cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марш-кідок на Прышціну
Пачатак аперацыі
У ходзе прасоўвання калоне сустракаліся шматлікія падраздзяленні сербскай арміі. Дэсантнікі ў самыя кароткія тэрміны захапілі ўсе памяшканні аэрапорта «Слаціна», занялі кругавую абарону, арганізавалі пасты і падрыхтаваліся да з’яўлення першых калон НАТА, якія ўжо знаходзіліся ў дарозе. Задача па захопе аэрапорта «Слаціна» была выкананая да 7 гадзін раніцы 12 чэрвеня. Да гэтага моманту апошнія сілы сербскай арміі (бамбардзіроўшчыкі і танкі) пакідалі аэрапорт і сышлі праз 20 хвілін.
Прамую трансляцыю пра ўвод расійскага батальёна ў Прышціну вяла тэлекампанія CNN.
Прыбыццё брытанскай бранятанкавай калоны
12 чэрвеня каля 11:00 у небе над аэрадромам з’явіўся беспілотны самалёт-разведчык, затым з блокпаста на ўездзе ў аэрапорт «Слаціна» камандаванню батальёна паступіла паведамленне аб прыбыцці першай калоны сіл НАТА. Гэта былі брытанскія джыпы. З іншага боку да аэрадрома набліжаліся танкі Chieftain.
Абедзве калоны спыніліся перад расійскімі блокпастом. У небе з’явіліся дэсантныя верталёты. Пілоты распачалі некалькі спроб прызямліцца на аэрадром, аднак гэтыя спробы былі спынены экіпажамі расійскіх БТРаў. Як толькі верталёт заходзіў на пасадку, да яго адразу ж накіроўваўся БТР, перашкаджаючы такім чынам яго манеўры. Пацярпеўшы няўдачу, брытанскія пілоты паляцелі.
Хоць камандуючы сіламі НАТА ў Еўропе амерыканскі генерал Уэслі Кларк загадаў брытанскаму генералу Майклу Джэксану захапіць аэрадром раней расійскай арміі, брытанец адказаў, што не збіраецца пачынаць трэцюю сусветную вайну.
Пасля вядомы брытанскі спявак Джэймс Блант, які служыў у 1999 годзе ў групоўцы НАТА, сведчыў пра загад генерала Кларка адбіць аэрадром у расійскіх дэсантнікаў. Блант заявіў, што не стаў бы страляць у рускіх нават пад пагрозай трыбунала. Акрамя таго, Блант распавядаў:«Каля 200 рускіх размясціліся на аэрадроме... Прамым загадам генерала Уэслі Кларка было "здушыць іх". Кларк выкарыстаў незвычайныя для нас выразы. Напрыклад, "знішчыць". Для захопу аэрадрома былі палітычныя прычыны. Але практычным следствам стаў б напад на рускіх». У рэшце рэшт камандуючы брытанскай групоўкай на Балканах Майкл Джэксан заявіў, што «не дазволіць сваім салдатам развязаць трэцюю сусветную вайну». Ён даў каманду «замест атакі акружыць аэрадром».
Здзейсніўшы марш-кідок, расійскі батальён застаўся без забеспячэння, разлічваючы атрымаць яго па паветры самалётамі. Апынуўшыся ў аблозе, рускія, са слоў таго ж Бланта, праз пару дзён сказалі: «Паслухайце, у нас не засталося ні ежы, ні вады. Можа, мы падзелім аэрадром?». Аднак вядома, што сітуацыя з гарачым харчаваннем у расійскага батальёна была наладжана раней, чым у брытанцаў.
Па плане аперацыі пасля захопу аэрапорта «Слаціна» на яго ў хуткім часе павінны былі здзейсніць пасадку ваенна-транспартныя самалёты ВПС Расіі, якімі павінна было быць перакінута не менш двух палкоў ПДВ і цяжкая ваенная тэхніка. Аднак Венгрыя (член НАТА) і Балгарыя (саюзнік НАТА), адмовілі Расіі ў прадастаўленні паветранага калідора, у выніку 200 дэсантнікаў на некалькі дзён практычна засталіся сам-насам з усё прыбываючымі сіламі НАТА.
Перамовы і кансэнсус
На працягу некалькіх дзён перамовы паміж Расіяй і НАТА (у асобе ЗША) на ўзроўні міністраў замежных спраў і абароны праходзілі ў Хельсінкі (Фінляндыя). Увесь гэты час расійскія і брытанскія войскі ў раёне аэрапорта «Слаціна» не саступалі адзін аднаму ні ў чым, хоць на тэрыторыю аэрапорта была дапушчана малалікая дэлегацыя на чале з генералам Майклам Джэксанам.
У ходзе складаных перамоваў бакі дамовіліся размясціць расійскі ваенны міратворчы кантынгент у Косаве ў межах раёнаў, падкантрольных Германіі, Францыі і ЗША. Расіі не было адведзена спецыяльнага сектара з асцярогі НАТА, што гэта прывядзе да фактычнага падзелу краю. Пры гэтым аэрапорт «Слаціна» знаходзіўся пад кантролем расійскага кантынгенту, але павінен быў выкарыстоўвацца таксама сіламі НАТА для перакідання іх узброеных сіл і іншых патрэб.
На працягу чэрвеня—ліпеня 1999 года ў Косава з аэрадромаў у Іванаве, Пскове і Разані прыбылі некалькі ваенна-транспартных самалётаў Іл-76 з расійскім міратворчым кантынгентам (ПДВ), ваеннай тэхнікай і абсталяваннем. Аднак большая колькасць расійскіх вайскоўцаў ўвайшло ў Косава па марскім маршруце, выгрузілі ў грэцкім порце Салонікі з вялікіх дэсантных караблёў і ў далейшым здзейсніўшы марш у Косава праз тэрыторыю Македоніі.
Пачынаючы з 15 кастрычніка 1999 года аэрапорт «Слаціна» стаў прымаць і адпраўляць міжнародныя пасажырскія рэйсы, зноў атрымаўшы статус міжнароднага аэрапорта.
Сардэчна-сасудзістая сістэма
Сардэчна-сасудзістая сістэма (скарочана — ССС) — сістэма органаў, якая забяспечвае цыркуляцыю крыві і лімфы па арганізме чалавека і жывёл.
Марш-кідок на Прышціну
Узнагарода
Удзельнікі «кідка на Прышціну» і асобы, якія ўдзельнічалі ў яго падрыхтоўцы, былі ўзнагароджаны спецыяльна заснаваны медалём «Удзельніку марш-кідка 12 чэрвеня 1999 г. Боснія — Косава».
Сардэчна-сасудзістая сістэма
У склад сардэчна-сасудзістай сістэмы ўваходзяць крывяносныя сасуды, лімфатычныя сасуды і галоўны орган кровазвароту — сэрца. Крывяносныя сасуды дзеляцца на: Артэрыі, артэрыёлы, капіляры, венулы, вены.
Марш-кідок на Прышціну
Адлюстраванне ў культуры
Маршу-кідку прысвечана кампазіцыя «Песня Косаўскага батальёна», напісаная удзельнікамі падзей (музыка Д. Зубаценка, словы С. Бярозаўскага).
Сардэчна-сасудзістая сістэма
У склад сардэчна-сасудзістай сістэмы ўваходзіць сэрца — орган, які прымушае кроў рухацца, нагнятаючы яе ў крывяносныя сасуды — полыя трубкі рознага калібра, па якіх яна цыркулюе.
Кармазінавы колер
Чырвоная фарба адпаведнага адцення выраблялася дубовага чарвяца з Міжземнамор’я, Паўднёвага Каўказа і Персіі.
Сардэчна-сасудзістая сістэма
Усе функцыі крывяноснай сістэмы строга ўзгоднены дзякуючы нервова-рэфлекторнай рэгуляцыі, што дазваляе падтрымліваць гамеастаз у зменлівых умовах знешняга і ўнутранага асяроддзя. Асноўнай функцыяй з'яўляецца дастаўка кіслароду і пажыўных рэчываў да органаў і тканак, а таксама вывядзенне вуглякіслага газу, перапрацаваных пажыўных рэчываў і іншых прадуктаў метабалізму.
NGC 6553
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кармазінавы колер
На пісьме слова фіксуюцца з XVI стагоддзя: «Жупан чырвоны адамашкавы, кармазыноваю бурнатнаю кітайкаю падшыты» (1582). Але, відавочна, яго ўжывалі і раней. Таксама ён быў сінонімам статусу і заможнасці, старую багатую арыстакратыю называлі кармазінавай шляхтай. Гэтае ж адценне чырвані выкарыстоўвалася і на зямельных харугвах.
У праграмным артыкуле «Пра нашу літаратурную мову» (Узвышша, № 2, 1927) Уладзімір Дубоўка, заклікаючы ўзбагачаць яе словамі з гаворак, старабеларускай мовы і прафесійных арго, як прыклад прыводзіць акурат каляронімы :
У Насовіча, у С. Некрашэвіча і М. Байкова яшчэ «кармазыно́вы». Але літаратурная практыка, пачынаючы з 1920-х гадоў, аддала перавагу варыянту «кармазы́навы». Цяпер выкарыстоўваецца пераважна варыянт «кармазі́навы», хоць сустракаюцца і іншыя.
Кармазінавы колер выкарыстаны на стужцы Медаля за баявыя заслугі, заснаванага ў 2023 годзе Радай БНР.
Марш-кідок на Прышціну
Адлюстраванне ў культуры
Падзеям, звязаным з марш-кідком на Прышціну, прысвечаны мастацкі фільм «Балканская мяжа» (2019) і міні-серыял «Батальён» (2018).
Клубны чэмпіянат свету па футболе
Першы розыгрыш клубнага чэмпіянату свету ФІФА (FIFA Club World Championship) адбыўся ў Бразіліі ў студзені 2000 года. Ён быў прызнаны ФІФА ў якасці правапераемніка Міжкантынентальнага кубка, які разыгрываўся штогод у Якагаме (Японія) паміж пераможцам Лігі чэмпіёнаў УЕФА і ўладальнікам Кубка Лібертадорэс. Пасля чатырохгадовага перапынку, турнір пад новай назвай (FIFA Club World Cup) зноў пачаў праводзіцца з 2005 года.
Рамена
Рамена (Romeno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1342 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 149 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Ганна Левандоўска
Ганна Марыя Левандоўска (Anna Maria Lewandowska; нар., Лодзь, Польшча) — прафесійная каратыстка, уладальніца шматлікіх медалёў на чэмпіянатах сваёй краіны, першынствах Еўропы і свету.
Сям’я
З 2013 года замужам за польскім футбалістам Робертам Левандоўскім. У іх дзве дачкі: Клара і Лаура.
Гаа Цзічун
Гаа Цзічун (943—973) — апошні кіраўнік.
Біяграфія
Быў сынам Гаа Баажуна і пляменнікам свайго папярэдніка Гаа Баасюя. Заняў трон пасля смерці апошняга ў 962 годзе.
Выконваў хутчэй цырыманіяльныя функцыі, фактычна ж меў пасаду адной з правінцый Сун. У 963 годзе Цзінань афіцыйна спыніла сваё існаванне пад ціскам Сун, не сустрэўшы супраціву з боку Гаа Цзічуна. Апошні пасля таго служыў афіцэрам у. Памёр у 973 годзе.
Чырвоны воўк
Чырвоны воўк, або горны воўк (Cuon alpinus) — драпежнае млекакормячае сямейства сабак; адзіны від роду Cuon. Рэдкі від сабак, які знаходзіцца пад пагрозай знікнення.
Знешні выгляд
Гэта даволі буйны звер з даўжынёй цела 76-110 см, хваста - 45-50 см і масай 17-21 кг. У яго абліччы спалучаюцца рысы ваўка, лісіцы і шакала. Ад звычайнага ваўка чырвоны воўк адрозніваецца афарбоўкай, пухнатай поўсцю і больш доўгім хвастом, які сягае амаль зямлі. Характэрная скарочаная, завостраная пыса. Вушы вялікія, стаячыя, з закругленымі вяршынямі, высока пасаджаныя на галаве.
Нік Д’Алойсіа
Нік Д’Алойсіа — англійскі праграміст і інтэрнэт-прадпрымальнік. Ён вядомы як стваральнік Summly. Нік быў прызнаны самым маладым чалавекам, які атрымаў раўнд венчурнага капіталу ў тэхналогіях ад мільярдэра, усяго ў 15 гадоў. Па стане на сакавік 2013 года, Summly быў прададзены Yahoo!, як паведамлялася, за 30 мільёнаў долараў ЗША што робіць яго адным з самых маладых self-made-мільянераў. Д’Алойсіа быў узнагароджаны прэміяй «Наватар года» ў Нью-Ёрку на WSJ за яго працу ў Summly і ў Yahoo!. Ён быў таксама ўключаны часопісам Time Magazine ў спіс «Time 100» у якасці аднаго з найбольш уплывовых падлеткаў у свеце. У 2014 годзе Нік анансаваў запуск новай мабільнай праграмы Yahoo News Digest, на CES у Лас-Вегасе. Yahoo News Digest выйграў Apple Design Award 2014 на WWDC сваёй тэхналагічнасцю. Нік Д'Алойсіа пакінуў Yahoo! у 2015 годзе. Ён таксама з’яўляецца студэнтам у Хертфорд, адзін з коледжаў Оксфардскага універсітэта, дзе ён вывучаў інфарматыку і філасофію. У 2015 годзе Нік стаў «Прадпрымальнікам ў рэзідэнцыі» (Entrepreneur in Residence) у кампаніі Airbnb.
Асабістае жыццё
Нік Д’Алойсіа нарадзіўся ў Лондане, Англія, у 1995 годзе.
Неўзабаве пасля наражэння Ніка, сям’я пераехала ў Аўстралію, дзе яны жылі ў гародзе Перте. Сям’я вярнулася ў Вялікабрытанію, калі яму было сем гадоў, і ён вырас у Лондане. Ён быў студэнтам у прыватнай школе каледжы ў Ўімблдоне, Лондане, дзе ён атрымаў навуковую стыпендыю.
Trimit, Summly, Yahoo News Digest
У 15 гадоу Нік стварыў прыладу для iPhone якая змяніла яго жыцце, назвау ён яе Trimit. Гэта мабільная прылада, задача якой была фільтраваць и паказваць карыстальніку больш цікавыя навіны, навіны так-сама катэгарызаваліся. У прыладзе выкарыстоўваецца аналітычны інструмент для кандэнсацыі тэкставага ўтрымання ў 1000, 500, 140 знакаў. Прыладай адразу зацикавилася кампания Apple. Прылада атрымала 300 000 $ венчурнага капіталу і пасля быў зроблены рэ-дызайн прылады і змена назвы на Summly. У 2014 годзе кампанія Yahoo! выкупіла гэту прыладу и назва была яшчэ раз зменена на Yahoo News Digest (Навінавы дайджэст Yahoo).
1873 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1873 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Польская мова ў Беларусі
Польская мова ў Беларусі з'яўляецца адной з моў меншасцяў.
Распаўсюджванне
Польская мова найбольшае распаўсюджванне атрымала ў Гродзенскай і Брэсцкай абласцях, а таксама на захадзе Мінскай, гэта значыць на тых тэрыторыях, якія з 1921 да 1939 года ўваходзілі ў склад Польшчы і знаходзяцца бліжэй да сучаснай беларуска-польскай дзяржаўнай мяжы. Хоць польская мова і не з'яўляецца афіцыйнай, але выкарыстоўваецца ў СМІ, таксама адкрыты школы на польскай мове. Пасля здабыцця незалежнасці Беларусі роля польскай мовы значна ўзрасла, многія жыхары захаду рэспублікі ў той ці іншай ступені ёю валодаюць.
Грамадскія арганізацыі
Польскую мову прапагандуе «Саюз палякаў на Беларусі», які з боку беларускіх уладаў не прызнаецца. «Польска мацеж школьна» займаецца адкуацыйна-культурнай дзейнасцю, выдае часопис «Słowo Ojczyste» (Роднае слова).
Адукацыя
У ГрДУ ім. Я. Купалы працуе кафедра польскай філалогіі.
У Рэспубліцы Беларусь працуюць дзве польскамоўныя школы — у Гродне і Ваўкавыску. У гэтых школах усе прадметы вядуцца на польскай мове. У некаторых іншых школах ёсць бясплатныя факультатыўныя заняткі па вывучэнні польскай мовы, але з 2015/16 навучальнага года частка іх зачынілася, у сувязі з гэтым Саюз палякаў на Беларусі распачаў інфармацыйную акцыю «Uczmy się polskiego!».
«Польска мацеж школьна» арганізавала ў Гродне грамадскі ліцэй імя Э. Ажэшкі, дзе праводзяцца заняткі па польскай мове для моладзі і дарослых.
Кракаўскі мір
Кракаўскі мір (Traktat krakowski) — мірны дагавор паміж Каралеўствам Польскім і вялікім магістрам Тэўтонскага ордэна Альбрэхтам Гогенцолернам, які быў падпісаны 8 красавіка 1525 года ў Кракаве і афіцыйна завяршыў польска-тэўтонскую вайну 1519—1521 гадоў. Сведкамі дагавора выступілі Фрэдэрык II Легніцкі і Георг Гогенцолерн, маркграф Ансбаха.
Па ўмовах дагавора, Альбрэхт атрымліваў карт-бланш на стварэнне васальнага да Польшчы Герцагства Прусія шляхам секулярызацыі дзяржавы Тэўтонскага ордэна. Сам Альбрэхт станавіўся свецкім кіраўніком Прусіі з тытулам герцага, які перадаваўся па спадчыне. Ідэю такога пераўтварэння ў асабістай гутарцы падаў Альбрэхту лідар Рэфармацыі Марцін Лютэр.
Тэўтонскі ордэн быў захаваны, аднак назаўжды страціў былую магутнасць.
Фармальным следствам дагавора стала правядзенне 10 красавіка цырымоніі амажу, на якой Альбрэхт прызнаваў сваім сюзерэнам караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта I.
Іласк
І́ласк (, Илоск) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Астроміцкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Іласкага сельсавета Антопальскага раёна, у 1954—1959 гадах у складзе Дзеткавіцкага сельсавета. 11 жніўня 1959 года перададзена са складу Дзеткавіцкага сельсавета Драгічынскага раёна ў склад Астроміцкага сельсавета Кобрынскага раёна.
CODA: Дзіця глухіх бацькоў
«CODA» або «CODA: Дзіця глухіх бацькоў» (CODA) — камедыйна-драматычны фільм 2021 года, англамоўны рэмейк французскай кінастужкі «» (2014). Рэжысёрам і аўтарам адаптаванага сцэнарыя выступіла. выканала ролю Рубі, так званай (child of deaf adult, дзіця глухіх бацькоў), адзінага чуючага члена сям’і, якая з усіх сіл стараецца збалансаваць сваё жыццё, адначасова дапамагаючы сямейнаму рыбалоўнаму бізнесу і развіваючы свой пеўчы талент.
Таксама ў фільме сыгралі, , , і Марлі Мэтлін. Кінастужка стала вынікам сумеснай вытворчасці ЗША, Францыі і Канады, а рэжысёр арыгінальнага «Сямейства Белье» Філіп Руселе выступіў у якасці прадзюсара рэмейка. Здымкі фільма прайшлі ў.
Сусветная прэм’ера «CODA» адбылася 28 студзеня 2021 года на кінафестывалі «Сандэнс». Apple набыла правы на дыстрыбуцыю стужкі за рэкордныя для фестывалю $25 млн. «CODA» адначасова выйшла ў пракат і дэбютавала на стрымінг-сэрвісе Apple TV+ 13 жніўня 2021 года. Фільм атрымаў усеагульнае прызнанне крытыкаў і быў названы Амерыканскім інстытутам кінамастацтва адным з 10 найлепшых фільмаў 2021 года. Стужка атрымала тры прэміі «Оскар», у тым ліку за «Найлепшы фільм». Такім чынам фільм стаў першым пераможцам у гэтай катэгорыі, галоўныя ролі ў якім пераважна сыгралі глухія/слаба чуючыя акцёры (Коцур, Мэтлін і Дзюран).
Сюжэт
У Глостэры, штат Масачусетс, жыве Рубі — адзіны чуючы член сям’і Росі; яе бацькі Фрэнк і Джэкі і старэйшы брат Леа глухія. Рубі дапамагае ў сямейным рыбалоўным бізнесе і плануе перайсці на поўны працоўны дзень пасля заканчэння сярэдняй школы. З-за сваёй сям’і Рубі — ізгой у школе. Калі яна заўважае, што хлопец Майлз, у якога яна таемна закаханая, запісваецца ў школьны хор, Рубі імпульсіўна робіць тое ж самае. Хорам кіруе Бернарда «містэр Ві» Вільялобас, які на першым занятку прапануе вучням праспяваць «Happy Birthday to You» для вызначэння вышыні іх галасоў. Сутыкнуўшыся з неабходнасцю спяваць перад класам, Рубі ўпадае ў паніку і ўцякае. Пазней яна вяртаецца да містэра Ві і тлумачыць, што ў дзяцінстве з яе здзекаваліся за тое, што яна смешна размаўляла. Містэр Ві прымае Рубі назад у хор, кажучы ёй, што тут ёсць месца для ўсіх відаў галасоў. Пазней ён разумее, што ў Рубі цудоўны голас.
Тым часам Фрэнк і Леа з цяжкасцю зводзяць канцы з канцамі ў рыбалоўным бізнесе, паколькі мясцовая рада ўводзіць новыя зборы і штрафы. На пасяджэнні праўлення Фрэнк аб’яўляе, што адкрывае ўласную кампанію, каб абыйсці новыя абмежаванні і самастойна прадаваць сваю рыбу, запрашаючы іншых мясцовых рыбакоў далучыцца. Сям’я з усіх сіл спрабуе зрушыць бізнес з мёртвай кропкі, разлічваючы на тое, што Рубі будзе мець зносіны з людзьмі і распаўсюджваць інфармацыю. Містэр Ві прапануе Рубі прыватныя заняткі для паступлення ў Музычны каледж Берклі. Дзяўчына згаджаецца, але, усё больш уцягваючыся ў рыбны бізнес, яна пачынае спазняцца на ўрокі і апраўдвацца. Містэра Ві адчытвае Рубі за тое, што яна марнуе яго час, і адмяняе заняткі.
Засмучаная Рубі адмаўляецца дапамагаць у бізнесе. Падчас аднаго з выхадаў у мора лодку Фрэнка і Леа перахоплівае берагавая ахова, бо яны не адказвалі на карабельныя гудкі і радыёсігналы. Сям’і даводзіцца выплаціць штраф; каб вярнуць ліцэнзію на рыбную лоўлю, ім неабходна наняць сурдаперакладчыка, які будзе ўвесь час знаходзіцца на борце. Рубі вырашае адмовіцца ад Берклі і перайсці ў сямейны бізнес на поўны працоўны дзень. Бацькі падтрымліваюць яе рашэнне, але Леа адштурхоўвае яе, настойваючы, што яны змогуць зладзіцца са сваімі праблемамі без дапамогі Рубі.
Сям’я Росі прыходзіць на школьны канцэрт Рубі. Хоць яны не могуць чуць тое, як яна спявае, яны заўважаюць натхняльную рэакцыю слухачоў. Увечары Фрэнк просіць Рубі праспяваць для яго песню, ён дакранаецца да яе горла і прыслухоўваецца да вібрацыі яе галасавых звязкаў. На наступную раніцу ўся сям’я едзе з Рубі ў Бостан на яе праслухоўванне ў Берклі. Сям’ю не пускаюць у залу для праслухоўванняў, але яны ўсё роўна пракрадваюцца на балкон, каб паглядзець на выступ Рубі. Дзяўчына нервуецца, але ўбачыўшы бацькоў і брата, набывае ўпэўненасць. Разам са спевам Рубі пачынае паказваць тэкст песні моваю жэстаў, каб яе сям’я змагла зразумець, пра што яна спявае.
Праз некаторы час Рубі паступае ў Берклі; яна дзеліцца з усімі навіной і просіць Майлза наведаць яе як-небудзь у Бостане. Тым часам, чуючыя калегі сям’і Росі па рыбалоўным бізнесе вывучаюць мову жэстаў, маючы зносіны з Росі і дапамагаючы ім разумець навакольных. Герці, сяброўка Рубі, адвозіць Рубі ў Бостан. Падчас развітання Рубі паказвае сваёй сям’і жэст «Я сапраўды люблю вас».
Кароткі фільм пра забойства
«Каро́ткі фільм пра забо́йства» (Krótki film o zabijaniu) — польскі псіхалагічны фільм, зняты ў 1987 годзе рэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім на аснове ўласнага сцэнарыя, напісанага ў суаўтарстве з Кшыштафам Пясевічам. Галоўныя ролі ў фільме выканалі, і.
«Кароткі фільм пра забойства» з’яўляецца поўнаметражнай версіяй пятай часткі дзесяцісерыйнага тэлецыкла «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Фільм адпавядае пятай запаведзі паводле каталіцкай традыцыі: «Не забівай».
Прэм’ера фільма ў Польшчы адбылася 11 сакавіка 1988 года і выклікала бурную рэакцыю крытыкаў. Карціна была ўспрынята як знак пратэсту супраць смяротнага пакарання, адмена якога стала прадметам грамадскіх дыскусій. Польскія крытыкі высока ацанілі мастацкія якасці фільма, у прыватнасці майстэрскую аператарскую працу Славоміра Ідзяка, аднак адзначалі і слабасці працы Кеслёўскага і Пясевіча, сярод якіх празмерная ідэалістычнасць постаці адваката.
«Кароткі фільм пра забойства» стаў першым творам Кеслёўскага, які атрымаў шырокую вядомасць і прызнанне ў Заходняй Еўропе. У маі 1988 года фільм быў паказаны ў межах асноўнай конкурснай праграмы Канскага кінафестывалю, дзе ўдастоіўся Прыза журы і Прыза ФІПРЭСІ. У лістападзе таго ж года карціна была ўзнагароджана Еўрапейскай кінапрэміяй ў намінацыі Найлепшы еўрапейскі фільм.
Сюжэт
У адкрываючай сцэне паказаны выявы некалькіх мёртвых жукоў, у бруднай лужыне ляжыць дохлы пацук, дзеці труп чорнага ката́.
Варшава, 16 сакавіка 1987 года. Першая палова фільма знаёміць гледачоў з трыма персанажамі, папераменна паказваючы падзеі гэтага дня ў іх жыцці.
Вальдэмар Рэкоўскі (Ян Тэсаж) — непрыемны чалавек сярэдніх гадоў, кіроўца таксі — клапатліва мые свой аўтамабіль, адначасова заглядваючыся на супрацоўніцу прадуктовай крамы Беатку (Эльжбета Хельман). У нейкі момант да яго падыходзяць мужчына і жанчынай (Крыстына Янда і Ольгерд Лукашэвіч), просячы іх падвезці, але кіроўца адмаўляецца, спасылаючыся на тое, што заняты мыццём машыны. Калі ж побач праходзіць Беатка, ён запрашае яе падвезці, аднак тая не згаджаецца. Тады Вальдэмар сканчвае мыццё машыны і з’язджае, праігнараваўшы мужчыну і жанчыну, якія яго чакалі непадалёк. Катаючыся па горадзе, таксіст сустракае знаёмага яму дваровага сабаку і дзеліцца з ім бутэрбродам, набывае латарэйны білет і скрупулёзна выбірае нумары. Часам дзеля забавы ён чыніць невялікія паскудствы. Калі міма яго таксі праходзіць чалавек з некалькімі сабакамі, ён нечакана громка сігналіць, і адзін з сабак зрываецца з павадка. Увогуле таксіст звыкла злоўжывае свабодай, якую дае яму яго прафесія. Ён груба абыходзіцца з непрыемнымі яму людзьмі і адмаўляецца іх падвозіць.
Яцэк Лазар (Мірослаў Бака) — дваццацігадовы вясковы хлопец. Ён бессэнсоўна швэндаецца па вуліцах Варшавы. Яцэк распытвае, дзе бліжэйшая стаянка таксі. Прыйшоўшы на месца, ён знаходзіць, што там чакае шмат людзей. Бадзяючыся па горадзе, Яцэк чыніць зламысныя і бессэнсоўныя рэчы. Ён з абыякавасцю назірае, як два чалавекі даганяюць і збіваюць іншага, у грамадскім туалеце спіхвае чалавека ў пісуар, скідвае камень з моста на праязджаючыя аўтамабілі, ганяе галубоў, якіх корміць старая жанчына. Дарогай Яцэку на вочы не раз трапляюцца малыя дзяўчынкі. У Яцэка і самога ёсць з сабой крыху прымяты фотаздымак з дзяўчынкай, убранай у белае. Ён заходзіць у фотаатэлье і пакідае там фотаздымак, каб яго павялічылі. Ён цікавіцца ў работніцы фотаатэлье, ці можна па фотаздымку вызначыць, жывы чалавек ці не.
Пётр Баліцкі (Кшыштаф Глобіш) здае экзамен на права займацца адвакацкай практыкай. Ён малады і поўны ідэалістычных ідэй. Падчас экзамена ён выказвае думку, што пакаранне — гэта не толькі ўздзеянне на абвінавачанага, але і акт запужвання іншых. Аднак з часоў Каіна яшчэ не адно пакаранне не выправіла свет і не адпужвала яго ад здзяйснення злачынстваў.
Прэзідэнт Узбекістана
Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан — пасада кіраўніка дзяржавы, якая устаноўлена Канстытуцыяй Рэспублікі Узбекістан.
З моманту ўстановы пасады 24 сакавіка 1990 года (як Прэзідэнта Узбекскай ССР) і да сваёй смерці 2 верасня 2016 года, прэзідэнтам Узбекістана быў Іслам Абдуганіевіч Карымаў.
Кароткі фільм пра забойства
Сюжэт
Таксіст ездзіць па горадзе, шукаючы кліента. Яцэк заходзіць у кафэ, купляе каву і пірожнае. Седзячы ў кафэ, Яцэк намотвае на руку вяроўку, але спыняецца, калі бачыць, як дзве дзяўчынкі гуляюць за акном кафэ. Ён жартуе з імі. Затым ідзе да стаянкі і ловіць таксі. На таксі спяшаюцца яшчэ некалькі чалавек, але Яцэк адмаўляецца саступіць ім, хлусячы, што яму з імі не па дарозе. Таксі належыць Вальдэмару. Яцэк называе яму аддалены раён горада. У бязлюдным месцы ён накідвае вяроўку на шыю Вальдэмара і цягам доўгага часу жорстка душыць яго. Калі задушыць Вальдэмара не атрымоўваецца, Яцэк праломвае яму галаву кавалкам арматуры, але і гэтага аказваецца недастаткова. Вальдэмар стогне, з апошніх сіл просячы аб літасці, але Яцэк не слухае. Ён дабівае таксіста, скрышыўшы яму галаву цяжкім каменем. Затым скідвае цела ў раку. Вярнуўшыся ў таксі, Яцэк дастае бутэрброд, зроблены жонкай таксіста, і ўключае радыё. Па радыё гучыць дзіцячая песенька, у якой малады леў вучыцца быць адважным. Узлаваны Яцэк выдзірае аўтамагнітолу і шпурляе яе ў раку. Увечары Яцэк на машыне таксіста прыязджае да прадаўшчыцы Беаты і запрашае яе на спатканне. Яна ж па цаццы на шкле пазнае таксі (раніцай таго ж дня Вальдэмар спрабаваў з ёй фліртаваць) і спалохана пытаецца Яцэка, адкуль у яго машына.
Суд прыгаворвае Яцэка да смерці, нягледзячы на пранікнёную прамову Пятра супраць смяротнага пакарання. Для Пятра гэта першая справа, і пасля працэсу ён гутарыць з дасведчаным суддзёй, які гэтую справу вёў. Пётр пытаецца, ці магло б нешта змяніцца, калі б замест яго быў больш вопытны адвакат. Суддзя адказвае, што Пётр зрабіў усё, што можна было зрабіць у такой сітуацыі, і што гэта была найлепшая на яго памяці прамова супраць смяротнага пакарання, аднак прысуд не мог быць іншым.
Прэзідэнт Узбекістана
Канстытуцыйны статус
Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан з’яўляецца кіраўніком дзяржавы Узбекістан, найвышэйшай службовай асобай і Вярхоўным галоўнакамандуючым Узброеных Сіл Рэспублікі Узбекістан. Яго паўнамоцтвы вызначаюцца спецыяльным раздзелам Канстытуцыі Рэспублікі Узбекістан.
Кароткі фільм пра забойства
Сюжэт
У дзень, на які прызначана смяротнае пакаранне, Яцэк просіць аб размове з Пятром, бо Пётр адзіны, па яго словах, не быў супраць яго. Пётр спрабуе патлумачыць, што людзі не супраць яго, але супраць яго ўчынку; аднак Яцэк не знаходзіць розніцы. У размове Яцэк распавядае, што пяць гадоў таму памерла яго ўлюбёная малодшая сястра. Гэта было ў вёсцы. Яе пераехаў на трактары сябра Яцэка, з якім Яцэк перад гэтым піў. Яцэк да гэтага часу вінаваціць сябе. Ён гаворыць, што ўсё магло б быць іначай, калі б гэтага не здарылася. Яцэк просіць перадаць яго бацькам просьбу, каб маці саступіла яму месца на могілках побач з сястрой і бацькам. Яшчэ ён просіць Пятра забраць у фотаатэлье здымак, дзе яго сястра выяўлена ў сукенцы для Першага Прычасця, і перадаць здымак маці.
Набліжаецца час выканання прысуду. Ахоўнік пытаецца ў Пятра, ці скончылі яны гутарку, Пётр жа адказвае, што ён ніколі не згодзіцца яе скончыць па сваёй волі. Тады Яцэка сілай адводзяць і з захаваннем усіх працэдур — абвяшчэння прысуду, апошняй цыгарэты, наказаў святара — вешаюць. У апошні момант Яцэк у адчаі спрабуе вырвацца з рук турэмшчыкаў. Пётр, прысутны пры гэтым, ледзьве трымаецца на нагах.
NGC 6554
NGC 6554 — група зорак у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кароткі фільм пра забойства
Сюжэт
У апошняй сцэне Пётр сядзіць у машыне ў сельскай мясцовасці і ў бяссільнай злосці плача.
Вытворчасць
«Кароткі фільм пра забойства» першапачаткова ствараўся як пятая частка тэлевізійнага цыклу фільмаў «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Паводле ўспамінаў Кшыштафа Кеслёўскага ідэя стварэння такога цыклу належала яго суаўтару Кшыштафу Пясевічу, з якім яны раней разам працавалі над фільмам «Без канца» (1985). У адрозненні ад папярэдняга фільма, напоўненага палітычнымі рэаліямі свайго часу, пры напісанні сцэнарыя для «Дэкалога» аўтары вырашылі пазбягаць палітычных тэм, каб зрабіць фільм больш універсальным.
Вытворчасцю тэлецыкла займалася, мастацкім кіраўніком якога быў Кшыштаф Занусі, а яго намеснікам — сам Кеслёўскі. Улічваючы рызыкі, звязаныя са стварэннем кінафільмаў, Кеслёўскі звярнуўся да польскага тэлебачання з прапановай зняць цыкл тэлефільмаў. Першапачаткова Кеслёўскі не меў намеру займацца ўласна рэжысурай фільмаў, каб даць магчымасць дзесяці дэбютантам зрабіць свой першы фільм. Аднак значна пазней, калі першыя версіі сцэнарыяў былі гатовы, Кеслёўскі перадумаў аддаваць сцэнарыі на рэалізацыю іншым і вырашыў узяцца за здымкі сам.
Згодна з фінансавым пагадненнем, якое Кеслёўскі заключыў з, з дзесяці эпізодаў тэлецыкла «Дэкалог» два мусілі мець поўнаметражныя версіі для кінатэатраў. Кеслёўскі прапанаваў Міністэрству культуры Польшчы самім выбраць адзін са сцэнарыяў для стварэння яго кінаверсіі, пры той умове, што другім такім фільмам стане менавіта «Кароткі фільм пра забойства», заснаваны на пятай частцы тэлецыкла. Міністэрства абрала «Дэкалог, шэсць» і прафінансавала абедзве стужкі. Сваё асаблівае жаданне зняць менавіта «Кароткі фільм пра забойства» Кеслёўскі тлумачыў наступным чынам:
Прататыпам Яцака Лазара стаў выхаванец папраўчай установы ў, які пазней патрапіў у турму і быў прысуджаны да смяротнага пакарання. Перад выкананнем прысуду Кшыштаф Кеслёўскі некалькі разоў сустракаўся з асуджаным.
Здымкі і аператарская праца
Паводле задумы Кеслёўскага над кожным з дзесяці фільмаў тэлецыкла павінен быў працаваць асобны аператар. Калі рэжысёр прапанаваў заняцца адным з фільмаў Славоміру Ідзяку, той згадзіўся, хоць і неахвотна, бо крытычна ставіўся да перспектывы ўдзелу ў здымках тэлесерыяла. Сярод дзесяці прапанаваных фільмаў Ідзяк абраў дзявяты — фільм пра рэўнасць. Аднак пазней падчас свайго знаходжання ў Бяскідах Кеслёўскі зноў сустрэўся з Ідзякам і пераканаў яго ўзяцца менавіта за пятую частку «Дэкалога». Ідзяк спрабаваў адмовіцца, бо не ўпадабаў сцэнарый гэтага фільма, але ў выніку саступіў Кеслёўскаму, паставіўшы аднак умову, што будзе выкарыстоўваць падчас здымак зялёныя пераходныя фільтры ўласнай вытворчасці. Рэжысёр паставіўся да гэтай ініцыятывы аператара як да спробы сапсаваць яго фільм, але даў яму свабоду дзеяння пры пабудове кадраў. Пасля прагляду папярэдніх матэрыялаў Ідзяк палічыў, што і ўпраўду сапсаваў фільм. «На экране гэта выглядала жахліва», — прыгадвае ён. Толькі падчас мантажу Ідзяк пераканаўся, што адзняты матэрыял мае нейкі сэнс. У выніку святлафільтры стварылі вобраз няўтульнай, няветлівай, варожай сваім героям Варшавы, скажаючы каляровую гаму і робячы неба жоўтым, а твары людзей — попельна-шэрымі. У адным з інтэрв’ю Ідзяк казаў, што фарбы фільма павінны выклікаць асацыяцыі з мачой.
У сваёй аўтабіяграфіі рэжысёр наступным чынам каментаваў каларыстычнае рашэнне фільма:
Асаблівую цяжкасць падчас здымкаў фільма ўяўлялі сабой сцэны смерці. У першай сцэне хлопец забівае таксіста цягам сямі хвілін, у другой сцэне на працягу пяці хвілін прыводзіцца ў выкананне смяротны прысуд. Пры здымках першай сцэны ўзнікалі розныя тэхнічныя праблемы. У прыватнасці, адмаўляліся працаваць трубкі, праз якія мусіла ісці кроў. Куды большай праблемай для рэжысёра стала сцэна смяротнага пакарання, бо яе здымалі адным планам. Калі ўсё было гатова да здымкаў, аказалася, што група псіхалагічна не вытрымлівае жаху сцэны. Здымкі прыйшлося перарваць і адкласці на наступны дзень.
Музычнае суправаджэнне
Музычнае суправаджэнне да карціны «Кароткі фільм пра забойства» належыць польскаму кампазітару Збігневу Прайснеру і адыгрывае істотную ролю ў выразнасці фільма. Прайснер, пад уплывам свайго суайчынніка Фрыдэрыка Шапена, «''стварыў надзвычайную, элегічную і нібы поўную недаказанасці музыку. Жалобная мелодыя фартэпіяна зліваецца з дрыжачымі струннымі і адзінай трубой, каб надаць эмацыйную выразнасць халоднаму жаху, які сачыцца з экрана''».
Музыка, што гучыць у «Кароткім фільме пра забойства» ўвайшла ў склад першага альбома Збігнева Прайснера — «Дэкалог» (1991), у якім прадстаўлена музыка з аднайменнага тэлецыкла, і адпаведна з кінаверсій пятага і шостага фільмаў. Атрымаўшы высокую ацэнку сярод слухачоў, музычныя кампазіцыі з «Кароткага фільма пра забойства» зноў з’яўляліся ў канцэртных альбомах Прайснера «Музыка Прайснера» (1995) і «Чатыры колеры Лодзі» (2014), а таксама ў альбоме «Кеслёўскі» (2003) , які ўяўляе сабой кампіляцыю твораў Прайснера да фільмаў кінарэжысёра. Апроч таго, музыка з «Кароткага фільма пра забойства» была выкарыстана ў фільме Вонга Карвая «2046».
Тэлевізійная версія
Розніца ў хранаметражы «Дэкалога, пяць» і «Кароткага фільма пра забойства» склала 27 хвілін. Хаця асноўны сюжэт у абедзвюх стужках аднолькавы, тэлеверсія адрозніваецца ад кінаверсіі мноствам дэталяў. Перш за ўсё былі ўнесены змены ў парадак сцэн; у той час, як кінафільм пачынаецца з выяў мёртвых жывёл (жукі, пацук, кот), тэлевізійны фільм адкрывае Пятра, які выказвае нязгоду са смяротным пакараннем. Сцэна забойства таксіста ў кінематаграфічнай версіі даўжэйшая і больш радыкальная ў сваёй жорсткасці; акрамя таго ў тэлеверсіі пасля акту забойства адразу адбываецца вынясенне прысуду, тады як кінаверсія ўтрымлівае некаторыя пераходныя эпізоды. У тэлеверсіі адсутнічае шэраг сцэн, якія глыбей раскрываюць характары герояў, а таксама прыбраны некаторыя сюжэтныя лініі, якія не ўплываюць на асноўны сюжэт. Так, у адной з прыбраных сцэн Яцэк не ўмешваецца ў збіццё двума незнаёмцамі трэцяга, у іншай прызнаецца вулічнаму мастаку, што ў яго няма талентаў. У кінаверсіі значна большая роля аддаецца адвакату Пятру, у прыватнасці яго стасункам з жонкай. У тэлеверсіі значна скарочана сюжэтная лінія супрацоўніцы прадуктовай крамы Беаты. Адрозніваюцца і канцоўкі стужак: у той час, як у «Кароткім фільме пра забойства» адвакат бяссільна плача, у «Дэкалогу, пяць» ён некалькі разоў ускрыквае «Ненавіджу!».
Выхад фільма
Прэм’ера фільма адбылася ў Польшчы 11 сакавіка 1988 года. Двума месяцамі пазней, 16 мая, фільм быў паказаны ў межах асноўнай конкурснай праграмы Канскага кінафестывалю. Апроч Кан карціна дэманстравалася на міжнародных кінафестывалях у Мюнхене (чэрвень), Лакарна (жнівень), Таронта (14 верасня), Сан-Себасцьяне (21 верасня).
Перад выхадам у пракат «Кароткі фільм пра забойства» сутыкнуўся з крытыкай з боку, які расцаніў фільм як «скажэнне рэальнасці». Аднак, дзякуючы рашучасці рэжысёра, фільм быў дапушчаны да паказу. Па выніку фільм быў добра прыняты гледачамі і крытыкамі як у Польшчы, так і за мяжой, а «Дэкалог, пяць» стаў найбольш паспяховай часткай тэлецыкла.
Прэзідэнт Узбекістана
Парадак абрання і ўступлення на пасаду
Патрабаванні да кандыдатаў у Прэзідэнты Прэзідэнтам Рэспублікі Узбекістан можа быць абраны грамадзянін Рэспублікі Узбекістан не маладзейшы за трыццаць пяць гадоў, які свабодна валодае дзяржаўнай мовай, які пастаянна пражывае на тэрыторыі Узбекістана не менш за 10 гадоў непасрэдна перад выбарамі. Адно і тое ж асоба не можа быць Прэзідэнтам Рэспублікі Узбекістан больш за два тэрміны запар.
Не падлягаюць рэгістрацыі кандыдатамі ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан:
Права на вылучэнне кандыдатаў у Прэзідэнты Права на вылучэнне кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан маюць палітычныя партыі і непасрэдна самі грамадзяне. Палітычная партыя можа вылучаць кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан пры ўмове, што яна зарэгістраваная Міністэрствам юстыцыі Рэспублікі Узбекістан не пазней за шэсць месяцаў да дня аб’явы аб пачатку выбарчай кампаніі. Кожны грамадзянін або група грамадзян, якія валодаюць выбарчым правам, могуць ўтварыць ініцыятыўную групу выбаршчыкаў у колькасці не менш трохсот выбаршчыкаў для вылучэння кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан.
Парадак вылучэння Вылучэнне кандыдатаў у Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан пачынаецца за шэсцьдзесят пяць дзён да выбараў і заканчваецца за сорак пяць дзён да выбараў. Вылучэнне кандыдатаў у Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан ажыццяўляецца вышэйшымі органамі палітычных партый, сходам ініцыятыўнай групы выбаршчыкаў. Вышэйшы орган палітычнай партыі, ініцыятыўная група выбаршчыкаў можа вылучыць аднаго кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан.
Палітычная партыя правамоцная вылучыць кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан толькі з ліку членаў сваёй партыі ці беспартыйнага, а ініцыятыўная група выбаршчыкаў мае права вылучыць кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан пры ўмове, калі ён не з’яўляецца членам той ці іншай палітычнай партыі. Кандыдат можа даць згоду балатавацца толькі ад адной ініцыятыўнай групы выбаршчыкаў.
Абранне прэзідэнта Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан абіраецца грамадзянамі краіны на аснове ўсеагульнага, роўнага і прамога выбарчага права пры тайным галасаванні тэрмінам на сем гадоў. Сенатам Узбекістана 5 снежня 2011 года прыняты Закон «Аб папраўках у артыкул 90 Канстытуцыі Рэспублікі Узбекістан», які прадугледжвае скарачэнне паўнамоцтваў Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан з сямі да пяці гадоў.
Выбары Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан праводзяцца ў год заканчэння канстытуцыйнага тэрміну іх паўнамоцтваў — у першую нядзелю трэцяй дэкады снежня. Выбары праводзяцца на аснове ўсеагульнага, роўнага і прамога выбарчага права пры тайным галасаванні. Права выбіраць маюць грамадзяне Рэспублікі Узбекістан, якія дасягнулі васямнаццаці гадоў.
Выдаткі, звязаныя з падрыхтоўкай і правядзеннем выбараў Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан, робяцца за кошт дзяржаўных сродкаў Рэспублікі Узбекістан. Фінансаванне і іншая матэрыяльная падтрымка кандыдатаў у прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан за кошт іншых сродкаў забараняецца. Палітычныя партыі, грамадскія аб’яднанні, прадпрыемствы, установы, арганізацыі і грамадзяне Рэспублікі Узбекістан могуць добраахвотна перадаваць свае сродкі для правядзення выбараў. Гэтыя сродкі прымаюцца Цэнтральнай выбарчай камісіяй для іх выкарыстання падчас выбарчай кампаніі.
Парадак уступлення на пасаду Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан ўступае ў пасаду з моманту прынясення прысягі на пасяджэнні Алій Мажліса не пазней за два месяцы з дня афіцыйнага абвяшчэння Цэнтральнай выбарчай камісіяй вынікаў выбараў Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан.
Урачыста клянуся верна служыць народу Узбекістана, строга прытрымлівацца Канстытуцыі і законах рэспублікі, гарантаваць правы і свабоды грамадзян, добрасумленна выконваць ускладзеныя на Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан абавязкі
Дзеючы Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан выконвае свае паўнамоцтвы да ўступлення на пасаду зноў абранага Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан.
Парадак замяшчэння пасады
Калі Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан не можа выконваць свае абавязкі, то яны часова ўскладаюцца на Старшыню Сената Алій Мажліса Рэспублікі Узбекістан. У гэтым выпадку ў трохмесячны тэрмін павінны быць праведзены ўсенародныя выбары Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан.
Да 8 студзеня 1992 года існавала пасада віцэ-прэзідэнта Узбекістана, якую займаў Шукурулла Мірсаідаў.
Забеспячэнне дзейнасці прэзідэнта
Прэзідэнту Узбекістана:
Статус экс-прэзідэнта
Прэзідэнт, які пайшоў у адстаўку па заканчэнні сваіх паўнамоцтваў, займае пажыццёва пасаду члена Сената (верхняя палата Алій Мажліса).
Кароткі фільм пра забойства
Прыём фільма за межамі Польшчы
Дзякуючы намаганням Ірэны Стжалкоўскай, супрацоўніцы Камітэту па кінематаграфіі, «Кароткі фільм пра забойства» прайшоў кваліфікацыйны адбор у конкурсную праграму Канскага кінафестывалю, дзе выклікаў бурную рэакцыю публікі. На паказе, калі на экране адбывалася сцэна забойства таксіста, з глядацкай залы пачуліся крыкі: «''Хопіць! Хопіць!» Клод-Мары Трэмуа з часопіса «Télérama» пісаў: «Ведаю адно: „Кароткі фільм пра забойства“ — шэдэўр. Гэта адзін з тых шакіруючых фільмаў, ад вобразаў якога вы не зможаце вызваліцца. Ёсць у гэтым нешта ад Дастаеўскага''». Рэцэнзент часопіса «Studio Magazine» Катрын Уімпфэн, падагульняючы меркаванні прэсы, адзначыла «''Гэты фільм з’яўляецца трыумфальным уваходам Кшыштафа Кеслёўскага ў наша кінематаграфічнае калектыўнае несвядомае. Ад гэтага часу ўжо больш не магчыма не заўважаць гэты сур’ёзны і ў той жа час поўны адчаю голас з Усходу''». Мішэль Сіну з часопіса «Positif» адзначыў, што «Кароткі фільм пра забойства» пазбягае пасткі тыповага «фільма супраць смяротнага пакарання». Джонатан Разенбаўм з «Chicago Reader» прызнаў працу Кеслёўскага і Пясевіча «магчыма, найбольш магутным фільмам пра смяротнае пакаранне ў гісторыі». Дэрэк Малькальм з «The Guardian» унёс карціну ў спіс ста найлепшых фільмаў усіх часоў, высока ацаніўшы «дэпрэсіўныя» візуальныя рашэнні Ідзяка і асаблівую гармонію стылю і зместу. Браян Кейс з «Time Out» заўважыў, што сцэна забойства таксіста «нават даўжэйшая, чым славутае забойства ў „Разадранай заслоне“ Хічкока».
Прэзідэнт Узбекістана
Статус экс-прэзідэнта
Экс-прэзідэнт Узбекістана валодае недатыкальнасцю і імунітэтам на працягу ўсяго жыцця, не можа быць прыцягнуты да крымінальнай ці іншай адказнасці за дзеянні, звязаныя з выкананнем ім паўнамоцтваў кіраўніка дзяржавы. Экс-прэзідэнт Узбекістана таксама не можа падвяргацца затрыманню, допыту, ператрусу або асабістаму дагляду. На перыяд усяго жыцця экс-прэзідэнта яму і членам яго сям’і прадастаўляецца дзяржаўная ахова ў месцах пастаяннага або часовага знаходжання, якая забяспечваецца Службай нацыянальнай бяспекі.
Кароткі фільм пра забойства
Прыём фільма ў Польшчы
У Польшчы «Кароткі фільм пра забойства» атрымаў станоўчую ацэнку крытыкаў, якія аднак захоўвалі куды больш скептычны настрой па адносіне да Кеслёўскага. Польскімі рэцэнзентамі карціна была ўспрынята як адназначны і бескампрамісны пратэст супраць смяротнага пакарання, што для адных (праціўнікаў смяротнага пакарання) было яе найвялікшай перавагай, а для іншых (прыхільнікаў смяротнага пакарання) вялізарнай слабасцю. Засяроджваючы асаблівую ўвагу на гэтым аспекце карціны, многія крытыкі не разглядалі мастацкія якасці фільма.
Прэзідэнт Узбекістана
Статус экс-прэзідэнта
Прэзідэнту Рэспублікі Узбекістан прадастаўляецца штогадовы аплачваемы водпуск працягласцю трыццаць шэсць рабочых дзён, таксама ён незалежна ад узросту мае права на штомесячнае пажыццёвае грашовае ўтрыманне ў памеры 70 адсоткаў месячнага службовага акладу дзеючага Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан. Жыццё і здароўе экс-прэзідэнта падлягаюць абавязковаму дзяржаўнаму страхаванню за кошт сродкаў дзяржаўнага бюджэту на суму, роўную гадавому службоваму акладу дзеючага Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан. Удава экс-Прэзідэнта мае права атрымліваць пенсію з нагоды страты карміцеля, незалежна ад наяўнасці ў яе іншых крыніц сродкаў да існавання.
Экс-Прэзідэнту за кошт дзяржавы перадаецца ва ўласнасць службовая кватэра (жыллё) і загарадная рэзідэнцыя ў Ташкенцкім вілаеце з адпаведным абслугоўваннем і аховай (размешчаная ва ўрочышчы Кайнарсай Ташкенцкага вілаета). Таксама экс-Прэзідэнт мае права бясплатна карыстацца на тэрыторыі Рэспублікі Узбекістан спецыяльнай, урадавай і іншымі відамі сувязі, якія маюць дзяржаўныя органы. Акрамя гэтага прадастаўляецца за кошт дзяржавы персанальны аўтамабіль з двума кіроўцамі, службовае транспартнае абслугоўванне. Права на карыстанне службовым транспартам маюць таксама члены сям’і экс-Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан, якія пражываюць сумесна з ім ці суправаджаюць яго. Экс-Прэзідэнту і членам яго сям’і пажыццёва захоўваюцца льготы і прывілеі па медыцынскім абслугоўванні і санаторна-курортным лячэнні, якія яны мелі на дзень спынення выканання канстытуцыйных паўнамоцтваў Прэзідэнта.
Кароткі фільм пра забойства
Узнагароды
У маі 1988 года «Кароткі фільм пра забойства» быў паказаны ў межах асноўнай конкурснай праграмы 41-га Канскага кінафестывалю, дзе ўдастоіўся Прыза журы і Прыза ФІПРЭСІ. У лістападзе таго ж года фільм быў адзначаны галоўнай узнагародай на 1-й цырымоніі прысуджэння Еўрапейскай кінапрэміі, якая ў той час называлася «Фелікс». Атрымліваючы ўзнагароду, Кшыштаф Кеслёўскі ўсклікнуў: «Спадзяюся, Польшча ў Еўропе».
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 10 намінацыямі на значныя кінапрэміі і ўзнагароджаны 8 з іх :
Смяротнае пакаранне, як забойства
Асаблівая ўвага ў фільме надаецца другому забойству — павешанню асуджанага злачынца, якое знарок паказана ў дакументальнай манеры, з фізіялагічнымі падрабязнасцямі. Мірон Чарненка адзначае: «Ва ўсім гэтым — у жэстах святара і ката, адваката і ахоўніка, турэмнага лекара і пракурора — Кеслёўскі адкрывае не помсту, не кару, але пусты і самаздаволены рытуал, упартасць бясспрэчнай догмы, асвячонай стагоддзямі, але не свяшчэннай». Джэймс Берардзінэлі піша, што Кеслёўскаму ўдалося адначасова перадаць адразу некалькі ўражанняў: пры ўсёй жахлівай бессэнсоўнасці і жорсткасці забойства Яцэкам таксіста, што акцэнтавана працягласцю сцэны, Яцэк выглядае хутчэй не садыстам, а адзінокім і разгубленым чалавекам; Вальдэмар паказаны ледзь што не больш непрыемным, чым яго забойца. Кеслёўскі не толькі асуджае смяротнае пакаранне як прынцып, але яшчэ і спрабуе ачалавечыць злачынца.
Фільм атрымаў шэраг значных еўрапейскіх кінаўзнагарод, а па тэлебачанні яго паглядзелі больш за 20 мільёнаў палякаў. Па сутнасці гэтая карціна стала знішчальным аргументам супраць Артыкула 148, параграф 1 польскага ўгалоўнага кодэкса. Былі справакаваны нацыянальныя дыскусіі. Апошні смяротны прысуд у Польшчы быў выкананы 21 красавіка 1988 года, праз месяц пасля прэм’еры фільма.
Калядная песня (фільм, 1999)
Калядная песня (A Christmas Carol) — амерыканска-брытанскі казачны фэнтэзійны драматычны тэлефільм 1999 года рэжысёра, экранізацыя навэлы Чарльза Дыкенса , з Патрыкам Сцюартам і у галоўных ролях. Прэм'ера адбылася 5 снежня 1999 года на тэлеканале «TNT».
Сінопсіс
Эбенызэр Скрудж быў адным з самых багатых і самых прагных жыхароў у горадзе. Лічачы кожны грош, ён адмаўляў ва ўсім не толькі навакольным, але нават самому сабе.
Але напярэдадні Калядаў 1843 года да Скрудж зьявіўся дух яго партнёра па бізнесе, які памёр некаторы час таму. Былы партнёр распавёў, як дрэнна ў замагільнага жыцця даводзіцца прагным і бессардэчна людзям. І каб змяніць Скруджа, паслаў да яго чароўных духаў мінулага, сучаснасці і будучыні - каб тыя паказалі скупірака, для чаго патрэбна жыццё і святы.
Сцяпан Сяргеевіч Латыпаў
Сцяпа́н Сярге́евіч Латы́паў (нар., Кішынёў, Малдаўская ССР) — беларускі бізнесмен, палітычны вязень, спрабаваў здзейсніць акт самагубства ў зале суда, заявіўшы пра катаванні падчас следства.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 красавіка 1980 года ў другім раддоме горада Кішынёва (Малдова) па вуліцы Маскоўскай. Унук Анвара Латыпава, ганаровага члена татарскай дыяспары ў Беларусі, прафесара Горацкай сельскагаспадарчай акадэміі. Бацькі — біёлагі.
Сцяпан Латыпаў па прафесіі арбарыст і прамысловы альпініст 5 разраду. Жыў каля «Плошчы Перамен» (Сморгаўскі тракт, 1) у Мінску.
Прайшоў прафесійную падрыхтоўку і сертыфікацыю ў Вялікай Брытаніі, мае сертыфікат IRATA (для тых, хто выконвае работы на вышыні). Сцяпан Латыпаў мае сваё ІП, ён дырэктар «Беларба». Прыводзіў у парадак, «лячыў» дрэвы ў рэзідэнцыі прэзідэнта, VIP-кліентаў, супрацоўнічаў з «Дыпсервісам».
Чытаў лекцыі ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце.