cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Працібха Паціл
Працібха Паціл (маратхі: प्रतिभा पाटील,, Pratibha Patil; нар. года) — дванаццаты прэзідэнт Індыі. Была абрана на гэты пост 19 ліпеня 2007 г. калегіяй выбаршчыкаў, якая складаецца з дэпутатаў федэральнага парламента і асамблей штатаў; заступіла на пасаду 25 ліпень 2007 г., змяніщшы Абдулу Калама. 25 ліпеня 2012 на пасаду прэзідэнта Індыі ўступіў Пранаб Кумар Мукерджы.
Біяграфія
П. Паціл нарадзілася ў г. Наджаон (штат Махараштра); атрымала юрыдычную адукацыю ў Бамбейскім універсітэце.
Ігар Віктаравіч Ржавіцін
Ігар Віктаравіч Ржавіцін (, Дзягцярск, Свярдлоўская вобласць —, Грузія), расійскі ваенны лётчык, Герой Расіі. Штурман-выпрабавальнік Службы лётных выпрабаванняў знішчальнай авіяцыі Лётна-выпрабавальнага цэнтра 929-га Дзяржаўнага лётна-выпрабавальнага цэнтра імя В. П. Чкалова, палкоўнік.
У авіяцыі з 1986 года. У 1990 годзе скончыў Чэлябінскае вышэйшае ваеннае авіяцыйнае вучылішча штурманаў. Накіраваны па размеркаванню ў 3-і бамбавальны авіяцыйны полк у складзе 4-й паветранай арміі (Паўночная група войскаў, Польшча). Пасля выхаду часці з Польшчы і яе расфармавання накіраваны для далейшай службы на Далёкі Усход (Прыморскі край, с. Крэмава, аэрадром "Азёрная Падзь"). Штурман экіпажа штурмавіка Су-24, штурман звяна, з 1996 года - памочнік штурмана бамбавальнай эскадрыллі.
У жніўні 2008 года прымаў удзел у баявых дзеяннях у Паўднёвай Асеціі па выратаванню асяцінскага насельніцтва ад генацыду і прымусу Грузіі да міру. Падчас налёту 9 жніўня 2008 года на падпадзяленні грузінскіх войскаў быў збіты і катапультаваўся. Пасля прызямлення загінуў у баі з грузінскімі сіламі.
За мужнасць і гераічнасць, выяўленыя пры выкананні воінскага доўгу ва ўмовах, спалучаных з рызыкай для жыцця палкоўніку Ржавитину Ігару Віктаравічу Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 1349 ад 11 верасня 2008 года прысвоена званне Героя Расійскай Федэрацыі пасмяротна.
Прамянёвапёрыя рыбы
Прамянёвапёрыя рыбы (Actinopterygii) — клас рыб з надкласу касцявых рыб. Пераважная большасць вядомых сучасных відаў рыб (звыш 20 000 або каля 95 %) адносяцца да прамянёвапёрых.
Апісанне
Маюць разначтайную форму цела. Унутраных ноздраў няма, дзве пары вонкавых насавых адтулін знаходзяцца блізка адна ад другой у выразцы на насавой косці. Арбіты вачэй вялікія, маюць пярэднебакавое становішча. Жаберная накрыўка добра развітая. Сківічная дуга рухома сучляняецца з чэрапам.
Шкілет рыб з’яўляецца апорай для прымацавання мышц і аховай для ўнутраных органаў. Парныя плаўнікі не маюць мясістай асновы і падтрымліваюцца радыяльнымі элементамі, непарныя складаюцца з асобных радыялій, якія не здіваюцца ў базальныя пласцінкі. Спінны плаўнік звычайна адзін, але бывае два-тры і больш. Форма хваставога плаўніка вар'іруе ад гетэрацэркальнай да гомацэркальнай.
Шкілет касцістых рыб складаецца са шкілета галавы — чэрапа, пазваночніка, шкілета парных і няпарных плаўнікоў (плаўніковых прамянёў) і іх паясоў. Апорай для касцей грудных плаўнікоў служыць плечавы пояс, які складаецца з лапатак і каракоідаў, а для брушных плаўнікоў — тазавы пояс. Чэрап мае два аддзелы: мазгавы і вісцэральны. Косці мазгавога аддзела ахоўваюць галаўны мозг рыбы. Вісцэральны аддзел чэрапа мае верхнія і рухомыя ніжнія сківіцы. З дапамогай сківіц рыбы хапаюць і ўтрымліваюць здабычу. З чэрапам нерухома зрастаецца пазваночнік. Ён утвораны шматлікімі рухома злучанымі пазванкамі. У тулаўным аддзеле да пазванкоў прымацаваны рэбры, якія ахоўваюць унутраныя органы. У хваставым аддзеле пазваночніка рэбраў няма.
Храстковыя ганоіды захавалі многія старажытныя адзнакі: ёсць хорда, чэрап у значнай ступені храстковы, адсутнічаюць целы пазванкоў.
Тулава ў найбольш прымітыўных, старажытных груп рыб пакрыта рамбічнай ганоіднай луской, у эвалюцыйна больш развітых — костнай ганоіднай ці ктэноіднай, або ўвогуле без лускі.
Антыпрагібіцыянізм
У Еўропе дзейнасць антыпрагібіцыяністаў стала важным фактарам грамадскага развіцця пачынаючы з позняга Сярэднявечча. За апошнія 400 гадоў еўрапейская цывілізацыя перагледзела і адкінула шматлікія забароны, якія раней здаваліся непарушнымі (у прыватнасці, забарона перакладаць Біблію на жывыя мовы, забарона на ўскрыццё мёртвых целаў, на вышэйшую адукацыю для жанчын, на засцярогу ад цяжарнасці, нерэпрадуктыўныя формы сексу, гомасексуальнасць і г.д.). Мабыць, на сённяшні дзень не засталося ніводнага забараняльнага закона, які не падвергся б антыпрагібіцыянісцкаму аналізу: нават запаведзь «Не забі» мае шматлікія выключэнні, калі гаворка ідзе пра знішчэнне жывой сілы праціўніка падчас ваенных дзеянняў, пра міратворчыя аперацыі, знішчэнне тэрарыстаў, пакаранні смерцю, эўтаназіі, неабходную самаабарону ці абарону іншых людзей і прыватнай уласнасці (пры выкарыстанні легальнай грамадзянскай зброі).
Сяргей Мікалаевіч Вышалескі
Сяргей Мікалаевіч Вышалескі (, мястэчка Обаль, зараз Шумілінскі раён Віцебскай вобласці — ) — навуковец-эпізаатолаг, прафесар (1924), акадэмік АН БССР (1928), ганаровы член УАСГНІЛ (1956), Заслужаны дзеяч навукі СССР (1940). Член ЦВК БССР (1929—1930).
Біяграфія
У 1889 годзе скончыў Бранскую гімназію, затым Віцебскую духоўную семінарыю. Пасля заканчэння ў 1899 годзе працаваў земскім павятовым ветэрынарным урачом.
Прымаў удзел у ліквідацыі ў Азербайджане.
У 1903—1906 гг. павятовы ветэрынарны ўрач у горадзе Невель.
У 1906—1914 — супрацоўнік Пецярбургскай ветэрынарнай лабараторыі пры МУС. У 1906—1910 гадах удзельнічаў у ліквідацыі выбліскаў сібірскай язвы ў многіх губернях Расійскай імперыі. У 1910—1913 стажыраваўся ў Лейпцыгскім універсітэце, дзе атрымаў ступень доктара ветэрынарнай медыцыны.
У 1922—1928 гадах вывучаў туберкулёз, і іншыя асабліва небяспечныя інфекцыі ў інстытуце эксперыментальнай ветэрынарыі (УІЭВ) у Маскве.
У 1924 годзе С. М. Вышалескаму было прысвоена званне прафесара эпізааталогіі.
У 1926 годзе быў у навуковай камандзіроўцы ў Германію і Данію.
У 1927 прызначаны дырэктарам УІЭВ, у 1928 абраны акадэмікам Нацыянальнай акадэміі навук БССР.
Са студзеня 1928 па 1930 г. загадваў кафедрай ў Віцебскім ветэрынарным інстытуце і адначасова з’яўляўся дырэктарам Беларускага дзяржаўнага ветэрынарна-бактэрыялагічнага інстытута ў Віцебску.
Член ЦВК БССР (1929—1930).
У 1931—1933 гадах працаваў у. З 1934 года — загадчык кафедрай эпізааталогіі Маскоўскага зааветэрынарнага інстытута.
З 1948 года загадчык кафедрай эпізааталогіі. У 1956 годзе абраны ганаровым членам УАСГНІЛ.
Навуковыя працы
Ён апублікаваў каля 100 навуковых прац, у тым ліку 2 манаграфіі. За падручнік «Прыватная эпізааталогія» ўзнагароджаны Дзяржаўнай прэміяй СССР 1941.
і інш.
Леў Апалінарыевіч Ваньковіч
Леў Апалінарыевіч Ваньковіч (—пасля 1881) — мінскі павятовы маршалак (1863—1872), буйны землеўласнік Мінскай губерні.
Паходжанне
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў гербу «Ліс», прадстаўнікі якога займалі розныя пасады ў Менскім ваяводстве ВКЛ і Магілёўскай і Мінскай губернях Расійскай імперыі.
Службовая дзейнасць
Расійскімі ўладамі як лаяльны каталіцкі дваранін і буйны маёнтковец быў прызначаны на пасаду мінскага павятовага маршалка (1863—1872). Атрымаў прыдворны чын камер-юнкера Расійскага двара.
Маёнткі
Стаў адзіным спадчыннікам свайго бацькі, дзеда і прадзеда. Валодаў спадчыннымі маёнткамі Волма, Шыпяны, Алесіна; у 1874 г. у якасці пасагу атрымаў за жонкай Паўлінай Манюшкай маёнтак Смілавічы, а пазней і маёнтак Поцічава — пасля смерці Чэслава Манюшкі.
Грамадская і гаспадарчая дзейнасць
У 1878 г. мінскі губернскі маршалак (1877—1897) Васіль Іванавіч Паўлаў, імкнучыся прыцягнуць да працы ў Мінскім таварыстве сельскай гаспадаркі (1876—1921) і мясцовых дваран каталіцкага паходжання («палякаў»), накіраваў у ліку першых асоб запрашэнне да членства ў арганізацыі былому мінскаму павятоваму маршалку (1863—1872) Льву Ваньковічу.
Сям'я
Ажаніўся з дваранкай-каталічкай Паўлінай Аляксандраўнай Манюшкай, суседкай па Ігуменскаму павету.
Дзеці:
Хлысты (вёска)
Хлысты (Хлысты́) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Мар’ян Шарэц
Мар’ян Шарэц (Marjan Šarec; нар. 2 снежня 1977) — славенскі палітык і акцёр, кандыдат у Прэзідэнты ў кастрычніку-лістападзе 2017 года. Прэм’ер-міністр Славеніі з 17 жніўня 2018 па 3 сакавіка 2020.
Біяграфія
Шарэц нарадзіўся 2 снежня 1977 года ў Любляне (Славенія, Югаславія). У 2001 годзе скончыў Акадэмію Тэатра, радыё, кіно і тэлебачання пры Люблянскім універсітэце. З наступнага года актыўна працаваў на нацыянальным тэлебачанні RTV Slovenija. Выступаў у камедыйным амплуа і палітычнай сатыры на радыё-шоў «Радыё Га-Га» і тэлевізійным шоў «хры-бар» Сашо Хрыбара. Адлюстроўваў выдуманага персанажа Івана Серпенціншыка, бурклівага вясковага жыхара з верхняй Крайны. Акрамя гэтага, імітаваў многіх вядомых людзей: былога славенскага прэзідэнта Янеза Дрноўшака, Усаму бін Ладэна, Фідэля Кастра, вядомага славенскага палітыка Антона Ропа, славенскіх прэм’ер-міністраў Янеза Яншу і Андрэя Баюка. Працаваў як журналіст і рэдактар.
Палітычная кар’ера
У 2010 годзе Шарэц удзельнічаў у мясцовых выбарах мэра (жупана) горада Камнік у цэнтральнай Славеніі. Яму ўдалося скончыць другім у 1-м туры і перамагчы ва 2-м. ён быў членам левацэнтрысцкай партыі «Пазітыўная Славенія». У 2014 годзе ён быў пераабраны мэрам ўжо ад уласнага спісу Мар’яна Шарэца, атрымаўшы 2/3 галасоў у 1-м туры. Стаўшы выбарным дзеячам, Шарэц сышоў з акцёрскай прафесіі і цалкам аддаў сябе працы мэра.
У маі 2017 года Шарэц абвясціў аб сваім удзеле ў прэзідэнцкіх выбарах. Пры напамінку яму сродкамі масавай інфармацыі аб яго камедыйным акцёрскім мінулым, ён заявіў, што разглядае функцыі прэзідэнта як сур’ёзныя. Шарэц крытыкаваў прэзідэнта Борута Пахара за тое, што апошні разглядаў сваю пазіцыю як «знакамітасць». У кастрычніку 2017 года ў 1-м туры прэзідэнцкіх выбараў Шарэц атрымаў 25 % галасоў і выйшаў у 2-й тур. У 2-м туры атрымаў 47 % галасоў, саступіўшы Боруту Пахару, які быў пераабраны на пасаду прэзідэнта Славеніі.
17 жніўня 2018 года Шарэц 55 галасамі быў абраны прэм’ер-міністрам Славеніі. Супраць яго ў парламенце прагаласаваў 31 дэпутат.
Майкл Джэксан
Майкл Джозеф Джэксан (Michael Joseph Jackson,  — ) — амерыканскі спявак, танцор і аўтар песень, які дасягнуў міжнароднай вядомасці ва ўзросце 11 гадоў у якасці вакаліста дзіцячага гурта «Jackson 5», а пазней зрабіўся самым камерцыйна паспяховым сольным артыстам у гісторыі і быў абвешчаны «Каралём поп-музыкі». Найвялікім прызнаннем карыстаюцца тры альбомы, запісаныя ім пад кіраўніцтвам прадзюсара Куінсі Джонса, — «Off the Wall» (1979), «Thriller» (1982) і «Bad» (1987), прычым «Thriller» занесены ў Кнігу рэкордаў Гінэса як дыск-лідар па продажу ў свеце. У актыве Джэксана 19 прэмій «Грэмі»; 13 раз ён уздымаўся са сваімі сінгламі на першы радок амерыканскіх чартаў продажаў. Яго імя двойчы занесена ў Залу славы рок-н-рола — у якасці сольнага выканаўцы і ўдзельніка Jackson 5.
Jackson 5
Нарадзіўся ў сям'і Джозефа і Кэтрын у горадзе Гэры (штат Індыяна). Ён быў сёмым з дзесяці дзяцей. Джозеф арганізаваў сямейны гурт Jackson 5, спачатку яны выступалі ў мясцовых барах і клубах і нават запісалі два сінглы на незалежнай фірме гуказапісу Steeltown Records, а затым у 1969 годзе пры садзейнічанні Бобі Тэйлара падпісалі кантракт з гуказапісвальным гігантам Motown Records.
Неўзабаве Джэксаны ўзвысіліся да агульнанацыянальнага ўзроўня, у 1970 годзе іх першыя чатыры сінглы пабывалі на першым радку амерыканскага чарта Billboard Hot 100. Паступова Майкл вылучыўся ў якасці франтмена дзіцячага квінтэта, фактычна менавіта яму даставаліся галоўныя сольныя партыі. Ён звяртаў на сябе ўвагу і дзіўнымі танцамі, і манерай паводзін на сцэне, якую ён капіраваў са сваіх куміраў — Джэймса Браўна, Джэкі Уілсана і інш.
Пачатак сольнай кар'еры
У 1973 годзе поспех сямейнага праекта пачаў падаць, рэкордынгавая кампанія абмяжоўвала іх фінансавыя магчымасці, і ў 1976 годзе яны падпісалі кантракт з іншай фірмай, у выніку чаго ім прыйшлося змяніць імя на The Jacksons. З 1976 па 1984 гады яны выдаюць яшчэ 6 альбомаў, раз'язджаючы па краіне ў турнэ. Тым часам Джэксан выпусціў чатыры сольных альбомы і шэраг паспяховых сольных сінглаў, сярод якіх «Got to Be There», «Rockin' Robin» і «Ben» (балада, прысвечаная яго свойскаму пацуку), што дасягнуў у 1972 годзе першага месца ў чартах.
У 1978 годзе Майкл зняўся разам з Даянай Рос у экранізацыі брадвейскага мюзіклу «The Wiz» («Дзіўны Чараўнік з Краіны Оз»). На здымках ён пазнаёміўся з музычным рэжысёрам Куінсі Джонсам, які стане прадзюсарам яго самых вядомых альбомаў. Першы з іх, «Off the Wall» (1979), прадставіў Майкла Джэксана свету як яскравага, таленавітага маладога чалавека і моднага танцора. На вяршыню чартаў патрапілі дыскахіт «Don't Stop 'Til You Get Enough» і больш павольная кампазіцыя «Rock With You», а сам альбом разыйшоўся тыражом больш 20 млн. Шматлікія музычныя аглядальнікі лічаць «Off the Wall» апошняй вяршыняй мімалётнай эпохі музыкі дыска.
«Thriller»
Альбом «Thriller» увайшоў у гісторыю як лідар па продажу ва ўсім свеце. Ён назаўжды змяніў аблічча музычнага бізнесу. З нагоды гэтага альбома прадзюсар Квінсі Джонс заявіў у інтэрв'ю часопісу «Тайм»: «Чорная» музыка павінна была гуляць другую скрыпку на працягу доўгага часу, але яе дух — цэлая рухальная сіла ў поп-музыцы, якую Майкл злучыў з кожнай душой у свеце.
Выпушчаны ў лістападзе 1982, «Thriller» даў Амерыцы сем сінглаў:
«Thriller» узначальваў Billboard 200 на працягу дзевяці месяцаў (37 тыдняў) і не пакідаў меж гэтага чарта больш за два гады (122 тыдні). За гэты альбом Джэксан атрымаў восем прэмій «Грэмі» (у тым ліку ў самай прэстыжнай намінацыі, «лепшы альбом года») і сем American Music Awards (Амерыканскія музычныя прэміі). У 1985 альбом быў абвешчаны Кнігай рэкордаў Гінэса «найбольш прадаваным альбомам за ўсю гісторыю». Па дадзеных на ліпень 2001, прададзена 26 мільёнаў копій альбома ў ЗША, што зрабіла яго другім альбомам па продажах у гісторыі Амерыкі, ззаду «The Greatest Hits» групы The Eagles (27 мільёнаў). Ва ўсім свеце, «Thriller» быў рэалізаваны рэкордным тыражом у 104 мільёны копій.
Васьмідзесятыя гады
Па меры таго як узмацнялася ўвага прэсы да персоны Джэксана, спявак і яго асяроддзе выкарыстоўвалі гэту шуміху для вымання нечуванай патуль фінансавай выгады. У 1983 ён склаў кантракт з «Пепсі-колай», у рамках якога павінен быць зняцца ў іх рэкламным роліку. Падчас здымак адбыўся няшчасны выпадак, з-за якога Джэксан атрымаў апёкі ўсяго твару. Нягледзячы на гэту непрыемнасць, у 1984 годзе ён зноў лідыраваў у амерыканскіх чартах, гэтым разам з запісанай у дуэце з Полам Макартні кампазіцыяй «Say Say Say». На наступны год Майкл павыкупляў вялікую частку акцый кампаніі ATV Music Publishing, якая валодала правамі на большасць песень The Beatles, што прычынілася спрэчкамі з Макартні, які сам марыў выкупіць гэтыя акцыі. Майкл Джэксан таксама працаваў разам з Фрэдзі Мерк'юры, зрабіўшы з ім некалькі выпрабавальных запісаў, паведаміў гітарыст Queen Браян Гаральд Мей. . Тым не менш па невядомых прычынах супрацоўніцтва так і не адбылося. Афіцыйна гаварылася пра занятасць абодвух музыкантаў.
Падчас падрыхтоўкі новага альбома Джэксан упершыню заняўся дабрачынным праектам, якіх у яго кар'еры будзе яшчэ нямала. Разам з Лаянелам Рычы ён напісаў «We Are the World» (Мы — гэты Свет) — дабрачынны сінгл, выкананы пры ўдзеле велізарнага россыпу зорак першай велічыні для дапамозе бяздольным дзецям Афрыкі. У 1986 годзе гэта песня была пераспявана на нямецкай мове («Wir sind die Welt») вядомай панк-рок выканаўцай Нінай Хаген.
Трэці (і апошні) альбом тандэму Джэксан-Квінсі, «Bad», займаў першы радок Billboard 200 на працягу шасці тыдняў і даў свету яшчэ сем хітоў, з якіх пяць узнесліся на вяршыню Billboard Hot 100: «Bad», «I Just Can't Stop Loving You», «The Way You Make Me Feel», «Man in the Mirror» і «Dirty Diana». У альбоме «Bad» Джэксан і Квінсі імкнуліся прытрымлівацца рэцэпту поспеху папярэдняга дыска (выкарыстанне стыльнага біта, гладкага фанк-джаза і электрагітары), але зрабіць усё значна маштабней. Альбом быў рэалізаваны вельмі самавітым тыражом у 29 млн копій.
Далей Майкл быў заняты сваім першым турнэ ў якасці сольнага выканаўцы, у падтрымку альбома «Bad». Гэта была паездка па 15 краінах, якая заняла большую частку 1988 года, на ўвесь час якой яму былі прадстаўлены ў поўнае распараджэнне аўтобус, самалёт і верталёт. У 1987 Джэксан зняўся ў трохмерным фільме «Captain EO». Апошні, з бюджэтам ад $17 да 30 млн, доўжыўся ўсяго 17 хвілін і на той час быў самым высокавыдатковым фільмам адносна працягласці. Гэта было першае з'яўленне Джэксана на вялікім экране.
У 18-хвілінным кліпе да загалоўнай песні альбома «Bad» было нескладана заўважыць змены ў знешнасці спевака. Нягледзячы на тое, што колер яго скуры быў чорным на працягу ўсяго дзяцінства, з 1982 ён пачаў святлець, і стаў светла-смуглым. Гэта стала так прыкметна, што пра гэта стала пісаць уся прэса, і не толькі жоўтая. Джэксан растлумачыў гэта рэдкай хваробай вітыліга і развеяў чуткі пра тое, што гэта вынік наўмысных дзеянняў. Апроч святлення скуры, іншай прычынай змены знешнасці спевака была пластычная хірургія. Нягледзячы на заявы некалькіх хірургаў пра тое, што Джэксан падвергся некалькім аперацыям на насавой паражніне, а таксама па ўзніманню лба, патанчэнню вуснаў, аперацыі на шчоках, Джэксан у аўтабіяграфіі 1988 года Moonwalker піша толькі пра дзвюх пластычных хірургіях носа і стварэнні ямачкі на падбародку, а ў астатніх зменах знешнасці вінаваціць палавую сталасць і дыету. .
Дзевяностыя гады
Кожны крок Джэксана асвятляўся і аналізаваўся сродкамі масавай інфармацыі, а яго дзівацтвы гадамі шырока абмяркоўваліся ў прэсе. Вялікую частку часу Майкл быў змушаны праводзіць у адзіноце на сваім строга ахоўваным ад старонніх ранчы Neverland (Нэверлэнд). Там яго наведвалі нешматлікія сябры, уключаючы суперзорку Элізабет Тэйлар. На ранчы таксама жылі дзеці, да якіх спявак быў заўсёды неабыякавы. У 1993 годзе яму былі прад'яўлены абвінавачванні ў разбэшчванні малалетняга хлопчыка, аднак на той момант справу атрымалася замяць: па здагадках прэсы, Джэксан проста адкупіўся ад яго бацькоў. Насамрэч, праз некалькі дзён пасля смерці спевака, першая «ахвяра» сексуальных дамаганняў Джордан Чэндлер, не вытрымаўшы пакут сумлення, прызнаўся, што абвінавачванне было сфальсіфікавана па патрабаванні яго бацькі ў мэтах атрымання грашовага кампенсавання і апынулася не чым іншым, як паклёпам, які паўплываў на ўсё наступнае жыццё спевака.
Гэты сексуальны скандал разгарэўся праз два гады пасля выхаду альбома «Dangerous», рэлізу якога папярэднічала прэм'ера маштабнага відэакліпа да сінгла «Black or White» («Чорны ці белы»). Паказ кліпа на MTV быў дазволены толькі пасля выключэння з яго сцэн, у якіх Джэксан разбівае вокны і імітуе мастурбацыю. На працягу пяці тыдняў «Black or White» займаў верхні радок чартаў і стаў самым вялікім хітом Джэксана пасля «Billie Jean». Як і з папярэдніх, з гэтага альбома было выпушчана сем сінглаў. Апроч «Black or White» (№ 1) яны ўключалі «Remember the Time» (№ 3), «In the Closet» (№ 6) і «Will You Be There» (№ 7). Для «Remember the Time» быў зняты шматмільённы кліп з камп'ютарнымі спецэфектамі, прычым фараона Егіпту і яго жонку адлюстравалі Эдзі Мёрфі і топ-мадэль Іман.
У 1995 годзе быў выпушчаны ў свет вельмі амбіцыйны «HIStory: Past, Present and Future - Book I» — падвойны альбом, які злучыў дыск з 15 новых песень з дыскам самых вялікіх хітоў. Меркавалася, што гэта будзе першая частка трылогіі. У мэтах вяртання папулярнасці першым сінглам быў выпушчаны «Scream» — дуэт спевака з сястрой, Джэнет Джэксан, якая стала да таго часу мегазоркай маштабу, супастаўнага з Майклам. Песня суправаджалася футурыстычным відэакліпам, на здымкі якога было выдаткавана звыш сямі мільёнаў долараў — рэкорд, не пабіты і дагэтуль.
Альбом дэбютаваў пад нумарам адзін у Billboard 200 і быў распрададзены тыражом у 7 мільёнаў копій у ЗША (15 мільёнаў па ўсім свеце). Шматлікія новыя песні з яго былі выпушчаны сінгламі, сярод іх балада пра Маскву («Stranger in Moscow»; запісаць песню пра расійскую сталіцу Джэксан паабяцаў, упершыню пабываўшы тут у 1993 годзе), эпічная кампазіцыя на экалагічную тэму «Earth Song» (пяць тыдняў на першым месцы ў Вялікабрытаніі) і ўзор сучаснага рытм-энд-блюза «You Are Not Alone» (яго трынаццаты «нумар адзін» у Billboard Hot 100), напісаны і спрадзюсіраваны для яго Ар Келі. У кліпе на «You Are Not Alone» Майкл з'явіўся напаўаголеным разам са сваёй тагачаснай жонкай — Лізай Марыяй Прэслі, дачкой вялікага Элвіса.
Наступнага альбома з новымі песнямі прыхільнікам спевака прыйшлося чакаць цэлых шэсць гадоў. Праўда, у 1997 годзе ў крамах з'явіўся альбом танцавальных рэміксаў на трэкі з «HIStory» — «Blood on the Dancefloor». Водгукі на гэты дыск былі галоўным чынам станоўчымі, а загалоўная кампазіцыя ўзначаліла чарты продажаў у шматлікіх краінах, у тым ліку ў Вялікабрытаніі. У ЗША альбом прайшоў практычна незаўважаным і не дасягнуў першага радка ў чартах.
Выпуск наступнага альбома не раз адкладаўся, паколькі Джэксан імкнуўся вырабіць ідэальна вывераны, бездакорны запіс, які паправіць яго камерцыйны дабрабыт. Яго лэйбл «Sony» неахвотна згаджаўся ўкладваць мільёны долараў бясконцы працэс запісу, перазапісу і наступнай раскруткі альбома, што ў рэшце рэшт прывяло да сыходу спевака на лэйбл Epic Records. «Invincible» (Непераможны), выпушчаны ў кастрычніку 2001 года, утрымоўваў 16 трэкаў, уключаючы сінгл «You Rock My World», у кліпе да якога зняўся легендарны Марлан Бранда. Альбом быў неадназначна сустрэты крытыкамі, а лічбы яго продажаў былі ў два разы сціплей, чым у «HIStory».
Падзеі 2003—2004 гадоў
У лістападзе 2003 года Джэксан выпусціў зборнік найвялікіх хітоў «Number Ones». У яго ўвайшлі 18 трэкаў, сярод якіх 16 раней выдадзеных хітоў, жывое выкананне песні «Ben» і новы сінгл «One More Chance». Да канца 2004 года, продажы «Number Ones» па ўсім свеце перавысілі 6 мільёнаў копій.
18 снежня 2003 года паліцыя правяла пяротрусы ў Джэксанавам маёнтку «Нэверлэнд». Спеваку былі прад'яўлены абвінавачванні ў спакушэнні малалетняга хлопчыка, якому папярэднічала прывядзенне яго ў стан ап'янення. У агульнай складанасці гаворка ішла пра сем выпадкаў палавых зносін з малалетнімі. Суд над спеваком працягваўся з лютага па май 2005 года. Больш 2.200 сродкаў масавай інфармацыі з усяго свету акрэдытавалі сваіх журналістаў для асвятлення скандальнага працэсу. Вердыкт прысяжных быў такі: Джэксан невінаваты.
16 лістапада 2004 Майкл Джэксан выпусціў «Michael Jackson: The Ultimate Collection' Box Set». Гэты раскошны набор з 5 дыскаў — змяшчае 57 трэкаў і 13 раней нявыпушчаных запісаў, ахоплівае перыяд з 1969 па 2004 гады, плюс нявыдадзены раней жывы канцэрт 1992 года на DVD — дае, мабыць, самае поўнае ўяўленне пра артыстызм і талент Майкла Джэксана ў яго лепшыя гады.
Пасля суда Майкл Джэксан адасобіўся ад журналістаў у Бахрэйне і прыступіў да падрыхтоўкі запісу дабрачыннага сінгла памяці ахвяр урагану «Катрына». Неўзабаве высвятлілася, што далёка не ўсе запрошаныя музыкі захацелі ўдзельнічаць у праекце, які ўзначальваецца Джэксанам. Хоць песня «I Have This Dream» была запісана, сінглам яна так і не выйшла, па смутных акалічнасцях.
Падзеі 2008—2009 гадоў
Улетку 2008 года кампанія Sony BMG запусціла глабальную акцыю, у рамках якой жыхары больш за 20 краін свету галасуюць за свае любімыя песні Майкла Джэксана, і такім чынам бяруць удзел у складанні зборніка хітоў «караля поп-музыкі» ў сваёй краіне. На суд фанатаў прадстаўлена 122 трэкі. У альбом, які ў кожнай краіне будзе ўнікальным, увойдзе каля 17-18 трэкаў на кожным дыску (усяго іх можа быць 1 ці 2, у залежнасці ад краіны).
Гвіберт Нажанскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў шляхетнай сям'і ў Паўночнай Францыі, рана пазбавіўся бацькі і неўзабаве быў аддадзены ў манастыр. Першым літаратурным захапленнем была антычная паэзія, асабліва Авідый і Вяргілій. Некаторы час пад уплывам гэтых паэтаў Гвіберт Нажанскі сам складаў вершы.
Майкл Джэксан
Падзеі 2008—2009 гадоў
Акрамя таго, Майкл Джэксан запісаў свой новы сольны альбом, выпуск якога планаваўся на 2009 год. У запісы альбома ўдзельнічалі рэперы will.i.am, Эйкан і Канье Уэст.
Гвіберт Нажанскі
Біяграфія
Гвіберт Нажанскі вучыўся ў Ансельма Кентэрбэрыйскага, каментаваў Святое пісанне. У 57 гадоў Гвіберт Нажанскі стаў абатам манастыра св. Марыі ў Нажане (недалека ад Лана). Памер каля 1124 г.
Гвіберт Нажанскі пакінуў пасля сябе тэалагічныя трактаты і каментары, граматычныя і паэтычныя творы. Аднак самую вялікую цікавасць прадстаўляюць два яго буйных творы: «Дзеі Бога праз франкаў» і «Аб сваім жыцці», у якіх ён паказаў сябе арыгінальным пісьменнікам і ў пэўнай меры наватарам.
Майкл Джэксан
Падзеі 2008—2009 гадоў
У сакавіку 2009 года Майкл абвясціў пра тое, што збіраецца даць апошнюю ў Лондане серыю канцэртаў пад назвай «This is it Tour». Канцэрты павінны былі пачацца 13 ліпеня 2009 і завяршыцца 6 сакавіка 2010. Калі 5 сакавіка 2009 на адмысловай прэс-канферэнцыі Джэксан абвясціў пра вяртанне на сцэну, гаворка ішла пра 10 канцэртаў на стадыёне The O2 arena, які змяшчае 20 тысяч чалавек.
Аднак попыт на квіткі быў настолькі высокі, што прыйшлося запланаваць дзесяткі дадатковых выступаў. Больш за мільён фанатаў Джэксана маглі б убачыць выступы артыста.
21 лістапада 2008 года таблоід The Sun паведаміў, што Джэксан прыняў іслам і змяніў імя на Мікаэль, калі быў у Лос-Анджэлесе ў кампазітара Стыва Поркары. Гэта інфармацыя ніколі не была пацверджана самім Джэксанам. Адвакат Джэксана Лондэл Макмілан аспрэчыў гэтае паведамленне, сказаўшы пра яго, што «гэта глупства. Гэта поўная няпраўда». Тым не менш, былая няня дзяцей Майкла Джэксана 29 чэрвеня заявіла, што на Майкла аказвала моцны ўплыў арганізацыя "Нацыя ісламу"
У красавіку 2009 года таблоіды паведамілі, што пры чарговым аглядзе доктары выявілі ў Майкла рак скуры. Афіцыйны прадстаўнік спевака доктар Томэ Томэ аспрэчыў гэту інфармацыю, заявіўшы ў інтэрв'ю New York Daily News, што «Майкл выдатна сябе адчувае. Ён у цудоўным стане, і ў яго няма ніякіх хвароб». <!--
Асабістае жыццё
Майкл Джэксан быў двойчы жанаты. З 1994 па 1996 гады ён быў жанаты на Лізе-Марыі Прэслі, дачкі Элвіса Прэслі. У лістападзе 1996 года, пасля разводу з ёй, Джэксан жаніўся на Дэбі Роў (былая медсястра), ад якой у яго двое дзяцей: сын — Прынц Майкл Джозеф Джэксан старэйшы (нар. 1997) і дачка — Пэрыс-Майкл Катрын Джэксан (нар. 1998). У 1999 Дэбі Роў і Майкл Джэксан развяліся. Другі сын — Прынц Майкл Джозеф Джэксан малодшы (нар. 2002), меркавана яго маці таксама з'яўляецца Дэбі Роў.
Смерць
Раніцай 25 чэрвеня 2009 года Майкл знепрытомнеў і зваліўся, знаходзячыся ў хаце, якую ён наймаў у, на захадзе Лос-Анджэлеса. У 12:21 па мясцовым ціхаакіянскаму часе быў зарэгістраваны званок на нумар 911. Якія прыехалі праз 3 хвіліны і 17 секунд медыкі выявілі, што Джэксан ужо не дыхае. У яго спынілася сэрца. Медыкі адразу пачалі сардэчна-лёгачную рэанімацыю. Спробы вярнуць Джэксана да жыцця прадоўжваліся па дарозе і на працягу гадзіны пасля прыезду ў Медыцынскі цэнтр Каліфарнійскага ўніверсітэта ў 13:14. Гэтыя спробы аказаліся беспаспяховымі. Смерць была канстатавана ў 14:26 па мясцовым часе.
Цырымонія развітання з Майклам адбудзецца 7 ліпеня 2009 гады ў Лос-Анджэлесе.
Майкл Джэксан у філатэліі
Майклу Джэксану прысвечаны паштовыя маркі і іншыя філатэлістычныя матэрыялы Брытанскіх Віргінскіх Астравоў, астравы Сент-Вінсент, Анголы, Бурундзі, Буркіна-Фасо, Гвінеі і іншых краін.
Венгерскія танцы (Брамс)
Венгерскія танцы (Ungarische Tänze) — серыя з 21 танцавальнай мелодыі Іаганеса Брамса, створаная на аснове венгерскай народнай музыкі. З’яўляецца адной з найбольш папулярных прац кампазітара.
Мікалай Мікалаевіч Шпітонкаў
Мікалай Мікалаевіч Шпітонкаў, расійскі ваенны лётчык, Герой Расійскай Федэрацыі. Служыць штурманам у 455-м бамбавальным авіяпалку, які базуецца ў Варонежы. Званне Героя ўдастоены ўказам Прэзідэнта Расіі ад 14 кастрычніка 2008 за выкананне баявых задач падчас аперацый па прымусе Грузіі да міру ў жніўні 2008 года.
NGC 4810
NGC 4810 (іншыя абазначэнні — MCG 1-33-23, ZWG 43.61, VV 313, ARP 277, KCPG 358B, PGC 43971) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анталогія дзяцінства
Змест
Дзеянне апавядання адбываецца ў турме, дзе нарадзіўся і вырас герой-апавядальнік. Будучы дарослым, у ім яшчэ засталіся ўспаміны пра дзіцячыя ўражанні ад спасціжэння навакольнага свету. Гэтыя ўспаміны пра дзяцінства з’яўляюцца для яго адзіным шчасцем. Вынікам разважанняў героя з’яўляецца ўсведамленне, што мера шчасця не залежыць ад чалавека: «Справа ў тым, што свет прыдуманы не людзьмі … І якая розніца, што з’яўляецца падставай, калі шчасце, якое выпрацоўваецца душамі, аднолькавае? Ёсць норма шчасця, пакладзенага чалавеку ў жыцці, і што б з ім ні адбывалася, гэтага шчасця не адняць». Такім чынам ён прыходзіць да будысцкага разумення сэнсу жыцця.
Акрамя разваг пра шчасце і спакой, адной з галоўных тэм апавядання з’яўляецца свабода. Апавяданне ўяўляе сабой успамін-роздум аб свабодзе, якую чалавек можа пазнаць толькі ў дзяцінстве, пакуль дарослыя яшчэ не зрабілі з яго сабе падобную істоту, якая манатонна пражывае дні, якія складваюцца ў гады, а затым робяцца жыццём. Вечная тэма Пялевіна, прысутная ў кожным яго творы пад тым ці іншым ракурсам. Праз апавяданне праходзіць думка, што сапраўдная свабода не залежыць ад знешніх абставінаў, а з’яўляецца унутраным адчуваннем. Стаўшы часткай свету дарослых, герой губляе дзяціннасць і, адпаведна, свабоду: «Прадмет не мяняецца, але нешта знікае, пакуль ты расцеш. На самой справе гэта „нешта“ губляеш ты, незваротна праходзіш кожны дзень міма самага галоўнага, ляціш кудысьці ўніз — і нельга спыніцца».
Апісваючы «ўнутраную турму», аўтар раскрывае самаідэнтычнасць героя: «У свеце няма нічога страшнага. Ва ўсякім выпадку, да таго часу, пакуль гэты свет гаворыць з табой; потым, з нейкага незразумелага моманту, ён пачынае гаварыць табе».
У апавяданні закранаецца тэма анталагічнасці і сімвалічнасці рэчаў. Апавядальнік успамінае, што ў дзяцінстве «існавала шмат рэчаў і падзей, гатовых па першым тваім поглядзе раскрыць сваю сапраўдную прыроду». Звычайныя паўсядзённыя рэчы замяняюць дзіцяці казкі і паказваюць на іншы свет: «Вертыкальны баранчык ў шчыліны паміж цаглінамі і быў першым ранішнім прывітаннем ад велізарнага свету, у якім мы жывем…». Аднак па меры сталення героя анталагічнасць рэчаў губляецца: «Навакольныя прадметы страцілі самае галоўнае — нейкую зусім неазначальную якасць».
Публікацыя
Апавяданне ўпершыню апублікавана ў складзе першага аўтарскага зборніка Пялевіна «Сіні ліхтар» (1991), а таксама ў зборніку «Мітэльшпіль» і пад адной вокладкай з аповесцю «Жоўтая страла».
Іосіф Антонавіч Шчарбовіч
Іосіф Антонавіч Шчарбовіч (, вёска Малая Альшанка, Салігорскі раён, Мінская вобласць —, Віцебск) — беларускі вучоны ў галіне гельмінталогіі. Доктар ветэрынарных навук (1942), прафесар (1946). Адзін з арганізатараў і першы загадчык кафедры паразіталогіі Віцебскага ветэрынарнага інстытута.
Біяграфія
У 1928 годзе скончыў вучобу ў Віцебскім ветэрынарным інстытуце. У 1931—1941 і 1944—1952 гг. загадчык кафедры паразіталогіі. Доктарскую дысертацыю абараніў у 1941 годзе. Распрацаваў метады прыжыццёвай капралагічнай дыягностыкі метастрангілёзу і макракантарынхозу свіней. Аўтар больш за 40 навуковых прац.
Тотыла
Тотыла — кароль остготаў, кіраваў у 541—552 гадах.
Біяграфія
Сын брата Ільдэбада. Камандуючы гарнізонам у Тарбезіі (суч. Трэвіза), і даведаўшыся пра забойства дзядзькі, Тотыла рыхтаваўся здацца візантыйцам, калі готы, незадаволеныя слабым Эрарыхам, абралі яго каралём у 541 годзе, верагодна, у кастрычніку. Неўзабаве забойства Эрарыха пазбавіла Тотылу ад гэтага суперніка. Дарэчы, магчыма, што Тотылу — мяркуючы па легендах на манетах і некаторых літаратурных крыніцах — на самай справе звалі Бадуіла, што значыць «Барэц» або «Баец». Тотыла (хутчэй у 542, чым у 543 годзе) наведаў Святога Бенедыкта ў Монтэ Касіна, але паданне так сказіла гэты факт, што немагчыма сказаць, якую мэту ён пры гэтым пераследваў. Па сведчанні аўтографа папы Рыгора Вялікага, Святы Бенедыкт прадказаў Тотылу тэрмін яго праўлення і дату яго смерці.
Узначаліў барацьбу остготаў супраць Візантыі, якая імкнулася заваяваць остгоцкае каралеўства ў Італіі. Залучаў у сваё войска беглых рабоў і калонаў, даваў ім свабоду; канфіскоўваў землі рымскай арыстакратыі і хрысціянскай царквы, раздаваў іх сваім воінам. Атрымаў шэраг перамог над візантыйскімі войскамі: у 546 узяў Рым, адваяваў большую частку Італіі, Сіцылію, Сардзінію і Корсіку. У 552 у бітве каля Тагіна армія Тотылы разгромлена, а ён смяротна паранены.
Ганчарова (Ленінградская вобласць)
Ганчарова (да 1948 Кяхяры, Kähäri) — пасёлак у Выбаргскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ганчароўскага сельскага паселішча.
Былая фінская вёска, да 1939 года ўваходзіла ў склад Выбаргскай сельскай акругі Выбаргскай губерні Фінляндыі. Перайменавана ў 1948 годзе спачатку ў Кудрава, затым у Ганчарова ў памяць арт. сяржанта Мікалая Іванавіча Ганчарова (1919—1944). Перайменаванне зацверджана Указам Прэзідыума ВС РСФСР ад 1 кастрычніка 1948 года.
У 1997 годзе ў пасёлку пражывалі 1405 чалавек, у 2007 годзе — 1422.
Яцкава-Млынавыя
Я́цкава-Млынавы́я (, Яцково-Млыновые) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Наталля Іванаўна Жылевіч
Ната́лля Іва́наўна Жыле́віч — беларускі дыпламат.
Біяграфія
15 жніўня 2002 года была прызначана Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Турэцкай Рэспубліцы, адстаўлена з гэтай пасады была 14 жніўня 2008 года.
У перыяд з 2008 па 2009 гады — Пасол па асобых даручэннях Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
26 жніўня 2011 года прызначаная паслом Беларусі ў Паўднёвай Карэі, адстаўлена з гэтай пасады была 13 чэрвеня 2016.
Віесіцкі край
Віесіцкі край (Viesītes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Латвіі ў вобласці Сэлія. Край складаецца з чатырох валасцей і горада Виесите, які з'яўляецца цэнтрам края.
Халмец (Ельнінскі раён)
Халмец (Холме́ц) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Сант’Альбана-Стура
Сант'Альбана-Стура (Sant'Albano Stura) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2262 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 12040. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Liberato.
Матрыца Мюлера
Матрыца Мюлера (матрыца рассейвання, палярызацыйная матрыца або фазавая матрыца) — матэматычны аператар у тэорыі рассейвання святла, распрацаваны амерыканскім фізікам Хансам Мюлерам. Уведзены для апісання ўзаемадзеяння адвольна палярызаванага электрамагнітнага выпраменьвання, зададзенага вектарам Стокса з рассейваючым аб'ектам, паверхняй або элементам асяроддзя. Уяўляе сабой матрыцу з памерам 4×4, якая пераўтварае вектар Стокса падальнага святла ў вектар-параметр Стокса рассеянага выпраменьвання.
Матрыца Мюлера знайшла шырокае прымяненне ў розных прыкладных галінах оптыкі і класічнай электрадынамікі, напрыклад — у задачах рашэння хвалевага ўраўнення пераносу выпраменьвання.
Францішак Аляшкевіч
Францішак Аляшкевіч ( — 1943) — каталіцкі святар заходняга абраду, дзеяч беларускага хрысціянскага руху XX стагоддзя, душпастыр.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Дзядолайці Ашмянскага павета Віленскай губерні. Паходзіў з сялянскай сям’і: бацькі — Язэп і Марыяна (з дому Каспяровічаў) Аляшкевічы. У кнізе метрык Сольскага касцёла прозвішча Аляшкевіч запісана як Аляхновіч. Паводле пашпарта і рэвізскіх казак — Аляшкевіч, у іншых дакументах — Ляшкевіч.
У маі 1907 года вытрымаў экзамен на званне аптэкарскага вучня пры экзаменацыйнай камісіі Маскоўскай навучальнай акругі. У 1909—1914 гадах вучыўся ў Віленскай духоўнай каталіцкай семінарыі. На правах сябра ўваходзіў у беларускі гурток студэнтаў семінарыі. Пасвячоны ў святары ў 1914 годзе. Душпастырскую дзейнасць пачаў у тым жа годзе. Працаваў у парафіях Віленскай дыяцэзіі (мястэчка Канстанцінаў Надвілейскага дэканата), пробашчам у мясцовасці Удзял Глыбоцкага дэканата (1917—1939).
Удзельнічаў у працы 1-га з’езда беларускіх каталіцкіх святароў у Мінску (24—25 мая 1917 года). Сябра саюза ксяндзоў-беларусаў. Матэрыяльна падтрымліваў беларускія каталіцкія перыядычныя выданні («Krynica», «Chryścijanskaja Dumka»). У ліку 15 святароў ад імя беларускага каталіцкага духавенства Заходняй Беларусі падпісаў мемарыял, прадстаўлены 19 мая 1925 года на агульнапольскай канферэнцыі біскупаў.
Выступаў за шырокае ўвядзенне беларускай мовы ў дадатковых набажэнствах на заходнебеларускіх абшарах. Звяртаўся да вернікаў з казаннямі на беларускай мове. Прыхільнік Беларускай хрысціянскай дэмакратыі. Памёр у 1943 годзе.
Гібіскус сірыйскі
Гібіскус сірыйскі (Hibiscus syriacus) — расліна сямейства Мальвавыя, від роду Гібіскус, якая расце ў Кітаі, Карэі і краінах Заходняй Азіі. Культывуецца ў адкрытым грунце на поўдні Расіі, у Крыме, на поўдні Украіны, у Малдавіі і Сярэдняй Азіі.
Біялагічнае апісанне
Гэта — лістападны куст вышынёй да 5-6 м. Лісце ярка-зялёнае, яйкападобнае, даўжынёй да 10 см. Кветкі адзінкавыя простыя ці махрыстыя. Яны маюць самую розную афарбоўку ад белай да малінавай, часам двухкаляровыя.
Выкарыстанне
Папулярная дэкаратыўная расліна. Яго кветка — нацыянальны сімвал Паўднёвай Карэі.
Брэсцкі замак (Францыя)
Брэсцкі замак (Kastell Brest, Château de Brest) — збудаванне ў горадзе Брэст на берагах Пенфельда і Брэсцкага рэйду.
Замак быў пабудаваны яшчэ рымлянамі як невялікі форт (кастэлум), цягам 1700 гадоў ён дабудоўваўся і перабудоўваўся аж да Вабана. Сёння Брэсцкі замак — частка Брэсцкага арсенала. 21 сакавіка 1923 года замку прысвоены статус нацыянальнага помніка. У гады Другой сусветнай вайны замак пацярпеў, але неўзабаве адноўлены.
Брэсцкі замак складаецца з сямі злучаных паміж сабой вежаў. Унутры ўзвышаецца іншая, аддзелены равамі, крэпасць з вялікімі заламі, падзямеллямі, вязніцамі і капліцай. Праз раку Пенфельд размешчана вежа Тангі, у якой размешчаны музей, прысвечаны гісторыі Брэста да Другой Сусветнай вайны. У самім жа замку, апроч ваенных устаноў, размешчаны Марскі музей.
Ян Чэсла
Ян Чэ́сла сапраўдная фамілія — Га́ндрык-Чэ́сла, псеўданім — Боранчанскі (Jan Ćěsla, Jan Handrik-Ćěsla, Borančanski, 16 снежня 1840 вёска Нове-Боранецы, Лужыца, Германія — 11 кастрычніка 1915, Невеклаў, Аўстра-Венгрыя) — урач, доктар медыцыны, сербалужыцкі паэт і перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 снежня 1840 года ў беднай сялянскай сям'і ў сербалужыцкай вёсцы Нове-Боранецы, Лужыца. З 1846 па 1489 гады вучыўся ў сярэдней школе ў Радзіборы, потым — у школе ў Будзішыне, якую скончыў у 1854 годзе, і тады ж паступіў у педагагічнае вучылішча. У 1855 годзе адправіўся вучыцца ў Прагу, дзе паступіў у Маластранскую гімназію і Лужыцкую семінарыю, якія скончыў у 1862 годзе. Свае першыя паэтычныя творы апублікаваў на старонках рукапіснага ілюставанага часопіса «Serb», які выдаваў Міхал Лешава. Потым паступіў на медыцынскі факультэт Карлава універсітэта, падчас вучобы ў якім пазнаёміўся з Пятром Дучманам і Янам Пуркіне, якія натхнілі яго на заняткі літаратурнай дзейнасцю. Быў членам сербалужыцкага студэнцкага брацтва «Сербаўка». У 1873 годзе ўступіў у сербалужыцкую культурна-асветніцкую арганізацыю «Маціца сербская». У 1979 годзе праходзіў урачэбную практыку ў адной з пражскіх бальніц, потым, да самой сваёй смерці працаваў ўрачом у чэшскім горадзе Невеклаў.
Літаратурная дзейнасць
Першыя паэтычныя творы стаў публікаваць з 1961 года на старонках рукапіснай ілюстраванай газеты «Serb», якую выдавалі сербалужыцкія студэнты, якія вучыліся ў Праге. На яго літатратурную творчасць паўплываў србалужыцкі паэт Гандрый Зэйлер. З 1862 года стаў публікаваць свае літаратурныя творы ў чэшскіх літаратурных часопісах «Lumír» і «Hlas» і сербалужыцкім літаратурным часопісе «Łužičan», дзе была апублікаваная большая частка з яго твораў. Быў адным з самых актыўных аўтараў гэтага часопіса. Ужываў псеўданім «Боранчанскі», які паходзіў ад назвы яго роднай вёскі.
Падчас пражывання ў Праге займаўся перакладамі з чэшскай мовы. У 1862 годзе перклаў драму «Рогавін Штырырагач» (Rohowin Štyrirohač) Вацлава Кліцперы, якая была пастаўлена 2 кастрычніка 1862 года на сцэне будзішынскага тэатра і стала першай п'есай, пастаўленай на верхнялужыцкай мове. У 1862 годзе пераклаў на верхнялужыцкую мову кнігу Бажэны Немцавай «Wowka». У 1868 годзе выдаў рамантычную паэму «Kral Přibysław» (Кароль Пшыбыслаў), у якой апісаў барацьбу лужыцкіх сербаў за нацыяналную незалежнасць супраць германскіх плямёнаў.
Царква Сабора Беларускіх Святых (Любань, Вілейскі раён)
Царква ў гонар Сабора Беларускіх Святых — праваслаўны храм у аграгарадку Любань Вілейскага раёна Мінскай вобласці.
Афіцыйны адрас: вул.Кастрычніцкая, 5, аг.Любань, Вілейскі р-н, Мінскай вобл. 223810
Гісторыя
Царква пабудавана з дрэва ў 2003 годзе, асвячоная ў 2004 годзе ў гонар Сабора беларускіх святых. Будавалі яе за ахвяраваннi мясцовых жыхароў. 6 красавіка 2014 года менавіта тут упершыню ў Вілейскім раёне, і ва ўсёй Мінскай вобласці, адслужылі літургію на беларускай мове.
Архітэктура
Маляўнічую аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю храма фарміруе пластычнае дахавае пакрыццё, цыбулепадобнае шматкупалле: 5 галовак над шатровым дахам кубападобнай малітоўнай залы, макаўкі над вальмай апсіды і над шатром званіцы, чацвярык якой урэзаны ў 2-схільны дах прытвора. Брусчатыя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах.
Іван Хрыстафоравіч Баграмян
Іван Хрыстафоравіч (Аганес Хачатуравіч) Баграмян (Հովհաննես Խաչատուրի Բաղրամյան;, сяло Чардахлы, , Расійская імперыя  — , Масква, СССР) — савецкі военачальнік, двойчы Герой Савецкага Саюза, кавалер сямі ордэнаў Леніна, Маршал Савецкага Саюза, член ЦК КПСС.
Сярпок
Сярпо́к (Falcaria) — род травяністых раслін сямейства. Налічвае 5 (адзіны від — ) відаў, пашыраных ва ўмераным поясе Еўразіі і Паўночнай Афрыкі.
Выкарыстанне
Лекавыя расліны. Маладое лісце выкарыстоўваюць у якасці прыправы і на салату. Насенне мае смак, падобны да смаку насення кмену.
Бастал
Бастал — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Ныгмет. Код КАТА — 354875300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 214 чалавек (104 мужчыны і 110 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 163 чалавекі (86 мужчын і 77 жанчын).
Энтэбэ
Энтэбэ — горад ва Угандзе, порт. Служыў рэзідэнцыяй для часовага ўрада краіны да атрымання незалежнасці ў 1962 годзе. Тут знаходзіцца найбуйнейшы ў краіне міжнародны аэрапорт. Горад размешчаны на паўночным беразе возера Вікторыя, за 37 км на паўднёвы ўсход ад угандыйскага сталіцы Кампалы, з якой злучаны аўтадарогай. Уваходзіць у акругу Вакіса. Займае плошчу ў 56,2 км², з якіх каля 20 км² — водныя валоданні.
Юдовін
Юдовін — прозвішча.
Іван Іосіфавіч Юкша
Іван Іосіфавіч Юкша (, в. № 2,, Пскоўская вобласць —) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Вілейскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Мінскі педагагічны інстытут у 1966 годзе. З ліпеня 1941 года удзельнік партызанскага руху на тэрыторыі Смаленскай вобласці. З лютага 1942 года ў органах міліцыі ва Усвяцкім раёне Смаленскай вобласці. З кастрычніка 1942 года у Беларусі: камісар партызанскага атрада, у верасні 1943 — ліпені 1944 камісар, адначасова ў чэрвені — ліпені 1944 года выконваючы абавязкі камандзіра партызанскай брыгады «Кастрычнік», член Пліскага падпольнага РК КП(б)Б. У 1944—1978 гадах на партыйнай і педагагічнай працы.
Біямаркер
Біямаркер – тэрмін, які абазначае падзею, што адбываецца ў біялагічнай сістэме, якой з'яўляецца чалавечы арганізм. З'ява затым інтэрпрэтуецца як адлюстраванне або маркер больш агульнага стану арганізма або працягласці жыцця. У гігіене працы біямаркер звычайна выкарыстоўваецца як індыкатар стану здароўя або рызыкі захворвання.
Саплей
Сапле́й (Sapliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана каля Дзіджасаліса. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Ліра (горад)
Ліра (Lira) — горад ва Угандзе, размешчаны ў Паўночнай вобласці, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам аднайменнай акругі.
Ліра
Ліра:
Філіпа Марак
Скончыла па біяхіміі Кембрыджскі ўніверсітэт (1967) са ступенямі бакалаўра і магістра, там жа ў 1970 годзе атрымала ступень доктара філасофіі па біялагічных навуках.
Чарамісіна (Смаленская вобласць)
Чарамісіна (Черемисино) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Сяргей Андрэевіч Мыльнікаў
Сяргей Андрэевіч Мыльнікаў (нар., Свярдлоўск) — сяржант Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, танкіст, Герой Расійскай Федэрацыі.
Пасля таго як скончыўся ўвесь боекамплект, сяржант Мыльнікаў вывеў танк з-пад абстрэлу, забяспечыўшы жывучасць тэхнікі і жыццё экіпажа.
Абама (гара)
Абама (Mount Obama) — гара, найвышэйшы пункт дзяржавы Антыгуа і Барбуда. Раней вядомая як узгорак Богі (Boggy Peak).
Размешчаная ў гарах Шэкерлі на паўднёвым захадзе вострава Антыгуа, Абама ўяўляе сабой рэшткі вулканічнага кратара, што ўздымаецца на 402 метры. Даволі няпроста вызначыць, чым па сутнасці з’яўляецца Абама — гарой або ўзгоракам: па абсалютнай вышыні форма рэльефу не дацягвае да гор (менш за 500 м), затое падыходзіць па адноснай (больш за 200 м). Англійскія крыніцы ў адносінах да Богі прымяняюць словы як mount, так і hill.
Богі быў перайменаваны па загадзе прэм’ер-міністра Болдуіна Спэнсера 4 жніўня 2009 у гонар першага цёмнаскурага прэзідэнта ЗША Барака Абамы у дзень яго народзінаў. Для Антыгуа і Барбуды, дзе 91 % насельніцтва складаюць негры, абранне Абамы прэзідэнтам ЗША стала выключнай падзеяй.
NGC 4811
NGC 4811 (іншыя абазначэнні — ESO 323-47, MCG -7-27-19, AM 1254-413, DCL 411, PGC 44201) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».