cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жэлька Ёксімавіч
Біяграфія
Першага поспеху як інструменталіст Жэлька дасягнуў у 1984 годзе, калі ён ва ўзросце 12 гадоў атрымаў прэмію як лепшы еўрапейскі акардэаніст у Парыжы. У цяперашні час грае на 14 інструментах.
Прызнанне як кампазітар атрымаў на фестывалі «Бялградская вясна-93», дзе яго песня заняла 3-е месца. У 1995 годзе на гэтым жа фестывалі стаў уладальнікам Другой прэміі журы за выкананне песні «Арыя». Песні, створаныя Ёксімавічам, перамагалі на фестывалі «Београдско пралечаны» ў 1993, 1996 і 1997 гадах. Як кампазітар і аранжыроўшчык быў адзначаны на фестывалях у Югаславіі («Будва»), Македоніі («Еўрафэст»), Беларусі («Славянскі Базар у Віцебску», «Залаты шлягер»).
У 1999 годзе Жэлька атрымлівае дзве найважнейшыя міжнародныя прэміі — Гран-пры як выканаўца «Залатога шлягера» на фестывалях у Беларусі (Магілёў і Віцебск) за песню «Pesma sirena», за якую ён таксама ўзнагароджаны прызам Міжнароднай арганізацыі ФІДОФ за музычную інтэрпрэтацыю і сучасны выраз этнаматываў у эстраднай музыцы на фестывалі Міжземнаморскай песні «Песня Медытэрана» ў Будве ў ліпені 1998 года.
Акрамя поп-музыкі Жэлька спрабуе сябе і ў стылі фолк. У прыватнасці, яго песня «Zvone tambure» перамагла на фестывалі Златна Тамбурыца ў Нові-Садзе ў 2000 годзе. Таксама Ёксімавіч быў узнагароджаны як аўтар музыкі для спектакляў «Mandagora», «Ljubinko i Desanka», «Rob ljubavi», «Pesice» [лепшая п’еса 1999], «Nemam da platim necu da platim».
У канцы 2000 года яго дэбютны альбом робіцца самым прадаваным альбомам студыі «Сіці Рэкардс», а песні з гэтага альбома шырока ратыруюцца на радыё і тэлебачанні. Пасля выпуску альбома Жэлька атрымлівае прэмію «Лепшы выканаўца года» на аснове вынікаў апытанняў тэле- і радыёстанцый, часопіса «Святло», а таксама газеты «Франкфурцкія навіны».
Яго сінгл «Ledja O Ledja» стаў вельмі папулярны ў краінах былой Югаславіі ў 2004 годзе. У тым жа годзе заняў другое месца на конкурсе песні Еўрабачанне 2004 у Стамбуле з песняй «Lane moje», саступіўшы першае месца ўдзельніцы з Украіны Руслане. У 2006 годзе на Еўрабачанні ў Афінах была прадстаўлена песня Ёксімавіча «Lejla» ў выкананні гурта «Хары Мата Хары» з Босніі і Герцагавіны, якая заняла трэцяе месца. У 2008 годзе на Еўрабачанні ад Сербіі выступіла Алена Тамашэвіч з песняй «Ора», музыка да якой таксама была напісана ім. Ёксімавіч быў абраны вядучым Еўрабачання 2008 у Бялградзе разам з Ёванай Янкавіч, вядучай тэлеканала РТС. У 2012 годзе на конкурсе Еўрабачання ў Баку (Азербайджан) заняў трэцяе месца з песняй «Nije ljubav stvar». У 2015 годзе на Еўрабачанні прагучала яго песня «Adio» ў выкананні чарнагорскага спевака Кнеза.
Акрамя радзімы, найбольшую папулярнасць атрымаў у Македоніі, Харватыі, Босніі і Герцагавіне, Славеніі, Венгрыі.
Дом-музей Адама Міцкевіча
Дом-музей Адама Міцкевіча — літаратурна-мемарыяльны музей у г. Навагрудак Гродзенскай вобл..
Гісторыя
Музей месціцца ў доме, дзе ад нараджэння жыў Адам Міцкевіч.
Першая спроба стварэння ў Навагрудку музея Адама Міцкевіча адносіцца да 1920 года. Адкрыты для наведвальнікаў дом-музей быў 11 верасня 1938 года. Аднак, ужо 22 чэрвеня 1941 года разбураны трапленнем нямецкай авіябомбай, экспанаты знішчаны. Адноўлены ў 1955 годзе.
Сучасны выгляд дом-музей набыў пасля рэканструкцыі 1986—1989 гадоў, якую рабілі польскія фірмы Budimex і Białostocki Kombinat Budowlany на грошы беларускага ўраду. Быў адноўлены галоўны будынак па ўзоры пачатку ХІХ ст., на тэрыторыі сядзібы пабудаваны флігель (малы жылы дом), які злучаецца з асноўным будынкам падземным пераходам, а таксама свіран, калодзеж, альтанка.
Сталая экспазіцыя музея адноўлена ў 1992 годзе разам з Варшаўскім літаратурным музеем імя А. Міцкевіча. Дзеючая экспазіцыя адкрыта 25 мая 2001 года. Работы па яе стварэнні за сродкі бюджэту Навагрудскага раёна выкананы прадпрыемствам «Мінскі мастацкі камбінат». Аўтары навуковай канцэпцыі супрацоўнікі Дома-музея.
Экспазіцыя
Тэрыторыя музея складае 0,47 га. Агульная плошча будынкаў музея — 659 кв.м. З іх экспазіцыйная плошча музея — 215 кв.м, выставачная плошча — 90 кв.м.
Агульная колькасць музейных прадметаў — каля 8000 адзінак.
Экспазіцыя размешчана ў 5 залах і выставачнай галерэі.
У 1-й зале прадстаўлены матэрыял пра сям’ю А.Міцкевіча (дакументы, партрэты бацькоў, братоў), знаходкі з археалагічных раскопак на радзіме паэта ў в. Завоссе Баранавіцкага раёна, падручнікі для павятовых школ, сярод якіх падручнік па матэматыцы 1772.
Экспазіцыя 2-й залы звязана з бацькам А.Міцкевіча і яго адвакацкай практыкай. Сярод экспанатаў: пратаколы судовых пасяджэнняў, кішэнны гадзіннік, падсвечнік, чарнільны прыбор, шафы пачатку 19 ст., дзе захоўваюцца юрыдычная літаратура і кнігі, выдадзеныя да 1812, у т.л. «Біблія» на французскай мове 1775. Асобны раздзел прысвечаны паўстанню пад кіраўніцтвам Т.Касцюшкі 1794.
У 3-й зале (былая гасцёўня) экспануюцца мэбля 19 ст., фарфоравы і фаянсавы посуд канца 18 — пачатку 19 ст., настольны гадзіннік канца 18 ст., які знаходзіўся ў 1822 у пакоі А. Міцкевіча ў Вільні, матэрыялы пра вучобу паэта ў Віленскім універсітэце і пачатак яго творчасці.
Экспазіцыя 4-й залы прысвечана знаходжанню А. Міцкевіча ў Расіі. Тут захоўваюцца копіі кніг А. Міцкевіча, выдадзеных у Расіі і іншых краінах, копіі партрэтаў «А.Міцкевіч» Ю. Аляшкевіча і «А.Міцкевіч на гары Аю-Даг» В.Ваньковіча, партрэты рускіх паэтаў і пісьменнікаў, якія захапляліся творчасцю А. Міцкевіча, раяль і мэбля 19 ст.
Перыяд знаходжання А. Міцкевіча ў Германіі, Швейцарыі, Італіі, Францыі прадстаўлены матэрыяламі экспазіцыі 5-й залы. Сярод экспанатаў: партрэты жонкі і дзяцей пісьменніка, І. Гётэ, Ф. Шапэна, Н. Орды, М.Агінскага і інш., копія першага выдання паэмы «Пан Тадэвуш», дакументы пра апошнія дні А.Міцкевіча, бронзавая мадэль помніка (1909 — 29) паэту ў Парыжы, набытая музеем у 1937 ва ўдавы скульптара Э.Бурдэля.
У выставачнай галерэі штогод праходзяць каля 10 выставак. Дзейнічаюць пастаянныя выстаўкі: этнаграфічная «Малюнкі сельскага жыцця»; «Свет кухні Міцкевічаў», дзе экспануецца керамічны посуд 19 ст.; «Паэма Пан Тадэвуш» — праз гады і народы", на якой прадстаўлена больш 70-ці выданняў твора, пачынаючы з сярэдзіны 19 ст., у т.л. на замежных мовах.
Прапануюцца:
Аглядная экскурсія: (уключае наведванне галоўнага будынка, падвальных памяшканняў і выставачнай тэрыторыіі, флігеля).
Тэматычныя экскурсіі:
2. Расійскі перыяд жыцця Адама Міцкевіча (для ўсіх катэгорый) А.Міцкевіч пражыў у Расіі амаль 5 гадоў (1824—1829гг). Апавядаецца аб яго жыцці ў Пецярбургу, Адэсе, Крыме, Маскве, аб творчых узаемаадносінах з рускімі паэтамі (А.Пушкін, М.Палявы,.Жукоўскі і інш.), аб творах гэтага перыяду, дзе А.Міцкевіч па словах М.Палявога быў «не толькі як першы польскі паэт, але як амаль першы сярод сёння існуючых».
3. Шляхецкія сядзібы Навагрудчыны. (сярэдні і старэйшы школьны ўзрост, дарослыя) У экскурсіі расказваецца аб сядзібах у Завоссі, Туганавічах, Шчорсах, аб іх архітэктурных і планіровачных асаблівасцях, аб іх уладальніках і ролі гэтых людзей у жыцці А.Міцкевіча і гісторыі Беларусі.
4. Адам Міцкевіч у творчасці мастакоў і скульптараў. (для ўсіх катэгорый) Аповяд пра змешчаныя ў экспазіцыі і фондах работы Аляшкевіча, Арлоўскага, Ваньковіча, Бурдэля, Д’Анжэ, Назарэнкі, Панкратава, Кашкурэвіча і іншых.
Працуе сувенірны кіёск.
Асветніцкая дзейнасць
Штогод музей наведвае больш 20 тыс. чалавек, з іх — 10-15 % замежныя турысты. праводзіцца звыш 600 экскурсій на беларускай, рускай, польскай і англійскай мовах. Перыядычна арганізоўваюцца і праводзяцца літаратурна-музычныя вечарыны, навуковыя канферэнцыі, прэзентацыі выставак і кніг, батлеечныя спектаклі і інш. мерапрыемствы. Налажана супрацоўніцтва з музеямі Беларусі, Расіі, Польшчы, Літвы. У 2016 годзе музей наведала 21,3 тыс. чалавек (паводле наведвальнасці 6-е месца ў Гродзенскай вобласці).
За час работы новай экспазіцыі (з 2001 г.) Дом-музей двойчы быў прызнаны лепшай установай культуры Гродзенскай вобласці, стаў лаўрэатам 1-га Рэспубліканскага турыстычнага конкурса «Пазнай Беларусь» у намінацыі «лепшы музей», мае падзячныя пісьмы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь, Беларускай камісіі ЮНЕСКА і інш. 2 супрацоўнікі музея сталі лаўрэатамі Прэміі Гродзенскага аблвыканкама імя А. І. Дубко ў намінацыі «За творчыя дасягненні ў галіне культуры».
Хальмер-Ю
Хальмер-Ю (Хальмер-Ю) — былы пасёлак гарадскога тыпу (пакінуты горад) у Рэспубліцы Комі, быў падпарадкаваны Гарняцкаму раённаму савету г. Варкуты. Скасаваны ў 1996 годзе. Быў злучаны пад’язной чыгуначнай лініяй (каля 60 км) з чыгуначным вакзалам на плошчы Металістаў у горадзе Варкута. Здабыча вугалю (Пячорскі вугальны басейн).
Алар
Алар (Аларь) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Бобрынэць
Бобрынец ці Бобрынэць (Бобринець) — горад у Кіраваградскай вобласці Украіны. Плошча 18,13 км². Насельніцтва 10 944 чал. (1 студзеня 2012).
Малы Абухіў
Малы Абухіў (Малий Обухів) — пасёлак у Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вершына (Аларскі раён)
Вершына (Вершина) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Калюгі (Талачынскі раён)
Калю́гі (, Калюги) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета.
Лаўровы ліст
Лаўровы ліст таксама лекавы сродак, які мае заспакаяльныя, мачагонныя і супрацьгіпертанічныя ўласцівасці.
Лаўровы ліст нельга захоўваць больш за год, бо ён страчвае водар і набывае гаркату.
Татарка (станцыя)
Тата́рка (, Татарка)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў рабочым пасёлку Татарка; на лініі Жлобін — Асіповічы I, паміж прыпыначным пунктам Дачная і прыпыначным пунктам Брадзішча.
Гуардзістала
Гуардзістала (Guardistallo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 1218 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 51 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 56040. Тэлефонны код — 0586.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 1948
IC 1948 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сігер Брабанцкі
Сігер Брабанцкі (Sigerius de Brabantia або Siger de Brabantt) (каля 1240—1284, Арвіета) — французскі філосаф, магістр, затым прафесар факультэта мастацтваў Парыжскага ўніверсітэта, заснавальнік артыстычнага факультэта Парыжскага універсітэта, заснавальнік заходнееўрапейскага (т. зв. «лацінскага») авераізма. Аўтар трактатаў і каментарыяў да «Фізікі», «Метафізікі» і іншым твораў Арыстоцеля.
Сігер лічыў, што ісціна рацыянальных ведаў можа прыйсці ў супярэчнасць з ісцінай рэлігійнага адкрыцця. Ён прызнаваў існаванне Бога як першапрычыны, адмаўляў тварэнне з нічога, лічыў, што свет «вечны» Богу. Сігер прыйшоў да высновы аб вечнасці і несатваральнасці свету, мяркуючы, што Бог ёсць першарухавік, але не стваральнік існага, адмаўляў неўміручасць індывідуальнай душы чалавека, адстойваў прыярытэт розуму. Цэнтральным у дактрыне Сігера Брабанцкага было вучэнне аб адзіным, універсальным розуме — агульным для ўсяго чалавецтва.
Ён быў празваны сучаснікамі «Вялікім». Погляды Сігера Брабанцкага былі асуджаныя Альбертам фон Больштэтам, Фамой Аквінскім і іншымі. Сігер неаднаразова (1270 і 1277 гг.) выклікаўся ў Рым да папскага двара, быў аддадзены суду інквізіцыі, падчас следства забіты асабістым сакратаром.
Нэмэрчэ (пасёлак)
Нэмэрчэ (Немерче) — пасёлак у Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Генацыд індзейцаў
У выніку мэтанакіраваных акцый еўрапейцаў па знішчэнню людзей, што спрадвеку насялялі амерыканскі кантынент, колькасць індзейцаў толькі ў Паўночнай Амерыцы скарацілася з прыкладна 15 млн. чалавек у 1500 да 237 тыс. чалавек у 1900.
Гайваран
Гайваран (Гайворон) — горад у Кіраваградскай вобласці Украіны. Насельніцтва 15 277 чал. (1 студзеня 2012).
Аляксандр Мікалаевіч Сапега
Аляксандр Мікалаевіч Сапега (,  —, пад Смаленскам) — беларускі і савецкі валейбаліст, гулец зборнай СССР (1981—1984). Пераможца розыгрышу Кубка свету 1981, двухразовы чэмпіён Еўропы, васьміразовы чэмпіён СССР. Нападнік. Майстар спорту міжнароднага класа (1979).
Біяграфія
Выступаў за каманду ЦСКА (1977—1985). 8-кратны чэмпіён СССР (1977—1983, 1985), бронзавы прызёр чэмпіянату СССР 1984, трохразовы ўладальнік Кубка СССР (1980, 1982, 1984), трохразовы ўладальнік Кубка чэмпіёнаў ЕКВ (1977, 1982, 1983). У складзе зборнай Масквы чэмпіён (1979) і срэбны прызёр (1983) Спартакіяды народаў СССР.
У зборнай СССР у афіцыйных спаборніцтвах выступаў у 1981—1984 гадах. У яе складзе: пераможца розыгрышу Кубка свету 1981, двухразовы чэмпіён Еўропы (1981, 1983), пераможца турніру «Дружба-84».
Аляксандр Сапега загінуў у 1990 годзе пад Смаленскам ад рук бандытаў.
Імя Аляксандра Сапегі носіць спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву ў Гродне.
Жаночае малако
Жаночае малако — пажыўная вадкасць, якая выпрацоўваецца малочнымі залозамі жанчыны. Жаночае малако па сваім складзе максімальна адпавядае харчовым патрабаванням дзіцяці ў перыяд груднога выкормлівання. Акрамя гэтага, жаночае малако выконвае функцыі імуннай абароны і рэгуляцыі росту дзіцяці.
Склад
Склад жаночага малака ў перыяд лактацыі змяняецца ў залежнасці ад перыяду лактацыі, часу сутак і нават ад пачатку да канца кожнага кармлення. Змест некаторых кампанентаў, напрыклад, водарастваральных вітамінаў (аскарбінавай, нікацінавай кіслот, тыяміну, рыбафлавіну, пірыдаксін) да пэўнай ступені залежыць ад рэжыму харчавання маці. Утрыманне іншых кампанентаў, напрыклад, жалеза, не залежыць ад дыеты маці.
Галовінскае (Іркуцкая вобласць)
Галовінскае (Головинское) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Мотальскі сельсавет
Мо́тальскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Моталь.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Дзедавіцкі сельсавет у складзе Іванаўскага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзедавічы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года гарадскі пасёлак Моталь скасаваны, яго тэрыторыя перададзена ў Дзедавіцкі сельсавет, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Моталь, а сельсавет перайменаваны ў Мотальскі. . У 1962 годзе ў склад сельсавета з Моладаўскага сельсавета перададзена вёска Тышкавічы. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Драгічынскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Мотальскага сельсавета было 5 населеных пунктаў. 21 ліпеня 1980 года скасаваны вёскі Дзедавічы і Заазер’е.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 5249 чалавек, з іх 97,3 % — беларусы.
У склад сельсавета ўваходзяць аграгарадкі Моталь і Тышкавічы.
Нэмэрчэ (вёска)
Нэмэрчэ (Не́мерче) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Нова Весь Велька (гміна)
Но́ва Весь Ве́лька (Nowa Wieś Wielka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Быдгашчскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нове Весі Велькай. Плошча гміны складае 148,47 км². Станам на 2011 год у гміне Нова Весь Велька пражывалі 9363 чалавекі, шчыльнасць — 63,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Дарыйскае ўварванне
Дарыйскае ўварванне — гістарычная канцэпцыя, згодна якой ў XII - X стст. да н. э. адбылося нашэсце дарыйцаў на цэнтральныя і паўднёвыя раёны Грэцыі, што абумовіла выцясненне ахейскага дыялекта старажытнагрэчаскай мовы дарыйскім, заняпад Мікенскай цывілізацыі і пачатак Цёмных стагоддзяў. У нашы дні канцэпцыя пераглядаецца гісторыкамі.
Развіццё канцэпцыі
У класічны перыяд лічылася, што дарыйцы паходзяць з паўночнага захаду Грэцыі. Іх перасяленне на Пелапанес тлумачылася міфамі аб вяртанні Гераклідаў. Упершыню тэрмін «дарыйскае заваяванне» пры пераказе міфаў ужыў у 1821 г. брытанскі гісторык Вільям Мітфард. Прыхільнікам і папулярызатарам канцэпцыі гвалтоўнага дарыйскага ўварвання быў К. О. Мюлер. Распрацоўшчыкі канцэпцыі імкнуліся з яе дапамогай растлумачыць замену ахейскага дыялекта дарыйскім на поўдні Грэцыі на мяжы 2 і 1 тысячагоддзяў да н. э.
Пасля адкрыцця Генрыхам Шліманам Мікенскай цывілізацыі канцэпцыя набыла новае гучанне, паколькі стала выкарыстоўвацца для тлумачэння заняпаду ахейскіх дзяржаў і пачатку Цёмных стагоддзяў. Эдуард Меер нават звязваў нашэсце дарыйцаў з агульным рухам народаў мора і катастрофай бронзавага веку. Ён лічыў, што дарыйцы перасяліліся на поўдзень з тэрыторый па-за межамі Грэцыі. Пазней яго тэорыя была падтрымана філолагамі. Такім чынам вызначэнне «ўварванне» атрымала навуковае апраўданне.
Леанід Аляксеевіч Путырскі
Леанід Аляксеевіч Путырскі (нар. , г. Маладзечна, Мінская вобласць) — беларускі вучоны і паэт. Доктар медыцынскіх навук, прафесар, член-карэспандэнт Акадэміі медыцынскіх навук Беларусі і Міжнароднай славянскай акадэміі навук.
Біяграфія
Скончыў з залатым медалём школу, у 8-м класе ў складзе маладзечанскай каманды стаў чэмпіёнам БССР па хакеі ў «Залатой шайбе». З чырвоным дыпломам — Беларускі медыцынскі інстытут, скончыў Акадэмію кіравання. Скончыў дактарантуру пры маскоўскім інстытуце анкалёгіі імя Герцэна. З 1979 года- у Навукова-даследчым інстытуце анкалёгіі, кіраўнік аддзелу пухліны малочнай залозы.
Творчасць
Свае першыя вершаваныя радкі пачаў пісаць у Маладзечне ва ўзросце 14 гадоў. Першыя пачуцці і перажыванні складваліся ў радкі і запісваліся ў нататнік. Усе запісы захаваліся і праз шмат гадоў увайшлі ў два першыя зборнікі вершаў. Шмат гадоў разам з жонкай танчыў у народным ансамблі танца «Радуга» і за дваццаць гадоў аб’ехаў увесь Совецкі Саюз, пабываў за мяжой.
Дарыйскае ўварванне
Крытыка
На ўсім працягу існавання канцэпцыі дарыйскага ўварвання вылучаліся і альтэрнатыўныя погляды. Нямецкі філолаг Э. Рыш стварыў канцэпцыю адзінай протагрэчаскай мовы, з якой паходзілі ўсе вядомыя дыялекты старажытнагрэчаскай мовы. Яна супярэчыла гіпотэзе знешняга ўварвання, паколькі азначала, што этнічны склад насельніцтва Старажытнай Грэцыі на мяжы 2 і 1 тысячагоддзяў да н. э. істотна не мяняўся. У 1956 г. была апублікавана сумесная праца М. Вентрыса і Дж. Чэдвіка, прысвечаная расшыфроўцы лінейнага пісьма Б. Яна паказала, што ахейцы Мікенскага перыяда карысталіся архаічнай формай той жа мовы, што і дарыйцы.
Леанід Аляксеевіч Путырскі
Творчасць
Аўтар 9 зборнікаў уласных вершаў: «Огонь и боль», «Верность», «Я приду», «Сила женщины», «Открытое сердце», «Душа», «Голос сердца», «Седые звезды», «Вечная тайна». У пяты зборнік «Адкрытае сэрца» увайшлі вершы, што напісалі пацыенты. Аўтар 2 зборнікаў песень і рамансаў. Каля 50 яго паэтычных твораў пакладзены на музыку. Аўтар кніг «Сердце хирурга», «Спасибо вам».
Узнагароды
Ордэнам Свяціцеля Кірылы Тураўскага I ступені. За самую нізкую занядбанасць рака малочнай залозы ў Беларусі амерыканцы ўзнагародзілі яго медалём Пашаны. На міжнародным кангрэсе ў Амерыцы атрымаў медаль «Выбітны інтэлект свету». Лаўрэат ВДНХ СССР, у яго 6 медалёў за распрацоўку інструментаў, якія ўжываюцца пры аперацыях у мамолага. Ганаровы грамадзянін горада Маладзечна.
Дарыйскае ўварванне
Крытыка
На лінейных надпісах была знойдзена ўзгадка з імям, створаным ад назвы дарыйцаў. На гэтай падставе ў 1976 г. Дж. Чэдвік высунуў канцэпцыю пелапанескага паходжання дарыйцаў. На яго пункт гледжання, дарыйцы суіснавалі з прадстаўнікамі Мікенскай цывілізацыі, але прадстаўлялі ніжэйшы пласт насельніцтва. Пачатак Цёмных стагоддзяў і пашырэнне дарыйскага дыялекта маглі адбыцца ў выніку паўстання дарыйцаў або пашырэння арэала іх пасялення пасля ўварвання з поўначы іншых больш моцных ворагаў. Міф пра вяртанне Гераклідаў і міфічная генеалогія дарыйцаў вядомы толькі з архаічнага перыяда, а таму не могуць быць падцверджаннем міграцыі дарыйскіх плямён.
З 1960-х гг. археалагічныя даследаванні ранніх этапаў развіцця Старажытнай Грэцыі былі пашыраны. Яны паказалі безгрунтоўнасць большасці ранейшых сведчанняў дарыйскага ўварвання. Высвятлілася, што пахаванне праз трупаспаленне і выкарыстанне фібул былі вядомы ў Мікенскі перыяд, веды пра апрацоўку жалеза прыйшлі ў Грэцыю з Малой Азіі, з надыходам жалезнага века грэкі карысталіся мікенскай формай мячоў, протагеаметрычны стыль узнік у Атыцы, населенай іанійцамі. Такім чынам было страчана атаесамленне дарыйцаў з пэўнымі артэфактамі. Засталося толькі сведчанне ў выглядзе пацярпелых мікенскіх палацаў. У сучаснай гістарычнай літаратуры іх разбурэнне найчасцей не звязваецца з прыходам дарыйцаў.
Шыман Бланензіс
Шыман Бланензіс (таксама Сымон Бланензіс, Szymon Blonensis, каля 1583, Мазовія — 30 лістапада 1648, Варшава) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 14 ліпеня 1605 г. Рэктар Полацкага езуіцкага калегіума (1620—1623) і Віленскага навіцыяту (1624—1641), прэпозіт (кіраўнік) Дому прафесаў у Варшаве (1643—1646), прэфект аптэкі ў Віленскай акадэміі (1642—1643, 1646—1648). З мая да лістапада 1648 г. — правінцыял Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса.
Хаўхоліца
Хаўхо́ліца (, Холхолица) — аграгарадок у Беларусі, у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Весялоўскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Хаўхоліцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца каля ракі Нача, на аўтамабільнай дарозе.
Нікаля Верт
Нікаля́ Верт (Nicolas Werth; нар. 15 верасня 1950 г., Парыж) — французскі гісторык, знакаміты даследаваннямі савецкай гісторыі часоў сталінізму.
Біяграфія
Нікаля Верт нарадзіўся ў Парыжы ў сям'і Аляксандра Верта, брытанскага пісьменніка і журналіста расійскага паходжання. Навучаўся ў Вышэйшай педагагічнай школе. Атрымаў досвед выкладчыцкай працы ў ЗША, СССР і Кітаі, у тым ліку выкладання французскай мовы ў Мінскім дзяржаўным педагагічным інстытуце замежных моў. У 1985 — 1989 гг. працаваў аташэ па пытаннях культуры ў пасольстве Францыі ў Маскве.
З 1989 г. працуе ў Нацыянальным цэнтры навуковых даследаванняў Францыі, з'яўляецца адным з яго навуковых кіраўнікоў. У 2020 г. узначаліў французскую частку таварыства «Мемарыял».
Навуковыя погляды
Асноўныя даследаванні Нікаля Верта тычацца гісторыі СССР часоў сталінізму, у тым ліку рэпрэсій з ухілам на вывучэнне грамадскіх адносінаў. Крытыкуе як старую «школу таталітарызму», так і новую «школу рэвізіянізму» за скажэнні гісторыі. Лічыць, што таталітарны кантроль над грамадствам у СССР не быў поўным.
Дуран Чэцін
Дуран Чэцін (Duran Çetin; нар., Стамбул) — сучасны турэцкі пісьменнік
Запалярны (Комі)
Запалярны (Заполярный) — пасёлак гарадскога тыпу Рэспублікі Комі Расіі. Уваходзіць у склад гарадской акругі Варкута, за 12 км (35 км па дарозе) ад цэнтра Варкуты.
Насельніцтва — 1530 чал. (2017).
Гатол
Гатол (Готол) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Віктар Антонавіч Рыбчынскі
Віктар Антонавіч Рыбчынскі (, Полацк) — беларускі акцёр тэатра і кіно.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 снежня 1960 года ў горадзе Полацку Віцебскай вобласці. Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1982 г.) і аспірантуру Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (2004 г.).
Акцёр Тэатра-студыі кінаакцёра РУП «Нацыянальная кінастудыя» Беларусьфільм". Член грамадскага аб'яднання «Беларуская гільдыя акцёраў кіно».
Узнагароды
Ганаровы знак Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За значны асабісты ўклад у развіццё беларускай культуры» (2000 г.).
Арол (горад)
Арол (Орёл) — горад (з 1708 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Арлоўскай вобласці. Насельніцтва 311,6 тыс. чалавек (2019). Горад размешчаны ў межах Сярэднярускага ўзвышша, на берагах ракі Акі і яе прытока Орліка.
Назва
Назва паселішча Арол ад назвы ракі Орлік. Тая лічыцца другаснай і перш мела ў аснове балцкі гідранімічны корань Arl-. У народа-этымалагічным сэнсе пазнейшы тапонім быў прыстасаваны пад назву птушкі арол.
Далей да гідранімічнага кораня Ar- як у назвах Арэса, Аражня (у басейне Пцічы). Ад балцкага *ar-, індаеўрапейскага *ar-, *er- / *or- са значэннем «рухацца».
Адпачатная балцкая назва ракі Орлік значыла «Хуткаплынная (рака)».
Гісторыя
Заснаваны ў 1566 годзе як крэпасць для абароны паўднёвых межаў Рускай дзяржавы. У пачатку XVII ст. — адзін з ачагоў Сялянскага паўстання пад правадырствам І. І. Балотнікава. У 1708 годзе ўваходзіў у склад Кіеўскай губерні, а з 1719 года — цэнтр Арлоўскай правінцыі, з 1727 года — у складзе Белгародскай губерні, з 1778 года — цэнтр Арлоўскай губерні. У XVIII—XIX стст. дваранска-купецкі горад з прадпрыемствамі па апрацоўцы сельскагаспадарчай сыравіны, ліцейнымі і механічнымі заводамі; буйны цэнтр хлебагандлю. З 1928 года знаходзіўся ў складзе Цэнтральна-Чарназёмнай вобласці, з 1934 года — у Курскай вобласці, з 1937 года — цэнтр Арлоўскай вобласці. 3 кастрычніка 1941 года быў акупаваны гітлераўскімі войскамі.
Беларусы ў Арле
Беларусы з’яўляюцца чацвёртай нацыянальнасцю горада пасля рускіх, украінцаў, армян і ў агульнай колькасці жыхароў займаюць (0,28 %). У Арле нарадзіўся беларускі фізік Мікалай Сяргеевіч Акулаў.
Смолінэ
Смоліна ці Смолінэ  — пасёлак гарадскога тыпу ў Малавыскіўскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.
Створаны каля вёскі Бярозаўка Малавыскіўскага раёна Кіраваградскай вобласці пры будаўніцтве ураназдабываючай шахты Усходняга горна-абагачальнага камбіната. Пасёлак названы ў гонар геолага Мікалая Смоліна, які адкрыў тут ў 1968 годзе магутнае радовішча ўрану.
У пасёлку знаходзіцца ўранавая шахта.
IC 1950
IC 1950 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Пракопавіч Жураўлёў
Васіль Пракопавіч Жураўлёў (, вёска Раздзел 2-гі, Мсціслаўскі раён, Магілёўская вобласць —) — беларускі крытык і літаратуразнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1954 г. скончыў філалагічны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута імя М. Горкага і паступіў у аспірантуру пры гэтым жа інстытуце. З 1956 г. — навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы Акадэміі навук.
Выступае ў друку ў жанры крытыкі і літаратуразнаўства з 1956 г. Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры» т. 1-2 (1964—1966). «Гісторыя беларускай дакастрычніцкай літаратуры» т.2 (1969). «История белорусской дооктябрьской литературы» (1977). Сааўтар калектыўных прац «Праблемы сучаснай беларускай прозы» (разам з П. Дзюбайлам і М. Луферавым, 1967). «Пытанні паэтыкі» (разам з Я. Шпакоўскім і А. Яскевічам, 1974), аўтар манаграфіі « Структура твора» (1978).
Запалярны (значэнні)
Назву Запалярны маюць:
Дзюшан
Дзюшан — прозвішча.
Эро (дэпартамент)
Геаграфія
Дэпартамент уключае 3 акругі, 49 кантонаў і 343 камун.
Дута
Дута (Дута) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Эро (дэпартамент)
Гісторыя
Эро — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утворанных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Лангедок.
Северны
Северны — тапонім.
Ягораўская (Іркуцкая вобласць)
Ягораўская (Егоровская) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Францішак Цэтнер
Францішак Цэтнер (? — ) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай. Ваявода смаленскі (з 1714).
Трымаў Камянацкае (з 1702) і Вярбельскае (з 1727) староствы.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Цэтнераў герба «Прырова», сын Яна, кашталяна валынскага, і Люзанны з Джурова.
У 1702—1703 набіраў ахвотнікаў у панцырную харугву. Абіраўся паслом на сойм 1712.
Ажаніўся з Ганнай, дачкой ваяводы люблінскага Станіслава Тарлы. У шлюбе меў дачку Францішку, другую жонку ваяводы падольскага Міхала Юзафа Жавускага.
Партрэты Францішка Цэтнера і ягонай жонкі Ганны (абодва каля 1730) у наш час захоўваюцца ў Львоўскай галерэі мастацтваў, куды яны трапілі з палаца Жавускіх у мястэчку Раздол.
Лаяціка
Лаятыка (Lajatico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 1387 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 72 км². Паштовы індэкс — 56030. Тэлефонны код — 0587.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leonardo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Каменнае Крывое
Каме́ннае Крыво́е (, Каменное Кривое) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці на левым беразе ракі Крывая. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Воўкавіцкага сельсавета.
Іожэф Сігеці
Іожэф (Джозеф, Жазеф) Сігеці (Szigeti József, 5 верасня 1892, Будапешт — 19 лютага 1973, Люцэрн) — венгерскі і амерыканскі скрыпач.
Творчасць
Сігеці — адзін з найбольш прыкметных скрыпачоў XX стагоддзя. Найбольш яскрава яго талент раскрыўся пры выкананні санат і партыі для скрыпкі сола Іагана Себасцьяна Баха (Эжэн Ізаі пад уражаннем ад гэтага выканання таксама напісаў 6 санат для скрыпкі сола, першая з якіх прысвечана Сігеці), а таксама маштабных канцэртаў Бетховена і Брамса. Сігеці цікавіўся сучаснымі яму музычнымі плынямі і часта даваў прэм’еры новых твораў для скрыпкі, у ліку якіх — канцэрты Эрнеста Блоха, Франка Мартэна і Альфрэда Казелы. У яго рэпертуары таксама былі творы Берга, Міё, Равеля, Руселя, Стравінскага. Сігеці належаць некалькі перакладаў і кадэнцый для канцэртаў.
Гразі (горад)
Гразі (Грязи) — горад (з 1938 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гразінскага раёна Ліпецкай вобласці. Насельніцтва 46,5 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1868 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Матыры за 20 км на паўднёвы ўсход ад Ліпецка. Вышыня цэнтра горада над узроўнем мора каля 120 м. Буйны чыгуначны вузел: тры чыгуначныя станцыі.
Асноўныя прадпрыемствы горада — ААТ «Гідраўлік», культыватарны завод, «Спецэлеватармельмаш». Харчовая прамысловасць прадстаўленая буйнейшымі ў вобласці цукровым заводам і заводам харчовых канцэнтратаў.
Новэ (гміна)
Но́вэ (Nowe) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свецкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ. Плошча гміны складае 106,36 км². Станам на 2007 год у гміне Новэ пражывалі 10 693 чалавекі, шчыльнасць — 100,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Северны (Комі)
Северны (Северный, Севернöй) — пасёлак гарадскога тыпу ў Рэспубліцы Комі Расіі. Уваходзіць у склад гарадской акругі Варкута, ад цэнтра горада Варкута знаходзіцца за 18 км.
Насельніцтва 9023 жыхара (2010). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1954 года.
Заніна (Іркуцкая вобласць)
Заніна (Занина) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Хрызастом Татур
Хрызастом Лаўрэнцій Дамінік Татур ( — ) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Татураў герба «Дамброва». Сын Івана, ротмістра новагародскага, і Варвары з Катлубаяў. Ахрышчаны 10 жніўня 1811 г. у Моўчадскім касцёле.
Маршалак шляхты Слонімскага павета. Прызнаны ў дваранстве вызначэннямі Мінскага дваранскага дэпутацкага сходу ад 16.06.1826, 07.09.1835 і 30.03.1843 гг. Унесены ў 2-і разрад дваран Навагрудскага павета, быў калежскім рэгістратарам Ігуменскага земскага суда.
Памёр у 1876 г., пахаваны на Ружанскіх могілках у Слоніме.
Сям’я
Дзеці:
Дзюфур
Дзюфур — прозвішча, тапонім.
Пліній
Плі́ній (Plinius) — існуюць два вядомых чалавека з такім імем:
Сюзанна Дзюшан
Сюзанна Дзюшан-Кроці (фр. Suzanne Duchamp-Crotti;, Бленвіль-Крэвон — , Нёі-сюр-Сен) — французская мастачка.
Татаршчына (прыпыначны пункт)
Татаршчы́на (, Татарщизна, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Татаршчына; на лініі Мінск-Пасажырскі — Маладзечна, паміж прыпыначным пунктам Мясата і прыпыначным пунктам Крыніца.
Сюзанна Дзюшан
Жыццё і творчасць
Сюзанна Дюшан вырасла ў незвычайна насычаным мастацтвам асяроддзі. Малодшая сястра французскіх мастакоў і скульптараў Марселя Дзюшана, Раймона Дзюшан-Віёна і Жака Віёна. У 1919 годзе Сюзанна другі раз выходзіць замуж — за швейцарскага мастака і графіка Жана Кроці. У якасці вясельнага падарунка Марсель Дзюшан даслаў ім падручнік геаметрыі і інструкцыі па вырабе рэдзі-мейда — кнігу трэба было падвесіць на ганку і дазволіць ветру і дажджу паступова разарваць яе на часткі.
Творчасць пары мастакоў, якое развівалася напачатку XX стагоддзя ў асяроддзі розных мадэрнісцкіх, авангардных плыняў Парыжскай школы мінула шлях ад дадаізму праз прадметнае мастацтва да абстракцыянізму высокага ўзроўня. Адной з яркіх ілюстрацый ранняга перыяду ў творчасці С. Дзюшан з’яўляецца палатно «Разбураная і адноўленая мультыплікацыя», якое захоўваецца ў Чыкагскім інстытуце прыгожых мастацтваў (Multiplication brisée et rétablie, 1918—1919).
На працягу ўсяго жыцця Сюзанна працягвала ўдзельнічаць у выставах, такіх як выстава «Femmes Peintures Français» (1925) у Галерэі Барбазанж, арганізаваная жанчынамі-мастакамі, якія жадалі атрымаць прызнанне ў свеце мастацтва. Яна таксама выстаўлялася разам з Мары Ларансен у «Les Femmes Artistes d’Europe» у Нацыянальнай галерэі Жэ-дэ-Пом у 1937 годзе.
У 1945 годзе пасля вайны Сюзанна Дзюшан становіцца членам Саюза жанчын і скульптараў, рэгулярна выстаўляла пейзажы, партрэты і кветкавыя нацюрморты ў сваіх салонах.
У 1967 годзе апошні з жывых прадстаўнікоў мастацкага прозвішча Дзюшанаў, Марсель арганізаваў у Руанскім музеі прыгожых мастацтваў рэтраспектыўную выставу, дзе можна было пазнаёміцца ​​і з работамі С. Дзюшан. У наш час найбуйны збор яе палотнаў захоўваецца ў Музеі мастацтваў Філадэльфіі. Выставы яе твораў апошнім часам праходзілі ў парыжскім Цэнтры Пампіду, нью-ёркскім Музеі сучаснага мастацтва, у Доме мастацтваў у Мюнхене і інш.
IC 1951
IC 1951 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яблачына
Я́блачына (, Яблочино) — вёска ў Беларусі, у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Весялоўскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Хаўхоліцкага сельсавета.
Junulara E-semajno
Назва
Літару [E] у абрэвіятуры JES звычайна расшыфроўваюць як "эсперанта", але, яна можа таксама сімвалізаваць Еўропу і адукацыю (у эсперанта - Edukado). Пагэтаму, найбольш блізкім па сэнсу будзе ўжыванне назвы Junulara E-Semajno, замест Junulara Esperanto-Semajno. Акрамя таго "JES" - гэта часціца, адпавядаючая беларускаму "Так". Існуе таксама і альтэрнатыўная назва JES - OS як намёд на яе папярэднікаў: IS і AS. У эсперанта "is" - канчатак дзеяслова мінулага часу, "as" - сапраўнага часу, "os"- будуяага часу.
Вільшанка
Альшанка ці Вільшанка (Вільшанка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраваградскай вобласці Украіны, на рацэ Сінюха. Адміністрацыйны цэнтр Вільшанскага раёна. Насельніцтва 4695 чал. (2015).
2013 год у гісторыі тэлебачання
2013 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Інстытут парашковай металургіі НАН Беларусі
Інстытут парашковай металургіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі імя акадэміка А. У. Романа быў утвораны ў 1972 годзе. Знаходзіцца на вуліцы Платонава, 41.
Гісторыя інстытута
У 1957 годзе пры кафедры тэхналогіі металаў Беларускага політэхнічнага інстытута была створана лабараторыя парашковай металургіі. У 1959 годзе на заводзе «Ударнік» была створана лабараторыя парашковай металургіі БПІ, ператвораная ў 1963 годзе ў галіновую навукова-даследчую лабараторыю, а ў 1965 годзе — у праблемную. На базе гэтай лабараторыі ў 1972 годзе пастановай Савета Міністраў БССР № 272 ад 7 верасня 1972 года быў створаны Навукова-даследчы інстытут парашковай металургіі.
Пад санкцыямі Украіны з 12 траня 2023 года.
SOS
SOS (СОС) — міжнародны сігнал бедства ў радыётэлеграфнай (з выкарыстаннем азбукі Морзэ) сувязі. Сігнал уяўляе сабой паслядоўнасць «тры кропкі — 3 працяжнікі — тры кропкі», якая перадаецца без паўзаў паміж літарамі (· · · — · · ·). Такім чынам, SOS — асобны знак азбукі Морзэ, прадстаўлены ў выглядзе паслядоўнасці літар толькі для выгоды запамінання. Такія сімвалы запісваюць з рысай-над літар: SOS. Насуперак распаўсюджанаму перакананню, SOS не з'яўляецца абрэвіятурай. Гэта проста выпадкова абраная паслядоўнасць, зручная для запамінання, якая лёгка распазнаецца на слых. Фразы, якія часта звязваюць з гэтым сігналам, такія як Save Our Ship (выратуйце наш карабель), або Save Our Souls, Save Our Spirits (ратуйце нашы душы), або Swim Or Sink (плывіце або патонем) з'явіліся пасля прыняцця сігналу. У галасавой сувязі сігнал «SOS» не ўжываецца, сігналам бедства служыць «Mayday».
Усеамерыканскі кангрэс эсперанта
Усеамерыканскі кангрэс эсперанта (Tut-Amerika Kongreso de Esperanto, TAKE) - сустрэча амерыканскіх эсперантыстаў. Напачатку яна была нерэгулярнай, але, пачынаючы з трэцяга кангрэса, адбываецца кожныя тры гады. TAKE сазываецца Амерыканскай камісіяй UEA і араганізуецца мясцовым аргкамітэтам. TAKE накіраваны на пасіленне салідарнасці паміж эсперантыстамі з Паўночнай, Цэнтральнай і Паўднёвай Амерык, развіваць эсперанта-рух і даследваць яго праблемы. Падчас кангрэса эсперантысты прымаюць удзел ва мностве праграм. Акрамя рабочай часткі арганізуюцца таксама адукацыйныя і забаўляльныя мерапрыемствы.
Іванічаскае
Іванічаскае (Иваническое) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
1828 год у гісторыі астраноміі
1828 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Зоны (Іркуцкая вобласць)
Зоны (Зоны, Зуун-Модон) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Кавабата Ясунары
Кавабата Ясунары (川端 康成 — Kawabata Yasunari; 11 чэрвеня 1899, Осака — 16 красавіка 1972), вядомы японскі пісьменнік, кавалер французскага ордэна літаратуры і мастацтва (1960), лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1968). Асноўныя творы: аповесці «Тысячакрылы журавель», «Снежная краіна», «Старая сталіца», «Стогн гары» і інш. Сваёй ключавой працай сам Кавабата лічыў аповесць «Мэйдзін». Творы пісьменніка перакладзеныя на шмат моў свету. Памёр у сябе дома ў Дзусі ў 1972 г., па адной з версій, з-за атручэння ўгарным газам. Паводле другой версіі, лічыцца, што Кавабата здзейсніў самазабойства, аднак сапраўдныя прычыны смерці дагэтуль застаюцца нявысветленымі.
IC 1952
IC 1952 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іванава (Іркуцкая вобласць)
Іванава (Иванова) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Канапельчыцы
Канапе́льчыцы (, Конопельчицы) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1675 годзе як вёска ў складзе маёнтку Талачын у Аршанскім павеце ВКЛ.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета.
Іван Міхайлавіч Майскі
Іва́н Міха́йлавіч Ма́йскі (Иван Михайлович Майский, сапраўдныя імя і прозвішча — Ян Ляхаве́цкі Ян Ляхове́цкий; 1884—1975) — савецкі, гісторык і публіцыст.
Доктар гістарычных навук. Правадзейны член АН СССР (30.11.1946).
Біяграфія
Вярнуўся ў Расію ў маі 1917 года. Працаваў членам калегіі міністэрства працы Часовага ўрада. Улетку 1918 г. быў міністрам працы ў Самарскім урадзе КАМУСа. За працу ў эсэраўскім урадзе КАМУСа быў выведзены з меншавіцкага ЦК і выключаны з РСДРП.
Фармальна прызначаны міністрам працы ў калчакаўскім урадзе, Майскі фактычна ў час Грамадзянскай вайны знаходзіўся ў навуковай экспедыцыі ў Манголіі.
Паводле слоў самога Майскага, пасля разгону КАМУСа Калчаком ён узімку 1918/1919 знаходзіўся на нелегальным становішчы, а ўвесну 1919 адправіўся ў экспедыцыю ў Манголію, як прадстаўнік іркуцкай канторы Цэнтрасаюза, з мэтай вывучэння замежнагандлёвых перспектыў. Правёў за граніцай 16 ці 17 месяцаў, у верасні 1920, з заканчэннем грамадзянскай вайны ў Забайкаллі і пачаткам ваенных дзеянняў у Манголіі, экспедыцыя вярнулася ў Расію.
У лютым 1921 года Сіббюро ЦК прыняты ў РКП(б). Быў прызначаны старшынёй толькі што ўтворанага Сібірскага дзяржплана.
З 1922 — на дыпламатычнай працы. Быў кіраўніком аддзела друку Народнага камісарыята замежных спраў (НКЗС). Першы рэдактар часопіса «Звезда». У 1922 годзе выступаў сведкай абвінавачвання на працэсе эсэраў.
К. І. Чукоўскі запісаў у дзённіку 10 студзеня 1925 г. пра Майскага: «Ён былы меншавік і, як усякі былы меншавік, страшна клапоча перабальшавістнічаць бальшавікоў». «Добра ведае англійскую мову. Мае сякія-такія сувязі ў Англіі па старой сваёй меншавіцкай дзейнасці. Ён там жыў у свой час. Гэта сувязь з’яўляецца яго плюсам і ў той жа час яго мінусам» — з характарыстыкі, дадзенай ЦК у 1926 годзе Майскаму. У 1929—1932 гадах — паўпрад у Фінляндыі.
21 студзеня 1932 падпісаў савецка-фінскі дагавор аб ненападзе.
У 1932—1943 надзвычайны і паўнамоцны пасол у Вялікабрытаніі. 30 ліпеня 1941 года падпісаў Пагадненне аб аднаўленні дыпламатычных адносін паміж СССР і ўрадам Польскай Рэспублікі ў выгнанні (больш вядомае як дагавор (пагадненне) «Майскага-Сікорскага» ці «Сікорскага-Майскага»).
У час візіту ў Маскву ў 1942 годзе Уінстан Чэрчыль у гутарцы са Сталінам адзначыў Майскага як добрага дыпламата, на што Сталін пагадзіўся, але дадаў, што «ён занадта балбатлівы і не ўмее трымаць язык за зубамі». Брытанскія гісторыкі адзначаюць, што Майскі паводзіў сябе ў Лондане вельмі свабодна, але гэтым ён зусім не забяспечваў інтарэсы СССР.
У 1943—1946 намеснік наркама замежных спраў СССР В. М. Молатава, удзельнічаў у Ялцінскай канферэнцыі.
У лютым 1953 г. арыштаваны і абвінавачаны па арт. 58 КК РСФСР. Пасля сам Майскі распавядаў пра гэта В. М. Беражкову :
Вызвалены ў 1955 і адноўлены ў партыі. У 1960 г. рэабілітаваны. Пісаў працы па гісторыі Іспаніі, успаміны. У 1966 годзе падпісаў ліст 25 дзеячаў культуры і навукі генеральнаму сакратару ЦК КПСС Брэжневу супраць рэабілітацыі Сталіна.
Анатоль Пятровіч Галуза
Анатоль Пятровіч Галуза (нар., ) — беларускі савецкі гандбаліст, варатар. Заслужаны майстар спорту СССР (1989).
Кар'ера
Першыя трэнеры: Л. М. Рабіновіч, У. П. Касінскі, С. П. Мірановіч. Выступаў за СКА (Мінск, 1975—1990), «Анова» Эмен (Нідэрланды, з 1991). Застаўся ў Нідэрландах і атрымаў грамадзянства гэтай краіны, працуе дзіцячым трэнерам.
Даніэле Дэ Росі
Даніэле Дэ Росі (Daniele De Rossi; нар., ) — італьянскі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Італіі (2004—2017). Вядомы па шматгадовым выступам за «Рому».
Чэмпіён свету 2006 года, пераможца моладзевага чэмпіянату Еўропы 2004 года, срэбраны прызёр чэмпіянату Еўропы 2012 года, бронзавы прызёр летніх Алімпійскіх гульняў 2004 года ў Афінах, найлепшы малады футбаліст Серыі A 2006 года, найлепшы італьянскі футбаліст Серыі A 2009 года.
У сакавіку 2021 года ўвайшоў у трэнерскі штаб зборнай Італіі. З кастрычніка 2022 года па люты 2023 года працаваў галоўным трэнерам клуба СПАЛ.
Бернар Дзюфур
Бернар Дзюфур ( — ) — французскі мастак.
Яго першая персанальная выстава адбылася ў Galerie Maeght у 1948 годзе, пасля чаго адбыліся выставы ў галерэі Жанны Бухер паміж 1951 і 1953 гадамі. Заахвочаны гэтымі поспехамі, неўзабаве ён падпісаў эксклюзіўны кантракт з арт-дылерам П’ерам Лёбам. Ён супрацоўнічаў з многімі пісьменнікамі, у тым ліку з Рэнэ дэ Салье, Андрэ П’ер дэ Мандзіяргесам, Жоржам Ламбрыхсам, Полем Тэвененам і Аленам Жуфруа. У канцы 1950-х гадоў ён пачаў прыцягваць увагу за межамі Францыі; у 1959 годзе ўдзельнічаў у другой выставе дакументаў у Каселі.
IC 1953
IC 1953 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Эрыдан.
Данкоў
Данко́ў (Данков) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Данкоўскага раёна Ліпецкай вобласці. Насельніцтва 22,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1568 годзе. Горад размешчаны на рацэ Дон, за 86 км ад Ліпецка.
Хімічны, друзавы заводы, завод жалезабетонных канструкцыя, мясакамбінат.
Ідэал (Іркуцкая вобласць)
Ідэал (Идеал) — сяло ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Лары (правінцыя Піза)
Лары (Lari) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 8559 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 190 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 56035. Тэлефонны код — 0587.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leonardo e Santa Maria Assunta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шарль Дзюфрэн
Жорж-Шарль Дзюфрэн (, Мільмон —, Ла-Сен-сюр-Мер) — французскі жывапісец, гравёр, скульптар і дэкаратар.
Ён паходзіў з сям’і маракоў і рыбакоў, якія паходзілі з Гранвіля. Пакінуў школу, каб вывучыць гравюру, затым адправіўся ў Парыж, дзе паступіў у Нацыянальную вышэйшую школу вытанчаных мастацтваў і ўладкаваўся ў майстэрні Юбера Понскарма. Пазней стаў памочнікам скульптара і медаліста Аляксандра Шарпанцье.
Аднак яго больш захапляў жывапіс, рабіў пастэль у кавярнях, цырках і генгетах на манер Тулуз-Латрэка. Яго першая выстава адбылася ў Салоне Société Nationale des Beaux-Arts у 1903 годзе. Пасля гэтага ён і яго блізкі сябар, амерыканскі гравёр Герберт Леспінас (1884—1972), адправіліся ў працяглае падарожжа ў Італію і спыніліся ў Віле Медычы. У 1908 годзе ён працаваў у Брэтані па запрашэнні Жана Фрэла.
Новэ Бжэска (гміна)
Но́вэ Бжэ́ска (Nowe Brzesko) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Прашавіцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Бжэска. Плошча гміны складае 54,53 км². Станам на 2004 год у гміне Новэ Бжэска пражывалі 5791 чалавек, шчыльнасць — 106,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Украінская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Украінская Саве́цкая Сацыялісты́чная Рэспу́бліка, Украінская ССР (Українська Радянська Соціалістична Республіка, Українська РСР) — адна з рэспублік Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік. Сталіца — Кіеў.
Франсуа Дзюфрэн
Франсуа Дзюфрэн (François Dufrene,,  — ) — французскі мастак. Жыў у Парыжы. Дзякуючы сяброўству з Раймонам Энсам і Жакам Маэ дэ ла Вільгле, ён пачаў працаваць у тэхніцы калажа на плакатах і ў 1960 годзе зрабіўся адным з заснавальнікаў руху «новы рэалізм».
Беліна (Барысаўскі раён)
Бе́ліна (, Белино) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Катужына
Кату́жына (, Катужино) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Ікінат
Ікінат (Икинат) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Катужына
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета.
Беліна (Барысаўскі раён)
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Дзюфрэн
Дзюфрэн — прозвішча.
Ларэнцана
Ларэнцана (Lorenzana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.