cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даліда
Смерць
З пачатку 1987 года Даліла знаходзілася ў пастаяннай дэпрэсіі, аднак не спыняла творчую дзейнасць: Даліда прысутнічала на прэміі «Сезар», зрэдку з'яўлялася на тэлебачанні, у канцы красавіка дала апошні канцэрт у Анталіі, які прайшоў з аншлагам, правяла традыцыйную сустрэчу са сваім фан-клубам, разглядала сцэнарый мюзіклу «Клеапатра», дзе Далідзе адводзілася галоўная роля. Вонкава для прыхільнікаў і простага гледача нічога не прадвяшчала трагедыі. Аднак спявачка ўсё больш востра адчувае сваю адзіноту і ўсё выразней усведамляе, што, дамогшыся неверагоднага поспеху як спявачка, яна пацярпела поўнае фіяска ў асабістым жыцці: у яе няма ні мужа, ні дзіцяці, гады пачынаюць гнясці яе.
NGC 6114
NGC 6114 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-19, ZWG 196.30, KUG 1616+352B, PGC 57784) — спіральная галактыка (Sbc) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каміла Калет
Біяграфія
Нарадзілася ў Крысціянсане. Бацька быў тэолагам, палітыкам і кампазітарам, а брат, Генрык Вергелан, — вядомым пісьменнікам. Калі Каміле было чатыры гады, яе сям’я пераехала ў Эйдсвол. Дзяўчынка расла вельмі адукаванай, з ранніх гадоў вяла дзённік, захаплялася чытаннем і займалася музыкай.
Барыс Васілевіч Воўк
Барыс Васільевіч Воўк (1917—1939) — камандзір вежы танка Т-28 91-га асобнага танкавага батальёна 20-й цяжкай танкавай брыгады РСЧА, малодшы камузвод, удзельнік савецка-фінскай вайны, Герой Савецкага Саюза (пасмяротна).
Каміла Калет
Біяграфія
У сямнаццацігадовым узросце падчас візіту ў Крысціянію ў яе завязаўся раман з паэтам Юхан Себасцьянам Вельхаўнам, які варагаваў з яе братам Генрыкам. Пасля некалькіх гадоў закаханыя былі вымушаны развітацца.
Барыс Васілевіч Воўк
Біяграфія
Барыс Воўк нарадзіўся ў 1917 годзе ў Віцебскай губерні Расійскай імперыі у сям'і селяніна. Пражываў і працаваў у Ленінградзе. У 1939 годзе ён быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Прымаў удзел у савецка-фінскай вайне ў званні малодшы камузвод, камандаваў вежай сярэдняга танка Т-28 1-й роты 91-га танкавага батальёна 20-й танкавой брыгады 7-й арміі. Вызначыўся ў час разведкі варожай абароны на захад ад возера Мулан'ярві (цяпер Глыбокае).
Каміла Калет
Біяграфія
У 1841 годзе Каміла выйшла замуж за Петэра Юнаса Калета, вядомага палітычнага дзеяча і літаратурнага крытыка. Уступіўшы ў шлюб, яна занялася пісьменніцкай дзейнасцю, у гэтым муж аказваў ёй поўную падтрымку.
Барыс Васілевіч Воўк
Біяграфія
Калі з засады танк быў падбіты, экіпаж у складзе камандзіра Васіля Груздзева, камандзіраў вежаў Яўгена Лупава, Міхаіла Лобасцева, Барыса Ваўка, механіка-вадзіцеля Міхаіла Ларчанка, ваентэхніка Івана Коваля, радыста Карапета Сіманяна працягнуў весці бой. Ля хутара Кангаспелта (цяпер — Іскра) Груздзеў, Лобасцеў і Воўк былі забітыя разрывам снарада пры спробе пакінуць танк. Астатнім членам экіпажа ўдалося вывесці танк назад. Воўк быў пахаваны на месцы баёў.
Каміла Калет
Біяграфія
Найбольш вядомай працай пісьменніцы стаў яе раман «Дочкі Амтмандэна» (нарв. Amtmandens Døttre), апублікаваны ў двух частках ў 1854 і 1855 годзе. У кнізе надавалася асаблівая ўвага цяжкасцям, з якімі сутыкалася жанчына з таго часу ў патрыярхальным грамадстве. Калет таксама напісала некалькі апавяданняў, артыкулаў і мемуары.
Барыс Васілевіч Воўк
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з фінскай белагвардзейшчынай і паказаныя пры гэтым адвагу і геройства» малодшы камандзір Барыс Воўк быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з узнагароджаннем ордэнам Леніна і медалём «Залатая Зорка» (пасмяротна).
Каміла Калет
Біяграфія
Пасля дзесяці гадоў сумеснага жыцця яе муж памёр. Каміле, пакінутай з чатырма маленькімі сынамі, прыйшлося прадаць свой дом. Неўзабаве з-за цяжкага фінансавага становішча яна была вымушаная аддаць траіх дзяцей на выхаванне да сваякоў. Памерла яна ў 1895 годзе ў Крысціяніі.
Гапон (зборнік)
«Гапон» — першы зборнік паэзіі Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, выдадзены ў 1855 годзе ў Мінску накладам братоў Бейліных. У яго ўвайшлі «беларуская аповесць з праўдзівага здарэння, напісаная на мове беларускага люду» «Гапон» (створана не пазней 1854 г.), драматычная сцэна ў адным акце «Неспадзяванка для майстрыні» (1854 г.) на польскай мове, верш «Віншаванне войта Навума» (1854 г.) на беларускай і яшчэ 14 вершаў (1848—1854 гг.) на польскай мовах.
Стайкі (спартыўны комплекс)
Рэспубліканскі цэнтр алімпійскай падрыхтоўкі «Стайкі» — спартыўны комплекс у в. Ельніца Мінскага раёна Мінскай вобласці Беларусі, за 15 км на паўднёвы ўсход ад Мінска, паблізу аўтамагістралі Мінск — Магілёў. З’яўляецца буйнейшай спартыўнай базай краіны па падрыхтоўцы нацыянальных каманд Рэспублікі Беларусь да чэмпіянатаў Еўропы, свету і Алімпійскіх гульняў па больш чым 20 відах спорту, а таксама месцам для адпачынку.
Апісанне
Займае плошчу 136 га, з іх 76 га пад лесам. Комплекс уключае універсальную залу-манеж для заняткаў па асобных відах лёгкай атлетыкі, гульнявых і прыкладных відах спорту (72х49 м, архітэктары П. Пугач, У. Машукоў), залу для трэніровак футбалістаў (54х36 м), гімнастычную (30х20 м), две залы для фехтавання (24х12 м), дапаможныя і тэхнічныя памяшканні, гатэль для спартсменаў (архітэктар М. Драздоў), рэабілітацыйны цэнтр, сталоўку, бібліятэку, кінаканцэртную і кіналекцыйную залы і інш.
Архітэктура
Кампазіцыйны акцэнт комплексу — універсальная зала-манеж, выразнае архітэктурнае аблічча якой дасягаецца выкарыстаннем трохшарнірных арак пралётам 49 м.
Будынкі гатэля, залы для трэніровак футбалістаў і іншых кампазіцыйна падпарадкаваныя архитэктуры асноўнага збудавання, маюць простыя лаканічныя формы, добра ўпісваюцца ў маляўнічы ландшафт. У комплекс таксама ўваходзяць: шесць футбольных палёў, восем валейбольных, дзевяць баскетбольных і сем гандбольных пляцовак, шэсць тэнісных кортаў, штучны праточны вадаём (36 га).
Станіслаў Война
Станіслаў Война (? — ) — вялілітоўскі ўраднік.
Біяграфія
Паходзіў з роду Грычынаў-Войнаў герба «Трубы». Нарадзіўся ў сям’і Мацвея.
Каралеўскі пакаёвы дваранін, цівун гандынскі з 1637 года, стараста палангскі, кухмістр вялікі літоўскі з 1640 года.
Пацкі
Пацкі́ (, Пацки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Шкала Кардашова
Шкала Кардашова — метад вымярэння тэхналагічнага развіцця цывілізацыі, заснаваны на колькасці энэргіі, якую цывілізацыя можа выкарыстоўваць для сваіх патрэб. Быў прапанаваны савецкім радыёастраномам Мікалаем Кардашовым у творы «Перадача інфармацыі пазазямным цывілізацыям», апублікаваным у «Астранамічным часопісе» у 1964 г.
Шкала вызначае тры катэгорыі, які маюць назвы адпаведна тып I, II i III. Цывілізацыя І тыпу выкарыстоўвае ўсе даступныя рэсурсы, якія маюцца на яе роднай планеце; цывілізацыя ІІ тыпу — утаймоўвае ўсю энергію сваёй зоркі; ІІІ тыпу — сваёй галактыкі.
Шкала з'яўляецца гіпатэтычнай і, з пункту погляду сучаснай цывілізацыі, вельмі спекуляцыйнай. Разам з тым, яна адлюстроўвае энергаспажыванне цывілізацыі ў касмічнай перспектыве. Шкала выкарыстоўвалася для пошуку астраномамі цывілізацый у суседніх галактыках.
Прапанаваны таксама пашырэнні шкалы да яшчэ больш гіпатэтычных цывілізацый тыпу IV, здольных выкарыстоўваць рэсурсы цэлага Сусвету, і тыпу V, які кіруе выпадковым мноствам сусветаў (мультыверсумам). Таксама было прапанавана дапоўніць колькасны крытэрый энергаспажывання такімі колькаснымі паказчыкамі, як, напрыклад, «валоданне ў дасканаласці» планетай, сістэмай ці галактыкай (дасягненне поўнага кантролю над працэсамі, якія ў іх адбываюцца), альбо (дапаўненне класіфікацыі Карлам Саганам) разглядаць акрамя колькасці утылізуемай энергіі колькасць кантралюемай цывілізацыяй інфармацыі.
Тып 2
Цывілізацыя, энергаспажыванне якой параўнальнае з магутнасцю цэнтральнай зоркі планетнай сістэмы. Ацэнка энергаспажывання — прыкладна 4·1026 Вт. Адна з гіпатэтычных формаў цывілізацый другога тыпу - цывілізацыя сферы Дайсана.
Тып 3
Цывілізацыя, энергаспажыванне якой параўнальнае з магутнасцю галактыкі. Ацэнка энергаспажывання — прыкладна 4·1037 Вт.
Не ўваходзячы ў тэорыю Тып 4
Цывілізацыя, энергаспажыванне якой параўнальнае з магутнасцю Сусвету. Ацэнка энергаспажывання — 1049-1050 Вт.
Шкала пісьменніка-фантаста Хельге Каутца
Цывілізацыя 0 тыпу: Цывілізацыі 0 тыпу з'яўляюцца перад-індустрыяльнымі ці, у лепшым выпадку, цывілізацыямі на першым этапе касмічнай экспансіі. Дадзены тып выкарыстоўвае большую частку даступных энергетычных рэсурсаў планеты. Найбольш блізкім аналагам будзе чалавецтва ў пачатку XXI стагоддзя. Верагодна, шмат якія цывілізацыі гэтага тыпу смазнішчаюцца ў працэсе пераходу на новы ўзровень развіцця.
Цывілізацыя I тыпу: Планетарная цывілізацыя выкарыстоўвае рэсурсы сваёй планеты поўнасцю. Планеты яе зорнай сістэмы каланізуюцца і робяцца часткай рэсурснай базы. Вельмі часта дадзены этап робіцца для цывілізацыі пасткай: яна ўваходзіць у стан самадастатковасці, накіроўваючы рэсурсы на віртуальнае развіццё, замест далейшай экспансіі. Шмат якія з цывілізацый гэтага тыпу спыняюць сваё існаванне ў выніку катастрафічных змен роднай зоркі - напрыклад, пераўтварэння яе ў новую ці звышновую зорку.
Цывілізацыя II тыпу: Такія цывілізацыі вельмі рэдкія. Звычайна, яны існуюць ужо некалькі міліёнаў гадоў. Яны выкарыстоўваюць усю даступную энергію іх зорнай сістэмы і ўжо змаглі ажыццявіць міжзорныя падарожжы і каланізацыю планет у іншых зорных сістэмах. Цывілізацыі ІІ тыпу перажылі сваё юнацтва, пераадолелі неспакойны час. Шансы працягнуць сваё развіццё рэзка ўзрастаюць у гэтай кропцы.
Цывілізацыі III тыпу: Вызначаецца як цывілізацыя, якая здольная выкарыстоўваць энергію ўсёй галактыкі. Яны рэдка сустракаюцца нават у маштабе сусвету. Нават па празмерна ліберальнай ацэнцы, іх колькасць ва ўсіх вядомых галактычных кластарах не будзе перавышаць сотню. Гэты ўзровень практычна недасягальны для аднаго віда. Каб дасягнуць такога ўзроўню развіцця, патрабуецца аб'яднанне у адзінае цэлае шматлікіх рас.
Цывілізацыя IV тыпа: Дадзены тып цывілізацыі можа выкарыстоўваць увесь аб'ём даступнай энергіі галактычных звышскапленняў.
Цывілізацыя V/Vb тыпа: Любая цывілізацыя, якая развілася да гэтай кропкі, атрымлівае доступ да ўсёй энергіі Сусвету. Тэарэтычна яны здольны змяняць асобныя ці ўсе законы гэтага сусвету.
Цывілізацыі VI тыпа: Поўнасцю гіпатэтычная цывілізацыя, якая можа выкарыстоўваць энергію некалькіх сусветаў, змяняць у іх фізічныя законы і нават прадухіліць цеплавую смерць роднага сусвету, каб існаваць вечна.
Крытыка
Сцвяржалася, што, паколькі мы не можам зразумець развітыя цывілізацыі, то мы і не здольныя прадказаць іх паводзіны, такім чынам візуалізацыя кардашова на будзе адлюстроўваць тое, што рэальна адбываецца з перадавой цывілізацыяй. Гэты аргумент быў у прыватнасці прапанаваны ў кнізе Evolving the Alien:The science of extraterrestrisl Live.
Таксама, паколькі шкала Кардашова звязвае ўзровень цывілізацыі з энергіяй, якую яна здольная выкарыстоўваць, яна «наказвае» цывілізацыі, якія павышаюць эфектыўнасць выкарыстання энергіі ці не імкнуцца да энергетычнай экспансіі.
Вельмі верагодна, што само размеркаванне ўзроўню развіцця цывілізацый па ўзроўні спажывання энергіі (па ўзрастаючай)зусім не карэктнае, паколькі найбольш верагодна якраз зніжэнне агульнага энергаспажывання цывілізацыі з павышэннем узроўня тэхналогій. Такім чынам, трэба казаць не аб узрастанні пастаяннага энергаспажывання да ўзроўню, параўнальнага з магутнасцю галактыкі альбо, у крайнім выпадку, Сусвету, а аб магчымасці атрымання любой дасягальнай ў прынцыпе колькасці энергіі ў выпадку неабходнасці.
Каркасны шлем
Каркасны шлем, або шпа́нгенхельм (Spangenhelm) — тып шлема, распаўсюджаны ў германскіх народаў ранняга Сярэднявечча (асабліва ў 6—7 ст.).
Схаваная
«Схаваная» (The Hidden) ― канадскі кароткаметражны мастацкі фільм 2021 года.
Каркасны шлем
Форма стажковая. Канструкцыя складалася з каркасу з металічных (бронзавых ці жалезных) палосаў, пакрытага меднымі ці рогавымі пласцінамі або скурай, або са скляпаных разам 4—6 металічных пласцін, умацаваных разам такімі палосамі (Spangen, адсюль назва). Каркас мог заставацца непакрытым. Маглі дадавацца шчокі, напатылічнік, лічына і г.д. Адзначаюцца анімалістычныя ўпрыгожанні, якія ў германскіх народаў маглі мець квазі-геральдычную функцыю.
Схаваная
Сюжэт
Калі прыватнага дэтэктыва Алана Уокера адпраўляюць дапытаць сведку аб забойстве, ён раскрывае жудасную праўду, якая дазволіла гэта здзейсніць.
Каркасны шлем
Такія шлемы былі ва ўжытку на землях Германіі, Швецыі, Брытаніі, Астгоцкай Італіі, таксама ў Францыі і на Балканскім паўвостраве. Мяркуючы па адноснай рэдкасці знаходак, магчыма, што ў часы варварызму такімі шлемамі карысталіся толькі асобы вышэйшага сацыяльнага становішча, хоць існуе і такое меркаванне, што германскія народы доўгі час пагарджалі «празмернай» асабістай абаронай у баі.
Ацалелымі ўзорамі з'яўляюцца, напрыклад, шлем з Джыльяновы (каля Арконы, Італія), шведскія шлемы з шведскай Ультунскай серыі (пляцоўкі Вальсгард, Вендэль), англасаксонскія шлемы з Са́тан-Ху , Копергейта , Беты-Грэйндж , магчыма з Дамфрысшыра (Dumfriesshire) і іншыя.
Юхан Себасцьян Вельхаўн
Юхан Себасцьян Вельхаўн (Johann Sebastian Welhaven;  — ) — нарвежскі паэт і гісторык літаратуры.
Вывучаў тэалогію і літаратуру, з 1840 года выкладчык, затым прафесар філасофіі ва ўніверсітэце Хрысціяніі. Лідар культурнага руху, выступаў (пасля аддзялення Нарвегіі ад Даніі ў 1814 годзе) за працяг сувязяў з дацкай і агульнаеўрапейскай культурай — у супрацьлегласць нацыяналістычнаму руху на чале з Генрыкам Вергеланам. Меў вялікі ўплыў на палітычнае і літаратурнае жыццё Нарвегіі 1830-х гадоў. Асабліва вялікі быў аўтарытэт Вельхаўна сярод акадэмічнай моладзі. Свае поглядв Вельхаўн выклаў у цыкле палемічных санетаў «Заранак Нарвегіі» (нарв. «Norges Dæmring»; 1834) і ў працах па гісторыі дацкай літаратуры.
NGC 6115
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сокал (жылы раён, Мінск)
Сокал — жылы мікрараён Мінска, былы гарадскі пасёлак Сокал на паўднёвы ўсход ад асноўнай часткі горада Мінска. Тэрыторыя мікрараёна Сокал ўключана ў склад Кастрычніцкага раёна Мінска ў 2000 г.
Галерэя Спада
Галерэя Спада — мастацкая галерэя ў рымскім палацца Спада, пабудаваным у сярэдзіне XVI стагоддзя архітэктарам Барталамеа Бароніа для кардынала Джакама Кападзіфера. Будынак дэкарыраваны на фасадзе і ў лоджыях выдатнымі гіпсам працы Джуліа Мацоні.
Гісторыя
Набыты ў 1632 годзе кардыналам Бернардзіна Спада, будынак быў пашыраны і адрэстаўраваны. У ходзе работ было пабудавана крыло XVII стагоддзя і адкрыта знакамітая Перспектыўная Галерэя Бараміні (1652—1653): пры дапамозе аптычных прыёмаў прастора ў 8 метраў ўяўляецца даўжынёй у 35 метраў. Перспектыва ўздзейнічала на наведвальніка і прымушала паверыць у зман пачуццяў і ілюзорнасць зямных формаў.
Галерэя, размешчаная на бельэтажы, дэманструе мастацкія перавагі кардынала.
Галерэя, адкрытая ў 1951 годзе пасля карпатлівай працы па ўзнаўленні калекцыі, рассеянай падчас Другой сусветнай вайны, займае 4 вялікія залы, распісаныя фрэскамі, якія ўключаюць у сябе таксама прадметы побыту, антычную і сучасную мэблю. Арганізацыя збору добра перадае характэрны выгляд прыватных калекцый XVII стагоддзя, дзе карціны расстаўленыя ўздоўж сцен паслядоўнымі шэрагамі. Калекцыя ўключае важныя творы жывапісу XVII стагоддзя такіх майстроў, як Рэні, Гверчына, Карачы, Даменікіна, Салімена, Прэці і Артемізіа Джэнтылескі; акрамя таго, каштоўныя працы паўночнай школы (Бамбоча і Валянцін) і Тыцыян. Сярод прадметаў вылучаюцца вылучаюцца дзве выдатныя жырандолі са шкла Мурана і глобусы галандскага картографа Гульельма Бло. У Зале сходаў (Salone delle Adunanze) — каласальная статуя, як мяркуецца, Пампея.
Віланова-д’Ардэнгі
Віланова-д'Ардэнгі (Villanova d'Ardenghi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 687 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 115 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 27030. Тэлефонны код — 0382.
Сафі Монк
Біяграфія
Монк нарадзілася ў Англіі, але калі яна была маленькай, яе бацькі пераехалі ў Аўстралію ў Голд-Кост, Квінслэнд. Наведвала і, дзе брала ўдзел у школьнай праграме CAD (Center of Artistic Development) — Цэнтр мастацкага развіцця. Удзельнічала ў шоу «Popstars».
Віланова-д’Ардэнгі
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сафі Монк
Біяграфія
Монк — вегетарыянка.
Кальварыйскія могілкі (Барысаў)
Кальварыйскія могілкі, або Кальварыя  — каталіцкія могілкі горада Барысава, размешчаныя ў вёсцы Вуглы, на паўночны ўсход ад горада.
Гісторыя
Могілкі былі заснаваны ў пачатку XIX стагоддзя, калі побач з каталіцкай капліцай пачалі хаваць нябожчыкаў.
У XIX стагоддзі на могілках узведзена цагляная капліца ў стылі класіцызму.
У пачатку XX стагоддзя на месцы старой была пабудавана новая драўляная капліца. Паводле мясцовай легенды, яна ўзведзена панам на месцы, дзе яго сляпая дачка ўбачыла постаць Езуса.
Капліцу з бакоў атачалі 4 каплічкі, у якіх знаходзіліся постаці евангелістаў. Акрамя гэтага, на могілках стаялі яшчэ 12 капліцаў са стацыямі Крыжовага Шляху.
У 1995 годзе на месцы старой капліцы пабудавана новая з цэглы.
Красны Свет
Кра́сны Свет (, Красный Свет) — былы пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Старабудскага сельсавета.
У сувязі з радыяцыйным забруджваннем пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС жыхары пераселены ў чыстыя месцы.
Размяшчэнне
У 10 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 34 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель. Планоўка складаецца з двух кароткіх амаль паралельных паміж сабой шыротных вуліц, забудаваных аднабакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1929 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ўваходзіў у склад калгаса «Авангард» (цэнтр — вёска Старая Буда).
У 1969 годзе ў пасёлак перасяліліся жыхары суседняга пасёлка Янаўка.
Мумбаі
Мумба́і (ранейшая назвай: Бамбей; на маратхі: मुंबई, Mumbai) — сталіца індыйскага штату Махараштра. Горад знаходзіцца на востраве Сальсет і ўзбярэжжы Аравійскага мора, злучаных шматлікімі мастамі.
Паводле апошніх звестак насельніцтва горада налічвае каля 17 млн чалавек, і па колькасці насельніцтва гэта шосты ў свеце горад. Разам з гарадамі-спадарожнікамі Мумбаі ўтварае гарадскую кангламерацыю. Порт горада з'яўляецца самым вялікім портам заходняй Індыі. Плошча горада — 437,77 км². Мумбаі выцягнуўся ўздоўж мора на 140 км.
Мумбаі адначасова з'яўляецца буйным фінансавым цэнтрам. Тут знаходзяцца штаб-кватэры шматлікіх банкаў, Бамбейская фондавая біржа, а таксама офісы шматлікіх індыйскіх карпарацый і фірм. Дзякуючы таму, што ўзровень жыцця тут значна вышэйшы чым у іншых частках Індыі, горад стаў цэнтрам міграцыі не толькі Індыі, а і ўсёй Паўднёвай Азіі. Такі стан рэчаў спрыяе змяшэнню самых розных культур, рэлігій і моў. Акрамя таго, Мумбаі часта называюць Балівудам, з-за таго, што ён з'яўляецца цэнтрам індыйскай кінематаграфіі. Тутэйшыя кінастудыі вырабляюць самую вялікую колькасць фільмаў у свеце.
Індыйская назва горада паходзіць ад імені індыйскай багіні Mumba. У XVI стагоддзі партугальцы назвалі гэта месца Bom Bahia, што азначае Добры заліў. Пасля заваявання Індыі, брытанцы назвалі горад Bombay. Афіцыйная змена назвы адбылася ў 1995 годзе, але старая назва «Бамбей» усё яшчэ ўжываецца па ўсім свеце.
Раннія часы
Мумбаі быў пабудаваны на архіпелагу з сямі астравоў: Бамбей, Парэль, Мазагаон, Махім, Калаба, Ворлі і вострава Старой Жанчыны. На сёння дакладна вядома, калі гэтыя астравы ўпершыню былі заселены. Плейстацэнавыя адклады, знойдзеныя ўздоўж прыбярэжных раёнаў вакол Кандывалі на поўначы Мумбаі археолагам Тодам у 1939 годзе, паказваюць, што астравы былі заселены яшчэ з часоў каменнага стагоддзя. Магчыма, у пачатку нашай эры, але, магчыма, і раней, калі сюды прыйшлі рыбакі народнасці колі.
У III стагоддзі да н.э. астравы ўвайшлі ў склад імперыі Маурыяў, пры яе пашырэнні на поўдзень, падчас панавання будыйскага імператара Ашокі Магадхі. Будыйскі храм-пячора Канхеры, які размяшчаўся каля Барывалі, быў заснаваны ў сярэдзіне III стагоддзя да нашай эры, і быў важным цэнтрам будызму ў Заходняй Індыі ў старажытныя часы. Горад тады быў вядомы пад назвай Гептанезія, што ў перакладзе са старажытнагрэчаскай азначае «горад з сямі астравоў». Гэтая назва была дадзена гораду грэчаскім географам Пталамеем.
У перыяд з II стагоддзя да нашай эры і да IX стагоддзя нашай эры, астравы перайшлі пад кантроль паслядоўных карэнных дынастый: Сатаваханаў, Заходніх Кшатрапаў, Абхіраса, Вакатакасаў, Калачурыяў, Канкан Маурыяў, Чалук'яў і Раштракутаў, перш чым рэгіён перайшоў пад уладу дынастыі Сілхара з 810 да 1260 года. Некаторыя з самых старых будынкаў у горадзе, былі пабудаваны ў гэты перыяд, як напрыклад пячоры Ягешвары (ад 520 да 525 года) і Элефанта (ад VI-VII стагоддзяў), храм Валкшвар (X стагоддзя) , і вадаём Банганга (XII стагоддзе).
Кароль Бімба (Бхімдэў) заснаваў сваё царства ў рэгіёне ў канцы XIII стагоддзя і ўсталяваў сваю сталіцу ў Махікаваці. Патарэ Прабху, адны з самых ранніх вядомых пасяленцаў горада, былі пераселены ў Махікаваці з Саўраштры каля 1298 годзе Бхімдэвам. Дэлійскі султанат анексіраваў астравы ў 1347—1348 гадах і кантраляваў іх да 1407 года. За гэты час астравы былі ў падпарадкаванні мусульманскіх кіраўнікоў Гуджарата, якія прызначаліся Дэлійскім султанатам. У 1407 годзе султанат Гуджарат атрымаў незалежнасць і астравы засталіся пад яго кіраваннем. Патранаж з боку султаната садзейнічаў будаўніцтву шматлікіх мячэцей, як напрыклад, выдатная мячэць Хаджы Алі ў Ворлі, якая была пабудавана ў гонар мусульманскага святога Хаджы Алі ў 1431 годзе. З 1429 да 1431 года астравы былі прычынай рознагалоссяў паміж султанатам Гуджарат і султанатам Бахамані. У 1493 годзе Бахадур-хан Гілані з султаната Бахамані паспрабаваў захапіць астравы, але атрымаў паражэнне.
Еўрапейскае панаванне
Імперыя Вялікіх Маголаў, заснаваная ў 1526 годзе, была дамінуючай сілай на індыйскім субкантыненце ў сярэдзіне XVI стагоддзя. Аднак занепакоенасць імператара Маголаў Хумаюна ўзрасла, калі султан Гуджарата Бахадур-шах быў абавязаны падпісаць дагавор з Партугальскай імперыяй 23 снежня 1534 года. Па дагаворы, сем астравоў і горад былі перададзены ў карыстанне партугальцам. Партугальцы прымалі актыўны ўдзел у стварэнні і пашырэнні іх рымска-каталіцкіх рэлігійных ордэнаў у Бамбеі.
Некаторыя з найстарэйшых каталіцкіх храмаў у горадзе, такія як царква Святога Міхаіла ў Махіме (1534 год), царква Святога Яна Хрысціцеля ў Андхеры (1579 год) , царква Святога Андрэя на Бандры (1580 год) і царква Глорыі (1632 год) , адносяцца да партугальскай эпохі. 11 мая 1661 года згодна са шлюбным дагаворам паміж англійскім каралём Карлам II і Кацярынай дэ Браганса, дачкой партугальскага караля Жуана IV, астравы перайшлі ў валоданне Брытанскай імперыі, як частка пасагу. Аднак, некаторыі тэрыторыі ў гэтым рэгіёне ўсё яшчэ палежалі партугальцам. З 1665 па 1666 год англічанам удалося набыць некаторыя з іх.
Гэтыя астравы былі, у сваю чаргу, здадзены ў арэнду брытанскай Ост-Індскай кампаніі ў 1668 годзе на суму ў 10 фунтаў стэрлінгаў у год згодна з каралеўскай хартыяй ад 27 сакавіка 1668 года. Насельніцтва хутка павялічылася з 10 тысяч у 1661 годзе, да 60 тысяч у 1675 годзе. Пазней астравы былі атакаваны сіддзійскім адміралам імперыі Вялікіх Маголаў Якутам Ханам у кастрычніку 1672 года, Рыклофам ван Гоэнам, генерал-губернатарам галандскай Індыі 20 лютага 1673 года , і сіддзійскім адміралам Сіддзі Самбалам 10 кастрычніка 1673 года.
Геарафія
Мумбаі складаецца з дзвюх асобных абласцей: горада Мумбаі і Мумбайскага прыгараднага раёна, якія ўтвараюць два асобныя раёны штата Махараштра. Гарадскую частку таксама часта называюць Айленд-Сіці ці Паўднёвым Мумбаі. Агульная плошча Мумбаі складае 603,4 км². З гэтай плошчы астраўная частка ахоплівае 67,79 км², у той час як прыгарадны раён размяшчаецца на 370 км², у сукупнасці іх плошча складае 437,71 км². Яна знаходзіцца пад кіраваннем муніцыпальных улад, астатняя плошча належыць міністэрству абароны, порту, камісіі па атамнай энергіі і нацыянальнаму парку Барывалі, якія знаходзяцца па-за юрысдыкцый мясцовых улад.
Акрамя плаціны Бгатса ёсць шэсць асноўных азёр: Віхар, Ніжняя Вайтарна, Верхняя Вайтарна, Тулсі, Танса і Паваі, якія пастаўляюць ваду ў горад. Азёры Тулсі і Віхар размешчаны ў межах Нацыянальнага парку Барывілі і ў межах горада. Вада з возера Паваі, якое таксама знаходзіцца ў межах горада, выкарыстоўваецца толькі для сельскагаспадарчых і прамысловых мэт. Берагавай лінія горада прарэзана шматлікімі залівамі і бухтамі.
Клімат
Мумбаі мае трапічны клімат, у прыватнасці, трапічны вільготны і сухі клімат па кліматычнай класіфікацыі Кёпена, з сямю месяцамі сухасці і пікам колькасці дажджоў у ліпені. Халодны сезон доўжыцца са снежня па люты, летні сезон цягнецца з сакавіка па чэрвень. Перыяд з чэрвеня да канца верасня ёсць паўднёва-заходні мусонны сезон, а ў кастрычніку і лістападзе назіраецца пост-сезон мусонаў.
У перыяд з чэрвеня па верасень паўднёва-захаднія мусонныя дажджы льюць на горад. Максімальная гадавая колькасць ападкаў за ўсю гісторыю склала 3452 мм для 1954 года. Самая высокая колькасць ападкаў, якая была зафіксавана ў адзін дзень склала 944 мм ад 26 ліпеня 2005 года.
Сярэднегадавая тэмпература складае 27,2 °C, а сярэдняя гадавая колькасць ападкаў 2167 мм. Для Айленд-Сіці сярэдняя максімальная тэмпература складае 31,2 °C, у той час як сярэдняя мінімальная тэмпература складае 23,7 °C.
СМІ
У Мумбаі выдаюцца газеты на англійскай («Таймс оф Індыя», «Міддэй», «Афтанун», «Эйша Эйдж», «Эканоміка Таймс», «Індыян Экспрэс»), бенгальскай, тамільскай мовах, на мовах маратхі, хіндзі. У горадзе працуюць тэлевізійныя каналы (больш за 100 на розных мовах), радыёстанцыі (8 станцый вяшчаюць у FM-дыяпазоне і 3 у АМ).
Спорт
Крыкет — самы папулярны від спорту ў горадзе, у яго гуляюць многія жыхары. Горад мае два міжнародных стадыёна для гульні ў крыкет — «Ванкхід» і «Брабурн». Футбол — другі па папулярнасці від спорту. Штогод праводзіцца Мумбайскі марафон.
У горадзе культывуюцца хакей на траве, тэніс, бадмінтон, більярд, гольф, настольны тэніс, рэгбі. Развіты конны спорт, уладкоўваюцца дэрбі. Валейбол і баскетбол развіваецца галоўным чынам у школах.
Пясчанка (прыток Сажа)
Апісанне
Даўжыня ракі 18 км. Плошча вадазбору 126 км². Пачынаецца ў напрамку на поўнач ад вёскі Кабіна Гара. Упадае ў Сож прыкладна за 2,7 км на поўдзень ад вёскі Рудня. Рэчышча Пясчанкі каналізаванае амаль на ўсім працягу.
Тамільская мова
Тамільская мова (там. தமிழ்) — самая паўднёвая з дравідыйскіх моў. На ёй гаворыць насельніцтва паўднёвай Індыі, пачынаючы ад паўночнай пагранічнай рысы (дзе заканчваецца тэлугу), якая праходзіць на некалькі міль на поўнач ад Чэнаі, і да мыса Комарын на поўдні, гэта значыць амаль ўся паўднёвая аканечнасць Індыі, за выключэннем нешырокай паласы па яе заходнім беразе, занятай роднаснай дравідыйскай мовай малаялам. Акрамя таго, па-тамільску гаворыць насельніцтва паўночнай палавіны Цэйлона.
Маючы багатую 2300-гадовую гісторыю, тамільская мова лічыцца класічнай мовай.
Тамільская мова з’яўляецца афіцыйнай у Індыі (штат Тамілнад), Шры-Ланцы, Сінгапуры. У Малайзіі на тамільскай мове гаворыць частка індускага насельніцтва. Таксама на ёй гавораць на поўдні Кеніі.
У беларускай мове ёсць запазычанне з тамільскай — «катамаран» (கட்டு மரம்), што ў перакладзе значыць «звязаныя бярвенні».
Агульная колькасць носьбітаў каля 70 млн чалавек.
Код 8
«Код 8» (Code 8) ― амерыкана-канадскі кароткаметражны навукова-фантастычны баявік 2016 года рэжысёра Джэфа Чана, сцэнарый напісаны ў суаўтарстве Чана з Крысам Парэ. З, і  у галоўных ролях фільм быў разгорнуты ў поўнаметражны праект пад назвай «».
Фільм уяўляе сабой футурыстычнае бачанне, дзеянне якога адбываецца ў свеце, дзе 4 % насельніцтва нараджаюцца з нейкімі звышнатуральнымі здольнасцямі. Замест таго, каб быць супергероямі-мільярдэрамі, большасць «спецыялістаў» жыве ў галечы і звяртаецца да злачынстваў, прымушаючы паліцыю станавіцца больш мілітарызаванай.
Вячаслаў Гажан
Вячаслаў Гажан (, Грыманкаўцы, Брычэнскі раён, Малдаўская ССР) — малдоўскі баксёр, майстар міжнароднага класа, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2008 года, чэмпіён Еўропы 2011 года.
Біяграфія
Боксам займаецца з 11 гадоў пад кіраўніцтвам трэнера Петру Кадука.
Сярэбраны прызёр Чэмпіянату Еўропы 2002 года ў мінімальнай вазе.
Сярэбраны прызёр Кубка свету 2008 года ў Маскве.
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года ў Пекіне прынёс зборнай Малдовы адзіны медаль, заваяваўшы бронзу ў вагавай катэгорыі да 54 кілаграм.
Бронза Гажана на пекінскай Алімпіядзе прынесла яму ў 2008 годзе перамогу ў намінацыі «Спартсмен года Малдовы», якая заснавана Асацыяцыяй спартыўнай прэсы Малдавіі.
Агулам правёў 180 баёў, з іх у 163 здабыў перамогі. 8-разовы чэмпіён Малдовы, пераможац і прызёр многіх міжнародных турніраў.
За заслугі ўзнагароджаны ўрадавай узнагародай Малдовы — ордэнам «Глорыя Муній».
Lacrimosa (рэквіем)
Lacrimosa — гэта частка «Dies Irae», секвенцыі ў рэквіеме. Яе тэкст на лацінскай мове паходзіць ад 18-й і 19-й стансаў секвенцыі. Многія кампазітары паклалі тэкст на музыку. Сярод іх Моцарт, Берліёз і Вердзі.
Ярцаўскі раён
Ярцаўскі раён (Я́рцевский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у цэнтральнай частцы Смаленскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Ярцава.
Раён размешчаны ў цэнтральнай частцы Смаленскай вобласці. Мяжуе з Духаўшчынскім, Кардымаўскім, Сафонаўскім, Дарагабужскім і Холм-Жыркоўскім раёнамі. Плошча тэрыторыі — 1.618,93 км². Асноўныя рэкі раёна: Вопь і Дняпро.
NGC 6116
NGC 6116 (іншыя абазначэнні — UGC 10336, MCG 6-36-21, ZWG 196.32, KUG 1617+352, PGC 57800) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Электрычны патэнцыял
Электрычны патэнцыял вызначаецца як адносіна патэнцыяльнай энергіі электрычнага зараду да велічыні гэтага зараду:
Адзінкай вымярэння электрычнага патэнцыялу з’яўляецца Вольт (В).
Сувязь патэнцыяла з напружанасцю
Каб перамясціць зарад
q
на адлегласць
dx
(уздоўж восі
x
) трэба, пераадольваючы электрычнае поле, выканаць работу
Адсюль
Робячы аналагічныя вывады для восей
y
і
z
Lacrimosa (значэнні)
Lacrimosa — шматзначны тэрмін:
Электрычны патэнцыял
Сувязь патэнцыяла з напружанасцю
, атрымаем:
або
Напружанасць, такім чынам, вызначаецца градыентам патэнцыялу. Праекцыя вектара напружанасці у даным напрамку колькасна роўная скорасці змянення патэнцыялу ў гэтым напрамку. Напрамак вектара напружанасці адпавядае напрамку найхутчэйшага зніжэння патэнцыялу.
Ласіцкі
Ласіцкі — прозвішча.
Акулы
Аку́лы (Selachimorpha), надатрад храстковых рыб, які ўключае восем атрадаў, дваццаць сямействаў і каля 350 відаў. Прадстаўнікі надатраду шырока распаўсюджаны ва ўсіх марах і акіянах, сустракаюцца таксама прэснаводныя акулы. Большасць відаў адносіцца да так званых сапраўдных драпежнікаў, асобныя віды (у прыватнасці, кітовая і гіганцкая акулы) харчуюцца планктонам.
Апісанне
Жаберныя шчыліны размешчаны галоўным чынам на баках цела. Пярэдні край груднога плаўніка не прымацаваны да бакавой паверхні галавы, анальны плаўнік прысутнічае або адсутнічае, палоўкі пояса груднога плаўніка не злучаюцца на спінным баку цела.
Аксана Сяргееўна Куніцкая
Аксана Сяргееўна Куніцкая — беларускі педагог, кандыдат педагагічных навук (2020), дацэнт.
Біяграфія
У 1996 годзе скончыла з «адзнакай» БДПУ імя М. Танка па спецыяльнасці педагогіка і псіхалогія дашкольная і замежная мова, прысвоена кваліфікацыя выкладчыка нямецкай мовы, метадыста дашкольнай педагогікі і псіхалогіі.
У 1996—1997 гадах — сакратар-перакладчык у прадстаўніцтве Прамыслова-гандлёвай палаты г. Бона ў г. Мінску.
У 2008 годзе скончыла з «адзнакай» факультэт перападрыхтоўкі спецыялістаў адукацыі Інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў БДПУ, вячэрняе аддзяленне, прысвоена кваліфікацыя выкладчыка англійскай мовы.
З 1997 па 2009 гады з’яўлялася старшым выкладчыкам кафедры сучасных еўрапейскіх моў БДПУ. З 2009 па 2014 гады з’яўлялася намеснікам дэкана па вучэбнай працы факультэта сацыяльна-педагагічных тэхналогій БДПУ.
У 2017 годзе завяршыла навучанне ў аспірантуры ў форме суіскальніцтва па кафедры сацыяльнай педагогікі БДПУ. 24 верасня 2019 года абараніла кандыдацкую дысертацыю на суісканне навуковай ступені кандыдата педагагічных навук па спецыяльнасці 13.00.01 — агульная педагогіка, гісторыя педагогікі і адукацыі па тэме «Сацыяльна-педагагічная падтрымка студэнтаў першага курса ў працэсе адаптацыі да адукацыйнай асяроддзі ўстановы вышэйшай адукацыі»
З чэрвеня 2020 года кіруе кафедрай сацыяльнай педагогікі факультэта сацыяльна-педагагічных тэхналогій БДПУ.
Сям’я
У шлюбе з Уладзімірам Куніцкім, кандыдатам гістарычных навук, дацэнтам кафедры ўсеагульнай гісторыі і методыкі выкладання гісторыі БДПУ.
Вістарына
Вістарына (Vistarino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1393 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 155 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 27010. Тэлефонны код — 0382.
Віктар Каваленка
Віктар Каваленка:
Дыэлектрычная пранікальнасць
Дыэлектры́чная праніка́льнасць — фізічная велічыня, якая характарызуе дыэлектрычныя ўласцівасці асяроддзя, здольнасць дыэлектрычнага асяроддзя падаўляць электрычнае поле.
Паказвае, у колькі разоў напружанасць электрычнага поля ўнутры аднароднага дыэлектрыка менш за напружанасць электрычнага поля ў вакууме. Дыэлектрычная пранікальнасць вакуума роўная 1. Дыэлектрычная пранікальнасць любога іншага асяроддзя перавышае 1.
Велічыня дыэлектрычнай пранікальнасці залежыць ад тыпу рэчыва, знешніх умоў (тэмпература, ціск і інш.). У пераменным электрычным полі дыэлектрычная пранікальнасць залежыць таксама ад яго частаты.
Гернгут
Гернгут (Herrnhut, Ochranow, Ochranov) — горад у саксонскай акрузе Гёрліц, на паўднёвым схіле Гутсберга. Насельніцтва — [{num|4963}} чалавекі (2010). Гернгут заснаваны ў 1722 годзе дзякуючы Нікалаусу Людвігу Цынцэндорфу.
Ёнас Яблонскіс
Біяграфія
Вучыўся ў гімназіі ў Марыямпале і ў Маскоўскім універсітэце, дзе скончыў аддзяленне класічнай філалогіі (1885). Цікавасць да літоўскай мовы абудзіўся пад уплывам П. Ф. Фартунатава і Ф. Я. Корша.
За дачыненне да літоўскага нацыянальна-патрыятычнага руху высылаўся ў 1902 годзе ў Пскоў. У 1904—1905 гадах працаваў у рэдакцыі літоўскай газеты «Вільняўс жынёс» («Vilniaus žinios»), затым у рэдакцыі газеты «Ліетувос укінінкас». У пачатку Першай сусветнай вайны разам са школай быў эвакуіраваны ў Веліж. У 1915—1918 гадах выкладаў у гімназіі ў Варонежы.
З 1919 года жыў у Каўнасе. У 1922—1926 гадах выкладаў у Каўнаскім Літоўскім універсітэце. Пахаваны на Пятрашунскіх могілках у Каўнасе.
Дзейнасць
У газетах і часопісах «Аўшра», «Варпас», «Ліетувос жынёс», «Вайрас» і іншых публікаваў артыкулы па пытаннях мовы і культуры літоўскай гаворкі, на тэмы грамадскага жыцця і літаратуры, таксама рэцэнзіі кніг. Яблонскіс падкрэсліваў асаблівую ролю адукацыі і школы ў палітычным і культурным жыцці народа, змагаўся за нацыянальную літоўскую школу, агульную бясплатнае пачатковая адукацыя для ўсіх, за рознабаковае адукацыю дарослых і да таго падобнае. Стварыў шэраг падручнікаў літоўскай мовы для школ розных ступеняў.
Распрацоўваў нормы літоўскай літаратурнай мовы, адыграўшы важную ролю ў яго фарміраванні і ў пераходзе да яе ад дыялектных формаў літоўскай літаратуры. Рэдагаваў творы пісьменніц Юліі Жамайце, Габрыеле Пяткявічайце-Біце, пісьменніка Ёнаса Білюнаса, надаўшы ім кананічны выгляд. Перакладаў (часткова разам з вучнямі) навукова-папулярную і асветніцкую літаратуру, мастацкія творы. Сярод іх байкі І. А. Крылова, «Кентэрвільскі прывід» Оскара Уайльда,.
Карыстаўся псеўданімам Rygiškių Jonas.
Памяць
У горадзе Марыямпале (на паўднёвым захадзе Літвы, сёмым па колькасці жыхароў) пастаўлены помнік.
Сям’я
Сын — вядомы літоўскі гісторык, прафесар, акадэмік Канстанцінас Яблонскіс.
Іспанская лесвіца
Іспанскія прыступкі — грандыёзная барочная лесвіца ў Рыме. Складаецца з 138 прыступак, якія вядуць з Іспанскай плошчы (Piazza di Spagna) да размешчанай на вяршыні ўзгорка Пінча царквы Трыніта-дэі-Монці. Афіцыйная назва лесвіцы, Scalinata di Trinita dei Monti (г.зн. лесвіца да Трыніта-дэі-Монці), не мае нічога агульнага з Іспаніяй, але ў народзе прыжылася назва менавіта «Іспанская лесвіца».
Заступнікамі царквы Трыніта дэі Монці былі каралі Францыі, а на Іспанскай плошчы знаходзілася прадстаўніцтва іх блізкіх сваякоў, каралёў Іспаніі. Французскі дыпламат Эцьен Геф’е палічыў, што неабходна звязаць гэтыя два пункты лесвіцай, і ў сваім завяшчанні пакінуў 20 тысяч скуда на выкананне гэтага каласальнага праекта.
У 1717 г. нарэшце быў праведзены конкурс, які выйграў малавядомы архітэктар Франчэска дэ Санкціс. Будаўнічыя працы працягваліся з 1723 па 1725 гг. Ад статуі караля над Вечным горадам адмовіліся, а ў скульптурным убранні лесвіцы геральдычныя лілеі Бурбонаў тактоўна сумясцілі з сімваламі папскай улады (арол і карона).
Каля падножжа Іспанскай лесвіцы размешчана аднайменная плошча з фантанам у выглядзе лодачкі «Баркача» (Barcaccia, 1627—29, арх. Берніні-бацька). Будынак справа ад лесвіцы характэрны тым, што ў ім памёр англійскі паэт Джон Кітс.
Піяніна (Дзяржынскі раён)
Піяні́на (, Пионино) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Вертнікаўскага сельсавета.
Пачынкаўскі раён (Смаленская вобласць)
Пачынкаўскі раён (Почи́нковский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у цэнтральнай частцы Смаленскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Пачынак, знаходзіцца за 52 км ад Смаленска. Насельніцтва раёна на 1 студзеня 2020 года — 29 061 чал.
Пачынкаўскі раён размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы Смаленскай вобласці. Мяжуе на паўночным захадзе са Смаленскім, на захадзе з Манастыршчынскім, на паўднёвым захадзе з Хіславіцкім, на поўдні з Шумяцкім, на паўднёвым усходзе з Рослаўльскім, на ўсходзе з Ельнінскім, на паўночным усходзе з Глінкаўскім, на поўначы з Кардымаўскім раёнамі Смаленскай вобласці.
Цэнтральная і ўсходняя частка раёна ляжыць на Смаленска-Маскоўскім узвышшы, паўночная і паўднёвая — у Верхне-Дняпроўскай і Сожска-Асцёрскай нізінах.
Іосіф Васілевіч Матрунчык
Іосіф Васільевіч Матрунчык (1903—1945) — гвардыі падпалкоўнік Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі, удзельнік савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай войнаў, Герой Савецкага Саюза (1940).
Крылоў (Буда-Кашалёўскі раён)
Крыло́ў (, Крылов) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Іосіф Васілевіч Матрунчык
Біяграфія
Іосіф Матрунчык нарадзіўся 21 студзеня 1903 года ў вёсцы Кайкава (цяпер — Мінскі раён Мінскай вобласці Беларусі). Пасля заканчэння шасці класаў школы працаваў батраком, чорнарабочым. У лістападзе 1925 года Матрунчык быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1932 годзе ён скончыў Арэнбургскую ваенную авіяцыйную школу летназаў, у 1934 годзе — Барысаглебскую ваенную авіяцыйную школу лётчыкаў.
Удзельнічаў у баях савецка-фінскай вайны, будучы камандзірам эскадрыллі 18-га хуткаснага бамбардыровачнага авіяпалка 15-й арміі. За час вайны здзейсніў 59 баявых вылетаў на бамбардзіроўку вялікіх колькасцяў фінскай баявой тэхнікі і жывой сілы, нанёсшы суперніку вялікія страты.
Крылоў (Буда-Кашалёўскі раён)
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі вуліцы. Забудова драўляная сядзібнага тыпу.
Іосіф Васілевіч Матрунчык
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 20 мая 1940 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях» капітан Іосіф Матрунчык быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 338.
Крылоў (Буда-Кашалёўскі раён)
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1931 годзе жыхары мястэчка ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 14 двароў, 5 жыхароў вёскі загінулі на фронце. У складзе саўгаса «Чабатовічы» (цэнтр — вёска Чабатовічы). Да 18 студзеня 1965 года пасёлак уваходзіў у склад Смычкоўскага сельсавета.
Іосіф Васілевіч Матрунчык
Біяграфія
Загінуў 9 мая 1945 года, падарваўшыся на. Пахаваны ў горадзе Піла Вялікапольскага ваяводства Польшчы.
Быў узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, медалямі.
Адольф Генрых Лір
Адольф Генрых Лір (—) — нямецкі мастак-пейзажыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гернгуце 21 мая 1826 года. Быў сынам ювеліра з Мекленбурга. У 15 гадоў ён выказаў жаданне стаць мастаком, але яго бацька запярэчыў гэтай ідэі, адправіўшы яго замест гэтага ў будаўнічыя рамесныя школы ў Цытау і Дрэздэн. У 1846 годзе ён быў узнагароджаны малым сярэбраным медалём за праект жылога дома для акадэмічнай выстаўкі. Пасля гэтага яго прынялі ў майстэрню Готфрыда Земпера. У 1848 годзе, неўзабаве пасля смерці бацькі, яму была дадзена магчымасць пад кіраўніцтвам архітэктара Мельхіёра Беры ў Базелі спраектаваць столі для будынка музея.
Воінскія званні Рэспублікі Беларусь
У Рэспубліцы Беларусь устаноўлены два віды воінскіх званняў — вайсковыя і карабельныя (прысвойваюцца вайскоўцам рачных падраздзяленняў Памежнай службы).
Адольф Генрых Лір
Біяграфія
Аднак архітэктурная дзейнасць не задавальняла яго і па рэкамендацыі мастака Зайферта ў кастрычніку 1849 года ён прыехаў у Мюнхен. Выпадковая сустрэча з Рычардам Цімерманам, якога ён ведаў яшчэ па Цітау, дапамагла яму пачаць вучыцца ў Акадэміі прыгожых мастацтваў. Неўзабаве ён паказаў сябе найлепшым вучнем Цімермана, і паміж імі завязаліся сяброўскія адносіны. Першапачаткова Лір не даваў агалосцы свае працы і прыцягнуў увагу толькі ў 1855 годзе карцінай «Dorfpartie bei Pabach» у Kunstverein München. У 1856 годзе ён быў абраны чальцом журы Лонданскай мастацкай выстаўкі.
Воінскія званні Рэспублікі Беларусь
Перад званнем вайскоўца, які праходзіць службу ў гвардзейскай воінскай часці, дадаецца слова «гвардыі», напрыклад «гвардыі сяржант». Воінскае званне афіцэра, які мае ваенна-уліковую спецыяльнасць і вышэйшую адукацыю юрыдычнага або медыцынскага (ветэрынарнага) профілю, дапаўняецца адпаведна словамі «юстыцыі» або «медыцынскай службы», напрыклад «лейтэнант юстыцыі», «маёр медыцынскай службы». Воінскае званне рэзервіста дапаўняецца словам «рэзерву», напрыклад «яфрэйтар рэзерву». Воінскае званне грамадзяніна, які знаходзіцца ў запасе або адстаўцы, дапаўняецца адпаведна словамі «запасу» або «у адстаўцы».
Адольф Генрых Лір
Біяграфія
У 1861 годзе ён здзейсніў сваю першую двухмесячную паездку ў Парыж, дзе ўпершыню пазнаёміўся з прадстаўнікамі барбізонскай школы — Русо, Каро, Дзюпрэ, Дыясам. Яна пацвердзіла яго ўпэўненасць у тым, што пейзажы павінны быць натуральнымі, факусавацца на агульным эфекце, а не на дэталях.
Воінскія званні Рэспублікі Беларусь
Склад вайскоўцаў
Адпаведна артыкулу 54 закона Рэспублікі Беларусь «Аб воінскім абавязку і воінскай службе» ва Узброеных Сілах і іншых вайсковых фарміраваннях існуюць наступныя рангі ваеннаслужачых і воінскія званні:
Адольф Генрых Лір
Біяграфія
У 1864 годзе ён вярнуўся ў Парыж, дзе капіраваў пейзажныя шэдэўры ў Луўры. Найбольшую ўвагу сярод французскіх мастакоў на яго аказаў Жуль Дзюпрэ, таму ён наведаў яго ў L’Isle-Adam зімой 1864/65 года. У наступным годзе ён здзейсніў трохмесячную паездку ў Англію, вярнуўшыся праз Гамбург, Мекленбург, Гернгут і Дрэздэн. У 1866 годзе ён паказаў выкананы ім «Вячэрні пейзаж у Мекленбургу», які выклікаў добрыя водгукі.
Воінскія званні Рэспублікі Беларусь
Парадак прысваення воінскіх званняў
Воінскія званні ў адпаведнасці з артыкулам 55 названага закона надаюцца: палкоўніка (капітана 1-га рангу) і вышэйшых афіцэраў -прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь; да падпалкоўніка (капітана 2-га рангу) уключна — службовымі асобамі ў адпаведнасці з іх кампетэнцыяй.
Адольф Генрых Лір
Біяграфія
У 1869 годзе ён удзельнічаў у міжнароднай мастацкай выстаўцы ў Мюнхене.
Воінскія званні Рэспублікі Беларусь
Парадак прысваення першага воінскага звання
Воінскае званне «радавы» прысвойваецца:
Першае воінскае званне сяржанцкага складу «малодшы сяржант» прысвойваецца:
Прысваенне чарговага воінскага звання
Чарговае воінскае званне прысвойваецца ваеннаслужачаму пасля заканчэння ўстаноўленага тэрміну выслугі ў папярэднім воінскім званні, калі ён займае пасаду, для якой штатам прадугледжана воінскае званне, роўнае або больш высокае, чым тое, якое прысвойваецца.
Для ваеннаслужачых складу «салдаты і сяржанты» ўстанаўлiваюцца наступныя тэрміны выслугі ў воінскіх званнях:
радавы - тры месяца;
малодшы сяржант - тры месяца;
сяржант - тры месяца;
старшы сяржант - тры месяца;
старшына - не ўстанаўліваецца.
Ваеннаслужачым, якія маюць воінскае званне «сяржант», «старшы сяржант», чарговае воінскае званне на адну прыступку вышэй прадугледжанага па займаемай штатнай пасадзе можа быць прысвоена ў парадку заахвочвання.
Воінскае званне «яфрэйтар» можа быць прысвоена радавому, які назначаны на пасаду, для якой штатам прадугледжана воінскае званне «яфрэйтар», а таксама ў парадку заахвочвання.