cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нацыянальная фашысцкая партыя
Гісторыя
У 1923 годзе праз парламент прайшоў закон Ачэрба, які цалкам змяніў выбарчую сістэму. Паводле яго партыя, якая набрала больш усіх галасоў на выбарах, аўтаматычна атрымлівала 66 % месцаў у Палаце дэпутатаў. Ужо ў красавіку наступнага года адбыліся новыя выбары, на якіх фашысцкая партыя атрымала ўпэўненую перамогу, набраўшы 63 % галасоў. У ліпені дэпутат ад сацыялістаў Матэоці быў выкрадзены і забіты, меркавана членамі фашысцкай партыі ці іх прыхільнікамі. Гэта падзея выклікала крызіс: байкот парламенцкіх пасяджэнняў апазіцыяй, патрабаванне адстаўкі ўрада Мусаліні. 3 студзеня Мусаліні выступіў з прамовай, у якой абвясціў пра новы, больш жорсткі курс, у адносінах да ворагаў кіруючага рэжыму. На працягу 1920-х гадоў паступова завяршылася афармленне аўтарытарнага рэжыму, ключавым элементам якога стала аднапартыйная сістэма. Партыйныя структуры атрымалі дзяржаўныя паўнамоцтвы: спачатку гэта адбылося з партыйнымі ваенізаванымі фарміраваннямі, якія сталі нацыянальнай міліцыяй, затым у 1928 годзе кіруючы орган партыі Вялікі фашысцкі савет стаў адным з вышэйшых органаў у дзяржаве. У 1928 годзе ўсе партыі акрамя фашысцкай афіцыйна былі забаронены, да выбараў дапушчаліся толькі кандыдаты, ухваленыя Вялікім фашысцкім саветам.
Стараселле (Любаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Стараселле абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Нацыянальная фашысцкая партыя
Гісторыя
Высадка саюзных войскаў у Сіцыліі ў ліпені 1943 года ясна паказала, што фашысцкі рэжым хутка падзе. У вышэйшых колах выспеў план звяржэння Мусаліні. У ноч з 24 на 25 ліпеня большасць членаў Вялікага фашысцкага савета прагаласавала за зняцце Мусаліні з пасады, загадам караля ён быў арыштаваны. Новы прэм'ер-міністр маршал Бадолья афіцыйна забараніў Нацыянальную фашысцкую партыю.
Стараселле (Любаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
Нацыянальная фашысцкая партыя
Гімн
Гімнам партыі была песня «Giovinezza» (Юнацтва).
IC 4884
IC 4884 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Загалты
Загалты (Zağaltı) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
NGC 2326
NGC 2326 (іншыя абазначэнні — UGC 3681, MCG 8-13-62, ZWG 234.60, IRAS07043+5045, PGC 20218) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рафалаў
Геаграфія
За 9 км на паўднёвы захад ад Брагіна, за 26 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), за 128 км ад Гомеля.
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін. Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Перший
Пакрыццё
Кабельнае, спадарожнікавае, лічбавае DVB-T2 і інтэрнэт- (SD, 16:9) вяшчанне ва ўсім свеце.
Рафалаў
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як сяліба ў Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні З 1873 года большасць земляў была ў валоданні купца 1-й гільдыі Канапліна. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Пралетарскі шлях», працавалі вятрак і гамарня. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад калгаса імя М. І. Калініна (цэнтр — вёска Глухавічы).
Перший
Рэйтынг
Па выніках 2004 года доля канала склала 2,8%, 2005 — 1,8%, 2006 г. — 2,1% (дзевятае месца сярод тэлеканалаў, якія трансліруюцца ва Украіне), 2007 — 1,8%, у 2008 — 1,9% (дзесятае месца).
Рафалаў
Гісторыя
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (34 сям’і) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы.
Да 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Глухавіцкага сельсавета, да 26 верасня 2006 года — у склад Дублінскага сельсавета (у 1987—2005 гадах — Спярыжскі сельсавет). Вёска ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Перший
Рэйтынг
У 2019 годзе доля UA: Першага склала 0,71%, а ўжо ў 2020 годзе грамадскі тэлеканал павялічыў долю аўдыторыі ў параўнанні з тымі ж паказчыкамі 2019 года на 31% — з 0,71% да 0,93% (аўдыторыя 18+, уся Украіна). Гэта лепшыя паказчыкі долі аўдыторыі з 2015 года. У агульным рэйтынгу тэлеканалаў за 2020 год UA: Першы падняўся на некалькі пазіцый і заняў 20-е месца сярод украінскіх тэлеканалаў.
Найбольш рэйтынгавымі трансляцыямі UA:Першага з’яўляюцца навіны, спартыўныя трансляцыі Чэмпіянатаў свету і Еўропы, Алімпіяд, а таксама трансляцыя Еўрабачання.
Фёдар Кузьміч Папоў
Фёдар Кузьміч Папоў (8 снежня 1921, цяпер Батарынскі наслег, Мягіна-Кангаласкі ўлус, Якуція — 13 кастрычніка 1943 г., Лоеўскі раён Гомельскай вобласці Беларусі) — чырвонаармеец, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
У 1942 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію Чурапчынскім РВК. У тым жа годзе быў накіраваны на фронт.
Стралок 3-й стралковай роты 467-га стралковага палка (81-я стралковая дывізія, 61-я армія, Цэнтральны фронт) чырвонаармеец Фёдар Папоў адным з першых у палку ў складзе аддзялення 1 кастрычніка 1943 года пераправіўся праз раку Дняпро каля вёскі Глушэц. Сваімі смелымі дзеяннямі спрыяў пераадоленні ракі іншымі стрелковыми падраздзяленнямі палка: у рукапашнай сутычцы ў траншэі ворага знішчыў да 50 салдат і афіцэраў праціўніка і ўтрымліваў плацдарм да пераправы асноўных сіл.
Быў пахаваны ў вёсцы Глушэц Гомельскай вобласці ў брацкай магіле (пасля перапахаваны ў брацкай магіле на паўночнай ускраіне вёскі Дзяражычы Лоеўскага раёна той жа вобласці).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм першаму з якутаў, чырвонаармейцу Папову Фёдару Кузьмічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
У гады Вялікай Айчыннай вайны землякі Папова арганізавалі збор сродкаў на будаўніцтва танка. У адказ на гэты пачын паступіла тэлеграма ад Вярхоўнага Галоўнакамандуючага І. В. Сталіна і атрыманы падзячны ліст ад генерал-маёра танкавых войскаў Ліпадаева у якім гаворыцца: «Паведамляю, што на сродкі, сабраныя працоўнымі Мягіна-Кангаласкага раёна, пабудаваны танк „Герой Савецкага Саюза Папоў“ і перададзены войскам генерала-палкоўніка тав. Рыбалка (палявая пошта № 16180)».
Блакада ўкраінскага флоту на возеры Данузлаў
Блакада ўкраінскага флоту на возеры Данузлаў — захоп войскам Расіі ўсіх суднаў Украінскага флоту, якія базаваліся на возеры Данузлаў ля пасёлка Наваазернага ў сакавіку 2014 года.
Падставы
Паводле некаторых дадзеных, прыкладна палова ўкраінскага ваенна-марскога флоту базавалася на Крымскім паўвостраве, большай часткай на возеры Данузлаў.
З моманту пачатку ўвядзення расійскіх войск на тэрыторыю Крыму адной з асноўных мэтаў Расіі стала ліквідацыя пагрозы з боку ўкраінскага флоту на Чорным моры. З гэтай прычыны было прынятае рашэнне аб блакадзе ваеннай базы флоту ў Наваазёрным, і не даць магчымасці выкарыстаць караблі, што знаходзіліся ў гэтай мясцовасці, а па магчымасці далучыць іх да складу Чарнаморскага флоту Расіі.
1 сакавіка
А 17:20, Дзяржаўная дума Расійскай Федэрацыі падтрымала прапанову прэзідэнта Уладзіміра Пуціна пра ўвод расійскіх войскаў на тэрыторыю Украіны.
2 сакавіка
Расійскія войскі заблакавалі з сушы Паўднёвую ваенна-марскую базу Украіны ля Новаазёрскага пасёлка.
3 сакавіка
Камандуючы Чарнаморскага флоту Расійскай Федэрацыі Аляксандр Вітко прыехаў на базу з патрабаваннем да камандавання аб яе здачы. Атрымаўшы адмову, ён накіраваў у Данузлаў расійскі крэйсер «Масква».
5 сакавіка
Вялікі расійскі супрацьлодачны карабель «Ачакаў» заблакаваў праход між возерам і Чорным морам.
6 сакавіка
Расійскія войскі затапілі на выхадзе з бухты возера 2 расійскія караблі, якія раней уваходзілі ў склад Чарнаморскага флоту Расіі, спісаны карабель «Ачакаў» і выратавальны буксір «Шахцёр». Перад гэтым апоўначы караблі Расійскага флоту, якія ахоўвалі «выхад» з возера, зняліся з якароў і адплылі прэч (у тым ліку і ракетны крэйсер «Масква»).
У пачатку першай гадзіны ночы буксіры расійскага флоту зацягнулі і паставілі на месца раней адыйшоўшых суднаў вялікі супрацьлодачны карабель «Ачакаў», спісаны з Расійскага ваеннага флоту ў 2011 годзе. «Прывязаўшы» яго да загадзя прыгатаваных «мацаванняў» («бочка» для прымацавання да яе караблёў), яны з дапамогай супрацьпажарнага катара пачалі напаўняць «Ачакаў» вадой для страты ўстойлівасці. Затым карабель заваліўся на борт, і перакрыў сабой частку праліва злучаюшчага возера з Чорным морам.
Так як глыбіня ў месцы затаплення была ўсяго 9-11 метраў, вялікая частка корпусу затопленных караблёў засталася над вадой. «Ачакаў» стаў самай вялікай перашкодай на выхадзе з Данузлава, даўжыня незатопленнай часткі карабля склала прыкладна 100—120 м.
7 сакавіка
Расійскія войскі затапілі яшчэ адно судна — спісаны вадалазны катар «ВМ-416» водазмяшчэннем прыкладна 30-40 тонаў. На той момант, заблакаванымі апынуліся :
13 сакавіка
Расійскія войскі затапілі ў бухце на выхадзе да Чорнага мора чацвёртае судна. Такім чынам утварылася барыкада, якая заблакавала выхад з бухты шэрагу суднаў Ваенна-марскіх сіл Украіны.
18 сакавіка
У інтэрэв'ю РІА "Навіны" старшыня камітэта Дзярждумы Расіі па абароне (які дарэчы раней быў камандуючым Чарнаморскім флотам) адмірал Уладзімір Камаедаў сказаў : "Калі Крым увойдзе ў склад РФ, то тыя караблі, судны і катары, якія не пакінулі тэрыторыю рэгіёна, стануць расійскімі" "Пасля падвядзення вынікаў рэферэндуму можна казаць пра тое, што тыя караблі і суда, якія цяпер знаходзяцца ў Крыме, а гэта прыкладна палова карабельнага складу ВМСУ, фармальна ўвойдуць спачатку ў марскія сілы самаабароны Крыма, а затым у баявы склад Чарнаморскага флоту Расіі" Данная заява датычылась канкрэтна баз у Севастопалі і пасёлке Наваазернам.
Незадоўга да гэтага, непрызнаны (дакладней прызнаны толькі Расіяй) Дзяржаўны савет Крыма прыняў рашэнне аб перадачы ва ўласнасць новааб'яўленнай дзяржавы марскіх партоў паўвострава.
Вынікі
27 сакавіка ўсе судны былі (ў тым ці іншым выглядзе) апынуліся на баку Расіі. Экіпажы захопленых суднаў былі адпушчаны, некаторыя перайшлі на расійскі бок.
Праз пару тыдняў уваход у возера Данузлаў быў разблякаваны. Некаторыя з састарэлых суднаў, па дамоўленасці, былі адпраўлены ў порт Адэсы.
Другая канферэнцыя Абласнога саюза РСДРП Літвы і Беларусі
Другая канферэнцыя Абласнога саюза РСДРП Літвы і Беларусі. Адбылася ў 2-й палове сакавіка 1907 г. Дэлегаты з рашаючым голасам ад Віленскай, Мінскай, Дзвінскай, Бабруйскай, Барысаўскай, Віцебскай, Ковенскай, Смаленскай арганізацый РСДРП, з дарадчым — ад ЦК РСДРП, камітэта Абласнога саюза РСДРП Літвы і Беларусі, ЦК Бунда. Месца правядзення канферэнцыі і склад дэлегатаў невядомы. Парадак дня:
Канферэнцыя прааналізавала недахопы, выяўленыя ў ходзе выбарчай кампаніі: недастатковую арганізаванасць дзейнасці сацыял-дэмакратаў, надакладнае размеркаванне сваіх сіл, няпоўны ахоп насельніцтва агітацыяй і прапагандай, слабае прыцягненне да супрацоўніцтва спачуваючых сацыял-дэмакратам прпадстаўнікоў дэмакратычнай інтэлігенцыі, вядзенне выбарчай барацьбы галоўным чынам па лініі нацыянальнага, а не класавага паддзелу. Адзначалася, што арганізацыі РСДРП не здолелі выступіць як партыйнае цэлае, а асобныя з іх праігнаравалі дэрыктывы агульнарасійскай партыйнай канферэнцыі, захапіліся супрацоўніцтвам з рэвалюцыйна-дэмакратычнай буржуазіяй, паступіўшыся сваёй самастойнай лініяй на першай стадыі выбарчай барацьбы. За гэтымі ацэнкамі выразна адчуваецца бальшавіцкі ўплыў. Аднак у вызначэнні далейшай тактыкі, рэзалюцыя замацавала меншавіцкі падыход — не замена Думы Устаноўчым сходам праз узброеннай паўстанне, а аб’яднанне працоўных вакол сацыял-дэмакратычнай фракцыі для націску на Думу. Прынята рэзалюцыя па праекце ўмоў аб’яднання з Бундам, рэкамендаваных IV з’ездам РСДРП. З іх выключна палажэнне пра неабходнасць узгаднення дзейнасці аб’яднанага гар. камітэта з агульнапартыйнымі рашэннямі, што адпавядала пункту гледжання бундаўцаў. Пытанне пра аб’яднанне прафсаюзаў перанесена на V з’езд РСДРП. Нацыянальнае пытанне канферэнцыя рэкамендавала будучаму з’езду зняць з парадку дня з прычыны яго «неаформленасці ў шырокіх партыйных колах». Выбрала абласны камітэт.
Антыб
Антыб (Antibes, Antíbol) — курортны горад на Лазурным Беразе, дэпартамент Прыморскія Альпы, рэгіён Праванс — Альпы — Лазурны Бераг, Францыя. Насельніцтва — 75 456 жыхароў (2013). Размешчаны на мысе Гаруп Міжземнага мора паміж Канамі і Ніцай. У Антыбе найвялікшы (паводле сумарнага танажу) яхтавы порт на Лазурным Беразе. Пабудаваны ён у шасцідзясятыя гады XX стагоддзя на месцы рымскай гавані. Насамрэч гэта не адзін, а цэлых пяць партоў — Вабан, Галіс, Крутон, Аліўет, Саліс. Разам з мысам Антыб (Cap d'Antibes) і мястэчкам Жуан-ле-Пен (Juan-les-Pins) складае адзіную адміністрацыйную адзінку.
Гісторыя
У VI стагоддзі да нашай эры грэчаскія мараплаўцы выявілі ўтульную бухту і заснавалі на яе берагах горад Антыполіс (горад, размешчаны наадварот). Мелася на ўвазе — наадварот, праз бухту, ад Нікеі (Ніцы). Антыполіс быў заснаваны як калонія Масаліі (цяперашні Марсель). У часы Рымскай імперыі горад з’яўляўся важным пунктам на шляху з Рыма ў Галію. Ён доўгі час быў адзіным умацаваным горадам на ўзбярэжжы ад Марселя да Італіі.
У II стагоддзі ў горадзе была заснаваная біскупская кафедра і ён стаў называцца Антыгуль, а з часам — Антыб. У Сярэдневякоўе горад належыў Савоі, а з 1481 года — Францыі.
Эканоміка і транспарт
У Антыбе швартуюцца самыя выкшталцоныя яхты з тых, што падыходзяць да Лазурнага Берага. Уладальнікі іх не схільныя афішаваць сябе і сваю ўласнасць.
У Антыбе існуе парфумерная вытворчасць. У горадзе захаваліся рэшткі рыбаперапрацоўчай прамысловасці, але яна значна скарацілася. У горадзе ёсць чыгуначны вакзал.
Давід Сасолі
Давід Марыя Сасолі (David-Maria Sassoli;, Фларэнцыя, Італія — , Авіяна, Італія) — італьянскі палітык і журналіст, член Дэмакратычнай партыі. Член Еўрапейскага парламента з 2009 года. Абраны яго старшынёй 3 ліпеня 2019 года.
Журналісцкая кар’ера
Нарадзіўся ў Фларэнцыі ў 1956 годзе. На працягу 1970-х гадоў вывучаў палітычныя навукі ва ўніверсітэце Фларэнцыі. Пачынаў сваю журналісцкую кар’еру, супрацоўнічаючы з невялікімі мясцовымі газетамі і інфармацыйнымі агенцтвамі, а пасля перайшоў у рымскую рэдакцыю газеты Il Giorno. 3 ліпеня 1986 года ўвайшоў у рэестр прафесійных журналістаў.
У 1992 годзе ён стаў рэпарцёрам навін для TG3 і тады жа супрацоўнічаў з Мікеле Сантора для некаторых тэлевізійных праграм, напрыклад «Il rosso e il nero» («Чырвоны і чорны») і «Tempo reale» («Real Time»). У 1996 годзе ён вёў праграму «Cronaca in diretta» («Жывое высвятленне»). Праз некалькі гадоў Давід Сасолі быў прызначаны вядучым TG1, дзе стаў адным з найбольш вядомых і папулярных журналістаў у Італіі. У 2007 годзе, калі Джані Рыёта быў прызначаны новым дырэктарам TG1, Сасолі стаў яго намеснікам.
Палітычная кар’ера
У 2009 годзе Давід Сасолі пакінуў сваю журналісцкую кар’еру для паходу ў палітыку, стаўшы членам левацэнтрысцкай Дэмакратычнай партыі (ДП). Балатаваўся на выбарах у Еўрапарламент 2009 года ў акрузе Цэнтральная Італія. 7 чэрвеня 2009 года ён быў абраны членам Еўрапейскага парламента з 412502 асабістымі прэферэнцыямі, атрымаўшы найбольшую падтрымку выбаршчыкаў у сваёй выбарчай акрузе. З 2009 па 2014 год ён займаў пасаду лідара Дэмакратычнай партыі ў парламенце.
На выбарах у Еўрапейскі Парламент 2014 года Сасолі быў пераабраны ў Еўрапарламент з 206 170 прэферэнцый. Выбары характарызаваліся вялікай падтрымкай Дэмакратычнай партыі, якая атрымала 41 % галасоў выбаршчыкаў.
Старшыня Еўрапейскага парламента
На выбарах у Еўрапейскі парламент 2019 года ў Італіі Давід Сасолі быў пераабраны ў Еўрапейскі парламент з 128 533 галасамі. 2 ліпеня 2019 года ён быў запрапанаваны Прагрэсіўным альянсам сацыялістаў і дэмакратаў (S&D) як новы Старшыня Еўрапейскага парламента. На наступны дзень Сасолі быў абраны кіраўніком на выбарах 345 галасамі (пры неабходных 334-х), замяніўшы на пасадзе Антоніа Таяні. Ён стаў сёмым італьянцам, які заняў гэтую пасаду.
Асабістае жыццё
Давід Сасолі быў жанаты з Алесандрай Вітарыні. Меў двух дзяцей: Джуліа і Лівію. З’яўляўся заўзятарам футбольнай каманды «Фіярэнціна» са свайго роднага горада.
Быў актыўным членам Articolo 21, liberi di… («Артыкул 21, свабодны для …»), італьянскай асацыяцыі, заснаванай 27 лютага 2001 года з мэтай прасоўвання канстытуцыйнага прынцыпу свабоды слова. У яе склад уваходзяць журналісты, пісьменнікі, дырэктары і юрысты.
Вуліца Карла Маркса (Верхнядзвінск)
Вуліца Карла Маркса (, улица Карла Маркса) — вуліца ў паўднёвай частцы горада Верхнядзвінска ў мясцовасці Мікрараён.
Апісанне
Названа ў гонар Карла Маркса, папярэдняя назва — Дзісненскі тракт (па назве старажытнага тракта, які ішоў берагам Заходняй Дзвіны ад Дрысы да Дзісны.
Пачынаецца ад старажытных хрысціянскіх могілак па вул. Савецкай і пралягае з поўначы на поўдзень да мяжы горада ў раёне былых гарадскіх ачышчальных стаўкоў (адстойнікаў). Працягласць вуліцы складае больш за 1,4 км.
Забудова вуліцы пераважна аднапавярховая сядзібнага тыпу.
Іван Мікалаевіч Нікітчанка
Іван Мікалаевіч Нікітчанка (, в. Гарыцы, Пагарскі раён, Бранская вобласць —, Маладзечна) — беларускі навуковец у галіне селекцыі жывёл. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1986), доктар сельскагаспадарчых навук (1979), прафесар (1981).
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 11-га склікання (1985—1990).
Біяграфія
Нарадзіўся 10 студзеня 1939 года ў в. Гарыцы Пагарскага раёна Бранскай вобласці.
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут (1960). З 1968 года — навуковы супрацоўнік, загадчык сектара, кіраўнік селекцыйнага цэнтра Беларускага НДІ жывёлагадоўлі. Лаўрэат дзяржаўнай прэміі СССР (1982). З 1986 года — намеснік старшыні Дзяржаграпрама БССР, з 1991 года — генеральны дырэктар НДІ «Агранавука». З 1993 года — віцэ-прэзідэнт Нацыянальнага цэнтра стратэгічных даследаванняў.
19 лістапада 2010 года а 14:45 на ўласным аўто сутыкнуўся з грузавіком «ЗІЛ», які належыў РУП «Рамонтна-будаўнічы трэст» Кіравання справамі прэзідэнта Беларусі. Навукоўца даставілі ў шпіталь горада Маладзечна, дзе ён памёр а 2 гадзіне ночы на 20 лістапада. Пахаваны ў Мінску на Паўночных могілках.
Грамадска-палітычная дзейнасць
Член партыі БНФ і намеснік старшыні Беларускай сялянскай партыі. У першай палове 1990-х гадоў уваходзіў у склад «ценевага кабінету» апазіцыі БНФ у Вярхоўным Савеце XII-га склікання.
Доўгі час узначальваў аргкамітэты правядзення «Чарнобыльскага шляху». Крытыкаваў планы пабудовы ў Беларусі атамнай электрастанцыі. У інтэрв’ю Радыё Свабода (2007) Іван Нікітчанка сказаў :
Падчас прэзідэнцкай выбарчай кампаніі 2010 года ўвайшоў у лік давераных асоб кандыдата ў прэзідэнты ад партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя» Віталя Рымашэўскага. Гэты крок тлумачыў тым, што менавіта В. Рымашэўскі аддаваў найбольшую ўвагу пытанням пераадолення наступстваў чарнобыльскай аварыі.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў генетыка-матэматычныя метады аналізу селекцыйнай працы і аўтаматызаваных сістэм кіравання ў племянной жывёлагадоўлі. Распрацаваў прагнозныя індэксы абмену рэчываў, метады прагназавання прадуктыўнасці і генетычнай схільнасці жывёл да захворванняў і стрэсаў.
Аўтар больш за 280 навуковых прац, у тым ліку 6 манаграфій, 5 вынаходніцтваў.
Асноўныя працы:
Максім Аляксандравіч Бурко
Максім Бурко (нар., Барысаў) — беларускі футбаліст, паўабаронца петрыкаўскага «Шахцёра».
Клубная кар’ера
У 2021 годзе пачаў выступаць за дубль сталічнага «Энергетыка-БДУ». У студзені 2022 года перайшоў у салігорскі «Шахцёр», аднак на правах арэнды застаўся ў «Энергетыку-БДУ». У сезоне 2022 стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 29 мая 2022 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча супраць мазырскай «Славіі» (5:0). У далейшым працягваў гуляць пераважна за дубль.
У студзені 2023 года па заканчэнні арэнды пакінуў сталічны клуб. Неўзабаве быў пераведзены ў петрыкаўскі «Шахцёр».
Герб Стрэшына
Герб Стрэшына — герб гарадскога пасёлка Стрэшына Жлобінскага раёна. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 67.
Апісанне
У блакітным полі іспанскага шчыта «грэчаскі» срэбны крыж.
Герб і палажэнне аб ім зацверджаны рашэннем Жлобінскага раённага Савета дэпутатаў ад 27 снежня 2000 года № 8-6. Аўтар герба і мастак М. М. Елінская.
Паліна Анціпаўна Стрэпетава
Паліна (Пелагея) Анціпаўна Стрэ́петава (Полина (Пелагея) Антипьевна Стрепетова;  — ) — руская тэатральная актрыса. Жонка акцёра М. І. Пісарава.
Біяграфія
Нарадзілася ў Ніжнім Ноўгарадзе. Імёны бацькоў і дакладная дата нараджэння Паліны Стрэпетавай невядомыя, бо яе дзіцем знайшлі на ганку дома ніжагародскага тэатральнага цырульніка А. Стрэпетава. Прыёмная маці была актрысай. Тэатральную адукацыю Паліна Стрэпетава не атрымала, і з сямі гадоў выходзіла на сцэну Ніжагародскага тэатра ў дзіцячых ролях. Дэбютавала ў 1865 годзе ў Рыбінску. У 1865—1875 гадах працавала ў тэатрах у Яраслаўлі, Сімбірску, Мураме, Саратаве, Самары, Казані і іншых гарадах. Выконвала ролі ў камедыях, вадэвілях, драмах і аперэтах. З 1873 года была актрысай Агульнадаступнага тэатра ў Маскве. У 1181—1890 і 1899—1900 гадах  — актрыса Александрынскага тэатра ў Санкт-Пецярбургу. У 1895—1896 гадах працавала ў тэатры А. С. Суворына.
Апошнія гады жыцця П. А. Стрэпетава правяла ў Санкт-Пецярбургу. Памерла 4 кастрычніка 1903 года і была пахавана на Нікольскіх могілках. У 1936 годзе прах быў перанесены ў Некропаль майстроў мастацтваў Аляксандра-Неўскай лаўры.
Творчасць
П. А. Стрэпетава валодала выдатным трагедыйным дараваннем і тэмпераментам. Сярод выкананых роляў: Лізавета («Горкая доля» А. Пісемскага), Кацярына, Мар’яна Андрэеўна, Кручыніна («Навальніца», «Бедная нявеста», «Без віны вінаватыя» А. Астроўскага), Сара («Іванаў» А. Чэхава), Наташа («Русалка» А. С. Пушкіна), Гертруда («Апошні кумір» А. Дадэ), Сцепаніда («Каля грошай» В. Крылова паводле А. Пацехіна), Матрона («Улада цьмы» Л. М. Талстога), Ва­лу­но­а («За­кат» А. І. Южына-Сум­ба­тава) і інш.
IC 4885
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
You Are the Only One (песня Сяргея Лазарава)
«You Are the Only One» (Ты — адзіная ) — песня расійскага выканаўцы Сяргея Лазарава, з якой ён выступіў на конкурсе песні Еўрабачанне 2016. Прэзэнтацыя сінгла і відэакліпа адбылася ў праграме «Весці ў суботу» 5 сакавіка 2016 года на тэлеканале «Расія-1». Аўтарамі сінгла выступілі Дзімітрыс Кантопулас і Філіп Кіркораў.
Песня заняла трэцяе месца на конкурсе песні Еўрабачанне 2016, атрымаўшы перамогу ў галасаванні тэлегледачоў.
У далейшым песня стала першым сінглам з шостага студыйнага альбома Лазарава THE ONE, куды ўвайшла пад нумарам 9.
Стварэнне песні
У адным з інтэрв’ю Сяргей Лазараў распавёў, што не адразу даў згоду на ўдзел у конкурсе. Паводле яго слоў, ён восем гадоў абыходзіў конкурс бокам, але яму ўсё жа шмат разоў прапанавалі прадставіць краіну на конкурсе. Пра тое, што Сяргей Лазараў будзе прадстаўляць Расію на конкурсе песні Еўрабачанне 2016, стала вядома на пачатку снежня 2015 года. Пазней, некаторы час да сакавіка пра песню і яе выканаўцу нічога не было чутна. 2 сакавіка ў афіцыйным акаўнце Філіпа Кіркорава быў апублікаваны цізер да відэакліпа. Аўтарамі музыкі з’яўляюцца грэчаскі кампазітар Дзімітрыс Кантопулас і расійскі спявак і прадзюсар Філіп Кіркораў. Тэкст для кампазіцыі быў падрыхтаваны Джонам Балардам і Ральфам Чарлі. Рэліз кампазіцыі адбыўся 5 сакавіка 2016 года на тэлеканале «Расія-1». 10 мая 2016 года Сяргій Лазараў выканаў песню ў першым паўфінале конкурсу песні Еўрабачанне 2016.
Відэакліп
Раніцай 5 сакавіка на афіцыйным канале Сяргея Лазарава ў «YouTube» і партале «УДТРК» адбылася прэм’ера відэакліпа на сінгл. Кліп быў зняты рэжысёрам Канстанцінам Чарапковым і піцерскай камандай «Illuminariun 3000», якая працуе ў сферы стварэння 3D-інсталяцый. Вырабніцтвам відэакліпа занялася кампанія «SEVER Production Co». У відэакліпе таксама прыняла ўдзел мадэль Уладзіслава Еўтушэнка, якая прадстаўляла Расію на конкурсе Міс Сусвет 2015. Як распавёў сам выканаўца ў сваім акаўнце Instagram, здымкі відэакліпа праходзілі ў снежні 2015 года ў спецыяльна пабудаванай студыі. Сама песня і відэакліп трымаліся ў строгім сакрэце. Лазараў адзначыў, што пастаноўка на сцэне конкурсу будзе значна адрознівацца ад пастаноўкі ў відэакліпе. Відэакліп атрымаў добрыя водгукі як ад музычных крытыкаў, так і ад расійскіх слухачоў.
Ацэнкі
Вядомы расійскі прадзюсар, спявак і кампазітар, а таксама па сумяшчальніцтве аўтар конкурснай песні Філіп Кіркораў ацаніў песню па даслугах і таксама ў сваім меркаванні згадаў, што ў Расіі ёсць артысты, якія можуць прадстаўляць музыку :
Сам выканаўца песні Сяргей Лазараў падчас інтэрв’ю аднаму з расійскіх тэлеканалаў прызнаўся, што песня і прадстаўленне Расіі на конкурсе песні Еўрабачанне 2016 сарвала яму водпуск пасля канцэртнага тура. Ён пракаменціраваў і песню і гэты момант :
Рускамоўная версія
3 жніўня 2016 года Лазараў выпусціў рускамоўную версію песні пад назвай «Пусть весь мир подождёт». Тэкст не з’яўляўся перакладам арыгінала, але тэма адзінай любові была захавана ў прыпеве. У далейшым гэтая версія стала першым сінглам з пятага альбома Лазарава «В Эпицентре», куды ўвайшла пад нумарам 9.
Венецыянскі кінафестываль 2005
62-і Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 31 жніўня па 10 верасня 2005 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Энга Лі.
Гуль
Гуль — прозвішча.
Субараўка (Рослаўльскі раён)
Субараўка (Суборовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Субараўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Хашымін
Хашымін, да 1976 Іншая назва Сайгон (Ho Chi Minh City, Thanh Pho Ho Chi Minh) — найбольшы горад у В’етнаме. Колішняя сталіца французскага пратэктарату Кохінхіна (1862—1954) ды Паўднёвага В'етнаму (1954—1975). Горад знаходзіцца на рацэ Сайгон (Сонг Сай Гон) на поўнач ад дэльты Меконгу, на адлегласці 80 км ад Паўднёва-Кітайскага мора. Гандлёвы цэнтр Шо Лон знаходзіцца на захад ад горада.
Тэрыторыя займаная г. Хашымін доўгі час была часткай каралеўства Камбоджы. В'етнамцы ўпершыню атрымалі доступ да рэгіёна ў 17-м стагоддзі. Адносіны з Францыяй пачаліся ў 18-м стагоддзі, калі французскія купцы і місіянеры пасяліліся ў рэгіёне. У 1859 годзе горад быў акупаваны французамі і ў 1862 годзе быў перададзены Францыі в’етнамскім імператарам Ту Дукам. Як сталіца Кохінхіны, Сайгон быў ператвораны ў важны партовы горад і ўрбаністычны цэнтр з прыгожымі віламі, уражлівымі грамадскімі будынкамі і добра выбрукаванымі бульварамі засаджанымі дрэвамі. На поўнач ды на поўдзень ад горада былі пабудаваныя чыгункі і Сайгон стаў галоўным зборным цэнтрам для экпарту рысу, які вырошчваўся ў дэльце ракі Меконг. У 1940 годзе Сайгон быў акупаваны японцамі але французскія каланіяльныя ўлады працягвалі кіраваць В'етнамам да 1945 года, калі яны былі інтэрнаваны японцамі. Другая Сусветная вайна не зачапіла Сайгон.
Сайгон і надалей захоўвае выгляд еўрапейскага горада са шматлікімі будынкамі заходняга стылю французскага каланіяльнага перыяду.
Міжнародны аэрапорт Таншанят абслугоўвае рэгулярныя авіярэйсы кампаніі Эйр В'етнам да іншых унутраных цэнтраў краіны і розных іншаземных кампаній у гарады Азіі і Еўропы. У 40 км ад горада будуецца Міжнародны аэрапорт Лонгтхань.
Насельніцтва (сярэдзіна 2007): 6 міл. 650 тыс. 942 жыхара.
Выбітныя асобы
У Хашыміне нарадзіўся італьянска-французскі кампазітар Рыкарда Качантэ.
NGC 2326A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Маніфест гнуткай распрацоўкі
Маніфест гнуткай распрацоўкі, ці Agile manifesto - асноўны дакумент, які змяшчае апісанне каштоўнасцяў і прынцыпаў гнуткай распрацоўкі праграмнага забеспячэння, распрацаваны ў лютым 2001 года на сустрэчы 17 незалежных практыкаў некалькіх методык праграмавання, якія называюць сябе «Agile Alliance».
Тэкст маніфеста даступны на больш чым 50 мовах.
IC 4886
IC 4886 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рафалаў (пасёлак)
Рафалаў — былы пасёлак у Спярыжскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (16 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. У 2005 годзе пасёлак быў выключаны са звестак па ўліку населеных пунктаў.
Размяшчэнне
У 8 км на паўднёвы захад ад Брагіна, 25 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы- Гомель), 129 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з кароткай прасталінейнай вуліцы шыротнай арыентацыі, забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1931 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ўваходзіў у склад калгаса імя М. І. Калініна (цэнтр — вёска Глухавічы).
Да 8 студзеня 1987 года пасёлак уваходзіў у склад Глухавіцкага сельсавета, пасля — у склад Спярыжскага сельсавета.
Андрэй Лідвартавіч Васільеў
Андрэй Лідвартавіч Васільеў (нар. ) — беларускі футбаліст, які гуляў на пазіцыях паўабаронца і абаронца.
Гульнявая кар’ера
Прафесійная кар’ера гульца распачалася ў 1986 годзе ў клубе «Віцязь» (Віцебск). У 1989 годзе выступаў за клуб «Абутнік», з якім стаў чэмпіёнам БССР. У 1990 вярнуўся ў віцебскі клуб, вядомы на той момант як КІМ. Пасля сыходу з віцебскага клуба ў 1997, яшчэ 4 гады працягваў выступаць за клубы вышэйшай лігі «Дынама-Брэст» і «Тарпеда-Кадзіна». У 2001 годзе правёў сезон у клубе трэцяй лігі «Рудзенск», пасля чаго завяршыў кар’еру.
У 2006 годзе вярнуўся ў футбол і далучыўся да клуба трэцяй лігі «Кобрын», за які правёў 13 матчаў і адзначыўся двума забітымі галамі.
Зейва (Лачын)
Зейва (Zeyvə) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Статут КПСС
Статут Камуністычнай партыі Савецкага Саюза — асноўны закон ўнутранага жыцця Камуністычнай партыі Савецкага Саюза.
Статут вызначаў правы і абавязкі членаў КПСС, яе арганізацыйныя прынцыпы, нормы ўнутрыпартыйнага жыцця і метады яе практычнай дзейнасці. З’яўляўся абавязковым для ўсіх камуністаў і партыйных арганізацый і забяспечваў выкананне Праграмы Камуністычнай партыі Савецкага Саюза.
Новы тэкст статута або ўносяцца ў стары тэкст змены прымаліся з’ездам КПСС альбо партыйнай канферэнцыяй.
Рэдакцыі статута
''Вярхоўным органам РСДРП з’яўляўся з’езд; вышэйшым органам паміж з’ездамі — Савет партыі, які павінен быў аб’ядноўваць дзейнасць Цэнтральнага камітэта (ЦК), накіроўваючага практычную дзейнасць партыі, і рэдакцыі Цэнтральнага органа (ЦО, газеты «Іскра»), якая ажыццяўляла ідэйнае кіраўніцтва. На з’ездзе разгарэлася барацьба вакол пытання аб членстве ў партыі (§ 1 Статуту). Фармулеўка У. І. Леніна патрабавала ад членаў партыі асабістага ўдзелу ў працы адной з яе арганізацый. У фармулеўцы Ю. В. Мартава членам партыі мог лічыцца кожны, які аказвае партыі рэгулярнае асабістае садзеянне пад кіраўніцтвам адной з яе арганізацый. З’езд прыняў Статут, падрыхтаваны Леніным; але § 1 прайшоў у рэдакцыі Мартава. Па гэтым прынцыпе РСДРП раскалолася на фракцыі бальшавікоў і меншавікоў.'' ''§ 1 прыняты ў фармулеўцы В. І. Леніна. Паміж з’ездамі кіраўніцтва партыяй перададзена ЦК.'' У аснову партыйнай жыцця лег прынцып дэмакратычнага цэнтралізму. З’езд выбірае толькі ЦК, які сам прызначае рэдакцыю ЦО. Дапушчаны прынцып кааптацыі. ''Патрабаванне да прыему ў партыю толькі па рэкамендацыі 2-х членаў. Выключэнне з партыі вырашаецца агульным сходам мясцовай арганізацыі. З’езд абірае Рэвізійную камісію.'' ''Асновай партыі з’яўляецца партыйная ячэйка. Для ўступлення неабходны кандыдацкі стаж. Вызначана структура падраздзяленняў на розных узроўнях арганізацыі. Утворана Партколлегия ЦКК для разгляду парушэнняў партыйнай этыкі, Праграмы і Статута. Вызначана роля і месца Камуністычнай партыі як «… перадавой, арганізаваны атрад пралетарыяту Саюза ССР, вышэйшая форма яго класавай арганізацыі». Цэнтральная кантрольная камісія (ЦКК) ператворана ў Камісію партыйнага кантролю (КПК) пры ЦК. Палажэнне аб правах члена партыі, адмена перыядычных масавых чыстак партыі. Створаны новы орган — Усесаюзная партканферэнцыя.'' ''Выключаны параграфы аб скліканнях Усесаюзных партконференций, пашыраны пералік абавязкаў члена партыі. Замест Палітбюро утвораны Прэзідыум ЦК КПСС, Аргбюро скасавана.'' Цэхавыя партыйныя арганізацыі могуць стварацца ў першасных арганізацыях, якія маюць звыш 50 камуністаў.
Янка Шарахоўскі
Янка Шарахоўскі (Іван Захаравіч Шарахоўскі;, , Магілёўская вобласць — , Мінск) — беларускі празаік, крытык, літаратуразнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1925-1927 гг. вучыўся ў Магілёўскім педагагічным тэхнікуме, у 1931 г. скончыў Ленінградскі гісторыка-лінгвістычны інстытут. Працаваў у рэдакцыях часопіса «Чырвоная Беларусь», газеты «Літаратура і мастацтва», часопіса «Полымя рэвалюцыі». У 1938-1941 гг. вучыўся ў аспірантуры пры Мінскім педагагічным інстытуце. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ваяваў пад Масквой, на Бранскім, 2-м Прыбалтыйскім, Ленінградскім франтах як камандзір узвода, з 1943 г. - інструктар франтавой газеты. Пасля вайны - адказны сакратар часопіса «Полымя» (1946-1948), галоўны рэдактар Дзяржаўнага выдавецтва БССР (1948-1957), намеснік міністра культуры БССР (1957-1959), галоўны рэдактар газеты «Літаратура і мастацтва» (1959-1961), дырэктар Літаратурнага музея Янкі Купалы (1961-1968).
Венецыянскі кінафестываль 2004
61-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 1 па 11 верасня 2004 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Майка Лі.
Янка Шарахоўскі
Творчасць
У друку пачаў выступаць як паэт, а з 1931 г. — як крытык і літаратуразнавец. Выдаў кнігі пра жыццё і творчасць Янкі Купалы «Янка Купала» (1962), «Пясняр народных дум» (1970 — дарэвалюцыйны перыяд, 1976 — савецкі перыяд).
Аўтар зборнікаў апавяданняў «Срэбраная раніца» (1951), «Сплочаны доўг» (1978), кніжкі апавяданняў для дзяцей «Сердалікавая бухта» (1955).
Пераклаў на беларускую мову раман «Белая бяроза» М. Бубеннава (1949), аповесць «Сляпы музыка» У. Караленкі (1950), раманы «Чэсць змоладу» А. Первенцава (1951), «Рудзін», «Напярэдадні» І. Тургенева (1952), «Аповесць пра дзяцінства» Ф. Гладкова (1952), «Казкі» М. Салтыкова-Шчадрына (1953), «Апавяданні» І. Франка (1956), апавяданне «Лёс чалавека» М. Шолахава (1959) ды інш.
NGC 2327
NGC 2327 (іншае абазначэнне — CED 89B) — эмісійная туманнасць у сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бабровіцкі сельсавет
Бабро́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Бабровічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Даўбенскі сельсавет у складзе Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Даўбені. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Маладзечанскага раёна. 16 жніўня 1973 года перайменаваны ў Бабровіцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Бабровічы. 25 чэрвеня 1976 года да сельсавета далучана частка скасаванага Белакорацкага сельсавета (9 населеных пунктаў: вёскі Баркі, Прыбарныя, Яцкава-Замосныя, Яцкава-Канчане, Яцкава-Карчомныя, Яцкава-Млынавыя, Яцкава-Падрэззе, Яцкава-Пяскі, пасёлак Першамайскі). У 1976 годзе вёскі Ляшчатка і Чэхаўшчына перададзены ў склад Пяршайскага сельсавета. У 1980 годзе скасавана вёска Юганава. Скасаваны 30 кастрычніка 2009 года, тэрыторыя далучана да Валожынскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 892 чалавекі, з іх 96,0 % — беларусы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты: аграгарадок Бабровічы, вёскі Банькава, Баркі, Бурнейкі, Вядзернікі, Галубы, Даўбені, Капусціна, Носавічы, Палікшчына, Паморшчына, Пешкуры, Пруднікі, Прыбарныя, Саланая, Яцкава-Замосныя, Яцкава-Канчане, Яцкава-Карчомныя, Яцкава-Млынавыя, Яцкава-Падрэззе, Яцкава-Пяскі, Яшкавічы і пасёлак Першамайскі.
Рыгор Міхайлавіч Козінцаў
Рыгор Міхайлавіч Козінцаў (Григо́рий Миха́йлович Ко́зинцев; 9 (22) сакавіка 1905,  —, ) — савецкі рэжысёр тэатра і кіно, сцэнарыст, педагог; народны артыст СССР (1964). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх (1941, 1948) і Ленінскай (1965) прэмій.
Біяграфія
Вучыўся ў Вышэйшых мастацкіх майстэрнях АМ у Петраградзе. Адзін з арганізатараў творчай майстэрні «Фабрыка эксцэнтрычнага акцёра» (ФЭКС, 1921). З 1924 года на кінастудыі «Ленфільм». З 1922 года выкладаў у ФЭКС, Ленінградскім інстытуце сцэнічных мастацтваў, у 1941-64 гадах прафесар Усесаюзнага дзяржаўніага інстытута кінематаграфіі.
Імкненнем да пошукаў вострай новай кінематаграфічнай выразнасці вылучаюцца нямыя фільмы «Шынель» (1926, паводле М.Гогаля), «Новы Вавілон» (1929, абодва з Леанідам Траўбергам). Грамадзянскім пафасам прасякнута кінатрылогія «Юнацтва Максіма» (1935), «Вяртанне Максіма» (1937), «Выбаргская старана» (1939, усе з Леанідам Траўбергам).
Ставіў біяграфічныя фільмы: «Пірагоў» (1947), «Бялінскі» (1953). Экранізаваў трагедыі Уільяма Шэкспіра «Гамлет» (1964, Ленінская прэмія 1965) і «Кароль Лір» (1970), раман Мігеля Сервантэса «Дон Кіхот» (1957).
Паставіў у ленінградскіх тэатрах «Кароль Лір» (1941), «Атэла» (1943), «Гамлет» (1954) Шэкспіра. Даследваў творчасць Шэкспіра, С.Эйзенштэйна, Ч.Чапліна, У.Меерхольда.
Францішак Баркоўскі
Францішак Баркоўскі (Franciszek Borkowski;, Вроцлаў) — польскі шахматыст, міжнародны майстар (1980).
Біяграфія
У 1974 г. выйграў чэмпіянат Польшчы сярод юніёраў у Грудзёндзу, праз год заняў V месца ў чэмпіянаце юніёраў Еўропы, які праходзіў ў Гронінгене (Нідэрланды), а таксама дэбютаваў у фінале чэмпіянату Польшчы сярод дарослых ў Познані. Да 1989 г. прыняў удзел ў шасці фінальных турнірах. Найлепшы вынік дасягнуты ў 1988 г. ў Любліне, дзе заняў VI месца. У 1976 г. прадстаўляў Польшчу на чэмпіянаце свету ў Каракасе (Венесуэла)
Неаднаразова выступаў у агульнапольскіх ды міжнародных турнірах: 1976 — Прышціна — III—IV месца; 1977 — Зялёна Гура — I, Экшо (Швецыя) — I; 1979 — Слупск — III—IV; 1984 — Гданьск — I, Вроцлаў — II; 1985 — Гдыня — I—II; 1986 — Гдыня — II; 1987 — Гдыня — III; 1990 — Гдыня — III; 1991 — Oдэнсе (Данія) — I.
IC 4887
IC 4887 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Мікалаевіч Гуль
Мікалай Мікалаевіч Гуль (нар., в. Сіўцы, Польская Рэспубліка — ) — беларускі педагог, грамадскі дзеяч, Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1933 годзе ў в. Сіўцы (цяпер — Пастаўскі раён Віцебскай вобласці).
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя Куйбышава (1955).
Працаваў выкладчыкам Навапольскага сельскагаспадарчага тэхнікума, старшынёй планавай камісіі Пастаўскага райвыканкама. З 1960 года ў Ашмянскім раёне: выкладчык, намеснік дырэктара па вучэбнай частцы сельскагаспадарчага тэхнікума (1960—1967), лектар райкама партыі (1967—1976), галоўны дзяржаўны інспектар па закупках і якасці сельгаспрадукцыі. З 1966 года — адказны сакратар райсавета ветэранаў.
Памёр у 2006 годзе.
Сцяг Румыніі
Сцяг Румыніі ўяўляе сабой чырвона-жоўта-сіні трыкалор — 3 вертыкальныя паласы роўнай шырыні. Адносіны 7:10. Быў прыняты ў 1848 годзе падчас рэвалюцыі ў Валахіі. Сцяг нагадвае сабой некаторыя іншыя сцягі Еўропы.
Малюнак сцяга ствараўся пад відавочным уплывам французскага сцяга ў 1840-я гады, аднак, колеры сцяга маюць, мабыць, больш старажытнае паходжанне. Упершыню яны сустракаюцца ў часы кіравання гаспадара Валахіі Міхая Адважнага (1593—1601). Ёсць таксама версія, што гэтыя колеры выкарыстоўваліся яшчэ ў часы гаспадара Малдавіі Стэфана Вялікага (1457—1504). Чырвона-жоўта-сіні штандар стаў знакам рэвалюцыі 1821 года, узначаленай Тудорам Уладзімірэску.
З 1866 па 1948 год сцяг Румыніі ўяўляў сабою гладкі трыкалор. Пасля 1948 г. на румынскім трыкалоры быў намаляваны герб СРР. У 1989 годзе ў сувязі са зменай дзяржаўнага ладу герб са сцяга быў зняты.
Сцяг Сацыялістычнай Рэспублікі Румыніі
Сцяг Сацыялістычнай Рэспублікі Румыніі складаўся з чырвонай, жоўтай і сіняй палос, размешчаных вертыкальна, з сіняй паласой у дрэўка. У сярэдзіне размешчаны герб Сацыялістычнай Рэспублікі Румыніі. Сцяг Румынскай рэвалюцыі 1989 года час снежаньскай Румынскай рэвалюцыі 1989 гады дэманстранты выразалі герб СРР са сцяга, такім чынам вяртаючы сцягу ранейшы выгляд, якім ён быў да 1948 года. 25 снежня 1989 у Румыніі адноўлены ранейшы сцяг, без герба СРР.
Спасылкі
Сцяг Румыніі
Нікольскі
Нікольскі — прозвішча, тапонім.
Анатоль Аляксандравіч Шаўня
Анатоль Аляксандравіч Шаўня (, пасёлак Дорахава,, Маскоўская вобласць, РСФСР) — беларускі паэт, крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага-перасяленца з Беларусі. Скончыў перакладчыцкі факультэт 1-га Маскоўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў (1954), працаваў у рэдакцыі газеты «Советская Белоруссия» літсупрацоўнікам, потым выконваў абавязкі загадчыка аддзела крытыкі і бібліяграфіі. З 1959 г. — літсупрацоўнік, пасля рэдактар грамадска-палітычнага аддзела часопіса «Беларусь». З 1981 г. — рэдактар студыі «Летапіс» кінастудыі «Беларусьфільм».
Творчасць
Першыя вершы надрукаваў у 1953 г. у інстытуцкай шматтыражцы. Аўтар зборнікаў вершаў «Паводка» (1975), «Урок дабрыні» (1980).
Перакладае з італьянскай мовы на беларускую. У яго перакладзе асобнымі выданнямі выйшлі аповесць Л. Стурані «Праўдзівая гісторыя» (1957), «Прыгоды К’ядзіна» М. Арджылі і Г. Паркі (1959), аповесць В. Берціні «Юнацтва становіцца ў строй» (1960), раман Д. Арфелі «Лішнія» (1965), анталагічны зборнік сучаснага італьянскага апавядання "Золата Фарчэлы (1968), «Казкі нашых дзён» М .Арджылі (1971). Шмат вершаў сучасных італьянскіх паэтаў перакладзена ім для зборніка «Ад вежаў Ферары» (1974).
Напісаны таксама сцэнарыі мультыплікацыйнага фільма «Квака-задавака» (з З. Калядэнкам, пастаўлены ў 1977), дакументальнага фільма «Кандрат Крапіва» (1982), шэрагу іншых дакументальных і навукова-папулярных фільмаў.
Дзьёрдзь II Ракацы
Дзьёрдзь II Ракацы (II. Rákóczi György;, Шарашпатак — , Надзьварад) — князь Трансільваніі з венгерскага кальвінісцкага роду Ракацы (1648—1657, 1659—1660).
Біяграфія
Быў старэйшым сынам князя Дзьёрдзя I Ракацы і Жужанны Лорантфі. Ужо 19 лютага 1642 года, у час кіравання бацькі, Дзьёрдзь II Ракацы быў абвешчаны суправіцелем Трансільваніі. У 1643 годзе адбылося яго вяселле з Сафіяй, апошняй з роду Батары; пад ціскам будучай свякрухі нявеста перайшла з каталіцтва ў кальвінізм.
У кастрычніку 1648 года, пасля смерці бацькі, Дзьёрдзь II Ракацы стаў аднаасобным кіраўніком Трансільваніі. Спачатку князь дамогся афіцыйнага прызнання ад Асманскай імперыі ў абмен на павелічэнне даніны.
Дзьёрдзь II Ракацы пратэжаваў вялікаму мараўскаму педагогу Яну Амасу Коменскаму. У 1651 годзе князь прапанаваў Коменскаму ажыццявіць школьную рэформу ў яго землях. Выкладанне па новай сістэме пачалося ў горадзе Шарашпатак.