cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Дзям’янавіч Рудчык
Біяграфія
Пасля вайны Iван Дзям’янавіч жыў у Брэсце. У 1945—1946 гадах працаваў цэнзарам на цэнтральнай пошце Брэста. У 1946—1968 гадах мастак Брэсцкіх мастацка-вытворчых майстэрняў, у творчай групе пры абласным Доме народнай творчасці побач з мастакамі Iванам Фяцісавым, Пятром Данеліяй, Мікалаем Аўсяннікавым, Васілём Шыкіным, Эдуардам Куфко, Мікалаем Чурабам.
Вучыўся ў Віцебскім мастацкім тэхнікуме, Маскоўскім мастацкім інстытуце імя Сурыкава (у педагогаў У. Фаворскага і П. Паўлінава). Дыпломная работа — ілюстрацыя да рамана М. Астроўскага «Як гартавалася сталь» — была набыта Музеем выяўленчага мастацтва імя А. С. Пушкіна.
З 1949 года — член Саюза мастакоў СССР. Адзін з заснавальнікаў філіяла Саюза мастакоў (1946), а потым — Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза мастакоў БССР, нейкі час узначальваў абласную арганізацыю.
Вёў педагагічную дзейнасць у Брэсцкім інжынерна-будаўнічым інстытуце.
У мастацкіх выстаўках (абласных, рэспубліканскіх, усесаюзных) удзельнічаў з 1945 года. Таксама адбылося 15 персанальных выстаў, апошняя — да 90-годдзя жывапісца ў Брэсцкай выставачнай зале адкрыта 1 красавіка 1998 г.
Памёр 22 сакавіка 2000 года.
Творчасць
Iван Рудчык працаваў у галіне станковага жывапісу (сюжэтна-тэматычная карціна, пейзаж, партрэт). Сярод твораў: «Гаворыць Масква» і «Пераход партызан» (1949), «Белавежская пушча» (1952), «Крывавы золак, 22 чэрвеня 1941 года» (1954), «Партызанскія агні» (1967), «Не забудзем!» і «Лясная крэпасць» (1974), «Ля сцен Брэсцкай крэпасці» (1976), «Лясныя волаты» (1978), «У вогненным кальцы» (1980), «Песні партызан» і «Раніца» (1982), «На мірных прасторах» (1985), «Хлябы Прыбужжа» (1986).
Творы Iвана Рудчыка адметныя выразнасцю каларыту, дэталізацыяй выявы. Палітра яго сціплая, гарманіруе з навакольнай прыродай, яму найлепш удаюцца лірычныя пейзажы. Iван Дзям’янавіч глядзеў на свет яснымі вачыма дзіцяці, быццам і не было ваеннага ліхалецця, цяжкіх пасляваенных гадоў. У яго быў унікальны вопыт жыцця ў мастацтве, скразной лініяй праз ягоную творчасць заўсёды праходзіла партызанская тэма.
Лепшыя творы Iвана Рудчыка набываліся Мастацкім фондам і Міністэрствам культуры БССР, знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Брэсцкім абласным краязнаўчым музеі, Кобрынскім ваенна-гістарычным музеі імя А. В. Суворава, Музеі Беларускага Палесся ў Пінску, у прыватных калекцыях Беларусі, Польшчы.
Узнагароды
Медаль «За перамогу над Германіяй» (9 сакавіка 1946); Медаль «За адвагу» (№ 419926, 23 лістапада 1966); Медаль «50 гадоў Узброеных сіл СССР» (1 лістапада 1969); Медаль «За доблесную працу» (7 красавіка 1970); Медаль «XX гадоў перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне» (1 мая 1965); баявым «Партызанскім крыжам» ПНР (№ уд.137-71-129, 17 верасня 1971); Медаль «За доблесць і адвагу ў Вялікай Айчыннай вайне» (1973); Нагрудны знак «25 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне»; Ордэн «Айчыннай вайны» II ступені (14 сакавіка 1985).
Le Monde
Le Monde (фр. Le Monde, з фр. «Свет») — французская штодзённая вячэрняя газета леваліберальных поглядаў з накладам 320.583 асобнікаў (на 2006-2007 год). Штаб-кватэра размешчаная ў 13-й акрузе Парыжа па адрасе бульвар Агюст Бланкі, 80 (Boulevard Auguste Blanqui, 80).
Монд была заснавана Юберам Бёў-Меры па распараджэнні Шарля дэ Голя ў 1944 годзе. Першы нумар газеты выйшаў 19 снежня 1944 года. З 19 снежня 1995 г. газета даступная анлайн.
Індэрборскі
Індэрборскі — пасёлак у Індэрскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Індэрборскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 234030100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 11433 чалавекі (5694 мужчыны і 5739 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 12915 чалавек (6414 мужчын і 6501 жанчына).
IC 781
IC 781 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 6836
NGC 6836 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Стральца. Бачная зорная велічыня: 12,9. Размер: 1,7' × 1,5'. Прамое ўзыходжанне: 19 гадз. 54м 40,3 сек. Схіленне: −12°41'18".
Піруціна
Піру́ціна (, Пирутино) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Старанцана
Старанцана (Staranzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
Насельніцтва складае 7013 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 390 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 34079. Тэлефонны код — 0481.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Астравец (Шклоўскі раён)
Астраве́ц (, Островец) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Фашчаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Заходскага сельсавета.
Яўгенія Рыгораўна Гарадзецкая
Яўгенія Рыгораўна Гарадзецкая (Городецкая Евгения Григорьевна;, — , ) — савецкая , , музычна-грамадскі дзеяч.
Біяграфія
У 1884 скончыла Віцебскую жаночую гімназію са сведчаннем на званне хатняй настаўніцы музыкі. У 1890 скончыла Пецярбургскую кансерваторыю па педагагічнаму класу прафесара Рэйхарда са званнем вольнага мастака і паступіла на службу настаўніцай музыкі (фартэпіяна) у пансіён Магілёўскай жаночай гімназіі.
У 1905 заснавала, разам з Р. А. Івановым і М. Н. Сініцыным, прыватную музычную школу, якую ўзначальвала з 1916 па 1920.
У 1901-1910 часта выступала ў публічных канцэртах як салістка і ўдзельніца ансамбляў.
З 1920 па 1922 была рэктарам і дэканам фартэпіяннага факультэта Музычнага універсітэта.
З 1922 па 1932 - мастацкі кіраўнік «музычных пятніц». У 1923 па даручэнні Іркуцкага аддзялення прафсаюза Рабіс (членам праўлення якога складалася) арганізавала курсы музычнай граматы, выкладаючы гульню на фартэпіяна і музычна-тэарэтычныя дысцыпліны.
Прафсаюзам Работнікаў мастацтваў Я. Р. Гарадзецкай было прысвоена званне Герой Працы (1924).
Вялікія Пугачы
Вялі́кія Пугачы́ (, Великие Пугачи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Універсітэт мастацтваў Мусасіно
Універсітэт мастацтваў Мусасіно быў заснаваны ў кастрычніку 1929 года як Імператарская мастацкая акадэмія (帝国美術学校). У 1935 годзе з яе была вылучана Імператарская акадэмія мастацтваў Тама. З 1948 года ўніверсітэт носіць сваю цяперашнюю назву. У 1963 годзе ўніверсітэт стаў адным з сузаснавальнікаў таварыства Cité Internationale des Arts Paris.
Спектрограф
Спектро́граф (ад спектр і γραφω — пішу) — аптычная прылада, у якой прыёмнік адначасова рэгіструе працяглыя часткі аптычнага спектру.
Спектраскоп
Спектраско́п (ад спектр і σκοπέω — гляджу) — аптычны прыбор для візуальнага назірання спектра выпраменьвання. Выкарыстоўваецца для хуткага якаснага спектральнага аналізу рэчываў у хіміі, металургіі (напрыклад, стыласкоп) і г.д. Раскладанне выпраменьвання ў спектр ажыццяўляецца, напрыклад, аптычнай прызмай. З дапамогай флюарэсцэнтнага акуляра візуальна назіраюць ультрафіялетавы спектр, з дапамогай электронна-аптычнага пераўтваральніка — блізкую інфрачырвоную вобласць спектру.
Спектрограф
Спектр у спектрометры фарміруецца на факальнай паверхні аптычнай сістэмы прыбора з дапамогай прызмы, дыфракцыйнай рашоткі і інш. У якасці прыёмнікаў выпраменьвання выкарыстоўваюць фатаграфічныя матэрыялы, шматэлементныя лінейныя прыборы з зараднай сувяззю, электронна-аптычныя пераўтваральнікі.
Спектраскоп
Часта пад тэрмінам спектрометр разумеюць спецыялізаваную прыладу, напрыклад, прызначаную для вызначэння інтэнсіўнасці зададзенай колькасці спектральных ліній, часта аўтаматызаваную, а пад тэрмінам спектраскоп — настольны прыбор, які дазваляе ўручную праглядаць розныя ўчасткі спектра.
Спектрограф
Выкарыстоўваюцца спектрографы пераважна ў мэтах навуковых і прамысловых даследаванняў спектраў рэчываў, у астранамічных даследаваннях уласцівасцей і руху аб’ектаў.
Спектраскоп
Існуюць розныя разнавіднасці спектрометраў, такія як партатыўны спектрометр, рэнтгенафлуарэсцэнтны спектрометр, аптычны.
Петразаводск
Петразаводск (Петрозаводск, Petroskoi, Petroskoi, Zavod) — горад (з 1777 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Карэліі. Насельніцтва 282,0 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1703 годзе.
Петразаводск размешчаны на заходнім беразе Анежскага возера (на беразе Петразаводскай губы) і выцягнуты ўздоўж берага на 21,7 км. Буйны навуковы, культурны, адукацыйны і прамысловы цэнтр на паўночным захадзе Расіі. Адлегласць да Санкт-Пецярбурга каля 400 км. Адлегласць да Масквы каля 1100 км.
Гісторыя
Горад Петразаводск заснаваны 25 чэрвеня 1703 года на беразе Анежскага возера.
Гарады-пабрацімы
З 1965 па 2011 гады Петразаводск устанавіў пабрацімскія і партнёрскія адносіны з 18 гарадамі свету:
Давыд Хаймавіч Рубінштэйн
Давыд Хаймавіч Рубінштэйн (Рубинштенй Давид Хаимович;, — ) — расійскі фізік, педагог. Доктар педагагічных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Пасля вайны працаваў у статыстычным кіраванне Кіргізскай ССР, настаўнік фізікі Рэспубліканскага Культасвет вучылішча; старшы выкладчык, загадчык кафедры фізікі педінстытута Магілёва. Старэйшы выкладчык, дацэнт, загадчык кафедры агульнай фізікі, дэкан (1965-1974) фізіка-матэматычнага факультэта педінстытута Камсамольска-на-Амуры. З 1974 працаваў у Навасібірскім дзяржаўным пед. інстытуце: дацэнт кафедры агульнай фізікі, методыкі выкладання фізікі, прафесар.
Вільгір
Вільгір (Вільгі́р) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бугрынскай вясковай абшчыны.
Гісторыя
На поўдзень ад вёскі выяўлены курганны могільнік бронзавага веку. За 1 км на паўночны захад курган культуры штрыхаванай керамікі, раскапаны ў 1938 годзе. На паўднёва ўсходняй ускраіне, на левым высокім беразе Гарыні, гарадзішча XI—XIII ст. плошчай каля 0,65 га. Напэўна, адзін з адміністрацыйных цэнтраў Дарагабужскага княства. На захад ад гарадзішча выяўлена паселішча XII—XIII ст. плошчай каля 2 га. На гарадзішчы таксама выяўлена шматлікая кераміка XVI—XVIII ст.
Прынамсі да 1450-х гадоў замак Вельгор (Вельгоръ) з «местам» і некалькімі «прыселкамі» належаў пану Івану Іллінічу, які памяняў іх з валынскім баярынам Дзяніскам Мукасеевічам на яго «двары» Жарабковічы і Ляхавічы (напэўна, Старыя) ў Клецкай воласці. Некалькі стагоддзяў па гэтым належаў Дзяніскавым нашчадкам і іх сваякам.
Паселішча адзначана на карце Еўропы Г. Меркатара (1554).
Бэрэставэць (Барзнянскі раён)
Бэрэставэць (Берестове́ць) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камарыўскай вясковай грамады.
Зарычнэ (Гошчанскі раён)
Зарычнэ (Зарі́чне) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бугрынскай вясковай абшчыны.
NGC 6845
NGC 6845 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Тэлескопа. Прамое ўзыходжанне: 20 гадз. 0 мін. 54 сек. Схіленне: −47°05'00".
Вядомыя асобы Оршы
Вядомыя ўраджэнцы Оршы:
Эберхард фон Макензен
Эберхард фон Макензен (Eberhard von Mackensen; — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1942), камандуючы 14-й арміяй у Італіі.
Аляксей Адольфавіч Шадзько
Аляксей Адольфавіч Шадзько — беларускі музыкант, акцёр тэатра і кіно.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 лютага 1962 года ў Мінску.
Скончыў у 1984 годзе Мінскі тэатральны інстытут. Пасля службы ў войску, працаваў у філармоніях у Тамбове, Гродна, у аркестры ў Мінску.
У 1989 годзе арганізаваў рок-гурт «Доктор Моро» ў Санкт-Пецярбургу. Група праіснавала два гады, выпусціла альбом і зняла некалькі відэакліпаў. Па вяртанні ў Мінск пачаў працу ў Рускім драматычным тэатры імя Горкага. У 1999 годзе стварае групу «Сестра». Усяго за музычную кар’еру з 1991 года запісаў 10 дыскаў.
У цяперашні час выступае з канцэртамі ў Мінску і іншых гарадах, удзельнічае ў некалькіх тэатральных пастаноўках. З 2009 года выступае ў маскоўскім МХАТ імя Горкага.
Дыскаграфія
У складзе гурта «Доктор Моро»:
Сольныя альбомы:
У складзе гурта «Сестра»:
Востраў скарбаў (мультфільм, 1988)
Востраў скарбаў (Остров сокровищ) — савецкі ўкраінскі поўнаметражны мультыплікацыйнага-гульнявой тэлефільм, створаны на заказ Дзяржтэлерадыё СССР на студыі «Кіеўнавукфільм» рэжысёрам Давідам Чаркаскім па аднайменным рамане Роберта Льюіса Стывенсана. Складаецца з двух частак: «Карта капітана Флінта» (1986) і «Скарбы капітана Флінта» (1988).
Калэсныкы (Гошчанскі раён)
Калэсныкы (Коле́сники) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бугрынскай вясковай абшчыны.
Варона (Барзнянскі раён)
Варона (Воро́на) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камарыўскай вясковай грамады.
Atlas Coelestis
«Atlas Coelestis» — атлас зорнага неба, заснаваны на назіраннях Першага каралеўскага астранома Джона Флемсціда, выдадзены ў 1729 годзе, ужо пасля яго смерці.
«Атлас» мае самы вялікі фармат з усіх выдадзеных да таго часу і ўключае 26 карт асноўных сузор’яў, бачных з Грынвіча, з малюнкамі ў стылі ракако аўтарства Джэймса Торнхіла. У ім таксама прыведзены дзве планісферы, створаныя Абрахамам Шарпам.
Гісторыя
Да з’яўлення дадзенага атласа ў Брытаніі існаваў апублікаваны ў 1725 годзе каталог «Stellarum inerrantium Catalogus Britannicus» (або проста «British Catalogue» — «Брытанскі каталог») на 2919 зорак.
Адной з асноўных мэт новага выдання «Атласа» было жаданне Джона Флемсціда змяніць відарыс сузор’яў, прыняты Ёганам Баерам у яго «Уранаметрыі» (1603 год). Баер размясціў выявы сузор’яў у выглядзе знізу (а не спераду, як гэта вялося з часоў Пталамея), што пераварочвала зорнае неба і стварала залішнюю блытаніну пры выкарыстанні.
«Atlas Coelestis» быў выдадзены толькі праз дзесяць гадоў пасля смерці Флемсціда яго ўдавой, пры дапамозе Джозефа Кроствэйта (Joseph Crosthwait) і Абрахама Шарпа, стаўшы першым такім выданнем, заснаваным на тэлескапічных назіраннях.
Публікацыя мела поспех, стаўшы асноўным аб’ектам спасылак прафесійных астраномаў на бліжэйшы стагоддзе. Аднак, працу крытыкавалі па трох пунктах: цана была высокая, памер вялікі (што рабіла выкарыстанне нязручным), і мастацкае якасць была невысокай (асабліва крытыкавалі ілюстрацыі Торнхіла, у прыватнасці, відарыс Вадаліва). Гэта прывяло Джона Бевіса да спробы палепшыць атлас; ў 1745 годзе ён выдаў Uranographia Britannica — меншых памераў, з унесенымі ўдакладненнямі і больш мастацкімі малюнкамі. Аднак праца не была выдадзена афіцыйна, і на бягучы момант вядома ўсяго 16 яе копій.
У выніку, пасля дадатковых даследаванняў, зробленых у 1690-х, французскі інжынер Нікалас Фарцін (Nicolas Fortin) у 1770-х пад кантролем астраномаў Ле Маніера (Pierre Charles Le Monnier) і Шарля Месье з Французскай акадэміі навук, праца была абноўлена. Новая версія, названая Atlas Fortin-Flamsteed, была у тры разы менш арыгінала, але захавала тую ж структуру табліц. Акрамя таго, было праведзена мастацкае рэтушаванне шэрагу ілюстрацый — у прыватнасці, Андрамэды, Дзевы і Вадалея. Назвы сузор’яў былі дадзены на французскай мове; акрамя таго, былі дададзены некаторыя туманнасці, адкрытыя пасля смерці Флемсціда. У 1795 годзе была апублікавана яшчэ адна абноўленая версія, з дапоўненай колькасцю туманнасцяў.
Бадэне (Атыраўская вобласць)
Бадэне — аул у Індэрскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бадэнеўскай аульнай акругі. Код КАТА — 234033100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1449 чалавек (734 мужчыны і 715 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у ауле пражывалі 1476 чалавек (754 мужчыны і 722 жанчыны).
IC 782
IC 782 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Плеханы
Плеханы́ (, Плеханы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Фрыдрых Готліб Клопштак
Фры́дрых Го́тліб Клопштак (Friedrich Gottlieb Klopstock) (2 ліпеня 1724, Кведлінбург — 14 сакавіка 1803, Гамбург) — адзін з найважнейшых нямецкіх паэтаў. Рэфарматар паэтычнай мовы, паэт-наватар.
Беларускія пераклады
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклаў Лявон Баршчэўскі.
NGC 685
NGC 685 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Эрыдана. Бачная зорная велічыня: 11,2. Бачны размер: 3,6' × 3,1'. Прамое ўзыходжанне: 1 гадз. 47 мін. 42,8 сек. Схіленне: −52°45'43".
Глобынэ
Глобіна ці Глобынэ (Глобине) — горад у Палтаўскай вобласці Украіны. Плошча 17 км². Насельніцтва 10 254 чал. (1 студзеня 2012).
М’ятын
М’ятын (М'я́тин) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бугрынскай вясковай абшчыны.
Гіпертрафія
Гіпертрафія — павелічэнне аб'ёму органа цела або асобнай яго часткі. Гіпертафія ў чалавека або жывёлы можа адбывацца альбо ў выніку павелічэння аб'ёму асобных складовых элементаў органа (клетак і тканак), альбо з прычыны павелічэння іх колькасці (гіперплазія). Адрозніваюць сапраўдную гіпертрафію і псеўдагіпертрафію. Да сапраўднай адносяцца павелічэнне аб'ёму або масы спецыфічных элементаў у выніку узмоцненай функцыянальнай нагрузкі або пры парушэнні рэгуляторных уплываў з боку нервовай і эндакрыннай сістэм. Працоўная гіпертрафія можа ўзнікаць у здаровым арганізме ў асоб, занятых фізічнай працай, спартсменаў, а таксама пры паразе часткі якога-небудзь органа, напрыклад сэрца пры яго загане або пры гібелі парнага органа, напрыклад ныркі. Ва ўсіх выпадках рабочай гіпертрафіі адбываецца кампенсацыя парушаных функцый. Прыкладамі гіпертафіі, якая надыходзіць у выніку парушэння нейра-эндакрынных уплываў, з'яўляюцца акрамегалія, гінекамастыя; ў гэтых выпадках ніпертрафія не мае компенсаторнага значэння, а суправаджаецца значнымі разладамі функцый. Псеўдагіпертрафіяй называюць павелічэнне органа ў выніку залішняга разрастання тлушчавай тканкі пры атрафіі парэнхімы (функцыянальнай тканкі); функцыя органа пры гэтым звычайна бывае зніжана.
Карл III (кароль Вялікабрытаніі)
Заняў сталец 8 верасня 2022 года пасля смерці сваёй маці, каралевы Лізаветы II. Да гэтага часу быў вядомы як прынц Чарлз. Быў герцагам Корнуальскім і Ратсейскім у 1952—2022 гадах, да заняцця брытанскага стальца, і такім чынам самым старым і доўгачакалым спадкаемцам стальца за гісторыю Вялікабрытаніі, а таксама найдаўжэйшым трымальнікам тытула прынца Уэльскага — з 26 ліпеня 1958 года да 8 верасня 2022 года. Ва ўзросце 73 гады ён таксама найстарэйшы з усіх, хто калі-небудзь займаў брытанскі сталец.
Нарадзіўся ў Бакінгемскім палацы ў Лондане, быў першым дзіцём Лізаветы, прынцэсы Ёркскай, і Філіпа, герцага Эдынбургскага, а таксама першым унукам караля Георга VI і яго жонкі, каралевы-кансорта Лізаветы. Атрымаў адукацыю ў школах Чыма і Горданстаўна, абедзве раней наведваў і яго бацька. Пазней правёў год у гімназіі Джыланг у штаце Вікторыі, Аўстралія. Пасля атрымання ступені бакалаўра мастацтваў у Кембрыджскім універсітэце служыў у Каралеўскіх ваенна-паветраных сілах і Каралеўскім флоце ў 1971—1976 гадах. У 1981 годзе ажаніўся з Дыянай Спенсер, у шлюбе з ёю нарадзіліся два сыны — прынц Уільям і прынц Гары. У 1996 годзе пара развялася пасля таго, як грамадскасці сталі вядомы іх пазашлюбныя сувязі. У 2005 годзе ажаніўся са сваёй даўняй сяброўкай Камілай. Як прынц Уэльскі, пры жыцці каралевы Лізаветы II пачаў выконваць некаторыя афіцыйныя абавязкі ад яе імя.
Пасля смерці маці ўзышоў на каралеўскі сталец. 6 мая 2023 года ў Вэстмінстэрскім абацтве Лондана адбылася каранацыя Карла III.
Дзяцінства
Нарадзіўся ў Бакінгемскім палацы 14 лістапада 1948 года ў 21 гадзіну 14 хвілін па Грынвічы. Быў ахрышчаны 15 снежня 1948 года вадой з ракі Іардан арцыбіскупам Кентэрберыйскім. Хроснымі бацькамі былі: кароль Вялікабрытаніі Георг VI (дзед па матчынай лініі); кароль Нарвегіі Хокан VII (яго стрыечны брат, завочна ў асобе графа Атлона); каралева Марыя (прабабуля па матчынай лініі); прынцэса Маргарэт (цётка па матчынай лініі); прынц Георг Грэчаскі (дзядзька па бацьку, завочна ў асобе герцага Эдынбургскага); прынцэса Вікторыя Гесэнская (прабабуля па бацьку); лэдзі Браборн (яго стрыечная сястра); і Дэвід Боўз-Лаян (дзядзька па матчынай лініі).
Яму было тры гады, калі яго маці, каралева Лізавета, узышла на трон. Затым ён стаў наследным прынцам. Будучы старэйшым сынам суверэна, ён аўтаматычна прыняў тытулы герцага Корнуальскага, герцага Ратсейскага, графа Кэрыка, барона Рэнфру, лорда Астравоў і прынца Шатландскага ў дадатак да тытула прынца Вялікабрытаніі. Чарлз прысутнічаў на каранацыі сваёй маці ў Вэстмінстэрскім абацтве 2 чэрвеня 1953 года, стоячы са сваімі бабуляй і цёткай.
Згодна з каралеўскім звычаем, гувернантка, Кэтрын Піблз, была прызначана выхоўваць яго ва ўзросце ад пяці да васьмі гадоў. У 1955 годзе Букінгемскі палац абвясціў, што прынц будзе наведваць школу замест таго, каб браць прыватныя ўрокі з рэпетытарам. Ён быў першым брытанскім наследным прынцам, які атрымаў такую ​​адукацыю.
Маладосць
Вучыўся ў школе Хіл-Хаўс у Лондане. Затым вучыўся ў дзвюх школах, дзе вучыўся і яго бацька, у школе Чым у Беркшыры, Англія, затым у школе Горданстаўн на паўночным усходзе Шатландыі. Ён правёў два семестры ў 1966 годзе ў гімназіі Джыланга ў Аўстраліі, у гэты час ён таксама наведаў Папуа — Новую Гвінею падчас школьнай паездкі.
Зноў парушаючы традыцыю, пасля заканчэння школы прынц паступіў адразу ва ўніверсітэт замест таго, каб далучыцца да брытанскіх узброеных сіл. У кастрычніку 1967 года прынц быў прыняты ў Каледж Святой Троіцы Кембрыджскага ўніверсітэта, дзе вывучаў антрапалогію, археалогію і гісторыю. На другім курсе паступіў ва Уэльскі ўніверсітэцкі каледж ў Аберыстуіце, дзе на працягу семестра вывучаў мясцовую гісторыю і валійскую мову. 23 чэрвеня 1970 года скончыў Кембрыджскі ўніверсітэт, стаўшы першым наследным прынцам, які атрымаў універсітэцкую ступень бакалаўра мастацтваў. Па традыцыі ва ўніверсітэце яму пазней была прысвоена ступень магістра мастацтваў.
Пасля заканчэння ВНУ паступіў на службу ў брытанскую армію. У сакавіку 1971 года ён пачаў навучанне ў ваенна-паветраных сілах, каб стаць лётчыкам. У верасні 1971 года ён пачаў сваю кар’еру ў каралеўскім флоце, дзе заставаўся да 1976 года. Ён таксама быў пілотам верталёта.
Быў названы прынцам Уэльскім і графам Чэстэрскім 26 ліпеня 1958 года, хоць яго афіцыйнае зацвярджэнне ў такой якасці адбылося 1 ліпеня 1969 года, калі ён быў каранаваны сваёй маці на цырымоніі ў замку Карнарфон. У той час ён гаварыў ужо на англійскай і валійскай мовах. Яму былі давераны сімвалы прынца Уэльскага: меч, скіпетр і пярсцёнак з аметыстам, які сімвалізаваў жаніцьбу прынца на гэтай краіне. У наступным годзе ён увайшоў у Палату лордаў, а пазней стаў першым членам каралеўскай сям’і пасля караля Георга I, які прысутнічаў на пасяджэнні кабінета міністраў Вялікабрытаніі па запрашэнні прэм’ер-міністра Джэймса Калагана, каб паглядзець, як ён працуе ва ўрадзе. Затым прынц пачаў браць на сябе ўсё больш і больш грамадскіх абавязкаў.
Шлюбныя і пазашлюбныя стасункі
У пачатку 1974 года лорд Маўнтбетэн абмяркоўваў з ім магчымы шлюб з Амандай Натчбул, пляменніцай Маўнтбетэна і стрыечнай сястрой прынца. Чатыры гады пазней Маўнтбетэн запрасіў Аманду, каб яна суправаджала яго і прынца ў паездцы ў Індыю ў 1980 годзе. Але ў жніўні 1979]года Маўнтбетэн быў забіты ІРА. Чарлз адправіўся ў Індыю адзін, а пасля вяртання папрасіў Аманду стаць яго жонкай. Але яна страціла дзядулю, бабулю і малодшага брата падчас выбуху, і больш не хацела далучацца да каралеўскай сям’і.
Хаця прынц сустрэў Дыяну Спенсер у 1977 годзе, калі сябраваў з яе старэйшай сястрой Сарай, іх раман пачаўся толькі ў 1980 годзе. Неўзабаве пасля гэтага, паводле біёграфа Джонатана Дымблбі, Чарлз, хоць і не адчуваючы вялікай страсці да Дыяны, пачаў сур’ёзна падумваць ажаніцца з ёй. Дыяна суправаджала яго падчас наведвання замкаў Балмарал і Сандрынгем.
Па словах Нортана Кэтчбула (стрыечнага брата Чарлза і старэйшага брата Аманды), Дыяна была ўражана статусам прынца, але Чарлз не выглядаў закаханым у яе. Між тым пара заўсёды была на першых палосах газет. Калі прынц Філіп сказаў Чарлзу, што гэта можа пашкодзіць рэпутацыі Дыяны, калі ён не прыме рашэнне аб шлюбе ў бліжэйшы час, ён вытлумачыў параду бацькі як заахвочванне ажаніцца як мага хутчэй.
Прынц зрабіў прапанову Дыяне ў лютым 1981 года, і вяселле адбылося ў лонданскім саборы Святога Паўла 29 ліпеня. У прынца і прынцэсы нарадзілася двое дзяцей: Уільям (нар. 21 чэрвеня 1982 года) і Генры (больш вядомы як Гары; нар. 15 верасня 1984 года). Чарлз быў першым каралеўскім бацькам, які прысутнічаў пры нараджэнні сваіх дзяцей. У бульварнай прэсе з часам з’явілася мноства чутак, што бацькам Гары з’яўляецца не Чарлз, а Джэймс Х’юіт, з якім у Дыяны тады быў пазашлюбны раман. Чуткі грунтаваліся на фізічным падабенстве Х’юіта і Гары.
Пасля пяці гадоў шлюбу несумяшчальнасць пары і розніца ва ўзросце (13 гадоў), а таксама падазрэнні Дыяны адносна адносін паміж Чарлзам і яго былой каханай Камілай Паркер Боўлз паўплывалі на іх шлюб. Дыяна апублікавала адносіны Чарлза з Камілай у кнізе «Дыяна, яе праўдзівая гісторыя», напісанай Эндру Мортанам, а таксама стала вядома пра яе ўласныя пазашлюбныя сувязі.
У снежні 1992 года прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі Джон Мэйджар абвясціў у парламенце аб іх расставанні. У тым жа годзе брытанская прэса апублікавала запісы тэлефоннай размовы 1989 года паміж прынцам Уэльскім і Камілай. Чарлз і Дыяна развяліся 28 жніўня 1996 года. Калі Дыяна загінула ў аўтамабільнай аварыі ў Парыжы 31 жніўня 1997 года, прынц адправіўся ў Францыю з сёстрамі Дыяны, каб даставіць яе цела ў Вялікабрытанію.
Аб заручынах Чарлза і Камілы было абвешчана 10 лютага 2005 года. Прынц падарыў ёй заручальны пярсцёнак сваёй бабулі.
Ён першы член каралеўскай сям’і, які ажаніўся цывільным шлюбам, а не царкоўным. Шлюб адбыўся на цывільнай цырымоніі ў Віндзорскім замку, пасля чаго адбылося рэлігійнае бласлаўленне ў капліцы Святога Георгія. Першапачатковая дата вяселля (8 красавіка) была перанесена на дзень, каб прынц і іншыя госці маглі прысутнічаць на пахаванні Папы Рымскага Яна Паўла II. Бацькі Чарлза не прысутнічалі на цырымоніі 9 красавіка, магчыма таму, што каралева з’яўляецца кіраўніком англіканскай царквы, якая афіцыйна не схвальвае такія шлюбы. Каралева і герцаг Эдынбургскі замест гэтага прысутнічалі на імшы і ладзілі прыём для маладых у Віндзорскім замку.
Грамадская дзейнасць
Заснаваў моладзевую дабрачынную арганізацыю ў 1976 годзе. Мецэнат, старшыня або сябра больш за 400 дабрачынных арганізацый. Выступае за захаванне гістарычных будынкаў і важнасць якаснай архітэктуры ў сучасным грамадстве. Нярэдка крытыкаваў мадэрнізм у архітэктуры агулам і асобныя яго ўзоры ў прыватнасці. Сябе нярэдка называў эколагам, падтрымліваў арганічнае земляробства і захады па прадухіленні змены клімату, што прынесла яму ўзнагароды і прызнанне экалагічных колаў. Таксама вядомы як крытык генетычна мадыфікаванай ежы.
З моманту заснавання The Prince’s Trust у 1976 годзе ён стварыў яшчэ шаснаццаць дабрачынных арганізацый. Ён з’яўляецца прэзідэнтам усіх іх. Разам яны ўтвараюць свабодны альянс пад назвай The Prince’s Charities, які апісвае сябе як «найбуйнейшая дабрачынная арганізацыя Вялікабрытаніі, якая займаецца шматлікімі мэтамі, збірае больш за 100 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў у год, актыўна працуе ў шырокім дыяпазоне сфер, уключаючы адукацыю і моладзь, экалагічную ўстойлівасць, стварэнне лепшага навакольнага асяроддзя і адказны міжнародны бізнес і прадпрымальніцтва». Ён таксама з’яўляецца апекуном больш чым 400 іншых дабрачынных арганізацый і вядзе адпаведную працу ва ўсіх краінах Садружнасці. Напрыклад, ён выкарыстоўвае свае падарожжы як спосаб прыцягнуць увагу да праблем моладзі, інвалідаў, навакольнага асяроддзя, мастацтва, медыцыны, пажылых людзей, захавання спадчыны і адукацыі.
Басейн Кейна
Басейн Кейна (Kane Basin) — мора ў Паўночным Ледавітым акіяне, якое падзяляе паўночны захад Грэнландыі і востраў Элсмір і злучае мора Бафіна з морам Лінкальна.
Мора з'яўляецца часткай праліва Нарэса, агульнай даўжынёй звыш 180 км. У самым вузкім месцы яго шырыня складае каля 40 км.
Сваю назва мора атрымала ў гонар амерыканскага палярнага даследчыка Ілайшы Кента Кейна, які ў 1860-я гг. даследаваў гэты раён у пошуках Джона Франкліна. У 1964 годзе дацкім і канадскім урадам было канчаткова ўрэгулявана яго найменне.
Басейн Кейна знаходзіцца далёка на поўначы, удалечыні ад цёплых цячэнняў, таму нават у летнія часы навігацыю могуць забяспечыць толькі ледаколы.
Краснасільскэ (Барзнянскі раён)
Краснасільскэ (Красносі́льське) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камарыўскай вясковай грамады.
Іллінці (Барзнянскі раён)
Іллінці (Іллінці́) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камарыўскай вясковай грамады.
Hewlett-Packard
Hewlett-Packard (HP, вымаўляецца Х’юлет-Пакард, Эйч-Пі) — буйная амерыканская кампанія ў сферы інфармацыйных тэхналогій, пастаўшчык апаратнага і праграмнага забеспячэння для арганізацый і індывідуальных спажыўцоў. Штаб-кватэра кампаніі размешчана ў Пала-Альта (штат Каліфорнія, ЗША).
Кампанія прадастаўляе рашэнні ў галіне ІТ-інфраструктуры, персанальных вылічальных сістэм і прылад доступу, паслугі па сістэмнай інтэграцыі, сэрвіснай падтрымцы і аўтсорсінгу, а таксама прылады друку і сродкі вываду выяў.
Заснавана 1 студзеня 1939 года Уільямам Х’юлетам і Дэвідам Пакардам. Назва кампаніі была складзена з прозвішчаў заснавальнікаў.
1 лістапада 2015 года падзелена на дзве кампаніі: HP Inc. і Hewlett Packard Enterprise.
Прадукты кампаніі
Найбольш вядомыя лінейкі прадуктаў кампаніі:
Бель (Шклоўскі раён)
Бель (, Бель) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Фашчаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Заходскага сельсавета.
Барбра Стрэйзанд
Барбра Джоан Стрэйзанд (Barbra Joan Streisand, вымаўляецца ['straɪsænd] гэта значыць Страйсэнд;, , Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканская спявачка і актрыса, якая таксама дасягнула поспеху як кампазітар, рэжысёр, прадзюсар і палітычны актывіст. Уладальніца двух «Оскараў» у намінацыях «Лепшая актрыса» і «Лепшая арыгінальная песня», а таксама прэмій «Эмі», «Грэмі» і «Залаты глобус».
Стрэйзанд лічыцца адной з найбольш камерцыйна паспяховых жанчын сучаснага шоу-бізнесу. Гэта адзіны выканаўца, які ўзначальваў са сваімі альбомамі Billboard 200 у 1960-я, 1970-я, 1980-я, 1990-я, 2000-я і 2010-я гады. Усяго ў свеце разышлося больш за 145 млн асобнікаў яе пласцінак.
IC 783
IC 783 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кліо
Афрадыта ўнушыла ёй любоў да Піера, калі тая сароміла багіню за любоў да Аданіса. Кліо нарадзіла ад Піера сына Гіякінфа.
Урад Дзяніса Шмыгаля
Урад Дзяніса Шмыгаля (Уряд Дениса Шмигаля) — 21-ы Кабінет міністраў Украіны, які быў сфарміраваны 4 сакавіка 2020 года.
Адміністрацыйная рэформа
Адначасова з прызначэннем новага ўрада пачынаецца яшчэ адна рэформа міністэрства.
Раз’ядноўваюцца такія міністэрства:
Любоў Львоўна Сперанская
Любоў Львоўна Сперанская (Штэйн) (Сперанская Любовь Львовна;,  — , ) — вядомы тэатральны мастак, аўтар першага мастацкага альбома аб касцюме казанскіх татар, адзін з першых мастакоў лялечнага тэатра Татарстана. Народны мастак Рэспублікі Татарстан (1998).
Біяграфія
Скончыла Ленінградскі дзяржаўны універсітэт напярэдадні вайны ў 1941 годзе. У 1944—1948 гг. мастаком у Татарскім тэатры оперы і балета ў Казані.
Па заканчэнні Казанскага мастацкага вучылішча ў 1953—1984 гг., працавала мастаком-пастаноўшчыкам у розных тэатрах краіны, перш за ўсё ў Паволжа. Яна распрацоўвала тэму «касцюмы татараў для тэатра», і пазней выпусціла кнігу-альбом «Касцюм казанскіх татар» (1972). Працавала таксама ў партрэтным жывапісу і трохі ў кераміцы. Атрымала званне «Народны мастак Рэспублікі Татарстан». Член Саюза мастакоў Расіі, член Міжнароднай асацыяцыі выяўленчых мастацтваў ЮНЕСКА.
Турыяка
Турыяка (Turriaco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
Насельніцтва складае 2652 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 487 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 34070. Тэлефонны код — 0481.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Геліяфанус
Віды
На чэрвень 2020 года, Сусветны каталог павукоў называе наступныя роды сямейства:
Навастаўці (Гошчанскі раён)
Навастаўці (Новоста́вці) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бугрынскай вясковай абшчыны.
Le Figaro
Le Figaro (Ле Фігаро) — штодзённая французская газета, заснаваная ў 1826 годзе. Назва атрымала ў гонар Фігаро - героя п'ес Бамаршэ. З яго ж п'есы «Жаніцьба Фігаро» узяты дэвіз газеты, надрукаваны прама пад яе назвай: «Дзе няма свабоды крытыкі, там ніякая пахвала не можа быць прыемная» (фр. «Sans la liberté de blâmer, il n'est point d'éloge flatteur »).
З 1866 газета выходзіць штодня. У 2005 годзе наклад складаў каля 340 тыс. экзэмпляраў.
Ігар Аляксандравіч Лосік
Ігар Аляксандравіч Лосік (нар. 20 мая 1992; Баранавічы) — беларускі блогер, адміністратар папулярных каналаў у Twitter і Telegram «Беларусь головного мозга», палітычны зняволены.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 мая 1992 года ў Баранавічах. У 2009 скончыў баранавіцкую сярэднюю школу № 16. У 2015 скончыў Баранавіцкі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «філалогія і выкладанне замежнай мовы». У 2015—2016 гадах атрымліваў журналісцкую стыпендыю імя Вацлава Гавела. Па спецыяльнасці не працаваў — яму выдадзены свабодны дыплом, бо ў БДУ не знайшлі работы па месцы жыхарства.
Кар’ера блогера
У 2011 годзе Ігар Лосік стаў адным з адміністратараў руху «Рэвалюцыя праз сацыяльныя сеткі». Менавіта ён прапанаваў ідэю мірных маўклівых пратэстаў. Пасля першых паспяховых акцый пратэсту Ігарам зацікавіліся супрацоўнікі КДБ, і Ігар спыніў свой удзел у праекце.
Крымінальны пераслед
25 чэрвеня 2020 года ў Баранавічах затрымалі Ігара Лосіка. Падчас ператрусу ў яго кватэры канфіскаваны ноўтбук, камп’ютар і тэлефон. На блогера заведзена крымінальная справа па 342 артыкулу УК РБ (Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак). Праваабарончыя арганізацыі «Вясна» і «Amniesty International» прызналі Ігара палітычным зняволеным. 9 ліпеня 2020 года шэфства над палітвязнем узяў Мануэль Сарацын, дэпутат Бундестагу.
Пасля ўтрымання ў ІЧУ Лосіка адправілі ў СІЗА-1 у Мінску, а 18 жніўня стала вядома аб пераводзе ў жодзінскае СІЗА.
Галадоўка
15 снежня 2020 года стала вядома, што Ігару прад’явілі новыя абвінавачванні па п. 13 ч. 2 ст. 293 УК РБ «Падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках». У знак пратэсту Лосік аб’явіў бестэрміновую галадоўку. Дар’я Лосік падтрымала мужа і таксама заявіла аб галадоўцы.
11 сакавіка 2021 года пасля новых абвінавачванняў з боку праваахоўных органаў Ігар Лосік на вачах даследчага спрабаваў парэзаць рукі і абвясціў сухую галадоўку. За адказ ад ежы яго памясцілі ў карцэр. 15 сакавіка Ігар спыніў галадоўку.
Прысуд
14 снежня 2021 года І.А. Лосік быў асуджаны па справе Ціханоўскага на 15 год калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Сям’я
Бацькі Ігара Лосіка працуюць у «Белтэлекаме».
Блогер жанаты, з жонкай Дар’яй Ласяковай пазнаёміўся падчас вучобы ў 2009 годзе — па ліставанні ва «У Кантакце». Ажаніліся яшчэ студэнтамі. У 2018 годзе ў Ігара Лосіка нарадзілася дачка Паўліна.
Узнагароды
25 сакавіка 2023 года ўзнагароджаны медалём ордэна Пагоні.
Прудок (Полацкі раён)
Прудо́к (, Прудок) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля левага берага ракі Сосніца.
Алэксііўка (Гошчанскі раён)
Алэксііўка (Олексі́ївка) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бугрынскай вясковай абшчыны.
Палякоў
Палякоў — прозвішча.
Аленягорск
Аленягорск (Оленегорск) — горад (з 1957 года) у Расіі, у складзе Мурманскай вобласці. Насельніцтва 23,9 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1916 годзе. Горад размешчаны на Кольскім паўвостраве, за 112 км ад Мурманска. У складзе гарадской акругі Аленягорск знаходзіцца населены пункт Высокі.
Лыніўка (Барзнянскі раён)
Лыніўка (Ли́нівка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камарыўскай вясковай грамады.
Віталь Ігаравіч Чудовіч
Віталь Ігаравіч Чудовіч (нар., Орша Віцебскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў інжынерам-тэхнолагам, майстрам, прыёмшчыкам лакаматываў, галоўным тэхнолагам, начальнікам лакаматыўнага дэпо Орша імя К. С. Заслонава рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі».
Роберт Джэксан
Роберт Х’юаўт Джэксан (Robert Houghwout Jackson; 13 лютага 1892 — 9 кастрычніка 1954) — Генеральны пракурор (1940—1941) і суддзя Вярхоўнага суда ЗША (1941—1954), галоўны абвінаваўца ад ЗША на Нюрнбергскім працэсе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Спрынг-Крык (акруга Уорэн, Пенсильванія), скончыў школу ў Фрусбургу (штат Нью-Ёрк). У 18 гадоў пачаў працаваць памочнікам юрыста ў Джэймстаўне да 1913 гады з перапынкам на год, калі ён наведваў заняткі ў школе права ў Олбані (штат Нью-Ёрк). У 21 год Джэксан здаў экзамен на адваката і пачаў займацца самастойнай практыкай. На працягу наступных дваццаці гадоў ён зрабіў паспяховую кар’еру адваката.
У 1934 годзе перайшоў на грамадзянскую службу і быў прызначаны дарадцам у Бюро ўнутраных даходаў Міністэрства фінансаў ЗША (цяпер — Служба ўнутраных даходаў). Праз два гады Джэксан стаў памочнікам Генеральнага пракурора ЗША і ўзначаліў падатковае ўпраўленне Міністэрства юстыцыі, а яшчэ праз год — антыманапольнае кіраванне. У 1938 годзе Джэксан стаў генеральным солиситором. Падчас службы ў міністэрстве юстыцыі Джэксан удзельнічаў у некалькіх справах, якія набылі шырокую вядомасць падчас Новага курсу Рузвельта, у прыватнасцi, у справе былога міністра фінансаў Эндру Мэлана, які абвінавачваўся ў сыходзе ад падаткаў, і антыманапольнай справе супраць кампаніі Alcoa. У 1940 годзе Рузвельт прызначыў палітыка на пост Генеральнага пракурора (адначасова кіраўнік Міністэрства юстыцыі), але ўжо ў наступным годзе Джэксан заняў якое вызвалілася месца суддзі Вярхоўнага суда.
Быў адным з самых аўтарытэтных суддзяў свайго часу. Рашэнні, напісаныя Джэксанам, і яго асобныя думкi ў наступным часта цытаваліся судамі. Сярод спраў, рашэнне па якім было складзена Джэксанам, можна адзначыць Дэпартамент адукацыі Заходняй Вірджыніі супраць Барнэта (было прызнана неканстытуцыйным правіла, якое абавязвае навучэнцаў аддаваць гонар амерыканскаму сцягу). Будучы старшыня Вярхоўнага суда ў 1986—2005 гадах Уільям Ренквист ў пачатку 1950-х працаваў клеркам у Джэксана.
У 1945 годзе Трумэн прызначыў Джэксана прадстаўніком ЗША на будучы працэс над нацысцкімі ваеннымі злачынцамі. Джэксан ўдзельнічаў у напісанні статута Міжнароднага ваеннага трыбунала, а затым быў галоўным абвінаваўцам ад ЗША на Нюрнбергскім працэсе (памочнік Томас Дод).
Прахары
Прахары (Прохори́) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камарыўскай вясковай грамады.
Роберт Джэксан
Біяграфія
Роберт Джэксан памёр у 1954 годзе ва ўзросце 62 гадоў, неўзабаве пасля вынясення рашэння па эпахальнаму для ЗША справе Браўн супраць Савета па адукацыі (Вярхоўны суд прызнаў незаконным сегрэгацыі ў школах), у прыняцці якога ён адыграў важную ролю.
Елтай (Атыраўская вобласць)
Елтай — сяло ў Індэрскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бадэнеўскай аульнай акругі. Код КАТА — 234035100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2438 чалавек (1241 мужчына і 1197 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 2444 чалавекі (1238 мужчын і 1206 жанчын).
NGC 6851B
NGC 6851B — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў сузор’і Тэлескопа. Бачная зорная велічыня: 15,3. Размер: 1,1' × 0,2'. Прамое ўзыходжанне: 20 гадз. 5 мін. 39,9 сек. Схіленне: −47°58'45".
Паўднёвая Тарава
Паўднёвая Тарава (South Tarawa), або Гарадская рада Тэінаінана (Teinainano Urban Council) — афіцыйная сталіца мікранезійскай дзяржавы Кірыбаці, размешчаная на атоле Тарава. Колькасць насельніцтва - 50 182 чалавек (2010). Шчыльнасць насельніцтва - 3 184 чал. на км².
Паўднёвая Тарава складаецца з чатырох гарадскіх муніцыпалітэтаў, у якіх размешчаны розныя дзяржаўныя ўстановы і асноўныя прадпрыемствы краіны: Бетыё (Betio), Баірыкі (Bairiki), Банрыкі (Bonriki), Бікенібеу (Bikenibeu) (усе яны размешчаны на аднайменных астравах). Усе астравы Паўднёвай Таравы злучаныя паміж сабой мастамі і дамбамі. На востраве Бікенібеу знаходзіцца найбуйнейшы аэрапорт краіны, які прымае міжнародныя рэйсы з Фіджы, Науру, Маршалавых астравоў, ФШМ.
Валадар мух
«Валадар мух» (The Lord of the Flies) — алегарычны раман славутага брытанскага пісьменніка У. Голдынга, выдадзены ў 1954 г. Гэта першы і найбольш паспяховы раман гэтага аўтара — які набыў сусветнае прызнанне і ў 1983 г. быў уганараваны Нобелеўскай прэміяй у галіне літаратуры.
Агульныя моманты сюжэту
Паводле сведчанняў самога У. Голдынга, адразу пасля вайны неверагоднасці англійскіх «выхаваўчых раманаў» — кнігі Р. М. Балантайна «Каралавы востраў» (1858 г.). Раман Голдынга напоўнены алюзіямі на кнігу ХІХ ст. (ад імёнаў галоўных герояў да паасобных рэплік), якія пакліканы выявіць адну з важных інтэнцыяў аўтара — палеміку з ідэалістычным і зададзеным творам, у якім, як лічыў Голдынг, адлюстраваны не сапраўдныя англійскія хлопчыкі, а трызненні аўтара і сістэмы выхавання. Ювелірная якасць гэтай працы Голдынга засведчана наступным фактам: калі рыхтавалася першая экранізацыя «Валадара мух», рэжысёр фільма палічыў за патрэбнае азнаёміць бацькоў маленькіх актораў з літаратурнай першакрыніцай і разаслаў ім кнігі. У адказ ён атрымаў поўную згоду, матываваную падабенствам «Валадара мух» і «Каралавага вострава».
Інтэрпрэтацыя
Галоўная тэматыка раману — нараджэнне гвалту ў людзях. У рамане сітуацыя абвастраецца праз тое, што галоўныя пратаганісты — дзеці, якіх зазвычай малююць як сімвалаў нявіннасці і чысціні. Чым больш дзеці трацяць сувязь з цывілізацыяй і законам, тым больш знікаюць іх уяўная, выдуманая дарослымі нявіннасць і чысціня і тым большую вагу набывае права і закон фізічнай сілы.
Падобную тэму артыкулюе раман Жуля Верна «Два гады вакацый» (1888 г.): тут дзеці цярпяць крушэнне на сваім уласным востраве і самастойна арганізоўваюцца. Аднак у гэтым выпадку дзеці працуюць разам, канструктыўна, замест таго, каб спрачацца ці нават забіваць адно аднаго.
Старажоўскія могілкі
Старажо́ўскія мо́гілкі (таксама Пярэ́спінскія) — некропаль, што існаваў у XVIII—XX стагоддзях у горадзе Мінску.
Гісторыя
У канцы XVIII стагоддзя, пасля таго як Мінск увайшоў у склад Расійскай імперыі, для яго стаў дзейнічаць указ Кацярыны II аб могілках. Цяпер хаваць памерлых у цэнтры горада і каля храмаў можна было толькі ў асаблівых выпадках. Для могілак былі адведзеныя спецыяльныя тэрыторыі: для праваслаўных — на Пярэспе (пазней гэтая мясцовасць пачала называцца Старажоўкай), уніятаў — на Залатой Горцы, каталікоў — на Кальварыі. Першыя магілы датуюцца 1795 годам.
Могілкі закрылі ў 1937 годзе, але ў часе Другой сусветнай вайны пахаванні грамадзянскіх асоб працягваліся. У 1943 годзе тут было праведзенае пышнае пахаванне паліцыянта. Пахаванні адбываліся кароткі час і па вызваленні Мінска.
Пасля вайны было прынятае рашэнне аб ліквідацыі могілак. Тады ж адсюль, са Старажоўкі, перанеслі на Вайсковыя могілкі прах Івана Пуліхава. Улады аб’явілі, што парэшткі з могілак можна выкопваць для перазахавання. Былі сваякі памерлых, якія мелі жаданне гэта зрабіць. Адабраныя труны складваліся ў сутарэннях Царквы Святой Марыі Магдаліны, адкуль іх пазней вывозілі, часам у іншыя гарады. Пахаванні святароў, якія месціліся перад царквой, былі раскапаныя рабочымі і ўскрытыя ў часе рэканструкцыі храма. Магілы, якія не былі перанесеныя, былі выраўненыя бульдозерам. Сярод іншых, былі выраўненыя магілы беларускіх дзеячоў Алеся Бурбіса і палітычнага дзеяча Сцяпана Булата.
У 1950-я гады на месцы могілак паклалі асфальт (аўтамабільная дарога вуліцы Старажоўскай), пабудавалі кінатэатр «Спартак» (цяпер Моладзевы тэатр).
Нашы дні
Цяпер пра колішнія могілкі нагадваюць Старажоўская брама і надмагіллі, перанесеныя сюды з тэрыторыі могілак. У 1993 годзе, да 200-годдзя Мінскай епархіі, побач з царквой быў усталяваны помнік паводле бласлаўлення мітрапаліта Мінскага і Слуцкага, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі Філарэта. На пліце помніка па-руску напісана: «Супакой, Госпадзе, душы памерлых рабоў тваіх усіх на месцы гэтым пахаваных». У 2006 годзе скверу на тэрыторыі могілак была нададзеная назва Старажоўскі сквер. У часе рэканструкцыі Моладзевага тэатра неаднаразова выкапваліся чалавечыя астанкі, 14 снежня 2015 года была адкапана труна з парэшткамі вайскоўца.
Вядомы адзін выпадак, калі на тэрыторыі царквы, дзе стаіць мемарыял са знойдзеных надмагілляў ХІХ ст., быў пахаваны чалавек у ХХІ ст.: у лютым 2012 года тут пахавалі Вольгу Булгакаву.
Лохвыця
Лохвіца ці Лохвыця (Лохвиця) — горад у Палтаўскай вобласці Украіны. Плошча 30,88 км². Насельніцтва 10 250 чал. (1 студзеня 2012).
IC 783A
IC 783A — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пусташы (Полацкі раён)
Пу́сташы (, Пустоши) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Уільям Х’юлет
Уільям Рэдынгтан Х’юлет (William Reddington Hewlett;  — ) — амерыканскі інжынер, сузаснавальнік кампаніі «Hewlett-Packard» (HP, разам з Дэвідам Пакардам).
Спэйс шатл
Касмічная транспартная сістэма (Space Transportation System), больш вядомая як Спэйс шатл (ад Space shuttle — касмічны чаўнок) — амерыканскі шматразовы транспартны касмічны карабель.
Шатл запускаўся ў космас з дапамогай ракет-носьбітаў, ажыццяўляў манеўры на арбіце як касмічны карабель і вяртаўся на Зямлю як самалёт. Разумелася, што шатлы будуць хадзіць, як чоўны, паміж калязямной арбітай і Зямлёй, дастаўляючы карысныя грузы ў абодвух кірунках. Пры распрацоўцы прадугледжвалася, што кожны з шатлаў павінен быў да 100 разоў стартаваць у космас.