cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Быцень (Івацэвіцкі раён)
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Быцень як маёнтак у Слонімскім павеце Новагародскага ваяводства, уладанне роду Давойнаў датуецца 12 мая 1555. Пазней мясцовасць перайшла да князёў Сямёна Адзінцэвіча і Фёдара Галаўні, у 1560 — да Яна Хадкевіча. Станам на 1570 тут было 25 дамоў, 11 кастрычніка 1570 Соф’я Хадкевіч адпісала трэцюю частку маёнтку свайму пляменніку Я. Хадкевічу, таго ж года Станіслаў і Крыштаф Андрушкевічы прадалі яму свае землі ў наваколлі.
У кан. XVI ст. Быцень перайшоў да шляхецкага роду Трызнаў. У 1607 Рыгор Трызна з жонкай Раінай Сапяжанкай фундавалі тут будову манастыра, які неўзабаве зрабіўся апорай грэка-каталіцтва ў Вялікім Княстве Літоўскім. У 1615 Папа Рымскі надаў манастыру прывілей на адкрыццё духоўнай школы (навіцыянту). Тутэйшым настаяцелем быў Іасафат Кунцэвіч. У 1626 Мікалай Трызна заснаваў у Быцені шпіталь на 10 месцаў. 30 ліпеня 1640 у сваім тэстаменце ён перадаў манахам мястэчка і маёнтак Быцень, а таксама завяшчаў пахаваць сябе ва Успенскай царкве.
У Трынаццацігадовую вайну (1654—1667) Быценскі манастыр даў прытулак базыльянам з Вільні, Полацку, Віцебску, Мінску. Настаяцель Б. Цярлецкі вывез сюды з Віленскага Траецкага манастыра цудоўны абраз Маці Боскай. Апроч таго, тут захоўваўся абраз Жыровіцкай Маці Боскай.
У пач. XVIII ст. у Быцені збудавалі мураваную Траецкую царкву, у 1730—1737 у ёй паставілі разны іканастас і 11 алтароў. З 1766 у мястэчку працавала суконная фабрыка. У 1779 па працяглых судовых працэсах маёнтак перайшоў у валоданне нашчадкаў Трызнаў — Тызенгаўзаў.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Быцень апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Слонімскім павеце. У 1839 пры скасаванні уніі расійскія ўлады інтэрніравалі ў Быценскі манастыр непакорных уніяцкіх святароў. Станам на 1858 у мястэчку было 134 двары. У 1864 дзеля русіфікацыі края адкрылі народнае вучылішча. На 1866 у Быцені існавалі валасная і грамадская ўправы, 2 царквы, сінагога, школа, суконная фабрыка, заезны дом, нямала крамаў, базар; за 2 вярсты ад мястэчка — маёнтак Планта, у ім бровар, піўны і соладавы заводы. У 1890 пачало працаваць мукамольнае прадпрыемства.
Быценская суконная фабрыка
Быценская суконная фабрыка дзейнічала ў 1766—1914 y мястэчку Быцень. У час паўстання 1794 разбурана, за перыяд 1796—1858 адноўлена і значна расшырана. Да 1890 вырабляла сукны, пасля — шарсцяныя коўдры. Сыравіна — воўна авечак. У 1860 дзейнічаў паравы рухавік, y 1879 працавала 17 ткацкіх станкоў, 6 часальных і 46 прадзільных машын, y 1913 — паравая машына (20 к.с.) і паравы кацёл, былі прадзільнае, ткацкае і апрэтурнае аддзяленні. Працавала да 90 рабочых (1878).
Інфраструктура
У Быцені працуюць КБА, сярэдняя школа, школа-інтэрнат, дашкольная ўстанова, бальніца, паліклініка, клуб, бібліятэка, пошта, лазня.
Павел Антонавіч Левановіч
Павел Антонавіч Левановіч (, вёска Мазалава,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі празаік, публіцыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Вучыўся на геаграфічным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Удзельнік паходаў Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь (1939). Пасля заканчэння ўніверсітэта (1940) працаваў у часопісе «Іскры Ільіча». На пачатку Вялікай Айчыннай вайны трапіў у палон. Уцёк з Крычаўскага лагера ваеннапалонных, удзельнічаў у мсціслаўскім падполлі. У 1943 г. прызваны ў Савецкую Армію. Удзельнічаў у баях, быў паранены. Памёр ад ран 20.12.1943 г. Пахаваны ў брацкай магіле на вайсковых могілках в. Старына Горацкага раёна.
Фядорскі сельсавет
Фядо́рскі сельсавет — сельсавет у складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Фядоры.
Гісторыя
Сельсавет створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Столінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 2 населеныя пункты.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 1276 чалавек, з іх 95,6 % — беларусы.
Верхнія Альпы
Верхнія Альпы (Hautes-Alpes) — дэпартамент на паўднёвым усходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Праванс — Альпы — Лазурны Бераг. Парадкавы нумар 5. Адміністрацыйны цэнтр — Гап. Насельніцтва 121 тыс. чалавек (98-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 5549 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Дзюранс, Бюэш, Клары, Боек, Северэс.
Дэпартамент уключае 2 акругі, 30 кантонаў і 177 камун.
Гісторыя
Альпы Верхнія — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Дафінэ.
Джэсі Дуглас
Джэсі Дуглас (Jesse Douglas;  — ) — амерыканскі матэматык, лаўрэат Філдсаўскай прэміі 1936 года.
Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1946).
Біяграфія
Джэсі Дуглас нарадзіўся ў Нью-Ёрку. З 1920 па 1926 гады выкладаў у Калумбійскім каледжы. У 1936 годзе, на 10-м Міжнародным кангрэсе матэматыкаў, упершыню ўручалася Філдсаўская прэмія, і Дуглас быў адным з двух яе лаўрэатаў; прэмія была ўручана яму за рашэнне ў 1930 годзе праблемы Плато, пастаўленай Жазефам Луі Лагранжам яшчэ ў 1760 годзе.
Джэсі Дуглас таксама ўнёс значны ўклад у рашэнне зваротнай задачы Лагранжавай механікі. У 1943 годзе Амерыканскае матэматычнае таварыства прысудзіла яму прэмію імя М. Бохера.
Пазней Джэсі Дуглас стаў прафесарам Нью-Ёркскага Гарадскога каледжа, дзе і прапрацаваў да самай смерці.
Хларэла
Хларэла (Chlorella) — род зялёных водарасцей сямейства хларэлавых.
Апісанне
Слаявішча хларэлы — мікраскапічная адзіночная нерухомая шарападобная, эліпсоідная клетка даўжынёй да 17 мкм са шчыльнай, тонкай, радзей адносна тоўстай, гладкай, часцей без слізі цэлюлознай абалонкай. У цытаплазме знаходзяцца буйны зялёны хларапласт і розныя арганоіды. Хларапласт прысценны, суцэльны, рассечаны або лопасцевы, чаша-, карытападобны, у выглядзе паяска ці іншай формы, з пірэноідам ці без яго. Асноўнае запасное рэчыва хларэлы — крухмал.
Пашырэнне
Налічваецца больш за 50 відаў (дакладна ідэнтыфікавана каля 10). Пашырана ў пастаянных і часовых прэсных і салёных вадаёмах, у глебе, на камянях, скалах. Часта сустракаецца на кары дрэў, пакрываючы яе зялёным налётам. У сімбіёзе з гідрабіёнтамі ўтвараюцца г. зв. зоахларэлы, фікабіёнт лішайнікаў. На Беларусі 5 відаў:, , і інш.
Асаблівасці біялогіі
Гэта водарасць паглынае мінеральныя солі ўсёй паверхняй цела. Размнажаецца хларэла толькі бясполым спосабам. Пры размнажэнні ў клетках утвараецца 4—8 (16) аўтаспор. Унутры клеткі ўтвараюцца нерухомыя споры, па будове вельмі падобныя на мацярынскую клетку, пасля разрыву абалонкі споры выходзяць у знешняе асяроддзе і растуць. Вядомы стадыі спакою — акінеты.
Выкарыстанне
Хларэла — адна з самых зручных водарасцей для штучнага вырошчвання. Яна назапашвае шмат крухмалу, бялку, тлушчаў, вітамінаў і хутка размнажаецца. Культывуецца для харчовых мэт і на корм рыбе і жывёле. Выкарыстоўваецца для біялагічнай ачысткі сцёкавых вод, рэгенерацыі паветра ў замкнутых прасторах (касмічныя караблі, падводныя лодкі), вывучэння працэсаў фотасінтэзу.
(79) Эўрынома
(79) Эўрынома  — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 14 верасня 1863 года амерыкана-канадскім астраномам Джэймсам Уотсанам у Дэтройцкай абсерваторыі, ЗША і названы ў гонар акіяніды Эўрыномы, дачкі Акіяна і Тэфіды ці шматлікіх іншых персанажаў у старажытнагрэчаскай міфалогіі, якія носяць гэта імя.
У 1975 годзе італьянскія навукоўцы правялі аналіз фотаметрычных назіранняў двух астэроідаў, Эўрыномы і (192) Наўсікаі, праведзеных у Турынскай абсерваторыі ў лістапада-снежні папярэдняга года. У выніку аналізу былі атрыманы такія фізічныя характарыстыкі, як перыяд вярчэння, абсалютная зорная велічыня, сярэдні радыус і маса паказаных астэроідаў. Атрыманае значэнне перыяду вярчэння, роўнае 0,24915 дзён, пасля было пацверджана пазнейшымі даследаваннямі, у тым ліку сумеснай працай савецка-польскіх астраномаў у 1990 годзе. Значэнне дыяметра, атрыманая італьянцамі, склала каля 58 км. Аднак у 1983 годзе была запушчана інфрачырвоная касмічная лабараторыя IRAS, па выніках працы якой былі атрыманы ці ўдакладнены фізічныя характарыстыкі шматлікіх астэроідаў. Паводле адзнакі даных IRAS, дыяметр Эўрыномы складае каля 66,5 км, што прыблізна на 15 % больш папярэдніх вынікаў даследаванняў.
Арон Якаўлевіч Гурэвіч
Арон Якаўлевіч Гурэвіч (Арон Яковлевич Гуревич;  — ) — доктар гістарычных навук (1962), прафесар (1963), правадзейны член Акадэміі гуманітарных даследаванняў (1995). Працаваў вядучым навуковым супрацоўнікам Інстытута вышэйшых гуманітарных даследаванняў РДГУ (1992—2006). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі па навуцы РФ (1993).
Дзейнасць
Кірункі навуковай дзейнасці: гісторыя сярэднявечнай еўрапейскай культуры; сучасная гістарыяграфія; тэорыя культуры і метадалогіі гісторыі; гісторыя Скандынавіі ў сярэднявеччы; гісторыя скандынаўскай культуры, у тым ліку суадносіны афіцыйнай (царкоўнай) і народнай культуры; праблемы метадалогіі гістарычнага даследавання.
Таксама з'яўляўся — членам бюро Навуковай рады па гісторыі сусветнай культуры РАН; членам рэдкалегіі часопіса «Arbor Mundi»; адказным рэдактарам штогодніка «Одиссей»; членам рэдкалегіі серыі «Памятники исторической мысли»; замежным членам Medievel Academy of America, Renaissance Academy of America, Société Jean Bodin (Бельгія), Каралеўскага Нарвежскага таварыства вучоных, Каралеўскага таварыства гісторыкаў Вялікабрытаніі; доктарам філасофіі Honoris Causa Універсітэта г. Лунд (Швецыя); членам рэдкалегіі часопісаў «Journal of Historical Society», «Osterreichische Zeitschrift fur Geschichtswissenschaft».
Адзін з аўтараў курсу РДГУ «История мировой культуры (средневековье)», аўтар курсу РДГУ «История Средних веков» і спецкурсу РДГУ «Средневековая картина мира». Чытаў лекцыі ва універсітэтах Італіі, ЗША, Германіі, Даніі (1989—1991), Нарвегіі, Швецыі, Вялікабрытаніі, Францыі (1991—1992).
Бібліяграфія
Аўтар больш за 500 прац.
NGC 2408
NGC 2408 — група зорак у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
1430-я
Падзеі
Імперыя кхмераў спыніла існаванне (1431) пасля засухі і заваявання тайскай дзяржавай Аютыя
Міхась Клышка
Міхась Канстанцінавіч Клышка (, вёска Данейкі, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі мовазнавец.
Камсамольскі (Мардовія)
Камсамольскі (Комсомо́льский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чамзінскім раёне Рэспублікі Мардовія. Размешчаны на рацэ Нуя (басейн Суры), за 2 км ад чыгуначнай станцыі Нуя (на лініі Рузаеўка — Казань). Насельніцтва — (2021). Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне Камсамольскае гарадское паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.
Праз пасёлак праходзяць аўтамагістраль Масква — Ульянаўск і чыгуначная лінія Казань — Саранск.
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Ражанка)
Царква ў гонар Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Ражанка Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Савецкай, 14а.
Гісторыя
У 1990-х гадах была зарэгістравана рэлігійнага грамада ў гонар Свяціцеля Мікалая Цудатворца. У 1996 годзе было вырашана будаваць храм. 27 лютага 1998 года рашэннем Шчучынскага раённага выканаўчага камітэта быў перададзены ўчастак зямлі з будынкам. Будынак пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя і з’яўляўся былой сінагогай, якая была пераабсталяваная ў пасляваенны час у сельскі клуб.
30 верасня 2004 года храм быў асвячоны ў гонар Раства Хрыстова архіепіскапам Арцеміем.
У 2004—2005 гадах узведзена цагляная агароджа вакол храма і ўстаноўленыя арачныя чарырохстопныя брамы над уваходам да храма.
Іван Антонавіч Летка
Творчасць
Першы верш апублікаваў у 1959 г. (газета «Чырвоная змена»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Тры крокі да сонца» (1967), «Тры верасні» (1970), «Грамы на зімоўцы» (вершы і паэма, 1974).
Прыморскія Альпы (дэпартамент)
Альпы Прыморскія (Alpes-Maritimes) — дэпартамент на паўднёвым усходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Праванс-Альпы-Лазурны бераг. Парадкавы нумар — 69. Адміністрацыйны цэнтр — Ніца. Насельніцтва — 1,579 млн чалавек (4-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Геаграфія
Дэпартамент уключае 2 акругі, 52 кантона і 163 камуны.
Гісторыя
Ужо ў антычную эпоху існавала рымская правінцыя з назвай Прыморскія Альпы. Аднайменны дэпартамент існаваў у Францыі з 1793 па 1815 г., але яго мяжы не супадалі з межамі цяперашняга дэпартамента, аформіўшагася толькі ў 1947 г.
Гервяты
Гервя́ты (, Гервяты) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Лошы. Адміністрацыйны цэнтр Гервяцкага сельсавета.
Насельніцтва 563 чал. (2014). Знаходзяцца за 24 км на паўночны ўсход ад Астраўца, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Солы; на аўтамабільнай дарозе Варняны — Жодзішкі.
Гервяты — былое мястэчка гістарычнай Віленшчыны. У 1990-я гады тут праводзіліся беларуска-літоўскія сустрэчы на высокім узроўні, навуковыя канферэнцыі гісторыкаў.
Назва
Назва Гервятаў балцкага паходжання і звязана з літоўскім gervė «жораў», такога ж паходжання і назва рэчкі Гервяткі ў Смаргонях. Каля Гервятаў знаходзяцца таксама Варняны, Гайголі, Сакалойці, паселішчы назвы якіх звязаны з літоўскімі varnas «воран», gaigalas «вуцяк», sakalas «сокал».
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Гервяты датуецца 1434. У 1536 біскуп віленскі Ян заснаваў тут драўляны касцёл Святой Тройцы. Пад 1563 Гервяты згадваюцца як мястэчка. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Віленскага павета Віленскага ваяводства.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Гервяты апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце Віленскай губерні. Станам на 1796]] у мястэчку было 49 двароў. У XIX — пачатку XX стст. Гервяты знаходзіліся ў валоданні Дамейкаў. На 1885 — 20 двароў. У 1899—1903 тут збудавалі мураваны Касцёл Святой Тройцы ў неагатычным стылі, адзін з найпрыгажэйшых у краі.
Падчасі Першай сусветнай вайны ў 1915 Гервяты занялі нямецкія войскі. Цягам 1919—1920 тут гаспадарылі польскае войска, бальшавікі. У 1920 мястэчка апынулася ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Віленскім павеце Віленскага ваяводства.
У 1939 Гервяты ўвайшлі ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 сталі цэнтрам сельсавета Астравецкага раёна. Статус паселішча панізілі да вёскі. З 25 снежня 1962 да 6 студзеня 1965 Гервяцкі сельсавет уваходзіў у склад Смаргонскага раёна. Станам на 1970 у вёсцы было 132 двары, на 1993 — 200.
Інфраструктура
У Гервятах працуюць сярэдняя і няпоўная сярэдняя школы, дом культуры.
Турыстычная інфармацыя
Дзейнічае культурна-асветніцкі цэнтр. Праз Гервяты праходзіць турыстычны маршрут «Касцёлы Вілейскага края» (Ашмяны — Гудагай — Астравец — Варняны — Міхалішкі — Гервяты — Солы — Смаргонь).
Ружаны (метэарыт)
Ружаны — каменна-жалезны метэарыт, які ўпаў у Ружанах. Падзенне назіралася 7 снежня 1894 г. у 19:30 жыхарамі некаторых губерняў Царства Польскага, а таксама Віленшчыны і Гарадзеншчыны. Паводле звестак «Гродзенскіх губернскіх ведамасцей»: «Апынулася, што ў м. Ружаны, у 23 вёрстах ад Слоніма і ў 43 ад Дзярэгіна, зваліўся аэраліт велічэзных памераў, прычым зямля дрыжала, як пры землетрасенні. У Слоніме бразгатала шкло і розныя рэчы валіліся на пол. Паводле паведамлення тых, хто бачылі аэраліт, ён — велічэзных, дагэтуль небывалых памераў».
У XX стагоддзі ў Слонімскім музеі больш за 20 гадоў захоўваўся яшчэ адзін ружанскі метэарыт. У 1955 годзе музей наведала група геолагаў, якая ўсталявала, што камень з'яўляецца псеўдаметэарытам і ўяўляе сабой кавалак асадкавай пароды.
Меркавана, сапраўдны метэарыт быў выяўлены ў снежні 2013 года пад час рамонту царквы Святых Пятра і Паўла. Магчыма, камень быў часткай царкоўнай агароджы, узведзенай пасля Другой сусветнай вайны. У музей «Ружанскі палацавы комплекс Сапегаў» знаходку перадаў настаяцель храма, айцец Аляксандр Сень. Метэарытнае паходжанне аб'екта вагой каля 25-26 кілаграмаў было падцвержана спецыялістамі з Расіі і Украіны. Далейшая экспертыза будзе праведзена, магчыма, у Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Вядучы спецыяліст Дзяржаўнага прадпрыемства НПЦ па геалогіі В. Ф. Вінакураў лічыць, што ў музеі выстаўлены не метэарыт, а крышталічная парода з украпваннямі гранатаў, якія з часам часткова выветрыліся, утварыўшы на паверхні варонкі.
Сямён Война
Сямён Войнавіч Грычынавіч (?—1599) — маршалак гаспадарскі (1584—1588), кашталян мсціслаўскі (1588—1599); цівун ужвенцкі (з 1567), дзяржаўца паштоўскі, паморскі, палангскі, горждаўскі. З роду Войнаў-Грычынавічаў, сын кашталяна мсціслаўскага Войны Мацвеевіча Грычыны і Багданы з Любельскіх. Выслужыў у вял. кн. Жыгімонта Аўгуста маёнткі ў Жамойці. У 1583 годзе, на памяць пра летась памерлага бацьку, заказаў звон для царквы ў Моладаве, сваім вотчынным маёнтку. У 1599 годзе склаў тастамент, важную крыніцу па генеалогіі роду Войнаў-Грычынавічаў, апублікаваную ўпершыню Спрогісам у канцы XIX ст.
Жанаты быў прынамсі двойчы, першы раз з Фядорай Фёдараўнай з Маноўскіх, другі з Гальшкай Севасцьянавай. У першым шлюбе нарадзіліся сыны Мацей, Вінцэнт, Андрэй, Бенедыкт і дочкі Аўдоцця, Марына, Ганна. У другім шлюбе — сыны Рыгор, Аляксандр і дочкі Варвара, Алена. Гэтых дзяцей ён згадвае ў сваім тастаменце. Вядома, аднак, яшчэ трое яго сыноў «Сямёнавічаў, кашталянічаў мсціслаўскіх» — Юрый, Васіль і Абрам, праз якія прычыны яны не згаданы ў тастаменце і хто іх маці невядома.
Высокаўскі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Высо́каўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Высокае.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Высокая.
У канцы чэрвеня 1941 года сельсавет цалкам акупіраваны нямецкімі войскамі. Атрад палявой жандармерыі ў ліпені 1941 года ў вёсках сельсавета расстраляў актывіста Грамады і дэпутата сельсавета ад вёскі Перасудавічы Іосіфа Мікіціча, дэпутатаў сельсавета Панцялея Качына і Уладзіміра Дземідовіча. Усяго было расстраляна больш за дзесятак чалавек.
16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Перасудавіцкі, цэнтр перанесены ў вёску Перасудавічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Перасудавіцкага сельсавета 4 населеныя пункты. 21 лістапада 1977 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Высокае, а сельсавету вернута былая назва — Высокаўскі. 26 лютага 2002 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Стрыгінскага сельсавета.
IC 4997
IC 4997 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Страла.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карэл Вілінк
Алберт Карэл Вілінк (нідэрл. Albert Karel Willink;,  — , там жа) — нідэрландскі мастак, найбуйнейшы (разам з Пейке Кохам) прадстаўнік магічнага рэалізму ў нідэрландскім жывапісе.
Яго творы складаюцца з рэальных прадметаў, як правіла, пейзажаў або выяў жывёл, але іх размяшчэнне і асвятленне робіць сцэны, якія адлюстроўваюцца, нерэальнымі. Сам Вілінк не любіў тэрмін «магічны рэалізм», вызначаючы сваю творчасць як «уяўны рэалізм», нідэрл. imaginair realisme. Для яго творчасці ўласцівыя крайняя любоў да дэталяў, тэхнічная дасканаласць і фотарэалізм.
Ігар Мікалаевіч Байцоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў Яраслаўлі, у сям‘і фізікаў.
Скончыў у 1959 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі Н. М. Макляцова, Ю. А. Ягораў, В. І. Гусеў). У 1959—1962 гадах працаваў у Мінскім аддзяленні ДСПІ «Прамэнергапраект»; у 1962—1964 гадах у інстытуце «Белхарчпраект»; у 1964—1965 гадах у інстытуце «Белпрампраект»; у 1965—1972 гадах у інстытуце «Белхарчпраект» (з 1966 пераназваны ў «Белдзіпрахарчпрам»); у 1972—1974 гадах у інстытуце «Белкамунпраект»; у 1974—1996 гадах галоўны архітэктар майстэрні «Белжылпраект»; у 1997—2003 гадах у інстытуце НДПТІБ.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года.
Пражываў у Мінску. Памёр пасля цяжкай хваробы 19 ліпеня 2018 года.
Творчасць
Асноўныя працы: маргарынавы завод у Карагандзе (1971), комплекс харчовых прадпрыемстваў у прамвузле «Дражня» ў г. Мінску (1972), хлебазаводы ў Таліне (1972) і Брэсце (1973) , пабудаваны ў 1975, сааўтары С. Корчык, Т. Пукач); піянерскі лагер «Дразды» Галоўгаза БССР ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці (1976, пабудаваны ў 1978, прызнаны адной з лепшых пабудоў 1978 на аглядзе СА БССР) , рэканструкцыя гасцініцы ў г.п. Івянец Валожынскага раёна (1977) і аптэкі № 13 у Мінску (1978) ; Музей Беларускага Палесся ў Пінску (1983—1986, пабудаваны ў 1987—2000, сааўтары С. Босак, А. Зіноўева, Побаль і інш.; дыплом I ступені СА БССР на аглядзе-конкурсе 1984); краязнаўчы музей у г. Нясвіжы (1991, пабудаваны ў 1995, у сааўтарстве з А. Зіноўевай); Мінскі абласны краязнаўчы музей у г. Маладзечна (1987—1988, пабудаваны ў 2006, у сааўтарстве з А. Зіноўевай); праект рэканструкцыі квартала «Залатая Горка» ў г. Мінску (1995-96, сааўтары Д. Фактаровіч, Побаль, Л. Карповіч,  Чумак; дыплом БСА на аглядзе-конкурсе 1996).
Быў аўтарам шматлікіх эсэ і артыкулаў у газетах «Наша Ніва», «Культура», часопісах «Архітэктура і будаўніцтва Беларусі», «Мансардавае будаўніцтва».
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Інэсай Байцовай, меў дачку і трох унукаў. Дачка Кацярына таксама архітэктар.
Погляды
Падтрымліваў ідэі беларускага адраджэння. Лічыў, што трэба хоць раз на дзень пагаварыць па-беларуску з рускамоўным суразмоўцам.
Міхаіл Васілевіч Сіткевіч
Міхаіл Васілевіч Сітке́віч (нар. ) — вучоны ў галіне матэрыялазнаўства, доктар тэхнічных навук (1990), прафесар (1993).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Баранавічы. У 1971 годзе скончыў механіка-тэхналагічны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута. З 1977 года працуе на кафедры «Матэрыялазнаўства ў машынабудаванні», з 1993 года — прафесар.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 250 навуковых прац, у тым ліку 5 манаграфій і больш за 120 вынаходстваў у галіне ўмацавання металарэзнага інструмента, інструментальнай аснасткі і дэталяў машын метадамі хіміка-тэрмічнай апрацоўкі ў аўтарскіх спецыяльных дыфузійна-актыўных парашковых асяроддзях.
Анфімаў
Анфі́маў — прозвішча.
Вулічныя Байцы
Вулічныя Байцы (vuličnyja bajcy) — другі альбом гурту Чырвоным па Белым (2005).
Гісторыя
Альбом атрымаўся значна лепшай якасці, бо пісаўся ўжо на студыі, у больш-менш прафесійных умовах.
Апісанне
Мінуса пісаў часткова Slavko, часткова іншыя прадуцэнты. Тэксты пісаў Кроў і трэці ўдзельнік ЧпБ – Палкоўнік.
Спасылкі
Афіцыйная хатняя старон
Чэрнеў (Брагінскі раён)
Чэрнеў — былая вёска ў Хракавіцкім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (32 сем'і) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. У 2005 годзе вёска была выключана са звестак па ўліку населеных пунктаў.
Размяшчэнне
У 30 км на поўдзень ад Брагіна, 11 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 149 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Камарын — Брагін.
Планоўка складалася з кароткай прасталінейнай шыротной вуліцы з завулкам, застроеных драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу. У сувязі з высокай радыяцыйнай забруджанасцю ўсе пабудовы знесены і пахаваны пад пластом зямлі.
Гісторыя
Выяўленае археолагамі гарадзішча ранняга жалезнага веку і ранне-феадальнага часу (у 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XIX стагоддзя. У 1811 годзе згадана як сяліба ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні, валоданне Ракіцкіх. У 1834 годзе валоданне Трыпольскай. У 1908 годзе ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета.
У 1930 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад саўгаса "Брагінскі" (цэнтр — вёска Выграбная Слабада).
Да 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Піркаўскага сельсавета, пасля — у склад Савіцкага сельсавета, які 26 сакавіка 1987 года быў перайменаваны ў Хракавіцкі сельсавет.
Шклянка з Дрэздэна (Мірскі замак)
Шклянка з Дрэздэна — шклянка XVIII стагоддзя, вырабленая ў Дрэздэне. Захоўваецца ў калекцыі Мірскага замка, выстаўлена ў зале, прысвечанай матэрыяльнай культуры.
На кланцы маецца надпіс «F.A.R.P.E.S.», які расшыфроўваецца як «Fridericus Augustus, Rex Poloniae, Elector Saхsoniae». У перакладзе з лацінскай мовы гэта азначае «Фрыдрых Аўгуст, кіруючы кароль Польшчы, курфюрст Саксоніі». Такі ж надпіс сустракаецца і на манетах, і на гістарычнай мяжы паміж Германіяй і Чэхіяй непадалёк ад Обервізентале. Існуе і скарочаны варыянт гэтага надпісу: «F.A.R.P.» — «Fridericus Augustus Rex Poloniaе». У аздобе ёсць лаўровыя гірлянды, карона, два кальцавыя абрамленні.