cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Успенская царква (Снітава)
Гісторыя
У 1833 годзе на месцы трухлявай царквы быў пабудаваны новы драўляны будынак. У 1933 годзе была пабудавана званіца. У 1962 годзе храм быў закрыты, а ў 1983 годзе быў цалкам разбураны.
5 чэрвеня 2004 года архіепіскап Стэфан асвяціў месца і камень пад будаўніцтва новага храма. 8 верасня 2007 года архіепіскап Стэфан учыніў чын асвячэння храма.
IC 3523
IC 3523 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гаранін
Гаранін — прозвішча.
Джавані дэ Плана Карпіні
Джавані Плана Карпіні, Іаан з П'ян дэль Карпіне (каля 1182 - 1 красавіка 1252) — італьянскі францысканец, першым з еўрапейцаў, да Рубрука і Андрэ дэ Ланжумо, які наведаў Мангольскую імперыю і пакінуў апісанне свайго падарожжа.
Спіс аб’ектаў PGC (1770001—1771000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1770001—1771000)
Ктулху
Кту́лху — міфічная пачвара, прыдуманая амерыканскім пісьменнікам Говардам Лаўкрафтам. Упершыню ўзгадваецца ў апавяданні «Покліч Ктулху» ў 1928.
Знешні выгляд і месца існавання
Ктулху падобны адначасова на васьмінога (галава), цмока (крылы на спіне), чалавека (тулава). Дакладныя памеры невядомыя, але можна меркаваць, што Ктулху дастаткова вялікі, бо адзін з герояў твора назваў яго падобным да «хадзячае гары».
Належыць да роду «Старажытных». Ляжыць у сне, падобным да смерці (верагодна, коме) на вяршыні затопленага горада Р'льех пасярод Ціхага акіяна. Калі зоркі «трапна сыходзяцца», горад паўстае з вады і Ктулху прачынаецца.
Культ Ктулху
Таксама паводле твораў Лаўкрафта, па ўсёй Зямлі існуюць групы культыстаў, якія прыносяць Ктулху чалавечыя ахвяраванні, шалеюць, таньчаць і ўвесь час чытаюць закляцце: «Пх'нглуі мглв'нафх Ктулху Р'льех вгах'нагл фхтагн», што прыкладна перакладаецца як «Дома ў Р'льеху мёртвы Ктулху чакае і бачыць сны».
Ктулху здольны ўплываць на чалавечы розум, аднак з-за таго, што Р'льех амаль увесь час знаходзіцца пад вадою, Ктулху можа ўплываць толькі на сны. У «Поклічы Ктулху» сны, якія ён дасылае, даводзяць людзей да вар'яцтва.
Імя, яго вымаўленне і варыянты напісання
Говард Лаўкрафт казаў, што імя Cthulhu варта вымаўляць як Kathooloo ці Khlûl'hloo. Ні ў водным з арыгінальных англійскіх варыянтаў няма вымаўлення Cthulhu як Цтулху. Іншыя варыянты напісання: Tulu, Clulu, Clooloo, Cighulu, Cathulu, Kutulu, Q'thulu, Ktulu, Kthulhut, Kulhu, Thu Thu Hmong
Сеціва
У сеціве Ктулху набыў даволі вялікую папулярнасць і для яго нават прыдумалі спецыяльны смайл: {:€ або :-Е або ©€. Стаў героям шматлікіх карыкатур, коміксаў, жартаў і пародыяў.
Папулярныя выказванні з удзелам Ктулху: «Ктулху захавае твой моск», «Ктулху фхтагн!», «Ктулху захавае ўсіх».
Музыка
Ктулху ўзгадваецца ў шэрагу кампазіцый (пераважна метал кірунку):
Даўгерутэ
Даўгерутэ (Daugeruthe; *Daugėrutis, *Daugerutis, *Daugirutis; Dangerutis ; ? —, Вендэн) — князь літоўскі.
Нур Махамад Таракі
Нур Махамад Таракі (, кішлак Калай, павет Нава, Газни, Эмірат Афганістан  — ) — афганскі грамадскі, палітычны і дзяржаўны дзеяч; пісьменнік, журналіст, Генеральны сакратар ЦК НДПА (1965—1967 і 1977—1979) і лідар фракцыі «Хальк».
Даўгерутэ
Імя
Імя *Даўгірут, *Даўгіруць — з шэрагу старабалцкіх (старалітоўскіх) двухасноўных імёнаў. Такія імёны дайшлі з індаеўрапейскай эпохі і ўласцівыя іменнікам народаў індаеўрапейскага паходжання.
Нур Махамад Таракі
Пасля Саурскай рэвалюцыі і прыходу да ўлады партыі НДПА, стаў Старшынёй Рэвалюцыйнага Савета і Прэм’ер-міністрам Афганістана (1978—1979), праводзячы марксісцкую палітыку ў Афганістане. Аднак сацыяльна-эканамічныя рэформы, якія праводзіліся партыяй пад кіраўніцтвам Таракі, выклікалі масавую незадаволенасць у краіне і актывізацыю ўзброенага супраціву, які перарос у Грамадзянскую вайну. Яго кароткачасовае праўленне адзначылася унутрыпартыйнай барацьбой, рэпрэсіямі і ўскладненнем ваенна-палітычнай абстаноўкі ў краіне. Скінуты ў верасні 1979 года і таемна забіты.
Даўгерутэ
Імя
Першая аснова Daug- (спалучаная з асновай, што пачынаецца на -G-, ператварылася ў Dau-) звязаная з літ. daug «шмат». Гэтая аснова прысутная, напрыклад, у імені Міндоўг, а ў «абсечаным» выглядзе — у імені Даўмонт.
Міранда Рычардсан
Міранда Джэйн Рычардсан (Miranda Jane Richardson; нар. ) — англійская актрыса, вядомая дзякуючы ролям каралевы Лізаветы I у брытанскім камедыйным тэлесерыяле «Чорная Гадзюка» (1986-89), Місіс Віктар («Імперыя Сонца», 1987), Джуд О’Хара («Жорсткая гульня», 1992), Інгрыд Флемінг («Шкода», 1992), лэдзі Ван Тасель («Сонная Лагчына», 1999) і Рыты Скітэр («Гары Потэр і Кубак агню», 2005; «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці. Частка 1», 2010).
Даўгерутэ
Імя
Другая аснова Gir- або Ger- (яны лічацца роднаснымі і знаходзяцца паміж сабой у аблаўтных дачыненнях), звязаная з літоўскім girti «славіць, хваліць» і далей да індаеўрапейскага *gṷer- «хваліць, славіць; абвяшчаць, вітаць».
Міранда Рычардсан
Уладальніца двух «Залатых глобусаў», прэміі BAFTA і двухразовая намінантка на прэмію «Оскар».
Даўгерутэ
Імя
Спалучаныя разам, гэтыя асновы даюць імя, што мела значыць «шматслаўны» (Dau-giras, Dau-geras). Апроч таго, гэтыя асновы тут узбагачаныя папулярным антрапанімічным пашыральнікам -ut- (як у імёнах Кейстут або Бірута).
Біяграфія
Упершыню згадваецца пад 1209 годам у «Хроніцы Лівоніі» Генрыха Латвійскага, паводле яго сведчанняў Даўгерутэ быў «адным з найбольш магутных літоўцаў» (potentioris de Lethonia), цесцем і саюзнікам герцыкскага князя Усевалада. У 1213 годзе Даўгерутэ ездзіў у Вялікі Ноўгарад, імаверна, каб заключыць саюз супраць немцаў у Лівоніі. На зваротным шляху схоплены і загінуў у зняволенні. В. Насевіч выказаў думку, што Даўгерутэ мог быць ананімным бацькам Міндоўга, якога Лівонская старэйшая рыфмаваная хроніка называе вялікім каралём (könig gros) літоўцаў.
Ягаднае (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Ягаднае (Ягодное) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Халевіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Free range: Балада пра ўхваленне свету
«Free range: Балада пра ўхваленне свету» (Free Range: Ballaad maailma heakskiitmisest) — эстонскі мастацкі фільм 2013 года рэжысёра.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 21-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Гісторыя пра пісьменніка-пачаткоўца, які з-за цяжарнасці сваёй дзяўчыны павінен вельмі хутка вызначыцца з месцам у грамадстве. Пра нечаканае бацькоўства робіцца вядома, калі яго звальняюць з газеты, і ён збіраецца цалкам прысвяціць сябе літаратуры. Як жыць так, каб пасля не было пакутліва балюча за бессэнсоўна пражытыя гады, і пры гэтым заставацца прыстойным чалавекам? І ў чым маральны абавязак асобна ўзятага чалавека?
Беркакіт
Беркакіт (Беркакит, Беркакит) — пасёлак гарадскога тыпу ў Нерунгрынскім улусе Рэспублікі Саха (Якуція) у Расійскай Федэрацыі. Чыгуначная станцыя. Знаходзіцца на Алданскім нагор’і, у басейне ракі Беркакіт за 10,5 км на паўднёвы ўсход ад Нерунгры. Насельніцтва: 4599 (1979), 9031 (1989), 4925 (2002), 4770 (2009), 4756 (2010). Заснаваны ў 1975 годзе ў сувязі з будаўніцтвам чыгуначнай магістралі Бам-Тында-Беркакіт на Байкала-Амурскай магістралі, з 1977 года рабочы пасёлак.
Нікалаус Янцан
Нікала́ус Я́нцан (Nicolaus Jantzon, Mikołaj Janson) альбо Нікалаус Е́нцэн (Nicolaus Jentzen; 1720 — 1791) — нямецкі, вырабнік барочных арганаў у Вялікім Княстве Літоўскім.
Біяграфія
Паходзіў, імаверна, з-пад Гамбургу. Вядома, што прыехаў адтуль у Вільню і ў 1746 годзе ўладкаваўся падмайстрам да. У 1752 разам з ім працаваў над стварэннем аргану для мясцовай. У наступным годзе ажаніўся з яго дачкой Ганнай Альжбетай, у 1761 па смерці цесця прыняў у спадчыну яго майстэрню. Стварыў значную колькасць арганаў на тэрыторыі цяперашніх Беларусі і Літвы.
Выбраныя творы
Дакладна можна казаць пра тры арганы, створаныя Янцанам: у Будславе, Вільні і Трашкунах. Астатнія вядомыя арганы маглі належаць як яму, так і вучням, якія прытрымліваліся яго дызайну.
Захаваліся арганы ў Будславе і Цытавянах, а таксама ў касцёлах бернардзінцаў, святога Яна і кафедры ў Вільні.
Мінская акруга (ГУУЗ)
Мінская акруга (Okręg miński) — адміністрацыйная адзінка Грамадзянскага ўпраўлення Усходніх земляў.
Акруга створана 15 верасня 1919 г.
9 лютага 1920 г. з частак Лепельскага і Полацкага паветаў быў створаны Лепельскі павет з часовым адміністрацыйным цэнтрам у Кублічах, які ўвайшоў у Мінскую акругу.
Дональд Сазерленд
Дональд Сазерленд (Donald Sutherland: нар., Сент-Джон, Нью-Брансуік) — канадскі акцёр і кінапрадзюсер. Лаўрэат прэмій «Эмі» (1995) і «Залаты глобус» (1996; 2003). Бацька акцёра Кіфера Сазерленда. Уваходзіў у групу, якая несла алімпійскі сцяг на адкрыцці XXI зімовых Алімпійскіх гульняў у Ванкуверы (Канада) 12 лютага 2010 года.
Мінская акруга (ГУУЗ)
Адміністрацыйны падзел
Акруга падзялялася на 7 паветаў:
Генры Ліф
Генры Мерэдыт Ліф (Henry Meredith Leaf;, Скасбара, Паўночны Іаркшыр — , ) — брытанскі ігрок у рэкетс, прызёр летніх Алімпійскіх гульняў.
Ліф удзельнічаў у адзіночным і парным турнірах па рэкетсу на летніх Алімпійскіх гульнях 1908 у Лондане. У адзіночным разрадзе ён адразу выйшаў у фінал і абгуляў там Генры Бругхэма, аднак у тым матчы ён пашкодзіў руку і не стаў спаборнічаць у фінале з Эванам Ноэлем, стаўшы сярэбраным прызёрам. Але затым разам яны з паўфінале пачалі парны турнір, але прайгралі ў ім, заняўшы трэцяе месцы.
Раджанг
Раджа́нг — рака ў Малайзіі, у штаце Саравак, у паўночна-заходняй частцы вострава Калімантан.
Даўжыня ракі 563 км. Плошча вадазбору каля 60 000 км². Выток ракі знаходзіцца на схілах хрыбта Іран. Працякае пераважна па ўзгорыстай раўніне. Упадае ў Паўднёва-Кітайскае мора, утвараючы балоцістую дэльту плошчай больш за 3000 км². Рака паўнаводная на працягу ўсяго года. Суднаходная да горада Сібу (130 км).
Гімн Грузінскай ССР
Гімн Грузінскай ССР (1944-1991) — дзяржаўны гімн савецкай Грузіі. Аўтар музыкі — Атар Тактакішвілі, аўтары слоў Грыгол Абашыдзэ і Аляксандр Абашэлі.
IC 3524
IC 3524 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гумэнці (Любамльскі раён)
Гумэнці (Гу́менці) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галаўнэнскай пасялковай абшчыны.
Вільгельм I Леў
Біяграфія
У адрозненне ад глыбока рэлігійнага і слабога брата, Вільгельм быў добра складзены, рудавалосы і надзвычай упарты. Ён быў актыўным манархам, чыё кіраванне было азмрочана неразумнымі спробамі аднавіць кантроль над Нартумбрыяй.
Традыцыйна Вільгельма лічаць заснавальнікам Арбрацкага абацтва. Пры ім каралеўскім гербам Шатландыі стаў «Пунсовы Леў, які стаіць на задніх лапах на залатым поле». Магчыма, гэта адбылося таму, што храніст Джон Фордун называў караля «Львом Правасуддзя».
У 1173—1174 гадах Вільгельм Леў, спадзяючыся захапіць Нартумбрыю (у паўночна-ўсходняй Англіі), прыняў актыўны ўдзел у паўстанні супраць англійскага караля Генрыха II і яго сыноў. Улетку 1174 года Вільгельм Леў быў узяты ў палон каля Алніка прыхільнікамі Генрыха II і паводле дагавора ў Фалезе (у канцы 1174 года) прызнаў сябе васалам Генрыха II, а Шатландыю — яго ленам, пасля чаго быў вызвалены. Незалежнасць Шатландыі была адноўлена паводле Кентэрберыйскім дагаворы (1189 год) паміж Вільгельмам Львом і Рычардам I Львінае Сэрца, які меў патрэбу ў грошах для ўдзелу ў Трэцім крыжовым паходзе і прадаў сюзерэнныя правы бацькі за 10 тыс. сярэбраных марак.
Сям'я
Паводле Фалезскага дагавора Генрых II атрымаў права выбраць для Вільгельма жонку. Выбар паў на Эрменгарду дэ Бамон, унучку Генрыха I Англійскага.
Такім чынам, 5 верасня 1186 года ў Вудстаку Вільгельм узяў шлюб з Эрменгардай дэ Бамон-о-Мэн (пам. у 1233), дачкой Рышара I дэ Бамон-о-Мэн (пам. каля 1200), віконта дэ Бамон-сюр-Сарт (унука караля Генрыха I Англійскага), ад якой меў чацвярых дзяцей:
Акрамя таго, Вільгельм меў шматлікае пазашлюбнае нашчадства: Вільгельм Леў сканаў у Стэрлінгу 4 снежня 1214 года і быў пахаваны ў Арбрацкім абацтве.
Забалатця (Любамльскі раён)
Забалатця (За́болоття) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галаўнэнскай пасялковай абшчыны.
Пётр Мартынавіч Алейнікаў
Пётр Мартынавіч Алейнікаў (, в. Крывель, Горацкага павета Магілёўскай губерні  —, Масква) — савецкі кінаакцёр.
Паходжанне
Нарадзіўся 12 красавіка 1914 г. у сялянскай сям’і беларусаў-каталікоў Марціна Маркава Алейніка і Мар’яны Аляксееўны з Сенакосаў у в. Крывель Любініцкай воласці Горацкага павета Магілёўскай губерні. Ахрышчаны 13 красавіка 1914 г. ксяндзом Янам Баравіком у рымска-каталіцкім касцёле Адведзінаў Найсвяцейшай Паннай Марыяй Св. Альжбеты ў в. Фашчаўка. Хроснымі бацькамі былі Іосіф Аржановіч і Кацярына Цямрук.
Біяграфія
Выхоўваўся ў Магілёўскай дзіцячай камуне. У 1931 годзе прыехаў у Ленінград, пасяліўся на Охце і паступіў у Тэхнікум сцэнічных мастацтваў на курс Сяргея Герасімава.
Яшчэ будучы студэнтам пачаў здымацца ў эпізодах: «Сустрэчны», «Сяляне». Усенародную славу Алейнікаў здабыў пасля выхаду на экраны фільма «Сямёра смелых», дзе ён сыграў ролю маладзенькага кухара Пецькі Малібога. У гэтым фільме раскрылася яго лірыка-камедыйнае дараванне і рэдкае абаянне.
З моманту здымак у фільмах «Трактарысты» і «Вялікае жыццё» Пётр Мартынавіч знаёміцца ​​з акцёрамі Барысам Андрэевым і Мікалаем Кручковым. Дружба гэтых акцёраў захаваецца на доўгія дзесяцігоддзі, і ў многіх карцінах яны будуць удзельнічаць разам.
У 1943 годзе ў Пятра Мартынавіча нарадзілася дачка Арына, якая ў далейшым таксама стала актрысай.
У 1967 годзе выйшаў апошні фільм з удзелам Пятра Алейнікава: «Наталенне смагі» дзе Алейнікавым была адыграна роля старога працоўнага Маруціна.
Памёр Пётр Алейнікаў 9 чэрвеня 1965 года ў Маскве. Барыс Андрэеў, даведаўшыся пра намер уладаў пахаваць яго сябра на Ваганькаўскіх могілках, дамогся таго, каб Пятру Алейнікаву было аддадзена месца на Новадзявочых могілках, якое было зарэзервавана для самога Барыса Фёдаравіча.
Аб творчасці Пятра Алейнікава зняты фільм «Пётр Мартынавіч і гады вялікага жыцця» (1974).
Сям’я
Жонка — Валянціна Іванаўна Лебедзева (1918—1993)
Сын Тарас Алейнікаў (1938 — 2004), кінааператар.
Дачка Арына Алейнікава (30 жніўня 1943), актрыса. У цяперашні час жыве з сям’ёй у ЗША.
Звіняцкаўскі сельсавет
Звіня́цкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Звіняцкае.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Паселіцкага сельсавета.
Жуль Жазеф Лефеўр
Жуль Жазеф Лефеўр (Jules Joseph Lefebvre; 14 сакавіка 1834, Турнэ — 24 лютага 1912, Парыж) — французскі салонны мастак XIX стагоддзя, які спецыялізаваўся на маляванні прыгожых дзяўчын.
Біяграфія
Атрымаў першапачатковую мастацкую адукацыю ў Амьене, быў потым вучнем Канье ў Парыжы і ўпершыню выступіў перад публікай на парыжскай Сусветнай выстаўцы 1855 года з мужчынскім партрэтам.
У 1861 годзе за карціну «Смерць Прыяма» атрымаў вялікую Рымскую прэмію, пасля чаго напісаў у Рыме карціны: «Юнак, які размалёўвае трагічную маску», «Даччынае каханне рымлянкі» (1864), «Пілігрымства ў кляштар Сакра-Спака, каля Субіяка» (1865), «Спячая маладая дзяўчына» (1865), «Німфа і Бахус-дзіцё» (1866) і «Папа Пій IX у Пятроўскім саборы» (1867).
Вярнуўшыся ў Парыж, неўзабаве заняў вельмі бачнае месца сярод французскіх мастакоў як таленавіты каларыст і вытанчаны, хоць і некалькі манерны малявальшчык, асабліва майстэрскі ў адлюстраванні жаночай прыгажосці і ў партрэтах. Лепшыя творы, выкананыя ім з часу прыезду яго з Рыма: «Ісціна», фігура голай маладой жанчыны, якая трымае над сваёй галавой прамяністы шар (1870; у Люксембургскім музеі ў Парыжы), «Страказа» (1872), «Магдаліна» (1876), «Пандора» (1877), «Мін’ёна» (1878), «Дыяна з німфамі, заспетая падчас купання» (1879), «Ф’ямета» (1881), «Ундзіна» (1881) і партрэты імператарскага прынца (1874), вікантэсы Мантэск’е і інш.
Nevma
Nevma — беларускі музычны гурт з Магілёва, які грае ў стылі альтэрнатыўнага року.
Гісторыя
Гурт быў заснаваны ў 2005 годзе. Ужо праз паўгады заваяваў высокую рэгіянальную вядомасць, а крыху пазней — і рэспубліканскую. Улетку 2006 года прыняў удзел у фэсце «Басовішча» ў Польшчы і стаў адным з пераможцаў. Увосень Nevma прадставілі Магілёў у адборачным беларускім туры еўрапейскага фэсту The Global Battle of the Bands, у якім дайшла да паўфінала. У пачатку 2007 года Nevma, як ганаровы госць, выступілі на штогадовай галоўнай музычнай падзеі Беларусі — «Рок-каранацыі».
Культура
Культура (ад лац. cultura — уробліванне, апрацоўка, выхаванне, шанаванне) — цэласная, сістэмна арганізаваная сукупнасць матэрыяльных і духоўных каштоўнасцей (культурных каштоўнасцей), якія былі створаны чалавецтвам у працэсе яго гістарычнага развіцця і спрыяюць нармальнаму, шчасліваму жыццю чалавека.
Nevma
Гісторыя
Адметная асаблівасць гурта — іх лідар-вакаліст і аўтар тэкстаў — Данііл Забела, былы саліст магілёўскай кансерваторыі. У музыцы, як любяць адзначаць музыкі, яны спрабуюць спалучаць фолкавыя матывы і сучасную альтэрнатыўную музыку. Тэматыка песень запар дэпресіўная, выкананне вельмі эмацыйнае.
У першай палове 2007 гурт не выступаў з-за праблемаў вакаліста са звязкамі. Зноў перад слухачом Nevma з'явіліся на «Басовішчы».
У 2009 годзе гурт выдаў дэбютны двухмоўны альбом «Стихия слёз». 24 красавіка 2010 у магілёўскім клубе Cuba на вялікім сольным канцэрце быў прадстаўлены сінгл «ZaDavolieny». У снежні 2013 года музыкі прэзентавалі ў інтэрнэце свой другі альбом «12», які быў запісаны на рускай мове. Адразу пасля выхаду «12» было заяўлены пра планы працы над новым альбомам, які будзе цалкам на беларускай мове.
Культура
З асноўных рыс культуры вынікаюць дзве найбольш распаўсюджаныя канцэпцыі разгляду яе: дзейнасная і семіятычная (тэарэтыка-інфармацыйная). Гэтыя падыходы не выключаюць адзін аднаго, хоць нярэдка і проціпастаўляліся ў мінулым. Найважнейшай канцэпцыяй разгляду культуры лічыцца каштоўнасная (аксіялагічная) канцэпцыя, г.зн. разуменне культуры як пэўнай каштоўнасці, што дазваляе перадаваць унтурнаую структуру, будову культуры, у той час, як дзейнасная канцэпцыя акрэслівае толькі вонкавыя межы культуры.
Сярод прадстаўнікоў заходняй грамадскай думкі ХХ ст. найбольш значныя і ўплывовыя даследаванні праблем культуры зрабілі:
Мінойская кераміка
Мінойская кераміка — характэрная кераміка мінойскай культуры бронзавага веку на Крыце. У археалагічным музеі Іракліяна дзейнічае аддзел мінойскай керамікі.
Гісторыя
Яшчэ ў эпоху неаліту на тэрыторыі Крыта існавала керамічная традыцыя. Даследчыкі XIX — пачатку XX стагоддзяў знаходзілі падабенства паміж матывамі сасудаў бутмірскай культуры, якія прадстаўлялі сабой, у сваю чаргу, развіццё традыцыі імпрэсіі, і мінойскай керамікі стылю Камарэс. Цяпер сувязь паміж бутмірскай і мінойскай культурамі ўяўляецца сумніўнай.
Крыцкая кераміка карысталася шырокім попытам за межамі вострава. Посуд з алеем і пахошчамі быў выяўлены на розных астравах Эгейскага мора, на мацерыковай Грэцыі, Кіпры, на ўзбярэжжы Сірыі і Егіпта, што сведчыць пра шырокую сетку гандлёвых кантактаў мінойцаў. Вяршынямі мінойскай мастацтва з'яўляюцца вазы ў стылі Камарэс і ў марскім стылі.
Мінойская кераміка адрозніваецца вялікай разнастайнасцю мастацкіх стыляў — як вазапісу, так і афармлення сасудаў. Дзякуючы такой разнастайнасці сістэма датыроўкі перыядаў развіцця мінойскай культуры, якую ўпершыню прапанаваў Артур Эванс у пачатку 20 стагоддзя, заснаваная на стылях мінойскай керамікі (пазней яе развіў грэчаскі археолаг на падставе гісторыі развіцця Кноскага палаца). У наш час атрымлівае распаўсюджанне новы метад, заснаваны на геалагічным аналізе грубых, звычайна недэкарыраваных абломкаў керамікі.
Лінія Вікторыя
Лінія Вікторыя (Victoria) — лінія Лонданскага метрапалітэна, пазначаная на схеме блакітным колерам. Дзейнічае з 1 верасня 1969 года, афіцыйная цырымонія адкрыцця адбылася 7 сакавіка 1969 года. Цягнікі ідуць з інтэрвалам ад дзвюх да дзвюх з паловай (у самы пік) хвілін ад станцыі «Брыкстан» да станцыі «Севен Сістэрз», у астатні час да трох хвілін, прыкладна два цягнікі з трох ідуць далей да станцыі «Уолтэмстау Сентрал». Усё 16 станцый лініі знаходзяцца пад зямлёй.
Чэмпіянат Беларусі па складанні шашачных кампазіцый 2017
Чэмпіянат Беларусі па складанні шашачных кампазіцый 2017 года
Катэгорыя «праблемы-64»: 1 месца — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 месца — Мікалай Ляшкевіч (Мінск); 3 месца — Аляксандр Перавознікаў (Рагачоў).
Катэгорыя «мініяцюры-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Аляксандр Кагоцька (Бабруйск); 3 — Мікалай Ляшкевіч (Мінск).
Катэгорыя «эцюды-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Віктар Шульга (Мінск); 3 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў).
Катэгорыя «задачы-64»: 1 — Аляксандр Шурпін (Івянец); 2 — Мікалай Зайцаў (Баранавічы); 3 — Мікалай Вяргейчык (Гомель).
Катэгорыя «дамачныя праблемы-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Віталь Варушыла (Мінск); 3 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў).
Катэгорыя «бразільскія шашкі»: 1 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў); 2 — Віталь Варушыла (Мінск); 3 — Петр Шклудаў (Наваполацк).
IC 3525
IC 3525 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Махершала Алі
Махершалалхашбаз Алі (Mahershalalhashbaz Ali; нар., Окленд, Каліфорнія, ЗША), прафесійна вядомы як Махершала Алі (Mahershala Ali) — амерыканскі акцёр. Лаўрэат прэмій «Оскар» і «Залаты глобус», а таксама прэмій Гільдыі кінаакцёраў ЗША.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Оклендзе (штат Каліфорнія), вырас у Хейвардзе. Яго маці — святар, бацька з’яўляўся ў тэатральных пастаноўках на Брадвеі. Названы ў гонар аднаго з сыноў прарока Ісаі ў Бібліі. Выхаваны як хрысціянін, пазней прыняў іслам, і стаў членам Ахмадыйскай мусульманскай абшчыны ў ісламе, і змяніў сваё прозвішча з Гілмар на Алі. У 1996 годзе Алі скончыў Каліфарнійскі каледж святой Марыі з вучонай ступенню ў масавай інфармацыі.
Праяўляць цікавасць да акцёрства Алі пачаў пасля таго, як сыграў ў п’есе. Пазней далучыўся да каліфарнійскага тэатра імя Шэкспіра. Некаторы час працаваў у газеце «Gavin Report». Алі таксама скончыў Нью-Ёркскі ўніверсітэт, дзе атрымаў ступень магістра ў 2000 годзе.
Гімн Кіргізскай ССР
Гімн Кіргізскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі (Кыргыз Советтик Социалисттик Республикасынын Мамлекеттик Гимни). Словы К.Малікаў, Т. Сыдыкбекаў, М. Такабаеў, А.Такамбаеў. Музыка: В.Уласаў, А. Малдыбаеў, В.Ферэ.
Афіцыйны кіргізскі тэкст
1.
2.
3.
Беларускі пераклад
1.
2.
3.
Нугеду-Сан-Нікола
Нугеду-Сан-Нікола (Nughedu San Nicolò) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 925 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 68 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Крушынэць
Крушынэць (Круши́нець) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галаўнэнскай пасялковай абшчыны.
Геахраналогія
Геахранало́гія ці геалагічнае летазлічэнне (ад γῆ — зямля +  — час +  — слова, вучэнне) — сістэма вызначэння адноснага і абсалютнага (сапраўднага) ўзросту, працягу і паслядоўнасці фарміравання адкладаў (горных парод) зямной кары і храналагічнага датавання геалагічных падзей у гісторыі Зямлі. Адрозніваюцца абсалютная і адносная геахраналогіі.
Абсалютная геахраналогія займаецца сапраўдным (абсалютным) узростам горных парод. Вызначае абсалютную працягласць асобных геалагічных перыядаў, эпох і вякоў у мільёнах гадоў. Дзеля гэтых мэт выкарыстоўваюць радыелагічны метад вызначэння абсалютнага ўзросту мінералаў, заснаваны на вывучэнні працэсаў распаду радыеактыўных элементаў, што ёсць у мінералах.
Адносная геахраналогія займаецца адносным узростам горных парод. Выяўляе адносны ўзрост слаістых асадкавых, вулканічных (лаваў) і піракластычных тоўшчаў зямной кары паводле паслядоўнасці напластаванняў, выходзячы з таго, што ў непарушаных тоўшчах верхні пласт заўсёды маладзейшы за ніжні. Пра адносны ўзрост асадкавых парод мяркуюць паводле арганічных рэштак, што дазваляе вызначаць паслядоўнасць падзей геалагічнай гісторыі ў часе. Усю тоўшчу асадкавых горных парод прынята падзяляць на 5 эратэм.
Віктар Іванавіч Шульга
Віктар Шульга (нар.) — беларускі шашачны кампазітар. Трэці прызёр III чэмпіянату свету па шашачнай кампазіцыі ў жанры праблемы (раздел малыя праблемы), PWCP-III (2009—2010 гг).
Міжнародны майстар спорту па шашачнай кампазіцыі.
Жыве ў горадзе Мінск.
Мэры Эрыставі
Мэры Эрыставі (მერი ერისთავი; 1888 — 21 студзеня 1986) — грузінская арыстакратка, ікона моды і адна з самых першых мадэляў Како Шанель. Перад рэвалюцыяй у Расіі ў 1917 годзе займала салідную пасаду ў грузінскім вышэйшым грамадстве, а таксама пры расійскім імператарскім двары. Часам Мэры лічаць музай грузінскага паэту Галактыёна Табідзэ.
Біяграфія
Нарадзілася ў грузінскім горадзе Батумі ў сям’і генерал-маёра прынца Пракофа Шэрвашыдзэ. Праз сваю прыгажосць была вельмі вядомая ў вышэйшых колах Грузіі, акрамя таго, атрымлівала кампліменты ад расійскага імператара Мікалая II, калі ён сустрэў яе падчас візіту ў Тыфліс у 1912 годзе. Паколькі яе бацька стаў членам імператарскай Думы, сям’і неўзабаве давялося пераехаць у Санкт-Пецярбург, дзе Мэры стала фрэйлінай імператрыцы Аляксандры Фёдараўны. Пасля смерці бацькі Мэры вярнулася ў родную Грузію і правяла маладыя гады на захадзе краіны са сваёй маці і сёстрамі-блізнятамі Элен і Тамарай.
Пасля стварэння Першай грузінскай рэспублікі ў выніку расійскай рэвалюцыі жаніх Мэры прынц Георгій Эрыставі вярнуўся ў Грузію з намерам ажаніцца з ёй. Яны ўступілі ў шлюб у Кутаісі неўзабаве пасля яго прыбыцця і, верагодна, з нагоды бяспекі, назаўсёды пасяліліся ў краіне, якая ў той час мела пэўную абарону, гарантаваную Германіяй. Мірны час у Грузіі праіснаваў нядоўга, і пара была вымушана пакінуць краіну ў сакавіку 1921 года падчас уварвання савецкіх войскаў. Каб пазбегнуць зняволення, дэпартацыі альбо смерці, Мэры разам з іншымі вядомымі грузінскімі шляхцічамі і ўрадоўцамі выправілася з краіны на судне з Батумі. Уз’ядналася з мужам у Стамбуле, а потым удваёх яны выправіліся ў Францыю, дзе і пасяліліся.
Першы час у Францыі сям’я жыла не вельмі шыкоўна, але пасля адкрыцця ўласнага атэлье і пачатку супрацоўніцтва з Како Шанель, пара значна выправіла сваё матэрыяльнае становішча. Неўзабаве пасля гэтага Георгій памёр і Мэры засталася адна, бо ў пары не было дзяцей. Астатняе жыццё Мэры правяла ў адзіноце, зрэдку кантактуючы з іншымі грузінскімі эмігрантамі, за выключэннем наведванняў мясцовага прыходу Грузінскай праваслаўнай царквы. У апошнія гады жыцця была вымушана пераехаць у дом састарэлых, дзе дзякуючы палепшанаму фінансаваму становішчу ёй была прадастаўлена асабістая пакаёўка.
Новае Места (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Новае Места (Но́вое Ме́сто) — сяло (з 1781 па 1925 г. — горад) у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1560 годзе як існуючае сяло (пад назвай Трастань). На мяжы XVI—XVII стст. запусцела (у 1625 г. згадваецца як сялішча Тростанскае); аднавілася каля 1640 пад назвай Старая Тростань; пазней ва ўладанні Рубцоў, з 1720 — Івана Галямбіеўскага, з 1735 — Сямёна Галецкага.
У 1-й палове XVII стагоддзя недалёка ад Старой Тростані ўзнікла паселішча Новая Тростань (цяпер — вёска Тростань), а за Старай Тростанню з часам зацвердзілася назва Засуха, якая выкарыстоўвалася аж да пераўтварэння ў павятовы горад.
16 (27) верасня 1781 года, у сувязі з утварэннем Навамесцкага павета, былое сяло Засуха атрымала статус горада і сучаснае найменне (Новае Места), а ў 1782 годзе быў зацверджаны герб горада.
У 1808 годзе цэнтр Навамесцкага павета быў перанесены ў горад Навазыбкаў, у сувязі з чым павет стаў называцца Навазыбкаўскім, а былы павятовы горад Новае Места стаў заштатным горадам Чарнігаўскай губерні.
20 лістапада 1917 года Новае Места абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новае Места абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго было перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
6 чэрвеня 1925 года Новае Места атрымала статус сяла.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Шаломаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Зборыўскі раён
Зборыўскі раён (Зборівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Цярнопальскай вобласці Украіны. Ліквідаваны 19 ліпеня 2020 года. Адміністрацыйны цэнтр — Зборыў (Зборів).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складала 42217 чалавек, плошча — 978 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складалася з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 42 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размяшчаліся 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 90 сёл.
Лінія Пікадзілі
Лінія Пікадзілі (Piccadilly line) — лінія Лонданскага метрапалітэна. Яна пазначаецца цёмна-сінім колерам на схемах. З 53 станцый 25 знаходзяцца пад зямлёй.
Анатоль Іванавіч Гаранін
Анатоль Іванавіч Гаранін (, в. Чартавічы, Гомельская губерня — ) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1981), прафесар (1982). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Бежыцкі інстытут транспартнага машынабудавання (1951). Працаваў на Зэльвенскай машынна-трактарнай станцыі (Гродзенская вобласць; галоўны інжынер, дырэктар), Гродзенскім гарадскім камітэце КПБ (1-ы сакратар), Гродзенскім абласным камітэце КПБ (загадчык прамысловага аддзела), Беларускім праектна-тэхналагічным інстытуце «Белбыттэхпраект» (1967—1973, дырэктар), адначасова Навукова-вытворчае аб’яднанне «Белбыттэхніка» (генеральны дырэктар), Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1976—1988, прафесар кафедры эканомікі прамысловых прадпрыемстваў), Акадэміі кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь (1991—1993).
Навуковыя нтарэсы: эканоміка прамысловасці; эканоміка бытавога абслугоўвання насельніцтва; праблемы ўдасканалення кіравання.
Узнагароды
Ордэны Айчыннай вайны 2-й ступені, «Знак Пашаны» і інш.
Хойніцкі сельсавет
Хо́йніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — мястэчка Хойнікі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны ў сувязі з утварэннем Хойніцкага местачковага Савета.
Шаломы (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Шаломы (Шеломы) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
У XVIII ст. вядома як слабада, затым як пасад.
Ніёвэ Рэпублік
Ніёвэ Рэпублік (Nieuwe Republiek, літ. Новая Рэспубліка) — бурская рэспубліка, існаваўшая ў 1884 – 1888.
Шаломы (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Гісторыя
З 1919 года ў Гомельскай губерні РСФСР, з 1926 года ў складзе Бранскай губерні. З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, затым у складзе Арлоўскай вобласці.
Ніёвэ Рэпублік
Гісторыя
У 1884, падчас зулускай грамадзянскай вайны, правадыр зулусаў Дінузулу наняў армію з бураў і брытанцаў, паабяцаўшы перадаць ім каля трэці тэрыторыі Каралеўства Зулу ўздоўж ракі Умфалозі. Пасля перамогі ён стрымаў сваё абяцанне, і 5 жніўня 1884 буры абвясцілі стварэнне Ніёвэ Рэпублік. Прэзідэнтам рэспублікі стаў бурскі генерал Лукас Ёханес Мэер. У 1888 рэспубліка ўвайшла ў склад Трансвааля.
Шаломы (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Гісторыя
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Замішаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Аканіца
Аканіца — прыстасаванне для зачынення аконнага праёму.
Узнікла пры ўдасканаленні засаўкі для затрымання цяпла ў дамах з незашклёнымі вокнамі. Пазней, калі пачалі рабіць вялікія вокны, аздобленыя ліштвамі, з’явіліся аканіцы на «бегунах» або «пятках» (спецыяльных шынах у ніжнім і верхнім краях аканіц, на якіх яна паварочвалася), з 16 ст. пашырыліся аканіцы на металічных завесах. Аканіцы аздабляліся. Аканіцы зачынялі ўзімку ў маразы, улетку ў спякоту, а таксама калі з’яжджалі надоўга.
Цяпер аканіцы ў асноўным маюць дэкаратыўны характар, хаця фактычна могуць выконваць сваю першасную функцыю, бо цеплааддача зашклёнага акна, закрытага аканіцай, значна памяншаецца.
Хаім Саламонавіч Суцін
Хаім Суцін (Chaïm Soutine;,  — ) — французскі мастак-экспрэсіяніст беларускага паходжання, адзін з найбольш славутых майстроў нацюрморту.
Біяграфія
Нарадзіўся ў беднай яўрэйскай сям'і, дзесятым з адзінаццаці дзяцей. Бацька будучага мастака, Залман (Саламон) Суцін, быў краўцом, і жаданне сына стаць мастаком не падтрымліваў. З кнігі ўспамінаў Марэўны: "Суцін мелам і вуглём, а пазней каляровымі алоўкамі маляваў партрэты і фігуры знаёмых людзей. Гэта прыводзіла ў лютасць яго бацьку, не толькі з-за традыцыйнай забароны на выявы людзей, але і таму што з Хаіма хацелі зрабіць краўца. Хлопчыка, які імкнуўся выявіць свой светагляд, называлі слюнцяем і паразітам і вымушалі займацца шыццём."У 1907 годзе Суцін пераехаў у Мінск; паступіў у вучні да фатографа, працаваў рэтушэрам. Паралельна наведваў заняткі ў Мастацкай школе Якава (Янкеля) Кругера, вядомага менскага жывапісца, майстра партрэтнай і жанравага жывапісу. У школе Кругера адбылося знаёмства Хаіма Суціна з Міхаілам Кікоіным, якое перарасло ў шматгадовае сяброўства.
У 1909 для працягу навучання Суцін (разам з Кікоіным) пераехаў у Вільню і паступіў у Віленскую малявальную школу Івана Трутнева, якая існавала да 1915 і з'яўлялася вядучай мастацкай навучальнай установай на беларуска-літоўскіх землях. У Вільні Суцін і Кікоін зблізіўся і пасябраваў з Пінхусам Крэменем. Пазней Кікоін успамінаў: «Мы ... з запалам спрачаліся аб мастацтве, аб жыцці і, асабліва, аб нашай будучыні... Палкае ўяўленне Суціна заносіла яго далей за іншых, і хутка Парыж стаў займаць усе яго думкі».
У 1913 Суцін пераехаў у Францыю, у Парыж, дзе ўжо знаходзіліся Кікоін і Крэмень. Пасяліўся ў "Вуллі" ("La Ruche"), знакамітым доме-камуне, створаным у 1902 для пачаткоўцаў-мастакоў мецэнатам і скульптарам-аматарам Альфрэдам Бушэ. Яго суседзеямі былі Марк Шагал, які недалюбліваў свайго земляка, а таксама Хана Арлова і Жак Ліпшыц, якія яго падтрымлівалі. Атрымлівае сціплыя грашовыя пераводы з Вільні ад доктара Рафлекеса, які першым паверыў у мастака.
На працягу некалькіх месяцаў Хаім Суцін наведваў Парыжскую нацыянальную вышэйшую школу прыгожых мастацтваў, займаецца ў майстэрні Фернана Кармона, вядомага мастака-акадэміста, майстры гістарычнага і партрэтнага жанраў. У вольны час наведвае канцэрта Баха і барочнай музыкі. Але, хутка расчараваўшыся ў акадэмічнай сістэме выкладання, стаў працаваць самастойна, аддаючы перавагу жанрам нацюрморта і партрэта. Вывучаў творы класічнага мастацтва ў парыжскіх музеях; знаёміўся з найноўшымі дасягненнямі еўрапейскага мастацтва, зблізіўся з яго прадстаўнікамі і прапагандыстамі. У 1914 уваходзіць у супольнасць мастакоў Парыжскай школы. Найбольш цесныя зносіны Суцін меў з мастакамі-выхадцамі з Расійскай Імперыі: акрамя Кікоіна, Крэменя і Ліпшыца, з Восіпам Цадкіным, Оскарам Мяшчанінавым, Львом Індэнбаумам і іншымі. Ранніх работ Суціна практычна не захавалася - мастак знішчыў іх сам, лічачы непрафесійнымі.
Не маючы магчымасці зарабляць сваім мастацтвам, працаваў грузчыкам, рознарабочым, чарцёжнікам, натуршчыкам, дэкаратарам.
Адразу пасля пачатку Першай сусветнай вайны Суцін прыводзіць у парадак свае дакументы, атрымлівае від на жыхарства. Разам з Кікоіным бярэ ўдзел у тылавых працах, капае траншэі. З-за слабага здароўя не быў мабілізаваны. Перабіраецца ў іншую калектыўную майстэрню, але тым не менш, не развітваецца з "Вуллем", кожны дзень наведвае сяброў.
У 1918 разам з Мадыльяні здзейсніў паездку на паўднёвы ўсход Францыі, у Ванс і Кань-сюр-Мер. "Збароўскі адправіў яго на Міжземнае мора, каб яго жывапіс набыў яркія фарбы Лазурнага берага і больш паспяхова прадаваўся", - узгадвае Марэўна.
У 1919 Збароўскі падпісвае з Суціным дамову, згодна якой абавязваецца рэгулярна выплачваць мастаку акрэсленую суму, наўзамен атрымлівае ўсе створаныя ім працы.
У 1919-1922 гадах пры матэрыяльнай падтрымцы Збароўскага Хаім Суцін жыў у мястэчку Серэ на поўдні Францыі (Дэпартамент Усходнія Пірэнэі), дзе стварыў каля 200 жывапісных твораў, пераважна пейзажаў і партрэтаў жыхароў вёскі. Пасля гэтага зноў перабіраецца ў Кань-сюр-Мер.
Маславэць
Маславэць (Маслове́ць) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галаўнэнскай пасялковай абшчыны.
Хаім Саламонавіч Суцін
Біяграфія
1920-1930-я гады былі самым плённым перыядам у творчасці мастака, часам, калі да яго прыйшлі вядомасць і фінансавы дабрабыт. У 1923 годзе галерыст і калекцыянер Поль Гіём паказвае амерыканскаму калекцыянеру Альберту Кумсу Барнсу творы Суціна, пад уражаннем ад "Партрэта кандытара" той усклікае: "Гэтага мастака я шукаў усё сваё жыццё!". Барнс набыў у Збароўскага 52 карціны Суціна для сваёй калекцыі; з'явіліся іншыя знатакі і пакупнікі твораў мастака.
Суцін дазваляе сабе выглядаць як дэндзі, дорага апранаецца, пераязжае ў прасторнае атэлье і асобна здымае камфортную кватэру.
У 1925 здзяйсняе першае падарожжа ў Амстэрдам, наведвае Рэйксмузеум, дзе адчыняе для сябе "Яўрэйскую нявесту" Рэмбранта.
У 1927 годзе ў парыжскай галерэі "Bing" адбылася першая персанальная выстава Хаіма Суціна, за якой рушылі ўслед: у Чыкага ("Art Club", 1935), Нью-Ёрку ("Valentine", 1936 і 1938; "Carstairs" 1940), Лондане ("Leicester", 1937), Вашынгтоне ("Philips", 1943).
У 1930-я гг. замест Збароўскага, які разарыўся з пачаткам сусветнай эканамічнай дэпрэсіі, новымі маршанамі становяцца Марселен і Мадлен Кастэн. З 1930 па 1935 летні час праводзіць у маёнтку Кастэнаў Леў. Мадлен Кастэн узгадвала: "Часам мы суправаджалі яго ў Луўр. Ён па гадзіне спыняўся перад кожнай карцінай. Ён аналізаваў кожную дэталь 'Бычынай тушы' ці 'Версавіі' Рэмбранта. Разважаў пра магічную духоўнасць гульні святла і ценю, быў у захапленні ад палітры. Галандзец быў яго богам."Мастак таксама прымаў удзел у многіх групавых выставах, якія праходзілі ў парыжскіх галерэях "La Licorne" (1924), "L'époque" (1931), "D'alignan" (1931), "La Renaissance" (1932),  "de Paris" (1935), "Zak" (1936) і іншых. У 1930 экспанаваў творы на "Вялікай выставе рускага мастацтва" ў Бялградзе, а ў 1937 - на выставе "Майстры незалежнага мастацтва 1895-1937" у Пці-Пале (Petit Palais) у Парыжы (12 прац).
У 1937 пасяляецца ў новай майстэрні ў квартале мастакоў Віла Сера і знаёміцца з Гердай Грот, маладой нямецкай яўрэйкай, якая эмігравала ў Парыж.
У пачатку Другой сусветнай вайны Суцін спрабаваў запісацца ў войска добраахвотнікам, але яму было адмоўлена па стане здароўя. Атрымаў запрашэнне эміграваць у ЗША, але не змог ім скарыстацца. У першыя месяцы нацысцкай акупацыі заставаўся заставаўся пад Парыжам, у 1940 Герду Грот арыштавалі і адправілі ў лагер Гюрс. З 1941 года хаваючыся ад нацыстаў, жыў у ваколіцах Шынона (Дэпартамент Эндру і Луара), яго ратавалі Мадлен Кастэн, яго галерыстка, і Мары-Берта Оранш, новая палюбоўніца. Востры прыступ язвы страўніка вымусіў мастака тэрмінова вярнуцца ў Парыж, дзе ён памёр 9 жніўня 1943 года.
Пахаваны мастак на Манпарнаскіх могілках Парыжа.
Пасмяротныя выставы Хаіма Суціна прайшлі ў рамках Восеньскага салона 1944 года і ў галерэі "de France" (1945). Вялікія мемарыяльныя выставы мастака адбыліся ў Нью-Ёрку (1950/1951, 1976) і Парыжы (1956, Дом французскай думкі).
Творы Хаіма Суціна прадстаўлены ў найбуйнейшых дзяржаўных музейных і прыватных сходах розных краін свету. Дзве карціны мастака-партрэт " Ева " (1928) і пейзаж «Вялікія лугі ў Шартры, каля віядука» (каля 1934) знаходзяцца ў карпаратыўнай калекцыі ААТ «Белгазпрамбанк». Абедзве працы ўключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь.
Творчасць
Яго творам, напісаным пераважна паміж 1920—1929 гадамі, уласцівыя глыбока індывідуальныя бачанне свету і тэхніка. Характэрныя наўмысныя скажэнні, ахвяраванне кампазіцыяй і вымалёўкай дэталей дзеля раскрыцця ўнутранай сутнасці прадметаў і з’яў. Карыстаўся інтэнсіўнай, часта падкрэслена пачварнай каляровай палітрай. Партрэты пекараў, слуг, прыбіральшчыкаў — бязлітасныя псіхалагічныя характарыстыкі («Кандытар», 1922); нацюрморты (большая частка створаная ў 1924—1927), як правіла, прадстаўляюць мяса, бітую птушку, дзічыну, рыбу на розных стадыях разлажэння — «Курыца і таматы» (1924), «Гавяжая туша» (1925); трывожныя пейзажы з бягучымі аблокамі і нахіленымі дрэвамі («Злавесная вуліца», каля 1921). Часта перарабляў ці знішчаў свае раннія працы і амаль нічога не маляваў пасля 1930.
Ушанаванне памяці
У Смілавічах у 2008 годзе пры садзейнічанні ЮНЕСКА створана музейная экспазіцыя «Прастора Хаіма Суціна», якая дзейнічае ў будынку мясцовага дому дзіцячай творчасці.
Адэса
Адэ́са (Одеса) — горад на паўночна-заходнім узбярэжжы Чорнага мора, адміністрацыйны цэнтр Адэскай вобласці, самы буйны порт Украіны, а таксама буйны прамысловы, культурны, навуковы і курортны цэнтр; вузел шашэйных дарог і чыгунак.
Насельніцтва горада на 1 сакавіка 2013 года — 1.014.849 чалавек, пастаяннага насельніцтва — 997 186 чалавек. Па колькасці жыхароў займае трэцяе месца ў краіне пасля Кіева і Харкава. Адэса — Горад-герой.
Гісторыя
2 мая 2014 года ў выніку супрацьстаяння паміж супернікамі і прыхільнікамі Еўрамайдана ў Адэсе загінула, па розных дадзеных, ад 44 да 300 чалавек.
Насельніцтва
Нацыянальны склад насельніцтва Адэсы (паводле перапісу, праведзенага ў 2001 годзе): 61,6 % украінцы, 29,0 % рускія, 1,3 % балгары, 1,2 % яўрэі, 0,7 % малдаване, 0,6 % беларусы, 0,4 % армяне, 0,2 % палякі.
Беларусы Адэсы
З восені 1917 г. Адэсе жыў Сцяпан Некрашэвіч, які працаваў загадчыкам беларускай секцыі пры губернскім аддзеле народнай асветы, у выніку працы якой у Адэсе напачатку 1918 навучальнага года былі адчынены 30 пачатковых беларускіх школ і змешаная беларуская гімназія ў складзе першых чатырох класаў (навучаліся дзеці ўцекачоў з прыфрантавых тэрыторый Беларусі).
5 ліпеня 1999 года было афіцыйна зарэгістравана нацыянальна-культурнае аб’яднанне грамадзян «Беларусь», штаб-кватэра знаходзіцца па вуліцы Садовай 16, налічвае больш 200 членаў. Найбольш актыўныя члены таварыства — прафесійны мастак Вячаслаў Ігнаценка, акадэмік-генетык Адольф Стэльмах, кіраўнік 5-й студыі мясцовай тэлекампаніі, выпускніца журфака БДУ Марына Багрый-Шахматава, дырэктар цэнтралізаванай сеткі дзіцячых бібліятэк г. Адэсы Галіна Лазарава, загадчыца дзіцячага садка Стэфанія Шмыгіна.
Аладаў
Ала́даў — прозвішча.
Корчы (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Корчы (Корчи) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
IC 3526
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віга Мортэнсен
Віга Пітэр Мортэнсен — малодшы (Viggo Peter Mortensen, Jr.; нар. ) — дацка-амерыканскі акцёр, пісьменнік, фатограф і мастак. Трохразовы намінант на прэміі «Оскар» і BAFTA, а таксама чатырохразовы намінант на прэмію «Залаты глобус».
Творчасць
Мортэнсен дэбютаваў у кіно з роляй у трылеры «Сведка» (1985), пасля чаго з’явіўся ў такіх фільмах, як «Бягучы індзеец» (1991), «Шлях Карліта» (1993), «Барвовы прыліў» (1995), «Дзённае святло» (1996), «Партрэт лэдзі» (1996), «Салдат Джэйн» (1997), «Ідэальнае забойства» (1998), «Прагулка па Месяцы» (1999) і «28 дзён» (2000).
Сусветную вядомасць яму прынесла роля Арагорна ў кінатрылогіі «Уладар пярсцёнкаў». У 2005 годзе Мортэнсен атрымаў пахвалу ад крытыкаў за ролю ў крымінальным трылеры Дэвіда Кроненберга «Апраўданая жорсткасць». За ролю ў іншым фільме Кроненберга «Загана на экспарт» (2007) Мортэнсен быў намінаваны на прэмію «Оскар» за лепшую мужчынскую ролю. У 2016 годзе ён атрымаў другую намінацыю на прэмію «Оскар» за галоўную ролю ў трагікамедыі «Капітан Фантастык». У студзені 2019 года быў намінаваны на Оскар у катэгорыі «Лепшы акцёр» (фільм «Зялёная кніга»).
Лугі
Назву Лугі́ маюць:
Іржа яблыні
Іржа яблыні  — яблыні. Яно адносіцца да групы захворванняў, званых, і выклікаецца відам.
Апісанне
Захворванне праяўляецца звычайна ў другой палове лета.
На лісці, маладых парастках, зрэдку на пладах развіваецца эцыдыяльнае споранашэнне ў выглядзе жаўтаватых з чорнымі крапінкамі плям. Асноўная расліна-гаспадар — ядловец, на ім паразіт зімуе міцэліем.
Густаў Людвіг Герц
Густаў Людвіг Герц (, —, ) — нямецкі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1925) «За адкрыццё законаў саўдарэння электрона з атамам» (сумесна з Джэймсам Франкам). Пляменнік знакамітага Генрыха Герца.
Акадэмія Жуліяна
Акадэмія Жуліяна (Académie Julian) — прыватная акадэмія мастацтваў у Парыжы, заснаваная мастаком Радольфам Жуліянам у 1868 годзе. У той час французскі ўрад забараняў прыём жанчын у Школу вытанчаных мастацтваў (École des Beaux-Arts), бо асноўны метад навучання — маляванне аголеных мадэляў — лічыўся непрыстойным для жанчын. Аднак у Académie Julian вучыліся і жанчыны.
Académie Julian карысталася вялікай папулярнасцю сярод французскіх і замежных студэнтаў, асабліва сярод амерыканцаў. Туды залічаліся не толькі прафесійныя мастакі, але і аматары. Студэнты акадэміі мелі права ўдзельнічаць у конкурсе на Рымскую прэмію. У 1888—1889 гадах выхадцамі з акадэміі была заснавана група мастакоў «Набі».
У 1968 годзе Académie Julian стала часткай Вышэйшай школы выяўленчых мастацтваў «Penninghen».
Мшанэць (Любамльскі раён)
Мшанэць (Мшане́ць) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Галаўнэнскай пасялковай абшчыны.