cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ліпеньская рэвалюцыя ў Егіпце
Далейшыя дзеянні рэвалюцыі егіпецкіх афіцэраў
7 верасня 1952 года генерал Махамед Нагіб сфарміраваў новы ўрад, што азначала ўжо фармальную перадачу дзяржаўнай улады ад прэм’ер-міністра Алі Махіра, прызначанага 23 ліпеня зрынутым каралём, у рукі «Свабодных афіцэраў». 9 верасня быў выдадзены закон аб аграрнай рэформе. Латыфундыі абмяжоўваліся 126 гектарамі. Астатнія землі канфіскоўваліся і размяркоўваліся паміж беззямельнымі і малазямельнымі сялянамі. Землі каралеўскага дому былі канфіскаваны без кампенсацыі. Таксама абмяжоўвалася зямельная рэнта. Егіпет пасля Ліпеньскай рэвалюцыі 1952 года прызнаў права суданскага народа на самавызначэнне.
15 студзеня адыбліся арышты па абвінавачванні ва ўдзеле ў змове афіцэраў артылерыі (сярод арыштаваных капітан Ахмед Хамруш). Насер уступіў у адкрыты канфлікт з егіпецкімі камуністамі і пачаў арышты членаў ХАДЭТУ — камуністычнай арганізацыі «Дэмакратычны рух за нацыянальнае вызваленне», яе армейскай секцыі. Член СРК Халед Махі эд-Дзін, які меў цесныя сувязі з членамі ХАДЭТУ, захаваў свае пазіцыі ў Савеце рэвалюцыйнага камандавання, у адрозненне ад іншага члена Савета — марксіста Юсефа Седыка, які прынцыпова падаў у адстаўку і быў адпраўлены ў эміграцыю. Карыстаючыся падтрымкай Насера, Махі эд-Дзін выступаў супраць смяротнага пакарання для арыштаваных пасля падзей 15 студзеня, незалежна ад таго, прытрымліваліся яны левых, ці правых поглядаў. Дзякуючы яго пазіцыі не было прыменена смяротнае пакаранне да артылерыйскіх афіцэраў, арыштаваным па абвінавачванні ў рэакцыйнай змове.
17 студзеня года Нагіб, як галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі, выдаў маніфест аб роспуску ўсіх палітычных партый, канфіскацыі іх фондаў і трохгадовым «пераходным перыядзе». 10 лютага была апублікавана часовая канстытуцыя Егіпта, якая павінна была дзейнічаць у пераходны перыяд.
Ключавыя пасады ва ўрадзе рэспублікі з лета 1953 занялі лідары «Свабодных афіцэраў». 18 чэрвеня ў краіне ўсталявана рэспубліка. Першым прэзідэнтам прызначаецца кіраўнік урада генерал-маёр Махамед Нагіб. Насер стаў намеснікам прэм’ер-міністра. Аднак адразу ж выявіліся супярэчнасці Насера з Нагібам. Гамаль выступаў супраць існавання парламента, генерал Нагіб — за.
25 лютага 1954 года Савет рэвалюцыйнага камандавання зняў прэзідэнта Егіпта генерала Нагіба з усіх пасад і ўзяў яго пад хатні арышт. Прэм’ер-міністрам быў прызначаны Насер. У пятніцу 26 лютага афіцэры кавалерыйскіх войскаў запатрабавалі неадкладнага вяртання Нагібу на яго пасады і «аднаўленні дэмакратыі». Спроба Насера, які стаў прэм’ер-міністрам, угаварыць іх прыняць палітычныя змены, не прывяла да поспеху, і ён з’ехаў з кавалерыйскіх казармаў на нараду Савета рэвалюцыйнага камандавання перакананым у непазбежнасці ваеннага перавароту, які вось-вось здзейсняць кавалерыйскія і бранятанкавыя часці.
Тым часам Халед Махі эд-Дзін праводзіў пятніцу як традыцыйны для мусульман выхадны і не падазраваў пра выступленне сваіх таварышаў па службе. Ахмед Хамруш: "«У будынку Савета рэвалюцыйнага камандавання Халед Махі эд-Дзін прыбыў пасля таго, як, вярнуўшыся дамоў з кінатэатра позна ўвечар, даведаўся, што яго выклікаюць у СРК. Члены СРК сядзелі з хмурнымі тварамі, і ў іх ён прачытаў непрыязнасць. Пра тое, што адбывалася ў кавалерыйскіх казармах, ён не падазраваў»." Але Насер прапанаваў вярнуць Нагіба і прызначыць Махі эд-Дзіна прэм’ер-міністрам, каб той прыняў тэрміновыя меры па аднаўленні канстытуцыйнага ладу ў Егіпце. Махі эд-Дзін стаў пратэставаць супраць сыходу ў адстаўку іншых членаў СРК, але Насер не змяніў рашэння. Абдэль Хакім Амер пагадзіўся застацца на пасадзе галоўнакамандуючага, а Камаль ад-Дзін Хусейн настойліва прасіў Махі эд-Дзіна «не ператвараць краіну ў камуністычную», пасля чаго Савет ухваліў прапановы Насера.
Рашэнне Савета рэвалюцыйнага камандавання, якое складалася з пяці пунктаў, ледзь не змяніла гісторыю Егіпта. Генерал Нагіб вяртаўся на пасаду прэзідэнта краіны, якая станавілася парламенцкай рэспублікай, Халед Махі эд-Дзін прызначаўся прэм’ер-міністрам, які фарміраваў пераходны ўрад на тэрмін у 6 месяцаў і праводзіў выбары ва Устаноўчы сход, СРК распускаўся, а яго члены вярталіся ў свае вайсковыя часці.
Досвіткам 27 лютага Насер і Махі эд-Дзін прывезлі дэкрэт СРК у кавалерыйскія казармы, дзе рашэнні былі сустрэты з непрытоеным захапленнем. Затым Халед Махі эд-Дзін разам з маёрам Шамсам Бадранам накіраваўся дамоў да Мухамеда Нагіба і паведаміў яму пра вяртанне на пасады.
Аднак так званы «другі эшалон» «Свабодных афіцэраў» не падтрымаў рашэнні аб вяртанні арміі ў казармы. Начальнік ваеннай паліцыі падпалкоўнік Ахмед Анвар, які меў уплыў у ваенна-паветраных сілах падпалкоўнікі Вагіх Абаза і Алі Сабры, капітаны Камаль Рыфаат (які стаў пасля віцэ-прэзідэнтам ААР), Хасан ат-Тухамі і іншыя паднялі свае часці і ўзялі пад кантроль сітуацыю ў Каіры. Узброеныя афіцэры запоўнілі штаб-кватэру СРК, двое з іх паспрабавалі напасці на Махі эд-Дзіна, калі той вярнуўся ад Нагіба, але яго абаранілі члены СРК Абдэль Хакім Амер і Гамаль Салем. Насупраць кавалерыйскіх казармаў, ужо заблакаваных мотамеханізаваным батальёнам, паставілі процітанкавыя гарматы, туды ж была накіравана паднятая Алі Сабры авіяцыя. Капітан Камаль Рыфаат па сваёй ініцыятыве арыштаваў прэзідэнта Нагіба і дэманстрацыйна даклаў пра гэта Амеру. Было зразумела, што ўчорашняе рашэнне Насера невыканальна.
Апоўдні 27 лютага члены распушчанага СРК сабраліся на нараду. На ёй Салах Салем, Гамаль Салем, Хасан Ібрагім, Камаль ад-Дзін Хусейн і Анвар Садат у адзін голас прапанавалі вывесці Халеда Махі эд-Дзіна са складу Савета і арыштаваць яго. Затым хтосьці прапанаваў саслаць яго ў Мерса-Матрух, Абдэль Хакім Амер прапанаваў высылку па-за межы Егіпта.
Толькі Абдэль Лаціф аль-Багдадзі заступіўся за Махі эд-Дзіна, заявіўшы: "«Халед не хаваў ад нас сваіх поглядаў. Пра тое, што яго погляды адрозніваюцца ад нашых, нам было вядома. Да таго ж ён падаваў у адстаўку, а мы яму ў гэтым адмовілі».". У дыскусію ўмяшаўся Насер, які перарваў абмеркаванне пытання сцвярджэннем, што справа не ў Халедзе Махі эд-Дзіне, а ў Нагібе.
Увечар таго ж дня Нагіб быў вернуты на пасаду прэзідэнта, а Махі эд-Дзін застаўся членам СРК, але па парадзе свайго стрыечнага брата Закарыі Махі эд-Дзіна да 5 сакавіка не паяўляўся ў Каіры.
8 сакавіка на пасаду прэм’ер-міністра пасля «12-дзённага інцыдэнту» быў вернуты прэзідэнт Махамед Нагіб. 25 сакавіка на пасяджэнні СРК Халед Махі эд-Дзін выступіў у абарону рашэнняў ад 5 сакавіка аб скліканні Устаноўчага сходу і запатрабаваў увесці новую структуру дэмакратыі. Пасля гэтага ён суправаджаў прэзідэнта Нагіба і караля Саудаўскай Аравіі Сауда ў іх паездцы ў Александрыю. Там, асцерагаючыся за сваю бяспеку, ён затрымаўся на некалькі дзён.
1 красавіка Насер звязаўся з Махі эд-Дзінам, пасля чаго той вярнуўся ў Каір і падаў у адстаўку, якую Насер неадкладна прыняў. (Іншая крыніца сцвярджае, што Махі эд-Дзін пакінуў склад СРК 9 сакавіка 1954 года). 18 красавіка 36-гадовы Гамаль Абдэль Насер быў прызначаны прэм’ер-міністрам. 14 лістапада 1954 года першы прэзідэнт Махамед Нагіб, які імкнуўся адрадзіць парламент і палітычныя партыі, а таксама абмежаваць ролю арміі ў палітычным жыцці краіны, быў адхілены ад улады і ўзяты пад хатні арышт. Фактычным кіраўніком краіны стаў Гамаль Абдэль Насер на пасадзе прэм’ер-міністра.
У 1954 годзе пасля няўдалага замаху членаў асацыяцыі Браты-мусульмане на Гамаля Абдэль Насера дзейнасць «Братоў-мусульман» у Егіпце была забаронена, некаторыя актывісты былі арыштаваны.
Міжнародныя наступствы
Першапачаткова новы ўрад захоўваў умераныя адносіны з краінамі Захаду, аднак нацыяналізацыя Егіптам Суэцкага канала прывяла да вайны з Францыяй і Вялікабрытаніяй, а таксама Ізраілем (Суэцкі крызіс). Гэта выклікала рэзкую крытыку як з Масквы, так і з Вашынгтона. Тым не менш, пазіцыя ЗША тлумачылася галоўным чынам нецярпімасцю да самастойнасці саюзнікаў па НАТА у пытаннях знешняй палітыкі, тады як савецкае кіраўніцтва бачыла ў Егіпце магутнага саюзніка і імкнулася ўсімі спосабамі падтрымаць Насера. Хрушчоў нават прыстрашыў нанясеннем ядзерных удараў па Парыжы і Лондане. У выніку ўрад Насера канчаткова заручыўся падтрымкай Савецкага Саюза.
Дзмітрый Васілевіч Цябут
Дзмітрый Васілевіч Цябут ( г., в. Пуканаўка Віцебскай вобласці — ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Аршанскі настаўніцкі інстытут (1939), курсы перападрыхтоўкі пры ЦК КПСС (1955—1956), вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС (завочна, у 1962).
Працоўную дзейнасць пачаў у верасні 1932 года настаўнікам Маласітнянскай няпоўнай сярэдняй школы, з 1934 па 1936 гады працаваў настаўнікам Шпакоўшчынскай няпоўнай сярэдняй школы Полацкага раёна Віцебскай вобласці.
У жніўні 1936 года прызначаецца загадчыкам Ветрынскага аддзела народнай адукацыі, дзе працаваў да 1940 года. У студзені 1940 года прызначаецца намеснікам загадчыка аддзела кадраў Ветрынскага райкама КПБ, дзе і працаваў да студзеня 1941 года. У студзені 1941 года абраны старшынёй Выканкама Ветрынскага раённага Савета народных дэпутатаў, дзе працаваў да чэрвеня 1941 года.
У жніўні 1941 года добраахвотна пайшоў у Чырвоную Армію. Да красавіка 1942 года ваяваў у частках 48-й стралковай брыгады на пасадзе палітрука роты. У красавіку 1942 г. па рашэнні ЦК ВКП (б) быў адкліканы з войска і накіраваны на падпольную работу на часова акупаваную тэрыторыю ў Ветрынскі раён, дзе працаваў сакратаром падпольнага райкама КПБ і камандаваў партызанскай брыгадай імя К. Я. Варашылава.
Пасля вызвалення тэрыторыі раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў з чэрвеня 1944 года па студзень 1950 года працаваў першым сакратаром Ветрынскага райкама КПБ. У перыяд з 1950 па 1954 гады працаваў другім, а затым першым сакратаром Полацкага абкама КПБ.
У маі 1961 года быў зацверджаны першым намеснікам, затым міністрам вытворчасці і нарыхтовак БССР, дзе працаваў да 1962 года.
У сувязі з ліквідацыяй сельскіх абкамаў партыі быў абраны і працаваў старшынёй выканкама Мінскага абласнога Савета народных дэпутатаў, дзе працаваў да чэрвеня 1975 года.
З лютага 1976 года і да апошніх дзён жыцця працаваў старшынёй рэвізійнай камісіі Кампартыі Беларусі. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР двух скліканняў, з'яўляўся намеснікам старшыні камісіі па будаўніцтве. Абіраўся таксама дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР сямі скліканняў.
Абіраўся членам ЦК Кампартыі Беларусі, быў дэлегатам чатырох з'ездаў КПСС і членам бюро Мінскага абкама КПБ.
Ірына Ігараўна Бельцюкова
Ірына Ігараўна Бельцюкова (нар., г. , Свярдлоўская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар. Жонка архітэктара Віктара Бельцюкова.
Біяграфія
Скончыла ў 1984 годзе Свярдлоўскі архітэктурны інстытут. Працавала у 1984—1987 і 1991—1997 гадах у праектным інстытуце «Гомельсельбудпраект»; у 1991—1997 гадах у Жлобінскай АКМ праектнага інстытута «Гомельграмадзянпраект»; з 1997 года ў ААТ «Інстытут „Гомельпраект“».
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2000 года.
Творчасць
Асноўныя працы: рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка ТАА «Лукойл-Комі» ў г. Усінску (2003, будаўніцтва ў 2005); 7-павярховы жылы дом па вул. Веткаўскай (2000, пабудаваны ў 2002), 9-павярховы жылы дом з маналітнага жалезабетону ў г. Гомелі (2005, пабудаваны ў 2007); рэканструкцыя вытворчага будынка пад гандлёвы цэнтр у г. Барысаве (2007—2009, будуецца); праект забудовы 18-га мікрараёна г. Гомеля (2007—2008, пабудаваны ў 2009, сааўтар С. А. Цішкевіч); праект забудовы жылога квартала «Рамонак» у г. Жлобіне (2000, сааўтары Л. А. Верхалат, В. У. Бельцюкоў, У. В. Свідуновіч); 7-9-павярховы жылы дом у г. Пратвіно Маскоўскай вобласці (2001, пабудаваны ў 2003); інтэр’еры адміністрацыйнага будынка УКДБ па Гомельскай вобласці па вул. Білецкага, 1 (2007—2008); офісны будынак у Шарамеццева 2 г. Хімкі Маскоўскай вобласці (эскізнае рашэнне, праект 2008).
Узнагароды
Узнагароджана медалём БСА «За адданасць архітэктуры і творчыя дасягненні» (2005). На Рэспубліканскім фестывалі архітэктуры ў г. Брэсце праект «Мытны тэрмінал „Гомель-СЭЗ“» быў прызнаны лепшым у намінацыі «Прамысловая архітэктура» (2001, у складзе аўтарскага калектыва). На 10-м рэспубліканскім аглядзе-конкурсе лепшых архітэктурных твораў года ў г. Мінску праект «2-павярховы 6-кватэрны блакаваны жылы дом для ААТ „Масдачтрэст“ у Сярэбраным Боры» перамог у намінацыі «Катэджы і дачныя домікі» (2002).
Шаўковая прамысловасць
Шаўковая прамысловасць — галіна тэкстыльнай прамысловасці па вырабе шаўковых тканін з натуральных і сінтэтычных валокнаў. Уключае коканаматальную, шоўкапрадзільную, круцільную, ткацкую, фарбавальна-аддзелачную вытворчасці. Найбольш развіта ў Японіі, ЗША, Кітаі, Італіі, Францыі, Вялікабрытаніі, Індыі.
Беларусь
На Беларусі ткацтва шаўковых тканін пачалося ў XVIII ст., калі на прывазной сыравіне працавала Слуцкая мануфактура шаўковых паясоў. З 1781 года дзейнічалі Шклоўская шаўкаткацкая мануфактура, у канцы XIX — пачатку XX ст. — Альбярцінская шоўкакруцільная фабрыка і Лахазвянская шоўкакруцільная фабрыка.
Сучасная шаўковая прамысловасць створана пасля Вялікай Айчыннай вайны. Найбольш буйныя прадпрыемствы шаўковай прамысловасці (2003): Віцебскі камбінат шаўковых тканін, Магілёўскае вытворчае аб'яднанне «Хімвалакно», Светлагорскае вытворчае аб'яднанне «Хімвалакно»; выпуск шаўковых тканін наладжаны на Магілёўскай стужкаткацкай фабрыцы, Кобрынскай прадзільна-ткацкай фабрыцы, Слонімскай тэкстыльнай фабрыцы і інш. Асноўная сыравіна (хімічныя валокны) для шаўковай прамысловасці вырабляецца на Беларусі. Выпушчана (2001) шаўковых тканін 36 491 тыс. пагонных метраў. Частка прадукцыі экспартуецца.
NGC 1940
NGC 1940 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC78) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ракітніцкі сельсавет
Ракі́тніцкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Ракітніца.
Утвораны 4 студзеня 1965 года як Пятровіцкі сельсавет у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Пятровічы ў складзе 8 населеных пунктаў (Булькова, Дзяглі, Задзерць, Замошаны, Пятровічы, Ракітніца, Стрыганец і Федзькавічы), якія ўваходзілі ў склад Рагозненскага сельсавета. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Жабінкаўскага раёна. 7 лютага 1972 года скасавана вёска Каралін. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 9 населеных пунктаў. 6 верасня 2000 года сельсавет перайменаваны ў Ракітніцкі, цэнтр перанесены ў вёску Ракітніца.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1645 чалавек, з іх 85,7 % — беларусы, 7,5 % — рускія, 5,4 % — украінцы.
Прылукы (Оўруцкі раён)
Прылукы (Прилу́ки) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Апалонія Ілірыйская
Апалонія (Ἀπολλωνία, ) — найбуйнейшы старажытнагрэчаскі порт у Ілірыі, заснаваны выхадцамі з Карынфа і Керкіры ў 588 г. да н.э. у краіне ілірыйскага племя таланціяў, на правым беразе ракі Аоя (цяпер В'ёса), прыблізна ў 10 км ад упадзення яе ў Адрыятычнае мора.
Размешчаны на заходнім канцы Эгнатыевай дарогі (Via Egnatia), горад гэты ў адзін і той жа час быў і гандлёвым цэнтрам, і крэпасцю. Арыстоцель прыводзіў яго як прыклад алігархічнага рэжыму: нашчадкі грэчаскіх пасяленцаў трымалі ў сваіх руках кіраванне калоніяй, населенай пераважна ілірыйцамі. Апалонія чаканіла ўласную манету і прадавала за мяжу ілірыйскіх рабоў. На зыходзе антычнасці Апалонія спусцела з-за забалочвання мясцовасці; мясцовыя жыхары перасяліліся ў суседні горад Влёра.
У першыя стагоддзі хрысціянства горад быў цэнтрам аднайменнай епархіі. У канцы III або пачатку IV стагоддзя ў горадзе пацярпеў за веру Ісаўр, прылічаны пазней да ліку святых.
Падчас Першай сусветнай вайны, калі Албанія была акупавана аўстрыйцамі, пачаліся першыя археалагічныя даследаванні; пасля заканчэнні вайны іх працягнула французская экспедыцыя Л. Рэя. На месцы Апалоніі выяўлены рэшткі храма VI ст. да н.э. і тэатра, брукаваныя вуліцы і мазаічныя падлогі; большая частка знаходак экспануецца ў Тыране.
У гонар Апалоніі названы астэроід 358 Apollonia, адкрыты ў 1893 годзе.
Андрэй Аркадзевіч Шпунт
Андрэй Аркадзевіч Шпунт (нар., Мінск) — беларускі гісторык, архівіст. Кандыдат гістарычных навук (2008). Сын вядомага беларускага рэстаўратара Аркадзя Шпунта.
Біяграфія
Скончыў у 1997 годзе БДУ. У 1989—1994 гадах супрацоўнік аддзела старажытнабеларускага мастацтва Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі. У 1996—1998 гадах супрацоўнік Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі (генеалагічныя даследаванні), у 1998—2000 гадах — вядучы спецыяліст Дзяржкамархіва (геральдыка і генеалогія).
Гарадышчэнскэ
Гарадышчэнскэ (Городи́щенське) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Андрэй Аркадзевіч Шпунт
Біяграфія
У 2008 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Перыядызацыя і класіфікацыя гарадской геральдыкі Беларусі». Навуковы супрацоўнік Навукова-даследчага інстытута Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
Аўтар шэрагу навуковых і папулярных публікацый па айчыннай ваеннай гісторыі і геральдыцы.
Аўтар зацверджаных праектаў гербаў Маладзечна, Заслаўя, Крупак, Акцябрскага (Рудабелка), Белаазёрска, Івянца і інш.
IC 4571
IC 4571 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўднёвы Трыкутнік.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кедронская даліна
Кедронская даліна (נחל קדרון, وادي الجوز) — даліна на ўсходнім баку Старога горада Іерусаліма, якая падзяляе Храмавую гару з Аліўнай гарой. Далей яна ідзе на ўсход праз Іўдзейскую пустыню, да Мёртвага мора, па змяншаючыся на 1200 метраў на працягу 30 кіламетраў. Паселішча Кедар, размешчанае на хрыбце над далінай, названае ў гонар даліны. Суседняе паселішча Вадзі аль-Джозі мае арабскую назву даліны. Стары Запавет называе даліну «Далінай Іясафата». Яна з’яўляецца ў яўрэйскіх эсхаталагічных прароцтвах, якія ўключаюць у сябе вяртанне Іллі, а затым прыход Месіі, вайну Гога і Магога, а таксама Судны Дзень.
Апісанне
Цэнтральная кропка адліку для Кедронскай даліны з’яўляецца месца Іерусаліма, багатага высечанымі грабніцамі. Гэтая вобласць, размешчаная на перыферыі вёскі Сільван, быў адным з галоўных могільнікаў Іерусаліма ў перыяд Другога Храма. Некаторыя з гэтых магільнікаў выкарыстоўваліся і пазней, як месца для пахавання або ў якасці месца прытулку для пустэльнікаў і манахаў, якія засялялі даліну Кедрон. Старажытныя грабніцы ў гэтым месцы прыцягнулі ўвагу старажытных падарожнікаў, у тым ліку Веньяміна Тудельскага.
Пастаяннай крыніцай блытаніны з’яўляецца той факт, што сучасная назва Кедронскай даліны ўжываецца да ўсёй даўжыні працяглай ваді, пачынаючы на поўнач ад Старога горада Іерусаліма, і заканчваючы Мёртвым морам, у той час як біблейскія назвы даліны, даліна Іясафата, Царская даліна адносяцца да пэўных частках даліны, размешчанай у непасрэднай блізкасці ад старажытнага Іерусаліма, але не да ўсёй ваді.
Паводле Старога Запавету цар Давыд ўцякаў праз даліну падчас паўстання Авесалома. Новы Запавет сведчыць, што Ісус Хрыстос шмат разоў праходзіў па даліне з Віфаніі ў Іерусалім і назад. У даліне размешчаны грабніца Авесалома, грабніцы сыноў Хезіра, Захарыі і Іясафата, а таксама шматлікія хрысціянскія святыя месцы, у тым ліку грабніца Багародзіцы і грабніца апостала Якава.
У Старым Запавеце згадваецца Іясафатава даліна — «даліна, у якой Бог будзе судзіць». Даліна фігуруе ў прароцтвах іудзейскай эсхаталогіі, згодна з якімі ў канцы вайны Гога і Магога народы будуць перанесены Богам у Іясафатаву даліну і асуджаныя за зло, прычыненую Ізраілю. Звычайна лічыцца, што пад гэтым імем маецца на ўвазе Кедронская даліна. Згодна з хрысціянскай эсхаталогіі, у даліне будзе праходзіць Страшны суд.
У 1989 годзе муніцыпалітэт Іерусаліма пачаў працу па развіцці вобласці. Пасля пашырэння вузкай вулачцы каля вёскі Сільван бульдозеры выявілі шэраг квадратных адтулін, высечаных у скале. Даследаваныя тры вялікія пячоры аказаліся часткай шырокага яўрэйскага могільніка перыяду Другога храма, пахаванні спыняецца ў 70 годзе нашай эры, калі Іерусалім быў заваяваны і Храм быў разбураны рымскімі легіёнамі.
Керала
Керала (Kerala) — штат на паўднёвым усходзе Індыі. Гранічыць са штатамі Тамілнад і Карнатака на поўначы і паўночным усходзе, абмываецца Індыйскім акіянам на захадзе і поўдні. Займае 21-е месца сярод штатаў па плошчы (38,8 км²) і 12-е па насельніцтву (31,8 млн чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Тхіруванантхапурам.
Гісторыя
Тэрыторыя заселеная з 10 ст. да н.э. продкамі сучасных дравідыйцаў. Знаходзілася пад палітычным і культурным уплывам імперыі Маур’яў. У XVI — XIX стст. частка дзяржавы Аракал. У 1815 г. далучана да тэрыторый Брытанскай Ост-Індскай кампаніі.
З 1947 г. у складзе Індыі. Самастойны штат з 1 лістапада 1956.
Палітыка
У штаце моцныя пазіцыі левых і левацэнтрысцкіх сіл: Камуністычнай партыі Індыі, Камуністычнай партыі Індыі (марксісцкай), Індыйскага нацыянальнага кангрэса. На выбарах 2006 97 месцаў у асамблеі штата са 140 атрымаў прокамуністычны Левы дэмакратычны фронт, астатнія дасталіся Аб’яднанаму дэмакратычнаму фронту (пад кіраўніцтвам ІНК).
Эканоміка
63 % ВУП штата забяспечвае сектар паслуг (турызм, банкі і фінансы, транспарт, сувязь), 17 % — сельская гаспадарка і рыбалоўства (2003).
Насельніцтва
Керала займае першае месца ў Індыі па ўзроўню пісьменнасці насельніцтва (звыш 90 %), што забяспечана, у асноўным, палітыкай, якую праводзяць камуністычныя ўрады штата. Акрамя таго, гэта адзіны штат Індыі, дзе жанчыны пераўзыходзяць па колькасці мужчын (гэта тлумачыцца высокай доляй хрысціян і мусульман).
Індуістаў 56 %, мусульман 25 %, хрысціян 19 %.
Афіцыйная мова — малаялам (блізкая да тамільскай мовы).
Турызм і славутасці
Керала — адна з найбольш папулярных сярод турыстаў частак Індыі. Трапічны клімат Малабарскага берага, пышная расліннасць, унікальная культура і традыцыі рэгіёна прыцягваюць велізарную колькасць наведвальнікаў з-за мяжы. Часопіс National Geographic Traveller назваў Кералу адным з «дзесяці райскіх куткоў свету» і адным з «50-ці месцаў, якія трэба наведаць у жыцці».
Да 1980-х гадоў Керала была практычна невядомая сярод турыстаў, асноўныя турыстычныя маршруты Індыі канцэнтраваліся тады на поўначы краіны. Дзяржаўная Карпарацыя па развіцці турызму ў Керале (Kerala Tourism Development Corporation) паклала аснову развіццю і росту турыстычнай індустрыі рэгіёна. У 2010 годзе штат наведала 0,66 млн замежных турыстаў. Галіна турызму становіцца важнай часткай эканомікі штата. Керала мае каля 550 км узбярэжжа Аравійскага мора, значную частку яго займаюць пясчаныя пляжы. Найбольш папулярныя сярод турыстаў пляжы ў гарадах Кавалам, Алепі, Варкала, Чэраі, Канур і інш. Турыстаў таксама прыцягваюць сістэмы лагун і азёр, якія працягнуліся ўздоўж узбярэжжа, а таксама прырода трапічных лясоў рэгіёна.
У штаце ёсць пасёлак названы ў гонар іракскага прэзідэнта — Садама Хусейна.
Караваеў
Караваеў — прозвішча.
Радчыці
Радчыці (Радчиці́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Зайчанка
Зайчанка — прозвішча.
Луніна (Пензенская вобласць)
Лу́ніна (Лу́нино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пензенскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лунінскага раёна.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны за 45 км на паўночны ўсход ад Пензы, на рацэ Шукша (прыток Суры). Чыгуначная станцыя Луніна Куйбышаўскай чыгункі на лініі Рузаеўка — Пенза.
Гісторыя
Населены пункт узнік на землях, якія атрымалі ў 1665 годзе пензенец, паручнік Восіп Іванавіч Лунін і падпалкоўнік Макар Мілеўскі. Першыя дзесяцігоддзі існавання называлася Архангельскім (па царкве). Да 1710 года (магчыма, у выніку абмену землямі) сяло падорана Іванырсаўскаму Чудаву манастыру, мела 60, у 1718 годзе — 75 двароў манастырскіх сялян. У 1717 годзе сяло спалена атрадам кубанскіх «татараў», забіта 4, узята ў палон 66 чалавек (у 1722 годзе адзін з іх вярнуўся з палону). У 1719 годзе — 34 двары. У 1723 годзе зафіксавана як вотчына Чудава прыпіснога Іванырсаўскага манастыра сяло Архангельскае (Луніна); у вёсцы царква ў імя Архістратыга Міхаіла і 34 двары сялян.
У 1938 годзе Луніна аднесена да катэгорыі пасёлкаў гарадскога тыпу.
Дулібы (Жыдачыўскі раён)
Дулібы (Дулі́би) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Кілабайт
Кілаба́йт (КБ, Кбайт) — адзінка вымярэння колькасці інфармацыі, роўная 1024 байтам.
Адам Дасюкевіч
Адам Дасюкевіч (, в. Капцэвічы Ашмянскага пав. Віленскай губ., цяпер Смаргонскі раён Гродзенскай вобл.  —, Паставы) — беларускі грамадскі дзеяч, журналіст, педагог.
Біяграфія
У 1933 годзе скончыў Віленскую беларускую гімназію. Затым вучыўся ў Віленскім універсітэце, быў сябрам Беларускага студэнцкага саюза (БСС). Адзін з лідараў студэнцкага руху другой паловы 1930-х. У 1936—1937 гадах — намеснік старшыні БСС, сябра рэдкалегіі часопіса «Студэнцкая думка». У 1937—1939 гадах — старшыня БСС. З верасня 1936 года да 1938 года рэдактар газеты «Беларуская крыніца» — органа Беларускай хрысціянскай дэмакратыі. Неаднаразова трапляў пад суд за вострыя публікацыі газеты. 19 красавіка 1938 года асуджаны на 6 месяцаў турмы з адтэрміноўкай на 2 гады. Сябра Беларускага нацыянальнага камітэта ў Вільні. 15 снежня 1939 года атрымаў дыплом інжынера аграноміі. У 1940 годзе віцэ-старшыня беларускай групы пры Літоўскім Чырвоным крыжы.
На пачатку фашысцкай акупацыі арыштаваны немцамі на Шаркаўшчыне паводле польскага даносу, але з дапамогай сваякоў вызвалены. Працаваў настаўнікам у мяст. Варапаева. З 1942 года — старшыня Пастаўскага павета. Прымаў удзел у беларускім нацыянальным падполлі. Расстраляны немцамі за невыкананне іх загаду.
Брас (легенда)
Брас — у беларускім фальклоры, князь ад імя якога паходзіць назва горада Браслава.
Змест падання
Быццам, у даўнія часы, у замку на гары пасярод азёр, жыў князь Дзвін. У яго была жонка Друка і дачка Дрыва, прыгожая, наравістая і ганарлівая. Усім жаніхам яна адмаўляла, урэшце да яе пасваталіся тры княжычы, па адным з варыянтаў падання, браты — Снуд, Ноў і Брас. Дрыва паставіла ім злачынную ўмову, што выйдзе за таго, хто заб'е двух астатніх. Снуд і Ноў робяць засаду на Браса, але памыляюцца і забіваюць яго слугу. Яны прыходзяць да князёўны, памятаючы умову, б'юцца паміж сабою і абодва гінуць. Брас жа адмаўляецца жаніцца на Дрыве, ведаючы яе злачыннасць. Дрыва ў крыўдзе выбягае з замка і топіцца ў возеры. Стары князь Дзвін і яго жонка Друка неўзабаве паміраюць, а Брас займае горад, княжа доўга і справядліва, яго імя і засталося ў назве горада — Браслаў.
Ад князя Дзвіна і княгіні Друкі быццам паходзяць назвы рэк Дзвіны і Друйкі, ад імёнаў княжны Дрывы і двух астатніх жаніхоў — назвы азёраў Дрывяты, Снуда і Навяты.
Інтэрпрэтацыя
Паданне з'яўляецца позняй спробай тлумачэння назваў геаграфічных аб'ектаў на аснове народнай этымалогіі. На праўдзе, назва Браслава, напэўна, можа паходзіць ад імя полацкага князя Брачыслава (1003—1044), які заснаваў горад у ХІ ст.
Іншая паданне прапануе іншае паходжанне назвы для ракі Дзвіны.
NGC 1941
NGC 1941 (іншае абазначэнне — ESO 85-EN79) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паперы Пандоры
Паперы Пандоры (Pandora Papers) — уцечка амаль 11,9 мільёна канфідэнцыйных дакументаў (якія змяшчаюць 2,9 тэрабайта даных), якія былі апублікаваныя Міжнародным кансорцыумам журналістаў-даследчыкаў (ICIJ), пачынаючы з 3 кастрычніка 2021 года. Інфармацыйныя арганізацыі ICIJ апісалі ўцечку дакументаў як самае маштабнае выкрыццё фінансавых таямніц, якое змяшчае дакументы, малюнкі, электронныя лісты і электронныя табліцы ад 14 кампаній фінансавых паслуг у краінах, уключаючы Панаму, Швейцарыю і ААЭ, праверыўшы папярэдні выпуск Панамскіх дакументаў у 2016 годзе, якія ўтрымлівалі 11,5 млн канфідэнцыйных дакументаў. Падчас публікацыі дакументаў ICIJ заявілі, што не паказваюць крыніцы звестак.
Паводле даных маштабнай уцечкі дакументаў Папер Пандоры, больш за 10 украінцаў хаваюць свае актывы ў Вялікабрытаніі праз афшорныя кампаніі, у прыватнасці, Уладзімір Зяленскі, Сяргей Шэфір, Генадзь Багалюбаў.
Беларусь
У дакументах была выяўлена афшорная кампанія Сяргея Шэймана (сын Віктара Шэймана, чыноўніка, блізкага да Лукашэнкі) і Аляксандра Зінгмана, якая праз брытанскага пасярэдніка валодала 70 % прадпрыемства па разведцы і здабычы золата ў Зімбабвэ. Сам Віктар Шэйман курыраваў адносіны з афрыканскімі краінамі, неаднаразова наведваў Зімбабвэ, пры гэтым асноўную выгаду ад беларуска-зімбабвійскіх здзелак атрымлівала афшорная кампанія Шэймана-малодшага.
Рудня (Ігнатпільскі сельсавет)
Рудня (Ру́дня) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ігнатпільскага сельсавета.
Гродзенскі раён
Гродзенскі раён  — адміністрацыйная адзінка на паўночным захадзе Гродзенскай вобласці. Плошча — 2,6 тыс.км², мяжуе з Рэспублікай Польшча (працягласць мяжы 68 км) і Літоўскай Рэспублікай (працягласць мяжы 32,8 км). Падзяляецца на 13 сельсаветаў. Адміністрацыйны цэнтр — горад Гродна. Утвораны 15 студзеня 1940 года.
Геаграфія
Плошча 2700 км² (1-е месца сярод раёнаў). Большая частка тэрыторыі раёна занята Нёманскай нізінай, на захадзе — Гродзенскае ўзвышша. Рэльеф — узгорыста-раўнінны. Пераважае вышыня 100—170 метраў над узроўнем мора. Самы высокі пункт — 247 метраў (каля аг. Капцёўка).
Карысныя выкапні: цагельныя гліны, торф, сілікатныя пяскі, мел, пясчана-гравійныя матэрыялы, сапрапель.
Сярэдняя тэмпература студзеня −5,1°С, ліпеня 18°С. Ападкаў выпадае 545 мм у год. Вегетацыйны перыяд — 199 сутак.
Асноўныя рэкі — Нёман і яго прытокі Свіслач, Ласосна, Чорная Ганча, Котра. Аўгустоўскі канал злучае раку Нёман з ракой Бебжа (басейн ракі Вісла). Іншыя рэкі: Баранава, Баярка, Гажанка, Горніца. На тэрыторыі раёна размешчаны азёры: Белае, Рыбніца, Малочнае, Кальніца, Вераўскае, Вензавец, Кавеня, Шлямы.
IC 4572
IC 4572 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гродзенскі раён
Геаграфія
На тэрыторыі раёна размешчаны заказнікі: ландшафтны — Азёры, біялагічныя — Гожаўскі і Сапоцкінскі. Помнікі прыроды: кангламерат пясчана-гравійна-галечны «Прынёманскі», геалагічныя агаленні Калодзежны Роў і Равец.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва раёна на 1 студзеня 2016 г. — 50,5 тыс.чалавек. г. Скідзель — 10,4 тыс. чалавек, г.п. Сапоцкін — 1,1 тыс.чалавек; гарадское насельніцтва — 11,5 тыс. чалавек, сельскае — 38,9 тыс.чалавек. Нацыянальны склад: беларусы — 56 %, палякі — 34 %, рускія — 7,8 %, іншыя нацыянальнасці — 2,2 %.
Гаспадарка
Агульная плошча сельгасугоддзяў складае 117 тыс. га, з іх асушаных 20,9 тыс. га. У раёне 12 калгасаў, 5 саўгасаў, 4 сельгаспрадпрыемствы, 4 птушкафабрыкі. Асноўныя галіны сельскай гаспадаркі: мяса-малочная жывёлагадоўля (буйная рагатая жывёла, свінагадоўля, конегадоўля), буракаводства, агародніцтва, вырошчваюць збожжавыя, кармавыя культуры, бульбу.
Гродзенскі раён на працягу 2013—2014 гг. займаў першае месца ў краіне па ўраджайнасці збожжавых і зернебабовых культур (73,9 цэнтнераў з гектара ў 2014 г.).
Прадпрыемствы: харчовай (Скідзельскі цукровы камбінат, вытворчасць мясных і агароднінных кансерваў, масла, сыру, крухмалу), дрэваапрацоўчай прамысловасці (мэбля, піламатэрыялы, сталярныя вырабы), паліўнай прамысловасці (торфабрыкет), вытворчасць будаўнічых матэрыялаў (кафля і жалезабетонныя вырабы).
На тэрыторыі раёна праходзяць чыгуначныя лініі Вільнюс — Гродна — Беласток (Польшча), Гродна — Масты, аўтадарогі ад Гродна на Беласток, Друскінінкай (Літва), Астрыну, Ліду, Вялікую Бераставіцу, Ваўкавыск.
Рэлігія
У раёне дзейнічаюць 46 рэлігійных суполак, якія зарэгістравалі свае статуты: 24 рымска-каталіцкіх, 18 — праваслаўных, таксама дзейнічаюць: суполка царквы Хрысціян Веры Евангельскай, царква Хрысціян Адвентыстаў Сёмага Дня, мусульманская рэлігійная суполка, Новаапостальская рэлігійная суполка.
У прыходах раёна працуюць 14 праваслаўных святароў, 18 ксяндзоў, 9 з іх грамадзяне Рэспублікі Польшча. На тэрыторыі раёна знаходзіцца 40 культавых будынкаў. Увесь час вывучаецца і аналізуецца канфесійная сітуацыя ў раёне, працэсы і з'явы, якія адбываюцца ў рэлігійнай сферы і нацыянальных супольнасцях.
Імельда Стонтан
Імельда Мэры Філамена Бернадэт Стонтан (Imelda Mary Philomena Bernadette Staunton, нар., ) — англійская актрыса і спявачка. Афіцэр (2006) і камандор (2016) ордэна Брытанскай імперыі.
Уладальніца чатырох брытанскіх тэатральных узнагарод Лоўрэнса Аліўе (3 узнагароды ў катэгорыі «Найлепшая жаночая роля ў мюзікле» і адна ў катэгорыі «Найлепшая актрыса другога плана ў п’есе») і кінапрэмій «BAFTA», Амерыканскай Гільдыі кінаакцёраў і Кубка Вольпі за найлепшае выкананне галоўнай жаночай ролі. Намінантка на прэмію Амерыканскай кінаакадэміі «Оскар» у катэгорыі «Найлепшая актрыса».
ЗіУ-10
ЗІУ-10 (таксама ЗІУ-683) — шарнірна-сучленены трохвосевы варыянт расійскага тралейбуса ЗіУ-9. Першыя эксперыментальныя ўзоры былі пабудаваныя ў 1978 годзе. У 1986 годзе завод імя Урыцкага асвоіў выпуск шарнірна-сучлененага трохвосевага тралейбуса асабліва вялікай умяшчальнасці ЗІУ-683Б з тырыстарна-імпульснай сістэмай кіравання (ТІСУ), якая дазваляе эканоміць да 25 % электраэнергіі. У далейшым гэтая мадэль была мадэрнізаваная і ў цяперашні час выпускаюцца мадыфікацыі як з ТІСУ, так і з рэастатна-кантактарнай сістэмай кіравання (РКСУ). Эксплуатуецца ў многіх гарадах СНД.
Гісторыя стварэння
Першыя сучлененыя машыны ЗІУ-10 пачалі з’яўляцца на заводзе імя Урыцкага ў 1978 годзе. Яго прататыпам стаў яшчэ адзін вядомы 24-метровы тралейбус СВАРЗ ТС, які вырабляўся ў Маскве ў 1960-х і меў высокую пасажыраўмяшчальнасць да 300 і больш чалавек. На той момант эксплуатаваліся мадэлі ЗіУ-682 (ЗіУ-9), якія і сталі асновай для сучлененых 683-х мадэляў. Першы выпушчаны ЗіУ-683 тэсціравалі ў Саратаве і Энгельсе, дзе быў сабраны, у 1980 годзе быў адпраўлены для эксплуатацыі ў Маскву. Спачатку гэты тралейбус не моцна вылучаўся на фоне найноўшых або серыйных выпускаў, меў грувасткі рэастатна-кантактарную сістэму кіравання электрабсталяваннем і разганяўся да 45 км/ч. У 1982 была выпушчаная дапрацаваны машына з тырыстарна-імпульснай сістэмай кіравання (ТІСУ), але з-за праблем з кіраваннем яна была адпраўлена таму на завод. Першы ЗіУ-10 прапрацаваў 9 гадоў да 1987 года. З 1986 г. наладжана серыйная вытворчасць мадэляў ЗіУ-683, аснашчаных рухавікамі завода «Дынама». З канца 1980-х ЗіУ перайшоў на выпуск мадыфікацыі ЗіУ-683БОО з ТІСУ. Рэастатна-кантактарныя тралейбусы ЗіУ-683В01 ўтрымліваліся да 1995 года. З пачаткам 1991 г. ЗіУ-683 у розных мадыфікацыях пачалі экспартавацца на Балканы, Польшчу, Украіну і іншыя краіны СНД, таксама ў Грэцыю і нават у Аргентыну. Прыпынак у вытворчасці пачаўся ў 1992 г. з распадам СССР. У 1993 годзе пачалі з’яўляцца выпускі ЗІУ-6205, якія мелі шэраг дапаўненняў і мадыфікацый.
У 2002 годзе Энгельскі Завод імя Урыцкага быў перайменаваны ў ЗАТ «ТРОЛЗА», а выпуск мадэляў з назвамі ЗіУ быў канчаткова згорнуты. Замена мадэлі ЗіУ-683 пад назвай ЗіУ-6205 была пакінутая: яе значна мадэрнізавалі новымі хадавымі часткамі і больш моцным кузавам, прысвоіў ёй індэкс TROLZA 6205, таму часта гэтая мадэль фігуравала як ЗІУ-6205. Мадэль ЗІУ-682, якая стала кароткім аналагам сучлененага тралейбуса, таксама была мадэрнізаваная і ўведзена ў эксплуатацыю пад назвай TROLZA 5264.
У Беларусі
Першыя такія тралейбусы з’явіліся ў Мінску ў 1993 годзе. Усяго было закуплена пяць тралейбусаў ЗІУ-683В01.
Рудкіўці (Жыдачыўскі раён)
Рудкіўці (Ру́дківці) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Нацыянальны ўніверсітэт біярэсурсаў і прыродакарыстання Украіны
Нацыянальны ўніверсітэт біярэсурсаў і прыродакарыстання Украіны — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова аграрна-тэхнічнага профілю са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Гісторыя
Гісторыя вучэльні бярэ свой пачатак ад сельскагаспадарчага аддзялення, якое было адкрыта 30 верасня 1898 года ў Кіеўскім політэхнічным інстытуце і трансфармавалася ў 1918 годзе ў сельскагаспадарчы (агранамічны) факультэт. На базе гэтага факультэта ў 1922 годзе ў структуры КПІ быў створаны Кіеўскі сельскагаспадарчы інстытут, які з 1923 года стаў самастойнай вышэйшай навучальнай установай. У 1930-1934 гадах на базе Кіеўскага сельскагаспадарчага інстытута сфармаваліся і пачалі сваю дзейнасць Кіеўскі агранамічны інстытут, Кіеўскі інстытут механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі, Кіеўскі аграінжынерні інстытут цукровай прамысловасці і Аграэканамічны інстытут, пасля рэарганізаваны ў самастойныя навукова-даследчыя інстытуты і факультэты.
У 1930 годзе лясны факультэт Харкаўскага сельскагаспадарчага інстытута аб'ядналі з лесаінжынерным факультэтам Кіеўскага сельскагаспадарчага інстытута - у выніку ўтварыўся Украінскі лесатэхнічны інстытут, які ў гэтым жа годзе быў рэарганізаваны ў Кіеўскі лесагаспадарчы інстытут. У 1954 годзе Кіеўскі сельскагаспадарчы інстытут быў аб'яднаны з Украінскім лесагаспадарчых інстытутам у адзіную навучальную ўстанову — Украінскую ордэна Працоўнага Чырвонага сцяга сельскагаспадарчую акадэмію. У 1956-1962 гадах Украінская сельскагаспадарчая акадэмія ўваходзіла ў склад Украінскай акадэміі сельскагаспадарчых навук як яе вучэбная частка. У 1957 годзе ў яе структуру ўведзены Кіеўскі ветэрынарны інстытут, які бярэ свой пачатак з ветэрынарнага факультэта КПІ, вылучанага ў 1921 годзе ў самастойную вышэйшую навучальную ўстанову — Кіеўскі ветэрынарна-заатэхнічны інстытут, ад якога ў 1930 годзе аддзяліўся Кіеўскі ветэрынарны інстытут. З 1962 года Украінская сельскагаспадарчая акадэмія перайшла ў падпарадкаванне Міністэрства сельскай гаспадаркі СССР.
NGC 1942
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Аляксандравіч Басюк
Іван Аляксандравіч Басюк (нар., в. Гаравічы, , Гродзенская вобласць) — беларускі гісторык.
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт Архангельскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя М. В. Ламаносава (1972), аспірантуру Інстытута гісторыі, філалогіі і філасофіі Сібірскага аддзялення АН СССР (1981, г. Новасібірск), у 1982 г. тамжа абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Станаўленне і развіццё сацыялістычнага быту рабочых Заходняй Сібіры ў завершальны перыяд сацыялістычнай рэканструкцыі народнай гаспадаркі СССР 1933—1937 гг.». Служыў у сістэме ВНУ Узроеных сіл СССР. З 1987 г. працуе ў ГрДУ. Дацэнт (2005). У 2005 г. абараніў у ІГ НАНБ доктарскую дысертацыю па тэме «Заходняя асобая ваенная акруга — Заходні фронт напярэдадні і ў пачатковы перыяд Вялікай Айчыннай вайны». Прафесар (2007) па спецыяльнасці «Гісторыя». З 2008 г. — на кафедры гісторыі дзяржавы і права.
Навуковая дзейнасць
Аўтар каля 100 навуковых прац, у т.л. 3 манаграфіі (1 у суаўтарстве), 6 вучэбных дапаможнікаў (4 у суаўтарстве).
Узнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства адкукацыі Рэспублікі Беларусь (2008).
Рудня (Руднянскі сельсавет, Оўруцкі раён)
Рудня (Ру́дня) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны центр Руднянскага сельсавета.
Крупляны
Крупля́ны (, Крупляны) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Маўчадскага сельсавета. Размешчана за 40 км на захад ад Баранавіч, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Міцкевічы на лініі Баранавічы—Ліда. Насельніцтва 35 жыхароў, 23 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
Пад 1631 і 1632 гг. маёнтак Круплі ўпамінаецца ў дакументах Віленскага цэнтральнага архіва.
У 1886 годзе сяло ў Люшнеўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні, дзейнічала царква.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Моўчадскай гміне Слонімскага павета. Побач з вёскай знаходзіўся фальварак Крушыны.
З 1939 года ў БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне. З 12 кастрычніка 1940 года да 16 ліпеня 1954 года цэнтр Круплянскага сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 6 вяскоўцаў.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Кам’янэ (Жыдачыўскі раён)
Кам’янэ (Кам'яне́) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Рыгор Іванавіч Спольнік
Рыгор Іванавіч Спольнік (нар., Белгародская вобласць — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
У 1926—1928 гадах праходзіў тэрміновую службу ў шэрагах Чырвонай Арміі. Другі раз быў прызваны ў чэрвені 1941 года.
Улетку 1943 года ваяваў на Варонежскім фронце, прымаў удзел у Курскай бітве, дзе ўдзельнічаў у абарончых баях на паўднёвай частцы Курскай дугі. Удзельнічаў у Белгародска-Харкаўскай аперацыі, вызваленні Левабярэжнай Украіны.
З лістапада 1943 года па сакавік 1944 года ўдзельнічаў у абарончых, а затым наступальных баях на тэрыторыі Пскоўскай вобласці.
Асабліва вызначыўся падчас правядзення Віцебска-Аршанскай аперацыі, як складовай часткі Беларускай наступальнай аперацыі «Баграціён».
24 чэрвеня 1944 года на чале свайго аддзялення пад агнём у ліку першых пераправіўся на левы бераг ракі Заходняя Дзвіна ў раёне вёскі Мамойкі Бешанковіцкага раёна. Пры абароне плацдарма памёр у баі.
Пахаваны ў брацкай магіле гарадскога пасёлка Бешанковічы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1944 года быў удастоены высокага звання — Герой Савецкага Саюза.
Чарны Острыў (вёска)
Чарны Острыў (Чорний О́стрів) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Сэмэны
Сэмэны (Семе́ни) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Зінчанка
Зінчанка — прозвішча.
Сэлэзіўка
Сэлэзіўка (Селезі́вка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сламет
Сламет — другі па вышыні стратавулкан у Інданезіі і вострава Ява. Актыўны вулкан. Вышыня вяршыні 3430 метраў. Складаецца з базальту. Пры розных вывяржэннях, з’яўляецца возера розных памераў у кратары, звычайна пры 5 бальнай шкале вывяржэння, апошні раз гэта было ў 2003 годзе. Вядомыя вывяржэнні: 1919, 1933, 1947, 1955, 1978, 1986, 1999, 2003, 2005, 2006, 2007, 2009.
NGC 1943
NGC 1943 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC114) — эмісійная туманнасць з рассеяным скопішчам у сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ліптаўскі Мікулаш
Ліптаўскі Мікулаш (да 1952 года — Liptovský Svätý Mikuláš (Ліптаўскі Святы Мікулаш) Liptau-Sankt-Nikolaus; Liptószentmiklós) — горад у паўночнай Славакіі, на рацэ Ваг. Мікулаш знаходзіцца ў гістарычным рэгіёне Ліптаў, каля Нізкіх Татраў.
Гісторыя
Ліптаўскі Мікулаш упершыню згадваецца ў 1286 годзе, з XIV ст. горад набывае вялікае эканамічнае значэнне, асабліва з 1677 года, калі яно становіцца цэнтрам Ліптаву. Да 1918 года горад прыналежыў Каралеўству Венгрыі. У XIX ст. Ліптоўскі Мікулаш лічыўся цэнтрам славацкага нацыянальнага руху.
У цяперашні час Ліптаўскі Мікулаш з’яўляецца важным прамысловым цэнтрам паўночнай Славакіі.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2001 года, насельніцтва горада склала 33 тыс. чалавек. 94,07 % з іх — славакі, 2,3 % цыганы, 2,1 % чэхі і 0,28 % венгры. 34,48 % насельніцтва горада адносяць сябе да каталікоў, 32,26 % не прылічылі сябе ні да адной канфесіі і 26,85 % назвалі сябе лютэранамі.
Полазы
Полазы (Coluber) — род змей сямейства.
Склад роду неаднаразова пераглядаўся, раней у яго склад ўключалі многія віды, якія адносяцца цяпер да іншых родаў. У прыватнасці гэта адносіцца да відаў, якія сустракаюцца на тэрыторыі былога СССР:, , , , , , што адлюстравана ў савецкай літаратуры.
Віды
У цяперашні час у склад роду ўключаюць 24 віды:
IC 4573
IC 4573 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Слановая косць
Слановая косць — каштоўны, моцны, аднародны, белы з жоўтым адценнем матэрыял для выраба прадметаў раскошы, звычайна з біўняў сланоў.
Добра апрацоўваецца разцом і паліруецца. Захоўваецца тэндэнцыя да памяншэння выкарыстання гэтага матэрыялу, так, што ён выкарыстоўваецца для вырабу толькі дробных рэчаў і упрыгожванняў. Экспартуецца з Афрыкі і Індыі.
Янка Хвораст
Я́нка (Іван Ма́ркавіч) Хво́раст (, в. Кацёлкі, цяпер у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці — ) — беларускі танцоўшчык, балетмайстар, збіральнік беларускага харэаграфічнага фальклору. Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР (1977). Стрыечны брат Рыгора Шырмы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кацёлкі Пружанскага павета Гродзенскай губерні (Расійская імперыя). яго маці, Захвея Васільеўна (у дзявоцтве Шырма, 1875 - 1944), паспрыяла росту таленту Рыгора Шырмы, які пачаў запісваць народныя песні менавіта ад сваёй цёткі па бацьку.
Пачатковую адукацыю атрымаў у царкоўнапрыходскім вучылішчы ў роднай вёсцы, дзе закончыў тры класы. У 1923 паступіў у чацвёрты клас гімназіі імя А. Міцкевіча ў Пружанах, дзе зблізіўся са старэйшым стрыечным братам Р. Шырмам, які пачынаў у Пружанах сваю культурніцкую працу. У 1926 Шырма пераязджае ў Вільню, следам за ім едзе Янка Хвораст.
З 1926 ён працягваў вучобу ў Віленскай беларускай гімназіі, дзе ўдзельнічаў у гуртках, тэатральных пастаноўках, спяваў у хоры пад кіраўніцтвам Рыгора Шырмы і распачаў творчую дзейнасць як саліст танцавальнай групы хору славянскай песні (1928). У 1929 паступіў на філалагічны факультэт Віленскага ўніверсітэта, дзе быў адным з кіраўнікоў музычна-драматычнай секцыі Беларускага студэнцкага саюза, браў актыўны ўдзел у дзейнасці Таварыства прыяцеляў беларусаведы. Адначасова вучыўся ў прыватнай школе балетнага майстэрства. У 1935 годзе, атрымаўшы дыплом магістра філасофіі, цягам трох гадоў не мог уладкавацца на працу з-за свайго беларускага паходжання, праваслаўнага веравызнання і спачування адраджэнцкаму руху. Толькі ў 1938 уладкаваўся на працу настаўнікам польскай і лацінскай моў, псіхалогіі і логікі ў Вілейскай гімназіі імя Генрыка Сянкевіча.