cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Колін
Гісторыя
Заснаваны Венцаславам I як Новая Калонія ў XIII стагоддзі. Першы пісьмовы ўспамін пра Колін, які тады ўжо меў статус каралеўскага горада, датуецца 1261 годам. У 1475—1488 гадах Гінек з Подзебрадаў, вядомы пісьменнік эпохі Адраджэння, сын Іржы з Подзебрадаў, жыў у Колінскім замку. У час Сямігадовай вайны, 18 чэрвеня 1757 года каля горада адбылося Колінская бітва. У XV — пачатку XX стст. Колін меў адну з самых буйных яўрэйскіх абшчын на тэрыторыі Чэхіі; у час Другой сусветнай вайны амаль уся яна была знішчана ў канцлагеры Тэразін; вайну перажылі толькі 60 колінскіх яўрэяў.
Прамысловасць
Прадпрыемствы машынабудаўнічай (вагоны, электратэхнічнае абсталяванне), хімічнай, харчовай прамысловасці.
У Коліне пад гандлёвай маркай «Uragan D2» дагэтуль вырабляецца сродак, вядомы пад назвай «Цыклон Б» (Zyklon B), — прадукт хімічнай прамысловасці Германіі, які выкарыстоўваўся для масавага забойства ў газавых камерах лагераў смерці.
Aedia funesta
Aedia funesta — від матылькоў з сямейства совак.
Арэал
Распаўсюджаны ад Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропы да Цэнтральнай Сібіры і Ірана, а таксама ў Ліване, Ізраілі і Сірыі. Насяляюць у нізінных стэпах з хмызняком. Засяляюць вільготныя і гарачыя месцы з багатай расліннасцю. Вусені развіваюцца на бярозцы.
Дарога Р151
Дарога  — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння у Беларусі, якая з’яўляецца старым напрамкам на Полацк. Працягласць — 15,680 км. Праходзіць па тэрыторыі Віцебскага раёна Віцебскай вобласці.
Хрысафеміда
Хрысафеміда (Χρυσόθεμις, таксама сустракаецца напісанне Хрысафеміса) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Дачка Агамемнана і Клітэмнестры, сястра Арэста, Іфігеніі, Электры. Зборная сястра Эрыгоны і Алета (дзеці Клітэмнестры і Эгісфа).
У гонар Хрысафеміды названы астэроід, адкрыты ў 1907 годзе.
Apoda limacodes
Апісанне
Дробныя матылі з шырокімі крыламі і каржакаватым целам, светла-жоўтыя. Размах крылаў 20 — 28 мм Асноўны колер цела матылькоў — жоўта-карычневы. Вусені зялёныя, у старэйшых узростаў жоўты падоўжны рант паміж дарсальнымі бародаўкамі. Вочкі і хабаток матылькоў редукаваны. Лабіяльныя шчупікі добра развітыя, 3-членікавыя. Грудныя ногі моцна зменшаны, брушныя цалкам рэдукаваны. Лёт матылькоў з мая па жнівень. Зімуюць вусені ў коканах, а акукліванне адбываецца вясной. Кармавыя аб’екты вусеняў: драўняныя расліны, галоўным чынам,, віды , , , віды , , у тым ліку , , , , , , , , , , , ,.
Від быў упершыню апісаны ў 1766 годзе нямецкім лепідаптэролагам пад першапачатковай назвай Bombyx limacodes Hufnagel, 1766.
Кэр-Паравель
Каір-Паравель (Кэр-Параваль, Кэйр-Паравел і інш. — розныя транслітарацыі Cair Paravel ад caer — «замак», paravail — «меншы», «ніжні» або «ўнізе», тут — «пад Асланам») — выдуманы замак з свету Нарніі, рэзідэнцыя каралёў Нарніі.
Уяўляў сабой велізарны замак, размешчаны на невысокай гары, у вусце Вялікай ракі. Яго стваральнік у кнігах не згадваецца.
У гэтым замку былі размешчаныя чатыры трона, якія, паводле прароцтва, павінны былі заняць два сына Адама і дзве дачкі Евы, якімі апынуліся Пітэр, Сьюзен, Люсі і Эдмунд Пэвэнсі. Кэр-Параваль таксама з’яўляецца сталіцай Нарніі.
Пасля ўварвання тельмарынаў пад правадырствам Каспіяна Заваёўніка ў Нарнію і Вялікай Бітвы, сталіца была перанесена. Каір-Паравель быў разбураны часам і ператварыўся ў руіны.
У часы праўлення Пітэра, Сьюзен, Эдмунда і Люсі замак размяшчаўся на беразе, аднак да часу праўлення Каспіяна X апынуўся адрэзаным ад сушы.
Менавіта тут чацвёра дзяцей Пэвэнсі вярнуліся ў Нарнію, хоць ім і спатрэбіўся час, каб зразумець, дзе яны.
У кнізе «Сярэбраны фатэль» сказана, што Каспіян X аднавіў замак да канца яго кіравання.
Падчас «Апошняй бітвы» Кэр-Паравель акружаны горадам. У канчатковым рахунку быў разрабаваны Тысрокам. Пасля Пэвэнсі бачаць яго ў адроджанай Нарніі.
Багдад
Багдад (بغداد, з персідскай перакладаецца як «Дар Бога», дзе «bag» — «Бог», а «dād» — «Дар») — сталіца Ірака, адміністрацыйны цэнтр мухафазы Багдад. Насельніцтва Багдада ў 2011 годзе складала каля 7 216 040 чалавек. Гэта самы вялікі горад у Іраку, другі па велічыні горад у арабскім свеце пасля Каіра і другі па велічыні горад у Заходняй Азіі пасля Тэгерана.
Размешчаны на беразе ракі Тыгр каля ўпадзення ракі Дыяла, горад быў заснаваны ў 762 годзе і стаў сталіцай халіфата Абасідаў. Першапачатковая назва горада — Мадынат ас-Салам («Горад Спакою») шырока не ўжывалася, і горад атрымаў сучасную назву ад размешчанай паблізу вёскі. На працягу кароткага часу ад яго стварэння, Багдад ператварыўся ў значны культурны, камерцыйны і інтэлектуальны цэнтр ісламскага свету. У дадатак да размяшчэння тут некалькіх выдатных навуковых устаноў, як «Дом Мудрасці», атрымаў горад рэпутацыю «Цэнтра навучання». На працягу Сярэднявечча, Багдад лічыўся самым вялікім горадам у свеце з насельніцтвам у 1,2 мільёнаў чалавек. Горад быў разбураны і спалены, калі знаходзіўся пад уладай Мангольскай імперыі ў 1258 годзе, у выніку чаго ён затрымаўся ў сваім развіцці на некалькі стагоддзяў, пакутуючы ад шматлікіх эпідэмій. З прызнаннем Ірака як незалежнай дзяржавы (раней існаваў брытанскі мандат у Месапатаміі) у 1938 годзе Багдад паступова аднавіў сваю вядомасць як важны цэнтр арабскай культуры.
У сучасных умовах горад часта сутыкаецца з сур’ёзнымі інфраструктурнымі пашкоджаннямі, у апошні час з-за амерыканскага ўварвання ў Ірак у 2003 годзе і далейшай вайны, якая доўжылася да 2010 года. У горадзе досыць часта адбываюцца тэрарыстычныя акты.
Назва
Ёсць некалькі версій паходжання назвы. Найменне «Баград» згадвалася ў асірыйскіх клінапісных запісах дзявятага стагоддзя да нашай эры і на вавілонскіх цаглінах, адзначаных пячаткай цара Навухаданосара (VI стагоддзе да н.э.).
Значэнне паселішча Багдад рэзка ўзрасло з часу яго заснавання халіфам Абу Джафар аль-Мансурам. Халіф абраў назву Мадынат аль-Салаам, што ў перакладзе з арабскай азначае «горад міру». Гэта была афіцыйна назва, яе чаканілі на манетах і выкарыстоўвалі ў іншых афіцыйных мэтах, хоць большасць людзей працягвала выкарыстоўваць старую назву. К XI стагоддзю «Багдад» стаў амаль адзінай назвай сусветна вядомага мегаполіса.
Найбольш распаўсюджаная версія паходжання назвы — з сярэднеперсідскай мовы      ад слоў bhaga — «бог» і dād — «дадзены», г.зн. перакладаецца як «божы дар» ці «богам дадзены». Гэта, у сваю чаргу, прасочваецца і ў старажытнай персідскай мове. Менш распаўсюджаная версія гаворыць, што слова ўтворана ад спалучэння слоў bāgh — «сад» і dād — «дадзены», і перакладаецца як «падораны сад», «дадзены сад».
Гісторыя
У IX—X стагоддзях Багдад ператварыўся ў найбольш буйны культурны і эканамічны цэнтр Блізкага Усходу. Тут даволі хутка і паспяхова развіваліся рамесная вытворчасць і гандаль з іншымі краінамі. У Багдад паступалі розныя прадукты і дарагія тавары з Аравіі, Індыі і далёкіх еўрапейскіх дзяржаў. У гістарычных дакументах, складзеных арабскім навукоўцам Ібн Хардадбехам у канцы IX стагоддзя, упаміналася пра гандлёвыя сувязі горада з купцамі ар-Рус. У перыяд панавання Абасідаў Багдад з’яўляўся сталіцай Арабскага халіфата.
Пасля распаду дзяржавы Абасідаў палітычная і адміністрацыйная роля горада значна ўпала, аднак яго культурнае значэнне па-ранейшаму заставалася вельмі важным для ўсіх арабскіх краін. Багдад хутка набыў статус буйнога навуковага цэнтра: яшчэ ў пачатку XIII стагоддзя тут адкрылася больш за 30 бібліятэк. У 945 годзе горад увайшоў у склад уладанняў дынастыі Буідаў, з 1055 года Багдад знаходзіўся на тэрыторыі дзяржавы сельджукаў, а ў 1258 годзе ў Багдад уварваліся мангольскія войскі, амаль цалкам разбурыўшыя яго.
У 1941 годзе ў становішчы проціборства паміж пранацысцкіх і прабрытанскіх сіл у горадзе на кароткі час узнік вакуум улады. У гэтай абстаноўцы адбыўся крывавы пагром, вядомы пад назвай Фархуд, у час якога загінула не менш за 175 яўрэяў і былі спалены многія дамы. Пагром стаў ускоснай прычынай масавага выезду яўрэяў з Ірака адразу ж пасля вайны.
У 1940—1950 гадоў у горадзе шмат разоў праходзілі масавыя народныя выступленні супраць імперыялістычнай дзяржаўнай палітыкі, мацаваўся нацыянальна-вызваленчы рух, да якога далучыліся тысячы жыхароў сталіцы. Самыя шматлікія народныя хваляванні мелі месца ў Багдадзе ў 1948, 1949, 1952 і 1954 гадах. Рэвалюцыйныя падзеі, якія развярнуліся ў Іраку ў сярэдзіне 1950-х гадах, прывялі да скасавання манархічнай улады і стварэння ў ліпені 1958 года незалежнай Іракскай Рэспублікі, сталіцай якой быў абвешчаны Багдад. У канцы 1960-х — пачатку 1970-х гадах у горадзе была праведзена нацыяналізацыя ўсіх прамысловых прадпрыемстваў, за выключэннем нафтавых. У 1980—1990-х гадах у выніку ваенных канфліктаў у Персідскім заліве (спачатку паміж Іракам і Іранам, а пасля паміж Іракам і Кувейтам) гаспадарча-эканамічная дзейнасць у сталіцы была ўскладнена.
XXI стагоддзе
У 2002 годзе ўзнікла пагроза ўварвання ў Ірак войскаў ЗША, таму іракскія ўлады далі дазвол на праверку міжнароднай камісіяй наяўнасці зброі масавага паражэння на тэрыторыі Ірака. Намаганні міжнароднай дыпламатыі былі накіраваны на тое, каб не дапусціць пачатку ваенных дзеяннняў паміж ЗША і Іракам, бо за мірнае ўрэгуляванне канфлікту выступалі Расійская Федэрацыя, Кітай, Германія, Францыя, Аўстралія і іншыя краіны, аднак у сакавіку 2003 года амерыканскія і брытанскія войскі прыступілі да бамбардзіроўкі іракскіх тэрыторый, а ў красавіку таго ж года Багдад быў заняты пяхотнымі і танкавымі часцямі армій ЗША, пасля ў горад увайшлі часці і некаторых іншых краін.
Паводле паведамленняў міжнароднай прэсы ў акупаванай іракскай сталіцы панавалі анархія і беспрацоўе, мяшчане часта баяліся пакідаць сваё жыллё, а многія засталіся без прытулку ў выніку авіяцыйных бамбардзіровак. У маі 2003 года ў горадзе адбылася буйная маніфестацыя мусульман-шыітаў, накіраваная супраць дзеянняў ЗША і іх саюзнікаў у Іраку. У цяперашні час у сталіцы, як і ва ўсім Іраку, праводзяцца меры па аднаўленні разбуранай сталіцы, і горад паступова забудоўваецца зноў.
Клімат
Горад размешчаны на шырокай раўніне, якая падзяляецца напалову ракой Тыгр, усходняя частка называецца Рыфіса, а заходняя вядома як Карх. Зямля, на якой размяшчаецца горад, амаль цалкам з’яўляецца плоскай і нізіннай, алювіяльнага паходжання ў сувязі з перыядычнымі буйнымі паводкамі, якія адбываюцца на рацэ. Натуральная расліннасць прадстаўлена ў асноўным тамарыксам, фінікавай пальмай, а ў прыбярэжнай зоне — саланчаковай травой, чаротам, трыснягом, вярбой. Ля берагоў ракі Тыгр будуюць гнёзды вадаплаўныя птушкі, у прыватнасці качкі, чаплі, пеліканы, гусі, у рачных водах водзяцца прамысловыя рыбы, як карп, сом і іншыя. У наваколлях сталіцы сустракаюцца дробныя грызуны і вараны, а таксама шмат шкодных насякомых, асабліва маскітаў і камароў, якія з’яўляюцца пераносчыкамі малярыі.
Багдад мае гібрыдны пустыны клімат, таму можа быць класіфікаваны як засушлівы і субтрапічны, і з’яўляецца, па максімальнай тэмпературы, адным з самых гарачых гарадоў у свеце. Летам з чэрвеня па жнівень, сярэдняя максімальная тэмпература дасягае + 44 °C у суправаджэнні з пякучым сонцам: ападкі амаль адсутнічаюць у гэту пару. Тэмпературы вышэй за + 50 °C у цені не рэдкасць, і нават ноччу тэмпература летам рэдка бывае ніжэйшай за + 24 °C. З-за таго, што вільготнасць вельмі нізкая (звычайна да 10 %) і з-за аддаленасці Багдада ад балоцістага Персідскага заліва, назіраюцца пыльныя буры з пустыні ў бок захаду, што з’яўляецца нармальнай з’явай на працягу лета. Зіма мяккая, і часта суправаджаецца цёплымі днямі і зменлівымі начамі. Са снежня па люты, Багдад мае максімальную сярэднюю тэмпературу ад + 15,5 да + 18,5 °C, максімумаў вышэй за + 21 °C амаль не бывае. Тэмпературы могуць быць даволі нізкімі. Мінімальная сярэдняя тэмпература ў студзені складае + 3,8 °C, але мінімумы ніжэй за нуль могуць назірацца некалькі разоў на год.
Гадавая колькасць ападкаў, якія бываюць практычна толькі ў перыяд з лістапада па сакавік, у сярэднім складае каля 120 мм, але можа дасягаць 575 мм, ці наадварот быць ніжэйшай да 23 мм. 11 студзеня 2008 года, невялікі снег выпаў у Багдадзе ў першы раз за часы назірання за надвор’ем.
Адміністрацыйны падзел
Горад падзяляецца на 89 афіцыйных раёнаў і 9 акруг. Гэтае афіцыйнае падраздзяленне служыла толькі дзеля размеркавання пастаўкі камунальных паслуг, але да 2003 года ні адзін з раёнаў не меў палітычных функцый. Пачынаючы з красавіка 2003 года ЗША і падкантрольная ёй часовая адміністрацыя пачалі працэс стварэння новых функцый для іх. Працэс першапачаткова быў арыентаваны на правядзенне выбараў у саветы раёнаў горада.
Часовы ўрад склікаў шэраг сустрэч у кожным раёне, каб растлумачыць, што такое мясцовае самакіраванне, і як праходзіць працэс выбараў і сходаў. Пасля некалькіх пасяджэнняў былі вылучаны кандыдаты на мясцовыя выбары, якія пасля выбараў склалі раённыя органы самакіравання. Пасля гэтага, кожны раённы савет вылучыў прадстаўнікоў для ўтварэння акружных органаў, у залежнасці ад працэнта насельніцтва раёна, а тыя ў сваю чаргу абралі 37 членаў багдадскага гарадскога савета. Гэтая трохузроўневая сістэма мясцовага самакіравання звязвае жыхароў Багдада з цэнтральным урадам праз сваіх прадстаўнікоў ад раёна, а тыя ў сваю чаргу, праз прадстаўнікоў у гарадскім савеце.
Той жа самы працэс быў выкарыстаны для атрымання прадстаўнічых саветаў для іншых супольнасцей у правінцыі Багдад за межамі самога горада. Там, мясцовыя саветы былі абраны ў 20 раёнах, і гэтыя саветы абралі сваіх прадстаўнікоў для працы ў 6 раённых саветах. Як і ў горадзе, раённыя саветы абралі сваіх прадстаўнікоў з ліку сваіх членаў у склад багдадскага абласнога савета.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва Багдада к пачатку ваенных дзеянняў з ЗША ў 2003 годзе складала звыш 5,1 млн чалавек. Аднак у выніку гібелі часткі жыхароў горада, а таксама эміграцыі багдадцаў у іншыя гарады краіны і за яе межы, колькасць гарадскога насельніцтва значна зменшылася, дакладных дадзеных на цяперашні момант няма. Нацыянальны склад насельніцтва горада прадстаўлены ў асноўным арабамі (75 %), а таксама курдамі, туркамі, асірыйцамі, армянамі, яўрэямі, іракскімі туркменамі і іншымі. Дзяржаўнай мовай з’яўляецца арабская, шырокае распаўсюджванне мае і курдская мова, якая атрымала статус афіцыйнай. Сярод вернікаў Багдада пераважаюць мусульмане шыіцкага і суніцкага кірункаў (звыш 90 %), маецца нязначная частка прыхільнікаў хрысціянства і іўдзейства.
Культура
Багдад заўсёды іграў важную ролю ў арабскім культурным жыцці і быў домам вядомых пісьменнікаў, музыкантаў і мастакоў. Вядомыя арабскія паэты і спевакі, як Нізар Кабані, Ум Кульсум, Файруз, Салах аль-Хамдані, Ільхам аль-Maдфаі і іншыя пісалі выдатныя вершы і спявалі для Багдада. У горадзе размаўляюць на дыялекце арабскай мовы, які сёння адрозніваецца ад гаворак іншых значных гарадскіх цэнтраў у Іраку і мае агульныя рысы з гаворкамі качавых арабскіх плямён. Цалкам магчыма, што гэта было выклікана засяленнем горада сельскімі жыхарамі пасля некалькіх разбурэнняў і вынішчэнняў у познім сярэднявеччы.
Грамадскія ўстановы
Некаторыя з важных культурных устаноў у горадзе ўключаюць у сябе:
Жыццё тэатра ў горадзе атрымала новы імпульс у 1990-х, калі санкцыі ААН абмежавалі імпарт замежных фільмаў. Цэлых 30 кінатэатраў, як паведамлялася, былі ператвораны ў тэатры, якія прадстаўлялі шырокі спектр камедый і драматычных пастановак. Культурныя ўстановы ўключаюць у сябе акадэміі музыкі, інстытут выяўленчых мастацтваў і школу музыкі і балета Багдада. Багдад таксама з’яўляецца домам для шэрага музеяў, у якіх размешчаны артэфакты і рэліквіі старажытных цывілізацый, многія з якіх былі скрадзены, а музеі разрабаваныя, у час шырокага хаосу адразу пасля таго, як амерыканскія войскі ўвайшлі ў горад.
Інстытут хімічнай фізікі імя М. М. Сямёнава РАН
'''Інстытут хімічнай фізікі імя М. М. Сямёнава РАН (ІХФ РАН'''; Институт химической физики им. Н. Н. Семёнова РАН, ИХФ РАН) — навуковы цэнтр па вывучэнні дынамікі элементарных хімічных працэсаў у розных сістэмах і агрэгатных станах рэчыва.
Эрыгона (дачка Эгісфа)
Эрыгона (дачка Эгісфа, Ἠριγόνη) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі Дачка Эгісфа і Клітэмнестры. Стала жрыцай Артэміды ў Атыцы (трагедыя Сафокла «Эрыгона»). Прыцягнула да суда Арэста за забойства маці, цяжбу выйграў Арэст пры роўнай колькасці галасоў. Па адной з версій, прайграўшы справу, павесілася. Паводле іншай (Кінефон), стала жонкай Арэста і нарадзіла Пенфіла
Інстытут хімічнай фізікі імя М. М. Сямёнава РАН
Гісторыя
Утвораны 15 кастрычніка 1931 г. на базе фізіка-хімічнага сектара Ленінградскага фізіка-тэхнічнага інстытута М. М. Сямёнавым — адзіным савецкім лаўрэатам Нобелеўскай прэміі па хіміі, якую ён атрымаў у 1956 годзе. Мікалай Мікалаевіч Сямёнаў быў яго нязменным дырэктарам да 1986 года. У 1990-м інстытуту было прысвоена яго імя.
Эрыгона (дачка Эгісфа)
Дзеючая асоба трагедыі Сафокла «Эрыгона» (фр.235-236 Рат), трагедый Філокла Старэйшага, Клеафонта, Фрыніха Малодшага, невядомага аўтара і Акцыя «Эрыгона» (магчыма, некаторыя адносяцца да іншай Эрыгоны).
У гонар Эрыгоны названы астэроід (163) Эрыгона, адкрыты ў 1876 годзе.
Інстытут хімічнай фізікі імя М. М. Сямёнава РАН
Гісторыя
ІХФ быў сярод інстытутаў, прыцягнутых да працы над Атамным праектам СССР.
Будынак ІХФ
ІХФ РАН размешчаны ў Маскве па адрасе вул. Касыгіна, 4. Корпус № 1 інстытута не што іншае, як Мамонава дача, пабудаваная пры Кацярыне II для маскоўскага генерал-губернатара В. М. Далгарукава (Крымскага).
Agrochola nitida
Agrochola nitida — від совак з падсямейства Xyleninae. Дарослых совак можна сустрэць са жніўня па кастрычнік.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе (за выключэннем Вялікабрытаніі, Ірландыі і Пірэнейскага паўвострава)
Апісанне
Размах крылаў 30-38 мм.
Экалогія
Вусені сілкуюцца на раслінах: трыпутнік (Plantago), крынічнік (Veronica), маруна (Galium) шчаўе (Rumex), і першацвет (Primula).
Беракаль
Берака́ль (, Берекаль) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Мурыны Вялікія
Мурыны́ Вялі́кія (, Мурины Великие) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відамлянскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 700 м на ўсход ад аўтадарогі Брэст — Камянюкі, за 100 м на ўсход ад левага берагу ракі Лясная, за 3 км на паўднёвы захад ад Каменца, за 33 км на поўнач ад Брэста, за 33 км на паўночны захад ад чыгуначнай станцыі Жабінка на лініі Брэст — Баранавічы.
Марк Мацвеевіч Антакольскі
Марк Мацве́евіч Антако́льскі (Мо́рдух Ма́тысавіч Антако́льскі;, Вільня, Расійская імперыя — , Франкфурт-на-Майне, Германская імперыя) — знакаміты -рэаліст, у 1871 акадэмік, прафесар скульптуры з 1880.
Раннія гады
Марк Мацвеевіч Антакольскі нарадзіўся ў Вільні. Прозвішча паходзіць ад назвы прыгарада (Antakalnis, цяпер адзін з раёнаў горада).
У 1864 годзе Антакольскаму быў прысвоены сярэбраны медаль за гарэльеф «Яўрэй-кравец», а ў 1868 годзе — залаты за гарэльеф «Скупы». Падчас вучобы ў Акадэміі Антакольскі не толькі ў дасканаласці авалодаў рускай мовай (дома гаварылі на ідыш), але і захапіўся расійскай гісторыяй і літаратурай. І першай вялікай яго працай стала статуя «Іван Грозны» (1870). Савет Акадэміі прысудзіў студэнту Марку Антакольскаму за «Івана Грознага» вышэйшую ўзнагароду — званне акадэміка. Вялікая княгіня, заступніца Акадэміі мастацтваў, прыйшла ў захапленне ад скульптуры і распавяла аб працы маладога мастака імператару Аляксандру II. Статуя зрабіла на цара велізарнае ўражанне, і ён набыў яе для Эрмітажа за 8 тысяч рублёў (па тых часах велізарная сума).
Сталыя гады
У 1889 у скульптар стварае статую «Нестар-летапісец». У 1891 годзе ён завяршае яшчэ дзве працы: маёліка «Яраслаў Мудры» і бронзавую статую «Ярмак».
Памёр Антакольскі ў Франкфурце-на-Майне (па іншых крыніцах — у горадзе Бад-Хомбург) і быў пахаваны ў Пецярбургу на.
Пад рэдакцыяй У. В. Стасава і з яго вялікай прадмовай пасля смерці скульптара была выдадзена кніга "Марк Мацвеевіч Антакольскі. Яго жыццё, творчасць, лісты і артыкулы "(Санкт-Пецярбург — Масква, 1905).
Унучаты пляменнік М. М. Антакольскага — вядомы паэт.
Рагачы (значэнні)
Назву Рагачы́ маюць:
Нгуен Хюэ
Нгуен Хюэ, Нгуен Хуэ — другі імператар в’етнамскай, які кіраваў з 1788 да 1792 года. Быў адным з самых паспяховых палкаводцаў у гісторыі В’етнама. Правіў пад дэвізам Куанг-чунг.
Біяграфія
Нгуен Хюэ і яго браты, вядомыя як браты Тэйшон, былі лідэрамі знакамітага Тэйшонскага паўстання. Падняўшы яго, яны заваявалі В’етнам, зрынуўшы і два канкуруючых феадальных дома:  на поўдні і  на поўначы.
Пасля некалькіх гадоў пастаянных ваенных дзеянняў Нгуен Хюэ памёр ва ўзросце 40 гадоў, магчыма, з-за інсульту. Да сваёй смерці ён планаваў працягнуць свой паход на поўдзень, каб знішчыць войска, спадчынніка князёў Нгуен. Смерць Нгуен Хюэ прывяла да падзення. Яго пераемнікі не змаглі выканаць планы, якія ён пакінуў для кіраўнікоў В’етнама. Тым не менш яго заваяванні паклалі пачатак перыяду прыкладна ў стагоддзе працягласцю, на працягу якога В’етнам быў і адзіным, і незалежным, — да заваявання краіны французамі ў 1884 годзе.
Валадымырыўка (Гараднянскі раён)
Валадымырыўка (Володи́мирівка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Валадымырыўскага сельсавета.
Трон (саўндтрэк)
«Tron: Original Motion Picture Soundtrack» — саўндтрэк да фільма 1982 года з той жа назвай, які запісаны Вендзі Карласам з двума дадатковымі музычнымі трэкамі, якія былі прадастаўлены гуртам «Journey». Альбом быў выпушчаны 9 ліпеня 1982 года, у дзень рэлізу фільма.
Герда Цірэн
Герда Цірэн (швед. Gerda Tirén, 1858—1928) — шведская мастачка. Стварала пейзажы Францыі і Швецыі, дзіцячыя партрэты і жанравыя сцэны.
Біяграфія
Нарадзілася 11 студзеня 1858 года ў Стакгольме. Яе бацька, Карл Генрык Рыдберг (1820—1902), быў пісьменнікам і журналістам. Яе маці, Эма (1820—1899), была ўнучкай партрэтыста і скульптара Ёнаса Форслунда.
Мастачка праводзіла шматлікія выставы, у тым ліку ў Парыжскім салоне (1885 год) і ў Лільевальхса (1917 год).
Пазней сям’я пераехала ў шведскі горад Пенінгбю ў парафіі Лена, дзе пасяліліся ў сядзібе Тырста, і пражылі там амаль усё жыццё. Памерла ў 1928 годзе ў Пенінгбю і пахавана побач з мужам, пазней там былі пахаваныя і іх дзеці.
Творчасць
Мастачка пісала партрэты, пейзажы і нацюрморты, сцэнкі з жыцця французаў і шведаў, а таксама выявы дзяцей.
Сярод вядомых кніжных ілюстрацый Герды Цірэн — малюнкі да кніг «Жыццё ў краіне» Фрыца Рэйтэра, «Прыгоды Рабінзона Круза» Даніэля Дэфо ў 1899 годзе, «Прынц і жабрак» Марка Твэна і да шматлікіх казак.
З 1923 года мастачка актыўна супрацоўнічала з часопісам «Jultomten», які выдавала ў Стакгольме шведская настаўніцкая газета. У гэтым выданні былі надрукаваныя ілюстрацыі да вершу Сакарыяса Тапеліуса «Верабей», шматлікія жанравыя сцэны з дзецьмі.
Карціны Гердцы Цірэн знаходзяцца ў сабранні Нацыянальнага музея ў Стакгольме, у шэрагу правінцыйных музеяў Швецыі і шматлікіх прыватных калекцыях.
Дэнь-Добры
Дэнь-Добры (День-Добрий) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Валадымырыўскага сельсавета.
Агамемнан
Пасля забойства бацькі, Атрэя, пляменнікам Эгісфам, сынам Тыеста, Агамемнан разам з братам бег у Спарту, дзе шукаў прытулку ў Тындарэя. Тут браты ажаніліся з дачкамі спартанскага цара Тындарэя, Агамемнан на Клітэмнестры, Менелай на — Алене. Па смерці Тындарэя, прастол перайшоў да Менелая. З дапамогай брата, Агамемнан зрынуў Фіеста з прастола і запанаваў у Мікенах. Пасля ён пашырыў свае ўладанні і стаў наймагутным уладаром ва ўсёй Грэцыі.
Яго дзеці Арэст, Хрысафеміда, Электра і Іфігенія (у ранняй версіі дзеці Іфімеда, Электра, Арэст ).
Траянская вайна
У Траянскую вайну Агамемнану належала галоўнае начальства над усім войскам. Тыя, хто вырашылі рушыць паходам супраць Іліёна радзіліся ў Эленіёне ў Спарце. Па іншай версіі, яны радзіліся ў Эгіёне (Ахая), чаму там і стаіць статуя Зеўса Гамагірыя. Тыя, хто адпраўляліся паходам на Іліён кляліся не спыняць войны ў статуі Зеўса Механея ў Аргасе. Перад вайной Агамемнан наведаў аракул у Дэльфах. Медны парог шатра Агамемнана паказвалі ў Аўлідзе. Неспадзявана забіў лань Артэміды і быў вымушаны прынесці ў ахвяру сваю дачку Іфігенію, але яна ў апошні момант была выратавана Артэмідай.
Прывёў пад Трою 100 караблёў. Узвёў алтар 12 багам на востраве Лект, а таксама свяцілішча цара ля возера Селінусія (Іонія). У «Іліядзе» забіў 11 траянцаў. Забіў Іфідаманта і Глаўка. Усяго забіў 16 воінаў. У пахавальных гульнях па Ахілу ўдзельнічаў у змаганні наезнікаў.
З-за прыгожай палонніцы Брысеіды ў яго ўзнік разлад з Ахілесам. Злы рок пераследваў увесь яго род, пачынаючы з родапачынальніка Тантала і сканчаючы самім Агамемнанам і яго дзецьмі — Іфігеніяй і Арэстам.
Вяртанне і смерць
Па позняй версіі, вяртаючыся з-пад Троі, наведаў Іфігенію ў Таўрыдзе. Або па шляху заснаваў Мікены, Тэгею і Пергам на Крыце. Пабудаваў храм Афіны на мысе Анугнафон у Лаканіцы.
Па вяртанні на радзіму з Касандрай, адной з дочак Прыяма, узятай у здабычу, ён загінуў ад рукі Эгісфа (па Гамеру) — або сваёй жонкі — па іншых крыніцах (трагедыі). Той жа долі падверглася і Касандра. Тыя, хто вярнуліся з ім з Іліёна, былі забіты Эгісфам на балі, іх магілы, як і Агамемнана, у Мікенах. Таксама магільны помнік у Аміклах.
Адысей сустракае яго ў Аідзе. Пасля смерці яго душа абрала жыццё арла.
Яго шанавалі ў Клазаменах. У Спарце шанавалі Зеўса-Агамемнана. Па Стэсіхору і Сіманіду, яго палац знаходзіўся ў Спарце.
Адвага, высакароднасць і царскі веліч адрознівалі, па словах Гамера, гэтага мужа. Яго сумны лёс і фатальны канец былі асабліва ўпадабанай тэмай старажытных трагедый. Месцам пахавання яго завуць Мікены і Аміклы. У Спарце Агамемнану аддаваліся божыя ўшанаванні. У Херанеі захоўваўся, як святыня, яго скіпетр, — твор Гефеста. Выявы Агамемнана часта сустракаюцца ў помніках мастацтва, але толькі вельмі рэдка на першым плане. «Агамемнанам» звалі Гн. Пампея.
У астраноміі
У гонар Агамемнана названы астэроід (911) Агамемнан, адкрыты ў 1919 годзе.
Бейбарс
Бейбарс
Глобула (астраномія)
Глобула — цёмная газа-пылавая туманнасць, як правіла, назіраная на фоне іншых светлых туманнасцяў або зорак.
Асаблівасці
Ад іншых цёмных туманнасцяў глобулы адрозніваюць рэзка акрэсленыя межы і больш высокая шчыльнасць рэчыва, з-за чаго глобула практычна непразрыстая. Маса глобул знаходзіцца ў дыяпазоне 1-100 сонечных мас, пры гэтым канцэнтрацыя рэчыва ацэньваецца ў 104-106 см-3.
Для глобул характэрная вельмі нізкая тэмпература: яна не перавышае 30 К, пры гэтым можа быць і 8 К.
Утварэнне
Глобулы, як і туманнасці ў цэлым, могуць утварацца рознымі спосабамі. Маленькія глобулы ў светлых туманнасцях ўтварыліся, відаць, дзякуючы флуктуацыі шчыльнасці міжзорнага асяроддзя, якое моцна сціснулася пад дзеяннем ціску гарачага газу навакол іх. Магчыма, што з часам большасць з гэтых глобул рассеецца пад дзеяннем знешніх фактараў (тэмпературы, ціску, выпраменьвання).
Вялікія глобулы маюць масу, ужо дастатковую для таго, каб сціскацца пад дзеяннем уласнага гравітацыйнага поля. У гэтым выпадку магчымым з'яўляецца ўтварэнне з іх зорак.
Эрыгона
Эрыгона (Ἠριγόνη) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі — дачка Ікарыя, маці Стафіла.
Дыяніс спакусіў яе. Дыяніс падарыў каханаму Эрыгоны вінаградную лазу, а яе бацьку — мех з віном. Калі бацька быў забіты п'янымі афінскімі пастухамі, якія упершыню паспрабавалі віно і палічылі, што Ікарый пачаставаў іх ядам, Эрыгона павесілася на дрэве, папрасіўшы ў перадсмяротнай малітве пра тое, каб усе дзяўчыны Афін паступалі гэтак жа датуль, пакуль не будуць знойдзены забойцы яе бацькі. Малітвы былі пачуты: афінскія дзяўчыны, якіх багі паразілі вар'яцтвам, скончылі жыццё самгубствам, а Эрыгону пасля яе смерці Зеўс ператварыў у сузор'е Дзевы. Ёй прысвечаны эпілій Эратасфена.
Кожны год у Афінах праводзілася свята віна, на якім Ікарыя і Эрыгону паважалі як герояў. На гэтым свяце дзяўчыны разгойдваліся на арэлях, да якіх падвешвалі таксама фаласы з кветак.
У гонар Эрыгоны названы астэроід (163) Эрыгона, адкрыты ў 1876 годзе.
Дэрэвыны
Дэрэвыны (Дереви́ни) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Дэрэвынскага сельсавета.
Дэпартамент па архівах і справаводстве Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь
Выдае навукова-практычны часопіс «Архівы і справаводства».
Гісторыя
Утворанага ў чэрвені 1922 года як Цэнтральны архіў (Цэнтрархіў) пры Народным камісарыяце асветы БССР, у жніўні падпарадкаваны Цэнтральнаму выканаўчаму камітэту БССР. З 1927 года — Цэнтральнае архіўнае ўпраўленне пры Прэзідыуме ЦВК БССР.
У кастрычніку 1930 г. адбылася рэарганізацыя архіўнай сеткі БССР. Былі створаны Віцебскае (з 1933 г. — Паўночна-Беларускае), Гомельскае (з 1933 г. — Паўднёва-Беларускае) і Магілёўскае (з 1933 г. — Усходне-Беларускае) аддзяленні Цэнтральнага архіўнага ўпраўлення. З 1 красавіка 1936 г. Паўночна-Беларускае і Паўднёва-Беларускае аддзяленні Цэнтральнага архіўнага кіравання былі ліквідаваны.
З верасня 1938 года Цэнтральнае архіўнае ўпраўленне пры Народным камісарыяце ўнутраных спраў БССР. З красавіка 1939 года Архіўны аддзел Народнага камісарыята ўнутраных спраў БССР.
З лістапада 1943 года Аддзел дзяржаўных архіваў НКУС БССР, са снежня 1944 года — Упраўленне дзяржаўных архіваў НКУС БССР (у далейшым — Міністэрства ўнутраных спраў БССР)''.
З верасня 1991 года Галоўнае архіўнае ўпраўленне пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. З кастрычніка 1992 года — Камітэт па архівах і справаводстве пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. З верасня 1994 года Камітэт па архівах і справаводстве Рэспублікі Беларусь (з падначаленнем Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь). Са студзеня 1997 года — Дзяржаўны камітэт па архівах і справаводстве Рэспублікі Беларусь (Дзяржкамархіў), яго старшыня ўведзены ў склад Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 516 ад 24 верасня 2001 г. Дзяржкамархіў ператвораны ў Нацыянальны цэнтр па архівах і справаводстве (Цэнтрархіў), падпарадкаваны Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь.
3 чэрвеня 2002 г. выйшаў Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 282, паводле якога Нацыянальны цэнтр па архівах і справаводстве ператвораны ў Камітэт па архівах і справаводстве (Белкамархіў) пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. З мая 2006 года Дэпартамент па архівах і справаводстве Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 5 мая 2006 г. № 289 Дэпартамент па архівах і справаводству Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь з’яўляецца кіруючым органам у галіне архіўнай справы і арганізацыі справаводства на тэрыторыі Беларусі.
Agrotis ipsilon
Agrotis ipsilon — матылёк сямейства совак, шкоднік, які паражае агароднінныя, бахчавыя, тэхнічныя культуры. Распаўсюджаная ва ўмераных і субтрапічных краінах паўночнага і паўднёвага паўшар’я, за выключэннем Крайняй Поўначы і пустынных раёнаў Афрыкі і Сярэдняй Азіі.
Вішанькі (Любанскі раён)
Ві́шанькі (, Вишеньки) — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Рэкта (вёрстка)
Рэкта — гэта асабовы бок у друкаваным ці рукапісным аркушы, на якім прастаўляюцца няцотныя лікі. У кодэксе — правая частка развароту.
Івашкіўка (Гараднянскі раён)
Івашкіўка (Іва́шківка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Івашкіўскага сельсавета.
Георгій Сцяпанавіч Ермаловіч
Георгій Сцяпанавіч Ермаловіч (?, — 1970, ) — беларускі артыст, жанглёр і мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Смалявічах. Скончыў, выступаў у пары з акрабатам Воблікавым, які быў жанаты на пляменніцы Дзяржынскага. Затым перайшоў на жангліраванне. Падчас вайны ў выніку ранення яму адарвала два пальцы на левай руцэ, ён трапіў у палон. Брат, які жыў у Мінску, выкупіў яго з лагера смерці Трасцянец у ахоўніка за бутэльку гарэлкі. Ермаловіч быў звязаны з падполлем, але пасля вайны яму давялося даказваць сваю невінаватасць, каб пазбегнуць арышту. Займацца жангліраваннем ён ужо не мог, таму прыдумаў нумар, які быў адзіным у СССР ― малюнкі-«перавёртышы».
Ермаловіч быў артыстам Белдзяржфілармоніі. Сутнасць яго нумара палягала ў тым, што ён распавядаў са сцэны байку Івана Крылова, часам каго-небудзь з беларускіх аўтараў. Паралельна маляваў спецыяльным маркёрам малюнак, дзе кожная лінія ілюстравала сюжэт. Але ў апошні момант мастак пераварочваў мальберт на 180 градусаў. Калі малюнак перагортваўся, выяўлялася, што на ім быў намаляваны ўжо не першапачатковы персанаж, а зусім іншы.
Доўгэ (Гараднянскі раён)
До́ўгае ці Доўгэ (До́вге) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Івашкіўскага сельсавета.
Ільміўка
Ільміўка (І́льмівка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Ільміўкаўскага сельсавета.
Пэршэ Траўня (Гараднянскі раён)
Пэршэ Траўня (Перше Травня) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Івашкіўскага сельсавета.
Вобчын
Во́бчын (, Обчин) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Далайнор
Плошча паверхні каля 1100 (2339) км², глыбіня 6—9 м. Сярэдні ўзровень 539 м. На працягу XX стагоддзя возера моцна павялічылася ў памерах. Жыўленне водамі рэк Керулен і Арчун-Гол. Пры высокім узроўню вады сцёк па Мутнай пратоцы ў раку Аргунь. Берагі Далайнора нізкія, плоскія, месцамі забалочаныя, ва ўсходняй частцы — месцамі пясчаныя. У паўночнай частцы возера парасло трыснягом. Возера прэснае, багата рыбай.
Стафіл
Стафіл (Στάφυλος) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Дыяніса і Арыядны, народжаны на Наксасе. Або сын Тэсея і Арыядны, або сын Дыяніса і Эрыгоны.
Арганаўт (большасць аўтараў не заве яго ў іх колькасці). Радаманф зрабіў Стафіла царом Пепарефа. Бог вінаграднай лазы, улюбёнец і спадарожнік Дыяніса. Жонка Хрысафеміда, дочкі Малпадыя, Рэа і Парфенас. Калі Рэа спакусіў Апалон, бацька запёр яе ў куфар і кінуў у мора. Па іншым апавяданні, Стафіл жыў у Бібасце (Карыя), дочкі Рэа і Геміфея.
Карпіўка (Гараднянскі раён)
Ка́рпаўка ці Ка́рпіўка (Ка́рпівка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ільміўкаўскага сельсавета.
Соўка пірамідальная
Соўка пірамідальная (Amphipyra pyramidea) — матылёк сямейства совак (Noctuidae).
Марфалагічныя прыкметы
Пярэднія крылы бурыя; знешняя і ўнутраная перавязі вузкія, цёмныя, дробназубчастыя, з бледным апраўленнем. Круглая пляма невялікая, абмежаваная светлай лініяй. Заднія крылы карычнева-вохрыстыя, з карычневым зацяненнем на пярэднім краі.
Распаўсюджанне і экалогія
Ва Украіне распаўсюджаны паўсюдна. Вусені сілкуюцца лісцем вярбы, бука, дуба, ляшчыны, цёрна, арэха і да таго падобнае.
Малекулярнае воблака
Малекулярны вадарод цяжка зарэгістраваць пры дапамозе інфрачырвоных ці радыё назіранняў, таму для вызначэння наяўнасці H2 выкарыстоўваюць іншую малекулу CO (монааксіду вугляроду). Суадносіны паміж свяцільнасцю CO і масай H2, як мяркуюць, застаецца сталым, хоць ёсць прычыны сумнявацца ў праўдзівасці гэтага ў некаторых галактыках.
Назіранні
У межах нашай галактыкі колькасць малекулярнага газу складае менш за адзін працэнт аб’ёму міжзорнага асяроддзя. У той жа час гэта самы шчыльны яе складнік, які ўключае прыкладна палову ўсёй газавай масы ў межах галактычнай арбіты Сонца. Большая частка малекулярнага газу змяшчаецца ў малекулярным кальцы паміж 3,5 і 7,5 кілапарсек ад цэнтра галактыкі (Сонца знаходзіцца ў 8,5 кілапарсек ад цэнтра). Буйнамаштабныя карты размеркавання угарнага газу ў нашай галактыцы паказваюць, што становішча гэтага газу карэлюе з яе спіральным рукавамі. Тое, што малекулярны газ знаходзіцца ў асноўным у спіральных рукавах, не пагаджаецца з тым, што малекулярныя воблакі павінны фарміравацца і распадацца ў кароткі прамежак часу — менш за 10 мільёнаў гадоў — часу, якое патрабуецца для рэчыва, каб прайсці праз вобласць рукава.
Калі браць вертыкальнае сячэнне, малекулярны газ займае вузкую сярэднюю плоскасць галактычнага дыска з характэрнай шкалой вышынь, Z, прыблізна 50-75 парсек, шмат танчэй, чым цёплы атамны (Z=130-400 пк) і цёплы іанізаваныя (Z=1000 пк) газавыя кампаненты міжзорнага асяроддзя. Вобласці H II з'яўляюцца выключэннямі для іанізаванага газавага размеркавання, бо самі прадстаўляюць сабой бурбалкі гарачага іанізаванага газу, створанага ў малекулярных аблоках інтэнсіўнай радыяцыяй, выпушчанай маладымі масіўнымі зоркамі і таму ў іх прыблізна такое ж вертыкальнае размеркаванне, як у малекулярнага газу.
Гэта гладкае размеркаванне малекулярнага газу асераднёнае па вялікім адлегласцям, аднак дробнамаштабнае размеркаванне газу вельмі нерэгулярна і большай часткай ён сканцэнтраваны ў дыскрэтных аблоках і комплексах аблокаў.
Гіганцкія малекулярныя аблокі
Шырокія галіны малекулярнага газу з масамі 104-106 сонечных мас называецца гіганцкімі малекулярнымі аблокамі (ГМА). Аблокі могуць дасягнуць дзесяткаў парсек у дыяметры і мець сярэднюю шчыльнасць 10²-10³ часціц у кубічным сантыметры (сярэдняя шчыльнасць паблізу Сонца — адна часціца ў кубічным сантыметры). Падструктура ў межах гэтых аблокаў складаецца з складаных перапляценняў нітак, лістоў, бурбалак, і нерэгулярных груд.
Самыя шчыльныя часткі нітак і груд называюць «малекулярнымі ядрамі», а малекулярныя ядра з максімальнай шчыльнасцю (больш 104-106 часціц у кубічным сантыметры), адпаведна, «шчыльнымі малекулярнымі ядрамі». Пры назіраннях малекулярныя ядра звязваюць з ўгарным газам, а шчыльныя ядры — з аміякам. Канцэнтрацыя пылу ў межах малекулярных ядраў звычайна дастатковая, каб паглынаць святло ад далёкіх зорак такім чынам, каб яны выглядалі як цёмныя туманнасці.
Маленькія малекулярныя аблокі
Ізаляваныя гравітацыйна звязаныя маленькія малекулярныя аблокі з масамі менш чым некалькі сотняў мас Сонца называюць глобуламі Бока. Самыя шчыльныя часткі маленькіх малекулярных аблокаў эквівалентныя малекулярным ядрам, знойдзеным у гіганцкіх малекулярных аблоках і часта ўключаюцца ў тыя ж самыя даследаванні.
Высокашыротныя дыфузныя малекулярныя аблокі
У 1984 IRAS ідэнтыфікаваў новы тып дыфузнага малекулярнага воблака. Яны былі дыфузнымі кудзелістымі аблокамі, якія бачныя пры высокай галактычнай шыраце (выглядалі з плоскасці галактычнага дыска). У гэтых аблокаў была тыповая шчыльнасць 30 часціц у кубічным сантыметры.
Баранкілья
Баранкілья — горад на поўначы Калумбіі. Сталіца дэпартамента Атланціка, з’яўляецца аднім з найбуйнейшых партоў краіны. Насельніцтва 1 694 879 чалавек станам на 2005 год. Горад з’яўляецца радзімай калумбійскай авіяцыі і карнавала.
Дакладная дата заснавання горада невядомая. Першы ўспамін пра яго датуецца 1629 годам. Нягледзячы на гэта, мясцовыя жыхары лічаць днём заснавання горада 7 красавіка — дату, калі паселішчу быў прысвоены ў 1813 годзе статус вёскі. У 1834 годзе ў Баранкільі пражывала паводле перапісу 11 212 чалавек.
Банжул
Банжул (Banjul) — сталіца і адзін з самых вялікіх гарадоў Гамбіі, які знаходзіцца на востраве Банжул, у вусці ракі Гамбія пры ўпадзенні ў Атлантычны акіян. Насельніцтва налічвае каля 35 тыс. чалавек, разам з прыгарадамі 523 тыс. чалавек.
Гісторыя
Горад быў заснаваны ў 1816 годзе як ваеннае ўмацаванне і цэнтр гандлю рабамі. Першапачаткова быў названы Батэрстам (Bathurst) у гонар міністра Вялікабрытаніі па справах калоній Генры Батэрста. 18 лютага 1965 года горад стаў сталіцай незалежнай Гамбіі. У 1973 годзе назва была заменена на сучасную, якая азначае «бамбук».
22 ліпеня 1994 года ў Банжуле адбыўся дзяржаўны пераварот, у гонар якога была пабудавана трыўмфальная арка 22, як вароты ў сталіцу. У наш час у ёй размешчаны тэкстыльны музей.
У горадзе знаходзіцца самы вялікі порт краіны, міжнародны аэрапорт, які з’яўляецца аварыйным портам для амерыканскіх Шатлаў.
Галіна Чэрны-Стафанская
Галі́на Чэ́рны-Стафа́нская (Halina Czerny-Stefańska;, г. , Польшча) — польская піяністка. Лаўрэат Міжнароднага конкурсу піяністаў імя Ф. Шапэна (1-я прэмія, 1949, Варшава). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Польшчы (1950, 1952).
Біяграфія
Вучылася ў 1935—1939 гадах у Варшаўскай кансерваторыі, у 1946—1950 гадах у Вышэйшай музычнай школе ў Кракаве. З 1955 года салістка Кракаўскай філармоніі. З 1976 года выкладала ў Вышэйшай музычнай школе ў Познані.
Канцэртавала як салістка і ансамблістка, у т.л. з мужам піяністам Л. Стафанскім і дачкой піяністкай і клавесіністкай Э. Стафанскай-Луковіч.
Масты (Гараднянскі раён)
Масты (Мости́) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ільміўкаўскага сельсавета.
Канстанцін Шатаевіч Меладзэ
Канстанцін Шата́евіч Мела́дзэ (კონსტანტინე მელაძე; нар. 11 мая 1963, Батумі, Грузінская ССР, СССР) — ўкраінскі кампазітар і музычны прадзюсар грузінскага паходжання, Заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны (2012), родны брат спявака Валерыя Меладзэ.
Біяграфія
Канстанцін Меладзэ нарадзіўся 11 мая 1963 года ў горадзе Батумі. Мае брата (Валерый Меладзэ, спявак) і сястру (Ліяна Меладзэ, прадзюсар кампаніі «Velvet Music», якая на дадзены момант кіруе ўсімі артыстамі Канстанціна пасля закрыцця прадзюсарскага цэнтра «Канстанта Рэкардс» ).
Скончыў Мікалаеўскі караблебудаўнічы інстытут імя адмірала Макарава, дзе навучаўся разам з братам Валерыем.
У студэнцкія гады браты Меладзэ разам працавалі ў інстытуцкай музычным гурце «Красавік».
У 2000 годзе Канстанцін сумесна з прадзюсарам Дзмітрыем Касцюком заснаваў гурт «ВІА Гра», праца з якой прынесла кампазітару шырокую вядомасць не толькі на Украіне, але і ў Расіі.
У канцы 2000-х гадоў у рэпертуары вядомых сербскіх спевакоў Здраўка Чоліча і Міланы Станковіч з'явілася песня Канстанціна Меладзэ «Прыгожа» («Krasiva» — аўтар сербскага тэксту Марына Туцаковіч).
Канстанцін з'яўляецца прадзюсарам свайго брата, вядомага ў Расіі спевака Валерый Меладзэ, і піша песні для яго рэпертуару. Таксама песні Канстанціна выконвалі Сафія Ратару, Ала Пугачова, Крысціна Арбакайтэ, Валерыя, Ані Лорак, Вера Брэжнева, Паліна Гагарына, Анастасія Прыходзька, Рыгор Лепс, Таісія Павалій, Верка Сярдзючка, гурты «ВІА Гра», «БІС», «Інь-Ян» і многія іншыя артысты.
Быў кампазітарам і музычным прадзюсарам мюзіклаў «Вечары на хутары ля Дзіканькі» (2001), "Папялушка "(2002), «Сарочынскі кірмаш»(2004). Выступіў музычным прадзюсарам фільма «Стылягі» (2008).
27 ліпеня 2012 года адбыўся Творчы Вечар Канстанціна Меладзэ ў горадзе Юрмала на Міжнародным конкурсе маладых выканаўцаў Новая хваля 2012, дзе больш за 30 спевакоў спявалі яго песні.
31 жніўня 2012 года Канстанцін Меладзэ ўдастоены ганаровага звання «Заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны».
У снежні 2012 года прадзюсар Канстанцін Меладзэ абвясціў аб роспуску поп-гурта «ВІА Гра», а пазней заявіў аб запуску на тэлеканале «НТВ» з верасня 2013 года тэлевізійнага талент-шоў «Хачу V ВІА Гру», якое прадстаўляе сабой міжнародны кастынг ў новы склад гурты дзяўчат з Украіны, з Беларусі, Расіі і Казахстана. Пасля завяршэння адбору удзельніц у новы склад гёрл-гурты, Канстанцін Меладзэ вырашыў стварыць яшчэ і бой-бэнд, і 30 красавіка 2014 года абвясціў аб пачатку кастынгу мужчын з краін СНД. Канчатковы склад мужчынскай вакальнай поп-гурты вызначыўся ў новым тэлевізійным шоу «Хачу да Меладзэ», якое стартавала восенню 2014 года на тэлеканале HTB.
У 2015 годзе Канстанцін стаў адным з прадзюсараў новага музычнага праекта Галоўная сцэна, у якім ён павінен накіроўваць яго выбраных удзельнікаў у сферы неакласікі. Па выніку галасавання пераможцай шоу стаў падапечны Канстанціна — Сардор Мілана. У гэтым жа годзе, Валерый і Канстанцін Меладзэ ўпершыню за 30 гадоў творчай дзейнасці запісалі сумесны дуэт на песню «Мой брат».
Прадзюсаванне артыстаў
На працягу сваёй творчай дзейнасці Канстанцін Меладзэ сумесна з кампаніяй «Velvet Music» займаўся прадзюсаваннем і пісаў песні для наступных музычных выканаўцаў і гуртаў:
Світанак (Гараднянскі раён)
Світанак (Світа́нок) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ільміўкаўскага сельсавета.
Ян Чаканоўскі
Ян Чакано́ўскі (Jan Czekanowski;, в. каля г. Груец, Польшча, Горад Шчэцін — ) — польскі антраполаг, этнограф, статыстык, дэмограф; заснавальнік т.зв. Львоўскай антрапалагічнай школы. Член Польскай АН (1957), доктар навук (1906).
Біяграфія
Ян Чаканоўскі атрымаў адукацыю ў Варшаве, Лібаве, а таксама ў Швейцарыі, у Цюрыхскім універсітэце. У 1906 годзе атрымаў ступень доктара навук. У 1906—1910 гадах працаваў у Музеі этнаграфіі ў Берліне. У 1907—1909 гадах прыняў удзельнічаў у нямецкай цэнтральнаафрыканскай экспедыцыі. У 1911—1913 гадах служыў захавальнікам Музея антрапалогіі і этнаграфіі пры Пецярбургскай АН.
У 1913—1941 гадах працаваў прафесарам антрапалогіі ў Львоўскім універсітэце, 1934—1936 гадах  яго рэктар. У 1945—1949 гадах прфесар у Каталіцкім універсітэце ў Любліне, у 1946—1960 гадах Пазнаньскага ўніверсітэта.
Памёр года ў Шчэціне. Пахаваны на могілках Старыя Павонзкі ў Варшаве.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы па антрапалагічным складзе Еўропы і Цэнтральнай Афрыкі, антрапалогіі Польшчы і Усходняй Прыбалтыкі, расавым аналізе, праблеме паходжання славян (лакалізаваў месца іх першапачатковага рассялення на тэрыторыі сучаснай Польшчы).
Уладзімір Оскаравіч Капель
Уладзімір Оскаравіч Капель (, горад Бялеўшы Тульскай губерні —, вёска Ніжнеазёрная каля Ніжнеудзінска) — расійскі вайскавод, генерал. Адзін з кіраўнікоў белага руху ў Сібіры.
Кулыкіўка (Гараднянскі раён)
Кулыкіўка (Куликівка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Кулыкіўскага сельсавета.
У ХІХ стагоддзі сяло Кулыкіўка было ў складзе Тупычыўскай воласці Гараднянскага павета Чарнігаўскай губерні.
Музычны ўніверсітэт Фрыдэрыка Шапена
Музычны ўніверсітэт імя Фрыдэрыка Шапена (Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina) — вышэйшая музычная навучальная ўстанова ў Варшаве, найстарэйшая ў Польшчы і адна з найстарэйшых у свеце.
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны ў 1810 годзе акцёрам і рэжысёрам Войцехам Багуслаўскім як школа для оперных спевакоў і тэатральных акцёраў. У 1820 годзе Юзаф Эльснер годзе пераўтварыў школу ў інстытут музыкі і дэкламацыі, які ўвайшоў у склад нядаўна створанага Варшаўскага ўніверсітэта.
У 1918 годзе, пасля здабыцця Польшчай незалежнасці, інстытут атрымаў дзяржаўны статус і стаў называцца Варшаўскай кансерваторыяй.
У часы Другой сусветнай вайны стары будынак кансерваторыі быў цалкам знішчаны. Пасля вайны, у 1946 годзе разам з новым будынкам кансерваторыя атрымала новую назву — Вышэйшая дзяржаўная школа музыкі. У 1979 годзе ёй было прысвоена імя Фрыдэрыка Шапена. У 2008 годзе навучальная ўстанова атрымала сваю сучасную назву — музычны ўніверсітэт імя Фрыдэрыка Шапена.