cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Du
(абрэвіятура ад disk usage) — стандартная Unix праграма для ацэнкі занятай файлавай прасторы. З’явілася ў першай версіі AT&T UNIX. Па змоўчванню паказвае памер файлавай прасторы занятай кожным файлам і каталогам у бягучым каталогу. Каб паказаць іншы шлях для работы неабходна змясціць яго першым параметрам.
Прыклады
Падлічыць выніковы памер азначанага каталога ў байтах:
me@host:~$ du -s Downloads 22520024	Downloads
Падлічыць выніковы памер заняты бягучым каталогам і надрукаваць яго ў зручнай для чалавека форме:
me@host:~$ du -sh 26G		.
Падлічыць у мегабайтах памеры каталогаў і іх агульны памер:
me@host:~$ du -scm Downloads doc 21993	Downloads 36		doc 22028	усяго
Тыгран Геворгавіч Марцірасян
Тыгран Геворгавіч Марцірасян (Տիգրան Գ. Մարտիրոսյան; нар. 9 чэрвеня 1988 у Ленінакане, Армянская ССР) — армянскі цяжкаатлет, шматразовы чэмпіён Арменіі, трохразовы чэмпіён Еўропы (2008, 2010, 2015), чэмпіён свету (2010), прызёр Алімпійскіх гульняў (2008). Заслужаны майстар спорту Арменіі (2009).
Біяграфія
Тыгран Марцірасян нарадзіўся ў сям'і вядомага ў Арменіі цяжкаатлета Геворга Марцірасяна. У 1999 годзе пасля смерці бацькі ён пачаў займацца цяжкай атлетыкай пад кіраўніцтвам Ашота Мхітарана.
У 2003 годзе стаў прызёрам чэмпіянату Еўропы сярод юнакоў, а ў 2004 годзе – пераможцам гэтых спаборніцтваў. У тым жа годзе ён заваяваў залаты медаль чэмпіянату Еўропы сярод юніёраў, а ў 2005 годзе паўтарыў гэты поспех. З 2006 года пачаў выступаць у сталых спаборніцтвах. У 2007 годзе стаў срэбным прызёрам чэмпіянату Еўропы ў Страсбургу, а ў 2008 годзе перамог на чэмпіянаце Еўропы ў Ліньяна і заваяваў бронзавы медаль Алімпійскіх гульняў у Пекіне. У 2009 годзе Тыгран Марцірасян перайшоў у цяжэйшую вагавую катэгорыю. Дэбютаваўшы ў ёй на чэмпіянаце свету ў Кані, заняў другое месца, прайграўшы толькі кітайцу Лю Сяацзюню. У 2010 годзе стаў чэмпіёнам Еўропы, упэўнена перамогшы ў абаіх практыкаваннях, а на чэмпіянаце свету ў Антальі змог узяць рэванш у кітайскага атлета і заваяваць званне чэмпіёна свету. Гэты поспех ён прысвяціў памяці свайго трэнера Ашота Мхітарана, які раптоўна сканаў за некалькі месяцаў да турніру. Тыгран Марцірасян увайшоў у гісторыю як першы спартсмен, які выйграў залаты медаль чэмпіянату свету па цяжкай атлетыцы сярод мужчын пад сцягам Арменіі. Федэрацыя спартыўных журналістаў Арменіі прызнала яго лепшым спартсменам краіны 2010 года.
Паўлаўка (Сорагскі сельсавет)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Амговіцкага сельсавета.
Локі (серыял)
«Локі» (Loki) — амерыканскі міні-серыял, створаны Майклам Уолдранам для Disney+, заснаваны на аднайменным персанажы з Marvel Comics. Серыял уваходзіць у чацвёртую фазу кінасусвету Marvel, а яго дзеянні пачынаюцца ў фільме «Мсціўцы: Фінал».
Прэм’ера серыяла «Локі» адбылася 9 чэрвеня 2021 года, а заключная серыя першага сезона выйшла 14 ліпеня. Другі сезон знаходзіцца ў распрацоўцы.
Чорнае (возера, Докшыцкі раён)
Чо́рнае возера — возера ў Беларусі, у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Патачанка (прыток ракі Сэрвач), за 26 км на захад ад горада Докшыцы, за 1 км на поўдзень ад вёскі Замошша
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны невыразныя. Дно выслана сапрапелем. Зарастае. Меліярацыйным каналам і праз раку Патачанка злучана з возерам Станіслаўскае.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, лінь, плотка, карась і іншыя віды рыб.
Юзаф Можы
Ю́заф Мо́жы (, вёска Лопуш, Бельскі павет, Беластоцкае ваяводства) — польскі гісторык. Доктар гістарычных навук (1962).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (1955). Да 1991 працаваў ва ўніверсітэце імя Адама Міцкевіча ў Познані.
Вывучае гісторыю Вялікага Княства Літоўскага і Расіі. Аўтар манаграфіі «Дэмаграфічны крызіс у Літве і Беларусі ў другой палове XVII ст.», якая выйшла ў 1965. У даследаванні на падставе шматлікіх крыніц зрабіў выснову пра значнае (да 50%) скарачэнне насельніцтва Вялікага Княства Літоўскага ў час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў праз баявыя дзеянні, голад, пошасці, вывад у палон, уцёкі. Аўтар шматлікіх артыкулаў і рэцэнзіяў.
IC 94
IC 94 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор'і Рыбы.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2000/2001
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2000/2001 — 9-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
W3m
w3m — адзін з тэкставых браўзераў.
Асноўнай мэтай было стварэнне браўзера як less, для хуткага прагляду HTML-старонак. Вымаўляецца як «W-three-M». Назва з'яўляецца скарачэннем ад «WWW-wo-Miru», што з японскай азначае «Глядзець WWW».
Emacs
Існуе інтэрфейс да w3m для Emacs пад назвай emacs-w3m, які забяспечвае прагляд вэб-старонак у Emacs праз падначалены w3m-працэс.
Рагалі (Камайскі сельсавет)
Рага́лі (, Рагали) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
NGC 358
NGC 358 — группа звёзд у сузор’і Касіяпея.
Цімок
З-за пагорыстага рэльефу рака амаль несуднаходна, але яе воды выкарыстоўваюцца ў гаспадарчых мэтах. У ніжняй сваёй плыні на працягу каля 15 км служыць натуральнай мяжой паміж Сербіяй і Балгарыяй. Даўжыня ракі — 189 км, плошча басейна каля 4.666 км². На рацэ размешчаны сербскія гарады Княжэвац і Заечар, недалёка ад вусця балгарскае мястэчка Брэгава.
Ева Боніер
Біяграфія
Ева Фрэдрыка Боніер нарадзілася ў Стакгольме, была дачкой выдаўца Альберта Боніера, які належыў да аднаіменай дынастыі. Дзяўчынка вучылася мастацтву ў 1878 годзе ў шведскага мастака Аўгуста Мальмстрэма, а потым — у Каралеўскай шведскай акадэміі вольных мастацтваў у Стакгольме.
Разам са сваёй сяброўкай, мастачкай-партрэтысткай Ханнай Хірш, Ева Боніер з 1883 па 1889 гады вучылася ў Парыжы. Яе карціна «Музыка»
(1889) была адзначана ў Парыжскім салоне. Пасля вяртання ў 1889 годзе ў Швецыю яна да 1900 года малявала ў асноўным партрэты.
Сярод работ мастачкі гэтага часу: аўтапартрэт, партрэт Лісьен Боніер (Lisen Bonnier), партрэты шведскага вучонага Хьялмара Лундбома (Hjalmar Lundbohm), палітыка Морыца Рубенсана (Moritz Rubenson) і іншых.
Адной з апошніх карцін мастачкі з’яўляецца карціна «Краўчыхі» (1887).
Ева Боніер была членам Шведскай Асацыяцыі Мастакоў, некаторы час ўваходзіла ў кіраванне Асацыяцыі.
У 1900-х гадах Ева на атрыманую спадчыну занялася дабрачыннай дзейнасцю. Яна заснавала фонд добраўпарадкавання Стакгольма, на сродкі якога ствараліся творы мастацтва, прызначаныя для ўпрыгожвання прысутных месцаў, такіх як Нацыянальная бібліятэка Швецыі, Стакгольмскі ўніверсітэт, Стакгольмскія школы і інш.
Ева Боніер памерла 13 студзеня 1909 года. У цяперашні час карціны мастачкі захоўваюцца ў Нацыянальным музеі Швецыі ў Стакгольме і ў прыватных калекцыях.
Берасцянская вуліца
Берасця́нская вуліца (Берестянская улица) — вуліца ў Савецкім і Партызанскім раёнах Мінска.
Гістарычна праходзіла праз прадмесце Доўгі Брод. Назву вуліца атрымала ў канцы ХІХ ст., хутчэй за ўсё, ад назвы горада Берасця.
Размяшчэнне
Мае ламаную форму. Пачынаецца каля вуліцы Чапаева і ідзе ў паўночна-ўсходні бок, з захаду прымыкае Мар’еўская вуліца, перасякае вуліцы Казлова, Чырваназоркавую, каля дома № 24 паварочвае ў паўночна-заходнім кірунку, завяршаецца скрыжаваннем з вуліцай Залатая Горка. Працягласць складае 1,2 км.
Азелянённыя тэрыторыі
На вуліцы размешчаны сквер горада-пабраціма Чанчунь, Вайсковыя могілкі.
Гімн Тувалу
Tuvalu mo te Atua (Тувалу для Ўсемагутнага) — дзяржаўны гімн Тувалу. Складзены і пряняты ў 1978 г. Аўтар - Афаэсэ Мануа (Afaese Manoa).
IC 95
IC 95 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Не гульня
«Не гульня» (Не игра) — беларускі мастацкі фільм, зняты ў 2018 годзе на нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм» па замове Міністэрства культуры рэспублікі Беларусь пры падтрымцы Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь у гонар 100-годдзя Узброеных Сіл Беларусі.
Сюжэт
Малады амбіцыйны праграміст Аляксей Кузьмянкоў, нягледзячы на адтэрміноўку, ідзе ў войска, каб лепш даведацца пра ваенныя парадкі і прыстасаваннях баявой тэхнікі для стварэння камп’ютарнай гульні. Аднак, праходзячы службу, Аляксей робіць поўную «перазагрузку» ўсяго свайго жыцця. Ён расстаецца з ілюзіямі ў дачыненні да лёгкіх перамог і хуткіх дасягненняў, пераадольвае ўласныя слабасці і звады, сустракае надзейных і верных сяброў, становіцца сапраўдным мужчынам і адкрывае новыя перспектывы ўласнага жыцця.
Здымкі і прэм’ера
Здымкі прайшлі ў Мінску, на «Лініі Сталіна», Кургане Славы, у ваенным гарадку ў Печах. Спецыяльна для здымак на «Беларусьфільме» стварылі макет савецкага танка 1933 года Т-26 у поўную велічыню.
Беларуская прэм’ера адбылася 16 лютага 2018 года.
Кокер
Кокер — прозвішча.
Кальмар-Берг
Кальмар-Берг (люксемб. Colmer-Bierg, фр. Colmar-Berg) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Кальмар-Берг з'яўляецца часткай кантона Мерш. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт, а ў ім - замак Берг, рэзідэнцыя вялікіх герцагаў.
Насельніцтва складае 1864 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 729 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 12,31 км ² (па займаемай плошчы 97 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 372 м. (85 месца з 116 камун), найменшая 201 м. (29 месца з 116 камун).
Французска-івуарскі канфлікт
Французска-івуарскі канфлікт — кароткачасовы ўзброены канфлікт на тэрыторыі Кот-д’Івуара ў лістападзе 2004 года, які выліўся ва ўзброеныя сутычкі і беспарадкі. Падзеі пачаліся з інцыдэнту ў Буаке, калі два штурмавыя самалёты са змешанымі беларуска-івуарыйскімі экіпажамі памылкова атакавалі пазіцыі французскіх вайскоўцаў. У ваенна-палітычным плане канфлікт развіцця не атрымаў. Галоўнымі наступствамі сталі ўвядзенне Саветам Бяспекі ААН эмбарга на пастаўку ўзбраенняў і ваенную дапамогу Кот-д’Івуару, некаторае пагаршэнне французска-івуарскіх адносін і ўзбуджэнне крымінальнай справа ў дачыненні да чатырох асоб: Юрыя Сушкіна, Барыса Смахіна, Патрыса Уэя і Анжа Гнандуета. Пазней Смахін быў выключаны з ліку абвінавачаных, а астатнія фігуранты завочна прысуджаны да пажыццёвага зняволення.
Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь афіцыйна адмаўляе ўдзел у гэтых падзеях не толькі вайскоўцаў, але і беларускіх грамадзян наогул.
Абстаноўка
Канфлікт насіў вялацякучы характар, у выніку чаго краіна была падзелена на дзве часткі, з паўстанцамі на поўначы і ўрадавымі войскамі на поўдні. У той час у Кот-д’Івуары былі разгорнуты міратворчыя сілы ААН, а таксама французскія войскі, якім было даручана абараніць замежных грамадзян і дапамагчы ўрэгуляваць канфлікт. Замежныя сілы размясціліся прама ўздоўж лініі фронту, што прадухіляла прамыя ўзброеныя сутыкненні паміж двума бакамі. Быў зроблены шэраг крокаў у кірунку мірнага ўз’яднання, у прыватнасці пачаты працэс па раззбраенні апазіцыі, але 13 кастрычніка 2004 года кіраўніцтва «Новай сілы» абвясціла аб выхадзе з дадзенай ініцыятывы, паколькі недалёка ад дэмаркацыйнай лініі паўстанцы перахапілі два грузавікі са зброяй, прызначаных для івуарыйскай арміі. 28 кастрычніка на кантраляваных мяцежнікамі паўночных тэрыторыях было абвешчана надзвычайнае становішча. 4 лістапада прэзідэнт Гбагбо аддаў распараджэнне нанесці серыю ўдараў па паўстанцам.
Буаке
У 13:20 два самалёта Су-25 ВПС Кот-д’Івуара (бартавыя нумары «20» і «21» ) нанеслі ўдар па пазіцыях сіл французскага міратворчага кантынгенту. Штурмавікі зрабілі два заходы, скінуўшы пры гэтым не менш за 18 авіябомб ФАБ-250, дзве з якіх не выбухнулі, а падчас трэцяга адзін з іх адкрыў агонь НУРСамі С-5. У выніку паветранай атакі 10 чалавек загінулі і 38 атрымалі раненні. Сярод загінулых дзевяць французскіх вайскоўцаў (Цьеры Барацье, Філіп Капдэвіль, Фрэнсіс Дэлан, Бенедыкт Марзаіс, Ларан дэ Рамбурэ, Пателіяс Фалевалу, Франк Дзюваль, Эмануэль Цілай і Давід Дэкюпер ) і адзін амерыканскі рабочы (аграном Роберт Дж. Карскі ). Таксама знішчаны два грузавікі і некалькі кантэйнераў з харчаваннем.
Ямусукра
Пасля самалёты вярнуліся на аэрапорт у Ямусукра на дазапраўку і даўзбраенне. Прэзідэнт Францыі Жак Шырак, даведаўшыся пра інцыдэнт, загадаў знішчыць тэхніку на аэрадроме. Пакуль рамонтнікі абслугоўвалі штурмавікі, атрад марскіх пяхотнікаў пад камандаваннем лейтэнанта Фрэнка Бэлэмі размясціўся прыкладна ў 650 метрах ад цэлі і падрыхтаваўся да атакі. Дачакаўшыся, пакуль тэхнікі адыдуць далей ад самалётаў, у 14:15 французы адкрылі агонь па авіяцыйных машынах з СТРК «Мілан». У выніку борт «21» атрымаў цяжкія пашкоджанні насавой часткі і фюзеляжа, у той час як у «20» былі лёгкія пашкоджанні ліхтара кабіны. Нягледзячы на старанні французаў зберагчы жыцці афрыканскім тэхнікам, адзін з іх загінуў ад аскепкаў ракеты. Затым вайскоўцы, узяўшы аэрапорт, затрымалі пілотаў і тэхперсанал. Крыху пазней французы ўсіх адпусцілі.
Ноччу некалькі французскіх Sud-Aviation Gazelle атакавалі стаянку верталётаў на тэрыторыі прэзідэнцкага палаца, абстрэльваючы безабаронныя верталёты НУРСамі. У выніку атакі былі знішчаны чатыры машыны (Мі-24В, Мі-24П, Мі-8Т і IAR.330L). Варта адзначыць, што, нягледзячы на наяўнасць на тэрыторыі палаца некалькіх зенітных установак, івуарыйцы не адкрывалі агонь па авіяцыі праціўніка.
На наступны дзень, прыкладна ў 9 гадзін раніцы, французскі SA.341, які пралятаў каля прэзідэнцкага палаца, быў абстраляны разлікам ЗУ-23-2. Зенітчыкі прамахнуліся, а экіпаж верталёта ў адказ выпусціў ракету і знішчыў гармату.
Абіджан
Праз гадзіну пасля налёту на Буаке байцы французскага Замежнага Легіёна захапілі Міжнародны аэрапорт у Абіджане. Вайскоўцы ўварваліся ў ангар, абстралялі са стралковай зброі два штурмавікі Су-25 («02» і «03»), лёгкі штурмавік Strikemaster, два верталёты Мі-24Д і БПЛА. Пры гэтым легіянеры разбівалі металічнай арматурай абсталяванне ў кабінах Су-25 і Мі-24. У той жа дзень два верталёта Мі-24 збіты падчас бою ў небе над горадам.
У 16:00, калі стала вядома пра здарэнні паміж французамі і івуарыйцамі, праўрадавая групоўка «Маладыя патрыёты» накіравала свае атрады да паветранай гавані. Апалчэнцы ўшчыльную наблізілася да абіджанскага аэрапорта. Затым да месца пад’ехала калона грузавікоў з вайскоўцамі івурыйскай арміі, якія абстралялі пазіцыі французаў з гранатамётаў РПГ-7. Акрамя таго, разлік зенітнай устаноўкі ЗУ-23-2, які дзяжурыў у аэрапорце, адкрыў агонь па французскім ваенна-транспартным самалёце C-160 «Трансал», у выніку чаго борт атрымаў пашкоджанне. Легіянеры адкрылі агонь у адказ і паранілі аднаго з нападнікаў. Таксама былі захоплены дзве ЗУ-23-2.
Хоць французы захавалі кантроль над аб’ектам, сітуацыя вакол яго заставалася напружанай увесь дзень. Некалькі разоў баявы верталёт SA.342 абстрэльваў атрады «Маладых патрыётаў» на мастах ля паветранай гавані. Прыкладна 15 івуарыйцаў атрымалі раненні. Сярод пацярпелых былі і мірныя жыхары.
Хваляванні
7 лістапада лаяльныя ўраду Гбагбо сілы выйшлі на вуліцы Абіджана пратэставаць супраць Францыі. Падчас пратэстаў яны напалі на французскую ваенную базу. Пасля атакам мясцовага насельніцтва падвергнуўся жылы раён з французскімі грамадзянамі. На абарону французаў былі накіраваны верталёты, бронеаўтамабілі і нават танкі. Пад націскам ваеннай тэхнікі, дэманстранты былі вымушаны адступіць. Адначасна працягваліся вайсковыя сутычкі. У той дзень у горадзе цяжкія раненні атрымлі двое французаў. У ходзе сутыкненняў у Абіджане загінулі, па даных французскіх вайскоўцаў, 20 дэманстрантаў. Урад Гбагбо заявіў аб гібелі 60 чалавек.
Паралельна ў Ямусукра і Абіджане былі разрабаваны і спалены дзве французскія школы. Тысячы грамадзян Францыі былі вымушаны тэрмінова пакінуць краіну. Хваля нападаў івуарыйцаў на замежных грамадзян, у асноўным французаў, пракацілася па ўсёй краіне. З Габона, Джыбуці і самой Францыі пачалася перакідка 600 вайскоўцаў, якія павінны былі прыняць удзел у эвакуацыі суайчыннікаў. У вывазе людзей, у прыватнасці, прымалі ўдзел ваенна-транспартны самалёт C-130 і верталёт SA.316 ВПС Бельгіі. Акрамя таго, падтрымку французам на зямлі аказвалі галандскія падраздзяленні.
Некаторы час напружанасць захоўвалася. 9 лістапада французскія вайскоўцы адкрылі агонь па натоўпе дэманстрантаў каля гасцініцы «Івуар» у Абіджане, падчас чаго загінула ад сямі да шаснаццаці чалавек.
Беларускія лётчыкі
Пасля падзей у Кот-д’Івуары з’явілася інфармацыя аб датычнасці Беларусі да авіяналётаў на французскія пазіцыі. Яшчэ 12 лістапада міністр абароны Францыі Мішэль Алія-Мары заявіла, што ў самалётах Кот-д’Івуара знаходзіліся беларускія пілоты-найміты. Гэта былі Ю. Сушкін і Б. Смахін. Розныя недзяржаўныя беларускія крыніцы паведамілі, што на івуарыйскіх Су-25 магчыма былі беларускія пілоты, якія з’яўляліся альбо наёмнікамі, альбо дзейнымі беларускімі вайскоўцамі. Самалёты, як паведамлялася, былі таксама накіраваны ў Кот-д’Івуар з Беларусі (па некаторых звестах — з Расіі).
Афіцыйны прадстаўнік МЗС Беларусі Андрэй Савіных заяўляў аб адсутнасці беларускіх грамадзян, а тым больш вайскоўцаў, у Кот-д’Івуары на момант інцыдэнту. Урад Гбагбо таксама адмаўляў удзел у падзеях беларусаў. Як заявіў тагачасны намеснік камандуючага Ваенна-паветранымі сіламі Кот-д’Івуара палкоўнік Аду Бахіра Дэніс, замежнікі хоць і аказвалі дапамогу і кансультацыі ваеннай авіяцыі, але непасрэдна з тэхнікай не працавалі. У той жа час, у адказ на пытанне адносна тэхнікаў з белым колерам скуры, афіцэр сказаў, што гэтыя асобы з’яўляліся мулатамі або мелі змяшанае паходжанне.
Юрый Сушкін сапраўды служыў у ВПС Беларусі. У беларускіх СМІ ён згадваецца як «воін-інтэрнацыяналіст, аўтарытэтны авіятар, палкоўнік у адстаўцы». На сайце газеты «Во славу родины», ведамаснага выдання Міністэрства абароны, гаварылася, што той з’яўляецца выкладчыкам Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. Асоба Барыса Смахіна застаецца невядомай.
Па звестках сайта WikiLeaks, пасля нападу на аэрадром Ямусукра і французскую авіябазу ў Буаке, адзін з лётчыкаў (па іншых даных, абодва ) і яшчэ некалькі беларускіx грамадзян беглі ў Тога, дзе 16 лістапада іх злавілі мясцовыя ўлады, якія ўтрымлівалі беларусаў на працягу двух тыдняў. Гэтыя даныя былі заснаваны на сцвярджэнні тагачаснага міністра ўнутраных спраў краіны Франсуа Бока. Улады Тога апавясцілі французскіх вайскоўцаў і спецслужбы. Акрамя міністра абароны Францыі Мішэль Алія-Мары гэтую інфармацыю атрымалі кіраўнік МЗС Мішэль Барнье і міністр унутраных спраў Дамінік дэ Вільпен. Аднак у Парыжы не праявілі ніякай рэакцыі і затрыманых адпусцілі. Пазней Мішэль Алія-Мары патлумачыла, што ў іх «не было легальных падстаў» арыштоўваць беларусаў, бо на іх не было міжнароднага ордэра на арышт. Таксама, па словах міністра, не было ўстаноўлена, ці сапраўды затрыманыя мелі дачыненне да бамбардзіроўкі Буаке. Пасля адмовы Францыі дапытваць затрыманых беларускіх лётчыкаў, яны былі хутка эвакуяваны з Тога пры пасярэдніцтве былога жандарма службы бяспекі Елісейскага палаца Рабера Мантоя. Мантоя, як паведамляецца, пад патранажам французскага ўрада займаўся ценявой дзейнасцю ў Афрыцы, пастаўкамі зброі і вярбоўкай замежных байцоў.
Як высветлілася праз шаснаццаць гадоў, замежныя спецыялісты займаліся падрыхтоўкай івуарыйскіх пілотаў да палётаў на Су-25.
Палітычныя наступствы
Пасля падзей Ларан Гбагбо заявіў, што ўдар па пазіцыях міратворцаў быў памылкай, а таксама запэўнілі, што «Кот-д’Івуар не ваюе з Францыяй». Прэзідэнт выказаў жаданне пачаць мірныя перамовы. Тым часам міністр замежных спраў Францыі Мішэль Барнье абвінаваціў толькі яго «асабіста адказным за тое, што адбылося». Спікер парламента Кот-д’Івуара Мамаду Кулібалі абвінаваціў Францыю ў распальванні грамадзянскай вайны і дапамаганні паўстанцам. Ён запатрабаваў вываду французскіх сіл з тэрыторыі краіны. Паводле яго слоў, народ і ўрад хочуць, каб «акупацыйная армія сышла».
12 лістапада ў аэрапорце горада Абіджан затрыманы экіпаж транспартнага самалёта Ан-12, у складзе якога 15 грамадзян краін СНД: 8 украінцаў, 4 беларуса і 3 расіян. Тых захапілі байцы французскага Замежнага легіёна. Афіцыйна ім ніякіх абвінавачванняў прад’яўлена не было. Як заявіў прадстаўнік мінабароны Кот-д’Івуара, ніхто з замежнікаў самалётамі не кіраваў, пілатаваннем займаліся толькі івуарыйцы. У той жа час ён дадаў, што ў краіне сапраўды знаходзіліся 15 беларускіх механікаў, якія абслугоўвалі самалёты. Пасля аказалася, што 8 з іх на самай справе з’яўляюцца грамадзянамі Украіны. Праз чатыры дні ўсе замежнікі былі вызвалены.
У той жа час Савет Бяспекі ААН наклаў эмбарга на пастаўкі ўзбраенняў і любую ваенную дапамогу Кот-д’Івуару. Нягледзячы на ​​гэта, у 2005 годзе для аднаўлення ваенна-паветраных сіл краіны прыбыла група тэхнікаў з Украіны і Беларусі.
Суд і расследаванне
У 2006 годзе, праз 15 месяцаў пасля падзей у Буаке, Парыжскі ваенны суд выдаў ордэр на арышт пілотаў. Неўзабаве пракурор даў адмоўнае заключэнне на гэты ордэр, паколькі «асобы гэтых наймітаў заставаліся пад пытаннем». Хутка парыжскі ваенны трыбунал адмяніў пастанову аб арышце з фармулёўкай «немэтазгодна».
У 2016 годзе Сабін Керыс, якая вяла расследаванне абставін гібелі французскіх вайскоўцаў у Буаке, звярнулася ў суд Французскай Рэспублікі з патрабаваннем пачаць крымінальную справу ў дачыненні да трох былых міністраў за бяздзейнасць падчас падзей 2004 года. Аднак камісія суда адмовілася ініцыяваць разбіральніцтва, абгрунтаваўшы гэта тым, што бяздзейнасць міністраў не можа быць падставай для іх судовага пераследу.
25 чэрвеня 2018 года пракуратура Парыжа папрасіла перадаць у суд прысяжных справу па інцыдэнту. Упершыню ў дакументах фігуравалі імёны авіятараў — Юрыя Сушкіна і Барыса Смахіна. Таксама абвінавачванні былі вылучаны супраць двух афіцэраў івуарыйскай арміі: падпалкоўніка Патрыса Уэя і капітана Анжа Гнандуета.
17 сакавіка 2020 года ў Парыжы меркавалася аднаўленне судовага працэсу па справе аб падзеях у Буаке. Сваякі загінулых французскіх вайскоўцаў заставаліся незадаволеныя, што ўлады Францыі і Кот-д’Івуара за мінулыя 15 гадоў так і не раскрылі абставін падзей і не зрабілі ўсё, што ад іх залежыць, для ўстанаўлення вінаватых. Аднак з-за пандэміі каранавіруса паседжанне было перанесена на 2 ліпеня. Аднак і ў гэты раз усе было перанесена. 29 сакавіка 2021 года судовы працэс аднавіўся. Падчас судовага разгляду паказанні давалі больш за 90 сведак, у тым ліку — былая міністр абароны Францыі Мішэль Аліа-Мары, былыя кіраўнікі МЗС і МУС Мішэль Барнье і Дамінік дэ Вільпен, былы начальнік службы знешняй разведкі краіны, Анры Пансе, камандуючы міратворчай аперацыяй «Аднарог», і камандзір французскай базы ў Буаке. На судзе сведкі паведамлялі, што экіпажы ВПС былі змяшанымі, кожны складаўся з замежніка і мясцовага лётчыка. Патрыс Уэй быў названы пракуратурай каардынатарам аперацыі, а Сушкін ляцеў у пары з Гнандуетам.
15 красавіка суд завочна прызнаў Сушкіна, Гнандуета і Уэя вінаватымі ў забойстве вайскоўцаў і прысудзіў іх да пажыццёвага зняволення. Смахіна са справы выключылі па невядомых прычынах. Пры вынясенні прысуду было адзначана, што атака на французскіх вайскоўцаў была «вызначана наўмыснай». Да гэтага часу адзін з лётчыкаў, Атуалі, ужо сканаў. Ён памёр у 2016 годзе. У выніку суда ніяк не праясніліся матывы ўдару па базе: так як абвінавачаныя адсутнічалі, не было і іх паказанняў. Завочна асудзілі толькі выканаўцаў, так што дагэтуль незразумела, хто менавіта навёў штурмавікі на французскі ваенны лагер.
Пасля вынясення прысуду адзін з пацярпелых, былы вайсковец Цьеры Жардры прызнаўся RFI: «Мы чакалі вердыкту, але адчуваем расчараванне. Мы не высветлілі праўду. Нашы вышэйшыя кіраўнікі не распавялі за ўсё — гэта дакладна». Адна з адвакатаў пацярпелых Патрысія Кутан лічыла, што завочны прысуд выканаўцам злачынства гэта толькі «частка ў вялікай і пакуль не высветленай да канца гісторыі трагедыі». Іншы адвакат Жан Балан адзначыў: «Праўду мы зможам даведацца праз 10—30 гадоў, калі хтосьці нарэшце загаворыць ці нешта высвятляць гісторыкі».
Іншыя версіі здарэння
У лютым 2016 года ў газеце «Ле Монд» быў апублікаваны артыкул, дзе выказана аб дзівацтвы паводзін французскага кіраўніцтва ў сувязі з бамбардзіроўкамі: улады пачалі з жорсткіх заяў, абвінавацілі Кот-д’Івуара ў неправамерных дзеяннях, а потым рэзка замялі інцыдэнт. Выданне прадставіла некалькі версій такіх паводзін, якія ўзніклі пасля івуарыйскіх падзей. Па адной з іх, авіяўдар заказаны самой Францыяй, так як Гбагбо французы лічылі няздольным пераадолець крызіс і грамадзянскую вайну, хоць ён паводзіў сябе досыць лаяльна і не даваў фармальнай падставы да адкрыцця ваенных дзеянняў. Таму было вырашана дамовіцца з нейкімі высокімі чынамі ў арміі краіны каб у патрэбны момант штурмавікі ВПС Кот-д’Івуара атакавалі базу ў Буаке, якая на той момант павінна была быць пустой. Але з-за дрэннай каардынацыі войскі адтуль не паспелі вывесці, што і прывяло да ахвяраў. Даведаўшыся пра гэта, французскае кіраўніцтва рэзка пастаралася забыцца пра інцыдэнт.
Па іншай версіі, Францыі патрэбна была падстава для сыходу з Кот-д’Івуара, і яна свядома дазволіла Гбагбо парушыць перамір’е, каб сітуацыя хутчэй вырашылася. Пра гэта сцвярджаў адвакат сем’яў загінуўшых ваенных Жан Балан. Таксама ёсць меркаванне, што магчымы судовы працэс над беларускімі лётчыкамі ў Парыжы мог выявіць непрывабную ролю французскага гандляра зброяй Рабера Мантоя, які ў той час пражываў у Тога і меў непасрэднае дачыненне да пастаўкаў узбраенняў, у тым ліку з краін былога СССР. Гэта магло закрануць інтарэсы французскага істэблішменту.
У 2019 годзе ў артыкуле «TUT.BY», прысвечанаму 15-годдзю інцыдэнту, акрамя ўсяго іншага, была выказана адна з здагадак, што беларускіх лётчыкаў у самалётах на самой справе не было. Аднак французскае кіраўніцтва было моцна ўпэўнена ва ўдзеле Беларусі, што калі высветлілася адваротнае, вырашыла хутка забыцца пра здарэнне.
У ходзе судовага працэсу 2021 года былы івуарыйскі лідар Ларан Гбагбо высунуў абвінавачванні ў адрас Жака Шырака. Як нагадаў у сваім дакументальным матэрыяле аб трагедыі ў Буаке тэлеканал France 24, Гбагбо прытрымліваўся ўласнай «тэорыі змовы», лічачы бамбардзіроўку вынікам маніпуляцый Парыжа з мэтай адхіліць яго ад улады.
Памяць
22 снежня 2019 года прэзідэнты Францыі і Кот-д’Івуара Эманюэль Макрон і Аласан Уатара на месцы інцыдэнту адкрылі мемарыял у памяць аб загінулых.
Зноскі
Крыніцы
Лілія Мікалаеўна Анохіна
Лілія Мікалаеўна Анохіна (нар. 11 лютага 1932 года ў Новарасійску, Краснадарскі край - памерла 23 жніўня 2006 года ў Растове-на-Доне) - Ветэран працы, заслужаны настаўнік рускай і літаратуры, Ганаровы жыхар Растова-на-Доне.
Бярозкаўскі сельсавет (Хоцімскі раён)
Бяро́зкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Бярозкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хоцімскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Касцюковіцкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Хоцімскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 сакавіка 1960 года ў склад сельсавета з Чарняўскага сельсавета перададзены вёска Клін і пасёлак Янава. З 17 красавіка 1962 года сельсавет у складзе Касцюковіцкага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Хоцімскага раёна. 30 снежня 2010 года скасаваны вёскі Ігнатаўка і Малатоўка. 5 снежня 2011 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чарняўскага сельсавета (10 населеных пунктаў: аграгарадок Ельня, вёскі Аляксандравічы, Андронаўшчына, Арцюхоўка, Кляноўка, Крынічка, Марцінаўка, Новы Пуць, Селішча і Чарняўка), 20 верасня 2013 года — тэрыторыя скасаванага Баханскага сельсавета (4 населеныя пункты: аграгарадок Баханы, вёскі Канава, Мосін і Паўлаўка). 4 красавіка 2018 года скасаваны 4 вёскі: Андронаўшчына, Крынічка, Нова-Грыгор’еўка і Уладзіміраўка.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 884 чалавекі, з іх 94,8 % — беларусы, 3,8 % — рускія, 1,3 % — украінцы.
Рамашкавічы
Рама́шкавічы (, Ромашковичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Дзмітрый Андрэевіч Хлебасолаў
Дзмітрый Хлебасолаў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік.
Рамашкавічы
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мягунскага сельсавета.
Дзмітрый Андрэевіч Хлебасолаў
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў «Баранавічах», дзе трэнерам быў яго бацька — Андрэй Хлебасолаў. Пазней выступаў за моладзевую каманду маскоўскага «Спартака».
Сезон 2011 правёў у арэндзе ў наваполацкім «Нафтане», другую палову 2012 года — у жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ». У студзені 2013 быў аддадзены ў паўгадовую арэнду дрэздэнскаму «Дынама» з правам выкупу, але правёў толькі адзін матч.
У ліпені 2013 года, скасаваўшы кантракт са «Спартаком», стаў іграком «Гомеля». У «Гомелі» спачатку гуляў у стартавым складзе, потым стаў толькі выхадзіць на замену.
Па заканчэнні сезона 2013 пакінуў «Гомель» і ў лютым 2014 года падпісаў аднагадовы кантракт з бабруйскай «Белшынай». У складзе «Белшыны» стаў асноўным нападнікам. Па выніках сезона 2014 стаў найлепшым бамбардзірам бабруйскага клуба (10 галоў). Па заканчэнні сезона ў студзені 2015 года пакінуў «Белшыну».
Пасля зыходу з «Белшыны» знаходзіўся на праглядзе ў расійскім клубе «Прамень-Энергія», але не падышоў. У выніку ў лютым 2015 года падпісаў кантракт з мікашэвіцкім «Гранітам», які па выніках сезона 2014 вярнуўся ў Вышэйшую лігу. Трывала выступаў у мікашэвіцкім клубе, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і з лаўкі запасных. У ліпені 2015 года кантракт з «Гранітам» па ўзаемнай згодзе быў разарваны. Неўзабаве Дзмітрый стаў іграком «Віцебска». За палову сезона здолеў забіць 4 галы ў чэмпіянаце, тым самым стаўшы найлепшым бамбардзірам клуба ў сезоне.
У ліпені 2016 пакінуў «Віслу», за якую амаль не гуляў з-за траўм, і ў жніўні вярнуўся ў «Баранавічы». За баранавіцкую каманду ў Першай лізе ў другой палове сезона 2016 правёў 4 матчы, забіў 3 галы. У пачатку 2017 праходзіў прагляд у «Гарадзеі» і гродзенскім «Нёмане», пазней вярнуўся ў «Баранавічы». У сакавіку 2017 года зноў адправіўся ў «Нёман» і ў выніку падпісаў з гродзенцамі кантракт. У складзе «Нёмана» выступаў у асноўным за дубль, у галоўнай камандзе зрэдку з’яўляўся на полі, звычайна выходзячы на замену. Па заканчэнні сезона, у снежні 2017 года, стала вядома, што Хлебасолаў пакідае Гродна.
У студзені 2018 года адправіўся на прагляд у таджыкскі клуб «Істыклол», але не падышоў у пазней далучыўся да мазырскай «Славіі», з якой у сакавіку падпісаў кантракт. Дапамог мазыранам у сезоне 2018 перамагчы ў Першай лізе, сам пры гэтым у асноўным выхадзіў на замену. Па заканчэнні кантракта ў снежні 2018 года пакінуў мазырскі клуб.
У сакавіку 2019 года зноў далучыўся да «Баранавічаў». У чэрвені 2019 года перайшоў у мальдыўскі клуб «Юнайтэд Віктары», аднак ужо ў верасні зноў апынуўся ў складзе баранавіцкай каманды. Застаўся ў «Баранавічах» і ў сезоне 2020, калі каманда выбыла ў Другую лігу, стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне.
У сакавіку 2021 года стаўа вядома, што Хлебасолаў завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі, за якую забіў 9 галоў.
Ардон (рака)
Ардо́н (Ардо́н, Æрыдон) — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, на Паўночным Каўказе, у Паўночнай Асеціі, левы прыток ракі Церак (басейн Каспійскага мора).
Па даліне Ардона пралягае Ваенна-Асецінская дарога. Каля ракі знаходзіцца горад Ардон. У басейне Ардона Садонскае радовішча свінцова-цынкавых руд. На ўчастку ракі працягласцю 16 км (ад сяла Ніжні Зарамаг да вусця ракі Бад) каскад дзеючых ГЭС і ГЭС, якія будуюцца.
Рубеж (Слуцкі раён)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Амговіцкага сельсавета.
Міхаіл Аляксандравіч Нікольскі
Міхаіл Аляксандравіч Нікольскі (нар., с. Сількавічы, Барацінскі раён, Калужская вобласць, Расія) — урач-траўматолаг-артапед. Кандыдат медыцынскіх навук (1972), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Смаленскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1961).
Працаваў у Новасібірскім медыцынскім інстытуце (1966—1975), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1975—2015, прафесар кафедры траўматалогіі, артапедыі і ваенна-палявой хірургіі, у 1984—1992 — загадчык кафедры, з 1981 — дэкан па рабоце з замежнымі студэнтамі, у 1989—1997 — дэкан лячэбнага факультэта, 1997—2001 — прарэктар па вучэбнай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: хірургія пашкоджванняў і захворванняў пазваночніка; эндапратэзаванне шыйкі бядра; магнітатэрапія.
Узнагароды
Ордэн Пашаны (2000), нагрудныя знакі «Выдатніку аховы здароўя» (1978), «За выдатныя поспехі ў галіне вышэйшай адукацыі» (1984) і інш.
NGC 359
NGC 359 (іншыя абазначэнні — UGC 662, MCG 0-3-66, ZWG 384.66, PGC 3817) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пек (рака)
Пек — рака ў паўднёва-ўсходняй Еўропе, прыток Дуная. Працякае ў Сербіі, даўжыня — 129 км.
Рака прыналежыць да басейна Чорнага мора. Утвараецца зліццём дзвюх рэк — Вялікі Пек і Малы Пек. Яе ўласны басейн мае плошчу 1 230 км².
Рака Пек несуднаходна.
Барбру Эстлін
Барбру Маргарэт Эстлін (Barbro Margareta Östlihn:,  — , ) — шведская мастачка.
Біяграфія і творчасць
Барбру Эстлін нарадзілася ў 1930 годзе ў Стакгольме. Яе бацькамі былі Марцін Эстлін, грамадзянскі інжынер, і Грэта Эстлін, выкладчыца тэкстыльнага мастацтва. З 1948 па 1949 год Барбру Эстлін вучылася ў стакгольмскай Тэхнічнай школе, а з 1954 па 1959 год — у Каралеўскім каледжы мастацтваў (Kungliga Konsthögskolan). У 1961 годзе яна, разам са сваім мужам Эйвіндам Фальстрэмам, пераехала ў Нью-Ёрк, дзе шмат фатаграфавала, у першую чаргу архітэктуру, і стварала буйнафарматныя карціны па матывах фатаграфій. Назвы карцін часта адсылаюць да канкрэтных месцаў і будынкаў у Нью-Ёрку, аднак яна таксама пісала гарадскія пейзажы Стакгольма.
У Нью-Ёрку Барбру Эстлін і Эйвінд Фальстрэм былі блізкія да кола мастакоў поп-арта, уключаючы Роберта Раўшэнберга, Класа Олдэнбурга і Джаспера Джонса. Эстлін рэгулярна выстаўляла свае працы ў розных галерэях, і яны атрымлівалі станоўчыя водгукі крытыкі. Акрамя таго, яна ўдзельнічала ў выставах у Лондане і Парыжы. У 1970-х гадах яна звярнулася да абстракцыі і стварыла, у прыватнасці, серыю аднафарматных карцін «Сцяна». У 1975 годзе Эстлін і яе муж развяліся, а ў 1976 годзе Эйвінд Фальстрэм памёр.
З 1975 года Барбру Эстлін жыла ў Парыжы. У 1983 годзе адбылася яе персанальная выстава ў стакгольмскім Музеі сучаснага мастацтва. У 1991 годзе мастачка стала членам шведскай Каралеўскай акадэміі мастацтваў.
Барбру Эстлін памерла ў 1995 годзе ў Парыжы і была пахавана на Паўночных могілках. У 2003 годзе ў Музеі мастацтваў Норчэпінга адбылася рэтраспектыўная выстава яе работ.
IC 96
IC 96 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор'і Рыбы.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Антон Восіпавіч Мухлінскі
Антон Восіпавіч Мухлінскі (, маёнт. Валеўка Навагрудскага р-на — ) — рускі і беларускі ўсходазнавец, педагог. Прафесар (1839). Член-карэспандэнт Расійскай акадэміі навук (1838).
Біяграфія
Паходзіў з шляхецкай сям’і. Вучыўся ў школе ў Маладзечне, у Віленскім універсітэце (1822-26), на факультэце ўсходніх моваў Пецярбургскага ўніверсітэта (1828-32). Вывучаў усходазнаўства ў Турцыі і Егіпце (1832-35). Выкладаў арабскую (1835-39) і турэцкую (1853-63) мовы, гісторыю Турцыі (з 1855) на факультэце ўсходніх моваў Пецярбургскага ўніверсітэта. Быў дэканам гэтага факультэта (1859-66).
Аўтар шматлікіх прац у галіне цюркалогіі. Вывучаў пісьмовую культуру беларускіх татараў, першы даследаваў «кітабы». Выдаў у Пецярбургу «Асманскую хрэстаматыю для ўніверсітэцкага выкладання» (1858-59), «Слоўнік выказаў, якія прыйшлі… у нашу мову з моваў усходніх…» (1858). Пісаў на рускай і польскай мовах.
Пахаваны на Старых Павонзках у Варшаве.
Лінга
Астравы Лінга (Lingga) — архіпелаг у Ціхім акіяне. Уваходзіць у склад Інданезіі. Агульная плошча - 2206 км². Насельніцтва (2010 г.) - 86230 чал.
Геаграфія
Архіпелаг Лінга размяшчаецца на захадзе Інданезіі ў 54 км на ўсход ад Суматры, у 126 км на паўднёвы ўсход ад Сінгапура, у 673 км на паўночны захад ад Джакарты, у 9135 на паўднёвы ўсход ад Мінска. Усяго налічвае 15 буйных астравоў, якія ўяўляюць сабою паверхню падводнага вулканічнага ўзняцця. Найвышэйшы пункт — гара Лінга (1 163 м), найменне якой, як мяркуюць, паходзіць ад слова "лінгам", і якая дала назву найбуйнейшаму востраву і цалкам усяму архіпелагу. Клімат вільготны экватарыяльны.
Дзякуючы адносна малой шчыльнасці насельніцтва і аддаленасці ад буйных прамысловых цэнтраў на Лінга захавалася першародная прырода — горныя экватарыяльныя лясы з мноствам птушак, яшчарак і насякомых, а таксама некрануты каралавы рыф. Астравы і навакольныя воды насяляюць марскія чарапахі, шматлікія рыбы, у тым ліку акулы.
Інфраструктура
Большасць насельніцтва Лінга — выхадцы з суседняй Суматры, якія займаюцца земляробствам і рыбалоўствам. Яны жывуць пераважна на марскім узбярэжжы ў невялікіх вёсках і захоўваюць традыцыйны лад жыцця. Паступова развіваецца экалагічны турызм.
На астравах 2 марскіх порта, сталы паромны транзіт у кірунку Суматры і вострава Бангка.
IC 98
IC 98 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кансдорф
Кансдорф (люксемб. Konsdref, фр. Consdorf) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Кансдорф з’яўляецца часткай кантона Эхтэрнах. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Балты (Слонімскі раён)
Балты́ (, Болты) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Джон Мідлтан Клейтан
Джон Мідлтан Клейтан (John Middleton Clayton;  — ) — паўночнаамерыканскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Ельскі ўніверсітэт, займаўся юрыдычнай практыкай з 1819 года. З 1824 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў штата Дэлавэр, у 1826—1828 гадах дзяржаўны сакратар штата. У 1829 годзе выбраны ў Сенат ЗША; быў сенатарам да 1836 года, а затым таксама ў 1845—1849 і з 1853 года да смерці. У 1837—1839 гадах займаў пасаду Вярхоўнага суддзі штата Дэлавэр. Пік палітычнай кар’еры Клейтана прыйшоўся на 1849—1850 гады, калі прэзідэнт Закары Тэйлар прызначыў яго Дзяржаўным сакратаром ЗША. Найбольш значным дзеяннем Клейтана на гэтай пасадзе было падпісанне 18 красавіка 1850 года так званага «Догавара Клейтана-Бульвера» паміж ЗША і Вялікабрытаніяй (названы ад імёнаў Клейтана і брытанскага міністра замежных спраў Генры Бульвер-Літана); згодна з гэтым дагаворам абедзве дзяржавы абавязаліся не каланізаваць незалежныя рэспублікі Цэнтральнай Амерыкі і гарантаваць даступнасць суднам усіх краін канала паміж Атлантычным і Ціхім акіянамі, які калі-небудзь будзе пракладзены па тэрыторыі якой-небудзь з гэтых рэспублік.
Рубеж (Пастаўскі раён)
Рубе́ж (, Рубеж) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Дварчанскага сельсавета.
Сліўка
Слі́ўка (, Сливка) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сорагскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Амговіцкага сельсавета.
Гімн Уругвая
Гімн Уругвая — тэкст гімна пісаў Франсіска Акунья дэ Фігероа, які напісаў і гімн Парагвая. Тэкст быў афіцыйна прыняты як дзяржаўны гімн 8 ліпеня 1833. Гэта самы доўгі з дзяржаўных гімнаў — яго поўнае выкананне займае каля пяці хвілін. Звычайна выконваюцца толькі два першыя яго куплеты. Музыку напісалі Франсіска Хасэ Дэбалі і Фернанда Кіхана, як мяркуецца, на аснове музычнай тэмы з оперы Даніцэці. Упершыню гэтая музыка была выканана 19 ліпеня 1845 г, і 25 ліпеня 1848 г. яна была афіцыйна прынятая як дзяржаўны гімн. Праз 90 гадоў, 20 мая 1938 года, у гімн былі ўнесены змены, прапанаваныя Херарда Граса і Беноні Калькавекіа.
NGC 360
NGC 360 (іншыя абазначэнні — ESO 79-14, FGCE 119, PGC 3743) — галактыка ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ціміш
Ціміш (Timis, Тамиш) — рака ў паўднёва-ўсходняй Еўропе, працякае па румынскаму Банату і сербскай Ваяводзіне, левы прыток Дуная.
Па Румыніі праходзіць каля 240 кіламетраў плыні ракі, на якіх яна прымае ў сябе мноства дробных прытокаў, найбуйныя з якіх — Бістра і Пагэніш. На сербскім участку ў Ціміш упадае толькі Брзава, але яна, у той жа час з'яўляецца найбуйнейшым прытокам ракі.
Даўжыня	340 км, вадазбор 13 085 км².
Сяргей Валер’евіч Мазякін
Сяргей Мазякін (Сергей Мозякин;, , СССР) — расійскі хакеіст, нападнік магнітагорскага клуба «Металург» і зборнай Расіі. Заслужаны майстар спорту Расіі (2009). Добра вядомы дзякуючы сваёй выніковасцю.
Кар’ера
У маладыя гады Сяргей выступаў у канадскім клубе «Валь-д’Ор Фарорс». У 2002 годзе быў задрафтаваны ў дзявятым раўндзе пад нумарам 263 за клуб «Каламбус Блю Джэкетс». У расійскай лізе дэбютаваў у сезоне 2000—2001 гадоў за маскоўскі ЦСКА, за які правёў некалькі сезонаў.
З 2006 года на працягу пяці гадоў Сяргей выступаў у складзе мыцішчанскага «Атланта», дзе быў капітанам каманды і заваяваў мноства індывідуальных узнагародаў. З 2011 года з’яўляецца іграком магнітагорскага «Металурга». У лютым 2013 года падоўжыў кантракт з клубам на пяць гадоў да канца сезону 2017—2018 гадоў.
У сезоне 2013—2014 гадоў стаў уладальнікам Кубка Гагарына.
Міжнародная
Сяргей з’яўляецца сталым членам зборнай Расіі. Разам са зборнай станавіўся чэмпіёнам свету 2008 года і 2009 года.
Заблудаўская сінагога
Заблудаўская сінагога — драўляная сінагога, узведзеная ў Заблудаве ў XVII стагоддзі. Была знішчана нацыстамі 24 чэрвеня 1941 года. Належала да найбольш прыгожых і каштоўных драўляных сінагог на тэрыторыі былой Рэчы Паспалітай. Знаходзілася паміж вуліцамі Суражскай (Suraska) і Беластоцкай (Białostocka), каля сучаснага пажарнага дэпо.
Гісторыя
Сінагога імаверна ўзведзена ў 1614—1621 гадах. Паводле дакументаў з дворскага архіва ў Заблудаве ў 1635 годзе Крыштаф Радзівіл дазволіў будаўніцтва сінагогі. Магчыма, дазвол тычыцца прыбудовы да будынка, які ўжо існаваў. Зыгмунт Глогер лічыць, што будынак сінагогі быў узведзены ў XVI стагоддзі. Сінагога была пабудавана з дрэва лістоўніцы без выкарыстання цвікоў. Будынак меў 18 м у вышыню і 11 м у шырыню. У выніку першай перабудовы ў 1646 годзе быў дабудаваны бабінец для жанчын. Рэканструкцыя сінагогі праводзілася паміж 1705 і 1712 гадамі. Выдатным дасягненнем сталярнага мастацтва быў ламаны гонтавы дах. Паводле Зыгмунта Глогера адзін з вуглавых шчытоў «нясе на сабе адбітак стылю вядомага сёння як закапанскі». Галоўны неф сінагогі быў аздоблены дэкаратыўным фрызам. Дзве прыбудовы, размешчаныя па вуглах будынка, нагадваюць традыцыйныя для шляхецкіх сядзіб алькежы. У іх размяшчаўся рабінскі суд.
24 чэрвеня 1941 года нямецкія салдаты аблілі сінагогу бензінам і спалілі яе.
Планы па аднаўленні
У 1980-х гг. узнікла ідэя аднаўлення сінагогі, аднак ніякіх крокаў не было прадпрынята. У 2001 годзе рэстаўратарамі, у тым ліку з ЗША і Германіі, быў прапанаваны праект рэканструкцыі заблудаўскай сінагогі. Праект падтрымалі Падляскі музей у Беластоку, Яўрэйскі гістарычны інстытут у Варшаве і Асацыяцыя рэстаўратараў, якая ўзяла на сябе рэканструкцыю. Захаваліся інвентары 1923 года, выкананыя Дэпартаментам польскай архітэктуры Варшаўскага тэхналагічнага ўніверсітэта. Галоўнай цяжкасцю з планаванай рэканструкцыяй будзе недахоп кваліфікаваных спецыялістаў-цесляроў, якія могуць з дапамогай гістарычных інструментаў аднавіць будынак як мага бліжэй да арыгінала.
Шапіра
Шапіра — прозвішча.
Качанёўскі раён
Качанёўскі раён (Коченёвский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Качанёва.
Франсуа Дзюкенуа
Франсуа Дзюкенуа (François Duquesnoy;, Брусель — , Ліворна) — фламандскі барочны валонскага паходжання, працаваў у Рыме.
Жыццё і творчасць
Сын Жэрома Дзюкенуа, прыдворнага скульптара эрцгерцага Альберта, генерал-губернатара Нідэрландаў, і яго жонкі Ізабелы; Дзюкенуа-старэйшы — аўтар бронзавай версіі вядомай скульптуры хлопчыка, які пісае ў Бруселі (1619). Раннія працы Франсуа Дзюкенуа прыцягнулі ўвагу эрцгерцага, і ён адправіў здольнага юнака ў Рым. У 1624 годзе Дзюкенуа пасябраваў з Нікола Пусэнам, дзяліў жыллё і працаваў разам з ім. Абодва мастакі працавалі пад заступніцтвам Касіяна даль Поца.
З 1625 года Дзюкенуа супрацоўнічаў з Берніні ў саборы Святога Пятра. Пазней Пусэн рэкамендаваў Дзюкенуа кардыналу Рышэльё, які прапанаваў яму месца пры двары Людовіка XIII і пасаду главы каралеўскай акадэміі разьбярства ў Парыжы. Гэтым планам было не наканавана спраўдзіцца з-за заўчаснай смерці Дзюкенуа па дарозе ў Парыж. Вядомы біёграф італьянскіх мастакоў эпохі барока Джан П’етра Белоры (1672) узносіў мастацтва Дзюкенуа за тое, што ён падняў сучаснае разьбярства да ўзроўню Старажытнага Рыма. Дзюкенуа сапраўды прыўнёс у барока шматлікія элементы класіцызму, якія апярэдзілі трактоўку класічнай старажытнасці ў Вінкельмана і Кановы.
Уільям Хоўвард Стайн
Уільям Хоўвард Стайн, таксама Стэйн (William Howard Stein;,  — , ) — амерыканскі біяхімік, член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША і Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук.
Біяграфія
Скончыў Гарвардскі ўніверсітэт (1933), атрымаў ступень доктара філасофіі ў Медыцынскім і хірургічным каледжы Калумбійскага ўніверсітэта (1938). З 1938 года працуе ў Ракфелераўскім універсітэце (Нью-Ёрк), з 1955 года — прафесар біяхіміі. У 1968—1971 гадах быў рэдактарам часопіса Journal of Biological Chemistry.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы па аналітычнай хіміі бялкоў і ферментаў. Распрацаваў колькасны метад вызначэння амінакіслот, заснаваны на іонаабменнай храматаграфіі, упершыню ўстанавіў (сумесна з іншымі) першасную структуру фермента рыбануклеазы, даследаваў будову актыўных цэнтраў ферментаў.
Нобелеўская прэмія
Нобелеўская прэмія па хіміі (1972, сумесна з С. Мурам і К. Анфінсенам).
Атылія Адэльбарг
Ева Атылія Адэльбарг (Eva Ottilia Adelborg; 6 снежня 1855 — 19 сакавіка 1936) — шведская мастачка, ілюстратар дзіцячых кніг, заснавальніца школы карункапляцення.
У 2000 годзе ў Швецыі была заснавана літаратурная прэмія імя Атыліі Адэльбарг.
Біяграфія
Ева Атылія Адэльбарг нарадзілася ў горадзе Карлскруна, Швецыя.