cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Быстрыца)
Гісторыя
У 1865 годзе Быстрыцкі Крыжаўзвіжанскі касцёл перадалі пад праваслаўную царкву. Як праваслаўная царква ён праіснаваў больш за 50 гадоў. У 1918—1926 гадах будынак вернуты каталікам і рэканструяваны па першапачатковым прызначэнні.
Архітэктура
Аднанефны дзвюхвежавы з пяціграннай апсідай (да яе з поўначы прыбудавана сакрысція) мураваны храм мае сіметрычна-восевую падоўжаную кампазіцыю. У сілуэце будынку дамінуюць две чатырох’ярусныя вежы галоўнага фасада, лёгкія і струменістыя па архітэктарнай трактоўцы (вязкі пілястраў, скразная аркатура вежаў, высокія нішы). Вежы аб’яднаны трохвугольным шчытом, за якім схаваны двухсхільны (вальмавы над апсідай) дах. Вертыкальнасць фасаду з увагнута-пукатымі хвалістымі плоскасцямі сцен і карнізнымі паясамі падкрэслівае гарызантальная рустоўка цокаля. Бакавыя фасады і апсіда вырашаныя плоскасна, сіметрычна расчлянёны парамі арачных акон і тонкімі падвойнымі лапаткамі ў прасценках, апяразаны прафіляваным антаблементам. Зала касцёлу перакрытая цыліндрычным на папружных арках скляпеннем, якое пераходзіць у конху апсіды, сакрысція — цыліндрычным з распалубкамі. Скляпенні дэкарыраваны арнаментальнай размалёукай XIX ст. Сцены крапаваны падвойнымі канеліраванымі пілястрамі, завершаны моцным прафіляваным антаблементам. Пластыка-дэкаратыўны акцэнт інтэр'еру — галоўны алтар, разгорнуты па гранях апсіды і падзелены крапаваным антаблементам на два ярусы. Складаная калонна-пілястравая кампазіцыя першага ярусу, выкананая з карычневага стука і з пазалотай на капітэлях, фланкіраваная дзвюма драўлянымі скульптурамі апосталаў. У адным барочна-ракайльным стылі зробленыя і два меншыя па маштабе кулісныя алтары. Над уваходам хоры абмежаваныя крывалінейным філёнгавым парапетам.
Помнік рэспубліканскага значэння.
Голуб лаўравы
Columba junoniae — птушка сямейства галубіныя. Эндэмік Канарскіх астравоў, астравоў Пальма, Тэнэрыфэ і Гамера.
Апісанне
Columba junoniae даўжынёй 38 см. Апярэнне пераважна чырвона-карычневага колеру. Галава і шыя, а таксама хвост светла-шэрай афарбоўкі. Характэрнай прыкметай з'яўляецца шырокая і светлая аблямоўка хваста.
Месцапражыванне
Асноўным месцам пражывання з'яўляюцца лаўравыя лясы.
Размнажэнне
Гняздуецца на дрэвах, адкладаючы адзінае крэмава-белае яйка. Птушаня вылупляецца праз 18-19 дзён.
Папуляцыя
Папуляцыя налічвае ад 1000 да 2000 птушак.
Стары горад
Стары горад — назва гістарычнага цэнтра пераважна еўрапейскіх гарадоў:
Віктар Іванавіч Сахно
Віктар Іванавіч Сахно (, г. Бэрыслаў, Херсонская вобласць — 7 жніўня 2007, г. Мінск ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Днепрапятроўскі інжынерна-транспартны інстытут у 1960 годзе. Працаваў у Данецкім філіяле Дзіпраграда, з 1970 года — у Мінскграмадзянпраекце, з 1979 па 1994 год — галоўны спецыяліст, кіраўнік архітэктурнай майстэрні БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: Паўднёва-Заходні жылы раён, мікрараёны № 245, 239, 236, праект забудовы грамадска-адміністрацыйнага цэнтра, комплекс педінстытута ў Горліўцы Данецкай вобласці (1960—1970), жылыя раёны Камсамольскі ў Славянску (196]), Янакіевэ (1970); у аўтарскім калектыве: ПДП і праекты забудовы Барысава, Жодзіна, Салігорска (1975), ПДП рэканструкцыі гістарычнага цэнтра Пінска (1981), праекты планіроўкі і забудовы новых жылых раёнаў Мінскай АЦЭЦ і аэрапорта «Мінск-2» (1983).
Электронная дэмакратыя
Электронная дэмакратыя, або э-дэмакратыя (e-democracy, спалучэнне словаў "электронная" і "дэмакратыя") – уяўляе сабой тэхналогію інфармацыі і камунікацыі 21-га стагоддзя для прасоўвання дэмакратыі. Яна азначае форму праўлення, у якой мяркуецца, што ўсе дарослыя грамадзяне могуць на роўных умовах удзельнічаць у прапанове, развіцці і сварэнні законаў. Э-дэмакратыя стварае сацыяльныя, эканамічныя і культурныя падставы для свабоднага палітычнага самавызначэння.
Катон
Катон — старажытнарымскі кагномен.
Dama dama mesopotamica
Dama dama mesopotamica — падвід лані, які распаўсюджаны ў Пярэдняй Азіі.
Апісанне
Dama dama mesopotamica буйнейшая за лань, яе рогі большыя і менш галінастыя.
Арэал
На сённяшні дзень гэты падвід практычна вымер, прадстаўнікі жывуць толькі на невялікай тэрыторыі ў на поўдні Ірана, у двух невялікіх запаведніках ў Мазендэране на поўначы Ірана, на поўначы Ізраіля і на востраве на возеры Урмія на паўночным захадзе Ірана і некаторых частках Ірака. Раней іх арэал распаўсюджваўся ад Месапатаміі і Егіпта да Кірэнаікі і Кіпра. Для жыцця гэтыя лані аддаюць перавагу адкрытай лясістай мясцовасці. У цяперашні час іх разводзяць у заапарках і парках у Іране, Ізраілі і Германіі. Існуючая папуляцыя можа пакутаваць ад і адсутнасці генетычнай разнастайнасці. З 1996 года іх паспяхова з гадавальніка ў Кармелі ў дзікую прыроду на поўначы Ізраіля і больш за 650 асобін зараз жывуць у Галілеі, на горнай градзе Кармель і ў раёне ракі.
Баёма
Вадаспады Баёма, вадаспады Стэнлі — вадаспады (парогі) на рацэ Конга, у ДРК. 7 вялікіх парогаў агульным падзеннем больш 40 метраў на працягу каля 150 км. Другая назва дадзена ў гонар Генры Мортана Стэнлі.
Роўнаапостальны
Роўнаапостальны (Ισαπόστολος, aequalis apostolis) — лік праваслаўных святых, якія асабліва праславіліся прапаведаваннем Евангелля і зваротам народаў у хрысціянскую веру.
У набажэнстве Рускай Праваслаўнай Царквы роўнаапостальныя Кірыл і Мяфодзій, а таксама роўнаапостальны вялікі князь Уладзімір асобна згадваюцца падчас літургіі і за іх на праскамідыі вымаецца восьмая частка з трэцяй прасфары.
Пакутнік
Паку́тнік, або страстаце́рпец  — лік праваслаўных святых, якія цярпелі пакуты (страсць, πάθος,, passio) у імя Ісуса Хрыста. Звычайна пакутнікамі называюць тых святых, што прынялі мучаніцкую смерць не за хрысціянскую веру, у адрозненне ад мучанікаў і велікамучанікаў, магчыма, нават ад сваіх блізкіх і аднаверцаў — з прычыны іх злосці, карысталюбства, вераломства, змовы. Адпаведна, у гэтым выпадку падкрэсліваецца асаблівы характар іх подзвігу — незласлівасць, што з'яўляецца адной з запаведзяў Ісуса Хрыста.
Пакутнікамі лічацца святыя Барыс і Глеб, святы Дзімітрый Угліцкі, прападобны Дула, які жыў у V стагоддзі. У 2000 годзе апошні расійскі імператар Мікалай II і яго сям'я, расстраляныя паводле рашэння Уральскага Савета ў 1918 годзе, былі кананізаваны ў ліку пакутнікаў.
Коратка подзвіг пакутніцтва можна вызначыць як пакуты за выкананне Запаведзяў Божых (Запаведзі Ісуса Хрыста і Запаведзі Закона Божага), у адрозненне ад мучаніцтва — якое з'яўляецца пакутай за вызнанне веры ў Ісуса Хрыста (веры ў Бога) у часы ганенняў і пры спробах ганіцеляў прымусіць адрачыся ад веры.
Euphorbia arbuscula
Euphorbia arbuscula — від раслін роду сямейства.
Асяроддзе пражывання i распаўсюджванне
Эндэмік архіпелага Сакотра (Емен). Месцы росту — сухія зараслі кустоў, трапічныя і субтрапічныя лясы.
Экалогія
Расліна з’яўляецца істотным элементам корму жывёл у сухі сезон. Калі колькасць жывёл значна павялічыцца або наступіць чарада засушлівых гадоў, тады колькасць Euphorbia arbuscula можа хутка скарачацца. Невялікая колькасць раслін расце на астравах і Самха (астравы архіпелага Сакотра) асабліва ўразлівыя.
Сістэматыка
Расліна было апісана Ісаакам Бейлі Бальфурам у, апісанне ўпершыню апублікавана ў 1884 годзе
Шапялі
Шапялі́ (, Шепели) — вёска ў паўночнай частцы Мінскага раёна Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Юзуфоўскага сельсавета.
Геаграфія
Размешчана на паўночным схіле Мінскага ўзвышша на скрыжаванні аўтадарогі Мінск — Калачы — Мядзел з аўтадарогай  Юзуфова — Лысая Гара — Жукаўка. Непадалёк ад вёскі знаходзіцца Лысая гара (342 м), другая па вышыні кропка Беларусі пасля Дзяржынскай (Святой) гары.
Гісторыя
У 1924 і 1925—1954 гадах цэнтр Шапялёўскага сельсавета.
Парубкі
Па́рубкі (, Парубки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывіцкага сельсавета.
Кракаўскае прадмесце
Пачынаецца ля Замкавай плошчы, дзе знаходзілася разбураная ў XIX стагоддзі Кракаўская брама — важны элемент умацаванняў Старога горада. Дарога вяла на поўдзень у бок Кракава ўздоўж берага Віслы над абрывістым адхонам. Уздоўж дарогі знаходзіліся самыя прыгожыя палацы і касцёлы Варшавы. У XIX стагоддзі былі пабудаваны будынкі варшаўскага ўніверсітэта і Акадэміі вытанчаных мастацтваў. Перпендыкулярна Кракаўскаму прадмесцю ў эпоху барока была створана Саксонская вось — горадабудаўнічы комплекс плошчаў, палацаў і паркаў.
У 2006—2008 гадах Кракаўскае прадмесце было значна мадэрнізавана, яно атрымала шырокія тратуары і новую вузкую маставую з кітайскага граніту. З тых часоў дапускаецца рух толькі аўтобусаў і таксі. Вуліца Кракаўскае прадмесце разам з вуліцай Новы Свят і Уяздоўскімі алеямі з'яўляюцца часткамі Каралеўскага гасцінца Варшавы.
Мучанік
Му́чанік (μάρτυς, μάρτῠρος — сведка, martyr — сведка) — чалавек, які зведаў ганенні і/ці прыняў смерць за адмаўленне, прапаведаванне, ці адмову адрачыся ад сваіх рэлігійных ці свецкіх поглядаў. Большасць мучанікаў шануюцца паслядоўнікамі ці нават лічацца святымі, становячыся сімвалам гераічнасці і мужнасці. Мучанікі адыгрываюць значную ролю ў гісторыі рэлігій.
Першамучанік — першы па часе мучанік у якой-небудзь краіне ці сярод якой-небудзь групы людзей.
Мучанік у хрысціянстве
У хрысціянстве мучанік — чалавек, які прыняў мукі і смерць за вызнанне веры ў Ісуса Хрыста. У хрысціянстве мучанікі складаюць адзін з найстаражытных лікаў святасці.
Хрысціянскае царква шанавала святога мучанікам толькі тады, калі мелася поўнае перакананне, што чалавек не адступіўся падчас мучаніцкага подзвігу, а здзейсніў яго ў адзінстве з Царквой, цалкам аддаўшыся ў рукі Промыслу Божага. Не маглі, вядома, быць прылічаны да святых пацярпелыя ератыкі ці схізматыкі, а таксама тыя, што адпалі з-за царкоўнага расколу ці з-за здрады, або тыя, што пацярпелі не за веру ў Хрыста.
9-е і 34-е правілы Лаадыкійскага сабору 343 года, якія несумнеўна адлюстровалі ўжо ўсталяваны царкоўны погляд, прама называюць тых, хто памёр не за хрысціянскую веру, ілжэмучанікамі і забараняюць членам Царквы пад пагрозай адлучэння наведваць месцы іх пахаванняў з якой бы там ні было мэтай. Варта таксама адзначыць, што Царквой, як правіла, не прызнаваліся мучанікамі хрысціяне, якія наўмысна дамагліся смерці сваімі абуральнымі паводзінамі, як напрыклад паступалі данатысты. Так напрыклад, епіскап Менсурый Карфагенскі (пачатак IV стагоддзя) забараняў сваёй пастве наведваць у вязніцах тых, хто трапляў туды з-за абразы язычнікаў, а Эльвірскі сабор, які адбыўся ў 305 годзе, пастанавіў, што забітыя ў паходах пры разбурэнні язычніцкіх капішчаў і ідалаў не павінны прызнавацца мучанікамі.
Парэчкі залацістыя
Парэ́чкі залацістыя, Парэчкі залатыя (Ribes aureum) — від раслін сямейства агрэставых.
Апісанне
Лісце — супраціўнае, трохлопасцевае. Лопасці закругленыя, жылкаванне пальчастае. Можа дасягаць 5 см у шырыню, чаранок прыкладна такой жа даўжыні, што і ліставая пласцінка.
Ад 5 да 15 кветак сабраны ў гронку каля 8 см даўжынёй, заўсёды маюць прылісткі, на якіх знаходзяцца валасінкі і залозы. Тонкія жоўтыя кветкі без паху, маюць 5 завостраных чашалісцікаў і 5 жоўтых пялёсткаў, якія з узростам набываюць чырвонага колеру.
Распаўсюджанне і выкарыстанне
Радзіма віду — Паўночная Амерыка, дзе ён цвіце з лютага па красавік.
Таксанамія
Від Парэчкі залацістыя ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Мікалай Емяльянавіч Заяц
Мікалай Емяльянавіч Заяц (нар., в. Страдзеч, Брэсцкі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне эканомікі і фінансаў. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003), Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1996—2002). Доктар эканамічных навук (1991), прафесар (1993). Заслужаны эканаміст Рэспублікі Беларусь (1998).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 студзеня 1943 года ў в. Страдзеч Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі (1969). З 1969 года — старэйшы метадыст Міністэрства фінансаў БССР. З 1976 года — малодшы навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік БелНДІ эканомікі і арганізацыі сельскай гаспадаркі. З 1978 года — асістэнт, старшы выкладчык, дацэнт кафедры Беларускага дзяржаўнага інстытута народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава. З 1991 года — прарэктар па вучэбнай рабоце, з 1998 года — прарэктар па навуковай рабоце, з 2002 года — загадчык кафедры Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. Адначасова з 1994 года — член Прэзідыума ВАК Рэспублікі Беларусь.
Памёр 27 красавіка 2004 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне фінансава-крэдытнай і падатковай палітыкі, валютна-фінансавага і бюджэтнага рэгулявання, цэнаўтварэння, эканомікі і фінансаў аграпрамысловага комплексу. Узначальваў навуковыя калектывы па распрацоўцы праектаў Падатковага кодэкса і канцэпцыі фарміравання бюджэту, якія ўвайшлі ў Закон Рэспублікі Беларусь «Аб бюджэце»; пілотнай праграмы па страхаванні крэдытаў, выдадзеных на інавацыйныя мэты; на працягу шэрагу гадоў кіраваў працай па штоквартальным маніторынгу тэндэнцый у макраэканамічнай сферы; удзельнічаў у распрацоўцы праграмы фінансавага аздараўлення эканомікі Рэспублікі Беларусь, прынятай Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь да рэалізацыі. З’яўляецца каардынатарам Дзяржаўнай праграмы «Нацыянальная эканоміка і стратэгія развіцця», шэф-рэдактарам, навуковым кансультантам, адным з заснавальнікаў навукова-практычнага часопіса «Фінансы, улік, аўдыт». Пад яго кіраўніцтвам упершыню ў Рэспубліцы Беларусь выдадзены падручнікі па тэорыі фінансаў, падатках, фінансах прадпрыемстваў і інш.
Аўтар больш за 130 навуковых прац, у т.л. 3 манаграфій, 12 падручнікаў.
Перапіс Квірынія
Перапіс Квірынія праводзіўся ў рымскіх правінцыях Сірыя і Іудзея для мэт падаткаабкладання ў 6/7 гг. н.э. Перапіс прайшоў падчас праўлення Аўгуста (27 г. да н.э. — 14 н.э.), калі Публій Сульпіцый Квірыній быў ​​прызначаны губернатарам Сірыі, пасля выгнання Ірада Архелая з тэтрархіі Іудзеі і ўвядзення прамога рымскага валадарства. У Евангеллі ад Лукі нараджэнне Ісуса звязана з гэтым перапісам.
Перапіс
Яўрэйскі гісторык Іосіф Флавій запісаў, што ў 6-7 годзе, пасля выгнання Ірада Архелая (аднаго з сыноў і пераемнікаў Ірада Вялікага), рымскі сенатар Квірыній (, часам трансл. Cyrenius) стаў губернатарам (легатам) Сірыі, у той час як конны памочнік Капоній быў прызначаны першым губернатарам (прэфектам) зноў створанай правінцыі Іудзея. Гэтыя губернатары былі прызначаныя для правядзення падатковага перапісу для імператара ў Сірыі і Іудзеі.
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Яўген Елязаранка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца чэрвеньскага «Коласа».
Перапіс Квірынія
Перапіс
''Цяпер Квірыній, рымскі сенатар, які меў некалькі магістратур, і прайшоў праз іх, пакуль ён быў консулам, і той, хто меў вялікую годнасць, прыйшоў у гэты час у Сірыю, з некалькімі іншымі, будучы пасланымі Цэзарам быць суддзёй гэтага народа, і прыняць да ўвагі іх рэчывы. Капоний таксама, мужчына коннага стану, быў адпраўлены разам з ім, каб мець вярхоўную ўладу над яўрэямі. Акрамя таго, Квірыній прыйшоў сам у Іудзею, якая ў цяперашні час дадана да правінцыі Сірыі, каб прыняць справаздачу і распараджацца грашыма Архелая.''
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Клубная кар’ера
Пачаў займацца футболам у Асіповічах, дзе трэнерам быў яго бацька — Аляксандр Мікалаевіч Елязаранка. Пазней вучыўся ў спецыяльным футбольным класе Мінскага сувораўскага вучылішча, адкуль трапіў у «Дынама-2».
Перапіс Квірынія
Перапіс
Іосіф Флавій звязвае перапіс з паўстаннем на чале з Іудам Галілейскім. Найбольш верагоднай прычынай паўстання была асацыяцыя паміж перапісам і падаткаабкладаннем, хоць, магчыма, было рэлігійны сэнс, калі згодна Бібліі сатана распаліў цара Давіда, каб правесці перапіс. Хоць Іосіф Флавій адзначае, што паўстанне не мела поспеху, ён лічыў іх дзеянні пачаткам руху зілотаў, які заахвочваў узброены супраціў Рымскай імперыі, кульмінацыяй якога ў рэшце рэшт была Першая яўрэйска-рымская вайна.
Кіраўнікі паўстання сцвярджалі, што перапіс і звязаныя з ім падаткаабкладанне маюць сілу рабства. Няясна, ці было гэта следствам таго, што ўпершыню за шмат гадоў яны павінны былі плаціць падаткі замежнаму кіраўніку, або проста, што яны баяліся, што падатковая нагрузка будзе занадта высокай, хоць вядуцца дэбаты аб тым, ці была яна вышэй пры рымлянах, чым пры Ірадзе.
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Клубная кар’ера
У сезоне 2014 стаў асноўным апорным паўабаронцам каманды. У красавіку і ліпені 2014 года некаторы час не гуляў з-за траўм, але потым вяртаў месца ў аснове.
Перапіс Квірынія
Перапіс
Не было нічога незвычайнага, што працэс перапісу справакаваў супраціў: так правінцыйны перапіс у год 10 г. н.э. выклікаў паўстанне ў Паноніі, а бунт Армінія, магчыма, быў выкліканы рашэннем Вара пачаць падаткаабкладанне ў рэгіёне у 9 г. н.э., хоць вобласць была пад рымскім валадарствам з 12 г. да н.э. Самыя ранні такі перапіс была праведзены ў Галіі ў 27 г. да н.э. падчас кіравання Аўгуста і справакаваў беспарадкі і супраціў. У 36 годзе племя клітаеў у Кападокіі паўстала супраць рымскага перапісу з мэтай узнімання даніны, мяцеж быў задушаны сілай, адпраўленай губернатарам Сірыі.
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Клубная кар’ера
Са студзеня 2016 года праходзіў прагляд у салігорскім «Шахцёры», з якім у сакавіку падпісаў кантракт. Спачатку выхадзіў на замену, але потым замацаваўся ў стартавым складзе салігорцаў. У верасні 2016 года атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона.
У пачатку 2017 года, аднавіўшыся ад траўмы, трэніраваўся з «Шахцёрам», але ў лютым накіраваўся на прагляд у «Гомель» і ў выніку ў сакавіку быў арандаваны гэтым клубам. У складзе «Гомеля» неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе, аднак у канцы сезона страціў месца ў аснове. У снежні 2017 года па заканчэнні тэрміну арэнды вярнуўся ў «Шахцёр».
Перапіс Квірынія
Перапіс
Рэгулярныя перапісы ажыццяўляліся ў Егіпце, з іх вядома як праводзіліся рымскія правінцыйныя перапісы (у адрозненне ад агульнаімпэрскіх перапісаў рымскіх грамадзян): кіраўнік кожнай сям'і, як правіла, старэйшы мужчына, павінен быў прадставіць падрабязную інфармацыю аб сваёй маёмасці і пра тых, хто жылі на ёй, у тым ліку членаў сям'і, супрацоўнікаў, жыхароў і рабоў. Прадастаўлялася імя, узрост і стаўленне да кіраўніка сям'і.
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Клубная кар’ера
У пачатку 2018 года трэніраваўся з «Шахцёрам», трапіў з камандай на першы (кіпрскі) збор. У лютым 2018 года, аднак, не трапіў на другі (турэцкі) збор салігорцаў і неўзабаве далучыўся да «Слуцка». У сакавіку 2018 года, па пагадненні бакоў разарваўшы кантракт з салігорцамі, афіцыйна стаў іграком слуцкага клуба. Аднак, за паўгады згуляў за асноўную каманду случан толькі ў трох матчах чэмпіянату Беларусі і двух кубкавых. У ліпені 2018 года пакінуў «Слуцк» і перайшоў у мінскае «Тарпеда», дзе замацаваўся ў аснове.
У ліпені 2019 года ў сувязі з фінансавымі праблемамі пакінуў «Тарпеда» і адправіўся на прагляд ва ўзбекскую «Бухару», аднак у выніку ў жніўні стаў іграком «Ліды» , дзе трывала гуляў у аснове.
Перапіс Квірынія
Падзеі, запісаныя ў Евангеллі ад Лукі
Першыя два радзела з Евангелля ад Лукі паказваюць, што нараджэнне Ісуса адбылося ў момант перапісу:
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Клубная кар’ера
У лютым 2020 года падпісаў кантракт з магілёўскім «Дняпром». Дапамог магілёўскаму клубу атрымаць перамогу ў Другой лізе. У снежні 2020 года пакінуў «Дняпро».
Перапіс Квірынія
Падзеі, запісаныя ў Евангеллі ад Лукі
''У тыя дні выйшаў ад кесара Аўгуста загад зрабіць перапіс па ўсёй зямлі. Гэты перапіс быў першы ў праўленне Квірынія Сірыяй. І пайшлі ўсе запісвацца, кожны ў свой горад. Пайшоў таксама і Язэп з Галілеі, з горада Назарэта, у Іудзею, у горад Давідаў, называны Віфляемам, бо ён быў з дому і роду Давідавага, запісацца з Марыяю, заручанаю яму жонкай, якая была цяжарная.'' (Лук. 2:1-7)
Урывак апісвае, як бацькі Ісуса: Марыя і Іосіф, пайшлі са свайго дома ў Назарэце з Галілеі ў Віфлеем, дзе Ісус і нарадзіўся; гэта тлумачыць як Ісус мог нарадзіцца ў Віфлееме Іудзейскім, горадзе цара Давіда.
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Клубная кар’ера
У сакавіку 2022 года стаў іграком «Асіповічаў», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У сакавіку 2023 года падоўжыў кантракт з клубам. Пакінуў «Асіповічы» ў ліпені 2023 года і неўзабаве далучыўся да чэрвеньскага «Коласа».
Перапіс Квірынія
Падзеі, запісаныя ў Евангеллі ад Лукі
Гэты ўрывак ўжо даўно лічыцца праблематычным у біблейскіх навукоўцаў, так як ён ставіць нараджэнне Ісуса да часу перапісу ў 6/7 г., у той час як Евангеллі і Евангелле ад Матфея не згадваюць пра перапіс і адносяць нараджэнне да часу валадарання Ірада Вялікага, які памёр у 4 годзе да нашай эры, па меншай меры, на дзесяць гадоў раней. Акрамя таго, ніякія гістарычныя крыніцы не згадваюць пра агульнарымскі перапіс, які б ахопліваў усё насельніцтва Імперыі. Аўгуст перапісваў толькі рымскіх грамадзян, і не было практыкай рымскіх перапісаў патрабаваць ад людзей, каб вярнуцца ў дамы сваіх продкаў.
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Міжнародная кар’ера
25 студзеня 2014 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў матчы супраць Казахстана на Кубку Садружнасці (Санкт-Пецярбург). Далей трывала выступаў за зборную на працягу 2014 года.
Перапіс Квірынія
Падзеі, запісаныя ў Евангеллі ад Лукі
Традыцыйна, даследчыкі Бібліі спрабавалі прапанаваць шляхі тлумачэнняў гэтых двух падзей. Іх розныя прапановы з'яўляюцца:
Яўген Аляксандравіч Елязаранка
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Лемнас
Ле́мнас (Λήμνος) — востраў у Эгейскім моры. Уваходзіць у склад Грэцыі. Агульная плошча - 477,27 км². Насельніцтва (2010 г.) - 17 545 чал.
Геаграфія
Лемнас — восьмы па тэрыторыі востраў Грэцыі. Знаходзіцца ў Эгейскім моры ў 237 км на паўночны ўсход ад Афінаў і ў 1550 км на паўднёвы захад ад Мінска. Даўжыня — 30,4 км. Найбольшая шырыня — 29,5 км.
Ужо ў антычнасці зямля з Лемнаса лічылася гаючай. Даследаванне мясцовых глін паказала, што яны сапраўды ўтрымоўваюць рэдкія лекавыя элементы і могуць ужывацца ў фармацыі і парфумерыі.
Клімат міжземнаморскі ўмераны з мяккай зімой і цёплым летам. Сярэдняя тэмпература студзеня +7,5° C, ліпеня +25,5° C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў (звычайна ў выглядзе дажджу, але ў халодныя зімы бывае снег) — 474,4 мм.
Гісторыя
Археалагічныя раскопкі паказалі, што Лемнас быў населены ўжо ў 12 тысячагоддзі да н. э. У раннім бронзавым веку востраў уваходзіў у зону распаўсюджання Кікладскай культуры. Выяўлены рэшткі першага ў Еўропе гарадскога паселішча Паліохні (3 тысячагоддзе да н. э.).
Старажытнагрэчаская міфалогія трывала звязвала Лемнас з дзейнасцю бога Гефеста. Згодна паданням, у старажытнасці яго насялялі фракійцы і пеласгі. У 1926 г. італьянскія археолагі шукалі на Лемнасе сляды ранняй тырсенскай культуры, але выявілі паселішча, якое належала мікенскай цывілізацыі ранняга жалезнага веку. У міфе пра арганаўтаў апавядаецца, быццам бы мясцовыя мужчыны ўпадабалі фракійскіх жанчын, за што былі забітыя сваімі жонкамі. Каб працягнуць свой род, жанчыны былі вымушаны звярнуцца да арганаўтаў. Мова карэнных лемнасцаў значна адрознівалася ад традыцыйнай грэчаскай, яе звычайна адносяць ці то да тырсенскай, ці то да пеласгічнай.
У першай палове 1 тысячагоддзя да н. э. востраў быў населены іанійцамі з Атыкі. У VI ст. да н. э. яго заваявалі персы, а ў 510 г. да н. э. — Мільтыяд. Да другой паловы IV ст. да н. э. Лемнас кантралявалі афіняне, пасля чаго ён ўвайшоў у склад Македоніі, а ў 146 г. да н. э. — Рымскай дзяржавы. З 395 г. у складзе Візантыі.
У XIII ст. Лемнас быў падзелены паміж Лацінскай імперыяй і Венецыяй. У 1278 г. візантыйскі флот зноў захапіў востраў, але ўплыў венецыянцаў працягваўся яшчэ некалькі стагоддзяў. Гэта асабліва востра адчувалася ў XV - XVII стст., калі пасля заняпаду Візантыі Лемнас аспрэчвалі Венецыя і Асманская Порта. Канчаткова асманскія султаны далучылі востраў да сваіх валоданняў толькі ў 1657 г., але ў 1770 г. і 1806 - 1812 гг. на яго берагах або ў непасрэднай блізкасці дзейнічаў флот Расіі.
У 1912 г. Лемнас быў далучаны да Грэцыі. У гады I Сусветнай вайны ён выкарыстоўваўся як ваенная база брытанскіх узброеных сіл. У 1920 г. служыў часовым месцам эвакуацыі каля 18 тысяч казакаў з Крыма і Паўночнага Каўказа.
Эканоміка
Усё насельніцтва Лемнаса жыве ў 32 вёсках. Асноўная галіна эканомікі — сельская гаспадарка. Лемнас славіцца вытворчасцю высакаякаснага віна і сыра. Дзейнічаюць марскі порт і аэрапорт. У апошнія дзесяцігоддзі паспяхова развіваецца турызм. З-за праблем з забеспячэннем працы назіраецца міграцыя мясцовага насельніцтва (асабліва моладзі) у іншыя рэгіёны Грэцыі і краіны ЕС.
Богаайцы
Богаайцы (θεοπάτορες) — тэрмін, якім у святаайцоўскім і літургічным паданнях пазначаюцца некаторыя біблейскія праведнікі, сваякі Ісуса Хрыста па целе.
Богаайцамі называюцца:
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Бяроза)
Гісторыя
Пабудавана ў 1772 годзе з цэглы намаганнямі святара Данілы Сушынскага.
Богаайцы
Саборная памяць святых богаайцоў усталявана ў першую нядзелю пасля свята Раства Хрыстова («Тыдзень богаайцаў»), калі адзначаецца памяць праведнага Іосіфа Абручніка, Давіда цара і апостала Якава, брата Гасподняга. Калі Раство выпадае на нядзелю, памяць пераносіцца на наступны за ім панядзелак 8 студзеня / 26 снежня (як, напрыклад, у 2006 годзе).
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Бяроза)
Гісторыя
Храм быў рэканструяваны ў 1864 годзе па праекце інжынера Леанарда Кржыжаноўскага на ўрадавыя сродкі з капіталу, «всемилостивейше дарованного на возобновление православных храмов в Белорусских губерниях».
У 1872 годзе архітэктар Якаў Фардон склаў праект званіцы і каштарыс на яе абліцоўку. Пасля гэтага царква займела рысы архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю.
Богаайцы
Сэнс слова Богаайцы выводзіцца з хрысталогіі праваслаўнай Царквы. Паколькі пералічаныя праведнікі тым ці іншым чынам уваходзяць у радавод Ісуса Хрыста, яны маюць дачыненне да Яго нараджэння ад Дзевы Марыі, названай Багамаці. Паняцці Багамаці (гэта значыць Маці Бога) і Богаайцы (гэта значыць бацькі Бога) ужываюцца не ў літаральным сэнсе слова, але знаходзяць сваё тлумачэнне ў праваслаўным вучэнні, паводле якога Бог у Хрысце прымае нараджэнне як адну з уласцівасцей прыроды чалавека. Адпаведна прызнаюцца Ім Маці Дзева Марыя, якая нарадзіла Яго, і бацькам (Лк 2:48) — праведны Іосіф, хоць зачаты Хрыстос быў натхненнем Святога Духа. Прычым Богаайцамі прызнаюцца не толькі Іосіф, але і найбліжэйшыя сваякі Хрыста па чалавечай прыродзе і нават за прарок Давід.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Бяроза)
Гісторыя
Істотна перабудавана ў 2003 годзе з паводле праекта, распрацаванага архітэктарам Леанідам Макарэвічам у 1998 годзе. Пры храме створана сястрыцтва ў гонар святой роўнаапостальнай Марыі Магдаліны.
Архітэктура
У выніку перабудовы напярэдадні Першай сусветнай вайны будынак набыў традыцыйную чатырохчасткавую кампазіцію: трох’ярусная званіца, трапезная, асноўны аб’ём і апсіда з рызніцамі. У аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі аднанефнага бесслуповага храму дамінуе званіца. Будынак мае рысы класіцызму (трохвугольны прафіляваны франтон, падвоеныя пілястры тасканскага ордара, руставаныя ліштвы паўцыркульных акон) і рэтраспектыўна-рускага стылю (несапраўдныя закамары, шатровы дах званіцы, канструкцыйная схема васьмярык на чацверыку галоўнага барабану і інш.).
Існуючы манументальны храм уражлівай архітэктуры, трактаванай у традыцыях старажытнарускага царкаўнага храмабудаўніцтва. Асноўная архітэктурная тэма — вертыкальна цягнутыя арачныя і кілепадобныя праслы-закамары і аконныя праёмы, цыбулепадобнае шматкупалле. У прасторавай кампазіцыі пануе вертыкальна імклівая і прапарцыянальна зграбная 3-ярусная чацверыковая званіца, завершаная макаўкай на вытанчанай шыі. Далучаны да званіцы праз нізкую трапезную кубападобны аб’ём малітоўнай залы завершаны шчыльна згрупаваным 5-купаллем, якое ўзбагачаюць макаўкі прыдзелаў і прытвора.
Інтэр’ер
Меўся драўляны разны іканастас, скампанаваны з карынфскіх калонак, прафіляваных карнізаў і раскраповак, ажурная разьба царскіх варот акаймоўвала абразы. У інтэр'еры мастацкую каштоўнасць уяўлялі абразы 18 — 19 ст. на дошках «Пакроў Маці Божай» (перададзены ў Музей старажытнабеларускай культуры ІМЭФ НАН Рэспублікі Беларусь), «Маці Божая з дзіцем Хрыстом і Іаанам» (дошка, бронзавая пасярэбраная рыза, прывезена з палаца ў в. Здзітава, датавана 1800), «Успенне Маці Божай» (палатно, алей). Меліся пісаныя алеем на палатне абразы, стылістычна звязаныя з рускім акадэмічным жывапісам другой паловы 19 ст. — «Узнясенне», «Воін з кап’ём». Пэўную цікавасць уяўлялі абразы 19 ст. «Афанасій Філіповіч» і «Віленскія мучанікі». Мелася ілюстраванае Евангелле канца 18 стагоддзя.
Жыццё Эміля Заля
«Жыццё Эміля Заля» (The Life of Emile Zola) — амерыканскі мастацкі фільм 1937 года, біяграфічная драма пра жыццё французскага пісьменніка Эміля Заля.
Зарніца малая
Зарніца малая (Chaenorhinum minus) — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Сярэдняй і Усходняй Еўропе, Заходняй Азіі.
Апісанне
Аднагадовая расліна (5)10-20 см вышынёй. Сцеблы разгалінаваныя, з залозістымі валасінкамі. Самае нізкае лісце супрацьлеглае, верхняе — папераменнае, кароткачарашковае; ліставыя пласціны ад лінейных да доўга-яйкападобных, валасатыя. Кветкі адзінкавыя ў пазухах. Вяночак 5-6 мм даўжынёй, светла-ліловы, у зеве жаўтлявы. Каробачка яйкападобная, 5-6 мм даўжынёй. Чашачка 5-лопасцевая, долі вузкія. Тычынкі 4. Насенне бурае, 0.4 мм даўжынёй, з рэбрамі, на краі якіх некалькі зубчыкаў.
Пруднікі (Крывіцкі сельсавет)
Пру́днікі (, Прудники) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывіцкага сельсавета.
Зарніца малая
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Сярэдняй і Усходняй Еўропе, Заходняй Азіі; інтрадукаваны ў некаторых іншых умераных рэгіёнах.
Ва Украіне від расце на палях і камяністых месцах — на большай частцы тэрыторыі, але на поўдні і ў Крыме рэдка. Пустазелле.
Хібініт
Хібініт — магматычная шчолачная горная парода. Назва пароды паходзіць ад назвы горнага масіва Хібіны. З'яўляецца буйназярністай разнавіднасцю нефелінавага сіеніту. Парода ўтрымлівае эўдыяліт (сілікаты цырконія). Выкарыстоўваецца ў будаўніцтве як аднайменны. У прыродзе сустракаецца ў выглядзе буйных масіваў у вобласці развіцця шчолачных парод. Напрыклад, гэтую пароду можна знайсці на Кольскім паўвостраве ў Хібінскіх тундрах.
Склад
Асноўныя складнікі:
Свяціцель
Свяціцелі — у праваслаўнай царкве святыя з епіскапскага чыну, якія шануюцца царквой як прадстаяцелі асобных царкоўных абшчын. Сваім святым жыццём і праведным пастырствам ажыцявілі наканаванне Божае аб Царкве ў яе руху да Царства Нябеснага. Памяць найгалоўнейшых свяціцеляў адзначаецца ў дзень Сабора трох свяціцеляў.
Першапачаткова шанаванне епіскапаў было распаўсюджана ў мясцовых цэрквах, кожная мясцовая абшчына святкавала памяць усіх сваіх прадстаяцеляў (епіскапаў) з часу яе заснавання (акрамя, вядома, тых, што трапілі ў ерась ці нейкім іншым чынам аказаліся нявартымі таго). Імёны епіскапаў заносіліся ў дыпціхі і рэгулярна згадвалі падчас богаслужэння.
Сазамен у сваёй Царкоўнай гісторыі V ст. гаворыць і пра штогадовае адзначэнне памяці свяціцеляў як устояную практыку; гэтак жа як і ў мучанікаў, памяць іх адзначался ў дні іх смерці. Па меры станаўлення агульнацаркоўнага культу асобных святых, шанаванне свяціцеляў перарастала рамкі іх епархій і станавілася агульнацаркоўным. Гэтаму спрыяла і фарміраванне іерархічнай структуры царкоўнай юрысдыкцыі (патрыяршаства, архіепархіі, мітраполіі), калі прадстаяцелі старэйшых цэркваў шанаваліся ўсёю царкоўнай вобласцю. Так, у ліку святых шануюцца ўсе Папы Рымскія першых стагоддзяў хрысціянства, амаль усе канстанцінопальскія патрыярхі, пачынаючы з Мітрафана (315—325 гг. кіраванні) і да Яўстафія (1019—1025 гг. кіраванні), акрамя тых, што трапілі ў ерась, пакінулі кафедру ці вялі нягоднае жыццё.
У наступны час у кананізацыі архірэяў з'яўляецца істотная выбіральнасць, і гэта сведчыць пра пэўнае змяненне канцэпцыі свяціцельскай святасці: акцэнт пераносіцца з праведнага пастырства на асабістае падзвіжніцтва архірэя і яго ролю ў царкоўным жыцці. Гэтыя змяненні былі абумоўлены, верагодна, распаўсюджваннем агульнага шанавання на лік свяціцеляў, калі толькі асобныя мясцовашанаваныя епіскапы аказаліся ў ліку святых, якія шанаваліся ўсёю царквой (што патрабуе выбіральнасці).
Існуе навела імператара Льва Мудрага (886—911 гг. кіравання), у якой прадпісваецца, каб ва ўсёй грэчаскай царкве, нароўні з апосталамі і мучанікамі, адзначалася памяць сямі найбольш выдатных свяціцеляў: Афанасія Александрыйскага, Васілія Вялікага, Грыгорыя Багаслова, Грыгорыя Ніскага, Іаана Залатавуста, Кірыла Александрыйскага і Епіфанія Кіпрскага. Верагодна, гэты ўказ замацоўваў ужо ўстаноўленую практыку, і гэта паказвае, што выбіральнасць ужо была ёй уласцівая.
У Рускай Царкве выбіральнасць у шанаванні свяціцеляў мела месца з самага пачатку. Першым рускім свяціцелем, якому ўстанаўліваецца шанаванне, з'яўляецца Св. Лявонцій, трэці епіскап Растоўскі (пам. каля 1077 года). Яго памяць упершыню адзначаецца ў Растове ў 1190 г. у дзень здабыцця яго мошчаў (23 мая); характэрна, што адначасова былі здабыты мошчы яго пераемніка Ісаі, аднак шанаванне яго памяці ўсталявана не было; выбіральнасць у гэтым выпадку была абумоўлена цудамі, якія адбываліся пры труне Св. Лявонція. Да ліку найбольш рана кананізаваных свяціцеляў, шанаванне якіх узнікае неўзабаве пасля іх смерці, адносяцца мітрапаліты маскоўскія Пётр, Аляксій і Іона, Св. Стэфан Пермскі.
У гонар свяціцеляў свяшчэннік на праскамідыі вымае чацвёртую частку трэцяй прасфары.
Наталля Васілеўна Свебада
Наталля Васілеўна Свебада (Дзяменцьева;, Ленінград) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1958 годзе. З 1958 г. — архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.
Творчасць
Асноўныя працы: вытворчы будынак Белдзяржпраекта па вул. К. Маркса (1963), рэканструкцыя тыпавога праекта з распрацоўкай інтэр’ераў кінатэатра «Кіеў» (1970), карпусы — хімічны (1966—1969), радыёфізікі і электронікі (1963—1966, з М. І. Бакланавым) Белдзяржуніверсітэта ў Мінску; у аўтарскім калектыве: стаматалагічная паліклініка — навучальная база Мінскага медінстытута па вул. Сухой у Мінску (1986), рэспубліканскі піянерлагер «Зубраня» (1969) і пансіянат Белкаапсаюза (1980) на воз. Нарач, псіхіятрычныя бальніцы — рэспубліканская клінічная ў Навінках і абласная ў Магілёве (1987), каталог лячэбна-прафілактычных устаноў і распрацоўка праграм для праектавання рэспубліканскіх бальніц Мінздароўя БССР, анкалагічнага дыспансера ў Гродне і стаматалагічнай паліклінікі Інстытута ўдасканалення ўрачоў у Мінску (1982—1988).
Марк Порцый Катон Старэйшы
Марк Порцый Като́н («Старэйшы», «Цэнзар» ці «Цэнзорый»; Marcus Porcius Cato Maior (Censor, Censorius); 234 да н.э. — 149 да н.э.) — старажытнарымскі палітычны дзеяч, пісьменнік, інаватар у рымскай літаратуры і кансерватар у палітыцы.
Біяграфія
Катон нарадзіўся ў 234 годзе да н. э. ў старажытным рымскім муніцыпіі Тускул у малавядомай плебейскай сям'і Порцыяў. Паводле этнічнага паходжання розныя даследчыкі адносяць Катона да лацінаў, сабінаў ці этрускаў.
У 217 ці 216 годзе да н. э., хутка пасля пачатку Другой Пунічнай вайны, малады Катон паступіў на службу ў рымскую армію. У 214 годзе да н. э. ён заняў пасаду вайсковага трыбуна, хаця звычайна на яе прызначалі вайскоўцаў з большым вопытам. У 205 ці 204 годзе да н. э. Катон быў абраны квестарам і дапамагаў консулу Публію Сцыпіёну рыхтавацца да дэсанта з Сіцыліі ў Афрыку. Аднак паміж імі не было паразумення: Катон абвінаваціў Сцыпіёна ў заняпадзе дысцыпліны ў легіянераў. У наступных аперацыях Катон, хутчэй за ўсё, не ўдзельнічаў. У апошні год Другой Пунічнай вайны Катон быў на Сардзініі, адкуль ён вярнуўся ў Рым з паэтам Эніям.
Пасля заканчэння вайны Катона абралі плебейскім эдылам на 199 год да н. э., а пасля — прэтарам на 198 год да н. э. У якасці прэтара ён кіраваў Сардзініяй, і сваёй сумленнасцю дамогся павагі мясцовых жыхароў. Кар'ерныя поспехі маладога рымляніна з малавядомай сям'і тлумачацца сувязямі з арысткратычным патрыцыянскім родам Валерыяў Флакаў. Разам з прадстаўніком апошніх, Луцыям Валерыем Флакам, Катон у 195 годзе да н. э. быў консулам. Свой кансулат Марк правёў на Пірэнейскам паўвостраве, дзе ён кіраваў правінцыяй Блізкая Іспанія. Катон узначаліў войска і падавіў паўстанне іберыйскіх плямёнаў. За перамогі ў Іспаніі сенат дазволіў Катону правесці трыумф. У 191 годзе да н. э. Катон удзельнічаў у Сірыйскай вайне і адыграў вырашальную ролю ў бітве пад Фермапіламі.
У старасці Катона накіравалі з пасольствам у Карфаген. Пасля вяртання ён пачаў пераконваць сенат у неабходнасці новай вайны з Карфагенам да поўнага яго знішчэння. Добра вядомы яго словы, якія ён дадаваў да кожнай сваёй прамовы: Ceterum censeo Carthaginem esse delendam  — «Акрамя таго, я лічу, што Карфаген мусіць быць разбураны».
З-за актыўнай пазіцыі Катона і яго барацьбы з вядомымі сем'ямі яго прыцягвалі да суда 44 разы, але не здолелі асудзіць.
Літаратурная дзейнасць
Вядома дзевяць асобных твораў і зборнікаў, якія напісаў Катон: Апошнія шэсць твораў захаваліся ў невялікіх фрагментах, «Пачаткі» і зборнік прамоў захаваліся ў значных фрагментах, «Земляробства» захавалася цалкам (гэта найранейшы прыклад лацінскай прозы).
Сям'я
Першая жонка — Ліцынія. Вядомы адзіны сын, Марк, які быў перспектыўным юрыстам, але памёр хутка пасля абрання ў прэтары. Другім шлюбам ён ажаніўся ўжо старым (яму было каля 80-ці) з 15-гадовай Салоніяй. Нягледзячы на розніцу ва ўзросце, у іх нарадзіўся сын, якога таксама назвалі Маркам. Па гэтай лініі праўнукам Катона был Марк Порцый Катон, вядомы як «Малодшы».
Матады
Матады (Matadi) — галоўны марскі порт Дэмакратычнай Рэспублікі Конга і адміністрацыйны цэнтр правінцыі Цэнтральнае Конга (былая правінцыя Ніжняе Конга). Насельніцтва па ацэнкавых дадзеных на 2012 год складае 306053 чалавека.
Матады быў заснаваны ў 1879 годзе Генры Мортанам Стэнлі. Горад размешчаны на левым беразе ракі Конга, у 148 кіламетрах ад вусця, на вышыні 18 м над узроўнем мора.
Ракуці
Ракуці́ (, Ракути) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывіцкага сельсавета.
Лаамедэя (спадарожнік)
Лаамедэя (Λαομέδεια) — нерэгулярны спадарожнік планеты Нептун з прамым арбітальным зваротам. Названая ад імя адной з нерэід з грэчаскай міфалогіі. Таксама пазначаецца як Нептун XII.
Гісторыя адкрыцця
Лаамедэя была адкрыта Мэцью Холманам, Джонам Кавеларсам, Томі Гравам, Уэслі Фрэйзерам, Дэнам Мілісаўлевічам па здымках, зробленым у жніўні 2002 года з дапамогай 4-м тэлескопа «Бланка» абсерваторыі Сэра-Талала. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2002 N 3. Уласная назва была прысвоена 3 лютага 2007 года.
Дабраверны
Дабраве́рны (εὐσεβής, pius) — лік праваслаўных святых з манархаў, якія шануюцца царквой за праведнае жыццё і не адносяцца да мучанікаў ці пакутнікаў. Першапачаткова гэты лік святасці ўзнік у Канстанцінопальскай царкве ў перыяд Усяленскіх сабораў і выкарстоўваўся выключна пры кананізацыі візантыйскіх імператараў і іх жонак, затым стаў выкарыстоўвацца і ў іншых праваслаўных цэрквах у тым ліку і Рускай Праваслаўнай Царкве.
Красамоўнае сэрца
«Красамоўнае сэрца» — казка беларускага пісьменніка і мастака Алега Аблажэя. Выдавецтва — «Мастацкая літаратура», 2015 год.
Дабраверны
Да ліку рускіх дабраверных адносяцца:
Красамоўнае сэрца
Сюжэт
Галоўныя героі — каралевіч Артакс і каралеўна Камілена. Кожны ў сваім каралеўстве не мае шчасця, бо вельмі розніцца ад усіх. Каралевіч Артакс надзвычай добры і чуллівы, але ягоны бацька, злосны кароль — марыў зваяваць увесь свет, а сярод яго звычаяў было жахлівае паляванне, калі забівалі кожнага дзясятага сустрэчнага прасталюдца. А Камілена расла там, дзе ўсе толькі і думалі, што пра заробкі і багацце. Усе адно працавалі і не гублялі час на бескарыснае чытанне кніг, у жыхароў ейнага каралеўства не было ўяўлення пра прыгажосць і мастацтва.
Каралеўна не захацела пабрацца шлюбам з таўстым багацеем і патрапіла ў зняволенне ў вежу сярод пустэльні. Каралевіч Артакс кіруецца на яе вызваленне, бо толькі разам яны будуць шчаслівыя. Герояў чакаюць неверагодныя прыгоды, але ўрэшце ўсё заканчваецца добра.
Спадчынныя хваробы
Спа́дчынныя хваро́бы — хваробы чалавека, абумоўленыя мутацыямі.
На Беларусі пытаннямі спадчынных хвароб займаецца НДІ спадчынных і прыроджаных захворванняў.
Класіфікацыя
Падзяляюцца на
Апісанне
Для большасці спадчынных хвароб (практычна ўсе храмасомныя хваробы і да трэці манагенных) характэрна ранняе праяўленне — унутрывантробна або ў дзіцячым узросце. Часта яны працякаюць хранічна з рэцыдывамі (біяхімічныя і малекулярныя хваробы), адначасова пашкоджваюцца многія органы (храмасомныя і манагенныя сіндромы), цяжка паддаюцца лячэнню.
Дыягностыка
Для дыягностыкі спадчынных хвароб прымяняюць біяхімічныя і малекулярныя метады, праводзяць цытагенетычныя і малекулярна-цытагенетычныя даследаванні.
Лячэнне
Лячэнне сімптаматычнае, патагенетычнае, накіраванае на карэкцыю абмену рэчываў (дыетхарчаванне, харчовыя дабаўкі, увядзенне ферменту, якога не хапае).
Важнае значэнне ў прафілактыцы спадчынных хвароб, іх ранняй дыягностыцы, своечасовым лячэнні мае медыка-генетычнае кансультаванне.
Марскія качачкі
Марскія качачкі (Lepadomorpha) — падатрад вусаногіх ракападобных.
Апісанне
Даўжыня цела да 6 см, укрыта пяццю-шасцю даволі тонкімі вапністымі пласцінкамі. Ракавіна авальная, злёгку закругленая. Афарбоўка разнастайная. Цела знаходзіцца ў ракавіне спіной уніз. Пярэдняя частка галавы ператворана ў падоўжаную (да 75 см) голую або лускаватую сцяблінку, якой жывёлы прымацоўваюцца да субстрату. На канцы яе маюцца астаткі антэнул. На задняй частцы галавы размешчаны звернуты ўверх рот на канцы ротавай сцяблінкі. На брушным баку груднога аддзела шэсць пар грудных канцавін з доўгімі шчацінкамі. Адразу за апошняй парай ножак знаходзіцца кароткае рэдукаванае брушка. Мускулы забяспечваюць змканне створак ракавіны, з якой высоўваюцца час ад часу доўгія грудныя ножкі.
Пашырэнне
Пашыраны пераважна ў трапічных морах, трапляюцца да глыбіні 8 км. Жывуць на дне, прымацоўваюцца да скал, камянёў або прадметаў ці жывёл (кігы, чарапахі і інш.), некаторыя ўтвараюць своеасаблівы паплавок і трымаюцца пад паверхняй вады.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца пераважна планктонам, водарасцямі, адфільтроўваюць іх з дапамогай двухгалінастых ножак.
Гермафрадыты і раздзельнаполыя.
Лічынкі вядуць пелагічны спосаб жыцця, пакуль не знойдуць субстрат у верхніх слаях вады, да якога яны маглі б прымацавацца. Тады яны ствараюць вапнавую ракавіну. Часам канцэнтрацыя Lepadomorpha на паверхні настолькі вялікая, што яны не могуць расці ў шырыню. Тады яны становяцца доўгімі і тонкімі, як вялікі аловак.
Сістэматыка
Вылучаюць тры сямействы :
Промысел і выкарыстанне
Некаторыя ядомыя.
Галімеда (спадарожнік Нептуна)
Галімеда (Ἁλιμήδη) — нерэгулярны спадарожнік планеты Нептун са зваротным арбітальным абарачэннем. Названая ад імя адной з нерэід з грэчаскай міфалогіі. Таксама пазначаецца як Нептун IX.
Гісторыя адкрыцця
Галімеда была адкрыта Мэцью Холманам, Джонам Кавеларсам, Томі Гравам, Уэслі Фрэйзерам, Дэнам Мілісаўлевічам па здымках, зробленым у жніўні 2002 года з дапамогай 4-м тэлескопа «Бланка» абсерваторыі Сэра-Талала. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2002 N 1. Уласная назва была прысвоена 3 лютага 2007 года.
Характарыстыкі
Паверхня Галімеды мае нейтральны шэры колер. Блізкае падабенства па колеры з Нерэідай і высокая верагоднасць іх сутыкнення за перыяд існавання Сонечнай сістэмы (ацэньваецца ў 41%) дазваляе зрабіць здагадку, што Галімеда з'яўляецца фрагментам Нерэіды.
Санга (рака)
Утвараецца ў Санга-Мбаэрэ пры зліцці рэк Кадэі і Мамберэ. Тэрыторыя водазабору ракі Санга і прытокаў уключае Усходні рэгіён Камеруна, Заходнія правінцыі ЦАР (Нана-Мамберэ, Мамберэ-Кадэі і Санга-Мбаэрэ) і дэпартаменты Санга і Кювет Рэспублікі Конга (Бразавіль).
Даўжыня ракі складае 785 км, ад вытоку ракі Кадэі — каля 1300 км. Плошча вадазбору каля 200 000 км². Асноўныя прытокі: Джа (справа) і Ліквала-оз-Эрб. Сярэдні расход вады ад 700 м³/с у сакавіку да 4250 м³/с у кастрычніку—лістападзе.
Рака суднаходная да месца зліцця Кадэі і Мамберэ.
Русачкі (Мядзельскі раён)
Русачкі́ (, Русачки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывіцкага сельсавета.
Зарніца шыракалістая
Зарніца шыракалістая, або Зарніца жаўтазелялістая (Linaria genistifolia) — травяністая шматгадовая расліна, від роду ; зараз гэты род звычайна адносяць да сямейства , але раней змяшчалі ў сямейства або.
Батанічнае апісанне
Расліна голая, шызая.
Сцеблы 40-80 см вышынёй, прамыя, адзіночныя або ў ліку 2-5, ля аснавання з некалькімі бясплоднымі парасткамі, у верхняй частцы мяцёлкава галінастыя.
Ніжняе лісце ад шырокаяйкападобных да яйкападобных, верхняе ланцэтнае, адцягнута завостранае, мясістае, з трыма прыкметнымі жылкамі.
Кветкі сабраны ў мяцёлкавыя, друзлыя, доўгія, 10-15-кветкавыя суквецці. Кветаножкі 3-6 мм даўжынёй, роўныя або перавышаюць па даўжыні прыкветкі. Чашачка з ланцэтнымі, тонка завостранымі долямі, 6-7 мм даўжынёй. Вяночак светла-жоўты, 11-12 мм даўжынёй (без шпоры), трубка вяночка шырокая, лопасці верхняй губы завостраныя, ніжняя губа ў зеве з бялеса-жоўтым апушэннем, лопасці яе яйкападобныя, 4 мм шырынёй, шпора злёгку выгнутая, 7-12 мм даўжынёй. Цвіценне ў ліпені.
Каробачка шарападобная, 5-6 мм у папярочніку, роўная або трохі больш чашачкі. Насенне трохграневае, з вузкай паласой па гранях, на плоскасцях сеткава маршчыністае.
Распаўсюджанне
Еўропа: Аўстрыя, Чэхаславакія, Венгрыя, Польшча, Албанія, Балгарыя, Югаславія, Грэцыя, Італія, Румынія; тэрыторыя былога СССР: Беларусь, Малдова, Еўрапейская частка Расіі, Украіна, Алтай, Заходняя Сібір, Каўказ (Арменія, Грузія), поўнач Казахстана; Азія: Турцыя.
Святлолюбівая расліна, ксерафіт і мезатроф. Расце на пясках, пустках, сухіх лугах, камяністых россыпах, у лясах, парках, даволі звычайная расліна.
Цыкута ядавітая
Цыкута ядавітая (Cicúta virósa) — від раслін з роду.
Назва
Народныя назвы: вяха, шалей, віха.
Апісанне
Цыкута — адна з самых атрутных раслін. Ядавітай з’яўляецца ўся расліна, але асабліва карэнішча. Цыкута вабіць сваім прыемным маркоўным пахам і карэнішчам, якое на смак нагадвае бручку або рэдзьку. 100—200 г карэнішча дастаткова, каб забіць карову, а 50-100 г забіваюць авечку. З насення і карэнішча здабываюць цыкутны алей, або цыкутол. Цыкутол лічыцца атрутным, у смале кораня змяшчаецца цыкутаксін, пачатак расліны з’яўляецца найбольш ядавітым, ужо праз некалькі хвілін пасля прыёму ўнутр яд выклікае млоснасць, ваніты і колікі ў ніжняй частцы жывата, за якімі могуць пачацца галавакружэнне, хісткая хада, пена з рота. Зрэнкі пашыраныя, эпілептоідныя прыпадкі і курчы могуць скончыцца паралічам і смерцю. Дапамога пры атручэнні — неадкладнае прамыванне страўніка воднай сумессю актываванага вугалю з танінам.
Экалогія
Расце цыкута блізу вады: на рэках, балотах, ручаях. Цвіце ў другой палове лета (ліпень-жнівень).
Цікавыя факты
Раней лічылася, што Сакрат быў пакараны прыняццем соку цыкуты, аднак у цяперашні час лічыцца больш верагодным, што Сакрат прыняў напой на аснове.