cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фрыз са Мшаты
З асцярог, што найкаштоўныя руіны пойдуць на будаўніцтва Хіджаса, асманскі султан Абдул-Хамід II падарыў фрыз кайзеру Вільгельму II. Большая частка фрыза са Мшаты прыбыла ў Берлін у 1903 г. і была накіравана на захаванне ў тады яшчэ які будаваўся Музей кайзера Фрыдрыха (цяпер Музей Бадэ). У 1932 г. фрыз быў сабраны ў Пергамскім музеі. Падчас Другой сусветнай вайны фрызу са Мшаты былі нанесены сур'ёзныя пашкоджанні. Цяпер разам з «Пакоем з Алепа» фрыз са Мшаты з'яўляецца самым вядомым экспанатам Музея ісламскага мастацтва Пергамскага музея. Фрыз даўжынёй 33 м і вышынёй 5 м з дзвюма надбрамнымі вежамі ўяўляе сабой выдатны прыклад ранняга ісламскага мастацтва.
Новы Львоў
Новы Львоў (Новий Львів) — мясцовасць у Сыхіўскім раёне Львова, якая знаходзіцца між вуліц В. Стуса, Дзіброўнай, І. Франка і П. Мырнага.
Гісторыя
У пачатку ХХ ст. гэта быў фальварак, названы ў 1881 г. Красучынам - у гонар ягонага ўладальніка - М. Красуцкага (раней называўся Катэрыніўкай), які знаходзіўся на скрыжаванні сучасных вуліц В. Стуса і Герояў Крут.
Ф. Касслер і А. Остэн запланавалі ў 1910 г. стварыць тут раён індывідуальнай забудовы па тыпу віл. Яны стварылі план горада-саду ў выглядзе прамавугольніка з вялікай круглай плошчай у цэнтры, ад якой разыходзіліся шэсць вуліц. На іх планавалася будаваць вілы і 2-3-павярховыя дамы, акружаныя садамі. Да пачатку Першай сусветнай вайны паспелі збудаваць толькі некалькі домікаў у раёне цяперашніх вуліц Цярнопальскай (№15) і Герояў Крут (№6, 6а). Ад астатняга горада новы раён меў аддзяляць парк "Залізна вада", закладзены ў 1905 г. на схілах паміж Красучынам і Сафіеўкай.
У 1930-х гг. паміж вуліцамі Цешынскай (цяпер Цярнопальская) і Св. Сафіі (цяпер Яраславенка) быў перабудаваны пад кіраўніцтвам архітэктара Тадэвуша Врубеля раён віл ў стылі функцыяналізму. Большасць з іх пабудавана па тыпавых праектах. Толькі некалькі дамоў маюць індывідуальныя рысы. Сярод іх віла пры былой вул. Шлёнскай 11 (Сілезскай, цяпер Кібальчыча), пабудаваная Врубелем у 1932 г. для мастака А.Э. Бажэмскага, з кампазіцыяй "дзяўчына з ручніком" у стылі ар-дэко на сцяне фасада, пазней (у пасляваенныя гады аж да часу масавай пабудовы тыпавых пяціпавярховікаў) у адным з суседніх дамоў № 15 злева знаходзілася хлебная крама. Менавіта гэты ўчастак стаў называцца Новым Львовам.
У адным з такіх будынкаў з савецкіх часоў дзейнічала жыллёва-екстпуатаційная кантора (ЖЭК) Новага Львова, у пачатку 2010-х гг. кіраўніцтва камунальнага прадпрыемства ЖКХ Новага Львова перамясцілася ў памяшканне іншага аддзялення ЖЭС за рынкам «Верхні Шувар», сад каля дома прыватызаваны і забудаваны шматпавярховымі дамамі. За 1990-2000-я гг. у мікрараёне дадалося некалькі шматпавярховак, а многія вілы падвергліся перабудове, месцы былых вытворчых прадпрыемстваў паміж вул. Угорскай і Цярнопальскай ў 2010-х гг. забудоўваюцца дамамі-хмарачосамі.
Пратэсты ў Ганконгу (2019—2020)
Масавыя выступленні ў Ганконгу распачаліся ў cакавіку 2019 года і былі выкліканы законапраектам аб экстрадыцыі мясцовых жыхароў у суды КНР.
Перадумовы
Ганконг — аўтаномная тэрыторыя Кітая, якая 99 гадоў належала Вялікабрытаніі. У 1997 годзе гэтую адміністрацыйную адзінку вярнулі ў склад Кітайскай Народнай Рэспублікі, але з умовай захавання аўтаноміі да 2047 года.
У чэрвені 2019 года кіраўніца тэрыторыі Кэры Лэм ініцыявала закон, які дазваляе абыходзіць дамову кітайцаў з брытанцамі. Закон вырашылі распрацаваць, зачапіўшыся за выпадак, калі 19-гадовы мужчына з Ганконга забіў сваю 20-гадовую цяжарную дзяўчыну падчас адпачынку ў Тайвані ў лютым 2018 года. Мужчына збег з Тайваня і вярнуўся ў Ганконг. Тайвань звярнуўся з просьбай выдаць гэтага чалавека, але чыноўнікі Ганконга заявілі, што не могуць выслаць яго з-за адсутнасці пагаднення аб экстрадыцыі з Тайванем.
Паводле законапраекта, жыхары былой брытанскай калоніі могуць быць перададзеныя ў суды КНР, пры тым што экстрадыцыя да гэтага была немагчымая. У сваю чаргу, мясцовыя жыхары асцерагаюцца, што гэты закон можа падарваць судовую сістэму Ганконга, і з яго дапамогай Кітай зможа праводзіць рэпрэсіі супраць апазіцыянераў, праваабаронцаў, журналістаў і няўрадавых арганізацый. Жаданне Пекіну навязаць аўтаноміі змену закону аб экстрадыцыі выклікала масавыя пратэсты.
2019
Большасць жыхароў аўтаноміі адмоўна ўспрыняла намаганні мясцовай улады змяніць заканадаўства аб экстрадыцыі. У першых двух масавых маршах пратэсту ўдзел прыняў мільён, а потым 1 млн 200 тысяч чалавек адпаведна.
Пад націскам пратэстоўцаў улады вырашылі на нявызначаны тэрмін адкласці зацвярджэнне скандальных зменаў у мясцовым заканадаўстве. Аднак, гэта не спыніла пратэсты. Дэманстранты дамагаюцца поўнага адклікання законапраекту.
5 жніўня ў Ганконгу па закліку прафсаюзаў пачаўся генеральны страйк. Не працавала метро, былі адмененыя сотні рэйсаў.
На працягу двух месяцаў сілы правапарадку арыштавалі больш за 500 дэманстрантаў. Цэнтральная ўлада КНР абурэнне жыхароў Ганконгу назвалі «гульнямі з агнём».
12 жніўня афіцыйны прадстаўнік канцылярыі па справах Ганконга і Макао Дзяржсавета Кітая Ян Гуан заявіў, што падчас беспарадкаў у Ганконгу сталі праяўляцца «парасткі тэрарызму». Кітай сагнаў у Шэньчжэнь, які мяжуе з Ганконгам, вялікую колькасць ваеннай тэхнікі Народнай узброенай паліцыі.
17 жніўня ў горадзе прайшла акцыя ў падтрымку праваахоўных органаў, на якой сабраліся 476 тыс. чалавек. У пачатку мерапрыемства быў прадэманстраваны дзесяціхвілінны відэаролік са сцэнамі нападу на паліцэйскіх і затрыманняў падчас пратэстных акцый. Некаторыя ўдзельнікі мітынгу прыйшлі на акцыю з дзяржаўнымі сцягамі КНР.
4 верасня кіраўнік Ганконга Кэры Лэм заявіла, што спрэчны законапраект аб экстрадыцыі цалкам адкліканы. Нягледзячы на ​​гэта, беспарадкі не скончыліся. Пратэстоўцы вылучылі новыя патрабаванні, такія як амністыя ўсіх затрыманых удзельнікаў пратэстаў, правядзенне незалежнага расследавання фактаў жорсткага абыходжання паліцыі з удзельнікамі пратэстаў, увядзенне дэмакратычных выбараў кіраўнікоў адміністрацыі і заканадаўчага савета.
2020
12 студзеня 2020 года ўлады Ганконга забаранілі ўезд у краіну кіраўніку міжнароднай праваабарончай арганізацыі Human Rights Watch (HRW) Кенету Роту. Той планаваў наведаць Ганконг для расследавання парушэнняў правоў чалавека ўладамі КНР. У арганізацыі паведамілі, што забарона на візіт Рота адлюстроўвае «знікненне свабод» у Ганконгу пад ціскам Пекіна.
У маі 2020 года пратэсты ізноў аднавіліся. Прычынай аднаўлення пратэстнага руху стала спроба прыняцця цэнтральным урадам закона пра нацыянальную бяспеку Ганконга, які на думку пратэстуючых абмяжоўвае правы ганконгцаў, і робіць іх залежнымі ад Пекіна. Акцыя супраць гэтага закона была разагнаная паліцыяй.
Крапінкавая смалёўка
Крапінкавая смалёўка, Белакропчаты слонік , Хваёвы слонік (Pissodes notatus) — від, які адносіцца да роду з сямейства слонікаў.
Апісанне
Пярэдняспінка з вострымі вугламі і дзвюхвыемкавай асновай; кропкі баразёнак на надкрыллях раўнамерна дробныя; даўжыня цела 5-7 мм. Лічынкі развіваюцца на ствалах дрэў, пераважна на маладых або аслабленых дрэвах; жукі ў працэсе харчавання праколваюць кару, на месцы ўколу застаецца бліскучая кропка застылай смалы (адсюль беларуская назва жука).
Арэал
Распаўсюджаная паўсюдна ў Еўропе, Сібіры, Паўночнай Афрыцы, завезена на Мадэйру.
1628 год у гісторыі астраноміі
1628 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Спіс аб’ектаў PGC (2285001—2286000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2285001—2286000)
Zeuzera
Zeuzera — род начных матылькоў з сямейства.
Апісанне
Размах крылаў 50—70 мм. Крылы выцягнутыя і вузкія, з прыкметна скошаным вонкавым краем. Асноўная афарбоўка белая з цёмнымі плямамі.
Палавы дымарфізм. Вусікі самца ля асновы двухграбеністыя, вышэй — пілаватыя. Грабеньчыкі самак значна карацейшыя, а вяршыні вусікаў простыя. Геніталіі самца добра развітыя. У самкі — доўгі тэлескапічны яйцаклад.
Сыхіў
Сыхіў (Си́хів) — мясцовасць у Сыхіўскім раёне Львова, самы вялікі жылы масіў горада і ўсёй Заходняй Украіны, размешчаны на паўднёвым усходзе горада.
Гісторыя
У 1507 г. львоўскія райцы за 200 грыўняў набылі ў Івана і Петранэлі Сакальніцкіх чвэрць Зубры і палову Сыхава, у 1508 г. яны ж за 420 грыўняў набылі ў Д. Вільчака яшчэ дзве чвэрці Зубры, а ў 1509 г. — за 200 грыўняў у Яна Яцымірскага апошнюю чвэрць Зубры і іншую палову Сыхава. У 1525 г. сёла Сыхіў і Зубра атрымалі магдэбургскае права.
Да 1673 г. на Сыхаве быў толькі адзін фальварак. Райцы аддавалі яго ў арэнду, або даручалі камусьці гаспадарыць у ім, а прыбытак дзялілі паміж сабой. У 1673 г. яны вырашылі падзяліць Сыхіў на 12 частак, каб кожны член гарадской рады меў свой вясковы двор, поле і кметаў. Прыбыткі з шынкоў, млыноў і сажалак ішлі ў агульную касу для падзелу паміж усімі. На Каляды кожны меў права свабодна высякаць лес і вывозіць да 12 калёсаў дрэва. Пасля смерці члена гарадской рады ўдава і дзеці мелі права карыстацца маёнткам яшчэ год і шэсць тыдняў.
1 красавіка 1942 г. дэ-юрэ, а 1 ліпеня таго ж года - дэ-факта прыгарадныя грамады, сярод якіх і Сыхіў, былі далучаны да Львова нямецкай адміністрацыяй. Пасля прыходу савецкай улады, Сыхіў зноў стаў сялом Пустамыціўскага раёна. У другі раз ён уключаны ў склад Львова рашэннем Львоўскага аблвыканкама ад 13 чэрвеня 1952 г. З 1979 г. пачалася забудова Сыхава тыпавымі панэльнымі дамамі.
Шашалі
Апісанне
Матылі ад сярэдніх да вельмі буйных памераў. Жылкаванне крылаў прымітыўнае. Афарбоўка разнастайная, пераважна бураватая або шэрая з сеткаватым малюнкам з дробных плям і рысачак. Хабаток кароткі — ротавы апарат недаразвіты. Імага не харчуецца і жыве за кошт запасу пажыўных рэчываў, назапашаных у стадыі лічынкі. Актыўныя на змярканні і ноччу.
Вусені даволі буйныя з некалькі пляскатай галавой і добра развітым ротавым апаратам, голыя, мясістыя, яркай афарбоўкі. Ксілафагі, вядуць схаваны лад жыцця, прагрызаюць хады ў ствалах дрэў або ў парастках і карані травяністых раслін. Развіццё доўжыцца 2-3 гады.
Slipknot
«Slipknot» (пятля, зашмарга) — амерыканскі хэві-метал гурт з горада Дэ-Мойн, Аёва. Гурт быў заснаваны ў 1995 годзе перкусіяністам Шонам Крэенам, бубначом Джоўі Джордзісанам і бас-гістарыстам Полам Грэем. Пасля некалькіх змен складу ў раннія гады, гурт пачаў складацца з дзевяці чалавек: Крэен, Джордзісан, Грэй, Крэйг Джонс, Мік Томсан, Коры Тэйлар, Сід Уілсан, Крыс Фэн і Джым Рут. Грэй памёр 24 сакавіка 2010 года, замест яго ў 2011—2014 гадах выступаў гітарыст Доні Сцілі. Джордзісан сышоў з гурта праз хваробу 12 снежня 2013 года. Сцілі сышоў ў часе запісу альбома «.5: The Gray Chapter». Гурт узяў Алясандра Ветурэлу на бас і Джэя Вайнберга на бубны. Джордзісан сышоў у снежні 2013 года, у выніку чаго адзіным заснавальнікам у бягучым складзе гурта ёсць Крэен. Фэн пакінуў гурт праз судовы пазоў 18 сакавіка 2019 года.
Склад
Цяперашні склад
Былыя канцэртныя ўдзельнікі
Смярдзючы шашаль
Смярдзючы шашаль (Cossus cossus) — матылёк сямейства. Шырока распаўсюджаны ў Еўропе.
Апісанне
Гэта вялікі матылёк з размахам крылаў 68-96 мм. Крылы шэра-карычневага колеру, з многімі крыжаванымі палоскамі. Матылі могуць лётаць з красавіка па жнівень, у залежнасці ад мясцовасці.
Экалогія
Вусень корміцца ў ствалах і галінах розных дрэў на працягу трох-чатырох гадоў, дасягае даўжыні 85 — 105 мм. Пашкоджвае дуб, вярбу, таполю, асіну, бярозу, алешыну, радзей — клён, арэх, пладовыя дрэвы.
Спіс аб’ектаў PGC (2286001—2287000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2286001—2287000)
Бэль-іль-эн-мер
Бэль, або Бэль-іль-эн-мер (Ar Gerveur; Belle-Île-en-Mer) — востраў у Біскайскім заліве на поўдзень ад Брэтонскага паўвострава. Уваходзіць у склад Брэтані (Францыя). Плошча — 85,63 км². Насельніцтва (2016 г.) — 5 396 чалавек.
Геаграфія
Бэль-іль-эн-мер — найбуйнейшы востраў Брэтані. Ён месціцца ў 150 км на паўднёвы ўсход ад Брэста. Аддзелены ад Брэтонскага паўвострава пралівам (каля 12 км). Суша ўзнікла ў ардовікскі перыяд у выніку вулканічнай дзейнасці. У ледавіковы перыяд з'яўлялася часткай мацерыка.
Паверхня сфарміравана друзлымі сланцамі, туфам і кварцам. Друзлы характар прывёў да актыўнага выветрывання, з'яўлення прыбярэжных выдмаў. Найвышэйшы пункт на востраве не перавышае 71 м.
Клімат марскі, дзякуючы пануючым паўднёвым вятрам блізкі па колькасцю цёплых дзён да міжземнаморскага. Сярэдняя тэмпература ліпеня — +18,1°C, лютага — +7,5°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 701,4 мм.
Прырода
Для вострава Бэль-іль-эн-мер характэрна наяўнасць некалькіх экалагічных зон — прыбярэжнай паласы з пляжамі і выдмамі, невялікіх лясных масіваў, балот, лугавых пустэч. Сустракаюцца рэдкія віды трыпутнікаў, архідэй, дзікай морквы. Фаўна сушы прадстаўлена шматлікімі птушкамі, паўзунамі, казуркамі.
Гісторыя
У 1991 г. на Бэль-іль-эн-мер былі знойдзены рэшткі мусцьерскай культуры. Хаця ў мезаліце востраў ужо быў аддзелены ад мацерыка, ён заставаўся заселеным. Археолагі выяўляюць шматлікія прылады працы, зброю і ўпрыгожванні той пары. З пачатку бронзавага веку ўзводзіліся штучныя курганы і мегалітычныя помнікі. У жалезным веку на паўночным усходзе сфарміравалася буйное паселішча, плошча якога набліжалася да 5 га. У 1 тысячагоддзі да н. э. быў населены венетамі. У 57 г. да н. э. разам з іншымі венецкімі тэрыторыямі быў падпарадкаваны рымлянамі.
На працягу XIX стагоддзя Бэль-іль-эн-мер з'яўляўся важным стратэгічным ваенным пунктам для абароны ад брытанскага флота. У 1902 — 1977 гг. на ім месцілася дзіцячая турма. У 1934 г. заключаныя ў яе паўсталі. Дзічачае паўстанне прыцягнула ўвагу да цяжкага становішча французскай пенітэнцыярнай сістэмы.
У нашы дні большасць астравіцян займаюцца сельскай гаспадаркай, рыбалоўствам і абслугоўваннем турыстаў. Бэль-іль-эн-мер знакаміты ў Францыі сваімі мёдам і казіным сырам.
Паўвостраў Шміта
Паўвостраў Шмі́та  (Полуостров Шмидта) — паўвостраў, паўночны край вострава Сахалін, у Сахалінскай вобласці Расіі.
Даўжыня паўвострава каля 50 км. Рэльеф гарысты. Вызначаюцца хрыбты Заходні і Усходні з вышынямі да 623 м (горны масіў Два Браты). На паўвостраве шмат балот, яловыя і лістоўнічныя лясы.
Названы ў гонар расійскага геолага, палеантолага і батаніка Ф. Б. Шміта.
Дэлювій
Дэлювій — адклады, якія ўзніклі на схілах у выніку намнажэння змытых дажджавымі патокамі. Немалаважную ролю ў гэтым адыгрывае сіла цяжару, якая перамяшчае часціцы грунту — грунты ў верхняй частцы схілу руйнуюцца, у ніжняй адбываецца назапашванне матэрыялу. У дэлювіі часта можна выявіць россыпы радовішчаў вальфраму, золата, волава і іншых металаў.
Пірагіўка (Львоў)
Пірагіўка (Пирогі́вка) — мясцовасць у Сыхіўскім раёне Львова на паўднёвым усходзе горада, малазаселеная гарадская ўскраіна. Размяшчаецца вакол сучаснай вул. Пірагіўка, паміж вул. Пасічнай на поўначы і вул. Вулецкай на поўдні, з усходу прылягае да Віннікаўскага лесапарку, на поўначы мяжуе з раёнам Пасікы, на захадзе - з раёнам Сыхіў.
Асаіш (Сірыя)
Асаіш — сілы мясцовай паліцыі правапарадку (унутраныя войскі), якія дзейнічаюць у рэгіёнах Джазіра, Кабані і Афрын у складзе Сірыйскага Курдыстана (самаабвешчанай Федэрацыі Паўночнай Сірыі), дзе былі сфармаваны дэ-факта суверэнныя органы самакіравання на пачатковым этапе грамадзянскай вайны ў Сірыі на тэрыторыі мухафазы Эль-Хасака. Сілы Асаіш разам з атрадамі народнай самаабароны кантралююць вобласці, якія знаходзяцца ў падпарадкаванні Вярхоўнага курдскага савета (Desteya Bilind a Kurd) (самаабвешчанага курдскага ўрада).
Склад
Ажыццяўленне паліцэйскага патрулявання ў кантонах, складнікаў самаабвешчанай Федэрацыі Паўночнай Сірыі, абавязкова ў адпаведнасці з канстытуцыяй Сірыйскага Курдыстана. Сілы Асаіш у кантонах сфармавалі 26 афіцыйных рэгіянальных аддзяленняў, мэтай якіх з’яўляецца прававая абарона і забеспячэнне бяспекі мясцовых жыхароў, а таксама аказанне ім сацыяльнай і гуманітарнай дапамогі. У рэгіёне дзейнічае шэсць асноўных падраздзяленняў Асаіш: ваенна-тэхнічнае ўпраўленне блокпостоў, камандаванне антытэрарыстычнай сіламі, упраўленне разведкі, аддзел па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю, упраўленне транспартам і ўпраўленне фінансамі. Усяго за час баявых дзеянняў у рамках грамадзянскага супрацьстаяння было сфарміравана 218 цэнтраў Асаіш, а таксама 385 блокпастоў з 10 байцамі ў кожным. 105 аддзяленняў паліцыі Асаіш фармуюць перадавыя падраздзяленні ў памежнай зоне Федэрацыі Паўночнай Сірыі, дзе адбываюцца рэгулярныя баявыя дзеянні з радыкаламі ІДІЛ. У больш буйных населеных пунктах размяшчаюцца галоўныя аддзелы (генеральныя дырэктараты), якія адказваюць за забеспячэнне бяспекі і ажыццяўленне кантролю над дарогамі. У кожным кантоне маецца спецыяльнае ўпраўленне антытэрарыстычных сіл (HAT), пры гэтым у кожным кантоне ўпраўленне па барацьбе з тэрарыстамі аўтаномна ажыццяўляе сваю дзейнасць.
Удзел жанчын
Гэтак жа, як і ў іншых ваенных установах і вайсковых падраздзяленнях Сірыйскага Курдыстана (як у рэгулярных, так і ірэгулярных войсках), у Асаіш строга выконваецца прынцып палавога раўнапраўя. Прыкладна 25 адсоткаў удзельнікаў паліцыі з’яўляюцца жанчынамі. У арганізацыі два кіраўніка — мужчына (Цыван Ібрагім) і жанчына (Аітан Фархад). З мэтай абароны мірнага насельніцтва ад ваенных наступленняў праціўніка па сушы, у Асаіш была сфарміравана спецыяльная група, якая складаецца выключна з жанчын. Яны выступаюць супраць сексуальнага гвалту над жанчынамі, а таксама сямейнага гвалту і абараняюць жанчын падчас пратэстных акцый і масавых маніфестацый. Жанчыны-ўдзельніцы паліцыі самакіравання Асаіш з’яўляюцца адной з ключавых мішэняў тэрарыстычных груповак радыкальных ісламістаў.
Акрамя навыку абыходжання са зброяй навабранцы Асаіш праходзяць маштабную адукацыйную падрыхтоўку і практычныя трэніроўкі, падчас якіх байцы вывучаюць гісторыю Курдыстана, этыку, псіхалагічную вайну ў поп-культуры і важнасць адукацыі і развіцця самакрытыкі.
Удзел у сутыкненнях у Эль-Хасака
З 16 па 22 жніўня 2016 года ў Эль-Хасака праходзілі інтэнсіўныя боесутыкненні паміж атрадамі курдскай паліцыі Асаіш і праўладнымі Сіламі нацыянальнай абароны, а таксама рэгулярнымі часцямі Сірыйскай Арабскай Арміі. У прыватнасці, 20 жніўня курдская паліцыя разгарнула буйнамаштабнае наступленне на пазіцыі, падкантрольныя ўрадавым войскам, нягледзячы на ​​наяўнасць значнай колькасці мірных жыхароў у гэтых густанаселеных раёнах сталіцы аднайменнай мухафазы. Тым не менш, дзякуючы дзеянням ВПС Сірыі, курдскім ваенізаваным фармаванням не ўдалося дасягнуць істотнага поспеху пры штурме пазіцый у Аль-Гувейране і Аль-Нашва. Рана раніцай 22 жніўня падраздзяленні курдскага ваенізаванага апалчэння атакавалі пазіцыі сірыйскіх байцоў у акрузе Гувейран. Згодна з заявамі актывістаў Дэмакратычнага саюза, байцам Асаіш на працягу ўсяго дня 22 жніўня атрымалася пацясніць атрады Нацыянальных сіл абароны ў паўночна-ўсходняй частцы раёна Аль-Гувейран.
Пэрсэнкіўка
Пэрсэнкіўка (Персенкі́вка) — мясцовасць у Сыхіўскім раёне Львова, якая размяшчаецца паміж вуліцамі П. Мырнага, Буйка, Казэльныцкай і аўтобусным заводам.
Гісторыя
Назва мясцовасці паўстала ў XVII ст., да гэтага мясцовасць насіла назву "Коснэрыўка" - ад імя львоўскага мешчаніна Коснэра, які валодаў тутэйшымі палямі. Назва "Пэрсэнкіўка" паходзіць ад прозвішча львоўскага купца Якава Пэрсінга, які ў 1687 г. набыў гэтыя землі.
Калісці гэта было прыгараднае паселішча, ад якога сёння засталося каля 15 жылых малапавярховых дамоў. Гэта адбылося з прычыны пракладкі раёнам чыгункі і далейшага пашырэння прамысловай зоны.
Найважнейшым прадпрыемствам мясцовасці была другая і галоўная львоўская гарадская электрастанцыя, пабудаваная Альфрэдам і Казімірам Каменабродскімі ў 1908 г. па праекце архітэктара Адольфа Пілера. Электрастанцыя дзейнічае і сёння. Яе асаблівасцю было сэцэсійнае дэкарыравання фасадаў і інтэр'ераў, а таксама вадаправодная вежа, стылізаваная пад сярэднявечную архітэктуру. Паміж электрастанцыяй і вул. П. Мырнага раней быў парк плошчай каля 8 га, цяпер ён часткова забудаваны гаражамі. Вядома таксама аб іпадроме, тэрыторыя якога была занятая Львоўскім аўтобусным заводам.
Пэрсэнкіўка належала да парафіі пры львоўскім касцёле св. Мікалая. Ад 1933 г. - да парафіі Вінцэнта дэ Поля, якая часова была размешчана ў царкве св. Сафіі. У 1938 г. тут былі пабудаваны касцёл і кляштар кармелітаў босых, цяпер размешчаны на тэрыторыі львоўскага аўтобуснага завода.
Казэльныкы (Львоў)
Гісторыя
Сяло Казэльныкы ўпершыню згадваецца ў 1374 г. 30 верасня 1400 г. у Львове кароль Ягайла сваім прывілеям перадаў сяло львоўскаму манастыру францысканцаў. Вясковая забудова часткова захавалася ў ваколіцах цяперашніх вуліц Беражанскай і Райдужнай.
Паводле перапісу насельніцтва ў 1921 г. у Казэльныках пражываў 841 жыхар, з іх 774 рыма-каталікоў, 30 грэка-каталікоў, 37 юдэяў. Паўночная частка Казэльныкіў (перад чыгункай Львоў-Чарнаўцы) увайшла ў межы горада 11 красавіка 1930 г. Астатнюю тэрыторыю калішняга сяла ўключылі ў склад горад у 1955 г.
Ва ўсходняй частцы Казэльныкіў знаходзілася ўрочышча Дубына паміж цяперашнімі вул. Зялёнай і Пасічнай, якое было ўласнасцю ордэна францысканцаў. У 1930-х гг. манахі прадалі частку сваіх зямель і пабудавалі манастырскі комплекс, які ў савецкія часы ўвайшоў у склад збудаванняў на тэрыторыі завода фрэзерных станкоў (вул. Зялёная, 149). У 1937-1939 гг. пры манастыры пабудавалі па праекце архітэктараў С. Парэмбовіча і Р. Хрыстоўскага ў стылі функцыяналізму касцёл Хрыста Уладара, які быў высвечаны арцыбіскупам Б. Твардоўскім у 1942 г. У 1946 г. храм закрылі і выкарыстоўвалі як склад, а пасля перабудавалі пад адміністрацыйнае памяшканне. Аб ранейшым культавым прызначэнні дома сведчаць рэшткі званіцы над правай часткай фасада.
У савецкі час на тэрыторыі Казэльныкіў пабудавалі некалькі буйных прамысловых прадпрыемстваў (ВА «Палярон», завод фрэзерных станкоў, завод «Электрабытпрыбор», мэблевы камбінат, хімічны завод, домабудаўнічы камбінат), складскіх комплексаў і баз. А паўднёвая частка былой прыгараднай грамады стала ў 1980-х гг. часткай Сыхіўскага жылога масіва. На тэрыторыі былых Казэльныкіў пабудавалі шляхапровад, які спалучае Новы Львоў з гандлёвым комплексам "Шувар". Таксама праз Казэльныкы праходзіць чыгуначная лінія на Ходарыў.
Галоска
Галоска (Голо́ско) — мясцовасць у Шаўчэнкаўскім раёне Львова. Размешчана ў раёне скрыжавання вуліц Замарстыніўскай, Варшаўскай і праспекта Вячаслава Чарнавола. На паўночным захадзе і поўначы мяжуе з Бруховіцкім лесам, на ўсходзе - з Замарстыніўскім лесапаркам і старымі Галоскіўскімі могілкамі.
Гісторыя
У 1401 г. мяшчанін Мікалай Цымерман купіў 2 поля зямлі каля ўрочышча Алоўска (Галоўска) і праз год заклаў тут паселішча Галоска.
У 1415 г. Галоска перайшло ва ўласнасць горада. Яго назвалі Галоска Вялікае. Ва ўрочышчы, што каля Галоска Вялікага, у 1470 г. мяшчанін Ян Ганэль заклаў іншае паселішча, якое атрымала назву Галоска Малое.
Галоско Малое ўвайшло ў межы горада 11 красавіка 1930 г.
У 1978 г. на Галоска была пракладзеная тралейбусная лінія маршруту №13.
Пасікы (Львоў)
Пасікы (Па́сіки) — мясцовасць у Лычакіўскім і Сыхіўскім раёнах Львова, якая знаходзіцца ў ваколіцах сучаснай вул. Пасічнай.
Гісторыя
У XVI ст. львоўскія мяшчанскія сем'і Шымановічаў і Бернатовічаў заклалі ў гэтых мясцінах свае пчальнікі. У ХХ ст. адрознівалі Пасікы Лычакіўскія (уздоўж цяперашняй вул. Пасічнай), якія належалі да маёнткаў манахінь-бенедыктынак, Пасікы Галіцкія (у ваколіцах цяперашняй вул. Джорджа Вашынгтона) і Пасікы Гарадскія (у ваколіцах вул. Пыманэнка).
Гэтыя паселішчы былі забудаваныя сядзібамі жыхароў львоўскіх прадмесцяў, што займаліся пераважна агародніцтвам і, традыцыйна, пчалярствам. У пачатку ХХ ст. на Пасіках Галіцкіх, каля парку Пагулянка, пабудавалі вялікія цагельні, якія належалі іпатэчнаму банку, да якіх праклалі чыгуначны шлях ад станцыі Пэрсэнкіўка. Па вул. Пасікы Галіцкія №18а была гарадская змяшаная школа імя Св. Мікалая.
На Пасіках Лычакіўскіх, паблізу парку ў 1914-1915 гг. хавалі расійскіх вайскоўцаў, якія загінулі ў бітвах Першай сусветнай вайны або памерлых у львоўскіх шпіталях. Праз блізкасць пяшчаных кар'ераў ўзнікла небяспека для існавання могілак, таму ў 1935-1936 гг. астанкі эксгумавалі і перанеслі на аўстрыйскія ваенныя могілкі (частка Лычакіўскіх).
У савецкі час частка плато былых могілак была знесеная. На гэтым месцы быў уладкаваны стадыён спарткомплексу Львоўскага ўніверсітэта. У 1952 г. на астатняй тэрыторыі былых могілак былі збудаваныя новыя мемарыяльныя вайсковыя могілкі "Холм Славы", дзе былі пахаваныя некалькі тысяч савецкіх вайскоўцаў.
У 1957-1960 гг. тэрыторыю ўздоўж вул. Пасічнай паміж вул. Мядовай пячоры і вул. Кітайскай забудавалі малапавярховымі дамамі па тыпавых праектах. У 1960-1980-х гг. вул. Пасічную (тады яна называлася праспектам Ленінскага камсамола) і вул. Батальную (сучасную вул. Дж. Вашынгтона) забудавалі шматпавярховымі стандартнымі дамамі, сярод якіх вылучаецца 16-павярховы будынак з маналітнага жалезабетону (вул. Пасічная, 104). Непадалёк пазней збудавана царква Звеставання Прасвятой Багародзіцы. З міжваеннага перыяду на вул. Пасічнай захавалася некалькі віл і арыгінальная ваданапорная вежа.
Карл Гілберт
Гроўв Карл Гілберт (Grove Karl Gilbert;, Рочэстэр, ЗША — , Джэксан (Мічыган), ЗША) — амерыканскі геолаг, геамарфолаг, стратыграф, картограф. Адзін з піянераў планетарнай геалогіі. У літаратуры вядомы як Г. К. Гілберт.
Правёў геамарфалагічныя даследаванні Заходніх рэгіёнаў ЗША, за што ў 1872 годзе атрымаў ступень магістра.
З моманту стварэння Геалагічнай службы ЗША ў 1879 годзе працаваў там і ў складзе экспедыцыі Джона Уэслі Паўэла праводзіў геалагічную здымку Скалістых гор, быў галоўным памочнікам Паўэла да 1879 года. У гэты перыяд апублікаваў важную манаграфію пра горы Генры — «Geology of the Henry Mountains» (1877—1880).
Адным з першых даследаваў сувязь рэльефу паверхні з геалагічнай будовай Зямлі. У 1884 годзе быў прызначаны кіраўніком Апалацкага аддзялення, а з 1889 па 1892 год — галоўным геолагам Геалагічнай службы ЗША.
У 1899 годзе прыняў удзел у экспедыцыі Гарымана на Аляску з Сіэтла ў Сібір і назад.
Міхаіл Пятровіч Шкель
Міхаіл Пятровіч Шкель ( — ) — вучоны ў галіне земляробства, доктар сельскагаспадарчых навук (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Бялевічы Слуцкага павета (зараз у Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі). З 1938 годзе Чырвонаслабодскім раённым ваенным камісарыятам прызваны на службу ў Чырвоную Армію. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, у тым ліку на Паўднёвым фронце. У 1953 годзе скончыў Львоўскі сельскагаспадарчы інстытут. З 1960 года працаваў на Мінскай абласной сельскагаспадарчай доследнай станцыі, з 1963 года — у Беларускім навукова-даследчым інстытуце земляробства і селекцыі.
Навуковая дзейнасць
Вучонаму належаць працы па выкарыстанні ўгнаенняў з мэтай павелічэння ўрадлівасці дзярнова-падзолістых глеб і інш. Распрацаваў тэарэтычныя асновы выкарыстання серы ў якасці элемента жыўлення раслін ва ўмовах Беларусі і прапанаваў практычны спосаб выкарыстання серных угнаенняў.
Сярод апублікаванага:
Дуб пухнаты
Дуб пухнаты (Quércus pubéscens) — від дрэў з роду Дуб сямейства.
Батанічнае апісанне
Невысокае дрэва (да 12-18 метраў ) з шырокай кронай, часам нават куст. Ствол часта звілісты. Маладыя парасткі моцна апушаныя.
Лісце 5-10 см даўжынёй, вельмі зменлівае па форме і велічыні, з 4-8 парамі тупых або завостраных лопасцяў, зверху цёмна-зялёнае, голае, знізу шэра-зялёнае, апушанае.
Лускавінкі плюскі, якая атуляе жолуд, таксама пухнатыя.
Арэал і экалогія
Арэал віду — паўднёвы Крым, паўночная частка Закаўказзя, Паўднёвая Еўропа і Малая Азія. Расце ў запаведніках Крыма. Утварае ксерафітныя рэдкалессі на пародах, якія змяшчаюць вапну. Вельмі святлалюбны ксерафіт. Расце ў лясах ніжняга пояса на паўднёвых схілах гор, падымаючыся на вышыню да 400 метраў над узроўнем мора. Дае высокакаларыйнае паліва. Сеянцы дуба пухнатага выкарыстоўваюцца як прышчэпа для няўстойлівых да марозу і засухі відаў дуба.
Геклен
У гады Другой сусветнай вайны крэпасць зноў выкарыстоўвалася па ваеннаму прызначэнню нацысцкім камандаваннем, па загаду якога на Геклене ўсталявалі зенітныя гарматы. Пасля вайны Геклен быў перададзены ўладальнікам.
У нашы дні з'яўляецца прыватнай рэзідэнцыяй. Штогод на тэрыторыі крэпасці арганізуюцца фестывалі.
Траншэлія
Траншэлія (Tranzschelia) — род іржаўных грыбоў сямейства пукцыніевых.
Адрозніваецца 10 відаў. Пашыраны ўсюды. Выклікаюць іржу раслін. На Беларусі найбольш вядомая  — рознагаспадаровы паразіт, узбуджальнік пераважна іржы слівы.
Міцэлій міжклетачны з гаўсторыямі, праз якія грыб паглынае пажыўныя рэчывы з клетак расліны-гаспадара. Спермагоніі (пікніды) амаль шарападобныя, ад карычневых да чорных. Эцыдыі (умяшчальня для двух’ядзерных спор — эцыдыяспор) адзіночныя, чашападобныя, ярка-жоўтыя. Эцыдыяспоры ў ланцужках, пакрытыя бародаўчатай абалонкай, пры пападанні на лісце з іх развіваюцца парошыстыя пустулы, дзе знаходзяцца летнія споры (урэдаспоры). За лета адбываецца некалькі такіх споранашэнняў. У канцы лета на іх месцы развіваюцца новыя пустулы, што маюць двухклетачныя, з глыбокай перацяжкай пасярэдзіне тэлейтаспоры, якія распадаюцца на 2 клеткі (характэрная адзнака роду). Служаць для перазімоўкі грыба.
Літаратура
''Бельская С. І.'' Траншэлія //
Вярба ломкая
Вярба ломкая, Вярба крохкая , Вярба  (Salix fragilis) — від раслін з роду Вярба.
Батанічнае апісанне
Дрэва (10-20 м вышынёй) з шэрай глыбока парэпанай карой. Галіны аліўкава-зялёныя, ля аснавання лёгка адломліваюцца. Лісце вузкаланцэтнае, залозіста-пілаватае, голае, бліскучае, доўгазавостранае. Каташкі (5-7 см даўжынёй) цыліндрычныя, прыкветкавыя лускі жаўтлявыя.
Экалогія
Расце па берагах рэк, на вільготных лугах, у абалонавых лясах (D3_5), часта разам з вярбой белай. Цвіце ў красавіку — маі.
Таксанамія
Від Вярба ломкая ўваходзіць у род семейства  парадку.
Лаза вушастая
Лаза вушастая, Лаза вушатая , Лаза  (Salix aurita) — від роду.
Батанічнае апісанне
Невысокі куст (да 1,5 м вышыней).
Адрозніваецца зваротнаяйкападобным лісцем, зверху шэра-зялёным, знізу шэра-(1-2 см даўжынёй). Драўніна пад карой з валікамі. Расце па балотах, вільготных лугах і ў вільготных і сырых лясах. Цвіце ў красавіку — маі. Медадайнасць слабей, чым у брэдніка.
Таксанамія
Від Лаза вушастая ўваходзіць у род семейства  парадку.
Ахова
Уваходзіць у афіцыйныя пералікі рэгіянальна рэдкіх раслін некаторых адміністрацыйных тэрыторый Украіны.
Лісічка шэрая
Лісічка шэрая (Cantharellus cinereus) — від грыбоў сямейства лісічкавых.
Апісанне
Шапка дыяметрам 3-5 см, лейкападобная, лопасцевая, шэра-бура-чорная, з узростам выліньвае, край апушчаны. Мякаць тонкая, з прэсным смакам, без характэрнага паху. Пласцінкі зыходныя, шэрыя, няроўнай даўжыні, частыя, тонкія. Ножка цыліндрычная, полая, афарбавана на тон святлей чым шапка, памерам 4,0 на 0,5-0,2 см. Споры эліпсападобныя, памерам 8-10 на 5-6 мкм, бясколерныя.
Пашырэнне
Немаральны лясны від. Арэал ахоплівае Еўропу. На Беларусі знойдзены ў асобных раёнах. Сустракаецца ў лісцевых лясах. Пладовыя целы перыядычна ўтвараюцца ў верасні — кастрычніку.
Хлябы
Хлябы́ (, Хлябы) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лапацінскага сельсавета.
Гісторыя
У 1924 годзе вёска вясковай гміны Лемяшэвічы Пінскага павета Палескага ваяводства.
Дзяркач
Дзяркач
Дзяргач
Дзяргач
Дэвід Морыс
Дэвід Морыс (David Morris;, , Ірландыя) — ірландскі прафесійны гулец у снукер. Чвэрцьфіналіст Усі Класік 2013 года.
Клэпарыў
Клэпарыў (Клепа́рів) — мясцовасць у Шаўчэнкаўскім і Залізнычным раёнах Львова. Размешчана паміж вуліцамі Шаўчэнкі (з ніжняй Гарадоцкай), Джэрэльнай і Ерашэнкі. Цэнтральнай воссю раёна з’яўляецца вул. Клэпарыўская.
Гісторыя
Клэпарыў вядомы яшчэ з XIII ст., калі кароль Данііл будаваў вакол Львова ўмацаванні для абароны ад татараў.
У пачатку XV ст. мяшчанін Андрэй Клёпер з вядомай львоўскай сям’і будаўнікоў, што будавала вакол Львова сцены, набыў 12 палёў гэтых зямель. У 1419 г. ён пабудаваў тут маёнтак Клёпэргоф (што пасля трансфармавалася ў «Клэпарыў»). У «Польскім геаграфічным слоўніку» сцвярджалася аб заснаванні вёскі ў 1430 г.
У 1535-1560-х гг. горад выкупіў гэты багаты асабняк з прыгожымі землямі, сажалкамі і вінаграднікамі (у даўнія часы Клэпарыў славіўся вырошчваннем вінаграду і адбельваннем палатна). Жыхары Клэпарава займаліся агародніцтвам і садаўніцтвам. Далёка за межамі Львова былі вядомыя мясцовыя чарэхі (гібрыд вішні і чарэшні, рос толькі ў Львове).
У XIX ст. тут (у паўночнай частцы Клэпарава) пабудавалі чыгунку. У 1908 г. па вул. Шаўчэнкі быў пракладзены электрычны трамвай (цяпер № 7). Раён увайшоў у межы горада 11 красавіка 1930 г.
Дубовы кублароб
Імага
Размах крылаў матылькоў 18-23 мм. Пярэднія крылы бледна-зялёныя або жоўта-зялёныя. Заднія крылы карычнева-шэрыя або шараватыя. Абедзве пары крылаў з белымі, размытымі вонкавымі бакамі. Галава жоўтая. Брушка даўжынёй 8 мм, шэраватае.
Вусень
Вусені ранніх узростаў шэрага колеру з цёмнай галавой. Вусені старэйшых узростаў становяцца шэра-зялёнымі. Дарослыя вусені даўжынёй 15-19 мм і шырынёй прыкладна 2,5 мм.
Яйка
Яйка круглае, дыяметрам 0,7 мм. Толькі што адкладзеныя яйкі ярка-жоўтыя, пазней становяцца карычневымі.
Экалогія
Вусені харчуюцца на лісці шэрагу шыракалістых дрэў, у прыватнасці дубу, а таксама клёну, бярозы, грабу, буку і таполі. Акрамя дрэў кармавымі раслінамі могуць станавіцца некаторыя віды кустоў, уключаючы прадстаўнікоў ягадніку і крапівы.
Адзначана мноства паразітаў і драпежнікаў з атрадаў двухкрылых, жукоў і перапончатакрылых. Сярод іх:
Джэймі О’Ніл
Джэймі О'Ніл (Jamie O'Neill; нар., Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. На адкрытым чэмпіянаце Кітая 2014 упершыню выйшаў у 1/16 фіналу і 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру.
Дубовы кублароб
Размнажэнне
Самкі за жыццё адкладаюць каля 60 яек: па два яйкі на галіны і лісце.
Лаза прырэчная
Лаза прырэчная, Лаза паўзрэчная, Лаза руская , Лаза (Salix viminalis) — шматгадовая расліна роду сямейства.
Боднарыўка (Львоў)
Боднарыўка (Боднарі́вка) — мясцовасць у Сыхіўскім раёне Львова, вакол і паўднёвей скрыжавання вуліц Стрыйскай і Навуковай.
Лаза прырэчная
Батанічнае апісанне
Высокі куст (да 5 м вышынёй) з прамымі галінамі. Маладыя парасткі шэравата-апушаныя, часам голыя. Лісце лінейна-ланцэтнае, вострае, з загорнутымі ўніз краямі, з суцэльным краем, знізу шаўкавіста-апушанае. Каташкі тоўстыя, пухнатыя, амаль сядзячыя.
Боднарыўка (Львоў)
Агульная характарыстыка
Раён забудаваны ў асноўным шматпавярховымі дамамі, аднак частка Боднарыўкі з заходняга боку вул. Стрыйскай (ад №228) захавала сельскую і прыгарадную забудову 1930-1950-х гг. Паміж Боднарыўкай і Казэльныкамі бярэ пачатак рака Зубра. У 1950-х гг. на гэтай рацэ паміж Боднарыўкай і Сыхавам было створана штучнае возера з зонай адпачынку, але праз забруджанасць вадаём быў неўзабаве спушчаны і на ягоным месцы зараз балота.
Лаза прырэчная
Батанічнае апісанне
Расце па берагах рэк, азёр, пераважна на Палессі. Святлалюбная расліна. Цвіце ў сакавіку — красавіку.
Боднарыўка (Львоў)
Агульная характарыстыка
Праз мясцовасць праходзяць адны з галоўных транспартных артэрый горада - вул. Стрыйская і вул. Навуковая. Па вул. Стрыйскай курсіруюць тралейбусныя маршруты № 3 і 5. Праз раён таксама курсіруе вялікая колькасць маршрутных таксі, гарадскіх, прыгарадных і міжгародніх аўтобусаў паўднёвага (карпацкага) кірунку.
Лаза прырэчная
Таксанамія
Від Лаза прырэчная уваходзіць у род семейства  парадку.
Энергетычная сыравіна
Ва ўмераных кліматычных зонах сарты лазы прырэчнай дзякуючы іх хуткаму росту і лёгкасці вырошчвання разглядаюцца як каштоўны паліўны матэрыял у здробненым выглядзе. Паліўна-энергетычную сыравіну — паліўныя брыкеты, гранулы, дранку, прэсаванае цвёрдае паліва для тлеючых цвёрдапаліўных катлоў.
Боднарыўка (Львоў)
Гісторыя
У XIX ст. Боднарыўка была ускраінай (прыселкам) фальварка, што ўваходзіў у склад Кульпаркава. Паўночная частка Боднарыўкі (да сучаснай вул. Хутарыўка) увайшла ў межы Львова ў 1931 г., А паўднёвая частка належала да 1955 г. Сакільныцкага, затым - Пустамыціўскага раёна Львоўскай вобласці.
Першы імпульс для развіцця раёна прыйшоўся на часы пасля Першай сусветнай вайны, калі за чыгуначным мастом, з заходняга (правага, парнага) боку сучаснай вул. Стрыйскай, была заснавана цагельня таварыства «Радзівіл, Відмер і Зялінскі», а з процілеглага боку вуліцы — гарадская майстэрня па вырабе бетону (цяпер — ААТ «Львоўскі завод жалезабетонных вырабаў»). У 1931 г. паўночная частка мясцовасці ўвайшла ў межы Львова. У тым жа годзе за бетоннай майстэрняй заснавалі манастыр кармелітаў босых, пры якім у 1938 г. пабудавалі касцёл па праекце Л. Дзюрковіча. У мясцовасць паблізу манастыра перанеслі гарадскі іпадром.
У 1945 г. пачалося будаўніцтва аўтазборачнага завода, абсталяванне для якога прывозілі спачатку з Германіі. Першапачаткова на прадпрыемстве выпускаліся аўтакраны, пасля яно было перапрафілявана на аўтобусны завод, які значна пашырыўся, паглынаючы навакольныя тэрыторыі, у тым ліку і стары іпадром. У Асвіцкім гаі пасля вайны быў створаны танкарэмонтны завод. У 1950-х гг. з цэнтра горада да яго была пракладзена тралейбусная лінія №5. У тыя ж гады былі пабудаваныя казармы ўнутраных войскаў на вул. Стрыйскай 146, якія сталі тагачаснай дамінантай раёна.
У 1955 г. у склад Львова ўвайшла і паўднёвая частка Боднарыўкі. Раён стаў інтэнсіўна забудоўвацца стандартнымі жылымі дамамі ў 1960-1980 гг. — спачатку паміж вул. Арцёма (сёння — вул. Уладзіміра Вялікага) і вул. Суркова (сёння - вул. Рубчака), а затым - з усходняга боку вул. Стрыйскай за вул. Хутарыўка. Тады ж быў закладзены парк Боднарыўка, упрыгожаннем якога стаў дзіцячы кінатэатр. У 1980 г. на паўднёвай ускраіне горада быў пабудаваны Львоўскі аўтавакзал. За ім збудавалі новы іпадром, а ў 2010-х гг. - вялікую футбольную арэну.
Арцём Віктаравіч Вішняк
Арцём Вішняк (нар., Мінск) — беларускі футбаліст, паўабаронца мар’інагорскай «Вікторыі».
Клубная кар’ера
Выхаванец фубтольнага клуба «Мінск», у 2011 годзе гуляў за дубль, а ў сезоне 2012 — за фарм-клуб «Мінск-2». Сезон 2013 пачынаў у СКВІЧы, згуляў у 13 матчах у Першай лізе, пасля чаго перайшоў у «Гарадзею», у складзе якой на полі з’явіўся ўсяго тройчы. З 2014 года стаў выступаць на аматарскім узроўні ў розных камандах Другой лігі, у 2016 годзе выступаў за дубль «Крумкачоў».
У пачатку 2019 года быў заяўлены на сезон за «Асіповічы», аднак так і не згуляў за каманду. У сезоне 2020 стаў выступаць за мар’інагорскую «Вікторыю».
Спіс аб’ектаў PGC (2287001—2288000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2287001—2288000)
Кампанія Гудзонава заліва
Пасля ўтварэння ў 1867 годзе дамініёна Канада ўрад новаўтворанай дзяржавы на чале з Джонам Мак-Дональдам пачаў перамовы з Кампаніяй Гудзонава заліва пра выкуп яе заходніх земляў. У 1869 годзе, пасля доўгіх і складаных перамоў, была распрацавана працэдура перадачы дамініёну заходніх тэрыторый. Кампанія Гудзонава заліва саступіла Канадзе манаполію на гандаль на Паўночна-Заходніх тэрыторыях і права на Зямлю Прынца Руперта (басейн Гудзонава заліва) за 300 тыс. фунтаў стэрлінгаў. Аднак кампанія захавала за сабой больш за 45 тыс. акраў (18 000 га) зямлі на Захадзе.
З заняпадам гандлю пушнінай кампанія перайшла да гандлю таварамі, неабходнымі пасяленцам на захадзе Канады. Сёння кампанія вядомая сваёй сеткай універмагаў The Bay у Канадзе.
Харчовыя валокны
Харчовыя валокны — кампаненты ежы, якія не пераварваюцца арганізма чалавека, але перапрацоўваюцца карыснай. У некаторых крыніцах паняцце харчовых валокнаў вызначаецца як сума поліцукрыдаў і лігніну, якія не пераварваюцца страўнікава-кішачнага тракту чалавека. На думку многіх спецыялістаў дадзенае вызначэнне з'яўляецца найбольш дакладным.
У 1970-1980-я гады ва ўжыванні быў тэрмін клятчатка, але ў сувязі з асэнсаваннем важкай ролі харчовых валокнаў з пункту гледжання , выкарыстанне гэтага тэрміна прызнана некарэктным.
Пераклады Бібліі на эсперанта
З'яўленне перакла́даў Бі́бліі на эспера́нта мела вялікае значэнне для прызнання гэтай мовы жывой. Наяўнасць на эсперанта такой грунтоўнай працы, як пераклад Бібліі, надало ёй статус дамінуючай штучнай мовы ў параўнанні з іншымі. Добры пераклад Бібліі дапамог не толькі ў пашырэнні зацікаўлення ў эсперанта, але і пацвердзіў патэнцыял мовы ў экспрэсіўнасці. І вядома ж, пераклад Бібліі на эсперанта ўжываецца ў набажэнствах на гэтай мове.
Заснавальнік эсперанта Людвік Заменгоф пераклаў на яе ўсю Іўдзейскую Біблію. Яго пераклад быў высока ацэнены эсперантыстамі і лічыцца прыкладам для іншых перакладчыкаў і аўтараў на эсперанта. Пазней з'явіліся пераклады Новага Запавету і апокрыфаў.
Усходні калідор
«Усхо́дні калідо́р» (Восточный коридор) — беларускі мастацкі фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1966 годзе рэжысёрам Валянцінам Вінаградавым. У фільме ўпершыню ў савецкім кінематографе ўзнімаецца тэма Халакоста.
Сюжэт
Фантазія аб беларускім падполлі ў гады вайны. Кінуўшы цень здрады на аднаго з падпольшчыкаў, фашысты спрабуюць раскалоць адзінства арыштаваных. Перш чым падпольшчыкі канчаткова пераканаюцца ў тым, што здраднікаў сярод іх усё ж такі няма і будуць гатовыя да ўцёкаў, яны перажывуць неймаверна цяжкія дні сумеснага быцця.
Прэм’ера і пракат
На IV кінафестывалі рэспублік Прыбалтыкі, Беларусі і Малдовы ў горадзе Кішынёве карціна была аднадушна прызнана антымастацкай з’явай і выведзена журы з твораў, падлеглых абмеркаванню. Фільм быў абвінавачаны ў манернасці, вычварнасці, халодным эстэцтве, дасведчанасці ў прылівах і адлівах сучаснага кінематографу, эстэтычным і этычным цынізме. У масавы пракат стужка не выйшла.
Крытыка
Меркаванне на конт кінастужкі, якое выказана ў дакументальным фільме Андрэя Кудзіненкі «Валянцін Вінаградаў, альбо беларускае кіно, якога няма» (2018):
Мікалай Пятровіч Вішнявецкі
Мікалай Пятровіч Вішнявецкі (, г.  —, ГУЛАГ) — удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Петраградзе, адзін з арганізатараў Чырвонай гвардыі. Член КПСС з 1917.
Біяграфія
У 1918 удзельнік барацьбы з контррэвалюцыйным і нямецкімі акупантамі, член Вышэйшай ваеннай інспекцыі, член РВС Рэзервовай арміі, з студзені 1919 член РВС. З лета 1919 г. у, камісар. У 1930-я на дыпламатычнай працы ў Японіі, затым на камандных пасадах у Чырвонай Арміі.
Арыштаваны ў 1938, асуджаны да зняволення ў канцлагерах. Загінуў у ГУЛАГу. Рэабілітаваны ў 1956 годзе.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. Імя Вішнявецкага Н. П. носіць вуліца ў Магілёве.
Раман Валер’евіч Трапачкін
Раман Трапачкін (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШАР БелАЗ (Жодзіна). Футбольную кар’еру пачаў ў 1994 г. за каманды ФК Тарпеда.
У 2011 годзе гуляў у ФК Рудзенск, пасля чаго скончыў кар’еру футбаліста.
Яжовік каралападобны
Яжовiк каралападобны (Hericium coralloides‎) — від базідыяльных грыбоў.
Народныя назвы
Вожычнік караляваты, сямірога, барада, баран, дуплянка, булаўніца, капусыр , баранеча галава.
Апісанне
Пладовае цела грыба шматразова (да 8 парадкаў) каралападобна разгалінаванае, у абрысах набліжаецца да сферычнага ці паўсферычнага, 12—30 см у папярочніку, на кароткай ножкападобнай аснове, пругка-мясістае ці з кудзелістай мякаццю, бялёсае ці жаўтаватае. Галіны ўсаджаны большай часткай накіраванымі ўніз і сабранымі ў рады шылападобнымі шыпамі даўжынёй 1—9 мм. Гіфы з рэдкімі спражкамі. Базідыі булавападобныя, памерам 16—25 на 3,3—5,0 мкм. Споры шырокаэліпсападобныя ці яйкападобныя, амаль бясколерныя, гладкія ці шурпатыя, 2,5—5,5 на 2—4,5 мкм, з патоўшчанай абалонкай.
Пашырэнне
Пашырэнне: Еўропа, Каўказ, Сібір, Далёкі Усход, Паўночная Амерыка, Паўднёвая і Паўднёва-Усходняя Азія, Аўстралія. На тэрыторыі Беларусі вядомы ў 14 лакалітэтах. Сустракаецца пераважна ў дубовых лясах, а таксама ў ельніках і хвойніках з бярозай. Пладовыя целы фарміруюцца ў чэрвені — верасні.
Асаблівасці біялогіі
Расце і ўтварае пладовыя целы на буйнай валежнай драўніне і сухастойных ствалах, буйных галінах, пнях, часам у дуплах. Сапратроф на лісцевых пародах, пераважна вольсе чорнай і відах бяроз, радзей на піхце белай, клёне платанападобным, грабе звычайным, ясені звычайным, дубе скальным і дубе звычайным.
Грыб выклікае белую гніль драўніны.
Ахова
Уключаны ў Чырвоную кнігу Беларусі. Ахоўваецца ў Літве, Латвіі, Расійскай Федэрацыі і Польшчы.
Спіс аб’ектаў PGC (2288001—2289000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2288001—2289000)
Цэтрарыя
Цэтрарыя (Cetraria) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1803 годзе.
Класіфікацыя
Да роду адносяць 210 відаў:
Аляксей Аляксандравіч Драчоў
Аляксей Драчоў (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Пачаў займацца футболам у 12-гадовым узросце, на юнацкім узроўні гуляў за жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ», мінскі «Партызан». У 2013 годзе гуляў за «Маладзечна-2013» у Другой лізе. З 2014 года выступаў толькі на аматарскім узроўні.
У 2016 годзе далучыўся да клуба «Крумкачы», дзе гуляў за рэзервовы склад, быў капітанам дубля. У ліпені 2017 года ў сувязі з фінансавымі праблемамі клуб пакінула значная колькасць ігракоў, і абаронца быў далучаны да асноўнага складу. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 29 ліпеня 2017 года ў матчы супраць «Віцебска» (2:2), калі адгуляў усе 90 хвілін. У далейшым згуляў яшчэ ў шасці матчах Вышэйшай лігі. У сезоне 2018, калі «Крумкачы» не былі дапушчаны да ўдзелу ў Вышэйшай лізе, застаўся ў складзе каманды ў Другой лізе.
У сезоне 2019 выступаў за «Вікторыю» з Мар’інай Горкі.
У 2021 годзе выступаў у Другой лізе за «Смалявічы».
Зямля Руперта
Зямля Руперта, таксама званая Зямля Прынца Руперта — тэрыторыя ў Паўночнай Амерыцы, якая займала частку гідраграфічнага басейна Гудзонава заліва і належала Кампаніі Гудзонава Заліва. Тэрыторыя была названа ў гонар Прынца Руперта, першага губернатара кампаніі.
Гісторыя
У 1670 годзе англійскі кароль Карл II падаў кампаніі, названай Кампаніяй Гудзонава Заліва, манаполію на эксплуатацыю ўсіх рэк, якія ўпадаюць у Гудзонаў заліў, такім чынам робячы кампанію ўладальніцай гіганцкай тэрыторыі. Ёй належала каля 3,9 мільёнаў квадратных кіламетраў — больш за траціну плошчы сённяшняй Канады.
У 1821 годзе манрэальская Паўночна-Заходняя кампанія і Кампанія Гудзонава заліва аб'ядналіся ў адну і тэрыторыя кампаніі павялічылася.
Незадоўга да 1870 гандлёвая манаполія была адменена, і гандаль у вобласці быў адкрыты любому прадпрымальніку. Кампанія прадала свае ўладанні дамініёну Канада, у адпаведнасці з законам аб Зямлі Руперта 1868. Землі ўвайшлі ў склад Канады пад назвай Паўночна-Заходніх тэрыторый.
Сёння назву Зямлі Руперта носяць мітраполія і дыяцэзія Англіканскай царквы ў Канадзе.
Dibaeis
Dibaeis — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікавана ў 1909 годзе.
Класіфікацыя
Да роду адносяць 19 відаў: