cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пальмірскае царства
Гісторыя
Удава Адэната ІІ, Зенобія, пры падтрымцы паплечніцаў, заняла трон і кіравала за свайго малалетняга сына Вахбалата. Рымляне не пагадзіліся з тым, каб Зенобія ўзначальвала краіну, але царыца не палічылася з Сенатам і прымусіла бегчы ў Еўропу рымскага вайскавода, які быў пасланы супраць яе. Чужая дробным запалам, якія ўносяць блытаніну ў дзяржаўныя справы падчас кіравання жанчын, Зенобія прытрымлівалася жорсткай палітычнай лініі, карысталася цвёрдымі прынцыпамі. Калі было трэба дараваць вінаватаму, яна магла здушыць свой гнеў; калі трэба было пакараць, яна магла прымусіць змоўнуць голас жалю. За строгую ашчаднасць яе абвінавачвалі ў скупасці. Але, калі тое было трэба, яна заўсёды знаходзіла месца шчодрасці і літасці. Зенобія падпарадкавала Егіпет і значную частку Малой Азіі. Суседнія дзяржавы баяліся варагаваць з ёю і таму шукалі саюзу з Пальмірскім царствам. Зенобія спалучала даступнасць народу з велічнай раскошай азіяцкіх палацаў.
У 267 годзе Зенобія абвясціла Пальмірскае царства незалежным, а ў 271 годзе прыняла імператарскі тытул. У 272 годзе рымляне на чале з імператарам Аўрэліянам захапілі Пальміру і зверглі Зенобію. Антыёх, які узначаліў краіну з дапамогай рымлян, у 273 годзе падняў супраць іх паўстанне. Рымляне зноў захапілі Пальміру, знішчылі не толькі царства, але і разруйнавалі сам горад.
Аляксандр Цімафеевіч Караткевіч
Аляксандр Цімафеевіч Караткевіч (, вёска Стрыжава, Бешанковіцкі раён — 2005) — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук (1954), прафесар (1977). Удзельнік партызанскага руху на Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну.
Біяграфія
Скончыў БДУ (1949) і Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КП(б)Б (1950). У 1944—1948 гг. на камсамольскай рабоце, з 1950 г. выкладчык Мінскай ВПШ, з 1958 г. першы сакратар Ленінскага РК КПБ г. Мінска, з 1960 г. сакратар Мінскага гаркама КПБ, з 1962 г. загадчык аддзела Мінскага прамысловага абкама КПБ. У 1964—1969 гг. сакратар Мінскага абкама КПБ, у 1969—1977 гг. загадчык аддзела навукі і навучальных устаноў ЦК КПБ. У 1977—1993 гг. рэктар Мінскага педагагічнага інстытута імя М. Горкага. З 1993 г. прафесар кафедры славянскай гісторыі Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка. Аўтар навуковых прац па гісторыі, народнай асвеце і педагогіцы. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1967—1990 гг.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, двума ордэнамі Айчыннай вайны II ступені, Дружбы Народаў, 12 медалямі.
Гомельскае партызанскае злучэнне
Гомельскае партызанскае злучэнне — партызанскае злучэнне, якое дзейнічала на тэрыторыі Гомельскай вобласці. Пачало складвацца ў лістападзе 1942 года, дзейнічала да верасня—лістапада 1943 года.
Гісторыя
З першых дзён нямецкай акупацыі Гомельскі падпольны абком КП(б)Б арганізаваў два партыйныя цэнтры для аператыўнага кіраўніцтва партызанскім рухам у паўднёвых і паўночных раёнах вобласці. Іх узначалілі А. А. Куцак (паўночныя раёны) і І. П. Кожар (паўднёвыя раёны). У ліпені—верасні 1942 года дзейнічаў штаб паўднёвай групы партызанскіх атрадаў, у лістападзе 1942 створаны штаб партызанскай групы партызанскіх атрадаў і некалькіх дыверсійных і арганізатарскіх груп, якія прыслалі з савецкага тылу. 5 лютага 1943 года штаб партызанскіх атрадаў паўднёвай групы перайменаваны ў штаб кіраўніцтва партызанскімі атрадамі, якому ў сакавіку—красавіку 1943 былі падпарадкаваны ўсе партызанскія фармірававанні, што дзейнічалі на тэрыторыі вобласці.
Партызанам Е. І. Барыкіну, А. Л. Ісачанку, П. І Кавалёву, І. П. Кожару, Ф. П. Котчанку, Ф. Я. Кухараву, Э. В. Лаўрыновічу, М. А. Міхайлашаву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Камандаванне
Камандзір — Ілья Паўлавіч Кожар, начальнік штаба —  Емяльян Ігнатавіч Барыкін.
Склад
У склад злучэння ўваходзілі: 2 асобна дзейныя атрады: агульная колькасць — 16 300 партызан.
На тэрыторыі Гомельскай вобласці дзейнічалі партызанскія фармаванні, якія не ўваходзілі ў склад злучэння: агульная колькасць — 872 партызаны.
Кася Камоцкая
Кася Камоцкая (нар., Мінск) — беларускі музыкант, бард.
Біяграфія
Нарадзілася ў Мінску 22 чэрвеня 1963 года. Бацькі — Ада Яўгенаўна і Альфрэд Васільевіч. Дзявочае прозвішча — Чалей. Вучылася ў мінскай школе № 24 (з ухілам на нямецкую мову). Скончыла гістарычны факультэт БДУ (1985), аспірантуру (спецыялізацыя навуковы камунізм, 1988). Пасля заканчэння вучобы размеркавалася ў сацыялагічную лабараторыю пры БДУ, аднак працавала тут нядоўгі час. Пасля звальнення з лабараторыі працавала ў часопісе «Спадчына», дзе займалася перакладамі з польскай на беларускую мову. Аўтар і вядоўца музычнай праграмы «ПраРок» на 8 канале (1994—1995). У другой палове 90-х займалася журналістыкай, працавала на радыё «101,2» (1995—1996) і «Радыё Рацыя».
У 2000-х Кася Камоцкая занялася дакументальным кіно. Першы фільм убачыў свет у 2004 годзе, ён быў прысвечаны жыццю Васіля Быкава. Звычайна займае пасаду прадзюсара, зрэдку сцэнарыста. Па стане на 2014 год зняла сем карцін.
Былая жонка беларускага паэта і музыканта Алеся Камоцкага (разыйшліся ў 1991 годзе, аднак афіцыйна стасункі не скасавалі да 2000), ад шлюбу нарадзілася дачка Кася. Другім мужам (2000) стаў рэжысёр дакументальнага кіно Віктар Корзун.
Музычная дзейнасць
Пачала займацца музыкай пад канец 1980-х гадоў, выконваючы бардаўскія песні разам з мужам Алесем Камоцкім. Неўзабаве Кася Камоцкая стала спяваць адна. Для запісу на радыё ў 1991 да Касі далучыліся іншыя музыкі. Так нарадзіўся гурт Новае Неба, які першапачаткова меў акустычны склад (дзве гітары, віяланчэль і скрыпка). Пазней запісваліся электрычныя альбомы калектыва, адбываліся шматлікія канцэрты. Пад назвай Новае Неба выдадзена 6 альбомаў, і яшчэ два ўбачылі свет у XXI стагоддзі. Электрычны склад калектыва праіснаваў да канца 90-х, у пачатку 2000-х час ад часу збіраўся акустычны склад.
Кася Камоцкая выпускала шмат сольных песень, а таксама ўдзельнічала ў запісе шэрагу музычных зборнікаў. Самым вядомым падобным праектам стаў «Народны альбом» (1997).
Прэм’ер-міністр Рэспублікі Беларусь
Прэм’ер-міністр Рэспублікі Беларусь ажыццяўляе непасрэднае кіраўніцтва дзейнасцю Урада і нясе персанальную адказнасць за яго працу.
Акрамя гэтага Прэм’ер-міністр падпісвае пастановы Урада, выдае ў межах сваёй кампетэнцыі распараджэнні, прадстаўляе Парламенту праграму яго дзейнасці і інфармуе Прэзідэнта пра асноўныя кірункі дзейнасці і ўсе яго найважнейшыя рашэнні, а таксама выконвае іншыя функцыі, звязаныя з арганізацыяй і дзейнасцю Урада.
Падчас паседжанняў палат Парламента, у тым ліку і закрытых, Прэм’ер-міністр, як Прэзідэнт і члены Урада, можа выступаць па-за чаргой столькі разоў, колькі яму гэта будзе патрэбна.
Кубак Беларусі па валейболе 2017
Кубак Беларусі па валейболе 2017 — 27-ы розыгрыш Кубак Беларусі.
Прэм’ер-міністр Рэспублікі Беларусь
У выпадку вакансіі пасады Прэзідэнта ці немагчымасці выканання ім сваіх абавязкаў па прычынах, прадугледжаных Канстытуцыяй, яго паўнамоцтвы да прынясення Прысягі зноў абраным Прэзідэнтам пераходзяць да Прэм’ер-міністра.
Спіс
Ніжэй прадстаўлены спіс Прэм’ер-міністраў Рэспублікі Беларусь і выконваючых іх абавязкі (пазначаны «в. а.») пасля 1991 года.
Ганна Паўлаўна Рыжкова
Ганна Паўлаўна Рыжкова (, вёска Войлева, Сенненскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларуская артыстка эстрады. Заслужаная артыстка Беларускай ССР (1970).
Біяграфія
Займалася ў 1938—1941 гадах Рэспубліканскім тэатральным вучылішчы (педагог Е. Міровіч) у Мінску. У 1945—1948 гадах працавала ў тэатры імя Якуба Коласа. У 1948—1961 гадах метадыст Віцебскага абласнога Дома народнай творчасці. У 1961—1993 гадах артыстка размоўнага жанру Беларускай дзяржаўнай філармоніі.
Творчасць
Шырока прапагандавала беларускую паэзію, выконвала фельетоны і гумарэскі. У рэпертуары былі эстрадна-паэтычныя спектаклі «Як жывеш, чалавек?» і «Калі ласка», праграма «Край паэтаў» (прысвечаныя Я. Купалу і Я. Коласу), творы Я. Купалы, Я. Коласа, К. Крапівы, М. Танка, П. Панчанкі, Э. Агняцвет, Г. Бураўкіна, А. Вярцінскага, Н. Гілевіча, С. Грахоўскага, Е. Лось, П. Макаля, Н. Тулупавай і інш.
Рымскае пытанне
Рымскае пытанне  (La Questione romana) — палітычнае супрацьстаянне паміж італьянскім урадам і Папствам, якое доўжылася з 1861 па 1929 гады.
Пачатак «Рымскаму пытанню» быў пакладзены 27 сакавіка 1861 года, калі Рым быў абвешчаны сталіцай створанага падчас Рысарджымента адзінага Каралеўства Італія. Фактычна італьянскі ўрад знаходзіўся першыя дзевяць гадоў у сталіцы Сардзінскага каралеўства Турыне, але прэтэндаваў на невялікую частку тэрыторыі Папскай вобласці, якая заставалася ў руках Папы Пія IX. Пасля далучэння Рыма да Італіі (1870) Папа абвясціў сябе «вязнем Ватыкана» і адмовіўся прызнаваць легітымнасць італьянскай дзяржавы. У наступныя 59 гадоў Святы прастол дэ-факта заставаўся самастойным суб'ектам міжнароднага права, аднак пытанне яго статусу ў рамках Італіі і ліквідацыі свецкай улады Папаў не было ўрэгулявана.
Рымскае пытанне вырашылі Латэранскія пагадненні Папы Пія XI і ўрада Беніта Мусаліні. Дзякуючы гэтым пагадненням была ўтворана новая папская дзяржава — Ватыкан.
Пасля набыцця моцу Латэранскіх пагадненняў 1929 года Папа рэгулярна наведвае месцы ў Рыме па-за межамі Ватыкана, у прыватнасці, базіліку Св. Іаана.
Гісторыя
18 лютага 1861 дэпутаты першага італьянскага парламента памкнуліся ў Турыне. 17 сакавіка таго ж года Віктар Эмануіл II быў абвешчаны каралём Італіі, а 27 сакавіка сталіцай Італіі быў абвешчаны Рым. Аднак урад Італіі не мог сабрацца ў Рыме, бо ў той час там знаходзіўся французскі гарнізон пад камандаваннем Крыстофа Леона Луі Жушо дэ Ламарысьера, які абараняў Папу Пія IX. Пасля падпісання пагаднення ў верасні італьянскі ўрад сабраўся ў Фларэнцыі.
У ліпені 1870 пачалася франка-пруская вайна. Напачатку жніўня Напалеон III адклікаў французскі гарнізон з Рыма і, такім чынам, пакінуў Папскую вобласць без абароны. Грамадская думка Італіі запатрабавала найскорага ўзяцця Рыма, і кароль Віктар-Эмануіл II адправіў графа Густава Понца дзі Сан Марціна з асабістым пасланнем да Папы Пія IX з прапановай мірнай здачы Рыма італьянскай арміі пад маркай абароны Папы. Аднак Папа быў настолькі ўзвар'яваны такой прапановай, што ў гневе адпрэчыў яе, і Сан Марціна з'ехаў на наступны дзень.
У верасні каралеўскія войскі падышлі да Рыма. Папа загадаў зуавам і швейцарскай гвардыі аказаць сімвалічнае супраціўленне і пераехаў з Квірынальскага палаца на Ватыканскі ўзгорак, абвясціўшы сябе «вязнем Ватыкана» і адмовіўшыся ісці на якія-небудзь кампрамісы з аб'яднанай Італіяй (якая абяцала яму ганаровы статус). Такім чынам, у 1870 годзе Папская вобласць спыніла існаванне, увесь Рым, акрамя Ватыкана, перайшоў пад кантроль Італіі і стаў фактычна яе сталіцай, Квірынальскі палац стаў рэзідэнцыяй Віктара Эмануіла II. Вобласць Лацыа таксама перайшла пад кантроль італьянскага ўрада.
Гарбачоў
Гарбачоў — рускае прозвішча.
Ганчарык
Ганчарык — беларускае прозвішча.
Гарбук
Гарбук — беларускае прозвішча.
Відзьмо-невідзьмо
«Відзьмо-невідзьмо» — беларуская культурная тэлевізійная праграма, створаная ў 1992 годзе. Упершыню выйшла ўвосень таго ж года на беларускім тэлебачанні. Аўтар і вядучы — Сяргей Філімонаў, скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1981 годзе са спецыяльнасцю «крытыка буржуазнай культуры і прапагандыста навуковага камунізму». Вядучы праграмы распавядае на беларускай мове пра жыццё сусветнага шоу-бізнесу, навінкі кінаіндустрыі, музыкі і пра дзейнасць артыстаў, а таксама культуры розных народаў.
Ад восені 2012 года «Відзьмо-невідзьмо» выходзіць на тэлеканале Белсат.
Штрэйкбрэхер
Штрэйкбрэхер (Streikbrecher, ад Streik — забастоўка і brechen — ламаць) — асоба, якая працуе ў час забастоўкі і гэтым самым перашкаджае яе правядзенню. Эканамічная аснова штрэйкбрэхерства - беспрацоўе.
У заканадаўстве Рэспублікі Беларусь не рэгулюецца статус штрэйкбрэхераў. Аднак, артыкулам 398 Працоўнага кодэкса Рэспублікі Беларусь прадугледжваецца адказнасць аж да крымінальнай для страйкоўцаў-работнікаў, якія перашкаджаюць выкананню працоўных абавязкаў работнікам, якія не ўдзельнічаюць у страйку.
Жоўты прафсаюз
Лічыцца, што тэрмін «жоўты прафсаюз» паўстаў падчас стачкі ў Монса-ле-Мін у 1887 годзе, калі прадпрымальнікі ўтварылі прафсаюз для зрыву стачкі. Члены гэтага саюза засядалі ў памяшканні, у якім акно было заклеена жоўтай паперай (наўзамен шкла, разбітага бастуючымі працаўнікамі).
Ятрышнік клапаносны
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 15—40 см. Сцябло да сярэдзіны пакрыты чатырма — васьмю лістамі з развітой ліставай пласцінкай, а вышэй лускападобнымі.
Лісце вузкалінейнай або ланцэтнай формы, накіраваныя ўверх; ніжнія больш буйныя, збліжаныя ля аснавання сцябла.
Суквецце — колас, густы, шматкветкавы. Кветкі з пахам лясных клапоў, з прычыны чаго гэты від ятрышніка атрымаў сваю відавую назву. Лісточкі калякветніка, якія ўтвараюць шлем, бура-пурпурныя з зялёнымі жылкамі, ля аснавання зрастаюцца. Губа трохлопасцевая, аліўкавая або зелянява-жоўтая з пурпурнымі крапінкамі, бакавыя яе долі амаль чатырохкутныя або рамбічныя; сярэдняя доля прадаўгаватая, завостраная; шпорац канічны, удвая карацей завязі.
Плод — каробачка. Цвіце ў маі — чэрвені, плоданасіць у ліпені.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
У Расіі сустракаецца ў заходняй часткі: Смаленскай, Курскай, Бранскай абласцях, а таксама ў заходняй частцы Каўказа. Па-за Расіяй сустракаецца па ўсёй Еўропе, на паўднёвым захадзе Азіі, у гарах Заходняга Ірана.
Мезафіт. Расце на вільготных і сыраватых месцах, па лугавых схілах гор.
Ахоўны статус
Уразлівы від. Занесены ў Чырвоныя кнігі Расіі і шэрагу рэгіёнаў Расіі. Вымірае ў сувязі з засваеннем зямель на месцах пражывання віду, збор насельніцтвам на букеты.
Гарыбальдзі
Гарыбальдзі (Garibaldi) — італьянскае прозвішча.
Кубак Беларусі па валейболе 2011
Кубак Беларусі па валейболе 2011 — 21-ы розыгрыш Кубак Беларусі.
Авіт
Авіт (Марк Мецылій Флавій Эпархій Авіт; Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus) — рымскі імператар (Заходняя Рымская імперыя) ў 455—456 гадах.
Біяграфія
Авіт паходзіў з багатай гальскай сям'і. Больш трыццаці гадоў ён правёў на рымскай дзяржаўнай службе. Быў паплечнікам Аэцыя (выконваў адказныя дыпламатычныя даручэнні). Авіт быў узведзены ў званне прэфекта прэторыя Галіі. Імператар Петроній Максім прызначыў Авіта галоўным начальнікам кавалерыі і пяхоты ў Галіі. У кароткі тэрмін Авіт змог істотна зменшыць набегі варварскіх плямён на Галію.
Авіт, аднак, марыў пра імператарскі пасад і з гэтай мэтай у маі 455 года адправіўся ў Тулузу. Тут ён атрымаў весткі пра смерць Максіма і пра спусташэнне Рыма вандаламі, пасля чаго заручыўся падтрымкай караля вестготаў Тэадорыха II і 10 ліпеня таго ж года ў Арылаце на сходзе прадстаўнікоў сямі гальскіх правінцый быў абвешчаны імператарам.
Аднак ні рымскі сенат, ні самі рымляне не прызналі Авіта. Частка сенатараў уступіла ў таемныя перамовы з палкаводцам-варварам Рыцымерам, на якога Авіт усклаў абарону Італіі. У 456 годзе Рицимер падняў паўстанне. Пасля кароткага супраціву Авіт склаў з сябе ўладу 6 кастрычніка 456 года. Рыцымер хацеў выслаць яго з краіны, але рымскі сенат запатрабаваў смерці Абвіта. Авіт спрабаваў бегчы ў дружалюбную Галію, але па дарозе захварэў і ў пачатку 457 года сканаў ад маравой язвы.
Антанюк
Антанюк — прозвішча.
Баравянок
Назву Баравяно́к маюць:
Гебельс
Гебельс (Goebbels альбо Göbbels) — нямецкае прозвішча.
Кізільнік суцэльнакрайні
Кізі́льнік суцэльнакрайні, кізільнік звычайны (Cotoneaster integerrimus) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Лістападны шматгадовы галінасты куст вышынёй да 2 м. Маладыя галінкі густа апушаныя, потым голыя. Лісце простае, суцэльнае, з гладкім краем, на чаранках. Зверху лісце цёмна-зялёнае, знізу — шаравата-лямцавае. Кветкі ружаватага колеру, з пяццю пялёсткамі, у паніклых пазушных пучках. Плод — амаль круглыя яблыкі, ярка-чырвоныя, з 3—4 костачкамі.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана пераважна ў Заходняй Еўропе і Скандынавіі, а таксама на тэрыторыі Крыма і на Каўказе. Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф. Расце ў горных стэпах і на горных сухіх лугах, камяністых россыпах, у парках і садах. Цвіце ў маі—чэрвені. Плады паспяваюць у ліпені—жніўні.
Ахоўваецца на тэрыторыі шэрагу рэгіёнаў Расіі, Івана-Франкоўскай і Чарнігаўскай абласцей Украіны.
Дэкаратыўная расліна.
Ungernia
Ungernia  — род аднадольных раслін сямейства. Упершыню вылучаны нямецка-расійскім батанікам Аляксандрам Андрэевічам Бунге ў 1875 годзе.
Сістэматыка
Уключае ў сябе наступныя віды :
Распаўсюджанне, агульная характарыстыка
Прадстаўнікі роду распаўсюджаныя ў Казахстане, Кіргізіі, Таджыкістане, Туркменіі, Узбекістане, Афганістане і Іране.
Травяністыя расліны. Лісцеразмяшчэнне чарговае; лісце простае, лінейнае, размешчана ля аснавання або ў прыкаранёвай разетцы, край ліста гладкі. Суквецце — парасон. Кветкі маюць шэсць пялёсткаў, калякветнік акцінаморфны. Плод — каробачка. Атрутныя.
Значэнне
Вядомыя віды — (выкарыстоўваецца ў медыцыне ) и  (выкарыстоўваецца ў традыцыйнай медыцыне і радзей як дэкаратыўная расліна ).
Баравянок (возера, каля вёскі Двор Пліна)
Баравяно́к — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 8 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на захад ад вёскі Двор Пліна, у басейне ракі Альзініца.
Плошча паверхні 0,09 км². Даўжыня 0,41 км, найбольшая шырыня 0,28 км. Найбольшая глыбіня 10,8 м, сярэдняя — 4,9 м. Даўжыня берагавой лініі 1,16 км. Аб’ём вады ў возеры 0,44 млн м³. Плошча вадазбору 0,4 км².
Кубак Беларусі па валейболе 2010
Кубак Беларусі па валейболе 2010 — 20-ы розыгрыш Кубак Беларусі.
Баталаў
Баталаў — прозвішча
Валянціна Яўгенаўна Токарава
Валянціна Яўгенаўна Токарава (нар., в. Клімаў Лог, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Святы Прастол
Святы Прастол, або Папскі Прастол (Sancta Sedes, la Santa Sede) — афіцыйная зборная назва Папы Рымскага і Рымскай курыі.
Валянціна Яўгенаўна Токарава
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. З 1968 года — архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў Мінску.
Святы Прастол
Суверэнітэт Святога Прастола
Святы Прастол у міжнародным публічным праве з'яўляецца суверэнным суб'ектам у статусе persona sui generis. Святы Прастол таксама валодае ўласнай дапаможнай суверэннай тэрыторыяй, горадам-дзяржавай Ватыкан, якая кіруецца ад імя рымскага пантыфіка губернатарам (называецца прэзідэнтам камісіі пантыфіка ў Ватыкане). Гэту пасаду заўсёды займае кардынал Рымскай курыі, прызначаны Папам.
Валянціна Яўгенаўна Токарава
Творчасць
Асноўныя працы: генпланы Валожына (1971), Лунінца (1973), Ганцавічаў (1974), Мар’інай Горкі (1975), Талачына (1976), Мёраў (1980), ПДП жылых раёнаў у Полацку (1977), Баранавічах (1979), Віцебску (1982); у аўтарскім калектыве: ПДП жылых раёнаў у Бабруйску (1969), праект рэгенерацыі цэнтра Полацка (1985).
Святы Прастол
Суверэнітэт Святога Прастола
Суверэнітэт Ватыкана, пацверджаны ў Латэранскіх пагадненнях 1929 з каралеўствам Італія, зыходзіць ад пастаяннага свецкага суверэнітэту Святога Прастола, які налічвае каля паўтары тысяч гадоў (усталяваны Папам Рыгорам Вялікім у 601), з'яўляючыся найстаражытнай суверэннай адзінкай у свеце.
Суверэнітэт Святога Прастола прызнаны ў міжнародным праве як самастойны і цалкам незалежны ад наяўнасці суверэннай тэрыторыі (persona sui generis). Усе дыпламатычныя адносіны ўсталёўваюцца не з горадам-дзяржавай Ватыкан, а са Святым Прастолам. Дыпламатычныя місіі замежных дзяржаў акрэдытуюцца пры Святым Прастоле. Дыпламатычныя місіі Святога Прастола называюцца апостальскімі нунцыятурамі і ўзначальваюцца апостальскімі нунцыямі (статус надзвычайнага і паўнамоцнага пасла) або апостальскімі пра-нунцыямі (статус надзвычайнага пасланца і паўнамоцнага міністра). Святы Прастол з'яўляецца пастаянным назіральнікам пры ААН.
Святы Прастол — тэакратычная выбарная манархія, якая ўзначальваецца Папам Рымскім, якога выбіраюць канклавам (калегіяй кардыналаў) пажыццёва. Папа Рымскі мае тры непадзельныя функцыі:
Урадам Святога Прастола з'яўляецца Рымская курыя, якая складаецца з дзяржаўнага сакратарыята (падзеленага на дзве секцыі — агульных спраў і замежных спраў), камісій і кангрэгацый.
Гісторыя
Пасля паражэння ў 1322 годзе партыі гібелінаў (прыхільнікаў імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі (пачынаючы з Гогенштаўфенаў (Швабская дынастыя)) у вайне з гвельфамі (прыхільнікамі Святога Прастола), рэзідэнцыя Святога Прастола ўсё яшчэ часова знаходзілася ў Авіньёне, куды была эвакуіравана з Рыма ў 1309 годзе. Вяртанне назад Святога Прастола ў Рым адбылося ў 1377 годзе ў пантыфікат Рыгора XI.
Да 1871 года Святы Прастол валодаў велізарнай дапаможнай суверэннай тэрыторыяй, якая займала практычна ўсю цэнтральную частку Апенінскага паўвострава (Царкоўная дзяржава, Папская вобласць, Папская дзяржава — Stato della Chiesa або Stato Pontifico). Папа як свецкі суверэн часам перадаваў тэрыторыі, якія належаць Святому Прастолу, пад поўнае свецкае кіраванне, ствараючы такім чынам свецкіх феадальных васалаў у асобе прызначаных ім кіраўнікоў. Такім кіраўнікам Папа прысвойваў тытулы герцагаў (рэдка маркізаў, менш значным васалам) і званне ганфаланьера Святой Царквы. Напрыклад, у 1561 годзе Папа Пій IV (Джавані Анжэла дзі Медычы) дараваў тытулы вялікага герцага Тасканскага і герцага Фларэнцыі свайму пляменніку Козіма дзі Медычы, які ўжо да гэтага атрымаў у феадальнае валоданне Таскану і Фларэнцыю як папскі васал у рангу ганфаланьера і генерала Святой Царквы.
У 1870 годзе, падчас пантыфіката Пія IX, войскі караля Італіі Віктара Эмануіла II, падрыхтаваныя Джузэпэ Гарыбальдзі, уварваліся на тэрыторыю Царкоўнай дзяржавы і шматкроць перавышаючымі сіламі здушылі супраціўленне ваенных фарміраванняў (і жандармерыі) Святога Прастола (узброеныя фарміраванні Святога Прастола на той момант складалі не больш за 17 000 чалавек), захапілі Рым. Яшчэ ў 1861 годзе, калі было абвешчана аб'яднанае Каралеўства Італія, Рым быў абвешчаны сталіцай гэтай дзяржавы (фактычна ёй быў Турын, рэзідэнцыя Віктара Эмануіла II як сардзінскага караля); з гэтага моманту валоданне Рымам, які знаходзіўся да Франка-прускай вайны пад французскай ваеннай абаронай, уяўляла для Італіі асобае палітычнае рымскае пытанне.
Пасля 1870 года Папская вобласць спыніла існаванне, і Святы Прастол быў пазбаўлены дапаможных тэрыторый. Аднак на самага Папу, членаў Рымскай курыі і папскіх прыдворных ніхто тронуць не адважыўся. Рэзідэнцыя Святога Прастола — Ватыкан — засталася недатыкальнай, аж да такой ступені, што каралеўская паліцыя нават не раззброіла ніводнае сухапутнае ваеннае фарміраванне Святога Прастола: ні корпус палацінскай гвардыі (міліцыю), які складаўся з грамадзян Рыма, ні дваранскую гвардыю (Guardia Nobile), якая складалася з папскіх рыцараў — рымскіх патрыцыяў і дваран Святога прастола, ні нават папскую жандармерыю, функцыі якой былі цалкам страчаны са стратай тэрыторыі, ні швейцарскую гвардыю — асабістую ахову Папы. Раззброены былі толькі легіянеры (папскія зуавы) і часці ваенна-марскога флоту Святога Прастола. Каралеўства Італія нават безумоўна і цалкам прызнавала ўсе званні і дваранскія тытулы, якія дараваліся Святым Прастолам з 1871 па 1929, у перыяд фармальнай адсутнасці суверэннай дапаможнай тэрыторыі (хоць, як кур'ёз, тэрыторыя Ватыкана па-ранейшаму ахоўвалася папскімі вайсковымі часцямі). Хоць Святы Прастол ніколі не пазбаўляўся свайго ўнікальнага суверэнітэту (у статусе persona sui generis), аднак у 1871 годзе ён пазбавіўся магчымасці дараваць феоды, чаканіць манету і збіраць мыту і падаткі.
Але ў 1929 годзе Каралеўства Італія і Святы Прастол узаконілі свае адносіны ў Латэранскіх пагадненнях і фармальна пацвердзілі прызнанне адзін аднаго суверэннымі суб'ектамі, пры гэтым Каралеўства Італія фармальна вярнула Ватыкан (і летнюю рэзідэнцыю пантыфіка — Кастэль-Гандольфа) пад поўную юрысдыкцыю Святога Прастола (юрыдычна, паколькі фактычна Каралеўства Італія ніколі раней не ажыццяўляла ніводнага прававога акту ў дачыненні да Ватыкана).
Ватыкан не з'яўляецца самастойнай дзяржавай (хоць часам у дакументах называецца горадам-дзяржавай «Stato della Citta del Vaticano»), а з'яўляецца суверэннай тэрыторыяй Святога Прастола (што часта блытаюць). Статус гэтага палітыка-тэрытарыяльнага ўтварэння ўсталяваны палажэннямі Латэранскіх пагадненняў. Суверэнітэт Ватыкана не самастойны, а зыходзіць ад суверэнітэту Святога Прастола, а апошні з'яўляецца базавым суверэнным суб'ектам, праваздольным да ўсталявання дыпламатычных адносін. Менавіта Святы Прастол, а не Ватыкан прадстаўлены ў ААН.
Narcissus tazetta
Narcissus tazetta — від аднадольных кветкавых раслін, уключаны ў род сямейства.
Батанічнае апісанне
Narcissus tazetta — шматгадовая цыбульная травяністая расліна. Цыбуліна яйкападобнай формы, да 6 см у дыяметры, бледна- або цёмна-карычневага колеру.
Лісце нешматлікае (у колькасці 4-6) прамыя, лінейныя, да 35 см даўжынёй і да 2 см шырынёй, шэра-зялёнае.
Стрэлка-кветканос да 35 см даўжынёй, пляскатая, бліжэй да аснавання параўнальна тоўстая, вышэй — тонкая, нясе ад 5 да 15 кветак. Прыкветак плёнкавы, бледна-карычневы. Кветкі духмяныя, 2-4 см у дыяметры. Трубка (каронка) невялікая, адтапыраныя, да 2 см даўжынёй, жоўтая. Лісточкі калякветніка белыя або крэмавыя, зваротналанцэтападобныя або лінейна-яйкападобныя. Тычынкі няроўныя, тры з іх карацей трубкі, тры — даўжэй. Песцік звычайна карацей доўгіх тычынак, аднак можа іх і пераўзыходзіць.
Колькасць храмасом 2n = 22.
Рэзананс у марской ракавіне
Рэзананс у марской ракавіне, Шум мора ў ракавіне — папулярны народны міф, што калі нехта трымае ракавіну ля свайго вуха, то ў ёй чутно гук мора.
На самай справе гук, які можна пачуць, гэта шум навакольнага асяроддзя, што рэзаніруе ў паражніне корпуса ракавіны. Той жа эфект можа быць атрыманы з любым рэзанатарам, такім як пусты кубак або нават проста далонь, складзеная ў выглядзе лыжкі. Падабенства шуму, які выходзіць з рэзанатара да гукаў акіяну звязана з падабенствам паміж гукамі хваль і паветраных патокаў.
Драматычны тэатр Беларускай арміі
Драматычны тэатр Беларускай арміі — тэатр г. Мінска, размяшчаецца ў правым крыле Дома афіцэраў.
Літаратура
Рашэнне аб стварэнні ДТБА было прынята ў 2003 годзе ў Міністэрстве абароны Рэспублікі Беларусь. Пачаў сваю працу 24 чэрвеня 2004 г прэм'ерай спектакля па п'есе Аляксея Дударава «Ты помніш, Алёша», якая распавядае аб мужнасці абаронцаў Магілёва летам 1941 года.
Фестывальнае жыццё
Спектаклі тэатра былі адзначаны:
Баравянок (возера, каля вёскі Лажане)
Баравяно́к — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 15 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Лажане, у басейне ракі Альзініца.
Плошча паверхні 0,12 км². Даўжыня 0,62 км, найбольшая шырыня 0,3 км. Найбольшая глыбіня 14,0 м, сярэдняя — 6,6 м. Даўжыня берагавой лініі 1,51 км. Аб’ём вады ў возеры 0,79 млн м³. Плошча вадазбору 3,2 км².
Ляжыць сярод узгоркаў вышынёй 6—9 м, укрытых лесам. Берагі пясчаныя, забалочаныя, пад хмызняком. Падводная расліннасць пашырана да глыбіні 4 м.
Станіслаў Максімавіч Талкачоў
Станіслаў Максімавіч Талкачоў (, Менск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1958 годзе. Працаваў архітэктарам Ленінскага раёна Мінска, у Белпрампраекце, з 1974 года — галоўны архітэктар аддзела генплана Мінскага філіяла Саюзмашпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: прамвузлы ў Пінску (1965—1968), Лідзе (1970—1980), генпланы заводаў аптычнага шкла ў Лідзе (1970—1973), фотааб’ектываў у Волагдзе (1973—1983), будынак НДІ аптычнай прамысловасці ў Мінску (1983).
Палескі драматычны тэатр
Палескі драматычны тэатр — прафесійны тэатр Пінска, афіцыйнае адкрыццё адбылося 14 сакавіка 2006 года, 29-ы прафесійны тэатр дзяржаўнага падпарадкавання ў Рэспубліцы Беларусь.
Станіслаў Задарноўскі
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Задарноўскіх.
Сябра Гродзенскай муніцыпальнай рады ў 1812 г. У 1819 г. — адвакат Гродзенскага галоўнага суда. У 1822 выдаткаваў жонцы губернатара Анджэйкавіча 13 злотых 10 грошаў на кракаўскі помнік Касцюшку.
Член масонскай ложы «Сябры чалавецтва» ў Гродне.
Сям’я
У шлюбе з Яаннай меў дзяцей :
У другім шлюбе з Міхалам Бухавецкім Яанна таксама мела дзяцей :
Папскі флот
Папскі флот (Marina Pontificia) — ваенна-марскі флот Папскай дзяржавы. У той ці іншай форме існаваў з часоў бітвы пры Осціі, якая адбылася ў 849 годзе падчас пантыфіката Льва IV, да пачатку пантыфіката Льва XIII у 1878 годзе.
Нацыянальны камітэт выратавання народа
Нацыянальны камітэт выратавання народа (Comité national pour le salut du peuple) — часовы ваенна-палітычны (дзяржаўны) орган улады Малі, утвораны 19 жніўня 2020 года пасля адстаўкі прэзідэнта Ібрагіма Бубакара Кейта ў выніку ваеннага перавароту. У дзень стварэння яго члены абвясцілі каменданцкі час з 21:00 да 5:00 і зачынілі межы, якія ўжо 21 жніўня былі адкрыты. Хунта планавала дзевяцімесячны палітычны пераходны перыяд з часовым урадам, узначаленым грамадзянскімі або ваеннымі, пасля чаго планавалася правесці ўсеагульныя выбары.
Папскі флот
Апісанне
Першапачаткова Папская дзяржава была абаронена візантыйскім флотам. Патрэба ва ўласным флоце ўзнікла пасля мусульманскага набегу на Рым у 843 годзе і рабавання Рыма мусульманамі ў 846 годзе. У 849 годзе аб'яднаны флот Папскай дзяржавы, Неапалітанскага герцагства, гарадоў Амальфі і Гаэта разбіў мусульман у бітве пры Осціі.
Нацыянальны камітэт выратавання народа
Старшынёй камітэта стаў палкоўнік Асімі Гаіта (у верасні яго замяніў Ба Ндау), першым віцэ-прэзідэнтам — Малік Дзіав, а прэс-сакратаром — Ісмаэль Вагэ.
Папскі флот
Апісанне
Пазней Папы фінансавалі розныя флоты падчас Крыжовых паходаў, а таксама рыхтавалі ўласныя, якія ваявалі разам з іншымі хрысціянскімі суднамі супраць Асманскай імперыі пасля падзення Канстанцінопаля, у тым ліку ўдзельнічаючы на баку Венецыі ў турэцка-венецыянскіх войнах (у прыватнасці, папская эскадра брала ўдзел у бітве пры Лепанта ў 1571 годзе).
Нацыянальны камітэт выратавання народа
5 снежня быў створаны пераходны Нацыянальны пераходны савет пад старшынствам палкоўніка Дзіав.
13 студзеня 2021 года ЭКОВАС заклікала да ліквідацыі органа. 18 студзеня камітэт абвясціў аб сваім самароспуску.
Папскі флот
Апісанне
У 1823 годзе Папскі флот складаўся з 12-гарматнай шхуны «San Pietro», кутара, фелукі і пінаса. Яшчэ 12 патрульных лодак, узброеных марцірамі, якія займаліся аховай узбярэжжа, былі разбіты на дзве эскадры: адна (з 8 лодак) базіравалася на Адрыятычным узбярэжжы, а іншая (з 4 лодак) — на Тырэнскім.
У 1842 годзе Алесандра Чыяльдзі (Alessandro Cialdi) прывёў з Вялікабрытаніі праз рэкі і каналы Францыі тры параходы, якія пачалі ажыццяўляць навігацыю па рацэ Тыбр. Чацвёрты параход — «Roma» — пад камандаваннем Чыяльдзі супрацьстаяў аўстрыйцам каля Анконы падчас падзей 1848—1849 гадоў.
У 1856 годзе Ваенна-марскі флот (Marina da Guerra), Камерцыйны флот (Marina di Finanza) і Флот ракі Тыбр (Marina del Tevere), якія да гэтага існавалі паасобна, былі аб'яднаны ў Папскі флот (Marina Pontificia).
У 1870 годзе італьянскія войскі ўступілі ў Рым, і Папская дзяржава паменшылася да памераў Ватыкана. Апошні карабель Папскага флоту — паравы карвет «Immacolata Concezione» (водазмяшчэнне 652 тоны, даўжыня 54 м, восем 18-фунтовых гармат) быў прапанаваны Папам Піем IX Ордэну дамініканцаў у Аркашоне (Францыя) для выкарыстання ў якасці навучальнага судна. Карабель базіраваўся ў французскім Тулоне і затым неаднаразова змяняў гаспадароў — ён быў прададзены ў 1878 годзе, калі Папам стаў Леў XIII, — спачатку англічанам, а затым — французскаму суднаўладальніку. У канчатковым выніку карвет быў страчаны ў Міжземным моры ў 1905 годзе (у наш час шлюпка з карвета знаходзіцца ў Міланскім навукова-тэхналагічным музеі імя Леанарда да Вінчы, а маштабная мадэль карабля і яго сцяг — у Ватыканскім гістарычным музеі).
Спасылкі
tth[//:p.wwwnega��abozzo.it/navi_da_guerra/c-navi%20da%20guerra/C-1302_IMMACOLATA_CONCEZIONE_1860_corvetta_Marina_Pontificia_Yacht_Papale.htm Storia della pirocorvetta armata «Immacolata Concezione»]
Палацавая мячэць у Баку
Палацавая мячэць у Баку (Saray məscidi) — мячэць XV стагоддзя, якая ўваходзіць у комплекс палаца Шырваншахаў у Баку.
Архітэктура
План мячэці — прамавугольны. Ёсць вялікая зала, невялікая жаночая малельня і службовыя пакоі. Паўночны партал, звернуты да магільнага склепу шырваншахаў, больш урачысты чым усходні. Апошні быў прызначаны для насельнікаў палаца, якія спускаліся па паўпадземным праходзе.
Мінарэт
Ствол мінарэта апярэзвае надпіс, вязьмо якога утрымлівае дату 845 г. (1441/42). Дэталі сталактытаў шэрэфэ тонка прамадэляваны.
Яўген Сяргеевіч Гучок
Яўген Сяргеевіч Гучок  — беларускі.
Біяграфія
Нарадзіўся 4 лістапада 1940 года ў Слуцку ў рабочай сям’і. Пра сваіх бацькоў пазней успамінаў: «Бацька мой, Гучок Сяргей Лук’янавіч, паходзіў з чэхаў, якія ў свой час рознымі шляхамі траплялі на Беларусь. Як апынуўся на беларускай зямлі продак майго бацькі, цяпер пэўна сказаць цяжка. Можа, гэта быў шлях гусіцкіх спевакоў, а можа, той далёкі продак наш у якасці якога-небудзь работніка (будаўніка, кухара, конюха, музыкі і г. д.) прыбыў на Беларусь у які-небудзь панскі маёнтак, каб паправіць сваё эканамічнае становішча… Маці мая, Кацярына Ільінічна Амяльковіч, паходзіць з бакавой, збяднелай, вымарачнай лініі слуцкіх князёў Алелькавічаў — Амелькавічаў. Ці аднаго Алельку жыццё ператварыла, перайначыла ў Амельку і дзесь у тумане стагоддзяў звяло іх княжацкасць у нябыт?!».
Скончыў слуцкую сярэднюю школу № 9, працаваў у геалагічным атрадзе, на мэблевай фабрыцы. У 1960—1963 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1968 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, а крыху пазней — і аспірантуру пры ім. Працаваў настаўнікам, а з 1971 года на працягу трыццаці гадоў — рэдактарам і вядучым рэдактарам у выдавецтве «Народная асвета». Вучыўся ў Маскоўскім паліграфічным інстытуце. Правадзейны член геаграфічнага таварыства СССР, з 1984 года — сябар Мінскага гарадскога культурна-асветніцкага клуба «Спадчына». За актыўны ўдзел у жыцці клуба, напісанне высокамастацкага верша, прысвечанага выступленню Міколы Ермаловіча ў клубе, Камітэтам Ушанавання ўзнагароджаны медалём Міколы Ермаловіча і адпаведным дыпломам (2006). Занесены ў Кнігу гонару «Рупліўцы твае, Беларусь». У свой час удзельнічаў у арганізацыі грамадскага аб’яднання «Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны», а таксама Беларускага народнага фронту «Адраджэнне».
Першыя вершы Яўгена Гучка былі змешчаны ў 1959 годзе ў слуцкай раённай газеце «За сацыялістычную Радзіму».
Мазырскі драматычны тэатр імя Івана Мележа
Мазырскі драматычны тэатр імя Івана Мележа — прафесійны тэатр у Мазыры. Размяшчаецца ў будынку па Ленінскай вуліцы, 23, узведзенага ў 1929—1932 гг. як клуб-тэатр.
Гісторыя
Утвораны ў 1990 годзе на базе Народнага тэатра, які існаваў у Мазыры з пачатку 1950-х гадоў. Трупа тэатра была сфарміравана з артыстаў былога Народнага тэатра і маладых выпускнікоў тэатральнай студыі горада. Спачатку тэатр задумваўся як эксперымент і меў назву Беларускі эксперыментальны тэатр «Верасень». Заснавальнікам і першым мастацкім кіраўніком тэатра стаў рэжысёр Міхаіл Колас.
Трупа «Верасня» асвойвала драматургію сучасных беларускіх аўтараў — Г. Марчука, Ю. Куліка, А. Дзялендзіка, І. Сідарука, Ф. Булякова, а таксама ажыццяўляла новае сцэнічнае прачытанне класікі — п’ес Я. Купалы, В. Вольскага і іншых. На «вераснёўскай» сцэне ставілі спектаклі майстры сучаснай беларускай рэжысуры — Мікола Трухан, Віталь Баркоўскі, Уладзімір Караткевіч.
У 1994 годзе тэатру было прысвоена імя народнага пісьменніка Беларусі Івана Мележа. Рэпертуар тэатра працягваў папаўняцца ўзорамі класікаў і сучаснікаў сусветнай і айчыннай драматургіі. Паступова тэатр стаў арыентавацца на традыцыйныя формы пастановак і стаў драматычным.
Драматычны тэатр у Мазыры — адзін з самых маладых прафесійных калектываў Беларусі. Акрамя таго, Мазыр — першы з райцэнтраў Беларусі, у якога з’явіўся ўласны драмтэатр. Другім стаў Пінск.
Сучаснасць
З 1999 года мастацкім кіраўніком тэатра імя І. Мележа становіцца Раман Цыркін. Першымі яго пастаноўкамі на сцэне Мазырскага тэатра былі пераважна п’есы лёгкага жанру, так званыя «камедыі палажэнняў» («Мужчынскі род, адзіночны лік» Ж.-Ж. Брыкера і М. Ласега, «Кантракт» Ф. Вебера).
За адзін сезон тэатр выпускае 5-6 пастановак, з іх 2-3 — для юнага гледача. У 2002 і 2004 гадах тэатр стаў лаўрэатам абласнога фестывалю творчай тэатральнай моладзі, у 2003 і 2005 — стаў пераможцам на «Славянскіх тэатральных сустрэчах».
З 2010 года ў вялікай залі не паказваліся спектаклі. Тэатр знаходзіўся на рэканструкцыі. 16 лютага 2013 года ў будынку здарыўся пажар. Агнём было знішчана каля 800 кв. метраў даху. Часткова пашкоджаны другі паверх. Таксама былі знішчаны амаль ўсе сцэнічныя касцюмы, а таксама тэатральны архіў.
Карл Іванавіч Багдановіч
Карл Іванавіч Багдано́віч (,, Віцебская губерня — , ) — расійскі і польскі геолаг і падарожнік. Акадэмік Польскай Акадэміі навук.
Біяграфія
К. І. Багдановіч нарадзіўся ў горадзе Люцын Віцебскай губерні (зараз горад Лудза, Латвія). У 1874—1881 гг. вучыўся ў гімназіі ў Ніжнім Ноўгарадзе, у 1866 годзе скончыў Горны інстытут у Пецярбургу і працаваў у Горным дэпартаменце. У 1901—1917 гг. у Геалагічным камітэце, з 1914 г. яго дырэктар, адначасова ў 1902—1919 гг. прафесар Горнага інстытута. У 1919 г. пераехаў у Польшчу. З 1921 г. прафесар у Кракаўскай горнай акадэміі. З 1938 г. К. І. Багдановіч узначальваў Дзяржаўны геалагічны інстытут у Варшаве.
Навуковая дзейнасць
У 1886—1888 г. займаўся даследаваннямі ў Забайкальскім краі ў сувязі з будаўніцтвам чыгункі. У 1889—1891 гг. прымаў удзел у даследаваннях геалагічнай будовы горных ланцугоў Паміра, Тыбета, Цянь-Шаня экспедыцыяй М. Пяўцова. У 1892 г. К. І. Багдановіч узначаліў экспедыцыю ва Усходнюю Сібір і праводзіў даследаванні ўздоўж мяркуемай трасы Транссібірскай чыгункі. У 1896—1900 гг. даследаваў ўзбярэжжы Ахоцкага мара, Камчатку, Аляску, Чукотку, Ляадунскі паўвостраў. У 1907—1913 гг. займаўся вывучэннем нафтаносных пляцовак на Паўночным Каўказе.
Назараў
Назараў — прозвішча, жаночая форма — Назарава.
Карл Іванавіч Багдановіч
Навуковая дзейнасць
К. І. Багдановіч таксама займаўся пытаннямі вулканалогіі, тэктонікі, гідрагеалогіі. Склаў класіфікатар землетрасенняў. У час працы ў Кракаўскай горнай акадэміі вёў геалагічныя даследаванні ў Іспаніі, Францыі, ЗША, Паўночнай Афрыцы.
Аўтар каля 50 навуковых прац.
Кубак Беларусі па валейболе 2009
Кубак Беларусі па валейболе 2009 — 19-ы розыгрыш Кубак Беларусі.
BMW E24
BMW E24 — платформа BMW, на якой было пабудавана першае пакаленне 6-серыі. Аўтамабіль выпускаўся ў перыяд з 1976 па 1989 гады.
Паўночная Амерыка і Японія
У Паўночнай Амерыцы і Японіі дзейнічалі жорсткія нормы на выкід шкодных рэчываў. Таму ўсе аўтамабілі павінны аснашчацца каталітычнымі нейтралізатарамі. Для гэтых рынкаў выпускаліся наступныя мадэлі: У ЗША 6-серыя з’явілася ў 1977 годзе. Яна была прадстаўлена мадэллю 630CSi. Гэта была тая ж 630CS, толькі замест карбюратарнага рухавіка ўсталёўваўся інжэктарны аб'ёмам 3 літра. Ён выдаваў 176 к. с. (131 кВт) і 251 Н·м круцільнага моманту. У сярэдзіне 1978 630CSi была заменена на 633CSi. Рухавік M30 аб'ёмам 3.2 літра выдаваў 180 к. с. У 1985 годзе адбылася чарговая змена матора. Аб'ём павялічыўся да 3.4 літра, а магутнасць да 182 к. с., але галоўным адрозненнем быў большы круцільны момант. Замест 264 Н·м на 3.2 л новы выдаваў 290 Н·м. Змянілася і пазначэнне мадэлі. Цяпер яна стала 635CSi. ЗША атрымалі сваю M-серыю E24 у 1987. Яна насіла імя M6, магутнасць рухавіка была зніжана да 256 к. с., гэта было зроблена з-за дзеючых нормаў на выкід шкодных рэчываў.
Арт-кары
BMW 635CSi распісаны Эрнстам Фуксам у 1982 годзе стаў пятым. Праца атрымала назву «Вогненная ліса палюе на зайца». Упершыню ў калекцыі асновай для арт-кара стала серыйная мадэль.
Шосты арт-кар з’явіўся праз чатыры гады — у 1986 годзе. Ім таксама стаў BMW 635CSi. Аўтар — Роберт Раушэнберг. Ён выкарыстоўваў творы іншых мастакоў: апрацоўваў выявы з дапамогай фатаграфічных метадаў і спраецыраваў іх на машыну. Злева размешчаны «Партрэт маладога чалавека» Аньёла Бранзіна, справа — карціна «Вялікая адаліска» Жана Агюста Дамініка Энгра. На капот нанеслі фатаграфіі дрэў і балотнай травы, зробленыя самім аўтарам. Дызайн колавых каўпакоў Раушэнберг прыдумаў на аснове малюнкаў антычных талерак.
Калоніі Герцагства Курляндскага
Калоніі Герцагства Курляндскага — сукупнасць некалькіх спроб каланізацыі ім заморскіх зямель у XVII стагоддзі. Тады былі заснаваны калоніі ў Заходняй Афрыцы (каля ракі Гамбіі) і на востраве Табага ў Карыбскім басейне каля берагоў Паўднёвай Амерыкі.
Гісторыя
Курляндыя стала герцагствам у 1561 годзе як васал Вялікага княства Літоўскага (з 1569 года — Рэчы Паспалітай) на тэрыторыі сучаснай Латвіі. Яе насельніцтва складала каля 200 000 чалавек. Клас, які правіў, а таксама купецтва складалася ў асноўным з балтыйскіх немцаў, якія складалі адукаваную меншасць насельніцтва, тады як большасцю насельніцтва герцагства былі латышскія сяляне.
Пры герцагу Якабе Кетлеры дзяржава дасягнула вяршыні росквіту. Падчас сваіх падарожжаў па Заходняй Еўропе Якаб стаў энергічным і паслядоўным прыхільнікам ідэй меркантылізму. Намаганням герцага значна развіліся металаапрацоўка і караблебудаванне. Гандлёвыя адносіны былі ўсталяваныя не толькі з бліжэйшымі краінамі, такімі як Рэч Паспалітая, Маскоўская дзяржава, Прусія, але і з Англіяй, Францыяй, Нідэрландамі, Партугаліяй і інш. Герцаг Якаб спрабаваў пачаць гандаль нават з Персіяй праз Маскоўскую дзяржаву. За мяжу герцагства вывозіла інструменты, мушкеты, порах, гарматы, пяньку, збожжа, вугаль, дзёгаць, і нават віно, якое, хоць і ў малой колькасці, выраблялася ў мястэчку Сабілэ. Продаж гэтых тавараў прыносіў герцагу Якабу велізарныя даходы, ён стаў багацей за ўсіх нямецкіх герцагаў Еўропы таго часу. Увозіла герцагства ў асноўным толькі соль, жалеза, золата і вострыя прыправы.
Кетлер стварыў даволі буйны гандлёвы флот у Еўропе, з галоўнымі партамі ў Віндаве (сёння Вентспілс) і Лібаве (цяпер Ліепая). Спачатку гандлёвы флот Курляндыі па дамове, заключанай ў Амстэрдаме консулам герцага, знаходзіўся пад абаронай галандскага флоту, але пазней, калі галандцы ўбачылі рост курляндскага ўплыву, адмовіліся абараняць яго, як флот дзяржавы, якая канкуруе з Нідэрландамі. Кароль Даніі Фрэдэрык III у якасці кампенсацыі за прычыненую ў Капенгагене шкоду курляндскім караблям і тавару, які знаходзіўся на іх, даў герцагу Якабу прывілей на гандаль соллю ў Даніі і Нарвегіі. Тады ж Якаб арандаваў у дацкага караля жалезныя руднікі ў Нарвегіі.
Пачатак каланізацыі
У 1639 годзе курляндцы распачалі першую спробу каланізаваць Табага. 25 лютага на адным або двух караблях на востраў прыбылі 212 сялян-пасяленцаў. Паводле гістарычных дакументаў, яны былі асуджанымі злачынцамі і не мелі вопыту мараплаўства і вядзення гаспадаркі ў трапічным клімаце. На працягу некалькіх месяцаў калонія загінула ад нападаў абарыгенаў (па іншых звестках, ад хваробы ).
У 1642 годзе герцаг Якаб распачаў другую спробу асваення Табага, на гэты раз — сіламі замежных каланістаў. Экспедыцыю ўзначаліў галандскі капітан Карнэліус Карун, дасведчаны, але які меў на радзіме сумнеўную рэпутацыю. На востраў было высаджана 310 зеландскіх пасяленцаў. Калонія праіснавала некалькі гадоў, і, верагодна, спрабавала наладзіць гандаль з абарыгенамі, але ў выніку была імі разгромлена. Апошнія 70 пасяленцаў, з тых, хто выжыў эвакуіраваліся ў Памерун ў 1650 годзе.
Гэтыя няўдачы прымусілі герцагства перанесці свае намаганні ў іншую частку свету, і ў 1651 годзе была, нарэшце, створана першая паспяховая калонія, але цяпер ужо ў Афрыцы, на востраве Джэймс (названым імі востравам Святога Андрэя), дзе быў заснаваны форт Якаб. Курляндцы зайшлі на 30-пушачным караблі «Кіт» у вусце ракі Гамбія і купілі ў мясцовага кіраўніка па імя Кумба востраў Св. Андрэя, а ў правадыроў Бара і Касана — землі па берагах ракі. Акрамя форта, курляндцы пабудавалі склады, будынкі для пражывання неграў-рабоў, турму, лютэранскую царкву, жылыя дамы і 13 факторый па галандскаму ўзору, у якіх вёўся абмен з мясцовымі плямёнамі — курляндцы абменьвалі тканіны, каралі, брэндзі і вырабы з металу на золата, слановую косць, перац, рабоў, воск, скуры звяроў і пальмавы алей. Праз некалькі месяцаў пасля заснавання калоніі, прыйшоў яшчэ адзін курляндскі карабель — 24-гарматны «Кракадзіл» з 60-70 салдатамі. Да 1655 года насельніцтва курляндскай калоніі складала 150-200 вайскоўцаў, якія служылі для абароны фартоў, і некалькіх дзясяткаў купцоў, якія вялі гандаль з мясцовымі плямёнамі і кіравалі факторыямі.
Неўзабаве пасля гэтага, у лістападзе 1653 года, з Віндавы на Табага адплыў 45-гарматны карабель «Das Wappen der Herzogin von Kurland», які прыбыў туды 20 мая 1654 года. На караблі прыбылі 25 афіцэраў, 124 салдаты і 80 сем'яў каланістаў (у прыватнасці латышскіх сялян і рамеснікаў, якім герцаг Якаб абяцаў даць вольную) для засялення Табага. Капітан Вілем Моленс абвясціў востраў «Новай Курляндыяй». Форт, пабудаваны на паўднёвым захадзе вострава, атрымаў назву Форт-Якаб, а горад, які атачаў яго, быў названы Якабштадт (Горад Якаба). Навакольная мясцовасць атрымала курляндскія назвы: Вялікі Курляндскі заліў, Заліў Якаба, Новая Мітава, Заліў Лібаў, Малы Курляндскі заліў. У першы ж год існавання калоніі пасяленцамі была пабудавана лютэранская царква. Каб калонія развівалася, герцаг Якаб загадаў стварыць на Табага плантацыі цукровага трыснягу, тытуню і кавы.
Праз пяць месяцаў, на востраве была заснавана другая галандская калонія, якая неўзабаве значна перасягнула курляндскую колькасцю насельніцтва. Курляндскіх каланістаў, пасля далучэння 120 новых, у 1657 годзе было 600 чалавек, а галандская калонія ў наступным годзе, пасля далучэння 500 французскіх пасяленцаў, дасягнула насельніцтва ў 1200 чалавек. Экспарт у Еўропу уключаў цукар, тытунь, каву, бавоўну, імбір, індыга, ром, какаву, чарапашыя панцыры, трапічных птушак і інш.