cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзмітрый Мікалаевіч Саннікаў
Біяграфія
У Ленінградзе Саннікаў таксама працаваў кіраўніком гуртка выяўленчых мастацтваў Васілеастроўскага і Выбаргскага дамоў асветы. За сваю грамадскую дзейнасць ён быў адзначаны часопісам «Жыццё мастацтва» (№ 40 за 5 кастрычніка 1926 года). У 1926 годзе мастак быў прызваны ў Чырвоную Армію.
Звестак аб далейшай дзейнасці і жыцці Дзмітрыя Мікалаевіча Саннікава вельмі мала. Аб яго творах пасля сярэдзіны 1920-х гадоў вядома толькі з успамінаў мастака К. І. Раждзественскага (1906—1997): «Працаваў дома; прыносіў свой жывапіс для гутаркі з К. С. (*Малевічам). Выразныя „беловеронезные“ гамы футурыстычных рытмаў. Адно палатно „Кінаапарат“ Малевіч пакінуў сабе і павесіў у сваім кабінеце».
Апошняе сведчанне аб Саннікаве сустракаецца ў дзённіку мастака-авангардыста Льва Аляксандравіча Юдзіна (1903—1941) і датуецца лютым 1928 года.
Творы мастака захоўваюцца ў Вяцкім мастацкім музеі імя А. М. і В. М. Васняцова.
Маклакоў
Маклакоў — прозвішча.
Белдзіпрадар
«Белдзіпрада́р» — праектны інстытут у Мінску. Размешчаны па вул. Сурганава, 28. Прадпрыемства спецыялізуецца на інжынерных вышуканнях, праектаванні аўтамабільных дарог, аэрадромаў і штучных збудаванняў на іх. Уваходзіць у структуру Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Да 1930 года ў Смаленску існавала праектна-вышукальніцкае бюро Галоўнага ўпраўлення дарожнага транспарту «Галоўдартранс» пры Савеце Народных Камісараў БССР.
У 1930 або 1932 годзе заснаваны Беларускі праектны інстытут «Дзіпрадар» Галоўнага ўпраўлення дарожнага транспарту СНК БССР. З 1935 года Аддзел вышуканняў і праектавання Упраўлення шашэйных дарог (Ушашдар) Народнага камісарыята ўнутраных спраў БССР. З мая 1938 года Беларуская кантора «Саюздарпраект» Галоўнага ўпраўлення шашэйных дарог (Гушашдар) НКУС СССР.
Адноўлены пасля Вялікай Айчыннай вайны як Беларуская экспедыцыя Маскоўскай канторы «Саюздарпраект», з 1 кастрычніка 1946 — Ленінградскай канторы «Саюздарпраект» Ушашдар НКУС БССР, з 1949 — Ушашдар Міністэрства ўнутраных спраў СССР.
З 1 чэрвеня 1951 Асобная Беларуская экспедыцыя «Саюздарпраект» Ушашдар МУС СССР. З 1 кастрычніка 1953 года Мінскі філіял «Саюздарпраект» Міністэрства аўтамабільнага транспарту і шашэйных дарог СССР. З 25 студзеня 1957 года Беларускі дзяржаўны інстытут па вышуканні і праектаванні аўтамабільных дарог «Белдзіпрадар» Галоўнага ўпраўлення шашэйных дарог (Гушашдар) пры Савеце Міністраў БССР, з 17 снежня 1973 — Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог БССР, з 27 ліпеня 1976 — Навукова-вытворчага аб’яднання «Дарбудтэхніка» (НВА «Дарбудтэхніка») Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог.
З 11 чэрвеня 1980 года Беларускі дзяржаўны праектны інстытут па вышуканні і праектаванні аўтамабільных дарог і штучных збудаванняў на іх «Белдзіпрадар» (Інстытут «Белдзіпрадар») Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог БССР, з 19 верасня 1991 — Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог Рэспублікі Беларусь.
З 22 жніўня 1995 года Дзяржаўнае праектнае прадпрыемства па вышуканні і праектаванні аўтамабільных дарог і штучных збудаванняў на іх «Белдзіпрадар» (ДПП «Белдзіпрадар») Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь, з 27 лістапада 1996 — Камітэта па аўтамабільных дарогах пры Міністэрстве транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
З 25 красавіка 2000 года рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства, з 16 кастрычніка 2002 — Дэпартамента «Белаўтадар» Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
Дзейнасць
Асноўныя кірункі дзейнасці: праектаванне аўтамагістраляў і аўтадарог, транспартных развязак, сістэм аўтадарожных мастоў і пуцеправодаў, падземных пераходаў; прадпрыемстваў дарожна-будаўнічай індустрыі (асфальта- і цэментна-бетонныя заводы, кар’еры дарожна-будаўнічых матэрыялаў), аўтазаправачных станцый, адміністрацыйных і жылых будынкаў; інжынерныя вышуканні; тэхнічны нагляд за падраднымі работамі пры будаўніцтве дарог і збудаванняў на іх; дыягностыка стану дарог, мастоў, пуцеправодаў; інжынерныя разлікі транспартных збудаванняў; кансультацыйныя паслугі па праблемах дарожна-маставога будавання.
Калукан
Калукан — буйны (у складзе агламерацыі Вялікая Маніла) горад Філіпінаў, эканамічны, палітычны, культурны цэнтр, фактычна — адзін з раёнаў Вялікай Манілы. Насельніцтва — (2007), з прыгарадамі —  (2005). З’яўляецца адным з гарадоў з самай высокай шчыльнасцю насельніцтва ў свеце.
Грульяска
Грульяска (Grugliasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 37825 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 910 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 10095. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Старажытнанаўгародскі дыялект
Старажы́тнанаўгаро́дскі дыяле́кт — сярэдневяковы дыялект старажытнарускай мовы. Быў распаўсюджаны на тэрыторыі Наўгародскай зямлі з дапісьмовай эпохі да XV стагоддзя. Вядомы ў асноўным па берасцяных граматах, якія датуюцца XI—XV стагоддзямі.
Старажытнанаўгародскі дыялект разглядаецца ў вузкім сэнсе як дыялект самога Ноўгарада і непасрэдна прылеглых да яго зямель — на аснове гэтай гаворкі склалася кайнэ, якое ўжывалася на ўсёй тэрыторыі старажытнанаўгародскай дзяржавы, найперш у гарадах. Да яго можна аднесці і вельмі блізкі дыялект Пскоўскае зямлі — старажытнапскоўскі, які разам з наўгародскім (у вузкім сэнсе) утварае старажытны наўгародска-пскоўскі дыялект (адпаведна, са старажытнанаўгародскім і старажытнапскоўскім паддыялектамі). У шырокім сэнсе пад старажытнанаўгародскім дыялектам разумеюць сукупнасць усіх гаворак старажытнарускай мовы, распаўсюджаных у Наўгародскай і Пскоўскай землях, уключаючы таксама ўсходненаўгародскія гаворкі і старажытнапскоўскі дыялект.
Старажытнанаўгародскі дыялект і наддыялектныя старажытнаруская мова генетычна ўзыходзяць да агульнага продка, найбольш імаверна, не на праўсходнеславянскім, а на познім праславянскім узроўні. Уключэнне старажытнанаўгародскага дыялекта ва ўсходнеславянскую моўную супольнасць стала вынікам пазнейшых працэсаў збліжэння з астатнім старажытнарускім моўным арэалам. У XIII—XV стагоддзях адзначаецца выцясненне старажытнанаўгародскіх адметных асаблівасцей ва ўмовах узмацнення міждыялектных кантактаў на тэрыторыі ўтварэння будучай рускай мовы. Гэты працэс паскараецца з 1478 года пасля далучэння Наўгародскай рэспублікі да Маскоўскай дзяржавы. Старажытнанаўгародскі дыялект распадаецца на рад груп гаворак, якія пачалі развівацца самастойна і ўліліся ў агульнарускі дыялектны кантынуум. Старажытнанаўгародскі дыялект істотна паўплываў на развіццё паўночнарускай гаворкі, частка яго старажытных рыс захавалася ў заходніх сярэднярускіх гаворках, перш за ўсё ў пскоўскіх.
Старажытнанаўгародскі дыялект характарызаваўся радам адрозненняў ад наддыялектнай формы старажытнарускай мовы, а ў некаторых адносінах і ад усіх іншых славянскіх моў. У вобласці фанетыкі да такіх адметных рыс адносяцца: рэалізацыя праславянскага *ě у выглядзе шырокага галоснага; пераход *TorT > TorəT ці ToroT (магчыма, і *TroT); пераход *ТъrT > ТъrъТ, ТrъТ ці Тъr̥ъТ; адсутнасць эфекту другой і трэцяй палаталізацыі для заднеязычных і г. д. У вобласці марфалогіі — утварэнне канчатка -е у назоўным склоне адзіночнага ліку мужчынскага роду цвёрдага *ŏ-скланення і г. д.
У гісторыі старажытнанаўгародскай мовы пісьмовай эпохі выдзяляюць два перыяды, раздзеленых працэсам падзення рэдукаваных — раннестаражытнанаўгародскі (XI — першая чвэрць XIII стагоддзя) і познестаражытнанаўгародскі (другая чвэрць XIII—XV век). Помнікі пісьменнасці створаны на кірыліцы (у Ноўгарадзе вядомы і глагалічныя надпісы, але яны кароткія і не ўтрымліваюць дыялектызмаў). Старжытнанаўгародскі дыялект прадстаўлены аднымі з самых старажытных тэкстаў на славянскіх мовах (другімі пасля стараславянскай мовы).
Вазія
Вазія (Vasia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 444 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 18020. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Даўгулі
Даўгулі́ (, Довгули) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Гарадок Вілейскага павета, пазней у складзе (1927) Маладзечанскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пяршайскага сельсавета.
Гарадышчэ (Казіўскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Казіўскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Ясуюкі Морыяма
(森山 泰行; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1996 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
WikiRank
WikiRank (або ВікіРанк) — анлайн-сэрвіс для аўтаматычнай адноснай ацэнкі і параўнання артыкулаў у розных моўных версіях Вікіпедыі.
У навуковых працах сэрвіс першы раз згадваецца ў 2015 годзе. Адна з навуковых прац, якая апісвае вынікі ацэнкі якасці з выкарыстаннем сэрвісу ВікіРанк, была прызнана адной з найважнейшых адкрыццяў Вікіпедыі і іншых праектаў Вікімедыі ў 2017—2018 гадах.
Адметнай асаблівасцю сэрвісу з’яўляецца тое, што ён дазваляе ацэньваць якасць і папулярнасць артыкулаў у Вікіпедыі па шкале ад 0 да 100 у выніку разліку сінтэтычнага паказчыка. Гэта спрашчае параўнанне моўных версій артыкулаў, якія могуць мець розныя градацыі якасці і стандарты адзнак. Для разліку ацэнкі якасці і папулярнасці, ВикиРанк выкарыстоўвае розныя важныя нармалізаваныя паказчыкі, такія як:
ВікіРанк распрацаваны на базе даследаванняў навукоўцаў з Беларусі і Польшчы. Спачатку сэрвіс дазваляў параўноўваць якасць артыкулаў у 7 моўных версіях, пазней — больш чым у 50 асноўных моўных раздзелах Вікіпедыі.
ВікіРанк выкарыстоўваецца таксама для дыдактычных мэтаў у розных вышэйшых навучальных установах (такіх як Варшаўскі універсітэт ).
Ацэнкі, прадастаўленыя ВікіРанкам, выкарыстоўваюцца для вызначэння якасці картак.
Даваа
Даваа (Dávao; Dabaw; Dabaw) — горад на Філіпінах на беразе аднайменнага заліва, галоўны порт вострава Мінданаа. Міжнародны аэрапорт. Дрэваапрацоўчая і харчовая прамысловасць, вытворчасць абакі. Горад заснаваны ў 1848 годзе іспанскімі каланістамі. Статус горада афіцыйна быў прысвоены прэзідэнтам Мануэлем Кесанам 1 сакавіка 1937 года.
NGC 5395
NGC 5395 (іншыя абазначэнні — UGC 8900, KCPG 404B, MCG 6-31-34, 1ZW 77, ZWG 191.26, VV 48, KUG 1356+376B, Arp 84, PGC 49747) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Такэсі Ватанабэ
(渡辺 毅; нар. ) — японскі футбаліст. У 1997 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Iris grossheimii
Iris grossheimii — шматгадовая травяністая расліна сямейства, названое в честь советского ботаника.
Арэал размешчаны на тэрыторыі Каўказа. Расліна знаходзіцца пад аховай, занесены ў чырвоныя кнігі Азербайджана і Арменіі.
Батанічнае апісанне
Лісце сядзячае з гладкім краем, размешчана чаргова па даўжыні сцябла і ля яго аснавання ў прыкаранёвай разетцы.
Кветкі памерам больш за 5 сантыметраў. Калякветнік актынаморфны, пялёсткаў шэсць.
Плод сухая каробачка.
Таксанамія
Від роду, які змяшчаюць у падрод секцыю.
Гарадышчэ (Цярнопольскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Цярнопольскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Гарадышчэ (Шэпэціўскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Шэпэціўскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Масіра
Масі́ра (مصيرة) — востраў у Аравійскім моры каля ўзбярэжжа Амана. Плошча сушы - 649 км². Насельніцтва (2014 г.) - 14825 чал.
Геаграфія
Востраў Масіра месціцца на захадзе Аравійскага мора ў 14,2 км ад Аравійскага паўвострава, у 331 км на поўдзень ад Маската, сталіцы Амана. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 65,5 км. Найбольшая шырыня — 16,55 км.
Масіра фактычна з'яўляецца працягам суседніх раёнаў Аравійскага паўвострава. Паверхня пагорыстая, асабліва ва ўсходняй частцы. Найвышэйшы пункт — гара Мадруб — дасягае 256 м над узроўнем акіяна. Паўночны ўсход заняты камяністым плато. На захадзе вылучаюцца невялікія прыбярэжныя даліны. Берагі пясчаныя або камяністыя. На Масіры няма сталых вадацёкаў. Аднак улетку, калі мусоны прыносяць цёплыя дажджы, утвараюцца часовыя рэкі. На востраве здабываюць медзь.
Прырода
Для вострава Масіра характэрны пустынныя, паўпустынныя і саванныя ландшафты. Флора і фаўна сушы бедныя. Аднак пляжы Масіры — важнае месца для размнажэння марскіх чарапах. Каля вострава сустракаюцца каралавыя рыфы з багатай марской фаўнай.
Гісторыя
Востраў Масіра быў населены каля 4 тысяч гадоў таму і доўгі час з'ўляўся важным месцам для здабычы медзі. Мяркуецца, што старажытныя грэкі ведалі яго пад назвай Серапіс. Паміж 324 г. да н. э. і 321 г. да н. э. яго наведваў Неарх. Некаторы час ён з'яўляўся транзітным пунктам для гандлю паміж Індыяй і Рыімскай імперыяй. Яго жыхароў апісвалі як рыбакоў і лаўцоў чарапах. Сярэднявечны вандроўнік Ібн Батута паведамляў пра Масіру як пра буйны востраў, дзе жыхары ядуць толькі рыбу.
Весаліка
Весаліка (Vessalico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Масіра
Гісторыя
У 1933 г. са згоды султана Маската брытанцы пабудавалі на поўначы вострава невялікую ваенную базу для дазапраўкі гідрасамалётаў. Яна мела важнае значэнне ў гады II Сусветнай вайны, паколькі дазваляла сачыць за падлодкамі, якія маглі пагражаць караблям, што ішлі з Персідскага заліва. У 1942 г. адбылася сутычка паміж брытанскімі ваеннымі і мясцовымі правадырамі, якая скончылася на карысць брытанцаў. У 1977 г. база была перададзена ў маёмасць аманскім ВПС. Ёй таксама карыстаюцца амерыканскія ваенныя.
Весаліка
Насельніцтва складае 317 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 18020. Тэлефонны код — 0183.
Масіра
Эканоміка
Насельніцтва вострава Масіра традыцыйна займаецца рыбалоўствам, здабычай медзі і прыбярэжным гандлем. Пасля II Сусветнай вайны найбольш важнае значэнне для эканомікі вострава атрымала абслугоўванне ваеннай базы, што месціцца ў паўночнай частцы. У апошнія дзесяцігоддзі паступова развіваецца турызм.
Весаліка
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Марыя Магдаліна.
Інгрыя
Насельніцтва складае 47 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giacomo il Maggiore.
Мануэль Кесан
Мануэль Луіс Кесан-і-Маліна (ісп.: Manuel Luis Quezon y Molina,, Балер, Таябас (цяпер Аўрора), Філіпіны — , Саранак-Лэйк, Нью-Ёрк (штат), ЗША) — другі прэзідэнт Філіпін (у перыяд іх садружнасці ў складзе ЗША) і першы прэзідэнт, абраны ўсенародна.
Біяграфія
Мануэль Кесан нарадзіўся ў сям’і іспанамоўных метысаў (яго бацька быў сяржантам) і атрымаў першапачатковую адукацыю дома. Удзельнічаў у Філіпіна-амерыканскай вайне спачатку як ардынарац Эміліа Агінальда, а затым атрымаў званне маёра. Пасля вайны, скончыўшы Універсітэт Санта-Томас у Маніле, ён у 1903 атрымаў права юрыдычнай практыкі, але паступіў у падатковую службу, працуючы спачатку ў Міндара, а затым у родным Таябасе, дзе ён быў у 1905 абраны дарадцам, а ў 1906 губернатарам на год як незалежны кандыдат. У 1907 годзе Кесан стаў дэпутатам Асамблеі Філіпін, дзе стаў лідарам большасці і членам камітэта па асігнаваннях, а ў 1909 быў абраны адным з двух прадстаўнікоў Філіпін у Палаце прадстаўнікоў ЗША, дзе выступаў за вялікую аўтаномію выспаў. У 1916 годзе пасля ўстановы двухпалатнага парламента Кесан стаў сенатарам і быў абраны старшынёй Сената. У снежні 1918 ён ажаніўся са сваёй стрыечнай сястрой Аўрорай Арагон.
Рэксемскі ўніверсітэт імя Гліндура
Рэксемскі ўніверсітэт імя Гліндура (Wrexham Glyndŵr University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Рэксем.
Агульная характарыстыка
Універсітэт прапануе як бакалаўрыят і магістратуру, так і аспірантуру, а таксама прафесійныя курсы. У 2019/2020 навучальным годзе ва ўніверсітэце навучалася 6 000 студэнтаў.
Раней вучэльня была вядома як Інстытут вышэйшай адукацыі Паўночна-Усходняга Уэльса. Ён атрымаў поўны статус універсітэта ў 2008 годзе пасля таго, як быў членам федэратыўнага Уэльскага ўніверсітэта з 2004 года. Універсітэт названы ў гонар сярэднявечнага валійскага прынца Оуэйна Гліндура, які першым запрапанаваў стварэнне універсітэтаў па ўсім Уэльсе ў пачатку XV стагоддзя.
Алег Яўгенавіч Меньшыкаў
Алег Яўгеньевіч Меньшыкаў (Олег Евгеньевич Меньшиков; ) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр, народны артыст Расійскай Федэрацыі (2003), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (1995, 1997, 1999).
Біяграфія
Меньшыкаў нарадзіўся 8 лістапада 1960 у горадзе Серпухаве Маскоўскай вобласці ў сям'і Яўгена Якаўлевіча Меньшыкава (нар. 1934) — ваеннага інжынера і ўрача-неўрапатолага Алены Інакенцьеўны Меньшыкавай (нар. 1933). Пасля заканчэння агульнаадукацыйнай і музычнай школ (1977 год) паступіў у Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна, на курс В. Б. Манахавай.
Пасля заканчэння тэатральнага вучылішча ў 1981 годзе паступіў у Малы тэатр. Праз год быў прызваны ў Савецкую армію і праходзіў службу ў Цэнтральным акадэмічным тэатры Савецкай арміі. У 1985 годзе Меньшыкаў перайшоў у трупу тэатра імя Ярмолавай, дзе прапрацаваў да 1989 года, сыграўшы шэраг прыкметных роляў. У 1995 годзе ён арганізаваў сваю тэатральную кампанію, якая называецца «Таварыства 814»
Стаўшы вольным акцёрам, Меньшыкаў грае ў спектаклях Пятра Фаменкі (роля Калігулы ў аднайменным спектаклі — 1990 год), лонданскім тэатры «Глобус» (роля Сяргея Ясеніна ў спектаклі «Калі яна танцавала» — 1991 год).
У 2005 годзе ажаніўся з актрысай Настассяй Чарновай.
Казімір Дзяконскі
Казімір Дзяконскі (? — 30 кастрычніка 1913) — памешчык.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Дзяконскіх герба «Кораб». Старэйшы сын Яўстафія Дзяконскага (1820—1894) і Юліі з Быхаўцаў (1825—1858). Меў брата Юліяна.
Скончыў медыцынскі факультэт Дэрпцкага ўніверсітэта, аднак, амаль не практыкаваў. У канцы 1870 — пачатку 1880-х гадоў пасля смерці родных братоў маці, Казіміра і Сяргея Быхаўцаў, якія не пакінулі нашчадства, да яго перайшоў іх вялікі родавы маёнтак Магілёўцы ў Ваўкавыскім павеце (цяпер Пружанскі раён), разам з бібліятэкай і архівам. На той час маёнтак налічваў 3 607 дзесяцін зямлі. Сярэдні валавы прыбытак з яго складаў каля 6 650 рублёў срэбрам.
У маёнтку Вердамічы Ваўкавыскага павета (цяпер Свіслацкі раён) жыла сям’я памешчыкаў Эдварда Талочкі і Марыі з роду Маршалковічаў. У Талочкаў было тры дачкі, Стэфанія, Ядзвіга і Леанціна, і адзіны сын Юліян. Малодшая з сясцёр, Леанціна, увесь час сур’ёзна хварэла, аднак, дактары нічым не маглі дапамагчы. Суседка Талочкаў, гаспадыня маёнтка Зеляневічы, Ядзвіга Сегень, прапанавала запрасіць свайго сваяка Казіміра Дзяконскага, які як доктар не практыкаваў, займаючыся справамі свайго маёнтка, аднак лячыў сялян. Так, дзякуючы сваёй адукацыі ўрача, ён упершыню трапіў у Вердамічы. Цэцылія Цішэўская ў сваіх мемуарах згадвае:
Няпярэдадні Першай сусветнай вайны маёнтак у Магілёўцах быў цэнтрам мясцовага свецкага жыцця. Вялікі сядзібны будынак захаваўся да нашых дзён, зараз у ім месціцца псіхіятрычная бальніца. На думку Рамана Афтаназы, аднапавярховы дом быў пабудаваны ў сярэдзіне XVIII стагоддзя Быхаўцамі, а прыблізна праз 100 гадоў значна павялічаны за кошт дабудовы бакавых крылаў.
Дзяцей не мелі. Тэстамэнт быў складзены Дзяконскім у красавіку 1909 года. Казімір Дзяконскі пакінуў сваю спадчыну жонцы Стэфаніі «за выключэннем родавых нерухомых маёмасцяў». Аднак, Стэфаніі пакідалася права пажыццёва валодаць гэтай родавай маёмасцю. Доля Стэфаніі складала 1/7 частку маёнтку Магілёўцы.
Лёс маёнтка пасля смерці
У снежні 1913 года было складзена пагадненне паміж Стэфаніяй, Альбінам і бацькамі Альбіна. Пагадненне абвяшчала згоду ўсіх бакоў на імкненне перадаць Альбіну маёнтак Магілёўцы, а Стэфаніі пры гэтым быў забяспечаны грашовы штогадовы прыбытак і пражыванне ў доме. Размова ішла нават пра тое, што Альбін купіць у яе 1/7 частку маёнтку.
У сакавіку 1914 года да маёнтка Магілёўцы належалі фальваркі Разалін, Янін, Лібертполь, Гута і хутары Копань, Полька, Сосенкі і Крупа. Агулам маёнтак з фальваркамі і хутарамі складаў 5081 дзесяцін зямлі, з іх 3607 дзесяцін зручнай і 1474 дзесяцін незручнай зямлі.
У часы Першай сусветнай вайны дом і гаспадарка значна пацярпелі. Перасоўванні войска прыносілі значны ўрон, гэта былі патравы збожавых і рэквізіцыі, значна ад немцаў у 1915—1918 гады пацярпеў дом Дзяконскіх і прыватныя рэчы гаспадароў.
У 1916 годзе Стэфанія Дзяконская ўсынавіла Альбіна Міхала і арганізавала яго шлюб з Соф’яй Малінскай (1893—?). У кастрычніку 1921 года Стэфанія пакінула тэстамэнт на карысць Альбіна Міхала.
Стэфанія Дзяконская памерла 13 верасня 1924 года ў Магілёўцах ва ўзросце 58 гадоў ад анеўрызмы сэрца і была праз тыдзень пахавана побач з мужам на могілках каля касцёла Сэрца Хрыстовага ў Лыскаве.
Кланг
Кланг (раней таксама вядомы як Келанг) — горад у Малайзіі, у штаце Селангор. Размешчаны ў даліне Кланг, за 32 км на захад ад Куала-Лумпура і за 6 км на ўсход ад Порт-Кланга. Да з’яўлення Куала-Лумпура горад быў сталіцай Селангора, сённяшняя сталіца штата — Шах-Алам. Порт-Кланг, размешчаны ў акрузе Кланг — адзін з самых загружаных кантэйнерных і перагрузачных партоў свету.
Карл Густаў фон Розен
Карл Густаў фон Розен (Carl Gustaf von Rosen; 19 жніўня 1909—13 ліпеня 1977) — шведскі лётчык і авантурыст.
Біяграфія
У 1926 годзе скончыў. У 1929 годзе прайшоў лётныя курсы. У 1934 годзе артымаў ліцензію камерцыйнага пілота.
Калі Італія ў 1935 годзе напала на Эфіопію, далучыўся да паветранай місіі Чырвонага Крыжа. Перакідваў у раёны баявых дзеянняў прадукты харчавання і медыкаменты, вывозіў параненых з поля бою, дастаўляў пасланні імператара Хайле Селасіе партызан. У пачатку Другой сусветнай вайны працаваў у галандскай авіякампаніі. У 1939 годзе падчас Зімовай вайны запісаўся дабраахвотнікам у фінскую армію, лётаў на бамбардзіроўшчыку. У 1945–1956 гадах быў інструктарам імператарскіх. Пасля ўладкаваўся ў авіякампанію. У 1960—1962 гадах вазіў у былое Бельгійскае Конга гуманітарныя грузы ААН.
Працаваў асабістым пілотам 2-га генсека ААН Дага Хамаршэльда, які загінуў у авіякатастрофе (фон Розен у дзень трагедыі захварэў, а таму на яго месцы быў іншы лётчык).
У 1969 годзе падтрымаў біяфрыйскіх сепаратыстаў у вайне з федэральным урадам Нігерыі. Узначальваў авіяэскадрыллю «Дзеці Біяфры». У 1970-я зноў прыбывае ў Эфіопію, дзе прымае ўдзел у гуманітарных аперацыях. Загінуў у горадзе Годэ (Агадэн) пры нападзе самалійскіх сепаратыстаў на сваё жыллё.
Сям’я
Быў сынам графа і баранесы. Брат праславіўся як пісьменнік, графік і мастак, а сястра  стала пісьменніцай і праваабаронцай. Быў тройчы жанаты: першай жонкай стала Марыя Тэрэзія Віймарк (1932—1936), другой — Ёхана Франс’ене Крыйгсман (1938—1943), трэцяй — Ліліян Марцін (з 1943). Дзеці — Нільс (1932 г. н.), Маргарэт (1938 г. н.), Івон (1940 г. н.), Астрыд (1945 г. н.), Эрык (1950 г. н.) і Карл (1953 г. н.).
Сярод вядомых сваякоў былі інжынер (першы цесць), мастак  (другі цесць), кіраўнік міністэрства авіяцыі Трэцяга Рэйха Герман Герынг (муж цёткі).
Баркоўскі
Баркоўскі — беларускае, польскае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Суонскі ўніверсітэт
Суонскі ўніверсітэт (Swansea University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Суонсі.
Агульная характарыстыка
Універсітэт мае 8 каледжаў, размешчаных у двух кампусах, якія размешчаны на ўзбярэжжы заліва Суонсі. Кампус Сінглтан Парк размешчаны на тэрыторыі парку Сінглтан на захад ад цэнтра горада Суонсі. Кампус Бэй коштам 450 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў, які адкрыўся ў верасні 2015 года, размешчаны побач з пляжам Джэрсі Марын на ўсход ад цэнтра горада, які знаходзіцца ў раёне Ніт-Порт-Талбат.
Абруцы
Абру́цы (іт. Abruzzi) — вобласць у Італіі, адміністрацыйны цэнтр — г. Л’Акуіла. Насельніцтва складае 1280 тыс. чалавек (2008), г.з. каля 2,2 % ад насельніцтва краіны. Рэгіён займае 14-е месца па колькасці жыхароў.
Падзяляецца на правінцыі:
Геаграфія
Рэгіён Абруцы знаходзіцца ў сярэдняй частцы Апенінскага паўвострава, на ўзбярэжжы Адрыятычнага мора, прыкладна за 100 км на ўсход ад Рыма. Плошча рэгіёна складае 10794 км² (13-е месца ў Італіі), дзве траціны тэрыторыі занята гарамі. Уэбярэжжа раўніннае, на захадзе — Абруцкія горы. Найвышэйшыя пункты Абруцы — Корна-Грандэ (Corno Grande) (2914 м) і Монтэ-Амара (Monte Amaro) (2795 м). Клімат і расліннасць міжземнаморскага тыпу.
Эканоміка
Вобласць аграрная. Галоўныя культуры: пшаніца, кукуруза, цукровыя буракі, бульба, на ўзбярэжжы — аліва, вінаград, цытрусавыя і інш. На горных пашах авечкагадоўля. Развіты цукровая, вінаробная, алейная, тытунёвая, хімічная, машынабудаўнічая, электронная прамамысловасць. Развіта рыбалоўства.
NGC 5397
NGC 5397 (іншыя абазначэнні — ESO 384-31, MCG -6-31-13, IRAS13582-3342, PGC 49908) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гута (Сакальскі раён)
Гу́та (Гу́та) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Свята-Мікалаеўская царква (Вяжное)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Вяжное Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Помнік народнага дойлідства.