cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спорт
Допінг
Канкурэнтны характар ​​спорту прымушае некаторых удзельнікаў спрабаваць падвысіць сваю прадукцыйнасць за кошт выкарыстання забароненых лекаў, альбо з дапамогай іншых сродкаў, як павелічэнне аб'ёму крыві ў арганізме ці паскораны набор мышачнай масы цела праз штучныя сродкі. Усе віды спорту, прызнаныя Міжнародным алімпійскіх камітэтам абавязаныя рэалізаваць праграму тэставання на допінг, які рэалізуецца праз пошук прэпаратаў у арганізме са спісу забароненых.
Батэрфляй (плаванне)
Батэрфляй  (англ. Butterfly — матыль, іншая назва «дэльфін») — адзін з найболей тэхнічна складаных і стомных стыляў плавання. Гэта стыль плавання на жываце, у якім левая і правая часткі цела адначасова здзяйсняюць сіметрычныя рухі: рукі здзяйсняюць шырокі і магутны грабок, прыпаднімаючы цела плывуна над вадой, ногі і таз здзяйсняюць хвалепадобныя рухі. Батэрфляй адзін з самых складаных спосабаў плавання і лічыцца другім па хуткасці пасля кроля.
Анатоль Мікалаевіч Папко
Анатоль Мікалаевіч Папко (, в. Баславічы, Слуцкі раён) — беларускі краязнавец.
Біяграфія
Сакончыў у 1966 годзе Мінскі педагагічны інстытут імя М. Горкага. З 1966 г. жыве і працуе на Уздзеншчыне — спачатку інспектарам аддзела культуры Уздзенскага раённага выканаўчага камітэта, потым загадчыкам раённай бібліятэкі, загадчыкам аддзела культуры, літсупрацоўнікам раённай газеты «Чырвоная зорка». З лютага 1981 г. працуе дырэктарам Уздзенскага гісторыка-краязнаўчага музея. Вывучае гісторыю Уздзеншчыны, апублікаваў шэраг артыкулаў у раённай і абласной газетах. Пад яго кіраўніцтвам праводзілася работа па зборы матэрыялаў для гісторыка-дакументальнай хронікі «Памяць: Уздзенскі раён».
Шажыны (гміна)
Шажы́ны (Szerzyny) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шажынах. Плошча гміны складае 82,24 км². Станам на 2009 год у гміне Шажыны пражывалі 8226Wybory do Parlamentu Europejskiego 2009 чалавек, шчыльнасць — 100 чал./км².
Брас
Брас — стыль спартовага плавання на грудзі, пры якім рукі і ногі выконваюць сіметрычныя рухі ў плоскасці, раўналежнай паверхні вады. Гэтым ён адрозніваецца ад стылю батэрфляй з сіметрычнымі рухамі ў вертыкальнай плоскасці і кроля з папераменнымі рухамі рук і ног. Брас — самы павольны стыль плавання.
Сяло імя Алдашбай Ахуна
Сяло імя Алдашбай Ахуна — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт сельскай акругі ім.Алдашбай. Код КАТА — 434638100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 947 чалавек (490 мужчын і 457 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 927 чалавек (470 мужчын і 457 жанчын).
Навасады (Чашніцкі раён)
Наваса́ды (, Новосады) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Курасіа (цячэнне)
Курасіа (黒潮«цёмнае цячэнне»,«чорнае цячэнне»), або Японскае цячэнне — цёплае паверхневае цячэнне Ціхага акіяна, каля паўднёвага і ўсходняга берагоў Японіі, працяг Паўночнага Пасатнага цячэння. Паўднёвая частка шырынёй каля 170 км, глыбіня пранікнення да 700 м. Скорасць ад 0,9 да 2,9 км/гадз. Перанос вады каля Японіі 40—50 мільёнаў м³/с, на поўдні да 20—30 мільёнаў м³/с.
Утварае ў паўночнай частцы Ціхага акіяна сістэму цёплых цячэнняў. Каля 36° паўночнай шыраты і 150° усходняй даўгаты пераходзіць у Паўночна-Ціхаакіянскае цячэнне. Галіны Курасіа пранікаюць у паўночным напрамку (вышэй за 40 ° паўночнай шыраты), сустракаюцца з халодным Курыльскім цячэннем і ўтвараюць шматлікія кругавароты. На ўсходзе яго працягам з'яўляецца цёплае Аляскінскае цячэнне. Аказвае вялікі ўплыў на клімат, гідралагічныя і біялагічныя ўмовы паўночнай часткі Ціхага акіяна.
Кастыльёнэ-дэль-Джэнавезі
Кастыльёнэ-дэль-Джэнавезі (Castiglione del Genovesi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1299 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 127 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 84090. Тэлефонны код — 089.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2358
IC 2358 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прают Чан-Ача
Прают Чан-Ача — ваенны і палітычны дзеяч дзяржавы Тайланд, дзеючы прэм’ер-міністр Тайланда.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 сакавіка 1954 года ў Тайландзе. Вучыўся ў вышэйшых ваенных установах Тайланда. З 2010 года — галоўнакамандуючы узброеных сіл Тайланда. 22 мая 2014 г. г. здзейсніў ваенны пераварот у сваёй краіне з мэтай, як ён сказаў, усталявання парадку ў дзяржаве, дзе з лістапада 2013 г. праходзілі пастаянныя антыўрадавыя дэманстрацыі і выступы. Пасля гэтага ўзначальваў Вышэйшы савет нацыянальнага выратавання, а 21 жніўня 2014 г. парламент Тайланда — Нацыянальная заканадаўчая асамблея выбрала яго галасамі 191 дэпутата з 197 прэм’ер-міністрам Тайланда. 24 жніўня 2014 г. яго зацвердзіў прэм’ер-міністрам кароль Пхуміпон Адульядэт.
Свята-Троіцкая царква (Вольна)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у в. Вольна Баранавіцкага раёна, помнік архітэктуры ракако XVIII стагоддзя.
Гісторыя
У 1839 годзе расійскія ўлады скасавалі базыльянскі манастыр. У яго будынкі ў 1840 г. пераведзены трэцякласны жаночы праваслаўны манастыр з Навагрудскага барысаглебскага жаночага манастыра, які праіснаваў да 1873 г. У 1874 г. пераведзены ў Мінскі Праабражэнскі манастыр. Такім чынам, мураваны манастырскі корпус, гаспадарчыя пабудовы і парк трапілі ў валоданне мінскага першакласнага жаночага манастыра, які стварыў тут сваю гаспадарчую сядзібу-ферму. Агароджай царква і гаспадарчы корпус (не захаваўся) былі аб'яднаны ў агульны архітэктурны ансамбль.
Дзейнічае як праваслаўная царква ў цяперашні час.
Архітэктура
Храм уяўляе сабой мураваную трохнефную, двухвежавую базіліку з паўкруглай апсідай, бакавымі сакрысціямі і трансептам. Архітэктурны дэкор галоўнага фасада — «разарваны» карніз, пілястры, акантавае лісце, кароны, воінская атрыбутыка і інш., а таксама дэкаратыўны акцэнт інтэр'ера — галоўны алтар, вырашаны ў выглядзе каланады з крывалінейнымі антаблементамі, упрыгожаны скульптурнымі групамі ангелаў, адпавядаюць архітэктурнай эстэтыцы ракако.
Сезон 2010 ЖФК Бабруйчанка
У 2010 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Эмен (Нідэрланды)
Эмен (Emmen) — горад і абшчына ў Нідэрландах, найбуйнейшая ў правінцыі Дрэнтэ. Насельніцтва абшчыны — 108 887 жыхароў (2012), з іх 57 370 чалавек пражываюць у самім горадзе. У горадзе базуецца прафесійны футбольны клуб «Эмен».
Леанід Уладзіміравіч Буткевіч
Леанід Уладзіміравіч Буткевіч ( у в. Хотліна,, Віцебская вобласць — ) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Польскага паходу РСЧА і Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Леанід Буткевіч нарадзіўся ў рабочай сям’і. У 1935 годзе ён скончыў тэхнікум чыгуначнага транспарту ў Оршы, пасля чаго працаваў начальнікам чыгуначнай станцыі Калодна (цяпер — у рысе Смаленска). У 1937 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Удзельнічаў у 1939 г. у вызваленні Заходняй Украіны. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах. Прымаў удзел у баях на Паўднёва-Заходнім, Паўднёвым, Закаўказскім, Паўночна-Каўказскім франтах. Удзельнічаў у абароне Наварасійска, бітве за Каўказ, баях за Крым. У 1942 годзе ўступіў у ВКП(б). Да ліпеня 1943 года лейтэнант Леанід Буткевіч камандаваў узводам 1331-га стралковага палка 318-й стралковай дывізіі 18-й арміі Паўночна-Каўказскага фронту.
Да ліпеня 1943 г. снайперскім агнём Буткевіч знішчыў 315 варожых салдат і афіцэраў, а таксама навучыў снайперскай справе больш за 50 байцоў. За вайну знішчыў 327 гітлераўцаў, з супрацьтанкавай зброі задавіў 22 кулямётныя кропкі праціўніка, падрыхтаваў 125 снайпераў.
Звягельскі раён
Звягельскі раён (Звягельський район, да 2022 года Наваград-Валынскі раён) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — горад Звягель (да 2022 года — Наваград-Валынскі).
Леанід Уладзіміравіч Буткевіч
Біяграфія
У снежні 1945 года Буткевіч быў звольнены ў запас. Пражываў і працаваў загадчыкам фотацэха ў горадзе Есентукі Стаўрапольскага края. Памёр 12 лістапада 1985 года.
Узнагароды
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 25 кастрычніка 1943 за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнант Леанід Буткевіч быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» пад нумарам 1159.
Звягельскі раён
Гісторыя
17 ліпеня 2020 года ў выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы раён быў узбуйнены. Да ўзбуйнення тэрыторыя раёна адміністрацыйна складалася з 1 пасялковага і 39 сельскіх саветаў, у якіх было 1 пасёлак і 109 вёсак.
Леанід Уладзіміравіч Буткевіч
Узнагароды
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга і Айчыннай вайны 1-й ступені, а таксама шэрагам медалёў.
Сямён Іванавіч Азараў
Сямён Іванавіч Азараў ( — ) — удзельнік савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай войнаў, камандзір 298-га стралковага палка 186-й стралковай дывізіі 14-й арміі Карэльскага фронту, Герой Савецкага Саюза (1943), падпалкоўнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Вілейка Магілёўскай губерні (цяпер Чавускі раён, Магілёўская вобласць, Беларусь) у сялянскай сям'і. Беларус. Сябра ВКП(б) з 1937 года. Скончыў 7 класаў.
У Чырвонай Арміі з 1928 года. З 1931 года, пасля заканчэння Ленінградскай ваеннай пяхотнай школы, служыў у стралковых частках на Крайняй Поўначы.
Удзельнічаў у савецка-фінскай вайне 1939-40 гадоў, камандзірам стралковага батальёна.
У ліпені 1941 года ў савецкае Запаляр'е ўварваліся буйныя сілы гітлераўскай арміі «Нарвегія». На цяжкіх кровапралітных баях на мяжы ракі Заходняя Ліца двум стралковым дывізіям 14-й арміі ўдалося спыніць прасоўванне праціўніка. Але ў верасні 1941 года фашысцкія войскі аднавілі наступ, над горадам-портам Мурманскам (з 1985 года — горад-герой) навісла пагроза захопу. У гэтыя дні з добраахвотнікаў, байцоў народнага апалчэння Мурманска была сфарміравана 186-я (Палярная) стралковая дывізія. Дасведчаны афіцэр-франтавік С. І. Азараў быў прызначаны камандзірам 298-га стралковага палка гэтай дывізіі.
На вераснёўскіх баях на Заходняй Ліцы новае злучэнне разам з іншымі дывізіямі 14-й арміі трывала закрыла фашыстам шлях на Мурманск. У наступных баях канца 1941 года на кесценьгскім і маселыскім напрамках камандзір палка Сямён Азараў праявіў сябе энергічным, валявым начальнікам, бясстрашным ваяром і ўмелым арганізатарам баявога калектыву.
Загінуў у баю на тэрыторыі Карэліі.
Падпалкоўнік Азараў С. І. пахаваны ў брацкай магіле ў пасёлку Сасновы Лаўхскага раёна Карэліі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 лютага 1943 года за ўмелае камандаванне палком, узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і геройства падпалкоўніку Азараву Сямёну Іванавічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Stadler Rail
Stadler Rail (Штадлер Рэйл) — швейцарскі вытворца чыгуначнага рухомага саставу з упорам на рэгіянальныя цягнікі і трамваі. Ён таксама арыентаваны на нішавыя прадукты, з'яўляецца адным з апошніх еўрапейскіх вытворцаў рухомага саставу для зубчастай чыгункі. Штаб-кватэра Stadler Rail знаходзіцца ў Буснанге, Швейцарыя.
Холдынг складаецца з дзевяці даччыных кампаній у Алжыры, Германіі, Італіі, Нідэрландах, Аўстрыі, Польшчы, Швейцарыі, Іспаніі, Чэхіі, Венгрыі, Беларусі і Злучаных Штатах, а таксама будучых сумесных прадпрыемстваў з INKA ў Інданезіі і з Medha Servo Drives ў Індыі.
Вытокі
Stadler Rail бярэ свой пачатак з інжынернага бюро, створанага Эрнстам Штадлерам у 1942 годзе. Праз тры гады кампанія пачала вырабляць свае першыя лакаматывы, вырабляючы як электрычныя, так і дызельныя. На працягу большай часткі існавання Stadler Rail, яна дзейнічала як адносна невялікі сямейны бізнес, цалкам заснаваны ў Швейцарыі, які традыцыйна засяроджваўся на вырабе чыгуначных транспартных сродкаў для сваіх кліентаў. Кліенцкая база звычайна знаходзілася ў адносна нішавых рынках, такіх як вузкакалейныя і горныя чыгуначныя аператары, а не тыя, хто эксплуатуе звычайныя магістральныя чыгункі. Stadler Rail заставаўся адносна невялікім вытворцам рухомага саставу нават да 1990-х гадоў; да сярэдзіны 1990-х у Stadler, як паведамляецца, было толькі 100 супрацоўнікаў.
Пачатак пасажырскай вытворчасці і першыя поспехі
У 1984 годзе кампанія вырашыла ўпершыню пачаць вытворчасць пасажырскага рухомага саставу. У сярэдзіне-канцы 1990-х гадоў бізнес працягваў пашырацца за кошт запуску новых прадуктаў, а таксама набыцця двух іншых швейцарскіх заводаў, якія будавалі спецыялізаваныя чыгуначныя транспартныя сродкі для рэечных і вузкакалейных чыгунак. Менавіта ў апошнія гады 1990-х Stadler Rail перажыла значны ўздым у бізнэсе. Яе кліенцкая база працягвала пашырацца год за годам на працягу наступных двух дзесяцігоддзяў, яны сталі адной з самых хуткарослых і інавацыйных кампаній па вытворчасці цягнікоў, якія працуюць у Еўропе. Stadler Rail стала сур'ёзным канкурэнтам у некалькіх катэгорыях традыцыйным буйным кампаніям рухомага саставу, такім як Alstom, Bombardier і Siemens, і паспяхова атрымала некалькі буйных заказаў ад вядучых чыгуначных кампаній некалькіх краін. У 1999 годзе Stadler Rail атрымала 67% акцый у сумесным прадпрыемстве з Adtranz па вытворчасці рэйкавых аўтобусаў Regio-Shuttle RS1. Аднак пасля набыцця Adtranz кампаніяй Bombardier у 2000 годзе рэгулятары Еўрапейскага Саюза настойвалі на адмове ад рэгіянальных і трамвайных ліній. Як следства, у 2001 годзе Stadler Rail атрымала 100% уласнасці на фабрыку Pankow у Берліне, стаўшы яе першай вытворчай базай у Германіі. Вытворчасць RS1 працягвалася, стаўшы вядучым рэйкавым аўтобусам на рынку краіны. Мабыць, самым паспяховым прадуктам кампаніі стала сямейства FLIRT (Fast Light Innovative Regional Train), асартымент уключае вельмі разнастайныя канфігурацыі для задавальнення розных патрэбаў, ад невялікіх рэгіянальных адзінак да раскошных міжгародніх цягнікоў, а таксама версіі шырокай каляіны для Фінляндыі і постсавецкай прасторы. У 2004 годзе кампанія Stadler Rail паставіла першы цягнік Швейцарскай федэральнай чыгунцы. Да 2019 года аператары ў 16 краінах Еўропы, ЗША, Алжыра і Азербайджана заказалі больш за 1400 FLIRT.
Пашырэнне кампаніі, новыя рынкі
Каб спрыяць пашырэнню спісу заказаў і пашырэнню кліенцкай базы, кампанія хутка пашырыла свае вытворчыя магчымасці. Каб абслугоўваць усходнееўрапейскі рынак, на працягу 2005 года ў Венгрыі быў пабудаваны новы зборачны завод, а ў наступным годзе было завершана будаўніцтва яшчэ аднаго ў Польшчы. Праз шэсць гадоў у Беларусі была створана трэцяя вытворчасць. Па паведамленнях, да канца 2019 года ў фірме працавала больш за 7000 супрацоўнікаў у розных месцах, у 20 краінах. Штогод фірма камплектуе сотні чыгуначных транспартных сродкаў, у тым ліку трамваяў, лакаматываў і турыстычных вагонаў. У дадатак да вытворчых намаганняў, значны бізнес атрымліваецца ад кантрактных праграм тэхнічнага абслугоўвання і рэканструкцыі, якія Stadler Rail забяспечвае аператарам па ўсёй Еўропе, ЗША, Блізкім Усходзе і ў рэгіёнах Паўночнай Афрыкі.
На працягу многіх гадоў Пітэр Шпулер займаў пасаду галоўнага выканаўчага дырэктара (CEO) кампаніі, а таксама валодаў буйной доляй у бізнэсе. На думку Пітэра Джэнелтэна, выканаўчага віцэ-прэзідэнта Stadler Rail па маркетынгу і продажах, адносна кампактная структура бізнесу дазваляе вельмі хутка прымаць рашэнні і скарачаць час выхаду прадукту на рынак, што, у сваю чаргу, было важным пунктам продажу для яго кліентаў. Перыядычнае выданне чыгуначнай галіны «Rail Magazine» сцвярджае, што кампанія Stadler Rail атрымала вялікую карысць ад незадаволенасці кліентаў дамінуючымі канкурэнтамі на рынку, асабліва ў пытаннях дастаўкі і сертыфікацыі. У 2014 годзе Stadler Rail абвясціла аб стварэнні сумеснага прадпрыемства з азербайджанскай кампаніяй International Railway Distribution LLC для вытворчасці рухомага саставу ў краіне. За месяц да гэтага Stadler атрымаў кантракт на 120 мільёнаў швейцарскіх франкаў на вытворчасць 30 спальных вагонаў і вагонаў-рэстаранаў. Рухомы склад, першапачаткова прызначаны для Расіі, таксама перапраўся ў Азербайджан і суседнюю Грузію. Stadler Rail традыцыйна пазбягала сур'ёзных кантактаў з брытанскай чыгункай, што, па яе сцвярджэнні, было звязана з неспрыяльнай складанасцю нарматыўна-прававой базы. Аднак у 2017 годзе кіраўніцтва вырашыла распачаць рашучы рывок у Брытанію, як для набыцця долі рынку сярод чыгуначных аператараў, так і для стварэння новых вытворчых і сэрвісных магутнасцяў. Кампанія хутка атрымала заказ на 610 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў ад Abellio Greater Anglia для свайго сямейства FLIRT, у выніку чаго ў Буснанге было пабудавана 378 саставаў, якія адпавядаюць брытанскім абмежаванням. Далейшыя заказы на брытанскім рынку ўключалі заказ для метрапалітэна Глазга на 17 цягнікоў падземкі, якія працуюць з дапамогай аўтаматызаванай сістэмы без кіроўцы. Яшчэ адзін буйны заказ паступіў ад Merseytravel на выраб электрацягнікоў пад заказ.
У красавіку 2019 года Stadler Rail быў каціраваны на SIX Swiss Exchange, у выніку чаго доля Шпулера у кампаніі скарацілася да 40%. Да лістынга Шпулер валодаў 80% акцыянернага капіталу кампаніі, у той час як RAG Stiftung валодала яшчэ 10% ключавых супрацоўнікаў, а астатнія 10% былі падзелены паміж некалькімі высокапастаўленымі супрацоўнікамі фірмы.
Ціск у сувязі з прысутнасцю ў Беларусі
Кампанія Stadler мае вялікую вытворчую базу ў Фаніпалі, Беларусь. Пасля спрэчных прэзідэнцкіх выбараў 2020 года ў Беларусі і расійскага ўварвання ва Украіну ў 2022 годзе кампанія апынулася пад ціскам з мэтай скараціць прысутнасць ў гэтых краінах. У чэрвені 2022 года электронныя дэталі, якія выкарыстоўваюцца для зборкі чыгуначнага абсталявання, больш не пастаўляюцца ў Фаніпаль з-за міжнародных санкцый супраць Беларусі пасля вымушанага перанакіравання рэйса Ryanair 4978. У адказ Stadler перавёз абсталяванне і персанал у Польшчу, Швейцарыю і ЗША для кампенсацыі страт. Савет дырэктараў вырашыў захаваць сайт і падкрэсліў, што кампанія павінна прытрымлівацца наднацыянальных рашэнняў міжнародных арганізацый, такіх як АЭСР, ААН і ЕС, але іх абавязкі накіраваны на людзей, якія працуюць на месцы, заявіўшы, што Stadler "служыць грамадскасці, а не дыктатарам".
Штадлер Мінск
У 2007 годзе Stadler пачалі супрацоўніцтва з беларускім прадпрыемствам «Белкамунмаш». У 2012 годзе ў Мінску была створана сумеснае прадпрыемства «Штадлер» і «Белкамунмаша». Кампанія прызначана перш за ўсё для палягчэння экспансіі на рынкі краін былога СССР. Завод у Фаніпалі, з 2013 года выпускае прадукцыю для ўсходніх рынкаў. Размяшчэнне фабрыкі ва Усходняй Еўропе спрыяла пастаўкам. Рэзідэнт свабоднай эканамічнай зоны «Мінск».
Прадукцыя
Stadler таксама выпускае шэраг індывідуальных заказаў для канкрэтных кліентаў, у некаторых выпадках уключаючыя элементы іх стандартных дызайнаў. Напрыклад:
IC 2360
IC 2360 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Леанід Сяргеевіч Пузырэўскі
Леанід Сяргеевіч Пузырэўскі (нар., ) — беларускі вучоны, доктар эканамічных навук (1978), прафесар (1981).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (1960). Працаваў канструктарам, тэхнолагам, старшым майстрам цеплавозабудаўнічага завода, узначальваў лабараторыю Кіраўскага завода ў Ленінградзе, выкладчык, загадчык кафедры, дэкан факультэта Ленінградскага фінансава-эканамічнага інстытута. У 1987—1993 гадах — рэктар Далёкаўсходняга інстытута савецкага гандлю.
З 1994 года ў Санкт-Пецярбургу: працаваў у палітэхнічным, архітэктурна-будаўнічым інстытутах, гуманітарным універсітэце прафсаюзаў.
Аўтар шэрага навуковых прац.
Іван Васілевіч Пушкоў
Іва́н Васі́левіч Пушко́ў (, в. Трэскіна,  —, ) —беларускі мастак. Член Саюза мастакоў СССР. Спецыялізаваўся на лірычных пейзажах, тэматычных карцінах.
Валерый Мікалаевіч Чарапіца
Валерый Мікалаевіч Чарапіца (нар., ст. Жудзілава, Унецкі раён, Бранская вобласць, Расія) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1956), прафесар (1991). Член Саюза пісьменнікаў Беларусі (2010)
Сцяг Інданезіі
Сцяг Інданезіі (Sang Saka Merah-Putih («Свяшчэнны бела-чырвоны») або Bendera Merah-Putih («Чырвона-белы сцяг»), таксама проста званы Merah-Putih («Чырвона-белы») ) — палатно, якае складаецца з дзвюх роўнавялікіх гарызантальных палос: чырвонай зверху і белай знізу ў прапорцыі 2:3. Колеры сцяга ўзяты ад колераў каралеўства Маджапахіт, якое дасягнула свайго росквіту ў XIV стагоддзі. Пасля Другой сусветнай вайны краіна абвясціла незалежнасць 17 жніўня 1945 і зацвердзіла чырвона-белы сцяг дзяржаўным. Дызайн сцяга з тых часоў застаўся ранейшым. Калі Інданезія зацвердзіла гэты сцяг як дзяржаўны, адбыўся канфлікт з Манака з-за падабенства сцягоў (гл. Сцяг Манака), аднак пратэст быў адхілены з прычыны таго, што сцяг Інданезіі па паходжанні больш старажытны, чым сцяг Манака.
Гюйс Інданезіі выкарыстоўваецца Ваенна-марскімі сіламі Інданезіі на ўсіх выкарыстоўваемых ваенных караблях. Гюйс складаецца з 9 белых і чырвоных гарызантальных палос. З-за палос завецца Ular-ular Perang («баявыя змеі»). Гюйс таксама ўзыходзіць да часоў каралеўства Маджапахіт. Каралеўства Маджапахіт, якое было марской дзяржавай, выкарыстоўвала падобныя сцягі на сваіх суднах.
Валерый Мікалаевіч Чарапіца
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Я. Купалы (спецыяльнасць «Гісторыя», 1970; аспірантура, 1976).
Працаваў у Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (з 1970, кафедра ўсеагульнай і славянскай гісторыі, прафесар, у 1995—2015 — загадчык кафедры гісторыі славянскіх дзяржаў, 1979—1995 — дэкан факультэта), адначасова Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (з 2019, кафедра сацыяльна-гуманітарных навук, прафесар).
Навуковыя інтарэсы
Гістарыяграфія; крыніцазнаўства; гісторыя рэлігіі; ваенная гісторыя; гістарычнае краязнаўства.
Плаванне на спіне
Плаванне на спіне, кроль на спіне — стыль плавання, які візуальна падобны на кроль (рукі здзяйсняюць грабкі напераменку, а ногі здзяйсняюць папераменнае бесперапыннае ўзняцце/апусканне), але мае наступныя адрозненні: чалавек плыве на спіне, а не на жываце, і пранос над вадой выконваецца прамой рукой, а не сагнутай, як у кроле. Трэці па хуткасці плавання стыль. Асаблівасцю гэтага спосабу з'яўляецца тое, што чалавеку не трэба выдыхаць у ваду, бо асоба знаходзіцца на паверхні. Яшчэ адна асаблівасць стылю — гэта тое, што старт здзяйсняецца з вады, а не з тумбачкі, як ва ўсіх астатніх стылях.
Іван Васілевіч Пушкоў
Біяграфія
Жыў і працаваў у Гродна, Беларусь.
З 1933 па 1938 гады вучыўся ў Пензенскім мастацкім вучылішчы імя К. А. Савіцкага. Пасля вайны праходзіў ваенную службу ў Гродне, а з 1946 года, калі яго дэмабілізавалі, працягваў займацца мастацтвам. Пад уплывам перажытага ў часы Вялікай Айчыннай вайны стварыў некалькі батальных палотнаў: «Кавалерыйская атака», «Пераслед ворага», «Фарсіраванне Нёмана». Але асноўны напрамак карцін мастака гэта пейзаж. У пейзажным стылі напісаныя цэлыя серыі палотнаў: «Зямля беларуская», «Край Прынёманскі», «Поры года», «Нёман каля Каложскай царквы», «Нёман. Крэйдавая гара», «Нёман каля Замкавай гары», «Навакольнае Гродна», «Нёманскія перспектывы», «Рака Котра», «Рака Ваўпянка». Мастак таксама шмат працуе і над гістарычнымі кампазіцыямі: «Адам Міцкевіч і Аляксандр Пушкін у Пецярбургу», «Пушкін і Міцкевіч у Падмаскоўі», «Адам Міцкевіч і Тамаш Зан на Свіцязі», «Алаіза Цётка і Эліза Ажэшка».
Іван Васільевіч заснаваў Гродзенскую абласную арганізацыю Саюза мастакоў Беларусі, якой кіраваў 26 гадоў, стварыў мастацка-вытворчыя майстэрні. Выбіраўся членам праўлення Саюза мастакоў Беларусі, Саюза мастакоў СССР, дэлегатам з’ездаў мастакоў Савецкага Саюза.
За вялікі ўклад у развіццё і прапаганду выяўленчага мастацтва, актыўны ўдзел у грамадскім жыцці і выхаванні моладзі Івану Васільевічу было прысвоена ганаровае званне заслужанага дзеяча культуры Беларусі, а ў 1979 годзе ён быў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.
З 1946 года і да сваёй смерці ў ліпені 1986 года Пушкоў жыў у горадзе Гродна.
Шліхтынгова (гміна)
Шліхтынго́ва (Szlichtyngowa) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Усхоўскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шліхтынгове. Плошча гміны складае 99,74 км². Станам на 2004 год у гміне Шліхтынгова пражывалі 5109 чалавек, шчыльнасць — 51,2 чал./км².
Турмаганбет
Турмаганбет — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Дауылкольскай сельскай акругі. Код КАТА — 434639100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2347 чалавек (1205 мужчын і 1142 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2240 чалавек (1138 мужчын і 1102 жанчыны).
Студзёнкаўскі сельсавет
Назву Студзё́нкаўскі сельсавет маюць:
Сцяпан Герасімавіч Булат
Біяграфія
У 1915—1916 гг. і 1918—1919 гг. вучыўся ў Менскім настаўніцкім інстытуце. У 1916 г. мабілізаваны ў армію, скончыў Віленскае народнае вучылішча, служыў у 153-м пяхотным палку, прапаршчык. У канцы снежня 1917 г. дэмабілізаваны як настаўнік, працаваў у Слабадскім народным вучылішчы Мінскага павета.
Сябра арганізацыі «Маладая Беларусь», якая ў канцы 1919 г. пераўтвораная ў Беларускую камуністычную арганізацыю. У часе акупацыі Беларусі польскімі войскамі сябра Цэнтральнага камітэта Беларускай камуністычнай арганізацыі і Паўстанцкага камітэта, займаўся арганізацыяй партызанскага руху ў Менскім павеце, вёў прапаганду ідэй савецкай улады. Прызнаючы бальшавіцкую праграму, Беларуская камуністычная арганізацыя, аднак, стаяла на беларускіх пазыцыях і адстойвала ідэю стварэння беларускай дзяржаўнасці. Па заняцці Менска бальшавікамі ўступіў у Камуністычную партыю (бальшавікоў) Беларусі. У ліпені — жніўні 1920 г. працаваў у Менскім губернскім аддзеле народнай асветы. З жніўня 1920 г. загадчык аддзела Цэнтральнага камітэта КП(б)Б па працы ў вёсцы. Адначасова рэдактар газеты «Савецкая Беларусь», заснавальнік і рэдактар газеты «Белорусская деревня». З лютага 1921 г. сябра Цэнтральнага бюро, з траўня 1921 г. 3-і сакратар Цэнтральнага камітэта КП(б)Б і загадчык агітацыйна-прапагандысцкага аддзела. Адзін з падпісантаў «Заявы 32-х», якая з’яўлялася спробай распрацаваць і прапанаваць партыйнаму кіраўніцтву накід платформы нацыянальна-дзяржаўнага адраджэння савецкай Беларусі з улікам становішча па выніках Рыжскага міра. Былі зроблены прапановы пашырыць рэспубліку на ўсход, распачаць беларусізацыю краю, надаць беларускай мове статус дзяржаўнай. У 1930-х гг. група падпісантаў кваліфікавалася як «група, што змагаецца супраць генеральнай лініі камуністычнай партыі, за адкол групы беларусаў (камуністаў) ад КПБ».
Памёр 24 ліпеня 1921 года ў Маскве пасля другой аперацыі. Пахаваны 28 ліпеня а 19-й гадзіне вечара на Старажоўскіх могілках у Менску. Старажоўскія могілкі ў 1950-х гг. былі выраўнены бульдозерам. Ёсць звесткі, што рэшткі Булата былі перанесены на Вайсковыя могілкі, аднак літаратуразнаўца Рыгор Семашкевіч не змог знайсці яго магілы. Выказваецца думка, што магіла магла быць знішчана ў часе пашырэння вуліцы Даўгабродскай, альбо рэшткі ўвогуле не пераносіліся на Вайсковыя могілкі.
Памяць
Яго памяці прысвечаныя вершы Янкі Купалы «На смерць Сцяпана Булата», Міхася Чарота «Дарогай памяці Сцяпана Булата», Змітрака Бядулі «На смерць Сцяпана Булата». Імя Сцяпана Булата было нададзена 31-й менскай сямігадовай беларускай школе.
Эмен
Эмен:
Януш Багданавіч Сапега
Януш Багданавіч Сапега, або Янухна Сапега (каля 1490 — паміж 1528—1531) — дваранін гаспадарскі (з 1515).
З чарэйска-ружанскай лініі Сапегаў, сын Багдана Сапегі і князёўны Фядоры Бабіч-Друцкай-Сакалінскай. Значнай кар’еры не зрабіў, у адрозненне ад старэйшага брата Івана, ваяводы віцебскага і падляшскага. Затое рознымі спосабамі — абменам, купляй, дарэннем — значна павялічыў свае ўладанні, якія знаходзіліся ў Віцебскім ваяводстве, Троках, Гарадзенскім і Мерацкім паветах.
8 ліпеня 1513 года Януш ажаніўся з князёўнай Ганнай Крошынскай, дачкой князя Канстанціна Крошынскага і Ганны (дачкі Івана Кошкі), у пасаг за жонкай атрымаў новазбудаваны на пусташах Дубенскіх «двор» Лунна-Чарлёная на рацэ Луннай з 60 службамі, 40 пустаўшчызнамі і землямі ў Чарлёне, межы якіх ахоплівалі абодва берагі Нёмана, перавоз на Нёмане каля Карповічаў (Карпаў перавоз), два ставы на рацэ Луннай і старыцу Нёмана каля Чарлёны. Пры гэтым жончыны бацькі пакінулі за сабой права «до живота» сумесна з зяцем і дачкой валодаць дваром Лунна-Чарлёная, але забаранілі іншым дачкам і будучым зяцям і іх нашчадкам хоць калі прэтэндаваць на гэты маёнтак. Наданне свайму двараніну, яго жонцы і дзецям пацвердзіў кароль Жыгімонт Стары 3 лютага 1515 года. У 1523 годзе кароль Жыгімонт Стары зноў пацвердзіў пану Янушу гэтыя ўладанні з прычыны страты ранейшага дакумента.
На Попіс 1528 года разам з цешчай княгіняй Крошынскай з маёнтка Дубна ставіў 26 «коней» і яшчэ 3 «коней» са свайго асобнага маёнтка ў Мерацкім павеце, што сведчыць пра значнае багацце.
Памёр да мая 1531 года.
У шлюбе з Ганнай Крошынскай меў чатырох сыноў — Глеба, Дзмітра, Сцяпана і Міхаіла; і дзвюх дачок — Таццяну (жонку Ждана Словіка) і Настассю (жонку Гаўрылы Тышковіча).
Навасёлава
Навасёлава (, Новосёлово) (да 30 ліпеня 1964 года Двор Паву́лле ) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Кроль (значэнні)
Кроль — прозвішча.
Язна
Я́зна (, Язно) — аграгарадок у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Язненскага сельсавета. Размешчана на беразе азёраў Малое і Вялікае Язна. За 58 км на паўднёвы ўсход ад г. Мёры, 156 км ад Віцебска.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Язна датуецца 1475 годам як уладанне Галімскіх. Мясцовасць уваходзіла ў склад Полацкага ваяводства і ў розныя часы знаходзілася ва ўладанні Друцкіх-Сакалінскіх, Козелаў-Паклеўскіх, Коцелаў, Корсакаў.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Язна апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі цэнтрам воласці Дзісенскага павета Мінскай, з 1842 Віленскай губерні. На 1866 год тут было 15 двароў. У 1900 у вёсцы пабудавалі мураваную царкву.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Язна апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе сталі цэнтрам гміны Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
У 1939 Язна ўвайшла ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 зрабілася цэнтрам сельсавета.
Інфраструктура
У Язна працуюць школа, бальніца і аптэка, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Званцы
Званцы, таксама Камары-дзергуны (Chironomidae) — сямейства двухкрылых. Назва дадзена з-за характэрнага гуку, які атрымліваецца з-за таго, што камар махае крыламі да 1000 узмахаў у секунду. Дарослыя асобіны наогул не сілкуюцца, іх ротавыя органы недаразвітыя. Лічынкі званцоў («матыль») — жывуць у прыдонным глеі і здольныя жыць на глыбіні да 300 метраў. Лічынкі сілкуюцца дэтрытам і мікраарганізмамі, некаторыя з’яўляюцца драпежнікамі. Камары-дзергуны бясшкодныя для чалавека. Лічынкі выкарыстоўваюцца ў якасці корму для рыбы.
Класіфікацыя
Уключае некалькі падсямействаў, з іх:
Атон Слізень
Атон Ян Слізень (Otton Jan Ślizień; 24 чэрвеня 1806, в. Вольна —, Друцкаўшчына) — філарэт, мемуарыст.
Біяграфія
Каб завершыць адукацыю, Слізні пераводзяцца ў Віленскі ўніверсітэт, дзе Атон у 1821—1823 гадах на фізіка-матэматычным факультэце вывучаў фізіку, хімію, заалогію, батаніку і мінералогію. У 1821—1822 гадах браты трапляюць пад апеку Тамаша Зана, які становіцца іх гувернёрам і сябрам сям’і. Зямляцтва з галоўнымі філарэтамі — Адамам Міцкевічам, Ігнатам Дамейкам, Ануфрам Петрашкевічам, Янам Чачотам і інш. — прывяло Слізняў у таварыства філарэтаў. У лістападзе 1823 года распачаўся працэс філаматаў і філарэтаў, браты, а таксама іх сябры, трапілі за краты. Праўда, увязненне ў мурах Дамініканскага кляштара не зацягнулася. Ужо ў снежні, дзякуючы бацьку і князю Канстанціну Радзівілу, гаспадару блізкай да бацькоўскіх Бартнікоў Паланечкі, хлопцаў вызвалілі. Атрымаўшы волю, Слізні арганізавалі ў Бартніках збор фінансавай дапамогі для тых дзясяткаў сяброў, што засталіся за кратамі.
Атон выбраў вайсковую кар’еру, браў удзел у паўстанні 1831 года, але, каб пазбегнуць рэпрэсій, пасля задушэння паўстання паступіў на службу ў расійскае войска. Выйшаў у адстаўку ў 1834 годзе і стаў гаспадарыць у Друцкаўшчыне. Тут ён напісаў успаміны пра вучобу ў Навагрудку, Полацку і Вільні (часткова надрукаваныя). Віцэ-маршалак шляхты Навагрудскага павета.
Сям’я
У першым шлюбе з Казімірай з Дабравольскіх (каля 1810- каля 1840). З ёй дзеці : У другім шлюбе з Людвікай з Беркманаў (каля 1820 — пасля 1850). Дзеці:
Эдэ (Нідэрланды)
Эдэ (Ede) — горад і муніцыпальны раён у правінцыі Гелдэрланд у Нідэрландах. Насельніцтва горада на 2012 год складала каля 68,5 тысяч чалавек, разам з навакольнымі населенымі пунктамі — каля за 109 тысяч. Эдэ размешчаны паміж Утрэхтам і Арнемам, на захадзе геаграфічнай вобласці Велювэ.
IC 2361
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ічынская Сопка
І́чынская Сопка — стратавулкан у Камчацкім краі Расіі, у цэнтральнай частцы паўвострава Камчатка.
Абсалютная вышыня — 3621 м. Вяршыня вулкана з’яўляецца самай высокай кропкай Сярэдзіннага хрыбта. Вулкан размешчаны на яго заходнім схіле, з’яўляецца адзіным актыўным вулканам хрыбта і ў цяперашні час выяўляе слабую фумарольную актыўнасць. Паблізу ад вулкана працякаюць рэкі Хуткая Хайрузова, Іча, Хуткая Козыраўская.
Комплекснае плаванне
Комплекснае плаванне — індывідуальная плавальная дысцыпліна, падчас якой спартсмены па чарзе плывуць чатырма рознымі стылямі.
Парадак стыляў у комплексным плаванні:
У праграму Алімпійскіх гульняў уваходзяць дзве дыстанцыі комплекснага плавання, як у мужчын, так і ў жанчын — 200 метраў і 400 метраў. На дыстанцыі 200 метраў удзельнікі праплываюць у 50-метровым басейне па 50 метраў кожным стылем, у заплыве ўдвая даўжэй — па 100 метраў кожным стылем.
Народыцкі раён
Народыцкі раён (Народицький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Народычы (Народичі).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 15 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 64 сяла.
Нюрнбергскі тэхнічны ўніверсітэт
Нюрнбергскі тэхнічны ўніверсітэт (Technische Universität Nürnberg) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нюрнберг, створаная ў 2021 годзе.
Агульная характарыстыка
Новая вучэльня з'яўляецца часткай інвестыцыйнага пакета ўрада Баварыі ў галіне адукацыі ў раёне Вялікага Нюрнберга. З 1 студзеня 2021 года Маркус Заннер з'яўляецца канцлерам універсітэта. У лютым 2021 года Ханс Юрген Промель быў прызначаны прэзідэнтам-заснавальнікам з уступленнем на пасаду з 1 сакавіка 2021 года, першапачаткова на пяцігадовы тэрмін. Паводле заявы ўрада Баварыі, у цяперашні час на фарміраванне ўніверсітэта выдзелена 1,2 мільярда еўра. Навуковы савет ухваліў канцэпцыю ў студзені 2020 года.
На поўдні Нюрнберга плануецца стварыць кампус плошчай 37,5 га. Раён, прызначаны для ўніверсітэта, размешчаны на Брунекер-штрасэ, у раёне старых пагрузачных залаў закінутага грузавога чыгуначнага вакзала Нюрнберг-Поўдзень паміж чыгуначным заводам і мюнхенскай шашой. За апошнія 20 гадоў гэты раён у асноўным выкарыстоўваўся толькі як вялікая паркоўка і звалка. Да завяршэння будаўніцтва першых будынкаў універсітэт часова функцыянуе ў комплекс "Завод" на вуліцы Вязаў.
Падзел на класічныя факультэты не плануецца, але навуковы і адукацыйны працэс будзе засяроджаны ў даследчых аддзелах міждысцыплінарнага характару ў такіх галінах, як мехатронная інжынерыя, квантавая інжынерыя, біялагічная інжынерыя, інфарматыка і інжынерыя, гуманітарныя і сацыяльныя навукі, натуральныя навукі і матэматыка.
Плануецца, што штат універсітэта складуць ад 200 да 240 прафесараў, ад 1 800 да 2 000 супрацоўнікаў і ад 5 000 да 6 000 студэнтаў. Выкладанне і даследаванні павінны быць арыентаваны на міжнародны ўзровень; лекцыі павінны праводзіцца пераважна на англійскай мове.
Вячаслаў Аляксандравіч Максімовіч
Вячаслаў Аляксандравіч Максімовіч (нар., в. Пяскі, Шчучынскі раён, Беларусь) — беларускі трэнер (грэка-рымская барацьба). Майстар спорту СССР (1963). Заслужаны трэнер БССР (1979). Заслужаны трэнер СССР (1987). Кандыдат педагагічных навук (1991), прафесар. Загадчык кафедры фізічнага выхавання і спорту УА «Гродзенскі дзяржаўны універсітэт імя Янкі Купалы».
Біяграфія
Аўтар больш за 40 вучэбна-метадычных работ па фізічнай культуре і спорту.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Сцяг Іарданіі
Сцяг Іарданіі заснаваны на сцягу арабскага супраціўлення супраць Асманскай імперыі падчас Першай сусветнай вайны.
Ён складаецца з трох роўнавялікіх гарызантальных палос: зверху чорная, пасярэдзіне белая, унізе зялёная. Па-над імі на левым краі знаходзіцца чырвоны трохвугольнік, у якім намалявана белая сяміканцовая зорка. Гарызантальныя колеры іарданскага сцяга ўяўляюць каліфаты Абасідаў, Амейядаў і Фацімідаў. Чырвоны трохвугольнік увасабляе кіруючую дынастыю Хашымітаў, а таксама арабскае супраціўленне. У сяміканцовай зоркі падвойнае значэнне: яна сімвалізуе першую суру Карана, а таксама адзінства арабскіх кланаў.
Сцяг Іарданіі быў афіцыйна ўведзены ва ўжыванне 16 красавіка 1928 года.
Шпратава (гміна)
Шпрата́ва (Szprotawa) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жаганьскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шпратаве. Плошча гміны складае 232,31 км². Станам на 2009 год у гміне Шпратава пражывалі 22 579 чалавек, шчыльнасць — 93,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Кава-дэ’-Тырэні
Кава-дэ'-Тырэні (Cava de' Tirreni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 53314 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 462,06 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 84013. Тэлефонны код — 089.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дур Ангар
Дур Ангар — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жанажолскай сельскай акругі. Код КАТА — 434643100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2229 чалавек (1125 мужчын і 1104 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1726 чалавек (900 мужчын і 826 жанчын).
Сезон 2005 ЖФК Бабруйчанка
У 2005 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Настольны тэніс
Настольны тэніс, часам званы пінг-понг — адзін з самых папулярных відаў спорту ў свеце. Мэта гульні — перакідванне мяча ракеткамі так, каб ён удараўся ў вызначаную частку гульнявога стала і супернік не змог яго адбіць.
Пётр Конюх (фільм)
«Пётр Конюх» (Пётр Конюх) — беларускі дакументальны кароткаметражны фільм, зняты рэжысёрам Анатолем Алаем на кінастудыі «Беларусьфільм» (студыя «Летапіс») ў 2008 годзе.
Айхштэт-Інгальштацкі каталіцкі ўніверсітэт
Айхштэт-Інгальштацкі каталіцкі ўніверсітэт (Katholische Universität Eichstätt-Ingolstadt) — нямецкая недзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаны ў гарадах Айхштэт і Інгальштат.
Агульная характарыстыка
У параўнанні з іншымі нямецкімі ўніверсітэтамі гэта даволі невялікая навучальная ўстанова з 4 800 студэнтамі (2019). Тым не менш, гэта найбуйнейшы недзяржаўны ўніверсітэт у Германіі. Універсітэт мае свой галоўны кампус ў Айхштэце (будынкі знаходзяцца ў цэнтры горада ці ў некалькіх хвілінах хады) і яшчэ адзін кампус у Інгальштаце, на месцы першага баварскага ўніверсітэта, заснаванага яшчэ ў 1472 годзе.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Гарадзішча)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Гарадзішча Баранавіцкага раёна, помнік народнага драўлянага дойлідства.
Гісторыя
У свой час Хадкевічы на заходняй ускраіне мястэчка пабудавалі храм у імя святога велікамучаніка і пераможцы Георгія (анёла аднаго з уладальнікаў мястэчка), а на ўсход ад замка на самым узвышаным пагорку — царкву ў імя Святой Тройцы. У XVII стагоддзі Хадкевічы пераходзяць у каталіцтва, праваслаўныя храмы спусташаюцца. Наступны ўладальнік Траян-Пакроўскі паблізу зруйнаванай Троіцкай царквы ўзвёў кальвінскі збор, перароблены ў наступным у касцёл старадубскім маршалкам Гаўрылам Керла.
У 1764 г., па фундацыі віленскага старосты графа Паца была пабудавана драўляная ўніяцкая Свята-Крыжаўзвіжанская царква, якая пасля пераводу ўніятаў у праваслаўе была рэканструявана (1879 г.) у рэтраспектыўна-рускім стылі.
Архітэктура
Царкоўны пагост акаймаваны агароджай і пасадкамі бярозы і клёна.
Трохзрубны храм падоўжна-восевай кампазіцыі складаецца з прамавугольнага ў плане прытвора, кубападобнага аб’ёму малітоўнай залы і пяціграннай апсіды. Асноўны аб’ём накрыты чатырохсхільным двух’ярусным шатровым дахам з заломам, завершаны цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане і дэкарыраваны па схілах слыхавымі кілепадобнымі вокнамі.
Архітэктура насычана розным дэкорам, які ўключае плоскую балюстраду ў цокальнай частцы, карнізы з сухарыкамі і разнымі падзорамі ў завяршэнні гарызантальна ашаляваных сцен, арнаментальныя філёнгавыя лапаткі і аркатурны пояс прытвора. Выкарыстанне і творчае асваенне дэкору з арсенала прафесійнай мураванай архітэктуры ў народным драўляным дойлідстве — характэрная асаблівасць і нацыянальная рыса беларускай будаўнічай культуры. Унутраная прастора малітоўнай залы і апсіды перакрыта шатровым скляпеннем на ветразях. У прытворы на двух слупах размешчаны хоры, да якіх вядзе бакавая двухмаршавая лесвіца. Апсіда вылучана ад малітоўнай залы драўляным іканастасам, створаным у 1870-я гады замест знятага ў 1815 г. Побач з царквой знаходзіцца пабудаваная ў 1840-я гады драўляная званіца — чатырохслуповае цэнтрычнае народна-этнаграфічнае збудаванне, накрытае пакатым шатровым дахам.
Новы Усеагульны нацыянальны кангрэс
Новы Усеагульны нацыянальны кангрэс (المؤتمر الوطني العام الجديد) — заканадаўчы орган, створаны палітычнымі дзеячамі з партый, якія пацярпелі паражэнне на выбарах 2014 года ў Лівіі. Быў створаны пасля эскалацыі грамадзянскай вайны і замяніў першы Усеагульны нацыянальны кангрэс. Па некаторых дадзеных, Новы Усеагульны нацыянальны кангрэс падтрымліваўся Турцыяй і Катарам.
Гісторыя
Пасля паразы на выбарах 2014 года, якія прайшлі пры нізкай яўцы выбаршчыкаў, ісламісцкія партыі пад кіраўніцтвам прэзідэнта Усеагульнага нацыянальнага кангрэса Нуры Абу Сахмейна c дапамогай узброеных груповак «Аперацыйная зала лівійскіх рэвалюцыянераў, узялі пад кантроль сталіцу Лівіі — Трыпалі. У канцы жніўня ісламісцкія баевікі, кіраваныя УНК, выкралі апазіцыйных дзеячаў, напаўшы на 280 дамоў. 25 жніўня дэпутаты Новага УНК абралі сваім прэзідэнтам Нуры Абу Сахмейна, а новым прэм’ер-міністрам — Амара аль-Хасі. 31 сакавіка 2015 года дэпутаты адправілі яго ў адстаўку, і ў той жа дзень абралі на пасаду прэм’ер-міністра Халіфа аль-Гаві.
З 2014 года пачаў дзейнічаць Урад нацыянальнага выратавання, выканаўчы орган улады, саюзны новаму УНК, які базуецца ў Трыпалі. 5 красавіка 2016 года Урад нацыянальнага выратавання аб’явіў, што ён сыходзіць у адстаўку, спыняе аперацыі і саступае паўнамоцтвы Ураду нацыянальнага адзінства.
Аднак, у ходзе перавароту ў кастрычніку 2016 года, сілы, лаяльныя УНВ, занялі будынак Дзяржаўнага савета і абвясцілі аб вяртанні кабінета Халіфа аль-Гаві. Затым пачаліся сутыкненні паміж сіламі Сараджа і аль-Гаві. У ходзе баёў сілы УНВ панеслі паразу ў 2017 годзе, самаабвешчаны ўрад быў распушчаны.
Размеркаванне месцаў
У новым УНК большасць месцаў займалі прадстаўнікі аб’яднання «Браты-мусульмане», Партыі справядлівасці і будаўніцтва, блока «Вернасць пакутнікаў», якія складаюцца з іншых, больш дробных груп, што з’яўляюцца членамі ісламісцкага руху і не ўвайшлі ў Палату прадстаўнікоў пасля выбараў. Члены Новага Усеагульнага нацыянальнага кангрэса сцвярджалі, што з’яўляюцца законным пераемнікам Усеагульнага нацыянальнага кангрэса, абранага ў 2012 годзе, не ўяўляючы большасць членаў гэтага органа. Большасць членаў Усеагульнага нацыянальнага кангрэса з’яўляліся дэпутатамі міжнародна прызнанага парламента Лівіі — Палаты прадстаўнікоў — выбранай ў 2014 годзе.
Сцяг Арабскага паўстання
Сцяг Арабскага паўстання выкарыстоўваўся арабскімі нацыяналістамі часоў Першай сусветнай вайны падчас Арабскага паўстання супраць Асманскай імперыі.
Дыгары Кёрк
Дыгары Кёрк (або Кірк, англ.  Digory Kirke) — персанаж серыі «Хронікі Нарніі» К. С. Льюіса. Фігуруе ў трох з сямі кніг «Хронік Нарніі»: Пляменнік чарадзея, Леў, Вядзьмарка і Гардэроб, і Апошняя бітва. Кнігі пакрываюць значную частку яго жыцця — ад 12 гадоў да 61 года. Адпаведна яго вобраз мяняецца ад звычайнага хлопчыка да дзіўнага прафесара. Любімае выраз «чаму толькі іх вучаць у цяперашніх школах».
Прататып
Прататыпам Дыгары Кёрка быў прафесар У. Г Керкпатрык, у якога Льюіс вучыўся і жыў з 1914 па 1917 г. . Часткова ў вобразе адлюстраваны і сам аўтар, у якога падчас бамбёжак Лондана таксама жылі дзеці знаёмых.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1888 годзе па зямным летазлічэнні. Да 12 гадоў жыў за горадам.