cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віталь Андрэевіч Сербента
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Люкяй Марыямпальскага павета Сувалкаўскай губерні. Вучыўся ў Марыямпальскай гімназіі, прымаў удзел у нелегальнай рэвалюцыйна дзейнасці. З пачаткам Першай сусветнай вайны пераехаў у Варонеж, дзе ў 1916 годзе скончыў гімназію. У 1917—1918 гадах быў членам Харкаўскага Савета рабочых і сялянскіх дэпутатаў. У 1920 годзе скончыў гісторыка-філалагічны факультэт, у 1922 годзе медыцынскі факультэт Харкаўскага ўніверсітэта. З 1920 года займаўся выкладчыцкай работай і займаў пасаду загадчыка аддзела друку Харкаўскага губернскага камітэта КП(б)У, сакратара Цэнтральнага бюро Літоўскіх секцый пры ЦК КП(б)У. У 1922—1923 гадах выкладаў у Камуністычным універсітэце народаў Захаду. У канцы 1923 года скончыў Інстытут чырвонай прафесуры. Быў накіраваны ў Віцебск, дзе загадваў Віцебскай губсаўпартшколай.
З ліпеня 1924 года В. А. Сербента ў Мінску. Займаў пасады дацэнта, потым прафесара Беларускага дзяржаўнага універсітэта і Камуністычнага ўніверсітэта імя У. I. Леніна. У 1925—1927 гадах намеснік загадчыка аддзела друку ЦК КП(б)Б, з 1929 па 1932 год — дырэктар Інстытута гісторыі партыі пры ЦК КП(б)Б. У лютым 1931 года В. А. Сербента быў абраны акадэмікам Акадэміі навук БССР, а ў чэрвені таго ж года — членам яе прэзідыума. З 1932—1937 гадах загадваў сектарам Інстытута гісторыі Акадэміі навук БССР. 22 мая 1937 года В. А. Сербента быў арыштаваны, абвінавачаны ў патуранні антыпартыйным групам у беларускай гістарычнай навуцы і асуджаны да 10 гадоў папраўча-працоўных лагераў. Рэабілітаваны ў 1956 годзе. З 1957 па 1967 год займаў пасаду загадчыка сектара гісторыі філасофіі, з 1967 года старшага навуковага супрацоўніка Інстытута філасофіі і права АН БССР.
Ушанаванне памяці
Мемарыяльная дошка на будынку № 7, у якім жыў В. А. Сербента па вуліцы Акадэмічнай у Мінску. Устаноўлена ў 1982 годзе (сілумін; скульптары У. Булыга, М. Ткачук).
Мацвей Мартынавіч Каспяровіч
Мацей Каспяровіч (Maciej Kasperowicz, 1869, Ваўкавыск, Расійская імперыя — дата і месца смерці не вядомыя) — чыгуначны інжынер, грамадскі дзеяч, дэпутат Сойма I Склікання (1922—1927).
Біяграфія
Пасля сканчэння філалагічнай гімназіі ў Мінску і рэальнай школы ў Вільні паступіў у Тэхналагічны інстытут у Санкт-Пецярбургу. Скончыў у 1894 годзе Інстытут дарогі і камунікацыі па спецыяльнасці чыгуначнага інжынера. Працаваў асістэнтам на кафедры матэматыкі і геадэзіі ў Інстытуце дарог і камунікацыі. Быў інспектарам пецярбургскіх чыгуначных заводаў. Пазней быў начальнікам чыгуначнай дыстанцыі Масква-Кіеў-Варонеж. У 1916 годзе быў начальнікам чыгуначнага дыстанцыі Сызранская-Вяземская.
У час Першай сусветнай вайны займаўся дабрачыннай дзейнасцю ў Калужскім саюзе дапамогі ўцекачам. У 1919 годзе быў абраны ў гарадскі савет Мінска. Пасля эміграцыі ў Польшчу працаваў у дырэкцыі лёгка-рэйкавага транспарта ў Вільні.
З 20-х гадоў XX стагоддзя браў удзел у грамадскай дзейнасці рускай абшчыны ў Польшчы. У красавіку 1926 года быў адным з заснавальнікаў Рускага нацыянальнага аб'яднання.
Аўтар некалькіх прац па эксплуатацыі чыгуначнага транспарта.
Далейшае жыццё не вядомае. Мяркуецца, што ён у 1939 годзе быў арыштаваны НКУС і расстраляны ў Беларусі.
Аблога Эдэсы
Аблога Эдэсы адбывалася з 28 лістапада па 24 снежня 1144 года і завяршылася захопам сталіцы Эдэскага графства войскамі атабека Алепа і Масула Зангі. Падзенне горада стала нагодай для Другога крыжовага паходу.
Перадгісторыя
Графства Эдэса было першай з дзяржаў крыжакоў, створаных у выніку Першага крыжовага паходу. Пры гэтым яна была самай паўночнай, самай слабой і найменш заселенай, і таму была аб'ектам частых нападаў з суседніх мусульманскіх дзяржаў Артукідаў і Данішмендзідаў. Граф Балдуін II і будучы граф Жаслен I былі ўзяты ў палон пасля паражэння ў бітве пры Харане ў 1104 годзе. Жаслен I быў палонены ў другі раз у 1122 годзе. Эдэса змагла аднавіцца пасля бітвы пры Аазазе (1125), але Жаслен I быў забіты ў баі ў 1131 годзе. Яго пераемнік Жаслен II быў вымушаны заключыць саюз з Візантыяй, але ў 1143 годзе памерлі візантыйскі імператар Іаан II Камнін і кароль Іерусаліма Фульк. Спадчыннікам Іаану II стаў яго сын Мануіл I Камнін, які ўступіў у барацьбу за прастол са сваімі старэйшымі братамі, у той час як спадчынніцай Фулька была яго жонка Мелісенда Іерусалімская і сын Балдуін III. Жаслен II таксама пасварыўся з графам Трыпалі Раймундам II і князем Антыёхіі Раймундам, пакінуўшы графства Эдэса без саюзнікаў.
Аблога
У 1144 годзе Жаслен II змог заключыць саюз з Кара-Арсланам, артукідскім кіраўніком Дыярбакыра, каб супрацьстаяць атабеку Алепа і Масула Зангі, моц якога ўзрастаў. Жаслен II выйшаў з Эдэсы з амаль усёй сваёй арміяй для падтрымкі Кара-Арслан супраць Алепа. Зангі, які ўжо шукаў магчымасці скарыстацца смерцю Фулька, паспяшыў на поўнач для аблогі Эдэсы і прыбыў пад сцены горада 28 лістапада. Горад быў апавешчаны пра яго прыбыццё і падрыхтаваны да аблогі, але мала што мог зрабіць, у той час як Жаслен II і армія былі ў паходзе.
Абарону горада ўзначалілі каталіцкі архібіскуп Гуга II, армянскай епіскап Іаан і якавіцкі епіскап Васілій. Іаан і Васілій запэўнілі, што ніводны з мясцовых хрысціян не перабяжыць да Зангі. Калі Жаслен II даведаўся пра аблогу, ён прывёў сваю армію да Тэль-Башыра, ведаючы, што не зможа супрацьстаяць Зангі без дапамогі іншых дзяржаў крыжакоў. Каралева Мелісенда Іерусалімская адгукнуліся на заклік Жаслена II, адправіўшы войска на чале з Манасэ Іержам, Філіпам дэ Мілі і Элінанам дэ Бюрам. Раймунд Антыяхійскі праігнараваў заклік пра дапамогу, а яго армія ўжо была занята ў баявых дзеяннях супраць Візантыйскай імперыі ў Кілікіі.
Зангі акружыў горад, ведаючы пра яго безабароннасць. Ён пабудаваў аблогавыя машыны і пачаў падкопваць сцены, у той час як яго войскі атрымалі курдскія і туркменскія падмацаванні. Жыхары Эдэсы аказвалі супраціўленне столькі, колькі маглі, але ў іх не было ніякага вопыту ў процідзеянні аблозе. Частка сцяны каля Гадзіннікавай брамы пала 24 снежня. Войскі Зангі кінуліся ў пралом, забіваючы ўсіх, хто быў не ў стане бегчы ў Цытадэль Маніяка. Тысячы жыхароў былі забіты ці растаптаны ў паніцы, у тым ліку архібіскуп Гуга. Зангі загадаў сваім людзям спыніць разню. Карэнным хрысціянам было дазволена жыць свабодна. Цытадэль была здадзена 26 снежня. Адзін з камандзіраў Зангі, Зайн ад-Дзін Алі Кучук, быў прызначаны губернатарам, у той час як епіскап Васілій, відаць, гатовы прызнаць сваю лаяльнасць новым уладам, быў прызнаны лідарам хрысціянскага насельніцтва.
Наступствы
У студзені 1145 года Зангі захапіў Суруч і аблажыў Бірэджык, але іерусалімская армія, нарэшце, прыбыла на дапамогу Жаслену. Зангі таксама атрымаў вестку пра непрыемнасці ў Масуле і кінуўся вяртаць горад пад свой кантроль. Ён не стаў атакаваць астатнюю тэрыторыю Эдэскага графства ці Антыёхіі, як асцерагаліся. Жаслен II працягнуў кіраваць рэшткамі графства на захад ад Еўфрата з Тэль-Башыра, але паступова і гэта тэрыторыя была захоплена мусульманамі ці прададзена візантыйцам.
Зангі быў забіты сваім рабом у 1146 годзе падчас аблогі Калат-Джабара, і ў Алепа яго спадчыннікам стаў яго сын Нур ад-Дзін. Жаслен II паспрабаваў вярнуць Эдэсу пасля забойства Зангі і ў кастрычніку 1146 года адбіў усё, акрамя цытадэлі. Тым не менш, ён не атрымаў дапамогі ад іншых дзяржаў крыжакоў, і яго авантура была спынена Нур ад-Дзінам у лістападзе таго ж года. Жаслен II, асцерагаючыся за бяспеку армян-хрысціян горада, паспрабаваў прабіць калідор у шэрагах Нур ад-Дзіна, праз які мясцовыя жыхары маглі бегчы з горада. Аднак спроба Жаслена правалілася, а войскі Нур ад-Дзіна выразалі армян, які беглі, а тых, што засталіся ў жывых, звярнулі ў рабства.
Да гэтага часу навіна пра падзенне Эдэсы дайшла да Еўропы, і Раймунд Антыяхійскі ўжо накіраваў дэлегацыю да Папы Яўгена III. 1 снежня 1145 года Папа Рымскі выдаў булу Quantum praedecessores з заклікам да Другога крыжовага паходу. Гэта паход узначалілі Людовік VII, кароль Францыі, і імператар Конрад III, але ён скончыўся катастрофай, а Эдэсу ўзяць крыжакам не ўдалося.
Аляксандр Анатольевіч Валчанкоў
Аляксандр Анатольевіч Валчанкоў (, пас. Выганічы, Выганіцкі раён, Бранская вобласць, РСФСР) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 верасня 1957 года ў пас. Выганічы Выганіцкага раёна Бранскай вобласці (РСФСР).
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, інжынер — выкладчык машынабудаўнічых дысцыплін; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, менеджар-эканаміст.
Працаваў выкладчыкам агульнатэхнічных дысцыплін, сакратаром камітэта камсамола Мінскага машынабудаўнічага тэхнікума; інспектарам, вядучым інспектарам упраўлення сярэдняй спецыяльнай адукацыі Міністэрства адукацыі і навукі Рэспублікі Беларусь; дырэктарам установы адукацыі «Мінскі дзяржаўны машынабудаўнічы каледж».
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына і дачку.
Клесіна
Кле́сіна (, Клесино) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Ісак Цевелевіч Эльперын
Ісак Цевелевіч Эльперын (нар. 1914) — беларускі спецыяліст у галіне цепламасаабмену. Доктар тэхнічных навук (1968).
Біяграфія
Скончыў Уральскі індустрыяльны інстытут (1938). У 1941—1942 — у Чырвонай Арміі, 1942—1945 — на Першаўральскім новатрубным заводзе, 1939—1941 і 1947—1950 — у Беларускім політэхнічным інстытуце, з 1947 — у Энергасектары АН БССР, у 1953 1958 — у Інстытуце цепламасаабмену АН БССР.
Сан-Бернардына (Каліфорнія)
Сан-Бернардына (San Bernardino) — горад на паўднёвым захадзе ЗША ў штаце Каліфорнія, на ўсход ад Лос-Анджэлеса, цэнтр акругі Сан-Бернардына, Каліфорнія. Насельніцтва — 205100 чалавек (2006), 213708 чалавек (2013). Адно з найстарэйшых паселішчаў у штаце Каліфорнія. Названы ў гонар св. Бернардына Сіенскага 20 мая 1810 года.
Кубак Польшчы па баскетболе сярод жанчын
Кубак Польшчы па баскетболе сярод жанчын — штогадовы турнір Польскай федэрацыі баскетбола.
Ты мне вясною прыснілася
«Ты мне вясною прыснiлася» (гэта неафіцыйная назва альбома, па назве першай песні на ім) — дэбютны студыйны альбом беларускага вакальна-інструментальнага ансамбля «Песняры», які быў выдадзены на вінілавай кружэлцы фірмай «» ў 1971 годзе.
Гісторыя стварэння
Альбом быў запісаны на студыі «Мелодия» ўсяго за 8 гадзін, гукарэжысёр запісу — Аляксандр Штыльман. Агульны тыраж вінілавых выданняў альбома — 4 мільёна экземпляраў.
Крытыка
Паводле меркавання музычнага крытыка Зміцера Падбярэзскага, альбом вывеў беларускамоўную песню ў лідары савецкай эстрады: Паводле меркавання музычнага журналіста Сяргея Будкіна:
Кольская звышглыбокая свідравіна
Кольская звышглыбокая свідравіна (СГ-3) — найглыбейшая свідравіна з прасвідраваных у свеце. Знаходзіцца ў Мурманскай вобласці, за 10 км на захад ад горада Запалярнага, на тэрыторыі Балтыйскага шчыта. Яе глыбіня складае 12 262 метры. У адрозненне ад іншых звышглубокіх свідравін, якія рабіліся для здабычы нафты або геолагавыведкі, СГ-3 была прасвідраваная выключна з мэтай даследавання літасферы ў тым месцы, дзе мяжа Махаровічыча падыходзіць блізка да паверхні Зямлі.
Гісторыя
Кольская звышглыбокая свідравіна была закладзена ў гонар 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна, у 1970 годзе. У лепшыя гады на Кольскай звышглыбокай свідравіне працавала 16 даследчых лабараторый, якія курыраваў асабіста міністр геалогіі СССР.
Плімуцкі ўніверсітэт
Плімуцкі ўніверсітэт (University of Plymouth) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Плімут.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў першапачаткова заснаваны як Плімутская школа навігацыі ў 1862 годзе, перш чым стаць універсітэцкім каледжам у 1920 годзе і політэхнічным інстытутам у 1970 годзе. У 1989 годзе ён быў перайменаваны ў Паўднёва-Заходні політэхнічны інстытут, і гэты крок быў непапулярны сярод студэнтаў, паколькі ў назве не было прывязкі да мясцовасці.
Універсітэт быў абраны Каралеўскім статыстычным таварыствам у кастрычніку 2008 года ў якасці сядзібы для цэнтра статыстычнай адукацыі. Ён таксама праводзіць курсы па марскім бізнэсе, марской тэхніцы, марской біялогіі і навуках аб Зямлі, акіяне і навакольным асяроддзі.
(264061) Віцебск
Віцебск — астэроід № 264061.
Адкрыты ў 2009 годзе беларускім астраномам-аматарам Віталем Неўскім пры дапамозе аддаленага доступу ў абсерваторыі Tzec Maun (ЗША). Зарэгістраваны ў 2011 годзе Камітэтам па наменклатуры малых цел Сонечнай сістэмы ў Кембрыджы (ЗША) за №264061 пад назвай "Vitebsk".
Астэроід рухаецца па амаль кругавой арбіце, робіць адзін абарот вакол Сонца за 6,36 гадоў, мінімальнае збліжэнне з Зямлёй складае 330 млн. км. Астэроід знаходзіцца па-за галоўным поясам і адносіцца да групы Cybele, што атрымала назву ад яе самага яркага прадстаўніка (65) Кібела.
Названа ў гонар горада Віцебска, абласнога цэнтра Рэспублікі Беларусь.
Махамед аль-Барадэі
Махамед аль-Барадэі (محمد البرادعي, нар. 17 чэрвеня 1942, Каір) — генеральны дырэктар Міжнароднага агенцтва па атамнай энергіі (МАГАТЭ), лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (2005). Пасля ваеннага перавароту ў Егіпце 2013 заняў пасаду віцэ-прэзідэнта.
Нобелеўская прэмія міру
7 кастрычніка 2005 года Нобелеўскі камітэт у Осла абвясціў аб прысуджэнні Нобелеўскай прэміі міру Міжнароднаму агенцтву па ядзернай энергіі і яго кіраўніку Махамеду аль-Барадэі. Уручэнне прэміі, якая складае 10 мільёнаў шведскіх крон, адбылося ў снежні 2005 года ў нарвежскай сталіцы.
Кёнігсбергскі ўніверсітэт
Кёнігсбергскі ўніверсітэт (Альберціна) — найстарэйшы ўніверсітэт Прусіі, першы ўніверсітэт на тэрыторыі сучаснай Расіі. Кёнігсбергскі ўніверсітэт быў адкрыты 17 жніўня 1544 года герцагам Альбрэхтам Гогенцолернам і стаў другой пасля ўніверсітэта ў Франкфурце-на-Одэры (1506) вышэйшай акадэмічнай установай будучай Пруска-Брандэнбургскай дзяржавы.
Заснаванне
Універсітэт быў заснаваны стваральнікам Прускага герцагства Альбрэхтам у 1544 годзе. Ён быў адным з найстарэйшых універсітэтаў Германіі. Першапачаткова ўніверсітэт называўся «Акадэмія», але з 1656 года ў памяць пра заснавальніка атрымаў імя «Альберціна». Універсітэт меў значныя прывілеі і свабоды, яго выкладчыкі адносіліся да вышэйшых слаёў грамадства, а студэнты аб'ядноўваліся ў карпарацыі са сваёй структурай і традыцыямі.
Кёнігсбергская акадэмія «Альберціна» быў арганізавана па ўзоры іншых нямецкіх універсітэтаў і складалася з чатырох факультэтаў: трох «вышэйшых» — тэалагічнага (багаслоўскага), юрыдычнага і медыцынскага, і аднаго «ніжэйшага» — філасофскага. Прыродазнаўчанавуковыя дысцыпліны і матэматыка выкладаліся на філасофскім факультэце. Першым рэктарам універсітэта стаў запрошаны з Франкфурта-на-Одэры 36-гадовы паэт-гуманіст Георг Сабінус (1508—1560), зяць аднаго са слупоў Рэфармацыі Філіпа Меланхтана. Узначалены рэктарам выкладчыцкі корпус складаўся з дзесяці прафесараў, якія ў большасці сваёй прыехалі з-за межаў герцагства. У год свайго адкрыцця меў звыш трохсот студэнтаў.
Першапачаткова ўніверсітэт быў арыентаваны яго заснавальнікамі на распаўсюджванне нямецкай культуры і лютэранства на каланізаваных прыбалтыйскіх землях, універсітэт ахвотна прымаў у склад прафесараў выхадцаў Польшчы і Літвы. Гэта палітыка не супярэчыла нямецкім стратэгічным мэтам: праз польскіх і літоўскіх выкладчыкаў, а затым і выпускнікоў універсітэта — настаўнікаў, пастараў, чыноўнікаў, якія ведалі польскую, літоўскую і прускую мовы, Альбрэхт намерваўся ўкараняць новае веравучэнне сярод ненямецкага насельніцтва герцагства і прапагандаваць лютэранства на землях суседзяў.
Для адміністрацыі ўніверсітэта (лекцыі па тагачаснай традыцыі праводзіліся на доме ў прафесараў) у 1569 годзе быў пабудаваны новы будынак у паўночна-ўсходняй частцы вострава Кнайпгоф на беразе ракі Новы Прэгель, побач з Кафедральным саборам (будынак разбураны ў час Другой сусветнай вайны).
Універсітэт у XVIII стагоддзі
У 1770—1801 гадах прафесарам універсітэта быў яго выпускнік Імануіл Кант (у 1786 і 1788 гадах быў рэктарам універсітэта).
Ва ўніверсітэце вучыліся герцаг Бірон, будучы прэзідэнт Пецярбургскай акадэміі навук граф Кірыл Разумоўскі, граф Андрэй Гудовіч, граф Міхаіл Міларадавіч. Усяго на працягу XVIII стагоддзя ва ўніверсітэце навучаліся больш за сто расійскіх падданых.
Выпускнікамі ўніверсітэта былі класікі літоўскай літаратуры Крысціёнас Данялайціс і Людзвікас Рэза (рэктар у 1830—1831 гадах).
Універсітэт у XIX стагоддзі
У часы працы Беселя (1813—1846) Кёнігсбергская абсерваторыя стала адным з вядучых даследчых цэнтраў у вобласці астраноміі сярод еўрапейскіх краін.
У дзень 300-годдзя ўніверсітэта (31 жніўня 1844 года), кароль Прусіі Фрыдрых Вільгельм IV заклаў першы камень у падмурак новага будынка «Альберціны» на Парадэплац. Будынак, пабудаваны па праекце архітэктара Фрыдрыха Шцюлера ў неарэнесансным стылі з галерэяй, скульптурамі на даху і барэльефамі на фасадзе з жоўтай клінкернай цэглы, быў адкрыты 20 ліпеня 1862 года (пасля Другой сусветнай вайны будынак захаваўся ў відзе руін, у 1960-х гадах адноўлены ў «хрушчоўскім стылі»). У 1873 годзе быў пабудаваны будынак універсітэцкай хірургічнай клінікі, які захаваўся дагэтуль.
Да 350-годдзя ў 1894 годзе ва ўніверсітэце навучаліся 658 студэнтаў, выкладалі 98 дацэнтаў і прафесараў. Самым буйным быў медыцынскі факультэт.
Універсітэт у першай палове XX стагоддзя
Да пачатку стагоддзя ва ўніверсітэце навучаліся больш за тысячу студэнтаў. Жорсткі план набору адсутнічаў, таму колькасць студэнтаў змянялася год ад года. Перад ліквідацыяй універсітэт складаўся з 6 факультэтаў (факультэт прыродазнаўчых навук, сельскагаспадарчы, тэалагічны, юрыдычны і грамадска-палітычных навук, медыцынскі, філасофскі). Факультэты складаліся з 40 інстытутаў, сярод якіх былі, да прыкладу, інстытуты эксперыментальнай фізікі, мінералагічны, геолага-палеанталагічны (меў буйную калекцыю бурштыну), батанічны з Батанічным садам, заалагічны з заамузеем. Універсітэту належалі астранамічная і геафізічная абсерваторыі, 7 медыцынскіх клінік, спортклуб «», некалькі бібліятэк (у тым ліку знакамітая.
17 жніўня 1944 года ўніверсітэт адсвяткаваў сваё 400-годдзе. Праз два тыдні, у канцы жніўня, цэнтр Кёнігсберга падвергся масіраваным бамбардзіроўкам брытанскімі ваенна-паветранымі сіламі, у выніку чаго больш за 80 % пабудоў універсітэта былі знішчаны.
28 студзеня 1945 года было вырашана эвакуіраваць універсітэт у Грайфевальд (недалёка ад Фленсбурга), а затым у Гётынген. На гэтым яго гісторыя завяршылася.
Актуарныя разлікі
Актуарныя разлікі — разлікі тарыфных ставак страхавання на падставе метадаў матэматычнай статыстыкі. Ужываюцца ўва ўсіх відах страхавання. Заснаваны на выкарыстанні закона вялікіх лікаў. Адлюстроўваюць у выглядзе матэматычных формул механізм утварэння і выдаткавання страхавога фонду. Адменную ролю гуляюць у доўгатэрміновым страхаванні, напрыклад, звязаным з працягласцю жыцця насельніцтва, то бок у страхаванні жыцця і пенсійным страхаванні.
Метадалогія актуарных разлікаў заснавана на выкарыстанні тэорыі імавернасцей, дэмаграфічнай статыстыкі і доўгатэрміновых фінансавых вылічэнняў. З дапамогай тэорыі імавернасцяў вызначаецца імавернасць страхавога выпадку. Дэмаграфічная статыстыка патрэбна для дыферэнцыяцыі страхавых тарыфаў у залежнасці ад узросту застрахаванага. З дапамогай доўгатэрміновых фінансавых вылічэнняў у тарыфах улічваецца прыбытак, што атрымліваецца страхаўшчыком ад выкарыстання для інвестыцый акумуляваных унёскаў страхавальнікаў.
Віцебскі праспект (Магілёў)
Ві́цебскі праспект (Витебский проспект) — праспект у паўднёва-ўсходняй частцы Магілёва, у Кастрычніцкім раёне.
Гісторыя
Першапачаткова меў назву Аршанская шаша. У 1978 годзе атрымаў цяперашнюю назву.
Размяшчэнне
Арыентаваны з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. З'яўляецца працягам праспекта Дзімітрава, пачынаецца ад пуцеправода цераз чыгуначныя пуці, з поўначы прымыкаюць вуліцы Палтаўская і Аўтазаводская, з поўдня — Чавуская шаша. Па-за межамі горада пераходзіць у трасу. Даўжыня праспекта складае каля 2,7 км.
Забудова
Фарміраванне сучаснага аблічча праспекта пачалося ў 1970-я гг. У цяперашняй забудове пераважаюць 4-, 5-, 9-павярховыя, пераважна жылыя, дамы з убудаванымі прадпрыемствамі гандлю і бытавога прызначэння.
Паркі
Перспектыву праспекта замыкае лясны масіў Лубужскага лесапарку.
Іван Іванавіч Хмель
Іван Іванавіч Хмель (Хмелеў) (1918—21 студзеня 1944) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір стралковай роты 1020 стралковага палка 269-й стралковай дывізіі 3-й арміі 1-а Беларускага фронта, Герой Савецкага Саюза, старшы лейтэнант.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1918 годзе ў горадзе Стары Аскол цяпер Белгародскай вобласці ў сям'і служачага. Рускі. Скончыў 7 класаў, працаваў на адным з прадпрыемстваў горада.
25—26 кастрычніка 1943 года камандзір стралковай роты 1020-а стралковага палка старшы лейтэнант І. І. Хмель падчас бою за вёску Красная Слабада, цяпер Быхаўскага раёна, Магілёўскай вобласці першым у складзе ваёй роты уварваўся ў траншэі праціўніка і ў ходзе рукапашнага бою авалодаў імі. Пры спробе праціўніка вярнуць страчаныя пазіцыі, рота пад каандаваннем Хмеля адбіла тры контратакі праціўніка. За гэты бой І. І. Хмель быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені.
20 студзеня 1944 года камандзір роты 1020-га стралковага палка 269-й стралковай дывізіі 3-й арміі 1-га Беларускага фронта старшы лейтэнант Хмель пры фарсіраванні Дняпра ў раёне вёскі Вішчын, цяпер Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці таемна вывей роду да дротавых загарджэнняў праціўніка і ў канцы артылерыйскай падрыхтоўкі асабіста ўзначаліў атаку, імкліва авалодаўшы першай, другой і трэцяй лініямі траншэй, захапіўшы пры гэтым 4 варожых гарматы і палявую кухню. Вёска была занята, утварыўся плацдарм на правым беразе Дняпра, забяспечыўшыя пераправу баявой тэхнікі па ільду.
Падчас наступнага бою быў смяротна паранены і 21 лютага 1944 года памер. Пахаваны ў вёсцы Вішчын.
3 чэрвеня 1944 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР за узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм старшаму лейтэнанту Хмель Івану Іванавічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Сяргей Паўлаў
Сяргей Паўлаў:
Бранск-Льгоўскі
Бранск-Льгоўскі (Брянск-Льго́вский) — буйная вузлавая станцыя Маскоўскай чыгункі, размешчана ў Фокінскім раёне Бранска. Гістарычна склалася, што станцыя ядро раёну. Станцыя з’яўляецца цэнтральнай Бранскага рэгіёну Маск. Чыг.
У межах станцыі размяшчаецца 4 прыпыначных пункта прыгарадных цягнікоў: уласна станцыя Бранск-Льгоўскі і платформы: Заходні пост, Пост Бранск-Паўднёвы і Усходні пост.
Гісторыя
Пасля нацыяналізацыі чыгунак пры Савецкай уладзе, асноўны пасажырапаток быў перанесены на станцыю Бранск-Арлоўскі, якая атрымала назву Бранск-Пасажырскі, а станцыя Бранск-Льгоўскі была прызначана як грузавая і некаторы час насіла назву Бранск-Таварны.
У цяперашні час з’яўляецца найбуйнейшым чыгуначным вузлом Бранскай вобласці, а па шэрагу крытэрыяў — і адной з найбуйнейшых грузавых станцый Еўрапейскай часткі РФ. Станцыя падзелена на Заходні і Усходні паркі, працягласць станцыі складае не менш за 3 км. Акрамя грузавых і манеўровых работ, актыўна выкарыстоўваецца для пасажырскага руху, на станцыі спыняецца шэраг пасажырскіх цягнікоў і ўсе прыгарадныя электра- і дызель-цягнікі Суземскага, Льгоўскага і Навазыбкаўскага напрамкаў.
Цікавыя факты
Да цяперашняга часу адлік кіламетраў на лініі дзяржмяжа — Гомель — Жабінка, вядзецца ад гэтай станцыі. Адпаведна Бранск-Льгоўскі — 0 км; Гомель-Пасажырскі — 278 км; ст. Калінкавічы — 403 км; ст. Лунінец — 580 км; ст. Жабінка — 782 км.
Чыка (Каліфорнія)
Чы́ка (Chico) — горад у акрузе Б’ют, у штаце Каліфорнія, ЗША. Заснаваны ў 1860 годзе Джонам Бідуэлам, статус горада атрымаў 8 студзеня 1872 года. Пачынаючы з 1870-х гадоў, Чыка стаў адным з найбуйнейшых цэнтраў кітайскай эміграцыі ў Каліфорніі. Насельніцтва — 86 187 чалавек (2010).
NGC 5812
NGC 5812 (іншыя абазначэнні — MCG -1-38-16, UGCA 398, PGC 53630) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кучынская
Кучынская — жаночая форма прозвішча Кучынскі.
Сяргей Аляксандравіч Паўлаў
Сяргей Аляксандравіч Паўлаў:
Fiat 3,5 HP
Fiat 3,5 HP (або Fiat 3 ½ HP, Fiat 4 HP) — першы аўтамабіль, які выпускаўся кампаніяй Fiat. Выпускаўся з 1899 па 1900 год. У 1899 годзе было выраблена 8 аўтамабіляў, а ў наступным годзе — яшчэ 18.
Мадэль грунтавалася на распрацоўцы кампаніі Ceirano GB & C пад назвай Ceirano Welleyes. Кузава вырабляліся ў майстэрні Марчэла Алезіа ў Турыне.
Аўтамабіль меў усталяваны ззаду двухцыліндравы рухавік з вадзяным астуджэннем, аб'ёмам 679 куб. см. і троххуткасную скрынку перадач (без задняга ходу). Максімальная хуткасць аўтамабіля складала 35 км / г. Нягледзячы на невялікі па аб'ёме рухавік, выдатак паліва дасягаў 8 літраў на 100 км.
Усяго было зроблена 26 асобнікаў, 4 з якіх у цяперашні час захоўваюцца ў музеях.
Мікалай Уладзіміравіч Карповіч
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. 3 1950 года працаваў сакратаром Порплішчанскага сельскага савета, з 1952 года — рахункаводам, а з 1953 года — брыгадзірам паляводчай брыгады саўгаса «Сітцы» Докшыцкага раёна. Ураджайнасць збожжавых у паляводчай брыгадзе «Сітцы» ў 1970-я гады дасягнула звыш 40 цэнтнераў з гектара.
Холістэр (Каліфорнія)
Холістэр (Hollister) — горад у штаце Каліфорнія (ЗША). Адміністрацыйны цэнтр акругі Сан-Беніта. Насельніцтва - 34 928 чалавек (2010). Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША Холістэр плошча - 18,9 км². Размешчаны ў цэнтральнай Каліфорніі на шашы 156 каля штучнага вадаёма Сан-Луіс. Горад быў заснаваны фермерамі ў 1868 годзе і названы ў гонар палкоўніка Холістэра.
Мікалай Уладзіміравіч Карповіч
Біяграфія
Званне Героя Сацыялістычнай працы прысвоена ў 1972 годзе за павелічэнне вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі ў 9-й пяцігодцы.
Сяргей Мікалаевіч Паўлаў
Сяргей Мікалаевіч Паўлаў:
Казіратэ-д’Ада
Казіратэ-д'Ада (Casirate d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 3859 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 386 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 24040. Тэлефонны код — 0363.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Marco.
Daimler Dernburg Wagen
Daimler Dernburg Wagen — першы пазадарожнік, першы ў свеце аўтамабіль з усімі кіраванымі коламі, адна з першых машын з тормазамі на ўсе чатыры колы.
За распрацоўку аўтамабіля адказваў Паўль Даймлер — старэйшы сын вынаходніка Готліба Даймлера.
Пабудаваны на заводзе ў Марыенфельдэ ў адзіным экзэмпляры. Вытворца ацаніў аўтамабіль у 34750 марак.
Кузаў
Пазадарожнік атрымаў адкрыты шасцімясцовы турыстычны кузаў. Шырокія падножкі палягчалі спуск пасажыраў на зямлю, а ад сонца ездакоў закрываў тэнт тыпу «канапе», які быў замацаваны на васьмі дугах і цягнуўся амаль на ўсю даўжыню машыны. З бакоў пасажыраў баранілі брызентавыя полагі. Багаж замацоўваўся альбо ззаду кузава, альбо на версе тэнта.
Валодаючы даўжынёй у 4,9 м, шырынёй 1,42 метра і вышынёй 2,7 м (уключаючы дах) аўтамабіль важыў 3,6 тоны.
Рухавік
Чатырохцыліндравы рухавік аб'ёмам 6,8 л меў магутнасць 35 конскіх сіл (26 кВт) пры 800 аб / хв, што дазваляла развіваць хуткасць да 40 км / г.
Поўны прывад
Поўны прывад быў уключаны пастаянна, рухавік перадаваў магутнасць на ўсе чатыры колы пры дапамозе складанай механічнай сістэмы. Рычаг, злучаў яе з каробкай перадач, усталяванай па цэнтры і якая мела 4 пярэдніх перадачы і адну перадачу задняга ходу. Адтуль трансмісія перадавала крутоўны момант на дыферэнцыялы пярэдніх і задніх восяў, якія, у сваю чаргу, выкарыстоўвалі канічныя зубчастыя перадачы, каб падзяліць яго і перадаць на колы.
Праз кароткі прамежкавы вал, крутоўны момант ад счаплення перадаваўся на чатырохступеністую скрынку перадач, аб’яднаную з раздатачнай скрынкай. Размяшчаўся гэты вузел такім чынам, каб карданныя валы прывадаў пярэдняга і задняга мастоў мелі аднолькавую даўжыню. Галоўная перадача ўмацоўвалася на бэльцы моста ў асобным картэры. Паўвосі ішлі да колаў адкрыта, па-над бэлькай. Перадачы кручэння да кіраваных колаў вырашалася пры дапамозе канічных шэсцярнь.
Найбольш уразлівыя частцы прывада Даймлер заключыў ў сталёвы кажух, які прадстаўляў сабой цыліндрычны стакан, аб’яднаны з дыскавым фартухам, што закрываў кола з тыльнага боку. Кажух паварочваўся разам з колам вакол шворана. Але пры такім рашэнні кут павароту колаў абмежаваўся 23 градусамі. З прычыны чаго для дасягнення прымальнай манеўранасці прыйшлося абсталяваць аўтамабіль яшчэ і заднімі кіраванымі коламі. Іх прывады былі абаронены ад пяску аналагічным спосабам, а поўная ўзаемазаменнасць мастоў спрашчалі пытанне з запчасткамі.
Поўны прывад дазваляў пераадольваць пад'ёмы да 25%.
Дадатковае абсталяванне
Па патрабаванні Міністэрства па справах калоній аўтамабіль абсталявалі шматлікімі дадатковымі прынадамі, напрыклад, магутным счапленнем і рэзервуарамі для бензіну і астуджальнай вадкасці для працы ў тропіках, запаснымі часткамі і прыладамі. Паколькі аўтамабіль вазіў міністра калоній, ён абсталеўваўся палявых тэлефонам.
Эксплуатацыя
У чэрвені 1908 унікальны ўсюдыход быў дастаўлены параходам на афрыканскае ўзбярэжжа. Бернгард Дэрнбург — дырэктар калоніі ў 1906-1907, дзяржсакратар калоніі 1907-1910 гадах — выкарыстоўваў гэты аўтамабіль у германскай Паўднёва-Заходняй Афрыцы (цяперашняй Намібіі) для службовых паездак. Так да машыны прыляпілася мянушка Dernburg Wagen («машына Дэрнбурга»).
Пасля машына выкарыстоўвалася паліцыяй калоніі. Не засталося запісаў пра тое, як выкарыстоўваўся аўтамабіль падчас Першай сусветнай вайны.
Пасля вайны і спынення нямецкага каланіяльнага рэжыму, ўсе сляды аўтамабіля былі згублены. Да нашага часу аўтамабіль не захаваўся.
Рэканструкцыя
У 2006 годзе DaimlerChrysler вырашыў узнавіць мадэль "Dernburg-Wagen", каб адсвяткаваць юбілей «100 год усіх паўнапрывадных аўтамабіляў». З гэтай нагоды была зроблена мадэль "Dernburg-Wagen" у маштабе 1:4. Яна была каля 1,25 метра ў даўжыню, і была вельмі блізка да арыгінала. Мадэль была паказана на паўночнаамерыканскім міжнародным аўтасалоне (NAIAS) у Дэтройце ў студзені 2007 года.
Плімуцкі ўніверсітэт Святога Марка і Святога Яна
Плімуцкі ўніверсітэт Святога Марка і Святога Яна (Plymouth University of St Mark and St John) — брытанская вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Плімут.
Агульная характарыстыка
У дачыненні да вучэльні нярэдка, нават на афіцыйным узроўні, выкарытоўваецца назва Плімуцкі ўніверсітэт Марджон (Plymouth Marjon University), якая з'яўляецца ўсячэннем поўнай назвы да першых літар імёнаў святых апосталаў і евангелістаў Марка і Яна (у англійскай традыцыі Джон), у гонар якіх ён і названы.
Гісторыя ўніверсітэта бярэ пачатак з моманту заснавання Нацыянальным таварыствам садзейнічання рэлігійнай адукацыі каледжаў каледжа Святога Яна ў Батэрсі ў Лондане (1840 год) і каледжа Святога Марка ў Чэлсі таксама ў Лондане (1841 год).
Гэтыя каледжы аб'ядналіся ў 1923 годзе, стварыўшы адзіную ўстанову ў Чэлсі пад назвай Каледж Святога Марка і Святога Яна. У 1973 годзе адбыўся пераезд у Плімут з-за таго, што каледж перарос свой лонданскі кампус у Чэлсі.
У 2007 годзе каледж атрымаў статус універсітэцкага каледжа. У 2013 годзе ён атрымаў статус універсітэта.
Хілдсберг
Хілдсберг (Healdsburg) — горад у акрузе Санома, штат Каліфорнія. Насельніцтва — 11 254 чалавекі (перапіс 2010 года). Камерцыйны цэнтр поўначы акругі Санома, а таксама вінаробны рэгіён Паўночнай Каліфорніі. У сучасным Хілдсбергу ёсць гістарычныя помнікі 19 стагоддзя.
Гісторыя
Першыя паселішчы на месцы сучаснага Хілдсберга былі пабудаваны індзейскім народам пад ля ракі Рашэн-Рывер. Першыя еўрапейскія паселішчы на гэтай мясцовасці з’явіліся ў сярэдзіне 19 стагоддзя, калі ў 1836 годзе было створана англа-амерыканскае паселішча каля ракі Рашэн-Рывер. У 1857 годзе прадпрымальнік Харман Хілд набыў ранча Сатауэм, якое было перайменавана ў Хілдсберг. У 1867 г. паселішча атрымала статус горада.
Міжнароднае агенцтва па атамнай энергіі
МАГАТЭ (анг. IAEA, скар. International Atomic Energy Agency) — міжнародная арганізацыя для развіцця супрацоўніцтва ў галіне мірнага выкарыстання атамнай энергіі. Заснаваная ў 1957 годзе. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Вене (Міжнародны Венскі Цэнтр). Агенцтва было створана як незалежная міжурадавая арганізацыя ў сістэме ААН, а са з’яўленнем Дагавора аб нераспаўсюджванні ядзернай зброі яго праца набыла асаблівае значэнне, бо ДНЯЗ зрабіў абавязковым для кожнай дзяржавы-ўдзельніка заключыць з МАГАТЭ пагадненне аб гарантыях.
Мэта работы Агенцтва ў краіне — канстатаваць, што працы у мірнай ядзернай галіне не пераключаюцца на ваенныя мэты. Дзяржава, падпісваючы такое пагадненне нібы гарантуе, што не праводзіць даследаванняў ваеннай накіраванасці, таму гэты дакумент і называецца пагадненнем аб гарантыях. Пры гэтым МАГАТЭ — орган асабліва тэхнічны. Яно не можа даваць палітычнай ацэнкі дзейнасці той ці іншай дзяржавы. МАГАТЭ не мае права будаваць здагадкі — Агенцтва працуе толькі з наяўнымі фактамі, засноўваючы свае высновы выключна на атрыманых выніках інспекцый. Сістэма гарантый МАГАТЭ не можа фізічна перашкодзіць пераключэння ядзернага матэрыялу з мірных мэтаў на ваенныя, а толькі дазваляе выявіць пераключэнне знаходзіцца пад гарантыямі матэрыялу або выкарыстанне не па прызначэнні пастаўленай пад гарантыі ўстаноўкі і ініцыяваць разгляд такіх фактаў у ААН. Пры гэтым высновы Агенцтва адрозніваюцца крайняй асцярогай і карэктнасцю.
У функцыі Агенцтва ўваходзіць:
Пуцінізм
Пуцінізм (путинизм) — палітычная сістэма Расіі, якая склалася ў часы кіраўніцтва Уладзіміра Пуціна. Характарызуецца канцэнтрацыяй палітычных і фінансавых паўнамоцтваў у руках «сілавікоў» — цяперашніх і былых, якія паходзяць з сілавых структур, у асноўным з ФСБ, паліцыі, арміі.
«Чэкісцкі захоп» расійскіх дзяржаўных і эканамічных актываў, як лічыцца, быў здзейснены групай бліжэйшых паплечнікаў і сяброў Пуціна, якія паступова ператварыліся ў вядучую групу расійскіх алігархаў і захапілі кантроль над фінансавымі, інфармацыйнымі і адміністрацыйнымі рэсурсамі расійскай дзяржавы і абмежавалі дэмакратычныя свабоды і правы чалавека.
Тэрмін «пуцінізм» упершыню быў ужыты ў артыкуле Андрэя Піянткоўскага, апублікаваным ім 11 студзеня 2000 года ў «Советской России» і ў той жа дзень змешчанай на сайце партыі «Яблоко».
Аляксандр Дугін у сваёй кнізе «Асновы геапалітыкі: Геапалітычная будучыня Расіі», якая значна ўплыла на расійскія эліты і ўласна на знешнюю палітыку Уладзіміра Пуціна, сцвярджаў, што Украіна павінна быць анексавана Расійскай Федэрацыяй, бо нібыта: ''«Украіна як дзяржава не мае геапалітычнага значэння, асаблівага культурнага імпарту або агульначалавечага значэння, геаграфічнай унікальнасці, этнічнай выключнасці, яе пэўныя тэрытарыяльныя амбіцыі ўяўляюць велізарную небяспеку для ўсёй Еўразіі і без рашэння праблемы „ўкраінскага пытання“, казаць аб кантынентальнай палітыцы наогул бессэнсоўна. Нельга дазволіць Украіне заставацца незалежнай, калі яна не будзе санітарнай мяжой, што таксама было б недапушчальна»'' , — што ўрэшце прывяло да расійска-ўкраінскай вайны.
Ідэалогія
Палітолаг Андрэй Піянткоўскі лічыць пуцінізм «найвышэйшай і кульмінацыйнай стадыяй бандыцкага капіталізму ў Расіі». Ён лічыць, што «Расія не карумпаваная. Карупцыя — гэта тое, што адбываецца ва ўсіх краінах, калі бізнэсоўцы прапануюць чыноўнікам буйныя хабары за паслугі. Сённяшняя Расія ўнікальная. Бізнэсмэны, палітыкі, чыноўнікі — гэта адны і тыя ж людзі. Яны прыватызавалі багацці краіны і ўзялі пад кантроль яе фінансавыя патокі».
Такіх меркаванняў прытрымліваецца і палітолаг Джулі Андэрсан, якая заявіла, што адзін і той жа чалавек можа быць і супрацоўнікам расійскай выведкі, і арганізаваным злачынцам, і бізнесменам. Яна таксама цытуе былога дырэктара ЦРУ Джэймса Вулсі, які сказаў: "Я быў асабліва занепакоены на працягу некалькіх гадоў, пачынаючы з майго знаходжання на пасадзе, узаемапранікненнем расійскай арганізаванай злачыннасці, расійскай выведкі і праваахоўных органаў, а таксама расійскага бізнесу. Я часта ілюстраваў гэты момант з наступнай магчымасцю: калі вы атрымаеце магчымасць завязаць размову з выразным, англамоўным расейцам, скажам, у рэстаране аднаго з раскошных гатэляў уздоўж Жэнеўскага возера, а ён апрануты ў касцюм за 3 000 долараў, і ён кажа вам, што ён кіраўнік расейскай гандлёвай кампаніі і хоча пагаварыць з вамі аб сумесным прадпрыемстве, то ёсць чатыры варыянты. Ён можа быць такім, за каго сябе выяўляе. Ён можа быць афіцэрам расійскай выведкі, які працуе пад камерцыйным прыкрыццём. Магчыма, ён з’яўляецца часткай расійскай арганізаванай злачыннай групоўкі. Але сапраўды цікавая магчымасць заключаецца ў тым, што ён можа быць імі усімі трыма.
Па словах палітолага Дзмітрыя Глінскага, "ідэя ААТ «Расія» — ці лепш ЗАТ «Расія» — вынікае з расійскага лібертарыянскага анархізму, які разглядае дзяржаву як чарговую прыватную ўзброеную групу, якая прэтэндуе на асаблівыя правы на аснове яе незвычайнай сілы. «Гэта дзяржава, задуманая як „стацыянарны бандыт“, які навязвае стабільнасць шляхам ліквідацыі бадзяжных бандытаў папярэдняй эпохі». Напрыклад, у красавіку 2006 года прыватызацыя мытнай сферы выклікала абурэнне самога Пуціна, дзе бізнесмены і чыноўнікі «зліліся ў экстазе».
У 2010 годзе Пітэр Сусія быў адным з першых публіцыстаў, які адкрыта апісаў Пуціна як лідэра, які шчыра перакананы ў сваіх фашысцкіх каштоўнасцях як праведнага правадыра. Сусія пісаў: «Некаторыя гісторыкі і эканамісты адзначалі, што фашызм насамрэч з’яўляецца антымарксісцкай формай сацыялізму, асабліва таму, што ён выступае за класавае супрацоўніцтва і падтрымлівае канцэпцыю нацыяналізму — апошняе з’яўляецца чымсьці, што марксісты ніколі не маглі б падтрымаць. Марксіст не можа сесці ў самалёт і абляцець паўсвету, каб паспрабаваць атрымаць падтрымку для правядзення Алімпіяды ў тваёй краіне, нават у тваім родным горадзе. Але выпрабаваны і сапраўдны фашыст можа зрабіць гэта».
У лютым 2021 года Уладзімір Пуцін звязаў сваю асабістую думку і ідэалогію з думкай Льва Гумілёва, заявіўшы, што ён таксама верыць у «пасіянарнасць», уздым і падзенне грамадстваў, як гэта апісвае гэтая тэорыя, і, у прыватнасці, што Расія была нацыяй «якая яшчэ не дасягнула найвышэйшай кропкі» свайго развіцця.
Пуцінізм у Еўропе падтрымлівалі многія ультраправыя палітыкі, такія як Марын Ле Пен, Матэа Сальвіні, Віктар Орбан, Джорджыя Мелоні і ультраправая партыя «Альтэрнатыва для Германіі».
Лазавыя (Вілейскі раён)
Лазавы́я (, Лозовые) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Кацярына Анатолеўна Кучынская
Кацярына Анатолеўна Кучынская (нар. ) — беларуская футбалістка.
Клубная кар’ера
У 2003 годзе гуляла за бабруйскую «Бабруйчанку». У 2007—2008 гадах выступала ў вышэйшай лізе Расіі за «СКА-Растоў-на-Дону». Бронзавы прызёр чэмпіянату Расіі 2008 года. Потым вярнулася ў Беларусь у «Бабруйчанку», стала чэмпіёнкай краіны 2010 і 2011 гадоў, уладальніцай Суперкубка Беларусі 2011 года. Брала ўдзел у матчах Лігі чэмпіёнаў.
У канцы 2010-х гадоў гуляла за зборную Беларусі па пляжным футболе.
Марцін Родбел
Марцін Родбел (Martin Rodbell,, Балтымар, Мэрыленд — ) — амерыканскі фізіёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1994 годзе разам з Алфрэдам Гілманам «за адкрыццё G-бялкоў і ролі гэтых бялкоў у сігнальнай трансдукцыі ў клетцы».
Біяграфія
Марцін Родбел нарадзіўся 1 снежня 1925 года ў Балтымары (Мэрыленд) у сям’і Шырлі (народжаная Abrams) і Мілтана Родбела, бакалейшчыка. З сям’і яўрэяў. У Балтымары скончыў сярэднюю школу. У 1943 годзе ён паступіў ва ўніверсітэт Джонса Хопкінса, але ўжо праз год ён перапыніў вучобу для службы ў войску. Ён удзельнічаў у Другой сусветнай вайне ў ваенна-марскіх сілах ЗША ў якасці радыста.
У 1946 годзе ён вярнуўся ва ўніверсітэт і скончыў бакалаўрыят ў 1949 годзе. У 1950 годзе ён ажаніўся з Барбарай Ледэрман — старэйшай сястрой Сюзаны Ледэрман, якая была сяброўкай легендарнай яўрэйкі Ганны Франк. Родбел атрымаў ступень доктара філасофіі ў біяхіміі ва ўніверсітэце Вашынгтона ў 1954 годзе, пасля чаго два гады займаўся пост-дактарантурай ва ўніверсітэце Ілінойса ва Урбане-Шампэйн.
З 1956 года Родбел працаваў у Нацыянальным інстытуце здароўя, спачатку ў Бетэздэ (Мэрыленд), а з 1985 года — у Чапэл-Хіл (Паўночная Караліна) да свайго сыходу на пенсію ў 1994 годзе.
У 1970-я гады даказаў, што гармоны перадаюць інфармацыю (сігнал) адпаведным клеткам пры дапамозе трох незалежных кампанентаў клетачнай абалонкі: спецыяльных рэцэптараў, перадатчыкаў (пасрэднікаў), узмацняльнікаў (перадатчык бывае актыўны толькі ў прысутнасці адпаведнага носьбіта энергіі; ён ідэнтыфікаваны амерыканскім фізіёлагам А. Гілманам як бялок G).
Высветліў ролю G-бялкоў у малекулярных механізмах узнікнення шэрагу інфекцыйных хвароб (халеры, коклюшу і інш.).
Джэймс Тоні
Джэймс Натаніэль Тоні (James Nathaniel Toney;, Гранд-Рапідс, штат Мічыган, ЗША) — амерыканскі баксёр-прафесіянал, таксама выступае ў змяшаных адзінаборствах. Баксёр года 1991 і 2003 гадоў па версіі часопіса «Рынг». Дванацаціразовы чэмпіён свету па версіі IBF у трох вагавых катэгорыях.
У розны час апанентамі Тоні былі такія паважаныя баксёры, як: Майк Макалум, Айрэн Барклі, Рой Джонс, Эвандэр Холіфілд, Джон Руіс, Сэмюэл Пітэр і Хасім Рахман. У змешаных адзінаборствах Джэймсу Тоні супрацьстаяў адзін з самых выдатных байцоў у спорце — Рэндзі Куцюр.
Паранай
Парана́й (Поронай ) — самая доўгая рака вострава Сахалін (Расія).
Даўжыня ракі — 350 км, плошча вадазбору — 7990 км². Сярэдні расход вады за 101 км ад вусця 78,9 м³/с. Сярэдні шматгадовы сцёк 2,49 км³/год. Бярэ свой пачатак на Набільскага хрыбта ў сістэме Усходне-Сахалінскіх гор, працякае па забалочанай Тымь-Паранайскай нізіне, упадае ў заліў Цярпення Ахоцкага мора. За 10 км ад мора рака падзяляецца на 2 рукавы, якія ўпадаюць туды асобна за 5 км адзін ад аднаго, рукавы такім чынам утвараюць забалочаны рачны востраў.
Сярод прытокаў: Леанідаўка, Арлоўка, Каменка, Ельная, Жытніца, Вальза, Таёжная, Туманная, Матросаўка, Уладзіміраўка і інш.
Каля заходняга вусця ракі размешчана вялікая частка горада Паранайск.
Школа № 1 (Дружны)
'''Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Сярэдняя школа № 1 п. Дружны»''' — установа сярэдняй адукацыі ў п. Дружны Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
На базе школы з 2015 года адкрыты спартовы клас па лёгкай атлетыцы пры Пухавіцкім ДЮСШ.
На 2017/2018 год у ёй навучалася 1109 навучэнцаў.
Музей
У школе ёсць унікальны музей беларускага нацыянальнага строю. З пачатку 2000-х настаўніца працы Галіна Аляксандраўна Цялятка і яе вучаніцы прарабілі велізарную даследчую працу і аднавілі больш за два дзясяткі нацыянальных касцюмаў з самых розных рэгіёнаў Беларусі.
NHLST
«NHLST» (часам NIHILIST, нігіліст) — беларускі прагрэсіўны дэз-метал-гурт, створаны Янам Аладавым — рэкардсменам па бесперапыннай гры на бубнах (25 гадзін).
NGC 5813
NGC 5813 (іншыя абазначэнні — UGC 9655, MCG 0-38-16, ZWG 20.45, PGC 53643) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рыгаберта Менчу
Рыгаберта Менчу Тум (ісп. Rigoberta Menchú Tum, нар. 9 студзеня 1959, Чымель, Кічэ, Гватэмала) — прадстаўніца карэннага насельніцтва Гватэмалы з народу кічэ групы мая. Праваабаронца, змагар за правы карэннага насельніцтва Гватэмалы, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1992) і Прэміі прынца Астурыйскага ў 1998 г. Пасол добрай волі ЮНЕСКА. Аўтар аўтабіяграфічных твораў «Я, Рыгаберта Менчу» (1983) і «Перасякаючы межы».
Амутнінск
Амутні́нск (Омутни́нск) — горад (з 1921 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Амутнінскага раёна Кіраўскай вобласці. Насельніцтва 25,4 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1773 годзе.
Размешчаны ў Прыўраллі, на схілах Верхнякамскага ўзвышша, у паўночна-усходняй частцы Кіраўскай вобласці, у месцы скрыжавання ракі Амутнай (прыток Вяткі) з чыгункай Яр — Верхнякамская (станцыя Сталёвая), за 232 км па чыгунцы ад Кірава.
Металургічны завод, прадпрыемствы дрэваапрацоўчай і харчовай прамысловасці, цагельня, 3 леспрамгасы.
Hyalophora
Сістэматыка
У склад роду ўваходзяць наступныя віды:
Валерый Уладзіміравіч Гайдукевіч
Валерый Уладзіміравіч Гайдукевіч (, пас. Бягомль, Бягомльскі раён, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Нарадзіўся 19 студзеня 1953 года ў пас. Бягомль Бягомльскага раёна Мінскай вобласці.
Скончыў Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае вучылішча, Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ (г. Масква), камандна-штабная аператыўна-тактычная, Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі (г. Масква), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Генерал-маёр.
Праходзіў службу на камандных і штабных пасадах, намеснік Міністра ўнутраных спраў — камандуючы ўнутранымі войскамі Рэспублікі Беларусь.
З 1979 па 1982 год праходзіў службу на тэрыторыі Дэмакратычнай Рэспублікі Афганістан.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, «За службу Радзіме» II і III ступені, дваццаццю медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае траіх дзяцей. Пражывае ў г. Заслаўе Мінскага раёна.
Палацца Венецыя
Палацца Венецыа ці палац Венецыі (Palazzo Venezia) — былое прадстаўніцтва Венецыянскай рэспублікі ў папскім Рыме. Размешчана на п'яцца Венецыя на поўнач ад Капіталійскага ўзгорка, побач з храмам св. Марка.
Палац быў пабудаваны вакол сярэднявечнай вежы ў 1455 годзе і лічыцца адным з першых помнікаў Адраджэння ў Вечным горадзе. Камень для будаўніцтва выломлівалі прама з Калізея. У палацца была ўбудавана старажытная базіліка Сан-Марка. Першым жыхаром палацца быў венецыянскі кардынал П'етра Барба (пасля Папа Павел II).
Пасля пераходу Венецыі да Габсбургаў у палацы знаходзілася рэзідэнцыя аўстрыйскага пасла ў Італіі. У 1930-я гг. з балкона палацца нярэдка выступаў Мусаліні. У наш час тут музей.