cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Федаравіч Віняцкі
Біяграфія
Апошнія 10 год жыцця ён пакутаваў ад перанесеных прыступаў інсульту. Памёр года. Пахаваны на Заходніх могілках у Мінску.
Творчасць
Літаратурнай дзейнасцю займаўся са школьных гадоў.
Аўтар кніг паэзіі: «Пад крылом лебядзіным…» (1996), «Каб не пагасла зорачка надзей…» (1998), «Загойвай боль, сінь яснавокай зоркі» (1999), «Адзвінелі жытоў каласы» (2001), «Залатое пачуццяў руно» (2004).
Сярод літаратурных дасягненняў можна вылучыць стварэнне вянка вянкоў санетаў (кніга «Загойвай боль, сінь яснавокай зоркі»). Акрамя таго аўтар выкарыстоўваў у сваёй паэзіі цэлы шэраг экзатычных жанраў: тэрцэты, квінцілы, секстыны, септымы, ноны, дэцымы і г.д.
Вершы Мікалая Віняцкага друкаваліся ў рэспубліканскіх часопісах «Маладосць», «Акно», газетах «ЛіМ», «Чырвоная змена», «Добры вечар», «Народная газета», а таксама ў маскоўскай газеце «Геадэзіст» і ў шмат іншых перыядычных выданнях.
Сям’я
Быў жанаты, меў дваіх дзяцей.
IC 3889
IC 3889 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэмпература
Тэмпература — скалярная фізічная велічыня, што характарызуе сярэднюю кінетычную энергію часціц макраскапічнай сістэмы, якая знаходзіцца ў стане тэрмадынамічнай раўнавагі.
Эмпірычная, абсалютная і тэрмадынамічная тэмпературы
Тэмпература не можа быць вымераная непасрэдна. Аб змене тэмпературы судзяць па змене іншых фізічных уласцівасцяў тэл (аб'ёму, ціску, электрычнага супраціву, ЭРС, інтэнсіўнасці выпраменьвання і інш.), Адназначна з ёй звязаных (так званых термометрическіх уласцівасцяў). Колькасна ж тэмпература вызначаецца ўказаннем спосабу яе вымярэння з дапамогай таго ці іншага тэрмометра. Такое вызначэнне яшчэ не фіксуе ні пачатак адліку, ні адзінку вымярэння тэмпературы, таму любы метад вымярэння тэмпературы звязаны з выбарам тэмпературнай шкалы. Эмпірычная тэмпература – гэта тэмпература, вымераная ў абранай тэмпературнай шкале.
Якія даюцца фенаменалагічнай тэрмадынамікі вызначэння тэрмадынамічнай тэмпературы не залежаць ад выбару термометріческого ўласцівасці, выкарыстанага для яе вымярэння; адзінку вымярэння тэмпературы задаюць з дапамогай адной з тэрмадынамічных тэмпературных шкал.
У тэрмадынаміцы ў якасці аксіёмы прымаецца заснаванае на вопыце палажэнне аб тым, што раўнаважкая тэрмадынамічная тэмпература ёсць велічыня, для ўсіх сістэм абмежаваная з аднаго боку, прычым тэмпература, адпаведная гэтай мяжы, аднолькавая для ўсіх тэрмадынамічных сістэм і, такім чынам, можа быць выкарыстана ў якасці натуральнай рэпернай точкі шкалы тэмператур. Калі гэтай рэпернай кропцы прысвоіць роўнае нулю значэнне тэмпературы, то тэмпературы ў шкале, якая базуецца на дадзеным Рэперы, заўсёды будуць мець адзін і той жа знак. Прыпісваючы другі рэперныя кропцы станоўчае значэнне тэмпературы, атрымліваюць абсалютную тэмпературную шкалу з станоўчымі тэмпературамі; тэмпературу адлічваецца ад абсалютнага нуля, называюць абсалютнай тэмпературай. Адпаведна Тэрмадынамічныя тэмпературу, адлічваецца ад абсалютнага нуля, называюць абсалютнай тэрмадынамічнай тэмпературай (гл. Шкала тэмператур Кельвіна). Прыкладам эмпірычнай тэмпературнай шкалы з адлікам тэмпературы ад абсалютнага нуля служыць міжнародная практычная тэмпературная шкала.
Параўнанне тэмпературных шкал
¹ Звычайная сярэдняя тэмпература чалавечага цела — 36.6 °C ±0.7 °C, ці 98.2 °F ±1.3 °F. Значэнне 98,6 °F, якое звычайна прыводзіцца — гэта дакладнае пераўтварэнне ў шкалу Фарэнгейта прынятага ў Германіі ў XIX стагоддзі значэння 37 °C. Аднак гэта значэнне не ўваходзіць у дыяпазон звычайнай сярэдняй тэмпературы цела чалавека, паколькі тэмпература розных частак цела розная.
Некаторыя значэнні ў гэтай табліцы былі акруглены.
Характарыстыка фазавых пераходаў
Для апісання пунктаў фазавых пераходаў розных рэчываў выкарыстоўваюць наступныя значэнні тэмпературы:
InSight
Распрацоўка праекта даручана Лабараторыі рэактыўнага руху (JPL), якая займалася распрацоўкай марсаходаў Spirit, Opportunity і Кьюрыёсіці.
Статус праекта
21 жніўня 2012 года NASA аб'явіла, што ў якасці пераможцы абраны праект InSight. Рашэнне вылучыць фінансаванне на місію InSight было прынята ў жніўні 2012 года. Выбар на карысць Insight быў абумоўлены адносна нізкімі фінансавымі выдаткамі на гэтую місію, а таксама магчымасцю арганізаваць яе ў самыя кароткія тэрміны.
Першапачаткова разглядаліся 22 магчымых месцы пасадкі зонда, лік якіх да верасня 2013 года скараціўся да чатырох найбольш бяспечных з пункту гледжання пасадкі: гэта ў асноўным роўная мясцовасць з невялікай колькасцю камянёў і нязначным ухілам. Усе пасадкавыя месцы знаходзяцца ў паўночным паўшар'і Марса на раўніне Элізій. Кожны раён пасадкі — эліпс даўжынёй у 130 кіламетраў з усходу на захад і 27 кіламетраў — з поўначы на поўдзень. Месца пасадкі будзе вызначана з дапамогай камер высокага раздзялення зонда MRO.
19 снежня 2013 года НАСА паведаміла аб абранай для запуску апарата InSight ракеце-носьбіце — ёй стала Atlas V канфігурацыі 401. Запуск абыйдзецца ў $160 млн.
17 лістапада 2014 года кампанія Lockheed Martin паведаміла аб пачатку фінальнай зборкі пасадкавага модуля.
22 снежня 2015 года на спецыяльным брыфінгу NASA было абвешчана, што запуск місіі, запланаваны на сакавік 2016 года, не адбудзецца. Прычынай гэтаму стала выяўленая няспраўнасць ключавога інструмента пасадкавага апарата — сейсмометра SEIS. Падчас праведзеных 21 снежня тэстаў, пры тэмпературных умовах падобных з рабочымі на Марсе (-45 °C), была выяўлена ўцечка ў вакуўмнай камеры сейсмадатчыкаў. Вытворца сейсмометра, Касмічны цэнтр Тулузы, паведаміў, што не паспее ліквідаваць непаладкі і завяршыць тэставанне інструмента для запуску місіі ў сакавіку. Акно запуску місіі да Марса ў 2016 годзе было даволі кароткім (з 4 па 30 сакавіка), а наступнае акно паўстала толькі праз 26 месяцаў, у 2018 годзе.
У сакавіку 2016 года было пацверджана, што апарат усё-ткі будзе запушчаны ў 2018 годзе.
Запуск і палёт
Першыя выявы прададзеныя апаратам
InSight запусцілі 5 мая 2018 года з базы Ванденберг ў 04:05 па часе Ціхаакіянскага ўзбярэжжа (14:05 мск) пры дапамозе ракеты-носьбіта Atlas V 401. Спачатку станцыя была выведзена на палярную арбіту вакол Зямлі, а затым, пасля ўключэння рухавікоў, выйшла на траекторыю палёту да Марса. Разам з асноўным апаратам да Марса запусцілі два кубсата MarCO-A і MarCO-B.
22 мая 2018 года апарат InSight здзейсніў першую з шасці запланаваных карэкцый курсу, уключыўшы на 40 секунд 4 з 8 сваіх рухавікоў.
Работа на паверхні
26 лістапада 2018 года ў 22:53 мск InSight здзейсніў паспяховую пасадку на паверхню Марса на раўніну Элізій і перадаў першую выяву.
7 снежня 2018 года касмічны зонд InSight, які здейсніў пасадку на Марсе, перадаў на Зямлю запіс гуку ветру. Аб гэтым у Twitter паведаміў глава NASA Джым Брайдэнстайн. 19 снежня 2018 года пры дапамозе рабатызаванай рукі InSight усталяваў сейсмометр SEIS на паверхні Марса на адлегласці ў 1,6 метра ад паверхні пасадачнай платформы.
19 снежня 2018 года прыдапамозе рабатызаванай рукі InSight усталява сейсмометр SEIS н паверхні Марса на адлегласці ў 1,6 метра ад пасадкавай платформы.
13 лютага 2019 года было абвешчана аб усталяванні на паверхні Марса другой вынасной вымяральнай прылады — датчыка цеплавога патоку.
28 лютага 2019 года бур інструмента HP3 пачаў працаваць, але натрапіў на перашкоду. 2 сакавіка работу бура аднавілі на чатыры гадзіны, але ён не прасунуўся далей, пагэтаму бурэнне вырашылі прыпыніць на два тыдні.
2 сакавіка 2019 года касмічны апарат Еўрапейскага касмічнага агенцтва Trace Gas Orbiter пры дапамозе бартавога тэлескопа CaSSIS зрабіў здымак на якім бачны спускальны апарат InSight, парашут і дзве паловы капсулы, якія абаранялі InSight падчас яго уваходу ў атмасферу Марса — яго цеплаахоўны экран і заднюю панэль.
У красавіку 2019 года НАСА паведаміла, што французскі сейсмометр SEIS (Seismic Experiment for Interior Structure) верагодна ўпершыню зафіксаваў Землетрасенне на Марсе. Раней верагоднае землетрасенне на Марсе магнітудай 2,8 па шкале Рыхтара было зафіксавана сейсмометрам АМС «Вікінг-2» 6 лістапада 1976 года.
Мэты праграмы
На працягу двух гадоў InSight будзе вывучаць унутраную структуру Марса, рэгіструючы падземныя штуршкі. Яны могуць узнікаць па розных прычынах, у прыватнасці, у выніку падзення метэарытаў, якія не згараюць ў больш разрэджанай марсіянскай атмасферы. Першыя спробы такіх даследаванняў праводзіліся з выкарыстаннем сейсмографаў на спушчальных апаратах «Вікінг-1» і «Вікінг-2», запушчаных да Марса ў 1975 годзе. Аднак на «Вікінге-1» гэты прыбор не зарабіў пасля пасадкі, а на «Вікінге-2» не меў дастатковай адчувальнасці, паколькі быў усталяваны не на марсіянскай глебе, а на спушчальным апараце. InSight абсталяваны значна больш дасканалай апаратурай, якая, як чакаецца, будзе рэгістраваць як падзенні метэарытаў, так і глыбінныя працэсы. Акрамя таго, на аўтаматычнай станцыі, якая будзе заставацца ў адной кропцы на працягу ўсяго цыклу даследаванняў, ўстаноўлена апаратура для вымярэння тэмпературы падглебавых слаёў, а таксама бур даўжынёй шэсць метраў. На паверхні станцыі ўстаноўлены сродкі радыёсігналізацыі, якія дазволяць дакладна замяраць параметры руху Марса па арбіце.
Навуковымі мэтамі праграмы InSight з'яўляюцца:
Тэхнічныя характарыстыкі
Пры стварэнні пасадачнага модуля InSight выкарыстаны многія з інжынерных рашэнняў, прымененых пры стварэнні зонда Phoenix, які здзейсніў пасадку ў 2007 годзе непадалёк ад паўночнага полюса Марса.
Энергазабеспячэнне — сонечныя панэлі.
Маніпулятар.
Магчымасць перамяшчэння не прадугледжана.
Навуковыя інструменты
Пасадачны апарат InSight абсталяваны трыма інструментамі і двума камерамі:
Сцэнар місіі
Запуск: 5 мая 2018 года.
Прыбыццё на Марс: 26 лістапада 2018 года.
Месца пасадкі: нагор'е Элізіум.
Працягласць місіі: 720 дзен (700 солаў).
Завяршэнне місіі: лістапад 2020 года. Аб'ём перададзенай на Зямлю навуковай інфармацыі — 29 Гбайт.
Увекавечванне імёнаў
На сайце NASA існавала форма, усе запоўнілі якую ўвекавечаць сваё імя ў гісторыі асваення Марса. Усе імёны былі запісаныя на спецыяльны мікрачып, які адправіўся ў 2018 годзе да Чырвонай планеце ў рамках касмічнай місіі InSight.
Івоніна
Іво́ніна (, Ивонино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Антон Васілевіч Баліцкі
Анто́н Васі́левіч Балі́цкі (16 верасня 1891, в. Балічы, цяпер Гродзенскі раён, Беларусь — 13 кастрычніка 1937, Менск) — беларускі палітычны дзеяч, публіцыст. Народны камісар асветы БССР у 1926—1929 гадах, адзін з актыўных дзеячаў палітыкі беларусізацыі ў БССР.
Біяграфія
У 1910 годзе скончыў Свіслацкую настаўніцкую семінарыю. Кароткі час працаваў настаўнікам, потым паступіў у Віцебскі настаўніцкі інстытут, з якога ў 1915 годзе мабілізаваны ў войска.
З 1916 у войску, на Румынскім фронце. Удзельнік Лютаўскай рэвалюцыі на фронце, старшыня 300-га Заслаўскага пяхотнага палка ў складзе 75-й пяхотнай дывізіі, сябра гарнізоннага салдацкага камітэта ў Бендэрах, ваенны камісар Бендэрскага павета. Удзельнічаў у барацьбе супраць карнілаўшчыны.
У 1917—1920 гадах браў удзел у беларускім грамадска-палітычным жыцці — гуртаваў беларусаў-вайскоўцаў, арганізоўваў беларускія школы ў Адэсе. 19 сакавіка 1918 года ў Адэсе адбылося аб’яднанае пасяджэнне культурнай-асветнай арганізацыі Беларускі гай і мясцовай Беларускай вайсковай рады, у выніку чаго дзеля абароны інтарэсаў беларусаў Адэсы і ваколіц была створаная Беларуская нацыянальная рада. Беларуская нацыянальная рада абрала Беларускі нацыянальны камісарыят, у якім Антон Баліцкі стаў памочнікам камісара і ўпаўнаважаным па нацыянальна-палітычных справах. Нацыянальны камісарыят вітаў абвяшчэнне незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі, стаўшы на яе бок. У красавіку 1918 года Антон Баліцкі прыязджае ў Кіеў, дзе працавала дэлегацыя Народнага Сакратарыята БНР. Ад Аляксандра Цвікевіча Баліцкі атрымаў дазвол на наданне функцый консульства БНР Народнаму камісарыяту ў Адэсе. Баліцкі стаў сакратаром консульства.
У 1919 годзе вучыўся ў Адэскім сельскагаспадарчым інстытуце. У лістападзе 1919 года Антон Баліцкі ўступіў ва Украінскую партыю камуністаў-барацьбістаў. Стварыў і ўзначаліў партызанскі атрад, які дзейнічаў супраць дзянікінцаў у Прыднястроўі, па ўсталяванні савецкай улады Украінская партыя камуністаў-барацьбістаў улілася ў РКП(б). У 1920 годзе сябра калегіі Адэскага губернскага аддзела народнай асветы (Беларуская секцыя), загадчык палітычнай асветы, старшыня губернскага саюза работнікаў асветы. З 1921 года ў Менску, з кастрычніка 1921 намеснік народнага камісара, у 1926—1929 гадах Народны камісар асветы БССР. Адзін з праваднікоў палітыкі беларусізацыі. Аўтар артыкулаў па пытаннях нацыянальнай і культурнай палітыкі. Удзельнічаў у распрацоўцы і стварэнні сістэмы сярэдняй і вышэйшай адукацыі. Правадзейны сябра Інбелкульта, старшыня секцыі беларускай мовы і літаратуры. У 1929—1930 гадах сябра ЦВК БССР. У 1929 годзе з разгортваннем кампаніі барацьбы з «нацыянал-дэмакратызмам» трапіў пад агонь крытыкі і публічнага цкавання. Арыштаваны ДПУ БССР 3 верасня 1930 года ў Менску па адрасе: пл. Свабоды, д. 15, кв. 7 па сфабрыкаванай справе «Саюза вызвалення Беларусі», выключаны з партыі. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ СССР 18 сакавіка 1931 года за «антысавецкую дзейнасць» да 10 гадоў лагераў. Этапаваны ў Беламорска-Балтыйскі лагер НКУС. Пры паўторным разглядзе справы 30 кастрычніка 1937 года Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР прыгавораны да смяротнага пакарання. Расстраляны ў Менску.
Па першым прысудзе рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР 14 чэрвеня 1988, па другім — 25 сакавіка 1958. Асабовая справа Б. № 20950-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Быў жанаты з Т. П. Баліцкай, двое дзяцей.
Памяць
Імя Антона Баліцкага носіць адна з вуліц Гродна.
NGC 1532
NGC 1532 (іншыя абазначэнні — ESO 359-27, MCG −5-11-2, AM 0410-330, AM 0410-325, IRAS04102-3259, PGC 14638) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Соўка мутна-шэрая
Соўка мутна-шэрая (Polia nebulosa) — від матылёў сямейства совак.
Апісанне
Матылі адносна вялікія, пярэднія крылы ўмеранай шырыні, размах крылаў 41–52 мм. Афарбоўка светлая, з карычневата-шэрым адценнем. Ніжнегубныя шчупікі даўжэй за галаву ў 1,5 разы, далёка выступаюць за лоб. Вусікі самцоў слабапілаватыя, з пучкамі раснічак на кароткіх тупых зубцах або шчацінкападобныя, з раснічкамі на кожным членіку. Патагіі пакрыты вузкімі лускавінкамі, расшыранымі па канцах.
Пашырэнне
Пашырана ў Еўразіі, на Беларусі трапляецца ў негустых барах, парках, садах.
Асаблівасці біялогіі
Кармавыя расліны: адуванчык, чарніцы, верас.
Зімуюць вусені, лёт матылёў назіраецца з сярэдзіны чэрвеня да пачатку жніўня.
Трубяцкая разня
Трубяцкая разня — масавае забойства мірнага насельніцтва Мсціслава, учыненае 22 ліпеня 1654 войскамі Маскоўскай дзяржавы ў пачатку Трынаццацігадовай вайны (1654—1667). У разні загінулі амаль усе жыхары горада (каля 15 тыс. чал.), сам Мсціслаў надоўга заняпаў і больш ніколі не дасягнуў былой велічы.
Гісторыя
Па захопе Рослава, у ліпені 1654 маскоўскія войскі на чале з Аляксеем Трубяцкім узялі ў аблогу Мсціслаў. Пад ахову ваяводскага горада з магутным горадам (замкам) збегся паспаліты люд з далёкіх ваколіцаў, захапіўшы з сабой дакументы і ўсю магчымую рухомую маёмасць: «…все панове обывателе воеводства Мстиславского… до города Мстиславского з жонами, з детьми, з справами и зо всеми маетностями заехавшы спровадили».
Мсціслаў абараняла ваколічная шляхта і мяшчане пад камандаю Яна Статкевіча. Маскоўскія ваяводы даволі хутка захапілі і спалілі астрог, але здабыць замак не здолелі. Тады яны паабяцалі амсціслаўцам «великие дары и волности», агітавалі здацца, аднак абаронцы горада, «сурова отповедаючы» адбіваліся і спадзяваліся на дапамогу.
У выніку прыступу 22 ліпеня «великою потугою и усилством през штурм» захопнікі авалодалі местам. Паводле шматлікіх сведчанняў відавочцаў тых падзей, пераможцы «горад агнём выпалілі і людзей пасеклі»; «народ усялякі шляхецкі, мяшчан і жыдоў, а таксама простых людзей у пень высеклі, потым адтрубіўшы, сярод трупаў жывых знаходзілі і ў палон на Маскву забіралі, а скарбы ўсялякія забраўшы, замак і паркан увесь агнём спалілі і дазвання спустошылі». Падчас узяцця горада, як сцвярджаюць гістарычныя крыніцы, захопнікі знішчылі шмат помнікаў пісьменства.
У маскоўскіх дакументах адзначалася, што пры захопе Мсціслава агулам забілі больш за 10 тысяч чалавек, у некаторых актах сустракаюцца паведамленні пра 15 тысяч ахвяр. У жывых пакінулі толькі 700 чалавек, пераважна рамеснікаў, якіх прывялі да прысягі маскоўскаму гаспадару і неўзабаве гвалтоўна вывезлі ў глыб Масковіі.
Сучаснасць
У касцёле Найсвяцейшай Дзевы Марыі захавалася фрэска XVII ст., прысвечаная Трубяцкой разні. На ёй адлюстроваецца аблога горада і забіцце манахаў. Прозвішчы загінуўшых законнікаў: Ігумен (прыёр) а. Мельхіёр Таргоўскі, прапаведнік а. Аляксей Борх, а таксама а. Арсень Гладышэвіч.
Як сведчаць археалагічныя раскопкі Замчышча, ніжэй за сучасныя гароды ідзе магутны пласт разбурэння, друзу і вугалю, рэчаў XVII ст., чыгунных і каменных ядраў, зруйнаваных дамоў з багатымі кафлянымі печкамі і г. д.
Тадазуні
Тадазуні (Tadasuni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 179 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 9080. Тэлефонны код — 0785.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nicola di Mira.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шклоўскі пасад
Шклоўскі пасад — гістарычны раён Магілёва, які сфарміраваўся ў другой палове XVI—XVII стст. ў паўночна-ўсходнім накірунку ад Старога горада.
На тэрыторыі пасада знаходзіліся 2 прыходскія царквы: Васкрасенская дальняя (драўляная 1552, мураваная 1684) і Васкрасенская бліжняя (драўляная; пасля 1672). У 1738—1752 гадах пабудаваны мураваны кармеліцкі касцёл на месцы драўлянага (1636, згарэў у 1708). Культурны пласт XVI—XVIII стст. каля 0,4 м, менш насычаны знаходкамі ў параўнаінні са Старым горадам. У 2007 годзе І. А. Марзалюк даследаваў тэрыторыю былой юрыдыкі касцёла кармелітаў побач з сучасным будынкам па вул. Ленінская. Былі знойдзены 2 унікальныя экзэмпляры паліхромнай каронкавай кафлі з выявамі фігурак ксяндзоў, якія трымаюць у руках келіх для сакраманта (прычасця), тэракотавы кубачак для грунтоўкі палатна і шкляніца XVII — пачатку XVIII ст. зялёнага колеру з рэшткамі зялёнай акварэльнай фарбы; фрагментыты зялёнапаліванай і паліхромнай, аздобленай кобальтавай палівай, рэльефнай кафлі канца XVII — пачатку XVIII ст.
Флуктуацыя
Флуктуацыі (ад fluctuatio — ваганне) — адхіленні фізічнай велічыні ад яе сярэдняга значэння.
Прыкладам тэрмадынамічных флуктуацый з’яўляюцца флуктуацыя шчыльнасці рэчыва ў наваколлі крытычных кропак, якія прыводзяць, у прыватнасці, да моцнага рассейвання святла рэчывам і страты празрыстасці.
Флуктуацыі, выкліканыя квантавамеханічных эфектамі, прысутнічаюць нават пры тэмпературы абсалютнага нуля. Яны прынцыпова неадольныя. Прыклад праявы квантавамеханічных флуктуацый — эфект Казіміра, а таксама сілы Ван-дэр-Ваальса. Непасрэдна назіраемыя квантавамеханічныя флуктуацыі для зарада, які прайшоў праз квантавы кропкавы кантакт — квантавы драбавы шум.
Аляксандр Фёдаравіч Ільюшчанка
Аляксандр Фёдаравіч Ільюшчанка (нар., г. ) — беларускі навуковец у вобласці парашковай металургіі і кампазіцыйных матэрыялаў. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2021, член-карэспандэнт з 2009), доктар тэхнічных навук (1998), прафесар (2001). Акадэмік Беларускай інжынернай акадэміі (1997).
Біяграфія
Скончыў у 1978 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1978 г. інжынер, загадчык групы, загадчык лабараторыі, загадчык аддзялення, з 1997 г. дырэктар Дзяржаўнай навуковай установы «Інстытут парашковай металургіі імя акадэміка А.У. Романа». З 2005 г. генеральны дырэктар Дзяржаўнага навукова-вытворчага аб’яднання парашковай металургіі — дырэктар дзяржаўнай навуковай установы «Інстытут парашковай металургіі». З 2009 г. член Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Член рэдкалегій часопісаў «Даклады НАН Беларусі», «Весці НАН Беларусі», «Трэнне і знос», «Механіка машын, механізмаў і матэрыялаў».
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў вобласці парашковай металургіі, кампазіцыйных матэрыялаў, газатэрмічных пакрыццяў. Зрабіў істотны ўнёсак у распрацоўку тэарэтычных асноў фарміравання пакрыццяў, якія наносяцца з выкарыстаннем высокаэнергетычных метадаў распылення. Распрацаваў асновы новага навуковага кірунку — парашковага высокатэмпературнага матэрыялазнаўства, тэорыі фазавых і структурных ператварэнняў у сплавах на кобальтавай і нікелевай асновах у цеплатрывалых пакрыццях пры рабочых тэмпературах 600—1150 °C. Распрацаваў гаму прынцыпова новых матэрыялаў і засцерагальных пакрыццяў для газатурбінных рухавікоў, дэталяў энергетычнага абсталявання і нафтахіміі, шэраг кампазіцыйных матэрыялаў на аснове металічных сплаваў, металакерамічных, керамічных і алмазазмяшчальных кампазіцыйных парашкоў, прынцыпова новых кампазіцый на аснове тау-барыдаў, сплаваў з аморфнай структурай, суперсплаваў, алюмінідаў жалеза, гідроксіапатыту. Распрацаваў фізічныя прынцыпы стварэння новага класа матэрыялаў — дысперснаўмацаваных, метадамі ўнутранага акіслення тугаплаўкіх сплаваў з высокімі значэннямі высокатэмпературнай трываласці і нізкатэмпературнай пластычнасці, метадамі СВС, дэтанацыйнага сінтэзу.
Аўтар больш як 550 навуковых прац, у т.л. 17 манаграфій і кніг, 55 вынаходстваў і патэнтаў.
Узнагароды і прэміі
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2000, у аўтарскім калектыве) — за працу «Парашковыя ахоўныя пакрыцці: тэорыя, тэхналогія, практыка», прэмія Расійскай акадэміі навук і Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі 2012 г. за выдатныя навуковыя вынікі, атрыманыя ў час сумесных даследаванняў па цыкле прац «Нанаструктурныя парашковыя канструкцыйныя матэрыялы і пакрыцці: праектаванне, сінтэз, апрацоўка і прымяненне».
Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны (2006), ордэнам Айчыны III ступені (2018).
Федасееўка (Акмолінская вобласць)
Федасееўка — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ведзяноўскай сельскай акругі. Код КАТА — 117037700.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 178 чалавек (86 мужчын і 92 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 99 чалавек (51 мужчына і 48 жанчын).
Рудня (Клімаўскі раён)
Рудня (Рудня) — вёска ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Плавенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вёска вядома з сярэдзіны XIX ст. у складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Размова паляка з літвінам
«Размова паляка з літвінам» (Rozmowa Polaka z Litwinem) — аналітыка-публіцыстычны трактат, напісаны Аўгусцінам Ратундусам у 1564 годзе ў форме палемічнага адказу на трактат Станіслава Ажахоўскага «Quincunx» (1554). Твор быў накіраваны на абарону інтарэсаў Вялікага Княства Літоўскага і супрацьстаянне польскім прэтэнзіям, выказаным у трактаце Станіслава Ажахоўскага.
Трактат быў напісаны напапярэдадні Сойма 1564 года, дзе павінна было ў чарговы раз разглядацца пытанне аб уніі Вялікага Княства Літоўскага з Польшчай. Паводле меркавання літоўскага гісторыка Інгі Лукшайтэ, «Размова паляка з літвінам» з’яўляецца плёнам калектыўнай творчасці
IC 3890
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дэніел Старыдж
Дэніел Андрэ Старыдж (Daniel Andre Sturridge; нар., , Англія) — англійскі футбаліст, нападнік аўстралійскага клуба «Перт Глоры». Ігрок нацыянальнай зборнай Англіі (2011—2017). Галоўным чынам ён гуляе на пазіцыі цэнтральнага нападніка, але ў «Чэлсі» яго выкарыстоўвалі на правым флангу ў якасці вінгера. Гэта давала яму магчымасць дзеяць з глыбіні поля за кошт упора на правую нагу ці змены хуткасці.
Клубная кар’ера
Дэніел з’яўляецца выхаванцам футбольных клубаў «Астан Віла», «Ковентры Сіці» і «Манчэстэр Сіці». Прафесійную кар’еру пачаў менавіта ў манчэстэрскім клубе.
«Чэлсі»
Сваёй гульнёй за гэту каманду прыцягнуў увагу прадстаўнікоў трэнерскага штаба клуба «Чэлсі», да складу якога далучыўся 3 ліпеня 2009 года на правах свабоднага агента. Згуляў за лонданскі клуб наступныя два сезоны сваёй гульнявой кар’еры. За гэты час заваяваў тытул чэмпіёна Англіі і станавіўся ўладальнікам кубка краіны, аднак гэтак і не атрымаў статусу асноўнага іграка, таму 31 студзеня 2011 года быў аддадзены на правах арэнды да канца сезона ў «Болтан Уондэрэрс».
У склад «Чэлсі» вярнуўся ўлетку 2011 года, адначасова з прыходам у каманду новага трэнера — Андрэ Вілаша-Боаша, якому спадабаўся ігрок, і Дэніел стаў часцяком выходзіць у стартавым складзе каманды. Аднак пасля звальнення партугальскага спецыяліста з пасады Старыдж зноў атрымаў ролю іграка рэзерву.
«Ліверпул»
2 студзеня 2013 года нападнік падпісаў пяцігадовы кантракт з «Ліверпулам», сума трансфера засталася невядомай.
6 студзеня Дэніел дэбютаваў за новы клуб у матчы трэцяга раўнда Кубка Англіі супраць «Мансфілд Таўн», дзе адзначыўся забітым мячом. У сваім першым матчы ў чэмпіянаце нападнік таксама вызначыўся ў гульні супраць «Манчэстэр Юнайтэд» на «Олд Трафард». Дзякуючы добрай гульні Дэніел стаў асноўным іграком клуба.
Пачынаючы з сезона 2014/15 стаў радзей з’яўляцца на полі, шмат прапускаючы з-за траўм. У студзені 2018 года быў аддадзены ў арэнду «Вест Бромвіч Альбіён». Па выніках сезона 2017/18 «Вест Бромвіч Альбіён» страціў месца ў Прэм’ер-лізе, а Старыдж вярнуўся ў «Ліверпул».
У чэрвені 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Ліверпул» у якасці свабоднага агента.
«Трабзанспор»
У жніўні 2019 года падпісаў трохгадовы кантракт з турэцкім «Трабзанспорам». У сакавіку 2020 года кантракт па ўзаемнай згодзе быў разарваны, а нападнік быў адхілены ад футбольнай дзейнасці да ліпеня.
«Перт Глоры»
У кастрычніку 2021 года далучыўся да аўстралійскага клуба «Перт Глоры» да канца сезона 2020/21.
Міжнародная кар’ера
Старыдж выступаў як за юнацкія, гэтак і за моладзевыя каманды зборнай Англіі. 15 лістапада 2011 года дэбютаваў у афіцыйных матчах у складзе нацыянальнай зборнай Англіі ў таварыскай гульні супраць зборнай Швецыі, якая скончылася перамогай англічанін з лікам 1:0.
Пек
Пек — гідронім, прозвішча.
Дэніел Старыдж
Дасягненні
«Чэлсі»
«Ліверпул»
NGC 1534
NGC 1534 (іншыя абазначэнні — ESO 84-6, AM 0408-625, DRCG 46-23, IRAS04081-6255, PGC 14547) — галактыка ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ала Леанідаўна Клемянок
Ала Леанідаўна Клемянок (Страшынская; 6 кастрычніка 1961, г. Маладзечна, Мінская вобласць) — беларуская паэтэса, журналістка.
Біяграфія
У 1979 годзе скончыла сярэднюю школу № 3 г. Маладзечна, у 1985 годзе — факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працавала на радыёзаводзе «Спадарожнік», у дзіцячай бібліятэцы, карэспандэнтам шматтыражнай газеты «Приборостроитель» МЗСПВ, рэдактарам газеты Маладзечанскага гарсавета «Наш дзень». З 1995 года жыве ў г. Смаргоні Гродзенскай вобласці, працуе загадчыкам аддзела культуры, маралі і права мясцовай беларускай газеты «Светлы шлях».
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 2003 года.
Творчасць
Друкавацца пачала з 1977 года ў мясцовай маладзечанскай газеце і ў рэспубліканскай прэсе. Вершы змяшчаліся ў часопісах «Маладосць», «Полымя», «Куфэрак Віленшчыны», штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», зборніках паэзіі.
Выдала дзве кніжкі вершаў «Яны не ведалі мяне» (Маладзечна, 1999 г.), «Бывай, Альба Рутэнія» (Гродна, 2007 г.).
Узнагароды
Лаўрэат літаратурнай прэміі імя Цёткі (Алаізы Пашкевіч).
Юрый Віктаравіч Хадыка
Юрый Віктаравіч Хады́ка (, Мінск —, Дэнвер, ЗША) — беларускі навуковец, грамадскі і культурны дзеяч. Доктар фізіка-матэматычных навук (1976).
Біяграфія
Першыя гады жыцця разам з сям'ёй жыў у Беластоку, дзе працаваў бацька. У 1945 годзе пайшоў ў мужчынскую Чыгуначную школу № 60 у Мінску, якую скончыў с залатым медалём. Паступаў у Маскоўскі фізіка-тэхнічны інстытут (МФТІ), набраў напаўпрахадны бал, вярнуўся ў Мінск. У 1960 годзе скончыў фізічны факультэт БДУ.
Працаваў у інстытуце фізікі АН БССР, малодшы, старэйшы навуковы супрацоўнік, кіраўнік групы, загадчык лабараторыі. У 1975 узначаліў секцыю оптыка-электронных сродкаў разведкі ў камісіі АН СССР па распрацоўцы прагнозу развіцця ўзбраенняў на 15 гадоў. З 1976 года доктар фізіка-матыматычных навук, прафесар, тэма дысертацыі: «Аптычныя характарыстыкі факелаў балістычных ракет».
Восенню 1969 года арганізаваў у АН БССР семінар па вывучэнню старажытнабеларускага мастацтва, прымаў удзел у зборы матэрыялаў (экспедыцыі) і напісанні «Збору помнікаў гісторыі і культуры Беларусі». У 1979 годзе адкрыў пры АН БССР Музей старажытнабеларускай культуры.
З 1988 года намесніка старшыні БНФ (быў да снежня 2007). У 1996, пасля сканчэння масавага Чарнобыльскага шляху, Юрый Хадыка разам з Вячаславам Сіўчыкам 26 красавіка быў арыштаваны і кінуты ў турму, яго абвінавацілі ў арганізацыі масавых беспарадкаў. У знак пратэсту абвясціў галадоўку. 21 мая быў вызвалены.
У 1997 прызначаны прарэктарам Народнага ўніверсітэта — самай буйной праграмы Грамадскага навукова-аналітычнага цэнтра «Беларуская перспектыва» і рэдактарам бюлетэня Народнага ўніверсітэта. З 1998 член рэдакцыйнага савета часопіса «Адкрытае грамадства». Намеснікам старшыні назіральнага савета Незалежнага інстытута сацыяльна-эканамічных і палітычных даследаванняў, хаця працу гэтай установы публічна крытыкуе. У 1996—2000 уваходзіў у назіральную раду Беларускага Хельсінкскага камітэта.
Юрый Хадыка — аўтар каля 150 навуковых прац па фізіцы, каля 200 навукова-тэхнічных справаздач, каля 30 публікацый па гісторыі беларускага мастацтва, 350 публіцыстычных публікацый на палітычныя тэмы. Адзін з актывістаў грэка-каталіцкай (уніяцкай) грамады.
Апошнія гады жыў у сына ў штаце Каларада (ЗША). Памёр у Дэнверы. Прах пахавалі на саракавы дзень пасля смерці, 20 кастрычніка 2016 года на Чыжоўскіх могілках у Мінску побач з жонкай.
У шлюбе меў двух сыноў і трох унукаў.
Спасылкі
Песні спяваць і поле араць
Кавалеўшчына (Шумілінскі раён)
Кавале́ўшчына (, Ковалевщина) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навікоўскага сельсавета, да 13 студзеня 1984 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Hippocrepis
Hippocrepis — род дэкаратыўных раслін сямейства бабовых.
Этымалогія
Назва «Hippocrepis» па’ходзіць ад грэчаскіх слоў «конь» (hippo-) і «чаравік» (-krepis): літаральна, «падкова»; гэта апісвае форму сегментаў пладоў у некаторых відаў.
Bothrops atrox
Bothrops atrox — самая буйная змяя ў родзе Bothrops.
Біялагічнае апісанне
Даўжынёй звычайна да 2 м, а зрэдку дасягае 2,5 м. Шчыльнае, але стройнае тулава мае шэрую або карычневую афарбоўку з выразнымі буйнымі ромбамі на спіне, аблямаванымі чорнай паласой. Падбародак змяі афарбаваны ў ярка-жоўты колер, за што яе часта называюць «жоўтая барада» (barba amarilla).
Арэал
Насяляе ўсю Цэнтральную Амерыку на поўнач да 22° з. ш., трапічную Паўднёвую Амерыку да Аргенціны і астравы Трынідад, Табага, Сент-Люсія і Марцініка.
У культуры
Згадваецца ў рамане Рэкса Стаута «Fer-de-Lance».
Чарльз Хортан Пек
Чарлз Хортан Пек (Charles Horton Peck; 30 сакавіка 1833 — 11 ліпеня 1917) — амерыканскі міколаг, батанік і брыёлаг.
Біяграфія
Чарльз Хортан Пек нарадзіўся ў 1833 годзе ў горадзе ў Нью-Ёрку. Вучыўся ў педагагічным вучылішчы штата Нью-Ёрк, цяпер ў Олбані пасля ў  ў, дзе атрымаў ступень бакалаўра. Наведваў заняткі па хіміі, матэматыцы і батаніцы. У 1859 годзе Пек сам стаў выкладаць матэматыку, батаніку, лацінскую і старажытнагрэчаскую мовы ў Сэнд-Лэйкскім інстытуце. У 1861 годзе Пек ажаніўся з Мэры Кэтрын Слайтер. У тым жа годзе атрымаў ступень магістра гуманітарных навук (MA). Пасля смерці жонкі, у лістападзе 1912 года і ў пачатку 1913 гады перажыў два інсульты, пасля чаго падаў у адстаўку, прынятую толькі праз два гады.
Пек быў членам, Амерыканскай асацыяцыі садзейнічання развіццю навукі, Нацыянальнага геаграфічнага таварыства і іншых навуковых таварыстваў. Ён апісаў больш за 2700 паўночнаамерыканскіх відаў грыбоў.
Круговіны
Круго́віны (, Круговины) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!
«Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!», «Пролетарыі ўсіх краін, злучайцеся!» (Proletarier aller Länder vereinigt Euch!) — паводле марксісцкага навучання, дэвіз міжнароднага рэвалюцыйнага пралетарыяту, «баявы заклік да аб'яднання рабочага класа і працоўных усіх краін пад сцягам рэвалюцыйнай барацьбы за сацыяльнае і нацыянальнае вызваленне; яркае выяўленне пралетарскага інтэрнацыяналізму».
Дэвіз быў прапанаваны К. Марксам і Ф. Энгельсам, у 1847 зацверджаны як дэвіз Саюза камуністаў. Гэтым заклікам завяршаецца напісаны К. Марксам і Ф. Энгельсам «Маніфест камуністычнай партыі» (1848). У Савецкім Саюзе гэты заклік быў змешчаны на гербах СССР і саюзных рэспублік, у якасці дэвізу — на першых старонках важнейшых газет.
Траматца
Трамаца (Tramatza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 998 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 9070. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марыя Магдаліна.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Праабражэнская плошча (станцыя метро)
«Праабражэнская плошча» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана на Сакольніцкай лініі паміж станцыямі «Чаркізаўская» і «Сакольнікі». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Праабражэнскае Усходняй адміністрацыйнай акругі Масквы.
Гісторыя і паходжанне назвы
Станцыя адкрыта 31 снежня 1965 года пры падаўжэнні Кіраўска-Фрунзэнскай лініі (цяпер — Сакольніцкая лінія) на поўнач ад станцыі «Сакольнікі». Да 1990 года была канечнай станцыяй гэтай лініі. 75-я станцыя Маскоўскага метрапалітэна.
Названа па плошчы, на якую выходзіць. Плошча атрымаў назва ў гонар сяла Праабражэнскае, якое з'явілася ў сярэдзіне XVII стагоддзя вакол храма Ператварэння Гасподня (падарваны ў 1964 годзе, адноўлены ў 2014—2015 гадах), а ў 1864 годзе было ўлучана ў склад Масквы.
Вестыбюлі і перасадкі
Станцыя мае два выхады. Усходні выхад вядзе на Вялікую Чаркізаўскую вуліцу і спалучаны з падземным пераходам, які перасякае яе. Заходні выхад скіраваны ў бок Праабражэнскай вуліцы і таксама спалучаны з падземным пераходам, што перасякае Праабражэнскую плошчу.
Брацкая магіла (Дукора, 1920, 1944)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў аграгарадку Дукора, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць. Знаходзіцца ва ўрочышча Пушча за 3 км на паўночны захад ад вёскі. Усталяваны ў гонар дукорскіх партызан — удзельнікаў супраціву польскім войскам, на тэрыторыі Ігуменскага і Мінскага паветаў у 1919—1920 гадах і воінам, якія памерлі ў баях супраць нямецкіх войскаў у 1941—1944 гадах.
1920
У кастрычніку 1919 года па красавік 1920 года пад кіраўніцтвам Мінскага падпольнага партыйнага камітэта ў Дукорскай, Пярэжырскай, Самахвалавіцкай, Сеніцкай і іншых валасцях былі створаны партызанскія групы і атрады (каля 600 чалавек). На чале іх стаялі А. А. Блажко, С. Р. Камлюк, Г. Ф. Катлянік, А. А. Крывашчокі і іншыя.
Сядзібна-паркавы комплекс Тарасовічаў
Сядзібна-паркавы комплекс Тарасовічаў размешчаны ў аграгарадку Гнезна (Ваўкавыскі раён).
Брацкая магіла (Дукора, 1920, 1944)
1920
Падпольны партызанскі камітэт планаваў нанесці ў маі 1920 года адначасны ўдар ў некалькіх месцах. Але 27—28 красавіка польскія войскі правялі арышты партызан і падпольшчыкаў у в. Козырава, Калядзічы і Гатава, 3 мая ў в. Дукора і Харэвічы, пазней у в. Забалоцце, Кайкава, Лешніца, Міханавічы і іншых. Пасля катаванняў 17 мая 1920 года ва ўрочышчы Пушча былі расстраляны 11 партызан: А. К. Ахрамовіч, А. А. Блажко, П. К. Буры, І. І. Камлюк, І. Р. Камлюк, С. Р. Камлюк, Г. Ф. Катлянік, А. А. Крывашчокі, М. Ф. Маліноўскі, П. С. Пазняк і М. І. Рудовіч.
Сядзібна-паркавы комплекс Тарасовічаў
Гісторыя
Сядзібны комплекс у былым маёнтку ў XVIII стагоддзі належыў Ромерам. З 1817 знаходзіўся ў руках Тарасовічаў. Гнезна належала ім да 1937 года, калі гэты маёнтак набылі Сташэўскія, якія сталі яго апошнімі ўласнікамі.
Брацкая магіла (Дукора, 1920, 1944)
1920
Пасля вызвалення Беларусі ад польскіх войскаў рэшткі партызан перапахаваны: А. А. Блажко — у в. Харэвічы, іншых у в. Пярэжыр, дзе ў маі 1932 года ім пастаўлены помнік.
Сядзібна-паркавы комплекс Тарасовічаў
Архітэктура
Сядзіба ў стылі класіцызму была пабудавана Тарасовічамі каля 1835 года. Будынак прамавугольны ў плане, партэрны, з порцікам. Яго партэрную частку ўтвараюць чатырохбаковыя апоры злучаныя паміж сабой аркамі. Верхняя частка порціка ўтварае тэрасу, замкнёную з бакоў трыма аркамі, з дзвюма калонамі ў франтальнай частцы, што падтрымліваюць трохвугольны франтон. З боку саду знаходзіцца тэраса з балюстрадай.
Брацкая магіла (Дукора, 1920, 1944)
1944
У 1944 годзе был пахаваны 39 войнаў 1-га гвардзейскага танкавага Донскага корпуса і партызан, якія загінулі ў баях супраць нямецкіх войскаў у 1941—1944 гадах.
Сядзібна-паркавы комплекс Тарасовічаў
Архітэктура
Перад сядзібай, з абодвух бакоў дзядзінца знаходзяцца дзве партэрныя афіцыны. Сядзібу акружае ландшафтны парк з сістэмай сажалак, злучаных з ракой Нятупа. Захаваліся таксама гаспадарчыя пабудовы: невялікая, неагатычная лядоўня, накрытая чатырохсхільным дахам, а таксама падоўжаны ў плане будынак стайні з паўкруглай уяздной брамай. Пры ўездзе на тэрыторыю былога ўладання захаваліся слупы старой брамы.
Брацкая магіла (Дукора, 1920, 1944)
Помнік
Абеліск вышынёй 5 м, фундаментам 3×3 м, вышыня пастамента 1 м. Вяршыня абеліска каранавана пяціканцовай зоркай на металічным стрыжні. На фасаднай частцы ўмацавана мармуровая дошка памерам 1×0,8 м з тэкстам: «В память 16 партизан, погибших за освобождение советской Родины 17 мая 1920 года в деревне Дукора (ниже 14 фамилий Дукорских партизан) и неизвестным воинам и партизанам, погибшим в 1941—1944 г.г.». Магіла абнесена металічнай агароджай 20×15 м.
У 1959 годзе на месцы расстрэлу партызан і на брацкай магіле войнаў і партызан адноўлены бетонны абеліск.
Пхатхалунг (правінцыя)
Пхатхалунг (тайск. พัทลุง) — правінцыя на поўдні Тайланда. Цэнтр — горад Пхатхалунг. Мяжуе з правінцыямі: Накхонсітхамарат, Сангкхла, Сатун і Транг. Пхатхалунг размешчана на паўвостраве Малака. На ўсходзе правінцыі размешчана мелкаводнае возера Сангхла, а на захадзе распасціраюцца горныя хрыбты Накхансітхамарат.
IC 3891
IC 3891 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зялёны Бор (Акмолінская вобласць)
Зялёны Бор — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Зеленаборскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 23 км на паўночны ўсход ад цэнтра горада Шчучынска. Код КАТА — 117049100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 3554 чалавекі (1710 мужчын і 1844 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2670 чалавек (1229 мужчын і 1441 жанчына).
Драпежныя
Драпежныя жывёлы прысутнічаюць на ўсіх кантынентах. Частка з іх прыстасавалася да воднага асяроддзя і каланізавала большасць марскіх і некаторых прэснаводных вадаёмаў. Віды тут дасягаюць ад некалькі сотняў грамаў да некалькі тон, у выпадку наземнай формы да 700 кг. Драпежныя сілкуюцца амаль выключна жывёльнай ежай, для некаторых відаў мяса з'яўляецца толькі часткай рацыёну. Існуюць таксама шматлікія дробныя насякомаедныя віды, драпежныя вады галоўным чынам сілкуюцца рыбай, малюскамі і ракападобнымі.
Класіфікацыя
Драпежныя падзяляюцца на два падатрады:
Ісламская дзяржава Ірак
У 2006—2008 гадах, падчас вайны ў Іраку, воінскія часці і ўмацаванні «Ісламскай дзяржавы Ірак» знаходзіліся ў горадзе Масул, правінцыях Багдад, Анбар і Дыяла, сталіцай абвешчана Баакуба.
У красавіку 2013 года «Ісламская дзяржава Ірак» пашырыла сваю дзейнасць на тэрыторыю Сірыі і абвясціла сябе Ісламскай дзяржавай Ірака і Леванта.
Свята-Іаана-Прадцечанская царква (Прыбарава)
Свята-Іаана-Прадцечанская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Прыбарава Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Прыход утвораны ў 1809 годзе. У 1812 годзе была пабудавана і асвячона драўляная царква. У 1926—1927 гадах быў праведзены капітальны рамонт храма. У 2001 годзе храм згарэў ад пападання маланкі.
Новы мураваны храм быў асвячоны ў 2004 годзе мітрапалітам Філарэтам. Архітэктарам храма з’яўляецца Анатоль Міхайлавіч Гуляка.
Пры храме дзейнічае нядзельная школа.
Джакама Бала
Джа́кама Ба́ла (Giacomo Balla;,  — , ) — італьянскі мастак, адзін з заснавальнікаў італьянскага футурызму.
Біяграфія
Мастацкую адукацыю атрымаў у вячэрняй Школе малюнку, паралельна працуючы ў літаграфскай майстэрні. У 1891 годзе займаўся ў турынскай Акадэміі Альберці, а затым практыкаваўся ў фотамайстэрні.
У 1900 годзе з’язджае ў Парыж, дзе знаёміцца з такімі накірункамі, як імпрэсіянізм і пуантылізм. У 1901—1902 гадах знаёміць Северыні і Бачоні са сваёй развітай з дывізіянізму тэхнікай жывапісу, і ў 1910 годзе складае з імі два маніфесты футурызму.
Творчасць
Яго стыль жывапісу кардынальна змяняецца, калі мастак далучаецца да мастацкай групоўкі Марынеці, заснавальніка футурызму. Ён выступае сурэдактарам «Маніфеста мастакоў-футурыстаў». Праслаўляючы дынаміку сучаснага свету, імкнецца выяўленчымі сродкамі перадаць асноўныя катэгорыі футурызму — «рух», «хуткасць», прымяняючы прынцып сімультаннасці, т. б. рух як шэраг адначасова перададзеных на плоскасці рухаў («Дынамізм сабакі на павадку», 1912). Паступова яго кампазіцыі ўсё болей імкнуцца да абстракцый («Небяспека вайны», 1915).
Мастак, актыўны прапагандыст футурызму, пераносіць яго на іншыя віды мастацтва: скульптуру і ўжытковае мастацтва — тэатральны дызайн і касцюм. Усё больш імкнучыся да геаметрычных формаў, Бала сумяшчае абстрактныя і фігуратыўныя кампазіцыі.
Са сваімі пададзенымі на палотнах «разарваным рухам» і «рухомым святлом» быў адным з вешчуноў абстракцыянізму. Як цвёрды прыхільнік спірытызму будуе свой жывапіс, як «метафізічныя палотны» (pittura metafisica), разлічваючы перадаць фарбамі пэўны душэўны стан ці вокамгненнае ўздзеянне пачуццёвасці без вонкавай сувязі з канкрэтнай выявай. У 1929 годзе падпісваецца пад маніфестам аэражывапісу.
У 1930-я гады цалкам адыходзіць ад футурызму, вяртаючыся да традыцыйнай манеры выражэння.
Пруска (Клімаўскі раён)
Пруска (Пруска) — вёска ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Плавенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вёска вядома з 1620 года.
Да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Да Другой сусветнай вайны пераважала ўкраінскае насельніцтва.
Топка
Топка — прылада для спальвання арганічнага паліва з мэтай атрымання высоканагрэтых дымавых газаў. Атрыманая цеплавая энергія пераўтворыцца ў электрычную або механічную энергію, або ўжывецца для тэхналагічных і іншых мэтаў.
Топка (камера згарання) можа мець розныя памеры і форму. Гэтыя параметры задаюцца інжынерамі-цеплатэхнікамі. Галоўныя характарыстыкі камеры згарання — аб’ём, цеплавая магутнасць і склад прадуктаў згарання (у тым ліку доля механічнага і хімічнага недапалу, якія зніжаюць ККД топкі, і доля шкодных рэчываў).
Фронтам (пярэдняй сценкай) топкі называецца бок, дзе размешчана загрузныя дзверцы і/або гарэлкі; у некаторых топак два фронты адзін насупраць другога. У процілеглай сценцы (задняй) звычайна ёсць адтуліну для выхаду прадуктаў згарання (у энергетычных катлах называнае выхадное акно); часам газы выдаляюць у іншым кірунку, напрыклад, праз столь.
Ёсць закрытыя і адкрытыя топкі. Яны могуць размяшчацца ў печы, на паравозе або ў стацыянарным катле.
Пластовыя топкі
Паралаксная топка — топка, у якой гарэнне цвёрдага паліва, загружанага пластом (звычайна на каласніковую рашотку), адбываецца ў струмені паветра, якое пранізвае гэты пласт (звычайна, але не заўсёды, знізу ўверх). Гістарычна гэта першы тып спальвання паліва, які паходзіць ад першабытнага вогнішча. Паліва могуць загружаць ўручную, праз дзверцы, або механічна, з бункера (часта з дапамогай забрасывальнікаў). Для загрузкі ў бункер паліву надаецца патрэбная буйнасць драбненнем на драбнілках (не млынах), або, наадварот, фарміраваннем пелет (гл. Пелетны кацёл). З пункту гледжання будовы рашоткі і характару руху па ёй паліва топкі могуць быць наступных разнавіднасцяў : Да рухомага пласта паліва можна падводзіць паветра нераўнамерна па ходзе руху, каб на кожнай стадыі гарэння лішак паветра быў аптымальны.