cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аларчын мост
Аларчын мост (Ала́рчин мост) — аўтадарожны бэлечны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Каломенскі і Пакроўскі астравы. Мост з’яўляецца помнікам архітэктуры федэральнага значэння і ахоўваецца дзяржавай.
Размешчаны па восі Англійскага праспекта. Побач з мостам знаходзіцца будынак Пятай Санкт-Пецярбургскай гімназіі, у якой былі ўладкаваныя адны з першых вышэйшых жаночых курсаў у Пецярбургу. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Магілёўскі мост, ніжэй — Каломенскі мост. Найбліжэйшая станцыя метрапалітэна (2 км) — «Садовая».
Хуан Біньхун
Хуан Біньхун (, Цзіньхуа, Чжэцзян, Дынастыя Цын —, Ханчжоу, Чжэцзян, КНР) — кітайскі мастак, аўтар шэрагу кніг па гісторыі мастацтваў.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 студзеня 1865 у Цзіньхуа правінцыі Чжэцзян Дзяржавы Вялікая Цын. Яго продкі паходзілі з павета Шэсянь правінцыі Аньхой.
У дзяцінстве навучаўся разьбе, жывапісу. Пачынаў з капіравання пейзажаў класічных кітайскіх мастакоў.
З 1907 па 1937 год жыў у Шанхаі. Першыя 20 гадоў працаваў у газетах, быў журналістам, рэдактарам. Потым быў прыняты прафесарам у Школу мастацтваў Шанхая.
У 1937 годзе пераехаў у Пекін. Працаваў прафесарам Каледжа мастацтваў Пекіна.
У 1948 годзе вярнуўся ў родную правінцыю ў горад Ханчжоу, дзе стаў прафесарам Нацыянальнай акадэміі мастацтваў.
У апошнія гады жыцця стаў намеснікам старшыні Усходне-Кітайскага аддзялення Саюза кітайскіх мастакоў.
Памёр 25 сакавіка 1955 года ў Ханчжоу, дзе і пахаваны.
Гарні
Гарні́ (, Горни) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельсавета.
Геаграфія
Паселішча знаходзіцца за 4 км ад Ліды. Рэльеф раўнінны. На паўднёвым усходзе лясны масіў, на поўначы, усходзе і поўдні мясцовасць меліяраваная. Каля вёскі бярэ выток рака Астраўлянка (прыток Лідзеі).
Гісторыя
Міхал Шымялевіч пісаў, што ў даўнейшыя часы дарога з Ліды на Слонім, ці так званы Беліцкі гасцінец, бегла з Ліды на Гарні, Палубнікі і Любары, да моста цераз Дзітву. Згодна вопісу парафій Лідскага дэканата ў 1784 «старая» дарога да Беліцы, цягнулася цераз Гарні, Багдзі і злучалася з новай каля Мінойтаў.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. Належала да Лідскай воласці Лідскага павета Віленскай губерні.
У Першую сусветную вайну з верасня 1915 года да канца 1918 года акупавана германскімі войскамі. Са студзеня 1919 года ў складзе БССР, у красавіку занята польскімі войскамі. З ліпеня да верасня 1920 года кантралявалася Чырвонай Арміяй, затым ізноў польскімі войскамі. З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, належала да Лідскай гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства.
У 1970 годзе працавалі лясніцтва, ферма. Сельскагаспадарчыя землі ў складзе калагаса «Запаветы Ільіча».
Славутасці
«Парк Гарні» — рэгіянальны лясны экалагічны адукацыйны цэнтр. Закладзены ў 1881 годзе па ініцыятыве дзяржаўнай лясной аховы ў Расійскай імперыі. Займае 6,7 га.
Каштоўнае мяшанае насаджэнне, у складзе якога дуб, елка, асіна. У падлеску ляшчына, бружмель, брызгліна.
Вітораж
Віто́раж (, Виторож) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубраўскага сельсавета.
Гісторыя
У XIX стагоддзі лясная вартоўня ў Амяльнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі. У 1897 годзе ўрочышча ў Навасёлкаўскай воласці Ігуменскага павета. У 1917 годзе згадваюцца аднайменныя ўрочышча і засценак.
У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР. Паводле перапісу 1926 года хутар. У 1933 годзе ўпамінаецца як вёска калгаса «Паляўнічы», працавала кузня.
Падчас Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіравана нямецкімі войскамі.
Кубак Яндэксу
Сутнасць гульні
Ідэя Кубку заключаецца ў тым, што ўдзельнікі спаборнічаюць ва ўменні хутка адшукваць у Інтэрнэце адказы на пастаўленыя пытанні.
Кубак праходзіць у тры туры: два завочныя і вочны фінал. Гуляць у першым туры мае права кожны, хто жадае і зарэгістраваўся на сайце Кубку. У першым туры па раскладу праводзяцца шэсць гульняў, прычым гулец можа прыняць удзел у некалькіх: у залік ідзе лепшы вынік. Гульня доўжыцца адну гадзіну і скаладаецца з 20 пытанняў, якія па чарзе змяняюць адно аднаго; такім чынам, на пошук адказу даецца тры хвіліны. У адказе абавязкова павінна быць спасылка на старонку, дзе змяшчаецца адказ, і ўласна сам тэкст адказу. Пры гэтым адказ удзельніка не абавязкова павінен супадаць з адказам арганізатараў: галоўнае, каб ён быў змешчаны на знойдзенай старонцы. Падчас гульні ўдзельнік можа карыстацца любой пошукавай сістэмай. За кожны правільны адказ гулец атрымлівае адзін бал.
У другі тур праходзяць 100 удзельнікаў, якія паказалі лепшыя вынікі па колькасці балаў, а таксама ўсе ўдзельнікі, якія набралі столькі балаў, колькі і гулец на сотым месцы. Другі тур складаецца з дзвюх частак; у розных Кубках праводзіліся розныя тыпы гульняў. У VI, напрыклад, другі тур складаўся з «Пошуку аб'екта» і «Спісаў». Кожная частка складалася з шасці пытанняў і доўжылася 30 хвілін. У «Пошуку аб'екта» гулец павінен быў знайсці тэкст або выяву дадзенага дакумента, а ў «Спісах» — працягнуць дадзены арганізатарамі спіс, даўшы па магчымасці поўныя пералікі элементаў.
У фінал праходзяць 8 удзельнікаў — пераможцаў другога туру. 9-ы гулец высвятляецца жараб'ёўкай сярод 20 прысутных на фінале гульцоў, якія занялі 20 наступных месцаў у другім туры. У фінале ёсць дзве часткі: мнагаборства і забег прызёраў. Мнагаборства складаецца з трох гульняў з 5 заданняў, якія доўжацца 15 хвілін кожная: на пошук малюнкаў, сайтаў арганізацый і аб'ектаў для сцягвання (праграмы, музыка, відэа і да т.п.). Па выніках кожнай гульні высвятляюцца тры пераможцы.
Скончваецца Кубак забегам прызёраў. Тройка пераможцаў змагаецца за першыя месцы: яны паслядоўна адказваюць на пытанні, прычым атрымаць доступ да наступнага пытання можна толькі пасля правільнага адказу на папярэдні.
Залікі ў Кубку
З IV Кубку праводзяцца асобныя залікі:
Пераможцы
З 2007 г. «Людзі, якія знайшлі ўсё» у мінулых Кубках, не могуць прымаць удзел у фінале.
Рэгіянальныя і іншыя Кубкі
Акрамя самога Кубка Яндэксу, пры падтрымцы Яндэксу праводзяцца і разнастайныя рэгіянальныя Кубкі. Першым рэгіянальным спаборніцтвам быў Кубак Netrix у Ізраілі, які быў праведзены ў ліпені-жніўні 2003 года. Пасля яго адбыліся школьныя і агульныя Кубкі ў розных гарадах Расіі: Махачкале, Саратаве, Новасібірску, Кіраве, Санкт-Пецярбургу і шматлікіх іншых, а таксама ў Мінску, Львове (Украіна) і Мэнла-Парку (Каліфорнія, ЗША). У лютым 2006 і сакавіку 2007 гг. маскоўскі Інстытут гуманітарнай адукацыі (ІГУМА) правадзіў спаборніцтва для абітурыентаў з галоўным прызам — паступленнем і бясплатным навучэннем. Тады ж Яндэксам быў праведзены школьны камандны Кубак. А ў снежні 2006 года ў Нарвегіі адбыўся першы нерускамоўны Кубак па пошуку — Norgesmesterskap i søk. На сайце Кубку праводзяцца пошукавыя залікі, у якіх можа прыняць удзел кожны, хто жадае, у любы час. Залік складаецца з дзесяці пытанняў, якія выбіраюцца выпадкова; вынік заліка ні на што не ўплывае.
Прыклады заданняў
З першага туру:
З другога туру:
Пошук аб'екта: Спісы: (і іншыя караблі адной серыі)
Афрадыта
Афрадыта (Ἀφροδίτη ад  — «пена») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі златавалосая багіня прыгажосці і кахання, увасабленне вечнай юнацкасці, заступніца мараплаўства. Першапачаткова — багіня мора, неба і ўрадлівасці. Нарадзілася каля вострава Кіфера з крыві аскопленага Кронасам Урана, якая, патрапіўшы ў мора, утварыла беласнежную пену. Ветрык прынёс яе на востраў Кіпр (або яна сама прыплыла туды, паколькі ёй не спадабалася Кіфера), дзе яе, і сустрэлі Оры. Пазней лічылася дачкой Зеўса і акіаніды Дзіоны. Жонка Гефеста.
Афрадыта абуджае каханне ў сэрцах багоў і смяротных. Не падуладныя яе магутнасці толькі Афіна, Гестыя і Артэміда. Знак кахання і сексуальнага жадання. Бязлітасная да тых, хто адпрэчвае каханне. Філосафы 5-4 стст. да н. э. сталі адрозніваць Афрадыту Пандэмас — бажаство грубіянскага пачуццёвага кахання, і Афрадыту Уранію — бажаство ўзнёслага, ідэальнага кахання. Афрадыце, як багіні кахання, былі прысвечаныя мірт, ружа, мак і яблык; як багіні ўрадлівасці — верабей і голуб; як марской багіні — дэльфін. Спадарожнікі Афрадыты — Эрот, харыты, оры, німфы. Атрыбуты Афрадыты — пояс
Цэнтрамі культу Афрадыты былі Кіпр, дзе ў горадзе Пафасе знаходзіўся яе храм, і востраў Кіфера. Знакамітыя старажытнагрэчаскія статуі Афрадыты — «Афрадыта Кнідская» (каля 350 да н. э., Праксітэль, вядомая ў рымскай копіі) і «Афрадыта Мілоская» (II стагоддзе да н. э., арыгінал у Луўры, Парыж).
Афрадыце адпавядае рымская Венера.
Аптэкарскі завулак (Санкт-Пецярбург)
Аптэкарскі завулак — завулак паміж вуліцай Міліённай і набярэжнай ракі Мойкі. Пракладзены ў 1737 годзе як дарога да Круглага рынку. Назва ўзнікла ў канцы XVIII стагоддзя ад Галоўнай аптэкі, якую перавялі сюды з Петрапаўлаўскай крэпасці ў новы каменны будынак (д.1/4; 1732, архітэктар Д. Трэзіні), перабудавана ў 1789—1796 гадах Дж. Кварэнгі. Аптэка тут размяшчалася да 1839 года. У пачатку XIX стагоддзя пабудаваны казармы Паўлаўскага палка, задні фасад якіх выходзіць у Аптэкарскі завулак (д. 2), пабудаваны дом Адаміні (д. 8). У XX стагоддзі забудаваны каменнымі дамамі і працягнуты да ракі Мойкі.
Ляхі (Чэрыкаўскі раён)
Ляхі́ (, Ляхи) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Верамейскага сельсавета.
Ліпень
Ліпень — сёмы месяц Грыгарыянскага календара. Складаецца з 31 дня.
У выданнях Ф. Скарыны падаецца народная назва ліпеня — липець, у «Храналогіі» А. Рымшы (1581) згадваецца як липецъ. Назва, ужываная ў сучаснай беларускай літаратурнай мове, узнікла ў асяроддзі газеты «Наша ніва» і набыла больш-менш канчатковую форму ў 1912, калі ў календары «Нашай нівы» былі пададзеныя прапанаваныя назвы месяцаў з тлумачэннямі. Паслядоўна ў «Нашай ніве» ўжываліся варыянты назвы: у 1907 — ліпец, у 1908 — ліпень, у 1909 — юль, у 1910—1912 — ліпень (юль); у календары «Нашай нівы» на 1912 г. — ліпень (жыцень); у далейшым — ліпень.
Знакі задыяка
На ліпень прыпадаюць наступныя знакі задыяка:
Ёдкі (Лідскі раён)
Ёдкі (, Ёдки) — аграгарадок у Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельсавета. Размяшчаецца за 6 км на паўднёвы ўсход ад горада Ліда.
Насельніцтва
Дынаміка насельніцтва:
Карная аперацыя «Nixe»
Аперацыя праводзілася па загаду Гімлера сіламі вышэйшых начальнікаў СС і паліцыі «Цэнтр» і «Поўдзень». У аперацыі прымалі ўдзел каля 20 ахоўных батальёнаў, падраздзяленні вермахта і дапаможныя сілы паліцыі.
Карнікам не ўдалося дасягнуць поспеху ў барацьбе з партызанамі. Але яны жорстка расправіліся з мясцовым цывільным насельніцтвам. Былі спалены вёскі, у тым ліку ў Старобінскім раёне — Даманавічы (загублена 267 чалавек), Пісаравічы (загублена 220 чал.), Пузічы (загублена 770 чал.), у Петрыкаўскім раёне — Людзвіноў (125 чалавек) і іншыя. Больш за 1000 чалавек было вывезена на прымусовыя работы ў Германію.
Юрый Мікалаевіч Кежа
Юрый Мікалаевіч Кежа (нар. года, Наваполацк, Віцебская вобласць) — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук (2017), дацэнт (2020).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1986 годзе ў Наваполацку. Скончыў у 2009 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя». У 2011 годзе там жа абараніў магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». Тэма магістарскай дысертацыі: «Станаўленне і развіццё палітычнай сістэмы на беларускіх землях у ІХ – першай палове ХІІІ стст.». У 2012-2016 гадах навучаўся ў аспірантуры пры кафедры гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя».
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя» абараніў 17 мая 2017 годзе ў Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Станаўленне і развіццё княжацкай улады ў Полацкай зямлі X—XII стст.». Навуковы кіраўнік - Дзяніс Уладзіміравіч Дук. 23 снежня 2020 года рацэннем ВАК Рэспублікі Беларусь было прысвоена вучонае званне дацэнта па спецыяльнасці «Гісторыя».
З 2013 года працаваў на кафедры гісторыі і турызму Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пэўны час займаў пасаду намесніка дэкана інжынерна-будаўнічага факультэта ПДУ, намесніка дэкана фінансава-эканамічнага факультэта гэтага ж універсітэта. 14 чэрвеня 2023 года звольнены з універсітэта ў межах палітычнага пераследу.
Навуковая дзейнасць
Займаецца даследаваннем праблем генезіса і развіцця княжацкай улады і яе легітымізацыі ў Полацкай зямлі Х–ХІІ стст. Вывучае пытанні тагачасных сацыяльных структур, княжацкай ўлады, міжкняжацкіх адносін, інстытута веча, палітычную гісторыю дынастый Рагвалодавічаў і Рурыкавічаў, палітычнага ладу сярэднявечнага Полацка і Полацкай зямлі, культа Барыса і Глеба і інш.
Ён упершыню на сучаснай метадалагічнай аснове прапанаваў канцэпцыю станаўлення і развіцця вярхоўнай княжацкай уладыў Полацкай зямлі ранняга сярэднявечча (Х–ХІІ стст). Ім паказана, што палітычны інстытут княжацкай улады ў Полацкай зямлі ў ХІ–ХІІ стст. меў асаблівыя рысы, якія адрозніваліся ад іншых зямель-княстваў на тэрыторыі Русі. Таксама ён давёў, што прадстаўнікі полацкага княжацкага дому пазіцыянавалі сябе як адасобленую ад Рурыкавічаў княжацкую дынастыю Рагвалодавічаў, якая мае манапольнае права на ўладу ў рэгіёне Падзвіння і шэрагу іншых зямель.
Малая Каланая
Мала́я Калана́я (, Малая Колоная) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Поразаўскага сельсавета.
З 23 лютага 1976 года па 20 ліпеня 1992 года вёска ў складзе Вердаміцкага сельсавета.
Нестар Кіршнер
Нестар Карлас Кіршнер Астоіч (Néstor Carlos Kirchner Ostoić, 25 лютага 1950, Рыа-Гальегас, Патагонія, Аргенціна — 27 кастрычніка 2010, Эль-Калафатэ, Санта-Крус, Аргенціна) — прэзідэнт Аргенціны з 25 мая 2003 па 28 кастрычніка 2007. Нарадзіўся ў сям’і эмігрантаў — бацька быў швейцарскага паходжання, маці — чылійскай-харвацкага.
Сердце дурака
«Сердце дурака» — беларускі музычны гурт з Магілёва, які грае ў стылі рок.
Гісторыя
Ідэя гурта стала зараджацца ў 1998 годзе, калі на нефармальных магілёўскіх тусоўках «Кніжнік» і «Задуньковье» стаў з'яўляцца 14-гадовы паэт Цімафей Яравікоў, які пісаў тэксты адразу для некалькіх маладых магілёўскіх гуртоў. У адзін з іх з назовам «Перекрёсток теней» ён неўзабаве быў запрошаны на вакал. Так пачалася гісторыя групы. Гурт, які выконваў песні ў жанры «агародны (дваровы) блюз» праіснаваў некалькі гадоў, даў некалькі канцэртаў і знік у 2000 годзе.
У 2002 годзе Цімафей Яравікоў апынуўся ў эпіцэнтры стварэння новай рок-н-рольнай супольнасці з назвай «Центр живого рока». Пры актыўным садзейнічанні ЦЖР, у маі 2002 года Цімафей набраў новы склад з музыкаў магілёўскага панк-гурта «Глюкі» і тады пачаліся рэпетыцыі. За некалькі дзён да першага канцэрту новага калектыву была прыдуманая назва — «Сердце дурака» і 30 мая 2002 года ў рок-клубе «Сектор» адбыўся дэбют.
У 2009 годзе гурт прэзентаваў дэбютны альбом «Децтво», а таксама стаў лаўрэатам фестываля «Mass Medium Fest-2009».
У 2011 годзе «Сердце дурака» атрымалі дыплом на конкурсе лепшых тэкстаў беларускіх песень «ZorkiText» за альбом «Децтво». 31 снежня гурт прэзентаваў інтэрнэт-сінгл «Январь. Снегири». Напачатку 2012 года ў калектыве адбыліся чарговыя кадравыя змены, тады ж знялі першы кліп на песню «Январь». 7 кастрычніка 2012 года ў мінскім клубе «Граффити» адбылася прэзентацыя зборніка лепшых студыйных запісаў «X», які быў выдадзены лэйблам «Вігма».
У 2013 годзе выйшаў сінгл «Могилёвская», на песню пазней быў зняты кліп. У 2015 годзе гурт прэзентаваў альбом «Могила льва». У лютым 2016 года ўбачыў свет трэці кліп гурта — «Снегири». Вясной 2016 года прайшла прэзентацыя трэцяга альбома «Война и любовь».
Децтво
Децтво — дэбютны альбом магілёўскага рок-гурта «Сердце дурака», запісаны ў 2009 годзе.
Сіху
Сіху (літаральна: «Заходняе возера») — прэснаводнае возера ў цэнтры горада субправінцыйнага значэння Ханчжоу правінцыі Чжэцзян Кітайскай народнай рэспублікі. Возера перасякаюць дамбы Судзі (, «Дамба Су Дунпо»), Бодзі (, «Дамба Бо Цзюйі») і Янгундзі. У 2011 г. возера Сіху з навакольнымі храмамі, мастамі і садамі было ўнесена ЮНЕСКА ў спіс Сусветнай спадчыны.
Сіро Адзумі
(安積 四郎) — былы японскі футбаліст. У 1923—1925 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Афіна
У рымскім пантэоне Афіне адпавядае Мінерва.
1951 год у гісторыі кіно
1951 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Дом Адаміні
Дом Адаміні — будынак у Санкт-Пецярбургу на вуглу Марсава поля і набярэжнай ракі Мойкі, помнік архітэктуры федэральнага значэння.
Самы паўднёвы будынак квартала на заходняй мяжы Марсава поля. Ад імя заснавальніка купца Антонава будынак часам называюць домам Антонава, а агульнапрызнаную назву дом Адаміні атрымаў ад імя яго архітэктара, Даменіка Адаміні. Трохпавярховы даходны дом быў пабудаваны на трапецападобным участку, набытым Антонавым у сям’і Сцяпана Апраксіна. Вялікая аснова трапецыі выходзіць на Марсава поле, меншая — на Аптэкарскі завулак. Фасады будынка аформленыя цэнтральнымі рызалітамі, другія і трэція паверхі якіх упрыгожаны васьмікалоннымі порцікамі. Паўднёвы фасад замыкае перспектыву канала Грыбаедава ад Неўскага праспекта, від быў часткова перакрыты пасля пабудовы Спаса на Крыві. Паўднёва-ўсходні вугал будынка скруглены, 2 верхнія паверхі ўпрыгожаны пілястрамі. Па перыметры будынка праходзіць пышны ляпны фрыз, на порціках і паўднёва-ўсходнім вугле — з грыфонамі. Першы паверх паўднёвага фасада Антонаў збіраўся выкарыстаць для гандлю, і таму ён аформлены аркадай.
Роберт Джэмсан
Роберт Джэмсан (Robert Jameson; ліпень 1774, Літ —, ) — шатландскі мінералог і геолаг.
У Эдынбургскім універсітэце вывучаў медыцыну, батаніку, хімію і прыродазнаўства, затым быў асістэнтам па медыцыне у Джона Чэйна. У 1793 годзе, знаходзячыся пад уплывам гісторыка прыродазнаўства Джона Уолкера (1731—1803), ён пераключыўся на мінералогію і геалогію. Як асістэнту Уолкера яму даручылі кіраўніцтва ўніверсітэцкім музеем. Ён дапоўніў калекцыю па прыродазнаўстве свайго ўніверсітэта знаходкамі з Гебрыдскіх, Аркнейскіх і Шэтландскіх астравоў.
З 1800 па 1801 год ён правёў у горнай акадэміі Фрайберга ў Саксоніі, дзе працаваў пад кіраўніцтвам Абраама Готлаб Вернера. У 1803 годзе ён пайшоў за Уолкер у якасці прафесара прыродазнаўства ў універсітэце Эдынбурга.
Джемсон быў стрыечным дзедам брытанскага каланіяльнага палітыка сэра Ліндэр Стар Джэмсана.
Умар ібн аль-Хатаб
Умар ібн аль-Хатаб з дома Адзіеў (عمر ابن الخطاب; `Umar ibn al-Khattāb) (нарадзіўся каля 586—589 — памёр ) — 2-гі мусульманскі прававерны халіф. Быў будаўнічым арабскай імперыі. За час яго праўлення арабы заваявалі Палесціну, Сірыю, Міжрэчча, Заходні Іран, Егіпет. Усталяваў законы, якія забяспечылі адносна малалікім заваёўнікам асаблівы статус, заклаў асноўныя прынцыпы мусульманскага права, увёў ісламскі каляндар (637 год). Спачатку (да 6-га года ад Хіджры) быў заўзятым ворагам Ісламу. Потым, блізка 615 (ці 616 года), паверыў у прарока пасля чытання Карану, што яму дала яго сястра, і стаў яго руплівым і дзейным памочнікам, магчыма нават кіраўніком. Некаторыя еўрапейскія гісторыкі сцвярджаюць, што сапраўдным заснавальнікам Ісламу варта лічыць менавіта Умара, а не Мухамада. Калі Мухамад памёр і ісламу пагражала згуба, Умар дамогся, каб халіфам быў абраны не медзінец Асман і не слабахарактарны зяць прарока Алі ібн Абу Таліб, а разумны Абу-Бекр. Апошні, паміраючы, узяў з таварышаў клятву, што яго пераемнікам будзе Умар, хоць гэта было парушэннем правоў Алі. Умар ібн аль-Хатаб быў забіты, у сваёй сталіцы Медзіне, персам Абу-Лулу Фірузам (хрысціянскім рабом), за незадавальненне скаргі на куфскага намесніка (644 год). Імя забойцы лічыцца святым у шыітаў.
Сарока звычайная
Сарока звычайная (Pica pica) — від птушак з сямейства крумкачовых атраду вераб’інападобных, шырока распаўсюджаны на большай частцы тэрыторый Еўразіі, Паўночнай Афрыкі і Паўночнай Амерыкі. У Еўропе селіцца пераважна паблізу чалавечых паселішчаў. Лёгка распазнаецца, адрозніваецца ад іншых птушак адметнай чорна-белай афарбоўкай пер’я і доўгім хвастом.
Апісанне
Даўжыня цела 40-48 см, размах крылаў 52-60 см, маса да 260 г. Апярэнне мяккае, кантраснае. Асноўныя колеры намінальнага таксону сарокі — чорны і белы, з металічным, зеленавата-сіняватым бляскам. Галава, шыя, спіна, крылы і хвост чорныя; брушка, грудзі, плечы і плямы на крылах белыя. Хвост доўгі, ступенчаты, звычайна даўжэйшы чым астатняя частка тулава, і абавязкова даўжэйшы чым крылы (складае 1/3 даўжыні цела). Афарбоўка пер’я маладых асабін амаль што не адрозніваецца ад апярэння дарослых птушак, але без бляску, хвост без глянцу і некалькі карацейшы.
Голас: гучнае, хуткае і прарэзлівае «чак-чак, чакерак», або «чр-тртртр». Рэзка стракоча, асабліва пры з’яўленні чалавека ці звера ў месцах існавання.
Пашырэнне
Арэал разарваны: у Палеарктыцы ад Еўропы да Ціхага акіяна, у Азіі (акрамя поўначы, Аравійскага паўвострава, Індыі, Індакітая); ізаляваная папуляцыя на Камчатцы, паўночным захадзе Афрыкі і захадзе Паўночнай Амерыкі.
Лічыцца, што род Pica бярэ свой пачатак у Старым Свеце, распаўсюдзіўшыся на паўночнаамерыканскім кантэненце ў перыяд позняга плейстацэну, верагодней усяго праз Берынгаў праліў. У Тэхасе былі знойдзены акамянеласці, якія сведчаць аб значна большаму падабенству знаходкі да Pica pica чым да Pica nuttallii, таму магчыма, што Pica pica з’явіўся ў перыяд палеацэна. Некаторыя даследчыкі прытрымліваюцца акрамя таго тэзіса, што паміж звычайнай сарокай і блакітнай сарокай (Cyanopica cyanus) існуе даволі блізкая роднасць.
Сарока насяляе адкрытыя ландшафты з купінамі дрэў і кустоў, ускрайкі дрэвастояў і хмызнякоў сярод палёў і пашаў, маладыя невялікія ляскі на вільготных тэрыторыях з прымессю бярозы і вольхі (часам ускрайкі хваёвых лясоў), а таксама групы дрэў паблізу рачных далін і лугоў. Радзей — ускраіны населеных пунктаў паблізу вільготных тэрыторый.
Месца зімовак у межах гнездавога арэала, зімой вандруе невялікімі чародамі, часта трымаецца населеных пунктаў.
На Беларусі звычайны на гнездаванні і зімуючы від, заходнюю частку насяляе пераважна падвід P. p. pica, тады як P. p. fennorum сустракаецца часцей ва ўсходняй частцы.
Асаблівасці біялогіі
Жыве парамі. Усёедная, корміцца насякомымі, яйцамі і птушанятамі дробных птушак, мышападобнымі грызунамі, харчовымі адкідамі і інш. Можа паляваць на куранят. Вельмі асцярожная і кемлівая птушка.
Яйкі (5-7, часам 3-10) звычайна з рознымі канцамі і завостраным вузейшым. Зеленавата-блакітныя або аліўкава-карычневыя (зменлівыя нават у адной і той жа кладцы). Глыбокія плямы шэрыя альбо шэра-папялістыя, паверхневыя большыя і больш густыя) — карычнева-аліўкавыя. Звычайныя памеры: 33 х 24 мм.
Наседжвае толькі самка, з адкладкі першага яйца 17-18 сутак. У першыя дні пасля з’яўлення птушанят корм ім прыносіць толькі самец. Лётныя птушаняты (праз 22-27 сутак) спачатку трымаюцца вывадкам. Узятыя з гнязда добра прыручаюцца.
Старыя гнёзды сарокі часта выкарыстоўваюць совы, вавёркі і інш.
Падвіды
Акрамя таго выдзяляецца яшчэ 5 падвідаў.
У міфалогіі
У германскай міфалогіі сарока лічылася пасланніцай багоў і птушкай багіні тагасветнага жыцця Хель, за што за сарокай замацавалася «слава» весніцы бяды і няшчасця. У сярэднявечнай Еўропе птушка мела рэпутацыю вядзьмярскай жывёлы і бадзягі са злодзейскім норавам. У азіяцкіх народаў сарока, наадварот, традыцыйна лічыцца веснікам шчасця, а паўночнаамерыканскія індзейцы ставіліся да птушкі як да прыязнай чалавеку істоты духа.
Шклоўскі ідал
Шклоўскі ідал — скульптурная выява паганскага бажаства, знойдзеная ў 1963 годзе каля горада Шклова, на беразе ракі Серабранка. Захоўваецца ў Нацыянальным музеі гісторыі і культуры Беларусі ў Мінску.
Апісанне
Шклоўскі ідал уяўляе з сябе пагрудную выяву мужчыны. Тулава цыліндрычнае, ніжняя частка апрацавана ў выглядзе пастамента. Фігура абчасана, мае выгляд слупа. Фігура высечана з пясчаніку, мае вышыню 1,2 м і вагу каля 250 кг. У навуковы зварот быў уведзены Г. В. Штыхавым
Стод мае акрэслены твар з індывідуальнымі рысамі: выразна прасочваюцца вочы, прычым падобныя на заплюшчаныя, рот і вусы. Між тым, Шклоўскі ідал мае дакладныя фалічныя абрысы.
Праблемы атрыбуцыі
Агляд асноўных тэорый добра быў адлюстраваны ў дакладзе Р. Забашты. Праблемы з атрыбуцыяй ідала, часам стварэння і этнакультурнай прыналежнасцю насельніцтва, якое пакланялася яму, выкліканы пазакомплекснасцю знаходкі, а таксама адсутнасцю прыдатных для атрыбуцыі прыкмет у знаходкі. Паводле шырокараспаўсюджанай версіі, высунутай Г. В. Штыхавым, ідал адносіцца да Х ст., паводле іншых — у VІ—Х стст., VІ—VII стст., VІ—XIII стст. Усе версіі з'яўляюцца гіпатэтычнымі і не маюць надзейнага абгрунтавання. Яшчэ адну версію высунуў Р. Забашта, які на падставе датыроўкі археалгічных помнікаў у ваколіцах знаходкі — селішча XII—ХVII стст., курганнага могільніка таго ж часу, гарадзішча і селішча ля яго Х—ХVІ ст., а таксама датыроўкі падобных паганскіх ідалаў з Туму (Польшча) XII ст. і Рыгі (Латвія) XII—XIII стст., зрабіў выснову, што Шклоўскі ідал адносіцца да перыяду XII—XIII стст.
Р. Забашта таксама схіляецца да версіі, што ідал пакінула славянскае насельніцтва, але разам з тым, адзначае падабенства з балцкімі ідаламі з Рыгі, верагоднымі слупападобнымі ідаламі са свяцілішч Тушамля, Гарадок, Прудкі (Смаленшчына).
Таксама немагчыма суаднесці ідал з пэўным божаствам, але абапіраючыся на ўскосныя дадзеныя, як, напрыклад, заплюшчаныя вочы стода, можна выказаць здагадку аб прыналежнасці божаства да хтанічнага свету, свету памерлых продкаў. Фалічная форма можа сведчыць аб функцыі плоднасці і ўрадлівасці.
Агнешка Асецка
Агне́шка Асе́цка (Agnieszka Osiecka, нарадзілася 9 кастрычніка 1936 у Варшаве, памерла 7 сакавіка 1997 там жа) – польская паэтэса, празаік, аўтар тэкстаў песень, тэатральны і тэлевізійны рэжысёр, журналістка.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям'і піаніста Віктара Асецкага і Марыі Штэхман. Вывучала журналістыку ў Варшаўскім універсітэце (1952—1956), затым рэжысуру ў Вышэйшай кінематаграфічнай і тэатральнай школе ў Лодзі (1957—1961). З 1954 г. супрацоўнічала са Студэнцкім тэатрам сатырыкаў (СТС), з'яўлялася членам тэатральнага савета да 1972 г. Менавіта ў СТС Асецка дэбютавала як аўтар тэкстаў песень; для гэтага тэатра яна напісала іх 166.
У 1954—1957 гг. Асецка публікавала свае тэксты, эсэ і рэпартажы ў "Голасе Узбярэжжа" ("Głos Wybrzeża"), "Новай Культуры" ("Nowa Kultura"), "Штандары Маладых" ("Sztandar Młodych") і "Папросту" ("Po prostu"). Пазней пісала таксама ў "Літаратуры" ("Litaratura"), "Культуры" ("Kultura") і "Польшчы" ("Polska"). Была сябрам Таварыства Польскіх Пісьменнікаў. На працягу 7 год была вядучай праграмы “Радыёстудыя песні” на Польскім Радыё, якое выдала звыш 500 песен і дазволіла папулярызаваць мноства будучых вялікіх зорак польскай эстрады. Ад 1994 г. Агнешка Асецка цесна супрацоўнічала з Тэатрам Атэлье (Teatr Atelier) у Сопаце, для якога напісала свае апошнія творы і песні, якія былі прызнаны крытыкамі вяршыняй яе творчасці. Сёння гэты сопацкі тэатр носіць імя Асецкай. Штогод там адбываюцца паўфінальныя канцэрты конкурса інтэрпрэтацыі песень Агнешкі Асецкай, які мае назва “Памятайма аб Асецкай” ("Pamiętajmy o Osieckiej"). Акрамя таго, яе імём названая студыя III каналу Польскага Радыё (Program III Polskiego Radia), дзе адбываюцца прэстыжныя канцэрты польскіх і замежных зорак.
Памерла Асецка 7 сакавіка 1997 г. у выніку рака тоўстай кішкі. Яна была пахавана ў Варшаве на Паванзковых могілках – месца 284b. Творчай спадчынай Агнешкі Асецкай займаецца Фонд Акулярнікі (Fundacja Okularnicy), арганізаваны дачкой паэтэсы Агатай Пасент. Цяпер фонд займаецца выданнем Вялікага спеўніка Агнешкі Асецкай у 14 тамах (Wielki śpiewnik Agnieszki Osieckiej). У 1997 г. на Фестывалі Польскай Песні ў Аполі Магда Умер (Magda Umer) паказала публіцы свой канцэрт-спектакль Зялёна мне (Zielono mi), які складаўся з песень Агнешкі Асецкай; удзел у канцэрце прыняла плеяда зорак польскай музычнай эстрады.
Асецка і Гласка
“Панна Чачкес” – так пяшчотна называў яе Марак Гласка. Іх раман пачаў развівацца на пераломе 1956 і 1957 гг. Асецка была тады 21-гадовай студэнткай, якая актыўна ўдзельнічала ў жыцці СТС, а Гласка быў добра вядомы ва ўсёй краіне, дзякуючы паспяховай публікацыі свайго апавядання Першы крок у хмарах (Pierwszy krok w chmurach). Гэтае знаёмства праходзіла даволі бурна, пазней таксама па прычыне таго, што Гласка не мог вярнуцца ў Польшчу пасля ад'езду за мяжу. Асецка настойліва, але безвынікова дамагалася ў тагачасных уладаў дазволу на вяртанне Гласкі ў краіну. Агнешка з Маракам спаткалася толькі – апошні раз – у красавіку 1968 года ў Лос-Анджэлесе. Асецка ў той час падарожнічала па Амерыцы, будучы на стыпендыі. Ад Марака ёй засталася друкавальная машынка, якая стаяла на стале Агнешкі да канца яе жыцця, а таксама яго карэспандэнцыя. Марак ужо не жыў, не жыў яе бацька, калі Асецка напісала верш, які назвала Неабходны (Konieczny).
Творчасць
Агнешка Асецка напісала каля 2000 песен, выданых між іншым у тамах:
Пісала таксама апавяданні (Белая блузка), мастацкія кнігі (у т.л. Чорная вавёрка, Салон гульняў) і кнігі ўспамінаў (Брыдкія саракагадовыя, Напачатку быў негатыў, Размовы ў танцы), кнігі для наймалодшых чытачоў (Дзень добры, Яўгене, Узор д'ябальскага хваста, Асабліва малыя сны), а таксама тэатральныя творы (адаптацыя Зінгера: Ілюзіяніст з Любліна, Ваўкі, Раздзіранне пер'я).
З'яўляецца аўтарам вядомага рэкламнага слогана Coca cola – гэта тое!
25 чэрвеня 2004 г. быў адкрыты ў Лодзі фантан-барэльеф Закаханыя з Каменнай вуліцы (аўтар Войцех Грыневіч)
2007 год у гісторыі музыкі
2007 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Субачава (Мёрскі раён)
Су́бачава (, Субочево) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Жнівень
У выданнях Ф. Скарыны даецца народная назва жніўня — серпень, таксама яна згадваецца ў «Храналогіі» А. Рымшы (1581). Назва, ужываная ў сучаснай беларускай літаратурнай мове, узнікла ў асяроддзі газеты «Наша ніва» і набыла больш-менш канечную форму ў 1912 годзе, калі ў календары «Нашай нівы» былі дадзены прапанаваныя назвы месяцаў з тлумачэннямі. Паслядоўна ў «Нашай ніве» ўжываліся варыянты назвы: серпень, аўгуст, серпень (аўгуст), і канечна — жнівень («усюды жніва»).
Яносукэ Ватанабэ
(渡邊 彌之助) — японскі футбаліст. У 1925 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Гідраформінг
Гідраформінг — выраб дэталей пры дапамозе высокага ціску вадкасці. У гідраформінгу ціск вадкасці заўсёды накіраваны пад прамым вуглом па адносінах да матэрыялу.
Гідраформінгавый працэс можа быць выкарыстаны для фармоўкі трубак і плоскіх лістоў. У абодвух выпадках, інструмент для фармоўкі, складаецца з верхняй і ніжняй палавінках.
Прынцып працы заснаваны на тым факце, што ў закрытай камеры з дапамогай штампа сустрэчный ціск стварае сілу ўдару. Для вырабу труб гідраформінгам, выкарыстоўваюцца два аксіяльны цыліндры, для герметычнасці і падачы матэрыялу. Гэты метад прадугледжвае наступныя унікальныя перавагі ў параўнанні з традыцыйнымі тэхналогіямі:
Высокая дакладнасць выканання элементаў
Здольнасць вырабляць складаныя кампаненты ў адзінай прэс-форме
Пашырэнне магчымасцяў для праектавання вырабаў
Нізкая вага за кошт меншага аб'ёму матэрыялу
Павелічэнне супраціву элемента выгібах і кручэння
Менш тонкі матэрыял
Меншае колькасць аперацый
Масток (Чэрыкаўскі раён)
Масто́к (, Мосток) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Верамейскага сельсавета.
Аптэкарскі востраў
Аптэкарскі востраў — адзін з астравоў, размешчаных у паўночнай частцы дэльты ракі Нявы, уваходзіць у склад Петраградскага раёна горада Санкт-Пецярбурга. Аддзяляецца ад Петраградскага вострава ракой Карпаўкай, ад Каменнага і Крастоўскага астравоў — Малой Неўкай, ад Выбаргскай стараны — Вялікай Неўкай. Плошча вострава — каля 2 км². Фінская назва Корпісаары (фін. Korpisaari — востраў глухога лесу) — востраў з дрымучым лесам або Корпісаары (фін. Korppisaari) — Варонін востраў. Востраў мае і рускія назвы — Дзікі або Яловы востраў.
Сучасная назва Аптэкарскі востраў вядома з 1726 года, дадзена ад Аптэкарскіх агародаў (цяпер Батанічны сад).
Бруснічнае варэнне
Бруснічнае варэнне, таксама бруснічны соус або бруснічны джэм (lingonsylt, tyttebærsyltetøy)— адзін з асноўных прадуктаў харчавання ў скандынаўскай кухні.
Бруснічнае варэнне заўсёды было вельмі папулярнае ў якасці падлівы да традыцыйных страў, напрыклад, да крапкакору, пальтаў (palt), дранікаў, галубцоў (kåldolmar), крывяной каўбасы. Сёння, брусніцы часта падаюцца як варэнне, напрыклад, да бліноў, або яны могуць быць пададзены як поліўка да мясных страў, напрыклад, да тэфтэлей, шведскіх фрыкадэлек, тушанай ялавічыны ці страў з пячонкі; на рэгіянальным узроўні брусніцы падаюць нават да смажанага селядца.
Бруснічнае варэнне набыло папулярнасць у Паўночнай Амерыцы дзякуюцы супермаркетам IKEA.
Маташы
Маташы́ (, Моташи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Поразаўскага сельсавета.
Канаплянка (возера)
Канапля́нка — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, ў басейне ракі Обаль, за 26 км у напрамку на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Шуміліна, каля вёскі Роўнае. Размешчана на тэрыторыі ландшафтнага заказніка Казьянскі.
Плошча паверхні 0,11 км². Даўжыня 0,58 км, найбольшая шырыня 0,21 км. Даўжыня берагавой лініі 1,38 км. Плошча вадазбору 3,42 км².
Катлавіна Канаплянкі выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 4 м, пад хмызняком. Берагавая лінія умерана звілістая. Берагі пераважна нізкія і месцамі забалочаныя. Да паўночна-заходняга берага прымыкае забалочаная пойма. Зарастае слаба. У возера ўпадаюць 2 ручаі.
3 снежня
3 снежня — трыста трыццаць сёмы (трыста трыццаць восьмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Падзеі
Падзеі 3 снежня
Вялікая Неўка
Даўжыня каля 8,5 км. Шырыня ад 50 да 360 м. Глыбіня да 8,5 м.
Воднасць Вялікай Неўкі змяняецца на працягу ад вытока да вусця, памяншаючыся па меры адгалінавання ад яе двух рукавоў — Малой і Сярэдняй Невак. Норма сярэднегадавога расходу вады ў пачатку Вялікай Неўкі — 342 м³/с. Сярэдняя глыбіня змяняецца ад 6,0 да 3,8 м. Хуткасць цячэння — 0,24—0,28 м/с.
За 4 км ад вусця Вялікая Неўка прымае ваду Чорнай Рэчкі. Вялікая Неўка аддзяляе Выбаргскую старану ад Петраградскай стараны.
Кэдманавы кодэкс
Кэдманавы кодэкс, ці Рукапіс Юнія — адзін з чатырох асноўных рукапісаў. Напісаны ў X стагоддзі, ён змяшчае вершы, заснаваныя на біблейскіх сюжэтах на стараанглійскай, асноўнай мове ў англа-саксонскай Англіі. Сучасныя рэдактары вызначылі, што рукапіс складаецца з чатырох вершаў, якім яны далі назвы «Быццё», «Зыход», «Данііл» і «Хрыстос і Сатана». Асоба іх аўтара невядома. Доўгі час навукоўцы лічылі іх працамі, адпаведна назваўшы кнігу «Кэдманавы рукапіс». Гэтая тэорыя была адкінутая з-за значнай розніцы паміж вершамі.
Назва і дата
Рукапіс абавязаны сваім цяперашнім пазначэннем англа-галандскаму вучонаму, які быў першым, хто апублікаваў першае выданне яго зместу ў 1655 годзе і завяшчаў працу Оксфардскаму ўніверсітэту. Яна захоўваецца ў Бадліянскай бібліятэцы пад шыфрам MS Junius 11.
На палеаграфічных падставах было ўстаноўлена, што складанне рукапісу пачалося з 1000 года нашай эры. Нядаўняя праца прапанавала больш ранняе, вузкае акно для верагоднай даты кампіляцыі да 960—1000 гадоў для першай кнігі (Liber I) і неўзабаве пасля гэтага для другой кнігі (Liber II), заснаваные на комплекснай датыроўцы тэксту, палеаграфіі і ілюстрацый.
Зборнік складаўся з двух стадый: Liber I змясціў вершы «Быццё», «Зыход» і «Данііл» і быў працай аднаго пісца. Liber II змясціў верш «Хрыстос і сатана». Рукапіс утрымлівае мноства ілюстрацый, якія з’яўляюцца прыкладам вінчэстарскага стылю малявання, тыповага для таго перыяду і рэгіёну; падобна, што два ілюстратара працавалі над рукапісам незалежна. Першы перапісчык пакінуў прабелы ў тэксце для іншых ілюстрацый, якія так і не былі завершаны.
Змест
Назвы саміх вершаў з’яўляюцца сучаснымі вынаходствамі; у рукапісы ім не дадзены назвы. Як і ў большасці англасаксонскіх твораў, вершы ананімныя, іх паходжанне і датыроўка невядомыя.
Быццё
Быццё — гэта парафраз першай частцы біблейскай кнігі Быцця ад стварэння свету да выпрабавання веры Аўраама праз.
У цяперашні час гэтая праца прызнана складовай працай, якая складаецца з двух першапачаткова асобных частак, умоўна званых Быццём A і Быццём B; пазней радкі 235—851 верша ў тым выглядзе, у якім мы яго маем, верагодна, была інтэрпаліравана з больш старога верша для стварэння бягучага тэксту.
Менавіта Быццё B прыцягнула найбольшую крытычную ўвагу. Яго паходжанне характэрнае тым, што верагодны пераклад IX стагоддзя са старасаксонскага арыгіналу; гэтая тэорыя была першапачаткова зроблена на метрычных падставах у 1875 годзе нямецкім вучоным, а затым пацвярдзілася знаходкай фрагмента старасаксонскага верша, які, як уяўляецца, адлюстроўвае частку работы ў 1894 годзе. Тэматычна і стылістычна яна адрозніваецца: яна распавядае гісторыю і  ў эпічным стылі і, верагодна, паўплывала на Беавульф і нават, магчыма, на «».
Ханчжоу
Ханчжоу, Ханчжоў (кіт. спр. 杭州, піньінь: Hángzhōu; ў 杭州 [ɦaŋ tsei]) — горад субправінцыйнага ўзроўню Кітайскай Народнай Рэспублікі, сталіца правінцыі Чжэцзян.
Кэдманавы кодэкс
Зыход
Зыход прыўносіць традыцыйны «гераічны стыль» у сваю біблейскую тэматыку. Майсей падаецца як генерал, а ваенныя вобразы праймаюць батальныя сцэны. Знішчэнне егіпцян у Чырвоным моры распавядаецца шмат у чым гэтак жа, як шаблонная сцэна бітвы з іншых старажытнаанглійскіх вершаў, уключаючы матыў «звера бітвы», вельмі распаўсюджаны ў паэзіі.
Асноўная гісторыя перарываецца ў нейкі момант, каб распавесці гісторыі Ноя і ахвярапрынашэнне Ісаака. Некаторыя навукоўцы лічаць гэтую змену тэмы асаблівасцю «эпічнага стылю», параўнальнай з аналагічнымі адступленнямі ў «Беавульфе», у той час як іншыя мяркуюць, што гэта больш позняя інтэрпаляцыя. Эдвард Б. Ірвінг рэдагаваў верш двойчы, у 1955 і 1981 гадах: у першым выданні частка «Ной і Аўраам» была вылучана ў асобны верш; памеркаваўшы пазней, Ірвінг адрокся, прызнаўшы, што гэта была неад’емная частка паэмы «Зыход». У казаннях Святых Айцоў, верагодна, ёсць падставы звязваць перасячэнне Чырвонага мора з гэтымі тэмамі.
Ханчжоу
Ханчжоу размешчаны за 180 км на паўднёвы захад ад Шанхая, порт каля ўзбярэжжа заліва Ханчжаўвань. Насельніцтва гарадской зоны Ханчжоу складае 1,75 млн чал. Па даных на канец 2003 на тэрыторыі Ханчжоу пражывала 6 400 000 чалавек зарэгістраванага насельніцтва, з іх 3 900 000 — гарадское насельніцтва.
Кэдманавы кодэкс
Зыход
У апошнія дзесяцігоддзі ўвага пераключылася з «гераічных» аспектаў Зыходу на разгляд яго шчыльнай алюзійнай структуры і магчымай. , напрыклад, сцвярджаў, што верш прадстаўляе сабой барацьбы хрысьціяніна з д’яблам. разглядалася як водгалас літургіі Хрышчэння і правобраз уваходу на нябёсы. Фараон можа асацыявацца з Сатаной праз некаторыя ледзь улоўныя славесныя адгалоскі. Аднак гэтыя думкі ўсё яшчэ з’яўляюцца спрэчнымі і шырока абмяркоўваюцца. Больш ўзважаны погляд пагадзіўся б з тым, што, хоць некаторыя перарывістыя часткі апавядання аб Зыходзе зліваюцца ў тыпалагічную алюзію, гэта не падтрымліваецца на працягу ўсяго верша.
Данііл
Кароткі пераказ Кнігі прарока Данііла, у прыватнасці, аповяд пра, прысвечаны першым пяці раздзелам Кнігі прарока Данііла.
Хрыстос і Сатана
Верш з трох частак, які падрабязна апісвае Падзенне сатаны, (з апакрыфічнага Новазапаветнага ) і спакуса Хрыста ў пустыні.
Факсіміле
Лічбавыя факсімільныя копіі даступныя онлайн і афлайн:
Поўнае лічбавае факсіміле з багатымі анатацыямі, транскрыпцыямі і перакладамі было выпушчана ў фармаце CD у 2004 годзе:
Кянці
Кянці́ (, Кенти) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельсавета.
Сяльцо 1
Сяльцо́ 1 (, Сельцо 1) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Верасень
Верасень — дзявяты месяц Грыгарыянскага календара. Складаецца з 30 дзён.
У выданнях Ф. Скарыны падаецца народная назва верасня — вресень, таксама яна згадваецца ў «Храналогіі» А. Рымшы (1581). Назва, ужываная ў сучаснай беларускай літаратурнай мове, узнікла ў асяроддзі газеты «Наша ніва» і набыла больш-менш канчатковую форму ў 1912, калі ў календары «Нашай нівы» былі пададзеныя прапанаваныя назвы месяцаў з тлумачэннямі. Паслядоўна ў «Нашай ніве» ўжываліся варыянты назвы: сенцябр (верасень), сенцябр, верасень (сенцябр), і канчаткова — верасень.
Назва месяца ў многіх еўрапейскіх мовах паходзіць ад лацінскай September, якая паходзіць ад septem — сёмы, яго парадкавы нумар, пачынаючы ад сакавіка. У верасні адбываецца восеньскае раўнадзенства.
Ноўка (Полацк)
Ноўка — мясцовасць ва ўсходняй частцы Полацка.
Агульная характарыстыка
З поўдня натуральнай мяжою мясцовасці з'яўляецца рака Заходняя Дзвіна. На паўночным захадзе Ноўка мяжуе з яшчэ адной полацкай мясцовасцю — Грамы. На паўднёвым усходзе за мяжой горада пачынаецца тэрыторыя вёскі Струнне, на ўсходзе — вёскі Салонікі, на паўночным усходзе — вёскі Багатырская.
Забудова мясцовасці пераважна сядзібнага тыпу, малапавярховая, у сваёй масе драўляная. На тэрыторыі мясцовасці маецца некалькі прамысловых аб'ектаў, школа, бальніца і інш.
К началу начал
«К началу начал» (бел. Да пачатку пачаткаў) — дэбютны сінгл беларускага гурта «Сердце дурака», запісаны ў 2006 годзе.
Змест
На дыску бонусам прадстаўленыя тры канцэртныя запісы гурта, а таксама песні магілёўскіх выканаўцаў — Глюкі, Обаяние невовлечённости, Е.Вір і Nevma.
Праца над дыскам
Сінгл запісаны на студыі АРЗАМАС-16.
Паянху
Паянху (кіт. спр. 鄱阳湖, піньінь: Póyáng Hú) — найбуйнейшае ў Кітаі прэснаводнае возера, размешчана ў правінцыі Цзянсі, на правым беразе ракі Янцзы. З вялікай ракой возера злучана пратокай, таму служыць натуральным рэгулятарам сцёку. У залежнасці ад сезона плошча возера змяняецца ад 2,7 (узімку) да 5 тыс. км² (улетку). На возеры жывуць паўмільёна пералётных птушак. Міграцыйны перыяд для птушак, якія прыбываюць на возера, прыпадае на сярэдзіну снежня да пачатку студзеня наступнага года. У пачатку XXI стагоддзя пік міграцыі склаў каля 700 тысяч птушак. У зімовы час на возеры гняздуе вялікая колькасць пералётных сцерхаў, з якіх 90% застаюцца на зімоўку. Кожны год органы аховы пералётных птушак возера праводзяць сумесныя праваахоўныя аперацыі, перарываючы незаконныя дзеянні па нанясенні шкоды водна-балотным угоддзям і паляванні на пералётных птушак.
Аляксей Мікалаевіч Чуканаў
Аляксей Мікалаевіч Чуканаў — беларускі вучоны, педагог, кандыдат медыцынскіх навук (2011), дацэнт (2012). Рэктар Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (2020—2023). Рэктар Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта (з 2023).
Біяграфія
У 1998 годзе скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа».
З 2006 па 2015 гады — асістэнт, аспірант, дацэнт кафедры ўльтрагукавой дыягностыкі дзяржаўнай установы адукацыі «Беларуская медыцынская акадэмія паслядыпломнай адукацыі».
У верасні 2020 года прызначаны рэктарам дзяржаўнай установы адукацыі «Беларуская медыцынская акадэмія паслядыпломнай адукацыі».
Ёсімацу Ояма
(大山 義松) — былы японскі футбаліст. У 1925 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Аляксей Мікалаевіч Чуканаў
Біяграфія
У 2011 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Рэхакардыяграфія плода на этапе ультрагукавога скрынінга цяжарных».
Член Экспертнага савета па ахове здароўя Міжпарламенцкай асамблеі Выканаўчага камітэта краін СНД.
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць звязана з перспектыўнымі аспектамі ўльтрагукавой дыягностыкі: распрацоўкай і ўкараненнем комплексных дыягнастычных даследаванняў структур арганізма метадамі прамянёвай дыягностыкі, ацэнкай функцыйнай заможнасці органаў, распрацоўкай метадаў прагназавання развіцця паталогіі, арганізацыяй сістэмы тэлемедычных кансультацый ва ультрагукавой дыягностыцы.
З’яўляецца аўтарам 5 патэнтаў на вынаходствы, 12 інструкцый на метады дыягностыкі, 23 рацыяналізатарскіх прапаноў.
Шчучынскі піярскі калегіум
Шчучынскі піярскі калегіум — сярэдняя навучальная ўстанова ў Шчучыне ў 1718—1832 гадах. У Шчучын піяраў запрасіў гаспадар мястэчка Ю. Глябіцкі ў 1718 годзе, які перадаў ім парафіяльны касцёл і ахвяраваў 23 735 злотых. Пасля маёнтак перайшоў да яго дачкі Тэрэзы, якая пацвердзіла фундацыю бацькі, тое ж зрабіў у 1726 годзе і сойм. Калегіум пры кляштары Св. Георгія заснаваны ў 1718 годзе (пры ім пэўны час дзейнічала семінарыя для ордэнскай моладзі, дзе выкладаліся нават усходнія мовы, дзейнічала аптэка). Існаваў на прыватныя ахвяраванні, падпарадкоўваўся Літоўскай навучальнай акрузе. Меў 3 класы і 5 выкладчыкаў. У 1783 годзе Адукацыйная камісія рэарганізавала калегіум у падакруговае вучылішча (у 1785 у ім было 119, у 1789 — 69 вучняў). Тут выкладаў прыродазнавец С. Юндзіл, вучыліся філосаф К. Нарбут, гісторык-археограф М. Догель і інш.
Віктар Віктаравіч Бараненка
Віктар Віктаравіч Бараненка (нар. года) — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук (2017), дацэнт (2020).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1989 годзе. Скончыў у 2012 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя». У 2013 годзе там жа абараніў магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». Тэма магістарскай дысертацыі: «Полацкая абноўленчая епархія ў 1926-1933 гг.». У 2013-2016 гадах навучаўся ў аспірантуры пры кафедры гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». У 2016 годзе з'яўляўся стыпендыятам Спецыяльнага фонда Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. У цяперашні час працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце, займаў пасаду намесніка дэкана механіка-тэхналагічнага факультэта, начальніка аддзела аспірантуры, таксама з'яўляецца дацэнтам кафедры гісторыі і турызму.