cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэкставы рэдактар
Тэкставыя рэдактары прызначаны для працы з тэкставымі файламі ў інтэрактыўным рэжыме. Яны дазваляюць праглядаць змесціва тэкставых файлаў і здзяйсняць над імі розныя дзеянні — устаўку, выдаленне і капіраванне тэксту, кантэкстны пошук і замену, сартаванне радкоў, прагляд кодаў сімвалаў і канвертаванне кадзіровак, друк і г. д.
Многія тэкставыя рэдактары з’яўляюцца рэдактарамі зыходнага кода, гэта значыць, яны арыентаваныя на работу з тэкстамі праграм на пэўных камп’ютарных мовах.
Тэкставыя працэсары
Тэкставыя працэсары арыентаваны на афармленне і фарматаванне тэкстаў і ўнясенне ў іх старонніх аб’ектаў (шрыфтоў, табліц, формул, графікаў і інш.) і характарызуюцца наяўнасцю WYSIWYG-рэжыму. Паколькі ў тэкставым фармаце не прадугледжана захоўванне інфармацыі аб афармленні тэксту, тэкставыя працэсары працуюць альбо з файламі, у якіх тэксты аформлены з дапамогай якой-небудзь мовы разметкі, накшталт HTML, альбо з файламі ўласных «двайковых» фарматаў.
Гомельскі павет
Гомельскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на тэрыторыі Беларусі ў 1773-77 і 1852—1926 гадах. Утвораны 22 ліпеня 1773 г. ў складзе Рагачоўскай правінцыі пасля Першага падзелу Рэчы Паспалітай. Цэнтр — Гомель. 22 сакавіка 1777 г. ў сувязі з пераносам цэнтра павета ў мястэчка Беліца пераўтвораны ў Беліцкі павет. Адноўлены ў складзе Магілёўскай губерні ў 1852 г. пасля пераносу цэнтра павета ў Гомель. Плошча складала 4719,4 квадратных вёрст, насельніцтва дасягала 224,7 тысяч чалавек (1897).
З 26 красавіка 1919 года ў складзе Гомельскай губерні. Скасаваны 8 снежня 1926 года, яго тэрыторыя ўключана ў Гомельскую акругу.
Насельніцтва
Паводле перапісу 1897 года насельніцтва павета складала 224 723 чалавек, у тым ліку ў Гомелі — 36 775 чал.
Нацыянальны склад
Нацыянальны склад паводле перапісу 1897 года :
Адміністрацыйны падзел
У 1917 годзе ў склад павета ўваходзіла 18 валасцей:
У 1923 г. воласці былі ўзбуйнены, іх стала 8:
Падлазнікі
Падла́знікі (, Подлазники) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лятчанскага сельсавета.
Да 10 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета, да 22 снежня 1960 года — у склад Біцялёўскага сельсавета.
Паўднёвая Ірландыя
Паўднёвая Ірландыя (Southern Ireland, Deisceart Éireann) — адміністрацыйна-палітычная частка Злучанага Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі, створаная паводле Акту аб Урадзе Ірландыі 1920 года на пару з Паўночнай Ірландыяй. Была ўтворана 3 мая 1921 года і скасавана 6 снежня 1922 года, калі быў заключаны Англа-ірландскі дагавор, паводле якога Ірландыя была прызнана Вялікабрытаніяй у якасці дамініёна і была створана Ірландская Свабодная дзяржава.
Акт аб урадзе Ірландыі (1920)
Акт аб урадзе Ірландыі — акт парламента Вялікабрытаніі, які падзяліў Ірландыю на дзве часткі. Поўная назва акту — «Акт, які забяспечвае лепшае кіраванне Ірландыяй», таксама ён вядомы як «Чацвёрты біль аб самакіраванні» або, што менш дакладна, «Чацвёрты акт аб самакіраванні».
Акт ніколі не набыў моц на асноўнай тэрыторыі Ірландыі з-за вайны за незалежнасць, у выніку якой у 1922 годзе была створана Ірландская Свабодная дзяржава. Установы, створаныя ў адпаведнасці з Актам у Паўночнай Ірландыі, працягвалі дзейнічаць да прыпынення іх брытанскім парламентам у 1972 годзе з-за напружанага становішча ў рэгіёне.
Некаторыя палажэнні Акту заставаліся ў сіле аж да канчатковай іх адмены ў 1998 годзе па выніках Белфасцкага пагаднення.
Другая опіумная вайна
Другая опіумная вайна — вайна Вялікабрытаніі і Францыі з Цынскай імперыяй, якая доўжылася з 1856 па 1860 год.
Перадумовы
У 1851—1864 гг. у імперыі Цын ішла грамадзянская вайна. Паслабленне маньчжурскай імперскай улады пасля Першай опіумнай вайны стала пераломным момантам у гісторыі гэтай дзяржавы. На тэрыторыі імперыі Цын утварылася Тайпінская дзяржава, з якой маньчжурскі ўрад вёў знясільваючую барацьбу.
У першыя часы грамадзянскай вайны замежныя гандляры і місіянеры спачувалі тайпінам.
Фармальна Вялікабрытанія, Францыя, ЗША на першапачатковым этапе тайпінскага паўстання прытрымлівалася нейтралітэту. Аднак, насамрэч яны ўжо ў 1854 г. паспрабавалі выкарыстаць Грамадзянскую вайну ў сваіх мэтах. Дыпламатычныя прадстаўнікі Вялікабрытаніі, Францыі і ЗША прад’явілі маньчжурскаму імператару сумеснае патрабаванне аб перазаключэнні дагавораў 1842—1844 гг. Дзяржавы патрабавалі сабе права неабмежаванага гандлю на ўсёй тэрыторыі Кітая, дапушчэння сваіх пастаянных паслоў у Пекін, афіцыйнага права гандляваць опіумам. Цынскі ўрад адхіліў гэтыя патрабаванні, але да адкрытага канфлікту гэта не прывяло, бо ваенныя сілы Вялікабрытаніі тым часам былі звязаны ў войнах з Расіяй, Персіяй і Індыяй.
Нагода
Калі Вялікабрытанія, Францыя і Расія вызвалілі свае сілы пасля Крымскай вайны, брытанцы сталі шукаць нагоду для развязвання ваеннага канфлікту ў імперыі Цын. Такая нагода знайшлася — гэта было затрыманне кітайскімі ўладамі англійскага судна «Эрау», якое займалася кантрабандным гандлем.
8 кастрычніка 1856 года кітайскія чыноўнікі ўзышлі на борт лорчы Arrow («Эрау»), кітайскага карабля, (порт прыпіскі — Ганконг) які плыў пад сцягам Вялікабрытаніі. Існавала падазрэнне, што гэты карабель займаецца пірацтвам, кантрабандай і гандлем опіумам. Дванаццаць чалавек былі арыштаваны і, нягледзячы на патрабаванні Вялікабрытаніі, яны не былі выпушчаны на свабоду. Пасля гэтага інцыдэнту Вялікабрытанія абвясціла вайну імперыі Цын.
Ход вайны
У канцы кастрычніка 1856 г. брытанская эскадра падвергла бамбардзіроўцы порт Гуанчжоу. Напачатку 1857 г. у ваенных дзеяннях таксама ўдзельнічалі амерыканскія караблі. Неўзабаве да Англіі далучылася і Францыя. Скарыстаўшыся канфліктам, Расія прапанавала Цынскай імперыі ваенную дапамогу ў абмен на тэрытарыяльныя саступкі. У 1858 годзе быў заключаны Айгунскі дагавор, паводле якога Расія атрымала права на левы бераг Амура і кантроль над Усурыйскім краем.
У 1860 г. аб’яднаная англа-французская армія зноў разгарнула ваенныя аперацыі на Ляадунскім паўвостраве і ў паўночным Кітаі, захапіла Цяньцзінь. У вырашальнай бітве, у канцы верасня, пад Пекінам англа-французская артылерыя разграміла маньчжура-мангольскую конніцу. Шлях на Пекін быў адкрыты. Непадрыхтаваныя да вайны цынскія войскі былі разгромлены. Акрамя таго, цынская дзяржава была да гэтага часу цалкам абяскроўлена Тайпінскім паўстаннем. У гэтай сітуацыі Расія запатрабавала ад Цынскага ўрада поўнай перадачы Усурыйскага края, што і было замацавана ў Пекінскім дагаворы 1860 года.
Вынікі
24-25 кастрычніка 1860 г. быў падпісаны Пекінскі дагавор, па якім цынскі ўрад пагадзіўся выплаціць Вялікабрытаніі і Францыі 8 мільёнаў лянаў кантрыбуцыі, адкрыць для замежнага гандлю Цяньцзінь, дазволіць выкарыстоўваць кітайцаў у якасці рабочай сілы (кулі) у калоніях Вялікабрытаніі і Францыі. Да Вялікабрытаніі з гэтага моманту пераходзіла паўднёвая частка Цзюлунскага паўвострава.
Клас-Ян Хюнтэлар
Клас-Ян Хюнтэлар (Klaas-Jan Huntelaar; нар., Вор-Дрэмпт, Нідэрланды) — нідэрландскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Нідэрландаў (2006—2015). Хюнтэлар з’яўляецца пладавітым нападнікам з бліскучай тэхнікай і атлетызмам, яго часцяком параўноўваюць па стылі з такімі ігракамі, як Марка ван Бастэн і Руд ван Ністэльрой.
ПСВ
У 2000 годзе шаснаццацігадовы Хюнтэлар паступіў у футбольную акадэмію ПСВ і неўзабаве праявіў сябе ў моладзевай камандзе як добры бамбардзір. Ён дэбютаваў у матчы за асноўны склад ПСВ у другой палове сезона 2002/03, але гэты матч стаў адзіным, праведзеным за клуб з Эйндхавена ў чэмпіянаце Нідэрландаў.
«Дэ Графсхап» і «Апельдорн»
Улетку 2003 года ён зноў быў адпраўлены ў арэнду, на гэты раз у клуб «Апельдорн», які выступаў у першым дывізіёне. Там Хюнтэлару атрымалася забіць 26 галоў у 35 матчах і стаць найлепшым бамбардзірам дывізіёна.
«Херэнвен»
Пасля таго, як ігрок вырашыў не падаўжаць свой ​​кантракт з ПСВ, «Херэнвен» набыў яго за 100 тысяч еўра. У першым сваім паўнавартасным сезоне ў вышэйшым дывізіёне Хюнтэлар забіў 17 галоў у 31 матчы і дапамог «Херэнвену» патрапіць у Кубак УЕФА. За палову сезона 2005/06 ён забіў 17 галоў у 15 матчах і зімой перайшоў у «Аякс», які заплаціў за яго 9 млн еўра.
«Аякс»
Хюнтэлар адразу дамогся поспеху ў «Аяксе», забіўшы адзін з самых прыгожых галоў сезона ўдарам праз сябе ў дададзены час на паўфінальным матчы Кубка Нідэрландаў супраць «Роды». Па выніках сезона Хюнтэлар стаў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату, забіўшы 33 галы.
«Рэал»
У пачатку снежня 2008 года было абвешчана аб тым, што «Аякс» і мадрыдскі «Рэал» дасягнулі пагаднення па трансферы футбаліста, 4 снежня прайшла цырымонія, у якой нідэрландскі футбаліст быў афіцыйна прадстаўлены ў якасці іграка «каралеўскага клуба» і атрымаў футболку з нумарам 19.
«Мілан»
7 жніўня 2009 года Хюнтэлар падпісаў кантракт да 30 чэрвеня 2013 года з італьянскім «Міланам», сума трансферу склала каля 15 мільёнаў еўра.
«Шальке 04»
31 жніўня 2010 года Хюнтэлар перайшоў у нямецкі «Шальке 04», дзе да яго вярнулася яго ранейшая выніковасць.
Вяртанне ў «Аякс»
1 чэрвеня 2017 года «Аякс» абвясціў аб вяртанні Хюнтэлара ў каманду.
У студзені 2021 года зноў далучыўся да «Шальке 04», а па заканчэнні сезона 2020/21 завяршыў прафесійную кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Дэбютаваў у зборнай Нідэрландаў 16 жніўня 2006 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Ірландыі і адразу забіў 2 мячы.
Клубныя
«Аякс»:
«Шальке 04»:
Міжнародныя
Нідэрланды:
Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва
Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва  — творчасць па стварэнні мастацкіх рэчаў, пераважна для побыту (посуд, мэбля, дробная пластыка, прылады працы, мастацкай тканіны, адзенне, ювелірныя вырабы і інш.); раздзел дэкаратыўнага мастацтва. Творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва класіфікуюць паводле матэрыялу (метал, кераміка, шкло, косць, тэкстыль, драўніна) ці тэхнікі выканання (ліццё, чаканка, коўка, разьба, інкрустацыя, размалёўка, ткацтва, пляценне, вышыўка). Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва вырашае практычныя і мастацкія задачы, садзейнічае мастацкай арганізацыі прадметнага асяроддзя, якое адпавядае эстэтычным запатрабаванням чалавека. Творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва неаддзельныя ад матэрыяльнай культуры сучаснай ім эпохі, звязаны з яе звычаямі, этнічнымі і нацыянальнымі асаблівасцямі, сацыяльна-групавымі адрозненнямі. Эстэтычная каштоўнасць вырабаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, мэтазгоднасць і выразнасць форм дасягаецца канструкцыйнымі і пластычнымі магчымасцямі матэрыялаў, разнастайнасцю прыёмаў яго апрацоўкі.
Кібы (Ашмянскі раён)
Кібы́ (, Кибы) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Палацці-дэі-Ролі
Палацці-дэі-Ролі (Palazzi dei Rolli) — квартал палацаў генуэзскай арыстакратыі, пабудаваны ў эпоху маньерызму ўздоўж новай гарадской магістралі Ле-Страдэ-Нуова (цяпер Віа Гарыбальдзі) і ў яе наваколлях. У 2006 годзе абвешчаны помнікам Сусветнай спадчыны.
Палацці-дэі-Ролі як прыклад наватарскага горадабудаўнічага рашэння выклікаў непадробную цікавасць замежнікаў, якія наведвалі Геную, не выключаючы і Рубенса. Вопыт узвядзення гэтага арыстакратычнага квартала выкарыстоўваўся пры задуманай Генрыхам IV і яго міністрам Сюлі перапланіроўцы Парыжа (гл. плошча Вагезаў).
Сілічы (Касцюковіцкі раён)
У 1924—1959 гадах цэнтр Сілічоўскага сельсавета.
Прыдзвінне (Віцебскі раён)
Да 10 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета, да 22 снежня 1960 года — у склад Біцялёўскага сельсавета.
Мадонна з дзіцем (Мабюз, Эрмітаж)
Вядомыя копіі
Копіі карціны захоўваюцца ў розных музеях свету. Так, адна з копій алеем па дрэву ўваходзіць у калекцыю музея Метраполітан у Нью-Ёрку. Яшчэ адна копія алеем па дрэву XVI стагоддзя захоўваецца ў Эрмітажы ў Санкт-Пецярбургу. Яе памер 44 на 32.2 см.
Аляксандр Ігаравіч Дасужаў
Аляксандр Ігаравіч Дасужаў (, в. Пухавічы, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута (1970). Член Беларускага Саюза мастакоў. Член творчага аб'яднання «Квадрат». Працаваў у станковым жывапісе, графіцы, ствараў калажы, асамбляжы, аб'екты і інсталяцыі. Аўтар канцэпцыі ПЛІП (паверхня, лінія, пляма).
Творчасць
Асноўныя творы — палотны «Па дарозе да зімы», «Цыкламен», «Асенні нацюрморт з венскім стулам», «У канцы лютага», «Віцебск 1920-х», «На дзень нараджэння „Квадрата“», «Цераз чырвонае», «Цераз блакітнае», «Пераезд», «ПЛІП22 (Восеньскае раўнадзенства)», «ПЛIПабект (Час)», «ПЛШ252 (Дзень ікс)».
Творы знаходзяцца ў Віцебскім абласным мастацкім музеі.
Крайванцы
Крайва́нцы (, Крейванцы, Крэ́йванцы ) — аграгарадок у Беларусі, у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 15 км ад горада Ашмяны, за 245 км ад Гродна, за 33 км ад чыгуначнай станцыі Ашмяны.
Мікалай Мікалаевіч Дундзін
Мікалай Мікалаевіч Дундзін (нар., в. Чырвоны Бор,, Магілёўская вобласць) — беларускі жывапісец, графік, галерыст.
Біяграфія
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута ў 1973 годзе. Удзельнік выстаў з 1986 года. З 1987 года адзін з заснавальнікаў творчага аб'яднання «Квадрат», адказны сакратар аб'яднання. З 1991 года сябра секцыі жывапісу Союза мастакоў Беларусі. У 2010 годзе ў Віцебску адкрыў галерэю «Сцяна». Жыве ў Віцебску.
Творы знаходзяцца ў калекцыях Музея сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Нарвскага музея, Віцебскага мастацкага музея (філіял абласнога Віцебскага краязнаўчага музея), Магілёўскага абласнога мастацкага музея імя П. У. Масленікава.
Віа Гарыбальдзі
Віа Гарыбальдзі (Via Garibaldi) — адна з найважнейшых вуліц у гістарычным цэнтры Генуі, вядомая сваімі палацамі генуэзскай арыстакратыі.
Гісторыя з'яўлення вуліцы ўзыходзіць да 1550 года. Праектаваннем вуліцы займаўся Галеаца Алесі. Першапачаткова яна звалася Страда-Маджорэ, затым Страда-Нуова, а ў 1882 годзе набыла сучасную назву ў гонар народнага героя Італіі Джузэпэ Гарыбальдзі. У наш час працягласць вуліцы складае 250 метраў, а яе шырыня — 7,5 метраў.
У ліпені 2006 года Віа Гарыбальдзі ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА як частка квартала Палацці-дэі-Ролі ў цэнтры Генуі.
Якаў Рыгоравіч Рыер
Якаў Рыгоравіч Рыер (нар., Мінск) — беларускі археолаг, гісторык. Спецыяліст па аграрнай археалогіі сярэднявечнай Еўропы і гісторыі цывілізацый Сярэднявечча. Доктар гістарычных навук (1993), прафесар (1995). Выдатнік адукацыі (2003).
Біяграфія
Нарадзіўся 21 сакавіка 1947 года ў Мінску.
У 1969 годзе скончыў гістарычны факультэт Магілёўскага педагагічнага інстытута. У 1969—1975 гадах навуковы супрацоўнік Магілёўскага абласнога краязнаўчага музея. Працуе ў Магілёўскім дзяржаўным педагагічным інстытуце: старшы выкладчык, дацэнт, прафесар, загадчык кафедры ўсеагульнай гісторыі, прафесар кафедры ўсеагульнай гісторыі, прафесар кафедры гісторыі і філасофіі.
У 1980 годзе абараніў у Інстытуце гісторыі АН Літоўскай ССР кандыдацкую дысертацыю па тэме «Феадальная вёска Магілёўскага Падняпроўя ў X—XIV стст. па археалагічных звестках».
У 1993 годзе абараніў у Інстытуце археалогіі АН СССР у Маскве доктарскую дысертацыю па тэме «Сярэдневяковая вёска Усходняй і Цэнтральнай Еўропы (па археалагічных звестках)».
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: сярэднявечная аграрная гісторыя і археалогія, аграрныя парадкі ў Еўропе, фарміраванне цывілізацый у Старажытнасці і Сярэднявеччы ў свеце і роля прыроднага асяроддзя і дэмаграфічных працэсаў.
Распрацаваў праблемы сярэдневяковай вёскі Усходняй і Цэнтральнай Еўропы. Абследаваў археалагічныя помнікі Магілёўскай вобласці, кіраваў раскопкамі паселішча і могільнікка X—XVI ст. каля Чавусаў.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровымі граматамі ЦК КПСС, Саўміна СССР і УЦСПС (1987), Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (1993, 1998, 2013, 2020), НАН Беларусі (2008), Беларускага рэспубліканскага фонда фундаментальных даследаванняў (2009), Савета міністраў Рэспублікі Беларусь (2013), нагрудным знакам «За ўклад у развіццё Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. А. Куляшова» (2018), медалём Францыска Скарыны (2020). «Чалавек года» ў намінацыі «Лепшы па прафесіі» Цэнтральнага раёна г. Магілёва (2002). Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь (2003).
Крывая (Ашмянскі раён)
Крыва́я (, Кривая) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Да 1972 года хутар уваходзіў у склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
1920 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1920 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Увалокі (Віцебскі раён)
Увало́кі (, Уволоки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лятчанскага сельсавета.
Кючуксу
Кючуксу або Гюксу — віла султана Абдул-Меджыда на азіяцкім беразе Басфора ў Бейкозе, паміж Анаталійскай крэпасцю і мостам султана Мехмеда. З’яўляецца яскравым помнікам т.з. асманскага барока — стылю, у якім тварылі армянскія дойліды Бальяны.
Мініяцюрны палац, пабудаваны ў 1857 годзе і ў 1944 годзе пераўтвораны ў музей, замяніў сабой драўлянае жыллё візіра Махмуда I. Яго афармленне мудрагеліста спалучае ў сабе традыцыйныя турэцкія матывы з еўрапейскімі дзівамі. За ўнутранае ўбранне адказвалі майстры боз-ара, якія будавалі Венскую оперу.
У адрозненне ад іншых палацаў султана, віла аддзелена ад горада не высокай сцяной, а ажурнай рашоткай у еўрапейскім стылі. Парк у свой час упрыгожвалі садовыя павільёны, большасць з якіх была страчана.
Будынак дваранскага сходу (Слуцк)
Будынак дваранскага сходу — будынак у горадзе Слуцку Мінскай вобласці, размешчаны па адрасе вул. Леніна, 171. Занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння. У будынку знаходзіцца Слуцкі краязнаўчы музей.
Гісторыя
Будынак быў пабудаваны ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў (імаверна, у 1789 ці 1798 годзе ў стылі класіцызму і меў прызначэнне панскай сядзібы . Да пачатку XX стагоддзя будынак выкарыстоўваўся ў якасці дому дваранскага сходу, а потым стаў гарадскім клубам. У часы паміж Лютаўскай і Кастрычніцкай рэвалюцыямі бальшавікі Слуцка ладзілі ў ім мітынгі і празвалі будынак «камуністычным клубам імя Крэйнеса» ў гонар І. Крэйнеса, аднаго з членаў Слуцкай арганізацыі бальшавікоў.
Ад 1952 года будынак клуба перададзены ў валоданне Слуцкага краязначага музея, дзе музей працуе па сённяшні дзень.
Архітэктура
Аднапавярховы прамавугольны ў плане цагляны будынак на высокім цокалі, накрыты вальмавым дахам. Архітэктура экстэр’ера лаканічная, дэкаратыўная распрацоўка стрыманая.
Архітэктурна-пластычным акцэнтам будынка з’яўляецца 4-калонны порцік, якім вылучаецца галоўны ўваход. Папарна ўстаноўленыя калоны падтрымліваюць драўляны трохвугольны франтон і антаблемент. Галоўны фасад у бакавых частках раскрапаваны руставанымі лапаткамі; вялікія прамавугольныя вокны ў простых ліштвах. Пад домам знаходзяцца скляпеністыя падвалы.
У культуры
У паэме «Файнбергада», напісанай мясцовым паэтам Р. Скуратам у 1910 годзе, распавядаецца пра слуцкае «вышэйшае грамадства», якое бавіць час у будынку дваранскага сходу. Сярод іх Файнберг Савеліч (па яго прозвішчы названа паэма) — уладальнік аднаго з гарадскіх паравых млыноў, Крупскі — памешчык, дзед Надзеі Канстанцінаўны Крупскай, Бярозка — бацька рускага пісьменніка (аўтара шырока вядомага ў свой час рамана «Ночь полководца»), у савецкія часы першы дырэктар 1-й школы, Мігдал — слуцкі «габсэк», ліхвяр (мясцовыя памешчыкі вырашылі ў 1910 г. яго забіць, але ён выехаў са Слуцка ў Карэлічы). Дарэчы, герой паэмы «Файнбергада» Бейнус Мігдал — бацька Аркадзя Мігдала — фізіка-тэарэтыка, акадэміка АН СССР.
Крыжалеўшчына
Кры́жалеўшчына (, Крыжалевщина) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Хоцінічы
Хо́цінічы (, Хотиничи) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лятчанскага сельсавета.
Пастарнак (значэнні)
Пастарнак (Pastinaca) — род кветкавых раслін сямейства парасонавых, а таксама прозвішча:
Санта-Дамінга (кантон)
Санта-Дамінга (Cantón de Santo Domingo) — кантон №3 у правінцыі Эрэдзія ў Коста-Рыцы. Адміністрацыйны цэнтр — горад Санта-Дамінга. Плошча кантона — 24,84 км². Насельніцтва паводле перапісу 2011 г. складае 40 072 чал.
Пастаўскі павет
Назву Пастаўскі павет мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
Санта-Дамінга (кантон)
Кантон мяжуе: на поўначы — з кантонамі Сан-Пабла і Сан-Ісідра, на захадзе — з Эрэдзія, на поўдні і ўсходзе — з правінцыяй Сан-Хасэ.
Кантон Санта-Дамінга падзяляецца на 8 дыстрыктаў (раёнаў):
Кантон Санта-Дамінга быў створаны 28 кастрычніка 1856 года.
Куцкуны
Куцку́ны (, Куцкуны) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Чырына (Віцебскі раён)
Чы́рына (, Чирино) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лятчанскага сельсавета.
Крыніца Q
Крыніца Q (Quelle — «крыніца») — гіпатэтычны зборнік выслоўяў Хрыста, які аўтары Евангелляў паводле Мацвея і Лукі незалежна адзін ад аднаго выкарыстоўвалі ў якасці крыніцы разам з Евангеллем паводле Марка.
Здагадка пра існаванне падобнай крыніцы было вылучана яшчэ ў XIX стагоддзі на падставе таго факту, што значную частку агульнага матэрыялу Евангелляў паводле Мацвея і Лукі, які адсутнічае пры гэтым у Евангеллі паводле Марка, складаюць выслоўі (логіі, Λόγια) Ісуса.
У цяперашні час гіпотэза пра існаванне крыніцы Q шырока выкарыстоўваецца ў біблеістыцы для абгрунтавання розных рашэнняў сінаптычнай праблемы. У прыватнасці, яна ляжыць у аснове гіпотэз дзвюх і чатырох крыніц Евангелляў паводле Мацвея і Лукі.
Паводле гіпотэзы аб чатырох крыніцах агульнай матэрыялу Мацвея і Лукі, прызнаюць існаванне, разам з Q і Евангеллем паводле Марка, яшчэ дзвюх крыніц адмысловага матэрыялу гэтых Евангелляў, якія пазначаюцца адпаведна M і L. Гэтая гіпотэза з'яўляецца адной з самых уплывовых у сучаснай біблеістыцы.
Дунаёк
Да 19 жніўня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Дунайкоўскага сельсавета.
Лапейкі
Лапе́йкі (, Лапейки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Махмуд I
Махму́д I (, Birinci Mahmut;  — ) — султан Асманскай імперыі з 2 кастрычніка 1730 года.
Сын султана Мустафы II і Саліхі Султан. Прыйшоў да ўлады ў выніку паўстання Патрона Халіла. Напачатку яго кіравання фактычная ўлада ў Канстанцінопалі належала лідарам паўстанцаў. 15 лістапада 1731 года Патрона Халіл быў забіты па загадзе Махмуда I. Паўстанне яго прыхільнікаў было жорстка падушана.
Падчас кіравання Махмуда I прадпрымаліся спробы мадэрнізаваць асманскую армію па еўрапейскіх узорах пад кіраўніцтвам графа дэ Баневаля, француза, які прыняў іслам. З-за супраціўлення янычар гэтыя спробы завяршыліся няўдачай.
У 1731—1735 і 1741—1746 гадах працягваліся войны з Іранам, у цэлым няўдалыя для асманцаў, якія страцілі тэрыторыі, заваяваныя ў 1720-х. Заключаны ў 1746 годзе мірны дагавор замацаваў межы, усталяваныя яшчэ па Каср-і-Шырынскаму дагавору 1639 года.
У 1736—1739 гадах Асманская імперыя вяла вайну з Расіяй і Аўстрыяй. Аўстрыйскія войскі пацярпелі шэраг паражэнняў, у выніку асманы вярнулі Паўночную Сербію з Бялградам і Малую Валахію, страчаныя ў 1718 годзе, па Бялградскаму дагавору 1739 года з Расіяй ёй быў саступлены Азоў.
Арцюхі (Касцюковіцкі раён)
Арцюхі́ (, Артюхи) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Новасаматэвіцкага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2158001—2159000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2158001—2159000)
Кніга прарока Асіі
Змест
Частка 1: Смутак Асіі з-за яго жонкі, а таксама смутак Бога з-за Ізраіля 1-3
Эпілог: Абяцанне аднаўлення, калі народ ізраільскі ўсім сэрцам звернецца да Бога 14
Латвелі
Латве́лі (, Латвели) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Белы Камень (Касцюковіцкі раён)
Бе́лы Ка́мень (, Белый Камень) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Новасаматэвіцкага сельсавета.
Латвелі
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Шарсні (Віцебскі раён)
Шарсні́ (, Шерсни) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лятчанскага сельсавета.
Да 10 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Біцялёўскага сельсавета, пасля — у склад Заронаўскага сельсавета.
Шэвіна (вёска)
Шэ́віна (, Шевино) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лятчанскага сельсавета.
Злучанае Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі
Злучанае Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі было створана 1 студзеня 1801 зліццём Каралеўства Вялікабрытанія (якое было само па сабе зліццём Шатландыі і Англіі ў 1707) з Каралеўствам Ірландыя. Дзяржава спыніла існаванне пасля атрымання Ірландыяй незалежнасці 6 снежня 1922, калі англа-ірландскі дагавор стварыў Ірландскую Свабодную дзяржаву. Толькі ў 1927 у адпаведнасці з Актам аб каралеўскім і парламенцкім тытулах дзяржава пераназвана ў Злучанае Каралеўства Вялікабрытаніі і Паўночнай Ірландыі. У XIX стагоддзі, дзякуючы каланіяльным заваяванням, стала адной з найбуйнейшых, найбольш уплывовых і эканамічна развітых дзяржаў свету і набыла неафіцыйную назву Брытанскай імперыі.
Паходжанне
Зліццё адбылося пасля Ірландскага паўстання 1798 г. і крызісу, звязанага з душэўнай хворасцю караля Георга III, з-за чаго каралеўствы тэарэтычна маглі прызначыць розных рэгентаў. Саюз быў аформлены ў выглядзе Акту аб уніі, які прайшоў Парламент Ірландыі і Парламент Вялікабрытаніі.
Урад Вялікабрытаніі ўзнагародзіў тытуламі, зямлёй і грашыма ірландскіх парламентарыяў для заахвочвання іх падтрымкі аб’яднання, таму што раней яны былі супраць саюза. Некаторыя ацэньваюць гэта як кампенсацыю за страту статусу, месцаў у парламенце (многія з якіх уяўлялі "гнілыя мястэчкі"). Па-за ірландскім парламентам большасць, асабліва гісторыкі, лічыць гэта хабарніцтвам.
Пасля аб'яднання
Акт аб аб’яднанні спачатку вітаўся ў Ірландыі, паколькі насельніцтва, якое складалася галоўным чынам з каталікоў, варожа адносілася да ірландскага парламента. Каталіцкія іерархі падтрымлівалі саюз. Рашэнне Георга III пра адмену раўнапраўя каталікоў істотна падарвала прывабнасць саюза. Генры Гратан і іншыя лідары, якія былі вядучымі членамі старога парламента і звычайнымі членамі новага, жорстка асудзілі такі паварот падзей.
Канчатковае прыняцце раўнапраўя каталікоў у 1829 годзе, пасля кампаніі Дэніэла О’Конела, які выйграў выбары ў парламент і не меў магчымасці па рэлігійных перакананнях даць Oath of Supremacy, лівідавала асноўны негатыўны фактар. З 1829 года зноў былі чутныя патрабаванні стварэння асобнага ірландскага парламента, якія ўсе ж ні да чаго не прывялі.
У 1919 годзе парламентарыі ад Шын Фейн сфарміравалі аднабаковы незалежны ірландскі парламент у Дубліне. Пасля англа-ірландскай вайны (1919—1921) 26 ірландскіх графстваў 6 снежня 1922 года аддзяліліся ад Злучанага Каралеўства і сфарміравалі свабодную дзяржаву Ірландыя. Шэсць графстваў, названых Паўночнай Ірландыяй, засталіся ў складзе Вялікабрытаніі.
Спадчына
Ірландыя выкарыстоўвала ірландскі фунт з 1928 па 1997 да замены яго еўра. Да далучэння да ERM у 1979, ірландскі фунт быў прама прывязаны да фунта.
Боні
Бо́ні (, Бони) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Новасаматэвіцкага сельсавета.
Жарданава матрыца
Жарданава матрыца (нармальная жарданава форма) — адно з фундаментальных паняццяў лінейнай алгебры, якое мае вялікі лік прымяненняў у розных раздзелах матэматыкі і фізікі.
Жарданавай матрыцай называецца квадратная блокава-дыяганальная матрыца над полем \mathbb K, з блокамі выгляду
пры гэтым кожны блок J_\lambda называецца жарданавай клеткай з уласным значэннем \lambda (уласныя значэнні ў розных блоках, наогул кажучы, могуць супадаць).
Згодна з тэарэмай аб жарданавай нармальнай форме, для адвольнай квадратнай матрыцы A над алгебраічна замкнёным полем \mathbb K (напрыклад, полем камплексных лікаў ) існуе квадратная нявыраджаная (гэта значыць адваротная, з вызначніком, які адрозніваецца ад нуля) матрыца C над \mathbb K, такая, што
з'яўляецца жарданавай матрыцай. Пры гэтым J называецца жарданавай формай (або жарданавай нармальнай формай) матрыцы A. У гэтым выпадку таксама кажуць, што жарданава матрыца J ў поле \mathbb K падобная (або спалучаная) дадзенай матрыцы A. І наадварот, у сілу эквівалентных суадносін
матрыца A падобная ў поле \mathbb K матрыцы J. Няцяжка паказаць, што ўведзеныя такім чынам адносіны падабенства з'яўляюцца адносінамі эквівалентнасці і разбіваюць мноства ўсіх квадратных матрыц зададзенага парадку над дадзеным полем на класы эквівалентнасці, якія не перасякаюцца. Жарданава форма матрыцы вызначана не адназначна, а з дакладнасцю да парадку жарданавых клетак. Дакладней, дзве жарданавыя матрыцы падобныя над \mathbb K ў тым і толькі ў тым выпадку, калі яны складзеныя з адных і тых жа жарданавых клетак і адрозніваюцца адзін ад аднаго толькі размяшчэннем гэтых клетак на галоўнай дыяганалі.
Гісторыя
Такая форма матрыцы разглядалася адным з першых Жарданам.
Ліпнягі
Ліпнягі́ (, Липняги) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Да 1972 года хутар уваходзіў у склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Мантыя (аблачэнне)
Ма́нтыя, або Па́лій — доўгае да пят аблачэнне Праваслаўнага і Уніяцкага духавенства ў выглядзе плашча без рукавоў. Зашпільваецца ў двух месцах, каля каўнера і ўнізе, апранаецца паверх падрасніка або расы. Мантыя фіялетавага колеру абазначае прыналежнасць да аблачэння архіерэя, архімандрыта. Мантыя чорнага колеру — верхняе адзенне манахаў. Узнікла як манаскае адзенне ў IV—V стст. Потым, калі была вызначана практыка выбіраць архіерэяў з манаскага духавенства, мантыя стала і архіерэйскім адзеннем. Архіерэйская мантыя — пазабогаслужэбнае адзенне епіскапа ў час урачыстых працэсій і пры ўваходзе ў храм. У храме яе скідаюць, паколькі архіерэй апранаецца ў богаслужэбнае аблачэнне. Паводле пакрою, мантыя падобна да манаскай мантыі, але шырэй і даўжэй. Спераду архіерэйскай мантыі, уверсе каля плячэй і знізу каля падола, нашываюцца чатырохвугольныя платы з аздобай па краях і з выявамі крыжоў або Серафімаў. Гэтыя платы называюцца скрыжалямі і абазначаюць сабой Стары і Новы Запаветы, адкуль епіскап павінен чэрпаць мудрасць у навучанні народа. Навучальны сэнс сімвалізуюць і доўгія нашытыя ленты, якія акружаюць мантыю ў тры рады.
Малакі
Мала́кі (, Малаки) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Лукшаны
Лукша́ны (, Лукшаны) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Студзянец (Касцюковіцкі раён)
Студзяне́ц, таксама вядомая як Сцюдзянец (, Студенец) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Беладубраўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 5 км у напрамку на поўдзень ад горада Касцюковічы, за 165 км ад Магілёва, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Камунары. На ўсход ад вёскі працякае рака Жадунька.
Гісторыя
Вядома з пачатку XV стагоддзя як мястэчка ў Крычаўскім старостве Мсціслаўскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1744 годзе тут дзейнічалі школа і царква. З 1772 года Студзянец у Расійскай імперыі. У XIX стагоддзі мястэчка ў Студзянецкай воласці Чэрыкаўскага павета Магілёўскай губерні. Належала Свінвінавым. У 1846 годзе ў Студзянцы дзейнічалі паташны завод, смаляное прадпрыемства, 3 вінакурні, 3 сукнавальні, 7 вадзяных і 1 валовы млыны, 2 заезныя дамы. У фальварку дзейнічалі маслабойня, народнае вучылішча, канатна-льнотрапальнае прадпрыемства, бальніца для сялян. У 1880 годзе мястэчка належала Цярэшчанку. Дзейнічалі валасное ўпраўленне, 2 царквы. Два разы ў год адбываліся кірмашы.
У 1924—1959 гадах адміністрацыйны цэнтр Студзянецкага сельсавета, да 28 сакавіка 1996 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Касцюковіцкага гарсавета.
Баранаўка (Віцебскі раён)
Бара́наўка (, Барановка) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Альфа і Амега
Альфа і Амега (Α і Ω, ΑΩ, Αω, αω) — першая і апошняя літары класічнага (іанічнага) грэчаскага алфавіта, сімвал пачатку і канца. Упершыню сустракаюцца як сімвал Ісуса Хрыста ў Адкрыцці Яна Багаслова (1, 8; 21, 6; 22, 13). На з'яўленне сімвала Α і Ω, магчыма, паўплывала іўдзейская і эліністычная літаратура, але найбольш верагоднай крыніцай стаў тэкст Кнігі прарока Ісаі (44, 6), дзе Бог названы «Першым і Апошнім». Сімволіка Α і Ω з'яўляецца ўжо ў раннесярэднявечных аўтараў: Прудэнцыя (Cathemerinon, IX, 2), Тэртуліяна (De Monogamia, 5) і Ісідора Севільскага (Etymologiae, I, 3) — і праходзіць праз усё Сярэднявечча. Яе выкарыстоўваў таксама Дантэ Аліг’еры ў «Боскай камедыі» (Рай, XXVI, 17).
Пачынаючы ад IV ст., сімволіка Α і Ω набывае шырокае распаўсюджанне, яе ўжываюць у эпітафіях на трунах, у надпісах на літургічных пасудзінах, а таксама ў мазаіках цэркваў, на медалёх, манетах і папскіх пячатках. У раманскім і гатычным мастацтве сімволіка Α і Ω знікае, але зноў адраджаецца ў ХІХ—ХХ стст. (яе можна ўбачыць на аўтары, даразахавальніцах, на літургічных уборах і г. д.).
Эмет (אמת), літаральна «праўда», адно з імёнаў Бога ў іўдаізме, складаецца з першай, сярэдняй і апошняй літар яўрэйскага алфавіта.
Бараўляны (Віцебскі раён)
Бараўля́ны (, Боровляны) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
У 1924—1931 гадах цэнтр Бараўлянскага сельсавета.
Маслаўшчына
Ма́слаўшчына (, Масловщина) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Сконэ
Ско́нэ (Skåne, Scania; да рэвалюцыі таксама Шонія, Сканія) — гістарычная правінцыя ў паўднёвай Швецыі, у рэгіёне Гёталанд. Існуе толькі як гісторыка-культурнае вызначэнне. Адміністрацыйнай адзінкай у наш час з'яўляецца лен Сконэ, які практычна супадае з правінцыяй па межах.
География
Сконэ мяжуе з правінцыямі Халанд, Смоланд і Блекінгэ; мае выхад да Балтыйскага мора. Ад Даніі правінцыю аддзяляе праліў Эрэсун.
Ландшафт сфармаваўся да канца апошняга ледавіковага перыяду, падчас якога ўся тэрыторыя правінцыі была пакрыта лёдам. Практычна ўся тэрыторыя правінцыі раўнінная, што моцна адрознівае яе ад большай часткі Швецыі, дзе пераважаюць лясы і шматлікія вадаёмы. На тэрыторыі Сконэ няма гор, нешматлікія ўзгоркі, лясы і азёры. З паўночнага захаду на паўднёвы ўсход працягнулася града лісцявых лясоў, якая раней з'яўлялася мяжой паміж ленамі Мальмёхус і Крысціянстад.
Самы высокі пункт — горст Сёдэрасен, 212 м. Самы нізкі пункт знаходзіцца ў горадзе Крысціянстад, 2,7 м ніжэй узроўню мора. Нацыянальныя паркі: Дальбю Сёдэрскуг, Сёдэрасен, Стэнсхувуд.
Зямля на раўнінах высокаўрадлівая, што з'яўляецца надзвычай важным фактарам для ўсёй Швецыі. Большая частка сельскай гаспадаркі краіны сканцэнтравана менавіта ў Сконэ.
Найбуйнейшыя гарады: Мальмё, Хельсінгбарг, Лунд, Крысціянстад, Ландскруна.
Гісторыя
Сконэ доўгі час належала Даніі. Росквіт правінцыі ў складзе Дацкага Каралеўства прыпаў на XI стагоддзе. Тым часам на тэрыторыі Сконэ размяшчаліся дзве дыяцэзіі з цэнтрамі ў Лундзе і Дальбю. Кароль Даніі Свен II Эстрыдсен меў уласную рэзідэнцыю ў Дальбю. Там жа падчас яго кіравання было распачата будаўніцтва кляштара і царквы.
Па Роскільскаму мірнаму дагавору 1658 года Сконэ адышоў да Швецыі. Востраў Борнхальм быў вернуты Даніі праз два гады па ўмовах Капенгагенскага міру.
У астраноміі
У гонар правінцыі Сконэ названы астэроід, адкрыты ў 1900 годзе і названы ў памяць пра з'езд астраномаў у горадзе Лундзе (1904), размешчаным у гэтай правінцыі.
Марцінова (Ашмянскі раён)
Марціно́ва (, Мартиново) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Капенгагенскі мір (1660)
Капенгагенскі мір (Freden i København) — мірны дагавор паміж Даніяй і Швецыяй заключаны года ў Капенгагене. З падпісаннем Аліўскага міру і Капенгагенскага міру завяршылася Паўночная вайна 1655—1660. Гэты дагавор быў параўнальна невялікім дадаткам да Роскільскага міру, які ўсталяваў межы Даніі, Швецыі і Нарвегіі, якія амаль без змен захаваліся да нашых дзён. У дадатак да дагавора ў Роскіле, Даніі вярталася частка яе тэрыторыі — востраў Борнхальм у Балтыйскім моры і паўночная вобласць Трондэлаг. Акрамя таго, было скасавана палажэнне аб недапушчэнні ў Балтыйскае мора суднаў небалтыйскіх дзяржаў.
Вялікая Крапіўня
Вялі́кая Крапі́ўня (, Великая Крапивня) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Новасаматэвіцкага сельсавета.
Кніга прарока Міхея
Кні́га праро́ка Міхе́я — (ספר מיכה Сефер Міха; Prophetia Michaeae; Βιβλίο του Μιχαία) — 33-я кніга кананічнага Старога Запавету, дваццатая частка Танаху. Шостая з кніг г. зв. малых прарокаў.
Аўтар
Імя Міхей на іўрыце азначае «той, хто падобны да Бога». Ён паходзіў з Марасфіта-Гада, земляробчага мястэчка між Хеўронам і Газай. Міхей был сучаснікам Асіі і Ісаі, і хутчэй быў бліжэйшы да апошняга. Пропаведзь Міхея супраць несправядлівасці (3:8) прывяла да пакаяння Езекіі і такім чынам уратавала Іерусалім (Ер. 26,17-19).
Тэмы
Кніга Міхея закранае тэмы, звыклыя для большасці прарочых кніг: пакаранне за правіны народу, прычынай якога стала карумпаванасць і распуснасць валадароў; пропаведзь супраць сацыяльнай несправядлівасці; прыход шчаснага Месіянскага царства. Аднак асабліва яскрава ў ёй выказана думка, што адданыя мусяць ускласці свае спадзяванні толькі на Бога і перастаць спадзявацца на плады сваёй працы і пакланяцца ім.
Правіны і пакаранне Ізраіля і Іуды
Міхей адрынае патрабаванне ілжэпрарокаў спыніць прарочыць (6); Бог выкрывае ілжывыя ўяўленні пра Ягоную ласку (7) і вінаваціць моцных у эксплуатацыі безабаронных (8—9); Бог прыгаворвае да выгнання тых, хто зрабіў краіну нячыстай (10); Міхей вінаваціць моцных у спагаднасці да хлусаў, якія апраўдваюць іх злачынствы (11).
Два апошнія вершы — абяцанне аднаўлення рэшткі Ізраіля.
Трэці раздзел утрымлівае абвінавачанні супраць: Усім ім супрацьпастаўляе сябе Міхей, вінавацячы прарокаў, князёў і святароў у карумпіраванасці, за якую будзе зруйнаваны Іерусалім, а Сіён будзе ўзараны (3:12)
4 раздзел
Усе народы збяруцца ў Іерусалім, і надыдзе час міру і закону. Іерусалім будзе зруйнаваны, і адноўлены, і пераможа шматлікія народы. Рэштка стане магутным народам (6—7), і Сіён зноў будзе валадарыць (8).
5 раздзел
Будучы цар з Віфлеема. Яго прышэсце супастаўлена з прыніжэннем існых валадароў, а пасля — пра перамогу Месіі (5:1—3) і ўрачыстасць Яго найвышэйшай улады (5:4—6). Рэшта Ізраіля стане ў руцэ Божай зброяй жыцця і смерці (7—8), Бог ачысціць Свой народ (10—14) і разбурыць паганскія народы (15). Выратаванне ад Бога прыйдзе, калі Яго народ пазбавіцца ад славалюбства і непраўдзівай надзеі на моц зброі (10—11), ад чарадзейства (12) і пакланення ідалам (13), і такім чынам зважыць свае надзеі толькі на Бога.
6 раздзел
Раздзел прысвечаны Суду, на якім Бог выступае як ісцец, Міхей — як Яго прадстаўнік, горы — як сведкі, а Ізраіль — як абвінавачаны. Госпад вінаваціць Ізраіль у няўдзячнасці (3) і заклікае народ успомніць пра выратавальныя дабрадзействы Боскія, якія выліліся на яго ў перыяд яго станаўлення, ад зыходу з Егіпта да ўваходу ў зямлю запаветную (3—5).
На абвінавачанне адказвае адзін з верных, ён прызнаецца, што яго ахвяры несупастаўныя з уладаю і веліччу Бога. Бог адказвае, што не ахвярапрынашэнні, а справядлівасць — умова выкуплення і даравання Яго выратавальнай блізкасці (6—8). Далей ідзе зварот да Іерусаліма (9), абвінавачванне ў выкарыстанні падманных мер (10—11) і прамоў (12), а пасля паведамляецца пра асуджэнне на хваробы і зруйнаванне (13), цялесныя немачы (14) і разрабаванне ўраджаю (15).
7 раздзел
Раздзел пачынаецца з плачу (1—6), які змяшчае абвінавачанні народу ў злачынствах і непраўдзівым жыцці, а прарок спадзяецца адно на Бога і на Яго Аднаго спадзяецца (7).
Сканчае раздзел і кнігу гімн перамогі, поўны спадзяванняў на выкананне Госпадам Богам Ягоных запаветаў.
Гарбачоўка (Касцюковіцкі раён)
Гарбачо́ўка (, Горбачёвка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Новасаматэвіцкага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Каніцкага сельсавета.
Вішэнскі
Вішэ́нскі (, Вишенский) — пасёлак у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Новасаматэвіцкага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года пасёлак уваходзіў у склад Каніцкага сельсавета.
Бялынкавічы
Бялы́нкавічы (, Белынковичи) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Новасаматэвіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца ў напрамку на поўдзень ад горада Касцюковічы, каля левага берага ракі Беседзь. Праз вёску пралягае аўтамабільная дарога. Бліжэйшая чыгуначная станцыя — Бялынкавічы ў пасёлку Станцыя Бялынкавічы.
Букаціна (Віцебскі раён)
Бука́ціна (, Букатино) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Гісторыя
У часы Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй. З лета 1941 года ў вёсцы дзейнічала група падпольшчыкаў на чале з В. С. Кулагінай.
Жабыкі (Касцюковіцкі раён)
Жабы́кі (, Жабыки) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Новасаматэвіцкага сельсавета.
Маскоўска-Брэсцкая чыгунка
Маскоўска-Брэсцкая чыгунка, назва ў 1871—1912 гг. чыгуначнай лініі, якая звязвала Беларусь з цэнтрам Расіі і Заходняй Еўропай. Пабудавана на падставе канцэсіі, зацверджанай царом 15.12.1869 г. У 1896 г. выкуплена ў акцыянернага таварыства казной. Працягласць 1027 вёрст.
Уводзілася ў эксплуатацыю асобнымі ўчасткамі: Масква—Смаленск (391 вярста, верасень 1870); Смаленск—Мінск—Брэст (636 вёрст, лістапад 1871). У пастаянную эксплуатацыю здадзена 29.11.1871 г. На Беларусі перакрыжоўвалася з чыгункамі: Пецярбургска-Адэскай (у Оршы), Лібава-Роменскай (у Мінску), Віленска-Ковенскай (у Баранавічах), Кіева-Брэсцкай (у Брэсце).
У 1877—1879 гадах быў пракладзены другі шлях ад Масквы да Кубінкі і ад Смаленска да Брэста. На працягу 1891—1892 гадоў чыгунка на ўсім працягу стала двухшляховай. У 1910 на магістралі былі 523 паравозы, 629 пасажырскіх і 6499 грузавых вагонаў, перавезена каля 5 млн. пасажыраў і 340 млн. пудоў грузаў; працавала 18 тыс. рабочых. Найбуйнейшыя чыгуначныя вузлы Орша, Мінск, Баранавічы, Брэст, галоўныя майстэрні ў Маскве і Мінску.
У маі 1912 года, у сувязі са 100-гадовым юбілеем вайны 1812 года Маскоўска-Брэсцкая чыгунка была перайменавана ў Аляксандраўскую. У 1921 заходняя частка Маскоўска-Брэсцкай чыгункі адышла да Польшчы, савецкая частка ў жніўні 1922 г. уключана ў Маскоўска-Беларуска-Балтыйскую чыгунку.
Мельніца (Ашмянскі раён)
Ме́льніца (, Мельница) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Да 1972 года хутар уваходзіў у склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Мікулішкі (Ашмянскі раён)
Міку́лішкі (, Микулишки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Геаграфія
На Ашмянскім узвышшы за 2 км на поўдзень ад вёскі пачынаецца рака Мерачанка (Мяркіс).
Славутасці
Могілкі жаўнераў Арміі Краёвай, якія загінулі ў 1944 годзе ў баях супраць літоўскага пранацысцкага фармавання Пляхавічуса. Мемарыял салдатам Арміі Краёвай у Мікулішках быў зруйнаваны 4 ліпеня 2022 года.
Аляксандар Еўціч
Аляксандар Еўціч (Aлекcaндap Jeвтић / Aleksandar Jevtić, нар., , Сербія) — былы сербскі футбаліст, нападнік. У цяперашні час працуе трэнерам у клубе «Вождавац».
Клубная
Выхаванец «Црвены Звезды», пазней выступаў у клубах ніжэйшых ліг. У 2007 годзе дэбютаваў у сербскай Суперлізе ў складзе «Бораца», адкуль неўзабаве трапіў у турэцкі «Генчлербірлігі». Аднак, замацавацца ў Турцыі не здолеў — за паўгады правёў 6 матчаў, пасля чаго вярнуўся ў «Борац» на правах арэнды. У сезоне 2008/2009 паспяхова гуляў за ОФК, у выніку звярнуў на сябе ўвагу «Црвены Звезды», якая набыла нападніка ў туркаў.
У ліпені 2011 года перабраўся ў кітайскі «Цзянсу Сайнці», які незадоўга да таго ўзначаліў сербскі трэнер Драган Акука. За 2,5 гады ў «Цзянсу Сайнці» забіў 22 галы, стаў уладальнікам Суперкубка Кітая. У снежні 2013 года перайшоў у іншы кітайскі клуб «Ляанін Хувін», які пакінуў па заканчэнні сезона 2014.
У жніўні 2015 года стала вядома аб тым, што да Еўціча, які знаходзіўся ў статусе свабоднага агента, праяўляе інтарэс беларускі БАТЭ. 28 жніўня, пасля выхаду ў групавы этап Лігі чэмпіёнаў, барысаўскі клуб абвясціў аб падпісанні кантракта з Еўцічам. Дзякуючы траўмам Віталя Радзівонава і Мікалая Сігневіча атрымаў магчымасць замацавацца ў аснове. 20 верасня ўпершыню з’явіўся ў стартавым складзе БАТЭ ў матчы супраць «Тарпеда-БелАЗ», на 11-й хвіліне забіў адзіны гол у гэтай сустрэчы. Пазней, аднак, саступіў месца ў складзе Дзмітрыю Мазалеўскаму, які аднавіўся ад траўмы. Па заканчэнні сезона ў снежні 2015 года пакінуў барысаўскі клуб.
У студзені 2016 года стаў іграком клуба «Далянь Іфань», але ўжо ў лютым вярнуўся ў Сербію, падпісаўшы кантракт з «Ягодзінай». У жніўні 2016 года перайшоў у «Чукарычкі». У ліпені 2017 года зноў накіраваўся ў Азію, стаўшы іграком тайландскага клуба «Патая Юнайтэд», па заканчэнні сезона 2017 пакінуў яго. У ліпені 2018 года далучыўся да клуба «Вождавац».
У студзені 2020 года завяршыў кар’еру і ўвайшоў у трэнерскі штаб «Вождаваца».
Міжнародная
14 снежня 2008 года згуляў свой адзіны матч за нацыянальную зборную Сербіі, калі выйшаў на замену на 58-й хвіліне таварыскай гульні супраць Польшчы.
Вугалок
Вугало́к (, Уголок) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
У 1927—1954 гадах цэнтр Даўжанскага сельсавета.
Герасімава
Гера́сімава (, Герасимово) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Мурыны
Мурыны́ (, Мурины) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Саматэвічы
Саматэ́вічы (, Самотевичи) — былая вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці, на рацэ Чарняўцы. Уваходзіла ў склад Беладубраўскага сельсавета.
Саматэвічы — даўняе мястэчка гістарычнай Мсціслаўшчыны, малая радзіма народнага паэта Беларусі Аркадзя Куляшова. Знаходзілася за 30 км на паўднёвы захад ад Касцюковічаў, за 33 км ад чыгуначнай станцыі Камунары (лінія Крычаў — Сураж); на аўтамабільнай дарозе Касцюковічы — Красная Гара. У выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС жыхароў вёскі ў 1991 годзе перасялілі ў Новыя Саматэвічы, а само паселішча было ліквідавана ў 2015 годзе.