cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэнерэ
Гісторыя
На тэрыторыі Тэнерэ выяўлены неалітычныя паселішчы.
Трэцяя ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1994/1995
Трэцяя ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1994/1995  — трэці па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд сезону 1994/1995. У турніры прымалі ўдзел 24 каманды, і з-за вялікай колькасці ўдзельнікаў ліга была падзелена на дзве падгрупы: А і Б. Пераможца кожнай падгрупы і пераможца стыкавых матчаў паміж клубамі, якія занялі другое месца ў падгрупах, складалі тройку, якая атрымоўвала павышэнне ў Другую лігу. У падгрупах А і Б перамаглі адпаведна барысаўскі «Фамальгаўт» і наваполацкі «Нафтан-Дэвон», якія разам з пераможцам стыкавых матчаў мінскім «Дынама-Юні» і перайшлі ў дывізіён вышэй.
Стыкавыя матчы
Месца ў Другой лізе 1995 атрымала «Дынама-Юні».
Партрэт Мацея І Радзівіла
«Партрэт Мацея І Радзівіла» — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная ў 1733—1737 гадах. Маецца рэпліка. Абедзве карціны захоўваюцца ў калекцыі Нацыянальнга музея ў Варшаве ( МР 4473 і MР 4472. MNW). Памер карцін — і.
Партрэт Мацея І Радзівіла адносіцца да серыі партрэтаў у лаўровым вянку. Да 1939 г. у калекцыі князёў Радзівілаў у Нясвіжы (№ 173 у інвентары 1928 г.; № 211 у вопісе 1939 г.). Захоўваўся ў Вялікай сталовай зале (былой Гетманскай) у паўднёвай галерэі. Пасля 1939 г. трапіў у Мінск. У 1944 г. вывезены ў Германію. У Мінск з Берліна ў 1947 г. вярнулі два партрэты Мацея І Радзівіла з серыі ў лаўровым вянку. Адзін з іх належаў нясвіжскім зборам, другі быў у калекцыі БДМ у Мінску (інв. № 6274/57, пасля пераінвентарызацыі № 2398), паступіўшы ў 1925 г. з Калінінска. Абодва партрэты перададзены ў Польшчу ў 1950 г.
Ермакоўскі раён
Ермакоўскі раён (Ермаковский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ермакоўскае.
Тарноўская воласць
Тарноўская воласць — адміністрацыйная адзінка ў складзе Лідскага павета Расійскай імперыі.
Утворана ў 1861 г. пасля скасавання прыгону, з прыгонных зямель Тарноўшчыны, Радзівонішак, Малога Ольжава, Вялікага Ольжава, Кульбакаў і Дзітвы Шамятоўскай з сядзібай у маёнтку Тарноўшчына. У склад Тарноўскай воласці спачатку ўваходзілі вёскі Парачаны, Масявічы, Хадзюкі, Гарняты, Рэпнікі, Бабоўцы, Палубнікі, Далекія, Дудары, Раклёўцы, Банцавічы, Ольжава, Кульбакі, Монькаўцы, Цвербуты і Більтаўцы, разам вёсак 16, душ 848. У 1866 г. да Тарноўскай воласці далучылі са скасаванай Голдаўскай воласці вёску Дзітрыкі, а з Лідскай воласці дадалі вёскі Мохавічы, Янаўляны, Дубчаны і Цыбары, прычым Тарноўская воласць была падзелена на тры вясковыя грамады — Тарноўскую, Ольжаўскую і Радзівонішкаўскую. Пасля гэтага Тарноўская воласць налічвала 20 вёсак, сялянскіх душ паводле рэвізіі 1857 г. — 1166.
У 1906 г. у Тарноўскай воласці налічвалася 20 вёсак, сялянскіх гаспадарак — 680, мужчын — 3 501, жанчын — 2 406, разам — 4 907; рольнай зямлі — 5 227 дзесяцін: коней — 652, кароў — 1 632 і іншага быдла — 2 050 штук. Кожная вясковая грамада мела ўласныя запасы збожжа.
У міжваеннай Польшчы Тарноўскай гміне была прысвоена назва Белагрудская.
Ота Небель
Ота Небель (,  —, ) — нямецкі жывапісец, гравёр, пісьменнік і акцёр, прадстаўнік экспрэсіянізму. Вядомы дзякуючы сваім паэмам і антываеннай сатыры, Небель пісаў экспрэсіянісцкія карціны са стылізаванымі, амаль абстрактнымі формамі, якія нагадваюць жывапіс яго сяброў — Паўля Клее і Васіля Кандзінскага. Пасля прыходу да ўлады нацыстаў Небель эмігрыраваў у Швейцарыю. Сярод яго значных твораў — «Трыумф» (1946, Музей Саламона Гугенхайма, Нью-Ёрк) і «U 1162» (1964, Галерэя Нірэндорф, Берлін).
Феліцыян Курнатоўскі
Феліцыян Вацлаў Геранім Уладзіслаў Курнатоўскі (, Ізабелін —, Ізабелін) — евангельскі святар.
Біяграфія
Паходзіў з кальвінскага шляхецкага роду Курнатоўскіх герба «Ладдзя». Быў сынам Багуслава Іахіма (1823—1890) і яго 3-й жонкі Эльжбеты Юзэфы (1841—1902) з Курнатоўскіх, дачкі Вацлава (1804—1867) і Тэклі з Доўнараў (1801—1876).
Нарадзіўся 19.11.1859 у Ізабеліне. Феліцыян быў праўнукам 2-х евангелічна-рэфармацкіх пастараў Літоўскага Адзінства: суперінтэндэнта ксяндза Рафала Доўнара і ксяндза Уладзіслава Курнатоўскага. У 1870—1879 гг. за кошт сям’і вучыўся ў Слуцкай гімназіі. З 1879 па 1890 г. вывучаў багаслоўе ў Дэрпцкім універсітэце. У 1890 г. атрымаў пасаду пастара і быў накіраваны настаўнікам рэлігіі ў Слуцкую гімназію. З 1891 г. працаваў у Слуцку. Пасля смерці ксяндза Станіслава Ястржэмбскага ў 1894 г., акрамя абавязкаў настаўніка выконваў абавязкі пастара ў Слуцку і Копысі.
У час Першай Сусветнай вайны знаходзіўся ў Дэрпце, пазней з жонкай і дачкой Ядвігай вярнуўся ў Слуцк. Не стаў эвакуіравацца ў Вільню разам з іншымі духоўнымі асобамі.
У 1918 г., на першым паваенным Сінодзе, быў абраны адміністратарам 3-х прыходаў — у Ізабеліне, Расне і Непакойчыцах. Феліцыян Курнатоўскі быў апошнім евангелічна-рэфармацкім пастарам у Слуцку.
У 1925 г. у гонар 35-гадовай службы Віленскі Сінод прызначыў яго сеньёрам Віленскага Адзінства. Памёр у Ізабеліне ад раку страўніка і быў пахаваны на прыкасцёльных могілках побач з 1-й жонкай.
Узнагароды
Меў узнагароды: сярэбраны медаль у памяць цара Аляксандра III (26.02.1896), крыж духавенства (01.04.1901) і памятны медаль «300 гадоў Дому Раманавых» (1913).
Сям’я
Яго 1-я жонкай была Аўгуста Катажына Вішнякоўская (16.09.1854-21.11.1926). Дзеці:
Праз паўгады пасля смерці Аўгусты ажаніўся ў другі раз з Вандай Элеанорай Аляксандраўнай Кавельмахер (06.11.1857 — пасля 1939), арганісткай у Ізабеліне.
Лютэранская царква (Таганрог)
Лютэранская царква — культавае збудаванне, якое было заснавана ў Таганрогу ў 1864 годзе і праіснавала да 1923 года.
Гісторыя
Лютэранскае грамадства вырашыла заснаваць у Таганрогу царкву для ўласных патрэб. У 1864 годзе для гэтага была набытая пляцоўка на куце Мікалаеўскай вуліцы і Кампенгаўзенскага завулка. Кошт пляцоўкі і будынкаў на ім склаў 4600 рублёў. У той час мясцовасць, якая атачала пляцоўку, не адрознівалася шчыльнай забудовай. У суседніх кварталах размяшчалася каля 2-3 дамоў, паблізу былі гандлёвыя рады. Сама царква была аточана зараснікамі бэзу. Будынак майстэрскай сталі выкарыстоўваць як Евангелічна-Пратэстанцкі малітоўны дом.
Пры адкрыцці царквы ў Таганрогу жылі 84 чалавекі пратэстанцкага веравызнання. З іх — 53 мужчыны і 31 жанчына. Гэта былі службоўцы пасольстваў, працаўнікі заводаў, рамеснікі і гандляры. Царкву наведвалі дырэктары многіх таганрогскіх прадпрыемстваў з жонкамі і дзецьмі, у тым ліку заснавальнік броварнага завода ў Таганрогу Хрысціян Фрыдрыхавіч Біле з сям'ёй, дырэктар гарбарні Эміль Фэйт з жонкай Вольгай Тэсэн.
Былую майстэрню паступова сталі ўладкоўваць і прыстасоўваць для правядзення набажэнстваў. Працы для гэтага вяліся ўвесь час. Да 1887 года памяшканне было моцна перароблена. Змяніўся выгляд многіх дваровых будынкаў, а ўнутранае памяшканне былой сталярнай майстэрні акультурылі: фасад будынкі зараз зачыняла чыгунная рашотка з варотамі. З правага боку ад царквы месцаваўся будынак царкоўна-прыходскай школы — яго можна ўбачыць і ў XXI стагоддзі. Металічны слупок ад агароджы, выкананы ў гатычным стылі, быў таксама захаваны — яго можна ўбачыць паблізу існага будынка абутковай фабрыкі.
Многія змены з будынкам лютаранскай царквы адбыліся ў 1879 годзе, калі пастарам стаў пробст Мікалай Штраус. У гэты час мастак Шкітко напісаў і ахвяраваў для царквы абраз «Хадню па водах». Мікалай Штраус працягваў служыць у цэрквы і ў пачатку XX стагоддзя. Ён праводзіў службы не толькі для жыхароў Таганрога, але і для жыхароў найблізкіх паселішчаў — бо таганрогская Лютэранская царква была адзінай у акрузе. У 1923 годзе царква перастала існаваць.
Гелефарс (камуна)
Камуна Гелефарс (Hällefors kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эрэбру ў цэнтральнай Швецыі.
Гелефарс 102-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Гелефарс.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 6 990 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 2 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Добрае (Мсціслаўскі раён)
До́брае (, Доброе) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мушынскага сельсавета.
Сухавержжа
Сухаве́ржжа (, Суховержье) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 12 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Глінаўскага сельсавета, да 27 сакавіка 1959 года — у склад Чэраскага сельсавета, да 24 жніўня 1992 года — у склад Якубаўшчынскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Чэраскага сельсавета.
Емяльянаўскі раён
Емяльянаўскі раён (Емельяновский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Емяльянава.
Праспект Славы (станцыя метро)
Праспект Славы (Проспе́кт Сла́вы) — станцыя Фрунзенска-Прыморскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Радзькіўка (Прылуцкі раён)
Радзькіўка (Ра́дьківка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Камп Ноу
«Камп Ноў»  — (Camp Nou, «Новае поле») — стадыён футбольнага клуба «Барселона». З моманту свайго адкрыцця ў 1957 годзе стадыён належаў іспанскаму футбольнаму клубу і спачатку быў названы Estadi del FC Barcelona (стадыён ФК «Барселона»), тым не менш ужо тады яго называлі «Камп Ноў». Афіцыйна сваю цяперашнюю назву ён атрымаў у 2000 годзе пасля гульні супраць футбольнага клуба «Рэал Мадрыд».
Умяшчальнасць «Камп Ноў» — 99 354 чалавек. Гэта самы вялікі па колькасці гледачоў стадыён не толькі ў Іспаніі, але і ва ўсёй Еўропе. Стадыён займае другое месца па вялічыні ў спісе стадыёнаў, прызначаных толькі для футбола, саступаючы па гэтым паказчыку толькі мексіканскаму стадыёну «Ацтэка».
«Камп Ноў» прымаў матчы чэмпіянатаў Еўропы і свету, а таксама матчы алімпійскага футбольнага турніру 1992 года, уключаючы фінал.
Гісторыя
Стадыён быў пабудаваны, калі прэзідэнцкае крэсла «Барселоны» займаў Франсеск Міра-Санс. Ён прыйшоў да гэтай ідэі, бо стары стадыён Camp de Les Corts не мог умясціць у сябе ўсіх заўзятараў. Некаторыя сведчаць пра тое, што галоўнай прычынай будаўніцтва новага стадыёну было адкрыццё мадрыдскім «Рэалам» «Санц’яга Бернабэу». Праект новага стадыёна «Барселоны» быў даручаны архітэктару Франсеску Мітжансу (стрыечнаму брату Міра-Санса).
Першы камень быў закладзены ў сакавіку 1953 года, а першапачатковы бюджэт склаў 67 мільёнаў песетаў. Аднак канчатковы кошт будаўніцтва дасягнуў 288 мільёнаў праз непрадбачаныя сейсмічныя праблемы глебы. Клуб разлічваў пакрыць выдаткі на будаўніцтва за кошт продажу ўчастка стадыёна Les Corts, але муніцыпалітэт Барселоны адклаў вырашэння гэтага пытання на дзесяць гадоў, што прывяло да часовага дэфіцыту сродкаў. Франсіска Франка забяспечыў клуб дзяржаўнай падтрымкай і прабачыў доўг перад бюджэтам.
Адкрыццё стадыёна адбылося 24 верасня 1957 года. З тых часоў «Барселона» развіталася са сваім былым стадыёнам і стала гуляць на «Камп Ноў». Да моманту адкрыцця «Камп Ноў» быў адным з самых вялікіх стадыёнаў у свеце: яго ўмяшчальнасць складала 90 000 месцаў.
Спачатку прадугледжвалася, што стадыён будзе насіць імя заснавальніка клуба Ганса Гампера, але пазней было вырашана ўзяць больш нейтральную назву: Estadio del Club de Fútbol Barcelona (стадыён ФК «Барселона»). Тым не менш, у народзе стадыён быў вядомы пад назвай «Камп Ноў», што на каталонскай мове азначае «новы стадыён» або «новая зямля»), бо ў параўнанні з Les Corts ён быў адносна новым. Праз восем гадоў пасля адкрыцця стадыёна прэзідэнт Энрыке Лаудзет сабраў нараду, на якой абмяркоўвалася пытанне аб афіцыйнай назве стадыёна. Сярод магчымых варыянтаў былі Estadi Barça і Estadi Camp Nou, але большасць галасоў была аддадзена Estadio del CF Barcelona. Нягледзячы на гэта, большасць прыхільнікаў і журналістаў аддавалі перавагу «Камп Ноў», праз гэта, у 2001 годзе прэзідэнт Хуан Гаспар склікаў новы сход, на якім большасць прагаласавала за прысваенне стадыёну менавіта гэтага імя.
Падчас сезону 2007—2008 гг. у гонар 50-гадовага юбілею стадыёна для футбалістаў «Барселоны» была выраблена спецыяльная форма. Неаднаразова на полі праводзіліся і фіналы найбуйнейшых еўракубкавых турніраў.
Стадыён часта выкарыстоўваецца як канцэртная пляцоўка: тут выступалі з канцэртамі Фрэнк Сінатра, Майкл Джэксан, U2 і інш.
Музей стадыёна
На базе стадыёна функцыянуе музей, дзе можна азнаёміцца са шматлікімі ўзнагародамі, заваяванымі «Барселонай» (як футбольным клубам, так і баскетбольным), дакументамі, відэафільмамі, фотаздымкамі і іншымі матэрыяламі, а таксама наведаць раздзявальню стадыёна і каментатарскія кабіны. Музей вельмі папулярны сярод турыстаў, якія прыязжаюць у Барселону.
Княжычы (Краснінскі раён)
Княжычы (Княжичи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Замкавая вежа (Нясвіж)
Замкавая вежа — помнік архітэктуры XVI ст. у Нясвіжы (вул. Міцкевіча), узор абарончых збудаванняў, які спалучае рысы беларускага абарончага дойлідства, стыляў готыкі і рэнесансу. Уваходзіць у комплекс былога кляштара езуітаў і знаходзіцца паўночным боку касцельнай агароджы.
Гісторыя
Пабудавана ў другой палове XVI ст. з цэглы ў сістэме абарончых сцен каля Замкавай брамы, знаходзілася ў гарадскім абарончым валу і звязвала замак з горадам.
Архітэктура
Першапачаткова складалася з нізкай шатровай брамы і высокай абарончай вежы. Вежа ўяўляе сабой квадратнае ў плане чатырох’яруснае збудаванне, завершанае шатровым дахам. Глухі ніжні ярус з контрфорсамі вырашаны як масіўны цокаль. Другі ярус, найбольш высокі, аформлены прамавугольнымі, круглымі і квадратнымі праёмамі, якія чаргуюцца з глухімі прамавугольнымі нішамі. Трэці ярус мае на кожнай грані па 3 высокія арачныя праёмы, акаймаваныя арачнымі ліштвамі. Невялікі чацвёрты ярус мае на кожнай грані па 3 маленькія арачныя праёмы, завяршаецца шырокім прафіляваным карнізам. Белыя атынкаваныя абрамленні праёмаў і між’ярусныя паяскі кантрастуюць з чырвонай цаглянай муроўкай сцен, што стварае дэкаратыўную двухколерную гаму фасадаў.
Замкавая вежа канструкцыйна пераклікаецца з вежай-званіцай Троіцкага касцёла збудаванай ў той жа час у мястэчку Чарнаўчыцы, якое як і Нясвіж належала Радзівілам.
Карына Міхалак
Кары́на Міха́лак (Karina Michałek; нар., г. Быдгашч, Польшча) — польская баскетбалістка, лёгкі форвард. Выступала ў моладзевых зборных Польшчы — U-18 і U-20.
Біяграфія
7 чэрвеня 2019 года падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
NGC 7658A
NGC 7658A (іншыя абазначэнні — PGC 71433, NGC 7658-1, ESO 347-15, MCG -7-48-2, AM 2323-392) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Бердаўка (Лідскі раён)
Бе́рдаўка (, Бердовка) — аграгарадок у Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Геаграфія
За 16 км на усход ад Ліды, 126 км ад Гродна. 681 жыхар, 225 двароў (1995). Сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, амбулаторыя, камбінат бытавога абслугоўвання, аддзяленне сувязі.
Гісторыя
Вёска Бердаўка ўпершыню згадваецца ў прывілеі Жыгімонта Старога ў 1527 годзе. Тады яна стала ўладаннем аднаго з сыноў маршалка Юрыя Ільініча. У 1542 годзе землеўладальніца Лідскага павета Ганна Грышкоўна Хілімонавая запісала Ганне Сакураўне Шункавай трэцюю частку свайго маёнтка Бердаўка: двор з усімі землямі, якія да яго належаць. У XVI стагоддзі вёска — гэта радавое гняздо шляхцічаў Бердаўскіх. А пасля паўстання 1863 года рускі цар Аляксандр II аддаў землі Аляксандру Дамбавецкаму. Той, захоплены маляўнічымі месцамі краю, пабудаваў у Бердаўцы сабе сядзібу (будаўніцтва завяршылася ў 1870-х гадах).
У 1940—2023 гадах цэнтр Бердаўскага сельсавета.
Тупалы
Назву Ту́палы маюць:
Світанкавэ
Світанкавэ (Світанкове) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Экран
Экра́н (écran, літар. «заслон, шырма») можа значыць:
Абводны канал (станцыя метро)
Абводны канал (Обво́дный кана́л) — станцыя Фрунзенска-Прыморскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
18 жніўня
18 жніўня — дзвесце трыццаты (дзвесце трыццаць першы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Канчынка (Краснінскі раён)
Канчынка (Кончинка) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Партызанская брыгада «Чэкіст»
Партызанская брыгада «Чэкіст» — партызанская брыгада, створаная ў канцы мая 1942 года як «Аб’яднанне партызанскіх атрадаў», у ліпені 1942 года атрымала назву «Чэкіст». У красавіку 1943 года брыгадзе быў нададзены № 15. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Шклоўскага, Бялыніцкага, Круглянскага, Талачынскага, Аршанскага і Лепельскага раёнаў. У жніўні 1943 года брыгада (800 партызан, 7 атрадаў) пераўтворана ў Шклоўскую ваенна-аператыўную групу.
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў Г. А. Кірпіча (пазней 1-ы партызанскі атрад) і І. Дз. Буланава (пазней 10-ы партызанскі атрад), на момант пераўтварэння ў Шклоўскую ваенна-аператыўную групу брыгада мела ў сваім складзе 7 атрадаў.
Гісторыя
25 сакавіка 1942 года ў партызанскі атрад Г. А. Кірпіча прыбыла група вайскоўцаў на чале з яфрэйтарам М. Топвалдыевым (Герой Савецкага Саюза) у колькасці 13 чалавек з ручным кулямётам і 2 вінтоўкамі.
28 мая 1942 года ў лесе Сосеньеўскай дачы Шклоўскага раёна адбыўся сход каманднага складу атрадаў Г. А. Кірпіча, І. Дз. Буланава, П. А. Красякова і асобных груп Ф. М. Сядлецкага, Р. М. Севасцьянава — П. А. Галіцына. У ліпені ў брыгаду ўліліся атрады Б. М. Клюшнікава, група М. К. Хадорыка. У працэсе фарміравання брыгады з разбуйненых атрадаў Г. А. Кірпіча, І. Дз. Буланава і П. А. Красякова дадаткова былі створаны атрады А. Ф. Сімдзянкіна, А. С. Дзянісава, І. М. Суворава; сфарміраваны рухомы атрад А. І. Шамарына, вылучаны ініцыятыўныя групы А. І. Зайцава, І. В. Кананыхіна, П. А. Красякова — М. М. Іванова для арганізацыі новых атрадаў у Шклоўскім раёне, у т.л. і на левым беразе Дняпра.
Партызаны праводзілі аперацыі на чыгуначных участках Мінск — Орша, Орша — Магілёў. 22 чэрвеня 1942 года каля вёскі Дымава Шклоўскага раёна разбілі атрад карнікаў. У верасні 1942 года нямецкія акупацыйныя ўлады імкнуліся заблакіраваць Рацаўскі лес, дзе базіраваліся асноўныя сілы брыгады. Брыгада вымушана была адыйсці да в. Альхоўка. Адсюль адна група атрадаў (Р. С. Іванова, А. Ф. Сімдзянкіна, А. С. Дзянісава, А. І. Шамарына) на чале з Г. А. Кірпічам фарсіравала каля чыгуначнай станцыі Коханава чыгуначную і шашэйную дарогі, выйшла ў Лепельскі раён, дзе дзейнічала да 10 красавіка 1943 года. Другая група атрадаў (А. С. Нікітчанка, Б. М. Клюшнікава, І. М. Суворава, І. М. Кавалёва) на чале з А. С. Нікітчанкам не змагла перайсці ў вызначанае месца і вяла манеўраныя баі разгрупаванымі атрадамі ў Круглянскім і Крупскім раёнах.
У красавіку 1943 года брыгада вярнулася ў свой раён дыслакацыі (Рацаўскі лес), увайшла ў Ваенна-аператыўную групу пры Магілёўскім падпольным абкаме КП(б)Б, брыгадзе быў нададзены № 15, адпаведныя нумары атрымалі атрады. 25 мая 1943 года нанеслі адначасовы ўдар па гарнізонах у вёсках Клімавічы, Таўкачы, Аўчыненкі Шклоўскага раёна. У жніўні 1943 года на ўчастку Магілёў — Лотва падарвалі 500 рэек. Брыгада была пераўтворана ў Шклоўскую ваенна-аператыўную групу. Пры гэтым упраўленне брыгады скасавана, а яе атрады ўключаны ў ВАГ самастойнымі баявымі адзінкамі.
Таўкачыўка
Таўкачыўка (Товкачі́вка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Карыбшчына
Карыбшчына (Корыбщина) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дубейкава
Дубе́йкава (, Дубейково) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мушынскага сельсавета.
Галіна Вячаславаўна Шапялевіч
Галіна Вячаславаўна Шапялевіч (нар., ) — беларуская мастачка.
Біяграфія
Вучылася ў Гімназіі-коледжы ім. Ахрэмчыка (1972—1979), затым станковай і кніжнай графіцы ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (1979—1986). Сябра Саюза мастакоў Беларусі (з 1995). Жыве і працуе ў Мінску.
З 1986 года ілюструе кнігі. Сярод яе прац ілюстрацыі да кніг В. Быкава (выданне на англійскай мове), Я. Коласа, М. Багдановіча, Дж. Олдрыджа, Э. Хемінгуэя, А. Сент-Экзюперы, А. Гаруна, В. Іпатавай і іншых замежных і беларускіх аўтараў.
Узнагароджана дыпломам Міністэрства інфармацыі і друку Рэспублікі Беларусь (1996) за афармленне вучэбнай літаратуры.
NGC 7658B
NGC 7658B (іншыя абазначэнні — PGC 71432, NGC 7658-2, ESO 347-16, MCG -7-48-3, AM 2323-392) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Журавель.
Крыстафер Невінсан
Крыстафер Рычард Віні Невінсан (Christopher R. W. Nevinson;,  — ) — англійскі мастак.
NGC 7658B
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крыстафер Невінсан
Бацькам Крыстафера быў вядомы радыкальны журналіст, маці — актывістка фемінісцкага руху. Жывапіс будучы мастак вывучаў у лонданскай Школе прыгожых мастацтваў Слейд, пасля яе заканчэння працаваў у Парыжы журналістам і шмат маляваў. Быў вядомай фігурай у французскім авангардзе пачатку XX стагоддзя. У 1911 годзе К. Невінсан адкрывае для сябе кубізм, які аказаў уплыў на ўсю наступную творчасць мастака. У перыяд перад пачаткам Першай сусветнай вайны захапляецца вартыцызмам і футурызмам. Яшчэ падчас вучобы ў школе Слейд Невінсан знаёміцца ​​і завязвае сяброўскія адносіны з лідарам італьянскіх футурыстаў Тамаза Марынеці і заснавальнікам англійскага варыянту футурызму пад назвай вартыцызм Уіндэмам Льюісам.
У 1914 годзе, з пачаткам вайны, К. Невінсан, пацыфіст па перакананнях, добраахвотна запісваецца ў медыцынскую часць — каб не браць у рукі зброю. Пасля адпраўкі яго падраздзялення ў Францыю служыць шафёрам і санітарам на фронце, затым — у Трэцім генеральным шпіталі ў Лондане. У 1916 годзе, пасля захворвання на рэўматычную ліхаманку, дэмабілізаваны з воінскай службы як інвалід. Падчас медыцынскай рэабілітацыі мастак напісаў некалькі карцін пра франтавое жыццё, пасля чаго ён быў у 1917 годзе пасланы на Заходні фронт у якасці «ваеннага мастака». У перыяд паміж 1917 і 1918 гадамі К. Невінсан напісаў 60 «франтавых» палотнаў, некаторыя з якіх былі прызнаныя настолькі скандальнымі, што не выстаўляліся.
Атамная энергетыка Беларусі
Беларусь у цяперашні час не мае дзеючых камерцыйных атамных рэактараў.
Чарнушэвіч
Чарнушэвіч — беларускае прозвішча.
Атамная энергетыка Беларусі
Атамныя электрастанцыі
Распачата будаўніцтва двух рэактараў на пляцоўцы ў Астравецкім раёне, каб давесці агульную сумарную магутнасць да 4 мільёна кВт.
Сухія
Сухі́я (, Сухие) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 2004 года ўваходзіў у склад Дварнасельскага сельсавета.
Нава Грэбля (Прылуцкі раён)
Нава Грэбля (Нова́ Гре́бля) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лыновыцкай пасялковай абшчыны.
ФК Арбіта Мінск
«Арбіта» — беларускі футбольны клуб з Мінска. З 1974 па 1991 гады клуб прымаў удзел у чэмпіянаце Беларускай ССР па футболе.
Гісторыя
Клуб створаны ў 1974 годзе. У 1984 годзе, футбольны клуб «Арбіта» выйграў чэмпіянат БССР. Сезон стаў самым паспяховым для мінскай каманды. У 1992 годзе пасля распаду СССР каманда стала гуляць у Другой лізе, але праз год апусцілася да аматарскай каманды.
У 2000 годзе «Арбіта» зноў заявілася ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі па футболе, дзе заняла апошняе, 12 месца.
У цяперашні час «Арбіту» уяўляе толькі моладзевая каманда, якая ўдзельнічае ў моладзевым чэмпіянаце. Існуе дзіцячы клуб «Арбіта».
Эльфгіфу Нартгемптанская
Эльфгіфу Нартгемптанская (англасакс.:Ælfgifu; Aelgif) — неафіцыйная жонка Кнуда Вялікага, караля Англіі, Даніі і Нарвегіі напачатку XI стагоддзя. Гады жыцця Эльфгіфу невядомыя.
Эльфгіфу была дачкой нейкага Эльфгельма, элдармена англасаксонскай Нартумбрыі. Дзякуючы значным уладанням свайго бацькі ў Нартгемптаншыры, Эльфгіфу атрымала мянушку Нартгемптанская.
Каля 1015 г. Кнуд Вялікі, вядучы барацьбу за англійскі прастол, узяў Эльфгіфу ў жонкі, аднак кананічны шлюб аформлены не быў. Эльфгіфу нарадзіла Кнуду двух дзяцей — Свена, будучага караля Нарвегіі, і Гаральда, будучага караля Англіі. Але ўжо ў 1017 г. Кнуд пабраўся афіцыйным шлюбам з сястрой нармандскага герцага Эмай. Нягледзячы на гэта, Эльфгіфу захавала асобае месца пры двары караля, хоць, мабыць, доўгі час пражывала ў Даніі.
У 1030 г. Кнуд прызначыў Эльфгіфу кіраўніцай Нарвегіі ад імя іх сына Свена. Незадоўга да прыбыцця каралевы ў Нарвегію, яе прастол паспрабаваў захапіць Олаф, былы нарвежскі кароль, зрынуты Кнудам Вялікім, але яго армія была разбіта 29 ліпеня 1030 г. у бітве пры Стыкластадзіры, а сам Олаф быў забіты. Неўзабаве ў Нарвегію прыбытку Свен і Эльфгіфу, якія былі прызнаны рэгентамі краіны. Іх кіраванне ў Нарвегіі, аднак, апынулася правальным. «Час Эльфгіфу» яшчэ доўга было сінонімам улады, заснаванай на жорсткасці і злоўжываннях. Каралева паспрабавала ўвесці ў Нарвегіі новыя падаткі, павялічыць дзяржаўныя павіннасці і ўзмацніць жорсткасць пакарання за парушэнне парадку. Моцная цэнтральная ўлада, характэрная для дацкага каралеўства, была невядомая ў Нарвегіі, што выклікала масавыя абурэнні, якія ўзмацняліся ганарыстым характарам самай каралевы. У 1033 г., пад уплывам мецяжоў у цэнтральнай частцы краіны, Эльфгіфу і Свен беглі з Тронхейма ў паўднёвую Нарвегію, а ў 1035 г. на хвалі масавай падтрымкі ў краіну вярнуўся сын Олафа II Магнус Высакародны, які быў прызнаны каралём Нарвегіі. Эльфгіфу і Свен былі выгнаны.
Неўзабаве пасля вяртання Эльфгіфу ў Англію сканаў кароль Кнуд Вялікі. Хоць яго спадчыннікам павінен быў стаць Хардэкнуд, сын Кнуда і Эмы Нармандскай, Эльфгіфу ўдаўся дамагчыся падтрымкі значнай часткі англасаксонскай знаці ў абранні кіраўніком краіны яе ўласнага сына Гаральда. На сходзе ў Оксфардзе ў 1036 г. Гаральд быў прызнаны рэгентам Англіі, а неўзабаве абвешчаны каралём. Фактычным кіраўніком краіны, аднак, заставалася Эльфгіфу. Але іх кіраванне працягвалася нядоўга: у пачатку 1040 г. Гаральд сканаў, а ў Англіі высадзіўся Хардэкнуд, які неўзабаве захапіў англійскі прастол. Далейшы лёс Эльфгіфу невядомы.
Алешавічы
Але́шавічы (, Алешевичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
Гісторыя
Алешавічы вядомы прынамсі з канца XV ст., калі разам з Кулешавічамі і дзвюма пустаўшчанымі Талюцеўшчына і Барсуноўшчына належалі нейкаму Луку Бранцу. На пачатку XVI ст. гаспадарскі дваранін Івашка Дзевачка атрымаў іх пасля Лукі ад гаспадара. У 1519 годзе віцебскі баярын Пётр Грынькавіч, разам з дзядзькамі Васькам і Занькам Янкавічамі, атрымаў маёнтак ад іх брата Івашкі Дзевачкі. Пазней маёнтак трымаў сын Пятра—Міхайла, болей вядомы як мітрапаліт кіеўскі Анісіфар Дзевачка, а затым яго спадкаемцы.
У канцы XVIII ст. Ян Незабытоўскі купіў маёнтак у сям’і Барановічаў. Сядзіба Незабытоўскіх у Алешавічах з’явілася ў XIX ст.
З канца верасня 1939 года Алешавічы ў складзе БССР. У 1941 годзе савецкія вайскоўцы перад адступленнем узарвалі снарады, якія былі ў складзе (лямусе). Згарэў маёнтак, ад гарачых асколкаў загарэлася вёска і амаль уся згарэла. Людзі хаваліся ў лесе, а калі вярнуліся, то знайшлі толькі папялішча.
Да 18 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Скоржыцкага сельсавета Шчучынскага раёна, да 28 жніўня 2013 года — у склад Мікелеўшчынскага сельсавета.
Бубніўшчына
Бубніўшчына (Бубнівщи́на) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лыновыцкай пасялковай абшчыны.
Аберацыйнае дэкадаванне
Аберацыйнае дэкадаванне — панятак, які быў уведзены італьянскім пісьменнікам, культуролагам Умберта Эка для абазначэння выпадку, калі паведамленне, што было закадавана з дапамогай адной сістэмы кадавання, пазней дэкадуецца ў адпаведнасці з іншай сістэмай. Панятак звязаны са словам «аберацыя» (лац. aberare - адхіляцца), што азначае адхіленне ад нормы, ісціны. Адно і тое ж паведамленне, перададзенае праз радыё, тэлебачанне або інтэрнэт, па-рознаму ўспрымаецца прадстаўнікамі розных культур і субкультур.
Готфрыд Нелер
Годфрыд Нелер (Gottfried Kniller, Godfrey Kneller;  — ) — нямецкі жывапісец, найбольш папулярны партрэтыст Вялікабрытаніі мяжы XVII—XVIII стагоддзяў. Быў пасвечаны ў рыцары кіраўніком Нідэрландаў і каралём Англіі Вільгельмам III. Георг I дараваў яму годнасць баранета.
Біяграфія
Готфрыд Нелер нарадзіўся 8 жніўня 1646 года ў паўночнагерманскім горадзе Любеку. Вучань Фердынанда Бола ў Амстэрдаме; правёў некалькі гадоў у Венецыі, вывучаў там творы Тыцыяна і Тынтарэта.
Пасяліўшыся з 1674 года ў Лондане, быў да канца свайго жыцця каралеўскім прыдворным жывапісцам і выконваў замовы, якія ў мностве сыпаліся да яго з боку англійскай шляхты. Вялікі поспех мелі яго партрэты дзесяці прыгажунь двара Вільгельма III, створаныя ў перайманне аналагічнай серыі яго папярэдніка Пітэра Лелі. Для залы пасяджэнняў вігаўскага клуба «Кіт-Кэт» стварыў не менш за сорак партрэтаў яго членаў; гэты фармат партрэта (крыху менш за паясны) атрымаў назву «кіт-кэт».
Кнелер пісаў надзвычай хутка і толькі галовы; астатняе ў яго партрэтах дапісвалі вучні і памочнікі.
18 кастрычніка
18 кастрычніка — дзвесце дзевяноста першы (дзвесце дзевяноста другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Семукачы
Семука́чы (, Семукачи) — аграгарадок у Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Семукацкага сельсавета.
Геаграфія
Размешчаны за 45 кіламетраў у напрамку на паўднёвы захад ад Магілёва, за 3 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Семуковічы.
Уладзіслаў Курнатоўскі
Уладзіслаў Курнатоўскі (1749—1824) — педагог, рэктар Слуцкай кальвінскай школы.
Біяграфія
Паходзіў з кальвінскага шляхецкага роду Курнатоўскіх герба «Ладдзя».
Сям’я
Быў жанаты двойчы. 1-я жонка: Катажына з Эсткаў (1760-07?.11.1806). Дзеці:
2-я жонка: Рэгіна Феліцыяна з Беняшэўскіх (1775—1825). Дзеці:
Бітва за Трыпалі (2018)
Другая бітва за Трыпалі — узброеныя сутыкненні ў Трыпалі паміж рознымі фарміраваннямі, якія не падпарадкоўваліся УНЗ.
Сутыкненні пачаліся 27 жніўня паміж брыгадамі Зінтан і Місурата з аднаго боку, і брыгадай Тархуны («Сёмая пяхотная брыгада») з другога. Баі таксама вяліся ў раёне міжнароднага аэрапорта Трыпалі. 1 верасня Урад нацыянальнай згоды Лівіі абвясціў рэжым надзвычайнага становішча ў сталіцы і яе наваколлі з-за бесперапынных баёў. Сутыкненні працягваліся аж да 26 верасня, калі УНЗ абвясціў аб спыненні баявых дзеянняў у ваколіцах Трыпалі і заключэнні перамір’я паміж канкуруючымі групоўка.
У пачатку кастрычніка, негледзячы на абвешчаннае 26 верасня перамір’я, баі ў раёне Трыпалі аднавіліся. Асноўныя сутыкненні ў раёне міжнароднага аэрапорта паміж брыгадамі гарадоў Тархун і Трыпалі («Суар Трыпалі»). Падчас новых баёў кіраўніком МУС Лівіі брыгада Зінтан была абвінавачана ў шэрагу злачынстваў, у тым ліку рабаванні, шантажу, пераследах і забойствах мірных жыхароў. На працягу ўсяго месяца ў сталіцы і яе наваколлі адбываліся ўзброеныя сутыкненні паміж рознымі непадкантрольнымі УНЗ узброенымі брыгадамі.
Усяго ў баях у сталіцы загінулі звыш за 115 чалавек.
Слабадскі раён
Слабадскі́ раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1926—1927 гадах, назва Мазырскага раёна з кастрычніка 1926 года ў сувязі з пераносам цэнтра раёна ў вёску Слабада. Уваходзіў у Мазырскую акругу.
Гісторыя
5 кастрычніка 1926 года Мазырскі раён Мазырскай акругі БССР быў перайменаваны ў Слабадскі, яго цэнтр перанесены з горада Мазыр у вёску Слабада. У склад раёна ўваходзілі 14 сельсаветаў: Асавецкі, Бабраняцкі, Баброўскі, Бібікаўскі, Бокаўскі (Вялікабокаўскі), Казіміраўскі, Кустаўніцкі нацыянальны польскі, Махнавіцкі, Міхалкаўскі, Мялешкавіцкі, Прудкоўскі, Скрыгалаўскі, Слабадскі і Тварычаўскі нацыянальны польскі. 4 жніўня 1927 года раён скасаваны: Бабраняцкі, Баброўскі, Прудкоўскі, Слабадскі сельсаветы перададзены ў склад Калінкавіцкага раёна; Бокаўскі (Вялікабокаўскі), Махнавіцкі, Мялешкавіцкі — у склад Каралінскага раёна; Бібікаўскі, Кустаўніцкі нацыянальны польскі, Міхалкаўскі, Тварычаўскі нацыянальны польскі — у склад Нараўлянскага раёна; Асавецкі, Казіміраўскі, Скрыгалаўскі сельсаветы — у склад Петрыкаўскага раёна.
System Shock
Sýstem Shock — камп'ютарная ролевая гульня 1994 года выпуску, распрацаваная «Looking Glass Studios» і апублікаваная «Origin Systems». Яе рэжысёрам быў, прадзюсарам —. Падзеі гульні адбываюцца на борце касмічнай станцыі ў кіберпанкавым сусвеце 2072 года. Гуляючы безназоўным хакерам, гулец спрабуе перашкодзіць планам зласлівага штучнага інтэлекту пад назвай «».
-рухавічок «System Shock», мадэляванне сусвету і геймплэй апісваліся як інавацыйныя і ўплывовыя. Распрацоўшчыкі імкнуліся пабудаваць геймплэй і асяроддзе гульні на аснове папярэдніх гульняў: «'» і «'» за кошт аптымізацыі іх механікі ў больш «адзінае цэлае».
Крытыкі ўключылі «System Shock» у некалькі спісаў Славы. Гульня мела ўмераны камерцыйны поспех з аб'ёмамі продажаў, якія перавышаюць 170`000 асобнікаў, але ў канчатковым выніку «Looking Glass» страцілі грошы на праекце. Працяг, «System Shock 2», быў выпушчаны «Looking Glass Studios» і «» у 1999 годзе. Гульні «» 2000 года і «BioShock» 2007 года — духоўныя нашчадкі гэтых дзвюх гульняў.
Геймплэй
Падзеі «System Shock» адбываюцца ў трохмерным (3D) графічным асяроддзі ўнутры вялікай, шматузроўневай касмічнай станцыі, у якой гулец даследуе асяроддзе, б'ецца з ворагамі і вырашае галаваломкі. Прагрэс у значнай ступені нелінейны. Як і ў «Ultima Underworld», гулец выкарыстоўвае курсор мышы, каб прыцэліцца, узаемадзейнічаць з аб'ектамі і маніпуляваць інтэрфейсам дысплея. HUD дазваляе гульцу нахіляцца налева або направа, паглядзець уверх ці ўніз, прысядаць і поўзаць. HUD таксама мае тры «дысплеі Мульты-функцый», якія могуць быць сканфігураваны для адлюстравання інфармацыі, такіх як паказанні зброі, карта і інвентар.
Гулец прасоўваецца па сюжэце, набываючы логавыя дыскі і электронную пошту: гульня не ўтрымлівае, з якімі можна размаўляць. На працягу ўсёй гульні злы штучны інтэлект «SHODAN» перашкаджае прагрэсу гульца пасткамі і заблакаванымі шляхамі. Камп'ютарныя тэрміналы дазваляюць гульцу часова ўвайсці ў кіберпрастору; унутры гулец перасоўваецца бязважка праз 3D-асяроддзя, збіраючы даныя і ўступаючы ў барацьбу супраць праграм бяспекі «SHODAN». Дзеянні ў кіберпрасторы часам выклікаюць падзеі ў фізічным свеце гульні; напрыклад, некаторыя замкнёныя дзверы могуць быць адчынены толькі ў кіберпрасторы. Па-за кіберпрасторай гулец выкарыстоўвае шаснаццаць відаў зброі, з якіх максімум сем можна несці адначасова для барацьбы з робатамі, кібаргамі і мутантамі, якія кантралююцца «SHODAN». Кідальная зброя часта мае выбіраемыя тыпы боепрыпасаў з рознымі эфектамі; напрыклад, «дартс-пісталет» можа страляць выбуховымі іголкамі або транквілізатарамі. Можна знайсці энергетычную зброю і некалькі відаў выбуховых рэчываў, ад ударных гранат да мін.
Разам са зброяй гулец збірае прадметы, такія як скурныя пластыры і аптэчкі першай дапамогі. Скурныя пластыры забяспечваюць персанажа ​карыснымі эфектамі, такімі, як рэгенерацыя або павелічэнне атакі бліжняга бою, але можа выклікаць шкодныя пабочныя эфекты, такія як стомленасць і скажонае ўспрыманне колеру. Таксама можа быць знойдзена «жалеза», у тым ліку і мантажныя ліхтары. Пры прагрэсе гульца могуць быць атрыманыя ўсё больш і больш прагрэсіўныя версіі гэтых прылад. Пры актывацыі большасць «жалеза» сілкуецца ад галоўнага запасу энергіі, што патрабуе эканамізацыі. Некаторыя апараты, калі актыўныя, адлюстроўваюць эфектыўнасць атакі паведамленнямі «Normal damage». Калі вораг напаў, пашкоджанні разлічваюцца шляхам паглынання бранёй, уразлівасцямі, крытычнымі ўдарамі і ступенню выпадковасці. Некаторыя ворагі маюць імунітэт або больш уразлівыя да пэўных відаў зброі. Напрыклад, зброя моцна шкодзіць робатам, але не ўплывае на мутантаў. Наадварот, газавыя гранаты з'яўляюцца эфектыўнымі супраць мутантаў, але не шкодзяць робатам.
Сюжэт
Рэбека Лансінг, кансультант «TriOptimum» па барацьбе з тэрарызмам, кантактуе з гульцом і сцвярджае, што лазер станцыі ў цяперашні час накіраваны на Зямлю. Планам «SHODAN» з'яўляецца знішчэнне ўсіх буйных гарадоў на планеце ў імкненні стаць свайго роду богам. Рэбека кажа, што пэўны член экіпажа ведае, як адключыць лазер, і абяцае знішчыць запісы здзелкі хакера з Дыега, калі страйк спыніцца. З інфармацыі, атрыманай з журналаў, хакер даведваецца, як разбурыць лазер і робіць гэта пры стральбе яго ва ўласныя шчыты станцыі. «SHODAN» рыхтуецца знішчыць насельніцтва Зямлі мутагенным вірусам, аналагічным таму, які ператварыў экіпаж станцыі ў мутантаў. Хакер, спрабуючы пазбавіцца ад камер, якія выкарыстоўваюцца для вырошчвання віруса, супрацьстаіць і перамагае Дыега, які быў ператвораны ў магутнага кібарга. «SHODAN» пачынае спробу загрузіць сябе ў камп'ютарныя сеткі Зямлі. Праз параду Рэбекі хакер прадухіляе завяршэнне загрузкі шляхам знішчэння чатырох антэн, якія «SHODAN» выкарыстоўвае для перадачы даных.
Путч у Іспаніі (1936)
Путч 17—18 ліпеня 1936 года (Pronunciamiento del 17 y 18 de julio de 1936) — спроба дзяржаўнага перавароту ў Іспаніі, арганізаваная часткай армейскага камандавання пры ўдзеле правых і ультраправых палітычных партый краіны. Скончыўся частковым поспехам, паслужыў пачаткам грамадзянскай вайны ў Іспаніі (1936—1939).
System Shock
Сюжэт
Неўзабаве пасля гэтага Рэбека звязваецца з хакерам і кажа, што яна пераканала «TriOptimum» санкцыянаваць знішчэнне радыёстанцыі; яна дае яму падрабязную інфармацыю, як гэта зрабіць. Пасля атрымання неабходных кодаў хакер ініцыюе паслядоўнасць самазнішчэння станцыі і ўцякае ў выратавальнай капсуле. Там хакер перамагае Дыега другі раз, а затым спрабуе высадзіцца. Тым не менш, «SHODAN» спыняе запуск капсулы; ён імкнецца трымаць гульца на борце станцыі, у той час як мост, які змяшчае «SHODAN», адляціць на бяспечную адлегласць. Рэбека кажа хакеру, што ён усё яшчэ можа ўцячы, калі ён дасягае моста. «SHODAN» перахапляе перадачу / Пасля перамогі над Дыега ў трэці раз і яго смерці хакер мініруе мост, які неўзабаве выбухае. Тады ён звязваецца са спецыялістам, у якога атрымалася абыйсці сігнал перашкод «SHODAN». Тэхнік паведамляе яму, што «SHODAN» можа быць пераможаны толькі ў кіберпрасторы дзякуючы магутным шчытам, якія абараняюць свае. Выкарыстоўваючы тэрмінал побач з ЭВМ, хакер ўваходзіць у кіберпрастору і разбурае «SHODAN». Пасля яго выратавання, хакеру прапануюць працу ў «TriOptimum», але ён адмаўляецца на карысць працягу свайго жыцця як хакера.
Путч у Іспаніі (1936)
Прычыны і падрыхтоўка
Непасрэднай прычынай ліпеньскага путчу паслужыла непрыманне палітыкі другой рэспублікі значнай часткай іспанскага грамадства, у тым ліку і большасцю афіцэраў, што пагоршылася пасля перамогі на парламенцкіх выбарах 1936 года Народнага Фронту (кааліцыі ліберальных і левых партый, дзе кіруючую ролю гулялі левыя лібералы, сацыялістычная і камуністычная партыі). Народны фронт перамог варожыя яму правыя партыі з невялікай перавагай, але яе хапіла для атрымання парламенцкай большасці і права на фармаванне ўрада, які спачатку ўзначаліў лідар леваліберальнай партыі «Левыя рэспубліканцы» Мануэль Асанья. Улада левых была яшчэ больш узмоцнена пасля датэрміновага зрушэння ў красавіку кансерватыўнага прэзідэнта Нісета Алькала Саморы, пасля чаго Асанья заняў яго месца, а прэм’ер-міністрам стаў Сант’яга Касарэс Кірога.
System Shock
Першапачатковы дызайн
«System Shock» быў задуманы падчас працы над заключнымі этапамі «Ultima Underworld II: Labyrinth of Worlds‍», паміж снежнем 1992 і студзенем 1993 года. Дызайнер і праграміст Даг Чорч правёў гэты перыяд у штаб-кватэры выдаўца «Origin Systems» у Тэхасе і дыскутаваў аб наступным праекце «Looking Glass Studios» з Уорэнам Спектарам з удзелам дызайнера і кіраўніка кампаніі Пола Нэйрата ў Масачусетсы. Згодна з Чорчам, каманда лічыла, што яны зрабілі «занадта шмат падзямельных гульняў» ; Нэйрат пазней патлумачыў, што яны адчуваюць сябе пасля пакідання развіцця «Ultima Underworld II». У выніку яны вырашылі стварыць яшчэ адну «гульню, якая мадэлюе пагружэнне», але без фэнтэзі. Яны хацелі размясціць падзеі гульні ў сучасным часе, але Чорч сказаў, што ідэя была адвергнутая, таму што «гэта паставіла б кучу пытанняў: чаму я не магу забраць тэлефон, чаму я не магу трапіць на цягнік, і гэтак далей». Чорч вярнуўся да «Looking Glass» у штаце Масачусетс, дзе ён, Нэйрат і Гросман распачалі мазгавы штурм магчымых налад навуковай фантастыкі для гульні. У адпаведнасці са Спектарам, гульня мела першапачатковую назву «Alien Commander» і была спін-офам серыі «»; аднак гэтая ідэя неўзабаве была адвергнутая цалкам. Спектар сказаў, што яны хацелі не прымацавацца да існуючай франшызы, таму што гэта азначала, што яны «могуць рабіць усё, што ў асноўным [яны] любілі».
Чатыры супрацоўнікі напісалі шматлікія дакументы, якія паказалі, як гульня будзе адчувацца. Чорч пазней прывёў прыклад: «Вы чуеце гук павароту камеры бяспекі, а потым сігнал ад яе нацэльвання на вас, так што вы хаваецеся за скрыню, а потым вы чуеце дзверы, тады вы кідаеце гранату і сыходзіце з шляху». Дакументы «намякалі» на ўдзел сістэм геймплэя і на магчымасці, якія ўзнікаюць у кожнай сітуацыі. Нэйрат удзельнічаў у гэтых пачатковых сесіяй дызайну, ён лічыў, што праект «заўсёды быў бачаннем Дага Чорча». Чорч і Гросман удакладнілі некаторыя з дакументаў каманды і вызначылі дызайн гульні, Гросман напісаў арыгінальны дакумент дызайну гульні. Гросман пабудаваў яго на ідэях, якія ён упершыню даследаваў падчас напісання і праектавання магілы ва «Ultima Underworld II» у вымярэнні, якое ён пазней назваў «міні-прататыпам» для «System Shock». Гэтыя паняцці ўключалі мінімізацыю дыялогавых дрэў і большы акцэнт на даследаванне асяроддзя. Каманда лічыла, што дыялогавыя дрэвы «зламалі фантастыку» гульняў ; Чорч пазней пракаментаваў, што дыялогавыя дрэвы ў серыі «Ultima Underworld» былі як асобныя гульні самі па сабе, адключаныя ад асноўнага досведу пагружэння ў навакольнае асяроддзе. Таксама абмяркоўваўся рэалізм.
Путч у Іспаніі (1936)
Прычыны і падрыхтоўка
Прыйшоўшы да ўлады, Народны фронт паскорыў рэформы, пачатыя яшчэ ў 1932—1933 гг. Асабліва варта вылучыць наступныя меры, якія паслужылі прычынамі путчу 18 ліпеня.
System Shock
Першапачатковы дызайн
Каманда перашкодзіла гульцу калі-небудзь сустрэць жывога негульнявога персанажа: замест гэтага сюжэт перадаецца ў паведамленнях электроннай пошты і дысках, многія з якіх былі запісаныя мёртвымі негульнявымі персанажамі. Тут Гросман узяў уплыў ад «Spoon River Anthology», зборніка вершаў, напісанага як эпітафіі выдуманых асоб. Гросман пазней суміраваў ідэю як «серыю кароткіх выступленняў ад людзей, якія разам далі вам гісторыю месца». Выдаленне размоў было спробай каманды зрабіць гульню больш «інтэграванай», чым «Ultima Underworld» — адна з найвялікшых гульняў наконт упору на пагружэнне, атмасферы і пачуцця «прысутнасці». Яны імкнуліся «змясціць [гульцоў] у фантастыку і не даваць магчымасці для парушэння», таму яны спрабавалі сцерці адрозненне паміж сюжэтам і даследаваннем. Чорч лічыў, што гэты кірунак будзе арганічнай прагрэсіяй ад «Ultima Underworld», пазней ён сказаў: «На нейкім узроўні гэта яшчэ толькі сімулятар падзямелля і мы па-ранейшаму проста спрабуем развіваць гэтую ідэю». Незадоўга да пачатку вытворчасці з басістам гурту «Tribe» Грэгам Ла-Піколам быў заключаны кантракт наконт працы над музыкай гульні. Ён наведаў свайго сябра Рэкса Брэдфарда ў кампаніі і спантанна спытаў праграмістаў, многія з якіх былі прыхільнікамі гурта, ці можна яму сваю ролю. Працэс вытворчасці пачаўся ў лютым 1993 года. Нягледзячы на ​​тое, што Гросман прымаў актыўны ўдзел у пачатку планавання гульні, ён меў мала агульнага з яе вытворчасцю і не аказваў дапамогу з напісаннем тэксту і агучкай.
Путч у Іспаніі (1936)
Прычыны і падрыхтоўка
Значная частка афіцэраў стала праціўнікамі Другой Рэспублікі яшчэ з першых месяцаў яе існавання ў Іспаніі (1931 год). Галоўнай прычынай гэтаму паслужыла скарачэнне колькасці арміі і сродкаў на яе ўтрыманне пры новай уладзе. Так, у жніўні 1932 частка вайскоўцаў распачала спробу путчу пад кіраўніцтвам генерала Хасэ Санхурха, якая скончылася няўдачай. А ў 1935-м пад кіраўніцтвам таго ж Санхурха, які жыў у эміграцыі, быў створаны Іспанскі ваенны саюз (ІВС) — паўлегальнае аб’яднанне кансерватыўна настроеных афіцэраў.
System Shock
Вытворчасць
Пасля пачатку вытворчасці першай задачай каманды была распрацоўка новага гульнявога рухавічка, які зможа адлюстроўваць навакольнае асяроддзе ў фармаце 3D і дазволіць стварыць прагрэсіў ны геймплэй. Каманда адмовілася выкарыстоўваць рухавічок, які выкарыстоўваўся ва «Ultima Underworld» і напісала новы з нуля ў кампілятары, выкарыстоўваючы. Новы рухавічок здольны апрацоўваць тэкстурныя карты, нахільную архітэктуру і святловыпраменьвальныя аб'екты; гэта дазваляе гульцу глядзець у любым кірунку, у той час як рухавічок «Ultima Underworld» быў «вельмі абмежаваным» у гэтых адносінах. Ён таксама дазваляе гульцу скакаць, поўзаць, караскацца па сценах і абапірацца сярод іншага. Дызайнеры прыбралі дзіркі ў візуалізацыі рухавічка, каб стварыць больш разнастайныя і яркія асяроддзі. Чорч казаў, што «на першы погляд, нават я не мог бачыць, як яны зрабілі іх». Тым не менш, гэта дадавалася да пытанняў прадукцыйнасці, ужо выкліканых перадавым персанажам ​​рухавічка, і каманда змагалася, каб аптымізаваць гульню на працягу развіцця. Былі запланаваныя шматвугольныя 3D мадэлі, але яны не маглі быць рэалізаваныя па графіку. Чорч казаў, што канчатковай мэтай каманды было стварыць «багатае, захапляльнае, актыўнае асяроддзе», у якое гулец можа пагрузіцца і што для гэтага патрабуецца «складны аповед і свет».
Путч у Іспаніі (1936)
Прычыны і падрыхтоўка
Сваёй мэтай ІВС паставіў «выратаванне Іспаніі», гэта значыць змену ўлады ў краіне шляхам ваеннага перавароту. Яшчэ ў лютым 1936 года, калі сталі вядомы вынікі парламенцкіх выбараў, лідары ІВС генералы Франсіска Франка і Мануэль Годэд паспрабавалі сарваць перадачу ўлады ад правацэнтрысцкай кааліцыі Народнаму фронту. Прэзідэнт краіны М. Алькала Самора пакінуў пытанне аб прызнанні выбараў несапраўднымі на меркаванне прэм’ер-міністра Партэлы Вільядарэса, а той не адважыўся на гэта, баючыся, што спроба «скрасці перамогу» ў Народнага Фронту можа выклікаць грамадзянскую вайну.