэсу з'яўляецца яго раўнаважнасць.
Усе зваротныя працэсы з'яўляюцца ізаэнтрапійнымі.
Паняцце зваротнага працэсу з'яўляецца ідэалізацыяй. Усе рэальныя працэсы з'яўляюцца незваротнымі.
Беларуская (станцыя метро, Кальцавая лінія)
«Беларуская» (Белору́сская) — станцыя Кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Цотава
Цо́тава (, Цотово) — былая вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Кругліцкага сельсавета.
Уладзімір Уладзіміравіч Клубовіч
Біяграфія
Скончыў БДУ (1956). У 1957—1975 гг. навуковы супрацоўнік, у 1975 г. загадчык лабараторыі Фізіка-тэхнічнага інстытута АН БССР, з 1975 г. дырэктар Віцебскага аддзялення Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў АН БССР, у 1994—2002 гг. дырэктар Інстытута тэхнічнай акустыкі НАН Беларусі. З 2002 г. галоўны навуковы супрацоўнік гэтага інстытута.
Навуковая дзейнасць
Даследаванні па пластычнасці і апрацоўцы металаў пры ўздзеянні на іх ультрагукавых ваганняў. Распрацаваў замкнёныя вагальныя сістэмы для апрацоўкі металаў і сплаваў з накладаннем падоўжных ультрагукавых ваганняў, даследаваў заканамернасці і асаблівасці пластычнага цячэння металу ва ўмовах сумеснага статычнага і дынамічнага нагружэння. Распрацаваў працэс атрымання каразійна-ўстойлівага кампазіцыйнага дроту з накладаннем ультрагукавых ваганняў. Стварыў навуковыя асновы выкарыстання ультрагуку для кіравання працэсамі самараспаўсюднага высокатэмпературнага сінтэзу, іонна-плазменнага напылення, уздзеяння ультрагуку на сплавы з памяццю формы, прымянення ультрагуку ў медыцыне і біятэхналогіі.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія БССР 1984 за цыкл работ «Распрацоўка навуковых асноў выкарыстання магутнага ультрагуку ў тэхналагічных працэсах апрацоўкі матэрыялаў».
Манап
Манап — аул в Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Манапскай сельскай акругі. Код КАТА — 434067100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 614 чалавек (318 мужчын і 296 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, в ауле пражывалі 713 чалавек (340 мужчын і 373 жанчыны).
Сьера-дэ-Атапуэрка (раскопкі)
Сьера-дэ-Атапуэрка (скароч. Атапуэрка; Sierra de Atapuerca) — месца археалагічных раскопак у раёне горада Бургас (Іспанія), абвешчанае Культурным аб'ектам асаблівай каштоўнасці і Сусветнай спадчынай з прычыны выяўлення ў гэтым рэгіёне унікальных палеанталагічных і археалагічных знаходак, якія праліваюць святло на эвалюцыю чалавека.
Гісторыя
У 1868 годзе публікуецца падрабязнае апісанне Вялікай пячоры, у якім упершыню згадваецца тое, што цяпер называюць Пячорай Костак (Sima de los Huesos). Але галоўныя знаходкі, якія зрабілі гэтую мясцовасць знакамітай, звязаныя з эксплуатацыяй чыгуначнай дарогі, якую пабудавалі праз граду. У 1896 годзе было выдадзена дазвол на будаўніцтва чыгункі з Сьера-дэ-ла-Дэманда, дзе здабываліся руда і вугаль, у Біскаю, дзе меліся перапрацоўчыя заводы. Кампанія The Sierra Company Limited павінна была правесці вузкакалейку, у тым ліку, і вырубіўшы ў скалах траншэю. Траншэя прайшла праз карставыя пячоры, явіўшы свету мноства палеанталагічных рэшткаў. Праца скончылася ў 1901 годзе. Аднак, дарога апынулася нерэнтабельнай і ў 1910 годзе перастала функцыянаваць. У 1950 годзе траншэю, зробленую для вузкакалейкі, эксплуатавалі як кар'ер, што негатыўна адбілася на стане археалагічнага комплексу.
Асноўныя знаходкі
У другой палове XIX стагоддзя былі зроблены некаторыя знаходкі, якія паказвалі на археалагічную значнасць гэтага раёна. Але толькі ў апошняй чвэрці XX стагоддзя сталі ажыццяўляцца глыбокія і сістэматычнsz даследаванні, якія даказалі — у Атапуэрцы археолагі выйшлі на самыя важныя ў Еўропе сведчанні эвалюцыі чалавечага роду. Тут ужо знойдзены і вывучаны рэшткі перыяду ніжняга плейстацэну узростам больш за мільён гадоў, мноства сведчанняў жыцця флоры і фауны з названага перыяду да галацэну.
Гэты археалагічны комплекс атрымаў статус Спадчыны чалавецтва ў 2000 годзе, а ў 1997 — прэмію Прынца Астурыйскага ў галіне навукі і тэхнікі. Знаходкі вылучаюцца добрай захаванасцю. Каменныя прылады належаць да ўсіх этапаў тэхналагічнай эвалюцыі, ад самых прымітыўных да належачых ужо да бронзавага веку. На тэрыторыі комплексу знойдзеныя рэшткі пячорнага мядзведзя, які атрымаў назву Ursus dolinensis. Аднак самымі значнымі можна лічыць знаходкі рэшткаў гамінідаў: іх мноства і яны размеркаваны па некалькіх слаям раскопак. Сярод іх — косткі самага старажытнага чалавека Еўропы Homo antecessor, а таксама Homo sapiens і Homo heidelbergensis.
Іншай сенсацыйнай знаходкай былі нядрэнна захаваныя слыхавыя костачкі, стрэмячка і кавадлачка, якія дазволілі навукоўцам зрабіць выснову, што і Homo antecessor, і гейдэльбергскі чалавек маглі ўспрымаць тую частату, на якой вядуцца зносіны з дапамогай мовы.
Даследаванне зубнога каменя Homo antecessor (ATE9-1) з пячоры Сіма дэль Элефантэ дазволіла ўсталяваць, што людзі гэтага віду ўжывалі ў ежу мяса і злакавыя расліны (аб чым сведчаць гранулы крухмалу)  і не карысталіся агнём.
Знаходкі забітых і з’едзеных чалавечых рэшткаў з ўзроўню TD6 на ўчастку Гран-Даліна (0,8—0,96 млн л. н.) з’яўляюцца самымі старажытнымі сведчаннямі канібалізму ў людзей.