cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дыгары Кёрк
Пляменнік Чарадзея
У 12 гадоў прыехаў у Лондан да цёткі Летыцыі  дзядзьку Эндру Кетэрлі у сувязі з ад'ездам бацькі ў Індыю і хваробай маці. Там ён знаёміцца з Полі Пламер, якая жыве па суседстве. Разам яны вырашаюць даследаваць суседні пусты дом, аднак па памылцы трапляюць у кабінет дзядзькі Эндру. Дзядзька падманам адпраўляе Полі з дапамогай жоўтага пярсцёнка ў невядомае месца. Дыгары вымушаны рушыць услед за ёй. Надзеўшы пярсцёнак, ён трапляе ў Лес-паміж-светамі. Там ён знаходзіць Полі і прапануе ёй даследаваць хоць бы адзін свет. Так яны трапляюць у Чарн, пусты да таго моманту горад. Полі адразу ж прапануе вярнуцца, аднак Дыгары настойвае, каб яны трохі даследавалі горад. У адным з залаў яны знаходзяць молат і звон, і Дыгары, не ўстаяў перад спакусай зачараванай надпісы, звоніць ў яго. Такім чынам, ён будзіць каралеву Джадзіс, пасля чаго свет пачынае паміраць. Дзеці збягаюць з яго, аднак разам з імі ў Лес-паміж-светамі, а затым і ў наш свет трапляе Джадзіс. Зразумеўшы, што ў нашым свеце яе небяспечна пакідаць, Полі і Дыгары спрабуюць вярнуць яе назад, аднак па памылцы дастаўляюць Джадзіс ў яшчэ не створаную Нарнію. Каб абараніць новую краіну ад Джадзіс, Дыгары разам з Полі адпраўляецца ў сад, каб дастаць яблык. Там ён зноў сустракаецца з Джадзіс, якая прапануе замест таго, каб прынесці яблык Аслану, ўзяць адно для сябе або для яго хворай маці. Аднак Дыгары ўтрымліваецца ад спакусы, прыносіць яблык Аслану і саджае яго. Паколькі ўсё гэта адбываецца неўзабаве пасля нараджэння Нарніі, яблыня вырастае і дае першыя плады даволі хутка. Дыгары разам з Полі і дзядзькам Эндру вяртаецца дадому, а маці прыносіць плод ад пасаджанага ім дрэва, пасля чаго яна хутка здаравее. Асяродак яблыка Дыгары закопвае разам з кольцамі ў садзе. Праз паўтара месяца Дыгары даведаецца, што памёр стрыечны дзед яго бацькі, лорд Кёрк. Бацька атрымаў у спадчыну тытул і вялікі маёнтак, які стаў домам яго сям'і. Ён кінуў службу і вярнуўся ў Англію. Полі прыязджала на святы ў маёнтак.
Леў, Вядзьмарка і Гардэроб
У 1940 годзе да Дыгары, каб схавацца ад бамбёжак Лондана, пераязджаюць чацвёра дзяцей — Пітэр, Сьюзен, Эдмунд і Люсі. Да таго часу ён ужо стаў прафесарам, але так і не ажаніўся. За вялікім домам сачылі ахмістрыня місіс Макрыдзі і служанкі Айві, Маргарэт і Бэці.
Аднойчы да яго прыходзяць Піцер і Сьюзен і кажуць, што Люсі сцвярджала, быццам трапіла праз Гардэроб ў Нарнію. На што прафесар пярэчыць, што ў іх няма падстаў ёй не верыць. Праз некаторы час да яго ўжо прыходзяць усе чацвёра дзяцей, каб растлумачыць, куды зніклі футры з шафы, і расказваюць пра свае прыгоды ў Нарніі. Дыгары ім паверыў і сказаў, што праз Гардэроб яны больш не пройдуць у Нарнію, але трапяць яшчэ туды іншымі шляхам: «Хто хоць дзень правілаў ў Нарніі, той назаўсёды кароль або каралева».
«Заваёўнік Зары», альбо Плаванне на край свету
У 1942 годзе ў Дыгары гасцяваў Пітэр, якому прафесар дапамагаў рыхтавацца да ўступных іспытаў. Да таго часу прафесар моцна збяднеў і пераехаў у маленькі аднапакаёвы катэдж.
Апошняя бітва
Дыгары Кёрк і Полі Пламер збіраюць усіх сяброў Нарніі. Падчас сустрэчы з'яўляецца Тырыян, апошні кароль Нарніі, просіць аб дапамозе і знікае. Каб выканаць яго просьбу, Дыгары прапануе адкапаць пярсцёнкі. Для гэтага Пітэр і Эдмунд адправіліся ў Лондан. Крыху пазней Дыгариы, Полі, Люсі, Юстэс і Джыл садзяцца на цягнік, каб сустрэцца з Пітэрам і Эдмундам. Аднак падчас паездкі адбываецца чыгуначная катастрофа, у якой яны ўсе гінуць. Дыгары і Полі разам з Люсі, Пітэрам, Эдмундам, Юстэсам і Джыл трапляюць у сапраўдную Нарнію і становяцца зноў маладымі.
Здраўнёва
'''Музей-сядзіба І. Я. Рэпіна «Здраўнёва»'''. Заснаваны ў 1988 г. на месцы былой сядзібы мастака І. Я. Рэпіна Здраўнёва Віцебскага раёна, за 16 км на поўнач ад Віцебска. З’яўляецца філіялам абласнога краязнаўчага музея.
Гісторыя
Сын Рэпіна Юрый напісаў тут карціны «Скальнікі», «Цыганы ў вёсцы», «Аўтапартрэт» (1890-е гг.) і іншыя. На могілках пасёлка Вярхоўе (5 км на захад ад Здраёўнёва) пахаваны бацька мастака (магіла не збераглася). У 1918—1930 гг. у сядзібе жыла сям’я малодшай дачкі мастака Т. І. Рэпінай-Язевай, якая з дачкой і зяцем настаўнічалі ў пачатковай школе Здраўнёва.
У 1930 г. з-за пагрозы рэпрэсій родныя мастака выехалі ў Фінляндыю, сядзіба была разабрана на дровы. Працы па аднаўленні сядзібы (архітэктар П. П. Кракалёў) і добраўпарадкаванні тэрыторыі закончаны ў 1989 г. Плошча ахоўнай зоны 12 га, плошча экспазіцыі музея 212 кв. м., 342 адзінкі асноўнага фонду (2000 г.). Комплекс музея-сядзібы ўключае: дом, у якім працуе мемарыяльная экспазіцыя; дом упраўляючага (размясцілася адміністрацыя музея і выставачная зала), склеп, сажалка, частка ліпавай алеі.
Сярод экспанатаў акварэлі «Конік», «Афрыканскі матыў», «Запарожац», карціна «Дэзерцір» (1917 г.), малюнкі «Вершнік, які страляе», «Пропаведзь Кунцэвіча ў Віцебску» (1893 г.), «Партрэт Н.Рэпінай» (1895 г.), «Краявід. Здраўнёва» (1895 г.) І.Рэпіна, рэчы побыту былой сядзібы, абразы канца XIX ст., пісьмы, фотаздымкі, успаміны, выданне «Успаміны і пісьмы І. Я. Рэпіна» (1901 г.)
IC 2362
IC 2362 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Маўрытанец (фільм)
«Маўрытанец» (The Mauritanian) — брытана-амерыканскі мастацкі фільм рэжысёра з Джодзі Фостэр і Бенедыктам Камбербэтчам у галоўных ролях. Яго прэм’ера адбылася 12 лютага 2021 года. Карціна атрымала неадназначныя водгукі; у прыватнасці, яе раскрытыкавалі за прыхарошванне рэальных падзей. Высока была ацэнена гульня Тахара Рахіма.
Сюжэт
Галоўны герой фільма — чалавек, які апынуўся па рашэнні амерыканскіх уладаў у Гуантанама, адной з самых страшных турмаў свету. Яму пачынаюць дапамагаць адвакат і ваенны пракурор. Літаратурнай асновай сцэнара сталі мемуары Махамеда Ульд Слахі «Дзённік Гуантанама».
Вытворчасць і прэм’ера
Праект быў анансаваны ў лістападзе 2019 года. Здымкі пачаліся 2 снежня таго ж года ў Паўднёвай Афрыцы. Першапачаткова карціна павінна была называцца «Вязень 760», але ў лістападзе 2020 года атрымала канчатковую назву «Маўрытанец».
Прэм’ера ў ЗША адбылася 12 лютага 2021 года на канале. У Вялікабрытаніі ў сувязі з закрыццём кінатэатраў з-за пандэміі COVID-19 прэм’ера адбылася 1 красавіка 2021 года на інтэрнэт-відэасэрвісе.
Крытыка
На агрэгатары Rotten Tomatoes фільм атрымаў рэйтынг адабрэння 72 %, а таксама 109 станоўчых водгукаў кінакрытыкаў з сярэдняй ацэнкай 6,9/10. Тым не менш кансэнсус сэрвісу абвяшчае: «"Маўрытанец" паказвае падзеі, якія адбываліся ў рэальнасці, занадта мякка, аднак яго ратуе акцёрская гульня Тахара Рахіма». На Metacritic стужка атрымала змешаныя водгукі: 25 крытыкаў — 52 з 100.
Ёнаўскі раён
Ёнаўскі раён (Jonavos rajono savivaldybė) — адміністрацыйная адзінка ў цэнтральнай Літве, у складзе Каўнаскага павета. Раён адносіцца да этнаграфічнага рэгіёну Аўкштайція.
Паселішчы
У Ёнаўскім раёне знаходзяцца наступныя населеныя пункты:
Староствы
Янаўскі раён складаецца з 9 старостваў:
Ёэнсу
Гісторыя
У канцы 1870-х гадоў, дзякуючы пабудаваным на рацэ Піеліс'ёкі каналам, істотна пашырыліся магчымасці суднаходства і сплаву. Рака Піеліс'ёкі стала важным маршрутам для лесасплаву і забяспечвала лесапільныя заводы і лесагаспадарчую прамысловасць Фінляндыі сыравінай. Да пачатку XX стагоддзя Ёэнсу стаў адным з найбуйнейшых унутраных портаў Фінляндыі.
На працягу апошніх дзесяцігоддзяў невялікі, у значнай меры сельскагаспадарчы і лесапрамысловы горад ператварыўся ў ажыўлены цэнтр рэгіёна Паўночнай Карэліі. У 1954 годзе колькасць насельніцтва Ёэнсу склала 24 тысячы чалавек. Пачынаючы з 1960-х гадоў паскорыўся эканамічны рост Фінляндыі. Адначасова з гэтым пачаўся працэс урбанізацыі. У 1960-х колькасць насельніцтва Ёэнсу павялічылася на 28 % і да 1970 склала 36 тысяч чалавек. У 1960-я гады Паўночнай Карэліі быў нададзены статус самастойнага адміністрацыйнага рэгіёна, і горад Ёэнсу стаў яго сталіцай. У 1970-х гадах у горадзе было праведзена мноства рэформ у сацыяльнай сферы.
У 1969 годзе ў Ёэнсу быў заснаваны ўніверсітэт. Дзейнасць універсітэта і сёння адыгрывае важную ролю ў жыцці горада. У наш час універсітэт складаецца з васьмі факультэтаў і дзевяці самастойных падраздзяленняў, а колькасць студэнтаў складае каля 8 тысяч чалавек. Актыўнае міжнароднае супрацоўніцтва ў галіне навукі, прамысловасці і гандлю дае карысць усяму рэгіёну.
З ростам горада ў склад Ёэнсу ўваходзілі суседнія паселішчы. Так у 1954 годзе была далучана камуна Піелісенсу (Pielisensuu), а 1 студзеня 2005 года ў склад горада ўвайшлі камуны Кііхтэлюсваара (Kiihtelysvaara) і Туўпаваара (Tuupovaara).
У пачатку 2009 года ў склад Ёэнсу былі ўключаны два суседнія муніцыпалітэты — Эна (Eno) і Пюхяселькя (Pyhäselkä). У выніку гэтага зліцця колькасць насельніцтва Ёэнсу дасягнула значэнні каля 72 тысяч чалавек.
Ааран Пірсал
Ааран Уэлс Пірсал (Aaron Wells Peirsol; нар., Ірвайн) — амерыканскі плывец на спіне і ўладальнік сусветных рэкордаў на дыстанцыях 100 і 200 м на спіне (на доўгай вадзе). Ён прымаў удзел у летніх Алімпійскіх гульнях 2000, 2004 і 2008 гадоў, заваяваўшы ў агульнай складанасці сем медалёў.
Ён з’яўляўся найбольш вядомым плыўцом, які заваяваў залатыя медалі ў плаванні на спіне на Алімпіядзе ў Афінах. Пірсал таксама выйграў чэмпіянаты свету на дыстанцыі ў 100 метраў на спіне ў 2003, 2005 і 2007 гадах, а на дыстанцыі ў 200 метраў на спіне ў 2001, 2003, 2005 і 2009 гадах.
Эрык Тэадор Верэншоль
Эрык Тэадор Верэншоль (Erik Theodor Werenskiold;, Эйдскуг - , Осла) — нарвежскі жывапісец і графік рэалістычнага напрамкі. Вучыўся ў Осла (1874-75), Мюнхене (1875-80), Парыжы (1880-я гг.). Адчуў уплыў В. Лейбля і французскіх імпрэсіяністаў. Аўтар жанравых карцін ("Сялянскія пахаванні", 1885, Нацыянальная галерэя, Осла), шматлікіх партрэтаў, пейзажаў ("Хвоя пад снегам", 1923, збор Р. Меера, Берген), ілюстрацый да народных казак і легенд (да "Кнігі каралёў" Снорэ Стурлусана, 1896-1899, і многіх інш.)
Дабратвір
Дабратвір (Добротвір) — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Кам’янка-Бугскага раёна, размешчаны ў 50 км на паўночны ўсход ад Львова.
Гісторыя
Раней Дабратвірам называлася сяло Стары Дабратвір. Пасёлак пачынаў будавацца разам з Дабратвірскай цеплавой электрастанцыяй у 1951 г. Першая турбіна запрацавала ўжо праз пяць гадоў. Мясцовасць, дзе зводзіўся Дабратвір, раней была моцна забалочаная, і таму хуткімі тэмпамі асушалася.
Цеплаэлектрастанцыя
У 2010 г. на электрастанцыі працавала 1,5 тыс. работнікаў. Дабратвірская цеплавая электрастанцыя — найбуйнейшае ў рэгіёне электрапрадпрыемства, першынец у Заходняй Украіне, 50 адсоткаў вырабленай электраэнергіі экспартуецца ў Польшчу больш за дзесяць гадоў і дае 60 адсоткаў бюджэту раёна. 85% электраэнергіі вырабляецца на вугалі Львоўска-Валынскага басейна з Чэрванаграда, для вытворчасці астатніх выкарыстоўваецца газ.
Інфраструктура
Уся інфраструктура пасёлка стваралася дзякуючы фінансавай падтрымцы ЦЭЦ. У пасёлку размешчана адна з найбуйнейшых школ Львоўскай вобласці, дзе навучаецца больш за 1,5 тыс. вучняў. Ёсць музычная школа, два дзіцячыя садкі на 300 месцаў, прафесійны ліцэй, а таксама спартыўная школа (адна з наймацнейшых ва Украіне па байдарках і каноэ), сярод выпускнікоў якой — срэбраны алімпійскі прызёр на байдарках і каноэ Міхаіл Слівінскі і нямала майстроў спорту.
Пасёлак мае свой гісторыка-краязнаўчы музей па вул. Спартыўнай, 2. Таксама дзейнічае бібліятэка імя В. Петраха, якую адкрылі 28 красавіка 2003 г. Памяшканне бібліятэкі было пабудавана на сродкі мецэната, былога жыхара пасёлка Васіля Петраха. Функцыянуе Народны дом (дом культуры), дзе працуе шаснаццаць розных гурткоў творчасці. Двум калектывам прысвоена званне «Народны», аднаму — «Узорны».
Пасёлак з'яўляецца шматканфесійным. Ёсць цэрквы: Пакрова Прасвятой Багародзіцы УГКЦ; святых Пятра і Паўла ПЦУ; Дом малітвы пратэстантаў. Рыма-каталікі на імшу ездзяць у сяло Стары Дабратвір, дзе ёсць Касцёл Святога Станіслава і Святога Яна з Дуклі.
Любімым месцам адпачынку жыхароў з'яўляецца Дабратвірскае вадасховішча на рацэ Заходні Буг.
Смаілтамы
Смаілтамы — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жанажолскай сельскай акругі. Код КАТА — 434643200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 14 чалавек (5 мужчын і 9 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 35 чалавек (18 мужчын і 17 жанчын).
Свята-Успенская царква (Люшнева)
Гісторыя
Пабудавана ў 1865 г. з цэглы. Папярэдні храм са званіцай адзначаны ў інвентары 1599 г. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю.
Архітэктура
Будынак храма мае сіметрычную падоўжна-восевую кампазіцыю: 2-ярусная чацверыковая званіца, прамавугольная ў плане трапезная, кубападобная малітоўная зала, апсіда. Двухсхільны дах і гранёны сферычны купал званіцы завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі на гранёных барабанах. Фасады прарэзаны парнымі і адзінарнымі арачнымі аконнымі праёмамі, дэкараваны прафіляванымі ліштвамі і акаймаваны руставанымі імпастамі. Галоўны ўваход вылучаны арачным прафіляваным парталам. Аб'ём храма акаймаваны карнізам і цягамі простага профілю.
Шрэньск (гміна)
Шрэньск (Szreńsk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Млаўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шрэньску. Плошча гміны складае 109,66 км². Станам на 2004 год у гміне Шрэньск пражывалі 4601 чалавек, шчыльнасць — 42 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Постпраўда
Постпраўда (post-truth) — паняцце, што апісвае грамадзкае хваляванне аб тым, хто з'яўляецца аўтарытэтнай крыніцай для ацэнкі праўдзівасці публічнае інфармацыі. Паняцце таксама тычыцца гістарычнага кантэксту, ў якім узніклі адпаведныя формы камунікацыі ды прыёмы. Оксфардскі слоўнік назваў гэты тэрмін словам году ў 2016, даўшы такое вызначэнне: "пазначае акалічнасці, пры якіх аб'ектыўныя факты з'яўляюцца менш значымімі для фармавання грамадзкае думкі, чым апеляцыя да эмоцый і асабістых перакананняў". Аўтары слоўніка растлумачваюць, што частата выкарыстання тэрміну вырасла ў камунікацыйным кантэксце перыяду прэзідэнцкіх выбараў у ЗША ды рэферэндуму пра Brexit, а само паняцце часта выкарыстоўваюць як акрэсленьне пэўнага віду палітыкі — палітыкі постпраўды.
Некаторыя даследнікі лічаць, што постпраўда падобная да мінулых маральных, эпістэмалягічных ды палітычных дэбатаў аб рэлятывізме, постмадэрнасці ды хлусні ў палітыцы,п тады як іншыя настойваюць на тым, што постпраўда тычыцца унікальных гістарычных, сацыяльных ды палітычных адносінаў і форм, ўласцівых тэхналогіям і культурным практыкам 21-га стагодздзя.
Эдуар Дэплешэн
Біяграфія
Э. Дэплешэн працаваў у парыжскай Оперы і ў розных драматычных тэатрах Парыжа, ствараючы дэкарацыі і эскізы для тэатральных касцюмаў. Мастак эпохі рамантызму, ён афармляў оперы такіх кампазітараў, як Джузэпэ Вердзі, Джакома Меербер, Рыхард Вагнер.
Пасля смерці мастака яго атэлье перайшло да Эжэна Карпеза і Жан-Батыста Лавастра.
Аформленыя спектаклі
(*) — адзін з дэкаратараў спектакля
IC 2363
IC 2363 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чычэрале
Феліта (Cicerale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1343 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 84053. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алэўскі раён
Алэўскі раён (Олевський район) — былая адміністрацыйная адзінка на паўночным захадзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Алэўск (Олевськ).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 42079 чалавек, плошча — 2248 км².
Флісінген
Флісінген (Vlissingen) — абшчына і партовы горад у Нідэрландах. Размешчаны на востраве Валхерэн, пры ўпадзенні ракі Шэльда ў Паўночнае мора. Цэнтр суднабудавання і суднарамонту. Хімічная, алюмініевая прамысловасць. Кліматычны курорт. Злучаны з іншым берагам Заходняй Шэльды паромнай пераправай.
Алэўскі раён
Гісторыя
Скасаваны 17 ліпеня 2020 у рамках адміністрацыйны-тэрытарыяльнай рэформы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 5 пасёлак гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 52 вёскі.
Сцяг Кыргызстана
Дзяржаўны сцяг Кыргызскай Рэспублікі, паводле яго афіцыйнага апісання, уяўляе сабой палатнішча чырвонага колеру, у цэнтры якога размешчаны круглы сонечны дыск з сарака раўнамерна разбежнымі прамянямі залацістага колеру. Унутры сонечнага дыска чырвоным колерам намаляваны цюндзюк кыргызскай юрты. Шырыня сцяга складае тры пятых яго даўжыні. Дыяметр праменнага дыска складае тры пятых шырыні сцяга. Суадносіны дыяметраў сонечнага і праменных дыскаў — тры да пяці. Дыяметр цюндзюка складае палову дыяметра праменнага дыска.
Чырвоная аднакаляровасць сцяга сімвалізуе доблесць і адвагу, залатое Сонца, якае купаецца ў сваіх прамянях, увасабляе супакой і багацце, а цюндзюк — сімвал бацькавага дому ў шырокім разуменні гэтага выразу і свету. 40 прамянёў, аб'яднаных у круг, азначаюць аб'яднанне 40 старажытных плямёнаў у адзіны Кыргызтан. Цюндзюк сімвалізуе адзінства народаў, якія пражываюць у краіне. Чырвоны колер сцяга быў колерам сцяга вялікадушнага Манаса.
25 сакавіка 2011 года ў Парламенце Кыргызстана па прапанове дэпутата ад фракцыі «Ар-Намыс» Абдрахмана Маматаліева была ўтворана камісія па змене дзяржаўнага сцяга і гімна. Гэта пытанне ўжо ўздымалася 2007 годзе ў сувязі са «скажонай выявай цюндзюка».
Гусіныя лапкі
Гусіныя ла́пкі (пье-дэ-куль ад pied-de-poule «курыная лапка», сабачы зуб (houndstooth), таксама ламаная клетка — двухколерны геаметрычны арнамент, які звычайна выкарыстоўваецца ў тэкстылі і які ўяўляе сабой шматкроць паўтараныя сіметрычныя шэрагі ламаных клетак або абстрактных многавугольнікаў. Традыцыйнае каляровае рашэнне — белы і чорны колеры, хоць магчымыя і любыя іншыя спалучэнні.
Гусіныя лапкі з’яўляюцца традыцыйным узорам перапляцення шарсцяных нітак у Шатландыі, хоць у цяперашні час выкарыстоўваюцца і ў іншых тканінах. Традыцыйна гэты ўзор фармуецца перасячэннем чатырох цёмных і чатырох светлых нітак у абедзвюх асновах тканіны і запаўненнем або простым саржавым перапляценнем 2/2, дзве ніткі пад, дзве ніткі над асновай, кожны раз падымаючы перакрыцці на адну нітку.
Спосаб перапляцення нітак, у выніку якога атрымліваецца тканіна, якая нагадвае ламаную клетку, з чаргаванымі цёмнымі і светлымі блокамі 2 на 2 і 4 на 4 называецца гленплэйд. Выкананае ў кантрасных яркіх колерах, яно таксама вядома як «клетка Прынца Уэльскага» — арнамент увайшоў у моду пры Прынцы Уэльскім Эдуардзе і карыстаўся папулярнасцю ў 1930-я-1970-я гады.
«Гусіная лапка» быў любімым арнаментам французскага мадэльера Крысціяна Дыёра. Ён яго выкарыстаў не толькі ў тканінах ствараных касцюмаў, але і ў дызайне ўпакоўкі (скрынка і сам флакон) сваіх першых духаў (1947), а таксама ў яго рэкламе.
Павулле (Чашніцкі раён)
Паву́лле (, Поулье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці, на беразе Павульскага возера і рацэ Вулянка. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Гісторыя
Упершыню Павулле згадваецца ў XVI ст. як уладанне Радзівілаў. Мясцовасць уваходзіла ў склад Полацкага ваяводства. У 1550 Мікалай Радзівіл прадаў Павулле Якубу П'яноўскаму. Пазней паселішча перайшло да Сакалінскіх. У 1642 Багдан Сакалінскі прадаў паселішча Ілью Карызну. Ад дачок апошняга ў 1695 Павелле перайшло да Садоўскіх, якія ў 1718 прадалі яго Кіяноўскім. У апошніх у 1722 мястэчка набылі Сялявы.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Павулле апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Лепельскім павеце Віцебскай губерні. У XIX ст. тут дзейнічала каталіцкая капліца.
1 студзеня 1919 згодна з пастановай I з'езду КП(б) Беларусі Павулле ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 Павулле вярнулі БССР. Статус паселішча панізілі да вёскі.
Мараўскія гаворкі
[[File:Moravian dialects.png|300пкс|thumb|Мараўскія гаворкі
Шаке Чоба
Шаке Чоба (Shaqe Çoba, у дзявоцтве — Шырока (Shiroka); 1875, Шкодэр — 1954) — албанская феміністка і суфражыстка. Яна заснавала таварыства «Албанская жанчына» (Gruaja Shqiptare), арганізацыю жанчын вышэйшага класа, нядоўгі час пубікаваўшую аднаіменны часопіс, у якім асвятлялісь жаночыя праблемы.
Біяграфія
Шаке Шырока нарадзілася у 1875 годзе ў горадзе Шкодэр, які ў той час уваходзіў у Скадарскі санджак Асманскай імперыі. Яе стрыечным братам быў паэт Філіп Шырока. Яна атрымала сярэднюю адукацыю ў манастырскай каталіцкай школе ў Заграбе (Харватыя), які ў той час быў часткай Аўстра-Венгрыі. Там яна вывучала італьянскую, нямецкую і сербахарвацкую мовы. Падчас навучання ў Венецыі (Італія) Шаке ў 1904 годзе пазнаёмілася са сваім будучым мужам Ндоцэм Чобай са знатнай сям’і Шкодэра. У далейшым у пары нарадзіўся сын.
Мараўскія гаворкі
]]
Мараўская мова (саманазва moravščina, moravština, Mährische Sprache) — мова мараваў, якая належыць да заходняй падгрупы славянскіх моў індаеўрапейскай моўнай сям'і. У Чэхіі афіцыйна мараўская лічыцца дыялектам чэшскай мовы, усходнія гаворкі часам лічацца дыялектамі славацкай. Паводле даных 2011 года ў Чэхіі 108 469 чалавек назвалі мараўскую мову сваёй роднай.
Шаке Чоба
Біяграфія
Падчас святкавання 90-годдзя незалежнасці Албаніі, у лістападзе 2002 года прэзідэнт Албаніі Альфрэд Майсю пасмяротна ўзнагародзіў Шаке Чобу Ордэнам Наіма Фрашэры (Urdhri "Naim Frashëri") за яе ўдзел у рухе за незалежнасць у 1920-я гады ў якасці барацьбіта «супраць падзелу Албаніі і за эмансіпацыю албанскіх жанчын».
Дрыга
Дрыга — прозвішча.
Кванзаа
Кванза (таксама Кваанза, Кванзаа) — адзін з афраамерыканскіх фестываляў, які ўяўляе сабой тыдзень пераднавагодніх урачыстасцяў, што доўжыцца па традыцыі з 26 снежня (гэта значыць адразу пасля Каталіцкага Ражства) да 1 студзеня кожнага года. Галоўная мэта свята — падтрымка, развіццё і захаванне афрыканскіх традыцый, якія прыйшлі ў Паўночную Амерыку (ЗША) разам з неграмі-рабамі ў XVII—XIX стагоддзях. Назва свята паходзіць ад выразу на суахілі «матунда я кванза», што ў перакладзе азначае «першыя плады». Само свята, аднак, было уведзена змагарамі за правы чарнаскурых у ЗША толькі ў 1966—1967 гг. Яго адзначаюць каля 15 % афраамерыканцаў або каля 2 % насельніцтва ЗША. Падчас свята вельмі папулярная афрыканская сімволіка.
Бродніца (прыпыначны пункт)
Бродніца  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Бродніца; на лініі Лунінец — Жабінка, паміж станцыямі Юхнавічы і Янаў-Палескі.
IC 2364
IC 2364 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бокій
Бокій — прозвішча.
Шалкар (Кызылардзінская вобласць)
Шалкар — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жанажолскай сельскай акругі. Код КАТА — 434643300.
Крааль
Крааль — тып паселішча ў жывёлагадоўчых народаў Паўднёвай і Усходняй Афрыкі - кольцавай планіроўкі, звычайна ўмацаваюць агароджай, у цэнтры - загон для жывёлы. У народнасцяў банту крааль таксама ўяўляе сабой асобную хатнюю гаспадарку або паселішча; з'яўляецца найменшай адзінкай у традыцыйнай сацыяльнай арганізацыі і складаецца з галавы сям'і, яго жонкі або жонак, дзяцей і іншых сваякоў, якія жывуць у тым жа краале.
Проземля
Про́земля (, Проземля) — аграгарадок у Беларусі, у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 4 км у напрамку на захад ад горада Чашнікі і за 6 км ад чыгуначнай станцыі Чашнікі, за 99 км ад Віцебска, на аўтамабільнай дарозе Чашнікі—Лепель.
Кастанай
Кастана́й (Қостанай, Костанай, Кустанай) — горад у Казахстане, на рацэ Табол, абласны цэнтр Кастанайскай вобласці. Да 1997 года меў назву Кустанай. Насельніцтва горада складае 210 тысяч чалавек.
Гісторыя
Горад Кастанай утвораны ў 1879 годзе. На пачатку XX стагоддзя горад быў буйным гандлёвым цэнтрам і быў адным з важлівых звеньяў шляху, што звязвае Азію з Расіяй. Адзін з англійскіх вандроўнікаў, якія прыяжджалі сюды на початку 20 стагоддзя, назваў яго ў сваім дзённіку «другім Чыкага». У той час Кастанай быў вялікім кірмашом, дзвюхпавярховыя драўляныя будынкі, у паветры стаяў пыл, і вуліцы былі пакрытыя пяском. Нягледзячы на гэта, швейцарскі грамадзянін Ларэц (Lorez) пабудаваў найбольшы ў рэгіёне Паўднёвага Урала і на тэрыторыі сённяшняга Казахстана завод па вырабніцтву піва, якое разлівалася ў спецыяльныя фірменныя пляшкі, што тады было рэдкасцю. У 1950-ыя гады насельніцтва горада і вобласці паметна ўзрасло ў сувязі з асваеннем цаліны. З пасляваеннага часу дацяпер на тэрыторыі Кастанайскай вобласці збіраюць вялікія ўраджаі збожжавых культур. На ўсходнім уедзе ў горад, з боку ракі Табол устанавілі напіс з пяціметровымі лічбамі: «385 тыс. тон зерна», дзе лічба тон абнаўлялася штотыдзень.
Эканоміка
У горадзе дзейнічае Кустанайазбест — адзін з найбольших светавых вырабнікоў хрызаціл-азбесту ў свеце.
Транспарт
Міжнародны аэрапорт, з якого здзяйсняюцца авіарэйсы па Казахстане, у Расію, Беларусь, Германію і іншыя краіны.
Чыгуначны вакзал. За 120 км ад горада размешчаны вялікі чыгуначны вузел — станцыя Табол.
Стражніца
Стражніца, канал безыменны К-1  — рака (ручай ) ў Крупскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Бобр (басейн Бярэзіны).
Даўжыня ракі 16 (15 ) км. Плошча вадазбору 58 км². Выток ракі знаходзіцца ў напрамку на поўнач ад вёскі Ліпавец (каля вёскі Лебедзева ). Упадае ў Бобр каля ўсходняй ускраіны горада Крупкі. Рэчышча Стражніцы каналізаванае.
Каля ракі вёскі Стаі, Шэйка, Лебедзева.
Міхаіл Амосавіч Высагорац
Міхаіл Амосавіч Высагорац (, в. Дукоўшчына, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць —, пас. , ) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў дзесяць класаў школы, потым у 1940 годзе — Віцебскі настаўніцкі інстытут. У лістападзе 1940 года Высагорац быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1941 годзе ён скончыў.
З 1941 года на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Быў курсантам інжынернай роты, затым камандаваў сапёрнай і мотаінжынернай ротамі. Ваяваў у складзе Прыморскай арміі, Варонежскага, 1-га Украінскага, 1-га Беларускага франтоў.
Прымаў удзел у спецзаданнях па падрыву важных аб'ектаў у Калужскай вобласці, абароне Севастопаля, баях за Варонеж, Варонежска-Касторненскай аперацыі, Курскай бітве, Харкаўскай аперацыі, Праскураўска-Чарновіцкай, Львоўска-Сандамірскай, Вісла-Одэрскай аперацыях, штурме Берліна.
Гамашы
Гамашы (gamache ) — вязаныя ці пашытыя з шчыльнага тоўстага матэрыялу чахлы без падэшваў, якія хаваюць шчыкалаткі, часам даходзяць да калена. Апранаюцца на чаравік. Зашпільваюць на гузікі збоку. Прызначаліся раней для абароны абутку, бо ён да пачатку масавай вытворчасці была досыць дарагі. У заходнееўрапейскіх войсках, затым і ў Амерыцы чаравікі з гамашамі замянілі боты.
Міхаіл Амосавіч Высагорац
Біяграфія
Да ліпеня 1944 года гвардыі капітан Міхаіл Высагорац камандаваў інжынернай ротай 13-га гвардзейскага асобнага мотаінжынернага батальёна 17-й мотаінжынернай брыгады 1-й гвардзейскай танкавай арміі 1-га Украінскага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Польшчы ў 1944 годзе пры разведцы і будаўніцтве паромнай пераправы цераз р. Днестр (24.3.1944), мастоў цераз р. Прут (29.3.1944), Заходні Буг (19.7.1944), Сан (24.7.1944) і Віслу (1-5.8.1944). Нягледзячы на масіраваны варожы агонь, ён асабіста кіраваў дзеяннямі сваёй роты на перадавой.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 верасня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі капітан Міхаіл Высагорац быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» пад нумарам 4583.
Гамашы
Таксама гамашы выкарыстоўваюцца ў футболе і хакейным спорце для фіксацыі шчыткоў.
Міхаіл Амосавіч Высагорац
Біяграфія
У 1945 годзе Высагорац быў звольнены ў запас. З 1947 працаваў у будаўнічых арганізацыях. У 1957 годзе ён скончыў горны тэхнікум, пасля чаго працаваў у Навакузнецку начальнікам вытворча-тэхнічнага аддзела шахтабудаўнічага ўпраўлення № 8 трэста «Куйбышевуголь». З 1974 года Высагорац пражываў і працаваў у пасёлку Шахаўская Маскоўскай вобласці. Памёр 22 красавіка 1996 года, пахаваны ў Шахаўской.
Узнагароды
Акрамя звання Героя Савецкага Саюза быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны 1-й ступені, Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медалёў.
Веласпорт
Веласіпедны спорт (у шырокім сэнсе слова) — гэтае перасоўванне па зямлі з выкарыстаннем транспартных сродкаў (веласіпедаў), рухомых мускульнай сілай чалавека.
Пецінет
Пецінет — эластычны трыкатаж з ажурным узорам. Арыгінальная французская назва перакладаецца як тонкая сетка.
Спосабы вырабу пецінету
Пецінеты першапачаткова вырабляліся толькі на. У канцы XIX стагоддзя, асабліва ў Англіі, так званыя пецінетныя petinet былі выкарыстаны для вытворчасці карункаў. У XXI стагоддзі мініяцюрныя ўзоры вырабляюць як на, так і на.
IC 2365
IC 2365 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэніс
Тэніс — від спорту, у якім супернічаюць альбо два гульца («адзінкавая гульня»), альбо дзве каманды, якія складаюцца з двух гульцоў («парная гульня»). Мэта гульні — ракеткай адправіць мяч на бок суперніка так, каб той не змог яго адбіць, пры гэтым пры першым падзенні мяч не павінен вылецець за межы корта.
У сучаснага тэніса ёсць афіцыйная назва «лаўн-тэніс» (lawn — лужок) для адрознення ад рэал-тэніса (або «жа-дэ-пам», у французскім варыянце назвы) — больш старой разнавіднасці, у якую гуляюць у закрытых памяшканнях і на цалкам іншым тыпе корта. Тэніс з’яўляецца алімпійскім відам спорту.
Акрамя мільёнаў гульцоў, мільёнам людзей ва ўсім свеце тэніс спадабаецца як спорт для гледачоў, асабліва ўраджваюць чатыры Гранд Слэм турніры (часам іх называюць «галоўнымі»): Аўстрэліан Оўпэн, Фрэнч Оўпэн, Умблдон і Ю. С. Оўпэн. Апошнім часам асабліва прыкметна як тэніс набывае прыхільнікаў ва Усходняй Еўропе і Далёкім Усходзе.
Гісторыя
Сучасны тэніс нарадзіўся ў Злучаным Каралеўстве пад канец 19 ст. як «лаўн-тэніс» і меў даволі моцныя сувязі са старажытнай гульнёй у рэал-тэніс. Пасля ўтварэння, тэніс пачаў распаўсюджвацца сярод вышэйшага класа англамоўнага насельніцтва, пакуль не ахапіў увесь свет. Тэніс — гэта алімпійскі від спорту і ў яго гуляюць усе сацыяльныя ўзроўні і ў любым узросце. Гэтым спортам можа займацца любы чалавек, які здолен трымаць ракетку, у тым ліку і людзі ў інвалідных крэслах. У Злучаных Штатах праводзіцца спаборніцтва каледжаў, якое арганізуе Нацыянальная Асацыяцыя Атлетаў Каледжаў.
За выключэннем адаптацыі тай-брэйкера ў 1970-я, ніякіх сапраўдных змен у правілах тэніса не было з 1890-ых. Апошнім часам у прафесійны тэніс былі дададзены «імгненны паўтор» з сістэмай зварота балаў, калі гулец мае права абскардзіць прынятае суддзёй рашэнне па заліку бала.
Руць
Руць (, Руть) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Празямлянскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Пачаевіцкага сельсавета.
Тэніс
Правілы
Гульцам неабходна набіраць ачкі для таго, каб выйграць гейм (4 мяча: 15-30-40-гейм, але не менш розніцы ў 2 мячы). Гулец, які першым выйграў 6 геймаў (пры ўмове, што яго супернік выйграў не больш за 4 геймы), выйграе «сэт». Пасля ліку ў сеце 5:5 для яго выйгрыша неабходна выйграть два гейма запар. Калі сэт гуляецца з «тай-брэйкам» (гуляецца да 7 мячэй, але не меней розніцы ў два мячы), ён прызначаецца пры ліку ў сеце 6:6. Для перамогі матча неабходна выйграць 2 з 3 альбо 3 з 5 сетаў (у залежнасці ад рэгламента спаборніцтваў). Як толькі адзін з супернікай набірае неабходную колькасць выйгранных сэтаў, матч заканчваецца.
У афіцыйных матчах заўсёды прысутнічае суддзя, які для лепшага агляду корту сядзіць на ўзвышшы — вышцы, таму яго завуць суддзёй на вышцы. Судзе на вышцы могуць дапамагаць суддзі на лініі, якія вызначаюць ці прызямліўся мяч у межах корта.
З сезона 2006 года на турнірах WTA і ATP сталі афіцыйна ўжывацца сістэмы электроннага судзейства (Ястрабіны глаз). Такія сістэмы дазваляюць з высокай дакладнасцю вызначыць месца падзення мяча і тым самым знізіць колькасць судзейскіх памылак.
Тарэбай бі
Тарэбай бі — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жасалінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 23 км на захад ад раённага цэнтра пасёлка Жасалы. Код КАТА — 434645100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 869 чалавек (445 мужчын і 424 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 526 чалавек (259 мужчын і 267 жанчын).
Конка-дэй-Марыні
Конка-дэй-Марыні (Conca dei Marini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 743 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 743 чал./км². Займае плошчу 1 км². Паштовы індэкс — 84010. Тэлефонны код — 089.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio di Padova.
Штутова (гміна)
Штуто́ва (Sztutowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Навадворскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Штутове. Плошча гміны складае 107,49 км². Станам на 2004 год у гміне Штутова пражывалі 3551 чалавек, шчыльнасць — 33 чал./км².
Конка-дэй-Марыні
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тубуаі (востраў)
Тубуа́і (франц.: Tubuai, таіц.: Tupua’i) — найбуйнейшы востраў у групе астравоў Тубуаі. Уваходзіць у склад Французскай Палінезіі. Плошча — 45 км². Насельніцтва — 2050 чал. (2007 г.).
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Знаходзіцца ў атачэнні каралавых рыфаў. Даволі гарысты. Найвышэйшы пункт — гара Таітаа (422 м). У лагуне, сфарміраванай караламі, вылучаюцца пясчаныя пляжы. Клімат трапічны вільготны. Сярэдняя тэмпература ў снежні +22 — 27° C, ў маі 21 — 26° C.
Археолагі лічаць, што востраў быў населены прадстаўнікамі культуры лапіта, продкамі сучасных тубуаі ў прамежку першых сямі — васьмі стагоддзяў ад пачатку нашай эры. У 1777 г. ён быў нанесены на карту Джэймсам Кукам. У 1789 г. яго наведалі паўстанцы з карабля «Баўнці», якія ратаваліся ад брытанскай карнай экспедыцыі. Паміж астравіцянамі і паўстанцамі ўзнік канфлікт, і праз 2 месяцы каманда «Баўнці» была вымушана пакінуць Тубуаі, каб каланізаваць далёкі бязлюдны востраў Піткэрн.
З-за эпідэмічных захворванняў, завезеных еўрапейцамі, у першай чвэрці XIX ст. мясцовае насельніцтва скарацілася прыкладна ў 10 разоў. У 1824 г. налічвалася толькі каля 300 тубыльцаў. У 1881 г. востраў быў далучаны да Французскай Палінезіі.
У наш час востраў складае адзіную камуну, якая з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам усіх астравоў Тубуаі. Галоўныя заняткі мясцовых жыхароў — рыбалоўства і земляробства (вырошчваюць какосавую пальму, каву і гародніну для продажу на Таіці). На Тубуаі працуюць аэрапорт і метэаралагічная станцыя.
Цадзіла
Наскальны жывапіс у раёне Цадзіла — аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Батсване, размешчаны на паўночным захадзе краіны, змяшчае адзін з самых значных у свеце збораў дагістарычнага наскальнага мастацтва.
На працягу 100 тыс. гадоў на плошчы ў 10 км² на тэрыторыі пустыні Калахары было створана болей за 4,5 тыс. выяў геаметрычных знакаў, людзей, жывёл, рытуалаў.
Для мясцовых плямёнаў Цадзіла не перастае заставацца свяшчэнным месцам – яе называюць Гарой багоў. Нядаўна археолагамі была адкрыта пячора, якая, мажліва, з’яўлялася найстаражытнейшым культавым месцам на Зямлі. У ёй знаходзіцца агромны камень з насяканнямі, якія імітуюць змяіную скуру. Побач са скульптурай пітона былі знойдзены тысячы наканечнікаў копій і рытуальныя прынашэнні бажаству. Мясцовыя плямёны да гэтага часу лічуць пітона самай паважанай жывёлай. Прыкладны узрост знаходкі – 70 тыс. гадоў, а гэта значыць, што рэлігійныя культы ў чалавека ўзніклі значна раней, чым вучоныя меркавалі дагэтуль.
Аб'ект быў ўключаны ў спіс у 2001 годзе ў сувязі з выключнай рэлігійнай і духоўнай важнасцю аб'екта для мясцовага насельніцтва і як доказ чалавечага пасялення даўнасцю некалькіх тысячагоддзяў.
Себу
Себу́ (Cebú, Sugbo) — востраў у цэнтральнай частцы Філіпінскага архіпелага. Галоўны востраў правінцыі Себу.
Плошча вострава складае 4,4 тыс. км², разам з прылеглымі астравамі правінцыі Себу — 5,1 тыс. км². Даўжыня каля 220 км. Рэльеф пераважна горны. Вышыні да 1073 м. Складзены востраў пераважна з дыярытаў і крышталічных сланцаў, перакрытых пясчанікамі, вапнякамі і гліністымі сланцамі. Клімат субэкватарыяльны. Ападкаў выпадае каля 1500 мм за год. У гарах цэнтральнай часткі вострава растуць трапічныя лясы, на ўскрайку — лугі.
На ўсходнім узбярэжжы вострава знаходзіцца горад і порт Себу — галоўны горад правінцыі.
Спіс аб’ектаў PGC (1729001—1730000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1729001—1730000)
Ваенны факультэт БДУ
Ваенны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, якое рыхтуе спецыялістаў у галінах псіхалогіі, хіміі, журналістыкі, правазнаўства, міжнародных адносін і геаграфіі па аспектах, звязаных з ваеннай справай.
Гісторыя
Ваенны факультэт пачынаўся з ваеннай кафедры БДУ, створанай 4 лістапада 1926 года згодна загаду Рэвалюцыйнага ваеннага савета. Першым кіраўніком ваеннай кафедры БДУ, назначаным для правядзення ваеннага навучання пралетарскага студэнцтва, быў палкоўнік М. М. Пятроў. У 1926—1931 гадах курс «Вышэйшая дапрызыўная ваенная падрыхтоўка студэнтаў» выкладаў будучы чатырохкратны герой Савецкага Саюза маршал Г. К. Жукаў, які на той момант быў камандзірам 39-га кавалерыйскага палка ў 7-ай Самарскай дывізіі.
Пачынаючы з 1936 года асноўнай формай працы са студэнтамі на ваеннай кафедры былі практычныя заняткі ў спецыялізаваных аўдыторыях, ціры і ў полі. У 1941 годзе, з пачаткам Вялікай Айчыннай вайны, заняткі па ваеннай падрыхтоўцы былі перапыненыя і аднавіліся ў 1943 годзе. У пасляваенныя і наступныя гады ваенная кафедра працягвала рыхтаваць афіцэраў запасу з ліку студэнтаў па неабходных ваенна-ўліковых спецыяльнасцях. За час свайго існавання да 2003 г. ваенная кафедра падрыхтавала тысячы афіцэраў запасу па 13 ваенна-ўліковых спецыяльнасцях.
У 2003 годзе ваенная кафедра была рэарганізавана ў ваенны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Структура
У цяперашні час на ваенным факультэце БДУ дзейнічаюць кафедры:
Падрыхтоўка курсантаў вядзецца па 6 спецыяльнасцях:
Ваенная кафедра
Для навучэнцаў мужчынскага пола іншых факультэтаў БДУ існуе магчымасць паступіць на ваенную кафедру. Пры навучанні адзін год, працягласць тэрміновай службы скарачаецца да 6 месяцаў, а выпускнік атрымлівае чын сяржанта. Пры навучанні два гады, курсант атрымлівае чын лейтэнанта, а працягласць ваенных збораў скарачаецца да месяца.
Валосавіцкі сельсавет (Акцябрскі раён)
Вало́савіцкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Валосавічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Азарыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговага падзелу ў Азарыцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Парыцкага раёна. З 12 лютага 1935 года ў складзе Даманавіцкага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Акцябрскага раёна. З 25 снежня 1962 года ў складзе Светлагорскага раёна. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Акцябрскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 12 населеных пунктаў. 29 жніўня 1974 года скасавана вёска Некрашы.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 944 чалавекі, з іх 96,0 % — беларусы, 2,9 % — рускія.
Касцёл Ісуса і Святога Казіміра і калегіум езуітаў (Брэст)
Касцёл Ісуса і Святога Крыжа і калегіум езуітаў — культавы комплекс каталіцкага ордэна езуітаў, які дзейнічаў у Берасці з 1620-х гадоў да канца XVIII стагоддзя. Знаходзіўся ў цэнтры Старога горада, на рагу Рынка і вуліцы Кавальскай. Помнік архітэктуры віленскага барока. Пры будаўніцтве Брэсцкай крэпасці будынак калегіума быў прыстасаваны пад канцылярыю каменданта і ваенную казарму; касцёл зруйнаваны ў 1840-я гг., захаваліся падмуркі.
Вялікае Княства Літоўскае
У фундацыі кляштара, надзяліўшы яго зямлёй, прымаў удзел віленскі ваявода Л. Сапега (1653 ), які купіў для езуітаў фальварак і в. Паніквы (цяпер Камянецкі раён).
Манументальны мураваны касцёл Ісуса і Св. Казіміра быў узведзены ў 1653—1659 гадах па фундацыі К. Л. Сапегі, які ахвяраваў кляштару 30 тыс. злотых на будаўніцтва мураваных касцёла і калегіума. У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў у 1659 годзе касцёл спалены расійскімі войскамі. 3 1676 года пачала фарміравацца бібліятэка, першыя кнігі падараваў В. Лахоўскі. Прыблізна з таго ж года працавала аптэка. У 1683—1692 гадах касцёл адбудаваны па фундацыі Б. Сапегі як 3-нефавая базіліка з трансептам і 2-вежавым галоўным фасадам, які быў насычаны архітэктурнай пластыкай і завяршаўся трохвугольным франтонам з валютамі, інтэр’ер размаляваны ў 1692—1702, меліся 13 алтароў, арган. У 1669 годзе кароль Міхал Вішнявецкі перадаў езуітам в. Плоска з землямі ў Прылуках. Грунты вызваляліся ад усіх падаткаў за выключэннем агульных для Рэчы Паспалітай. У распараджэнні езуітаў быў цагельны завод, заснаваны для ўзвядзення езуіцкіх пабудоў, які ў 1713 годзе ўжо заняпаў.
Каля 1727 года побач з касцёлам пабудавана вежа-званіца. 3 пачатку 18 ст. да 1755 вялося будаўніцтва новага будынка для калегіума. У 1696—1760-я гг. пры калегіуме дзейнічаў школьны тэатр, мелася вялікая бібліятэка, у 1731 годзе значны кнігазбор у 300 тамоў падараваў Ян Фрыдэрык Сапега. У 1772—1773 навучальным годзе ў берасцейскім калегіуме было 28 выкладчыкаў. У XVII—XVIII стст. калегіуму належалі вёскі Ляскавічы, Машковічы, Паніквы, Слаўкі, Студзіловічы і інш. Езуіты набывалі новыя землі з вескамі, аддаючы грошы пад залог маенткаў. Праз некаторы час яны ператварыліся ў буйнога ліхвяра і арганізатара па эксплуатацыі промыслаў.
У калегіуме вучыліся вядомы беларускі мысліцель-атэіст Казімір Лышчынскі, знакаміты польскі пісьменнік і гісторык Юльян Урсын Нямцэвіч.
Пад уладай Расійскай імперыі
Падчас знаходжання з палком у Брэсце ў 1813 г. кляштар наведаў рускі пісьменнік Аляксандр Грыбаедаў (граў на аргане).
Пры будаўніцтве Брэсцкай крэпасці будынак калегіума быў прыстасаваны пад канцылярыю каменданта і ваенную казарму; касцёл зруйнаваны ў 1840-я гг., захаваліся падмуркі.
Найноўшы час
У 1920-я гады ўлады міжваеннай Польскай Рэспублікі рэканструявалі будынак калегіума. Будынкі комплексу езуітаў выкарыстоўваліся да 1939 г. Пасля Другой сусветнай вайны ў 1945—1946 гадах разабраны для гаспадарчых патрэб ваеннага гарнізона. Падмуркі комплексу закансерваваны.
Касцёл
Берасцейскі езуіцкі касцёл пабудаваны пазней за касцёлы ў Вільні (XV — першая палова XVI ст.) і Горадні (1595—1618), але ён яскрава адлюстроўвае тэндэнцыю да «кампраміснай архітэктуры». Тагачасныя пабудовы ў Вялікім Княстве Літоўскім, захоўваючы асноўныя традыцыйныя прыёмы каталіцкай архітэктуры, перанімалі традыцыйныя формы і пластыку уніяцкіх, каталіцкіх і праваслаўных сакральных забудоў. Берасцейскі ансамбль езуіцкага комплексу адлюстроўвае гэтую тэндэнцыю. Касцёл з’яўляўся творам архітэктуры барока. Меў класічную для «езуіцкага» барока архітэктоніку і быў вырашаны 3-нефавай 2-вежавай крыжова-купальнай базілікай з выразным трансептам і паўкруглай развітой апсідай, схаванай звонку дзвюма сіметрычнымі сакрысціямі ; над сяродкрыжжам узвышаўся купал. У «Інвентары люстрацыйным брэсцкай калегіі» за 1773—1774 гг. паведамляецца, што «касцёл мураваны, у даўжыню каля 70 крокаў у сабе мае, на філярах і аркадах, з дахам пад гонтай, патрабуе рэпарацыі… купал мае адзін дужы, драўляны на самай сярэдзіне касцёла з сігнатуркай, белай бляхай пакрыты».
Насычанай архітэктурнай пластыкай вылучаўся галоўны фасад, аздоблены карынфскім ордарам і завершаны высокім 2-ярусным шчытом з бакавымі валютамі , які быў упрыгожаны дэкаратыўнымі гірляндамі на фрызе. Фасад уяўляў сабою аб’ёмную пласціну, шырыня (глыбіня) якой абумоўлівалася параметрамі чацверыковых вежаў з вітымі ўсходамі ўнутры, што часткова выступалі за межы базілікі. Увядзенне ў структуру фасада невялікіх чацверыковых вежаў (усяго адзін ярус над бакавымі нефамі) рабіла рытм вертыкальных і гарызантальных чляненняў больш энергічным, вытанчаным, надавала дадатковую экспрэсію валютам атыкавага франтона, вытрыманага ў стылістыцы ранняга барока з уплывам італьянскага. На адной з вежаў размяшчаўся гадзіннік, на другой — звон «сярэдні».
Вежа-званіца
З паўднёва-заходняга боку касцёла і з усходняга боку гарадскога рынку пабудавана (1692—1750) вялікая вежа-званіца, якая надала яшчэ большую прасторавую разгорнутасць фасаду, верхні чацверык яе быў крыху большы за суседнюю фасадную вежу і змяшчаў звон «вялікі». Над званіцай была ўстаноўлена вялікая статуя Святога Юзафа. Пластычная аздоба вежы-званіцы мела ідэнтычны характар з дэкорам уваходнага рызаліта двухпавярховага калегіума.
Інтэр’ер
Інтэр’ер размаляваны ў 1692—1702 гадах іспанскім архітэктарам Адамам Казімірам Дэламарсам-старым. У афармленні касцёла ўдзельнічалі польскі дэкаратар І. Барч, які служыў пры калегіуме ў 1725—1728 гг., а потым афармляў Віленскі езуіцкі калегіум. Над паўднёвай сакрысціяй размяшчаліся эмпоры («хорак з вокнамі»), з другога боку ад вімы прэзбітэрыя — «ізба з комінам і печам зялёным, а наверсе скарбец».
Інтэр’ер меў алтарны ансамбль (13 алтароў), амбон, арган, спавядальні высокамастацкага выканання; пад 6удынкам мелася крыпта з ганаровымі пахаваннямі. Так берасцейская шляхцянка Марыяна Грушэўская-Яльцова, якая падарыла ў 1689 годзе езуіцкаму калегіуму вёску Машковічы, у сваім тастаменце дае запавет пахаваць яе каля свайго сына ў грабніцы езуіцкага касцёла. У самім касцёле былі сямейныя магільныя склепы — у 1767 г. у капліцы Св. Фларыяна быў пахаваны дзед Юліяна Нямцэвіча.
У 1773—1774 гг. былі зроблены новыя свінцовыя вітражы і дзевяць разных алтароў з пазалотай.