cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь
Даваенны перыяд
Афіцыйная гісторыя музея бярэ пачатак 24 студзеня 1939 — згодна з урадавай пастановай Савета Народных Камісараў БССР у Мінску стваралася Дзяржаўная мастацкая галерэя. Яна размясцілася ў пятнаццаці залах будынка Вышэйшай камуністычнай сельскагаспадарчай школы, былой Мінскай жаночай гімназіі. Акрамя аддзелаў жывапісу, скульптуры і графікі, у Галерэі адмысловай пастановай быў арганізаваны аддзел мастацкай прамысловасці. Кіраваў галэрэяй вядомы беларускі мастак-кераміст Мікалай Міхалап.
Да пачатку вайны былі вывезены і ўзяты на ўлік самыя каштоўныя творы культавага мастацтва ў цэрквах і касцёлах, сабраны вялікія фонды жывапісу, графікі і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР у Мастацкую галерэю былі звезеныя мастацкія творы з нацыяналізаваных сядзіб і замкаў, у тым ліку і частка калекцыі палаца князёў Радзівілаў у Нясвіжы. Такім чынам, калекцыя папоўнілася багатым зборам слуцкіх паясоў, французскіх габеленаў XVIII ст., партрэтнага жывапісу XVI-XIХ стст.
Напачатку 1941 фонды ДКГ БССР налічвалі 2711 твораў, з якіх 400 знаходзіліся ў экспазіцыі.
Страты ў час вайны
Збор мастацкай галерэі перастаў існаваць, і яго страту можна назваць незваротнай. Лёс даваеннага збору ДКГ дагэтуль невядомы. Пошук яго ўскладняе адсутнасць вопісаў. У «Вопісе музейных каштоўнасцей, вывезеных гітлераўцамі ў Германію і ў краіны яе саўдзельнікаў і знішчаных у выніку разбойніцкіх дзеянняў» 1944 года, складзенай музейнымі супрацоўнікамі па памяці, значацца 223 творы рускага жывапісу, 32 — заходнееўрапейскага, мэбля з «Сіняй спальні» Аляксандра II ў Зімнім палацы, 60 ікон XVI—XVIII стагоддзяў, 89 твораў скульптуры, 48 слуцкіх паясоў, 480 прадметаў расійскага фарфору, 800 — заходнееўрапейскага, 30 прадметаў старажытнага ўрэцкага шкла, 200 «посцілак» ручной працы беларускіх ткачых, сотні твораў беларускіх мастакоў канца XIX — пачатку XX стагоддзя.
Пасляваенны перыяд
Пасля вайны ў Беларусь вярнулася толькі невялікая частка твораў, якія знаходзіліся напярэдадні вайны на выстаўках у РСФСР (напрыклад, бюст князя П. А. Румянцава-Задунайскага працы Ф. Шубіна), або знойдзеных савецкімі салдатамі ў канцы вайны ў гарадах Усходняй Прусіі (калекцыя партрэтаў з Нясвіжа). Некаторыя працы былі знойдзены ў Мінску («Шахцёр з лямпачкай» М. Касаткіна, «Восень» І. Левітана, «Раніца вясны» У. Кудрэвіча выявілі ў недабудаваным будынку ЦК КПБ).
Другі этап гісторыі музея звязаны з самаахвярнай дзейнасцю заслужанай дзеячкі мастацтваў БССР, дырэктара Галерэі з 1944 Алены Аладавай.
Пасля вызвалення Мінска Галерэя атрымала чатыры пакоі Дома прафсаюзаў на плошчы Свабоды. У жніўні 1945 галерэя набыла палотны Б. Кустодзіева, В. Паленава, К. Брулова і І. Левітана. Дзяржаўны музей імя А. С. Пушкіна перадаў некалькі карцін заходнееўрапейскіх майстроў, Дзяржаўны Расійскі музей — тры пейзажы А. Куінджы, пейзаж А. Багалюбава і парадны партрэт імператрыцы Кацярыны II. На былым Архірэйскім падворку ў Мінску былі знойдзены цудам ацалелыя абразы — у тым ліку і шэдэўры беларускага іканапісу «Нараджэнне Маці Божай» Пятра Яўсеевіча з Галынца 1649 г., «Параскева» і «Узнясенне» XVI стагоддзя.
У 1946 годзе ў фондах было ўжо 317 твораў. Месца для экспазіцый не хапала. Аладава атрымала дазвол на будаўніцтва будынка для Галерэі. Праектаванне было даручана Міхаілу Бакланаву.
Будаўніцтва Мастацкай галерэі з дзесяццю прасторнымі заламі, размешчанымі на двух паверхах, было завершана ў 1957 годзе. Будынак стаў адным з першых музейных будынкаў у гісторыі савецкай архітэктуры. 5 лістапада прадстаўленнем новай экспазіцыі і Усебеларускай выстаўкі ўрачыста адкрыўся Дзяржаўны мастацкі музей БССР (так стала звацца былая Мастацкая галерэя з 10 ліпеня 1957 года). Калекцыя музея тады ўжо дасягала трох тысяч твораў рускага, савецкага і беларускага мастацтва.
З абвяшчэннем незалежнасці Беларусі пасля распаду СССР змяніўся статус музея — з 1993 года музей называецца Нацыянальным мастацкім музеем Рэспублікі Беларусь.
У 1957 годзе было завершана будаўніцтва будынка Дзяржаўнай карціннай галерэі па праекце архітэктара М. І. Бакланава. Адначасова ў 1956—1958 гг. быў распрацаваны праект абсталявання мастацкага музея.
У працэсе эксплуатацыі будынка стала відавочна, што прадугледжаных экспазіцыйных плошчаў, сховішчаў, службовых кабінетаў не хапае. У 1989 г. на баланс музея перададзены дом № 25 па вул. Кірава, у 1999 г. — 5-павярховы будынак № 22 па вул. Леніна. У 2007 г. уведзены ў эксплуатацыю новы музейны комплекс, што завяршыла першы этап генеральнай рэканструкцыі музея.
У 2000 годзе ў адкрыты для наведвальнікаў яшчэ адзін філіял музея ў былым доме Ваньковічаў у Мінску з пастаяннай экспазіцыяй «Культура і мастацтва першай паловы XIX стагоддзя».
Сёння гэта адзін з найбагацейшых музеяў Усходняй Еўропы. У экспазіцыі, філіялах і фондасховішчах маецца больш 27 тысяч твораў, якія фарміруюць 20 калекцый і складаюць збор нацыянальнага мастацтва і збор помнікаў мастацтва краін і народаў свету.
У чэрвені 2020, у час перадвыбарнай прэзідэнцкай кампаніі быў вымушаны звольніцца вядомы экскурсавод Мікіта Моніч, які размясціў у сябе на старонцы ў Facebook антылукашэнкаўскі верш і адмовіўся яго выдаляць па просьбе кіраўніцтва музея. Пасля масавых фальсіфікацый на выбарах, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў выходзіў на акцыі пратэсту на прыступкі музея 13 жніўня, а пасля 17 жніўня з плакатамі з надпісамі «Мы супраць гвалту», «Нам таксама балюча». 18 жніўня супрацоўнікі мастацкага музея выйшлі на акцыю для таго, каб прыцягнуць увагу да знікнення Канстанціна Шышмакова, дырэктара Ваўкавыскага ваенна-гістарычнага музея імя П. Баграціёна.
Архітэктура
Будынак сучаснага Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі праектаваўся як Дзяржаўная карцінная галерэя (аўтар праекта М. І. Бакланаў).
У тлумачальнай запісцы да праектнага задання аўтарам адзначалася: «Пры праектаванні было знойдзена такое архітэктурна-кампазіцыйнае вырашэнне, якое дало магчымасць горадабудаўніча вырашыць задачу забудовы гэтага адрэзка і дасягнуць цэльнага архітэктурнага вырашэння ў аб'ёмнай кампазіцыі ўсёй забудовы, у адзіным комплексе. Будынак галоўным фасадам арыентаваны ў бок вуліцы Леніна. Уваход у будынак займае самае выгаднае месца і падкрэслены лоджыяй. Сцяна ў глыбіні лоджыі ўзбагачаецца ляпным тэматычным гарэльефам, выява якога будзе выканана на фоне плоскасці сцяны, апрацаванай смальтай».
Будаўніцтва завершана ў 1957 г. Варта адзначыць, што ў ходзе будаўніцтва былі ўнесены некаторыя карэктывы ў першапачаткова запраектаванае архітэктурнае афармленне. Так, у прыватнасці, на галоўным фасадзе былі выкананы іншага малюнка капітэлі калон і пілястраў, ва ўваходнай частцы адсутнічае тэматычны гарэльеф, зменены скульптурныя кампазіцыі.
У мастацкім вырашэнні музея цесна перапляліся дзве тэмы — трыумф вялікай перамогі (урачыстасць і манументальнасць) і храм-сховішча мастацкіх скарбаў. Галоўны фасад уяўляе сабой сінтэз архітэктуры і скульптурнай пластыкі, перададзеных з высокай эстэтычнай выразнасцю.
Рашэнне фасада музея характарызуецца мадэрнізаванай інтэрпрэтацыяй класіцыстычнай тэмы, актыўным выразным элементам з'яўляецца стылізаваны атык-франтон са скульптурнай кампазіцыяй у завяршэнні (скульпт. А. Бембель). Нішы з алегарычнымі скульптурнымі кампазіцыямі (скульпт. П. Белавусаў, С. Адашкевіч, Л. і М. Раберманы) фланкіруюць уваходную нішу з каланадай кампазітнага ордара. Барэльефы на плоскасці атыка падтрымліваюць чляненне фасада.
У плане фарміруецца дамінантным двухсветлавым вестыбюлем з трохмаршавай лесвіцай, вакол якой на другім паверсе размешчана адкрытая галерэя. Выставачныя залы вырашаны амфіладай на тым жа другім паверсе.
Калекцыя музея
Калекцыя музея налічвае больш за 27 000 твораў, якія складаюць шэсць галоўных музейных збораў
Старажытнабеларускае мастацтва
Збор старажытнабеларускага мастацтва (каля 120 работ XII — канца XVIII ст.) Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь з'яўляецца самым значным у дзяржаве. Актыўнае фарміраванне калекцыі старажытнабеларускага мастацтва праходзіць у пасляваенныя гады шляхам навуковых экспедыцый 1946—1978 гг., дзякуючы якім для нашчадкаў захаваліся ўнікальныя абразы, узоры разьбярства, ткацтва і мастацкага ліцця.
У экспазыцыі прадстаўлены фрагменты фрэсак, абразы і разьбяная скульптура, свецкія партрэты, кніжная графіка і ўзоры дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва XII—XVIII стст.
Рарытэтам збору з'яўляюцца мініяцюры рукапіснага шарашоўскага Евангелля XVI ст. (паходзіць з царквы г.п. Шарашова Брэсцкай вобласці, якая не захавалася). Побач дэманструюцца абразы XV—XVI стст., выкананыя з захаваннем традыцый візантыйскай мастацкай школы — «Маці Божая Адзігітрыя», «Маці Божая Адзігітрыя Смаленская». У абразах «Спас Уседзяржыцель» і «Параскева Пятніца» гарманічна спалучаюцца ўплывы візантыйскай, рускай і заходнеўрапейскай мастацкай традыцыі, якія паўплывалі на фарміраванне самабытнай беларускай іканапіснай школы.
У экспазіцыі прадстаўлены і шэраг партрэтаў, перададзеных Мастацкай галерэі БССР у 1939 г. з Нясвіжскага замка Радзівілаў. Паводле інвентароў, фамільная партрэтная галерэя аднаго з магутнейшых магнацкіх родаў Вялікага Княства Літоўскага на 1770-я гады налічвала каля тысячы палотнаў. Партрэты ствараліся як невядомымі мясцовымі майстрамі, так і прыдворнымі замежнымі мастакамі, да кола якіх адносяцца такія майстры, як Барталамей Стробель (1591—1650), Андрэй Стэх (1635—1697) і інш.
Беларускае мастацтва XIX ст.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1797 г. Беларусь увайшла ў Паўночна-Заходні край Расійскай імперыі. Мастацтва гэтага перыяду ў зборы музея прадстаўлена мастакамі, якія навучаліся ў Пецярбургу і Маскве і, такім чынам, прынеслі ў беларускае мастацтва рускую мастацкую традыцыю.
У музеі знаходзіцца вялікая калекцыя твораў Івана Фаміча Хруцкага, які праславіўся сваімі яркімі дэкаратыўнымі нацюрмортамі («Садавіна і кветкі», «Кветкі і садавіна», «Плады і свечка» другая палова 1830-х). Пейзажы і партрэты розных гадоў прадстаўляюць у экспазіцыі творчасць ураджэнца мінскай губерні Апалінарыя Гілярыевіча Гараўскага, выпускніка Пецярбуржскай акадэміі мастацтваў і друга Паўла Траццякова.
Жамчужынай калекцыі з'яўляецца праца беларуска-польскага мастака Фердынанда Рушчыца «Ля касцёла» — адна з трох прац гэтага мастака, змешчаных у Беларусі.
Беларускае мастацтва XX — пачатку ХХІ ст.
Экспазіцыя беларускага выяўленчага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва ХХ — пачатку ХХI стагоддзя была адкрыта ў 2006 годзе і з'яўляецца найбольш поўнай за ўсе гады існавання музея. Зараз у экспазіцыі знаходзіцца 380 работ 193 мастакоў.
Фонд беларускага сучаснага мастацтва пачаў стварацца ў 1939 годзе, але калекцыя была практычна цалкам разрабавана ў час Вялікай Айчыннай вайны. Творы сталі набывацца зноў яшчэ ў ваенны час ў мастакоў і прыватных калекцыянераў. У 1947 годзе з Германіі былі вернуты некаторыя каштоўнасці. У канцы 1940-х гг. Мінску было перададзена больш за 200 карцін з былой Віцебскай галерэі імя Ю. Пэна. З 1944 года пачалася мэтанакіраваная закупка твораў сучасных мастакоў Беларусі. На сённяшні дзень фонд беларускага мастацтва ХХ — пачатку ХХI стагоддзя налічвае каля 12 тысяч твораў жывапісу, графікі, скульптуры, дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва і ўвесь час папаўняецца.
Пачынаючы з 1920-х гг. у беларускім выяўленчым мастацтве назіраецца пэўны адыход ад канонаў акадэмізму і жывапісна-пластычных прынцыпаў позняга перадзвіжніцтва на карысць новай вобразнай мовы, звязанай з традыцыяй авангардызму. Мастакі не імкнуцца да дэталёвай мадэліроўка адлюстраванага, адмаўляюцца ад акадэмічных правілаў малюнка і перспектывы, ілюзорнасці колеру, будуюць прасторавыя аб'ёмы лакальнымі колеравымі плямамі, дасягаюць абвостранага ўспрымання свету шляхам дэфармацыі і стылізацыі формы.
Рускае мастацтва XVIII — пач. XX ст.
Калекцыя рускага мастацтва займае адно з вядучых месцаў у зборы Нацыянальнага мастацкага музея. Ахоплівае перыяд свайго стварэння з XVIII і да пачатку XX стагоддзя і ўключае ў сваю калекцыю творы жывапісу, скульптуры, графікі і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Прадстаўленыя ў пяці экспазіцыйных залах творы рускага жывапісу даюць унікальную магчымасць прасачыць асноўныя этапы станаўлення і фарміравання стыляў у рускім мастацтве ад эпохі Асветы Пятра I да эпохі мастацкіх аб'яднанняў пачатку XX ст. Усяго калекцыя налічвае больш за пяць тысяч твораў, сярод якіх палотны Трапініна, Кустодзіева, Пукірава, Айвазоўскага, Шышкіна, Куінджы, Рэпіна, Макоўскага, Левітана, Каровіна, Урубеля, Машкова.
Еўрапейскае мастацтва XVI—XX ст.
Пачатак збіральніцкай дзейнасці музея ў гэтым напрамку неабходна аднесці да канца 1940-х гадоў. Асабліва інтэнсіўна фонд еўрапейскага мастацтва папоўніўся ў 1960-1970-я гады. Творы, экспануемыя ў гэтай зале, дазваляюць прасачыць складаны шматвяковы шлях развіцця мастацтва Еўропы пачынаючы з канца XVI і амаль да XX стагоддзя.
З мастацтвам Італіі XVI—XVIII стагоддзяў знаёмяць партрэты, карціны на міфалагічныя і біблейскія сюжэты.
Мастацтва Нідэрландаў XVI стагоддзя адзначана агульнымі для еўрапейскага мастацтва рысамі. У цэнтры ўвагі мастакоў па-ранейшаму застаюцца чалавек і яго непарыўная сувязь з навакольным светам. Асноўнымі сюжэтамі застаюцца рэлігійныя, але ў трактоўцы нідэрландскіх майстроў яны напоўнены большай апавядальнасцю і любоўю да дэталей.
Гонарам калекцыі французскага мастацтва XVII—XIX стагоддзяў з'яўляюцца творы Г. Рабера, К.-Ж. Вернэ, А. Грыму, Ф. Жэрара, Ж.-Б. Рэньё, Ж.-Ф. дэ Труа і інш.
З жывапісам Аўстрыі, Англіі, Германіі, Даніі, Бельгіі, Польшчы знаёмяць творы В. Петэра, Дж. Морланда «Вяртанне паляўнічага», 1792, Т. Баркера, Х. Йенсэна, Д. Натэра, Ю. Рапацкага і інш.
Акрамя жывапісу ў экспазіцыі можна ўбачыць таксама работы буйнейшых скульптараў Італіі, Францыі XVIII—XIX стст. і вырабы вядомых фарфоравых мануфактур Еўропы XVIII — пачатку XX ст., такіх як Каралеўская Мануфактура Саксонскага фарфору ў Мэйсене, Берлінская Каралеўская фарфоравая мануфактура і інш.
Мастацтва краін Усходу XIV—XX ст.
Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь валодае вялікім зборам помнікаў культуры і мастацтва народаў Усходу. Гісторыя гэтай калекцыі пачынаецца з канца 1950-х гадоў, калі Міністэрствам культуры КНР быў перададзены ў музей значны збор твораў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Кітая. У 1960 г. істотную дапамогу ў папаўненні калекцыі аказаў Дзяржаўны музей мастацтва народаў Усходу ў Маскве. Набыцці ў прыватных калекцыянераў пасля значна папоўнілі і пашырылі збор. Сёння ў калекцыі прадстаўлены традыцыйныя віды мастацтва краін Пярэдняй, Сярэдняй, Цэнтральнай, Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі, Каўказа і Далёкага Усходу: жывапіс і скульптура, мініяцюра і мастацтва народнай карціны, ткацтва і мастацкі метал, кераміка і фарфор, распісная і перагародчатая эмаль, разьба па дрэве, косці, каменю, распісныя і разныя лакі.
Дзейнасць
Музей праводзіць навукова-даследчыцкую, збіральніцкую і папулярызатарскую работу, наладжвае выстаўкі твораў беларускіх і замежных майстроў, ажыццяўляе навуковую і творчую сувязь з замежнымі музеямі, арганізоўвае выставачны абмен, праводзіць лекцыі, экскурсіі, заняткі клубаў мастацтвазнаўцаў і аматараў мастацтва, дапамагае ствараць карцінныя галерэі, мастацкія аддзелы ў іншых гарадах Беларусі. Выдае каталогі, альбомы, паштоўкі.
Пры музеі дзейнічае бібліятэка, кінаклуб, лекторый, арт-кафэ.
З 1991 года працуе мастацка-адукацыйная студыя «У госці да Цюбіка», кіраўнік — Вольга Яўгенаўна Брыгадная. Студыя задумвалася як клуб для дзяцей і бацькоў, якія любяць і разам вывучаюць мастацтва. У ёй займаюцца дзеці, пачынаючы з 3-5 гадоў і да старэйшых класаў. Дзеці малююць, удзельнічаюць у выставах, сустракаюцца з мастакамі, а таксама знаёмяцца з гісторыяй і архітэктурай у паездках па Беларусі і іншых краінах.
Кіраўніцтва
У розныя часы музей узначальвалі:
Баявы расклад Германскай імперскай арміі ў 1914 годзе
Генеральнае камандаванне ажыццяўляў непасрэдна сам кайзер Вільгельм ІІ. Генеральны штаб узначальваў Генерал-палкоўнік Гельмут фон Мольтке, яго намеснік — Генерал фон Штэйн.
Кіраўнікі Дэпартаментаў:
Хамфры Богарт
Хамфры Богарт (Humphrey DeForest Bogart;  — ) — амерыканскі кінаакцёр, які стаў эмблемай жанру нуар і які служыў шанаваным узорам для незлічоных акцёраў Еўропы і Амерыкі, пачынальна з Жана-Поля Бельмандо. У Беларусі вядомы ў асноўным па фільмах Мальтыйскі сокал (1941) і Касабланка (1942). У 1999 г. Амерыканскі інстытут кіно назваў Богарта найвялікшым амерыканскім кінаакцёрам у гісторыі.
Баявы расклад Германскай імперскай арміі ў 1914 годзе
Кавалерыя
На Заходнім фронце дзейнічалі чатыры асобныя кавалерыйскія карпусы::
Кожная кавалерыйская дывізія складалася з 3 брыгад, у сваю чаргу кожная з якіх складалася з 2 кавалерыйскіх палкоў (усяго 24 эскадронаў), 3 батарэі конскай артылерыі (па 4 пушкі кожная) і 6 кулямётных камандаў.
Хамфры Богарт
Біяграфія
Сын выбітнага хірурга, Богарт сам нейкі час вывучаў медыцыну, затым пайшоў служыць ва флот падчас Першай Сусветнай вайны. Атрымаў раны на твары ў выніку парыву снарада на борце судна. Шнар знявечыў яго верхнюю губу і часткова паралізаваў яе, што адбілася на яго манеры гаварыць.
Пачынаў з тэатра ў 20-я гады, дэбютаваў у розных кароткіх фільмах, як «Broadway’s Like That» (1930). Падчас здымак фільма «Мець і не мець» (1944) ажаніўся з Лорэн Бекал, якая стала яго чацвёртай і апошняй жонкай. Курыў усё жыццё, Богарт памёр ад раку горла ў 1957 годзе.
Баявы расклад Германскай імперскай арміі ў 1914 годзе
Першая армія
1-я армія пад началам Генерал-палкоўніка Аляксандра фон Клюка.
Другая армія
2-я армія пад началам Генерал-палкоўніка Карла фон Бюлаў.
Трэцяя армія
3-я армія пад началам Генерал-палкоўніка Макса фон Хаўзена.
Чацвертая армія
4-я армія пад началам Генерал-палкоўніка Альбрэхта, Герцага Вюртэмбергскага.
Сёмая армія
7-я армія пад началам Генерал-палкоўніка Ёзаса фон Хеерынга.
Восьмая армія
8-я армія пад началам Генерал-палкоўніка Максіміліяна фон Прытвіца.
Паўночная армія
Паўночная армія
Жан Агюст Дамінік Энгр
Жан Агю́ст Даміні́к Энгр (Jean Auguste Dominique Ingres;,  — , ) — французскі , жывапісец і графік, агульнапрызнаны лідар еўрапейскага акадэмізму XIX стагоддзя. Атрымаў і мастацкую, і музычную адукацыю, у 1797—1801 гадах вучыўся ў майстэрні Жака-Луі Давіда. У 1806—1824 і 1835—1841 гадах жыў і працаваў у Італіі, пераважна ў Рыме і Фларэнцыі (1820—1824). Дырэктар Школы вытанчаных мастацтваў у Парыжы (1834—1835) і Французскай Акадэміі ў Рыме (1835—1840). У маладосці прафесійна займаўся музыкай, іграў на скрыпцы ў аркестры Тулузскай оперы (1793—1796), у далейшым падтрымліваў зносіны з Нікало Паганіні, Луіджы Керубіні, Шарлем Гуно, Гектарам Берліёзам і Феранцам Лістам.
Біяграфія
Нарадзіўся 29 жніўня 1780 у Мантабане на паўднёвым захадзе Францыі. Вучыўся ў тулузскай акадэміі прыгожых мастацтваў. Па заканчэнні акадэміі пераязджае ў Парыж, дзе ў 1797 становіцца вучнем Жака-Луі Давіда. У 1806—1820 вучыцца і працуе ў Рыме, затым пераязджае ў Фларэнцыю, дзе праводзіць яшчэ чатыры гады. У 1824 вяртаецца ў Парыж і адкрывае школу жывапісу. У 1835 ізноў вяртаецца ў Рым у пасадзе дырэктара Французскай акадэміі. З 1841 года да канца жыцця жыве ў Парыжы. Памёр 14 студзеня 1867, пахаваны на парыжскіх могілках Пер-Лашэз.
Валакаламск
Валакаламск — горад абласнога падпарадкавання ў Маскоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Валакаламскага раёна і гарадскога паселішча Валакаламск. Знаходзіцца на рацэ Лама.
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені (1985). 25 сакавіка 2010 года Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Дзмітрыя Мядзведзева Валакаламску прысвоена ганаровае званне Расійскай Федэрацыі «Горад воінскай славы».
Насельніцтва 23,6 тыс. чалавек (2010).
Назва
Назва пайшла ад назвы ракі Ламы, на якой паселішча паўстала.
Рачная назва Лама балцкага паходжання. Назоўныя аналагі — прускія тапонімы Lamen, Lameynen, Lama-sila, літоўскія гідронімы Loma, Lomena.
Назвы рэк Loma, Lomena звязаныя з літоўскім loma «нізіна, лог; яма», латышскім lāma «нізіна, лужа».
Далей да індаеўрапейскага *lāmā «лужа, балота» (асобна вылучаецца на падставе шматлікіх стараеўрапейскіх назваў), якое ад *lem- «ламаць, разломваць» (лог, яма як «разлом» у роўнай паверхні зямлі).
Тыпалагічна назву Ламы як ракі з глыбокім рэчышчам можна параўнаць з гідронімамі тыпу Дубасна, Дубосьня, што звязаныя з літоўскім dubti «ўгінацца», duburys «рачны вір (паглыбленае, „увагнутае“ месца)», dauba «дол, лог, яр».
Рачная назва Лама матываваная працяканнем па глыбокім рэчышчы.
Валакаламск у складзе шэрагу гарадоў з назвамі балцкага гідранімічнага паходжання, што дугой атачаюць Маскву з заходняга боку (Руза, Мажайск, Вярэя, Нара-Фамінск, Серпухаў).
Андрэас Іваншыц
Андрэас Іваншыц (Andreas Ivanschitz, Andreas Ivančić; нар., Айзенштат, Аўстрыя) — былы аўстрыйскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Аўстрыі (2003—2014).
Раннія гады
Андрэас Іваншыц нарадзіўся ў сям’і градзішчанскіх харватаў, якія кампактна пражываюць у Бургенландзе. Займацца футболам ён пачаў у мясцовай камандзе «Баўмгартэн», дзе правёў увогуле дзевяць гадоў.
«Рапід»
Затым скаўты сталічнага клуба «Рапіда» заўважылі яго талент і ў 1998 годзе Іваншыц заключыў свой першы прафесійны кантракт з чэмпіёнамі Аўстрыі. Яму было ўсяго 16 гадоў, калі ён упершыню выйшаў на поле ў футболцы «Рапіда» — у кубкавым матчы супраць «Рансгофена» 26 кастрычніка 1999 года. У аўстрыйскай Бундэслізе Іваншыц дэбютаваў у 2000 годзе, у матчы супраць «Зальцбурга». У наступныя гады ў 177 матчах за венскі клуб ён забіў 27 мячоў, стаўшы ўладальнікам чэмпіёнскага тытула ў сезоне 2004/05. У 2003 годзе Андрэас быў прызнаны найлепшым футбалістам года ў Аўстрыі.
«Рэд Бул»
У студзені 2006 года футбаліст перайшоў у «Рэд Бул» з Зальцбурга, але прабыў там усяго палову сезона, бо ўжо ў жніўні ён адправіўся на правах арэнды ў адзін з вядучых грэчаскіх клубаў — афінскі «Панатынаікос».
«Панатынаікос»
Па заканчэнні тэрміна арэнды, 20 чэрвеня 2008 года Іваншыц пагадзіўся падпісаць з «Панатынаікосам» новае сталае пагадненне.
«Майнц»
У жніўні 2009 года перайшоў у клуб нямецкай Бундэслігі «Майнц 05», спачатку на правах арэнды, а ў 2011 годзе права на Іваншыца былі выкуплены «Майнцам» цалкам.
«Левантэ»
У чэрвені 2013 года падпісаў кантракт з іспанскім клубам «Левантэ». 11 чэрвеня 2015 стала вядома, што Іваншыц і «Левантэ» дамовіліся аб датэрміновым скасаванні кантракта, які павінен быў дзейнічаць яшчэ год.
Апошнія гады
У жніўні 2015 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з клубам амерыканскай МЛС «Сіэтл Саўндэрс». У студзені 2017 года вярнуўся ў Еўропу, стаўшы іграком пльзенскай «Вікторыі». Пакінуў чэшскі клуб па заканчэнні сезона 2017/18.
У лістападзе 2018 года абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
Нацыянальная зборная
У зборнай Аўстрыі Андрэас дэбютаваў 26 сакавіка 2003 года ў матчы супраць зборнай Грэцыі, ён быў выкліканы ў каманду тагачасным трэнерам зборнай Гансам Кранклем. У адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць зборнай Чэхіі, які адбыўся 11 кастрычніка 2003 года, Іваншыц упершыню надзеў капітанскую павязку зборнай і стаў такім чынам ва ўзросце 19 гадоў і 361 дзень самым маладым капітанам у гісторыі аўстрыйскай нацыянальнай зборнай.
Дасягненні
«Рапід»
«Вікторыя»
Асабістае жыццё
Іваншыц паходзіць з музычнай сям’і, таму грае на розных музычных інструментах у свой вольны час.
Група дваццаці
G20, Група дваццаці (афіцыйна: Group of Twenty Finance Ministers and Central Bank Governors) — фармат міжнародных нарад міністраў фінансаў і кіраўнікоў цэнтральных банкаў, якія прадстаўляюць 20 эканомік: 19 найбуйнейшых нацыянальных эканомік і Еўрапейскі саюз (ЕС), прадстаўлены Дзяржавай-старшынёй Савета Еўрапейскага саюза (акрамя тых выпадкаў калі краіна-старшыня з’яўляецца сябрам Вялікай васьмёркі і такім чынам ужо прадстаўлена ў G20). Акрамя таго, звычайна на сустрэчах G20 прысутнічаюць прадстаўнікі Міжнароднага Валютнага Фонду і Сусветнага Банка.
У сукупнасці, G20 прадстаўляе 90 % сусветнага валавога нацыянальнага прадукту, 80 % сусветнага гандлю (уключаючы гандаль унутры ЕС) і дзве траціны насельніцтва свету.
З’яўляецца форумам для супрацоўніцтва і кансультацый па пытаннях, якія адносяцца да міжнароднай фінансавай сістэмы. Да 2008 года група не праводзіла самітаў на вышэйшым узроўні, яе асноўнай формай дзейнасці былі штогадовыя сустрэчы на ​​ўзроўні міністраў фінансаў і кіраўнікоў цэнтрабанкаў.
Была створана ў адказ на фінансавыя крызісы канца 1990-х і ўсведамленне таго, што краіны з рыначнай эканомікай, якія развіваюцца, не былі адэкватна прадстаўлены ў сусветных эканамічных абмеркаваннях і прыняцці рашэнняў.
Гісторыя
26 верасня 1999 года міністры фінансаў і старшыні галоўных банкаў Вялікай васьмёркі запрасілі на першую сустрэчу Групы дваццаці 15-16 снежня ў Берліне (Германія) сваіх калег з Еўрапейскага Саюза і 12 іншых буйных дзяржаў: Аргенціна, Аўстралія, Бразілія, Інданезія, Індыя, Кітай, Мексіка, Паўднёвая Афрыка, Паўднёвая Карэя, Расія, Саудаўская Аравія і Турцыя. Прычынай паслужыла патрэба ў пераадоленні наступстваў Азіяцкага фінансавага крызісу 1997 года. 15 лістапада 2008 года ў Вашынгтоне (ЗША) адбылася першая сустрэча Групы дваццаці на ўзроўні кіраўнікоў дзяржаў. У 2009—2010 гадах кіраўнікі дзяржаў Групы дваццаці збіраліся на нараду двойчы на год.
19 чэрвеня 2012 года на сустрэчы ў Лос-Кабасе (штат Паўднёвая Ніжняя Каліфорнія, Мексіка) Група дваццаці ўхваліла вылучэнне звыш $450 млрд у Міжнародны валютны фонд на пераадоленне гаспадарчых забурэнняў. У 2017 годзе на ўдзельнікаў Групы дваццаці прыпадала 85% валавога прадукту свету, 66% насельніцтва Зямлі, 75% міжнароднага гандлю і 80% інвестыцый у свеце.
Антон Станіслававіч Неканда-Трэпка
Антон Станіслававіч Неканда-Трэпка (,  — ) — беларускі грамадскі і палітычны дзеяч, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 лютага 1877 года ў Мінску.
Скончыў мінскую гімназію, Пецярбургскі тэхналагічны інстытут (1903), электратэхнічныя курсы ў г. Льеж (1904).
Падчас вучобы ў Пецярбургу ўдзельнік Беларускага гуртка народнай прасветы, студэнцкага руху, быў арыштаваны. Адзін са стваральнікаў Беларускай сацыялістычнай грамады.
З 1905 года працаваў інжынерам-электрыкам у Варшаве, Пецярбургу, Маскве. З 1909 года ў складзе выдавецтва «Загляне сонца і ў наша аконца».
Падчас Першай сусветнай вайны знаходзіўся ў Заходняй Еўропе. З восені 1918 у Мінску, выкладаў у польскай гімназіі, Мінскім настаўніцкім інстытуце. Адзін з ініцыятараў стварэння і член ЦК Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі. Зімой 1919 член калегіі Наркамасветы БССР. 17 сакавіка 1919 года арыштаваны ВЧК як «польскі агент» і інтэрніраваны ў Смаленск.
Пасля вызвалення ў лістападзе 1919 года ўвайшоў у склад прэзідыума Часовага беларускага нацыянальнага камітэта ў Мінску. З 1 сакавіка 1920 года працаваў намеснікам дырэктара Мінскага беларускага педагагічнага інстытута.
З лета 1920 года жыў у Вільні, выкладаў у Віленскай беларускай гімназіі (у 1922—1923 і 1928—1930 яе дырэктар). Адзін з заснавальнікаў Таварыства беларускай школы (у 1921—1924 гадах — адказны сакратар). У міжваенны перыяд працаваў у Беларускім навуковым таварыстве, Беларускім выдавецкім таварыстве, Беларускім музеі імя І. Луцкевіча ў Вільні, супрацоўнічаў з газетай «Наперад». Выдаў падручнікі па фізіцы і матэматыцы для сярэдніх школ.
Пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР у кастрычніку 1939 года арыштаваны органамі НКУС СССР, сасланы на 10 гадоў у Сібір. У сувязі з уступленнем у армію генерала Андэрса быў вызвалены. Памёр 12 лютага 1942 года па дарозе да месца дыслакацыі.
Кафедральны сабор Сашэсця Святога Духа
Кафедральны сабор Сашэсця Святога Духа — галоўны храм беларускага экзархата Рускай Праваслаўнай царквы. Знаходзіцца ў Мінску.
Гісторыя стварэння
Гісторыя сабора пачынаецца ў 1633—1642 гадах, калі быў пабудаваны касцёл і кляштар бернардзінак. У 1741 г. будынак быў разбураны пажарам, што зрабілася прычынай рэканструкцыі манастыра. Па дадзеных інвентарны вопісу 1784 г., амаль на гэтым месцы, але трохі ў бок былой Касмадзем'янаўскай вуліцы знаходзіўся праваслаўны Касмадзем'янаўскі манастыр, які ў пачатку XVII ст. быў ператвораны ва ўніяцкі.
З 1860 года ранейшы касцёл стаў праваслаўным храмам. Будынак не раз перабудоўваўся. З паўночна-усходу да храма прылягае П-вобразны двухпавярховы корпус.
У 1869 г. паводле хадайніцтва архіепіскапа Мінскага і Бабруйскага Аляксандра Дабрыніна з казны былі вылучана сродкі для перабудовы, аднаўлення, рэканструкцыі і добраўпарадкавання манастырскага комплексу. З вылучанай сумы ў 13 тысяч руб. палавіна пайшла на аднаўленне храма і стварэння іканастаса. 4.1.1870 г храм адкрыты і асвячоны ў гонар сашэсця Святога Духа на апосталаў, прыдзел асвячоны ў гонар святых першанастаўнікаў славянскіх Кірылы і Мяфодзія; у будынку кляштара размясціўся праваслаўны мужчынскі манастыр Святога Духа, брацію якога склалі манахі, пераведзеныя са старажытнага Слуцкага Свята-Троіцкага манастыра; адначасова з якога былі забраны бібліятэка, рызніца і іншая манастырская маёмасць'. У маі 1870 г. Сінод даў прадпісанне называць манастыр Святадухаўскім. Асвячэнне галоўнага прастола ў гонар сашэсця Святога Духа адбылося 22.10.1870 г. мінскім епіскапам Аляксандрам Дабрынінам; правы прыдзел у імя святых Кірыла і Мяфодзія асвячоны 1 лістапада''. На пачатак 20 ст. было 16 чалавек браціі (у 1905 г. 10 чалавек: архімандрыт, ігумен, 4 іераманахі, 2 іерадыякана і 2 манахі). У 1918 г. манастыр скасаваны, спыніліся набажэнствы і ў храме. Ён быў пераўтвораны ў спартыўную залу, потым архіў. У 1943 г. пасля асвячэння сабора архіепіскапам Філафеем (Нарко) набажэнствы ў ім адноўлены. Быў створана новы 3-ярусны іканастас. Адначасова з храмам аднавіўся і мужчынскі манастыр, у якім мелася ўсяго 3 чалавекі браціі. У 1947 г. над вежамі сабора былі ўзняты крыжы. У 1-й палавіне 1950-х гг. праведзены капітальны рамонт інтэр'ера храма, на які затрачана 500 тыс. руб. Сучасны воблік храма надаў апошні рамонт канца 1970-х — пачатку 1980-х гг. 4-прастольны храм. Пры саборы існуе Праваслаўнае таварыства міласэрнасці Святой праведнай Сафіі Слуцкай.
Інтэр’ер
У інтэр’еры (умяшчальнасць каля 800 чал.) цэнтральны неф, які ў 2 разы шырэйшы за бакавыя, перакрыты цыліндрычным скляпеннем з распалубкамі, бакавыя — крыжовымі. Створаны 3 прыдзелы: асноўны прастольны — сашэсце Святога Духа, правы — у імя велікамучаніцы Варвары (1953), левы — у гонар Казанскай іконы Маці Божай (1968). Каля паўночнай сцяны ўсталявана рака з мошчамі праведнай Сафіі, княгіні Слуцкай, а ў крыптавай частцы сабора зроблены прыдзел у імя святых роўнаапостальных Кірылы і Мяфодзія, які выкарыстоўваецца як хрысцільная царква. Яе іканастас мае абразы Прасвятой Багародзіцы і Збавіцеля, прападобнага Серафіма Сароўскага. Захаваліся 7 стукавых алтароў 18 ст. ў стылі позняга барока — калонныя порцікі з крапаванымі антаблементамі, выкананыя пад блакітны мармур з залачэннем ляпных элементаў. Апсіду вылучае 4-ярусны драўляны пазалочаны іканастас. Са святынь сабор меў абраз святога Мікіты, епіскапа Наўгародскага, з часткай яго мошчаў, прыжыццёвы партрэт Ціхана Задонскага, 4 пасярэбраныя крыжы-каўчэжцы для мошчаў. На галоўным прастоле знаходзілася старажытнае Евангелле, перапісанае ў 1582 г. слуцкім князем Юрыем Алелькам і ахвяравана ім у Слуцкі Свята-Троіцкі манастыр. Шануецца абраз 2-й палавіны 17 ст. «Крупецкая Маці Божая Адзігітрыя» (знаходзіўся ў Пакроўскай царкве в. Крупцы, якая зараз увайшла ў межы Мінска). У 1945 г. з закрытага Петра-Паўлаўскага сабора ў Свята-Духаўскі храм быў перанесены старажытны цудатворны абраз Мінскай Маці Божай. Абраз 1731 г. «Грамніцы (Стрэчанне)», выяўлены ў 1920-я гг. ва Успенскай царкве в. Басценавічы (Мсціслаўскі раён Магілёўскай вобласці), да Вялікай Айчыннай вайны знаходзіўся ў Дзяржаўным мастацкім музеі БССР. Маецца абраз сярэдзены 18 ст. «Мікалай з жыціем».
Уладычына
Назву Улады́чына маюць:
IC 569
IC 569 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Pinus halepensis
Pinus halepensis — від шматгадовых раслін сямейства, іглічнае дрэва, якое паходзіць з Міжземнаморскага рэгіёну.
Распаўсюджанне
Арэал працягнуўся ад Марока і Іспаніі з поўначы да поўдня праз Францыю, Італію і Харватыю і на ўсход да Грэцыі, з асобнымі папуляцыямі ў Сірыі (у тым ліку Алепа), Іарданіі і Ізраілі. Звычайна расце на нізкіх вышынях ад узроўню мора да 200 м, але ў паўднёвай Іспаніі падымаецца да 1000 м, а ў Марока і Алжыры — да 1700 м.
877
877 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 877 год нашай эры, 877 год 1 тысячагоддзя, 77 год IX стагоддзя, 7 год 8-га дзесяцігоддзя IX стагоддзя, 8 год 870-х гадоў.
Ракаўцы (Смаргонскі раён)
У 1940—1962 гадах цэнтр Ракавецкага сельсавета.
Багушова (Полацкі раён)
Багушо́ва (, Богушово) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 11 студзеня 1861 года
Зацьменне мела велічыню 0,9664 і дасягнула свайго максімуму ў 03:29:23 UTC у пункце з каардынатамі 32° пд. ш. 133° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 30 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 123 км.
Зацьменне 11 студзеня 1861 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1861 годзе і 149-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 18 ліпеня 1860 года, наступнае — 8 ліпеня 1861 года.
Аляксандр Барысавіч Гальдэнвейзер
Аляксандр Барысавіч Гальдэнвейзер (Алекса́ндр Бори́сович Гольденве́йзер; 26 лютага [10 сакавіка] 1875,, Бесарабская губерня, Расійская імперыя — , пас. Ніколіна Гара, Звенігародскі раён, Маскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — рускі і савецкі піяніст, музычны крытык, грамадскі дзеяч. Доктар мастацтвазнаўства (1940). Народны артыст СССР (1946). Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1947).
Гібулічы (прыпыначны пункт)
Гібу́лічы (, Гибуличи)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны на ўсходняй ускраіне горада Гродна, за 6,1 км на захад ад вёскі Гібулічы; на лініі Гродна — Брузгі, паміж станцыяй Ласосна і прыпыначным пунктам Каробчыцы.
Чарніца (хутар, Смалявіцкі раён)
Чарні́ца (, Черница) — хутар у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пекалінскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года хутар уваходзіў у склад Воратаўскага сельсавета.
Кошык
Ко́шык, кош — традыцыйна, гэта плецены выраб з дубцоў вярбы, драніцы, лубу бярозы, саломы, чарота і іншых матэрыялаў. Выкарыстоўваецца для збору ягад, грыбоў, гародніны, арэхаў, пераноскі і захоўванні розных запасаў, а таксама прадметаў хатняга ўжытку. Суцэльныя кошыкі часам робяцца з паперы, тканіны і іншых матэрыялаў, адрозніваючыся ад скрынак валюхатым верхам, і бываюць без вечкаў, ці з плоскімі вечкамі. Па форме яны могуць быць прастакутнымі, квадратнымі, авальнымі, паўсферычнымі.
Гісторыя
Плеценыя вырабы з розных раслінных матэрыялаў былі вядомыя яшчэ ў Старажытным Егіпце. Пры раскопках у магіле Тутанхамона былі выяўлены два плеценыя крэслы, якія добра захаваліся і выглядаюць цалкам сучасна.
У Старажытным Рыме патрыцыі ляжалі на ложах, зробленых з дубцоў вярбы. Адно з іх, выраб якога датуецца II стагоддзем новай эры, захоўваецца ў музеі Трэвэ.
Асабліва шырокае распаўсюджванне плеценыя вырабы атрымалі ў другой палове XIX і пачатку XX стагоддзяў.
Сонечнае зацьменне 30 красавіка 2022 года
Сонечнае зацьменне 30 красавіка 2022 года — частковае сонечнае зацьменне 119 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,6396 і дасягнула свайго максімуму ў 20:42:36 UTC у пункце з каардынатамі 62°06′ пд. ш. 71°30′ з. д.. Зацьменне было бачнае ў Паўднёвай Амерыцы (Чылі, Аргенціна, поўдзень Перу, паўднёва-заходняя палова Балівіі, Парагвай (акрамя яго ўсходу і паўночнага ўсходу), амаль увесь Уругвай (акрамя яго крайняй усходняй кропкі і яе наваколляў) і вельмі малая частка Бразіліі (раён горада паблізу межаў з Аргенцінай і Уругваем), а таксама ў паўднёвай і паўднёва-ўсходняй зонах акваторыі Ціхага акіяну, у крайняй паўднёва-заходняй зоне акваторыі Атлантычнага акіяну і на некаторых участках ціхаакіянскага ўзбярэжжа Антарктыды.
Каштан
Кашта́н (Castanea) — род лістападных дрэў, радзей кустоў сямейства букавых. Аб'ядноўвае 14 блізкароднасных відаў.
Вышыня да 35 м. Кара бранзаватая. Лісце шырокаланцэтнае, цвёрдае, зубчастае. Кветкі дробныя, у агульных коласападобных суквеццях, якія маюць выгляд каташкоў. Мужчынскія суквецці ўяўляюць сабой коласападобныя ўтварэнні. На галоўнай восі размешчаны мужчынскія кветкі па 3-7 у дыхазіях. Жаночыя кветкі сабраны ў 3-кветкавыя дыхазіі, якія сядзяць у па-зухах покрыўных лістоў. Увесь дыхазій акружаны масіўнай плюскай, якая амаль даверху ахоплівае кветкі. Пры выспяванні пладоў плюска расшчапляецца на 2-4 створкі з вострымі вырастамі. Размяшчэнне створак адпавядае размяшчэнню прыкветнікаў дыхазія бакавых кветак. Плюска каштана мае ліставую прыроду. Плод з 1-3 арэшкаў.
Жывуць да 1000 гадоў.
Пашыраны ў Міжземнамор'і, Паўночнай Амерыцы, Усходняй Азіі. На Беларусі, у Цэнтральным батанічным садзе Нацыянальнай АН інтрадукаваны.
Плады каштана ядомыя, выкарыстоўваюцца ў кандытарскай прамысловасці. З драўніны каштана пасяўнога можна вырабляць бочкі, мэблю.
NGC 902
NGC 902 (іншыя абазначэнні — MCG -3-7-5, PGC 9021) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бостанская бухта
Бостанская бухта (Boston Harbor) — буйная бухта ў заходняй частцы заліва Масачусетс.
На берагах бухты размешчаны порт Бостана. Межы бухты ўмоўна вызначаюцца ад Уінтрапа на поўначы да Хала і Нантаскета на поўдні. У бухце і на падыходзе да яе размешчана мноства невялікіх астравоў, 34 з іх уключаны ў рэкрэацыйную тэрыторыю.
Пры ўваходзе ў бухту ўстаноўлена два маяка — адзін з найстарэйшых у краіне Бостан-Лайт (востраў Літл-Брустэр) і Грэйвз-Лайт (скалы Грэйвз).
У бухту ўпадаюць рэкі Чарлз, Непансет, Містык, Веймут-Фор і Веймут-Бэк, утвараючы ў вусці невялікія эстуарыі.
Менавіта тут адбылося знакамітае «Бостанскае чаяпіцце».
Флайбана
Флайбана (Flaibano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 1193 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 70 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 33030. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сонечнае зацьменне 18 ліпеня 1860 года
Сонечнае зацьменне 18 ліпеня 1860 года — поўнае сонечнае зацьменне 124 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0500 і дасягнула свайго максімуму ў 14:26:24 UTC у пункце з каардынатамі 52° пн. ш. 20° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 39 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 198 км.
Зацьменне 18 ліпеня 1860 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1860 годзе і 148-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 23 студзеня 1860 года, наступнае — 11 студзеня 1861 года.
IC 570
IC 570 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тхо-Чу
Тхо-Чу (Thổ Chu) — найбуйнейшы востраў аднайменнай групы астравоў на поўдні В’етнама. Месціцца на паўночным усходзе Сіямскага заліва. Агульная плошча — 13,95 км². Насельніцтва (2013) — 756 чал.
Геаграфія і прырода
Востраў Тхо-Чу знаходзіцца ў 98 км на паўднёвы захад ад вострава Фукуок, якому падпарадкоўваецца адміністрацыйна, у 383 км на паўднёвы захад ад Хашыміна, у 1328 км на паўднёвы захад ад Ханоя, у 8261 км на паўднёвы ўсход ад Мінска.
Востраў мае каралавае паходжанне. Уяўляе сабою старажытнае каралавае плато, паднятае над морам у выніку субдукцыі літасферных пліт. З-за разломаў каралавай асновы на ім сфарміраваліся пагоркі (найвышэйшы — 167 м). Паўночная частка вострава шырокая (5,68 км), паўднёвая вузкая (1,7 км). На востраве 4 пясчаныя пляжы. На схілах пагоркаў захаваўся першародны лес. Паверхневых вадацёкаў няма. Насельніцтва забяспечваецца пітной вадой з калодзежаў.
Клімат субэкватарыяльны пасатны з ярка выяўленым сезонам мусонаў (з мая да верасня).
Гісторыя
Востраў быў анэксаваны ўрадам Паўднёвага В’етнама ў 1973 г. У 1975 г. і 1977 г. урад суседняй Кампучыі прадпрымаў няўдалыя спробы далучыць узброеным шляхам Тхо-Чу да сваіх тэрыторый. У 1993 г. улады В’етнама пачалі перасяленне на востраў в’етнамскіх рыбакоў.
Інфраструктура
На востраве Тхо-Чу жывуць пераважна в’етнамскія рыбакі і памежнікі, а таксама іх сем’і. Маецца 1 дарога з цвёрдым пакрыццём на поўначы вострава (30 км у даўжыню). Дзейнічае сучасны шпіталь.
Аснова мясцовай эканомікі — рыбалоўства, якое ў нашы дні адчувае сур’ёзны крызіс з-за вычарпання рэсурсаў у навакольных водах. Плануецца стварэнне нацыянальнага парка і прыцягненне турыстаў.
Ракуцева
Раку́цева (, Ракутево) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Кранах
Прозвішча Кра́нах насіла некалькі прадстаўнікоў сям'і нямецкіх мастакоў:
Баярова
Баяро́ва (, Боярово) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабыніцкага сельсавета.
Багданаўка (Чэрыкаўскі раён)
Багда́наўка (, Богдановка) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
Свята-Леанідаўская царква (Орша)
Свята-Леанідаўская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Орша Віцебскай вобласці. Размешчаны па вуліцы Уладзіміра Леніна, 45, каля былога будынка рэальнага вучылішча. Пабудавана ў канцы XX ст. з цэглы.
Архітэктура
Вырашана ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. У аснове аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі цэнтральная вертыкальна выцягнутая квадратная ў плане малітоўная зала, да якой далучана паўкруглая апсіда і 2-ярусны прытвор-званіца. Архітэктурнай дамінантай з’яўляецца цыбулепадобны купал на цыліндрычным светлавым барабане, узведзены ў сяродкрыжжы двухсхільных дахаў. Фасады прарэзаны высока ўзнятымі арачнымі аконнымі праёмамі.
(28978) Іксіён
Іксіён (Ἰξίων) — аб’ект пояса Койпера. З’яўляецца адным з найбуйнейшых плутына (гэта значыць транснептунавым аб’ектам, арбіта якой падобная да арбіты Плутона). Як і Плутон, Іксіён знаходзіцца ў арбітальным рэзанансе 2:3 з Нептунам (робіць два абароты вакол Сонца за той жа час, які неабходны Нептуну для трох абаротаў). Дыяметр Іксіёна складае 822 км Эксцэнтрысітэт арбіты — 0,2412. Вялікая паўвось арбіты — 39,5391 а. а. Афарбоўка аб’екта — умерана чырвоная, трохі чырваней, чым у Кваоара. Альбеда больш высокае (0,15) у параўнанні з класічнымі чырвонымі аб’ектамі — Кваоарам (0,10) і Варуной (0,04). Апошнія вынікі спектраскапіі паказваюць на тое, што паверхня Іксіёна складаецца з сумесі цёмнага вугляроду і таліна — гетэрапалімера, утворанага пры апраменьванні клатратаў вады і арганічных кампанентаў.
Адкрыты 22 мая 2001 г., у 5 гад. 21 хвіл 24 с па Грынвічы, у чылійскай абсерваторыі Сера Талола (70W48, 30S10). Абвешчана пра адкрыццё 1 ліпеня 2001 г., у 3 гад. 44 хвіл па Грынвічы, у электронным цыркуляры Цэнтра малых планет (Сміцанаўская астрафізічная абсерваторыя, Кембрыдж, Масачусетс, ЗША). Абвешчана пра прысваенне імя «Іксіён» 28 сакавіка 2002 г., у 21 гад. 14 хвіл па Грынвічы, у электронным цыркуляры Цэнтра малых планет MPEC 2002-F64.
Нумар па каталогу малых планет: 28978.
Папярэдняе абазначэнне: 2001 KX76.
Аб’ект названы ў гонар цара Іксіёна са старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Глебава Рудня (прыпыначны пункт)
Гле́бава Р́удня (, Глебова Рудня)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 2 км на паўночны захад ад вёскі Глебава Рудня; на лініі Бабруйск — Рабкар, паміж станцыямі Красны Брод і Брожа.
Kingsman: Залатое кола
«Kingsman: Залатое кола» (Kingsman: The Golden Circle) — мастацкі фільм рэжысёра Мэцью Вона. Прэм’ера ў Вялікабрытаніі адбылася 20 верасня 2017 года, у ЗША — 22 верасня. Прэм’ера стужкі ў Беларусі адбылася 21 верасня 2017 года.
Сюжэт
Штаб-кватэры сакрэтнай службы Kingsman знішчаныя, увесь свет аказваецца ў заложніках у невядомых, а брытанскія суперагенты выяўляюць, што ў адзін дзень разам з іх арганізацыяй была створана амерыканская разведка — Statesman. Цяпер гэтыя дзве элітныя спецслужбы павінны аб’яднацца і кінуць выклік агульнаму ворагу, каб выратаваць свет — заняцца тым, што для Эгзі становіцца звычайнай справай.
Сонечнае зацьменне 23 студзеня 1860 года
Сонечнае зацьменне 23 студзеня 1860 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 119 сараса.