cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скарбы Беларусі
Найважнейшыя скарбы
Стражэвіцкі 1-й скарб, знойдзены ў 1898 годзе ў Стражевічах Чашніцкага раёна, быў схаваны ў сярэдзіне XI ст. Складаўся з загорнутых у бяросту срэбных зліткаў, фрагментаў срэбных ювелірных вырабаў, сярэбранага лому і 207 манет ― 48 куфічных дырхемаў X ст. Абасідаў, Саманідаў, Мерванідаў, Хамданідаў, Зіярыдаў, Бувейхідаў і 159 заходнееўрапейскіх дынарыяў апошняй чвэрці X-першай паловы XI ст. (Англія, Германія). Частка скарбу перададзена музею Магілёўскага статыстычнага камітэта (не захавалася). Сярэбраны лом пераплаўлены Пецярбургскім манетным дваром. 2-й Стражевічскій скарб, знойдзены ў гэтай жа вёсцы ў 1903 годзе, быў схаваны 40-х гг. XI ст. Складаўся з залатога і сярэбранага зліткаў, 2 залатых пярсцёнкаў, фрагментаў шыйнай срэбнай грыўны, сярэбранага лому і 318 манет ― куфічных дырхемаў і 273 заходнееўрапейскія дынарыі X — першай паловы XI ст. (Англія, Германія, Данія; пераймання англійскіх дэнарыяў). Залатыя зліткі і пярсцёнкі, 11 абломкаў срэбра і 6 дырхемаў захоўваюцца ў Эрмітажы, астатняя частка скарбу перададзена музеям Магілёўскага статыстычнага камітэта і Варшаўскага ўніверсітэта (не захавалася).
Старадзедзінскі скарб, знойдзены ў 1926 годзе ў вёсцы Стары Дзедзін Клімавіцкага раёна, схаваны паміж 980 і 985 гг. У двух гліняных гладышах быў 201 куфічны дырхем, 1 візантыйскі міліярый (Канстанцінопаля) і 2 дынарыі Германіі (Вормс, Рэгенсбург). Скарб знаходзіўся ў Беларускім дзяржаўным музеі, не захаваўся.
Цікавыя факты
У Вялікім Княстве Літоўскім па Статуту 1566 знойдзены на сваёй зямлі скарб належаў таму, хто яго знайшоў. Калі ж яго знайшлі на чужой зямлі, то скарб дзяліўся пароўну з землеўладальнікам. Скарб, знойдзены на закладзенай зямлі, належаў напалову таму, хто яго знайшоў, а іншая палова дзялілася пароўну паміж землеўладальнікам і тым, хто ўзяў зямлю пад заклад.
У Грамадзянскім кодэксе Рэспублікі Беларусь пазначана, што скарб паступае ва ўласнасць асобы, якая яго знайшла, і асобы, якой належыць маёмасць, дзе скарб быў схаваны. Але «ў выпадку выяўлення скарбу, які змяшчае рэчы, якія адносяцца да помнікаў гісторыі ці культуры, яны падлягаюць перадачы ў дзяржаўную ўласнасць. Пры гэтым уласнік зямельнага ўчастка або іншай маёмасці, дзе скарб быў схаваны, і чалавек, які адшукаў скарб, маюць права на атрыманне разам узнагароджання ў памеры пяцідзесяці працэнтаў кошту скарбу».
У 1974 годзе на тэрыторыі Лышчыцкага торфазавода ў Брэсцкім раёне школьнік убачыў у меліярацыйным канале бліскучыя манеткі. Было знойдзена 48 манет. Пазней археолагі выявілі ў гэтым месцы больш за 400 манет. Часам скарбы на беларускай зямлі знаходзіліся цалкам выпадкова, і нават не людзьмі. Напрыклад, ў 1888 годзе каля вёскі Навасёлкі Баранавіцкага раёна крот, рыючы зямлю, выкінуў наверх рымскія манеты I—II стст. У 1921 годзе на ўскраіне Слуцка свіння выкапала з зямлі гліняны гаршчок з лівонскімі і нідэрландскімі манетамі XVII ст. Тое ж здарылася ў гісторыі беларускіх скарбаў яшчэ двойчы: у 1961 годзе ў вёсцы Вёска Старобінскага раёна свіння выкапала літоўскія і польскія манеты XVII ст. А ў 1963 годзе ў вёсцы Атрубок Докшыцкага раёна свіння выкапала прама на агародзе лівонскія і нідэрландскія манеты таго ж XVII ст. У 1964 годзе размыты ліўнем шлях каля пасёлка Касалякі Кармянскага раёна аказаўся літаральна ўсыпаны ўсходнімі манетамі IX ст. В 1974 годзе ў вёсцы Адамаўка Рэчыцкага раёна курыца разрыла скарб медных i срэбных манет Вялікага Княства Літоўскага.
Уклейна (возера, Полацкі раён)
Укле́йна — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Палата, за 30 км на паўночны ўсход ад Полацка, за 7 км на поўдзень ад возера Дрэтунь.
Плошча паверхні возера 0,25 км², даўжыня 1 км, найбольшая шырыня 0,33 км. Даўжыня берагавой лініі 2,42 км.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 10 метраў, пясчаныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, у асобных месцах забалочаныя. У паўночнай частцы возера востраў плошчай каля 0,1 га.
Яўген Пятровіч Пятраеў
Яўген Пятровіч Пятра́еў (нар. ) — вучоны ў галіне радыяхіміі і радыяцыйнай хіміі, доктар хімічных навук (1974), прафесар (1976).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Алматы (Казахстан). У 1954 годзе скончыў хімічны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта і пачаў працу ў Радыевым інстытуце ў Ленінградзе. У 1961 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1964 годзе ўзначаліў аддзел радыяцыйнай хіміі Інстытута ядзернай энергетыкі Акадэміі навук БССР. У 1968—1995 гадах Я. П. Пятраеў у Беларускім дзяржаўным універсітэце. У 1968 годзе ўзначаліў наноў створаную кафедру радыяцыйнай хіміі на хімічным факультэце. Адначасова з 1978 года кіраваў лабараторыяй радыяцыйнай хіміі Навукова-даследчага інстытута фізіка-хімічных праблем, у 1981—1985 гадах займаў пасаду прарэктара ўніверсітэта. З 1986 года — загадчык лабараторыі радыяхіміі.
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць Я. П. Пятраева ў галіне радыяцыйнай хіміі арганічных злучэнняў, геахіміі радыеактыўных элементаў, радыеаэкалогіі. Распрацаваў метад вызначэння канцэнтрацыі «гарачых» часціц у лёгкіх чалавека і ўстанавіў яе сувязь з забруджанасцю тэрыторыі плутоніем. Пад яго кіраўніцтвам выкананы і ўкаранёны шэраг распрацовак па радыяцыйна-хімічнай і хімічнай ачыстцы сцёкавых вод і выкідаў прамысловых прадпрыемстваў, створаны метады радыяцыйна-хімічнага сінтэзу амінакіслот, а-дыёлаў. Аўтар больш за 500 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфій. Атрымаў каля 100 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходствы.
Пад кіраўніцтвам вучонага падрыхтаваны 29 кандыдацкіх і 1 доктарская дысертацыі. Прымаў удзел рабоце Савета па хіміі высокіх энергій Акадэміі навук СССР, Савета па выкарыстанні атамнай энергіі Акадэміі навук БССР, камісіі па прыкладной радыяцыйнай хіміі Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхніцы пры Савеце Міністраў СССР, навукова-тэхнічнага савета Міністэрства хімічнай прамысловасці СССР, шэрагу праблемных саветаў Акадэміі навук БССР і вучоных саветаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, з’яўляўся старшынёй бюро Усесаюзнага хімічнага таварыства імя Д. І. Мендзялеева. Ганаровы прэзідэнт фонду «Жыццё пасля Чарнобыля».
Сярод апублікаваных прац:
Вялікааўцюкоўскі сельсавет
Вялікааўцюко́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікія Аўцюкі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Вялікааўцюкоўскі (Аўцюцавіцкі) сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года сельсавет узбуйнены шляхам далучэння тэрыторыі скасаванага Борускага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет у Юравіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Мазырскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. З 3 ліпеня 1939 года ў Калінкавіцкім раёне Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 1 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хобненскага сельсавета (вёскі Дзеравішча, Муціжар і Хобнае).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (2 населеныя пункты) — 574 чалавекі, з іх 98,4 % — беларусы.
168
168 — высакосны год, пачаўся ў чацвер. 168 год нашай эры, 168 год 1 тысячагоддзя, 68 год II стагоддзя, 8 год 7-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 9 год 160-х гадоў.
NGC 7576
NGC 7576 (іншыя абазначэнні — PGC 70948, MCG -1-59-12, IRAS23148-0500) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
169
169 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 69 год нашай эры, 169 год 1 тысячагоддзя, 69 год II стагоддзя, 9 год 7-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 10 год 160-х гадоў.
Сігэтацу Мацунага
(松永 成立; нар. ) — японскі футбаліст. У 1988—1995 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Вайнілавічы (Мастоўскі раён)
Вайні́лавічы (, Войниловичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 26 жніўня 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Мілявіцкага сельсавета.
Ліст 28
Ліст 28-мі — адкрыты ліст беларускіх вучоных і культурных працаўнікоў да Міхаіла Гарбачова, савецкага кіраўніка. Асвятляў катастрафічнае абмежаванне магчымасцей ужываць беларускую мову ў асвеце, культуры і штодзённым жыцці. Пратэстуючы проці дыскрымінацыі, аўтары высунулі праграму нацыянальнага Адраджэння — «паляпшэння стану роднай мовы, культуры і патрыятычнага выхавання» на Беларусі.
Ідэя, першапачатковы тэкст Змітра Санько і Яўгена Куліка. Ліст датаваны 15 снежня 1986 г., перададзены адрасату 20 снежня.
DBpedia
DBpedia — праект, накіраваны на выманне структураванай інфармацыі з даных, створаных у Вікіпедыі. Даныя прадстаўлены ў фармаце Linked Open Data. Доступ да даных ажыццяўляецца з дапамогай SQL-падобнай мовы запытаў для RDF пад назвай SPARQL.
Першы набор даных апублікаваны ў 2007 годзе.
Гасціна (гміна)
Гасці́на (Gościno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Калабжэгскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гасціне. Плошча гміны складае 116 км². Станам на 2009 год у гміне Гасціна пражывалі 5255 чалавек, шчыльнасць — 45,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 21 населены пункт.
NGC 7577
NGC 7577 (іншае абазначэнне — PGC 70947) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
UTC-08:00
UTC-8 — часавы пояс для часткі тэрыторыі ЗША, Канады і Мексікі і заакіянскіх тэрыторый Францыі і Вялікабрытаніі.
Дорагава
До́рагава (, Дорогово) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Цырынскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска ў Наваградскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Стэнунгсунд (камуна)
Стэнунгсунд 241-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Стэнунгсунд.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 24 868 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 11 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Нарушоўскае
Нарушоўскае — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дабрылаўка, за 10 км на паўночны захад ад горада Глыбокае, каля вёскі Нарушова.
Плошча паверхні возера 0,09 км². Даўжыня 0,75 км, найбольшая шырыня 0,19 км. Даўжыня берагавой лініі 1,7 км. Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, разараныя. Вакол возера пойма, якая на поўначы злучаецца з поймай ручая без назвы.
Уладзімір Уладзіміравіч Жвікаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту, інжынермеханік. Служыў у ракетных войсках стратэгічнага назначэння Савецкай Арміі, падпалкоўнік запасу. Працаваў памочнікам машыніста, майстрам, старшынёй прафкама лакаматыўнага дэпо Орша. Выбіраўся сакратаром камітэта КПБ Аршанскага чыгуначнага вузла. Працаваў першым намеснікам старшыні, старшынёй Аршанскага гарвыканкама, намеснікам дырэктара Аршанскага вышэйшага тэхнічнага каледжа, начальнікам лакаматыўнага дэпо Орша.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, знакам «Ганароваму чыгуначніку».
Георг V
Георг V (George V; 3 чэрвеня 1865 — 20 студзеня 1936) — кароль Злучанага Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі з 6 мая 1910 года да сваёй смерці; другі сын прынца і прынцэсы Валійскіх (пазней Эдуарда VII і каралевы Аляксандры).
Застадолле (Карэліцкі раён)
Застадо́лле (, Застодолье) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Цырынскага сельсавета.
Грабіца (гміна)
Грабі́ца (Grabica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грабіцы. Плошча гміны складае 127,64 км². Станам на 2007 год у гміне Грабіца пражывалі 6072 чалавекі, шчыльнасць — 48 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Захарні
Захарні́ (, Захарни) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Чэраскага сельсавета.
Партрэт Альжбеты і Алены Радзівіл
«Партрэт Альжбеты і Алены Радзівіл» — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная ў пачатку 1880-х гг. Гансам Макартам (1840—1884). Месцазнаходжанне невядома. Памер карціны —.
На партрэце адлюстраваны сёстры Альжбета Мацільда (1861—1950) і Алена Аўгуста (1874—1958) з Радзівілаў. У калекцыі Музея-замка ў Ланцуце захоўваецца фотаздымак з партрэта, зроблены фатографам Маракам Косіорам (Marek Kosior). Да 1939 г. у калекцыі князёў Радзівілаў у Нясвіжы (№ 214, запіс пра партрэт у інвентары 1857 г. датаваны 1883 г.; № 190 у інвентары 1928 г.; № 103 у вопісе 1939 г.). Пасля 1939 г. трапіў у Мінск. У 1944 г., верагодна, вывезены ў Германію. Паводле, аўтарства партрэта гіпатэтычна належыць мастаку Гансу Макарту. Даследчыца Аксана Лабко мяркуе, што гэта бясспрэчны твор Макарта.
Касмынічы
Касмы́нічы (, Космыничи) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Капачоўскага сельсавета.
Дарога Р59
Дарога P59 — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння у Беларусі, якая злучае г.Лагойск, г.п. Смілавічы, г. Чэрвень і г. Мар’іна Горка. Працягласць — 107 км.
Праходзіць па тэрыторыі Лагойскага, Смалявіцкага, Чэрвеньскага і Пухавіцкага раёнаў Мінскай вобласці.
5-е Мінскае гарадское благачынне
5-е Мінскае гарадское благачынне, 5-я Мінская гарадская благачынная акруга — акруга ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.
Мікалай Іванавіч Вядута
Мікалай Іванавіч Вядута (, г. Старабельск, Харкаўская губерня  — ) — савецкі і беларускі эканаміст-кібернетык, доктар эканамічных навук, прафесар, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1969), заснавальнік Навуковай школы стратэгічнага планавання. Аўтар больш за 100 навуковых прац.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і данскога казака-урача Івана Вядуты і дваранкі Любові Барбэ.
У 1938 годзе скончыў Харкаўскі політэхнічны інстытут.
Працоўную дзейнасць пачаў з майстра машынна-трактарнай станцыі. У пачатку вайны быў адпраўлены ў Сталінград перабудоўваць трактарны завод пад вытворчасць танкаў. Пасля Сталінграда М. І. Вядута быў адпраўлены ў Чалябінск перабудоўваць пад вытворчасць танкаў Чалябінскі трактарны завод, а ў 1943 г. — у Барнаул будаваць новы трактарны завод. Пасля вайны ён вярнуўся ў Харкаў, стаў галоўным канструктарам Харкаўскага трактарнага завода. У 1952 годзе павінен быў выехаць у Румынію будаваць трактарны завод, аднак, па звароце ЦК КПСС, як практык і арганізатар вытворчасці, М. І. Вядута быў накіраваны ў аспірантуру Інстытута эканомікі АН СССР.
У 1957—1962 гг. — намеснік дырэктара і загадчык сектара Інстытута эканомікі АН БССР.
У 1962—1967 гг. — дырэктар Цэнтральнага навукова-даследчага інстытута тэхнічнага кіравання (ЦНДІТК), член калегіі Міністэрства прыборабудавання СССР. Кіраваў укараненнем першых у краіне аўтаматызаваных сістэм кіравання вытворчасцю на машынабудаўнічых прадпрыемствах.
У 1967 годзе ў БДІНГ імя В. У. Куйбышава была створана кафедра эканоміка-матэматычных метадаў і праграмавання, М. І. Вядута быў першым яе загадчыкам.
У 1967—1977 гг. — загадчык сектара Інстытута эканомікі АН БССР і адначасова — загадчык кафедры Беларускага інстытута народнай гаспадаркі.
У 1977—1989 гг. — старшы навуковы супрацоўнік, загадчык сектара НДІЭВМ (Мінск) і ў 1978—1982 гг. — прафесар Рэспубліканскага міжгаліновага інстытута павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў і спецыялістаў галін.
Сям’я
Дачка —  — расійскі эканаміст-кібернетык, прафесар МДУ.
Вобласць навуковай дзейнасці
З канца 1950-х гг. М. І. Вядута цесна супрацоўнічаў з вучонымі Акадэміі навук СССР — акадэмікамі В. С. Нямчынавым,, , , прафесарам  і іншымі ў станаўленні і развіцці эканоміка-матэматычнага напрамку ў СССР. У сваёй доктарскай дысертацыі ён асаблівую ўвагу надае мадэляванню метаду паслядоўных набліжэнняў, якія імітуюць практыку гаспадарання, што з’явілася развіццём метаду «выдаткі-выпуск» В. В. Лявонцьева для мэт эфектыўнага кіравання эканомікай.
У даследаваннях «Аб эканамічнай эфектыўнасці капітальных укладанняў у прамысловасць» (1960), «Эканамічная эфектыўнасць новай тэхнікі» (1964) і іншых М. І. Вядута асаблівую ўвагу надаваў праблемам павышэння эфектыўнасці грамадскай вытворчасці, прадукцыйнасці працы, рацыянальным размяшчэнні прадукцыйных сіл, спецыялізацыі і кааперавання.
Канструюючы цэнтралізаваную (змешаную) эканоміку на аснове айчыннага і замежнага вопыту, М. І. Вядута распрацаваў дынамічную мадэль МГБ, якая прадугледжвае ўключэнне ўздзеяння рынку (коштаў раўнавагі) на вызначэнне прапорцый плана.
Прынцыпы спалучэння плана і рынку, для аптымізацыі кіравання эканомікай, былі выкладзены ім у кнізе «Эканамічная кібернетыка» (1971).
У апошняй кнізе М. І. Вядуты «Сацыяльна эфектыўная эканоміка» (1998) утрымліваюцца асновы сістэмы нацыянальнага рахункаводства для разліку стратэгічнага плана, а таксама матэматычны інструментарый для правядзення канкрэтных разлікаў па складанні траекторыі развіцця дзяржавы.
На думку д. э. н. В. Н. Камкова, Вядута быў заснавальнікам школы эканоміка-матэматычнага мадэлявання ў Беларусі і заснавальнікам эканамічнай кібернетыкі ў беларускай эканамічнай навуцы.
Міжнароднае прызнанне
У 1998 годзе выдавецтва «Міжнародны біяграфічны цэнтр» (г. Кембрыдж) уключыла біяграфію Н. І. Вядуты ў кнігу «2000 выдатных вучоных 20 стагоддзя». Цікавасць да дынамічнай мадэлі стратэгічнага планавання назіралася ў Кітаі, Германіі і іншых краінах.
Партрэт Багуслава І Радзівіла
«Партрэт Багуслава І Радзівіла» — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная ў 1733—1737 гадах. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальным музеі ў Варшаве ( MP 4786. MNW). Памер карціны —.
Партрэт князя Багуслава Радзівіла адносіцца да серыі партрэтаў ў лаўровым вянку. Да 1939 г. у калекцыі князёў Радзівілаў у Нясвіжы (№ 137 у інвентары 1834 г.; № 186 у інвентары 1857 г.; № 186 у інвентары 1883 г.; № 47 у інвентары 1928 г.). Захоўваўся ў Вялікай сталовай зале (былой Гетманскай) у паўднёвай галерэі. Пасля 1939 г. трапіў у Мінск. У 1944 г. вывезены ў Германію. Вернуты ў Мінск з Берліна ў 1947 г. . Перададзены ў Польшчу ў 1950 г. У акце перадачы памеры партрэта запісаны памылкова як 58×52.
Тамара Сяргееўна Пячынская
Тамара Сяргееўна Пячы́нская (нар., р.п. , Омская вобласць, РСФСР, СССР) — беларуская спявачка (мецца-сапрана). Заслужаная артыстка Беларусі (1990).
Біяграфія
Скончыла ў 1973 годзе Уральскую кансерваторыю ў Свярдлоўску. У 1976—1978 гадах у Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі. З 1980 года салістка Беларускага тэлебачання і радыё, адначасова з 1991 года выкладае ў Беларускай акадэміі музыкі.
Творчасць
Валодае прыгожым аксамітным голасам шырокага дыяпазону. Сярод партый: Амнерыс («Аіда» Дж. Вердзі), Любаша («Царская нявеста» М. Рымскага-Корсакава), Любка («Сівая легенда» Дз. Смольскага). Першая выканальніца вакальных цыклаў беларускіх кампазітараў Дз. Смольскага, Я. Глебава, В. Іванова, В. Сярых, А. Хадоскі, А. Клеванца.
Лот
Лот:
Чэшская Вікіпедыя
Гэта -ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце і 5-ы сярод славянскіх раздзелаў Вікіпедыі, змяшчае NaN артыкулs (на ).
Уклейна (возера, Лепельскі раён)
Укле́йна — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ула, прыкладна за 12 км на паўночны ўсход ад горада Лепель.
Плошча паверхні 0,07 км², даўжыня 0,63 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 1,37 км. Плошча вадазбору 14,8 км².
Катлавіна Уклейна лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй да 15 м.
Злучана пратокай з возерам Мухна. Выцякае пратока ў возера Бобрыца.
Капачы (Мсціслаўскі раён)
Капачы́ (, Копачи) — аграгарадок у Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр Капачоўскага сельсавета і саўгаса «Пісараўшчына».
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 25 км у напрамку на захад ад горада Мсціслаў, за 72 км ад Магілёва , за 12 км ад чыгуначнай станцыі Ходасы , каля аўтамабільнай дарогі. У напрамку на ўсход ад аграгарадка працякае рака Белая Натапа.
Гісторыя
У 1855 годзе вёска, уласнасць памешчыцы Корзун. У 1897 годзе вёска, 10 двароў, 98 жыхароў, у Старасельскай воласці Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерні. Побач 2 фальваркі: у адным — 1 двор, 2 жыхары; у другім — 1 двор, 10 жыхароў. У 1909 годзе ў вёсцы 10 двароў, 89 жыхароў, у фальварках Капачы-1 — 1 двор, 7 жыхароў, Капачы-2 — 1 двор, 8 жыхароў.
Савецкая ўлада ўстаноўлена ў студзені 1918 года. Вясной 1918 года сяляне падзялілі памешчыцкую зямлю. У 1919 годзе адкрыта працоўная школа першай ступені, у 1926 годзе было 45 вучняў. У 1919 годзе разам з атрадам польскіх легіянераў вярнуўся ў Капачы памешчык Корзун, але калі Чырвоная Армія падышла да вёскі, ён пакінуў маёнтак. У 1926 годзе ў вёсцы Старыя Капачы — 22 двары, 133 жыхары, у вёсцы Новыя Капачы — 5 двароў, 45 жыхароў. У 1931 годзе арганізаваны саўгас «Чырвоны сцяг», з 1932 года — «Пісараўшчына», уваходзіў у Аршанскі свінагадоўчы трэст, меў у 1933 годзе 9 трактароў і іншую тэхніку. У 1933 годзе адкрыты дзіцячыя яслі. У 1934 годзе саўгас атрымаў тэлефонную сувязь, у 1935 годзе электрыфікаваны. У 1940 годзе да вёскі далучаны пасёлак Казінскі. У вёсцы пабудаваны 13 саўгасных дамоў, мелася 450 кароў, 750 галоў маладняку буйнай рагатай жывёлы, 87 коней, 2,5 тыс. свіней. Працавалі 15 трактароў, 5 грузавых і 1 легкавая аўтамашыны.
Мылічына
Мы́лічына — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Шоша, за 23 км на паўночны ўсход ад горада Глыбокае.
Плошча паверхні 0,12 км². Даўжыня 0,73 км, найбольшая шырыня 0,28 км. Даўжыня берагавой лініі 1,95 км. Плошча вадазбору 4,25 км. Катлавіна возера выцягнутая з захаду на ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 10—15 м, пад лесам. Берагавая лінія звілістая.
Борускі сельсавет
Бо́рускі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Боруск.
Мылічына
Выцякае ручай у раку Шоша.
Борускі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Вялікааўцюкоўскага (Аўцюцавіцкага) сельсавета.
NGC 7578A
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прудоцкі сельсавет
Назву Прудо́цкі сельсавет маюць:
Гоўчава
Го́ўчава (, Говчево) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
16 верасня
16 верасня — дзвесце пяцьдзясят дзевяты (дзвесце шасцідзесяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Масахіро Фукуда
(福田 正博; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1990—1995 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Вугалец
Назву Вугале́ц маюць:
Сінайскі кодэкс
Сінайскі кодэкс (Codex Sinaiticus), \aleph або 01 (Gregory-Aland) — адзін з найстарэйшых і самых галоўных рукапісаў Новага Запавету і Старога Запавету, напісаны на старажытнагрэчаскай мове (дыялект Койне), датуецца пачаткам 4 ст.. Большая частка кодэкса захоўваецца ў Брытанскай бібліятэцы (Additional Manuscripts 43725) ў Лондане.
Апісанне
Сінайскі кодэкс мае тэкст егіпецкага паходжання.
Сінайскі кодэкс быў выяўлены нямецкім навукоўцам Кастусём Цішэндорфам у 1844 годзе на Сінаі ў Манастыры св. Кацярыны.
У 1930-х урад СССР прадаў сваю частку кодэкса бібліятэцы Брытанскага музея. У 1975-м падчас рамонту манахі кляштара св. Кацярыны знайшлі 12 раней невядомых лістоў кодэкса і яшчэ некалькі яго фрагментаў.
Каштоўнасць кодэкса складаецца ў тым, што ён утрымоўвае поўны тэкст Новага Запавету. У Сінайскага кодэкса ёсць толькі адзін канкурэнт па старажытнасці — Ватыканскі кодэкс (але Ватыканскі кодэкс захаваўся горш).
Грабовец (гміна)
Грабо́вец (Grabowiec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грабоўцы. Плошча гміны складае 128,88 км². Станам на 2004 год у гміне Грабовец пражывалі 4685 чалавек, шчыльнасць — 36,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Роберт Тод Лінкальн
Роберт Тод Лінкальн (Robert Todd Lincoln; 1 жніўня 1843, Спрынгфілд, штат Ілінойс — 26 ліпеня 1926, якія Манчэстэр, Вермонт) — амерыканскі юрыст і ваенны міністр. Старэйшы сын прэзідэнта Аўраама Лінкальна. З усіх сваіх чатырох братоў ён адзін перажыў падлеткавы ўзрост. Быў выратаваны ад смерці ад няшчаснага выпадку на чыгунцы Эдвінам Бутам, братам забойцы свайго бацькі, незадоўга да яго забойства.
У 1877 годзе Лінкальн адхіліў прапанову прэзідэнта Ратэрфорда Хейса стаць памочнікам дзяржаўнага сакратара, а ў 1881 годзе прыняў прапанову Джэймса Гарфілд стаць ваенным міністрам і займаў гэтую пасаду па 1885 год. Падчас яго знаходжання на дадзенай пасадзе ўспыхнулі бунты ў Цынцынаці ў 1884 годзе. На працягу трох дзён беспарадкаў памерла 45 чалавек, перш чым амерыканскія войскі, адпраўленыя Лінкольнам, аднавілі спакой.
Кайшоўка
Кайшо́ўка (, Кайшовка) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Цырынскага сельсавета.
У 1954—1961 гадах цэнтр Кайшоўскага сельсавета.
Роберт Тод Лінкальн
Памёр у сваім доме ў Вермонце падчас сну 26 ліпеня 1926 года. Не дажыў менш за тыдзень да 83 гадоў. Прычынай смерці было названа кровазліццё ў мозг, выкліканае атэрасклерозам.
Апошні Адам
Апошні Адам — тытул, які быў дадзены Ісусу ў Новым Запавеце. Падобныя тытулы, якія таксама адносяцца да Ісуса, ўключаюць другі Адам і Новы Адам.
Двойчы ў Новым Запавеце прыводзіцца відавочнае параўнанне паміж Ісусам і Адамам. У лісце да Рымлянаў 5:12-21, Павел сцвярджае, што «гэтак жа, як праз непаслушэнства аднаго чалавека зрабіліся многія грэшнікамі, так і праз паслушэнства аднаго чалавека многія стануць праведнымі» (Рым 5:19). У 1-ым лісце да Карынфянаў 15:22 Павел сцвярджае, што «як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажывуць», у той час як у вершы 45 ён называе Ісуса «апошнім Адамам».
Біблейскае апавяданне
Апостал Павел супрацьпастаўляе Адама і Хрыста, як двух супрацлеглых асоб або прадстаўнікоў (Рым 5:12-21; 1 Кар. 15:20,45) і прадстаўляе чалавека з выявай абодвух Адама і Хрыста(1 Кар. 15:49). Там, дзе непаслушэнства Адама прынесла грэх і смерць для ўсіх, паслухмянасць Хрыста перакрывае шкоду з непаслухмянасці Адама, прыносячы праўду і багацце Божай ласкі (Рым 5:12-21). «Жыватворчым Духам» апошні Адам уваскрасае з мёртвых і ператвараецца праз уваскрэсенне ў нябесным, духоўным быцці (1 Кар. 15:22, 45, 48-9). Такім чынам, Паўлаў Адам ўдзельнічае ў зямным паслухмянасці Ісуса (Рым. 5) і ў узнёслай ролі Хрыста як давальнага Духа (1 Кар. 15).
Гэты самы сімвал, які выкарыстоўваецца, каб выказваць Хрыста ў якасці супрацьлеглай прадстаўнічай асобы (і Адама як Яго цені ў Рым 5:14), быў выкарыстаны як паказаць істоту Хрыста: Ён — «апошні Адам» (1 Кар 15:45), або «другі чалавек з неба», і не «ад зямлі, пылу» (1 Кар 15:47; гл Быц. 2: 7). Некаторыя навукоўцы выявіць Адамаву спасылку ў некалькіх іншых урыўках Новага Запавету: напрыклад, у словах аб «славе Хрыста, Які ёсць вобраз (EIKON) Бога» (2 Кар. 4:4). Магчыма, гэта водгалас слоў Быцця 1:26 пра Адама, створанага па Божым вобразе. Калі гэта так, Павел думае тут пра Хрыста як ідэальнага Адама, Яго чалавечнасць выдатна паказвае вобраз Божы. Але гэтае тлумачэнне не зусім пераканаўчае. У Новым Запавеце змешчаныя пераканаўчыя спасылкі ў двух гімнах або, па меншай меры, паэтычных урыўках: Кал. 1: 15-20 і Філ. 2:6-11.
NGC 7578B
NGC 7578B (іншыя абазначэнні — PGC 70934, NGC 7578-2, ZWG 454.24, UGC 12478, VV 181, MCG 3-59-25, ARP 170, HCG 94B, HCG 94A) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Казлы (Мёрскі раён)
Казлы́ (, Козлы) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 12 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Глінаўскага сельсавета, да 27 сакавіка 1959 года — у склад Чэраскага сельсавета, да 24 жніўня 1992 года — у склад Якубаўшчынскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Чэраскага сельсавета.
Манькавічы
Назву Ма́нькавічы маюць:
Страдун
Назва
Назва «Страдун» паходзіць ад венецыянскага «вялікая вуліца». «Пляца» паходзіць ад platea communis і азначае «грамадская вуліца».
Гісторыя
У старажытнасці на месцы сучаснага Страдуну пралягаў канал, які аддзяляў востраў Ляус з горадам Рагузай і паселішча Дубрава, якое знаходзілася на кантыненце. У XII стагоддзі канал быў высушаны і два паселішчы зліліся ў адно. У 1468 годзе на вуліцы, што ўзнікла на месцы каналу, быў пакладзены брук. Сучасную форму Страдун набыў пасля землетрасення 1667 года. Вуліца была моцна пашкоджана сербскім артылерыйскім абстрэлам падчас вайны Харватыі за незалежнасць 1991—1992 гадоў, але па сканчэнні вайны была цалкам адрэстаўраваная.
Культура
Штогод 2 лютага па Страдуне праходзіць працэсія ў гонар Святога Уласія — заступніка горада, што з’яўляецца часткай фестывалю Святога Уласія.
Данцы
Данцы́ (, Донцы) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Пінк
Алі́ша Бэт Мур (Alecia Beth Moore, больш вядомая як Pink, стылізавана P!nk; 8 верасня 1979 года, Дойлстаўн, Пенсільванія, ЗША) — амерыканская спявачка, аўтарка песень і актрыса.
Біяграфія
Аліша Мур нарадзілася ў Дойлстаўне (штат Пенсільванія, ЗША). Яна з’яўляецца дачкой Джудзіт Мур, у дзявоцтве Кугель, медсястры, і Джэймса Мура-малодшага, ветэрана вайны ў В’етнаме. Яе бацька — каталік, маці — яўрэйка, а яе продкі эмігравалі з Ірландыі, Германіі і Літвы. Pink вырасла ў Дойлстаўне, дзе вучылася ў пачатковай школе Kutz, сярэдняй школе Lenape і вышэйшай школе Central Bucks West High School. Яе бацька іграў на гітары і спяваў для яе песні, і з малых гадоў яна імкнулася стаць рок-зоркай. У Pink ёсць брат, Джэйсан Мур (нарадзіўся ў 1977 годзе).
Аліша Мур развівала свой голас з дзяцінства. Нягледзячы на тое, што пры нараджэнні яна была здаровым дзіцем, Аліша хварэла на астму, якая пакутавала яе ў дзяцінстве. Будучы падлеткам, яна пісала вершы як аддуху пачуццяў, а яе маці каментавала: «Яе першыя запісы былі заўсёды вельмі інтраспектыўнымі. Некаторыя з іх былі вельмі змрочнымі і вельмі глыбокімі, амаль нервовымі». Яна пачала выступаць у клубах Філадэльфіі, калі ёй было 14 гадоў, і паспела пабываць скейтбардысткай, хіпхоперам і гімнасткай.
4 красавіка 2020 года яна паведаміла пра заражэнне каранавірусам: спявачка адзначыла, што ў яе і яе трохгадовага сына Джэймсана з’явіліся сімптомы каранавіруса двума тыднямі раней, і рэзультаты тэстаў на каранавірус былі станоўчымі. Праз некалькі дзён паўторныя аналізы далі адмоўны вынік. Pink адзначыла, што тэставанне трэба зрабіць больш даступным для грамадзян. Паводле яе слоў, яна ахвяравала 500 тысяч долараў у Фонд экстранай дапамогі бальніцы пры Тэмплскім універсітэце Філадэльфіі і яшчэ 500 тысяч долараў у крызісны фонд мэра Лос-Анджэлеса.
Віталь Рыгоравіч Гарановіч
Віталь Рыгоравіч Гарановіч (, в. Ермакі, Маладзечанскага раёна — ) — беларускі паэт, педагог.
Біяграфія
Вучыўся ў Ермакоўскай васьмігадовай школе (1959—1967) і Хоўхлаўскай СШ (скончыў у 1969) Маладзечанскага раёна. Служыў у Савецкай Арміі ў Прыкарпацкай ваеннай акрузе (1970—1972). Пасля пэўны час працаваў у выдавецтве «Вышэйшая школа», затым на паліграфічнай фабрыцы «Чырвоная зорка» ў Мінску. Скончыў філалагічны факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя М.Горкага (1977). Пасля інстытута працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры Задарожскай васьмігадовай школы, у 1979—1983 гадах дырэктарам Кіраўскай сярэдняй школы Глыбоцкага раёна. У 1983—2004 — дырэктар СШ № 3 у Глыбокім. З 2004 года старшыня Глыбоцкага райкама прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі. Сябра Таварыства беларускай мовы і Таварыства беларускай школы.
Творчасць
У школьны час яго вершы публікаваліся ў часопісе «Бярозка», раённай газеце «Святло камунізму». У гады службы ў арміі супрацоўнічаў з рэдакцыяй газеты «Слава Родины» Прыкарпацкай ваеннай акругі. Студэнтам друкаваўся ў інстытуцкай газеце «Савецкі настаўнік». У 1978 годзе выйшла падборка вершаў у часопісе «Маладосць», а таксама публікацыя вершаў у штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва». З гэтага часу рэгулярна публікуецца ў раённым, абласным і рэспубліканскім друку.
Лаўрэат літаратурнай прэміі Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі (2009) за кнігу вершаў «Саракі».
NGC 7579
NGC 7579 (іншыя абазначэнні — PGC 70964, MCG 1-59-31, ZWG 406.46, NPM1G +09.0599) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карнавальная ноч
«Карнавальная ноч» — савецкі камедыйны музычны фільм 1956 года рэжысёра Эльдара Разанава. Гэта першы яго фільм, які выйшаў на вялікі экран, і другая роля Людмілы Гурчанка (пасля дэбюту ў фільме «Дарога праўды»). Фільм быў лідарам савецкага кінапракату ў 1956 годзе з агульнай колькасцю прададзеных квіткоў — 48,64 млн штук.
Сюжэт
Звяртаючыся да розных хітрыкаў, адцягваючы і ўводзячы Агурцова у зман, яны адзін за адным выконваюць усе намечаныя раней забаўляльныя нумары і весела святкуюць наступленне Новага Года.
Грабова (гміна)
Грабо́ва (Grabowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кальнэнскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грабове. Плошча гміны складае 128,48 км². Станам на 2004 год у гміне Грабова пражывалі 3643 чалавекі, шчыльнасць — 28,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 39 населеных пунктаў.
Уладзімір Сцяпанавіч Садзін
Уладзімір Сцяпанавіч Садзін (, Чыркова,, , Расія  — , ) — беларускі мастак. Выдатнік народнай адукацыі (1985), Заслужаны работнік культуры БССР (1985), член Беларускага саюза мастакоў (1964), ганаровы грамадзянін Слуцкага раёна (2006).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Расіі. Пасля заканчэння сярэдняй школы (1940) навучаўся ў фабрычна-завадской школе, атрымаў спецыяльнасць слесара па рамонце аўтамабіляў. Працаваў у Ташкенце.
У 1942 годзе прызваны ў войска. Служыў у артылерыйскіх частках. Удзельнік баявых дзеянняў на Курскай дузе, ва Украіне, Беларусі і Усходняй Прусіі.
З 1945 года да самай смерці жыў Слуцку, займаўся творчасцю і мастацкай педагагічнай дзейнасцю ў студыі пры мясцовым Доме культуры.
Скончыў завочнае аддзяленне малявання і жывапісу ў Маскве (1953). Выкладчыкамі яго былі Р. Закін, А. Зэдэлер. Таксама на творчую манеру мастака аказалі ўплыў У. А. Фаворскі, Ю. М. Непрынцаў, М. М. Жукаў.
Уладзімір Садзін выгадаваў цэлую плеяду мастакоў, у тым ліку братоў Уладзіміра і Міхаіла Басалыг, Георгія Скрыпнічэнку, Уладзіміра Голуба, Уладзіміра Цэслера, Уладзіміра Акулава, Уладзіміра Суздальцава, Ігара Ціткоўскага, Аляксандра Рубца і іншых.
Памёр 23 лютага 2010 года. Пахаваны ў вёсцы Кальчыцы Слуцкага раёна.
Творчасць
Аўтар графічных (у тэхніцы лінагравюры) і жывапісных твораў. Стварыў больш за тысячу работ. Многія з іх цяпер знаходзяцца ў музеях Беларусі, ЗША, В’етнама, Расіі, Казахстана, Японіі, Германіі, Англіі, Ірландыі і іншых краін.
Займаўся кніжнай графікай. Ім створаны экслібрысы для для слуцкага настаўніка і краязнаўцы Рыгора Родчанкі, Слуцкай гарадской дзіцячай бібліятэкі, а таксама для літаратурнага крытыка Рыгора Шкрабы, гімнасткі Нэлі Кім, касманаўта Уладзіміра Кавалёнка, калекцыянера і кіраўніка Міжнароднага клуба экслібрысістаў прафесара Петэра Майера і шэраг іншых.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені, медалямі «За адвагу», «За ўзяцце Кёнігсберга» і іншымі.
Памяць
Імя Уладзіміра Садзіна носіць мастацкая галерэя ў Слуцку, якая з’яўляецца філіялам Слуцкага краязнаўчага музея.
Партрэт Кацярыны Глябовіч з Радзівілаў
Партрэт адносіцца да серыі партрэтаў ў лаўровым вянку. Да 1939 г. у калекцыі князёў Радзівілаў у Нясвіжы (№ 186, на партрэце № 53 у інвентары 1834 г.; № 200 у інвентары 1857 г.; № 200 у інвентары 1883 г.; № 53 у інвентары 1928 г.; № 37 у вопісе 1939 г.). Захоўваўся ў Вялікай сталовай зале (былой Гетманскай) у паўднёвай галерэі. Пасля 1939 г. трапіў у Мінск. У 1944 г. вывезены ў Германію. Вернуты ў Мінск з Берліна ў 1947 г. Перададзены ў Польшчу ў 1950 г.
Руй Рамас
(ラモス 瑠偉; нар. ) — японскі футбаліст. У 1990—1995 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
16 жніўня
16 жніўня — дзвесце дваццаць восьмы (дзвесце дваццаць дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Стрэмстад (камуна)
Камуна Стрэмстад (Strömstads kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Стрэмстад 187-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Стрэмстад.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 12 295 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Беларускі інстытут навукі і мастацтва ў Нью-Ёрку
Беларускі Інстытут Навукі і Мастацтва (БІНіМ) у Нью-Ёрку (Беларускі інстытут навукі й мастацтва, Belarusian Institute of Arts and Sciences) — грамадская навукова-культурная арганізацыя беларускай эміграцыі ў ЗША.
Заснаваны 16 снежня 1951 г., зарэгістраваны 13 жніўня 1953 г. як арганізацыя са штаб-кватэрай у г. Нью-Ёрк з правам дзейнасці на ўсёй тэрыторыі ЗША. Мае філіялы ў Германіі (Мюнхен, з 1955 года) і Канадзе (Таронта, з 1967 года).
Друкаваны орган — навуковы штогоднік «Запісы». У 1954—1963 гадах выдаваў літаратурна-мастацкі часопіс «Конадні», у 1953—1969 гадах — інфармацыйны часопіс «Абежнік».
Інстытут падтрымлівае сувязі з многімі бібліятэкамі свету, асабліва з Публічнай бібліятэкай у Нью-Ёрку. З канца 1980-х інстытут наладжвае кантакты з арганізацыямі Беларусі.
У розны час інстытут узначальвалі У. Тамашчык, Я. Ліманоўскі, В. Тумаш, А. Адамовіч, з 1982 года — В. Кіпель.
Сярод правадзейных членаў БІНіМа Леў Акіншэвіч.
Краснае (Карэліцкі раён)
Кра́снае (, Красное) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Цырынскага сельсавета.
Янаў Любэльскі
Янаў Любэльскі (Janów Lubelski) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Яноўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Янаў Любэльскі. Займае плошчу 14,8 км². Насельніцтва 12 тыс. чалавек (на 2018).
Клін (Мсціслаўскі раён)
Клін (, Клин) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Капачоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1684 г. у Мсціслаўскім ваяводстве, шляхецкая ўласнасць. У 1834 г. вёска, 5 двароў, 5 жыхароў. У 1897 г. 15 двароў, 105 жыхароў у Старасельскай воласці Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерні. Побач сядзіба — 1 двор, 4 жыхароў і фальварак — 1 двор, 4 жыхары. Працаваў вадзяны млын. У 1909 г. у вёсцы было 16 двароў, 126 жыхароў, у сядзібе 1 двор, 6 жыхароў, у фальварку 1 двор, 3 жыхары.
У Вялікую Айчынную вайну з 14 ліпеня 1941 г. да 28 верасня 1943 г. вёска была акупавана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Цяпер у складзе саўгаса «Пісараўшчына».
Ежы Скалімоўскі
Ежы Скалімоўскі (Jerzy Skolimowski; нар., ) — польскі кінарэжысёр, сцэнарыст і акцёр. Суаўтар сцэнарыя фільма Рамана Паланскага «Нож у вадзе».
Біяграфія
Бацька, Станіслаў Скалімоўскі, быў архітэктарам. У дзяцінстве Ежы перажыў жахі Другой сусветнай вайны і пакаранне смерцю бацькі, удзельніка польскага супраціўлення. Пасля вайны маці Ежы стала па культуры ў Празе. У гімназіі Ежы вучыўся разам з Мілашам Форманам, Вацлавам Гавелам і.
Вывучаў польскую філалогію і этнаграфію ў Варшаўскім універсітэце. У 1963 годзе скончыў рэжысёрскі факультэт.
З пачатку 1960-х гадоў зняў больш за дваццаць фільмаў, як у Польшчы («», «», «»), так і ў іншых краінах (у 1969 годзе пакінуў Польшчу) — Бельгіі («»), Вялікабрытаніі («»), ЗША («»).
Вярнуўся ў Польшчу праз шмат гадоў, у 1991 годзе, для здымак фільма паводле рамана Вітальда Гамбровіча «Фердыдурка». Пасля правалу фільма прысвяціў сябе жывапісу і доўга не здымаў. У 2008 годзе зняў у Польшчы «». Наступная карціна, «» (2010), мела вялізны поспех, атрымаўшы дзве ўзнагароды на 67-м Венецыянскім кінафестывалі: Спецыяльны прыз журы і Кубак Вольпі за найлепшую мужчынскую ролю.
Апублікаваў некалькі зборнікаў вершаў, пісаў таксама тэатральныя п’есы.
Быў двойчы жанаты. Яго першай жонкай была актрыса. Другой жонкай была (1941—2014), таксама актрыса, ад якой у яго нарадзілася двое сыноў: Міхал і Юзаф. Юзаф памёр у Індыі ў 2012 годзе. Яго смерць натхніла Скалімоўскага на стварэнне фільма «».
Сямёнаўскі сельсавет
Назву Сямё́наўскі сельсавет маюць:
Жэкітыньёнья
Жэкітыньёнья (Rio Jequitinhonha) — рака ў Паўднёвай Амерыцы, ва ўсходняй частцы Бразіліі, у штатах Мінас-Жэрайс і Баія.
Даўжыня ракі 1030 км. Плошча вадазбору 73 000 км². Сярэдні расход вады каля 550 м³/с. Выток ракі знаходзіцца на хрыбце Сера-ду-Эспіньсу. Працякае па Бразільскім пласкагор’і, упадае ў Атлантычны акіян. Жыўленне ракі пераважна дажджавое. Паводкі адбываюцца ў снежні — сакавіку. На рацэ маюцца парогі і вадаспады. Суднаходная на адлегласці 100 км ад вусця.
На рацэ горад Жэкітыньёнья.
Ісабэла (Басілан)
Ісабэла (Isabela) — горад на поўдні Філіпінаў на востраве Басілан. Насельніцтва (2015 г.) — 112 788 чал.
Гісторыя
Першае паселішча на месцы горада было заснавана іспанскімі езуітамі ў XVII ст. У 1848 г. іспанцы заснавалі крэпасць, якой далі назву Ісабэла ў гонар Ізабелы II. У 1899 г. яна была занята амерыканцамі і далучана да Філіпінаў. У 1954 г. горад атрымаў самакіраванне. У 1973 г. стаў адміністрацыйным цэнтрам правінцыі Басілан. У 2017 г. адміністрацыйны цэнтр быў перанесены ў суседні Ламітан, муніцыпалітэт Ісабэлы далучаны да суседняга паўвострава Замбаанга. З 1970-х гг. горад перажыў некалькі тэрарыстычных атак.
Эканоміка
Асноўныя галіны эканомікі: транспарт, гандаль, турызм, перапрацоўка сельскагаспадарчай прадукцыі. Горад мае шчыльныя эканамічныя сувязі з Кітаем, Тайванем і Паўднёвай Карэяй. Болей за пятую частку жыхароў знаходзяцца за афіцыйнай рысай беднасці.
Калганова
Калгано́ва (, Колганово) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
Да 2004 года ўваходзіў у склад Дварнасельскага сельсавета.
Чырвоны аксаміт
Чырвоны аксаміт — шакаладны торт цёмна-чырвонага, ярка-чырвонага або чырвона-карычневага колеру. Традыцыйна гатуецца як пластовы пірог з глазурай з вяршковага сыру. Торт вылучаецца вільготнай сярэдзінкай і яркім чырвона-белым выглядам.
Гісторыя
«Аксамітны торт» без слова «чырвоны» існаваў яшчэ ў перыяд пасля грамадзянскай вайны ў ЗША. Такое імя дэсерт атрымаў за далікатную, вільготную і мяккую тэкстуру. Пачынаючы з XIX стагоддзя, мяккі «аксамітны» торт пачаў падавацца як вытанчаны дэсерт. Прыблізна ў той жа час з’явіўся торт «Ежа д’ябла». Розніца паміж двума тортамі заключаецца ў тым, што ў торце «Чырвоны аксаміт» выкарыстоўваецца какава, а ў торце «Ежа д’ябла» — шакалад.
Склад
Для гатавання торта выкарыстоўваюць муку, цукар, алей, кефір, яйкі, вяршкі, какаву і буракі ці чырвоны харчовы фарбавальнік. Звычайна выкарыстоўваецца глазура з вяршковага сыру ці крэмавая глазура.
Вясёлка (часопіс)
«Вясёлка» — беларускі штомесячны часопіс для дзяцей. Прызначаны ў асноўным для чытачоў малодшага школьнага ўзросту, некаторыя матэрыялы даступны і для чытання дашкольнікам. Сярод часопісаў, якія выдаюцца ў Рэспубліцы Беларусь для розных узроставых груп дзяцей, стаіць паміж чытанкай-маляванкай для дашкольнікаў «Буся» і часопісам для сярэдняга і старэйшага школьнага ўзросту «Бярозка».
Распаўсюджваецца праз падпіску поштай і продаж у «Белсаюздруку». Падпісныя індэксы на «Белпошце»: для індывідуальных падпісчыкаў — 74845, для ведамасных — 748452.
Публікацыі
Публікуе пераважна літаратурна-мастацкія творы і матэрыялы на грамадскія тэмы, розныя па памерах і складанасці — як для самастойнага чытання дзяцьмі 6 — 10 год, так і для чытання дзецям дарослымі альбо больш старэйшымі школьнікамі.
Друкуе апавяданні, казкі, вершы беларускіх пісьменнікаў, пераклады, загадкі, рэбусы, галаваломкі, песні беларускіх кампазітараў для дзяцей. Распавядае пра культуру і гісторыю Беларусі і іншых краін. Мае розныя тэматычныя рубрыкі. Вядзе літаратурную адукацыю і маральна-этычнае выхаванне сваіх чытачоў. Перавага аддаецца казкам, якія прапагандуюць дабро і справядлівасць, узаемадапамогу.
У савецкія часы тыраж часопіса складаў 100 тыс. экземпляраў. У красавіку 2012 г. наклад складаў 13500 асобнікаў, часопіс з’яўляўся самаакупным.
Па стане на сакавік 2017 г. выдадзена 720 нумароў.
Рэдакцыя «Вясёлкі» з’яўляецца таксама заснавальнікам чытанкі-маляванкі для дашкольнікаў «Буся». Да пачатку выдання «Бусі» (жнівень 2013) «Вясёлка» была адзіным беларускім перыядычным выданнем для дзяцей як дашкольнага, так і малодшага школьнага ўзросту.
Узнагароды
«Вясёлка» ўзнагароджана ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР і Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, з’яўляецца пераможцам Нацыянальнага конкурсу друкаваных СМІ «Залатая Ліцера» 2004, 2007, 2010 гадоў.
Дарагляны
Да 26 жніўня 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Мілявіцкага сельсавета.
Кокатава (Мсціслаўскі раён)
Ко́катава (, Кокотово) — былая вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Капачоўскага сельсавета.
Мокрава (Карэліцкі раён)
Мо́крава (, Мокрово) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Цырынскага сельсавета.
Ёсіхіро Нацука
(名塚 善寛; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1994—1995 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Сонечнае зацьменне 22 снежня 1889 года
Зацьменне мела велічыню 1,0449 і дасягнула свайго максімуму ў 12:54:15 UTC у пункце з каардынатамі 13° пд. ш. 13° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 18 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 152 км.
NGC 7580
NGC 7580 (іншыя абазначэнні — PGC 70962, UGC 12481, IRAS23150+1343, MCG 2-59-19, ZWG 431.34, MK 318, KUG 2315+137) — галактыка ў сузор’і Пегас.