cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кодэкс Канонаў Усходніх Цэркваў
Кодэкс Канонаў Усходніх Цэркваў (ККУЦ, лат. Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium, CCEO) — кодэкс кананічнага права, агульны для ўсіх Усходніх Каталіцкіх Цэркваў. Абвешчаны 18 кастрычніка 1990 апостальскай канстытуцыяй «Sacri Canones», выдадзенай Папам Рымскім Янам Паўлам II. Набыў моц 1 кастрычніка 1991 года.
Кароткая гісторыя ўзнікнення кодэкса
Да XX стагоддзя ва Усходняй і Заходняй Царкве існавалі розныя зборнікі права, часцяком не вельмі сістэматычныя, храналагічныя і, таму, нязручныя для выкарыстання. У 1917 годзе Папа Бенедыкт XV абвясціў Кодэкс кананічнага права, які стаў першым па-сапраўднаму сістэматычным зборам права ў Каталіцкай Царкве. Праца над аналагічным зборнікам для Усходніх Цэркваў пачалася ў 1929 годзе. Да сярэдзіны XX стагоддзя ўсходні кодэкс быў ужо практычна гатовы, аднак Папа Пій XII сваімі чатырма motu proprio абвясціў толькі некаторыя яго часткі:
Пасля II Ватыканскага сабору ўзнікла неабходнасць перагляду як усходняга, так і заходняга кананічнага права. У 1972 годзе Папа Павел VI стварыў Камісію для прагляду Усходняга Кананічнага Права. Следствам яе амаль дваццацігадовай працы стала абвяшчэнне ў 1990 годзе новага Кодэкса Канонаў Усходніх Цэркваў. Некалькімі гадамі раней, у 1983 годзе, увайшоў у сілу новы Кодэкс кананічнага права Лацінскай Царквы.
Агульная характарыстыка
Зыходны тэкст Кодэкса Канонаў Усходніх Цэркваў выдадзены на лацінскай мове.
Кодэкс складаецца з 1546 канонаў, падзеленых на 30 тытулаў (паводле традыцыі старажытных усходнехрысціянскіх кананічных зборнікаў).
Кодэкс мае абавязваючую сілу толькі для верных Усходніх Каталіцкіх Цэркваў, хоць у асобных выпадках абавязвае таксама Рымска-Каталіцкай Царкве.
У сувязі з тым, што ККУЦ з'яўляецца агульным кодэксам для шматлікіх цэркваў, вельмі часта ў ім утрымліваецца спасылка на партыкулярнае права кожнай асобнай Царквы свайго права, якое павінна падаць дэталёвыя нормы адносна пэўных спраў. У некаторых выпадках Кодэкс дазваляе партыкулярнаму праву нават мадыфікаваць нормы права, якія змяшчаюцца ў ККУЦ.
Кодэкс быў навелізаваны апостальскім лістом ў форме motu proprio Ad tuendam fidem Папы Яна Паўла II у 1998 годзе (каноны 598 і 1436).
Металападобніца злакавая
Металападобніца злакавая (Plusia festucae) — матылёк з сямейства совак (Саўкі).
Апісанне
Размах крылаў 34-46 мм. Пярэднія крылы карычневыя, з нераўнамерным напыленнем залацістых лускавінак; у цэнтры дзве залацістыя, нярэдка датыкальныя плямы; у вяршыні шэраг падоўжаных плям таго ж колеру, даўжыня якіх значна перавышае шырыню.
Вусені жывуць на розных травах і асаках.
Арэал
Еўразійскі полізанальны від. Даволі звычайны, як у стэпавых, так і ў лясных раёнах, з чэрвеня да верасня, у двух генерацыях.
Канцэрт (карціна Вермера)
«Канцэрт» — карціна нідэрландскага жывапісца Яна Вермера, створаная паміж 1663—1666 гадамі. У 1990 годзе карціна была з бостанскага Музея Ізабелы Сцюарт Гарднер і дагэтуль яе месцазнаходжанне не вядома. Карціна лічыцца самай дарогай з выкрадзеных і зніклых карцін, яе кошт прыкладна ацэньваецца ў 200 мільёнаў долараў.
На карціне намаляваны трое музыкантаў: дзяўчына іграе на клавесіне, мужчына іграе на лютні і яшчэ адна дзяўчына спявае. Клавесін упрыгожаны роспісам з відам Аркадыі. На падлозе ляжыць яшчэ адзін музычны інструмент — віёла да гамба.
На сцяне пакоя, дзе знаходзяцца музыканты, вісяць дзве карціны — Дырка ван Бабюрэна (таксама яна з'яўляецца на карціне ) і пастаральны пейзаж. Магчыма, карціны могуць раскрыць глыбей адносіны паміж героямі карціны, тыя паглынуты сваёй музыкай, таму іх гісторыю за іх распавядаюць дэталі. У жывапісе Вермера музычная тэматыка часта перагукваецца з тэмай закаханасці і спакусы (як, напрыклад, на карціне «Перапынены ўрок музыкі»).
Карціна была прададзена ў 1696 годзе, пасля чаго пра яе не было нічога вядома да 1780 года. У 1892 годзе на аўкцыёне ў Парыжы яе за 5 тысяч долараў купіла Ізабела Сцюарт Гарднер, з 1903 года твор быў выстаўлены ў заснаваным ёй музеі. 18 сакавіка 1990 года некалькі злодзеяў, перапранутых у паліцэйскую форму, выкралі з музея 13 прац, сярод якіх быў «Канцэрт», пошукі карціны нічога не далі і цяпер пра яе месцазнаходжанне нічога не вядома.
Георгій Барамія
Георгій Барамі́я (გიორგი ბარამია; нар. ) — грузінскі дыпламат і Старшыня Савета Міністраў Аўтаномнай Рэспублікі Абхазія (у выгнанні) з 19 чэрвеня 2009 па 5 красавіка 2013 год.
Нарадзіўся ў Сухумі (Абхазская АССР). Скончыў Грузінскі дзяржаўны ўніверсітэт субтрапічнай гаспадаркі ў 1987 годзе. Працаваў аграномам і пазней падатковым інспектарам у Абхазіі з 1988 па 1993 год. Удзельнік вайны ў Абхазіі 1992—1993 гадоў. Ён таксама працаваў у абхазскім урадзе ў выгнанні і ў Міністэрстве замежных спраў Грузіі з 1996 па 2009 год, з’яўляўся консулам у Фесалоніках (Грэцыя) у 2007—2009 гадах. У чэрвені 2009 года ён быў абраны главой размешчанага ў Тбілісі ўрада Аўтаномнай Рэспублікі Абхазія, змяніўшы на гэтай пасадзе Малхаза Акішбая. 5 красавіка 2013 года Барамія пакінуў сваю пасаду, яго пераемнікам стаў Вахтанг Калбая.
Параход
Параход, паравое судна — марское або рачное судна, якое прыводзіць у рух паравая машына ці паравая турбіна. Параход з паравой машынай Дж. Уата пабудаваны ў 1802 годзе ў Вялікабрытаніі. У 1807 годзе ў ЗША Роберт Фултан пабудаваў колавы рачны параход. Напачатку параходы былі колавыя, з 1840-х гадоў — з грабным вінтом. З сярэдзіны 20 стагоддзя выцясняюцца больш эканамічнымі цеплаходамі. Сучасныя параходы з паравой (або газавай) турбінай называюцца турбаходамі, турбаэлектраходамі.
Камунальнік Магілёў
Камунальнік-Магілёў — беларускі валейбольны клуб з горада Магілёў.
Гісторыя
У 1960-1980-я гады была мужчынская каманда «Строммашына» (трэнер — Ілья Ісакавіч Свідлер і Віктар Фёдаравіч Дубіцкі). Напачатку 1990 гадоў быў зарэгістраваны клуб «Прамень». У 1997 годзе змяніў назву на «Тэхнапрыбор».
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па валейболе
Кубак Беларусі па валейболе
Круітні
Круітні, ад. л. Cruithin, Cruithnech, мн. л. Cruithnich, Cruithni,, Cruithne, , , (у залежнасці ад дыялекта) — адзін з народаў старажытнай Ірландыі, які пражываў на тэрыторыі сучасных графстваў Даун, Антрым і Ландандэры ў перыяд ранняга Сярэднявечча.
Крыніцы ранняга Сярэднявечча адрознівалі круітнаў ад ірландскага племені уладаў, якія пражывалі ў Ольстэры, хоць адна з дынастый кіраўнікоў круітнаў, Dál nAraide, лічыла сваё паходжанне ад na fir Ulaid, «сапраўдных уладаў». У раннеірландскіх генеалогіях з круітнамі таксама звязваюць племя, ад якіх паходзіць назва графства Лііш у Ленстэры, і племя , якое пражывала ў Конахце.
Аляксандр Рыгоравіч Апанасенка
Аляксандр Рыгоравіч Апана́сенка ( — ) — балетмайстар, Заслужаны артыст УССР (1951), Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1961).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кіеве. У 1959—1971 гадах — заснавальнік, мастацкі кіраўнік і галоўны балетмайстар Дзяржаўнага ансамбля танца БССР. Таксама працаваў у вакальна-харэаграфічным ансамблі «Таўрыя» Крымскай дзяржаўнай філармоніі мастацкім кіраўніком і галоўным балетмайстрам.
Творчасць
На аснове нацыянальных харэаграфічных традыцый стварыў сцэнічныя варыянты беларускіх танцаў «Лянок», «Мяцельца», «Лявоніха» і інш. Сярод значных пастановак: «Беларусь партызанская», «Беларуская сюіта», «Беларуская рапсодыя», «Малдаўская сюіта», «Маладзёжная сюіта».
Carex capitata
Carex capitata — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Расліна з узыходзячым дзярновым карэнішчам.
Сцеблы круглява-трохграневыя, бароздавыя, шурпатыя, 10-50 см вышынёй, акружаны ля аснавання пурпурнымі похвамі лісця.
Лісце падобна на шчацінне, шурпатае, звычайна карацей сцябла.
C/1996 B2 (Хякутакэ)
C/1996 B2 (Хякутакэ) — доўгаперыядычная камета, адкрытая 30 студзеня 1996 года японскім астраномам-аматарам Юдзі Хякутакэ. У сакавіку 1996 года камета прайшла параўнальна блізка ад Зямлі (яе падыход быў адным з максімальных збліжанняў камет з зямлёй за апошнія 200 гадоў). Камета была вельмі яркай і лёгка назіралася няўзброеным вокам на начным небе, дзякуючы гэтаму атрымала назву «Вялікай каметы 1996 года».
Алесь Камоцкі
Алесь Камоцкі  (нар., ) — беларускі паэт, бард, выканаўца ўласных песен.
Гваздзіха
Гваздзіха — найвышэйшы пункт Нешчардаўскага ўзвышша і Расонскага раёна (Віцебская вобласць), вышыня 224 м над узроўнем мора. Некаторыя міжузгоркавыя паніжэнні вакол помніка, забалочаныя. У ваколіцах сустракаюцца міжузгоркавыя паніжэнні запоўненыя азёрнай вадой. Да іх ліку можна аднесці возера Карэчна (173,3 м над узроўнем мора, глыбіня да 12 метраў) і возера Получка (179,2 м над узроўнем мора, глыбіня да 16 метраў). На тэрыторыі помніка знаходзіцца шмат вялікіх валуноў, дыяметрам каля 2-х метраў. Адзін з такіх валуноў знаходзіцца на вяршыні — выбаргскі граніт дыяметрам 2,2 метра. Помнік прыроды гара «Гваздзіха» ўтварылася прыкладна 14-15 тысячагоддзяў таму. Гара добра захавалася і мае каштоўнасць для вырашэння шэрагу спецыяльных геалагічных і геамарфалагічных праблем.
Хмель звычайны
Хмель звычайны, Хмель  (Húmulus lúpulus) — від травяністых шматгадовых раслін роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая ліяна.
Алесь Камоцкі
Біяграфія
У 1975—1976 навучаўся ў музычнай школе па класе кларнета (Маладзечна). У 1977—1979 гг. служыў у войску. У 1980-х саксафаніст гуртоў «Близнецы», «Zartipo». У 1986 годзе скончыў філасоўскі факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсітэту. Жыве ў Мінску. Былы муж беларускай паэтэсы і спявачкі Касі Камоцкай.
Хмель звычайны
Батанічнае апісанне
Сцябло ўецца па гадзіннай стрэлцы, чатырохграннае, полае ўнутры, пакрыта вострымі шыпамі, да 7 м у даўжыню. Карэнішча доўгае, паўзучае.
Лісце ля аснавання далонепадобнае трох-пяцілопасцевае, глыбока сэрцападобнае, з яйкападобнымі завостранымі лопасцямі, па краі буйнапілаватае, супратыўнае, з доўгімі хвосцікамі; верхняе лісце суцэльнае.
Мужчынскія суквецці на галінах другога парадку ў выглядзе мяцёлкавых суквеццяў, якія складаюцца з дыхазіяў, пераходзячых у завіткі. Мужчынскія кветкі дробныя, зялёныя, з пяцілістковым калякветнікам і пяццю тычынкамі з прамымі ніткамі. Жаночыя кветкі ў шышкападобных складаных суквеццях. Лускі шышак, размешчаныя парамі, уяўляюць сабой прылісткі неразвітага лісця, у пазусе якіх знаходзяцца падвойныя завіткі з двух-чатырох або шасці кветак, без кветак першага парадку. Прыкветкі пры плодзе разрастаюцца і нясуць жоўтыя залозкі, якія змяшчаюць лупулін. Жаночыя кветкі складаюцца з песціка, ля аснавання аточанага плёнчатым цэльнакрайнім кубкападобным калякветнікам. Цвіце ў ліпені — жніўні.
Плод — арэх са спіральна згорнутым зародкам, спее ў жніўні — верасні.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна шырока распаўсюджана ва ўмераным клімаце Еўразіі і Паўночнай Амерыкі; сустракаецца таксама на поўначы Афрыкі (у Марока). Радзіма расліны невядомая.
У Расіі распаўсюджаны амаль паўсюдна ў еўрапейскай частцы і Заходняй Сібіры, за выключэннем Крайняй Поўначы, на Каўказе і Алтаі.
Расце па далінах рэк, ярах, у прырэчных і сырых, па хмызняковых зарасніках, у вербалозе.
Здаўна разводзіцца на спецыяльных плантацыях.
Эрык Вішаус
Біяграфія
Скончыў універсітэт Нотр-Дам у 1969 годзе г. Саут-Бендзе. З 1975 года ў Цюрыхскім універсітэце (Швейцарыя), з 1978 года ў Еўрапейскай лабараторыі малекулярнай біялогіі (г. Гайдэльберг, Германія), з 1981 года ў Прынстанскім універсітэце (прафесар з 1987 года).
Аўтар навуковых прац па даследаванні генетычных механізмаў рэгуляцыі ранняга эмбрыянальнага развіцця (на дразафіле).
Доктар філасофіі (1974).
У 2011 годзе стаў кавалерам ордэна Pour le Mérite.
Ледакол
Ледакол — судна, якое пракладвае шлях іншым суднам у льдах замярзаючых басейнаў і служыць для падтрымання навігацыі. Ламае лёд масай свайго корпуса пры напаўзанні нахіленай насавой часткай на край крыгі. Ахова корпуса ад бакавога сціскання забяспечваецца яго спецыяльнай формай і павышанай трываласцю, засцярога вінтоў і стырнавых агрэгатаў — вялікай асадкай.
Ледаколы бываюць марскія, у тым ліку лінейныя (для далёкіх пераходаў у арктычных морах, даўжыня да 150 м, водазмяшчэнне 23500 тон), азёрныя і рачныя. Найбольш магутныя сучасныя ледаколы — атамныя ледаколы. Ледакольныя флаты маюць ЗША, Канада, Расія, Фінляндыя, Швецыя.
Канскі кінафестываль 1947
2-і Канскі кінафестываль праходзіў з 12 па 25 верасня 1947 года ў горадзе Каны, Францыя.
Уджда
Уджда (وجدة) — горад на паўночным усходзе Марока непадалёку ад мяжы з Алжырам. Адміністрацыйны цэнтр Усходняй вобласці Марока. Уджда — вузел чыгунак і шашэйных дарог. У горадзе развітыя прадпрыемствы хімічнай, металаапрацоўчай, дрэваапрацоўчай і харчовай прамысловасці.
Паблізу знаходзіцца аэрапорт Ангадс.
Праклён смакоўніцы
Праклён смакоўніцы — евангельская падзея, адзін з цудаў Ісуса Хрыста. Падзея запісана ў Евангеллях ад Марка і Матфея, але адсутнічае ў Евангеллях ад Лукі і Яна. У апавяданні Евангелля ад Марка падзея складаецца з двух частак: у першай, адразу пасля трыумфальнага ўезду ў Ерусалім і да ачышчэння храма, Ісус праклінае смакоўніцу за тое, што бясплодная; ў другой частцы, як мяркуецца ўжо на наступны дзень, дрэва засохла, што заахвоціла Ісуса сказаць пра дзейснасць малітвы. Апавяданне ў Матфея прадстаўляе сабой як цэласную падзею.
Біблейскае апавяданне
Апавяданне паводле Марк. 11:12-14 і 11:20-25:
''На другі дзень, калі яны выйшлі з Віфаніі, Ён схацеў есці; і, угледзеўшы здалёку смакоўніцу, пакрытую лісьцем, пайшоў, ці не знойдзе чаго на ёй; але, падышоўшы да яе, нічога не знайшоў, апрача лісця, бо яшчэ не час быў збіраць смоквы. І сказаў ёй Ісус: ад сёння хай ніхто з цябе не есць плоду вавек. І чулі гэта вучні Ягоныя.''
Апавяданне згодна Матф. 21:18-22:
''А раніцай, вяртаючыся ў горад, схацеў есці. І, угледзеўшы пры дарозе адну смакоўніцу, падышоў да яе і, нічога на ёй не знайшоўшы, акрамя толькі лісця, кажа ёй: хай не будзе больш ад цябе плоду вавек. І адразу ўсохла смакоўніца. Убачыўшы гэта, вучні здзівіліся і казалі: як гэта адразу ўсохла смакоўніца? А Ісус сказаў ім у адказ: праўду кажу вам: калі будзеце мець веру і не спаняверыцеся, не толькі зробіце тое, што зроблена са смакоўніцай, але, калі і гары гэтай скажаце: «падыміся і кінься ў мора», — будзе; і ўсё, чаго ні папросіце ў малітве з вераю, атрымаеце.''
Большасць навукоўцаў лічаць, што спачатку было напісана Евангелле ад Марка, якое было выкарыстана ў якасці крыніцы для Евангелля ад Матфея.
Праклён смакоўніцы быў звязаны з тым, што звычайна на дрэве сперша з'яўляўся плён, а пасля лісцё. Такім чынам, калі Ісус наблізіўся да пакрытага лісцём дрэва, чакалася, што там будзе плён. Але дрэва падавала марныя спадзяванні, таму і было праклята. У духоўным сэнсе смакоўніца сімвалізавала народ Ізраіля, які меў паўнату Божых дабраславенняў, але не прыносіў натрэбнага Божага плёну. Такім чынам, яго таксама ў хуткім часе чакаў праклён.
Судзука
Судзука — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Міэ. Плошча горада — 194,67 км², насельніцтва — 197 244 чалавекі (1 чэрвеня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 1.013,22 чал./км².
Эканоміка
У горадзе размешчаны заводы Honda (аўтамабілі), Asahi Kasei (хімічныя прадукты), Dainippon Sumitomo Pharma (фармацэўтыка) і Fujikura (электратэхніка), гандлёвыя цэнтры AEON Mall Suzuka, AEON Town Suzuka і APiTA, гоначная аўтамабільная і матацыклетная траса, якая прываблівае шматлікіх заўзятараў Формулы-1 і 1000 км Судзукі, а таксама размешчаны па суседстве парк атракцыёнаў Motopia.
S/2003 J 2
Адкрыццё
S/2003 J 2 быў знойдзены 5 лютага 2003 г. групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда і Дэвіда Джуіта. Спадарожнік пакуль не атрымаў афіцыйную назву.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр S/2003 J 2 складае ў сярэднім каля 2 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³. Верагодна складаецца з сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня + 23,2 m.
Шон Мёрфі
Шон Мёрфі (Shaun Murphy; нар., Харлаў, Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Чэмпіён свету 2005 года. З’яўляецца адным з дзесяці снукерыстаў у гісторыі, якія выйгралі ўсе тры турніры трайной снукернай кароны — чэмпіянат Вялікабрытаніі (2008), Мастэрс (2015) і чэмпіянат свету (2005). Пераможца сямі рэйтынгавых турніраў (уваходзіць у топ-15 снукерыстаў у гісторыі па колькасці перамог рэйтынгавага ўзроўню). З сезона 2006/2007 нязменна ўваходзіць у топ-16 сусветнага рэйтынгу.
Стаў прафесіяналам у 1998 годзе ва ўзросце 16 гадоў. У 2000 годзе стаў пераможцам кваліфікацыі да Мастэрс 2001 года, які стаў яго першым прафесійным турнірам. У 2002 годзе ўпершыню патрапіў на чэмпіянат свету і, такім чынам, дэбютаваў на рэйтынгавым узроўні. У 2005 годзе стаў трэцім снукерыстам у гісторыі, які выйграў чэмпіянат свету, прабіўшыся на яго з кваліфікацыі (пасля Алекса Хігінса і Тэры Грыфітса), а таксама другім самым маладым чэмпіянам свету (пасля Стывена Хендры). У сезоне 2006/2007 увайшоў у топ-16, дзе трымаецца па сённяшні дзень, а таксама выйграў рэйтынгавы кубак Мальты. З сезона 2007/2008 па сезон 2009/2010 нязменна займаў сваю найвышэйшую пазіцыю ў афіцыйным рэйтынгу — трэцюю, а таксама стаў пераможцам чэмпіянату Вялікабрытаніі 2008 года і прэм’ер-лігі 2009 года і ў другі раз выйшаў у фінал чэмпіянату свету ў 2009 годзе, дзе саступіў Джону Хігінсу. У 2011 годзе выйграў чацвёрты рэйтынгавы тытул — гранд-фінал PTC, а ў 2012 — дайшоў да фіналу Мастэрс. У 2014 годзе здабыў перамогу на World Open, які стаў яго пятай рэйтынгавай перамогай, выйграў тры нізкарэйтынгавыя турніры і стаў першым снукерыстам у гісторыі, які выканаў тры максімальныя серыі за адзін каляндарны год, а ў 2015 годзе ўпершыню перамог на найбуйнейшым запрашальным снукерным спаборніцтве, Мастэрс, і ў трэці раз у кар’еры выйшаў у фінал чэмпіянату свету, дзе прайграў Сцюарту Бінэму. У 2016 годзе стаў пераможцам Сусветнага гран-пры пасля чаго ўпершыню з 2010 года зноў падняўся на трэцяе месца ў рэйтынгу, а ў 2017 годзе здабыў сёмы рэйтынгавы тытул на адкрытым чэмпіянаце Гібралтара.
Апроч сямі рэйтынгавых турніраў, за сваю кар’еру выйграў 4 нізкарэйтынгавыя і 6 прафесійных запрашальных турніраў, у тым ліку тытул Прэм’ер-лігі ў 2009 годзе і Champion of Champions у 2017 годзе. За сваю кар’еру выканаў больш за 400 соценных брэйкаў, уваходзячы ў топ-10 снукерыстаў з найбольшай колькасцю сэнчуры ў гісторыі снукера, і зарабіў больш за тры мільёны фунтаў стэрлінгаў, уваходзячы ў топ-15 снукерыстаў у гісторыі па гэтым паказчыку. Акрамя таго, выканаў пяць максімальных серый у 147 ачкоў (пятае месца ў гісторыі пасля Роні О’Салівана, Стывена Хендры, Джона Хігінса і Дзіна Цзюньхуэя).
Снукерная кар’ера
Мёрфі пачаў гуляць у снукер ва ўзросце 8 гадоў, калі бацька падарыў яму більярдны стол на Каляды. Ён зрабіў свой першы соценны брэйк ва ўзросце 10 гадоў і трэніраваўся ў снукерным цэнтры Рашдэна, дзе таксама трэніраваліся Стывен Хендры, Марк Уільямс і Кен Доэрці. У 13 гадоў ён атрымаў спонсарскі кантракт ад абутковай кампаніі Dr.Martens на £5,000 у год. Шон стаў прафесіяналам у 1998 годзе ва ўзросце 15 гадоў.
Да сезону 2006/2007 трэнерам Мёрфі быў Стыў Прэст. Акрамя таго, яму дапамагалі Вілі Торн і Рэй Рыярдан.
Раннія гады
Мёрфі пачаў сваю кар’еру ў 1998 годзе з серыі «UK Tour» (з 2000 года — чэлендж-тур), у той час другі па класе прафесійны тур. Ён быў фіналістам на чацвёртым турніры UK Tour у сезоне 1997/1998, а на працягу сезона 2000/2001 выйграў трэці і чацвёрты турніры і ўзначаліў рэйтынг тура. У 2000 годзе Шон быў прызнаны пачаткоўцам года, а таксама стаў адным з шасці лепшых маладых гульцоў па версіі Сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (WPBSA). У тым жа годзе ён выйграў Адкрыты чэмпіянат Англіі.
Мёрфі выйграў свой ​​першы прафесійны турнір — Benson & Hedges Championship (кваліфікацыйны да турніру Мастэрс) у 2000 годзе, перамогшы ў паўфінале Марка Дэвіса 6:1 і Сцюарта Бінэма ў фінальным матчы 9:7 (прайграючы па ходу матчу 2:5). Нягледзячы на тое, што Шон яшчэ не быў гульцом мэйн-тура, ён здолеў патрапіць на Мастэрс — самы прэстыжны запрашальны нярэйтынгавы турнір, у якім удзельнічаюць гульцы «топ-16», пераможца кваліфікацыйнага турніру, а таксама абмежаваная колькасць уладальнікаў вайлдкардаў. У 2001 годзе на Мастэрс, у сваім першым тэлевізійным матчы, Шон Мёрфі атрымаў перамогу над нумарам 15 сусветнага рэйтынгу Марка Фу з лікам 6:1. У матчы супраць сяміразовага чэмпіёна свету Стывена Хендры Мёрфі лідыраваў 4:1, але ў выніку прайграў. На турніры Benson & Hedges Championship у 2001 годзе ён зрабіў свой ​​першы і пакуль адзіны максімальны брэйк.
Першыя рэйтынгавыя вынікі
У рэйтынгу на сезон 2003/2004 Мёрфі заняў 64 радок, а таксама кваліфікаваўся на тры рэйтынгавых турніры. У кубку LG Мёрфі ў другім крузе перайграў шасціразовага чэмпіёна свету Стыва Дэвіса 5:4, але ў трэцім саступіў Джону Хігінсу 2:5. Пасля перамогі над Дэвісам Мёрфі сказаў: «Гэта адзін з самых вялікіх дзён маёй снукерных кар’еры». На адкрытым чэмпіянаце Брытаніі ён абыграў Дэйва Харальда ў першым раўндзе з лікам 5:1, але ў другім саступіў Полу Хантэру 2:5. На Players Championship (новая назва адкрытага чэмпіянату Шатландыі) ён прайграў будучаму пераможцу Джымі Уайту ў другім крузе 3:5. Акрамя таго, Мёрфі не змог прабіцца ў асноўную стадыю чэмпіянату свету, прайграўшы ў кваліфікацыі Сцюарту Пэтману 7:10 у матчы, у якім Пэтман быў аштрафаваны на адзін фрэйм ​​за спазненне.
Чэмпіянат свету 2005
У першым раўндзе чэмпіянату Мёрфі выйграў матч супраць 12 нумара сусветнага рэйтынгу Крыса Смола 10:5. Далей Шон выйграў трох былых чэмпіёнаў свету: Джона Хігінса (13:8), Стыва Дэвіса (13:4) і ў паўфінальным паядынку Пітэра Эбдана (17:12). У фінале супраць Мёрфі гуляў шосты нумар сусветнага рэйтынгу Мэцью Стывенс, які перамог па шляху Джымі Уайта (шасціразовы фіналіст чэмпіянату свету) і Стывена Хендры (які займаў трэці радок у сусветным рэйтынгу). Да канца першага дня гульні (фіналы чэмпіянатаў свету гуляюцца на працягу двух дзён) Мёрфі саступаў у ліку 6:10, але здолеў здзейсніць камбэк і зраўняць лік 16:16. Яшчэ два выйграных фрэйма прынеслі Шону тытул чэмпіёна свету. Акрамя таго, Мёрфі зрабіў найбольшую колькасць соценных брэйкаў на турніры — 11.
Яго перамога стала вялікай сенсацыяй. Да турніру яго шанцы на перамогу ацэньваліся 150 да 1. Ён стаў трэцім гульцом у гісторыі снукера (пасля Алекса Хігінса ў 1972 годзе і Тэры Грыфітса ў 1979 годзе), які прайшоўшы кваліфікацыю выйграў чэмпіянат. Ва ўзросце 22 гадоў Мёрфі стаў другім самым маладым гульцом, які выйграў чэмпіянат свету (пасля Стывена Хендры, які выйграў свой ​​першы тытул у 21 год). Акрамя Шона ні адзін гулец не выйграў такой колькасці матчаў (сем) на шляху да тытула. Акрамя гэтага, Мёрфі стаў самым нізкарэйтынгавым чэмпіёнам свету (48 месца). Ні адзін гулец не выйграваў чэмпіянат свету ў якасці першай рэйтынгавай перамогі з 1986 года, калі чэмпіёнам стаў Джо Джонсан. На прызавыя £250,000 Шон набыў новы дом і аўтамабіль маркі Mercedes-Benz. Пасля перамогі, у ліпені 2005 года, ён ажаніўся са сваёй нявестай Клэр.
2005/2006
На сезон Мёрфі атрымаў 21 месца ў рэйтынгу, якое, як правіла, яшчэ не гарантуе трапленне на рэйтынгавыя турніры без кваліфікацыі. Тым не менш, як чэмпіён свету, ён аўтаматычна быў пасеяны на кожны рэйтынгавы турнір сезона пад другім нумарам (і пад першым нумарам на чэмпіянат свету 2006 года). Ён таксама быў запрошаны гуляць у прэм’ер-лізе, нярэйтынгавым турніры з фарматам 25 секунд на кожны ўдар, але ён вылецеў на групавой стадыі.
На нярэйтынгавым турніры Nothern Ireland Trophy у чвэрцьфінале Мёрфі быў пераможаны Нілам Робертсанам 4:5. На першых трох рэйтынгавых турнірах — Гран-пры, чэмпіянаце Вялікабрытаніі і кубку Мальты — Шон не мог выйсці з стадыі 1/8 фіналу, прайграючы выключна вырашальныя фрэймы Сцюарту Бінэму (4:5), Нілу Робертсану (9:10) і Грэму Доту (4:5) адпаведна. На Pot Black, нярэйтынгавым накаўт-турніры з аднафрэймавымі матчамі, Мёрфі выйграў Джымі Уайта і Джона Хігінса, але ў фінале саступіў свайму суперніку па фінале чэмпіянату свету Мэцью Стывенсу. Пры гэтым, Мёрфі зрабіў адзіны соценны брэйк на турніры — 111 ачкоў. У снежні 2005 года Шон Мёрфі атрымаў узнагароду «спартсмен года» ад BBC East Midlands.
На Мастэрс Мёрфі выйграў у першым крузе ў Кена Доэрці 6:5, але ў чвэрцьфінале саступіў Джону Хігінсу 4:6. На чацвёртым рэйтынгавым турніры сезона — адкрытым чэмпіянаце Уэльса — Шон дайшоў да фіналу, здолеўшы перайграць Эндзі Хікса 5:3, Джэймі Коўпа 5:4, Марка Уільямса 5:2 і Бары Хокінса ў паўфінале 6:1. У фінале Мёрфі саступіў Стывену Лі з даволі буйным лікам — 4:9. На адкрытым чэмпіянаце Кітая, апошнім турніры перад чэмпіянатам свету, Мёрфі прайграў у першым жа раўндзе Майклу Холту 2:5.
2006/2007
Пасля сезону 2005/2006 Мёрфі падняўся на пяты радок сусветнага рэйтынгу, упершыню трапіўшы ў топ-16, і стаў паўнапраўным удзельнікам усіх рэйтынгавых турніраў без праходжання кваліфікацыйных этапаў, а таксама удзельнікам запрашальнага турніру Мастэрс.
На першым турніры сезону Northern Ireland Trophy (які стаў рэйтынгавым ў гэтым сезоне) Мёрфі дайшоў да 1/4 фіналу, саступіўшы Стывэну Лі ў вырашальным фрэйме (4:5). На Гран-пры ў Абердзіне Шон не выйшаў з сваёй групы (на Гран-пры гуляўся групавы этап), прайграўшы Раяну Дэю (0:3) і Алістэру Картэру (2:3). На чэмпіянаце Вялікабрытаніі ён у першым жа матчы сакрушальна прайграў Алану МакМанусу 3:9. На Мастэрс Шон Мёрфі, выйграўшы першы матч у Стыва Дэвіса з лікам 6:3, прайграў у чвэрцьфінале Стывену Хендры (на той момант трэцяму нумару сусветнага рэйтынгу) з тым жа лікам.
Але 4 лютага 2007 года Мёрфі ўсё ж выйграў свой ​​другі рэйтынгавы тытул. На шляху да перамогі ў кубку Мальты ён перайграў Рыкі Уолдэна 5:4, Стывена Лі 5:4, дзеючага чэмпіёна свету Грэма Дота 5:2, а таксама Алістэра Картэра ў паўфінальным матчы 6:3. У фінальным паядынку Шон без цяжкасці адолеў Раяна Дэя з лікам 9:4. На турніры Мёрфі зрабіў 6 соценных серый, вышэйшай з якіх была серыя ў 134 ачкі. Пасля перамогі Мёрфі сказаў, што яна дапамагла яму перастаць лічыцца «выскачкай».
Формула Ньютана — Лейбніца
Формула Ньютана — Лейбніца, або асноўная тэарэма аналізу, устанаўлівае сувязь паміж дзвюма аперацыямі: узяццем вызначанага інтэграла і вылічэннем першаіснай.
Шон Мёрфі
2006/2007
На адкрытым чэмпіянаце Уэльса ў першым крузе Мёрфі перайграў Джэймі Коўпа з сухім лікам 5:0. У гэтым матчы ён зрабіў 4 соценных брэйка ў чатырох фрэймах запар і стаў на той момант другім чалавекам у гісторыі снукера, якому ўдалося зрабіць гэта (першым быў Джон Хігінс у фінале Гран-пры ў 2005 годзе), і першым, хто зрабіў гэта ў матчы да 5 перамог. У наступным раўндзе Мёрфі адолеў Джэймі Бёрнэта 5:4, але ў чвэрцьфінальным матчы супраць шатландца Стывена Магуайра Шон прайграў з лікам 3:5. Яму ўдалося ўзяць рэванш у Стывена на наступным турніры — адкрытым чэмпіянаце Кітая — у матчы 1/8 фіналу з лікам 5:2, перад гэтым выйграўшы ў першым крузе ў кітайскага гульца Мэя Сівэня (5:1). Але ў чвэрцьфінале Джэймі Коўп разграміў яго 5:0 (з такім жа лікам Шон выйграў у яго на папярэднім турніры).
Формула Ньютана — Лейбніца
Гісторыя
Яшчэ да з’яўлення матэматычнага аналізу дадзеная тэарэма (у геаметрычнай або механічнай фармулёўцы) была вядомая Тарычэлі, і. Напрыклад, Бароу апісаў гэты факт ў 1670 годзе як залежнасць паміж задачамі на і на правядзенне датычных. Пасля стварэння Ньютанам і Лейбніцам дыферэнцыяльнага і інтэгральнага злічэнняў сэнс формулы стаў трактавацца чыста матэматычна: аперацыі дыферэнцыравання і інтэгравання ўзаемна процілеглыя.
Шон Мёрфі
2006/2007
На чэмпіянаце свету Мёрфі быў пасеяны пад 6 нумарам. У першым крузе ён атрымаў перамогу над сямнаццацігадовым Джадам Трампам з лікам 10:6. У другім крузе Шон адолеў ветэрана Джона Пэрата — 13:8. У чвэрцьфінале супернікам Шона быў валіец Мэцью Стывенс. І пасля першых двух сесій матчу Стывенс вёў з вялікім адрывам — 11:5. Але, праявіўшы жалезную волю да перамогі, Мёрфі здолеў зраўняць лік і выйграць матч у вырашальным фрэйме — 13:12. Але ў 1/2 фіналу Мёрфі ў вельмі напружаным матчы ўсё ж саступіў свайму сябру — Марку Сэлбі. На турніры Мёрфі зрабіў 5 сэнчуры-брэйкаў, вышэйшым з якіх была серыя — 132 ачкі. У афіцыйным рэйтынгу Мёрфі падняўся яшчэ на 2 пазіцыі і стаў трэцім.
Формула Ньютана — Лейбніца
Гісторыя
Ньютан сфармуляваў тэарэму славесна наступным чынам: «Для атрымання належнага значэння плошчы, прылеглай да некаторай часткі абсцыс, гэтую плошчу заўсёды трэба браць роўнай рознасці значэнняў z [першаіснай], адпаведных часткам абсцыс, абмежаваным пачаткам і канцом плошчы».
Шон Мёрфі
2007/2008
Пачатак сезона аказаўся вельмі няўдалым для Шона. На першым рэйтынгавым турніры — Шанхай Мастэрс — Мёрфі прайграў у першым жа крузе Яну МакКалаху з лікам 2:5. На турніры Pot Black Шон выйграў у Пітэра Эбдана і Стывена Хендры, але ў фінале саступіў ірландцу Кену Доэрці. На Гран-пры Мёрфі выйшаў з групы, выйграўшы 4 матчы з 5 і заняўшы першае месца. Выйшаўшы ў плэй-оф, ён выйграў матчы у валійца Раяна Дэя і Пітэра Эбдана (у абодвух з лікам 5:3). У паўфінальным матчы Шон Мёрфі прайграў Роні О’Салівану 5:6, хоць і вёў у ліку 5:2.
На Northern Ireland Trophy Мёрфі выйграў у Энтані Хэмілтана (5:2), Стывена Хендры (5:2) і Пітэра Эбдана (5:3), але ў паўфінальным матчы саступіў у вырашальным фрэйме Стывену Магуайру 5:6. Перад чэмпіянатам Вялікабрытаніі Шон падняўся на першае месца ў папярэднім рэйтынгу. І ў Шона зноў атрымалася прабіцца ў паўфінал. Па шляху былі абыграны Пол Дэйвіс (9:5), Сцюарт Бінэм (9:3) і Дын Дзюнхуэй (9:7). А ў паўфінале Мёрфі зноў трапіў на Стывена Магуайра і зноў прайграў — 5:9. На турніры Шон зрабіў усяго два сэнчуры, але даволі вялікія — 144 і 135. Такім чынам, ён дасягнуў паўфіналаў трох рэйтынгавых турніраў запар.
Формула Ньютана — Лейбніца
Гісторыя
У Лейбніца запіс дадзенай формулы ў сучасным выглядзе таксама адсутнічае, паколькі абазначэнне вызначанага інтэграла з’явілася значна пазней, у Фур’е ў пачатку XIX стагоддзя. Сучаснае афармленне і строгі доказ упершыню былі апублікаваны таксама ў пачатку XIX стагоддзя.
Шон Мёрфі
2007/2008
На кубку Мальты (які стаў нярэйтынгавым у гэтым сезоне) Мёрфі выйшаў з групы з першага месца, выйграўшы ўсе 4 матчы: супраць Тоні Драга (6:0), Марка Сэлбі (4:2), Стывена Магуайра (4:2) і Стывена Хендры (5:1). Ён выйграў другі тытул кубка Мальты запар, выйграўшы Дына Дзюнхуэй у паўфінале — 6:5 — і Кена Доэрці ў фінальным матчы — 9:3. На адкрытым чэмпіянаце Уэльса — наступным рэйтынгавым турніры — Шон зноў дайшоў да паўфіналу, дзе быў разбіты Роні О’Саліванам з лікам 3:6. На адкрытым чэмпіянаце Кітая Шон Мёрфі, перайграўшы Дына Дзюнхуэй (5:4), Марка Алэна (5:3) і Марка Сэлбі ў паўфінальным паядынку (шосты рэйтынгавы паўфінал за апошнія 7 турніраў) з лікам 6:3, выйшаў у фінал на Стывена Магуайра. У фінальным матчы ён саступіў снукерысту з Шатландыі ў напружаным матчы — 9:10. Такім чынам, прадэманстраваўшы дзіўны прыклад стабільнасці, Мёрфі ізноў узначаліў папярэдні рэйтынг перад чэмпіянатам свету.
2008/2009
Мёрфі пацвердзіў сваё месца ў рэйтынгу на працягу сезона. Ён выйшаў у фінал перадсезоннага турніру сусветнай серыі ў Берліне, выйграўшы ў 1/2 у Стывена Магуайра — 5:3. Але ў вырашальным матчы саступіў іншаму шатландцу — Грэму Доту — з лікам 1:6. Апроч таго, ён выйграў нярэйтынгавы турнір Paul Hunter Classic, адолеўшы ў фінале Марка Сэлбі з сухім лікам 4:0. Аднак, Мёрфі прайграў стартавыя матчы на ​​першых чатырох рэйтынгавых турнірах, уключаючы паражэнне на чэмпіянаце Бахрэйна ад нумара 47 сусветнага рэйтынгу — Майка Дана. У кастрычніку Шон развёўся са сваёй жонкай — на турніры Гран-пры ён быў ужо без кальца.
Нягледзячы на чатыры рейтыгавыя правалы — якія былі спісаныя на развод з жонкай — Мёрфі выйграў свой ​​трэці рэйтынгавы тытул на чэмпіянаце Вялікабрытаніі. На шляху да фіналу ён упэўнена справіўся з усімі сваімі апанентамі: Марцінам Гоўлдам — 9:7, Маркам Алэнам — 9:5, Стывенам Лі — 9:3 і Стывенам Магуайрам у паўфінальным матчы — 9:4. У фінале супраць Марка Фу з Ганконга абодва гульца не змаглі прадэманстраваць гульню высокага ўзроўню і вельмі шмат памыляліся. Пры ліку 9:9 Мёрфі забіў «флюк» (выпадковы шар), які стаў вырашальным у матчы. Пасля гэтай перамогі ён далучыўся да Стыва Дэвіса, Алекса Хігінса, Тэры Грыфітса, Джона Пэрата, Стывена Хендры, Роні О’Салівана, Марка Уільямса, Джона Хігінса і Пітэра Эбдана — гульцоў, якія выйгравалі і чэмпіянат свету, і чэмпіянат Вялікабрытаніі, замацаваўшы сваё імя ў эліце сусветнага снукера.
На заключным этапе сезона — чэмпіянаце свету — Мёрфі здолеў паказаць вельмі добры снукер. Пасля перамогі ў першым крузе над Эндру Хігінсанам — 10:8, Шон разграміў Марка Фу з лікам 13:3 у другім раўндзе. У чвэрцьфінале ён патрапіў на сяміразовага чэмпіёна — саракагадовага Стывена Хендры. У напружанай барацьбе Мёрфі здолеў здабыць перамогу з лікам 13:11, нягледзячы на дзявяты максімальны брэйк у кар’еры шатландца, зроблены ў тым матчы. У паўфінале Мёрфі перайграў Ніла Робертсана — 17:14 — і, такім чынам, дасягнуў другога фіналу чэмпіянату свету, дзе супернікам яму быў двухразовы пераможца — Джон Хігінс. Пасля першага дня фінальнага матчу Мёрфі саступаў з лікам 5:11 і быў разбіты ў выніку — 9:18. У першы дзень фінальнага матчу адна з брытанскіх газет апублікавала артыкул «kiss and tell» — гісторыю з удзелам Шона Мёрфі. За турнір Шон зрабіў 10 соценных серый, вышэйшая з якіх складала 137 ачкоў. Праз тыдзень, у фінале сусветнай серыі, Мёрфі узяў своеасаблівы рэванш у Хігінса, выйграўшы яго ў фінале — 6:2.
2009/2010
Мёрфі ўтрымліваў трэцюю пазіцыю афіцыйнага рэйтынгу ўжо трэці сезон запар. На турніры сусветнай серыі ў ірландскім горадзе Кіларні ён атрымаў перамогу, перайграўшы Джона Хігінса (5:3) і Джымі Уайта ў фінальным матчы — 5:1. Ён упэўнена абараніў тытул на Paul Hunter Classic, зноў жа выйграўшы ў фінале ў Джымі Уайта — 4:0. На першым рэйтынгавым турніры — Шанхай Мастэрс — Шон дайшоў да паўфінальнай стадыі, перайграўшы Майкла Холта, Джэймі Коўпа і Кена Доэрці (прайграўшы ў трох матчах усяго адзін фрэйм​​). У паўфінале Мёрфі не змог адолець любімчыка мясцовай публікі Ляна Вэньба (5:6). Паўфінальная стадыя на гэтым турніры была лепшым рэйтынгавым дасягненнем Шона ў сезоне. Пазней Мёрфі атрымаў перамогу ў прэм’ер- лізе, дзе ён у паўфінальным матчы перамог Джона Хігінса — 5:3, а ў фінале пераможцу пяці апошніх розыгрышаў — Роні О’Салівана з лікам 7:3.
На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Мёрфі ў другім раўндзе саступіў Дыну Дзюнхуэю — 3:9. Пасля матчу ён скардзіўся на тое, што кітайскі снукерыст занадта часта пакідаў арэну паміж фрэймамі. На Мастэрс Мёрфі абыграў Стывена Хендры ў стартавым матчы — 6:4, а ў чвэрцьфінале прайграў Марку Уільямсу з тым жа лікам. На адкрытых чэмпіянатах Уэльса і Кітая Шон і зусім прайграў у першых раўндах — Мэцью Стывенсу (4:5) і Найджэлу Бонду (2:5) адпаведна.
На чэмпіянаце свету Шон Мёрфі выйграў два матчы — супраць Джэрарда Грына (10:7) і Дына Дзюнхуэя (13:10). У чвэрцьфінальным матчы супраць Алістэра Картэра Мёрфі вёў у ліку 8:4, але ўсё ж упусціў перамогу, прайграўшы з вынікам 12:13. Гэта быў першы сезон, у якім Шон не дасягнуў ні аднаго рэйтынгавага фіналу, пачынаючы з сезона 2003/2004.
2010/2011
Пасля трох сезонаў запар на трэцім месцы афіцыйнага рэйтынгу Шон апусціўся на 4 радкі і перад сезонам 2010/2011 заняў сёмае месца ў табелі аб рангах. У пачатку сезону на Wuxi Classic, нярэйтынгавам кітайскім турніры, Мёрфі атрымаў перамогу, выйграўшы фінальны матч у Дына Дзюнхуэя з лікам 9:8 (здзейсніўшы фантастычны камбэк пасля адставання 2:8). Мёрфі выйшаў у паўфінал Paul Hunter Classic, які стаў адным з турніраў новай міні-рэйтынгавай серыі Players Tour Championship, дзе прайграў будучаму пераможцу Джаду Трампу — 2:4. Акрамя таго, у рамках серыі PTC, Шон выйграў турнір у Бругэ — другі этап еўрапейскага тура — адолеўшы ў фінале Мэцью Коўча з лікам 4:2. Таксама ў лістападзе Мёрфі выйшаў у фінал пятага этапу еўрапейскага тура, які праходзіў у нямецкім горадзе Хам, але саступіў Джону Хігінсу ў вырашальным матчы — 2:4. У рэйтынгу серыі Мёрфі фінішаваў на першай пазіцыі і забяспечыў сабе трапленне ў фінальны турнір. На Шанхай Мастэрс, першым рэйтынгавым турніры сезону, Мёрфі саступіў ужо ў другім раўндзе валійцу Мэцью Стывенсу — 2:5. Акрамя таго, Шон не змог абараніць свой ​​тытул пераможцы ў прэм’ер-лізе і быў разбіты ў фінальным матчы Роні О’Саліванам — 1:7. На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Мёрфі ўдалося дайсці да паўфіналу, атрымаўшы перамогі над Патрыкам Уолесам (9:5), Раянам Дэем (9:8) і Нілам Робертсанам (9:7). У паўфінальнай стадыі Шон у напружаным матчы з вырашальным фрэймам саступіў Марку Уільямсу — 8:9. У матчы супраць Уільямса, Мёрфі, саступаючы ў ліку 3:6, узяў 5 фрэймаў запар і павёў 8:6. Такім чынам, быў усталяваны новы рэкорд — серыя ў 517 ачкоў, запар забітых адным снукерыстам (да гэтага належаў Джону Хігінсу — 494 ачкі). Пры гэтым, Уільямс не мог забіць шароў на працягу 74 хвілін.
У пачатку 2011 года Мёрфі спасцігла чарада няўдач: ён прайграў у першым крузе Мастэрс Джэймі Коўпу з лікам 3:6, у другім крузе German Masters Джо Свэйлу — 2:5 і ў першым раўндзе адкрытага чэмпіянату Уэльса Мэцью Стывенсу — 0:4. У фінальным турніры Players Tour Championship Мёрфі ўпэўнена атрымаў перамогу, адолеўшы на сваім шляху Рыкі Уолдэна (4:2), Стывена Лі (4:3), Мэцью Стывенса і Марціна Гоўлда (абодвух 4:0). Гэтая перамога стала першай паўнавартасна-рэйтынгавай перамогай Шона з канца 2008 года і чацвёртай у кар’еры.
Праз тыдзень пасля перамогі Мёрфі выйшаў у фінал Championship League, але саступіў Мэцью Стывенсу — 1:3. На адкрытым чэмпіянаце Кітая Мёрфі здолеў дайсці да паўфіналу, перайграўшы Джо Пэры (5:3), Лі Хана (5:4) і Джона Хігінса (5:2) у чвэрцьфінальным паядынку. У паўфінале непераадольным бар’ерам для Шона аказаўся 27 нумар афіцыйнага рэйтынгу, будучы пераможца — Джад Трамп, які выйграў з лікам 6:1.
Да чэмпіянату свету Шон набраў нядрэнную форму, мяркуючы па апошніх турнірах. І гэта пацвердзіў першы матч, у якім Мёрфі не пакінуў ні адзінага шанцу шатландцу Маркусу Кэмбэлу — 10:1. Але ў другім матчы Шону пашанцавала менш, і ён саступіў дзесятаму сеянаму турніру Роні О’Салівану з лікам 10:13. Па выніках сезону Мёрфі застаўся на сёмым радку сусветнага рэйтынгу. За гэты снукерны год ён аформіў 35 соценных серый, вышэйшая з якіх была 140 ачкоў, а таксама зарабіў амаль 250 тысяч фунтаў стэрлінгаў.
2011/2012
На перадсезонным Wuxi Classic Мёрфі не змог абараніць свой ​​тытул і прайграў у матчы 1/2 фіналу Алістэру Картэру — 3:6. На новым рэйтынгавым турніры, Australian Goldfields Open, Шон здолеў дайсці да паўфіналу, дзе саступіў будучаму пераможцу Сцюарту Бінэму з лікам 2:6. У рамках Шанхай Мастэрс Мёрфі выйграў матчы супраць Дамініка Дэйла і Марка Алэна (абодвух — 5:4), але ў напружаным чвэрцьфінальным матчы не змог вырваць перамогу ў будучага пераможцы Марка Сэлбі, прайграўшы ў вырашальным фрэйме — 4:5. Тым не менш, у Шанхаі Мёрфі зрабіў вышэйшую серыю турніру — 143 ачкі. На нярэйтынгавым турніры, Brazil Masters, Шон, выйграўшы ў вырашальных матчах двух шатландцаў — Стывена Хендры (5:1) і Грэма Дота (5:0), здолеў выйграць чарговы тытул. Акрамя таго, у фінальным паядынку Мёрфі зрабіў даволі буйную серыю — 139 ачкоў.
Шон Мёрфі таксама прымаў удзел у Прэм’ер-лізе, скончыўшы папярэдні этап з дзьвюма перамогамі і чатырма паражэннямі. Гэты вынік не дазволіў яму выйсці ў плэй-оф. На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Мёрфі саступіў усяго толькі ў чвэрцьфінале Рыкі Уолдэну — 3:6. Шон таксама прымаў удзел у турнірах серыі Players Tour Championship, але яго лепшымі вынікамі сталі чвэрцьфіналы на турнірах Warsaw Classic і трафеі памяці Кей Сьюзэн, дзе ён прайграў Нілу Робертсану (3:4) і Мэцью Стывенсу (2:4) адпаведна. Ён скончыў серыю ўсяго на 37 месцы ў выніковым рэйтынгу і не змог патрапіць у фінальны турнір для абароны свайго тытула.
Скончыў сезон Шон Мёрфі двума пройгрышамі ў першых раўндах — на адкрытым чэмпіянаце Кітая саступіў Лу Ніну (2:5), а на чэмпіянаце свету — 42 нумару рэйтынга валійцу Джэймі Джонсу (8:10). Дзякуючы стабільнасці (з васьмі рэйтынгавых турніраў у шасці дайшоў хоць бы да 1/4 фіналу) Мёрфі здолеў падняцца па выніках сезону на адну прыступку і заняць 6 месца (перад чэмпіянатам свету быў на чацвёртым месцы) у рэйтынгу на наступны снукерны год.
2012/2013
Мёрфі пачаў сезон з турніру Wuxi Classic, дзе прайграў у першым крузе ірландцу Кену Доэрці з лікам 1:5. На SangSom Six-red World Championship (чэмпіянат свету ў фармаце 6 чырвоных шароў) Мёрфі выйшаў з групы з першага месца, выйграўшы 4 матчы з 5. У плэй-оф Шон пераканаўча перайграў Джэймса Уотану (6:5), Бары Хокінса (6:2), Дамініка Дэйла (7:6) і Джада Трампа ў паўфінале (7:2). У фінальным матчы Мёрфі саступіў Марку Дэвісу з лікам 4:8. Ён выйшаў у чвэрцьфінал на Australian Goldfields Open, дзе прайграў Пітэру Эбдану — 4:5. На наступных двух рэйтынгавых турнірах Мёрфі ўдавалася дайсці да паўфіналаў. На Шанхай Мастэрс ён прайграў будучаму пераможцу Джону Хігінсу — 3:6. А на International Championship ён абыграў Дына Дзюнхуэя (6:4) і Марка Фу (6:4) перад тым, як саступіў аўстралійцу Нілу Робертсану з лікам 5:9.
На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Мёрфі ўпэўнена абыграў Роберта Мілкінса (6:3) і Грэма Дота (6:2) у першых двух матчах. Пасля гэтага ён атрымаў дзве валявыя перамогі ў наступных гульнях. У чвэрцьфінальным паядынку яго праціўнік — сямнаццацігадовы бельгіец Лука Брэсэль — двойчы мог забіць матч-бол, але выпусціў перамогу (5:6). А ў паўфінальным матчы да 9 перамог супраць Алістэра Картэра Мёрфі прайграваў 4:8, але здолеў зраўняць лік па фрэймах і звесці гульню ў вырашальную партыю. У апошнім 17 фрэйме ён саступаў 0:32 па ачках і ўсё ж такі здолеў выдрапаць пуцёўку ў фінал. Аднак, у фінале ён не змог навязаць барацьбу свайму сябру і суайчынніку — Марку Сэлбі, прайграўшы 6:10. Мёрфі таксама ўдзельнічаў у турнірах серыі Players Tour Championship. Лепшым яго дасягненнем стала паўфінальная стадыя на трэцім этапе ў Глостэры, дзе ён усухую прайграў снукерысту з Ганконга — Марка Фу — 0:4. У выніковым рэйтынгу серыі ён заняў толькі 29 месца і не трапіў у фінальны турнір. На турніры Мастэрс Мёрфі, выйграўшы два матчы ў Рыкі Уолдэна (6:4) і Джона Хігінса (6:5), саступіў на стадыі паўфіналаў Нілу Робертсану з лікам 2:6. Яму ж Шон саступіў і ў чвэрцьфінале наступнага рэйтынгавага турніру — German Masters — з лікам 4:5. На адкрытым чэмпіянаце Уэльса Мёрфі прайграў першы ж матч індыйскаму снукерысту Панкаю Адвані, а на World Open, выйграўшы першы матч у Марціна Гоўлда (5:4), саступіў валійцу Мэцью Стывенсу з лікам 3:5. На апошнім турніры перад чэмпіянатам свету — адкрытым чэмпіянаце Кітая — Шон дайшоў да паўфіналу, дзе саступіў Марку Сэлбі — 2:6. Такім чынам, Мёрфі заняў чацвёрты радок рэйтынгу і пяты нумар пасеву на ЧС-2013.
У першым крузе чэмпіянату свету Шон Мёрфі ўпэўнена перайграў Марціна Гоўлда з лікам 10:5. У другім матчы супраць шатландца Грэма Дота Мёрфі здолеў атрымаць верх — 13:11. У драматычным чвэрцьфінальным паядынку супраць Джада Трампа Шон вёў у ліку 12:7, і яму патрабавалася выйграць усяго адзін фрэйм ​​да выніковай перамогі. Але Трамп здолеў выйграць 5 партый запар і звесці матч у вырашальны фрэйм ​, дзе (магчыма з-за прыгнечанасці суперніка) у тактычнай барацьбе таксама атрымаў перамогу і выйшаў у паўфінал. За сезон 2012/2013 Мёрфі зрабіў 33 соценныя серыі, а таксама зарабіў больш за 250000 фунтаў. Акрамя таго, па выніках усяго сезону Шон падняўся ў рэйтынгу на дзве пазіцыі і заняў у стартавым лісце на наступны сезон чацвёрты радок (саступіўшы месца ў першай тройцы Марку Сэлбі, Нілу Робертсану і Джаду Трампу).
2013/2014
Пачатак сезону адкрыта не задаўся для Шона Мёрфі. Ён прайграў у першым кваліфікацыйным матчы на Wuxi Classic (турнір быў першым, які праходзіў у новым фармаце, у якім гульцы топ-16 таксама праходзяць кваліфікацыю) пачаткоўцу мэйн-тура Алексу Дэйвісу з лікам 1:5. У 1/8 фіналу Australian Goldfields Open Мёрфі саступіў будучаму пераможцу турніру — Марка Фу — 2:5. На чэмпіянаце свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі Шон паспяхова выйшаў з групы з другога месца (прайграў 1 матч з 5). Дайшоўшы да 1/8 фіналу ён разграміў Мэцью Стывенса (6:0), але ў чвэрцьфінальным паядынку саступіў будучаму фіналісту — Нілу Робертсану — 3:6.
Рэйтынгавых поспехаў Мёрфі да канца года так і не дасягнуў. Ён саступіў на Шанхай Мастэрс будучаму пераможцу — Дыну Дзюнхуэю — з лікам 4:5. Акрамя таго, не змог прайсці кваліфікацыю на International Championship, саступіўшы ў другім матчы Дэвіду Гілберту — 4:6. На новым нярэйтынгавым турніры Champion of Champions, з удзелам пераможцаў усіх найбуйнейшых турніраў мінулага сезону, Мёрфі прайграў у першым крузе Марку Сэлбі — 2:4. На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Шон дайшоў усяго да 1/8 фіналу, дзе саступіў Бары Хокінсу з лікам 5:6. Вышэйшым дасягненнем на турнірах серыі Players Tour Championship у 2013 годзе была паўфінальная стадыя на 3 этапе еўрапейскага тура ў англійскім горадзе Данкастэр. У матчы паўфіналу Мёрфі саступіў Рыкі Уолдэну — 1:4.
У пачатку 2014 года на турніры Championship League ў рамках другой групы Шон ў першым жа матчы супраць Марка Дэвіса аформіў свой ​​другі максімальны брэйк ў кар’еры ў трэцім фрэйме пры ліку 0:2, пасля чаго здолеў вырваць перамогу ў матчы — 3:2. Гэты максімум стаў 103-м у гісторыі снукера і першым для Мёрфі з 2001 года. Ён таксама выйшаў з групы, але саступіў у паўфінальным матчы Джаду Трампу з лікам 1:3.
Другі максімальны брэйк Шона Мёрфі, 2014 г.
На турніры Мастэрс, адзіным турніры трайной кароны, які яшчэ не пакараўся Шону, ён дайшоў да паўфінальнай стадыі, здолеўшы абыграць Дзіна Дзюньхуэя і Марка Фу (абодвух з лікам 6:4). Але за крок да фіналу Мёрфі не змог навязаць барацьбу леташняму пераможцу турніру Марку Сэлбі, саступіўшы ў выніку — 1:6.
Саперніцтва
Шон Мёрфі і Стывен Магуайр упершыню сышліся паміж сабой у прафесійным матчы на адкрытым чэмпіянаце Брытаніі ў 2001 годзе. У 2004 годзе на гран-пры Мёрфі паспрыяў таму, што Магуайр быў аштрафаваны на адзін фрэйм. Перад самым пачаткам іх матчу Магуайр выявіў, што не мае пры сабе мелка, і папрасіў рэферы Ёхана Омэна дазволу пакінуць арэну. Пакуль Магуайр адсутнічаў, Шон размаўляў з суддзёй, пасля чаго на арэну быў выкліканы дырэктар турніру Майк Гейнлі. Ён, згодна з правіламі, аштрафаваў Стывена Магуайра на адзін фрэйм ​​за негатоўнасць да пачатку матчу ў прызначаны час. Гэты эпізод шакаваў шатландца, але матч застаўся за ім — 5:2. Пасля матчу Магуайр сказаў: «Правілы ёсць правілы, але я не чуў, каб нешта падобнае здаралася раней». Іх «варожасць» працягвалася ў наступныя гады. Падчас чэмпіянату свету 2006 года Стывен сказаў у інтэрв’ю: «Я не хачу быць тоўстым чэмпіёнам свету», намякаючы на Шона Мёрфі. Пасля перамогі над Шонам на адкрытым чэмпіянаце Уэльса 2007, Магуайр у чарговы раз пракаментаваў эпізод з мелам: «Гэта падліло масла ў агонь, але паміж намі заўсёды было спаборніцтва. Ён не падабаецца мне, і я думаю, што таксама яму не падабаюся. Я цяжка перажываю любыя паразы, але мне было б яшчэ цяжэй, калі б я прайграў яму».
Апроч таго, Мёрфі адкрыта выказваецца аб некаторых іншых яго саперніках, крытыкуючы іх за занадта частыя перапынкі, а таксама скардзіцца на стан сталоў. Шон крытыкуе сваіх калег-прафесіяналаў за няўдзел у турнірах і за тое, што некаторыя з іх размахваюць сваімі прызавымі грашыма, як паперкамі. Мёрфі таксама крытычна адгукаўся пра Роні О’Салівана. Ён падкрэсліваў, што О’Салівану не хапае прафесіяналізму і што яго празмерная папулярнасць не заслужана. Просталінейнасць Шона зрабіла яго непапулярным сярод некаторых іншых гульцоў-прафесіяналаў.