cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Акцябрскі сельсавет (Крупскі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Заборскі сельсавет у складзе Чарэйскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Забор’е. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чарэйскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Крупскага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе Халопеніцкага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 26 жніўня 1959 года да сельсавета далучана частка тэрыторыі скасаванага Дубоўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: вёскі Гузовіна, Дубы, Запуткі, Стральцы, Тапарышча, Язбы і пасёлак Язбы). З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Крупскага раёна. 5 мая 1962 года ў склад сельсавета з Абчугскага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў (вёскі Журавы, Кутавец, Луцішча, Лютыя, Мальцы, Прудзіны, Слабада, Смародзінка, Шарнева, Шкорнеўка, пасёлкі Кірава і Шарнева), наўзамен у склад Абчугскага сельсавета пералічаны 10 населеных пунктаў (вёскі Асечана, Бобрык, Бяляны, Забарочча, Забор’е, Касянічы, Клубынічы, Краснавінка, Харытанцы і Чараёўка), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Лютыя, сельсавет перайменаваны ў Акцябрскі. 28 ліпеня 1966 года ў склад сельсавета з Вялікахальнявіцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Вялікі Каменец, Дакучына, Дуброўка, Старожышча і Худава), у склад Бобрскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Журавы, Кутавец, Луцішча, Прудзіны, Слабада, Смародзінка, Шарнева, Шкорнеўка, пасёлкі Кірава і Шарнева), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Прошыка. 14 верасня 1972 года ў склад сельсавета з Вялікахальнявіцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Высокае, Калодніца, Малінаўка і Малыя Хальнявічы), са складу Абчугскага сельсавета — 3 населеныя пункты (вёскі Забарочча, Харытанцы і Чараёўка). 9 красавіка 2013 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Калодніца. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Абчугскага сельсавета (26 населеных пунктаў: аграгарадок Абчуга, вёскі Асечана, Астроўкі, Бобрык, Дзяньгубка, Журавы, Забор’е, Калыбанава, Кастрычнік, Касянічы, Кіявец, Клубынічы, Краснавінка, Кутавец, Лагі, Ламское, Луцішча, Прудзіны, Слабада, Смародзінка, Хватынка, Шарнева, Шарпілаўка, Шкорнеўка, пасёлкі Кірава і Шарнева). 31 снежня 2013 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Прошыка. 20 верасня 2021 года скасавана вёска Калыбанава.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (20 населеных пунктаў) — 953 чалавекі, з іх 97,2 % — беларусы, 2,5 % — рускія, 0,3 % — украінцы.
Жанатлек (Акмолінская вобласць)
Жанатлек — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі ім.Сакена. Код КАТА — 115673300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 157 чалавек (90 мужчын і 67 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 117 чалавек (63 мужчыны і 54 жанчыны).
Віталь Васілевіч Скурко
Віталь Васілевіч Скурко́ ( — ) — вучоны ў галіне механікі і педагог, кандыдат тэхнічных навук (1968), прафесар (1993).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Ойцінава (Валожынскі раён, Мінская вобласць Беларусі). У 1956 годзе скончыў горна-механічны факультэт (тарфяны) Беларускага політэхнічнага інстытута. У 1956—1973 гадах працаваў інжынерам-канструктарам, галоўным канструктарам, галоўны механікам аддзела механізацыі, намеснікам галоўнага інжынера па навукова-даследчай рабоце ў Беларускім комплексным праектна-тэхналагічным і канструктарска-даследчым інстытуце тарфяной прамысловасці (Белдзіпраторф). У 1966 годзе скончыў аспірантуру пры Інстытуце торфу Акадэміі навук БССР. З 1973 года В. В. Скурко працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі старшым выкладчыкам на кафедры інжынернай графікі, пасаду загадчыка якой займаў у 1975—2000 гадах.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па механізацыі здабычы торфу, удасканаленню методыкі выкладання начартальнай геаметрыі і інжынернай графікі ў вышэйшых навучальных установах радыёэлектроннага профілю. Шэраг машын і механізмаў, створаных пад кіраўніцтвам В. В. Скурко, укаранёныя ў прамысловасці. Прымаў удзел у ВДНГ СССР. Мае 7 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходствы.
Сярод апублікаванга:
Пудра
Склад
Склад: тальк, вокіс цынка, дыаксід тытана, каалін.
Новаанінскі
Новаанінскі (Новоаннинский) - горад (з 1956 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Новаанінскага раёна Валгаградскай вобласці. Насельніцтва 18,9 тыс. чалавек (2005).
Пудра
Склад
Шырока распаўсюджаныя пудры белага, ружовага, жаўтлявага (рашэль), жаўтлява-ружовага колераў, а таксама колеру загару і персіка. Для афарбоўвання пудры ўжываюць фарбавальнікі неарганічныя (сіена, жалезааксідныя пігменты жоўты і чырвоны і інш.), арганічныя (эазін, лак чырвоны ЖБ, фарбы касметычныя), мінеральнага і сінтэтычнага паходжання. Каб пудра мела прыемны пах, у яе дадаюць водарнікі.
Новаанінскі
Горад размешчаны на левым беразе ракі Бузулук (басейн Дона), за 254 км ад Валгаграда.
Прадпрыемствы: завод электрамедыцынскай апаратуры, асфальтабетонны завод, ліцейна-механічны завод, цагельня, аўтарамонтны завод, мелькрупакамбинат, масласыраробчы камбінат, мясаптушкакамбінат.
Спіс аб’ектаў PGC (1841001—1842000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1841001—1842000)
Фёдар Карыбутавіч
Фёдар Карыбутавіч (каля 1390 — пасля 1440) — князь з роду Карыбутавічаў.
Сын Карыбута Альгердавіча. Упамінаецца з 1422. У бітве пад Вількамірам змагаўся на баку Свідрыгайлы, трапіў у палон. Генеалагічная традыцыя канца 16-17 ст. лічыла яго родапачынальнікам князёў Збаражскіх і Вішнявецкіх, у сувязі з чым іх радавы герб меў назву «Карыбут». Аднак звесткі пра сыноў Фёдара адсутнічаюць. Меў дачок, з іх Васіліса была жонкай кн. Льва Талочкі, Марыя — кн. Фёдара Варатынскага, Ганна каля 1445 выйшла замуж за Пятра Мантыгірда, аддаўшы ў пасаг бацькоўскі маёнтак Лоск.
У пачатку 20 ст. Ю. Пузына распачаў доўгачасовую дыскусію аб тоеснасці Фёдара Карыбутавіча князю Федку Несвіцкаму, уласна продку Збаражскіх і Вішнявецкіх. Гэтая легендарная тоеснасць была адкінутая генеолагамі 19 ст., аднак пасля публікацый Пузыны зноў атрымала некаторую колькасць прыхільнікаў.
Сокал-шулёнак
Сокал-шулёнак, Кобчык, Сакол-жулёнак (Falco vespertinus) — від драпежных птушак роду сокалаў.
Апісанне
Дробны сокал, прапорцыямі і паводзінамі падобны да пустальгі, але шырыня крылаў у яго меньшая. Даўжыня птушкі 28-33 см, даўжыня крыла 23-35 см, размах крылаў 65-77 см, маса 130—197 г. Дзюба кароткая, адносна слабая. Самец цёмна-шызы (амаль чорны) з цагляна-чырвоным нізам жывата, і падвастоўем і «штанамі». Самка вохрыстая з шэрымі з папярочнай палоскай спінай, крыламі і хвастом, падоўжнымі стракацінамі на бруху, чорнымі вусамі. Маладыя птушкі бураватыя з бялявым нізам у падоўжных стракацінамі. Лапы, васковіца і кола вакол вачэй у птушак чырвоныя або аранжавыя, у маладых — жоўтыя. Кіпцюры бялёса-бурыя.
Экалогія
Харчуецца амаль выключна буйнымі насякомымі — стракозамі, жукамі, конікамі і інш. Зрэдку ловіць дробных грызуноў, яшчарак. З птушак палюе, у асноўным, на вераб’ёў, але можа загнаць і больш вялікую птушку, як голуб. Палююць днём, насуперак лацінскай відавой назве «vespertinus» — «вячэрні». Гняздуюць у пакінутых гнёздах крумкачовых, часам у дуплах, нішах або норах. Можа ўтвараць калоніі да 100 пар. Прылятаюць з зімоўкі ў траўні, адлёт ранні (у жніўні). Размнажэнне позняе, што звязана з перыядам размнажэння саранчы і іншых буйных насякомых. Мігруюць, у адрозненне ад большасці сокалаў, зграямі.
Ілья Апанасавіч Папа-Афанасопула
Ілья́ Апана́савіч Па́па-Афанасо́пула (Илья Афанасьевич Папа-Афанасопуло; 1863 — пасля 1917) — рускі грамадскі дзеяч і палітык, член IV Дзяржаўнай думы ад Мінскай губерні, буйны землеўладальнік Заходняга края.
Біяграфія
Праваслаўны. З спадчынных дваран Палтаўскай губерні. Землеўладальнік Ровенскага павета Валынскай губерні (4499 дзесяцін), Мінскага павета Мінскай губерні (1600 дзесяцін) і Брэсцкага павета Гродзенскай губерні (5600 дзесяцін).
Скончыў Палтаўскі кадэцкі корпус і Цвярское кавалерыйскае вучылішча (1883), адкуль выпушчаны быў карнетам у 4-ы драгунскі Екацярынаслаўскі полк. У 1887 годзе залічыўся ў запас армейскай кавалерыі, а ў 1895 годзе выйшаў у адстаўку ў чыне паручніка.
У тым жа 1895 годзе быў выбраны ганаровым міравым суддзёй па Харольскім павеце Палтаўскай губерні, на гэтай пасадзе знаходзіўся да канца 1901 года, прычым на апошняе трохгоддзе быў выбраны аднагалосна. У 1901—1907 гадах быў земскім начальнікам 5-га ўчастку Пінскага павета Мінскай губерні, а ў 1907 годзе прызначаны быў пінскім павятовым маршалкам дваранства. У 1911 годзе быў узведзены ў камер-юнкеры, а ў 1913 годзе пакінуў пасаду маршалка дваранства і прылічыўся да МУС. У 1908 годзе быў выбраны ганаровым міравым суддзёй па Пінскім павеце, а з увядзеннем у Мінскай губерні выбарнага земства ў 1911 годзе — павятовым і губернскім гласным. У 1915 годзе быў выбраны старшынёй Пінскай павятовай земскай управы, а затым Валынскім губернскім маршалкам дваранства. Даслужыўся да чыну сапраўднага стацкага саветніка (1916), меў прыдворнае званне камергера.
Браціслава V (раён)
Браціслава V (Bratislava V) — раён Славакіі. Знаходзіцца на тэрыторыі Браціславы. У раён уваходзіць гарадскія часткі Яраўцэ, Петржалка, Русаўцэ, Чунава.
Ілья Апанасавіч Папа-Афанасопула
Біяграфія
Акрамя таго, быў ганаровым папячыцелем Мінскага жаночага духоўнага вучылішча, даглядальнікам Каладнянскага і Нечатаўскага народных вучылішчаў і папячыцелем Пінскай саборнай царкоўна-прыхадской школы. У 1900 годзе за заслугі, аказаныя царкоўна-прыхадскім школам, быў выбраны членам Пінскага павятовага аддзялення епархіяльнага вучылішчнага савета, а ў 1902 годзе Найсвяцейшым Сінодам быў узнагароджаны Бібліяй. За асаблівыя заслугі Найсвяцейшым Сінодам быў зацверджаны ў званні ганаровага папячыцеля ўсіх царкоўна-прыхадскіх школ Пінскага павета. У 1908 годзе быў удастоены падзякі імператрыцы Марыі Фёдараўны за дзейнасць па пасадзе папячыцеля Мінскага жаночага духоўнага вучылішча. Неаднаразова ганараваўся падазякамі ад папячыцеля Віленскай навучальнай акругі і Мінскага губернскага епархіяльнага вучылішчнага савета, прычым у 1911 годзе той жа савет пастанавіў змясціць партрэт Ільі Апанасавіча ва ўсіх царкоўна-прыхадскіх школах Пінскага павета.
Браціслава V (раён)
Статыстычныя звесткі
Нацыянальны склад:
Ілья Апанасавіч Папа-Афанасопула
Біяграфія
На выбарах у IV Дзяржаўную думу быў выбаршчыкам па Пінскім павеце ад з’езду землеўладальнікаў. 17 студзеня 1913 года на дадатковых выбарах быў выбраны замест У. А. Кадыгробава. Уваходзіў у фракцыю рускіх нацыяналістаў і ўмерана-правых (ФНУП), пасля яе расколу ў жніўні 1915 года — у групу прыхільнікаў П. М. Балашова. Быў членам камісій: па выкананні дзяржаўнага роспісу даходаў і расходаў, па гандлі і прамысловасці, аб народным здароўі, па рабочым пытанні.
Крупскі сельсавет
Кру́пскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крупскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Худаўцы.
Ілья Апанасавіч Папа-Афанасопула
Біяграфія
У жніўні 1917 года ўдзельнічаў у Дзяржаўнай нарадзе ў Маскве. Далейшы лёс невядомы.
Крупскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крупскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Крупкі. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі, з 18 чэрвеня 1927 года — у складзе Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крупскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 27 верасня 1938 года Крупкі атрымалі статус гарадскога пасёлка. Пасля вайны цэнтр сельсавета перанесены на станцыю Крупкі (пазней — пасёлак Крупскі). 5 мая 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Шэйкаўскага сельсавета (9 населеных пунктаў: Асінаўка, Зароўе, Лебедзева, Ніва, Новы Засценак, Панскае, Худаўцы, Шэйка і Юзафова), у склад Ігрушкаўскага сельсавета перададзена вёска Каменка. 31 сакавіка 1977 года ў склад сельсавета з Ігрушкаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Асінаўка, Барсучына, Буда, Ляды, Ротань, Скарадзіца і Студзёнка), у адміністрацыйнае падпарадкаванне Крупскага пассавета перададзены пасёлак Крупскі, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Худаўцы. 13 сакавіка 2008 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Ротань, 29 кастрычніка 2009 года вернуты ў аграгарадок Худаўцы. 8 верасня 2017 года ў склад сельсавета ўключаны пасёлак Крупскі, які знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Крупскага райвыканкама. 20 верасня 2021 года скасавана вёска Студзёнка.
Браціслава V (раён)
Статыстычныя звесткі
Канфесійны склад:
Крупскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2112 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы, 3,9 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Ілья Апанасавіч Папа-Афанасопула
Сям’я
У шлюбе з Наталляй Віктараўнай Радзянка, дачкой харольскага павятовага маршалка дваранства Віктара Уладзіміравіча Радзянкі (1836—1907). Іх сын :
NGC 3593
NGC 3593 (іншыя абазначэнні — UGC 6272, MCG 2-29-14, ZWG 67.40, IRAS11119+1305, PGC 34257) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдгар Код
Эдгар Франк «Тэд» Код (Edgar Frank Codd;  — ) — брытанскі навуковец, працы якога заклалі асновы тэорыі рэляцыйных баз даных. Працуючы ў кампаніі IBM, ён стварыў рэляцыйную мадэль даных. Ён таксама ўнёс істотны ўклад у іншыя галіны інфарматыкі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Портлендзе (Дорсет) у Англіі. Яго бацька быў вытворцам скуры, а яго маці была настаўніцай. Навучаўся матэматыцы і хіміі ў Оксфардскім універсітэце (Exeter College). У час Другой сусветнай вайны служыў пілотам у ваенна-паветраных сілах. У 1948 годзе пераехаў у Нью-Ёрк, каб працаваць у IBM як матэматык-праграміст.
У 1953 годзе, з-за пераследаў з боку сенатара Джозефа Мак-Карці, Код пераехаў у Атаву (Канада).
У 1960—1970-х гадах ён працаваў над сваімі тэорыямі захоўвання даных. У 1970 годзе выдаў працу «A Relational Model of Data for Large Shared Data Banks», якая лічыцца першай працай па рэляцыйнай мадэлі даных. Код працягнуў распрацоўваць і пашыраць рэляцыйную мадэль. У яго гонар названа адна з нармальных форм (нармальная форма Бойса — Кода).
У пачатку 1980-х гадоў рэляцыйная мадэль пачала ўваходзіць у моду. Змагаючыся з нядобрасумленнымі пастаўшчыкамі СКБД, якія сцвярджалі, што іх састарэлыя прадукты падтрымліваюць рэляцыйную тэхналогію, Код апублікаваў «12 правілаў Кода», якія апісваюць, што павінна змяшчаць рэляцыйная СКБД. Яго барацьба закранула мову SQL, якую Код лічыў няправільнай рэалізацыяй тэорыі. Гэта рабіла яго становішча ў IBM дастаткова цяжкім, бо тая пастаўляла прадукты, заснаваныя на SQL. Ён пакінуў IBM і арганізаваў разам з Крыстаферам Дэйтам і некалькімі іншымі людзьмі ўласную кансалтынгавую кампанію.
Код увёў у абарачэнне тэрмін OLAP і напісаў 12 законаў аналітычнай апрацоўкі даных. Ён таксама займаўся клеткавымі аўтаматамі.
Касметыка
Касметыка (ад κοςμητική — «які мае сілу прыводзіць у парадак» або «які валодае досведам дэкарыравання») — «вучэнне аб сродках і метадах паляпшэння знешнасці чалавека. Касметыкай таксама называюць сродкі і спосабы догляду за скурай, валасамі і пазногцямі, ужывальныя з мэтай паляпшэння знешнасці чалавека, а таксама рэчывы, якія прымяняюцца для надання свежасці і прыгажосці твару і цела».
Лейдэнскі ўніверсітэт
Універсітэт быў заснаваны ў 1575 годзе прынцам Вільгельмам Аранскім (Маўклівым), правадыром Нідэрландскай рэвалюцыі ў час Васьмідзесяцігадовай вайны. У XVII стагоддзі гэта быў найбуйнейшы цэнтр кальвінскай адукацыі ў Еўропе; з ім непарыўна звязаны імёны Гуга Гроцыя, Якаба Армінія, Іосіфа Скалігера, Германа Бургаве і Эльзевіраў.
Палкавая ўстанова
«Палкавая ўстанова» («Полковое учреждение»), праца рускага палкаводца А. У. Суворава, у якой выкладаецца сутнасць яго поглядаў на выхаванне і навучанне войскаў. Напісана ў 1764—1765 гадах, калі Сувораў быў камандзірам Суздальскага пяхотнага палка ў Новай Ладазе. «Палкавая ўстанова» складаецца з 6 раздзелаў:
Сваю сістэму навучання і выхаванні войскаў Сувораў паспяхова прадэманстраваў на вучэннях войскаў сталічнага гарнізона ў 1765 годзе, якія доўжыліся 7 дзён, выканаўшы ўсе пастаўленыя задачы. «Палкавая ўстанова» паказала сваю эфектыўнай для падрыхтоўкі войскаў і ў далейшым.
1787 год у гісторыі астраноміі
1787 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Гальшанскі сельсавет
Гальша́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2009 года вёска) Гальшаны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ашмянскага раёна Вілейскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Каменскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 2 снежня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Барунскага сельсавета, 23 сакавіка 1964 года — тэрыторыя скасаванага Доргішкаўскага сельсавета. У 1978 годзе ў склад Семярніцкага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў (вёскі Валовікі, Вялікае Поле, Дворышча, Доргішкі, Зноскі, Казлоўшчына, Маркінята, Міхайлоўшчына, Пашкішкі, хутары Барок, Крывуля і Паклева). 15 снежня 1997 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Семярніцкага сельсавета. 22 лістапада 2012 года скасаваны хутар Карлаўшчына.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2842 чалавекі, 93,2 % — беларусы, 4,8 % — палякі, 1,0 % — рускія.
Любашыўскі раён
Любашыўскі раён (Любашівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Любашыўка (Любашівка).
Насельніцтва раёна на года складае 30 627 чалавек, плошча — 1100 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 14 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 52 сяла.
Салейкі
Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сакскага сельсавета.
Караазек (Зерэндзінскі раён)
Караазек — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі ім.Сакена. Код КАТА — 115673400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 263 чалавекі (119 мужчын і 144 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 177 чалавек (83 мужчыны і 94 жанчыны).
Ізгародзішча
Назву Ізгаро́дзішча маюць:
Раманаўка (Ваўкавыскі раён)
Рама́наўка (, Романовка) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ізабелінскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з 1615 г., пражывалі 24 сям'і, 40 валок зямлі. У 1796 г. належала Юрыю Грабоўскаму, генералу войскаў ВКЛ. У 1836 г. прыватная вёска, 11 двароў, 102 жыхары, у 1914 г. 22 двары.
Выбітныя ўраджэнцы і жыхары
Радзіма Героя Савецкага Саюза М. І. Абрамчука.
Плоў
Плоў ( — polov; ош, палов; палоо, аш; ; palov; полу;palow; pilav; pilâv; пылав; plov, aş; пилаф) — складовая страва ў асноўным з рысу (тым не менш, сустракаюцца і іншыя варыянты крупяных складнікаў) і, як правіла, мяса ці рыбы, аднак і тут бываюць выключэнні.
Сквер Георгія Канстанцінавіча Жукава
Сквер Георгія Канстанцінавіча Жукава (сквер Георгия Константиновича Жукова) — сквер у Маскоўскім раёне Мінска. Мае форму твохвугольніка, тэрыторыя абмежавана вуліцамі Чыгуначнай, Мініна і праездам паміж імі. У скверы ўстаноўлены бюст Г. К. Жукава.
Рашэннем Мінскага гарадскога савета дэпутатаў ад 18 чэрвеня 2008 года скверу было нададзена імя чатыры разы Героя Савецкага Саюза, маршала Г. К. Жукава.
Малацкі (раён)
Малацкі (Malacky) — раён Славакіі. Знаходзіцца ў Браціслаўскім краі. Мяжуе з Аўстрыяй.
Статыстычныя звесткі
Нацыянальны склад:
Канфесійны склад:
Аляксандр Леанідавіч Кайданоўскі
Аляксандр Леанідавіч Кайданаўскі (Алекса́ндр Леони́дович Кайдано́вский;, Растоў-на-Доне, СССР — , , Расія) — савецкі і расійскі кінаакцёр, кінарэжысёр, сцэнарыст. Заслужаны дзеяч мастацтваў Расійскай Федэрацыі (1992).
Біяграфія
Аляксандр Кайданоўскі нарадзіўся 23 ліпеня 1946 года ў Растове-на-Доне. У 1960—1961 гадах вучыўся ў Днепрапятроўскім зварачным тэхнікуме імя Я. А. Патона. У 1965 годзе скончыў Растоўскае тэатральнае вучылішча (курс М. І. Бушнова). Паступіў у Школу-студыю МХАТ, але, правучыўшыся некалькі месяцаў, пайшоў адтуль.
У 1969 годзе скончыў Тэатральны інстытут імя Барыса Шчукіна. У 1969—1971 гадах працаваў у тэатры імя Я. Б. Вахтангава. Сам акцёр успамінаў: «Вахтангаўская „карпарацыя“ атруціла ўва мне любоў да тэатральнага жыцця: унутраныя ўзаемаадносіны ў тэатры заўсёды будуюцца на нейкіх агідных прынцыпах, на тым, што адным даводзіцца зневажаць іншых. Я чалавек, па сутнасці, вольны, мне не хацелася б ні кагосьці прыніжаць, ні аказацца прыніжаным. Таму з тэатра я сышоў. Якім чынам? Што робіць акцёр, калі яму не даюць іграць? Ён выпівае. І пару разоў я выпіў так грунтоўна, што ад мяне паспяшаліся пазбавіцца».
Потым працаваў у МХАТ і Тэатры на Малой Броннай. З 1973 года — служба ў войску (кавалерыйскі полк пры «Масфільме»). У 1982 годзе Кайданоўскі паступіў на Вышэйшыя курсы сцэнарыстаў і рэжысёраў у майстэрню Андрэя Таркоўскага, якую рэжысёр адкрыў ледзь не спецыяльна для яго. Аднак Таркоўскі неўзабаве эміграваў у Італію, таму давучваўся Кайданоўскі ў Сяргея Салаўёва. Скончыў курсы ў 1984 годзе.
Ужо знаходзячыся ў Італіі, Таркоўскі хацеў бачыць Кайданоўскага ў галоўнай ролі ў «Настальгіі», якая здымалася ў Італіі, але таго не выпусцілі з СССР.
У 1989 годзе Кайданоўскі выкладаў рэжысуру ў Тэатральным вучылішчы імя Б. В. Шчукіна. У 1992 годзе Аляксандру Кайданоўскаму было прысвоена ганаровае званне «Заслужаны дзеяч мастацтваў РФ». У 1994 годзе — член журы кінафестывалю ў Канах. У 1995 годзе вёў сцэнарную майстэрню на ВКСР.
Аляксандр Кайданоўскі памёр раніцай 3 снежня 1995 года ад трэцяга інфаркту ў пакоі сваёй маскоўскай камунальнай кватэры. Пахаваны на Кунцаўскіх могілках Масквы, участак 10.
Ютэрзен
Ю́тэрзен (Uetersen) - горад у зямлі Шлезвіг-Гольштэйн Германіі, за 30 км на паўночны захад ад Гамбурга. Горад вядомы як месца пачатку маскоўскага палёту Маціяса Руста (1987). Вядомыя выхадні з горада: Артур Друс, Франц Крукенберг, Дэтлеф Лінау.
Жазеф Жуст Скалігер
Жазеф Жуст (Іосіф Юстус) Скалігер (фр. Joseph Juste Scaliger, лац. Josephus Justus Scaliger; 5 жніўня 1540 — 21 студзеня 1609) — французскі гуманіст-філолаг, гісторык і воін, італьянец па паходжанні, адзін з заснавальнікаў сучаснай навуковай гістарычнай храналогіі, выдавец і каментатар антычных тэкстаў. Сын Юлія Цэзара Скалігера, унук картографа Бенедэта Бардонэ.
NGC 3594
NGC 3594 (іншыя абазначэнні — UGC 6286, MCG 9-19-22, ZWG 267.58, ZWG 268.11, NPM1G +55.0115, PGC 34374) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бітва пад Факшанамі (1789)
Бітва пад Факша́намі 21 ліпеня (1 жніўня) 1789, бітва паміж руска-аўстрыйскім войскам пад камандаваннем А. В. Суворава (25 тыс. чал.) і турэцкім войскам Асман-пашы (30 тыс. чал.) падчас руска-турэцкай вайны 1787—1792 гадоў.
Саюзнік Расіі ў вайне 1787—1792 гадоў, Аўстрыйская манархія, вылучыла для сумесных з рускімі баявых дзеянняў корпус пад камандаваннем фельдмаршала прынца Саксонскага Фрыдрыха Кобурга (18 тысяч чалавек), які стаяў ўздоўж ракі Сірэт. У задачу А. В. Суворава, які ўзначальваў 7-тысячную правафлангавую 3-ю дывізію ўваходзіла ўзаемадзеянне з гэтым корпусам. Яна размяшчалася паміж рэкамі Дубец і Сірет у раёне Бырлада. Турэцкі 30-тысячны корпус Асмана-пашы размяшчаўся ў лагеры ў раёне Факшан і ля пераправы праз раку Путна. Мэтай яго было разбіць сваіх супернікаў, прынца Кобургскага і Суворава паасобку.
Турэцкі план стаў вядомы Фрыдрыху Кобургу, які паслаў Сувораву дэпешу аб тым, што ў адзіночку ён не можа супрацьстаяць турэцкаму войску і просіць Суворава прыйсці да яго на дапамогу. Сувораў са сваім атрадам 16 (27) ліпеня неадкладна выступіў на злучэнне з саюзнікам. Яго атрад за 26 гадзін прайшоў 40 вёрст і злучыўся з аўстрыйцамі ўвечар 17 (28) ліпеня.
Пасля сутачнага адпачынку ў 3 гадзіны раніцы 19 (30) ліпеня аб’яднаны руска-аўстрыйскі атрад пад камандаваннем А. В. Суворава выступіў у паход, які доўжыўся ўвесь дзень, і на ноч спыніўся ў Марынешці. Высланы Суворавым выведывальны атрад у раёне ракі Путна сутыкнуўся з дазорным атрадам туркаў, якія рухаліся наперадзе асноўных сіл. Турэцкі атрад быў пабіты і панёс вялікія страты. Сустрэча з руска-аўстрыйскім атрадам стала поўнай нечаканасцю для турак, якія лічылі, што ім супрацьстаяць толькі аўстрыйцы.
У ноч з 20 (31) ліпеня на 21 ліпеня (1 жніўня) руска-аўстрыйскія войскі пераправіліся праз Путну і пачалі наступ на Факшаны, якія знаходзіліся ў 15 км, адбіваючы дробныя конныя атрады турак. Праз тры гадзіны пасля пачатку наступлення атакі турэцкай кавалерыі ўзмацніліся. Асноўная бітва пачалося ў 10 гадзін раніцы, калі туркі адкрылі артылерыйскі агонь па наступаючым рускім часцям. Рускім пушкарам неўзабаве атрымалася падавіць батарэі Асмана-пашы. Затым, у выніку коннай атакі правае крыло Асмана-пашы было змята і адцеснена на тысячу крокаў. Падчас далейшай атакі пяхотай турэцкія войскі адступілі. Частка з іх атулілася за сценамі манастыроў Святога Самуіла і Святога Іаана. Рускія войскі пасля артабстрэлу здолелі захапіць вялікую частку манастыра Святога Самуіла, пасля чаго туркі падарвалі парахавы склеп, што аднак, пацягнула толькі лёгкія раненні ў рускіх. Аўстрыйскія жа войскі тэм часам узялі манастыр Святога Іаана, паланіўшы 52 чалавека.
Карыбут (герб)
«Карыбу́т» — прыватнаўласніцкі герб у ВКЛ, якім карысталіся князі Збаражскія, Вішнявецкія, Парэцкія, Варанецкія і некаторыя шляхецкія роды.
Люксембург
Люксембу́рг (Lëtzebuerg, Luxembourg, Luxemburg), Вялі́кае Ге́рцагства Люксембу́рг (Groussherzogtum Lëtzebuerg, Grand-Duché de Luxembourg, Großherzogtum Luxemburg)— дзяржава у Заходняй Еўропе. Член Еўрапейскага саюза з 1957 г. Герцагства мяжуе з Бельгіяй, Германіяй і Францыяй. Назва паходзіць ад верхнянямецкага слова «lucilinburch» — «малы горад».
Карыбут (герб)
Гісторыя
Герб паходзіць ад пашыранай на прыватных пячатках ВКЛ выявы крыжа, часам крыж відазмяняўся дадаткам новых элементаў. На пячатцы кн. Федзькі Іванавіча Нясвіцкага пры дакументах 1434 змешчана выява крыжа з перакрэсленымі канцамі і маладзіком рагамі ўбок замест ніжняга канца крыжа. Яго ўнукі Сямён і Васіль Васілевіч Збаражскія на пячатках пры дакументах 1461 мелі вьювы простага крыжа з маладзіком рагамі ўніз і крыжа з перакрэсленымі канцамі, падобным маладзіком і 6-прамянёвай зоркай. Апошні варыянт замацаваўся ў 17 ст. як герб «Карыбут» (ад імя князя Карыбута, якога Вішнявецкія лічылі сваім родапачынальнікам). У час знаходжання на троне Рэчы Паспалітай Міхала Вішнявецкага (1669—1673) герб «Карыбут» ужываўся ў дзяржаўнай сімволіцы як элемент на вялікай і малой пячатках ВКЛ. Выява «Карыбута» разам з гербам Радзівілаў «Тромбы» змешчана на галоўным фасадзе Нясвіжскага палацу (яго будаўнік М. К. Радзівіл Сіротка быў жанаты з Э. Я. Вішнявецкай).
Люксембург
Гісторыя
У канцы VII ст. насельніцтва тэрыторыі сучаснага Люксембурга было хрышчона дзякуючы прападобнаму Віліброрду, які заснаваў там манастыр бенедыктаўцаў. У Сярэднявечча зямля ўваходзіць спачатку ў склад франкскага каралеўства Аўстразіі, потым у Свяшчэнную Рымскую імперыю, а пасля — у Латарынгію. У 963 годзе ён адтрымаў незалежнасць у выніку абмена стратэгічнымі тэрыторыямі. Справа ў тым, што на яго тэрыторыі змяшчаецца замак Лісілінбург (Маленькая крэпасць), які паклаў пачатак дзяржаве. На чале гэтага маленькага ўладання стаяў Зігфрыд. Яго нашчадкі крыху пашырылі сваі тэрыторыі дзякуючы войнам, палітычным шлюбам, спадчынам і дамовам. У 1060 годзе Конрад быў аб'яўлены першым графам Люксембурга. Яго прапраўнучка стала вядомай уладаркай Эрмезіндай, а яе праўнук Генрых VII, у сваю чаргу, быў імператарам Свяшчэннай Рымскай Імперыі з 1308 года. У 1354 графства Люксембург стала герцагствам. Але ў 1443 Елізавета Герліц, пляменіца імператара Св. Рымскай імперыі Сігізмунда, была вымушана саступіць гэта ўладанне Філіпу III, герцагу Бургундыі.
Карыбут (герб)
Апісанне
У блакітным полі выява сярэбранага крыжа з перакрэсленымі канцамі, замест ніжняга канца — залатыя маладзік рагамі ўніз і 6-прамянёвая зорка. Клейнод шляхецкага варыянта герба — над прылбіцай з каронай тры страусавыя пёры. Існуюць варыянты герба з чырвоным полем, залатым крыжам, 5 пёрамі і інш..
Люксембург
Гісторыя
У 1477 Люксембург перайшоў дынастыі Габсбургаў, а пад час падзела імперыі Карла V тэрыторыя апынулася пад уладай Іспаніі. Калі Нідэрланды пачалі паўстанне супраць Філіпа II, караля Іспаніі, Люксембург захоўваў нейтралітэт. У выніку гэтай рэвалюцыі герцагства перайшло пад уладу паўстаўшай краіны. Пачатак Трыдцацігадовай войны (1618—1648) прайшоў досыць спакойна для Люксембургу, але пасля ўступлення ў яе Францыі ў 1635 годзе ў герцагства прыйшлі сапраўдная бяда і разарэнне. Акрамя гэтага, Вестфальскі мір (1648) не прынёс спакою ў Люксембург — гэта адбылося толькі ў 1659 годзе ў выніку заключэння Пірэнейскага дагавора. У 1679—1684 гадах Людовік XIV, паступова заваёўваў Люксембург, але ўжо ў 1697 годзе Францыя передала яго Іспаніі. Пад час Вайны за іспанскую спадчыну Люксембург разам з Бельгіяй перайшоў да Габсбургаў, якія правілі Аўстрыяй. Праз шэсць год пасля пачатку Французскай Рэвалюцыі Люксембург зноў перайшоў да Францыі. Ранейшая тэрыторыя была падзелена на тры дэпартаменты, у якіх дзейнічала канстытуцыя Дырэкторыі. Сяляне Люксембурга трапілі пад дзеянне антыцаркоўных мер французскага ўрада, а ўвядзенне ваеннай павінасці ў 1798 годзе прывяло да паўстання ў Люксембургу, якое было жорстка падаўлена.
С падзеннем Напалеона французскае панаванне ў Люксембургу скончылася, яго лёс быў вырашаны Венскім Кангрэсам 1815 года: Люксембургу быў дараваны статус Вялікага герцагства з Вільямам I (прадстаўніком дынастыі Аранскіх-Насау, каралём Нідэрландаў) на чале. Люксембург захоўваў аўтаномію, а сувязь з Нідэрландамі была хутчэй намінальная — толькі таму, што герцагства лічылася асабістым уладаннем Вільяма. Тэрыторыя таксама ўваходзіла ў склад Германскай Канфедэрацыі, і на яе тэрыторыі быў расквартыраваны прускі гарнізон. Уладаранне Вільяма было дастаткова жорсткім, бо ён успрымаў насельніцтва герцагства як асабістую ўласнасць і абкладаў іх вялікімі падаткамі. Зразумела, што Люксембург у 1830 годзе падтрымаў бельгійскае паўстанне супраць Вільяма, і ў кастрычніку гэтага ж года было аб'яўлена, што Люксембург — гэта частка Бельгіі. Але Вільям не адмаўляўся ад сваіх правоў на гэту тэрыторыю. У 1831 годзе Францыя, Англія, Расія, Прусія і Аўстрыя вырашылі, што Люксембург павінен застацца ў Вільяма I і ўвайсці ў Германскую канфедэрацыю. Пры гэтым франкамоўнае насельніцтва было перавезена ў Бельгію. Такім чынам, да 1867 Люксембург знаходзіўся ў складзе Нідэрландаў на правах аўтаноміі.
У 1842 Вільям II падпісаў дамову з Прусіяй, па якой Люксембург стаў удзельнікам Мытнага Саюза. Гэты крок значна палепшыў эканамічнае і сельскагаспадарчае развіццё герцагства, была адноўлена інфраструктура, з'явілася чыгунка. У 1841 Люксембургу была дарована канстытуцыя, якая ўсё ж не суадносілася з жаданнямі насельніцтва. Моцна паўплывала на аўтаномію французская рэвалюцыя 1848 года. Под яе ўплавам Вільям дараваў больш ліберальную канстытуцыю, у якую былі ўнесены змены ў 1856 годзе. З распадам канфедэрацыі ў 1866 Люксембург стаў поўнасцю суверэнай дзяржавай. Афіцыйна гэта адбылося 9 верасня 1867 года. Крыху раней, 29 красавіка 1867, на міжнароднай канферэнцыі ў Лондане паміж Расіяй, Вялікабрытаніяй, Францыяй, Прусіяй і шэрагам іншых дзяржаў была падпісана дамова аб статусе Люксембурга. Па Дамове карона Вялікага герцагства Люксембург празнавалася спадчыным уладаннем дома Насау, а само герцагства вызначалася як нейтральная дзяржава.
Пасля смерці Вільяма III ў 1890 годзе Нідэрланды засталіся без спадчыніка мужчынскага полу, таму Вялікае герцагства перайшло Адольфу, герцагу Насау, а затым і яго сыну Вільяму, які памёр у 1912 годзе. Яны за годы праўлення мала цікавіліся пытаннямі кіравання дзяржавай, затое Марыя Адэлаіда, дачка Вільяма, развіла там вялікую дзейнасць, што не было ацэнена насельніцтвам. У гады Першай Сусветнай войны Люксембург захоўваў нейтралітэт, але ўсё ж у 1914 годзе Германія яго акупавала. Па Версальскаму міру Марыя Адэлаіда была вымушана аддаць кіраванне краінай сястры Шарлоце. У 1940 Германія другі раз акупавала Люксембург. Урад адмовіўся ісці на кампраміс з фашыстамі, таму ўвесь двор быў вымушаны эміграваць і жыць у выгнанні. Герцагства ўвайшло ў склад Трэцяга Рэйха. У верасні 1944 адбылося вызваленне краіны. У тым жа годзе Люксембург увайшоў у Эканамічны Саюз з Бельгіяй і Нідэрландамі (Бенілюкс). З уступам у НАТА ў 1949 годзе Вялікае герцагства Люксембург парушыла свой ваенны нейтралітэт. У 1964 на прастол Люксембурга ўзышоў прынц Жан. У кастрычніку 2000 Жан адрокся ад прастолу з-за старога ўзросту, на прастол узышоў яго сын Анры.
Транспарт
З 29 лютага 2020 года ўвесь грамадскі транспарт — чыгункі (за выключэннем праезду ў першым класе), аўтобусы (акрамя шэрагу начных рэйсаў) і трамваі — стаў бясплатным.
Нацкі сельсавет (Крупскі раён)
На́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крупскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Нача.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крупскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі, з 18 чэрвеня 1927 года — у складзе Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крупскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 31 сакавіка 1977 года ў склад Жаберыцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Брышча, Вялікае Восава, Дакудава, Нявераўшчына і Шыялоўка). 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Ігрушкаўскага (4 населеныя пункты: вёскі Вострава, Дубешня, Кладзі і пасёлак Лянок) і Хацюхоўскага (7 населеных пунктаў: аграгарадок Нача, вёскі Барок, Заполле, Колас, Малое Восава, Плавучае Галае і Прыяміна) сельсаветаў.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1237 чалавек, з іх 91,9 % — беларусы, 5,2 % — рускія, 2,1 % — украінцы.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў.
Істопкі
Назву Істо́пкі маюць:
Хапёр
Хапёр (Хопёр) — рака ў Расіі, буйнейшы левы прыток Дона. Працякае па тэрыторыі Пензенскай, Саратаўскай, Варонежскай і Валгаградскай абласцей.
Даўжыня 980 км, плошча басейна 61 100 км². Жыўленне пераважна снегавое. Разводдзе ў красавіку — маі. Найбольшы выдатак вады 2720 м³/с. Замярзае ў снежні, раскрываецца ў канцы сакавіка — пачатку красавіка. У асобныя гады ледастаў няўстойлівы. Шырыня да 100 м, глыбіня да 7 м. Дно пераважна пясчанае; цячэнне хуткае. У даліне Хапра — шмат старыц.
Хапёр бярэ пачатак у цэнтральнай частцы Пензенскай вобласці, у межах Прыволжскага ўзвышша, цячэ па ўзвышанай мясцовасці, упадае ў Дон каля станіцы Усць-Хапёрская.
Найбуйнейшыя прытокі: Варона, Савала (справа), Сярдоба, Бузулук (злева). Хапёр суднаходны (ад горада Новахапёрска ў 323 км ад вусця). На значнай частцы даступны для сплава на байдарках. На рацэ — гарады Балашоў, Барысаглебск, Новахапёрск, Урупінск. У ніжнім цячэнні — Хапёрскі запаведнік. Даліна Хапра з'яўлялася адным з месцаў рассялення данскіх казакаў.
Касцёл Святой Марыі Магдалены і кляштар кармелітаў (Мінск)
Касцёл Святой Марыі Магдалены і кляштар кармелітаў — рымска-каталіцкі кляштарны комплекс у Мінску. Дзейнічаў на працягу XVIII ст. Знаходзіўся ў Ракаўскім прадмесці на Новафранцысканскай (Ракаўскай) вуліцы.
Мураваны касцёл з'яўляўся помнікам архітэктуры барока (паводле адной з версій, на яго месцы цяпер стаіць праваслаўнае Епархіяльнае ўпраўленне ), да нашых дзён захавалася адна з кляштарных пабудоў (вуліца Ракаўская, 14).
Гісторыя
Кляштар кармелітаў заснаваў у 1703 годзе стольнік і падстароста менскі Тэадор Антоній Ваньковіч (паводле іншых звестак у 1677 або каля 1733 года Цеханавецкія ), які ахвяраваў ордэну пляц на вуліцы Юраўскай (Ракаўскай) і запісаў 9 тыс. злотых на маёнтку Глушынцы (ці Іслач). У 1735 годзе Я. Турчыновіч-Сушыцкі ахвяраваў рэзідэнцыі некалькі пляцовак з будынкамі. У 1738 годзе віленскі біскуп Міхал Зянковіч заснаваў пры кляштары брацтва Найсвяцейшай Дзевы Марыі Шкаплернай.
У 1750 годзе староства шатроўскі Т. Ваньковіч падараваў манахам 2 плошчы на вуліцы Юраўскай і фальварак Доўгая Ніва (ці Кальварыя) з цагельнямі, які меў 10 моргаў ворнай зямлі і комплекс жылых і гаспадарачых пабудоў. Побач з фальваркам знаходзіліся кляштарныя могілкі з 36 капліцамі, якія ў 1795 годзе пераўтварыліся ў гарадскія парафіяльныя. У 1754 годзе ксёндз Т. Стацэвіч ахвяраваў 4 тыс. злотых на будаўніцтва Кальварыйскага касцёла, пры якім з 1755 года распачало дзейнасць брацтва Панскай Мукі. Апроч таго, кляштару належалі некалькі пляцаў у горадзе з камяніцамі і крамы на рынку.
У 1763 годзе староста менскі Міхаіл Валадковіч вымураваў у стылі барока касцёл Святой Марыі Магдалены і кляштар.
Станам на 1796 год у рэзідэнцыі было 5 манахаў, аднак праз два гады біскуп Якуб Дадэрка скасаваў кляштар і перавёў сюды францысканцаў. Па задушэнні вызваленчага паўстання 1830—1831 гадоў расійскія ўлады канфіскавалі будынкі і высялілі з іх манахаў. Будынак касцёла выкарыстоўваўся пад склад, а ў 2-я пал. XIX ст. яго зруйнавалі.
Архітэктура
Мураваны 3-нефны касцёл паводле памераў не саступаў касцёлу бернардзінак (цяперашні праваслаўны кафедральны сабор Св. Духа). Цэнтральны неф пераходзіў у невялікі прэзбітэрый з паўкруглай алтарнай апсідай. Галоўны бязвежавы фасад выходзіў на вуліцу Ракаўскую.
Інтэр'ер касцёла перакрывалі крыжовыя скляпенні, яго ўпрыгожвалі 6 разных драўляных і мураваных алтароў. Галоўны мураваны шмат'ярусны алтар меў пышны ляпны дэкор, аптычныя роспісы і фігурку ўкрыжаванага Хрыста. У ім знаходзіліся абразы Найсв. Дзевы Марыі, Св. Яна і Марыі Магдалены. 4 бакавыя маляўнічыя аптычныя алтары мелі абразы Найсв. Дзевы Марыі, Свв. Юзафа, Тэклі, прарока Ільі. Пад касцёлам размяшчалася невялікая мураваная крыпта.
Побач з касцёлам знаходзіўся Г-падобны ў плане 1-павярховы кляштарны корпус, а таксама 2-павярховая мураваная камяніца і комплекс драўляных гаспадарчых пабудоў.
Кабанаўка
Назву Каба́наўка маюць:
Брок
Брок — англійскае і нарвежскае прозвішча.
Швейцарскі крыж
Швейцарскі крыж, жэнеўскі крыж (Genfer Kreuz) — гістарычны знак народу Швейцарыі; змешчаны на дзяржаўным сцягу краіны.
Уяўляе сабой белы просты роўнаплечы крыж і выводзіцца ад выявы распяцця на ваенным, чырвонага колеру, сцягу кантона Швіц 14—15 ст. Першыя гістарычныя звесткі пра выкарыстанне на месцы распяцця малога белага крыжа адносяцца да часоў паходу на Базель (1475).
Знак паслужыў правобразам знаку арганізацыі Міжнароднага Чырвонага Крыжа.
Пезінак (раён)
Пезінак (Pezinok) — раён Славакіі. Знаходзіцца ў Браціслаўскім краі.
Статыстычныя звесткі
Нацыянальны склад:
Канфэсійны склад:
Тэпладар
Цеплада́р ці Тэплада́р (Теплодар) — горад абласнога значэння ў Адэскай вобласці Украіны. Заснаваны як горад-спадарожнік так і недабудаванай Адэскай атамнай цеплавой электрацэнтралі.
NGC 3595
NGC 3595 (іншыя абазначэнні — UGC 6280, MCG 8-21-9, ZWG 242.14, PGC 34325) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юліус Штрэйхер
Юліус Штрэйхер (Штрэйхер; Julius Streicher; 12 лютага 1885, Флейнхаўзен блізу Аўгсбурга, Баварыя — 16 кастрычніка 1946, Нюрнберг), гаўляйтар Франконіі, галоўны рэдактар антысеміцкай і антыкамуністычнай газеты «Штурмавік» (Der Stürmer — Дэр Шцюрмер), ідэолаг расізму. Пакараны смерцю па прысудзе Нюрнбергскага трыбунала за антысеміцкую прапаганду і заклікі да генацыду.
Да пачатку палітычнай кар'еры
Юліус Штрэйхер нарадзіўся 12 лютага 1885 года. Ён быў дзявятым дзіцём у сям'і Фрыдрыха Штрэйхера, настаўніка рымска-каталіцкай пачатковай школы. Перад вайной паступіў добраахвотнікам у Германскае войска, прапрацаваўшы перад гэтым некаторы час настаўнікам у пачатковай школе. Аднак пасля года службы ён быў звольнены з войска за недысцыплінаванасць з забаронай надалей служыць ва ўзброеных сілах.
У ходзе Першай сусветнай вайны Штрэйхер паказаў сябе адважным салдатам і заслужыў Жалезны крыж I і II ступеня, а таксама атрымаў званне лейтэнанта.
Пасля Першай сусветнай вайны
Пасля вайны Штрэйхер працягнуў выкладаць у школе, аднак неўзабаве пачаў браць удзел у палітычным жыцці краіны на боку вельмі правых сіл.
У 1919 годзе Штрэйхер стварыў сваю ўласную антысеміцкую арганізацыю, Сацыялістычную партыю Германіі (СПГ) (Deutschsozialistische Partei). У 1921 годзе, калі Гітлер з'ехаў з Мюнхена ў Берлін наладжваць кантакты з лідарамі нацысцкіх арганізацый поўначы Германіі, шэраг членаў НСДАП, улучаючы яе заснавальніка Антона Дрэкслера, звінавацілі Гітлера ў дыктатарстве і спрабавалі ўсталяваць кантакты з СПГ. Гітлер тэрмінова вярнуўся ў Баварыю і запатрабаваў спыніць падлашчванні з групай Штрэйхера. Гэта выклікала сур'ёзны крызіс у партыі, аднак Гітлер змог зацвердзіць сябе ў якасці лідара. Неўзабаве Штрэйхер змог знайсці з лідарам нацыянал-сацыялістаў агульную мову (Гітлер вырашыў, што яму ўсё адно, якія людзі яго атачаюць, абы яны дапамагалі яго справе ) і 8 кастрычніка 1922 года ўліўся разам з членамі СПГ у шэрагі НСДАП.
Калі ён пачуў пра Піўным путчы, то, не жадаючы заставацца ўбаку, далучыўся да Гітлера і ішоў каля яго ў першых шэрагах. Некаторыя сведкі сцвярджаюць, што калі натоўпу заступілі дарогу паліцыянты, менавіта Штрэйхер першым зрабіў стрэл. Сам ён пазней казаў, што менавіта дзякуючы ўдзелу ў путчы фюрар заўсёды яго падтрымваў надалей. «Магчыма, знойдуцца адзін ці два чалавекі, якім не падабаецца форма носа Штрэйхера. Але ў той дзень, калі ён ляжаў шэрагам са мной на маставой Фельдхернхале, я пакляўся, што не кіну яго, пакуль ён не кіне мяне», — казаў пра яго пасля Гітлер.
Калі ў 1925 годзе Штрэйхер быў прызначаны гаўляйтарам Нюрнберга, ён усё яшчэ выкладаў у школе, і яго вучні абавязаны былі вітаць яго воклічам «Хайль Гітлер!». У 1928 годзе яго звольнілі са школы за прапаганду антысеміцкіх ідэй, але гэта не перашкодзіла яго далейшай кар'еры: у 1929 годзе ён стаў гаўляйтарам з'яднанай Франконіі і быў абраны ў баварскі парламент ад нацыстаў, а ў 1933 годзе і ў Рэйхстаг. У 1934 годзе ён атрымаў званне групэнфюрара СС.
У Трэцім рэйху
На пасту гаўляйтара Штрэйхер меў благую рэпутацыю, па цверджанні У. Шырэра, любіў разгульваць па Нюрнбергу з дубцом, мог рабіць у межах свайго гау практычна ўсё, што хацеў. Аднойчы ён асабіста збіў зняволеных Нюрнбергскай турмы, сказаўшы пасля гэтага супрацоўнікам свайго апарата: Мне гэта было проста трэба, зараз мне значна палягчэла. Штрэйхер меў велізарную колькасць каханак і ўвесь час шантажаваў іх мужоў, любіў з гонарам расказваць пра свае любоўныя прыгоды і быў вядомы сваім захапленнем парнаграфіяй.
Дачыненне да Штрэйхера ў партыі было неадназначным: Г. Герынг, Р. Гес, Р. Лей і Я. Шахт адкрыта заяўлялі, што ён сваімі непрыстойнымі артыкуламі і маральным абліччам (Штрэйхер актыўна займаўся скупкай канфіскаванай яўрэйскай маёмасці) наносіць руху значна больш шкоды, чым карысці. Пра яго карысталюбства ў партыі хадзілі легенды. У 1938 годзе Гебельс неаднаразова забараняў яго публічныя выступы. З іншага боку, Гітлер практычна заўсёды яго падтрымваў, кажучы: «Я не лічу, што заданне палітычнага кіраўніка складаецца ў тым, каб паспрабаваць палепшыць чалавечы матэрыял, што ляжыць гатовым у яго руках».
У 1937 году Штрэйхер уступіў у сур'ёзную канфрантацыю з Герынгам, назваўшы ў адным з нумароў «Дэр Шцюрмер» яго адзіную дачку «плёнам штучнага апладнення». Гэты выбрык у адрас Герынга быў злучаны з тым, што ён хацеў бачыць Э. Мільха, якога Штрэйхер лічыў яўрэем, сваім намеснікам і скарэктаваў яму біяграфію. У адказ Герынг дамогся ад Гітлера фінансавай праверкі дзейнасці Штрэйхера, вынікам якой стала выдаленне яго з усіх партыйных пастоў у 1940 годзе. Пасля гэтага ён непасрэдна палітыкай не займаўся, засяродзіўшыся на рэдагаванні «Дэр Шцюрмер». Газета працягвала выдавацца да 1945 года. У апошнія тыдні войны дэ-факта стаў ізноў выконваць абавязкі гаўляйтара Франконіі. 23 мая 1945 года ён быў арыштаваны амерыканцамі.
У Нюрнбергу
На Нюрнбергскім працэсе, які праходзіў у галоўным горадзе Франконіі, гаўляйтарам якой быў Штрэйхер, яму было падана вінавачанне ў падбухторванні да забойстваў яўрэяў, што падпадала пад Вінавачанне 4 працэсу — злачынства супраць людскасці. У адказ Штрэйхер назваў працэс «трыумфам сусветнага яўрэйства». Падчас агляду Штрэйхер быў прызнаны разумным і здольным адказваць за свае дзеянні, хоць і апантаным дакучлівай ідэяй. Ён казаў, што вінаваўцы і суддзі — яўрэі, і не пакаяўся. Па словах псіхіятраў, якія праводзілі абследаванне, яго фанатычны антысемітызм — прадукт хворай псіхікі, аднак у цэлым ён рабіў уражанне адэкватнага чалавека.
Калі страўню для абвінавачаных падзялілі на адсекі для прыёму ежы, Штрэйхер трапіў у кампанію самых перакананых нацыстаў, да Геса, Рэдэра і Рыбентропа. Па сведчанні псіхолага Густава Гілберта, які працаваў са зняволенымі, «апошнія двое сядзелі з абражаным выглядам — ім выяўна было не па душы прымаць ежу ў грамадстве такой адыёзнай фігуры, як ён».
Яго адвакат — доктар Ганс Маркс спрабаваў пабудаваць абарону свайго кліента на тым, што яго «Дэр Шцюрмер» ніхто не ўспрымаў сур'езна. Аднак Штрэйхер выступаў рэзка супраць гэтага. Ён даводзіў, што аддаваў загады пра разбурэнне сінагог «з чыста архітэктурных меркаванняў». Па яго словах, ён чытаў пра знішчэнне яўрэяў у замежных газетах, але не верыў у гэта. Ён сцвярджаў, што заклікаў выкараняць яўрэйскі народ, але не ў даслоўным сэнсе.
Калі яго прысудзілі да смерці, ён сказаў: «Вядома, смяротнае пакаранне смерцю! Чаго яшчэ можна было чакаць! Дый яны адпачатку гэта ведалі». Падчас пакарання смерцю, устаўшы пад пятлёй, ён гучна крыкнуў: «Purimfest!» (яўрэйскае свята Пурым — урачыстасць над ворагамі іўдзеяў). «Я адпраўляюся да Бога. Аднойчы бальшавікі павесяць вас!» Потым ён некалькі разоў выгукнуў: «Хайль Гітлер!» Пра нюрнбергскі трыбунал Юліус Штрэйхер сказаў: «Дадзены працэс — трыумф сусветнага яўрэйства». Па сведчанні ката Джона Вуда, апошняе «Хайль Гітлер!» данеслася ўжо з мяшка. Пасля прывядзення прысуду ў выкананне цела Штрэйхера разам з целамі іншых пакараных смерцю было крэміявана, а прах таемна вывезены і развеяны.
Латвійская праваслаўная аўтаномная царква
Латвійская праваслаўная аўтаномная царква юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярхату (Latvijas Pareizticīgā Autonomā Baznīca Konstantinopoles Patriarhāta jurisdikcijā, да кастрычніка 2019 года — Латвійская праваслаўная аўтаномная царква) — праваслаўная незалежная юрысдыкцыя, што дзейнічае на тэрыторыі Латвіі з цэнтрам у горадзе Даўгаўпілсе.
Гісторыя
ЛПАЦ лічыць сябе наступніцай Латвійскай праваслаўнай царквы, якая ў 1936—1940 гады знаходзілася ў складзе Канстанцінопальскага патрыярхату, не прызнае насільны пераход у Маскоўскі патрыярхат. Томас Веніяміна 1936 года фармальна не быў адкліканы.
Кіраўніком царквы ў 2012 годзе быў абраны мітрапаліт Віктар (Кантурозаў).