cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Генрых I (герцаг Брабанта)
Паміж Вельфамі і Гогенштаўфенамі (1197—1218)
У красавіку 1213 года Генрых ажаніўся з Марыяй Французскай (каля 1198—1224), дачкой караля Францыі Філіпа II Аўгуста і Агнэсы Меранскай, і тым самым, перайшоў на бок французскага караля. У кастрычніку Генрых працягнуў баявыя дзеянні супраць Льежскага біскупства, аднак гэтым разам кампанія была менш удалай: 13 кастрычніка 1213 года ён пацярпеў разгромнае паражэнне ў бітве пры Стэпе ад атрадаў льежскай гарадской міліцыі, падмацаваных часцямі, якія прыбылі з графства Лоан. Бітва пры Стэпе была першай у гісторыі Нідэрландаў бітвай, у якой атрады гарадской міліцыі паспяхова супрацьстаялі феадальнай арміі. Уражанне, аказанае гэтай перамогай на сучаснікаў, можна ацаніць па «Гутарках пра цуды» Цэзарыя Гайстэрбахскага: ён піша пра найвялікшую бойку дэманаў, якія захапілі на полі бітвы вялікую здабычу. У выніку паражэння пры Стэпе льежскія войскі ўвайшлі на тэрыторыю Брабанта і Генрыху прыйшлося на каленах прасіць льежскага біскупа зняць з яго адлучэння ад царквы (28 лютага 1214 года). Рэакцыяй Генрыха на падобнае публічнае зневажэнне стала вяртанне ў стан Вельфаў, якое адзначылася шлюбам дачкі Генрыха Марыі і Атона IV 19 мая 1214 года. Менавіта таму 27 ліпеня таго ж года пры Бувіне Генрых змагаўся супраць французскага караля Філіпа II Аўгуста. Гісторыкі Філіпа Аўгуста паведамляюць, што Генрых здрадзіў сваім саюзнікаў. Перамога Філіпа Аўгуста пры Бувіне і разгром вельфаў азначала для Генрыха заканчэнне палітыкі балансавання паміж Вельфамі і Гогенштаўфенамі. Генрых далучыўся да пераможцаў, прынёс прысягу Фрыдрыху II (жнівень 1218 года ) і атрымаў ад яго прызнанне сваіх правоў на Маастрыхт.
Апошнія гады
Ужо ў 1192 годзе Генрых надаў правы жыхарам Вілвардэ, аднаго з найстарэйшых алодаў Брабанцкага дому. У той час як жыхары Вілвардэ не з’яўляліся прыгоннымі, яны таксама не мелі цывільных правоў, супастаўных з правамі жыхароў іншых гарадоў. Правы нададзеныя Генрыхам абмяжоўвалі сітуацыі, у якіх з іх мог спаганяцца падатак; рэгламентавалі пытанні судаводства; вызвалялі жыхароў Вілвардэ ад вайсковай павіннасці па-за граніцамі герцагства. Генрых адмяняў паншчыну (за выключэннем абавязку касіць сена на герцагскіх угоддзях і прасушваць яго), і г.д. . У 1211 годзе Генрых выдаў для Лёвена законы, якія рэгулявалі пытанні гандлю і крымінальных пакаранняў, у 1213 годзе — заснаваў васьмідзённы кірмаш у Заўтлеу.
Тым не менш, пік падобнага роду законатворчай актыўнасці Генрыха прыпадае на апошні перыяд яго жыцця. У 1221 годзе статус горада быў нададзены Херэнталсу, праз год жыхары Ваўра атрымалі правы, супастаўныя з правамі жыхароў Лёвена, у 1229 годзе свой «крымінальны кодэкс» атрымаў Брусель, а Эйндхавен стаў горадам у 1232. У той жа час Генрых заснаваў некалькі кляштараў: Тэр Банк каля Лёвена (1216), Св. Бернарда на Шэльдзе (1233); больш таго, ён стаў штогод, пачынаючы з 1221 года, выплачваць пэўную суму вікарыю алтара Трох каралёў у кёльнскім саборы, а ў 1224 годзе перадаў дзесяціну некалькіх вёсак брусельскім канонікам.
B 1224 годзе ён вызваліў ад падаткаў жыхароў Бюнсвейка ў абмен на абавязацельства выкарыстоўваць яго герб у час ваенных аперацый : падобная шчодрасць звязана з неаднаразовымі спробамі захапіць ці забіць чалавека з уплывовым гербам. Так, у вышэйзгаданай бітве пры Стэпе герб Генрыха нёс Генрых Гульдэнбергскі, які заплаціў за гэта сваім жыццём, а сам Генрых планаваў забойства графа Лоана.
У 1235 годзе Генрых суправаджаў у Майнц нявесту Фрыдрыха II Ізабелу Англійскую. 5 верасня, на зваротным шляху, ён захварэў і памёр.
Надмагілле Генрыха, яго першай жонкі Мацільды і іх дачкі Марыі знаходзяцца ў царкве Св. Пятра ў Лёвене.
Вобраз Генрыха I у мастацтве
Да нас дайшоў партрэт Генрыха, адчаканены на яго манетах. Генрых быў першым уладаром Лёвена ці Брабанта, які выкарыстоўваў выяву льва на манетах.
Пазней партрэты Генрыха I часта ўключаліся ў «цыклы кіраўнікоў», у тым ліку ў апублікаванай каля 1600 Адрыянам ван Барландам і Янам Марэтусам «Хроніцы герцагаў Брабанцкіх». У дзевятнаццатым стагоддзі з незалежнасцю Бельгіі падобныя цыклы былі створаны Хендрыкам Лейсам і Альфонсам Петэрсам для ратушы Антверпена, Полем Дзюбуа для т.з. «дома караля» ў Бруселі і Шарлем Фрэкенам для прытулку Пашэко (Hospice Pachéco) там жа. Задуманы для антверпенскай ратушы трыпціх Лейса з выявай Готфрыда Бульёнскага, Генрыха і Іаана I застаўся незавершаным з прычыны смерці мастака ў 1869 годзе. Па рашэнні горада на месцы ненапісанай панэлі з выявай Готфрыда Бульёнскага знаходзіцца надпіс, які тлумачыў рашэнне горада не завяршаць трыпціх у памяць пра Лейса.
Шлюбы і дзеці
Генрых быў жанаты двойчы. Першы раз, у 1179 годзе ён ажаніўся з Мацільдай Булонскай (1170—1210). У гэтым шлюбе нарадзіліся:
Заўдавеўшы, Генрых ажаніўся ў 1213 годзе з Марыяй Французскай (каля 1198—1224), дачкой караля Францыі Філіпа II Аўгуста і Агнэсы Меранскай. У гэтым шлюбе нарадзіліся дзве дачкі:
Сусветная асацыяцыя прафесійнага більярда і снукера
Сусветная асацыяцыя прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association, сустракаюцца таксама скарочаныя назвы World Snooker Association, World Snooker і WPBSA) — генеральная кіраўнічая арганізацыя прафесійнага снукера і англійскага більярда. Была заснавана ў 1968 годзе. Асацыяцыя ўсталёўвае правілы ў снукеры і англійскай більярдзе, арганізоўвае турніры, прафесійна-аматарскія і прафесійныя туры, а таксама ўдзельнічае ў распаўсюджванні і папулярызацыі падкантрольных ёй відаў спорту. Яе штаб-кватэра знаходзіцца ў Брысталі, Англія.
Залізня
Залізня (Залі́зня) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Заможнэ (Жытомірскі раён)
Заможнэ (Замо́жне) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Старшыня Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта
Старшыня Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта — вышэйшая службовая асоба Брэсцкай вобласці. Узначальвае вышэйшы выканаўчы орган дзяржаўнай улады вобласці — выканаўчы камітэт.
Біроэн (акруга)
Акруга Біроэн (Kabupaten Bireuen) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Біроэн.
Старшыня Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта
Дзеючым старшынёй Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта з’яўляецца Юрый Вітольдавіч Шулейка.
Біроэн (акруга)
Гісторыя
Акруга была выдзелены ў 2000 годзе з акругі Паўночны Ачэх. Да мая 2003 года на яе тэрыторыі дзейнічаў рэжым ваеннага становішча з-за дзеянняў руху Свабодны Ачэх. У 2004 годзе акруга стала ахвярай землятрусу ў Індыйскім акіяне.
Старшыня Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта
Абавязкі
Кіраўніцтва дзейнасцю аблвыканкама, грамадзянскай абаронай вобласці.
Біроэн (акруга)
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 372799 чалавек.\
Старшыня Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта
Абавязкі
Узаемадзеянне з Адміністрацыяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь, абласным Саветам дэпутатаў.
Біроэн (акруга)
Адміністрацыйны падзел
Акруга Бірёэн дзеліцца на наступныя раёны:
Старшыня Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта
Абавязкі
Каардынацыя дзейнасці гарадскіх, раённых выканаўчых камітэтаў і мясцовых адміністрацый у гарадах вобласці.
Рэ (востраў)
Рэ (Іль-дэ-Рэ, Île de Ré) — востраў у Атлантычным акіяне. Знаходзіцца ля заходняга ўзбярэжжа Францыі, у паўночнай частцы праліва Антыёш, у непасрэднай блізкасці ад горада Ла-Рашэль.
У 2006 годзе на востраве пражывала 17 640 чалавек. Найбуйнейшы населены пункт — Сент-Мары-дэ-Рэ. Востраў мае памеры 30 км у даўжыню і 5 км у шырыню. Плошча прыкладна 85 км². Папулярнае месца ў Францыі для турыстычных паездак на працягу летніх месяцаў. Востраў злучаны з мацерыком мостам Іль-дэ-Рэ даўжынёй 2926,5 м. Мост быў уведзены ў эксплуатацыю 19 мая 1988 года.
Ёсікацу Кавагуты
(川口 能活; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1997—2008 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Зарычаны
Зарычаны (Заріча́ни) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Іваніўка (Жытомірскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Підзіджая
Акруга Підзіджая (Kabupaten Pidie Jaya) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Меўрэуду.
Гісторыя
Акруга была выдзелена ў 2007 годзе з акругі Підзі.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 139779 чалавек.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Підзіджая дзеліцца на наступныя раёны:
Іванкіўці (Жытомірскі раён)
Іванкіўці (Іва́нківці) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мікалай Фёдаравіч Варвашэвіч
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут тэатра, музыкі і кінематаграфіі (1961). З 1964 года дырэктар Дома культуры ў Слоніме, адначасова рэжысёр, з 1967 года дырэктар народнага тэатра. З 1990 года дырэктар і галоўны рэжысёр Слонімскага драматычнага тэатра.
Пахаваны ў Свіслачы на радзіме ягонай жонкі.
Твочрасць
Сярод пастановак: «Прымакі» Я. Купалы (1993), «Лекі ад кахання» (1992) і «Каханне з падманам» (1995) паводле п’ес У. Галубка «Пісаравы імяніны» і «Ветрагоны», «Хітрыкі бабы Ягі» А. Якімовіча.
Сям’я
У шлюбе з Святланай Міхайлаўнай Варвашэвіч, актрысай Слонімскага народнага тэатра.
Калыніўка (Жытомірскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Кам’янка (Жытомірскі раён)
Кам’янка (Ка́м'янка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Спіс зорак сузор’я Дракона
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Дракона да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Ушакоў
Ушакоў — прозвішча.
Клітчын
Клітчын (Клі́тчин) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Андрэевыя імхі
Андрэевыя імхі (Andreaeopsida) — клас (падклас) імхоў.
Апісанне
Старажытаая група імхоў, якія, магчыма, існуюць з верхняга дэвону-карбону. Шэрагам прыкмет нагадваюць брыевыя імхі, адрозніваюцца тым, што каробачка раскрываецца прадаўгаватымі шчылінамі, ях у пячоначнікаў.
Сцябло шматразова разгаліноўваецца, прымацоўваецца да субстрату рызоідамі. Лісцікі часцей аднаслойныя, часам з жылкай пасярэдзіне.
Антэрыдыі і архегоніі — на верхавінах розных галінак. Будова і развіццё палавых органаў такія ж, як у Bryidae.
Спарагон андрэевых імхоў у многім нагадвае спарагон сфагнуму: каробачка на ножцы з купалападобным спарангіем, у некаторых на несапраўднай ножцы. Каробачка ўскрываецца ў большасці Andreaeidae шчылінамі. Пратанема пласціністая.
Прыстасаваны да скальна-камяністых субстратау, вытрымліваюць нізкія тэмпературы і працяглае высыханне. Клас прадстаўлены пераважна горнымі раслінамі, уключае сямейства андрэевых (каля 120 відаў). На Беларусі сустракаецца адзіны від —.
Андрэевыя імхі займаюць прамежкавае становішча паміж сфагнавымі і зялёнымі імхамі. Са сфагнавымі іх збліжае будова ліста (аднаслойнасць), будова спарагона (наяўнасць несапраўднай ножкі і купалападобнага спарангія). З зялёнымі імхамі ў іх падобны знешні выгляд, будова і развіццё антэрыдыяў і архегоніяў.
Кодня
Кодня (Ко́дня) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (2209001—2210000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2209001—2210000)
Сіндзі Она
(小野 伸二; нар. ) — японскі футбаліст. У 1998—2008 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Круты (Жытомірскі раён)
Круты (Крути) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Підзі
Акруга Підзі (Kabupaten Pidie) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сіглі.
Гісторыя
У старажытнасці ў гэтых месцах знаходзілася незалежная дзяржава Педыр, якая разам з Ачэхам змагаліся супраць партугальцаў.
У XX стагоддзі акруга Підзі стала радзімай руху «Свабодны Ачэх».
Насельніцтва
Паводле дадзеных на 2008 год на тэрыторыі акругі пражывала 742019 чалавек.
Лэўкіў (Жытомірскі раён)
Лэўкіў (Левкі́в) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Підзі
Адміністрацыйны падзел
Акруга Підзі дзеліцца на наступныя раёны:
Якаў Аляксандравіч Пратазанаў
Якаў Аляксандравіч Пратазанаў (Я́ков Алекса́ндрович Протаза́нов, 23.1 (4.2).1881, , —, ) — савецкі кінарэжысёр, заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1935) і Узбекскай ССР (1943). Адзін з пачынальнікаў расійскага кінематографа.
Біяграфія
У 1911—1918 гадах паставіў каля 80 фільмаў, у тым ліку такія значныя, як «Пікавая дама» (1916) і «Айцец Сергій» (1918). Ужо ў гэты перыяд творчасць Пратазанава вылучалася высокім прафесійным майстэрствам, цікавасцю да класічнай рускай літаратуры, увагай да мастацтва акцёра. Пасля знаходжання за мяжой Пратазанаў вярнуўся ў 1923 годзе ў СССР. У першых фільмах, створаных на савецкіх кінастудыях, — «Аэліта» (1924) і «Яго заклік» (1925) — ён выбраў тэмы, звязаныя з жыццём краіны. Ставіў камедыі: «Закройшчык з Таржка» (1925), «Працэс аб трох мільёнах» (1926), «Дон Дыега і Пелагея» (1928), «Свята святога Ёргена» (1930). У іх ярка выявілася майстэрства папулярных акцёраў І. У. Ільінскага, В. П. Марэцкай, А. П. Кторава, М. М. Клімава, М. М. Блюменталь-Тамарынай і інш. У гісторыка-рэвалюцыйным фільме «Сорак першы» (1927) Пратазанаў дамогся глыбокай дакладнасці ў перадачы эпохі і стварэнні вобразаў галоўных герояў. Пратазанаў прыцягнуў В. І. Качалава і У. Э. Меерхольда для выканання галоўных роляў у фільме «Белы арол» (1928). У перыяд гукавога кіно пасля музычнай камедыі-памфлета «Марыянеткі» (1934) Пратазанаў паставіў фільм «Беспасажніца» (1937), які стаў адной з лепшых савецкіх экранізацый класічнай драматургіі. Гістарычны фільм «Салават Юлаеў» (1941) і камедыя «Насрэддзін у Бухары» (1943) — апошнія працы рэжысёра.
Лісіўшчына (Жытомірскі раён)
Лісіўшчына (Лісівщина) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Карчак (Жытомірскі раён)
Карчак (Корча́к) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Буймыр
Буймыр (Буймир) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Лэаніўка (Жытомірскі раён)
Лэаніўка (Леоні́вка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сэйго Нарадзакі
(楢﨑 正剛; нар. ) — японскі футбаліст. У 1998—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Х’ю Хефнер
Х'ю Хефнер (Hugh Marston Hefner; нар. г., Чыкага, ЗША -- ) — амерыканскі выдавец, заснавальнік і шэф-рэдактар ​​часопіса «Playboy»; заснавальнік кампаніі Playboy Enterprises.
Х'ю Хефнер нарадзіўся ў настаўніцкай сям'і: яго маці — Грэйс Кэралайн Суонсан, бацька — Глен Лусіус Хефнер. Скончыў школу ў Чыкага; ў 1944 уступіў у войска, ваяваў у апошнія месяцы Другой сусветнай вайны. Пасля войска Х'ю Хефнер скончыў псіхалагічны факультэт Ілінойскага ўніверсітэта ў Урбане-Шампейн. Ідэі для часопіса «Плэйбой» з'явіліся ў яго яшчэ ў студэнцкія гады: ён захапіўся выдавецтвам, падпрацоўваў рэдактарам часопіса Shaft, маляваў карыкатуры для часопісаў. У снежні 1953 выходзіць першы выпуск часопіса «Плэйбой» з Мэрылін Манро на вокладцы накладам 70000 асобнікаў.
Іван Міхайлавіч Ушакоў
Біяграфія
Скончыў у 1933 годзе Віцебскі мастацкі тэхнікум. У 1933—1954 гадах працаваў у Беларускім тэатры імя Янкі Купалы (у 1939—1952 гадах галоўны мастак).
Лішчын
Лішчын (Лі́щин) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Іван Міхайлавіч Ушакоў
Творчасць
У афармленні спектакляў шырока выкарыстоўваў выразныя сродкі жывапісу, сэнсавы і эмацыйны акцэнт рабіў на пейзажы. Стварыў дэкарацыі да спектакляў «Пагібель воўка» Э.Самуйлёнка, «Фландрыя» Э. Сарду, «Ірынка» К.Чорнага і «Хлопец з нашага горада» К. Сіманава (усе 1941).
Лука (Жытомірскі раён)
Лука (Лука́) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мыралюбіўка (Жытомірскі раён)
Мыралюбіўка (Миролю́бівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мыхайліўка (Жытомірскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мошкіўка (Жытомірскі раён)
Мошкіўка (Мо́шківка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мусііўка (Жытомірскі раён)
Мусііўка (Мусі́ївка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ачэх-Джая
Акруга Ачэх-Джая (Kabupaten Aceh Jaya) — акруга ў правінцыі Ачэх. Адміністрацыйны цэнтр — горад Чаланг.
Гісторыя
Акруга была утворана 22 ліпеня 2002 года шляхам выдзялення з акругі Заходні Ачэх.
У выніку цунамі, якое прыйшло ў 2004 годзе пасля землятрусу ў Індыйскім акіяне, была разбурана сталіца акругі, і ўрад Інданезіі прыняў рашэнне, што адноўлены горад будзе размяшчацца далей ад узбярэжжа.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 74532 чалавека.
Ацусі Янагісава
(柳沢 敦; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1998—2006 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ачэх-Джая
Эканоміка
Эканоміка акругі заснавана на сельскай гаспадарцы і вытворчасці пальмавага алею.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Ачэх-Джая дзеліцца на наступныя раёны :
Нава Выгада
Нава Выгада (Нова́ Ви́года) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Нава Васыліўка (Жытомірскі раён)
Нава Васыліўка (Нова́ Васи́лівка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Альдона
Ганна ў хрышчэнні, свецкае імя Альдона вядома толькі з 2-й паловы XVI ст. ад М. Стрыйкоўскага і ўкаранілася ў гістарыяграфіі праз працу О. Бальцара па генеалогіі Пястаў (каля  —, ) — каралева польская (1333—1339).
Імя
Імя Альдона (ад пярвейшага *Алдона) балцка-літоўскага паходжання, з паралелямі ў яцвяжскім і прускім іменніку.
Аснова Ald- таксама ў прускіх двухасноўных імёнах Alde-gut, Alde-wisse.
Тая ж аснова ў назве не лакалізаванай яцвяжскай вёскі *Альдзікішкі, што вядомая з апісання падзей 1254—1255 гг. у «Іпацьеўскім летапісе» і аднаўляецца з формы «Олыдикища». Крыніцай гэтага тапоніма мяркуецца антрапонім *Ald-ik-as (Альдзікас), яго аднаўляюць з прозвішчаў тыпу Oldyk, Aldik, зафіксаваных на «яцвяжскім» поўдні Літвы (у Пярлаі) у канцы XVII — пачатку XVIII ст.
Таксама вядомыя сучасныя літоўскія прозвішчы Aldonas, Aldonis (Алдонас, Алдоніс), дзе аснова Ald- пашыраная іменным пашыральнікам -on-.
Уключанасць у шэраг вельмі старых двухасноўных імёнаў (прускія Aldegut, Aldewisse) кажа і пра вялікую старажытнасць асновы Ald-, што мае сягаць часоў індаеўрапейскай даўніны, калі двухасноўныя імёны запачаткоўваліся.
Біяграфія
Дачка вялікага князя літоўскага Гедзіміна. У 1324/1325 годзе кароль польскі Уладзіслаў Лакетак заключыў з Гедзімінам мір і антыордэнскі саюз і, напэўна, для іх замацавання сватаў Альдону за свайго сына Казіміра. Паводле С. Роўвела, значнасць гэтага шлюбу, г.зн. польска-літоўскага саюзу, для Уладзіслава Лакетка была настолькі важнай, што ў 1322 годзе ён адмовіўся ад шлюбу Казіміра з Ютай (Бонай), дачкой Яна Люксембургскага. Замест пасагу Гедзімін вызваліў польскіх палонных, паводле Стрыйкоўскага іх было 24 тысячы.
Паводле Я. Длугаша, Ганна вызначалася высокімі маральнымі якасцямі, міласэрнасцю, любіла конную язду, танцы, розныя забавы і музыку, паўсюды яе суправаджалі музыканты. Аднак, адзначае Длугаш, Ганна не здолела кінуць «дзікіх і грубых звычак». Забавы нявесткі абуралі прыхільніцу аскезы каралеву Ядвігу, адносіны са свякроўю складваліся наогул блага. Тым жа часам Казімір вядомы рамантычнымі прыгодамі. Праўдападобна, пэўны час Ганна жыла ў Познані, калі Казімір быў вялікапольскім намеснікам. Невядома, дзе знаходзілася Ганна падчас ваенных паходаў мужа і што рабіла падчас яго цяжкай хваробы, калі Казімір быў пад наглядам маці. Вядома аднак, што ніякіх палітычных амбіцый Ганна не мела. Праз месяц па смерці Уладзіслава Лакатка, 25 кастрычніка 1333 года Ганна, нягледзячы на пярэчанне свякрові, разам з Казімірам была каранавана ў Вавелі.
Каралева Ганна заставалася ў ценю, відаць, яе пазіцыі аслабляла і тое, што не нарадзіла спадкаемца стальца. Не шмат знайшлося наданняў Казіміра з просьбы Ганны, у параўнанні з наданнямі Уладзіслава і Казіміра з просьбы яе свякрові. Царква таксама не прызнавала за Альдонай усіх прывілеяў, абедзве каралевы мелі права удзельнічаць у імшы падчас інтэрдыктаў і наведваць кляштары, але Ганна не магла там сталавацца і начаваць, што дазвалялася Ядвізе. Мала вядома пра адносіны каралевы з мужам у гэты перыяд. Казімір не кінуў рамантычных прыгод, што прычынілася да асуджэння яго царквой, у 1338 годзе кракаўскі біскуп спыніў набажэнства, калі кароль увайшоў у касцёл. Нічога невядома пра кантакты Ганны з бацькам і сёстрамі — жонкамі плоцкага і галіцкага валадароў. Памерла ў Кракаве, смерць Ганны была нечаканая і хуткая і, паводле Я. Длугаша, страшная. Пахавана ў Вавельскім кафедральным саборы.
Дзеці
Нарадзіла дзвюх дачок — Лізавету (1326) і Кунігунду (1335).
Такасі Фукунісі
(福西 崇史; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1999—2006 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Пэрляўка
Пэрляўка (Пе́рлявка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Паўлэнкіўка
Паўлэнкіўка (Павле́нківка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Банда-Ачэх
Банда-Ачэх (Kota Banda Aceh; раней называўся Кутараджа) — сталіца і самы буйны горад у правінцыі Ачэх у Інданезіі, на паўночным узбярэжжы вострава Суматра.
Колькасць насельніцтва ў 2006 годзе складала прыкладна 260 тысяч чалавек (у 1946 — 11 тысяч, у 1961 — 34 тысячы ).
У горадзе маюцца чыгуначная станцыя і міжнародны аэрапорт імя султана Іскандара Муда.
Навасэлыця (Жытомірскі раён)
Навасэлыця (Новосе́лиця) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Банда-Ачэх
Да 26 снежня 2004 года Банда-Ачэх быў параўнальна малавядомы. Але землятрус у Індыйскім акіяне, што здарыўся ў гэты дзень, і цунамі, якое рушыла за ім, значна разбурылі горад, каля 130 тысяч чалавек загінулі, дзесяткі тысяч былі параненыя.
Вялікі Ачэх
Гісторыя
У выніку цунамі, якое прыйшло ў 2004 годзе пасля землятрусу ў Індыйскім акіяне, востраў Руса, які знаходзіцца ў раёне Лхаёнг, змяніў сваю форму. Гэты востраў мае важнае значэнне, так як з'яўляецца крайнім паўночна-заходнім пунктам Інданезіі і менавіта ад яго адлічваецца ў гэтым кірунку марскія межы.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 310811 чалавек.
Эканоміка
Эканоміка акругі заснавана на вырошчванні гваздзікі, мушкатовага арэха, рысу і вытворчасці пальмавага алею.
Нава Рудня (Жытомірскі раён)
Нава Рудня (Нова́ Ру́дня) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пакасціўка
Пакасціўка (Покості́вка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пішчанка (Жытомірскі раён)
Пішчанка (Піща́нка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Цунэясу Міямато
(宮本 恒靖; нар. ) — японскі футбаліст. У 2000—2006 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Рудэнька (Жытомірскі раён)
Рудэнька (Руде́нька) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Раздольнэ (Жытомірскі раён)
Раздольнэ (Роздо́льне) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Рудкіўка
Рудкіўка (Ру́дківка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Паўазер’е
Паўазер'е — тапонім:
Антоніўка (Карастышыўскі раён)
Антоніўка (Анто́нівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Бількіўці
Бількіўці (Бі́льковці) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Пераяслаўская рада
Раніцай 18 студзеня Хмяльніцкі склікаў старшынскую раду, якая выказалася за далучэнне да Расіі. Днём сабралася адкрытая рада, на якой прысутнічалі таксама пераяслаўскія гараджане і сяляне з навакольных вёсак. У сваёй прамове Хмяльніцкі казаў, што для захавання ўкраінскіх вольнасцей неабходна прызнаць уладу Расіі. Удзельнікі Пераяслаўскай рады прысягнулі на вернасць расійскаму цару, Бутурлін уручыў Хмяльніцкаму грамату царскага ўрада пра згоду прыняць Украіну ў склад Расіі. У сакавіку–красавіку 1654 года ўкраінскае пасольства ў Маскве падпісала шэраг артыкулаў, якія вызначылі ўмовы аўтаномнага існавання Украіны ў складзе Расійскай дзяржавы.
Умова была разарвана 30 студзеня (9 лютага) 1667 года Масквой у сувязі з падпісаннем Андрусаўскага перамір'я з Рэччу Паспалітай.
Барок (Карастышыўскі раён)
Барок (Боро́к) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Антацэротавыя імхі
Антацэротавыя імхі (Anthocerotophyta) — аддзел мохападобных раслін.
Апісанне
Старажытная група прымітыўных вышэйшых раслін, якія, магчыма, існуюць з верхняга палеазою. Спалучае асобныя прыкметы пячоначнікаў, імхоў, сасудзістых раслін і водарасцей. Лічыцца прамежкавым звяном паміж астатнімі мохападобнымі і сасудзістымі раслінамі.
Спарафіт у антацэротавых добра развіты, мае выгляд доўгай вузкай каробачкі, заглыбленай у гаметафіт ступні і мерыстэматычнага слою паміж імі. Шматлікія шчацінападобныя, злёгку загну­тыя дыплоідныя спарафіты вы­рас­та­юць на верх­нім боку слаявіны. Унутры каробачкі ўтвараюцца споры і шматлікія ніткападобныя элатэры (раскідваюць спелыя спо­ры з каро­бач­кі). Каро­бач­ка адкрываецца звер­ху ўніз дзвюмя створ­ка­мі.
Пашырэнне
Аддзел уключае сямействы, і інш. Пашыраны ў трапічных і ва ўмераных цёплых краінах. Першапасяленцы вільготных аголеных глебаў; у тропіках растуць на галінках, лісці і адмерлых раслінах. На Беларусі сустракаецца адзінае сямейства антацэротавых з 2 родамі — і.
Многія віды размнажаюцца вегетатыўна асаблівымі вырастамі слаявіны. Іншыя належаць да адналетнікаў, іх слаявіна разбураецца пасля выспявання і рассейвання спор.
Алесандра Сантас
(三都主 アレサンドロ; нар. ) — японскі футбаліст. У 2002—2006 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Бобрык (Карастышыўскі раён)
Бобрык (Бо́брик) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Бражэнэць
Бражэнэць (Браже́нець) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Вілэнька
Вілэнька (Ві́ленька) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Вільня (Карастышыўскі раён)
Вільня (Ві́льня) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Рыау (правінцыя)
Рыау (Riau) — правінцыя ў Інданезіі, на востраве Суматра. На паўночным усходзе мае марскую мяжу з Малайзіяй, а таксама з інданезійскімі правінцыямі: на ўсходзе з Астравамі Рыау, на поўдні Джамбі, на паўднёвым захадзе — Заходняй Суматрай, на паўночным захадзе — Паўночнай Суматрай.
Астравы Рыау былі вылучаныя ў асобную правінцыю ў 2004 годзе.
Адміністрацыйны падзел
Правінцыя Рыау дзеліцца на 10 акруг і 2 гарадскіх муніцыпалітэта:
Вышнэвэ (Карастышыўскі раён)
Вышнэвэ (Вишне́ве) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Старшыня Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта
Старшыня Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта — вышэйшая службовая асоба Віцебскай вобласці. Узначальвае вышэйшы выканаўчы орган дзяржаўнай улады вобласці — выканаўчы камітэт.
Дзеючым старшынёй Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта з’яўляецца Аляксандр Міхайлавіч Субоцін.
Абавязкі
Кіраўніцтва дзейнасцю аблвыканкама, грамадзянскай абаронай вобласці.
Узаемадзеянне з Адміністрацыяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь, абласным Саветам дэпутатаў.
Каардынацыя дзейнасці гарадскіх, раённых выканаўчых камітэтаў і мясцовых адміністрацый у гарадах вобласці.
Эдуард Людвігавіч Самуйлёнак
Эдуард Людвігавіч Самуйлёнак (, Санкт-Пецярбург — ) — беларускі празаік, драматург.
Біяграфія
Нарадзіўся ў рабочай сям’і. Вучыўся ў Петраградскай польскай гімназіі. Юнацкія гады правёў на радзіме бацькі ў вёсцы Бандзелі (Верхнядзвінскі раён), куды маці пасля мабілізацыі мужа ў Чырвоную Армію (1918) пераехала на сталае жыхарства. Хадзіў пільшчыкам па вёсках, займаўся самаадукацыяй. Уваходзіў у нефармальнае аб’яднанне ТАВІЗ. Загадваў хатай-чытальняй, быў сакратаром камсамольскай ячэйкі Росіцкага сельсавета. У 1929—1930 гадах служыў у Чырвонай Арміі. Працаваў у рэдакцыях газет «Чырвоная Полаччына» (1930—1933), «Літаратура і мастацтва» (1934—1939).
У 1934 годзе Эдуад Самуйлёнак пераехаў у Мінск, дзе цалкам заняўся літаратурнай працай. З ініцыятывы Максіма Горкага ў маі 1935 года разам з Віталём Вольскім, Міколам Хведаровічам і Барысам Мікулічам паехаў у Грузію для абмену творчым вопытам і ўстанаўлення культурных сувязей паміж братнімі рэспублікамі, вынікам чаго з’явіліся нарысы «Сакрэт Кварцхелія», «Аджарыс — Цхалі», «Радзіма марганца» і першая кніга рамана «Будучыня» (1936—1938). Памёр 12 лютага 1939 года. Пахаваны на Вайсковых могілках Мінска.
Творчасць
Дэбютаваў вершам у 1928 г. (газета «Чырвоная Полаччына»). Першае апавяданне «Апошні заказ» апублікаваў у 1929 г. таксама ў «Чырвонай Полаччыне». Выйшлі аповесць «Тэорыя Каленбрун» (1934), зборнікі апавяданняў «Пункт апоры» (1935), «Дачка эскадрона» (1937), «Паляўнічае шчасце» (1950), «Апавяданні» (1958, 1967), раман «Будучыня» (1938), апавяданне «Пагібель воўка» (1939), «Апавяданні і аповесць» (1977), кнігі Выбраных твораў (1940, 1948), «Выбраных апавяданняў» (1946), Збор твораў у 2 тамах (1952).
Аўтар п’ес «Сяржант Дроб» (інсцэніроўка аповесці «Тэорыя Каленбрун», апублікавана і пастаўлена ў 1935), «Пагібель воўка» (апублікавана і пастаўлена ў 1939).
Тэруюкі Моніва
(茂庭 照幸; нар. ) — японскі футбаліст. У 2003—2006 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Выдумка (Карастышыўскі раён)
Выдумка (Ви́думка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Галубіўка (Карастышыўскі раён)
Галубіўка (Голубі́вка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Соценны брэйк (снукер)
Соценная серыя (сеntury break), або «Сэнчуры» — снукерная серыя, роўная 100 і больш ачкам. Іншымі словамі, соценная серыя мае на ўвазе пад сабой набор 100 і больш ачкоў за адзін падыход да стала без допуску памылак. Такім чынам, гулец выконвае яе па чарзе забіваючы чырвоныя і каляровыя шары. Набор 100 балаў на працягу ўсяго фрэйма не з'яўляецца "сэнчуры", так як трэба набраць ачкі за адну серыю. Ачкі, якія налічваюцца за памылку суперніка, не ўваходзяць у брэйк гульца.
Максімальна магчымая соценная серыя - 147 ачкоў ("максімальная серыя"), якая складаецца з 15 чырвоных, 15 чорных і 6 апошніх каляровых шароў (жоўтага, зялёнага, рудога, сіняга, ружовага і чорнага), забітых па чарзе. Тэарэтычна магчыма набраць больш за 147 ачкоў, калі гулец, пасля памылкі суперніка, пачынае серыю са "свабоднага шара".
Для таго, каб у гульца была магчымасць зрабіць соценную серыю, на стале перад падыходам павінна заставацца 10 чырвоных шароў (ці 9 у выпадку са "свабодным шарам"). Калі на стале застаецца 9 чырвоных шароў, то максімальна магчымая серыя - 99 ачкоў (9 x 8 + 27 = 99).
Здвыжка
Здвыжка (Здви́жка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Сяргей Вадзімавіч Гарлуковіч
Біяграфія
Вучыўся і рос на Гомельшчыне. Першая каманда, за якую выступаў, — «Гомсельмаш», потым у камандах «Дынама» (Мінск), «Лакаматыў» (Масква), «Спартак-Аланія» (Уладзікаўказ), германскіх «Барусія» (Дортмунд) і «Баер» (Юрдынген), «Спартак» (Масква).
Узнагароды
Заслужаны майстар спорту СССР. Кавалер ордэна «Знак Пашаны» (1989).
Грубскэ
Грубскэ (Гру́бське) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Сафійскі сабор (Ноўгарад)
Сабо́р Свято́й Сафі́і — галоўны праваслаўны храм Вялікага Ноўгарада, створаны ў 1045—1050-х гадах. З’яўляецца найстаражытнейшым захаваным храмам на тэрыторыі Расіі, пабудаваным славянамі.
Гісторыя
У 1046 годзе вялікі князь Яраслаў Мудры і княгіня Ірына (Інгегерда) накіраваліся ў Ноўгарад з Кіева да сына Уладзіміра на закладку ім Сафійскага сабора. Сабор быў закладзены на месцы Уладычнага двара і будаваўся прыкладна да 1050 года замест згарэлага перад гэтым 13-главага драўлянага храма 989 года, але не на тым жа месцы, а на поўнач ад яго. Асвечаны сабор быў па дадзеных розных летапісаў у 1050 ці 1052 годзе епіскапам Лукой.
У 1066 годзе, паводле Наўгародскага першага летапісу, полацкі князь Усяслаў Брачыславіч ажыццявіў паход на Вялікі Ноўгарад. Узяўшы горад, ён забраў у палон частку гараджан, а таксама зняў і вывез у Полацк званы з Наўгародскае Сафіі : «приде Всеславъ и възя Новъгород, съ женами и съ детми; и колоколы съима у святыя Софие». У разуменні людзей Старажытнай Русі, дзе захоўвалася яшчэ шмат перажыткаў язычніцтва, багі ў знешніх і ўнутраных войнах аказвалі актыўную дапамогу і падтрымку сваім прыхільнікам. Таму ваюючыя бакі, каб спыніць актыўную дзейнасць багоў з варожага лагера, імкнуліся разбурыць алтары і святыні праціўніка. Лічыцца, што частка вывезеных скарбаў і царкоўнага начыння была выкарыстана пры аздабленні Сафійскага сабора ў Полацку.
Храм меў пяць нефаў і тры галерэі, у якіх размяшчалася некалькі дадатковых. Паўночная галерэя некалькі разоў перабудоўвалася.
Першапачаткова сцены храма не былі пабелены, за выключэннем крывалінейных у плане апсід і барабанаў, пакрытых слоем цамянкі. Унутраны бок сцен таксама быў аголены, тады як скляпенні з самага пачатку былі абмазаны цамянкай і пакрыты фрэскамі. Такое афармленне было выбрана пад уздзеяннем архітэктуры Канстанцінопаля, у якой мармуровая абліцоўка сцен спалучалася з мазаікамі на скляпеннях; аднак тут мармур быў заменены вапняком, а мазаіка — фрэскамі. Верагодна, ужо ў 1151 годзе сцены былі поўнасцю абмазаны цамянкай.
На заходнім партале ўстаноўлены бронзавыя Магдэбургскія дзверы ў раманскім стылі з вялікаю колькасцю гарэльефаў і скульптур.
У 1922 годзе, у ходзе канфіскацыі царкоўных каштоўнасцей, сабор быў абрабаваны. У 1929 годзе яго закрылі і адкрылі ў ім антырэлігійны музей. У музеі былі прадстаўлены скарбы, якія захоўваліся ў рызніцы сабора, як прыклад «казачных багаццяў царквы». У час акупацыі Ноўгарада нямецка-фашысцкімі войскамі храм быў пашкоджаны і разрабаваны, пасля вайны — поўнасцю адноўлены і стаў аддзелам Наўгародскага музея-запаведніка. У 1991 яго перадалі Рускай праваслаўнай царкве, і 16 жніўня 1991 яго асабіста асвяціў патрыярх Алексій II. У 2005—2007 адбылася рэстаўрацыя купалаў сабора.
Архітэктурныя асаблівасці
Сабор прадстаўляе сабою пяцінефны крыжова-купальны храм. Храмы падобнага тыпу будаваліся на Русі толькі ў XI стагоддзі, да іх, акрамя наўгародскае Сафіі, адносяцца: Сафійскія саборы ў Кіеве і Полацку, а таксама Кіеўская царква Ірыны і Георгія. У храма тры апсіды — цэнтральная пяцігранная, і бакавыя — акруглыя. З трох старон цэнтральны будынак акружаюць шырокія двухпавярховыя галерэі. Час стварэння галерэі і яе першапачатковы выгляд з’яўляюцца прадметам навуковых спрэчак, але, верагодна, яе зрабілі ўжо пры будаўніцтве храма.
Сабор мае пяць галоў, шостая вянчае лесвічную вежу, размешчаную ў заходняй галерэі на поўдзень ад увахода. Макаўкі галоў выкананы ў форме старажытнарускіх шлемаў.
Асноўны аб’ём сабора (без галерэй) мае даўжыню 27 м і шырыню 24,8 м; разам з галерэямі даўжыня складае 34,5 м, шырыня 39,3 м. Вышыня ад узроўню старажытнай падлогі, якая знаходзіцца на 2 метры ніжэй за сучасную, да вяршыні крыжа цэнтральнага купала — 38 м. Сцены храма маюць таўшчыню 1,2 м і складзены з вапняку розных адценняў. Камяні не апрацаваныя (падчасаны толькі той бок, што выходзіць на паверхню сцен), змацаваны вапнавым растворам з прымессю тоўчанай цэглы (т. зв. цамянка). Аркі, арачныя перамычкі і скляпенні выкладзены з цэглы. У галоўнай апсідзе і ў парусах пад сярэднім барабанам унутраныя сцены запоўнены галаснікамі — керамічнымі сасудамі акруглае формы. У некаторых месцах праз адтуліны галаснікі маюць выхад ва унутраную прастору, дзякуючы чаму, нягледзячы на значны аб’ём будынка, рэха ў ім адсутнічае. Акрамя таго, прымяненне ў кладцы пустацелых і адначасова акруглых форм значна знізіла нагрузку барабана на падпружныя аркі.
Інтэр’ер блізкі да кіеўскага храма, хоць прапорцыі выцягнутых па вертыкалі арак і вузкіх вертыкальных кампартыментаў паміж слупамі прыкметна адрозніваюцца. Дзякуючы гэтаму, інтэр’ер мае іншы характар. Некаторыя дэталі былі спрошчаны: трайныя аркады былі заменены двухпралётнымі (пазней іх ніжнія ярусы былі заменены шырокімі аркамі).
Роспісы і іконы Сафійскага сабора
Упершыню сабор быў распісаны ў 1109 годзе, але ад гэтага роспісу засталіся толькі фрагменты фрэсак цэнтральнага купала з фігурамі прарокаў і архангелаў, у цэнтры паміж якімі да Вялікай Айчыннай вайны размяшчаўся страчаны ад пападання снарада абраз Хрыста Пантакратара. Акрамя таго, у Марцір’еўскай паперці захавалася старажытная насценная выява роўнаапостальных Канстанціна і Алены. Ёсць версія, што гэта выява павінна была стаць асноваю для мазаікі, бо яна выканана моцна разбаўленымі фарбамі. Асноўны захаваны роспіс храма адносіцца да канца XIX стагоддзя.
У саборы тры іканастасы. З іх найбольш вядомы галоўны (іконы XV—XVI стагоддзяў, святочны рад ікон XIV стагоддзя захоўваецца ў экспазіцыі музея) і Калядны (XVI стагоддзе, асобныя іконы — XIX стагоддзе, ікона «Спас на прастоле» XIV стагоддзя). Сярод ікон асабліва вылучаюцца:
Мошчы
У саборы пастаянна знаходзяцца астанкі шасці святых: княгіні Ірыны, яе сына Уладзіміра, князёў Мсціслава і Фёдара, епіскапа Мікіты і архіепіскапа Іаана. Царкоўнае меркаванне аб прыналежнасці астанкаў не адпавядае гістарычнай рэчаіснасці. Таксама ў саборы можна бачыць надмагільныя помнікі архірэяў XVIII—XIX стагоддзяў.
Магдэбургскія дзверы
Ма́гдэбургскія, ці іначай Корсунскія вароты — назва бронзавых дзвярэй першапачаткова прыдзела Раства Багародзіцы Сафійскага сабора ў Вялікім Ноўгарадзе; затым гэтыя дзверы, адрэстаўраваныя майстрам Аўрамам, былі перанесены ў заходні партал сабора. На працягу некалькіх стагоддзяў вароты служылі ўрачыстым уваходам у сабор. У цяперашні час яны адкрываюцца толькі ў святы, калі богаслужэнне вядзе архіепіскап Наўгародскі і Старарускі.
Крыж галоўнага купала і легенда аб голубе
На крыжы цэнтральнага купала знаходзіцца свінцовая фігура голуба — сімвала Святога Духа. Па легендзе, калі ў 1570 годзе Іван Грозны жорстка расправіўся з жыхарамі Ноўгарада, на крыж Сафіі прысеў адпачыць голуб. Убачыўшы адтуль страшнае пабоішча, голуб акамянеў ад жаху. Пасля Багародзіца адкрыла аднаму з манахаў, што гэты голуб пасланы ў суцяшэнне гораду — і пакуль ён не зляціць з крыжа, горад будзе пад яго аховаю.
5 ліпеня 1942 года, у час артабстрэлу савецкімі войскамі нямецкай камендатуры, якая размяшчалася ў Крамлі (па звестках разведкі, у гэты дзень павінна было з’ехацца ўсё вышэйшае франтавое камандаванне нямецкіх войск), была страчана выява Спаса Уседзяржыцеля (роспіс 1109 года) у цэнтральным купале сабора, былі пашкоджаны фрэскі ў барабане, месцамі былі прабіты скляпенні і сцяна. Па сведчанню В. С. Панамарова, які да лета 1942 года знаходзіўся ў Ноўгарадзе, агонь быў накіраваны ледзь не па самым саборы, чыя залатая макаўка служыла добрым прыцэльным арыенцірам.
У час абстрэлу было выпушчана 80 снарадаў, 5 з якіх трапілі па саборы. Пасля гэтага, па загаду нямецкага камандавання, згодна з даўно ўжо распрацаваным планам, з Ноўгарада ў Пскоў, Рыгу і Германію было вывезена мноства твораў мастацтва, сярод якіх былі таксама каштоўнасці з Сафійскага сабора: іканастасы, мазаічныя пліты і інш.
Галоўны крыж сабора, які павіс на ланцугах, па загаду нямецкага каменданта горада знялі. Залатую абшыўку пашкоджанага купала нямецкія салдаты пусцілі на сувеніры (табакеркі, посуд і пад.). У Ноўгарадзе ў той час размяшчаўся інжынерны корпус іспанскай «Блакітнай дывізіі», якая ваявала на баку фашысцкай Германіі. Крыж у якасці трафея яны вывезлі ў Іспанію. У 2002 годзе па запросу губернатара Наўгародскае вобласці да пасольства Іспаніі ў Расіі было высветлена, што крыж знаходзіцца ў капліцы музея Ваенна-інжынернай акадэміі Іспаніі ў Мадрыдзе. Настаяцель кафедральнага Сафійскага сабора, архіепіскап Наўгародскі і Старарускі Леў, атрымаўшы звесткі аб месцазнаходжанні купальнага Сафійскага крыжа, пры сустрэчы з прэзідэнтам Расіі У. У. Пуціным запытаўся пра магчымасць вяртання крыжа ў Ноўгарад. У выніку перагавораў расійскага прэзідэнта і караля Іспаніі іспанскі бок прыняў рашэнне перадаць крыж Сафійскага сабора Расіі.
16 лістапада 2004 года ў Храме Хрыста Збавіцеля ён быў вернуты Патрыярху Маскоўскаму і ўсяе Русі Алексію II міністрам абароны Іспаніі і цяпер размешчаны ўнутры Сафійскага сабора. Па заказу Наўгародскай адміністрацыі была зроблена дакладная копія знойдзенага ў Іспаніі крыжа. Яна перададзена іспанскаму боку замест арыгінальнага. Крыж жа, што цяпер знаходзіцца на цэнтральным купале, зроблены ў 2006 годзе і ўстаноўлены 24 студзеня 2007 года.
Елызавэціўка (Карастышыўскі раён)
Елызавэціўка (Єлизаве́тівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Кодзі Наката
(中田 浩二; нар. ) — японскі футбаліст. У 2000—2007 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Квітнэвэ (Карастышыўскі раён)
Квітнэвэ (Квітне́ве) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Казак (Карастышыўскі раён)
Казак (Коза́к) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Каладзязькы
Каладзязькы (Колодя́зьки) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Крапыўня (Карастышыўскі раён)
Крапыўня (Кропи́вня) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Прадубііўка
Прадубііўка (Продубі́ївка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Кэйсукэ Цубоі
(坪井 慶介; нар. ) — японскі футбаліст. У 2003—2007 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Анышпіль
Анышпіль (Они́шпіль) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Сэмэніўка (Карастышыўскі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Радзіўка (Карастышыўскі раён)
Радзіўка (Ра́дівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Наахіро Такахара
(高原 直泰; нар. ) — японскі футбаліст. У 2000—2008 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Чэмпіянат свету па снукеры 2008
Чэмпіянат свету 2008 (World Snooker Championship 2008, таксама вядомы як 888.com World Snooker Championship 2008 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 19 красавіка па 5 мая 2008 года на арэне тэатра Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 74-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія 888 Holdings у трэці раз спансавала чэмпіянат свету. Прызавы фонд турніру склаў £1,050,000, з якіх £250,000 атрымаў пераможца.
Стрыжыўка (Карастышыўскі раён)
Стрыжыўка (Стри́жівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Капеліян
Капеліян (Capellianus) — рымскі сенатар і губернатар Нумідыі, які у годзе шасці імператараў (238 г.) падавіў паўстанне Гардыяна II і Гардыяна I супраць Максіміна Фракійца.
Xerox
«Xerox Corporation» (вымаўляецца «Зіэракс карпэрэйшн», распаўсюджана транслітараванае вымаўленне «Ксеракс») — амерыканская карпарацыя, адзін з сусветных лідараў у вобласці тэхналогій друку і кіравання дакументамі, піянер масавага выпуску капіравальных апаратаў.
Штаб-кватэра кампаніі размешчана ў горадзе Норуалк, штат Канектыкут, але большасць супрацоўнікаў працягвае знаходзіцца ў горадзе Рочэстэр, Нью-Ёрк, дзе фірма была заснавана ў 1906 годзе.
Кампанія займае 449-е месца ў спісе Fortune Global 500 за 2011 год.
Гісторыя
Карпарацыя Xerox была заснавана ў горадзе Рочэстэр (штат Нью-Ёрк) у ЗША ў 1906 годзе пад назвай «Haloid Company» і спачатку займалася вытворчасцю фотапаперы. У 1958 годзе кампанія была пераназвана ў «Haloid Xerox», а ў 1961 годзе — у «Xerox Corporation».
У 1947 годзе яна набыла патэнт капіравальнага апарата, вынайдзенага Чэстэрам Карлсанам. Капіраванне дакументаў атрымала назву «Xerography» або ксеракапіраванне (ад ξηρός «сухі» і «пішу»), а сам апарат Карлсан прапанаваў назваць xerox (зіракс). Першы капір — Model A — быў выпушчаны ў 1949 годзе. У 1959 годзе выпушчаны першы аўтаматычны офісны капір Xerox 914, які дазваляў капіраваць дакументы на простую паперу. Апарат быў настолькі папулярным, што ў 1961 годзе прыбытак кампаніі склаў каля 60 млн долараў, а да канца 1965 года — больш за 500 млн.
У 2004 годзе ў «Xerox» прынялі новы карпаратыўны лагатып — XEROX®, які замяніў лагатып «The Document Company — Xerox» і «лічбавы» лагатып X — маркетынгавы знак, прыняты ў 1994 годзе.
8 студзеня 2008 года кампанія ўпершыню за 40 гадоў змяніла свой графічны лагатып, на якім з’явіўся чырвоны шар з малой літарай X.
Зліцці і паглынанні
У верасні 2009 года «Xerox» абвясціла пра набыццё амерыканскай IT-кампаніі Affiliated Computer Services (ACS) з абаротам больш за 6 млрд дол. у год. Сума здзелкі, як чакаецца, складзе 6,4 млрд дол.
Уласнікі і кіраўніцтва
Асноўныя ўладальнікі акцый кампаніі — істытуцыянальныя фундатары (87,2 %), найбуйнейшыя з якіх Dodge & Cox (9,6 %), Neuberger Berman (8,2 %), State Street Global Advisors (7,5 %), BlackRock Investment Management (5 %). Частка акцый кампаніі звяртаецца на біржы (біржавы тыкер nyse: XRX).
Старшыня савета дырэктараў — Эн Малкей (Anne Mulcahy). Галоўны выканаўчы дырэктар — Урсула Бёрнс (Ursula Burns).
Дзейнасць
У наш час «Xerox Corporation» працуе ў больш чым 160 краінах свету, выпускаючы звыш 200 найменняў прадукцыі. Нягледзячы на тое, што назва кампаніі з’яўляецца амаль сінонімам капіравальнага аўтамата, акрамя капіраў і расходных матэрыялаў да іх «Xerox» выпускае прынтары, кантролеры друку, сканары, а таксама паперу і матэрыялы для друку і праграмнае забеспячэнне.
Колькасць персанала кампаніі — 136 тыс. чалавек (2011 год). Выручка за 2008 год — 17,6 млрд дол., чысты прыбытак — 230 млн дол.
Альбярцінскае
Альбярці́нскае — возера ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Іса, на ўсходняй ускраіне горада Слонім.
Плошча паверхні возера 0,45 км², даўжыня 0,75 км. Найбольшая глыбіня 8 м, сярэдняя каля 4 м. Плошча вадазбору 1,15 км². Праз возера працякае рака Іса
Шчыглііўка
Шчыглііўка (Щиглі́ївка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Царыўка
Царыўка (Царі́вка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.