cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сядзіба Талочкаў (Яцкавічы)
Архітэктура
З паўночнага боку парк абмежаваны пасадкай ліпы. Тут раслі паркавыя ружы, бэз, язмін і кветкавыя травяністыя расліны. З трох бакоў парк абкружаюць сады, разбітыя на баскеты. Прагулачны маршрут аб’ядноўваў парадную частку з садам і сажалкай у паўночна-ўсходняй частцы ансамбля. З паўднёвага боку размешчана гаспадарчая зона. У парку растуць 5 старых дрэў рэдкай на Беларусі гібрыднай формы ліпы сэрцападобнай. Засталося таксама 6 дрэў лістоўніцы еўрапейскай.
Ціндаа
Ціндаа  (Qingdao, Tsingtau, ) — горад субправінцыйнага значэння ў Кітаі на ўсходзе правінцыі Шаньдун. Горад размешчаны на паўвостраве Шаньдун, на беразе Жоўтага мора і з’яўляецца найважнейшым портам, ваеннай базай і прамысловым цэнтрам. У горадзе выкарыстоўваецца ціндааскі дыялект кітайскай мовы. Марскі курорт.
У лютым 1994 года Ціндаа быў унесены ў спіс 15 галоўных гарадоў КНР.
Фізіка-геаграфічная характарыстыка
Ціндаа размешчаны на поўдні Шаньдунскага паўвострава на беразе Жоўтага мора за 555 км на паўднёвы ўсход ад Пекіна. З усходу горад абмываецца Жоўтым морам; з поўначы мяжуе з гарадской акругай Яньтай, з захаду — з гарадской акругай Вэйфан. У 40 км ад цэнтра горада знаходзіцца гара Лаашань (1133 м).
Прыморская зона дзяржаўнага ўзроўню. Яе працягласць — 25 км, шырыня — 3 км. Марскія пляжы горада з дробным пяском абмываюцца цёплымі хвалямі Жоўтага мора.
Клімат
Клімат у Ціндаа вільготны, мусонны. Сярэднегадавая тэмпература — +12,4 °C. Улетку душна, часта ідуць дажджы, сярэдняя тэмпература жніўня — 25,3 °C; узімку — моцны вецер, але не вельмі холадна, сярэдняя тэмпература ў студзені −0,9 °C. Самы прыемны час — восень і вясна. Сярэдні ўзровень гадавых ападкаў — 720 міліметраў.
Да 1891
Археалагічныя знаходкі сведчаць пра тое, што людзі пачалі сяліліцца на тэрыторыі цяперашняга горада Ціндаа яшчэ 6000 гадоў назад. У часы Усходняй дынастыі Чжоу (770—256 да н.э.) быў заснаваны горад Цзімо (цяпер гэта месца знаходзіцца на тэрыторыі гарадскога павета Пінду), тады другі па велічыні ў Шоньдуне. У далейшым мясцовасць шмат разоў згадваецца ў розных крыніцах. Так, менавіта адсюль у 221 годзе да н.э. пасля аб’яднання Кітая першы імператар імперыі Цынь, Цынь Шыхуан, адпраўляў караблі ў Карэю і Японію. У-дзі, адзін з імператараў імперыі Хань, прынёс рытуальныя ахвяры на гары Буцзі побач з сучасным Ціндаа і распарадзіўся пабудаваць некалькі храмаў.
Пры імперыях Тан і Сун гэтыя месцы былі месцам стыкоўкі марскіх маршрутаў паўночнага і паўднёвага Кітая. Пры імперыі Юань гэтая мясцовасць сталі паўднёвым ускрайкам Цзяачжоу-Лайчжаускага канала, пракапанага праз Шаньдунскі паўвостраў.
Пры імперыі Мін тут размячалася важная ваенна-марская база, якая насіла назву Цзяааа.
У 1890-я гады імперыя Цын вырашыла стварыць на гэтым месцы ваеннае ўмацаванне, якое абараняла ад нападаў з мора. 14 чэрвеня 1891 года быў заснаваны горад Ціндаа, аднак будаўніцтва яго вялося даволі павольнымі тэмпамі.
Нямецкая і японская акупацыя
У 1897 годзе горад у складзе тэрыторыі «Заліў Цзяачжоу» па канцэсіі быў перададзены Германіі. Падставай да перадачы быў так званы «інцыдэнт у Цзюе», калі ў 1897 годзе два нямецкія місіянеры былі забіты ва ўсходнім Шоньдуне, і нямецкі ўрад выставіў ультыматум імператару, патрабуючы абароны хрысціян.
Немцы ператварылі Ціндаа ў стратэгічна важны порт, які кіраваўся Марскім упраўленнем (Reichsmarineamt), у адрозненне ад іншых нямецкіх калоній, што падпарадкоўваліся Упраўленню калоній (Reichskolonialamt). У Ціндаа базіравалася нямецкая Імператарская Усходне-азіяцкая крэйсерская эскадра, праводзячая ваенныя аперацыі па ўсім Ціхім акіяне. З 1898 года тут базіраваўся Трэці марскі батальён. Нямецкі ўрад правёў перапланіроўку вуліц і стварыў гарадскі план, які існуе і цяпер. У той час быў пабудаваны і піваварны завод (Tsingtao Brewery), які функцыянуе дагэтуль і вырабляе 12 % усяго кітайскага піва. Нямецкі ўплыў распаўсюдзіўся на ўсю правінцыю Шаньдун, у якой узніклі шматлікія прадпрыемствы з нямецкім капіталам.
Пасля пачатку вайны ў 1914 годзе японскі флот пры некаторым удзеле брытанскага блакіраваў Ціндаа — саюзнікі абвясцілі вайну Германіі ў адпаведнасці з англа-японскім дагаворам. Японскія войскі трымалі аблогу Ціндаа з 31 кастрычніка па 7 лістапада 1914 года. Паводле вынікаў вайны на Парыжскай канферэнцыі было вырашана пакінуць захопленыя тэрыторыі ў правінцыі Шаньдун Японіі і не перадаваць іх Кітаю, што выклікала масавыя хваляванні.
У 1922 годзе горад быў вернуты кітайскім уладам. Пасля ўтварэння гаміньданаўскага ўрада ў Нанкіне ў 1929 годзе быў утвораны Спецыяльны горад Ціндаа (青岛特别市), у 1930 годзе ператвораны ў звычайны горад. Японія зноў акупавала Ціндаа ў студзені 1938 года падчас тэрытарыяльнай экспансіі ўздоўж кітайскага ўзбярэжжа пры дапамозе сумеснай аперацыі сухапутных войскаў і марской пяхоты.
Пасля Другой сусветнай вайны
Пасля Другой сусветнай вайны Ціндаа зноў атрымаў статус «спецыяльнага горада», і гаміньданаўскія ўлады дазволілі ЗША выкарыстоўваць Ціндаа ў якасці базы Заходняга Ціхаакіянскага флоту. Аднак 2 чэрвеня 1949 года горад быў заняты камуністычнымі войскамі (самым апошнім з буйных гарадоў паўночнага Кітая).
У 1949 годзе горад быў падзлены на 7 раёнаў. У 1951 годзе да горада былі далучаны некаторыя тэрыторыі Спецыяльнага раёна Цзяачжоу (胶州专区), на якіх быў утвораны Лаашанскі прыгарадны раён, і былі расфарміраваны чатыры гарадскія раёны. У 1958 годзе пад юрысдыкцыю Ціндаа перайшлі паветы Цзяасянь і Цзяанань са складу Спецыяльнага раёна Чанвэй (昌潍专区) і павет Цзімо са складу Спецыяльнага раёна Лаян (莱阳专区). У 1961 годзе павет Цзімо быў перададзены ў склад Акругі Яньтай (烟台地区), а паветы Цзяасянь і Цзяанань вернутыя ў склад акругі Чанвэй; Лаашанскі прыгарадны раён быў ператвораны ў павет Лаашань. У 1978 годзе павет Цзімо са складу Акругі Яньтай і паветы Цзяасянь і Цзяанань са складу акругі Чанвэй ізноў былі перададзены пад юрысдыкцыю Ціндаа. У 1983 годзе пад юрысдыкцыю Ціндаа перайшлі павет Лайсі са складу акругі Яньтай і павет Пінду са складу акругі Вэйфан
З 1984 года Кітай пачаў праводзіць адкрытую палітыку ў дачыненні да замежных інвестыцый. У выніку Ціндаа даволі хутка ператварыўся ў сучасны партовы горад. 5 лістапада 1984 года тры караблі ВМС ЗША ўпершыню пасля 1949 года наведалі Ціндаа. Гэта быў першы заход ваенных караблёў ЗША ў кітайскі порт пасля доўгага перапынку.
У 1987 годзе павет Цзяасянь быў ператвораны ў гарадскі павет Цзяачжоу. У 1988 годзе павет Лаашань быў ператвораны ў раён гарадскога падпарадкавання. У 1989 годзе паветы Пінду і Цзімо былі ператвораны ў гарадскія паветы. У 1990 годзе паветы Цзяанань і Лайсі таксама былі ператвораны ў гарадскія паветы. У 2012 годзе гарадскі павет Цзяанань быў далучаны да раёна Хуандаа.
Адміністрацыйны падзел
Горад субправінцыйнага значэння Ціндаа падзяляецца на 6 раёнаў і 4 гарадскіх павета:
Эканоміка
Ціндаа — гэта буйны эканамічны цэнтр Кітая. Тут размешчаны прадстаўніцтвы банкаў, вытворчыя магутнасці шматлікіх буйных кампаній і прадстаўніцтвы шматлікіх міжнародных фірмаў.
Прамысловасць: тэкстыльная (баваўняная, шарсцяная, ільняная, трыкатажная), транспартная, радыётэхнічная, металургічная, хімічная, электронная, гумавая, харчовая, тытунёвая, гарбарная, цэментавая. База рыбалоўства.
Ціндаа з’яўляецца адным з пяці самых буйных замежнагандлёвых портаў Кітая.
Лігатнэнскі край
Лігатнэнскі край (Līgatnes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з Лигатненской воласці і горада Лігатнэ, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 4045 чалавек. Плошча края — 167,7 км².
Арына Аляксандраўна Цыцыліна
Арына Аляксандраўна Цыцыліна (нар., Барнаул, Расія) — беларуская спартсменка (гімнастыка мастацкая), майстар спорту Беларусі міжнароднага класа, бронзавы прызёр чэмпіянату свету (2014), чэмпіёнка (2016) і сярэбраны прызёр (2016) чэмпіянату Еўропы, чэмпіёнка і бронзавы прызёр І і ІІ Еўрапейскіх гульняў (2015, Баку; 2019, Мінск).
Кірпічнага Завода (Ершыцкі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Касцёл Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Мікелеўшчына)
Касцёл Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі храм в. Мікелеўшчына Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на паўднёва-ўсходняй ускраіне вёскі. Дзейнічае.
Гісторыя
Касцёл пад тытулам Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі быў узведзены на мясцовых могілках у 1823 годзе з цэглы па фундацыі Багуміла Бутаўт-Андрэйковіча як філіяльны ад Мастоўскай парафіі. Касцёл кансэкравалі 8 верасня 1826 года. У 1878 святыня была рэканструявана. Тады да галоўнага аб’ёму былі дабудаваны вежа і нартэкс. У 1911 касцёл атрымаў статус цэнтра самастойнай парафіі. Колькасць парафіян перад Другой сусветнай вайной складала больш за 1300 вернікаў.
Савецкія ўлады адабралі толькі будынак плябаніі, касцёл жа застаўся дзейнічаць і нават атрымаў статус помніка архітэктуры.
Архітэктура
Касцёл пабудаваны з бутавага каменю і цэглы (цагляныя элементы знешняга дэкору — пілястры, ліштвы вокнаў, карнізы і г.д. — атынкаваны і пабелены) у стылі класіцызму. Святыня прамавугольная ў плане з прамавугольнай апсідай, у якой змешчана сакрыстыя, накрыта двухсхільным бляшаным дахам. Галоўны фасад завяршае антаблемент з невялікім трохвугольным франтонам, над якім узвышаецца чацверыковая вежа-званіца пад фігурным купалам у стылі позняга класіцызму. Уваходны партал па перыметры ўпрыгожаны сімваламі хрысціянства, а над дзвярыма знаходзіцца надпіс на лаціне: «ET VERBUM CARO FACTUM EST» («І Слова стала целам»).
Касцёльны ўчастак разам з могілкамі абнесены невысокай бутавай агароджай з уваходнай брамай у выглядзе дзвюх цагляных і атынкаваных нізкіх слупоў. Па-за апсідай касцёла сярод надмагілляў знаходзіцца каплічка, пабудаваная ў ХIХ ст. з цэглы і атынкаваная; выразных стылёвых рысаў не мае, накрыта вальмавым дахам.
Інтэр’ер
Інтэр’ер касцёла перакрыты плоскай атынкаванай столлю, з фрэскавай размалёўкай — архітэктурным карнізам з анёламі (верхняя частка сцен), кесонамі з разеткамі і медальёнамі з выявамі евангелістаў на столі. Архітэктурным роспісам у стылі класіцызму (пілястры, карнізы, фрызы) і тэхніцы грызайль распісаны сцены малітоўнай залы. У метопах фрыза знаходзіцца некалькі дзясяткаў аднолькавых выяваў анёлкаў, у кожнага з якіх у руках пэўная сакральная ці музычная прылада: манстранцыя, кубак, плашчаніца, мітра, труба, барабан і г. д.
Арганныя хоры абапіраюцца на трохпралётную арку. Пад касцёлам была створана крыпта, але цяпер яна замуравана.
Сяргей Віктаравіч Лаўроў
Сяргей Віктаравіч Лаўроў (21 сакавіка 1950, Масква) — расійскі дзяржаўны дзеяч, міністр замежных спраў Расійскай Федэрацыі (з 2004), пастаянны член Савета бяспекі Расіі. Мае ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла.
Адукацыя
У 1972 годзе скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін МЗС СССР.
Валодае англійскай, французскай і сінгальскай мовамі.
1972—1994
Быў членам КПСС да 1991 года.
Міністр замежных спраў Расійскай Федэрацыі
Старшыня Камісіі Расіі па справах ЮНЕСКА (з красавіка 2004).
З 11 студзеня 2010 года — член урадавай камісіі па эканамічнаму развіццю і інтэграцыі.
Лаўроў займае пасаду міністра замежных спраў даўжэй чым хто-небудзь з часоў Міністра замежных спраў СССР А. А. Грамыкі.
Стары парк (Баранавічы)
Стары парк, або парк культуры і адпачынку імя 60-годдзя СССР — парк у горадзе Баранавічы Брэсцкай вобласці. Размешчаны непадалёку ад цэнтра горада, у раёне мясакансервавага камбіната, абмежаваны вуліцамі Камсамольскай, Кудрына, Міцкевіча, Калініна.
У пачатку XX ст. тут размяшчаўся лесапарк з натуральным дрэвастоем. У працэсе забудовы горада частка лесапарку ўвайшла ў гарадскую мяжу і была захавана. Парк мае плошчу 5,5 га, складаецца з цэнтральнай алеі і некалькіх бакавых сцежак. У парку растуць сосны, елкі, бярозы, клёны, таполі і іншыя дрэвы мясцовых парод.
У парку няма гістарычных архітэктурных збудаванняў. На рагу вуліц Камсамольскай і Кудрына знаходзіцца будынак радыёстанцыі 1930-х гг., які з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю Беларусі.
Шаптыколь (Карагандзінская вобласць)
Шаптыколь — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шарыкцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354887300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 402 чалавекі (216 мужчын і 186 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 179 чалавек (96 мужчын і 83 жанчыны).
Правізорый
Правізо́рый — філатэлістычная назва знака паштовай аплаты, які часова ўжываецца і выпускаецца ўрадамі дзяржаў, мясцовымі ўладамі гарадоў і мястэчак, а таксама акупацыйнымі ўладамі і марыянетачнымі ўрадамі.
Паходжанне тэрміна
Паходжанне слова «правізорый» звязваюць з французскім словам «provisoire» — «часовы» (аналагічныя словы ёсць і ў іншых еўрапейскіх мовах). У беларускай мове тэрмін часта ўжываюцца ў множным ліку — правізорыі.
Апісанне
Да часовых знакаў паштовай аплаты могуць адносіцца як маркі і сурагаты, што іх замяняюць, так і наддрукоўкі, зробленыя на канвертах або паштоўках. Могуць выпускацца з санцкыі цэнтральнай улады, але існуюць шматлікія прыклады выпуску правізорыяў мясцовымі або акупацыйнымі ўладамі. Выпуск правізорыяў, як правіла, выклікаецца недахопам марак. У некаторых выпадках магчымае ўжыванне, так званых, «разрэзаных марак» (частак цэлых паштовых марак).
Джордж Дэвід Біркгаф
Джордж Дэвід Біркгаф (Біркгаф) (анг.: George David Birkhoff;, Оверайсел, штат Мічыган, ЗША — , Кембрыдж, штат Масачусетс, ЗША) — амерыканскі матэматык, вядомы перш за ўсё работамі па статыстычнай механіцы (эргадычныя тэарэмы). Біркгаф з'яўляўся адным з лепшых амерыканскіх матэматыкаў свайго пакалення. Ён даў пачатак агульнай тэорыі дынамічных сістэм, вылучыўшы ў іх асабліва цікавыя класы рухаў — цэнтральныя і рэкурэнтныя рухі. Даказаў «апошнюю тэарэму Пуанкарэ».
Арніталогія ў Беларусі
Арніталогія ў Беларусі
Гісторыя
Першыя звесткі пра птушак Беларусі апублікаваны ў сярэдзіне-канцы XIX стагоддзя (К. Тызенгаўз, ). У самастойную галіну навукі на Беларусі арніталогія вылучылася ў пачатку XX стагоддзя (У. М. Шнітнікаў).
Джордж Дэвід Біркгаф
Прэзідэнт Амерыканскага матэматычнага таварыства ў 1925—1926 гадах.
Арніталогія ў Беларусі
Гісторыя
У 1920-я гады ў галіне арніталогіі працавалі А. У. Фядзюшын, А. Р. Штам,, і іншыя. Планамерныя даследаванні птушак вяліся ў БДУ, Інбелкульце, з 1930-х у Інстытуце біялагічных навук АН БССР. Галоўная навуковая ўстанова па арніталогіі на сучасным этапе — Інстытут заалогіі НАНБ.
Джордж Дэвід Біркгаф
Навуковыя працы Біркгафа закраналі розныя аспекты тэорыі адноснасці, квантавай механікі. У 1923 годзе ён сумесна з Р. Э. Лэнгерам апублікаваў манаграфію «Адноснасць і сучасная фізіка». У тым жа годзе Біркгаф апублікаваў доказ тэарэмы аб тым, што рашэнне Шварцшыльда з'яўляецца адзіным сферычным сіметрычным рашэннем раўнанняў Эйнштэйна. Вядомы таксама распрацаваны ім арыгінальны варыянт тэорыі гравітацыі.
Арніталогія ў Беларусі
Гісторыя
У даваенныя и першыя пасляваенныя гады беларускія арнітолагі даследавалі фаўністычныя асаблівасці, склад птушыных папуляцый, характар пашырэння, шляхі фарміравання фаўны птушак, камплектавалі арніталагічныя калекцыі, вялі інвентарызацыю арнітафаўны. З 1950-х гадоў пераважае экалагічны кірунак даследаванняў. Праведзена шырокае біяцэналагічнае вывучэнне найбольш важных у гаспадарчых адносінах птушак — курыных, драпежных, галянастых, вадаплаўных; вывучаны біятапічнае размеркаванне, відавая разнастайнасць, эколага-фізіялагічныя асаблівасці, кармленне, феналогія размнажэння і іншыя пытанні біялогіі найбольш пашыраных відаў (М. С. Долбік, Б. З. Галадушка, А. П. Крапіўны, Я. Е. Падутаў, У. М. Дучыц, Ю. А. Вязовіч, В. Б. Вадкоўскі, А. М. Дарафееў, Л. П. Шкляроў). Звесткі аб птушках Беларусі абагульнены ў працах А. У. Фядзюшына, М. С. Долбіка, Ф. Н. Вароніна.
Джордж Дэвід Біркгаф
Работы Дж. Біркгафа далі пачатак тэорыі гіперцыклічных аператараў.
Арніталогія ў Беларусі
Гісторыя
У 1961-62 упершыню праведзены эксперыментальныя даследаванні птушак у палявых умовах, вывучэнне асенніх міграцый птушак па міжнароднай праграме (М. С. Долбік).
З 1974 пачалося вывучэнне арніталагічных комплексаў і відаў у залежнасці ад геаграфічнага стану асяроддзя. Распрацоўваліся і прапагандаваліся метады і спосабы рацыянальнага выкарыстання птушак і іх аховы ва ўмовах Беларусі (Інстытут заалогіі АН БССР, запаведнікі, Віцебскі педагагічны інстытут і іншыя ВНУ, секцыя аховы дзікіх птушак Беларускага таварыства аховы прыроды і іншыя). Даследаванні па арніталогіі каардынаваў Навуковы савет па праблеме «Біялагічныя асновы асваення, рэканструкцыі і аховы жывёльнага свету» АН БССР.
Сан-Марына на конкурсе песні Еўрабачанне
Гісторыя галасавання
Сан-Марына дало балы:
Сан-Марына атрымала балы ад:
Торэ-Барміда
Торэ-Барміда (Torre Bormida) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 215 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 12070. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Ганна Анатолеўна Марусава
Ганна Анатолеўна Марусава (нар., Магілёў) — беларуская спартсменка (стральба з лука), сярэбраны прызёр чэмпіянату свету (2013), бронзавы прызёр чэмпіянату Еўропы (2000, 2004), сярэбраны прызёр І і ІІ Еўрапейскіх гульняў (2015, Баку; 2019, Мінск).
NGC 4829
NGC 4829 (іншыя абазначэнні — NPM1G -13.0404, PGC 44299) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ум Кульсум
Ум Кульсум (م كلثوم — Umm Kulthum; каля 1904 — ‎3 лютага 1975), егіпецкая спявачка (кантральта), актрыса. Праславілася выкананнем арабскіх песень. Адна з найбольш вядомых выканаўцаў у арабскім свеце. Валодала голасам кантральта. Праз больш чым тры дзесяцігоддзі пасля яе смерці, шмат хто лічаць яе самым выбітным выканаўцам у арабскім свеце XX стагоддзі.
Рошчына
Назву Ро́шчына маюць:
БДМУ
БДМУ — абрэвіятура двух вну:
Красназабор’е
Красназабор’е (Краснозаборье) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Рамуальд Кропат
Рамуальд Кропат (, Пружаны —, Лодзь) — польскі кінааператар, фатограф і педагог. Дзякуючы яму з’явіўся серыял «Чатыры танкісты і сабака» (1966—1970), фільмы «Ранча Тэхас» (1958), «Чалавек на рэйках» (1957) і шмат іншых.
Выяўленне анамалій
Выяўленне анамалій — дынамічны метад працы антывірусаў, хоставых і сеткавых сістэм выяўлення ўварванняў. Праграма, якая выкарыстоўвае гэты метад, назірае пэўныя дзеянні (працу праграмы/працэсу, сеткавыя перасылкі, працу карыстальніка), сочачы за магчымымі незвычайнымі і падазронымі падзеямі ці тэндэнцыямі.
Рамуальд Кропат
Біяграфія
Падчас Другой сусветнай вайны ў 1943—1945 гадах працаваў фота-лабарантам у СССР. Па ўсталяванні савецкай ўлады ў Беларусі рэпатрыяваны, пераехаў у Польшчу. Вучыўся ў вышэйшай грамадска-прыродазнаўчай школе ў Гданьску.
У 1950 годзе стаў выпускніком Вышэйшай дзяржаўнай школы кінематографа, тэлебачання і тэатра імя Леона Шылера ў Лодзі.
У пачатку свайго творчага шляху працаваў разам з Куртам Веберам, Тадэвушам Карэцкім, Уладзіславам Нагім, Янам Алейнічкам, Мечыславам Войтам, Адольфам Форбертам, Казімірам Ваўжынякам.
Разам з рэжысёрам Анджэем Мункам працаваў над кінастужкай «Чалавек на рэйках» (1957). Гэты фільм з’яўляецца першым анты-сталінскім фільмам у Цэнтральнай і Усходняй Еўропе, які паказвае ўсю ілжывасць паэтыкі сацыялістычнага рэалізму.
Сумесна з рэжысёрам Конрадам Наленцкім здымаў серыял «Чатыры танкісты і сабака», які стаў самай паспяховай працай у ягонай кар’еры. У 1967 годзе за фільм «Чатыры танкісты і сабака» атрымаў 2 прэміі: Прэмію Міністра народнай культуры і мастацтва першай ступені і Прэмію міністра народнай абароны першай ступені.
У 1970 і 1980 гадах, на працягу многіх гадоў, працаваў выкладчыкам кафедры кінематаграфіі ў кінашколе Лодзі, з 1978 года выкладаў таксама курс фатаграфіі. Падрыхтаваў шмат аператараў і фатографаў.
Доўкневічы
До́ўкневічы (, Долкневичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Папулізм
Папулізм (popylisme ад populus - народ) — від, форма, стыль, метад палітычнай дзейнасці, уласцівы як асобным палітыкам, так і розным грамадскім плыням і рухам, якія апелююць да шырокіх мас і адлюстроўваюць супярэчнасці масавай свядомасці.
Асноўныя ідэі папулізму
Папулісты найчасцей выкарыстоўваюць наіўную веру мас у магчымасць найпрасцейшым і найхутчэйшым чынам вырашыць сацыяльныя ці нацыянальныя праблемы, антыінтэлектуалізм і інш. Папулізм можа быць дэмакратычны, кансерватыўны, рэакцыйны і інш. У паліталогіі ён існуе ў шырокім спектры - ад апалагетыкі ў якасці мадэлі «непасрэднай» дэмакратыі да рэзкай крытыкі і атаясамлення з дэмагогіяй.
Франц Іозеф Гайдн
Франц Іозеф Гайдн (Joseph Haydn;  — ) — аўстрыйскі, прадстаўнік венскай класічнай школы, адзін з заснавальнікаў такіх музычных жанраў, як сімфонія і струнны квартэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў аўстрыйскім сяле Рораў, недалёка ад мяжы з Венгрыяй. У 1737 годзе бацькі адправілі яго да сваякоў у горад Гайнбург-на-Дунаі, дзе Ізеф пачаў вучыцца харавым спевам і музыцы. У 1740 г. Іозефа заўважыў Георг фон Ройтэр, дырэктар капэлы венскага сабора св. Стэфана. Ройтэр узяў таленавітага хлопчыка ў капэлу, і той на працягу дзевяці гадоў спяваў у хоры.
У 1749 годзе Іозеф пайшоў з хору і зрабіўся свабодным музыкам. Наступны дзесяцігадовы перыяд быў для яго вельмі цяжкім. Іозеф браўся за розную працу, у тым ліку быў служкам італьянскага кампазітара Ніколі Парпора. Паралельна ён імкнуўся кампенсаваць прабелы ў сваёй музычнай адукацыі. Да гэтага перыяду адносіцца і напісанне першай оперы Гайдна.
У 1759 годзе кампазітар атрымлівае пасаду капельмейстра пры двары графа Карла фон Морціна. Пад кіраўніцтвам Гайдна ўзнік невялікі аркестр, для якога кампазітар напісаў свае першыя сімфоніі. У 1760 годзе Гайдн ажаніўся з Марыяй-Ганнай Келер.
У 1761 годзе Гайдна бяруць другім капэльмайстрам пры двары князёў Эстэрхазі, адной з самых уплывовых і магутных арыстакратычных сем’яў Аўстра-Венгрыі. Пасля смерці ў 1766 г. першага капельмейстра, Грэгары Вернера, яго пасаду атрымлівае Гайдн. За амаль трыццацігадовую кар’еру пры двары Эстэрхазі кампазітар склаў вялікую колькасць твораў.
У 1781 г., падчас знаходжання ў Вене, Гайдн пазнаёміўся і пасябрыўся з Моцартам. У апошнія гады жыў у Вене. У 1792 годзе ён знаёміцца з Бетховенам і бярэ яго ў вучні. Памёр Іозеф Гайдн 31 мая 1809 у Вене.
Ацэнка творчасці
Стыль Гайдна арганічна звязаны з культурай Вены, што сплаўляецца ў сабе італьянскія, паўднёва-нямецкія і іншыя культурныя традыцыі. Музычная культура была прадстаўлена трыма значнымі пластамі — строгі паліфанічны стыль царкоўнай музыкі, італьянскі оперны стыль і гарадскі фальклор. Гэтыя пласты сталі фактарам фармавання індывідуальнага аўтарскага стылю Гайдна. Сам кампазітар лічыў, што больш за ўсё на яго паўплываў Карл Філіп Эмануіл Бах, сын І. С. Баха.
Творчасць Гайдна ахоплівае шырокі спектр жанраў. У Германіі і Аўстрыі Гайдн зрабіўся вядомым дзякуючы сваім араторыям — «Стварэнне свету» і «Пары года». Затое ў ЗША, Англіі і Францыі найбольш папулярныя яго сімфанічныя творы. Хоць сімфанічныя цыклы пісаліся і да Гайдна, лічыцца, што менавіта Гайдн падсумаваў і падняў на новы якасны ўзровень досвед папярэднікаў, адкрыўшы новую эпоху ў развіцці жанру сімфоніі.
У камернай музыцы Гайдн лічыцца заснавальнікам жанру струннага квартэту. 83 квартэты Гайдна напісаныя для пастаяннага складу выканаўцаў (2 скрыпкі, альт і віяланчэль) маюць 4-часткавую (Алегра ў санатнай форме, павольная частка, менуэт і фінал або Алегрэ, менуэт, павольная частка і фінал) або 5-часткавую форму (Алегрэ, менуэт, павольная частка, менуэт і фінал.
Адкрыццём Гайдна лічыцца таксама форма ронда-санаты, у якой прынцыпы санатнай формы (экспазіцыя, распрацоўка, рэпрызы) зліваюцца з прынцыпамі ронда (А-У-С-А ці А-В-А-С-А-В-А). Фіналы позніх інструментальных твораў напісаныя менавіта ў гэтай форме. Аркестравы ліст Гайдна выяўляе паступовае паслабленне сувязі са старой тэхнікай basso continuo, у якой клавішны інструмент або арган запаўняў акордамі гукавую прастору і ўтваралі «шкілет», на які накладвалася іншыя лініі сціплых тагачасных аркестраў.
Па словаў Джэймса Вебстэра, «Гайдн меў поспех ва ўсіх музычных жанрах. Ён шырока вядомы як „бацька сімфоніі“ і яшчэ больш справядліва было б назваць Гайдна бацькам струннага квартэта; ні адзін з іншых кампазітараў не наблізіўся да такога спалучэння прадуктыўнасці, якасці і гістарычнага значэння ў гэтых жанрах».
Творы
Поўны каталог твораў Гайдна быў складзены нідэрландскім музыказнаўцам Энтані ван Хобокен. У гэтым каталогу творы Гайдна рассартыраваныя ў 31 катэгорыю ў адпаведнасці з жанрам. Катэгорыі пазначаюцца рымскімі лічбамі. Кожнаму твору таксама прадстаўлены свой нумар ўнутры катэгорыі, які адбіваецца арабскімі лічбамі.
Камерная музыка
52 фартэпіянныя санаты
Чыгозэ Удожы
Клубная кар’ера
У маладым узросце трапіў у балгарскі клуб «Віхрэн» з горада Санданскі. Добрая гульня за гэты клуб прыцягнула ўвагу больш моцнага клуба — сафійскага ЦСКА, куды Удожы перайшоў у 2007 годзе. Разам з ЦСКА стаў чэмпіёнам Балгарыі. Усяго правёў у Балгарыі пяць гадоў, прыняў грамадзянства гэтай краіны.
У 2009 годзе пераехаў у чэмпіянат Грэцыі. Два гады гуляў за «Астэрас». Улетку 2011 года апынуўся ў чэмпіянаце Румыніі, але гэты этап у кар’еры апынуўся не вельмі паспяховым. Улетку 2012 года вярнуўся ў Грэцыю.
У сакавіку 2014 года пасля прагляду падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». У складзе мінскага клуба адразу замацаваўся ў асноўным складзе, стаў выступаць на пазіцыі правага або цэнтральнага атакуючага паўабаронцы. У выніку стаў адным з лідараў «Дынама», у сезоне 2014 забіў 7 галоў і аддаў 5 галявых перадач.
У лістападзе 2014 года падоўжыў кантракт з «Дынама». У першай палове сезона 2015 нярэдка з’яўляўся на полі, толькі выходзячы на замену, але пазней вярнуў месца ў стартавым складзе. Выдатна правёў канец сезона, у апошніх шасці матчах чэмпіянату забіў 8 галоў, што дазволіла яму стаць найлепшым бамбардзірам каманды ў чэмпіянаце 2015.
У студзені 2016 года пакінуў «Дынама» па дамоўленасці бакоў. Неўзабаве стаў іграком клуба «Цындаа Чжунэн» з другога кітайскага дывізіёна.
У 2017 годзе вярнуўся ў Еўропу, падпісаўшы кантракт з нарвежскім клубам «Лілестром». У студзені 2018 года перайшоў у грэчаскі «Платаніяс». У ліпені 2018 далучыўся да кіпрскага клуба «Эносіс», які выйшаў у Першы дывізіён. Сезон 2021/22 правёў у другім кіпрскім дывізіёне за «Ахіронас Ліяпетрыу», летам 2022 года далучыўся да англійскага клуба «Уэлінг Юнайтэд», аднак ужо ў кастрычніку перайшоў у балгарскі «Віхрэн», дзе пачынаў дарослую кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Не маючы шанцаў трапіць у зборныя Нігерыі, у 2006 прыняў прапанову атрымаць балгарскае грамадзянства і выступаць за зборную гэтай краіны. Але, згуляў толькі ў адным матчы за моладзевую зборную Балгарыі (у 2007 годзе супраць Грэцыі, дзе забіў два мячы), пасля чаго адмовіўся ад выклікаў у зборную гэтай краіны.
Ліцвінава Буда
Ліцвінава Буда (Литвинова Буда) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
11-я гарадская клінічная бальніца
УАЗ «11-я гарадская клінічная бальніца» (былая Дарожная бальніца) — шматпрофільная лячэбна-прафілактычная ўстанова горада Мінска.
Створаная на базе чыгуначнай бальніцы, гісторыя якой налічвае каля 100 гадоў.
Гісторыя
Першая згадка — 1889 год. Была створаная і ўтрымлівалася таварыствам Маскоўска-Брэсцкай чыгункі. Прызначалася для медыцынскага абслугоўвання супрацоўнікаў чыгункі. Налічвала 6 коек. Знаходзілася ў будынку тэхнічнага чыгуначнага вучылішча. Загадчык — урач С. Іоф.
Аддзяленні
У бальніцы працуюць наступныя аддзяленні :
NGC 4830
NGC 4830 (іншыя абазначэнні — ESO 575-37, MCG -3-33-24, PGC 44313) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Торэ-Мандові
Торэ-Мандові (Torre Mondovì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 317 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 12080. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Каморскія Астравы
Саюз Каморскіх Астравоў (да снежня 2001 — Федэратыўная Ісламская Рэспубліка Каморскія Астравы) уключае тры вострава Каморскага архіпелагу: Гранд-Камор, Анжуан, Махелі. Востраў Майота, які раней уваходзіў у склад краіны, са снежня 1976 мае статус тэрытарыяльнай адзінкі Францыі. Сталіца — г. Мароні (каля 50 тыс. чал.). Тэрыторыя — 2235 кв. км (в. Гранд-Камор — 1147 кв. км, Анжуан — 424 кв. км, Махелі — 290 кв. км, Майота — 374 кв. км).
Афіцыйныя мовы: каморская, французская і арабская.
Нацыянальнае свята — Дзень абвяшчэння незалежнасці (6 ліпеня).
Грашовая адзінка — каморскі франк (1 дол. ЗША роўны 330 кам.фр.).
Дзейсная Канстытуцыя зацверджана ў снежні 2001 г.
Гісторыя
З моманту атрымання незалежнасці становішча ў краіне характарызуецца нестабільнасцю — за гэты час адбылося 18 дзяржаўных пераваротаў. Захоўваюцца міжастраўныя супярэчнасці — за далучэнне да Францыі выступаюць сепаратысты на Анжуане і Махелі.
У красавіку 1999 у выніку ваеннага перавароту ў Мароні да ўлады ў краіне прыйшоў начальнік генштаба УС палкоўнік А. Асумані. У красавіку 2002 ён быў абраны прэзідэнтам краіны.
Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт, абіраны на 4-х летні тэрмін ад аднаго з астравоў у Саюзу на ратацыйнай аснове. У маі 2006 г. прэзідэнтам краіны стаў А. Самбі (прадстаўнік в. Анжуан).
У сяр. 2006 у краіне пачаўся палітычны крызіс з-за супрацьстаяння цэнтральных улад і адміністрацыі Анжуана на чале з М. Бакарам, які абвясціў сябе ў чэрвені 2007 г. прэзідэнтам.
Заканадаўчы сход (парламент) краіны складаецца з 33 дэпутатаў. Апошнія выбары адбыліся ў маі 2004 г.
Эканоміка
Каморы — адсталая аграрная краіна, адна з найменш развітых дзяржаў свету. У 2007 г. ВУП меў адмоўныя тэмпы росту (-1 %). Узровень інфляцыі склаў 3 %. Знешняя запазычанасць — 280 млн дол. ЗША, каля 64 % ВУП.
Асновай эканомікі з'яўляецца сельская гаспадарка. Яго прадукцыя складае 95 % экспарту краіны. Галоўныя экспартныя культуры — іланг-іланг, ваніль, гваздзіка, копра і базілік. Для ўнутранага спажывання вырошчваюць рыс, кукурузу, маніёку, ямс. Налічваецца каля 40 тыс. галоў буйнарагатага быдла, прыкладна 3 тыс. коз і авечак. Штогод вылоўліваецца каля 4,5 тыс. тон рыбы.
Прамысловасць развіта слаба (4 % ВНП, каля 1 тыс. занятых). Перапрацоўваецца мясцовая сыравіна, вырабляюцца эфірныя маслы, ваніль, копра, мыла, безалкагольныя напоі. Нарыхтоўваецца драўніна.
Знешнегандлёвы баланс мае хранічны дэфіцыт. Каморы імпартуюць нафтапрадукты, харчаванне, цэмент, машыны і абсталяванне. Асноўныя гандлёвыя партнёры — Францыя, ПАР, ЗША, Індыя, Кітай.
Дэмагогія
Дэмагогія (δημαγωγία, ад demos - народ + ago - вяду). — тэрмін ужываецца ў якасці ацэнкі палітычных прамоў, выступленняў, заяў, у якіх няма канструктыўных ідэй і прапаноў, а наўмысна ці несвядома заблытваецца праблема, адцягваючы ўвагу ад складаных надзённых пытанняў. Дэмагогамі называюць і палітыкаў, якія ствараюць папулярнасць і аўтарытэт любымі ганебнымі сродкамі і прыёмамі: ілжывымі і безадказнымі абяцаннямі, перакручваннем фактаў, падманам, маніпуляваннем свядомасцю людзей і г.д.
Гісторыя
У Старажытнай Грэцыі дэмагогамі называлі палітычных дзеячаў, якія валодалі выдатнымі аратарскімі здольнасцямі, што рабіла іх папулярнымі ў грамадстве.
Смелей (Ігналінскі раён)
Смеле́й (Smėliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Качаргішке.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Шмелі ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Ліелвардскі край
Ліелвардскі край (Lielvārdes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з трох валасцей і горада Ліелвардэ, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 11 400 чалавек. Плошча края — 225,7 км².
Кузьмініцкі сельсавет
Кузьмі́ніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Кузьмінічы.
Гісторыя
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чырванабудскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Быкоўскага сельсавета, і рэарганізаваны ў Кузьмініцкі нацыянальны рускі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Церахоўскім раёне БССР. У 1935 годзе рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Добрушскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 6 населеных пунктаў. 23 лютага 1982 года ў склад сельсавета з Баршчоўскага сельсавета перададзена вёска Чырвоны Партызан. 1 снежня 2009 года ў склад сельсавета з Кармянскага сельсавета перададзены вёска Харошаўка і пасёлак Уборак, у склад Ленінскага сельсавета перададзена вёска Чырвоны Партызан. 30 чэрвеня 2015 года вёска Харошаўка і пасёлак Уборак вернуты ў склад Кармянскага сельсавета. 29 чэрвеня 2022 года скасаваны пасёлак Сцяпанаў. 27 снежня 2022 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кармянскага сельсавета.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: аграгарадок Кузьмінічы, вёскі Знамя, Слабада, пасёлкі Галае і Чырвоны Камень.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (7 населеных пунктаў) складала 808 чалавек, з іх 90,5 % — беларусы, 5,4 % — рускія, 1,9 % — украінцы, 1,5 % — малдаване.
Быкоўскі сельсавет
Быко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Быкі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чырванабудскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Кузьмініцкага сельсавета.
Ынталы (Карагандзінская вобласць)
Ынталы — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Ынталінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354889100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1106 чалавек (542 мужчыны і 564 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 801 чалавек (412 мужчын і 389 жанчын).
Сцяг Чылі
Дзяржаўны сцяг Чылі - прыняты 18 кастрычніка 1817 года. Сцяг складаецца з двух роўных гарызантальных палос: белай (уверсе) і чырвонай. У верхнім левым куце знаходзіцца сіні квадрат, які мае такую ​​ж вышыню, як і белая паласа. У цэнтры квадрата размешчана белая пяціканцовая зорка, якая сімвалізуе правадыра да поспехаў і славы. Сіні колер сімвалізуе неба, белы - Анды, пакрытыя снегам, а чырвоны - кроў, пралітую ў барацьбе за незалежнасць.
Эрнест Сетан-Томпсан
Эрнест Сетан-Томпсан (Ernest Thompson Seton;, г. Саўт-Шылдс, Вялікабрытанія — ) — канадскі пісьменнік, прыродазнавец, мастак-анімаліст.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў каледж мастацтваў у Таронта (1879), вывучаў выяўленчае мастацтва ў Парыжы, Лондане, Нью-Ёрку. Падарожнічаў, даследаваў жыццё жывёл. Арганізатар руху следапытаў у Амерыцы.
Творчасць
Друкаваўся з 1883 года. Пісаў на англійскай мове. Аўтар больш як 40 кніг пра жывёльны свет, індзейскую і эскімоскую традыцыйную культуру. Вядомасць прынеслі праца «Жыццё дзікіх жывёл» (т. 1—8, 1925—27) і блізкія да навукова-папулярнай літаратуры аповесці, апавяданні, нарысы «Дзікія жывёлы, як я іх ведаў» (1898), «Біяграфія грызлі» (1900), «Жыцці тых, на каго палююць» (1901), «Два малыя дзікуны» (1903), «Героі-жывёлы» (1906), «Біяграфія серабрыстага ліса» (1909), «Рольф сярод лясоў» (1911), «Кніга аб лесе» (1912) і інш. Аўтар мастацкай аўтабіяграфіі «След мастака-натураліста» (1940). Сам ілюстраваў свае кнігі.
Вец
Вец, канал Вец — рака ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Даўжыня 14 км. Пачынаецца на заходняй ускраіне вёскі Ляжайка, зліваецца з ракой Муха на паўночна-заходняй ускраіне Пружан (у сутоках пачынаецца рака Мухавец). Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу.
Сентэндрэ
Се́нтэндрэ (Szentendre) — горад на поўначы Венгрыі, у медзье Пешт, размешчаны за 20 км на паўночны захад ад Будапешта, на правым беразе Дуная. Насельніцтва на 2018 год — 26 447 чалавек.
Назва
Горад названы ў гонар Святога Андрэя.
Гісторыя
Мясцовасць, дзе знаходзіцца Сентэндрэ, была заселена чалавекам яшчэ 20 000 гадоў таму. Пазней тут жылі плямёны ілірыйцаў і эравіскаў. У I стагоддзі н.э. рымляне заснавалі тут ваенны лагер і крэпасць Ульцы́зія Ка́стра (Ulcisia Castra, даслоўна Воўчы лагер). У V стагоддзі тут быў важны населены пункт спачатку лангабардаў, затым авараў.
У пісьмовых крыніцах Сентэндрэ ўпершыню згадваецца ў 1009 годзе: тут на схіле знаходзіўся касцёл Святога Андрэя, вакол якога і вырас горад. Прынамсі да XIV стагоддзя ён заставаўся даволі важным цэнтрам паміж Будай і Вішэградам. Па захопе Буды туркамі ў 1541 годзе Сентэндрэ часова прыходзіць у заняпад.
Аднак калі ў 1690 годзе туркі зноў захапілі Бялград, кайзер Леапольд I надаў сербам прывілеі сяліцца ў Сентэндрэ, чым і скарысталіся 6000 чалавек. За імі ў горад пацягнуліся і эмігранты з Далмацыі, Грэцыі і Босніі. Па стане на 1720 год колькасць славян складала 88 % насельніцтва горада, большасць з якіх былі сербы. Але ў XIX стагоддзі значная колькасць сербаў вярнулася на сваю радзіму: іх колькасць у Сентэндрэ скарацілася з 45 % да 20 %. На іх месца прыйшлі венгры, дунайскія швабы і славакі.
У XX стагоддзі ідылічнае мястэчка адкрылі для сябе мастакі, музы́кі і паэты і заснавалі ў ім у 1926 годзе мастацкую калонію. З 1990-х гадоў горад стаў важным турыстычным цэнтрам.
Блужа
Назву Блу́жа маюць:
Ліцвінаўка (Смаленская вобласць)
Ліцвінаўка (Литвиновка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Торэ-Сан-Джорджа
Торэ-Сан-Джорджа (Torre San Giorgio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 718 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 133 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0172.
NGC 4831
NGC 4831 (іншыя абазначэнні — ESO 507-55, MCG -4-31-10, PGC 44340) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ляцкі
Ля́цкі — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Торэ-Сан-Джорджа
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Каменяломнік зярністы
Каменяло́мнік зярністы (Saxifraga granulata) — від травяністых раслін роду  сямейства.
Распаўсюджанне
Пашырэнне: Скандынавія, Сярэдняя і Атлантычная Еўропа, Заходняе Міжземнамор’е, Паўночная Афрыка (Марока), Малая Азія. Знаходзіцца ў Беларусі ў асобных лакалітэтах за паўднёва-ўсходняй мяжой арэала. Расце на сырых і мезафітных лугах у поймах рэк, у ярах, разрэжаных лясах.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў маі-чэрвені, пладаносіць у чэрвені-ліпені. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае («цыбулінкамі»).
Антракноз лёну
Антракноз лёну —, выкліканае відам. Належыць да групы.
Апісанне
Можа назірацца ва ўсе фазы развіцця лёну, але найбольшую шкоду робіць у перыяд усходы-«ёлачка». У фазе ўсходаў на семядольных лісточках з’яўляюцца рэзка акаймаваныя іржава-аранжавыя плямы, з-за чаго ўчасткі паражанага лёну страчваюць сваю ярка-жоўтую афарбоўку і становяцца пажоўклымі. З часам семядолі бурэюць і адміраюць.
Лапацішча
Лапацішча (Лопатище) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эгерыя (міфалогія)
Паводле падання, якое прыводзіць Авідзій, пасля сканання мужа Эгерыя перасялілася ў гай Дыяны ў глыбіні лясоў Арыцыйскай даліны (каля горада Арыча), дзе парушала сваімі рыданнямі набажэнства ў гонар апошняй, за што багіня ператварыла Эгерыю ў крыніцу.
Рымскія жанчыны шанавалі Эгерыю, як заступніцу парадзіх. Пазней культ Эгерыі зліўся з культам Артэміды — цнатлівай багіні ўрадлівасці, якае дае шчасце ў шлюбе і дапамогу пры родах.
Зарэчная (Валожынскі раён)
Зарэ́чная (, Заречная) (да 30 ліпеня 1964 года Пярха́йлы ) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Лімбажскі край
Лімбажскі край (Limbažu novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з сямі валасцей і горада Лімбажы, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 19 538 чалавек. Плошча края — 1170,9 км².
Смільгінішке (Міелагенайская сянюнія)
Смільгі́нішке (Smilginiškė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Дзіеткаўшчызны. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Аскахітоз лёну
Аскахітоз лёну —, выкліканае відам (syn. ). Належыць да групы.
Апісанне
Узбуджальнік перадаецца з насеннем і праз глебу. Эфекты больш выяўленыя пасля таго, як расліна заквітнее. Карычневыя абескаляроўванні можна ўбачыць з невялікімі чорнымі кропкамі, пікнідамі, дзе ўтвараюцца споры. Хвароба сур’ёзна адбіваецца на якасці валакна.
Шомлёйская галушка
Шо́млёйская галушка (Somlói Galuska) — традыцыйны дэсерт венгерскай кухні. Уяўляе сабой шматслойны торт з джэмам і разынкамі з ромам, які падаюць з смятанкавым крэмам і шакаладным соусам.
Назва
Назва торту паходзіць ад назвы патухлага вулкана Шомлё, у медзье Веспрэм на захадзе Венгрыі. Рэцэпт дэсерту стварыў у 1950-я гады кухар Карай Голерыц, які працаваў у Рэстарацыі Гундэля ў Будапешце.
Прыгатаванне
Цеста для Шомлёйскай галушкі гатуюць з узбітых яечных бялкоў з цукрам, да якіх дадаюць жаўткі з мукой. Затым цеста дзеляць на тры роўныя часткі: у першую частку дадаюць валоскіх гарэхаў, у другую — какаву, а ў трэцюю — нічога не дадаюць. З кожнай частак фармуюць каржы і запякаюць іх у духоўцы.
Для прыгатавання крэма кіпяцяць малако з ваніллю і дадаюць туды жаўткі з працертымі цукрам і мукой. Для сіропу ў ваду дадаюць цытрыну і апельсінавую цэдру і вараць 15 хвілін, а калі сіроп астыне, дадаюць у яго ром.
Корж з гарэхамі прапітваюць адной трацінай сіропу, пасыпаюць адной трацінай гарэхаў і разынак і абмазваюць трацінай крэму. На гэта кладуць корж з какавай і робяць усё так сама, затым кладуць трэці корж, але перад тым, як дадаць крэм, яго змазваюць джэмам (звычайна, абрыкосавым), пасля чаго пасыпаюць какава-парашком. Гатовы торт ставяць на некалькі гадзін у лядоўню.
Перад сервіроўкай торт упрыгожваюць узбітай смятанкай і шакаладным соусам.
Алаіз Мок
Алаіс Мок (Alois Mock;, Ойратсфельд — ) — аўстрыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Палітычная кар'ера
Пасля паражэння кансерватараў на ўсеагульных выбарах 1971 года засяродзіўся на парламенцкай працы, стаўшы адным з дзейных членаў апазіцыі. Адначасова быў выбраны бургамістрам роднага горада. У 1979—1987 — старшыня АНП. У 1979 быў выбраны старшынёй ліберальна-кансерватыўнага Еўрапейскага дэмакратычнага саюза.
Міністр замежных спраў
Найбольшую вядомасць атрымаў падчас свайго знаходжання на пасадзе міністра замежных спраў Аўстрыі ў 1987—1995 ва ўрадах «вялікай кааліцыі» з сацыялістамі. Падчас яго кіраўніцтва знешняй палітыкай Аўстрыі краіна ўвайшла ў Еўрапейскі саюз. Спрыяў крушэнню «жалезнай заслоны», адкрыўшы мяжу паміж Аўстрыяй і Венгрыяй у чэрвені 1989 года, дзякуючы чаму сотні бежанцаў з ГДР атрымалі магчымасць праз Венгрыю міграваць у Заходнюю Еўропу. У 1987—1989 гадах адначасова займаў ва ўрадзе пасаду віцэ-канцлера.
Валерый Іванавіч Кокараў
Вале́рый Іва́навіч Ко́караў (,, Татарская АССР — ) — беларускі дзяржаўны і гаспадарчы дзеяч, намеснік старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1994—2001).
Біяграфія
У 1974 годзе скончыў Уфімскі нафтавы інстытут.
З 1974 года працаваў у «Беларуснафце», прайшоўшы шлях ад аператара па здабычы нафты і газу да кіраўніка кампаніі ў 1992 годзе.
17 жніўня 1994 года прызначаны выконваючым абавязкі Намесніка Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
У 2000-х гадах перабраўся ў Расію, дзе быў прызначаны членам праўлення, намеснікам гендырэктара па навуцы і інавацыйнай дзейнасці кампаніі «РЫТЭК», якая ўваходзіць у «Лукойл».
З’яўляўся аўтарам манаграфій, шматлікіх навуковых артыкулаў, патэнтаў. Абараніў доктарскую дысертацыю.
Антаніна Іванаўна Васільева
Антаніна Іванаўна Васільева (,, Расійская імперыя — , , Ізраіль) — савецкая ўкраінская артыстка балета, педагог. Народная артыстка Украінскай ССР (1946).
Біяграфія
Антаніна Васільева нарадзілася 14 (27 снежня) 1910 года ў Санкт-Пецярбургу.
У 1930 годзе скончыла Ленінградскае харэаграфічнае вучылішча (педагог — А. Я. Ваганава).
У 1930—1935 — салістка ЛГАТАБ імя С. М. Кірава. У тым жа годзе дэбютавала на сцэне тэатра ў партыі Тао Хоа.
У 1935—1937 — салістка Адэскага тэатра оперы і балета.
У 1937—1956 — салістка КНАТОБ імя Т. Р. Шаўчэнкі.
У 1956—1972 — педагог Кіеўскага харэаграфічнага вучылішча.
У 1966—1972 — мастацкі кіраўнік Кіеўскага харэаграфічнага вучылішча.
З 1989 года жыла ў Ізраілі.