cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чэрвеньскі рынак
Гісторыя
Рынак створаны ў 1891 годзе на скрыжаванні Аранскай вуліцы і Ігуменскага тракту гарадскім галавой Мінска Каралем Чапскім і меў назву Ігуменскі рынак у гонар горада Ігумен, у накірунку якога ішоў гасцінец, што месціўся каля рынку.
Пасля перайменавання ў 1923 годзе Ігумена ў Чэрвень рынак таксама быў перайменаваны і атрымаў назву Чэрвеньскі рынак.
1 лютага 2013 года Чэрвеньскі рынак быў закрыты. 2 красавіка 2013 года рынак аднавіў працу на новай пляцоўцы ў раёне завулка Маякоўскага. На старым месцы Чэрвеньскага рынку прадугледжвалася будаўніцтва шматфункцыянальнага грамадска-дзелавога і гандлёва-забаўляльнага комплексу.
Хыльчыці
Хыльчыці (Хи́льчиці) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сан-Маўра-Тарынезэ
Сан-Маўра-Тарынезэ (San Mauro Torinese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Corpi Santi.
Ляўданскі
Ляўданскі — прозвішча.
Лоўрэнс Аліўе
Лоўрэнс Кер Аліўе, барон Аліўе, таксама Лорэнс Кер Аліўе (Laurence Kerr Olivier, Baron Olivier,  — ) — брытанскі тэатра і кіно, , ,. Адзін з найбуйнейшых акцёраў XX стагоддзя, якія гралі шэкспіраўскі рэпертуар. Выступаў таксама ў спектаклях па антычнай драматургіі, у пастаноўках сучасных амерыканскіх і брытанскіх п’ес.
NGC 4309
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Якаў Якаўлевіч Гакель
Якаў Якаўлевіч Гакель (18.7.1901, Пецярбург —, Ленінград) — савецкі акіянограф, доктар геаграфічных навук (1950). Сын Я. М. Гакеля. Прафесар, кіраўнік аддзела геаграфіі Арктычнага і антарктычных навукова-даследчага інстытута. Прымаў удзел у розных геаграфічных экспедыцыях, у тым ліку на ледакольным параходзе «Сібіракоў» (1932) і «Чэлюскін» (1934). Стварыў першую батыметрычную карту Арктычнага басейна. У 1966 годзе адзін з падводных хрыбтоў названы імем Гакеля.
Жалудкава (Сафонаўскі раён)
Жалудкава (Желудково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 1 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 38 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 1 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Фефалаўка. За 7 км на паўночны захад ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава.
Малец
Малец — прозвішча.
Хмэлэва (Золачыўскі раён)
Хмэлэва (Хмелева́) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вагітан
Вагітан (Vagitanus) — бажаство старажытных рымлян, якое прысутнічала пры першых крыках немаўля. Яго малявалі ў выглядзе дзіцяці, якое плача. Імя бога перакладаецца з лацінскага як «крык немаўля». Нягледзячы на этымалагічныя сувязі паміж імем бога і словазлучэннем «крык немаўля», Якаб Гронавіус сцвярджаў, што правільная форма імя павінна быць не Вагітан (Vagitanus), а Ватыкан (Vaticanus), з прычыны таго, што «Вагітан» — гэта яго напісанне на народнай латыні, а не на класічнай. Лічылася, што Вагітан адкрываў рот немаўля пры нараджэнні, каб той прамовіў першы склад яго імя. Такім чынам, Вагітан апісваўся як бог, які даваў мову чалавеку пры яго нараджэнні, але варта адрозніваць першыя крыкі ад першых складах выразнай мовы, над якой мелі ўладу іншыя божаствы.
Кузнечыкі (Гагарынскі раён)
Кузнечыкі (Кузнечики) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Павел Віктаравіч Трамповіч
Па́вел Ві́ктаравіч Трампо́віч ( — ) — беларускі грамадскі дзеяч, навуковец і дыпламат.
Рынгкёбінг-Ск’ерн (камуна)
Рынгкёбінг-Ск’ерн (Ringkøbing-Skjern Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Цэнтральная Ютландыя. Плошча — 1488,82 км², што складае 3,45 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 58368 чал. (мужчыны — 29618, жанчыны — 28750; іншаземныя грамадзяне — 2457).
Павел Віктаравіч Трамповіч
Генеральны консул Беларускай народнай рэспублікі ў Кіеве (16.6.1918—30.10.1918). Кандыдат медыцынскіх навук. Дацэнт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Прафесар Вінніцкага медыцынскага інстытута.
Юзабіліці-тэставанне
Юзабіліці-тэставанне, тэставанне зручнасці выкарыстання — даследаванне, якое выконваецца з мэтай вызначэння, ці зручны некаторы штучны аб'ект (такі як вэб-старонка, карыстальніцкі інтэрфейс або прылада) для яго меркаванага прымянення. Такім чынам, праверка зручнасці выкарыстання вымярае эрганамічнасць аб'екта або сістэмы. Праверка эрганамічнасці сканцэнтравана на пэўным аб'екце або невялікім наборы аб'ектаў, у той час як даследаванні ўзаемадзеяння чалавек-камп'ютар у цэлым - фармулююць універсальныя прынцыпы.
Павел Віктаравіч Трамповіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пскове, дзе сям’я Трамповічаў знаходзілася з-за ўздзелу дзеда ў нацыянальна-вызваленчым паўстанні 1863—1864 гадоў, які з сям’ёй быў высланы з Вільні ў Віцебск, а неўзабаве ў Пскоў.
Юзабіліці-тэставанне
Праверка эрганамічнасці - метад ацэнкі зручнасці прадукту ў выкарыстанні, заснаваны на прыцягненні карыстальнікаў у якасці тэставальнікаў, выпрабавальнікаў і сумаванні атрыманых ад іх высноў.
Павел Віктаравіч Трамповіч
Біяграфія
У 1908 годзе паступіў у Псіханеўралагічны інстытут пры Пецярбургскім універсітэце. Але з-за неаднаразовых арыштаў за ўдзел у дэманстрацыях вымушаны быў у 1910 годзе эміграваць у Германію. Пасля двух гадоў вучобы на медыцынскім факультэце Баварскага ўніверсітэта перавёўся ў Кіеўскі ўніверсітэт св. Уладзіміра ў 1912 годзе на медыцынскі факультэт.
З пачаткам Першай сусветнай вайны быў накіраваны на Паўднёва-Заходні фронт. У 1914—1916 гг. працаваў малодшым ардынатарам Кіеўскага шпіталя. Дзяржаўныя экзамены на медыцынскім факультэце склаў у красавіку 1917 г., пасля чаго атрымаў прызначэнне ў хірургічнае аддзяленне Кіеўскага чыгуначнага шпіталя, пазней — 1-га шпіталя Усерасійскага земскага саюза, дзе прайшоў шлях ад ардынатара да галоўнага лекара. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі аднавіў кантакты з беларускімі арганізацыямі, праводзіў агітацыйную і асветніцкую працу. У красавіку 1918 года прыбыў у Мінск, дзе ўвайшоў у склад Народнага Сакратарыята БНР. Але ўжо ў пачатку чэрвеня 1918 г. ён быў накіраваны ў Кіеў з задачай дасягнуць праз нямецкага пасла прызнанне Германіяй незалежнасці і ўрада БНР.
У Кіеве далучыўся ў склад дэлегацыі БНР па справе перамоваў з УНР. Рашэнне аб яго напрамку ў Кіеў з правамі генеральнага консула ў Кіеве і дыпламатычнага прадстаўніка пры МЗС Украінскай Дзяржавы на звароты Аляксандра Цвікевіча Народны Сакратарыят БНР прыняў 15 чэрвеня 1918 года. Ужо 16 чэрвеня 1918 года быў упаўнаважаны на выкананне абавязкаў генеральнага консула БНР у Кіеве з функцыямі дыпламатычнага прадстаўніка. Консульства размясцілася ў Кіеве ў доме № 42 па вуліцы Фундуклееўскай.
Генрых III (кароль Англіі)
Генрых III (Henry III;, Уінчэстэр — , Вестмінстэр) — кароль Англіі (1216—1272) і герцаг Аквітаніі з дынастыі Плантагенетаў, адзін з самых малавядомых брытанскіх манархаў (пры тым што кіраваў ён даўжэй за ўсіх іншых сярэдневяковых каралёў Англіі — 56 гадоў).
Біяграфія
Сын Іаана Беззямельнага з дынастыі Плантагенетаў. Спробы Генрыха III кіраваць краінай, апіраючыся на замежных феадалаў-авантурыстаў і рымскую курыю, выклікалі незадаволенасць баронаў, якіх падтрымалі гараджане, дробнае рыцарства, заможнае сялянства. Гэта процістаянне прывяло да грамадзянскай вайны (1263—1267), у ходзе якой Сімон дэ Манфор у 1264 г. разбіў каралеўскія войскі і ўзяў караля ў палон. Пасля разгрому апазіцыі і гібелі Манфора Генрых III у 1266 г. адноўлены ў правах. Пры ім у Англіі ўпершыню скліканы парламент.
Павел Віктаравіч Трамповіч
Біяграфія
9 ліпеня 1930 года арыштаваны. 10 красавіка 1931 года асуджаны на 5 гадоў ссылкі, Калегіяй АДПУ, па артыкулах 58/4, 7, 10, 11 — шкодніцтва і антысавецкую агітацыю. Прысуд адбываў у Астрахані.
З 1941 года працаваў у Вінніцкім медыцынскім інстытуце. З 1944 года ў Магілёве-Падольскім.
Пасля гэтага пераехаў у Кіеў, дзе і памёр у 1956 годзе. Пахаваны на Лук’янаўскіх могілках (19 участак, 5 шэраг, 7 месца).
10 чэрвеня 1988 года рэабілітаваны Судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда Беларускай ССР.
Баёрай III
Баё́рай III (Bajorai III), традыцыйная беларуская назва — Баяры  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Грыбеная.
Хомчанка
Хомчанка — прозвішча.
Хамэць
Хамэць (Хоме́ць) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гісторыя Жалудка
Гарадскі пасёлак Жалудок знаходзіцца ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці.
Першы раз назва Жалудок узгадваецца у 2-й пал. 15 ст. у актах Літоўскай метрыкі як велікакняжацкае ўладанне. З 1486 – вядомы як мястэчка. У канцы 15 – пачатку 16 стст. існаваў Жалудоцкі павет у складзе Трокскага ваяводства ВКЛ. З 1501 па 1508 жалудоцкім намеснікам быў велікакняжацкі падскарбій надворны, а потым лоўчы і канюшы пан Марцін Храптовіч. У 1510 жалудоцкім намеснікам быў велікакняжацкі лоўчы пан Мікалай Юр’евіч Пац, або Пацавіч.
У 1516 кароль Жыгімонт I Стары аддаў Жалудок за 600 коп грошай князю Васілю Палубінскаму. У якасці “дзяржаўцы Жолудского” князь В. Палубінскі апошні раз узгадваецца ў 1534. У тыя часы ў Жалудку і яго ваколіцах пражывала шмат баяр – прадстаўнікоў ваенна-служылага саслоўя ВКЛ. Перапіс войска ВКЛ 1528 змяшчае імёны 36 жалудоцкіх баяр, абавязанных са сваім узбраеннем служыць у войску. У іх лік уваходзіў атрад з 21 баярына, які перыядычна нёс ахову вядомага Трокскага замка.
У 1535 Жалудок і Высокі Двор (у Літве на захад ад сучаснага Тракая) былі падараваны каралём Жыгімонтам I Старым перабежчыку з Масковіі, былому акольнічаму маскоўскіх князёў Івану Васільевічу Ласкаму. У 1536 гістарычныя крыніцы ўпершыню зафіксавалі таргі па панядзелках у Жалудку. Пасля, у 1552 перададзены сыну – Івану Іванавічу Ласкаму. У 1567 апошні паставіў каралю Жыгімонту Аўгусту 61 коннага воіна са зброяй падчас вайны з Масковіяй.
Паколькі Жалудок перайшоў у вотчыну Ласкіх, павет перастаў існаваць. Пасля адміністрацыйнай рэформы 1565–66 Жалудоцкая воласць увайшла у склад Лідскага павета.
Затым Жалудок перайшоў да Сапегаў герба “Ліс” у якасці кампенсацыі за тэрытарыяльныя страты дома Сапегаў на ўсходзе. Потым у выніку шлюба дачкі маршалка гаспадарскага, ваяводы віцебскага і падляшскага Івана Багданавіча Сапегі (1480 – 1546) – Ганны Сапежанкі (пам. 1580) у якасці пасага Жалудок перайшоў да мазавецкага шляхетскага роду Фрацкевічаў-Радзімінскіх герба “Бродзіц”. У 1690 “Жалудоцкі ключ” – вялікае зямельнае ўладанне па абодвух берагах Нёмана з панскім дваром, мястэчкам, вёскамі, ворнымі землямі і лясамі налічваў 226 дамоў і з’яўляўся адным з буйнейшых шляхецкіх уладанняў у Панямонні.
У 18 – першай палове 19 ст. – уласнасць старажытнага нямецкага роду Тызенгаўзаў герба “Буйвал”. Антоній Тызенгаўз (1733–85) увайшоў у гісторыю як славуты падскарбій надворны літоўскі і аміністратар каралеўскі, магнат і палітык. Памёр Антоній Тызенгаўз у Гродне, а пахаваны ў Жалудку. Цела гэтага знакамітага для свайго часу дзеяча спачывае ў мясцовым касцёле Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі. Нарадзіўся, жыў і працаваў у Жалудку яшчэ адзін знакаміты прадстаўнік роду – гр. Канстанцін Тызенгаўз (1786 – 1853), арнітолаг, аўтар некалькіх навуковых прац. Ён захапляўся жывапісам, быў вучнем Яна Рустэма.
З 1795, пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай, Жалудок – цэнтр воласці Лідскага павета ў складзе Расійскай імперыі. У 1843 пераходзіць да мазавецкага роду Урускіх у выніку шлюбу дачкі гр. Рудольфа Тызенгаўза (пам. 1830) – Германцыі Тызенгаўз (1822–91) з гр. Севярынам Урускім (1817–90), маршалкам шляхты Варшаўскай губерніі, тайным дарадцам, ахмістрам царскага двара, аўтарам папулярнага даведніка па гісторыі геральдыкі. Адмена прыгоннага права адбылася якраз пры Урускіх і прайшла вельмі мірна з перадачай сялянам поўных надзелаў па нізкіх коштах. У 1861 годзе ў мястэчку налічваўся 581 жыхар.
Пасля смерці гр. Урускай Жалудок перайшоў да яе дачкі Марыі, княгіні Святаполк-Чацьвярцінскай. Побач з Жалудком на беразе возера размешчаны маёнтак князеў Святаполк-Чацвярцінскіх (пач. 20 ст.).
З 1921 – цэнтр гміны Лідскага павета ў складзе Польшчы. З 1939 у складзе БССР, з 1940 гарадскі пасёлак, цэнтр Жалудоцкага раёна. З 1962 – пасёлак у Шчучынскім раёне.
У 1941–44 падчас другой сусветнай вайны Жалудок акупіраваны нямецка-фашыстцкімі захопнікамі. 9 мая 1942 гітлераўцы на ўскрайку Жалудка расстралялі 2 тыс. мірных грамадзян.
Гісторыя каталіцкай царквы ў Жалудку
У 1682 мінскі падчашы, лідскі падкаморый, стараста крэўскі і лідскі, потым падскарбій надворны літоўскі Казімір Фрацкевіч-Радзімінскі (1638 – 1694 гг.) разам са сваёй жонкай Аляксандрай заснаваў у Жалудку драўляны кляштар кармелітаў “старых” (па іншых дадзеных – у 1686 г.). У лютым 1706 тут, у кляштары кармелітаў, падчас Паўночнай вайны стварыў свой штаб шведскі кароль Карл XII.
Паколькі пры кляштары быў свой касцёл, для адрознення стары парафіяльны касцёл пачалі называць фарай. Адсюль паходзіць і назва вёскі побач з Жалудком – Фарны Канец. Кляштар і касцёл былі размешчаны на кляштарнай плошчы па вул. Касцельнай і былі драўляныя. У сярэдзіне 18 ст. да касцёла была прыбудавана мураваная капліца, фундаваная Секлюцкімі. Касцёл быў асвечаны пад тытулам св. Казіміра, капліца – пад тытулам Найсвяцейшай Дзевы Марыі Шкаплернай. Як і ў кожнай парафіі, пры касцёле існавала парафіяльная школа. У 1777 у школе было 24 вучні; у 1781 – 9; 1782 – 14; 1804 – 10; у 1805 г. – 10 вучняў. У 1781 парафія налічвала 5962 вернікі.
У 1832 кляштар скасаваны, а яго касцёл знішчаны. У склепе знішчанага касцёла захоўваліся целы прадстаўнікоў роду Тызенгаўзаў. Трэба адзначыць, што яшчэ гр. Рудольф Тызенгаўз меў намер пабудаваць у Жалудку маўзалей, але не паспеў. Сам кляштар у 1839 быў прыстасаваны пад лазарэт эстляндскага егерскага палка.
Таму ў 1835 будаваць капліцу побач з былым кляштарам пачаў гр. Канстанцін Тызенгаўз. Але фарны касцёл быу ў такім разбураным стане, што трэба было думаць пра будаўніцтва на яго месцы новага касцёла. У 1843 пры падзеле спадчыны сёстры Юзэфа гр. Патоцка і Эльфрыда гр. Замойская заплацілі Германцыі гр. Урускай па 1500 рублёў на будоўлю мураванай капліцы і абяцалі даплаціць яшчэ пры ўмове ўзвядзення новага касцёла. За гэтыя сродкі на працягу некалькіх гадоў пры капліцы быў пабудаваны мураваны касцёл, які ў 1853 быў асвечаны як касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі.
22 мая (3 чэрвеня) 1863 у Вільні быў расстраляны кс. Станіслаў Іжора, вікарый жалудоцкага пробашча, прызнаны вінаватым за абвяшчэнне ў касцёле маніфеста Нацыянальнага камітэта падчас паўстання 1863—1964 гадоў. Гэта была першая ахвяра новага віленскага ваеннага генерал-губернатара Мураўёва.
Жалудоцкая парафія ў 1897 налічвала 9 тыс. верных, а да 1915 лічба вырасла да 11 тыс.
Рабцава (Гагарынскі раён)
Рабцава (Рябцево) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мікалай Васілевіч Бірыла
Мікалай Васілевіч Бірыла (, в. Скварцы Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці — ) — беларускі мовазнавец. Акадэмік НАН Беларусі (1977; чл.-кар. з 1972), доктар філалагічных навук (1969), прафесар (1971). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1978).
Біяграфія
У 1982—92 быў галоўным рэдактарам часопіса «Весці АН БССР. Серыя грамадскіх навук».
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы па пытаннях беларускай дыялекталогіі, сучаснай беларускай літаратурнай мовы і культуры мовы. Ім створаны цыкл работ, прысвечаных праблемам беларускай і славянскай анамастыкі. .
У галіне дыялекталогіі яго ўвагу прыцягвала лінгвагеаграфія. Удзельнічаў у падрыхтоўцы комплексу работ «Дыялекталагічны атлас беларускай мовы» (1963) і «Лінгвістычная геаграфія і групоўка беларускіх гаворак» (1968—69). Адзін з сааўтараў і рэдактараў шматтомнага «Лексічнага атласа беларускай мовы» (т. 1, 1992).
3 1958 адзін з выканаўцаў і кіраўнікоў лінгвагеаграфічнай працы «Агульнаславянскі лінгвістычны атлас» (АЛА), якая выконваецца міжнародным калектывам. Першыя выпускі АЛА апублікаваны ў 1988. Пры распрацоўцы дыялекталагічнай тэматыкі шмат увагі аддаў даследаванню фанетыкі беларускіх народных гаворак, у прыватнасці націскнога вакалізму, вынікаў пераходу е ў ё(о), рэфлексаў агульнаславянскіх о, ъ, е, ь, этымалагічна мяккіх губных, парных па цвёрдасці — мяккасці д — дэ(д'), т — ц(т') і інш. Удзельнічаў у падрыхтоўцы «Хрэстаматыі па беларускай дыялекталогіі» (1962), «Нарысаў па беларускай дыялекталогіі» (1964).
У «Курсе сучаснай беларускай літа{атурнай мовы» (у сааўтарстве; 1961), манаграфіях «Націск назоўнікаў у сучаснай беларускай мове» (1986), «Беларуская граматыка» (у суаўтарстве; ч. 1—2, 1985—86), у радзе артыкулаў даследаваў пытанні фанетыкі, арфаэпіі, акцэнтуацыі.
Шмат увагі аддаў лексікаграфіі. Яго артыкул «Да пытання аб тыпе і прынцыпах укладання беларускіх абласных слоўнікаў» {Працы Інстытута мовазнаўства АН БССР. 1958. Вып. 5) значна паўплываў на развіццё рэгіянальнай лексікаграфіі ў рэспубліцы. Прымаў удзел у падрыхтоўцы і рэдагаванні «Падручнага польска-беларускага слоўніка» (разам з А. Абрэмбскай-Яблонскай; Варшава, 1962), «Руска-беларускага слоўніка грамадска-палітычнай тэрміналогіі» (Мн., 1970), слоўніка «Славянская анамастычная тэрміналогія» (Скоп’е, 1983), «Слоўніка беларускай мовы. Арфаграфія. Арфаэпія. Акцэнтуацыя. Словазмяненне» (Мн., 1987).
М. В. Бірыла быў заснавальнікам новага ў беларускім мовазнаўстве кірунку — анамастыкі. Ён аўтар трохтомнай манаграфіі «Беларуская антрапанімія»: т. 1 — «Уласныя імёны, імёны-мянушкі, імёны па бацьку, прозвішчы» (1966), т. 2 — «Прозвішчы, утвораныя ад апелятыўнай лексікі» (1969), т. 3 — «Структура ўласных мужчынскіх імён» (1982). У апошнія гады жыцця даследчык працаваў над чацвёртым томам «Беларускай антрапаніміі» (уласныя асабовыя жаночыя імёны), «Слоўнікам беларускіх прозвішчаў», «Анамастыконам Вялікага княства Літоўскага XVI ст.». У гэтых і шэрагу іншых работ даследаваў лексічны склад, структуру і ўтваральную базу сучасных беларускіх прозвішчаў, эмацыянальна-ацэначныя формы як сучасных уласных асабовых імён, так і імён 16—18 ст., сучасную беларускую антрапанімічную сістэму і працэс яе фарміравання, тыпалогію славянскіх прозвішчаў, узаемасувязі беларускай антрапаніміі з антрапаніміяй рускай, украінскай, польскай і літоўскай моў. 3 дакладамі па анамастычнай праблематыцы выступаў на V—VII і IX Міжнародных з’ездах славістаў.
Апублікаваў больш як 110 навуковых прац, у т. л. 8 манаграфій і слоўнікаў.
Сан-П’етра-Валь-Леміна
Сан-П'етра-Валь-Леміна (San Pietro Val Lemina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 4309A
NGC 4309A (іншыя абазначэнні — VCC 538, PGC 40059) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Ермакоў
Ермакоў — прозвішча.
Курыныя ўцёкі
«Курыныя ўцёкі» (Chicken Run) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Aardman Animations» 2000 года. Пераможца прэміі Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса (2000) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Курачкам на ферме місіс Туідзі даводзіцца нялёгка. Для кожнай з гэтых няшчасных птушак любая, нават самая добрая раніца, можа стаць апошняй: у імгненне вока яны могуць трапіць у суп або стаць начынкай для піражка.
Пакорлівыя хатнія птушкі жывуць у пастаянным страху ў жудасных куратніках, якія нагадваюць баракі канцлагера. Усе спробы вырвацца са страшнай фермы на волю заканчваюцца правалам. Але аднойчы на ферме з'яўляецца вясёлы амерыканскі певень Рокі.
Аўтаматызаванае тэставанне
Аўтаматызаванае тэставанне праграмнага забеспячэння — частка працэсу тэставання на этапе кантролю якасці ў працэсе распрацоўкі праграмнага забеспячэння. Яно выкарыстоўвае праграмныя сродкі для выканання тэстаў і праверкі вынікаў выканання, што дапамагае скараціць час тэставання і спрасціць яго працэс.
Чэрванэ (Золачыўскі раён)
Чэрванэ (Червоне́) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сяргей Анісімавіч Каваленка
Сяргей Анісімавіч Кавале́нка (, вёска Ульянавічы,, Віцебская вобласць — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
С. А. Каваленка нарадзіўся ў вёсцы Ульянавічы (сучасны аграгарадок Ульянавічы ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі). З 1932 г. жыў у Магілёве. Вучыўся ў чыгуначнай школе № 24. Скончыў 10 класаў школы. Працаваў змазчыкам паравоза ў чыгуначным дэпо. У 1940—1941 гг. на службе ў Чырвонай Арміі. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны, разам з бацькам дапамог дзесяткам салдат пазбегнуць палону. Трапіў у лагер смерці, уцёк да партызан. У 1943—1944 гг. у партызанскім атрадзе на тэрыторыі Літвы. На фронце з красавіка 1944 г., радавы. Стралок 5-й стралковай роты 299-га стралковага палка (225-я стралковая дывізія, 21-я армяя, 1-ы Украінскі фронт) С. А. Каваленка вызначыўся ў баях за расшырэнне плацдарма на рацэ Одэр на паўднёвы захад ад горада Шургаст (Германія). 1 лютага 1945 г. у вырашальны момант бою закрыў сваім целам амбразуру варожага дзота, кулямётны агонь якога перашкаджаў наступленню. Рота паднялася ў атаку і прарвала абарону праціўніка.
Памяць
У гонар С. А. Каваленкі названы вуліцы ў Магілёве і Сянно; у Магілёве на вуліцы яго імя ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Ізабела Ангулемская
Ізабела Ангулемская (Isabella of Angoulême, Isabelle d’Angoulême; каля 1188 — 31 мая 1246. Фантэўро, Францыя) — другая жонка Іаана Беззямельнага, каралева Англіі і графіня Ангулемская.
Іван Рыгоравіч Зайцаў
Іван Рыгоравіч Зайцаў (1916—1952) — савецкі вайсковец, снайпер 515-га стралковага палка 134-й стралковай дывізіі 69-й арміі 1-га Беларускага фронту, сяржант. Поўны кавалер ордэна Славы.
Жугіна (Сафонаўскі раён)
Жугіна (Жугино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 13 жыхароў (2007).
Іван Рыгоравіч Зайцаў
Даваенная біяграфія
Іван Рыгоравіч Зайцаў нарадзіўся ў вёсцы Малы Хоцімск Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці ў сялянскай сям'і. Па нацыянальнасці — беларус. Скончыў 4 класа. Пасля заканчэння школы працаваў у калгасе.
Жугіна (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 7 км на ўсход ад горада Сафонава, у 3 км на поўдзень ад аўтадарогі. на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя Дурава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Дураўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Іван Рыгоравіч Зайцаў
Даваенная біяграфія
У 1941 годзе быў прызваны ў шэрагі РСЧА. На фронце — з ліпеня 1941 года. Быў двойчы паранены, але кожны раз вяртаўся ў баявы строй.
Снайпер 515-га стралковага палка (134-я стралковая дывізія, 69-я армія, 1-й Беларускі фронт) яфрэйтар Іван Зайцаў з 20 жніўня па 11 верасня 1944 года, знаходзячыся на пазіцыі ў 15 кіламетрах на ўсход ад горада Зволень (Польшча), умела выбіраў пазіцыі і са снайперскай вінтоўкі знішчыў 19 варожых салдат.
16 студзеня 1945 года ў раёне населенага пункта Наталі, размешчанага ў 8 кіламетрах на захад ад польскага горада Радам, яфрэйтар Зайцаў з снайперскай вінтоўкі забіў 12 нямецкіх салдат і афіцэраў.
17 студзеня 1945 года Іван снайпер Зайцаў з групай байцоў непрыкметна падабраўся да апорнага пункта варожай артылерыйскай батарэі. Нечакана адкрыўшы агонь, савецкія салдаты перабілі разлікі і захапілі дзве гарматы праціўніка.
17-18 красавіка 1945 года ў баі каля горада Лебус і населенага пункта Мальнаў (Германія) снайпер Іван Зайцаў забіў 17 салдат праціўніка.
22 красавіка 1945 года ў баі ля безыменнай вышыні на паўночным захадзе ад горада Франкфурт-на-Одэры (Германія) сяржант Іван Зайцаў першым падняўся ў атаку і асабіста знішчыў 8 салдат праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года «за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі» сяржант Іван Рыгоравіч Зайцаў узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1946 годзе І. Р. Зайцаў быў дэмабілізаваны. Ён вярнуўся ў родную вёску, дзе працаваў у калгасе. Памёр 15 ліпеня 1952 года.
Рома (багіня)
Рома (Ῥώμη, Roma) — багіня, увасабленне горада Рыма як уладара Сусвету.
Упершыню стала шанавацца ў грэкаў, асабліва ў Малой Азіі, дзе ў гонар яе будавалі храмы. Горад Смірна ганарыўся тым, што пабудаваў у 195 годзе да н.э. першы храм у гонар Ромы. З часоў Аўгуста багіня Рома атрымала, разам з Divus Julius ці з Аўгустам, храмы, выявы, гульні і святы ў элінскіх гарадах.
Малявалася Рома, як бачна па азіяцкіх манетах, з каронай у выглядзе сцяны, з дзідай і ў даспехах. У самім Рыме, асабліва на манетах, Рома з'яўляецца заўсёды ў вобразе ваяўнічай гераіні, яна малюецца ці стоячы, абапёршыся на шчыт, або седзячы на зброі і трымаючы багіню Перамогі ў правай руцэ ці на плячы і г.д. У часы Адрыяна ў гонар Ромы і Венеры быў пабудаваны храм на Свяшчэннай дарозе, ад якога захаваліся разваліны.
Беларуска-латвійскія адносіны
Беларусь і Латвія мяжуюць адна з адной; важным аспектам двухбаковых адносін з’яўляецца транзіт беларускіх тавараў праз латвійскія порты. Абедзве краіны з’яўляюцца членамі ААН і АБСЕ. Дыпламатычныя адносіны ўстаноўлены ў 1992 годзе, адкрыццё абодвух пасольстваў адбылося ў 1993 годзе.
У Беларусі ёсць пасольства ў Рызе і консульства ў Даўгаўпілсе. Пасол Беларусі ў Латвіі — Васіль Міхайлавіч Марковіч. Раней паслом былі Міхаіл Марыніч, Аляксандр Герасіменка, Марына Іванаўна Даўгаполава. У Латвіі ёсць пасольства ў Мінску і консульства ў Віцебску. Пасол Латвіі ў Беларусі — Міхаіл Папкоў. Раней паслом была Майра Мора.
Латвійскі экспарт у Беларусь склаў у 2009 годзе 92 млн латаў, беларускі ў Латвію — 163 млн латаў. З 2004 па 2008 тавараабарот паміж краінамі вырас з 395,8 да 2322,2 мільёнаў долараў. Асноўныя артыкулы беларускага экспарту — нафтапрадукты, прадукцыя хімічнай, металургічнай і машынабудаўнічай галін прамысловасці, а таксама неапрацаваныя лесаматэрыялы, асноўныя артыкулы латвійскага экспарту — морапрадукты, кормы для жывёл, прадукцыя тэкстыльнай, фармацэўтычнай і металургічнай прамысловасці.
Гісторыя ўзаемных адносін
У снежні 1991 года Рэспубліка Беларусь і Латвійская Рэспубліка падпісалі Дэкларацыю аб прынцыпах добрасуседскіх адносін. Дыпламатычныя дачыненні ўрады ўстанавілі 7 красавіка 1992 года. У 1993 годзе ў Мінску адкрылася латвійскае пасольства, а ў Рызе — беларускае. У 1994 годзе Беларусь адкрыла генеральнае консульства ў Дзвінску, а Латвія — у Віцебску.
У 1993 годзе Латвію наведаў з візітам міністр замежных спраў Беларусі Пётр Кузьміч Краўчанка. У 1995 годзе ў Мінску двойчы пабываў прэм’ер-міністр Латвіі Марыс Гайліс. У тым жа годзе ўпершыню адбыўся візіт у Беларусь дэлегацыі латвійскага парламента. У верасні 1997 года на міжнароднай нарадзе ў Вільні адбылася сустрэча прэзідэнтаў. У сакавіку 1998 года Латвію наведаў міністр замежных спраў Беларусі Іван Антановіч, у маі таго ж года — прэм’ер-міністр Сяргей Лінг. Уладзімір Ярмошын, які змяніў яго на пасадзе кіраўніка ўрада, ажыццявіў візіт у Латвію ў сакавіку 2001 года. У кастрычніку 2000 года адбыўся візіт у Беларусь міністра эканомікі Латвіі Айгара Калвіціса. У 1998 і 2001 гадах Беларусь для ўзаемінаў з Нацыянальным сходам наведвалі латвійскія парламенцкія дэлегацыі. У 2001 годзе ў латвійскім парламенце была створана група па супрацоўніцтве з Рэспублікай Беларусь. У 2006 годзе Латвія аб’явіла, што не дапусціць на сваю тэрыторыю вышэйшых службовых асоб Беларусі, якія маюць дачыненне да парушэння правоў чалавека і дэмакратычных норм. 31 студзеня 2008 года бакі падпісалі пагадненне аб узаемных паездках грамадзян. У лютым пагадненне набыло моц. Першая сустрэча кіраўнікоў урадаў Сяргея Сідорскага і Іварса Годманіса адбылася 11 ліпеня 2008 года ў будынку латвійскай памежнай аховы на КПП «Урбаны — Сілене». У лістападзе 2008 года ў рамках правядзення чарговай выстаўкі «Беларусь-ЭКСПА» ў Рызе пабываў Сяргей Сідорскі. Візіт у адказ Іварса Годманіса, падчас якога адбылася сустрэча і з Аляксандрам Лукашэнкам, адбыўся ў лютым 2009 года.
У 2011 годзе Латвія, нароўні з шэрагам іншых краін ЕС, адмяніла пошліны за доўгатэрміновыя візы для беларускіх грамадзян.
Латвія з’яўляецца адной з нешматлікіх краін Еўрасаюза, у якія ў XXI стагоддзі здзяйсніў візіт прэм’ер-міністр Беларусі.
24 мая 2021 года, пасля таго, як мэр Рыгі замяніў чырвона-зялёны сцяг Беларусі на бел-чырвона-белы сцяг, у МЗС Беларусі быў выкліканы амбасадар Латвіі Эйнарс Семаніс. Амбасадару прапанавалі пакінуць Беларусь цягам 24 гадзін, а супрацоўнікаў цягам 48 гадзін. У адказ на гэта, Латвія выслала беларускіх дыпламатаў.
Мяжа
У жніўні 1993 года Беларусь і Латвія падпісалі пагадненне аб прыгранічных пунктах пропуску, у лютым 1994 года — пагадненне, якое спрашчае працэдуру пропуску праз мяжу жыхароў прыгранічных тэрыторый. 21 лютага 1994 года ўрады падпісалі Дамову аб мяжы. За аснову мяжы была прынята лінія, якая склалася да моманту ўключэння Латвіі ў склад СССР у 1940 годзе. У маі 1998 года бакі пачалі працэс дэмаркацыі і ў кастрычніку 2006 года завяршылі яго, устанавіўшы апошні памежны знак ля вёскі Карасіна ў Браслаўскім раёне. У верасні 2007 года ў Мінску на пасяджэнні змешанай дэмаркацыйнай камісіі былі падпісаны, сшыты і апячатаны пячаткамі міністэрстваў замежных спраў пратаколы і каталог каардынат, памежных знакаў, дэмаркацыйная карта і апісанне дзяржаўнай мяжы.
Скандал
У 2006 годзе супраць латвійскага дыпламата ў Мінску было ўзбуджана крымінальная справа аб распаўсюджванні парнаграфічнай прадукцыі, пасля чаго пасол Латвіі быў адкліканы для кансультацый амаль на тры месяцы.
Ваеннае супрацоўніцтва
8 ліпеня 2022 года памочнік Міністра абароны Рэспублікі Беларусь па пытаннях міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва палкоўнік Валерый Равенка паведаміў, што латвійскі бок адмовіў беларускім ваенным спецыялістам у наведванні воінскай часці ў Латвіі згодна з Венскім дакументам аб мерах умацавання даверу і бяспекі.
Smoke test
Smoke test, Дымавое тэставанне — у тэставанні праграмнага забеспячэння азначае мінімальны набор тэстаў на наяўнасць відавочных памылак. Smoke test звычайна выконваецца самім праграмістам; калі праграма не праходзіць гэты тэст — не мае сэнсу аддаваць яе на больш глыбокае тэставанне.
Карней Іосіфавіч Аляксееў
Карней Іосіфавіч Аляксееў (нар., в. Вуглы, Бабруйскі раён) — беларускі скульптар.
Біяграфія
У 1970 г. скончыў мастацка-прамысловае вучылішча, а ў 1976 г. — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў А. Бембеля, А. Анікейчыка.
Удзельнік мастацкіх выставак з 1974 года.
З 1976 г. скульптар філіяла Магілёўскай мастацка-вытворчай майстэрні ў Бабруйску.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1981 года, з 1989 г. старшыня праўлення Магілёўскай арганізацыі БСМ.
Жыве ў г. Магілёве.
Творчасць
Працуе ў станковай і манументальнай скульптуры, пераважна ў жанры партрэта. Асноўныя творы: партрэты маладой будаўніцы (1975), даяркі Г. Дз. Белавус, мастака Э. Белагурава (абодва 1978), бацькі (1979), кампазіцыі «Першы ўраджай» (1974 ), «Ф. Скарына», «Пад мірным небам», «Выратаванне», «Сон паэта. Прысвячаецца М. Багдановічу», «Анёл-ахоўнік», «Жаночы партрэт», «Кветкавод Наташа» (1983), трыпціх «Якуб Колас» (1976) , помнік-бюст Герою Савецкага Саюза М. Чэпіку (1980, в. Блужа Мінскай вобласці), мемарыяльныя дошкі І. Болдзіну, М. Яшыну, Г. Каніскаму ў г. Магілёве.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Нацыянальным музеі гісторыі і культуры ў Мінску, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава, Літаратурным музеі М. Багдановіча, Літаратурным музеі Я. Купалы, Гродзенскім гісторыка-археалагічным музеі, фондах БСМ.
Галвестан (Тэхас)
Галвестан (Galveston) — горад у ЗША, размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы штата Тэхас, на востраве Галвестан ля ўзбярэжжа Мексіканскага заліва. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 57.466 жыхароў (па стане на 2005 год). Марскі курорт.
Востраў Галвестан названы ў гонар іспанскага намесніка Бернанда дэ Гальвес-і-Мадрыда. У 1816 годзе на востраве пасяліўся французскі пірат Луі-Мішэль Оры, які адсюль забяспечваў зброяй мексіканскіх паўстанцаў. Пасля гібелі Оры яго логава на востраве заняў Жан Лафіт. Горад увайшоў у гісторыю разбуральным ураганам, які адбыўся 8 верасня 1900 г., з рэкорднай для ЗША колькасцю ахвяр.
Самкава (Смаленская вобласць)
Самкава (Самково) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Галвестан (Тэхас)
Эканоміка
Верфі для рамонту суднаў. Хімічныя заводы. Рыбалоўства.
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла (Капыль)
Гісторыя
Каталіцкая парафія ў Капылі была адроджана ў 1996 годзе. З 2002 года ў 200 метрах ад месцазнаходжання былога касцёла будуецца новы касцёл (стары будынак касцёла Святых апосталаў Пятра і Паўла быў зруйнаваны савецкімі ўладамі ў 1950-х гадах).
Самсё (камуна)
Самсё (Samsø Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Цэнтральная Ютландыя. Плошча — 114,26 км², што складае 0,27 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 4085 чал. (мужчыны — 1982, жанчыны — 2103; іншаземныя грамадзяне — 150).
Баландзішке
Бала́ндзішке (Balandiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Гайдзе. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Беларуска-сербскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Сербіяй былі ўстаноўлены ў 1994 годзе. Першапачаткова дыпламатычныя адносіны паміж дзвюма краінамі былі ўстаноўлены 15 лістапада 1994 года ў выглядзе адносін Беларусі і Саюзнай Рэспублікі Югаславія. У лістападзе 1996 года было адкрыта пасольства Рэспублікі Беларусь у Бялградзе. У 2003 годзе СРЮ была ператворана ў Сербію і Чарнагорыю, а 27 снежня 2007 года ў сувязі са спыненнем існавання Сербіі і Чарнагорыі як адзінай дзяржавы пасольства ў Сербіі і Чарнагорыі было ператворана ў пасольства ў Сербіі. У наш час паслом Сербіі ў Беларусі з'яўляецца, паслом Беларусі ў Сербіі з'яўляецца У. М. Чушаў.
У сакавіку 2009 года Аляксандр Лукашэнка наведаў Сербію з працоўным візітам. У маі 2009 года падчас Нацыянальнай выстаўкі Сербіі ў Мінску быў падпісаны буйны кантракт на будаўніцтва дзелавога цэнтра «Delta city» і забудову тэрыторыі каля Нацыянальнай бібліятэкі з агульным аб'ёмам інвестыцый у некалькі мільярдаў еўра.
Беларусь падтрымлівае Сербію ў пытанні пра статус Косава і не прызнае яго незалежнасць.
Бенгкулу (правінцыя)
Бенгкулу (Bengkulu) — правінцыя на паўднёвым захадзе вострава Суматра ў Інданезіі. Плошча — 19 919,33 км². Насельніцтва (2014 г.) — 1 828 291 чал. Адміністрацыйны цэнтр — Бенгкулу.
Гісторыя
Першыя дзяржаўныя ўтварэнні на тэрыторыі Бенгкулу ўзніклі ў сярэднявеччы. У XVII ст. узбярэжжа кантралявалася султанамі Бантэна і дзяржавай Індэрапура. З 1685 г. тут існавалі гандлёвыя факторыі Брытанскай Ост-Індскай кампаніяй. У 1824 г. брытанцы перадалі правы на валаданне ўзбярэжжам галандцам. Далейшай каланізацыі садзейнічала адкрыццё золата ў другой палове XIX ст. У часы каланіялізму ў Бенгкулу ў высылцы правёў некалькі гадоў Сукарна. Тут ён пазнаёміўся са сваёй жонкай Фатмаваці.
У 1945 г. землі Бенгкулу ўвайшлі ў склад незалежнай Інданезіі. У 1968 г. была створана асобная правінцыя Бенгкулу.
Эканоміка
Важныя галіны эканомікі правінцыі Бенгкулу — сельская гаспадарка і рыбалоўства. У 2011 г. сельскагаспадарчая вытворчасць фарміравала 39,84 % ВУП правінцыі. Асноўныя таварныя культуры — рыс, арахіс, соя, фасоля, чай, кава, перац, гевея і інш. Рыбалоўства развіваецца як на прыбярэжных тэрыторыях, так і ва ўнутраных вадаёмах. У 2006 г. здабыта 145 334 тон рыбы.
Насельніцтва
Дынаміка роста насельніцтва правінцыі Бенгкулу:
Мікалай Пятровіч Правалоцкі
Мікала́й Пятро́віч Правало́цкі (, Пухавічы) — беларускі біятланіст і трэнер па біятлоне. Чэмпіён свету сярод юніёраў (1976), прызёр чэмпіянату СССР (1977). Майстар спорту СССР міжнароднага класа (1976).
Біяграфія
Пачаў займацца біятлонам толькі пасля паступлення ў Беларускі інстытут фізкультуры, да таго займаўся лёгкай атлетыкай. Выхаванец трэнера Яўгена Аляксеевіча Сялюніна. Рэпрэзентаваў спартыўнае таварыства «Буравеснік» і горад Мінск.
Сан-Понса
Сан-Понса (San Ponso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 265 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 133 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Ігар Аляксандравіч Мяльчук
Ігар Мяльчук (Игорь Александрович Мельчук); ( у Адэсе) — канадскі лінгвіст рускага паходжання, стваральнік лінгвістычнай тэорыі "Сэнс - Тэкст". Прафесар Манрэальскага ўніверсітэта (на пенсіі з 2009 года).
Легенда аб ваўках
«Легенда аб ваўках» (Wolfwalkers) — ірландска-французска-брытанскі анімацыйны фільм Тома Мура і Роса Сцюарта 2020 года. Пераможца прэміі Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса (2020) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Ірландыя, 1650 год. Вакол горада Кілкэні ідзе высечка лясоў, пачасціліся выпадкі нападу ваўкоў. Таму выкліканаму з Англіі паляўнічаму загадана вынішчыць драпежнікаў. Нягледзячы на строгую забарону бацькі, дачка паляўнічага Робін не можа сядзець дома і, жадаючы дапамагчы, прабіраецца ў лясны гушчар, дзе сутыкаецца з дзіўнай дзяўчынкай Мэйв. Неўзабаве з Робін адбудзецца дзіўная падзея, дзякуючы чаму яна даведаецца шмат цікавага аб ірландскіх лясах і пра сябе.
Тэрцыя
Тэрцыя (tertia — трэцяя) — музычны інтэрвал шырынёй у тры ступені, пазначаецца лічбай 3.
Разнавіднасці тэрцыі
1. Вялікая тэрцыя — інтэрвал у тры ступені і два тоны, пазначаецца ''б. 3''. З'яўляецца ніжнім інтэрвалам вялікай (мажорнай) трохгучнасці і часам можа замяняць яго, вырабляючы прыкладна тое ж уражанне.
3. Павялічаная тэрцыя — інтэрвал у тры ступені і два з паловай тоны, энгарманічна роўная чыстай кварце. Будуецца на II паніжанай ступені мажору і мінору (у абодвух выпадках з удзелам IV павышанай ступені) і пераходзіць у чыстую квінту на I ступені.
4. Паменшаная тэрцыя — інтэрвал у тры ступені і адзін тон, энгарманічна роўная вялікай секундзе. Будуецца вакол устойлівых ступеняў мажору і мінору, гэта значыць:
Акустыка тэрцыі
Частоты гукаў могуць па-рознаму суадносіцца ў розных строях.
Нацыянальны італа-румынскі культурны і эканамічны рух
Нацыянальны італа-румынскі культурны і эканамічны рух (рум. Mişcarea Naţională Culturală şi Economică Italo-Română) або Нацыянальны італа-румынскі фашысцкі рух (рум. Mişcarea Naţională Fascistă Italo-Română) — фашысцкі рух у Румыніі пачатку 1920-х гадоў.
Рух быў створаны ў 1921 годзе журналісткай Аленай Бакалоглу. Яе муж, італьянец, быў знаёмы з Беніта Мусаліні. Група запазычыла ідэі італьянскага фашызму і падкрэслівала цесныя этнічныя сувязі паміж італьянцамі і румынамі. У руху было ўсяго толькі каля 100 членаў. Распушчана ў 1923 годзе, калі адбылося аб’яднанне з Румынскай нацыянальнай фасцыяй для фарміравання Нацыянальнага фашысцкага руху.
Іван Іванавіч Бокій
Іван Іванавіч Бокій (, вёска Продзвіна, ) — беларускі графік.
Біяграфія
У 1968 г. скончыў Мінскае мастацкае вучылішча, ў 1977 г. Маскоўскі паліграфічны інстытут. Удзельнік мастацкіх выставак з 1980 г. Працуе ў кніжнай і станкавай графіцы. Асноўныя творы: мастацкае афармленне «Падарожнай кніжкі Скарыны», альбома «Беларуская кераміка», кніг «Як разгаралася полымя» і «Маніфест народнага шчасця» П. Ткачова; графічнай серыі «Хатынь», «Свабодай азорыцца свет». Узнагароджаны залатым медалём ВДНГ СССР (1985), шматлікімі дыпломамі конкурсаў «Мастацтва кнігі».
М@rt.кантакт
«М@rt.кантакт» — міжнародны маладзёжны тэатральны форум.
Гісторыя
Заснаваны ў 2006 годзе. Праходзіць у Магілёве кожны сакавік. Арганізатары фестывалю — Магілёўскі абласны выканаўчы камітэт, Упраўленне культуры Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта і Магілёўскі абласны драматычны тэатр. У рамках форума адбываюцца паказ спектакляў, заяўленых у праграме, майстар-класы і круглыя сталы. Пераможцаў «М@rt.кантакта» вызначае як прафесійнае, так і грамадскае журы.
Першы форум (2006)
Праходзіў у Магілёве 22-27 сакавіка 2006 года. У форуме прынялі ўдзел калектывы з пяці краін — Беларусі, Расіі, Літвы, Польшчы і Украіны, якія паказалі 10 спектакляў.
Пераможцы
Па выніках рашэння прафесійнага журы, якое ўзначальваў акцёр Аляксандр Ткачонак, пераможцамі сталі:
Шосты форум (2011)
Праходзіў у Магілёве 21-27 сакавіка 2011 года. У форуме прынялі ўдзел калектывы з васьмі краін — Беларусі, Расіі, Украіны, Літвы, Латвіі, Польшчы, Германіі і Балгарыі, які паказалі 15 спектакляў.
Пераможцы
Па выніках рашэння прафесійнага журы пераможцамі сталі:
Спецыяльныя дыпломы журы:
Сёмы форум (2012)
Праходзіў у Магілёве 21-27 сакавіка 2012 года.
Пераможцы
Па выніках рашэння прафесійнага журы, якое ўзначальваў акцёр Віктар Манаеў, пераможцамі сталі:
Восьмы форум (2013)
Прайшоў у Магілёве 21-27 сакавіка 2013 года. У форуме прынялі ўдзел калектывы з васьмі краін — Беларусі, Арменіі, Літвы, Латвіі, Малдовы, Польшчы, Расіі, Украіны, які паказалі 14 спектакляў.
Пераможцы
Па выніках рашэння прафесійнага журы, якое ўзначальваў рэжысёр Валерый Анісенка, пераможцамі сталі: пераможцамі сталі:
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Браслаў)
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі — рымска-каталіцкае сакральнае збудаванне ў Браславе, узведзенае ў 1824 і перабудаванае ў 1897.
Гісторыя
Першыя дакладныя звесткі пра каталіцкую святыню ў Браславе датуюцца XV стагоддзем, калі на Замкавай гары збудавалі драўляны касцёл пад тытулам Маці Божай. Неаднойчы ён знішчаўся пажарамі (апошні раз у 1794).
У 1824 каля падножжа Замкавай гары паўстаў новы мураваны будынак. Аднак з прычыны невялікага памеру гэтай святыні, неўзабаве пачалі ўзводзіць новую, якую завяршылі да 1897.
Падчас гітлераўскай акупацыі Браслава пробашч касцёла Мечыслаў Акрэйц быў расстраляны нацыстамі за аказанне дапамогі яўрэям. У 1950 годзе храм быў зачынены і аддадзены пад збожжасховішча, але ўжо праз два гады вернікі дамагліся вяртання будынка парафіі.
У 1999 г. біскуп новаўтворанай Віцебскай дыяцэзіі Уладзіслаў Блін прызначыў браслаўскі касцёл пад тытулам Нараджэння Маці Божай марыйным санктуарыем Маці Божай Валадаркі азёраў. 22 жніўня 2009 г. арцыбіскуп Кёльнскі кардынал Іахім Мейснер здзейсніў каранацыю папскімі каронамі цудатворнага абраза.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неараманскага стылю. 3-нефная базіліка. Падоўжаны прамавугольны ў планс аб'ем накрывае 2-схільны дах. Сілуэт галоўнага фасада фармуюць кутнія пінаклі з шпілямі і высунутая наперад ярусная шатровая вежа-званіца, да якой вядуць выкладзеныя з буйных вапняковых блокаў сходы. У муроўцы выкарыстоўваецца мясцовы прыем г. зв. браслаўскай мазаікі.
Інтэр'ер
У галоўным алтары тут знаходзіцца цудадзейны абраз Маці Божай Браслаўскай, якую таксама называюць Маці Божай Манастырскай (гэта назва звязана з паходжаннем абраза). На тэрыторыі браслаўскай парафіі быў праваслаўны манастыр, які ўзнік у XV ст. на востраве возера Неспіш. У першай пал. XVII ст. там пасяліліся базыльяне, асабліва шанаваная вернікамі была цудадзейная выява Маці Божай. У 1832 г. ад удару маланкі ўспыхнуў пажар, які знішчыў усе пабудовы, ацалеў толькі абраз Маці Божай. Ён быў змешчаны ў браслаўскім касцёле.
Чэрэмошня
Чэрэмошня (Черемо́шня) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пакрыццё кода
Пакрыццё кода — мера, якая выкарыстоўваецца пры тэставанні праграмнага забеспячэння. Яна паказвае працэнт, наколькі зыходны код праграмы быў пратэставаны.
Тэхніка пакрыцця кода была адной з першых методык, вынайдзеных для сістэматычнага тэставання праграмнага забеспячэння. Першая згадка пакрыцця кода ў публікацыях з'явілася ў 1963.
Экскурсавод
Экскурсавод, гід - прафесійна падрыхтаваная асоба, якая ажыццяўляе дзейнасць па азнаямленню экскурсантаў (турыстаў) з аб'ектамі паказу ў краіне (месцы) часовага знаходжання.
Гэта фізічная асоба, якая мае прафесійную падрыхтоўку, кваліфікацыю і атэстацыю, веды па прадмеце экскурсіі і аб'екце паказу, вопыт экскурсаводніцкай дзейнасці, якая валодае неабходнай і дастатковай прафесійнай інфармацыяй аб краіне (мясцовасці), па якой ажыццяўляецца экскурсія, маляўнічых мясцінах, месцах гістарычнага і культурнага значэння, прыроднай і культурнай спадчыне, традыцыях і звычаях, дэманструемых аб'ектах паказу, а таксама якая валодае мовай гэтай краіны ці, пры абслугоўванні замежных турыстаў, экскурсантаў, наведвальнікаў, мовай замежных турыстаў, альбо мовай, якой яны валодаюць.
Жукава (Сафонаўскі раён)
Жукава (Жуково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 24 км на ўсход ад Сафонава, у 600 м на поўнач ад аўтамагістралі, на левым беразе ракі Смуга. Уваходзіць у склад Багданаўшчынскага сельскага паселішча. Насельніцтва – 2 жыхара (2007 год).
Будаева (Смаленская вобласць)
Будаева (Будаево) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Я страціла сваё цела
«Я страціла сваё цела» (J'ai perdu mon corps) — французскі анімацыйны фільм для дарослых студыі «Xilam Animation» 2019 года. Пераможца прэміі Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса (2019) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Гісторыя Навуфеля, які закаханы ў Габрыэль. А ў другой частцы горада адсечаная рука ўцякае з лабараторыі, вырашыўшы зноў знайсці сваё цела.
Жазеф Галеві
Жазеф Галеві (Joséph Halevy;, Адрыянапаль, цяпер Эдырнэ — , Парыж) — французскі семітолаг. Займаўся даследваннем семіцкіх моў, эпіграфікі і археалогіяй; працаваў у галіне асіралогіі і біблеістыкі. Дэшыфраваў і апрацаваў больш за 600 сабейскіх тэкстаў, якія апублікаваў у «Сабейскіх даследаваннях» (1875 г.).
Яму ўдалося адкрыць два невядомыя гарады Мінееў. Справаздача аб яго паездцы надрукавана ў «Journ. Asiatique» за 1872 і выдадзена асобна (Парыж, 1872); сюды ўвайшлі надпісы з перакладам і каментарыямі. Працы аб паходжанні кіпрскага алфавіту. Заняўшыся пытаннем аб паходжанні халдзейскай культуры, ён выступіў перакананым праціўнікам Суміра-Акадыйскай тэорыі (шэраг паведамленняў у Акадэміі надпісаў ў 1874 г.).