cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карл Станіслававіч Куркевіч
Біяграфія
Радавы К. С. Куркевіч 4 студзеня 1945 года падчас адбіцця атакі праціўніка ў ваколіцах горада Франкфурт-на-Одэры меткім агнём знішчыў 15 ворагаў. Загадам камандзіра 134-й стралковай дывізіі № 0614 ад 20 студзеня 1945 года ўзнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
У ноч на 26 студзеня 1945 года К. С. Куркевіч, дзейнічаючы ў складзе групы захопу на паўночна-заходняй ускраіне горада Франкфурт, імклівым кідком пераадолеў аддкрытую мясцовасць, уварваўся ў дом, дваіх праціўнікаў знішчыў, а дваіх узяў у палон і даставіў у штаб палка. 9 сакавіка 1945 года загадам па 69-й арміі ўзнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1945 года радавы Куркевіч Карл Станіслававіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
У 1950 годзе старшыня К. С. Куркевіч дэмабілізаваны. Жыў у горадзе Рыга. Працаваў інструктарам вытворчага навучання на Рыжскім тэкстыльным камбінаце. Памер 19 сакавіка 2002 года.
Алжырская пустыня
Алжырская пустыня — (الصحراء الجزائرية) — пустыня, якая знаходзіцца на поўначы Афрыкі, і з'яўляецца часткай пустыні Сахара. Плошча Алжырскай пустыні — 3.500.000 км². Займае 80% тэрыторыі Алжыра.
Самая вялікая зафіксаваная тэмпература — 50.6 °C у Ін Салаху.
NGC 6327
NGC 6327 (іншыя абазначэнні — ZWG 225.74, PGC 59889) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сарава
Са́рава (, Сарево) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета, да 17 лістапада 1959 года — у склад Ратайчыцкага сельсавета.
Лукашына (Дзяржынскі раён)
Лу́кашына (, Лукашино) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рубілкаўскага сельсавета.
Курманава (вадасховішча)
Курма́нава — вадасховішча ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці.
Плошча паверхні 0,68 км². Найбольшая глыбіня 4 м, Даўжыня 2,4 км. Найбольшая шырыня 0,34 км, Аб’ём вады 1,08 млн м³. Плошча вадазбору 73 км². Наліўное. У даліне ракі Рамясцвянка за 27 км ад вусця, за 24 км на паўночны захад ад горада Мсціслаў, каля аграгарадка Курманава. Створана ў 1987 годзе ў мэтах арашэння зямель і рыбагадоўлі. Ваганні ўзроўню на працягу года нязначныя.
Найміты ў Анголе
Найміты ў Анголе (Mercenários em Angola) — замежнікі, якія ўдзельнічалі ў грамадзянскай вайны ў Анголе на баку МПЛА або паўстанцаў, але не з’яўляліся кадравымі вайскоўцамі дзяржаў-інтэрвентаў (СССР, Куба, ПАР, ГДР). Сярод наёмных спецыялістаў першапачаткова пераважалі выхадцы з заходніх краін і дзяржаў, такіх як ЗША, Вялікабрытанія, Ірландыя, Францыя, Партугалія і ПАР. У 1990-я гады іх выціснулі ўраджэнцы былых савецкіх рэспублік, галоўным чынам расіяне і ўкраінцы.
Заходнія найміты
Дзейнасць «дзікіх гусей» прама ці ўскосна курыравалі амерыканскія спецслужбы. Пад іх кіраўніцтвам паспяхова сабраны атрад з 250 французскіх, партугальскіх і брытанскіх спецыялістаў.
Як правіла заходнія найміты з’яўляліся былымі вайскоўцамі, а часам ветэранамі іншых ваенных канфліктаў (напрыклад, В’етнамскай вайны). Сярэдні штомесячны аклад мог залежаць ад нацыянальнасці замежніка: па расцэнках на 1976 год, калі брытанцу плацілі па 150 фунтаў, то амерыканец атрымліваў ад 1200 да 2000 долараў. Вярбоўка праходзіла праз часопіс «Soldier of Fortune», дзе байцы альбо самі размяшчалі аб’яву аб жаданні паехаць куды-небудзь, альбо падшуквалі сабе работу з рэкламы вярбоўнікаў.
Вербавальная кампанія праз выданне пачалася ўжо ў 1975 г., калі канфлікт толькі-толькі пачаўся. Яе запусціў брытанец Джон Бэнкс, які заклікаў антыкамуністаў далучыцца да ангольскай апазіцыі, сцвярджаючы, што атрымаў фінансаванне ад ЦРУ на наёмніцкую місію ў памеры 80 тысяч долараў (як пасля высветлілася, дадзеная інфармацыя была ілжывай ). Аднак Бэнксу ўдалося перанакіраваць парадку тузіны амерыканцаў у Анголу, дзе некалькі з іх былі забіты ў баі, а астатнія ўзяты ў палон.
У пачатку 1990-х «дзікія гусі» працаўладкоўваліся праз паўднёваафрыканскіх пасярэднікаў, з якімі заключаліся 30-дзённыя кантракты без медыцынскай страхоўкі або кампенсацыі ў выпадку ранення або смерці. Радавым плацілі 500 рэндаў (прыкладна 150 долараў па тых часах) у дзень, капралам – 600 рэндаў, камандзірам аддзяленняў – 750, а камандаванню ўсёй групай – 900. Палову сумы выдавалі адразу, а рэшту атрымлівалі пасля завяршэння кантракту. Далей замежнікаў перакідвалі самалётамі ў зону баявых дзеянняў, часам з перасадкай у Намібіі.
Са слоў аўтара выдання «Soldier of Fortune» Роберта К. Браўна, арганізацыяй, кіраўніцтвам і вярбоўкай займаліся былыя афіцэры. Ім былі згаданы палкоўнік Лэні Келару, з якім заключаўся кантракт, і капітан СпП Бакс Байз, які ўзначальваў адну з груп, што дзейнічала ў інтарэсах афіцыйнага ўрада. Да іх наймаліся нават іх суайчыннікі. Так, напрыклад, Браўн называў імёны Філа Сміта, ветэрана з Радэзіі з 4-га разведвальнага палка арміі ПАР, і Фрэнка Тальяарда (абодва былі забіты ў пачатку сакавіка 1993 года ў баі з ).
Супрацоўнікі ПВК
У 1990-я гады ў «гарачай кропцы» з’явіліся байцы паўднёваафрыканскай ПВК «Executive Outcomes». Першы час яны навучалі вайскоўцаў урадавай арміі, а крыху пазней удзельнічалі ў баявых дзеяннях, але ўжо на баку паўстанцаў, у прыватнасці, групоўкі УНІТА. У 1993 годзе арганізацыя заключыла кантракт з нафтавай кампаніяй «Ranger Oil» на ахову перавозак дарагога абсталявання для бурэння свідравін, якое знаходзілася ў ангольскім порце на паўночным захадзе краіны.
Найміты з былога СССР
Увосень 1998 года з’явіліся першыя паведамленні аб удзеле грамадзян Расіі і Украіны ў вайне ў Анголе. Яны пілатавалі ўдарныя верталёты Мі-24, штурмавікі Су-25, знішчальнікі МіГ-21 і МіГ-23, франтавыя бамбардзіроўшчыкі Су-24 і транспартнікі. Замежнікі таксама ўдзельнічалі ў супрацьпаветранай абароне, збіваючы з ПЗРК авіяцыю праціўніка. Спецыялісты з СНД служылі як ва ўрадавай арміі МПЛА, так і ў паўстанцаў УНІТА. Ангола сярод наймітаў і спецыялістаў на заробках лічылася ў тыя гады самым небяспечным месцам. Паўстанцы ў імкненні дэстабілізаваць сітуацыю і паўплываць на кіруючы рэжым збівалі грамадзянскія і ваенныя самалёты. Выжылых пілотаў альбо расстрэльвалі, альбо бралі ў закладнікі з мэтай абмяняць на сваіх палонных баевікоў або дамагчыся іншых саступак з боку ўладаў.
У 2000 годзе Служба бяспекі Украіны апублікавала дакумент, які сведчыць аб тым, што за год яны як мінімум 150 разоў удзельнічалі ў прамых баявых сутыкненнях, а таксама ў паветраных баях адзін супраць аднаго. Характэрна, што для ваенных лётчыкаў не было сакрэтам з кім змагаюцца.
Усяго ў канфлікце, паводле інфармацыі выдання «Версия», зафіксаваны ўдзел не менш за 400 наёмных лётчыкаў на баку ўрадавых сіл і амаль столькі ж – на баку паўстанцаў з УНІТА. З іх загінулі не менш за сотню чалавек.
З’яўленне тут выхадцаў былых савецкіх рэспублік, як адзначаў французскі найміт Боб Дэнар, было абумоўлена стратай працоўных месцаў многімі вайскоўцамі пасля падзення сацблока
Аналіз
Чакалася, што «салдаты поспеху» змогуць пераламаць ход вайны, як гэта было ў Конга. Дзяржсакратар ЗША Генры Кісінджэр даверна паведамляў сваім еўрапейскім калегам: ''«200 наймітаў маглі ўтрымаць усё Бельгійскае Конга. У чэрвені 1976 года ЦРУ сказала нам, што 200 наймітаў змогуць заваяваць для нас усю Анголу»''. Аднак надзеі не апраўдаліся. Найміты праславіліся ў большай ступені сваёй несуцішнай жорсткасцю — не раз яны забівалі нават мясцовых саюзнікаў.
Амерыканскі гісторык пісаў, што акрамя адстаўных вайскоўцаў, у Анголу прыехалі ў велізарнай колькасці людзі, далёкія ад ваеннай сферы. Сярод іх былі проста фантазёры, якія выдумалі для сябе гераічную баявую гісторыю. Яны не ведалі, як правільна карыстацца сваёй зброяй, што часта прыводзіла да самастрэлаў. Называліся яшчэ дзве прычыны фіяска: у адрозненне ад сакрэтнай аперацыі ў Конга ангольскія мерапрыемствы курыравала толькі ЦРУ (армія і авіяцыя не дапамагалі з лагістыкай). У дадатак ніхто не сачыў за тым, каб найміты інструктавалі і ўзмацнялі мясцовыя ўзброеныя атрады.
Прыток «салдат удачы» з постсавецкай прасторы, як адзначалі Боб Дэнар і расійская газета «Собеседник», прывёў да выцяснення заходніх спецыялістаў і падзення цэн на паслугі замежнікаў (былыя савецкія вайскоўцы прасілі за сваю работу ў два разы менш за канкурэнтаў). У інтэрв’ю для журналіста выдання «Известие» Георгія Золатава Дэнар зрабіў акцэнт на змене спецыфікі наёмніцтва на афрыканскім кантыненце. Са слоў француза, калі''«сорак гадоў таму афрыканцы не ўмелі ваяваць, таму яны мелі патрэбу ў падтрымцы белых наймітаў — цяпер яны навучыліся страляць адзін у аднаго. Але да гэтага часу не ўмеюць кіравацца з тэхнікай. Таму ім патрабуюцца спецыялісты для абслугоўвання гармат і самалётаў: у Афрыцы дагэтуль шмат савецкага і расійскага цяжкага ўзбраення»''.
Віктар Сяргеевіч Пруднікаў
Віктар Сяргеевіч Пру́днікаў (Прудников Виктор Сергеевич; нар. ) — вучоны ў галіне ветэрынарыі, доктар ветэрынарных навук (1991), прафесар (1992). Правадзейны член Міжнароднай акадэміі экалогіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Куляшова Буда (Рослаўльскі раён, Смаленская вобласць, Расія). Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут у 1972 годзе па спецыяльнасці «Ветэрынарыя». У 1973—1976 гадах праходзіў навучанне ў аспірантуры і быў асістэнтам кафедры паталагічнай анатоміі і гісталогіі, у 1976—1979 гадах асістэнт кафедры эпізааталогіі, у 1979—1986 гадах асістэнт кафедры паталагічнай анатоміі і гісталогіі, з 1987 года — дацэнт, з 1991 года — прафесар. У 1997—2001 гадах прафесар В. С. Пруднікаў займаў пасаду загадчыка кафедры дробных жывёл і птушак, у 2001—2006 гадах — загадчыка кафедры паталагічнай анатоміі і гісталогіі. У 2006—2007 гадах — дэкан факультэта ветэрынарнай медыцыны. З 2007 года зноў на пасадзе загадчыка кафедры паталагічнай анатоміі і гісталогіі, з 2019 года — прафесар.
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць В. С. Пруднікава ў галіне вывучэння імунамарфалагічных рэакцый у жывёл пры захворваннях, вакцынацыях і ўплыву на іх імунастымулятараў і лекавых прэпаратаў.
Сярод апублікаванага:
Валынскае ўмацаванне
Валынскае ўмацаванне, Шпітальны ці Паўднёвы востраў — умацаванне бастыённай часткі Брэсцкай крэпасці. Знаходзіца на паўднёва-ўсходняй часцы фартыфікацый, пабудаваная на берагах рэк Мухавец і Заходні Буг. Раней на яе месцы размяшчаўся Валынскі фарштат, які быў часткай сярэднявечнага горада.
Гісторыя
Валынскае ўмацаванне ўзводзілася на месцы старадаўняга дзядзінца і ўяўляла сабой земляны вал, на якім размясціліся чатыры каменныя бастыёны з двума курцінамі (прасторай паміж бастыёнамі), накрытыя равелінамі, з якіх вёўся крыжаваны абстрэл тых, хто нападаў. Хоць замак і быў разабраны, затое пры пабудове фартыфікацый засталіся даволі моцна перабудаваныя карпусы мужчынскага і жаночага манастыроў бернардынцаў. Уезд на тэрыторыю Валынскага ўмацавання быў магчымы толькі з двух бакоў: праз Мікалаеўскую браму ў вале ці праз Холмскую браму з боку Цытадэлі.
У 1921 годзе ў выніку заключэння Рыжскага дагавора тэрыторыя, на якой размяшчалася Брэсцкая крэпасць, стала часткай Польшчы. У 1939 годзе, пасля пачатку другой сусветнай ваны, у валынскім умацаванні знішчаецца вялікая частка казармаў, акрамя іх, многія іншыя фартыфікацыі Цытадэлі падвяргаюцца разбурэнням.
Алімпік (хрыбет)
Алімпік, або Алімпійскія горы (Olympic Mountains) — горны хрыбет у сістэме Берагавых хрыбтоў Паўночнай Амерыкі, у штаце Вашынгтон (ЗША). Размешчаны на паўвостраве Алімпік.
Апісанне
Хрыбет складзены кварцытамі, гліністымі сланцамі і інтрузіўнымі пародамі. Найвышэйшая вяршыня — гара Алімпус (2427 м). На схілах растуць высокаствольныя хвойныя лясы, вяршыні пакрытыя альпійскімі лугамі і ледавікамі. Большая частка гор знаходзіцца ў складзе нацыянальнага парку Алімпік.
Горы Алімпік — адзін з самых вільготных раёнаў ЗША, тут выпадае звыш 2000 мм ападкаў у год.
1984 (раман)
Раман напісаны ў 1947—1948 гадах і ўпершыню выйшаў асобным выданнем 8 чэрвеня 1949 года ў брытанскім выдавецтве Secker and Warburg. У 1956 і 1984 гадах зняты аднайменныя фільмы.
Дзеі рамана адбываюцца ў 1984 годзе ў Лондане, які належыць Ваенна-паветранай Зоне № 1 (былой Вялікабрытаніі), што ў сваю чаргу ёсць правінцыяй таталітарнай дзяржавы Акіянія, якая займае трэцюю частку зямнога шара і ўключае Паўночную і Паўднёвую Амерыку, Вялікабрытанію, Паўднёвую Афрыку, Аўстралію і ўласна Акіянію. Акіянія знаходзіцца ў стане вайны з дзвюма іншымі таталітарнымі дзяржавамі — Еўразіяй і Усходазіяй. Еўразія ўключала ў свой склад усю мацерыковую Еўропу і Турцыю, а Усходазія — аб’яднанне Кітая, Індыі і Японіі.
Назва рамана, яго тэрміналогія сёння ўжываюцца для пазначэння грамадскага ўкладу, які нагадвае апісаны ў «1984» таталітарны рэжым. Раман неаднаразова быў ахвярай цэнзуры ў сацыялістычных краінах і ў Заходняй Еўропе. З 2022 года забаронены ў Беларусі.
Назва
Арыгінальная назва рамана, над якім Оруэл працаваў на працягу 1940-х гадоў, гучала як «Апошні чалавек у Еўропе» («The Last Man in Europe»). Вядома, што выдавецтва настойвала на змене назвы для падвышэння цікавасці патэнцыйных чытачоў. Прычыны, па якіх аўтар спыніўся на назве «1984», невядомы.
Найболей распаўсюджаным з’яўляецца меркаванне, што год дзеяння рамана атрымаўся простай перастаноўкай апошніх дзвюх лічбаў 1948 — года напісання рамана. Аднак «1984» таксама можа быць алюзіяй на стагадовы юбілей Фабіянскага грамадства — першай значнай сацыялістычнай арганізацыі ў Англіі, заснаванай у 1884 годзе. Акрамя таго, назва рамана можа быць спасылкай на шэраг твораў, дзеянне якіх разгортваецца ў тым жа годзе.
Палітычная геаграфія
Дзеянне рамана адбываецца ў 1984 года ў Лондане, які належыць Ваенна-паветранай Зоне № 1 (Узлётнай паласы 1) (Airstrip One; былой Вялікабрытаніі), якая, у сваю чаргу, з’яўляецца правінцыяй таталітарнай дзяржавы Акіянія. Акіянія знаходзіцца ў стане перманентнай вайны з дзвюма іншымі таталітарнымі звышдзяржавамі — Еўразіяй і Усходазіяй. Такім чынам, Зямля ў свеце Оруэла падзелена паміж трыма магутнейшымі аб’яднаннямі, якія трансфармаваліся ў цэнтралізаваныя таталітарныя імперыі:
Паўночная Афрыка, Сярэдні Усход, Паўднёвая Індыя і Паўднёва-Усходняя Азія з’яўляюцца «нічыйнай зямлёй» (спрэчнымі тэрыторыямі), за якую вядзецца барацьба паміж трыма звышдзяржавамі. Гэтыя рэгіёны з’яўляюцца ідэальным плацдармам для сутычак узброеных сіл Акіяніі, Еўразіі і Усходазіі, а таксама крыніцай рабоў для іх запатрабаванняў.
Грамадства
У Акіяніі дзейнічае цвёрдая сацыяльная іерархія. Уладным органам з’яўляецца Партыя (каля 2 % насельніцтва), якая падзяляецца на Вонкавую і Унутраную. Вышэйшай грамадскай кастай з’яўляецца Унутраная Партыя, у якую ўваходзяць вышэйшыя чыны міністэрстваў і астатняе вышэйшае кіраўніцтва Акіяніі. У руках Унутранай Партыі знаходзіцца ўся ўлада і багацці Акіяніі. Сярэдняй кастай з’яўляецца Вонкавая Партыя, у якую ўваходзілі незлічоныя наменклатурныя працаўнікі Партыі. Члены Вонкавай Партыі жывуць у галечы і ўвесь час знаходзяцца пад назіраннем Паліцыі Думак.
Члены Партыі абавязаны аддаваць сваіх дзяцей у скаўты, ваенна-палітычную моладзевую арганізацыю, дзе дзецям навязваецца любоў да Партыі і Вялікага Брата. Таксама з дзяцей трэніруюць будучых салдатаў, інфарматараў і працаўнікоў Паліцыі Думак, вучаць сачыць за бацькамі.
Вялікі Брат
Вялікі Брат (Big Brother — намінальны кіраўнік Акіяніі, па легендзе, рэвалюцыянер, які прывёў да вызвалення працаўнікоў і ўсталяванню «англійскага сацыялізму».
Ці існуе Вялікі Брат як асоба ці ён з’яўляецца толькі выявай, створанай прапагандай, невядома. Галоўны герой, Уінстан, пытае свайго ката: «Існуе ён у тым сэнсе, у якім існую я?», і атрымлівае адказ: «Вы не існуяце». Зрэшты, гэта ці наўрад мае значэнне, Вялікі Брат існуе і несмяротны як увасабленне партыі.
Пасля выпуску рамана «Вялікі Брат» стала намінальным імем для дзяржавы ці іншай падобнай арганізацыі, якая імкнецца ўсталяваць сачэнне ці кантроль над народам.
У гутарковай англійскай мове «вялікі брат» (big brother) можа таксама азначаць «старэйшы брат», і ў кнізе, відавочна, маецца на ўвазе і гэты сэнс.
У 1998 годзе была заснавана «Прэмія Вялікага Брата» за самае вялікае парушэнне волі грамадзян дзяржавай ці кампаніяй.
Тэлегляд
Тэлегляд — прылада, якое сумяшчае ў сабе тэлевізар з адзіным каналам і відэакамеру, якую нельга выключыць. У кожным памяшканні, дзе бывалі члены партыі, знаходзіўся асобны тэлекран, праз які кругласутачна перадаваліся перадачы і праводзілася сачэнне за людзьмі. Тэлекраны практычна цалкам адсутнічалі ў дамах пролаў (беспартыйных), а ў дамах членаў Унутранай Партыі, хоць і меліся ў абавязковым парадку, але, магчыма, былі забяспечаны выключальнікам, якім можна было карыстацца на перыяд не больш за паўгадзіну ў дзень.
Ацэнкі
У 2009 годзе газета The Times назвала раман «1984» найлепшай кнігай, апублікаванай за апошнія 60 гадоў.
Беларускі літаратар Альгерд Бахарэвіч так сказаў пра раман Джорджа Оруэла:
Стэльвіа
Насельніцтва складае 1266 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 9 чал./км². Займае плошчу 140 км². Паштовы індэкс — 39020. Тэлефонны код — 0473.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Варганы (археалагічны помнік)
Варганы — археалагічны помнік каля вёскі Варганы Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гарадзішчы
Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне вёскі, злева ад шашы Докшыцы — Глыбокае, на Варганскай гары вышынёй 40 м. Пляцоўка памерам 60×50 м. Адкрыў у канцы ХIХ стагоддзя Ф. В. Пакроўскі. У 1949, 1965 і 1972 гадах абследаваў А. Р. Мітрафанаў, у 1997 годзе — Э. М. Зайкоўскі. Пры шурфоўках у культурным пласце (0,4-0,6 м) выяўлена ляпная гладкасценная і штрыхаваная кераміка. Адносіцца да III—IV ст.
Селішча
Знаходзіцца на паўднёвым схіле Варганскай гары. У 1965 годзе раскопкі праводзіў Г. В. Штыхаў. Культурны пласт 0,8 м. Выяўлены сляды наземнага жытла з печкай-каменкай, жалезныя сярпы і шылы, 2 гліняныя формачкі для адліўкі бронзавых упрыгожанняў, гліняныя прасліцы, фрагменты ляпнога посуду. Адносіцца да VI—VII ст.
Курганны могільнік-2
Знаходзіцца за 1 км на поўдзень ад вёскі, ва ўрочышчы Калдоба. 3 насыпы вышынёй каля 1,5 м.
Курганны могільнік-3
Знаходзіцца за 2,5 км на поўдзень ад гарадзішча Варганская гара, каля дарогі на в. Грабучае. 40 насыпаў.
NGC 6328
NGC 6328 (іншыя абазначэнні — ESO 102-3, AM 1718-645, PGC 60198) — галактыка ў сузор’і Ахвярнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шаграй
Шаграй — былое сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Скасавана ў 2017 годзе. Уваходзіла ў склад Бідайыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 633453400.
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 77 чалавек (34 мужчыны і 43 жанчыны).
Партыя працоўных (Бразілія)
Партыя працоўных (Partido dos Tradalhadjres (PT)) — адна з найбуйнейшых партый Бразіліі.
Гісторыя
Заснавана ў 1980 годзе ў выніку моцных акцый пратэсту працоўнага класа найбуйнейшых прамысловых цэнтраў краіны. У так званае «чырвонае крыло» партыі ўвайшлі амаль усе дзеючыя ў 1960-70 гады ультралевыя арганізацыі, прадстаўнікі інтэлектуальнай эліты, перш за ўсё ўніверсітэцкай прафесуры.
Агульныя звесткі
Моцна ўплывалі на фармаванне ідэалогіі ПП ідэі марксізма-ленінізма, трацкізма, тэалогія вызвалення, трэцясвятовы нацыяналізм і г.д. Выступаючы за дэмакратычны сацыялізм, партыя адхіляе як бюракратычны сацыялізм, існаваўшы ва Усходняй Еўропе, так і сацыял-дэмакратыю заходняга ўзору.
Колькасць членаў партыі — больш за 500 тыс. чалавек. Партыя кантралюе Адзіны Прафцэнтр Працоўных, які налічвае 18 мільёнаў членаў.
Факультэт інжынерных сістэм і экалогіі БрДТУ
Факультэт інжынерных сістэм і экалогіі БрДТУ — адзін з факультэтаў Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта. Заснаваны ў 1971 годзе як гідрамеліярацыйны факультэт. Факультэт арганізуе падрыхтоўку інжынераў для вырашэння праблем экалагічнага кірунку ў водагаспадарчым будаўніцтве, арганізацыі бяспечнай жыццядзейнасці людзей, укаранення эфектыўных тэхналогій для ачысткі прыродных і сцёкавых вод.
Гісторыя
У 1976 годзе факультэт быў раздзелены на два факультэты: дэканам гідрамеліярацыйнага факультэта прызначаны Юрый Васілевіч Сцефаненка, а Барыс Васілевіч Карасёў узначаліў факультэт водазабеспячэння і каналізацыі.
У перыяд з 1982 па 1984 гады дэканам факультэта водазабеспячэння і каналізацыі працаваў Васіль Цімафеевіч Васільчанка.
У 1984 годзе факультэты зноў аб’ядналі і дэканам факультэта водазабеспячэння і гідрамеліярацыі прызначаны Юрый Васілевіч Сцефаненка.
Склад факультэта
У складзе факультэта знаходзяцца наступныя кафедры:
Ваўча (курганны могільнік)
Ваўча — курганны могільнік каля вёскі Ваўча Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
Апісанне
Знаходзіцца за 0,5 км на захад ад вёскі, у лесе, на правым беразе ракі Верхняя (прыток ракі Бярэзіна), 22 курганы (земляныя і каменныя), каля 100 каменных магіл. У 1971 годзе абследаваў А. Р. Мітрафанаў. У 1990 годзе раскопкі праводзілі Л. У. Дучыц і А. В. Квяткоўская. Выяўлены пахаванні па абраду трупапалажэння, металічныя пласцінкі ад галаўных убораў, пярсцёнкі, гліняны посуд. Адносіцца да ХI-ХVI ст.
Ганна Карэніна (значэнні)
Назву Ганна Карэніна маюць:
Мікіта Іванавіч Гарбачэўскі
Мікіта Іванавіч Гарбачэ́ўскі (, Магілёўская губерня — ) — беларускі гісторык і археограф, вучоны-архівіст, краязнавец, мовазнавец і педагог. Першы архіварыус Віленскага цэнтральнага архіва старажытных актаў, актыўна ўдзельнічаў у дзейнасці Віленскай археаграфічнай камісіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1804 годзе ў Магілёўскай губерні ў сям’і праваслаўнага святара. Скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю, пасля чаго паступіў у Пецярбургскую духоўную акадэмію, скончыўшы якую ў 1831 годзе, атрымаў званне старшага кандыдата філасофска-тэалагічных навук, што давала яму права на атрыманне магістарскай ступені праз год.
Выкладаў славеснасць, гісторыю і старажытныя мовы ў Жыровіцкай духоўнай семінарыі, з 1840 года выкладаў у Драгічынскім дваранскім вучылішчы.
Пасля перабраўся ў Вільню, дзе выкладаў у дваранскім інстытуце, губернскай гімназіі і равінскім вучылішчы.
У 1852 годзе ў Вільні быў адкрыты Віленскі цэнтральны архіў старажытных актаў, які стаў асноўным сховішчам дакументаў па гісторыі Вялікага княства Літоўскага. Па думку некаторых сучаснікаў, адным з ініцыятараў стварэння архіва быў сам Гарбачэўскі, які стаў у 1858 годзе яго першы архіварыусам, то ёсць дырэктарам.
17 красавіка 1864 года была арганізавана Віленская археаграфічная камісія, якая павінна была заняцца публікацыяй дакументаў па гісторыі краю. Даследчыкі адзначаюць, што Гарбачэўскі быў па сутнасці адзіным яе рэальным супрацоўнікам, на ім трымалася ўся праца камісіі.
Навуковая дзейнасць
Упарадкаваў і сістэматызаваў дакументы па гісторыі Беларусі і Літвы, склаў паказальнік. Вывучаў заканадаўства ВКЛ па архіўнай справе, судаводстве і справаводстве. Аўтар даследаванняў па археаграфіі і крыніцазнаўстве.
У 1867 годзе ў Вільні Гарбачэўскі выдаў сваю першую буйную працу — «Кароткія табліцы, неабходныя для гісторыі, храналогіі, наогул для ўсялякіх археалагічных даследаванняў і ў прыватнасці для разбору старажытных актаў і грамат заходняга краю Расіі і Царства Польскага». Праз два гады выйшаў яго «Археалагічны каляндар на дзве тысячы гадоў (325—2324) па Юліянскім злічэнні і на семсот сорак два гады (1583—2324) па Грыгарыянскім злічэнні». У тым жа годзе Гарбачэўскі выдаў брашуру «Аб Цэнтральным архіве старажытных актавых кніг губерняў: Віленскай, Гродзенскай, Мінскай і Ковенскай».
Вынікам дваццацігадовай працы Гарбачэўскага ў архіве стаў выдадзены ў 1872 годзе «Каталог старажытным актавым кнігам губерняў: Віленскай, Гродзенскай, Мінскай і Ковенскай, таксама кнігам некаторых судоў губерняў Магілёўскай і Смаленскай, якія захоўваюцца цяпер у Цэнтральным архіве ў Вільні». Адзначаецца, што з сярэдзіны 1860‑х гадоў многія значныя працы Мікіты Іванавіча публікуюцца без указання аўтарства, да іх ставяцца, напрыклад, асобныя тамы «Актаў, выдадзеных Віленскай археаграфічнай камісіяй для разбору і выдання старажытных актаў» і «Рэвізія пушчаў і пераходаў звярыных у былым княстве Літоўскім».
Таксама выдаў «Слоўнік старажытнай актавай мовы Паўночна-Заходняга краю і Царства Польскага» (1874; растлумачыў каля 400 беларускіх і больш за 5 тысяч лацінска-польскіх юрыдычных тэрмінаў XIV—XVII стагоддзяў). Па прапанове Акадэміі навук рецэнзію на гэта сачыненне напісаў.
Значэнне навуковай дзейнасці
Даследчыкі адзначаюць, што працы Мікіты Іванавіча Гарбачэўскага, у прыватнасці «Кароткія табліцы…» і «Слоўнік старажытнай актавай мовы Паўночна-Заходняга краю і Царства Польскага», унікальныя і да нашых дзён не маюць нават частковай замены.
Тэрэнта
Тэрэнта (Terento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 1692 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 42 км². Паштовы індэкс — 39030. Тэлефонны код — 0472.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сінітычы
Сіні́тычы (, Синитычи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Наваельнянская ГЭС
Наваельнянская ГЭС, малая гідраэлектрастанцыя на рацэ Дзятлаўка ў г.п Наваельня Гродзенскай вобласці. Закінутая. Адноўленая і ўзедзеная ў эксплуатацыю ў 2002 годзе.
Акунь звычайны
Аку́нь звыча́йны (Perca fluviatilis) — рыба сямейства акунёвых.
Апісанне
Даўжыня да 50 см, маса да 1,5 кг. Луска дробная. Галава вялікая, шчацінкападобныя зубы размешчаны палосамі ў шмат радоў. Шчэлепныя перапонкі не зрошчаны паміж сабой. Цела сціснутае з бакоў, высокае (у буйных гарбатае), зяленавата-жоўтага колеру, па баках 5 — 9 папярэчных цёмных палос, мае 2 спінныя плаўнікі. Першы спінны плаўнік шэры (на ім характэрная чорная пляма), другі — зеленавата-жоўты, грудныя — жоўтыя. Афарбоўка рыб значна мяняецца ў залежнасці ад колеру грунта, у перыяд размнажэння полаваспелыя асобіны адрозніваюцца большай яркасцю колераў.
Пашырэнне
Арэал яго павялічыўся за кошт перасялення ў вадаёмы Аўстраліі, Новай Зеландыі, Паўднёвай Афрыкі і Азорскіх астравоў.
Асаблівасці біялогіі
Азёрна-рачны від, прыстасаваны да жыцця ў прыбярэжнай зараснай зоне вадаёма. Летам і вясной чародкамі жыве ў затоках, восенню і зімой пераходзіць на больш адкрытыя прыглыбінныя месцы, буйныя экзэмпляры жывуць на глыбіні. У буйных азёрах і вадасховішчах з багатай і разнастайнай кармавой базай і багаццем падыходных для яго біятопаў акунь утворыць 2 ці 3 экалагічных формы (расы), якія адрозніваюцца месцам пасялення, складам ежы і тэмпам росту.
Акунь корміцца зоапланктонам, бентаснымі арганізмамі і моладдзю розных відаў рыб, рацыён змяняецца па меры яго росту. У розных вадаёмах рацыён акуня значна адрозніваецца, у сувязі са складам кармавой базы. У некаторых вадаёмах акунь на працягу ўсяго жыцця спажывае зоапланктон, ці застаецца бентафагам, не пераходзячы на драпежніцтва.
Акунь становіцца палаваспелым на другім-трэцім годзе жыцця. Нераст пачынаецца пасля раставання лёду на вадаёмах. За некалькі дзён да яго афарбоўка акунёў становіцца асабліва яркай. Яны збіраюцца чародамі ў затоках, старыцах, слаба праточных участках вадаёма. Самкі адкладваюць на водныя расліны да 200 тыс. ікрынак, склееных у выглядзе стужак, а самец палівае іх малокамі (апладненне вонкавае).
Аплодненая ікрынка рачнога акуня пачынае развівацца, яе клеткі дзеляцца, іх колькасць пад абалонкай ікрынкі павялічваецца. Праз 9—14 сутак пасля апладнення фарміруецца лічынка). Яна пакідае абалонку ікрынкі і выходзіць у ваду. У першыя дні самастойнага жыцця лічынка корміцца за кошт запасаў пажыўных рэчываў жаўтковага мяшка, размешчанага на яе брушным боку. Зрасходаваўшы іх, лічынка пераходзіць на кармленне дробнымі планктоннымі рачкамі і іншымі беспазваночнымі жывёламі, якія знаходзяцца ў тоўшчы вады. Паступова ў лічынкі, якая падрасла, з’яўляюцца луска і плаўнікі, і яна становіцца мальком. Малёк акуня хутка расце і за адзін год дасягае даўжыні не менш за 10 см.
Максімальны ўзрост рыбіны 17 год. Звычайна ў прамысловых уловах пераважаюць асобіны даўжынёй 15-20 см і масай 200—300 г ва ўзросце 4-6 год.
Кулінарнае выкарыстанне
Папулярны аб'ект рыбалкі ў большасці еўрапейскіх народаў.
Мяса белае, далікатнае, сочнае, багатае на экстрактыўныя рэчывы, але мае шмат дробных вострых костак; утрымлівае 18,5 % бялку, 0,9 % тлушчу. Малых акунёў (20 — 25 см), пасля трыбушэння смажаць цэлымі на тлушчы або вараць юшку. З булёну можна рабіць студзень, заліўныя. Буйных смажаць або прыпускаюць з садавінай, грыбамі, агурочным расолам, белым віном і г.д. Сярэдняга памеру акунёў можна вяліць.
Шэліф
Шэліф (وادي الشلف) — рака ў Алжыры.
Даўжыня ад вытоку ракі Туіль (Cебгаг) складае 725 (700 ) км. Плошча вадазбору каля 35 000 км².
Рака бярэ пачатак на паўночных схілах гор Амур (сістэма Сахарскага Атласа), у верхнім цячэнні перасякае пустынныя Высокія плато, цячэ ў паўночным напрамку, упадае ў Міжземнае мора. Высокая воднасць зімой; расход вады дасягае 1000—5000 м³/с. Летам малаводная, месцамі перасыхае. Узровень вады ў залежнасці ад частаты засушлівых перыядаў можа змяняцца. Пры гэтым у сезон паводкі мясцовае насельніцтва выкарыстоўвае ваду з Шэліфа на арашэнне палёў. На рацэ вадасховішча Грыб і ГЭС.
Емелтау
Емелтау — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Емелтаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633455100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 782 чалавекі (387 мужчын і 395 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 606 чалавек (311 мужчын і 295 жанчын).
Шумерская мова
Шуме́рская мо́ва — мова старажытных шумераў, на якой размаўлялі ў Паўднёвым Міжрэччы ў IV—III тысячагоддзях да н.э. Каля 2000 г. да н.э. шумерская мова была выцеснена акадскай мовай з гутарковай гаворкі, але працягвала выкарыстоўвацца ў якасці мовы рэлігіі, адміністрацыі і навучання аж да пачатку нашай эры. Запісваўся клінапісам, які шумеры і вынайшлі. Прадстаўлена ў першую чаргу рэлігійнай, гаспадарчай і юрыдычнай літаратурай. Была адкрыта і расшыфравана ў XIX стагоддзі. Генетычныя сувязі не ўстаноўлены.
Герб Інданезіі
Герб Інданезіі — дзяржаўны герб, уяўляе сабой выяву птушкі Гаруды залатога колеру са шчытом на грудзях. Шчыт складаецца з чатырох частак, з малым шчытком ля сэрца. Пяць элементаў герба сімвалізуюць Панча Сіла, пяць прынцыпаў нацыянальнай філасофіі Інданезіі, таму герб таксама называюць «Гаруда Панча Сіла». У кіпцюрах Гаруды - стужка з нацыянальным дэвізам. Герб быў распрацаваны Султанам Хамідам II Пантыянакам і прыняты ў якасці нацыянальнага 11 лютага 1950 года.
Гаруда
Гаруда - міфічны беркут з міфалогіі індуізму і будызму. Гаруда быў хімерай, маючы крылы, дзюбу, і ногі беркута, але тулава і рукі чалавека. Гаруда звычайна выкарыстоўваецца як эмблема ў Паўднёвых і Паўднёва-Усходніх азіяцкіх нацыях. Гаруда, ездавая птушка (Ваха) Вішну намалявана ў многіх храмах старажытнай Інданезіі. Храмы, такія як Прамбанан, Петнатаран, Белахан, і Сукух маюць выявы (барэльефы або статуі) Гаруды. Гаруда з'яўляюцца ў многіх традыцыях і гісторыях, асабліва на Яве і Балі. У многіх гісторыях Гаруда сімвалізуе годнасць ведаў, улады, адвагі, лаяльнасці, і дысцыпліны. Як транспартны сродак Вішну, Гаруда мае прыкметы Вішну, якія сімвалізуюць захаванне касмічнага парадку. Традыцыя вострава Балі (да прыходу ісламу) шанавала Гаруду як «уладара ўсіх істот, якія могуць паляцець», і «велічнага караля птушак». Гаруда, таксама абраны як назва інданезійскіх нацыянальных авіяліній, Garuda Інданезія. Побач з Інданезіяй каралеўства Тайланда таксама выкарыстоўвае Гаруду як нацыянальны сімвал, Эмблема Тайланда. Выкарыстанне Гаруды ў гербе Інданезіі нагадвае пра дакаланіяльныя індускія каралеўствы, якія былі на архіпелагу, ад якіх паходзіць сучасная рэспубліка Інданезія. Што тычыцца герба, Гаруда сімвалізуе сілу і ўладу, у той час як залаты колер сімвалізуе славу. Пёры на Гарудзе інданезійскага герба знаходзяцца ў такім парадку, каб зашыфраваць дату 17 жніўня 1945, дзень прызнання інданезійскай Незалежнасці — 17 пёраў на кожным крыле, 8 на хвасце, 19 на аснове хваста (ніжэй шчыта), 45 на шыі, што адпавядае «17/8/1945» міжнароднаму фармату даты Незалежнасці.
Шчыт
Шчыт складаецца з чатырох частак, з малым шчытком ля сэрца. У першай частцы сярэбраная з чорным галава быка ў чырвоным полі, у другой - дрэва натуральнага колеру з зялёнай кронай у срэбным полі, у трэцяй - у срэбным полі залаты рысавы парастак справа ад бавоўны, у чацвёртай - залаты ланцуг у чырвоным полі. У чорным полі шчытка залатая пяціканцовая зорка. Верхнюю і ніжнюю часткі шчыта падзяляюць чорная паласа, якая сімвалізуе лінію экватара. Кожны элемент шчыта, акрамя чорнай паласы, закліканы сімвалізаваць адзін з прынцыпаў дзяржаўнай ідэалогіі Інданезіі Панча Сіла.
Берагавыя хрыбты
Берагавыя хрыбты (Pacific Coast Ranges — у Канадзе, Pacific mountain system — у ЗША) — самы заходні ланцуг горных хрыбтоў, якія працягнуліся ўздоўж узбярэжжа Паўночнай Амерыкі ад Аляскі да цэнтральнай Мексікі. Берагавыя хрыбты з’яўляюцца часткай горнай сістэмы Кардыльеры. Хрыбты працягнуліся ўздоўж ўзбярэжжа Ціхага акіяна на 7240 км у ЗША, на 1600 км па Канадзе і 1300 км па Мексіцы. Хрыбты складаюцца з васьмі асноўных частак, з поўначы на поўдзень: Берагавы хрыбет (Брытанская Калумбія), горы вострава Ванкувер і астравоў Каралевы Шарлоты, Каскадныя горы (дзеляцца на Паўночныя, Сярэднія і Паўднёвыя), Горы Алімпік, Берагавыя хрыбты Вашынгтона і Арэгона, Горы Кламат, Берагавыя хрыбты Каліфорніі, Папярочныя Хрыбты. Часта ў склад Берагавых хрыбтоў уключаюць і горы Сьера-Невада.
Рагачоўская ваенна-аператыўная група
Рагачоўская ваенна-аператыўная група (Рагачоўская ВАГ, Ваенна-аператыўная група пры Рагачоўскім падпольным райкоме КП(б)Б) — партызанскае злучэнне на акупіраванай тэрыторыі Клічаўскага, Кіраўскага, Бярэзінскага, Крупскага раёнаў; таксама назва органа кіраўніцтва гэтым злучэннем.
Створана 12 сакавіка 1944 года ў Клічаўскім раёне на базе 255-га партызанскага палка і 255-га, 257-га 259-га партызанскіх атрадаў расфарміраванай 8-й Рагачоўскай партызанскай брыгады. 27 і 28 чэрвеня 1944 года ваенна-аператыўная група (2305 партызан) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Камандаванне
Кіраўніцтва ваенна-аператыўнай групай ажыццяўляў сакратар падпольнага РК. КП(б)Б Іван Цімафеевіч Зуевіч.
Камандзір: В. В. Чысцякоў.
Начальнік штаба: М. Ф. Рубіс.
NGC 6329
NGC 6329 (іншыя абазначэнні — UGC 10771, MCG 7-35-51, ZWG 225.77, PGC 59894) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Парк Чалюскінцаў (станцыя метро)
Парк Чалюскінцаў  — станцыя Маскоўскай лініі Мінскага метрапалітэна. Размешчана на Маскоўскай лініі, паміж станцыямі «Маскоўская» і «Акадэмія навук».
Архітэктура
Перонная зала станцыі перакрыта жалезабетонным скляпеннем, якое апіраецца на абліцаваныя цёмным гранітам пуцявыя сцены. Падоўжнае і папярочнае чляненне скляпення надае станцыі своеасаблівае аблічча. Галоўную кампазіцыйную ролю ў архітэктурна-мастацкім афармленні пероннай залы адыгрываюць 8 дэкаратыўных люстраў по восі скляпення і 34 бакавыя свяцільні ў нішах склянення. Люстры, свяцільні, выкананыя з шкла залацістага колеру, у спалучэнні з белымі скляненнямі надаюць станцыі ўрачыстасць. Колеравае вырашэнне станцыі — бела-ружовы тон, які дапаўняецца гарманічным увядзеннем у аддзелку люстраў і скляпення дэкаратыўна-мастацкіх элементаў з латуні.
Выхады
Выхады станцыі размешчаны каля парку імя Чалюскінцаў, батанічнага саду і гадзіннікавага завода «Луч». Непадалёк ад станцыі размешчана Дзіцячая чыгунка.
Імбірнае пячэнне
Імбірнае пячэнне (ginger nut), або Перачнае (пранае) пячэнне (напр. pepparkaka) — каляднае пячэнне з імбірам і іншымі дадатковымі прыправамі. З’яўляецца стравай англійскай, латышскай, дацкай, шведскай, нямецкай, фінскай і эстонскай кухні.
Складнікі
Для прыгатавання выкарыстоўваюцца: ванілін (0,3 чайнай лыжкі), сушаны молаты імбір (2 чайныя лыжкі), молаты кардамон (0,5 чайнай лыжкі), карыца (1 чайная лыжка), масла (100 грам), мука (2 шклянкі), молаты мускатны арэх (1 чайная лыжка), разрыхляльнік (1,5 чайнай лыжкі), цукар (3/4 шклянкі), яйка (1 вялікае курынае).
Прыгатаванне
Масла (100 грам) размякчаюць да пакаёвай тэмпературы і расціраюць відэльцам у мяккую масу. Затым масла засыпаюць цукрам (3/4 шклянкі) і ўзбіваюць да частковага растварэння цукру. Пасля дадаюць разрыхляльнік (1,5 чайнай лыжкі), яйка (1 вялікае курынае) і прыправы (ванілін, імбір, кардамон, карыца і мускатны арэх) і ўзбіваюць да поўнага растварэння цукру і ўварэння белай і пышнай сумесі. У асобную міску прасейваюць горкай муку (2 шклянкі), наверх якой заліваюць атрыманую масляную сумесь. Затым змешваюць да ўтварэння мяккага, цягучага цеста, сухую паверхню якога прысыпаюць рэштай мукі.
Атрыманае цеста раскачваюць да таўшчыні 3—4 міліметраў і выразаюць з яго пякарскія фігуры пры дапамозе кухарскіх формаў. Пасля духоўку разаграюць да +180°C. Тым часам фігуры печыва раскладаюць на блясе, засланай паперай для выпечкі, асобна адно ад аднаго, бо пры выпечцы печыва павялічваецца ў памерах. Наступнае выпяканне ў духоўцы ажыццяўляецца пры +180 °C цягам 10—15 хвілін. Гатовасць настае пры пацямненні нізу печыва і залацістасці яго верху. Затым печыва здымаюць з бляхі і астуджаюць да пакаёвай тэмпературы.
Часам пячэнне аздабляюць белай глазурай з узбітых яечнага бялку, цукру і лімоннага соку. Саму глазуру пакрываюць распушчаным шакаладам і харчовымі фарбамі.
Партыя бразільскага дэмакратычнага руху
Партыя Бразільскага Дэмакратычнага Руху (ПБДР) (па-партугальску: Partido do Movimento Democratico Brasileiro (PMDB)) — адна з буйных партый Бразіліі.
Гісторыя
Заснаваная ў 1981 годзе. З’яўляецца прыемніцай партыі Бразільскае Дэмакратычнае Дзеянне, адзінай афіцыйна дазволенай падчас дыктатуры апазыцыйнай партыяй, у якую ўваходзілі прадстаўнікі ўсіх палітычных поглядаў ад камуністаў да правых.
Партыя ў 1985-1990 гадах была партыяй улады.
Сацыяльная база партыі неаднародная, карыстаецца ўплывам у колах пачынаючы ад пралетарыяту і скончваючы коламі буйной буржуазіі.
Парк штата
Парк штата (State park) — тэрмін, які выкарыстоўваецца ў ЗША і Мексіцы для абазначэння прыродаахоўных тэрыторый, якія знаходзяцца пад кіраваннем ўрада аднаго з амерыканскіх або мексіканскіх штатаў. Паркі штатаў з'яўляюцца прыродаахоўнымі тэрыторыямі катэгорыі II згодна класіфікацыі МСАП. Паркі штатаў падобныя па сваёй будове на паркі нацыянальныя, адрозненне толькі ў тым, што імі кіруе не федэральны ўрад, а ўрад штата.
GU8
Глабальны кансорцыум U8 (Глабальны U8 Кансорцыум скарочана GU8) — адукацыйны кансорцыум вядучых 8 універсітэтаў, размешчаных у прыбярэжных або партовых гарадах у Аўстраліі, КНР, Францыі, Ізраілі, Паўднёвай Карэі, Вялікабрытаніі і ЗША. У 2008 старшынёй Савета прэзідэнтаў кансорцыума быў абраны, рэктар Універсітэта Род-Айленда.
У склад групы GU8 уваходзяць наступныя ўніверсітэты:
Супрацоўніцтва ў рамках групы GU8 накіравана на 3 асноўных мэты:
Алжырскія пагадненні (1981)
Алжырскія пагадненні былі падпісаны 19 студзеня 1981 года паміж ЗША і Іранам пры пасродніцтве алжырскага ўраду. Пагадненні дазволілі крызіс з амерыканскімі заложнікамі, захопленымі 4 лістапада 1979 года пры штурме пасольства ЗША ў Тэгеране ўзброенымі студэнтамі. У выніку пагаднення ўсе заложнікі былі вызвалены.
Сярод асноватворных пунктаў пагаднення варта вылучыць:
Тэрлана
Тэрлана (Terlano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 4010 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 218 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 39018. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Спіс вуліц Наваельні
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Наваельня
Android Marshmallow
Android Marshmallow — 6-я версія мабільнай аперацыйнай сістэмы Android, прадстаўленая на канферэнцыі Google I/O 28 мая 2015 года. У версіі ёсць шэраг новаўвядзенняў і новых функцый, якіх няма ў Android Lollipop.
Новаўвядзенні
На першы погляд бачных адрозненняў ад Android Lollipop не назіраецца. Канцэпцыя Material design захавалася ў поўным аб’еме.
Абнаўленне
Першыя прылады, якія атрымаюць гэтую версію — Nexus 5, Nexus 6, Nexus 7 (2013), Nexus 9 і медыяплэер Nexus. Прамое абнаўленне можна будзе здзейсніць з андроіда 5.0 і 5.1.
Пасля Nexus абнаўленне стане даступным для многіх флагманскіх смартфонаў Alcatel, Samsung, HTC, Соні, LG і смартфона Oneplus.
Станьковічы
Станько́вічы (, Станьковичи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета.
Жарга
Жарга — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Малкелдзінскай сельскай акругі (да 2013 года – у Жаргінскай сельскай акрузе). Код КАТА — 633457100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 492 чалавекі (243 мужчыны і 249 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 132 чалавекі (64 мужчыны і 68 жанчын).
Уручча (станцыя метро)
Уручча  — станцыя Маскоўскай лініі Мінскага метрапалітэна, размешчаная ў аднайменным жылым раёне і з’яўляецца першай станцыяй, якая з’явілася за межамі МКАД. Дата адкрыцця — 7 лістапада 2007. Пасажырапаток — 71.000 чалавек.
Бычкі (значэнні)
Назву Бычкі́ маюць:
Вольга Юльянаўна Кабылянская
Во́льга Юлья́наўна Кабыля́нская (О́льга Юліа́нівна Кобиля́нська; 27 лістапада 1863, Гура-Гумора, цяпер Румынія — 21 сакавіка 1941, Чарнаўцы, цяпер Украіна) — украінская пісьменніца, удзельніца феміністычнага руху ў Букавіне.
Паходжанне
Брат Вольгі Сцяпан быў жывапісцам (сярод яго твораў — партрэты сястры). Яшчэ адзін брат — Юльян — праславіўся як філолаг, аўтар некалькіх падручнікаў лацінскай мовы. Сястра Вольгі Яўгенія мела музычны талент, па-майстэрску грала на фартэпіяна.
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзілася Вольга Кабылянская 27 лістапада 1863 г. у мястэчку Гура-Гумора ў Паўднёвай Букавіне ў шматдзетнай сям'і (7 дзяцей, Вольга — чацвёртае дзіця).
Калі Вользе было 5 гадоў, бацькі пераяжджаюць у горад Сучава. Там Кабылянскія пасябравалі з мясцовым святаром і ўкраінскім пісьменнікам Міколам Устыяновічам. Як паміж сем'ямі ў цэлым, так і паміж іх дочкамі, у прыватнасці Вольгай Кабылянскай і Вольгай Устыяновіч, зарадзілася шчырае сяброўства, якоя працягвалася да канца жыцця пісьменніцы.
У 1875 г. сям'я Кабылянскага пераязджае ў горнае мястэчка Кымпулунг, дзе бацька атрымаў пасаду сакратара пры старостве. Тут Вольгу аддаюць у нямецкую пачатковую школу, вучаць граць на фартэпіяна. Украінскую мову Вольга вывучыла дома, у школе — толькі нямецкую і румынскую. У Кымпулунгу галоўным культурным асяродкам быў дом гарадскога старасты Ёзэфа Каханоўскага. У гэтым доме Вольга пазычала кнігі, слухала музыку, «знаёмілася з добрымі людзьмі і сустракалася з прыхільнасцю ўкраінцаў». Сяброўкай Вольгі Кабылянскай назаўсёды становіцца Аўгуста Каханоўская. «Яна мой" анёл», як я яе заўсёды называю, і ў ёй я спазнала адну з тых нямногіх таварышак, якія мяне сапраўды любяць», — згадвае пасля Вольга Кабылянская. Паміж імі было моцнае душэўнае сваяцтва.
Вольга скончыла 4 класы пачатковай школы, яе не пакідаюць лятункі аб далейшай адукацыі, якая ў той час была недаступнай для жанчын. Таму яна настойліва набывае веды самастойна: пазычае кнігі, карыстаецца падручнікамі братоў, прыслухоўваецца да іх гутарак і дыскусій, шмат чытае. Яе пачынае цікавіць жаночае пытанне і праблемы эмансіпацыі. Тады ж Вольга Кабылянская робіць першыя літаратурныя вопыты — вядзе дзённік (на нямецкай мове), піша адзінкавыя вершы (на польскай і нямецкай), празаічныя нарысы. Акрамя таго, яна яшчэ і патроху малюе, грае ў аматарскіх спектаклях.
У 1881 г. у Кымпалунг прыязджае лекар Афанасій Акунеўскі з 17-гадовай дачкой Сафіяй Акунеўскай, з якой Вольга пачынае сябраваць. «Загаварыла са мной па-ўкраінску, пераконваючы, што мне трэба пісаць не па-нямецку, а для свайго народа — па-ўкраінску, навучыла фанетыкай пісаць, надавала ўкраінскіх кніг», — згадвае Вольга Кабылянская ў аўтабіяграфіі. У 1883 г. Сафія Акунеўская знаёміць Вольгу з феміністкай і пісьменніцай Наталляй Кобрынскай, чыя асоба вельмі паўплывае на фарміраванне поглядаў Вольгі Кабылянскай.
У 1889 г. Вольга на некаторы час пераязджае ў Дымкі, а з 1891 года жыве ў Чарнаўцах.
Творчая дзейнасць
У Паўднёвай Букавіне, заселенай пераважна румынамі і ўкраінцамі, украінскіх школ або культурна-адукацыйных устаноў у 1860—1880 гг. не было. Нямецкая школа не магла даць Кабылянскай ведаў па гісторыі і культуры ўкраінскага народа. Першыя яе літаратурныя творы, напісаныя на нямецкай мове яшчэ без дакладнага ўяўлення, што значыць слова «літаратура», прыпадаюць на пачатак 1880-х гадоў («Гартэнзія, ці Нарыс з жыцця адной дзяўчыны», «Лёс ці воля?»). Раннія неапублікаваныя творы Кабылянскай («Гартэнзіі», «Нарыс з народнага жыцця на Букавіне», «Бачанне», «Чалавек з народу» і інш.) сёння захоўваюць пераважна пазнавальнае значэнне, адлюстроўваючы асобныя сцэны з жыцця местачковай інтэлігенцыі, людзей з народу.
Нямецкая мова, як і нямецкая культура, забілі станоўчы ўплыў у жыцці і творчасці Кабылянскай. Яны, як справядліва заўважыла Леся Украінка, дапамаглі Кабылянскай выйсці ў шырокі свет агульначалавечай культуры. Але для зацвярджэння Кабылянскай як украінскай пісьменніцы трэба было глыбока ведаць не толькі ўкраінскую мову, але і здабытак украінскай літаратуры. Гэтую ісціну яна ўсё ясней усведамляла і з канца 1880-х гадоў настойліва вывучала культурную спадчына свайго народа, выяўляла ўсё большую цікавасць да яго жыцця.