cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кодань
Гісторыя
У XIX ст. у складзе Расійскай імперыі, мястэчка Бельскага павета.
У 1921 годзе ў міжваеннай Польскай Рэспубліцы.
Спіс дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Нацыянальны сход Рэспублікі Беларусь 2-га склікання — беларускі парламент, абраны на парламенцкіх выбарах 2000 года. Дзейнічаў да 2004 года.
Гута (Брэсцкі раён)
У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — г.п. Дамачава).
Этымалогія
Гута — традыцыйная старабеларуская назва майстэрні па вырабе шкла; ад гэтых майстэрняў пайшлі назвы многіх паселішчаў у Беларусі. У наш час гэта слова вызначаецца як «даўнейшая назва шклозавода» (Тлум. слоўнік бел. мовы, 2005).
Тэрмін (паходзіць, магчыма, ад герм. Hutte) узнік у XIV—XVI стагоддзях.
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1860 годзе ў Прыбароўскай воласці, у складзе маёнтка Прыбарова, якім валодаў граф Замойскі. У ліпені 1862 года адбыліся сялянскія хваляванні. Сяляне адмовіліся адбываць згонную павіннасць і плаціць чынш грашыма або хлебам. У 1866 годзе заснавана нарднае вучылішча, у якім вучыліся 31 хлопчык і 4 дзяўчынкі. У 1890 годзе сяляне Гуцкага сельскагаспадарчага таварыства мелі 183 дзесяціны зямлі.
У 1905 годзе вёска ў Прыбароўскай воласці Брэсцкага павета. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Прыбароўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы спалілі 51 двор, загубілі 9 жыхароў; 12 вяскоўцаў загінулі на фронце, 2 — у партызанах.
Да 18 снежня 1972 года ў складзе Чэрскага сельсавета, у 1972—2013 гадах у складзе Дамачаўскага пассавета.
Кратар (пасудзіна)
Кратар (κρατήρ — «сасуд для змешвання віна») — старажытнагрэчаская пасудзіна з металу ці гліны (радзей — з мармуру ці іншых камянёў) для змешвання віна з вадой. Характэрнымі рысамі кратара з’яўляюцца шырокае тулава з шырокай нізкай ножкай і шырокай гарлавінай і дзве ручкі па баках.
У больш раннія эпохі (каля VIII ст. да н.э.) кратары выкарыстоўваліся ў якасці надмагілляў. Адметнай рысай формы падобных кратараў (г. зв. «дыпілёнскія кратары», якія атрымалі сваю назву па назве старажытных могілках побач з Дыпілёнскай брамай у Афінах) была высокая ножка, якой, як правіла, не было ў позніх тыпаў.
Тыпы
У залежнасці ад месца размяшчэння і формы ручак, а таксама ад формы тулава, кратары падзяляюцца на чатыры асноўныя тыпы:
Звонападобны кратар — сасуд, тулава якога мае форму, блізкую да формы яйка, і разам з шырокім горлам нагадвае перакулены звон. Ручкі — адносна невялічкія, размешчаны ўверсе ў гарызантальнай праекцыі і практычна перпендыкулярна плоскасці тулава з маленькім уклонам уверх.
Кратар з калонападобнымі ручкамі — мае, як правіла, блізкую да шару форму тулава, якая нагадвае іншы старажытнагрэчаскі сасуд — стамнас. Але кратар, у адрозненне ад стамнаса, мае больш шырокае горла, а яго ручкі злучаюцца з венчыкам. Пры гэтым ручкі простыя па форме і амаль вертыкальныя, што надае ім падабенства з калонамі, адкуль і паходзіць назва гэтага тыпу.
Чашалісцікавы кратар — найбольш абъёмны тып кратара, ніжняя частка тулава якога нагадвае чашалісцікі кветкі. У цэлым тулава мае форму перакуленага ўсечанага цыліндра, з крыху ўвагнутымі ўнутр сценкамі. Дзьве адносна вялікія петлепадобныя ручкі мацуюцца да ніжняй часткі тулава гарызантальна з тым ці іншым ухілам уверх. Як лічыцца, дзякуючы сваёй форме чашалісцікавыя кратары найчасцей спалучаліся з выкарыстаннем псіктараў.
Волютны кратар — па сваёй форме набліжаецца да амфары, але адрозніваецца ад яе значна больш шырокім горлам. Ручкі размешчаны аналагічна ручкам амфары, але ў верхняй сваёй частцы маюць дэкаратыўныя элементы ў форме волютаў (спіралепадобных завіткоў), якія на свой поўны дыяметр выступаюць па-над горлам. На саміх волютах маглі пад час змяшчацца выявы твараў міфалагічных істотаў.
Матэрыялы
Матэрыялам для вырабу падаўляючай большасці кратараў і іх фрагментаў, дайшоўшых да нас, была гліна. Металічныя (з бронзы ці срэбра) абразцы куды больш рэдкія, што можа, часткова, тлумачыцца тым, што металічныя сасуды маглі ў далейшым пайсці ў пераплаўку. Амаль усе металічныя кратары, якія дайшлі да нас ад ранніх часоў (эпоха архаікі), належаць да волютнага тыпу. У далейшым пачалі з’яўляцца металічныя кратары чашалісцікавага тыпу.
З эпохі элінізма пачынаюць зьяўляцца кратары з мармуру (як правіла, звонападобнага ці чашалісцікавага тыпу), якія выкраыстоўваюцца ў якасці дэкаратыўных элементаў у садах. У рымскую эпоху гэтая традыцыя набыла шырокі распаўсюд. Гэтая традыцыя зноў вяртаецца ў эпохі барока і неакласіцызма.
Да рымскай эпохі належаць знаходкі адносна невялічкіх кратараў з шкла.
Нотынгемскі сабор
Нотынгемскі сабор (Nottingham Cathedral) — каталіцкі кафедральны сабор у Нотынгеме. Прысвечаны Святому Варнаве. Сабор з'яўляецца рэзідэнцыяй біскупа Нотынгемскага.
Сабор будаваўся напрацягу 1841-1844 гадоў на рагу вуліц Дэрбі-Роўд ды Норт-Сёркус побач з Альберт-Холам. На той час кошт будаўніцтва склаў прыблізна 15 тысяч фунтаў стэрлінгаў (па стане на 2010—2011 гг гэта сума складае каля 1,2 млн фунтаў). Сабор пабудаваны згодна з праектам Аўгустуса П'юджына.
Крэмнае
Крэ́мнае (, Кремное) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Азяранскага сельсавета.
Да 2014 года вёска падпарадкоўвалася Тураўскаму гарсавету.
Спіс найбліжэйшых зорак
У гэты спіс найбліжэйшых да Зямлі зорак, адсартаваны ў парадку павелічэння адлегласці, увайшлі зоркі размешчаныя ў радыусе 5 пк (16,308 св. года) ад Зямлі. Уключаючы Сонца, у наш час вядомыя 57 зорных сістэм, якія могуць знаходзіцца ў межах гэтай адлегласці. Гэтыя сістэмы ўтрымліваюць агулам 64 зоркі і 13 карычневых карлікаў.
Зоркі і карычневыя карлікі, бачная зорная велічыня якіх перавышае 6,5m, і якія, такім чынам, звычайна нельга ўбачыць няўзброеным вокам, паказаны на шэрым фоне. Іх спектральныя класы прыведзены на фоне колеру гэтых класаў. (Гэтыя колеры ўзяты з назваў спектральных тыпаў і не адпавядаюць назіраным колерам зорак і карычневых карлікаў.) Некаторыя значэнні паралаксу і адлегласці былі атрыманы Кансорцыумам па даследаванні найбліжэйшых зорак (Research Consortium on Nearby Stars, RECONS) і могуць з'яўляцца вынікамі толькі папярэдніх вымярэнняў.
У спіс патрапілі толькі 3 зоркі 1-й велічыні: α Цэнтаўра, Сірыус і Працыён. Яшчэ адна яркая блізкая зорка — Альтаір — знаходзіцца на адлегласці 5,14 пк ад Сонца (прыкладна 16,8 св. года). Таксама ў табліцу не патрапіла блізкая патройная сістэма 40 Эрыдана, размешчаная на адлегласці 5,04 пк.
Карта
На прыведзенай ніжэй карце паказаны 32 зорныя сістэмы, размешчаныя ў межах 14 св. гадоў ад Сонца, уключаючы і само Сонца. Падвойныя і патройныя зоркі паказаны ў выглядзе слупка з зорак, што не адпавядае іх сапраўднаму размяшчэнню. Зоркі размаляваны ў адпаведнасці з іх спектральным тыпам, гэтыя колеры могуць не супадаць з фактычнымі колерамі зорак. Большасць зорак на гэтай карце не бачныя няўзброеным вокам.
Таццяна Генадзеўна Голубева
Таццяна Генадзеўна Голубева (нар., Крычаў Магілёўскай вобласці) — беларускі палітык. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2003). Першы сакратар ЦК Кампартыі Беларусі.
Біяграфія
Скончыла Белгародскі тэхналагічны інстытут будаўнічых матэрыялаў імя Я. А. Грышманава (інжынер-хімік-тэхнолаг), Акадэмію народнай гаспадаркі пры Савеце Міністраў СССР (вядучы спецыяліст па кіраванню).
Працоўную дзейнасць пачала лабарантам на Крычаўскім цэментна-шыферным камбінаце. Працавала электразваршчыцай на Гродзенскім камбінаце будматэрыялаў, інжынерам-тэхнолагам, намеснікам начальніка цэха Смаргонскага камбіната сілікатабетонных вырабаў, сакратаром партыйнай арганізацыі, генеральным дырэктарам вытворчага аб’яднання «Смаргоньсілікатабетон», намеснікам Міністра прамысловасці будаўнічых матэрыялаў БССР, намеснікам Міністра архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь.
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога, трэцяга і чацвёртага склікання.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Плюралізм
Плюралізм (ад лац. Pluralis — множны) — філасофска-светапоглядная пазіцыя, згодна з якой існуе некалькі незалежных адзін ад аднаго пачаткаў, першапрычын, відаў быцця, а таксама разнастайнасць ісцін, тэорый, метадаў, формаў і прынцыпаў ведаў, аднолькава раўнавартасных з пункту гледжання суб’екта спазнання.
Адрозніваюць наступныя віды плюралізму:
Літаратура
Г. Д. Левин Плюрализм / Новая философская энциклопедия: В 4 т. М.: Мысль. Под редакцией В. С. Стёпина. 2001.
Галеча
Галеча ці ўскрайняя беднасць, абсалютная беднасць — стан, які характарызуецца цяжкай дэпрывацыяй асноўных патрэбаў чалавека, як то патрэбы ў харчаванні, пітной вадзе, санітарыі, аховы здароўя, жылля, адукацыі і інфармацыі. Гэты стан залежыць не толькі ад даходу, але і ад доступу да паслугаў.
Панятак галечы быў упершыню вызначаны Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый у 1995 годзе. У 2008 годзе галеча была вызначана Сусветным банкам, як стан калі чалавек жыве менш за 1,25 долараў на дзень у цэнах 2005 года. Гэта мера з’яўляецца эквівалентам 1 долара на дзень у цэнах 1996 года ў ЗША. Пераважную большасць людзей, якія жывуць ва ўмовах ускрайняй беднасці, то бок 96%, пражываюць у краінах Паўднёвай Азіі, Афрыкі на поўдзень ад Сахары, краінах Карыбскага басейна, Усходняй Азіі і Ціхага акіяна і амаль палова пражываюць у Індыі і Кітаі.
Скарачэнне маштабаў галечы і голаду стала першай мэтай развіцця тысячагоддзя, якую ўсталявалі 189 дзяржаў-членаў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у 2000 годзе. У прыватнасці, адна з мэт прадугледжвала зніжэнне галечы ў два разы да 2015 года. Гэта мэта была паспяхова дасягнутая на 5 гадоў раней за планаваны тэрмін. Да 2030 года згодна з планамі ААН, Сусветнага банку і ЗША галеча павінна быць выкаранена.
Радамль
Радамль — старажытны горад на землях радзімічаў, якія жылі па рацэ Сож і яго прытокам. Уваходзіў у склад Кіеўскай дзяржавы, пазней у складзе Мсціслаўскага княства, а ў сярэдзіне ХІV стагоддзя апынулася пад уладай вялікіх князёў літоўскіх. У Радамлі, які быў значным гандлёвым цэнтрам, быў заснаваны замак, што праіснаваў да XVII стагоддзя (разбураны падчас вайна Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў). Цяпер каля старажытнага горада размешчана вёска Радомля (Чавускі раён Магілёўскай вобласці Беларусі).
Станіслаў Уладзіміравіч
Станіслаў Уладзіміравіч (984/987 — да 1015) — першы гістарычна вядомы князь смаленскі (1010—1015). Сын вялікага князя кіеўскага Уладзіміра Святаславіча.
Біяграфія
Станіслаў згадваецца толькі ў спісе сыноў Уладзіміра, трэцім ад канца, з чаго можна зрабіць выснову, што быў адным з малодшых яго сыноў. Хутчэй за ўсё нарадзіўся паміж 984 і 987 гадамі. Паводле паведамлення позняга Ніконаўскага летапісу, каля 988 года Станіслаў атрымаў у якасці надзелу Смаленск. Хутчэй за ўсё ён памёр раней бацькі.
Хадоркі
Назву Хадо́ркі маюць:
Дубіца
Назву Ду́біца маюць:
Мсціслаўскае княства
Мсціслаўскае княства — княжацкая воласць са сталіцай у Мсціславе, якая вылучылася ў XII стагоддзі са Смаленскага княства. Першым яго князем у 1180 годзе стаў Мсціслаў Раманавіч. У тэрыторыю Мсціслаўскага княства ўваходзілі землі цяперашніх Мсціслаўскага, Чэрыкаўскага і Чавускага раёнаў з гарадамі Радамлем і Расна.
Пасля смерці ў 1197 годзе смаленскага князя Давыда Расціславіча, дзядзькі Мсціслава Раманавіча, апошні быў прызнаны смаленскім князем і зноў далучыў Мсціслаўскае княства да Смаленскага, захаваўшы яго аднак як удзел.
У канцы XIII стагоддзя Мсціслаўскае княства апынулася на маскоўска-літоўскім памежжы, а ў 1359 годзе было захоплена Альгердам і далучана да Вялікага Княства Літоўскага. Пазней, княства было перададзена Альгердам свайму сыну Карыгайле, затым перайшло да Лугвена, заснавальніка княжацкага роду Мсціслаўскіх. У 1386 годзе на тэрыторыі княства адбылася бітва, пасля таго як смаленскі князь Святаслаў Іванавіч беспаспяхова паспрабаваў аблажыць Мсціслаў і вярнуць яго ў склад свайго княства. У бітве Святаслаў быў забіты, а яго войскі разбіты.
Мсціслаўскае княства доўгі час з'яўляўся памежным і важным у стратэгічным плане. Таму польска-літоўскія манархі праводзілі гнуткую палітыку ў адносінах да мясцовых князёў, імкнучыся не дапусціць іх пераходу ў падданства Вялікага Княства Маскоўскага. Падчас вайна Маскоўскай дзяржавы з Вялікім Княствам Літоўскім 1500—1503, тэрыторыя княства была арэнай баявых дзеянняў і моцна пацярпела. У прыватнасці, у бітве пад Мсціславам была разбіта літоўская армія, хоць сам горад маскоўскія ваяводы ўзяць не змаглі.
У жніўні 1514 года князь Міхаіл Іванавіч пры набліжэнні маскоўскага войска да Мсціслава прысягнуўся Васілю III, аднак пасля паражэння маскоўцаў пад Оршай, ізноў вярнуўся да літоўскага князя. У 1526 годзе Мсціслаўскае княства перайшло ў прамое валоданне Жыгімонта Старога і пасля было ператворана ў староства. У 1566 годзе на тэрыторыі былога княства было створана Мсціслаўскае ваяводства.
Хваенск (вёска)
Хвае́нск (, Хвоенск) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Азяранскага сельсавета.
Пагост (Жыткавіцкі раён)
Паго́ст (, Погост) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, пры сутоцы Сцвігі з Прыпяццю. Уваходзіць у склад Азяранскага сельсавета. Размешчана за 9 км на захад ад Турава, за 27 км на поўдзень ад Жыткавічаў і аднайменнай чыгуначнай станцыі.
Вячаслаў Яраславіч
Вячаслаў Яраславіч (1036—1057) — князь смаленскі (1055—1057). Сын вялікага князя кіеўскага Яраслава Мудрага.
Біяграфія
Адзін з малодшых сыноў Яраслава Мудрага і Інгігерды. Нарадзіўся, верагодна, у Кіеве, дзе жыў да паўналецця. У 1054 годзе пасля смерці Яраслава атрымаў Смаленскае княства.
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (9 студзеня 1996 — 27 лістапада 1996) — другі парламент у гісторыі незалежнай Рэспублікі Беларусь. У яго складзе працавала 198 дэпутатаў, старшыня — С. Г. Шарэцкі.
Палаца-паркавы ансамбль (Маліноўшчына)
Палаца-паркавы ансамбль Свентаржэцкіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры эклектыкі ў в. Маліноўшчына (Маладзечанскі раён). Сфарміравалася ў другой палове XIX ст. (да 1891 г.). Створаная з выкарыстаннем элементаў архаікі, класіцызму, неаготыкі. Комплекс уключаў гасподу, афіцыну, парк, абеліск, капліцу-пахавальню, бровар.
Гаспода
Гаспода — першапачаткова драўляны аднапавярховы будынак з чатырохкалонным порцікам на галоўным фасадзе (не захаваўся). Пазней мураваны, размешчаны ва ўсходняй частцы парку каля абрывістага схілу поймы ручая. Прамавугольны ў плане на высокім руставаным цокалі будынак, накрыты паўвальмавым дахам. Фасады маюць строеныя стральчатыя вокны. На тарцовых шчытах даху па тры люкарны.
Афіцына
Афіцына — аднапавярховы мураваны прамавугольны ў плане будынак пад вальмавым дахам з дахоўкі. Галоўны фасад сіметрычна расчлянёны стральчатымі аконпымі і ўваходнымі праёмамі.
Парк
Парк пейзажнага тыпу, з пладовым садам. Займае плошчу каля 8 га. Ручай падзяляе парк на дзве часткі і двума пратокамі стварае востраў. З усходняга боку абмежаваны алеяй (шырыня 12 м), абсаджанай каштанам конскім і хвояй веймутавай, з паўднёвага — групай лістоўніцы сібірскай, з заходняга — алеяй з лістоўніцы сібірскай (дрэвы пасаджаны радамі праз 3 м). Сярод пасадак таполя белая, елка звычайная, піхта сібірская, дугласія шэрая. У цэнтры парку абеліск XIX ст. з чорнага лабрадарыту. У паўднёвай частцы бровар.
Капліца-пахавальня
Капліца-пахавальня знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы парку. Цагляная чатырохгранная піраміда, накрытая маленькім чатырохсхільным дахам. Гарызантальнай цягай падзеленая на два ярусы. У капліцы — жалобная зала са стральчатымі ўваходамі і вокнамі. У сутарэннях — нішы-пахавальні. У ніжнюю частку сцен умураваны вапнавыя паліраваныя пліты з мемарыяльнымі надпісамі.
Абеліск на магіле Міхаіла Свентаржэцкага
У 1898 годзе на гэтым месцы быў перазахаваны Міхаіл Свентаржэцкі. У 1912 г. на магіле пастаўлены помнік-абеліск.
Іосіф II (Патрыярх Канстанцінопальскі)
Патрыярх Іосіф II (Πατριάρχης Ιωσήφ Β) — канстанцінопальскі патрыярх з 1416 года па 1439 год. Сын балгарскага цара Івана Шышмана.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1360 годзе ў сям’і балгарскага цара Івана Шышмана. Пра ранні перыяд жыцця Іосіфа вядома мала, толькі тое, што ён быў манахам на Афоне.
З 1393 года быў мітрапалітам эфескім. 21 мая 1416 года абраны патрыярхам канстанцінопальскім.
Падтрымаў візантыйскага імператара Іаана VIII у яго імкненні заключыць унію з Рымска-каталіцкай царквой.
У 1437 Іосіф адмовіўся паставіць на рускую мітраполію разанскага епіскапа Іёну, а паставіў Ісідара, які таксама перайшоў ва унію.
Разам з імператарам наведаў Фларэнційскі сабор і памёр у Італіі ў 1439 годзе. Быў пахаваны ў дамініканскай манастырскай царкве Санта-Марыя-Навела.
Хваенск (пасёлак)
Хвае́нск (, Хвоенск) — пасёлак у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Азяранскага сельсавета.
Спаса-Праабражэнская царква (Мамаі)
Архітэктура
Прамавугольны ў плане мураваны будынак накрыты двухсхільным пакатым дахам з трохвугольнымі франтонамі на тарцах. У аснову архітэктарскай пластыкі фасадаў пакладзены дарычны ордар. Галоўны фасад раскрапаваны паўкалонамі, прамавугольнымі плоскімі і глыбокімі паўкруглымі нішамі. Уваход аформлены вялікім парталам. Бакавыя фасады з высока размешчанымі прамавугольнымі вокнамі аздобленыя пілястрамі. Сцены завершаныя развітым дарычным антаблементам. Унутры будынку дапаможныя памяшканні па чатырох вуглах прасторава вылучаюць з асноўнага памяшкання ўваходную і алтарную часткі. На сценах пілястры карынфскага ордара, на плоскай столі — цыліндрычныя скляпенні. Па восі будынку стаіць двух'ярусная мураваная званіца-брама, завершаная трохвугольным франтонам, якая па стылістыцы адпавядае архітэктуры касцёла.
Юрый Лугвенавіч
Юрый Лугвенавіч або Юрый Сямёнавіч (пасля 1394 і да 1399 — пасля 1445) — удзельны князь мсціслаўскі (1431—1442, 1445—1460), князь наўгародскі (1432—1440).
Паходжанне
З роду Гедзімінавічаў, сын мсціслаўскага князя Лугвена Сямёна Альгердавіча ў першым яго шлюбе з Марыяй Дзмітрыеўнай, дачкой маскоўскага князя Дзмітрыя Іванавіча. Нарадзіўся паміж 1394—1399 гадамі.
Раннія гады
Ёсць паданне, што малы княжыч Юрый заблукаў у лесе, не мог выйсці 7 дзён і, калі выбіўся з сіл, стаў на калені, горача маліў Бога пра выратаванне, і яму явіўся старац Ануфрый і паказаў дарогу. На месцы цудоўнага выратавання княжыча яго бацька, князь Лугвен, заснаваў манастыр у імя святога пустэльніка Ануфрыя. Пазней Юрый прывёз з Афона абраз святога Ануфрыя, які разам з партрэтамі фундатараў манастыра — Юрыя і яго жонкі Сафіі — захоўваўся ў найстарэйшай пабудове комплексу — невялікай драўлянай Свята-Ануфрыеўскай царкве.
Першая згадка Юрыя датавана 1422 годам, калі ён быў сярод падпісантаў Мельнскага міру з Тэўтонскім ордэнам.
Мсціслаўскае княжанне
У 1431 годзе, пасля смерці бацькі, атрымаў у спадчыну Мсціслаўскі ўдзел. Выступіўшы саюзнікам Свідрыгайлы Альгердавіча ў барацьбе за літоўскі велікакняжацкі сталец з Жыгімонтам Кейстутавічам, у бітве пад Ашмянамі быў узяты ў палон, затым бег з Літвы, заняў сталец у Вялікім Ноўгарадзе ў 1432 годзе. У 1432 і 1438 гадах — «служылы князь» у Вялікім Ноўгарадзе.
У 1435 годзе разам са Свідрыгайлам пацярпеў паражэнне ў бітве пад Вількамірам ад Жыгімонта, бег з поля бою ў Полацк.
Казімір IV даў яму Мсціслаў і Крычаў. Падчас, паўстанцы запрасілі Юрыя Сямёнавіча на княжанне. У 1441 годзе, у выніку смаленскага паўстання, пад яго валадарства перайшлі ў Полацк, Віцебск і Смаленск. У 1442 годзе, пасля паходу Казіміра, Смаленск капітуляваў, а князь Юрый збег у Маскву.
У 1444 годзе Юрый Сямёнавіч прыехаў у Ноўгарад, але не атрымаўшы княжання вярнуўся ў Літву, атрымаўшы ў 1445 годзе, ад Казіміра Мсціслаў. У 1458 годзе па просьбе наўгародцаў, прыбыў «каралевічам» на наўгародскія прыгарады — Русу, Ладагу,, Ям, і палову.
У 1459 годзе выніку незадаволенасці Масквы з нагоды княжання літоўскага князя ў Наўгародшчыне, быў вымушаны вярнуцца ў ВКЛ.
У 1460 годзе памёр у Мсціславе.
Дамброўка (Брэсцкі раён)
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XVIII стагоддзя як маёнтак у Берасцейскім павеце і ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.
У XIX стагоддзі вёска — цэнтр маёнтка ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Маёнтак, у склад якога ўваходзілі 6 фальваркаў і каля 20 навакольных вёсак, належаў графу Сіверу. Паводле рэвізіі 1833 года 2029 сялянскіх душ. Пасля смерці графа мантак перайшоў да яго дачкі. Паводле інвентару 1846 года ў ім налічвалася 2063 сялянскія душы і 4235 дзесяцін зямлі, якія належалі графіне Сівер і пані Бахмецевай. Працавалі млын, цагельны і вінакурны заводы, палатняная фабрыка. У 1870 годзе вёска адносілася да Цюхініцкай сельскай грамады.
У 1905 годзе вёска ў Косіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Косіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. Да 8 верасня 1959 года ў складзе Ліпінкаўскага сельсавета.
Чэрнічы
Чэ́рнічы (, Черничи) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Азяранскага сельсавета.
Анатоль Сцяпанавіч Ваньковіч
Анатоль Сцяпанавіч Ваньковіч (нар., в. Ціхань Слуцкага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык і ваенны дзеяч. Генерал-маёр. Былы дырэктар завода дакладнай электрамеханікі.
Біяграфія
Закончыў Вільнюскае вышэйшае ваеннае вучылішча радыёэлектронікі проціпаветранай абароны (камандная, тактычная, аўтаматызаваныя сістэмы кіравання), Ваенную камандную Чырванасцяжную акадэмію проціпаветранай абароны імя Маршала Савецкага Саюза Г. К. Жукава (камандна-штабная і аператыўна-тактычная войскаў проціпаветранай абароны), Акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі (ваеннае і дзяржаўнае кіраванне).
Праходзіў вайсковую службу ў якасці камандзіра ўзвода, роты, батальёна, брыгады, начальніка аператыўнага ўпраўлення, займаў пасаду камандуючага войскамі Заходняга аператыўна-тактычнага камандавання ваенна-паветранымі сіламі і войскамі праціпаветранай абароны. З 2003 года з’яўляецца начальнікам галоўнага штаба — першым намеснікам камандуючага ваенна-паветранымі сіламі і войскамі праціпаветранай абароны Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга і чацвёртага склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» III ступені, медалямі «За баявыя заслугі», «За бездакорную службу» І, II, III ступені, юбілейнымі медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Дубіца (Брэсцкі раён)
Ду́біца (, Дубица) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчана за 39 км на поўдзень ад Брэста, чыгуначная станцыя на лініі Брэст — Уладава, на поўдні лес, на поўначы меліярацыйныя каналы, непадалёку (1 км) аўтадарога Брэст — Тамашоўка.
У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Птушкафабрыка Медна» (цэнтр — аг. Медна).
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XVI стагоддзя ў складзе Берасцейскага павета Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Пад 1574 годам упамінаецца як маёнтак.
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1870 годзе ў Дамачаўскай воласці. У 1883 годзе заснаваны лесапільны завод, на якім у 1895 годзе працаваў 21 рабочы, у 1884 годзе ўведзены паравы рухавік. У 1890 годзе сялянам Дубіцкага сельскагаспадарчага таварыства належала 308 дзесяцін зямлі. Працаваў хлебазапасны магазін.
У 1905 годзе вёска, чыгуначны паўстанак Дубіца (10 жыхароў) Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. З 1939 года ў складзе БССР. У 1940 годзе цэнтр Дубіцкага, затым Ляплёўскага (1954) сельсаветаў Дамачаўскага раёна, які ў 1956 годзе аднесены да Брэсцкага раёна.
З 1957 года ў складзе Дамачаўскага пассавета.
У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы спалілі 8 двароў, загубілі 14 жыхароў; 30 вяскоўцаў загінулі на фронце.
Нам Тхэ Хі
Нам Тхэ Хі (남태희; нар., , Рэспубліка Карэя) — карэйскі футбаліст, нападнік катарскага клуба «Аль-Сад» і нацыянальнай зборнай Паўднёвай Карэі.
Кар’ера
Нам займаўся футболам у акадэміі англійскага клуба «Рэдынг», аднак прафесійны кантракт у жніўні 2008 года ў французскім клубе «Валансьен». Дэбютаваў за клуб 8 жніўня 2009 года ў матчы супраць «Нансі». Падчас зімняй паўзы сезону 2011/12 перайшоў у катарскі клуб «Лехвія», дзе дэбютаваў 1 студзеня 2012 года. У 2017 годзе «Лехвія» была перайменавана ў «Аль-Дуайль».
У лютым 2019 года было абвешчана, што з новага сезона Нам Тхэ Хі далучаецца да іншага катарскага клуба, «Аль-Сада».
У нацыянальнай зборнай Паўднёвай Карэі дэбютаваў 9 лютага 2011 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Турцыі.
Дасягненні
«Лехвія»:
Мсціслаў Раманавіч Стары
Мсціслаў Раманавіч, у хрышчэнні Барыс, пазней вядомы як Стары (? — ) — князь пскоўскі (з 1179), белгародскі (1206), смаленскі (1197—1214), вялікі князь кіеўскі (1214—1223). Сын Рамана Расціславіча і дочкі Святаслава Ольгавіча; паходзіў з смаленскай галіны Манамахавічаў.
Біяграфія
Вядомы з 1177 года, калі са сваім дзядзькам Рурыкам Расціславічам і старэйшым братам Яраполкам пацярпеў паражэння ад полаўцаў у бітве каля Растоўца.
Уладзімір Мацвеевіч Здановіч
Уладзімір Мацвеевіч Здановіч (нар., в. Застаўе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі настаўнік і палітык. Заслужаны настаўнік Рэспублікі Беларусь. Магістр педагогікі.
Мсціслаў Раманавіч Стары
Біяграфія
У 1178 годзе бацька паслаў яго на дапамогу віцебскаму князю Усяславу Васількавічу супраць Мсціслава Расціславіча. Раман, старэйшы у родзе смаленскіх князёў, такім чынам блакіраваў ініцыятыву Мсціслава і наўгародцаў развязаць вайну.
Уладзімір Мацвеевіч Здановіч
Біяграфія
Скончыў факультэт радыёфізікі і электронікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Мсціслаў Раманавіч Стары
Біяграфія
У 1185 годзе Мсціслаў удзельнічаў у паходзе супраць полаўцаў, якія скончыліся перамогай на Хароле.
Уладзімір Мацвеевіч Здановіч
Біяграфія
Працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам, інжынерам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, выхавальнікам Бездзежскай сярэдняй школы, намеснікам дырэктара Крамноўскай васьмігадовай школы, настаўнікам Ліпніцкай васьмігадовай школы, Драгічынскай сярэдняй школы, дырэктарам гімназіі ў горадзе Драгічыне Брэсцкай вобласці.
Мсціслаў Раманавіч Стары
Біяграфія
У 1195 годзе, калі Ольгавічы арганізавалі паход на Віцебск і на шляху сталі рабаваць смаленскія землі, Мсціслаў быў пасланы сваім дзядзькам Давыдам на чале смаленскага войска супраць чарнігаўцаў. Удар смалян меў поспех (у т.л. загінуў Давыд, сын старадубскага кн. Алега Святаславіча), але ў тыл смалянам ударылі саюзныя чарнігаўцам палачане і бітва была прайграна, Мсціслаў трапіў у палон.
Пасля смерці ў 1197 годзе смаленскага князя Давыда Расціславіча, дзядзькі Мсціслава Раманавіча, ён стаў смаленскім князем і далучыў Мсціслаўскае княства да Смаленскага, захаваўшы яго аднак як удзел. У 1212 годзе яго стрыечны брат Мсціслаў Мсціславіч, які княжыў у Ноўгарадзе, у саюзе са смалянамі пасадзіў на кіеўскае княжанне Інгвара Яраславіча, пасля смерці якога кіеўскім князем стаў Мсціслаў Раманавіч. Абодва Мсціславы арганізавалі савет рускіх князёў у Кіеве перад першым паходам на мангола-татараў. У асноўнай частцы бітвы на Калцы не ўдзельнічаў, застаючыся на правым беразе ракі ва ўмацаваным лагеры. Праз 3 дні быў захоплены ў палон і забіты.
Уладзімір Мацвеевіч Здановіч
Біяграфія
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога, трэцяга і чацвёртага склікання.
Дубляны (Самбірскі раён)
Дубляны (Дубляни) — пасёлак гарадскога тыпу Самбірскага раёна Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Дублянскай пасялковай аб’яднанай тэрытарыяльнай абшчыны, утворанай 12 жніўня 2015 года шляхам аб’яднання Дублянскага пасялковага і Вялікаазімінскага і Лукаўскага сельскіх саветаў Самбірскага раёна.
Геаграфія
Дубляны размешчаны ў 76 км на паўднёвы захад ад абласнога цэнтра — горада Львоў і ў 15 км на ўсход ад раённага цэнтра — горада Самбір. Знаходзяцца Дубляны ў басейне верхняга Днястра на рацэ Варыцінь, якая ўпадае ў раку Быстрыца — правы прыток Днястра.
Гісторыя
Паводле падання назва мястэчка паходзіць ад дубовых лясоў, якіх калісці было шмат у гэтай мясцовасці. Першае пісьмовае згадванне аб Дублянах адносіцца да 12 снежня 1432 года. Менавіта ў той дзень у горадзе Ланцуце (цяпер Польшча) кароль Уладзіслаў Ягайла зацвердзіў грамату аб дараванні Самбірскаму старасце Пятру Адравонжу 8 палёў ў Дублянах.
Аж да 1772 года Дубляны былі не шараговым мястэчкам, а цэнтрам ключа, таму мелі на сваёй тэрыторыі двор, на якім знаходзілася адміністрацыя, якая збірала павіннасці з усіх навакольных вёсак, якія адносіліся да Дублінскага ключа.
У выніку першага падзелу Польшчы, які быў падпісаны 5 жніўня 1772 года, мястэчка адышло да Аўстрыйскай імперыі і стала камеральным, гэта значыць належным да дзяржаўнай казны (камеры). Адміністрацыйнае дзяленне было зменена, і мястэчка належала цяпер да Самбірскай акругі (цыркулу), а ўжо па новым падзеле 1856 года яно стала належаць да Львоўскага ваяводства і да Самбірскага павету. у 1895 годзе ў выніку неўраджаю ў мястэчку памерла ад голаду 40 сем’яў. У 1902 годзе ў выніку дажджоў ўраджай загінуў на палях.
У 1934—1939 гг. мястэчка было цэнтрам гміны Дубляны Самбірскага павета Львоўскага ваяводства.
У 1940—1941 і 1944—1959 гг. было цэнтрам Дублянскага раёна Драгобыцкай вобласці.
У 1941 годзе пасёлак акупаваны нямецкімі войскамі. Вясной 1944 года гітлераўцы прывезлі 20 закладнікаў, якія былі звязаны па 5 чалавек калючым дротам, і расстралялі іх у цэнтры мястэчка. У 1963 годзе на гэтым месцы ўстаноўлены абеліск.
У савецкія часы да мястэчка далучана былая нямецкая калонія Кранцберг (ням. Kranzberg) — цяпер гэта паўднёвая частка пасёлка (на прававым беразе ракі Прут).
Насельніцтва
Насельніцтва Дублян (на 1 студзеня 2020 года) складае 1688 жыхараў.
Іван Юр’евіч Мсціслаўскі
Іван Юр'евіч Мсціслаўскі (пам. каля 1490) — удзельны князь мсціслаўскі (каля 1460—1490), намеснік мінскі і віцебскі, адзіны сын і пераемнік князя Юрыя Лугвенавіча Мсціслаўскага.
Біяграфія
Іван Юр'евіч Мсціслаўскі паходзіў з дынастыі Гедзімінавічаў, ён быў унукам Лугвена (Сямёна) Альгердавіча Мсціслаўскага і праўнукам вялікага князя літоўскага Альгерда (1345—1377). Іван Мсціслаўскі знаходзіўся ў сваяцтве з дынастыяй Ягелонаў, быў стрыечным пляменнікам вялікага князя літоўскага і караля польскага Казіміра Ягелончыка.
Каля 1460 года пасля смерці свайго бацькі Юрыя Лугвенавіча Іван атрымаў у валоданне ўдзельнае Мсціслаўскае княства на мяжы з Вялікім Княствам Маскоўскім.
Іван Юр'евіч Мсціслаўскі служыў вялікаму князю Літоўскаму Казіміру Ягелону, быў яго намеснікам у Мінску і Віцебску. Апроч Мсціслава яму належалі гарады Рослаўль, Радамль, Цяцерын, Княжыцы, Папова Гара і іншыя воласці.
У яго засталіся дзве дочкі (Ульяна і Анастасія). Старэйшая, Ульяна Іванаўна, была выдадзена замуж за князя Міхаіла Іванавіча Заслаўскага (пам. 1534), і прынясла яму ў якасці пасагу Мсціслаў, а малодшая, Анастасія Іванаўна, выйшла замуж за князя Сямёна Міхайлавіча Слуцкага (1481—1503).
У 1490—1495 гг. князь Іван Юр'евіч Мсціслаўскі сканаў, яго спадчыніцай стала старэйшая дачка Ульяна Іванаўна Мсціслаўская, якая ў 1499 годзе была выдадзена вялікім князем літоўскім Аляксандрам Казіміравічам за князя Міхаіла Іванавіча Заслаўскага, які, дзякуючы гэтаму шлюбу, атрымаў у валоданне Мсціслаўскае княства.
The Last Stand
The Last Stand (англ. "Апошняя бітва") — восьмы студыйны альбом шведскага паўэр-метал гурта Sabaton, выдадзены 19 жніўня 2016 года. Быў спрадзюсаваны Петэрам Тэктгрэнам на студыі Abyss. Як і папярэдні альбом Sabaton Heroes, The Last Stand з’яўляецца канцэптуальным альбомам і быў прысвечаны знакамітым абарончым аперацыям. Першы сінгл альбома, «The Lost Battalion», быў выдадзены 10 чэрвеня, пасля яго ішлі «Blood of Bannockburn» (15 ліпеня) і «Shiroyama» (12 жніўня).
Князь-Бор
Князь-Бор (, Князь-Бор) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Людзяневіцкага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Браніслаўскага сельсавета.
Аман Гуміравіч Тулееў
Аман Гуміравіч Тулееў (народж. Амангельды Малдагазыевіч Тулееў, ; нар. 13 мая 1944, Краснаводск, Туркменская ССР, СССР) — расійскі палітык.
Губернатар Кемераўскай вобласці (1997—2018). Сышоў у адстаўку пасля 25 сакавіка 2018 года. Дэпутат Савета народных дэпутатаў Кемераўскай вобласці, старшыня Савета народных дэпутатаў з 10 красавіка 2018 года.
Адольф Шэрф
Адольф Шэрф (Adolf Schärf, 20 красавіка 1890, Нікольсбург, Маравія, Аўстра-Венгрыя — 28 лютага 1965, Вена, Аўстрыя) — аўстрыйскі палітык і дзяржаўны дзеяч, федэральны прэзідэнт Аўстрыйскай рэспублікі (1957—1965).
Acanthuridae
Acanthuridae — сямейства марскіх рыб атрада акунепадобных, якія жывуць у трапічных водах і субтрапічных водах (акрамя Міжземнага мора).
Большасць відаў даўжынёй ад 15 да 40 см, але ёсць віды і да 1 м. Цела высокае, моцна пляскатае з бакоў. Вочы пасаджаныя высока, рот маленькі.
Класіфікацыя
Сямейства налічвае 6 родаў і 82 віды :
Любавічы (Жыткавіцкі раён)
Любаві́чы (, Любовичи) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Верасніцкага сельсавета.
Царква Раства Багародзіцы (Масаляны)
Царква Раства Прасвятой Багародзіцы — праваслаўны храм у аграгарадку Масалянах Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1796 годзе па фундацыі Марыяны Біспінг з каменю і цэглы як касцёл. У 1865—1867 гадах перароблена пад царкву. Побач з храмам у 2-й палове XIX стагоддзя пастаўлена бутавая капліца — 4-гранны кубападобны аб’ём пад шатровым дахам.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга барока з элементамі класіцызму. Мураваны аднанефны аднавежавы прамавугольны ў плане храм накрыты высокім двухсхільным дахам. Галоўны фасад з прамавугольнымі вокнамі падзелены развітым антаблементам на два ярусы. Ніжні ярус аздоблены ордарнымі элементамі, яго сярэдняя частка-выступ завершаная трохвугольным франтонам. Верхні ярус — квадратная ў плане вежа, накрытая высокім васьмігранным шатром з люкарнамі (у другой палове XIX ст. перабудаванае завяршэнне вежы, зробленыя дэкаратыўныя галоўкі дахаў), з рудыментамі валют па баках. Сцены вежы маюць вялікія прамавугольныя вокны з паўцыркульнымі завяршэннямі. Бакавыя фасады з лучковымі вокнамі пазбаўленыя аздобы.
Інтэр’ер
У перакрытую плоскай столлю прастору малітоўнай залы 3 магутнымі аркамі адкрываюцца ўчыненыя над вузкім прытворам хоры. Сцены расчлянёны пілястрамі са спрошчанымі капітэлямі. За перагародкай у апсідзе створана тарцовая рызніца. Апсіда вылучана драўляным 3-ярусным пазалочаным іканастасам канца 19 ст. Яго 2-ярусная кампазіцыя расчлянёна паўкалонкамі карынфскага ордэра і прафіляваным карнізам, упрыгожана разным арнаментальным спляценнем акантаванага лісця. У левым клірасе знаходзіцца ківот, упрыгожаны арабескавай арнаментальнай разьбой па дрэве. Абраз «Іаан Багаслоў» (1882, мастак М. І. Пліс). У алтары два латунныя падсвечнікі з гравіроўкай (вышыня 2,2 м). У 1891 г. прыхаджане на добраахвотныя ахвяраванні набылі для царквы панікадзіла.
Сядзіба Біспінгаў (Масаляны)
Сядзібна-паркавы ансамбль Біспінгаў — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры XIX ст. у в. Масаляны (Бераставіцкі раён). Меў рысы стыляў ампір і несапраўднай готыкі. Пасля значнай перабудовы ў 1970-я гады сядзібны дом страціў гістарычны выгляд.
Архітэктура
Мураваны аднапавярховы будынак складанай канфігурацыі ў плане, быў пастаўлены на высокі цокаль. Цэнтральная частка, накрытая вальмавым дахам, была вылучана чатырохкалоннай паўратондай, якая заканчвалася квадратным у плане бельведэрам са скульптурай у завяршэнні. Бакавыя крылы палаца на галоўным фасадзе афармлялі слупавыя галерэі. Прамавугольныя і спічастыя вокны цэнтральнай часткі і бакавых крылаў былі аздоблены абрамленнямі з сандрыкамі і архівольтамі.
Палац вядомы паводле малюнку Н. Орды 1860—1870-х гадоў, калі належаў Біспінгам.
Cypripedium candidum
Зрэдку вырошчваецца ў якасці дэкаратыўнай садовай расліны.
Сядзібна-паркавы комплекс Друцкіх-Любецкіх (Манькавічы)
Сядзібна-паркавы комплекс Друцкіх-Любецкіх — існаваў у канцы XVIII — першай палове XX ст. у в. Манькавічы (Пастаўскі раён). Належаў Хлявінскай, потым Друцкім-Любецкім. Уключаў гасподу, гаспадарчыя пабудовы, парк, капліцу-пахавальню.
Гаспода — прамавугольны ў плане драўляны аднапавярховы будынак з мезанінам у цэнтры. Стаяў на каменным падмурку. Быў накрыты мансардавым ламаным дахам з круглымі люкарнамі. Меў рысы пераходнай архітэктуры — ад позняга барока да класіцызму. Гарызантальна ашаляваныя звонку сцены прарэзаныя прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах. Галоўны фасад вылучаны двух'ярусным чатырохкалонным порцікам (у ніжнім ярусе калоны ў сячэнні круглыя, у верхнім, надбудаваным пазней, — квадратныя) з ажурнай агароджай галерэі ў другім ярусе і разным франтонам у завяршэнні. Планіроўка анфіладная.
Сярод гаспадарчых пабудоў манументальнасцю вылучаўся вырашаны ў стылі ампір мураваны свіран — прамавугольны ў плане на высокім бутавым цокалі цагляны будынак, накрыты двухсхільным дахам. Вуглы сцен аздобленыя рустам, галоўны падоўжаны фасад быў вырашаны галерэяй-каланадай тасканскага ордара.
Спіс дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання
У адрозненні ад наступных скліканняў 1-ы склад Нацыянальнага сходу Беларусі быў зацверджаны не праз усеагульныя выбары грамадзян краіны, а праз Указ прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 27 лістапада 1996 году № 495, што стала чыннікам канстытуцыйнага крызісу пасля рэфэрэндума 24 лістапада. Пагатоў Указ № 495 зацвярджаўся «ў адпаведнасці з артыкулам 143 (змененай) Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь», паводле якога: «У месячны тэрмін з дня ўступлення ў сілу гэтай Канстытуцыі Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь і прэзідэнт Рэспублікі Беларусь фармуюць Палату прадстаўнікоў з ліку дэпутатаў Вярхоўнага Савета, выбраных да дня прызначэння даты правядзення рэспубліканскага рэферэндуму 1996 года. Пры гэтым дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь захоўваюць свае паўнамоцтвы на працягу тэрміну, прадугледжанага гэтай Канстытуцыяй. Тэрмін іх паўнамоцтваў лічыцца з дня ўступлення ў сілу гэтай Канстытуцыі».
18 снежня 1998 года з Палаты прадстаўнікоў выбылі дэпутаты Яўген Мікалуцкі і Мікалай Шыманскі, месцы якіх занялі дэпутаты Вярхоўнага Савета 13-га склікання Уладзімір Воўкаў і Мікалай Якаўчык.
У Палату прадстаўнікоў 2-га склікання пераабраліся 38 з 110 прызначаных дэпутатаў.
Акуляравая каравайка
Акуля́равая карава́йка (Plegadis chihi) — амерыканская птушка з сямейства ібісавых.
Апісанне
Акуляравая каравайка вельмі падобная на звычайную. У пераважна цёмнай птушкі карычневае, бліскучае пурпурнае апярэнне. Крылы і хвост маюць металічны водбліск. Яна адрозніваецца ад каравайкі белай вобласцю вакол дзюбы.
Распаўсюджанне
Акуляравая каравайка гняздуецца на захадзе ЗША, у Мексіцы, на паўднёвым усходзе Бразіліі і Балівіі, а таксама ў цэнтры Аргенціны і Чылі.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Махро)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у в. Махро Іванаўскага раёна. Помнік драўлянага дойлідства з рысамі стылю барока. Пабудавана ў 1792 г. як уніяцкая.
Архітэктура
Складаецца з прамавугольнага ў плане асноўнага зрубу і пяціграннай алтарнай апсіды, накрытых агульным дахам з трохвугольнымі навісямі ў месцы злучэння аб'ёмаў. Галоўны паўночны фасад вырашаны ў выглядзе шырокай пласціны, пры ўваходзе тамбур. Фасад падзеленыя на ярусы дзвюма развітымі карнізамі і завершаныя трыма вежачкамі (бакавыя квадратныя ў плане, цэнтральная васьмігранная). Сцены вертыкальна ашаляваныя дошкамі з нашчыльнікамі. Карнізы аздобленыя разьбой. Вокны прамавугольныя. Інтэр'ер зальны з плоскім бэлечным перакрыццем. Над уваходам — вялікія хоры. Дапаможныя памяшканні ўбудаваны ўнутры асноўнага зрубу.
Інтэр'ер
У залу выступае галерэя хораў на 2 слупах. Абразы 18 — 19 ст.: «Мікалай Цудатворац» (1816), «Маці Божая Ціхвінская», «Спас Пантакратар», «Маці Божая Адзігітрыя», «Параскева Пятніца».
Поўчын
По́ўчын (, Повчин) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Верасніцкага сельсавета.
У напрамку на поўдзень ад вёскі возера Поўчын.
Плэй-оф НБА 2018
Плэй-оф НБА 2018 — паслясезонны турнір Нацыянальнай Баскетбольнай Асацыяцыі сезона 2017/2018. Праходзіў з 14 красавіка да 8 чэрвеня 2018 года, скончыўшыся Фіналам НБА, у якім чэмпіёны Заходняй канферэнцыі Голдэн Стэйт Уорыярз перамаглі чэмпіёнаў Усходняй канферэнцыі Кліўленд Кавальерс з лікам у серыі 4:0. Самым каштоўным гульцом фінала ў другі раз запар стаў Кевін Дзюрэнт з Голдэн Стэйт Уорыярз.
Перэльман
Перэльман — прозвішча.
Тэарэма Пуасона
Тэарэ́ма Пуасо́на — адна з лімітных тэарэм тэорыі імавернасцей, якая з'яўляецца асобным выпадкам закону вялікіх лікаў.
Абагульняе тэарэму Бернулі на выпадак незалежных выпрабаванняў, у якіх імавернасць з'яўлення якой-небудзь падзеі залежыць ад нумару выпрабавання (схема Пуасона).
Тэарэма была ўстаноўлена С. Д. Пуасонам (1837).
p
пры вялікай колькасці выпрабаванняў
n
. Пры гэтым параметр
λ=np
і роўны сярэдняму ліку ажыццяўленняў зададзенай падзеі пры
выпрабаваннях.
Лутоўе
Да 27 снежня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Дзякавіцкага сельсавета.
Аляксандр Мікалаевіч Зінчанка
Уладзімір Мацвеевіч Здановіч (нар., в. Плехаўшчына Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык і эканаміст.
Біяграфія
Закончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (эканаміст), Акадэмію кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь (менеджар-эканаміст).
Працоўную дзейнасць пачаў рабочым на Кобрынскім хлебакамбінаце. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў настаўнікам Параслянскай сярэдняй школы, тэхнікам вайсковай часці ў Пружанскім раёне, галоўным эканамістам калгаса «Ленінскі шлях», дырэктарам саўгаса «Кавалі» Пружанскага раёна.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання, Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга склікання. Прызначаўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Eudemis porphyrana
Eudemis porphyrana — від молей з сямейства.
Апісанне
Размах крылаў складае 17—21 мм. Лёт імага з чэрвеня па жнівень.
Арэал
Сустракаецца ў большай частцы Еўропы (за выключэннем Ісландыі, Ірландыі, на Пірэнейскім паўвостраве, у заходняй частцы Балканскага паўвострава і Украіны), на ўсход, ва ўсходняй частцы Палеарктычнай эказоны.
Экалогія
Лічынкі сілкуюцца на, , ,. Часам матыль разглядаецца як шкоднік, , і. Яны згортваюць ліст расліны-гаспадара і сілкуюцца ў яго межах.
Мартадэла
Мартадэла — вараная каўбаса з Балонні (рэгіён Эмілія-Раманья). За межамі гэтага горада каўбасу часта называюць балонскай.
Мартадэлу робяць са свінога фаршу і свінога сала, з-за чаго ўтвараецца характэрная плямістая структура. Свіны фарш часта змешваюць з іншымі гатункамі мяса: ялавічынай, цяляцінай, канінай. Часам у каўбасу дадаюць трыбухі, скваркі. У якасці спецый пры вырабе мартадэлы выкарыстоўваюць часнок, перац гарошкам, віно, фісташкі. Абавязковым патрабаваннем да класічнай балонскай мартадэлы з'яўляецца наяўнасць сухіх ягад мірта ў якасці асноўнай прыправы. У кожнага вытворцы свой рэцэпт. Батон каўбасы мартадэла можа важыць ад паўкілаграма да двух цэнтнераў. Каўбасу звычайна наразаюць вельмі тонка.
Размеркаванне Пуасона
Размеркава́нне Пуасо́на — размеркаванне імавернасці выпадковай велічыні з цэлалікавымі неадмоўнымі значэннямі.
Функцыя размеркавання Пуасона такіх велічынь задаецца формулай дзе
— параметр, які супадае з матэматычным чаканнем і дысперсіяй выпадковай велічыні,
— нумар выпрабавання.
Размеркаванне атрымана С. Д. Пуасонам (1837) пры вывядзенні прыбліжанай формулы бінаміяльнага размеркавання пры вялікім ліку выпрабаванняў.
Выкарыстанне
У тэарэтыка-імавернасных мадэлях размеркаванне Пуасона выкарыстоўваецца як прыбліжанае і як дакладнае размеркаванне.
Напрыклад, калі пры
n
незалежных выпрабаваннях падзеі
A1, ..., An
назіраюцца з аднолькавай малой імавернасцю
, то імавернасць адначасовага ажыццяўлення якіх-небудзь
k
падзей прыбліжана выражаецца функцыяй
pk(np)
(гл. тэарэма Пуасона). У прыватнасці, такая мадэль добра апісвае працэс радыеактыўнага распаду і іншыя фізічныя з'явы.
Як дакладнае, размеркаванне Пуасона выкарыстоўваецца ў тэорыі выпадковых працэсаў, напрыклад, пры разліку нагрузкі ліній сувязі, дзе мяркуюць, што колькасці выклікаў на працягу неперасякальных інтэрвалаў часу ёсць незалежныя выпадковыя велічыні, якія падпарадкоўваюцца размеркаванню Пуасона.
Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Мацеевічы)
Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы — помнік драўлянага дойлідства. Пабудаваная ў 1720 годзе ў в. Мацеевічы Жабінкаўскага раёна), часткова перабудаваная ў 1860-я гады, тады ж узведзеная і званіца. Акаймавана бутавай агароджай у 1852 г. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.