cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шурык
Стварэнне персанажа і характарыстыка
Спіс прэтэндэнтаў на ролю быў нязграбны высокі чалавек: Аляксандр Лянькоў, Віталь Саломін, Сяргей Ніканенка, Яўген Жарыкаў, Уладзімір Коранеў, Генадзь Каралькоў, Іван Бортнік, Валерый Носік, Усевалад Абдулаў, Аляксей Эйбажэнка, Барыс Амарантаў, Аляксандр Збруеў, Алег Відаў, Андрэй Міронаў (толькі на ўзроўні перамоваў). Ніводзін з іх не задаволіў рэжысёра, лепившего характар персанажа са свайго: сарамлівы, сціплы, недарэчны, не ўмее мець зносіны з дзяўчатамі, але бясконца добры, спагадны і заўсёды гатовы дапамагчы. Падабенства ладу персанажа з асобай рэжысёра адзначалі яго блізкія, уключаючы Ніну Грабяшкову. Прыдатным выканаўцам ролі Гайдай палічыў маладога ленінградскага акцёра Дзям’яненка, у рэальным жыцці таксама сарамлівага і замкнёнага; дзеля ролі ён пагадзіўся нават змяніць колер валасоў.
Іншым прататыпам персанажа быў Чарлі Чаплін, фільмы з удзелам якога Гайдай любіў яшчэ з дзяцінства і шмат у чым лічыў сваім настаўнікам. Так, адзначаюцца багатыя паралелі паміж навэлай «Напарнік» і фільмам 1917 года «Ціхая вуліца».
У «Каўказскай палонніцы» яшчэ мацней прасочваецца сувязь вобраза Шурыка з характарам Гайдая. Асабліва падобныя яго заляцанні за Нінай — «кранальныя і шмат у чым недарэчныя». Невыпадкова і супадзенне імёнаў гераіні фільма і супругі рэжысёра.
У «Івана Васільевіча» вобраз Шурыка значна трансфармуецца. Характар змяняецца на больш сур’ёзны, зараз ён вучоны з рэпутацыяй, з выразна пазначанай жыццёвай мэтай — стварыць машыну часу. Знікаюць элементы парадыйнасці на інтэлігента: фарбаваныя валасы, кароткія штаны, доўгія чаравікі, буйныя акуляры. «Шурыкам» яго называе толькі жонка, ды і цэнтральным персанажам фільма ён ужо не з’яўляецца, саступаючы месца ў кадры вобразам цара Івана Васілевіча, домакіраўніка Буншы і Жоржа Міласлаўскага.
Думкі пра ўплыў на лёс персанажа акцёра
Да Аляксандра Дзям’яненка пасля здымак у першых фільмах пра студэнта Шурыка прымацаваўся гэты вобраз. Пазней, на думку тэлегледачоў і рэжысёраў, у іншых фільмах Дзям’яненку гледачы ўспрымалі толькі як студэнта Шурыка. Гэта часткова паслужыла прычынай расстання Дзям’яненкі з Гайдаем пасля фільма «Іван Васілевіч мяняе прафесію», бо роля Шурыка, нават які пасталеў, пачала перашкаджаць акцёру. Доўгі час пасля гэтага Дзям’яненка не здымаўся ў вялікім кіно, а больш агучваў мультфільмы або дубляваў замежных акцёраў у замежных фільмах. На экраны Дзям’яненка вярнуўся ў канцы 80-х-пачатку 90-х, згуляўшы ролю ў серыяле «Клубнічка», дзе яго персанаж не асацыяваўся з Шурыкам. Апошні раз Дзям’яненка сыграў ролю Шурыка ў навагоднім музычным тэлефільме канала АРТ «Старыя песні аб галоўным-3», у аснову якога было пакладзена працяг сюжэту «Івана Васілевіча…». Гэты фільм стаў для акцёра апошнім у жыцці.
NGC 2459
NGC 2459 — рассеянае скопішча ў сузор’і Малы Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зборная Францыі па хакеі з шайбай
Збо́рная Фра́нцыі па хаке́і — нацыянальная хакейная каманда Францыі. У рэйтынгу ІІХФ за 2014 год знаходзіцца на 12 месцы. Кіруючы орган — Французская федэрацыя хакея на лёдзе; галоўным трэнерам з'яўляецца фінскі спецыяліст Дэйв Хендэрсан.
Гісторыя
Зборная Францыя брала ўдзел у сусветных спаборніцтвах па хакеі ў чэмпіянаце свету ад самага першага турніру ў 1920 годзе, а таксама ў Алімпійскіх гульнях 1920 года ў Антверпене. На чэмпіянаце Еўропы ў 1923 годзе, зборная атрымала сярэбраныя медалі, а на наступны год — золата на чэмпіянаце Еўропы ў Мілане, што на сённяшні дзень з'яўляецца найвышэйшым поспехам французскай каманды. Свой найлепшы вынік на Алімпійскім турніры Францыя атрымала на гульнях у Санкт-Морыцы ў 1928 годзе, дзе французскія хакеісты занялі 5-е месца.
З 1930 года французскі ўдзел у чэмпіянатах свету становіцца нерэгулярным, з цягам часу Францыя губляе свай пазіцыі ў хакейнай іерархіі. Пачынаючы з чэмпіянату свету 1961 года зборная рэгулярна ўдзельнічае ў турнірах зноў, аднак у асноўным выступаючы ў ніжэйшых дывізіёнах. Толькі з 1992 года, калі колькасць удзельнікаў чэмпіянату свету была павялічана з 8 да 12, французская зборная вярнулася ў эліту сусветнага хакея, дзе выступала да чэмпіянату свету 2000 года ў Санкт-Пецярбургу.
Ад 2001 па 2007 гады, акрамя чэмпіянату свету 2004 года, Францыя правяла ў першым дывізіёне. У 2006 годзе праводзячы хатні чэмпіянат першага дывізіёну ў Ам’ене, была створана Французская федэрацыя хакея на лёдзе, якая была вылучана з Федэрацыі лядовага спорту, што з'яўляецца гістарычна важкай падзеяй французскага хакея. Перамога ў турніры 2007 года і выхад у эліту, такім чынам адзначае рэнесанс французскага хакея.
IC 5054
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каталепсія
Каталепсія ( — захоп, утрыманне) — расстройства рухальнай функцыі, якое праяўляецца ў захаванні хворым доўгі час нададзенай яму позы, у т.л. вельмі нязручнай. Бывае пры хваробе Паркінсона, істэрыі, шызафрэніі. Каталепсія можа выклікацца штучна ў стане гіпнозу. Лечаць асноўнае захворванне ў стацыянары.
Андрэй Дзмітрыевіч Папоў
Андрэй Дзмітрыевіч Папоў (нар. ) — беларускі мастак і гібнік па метале. Палітычны зняволены, абвінавачы і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Андрэй Папоў навучаўся ў Мінскім каледжы прадпрымальніцтва, дзе атрымаў прафесію менеджара-эканаміста, але па спецыяльнасці працаваў нядоўга, бо яму хацелася працаваць рукамі, таму апошні час да свайго затрымання ён працаваў гібнікам па метале, паралельна з гэтым навучаўся кампутарнай графіцы. Як валанцёр дапамагаў у арганізацыі усебеларускай выставы мастацтваў «Я Манэ. Я Шышкін. Я Малевіч», арганізатарам якой з’яўляецца яго бацька, Зміцер Папоў.
Палітычны пераслед
Першы раз Андрэй быў затрыманы на акцыі пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня 2020. Увечары 9 жніўня пасля заканчэння выбараў Андрэй Папоў адправіўся ў цэнтр на акцыю, дзе падчас разгону з ужываннем спецсродкаў яму у нагу трапіла гумавая куля, а побач з ім выбухнула светлашумавая граната, аскепак якой трапіў яму твар і рассек скулу. У шпіталі яму зашылі раны, дасталі аскепак гумовай кулі з ногі і адпусцілі дадому, бо Андрэй адмовіўся ад шпіталізацыі. Непадалёк ад дому, у раёне Камароўскага рынку, яго затрымалі супрацоўнікі АМАПу, якім ён прызнаўся, што атрымаў раненні на стэле і ідзе з бальніцы пешшу дадому. З Мінска яго перавезлі ў ізалятар Жодзіна, адкуль выпусцілі праз тры дні.
31 жніўня яго выклікалі ў РАУС Ленінскага раёна, дзе яго дапытвалі наконт атрыманых раненняў, на наступны дзень, раніцай 1 верасня да яго прыехалі супрацоўнікі Следчага камітэта і затрымалі ў межах крымінальнай справы па ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэксу (Удзел у масавых беспарадках). На наступны дзень у кватэры прайшоў ператрус, падчас якога былі канфіскаваныя тэлефоны і іншыя асабістыя рэчы сям’і. Андрэя ўзялі пад варту, ён быў змешчаны ў СІЗА-1 на Валадарскага.
21 лістапада 2020 шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, Папоў быў прызнаны палітычным зняволенным: «''дэманстрантамі не здзяйсняліся дзеянні, якія ахопліваюцца дыспазіцыяй артыкула 293 Крымінальнага кодэкса, і адпаведна не могуць кваліфікавацца як масавыя беспарадкі. Удзельнікі пратэстаў не здзяйснялі падпалаў, пагромаў, не знішчалі маёмасць і не аказвалі ўзброенага супраціву праваахоўным органам''».
У сярэдзіне снежня 2020 Папова перавялі ў СІЗА Жодзіна.
У лютым 2021 у судзе Заводскага раёна пачаўся судовы разгляд справы Андрэя Папова, справу разглядала суддзя Анжэла Касцюкевіч, бок дзяржабвінавачвання — пракурор Вольга Дзендзялевіч. Папоў не прызнаў віну па ч.2 арт.293, таму што, па яго словах, ён удзельнічаў у мірным пратэсце, часткова прызнаў па арт. 364 (Гвалт альбо пагроза прымянення гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў), заявіў, што раскайваецца, што прымяніў гвалт. Пры гэтым, на судовых паседжаннях не быў узгаданы пацярпелы супрацоўнік, які не прысутнічаў на судзе. Нягледзячы на адсутнасць доказаў, месца, на якім на відэа зафіксафаны Папоў, было пазначана як месца масавых беспарадкаў. Доказам гвалту ў адносінах супрацоўніка было 28-секунднае відэа, на якім Папова нібыта апазналі па прычосцы і татуіроўцы, пры гэтым пазначанных у абвінавачванні дзеянняў на відэа зафіксавана не было, натоўп адцясняе трох супрацоўнікаў міліцыі без гвалту, апошнія ў адказ высоўваюць шчыты. Не было таксама прадстаўлена доказаў таго, што быў збіты менавіта супрацоўнік міліцыі.
Падчас спрэчак бакоў 16 лютага пракурор Дзендзялевіч звярнула ўвагу, што Папоў пацвердзіў сваю асобу на відэа, як гвалт былі залічаны замахі рукамі і нагамі, аднак у выніку пракурор не падтрымала абвінавачанне па артыкуле 364. Пры гэтым яна папрасіла залічыць як абцяжарваючыя абставіны па арт. 293 тое, што злачынства было здзейсненае групай асоб, а таксама папрасіла пакараць Андрэя Папова пяццю гадамі пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненнага рэжыму.
У выніку, суддзя Касцюкевіч прызнала Папова вінаватым і прысудзіла яму пяць гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Вырак адбывае ў папраўчай калоніі № 15 у Магілёве.
Instagram
Instagram (чытаецца — Інстаграм) — бясплатная праграма абмену фатаздымкамі і відэазапісамі, якая дазваляе карыстальнікам здымаць фатаграфіі і відэа, прымяняць да іх фільтры, а таксама распаўсюджваць іх праз свой сэрвіс і шэраг іншых сацыяльных сетак. Instagram робіць фатаграфіі ў квадратнай форме — як камеры Kodak Instamatic і Polaroid, і як любыя сярэднефарматныя камеры 6×6. Большасць мабільных фотапраграм выкарыстоўвае суадносіны бакоў 3:2.
Гэтая праграма сумяшчальны з прыладамі iPhone, iPad і iPod Touch на iOS 4.3 і вышэй, а таксама з тэлефонамі на платформе Android 2.2 і вышэй з падтрымкай OpenGL ES 2. Распаўсюджваецца праз App Store і Google Play адпаведна.
У красавіку 2012 года Instagram быў набыты кампаніяй Facebook. Дакладны кошт пакупкі склаў 300 мільёнаў долараў грашовымі сродкамі і 23 мільёны акцый кампаніі.
Гісторыя
Распрацоўка Instagram пачалася ў Сан-Францыска, калі Кевін Сістрам (Kevin Systrom) і Майк Крыгер (Mike Krieger) вырашылі пераарыентаваць свой праект Burbn на мабільныя фатаграфіі. Праграма з’явілася ў App Store кампаніі Apple 6 кастрычніка 2010 года.
У студзені 2011 года да праграмы былі дададзены хэштэгі для таго, каб было лягчэй знаходзіць карыстальнікаў і фатаздымкі.
У верасні 2011 года была выпушчана версія праграмы 2.0, у якой з’явіліся жывыя фільтры, імгненная змена нахілу, чатыры новыя фільтры, фатаграфіі высокага разрознення, апцыянальныя межы, паварот адным клікам і абноўлены значок. У красавіку 2012 года была выпушчана версія праграмы для платформы Android, якое за суткі было спампавана больш за мільён разоў.
9 красавіка 2012 г. Facebook абвясціў пра набыццё мабільнай фотапраграмы Instagram за 1 млрд долараў. Уладальнікам гэтага фатасервісу Facebook пералічыў 300 мільёнаў долараў і перадаў каля 23 мільёнаў сваіх акцый. Акрамя таго, сацыяльная сетка абавязалася ў выпадку зрыву ўгоды выплаціць Instagram няўстойку ў 200 мільёнаў долараў. У сувязі з купляй 25 чэрвеня выйшла абнаўленне 2.5.0, у выніку якога ў Instagram з’явілася больш шчыльная інтэграцыя з Facebook.
У жніўні 2012 кожную секунду ў Instagram ставілася 575 лайкаў і дадаваўся 81 каментарый. На Instagram карыстальнікі праводзілі ў сярэднім 257 хвілін у месяц, што на паўтары гадзіны больш, чым у Твітэры.
У канцы 2012 года Instagram анансаваў змену правілаў карыстальніцкага дагавора. Сярод новаўвядзенняў павінны быў з’явіцца пункт, што Instagram атрымлівае правы на выкарыстанне фатаграфій, што запампоўваюць яго карыстальнікі, у тым ліку ў рэкламных мэтах. Гэта выклікала рэзкую крытыку ў грамадстве, як сярод удзельнікаў Instagram, так і з боку юрыстаў па аўтарскім праве. Многія ўдзельнікі Instagram выдалілі свае ўліковыя запісы. Па звестках аналітычнай службы AppData, Instagram, магчыма, страціў да 25 % карыстальнікаў — яго штодзённая наведвальнасць знізілася з 16 млн да 12 млн. Чуткі аб адмове карыстальнікаў ад Instagram ударылі па акцыях Facebook. Сутыкнуўшыся з крытыкай і пратэстамі, кіраўніцтва сэрвісу перафармулявала спрэчны пункт карыстальніцкага дагавора, заявіўшы, што іх намеры былі няправільна зразуметыя.
Уладзімір Аляксеевіч Варава
Уладзімір Аляксеевіч Варава (26 ліпеня 1896, в. Вялікія Жухавічы, цяпер Карэліцкі раён — 4 мая 1929) — беларускі пісьменнік і журналіст.
Instagram
Гісторыя
У красавіку 2013 года Instagram паведаміў аб пачатку ўкаранення сваёй новай распрацоўкі, якая дазволіць карыстальнікам адзначаць на фатаздымках сябе, сваіх сяброў, цікавыя месцы, а таксама вядомыя брэнды. Акрамя гэтага будзе прадастаўленая магчымасць наладжваць сістэму апавяшчэнняў аб новых адзнаках і, у тым ліку, рабіць іх прыватнымі.
У чэрвені 2013 Instagram анансаваў магчымасць запісу відэа даўжынёй да 15 секунд.
Уладзімір Аляксеевіч Варава
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1920 г. працаваў у Жухавіцкім валасным рэўкаме, пасля — у Народным камісарыяце земляробства БССР. Адначасова вучыўся ў Мінскім політэхнікуме. З 1921 г. — у Заходняй Беларусі, удзельнічаў у беларускім нацыянальным руху, друкаваўся ў заходнебеларускай перыёдыцы. Арыштоўваўся польскімі ўладамі. У 1925 г. рэдагаваў газету Грамады «Жыццё беларуса». Неўзабаве нелегальна перайшоў у БССР. Працаваў намеснікам рэдактара акруговай газеты «Вясковы будаўнік» (Слуцк). З 1926 г. — у Мінскім акруговым зямельным аддзеле. Уваходзіў у аб’яднанне Літаратурна-мастацкая камуна, удзельнічаў у выданні яе часопіса «Росквіт» (1927—1928). Пісаў апавяданні, артыкулы, фельетоны.
Instagram
Гісторыя
8 жніўня 2013 з’явілася інтэграцыя з сацыяльнай сеткай «У Кантакце».
Маштабы
Да снежня 2010 года ў Instagram быў адзін мільён зарэгістраваных карыстальнікаў. У чэрвені 2011 года — ужо пяць мільёнаў. Да верасня гэтая лічба падвоілася, а да сакавіка 2012 колькасць карыстальнікаў дасягнула амаль 30 мільёнаў. Пад канец лютыга 2013 года Instagram абвясціў аб 100 мільёнах актыўных карыстальнікаў.
Instagram паведаміў пра 100 мільёнаў запампаваных фатаграфій у ліпені 2012 года, у жніўні гэта колькасць дасягнула 150 мільёнаў.
Фінансаванне
5 сакавіка 2010 года, падчас працы над праграмай Burbn, Кевін Сістром закрыў раўнд фінансавання ў памеры 500 000 долараў ад Baseline Ventures і Andreessen Horowitz. 2 лютага 2011 года было абвешчана, што Instagram прыцягнуў 7 мільёнаў долараў ад розных інвестараў, у тым ліку ад Benchmark Capital, Джэка Дорсея, Крыса Сака (праз фонд LOWERCASE Capital) і Адама Д’Анджэла.
Instagram прылады і сэрвісы
Папулярнасць праграмы справакавала з’яўленне мноства распрацовак, так ці інакш звязаных з Instagram. У якасці асобнага напрамку такіх распрацовак можна вылучыць праекты разнастайных прылад, прызначаных для працы з Instagram.
Першым з такіх прылад з’яўляецца Instagram Socialmatic Camera — камера, дызайн якой выкананы ў стылі значка Instagram. Камера дазваляе адразу апрацаваць фатаграфію і даслаць яе ў Instagram, а таксама ў момант раздрукаваць фатаграфію. Такім чынам, распрацоўшчыкі прылады хочуць перанесці Instagram у рэальны свет, прапаноўваючы карыстальнікам дзяліцца фатаздымкамі не толькі ў сацыяльнай сетцы, але і ў жыцці. Першыя мадэлі прадукту ADR студыі і Polaroid, якія можна будзе набыць ужо ў 2013 годзе, будуць мець два аб’ектывы, сэнсарны дысплэй, міні-прынтар з 4-ма картрыджамі, аптычны зум, 3G модуль, а таксама абсталяваны WiFi і Bluetooth.
Другой прыладай з’яўляецца адмысловая лічбавая фатарамка Instacube, якая таксама выканана ў стылістыцы значка Instagram і ўмее паказваць на сваім экране фатаграфіі са стужкі абранага Instagram акаўнта.
Роберт Вальзер
Пісаў на нямецкай мове. Знаходзіўся пад пастаянным псіхалагічным уціскам, звязаным з прагрэсіраваннем душэўнай хваробы (у 1933 лячыўся ад шызафрэніі ў псіхіятрычнай клініцы). Пісаў вытанчаныя, прасякнутыя індывідуалізмам і песімізмам эсэ і апавяданні: «Нататкі Фрыца Кохера» (1904), «Прагулка» (1917), «Жыццё паэта» (1918); раманы «Памагаты», «Якаб фон Гунтэн» (абодва 1908); імпрэсіяністычную лірыку (зборнік «Вершы», 1909).
Мілуокі Бакс
Мілуокі Бакс (Milwaukee Bucks) — прафесійны баскетбольны клуб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда была заснавана ў 1968 годзе. Клуб базуецца ў горадзе Мілуокі, Вісконсін.
Чэмпіёны ў 1971
Дубіўці (Цярнопальскі раён)
Дубіўці (Дубівці) — вёска ў Цярнопальскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Размешчана на правым беразе ракі Гніздзечна, за 15 км ад Цярнопаля і за 7 км ад бліжэйшай чыгуначнай станцыі Курныкы. Праз вёску працякае рака Верхавінка.
Гісторыя
Каля Дубоўцаў выяўлены археалагічныя помнікі позняга палеаліту, ранняга жалезнага веку і чарняхоўскай культуры. Паводле адной з версій, ва ўрочышчы Манастырыска каля Дубоўцаў знаходзілася гістарычнае мястэчка Быковен, якое згадваецца ў 1214 годзе ў Галіцка-Валынскім летапісе.
Першая пісьмовая згадка — 1556 год; паводле люстрацыі галіцкага старосты Дубіўці належалі Канстанцін-Васілю Астрожскаму. Пасля яго смерці вёскай валодалі польскія магнаты Замойскія.
Каталаза
Каталаза — фермент класа аксідарэдуктаз, каталізуе рэакцыю раскладання таксічнага для жывых клетак перакісу вадароду на ваду і кісларод. Малекулярная маса 250000. Прастэтычная група — гем. Знаходзіцца амаль ва ўсіх клетках і тканках аэробных арганізмаў. З аксідазамі амінакіслот ёсць у субклетачных арганоідах — пераксікомах. Вызначэнне актыўнасці каталазы ў эрытрацытах выкарыстоўваюць для дыягностыкі ў медыцыне.
IC 5055
IC 5055 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Куніхіка Кадайра
Куніхіка Кадайра (小平邦彦;  — ) — японскі матэматык, вядомы сваімі шматлікімі працамі па алгебраічнай геаметрыі і тэорыі комплексных мнагастайнасцей, а таксама як заснавальнік японскай школы алгебраічнай геаметрыі. У 1954 годзе, першым сярод японскіх матэматыкаў, быў узнагароджаны Філдсаўскай прэміяй.
Біяграфія
У 1938 годзе скончыў Такійскі ўніверсітэт са ступенню па матэматыцы, а ў 1941 годзе — па фізіцы. З 1944 па 1949 гады працаваў у Такійскім універсітэце на пасадзе ад’юнкт-прафесара, у 1949 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі. Затым, прыняўшы запрашэнне Германа Вейля, пераехаў у Прынстан для працы ў Інстытуце перспектыўных даследаванняў. У гэты час ён, у супрацоўніцтве з Дональдам Спенсерам, напісаў серыю з 12 прац, у якіх былі апісаны асновы тэорыі дэфармацый комплексных структур на мнагастайнасцях. Таксама Кадайра даказаў мноства тэарэм тэорыі Ходжа. Прыкладна з 1960 года ён пачаў працаваць над класіфікацыяй комплексных аналітычных паверхняў. У прыватнасці, яму ўдалося апісаць K3-паверхні як дэфармацыі квартык у P4 (K3-паверхні былі названыя ў гонар Кумера, Келера і Кадайры). Таксама ў яго гонар быў названы важны інварыянт алгебраічных мнагастайнасцей — размернасць Кадайры.
У 1961 годзе Кадайра перайшоў у Гарвардскі ўніверсітэт. З 1962 года ён працаваў прафесарам ва Універсітэце Джонса Хопкінса, з 1965 года — у Стэнфардскім універсітэце. У 1967 годзе вярнуўся ў Японію і працаваў у Такійскім універсітэце. У 1954 годзе ён быў удастоены Філдсаўскай прэміі, а ў 1984/1985 годзе — прэміі Вольфа па матэматыцы «за выбітны ўклад у вывучэнне комплексных і алгебраічных мнагастайнасцей».
Памёр у 1997 годзе ў горадзе Кофу.
Соня лясная
Соня лясная (Dryomys nitedula) — млекакормячая жывёліна, грызун сямейства соневых.
Апісанне
Даўжыня цела 8-12 см, хваста 6-11 см. Поўсць пушыстая, мяккая, на спіне шаравата-бурая з рыжаватым адценнем, па брушку, грудэях і горле светлая, жаўтавата-белая. Хвост прыплюснуты, укрыты валасамі, зверху шэры, знізу белаваты. Ад носа да да вуха праходзіць чорная паласа. Морда вострая, вушы акруглыя. Заднія ногі даўжэй за пярэднія.
Пашырэнне
Жыве ў сярэдняй паласе Усходняй Еўропы, на Каўказе, у горных лясах Сярэдняй Азіі і Казахстана, магчыма, на Алтаі. Трапляецца ў густых мяшаных і шыракалістых лясах, садах, на ўзлесках і высечках.
Асаблівасці біялогіі
Жыве пераважна на дрэвах, часта спускаецца на зямлю. Актыўная ноччу і на змярканні. На зіму ўпадае ў спячку.
Корміцца арэхамі, жалудамі, насеннем, ягадамі, пупышкамі, карой парасткаў, насякомымі, радзей яйцамі птушак. Зрэдку запасае корм у дуплах.
Шарападобныя гнёзды будуе з імху, травы ў кронах дрэў, на кустах, у дуплах, зрэдку паміж каранямі, пад пнямі. Размнажаецца з мая да жніўня. Цяжарнасць каля 30 сут. Прыплод у чэрвені—ліпені. Нараджае 3—4 (часам да 7) голых сляпых дзіцянят.
Ваўкавыскі павет (1921—1940)
Ваўкавыскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Польскай Рэспублікі ў 1921—1939 гадах.
На пачатку Другой сусветнай вайны, Ваўкавыскі павет, як і ўся Заходняя Беларусь, па дамоўленасці ўрадаў СССР і Германіі ў верасні 1939 заняты войскамі Чырвонай Арміі.
У лістападзе 1939 ўключаны ў склад БССР, з 4 снежня 1939 у Беластоцкай вобласці, 15.1.1940 скасаваны. На яго тэрыторыі ўтвораны Ваўкавыскі раён.
Алесь Розна
Але́сь Ро́зна, сапраўднае імя Абра́м Іса́кавіч (1913, Мінск, Расійская імперыя — 1942, Унжлаг, Горкаўская вобласць РСФСР) — беларускі паэт, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1913 годзе ў рабочай сям’і. Бацька памёр вельмі рана, маці выхоўвала пяцёх дзяцей (чатырох сыноў і дачку).
Пасля сярэдняй школы Алесь Розна працаваў наборшчыкам у друкарні. Скончыў Лепельскі педагагічны тэхнікум, Мінскі педагагічны інстытут (1932—1935), працаваў у рэдакцыі «Чырвонай змены».
Арыштаваны 28 кастрычніка 1936 года па адрасе: Менск, вул. Чырвонаармейская, д. 27, кв. 2. 2 кастрычніка 1937 года асуджаны НКУС за «ўдзел у контрарэвалюцыйнай нацыянал-фашысцкай арганізацыі» і за «антысавецкую дзейнасць» да 10 гадоў папраўчай калоніі. Сасланы ў (станцыя Сухабязводная Горкаўскай чыгункі), дзе і памёр.
Рэабілітаваны прэзідыумам Вярхоўнага суда БССР 19 кастрычніка 1955 года.
Творчасць
Першыя вершы апублікаваў у 1927 годзе ў часопісе «Беларускі піянер». Друкаваўся ў газетах «Савецкая Беларусь», «Звязда», «Чырвоны сейбіт», «Чырвоная змена», часопісах «Полымя» і «Чырвоная Беларусь».
Пераклаў на беларускую мову творы Генрыха Гейнэ, Адама Міцкевіча, з Сяргеем Грахоўскім — некалькі вершаў Аляксандра Пушкіна.
Полацкі дэканат
Полацкі дэканат — дэканат Віцебскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Сяргей Валянцінавіч Бобрыкаў
Сяргей Валянцінавіч Бобрыкаў (нар., Лепель, Віцебская вобласць) — беларускі ваенны і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Дзікая пятрушка аленевая
Дзікая пятрушка аленевая (Peucedanum cervaria) — кветкавая расліна роду сямейства.
Сяргей Валянцінавіч Бобрыкаў
Біяграфія
Праходзіў службу на асноўных камандных пасадах — камандзіра ўзвода, камандзіра батарэі, камандзіра дывізіёна, начальніка штаба брыгады, камандзіра брыгады, начальніка ракетных войск і артылерыі сухапутных войск, намесніка начальніка Галоўнага штаба сухапутных войск, начальніка 72-га гвардзейскага аб’яднанага вучэбнага цэнтра падрыхтоўкі прапаршчыкаў і малодшых спецыялістаў, быў начальнікам установы адукацыі «Ваенная акадэмія Рэспублікі Беларусь».
Бульбафілум
Bulbophyllum — род шматгадовых травяністых раслін сямейства Архідныя.
Адзін з найбольш шматлікіх родаў сямейства Архідныя.
Назва
Абрэвіятура родавай назвы ў прамысловым і аматарскім кветкаводстве — Bulb..
Экалогія
Эпіфіты, радзей літафіты або наземныя расліны. Распаўсюджаныя ў трапічнай частцы Азіі, у Новай Гвінеі, Паўднёвай, Цэнтральнай і паўночнай Амерыцы.
Сяргей Валянцінавіч Бобрыкаў
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына і дачку.
Каталог (файлавая сістэма)
Катало́г — каталог, дырэкторыя, тэчка, папка — аб'ект у файлавай сістэме, які спрашчае арганізацыю файлаў. Раней часта выкарыстоўвалася слова дырэкторыя, якое ўяўляе сабой транслітарацыю з англійскай (directory). Тыповая файлавая сістэма ўтрымлівае вялікую колькасць файлаў, і каталогі дапамагаюць упарадкаваць яе шляхам іх групавання. Каталог можа быць рэалізаваны як адмысловы файл, дзе рэгіструецца інфармацыя пра іншыя файлы і каталогі на носьбіце інфармацыі.
Каранёвы каталог
Каталог, які прама ці ўскосна ўключае ў сябе ўсе іншыя каталогі і файлы файлавай сістэмы, называецца каранёвым. У Unix-падобных АС ён пазначаецца сімвалам <tt>/</tt> (дроб, слэш), у DOS і Windows гістарычна выкарыстоўваецца сімвал <tt>\</tt> (адваротны слэш), але з некаторага часу падтрымліваецца і <tt>/</tt>.
Бягучы каталог
Бягучым называецца каталог, з якім працуе АС, калі ёй не ўказаць іншы каталог. Ён пазначаецца кропкай (<tt>.</tt>). Для змянення бягучага каталога на іншы выкарыстоўваецца каманда ; без указання мэтавага каталога яна вяртае бягучы.
Бацькоўскі каталог
Бацькоўскім каталогам называецца каталог, у якім знаходзіцца бягучы. Ён пазначаецца двума кропкамі (<tt>..</tt>).
Прыклад (пераход у бацькоўскі каталог):
Дзікая пятрушка аленевая
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з прамым баразнаватым сцяблом вышынёй 50—60 см і двойчы-тройчы перыстым буйным шызаватым лісцем. Кветкі ў парасоніках з 20—30 промнямі, абгорткай і абгортачкай. Пялёсткі з загнутай верхавінкай. Плод — акруглы рабрысты віслаплоднік.
Каталог (файлавая сістэма)
Каталогі ў UNIX
Каталог у UNIX — гэта файл, які змяшчае некалькі inode і прывязаныя да іх імёны. У сучасных UNIX-падобных АС уводзіцца структура каталогаў, якая адпавядае стандарту FHS.
Дзікая пятрушка аленевая
Пашырэнне
Пашырэнне: лесастэпавыя і горныя раёны Заходняй Еўропы. На тэрыторыі Беларусі трапляецца ў асобных лакалітэтах (у паўднёвых і паўднёва-ўсходніх раёнах Палесся, у Белавежскай пушчы) на паўночнай мяжы арэала. Расце ў сухіх хваёвых, хваёва-дубовых лясах, у хмызняках на схілах рачных далін.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў чэрвені—жніўні (зацвітае на другі год). Плады паспяваюць у жніўні-верасні. Размнажэнне насеннае.
Каталог (файлавая сістэма)
Іерархія каталогаў у Windows
Каталог, які не з'яўляецца падкаталогам ніводнага іншага каталога, называецца каранёвым. Гэта значыць, што гэты каталог знаходзіцца на самым верхнім узроўні іерархіі ўсіх каталогаў. У Windows кожны з дыскаў мае свой каранёвы каталог (<tt>C:\</tt>, <tt>D:\</tt> і г.д.).
Радыё Бі-Эй
Радыё Бі-Эй, Radio BA — беларуская радыёстанцыя.
Каталог (файлавая сістэма)
Іерархія каталогаў у Windows
Каталогі ў Windows бываюць сістэмныя (службовыя, створаныя АС) і карыстальніцкія (створаныя карыстальнікам). Прыклад сістэмных каталогаў: «<tt>Рабочы стол</tt>», «<tt>Сметніца</tt>», «<tt>Сеткавае асяроддзе</tt>», «<tt>Панэль кіравання</tt>», каталогі лагічных дыскаў і т.п.
Радыё Бі-Эй
Гісторыя
«Радыё Бі-Эй» запрацавала ў Мінску 24 сакавіка 1993 года і стала першай прыватнай беларускай станцыяй у FM-дыяпазоне. Заснавальнікам выступіла беларуска-амерыканскае прадпрыемства «Бі Эй Інтэрнэшнл». У 1990-я «Радыё Бі-Эй» было паспяховым, у 1998 годзе прадпрыемства адкрыла свой начны клуб «Юла», а ў 2000-х афіляваную радыёстанцыю «Мелодыі стагоддзя». На пачатку пандэміі COVID-19 у Беларусі прыкметна асеў рынак рэкламадаўцаў і, адпаведна, прыбытак. У лютым 2023 года спыніла вяшчанне, збанкрутавала.
Каталог (файлавая сістэма)
Тэрмін «Папка»
Тэрмін папка (folder) быў уведзены для прадстаўлення аб'ектаў файлавай сістэмы ў графічным карыстальніцкім інтэрфейсе шляхам аналогіі з офіснымі папкамі. Ён быў упершыню выкарыстаны ў Mac OS, а ў сістэмах сямейства Windows — з выхадам Windows 95. Гэта метафара стала выкарыстоўвацца ў вялікай колькасці аперацыйных сістэм: Windows NT, Mac OS, Mac OS X, а таксама ў асяроддзях рабочага стала для сістэм сямейства UNIX (напрыклад, KDE і GNOME).
У гэтай тэрміналогіі папка, размешчаная ў іншай папцы, называецца падпапка, укладзеная папка ці даччыная папка. Усё разам папкі на камп'ютары ўяўляюць іерархічную структуру (дрэва каталогаў). Падобная дрэвападобная структура магчымая ў аперацыйных сістэмах, якія не дапускаюць існаванне «фізічных спасылак» (такіх як Windows 3.x і 9x, якія дапушчалі толькі ярлыкі). Увогуле файлавая сістэма ўяўляе сабой арыентаваны граф.
Міхал Эльвіра Андрыёлі
Міхал Эльвіра Андрыёлі (Michael Elviro Andriolli, Michał Elwiro Andriolli, Mykolas Elvyras Andriollis;,  — , Налэнчаў) — мастак (жывапісец і графік) і ілюстратар, які працаваў у Літве, Польшчы, Францыі; прадстаўнік рамантызму. Удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў.
Біяграфія
Бацька Міхала Эльвіра Андрыёлі, італьянец Франчэска Андрыёлі (1794—1861), служыў у арміі Напалеона і, патрапіўшы ў палон да рускіх, пасяліўся ў Вільні. Жывапісец, разьбяр і дойлід, ён працаваў скульптарам (рэстаўраваў скульптуры кафедральнага сабора).
Свайго сына ён адправіў у Маскву вучыцца медыцыне (1855). Але Міхал Эльвіра супраць волі бацькі, услед за сваім сябрам, мастаком Вінцэнтам Сляндзінскім перайшоў у Вучылішча жывапісу і скульптуры Маскоўскага мастацкага грамадства, дзе займаўся пад кіраўніцтвам земляка, мастака Сяргея Заранкі, а таксама вядомага расійскага мастака-перасоўніка Аляксея Саўрасава. У 1857—1859 гадах вучыўся ў імператарскай Акадэміі мастацтваў у Санкт-Пецярбургу, затым удасканальваўся ў Акадэміі святога Лукі ў Рыме (1860—1861).
Вярнуўся ў Літву і ўдзельнічаў у Паўстанні 1863 года, ваяваў у атрадзе Людвіка Нарбута. Пасля паразы паўстання хаваўся ў Вільні, Коўна, Маскве, але быў арыштаваны і пасля суда адпраўлены адбываць заключэнне ў Рыгу. Здолеў выбрацца за мяжу і праз Швецыю і ў Данію з'ехаў у Англію. Абгрунтаваўся ў Лондане, затым перабраўся ў Парыж.
Егіпецкая сістэма злічэння
<td style="text-align:right">1 рыса <td style="text-align:center"> <td style="text-align:right">10 пятка <td style="text-align:center"> <td style="text-align:right">100 пятля <td style="text-align:center"> <td style="text-align:right">1 000 лотас <td style="text-align:center"> <td style="text-align:right">10 000 палец <td style="text-align:center"> або <td style="text-align:right">100 000 жаба або апалонік <td style="text-align:center"> <td style="text-align:right">1 000 000 чалавек з узнятымі дагары рукамі
Міхал Эльвіра Андрыёлі
Біяграфія
На радзіму вярнуўся як эмісар Камітэта польскай эміграцыі, у 1866 быў схоплены і сасланы ў Вятку. У Вятцы прабыў з 1868 па 1871; жыў у доме Новікавай (цяпер вуліца Валадарскага, 85). Распісваў кафедральны сабор; памочнікам у яго быў будучы вядомы рускі мастак В. М. Васняцоў. У Вятцы Андрыёлі напісаў некалькі партрэтаў (у тым ліку ўладыкі Апалоса).
Егіпецкая сістэма злічэння
Лікі, не кратныя 10, запісваліся шляхам паўтарэння гэтых лічбаў. Кожная лічба магла паўтарацца ад аднаго да 9 разоў. Напрыклад, лік 4622 абазначаўся наступным чынам:
Міхал Эльвіра Андрыёлі
Біяграфія
У Вятцы Андрыёлі пастаянна быў чым-небудзь заняты: распісваў кафедральны сабор, пісаў партрэты архірэяў, купцоў і шляхетных вяцічаў, гравіраваных свае малюнкі, змайстраваў ветразную лодку і г. д. «Я ніколі не бачыў яго сумным або без справы», — успамінаў Л. М. Васняцоў.
Даваў прыватныя ўрокі малявання. Сярод яго вучняў быў малодшы брат Віктара Васняцова А. М. Васняцоў.
З уласцівым Андрыёлі энтузіязмам ён прымаў актыўны ўдзел у лёсе будучага мастака, завіхаўся пра пасылку юнака ў Пецярбург для навучання жывапісу на ахвяраванні духоўных асоб або губернатара, раячы яму кінуць вучэнне ў духоўным вучылішчы. Аднак паездка за кошт «дабрачынцаў» не адбылася.
Гары Гарысан
Гары Гарысан (, Стэмфард — ) — амерыканскі пісьменнік-фантаст і рэдактар, які апошнія гады пражываў у Ірландыі. Аўтар больш за 200 выдадзеных апавяданняў і 35 раманаў. Вядомы як аўтар папулярных серый кніг у жанры навуковай фантастыкі: «Свет смерці», «Эдэм» і «Стальны Пацук».
Міхал Эльвіра Андрыёлі
Біяграфія
Памілаваны ў 1871 годзе, пераехаў у Варшаву, дзе працаваў ілюстратарам для часопісаў «Тыгоднік Ілюстраваны», «Kłosów» і іншых выданняў; ілюстраваў творы Адама Міцкевіча, Юльюша Славацкага, У. Сыракомлі, Э. Ажэшкі, Ю. Крашэўскага і іншых польскіх пісьменнікаў і паэтаў. Яго ілюстрацыі, створаныя пад уплывам рамантызму, адметныя тэхнічнай виртуознасцю, багаццем фантазіі.
Гары Гарысан
Жыццяпіс
Яго маці вырасла ў Санкт-Пецярбургу і пераехала ў ЗША, калі ёй было каля 15 гадоў.
Міхал Эльвіра Андрыёлі
Біяграфія
Да 1880 года Андрыёлі жыў у Стасінуве (цяпер частка Мінска-Мазавецкага), дзе купіў маёнтак з садам у сям'і Тарчыньскіх. Пазней пераехаў на поўнач ад Карчава ў фальварак Анелін, набыты ў Жыгімонта Куртца. У сваім маёнтку над ракой Свідэр выбудаваў, акрамя свайго катэджа, паўтара дзясятка дамоў у арэнду па ўласных праектах, у спецыфічным стылі, які спалучае элементы мазавецкага стылю, традыцыйнага рускага дойлідства і альпійскіх дамоў. Для гэтага стылю распаўсюдзілася вызначэння назву «свідэрмаер» (, па аналогіі з бідэрмаерам), прыдуманае паэтам Канстанты Ільдэфонсам Галчынскім. У 1883—1886 гадах працаваў у Парыжы. У 1891—1892 наведаў Літву.
Гары Гарысан
Жыццяпіс
З 1943 па 1946 гады Гарысан быў сяржантам ВПС ЗША. З 1956 года Гарысан стаў прафесійным літаратарам. Ён свабодна валодаў сям’ю мовамі, у тым ліку — эсперанта.
Міхал Эльвіра Андрыёлі
Біяграфія
Пахаваны на могілках у Налянчуве (Люблінскае ваяводства).
Гары Гарысан
Жыццяпіс
У Гарысана было двое дзяцей: сын Тод і дачка Мойра.
Міхал Эльвіра Андрыёлі
Творчасць
Аўтар кардонаў для альбома «Жанчыны рускіх пісьменнікаў» (1876) і вялікага цыклу па матывах твораў Адама Міцкевіча (1882—1893). Па заказе львоўскага выдаўца Альтэнберга (1881) выканаў 24 старонкі ілюстрацый, 10 віньетак і 24 ініцыяла для рэпрэзентацыйнага выдання паэмы Міцкевіча «Пан Тадэвуш» (гравіраваў іх Анджэй Зайкоўскі), якія неаднаразова перадрукоўваўся ў выданнях паэмы ў розных краінах на розных мовах (напрыклад, на рускай мове ў СССР у 1954 годзе). Вядомасцю карыстаецца, дзякуючы шматлікім рэпрадукцыям у падручніках гісторыі, даведніках і іншых выданнях, гістарычная кампазіцыя «Гедзімін будуе Віленскі замак» (1882). Іншая, меней папулярная гістарычная кампазіцыя Андрыёлі — «Смерць Кейстута».
Гары Гарысан
Творчасць
Першаю кніжкаю быў выдадзены яго раман «Неўгамаваная планета» («Deathworld» 1960), якая ў наступныя гады была падоўжаная ў трылогію героя Язона дын Альта «Спецыяліст па этыцы» («Deathworld 2» 1964) і «Барбары-вершнікі» («Deathworld 3» 1968).
Міхал Эльвіра Андрыёлі
Творчасць
Стварыў ілюстрацыі да твораў С. Гашчынскага, Ю. І. Крашэўскага, А. Мальчэўскага, Э. Ажэшка, Ю. Славацкага, Уладзіслава Сыракомлі, І. Ходзька, Уладзіслава Бэлзы і іншых польскіх пісьменнікаў і паэтаў. Апроч ілюстрацый да «Пана Тадэвуша», асабліва вядомыя ілюстрацыі Андрыёлі таксама да паэм Міцкевіча «Гражына» і «Конрад Валенрод», створаныя ў 1879—1882 гадах. З 1883 па 1886 год працаваў у Парыжы для выдавецтва «Фірман — Дзідо» над ілюстрацыямі да твораў Уільяма Шэкспіра і Дж. Ф. Купера (цыкл з 137 ілюстрацый да «Апошняга з магікан»; раман неаднаразова выдаваўся ў СССР і Расіі з ілюстрацыямі Андрыёлі). Ілюстраваў, акрамя таго, раман «Графіня дэ Мансаро» Аляксандра Дзюма, «Гісторыю адной маці» Г. Х. Андэрсана і творы іншых пісьменнікаў.
Андрыёлі таксама аўтар маляўнічых партрэтаў, шматлікіх малюнкаў, рэлігійных кампазіцый, у прыватнасці, карцін для касцёлаў у Коўна, пейзажаў, якія пісаліся ім у Налэнчаве. Творчасць мастака адрозніваецца прыкметным уплывам рамантызму, тэхнічнай лёгкасцю, дакладнасцю ў адлюстраванні гістарычных дэталяў, багаццем фантазіі.
Яўген Васільевіч Пятроў
Біяграфія
Яўген Пятроў да свайго затрымання падпрацоўваў стварэннем музычных трэкаў, свае песні ў стылі рэп выкладаў у сваіх сацсетках пад псеўданімам nokrolik.
Палітычны пераслед
Яўгена Пятрова затрымалі 4 чэрвеня 2021. Каб знайсці яго, супрацоўнікі ГУБАЗіК стварылі фэйкавы акаўнт і ад імя дзяўчыны напісалі яму ў асабістыя паведамленні, дзе папрасілі напісаць песню. Але на сустрэчу замест дзеўчыны-кліенткі прыйшлі следчыя. Хлапца дапыталі, пасля змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання на 72 гадзіны, таксама прад’явілі яму абвінавачанне за абразу прэзідэнта (за песню «Лукашэнка, сыходзь») і адпусцілі пад падпіску аб нявыяздзе. Два з паловай месяцы доўжылася следства, Пятрова 5 разоў выклікалі на допыты ў Гомель.
23 жніўня 2021 за рэпост песні «Лукашэнка, сыходзь» Пятрова суд Цэнтральнага раёну Гомеля пакараў годам калоніі агульнага рэжыму 22-гадовага гамельчука Сяргея Балахонава, пазней прызнанага палітвязнем.
6 верасня 2021 у судзе Добрушскага раёну суддзя Лук’янава разгледзела справу Пятрова, які ў судзе абараняў сябе сам. Пракурор Дубаўцова прасіла зрабіць суд закрытым, з чым суд пагадзіўся. Пятроў у судзе віны не прызнаў, па яго сцверджаннях, ў песні, якую ён напісаў летась падчас выбарнай кампаніі, не было абразы, бо пасля абразлівага слова стаяў пытальнік, то бок ён ставіў пытанне наконт разумовых здольнасцяў Лукашэнкі: «''Мяне вельмі ўсхвалявала тое, што адбывалася ў Беларусі падчас выбарнай кампаніі. Нерэгістрацыя кандыдатаў у прэзідэнты, затрыманні актывістаў, палітыкаў, блогераў (Сяргея Ціханоўскага). Брутальныя дзеянні сілавікоў у адносінах да пратэстоўцаў. Усё гэта падштурхнула мяне да стварэння гэтай песні, за якую мяне судзяць''».
17 верасня 2021 шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларуская асацыяцыя журналістаў і Беларускі ПЭН-цэнтр, Яўген Пятроў быў прызнаны палітычным зняволенным, далучыўшыся такім чынам да шэрагу палітзняволенных, асуджанных па дыфамацыйных артыкулах (праваабарончая супольнасць Беларусі неаднаразова заяўляла аб неабходнасці дэкрыміналізацыі адказнасці па гэтым артыкулам, таксама падкрэслівалася селектыўнае і дыскрымінацыйнае ўжыванне крымінальнай адказнасці да крытыкаў прадстаўнікоў улады і супрацоўнікаў органаў унутраных спраў).
У сярэдзіне студзеня 2022 стала вядома, што Яўген пераведзены з СІЗА-3 у Гомелі у папраўчую калонію № 15 у Магілёве.
Генрых Аляксеевіч Філіпаў
Ге́нрых Аляксе́евіч Філі́паў (,  —, Мінск) — дзяржаўны дзеяч БССР, міністр паліўнай прамысловасці БССР (1972—1988), кандыдат тэхнічных навук (1972).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1951).
З 1951 года начальнік аддзела, галоўны інжынер торфапрадпрыемства, галоўны інжынер, начальнік Гомельскага абласнога ўпраўлення сельскай гаспадаркі. З 1960 года намеснік міністра сельскай гаспадаркі БССР, старшыня Рэспубліканскага аб’яднання Сельгастэхнікі. З 1962 года намеснік старшыні Бюро ЦК КПБ па кіраўніцтву сельскай гаспадаркай, адначасова загадчык аддзела ЦК КПБ, у 1965—1967 гадах першы намеснік міністра сельскай гаспадаркі БССР. З 1968 года загадчык сектара, намеснік дырэктара Цэнтральнага НДІ механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі нечарназёмнай зоны СССР.
З 1988 па 1991 год першы намеснік Старшыні Дзяржаўнага камітэта БССР па паліву і газіфікацыі.
Памёр 2 чэрвеня 1993 года. Пахаваны на Усходніх могілках горада Мінска.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1962—1966). Кандыдат у члены ЦК КПБ (1961—1971).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага сцяга, медалямі За працоўную доблесць, Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.
Качкі
Качак часам блытаюць з падобнымі птушкамі, накшталт і.
Марфалогія
Цела качак у агульным падоўжанае і шырокае, у качак параўнальна доўгая шыя (зрэшты, не гэтакая доўгая, як у гусей і лебедзяў). У нырковых качак цела больш круглявае. Дзюба, як правіла, шырокая і ўтрымоўвае зубчастыя лускавінкі. У некаторых прамысловых відаў дзюба доўгая і моцна зубчастая. Ногі моцныя і добра развітыя. Крылы вельмі моцныя і, як правіла, кароткія і вострыя; палёт качак патрабуе хуткіх бесперапынных узмахаў, патрабуючы, у сваю чаргу, моцныя цягліцы. Аднак, ёсць тры віды качак-параходаў, якія не лётаюць. Многія віды качак часова не могуць лётаць у час лінькі, яны шукаюць абароненае месца пасялення з добрым доступам да ежы ў гэты перыяд. Гэтая лінька звычайна папярэднічае міграцыі.
Качары паўночных відаў маюць больш яркае апярэнне, улетку становячыся пасля лінькі больш падобнымі на самак. У качароў паўднёвых відаў палавы дымарфізм выяўлены слабей, хоць ёсць выключэнні. Апярэнне маладых птушак звычайна нагадвае апярэнне самак.
Сістэматыка
Качкамі называюць прадстаўнікоў наступных падсямействаў
Мікалай Субач
Мікалай Субач (, в. Гліннае, Вілейскі раён — ) — беларускі грамадскі дзеяч у Аўстраліі, сябра Рады БАПЦ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1937 годзе ў вёсцы Гліннае Вілейскага раёна ў сям’і Мікалая і Марыі Субач.
У 1949 годзе, пасля Другой сусветнай вайны, Мікалай разам з бацькамі і братам Віктарам эміграваў у Мельбурн (Аўстралія). Атрымаў ступень бакалаўра інжынера (электрыка) ва ўніверсітэце Мельбурна, а таксама ступень магістра інжынерных навук ва ў Мельбурне.
На працягу больш за 20 гадоў актыўна ўдзельнічаў у суполцы Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы (БАПЦ) у Мельбурне. Заняў кіруючую ролю, калі заснавальнік парафіі Св. трох Віленскіх мучанікаў а. Аляксандр Кулакоўскі захварэў і больш ня мог служыць або выконваць ролю ў царкоўным кіраванні. Мікалай Субач зрабіў вялікую працу па забеспячэнні фарміравання і функцыянавання парафіяльных і агульнацаркоўных камітэтаў у адпаведнасці з іх статутнымі абавязкамі. На працягу многіх гадоў займаў пасаду старшыні парафіяльнай рады, а ў апошні час займаў ролю намесніка старшыні, нават змагаючыся з хваробай. Ён таксама прадстаўляў парафію на паседжаннях Рады БАПЦ у ЗША. З жонкай, Тамарай Субач, прымалі ў сябе дома архіепіскапа Святаслава з Канады з некалькімі візітамі ў Аўстралію. Летам 2012 года ён з жонкаю Тамараю, як дэлегаты ад парафіі, прымалі ўдзел у Саборы БАПЦ у Катэдры св. Кірылы Тураўскага ў Нью-Ёрку.
Памёр 5 студзеня 2022 года.
Кальвінскі збор (Койданава)
Кальвінскі збор — кальвінскі храм, які існаваў у пачатку XVII — першай палове XX ст. ў мястэчку Койданава (з 1932 г. Дзяржынск).
Гісторыя
Койданаўская кальвінісцкая парафія існавала да 1913 г. У пачатку XX ст. яна ахоплівала 3 паветы (Мінскі, Ігуменскі, Навагрудскі) і налічвала каля 200 прыхаджан. Збор пацярпеў у савецка-польскую вайну, у 1920-я гг. у ім размяшчаліся бальшавісцкія армейскія склады, у 1930-я гг. разабраны на патрэбы будаўніцтва.
Астатні комплекс быў моцна пашкоджаны ў час Другой сусветнай вайны, пазней цалкам разабраны.
Архітэктура
Уяўляў сабой мураваны прамавугольны ў плане храм зальнага тыпу з пяціграннай алтарнай апсідай, абапал якое меліся две сакрысціі, і чатырох'яруснай (два ніжнія ярусы — чацверкі, астатнія — васьмерыкі) вежай-званіцай. Асноўны аб'ём, бакавыя сцены якога былі ўмацаваны контрфорсамі і прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі, быў накрыты высокім двухсхільным гонтавым дахам, на якім узвышаўся купал з пазалочанымі флюгерамі. Вежа-званіца з гадзіннікам і вялікім звонам у верхнім ярусе завяршалася шатром, сцены праразалі высокія арачныя вокны і круглыя байніцы. Асноўны аб'ём падзяляўся чатырма васьміграннымі слупамі на тры нефы, што былі перакрыты зорчатымі скляпеннямі. Каля алтара размяшчалася разная дубовая кафедра. У другім ярусе вежы былі хоры, якія выходзілі ў галоўны неф храма балконам з размаляванай балюстрадай, арган перавезены ў 1866 г. з Мінскага касцёла бернардзінак.
Тэрыторыя збора, абкружаная валамі і вадзяным ровам, была ўмацавана мураванай сцяной з двухсхільным гонтавым пакрыццём і дзевяццю круглымі ў плане двух'яруснымі абарончымі вежамі, якія мелі па шэсць байніц, завершанымі конусападобнымі дахамі. Цераз роў да брамы быў пракладзены драўляны мост вянковай канструкцыі з размаляванай балюстрадай. На тэрыторыі збору знаходзіўся аднапавярховы мураваны будынак плябаніі, накрыты гонтавым дахам, на асобным падвор'і — драўляныя будынкі двухкласнай кальвінскай школы, якая існавала да сярэдзіны XIX ст., шпіталя, жылыя і гаспадарчыя пабудовы.
Сіксцінская капэла
Сіксці́нская капэ́ла (Cappella Sistina) у Рыме — былая дамавая царква ў Ватыкане. Пабудаваная ў 1473—1481 гадах архітэктарам Джорджэ дэ Дольчэ па заказу Папы Рымскага Сікста IV, адсюль і назва.
Гісторыя
Сіксцінская капэла была пабудавана на месцы, дзе да яе існавала «Вялікая капэла» (Cappella Maggiore), у якой у эпоху Сярэднявечча збіраўся папскі двор, які складаўся з каля двухсот членаў — кардыналы, прадстаўнікі розных рэлігійных ордэнаў і знатных сямействаў. Рымскі Папа Сікст IV асцерагаўся ваеннай пагрозы з боку фларэнційскай Сіньярыі Медычы, з якой знаходзіўся ў напружаных адносінах, і ад Мехмеда II, чые войскі пагражалі ўсходнім берагам Італіі. Таму ён вырашыў умацаваць гэты будынак. Праект стварыў архітэктар Бача Пантэлі, а працы вяліся пад кіраўніцтвам Джорджэ дэ Дольчы. Прамавугольнае ў плане памяшканне ўпрыгожана роспісамі сцен, выкананымі ў 1481—1483 гадах Сандра Бацічэлі, Пінтурык’я і іншымі майстрамі па заказу Сікста IV.
У 1508—1512 гадах Мікеланджэла распісваў скляпенні з люнетамі і распалубкамі, па заказу Папы Юлія II. 31 кастрычніка 1512 года, Папа Юлій II адслужыў урачыстую вячэрню ў гонар стварэння фрэсак на скляпеннях Сіксцінскай капэлы. 31 кастрычніка 2012 года, у той жа час, Папа Бенедыкт XVI паўтарыў урачыстую цырымонію ў гонар 500-гадовага юбілею капэлы.
А ў 1536—1541 гадах Мікеланджэла распісваў алтарную сцяну — фрэска «Страшны суд», па заказу Папы Паўла III. З канца XV стагоддзя ў Капэле праходзяць Канклавы. Першым Канклавам, які прайшоў у Капэле, быў Канклаў 1492 года, на якім быў абраны Аляксандр VI. Капэла была асвячона 15 жніўня 1483 года — свята Узнясення Маці Божай.
Рэстаўрацыя
Фрэскі Сіксцінскай капэлы некалькі разоў рэстаўрыраваліся, самая апошняя рэстаўрацыя праводзілася з 1980 па 1994 год. Гэта рэстаўрацыя аказала глыбокі ўплыў на аматараў мастацтва і гісторыкаў, выклікаўшы супярэчлівыя водгукі, крытыку і спрэчкі.
Раўскі павет
Раўскі павет (Powiat rawski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Лодзьскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Рава Мазавецка. Займае плошчу 646,6 км². Насельніцтва павета складае 49,2 тыс. чалавек.
NGC 2460
NGC 2460 (іншыя абазначэнні — UGC 4097, MCG 10-12-21, ZWG 287.10, IRAS07525+6028, PGC 22270) — спіральная галактыка (Sab) ў сузор’і Жырафа.
Партугалія ў Першай сусветнай вайне
Партугалія ў пачатку Першай сусветнай вайны захоўвала палітычны нейтралітэт і не ўваходзіла ў ваенныя саюзы ні з адной з бакоў, нават нягледзячы на шматвяковы англа-партугальскі альянс.
1916 год
23 лютага. Па патрабаванні Вялікабрытаніі Партугалія затрымала прышвартаваныя у яе партах нямецкія судны.
9 сакавіка. Германія абвясціла вайну Партугаліі.
9 чэрвеня. На Эканамічнай канферэнцыі Саюзнікаў прынялі ўдзел прадстаўнікі Партугаліі. У якасці ўмоў міру было названа вяртанне Эльзаса і Латарынгіі (акупаваныя з 1871 г.) на карысць Францыі, а таксама мазамбіцкай тэрыторыі Кіёнга (акупаваная з 1894 г.) на карысць Партугаліі.
22 ліпеня. Сфармаваны (Corpo Expedicionário Português, CEP) у складзе 30 000 салдат пад камандаваннем генерала Нортана дэ Матуша.