cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алег Анатольевіч Пешкаў
У Расіі
Губернатар Алтайскага краю А. Б. Карлін заснаваў тры імянныя стыпендыі імя А. Пешкава, прызначаныя для вучняў Алтайскай школы-інтэрната з першапачатковай лётнай падрыхтоўкай. Губернатар таксама ўнёс прапанову аб прысваенні імя Героя адной з вуліц вёскі Касіха.
Навучэнцы Екацярынбургскага сувораўскага ваеннага вучылішча здзяйсняюць скачкі з парашутам памяці яго гераічнага подзвігу. Кожны ўдзельнік ўзнагароджваецца памятным медалём «Скачок памяці Героя РФ Пешкова А.А.»
У іншых краінах
Імя Алега Пешкава носіць вуліца на расійскай авіябазе Хмеймім у Сірыі.
На адным з дамоў у горадзе Нові-Сад (Сербія) у снежні 2015 года нанесена графіці з партрэтам Алега Пешкава.
У сакавіку 2016 года турэцкі паэт Хюсейн Хайдар напісаў верш «Выбачэнні вялікаму рускаму народу», у якім выказаў спачуванні маці Алега Пешкава.
У снежні 2016 году кіраўніцтвам Сербіі ў дар сям’і Пешкава перададзена афіцэрская шабля.
Сант’Анатолія-дзі-Нарка
Сант'Анатолія-дзі-Нарка (Sant'Anatolia di Narco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Умбрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Перуджа.
Насельніцтва складае 593 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 6040. Тэлефонны код — 0743.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Anatolia.
Новаш
Новаш — прозвішча.
Іван Емяльянавіч Новаш
Іван Емяльянавіч Новаш (1891 — ?) — беларускі ўрач-тэрапеўт. Кандыдат медыцынскіх навук (1938), дацэнт (1946). Заслужаны ўрач БССР (1949).
Біяграфія
У гады вайны — тэрапеўт медыка-санітарнага батальёна, начальнік тэрапеўтычных аддзяленняў палявога перасоўнага шпіталя, эвакашпіталя.
З 1946 — у Мінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце на кафедры прапедэўтыкі ўнутраных хвароб і кафедры шпітальнай тэрапіі.
NGC 96
NGC 96 (іншыя абазначэнні — MCG 4-2-14, PGC 1429) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ліпнішкаўскі сельсавет
Лі́пнішкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Ліпнішкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іўеўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 4 студзеня 1958 года ў склад сельсавета з Лукашынскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Дунай, Едкавічы, Русакі, Сенькавічы і Судрогі). 9 верасня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Князікоўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Андрушкі, Вялікія Князікоўцы, Дарашы, Ліпнішскія з хутарамі, Малыя Князікоўцы, Новая Жыжма, Сонтакі, Сцігане). 2 снежня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Галімшчынскага сельсавета. 30 мая 1988 года ў склад Іўеўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (вёскі Бярэзаўцы, Драбышы, Дунай, Едкавічы, Карпавічы, Красоўшчына, Русакі, Сенькавічы і Судрогі).
Зарэчка (Драгічынскі раён)
Зарэ́чка (, Заречка) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Папінскага сельсавета.
Пянтніца (гміна)
Пянтні́ца (Piątnica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ламжынскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пянтніцы Падухоўне. Плошча гміны складае 218,69 км². Станам на 2004 год у гміне Пянтніца пражывалі 10 575 чалавек, шчыльнасць — 48,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 44 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 44 населеныя пункты.
Валерыя Паўлаўна Комель
Валерыя Паўлаўна Комель (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў спартыўнай хадзьбе. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможац Кубка Беларусі па спартыўнай хадзьбе 2016 года ў хадзьбе на 10 км з вынікам 48.10.
Харваты
Харваты — паўднёваславянскі народ, прадстаўнікі якога пражываюць у Харватыі, Босніі і Герцагавіне, Сербіі, Чарнагорыі, Румыніі, Славакіі, Славеніі, Чэхіі, а таксама Аўстраліі, Аўстрыі, Аргенціне, Балівіі, Бразіліі, Венгрыі, Германіі, Італіі, Канадзе, Новай Зеландыі, Перу, ЗША, і іншых краінах.
Агульная колькасць каля 6,2 млн, з іх у Харватыі — 4 млн, Босніі і Герцагавіне — 650 тыс. Асноўная рэлігія — каталіцызм. Мова — харвацкая.
Здарэнне з Як-40 над Растовам-на-Доне
Здарэнне з Як-40 над Роставым-на-Дону — авіяцыйнае здарэнне з чалавечымі ахвярамі, якое адбылося 13 кастрычніка 1977 года ў небе ў раёне Растова-на-Доне з самалётам Як-40К авіякампаніі Аэрафлот. У лёце ў самалёта адчынілася дзверы грузавога адсека, у выніку чаго загінулі два пасажыры.
Самалёт
Як-40К (К — канверсоўны варыянт, для грузапасажырскіх перавозак) з бартавым нумарам 87948 (завадскі — 9621245, серыйны — 45-12) быў выпушчаны Саратаўскім авіяцыйным заводам 8 чэрвеня 1976 года і перададзены Міністэрству грамадзянскай авіяцыі, якое да 10 чэрвеня скіравала яго ў Растоўскі авіяатрад Паўночна-Каўказскага кіравання грамадзянскай авіяцыі. Усяго на момант катастрофы авіялайнер меў 2486 гадзін налёту і 1704 пасадкі.
Здарэнне
Самалёт выконваў рэйс 75 па маршруце Растоў-на-Доне — Мікалаеў, а пілатаваў яго экіпаж, што складаўся з камандзіра (КПС), другога пілота і бортмеханіка. У салоне працавала сцюардэса. Усяго на борце знаходзіліся 18 пасажыраў.
Самалёт выканаў узлёт і пачаў набор вышыні, а потым пачаў выконваць першы разварот. Нечакана пры праходжанні вышыні 250—300 метраў адкрыўся грузавы люк, што знаходзіцца на левым боку, і зафіксаваўся ў верхнім становішчы. Да люка былі прымацаваны 2-і і 3-і левыя рады сядушак (месцы 2а, 2б, 3а і 3б), якія сарвала з мацаванняў і выцягнула вонкі, дзе яны перавярнуліся і павіслі на люку амаль «верх нагамі». Жанчына і яе шасцігадовы сын, якія сядзелі ў трэцім радзе (месцы 3б і 3а адпаведна), выпалі з сядушак, бо ў дзіцяці рамень быў адрэгуляваны на дарослага, а ў маці рамень быў прымацаваны нестандартным нітам і саскочыў з мацавання. Мужчына, які сядзеў у другім радзе, (месца 2а) застаўся ў сядні і правісеў знадворку ўвесь лёт. У 07:16 экіпаж даклаў на зямлю пра надзвычайнае становішча і пачаў выконваць заход на пасадку малым колам. Калі самалёт крануў палосы і падчас прабегу зменшыў хуткасць, набягаючы струмень паветра таксама зменшыўся, таму грузавы люк апусціўся, пасля чаго пасажыры змаглі ўцягнуць віслага на ім мужчыну ўнутр і зрабіць пацярпеламу дапамогу. Акрамя маці з сынам, якія разбіліся пры ўдары аб зямлю, больш ніхто на борце не загінуў.
31 кастрычніка 1979 года дадзены самалёт патрываў аварыю ў Краснадарскім краі пры змушанай пасадцы па-за аэрадромам і атрымаў пашкоджанні, якія выключалі яго далейшую эксплуатацыю.
Прычыны
Як паказала расследаванне, удзень раней (12 кастрычніка) борт 87948 выконваў грузавы рэйс, пры гэтым пасажырскія сядушкі былі зняты. Калі грузавы рэйс быў выкананы, тэхнікі Растоўскага аэрапорта перарабілі самалёт назад у пасажырскі варыянт, для чаго зноў усталявалі ў салоне крэслы. Аднак падчас гэтых прац быў няякасна зачынены грузавы люк, а потым тэхнічны персанал не пракантраляваў стан ручак зачынення. Экіпаж у сваю чаргу не праверыў сігналізацыю грузавога люка. У выніку ў лёце на вышыні 250—300 метраў рознасць ціскаў усярэдзіне і знадворку самалёта дасягнула 25—30 мм рт.сл., пасля чаго выштурхнула вонкі грузавы люк.
Касцёл Нараджэння Дзевы Марыі (Прага)
Касцёл Нараджэння Дзевы Марыі (Kostel Narození Panny Marie) — храм у раманскім стылі, адзін з найстарэйшых у Празе (раён Прага 10, Záběhlice). Ахоўваецца як нацыянальны помнік архітэктуры.
Найбольш старажытны пласт будынка датуецца першай паловай XII стагоддзя (каля 1125). У XIV стагоддзі царква была перабудавана ў гатычным стылі. У той час яна была парафіяльнай царквой. У XIX стагоддзі старажытная вежа была знішчана маланкай, а затым у 1876-80 гг. заменена новай, стылізаванай пад раманіку. Алтарны жывапіс быў створаны ў 1861 годзе. Капітальны рамонт быў праведзены ў 1948 годзе, а фасад быў адрамантаваны ў 2000 годзе пры фінансавай падтрымцы муніцыпальных улад.
Залаты апостраф
«Залаты апостраф» — літаратурная прэмія, заснаваная ў 2004 годзе рэдакцыяй часопіса «Дзеяслоў». Пераможцамі становяцца творцы, што друкаваліся на старонках выдання. Прэмія можа ўручацца пісьменніку толькі адзін раз.
Новая Бухалаўка
Но́вая Бу́халаўка (, Новая Бухаловка) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярэшкавіцкага сельсавета.
Венсан Арыёль
Венсан Арыёль (Vincent Auriol;, Рэвель — , ) — прэзідэнт Францыі (Чацвёртая рэспубліка, 1947—1954), першы пасля Другой сусветнай вайны.
Мартук пшанічны
Марту́к пшанічны (Eremopýrum triticeum) — від аднагадовых травяністых раслін сямейства.
Венсан Арыёль
Біяграфія
Нарадзіўся ў дэпартаменце Верхняя Гарона, сын мясніка; атрымаў юрыдычную адукацыю. Да вайны актыўны дзеяч сацыялістычнай партыі, быў мэрам Тулузы (абраны ў 31 год), затым міністрам у двух сацыялістычных ўрадах Леона Блюма. У 1942—1943 Арыёль ўдзельнічаў у дзейнасці падполля французскага Супраціву ў акупаванай Францыі, затым збег у Лондан і паступіў ва ўрад генерала дэ Голя. Пасля вызвалення Францыі дзяржаўны міністр часовага ўрада; ў 1946 прадстаўнік Францыі ў Савеце Бяспекі ААН.
Мартук пшанічны
Ахова
Згаданы ў Чырвонай кнізе Рэспублікі Татарстан у 1995 годзе.
Венсан Арыёль
Прэзідэнт Чацвёртай рэспублікі
Пасля абвяшчэння Чацвёртай рэспублікі ў студзеня 1947 года абраны яе прэзідэнтам, займаў пасаду адзін сямігадовы тэрмін. Праўленне Арыёля было вельмі цяжкім, краіну скалыналі бесперапынныя страйкі і масавыя беспарадкі працоўных, каланіяльная Французская імперыя распадалася; метраполія вяла войны з паўстанцамі адначасова ў Індакітаі, на Мадагаскары і ў Паўночнай Афрыцы. Перад сканчэннем тэрміну Арыёль заявіў, што ні ў якім разе не будзе балатавацца на наступны: «Гэтая праца амаль звяла мяне ў магілу: мяне будзілі ў любы час ночы, каб прымаць адстаўкі прэм'ер-міністраў» Сапраўды, 7 гадоў яго праўлення змянілася 18 «прывідных урадаў».
Пасля прэзідэнцтва
Пакінуўшы Елісейскі палац, Арыёль заняўся палітычнай публіцыстыкай. У 1958 годзе ён як экс-прэзідэнт увайшоў у Канстытуцыйны савет Францыі. Гэта адбылося пры заснаванні Пятай рэспублікі, праекта канстытуцыі якой ён рэзка пярэчыў, лічачы, што ўлада прэзідэнта павінна застацца такой жа слабай і цырыманіяльнай, якой была пры Трэцяй і Чацвёртай рэспубліках. У 1960 годзе ён сышоў у адстаўку з Савета, пратэстуючы супраць аўтарытарнай палітыкі прэзідэнта дэ Голя. За год да смерці Арыёль паспеў блаславіць сацыяліста Франсуа Мітэрана балатавацца ў прэзідэнты.
Жалезніца горная
Жале́зніца горная (Sideritis montana) — від кветкавых раслін з роду сямейства.
Палявічка валасістая
Палявічка валасістая (Eragrostis pilosa) — від аднагадовых раслін сямейства. Антрапахорны від.
Жалезніца горная
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна з прамым або ўзыходзячым каля асновы, мякка апушаным сцяблом вышынёй 10—50  см. Лісце супраціўнае, апушанае, простае, лопасцевай або эліптычнай формы, з падоўжнымі жылкамі, пераходзячымі ў зубчыкі з шыпікам. Верхняе лісце амаль сядзячае, астатняе — на кароткіх чаранках. Кветкі двухгубыя, светла-жоўтага колеру з чырванаватым адгінам, у шматлікіх кальчаках (пераважна па 6 кветак), сабраных у доўгія перарывістыя несапраўдныя каласы. Плод — 4 гладкія арэшкі.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Паўночнай Афрыкі (Алжыр, Марока, Туніс), Еўропе, Сярэдняй Азіі, Пакістане. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца як рэдкі заносны заносны від, адзначаны ў Полацку.
Святлолюбівая расліна, ксерафіт і мезатроф. Расце ў горных стэпах, сухіх горных лугах, камяністых россыпах, скалах, чыгуначных насыпах, каля дарог, на пашах і пустках. Цвіце ў чэрвені—верасні.
Гаспадарчае значэнне
Лекавая расліна. Атрутная для коней.
Палявічка валасістая
Экалогія
Сустракаюцца ў гарадах, вёсках, на зрубах лясоў пасля суцэльных высечак у лясных культурах малодшага ўзросту, лясных гадавальніках, абочынах аўтамабільных дарог, па чыгуначных шляхах на пясках і скалах, на палях і пустазельных месцах.
Даволі часта ў стэпе, радзей у лесастэпе і ў Закарпацці.
Пагрозы
Гэтая трава можа быць заражаная.
Карабулак (горад)
Карабулак (Карабулак, Карабулак) — горад у Расіі, у Малгабекскім раёне Інгушэціі. Насельніцтва 34,0 тыс. чалавек (2006). Чыгуначная станцыя на лініі Грозны-Беслан.
Іаган Георг Гаман
Іаган Георг ГАМАН (Johann Georg Hamann;, Кёнігсберг — , Мюнстэр) — нямецкі філосаф-ірацыяналіст, крытык, пісьменніх; ідэолаг літаратурнага руху "Бура і націск".
NGC 97
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іаган Георг Гаман
Біяграфічныя звесткі
Атрымаўшы ў Кёнігсбергу грунтоўную філалагічную адукацыю, Гаман працаваў хатнім настаўнікам у Рызе, а затым адправіўся ў Лондан. Ён вёў бязладнае жыццё, змарнаваў свае і чужыя справы і запаў у глыбокае засмучэнне, з якога быў выведзены чытаннем Бібліі і раптоўным «прасвятленнем», якое напаткала яго ў Лондане. Другую палову свайго жыцця Гаман правёў у сваім родным горадзе, спачатку на службе, потым у адстаўцы, жывучы на сродкі аднаго са сваіх прыхільнікаў.
Карэспандэнт Канта і Гердэра, Гаман ніколі не выкладаў сістэматычна сваіх думак, і амаль усе яго творы складаюцца з дробных артыкулаў, нататак і палемічных выхадак пад эпатажнымі загалоўкамі і дзіўнымі псеўданімамі: Паўночны Чараўнік, Экс-Мандарын і інш.
Піньчаў (гміна)
Пі́ньчаў (Pińczów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Піньчоўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Піньчаве. Плошча гміны складае 212,75 км². Станам на 2004 год у гміне Піньчаў пражывалі 22 207 чалавек, шчыльнасць — 104,4 чал./км².
Іаган Георг Гаман
Светапогляд
Яго «Сібіліны лісткі» (выд. 1819) выкладэены ў форме аракульскіх выслоўяў. У фрагментах «Славутыя думкі Сакрата» (1759) і «Аблокі» (1761) адстойваў прынцыпы веры і непасрэднага пачуцця як асноўныя пры спасціжэнні рэчаіснасці. Лічыў мастацтва вынікам геніяльнай інтуіцыі (фрагмент «Кішэнная эстэтыка», 1761). Крытыкуючы рацыяналізм асветнікаў, у прыватнасці філасофію І. Канта («Метакрытыка пра пурызм розуму», 1784, выд. 1800), развіваў ідэі містычна афарбаванай інтуітывісцкай дыялекгыкі. Абсалютызаваў інтуітыўны момант у творчасці і пазнанні (канцэпцыя «непасрэдных ведаў»).
Паводле І. Г. Гамана, розум (развага) індывідуальны, гістарычны, сітуатыўны; не існуе ўсеагульнага «цвярозага розуму» асветніцкай філасофіі, як і кантаўскага «чыстага розуму»; мова — «першы і апошні орган і крытэрый розуму», звязанасць якога з мовай вызначае межы розуму. Яго ўяўленні пра мову, творчасць генія, спрадвечнасць паэзіі зрабілі ўплыў на нямецкую філасофска-эстэтычную думку (І. Г. Гердэр, літаратурны рух «Буры і націску», І. В. Гётэ).
За афарыстычны адрывісты і цьмяны стыль, падобны на прароцтвы, Гаман празваны Гётэ «паўночным магам».
Усвея (вёска)
Усве́я (, Усвея) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета. Знаходзіцца за 30 км у напрамку на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля возера Усвея.
Гісторыя
Вядома з XVI ст. як маёнтак і двор у Полацкім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. У 1594 г. цэнтр Усвейскай воласці. У XIX ст. у Лепельскім павеце Віцебскай губерні. У 1846 г. ў вёсцы дзейнічалі вадзяны млын, вінакурны завод і хлебазапасны магазін. У 1910 г. заснавана земская школа. У 1925 г. ў вёсцы працавалі кузня, шавецкая і кравецкая майстэрні. З 20 жніўня 1924 г. вёска стала цэнтрам Усвейскага сельсавета Ульскага раёна Полацкай акругі. З 8 ліпеня 1931 г. Усвея ў Сіроцінскім, 25 ліпеня 1931 г. у Бешанковіцкім раёне. У 1939 годзе цэнтр Усвейскага сельсавета перанесены ў вёску Стаі. У час Вялікай Айчыннай вайны ў чэрвені 1943 г. вёску спалілі нямецка-фашысцкія захопнікі. З 17 снежня 1956 г. вёска Усвея ва Ушацкім раёне, з 19 лютага 1958 г. у Глыбачанскім сельсавеце.
П’ер Гамара
П’ер Гамара (Pierre Gamarra;, , Францыя — , Аржантэй, Іль-дэ-Франс, Францыя) — французскі пісьменнік, паэт, літаратуразнавец і літаратурны крытык.
Біяграфія
Працаваў настаўнікам, журналістам, рэдактарам часопіса «Europe» («Еўропа»).
Творчасць
Аўтар зборнікаў вершаў «Спроба заклеймаваць» (1944), «Песня любові» (1959) і апавяданняў «Людскія рукі» (1953), «Любоў ганчара» (1957), «Сады Аіаха» (1961), раманаў «Вогненны дом» (1948), «Дзеці галечы» (1950), «Школьны настаўнік» (1955), «Забойцу — Ганкураўская прэмія», «Капітан Вясна» (абодва 1963), «Таямніцы Тулузы» (1967), «Золата і кроў» (1971), «Дванаццаць тон дыяментаў» (1978) і інш., мастацкай біяграфіі «Віктор Гюго» (1974).
На беларускую мову творы П. Гамара перакладаў Л. Казыра.
Мінога рачная
Мінога рачная (Lampetra fluviatilis) — від жывёл класа кругларотых.
Апісанне
Адзін з буйных прадстаўнікоў атрада — даўжыня цела дасягае 50 см, маса — 130 г. Цела падоўжанае, чэрвепадобнае, без лускі. Ззаду галовы паабапал цела размешчаныя па 7 жаберных адтулін. Маецца два спінных плаўнікі, другі з якіх пераходзіць у хваставы, грудныя і брушныя плаўнікі адсутнічаюць. Няпарная насавая адтуліна размешчана наперадзе вока. Адасобленыя сківіцы адсутнічаюць — рот у выглядзе присмоктвальнай круглявай варонкі. Па баках верхнясківічнай пласцінкі маецца па адным зубу, на ніжнясківічнай — 7 зубоў. Верхнія губныя зубы (ад 4 да 13) размешчаныя беспарадачна, маецца 3 унутраных бакавых зубы. Ад іншых відаў роду адрозніваецца адсутнасцю ніжніх губных і вонкавых бакавых зубоў. Лічынкі, якія вылупіліся з ікры, даўжынёй да 4 мм нагадваюць чарвякоў і маюць светла-жоўтую афарбоўку, а пасля лічынкі набываюць афарбоўку, маскіравалую іх у пяску і глеі. У дарослых міног спіна і бакі цёмна-шэрыя з металічным бляскам, бруха светла-жоўтае або матава-белае.
Распаўсюджанне
Шырока распаўсюджаны ў Еўропе від. Адзначаны ў рэках басейнаў Балтыйскага і Паўночнага мораў на захад да Францыі і на поўнач па заходняга ўзбярэжжа Нарвегіі, у басейне рэк Дунай, Рона і По, а таксама на заходнім узбярэжжы Італіі. На тэрыторыі Беларусі ў цяперашні час магчыма сустрэць толькі ў басейне р. Вілія.
Ахова
Від уключаны ў Чырвоныя кнігі Беларусі, Расійскай Федэрацыі, Польшчы.
Усвіца (Ушацкі раён)
У́свіца (, Усвица) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Чачэрскае благачынне
Чачэрскае благачынне, Чачэрская благачынная акруга — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Чачэрскага раёна і Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Георгі (Шмідаў).
Пльзенскі край
Пльзенскі край (Plzeňský kraj) — адміністрацыйная адзінка Чэшскай Рэспублікі, размешчаны ў заходняй частцы гістарычнай вобласці Багемія. Адміністрацыйны цэнтр — Пльзень.
Насельніцтва
Насельніцтва Пльзенскага края складае 569.627 чалавек (па стане на 31 снежня 2008 года), што адпавядае 5,4 % усяго насельніцтва Чэхіі. З гэтай колькасці 30 % жыхароў пражывае ў Пльзень і прыгарадах. У краі шмат населеных пунктаў з невялікай колькасцю жыхароў, адзіным вялікім горадам з’яўляецца адміністрацыйны цэнтр края Пльзень — чацвёрты па велічыні горад Чэхіі (164 000 жыхароў). У астатніх 46 гарадах края пражывае 367.000 чалавек. Шчыльнасць насельніцтва складае 72,9 жыхароў на 1 квадратны кіламетр (у сярэднім па краіне — 130 жыхароў на 1 квадратны кіламетр).
Цюменская вобласць
Цюменская вобласць — суб’ект Расійскай Федэрацыі, які размешчаны на Урале і Заходняй Сібіры. Адміністрацыйны цэнтр — Цюмень. У склад вобласці ўваходзяць Ханты-Мансійская і Ямала-Ненецкая аўтаномныя акругі.
Створана 14 жніўня 1944 года. Цюменская вобласць з’яўляецца трэцім па плошчы рэгіёнам пасля Якуціі і Краснаярскага края. Насельніцтва 3323,3 тыс. чалавек, у гарадах пражывае 77,4 %. Нацыянальны склад: рускія 71,6 %, татары 7,4 %, украінцы 6,5 %, башкіры 1,4 %, азербайджанцы 1,3 %. Буйнейшыя гарады: Цюмень, Табольск, Ішым.
Геаграфія
Цюменская вобласць, без уліку аўтаномных акругаў, у асноўным знаходзіцца на Сярэднім Урале. Паводле плошчы яна займае трэцяе месца па Расіі, саступаючы толькі Якутыі і Краснаярскаму края, і першае месца сярод чатырох абласцей Уральскай федэральнай акругі, з улікам аўтаномных акругаў. Самая паўночная кропка Цюменскай вобласці размяшчаецца на паўвостраве Ямал — мыс Скуратава (73° 30' п. ш.), самая заходняя — ля вытокаў ракі Паўночная Сосва (58° 50' у. д.), крайняя ўсходняя — у Ніжнявартаўскім раёне ля вытокаў ракі Вах (86° 00' у. д.), крайняя паўднёвая — у Сладкоўскім раёне, на мяжы з Казахстанам (55° 10' п. ш.).
Карысныя выкапні
У Цюменскай вобласці сканцэнтравана асноўная частка запасаў нафты і газу краіны. Агульны аб’ём пошукава-разведвальных бурэнняў перавысіў 45 млн метраў. Здабыча нафты засяроджана ў сярэднім Прыоб’і. Газ здабываецца пераважна ў паўночных раёнах. Буйныя радовішчы нафты — Саматлорскае, Прыобскае, Халмагорскае, Красналенінскае, Фёдараўскае, газу — Урэнгойскае, Мядзвежае, Ямбургскае. Глыбіня залягання складае ад 700 м да 4 км. Акрамя таго ў рэгіёне здзяйняецца здабыча торфу, сапрапэляў, кварцавых пяскоў, вапнякоў. Разведана каля 400 радовішчаў сыравіны для вытворчасці будаўнічых матэрыялаў.
Рудныя карысныя выкапні і каштоўныя камяні адкрыты на ўсходнім схіле Прыпалярнага і Палярнага Урала (у прыватнасці, радовішчы свінцу, медзі, храмітаў).
Гідраграфія
Па тэрыторыі вобласці працякае звыш за 70 тысячы вадацёкаў працягласцю больш за 10 км, іхняя сумарная даўжыня складае 584 400 км. Найбуйнейшыя рэкі вобласці — Об (185 км³/год) і Іртыш (36,5 км³/год) — маюць суднаходнае значэнне. У вобласці размешчана прыкладна 70 тысяч азёраў. На поўначы і ў цэнтральнай частцы распаўсюджаныя тэрмакарставыя і балотныя азёры, на поўдні — бясцёкавыя салёныя вадаёмы ў паніжэннях рэльефу.
Насельніцтва
Згодна з Усерасійскім перапісам насельніцтва 2010 года ў вобласці пражываюць 3 430 196 чалавек. Большасць насельніцтва складаюць рускія, сярод нацыянальных меншасцей буйную долю складаюць татары і украінцы.
Прамысловасць
Паводле аб’ёму вырабленай прамысловай прадукцыі вобласць займае першае месца ў Расіі. Асноўнай галіной спецыялізацыі з’яўляецца паліўная прамысловасць, на долю якой прыпадае 86,4 % аб’ёму прамысловай вытворчасці вобласці. Значная частка нафты (64 %) і газу (91 %) краіны здабываецца ў Цюменскай вобласці. За 2003 год здабыта 283 млн тон нафты і газавага кандэнсату, 564 млрд м³ прыроднага газу.
Перапрацоўка вуглевадароднай сыравіны ажыццяўляецца заводамі ў гарадох Губкінскім, Мураўленка, Сургуце; Белазерскім і Паўднёва-Балыскім ГПЗ. У Табольску размешчана найбуйнейшае ў Расіі прадпрыемства нафтахімічнай прамысловасці — Табольскі нафтахімічны камбінат. У яго склад уваходзяць некалькі магутных вытворчасцей па перапрацоўцы нафты і газу.
Каэфіцыент спецыялізацыі па нафце складае 30, па газу — 41. Асноўная накіраванасць прадпрыемстваў машынабудавання (3,6 %): нафтапрамысловая, геолагаразведвальная, нафтаперапрацоўчае абсталяванне, трактарныя прычэпы, дрэваапрацоўчыя станкі.
Сельская гаспадарка
Вобласць адрозніваецца суровымі прыродна-кліматычнымі ўмовамі, 90 % тэрыторыі аднесена да раёнаў Крайняй Поўначы ці прыраўнанае да іх. Толькі 3 % тэрыторыі вобласці займаюць сельскагаспадарчыя вучасткі. Больш спрыяльныя кліматычныя ўмовы поўдня дазваляюць вырошчваць збожжа, бульбу, гародніну, грубыя і сакавітыя кормы. Наяўнасць вялікіх плошчаў сенакосаў і пашы стварае спрыяльныя ўмовы для малочна-мясной жывёлагадоўлі. Тут вырабляецца каля 80 % сельскагаспадарчай прадукцыі вобласці. Сельскагаспадарчыя арганізацыі аўтаномных акругаў спецыялізуюцца на вытворчасці малака, яек, агародніны абароненага грунту. Развітыя традыцыйныя для карэнных народаў Поўначы промыслы — аленегадоўля і рыбалоўства.
Вуліца Убарэвіча (Мінск)
Вуліца Убарэвіча  — вуліца ў мікрараёне Чыжоўка Заводскага раёна Мінска. Сваю назву атрымала ў 1977 годзе ў гонар палітыка, удзельніка Грамадзянскай вайны Іераніма Пятровіча Убарэвіча.
Размяшчэнне
Пачынаецца на скрыжаванні з Ташкенцкай вуліцай каля Парка імя 900-годдзя Мінска. Затым паварочвае направа і заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Віктара Турава. Таксама перасякаецца з вуліцамі Чыжоўскай, Галадзеда, Клецкай і праездамі Галадзеда, Клецкім і Ташкенцкім. Ідзе паралельна Свіслацкай вуліцы.
Аб’екты
На вуліцы размешчаны разнастайныя грамадскія аб’екты:
Грамадскі транспарт
Па вуліцы пралягае шмат аўтобусных (5э, 16, 21, 48, 51, 67, 88с, 94с, 98с, 102, 108, 108д, 108п, 108б, 114с, 134с, 148с, 204с, 312, 312а, 316) маршрутаў.
Грыцавец (станцыя)
Грыцаве́ц (, Грицевец)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў станцыі Грыцавец, за 1,6 км на паўднёвы захад ад вёскі Лесіна.
Скеджа-е-Пашэлупа
Скеджа-е-Пашэлупа (Scheggia e Pascelupo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Умбрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Перуджа.
Насельніцтва складае 1507 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 64 км². Паштовы індэкс — 6027. Тэлефонны код — 075.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 98
NGC 98 (іншыя абазначэнні — ESO 242-5, PGC 1463) — галактыка ў сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сілы бяспекі Косава
Сілы бяспекі Косава ( — узброеныя фарміраванні (паводле афіцыйнай пазіцыі Сербіі — незаконныя) часткова прызнанай Рэспублікі Косава, якія знаходзяцца ў стане стварэння пасля аднабаковага абвяшчэння албанцамі незалежнасці Косава ад Сербіі 17 лютага 2008 года . Плануецца пераўтварэнне ва Узброеныя сілы Косава.
KFOR
У адпаведнасці з рэзалюцыяй Савета Бяспекі ААН № 1244 і Куманаўскім ваенна-тэхнічным пагадненнем, пасля вайны НАТА супраць Югаславіі былі створаны калектыўныя міжнародныя сілы бяспекі KFOR, якія ўступілі ў Косава 12 чэрвеня 1999 года. У сілы KFOR ўваходзяць 30 краін (23 з іх — члены НАТА). Месцам размяшчэння сіл з’яўляюцца базы Camp Bondsteel, Camp Villagio і Camp Film City.
У адпаведнасці з рэзалюцыяй, задачамі KFOR абвяшчаліся забеспячэнне бяспекі, прадухіленне аднаўлення узброеных дзеянняў, раззбраеньне Арміі Вызваленьня Косава і аказанне дапамогі ў аднаўленні грамадзянскіх інстытутаў. Пачынаючы з чэрвеня 2008 года да задач KFOR таксама дадалося задача навучання і фарміравання косаўскай службы па ліквідацыі надзвычайных сітуацый — Корпуса абароны Косава, і узброеных сіл Косава.
Максімальная колькасць KFOR дасягала 50 тысяч ваеннаслужачых, а ў цяперашні час — каля 5000 салдат і афіцэраў.
Корпус абароны Косава
Корпус абароны Косава (Trupat e Mbrojtjes së Kosovës) — грамадзянскі орган улады, створаны 21 верасня 1999 года пад эгідай UNMIK. У яго ўвайшлі шматлікія былыя ўдзельнікі Арміі Вызвалення Косава. Орган узначаліў Агім Чэку, ён жа курыраваў працэс дэмабілізацыі АВК і фарміравання батальёнаў Корпуса.
Корпус налічваў 7 рэгіянальных груп, у кожнай з якой меліся некалькі атрадаў (усяго ад 3 да 5 тысяч чалавек). Некаторым прадстаўнікам фарміраванняў Корпуса было дазволена насіць зброю (200 адзінак для ўсіх войскаў, плюс 500 — на складах). Корпус фінансаваўся НАТА і ААН, забяспечваў ваеннаслужачых форменнай вопраткай, а таксама аплачваў працу на будаўніцтве дарог, пры ліквідацыі пажараў і экалагічных катастроф.
Сілы бяспекі Косава
У сакавіку 2008 года KFOR і Корпус абароны Косава пачалі падрыхтоўкі да фарміравання новых сіл бяспекі. Па плане Сілы бяспекі павінны ўключаць 2,500 байцоў у часцях пастаяннай гатоўнасці і 800 рэзервістаў ва ўзросце 19—35 гадоў Кіраўніком Генеральнага штаба прызначаны генерал-лейтэнант Сулейман Селімі.
З 21 студзеня 2009 года Сілы бяспекі Косава замянілі Корпус абароны Косава.
Гамафонія
Гамафонія (ад грэч. Ὁμόφωνος) — від шматгалосся, уласцівы кампазітарскай музыцы Еўропы ў XVII-XIX стст.
Значэнні
1) З XVII ст. - від шматгалосся, у якім вылучаюцца тры розныя па значэнні пласты фактуры: мелодыя (тэсітурна, а таксама, як правіла, тэмбравы адасоблены пласт фактуры, які нясе «музычную думку» цэлага), акампанемент (можа быць структураваны разнастайна, першапачаткова акордавы) і бас.
2) Да канца XVIII стагоддзя пад гамафоніяй разумелі гамарытмічную фактуру, гэта значыць такую, у якой кожны голас шматгалоснага цэлага рухаецца ў адным і тым жа рытме. Тэхніка старадаўняй гамафоніі ў арыгінальных трактатах называлася contrapunсtus simplex. Узоры гамафоніі (гамарытмічнае шматгалоссе) - вакальныя жанры сярэднявечнай і рэнесанснай музыкі з сілабічнымі распевамі тэксту: шматгалосныя апрацоўкі гімнаў, (шматгалосныя) кандукт, англійскі, французскі, асабліва італьянскі віды фабурдона (fauxbourdon, falsobordone), шматгалосныя італьянскія песні XVI стагоддзя (фратола, віланела, канцанета) і інш. Адзін з яркіх прыкладаў такой гамафоніі (гамарытмічнай фактуры) - раздзел «Et incarnatus est» з Крэда месы Жаскена Дэпрэ «Pange lingua»:
Guns N’ Roses
«Guns N’ Roses» (Зброя і Ружы) — амерыканскі хард-рок-гурт з Лос-Анджэлеса, які быў сфарміраваны ў 1985 годзе. Першапачатковы склад, які заключыў кантракт з Geffen Records ў 1986 годзе, складаўся з вакаліста Эксла Роўза, вядучага гітарыста Слэша, рытм-гітарыста Ізі Стрэдліна, басіста Дафі Макагана і бубнача Стывена Адлера. Бягучы склад уключае ў сябе Роўза, Слэша, Макагана, а таксама клавішнікаў Дызі Рыда і Мелісу Рыз, гітарыста Рычарда Фортуса і бубнача Франка Ферэра. Гурт выпусціў шэсць студыйных альбомаў, продажы якіх перавышаюць больш чым 100 мільёнаў копій ва ўсім свеце, у тым ліку — 45 мільёнаў у ЗША. Гэта робіць Guns N' Roses адным з самых запатрабаваных гуртоў у свеце за ўвесь час.
Дэбютны альбом Guns N 'Roses, які атрымаў назву Appetite for Destruction (1987), дасягнуў першага месца ў Billboard 200 праз год пасля яго рэлізу, а песня «Sweet Child o' Mine» стала адзіным сінглам групы, які апынуўся на першым месцы ў Billboard Hot 100. Альбом быў прададзены колькасцю каля 30 мільёнаў копій па ўсім свеце, у тым ліку 18 мільёнаў толькі ў ЗША, што робіць яго самым прадаваным дэбютным альбомам усіх часоў у ЗША, а таксама адзінаццатым па ліку сярод самых прадаваных альбомаў у ЗША. За паспяховым дэбютам рушыў услед альбом G N' R Lies (1988) з васьмю песнямі, які дасягнуў другога месца ў Billboard 200. Падвойны альбом Use Your Illusion I і Use Your Illusion II (1991) апынуўся адпаведна на другім і першым месцах у Billboard 200 і прадаўся агульным накладам 35 мільёнаў копій ва ўсім свеце, уключаючы 14 мільёнаў у ЗША. Альбом кавер-версій The Spaghetti Incident? (1993) стаў апошнім студыйным альбомам гурта, у запісе якога прымалі ўдзел Слэш і Макаган.
Пасля больш чым дзесяцігадовай працы і некалькіх змен у складзе, Guns N 'Roses выпусціў доўгачаканы альбом Chinese Democracy (2008), які паводле ацэнак сабекошту прадукцыі абыйшоўся прыблізна ў $ 14 мільёнаў і з’яўляецца самым дарагім рок-альбомам з тых, якія выпускаліся за ўсю гісторыю музыкі. Ён дэбютаваў на трэцім месцы ў Billboard 200, але прадаваўся горш чаканняў галіны, нягледзячы на галоўным чынам пазітыўны крытычны прыём. Абодва былых ўдзельніка Слэш і Макаган уз’ядналіся з групай ў 2016 годзе.
Дзявятая пяцігодка Беларускай ССР
Дзявяты 5-гадовы план развіцця народнай гаспадаркі Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі на 1971—1975 гады.
Планы
Асаблівая ўвага звярталася на ўкараненне ў вытворчасць новай тэхнікі і тэхналогій, павышэнне кваліфікацыйнага і адукацыйнага ўзроўню працоўных, удасканаленне форм і метадаў кіравання, павышэнне эфектыўнасці грамадскай вытворчасці.
Вынікі пяцігодкі
Аб’ём капітальных укладанняў у эканоміку склаў 16 230 млн. руб. Асноўныя фонды народнай гаспадаркі павялічыліся на 55%. За гады пяцігодкі пабудавана 97 буйных прамысловых прадпрыемстваў, у т.л. Белшына (у Бабруйску) і Мазырскі нафгаперапрацоўчы камбінаты, Брэсцкі завод бытавой хіміі, Баранавіцкі завод аўтаматычных ліній, Слуцкі камбінат будаўнічых канструкцый, Гродзенскі і Крычаўскі мясакамбінаты. Мадэрнізавана каля 33 тыс. адзінак абсталявання. У 10 разоў павялічылася колькасць аўтаматызаваных сістэм кіравання, вытворчасць электронна-вылічальных машын і іншай тэхнікі. Больш стала механізаваных паточных ліній. Энергетычныя магутнасці павялічыліся на 44%, энергаўзброенасць працы — на 61%.
Валавая прадукцьм калгасаў і саўгасаў вырасла на 22% у параўнанні з 8-й пяцігодкай. Уведзена ў сельскагаспадарчы абарот 837 тыс. га асушаных зямель. Рознічны гандлёвы абарот павысіўся на 43%, больш за 2 млн. чал. атрымалі жыллё. Аднак пачатая ў сярэдзіне 1960-х г. эканамічная рэформа да пачатку 1970-х г. фактычна спынілася. Схільнасць кіраўніцтва да захавання старых прыярытэтаў, экстэнсіўных шляхоў, камандных метадаў кіравання народнай гаспадаркай тармазілі тэмпы выканання плана 9-й пяцігодкі.
Плятэраў (гміна)
Плятэ́раў (Platerów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ласіцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Плятэраве. Плошча гміны складае 128,97 км². Станам на 2011 год у гміне Плятэраў пражывалі 5098 чалавек, шчыльнасць — 39,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Чаромхаўскі сельсавет
Чаро́мхаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 жніўня 1945 года перададзены ў склад Польскай Народнай Рэспублікі.
Марак Папёлак
Марак Папёлак (Marek Popiołek; нар. ) — польскі баскетболіст, пазнее трэнер.
Новыя Цярэшкавічы
Но́выя Цярэ́шкавічы (, Новые Терешковичи) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярэшкавіцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Новацярэшкавіцкага сельсавета.
Малгабек
Малгабек (Малгобек, МагӀалбике) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Малгабецкага раёна Інгушэціі. Насельніцтва 43,4 тыс. чалавек (2006). Заснаваны ў 1935 годзе. Чыгуначная станцыя на лініі Грозны-Беслан.
Ян XVIII
Ян XVIII (Ioannes PP. XVIII; свецкае імя: Джавані Фазана, Giovanni Fasano; (? — 18 ліпеня 1009, Рым) — Папа Рымскі з студзеня 1004 да 18 ліпеня 1009.
Біяграфія
Ян нарадзіўся ў мястэчку Рапагнана блізу Асколі-Пічэна, да прысвячэння Фазаніус. Ён быў сынам рымскага святара Леа. Параўнальна працяглае праўленне Яна было спакойна і нічым не характэрна, бо Папа вымушаны быў балансаваць паміж сям’ёй Крэсчэнца, імператарам Генрыхам II Святым і маркграф Ардуінам, а Рым пакутаваў ад чумы і набегаў сарацынаў. Тым не менш, ён заснаваў дыяцэзію ў Бамбергу і заахвочваў місіянерства сярод славян.
Хабі Алонса
Удзельнік чэмпіянату Еўропы 2004, чэмпіянату свету 2006, чэмпіянату Еўропы 2008, чэмпіянату свету 2010, чэмпіянату Еўропы 2012 і чэмпіянату свету 2014. Двухразовы чэмпіён Еўропы (2008, 2012) і чэмпіён свету (2010). На клубным узроўні Алонса — пераможца Лігі чэмпіёнаў, Суперкубка УЕФА , Кубка Англіі , Суперкубка Англіі , Кубка Іспаніі , чэмпіянату Іспаніі і  , Кубка Германіі , чэмпіянату Германіі  і. У складзе нацыянальнай зборнай Хабі — двухразовы пераможца Еўра (2008, 2012) і чэмпіён свету (2010).
Алонса пачаў кар’еру ў галоўнай камандзе свайго роднага рэгіёна Гіпускаа — «Рэал Сасьедадзе», дэбютаваўшы за клуб у 1999 годзе. У Хабі на правах арэнды перайшоў у клуб  «Эйбар» на паўгода. Вярнуўшыся з арэнды, Алонса стаў іграком асноўнага складу. У баск забіў свой першы гол. У Алонса згуляў ключавую ролю ў заваяванні срэбных медалёў чэмпіянату, дзякуючы чаму клуб здолеў кваліфікавацца ў Лігу чэмпіёнаў. Сезон 2003/04 стаў для Хабі апошнім у складзе «Сасьедада». Летам 2004 года Алонса перайшоў у «Ліверпул» за 10,5 млн £. У першым сваім сезоне ў складзе «чырвоных» іспанец выйграў Лігу чэмпіёнаў. У сезоне 2005/06 Хабі заваяваў яшчэ два трафеі: Суперкубак УЕФА і Кубак Англіі. У наступныя тры сезоны на «» іспанец выйграў Суперкубак Англіі, а таксама дайшоў да Лігі чэмпіёнаў і заваяваў срэбныя медалі. У летняе 2009 года Алонса за 30 млн € перайшоў у мадрыдскі «Рэал», дзе стаў пераможцам Лігі чэмпіёнаў , чэмпіянату і Суперкубка Іспаніі, а таксама двухразовым пераможцам Кубка Іспаніі. У 2014 годзе, пасля пяці гадоў праведзеных у складзе «Рэала», Хабі перайшоў у мюнхенскую «Баварыю», падпісаўшы двухгадовы кантракт. У складзе «Баварыі» Хабі Алонса тройчы стаў чэмпіёнам краіны, выйграў Кубак і Суперкубак Германіі. У студзені 2017 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры па заканчэнні сезона 2016/17.
Алонса адрозніваецца здольнасцю забіваць галы з далёкіх дыстанцый. У матчы на Кубак Англіі супраць каманды у студзені 2006 года ён забіў два галы з далёкай дыстанцыі, адзін з якіх ударам прыкладна з 60 метраў. У верасні 2006 года Алонса забіў яшчэ адзін гол са сваёй паловы поля ў матчы Прэм’ер-лігі супраць «Ньюкасл Юнайтэд».
Раннія гады
Хабі Алонса паходзіць з вядомай футбольнай сям’і. Яго бацька,, гуляў за «Рэал Сасьедад», у складзе якога стаў двухразовым чэмпіёнам Іспаніі, і за «Барселону». Брат Хабі,, гуляе на пазіцыі паўабаронцы за. Іншы брат, Ён — футбольны суддзя. Алонса нарадзіўся ў Талосе, невялікім мястэчку Краіны Баскаў, да шасці гадоў жыў у Барселоне, потым яго сям’я пераехала ў Сан-Себасцьян. Менавіта тут выявіўся яго запал да футбола, ён правёў сваё дзяцінства, гуляючы ў футбол на Плая дэ ла Конча (Шэл Біч). На пляжах Сан-Себасцьяна Алонса пасябраваў з жыхаром Кале Маціа, Мікелем Артэтам, і яны часта спаборнічалі адзін з адным, гуляючы разам у футбол па выхадных. У раннім узросце Алонса вырашыў стаць апорным паўабаронцам, гэта амплуа дапамагло яму навучыцца добра распараджацца мячом на поле.
Калі яму было 15, ён па школьнай праграме абмену адправіўся ў ірландскі горад Келс,, каб вывучыць англійскую мову.
Алонса і Артэта былі амбіцыйныя і марылі гуляць побач за «Рэал Сасьедад», але іх шляхі разышліся пасля таго, як Артэта перайшоў у «Барселону», тым часам як Алонса падпісаў кантракт з «Рэал Сасьедадам».
Алонса прагрэсаваў, выступаючы за рэзервовую каманду «Рэал Сасьедад», і ва ўзросце 18 гадоў у сезоне 1999/2000 ён дэбютаваў у першай камандзе сан-себасцьянскага клуба. Яго першы выхад на поле адбыўся 1 снежня 1999 года ў паядынку Кубка Іспаніі з «Лаграньесам»
«Рэал Сасьедад»
прызнаў патэнцыял у Алонса і выдаткаваў шмат часу, распрацоўваючы метады навучання, скіраваныя на індывідуальнае паляпшэнне яго тэхнічных магчымасцей. Першую палову сезона 2000/01 Алонса адгуляў у «Эйбары» на правах арэнды, пасля чаго вярнуўся ў родную каманду. Каманда ўмацавала свае пазіцыі ў сярэдзіне табліцы ў 2001/02 сезоне, заняўшы 13-е месца. Алонса правёў 30 матчаў у сезоне, а таксама забіў свой першы гол у Ла Лізе, за ўвесь сезон адзначыўся 3 разы. Улетку 2002 года ў «Рэал Сасьедада» зноў змяніўся трэнер, і ўсё ж з прыходам Алонса захаваў сваё месца ў першай камандзе.
У нечакана паспяховым для каманды сезоне 2002/03, калі яна заняла другое месца ў чэмпіянаце, прапусціўшы наперад толькі мадрыдскі «Рэал», Хабі Алонса быў ключавым іграком «Рэал Сасьедада», ён узяў удзел у 33 матчах і забіў у іх 3 галы, заявіўшы пра сябе як пра «ўзыходную зорку» іспанскага футбола.
Улетку 2004 года ў «Рэал Сасьедад» перайшоў сябар дзяцінства Алонса, Мікель Артэта. Артэта быў у захапленні ад перспектывы стаць партнёрам Алонса ў цэнтры поля, але яго радасць была нядоўгай. Алонса атрымаў прапанову ад «Ліверпула» і 20 жніўня 2004 года перайшоў у мерсісайдскі клуб.
«Ліверпул»
Алонса прыбыў у Ліверпул разам з Луісам Гарсія з «Барселоны», паклаўшы тым самым пачатак новай эры на «Энфілдзе». Новы трэнер «Ліверпула»,, імкнуўся рэарганізаваць клуб і цалкам перапрацаваць гульню каманды, выбраўшы свой уласны стыль тренерства і тактыку каманды. Алонса перайшоў у «Ліверпул» у жніўні 2004 года. Ён дэбютаваў у англійскай Прэм’ер-лізе 29 жніўня на «» у матчы супраць «Болтан Уондэрэрс», які «Ліверпул» прайграў з лікам 0:1. Бачанне поля і добрае валоданне пасам дазволілі Алонса стаць адным з асноўных ігракоў у паўабароне «Ліверпула», а яго запамінальныя дакладныя далёкія пасы і відовішчныя магутныя ўдары зрабілі Алонса ўлюбёнцам заўзятараў «чырвоных». Свой першы гол у Англіі Хабі забіў са штрафнога ў браму «Фулхэма» 16 кастрычніка, да перапынку таго матча «Ліверпул» прайграваў 0:2, але потым пасля выхаду Алонса на замену пераламаў ход гульні, перамогшы з лікам 4:2.
1 студзеня 2005 года ў выніку сутыкнення з Фрэнкам Лэмпардам з «Чэлсі» Алонса зламаў шчыкалатку і на тры месяцы выбыў з гульні. Вярнуўшыся да вырашальных матчаў плэй-офф Лігі чэмпіёнаў, ён вельмі дапамог камандзе, калі з-за траўмы не мог гуляць капітан «Ліверпула», Стывен Джэрард. У фінальным матчы супраць «Мілана» Алонса зраўняў лік, а потым «Ліверпул» перамог у серыі пенальці. Алонса быў у захапленні ад перамогі, сказаўшы: «Гэта найлепшы момант у маёй прафесійнай кар’еры».
7 студзеня 2006 года ў матчы Кубка Англіі з клубам «Лутан Таўн» Хабі Алонса забіў самы далёкі гол у гісторыі «Ліверпула», паразіўшы браму саперніка са сваёй паловы поля (мяч праляцеў адлегласць прыкладна ў 60 метраў). Хоць брама «Лутана» была ў гэты момант пустой (брамнік пайшоў у штрафную «чырвоных» на падачу вуглавога), гэта дасягненне Алонса стала прадметам працяглага абмеркавання заўзятараў і прэсы. Таксама паведамлялася, што адзін фанат «Ліверпула» паставіў 200 фунтаў на тое, што ў Хабі да канца сезона атрымаецца забіць са сваёй паловы поля, і выйграў 25 000 фунтаў.
20 верасня 2006 года Алонса зноў адзначыўся далёкім голам, гэтым разам паразіўшы браму «Ньюкасла» ў матчы Прэм’ер-лігі. У выніку Алонса быў прызнаны майстрам далёкіх удараў, Хабі прызнаўся, што адпрацоўвае такія ўдары на трэніроўках.
1 верасня 2007 года яму ўпершыню ў кар’еры атрымалася двойчы за гульню паразіць браму саперніка «Ліверпула» ў Прэм’ер-лізе. Адбылася гэтая падзея ў матчы на ​​"Энфілдзе" супраць «Дэрбі Каўнці», у якім «чырвоныя» перамаглі з лікам 6:0. Алонса адкрыў лік у гэтым матчы, на 25-й хвіліне ўдарам са штрафнога з адлегласці ў 50 метраў паразіўшы браму гасцей. У другім тайме баск вызначыўся яшчэ раз, прабіўшы з-за межаў штрафной плошчы. Гэты гол стаў для «Ліверпула» чацвёртым у дадзеным паядынку.
«Рэал Мадрыд»
Улетку 2009 года мадрыдскі «Рэал» пачаў актыўна праводзіць трансферы вядомых ігракоў; адной з мэт каманды стаў Алонса. Нягледзячы на тое, што трэнер «Ліверпула» Рафаэль Бенітэс неаднаразова паведамляў пра тое, што клуб не мае намер прадаваць Хабі , прадстаўнікі «Рэала» ціснулі на «чырвоных», увесь час заяўляючы праз прэсу пра тое, што ігрок ім вельмі патрэбен. Пры гэтым «» адмовіліся згаджацца з мінімальнай сумай адступных (каля 35 мільёнаў фунтаў), якую патрабаваў за футбаліста «Ліверпул». «Рэал» назваў яе «празмеру вялікай» за «іграка, якому няма замены» і прыстрашыўшы зусім адмовіцца ад угоды, і гэта пры тым, што незадоўга да таго мадрыдскі клуб выдаткаваў 93,5 і 63,5 мільёнаў еўра на Крыштыяну Раналду і Кака адпаведна.
Пасля двух месяцаў лета, цягам якіх цягнуліся перамовы паміж клубамі, 30 ліпеня Алонса афіцыйна запытаў трансфер. 4 жніўня было дасягнута пагадненне паміж клубамі пра суму кампенсацыі, а праз яшчэ два дні ігрок быў прададзены ў «Рэал», прыкладная сума трансферу склала 30 мільёнаў фунтаў. Меркавалася, што галоўнай прычынай сыходу Алонса сталі яго напружаныя адносіны з Бенітэсам. Але ў сваім першым інтэрв’ю пасля пераходу паўабаронца сказаў, што канфлікту ў іх не было, і паведаміў, што хацеў стаць часткай «мадрыдскага праекта».
У першым сезоне за «Рэал» Хабі выступаў пад нумарам «22». Дэбют Хабі ў «Рэале» адбыўся ў матчы з «Дэпартыва». Хабі правёў на поле ўсе 90 хвілін. Свой першы гол у футболцы «Рэала» Алонса забіў у браму «Вільярэала» з пенальці на 87-й хвіліне. У матчы супраць «Севільі» Хабі адкрыў лік за гасцей аўтаголам на 10 хвіліне. Наступны гол Хабі забіў у браму «Спортынга». У матчы супраць «Атлетыка» Хабі забіў гол на 49-й хвіліне і аддаў галявы пас на 55-й. У тым сезоне Алонса стаў ключавым іграком у цэнтры паўабароны «Рэала». Алонса гуляў добра не толькі ў чэмпіянаце, але і ў Лізе чэмпіёнаў. Усяго ў сезоне 2010/11 Хабі Алонса згуляў 52 матчы і забіў адзін мяч.
Чэмпіёнскі для «Рэала» сезон Хабі пачаў у добрай форме. Ён паказваў стабільную гульню як у абароне, так і ў нападзе, выступаючы стваральнікам атак каманды.
Сезон 2012/13 атрымаўся для іспанца не вельмі ўдалым. З-за траўмаў ён выбываў з гульняў на немалыя тэрміны. Становішча пагоршылася і пасля канфлікту каманды з трэнерам Жазэ Маўрынью. У сярэдзіне сакавіка 2013 года з’явіліся паведамленні пра тое, што Алонса не збіраецца падаўжаць кантракт з кіраўніцтвам «Рэала», які мінае па заканчэнні сезона 2013/14. Аднак у пачатку студзеня 2014 года Хабі падоўжыў кантракт да чэрвеня 2016 года.
«Баварыя»
29 жніўня 2014 года Алонса перайшоў у склад нямецкай «Баварыі», падпісаўшы з клубам двухгадовы кантракт. Кантракт падпісаны на 2 гады. У новым клубе Алонса атрымаў футболку з нумарам 3. Дэбютаваў на наступны дзень у матчы супраць «Шальке 04», які скончыўся ўнічыю 1:1. 27 верасня 2014 года ў матчы супраць «Кёльна» Алонса пабіў рэкорд па колькасці пасаў за матч Бундэслігі, 196. 18 кастрычніка 2014 года іспанец аформіў першы гол за «Баварыю», забіўшы са штрафнога мяч у браму «Вердэра». Матч скончыўся з лікам 6:0.
28 красавіка 2015 года Алонса стаў адным з чатырох ігракоў «Баварыі»-чэмпіёнаў свету, якія прайгралі «Барусіі» паўфінал. Ён таксама быў адзіным іграком, які не забіў пенальці ў супраць «Вольфсбурга», яго ўдар быў адбіты.
Летам 2015 года змяніў нумар 3 на 14, пасля сыходу.
18 снежня 2015 года Алонса падпісаў новы кантракт з «Баварыяй» да 2017 года. У студзені 2017 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры па заканчэнні сезона 2016/17. 20 мая 2017 года згуляў свой апошні афіцыйны матч, калі выйшаў у асноўным складзе «Баварыі» ў матчы апошняга тура Бундэслігі супраць «Фрайбурга» (4:1). У гэтым матчы ён адзначыўся галявой перадачай на Ар’ена Робена і быў заменены на 82-й хвіліне на Франка Рыберы. Усяго за тры гады ў Германіі Хабі Алонса тройчы стаў чэмпіёнам краіны, выйграў Кубак і Суперкубак Германіі.
Еўра-2004
Упершыню за зборную Іспаніі Алонса згуляў 30 красавіка 2003 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Эквадора, ва ўзросце 22 гадоў. На Еўра-2004 Алонса быў заменены ў матчы з Расіяй пры ліку 1:0, згуляў усе 90 хвілін супраць Партугаліі, дзе яго каманда саступіла з лікам 0:1. У выніку іспанцы не прайшлі групавы этап.
ЧС-2006
На чэмпіянаце свету ў Германіі Хабі Алонса 14 чэрвеня 2006 года забіў свой першы гол за зборную ў браму зборнай Украіны. Нягледзячы на паспяховы выступ на групавой стадыі, дзе Іспанія выйграла ўсе свае гульні, каманда была выбіта будучымі фіналістамі, французамі, у 1/8 фіналу.
Еўра-2008
На Еўра-2008, якое аказалася паспяховым для іспанцаў, Алонса быў капітанам зборнай у апошняй гульні групавога этапу супраць Грэцыі, стаў іграком матча. Іспанія выйграла турнір, а Алонса згуляў у чатырох з шасці матчаў за зборную.
ЧС-2010
На ЧС-2010 Хабі Алонса браў удзел ва ўсіх матчах зборнай Іспаніі, гуляючы разам з Серхіа Бускетсам і Хаві ў цэнтры поля, і дапамог зборнай заваяваць першы трафей Кубка свету. На 28-й хвіліне апошняй гульні супраць Нідэрландаў ён атрымаў удар у грудзі ад галандскага паўабаронцы. Фол быў спрэчным, здавалася, што парушэнне заслугоўвае непасрэднай чырвонай карткі, але абмежаваўся жоўтай. Нягледзячы на боль, ён дагуляў увесь матч.