cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іона I
Біяграфія
Іона I зноў прэтэндаваў на мітрапаліцкі пасад пасля ад’езду ў 1441 годзе Ісідора з Русі. 15 снежня 1448 года на саборы ў Маскве Іона I абраны мітрапалітам кіеўскім і ўсяе Русі. Гэтага абрання не падтрымалі праваслаўны патрыярх у Канстанцінопалі і патрыярх-уніят Ісідор. Нягледзячы на гэта, Віленскі сойм 31 студзеня 1451 прызнаў адзінства Кіеўскай мітраполіі пад уладай Іоны I. Аднак у 1458 годзе ўлады ВКЛ прызналі законным кіеўскім мітрапалітам Грыгорыя II Балгарына, пасвячонага патрыярхам-уніятам Грыгорыем Мамам. Гэта выклікала пратэст з боку Іоны I, які патрабаваў ад праваслаўных ВКЛ вернасці для сябе. Частка праваслаўных ВКЛ працягвала прызнаваць уладу Іоны I. У 1451 годзе ён прызначыў сваім намеснікам у Кіеве протадыякана Акакія, пацвердзіў паўнамоцтвы епіскапа ўладзімірскага і берасцейскага Данііла, пастаўленага мітрапалітам-уніятам Ісідорам. У 1454 годзе прасіў смаленскага епіскапа Місаіла, каб той не дапускаў варожых дзеянняў супраць Масквы мажайскага князя Івана Андрэевіча, што ўцёк у ВКЛ.
Іона I — аўтар пасланняў вялікаму князю літоўскаму Казіміру, кіеўскаму князю Аляксандру (Алельку), пану Міхаілу Кезгайлавічу, полацкім епіскапам Сімяону і Калісту і інш. Быў апошнім мітрапалітам, хто меў агульную ўладу над праваслаўнымі епархіямі ВКЛ і Маскоўскай дзяржавы і стаў першым фактычным маскоўскім мітрапалітам.
Ушанаванне
27 мая 1472 года пры перабудове Успенскага сабора былі знойдзены яго нятленныя мошчы (захоўваюцца ва Успенскім саборы Маскоўскага Крамля); Пахоміем Сербам была напісана яму царкоўная служба і ўсталявана яго мясцовае шанаванне. У 1547 годзе пры мітрапаліце Макарыі ён быў праслаўлены для агульнацаркоўнага ўшанавання.
У 1596 годзе патрыярх Іоў усталяваў святкаванне свяціцелю Іону ў Саборы іншых Маскоўскіх свяціцеляў 5 кастрычніка.
Скрывэры
Скрыверы (Skrīveri) — буйное сяло ў Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Скрывэрскага края. Размешчана на правым беразе Даўгавы, за 84 км на паўднёвы ўсход ад Рыгі. У Скрывэры знаходзіцца адно з самых высокіх і нявывучаных гарадзішчаў Латвіі, таксама ахоўны Скрывэрскі дэндралагічны парк, плошчай 18,4 га. Тут таксама знаходзяцца мемарыяльны музей Андрэйса Упітса, сярэдняя школа імя А. Упітса, каталіцкая царква і навукова-даследчы інстытут земляробства.
Марыу Фернандыс
Ма́рыу Фіге́йра Ферна́ндыс (Mário Fernandes; нар. 19 верасня 1990) ці Марыа Фернандэс — бразільскі і расійскі футбаліст, абаронца расійскага клуба «Зеніт» з Санкт-Пецярбурга. Ігрок нацыянальнай зборнай Расіі (2017—2021). У 2014 годзе згуляў 1 таварыскі матч у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Заблудаў (гміна)
Заблу́даў (Zabłudów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Беластоцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Заблудаве. Плошча гміны складае 339,76 км². Станам на 2012 год у гміне Заблудаў пражывалі 9108 чалавек, шчыльнасць — 26,81 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 45 салецтваў.
Ронта-Кінан-Тав
Ронта-Кінан-Тав — горад-графства ў Паўднёвым Уэльсе. Мяжуе з графствамі Брыджэнд і Ніт-Порт-Толбат на захадзе, з Повіс на поўначы, з Мертыр-Цідвіл і Кайрфілі на ўсходзе, Кардзіф і Даліна Гламорган на поўдні. З'яўляецца другім графствам па густанаселенасці.
Буйныя гарады:
Узбекская чаканка
Узбекская чаканка — старажытны від традыцыйнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва па апрацоўцы металу, звычайна медзі і яе сплаваў: бронзы і латуні.
Гісторыя
Першыя чаканныя вырабы, знойдзеныя на тэрыторыі сучаснага Узбекістана, датаваныя 4 тысячагоддзем да нашай эры і належаць перыяду бронзавага веку. Нязначная колькасць узораў была знойдзена падчас археалагічных раскопак. Гэта былі самыя простыя нажы і ювелірныя ўпрыгожанні. Высокага ж узроўня гэта мастацтва дасягнула нашмат пазней — у XV стагоддзі — у часы кіравання Аміра Цімура і дынастыі Цімурыдаў. Спектр чаканных вырабаў значна пашырыўся — майстры пачалі вырабляць збаны, талеркі, чары, падносы, шкатулкі, курыльныя прыборы.
Мясцовая вытворчасць складаных чаканных вырабаў з'явілася ва Узбекістане ў XIX стагоддзі.
Гравіраваныя металічныя вырабы адыгрывалі важную ролю ў паўсядзённым жыцці, паколькі з'яўляліся паказчыкамі сацыяльнага статусу і багацця. Акрамя ўтылітарнага значэння шанаваліся іх дэкаратыўныя якасці — чаканны медны посуд выстаўляўся на паліцах адкрытых убудаваных шаф як частка дэкаратыўнага ўбрання жылога памяшкання.
У сучасных рэаліях з пашырэннем прамысловай вытворчасці металічнага посуду ўтылітарнае значэнне ручной чаканкі зніжаецца, але яго каштоўнасць у якасці твораў мастацтва толькі павышаецца.
Тэхналогія і мастацкае афармленне
Існуюць два віды ўзбекскай чаканкі: глыбокая, гэта значыць з паглыбленым рэльефам (кан-дакоры) і плоская (накш).
Сярод звычайных вырабаў, якія ўпрыгожваліся чаканкай збаны для вады, чашы для гарбаты, падносы, талеркі, шкатулкі, курыльныя прыборы, чарніліцы, пеналы і курыльніцы для пахошчаў.
У арнаментах чаканных вырабаў майстры ўжывалі пераважна раслінныя і геаметрычныя ўзоры, таксама вырабы часта ўпрыгожвалі каліграфічнымі надпісамі. Найбольш распаўсюджаным прыёмам мастацкага афармлення прадметаў быў арнаментальны стыль «іслімі». Ён уяўляў сабой арнамент павойных кветак, лісця і бутонаў.
Інструменты
Інструменты майстроў для чаканкі даволі простыя. З глыбокай старажытнасці яны дайшлі да нашых дзён амаль без змены: разцы рознай шырыні, невялікі малаток са злёгку выгнутай і патоўшчанай на канцы дзяржальняй і цыркуль па метале.
Рэгіянальныя асаблівасці чаканкі
Чаканка розных школ адрозніваецца па арнаменце, форме і стылю, а таксама па тэхніцы вытворчасці.
IC 2671
IC 2671 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Gonioctena
Gonioctena — род жукоў подсямейства.
Сістэматыка
Некаторыя віды гэтага рода:
Трынэ Хатэстад
Трынэ Хатэстад (Trine Hattestad, імя пры нараджэнні — Эльза Катрын Сульберг, Elsa Katrine Solberg; нар., Лёрэнскуг, Нарвегія) — нарвежская кідальніца дзіды, алімпійская чэмпіёнка Гульняў у Сіднеі, бронзавы прызёр Гульняў у Атланце, двухразовая чэмпіёнка свету, чэмпіёнка Еўропы. Удзельніца 5 запар летніх Алімпіяд, з 1984 па 2000 год.
Хатэстад дэбютавала на спаборніцтвах па кіданні дзіды ў 1981 годзе на моладзевым чэмпіянаце Еўропы, дзе яна заняла 5 месца. У пачатку 1990-х Хатэстад лічылася адным з лідараў у жаночым кіданні дзіды. У 1993 годзе яна заваявала свой першы міжнародны тытул, перамогшы на чэмпіянаце свету па лёгкай атлетыцы ў Штутгарце. У наступным годзе да тытула чэмпіёнкі свету яна дадала тытул чэмпіёнкі Еўропы, перамогшы на чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы ў Хельсінкі. На Алімпійскіх гульнях Хатэстад упершыню заваявала алімпійскі медаль — бронзавы — у 1996 годзе ў Атланце. У наступным годзе яна зноў перамагла на чэмпіянаце свету, які на гэты раз праходзіў у Афінах. Але ўжо на наступным чэмпіянаце свету ў Севільі ў 1999 годзе, Хатэстад страціла тытул чэмпіёнкі свету, здолеўшы заняць толькі трэцяе месца. Галоўная перамога да Хатэстад прыйшла ў 2000 годзе на летняй Алімпіядзе ў Сіднеі, дзе яна стала алімпійскай чэмпіёнкай.
За сваю кар’еру Хатэстад тройчы ўсталёўвала сусветныя рэкорды. У маладосці таксама лічылася перспектыўнай гандбалісткай, гуляючы за клуб другой нарвежскай лігі.
Ларына (Італія)
Ларына (Larino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Трынэ Хатэстад
Трынэ Хатэстад замужам за Андэрсам Хатэстадам, мае чацвярых дзяцей.
Ларына (Італія)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pardo, San Primiano, San Firmiano e San Casto.
Нарыман Энверавіч Джэлялаў
Нарыма́н Энве́равіч Джэля́лаў, таксама Нарыма́н Энве́равіч Джэля́л (Nariman Celâl; Нариман Джелял, Наріман Енверович Джелялов; нар. 27 красавіка 1980 года, Наваі, Узбекская ССР) — украінскі крымскататарскі палітык, выкладчык, палітолаг і журналіст. Намеснік старшыні Меджліса крымскататарскага народа (з 2013 года), кіраўнік інфармацыйна-аналітычнага аддзела.
Ларына (Італія)
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ян Ульрых
Ян Ульрых (Jan Ullrich; нар., , ГДР) — прафесійны нямецкі велагоншчык, пераможца «Тур дэ Франс» і «Вуэльты», алімпійскі чэмпіён і чэмпіён свету.
Яго прафесійная кар’ера пачалася ў 1995 годзе, праз два гады ён выйграў Тур-дэ-Франс у кваліфікацыі найлепшага маладога гоншчыка і агульны залік.
Нарыман Энверавіч Джэлялаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Наваі Бухарскай вобласці Узбекскай ССР.
Ян Ульрых
Немец быў галоўным супернікам Лэнса Армстранга — Ульрых перамог на «Тур дэ Франс» толькі ў 1997 годзе, быў другім у 2000, 2001 і 2003 гадах — перамагаў тады Армстранг, пазней пазбаўлены ўсіх тытулаў. Але перамогі да немца не перайшлі, трафеі «чорнага перыяду» для «Тура» 1999—2005 гадоў да гэтага часу застаюцца без уладальнікаў.
Нарыман Энверавіч Джэлялаў
Біяграфія
У 1989 годзе пераехаў у Крым, вучыўся ў Майскім НВК у Джанкоі.
У 2005 годзе скончыў Адэскі нацыянальны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Паліталогія».
Працаваў вядучым на тэлеканале «ATR», карэспандэнтам рэспубліканскай газеты «Аўдэт» і выкладаў гісторыю і правазнаўства ў Сімферопальскай міжнароднай школе. Акрамя таго, вывучаў паліталогію і ўваходзіў у склад Меджліса крымскататарскага народа.
У 2012 годзе балатаваўся ў Вярхоўную Раду Украіны па 2-й мажарытарнай акрузе, але за 11 дзён да выбараў зняў сваю кандыдатуру.
У лістападзе 2013 года, пасля абрання Рэфата Чубарава старшынёй Меджліса, Джэлялаў стаў адным з яго намеснікаў, узначаліўшы інфармацыйна-аналітычны аддзел арганізацыі.
Пасля таго, як Крым быў у 2014 годзе анексаваны Расіяй, а старшыні Меджліса Чубараву і нефармальнаму лідару крымскататарскага народа Мустафе Джемілеву быў забаронены ўезд на яго тэрыторыю, Джэлялаў аказаўся самым высокапастаўленым дзеячам Меджліса ў Крыме і фактычным лідарам арганізацыі, каментуючы для сусветных медыя становішча крымскататарскага народа ў новых умовах.
У канцы жніўня 2021 года ў Кіеве прысутнічаў на міжнародным саміце «Крымская платформа», арганізаваным уладамі Украіны для вяртання кантролю над паўвостравам.
3-4 верасня 2021 года прадстаўнікі расійскай улады ў Крыме правялі шэраг ператрусаў у будынках крымскіх татар і затрымалі Джэлялава і яшчэ чатырох украінцаў. Яго і іншых затрыманых вывезлі ў невядомым накірунку з сяла Першамайскае Сімферопальскага раёна Крыма. Супрацоўнікі ФСБ трымалі яго ў кайданках з мяшком на галаве, аказвалі на яго псіхалагічны ціск і ставіліся да яго асабліва жорстка. Старшыня Меджліса Рэфат Чубараў адзначыў, што яго намесніку Джелялаву акупацыйная ўлада высунула абвінавачванні ў «дыверсіі».
Карабаш
Карабаш:
Нарыман Энверавіч Джэлялаў
Біяграфія
Пазней ФСБ РФ апублікавала заяву аб тым, што Джэлялаў падазраецца ў падарванні ўчастка газаправода, які адбыўся 23 жніўня 2021 года недалёка ад Перавальнага, каля Сімферопаля. 29 кастрычніка 2021 года сімферопальскі «суд» падоўжыў арышт Джелялава до 23 студзеня 2022 года.
Сакрамента (Каліфорнія)
Сакраме́нта (Sacramento) — горад на захадзе ЗША на месцы ўпадзення ракі Амерыкан-Рывер ў раку Сакрамента.
Адміністрацыйны цэнтр штата Каліфорнія і акругі Сакрамента, заснаваны ў снежні 1848 г. Джонам Сатэрам-малодшым — сынам імігранта з Швейцарыі, які заснаваў першае «белае» пасяленне ў гэтым рэгіёне.
Насельніцтва 466 488 жыхароў (2010 год), гэта — сёмы па велічыні горад у Каліфорніі.
У 2016 годзе ў школе Community Outreach Academy, размешчанай у прыгарадзе Сакрамента ў зоне кампактнага пражывання славянскай дыяспары, адкрыўся клас беларускай мовы і літаратуры; было гэта звязана з тым, што колькасць беларускіх дзяцей, якія навучаюцца ў школе, павялічваецца. Ідэя адкрыцця беларускага класа была рэалізавана дзякуючы намаганням дырэктара школы Ларысы Ганчар, выхадца з Беларусі, і пры садзейнічанні з боку Міністэрства замежных спраў Беларусі, пасольства ў ЗША і Гродзенскага гарвыканкама, які перадаў школе неабходныя вучэбна-метадычныя матэрыялы.
Бакінская музычная акадэмія
Бакінская музычная акадэмія імя Гаджыбекава (БМА) (Üzeyir Hacıbəyov adına Bakı Musiqi Akademiyası) — вышэйшая музычная навучальная ўстанова ў Азербайджане. Дзеючы рэктар — Фархад Бадалбейлі.
Заснаваная 1920 годзе па ініцыятыве кампазітара Узеіра Гаджыбекава, як Азербайджанская дзяржаўная кансерваторыя. Сам Гаджыбекаў стаў яе выкладчыкам, а з 1939 года — рэктарам. Пасля яго смерці 1948 г. кансерваторыі прысвоена яго імя. У 1991 годзе кансерваторыя была перайменаваная ў Бакінскую музычную акадэмію.
Акадэмія складаецца з 3 факультэтаў і 18 кафедраў, ёсць магістратура, аспірантура і дактарантура.
Пры акадэміі дзейнічаюць асаблівыя падраздзяленні: а таксама 2 навуковыя лабараторыі.
У 2002 годзе бібліятэка акадэміі налічвала 235 000 матэрыялаў.
Сярод выпускнікоў кансерваторыі — Кара Караеў, Муслім Магамаеў, Вагіф Мустафазаде, Бюльбюль, Уладзімір Шаінскі.
Васільева (Зеленадольскі раён)
Васільева — пасёлак гарадскога тыпу ў Зеленадольскім раёне Рэспублікі Татарстан. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак гарадскога тыпу Васільева са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — (2021).
Васільева з’яўляецца найбуйнейшым пасёлкам гарадскога тыпу ў Татарстане. Размешчаны на паўночным захадзе рэспублікі, на левым беразе Волгі каля вусця Сумкі, за 10 км на ўсход ад цэнтра Зеленадольска і за 25 км на захад ад цэнтра Казані (за 13 км ад найбліжэйшага прыгарада — Юдзіна).
Руцава
Ру́цава (Rucava) — сяло на паўднёвым захадзе Курзэмэ, адміністрацыйны цэнтр Руцаўскага края і воласці. У гістарычных дакументах назва Руцава ўпершыню згадваецца ў 1253 годзе. На захадзе ўздоўж Руцавы праходзіць аўтамагістраль A11, якая вядзе з Ліепаі ў Літву. Вёска знаходзіцца за 44 км на поўдзень ад Ліепаі, за 8 км на ўсход ад узбярэжжа Балтыйскага мора і ўсяго за 4 км ад літоўскай мяжы.
Іона IV
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Пратасовічаў герба «Ястрабец». Да прыняцця сану быў, відаць, каралеўскім дваранінам. Епіскап пінскі і тураўскі ў 1566—1568 гадах. Мітрапаліт кіеўскі, галіцкі і ўсяе Русі ў 1568—1577 гадах. Правіў у складаных умовах пачатку пранікнення езуітаў у Вялікага Княства Літоўскага і схілення імі буйных беларускіх феадалаў у каталіцтва. Клапаціўся аб упарадкаванні дзейнасці епархій. Атрымаў ад вялікага князя літоўскага і караля польскага Жыгімонта II Аўгуста граматы аб недатыкальнасці духоўных спраў і судоў. Дамагаўся забароны даваць епіскапскія кафедры і манастыры свецкім асобам, аднак, нягледзячы на абяцанні караля, гэта заганная з’ява ў царкоўным жыцці Вялікага Княства Літоўскага працягвалася. Беспаспяхова прасіў Жыгімонта II Аўгуста дазволіць праваслаўным іерархам засядаць у каралеўскай радзе побач з каталіцкімі біскупамі.
Калі састарэў, у 1576 годзе прызначыў правіць мітраполіяй Ілью Кучу, захаваўшы за сабой старшынства ўдухоўных справах.
Новы час (значэнні)
Нозву Новы час маюць:
Клінавое
Клінаво́е (, Клиновое) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Лужкоўскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Залескага сельсавета Глыбоцкага раёна , да 12 верасня 1966 года знаходзілася ў складзе Шаркаўшчынскага раёна.
Рочэстэр (Кент)
Ро́чэстэр  — прыморскі горад у англійскай графстве Кент з колькасцю жыхароў каля 27 тысяч. Гэты невялікі, але стары гарадок знаходзіцца прыкладна ў 50 кіламетрах ад Лондана. Горад вядомы сваімі сярэднявечнымі саборам і замкам. У наваколлях Рочэстэра адбываюцца дзеянні шматлікіх раманаў Дыкенса.
Славутасці горада
У горадзе шмат славутасцяў але асноўныя гэта сабор, пабудаваны паміж 1080 і 1130 гадамі. Цэнтральная вежа сабора была пабудавана ў 1343 годзе. І Рочэстэрскі замак, будаўніцтва якога пачалося ў 1087 годзе. Замак стаіць на ўзгорку, з яго вокнаў бачны горад і рака Медуэй.
Ругаі
Ругаі (Rugāji) — населены пункт у Латвіі. Адміністрацыйны цэнтр Ругайскага края і Ругайскай воласці. Размяшчаецца на рэгіянальнай аўтадарозе P47 (Балві — Капунэ). За 18 км ад горада Балві. Праз сяло працякае рака Варніенэ.
Па даных на 2015 год, у населеным пункце пражывала 585 чалавек. У вёсцы знаходзяцца самакіраванне, пошта, школа, бібліятэка, амбулаторыя, дом культуры, магазіны, кафэ, аўтасэрвіс, каталіцкі і праваслаўны храмы. На паўднёвай ускраіне вёскі знаходзяцца брацкія могілкі.
Oriflame
Oriflame Cosmetics S.A. (вымаўляецца Арыфлэйм) — касметычная кампанія, якая вырабляе сродкі па догляду за скурай твара, сродкі асабістай гігіены, парфумерыю і дэкаратыўную касметыку з натуральных раслінных інгрэдыентаў, біжутэрыю і аксэсуары. Галаўны офіс кампаніі зарэгістраваны ў Люксембургу. У красавіку 2013 года кампанія абвясціла аб планах памяняць рэгістрацыю з люксембургскай на швейцарскую, па месцы размяшчэння асноўных кіруючых функцый групы.
Па дадзеных афіцыйнага сайта кампаніі, яна прадстаўлена ў 62 краінах свету, у больш чым палове з іх з’яўляецца адным з лідараў індустрыі прамых продажаў. Кампанія прапануе сваю прадукцыю па каталогах. Мае знакі якасці еўрапейскага ўзроўню, якія прадстаўлены на апошняй старонцы кожнага каталога. Кампанія Арыфлэйм працуе метадам сеткавага маркетынгу з элементамі прамых продажаў.
Сваю назву кампанія атрымала ў гонар Арыфламы — Каралеўскага сцяга (арыфлама — Aureum — золата, flamma — полымя), які першапачаткова прадстаўляў запрастольную харугву і выкарыстоўваўся ў якасці баявога сцяга французскімі каралямі.
Карабаш (Татарстан)
Карабаш (Карабаш, Карабаш) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бугульмінскім раёне Рэспублікі Татарстан. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча — пасёлак гарадскога тыпу Карабаш.
У перакладзе з татарскай назвы азначае «чорная галава». Уваходзіць у Альмецьеўска-Бугульмінскую агламерацыю. Размешчаны за 27 км на паўночны захад ад Бугульмы, за 18 км на паўночны ўсход ад Ленінагорска, за 29 км на паўднёвы ўсход ад Альмецьеўска. Насельніцтва — 4704 чалавекі (2021).
Побач з пасёлкам рака Сцяпны Зай прымае правыя прытокі Зай (Бугульмінскі Зай) і Кудаш, а таксама левы прыток Зай-Каратай. На рацэ Зай вышэй пасёлка збудавана Карабашскае вадасховішча.
Хайке Дрэкслер
Хайке Габрыэла Дрэкслер (Heike Gabriela Drechsler, да замужжа Хайке Габрыэла Даўтэ, Heike Gabriela Daute; нар., Гера, ГДР) — нямецкая лёгкаатлетка, спецыялізавалася ў скачках у даўжыню і ў спрынце. Таксама выступала ў сямібор’і. Адна з наймацнейшых лёгкаатлетак у гісторыі спорту, у 1999 годзе была адной з прэтэндэнтак на званне найлепшай спартсменкі XX стагоддзя па версіі ІААФ.
Адзіная спартсменка, якой удалося заваяваць два залатыя медалі ў скачках у даўжыню на Алімпіядах (у 1992 і 2000 гг.) На Алімпіядзе 1988 года заваявала адразу тры медалі: «срэбра» у скачках у даўжыню і два бронзавыя медалі ў бегу на 100 і 200 метраў.
Мітылена
Мітыле́на, або Мітылі́ні (Μυτιλήνη) — горад, адміністрацыйны цэнтр грэчаскага вострава Лесбас. Насельніцтва (2011 г.) — 27 871 чалавек.
Гісторыя
Старажытныя грэкі лічылі, што назва Мітылены паходзіць ад імя дачкі Макара, старажытнага валадара Лесбаса. У канцы 2 тысячагоддзя да н. э. або ў пачатку 1 тысячагоддзя да н. э. Лесбас быў каланізаваны эалійцамі, якія стварылі шэраг полісаў. У класічны перыяд Мітыленскі поліс займаў большую частку вострава. Яго росквіт абумовілі рэформы Пітака, аднаго з сямі мудрацоў Старажытнай Грэцыі. З Мітылены паходзілі вядомыя старажытнагрэчаскія пісьменнікі Лесх, Сапфо і Геланік.
У 427 г. да н. э. Мітылена была захоплена Афінскім флотам. Афіняне ліквідавалі самастойнасць поліса, а землі падзялілі паміж каланістамі з Атыкі. У 62 г. да н. э. статус свабоднага горада быў адноўлены Пампеям. У рымскі час Мітылена перажыла новы перыяд росквіту. З'яўлялася важным ваенным і адміністрацыйным цэнтрам у складзе Візантыі і Асманскай Порты. З 8 лістапада 1912 г. далучана да Грэцыі.
Гіпускаа
Гіпускаа (, гістарычна Guipúzcoa) — правінцыя на поўначы Іспаніі, у складзе аўтаномнай супольнасці Краіна Баскаў. Адміністрацыйны цэнтр — Данастыя-Сан-Себасцьян. Насельніцтва — 689 тыс. чал. (20-е месца; даныя 2005 года).
Checkpoint Charlie
AM Checkpoint Charlie, або AM Checkpoint C — кантрольна-прапускны пункт на вуліцы Friedrichstraße у Берліне, які існаваў у 1961—1990 гг.
КПП «Чарлі» або проста КПП «Сі» быў створаны амерыканскімі ваеннымі ў выніку будаўніцтва Берлінскай сцяны з боку Заходняга Берліна для пропуску ваенных ЗША і СССР, афіцыйных прадстаўнікоў ФРГ у Заходнім Берліне і дыпламатаў. Стаў адным з сімвалаў Халоднай вайны ў Германіі.
У нашы дні з’яўляецца адной з найбольш вядомых славутасцяў цэнтральнай часткі Берліна. На скрыжаванні вуліц Kochstraße і Friedrichstraße (станцыя метро Kochstraße) працуе музей Museum Haus am Checkpoint Charlie.
Задзім (гміна)
За́дзім (Zadzim) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паддэмбіцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Задзіме. Плошча гміны складае 144,36 км². Станам на 2011 год у гміне Задзім пражывалі 5160 чалавек, шчыльнасць — 37 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 75 населеных пунктаў.
IC 2672
IC 2672 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Краснасельскбудматэрыялы
Будова
На 2017 г. ААТ «Краснасельскбудматэрыялы» ўключала УП «Цэмбуд» (600 супрацоўнікаў, з 11 чэрвеня 1987 г.) і 8 філіялаў:
IC 2672
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Краснасельскбудматэрыялы
Гісторыя
У жніўні 1914 г. акцыянернае таварыства «Валынь» пабудавала цэментны завод на поўдзень ад Краснага Сяла (Роская воласць, Ваўкавыскі павет, Гродзенская губерня), які быў адным найбольшых у Расійскай імперыі. Завод уключаў 2 вытворчыя лініі і чыгунку да станцыі Рось з 2-ма драўлянымі мастамі. Сыравіну з кар’ера дастаўлялі па паветрана-канатнай дарозе, што праіснавала да 1959 года (45 гадоў). Ва ўласнай бандарнай майстэрні выраблялі драўляныя бочкі змяшчальнасцю да 200 кг, у якіх цэмент рассылалі пакупнікам да 1925 года. За год завод выпускаў да 38 000 тонаў цэменту. У 1928 г. атрымалі першы паравы экскаватар. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да Беларускай ССР 14 кастрычніка 1939 г. завод нацыяналізавалі. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 1941—1944 гг. завод прыпыніў працу. 14 ліпеня 1944 г. Чырвоная армія СССР заняла Краснае Сяло, пасля чаго 14 лістапада аднавілі выраб цэменту, які адразу выправілі на адбудову Мінску. Замест заробку работнікам тады выдавалі па 500 грам хлеба за суткі. Пастановай урада на завод накіравалі працаваць 500 вясцоўцаў з ваколіцаў і ўвялі загадам 10-гадзінны працоўны дзень без выхадных. 14 верасня 1945 г. Савет народных камісараў Беларускай ССР зацвердзіў Пастанову аб наданні Ваўкавыскаму цэментнаму заводу наймення «Перамога». Пры заводзе адчынілі Школу фабрычна-заводскога навучання (ШФЗН). У 1948 г. яе замянілі рамеснай вучылішчай і пачалі перавозіць сыравіну аўтамабілямі.
У 1958 г. побач з 1-й вытворчай лініяй збудавалі вярчальныя печы № 4 і 5. Затым дадалі цэх памолу цэменту, драбільнае аддзяленне і клінкерны склад. У выніку выпуск цэменту дасягнуў 629,3 тыс. тонаў за год. У 1965 г. на заводзе ўсталявалі пылаўлоўлівальнікі. Затым вярчальныя печы абсталявалі электрафільтрамі. 4 снежня 1972 г. запусцілі 1-ю чаргу завода азбестацэментных вырабаў. У 1973 г. пусцілі 2-ю чаргу завода. За 1973 г. выпусцілі 43,89 млн плітаў шыфера. 3 чэрвеня 1973 г. пусцілі 1-ю лінію вапнавага завода магутнасцю 100 000 тонаў за год. У 1973 г. на аснове завода стварылі вытворчае аб’яднанне «Ваўкавыскцэментнашыфер», у склад якога ўвайшлі завод азбестацэментных вырабаў, вапнавы завод, прадпрыемства «Ваўкавыскцэмбуд» (з 1987 г.), кар’еракіраванне (з 1988 г.) і горны цэх. У 1974 г. пачалася трубная вытворчасць, збудавалі 6-ю лінію вытворчасці цэменту і ўсталявалі цэментны млын, пасля чаго выпуск цэменту дасягнуў 805,6 тыс. тонаў за год. У 1975 г. лабараторыю прадпрыемства перамясцілі ў новы адымсловы корпус. У 1978—1982 гг. перабудавалі вярчальную печ № 1. У 1979—1982 гг. — вярчальную печ № 2. У 1983 г. на вапнавым заводзе ўвялі 4-ю лінію на 100 000 тонаў вапны за год. У 1984 г. дадалі сіласны склад на 8000 тонаў. Пабудавалі пад’язную чыгунку. Цягам 1983—1986 гг. перабудавалі вярчальную печ № 3. У красавіку 1987 г. на заводзе азбестацэментных вырабаў запрацавала лінія азбестацэментных лістоў магутнасцю 38 млн плітаў за год. Цягам 1987 г. перабудавалі кампрэсарнік і кацельню цэментнага завода. У 1988 г. на даследчым абсталяванні пачалі выраб дробнагрануляванай крэйды магутнасцю 100 000 тонаў за год.
У 1989 годзе ўвялі ў дзеянне 5-ю лінію на вапнавым заводзе. 5 снежня 1989 г. Савет Міністраў БССР зацвердзіў Пастанову № 308 аб будаўніцтве новага цэментнага завода замест завода «Перамога». У 1990 г. вытворчае аб’яднанне «Ваўкавыскцэментнашыфер» стала арэндным прадпрыемствам. На 1996 г. прадпрыемства працягвала працаваць на мясцовых цэментнай гліне і крэйдзе. Азбест пастаўлялі з Расіі. На прадпрыемстве выраблялі портландцэмент, шлакапортландцэмент, будаўнічую вапну, шыфер (азбестацэментныя лісты), азбестацэментныя трубы і грануляваную кармавую крэйду. 31 снежня 1996 г. арэнднае прадпрыемства «Ваўкавыскцэментнашыфер» пераўтварылі ў ААТ «Краснасельскцэмент». 10 студзеня 2001 г. ААТ «Краснасельскцэмент» злілі з Гродзенскім абласным міжкалгаспным прадпрыемствам па вытворчасці цэменту (пас. Краснасельскі) ў ААТ «Краснасельскбудматэрыялы». У снежні 2003 г. запусцілі абсталяванне для памолу цэменту па замкнёным цыкле. 29 красавіка 2004 года ўтварылі ўчастак выпуску каляровай тратуарнай пліткі. 31 мая 2005 г. адчынілі цэх сухіх будаўнічых сумесяў. 1 студзеня 2006 г. пусцілі цэх гідратнай вапны. 19 снежня 2007 г. пусцілі ўстаноўку спальвання зношаных аўтапакрышак. 5 лютага 2009 года ўвялі ў дзеянне цеплаэлектрацэнтраль (ЦЭЦ), якая забяспечыла электраэнергіяй завод азбестацэментных вырабаў і вапнавы завод. 6 лістапада 2009 г. на заводзе азбестацэментных вырабаў пусцілі лінію вытворчасці блокаў з ячэістага бетону.
У 2013 г. да ААТ «Краснасельскбудматэрыялы» далучылі ААТ «Гродзенскі камбінат будаўнічых матэрыялаў», ААТ «Смаргоньсілікатабетон» (Гродзенская вобласць) і ААТ «Краснасельскаўтатранс» (Ваўкавыскі раён). У выніку ў 2014 г. лік супрацоўнікаў вырас да 4,5 тыс. чалавек, з іх 278 на вапнавым заводзе. 5 ліній вытворчасці вапны мелі агульную магутнасць 500 000 тонаў за год. Асноўнымі спажыўцамі вапны выступалі заводы газасілікатных вырабаў: бетонных блокаў і сілікатнай цэглы. Цэментны завод у сярэднім грузіў цэментам каля 60 хапроў штодня, каля 300 тонаў у мяхах па 25 і 50 кг. Сутачная адгрузка складала 10-12 крытых вагонаў. На 2015 г. ААТ «Краснасельскбудматэрыялы» было найбольшым вытворцам будаўнічых матэрыялаў у Беларусі, які ўключаў цэментны завод, завод азбестацэментных вырабаў, вапнавы завод, кар’еракіраванне, санаторый «Пралеска» (вёска Падрось, Краснасельскі пасялковы савет) і далучаныя ААТ у статусе філіялаў. Таксама прадпрыемства вырабляла сілікатную цэглу.
Томі Хаас
Томас Марыа «Томі» Хаас (Tommy Haas; нар., , ФРГ) — нямецкі прафесійны тэнісіст і спартыўны адміністратар, былая другая ракетка свету ў адзіночным разрадзе. Прызёр Алімпійскіх гульняў у адзіночным разрадзе; пераможца 15 турніраў ATP (14 — у адзіночным разрадзе); чатырохразовы паўфіналіст турніраў Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе (тройчы — у Аўстраліі); двухразовы ўладальнік каманднага Кубка свету (1998, 2005) у складзе нацыянальнай зборнай Германіі.
Роя (сяло)
Роя (Roja) — сяло ў Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Ройскай воласці Талсінскага края. Размешчана за 52 км ад чыгуначнай станцыі Стэндэ (на лініі Тукумс — Вэнтспілс), на аднайменнай рацэ. Пры ўпадзенні рэчкі Роя ў затоку каля сяла Роя выяўлены пахаванні вікінгаў у ладдзях. Роя вядома з 1387 года. З 1969 па 1990 гады — пасёлак гарадскога тыпу. Да 2009 года ўваходзіла ў Талсінскі раён; з 2009 па 2021 гады — адміністрацыйны цэнтр Ройскага края.
Аптэка Лаеўскага
Архітэктура
Асіметрычны ў плане з выступаючай цэнтральнай часткай. Заходняя тарцовая сцяна амаль глухая, на ўзроўні другога паверху трохі скошана, да ўсходняй прымыкаюць глухія дваровыя прыбудовы-тамбуры і невялікі тамбур з вокнамі — уваход. Цэнтральная частка фасада мае рэгулярны рытм прамавугольных акон, на ўзроўні першага паверха выступаючая частка выдзелена двума лапаткамі. Паверхні раздзелены паяском, дэкаратыўныя элементы адсутнічаюць.
На ўзроўні другога паверха — лоджыя. Геаметрычнасць розных аб’ёмаў, лаканізм форм, адсутнасць дэкаратыўных элементаў, адпаведнасць будынка свайму прызначэнню даюць падставу аднесці яго да стылю канструктывізму.
Выкарыстоўваецца пад аптэку.
Куйбышаўскі Затон
Куйбышаўскі Затон — пасёлак гарадскога тыпу ў Камска-Усцінскім раёне Рэспублікі Татарстан. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак гарадскога тыпу Куйбышаўскі Затон са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны на правым беразе Волгі (Куйбышаўскае вадасховішча), на поўнач ад месца ўпадзення рэк Ішымка і Мардоўская, за 7 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра Камскае Вусце, за 50 км на ўсход ад чыгуначнай станцыі Каратун (на лініі Свіяжск — Ульянаўск). Рачная прыстань. Насельніцтва — 2457 чалавек (2021).
Юрый Ігаравіч Кендыш
Юрый Кендыш (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца літоўскага клуба «Жальгірыс» з Вільнюса. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2016—2021).
Клубная кар’ера
Гуляў за пастаўскі ПМЦ, мінскі МТЗ-РІПА (пазней «Партызан»).
У студзені 2012 года падпісаў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». У жніўні 2012 года знаходзіўся на праглядзе ў падмаскоўных «Хімках», але не падышоў і хутка падпісаў кантракт з мазырскай «Славіяй».
У студзені 2013 года перайшоў у брэсцкае «Дынама». У «Дынама» не быў трывалым іграком асновы, але нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе на пазіцыі апорнага паўабаронцы. У снежні 2013 года па заканчэнні кантракта пакінуў брэсцкі клуб.
У сакавіку 2014 года папоўніў склад дэбютанта літоўскай A Лігі — футбольнага клуба «Тракай». У складзе «Тракая» стаў трывала выступаць у асноўным складзе. Па выніках сезона 2014 быў прызнаны найлепшым паўабаронцам чэмпіянату Літвы.
У студзені 2015 года накіраваўся на прагляд у стан чэмпіёна Літвы — вільнюскага «Жальгірыса». Пасля паспяховага прагляду ў лютым 2015 года падпісаў кантракт са сталічным клубам. У складзе «Жальгірыса» стаў адным з асноўных ігракоў і дапамог клубу выйграць чарговае чэмпіёнства.
Падрыхтоўку да сезона 2016 пачаў у складзе «Жальгірыса», але ў лютым прыбыў на прагляд у барысаўскі БАТЭ і неўзабаве падпісаў кантракт. Хутка замацаваўся ў аснове барысаўчан на пазіцыі апорнага паўабаронцы. У маі 2016 года не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў склад. У першай палове 2017 года трывала гуляў у аснове барысаўчан, аднак улетку, пасля прыходу каманду Станіслава Драгуна, стаў радзей з’яўляцца на полі.
У жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду малдаўскаму «Шэрыфу». Разам з «Шэрыфам» стаў чэмпіёнам Малдовы, выступаў у групавым этапе Лігі Еўропы. У снежні 2017 года стала вядома аб пераходзе Кендыша ў «Шэрыф» на трывалай аснове. У складзе ціраспальскай каманды яшчэ два раз стаў чэмпіёнам краіны, а ў 2019 годзе з 13 галамі стаў таксама найлепшым бамбардзірам турніру.
У лістападзе 2019 года падпісаў трохгадовы кантракт з салігорскім «Шахцёрам». Дапамог каманде па выніках сезона 2020 стаць чэмпіёнам краіны. У пачатку 2021 года стаў капітанам «Шахцёра». Пачынаў сезон 2021 у стартавым складзе, з чэрвеня выбыў з-за траўмы, канчаткова вярнуўся на поле ў кастрычніку і зноў разам з камандай стаў чэмпіёнам Беларусі.
Ларс Рыдэль
Ларс Петэр Рыдэль (Lars Peter Riedel; нар., , ГДР) — нямецкі лёгкаатлет, кідальнік дыска, алімпійскі чэмпіён 1996 года, пяціразовы чэмпіён свету, чэмпіён Еўропы, 11-разовы чэмпіён Германіі. Удзельнік чатырох Алімпіяд (1992, 1996, 2000, 2004) і васьмі чэмпіянатаў свету.
Выступаў за клубы «Карл-Маркс-Штат», «Майнц», «Хемніц».
Юрый Ігаравіч Кендыш
Міжнародная кар’ера
У 2011—2012 гадах гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
9 лістапада 2016 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Грэцыі (1:0).
Алькой
Алько́й (Alcoy, Alcoi) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Алікантэ ў складзе аўтаномнай супольнасці Валенсія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Валье-дэ-Алькой. Займае плошчу 129,86 км². Насельніцтва — чалавек (на 2010 год). За 60 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі. Размешчаны каля зліцця двух патокаў ракі Серпіс, на поўнач ад горада Алікантэ.
Грэчаская дзяржава
Гісторыя
Пасля завяршэння аперацыі «Марыта» Грэцыя была цалкам акупавана нямецкімі, італьянскімі і балгарскімі войскамі, а кароль Георг II вымушаны быў бегчы за мяжу. Грэчаскі генерал Георгіяс Цалакаглу быў прызначаны прэм'ер-міністрам грэчаскага ўрада 30 красавіка 1941 года, а ўзначаліў краіну паўнамоцны прадстаўнік Рэйха Гюнтэр Альтэнбург.
Цалакаглу падчас выканання сваіх службовых абавязкаў перарываў любыя антынямецкія паўстанні і спробы аднавіць манархію. У гэтым яму дапамагалі нямецкія гарнізоны, якія заставаліся ў Грэцыі. Аднак гэта прыводзіла толькі да пагаршэння агульнага стану эканомікі Грэцыі і росту незадаволенасці грамадзян. Цалкам была разбурана інфраструктура, усе прыпасы канфіскоўваліся ў насельніцтва і адпраўляліся войскам. Больш таго, большую частку даходаў грэчаскі ўрад перадаваў немцам, забяспечваючы іх як прыпасамі, так і фінансамі. Гэта палітыка прывяла да голаду зімой 1941—1942 гадоў, падчас якога памерлі больш за 300 тысяч чалавек.
Нягледзячы на патрабаванні адстаўкі Цалакаглу, той адмаўляўся пакідаць сваю пасаду. Больш за 80 тысяч чалавек былі сагнаны на працу ў Германію ў часы кіравання Цалакаглу, а тыя, хто адмаўляўся пакідаць краіну, знішчаліся фізічна. Урэшце, замест генерала Цалакаглу 17 лістапада 1942 года быў прызначаны Канстантынас Лагафетопулас. Ён абвясціў пра тое, што на прымусовыя працы ў Германію было адпраўлена больш за 80 тысяч чалавек, што выклікала масавае абурэнне грамадзян. Таксама Лагафетопулас пратэставаў супраць канфіскацыі прыпасаў і патрабаваў зменшыць долю паставак тавараў у Германію. Гэта прывяло да таго, што і Лагафетопулас 6 красавіка 1943 года быў адпраўлены ў адстаўку.
Пасля адстаўкі Лагафетопуласа італьянская адміністрацыя на акупаваных тэрыторыях Грэцыі папрасіла немцаў прызначыць прэм'ер-міністрам Сатырыяса Гацаманіса, аднак урад узначаліў былы манархіст Іааніс Раліс. Раліс стварыў Батальёны бяспекі, якія разам з сіламі СС душылі мецяжы і партызанскія паўстанні. Нягледзячы на гэтыя жорсткія меры, рух Супраціўлення не распаўся. У кастрычніку 1944 года англійскія войскі высадзіліся ў Грэцыі, амаль цалкам вызваленай Народна-вызваленчай арміяй Грэцыі. Цалакаглу, Лагафетопулас і Раліс былі арыштаваны і пазней асуджаны. Брытанскае ўмяшанне і падтрымка калабарацыяністаў неўзабаве прывялі да Грамадзянскай вайны.
Сакрамента (рака)
Сакраме́нта (Sacramento River) — рака ў ЗША, самая доўгая рака штата Каліфорнія.
Даўжыня ракі 719 км. Бярэ пачатак недалёка ад гары Шаста. Працякае па Каліфарнійскай даліне, размешчанай паміж хрыбтом Сьера-Невада і Берагавымі хрыбтамі. Упадае ў заліў Сан-Францыска, зліваючыся з ракой Сан-Хаакін. На рацэ вадасховішча Шаста. Прыток — Амерыкан-Рывер.
Месца інтэнсіўнай здабычы золата ў перыяд «залатой ліхаманкі».
IC 2673
IC 2673 — галактыка тыпу Sc    R  ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Загнаньск (гміна)
За́гнаньск (Zagnańsk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кялецкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Загнаньску. Плошча гміны складае 124,37 км². Станам на 2006 год у гміне Загнаньск пражывалі 12 746 чалавек, шчыльнасць — 102,3 чал./км².
Рыбная Слабада
Рыбная Слабада (Ры́бная Слобода́, Балык Бистәсе) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Рыбна-Слабадскога раёна Рэспублікі Татарстан. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак гарадскога тыпу Рыбная Слабада са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Пасёлак размешчаны на беразе Куйбышаўскага вадасховішча (Кама), за 70 км на паўднёвы ўсход ад Казані (91 км па дарозе). Насельніцтва — 7590 чалавек (2021).
Сан-Францыска (заліў)
Заліў Сан-Францыска (San Francisco Bay) — заліў, размешчаны ў штаце Каліфорнія, ЗША.
Берлінскі метрапалітэн
Берлінскі метрапалітэн (U-Bahn Berlin) складае разам з берлінскай гарадской электрычкай аснову грамадскага транспарту сталіцы Германіі.
Найстарэйшае ў Германіі берлінскае метро было адкрыта ў 1902 годзе. У праектаванні берлінскага метро прымаў актыўны ўдзел Вернер фон Сіменс.
На дадзены момант у сетку берлінскага метро ўваходзяць 173 станцыі і 9 ліній (плюс яшчэ адзін асобны ўчастак лініі U55, які пасля павінен уз'яднацца з асноўнай лініяй U5) даўжынёй 151,7 км. Каля 80 % шляхоў знаходзяцца пад зямлёй. Колькасць перавезеных пасажыраў складае парадку 473,1 мільёнаў пасажыраў у год (2008).
Лімазана
Лімазана (Limosano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Ludovico.
Красная Гара (Шаркаўшчынскі раён)
Кра́сная Гара́ (, Красная Гора) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1940—1954 гадах цэнтр Краснагорскага сельсавета. Да 15 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Завуццеўскага сельсавета, да 3 кастрычніка 1959 года — у склад Сцефанполлеўскага сельсавета Дзісенскага раёна , да 21 кастрычніка 1959 года ў падпарадкаванні Пліскага раёна, з 21 кастрычніка 1959 года ў складзе Лужкоўскага сельсавета Пліскага раёна.
Муна (прыток Лены)
Му́на, Улахан-Муна (Му́на, Улахан-Муна)  — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Рэспубліцы Саха (Якуція), левы прыток ракі Лена (басейн мора Лапцевых).
Даўжыня ракі 715 км. Плошча вадазбору 30 100 км². Сярэдні расход вады ў вусці складае 40 м³/с, сярэдні аб’ём сцёку 1,262 км³/год. Выток ракі і вадазбор знаходзіцца на паўночна-ўсходнім ускрайку Сярэднесібірскага пласкагор’я. Замярзае ў канцы лістапада — пачатку снежня, вызваляецца ад лёду ў канцы красавіка — пачатку мая. Жыўленне ракі снегавое і дажджавое. На пойме ракі вялікая колькасць азёр тэрмакарставага паходжання. Суднаходная на адлегласці 100 км ад вусця.
Прытокі Муны: Тэнкэ-Муна, Алыы-Муна, Уулаах-Муна (Улаах-Муна), Даалдыкаан, Саха-Бысыта, Чукар, Ыраах, Ыраас-Юрэх, Міхайла-Юрэгэ, Эгэліндэ, Кусаган-Юрэх, Улахан-Макар-Юрэх, Бэрэ-Юрэх, Мунакаан, Самыыр-Юрэх, Алысардаах-Муна-Юрэгэ, Білір-Юрэгэ, Дабылалаах-Юрэгэ, Чайдаах-Арыытын-Юрэгэ, Ыынгыр-Хайа-Юрэгэ, Сюгюрэмнээх, Хахчаан і інш.
Богдан Лобанц
Богдан Лобанц (Bogdan Lobonţ; нар., Хунедаара, Румынія) — былы румынскі футбаліст, брамнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Румыніі (1998—2018).
Клубная кар’ера
Богдан Лобанц пачаў кар’еру ў сваім родным горадзе Хунедаара, выступаючы за «Карвінул». У 1997 годзе Лобанц перайшоў у «Рапід» з Бухарэста, у якім выдатна выступаў. Перайшоў у 2000 годзе ў «Аякс, але неспрактыкаванасць, а пазней і траўма не дазволілі Богдану стаць іграком асноўнага складу, і на адзін сезон ён быў аддадзены ў арэнду бухарэсцкаму «Дынама». Вярнуўшыся ў «Аякс», Лабонц перыядычна абараняў браму клуба, добра зарэкамендаваў сябе ў матчах чэмпіянату Нідэрландаў і Лізе чэмпіёнаў. У студзені 2006 Лобанц быў прададзены клубу італьянскай Серыі A «Фіярэнціна», які шукаў замену брамніку Себасцьену Фрэ, які атрымаў траўму. Хоць Лобанц выдатна гуляў за «Фіярэнціну», па вяртанні Фрэ Богдан стаў запасным іграком. Страціўшы месца ў нацыянальнай зборнай Румыніі, Лабонц вырашыў пакінуць клуб і ў 2006 годзе вярнуўся на радзіму гуляць за «Дынама» Бухарэст, у якім да таго выступаў у арэндзе. Шмат у чым дзякуючы Лабонцу «Дынама» выйграла чэмпіянат Румыніі і прайшло кваліфікацыю Лігі чэмпіёнаў. З 2009 года Богдан выступаў за «Рому» ў якасці запаснога брамніка, з 2013 года не з’яўляўся на полі ў афіцыйных матчах. У чэрвені 2018 года завяршыў кар’еру
Міжнародная кар’ера
Лобанц быў трывалым іграком зборнай Румыніі, адгуляўшы больш за 70 матчаў, яго дэбют адбыўся ў 1998 годзе. На чэмпіянаце Еўропы 2008 Богдан быў асноўным брамнікам зборнай. З 2013 года перастаў выступаць за зборную, аднак 5 чэрвеня 2018 года згуляў у сваім развітальным матчы супраць Фінляндыі (2:0).
Клубныя
«Рапід»:
«Дынама»:
«Аякс»:
Царква Англіі
Царква Англіі (Church of England) — дзяржаўная хрысціянская царква ў Англіі (Злучанае Каралеўства), Маці-Царква (The Mother Church) сусветнай англіканскай супольнасці. Англійская царква адарвалася ад Каталіцкай у 1534 годзе па волі караля Генрыха VIII, прычым першапачатковы разрыў не суправаджаўся значнымі зменамі ў багаслоўі і абраднасці. Пры сыне Генрыха, Эдуардзе VI, у Царкве Англіі набралі сілу ідэі Рэфармацыі, прыхільнікам якіх быў і тагачасны прымас Томас Кранмер. Пасля смерці Эдуарда на трон узышла яго сястра Марыя I, якая на нядоўгі час уз’яднала англійскую царкву з Рымам. Праўленне Марыі доўжылася ўсяго пяць гадоў, а яе малодшая сястра і наступніца Лізавета I у 1558 годзе ўзнавіла разрыў з Рымам і ўсталявала курс на прыняцце асноўных пратэстанцкіх ідэй пры захаванні пэўных элементаў традыцыйнай арганізацыі і богаслужэння. Вынікам далейшага развіцця стала сучасная Царква Англіі, якая часта вызначае сябе як адначасова Каталіцкую і Рэфармаваную.
Юрысдыкцыя Царквы Англіі распаўсюджваецца таксама на Востраў Мэн праз дыяцэз Садор і Мэн, у той час як Нармандскія астравы з’яўляюцца часткай дыяцэзіі Вінчэстэр. Шэраг англіканскіх суполак на тэрыторыі кантынентальнай Еўропы, былога Савецкага Саюза, Турцыі і Марока аб’яднаны ў дыяцэзіі Гібралтара ў Еўропе.
Гаагская канферэнцыя круглага стала
Гаагская канферэнцыя круглага стала (23 жніўня — 2 лістапада 1949 года) — канферэнцыя ў Гаазе, якая прывяла да стварэння адзінай незалежнай інданезійскай дзяржавы.
Перадгісторыя
Увесну 1942 года Нідэрландская Ост-Індыя была захоплена Японіяй. У гады японскай акупацыі інданезійскія нацыяналісты за кошт супрацы з японскімі акупацыйнымі ўладамі здолелі закласці асновы будучай незалежнай дзяржавы, і пасля капітуляцыі Японіі, пакуль нідэрландская адміністрацыя яшчэ не вярнулася, 17 жніўня 1945 года была абвешчана незалежнасць Інданезіі. Нідэрландскія ўлады, якія вярнуліся, паспрабавалі аднавіць даваеннае статус-кво, і пачалася вайна за незалежнасць Інданезіі. Увосень 1946 года бакі паспрабавалі вырашыць справу мірам і склалі Лінгаджацкае пагадненне, але ўлетку 1947 года Нідэрланды дэнансавалі яе, і вайна аднавілася. Не ўсе інданезійцы падтрымвалі лідараў Рэспублікі Інданезія, і таму нідэрландскім уладам атрымалася дамовіцца з некаторымі мясцовымі сіламі пра стварэнне шэрага лаяльных да Нідэрландаў дзяржаўных утварэнняў. Пад эгідай ААН зімой 1947—1948 гадоў было складзена Рэнвільскае пагадненне, якая агадвае ўтварэнне ў Інданезіі федэратыўнай дзяржавы, у якой Рэспубліка Інданезія была б адным са штатаў. Аднак у 1948 годзе Нідэрланды, вырашыўшы скарыстацца ўнутранай інданезійскай бязладзіцай, паспрабавалі вырашыць справу сілай і аднавілі вайну. Аднак інданезійскія партызаны вымусілі нідэрландцаў замкнуцца ў гарадах, і ціск ААН на міжнародным роўні вымусіў Нідэрланды вярнуцца да загадзя ўзгодненага плана. Пагаднення Рума — Ван Роена ўдакладнілі канкрэтыку ўдзелу Рэспублікі Інданезія ў будучых перамовах. Пад канец ліпеня — пачатку жніўня ў Джак'якарце адбыліся дзве інданезійскія канферэнцыі, на якіх прадстаўнікі Рэспублікі Інданезія і іншых інданезійскіх дзяржаўных утварэнняў узгаднілі свае пазіцыі на будучых перамовах у Гаазе.
Канферэнцыя
На канферэнцыі ў Гаазе бралі ўдзел прадстаўнікі Рэспублікі Інданезія, Нідэрландаў і Федэральнай кансультацыйнай асамблеі (якая прадстаўляла розныя дзяржавы, створаныя ў Інданезіі нідэрландцамі). У выніку канферэнцыі быў выпрацаваны шэраг дакументаў — Хартыю пра перадачу суверэнітэту, пагадненні па сацыяльных, эканамічных і ваенным пытанням, і т.п. Аднак два пытанні сталі каменем спатыкнення. Першым з праблемных пытанняў аказалася пытанне пра абавязкі нідэрландскай каланіяльнай адміністрацыі. Кожны з бакоў прадставіў сваю аргументацыю і разлікі наконт таго, ці павінна будучая інданезійская дзяржава несці адказнасць па абавязках, зробленым каланіяльнай адміністрацыяй пасля таго, як яна капітулявала перад японцамі ў 1942 годзе, у прыватнасці інданезійцы не разумелі, чаму яны павінны сплачваць нідэрландскую вайну супраць іх саміх. У канцы-канцоў, пад ціскам некаторых прадстаўнікоў з камісіі ААН, інданезійскі бок усвядоміў, што ўзяцце на сябе частцы абавязкаў стане патрэбнай платай за перадачу суверэнітэту. 24 кастрычніка інданезійскі бок пагадзіўся ўзяць абавязанне па выплаце абавязку нідэрландскай каланіяльнай адміністрацыі ў аб'ёме каля 4,3 мільярда гульдэнаў.
Другім пытаннем, што завяло перамовы ў тупік, стала пытанне пра тое, ці павінна ўвайсці ў склад Інданезіі заходняя частка вострава Новая Гвінея. Інданезійскі бок лічыў, што ў склад Інданезіі павінна ўвайсці ўся тэрыторыя былой Нідэрландскай Ост-Індыі, нідэрландскі ж бок сцвярджаў, што Заходняя Новая Гвінея этнічна ніяк не злучана з астатнім архіпелагам. У выніку, 1 лістапада было вырашана, што пытанне пра статус Заходняй Новай Гвінеі павінна быць урэгулявана паміж Інданезіяй і Нідэрландамі цягам года пасля перадачы суверэнітэту.
Вынікі і наступствы
Канферэнцыя афіцыйна завяршыла працу 2 лістапада 1949 года. 27 снежня 1949 года была абвешчана дзяржава Рэспубліка Злучаныя Штаты Інданезіі.
Георгіяс Цалакаглу
Гео́ргіяс Цала́каглу (Γεώργιος Τσολάκογλου; красавік, вёска Рэнтына, ном Трыкалы і Кардыцы, Фесалія, Каралеўства Грэцыя — , Афіны, Каралеўства Грэцыя) — грэчаскі генерал, прэм’ер-міністр марыянетачнага ўрада акупаванай Грэцыі ў 1941—1942 гадах.
Біяграфія
23 красавіка 1941 года ў парушэнне загаду грэчаскага галоўнакамандуючага падпісаў з прадстаўнікамі нямецкага і італьянскага камандавання акт аб капітуляцыі грэчаскіх войскаў, пасля чаго стаў першым прэм’ер-міністрам марыянетачнага ўрада акупаванай Грэцыі (1941—1942).
Цалакаглу падчас выканання сваіх службовых абавязкаў перарываў любыя антынямецкія паўстанні і спробы аднавіць манархію. У гэтым яму дапамагалі нямецкія гарнізоны, якія заставаліся ў Грэцыі. Аднак гэта прыводзіла толькі да пагаршэння агульнага стану эканомікі Грэцыі і росту незадаволенасці грамадзян. Цалкам была разбурана інфраструктура, усе прыпасы канфіскоўваліся ў насельніцтва і адпраўляліся войскам. Больш таго, большую частку даходаў грэчаскі ўрад перадаваў немцам, забяспечваючы іх як прыпасамі, так і фінансамі. Гэта палітыка прывяла да голаду зімой 1941—1942 гадоў, падчас якога памерлі больш за 300 тысяч чалавек.
Нягледзячы на патрабаванні адстаўкі Цалакаглу, той адмаўляўся пакідаць сваю пасаду. Больш за 80 тысяч чалавек былі сагнаны на працу ў Германію ў часы кіравання Цалакаглу, а тыя, хто адмаўляўся пакідаць краіну, знішчаліся фізічна. Урэшце, замест генерала Цалакаглу 17 лістапада 1942 года быў прызначаны Канстантынас Лагафетопулас.
У 1945 годзе грэчаскім судом прысуджаны да смерці. Прысуд быў заменены на пажыццёвае зняволенне. Памёр ад лейкеміі ў маі 1948 года.
Вельямовічы
Вельямо́вічы (, Вельямовичи) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета. За 28 кіламетраў на паўднёвы захадзе ад Брэста, 7 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Лышчыцы, на аўтадарозе Воўчын-Брэст.