cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грэка-турэцкі абмен насельніцтвам
Умовы абмену
Паміж Грэцыяй і Турцыяй абмен адбыўся па рэлігійнай (а не этнічнай) прыкмеце. Так, грэкамоўныя мусульмане вымушаны былі пакінуць тэрыторыю Грэцыі, (асабліва Крыт — гл.: Крыцкія мусульмане), у той час як хрысціянскае насельніцтва пакідала Турцыю (дакладней Анатолію), нягледзячы на тое, што большасць хрысціян з унутраных раёнаў паўвострава ўжо не размаўляла па-грэчаску і перайшла на турэцкую мову.
Паміж Грэцыяй і Балгарыяй абмен праходзіў па этнічнай прыкмеце. Балгарыя і Турцыя прымусовы абмен насельніцтвам не праводзілі. Пры гэтым, практычна ўсе праваслаўныя балгары пакінулі тэрыторыю Турцыі, у той час як цюркамоўныя і іншыя мусульмане працягвалі пражываць у Балгарыі ў значных колькасцях, нягледзячы на захаванне мухаджырства.
Перадумовы
Прэм'ер-міністр Грэцыі Э. Венізелас выношваў планы аднаўлення Візантыйскай імперыі ў яе былой велічы (гл. Вялікая ідэя Венізеласа), і ўз'яднання грэкаў ва ўласнай дзяржаве, аднак гэтаму не наканавана было спраўдзіцца ў выніку дыпламатычных калізій: першапачаткова спрыяльнае становішча (паражэнне Турцыі ў Першай сусветнай вайне і падтрымка краінамі Антанты грэчаскіх памкненняў, уключаючы прамую выдачу імі мандата на заняцце часткі малаазійскіх тэрыторый, населеных грэкамі і іншымі хрысціянамі) абарацілася падчас распачатай вайны фактычнай здрадай з боку саюзнікаў, якія спынілі ўсякую дапамогу грэкам (хоць спрыялі яе развязванню і фармальна ўдзельнічалі ў ёй на баку Грэцыі) і магутнай ваенна-тэхнічнай і фінансавай падтрымкай ураду турэцкіх нацыяналістаў з боку бальшавіцкага ўрада Расіі. У выніку Грэцыя пацярпела паражэнне ад перавышаючых сіл туркаў. Дагавор пра абмен насельніцтва быў заключаны пасля паражэння Грэцыі ў грэка-турэцкай вайне 1919—1922 гадоў, у выніку чаго Грэцыя таксама страціла права на акругу Ізміра (Смірны) і Усходнюю Фракію. Гэта стала прычынай бязлітасную разню з боку турэцкіх войскаў хрысціянскага насельніцтва акругі, якое складала 71 % насельніцтва даваеннага Ізміра, і спалення горада туркамі. Пры гэтым брытанскія войскі спакойна назіралі за падзеямі ў бухце горада. Неўзабаве асноўная маса хрысціян была эвакуіравана ў Афіны, многія з'ехалі ў Амерыку і Аўстралію.
Эвакуацыя
Услед за эвакуацыяй хрысціян (каля 1,5 млн чалавек) рушыла ўслед высяленне і мусульман з Паўночнай Грэцыі (галоўным чынам з Македоніі). З-за гэтага, Салонікі — старажытны грэчаскі горад, які ў значнай ступені страціў да пачатку XVI стагоддзя сваё хрысціянскую (грэка-славянскую) большасць, — быў рээлінізаваны. Акрамя таго, чыста грэчаскім і хрысціянскім стаў Крыт. Разам з тым практычна ўсе гарады Заходняй Турцыі, Адрыянопаль (Эдырнэ), Ізмір і шматлікія дробныя паселішчы пазбавіліся сваіх хрысціянскіх жыхароў. Пры гэтым абмен быў відавочна нераўнацэнным: 1,5 млн выселеных хрысціян прыбылі ў Грэцыю на месца 0,5 млн мусульман, што стварыла ў Грэцыі сапраўдны сацыяльны крызіс, прывяло да росту трушчоб у буйных гарадах (у першую чаргу ў Афінах, Пірэі, Салоніках), масавага беспрацоўя, росту галечы і голаду, масавай эміграцыі за мяжу.
Грэкахрысціянскія імігранты
Паводле звестак афіцыйнай статыстыкі, 151 892 грэка пакінулі Малую Азію яшчэ падчас канфлікту. Большая частка накіравалася ў Грэцыю, аднак значная колькасць эмігравала ў ЗША, Канаду і Аўстралію. Лазанскі мірны дагавор 1923 года афіцыйна ўлічыў 1 404 216 грэкахрысціянскіх перасяленцаў з тэрыторыі Турцыі; 60 027 грэкаў прыбылі з чарнаморскага ўзбярэжжа Балгарыі; 58 522 прыбылі з тэрыторыі былой Расійскай імперыі (галоўным чынам з Крыма, дзе паў белагвардзейскі рэжым Урангеля); 30 080 бежанцаў прыбытку таксама з іншых рэгіёнаў (галоўным чынам з тэрыторыі Албаніі, Дадэканескіх астравоў і інш.). Значная частка імігрантаў накіравалася ў бедныя кварталы Афін і Салонікаў, адкуль да траціны з іх пасля рээмігравалі ў Паўночную Амерыку (гл.: Амерыканцы грэчаскага паходжання). Значная колькасць людзей прыбыла ў Грэцыю і выбыла з яе без уліку афіцыйнай статыстыкай. Прыём бежанцаў абыйшоўся Грэцыі ў 45 млн франкаў, а таксама Ліга Нацый вылучыла краіне 150 млн франкаў дадаткова для размяшчэння бежанцаў.
Мусульманскія эмігранты
Што да мусульман, то статыстыка афіцыйна ўлічыла 380 тыс. «турак», выселеных з Македоніі. Сярод іх, зрэшты, была і некаторая колькасць цыган-мусульман, албанцаў-мусульман, а таксама славян-мусульман (гл.: памакі), а акрамя таго да 3 тыс. ісламізаваных раманамоўных валахаў (гл.: мегленарумыны). Каб раз і назаўжды пакласці канец балгарскімі дамаганнямі на паўночнае ўзбярэжжа Эгейскага мора, 60 тыс. балгараў-хрысціян было адначасова выселена грэчаскімі ўладамі ў Балгарыю.
Выключэнні
Дагавор меў і пэўныя выключэнні: з абмену былі выключаны грэкі-хрысціяне Канстанцінопаля — на той момант каля 270 тыс. чалавек, астравоў Імбрас (Гёкчэада) і Тэнедас (Базджаада), а таксама мусульмане (туркі, балгары і цыгане) Заходняй Фракіі (каля 86 тыс.).
Захавалася мусульманскае насельніцтва Кіпра (18%) — тады брытанскага — і Дадэканесскіх астравоў Родаса і Коса (5%) — тады пад кіраваннем Італіі.
Астравы Імбрас (Гёкчэада) і Тэнедас (Базджаада) былі заселены туркамі і выкарыстанне грэчаскай мовы ў школах і адміністрацыі з 1974 года было забаронена. У Грэцыі адукацыя на турэцкай мове захоўваецца толькі ў рэгіёне Заходняя Фракія. Мусульманскія імігранцкія абшчыны іншых рэгіёнаў Грэцыі, напрыклад шматлікія арабскія, албанскія, курдскія і пакістанскія абшчыны сучасных гарадоў Грэцыі: Афіны, Салонікі, Іракліян гэтымі прывілеямі не карыстаюцца.
Колер
Колер — якасная суб’ектыўная характарыстыка электрамагнітнага выпраменьвання аптычнага дыяпазону, вызначаная на падставе ўзнікаючага фізіялагічнага глядзельнага адчування. Яна залежыць ад шэрагу фізічных, фізіялагічных і псіхалагічных фактараў. Успрыманне колеру вызначаецца індывідуальнасцю чалавека, а таксама спектральным складам, каляровым і яркасны кантрастам з навакольнымі крыніцамі святла, а таксама аб’ектамі, якія не свецяцца. Вельмі важныя такія з’явы, як метамерыя, індывідуальныя спадчынныя асаблівасці чалавечага вока (ступень экспрэсіі паліморфных глядзельных пігментаў) і псіхікі. Кажучы простай мовай, колер — гэта адчуванне, якое атрымлівае чалавек пры трапленні яму ў вока светлавых прамянёў. Адны і тыя ж светлавыя уплывы можа выклікаць розныя адчуванні ў розных людзей. І для кожнага з іх колер будзе розным. Адсюль вынікае, што спрэчкі, «які колер на самай справе», бессэнсоўныя, паколькі для кожнага назіральніка сапраўдны колер — той, які бачыць ён сам
Уводзіны
Суб’ектыўна успрыманы зрокам колер выпраменьвання залежыць ад яго спектра, ад псіхафізілагічнага стану чалавека (уплываюць: фонавы святло/колер, яго каляровая тэмпература; глядзельная адаптацыя), і ад спецыфічных уласцівасцяў індывідуальнага вока (барваслепасць). Гл. таксама Псіхалогія ўспрымання колеру.
Адрозніваюць ахраматычныя колеры (белы, шэры, чорны) і храматычныя, а таксама спектральныя і неспектральныя (напрыклад, пурпурны або карычневы колер).
Неадназначнасць паняцця колер
Розны спектральны склад святла можа даваць аднолькавы вынік на глядзельных рэцэптарах (эфект метамерыі колераў).
Адчуванне колеру залежыць ад комплексу фізіялагічных, псіхалагічных і культурна-сацыяльных фактараў. Існуе т. зв. колеразнаўства — аналіз працэсу ўспрымання і адрознівання колеру на аснове сістэматызаваных звестак з фізікі, фізіялогіі і псіхалогіі. Носьбіты розных культур па-рознаму ўспрымаюць колер аб’ектаў. У залежнасці ад важнасці тых ці іншых колераў і адценняў у штодзённым жыцці народа, некаторыя з іх могуць мець большае ці меншае адлюстраванне ў мове. Здольнасць колерараспазнавання мае дынаміку ў залежнасці ад узросту чалавека. Спалучэнні колераў успрымаюцца гарманічнымі (гарманавальнымі) альбо не. Суб’ектыўны аспект успрымання колеру вядомы таксама як кваліа.
Існуе колератэрапія — лячэнне колерам.
Фізіялогія ўспрымання колеру
Адчуванне колеру ўзнікае ў мозгу пры ўзрушанасці каляровачулых клетак — рэцэптараў вока сятчаткі чалавека або іншай жывёлы, колбачках. У чалавека і прыматаў існуе тры выгляду колбачак — «чырвоныя», «зялёныя» і «сінія», адпаведна. Святлоадчувальнасць колбачак невысокая, таму для добрага ўспрымання колеру неабходная дастатковая асветленасць або яркасць. Найболей багатыя каляровымі рэцэптарамі цэнтральныя часткі сятчаткі.
Бесперапынны спектр
Бесперапынны спектр колераў можна назіраць на дыфракцыйнай рашотцы. Добрай дэманстрацыяй спектру з’яўляецца прыродная з’ява вясёлкі.
Колеры спектру і асноўныя колеры
Упершыню бесперапынны спектр на сем колераў разбіў Ісаак Ньютан. Гэтае разбіццё ўмоўна і шмат у чым выпадкова. Хутчэй за ўсё, Ньютан знаходзіўся пад дзеяннем еўрапейскай нумералогіі і засноўваўся на аналогіі з сямю нотамі ў актаве (параўнайце: 7 металаў, 7 планет…), што і паслужыла вылучэнню менавіта сямі колераў. У XX стагоддзе Освальд Вірт прапанаваў «октаўную» сістэму (увёў 2 зялёныя — халодны, марскі і цёплы, травяны), але вялікага распаўсюджвання яна не знайшла.
Практыка мастакоў навочна паказвала, што вельмі шматлікія колеры і адценні можна атрымаць змешваннем невялікай колькасці фарбаў. Імкненне натурфілосафаў знайсці «першаасновы» ўсяго на свеце, аналізуючы з’явы прыроды, усё раскласці «на элементы», прывяло да вылучэння «асноўных колераў», у якасці якіх не адразу абралі чырвоны, зялёны і сіні.
У Англіі асноўнымі колерамі доўга лічылі чырвоны, жоўты і сіні, толькі ў 1860 г. Максвел увёў адытыўную сістэму RGB (чырвоны, зялёны, сіні). Гэтая сістэма ў цяперашні час дамінуе ў сістэмах для электронна-прамянёвых трубак (ЭПТ) манітораў і тэлевізараў.
У 1931 CIE распрацавала каляровую сістэму XYZ, званую таксама «нармалёвая каляровая сістэма».
У 1951 г. Эндзі Мюлер прапанаваў субтрактыўную сістэму CMYK (сіне-зялёны, пурпурны, жоўты, чорны), якія мелі перавагі ў паліграфіі і каляровай фатаграфіі, і таму хутка «прыжылася».
Прыкметна, што колеры спектру, пачынаючыся з чырвонага і праходзячы праз адценні супрацьлеглыя, кантрасныя чырвонаму (зялёны, цыанавы), затым пераходзяць у фіялетавы колер, зноў надыходзячы да чырвонага. Такая блізкасць бачнага ўспрымання фіялетавага і чырвонага колераў звязана з тым, што частоты, адпаведныя фіялетаваму спектру, набліжаюцца да частот, якія перавышаюць частоты чырвонага роўна ў два разы. Але самі гэтыя апошнія названыя частоты знаходзяцца ўжо па-за бачным спектрам, таму мы не бачым пераходу ад фіялетавага зноў да чырвонага колеру, як гэта адбываецца ў каляровым крузе, у які ўключаны неспяктральныя колеры, і дзе прысутнічае пераход паміж чырвоным і фіялетавым праз пурпурныя адценні. Варта адзначыць, што колеры, якія мы бачым у табліцы — сумесь частот, выпраменьваных святлодыёдамі манітораў. Усе колеры, якія мы можам атрымаць на гэтых экранах, будуць з’яўляцца сумай кветак за ўсё трох люмінафораў (выпраменьвальнікаў), якія выкарыстоўваюцца ў гэтых панэлях. Менавіта такім чынам узнаўляюцца ўсе колеры на экранах ЭПТ, ВК-дысплеяў, плазменных панэляў і т. д. А частата, адпаведная ў спектры канкрэтнаму відаць колеры, можа пры гэтым адсутнічаць.
У Англіі асноўнымі колерамі доўга лічылі чырвоны, жоўты і сіні, толькі ў 1860 годзе Максвел увёў адытыўная сістэму RGB (чырвоны, зялёны, сіні). Гэтая сістэма ў цяперашні час дамінуе ў сістэмах узнаўлення колераў для электронна-прамянёвых трубак (ЭПТ) манітораў і тэлевізараў. У мастацкай практыцы існуе сталая сістэма кветак, не супадае з адатыўнай сістэмай Максвела, выкарыстоўвальнай у ЭПТ. У гэтай сістэме ў якасці асноўных колераў выкарыстоўваюцца чырвоны, жоўты і сіні. Выкарыстанне жоўтага не дзіўна, паколькі пры змешванні фарбаў, у адрозненне ад змяшэння прамянёў, святло i насычанасць атрыманага колеру атрымліваецца менш чым у зыходных фарбаў, таму атрымаць жоўты, самы светлы колер змешваннем іншых фарбаў — немагчыма. Калі ў сістэме RGB ў пэўных каардынатах спектр падзелены асноўнымі колерамі на тры роўныя часткі, то ў мастацкай практыцы частоты якія адпавядаюць асноўным і дадатковым колерам ставяцца пэўным больш складаным чынам. Паняцці чыстых чырвонага і жоўтага колераў тут прыкладна супадаюць з RGB, але чысты сіні тут больш прыкметна адрозніваецца ад сістэмы Максвела, адносна чыстага сіняга гэта адценне больш блізкае да блакітнага. Паняцце чыстага зялёнага колеру таксама не супадае з тым, які мы звычайна бачым пры гарэнні толькі зялёных дыёдаў ЭПТ. У мастацкай практыцы пад зялёным разумеецца самы пасіўны колер, які з’яўляецца дадатковым, кантрасным самому актыўнаму — чырвонага. У 1931 CIE распрацавала каляровую сістэму XYZ, званую таксама «нармалёвая каляровая сістэма». У 1951 г. Эндзі Мюлер прапанаваў субтрактивную сістэму CMYK (сіне-зялёны, пурпурны, жоўты, чорны), якая мела перавагі ў паліграфіі і каляровай фатаграфіі, і таму хутка «прыжылася».
Асноўныя і дадатковыя колеры
Паняцце «дадатковы колер» было ўведзена па аналогіі з «асноўным колерам». Было ўсталявана, што аптычнае змешванне некаторых пар колераў можа даваць адчуванне белага колеру. Так, да трыяды асноўных колераў Чырвоны-Зялёны-Сіні дадатковымі з’яўляюцца Блакітны-Пурпурны-Жоўты — колеры. На каляровым крузе гэтыя колеры размяшчаюць апазіцыйна, так што колеры абедзвюх трыяд чаргуюцца. У паліграфічнай практыцы ў якасці асноўных колераў выкарыстаюць розныя наборы «асноўных колераў».
Колеры каляровага круга
У сістэме RGB (чырвоны—зялёны—сіні) колеры падзяляюцца на 12 асноўных таноў: 3 асноўных колера, 3 дадатковых да асноўных, і яшчэ 6 прамежкавых таноў.
У наступнай табліцы паказаны 12 колераў каляровага круга, у якім у якасці асноўных выкарыстоўваюцца чырвоны, жоўты і сіні колеры (RYB). Колеры тут падпадзяляюцца на асноўныя (або колеры першага парадку), складовыя (колеры другога парадку) і складаныя (трэці парадак).
Ахраматычныя колеры
Адценні шэрага (у дыяпазоне белы — чорны) носяць парадаксальную назву ахраматычных колераў — гэта значыць бескаляровых) колераў. Найболей яркім ахраматычным колерам з’яўляецца белы, найболей цёмным — чорны. Можна заўважыць, што пры максімальным паніжэнні насычанасці тон (стаўленне да вызначанага колеру спектру) адцення становіцца неадметным.
Характарыстыкі колеру
Кожны колер валодае колькасна вымяранымі фізічнымі характарыстыкамі (спектральны склад, яркасць):
Яркасць
Аднолькава насычаныя адценні, якія адносяцца да аднаго і таму жа колеру спектру, могуць адрознівацца друг ад друга ступенню яркасці. Да прыкладу, пры памяншэнні яркасці сіні колер паступова набліжаецца да чорнага.
Любы колер пры максімальным паніжэнні яркасці становіцца чорным.
Варта адзначыць, што яркасць, як і іншыя каляровыя характарыстыкі рэальнага афарбаванага аб’екта, значна залежаць ад суб’ектыўных прычын, абумоўленых псіхалогіяй успрымання. Так, да прыкладу сіні колер пры суседстве з жоўтым здаецца больш яркім.
Светлата
Любое адценне пры максімальным павелічэнні светлаты становіцца белым.
Каляровы тон
Любы храматычны колер можа быць аднесены да якому-небудзь вызначанаму спектральнаму колеру. Адценні, падобныя з адным і тым жа колерам спектру (але якія адрозніваюцца, напрыклад, насычанасцю і яркасцю), прыналежаць да аднаго і таго жа тону. Пры змене тону, да прыкладу, сіняга колеру ў зялёны бок спектру ён змяняецца блакітным, у зваротную — фіялетавым.
Часам змена каляровага тону суадносяць з «цеплынёй» колера. Так, чырвоныя, аранжавыя і жоўтыя адценні, якія адпавядаюць агню і выклікалыя псіхафізіалагічныя рэакцыі, завуць цёплымі танамі, блакітныя, сінія і фіялетавыя, як колер вады і лёду — халоднымі. Варта ўлічыць, што ўспрыманне «цеплыні» колеру залежыць як ад суб’ектыўных псіхічных і фізіялагічных фактараў (індывідуальныя перавагі, стан назіральніка, адаптацыя і інш.), так і ад аб’ектыўных (наяўнасць каляровага фону і інш.).
Іншыя колеры, у тым ліку неспектральныя
(Гл. больш поўны спіс колераў)
Сувязь колеру і спектральных колераў
Існуе некалькі каляровых шкал, зручных для ўжывання ў розных галінах. Для вымярэння колеру выкарыстоўваюць калараметры і спектрафотаметры.
Ужыванне колераў
Колер шырока ўжываецца, як сродак для кіравання ўвагай чалавека. Некаторыя спалучэнні колераў лічацца больш спрыяльнымі (напрыклад, сіні + жоўты), іншыя — меней прымальнымі (напрыклад, чырвоны + зялёны). Псіхалогія ўспрымання колеру тлумачыць, чаму тыя або іншыя спалучэнні здольныя моцна ўздзейнічаць на успрыманне і эмоцыі чалавека.
Юрукі
Юру́кі (ёрю́кі; (Yörük(ler) [ёруклер], таксама Yürük(ler) [юруклер], літар. «моцны, ваяўнічы») — туркі, якія вядуць качавы лад жыцця, звязаны з адгоннай жывёлагадоўляй (пераважна авечкагадоўляй) у процівагу больш аселым цюркамоўным групам.
У вузейшым гістарычным кантэксце пад юрукамі разумеюць групы качавых цюркскіх плямёнаў агузскай групы, якія вылучыліся з туркменскага этнаса, які толькі фармураваўся, і рушылі за Захад — у Персію, а затым у Візантыю, дзе нашэсці турак-сельджукаў, а затым і турак-асманаў прывялі да знікнення грэчаскай дзяржаўнасці. Качавыя юрукі, якія канчаткова прынялі іслам у Персіі, былі асновай магутнасці канійскіх, а затым і асманскіх султанаў. Ведучы качавы лад жыцця, юрукі станавіліся дэрвішамі — прапаведнікамі ісламу, часта сумяшчаючы гэту функцыю з роляй газі — воінаў свяшчэннай вайны, газавата, супраць няслушных.
Паводле адной з версій, слова юрук паходзіць ад турэцкага дзеяслова «yürümek» [юрумек] (ісці, прасоўвацца). Патрапіўшы на Балканы ў сярэдзіне XIV стагоддзя разам з асманскімі ваеннымі фарміраваннямі, цюркамоўныя юрукі масамі сяліліся ўздоўж асноўных транспартных шляхоў (Фракія, Дабруджа). Многія працягвалі захоўваць качавы ці паўкачавы лад жыцця, асабліва юрукі Пінда, якія качавалі ў раёне сучаснага Казані, Грэцыя.
З-за таго, што лад жыцця юрукаў быў у шмат падобны на лад жыцця такіх раманскіх народаў як арамуны і мегленарумыны, гэтыя групы збліжаюцца. Частка мегленарумынаў прымае іслам, з-за чаго пазней дэпартуецца (1923) у Турцыю разам з юрукамі (Грэка-турэцкі абмен насельніцтвам).
У сучаснай Турцыі, асабліва ў яе слабаразвітай у прамысловым і сацыяльным планах ўсходняй і паўднёва-ўсходняй частках (горы Таўр, унутраная Анатолія, Армянскае нагор’е), захоўваюцца групы юрукаў, якія вядуць традыцыйны паўкачавы лад жыцця.
Лацінская імперыя
Лацінская імперыя: феадальная дзяржава — манархія заходне-еўрапейскага тыпу, якая існавала ў 1204—1261 на частцы тэрыторыі Візантыі.
Была створаная французскімі і італьянскімі крыжакамі пасля заваявання імі Канстанцінопаля. У імперыю ўваходзілі раёны Балканскага паўвострава, паўночны захад Малой Азіі, астравы Эгейскага і Іанічнага мораў. Найбольшымі феадальнымі ўладаннямі былі каралеўства Фесалонікі, Ахейскае княства, Афінскае герцагства. У час існавання імперыі папы рымскія спрабавалі ўвесці на гэтых землях каталіцтва, але практычна без поспеху.
У выніку барацьбы грэчаскай арыстакратыі з крыжакамі ўзніклі самастойныя грэчаскія дзяржавы — Эпірскі дэспатат, Трапезундская і Нікейская імперыі. Унутраныя і знешнія канфлікты аслабілі Лацінскую імперыю, яна паступова траціла ўладанні. У 1205 яе войскі панеслі паразу ад балгараў, што спыніла экспансію крыжакаў на Балканах, а ў 1261 нікейскі імператар Міхаіл Палеалог узяў Канстанцінопаль, што паклала канец існаванню Лацінскай імперыі.
Аляксандр Яўгенавіч Сазанкоў
Аляксандр Сазанкоў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Касцюковічы».
Клубная кар’ера
Выхаванец магілёўскага «Дняпра», з цягам часу стаў асноўным нападнікам каманды. У 2010 годзе гуляў за мінскае «Дынама» (дзе таксама быў асноўным нападнікам).
У верасні 2010 года перайшоў у гданьскую «Лехію». Не здолеў зайграць у чэмпіянаце Польшчы з-за траўмы і канфлікту з кіраўніцтвам клуба. У выніку ў верасні 2012 года разарваў кантракт з «Лехіяй».
Тады ж вярнуўся ў магілёўскі «Дняпро», але з-за судовых працэсаў з «Лехіяй» здолеў зайграць за «Дняпро» толькі ў сезоне 2013. Замацаваўся ў якасці асноўнага цэнтральнага нападніка (хоць нярэдка яго замяняў Дзмітрый Коўб), але за ўвесь сезон здолеў забіць толькі адзін гол.
Сезон 2014 пачаў выдатна — дубль Сазанкова ў браму «Гомеля» дазволіў магілёўскаму клубу выйсці ў паўфінал Кубка Беларусі. Але ў тым жа матчы ён атрымаў траўму, з-за якой прапусціў большую частку сезона. Вярнуўся на поле ў жніўні 2014 года і замацаваўся на пазіцыі цэнтральнага нападніка, але не здолеў выратаваць «Дняпро» ад вылету ў Першую лігу. У лютым 2015 года падоўжыў кантракт з «Дняпром». У сезоне 2015 быў асноўным нападнікам клуба ў Першай лізе, але значную колькасць матчаў прапусціў з-за траўмы.
У лютым 2016 года зноў падоўжыў пагадненне з магіляўчанамі. У сезоне 2016 дапамог «Дняпру» выйсці ў Вышэйшую лігу. Пачатак сезона 2017 прапусціў з-за траўмы, вярнуўся на поле толькі ў чэрвені. У ліпені 2017 года пакінуў магілёўскі клуб.
У жніўні 2017 года далучыўся да «Оршы», за якую выступаў да канца сезона 2017. У 2018—2019 гадах гуляў у складзе клуба Другой лігі «Горкі». У жніўні 2019 года зноў стаў іграком «Оршы», дзе гуляў да канца года, зрэдку выходзячы на замену ў канцы матча.
У пачатку 2021 года зноў быў заяўлены за «Горкі», аднак на полі не з’яўляўся. З пачатку 2023 года стаў выступаць за «Касцюковічы».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
Лаціны
Лаці́ны (Latini): італійскае племя (верагодна індаеўрапейскага паходжання), якое ў 1-м тыс. да н.э. насяляла гістарычную вобласць Лацый (Сярэдняя Італія).
Займаліся земляробствам і жывёлагадоўляй. Зазналі ўплыў этрускай культуры. Супольна з сабінамі заснавалі Рым (754—753 да н.э.). У 8 ст. мелі федэрацыю гарадоў — Лацінскі саюз. У 493 да н.э. Рым заключыў з лацінамі саюз, пасля Лацінскай вайны (440—438 да н.э.) устанавіў над лацінамі сваю ўладу. Частка лацінскіх гарадоў засталася свабоднай, частка атрымала абмежаванае рымскае грамадзянства.
Універсітэт Святых Кірыла і Мяфодзія ў Трнаве
Універсітэт Святых Кірыла і Мяфодзія ў Трнаве — славацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Трнаве.
Агульная характарыстыка
Заснаваны 27 чэрвеня 1997 года. Названы ў гонар святых Кірыла і Мяфодзія. На 2021 год установа выпусціла больш за 25 000 выпускнікоў на ўсіх 3-х узроўнях вышэйшай адукацыі (бакалаўр, магістр і доктар філасофіі). Стнам на 2021 год у гэтай навучальнай установе працуюць 50 прафесараў, 63 дацэнты і больш за 200 выкладчыкаў.
Жыровіцкі ірмалой
Жыровіцкі Ірмалой — рукапісны рэлігійна-музычны помнік XVII стагоддзя на старабеларускай мове, уніяцкай і праваслаўнай культур на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага.
У цяперашні час захоўваецца ў.
Уладзіслаў Трамбіцкі
Уладзісла́ў Трамбі́цкі гербу «Слепаўрон» (Władysław Trębicki;,  — , ) — польскі бібліёграф і бібліяфіл, шляхціч Гродзенскай губерні.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сямейным маёнтку ў Лінове, набытым яго бацькам Вінцэнтам ад генерала Пятра Румянцава. Па смерці бацькі Лінова перайшло да яго сына Багуслава, а Уладзіслаў пасяліўся ў Мікіцічах.
Сабраў вялізную бібліятэку з некалькіх тысяч тамоў, у асноўным польскай і французскай літаратуры. Меў таксама кнігі і рукапісы са збораў Міхаіла Баброўскага, набытыя ў 1847, сярод якіх між іншага Кіеўскі псалтыр і частка Супраслеўскага рукапісу. З цягам часу кнігазбор перастаў змяшчацца ва ўласнай хаце Уладзіслава Трамбіцкага, і ён перавёз бібліятэку ў Лінова да свайго брата. Па смерці Уладзіслава яго бібліятэка амаль цалкам была прададзена Замойскім і апынулася ў Варшаве (у 1944 загінула ў часе пажару). Рэшткі кнігазбору былі вывезены немцамі пасля акупацыі Пружаншчыны ў Першую сусветную вайну.
Галоўныя працы
У рукапісах засталіся яго сачыненне «О teatrze w Polsce», а таксама багатыя матэрыялы для польскай бібліяграфіі.
Універсітэт Усходняй Фінляндыі
Універсітэт Усходняй Фінляндыі (University of Eastern Finland, скарочана UEF ) — універсітэт, які працуе ў Ёэнсуу і Куопіё.
Універсітэт пачаў сваю дзейнасць 1 студзеня 2010 г., калі універсітэты Куопіа і Ёэнсуу аб’ядналіся. Ва ўніверсітэце каля 15 500 студэнтаў і 2 500 супрацоўнікаў. Навучанне прапануецца ў 13 галінах ведаў і па каля ста спецыяльнасцям.
Факультэты і кампусы
Універсітэт Усходняй Фінляндыі мае чатыры факультэты:
Асобнымі часткамі ўніверсітэцкай арганізацыі ад факультэтаў з’яўляюцца аптэка, Моўны цэнтр і бібліятэка, а таксама Служба адукацыі і развіцця Aducate.
Кампусы Універсітэта Усходняй Фінляндыі знаходзяцца ў Ёэнсуу і Куопіё.
Адміністрацыя і арганізацыя
Універсітэт Усходняй Фінляндыі — гэта інстытут публічнага права, якім кіруюць Савет, рэктары, універсітэцкі каледж, саветы факультэтаў і дэканы.
Урад
Савет прымае рашэнне аб асноўных мэтах і стратэгіі дзейнасці універсітэта. Калегія таксама абірае рэктараў універсітэта.
Савет Універсітэта Усходняй Фінляндыі налічвае 10 членаў, чацвёра з якіх не з універсітэцкай супольнасці. Тэрмін паўнамоцтваў цяперашняга Савета дырэктараў — з 1 студзеня 2018 года па 31 снежня 2021 года.
Унутраныя члены ўніверсітэта:
Знешнія члены:
Дырэктары
Універсітэт Усходняй Фінляндыі мае два рэктараў: рэктар Джукк Монкконна (2015—2019, 2020—2024) і Academic рэктар Тапио Määttä (1.1.2020-). Рэктар будзе выконваць абавязкі рэктара ў сэнсе новага Закона аб універсітэтах. Акадэмічны рэктар адказвае за навучанне, даследаванні, фінансаванне навуковых даследаванняў і міжнародныя справы. Тэрмін паўнамоцтваў дырэктараў складае пяць гадоў.
Універсітэцкі каледж
Універсітэцкі каледж — гэта ўстанова, якая складаецца з універсітэцкай суполкі, якая налічвае 24 члены. Самая важная яго задача — вызначыць колькасць членаў Савета і тэрмін паўнамоцтваў. Ён таксама выбірае так званых знешніх членаў савета, зацвярджае фінансавую справаздачнасць і вызваляе савет ад адказнасці.
Выкладанне і даследаванні
Універсітэт Усходняй Фінляндыі з’яўляецца адным з самых шматпрофільных універсітэтаў Фінляндыі. Выкладанне прапануецца ў 13 галінах навучання і каля ста спецыяльнасцей ці праграм. Штогод ва ўніверсітэт выбіраецца прыблізна 3 чалавекі 000 новых студэнтаў.
Будуючы адказнай і ўстойлівай будучыняй, Універсітэт Усходняй Фінляндыі шукае рашэнні глабальных задач шляхам міждысцыплінарных даследаванняў і адукацыі, якія адпавядаюць патрэбам працоўнага жыцця. У сваёй міждысцыплінарнай стратэгіі рашэння універсітэт вызначыў чатыры напрамкі профільных даследаванняў
Ядро кожнай профільнай вобласці складаецца з асноўных напрамкаў даследавання, чыя моцная кампетэнтнасць і патрэбы ў павышэнні кампетэнтнасці былі вызначаны.
Міжнародная дзейнасць
Універсітэт мае дамовы аб супрацоўніцтве з вядучымі універсітэтамі і даследчымі цэнтрамі па ўсім свеце. Стратэгічныя напрамкі супрацоўніцтва ўключаюць, у прыватнасці, Еўропу і Паўночную Амерыку, а таксама эканомікі, якія развіваюцца, асабліва Кітай і Расію.
Універсітэт мае сумесны з Нанкінскім універсітэтам Цэнтр даследаванняў навакольнага асяроддзя Кітайска-Фінляндыі (SFERC). Ён сканцэнтраваны на даследаваннях экалагічнай навукі. SFERC — гэта першы аддалены кампус, створаны фінскімі універсітэтамі ў Кітаі.
Міжнародныя параўнанні
З пачатку сваёй дзейнасці Універсітэт Усходняй Фінляндыі штогод уносіць некалькі рэйтынгавых спісаў, у якіх пералічваюцца лепшыя універсітэты свету. У 2018—2019 гадах Універсітэт Усходняй Фінляндыі ўваходзіў у лік 400—500 лепшых у свеце ў акадэмічных рэйтынгах сусветных універсітэтаў, Times Higher Education World University Rankings і QS World University Rankings.
У дысцыплінарным параўнанні Універсітэт Усходняй Фінляндыі ўваходзіць у лік лепшых універсітэтаў свету па некалькіх галінах. Універсітэт таксама значыцца адным з лепшых у свеце ў параўнанні універсітэтаў, якія працуюць менш за 50 гадоў.
Якасная праца
Якасная праца і ўстойлівае развіццё з’яўляюцца часткай паўсядзённай дзейнасці універсітэта.
Універсітэт Усходняй Фінляндыі прайшоў аўдыт на пасяджэнні аддзела ацэнкі Нацыянальнага цэнтра ацэнкі адукацыі (KARVI) 21 красавіка 2017 года, і універсітэт атрымаў знак якасці, які дзейнічае на працягу наступных шасці гадоў. Сістэма якасці універсітэта адпавядае нацыянальным крытэрыям кіравання якасцю ў вышэйшых навучальных установах і адпавядае еўрапейскім прынцыпам і рэкамендацыям.
Універсітэты ў Ёэнсуу і Куопіё
Аб стварэнні Універсітэта Усходняй Фінляндыі ўжо ішла размова ў сярэдзіне 1950-х. Намер быў заснаваць універсітэт у Лаппеэнранце, але ў рэшце рэшт там быў створаны Тэхналагічны ўніверсітэт Лаппеэнранты, арыентаваны на тэхнічныя навукі. Ёэнсуу, які з 1953 г. працаваў у 1880 г., заснаваў семінар у Сортавале, было вырашана стварыць функцыянальны гуманітарны і навуковы універсітэт Ёэнсуу, Куопіё, які займаецца медыцынай і стаматалогіяй Універсітэт Куопіа. Законы аб стварэнні універсітэтаў Ёэнсуу і Куопіё былі пацверджаны ў 1966 г., а Універсітэт Ёэнсуу пачаў сваю дзейнасць у 1969 г. Універсітэт Куопіа быў заснаваны ў 1972 годзе, і ў тым жа годзе Цэнтральная бальніца Куопіа стала Універсітэцкай бальніцай Куопіа. У 1984 г. назвы універсітэтаў былі зменены на Універсітэт Ёэнсуу і Універсітэт Куопіё.
Новы Універсітэт Усходняй Фінляндыі
Праект планавання Універсітэта Усходняй Фінляндыі фінансаваўся як адзін з галоўных праектаў Міністэрства адукацыі па структурным развіцці вышэйшых навучальных устаноў. Сярод іншага, фінансаванне распачало новыя сумесныя даследчыя праекты. У лютым 2008 г. было пацверджана права на ступень эканаміста а ў сакавіку 2009 г. быў пацверджаны доступ да стаматалагічнай адукацыі ў новым універсітэце.
Бакен Беарз (баскетбольны клуб)
Бакен Беарз — баскетбольны клуб з горада Орхус, Данія.
Гісторыя
Заснаваны ў 1954 годзе. З’яўляецца самым тытулаваным за ўсю гісторыю дацкага баскетбола: 17 залатых медалёў нацыянальнага чэмпіянату і 12 перамог у Кубку краіны. Дарэчы, свой апошні Кубак яны заваявалі тры тыдні таму.
Каманда стабільна выступае ў еўракубках з 2004 года. Лепшае дасягненне датчан здарылася ў сезоне 2017/18, калі каманда трапіла ў паўфінал, дзе саступіла «Авеліна».
У Лізе Чэмпіёнаў удзельнічалі ў 2015 годзе. На групавым этапе датчане саступілі ў 13 з 14 матчаў і занялі апошні радок.
Кіеўскі Псалтыр
Кі́еўскі Псалтыр — пергаментны рукапіс вялікага фармату на 229 аркушах. Напісаны ў 1397 годзе ў Кіеве стараславянскай мовай. Змяшчае псалмы Давідавы, а таксама дзесяць хвалебных песень і малітваў з іншых кніг Бібліі, перакладзеных з грэчаскай мовы архідыяканам Спірыдонам па заказе смаленскага епіскапа Міхаіла і, верагодна, была падаравана ім у смаленскі Успенскі сабор.
Помнік сярэдневяковага кніжнага мастацтва Украіны.
Апісанне
Тэкст напісаны літургічным, даволі выразным і каліграфічным паўуставам. Рукапіс аздоблены 302 мініяцюрамі на палях, выкананымі ў неавізантыйскім стылі.
Гісторыя
Гісторыя Псалтыра пачынае адсочвацца з моманту дарэння ў Мікольскую царкву Вільні падскарбіем вялікалітоўскім Аўрамам Язофавічам Глямбіцкім, дзе яна і захоўвалася на працягу XVI—XVIII стагоддзяў.
У 1827 годзе пасаду настаяцеля Мікольскай царквы атрымаў Міхал Баброўскі, прафесар Свяшчэннага Пісання і герменеўтыкі ў Віленскім універсітэце. Пачаўшы займацца вывучэннем Псалтыра, ён перанёс рукапіс ва ўласную хату. Пасля задушэння паўстання 1831 года царскі ўрад закрыў Віленскі ўніверсітэт, а Міхаіл Баброўскі пераведзены ў Шарашоваскі прыход у Пружанскім павеце Гродзенскай губерні, куды перавёз і Кіеўскі Псалтыр.
Наступным уласнікам быў Уладзіслаў Трамбіцкі, які набыў рукапіс, аднак поўным гаспадаром стаў толькі ў 1848 годзе, пасля смерці Міхаіла Баброўскага. Пасля смерці Трамбіцкага ў 1861 годзе гісторыя Кіеўскага Псалтыра заблытаная, да 1874 ён знаходзілася ва ўласнасці графа А. С. Замойскага (1800—1874). Пасля яго смерці псалтыр трапіў у рукі князя (1820—1888), усе рукапісныя зборы якога пасля былі выкуплены графам  (1844—1918) і ў 1881 годзе перададзеныя Таварыству аматараў старажытнага пісьменства.
Разам з усімі зборамі таварыства Кіеўскі Псалтыр паступіў у ленінградскую Публічную бібліятэку ў 1932 годзе.
У 1963 годзе твор рэстаўраваны паводле ўзору рэстаўрацыі Астрамірава Евангелля, якая праводзілася за некалькі гадоў да гэтага. Кніга была расшыта на асобныя сшыткі, пергамент ачышчаны ад пылу, бруду і васкавых плям, пакарабачаныя аркушы распрастаныя шляхам увільгатнення дыстыляванай вадой і вытрымкі пад прэсам, невялікія страчаныя часткі пергаменту замененыя новымі. Паколькі хімічныя рэактывы ў ходзе рэстаўрацыі не ўжываліся, атрамант, якім напісаны тэкст Псалтыра, захаваў усе адценні, а фарбы мініяцюр — ранейшую яркасць і свежасць.
Абаленскія-Белыя
Абале́нскія-Бе́лыя (Оболенские-Белые) — рускі княжацкі род, галіна князёў Абаленскіх. У XVI—XVII стст. высокага становішча не займалі, служылі ваяводамі. У XVIII ст. 2 прадстаўнікі роду былі губернатарамі Смаленска. Апошнія сведчанні пра прадстаўнікоў роду адносяцца да XIX ст.
Кіеўскі Псалтыр
Гісторыя
У цяперашні час Псалтыр захоўваецца ў Расійскай нацыянальнай бібліятэцы ў зборы рукапісаў Таварыства аматараў старажытнага пісьменства і мастацтва, без пераплёту, асобнымі сшыткамі.
Абаленскія-Белыя
Радавод
Васіль Канстанцінавіч Белы, князь Абаленскі. Дзякуючы мянушцы за яго нашчадкамі замацавалася прозвішча Абаленскіх-Белых
Бхапал
Бхапал (भोपाल, بھوپال — горад у цэнтральнай частцы Індыі. Адміністрацыйны цэнтр штата Мадх’я-Прадэш. Мянушка — «горад сямі азёр». Больш 1,5 млн жыхароў, 56 % індусаў, 38 % мусульман.
Чыгуначны вузел. Цэнтр гандлю (збожжа, бавоўна, опіум, лес, швейныя вырабы). Прамысловасць: хімічная, баваўняная, мукамольная, харчовая, машынабудаванне. Завод электрапрыбораў. Вытворчасць запалак, тканін, швейна-трыкатажных і ювелірных вырабаў. Універсітэт.
У 1984 годзе на хімічным заводзе ў Бхапале адбылася велізарная па ліку ахвяр Бхапальская катастрофа.
Артур Каценка
Артур Каценка (нар., ) — эстонскі футбаліст, брамнік талінскай «Левадыі» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Эстоніі.
Клубная
Пачынаў кар’еру ў Таліне, ў 2004—2007 быў асноўным брамнікам талінскай «Левадыі». Пасля гуляў у розных краінах: Нарвегіі, Кіпры, Азербайджане, Фінляндыі.
23 снежня 2013 года падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». Стаў асноўным брамнікам салігорскага клуба. Па выніках сезону 2014 быў прызнаны найлепшым брамнікам чэмпіянату. У снежні 2014 года падоўжыў кантракт з гарнякамі.
У сезоне 2015 склад салігорскай каманды папоўніў вопытны Уладзімір Бушма. Каценка пачаў сезон асноўным брамнікам, але пазней Бушма стаў часцей з’яўляцца ў старце. У лістападзе 2015 года эстонскі брамнік чарговы раз падоўжыў пагадненне з салігорцамі. У сезоне 2016 канчаткова саступіў месца ў аснове Бушме, правёў толькі адзін матч у чэмпіянаце. У снежні 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Шахцёр».
У лютым 2017 года вярнуўся ў Эстонію, стаўшы іграком клуба «Транс» (Нарва). Быў асноўным брамнікам нарвенскага клуба. У снежні 2018 года перайшоў у «Левадыю».
Міжнародная
Выступаў за нацыянальную зборную Эстоніі, дзе доўгі час быў другім брамнікам пасля Сяргея Парэйкі.
Еленка (Маладзечанскі раён)
Е́ленка (, Еленка) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Аляхновіцкага сельсавета.
Тараклійскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Рыгора Цамблака
Тараклійскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Рыгора Цамблака (Universitatea de Stat „Grigore Țamblac” din Taraclia) — малдоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў горадзе Тараклія на поўдні Малдовы.
Універсітэт створаны указам прэзідэнта Рэспублікі Малдова ад 30 сакавіка 2004 года ў горадзе Тараклія - месцы кампактнага пражывання балгарскай меншасці ў Малдове. Адкрыты ўрачыста 1 кастрычніка 2004 года ў прысутнасці прэзідэнтаў Рэспублікі Малдова Уладзіміра Вароніна і Прэзідэнта Рэспублікі Балгарыя Георгія Пырванава.
Першапачаткова насіў назву «Тараклійскі дзяржаўны ўніверсітэт», у адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Малдова ад 13 сакавіка 2009 года носіць імя Рыгора Цамблака.
У канцы 2010-х гадоў ва ўніверсітэце навучалася каля 300 студэнтаў, каля 80 % з іх былі этнічнымі балгарамі, навучаецца таксама пэўная колькасць гагаузаў.
Аляксей Андрэевіч Абаленскі-Белы
Аляксе́й Абале́нскі-Бе́лы (1684—1760) — расійскі дзяржаўны дзеяч, князь, сапраўдны стацкі саветнік (1740). З княжацкага роду Абаленскіх-Белых. У 1727 обер-крыгс-камісар у чыне падпалкоўніка, з 1728 — палкоўнік, 1740—1741 губернатар у Смаленску, з 1741 Архангельскі віцэ-губернатар. Быў жанаты з Ганнай Прыклонскай (1699—1739), дачкой Васіля Іванавіча Прыклонскага.
Язэпс Віталс
Язэпс Віталс, Іосіф Вітал (Jāzeps Vītols;, г. , Латвія — , ) — латышскі , ; адзін з заснавальнікаў нацыянальнай кампазітарскай школы, буйнейшы майстар латышскай харавой песні.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Пецярбургскую кансерваторыю (1886, клас М. Рымскага-Корсакава), выкладаў у ёй (з 1901 г. прафесар). 3 1918 г. у Рызе. Заснавальнік, прафесар, рэктар (у 1919—44, з перапынкам) Латвійскай кансерваторыі (цяпер носіць яго імя). Адзін з заснавальнікаў і старшыня (1923—1940) Таварыства латышскіх кампазітараў.
З 1944 года жыў у Германіі.
Творчасць
Асноўныя творы: кантаты «Песня» (1908), «Паўночнае ззянне» (1913); балада для хору «Беверынскі спявак» (1900); сімфонія (1888), «Свята Ліга» (1889), «Драматычная уверцюра» (1895), уверцюра «Спрыдзітыс» (1908), сюіты «Сем латышскіх народных песень» (1904) і «Каштоўныя камяні» (1924), балада «Восеньская песня» (1928), «Латышская сельская серэнада» (1934), «Рапсодыя» (1909) для сімфанічнага аркестра; фантазія на тэмы латышскіх народных песень для скрыпкі з аркестрам; струнны квартэт; інструментальныя творы, у т.л. для фартэпіяна (больш за 80); хары а капэла (103); песні для голасу з фартэпіяна (92), апрацоўкі латышскіх народных песень (больш за 300).
Спірыдон Марынатас
Спірыдо́н Нікала́ау Марына́тас (Σπυρίδων Νικολάου Μαρινᾶτος; 4 лістапада 1901 — 1 кастрычніка 1974) — грэчаскі археолаг, адзін са стваральнікаў канцэпцыі разбурэння Мінойскай цывілізацыі вулканічным вывяржэннем.
Біяграфія
Распачаў навуковую кар’еру ў 1929 годзе на востраве Крыт, дзе пазнаёміўся з Артурам Джонам Эвансам, першаадкрывальнікам Мінойскай культуры. У 1932 годзе падчас раскопак за 6 км ад Кноса знайшоў рэшткі мінойскай пабудовы, дзе выявіў паклады пемзы. Прыйшоў да высновы, што старажытная цывілізацыя на Крыце была знішчана вывяржэннем вулкана на суседнім востраве Сантарын. Свой погляд здолеў абгрунтаваць у артыкуле, апублікаваным у 1934 г. Вёў пошукі на паўвостраве Пелапанес. У 1967—1974 гадах арганізаваў раскопкі на Сантарыне, дзе адкрыў мінойскі горад Акраціры. Памёр на месцы працы.
З 1937 года — прафесар Афінскага ўніверсітэта. У 1968—1973 гадах — міністр культуры Грэцыі.
Beatport
Beatport — амерыканская музычная анлайн-крама, арыентаваная на электронную музыку, належыць амерыканскай кампаніі LiveStyle. Кампанія базуецца ў Дэнверы, Лос-Анджэлесе і Берліне. Beatport арыентаваны насамперш на дыджэяў, бо на дадзеным рэсурсе прадаюцца як гатовыя трэкі, гэтак і выточныя файлы, якія можна скарыстаць для стварэння рэміксаў.
Інтэрнэт-крама была заснавана ў 2004 годзе, а ў 2013 была куплена кампаніяй SFX Entertainment за 50 мільёнаў даляраў. 1 лютага 2016 года кампанія SFX Entertainment падала заяву на банкруцтва, а Beatport быў выстаўлены на продаж. Аднак у траўні 2016 года SFX Entertainment прыпыніла аўкцыён па продажы кампаніі. Кампаніяй былі распачаты меры па скарачэнні выдаткаў. Кіраўніцтва кампаніі прыняло развязак сканцэнтраваць сваю дзейнасць на продажы музыкі, адключыўшы пры гэтым магчымасць струменевага прайгравання. Дадзеныя меры дазволілі выйсці з банкруцтва Beatport і стаць прыбытковым, а кампанія SFX Entertainment у выніку рэарганізацыі стала называцца LiveStyle.
2004—2006: Заснаванне
Першая версія інтэрнэт-крамы Beatport, Beatport 1.0, была запушчана 7 студзеня 2004 года і налічвала 79 гуказапісных кампаній электроннай музыкі ў сваім каталозе. Паўгода апасля Beatport пачаў атрымваць прызнанне пасля некалькіх супольных прац з вядомымі дыджэямі і партнёрства з кампаніяй Native Instruments. У студзені 2005 года была выпушчана абноўленая версія Beatport 2.0 з каталогам, які меў больш за 100 000 трэкаў, выпушчаных 2700 лэйбламі, што падпісалі кантракт. Beatport таксама стаў даступны праз зменшаны графічны інтэрфейс, убудаваны ў праграмнае забеспячэнне для дыджэяў: праграму Traktor DJ Studio ад Native Instruments. 7 жніўня 2006 года Beatport выпусціла Beatport 3.0 Fully Loaded, трэццю версію сваёй арыгінальнай крамы, у якой былі палепшаны навігацыя, з’явілася індывідуальная падпіска на кантэнт праз My Beatport і новыя спосабы аплаты.
2007—2008: Beatport Player
У лютым 2007 года Beatport запусціла Beatport Player — віджэт для прайгравання кантэнту па выканаўцах, лэйблах, жанрах і чартах. Створаны з выкарыстаннем Adobe Flash і HTML, прайгравальнік дае карыстачам магчымасць ствараць наладжвальныя дынамічныя плэйлісты з прэўю песень з каталога Beatport для ўбудавання практычна ў хоць які ўэб-сайт HTML.
У жніўні 2007 года Beatport запусціў арыентаваны на супольнасць фанатаў музычны партал Beatportal, заяўленай мэтай якога з’яўляецца «магчымасць падаваць меламанам найсвежую інфармацыю пра свет электроннай музыкі». Працягваючы ідэю сайта, арыентаванага на супольнасць фанатаў, Beatport 18 сакавіка 2008 года прэзентаваў сваю прэмію Beatport Music Awards. Кожны год карыстачы Beatport могуць галасаваць за лепшых выканаўцаў электроннай музыкі. BMA разбіта на 19 катэгорый, улучаючы катэгорыі найлепшых выканаўцаў па кожным жанры, найлепшы рэмікс і найлепшы сінгл. Кандыдаты на BMA падбіраюцца вылучна на разліках колькасці продажаў у Beatport.
2009—2012: Новы Beatport
Трэцяя версія інтэрнэт-крамы пад назвай «The New Beatport» была выпушчана 21 студзеня 2009 года. На сайт было дададзена мноства функцый, улучаючы ўбудаваныя выявы ў тэгі купленых трэкаў, новую сістэму абранага пад назвай «My Beatport», гарачыя клавішы і падтрымку розных моў. З абнаўленнем было інтэгравана пашырэнне Adobe Flex 3, што падаецца кампаніяй RealEyes Media. 14 ліпеня 2011 года Beatport запусціў свой ўэб-сайт на мове HTML5 з новымі функцыямі, дызайнам і новай платформай.
Гадавы прыбытак Beatport за 2012 год, як паведамляецца, склаў каля 15-18 мільёнаў даляраў пры стратах у 2 мільёны даляраў.
2013–2015: Купля кампаніяй SFX Entertainment
У лютым 2013 года Beatport быў набыты Робертам Сіллерманам, галовай кампаніі SFX Entertainment, кангламератам, што спецыялізуецца на EDM-імпрэзах, у прыватнасці на фэстах і прамоўтарах. Апроч таго, Beatport абвясціў, што будзе супрацоўнічаць з сэрвісам распазнання музыкі Shazam для індэксацыі свайго каталога. У снежні 2013 года кампанія звольніла 20 супрацоўнікаў у офісе ў Дэнверы і шэсць у Сан-Францыска, па паведамленнях, пакінуўшы тэхнічную інфраструктуру аб'екта, якая падтрымваецца толькі невялікай камандай.
Знаходзячыся ва ўласнасці SFX, Beatport пачаў пераарыентоўвацца з танцавальных трэкаў на EDM-культуру ў цэлым. 6 студзеня 2014 года Clear Channel Media and Entertainment (цяпер вядомая як iHeartMedia) абвясціла, што ў рамках шырэйшага маркетынгавага партнёрства з SFX яна запусціць Beatport Top 20 для сваіх папулярных сучасных радыёстанцый. Супрацоўнікі Clear Channel, улучаючы Джона Сайкса, лічылі, што ўгода (асабліва шоу Beatport Top 20) дапаможа забяспечыць больш высокі ровень нацыянальнай дасведчанасці пра цяперашніх і будучых выканаўцаў EDM.
2016-цяперашні час: Рэарганізацыя SFX Entertainment, LiveStyle
Страты Beatport у 2015 годзе склалі 5,5 млн даляраў ЗША. У сакавіку 2016 года ў рамках банкруцтва кампанія SFX абвясціла, што плануе выставіць на аўкцыён Beatport і лічбавую фірму Fame House (апошняя ў канчатковым выніку прададзена Universal Music Group), каб засяродзіцца на арганізацыі жывых выступаў. 10 траўня 2016 года Beatport абвясціў, што аўкцыён кампаніі быў прыпынены, і заміж гэтага яны адмовяцца ад шэрага функцый, каб засяродзіцца вылучна на сваім бізнесе па продажы музыкі, што прывяло да спынення працы функцый струменевага прайгравання, простага эфіру і прыпынку вытворчасці арыгінальнага кантэнту. Кампанія таксама абвясціла пра звальненні ў звязку з рэструктурызацыяй, у выніку якіх 49 супрацоўнікаў пакінулі штат.
У верасні 2016 года італьянскі гуказапісны лэйбл Art & Music Recording заклікаў правесці расследаванне цверджанняў пра тое, што трэція бакі штучна завысілі колькасць загрузак некалькіх сваіх песень на Beatport, што прымусіла Beatport выдаліць песні ў адпаведнасці з палітыкай, якая забараняе лэйблам здзяйсняць набыткі трэкаў для падвышэння іх папулярнасці ў чартах.
У кастрычніку 2017 года Роб МакДэніэлс быў прызначаны генеральным дырэктарам Beatport.
У траўні 2019 года Beatport анансаваў дзве новыя паслугі па падпісцы, прызначаныя для прафесійных дыджэяў: Beatport Link – гэта струменевы сэрвіс, што дазваляе трансляваць музыку з бібліятэкі платформы наўпрост у падтрыманае праграмнае забеспячэнне для дыджэяў. Pioneer DJ выступіў у якасці партнёра па запуску, прапанаваўшы інтэграцыю праз свой нядаўна распрацаваны мабільны дадатак WeDJ і абвясціўшы, што Rekordbox будзе падтрымваць Link пазней сёлета. Beatport таксама анансаваў Beatport Cloud, у якім ёсць папярэдняе праслухоўванне трэкаў цаліком, інтэрфейс кіравання і неабмежаваная колькасць паўторных загрузак купленых песень.
2019: Beatsource
У лютым 2019 года Beatport абвясціў пра стварэнне супольнага прадпрыемства з кампаніяй DJcity, занятай лічбавымі музычнымі запісамі, у выніку чаго была створана Beatsource – платформа для раздробнага гандлю лічбавай музыкай. Прыкладна ў той час у Beatport было 450 000 актыўных кліентаў-дыджэяў і 35 мільёнаў унікальных наведнікаў штогод. У жніўні 2019 года прадусар і дыджэй A-Trak увайшоў у раду менеджараў у якасці дарадцы.
Музычны каталог
На момант запуску Beatport прапанаваў кліентам па ўсім свеце трэкі ад 79 лэйблаў электроннай музыкі. За мінулыя гады кампанія вырасла і пашырыла свой музычны каталог, уключыўшы ў яго больш выканаўцаў і прадстаўнікоў розных электронных жанраў, такіх як хаўс, тэхна, драм-н-бэйс і дабстэп.
Продажы сэмплаў і рэміксаў у падзеле «Beatport Sounds» выраслі з гадавога прыбытку ў 600 000 даляраў у 2010 годзе да 39,1 мільёна даляраў у 2015 годзе.
Аўтарскія правы
Усе трэкі на Beatport падаюцца без DRM-абароны. Няма абмежаванняў ні на колькасць прылад, на якія можа быць перададзена купленая песня, ні на колькасць разоў, калі асобная песня можа быць запісана на кампакт-дыск.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Рэпля)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі храм у а. Рэпля (Ваўкавыскі раён). Помнік архітэктуры неаготыкі. Закладзены ў 1902 г. з цэглы, неатынкаваны.