cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Майсен
Гісторыя
З пераходам тытула курфюрста да Фрыдрыха IV Сварлівага ў 1423 годзе Майсен становіцца цэнтрам Саксонскага курфюрства. Пра гэтыя часы нагадваюць гатычны сабор, самы вытрыманы па стылі ў Германіі, і першы ў Германіі палац у познегатычным стылі — замак Альбрэхтсбург.
Пасля Лейпцыгскага падзелу 1485 года ветынскіх зямель рэзідэнцыя была перанесена ў Дрэздэн і Вітэнберг.
У выніку праведзенай у 1539 годзе Рэфармацыі тры кляштары, якія знаходзіліся тут, былі скасаваны, і ў былым францысканскім кляштары была адкрыта гарадская школа. З 1543 года ў былым кляштары Святой Афры знаходзілася саксонская княжацкая школа. У 1581 годзе было скасавана Майсенскае біскупства.
Доўгі час Майсен быў горадам, якія вырабляў сукно, але пасля Трыццацігадовай вайны гэта вытворчасць цалкам прыйшла ў заняпад.
У 1710 годзе Аўгустам Моцным была адкрыта мануфактура па вытворчасці фарфору, што дало гораду новае жыццё.
У 1834 годзе у горадзе адбываецца рост прамысловасці. Узніклі новыя прадпрыемствы, з 1835 года па рацэ сталі курсіраваць першыя параходы, а ў 1860 годзе ў горадзе з'явілася чыгунка. Майсен стаў цэнтрам керамічнай прамысловасці Саксоніі.
Дзве сусветныя вайны абыйшлі горад бокам, яго гістарычная частка не атрымала ніякіх значных пашкоджанняў. У часы нацызму ў Майсене пераследваліся праціўнікі рэжыму. Так у 1943 годзе быў забіты сацыял-дэмакрат, рабочы Макс Дытэль. Яўрэйскія сем'і, якія жылі ў горадзе, былі або выгнаны з горада ў сельскую мясцовасць, або адпраўлены ў канцэнтрацыйныя лагеры, напрыклад сям'я Лёвенталь, якая трымала ў Майсене ўніверсальны магазін.
У 2002 годзе гістарычная частка горада была моцна пашкоджана паводкай.
Эканоміка і прамысловасць
У горадзе развіты энергамашына-будаўнічая, электра- тэхнічкая, гарбарна-абутковая, тэкстыльная, піваварная прамысловасці. Старэйшы ў Еўропе фарфоравы завод (вытворчасцьсць майсенскага фарфору). Вытворчасць фарбаў для керамікі. У наваколлі — здабыча высакаякасных глін, у т.л. кааліну.
Транспарт
Майсен ляжыць на чыгуначнай галіне Борсдорф-Косвіг, на якой знаходзяцца вакзалы Майсен і Майсен-Трыбішталь. Майсен—Трыбішталь — канцавы пункт дрэздэнскай гарадской чыгункі. Майсен таксама звязаны з Дрэздэнам водным паведамленнем.
У 1899 годзе ў горадзе была адкрыта электрычная трамвайная лінія, якая да 1936 года перавозіла людзей, а потым да 1967 года грузы.
У горадзе тры масты. Адзін з іх — камбінаваная пешаходная зона і чыгуначны мост, мост у Старым горадзе і аўтамабільны мост цераз пойму Эльбы.
Тунэль Шотэнберг даўжынёй 720 м быў адкрыты 2 мая 2007 года. Ён быў пабудаваны для разгрузкі горада ад патоку транзітнага транспарту.
Дуравічы (Вілейскі раён)
Дуравічы (, Дуровичи, да 2007 года — Зялёная) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
5 студзеня 2007 года вёска Зялёная (, Зелёная) перайменавана ў Дуравічы.
Башня
Башня́ (, Бошня) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рудскага сельсавета.
Банавентура
Банавенту́ра (Bonaventura, сапраўднае імя Джавані дэ Фіданца, Giovanni di Fidanza, Ioannes Fidanza; 1221, Баньярэджа, Лацыа, Папская дзяржава — 15 ліпеня 1274, Ліён, Францыя) — сярэдневяковы тэолаг, францысканскі схаласт, генерал францысканскага ордэна, кардынал (з 1273), называецца серафіцкім доктарам (Doctor Seraphicus). Каталіцкай царквой прылічаны да ліку святых (1482 год) і да дактароў касцёла (1587).
Біяграфія
Банавентура, ён жа Джавані дэ Фіданца, нарадзіўся прыкладна ў 1221 годзе ў Баньярэджа, недалёка ад Вітэрба, які тады быў часткай Папскай дзяржавы. Пра яго дзяцінства амаль нічога не вядома, акрамя імёнаў яго бацькоў, Джавані дэ Фіданца і Марыі дэ Рытэлі. Паводле легенды, Джавані нарадзіўся вельмі слабым дзіцем, і маці, баючыся за яго жыццё, прынесла зарок, што калі ён выздаравее, то яна прысвеціць свайго сына на службу Богу. Немаўля прынеслі да святога Францішка з Асізі, які ў натхненні сказаў: «О, шчаслівы лёс!» (O buona ventura!). Гэта выратаванне ад смерці па малітвах Францішска Асізскага стала асноўнай матывацыяй для напісання потым яго біяграфіі Банавентурам.
У 1243 годзе ўступіў у Ордэн святога Францішка, прыняўшы імя Банавентура. Вывучаў філасофію і тэалогію ў Парыжскім універсітэце, дзе стаў доктарам тэалогіі. Пасля ўзначаліў францысканскую кафедру. Будучы генералам Ордэна Меншых Братоў, кіраваў ім мудра і разважліва. Праз пэўны час быў прызначаны генералам ордэну, сёмым у гісторыі. Разумеючы, што ўсе браты не могуць дакладна пераймаць прыклад Св. Францішка, Банавентура адаптаваў манаскі ідэал да рэальнага жыцця і дзейнасці братоў, якія займаліся рознымі формамі апостальства, зрабіўшы пры гэтым прынцыповы націск на адукацыйную і навуковую дзейнасць. Дзякуючы гэтаму многія францысканцы ўзначалілі ўніверсітэцкія кафедры, а Ордэн даў свету значную колькасць навукоўцаў. Кіраваў францысканцамі на працягу сямнаццаці гадоў настолькі паспяхова, што яго пачалі называць другім заснавальнікам супольнасці.
У 1273 быў названы кардыналам і біскупам Альбана. Стаўшы кардыналам, быў выкліканы ў Рым, дзе на даручэнне Папы заняўся падрыхтоўкай Другога Ліёнскага сабору, і памёр за некалькі дзён да яго заканчэння 15 ліпеня 1274 года.
Огнен Кузміч
Огнен Кузміч (Огњен Кузмић; нар. 16 мая 1990) — сербскі прафесійны баскетбаліст, выступае на пазіцыі цэнтравага.
Банавентура
Біяграфія
Святому Банавентуры нададзены тытул Doctor seraphicus — Серафімскі доктар.
Вольга Валянцінаўна Няфёдава
Вольга Валянцінаўна Няфёдава (, Магілёў) — беларуская артыстка тэатра і кіно, заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь (2021).
Банавентура
Шанаванне
Быў кананізаваны ў 1484 годзе Папам Сікстам IV. Успамін 15 ліпеня. Ён лічыцца апекуном тэолагаў, працаўнікоў і грузчыкаў.
Вольга Валянцінаўна Няфёдава
Біяграфія
Нарадзілася 18 лютага 1970 года ў Магілёве. Была адным дзіцем у сям’і. Бацькі развяліся, калі Вользе споўнілася 13 гадоў.
Спіс аб’ектаў PGC (890001—891000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (890001—891000)
Вольга Валянцінаўна Няфёдава
Біяграфія
У 1987 годзе беспаспяхова спрабавала паступіць у Расійскі ўніверсітэт тэатральнага мастацтва ў Маскве. Вярнуўшыся ў Мінск, уладкавалася працаваць рабочай на Мінскі фарфоравы завод, дзе праз тры месяцы стала працаваць кантралёрам АТК.
Працавала таксама на радыё («Радио Би-Эй», «Легенды FM» ), тэлебачанні.
Пасля смерці маці ў 2015 годзе прадала яе кватэру ў Мінску, купіла 20 сотак лесу і пабудавала там дом.
Творчасць
Знялася больш чым у 80 ролях у кіно, у тым ліку ў фільмах «Паласатае шчасце», «Вышэй за неба», «Жураў-2», «Знахар», «Паскораная дапамога — 2», «Сваты-7».
Сям’я
Першы шлюб па вялікім каханні распаўся з-за адлегласцяў. У 2008 годзе другі раз выйшла замуж, маючы намер нарадзіць дзіця, аднак праз два гады падала на развод у сувязі з псіхалагічнай несумяшчальнасцю з мужам.
Дулут
Дулут (Duluth) — горад у штаце Мінесота, адміністрацыйны цэнтр акругі Сент-Луіс.
Дулут — порт на вышыні 185 м над узроўнем мора на беразе возера Верхняга, самага буйнога і халоднага з сістэмы Вялікіх азёраў. Гэта абумовіла аснову яго эканомікі — перапрацоўка грузаў. Таксама ў горадзе развіты турызм.
Тамашоўка (рака)
Тамашоўка — рака ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Мажа. Даўжыня 18 км. Плошча вадазбору 53 км². Пачынаецца за 0,8 км на паўночны захад ад вёскі Богараўшчына, вусце каля вёскі Цімкавічы.
Дулут
Клімат вільготны, ветраны. Сярэднядзённая тэмпература з сярэдзіны лістапада да пачатку красавіка не перавышае 0 ° C. Ападкаў выпадае 727 мм у год, летам выпадаюць пераважна ў выглядзе дробнага дажджу або імжы, зімой — у выглядзе снегу. Сярэднегадавая тэмпература — +3,8 ° C.
Сірыус (адукацыйны цэнтр)
«Сірыўс» — адукацыйны цэнтр падтрымкі адораных дзяцей у Расіі.
Рыжскае Нахімаўскае ваенна-марское вучылішча
Рыжскае Ніхімаўскае ваенна-марское вучылішча — нахімаўскае вучылішча, якое існавала ў СССР у 1945—1953 гадах.
Сірыус (адукацыйны цэнтр)
Гісторыя
Створаны ў 2015 годзе адукацыйным фондам «талент і поспех» па ініцыятыве прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна на базе Алімпійскага парку.
Рыжскае Нахімаўскае ваенна-марское вучылішча
Створана загадам Народнага камісара Ваенна-Марскога Флота М. Кузняцова ад 21 ліпеня 1945, стала трэцім нахімаўскім вучылішчам у СССР (пасля Тбіліскага і Ленінградскага). У 1953 годзе расфармавана і на яго базе арганізавана Вышэйшае ваенна-марское вучылішча падводнага плавання. Кадры і выхаванцы перайшлі ў Ленінградскае НВМВ.
Сірыус (адукацыйны цэнтр)
Гісторыя
Размешчаны на самым поўдні Краснадарскага краю ў утвораным у лютым 2020 года пасёлку гарадскога тыпу Сірыус, які 22 снежня 2020 года стаў першай Федэральнай тэрыторыяй Расіі. У момант стварэння ў 2015 годзе адукацыйны цэнтр ставіўся да Адлерскага раёну горада Сочы Краснадарскага краю.
Тур (рака)
Даўжыня ракі 25 км. Плошча вадазбору 178 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,46 м/км. Пачынаецца за 1,8 км на поўдзень ад вёскі Слабада, упадае ў Прыпяць за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Лучажэвічы. Цячэ ў межах Мазырскага Палесся. Рэчышча каналізаванае.
Кшыштаф Кеслёўскі
Кшы́штаф Кеслё́ўскі (Krzysztof Kieślowski;,  — , ) — польскі кінарэжысёр і сцэнарыст, прадстаўнік кірунку «кіно маральнага неспакою», кавалер. Сусветную вядомасць атрымаў дзякуючы тэлецыклу «Дэкалог» (1989), фільму «Падвойнае жыццё Веранікі» (1991) і кінатрылогіі «Тры колеры» (1993—1994).
Распачаў кар’еру як рэжысёр-дакументаліст («Біяграфія», «З пункту гледжання начнога вартаўніка»), аднак пазней стаў займацца стварэннем пераважна мастацкіх фільмаў. Часам выступаў і ў якасці тэатральнага рэжысёра. Яго раннія мастацкія карціны належылі да кірунку «кіно маральнага неспакою» і ўяўлялі сабой квазідакументальныя фільмы, якія паказвалі рэчаіснасць Польшчы таго часу («Персанал», «Шнар», «'», «'»). На познім этапе творчасці, дзякуючы супрацоўніцтву са сцэнарыстам Кшыштафам Песевічам, ён звярнуўся да метафізічных тэм. Творчасць узбагацілася псіхалагічнымі фільмамі на маральную і экзістэнцыяльную тэматыку («Дэкалог», «Падвойнае жыццё Веранікі», «Тры колеры»). Змянілася і эстэтыка рэжысёра: ранні этап творчасці Кеслёўскага характарызаваўся аскетычнай формай, а позні этап — вытанчанымі візуальнымі сродкамі.
Хоць Кеслёўскі імкнуўся трымацца на адлегласці ад палітычных падзей у Польшчы, яго фільмы («Спакой», «») неаднаразова забараняліся камуністычнымі ўладамі да паказу. Пік папулярнасці рэжысёра прыйшоўся на перыяд палітычных пераўтварэнняў у краіне, міжнародная вядомасць прыйшла з кінастужкамі «Кароткі фільм пра забойства» і «Кароткі фільм пра каханне». Познія фільмы Кеслёўскага часам абвінавачвалі ў кічы, пры тым яны атрымоўвалі высокую ацэнку крытыкаў. Аднак фестывальны правал апошняга фільма трылогіі «Тры колеры» падштурхнуў кінарэжысёра спыніць кар’еру.
Кшыштаф Кеслёўскі лічыцца адным з найбольш значных мастакоў у гісторыі сусветнага кінематографа другой паловы XX стагоддзя. Ён з’яўляецца лаўрэатам прэстыжных кінаўзнагарод, сярод якіх Прыз журы (1988), Прыз ФІПРЭСІ (1988, 1991) і Прыз Экуменічнага журы (1991) Канскага кінафестывалю; Прыз ФІПРЭСІ (1989) і «Залаты Леў» (1993) Венецыянскага кінафестывалю; «Сярэбраны мядзведзь» Берлінскага кінафестывалю (1994). У 1995 годзе быў намініраваны на «Оскар» за «Найлепшую рэжысуру» і «».
Дзяцінства, маладосць і адукацыя
Кшыштаф Кеслёўскі нарадзіўся 27 чэрвеня 1941 года ў Варшаве. Сям’я яго бацькі Рамана Кеслёўскага, інжынера-будаўніка хворага на сухоты, паходзіла з Валыні; маці Барбара, у дзявоцтве Шонэрт, паходзіла з Пецярбурга, але ў дзяцінстве пераехала ў Быдгашч. Раман і Барбара пабраліся шлюбам 7 верасня 1939 года ў Варшаве. Праз два гады бацька Барбары, Казімеж Шонэрт, памёр у канцэнтрацыйным лагеры Асвенцім, а маці Барбары, Марыя Шонэрт, памерла ад сардэчнага прыступу. Барбара нарадзіла Кшыштафа раней тэрміну, а яе нованароджанае дзіця хутка захварэла на запаленне лёгкіх. Цёткай Кеслёўскага была Ядвіга Шол-Складкоўска, жонка Феліцыяна Славой-Складкоўскага. У 1944 годзе ў Кшыштафа нарадзілася сястра Эва.
У чэрвені 1945 года Кеслёўскія пераехалі ў Глубчыцы, дзе правялі чатыры гады. Кшыштаф працягваў пакутаваць на хваробы лёгкіх, таму бацькі вазілі яго па санаторыях. У 1949 годзе ён перанёс аперацыю па выдаленні апендыцыту. У 1950 годзе прыняў першае Прычасце ў. На пачатку 1950-х гадоў Кеслёўскія часта пераязджалі з месца на месца; Раман, маючы рэцыдывы сухотаў, вымушаны быў лячыцца ў розных цэнтрах, у тым ліку ў ў Ніжняй Сілезіі. Барбара падарожнічала з Кшыштафам у, Рабку, , Віслу і Варшаву. У сувязі з гэтым Кшыштаф часта мяняў школу; навучанне пачаў у верасні 1953 года ў, потым у лістападзе пераехаў у , а зімой у прафілакторый «Заглэнбе» ў. Сярэднюю школу ён скончыў у Мярошаве, пасля чаго хацеў кінуць далейшую адукацыю і стаць качагарам, але бацька пераканаў яго паступіць у пажарную вучэльню ва Уроцлаве. Там ён правучыўся паўгады. Ён таксама некаторы час правучыўся ў вячэрняй агульнаадукацыйнай гімназіі ў Валбжыху.
У 1957 годзе Кеслёўскі па парадзе бацькоў паступіў у Дзяржаўны тэатральна-тэхнічны ліцэй у Варшаве, дырэктарам якога быў яго дзядзька Казімеж Пшэчкоўскі. Падчас вучобы, якая працягвалася да 1962 года, ён быў касцюмерам такіх акцёраў, як, і. У 1960 годзе перажыў смерць бацькі, якому было адмоўлена ў каталіцкім пахаванні з-за адмовы прыступіць да споведзі. Пасля заканчэння ліцэя ў 1962 годзе Кеслёўскі хацеў стаць тэатральным рэжысёрам, аднак не мог паступіць на гэтую спецыяльнасць, бо не скончыў ніякай вышэйшай навучальнай установы. Тады ён вырашыў вывучаць кінарэжысуру ў, куды паступіў з трэцяй спробы. У 1968 годзе скончыў кінашколу, а ў 1970 годзе атрымаў дыплом.
Першыя фільмы (1966—1969)
У 1969 годзе адбылася прэм’ера яго дыпломнай працы «З горада Лодзь», якая адлюстроўвала паўсядзённае жыццё жыхароў Лодзі.
Дакументальнае кіно (1970—1975)
На пачатку 1970-х гадоў Кеслёўскі здымаў дакументальнае кіно. Пасля ўладкавання на у 1970 годзе ён зняў фільм «Фабрыка», у якім супрацьпаставіў аптымістычны аповед пра сустрэчы на трактарным заводзе ў  з жабрацкімі ўмовамі працы рабочых. У тым жа годзе разам з ён зняў фільм «Я быў жаўнерам», дзе паказаў ветэранаў Другой сусветнай, што страцілі зрок падчас вайны. У 1971 годзе Кеслёўскі прадставіў фільм «Перад ралі», які ўяўляе сабой рэпартаж пра падрыхтоўку польскага раліста да. У 1972 годзе ён паставіў «Рэфрэн» пра працу і (разам з ) «Рабочыя ’71: Нічога пра нас без нас», паказваючы рэальныя настроі сярод рабочых пасля прыходу да ўлады ў Польшчы Эдварда Герэка. Фільм «Рабочыя ’71», хоць першапачаткова шчодра фінансаваўся Польскай аб’яднанай рабочай партыяй, утрымліваў занадта адкрытыя выказванні рабочых пра Герэка. У сувязі з гэтым Кеслёўскаму было забаронена публікаваць фільм, і ён выпусціў яго толькі ў цэнзурным варыянце пад назвай «Гаспадары». Сам ён назваў гэты фільм самым палітычным у сваёй кар’еры. У 1972 годзе былі выпушчаны і іншыя кантрактныя дакументальныя фільмы, якія паказвалі працу фабрычных рабочых: «Між Уроцлавам і Зялёнай Гурай» і «Прынцыпы бяспекі і гігіены ў медным рудніку».
У 1973 годзе Кеслёўскі зняў першы паўгадзінны мастацкі фільм «Падземны пераход», які апавядае пра сустрэчу маладога настаўніка і яго былой жонкі ў Варшаве. У гэтым, знятым за 10 дзён, імправізаваным фільме, ролі разведзеных сужэнцаў выканалі і. У тым жа годзе ён зняў дакументальны фільм «Муляр» пра былога рабочага і партыйнага актывіста. У 1974 годзе быў выпушчаны пастановачны дакументальны фільм «Першае каханне» пра старшакласнікаў, якія ўступаюць у дарослае жыццё, а таксама фільм «Рэнтген» пра людзей з хваробай лёгкіх. У 1975 годзе ён зняў яшчэ адзін пастановачны дакументальны фільм «Біяграфія» аб працы Ваяводскай камісія партыйнага кантролю, у якім паказаў ход разгляду абвінавачвання выключанага з партыі рабочага. У тым жа годзе быў выпушчаны яшчэ адзін дакументальны фільм «Легенда» пра жыццё Стэфана Жаромскага.
Кіно маральнага неспакою (1975—1981)
Першы поўнаметражны мастацкі фільм Кеслёўскага «Персанал» быў пастаўлены ў 1975 годзе. Пазней ён быў аднесены крытыкамі да кіно маральнага неспакою. Галоўны герой фільма (у выкананні ) — выпускнік тэатральнага тэхнікума, якога прымаюць на працу ў касцюмерную майстэрню пры тэатры. Неўзабаве ўзнёслае ўяўленне маладога чалавека пра тэатр, як магічны свет мастацтва, сутыкаецца з рэальнасцю, у якой напружанне, канфлікты і дэградацыя пануюць як у асяродку персаналу, так і сярод акцёраў. У «Персанал» Кеслёўскі ўклаў свой уласны досвед працы ў тэатры і ў той жа час прапанаваў апазіцыю «афіцыйнаму» мастацтву; закройшчык прапануе стварыць сваё кабарэ ў супрацьвагу оперы. Прэм’ера «Персаналу» адбылася толькі на тэлебачанні, але тым не менш была цёпла сустрэта крытыкамі. Карціна атрымала галоўны прыз на і прыз журы на Фестывалі польскага мастацкага кіно ў Гдыні.
У 1976 годзе Кеслёўскі дэбютаваў у поўнаметражным мастацкім кіно з фільмам «Шнар», у цэнтры якога быў канфлікт паміж дырэктарам прамысловага завода і рабочымі. Рэжысёр палічыў свой фільм няўдалым, «сацрэалізмам навыварат» з-за выразнага падзелу на добрых і дрэнных герояў. Крытыкі, наадварот, ацанілі «Шнар» як палітычны фільм, які паказвае неэфектыўнасць эканомікі краіны і пануючую ў ёй карупцыю, у той жа час абвінаваціўшы яго ў драматургічных памылках і штучна ўстаўленых дэталях з жыцця рэжысёра. На аснове здымачнага працэсу «Шнара» Кеслёўскі стварыў дакументальны фільм «Хлапушка». У тым жа годзе ён зняў яшчэ адзін мастацкі фільм пад назвай «Спакой», галоўным героем якога стаў вызвалены з турмы рабочы (Ежы Штур), які спрабуе нанова ўладкаваць сваё жыццё. Аднак жаданне рабочага весці спакойны лад жыцця не ажыццяўляецца: «''Ён настрайвае супраць сябе кіраўніцтва, якое хацела зрабіць яго агентам. Калегі ж па працы лічаць яго штрэйкбрэхерам і распраўляюцца з ім''», — пісаў. Зняты ў 1976 годзе, «Спакой» быў адпраўлены цэнзурай «на паліцу», дзе праляжаў чатыры гады. Калі ў 1980 годзе прэм’ера фільма ўрэшце адбылася, карціна была сустрэта з захапленнем. На Фестывалі польскага мастацкага кіно 1981 года фільм быў адзначаны Спецыяльным прызам журы.
У 1977—1978 гадах Кеслёўскі зняў чатыры дакументальныя фільмы. Тэмай стужкі «Не ведаю» стала гісторыя звольненага з працы дырэктара металургічнага завода, які спрабаваў супрацьстаяць карупцыі на прадпрыемстве. У фільме «Шпіталь» гаворка ішла аб працы хірургаў у вельмі неспрыяльных умовах. Галоўным героем фільма «З пункту гледжання начнога вартаўніка» быў ахоўнік фабрыкі з таталітарнымі поглядамі. Аднак ужо на стадыі стварэння гэтай стужкі Кеслёўскі зразумеў, што насамрэч нашкодзіў свайму герою, намерваючыся зняць фільм пра ментальнасць людзей, падпарадкаваных уладзе. Пасля кінапрэм’еры «Вартаўніка» Кеслёўскі на працягу ўсяго свайго жыцця не дапускаў трансляцыі гэтага фільма па тэлебачанні. З падобнай дылемай рэжысёр сутыкнуўся і пасля выхаду фільма «Не ведаю», герой якога быў звольнены і пераследаваны менавіта з-за таго, што ўбачылі на экране партыйныя саноўнікі. Як і ў выпадку з «Вартаўніком», «Не ведаю» не быў дапушчаны Кеслёўскім да тэлевізійнага распаўсюду. Больш паспяховыя дакументальныя фільмы Кеслёўскага «Сем жанчын рознага веку» (1978) пра сямёх танцорак і «Гаворачыя галовы» (1980) з апытаннем выпадковых мінакоў — былі не так шчыльна звязаныя з героямі. Фільм «Вакзал» (1980), у якім Кеслёўскі паказваў штодзённасць на Варшавы, стаў момантам краху кар’еры Кеслёўскага як рэжысёра-дакумэнталіста. Падчас яго стварэння высветлілася, што Кеслёўскі зафіксаваў міліцыянераў, якія знайшлі на вакзале труп жанчыны, забітай уласнай дачкой. Міліцыя ўважліва праглядзела адзняты матэрыял, спадзеючыся знайсці выяву забойцы. Матэрыялы вярнулі рэжысёру некранутымі, але Кеслёўскі якраз у гэты момант расчараваўя ў сваёй страсці да дакументалістыкі:
Гэтую перамену ў творчасці Кеслёўскага прадвесціў аўтабіяграфічны мастацкі фільм «» 1979 года. Галоўны герой стужкі — рэжысёр-аматар, які захапляецца кіно і здымае дакументальныя стужкі, не ўсведамляючы, што яго фільмы могуць нашкодзіць яго героям. «Аматар» атрымаў шырокую агалоску сярод крытыкаў, якія ўбачылі ў ім трактат аб ролі кіно і мастацтва ў жыцці чалавека — з кульмінацыйнай канцоўкай, у якой рэжысёр накіроўвае камеру на сябе; таксама было высока ацэнена спалучэнне сюжэтнасці з дакументальным апавяданнем. Тым не менш, шырокай крытыцы падверглася дрэнна выкананая любоўная лінія. «Аматар» атрымаў Залатую прэмію Маскоўскага міжнароднага кінафестывалю і прэмію «Залатыя львы» Фестывалю польскага мастацкага кіно. Стужка стала кананічным прыкладам кіно маральнага неспакою.
У 1980 годзе ў штомесячніку «Дыялог» Кеслёўскі апублікаваў маніфест «Глыбокае замест шырокага», у якім пераглядзеў сваё стаўленне да дакументальнага кіно:
У 1981 годзе Кеслёўскі зняў два мастацкія фільмы. Першы, «Кароткі працоўны дзень», завершаны напярэдадні ваеннага становішча, быў заснаваны на рэпартажы «Від з акна на першым паверсе». Яго героем стаў мясцовы сакратар кампартыі, якому давялося сутыкнуцца з забастоўкай рабочых у 1976 годзе. Аднак апынулася, што фільм выйшаў у вельмі няўдалы момант; у той час як забастоўкі «Салідарнасці» павінны былі быць неўзабаве разагнаны пасля абвяшчэння ваеннага становішча, кінаапавяданне спрабавала навязаць гледачу сімпатыю да камуніста. Кеслёўскі палічыў фільм поўным правалам, і забараніў яго распаўсюджванне. Прэм’ера «Кароткага працоўнага дня» на тэлебачанні адбылася толькі ў 1996 годзе.
Другі фільм таго ж года, «», апавядаў пра Вітэка, студэнта, які рашае паехаць у Варшаву. Далей у фільме паказаны тры варыянты развіцця падзей: у залежнасці ад таго, паспее студэнт на цягнік ці не, ён становіцца камуністычным актывістам, актывістам «Салідарнасці» або чалавекам, не заангажаваным у палітыку. Ва ўсіх выпадках герой церпіць няўдачу, але сам рэжысёр атаясамліваў сябе з трэцім варыянтам лёсу Вітэка, у якім той «не займаецца палітыкай, а спрабуе жыць і працаваць як сумленны, звычайны грамадзянін». За адну толькі згадку пра «Салідарнасці» «Выпадак» быў не дапушчаны да распаўсюду. Калі ён выйшаў на экраны ў 1987 годзе, ён атрымаў вельмі розныя водгукі крытыкаў у Польшчы — яны разглядалі яго як палітычны фільм, які адсылае да падзей канца 1970-х — пачатку 1980-х гадоў, з залішне разгорнутым эратычным сюжэтам. Аднак, увага была звернута і на закранутую ў фільме тэму ролі выпадку ў жыцці чалавека, а таксама прыстасавання чалавека да асяроддзя. Толькі пасля смерці Кеслёўскага фільм атрымаў статус кінашэдэўра, асабліва пасля лічбавай рэканструкцыі, зробленай па замове Марціна Скарсэзэ ў 2014 годзе.
Супрацоўніцтва з Кшыштафам Пясевічам (1984—1994)
Пасля абвяшчэння ваеннага становішча ў Польшчы Кеслёўскі планаваў зняць дакументальны фільм пра працу судоў падчас камуністычнага пераследу, але калі на мяжы 1982 і 1983 гадоў рэпрэсіі спыніліся, вырашыў зняць мастацкі фільм. У гэты час супрацоўніцтва яму прапанаваў адвакат Кшыштаф Пясевіч, які падчас ваеннага становішча ўдзельнічаў у працэсах над актывістамі і. Фільм «Без канца», які апавядае пра памерлага адвакат, што з таго свету назірае за рэпрэсіямі падчас ваеннага становішча , паклаў пачатак шматгадоваму супрацоўніцтву Кеслёўскага і Пясевіча. Пасля прэм’еры фільм быў жорстка раскрытыкаваны як з боку рэжымных часопісаў, якія абвінавачвалі яго ў песімістычным вобразе Польшчы, так і апазіцыйнымі крытыкамі, якія бачылі ў ім прыкметы супрацоўніцтва Кеслёўскага з уладамі; фільм таксама крытыкавалі за прадузятасць і нелагічнасць сюжэта. Абаронцы фільма, наадварот, у якасці станоўчай рысы адзначалі сугестыўны вобраз Польшчы 1982 года і тонкі сімвалізм. Сабалеўскі пісаў: «''Жорсткая шчырасць і трагічная іронія гэтага фільма вартыя „“ Мунка. Аднак у адлюстраванні ваеннага становішча ёсць пэўная нявырашаная дваістасць, з-за якой фільм быў адрынуты гледачамі. Сёння мы ведаем, што гэта адлюстраванне ўласнай драмы Кеслёўскага, яго ўласных рашэнняў, дылем, памылак, страты яснасці''».
Нягледзячы на негатыўны прыём «Без канца», Кеслёўскі працягваў выступаць у якасці рэжысёра. Кшыштаф Пясевіч прапанаваў яму стварыць серыю тэлефільмаў па матывах Дзесяці запаведзей. Падзеі дзесяці фільмаў цыкла «Дэкалог» разгортваюцца вакол жыцця жыхароў жылога масіва ў варшаўскім. Асобныя часткі былі звязваны музыкай Збігнева Прайснера, а таксама постаццю назіральніка , які з’явіўся ў васьмі фільмах цыкла. «Дэкалог» атрымаў высокую ацэнку за яго звязанасць, тэхніку пастаноўкі і майстэрства акцёраў, хоць у Польшчы ён выклікаў бурную дыскусію сярод крытыкаў у сувязі з яго пасланнем. Захоплены прыём тэлецыкла міжнароднай крытыкай быў замацаваны прызам ФІПРЭСІ на Міжнародным кінафестывалі ў Венецыі.
Падчас здымак «Дэкалога» дзве яго часткі выйшлі ў поўнаметражных версіях — «Кароткі фільм пра забойства» і «Кароткі фільм пра каханне». Першы, «Кароткі фільм пра забойства», створаны ў 1987 годзе, — гэта гісторыя пра маладога чалавека, асуджанага на смерць за забойства. Ледзьве дапушчаны да асноўнага конкурсу Канскага кінафестывалю, нягледзячы на цяжкасці з пракатам, фільм атрымаў захопленыя водгукі французскіх крытыкаў, якія прызналі яго шэдэўрам. «Кароткі фільм пра забойства» атрымаў Прыз журы і Прыз ФІПРЭСІ ў Канах, прэмію «Залатыя львы» на Фестывалі польскага мастацкага кіно і Еўрапейскую кінапрэмію «Фелікс», якая ўручалася тады ўпершыню. Фільм меў шырокі рэзананс у Польшчы, дзе па тэлебачанні яго паглядзелі больш за 20 мільёнаў чалавек. Па сутнасці, карціна стала знішчальным аргументам супраць смяротнага пакарання, былі справакаваны грамадскія дыскусіі, а выкананне пакаранняў было прыпынена. Апошні смяротны прысуд у Польшчы быў выкананы 21 красавіка 1988 года, праз месяц пасля прэм’еры фільма. У другім поўнаметражным фільме, «Кароткім фільме пра каханне», які выйшаў у 1988 годзе, апавядаецца пра маладога чалавека, які ўлюбляецца ў сталую жанчыну і пачынае ўсё больш настойліва ўмешвацца ў яе жыццё. «Кароткі фільм пра каханне» таксама атрымаў высокую ацэнку крытыкаў, заваяваўшы яшчэ адзін прыз ФІПРЭСІ (гэтым разам на Міжнародным кінафестывалі ў Сан-Себасцьяне) і пяць узнагарод Фестывалю польскага мастацкага кіно, у тым ліку «Залатых львоў», падзяліўшы галоўную ўзнагароду з «Кароткім фільмам пра забойства». У тым жа 1988 годзе выйшаў апошні дакументальны фільм Кеслёўскага «», ён быў выпушчаны ў межах галандскага альманаха «Гарадское жыццё».
У 1989 годзе Кеслёўскі быў запрошаны ў журы асноўнага конкурсу 42-га Канскага кінафестывалю пад старшынствам Віма Вендэрса. На хвалі поспеху «Дэкалога» італьянскі прадзюсар Леанарда дэ ла Фуэнтэ прапанаваў рэжысёру сумесную польска-французскую вытворчасць. Кеслёўскі і Пясевіч распрацавалі сцэнарый фільма «Падвойнае жыццё Веранікі», які ўяўляў сабой гісторыю пра дзвюх аднолькавых жанчын, якія жывуць у Польшчы і Францыі (абедзвюх іграе Ірэн Жакоб), першая з якіх — полька — прысвячае сваё жыццё музычнай кар’еры, а другая — францужанка — задавальняецца сціплай працай настаўніцы музыкі і паступова даведваецца пра трагедыю, што сталася з яе двайніцай. Фільм атрымаў чарговы Прыз ФІПРЭСІ ў Канах і ўдастоіўся вялікай пахвалы за віртуозную аператарскую працу; хаця пазней рэжысёра абвінавачвалі ў кічы. пісаў, што Кеслёўскі зрабіў для мастацкага кіно 1990-х тое ж, што Серджа Леонэ зрабіў для вестэрна 1960-х.
Сумесную творчасць Кеслёўскага і Пясевіча ўвянчала знятая ў 1993—1994 гадах міжнародная французска-польска-швейцарская кінатрылогія «Тры колеры», якая акцэнтавала ўвагу на ідэалах Вялікай французскай рэвалюцыі, адлюстраваных у дэвізе «Свабода, роўнасць, братэрства». За вытворчасць манументальнай трылогіі адказваў французскі кінапрадзюсар Марын Карміц. Першы фільм трылогіі, «Сіні», апавядаў пра жонку (Жульет Бінош) выдатнага кампазітара, якая пасля гібелі сваёй сям’і ў аўтакатастрофе, каб заглушыць боль ад страты, рашае пачаць новае жыццё, вызваленае ад усялякіх прывязаннасцяў. «Сіні» ўдастоіўся «Залатога льва» ў Венецыі і трох прэмій «Сезар», але нават у гэтым выпадку фільм падзяліў крытыкаў; ацэнкі карціны вар’іраваліся ад прысваення статуса «шэдэўра» да абвінавачванняў у надуманым, абстрактным апавяданні.
Санджана
Санджана (Sangiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Кшыштаф Кеслёўскі
Супрацоўніцтва з Кшыштафам Пясевічам (1984—1994)
Другі фільм трылогіі, «Белы» — чорная камедыя пра польскага цырульніка, якога пакідае жонка-францужанка (Жулі Дэльпі) і які спрабуе ёй адпомсціць за ўсе прыніжэнні. «Белы», нягледзячы на падобны палярны прыём, атрымаў «Сярэбранага мядзведзя» за рэжысуру на Берлінскім кінафестывалі.
Санджана
Насельніцтва складае 1247 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 624 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 21038. Тэлефонны код — 0332.
Кшыштаф Кеслёўскі
Супрацоўніцтва з Кшыштафам Пясевічам (1984—1994)
Найбольш спрэчным стаў апошні фільм трылогіі, «Чырвоны», у якім лёс сутыкае прыгожую, добрую і чулую мадэль (Ірэн Жакоб) з адстаўным суддзёй (Жан-Луі Трэнціньян), цынікам і песімістам, поўным горкай мудрасці і грубага абаяння; іх стасункі праходзяць складаны шлях ад канфліктаў і непаразуменняў да патрэбы адно ў адным і своеасаблівага братэрства. «Чырвоны» быў з энтузіязмам прыняты значнай часткай крытыкаў, якія засталіся ў захапленні ад спосабу апавядання, а таксама аператарскай працы і бачылі фільм фаварытам Канскага кінафестывалю. Тым не менш, ціск з боку «The New York Times», «» і Жан-Люка Гадара, якія з агідай паставіліся да фільма, прымусіў журы фестывалю пад старшынствам Клінта Іствуда цалкам праігнараваць апошнюю частку трылогіі і не прысудзіць ёй аніякай узнагароды. Фільм таксама быў намініраваны на «Оскар» у трох катэгорыях (за рэжысуру, і ), але ў канчатковым выніку не атрымаў ніводнай статуэткі. Расчараваны Кеслёўскі ў 1994 годзе ў праграме «100 пытанняў да…» сказаў: «''У гэтым вагоне, страшна перапоўненым, няўтульным, у якім няма вольнага месца, у вагоне з надпісам КІНО <…> я абвяшчаю, паненкі і панове, што вызваляю месца. Я папросту выходжу''».
Спыненне кар’еры
Фестывальны правал фільма «Тры колеры: Чырвоны» падштурхнуў Кеслёўскага спыніць сваю кар’еру. У апошнія гады жыцця ён планаваў вярнуцца ў прафесію з чарговай трылогіяй, але яго заўчасная смерць перашкодзіла рэалізацыі новага трыпціха.
Асабістае жыццё
Кшыштаф Кеслёўскі пазнаёміўся з Марыяй Каўціла ў кастрычніку 1966 года. У той час яна вучылася на другім курсе. Праз некалькі тыдняў ён зрабіў ёй прапанову, і ў студзені 1967 года яны ажаніліся. У 1972 годзе ў іх нарадзілася дачка Марта. Паводле ўспамінаў Марыі, звычайнае хатняе жыццё не вытрымлівала канкурэнцыі з мастацтвам, у якое Кшыштаф быў глыбока ўцягнуты, але ў іх доме не было напружання. Яна таксама адзначала, што ніколі не была музай для свайго мужа і мала ўплывала на яго кар’ерныя рашэнні, хоць часам ён і прыслухоўваўся да яе парадаў. Дачка рэжысёра Марта запомніла бацьку клапатлівым чалавекам, які дбаў пра яе адукацыю і хацеў, каб яна пастаянна развівалася: «''У дзяцінстве ён рабіў са мной урокі, чытаў мне кнігі па вечарах і цягам 15 хвілін перад сном задаваў пытанні па-англійску. Дзень за днём! Таксама ён навучыў мяне граматнаму пісьму і маўленню''». Яна прызнавалася, што бацька быў для яе прыкладам для пераймання: «Тата заўсёды гаварыў коратка, але гэта былі мудрыя фразы, і я памятаю іх дагэтуль».
Паводле веравызнання, Кеслёўскі называў сябе агностыкам, але ў цяжкія часы кіраваўся Старым Запаветам і біблійным Дэкалогам, як маральным компасам:
Кеслёўскі падкрэсліваў неабходнасць этычных нормаў:
У канцы жыцця быў актыўным курцом; паліць цыгарэты і піць каву стала яго звычкай. На пытанне, што ён будзе рабіць пасля «Чырвонага», ён адказваў: «Вазьму крэсла, пачак кавы, цыгарэты і буду чытаць». У той жа час, як пацвердзіла яго сяброўка Агнешка Холанд, у яго была дэпрэсія. Летам 1995 года пад разбуральным уздзеяннем курэння ў яго здарыўся сардэчны прыступ. У Кеслёўскага было дыягнаставана цяжкае каранарнае захворванне, але пасля выпіскі са шпіталю, ён доўгі час адмаўляўся ад аперацыі. Калі з’явілася дыхавіца, Кеслёўскі стаў прыслухоўвацца да рэкамендацый урачоў, а таксама пагадзіўся на. Гэтую аперацыю рэжысёр не перажыў — ён памёр да поўдня 13 сакавіка 1996 года ў варшаўскім шпіталі. Пахаваны 19 сакавіка 1996 года на Паванзкоўскіх могілках у Варшаве. Надмагільны помнік, які выяўляе рукі рэжысёра, складзеныя ў форме кінакадра, распрацаваў Кшыштаф М. Бяднарскі.
Кінаўзнагароды
На працягу сваёй кар’еры Кшыштаф Кеслёўскі атрымаў мноства кінематаграфічных узнагарод і намінацый, пачынаючы з прэмій «Залаты лайконік» і «Залаты цмок» на 1974 года за фільм «Першае каханне».
На радзіме рэжысёра, у Польшчы, Кеслёўскі стаў дзевяціразовым лаўрэатам Варшаўскага кінафестывалю. Дзевяць жа разоў атрымоўваў узнагароды Фестывалю польскага мастацкага кіно, у тым ліку тройчы ўдастайваўся галоўнай узнагароды — «Залатых львоў».
Сярод прэстыжных кінапрэмій Кеслёўскі ўдастоіўся шасці намінацый на прэмію «Сезар», трох намінацый на прэмію «BAFTA» і дзвюх намінацый на прэмію «Оскар».
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» Кшыштаф Кеслёўскі агулам за сваю кар’еру быў узнагароджаны 70 кінапрэміямі, акрамя таго кінематаграфіст быў адзначаны яшчэ 33 намінацыямі.
Спісы
У 2002 годзе Кеслёўскі быў адзначаны другім месцам у спісе Дзесяці найлепшых рэжысёраў сучаснасці паводле часопіса «Sight & Sound» Брытанскага інстытута кіно. У 2007 годзе часопіс «Total Film» аддаў Кеслёўскаму 47 месца ў сваім спісе «100 найвялікшых рэжысёраў усіх часоў».
Ушанаванне
У снежні 2000 года пастановай сената Сілезскага ўніверсітэта ў Катавіцах Факультэту радыё і тэлебачання было прысвоена імя рэжысёра. У 2019 годзе сенат Сілезскага ўніверсітэта перайменаваў факультэт у. З 2011 года Фонд сучаснага мастацтва «In Situ» ладзіць у Сакалоўску кінафестываль, прысвечаны творчасці рэжысёра — «Sokołowsko Film Festival Hommage à Kieślowski». 24 чэрвеня 2021 года па ініцыятыве дырэктара Нацыянальнага цэнтра кінакультуры ва ўстанове  ў Лодзі адкрылася выстава «''Без канца. Дыялогі Кшыштафа Кеслёўскага''». 27 чэрвеня 2021 года пошукавая сістэма Google часова змяніла да 80-годдзя Кеслёўскага. 30 ліпеня 2021 года рада гміны Мярошаў прысвоіла Кеслёўскаму пасмяротнае званне ганаровага грамадзяніна. Імем Кеслёўскага названы вуліцы ў Варшаве, Лодзі , Мярошаве , а таксама шэраг навучальных устаноў: V агульнаадукацыйны ліцэй у Зялёнай Гуры , XXXIV ліцэй у Лодзі , XXIX ліцэй у Кракаве , Тэхнікум кінематаграфіі і вылічальнай тэхнікі ў Варшаве.
Спадчына
Творчасць Кеслёўскага аказала вялікі ўплыў на пазнейшы польскі кінематограф. У творчым плане з яго дасягненнямі — асабліва з тым, як ён паказваў жанчын у сваіх фільмах — палемізавалі («'», 2002),  («'», 2009) і Малгажата Шумоўска («Цела», 2015). Ежы Штур, акцёр многіх фільмаў Кеслёўскага, пераймаў яго стыль у «'» (1997), «'» (1999), «'» (2003) і перш за ўсё ў фільме «'» (2000) па закінутым сцэнарыі Кеслёўскага. , асістэнт Кеслёўскага па «Трох колерах», таксама згадаў спадчыну рэжысёра ў дачыненні да свайго сярэднеметражнага фільма «» (1996).
Кінематаграфічны ўплыў Кеслёўскага быў заўважаны за межамі Польшчы ў фільмах Нуры Більге Джэйлана, Гжэгажа Згліньскага , Крысціяна Мунджыў і Тома Тыквера. Фільм Тыквера «Лола бяжыць» (1998) пераасэнсаваў у постмадэрнісцкім ключы ідэю розных варыянтаў лёсу героя, як было ў фільме Кеслёўскага «». Уплыў Кеслёўскага таксама прызнавалі, , Абас Кіярастамі, і нават Жан-П’ер Жэнэ, чыя «Амелі» (2001) аддае даніну павагі «Падвойнаму жыццю Веранікі». Духоўныя матывы творчасці Кеслёўскага таксама пранікалі ў такія вядучыя тэлесерыялы, як «'» (2001—2005), Згубленыя (2004—2010) і «'» (2015—2018).
Джэрэмі Рычы ў кнізе «Каталог сусветнага кіно: Усходняя Еўропа» так ахарактарызаваў уплыў славутага польскага рэжысёра на кінематограф: «Сказаць, што сыход Кеслёўскага пакінуў па сабе пустэчу, мабыць, не сказаць нічога — яго смерць азначала канец багатай кінематаграфічнай традыцыі і вялікі ўдар па некалі магутнаму еўрапейскаму артхауснаму кіно».
Вуліца Купрыянава (Мінск)
Вуліца Купрыянава — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска. Названа ў гонар Пятра Іванавіча Купрыянава (1926—1944), савецкага партызана, разведчыка дзеючай арміі, Героя Савецкага Саюза.
Скверы
На скрыжаванні з вуліцай Карла Лібкнехта размешчаны скверы Лютэранскі сквер, з вуліцай Волаха — Маламядзвежынскі сквер.
Хрысціянства ў Джыбуці
Хрысціянства ў Джыбуці — другая па распаўсюджанасці рэлігія ў Джыбуці пасля ісламу, яе вызнае прыкладна 6 % насельніцтва (516,055 — ліпень 2006). Большасць хрысціян еўрапейскага і эфіопскага паходжання. Галоўным чынам гэта каталіцызм і Эфіопская праваслаўная царква. Канстытуцыя Джыбуці гарантуе свабоду веравызнання. У адрозненне ад большасці ісламскіх краін паміж мусульманамі і хрысціянамі не ўзнікаюць канфлікты, у сувязі з талерантным настроем ісламскай большасці.
Хрысціянскія канфесіі
3,2 % насельніцтва з'яўляюцца праваслаўнымі, ад 0,07 да 1% каталікі (каля 4 767 чалавек), а астатнія належаць да пратэстанцкай і грэчаскай праваслаўнай канфесій. У 1960 была створана арганізацыя «Егліс Пратэстант дэ Джыбуці» (Пратэстанцкая царква Джыбуці) якая дапамагала бежанцам і галодным.
Каталіцызм
Прыкладна 7000 чалавек з'яўляюцца рымскімі каталікамі і большасць з іх з'яўляюцца членамі епархіі Джыбуці. Джыбуці падтрымлівае дыпламатычныя адносіны з Ватыканам.
Стары Роў
Стары́ Ро́ў — меліярацыйны канал у Слуцкім і Капыльскім раёнах Мінскай вобласці, правы прыток ракі Морач. Даўжыня 9 км. Пачынаецца каля вёскі Рачкавічы Слуцкага раёна, вусце каля вёскі Сухоўчыцы Капыльскага раёна.
Ляхаўскія астравы
Ля́хаўскія астравы (Ляхов арыылара, Ляховские острова) — група астравоў у складзе архіпелага Новасібірскія астравы. Тэрыторыя Расіі, Рэспубліка Саха (Якуція).
У склад Ляхаўскіх астравоў уваходзяць астравы Вялікі Ляхаўскі (раней — Бліжні, плошча 4600 км²), Малы Ляхаўскі (раней — Малы або Бліжні , плошча 1325 км²), Стаўбавы (170 км²) і дзве банкі на месцы былых астравоў Сямёнаўскі і Васільеўскі, дзе пасля размыву ў 2013 годзе быў знойдзены новы востраў Яя плошчай каля 500 км². Агульная плошча Ляхаўскіх астравоў 6100 км². Ад мацерыка астравы аддзяляе праліў Дзмітрыя Лапцева, ад вострава Фадзееўскі — праліў Саннікава. Вышыні да 270 м (293 м, гара Эмій-Тас на востраве Вялікі Ляхаўскі ).
Астравы складзены з мезазойскіх сланцаў і пясчанікаў, прарваных гранітоідамі, азёрнымі і дэлювіяльнымі суглінкамі са слаямі выкапнёвага лёду. Маюцца азёры тэрмакарставага паходжання і рэкі (Этэрыкан і Блудная на востраве Ляхаўскі ). Расліннасць — асакова-злакавая тундра. Жывёльны свет прадстаўляюць пясец і белы мядзведзь.
Гістарычныя звесткі
Група астравоў адкрыта ў 1712 годзе і названа ў гонар рускага прамыслоўца Івана Ляхава. З 1941 года на астравах дзейнічала палярная станцыя.
Нягневіцкі сельсавет
Нягне́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Нягневічы.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Любчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Харосіцкага сельсавета, вёска Малы Сялок перададзена ў склад Куравіцкага сельсавета Навагрудскага раёна. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Навагрудскага раёна.
Склад
У склад сельсавета ўваходзіць 15 населеных пунктаў (2017 г.):
Арганізацыі і прадпрыемствы
• Сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў «Нягневічы».
• участак Навагрудскага РУП ЖКГ (кацельня, вадаправодная сетка, каналізацыйная сетка, ачышчальныя збудаванні).
Гандаль і сфера паслуг
• філіял АСБ «Беларусбанк» у аг. Нягневічы
• лазня ў в. Харосіца
• паштовае аддзяленне сувязі ў аг. Нягневічы
• крамы ў аграгарадку Нягневічы; вёсках Баярская, Лозкі, Сланева, Харосіца.
Установы адукацыі
• ДУА «Нягневіцкая сярэдняя школа»
• ДУА «Дашкольны цэнтр развіцця дзіцяці Навагрудскага раёна».
Установы аховы здароўя
• аптэка ў аг. Нягневічы.
Культура
• Харосіцкі сельскі Дом культуры.
• Харосіцкая сельская бібліятэка.
Сухоўчыцы
Назву Сухоўчыцы маюць:
Біруч
Біруч (Бирюч, раней пасёлак Краснагвардзейскае) — горад у Белгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснагвардзейскага раёна і гарадскога паселішча «Горад Біруч». Насельніцтва — 7248 чал. (2016). Размешчаны на левым беразе ракі Ціхая Сасна. За 13 км на поўдзень ад горада знаходзіцца чыгуначная станцыя Біруч на лініі Валуйкі — Ліскі.
Гісторыя
Заснаваны ў 1705 годзе казацкім сотнікам Іванам Мядковым. У 1897 годзе ў горадзе жылі 13 081 чалавек, у тым ліку украінцы — 10 760, рускія — 2216. У пачатку XX стагоддзя горад славіўся сваім купецтва і гандлем. У 1919 годзе быў перайменаваны ў Будзёны, у 1958 годзе — у сяло Краснагвардзейскае, у 1975 годзе стаў пасёлкам гарадскога тыпу. У 2005 годзе было прынята рашэнне аб прысваенні пасёлку статусу горада і вяртанні яму гістарычнай назвы Біруч.
Глухіўскі раён
Глухіўскі раён (Глухівський район) — адміністрацыйная адзінка на поўначы Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Глухіў (Глухів).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 23909 чалавек, плошча — 1700 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 31 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 83 вёскі.
Кобузі
Ко́бузі (, Кобузи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Загута
Загу́та (, Загута) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рудскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Крытышынскага сельсавета.
Юстын Нарбут
Юстын Нарбут (каля 1773 — 25.9.1845), гісторык.
3 роду Нарбутаў, стрыечны брат Тэадора Нарбута.
Вучыўся ў Вілснскім універсітэцеце.
У час паўстання 1794 камандаваў палком пяхоты ў баі пад Соламі.
Пасля падаўлення паўстання пастаянна жыў у Лідскім павеце, у спадчынным маёнтку, у 1820 быў членам межавога суда ў павеце.
Апошнія гады жыцця прысвяціў вывучэнню гісторыі края. У 1818 ў Гродне выйшла яго праца «Нарыс каранёў літоўскага народу», у якой прыведзены звесткі пра мясцовую гісторыю і міфалоіію. Невялікі тыраж гэтай кнігі хутка разышоўся, і ў 1820 выйшла 2-е выданне.
У Вільні надрукавана яго праца «Унутраная гісторыя літоўскага народу з часоў Яна Сабескага і Аўгуста II...» (т. 1-2, 1842, 2-е выд. 1843). Ёсць меркаванне, што яна падрыхтавана ім на заказ прадстаўнікоў роду Сапегаў, таму што амаль цалкам прысвечана зацятай барацьбе паміж: віленскім біскупам Канстанцінам Бжастоўскім і гетманам Казімірам Сапегам у 1693-1701. У рэцэнзіі на гэту кнігу Ю. Л. Крашэўскі абвінаваціў аўтара ў невыкарыстанні важных гіст. крыніц і тэндэнцыйнасці, з-за чаго вобраз Сапегі атрымаўся залішне станоўчым, а Бжастоўскага — адмоўным.
Вуліца Іскаліева (Мінск)
Вуліца Іскаліева, вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названа ў гонар Сундуткалі Іскаліева (1924—1944), удзельніка вызвалення Беларусі, Героя Савецкага Саюза.
Ідзе ад вуліцы Тухачэўскага да вуліцы Райніса.
NGC 5619
NGC 5619 (іншыя абазначэнні — NGC 5619A, VV 408, UGC 9255, IRAS14248+0501, MCG 1-37-12, ZWG 47.44, PGC 51610) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5619, NGC 5619A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NEOS — Новая Аўстрыя і Ліберальны форум
NEOS — Новая Аўстрыя (NEOS – Das Neue Österreich), з 2014 года — NEOS — Новая Аўстрыя і Ліберальны форум (NEOS – Das Neue Österreich und Liberales Forum) — ліберальная палітычная партыя Аўстрыі, заснаваная ў 2012 годзе. Лідарам партыі з'яўляецца Маціас Штрольц. Партыя падтрымлівае ідэі прамой дэмакратыі, выступае за больш частае правядзенне рэферэндумаў і адмену вайсковай павіннасці, а таксама супраць павелічэння падаткаў на нерухомасць і дзяржаўнага фінансавання палітычных партый.
Касцёл Святой Тройцы (Бердаўка)
Касцёл Святой Тройцы — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Бердаўка Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры на вуліцы Школьнай, 16.
Гісторыя
Папярэдні касцёл быў пабудаваны ў 1920-х гадах. Пасля Другой сусветнай вайны касцёл разабралі, а дрэва пайшло на пабудову вясковага клуба.
Парафія створана 8 студзеня 1992 года. У 1992 годзе пад часовы храм быў прыстасаваны клуб. У 2009 годзе быў асвячоны новы мураваны касцёл.
Архітэктура
Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Да фасада далучана высотная чатырохгранная вежа-званіца. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны высока ўзнятымі арачнымі аконнымі праёмамі з двухграннымі сандрыкамі над паддахавым карнізам.
Віктар Іванавіч Какарэка
Віктар Іванавіч Какарэка (1955? —, Гродна) — сучасны беларускі даследчык нумізматыкі і матэрыяльнай культуры. Актыўна займаўся нумізматычнымі даследаваннямі. Кіраўнік Беларускага нумізматычнага таварыства.
Ісабела Лёвін
Лёвін была рэпарцёрам і пазаштатным аўтарам для Damernas Värld, Veckorevyn, Elle і Vi Föräldrar, а таксама пісала пра навакольнае асяроддзе ў нядзельным дадатку Expressen «Зялёная нядзеля». З 1994 па 1997 гады працавала рэпарцёрам і прадзюсарам на Шведскім радыё ў такіх праграмах як Slussen і Tendens. Пазней была сакратаром рэдакцыі і рэдактарам Månadsjournalen (да 2002 года). Таксама працавала рэдактарам кулінарнага часопіса Allt om Mat, у 2003 годзе — часопіса Leva!. З 2004 года яна зноў стала пазаштатным аўтарам, а ў 2005 годзе вяла калонку ў Allt om Mat і адначасова была вэбрэдактарам Femina.
Лёвін абралі ў Еўрапейскі парламент падчас выбараў у Еўрапейскі парламент у Швецыі ў 2009 годзе ад Партыі зялёных. Яе пераабралі на выбарах у Еўрапейскі парламент у Швецыі 2014 года і прызначылі намеснікам старшыні камітэта па пытаннях рыбалоўства.
3 кастрычніка 2014 года Ісабела Лёвін была прызначаная міністрам па пытаннях міжнароднага супрацоўніцтва з мэтай развіцця прэм’ер-міністрам Швецыі Стэфанам Лёвенам.
9 мая 2016 года Ісабелу Лёвін намінавалі на пасаду аднаго з двух спікераў Партыі зялёных як пераемніцу Осы Ромсан.
З 2019 года займала пасаду міністра клімату і навакольнага асяроддзя. Пасля адстаўкі Петэра Эрыксана 17 снежня 2020 года адначасова выконвала абавязкі міністра па пытаннях міжнароднага супрацоўніцтва з мэтай развіцця.
У жніўні 2020 года аб’явіла аб сыходзе з палітыкі, каб надаваць больш часу сям’і і напісанню кніг. Пакінула ўрад 5 лютага 2021 года.
Альсерыа
Альсерыа (Alserio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 1110 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1110 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 22040. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Клімент I.
Бабінавіцкая кераміка
Бабінавіцкая кераміка — ганчарныя вырабы з вёскі Бабінавічы Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі.