cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віктар Паўлавіч Тарасаў
Біяграфія
Акцёр шырокага творчага дыяпазону. Добрыя знешнія даныя, тэмперамент, шчырасць, абумовілі поспех Тарасава ў ролях маладых герояў: Кузьмін («Людзі і д’яблы» К. Крапівы), Міхаіл («Лявоніха на арбіце» А. Макаёнка), Вадзім («Выклік багам» А. Дзялендзіка), Валерык («Трэцяя патэтычная» М. Пагодзіна), Генадзь («Мільён за усмешку» А. Сафронава) і інш. Дасканалым майстэрствам пераўвасаблення, высокай акцёрскай тэхнікай, псіхалагічнай дасканаласцю і адзінствам знешняй і унутранай характарнасці вызначаюцца ролі: Канстанцін Заслонаў («Канстанцін Заслонаў» А. Маўзона), Францыск Скарына («Напісанае застаецца» А. Петрашкевіча), Сцяпан Дзямідчык («Апошні журавель» А. Дударава і А. Жука), Мульцік («Вечар» А. Дударава), Салавейчык («Амністыя» М. Матукоўскага), Ухватаў («Пагарэльцы» А. Макаёнка), Клеон («…Забыць Герастрата!» Р. Горына), Няхлюдаў («Уваскрэсенне» паводле Л. Талстога), Дульчын («Апошняя ахвяра» А. Астроўскага), Барон, Пратасаў («На дне», «Дзеці сонца» М. Горкага), Гараднічы («Рэвізор» М. Гогаля), Сафонаў («Рускія людзі» К. Сіманава), Кэлін («Святая святых» І. Друцэ), Бачана Рамішвілі («Закон вечнасці» паводле Н. Думбадзэ), Ахмед Рыза («Дзівак» Назыма Хікмета) і інш. Здымаўся ў фільмах: «Першыя выпрабаванні», «Бацька», «Крушэнне імперыі», «Уваскрэсная ноч», «Соф’я Пяроўская», «Дзяржаўная граніца», «Дэбют», «Вадзіцель аўтобуса», «Песня пра зубра» і інш. Удзельнічаў у тэлепастаноўках: «Крах», «Людзі на балоце».
Дзяржаўная прэмія Беларусі 1966.
Венецыянскі кінафестываль 1997
54-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 27 жніўня па 6 верасня 1997 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Іван Якаўлевіч Парфёненка
Іван Якаўлевіч Парфёненка (нар., в. Галяні 1, Магілёўскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1971). Заслужаны настаўнік моладзі БССР (1977). Нарадзіўся ў шматдзетнай сялянскай сям’і. У 1946 годзе пасля сканчэння дзесяцігадовай школы па камсамольскай пуцёўцы адправіўся на будаўніцтва Мінскага трактарнага завода. З 1946 года працаваў на Мінскім трактарным заводзе (слесар, матарыст эксперыментальнага цэха). З 1964 г. матарыст, з 1975 года выпрабавальнік рухавікоў Мінскага маторнага завода. Працаваў у групе, якая займалася выпрабаваннем танкавага рухавіка Д50 і рухавіка супрацьлодкавага карабля «Вялікі паляўнічы».
Абіраўся дэлегатам XXVIII з’езда КПБ, членам ЦК КПБ.
Баравое (Шаркаўшчынскі раён)
Бараво́е (, Боровое) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Наталля Уладзіміраўна Ламека
Наталля Уладзіміраўна Ламека  — кандыдат філалагічных навук, дацэнт, літаратуразнаўца, выкладніца кафедры замежнай літаратуры БДУ.
Біяграфія
Скончыла рамана-германскае аддзяленне філфака БДУ (2003), аспірантуру, абараніла кандыдацкую дысертацыю па творчасці Дж. Джойса («Мастацкі ўніверсум Джэймса Джойса: структура, канцэпцыя чалавека, тыпалагічны кантэкст», 2007).
Займаецца даследаваннем заходнееўрапейскай мадэрнісцкай літаратуры, аўтар дзвюх манаграфій, двух навучальна-метадычных дапаможнікаў у суаўтарстве і шэрагу навуковых публікацый. Мае пераклады з англійскай і нямецкай моў.
Урублеў (гміна)
У́рублеў (Wróblew) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сярадзкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Урублеве. Плошча гміны складае 113,23 км². Станам на 2006 год у гміне Урублеў пражывалі 6,259 чалавек, шчыльнасць — 55,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Пірыта
Цікавыя факты
Ля вусця ракі Пірыта — яхт-клуб Алімпійскага цэнтра, пабудаванага да Летняй Алімпіяды 1980. Недалёка ад вусця — разваліны манастыра Святой Біргіты. Паводле адной з версій — назва ракі Пірыта паходзіць ад жаночага імя Брыгіта.
Гасдрубал Баркід
Гасдрубал або Газдрубал (Hásdrubal; памёр 23 чэрвеня 207 да н. э.) — карфагенскі палкаводзец, які адыграў важную ролю ў Другой Пунічнай вайне. Быў другім сынам Гамількара Баркі і малодшым братам Ганібала. Калі апошні адправіўся паходам у Італію, Гасдрубал стаў камандуючым карфагенскімі сіламі ў Іспаніі (218 год да н. э.). У тым жа годзе ў рэгіёне з’явіліся рымскія войскі на чале з братамі Сцыпіёнамі, якія атрымалі падтрымку часткі мясцовых плямён. Гасдрубал ваяваў супраць іх з пераменным поспехам. У 216 годзе да н.э. ён атрымаў з Карфагена загад ісці ў Італію на злучэнне з братам, але ў самым пачатку шляху пацярпеў поўнае паражэнне пры Іберы і перапыніў паход.
З 215 года Гасдрубал быў адным з трох карфагенскіх ваеначальнікаў у рэгіёне. У 212 годзе сумесна з калегамі разграміў абодвух Сцыпіёнаў (апошнія загінулі ў баях), але рымляне захавалі частку сваіх пазіцый і даслалі новага камандзіра — Публія Карнелія Сцыпіёна, у будучыні Афрыканскага. Гасдрубал не змог перашкодзіць рымлянам узяць Новы Карфаген (209 год), а ў 208 годзе прайграў Сцыпіёну вялікую бітву пры Бекуле. Пасля гэтага ён рушыў, нарэшце, у Італію. Рымляне палічылі гэты паход вялікай пагрозай і засяродзілі супраць Гасдрубала войскі абодвух консулаў. У бітве на рацэ Метаўра ў Паўночнай Італіі ў чэрвені 207 года да н. э. карфагенская армія была знішчана, а сам Гасдрубал загінуў.
Партыя нацыяналістычнага руху
Партыя нацыяналістычнага руху (Milliyetçi Hareket Partisi, MHP) — ультраправая палітычная партыя Турэцкай Рэспублікі. Створана ў 1969 годзе Алпарсланам Цюркешам на аснове Рэспубліканскай сялянскай нацыянальнай партыі. Стаіць на пазіцыях панцюркізму і праварадыкальнай ідэалогіі Трэцяга шляху. У 1970-я акцэнтавала антыкамунізм і антысаветызм, удзельнічала ў сістэме Гладыа. Забароненая пасля ваеннага перавароту 1980 года. Аднавіла дзейнасць пры вяртанні да канстытуцыйных парадкаў. У 1990-х пераключылася на супрацьдзеянне курдскаму сепаратысцкаму руху. Займае вельмі правы фланг турэцкай палітычнай сістэмы. Знаходзіцца ў апазіцыі да кіруючай традыцыяналісцкай Партыі справядлівасці і развіцця. Валодае ваенізаванай моладзевай арганізацыяй Шэрыя ваўкі. Пасля скону Алпарслана Цюркеша старшынёй партыі з’яўляецца Дэўлет Бахчэлі.
Іван Пашкевіч
Іван Пашкевіч:
Кіраўскі (Прыморскі край)
Кіраўскі (Ки́ровский) — пасёлак гарадскога тыпу Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кіраўскага раёна Прыморскага краю. Насельніцтва — 8215 чал. (2018). За 322 км па аўтадарозе ад Уладзівастока. Бальнічны комплекс, школа, музей, раённы дом культуры, аўтавакзал, жылыя шматпавярховыя дамы.
Будслаў (аграгарадок)
Бу́дслаў — аграгарадок у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Сэрвач. Адміністрацыйны цэнтр Будслаўскага сельсавета. Насельніцтва 721 чал. (1996). Знаходзіцца за 18 км на поўнач ад Даўгінава, за 16 км на паўночны ўсход ад Крывічаў, за 26 км на паўночны ўсход ад Княгініна, за 12 км на поўнач ад шашы Ушачы — Вілейка, за 6 км на ўсход ад чыгуначнай станцыі Будслаў.
Назва
Тапонім «Будслаў» утварыўся ад славянскай мянушкі Будслаў, што ў сэнсавым значэнні адпавядае «майстру-будаўніку». Паводле падання, мястэчка спярша мела назвы Слаўная Буда.
У гістарычных крыніцах таксама згадваецца як Буда, Буцлаў, Будцлаў.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Будслаў датуецца 1504 годам, калі вялікі князь Аляксандр падараваў гэту мясцовасць віленскім манахам-бернардзінцам. У 1560 яны пакінулі Будслаў, аднак у 1589 вярнуліся сюды і збудавалі драўляны каьцёл, асвечаны ў 1591 пад тытулам Наведвання Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Ваявода мінскі Ян Пац ахвяраваў бернардзінам абраз Маці Божай, падараваны яму Папам Рымскім Кліментам VIII.
28 жніўня 1633, дзякуючы ахвяраванням а. Фларыяна Калецкага, гвардыяна Віленскага кляштара бернардзінцаў, а таксама сродкам гетмана польнага Януша Кішкі і радзіны Далмат-Ісакоўскіх, у Будслаўскай рэзідэнцыі заклалі першы камень мураванага касцёла. 9 ліпеня 1643 адбылося асвячэнне новай бажніцы.
6 кастрычніка 1732 кароль і вялікі князь Аўгуст Моцны надаў Будславу статус мястэчка. У 1756 пры кляштары бернардзінцаў адкрылася музычная школа на 25 вучняў. 29 ліпеня 1767 у мястэчку заклалі першы камень новай мураванай базілікі, урачыстае асвячэнне якой адбылося 7 верасня 1783. У 1790 на сродкі кляштару збудавалі цагляны шпіталь для бедных, у 1793 адкрылася 2-класная пачатковая школа на 40 вучняў.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Будслаў апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Вілейскім павеце. З 1848 мястэчка знаходзілася ва ўладанні Аскеркаў. Па здушэнні нацыянальна-вызваленчага паўстання расійскія ўлады зачынілі кляштар бернардзінцаў. Штуршком да развіцця Будслава паслужыла пракладка ў 1907 чыгуначнай лініі паміж Полацкам і Маладзечна, што выклікала адкрыццё адпаведнай станцыі за 2 км ад вёскі.
2 ліпеня 1992 адбылася першая адноўленая пілігрымка да абраза Маці Божай Будслаўскай. 2 ліпеня 1996 архібіскуп Дамінік Грушоўскі перадаў папскую булу, у якой Маці Божая Будслаўская абвяшчалася патронкай Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, г.зн. Беларусі. У 1998 кардынал Казімір Свёнтак каранаваў цудоўны абраз Маці Божай Будслаўскай папскімі каронамі.
Інфраструктура
У Будславе працуюць лясніцтва, сярэдняя школа, дом культуры, камбінат побытавага абслугоўвання, аддзяленне сувязі.
IC 2638
IC 2638 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Пашкевіч
Мікалай Пашкевіч:
Майкл Хайдэн
Майкл Вінсент Хайдэн (Michael Vincent Hayden; нар.17 сакавіка 1945) — супрацоўнік амерыканскіх спецслужбаў, генерал ВПС ЗША, дырэктар Агенцтва нацыянальнай бяспекі (1999−2005), дырэктар ЦРУ (2006−2009).
Кубак Еўропы па кіданнях 2016
З 2016 года адбылася змена назвы турніру — раней ён праходзіў пад назвай Кубак Еўропы па зімовых кіданнях.
На старт выйшлі 228 лёгкаатлетаў з 34 краін Еўропы. Кожная краіна магла выставіць да 2 чалавек у кожнай дысцыпліне ў дарослых і аднаго — сярод моладзі. У залік каманды ішоў лепшы вынік у кожным з відаў кіданняў, пасля чаго ён пераводзіўся ў ачкі з дапамогай Міжнароднай табліцы перакладу вынікаў ІААФ. Па суме атрыманых балаў вызначаліся пераможцы і прызёры ў камандным заліку Кубка.
Спіс аб’ектаў PGC (1737001—1738000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1737001—1738000)
Далорэс О’Рыардан
Далорэс Мэры Эйлін О’Рыардан Бёртан (Dolores Mary Eileen O’Riordan Burton, Dolores Ní Ríordáin, 6 верасня 1971 — 15 студзеня 2018, ) — ірландская спявачка, кампазітар і аўтар песень, мастачка, лідар гурта The Cranberries.
Пачатак жыцця (1971—1990)
Нарадзілася ў небагатай фермерскай сям’і Тэрэнса О’Рыардана і Айлін Грынсміт, у прыгарадзе Лімерыка, Белібрыкене (за восемь міляў да Лімерыка), Ірландыя. Была малодшая ў сям’і. У Далорэс пяць братоў: Тэрэнс, Брэндан, Донал, Піджэй, Джозэф і адна сястра Энджэла. У дзяцінстве спявала ў царкоўным хоры. З пяці гадоў грала на піяніна і дудцы, з 17 — на гітары. Умела граць на мандаліне. Валодала некалькімі мовамі (англійскай, ірландскай, французскай).
Спявачка The Cranberries
Як вакалістка ў 1990 годзе далучылася да гурта The Cranberry Saw Us, які пазней змяніў назву на The Cranberries.
У песні The Cranberries «Zombie» адлюстроўваецца яе жаданне абудзіць ў ірландскім народзе пачуццё шкадавання аб прынесеных падчас змагання за незалежнасць ахвярах і вяртанне краіны да мірнага стану.
Удзельнічала ў запісе песень такіх гуртоў і выканаўцаў, як Moose (1992), Touch of Oliver (1993), Джа Уобл — «The Sun Does Rise» (1994), на гэтую песню выходзіць відэа, дзе Далорэс здымаецца ў парыку белага колеру і седзячы, з-за пералому нагі — выніку спартыўнай траўмы, атрыманай падчас катання на лыжах у гарах). У 1995 годзе прымае удзел у канцэрце Лучана Павароці, праспявала разам з ім дуэтам песню «Ave Maria», з Сайманам Ле Бонам выканала песню «Linger» і удзельнічала ў выкананні гімна «Nessun Dorma», які праспявалі ўсе удзельнікі канцэрта па яго заканчэнні.
У лістападзе 1998 Далорэс прысутнічала на узнагароджанні MTV Europe Music Awards разам з барабаншчыкам The Cranberries Фергалам Лоўлэрам. Яны прымалі удзел ва узнагароджанні Наталі Імбрульі за песню «Torn».
У 1999 годзе О’Рыардан прыняла удзел ў запісу кавэр-версіі песні The Rolling Stones «It’s Only Rock ’n Roll (But I Like It)» у складзе гурта Artists for Children’s Promise, у які ўвайшлі Кіт Рычардс, Эні Ленакс, Наталі Імбрулья, Озі Озбарн, Скін, Spice Girls і іншыя музыканты. Сінгл быў выдадзены ў снежні 1999 года. Грошы ад яго прадажу пайшлі на дапамогу дзецям. Тройчы удзельнічала ў калядных канцэртах, якія ладзіў Папа Рымскі Ян Павел Другі.
Сольная кар’ера
У 2003 годзе удзельнікі The Cranberries абвесцілі аб творчым перапынку, і Далорэс пачала сольную кар’еру. Яна запісвае песні «Ave Maria» для саўндтрэка да фільма «Пакуты Хрыстовы» (2004), «Mirror Lover» (2004) для альбома нямецкага электроннага праекта Jam & Spoon і дуэт з італьянскім спеваком Дзукера «Pure Love» (2004), у гэты самы час працягвае запісваць песні для сольнага альбома, куды ў выніку ўвайшлі такія песні як «Black Widow» (пра тое, як пакутліва памірала ад раку яе свякроў Дэніс Бертан), «Stay with Me» (пра свайго бацьку, які хварэў ракам), «Apple of My Eye» (прысвячэнне каханаму мужу Дону), «Loser», «When We Were Young» (пра тое, што дзяцінства прайшло, як Далорэс сумуе па маці падчас гастролей і гатовая аддаць ёй усё, каб толькі пачуць яе голас па тэлефоне), «In the Garden» (пра мужа і двух дзяцей), «Ecstasy» (пра дэпрэсію), «Angel Fire» (песня была напісаная ў снежні, калі памерла цёшча брата Далорэс), «Sisterly Love» (прысвечаная сястры Далорэс — Элейн О’Рыардан) — песня не ўвайшла ў альбом.
7 мая 2007 года выходзіць яе дэбютны сольны альбом Are You Listening?, першым сінглам з якога робіцца песня «Ordinary Day», прысвечаная яе трэцяму дзіцяці — дачцэ Дакоце. За чатыры гады Далорэс напісала 32 песні, з якіх 12 увайшлі ў альбом. У запісе альбома прымалі удзел музыканты: Стыў Дэмаркі (гітара), які на працягу сямі гадоў быў канцэртным гітарыстам і бэк-вакалістам The Cranberries, Марка Мэндоса (бас-гітара, бэк-вакал на канцэртах), Грэм Хопкінс (ударныя), Дэні Дэмаркі, брат Стыва (клавішныя). Альбом спрадусаваны Далорэс разам з Дэнам Бродбекам і Юсам.
У 2006 годзе О’Рыардан згуляла эпізадычную ролю ў фільме Фрэнка Карачы «Клік: з пультам па жыцці», выканала песню «Linger».
У 2008 годзе пачала пісаць песні да свайго другога сольнага альбома, які быў названы No Baggage і які пабачыў свет 24 жніўня 2009 года.
15 студзеня 2018 года яе цела знайшлі ў нумары лонданскага атэля. Як паведамляецца ў афіцыйнай заяве прадстаўнікоў спявачкі, яна знаходзілася ў Лондане на сесіі гуказапісу.
Асабістае жыццё
7 ліпеня 1994 года выйшла замуж за былога тур-мэнэджэра гурта Duran Duran Дона Бертана, з якім развялася ў 2014 годзе. Падчас шлюбу ў іх нарадзілася трое дзяцей: сын Тэйлар Бакстэр Бертан (23.11.1997) і дзве дачкі: Молі Лі Бертан (27.01.2001) і Дакота Рэйн Бертан (10.04.2005).
Жыла ў Хоўце, Ірландыя, мела таксама нерухомасць у Канадзе й Іспаніі.
Стакгольм (значэнні)
Стакгольм:
Амерыкана-аўстрыйскі мірны дагавор (1921)
Мірны даговор паміж Злучанымі Штатамі Амерыкі і Аўстрыяй (Treaty of Peace between Austria and the United States of America) быў падпісаны ў Вене 24 жніўня 1921 года па выніках Першай сусветнай вайны. Неабходнасць падпісання сепаратнага міру была ў тым, што амерыканскі Сенат адмовіўся ратыфікаваць шматбаковы Сен-Жэрменскі мірны дагавор, падпісаны паміж краінамі Антанты і новастворанай рэспублікай Аўстрыя (як адной з правапераемнікаў Аўстра-Венгрыі, якая атрымала паражэнне ў вайне ў складзе альянсу «Чацвяртнога саюза»).
Гісторыя падпісання
6 красавіка 1917 года ЗША далучыліся да Антанты ў барацьбе супраць Германскай імперыі ў якасці «асацыяванай сілы» у межах Першай сусветнай вайны.
4 снежня, выступаючы перад Кангрэсам, прэзідэнт ЗША Вудра Вільсан настойваў на прыняцці Рэзалюцыі, якая дазваляе яго краіне абвясціць вайну Аўстра-Венгрыі, якая, паводле яго слоў, з’яўлялася «васалам нямецкага ўрада». 7 снежня Сумесная рэзалюцыя 169 была практычна аднагалосна прынятая Кангрэсам; у той самы дзень падпісаў яе, прэзідэнт абвясціў вайну імперыі Габсбургаў.
17 кастрычніка 1918 года Венгрыя скасавала унію з Аўстрыяй, паклаўшы тым самым пачатак распаду імперыі, які юрыдычна быў аформлены Сен-Жэрменскім і Трыянонскім дагаворамі. Нягледзячы на ​​тое, што абодва гэтыя дагаворы амерыканскімі прадстаўнікамі на Парыжскай мірнай канферэнцыі былі падпісаны, Сенат адмовіўся ратыфікаваць іх з-за нежадання ЗША звязваць сябе ўдзелам у Лізе Нацый.
У выніку ўрад Злучаных Штатаў і Аўстрыі пачалі перамовы аб заключэнні сепаратнага мірнага дагавора, не звязанага з новастворанай міжнароднай арганізацыяй. 24 жніўня 1921 года пагадненне было падпісана ў Вене, пасля чаго 8 кастрычніка яго ратыфікаваў аўстрыйскі бок, 18 кастрычніка — Сенат ЗША, 21 кастрычніка — амерыканскі прэзідэнт. 8 лістапада 1921 года ў Вене адбыўся абмен ратыфікацыйнымі граматамі, які пацвердзіў, што мірны дагавор набыў моц.
Умовы дагавора
Артыкул 1 Дагавора абвяшчае, што аўстрыйскі ўрад дае ўраду ЗША ўсе правы і прывілегіі, якія былі прадастаўлены іншым краінам-супольнікам, якія падпісалі Сен-Жэрменскі дагавор. У артыкуле 2 Дагавора ўдакладняецца, якія пункты Сен-Жэрменскага дагавора будуць ужытыя да Злучаных Штатаў. Згодна з артыкулам 3 прадугледжваецца абмен ратыфікацыйнымі граматамі.
Наступствы
26 лістапада 1924 года ў Вашынгтоне была дадаткова створана сумесная амерыкана-аўстра-венгерская камісія для вызначэння велічыні рэпарацый, якія павінны быць выплачаныя амерыканцам з боку аўстрыйскага і венгерскага ўрадаў.
Аляксандр Леанідавіч Ткачонак
Аляксандр Леанідавіч Ткачонак (нар., г. Чашнікі, Віцебскай вобласці) — беларускі акцёр. Народны артыст Беларусі (1998).
Мугла
Мугла (Muğla) — горад і раён у паўднёва-заходняй Турцыі, адміністрацыйны цэнтр ілу Мугла. Па стане на 2011 год у горадзе пражывала 62 635 чалавек і 97 207 чалавек у раёне. Плошча раёна складае 1649 км².
Аляксандр Леанідавіч Ткачонак
Біяграфія
Мастацтва А. Ткачонка вызначаецца арганічнасцю, псіхалагічнай глыбінёй, пластычнай выразнасцю, дакладнасцю знешняга малюнка ролі, разнастайнасцю моўных характарыстык. Сярод роляў: Лешч, поп Паўлін, Акцёр, Якаў Багалюбаў («Апошнія», «Ягор Булычоў і іншыя», «На дне», «Букееў і кампанія» М. Горкага), Лапахін («Вішнёвы сад» А. Чэхава), Компас («Дзялок» А. Талстога), Мальер («Мальер» М. Булгакава), Фарацьеў («Фантазіі Фарацьева» А. Сакаловай), Падсякальнікаў ("Тэрмінова патрабуецца… «самазабойца» М. Эрдмана), Мечыслаў Вальпура («Вар’ят і манахіня» С. Віткевіча), Освальд («Здані» Г. Ібсена), Жэронт («Адзіны наследнік» Ж. Ф. Рэньяра), Пічэм («Трохграшовая опера» Б. Брэхта), Пісьменнік («Хто там?» Ж. Рабера), Саймон («Цяжкія людзі, ці Жаніх з Іерусаліма» І. Бар-Іосіфа) і інш. Шлях спасціжэння героем чалавечай гаднасці, нязломную сілу духу прастога селяніна выявіў у вобразе Петрака ў спектаклі «Знак бяды» паводле В. Быкава (Дзяржыўная прэмія Беларусі 1986). Як рэжысёр паставіў спектакль «Шум за сцэнай» («Тэатр») М. Фрэйна (1989). Здымаўся ў кіно («Раскіданае гняздо», «Жыў-быў доктар», «Міхайла Ламаносаў») і тэлэвізійных пастаноўках («Шчаслівы» паводле К. Рапапорта і М. Маклярскага, «Тэатр купца Япішкіна» Е. Міровіча, «Федра» Ж. Расіна).
Узнагароды
Уладальнік прыза «Крыштальная Паўлінка» (2012)
Венецыянскі кінафестываль 1996
53-і Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 28 жніўня па 7 верасня 1996 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Кампальета
Кампальета (Campolieto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 1064 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 44 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 86040. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Андрэй Рыгоравіч Фралянкоў
Андрэй Рыгоравіч Фралянкоў (, в. Грэнкава, Цвярская вобласць —, Кіеў) — савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант (1954). Герой Савецкага Саюза (1943).
Барсукі (Шаркаўшчынскі раён)
Барсукі́ (, Барсуки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Андрэй Рыгоравіч Фралянкоў
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1922 года, у 1925 годзе скончыў пяхотную школу, у 1943 годзе — курс ваеннай акадэміі Генштаба.
Барсукі (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства
Андрэй Рыгоравіч Фралянкоў
Біяграфія
На фронце з чэрвеня 1941 года, ваяваў на Заходнім, Цэнтральным, Першым Беларускім франтах. Камандзір 193-й стралковай дывізіі, арганізаваўшай захват перапраў праз раку Днепр 15 кастрычніка 1943 года, рэкі Сноў і Сож. Званне Героя Савецкага Саюза атрымаў 30 кастрычніка 1943 года.
193-я стралковая дывізія ўдзельнічала ў вызваленні горада Баранавічы 7-8 ліпеня 1944 года.
Памяць
У 1968 годзе вуліца Вакзальная горада Баранавічы была перайменавана ў вуліцу Фралянкова.
Мармуровая дошка з надпісам: «Вуліца носіць імя камандзіра 193-й стралковай дывізіі, якая прымала ўдзел у вызваленні г. Баранавічы ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, Героя Савецкага Саюза, генерал-лейтэтанта Фралянкова А. Г.» адкрыта ў 1984 годзе.
Пігмент
Пігменты (pigmentum — фарба) — кампаненты напоўненых кампазіцыйных матэрыялаў, якія надаюць матэрыялам непразрыстасць, колер, супрацькаразійныя і іншыя ўласцівасці. Нярэдка выкарыстоўваецца як сінонім для неарганічнага фарбавальніка. Адрозніваюць прыродныя мінеральныя пігменты (неарганічныя кампаненты фарбаў) і біялагічныя пігменты (біяхромы — прыродныя фарбавальнікі ў складзе жывых арганізмаў).
У тэхналогіі лакафарбавых матэрыялаў пігментамі завуць высакадысперсныя неарганічныя або арганічныя, нерастваральныя ў дысперсійных асяроддзях рэчывы, здольныя ўтвараць з плеўкаўтваральныя ахоўныя, дэкаратыўныя або дэкаратыўна-ахоўныя пакрыцці.
Растваральныя рэчывы, здольныя афарбоўваць іншыя матэрыялы, завуць фарбавальнікамі.
Аўгуст Фердынанд Прускі
Аўгуст Фердынанд Прускі (August Ferdinand von Preußen; ) — прынц Прускі, прускі генерал.
Біяграфія
Фердынанд — малодшы сын караля Фрыдрыха Вільгельма I і яго жонкі Сафіі Даратэі Гановерскай, дачкі караля Вялікабрытаніі Георга I, і, адпаведна, малодшы брат Фрыдрыха Вялікага. Ужо ў 5 гадоў Фердынанд паступіў на службу ў пяхотны полк «Кронпрынц». У 1740 годзе брат прызначыў яго камандзірам старапрускага пяхотнага палка № 34.
У 1756 годзе Фердынанд атрымаў званне генерал-маёра і суправаджаў караля ў кастрычніцкай паездцы ў Саксонію і Багемію, а ў 1757 годзе браў удзел у ваенным паходзе ў Багемію і Сілезію, дзе біўся ў бітвах пад Брэслау і пры Лейтэне. У 1758 годзе па стане здароўя быў вымушаны звольніцца з арміі ў званні генерала інфантэрыі.
У гісторыю Фердынанд Прускі ўвайшоў таксама як заказчык палаца Бельвю ў Берліне і адзін з уладальнікаў палаца Фрыдрыхсфельдэ.
Урэнчыца Велька (гміна)
Урэнчы́ца Ве́лька (Wręczyca Wielka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Клабуцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Урэнчыцы Велькай. Плошча гміны складае 148,07 км². Станам на 2004 год у гміне Урэнчыца Велька пражывалі 17 117 чалавек, шчыльнасць — 115,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
IC 2639
IC 2639 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Іванавіч Цыркун
Біяграфія
Закончыў Мінскі педагагічны інстытут (1971). З 1976 г. у Беларускім педагагічным універсітэце (з 1985 загадчык кафедры). Заснавальнік навуковай школы і новага кірунку ў галіне інавацыйнай педагогікі — мадэляванне і арганізацыя інавацыйнай прафесійнай адукацыі. Навуковыя працы па праблемах дыдактыкі фізікі, педагагічнай інаватыкі, тэорыі і методыкі прафесійнай адукацыі і педагагічнай навукі, выхавання дзяцей і вучнёўскай моладзі на Беларусі. Аўтар шэрагу кніг і артыкулаў.
Іван Макрэеў
Іван Макрэеў — палітычны і дзяржаўны дзеяч, публіцыст. Член партыі эсэраў. Паводле нацыянальнасці — украінец.
У 1917 г. быў старшынёй Мінскага савета сялянскіх дэпутатаў, з 21 лютага да 31 сакавіка 1918 г. — народны сакратар унутраных спраў БНР. Пайшоў у адстаўку, бо сумесна з іншымі членамі партыі эсэраў быў адкліканы Мінскім абласным камітэтам ПСР, у знак пратэсту супраць прыняцця Трэцяй Устаўной граматы.
Джон Бейнер
Нарадзіўся ў 1949 годзе ў паўднёва-заходнім Агая ў сям'і нямецкага і ірландскага паходжання. Сям'я ўтрымоўвала бар, у якім Бейнер дапамагаў з васьмі гадоў. У 1968 годзе, падчас В'етнамскай вайны паступіў у Ваенна-марскія сілы ЗША, але ўжо праз 8 тыдняў быў адпраўлены ў запас па медыцынскіх паказаннях. У 1977 годзе ён атрымаў ступень бакалаўра бізнесу і адміністрацыі ва ўніверсітэце Ксаўе, затым працаваў у гандлёвай кампаніі Nucite Sales, даслужыўся да пасады дырэктара кампаніі.
Сяргей Дзям’янавіч Роман
Сяргей Дзям’янавіч Ро́ман (24 верасня 1917 — 26 чэрвеня 1944) — стралок 168-га гвардзейскага стралковага палка 55-й гвардзейскай стралковай дывізіі 28-й арміі 1-га Беларускага фронту, гвардыі чырвонаармеец. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 (24) верасня 1917 года ў горадзе Ейск (цяпер Краснадарскі край). Працаваў маляром.
У Чырвонай Арміі і на фронце з сакавіка 1943 года. У баі за вёску Пружынішчы Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці 24 чэрвеня 1944 года пасля артпадрыхтоўкі першым падняўся ў атаку. У баі 26 чэрвеня 1944 года першым падняўся ў атаку і сваім прыкладам павёў усіх байцоў падраздзялення. Калі рота залягла пад агнём кулямёта, Раман падняўся ва ўвесь рост, кінуў у варожы кулямёт гранату, а затым целам закрыў амбразуру.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за мужнасць, адвагу і гераізм гвардыі чырвонаармейцу Роману Сяргею Дзям’янавічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2003/2004
Чэмпіянат Беларусі па хакеі з шайбай 2003/2004 — 12-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. У турніры прынялі ўдзел 10 клубаў з Беларусі.
Плэй-оф
Чвэрцьфіналы Паўфіналы Фінал Матч за 3-е месца
Аляксей Уладзіміравіч Бярэзін
Аляксей Бярэзін (нар., Казань, Расія) — расійскі футбаліст, брамнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец казанскага «Рубіна», гуляў за другую каманду «Рубін-2» у трэцім расійскім дывізіёне, пазней выступаў за моладзевы склад «Рубін», аднак у асноўнай камандзе так і не дэбютаваў. У студзені 2014 года стаў іграком польскага клуба «Відзаў», але і там гуляў выключна за другую каманду. У выніку вярнуўся ў Расію і папоўніў склад смаленскага «Дняпро». У лютым 2016 года перайшоў у тульскі «Арсенал», выйшаў з камандай у Прэм’ер-лігу, аднак за 2,5 гады так і не згуляў за яе ў чэмпіянаце.
У жніўні 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Дняпро» з Магілёва. Адразу стаў асноўным брамнікам каманды, але не здолеў выратаваць яе ад вылету ў Першую лігу. Па заканчэнні сезона ў снежні 2018 года пакінуў «Дняпро».
У жніўні 2019 года вярнуўся ў Расію, далучыўшыся да «Разані». Сезон 2020/21 пачынаў у «Мураме», а ў лютым 2021 года перайшоў у крымскі «Кызылташ». У верасні 2021 зноў апынуўся ў трэцім дывізіёне Расіі, стаўшы іграком «Зеніта-Іжэўск». Пакінуў клуб у лютым 2022 года.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскую зборную Расіі.
Кампамарына
Кампамарына (Campomarino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 6658 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 85 чал./км². Займае плошчу 76 км². Паштовы індэкс — 86042. Тэлефонны код — 0875.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Cristina.
Царква Сурб Геворк (Нахічэвань-на-Доне)
Царква Сурб Геворк (Царква Св. Георгія Перамаганосца) — храм у Нахічэвані-на-Доне. Адносіўся да Армянскай апостальскай царквы. Храм згублены.
Венецыянскі кінафестываль 1995
52-і Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 30 жніўня па 9 верасня 1995 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Царква Сурб Геворк (Нахічэвань-на-Доне)
Гісторыя
Спачатку ў горадзе была драўляная царква. Пабудаваны каменны аднокупальны храм са званіцай у XIX стагоддзі двойчы рамантаваўся: у 1852 — 1853 гады рамонт праводзіўся на сродкі нахічэванскага купца 2-й гільдыі М. X. Ерэцпаханяна, другі рамонт рабіўся ў 1892 годзе.
Каменны храм стаяў каля Георгіеўскай вуліцы ўшчыльную да Растова-Нахічэванскай мяжы (блізу цяперашняга Тэатральнага праспекта).
Спачатку царкоўна-прыходскай школы пры царкве не было. У 1918 годзе Нова-Нахічэванскае епархіяльнае кіраванне інфармавала, што школа, адкрытая ў горадзе Новачаркаску, пераводзіцца ў кіраванне Духоўнага кіравання і робіцца царкоўна-прыходскай школай царквы Сурб Геворк.
У інтэр'еры каменнай царквы было шмат каменных хачкараў. У храм з Крыма былі прывезены рукапісныя кнігі і напрастольныя крыжы.
Падчас рамонту ў 1892 годзе абнавілі ўнутранае ўбранне храма, з паўднёвага боку зрабілі прыбудову для абароны ад непагадзі, бо паўднёвы ўваход стаў галоўным.
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў пры царкве Св. Георгія Перамаганосца функцыянаваў хор пад кіраўніцтвам Раманоса Мелікяна.
У пачатку 1930-х гадоў храм быў зачынены і неўзабаве амаль цалкам разабраны. Рэшткі Георгіеўскага храма былі знесены яшчэ да пачатку Вялікай Айчыннай вайны.
Галіна Пятроўна Маркіна
Галіна Пятроўна Маркіна (нар., Варонеж — ) — беларуская актрыса. Народная артыстка БССР (1976).
Біяграфія
Нарадзілася 23 лістапада 1934 года ў Варонежы. Бацька — Пётр Аляксандравіч Маркін (1903—1958), заслужаны артыст БССР (1955); маці — Вольга Сцяпанаўна Захарава (1908—1981), заслужаная артыстка БССР (1955).
Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1956, педагог Дз. Арлоў), адначасова — філалагічны факультэт Варонежскага ўніверсітэта. З 1956 года — актрыса Брэсцкага тэатра імя ЛКСМБ, з 1959 года працавала ў Беларускім тэатры імя Я. Купалы, з 1961 года — у Беларускім тэатры імя Я. Коласа.
Памерла 27 кастрычніка 1985 года.
Творчасць
Выконвала ролі гераінь у сучасным і класічным рэпертуары. Найлепшыя ролі ў беларускай драматургіі: Зося Савіч, Марозава («Сэрца на далоні», «Крыніцы» паводле І. Шамякіна), Корзун («Вайна пад стрэхамі» паводле А. Адамовіча), Маці («Зацюканы апостал» А. Макаёнка). З іншых роляў: Жэнька Шульжэнка («Фабрычная дзяўчына» А. Валодзіна), Ксеня («Разлом» Б. Лаўранёва), Соф’я («Зыкава» М. Горкага), Спірыдонава («Шостага ліпеня» М. Шатрова), Марыя Сцюарт (аднайменная п’еса Ф. Шылера), Беатрычэ («Многа шуму з нічога» У. Шэкспіра), Анісся («» Л. Талстога), Матухна Кураж («Матухна Кураж» Б. Брэхта).
Усхова (гміна)
Усхо́ва (Wschowa) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Усхоўскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Усхове. Плошча гміны складае 198,3 км². Станам на 2004 год у гміне Усхова пражывалі 21 686 чалавек, шчыльнасць — 109,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Беразнянка
Беразня́нка (, Березнянка) (да 30 ліпеня 1964 года За́гразь ) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Да 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Лужкоўскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Залескага сельсавета Глыбоцкага раёна , да 12 верасня 1966 года знаходзілася ў складзе Шаркаўшчынскага раёна.
Страхавы тарыф
Страхавы тарыф — плата страхавой прэміі з адзінкі страхавой сумы з улікам аб’ёму страхавання і характару страхавой рызыкі. Вызначаецца, як правіла, у адсотках у адносінах да страхавой сумы. Тарыфная сістэма пабудавана так, што ёсць дыяпазон ставак страхавога тарыфу, ёсць сістэма зніжак, сістэма каэфіцыентаў. Тарыф разлічваецца з дапамогай актуарных разлікаў .
Страхавыя тарыфы па абавязковых відах страхавання вызначаюцца ў адпаведных заканадаўчых актах (напрыклад, ва Указе Прэзідэнта «Аб устанаўленні памераў страхавых тарыфаў, страхавых унёскаў, лімітаў адказнасці па асобных відах абавязковага страхавання» ), а па добраахвотных відах страхавання — вызначаюцца страхоўшчыкам самастойна.
Страхавы тарыф можа ўсталёўвацца:
1. з адзінкі страхавой сумы;
2. у адсотках да страхавой сумы.
Прынцыпы разліку тарыфаў (тарыфнай палітыкі) наступныя:
1. Забеспячэнне самаакупнасці і рэнтабельнасці страхавых аперацый. Гэта агульны прынцып коштаўтварэння на рынку, і страхаванне, як від камерцыйнай дзейнасці, у дадзеным выпадку не выключэнне. Таму страхавыя тарыфы павінны будавацца такім чынам, каб паступленне страхавых плацяжоў магло пакрыць бягучыя і будучыя выдаткі страхоўшчыка (г.зн. забяспечвала б фармаванне страхавых рэзерваў), а таксама забяспечвала некаторае падвышэнне прыбыткаў над выдаткамі (прыбытак страхоўшчыка).
2. Эквівалентнасць страхавых адносін бакоў. Гэта азначае, што тарыф павінен максімальна адпавядаць верагоднасці шкоды. Тым самым забяспечваецца зваротнасць сродкаў страхавога фонду за тарыфны перыяд той сукупнасці страхавальнікаў, для якіх будаваліся страхавыя тарыфы. Прынцып эквівалентнасці адпавядае пераразмеркавальнай сутнасці страхавання.
3. Даступнасць страхавых тарыфаў для шырокага круга страхавальнікаў. Надзвычай высокія тарыфныя стаўкі становяцца тормазам на шляху развіцця страхавання. Страхавыя ўнёскі павінны складаць такую частку прыбытку страхавальніка, якая не з’яўляецца для яго цяжкай, інакш страхаванне можа стаць невыгодным. Даступнасць тарыфных ставак залежыць ад колькасці страхавальнікаў і колькасці застрахаваных аб’ектаў: чым больш колькасць страхавальнікаў і колькасць застрахаваных аб’ектаў, тым звычайна ніжэй — да вызначаных межаў — страхавы тарыф.
4. Стабільнасць памераў страхавых тарыфаў на працягу працяглага часу. Калі тарыфныя стаўкі застаюцца нязменнымі на працягу шматлікіх гадоў, у страхавальнікаў умацоўваецца ўпэўненасць у надзейнасці страхоўшчыка. Аднак на практыцы ў сучасных умовах вытрымаць выкананне дадзенага прынцыпу надзвычай складана, таму гэты прынцып варта разглядаць як ідэал, да якога павінна імкнуцца страхавая кампанія.
5. Пашырэнне аб’ёму страхавой адказнасці, калі гэта дазваляюць дзейсныя тарыфныя стаўкі. Выкананне дадзенага прынцыпу з’яўляецца прыярытэтным у дзейнасці страхоўшчыка, паколькі чым шырэй аб’ём страхавой адказнасці, тым больш страхаванне адпавядае запатрабаванням страхавальніка. Пашырэнне аб’ёму (павелічэнне колькасці страхаваных рызык) магчыма толькі пры ўмове зніжэння стратнасці і пры нязменных тарыфах.
Пры разліку стаўкі страхавога тарыфу (ці так званай брута-стаўкі) па асобных відах страхавання робіцца разлік двух яе складнікаў: нета-стаўкі і нагрузкі да нета-стаўкі
Паколькі страхавы тарыф з’яўляецца асераднёнай велічынёй, на практыцы могуць быць значныя адхіленні ад сярэдніх значэнняў; для кампенсавання такіх адхіленняў у структуры тарыфу прадугледжваецца гарантыйная надбаўка (стабілізацыйная надбаўка). Маюцца асаблівасці ў пабудове страхавых тарыфаў па страхаванні жыцця і па рызыковых відах страхавання. Па страхаванні жыцця нета-стаўка вызначаецца на аснове табліцы смяротнасці; па рызыковых відах — на аснове тэорыі верагоднасці. Табліца смяротнасці паказвае, як пакаленне людзей, якія нарадзіліся, скарачаецца з павелічэннем узросту. З дапамогай табліцы смяротнасці ўсталёўваецца верагодны лік выплат па выпадках смерці застрахаванай асобы ці дажыццю да канца тэрміну страхавання. У медыцынскім страхаванні страхавы тарыф усталёўваецца на аснове даных па ўзроўні захворвання насельніцтва і сярэдняга кошту лячэння пэўных захворванняў.
IC 2640
IC 2640 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тыморская аперацыя
У снежні 1941 года аўстралійскія і галандскія войскі акупавалі Усходні Тымор для ўмацавання вострава супраць наступу японскіх войскаў. Японскія войскі ўварваліся на востраў 20 лютага 1942 года і сустрэлі супраціў невялікай з'яднанай групы саюзнікаў, вядомай як Sparrow Force («Вераб'і»), якая складалася з салдатаў Аўстраліі, Вялікабрытаніі і Нідэрландаў. Пасля кароткага, але зацятага супраціўлення японцам атрымалася прымусіць капітуляваць большую частку саюзнікаў пасля трох дзён баёў, хоць некалькі сотняў аўстралійскіх камандас працягвалі весці партызанскую вайну. Яны папаўняліся рэсурсамі, што скідаліся з самалётаў з Дарвіна, Аўстралія. Кампанія працягвалася да 10 лютага 1943 года, калі апошнія аўстралійскія салдаты былі эвакуяваны. Тым не менш, з прычыны аказанага супраціўлення японскія войскі ўгразлі ў баях на Тыморы на шэсць месяцаў, што запабегла іх разгортванне ў іншым месцы. Хоць Партугалія не была ваюючай краінай, многія ўсходне-тыморскія грамадзянскія асобы і партугальскія асаднікі змагаліся на боку саюзнікаў, падавалі ім харч, жытло і іншую дапамогу. За гэта яны заплацілі высокую цану, і дзясяткі тысяч мірных жыхароў Тымора загінулі ў выніку японскай акупацыі, якая доўжылася да канца вайны ў 1945 годзе.
Перадгісторыя
Да канца 1941 года востраў Тымор быў падзелены паміж дзвюма каланіяльнымі дзяржавамі — Партугаліяй (усходняя частка са сталіцай у Дылі і анклаў Акусі-Амбено) і Галандыяй (заходняй з цэнтрам у Купангу). Галандскія войскі на востраве налічвалі 500 чалавек, засяроджаных у Купанге, тым часам як партугальцаў у Дылі было ўсяго 150. У лютым аўстралійскі і галандскі ўрады дамовіліся, што ў выпадку ўступу Японіі ў Другую сусветную вайну на боку Восі, Аўстралія будзе падаваць самалёты і войскі, каб абараніць галандскі Тымор. Партугалія пад ціскам Японіі падтрымвала нейтралітэт. Такім чынам, пасля напады японцаў на Пэрл Харбар, у Купанг 12 снежня 1941 года прыбыў невялікі аўстралійскі атрад, вядомы як «Вераб'і». У той жа час два падобныя атрады — «Чайкі» і «Жаўрукі» — былі адпраўлены аўстралійцамі, каб абараніць Амбон і Рабаул адпаведна.
«Вераб'ямі» спачатку камандаваў падпалкоўнік Уільям Легет. Група складалася з Батальён 2/40, 2-і батальён камандас маёра Аляксандра Спенса і батарэю берагавой артылерыі, у агульнай складанасці каля 1400 чалавек. Галандцы даслалі на востраў сілы пад камандаваннем падпалкоўніка Ніка ван Страціна: тыморскі гарнізон, роту VIII-га пяхотнага батальёна, рэзервовую пяхотную роту, кулямётны ўзвод XIII-га пяхотнага батальёна і артылерыйскую батарэю. Паветраную падтрымку ўжыццяўлялі лёгкіх бамбардзіроўшчыкаў 12 Локхід Хадсан 2-й эскадрыллі Каралеўскіх аўстралійскіх вайскова-паветраных сіл. «Вераб'і» былі спачатку разгорнены вакол Купанга і стратэгічнага аэрадрома Пенфуі на паўднёвым захадзе вострава, тым часам як база забеспячэння была створана далей на ўсходзе, у Чамплонгу.
Да таго моманту ўрад Партугаліі адмовіўся супрацоўнічаць з саюзнікамі, і, каб абараніць свой фланг, 400 салдат галандска-аўстралійскага кантынгента занялі Партугальскі Тымор 17 снежня. У адказ партугальскі лідар Антоніу Салазар заявіў пратэст саюзным урадам, тым часам як губернатар партугальскага Тымора абвясціў сябе палонным, каб захаваць бачнасць нейтралітэту. Невялікі партугальскі гарнізон не зрабіў супраціўлення саюзнікам, а мясцовыя ўлады і насельніцтва негалосна супрацоўнічалі з імі.
Тым часам, партугальскі і брытанскі ўрады дасягнулі пагаднення пра выснову войскаў саюзнікаў з партугальскага Тымора ў памен на адпраўку партугальцамі войскаў на востраў, каб змяніць галандскія і аўстралійскія сілы. Партугальскія салдаты адплылі з Ларэнсу-Маркіш, Мазамбік, скіроўваючыся да Тымора, 28 студзеня 1942 года на борце транспартнага судна Жаау Белу. Аднак японцы перашкодзілі высадцы, і 7 лютага партугальская экспедыцыя была змушана вярнуцца праз Сінгапур і Партугальскую Індыю.
Фаіна Іпацьеўна Вахрава
Біяграфія
Нарадзілася 15 мая 1916 года пад Оршай у сям’і пуцявога абходчыка.
Асірацела ў раннім узросце. Вырасла ў Свярдлоўску, дзе ва ўзросце 16 гадоў, працуючы на ​​Уралмашы, пазнаёмілася з Цзян Цзінго — сынам Чан Кайшы. Яны пажаніліся 15 сакавіка 1935 года. У снежні нарадзіўся старэйшы сын, Эрык. Год пазней пераехала з мужам у Кітай, дзе па патрабаванні свёкра былі здзейсненыя паўторныя шлюбныя цырымоніі, цяпер ужо па кітайскім абрадзе. Яна перажыла трох сваіх сыноў, якія памерлі неўзабаве ўслед за мужам. Іх адзіная дачка ў цяперашні час жыве ў ЗША.
Памерла 15 снежня 2004 года. Пахавана ў прысутнасці прэзідэнта і іншых афіцыйных асоб Рэспублікі Кітай (Тайваня).
Пражская друкарня Скарыны
Пра́жская друка́рня Скары́ны — друкарня ў Празе, заснаваная беларускім першадрукаром Францыскам Скарынам дзеля выдання беларускай Бібліі.
Месцазнаходжанне
Паводле некаторых звестак, размяшчалася ў будынку на Старамесцкай плошчы. Дом, збудаваны ў 1371 годзе, захаваўся і цяпер знаходзіцца па адрасе Старамесцкая плошча, 22. У XVI стагоддзі перабудаваны з гатычнага ў рэнесансным стылі, а ў XVII — у барочным. Паводле чэшскіх беларусістаў Вацлава Жыдліцкага і Міласлава Зімы, друкарня Скарыны размяшчалася на другім паверсе будынку.
Паводле іншага меркавання, Францішак Скарына арандаваў друкарню купца Северына (Severín). Яна размяшчалася на вулачцы, якая пачыналася ад. Будынак не захаваўся, цяпер на гэтым месцы знаходзіцца парк.
Паводле трэцяй версіі, Скарына мог арандаваць і друкарню Конача.
Друкаванне
У 1520—1521 з'ехаў у Вільню.
Джэймі Кэмпбел Баўэр
'''Джэймс Кэмпбел М. «Джэймі» Баўэр' (James Campbell M. «Jamie» Bower, нар. 22 лістапада 1988 года, Лондан, Вялікабрытанія) — англійскі, вядомы сваёй роляй Энтані Хоўпа у фільме Ціма Бёртана «Суіні Тод, дэман-цырульнік з Фліт-стрыт» і роляй Кая'' ў фільме «Змярканне. Сага. Маладзік».
Біяграфія
Джэймі Кэмпбел Баўэр нарадзіўся ў Лондане; маці — Эні, музычны менеджар, бацька — Дэвід, працаўнік кампаніі «Gibson Guitar Corporation», ёсць малодшы брат Сэмюэль. Вучыўся ў прыватнай школе Bedales School у Хэмпшыры і быў членам Нацыянальнага музычнага моладзевага тэатра (National Youth Music Theatre). «Мае бацькі ўсвядомілі, што гэта мая натура — іграць. Я пайшоў у моладзевы тэатр і знік там. Да 16 лёт удзельнічаў у кожным спектаклі». У 15 лёт браў удзел у оперы Роджэра Уотэрса «Ca Ira in Rome» — «я лічыў, што маё сэрца належыць музычнаму тэатру. Жадаў быць гэтакай зоркай Вест Энда». Таксама Джэймі працаваў мадэллю ў агенцтве Select Model Management у Лондане Джэймі добра спявае і з’яўляецца вакалістам у гурце «The Darling Buds». .
Добра сябруе з іншым вампірам з «Маладзіка» Эдзі Гатэгі, які выконвае там ролю Лорана.
Кар’ера
Кар’ера Джэймі пачалася ў 2007, калі сябар сям’і Лора Мішэль Келі прадставіла яго свайму агенту. Яшчэ вучачыся ў школе, ён атрымаў ролю Энтані Хоўпа у фільме «Суіні Тод, дэман-цырульнік з Фліт-стрыт», у якім ён здымаўся з Джоні Дэпам, Хеленай Бонэм Картэр і ўсё той жа Лорай Мішэль Келі. У наступным годзе ён з’явіўся ў фільме Гая Рычы «Рок-н-рольшчык». А ў 2009 зняўся ў ролі вампіра Кая з клана Вальтуры ў фільме «Змярканне. Сага. Маладзік». Таксама ў 2008 годзе іграў у серыяле «Зняволены» — амерыканскім рэмейку аднайменнага англійскага серыяла 1960-х гадоў.
Здымаўся ў фільмах «Гары Потэр і Дарункі Смерці», дзе ён іграе маладога Гелерта Грын-дэ-Вальда, у будучыні — магутнага цёмнага чараўніка.
Асабістае жыццё
Сустракаўся з модным дызайнерам Зоі Грэм.
Напачатку 2010 стала вядома, што Джэймі ўжо паўгода сустракаецца з Боні Райт, з якой ён пазнаёміўся на адной з вечарынак і здымаецца разам у фільме «Гары Потэр і Дарункі Смерці». А ў сярэдзіне красавіка 2010 з’явіліся чуткі, што пара заручана і рыхтуецца да вяселля. На адкрыццё парку забаў 16 чэрвеня 2010 года «Чароўны свет Гары Потэра», Боні аспрэчыла гэтыя чуткі.
Праз год, у сярэдзіне красавіка 2011 года, Джэймі Кэмпбел Баўэр выпусціў заяву, што ён заручаны з Боні.
Парыс Місакавіч Геруні
Парыс Місакавіч Геруні (Պարիս Միսակի Հերունի) — савецкі навуковец, радыёфізік, радыётэхнік і радыёастраном. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Арменія (1996, член-карэспандэнт з 1982), доктар тэхнічных навук, прафесар, загаднік кафедрай антэн Ерэванскага політэхнічнага інстытута.
Стварыў унікальны радыё аптычны тэлескоп — «люстраны радыётэлескоп Герані» — найскладанейшы па сваёй канструкцыі тэлескоп, які таксама з'яўляўся адным з самых магутных радыётэлескопаў. Яго навуковыя адкрыцці і тэорыі ўлучаюць яго тэорыю і разлікі па метадзе вялікіх падвойных люстраных антэн з нерухомым сферычным галоўным люстэркам, тэорыю і раўнанні дыфракцыі электрамагнітнага поля на шчылінах (апертурах) розных канфігурацый, радыёгалаграфію — метад вызначэння палі ў прасторы па вымярэннях комплекснага поля паблізу выпрамяняльных ці рассейвальных аб'ектаў, метад блізкіх і далёкіх вымярэнняў параметраў антэн і рассейвальных аб'ектаў, тэорыю дыфракцыі поля на краях антэны пры асвятленні часткі галоўнай апертуры і заснаванне навуковага кірунку антэннай метралогіі.
Уладзімір Георгіевіч Мулявін
Біяграфія
Нарадзіўся 12 студзеня 1941 года ў Свярдлоўску. Маці — Акуліна Сяргееўна Палычава, бацька — Георгій Арсенцьевіч Мулявін, абодва працавалі на заводзе «Уралмаш». Бацька пакінуў сям’ю, калі Уладзіміру было 3 гады. У дзіцячым узросце пачаў захапляцца музыкай і 12-гадовым пачаў граць на гітары.
У 1956 годзе — пасля школы паступіў у Свярдлоўскае музычнае вучылішча, на аддзяленне струнных народных інструментаў. Быў выключаны з вучылішча за захапленне джазам, неўзабаве прыняты назад, але кінуў па ўласным жаданні. У 1959 годзе пазнаёміўся і ў 1960 годзе ажаніўся з Л. Крамальскай. У 1957—1963 гадах працаваў музыкантам у розных абласных філармоніях Урала і Сібіры.
У 1963 годзе прыехаў на працу ў Беларускую дзяржаўную філармонію разам з Л. Крамальскай. У 1964—1967 гадах служыў у 2-ой (музычнай) роце 34 палка 120-й дывізіі ва Уруччы (паблізу Мінска), потым — у Ансамблі Беларускай ваеннай акругі. У музычнай роце ў складзе інструментальнага ансамбля акампаніраваў вакальнаму квартэту, створанаму у вайсковай часці Валерыем Яшкіным, і ўпершыню заспяваў у ім.
Пасля сканчэння службы ў войску вярнуўся ў Беларускую дзяржаўную філармонію, пры якой у 1968 годзе стварыў вакальна-інструментальны ансамбль «Лявоны». У 1970 годзе ансамбль пад кіраўніцтвам Уладзіміра Мулявіна змяніў назву на «Песняры» і пад ёю перамог на IV Усесаюзным конкурсе артыстаў эстрады ў Маскве.
У 1976 ансамбль «Песняры» пад кіраўніцтвам У. Мулявіна гастраляваў у ЗША разам з амерыканскай кантры-групай «Нью Крысці Мінстрэлс».
За значны ўнёсак у развіццё беларускага эстраднага мастацтва ў 2001 годзе ўзнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны.