cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гауда
Гісторыя
Каля 1100 года, месца, дзе зараз размешчана Гауда, была багністая і пакрыта торфам. Лясы перасякалі невялікія ручаі, такія як Гауда. Уздоўж берага гэтага ручая каля сучаснага рынку і мэрыі пачаліся праводзіцца кірмашы ў XII стагоддзі. У 1139 назва Гауда ўпершыню згадваецца ў заяве біскупа Утрэхта. У 1272 годзе Флорыс V, граф Галандыі, прадаставіў Гауде правы горада, якая да таго часу стала важным месцам. Былі выкапаныя гарадскія каналы і служылі ў якасці гарадскіх транспартных шляхоў. Вялікія пажары ў 1361 і 1438 знішчылі горад. У 1572 годзе горад быў захоплены гёзамі. У 1574, 1625, 1636, і 1673, Гаўда пацярпела ад смяротных эпідэмій чумы, з якіх апошняя была самай цяжкай: 2995 чалавек загінула, што складала на той час 20 % насельніцтва горада. У апошняй чвэрці 16 стагоддзя, Гауда сутыкнулася з сур'ёзнымі эканамічнымі праблемамі. Аднаўленне гаспадаркі пачынаецца ў першай палове XVII стагоддзя, а паміж 1665 і 1672 гадамі ідзе росквіт горада. Але эканоміка зноў прышла ў заняпад, калі пачалася вайна ў 1672 годзе і чумы, якая знішчыла горад у 1673 годзе. Пасля 1700 у Гауде зноў начаўся перыяд росквіту, які працягваўся да 1730. Потым наступіў яшчэ адзін перыяд спаду і працягвалася да XIX стагоддзя. Гауда была адным з самых бедных гарадоў у краіне ў гэты перыяд. Словы «Гаудзец» і «жабрак» лічыліся сінонімамі. Пачынаючы з 1830 года, пачаўся знос гарадской сцяны. Апошнія гарадскія вароты былі знесены ў 1854 годзе. Толькі з другой паловы XIX стагоддзя пачаўся росквіт горада ў сувязі з паляпшэннем эканамічнага становішча. У 1855 годзе была пабудавана чыгуначная дарога Гауда-Утрэхт. У пачатку XX стагоддзя, пачалося маштабнае пашырэнне горада за межамі гарадскога рва. З'явіліся новыя раёны Korte Akkeren, Kort Haarlem і Kadebuurt, а потым пасля Другой сусветнай вайны Oosterwei, Bloemendaal і Goverwelle. Горад значна менш пацярпеў у час Другой сусветнай вайны, чым, напрыклад, Ротэрдам. Захаваўся неразбураным амаль увесь гістарычны цэнтр горада такім, якім ён быў у XVIII стагоддзі.
Славутасці
Царква Groote Kerk (Святога Яна) была пабудавана каля 1485 і перабудавана пасля пажару ў 1552. Царква Groote Kerk з’яўляецца самай працяглай царквой у Галандыі — 123 метры ў даўжыню. Акрамя грандыёзных памераў ў царкве Св. Яна маецца ўнікальная арнаментальная славутасць — 70 каляровых вітражоў з біблейскімі і гістарычнымі сюжэтамі, самы стары з якіх быў выраблены ў сярэдзіне 16 стагоддзя. Самыя старыя — шэдеўры братоў Дзірка і Ваўтера Крабетх. Вітражы былі выкананы ў два этапы: калі царква была каталіцкай і пасля Рэфармацыі; самыя старажытныя 12 вітражоў ставяцца да 1555—1573 гг. На 25-м акне намаляваны Вільгельм Маўклівы, які вызваліў горад Лейдэн. Ён падарыў гораду вітраж для 22-га вокны, а яго адвечны магутны супернік Філіп II Іспанскі, не жадаючы адстаць, замовіў 2 іншых вітража, дзе ён прадстаўлены са сваёй жонкай Марыяй Цюдор ў сцэне «Апошняй вячэры».
Каля царквы Groote Kerk знаходзіцца Рыначная плошча (Markt), якая доўгі час была месцам для продажу сыра. Зараз на плошчы таксама праводзяцца сырныя кірмашы.
На Рыначнай плошчы месціцца гарадская ратуша (Stadhuis), якая была пабудавана ў 1448. Ратуша вызначаецца гатычнай архітэктурай, доўгі час у ей знаходзіся гарадскі савет, толькі некалькі дзесяцігодзяў таму з пераездам савета ў сучасны будынак, ратуша стала выконваць функцыю музея.
Каля царквы Groote Kerk размясцілася гарадская бальніца 14 стагоддзя, цяпер муніцыпальны музей «Прытулак Катарыны». У ім палатны Яна Стейна і Фердынанда Бола, працы імпрэсіяністаў Гаагскай школы суседнічаюць з калекцыямі хірургічных інструментаў 18 стагоддзя і скрупулёзна ўзноўленымі інтэр’ерамі старадаўніх палат для псіхічнахворых.
Насупраць гарадской ратушы (Stadhuis) знаходзіцца Весавая палата (Waag). Палата была пабудавана ў 1667 знакамітым Пітэрам Постам (сярод яго праектаў — каралеўскі палац у Гаазе). Доўгі час выконвала функцыю вясоўні, цяпер гарадскі музей.
Лоўрэнс
Лоўрэнс — імя, прозвішча, тапонім.
Гала-Матэзэ
Насельніцтва складае 761 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 81010. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio da Padova.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Адвентызм
Адвенты́зм (adventus — прышэсце) — рэлігійны рух, які зарадзіўся ў пачатку XIX стагоддзя у кантэксце Другога Вялікага абуджэння ў Злучаных Штатах.
Пасля таго, як прапаведнік баптысцкай суполкі Гемптана Уільям Мілер летам 1831 года абвясціў, што яму ўдалося, вывучаючы Біблію, вылічыць дакладную дату прышэсця Хрыста — 21 сакавіка 1843 — і выпусціў кнігу «Доказы Пісання і гісторыі аб другім прыходзе Хрыста ў 1843 г., выкладзеныя ў аглядзе дакладаў», сябры шматлікіх пратэстанцкіх дэнамінацый далучыліся да адвентысцкага руху. Ад 50 тыс. да 100 тыс. чалавек у ЗША падтрымалі прагнозы Мілера аб вяртанні Хрыста. Пасля «Вялікага расчаравання» 22 кастрычніка 1844 г. шмат людзей пакінулі адвентызм. Пазней сам Уільям Мілер прызнаў дактрынальную памылку, якая прывяла яго да няправільнага тлумачэння Бібліі.
З розных напрамкаў і плыняў, якія ўзніклі пасля крызісу і расколаў у адвентызме, найбольш вядомая Царква адвентыстаў сёмага дня, якая мае ўласную цэнтралізаваную арганізацыю ў сусветным маштабе.
Брэсцкая мэблевая фабрыка
Брэсцкая мэблевая фабрыка — прадпрыемства ў Брэсце, якое існавала ў 1956-2018 гадах. Размяшчалася па вул. Чырванасцяжнай, 2.
Гісторыя
Заснавана ў 1956 годзе ў Брэсце на базе кааператыўнай прамысловай лесапільна-мэблевай арцелі «Стаханавец», арганізаванай у 1940 годзе. З 1958 года ў яе складзе мэблевы цэх Брэсцкага гарпрамкамбіната, з 1965 — Ружанскі і Шарашоўскі мэблевыя цэхі. З 1971 года філіял ААТ «Івацэвічдрэў» (у 1977—1983 гадах праводзілася рэканструкцыя фабрыкі), з 1995 даччынае прадпрыемства. З 2004 года ПУВП з сучаснай назвай.
З 26 чэрвеня 2017 года знаходзілася ў працэдуры ліквідацыі.
Вытворчы цэх уключае ўчасткі: машынна-нарыхтоўчы, раскрою і прасавання, апрацоўчы, вытворчасці мэблі з масіва, камплектавання фурнітуры, зборкі, пакавання мэблі.
Прадукцыя
Выпускае (2009): наборы мэблі для спальняў, пярэдніх пакояў, корпусную мэблю; шафы для адзення і бялізны, камоды, стэлажы, тумбы, сталы, крэслы і інш. Для вытворчасці мэблі выкарыстоўваюцца масіў драўніны з выкарыстаннем фасадных дэталяў з МДФ, нясучая абліцоўка, фрэзераванне і інш. Экспартуе прадукцыю ў Расію, Казахстан, Таджыкістан.
Амфіпрастыль
Амфіпрастыль (ἀμφιπροστῦλος:  — прыстаўка са значэннем дваістасці,  — наперадзе,  — калона) — тып старажытнагрэчаскага храма ў антах, на абодвух фасадах якога (пярэднім і заднім) знаходзіцца па чатыры калоны ў адзін рад (ордар). Інакш завецца падвойным прастылем. Амфіпрастыль — храм з двухбаковай арыентацыяй. Гэты тып храма ўжываўся нячаста. Найбольш знакаміты з такога тыпу храмаў — храм Нікі Аптэрас на Афінскім Акропалі. У Ансамблі Афінскага Акропаля двухбаковая арыентацыя храма Нікі гуляе важную ролю для арганізацыі агульнай кампазіцыі.
Дарка Бодул
Клубная кар’ера
Нарадзіўся ў Сараеве, аднак у малым узросце пераехаў з сям’ёй у Вену, дзе і пачаў займацца футболам у клубе «Фартуна», а пазней перабраўся ў «Фёрст». Ужо ў маладым узросце прыцягнуў увагу еўрапейскіх клубаў, і ва ўзросце 16 гадоў перайшоў у нідэрландскі «Херэнвен». Гуляў за юнацкую каманду «Херэнвена» і стаў адным з яе лідараў, а ў ліпені 2008 года ў якасці свабоднага агента далучыўся да амстэрдамскага «Аякса». 8 лютага 2009 года дэбютаваў у Эрэдывізі, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы супраць «Вітэса» (1:4).
У жніўні 2009 года быў арандаваны ротэрдамскай «Спартай» на сезон 2009/10. Па заканчэнні сезона вярнуўся ў «Аякс», але не здолеў атрымаць месца ў складзе і ў студзені 2011 года перайшоў у партугальскі клуб «Насьянал», аднак пасля змены трэнера страціў месца ў складзе. У ліпені 2011 года, пакінуўшы «Насьянал» у якасці свабоднага агента, падпісаў аднагадовы кантракт з аўстрыйскім «Штурмам» з магчымасцю падаўжэння яшчэ на год. У першым сезоне забіў 11 галоў, аднак у наступным сезоне выніковасць зменшылася, і нападнік быў адпраўлены ў рэзервовую каманду.
У студзені 2013 года падпісаў двухгадовы кантракт з дацкім клубам «Одэнсэ». Да канца сезона 2012/13 паспеў забіць чатыры галы і дапамог камандзе захаваць месца ў Суперлізе. У далейшым стаў радзей з’яўляцца на полі, нярэдка заставаўся на лаўцы запасных. У студзені 2015 года па пагадненні бакоў пакінуў «Одэнсэ» і вярнуўся ў Аўстрыю, стаўшы іграком «Альтаха», дзе гуляў да канца сезона 2014/15. У ліпені 2015 года падпісаў двухгадовы кантракт з шатладнскім «Данды Юнайтэд», аднак не здолеў замацавацца ў складзе і ў студзені 2016 года быў выстаўлены на трансфер, а ў маі таго ж года разарваў кантракт з клубам.
У ліпені 2016 года стаў іграком расійскага клуба «Амкар», падпісаўшы двухгадовы кантракт. У ліпені 2018 года, пасля таго як «Амкар» быў расфарміраваны, папоўніў склад дэбютанта расійскай Прэм’ер-лігі краснаярскага «Енісея».
У лютым 2019 года падпісаў двухгадовы кантракт з беларускім клубам «Шахцёр» з Салігорска. Спачатку выхадзіў у стартавым складзе, пасля стаў часцей з’яўляцца на замену. У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў беларускі клуб.
У лютым 2021 года стаў іграком турэцкага «Анкараспора». Сезон 2021/22 правёў у баснійскім «Сараеве», а ў жніўні 2022 года далучыўся да «Ігмана».
Чачэвіцкі сельсавет
Чачэ́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Чачэвічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чачэвіцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэвіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Быхаўскага раёна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 11 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Балонавасялецкага сельсавета.
IC 2197-1
IC 2197-1 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Злая Біблія
Характарыстыкі выдання
Гэтае выданне Бібліі караля Якава было прадпрынята «каралеўскім друкаром» і Марцінам Лукасам у 1631 годзе. Тыраж новага выдання складаў тысячу асобнікаў.
Скандал вакол прапушчанага слова
У першыя стагоддзі пасля вынаходства друкарскага прэса і яго ўкаранення ў Англіі (у 1470-я гады) памылкі друку ў кнігах, у тым ліку і ў рэлігійных тэкстах былі частымі, але галоўным чынам уяўлялі сабой звычайны пропуск літары ці перастаноўку літар у слове. Таму існуе гіпотэза, што пропуск цэлага слова быў вынікам сабатажу з боку  — асноўнага суперніка Баркера ў барацьбе за прэстыжнае званне «каралеўскага друкара». Магчыма, за гэтай памылкай друку стаяў хтосьці з іншых канкурэнтаў Баркера, зацікаўленых у яго дыскрэдытацыі. У той жа час падобная памылка друку была дапушчана ў яшчэ адным выданні Бібліі таго ж 1631 года, вядомым, як «Біблія вар'ятаў» (The Fools Bible), дзе замест «Сказаў шаленец у сэрцы сваім: няма Бога» было надрукавана «Сказаў шаленец у сэрцы сваім: ёсць Бога» (The fool hath said in his heart there is a God замест The fool hath said in his heart there is no God). Гэта памылка друку абыйшлася друкарам у тры тысячы фунтаў.
Самуіл Хаімавіч Агурскі
Самуіл Хаімавіч Агурскі (,  —, Паўладар) — беларускі савецкі гісторык. Член-карэспандэнт АН БССР (1936). Сын — Міхаіл Самуілавіч Агурскі.
Біяграфія
У 1938 годзе быў арыштаваны па абвінавачванні ў прыналежнасці да яўрэйскай фашысцкай арганізацыі і ў шкодніцтве ў Акадэміі навук, прысуджаны да 5 гадоў спасылкі, адбываў у Паўладары. У красавіку 1947 года на кароткі час нелегальна прыехаў у Маскву (высвятляў магчымасць перагляду справы), але вымушаны быў вярнуцца ў Паўладар, дзе неўзабаве сканаў. У 1956 годзе Агурскі быў рэабілітаваны.
Працы
Апублікаваў больш за 30 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфіі.
Асноўныя працы:
Брытва
Брытва — прылада для галення.
Гісторыя
Першыя брытвы з'явіліся ў шумераў і егіпцян, для галення яны выкарыстоўвалі крэмневыя нажы. У другім тысячагоддзі да н. э. былі распаўсюджаныя бронзавыя брытвы, у 1-м тыс. да н. э. - жалезныя. Першапачаткова ўсе брытвы былі дугападобныя, у рымлян з'яўляюцца прамыя брытвы. У пачатку XX стагоддзя з'яўляюцца бяспечныя брытвы.
Музей-сядзіба Міцкевічаў «Завоссе»
Музей-сядзіба Міцкевічаў «Завоссе» — музей на тэрыторыі сядзібы Міцкевічаў у в. Завоссе Баранавіцкага раёна. Створаны да святкавання 200-годдзя з дня нараджэння Адама Міцкевіча. Будынкі сядзібы пабудаваны з нуля на старых падмурках, унутры размясцілася экспазіцыя па матывах паэмы «Пан Тадэвуш».
З’яўляецца філіялам Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры.
Гісторыя
Музей заснаваны 11.11.1997 паводле Указа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь “Аб святкаванні 200-годдзя з дня нараджэння паэта А. Міцкевіча”.
Адкрыты для наведвальнікаў 08.09.1998.
Сядзіба
Сядзіба прадстаўляе сабой шляхецкі двор 2-й пал. ХVІІІ ст.: драўляныя будынкі, пакрытыя чаротам, у цэнтры аднапавярховы дом з ганкам, насупраць яго свіронак (лямус), далей абора, гумно, лазня каля стаўка, студня-жураў і інш. Двор абнесены моцнай агароджай, бо, як у тыя часы казалі: «шляхціч у сваёй загродзе – роўны ваяводзе». Каля дома разбіты кветнікі, растуць дрэвы, дэкаратыўныя кусты. Сама сядзіба размешчана ў нізіне паабапал палёў, толькі з аднаго боку ўзвышаецца вялізная гара Жарнова, якую Міцкевіч упамінае ў паэмах. Ёсць тут і невялікія гаёчкі з хваёвых і лістовых дрэў.
Экспазіцыя
Унутры будынкаў сядзібы размешчана пастаянная экспазіцыя музея. У аснову экспазіцыі пакладзена паэма «Пан Тадэвуш». Цэнтральнае месца займае дом-музей, які складаецца з некалькіх пакояў: сенцы, сталовы пакой, кабінет, спальны пакой, кухня, аптэчка, дакументальная зала. У сенцах дэманструюцца паляўнічыя трафеі гаспадара дома і некаторыя прадметы побыту (ражок, сядло, зброя, шляхецкае адзенне). У сталовым пакоі экспануюцца партрэты Тадэвуша Касцюшкі, Тадэвуша Рэйтана, Якуба Ясінскага, падлогавы гадзіннік, абедзенны стол з крэслам і лавамі, буфет. У “Пакоі Адама” змешчаны матэрыялы пра сям’ю Міцкевічаў: радаслоўнае дрэва, партрэты Адама і яго бацькоў, лісты маці, аналаг куфра А.Міцкевіча, чарнільніца, кнігі, вобраз Маці Божай Вострабрамскай. Аптэчка ўтрымлівае куфар, збанок, макацёр, аптэчныя бутэлькі і інш. прыстасаванні для захоўвання і выкарыстання лекавых раслін і настояў з іх. Спальны пакой адпаведна сюжэту паэмы “Пан Тадэвуш” мае выгляд жаночага пакою: дэманструюцц фісгармонія, шкатулкі, люстэрка, канапка, веер, сукенка. У дакументальнай залі прадстаўлены матэрыялы археалагічных раскопак і дакументы, звязаныя з гісторыяй фальварку. У свіронку на першым паверсе адноўлены традыцыйны інтэр’ер: бочкі, плеценыя корабы, кошыкі, сіта, сукала, меры ёмістасці і інш., а на другім паверсе дэманструюцца канапа, пісьмовы стол, чарнільніца, падсвечнікі, рукамыйнік — пакой абстаўлены для таго, каб Адам Міцкевіч адпачываў тут падчас школьных і студэнцкіх вакацый. На падлозе тут, як і ў тыя часы, ляжыць шкура мядзведзя, стаяць ложак, стол, дарожны куфэрак і іншыя рэчы.
Дзейнасць
Музей арганізуе мерапрыемствы, прымеркаваныя да юбілеяў А. Міцкевіча або падзей к. XVIII — XIX ст. Супрацоўнікі музея праводзяць літаратурныя сустрэчы, чытанні, лекцыі для школьнікаў, разнастайныя святы. Летам на тэрыторыі сядзібы арганізуюцца пленэры для мастакоў.
Сям’я перш за ўсё (Аўстралія)
Сям'я перш за ўсё (Family First Party) — кансерватыўная пратэстанцкая палітычная партыя Аўстраліі. Прадстаўлена 1 дэпутатам у Сенаце Аўстраліі, 2 дэпутатамі ў Заканадаўчым сходзе Паўднёвай Аўстраліі і 1 дэпутатам у Заканадаўчым сходзе Новага Паўднёвага Уэльса.
Эпіляцыя
Эпіляцыя — штучнае выдаленне валасоў (ад Epiler — выдаляць валасы) праз разбурэнне валасяных цыбулін выскубаннем, ужываннем спецыяльных пластыраў, апраменьвання і іншых тэхналогій. Ад дэпіляцыі адрозніваецца тым, што ўплывае на глыбінныя працэсы развіцця і росту валасоў, што дазваляе пазбавіцца ад іх на працяглы час. У сучаснай касметалогіі ўжываюць некалькі метадаў эпіляцыі — электраэпіляцыю, лазерную эпіляцыю, фотаэпіляцыя, ЭЛОС эпіляцыю (Elos тэхналогія). Выдаленне валасоў брытвай і крэмамі адносіцца да дэпіляцыі, бо цыбуліна воласа не закранаецца.
У некаторых культурах (у асноўным заходніх) распаўсюджана перакананне, што валасатыя жаночыя ногі з’яўляюцца непрыгожымі. Каб ліквідаваць гэты недахоп, валасы абясколерваюць, выдаляюць з дапамогай воску, выскубаюць, згольваюць, раствараюць спецыяльнымі крэмамі і жэле.
Метады
У сучаснай касметалогіі ўжываюць некалькі метадаў эпіляцыі: электраэпіляцыю, лазерную эпіляцыю, фотаэпіляцыю, элас эпіляцыю. Выдаленне валасоў з дапамогай брытвы, крэмаў, пінцэтаў, нітак, воску, шугарынгу, электрадэпілятара — дэпіляцыі, бо гэты спосабы не ўплываюць на далейшае фармаванне воласа (ён адрастае зноў за кароткі час).
Пад эпіляцыяй разумеюць наступныя метады выдалення валасоў:
Па выніках клінічных даследаванняў электраэпіляція з’яўляецца адзіным метадам выдалення валасоў назаўсёды. Амерыканскі дзяржаўны орган Food and Drug Administration, які кантралюе ў тым ліку і медыцыну, дазваляе ўжываць пазнаку «permanent hair removal» (выдаленне валасоў назаўсёды) выключана для гэтага метаду эпіляцыі, тады як фота- і лазерную эпіляцыю пазіцыянуюць як «permanent hair reduction» — памяншэнне колькасці валасоў. Эфектыўнасць залежыць таксама ад індывідуальных уласцівасцей арганізма. Напрыклад, у еўрапеоідаў рост валасоў нашмат інтэнсіўныйшы за мангалоідаў, а ў мужчын — інтэнсіўнейшы за жанчын; адпаведна, і эфектыўнасць эпіляцыі будзе розная. Эфектыўная эпіляцыя магчымая толькі тады, калі волас знаходзіцца ў стадыі росту (ёсць яшчэ стадыі пераходу і спакою). Паводле праведзеных даследаванняў, у гэтай стадыі звычайна знаходзіцца 80-88 % усіх валасоў. Так, вобласць броваў у стадыі анагена (росту) знаходзіцца на 15 %, на нагах і на лініі бікіні — на 30 %, участак верхняй губы — на 65 %, зона падбародка — на 70 %, а галавы — на 90 %. Таксама, калі волас быў пашкоджаны на стадыі росту, ёсць невялікая імавернасць, што ён будзе выдалены назаўсёды.
Вэлыкы Любінь
Вялікі Любень ці Вэлыкы Любінь (Великий Любінь) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1964) у Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці, за 22 км на паўднёвы захад ад Львова. Курорт.
Гісторыя
Упершыню згадкі пра Вялікі Любінь адносяцца да XIII ст. Мясцовасць называлі і Любінегорад, і Любінец, пазней — Любін, Любень. Курортнае мястэчка з’яўляецца амаль аднагодкам Львова.
Пачаткам Вялікага Любіня прынята лічыць згадкі ў летапісах Любінегорада, знішчанага ў 1241 г. галіцкім князем Данілам Раманавічам, які пазней ужо не адбудоўваўся. Пасля далучэння Чырвовай Русі да Польшчы навакольныя землі сталі ўласнасцю польскай кароны. Уладзіслаў Ягайла аддаў землі галіцкаму і рагатынскаму старасце Мікалаю Параве, які у пачатку XV ст. заснаваў тут вёску Любінь. У вёсцы быў пабудаваны замак, вакол якога насыпалі вал і вырылі глыбокі роў. Яшчэ і цяпер у мястэчку ёсць урочышча пад назвай Замчыска.
У Вялікім Любіне размешчаны бальнеялагічны і кардыялагічны курорт, санаторый. Асноўны лячэбны фактар — серавадародная вада, аналаг «Мацэсты» (выкарыстоўваюцца з XVI ст.) і мінералізаваная серавадародная тарфяная гразь. Дадзены курорт з’яўляецца адным з самых старых на тэрыторыі Еўропы. Яго серавадародныя воды былі апісаны яшчэ асабістым урачом караля Стэфана Баторыя, кракаўскім навукоўцам Войцехам Ачком у трактаце (1578 г.), прысвечаным бальнеалагічнаму лячэнню.
У канцы XVI ст. тут была пабудавана прымітыўная лячэбніца. Стацыянарны санаторый функцыянуе з 1778 г.; у канцы XVIII стагоддзя ў Любіне лячыліся «прыезджыя госці». У 1798 г. львоўскі лекар К. Крачкевіч ў спецыяльнай брашуры апісаў лячэбныя крыніцы Любіня. Аднак курорт амаль не развіваўся, хворыя купаліся ў прымітыўных басейнах. Толькі ў канцы XIX ст. прыватныя ўладальнікі Любіня пачалі будаваць памяшканні для лячэння мінеральнымі ваннамі і тарфяной граззю, а таксама пансіянаты.
У мястэчку знаходзяцца таксама спірта-крухмальны камбінат, аддзяленне Украінскага навукова-даследчага інстытута рыбнай гаспадаркі і даследная станцыя рыбнай гаспадаркі.
Курорт
На курорце маецца 4 мінеральныя крыніцы, вада якіх адносіцца да сульфідных сульфатна-гідракарбанатных кальцыевых з мінералізацыяй ад 2,1 да 2,5 г/л і ўтрыманнем серавадароду ад 50 да 122 мг/л. Ваду выкарыстоўваюць для ваннаў і інгаляцый. Разам з водамі шырока ўжываюць тарфяную гразь, якая здабываецца з тарфянікаў у ваколіцах курорта. Гразь адрозніваецца высокімі тэрапеўтычнымі якасцямі, змяшчае значную колькасць серавадароду. Акрамя таго, ужываюць клімататэрапію, лячэбную фізкультуру, штучныя вуглякіслыя ванны, фізіятэрапеўтычныя працэдуры і інш.
На курорце ажыццяўляецца лячэнне пацыентаў з захворваннямі органаў кровазвароту, руху і апоры, перыферычнай нервовай сістэмы. Функцыянуюць прафсаюзны санаторый (на 660 месцаў), бальнеагразелячэбніца. У парку маецца басейн для купанняў, вакол яго абсталяваны пляцоўкі для клімататэрапіі. Арганізавана амбулаторна-курсовачнае лячэнне.
Раіса Уладзіміраўна Кубліцкая
Раіса Уладзіміраўна Кубліцкая (нар., в. Калышкі, Лёзненскага раёна, Віцебскай вобласці) — работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы (1976), дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 7-а склікання.
Біяграфія
З 1948 года працавала паляводам, з 1955 года — касірам, у 1960—1983 гадах — звеннявая па вырошчванні лёну ў калгасе імя Калініна Лёзненскага раёна.
Абіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1967—1971 гадах).
За поспехі ў павелічэнні вытворчасці прадуктаў земляробства і жывёлагадоўлі Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 сакавіка 1976 года Кубліцкай Р. У. было прысвоена званне «Герой Сацыялістычнай Працы».
З 1983 года Раіса Уладзіміраўна на пенсіі. Жыве ў Мінску.
У гарадскім пасёлку Лёзна на Алеі Славы знаходзіцца стэла ў гонар Р. І. Кубліцкай.
Рольф Кавель
Рольф Кавель (,  —, ) — нямецкі жывапісец, чарцёжнік і графік. Адзін з найважнейшых прадстаўнікоў нерэпрэзентацыйнага жывапісу ў Германіі.
Кавель спачатку вывучаў тыпаграфію і прыкладную графіку ў Школе Штэдэль у Франкфурце-на-Майне, пасля чаго з 1926 года працаваў выкладчыкам прыкладной графікі ў камерцыйнай школе. У 1931 годзе ён пазнаёміўся з Васілём Кандзінскім, які моцна паўплываў на яго далейшы жывапіс. Ён пасяліўся ў Берліне ў якасці вольнага мастака, дзе ў 1933 годзе правёў сваю першую буйную выставу. Аднак у дзень адкрыцця ён быў зачынены, а паказ забаронены. Ён пераехаў у Гарміш, дзе працягваў працаваць. Па даносе інфарматара Кавеля адправілі ў канцлагер Дахау на дзевяць месяцаў і яму забаранілі маляваць.
Заахвочваючая прэмія за выяўленчае мастацтва Мюнхена (1957), Карынфская прэмія Ловіса (1978).
5G
5G (ад fifth generation — «пятае пакаленне») — пятае пакаленне мабільнай сувязі, якое дзейнічае на аснове стандартаў тэлекамунікацый (5G/IMT-2020), якія ідуць за існуючымі стандартамі 4G/IMT-Advanced.
Барацьба з 5G-вышкамі
Вясной 2020 года ў Вялікабрытаніі адбыліся падпалы сямі вышак 5G у сувязі з тэорыяй, што 5G нібыта прыгнятае імунную сістэму чалавека і з-за гэтага садзейнічае распаўсюджванню пандэміі COVID-19. 11 красавіка 2020 года адзінкавыя выпадкі падпалаў вышак сотавай сувязі 5G выявілі і ў Нідэрландах.
Lady Gaga
Lady Gaga (сапраўднае имя — Стэфані Джаан Анджэліна Джэрманота, Stefani Joanne Angelina Germanotta, года — амерыканская спявачка, танцоўка, ды-джэй, кампазітар італьянскага паходжання, уладальніца дзвюх прэмій «Грэмі», 11 прэмій VMA, 4 прэмій EMA. Яе дэбютны альбом «The Fame» (2008) стаў міжнародным хітом і да жніўня 2010 года разышоўся агульным тыражом у 13,4 мильёна экзэмпляраў па ўсяму свету. Сінгл з яго «Just Dance» летам 2008 года ўзначаліў хіт-парады ЗША і Канады, а 11 студзеня 2009 года выйшаў на першае месца ў Вялікабрытаніі. По стане на жнівень 2010 года прадажы сінглаў Lady Gaga перавысілі 51 мільён, а альбомаў — па розным дадзеным ад 13 да 15 мільёнаў.
Святлана Аляксандраўна Алексіевіч
Святлана Аляксандраўна Алексіе́віч (нар., Станіслаў, цяпер Івана-Франкоўск, Украіна) — беларуская журналістка, пісьменніца. Піша на рускай мове. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (2015) «за шматгалосую творчасць — помнік пакутам і мужнасці ў наш час».
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў сям’і ваеннаслужачага (бацька — беларус, маці — украінка). У 1950 годзе бацька дэмабілізаваўся, і сям’я пераехала ў Мазыр. Сям’я перыядычна пераязджала разам з новымі месцамі працы бацькі, у 1961 годзе Алексіевічы пераехалі ў Петрыкаў. Святлана скончыла Капаткевіцкую сярэднюю школу Петрыкаўскага раёна (1965), працавала выхавальніцай Асавецкай школы-інтэрната, затым настаўніцай гісторыі і нямецкай мовы Белажэвіцкай сямігадовай школы Мазырскага раёна. У 1966 годзе працавала ў раённай газеце «Прыпяцкая праўда» (Нароўля). Скончыла аддзяленне журналістыкі БДУ (1972). Накіравана ў раённую газету «Маяк камунізму» (Бяроза). У 1973—1976 гадах працавала ў рэспубліканскай «Сельской газете», у 1976—1984 гадах — загадчык аддзела нарыса і публіцыстыкі часопіса «Нёман». Член СП СССР з 1983 года. Была членам КПСС. Сябра Беларускага ПЭН-цэнтра (з 1989).
У пачатку XXI стагоддзя жыла ў Італіі, Францыі, Германіі. З 2013 года — у Мінску. Ізноў пакінула Беларусь пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і наступных рэпрэсій, адмовілася вяртацца ў краіну, пакуль А. Лукашэнка ва ўладзе
Творчасць
Дэбютавала ў 1966 годзе ў петрыкаўскай раённай газеце «За новыя рубяжы» вершам «Октябрь». У пачатку 1970-х гадоў актыўна рэцэнзавала літаратурныя творы беларускіх пісьменнікаў Юркі Голуба, Вольгі Іпатавай, Ніны Мацяш і інш. у рэспубліканскай прэсе. У час навучання на журналісцкім факультэце БДУ разам з аднагрупнікамі выпускала літаратурны бюлетэнь. У сярэдзіне 1970-х гадоў падрыхтавала да выдання кнігу «Я з’ехаў з вёскі» («Я уехал из деревни» — маналогі былых вяскоўцаў; кніга не была надрукавана).
Творы Алексіевіч грунтуюцца на сотнях інтэрв’ю з удзельнікамі важкіх і балючых падзей, што былі перажыты савецкімі людзьмі ў ХХ стагоддзі. Па словах пісьменніцы, яна працуе ў вобласці дакументальнага рэпартажу, а таксама ў жанры «гісторыі пачуццяў». Даследчыкі адносяць яе кнігі да дакументальнай прозы, раманаў-араторый, раманаў-сведчанняў, калектыўных сведчанняў, эпічнага хору, дакументальных маналогаў, літаратурнай журналістыкі.
Першая кніга Святланы Алексіевіч «У вайны не жаночы твар» («У войны — не женское лицо», 1985) грунтуецца на размовах з сотнямі савецкіх жанчын, што бралі ўдзел у Вялікай айчыннай вайне. Яна прадстаўляе калектыўны жаночы досвед вайны. У наступнай кнізе «Апошнія сведкі» («Последние свидетели», 1985) выкарыстоўваюцца ўспаміны дзяцей, якім падчас вайны было ад шасці да дванаццаці гадоў. Кніга сведчыць пра «немагчымасць перажыць успамін пра траўму». У 1990 годзе былі апублікаваныя «Цынкавыя хлопчыкі» («Цинковые мальчики», часопіс «Дружба народов», 1990), названыя так таму, што целы забітых у Афганістане салдат прывозілі на радзіму ў цынкавых трунах.
У 1993 годзе выйшла кніга «Зачараваныя смерцю» — апавяданне пра самазабойцаў, якія скончылі ці спрабавалі скончыць з сабой, не вытрымаўшы паражэння камуністычных ідэй у СССР. У 1997 годзе С. Алексіевіч апублікавала дакументальную аповесць «Чарнобыльская малітва», напісаную на грунце ўспамінаў ліквідатараў Чарнобыльскай катастрофы, родных пажарных, што памерлі ад прамянёвай хваробы, а таксама перасяленцаў з Чарнобыльскай зоны. Кніга мае падзагаловак «хроніка будучыні» і апавядае пра адначасовае разгортванне дзвюх катастроф: тэхнагеннай і сацыяльнай, калі «зышоў пад ваду велізарны сацыялістычны мацярык».
Кнігі Святланы Алексіевіч складаюць цыкл, які аўтарка заве «хронікай вялікай Утопіі» і «гісторыяй чырвонага чалавека». Творы Алексіевіч можна разглядаць як «маральную філасофію, спробу абмяркавання этычных пытанняў і пошуку сэнсу перанесеных пакут савецкім, а таксама пост-савецкім чалавекам, які апынуўся ва ўмовах велізарнага сацыяльнага зруху».
Сярод моў, на якія былі перакладзены творы Святланы Алексіевіч, — беларуская, англійская, французская, шведская, нямецкая, грузінская, нарвежская, кітайская і іншыя. У 2018 годзе ў беларускім перакладзе апублікаваныя разам пяць кніг, аб’яднаных у цыкл «Галасы Утопіі». Гэта кнігі «У вайны не жаночы твар» (пераклад Валянціна Акудовіча), «Апошнія сведкі. Сіла дзіцячага голасу» (пераклад Барыса Пятровіча), «Цынкавыя хлопчыкі» (пераклад Андрэя Хадановіча), «Чарнабыльская малітва. Хроніка будучыні» (пераклад Уладзіміра Арлова), «Час сэканд-хэнд» (пераклад Сяргея Дубаўца).
Экранізацыі
Паводле кнігі «У войны — не женское лицо» быў зняты цыкл дакументальных фільмаў (1983), адзначаны Дзяржаўнай прэміяй СССР у 1985 годзе і «Сярэбраным голубам» на міжнародным кінафестывалі ў Лейпцыгу.
У 2017 годзе выйшаў дакументальны фільм шведскага рэжысёра Стафана Юлена «Каханне: Love in Russian», зняты ў сааўтарстве са Святланай Алексіевіч паводле яе новай, яшчэ не дапісанай кнігі. У 2019 годзе стала вядома пра мангу, створаную японскім мастаком Кейто Каумэ па матывах кнігі С. Алексіевіч «У вайны не жаночы твар».
Грамадская дзейнасць
Святлана Алексіевіч з’яўляецца членам Рады Саюза беларускіх пісьменнікаў (СБП), старшынёй Рады стыпендыі імя Магдалены Радзівіл, заснаванай СБП у 2017 годзе. Яе імя фігуруе сярод заснавальнікаў фонду «Вольны беларускі ўніверсітэт» (фонд зарэгістраваны ў Варшаве ў 2017 годзе; у 2019 г. яго праграмы яшчэ не дзейнічалі). У канцы 2016 года стварыла ў Мінску клуб «Святлана Алексіевіч запрашае», у якім публічна выступалі творчыя асобы і інтэлектуалы з розных краін, пераважна з Расіі. У 2016—2017 гг. прайшло каля 10 сустрэч у рамках названага клуба (большасць вяла сама С. Алексіевіч). У пачатку 2019 года пасля доўгага перапынку было абвешчана аб аднаўленні работы клуба. Пасяджэнне 26 сакавіка 2019 г. адбылося з удзелам беларускіх гасцей, але некаторымі інтэлектуаламі было ўспрынята скептычна: так, на думку М. Жбанкова, «клубу набелісткі па-ранейшаму перашкаджае рэжым узаемнага абажання і непазбыўная кампліментарнасць».
Увосень 2019 года Святлана Алексіевіч была абрана віцэ-прэзідэнтам Міжнароднага ПЭН-клуба, а праз некалькі тыдняў — старшынёй Рады Беларускага ПЭН-цэнтра. У жніўні 2020 года далучылася да каардынацыйнай рады, ініцыіраванай Святланай Ціханоўскай (кандыдатуру якой С. Алексіевіч падтрымлівала на прэзідэнцкіх выбарах), стала членам прэзідыума названай рады. Засталася ў складзе каардынацыйнай рады, абноўленай у 2023 годзе.
Прэміі і ўзнагароды
Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны». Лаўрэат літаратурных прэмій СП СССР імя М. Астроўскага (1984), імя К. Федзіна (1985) і прэміі Ленінскага камсамола (1986) за кнігі «У войны — не женское лицо» і «Последние свидетели». Лаўрэат прэміі Курта Тухольскага (1996), прэміі «Трыумф» (Расія, 1997), Ляйпцыгскай кніжнай прэміі (1999), прэміі Гердэра (1999), прэміі Рэмарка (2001), Нацыянальнай прэміі крытыкі (ЗША, 2006). У 2011 годзе атрымала ў Польшчы прэмію імя Рышарда Капусцінскага і прэмію Цэнтральнай і Усходняй Еўропы «Ангелус». У 2013 годзе стала лаўрэатам Міжнароднай прэміі міру нямецкіх кнігагандляроў, цырымонія ўзнагароджання адбылася 13 кастрычніка ў рамках Франкфурцкага кніжнага кірмаша. Афіцэр Ордэна мастацтваў і літаратуры Францыі (2014).
У 2016 годзе нобелеўская лаўрэатка 2015 г. атрымала ў Кітаі кніжную прэмію «Вэньцзінь», прэмію Шанхайскага кніжнага кірмашу і ўзнагароду Пекінскага кніжнага кірмашу. У 2016 г. С. Алексіевіч стала таксама ганаровым членам Беларускай асацыяцыі журналістаў.
Узнагароджана медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
У 2021 годзе ўзнагароджана Вялікім крыжом 1-й ступені Ордэна «За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія». У 2022 годзе атрымала чэшскую прэмію Іржы Тэйнера і абрана ганаровым доктарам мадрыдскага ўніверсітэта Камплутэнсэ. З'яўляецца таксама ганаровым доктарам Кіева-Магілянскай акадэміі (з 2016) і ўніверсітэта Вітаўта Вялікага (з 2020).
Погляды
Пра сябе Святлана Алексіевіч сказала:
Сваімі настаўнікамі яна называе Алеся Адамовіча і Васіля Быкава.
Яна лічыць, што «таталітарызм разбэшчвае і ката, і ахвяру», і мы жывём у гэты траўміраваны перыяд. Хацела б, каб Беларусь была падобная да скандынаўскіх краін, або прынамсі да Прыбалтыкі. Паводле Святланы Алексіевіч, краіны-суседзі Беларусі — Літва, Польшча і Украіна — могуць быць прыкладам развіцця для Беларусі. Яна заўважыла, што беларуская культура саступае польскай, аднак усё часцей прадстаўніком беларускай нацыянальнай ідэнтычнасці бывае беларуска-польскі інтэлігент у стылі Аляксандра Мілінкевіча, а не старшыня калгасу або савецкі чыноўнік, як бывала раней. У лютым 2019 г. на сустрэчы ў Мінску зрабіла яшчэ адну заяву: «''Мы не сфармаванае грамадства. Што б ні здаралася, усё праходзіць, з намі можна зрабіць усё. Нам патрэбны лідар кшталту Гавела. Які не апускаецца разам з самай цёмнай часткай народу, а які ўздымае свой народ''».
Пазней яна заўважыла:
У красавіку 2019 г., у сувязі з перамогай Уладзіміра Зяленскага ў першым туры выбараў прэзідэнта Украіны, пісьменніца заявіла: «''У мяне напачатку былі вялікія надзеі на Парашэнку. Але яны, на жаль, не спраўдзіліся. І я за тое, каб Зяленскі перамог. Мне здаецца, што ён пераможа. І мы ўбачым, як прыходзіць новае пакаленне. Яно прыходзіць ва Украіне, у Харватыі, у Славакіі''». Разам з тым Дональда Трампа яна аднесла да папулістаў, заўважыўшы: «Не ведаю, як можна дамовіцца з Трампам».
Падчас расійскага ўварвання ва Украіну ў эфіры Беларускай службы «Радыё Свабода» асудзіла вайну Расіі супраць Украіны і адзначыла, што яна горшая за Другую сусветную.
«Аказваецца, мы дарма думалі, што перамаглі камунізм. Мы яго не перамаглі. А тое, што сёння адбываецца, гэта чырвоны чалавек, як я яго называю. Гэта яго апошні бой ці не, але гэта прыкметы адтуль, з мінулага. Мы яшчэ не адарваліся ад гэтага, таму што не супраціўляліся, а ўспрымалі ўсё як належнае. Краіна камунізму ўпала, і мы пачалі выжываць, замест таго каб будаваць новае жыццё» , — адзначыла пісьменніца. Рэагуючы на ўдзел Беларусі ў вайне Расіі ва Украіне пісьменніца адзначыла, што, на яе думку, найвялікшым гераізмам для беларусаў, якіх адправяць ваяваць за Расію ва Украіне, будзе адмова страляць. Яна дадала, што сітуацыя зараз супрацьлеглая вайне з фашызмам, калі гераізм заключаўся ў ваенных дзеяннях і абароне. «У нас ужо няма незалежнасці, і мы краіна-агрэсар», — падсумавала Алексіевіч.
Ацэнкі
Беларускі паэт Уладзімір Някляеў заўважыў:
Міністэрства замежных спраў Беларусі вітала рашэнне Нобелеўскага камітэта аб прысуджэнні прэміі па літаратуры за 2015 год Святлане Алексіевіч. У адмысловым каментарыі яно згадала, што гэта першая прэмія, атрыманая грамадзянінам суверэннай Беларусі, увойдзе ў гісторыю станаўлення беларускай нацыі, грамадства і дзяржавы. Аляксандр Лукашэнка ў сваім віншаванні з прысуджэннем Нобелеўскай прэміі адзначыў, што творчасць Святланы Алексіевіч не пакінула абыякавымі не толькі беларусаў, але і чытачоў у многіх краінах свету. Пры гэтым дзяржаўныя выдавецтвы Беларусі доўгі час (каля 25 гадоў) не друкавалі кнігі С. Алексіевіч ; толькі ў 2019 годзе выдавецтва «Мастацкая літаратура» перавыдала яе кнігу «У вайны не жаночы твар».
Некаторая частка расійскай і беларускай інтэлігенцыі палічыла прысуджэнне Нобелеўскай прэміі Алексіевіч палітычнай акцыяй.
Трактоўку Святланай Алексіевіч узброенага канфлікту ва Украіне, у прыватнасці, у Данецкай вобласці, рэзка крытыкавалі некаторыя інтэлектуалы, напрыклад, пісьменніца Элен Рышар-Фаўр у 2015 г. . Таксама выказваліся думкі аб тым, што пісьменніца перабольшвае ўплыў камуністычных ідэй, ролю «чырвонага чалавека» ў сучасных Расіі і Беларусі.
У 2019 годзе беларускі палітык Зянон Пазняк заўважыў, што з камуністычных часоў Алексіевіч пазіцыянавала сябе як ненавісніца беларушчыны, але пазней яна змяніла рыторыку, і «аб’ектыўна гэта добра».
Небяспечная брытва
Небяспечная брытва — брытва з адкрытым лязом. Паўсюдна распаўсюджаная брытва да сярэдзіны XX стагоддзя. Патрабуецца навык для завострывання і праўкі брытвы, а таксама ўменне карыстацца ёю для чыстага і нетраўматычнага галення. Для завострывання выкарыстоўваецца асялок, для «даводкі» пасля змянення - скураны рэмень з абразіўнай пастай, напрыклад, пастай ГОІ, для наступнай (рэгулярнай) праўкі выкарыстоўваецца скураны рэмень або без пасты, альбо са слабай змазкай.
Выня (рака)
Выня́ — рака ў Нясвіжскім і Капыльскім раёнах Мінскай вобласці, левы прыток ракі Лоша (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 56 км. Плошча вадазбору 366 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 м/км. Пачынаецца на паўднёвым усходзе ад вёскі Дубейкі Нясвіжскага раёна, цячэ па слабахвалістай раўніне, вусце на поўначы ад вёскі Харытонаўка.
Даліна пераважна невыразная. Абалона двухбаковая, шырынёй 300—400 м, у высокай плыні — меліяраванае балота, ніжэй — роўная, сухая. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае; яго шырыня ў межань 7—10 м, на асобных дзялянках у сярэднім цячэнні 30 — 35 м. Каля вёсак Харытонаўка і Леткаўшчына створаныя сажалкі (плошча адпаведна 0,06 км² і 0,03 км²). У абалоне меліярацыйныя каналы.
Заканадаўчы сход Рэспублікі Карэлія
Заканадаўчы сход Рэспублікі Карэлія (Законода́тельное Собра́ние Респу́блики Каре́лия) — пастаянна дзеючы прадстаўнічы і адзіны заканадаўчы орган дзяржаўнай улады Рэспублікі Карэлія.
Заканадаўчы Сход Рэспублікі Карэлія складаецца з 36 дэпутатаў, якія выбіраюцца на аснове ўсеагульнага роўнага і прамога выбарчага права пры тайным галасаванні. Тэрмін паўнамоцтваў дэпутатаў Заканадаўчага Сходу Рэспублікі Карэлія аднаго склікання складае пяць гадоў.
Смалдзіна (гміна)
Смалдзі́на (Smołdzino) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слупскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Смалдзіне. Плошча гміны складае 257,24 км². Станам на 2010 год у гміне Смалдзіна пражывалі 3398 чалавек, шчыльнасць — 13,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Універсітэт імя Лаёлы
Універсітэт імя Лаёлы (Universidad Loyola) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у гарадах Кордава і Севілья ў аўтаномнай супольнасці Андалусія. Кантралюецца Каталіцкім Касцёлам, кіруецца Таварыствам Ісуса (езуітамі) і названы ў гонар заснавальніка ордэна езуітаў Ігнація Лаёлы.
Спіс аб’ектаў PGC (837001—838000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (837001—838000)
Універсітэт імя Лаёлы
Мае тры кампусы: адзін у Дос-Эрманас, іншы ў Кордаве і яшчэ адзін у Гранадзе. Універсітэт імя Лаёлы з’яўляецца часткай федэрацыі, якая аб’ядноўвае езуіцкія ўніверсітэты і ўніверсітэцкія цэнтры Іспаніі.
Джэлам (значэнні)
Джэлам — тапонім:
Прастыль
Прастыль (ад πρό — наперадзе і — калона) — тып антычнага храма.
Уяўляе сабой будынак з шэрагам калон на галоўным фасадзе. Тэрмін таксама выкарыстоўваецца для абазначэння порціка, які выступае з галоўнага фасада будынкаў.
Упершыню храмы гэтага тыпу будаваліся этрускамі і грэкамі, пазней рымляне перанялі яго для будаўніцтва сваіх храмаў. Узнік, верагодна, на ўсходніх астравах Грэцыі ў VIII стагоддзя да н.э., аднак ёсць нямала старажытных узораў на поўдні Італіі.
Падрэзы
Падрэ́зы (, Подрезы) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Крамно
Крамно́ (, Кремно) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бездзежскага сельсавета. За 19 кіламетраў ад Драгічына, 129 кіламетраў ад Брэста, 26 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Дрыгічын (на лініі Брэст-Гомель).
Да 9 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Бездзежскага сельсавета, да 14 красавіка 1960 года — у склад Гутаўскага сельсавета.
IC 2197-2
IC 2197-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ульф фон Эйлер
Ульф Свантэ фон Эйлер (Ulf Svante von Euler; 7 лютага 1905, Стакгольм, Швецыя — 9 сакавіка 1983) — шведскі фізіёлаг і фармаколаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1970) «за адкрыцці, якія датычацца гумаральных перадатчыкаў у нервовых канчатках і механізмаў іх захоўвання, выдзялення і інактывацыі». Эйлер адкрыў простагландын і норадрэналін.
Інтэр’ер
Інтэр'е́р (intérieur  — унутраны-выгляд, антонім extérieur, - вонкавы-выгляд) — архітэктурна і мастацка аформленая ўнутраная прастора будынка, якая забяспечвае чалавеку эстэтычнае ўспрыманне і спрыяльныя ўмовы жыццядзейнасці; унутраная прастора будынка ці асобнага памяшкання, архітэктурнае рашэнне якога вызначаецца яго функцыянальным прызначэннем.
У аснове дызайну інтэр'еру ляжыць сінтэз прагматычных і мастацкіх ідэй і рашэнняў, накіраваных на паляпшэнне ўмоў існавання чалавека ў цэласнай эстэтычна дасканалай форме. Інтэр'ер складаецца з трох складнікаў:
Джана-Ветуста
Джана-Ветуста (Giano Vetusto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 652 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 81040. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Прадцечанскі мост
Прадцечанскі мост — аўтадарожны арачны мост цераз Абводны канал у Цэнтральным / Фрунзенскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Звязвае Тамбоўскую вуліцу з вуліцай Чарняхоўскага (былая Прадцечанская). Побач з мостам размешчаны Аўтавакзал. Вышэй па цячэнні знаходзяцца Карэтны мост, ніжэй — Нова-Каменны мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Абводны канал». Афіцыйную назву мост атрымаў ў 1909 годзе па найменні Прадцечанскай вуліцы.
Гонар
Гонар (ад honor) — станоўча афарбаваная эмоцыя, адлюстроўвае станоўчую самаацэнку — наяўнасць самапавагі, пачуцця ўласнай вартасці, уласнай каштоўнасці. Гонар  — грамадска-маральная годнасць, тое, што выклікае ўсеагульную павагу.
Іпадромны мост
Іпадромны мост — пешаходны бэлечны мост-цеплаправод цераз Абводны канал у Адміралцейскім / Фрунзенскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Размешчаны на ўсход ад створа Пад’язнога завулка. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Баравы мост, ніжэй — Царскасельскі чыгуначны мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Абводны канал», «Пушкінская».
У 1910 годзе масту было прысвоена назва Рузаўскі. Выкарыстоўвалася таксама назва Бульварны мост, па размешчаным побач бульвары ўздоўж Абводнага канала. Сучасную назву мост атрымаў у 1944 годзе.
576p
576p — скарочаная назва відэаразрознення. Літара р адзначае прагрэсіўную разгортку (progressive scan). Лічба 576 адзначае колькасць радкоў па вертыкалі. Звычайна, па гарызанталі будзе 720 ці 704 пікселяў. Частата кадраў задаецца лічбай пасля р.
576p25
Па-іншаму, звычайнае тэлебачанне (SDTV) з частатой кадраў 25 Гц. Можа выкарыстоўваццца ў сістэмах PAL і SECAM.
576p50
Гэты фармат выкарыстоўваецца для EDTV. У Аўстраліі гэты фармат лічыцца стандартным.
Марафанісі
Марафані́сі (Μαραθονήσι), або Крана́і (Κρανάη) — востраў каля паўднёвага Пелапанеса. Уваходзіць у склад Грэцыі. Агульная плошча — 5,16 га.
У мікенскі перыяд на востраве месціліся порт і паселішча, пакінутыя з пачаткам Цёмных стагоддзяў. Згодна легендзе, на востраве спыняліся Парыс і Алена падчас уцёкаў са Спарты ў Трою. Тут яны ўпершыню займаліся каханнем.
У 1821 г. выкарыстоўваўся грэчаскімі паўстанцамі як месца камандавання флотам. У 1898 г. быў злучаны з мацерыком дамбай.
У нашы дні на востраве знаходзяцца маяк, музей і праваслаўная капліца.
Абчуга
Абчу́га (, Обчуга) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў інвентарах XVII ст. як вёска каля мястэчка Красны Стаў маёнтка Чарэя, які належаў Сапегам. У вёсцы было 46 пляцоў і 30 валок зямлі, млын на двух колах. Абазначана на карце Т. Макоўскага, выдадзенай у Амстэрдаме ў 1613 г. У 1713 г. вёска мела вуліцы Лукомская, Віцебская і Славеньская, 83 двары, 24 валокі (уласнасць канцлера Аляксандра Сапегі), у 1775 г. — 37 двароў, з іх 3 належалі мясцовай царкве, у закладзе ў князя Ігнація Агінскага, з 1790 г. — у віленскага кляштара піяраў. З 1793 г. ў складзе Расійскай імперыі, цэнтр воласці, уладанне памешчыка Нітаслаўскага, злілася з мястэчкам пад агульнай назвай Абчуга. У Айчынную вайну 1812 г. разбурана французамі. У 1847—1852 гг. пабудавана Праабражэнская царква (ёй належала 66 дзесяцін і 1193 сажні зямлі) на сродкі памешчыка А. М. Нітаслаўскага. У мястэчку было 22 двары, 210 жыхароў (107 мужчын і 103 жанчыны). У 1863 г. 18 двароў. У 1869 г. адкрыта народнае вучылішча. У 1880 г. 77 двароў, 678 жыхароў (319 мужчын, 359 жанчын). У 1897 г. 112 двароў, 861 жыхар, дзейнічалі гарбарны завод, народнае вучылішча (адкрыта ў 1896 г.), хлебазапасны магазін, лячэбніца, пастаялы двор, яўрэйскі малітоўны дом, праваслаўная царква, 2 вінныя лаўкі. У аднайменным фальварку — 46 жыхароў, вінакурны завод, вадзяны млын, капліца.
У пачатку XX ст. цэнтр воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні, у ім размяшчалася валасное праўленне, праваслаўная царква, малітоўная школа, народнае вучылішча, два вадзяныя млыны. Мястэчка — уласнасць памешчыцы Эльвіры Аляксандраўны Ястрамбіцкай. У 1917 г. 125 двароў, 783 жыхары. З 1924 г. цэнтр сельсавета ў Чарэйскім, з 1931 г. — у Крупскім раёнах. Быў пабудаваны льнозавод. У 1930 г. вяскоўцы аб'ядналіся ў калгас «6 з'езд Саветаў». У гады першей пяцігодкі дзейнічаў завод па вырабе драўляных цвікоў (завод Гальперына), які ў час вайны быў спалены. У савецка-фінляндскую вайну 1930—1940 гг. і на франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 55 вяскоўцаў, у партызанскай і падпольнай барацьбе 19, знішчана 28 мірных жыхароў. Акрамя таго, фашысты растралялі 150 чалавек яўрэйскай нацыянальнасці. Вёска была часткова спалена. Каля вёскі здзейсеіў свой подзвіг Герой Савецкага Саюза І. А. Мазгавой. З 1950 г. вёска ў складзе ўзбуйненага калгаса «Барэц», з 1960 г. — саўгаса «40 год Кастрычніка», з 1961 г. цэнтр саўгаса, потым калгаса «Абчуга».
На 1 студзеня 1998 г. ў вёсцы налічвалася 138 гаспадарак, пражывала 323 жыхары. У вёсцы размешчаны сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, бальніца, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, крама, майстэрня калгаса, будынак абшчыны «Крышна». У цэнтры вёскі брацкая магіла, пахаваны 43 воіны і 5 партызан. У 1961 г. на магіле пастаўлены абеліск. Каля вёскі магіла ахвея фашызму, пахаваны 440 чалавек, закатаваных 05.05.1942 г. нямецка-фашысцкімі акупантамі. У 1960 г. на магіле пастаўлены абеліск.
З 1924 г. да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета.
Хшанаў
Хшанаў (Chrzanów) — горад на поўдні Польшчы, размешчаны за 300 км на поўдзень ад Варшавы, за 45 км на захад ад Кракава і за 35 км на ўсход ад Катавіц. Адміністрацыйны цэнтр Хшаноўскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Хшанаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 38,31 км². Насельніцтва 37,4 тыс. чалавек.