cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5679C
NGC 5679C (іншыя абазначэнні — ARP 274, VV 458, PGC 52129) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Мушанка
Му́шанка (, Мушенка) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Рампоніа-Верна
Рампоніа-Верна (Ramponio Verna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 402 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 101 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 22020. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Кенэбек (акруга)
Акруга Кенэбек (Kennebec County) — акруга на поўдні штата Мэн, ЗША. Насельніцтва на 2020 год складала 123,642 чалавек.
Горад Агаста, ранні каланіяльны гандлёвы пост, з’яўляецца сталіцай штата (з 1831 года) і адміністрацыйным цэнтрам акругі Кенэбек, якая была створана ў 1799 годзе з частак акруг Камберленд і Лінкальн. Назва акругі паходзіць ад слова індзейцаў абэнакі, якое азначае «доўгае возера». Эканоміка Кенэбека абапіраецца на дзейнасць дзяржаўнага кіравання, вытворчасць тэкстылю і папяровых вырабаў, жывёлагадоўлю, турызм і ахову здароўя.
Геаграфія
Плошча акругі складае 2,460 км², з іх 2,250 км² (91.2 %) — суша, а 220 км² (8.8 %) — вада. Гэта вобласць пагорыстай нізіны з высокімі ўзвышшамі на паўночным захадзе. Галоўная рака — Кенэбек, якая перасякае акругу з поўначы на поўдзень і забяспечвае гідраэнергію для некалькіх гарадоў. .
Дэмаграфія
Паводле перапісу 2020 года ў акрузе Кенэбек жылі 123,642 чалавекі. Сярэдні ўзрост насельніцтва — 44,1 год. Насельніцтва акругі па ўзроставым дыяпазоне размеркавалася наступным чынам: 19,3 % — жыхары маладзейшыя за 18 гадоў, 60,8 % — ад 18 да 65 гадоў і 19,9 % — ва ўзросце 65 гадоў і старэй. Расавы склад: белыя — 91,9 %, афраамерыканцы — 0,7 %, карэнныя амерыканцы — 0,4 % і азіяты — 0,9 %. 2,1 % насельніцтва — лацінаамерыканцы.
У 2020 годзе медыяны даход на сям’ю ацэньваўся ў 73,576 $, на хатнюю гаспадарку — у 60,528 $. 11,6 % насельніцтва пражываюць за рысай беднасці. 31,3 % маюць вышэйшую адукацыю.
Балатнакветнік шчыталісты
Балатнакветнік шчыталісты, Німфейнік шчыталісты (Nymphoides peltata) — рэліктавы від травяністых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая водная расліна з паўзучым карэнішчам даўжынёй да 1—1,5 м, якое замацоўваецца на дне вадаёма. Сцёблы дасягаюць паверхні вады. Лісце з кветкамі плаваюць на паверхні вады. Лісце акругла-эліптычнае, каля асновы сэрцападобнае, на верхавінцы выемчастае, знізу густа пакрытае залозістымі плямкамі. Кветкі ярка-жоўтыя, у дыяметры да 5 см. Вяночак глыбока рассечаны на махрыстыя па краях лопасці, чашачка 5-раздзельная. Плод — яйкападобная каробачка.
Цвіце ў чэрвені-жніўні, пладаносіць у верасні. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае.
Арэал
Еўразійскі, па паходжанню дэрыватны трапагенны від. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца на рацэ Нёман у Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна.
Ахова
Уключаны ў Чырвоную кнігу Беларусі 1-га і 2-га выданняў (1981, 1993). Знаходзіцца пад дзяржаўнай аховай у Літве, Польшчы і Украіне. Уключаны ў Чырвоную кнігу Латвіі (0 катэгорыя).
Іскандэр Садыкавіч Даутаў
Біяграфія
Іскандэр Даутаў нарадзіўся 2 верасня 1923 года ў горадзе Іслількуль ў сям’і рабочага. Па нацыянальнасці татарын. У 1927 годзе сям’я Даутавых пераехала з Омскай вобласці ў Петрапаўлаўск. Скончыў сем класаў школы, затым школу ФЗУ пры мясакамбінаце Петрапаўлаўска. У 1940—1942 гадах вучыўся ў Петрапаўлаўскім сельскагаспадарчым тэхнікуме.
У 1942 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію, на франтах Вялікай Айчыннай вайны — з мая 1943 года. 26 верасня 1943 года кулямётчык 4-га эскадрону 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі Іскандэр Даутаў ў ліку першых пераправіўся праз раку Дняпро ля вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі і, уварваўшыся ў траншэю праціўніка, знішчыў некалькі фашыстаў у рукапашным баі. У адзін з момантаў бою гітлераўцы пасадзілі каля сотні аўтаматчыкаў у лодкі з мэтай зайсці па рацэ ў тыл 4-га эскадрону і не даць магчымасці пераправіцца іншым падраздзяленням 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка. Іскандэр Даутаў адкрыў агонь з кулямёта, усталяванага ля берага Дняпра, і знішчыў дзясяткі гітлераўскіх салдатаў і пашкодзіў некалькі лодак. У перастрэлцы Іскандэр Даутаў загінуў.
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Няданчычы Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці (Украіна).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года Даутаву Іскандэру Садыкавічу пасмяротна было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза за ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм.
Памяць
У горадзе Петрапаўлаўску (Казахстан) усталяваны бюст героя. Яго імем названы прафтэхвучылішча № 26 у Петрапаўлаўску і вуліца ў вёсцы Неданчычы. Ія І. С. Даутава высячэна залатымі літарамі на мемарыяльных дошках разам з імёнамі ўсіх 78-і Герояў Савецкага Саюза 112-й Башкірскай (16-й гвардзейскай Чарнігаўскай) кавалерыйскай дывізіі, усталяваных у Нацыянальным музеі Рэспублікі Башкартастан і ў Музеі 112-й (16-й гвардзейскай) Башкірскай кавалерыйскай дывізіі (г. Уфа).
Лысоў
Лысоў — прозвішча.
Сандава
Сандава (да 1929 года Арудава) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Сандаўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 3143 чал. (2017). Размешчаны ля зліцця рэк Ратыня і Арудаўка (басейн Волгі), за 248 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Калязін — Санкова — Санкт-Пецярбург.
Нежынскі летапіс
Нежынскі летапіс (Ніжинський літопис) — ананімны помнік украінскай гістарыяграфіі XVII—XVIII стагоддзяў.
Цэнтральнай тэмай з’яўляецца ваенна-палітычная гісторыя. Да 1670-х гг. падзеі асветлены вельмі фрагментарна, з шматлікімі хібнасцямі і памылкамі, відавочна, на падставе гістарычных паданняў. Пасля дакладнасць паведамленняў расце, але паслядоўнага характару пераказ набывае з 1730-х гг. Летапісец згадвае ўкраінскіх гетманаў Б. Хмяльніцкага, І. Брухавецкага, І. Самойлавіча, І. Мазепу, І. Скарападскага, Д. Апостала, К. Разумоўскага, але пазбягае характарыстыкі і ацэнак іх дзейнасці. У летапісе гаворыцца таксама пра войны, якія Расія вяла супраць Асманскай імперыі на працягу ўсяго XVIII стагоддзя, і іх згубныя наступствы для гаспадаркі Украіны. Прыведзены звесткі пра жыццё рускай царскай сям’і, знаходжанне яе прадстаўнікоў ва Украіне, прычым з асаблівай сімпатыяй згадана імператрыца Лізавета Пятроўна. Пэўная ўвага нададзена расійскім чыноўнікам, дзейнасць якіх была непасрэдна звязана з Украінай — П. Румянцава-Задунайскаму, А. Безбародка, Р. Пацёмкіну. Летапіс змяшчае звесткі аб стварэнні Першай і Другой маларасійскіх калегій, амністыю запарожцаў у 1734 годзе, выбары дэпутатаў у заканадаўчай камісіі 1767—1768, з'яўленне самазванцаў І. Мініцькага і Е. Пугачова. Згадана пра змены ў адміністрацыйна-тэрытарыяльнай падзеле Левабярэжнай Украіны — утварэнне Кіеўскага намесніцтва, Чарнігаўскага намесніцтва і Ноўгарад-Северскага намесніцтва, Маларасійскай губерні, а затым — Чарнігаўскай губерні і Палтаўскай губерні. Прыведзены звесткі аб надзвычайных прыродных з’явах, стыхійных бедствах, эпідэміях. Значная ўвага нададзена падзеям у Нежыне, дзе, відавочна, жыў аўтар. Нежынскі летапіс адносіцца да так званых мясцовых летапісаў, хоць значнае месца ў ім адведзена падзеям, якія мелі ўсеўкраінскае значэнне.
Слізэрын
Слізэрын (Slytherin) — адзін з чатырох факультэтаў Хогвартса. Шануе хітрасць, славалюбства, рашучасць, знаходлівасць. Кніга таксама дазваляе выказаць здагадку, што для слізэрынцаў характэрна прага да ўлады. Салазар Слізэрын таксама выбіраў вучняў часцей па чысціні крыві. Талісман Слізэрына — змяя, колеры — зялёны і серабрысты. Дэкан — Северус Снэйп, прафесар зеллеварэння. Яго папярэднік, а потым і пераемнік на гэтым пасадзе — Гарацый Слізнарт, які таксама выкладаў зеллеварэнне. Прывід — жахлівы Крывавы Барон. Паводле Роўлінг, Слізэрын адпавядае стыхіі вады. Спальні і гасціная Слізэрына размяшчаюцца за каменнай сцяной у падзямеллях. Гасціная Слізэрына — доўгі нізкі пакой, вытрыманы ў стылі падзямелля, размешчана пад Хогварцкім Возерам, асветленая зялёнымі лямпамі і абстаўленая разьбянымі крэсламі. Да моманту паступлення Гары Потэра ў Хогвартс Слізэрын карыстаўся злавеснай рэпутацыяй. Рубеус Хагрыд сказаў яму, што не было злой чараўніцы ці чараўніка, якія б не вучыліся ў Слізэрыне. З боку Хагрыда гэта было перабольшаннем, паколькі Сірыус Блэк, якога ён тады лічыў забойцам многіх людзей і Пажыральнікам Смерці, вучыўся на Грыфіндоры. Але многія злыя чараўнікі сапраўды выйшлі са Слізэрына, уключаючы Валдэморта і амаль усіх яго прыхільнікаў (Пітэр Петыгру вучыўся ў Грыфіндоры). Падчас Бітвы за Хогвартс ніводны студэнт Слізэрына не выступіў супраць Валдэморта. З іншага боку, былі і слізэрынцы, як напрыклад Гарацый Слізнарт, і Северус Снэйп, які спачатку служыў Валдэморту і толькі пазней перайшоў на бок Дамблдара, і таксама былы Пажыральнік Смерці Рэгулус Блэк, які раскаяўся і выкраў хоркрукс Цёмнага Лорда.
Сярод якасцей, якія ўплываюць на трапленне ў Слізэрын, Размеркавальны Капялюш называе чысціню крыві, але да пятай кнігі гэты фактар не згадваецца. Акрамя таго, не ўсе студэнты Слізэрына былі чыстакроўнымі, напрыклад, Северус Снэйп, Том Рэдл. У апошняй кнізе група егераў заяўляе, што «not many Mudbloods» («не шмат бруднакровак») размяркоўваецца на Слізэрын, з чаго можна зрабіць выснову, што некаторыя нечыстакроўныя магі туды ўсёткі размяркоўваюцца.
Лічачы, што перамог Гары Потэра, Валдэморт вырашыў знішчыць усе факультэты, акрамя Слізэрына, дзе вучыліся б усе студэнты Хогвартса. Аднак Валдэморт быў пераможаны і загінуў, пасля чаго Слізэрын перастаў быць бастыёнам чыстай крыві.
Гасціная Слізэрына
На другім годзе навучання ў Хогвартсе Гары Потэр і Рон Уізлі з дапамогай Пераваротнага зелля ў абліччы Крэба і Гойла прабіраюцца ў Гасціную факультэта, каб даведацца, хто з'яўляецца спадчыннікам Слізэрына. Паролем апынуліся словы «Чыстая Кроў».
Кацярына (карціна Шаўчэнкі)
«Кацярына» — карціна Тараса Рыгоравіча Шаўчэнкі, выкананая ім на тэму аднайменнай паэмы летам 1842 года ў Санкт-Пецярбургу.
Пра стварэнне гэтай карціны Т. Р. Шаўчэнка паведамляе ў лісце ад 25 студзеня 1843 года да Р. С. Тарноўскага:
«…Я намаляваў Кацярыну ў той час, калі яна развітвалася са сваім маскалікам і вярталася ў вёску, сядзіць дзед на дачы пад комінам, тачыў лыжкі і сумна глядзеў на Кацярыну, а яна, добрая, сардэчная, ледзь не плакаў… а маскаль плакаў сабе, толькі дымная пасцель; сабака яго крыху даганяе і робіць выгляд, што брэша. З аднаго боку — магіла, на магіле — вятрак, а там толькі стэп сніцца. Гэта мая карціна».
Справа знізу чорнай фарбай дата і подпіс аўтара: 1842. Т. Шаўчэнка. Пад імі чырвонай фарбай другі аўтарскі подпіс: 1842. Т. Шаўчэнка.
Карціна захоўваецца ў Нацыянальным музеі Тараса Шаўчэнкі (інв. № ж — 100). Папярэднія месцы захавання: зборка Р. С. Тарноўскага, Музей украінскай даўніны У. В. Тарноўскага ў Чарнігаве (№ 427), Чарнігаўскі абласны гістарычны музей, Галерэя карцін Т. Р. Шаўчэнкі, (Харкаў), Цэнтральны музей Т. Р. Шаўчэнкі, (Кіеў).
Галава Кацярыны была намаляваная на адным баку 100-грыўнявай банкноты ўзору 2005 года.
Бродніца
Назву Бро́дніца маюць:
Горны хрыбет Арльберг
А́рльберг — горны хрыбет на стыку федэральных зямель Форарльберг і Ціроль у Аўстрыі. Найвышэйшы пункт — гара Валуга (2809 м).
Хрыбет вядомы сваімі гарналыжнымі курортамі: Лех, Цюрс, Санкт-Крыстоф, Санкт-Антон.
Сезон 2015/2016 ЖБК РДВАР
У сезоне 2015/2016 жаночага баскетбольнага клуба РДВАР з Мінска прымаў удзел:
Сцяпан Рыгоравіч Драбязка
Сцяпа́н Рыго́равіч Драбя́зка (нар., вёска Уюнішча (цяпер у складзе п. г. т. Сосныця), Чарнігаўская вобласць, Украінская ССР) — доктар юрыдычных навук, Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь, прафесар кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права Юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, удзельнік Вялікай Айчынай вайны.
Біяграфія
Сцяпан Рыгоравіч нарадзіўся ў вёсцы Уюнішча ва Украінскай ССР.
У 1949 годзе скончыў Мінскі юрыдычны інстытут (зараз юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта). Паступіў у аспірантуру, якую скончыў у 1953 годзе, абараніўшы кандыдацкую дысертацыю па тэме «Закон саюзнай рэспублікі», а ўжо ў 1969 годзе абараніў доктарскую дысертацыю ў Ленінградскім дзяржаўным універсітэце па тэме «Эфектыўнасць заканадаўства ў стварэнні матэрыяльна-тэхнічнай базы грамадства».
З 1950 года працуе на кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права юрыдычнага факультэта, якую ўзначальваў у перыяд з 1972 па 1989 гг.. Пачынаючы працу з пасады выкладчыка зараз займае пасаду прафесара гэтай кафедры (з 1989 году).
Прафесар Драбязка прымаў удзел у распрацоўцы трох Канстытуцый : Займаў пасаду Старшыні Дзяржаўнага экспертнага савета па сацыяльна-эканамічных праблемах і праблемах развіцця дзяржаўнасці Рэспублікі Беларусь.
У сваёй навуковай дзейнасці з’яўляецца аўтарам звыш 200 навуковых прац, у тым ліку манаграфій, чатырох брашур, трох падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў з грыфам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Узнагароды і званні
Сярод узнагарод і званняў, неабходна ўказаць наступныя :
Міндальная мука
Міндальная мука, таксама молаты міндаль — харчовы прадукт, які атрымліваецца шляхам якаснага драбнення салодкага міндаля. Кансістэнцыя больш падобная да кукурузнай мукі, чым да пшанічнай мукі. Міндальную муку яшчэ называюць міндальнай пудрай або міндальным парашком. Міндальная мука пераважна выкарыстоўваецца для прыгатавання розных кандытарскіх вырабаў і дэсертаў. Міндальная пудра захоўвае ўсе вітаміны і мінеральныя элементы, якія ўтрымліваюцца ў міндальных арэхах. Міндальныя парашок вельмі каларыйны і пажыўны.
Міндальная мука ў апошні час зрабілася важнай для выпечкі вырабаў для людзей, якія знаходзяцца на дыеце з нізкім утрыманнем вугляводаў. Яна дадае выпечцы вільготнасць і насычаны арэхавы смак.
У міндалі высокі ўзровень поліненасычаных тлушчаў. Як правіла, тлустыя кіслоты амега-6 у міндалі абаронены ад акіслення паверхневай лупінкай і вітамінам Е. Калі міндаль здрабняецца, гэтая ахоўная лупінка разбіваецца, а плошча адкрытай паверхні рэзка павялічваецца, што значна ўзмацняе схільнасць арэха да акіслення.
Капліца Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Гароднікі)
Капліца Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкая драўляная капліца ў вёсцы Гародніках Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Размяшчаецца на могілках.
Гісторыя
Капліца на мясцовых могілках вядома з першай трэці ХІХ стагоддзя, да 1830 года тут была капеланія ад францішканскага кляштара са Старых Ашмянаў (зараз ускраек горада Ашмяны). Новая капліца на яе месцы пабудавана ў 1864 годзе як сямейная пахавальня тутэйшых землеўладальнікаў Снядзецкіх і прыпісана да ашмянскай парафіі.
З’яўлялася сямейнай пахавальняй уладальнікаў маёнтка Снядэцкіх. Адлюстравана на малюнку Напалеона Орды 1876 годзе. Адрэстаўрыравана ў 1990 годзе. Побач з капліцай пастаўлена мармуровае надмагілле вядомаму польскаму вучонаму і асветніку А. Снядэцкаму (1768—1838).
23 лістапада 2021 рашэннем Гродзенскага абласнога савета па пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны капліцы прысвоены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці 3-й катэгорыі.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Прамавугольны ў плане зруб з трохграннай апсідай, над якой агульны двухсхільны дах пераходзіць у вальмавы. Франтальны фасад завершаны чатырохграннай вежачкай. Ашаляваныя сцены зруба расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі і вертыкальнымі брусамі-сцяжкамі ў прасценках. У інтэр’еры над уваходам — хоры.
Гарацый Слізнарт
Гарацый Слізнарт (Horace Slughorn) — чыстакроўны чараўнік, выкладчык зеллеварэння ў Хогвартсе ў шостай кнізе. Вучыў Снейпа і Лілі. Разумны, станоўчы, выступае супраць цёмных сіл. Патронус — залатая рыбка.
Гары Потэр і Прынц-паўкроўка
Дамблдар атрымаў ад Слізнарта ўспамін, дзе гэты факт быў утоены, паколькі Гарацый сарамаціўся гэтага ўспаміну. Аднак Гары ўдалося пераканаць Слізнарта перадаць сапраўдны, не выпраўлены, успамін, пасля чаго Дамблдор канчаткова вызначыўся ў задачах барацьбы, даведаўся, што для перамогі неабходна знайсці і знішчыць шэсць часціц душы Цёмнага Лорда.
У канцы, пасля ўцёкаў Северуса Снэйпа, быў прызначаны Мінервай МакГонагал дэканам Слізерына.
Гары Потэр і Дары Смерці
Застаўся выкладаць у Хогвартсе падчас панавання Валдэморта. У канцы, быўшы пастаўлены перад выбарам, здолеў прыняць правільнае рашэнне і прыняў удзел у стычцы з. Валдэмортам разам з Мінервай Мак-Гонагал і Кінгслі Брустверам.
Рэццага
Рэццага (Rezzago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 274 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 22030. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Nascente.
Пралетарыят
Пралетарыят (proletariat, ад proletarius — пралетар) — у марксізме: адзін з двух асноўных класаў буржуазнага грамадства; клас пазбаўленых уласнасці на прылады і сродкі вытворчасці наёмных працоўных, адзінай крыніцай існавання якіх з'яўляецца продаж імі сваёй працоўнай сілы капіталістам — іншаму асноўнаму класу буржуазнага грамадства.
Пралетарыятам завецца працоўны клас у капіталістычным грамадстве. Пасля сацыялістычнай рэвалюцыі і зрынанні класа буржуазіі пралетарыят ператвараецца ў сацыялістычны працоўны клас.
Розніцу паміж працоўным класам пры капіталізме (пралетарыят) і сацыялізме раскрыў І. В. Сталін на прыкладзе працоўнага класа СССР.
…Узяць, напрыклад, працоўны клас СССР. Яго часта завуць па старой памяці пралетарыятам. Але што такое пралетарыят? Пралетарыят ёсць клас, пазбаўлены прылад і сродкаў вытворчасці пры сістэме гаспадаркі, калі прылады і сродкі вытворчасці прыналежаць капіталістам і калі клас капіталістаў эксплуатуе пралетарыят. Пралетарыят — гэта клас, эксплуатаваны капіталістамі. Але ў нас клас капіталістаў, як вядома, ужо ліквідаваны, прылады і сродкі вытворчасці адабраны ў капіталістаў і перададзены дзяржаве, кіраўнічай сілай якой з'яўляецца працоўны клас. Такім чынам, няма больш класа капіталістаў, які мог бы эксплуатаваць працоўны клас. Такім чынам, наш працоўны клас не толькі не пазбаўлены прылад і сродкаў вытворчасці, а наадварот, ён імі валодае сумесна з усім народам. А раз ён імі валодае, а клас капіталістаў ліквідаваны, выключана ўсякая магчымасць эксплуатацыі працоўнага класа. Ці можна пасля гэтага назваць наш працоўны клас пралетарыятам? Ясна, што нельга. Маркс казаў: для таго, каб пралетарыят вызваліў сябе, ён павінен разграміць клас капіталістаў, адабраць у капіталістаў прылады і сродкі вытворчасці і знішчыць тыя ўмовы вытворчасці, якія спараджаюць пралетарыят. Ці можна сказаць, што працоўны клас СССР ужо ажыццявіў гэтыя ўмовы свайго вызвалення? Безумоўна можна і павінна. А што гэта значыць? Гэта значыць, што пралетарыят СССР ператварыўся ў зусім новы клас, у працоўны клас СССР, які знішчыў капіталістычную сістэму гаспадаркі, што зацвердзіў сацыялістычную ўласнасць на прылады і сродкі вытворчасці і накіравальны савецкае грамадства па шляху камунізму.
Як бачыце, працоўны клас СССР — гэта зусім новы, вызвалены ад эксплуатацыі, працоўны клас, падобнага якому не ведала яшчэ гісторыя чалавецтва.
NGC 5679D
NGC 5679D (іншыя абазначэнні — MCG 1-37-36, ARP 274, VV 458, PGC 52129) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Народны камісарыят збожжавых і жывёлагадоўчых саўгасаў БССР
Наро́дны камісарыя́т збо́жжавых і жывёлагадо́ўчых саўга́саў Белару́скай ССР быў утвораны 25 снежня 1936 года. У 1946 годзе ён быў скасаваны.
У 1947—1957 гадах існавала правапераемнае Міністэрства саўгасаў БССР.
Вэстмінстэрскае абацтва
Саборная царква Святога Пятра ў Вэстмінстэры, амаль заўсёды званая Вэстмінстэрскае абацтва — гатычная царква ў Вэстмінстэры (Лондан), на захад ад Вэстмінстэрскага палаца. Будавалася з перапынкамі з 1245 па 1745 гады, але аблічча захоўвае гатычнае. Традыцыйнае месца каранацыі манархаў Вялікабрытаніі і пахаванняў манархаў Англіі. Нараўне з блізкай царквой Сент-Маргарэт абацтва прылічаны да Сусветнай спадчыны.
Са сваімі аднолькавымі квадратнымі вежамі і ажурнымі аркамі гэта старажытнае англійскае абацтва ў гатычным стылі з’яўляецца адным з яркіх прыкладаў сярэднявечнай царкоўнай архітэктуры. Але для англічан яно з’яўляецца значна большым: гэта свяцілішча нацыі, сімвал усяго, за што змагаліся і змагаюцца брытанцы, і тут знаходзіцца тое месца, дзе была каранавана вялікая частка кіраўнікоў краіны, многія з якіх пахаваныя тут жа.
Гісторыя
Эдуард Спавяданік заснаваў бенедыктынскае абацтва ў 1065 годзе на гэтым месцы, з відам на плошчу Парламента. Меркавана, першым англійскім каралём, які каранаваўся тут, быў Гаральд, ў студзені 1066 года. Вільгельм Заваёўнік, які разграміў яго ў бітве пры Гасцінгсе, каранаваўся тут у тым жа годзе, і першы запіс ў абацтве засведчыла гэта. Традыцыі каранавання захаваліся да нашых часоў. Ранне-англійская гатычная структура будынка абацтва ў большай ступені абавязана Генрыху III, чым якім-небудзь іншым кіраўнікам, хоць шматлікія архітэктары, уключаючы К. Рэна, зрабілі свой ​​уклад у аблічча абацтва.
Куток паэтаў
У кутку паэтаў спачывае прах Джэфры Чосера, Сэмюэля Джонсана, Тэнісана, Браўнінга, Дыкенса і шматлікіх іншых знакамітых пісьменнікаў і паэтаў. Побач з імі пахаваны славуты акцёр Дэйвід Гарык. Акрамя гэтага, ў Кутку Паэтаў знаходзіцца мноства помнікаў: Мілтану, Кітсу, Шэлі, Генры Джэймсу, Т. С. Эліёту, Уільяму Блэйку і іншым. Сярод пазнейшых мемарыяльных дошак можна знайсці таблічкі, прысвечаныя паэтам Джону Клэру і Дылану Томасу, сэру Лорэнсу Аліўе.
Мікалай Аляксандравіч Мацяўшук
Мікалай Аляксандравіч Мацяўшук (, в. Барсукі, Люблінскае ваяводства, ПНР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1970 годзе. З 1970 г. — архітэктар, галоўны архітэктар праектаў у Белбыттэхпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): лазнева-купальныя комплексы па вул. Алтайскай і Машынабудаўнікоў у Мінску (1972) і ў калгасе «Новы быт» Мінскага раёна (1982), грамадска-бытавы комплекс у Навагрудку (1973), станцыя аўтатэхабслугоўвання (1976), ПТВ-9 (1980) у Мінску, трыкатажная фабрыка ў Гродне (1979), комплекснае прадпрыемства ў в. Блонь Мінскага раёна (1980), Дамы быту ў Быхаве (1982), Магілёве, Бабруйску, Рагачове.
Узнагароды
Узнагароджаны Граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1981), двума бронзавымі медалямі ВДНГ СССР за распрацоўку прадпрыемстваў службы побыту для сяла.
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Святланай Мацяўшук.
Фізіякратыя
Фізіякратыя — эканамічная тэорыя, распрацаваная ў 18 стагоддзі асвечанымі французскімі эканамістамі, якія лічылі, што багацце народаў было атрымана выключна за кошт развіцця сельскай гаспадаркі і што сельскагаспадарчыя прадукты павінны мець самую высокую цану. Гэтая тэорыя з’явілася ў Францыі і была найбольш папулярнай у другой палове 18 стагоддзя. Фізіякратыя з’яўляецца адной з першых добра развітых эканамічных тэорый.
Прыхільнікамі гэтай тэорыі былі Ан-Рабэр-Жак Цюрго, Франсуа Кенэ, Жан Клод Мары Венсан дэ Гурнэ, Джон Ло, Нікаля Бадо, Пьер Лепезан Буагілбер і іншыя.
Алена Баляславаўна Іваноўская
Алена Баляславаўна Іваноўская (нар., Мінск, Беларусь) — беларускі баскетбольны трэнер. Выступала за зборную Беларусі (1995—1999).
Біяграфія
Выступала за мінскі «Гарызонт». Пасля завяршэння кар’еры стала трэнерам РДВАР, пазней жаночай зборнай U-16 і U-18.
Кампа дэі Фіёры
Кампа дэі Фіёры (Campo de' Fiori; літар. «поле кветак») — прамавугольная плошча ў цэнтры Рыма, на паўдарогі паміж п'яцца Навона і палацца Фарнезэ.
У Сярэднявеччы гэта зямля была ўладаннем сямейства Арсіні і да XV стагоддзя заставалася незабудаванай. Хоць Брамантэ і ўзвёў у гэтым квартале велічнае палацца дэла Канчэлерыя, забудова плошчы дагэтуль адрозніваецца бязладнасцю: тут перамяшаны заезныя двары і дамы рыначных гандляроў (на плошчы і ў нашы дні вядзецца гандаль гароднінай і рыбай).
Пра тое, што на Кампа дэі Фіёры доўгі час праводзіліся публічныя пакаранні смерцю, нагадвае статуя Джардана Бруна, якая была ўстаноўлена ў 1889 годзе на месцы, дзе быў спалены філосаф.
Міянсарава
Міянсарава — прозвішча.
Мікалай Рыгоравіч Залозны
Мікалай Рыгоравіч Залозны ( — ) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Княжычы Кіеўскай вобласці. Быў удзельнікам Вялікай Айчыннай вайны. Закончыў Мінскае мастацкае вучылішча (1954) і Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1959). Вучыўся ў Валянціна Волкава, Віталія Цвіркі, Аляксандра Мазалёва. Удзельнік мастацкіх выставак з 1959 года. Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы (1960—1971), з 1971 па 1982 год працаваў выкладчыкам жывапісу ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1964 года.
Творчасць
Палотны «Макі» (1968), «Перамога» (1968), «Салдаткі» (1969), «Вярнуўся» (1975), «Чайкі» (1972), «Рабіна» (1975), «Возера Сялява» (1977), «Кветкі і садавіна» (1980). Творы знаходзяцца ў зборах Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, Беларускага дзяржаўнага музея Вялікай Айчыннай вайны, Бялыніцкага раённага мастацкага музея імя В. К. Бялыніцкага-Бірулі, у фондах Беларускага саюза мастакоў, у калекцыі сям’і мастака.
Ронебю (камуна)
Камуна Ронебю (Ronneby kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, што знаходзіцца ў лене Блекінгэ, у паўднёвай Швецыі. Тэрыторыя камуны мае агульную плошчу 861,84 кв. км.
Адміністрацыйным цэнтрам камуны Ронебю з'яўляецца аднаймённы горад.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 27 822 чалавекі (па стане на чэрвень 2012 года).
Населеныя пункты
У склад камуны ўваходзяць населеныя пункты:
Іваноўская
Іваноўская — жаночы варыянт прозвішча Іваноўскі.
Пакроўска (станцыя метро)
Пакроўска (Покровська) — канцавая станцыя Дніпроўскага метрапалітэна. Размешчана на Цэнтральна-Заводскай лініі за станцыяй «Праспект Свабоды»
Станцыя адкрыта 29 снежня 1995 гады ў складзе першага пускавога ўчастка «Каммунарыўска»—«Вакзальна». Адзіная станцыя мелкага залажэння ў Дніпры.
Першапачаткова станцыя называлася «Каммунарыўска» па аднайменным жылым масіве Дняпра.
Капліца Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Грыбкі)
Капліца Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкая мураваная капліца ў вёсцы Грыбках Мядзельскага раёна Мінскай вобласці. Размяшчаецца за 1 км на поўнач ад вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1938 годзе з цэглы мясцовымі жыхарамі Апанасевічамі як філіяльная пры касцёле Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Будславе. У пачатку XXI стагоддзя пашырана прыбудовай цаглянага прытвора.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад стромкім двухсхільным дахам (першапачаткова шатровым). Фасады прарэзаны прамавугольнымі ўваходным і бакавымі аконнымі праёмамі.
Франсуа Мітэран
Франсуа Марыс Адрыян Мары Мітэран (François Maurice Adrien Marie Mitterrand; 26 кастрычніка 1916 — ) — французскі палітычны дзеяч, адзін з лідараў сацыялістычнага руху, прэзідэнт Францыі з 1981 па 1995 г. Яго чатырнаццацігадовага прэзідэнцтва (два тэрміны па 7 гадоў) — самае працяглае ў гісторыі Францыі.
NGC 5680
NGC 5680 (іншыя абазначэнні — ZWG 19.68, PGC 52173) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Радэра
Радэра (Rodero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 1189 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 537 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 22070. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Жорж Пампіду
Жорж Жан Раймон Пампіду (Georges Jean Raymond Pompidou,, Манбудзіф, дэпартамент Канталь, Авернь — , ) — французскі дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр (1962—1968) і прэзідэнт (1969—1974) Пятай рэспублікі, лідар правых (галістаў). Яго прэм’ерства і прэзідэнцтва адзначылася эканамічным уздымам і тэхнічнай мадэрнізацыяй Францыі, а таксама далейшым развіццём еўрапейскіх структур. Літаратуразнаўца, выкладчык славеснасці і знаток мастацтва, Пампіду быў заснавальнікам парыжскага музея сучаснага мастацтва — Цэнтра Пампіду, а таксама складальнікам анталогіі французскай паэзіі.
Марыя Віктараўна Васілевіч
Марыя Віктараўна Васілевіч (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская мадэль, дзяржаўная і палітычная дзяячка. Пераможца конкурсу «Міс Беларусь-2018», удзельніца конкурсу прыгажосці «Міс свету» ў снежні 2018 года, з’яўляецца дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2019 года.
Дзяцінства і адукацыя
Марыя Васілевіч нарадзілася 9 красавіка 1997 года ў горадзе Мінску ў сям’і ваеннага і выхавальніцы дзіцячага саду. Cкончыла школу ў 2014 годзе.
Мае вышэйшую адукацыю, у 2019 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне»; таксама скончыла магістратуру Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Эканоміка».
Прафесійная дзейнасць
Працавала спецыялістам па развіцці бізнесу ТАА «ТДИ Промоивент», рэдактарам аддзела рэдактараў галоўнай дырэкцыі падрыхтоўкі тэлепраграм генеральнага прадзюсарскага цэнтра Белтэлерадыёкампаніі.
Затым Васілевіч уладкавалася на працу вядучай на перадачы «Добрай раніцы!» на тэлеканале «Беларусь 1». Аднак Марыя хутка зразумела, што фармат, зададзены сцэнаром, не задавальняе яе амбіцый.
Мадэлінг
Тады Васілевіч пачала сваю кар’еру ў якасці мадэлі. Прыгажосць і гарманічныя параметры 90-60-90 адкрылі для Марыі шлях у мадэльны бізнес. Яна стала падпрацоўваць на здымках і паказах у 18 гадоў, але ў конкурсах прыгажосці спачатку ўдзельнічаць адмаўлялася. Аднак у 21 год Марыя змяніла меркаванне і прыйшла на нацыянальны конкурс, дзе нечакана для сябе ўзяла карону. Гэта падзея дала штуршок да вядомасці і прасоўванні па кар’ернай лесвіцы.
Стала пераможцай нацыянальнага конкурсу прыгажосці «Міс Беларусь-2018», фінал конкурсу адбыўся вечарам 4 мая 2018 года ў Мінску. Заахвочвальнымі прызамі для Міс сталі пазадарожнік Geely Atlas і 12 000 беларускіх рублёў.
12 лютага 2019 года стала зорным паслом II Еўрапейскіх гульняў 2019 года.
Кар’ера дэпутаткі
Восенню 2019 года стала вядома, што Васілевіч ідзе на парламенцкія выбары. Яе вылучылі кандыдатам ад 104-й Кальварыйскай выбарчай акругі горада Мінска. Кіраўнік Цэнтрвыбаркама скептычна ацаніла гэтую навіну. Лідзія Ярмошына падкрэсліла, што 22-гадовай дзяўчыне да народу ісці няма з чым. «Варта было б спачатку стаць добрым прафесіяналам у сваёй справе, каб да тваёй думкі сталі прыслухоўвацца у Парламенце», — заявіла Лідзія Ярмошына.
Ранага
Ранага (Ronago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Марыя Віктараўна Васілевіч
Кар’ера дэпутаткі
Пасля гэтага ў сітуацыю ўмяшаўся прэзідэнт. Падчас наведвання Акадэміі кіравання пры прэзідэнце ён зрабіў жорсткую безапеляцыйную заяву на гэты конт. Ён папракнуў Ярмошыну, што тая не чуе слоў прэзідэнта. А бо ён не раз казаў, што будучыня належыць моладзі. Таму маладым трэба дапамагаць, а не спыняць іх ініцыятыву. Прэзідэнт нагадаў, што на выбары ў Парламент вылучылася толькі пяць маладых людзей.
У выніку Марыя Васілевіч прайшла ў Парламент ад 104-й Кальварыйскай выбарчай акругі. Аднак, сярод усіх 110 акруг яна набрала найменшую колькасць галасоў — 28,94 %. Марыя заявіла, што лічыць узрост сваёй перавагай, паколькі яна поўная рашучасці, адказнасці, крэатыўнасці і смеласці. Выступаючы на канале «Беларусь 3», Васілевіч заявіла, што плануе працаваць не пакладаючы рук і дамагацца, каб дзейнасць Парламента Беларусі станавілася ўсё больш адкрытай і публічнай, гэта дапаможа дамагчыся эфектыўнага супрацоўніцтва народа і ўлады. Таксама Марыя Васілевіч выступае за ўдасканаленне сістэмы адукацыі, сістэматызацыю і актуалізацыю пад сучасныя рэаліі існуючых нарматыўна-прававых актаў. Для таго, каб законы былі зразумелыя кожнаму беларусу, бо яны «пішуцца для людзей». Яна настойвае на тым, што «неабходна адмовіцца ад абмеркавання гэтых праблем толькі ў высокіх кабінетах».
Ранага
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Vittore e Defendente.
Марыя Віктараўна Васілевіч
Кар’ера дэпутаткі
У першую чаргу Васілевіч плануе заняцца дапрацоўкай праекту закона «Аб абыходжанні з жывёламі». Марыя Васілевіч — самы малады дэпутат Палаты прадстаўнікоў. З’яўляецца членам Пастаяннай камісіі па правах чалавека, нацыянальных адносінах і сродках масавай інфармацыі, а таксама членам пастаянна дзеючых рабочых груп Нацыянальнага сходу па супрацоўніцтве з парламентамі Бельгіі, Брунея, Індыі, Польшчы і Саудаўскай Аравіі.
Пасля абрання Васілевіч дэпутатам Палаты прадстаўнікоў некаторыя заходнія СМІ (у прыватнасці, брытанская The Times ) апублікавалі артыкулы, у якіх казалі аб рамантычнай сувязі Марыі Васілевіч з Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам, у кампаніі якога дзяўчына неаднаразова з’яўлялася на розных мерапрыемствах. У сваім пасце ў сацыяльнай сетцы Instagram Марыя Васілевіч выказалася за свабоду слова, але і пра тое, што неабходна несці адказнасць за сказанае. Асабліва, калі ты журналіст. Таксама Марыя паскардзілася на тое, што вядомае сусветнае выданне дазваляе сабе публікаваць ілжывыя факты.
Стаўленне да палітычнага крызісу 2020—2021 гадоў
У 2020 годзе Беларусь ахапілі пратэсты. Яны пачаліся яшчэ ў перыяд перадвыбарных кампаній і абвастрыліся ў жніўні, калі тысячы абураных грамадзян выйшлі на вуліцы, каб выказаць сваю незадаволенасць вынікамі прэзідэнцкіх выбараў. Яны адмовіліся прызнаць законным чарговае абранне Лукашэнкі, што вылілася ў масавыя беспарадкі. 13 жніўня 2020 года Васілевіч прыцягнула ўвагу СМІ і блогасферы сваім зваротам да падпісчыкаў у Інстаграме з заклікам спыніць гвалт на вуліцах беларускіх гарадоў падчас пратэстаў супраць дзеючай улады, што ў сваю чаргу выклікала рэзка негатыўную рэакцыю з боку людзей, якія выступалі супраць уладаў.
Віктар Пятровіч Лысоў
Біяграфія
Скончыў Горкаўскі будаўнічы тэхнікум (1951), Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут (1958), навукова-даследчы і праекты інстытут «УралНИИСтромпроект» (аспірантура, 1970). Працаваў у трэсце «Зыряновсксвинецстрой» (1951—1954, майстар), будаўнічам ўпраўленні ў г. Новакузнецку (1959—1965, прараб, начальнік участка, галоўны інжынер), будаўнічам упраўленні «Кузнецметаллургстрой» (1965—1977, намеснік кіруючага, галоўны інжынер), Беларускім філіяле Усесаюзнага навукова-даследчага і праектнага інстытута працы ў будаўніцтве (старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1978, будаўнічы факультэт, кафедра «Арганізацыя і кіраванне будаўніцтвам», прафесар, у 1977—1992 — загадчык кафедры, з 1986 — галоўны навуковы кіраўнік НДЛ «Інфарматыка і тэхналогія будаўніцтва»).
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка і асваенне новых тэхналогій і сродкаў тэрмаапрацоўкі пры ўзвядзенні маналітных канструкцый, спосабаў абагравання памяшканняў і іншых устройстваў з выкарыстаннем палімерных электраправаднікоў.
Узнагароды
Ордэн СССР «Знак Пашаны» (1970) і інш.
Арсіні
Паходжанне
Па легендзе Арсіні вядуць свой ​​радавод ад сям'і Юліяў-Клаўдзіяў.
Арсіні былі звязаны з сям'ёй Бабонэ, якая існавала ў Рыме ў XI стагоддзі. Спачатку сям'я насіла прозвішча Бабонэ-Арсіні (Папа Цэлесцін III (Джачынта Бабонэ-Арсіні). Асобага становішча, багацця і ўлады Арсіні дамагліся ў XIII ст.
Арсіні былі прыхільнікамі партыі гвельфаў.
Знаходзіліся ў варожых адносінах з рымскім родам Калона, пакуль барацьба не была спынена папскай булай у 1511.
Навасёлкі (Даўгінаўскі сельсавет)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Ліцвінства
Ліцві́нства, ліцвіні́зм (таксама літві́нства, літвіні́зм) — філасофска-палітычная плынь у Беларусі, якая грунтуе гісторыю сваёй дзяржавы на спадчыне Вялікага Княства Літоўскага і часам акцэнтуе ўвагу на балцкім кампаненце беларускага этнасу, галіна беларускага нацыяналізму.
Сярэднявечча
У XIV—XV стагоддзях «ліцвінамі» называлі сябе пераважна жыхары заходніх зямель Беларусі і ўсходу Летувы. У XVI стагоддзі і асабліва ў XVII—XVIII стагоддзях гэтая назва распаўсюджваецца амаль на ўвесь беларускі этнас. Гэтакая форма «нацыяльнага» самавызначэння насельніцтва Беларусі (асабліва шляхты) умацоўваецца пасля аб’яднання Вялікага Княства Літоўскага з Польскім каралеўствам у Рэч Паспалітую, якое разглядалася палякамі як «аб’яднанне дзвюх нацыяў у адзіную нацыю». Тутэйшыя магнаты і шляхта доўгі час падкрэслівалі, што яны менавіта «ліцвіны», чым выказвалі даволі высокі ўзровень дзяржаўнанацыянальнай самасвядомасці. «Мы і палякі, хоць і брацця, але зусім адменных звычаяў», — пісаў у канцы XVI стагоддзя канцлер Леў Сапега. Назвы «ліцвіны», «Літва», на думку даследчыкаў, былі найбольш абагульняльнай формай этнічнай самасвядомасці і самавызначэння беларускага насельніцтва. Яны ўжываліся на беларускіх тэрыторыях больш пяцісот гадоў, а ў другой палове XIX стагоддзя перамясціліся на паўночны захад і сталі найменнем суседняга балцкага народу і яго зямлі.
Новы час
Першапачаткова ж, ліцвінства — гэта з’ява, якая ўзнікла ў ХІХ стагоддзі, грунтавалася на гістарычных і культурных традыцыях ВКЛ, праяўлялася ў цікавасці да народнай культуры, на ўсведамленні этнакультурнай адметнасці як ад расейцаў, гэтак і ад палякаў. Было часткай рэчпаспалітаўскага патрыятызму, хоць і адрознівалася высокай ступенню аўтаномнасці. Паводле стваральніка расейскамоўнага сайту «Літванія» Віктара Нагнібяды, па сваёй канфесійнай прыналежнасці большасць прадстаўнікоў гэтай традыцыі з’яўляліся носьбітамі (бывала прыкідваліся) каталіцтва, а па саслоўным складзе належалі да шляхты.
Пад канец ХІХ і ў пачатку ХХ стагоддзя фармуецца суполка краёўцаў, якія вызначалі сябе формулай «ліцвін па паходжаньні, паляк па нацыянальнасці» і намагаліся стварыць другую вунію Польшчы і Літвы (Беларусі). У 1907 годзе краёўцы стварылі Краёвую партыю Літвы і Русі, а ў 1908 партыя знікла з палітычнай арэны. Зноў актывізавалася падчас Першай сусветнай вайны. Па меры адраджэння Польшчы як незалежнай дзяржавы і адмовы ад канфедэрацыйных планаў краёўвы рух амаль спыніў сваё існаванне.
Міжваенны час
У міжваеннай Польшчы краёўцы склалі суполку віленскіх кансерватараў (таксама вядомых як крэсавыя або віленскія зубры) і намагаліся стварыць польска-беларускаю федэрацыю. Яны выказваліся за дэцэнтралізацыю кіравання дзяржавай і развіццё мясцовага самакіравання; за стымуляванне эканамічнага разьвіцця Заходняй Беларусі і доступ беларусам на дзяржаўныя пасады, за падтрымку праваслаўнай царквы і ўвядзенне беларускай мовы ў праваслаўнае набажэнства; прыхільна-нейтральна ставіліся да фармавання беларускай нацыянальнай свядомасці ў беларускамоўных сялянаў Польшчы. Уважалі сябе за нашчадкаў шляхты Вялікага Княства Літоўскага і носьбітаў ягоных традыцыяў. Але рух заняпаў з пачаткай Другой сусветнай вайны.
У незалежнай Беларусі
На ўстаноўчым сходзе 2000 года яго арганізатары Віктар Нагнібяда і Андрэй Юцкевіч у якасці мэты назвалі адасабленне Заходняй Беларусі ў асобную дзяржаву або яе далучэнне да Польшчы, а таксама далучэнне да Расеі ўсёй астатняй Беларусі (Рыжскі падзел). У 2005 годзе Нагнібяда і Юцкевіч стварылі па-расейску сайт «Літванія», які выдалілі ў 2009 годзе пасля ад’езду ў Польшчу. У 2017 годзе журналіст газеты «Новы Час» Валер Руселік параўнаў расейскамоўны праект Літваніі з іншым крамлёўскім сепаратысцкім праектам «Вейшнорыя» ў кірунку гетаізацыі нерасейцаў. Таксама Руселік заўважыў, што расейская выведка выкарыстала для прыкрыцьця правакацыі шчырыя памкненні людзей, для азначэння якіх выкарыстоўвала абразліва-функцыянальны тэрмін.
У верасні 2015 года старшыня Кансерватыўна-хрысціянскай партыі БНФ Зянон Пазняк заўважыў, што ў расейскай прапагандзе дзеля дэзынфармацыі «спрабуюць выкарыстаць некаторых беларускіх маргіналаў, што па-юнацку мараць пра адраджэнне Вялікай Літвы». Ён адзначыў, што расейскі тролінг «замешаны на нянавісці да Беларусі». У сваім тлумачэнні Пазняк згадаў: «Адзін з прыёмаў цяперашняй рускай фашыстоўскай прапаганды і дэзынфармацыйнай вайны — унесці „замутненне“ ў свядомасць самаідэнтыфікацыі на ніжэйшых, менш адукаванах пластах грамадства ў Беларусі і ва Украіне і стварыць тут часовыя сацыяльныя апоры для акупацыі і гібрыднай вайны. Любая нагода, любая ідэя, нават самая абсурдная становіцца прыдатнай для рускай дэзынфармацыі, калі яна накіравана на падважванне і раскол беларускай і ўкраінскай нацыянальнай ідэнтычнасці». Урэшце Зянон Пазняк падкрэсліў: «Адмоўнасць нашых „разумных дурняў“ у тым, што яны… клянуць беларусаў і ўсё беларускае, … думка не пра кансалідацыю, не пра разьвіццё Беларусі, а пра развал. Для Масквы такія думкі прыдатныя ў любым выглядзе».
Назва
Ліцвіны лічаць, што Беларусь павінная мець назву «Літва», «Вялікалітва», «Літванія» , а беларусы «ліцвіны». Што тычыцца Летувы, то, на думку ліцвінаў, яна павінная называцца «Летува», «Жамойць» або «Жмудзь» і аніяк не «Літва».
Стваральнік расейскамоўнага сайта «Літванія» Віктар Нагнібяда лічыць назвы «Беларусь», «беларусы» каланіяльнымі перажыткамі мінуўшчыны, якімі спрабавалі знішчыць самасвядомасць ліцвінаў.
Погляд на гісторыю
З пункту гледжання Віктара Нагнібяды, беларусы — гэта славянізаваныя балты, продкі якіх люцічы, яцвягі і іншыя.
Вялікае Княства Літоўскае было створанае ліцвінамі (беларусамі). Летувісы ж уважаюцца за «жмудзінаў», якія не мелі ніякага ўплыву ў дзяржаве.
Віктар Нагнібяда заяўляў, што імкнецца адрадзіць традыцыі ліцвінскай шляхты, спасылаючыся на такіх дзеячаў, як Адам Міцкевіч, Тадэвуш Касцюшка, Міхал Клеафас Агінскі, Юзаф Пілсудскі (хоць той у 1875 годзе пазначыў сябе беларусам) і іншых.
Ліцвіны лічаць Беларусь часткай Заходняй цывілізацыі, а таму падтрымліваюць ейны ўваход у Еўрапейскі Саюз й Паўночнаатлантычны альянс.
Пацверджанне
«Пацверджанне» (Validation) ― амерыканскі кароткаметражны камедыйны мастацкі фільм кінарэжысёра, зняты ў 2007 годзе. Беларускамоўная агучка зроблена студыяй «Кінаконг», ролі агучвалі: Павел Харланчук, Ганна Хітрык, Уладзімір Глотаў.
Сюжэт
Фільм аб дзіўнай бясплатнай паркоўцы, бясплатных кампліментах і неверагоднай гісторыі кахання.
50-ы асобны змешаны авіяцыйны полк
50-ы асобны змешаны авіяцыйны полк — воінскае фарміраванне ВПС СССР.
Гісторыя
Стварэнне 50-га асобнага змешанага авіяцыйнага палка, прадыктаванае рэаліямі Афганскай вайны, варта лічыць унікальным прэцэдэнтам у гісторыі ВПС СССР. Падобнага прэцэдэнту, калі ў адным авіяпалку былі сабраны 4 эскадрыллі з транспартных самалётаў, ударных і транспартных верталётаў, больш не маецца. Часць фарміравалася спецыяльна для Афганістана. У перыяд вядзення баявых дзеянняў загінула 132 ваеннаслужачых падраздзялення
У лютым 1989 года полк выйшаў з «гарачай кропкі» на авіябазу Мары. Далей яго чакала Беларуская ваенная акруга. Новае месца дыслакацыі — аэрадром Ліпкі на ўскраіне Мінска. У 1994 годзе полк здабыў новае месца прапіскі — ваенны аэрапорт у г. п. Мачулішчы.
Сучаснасць
У 2010 годзе полк ператвораны ў 50-я змешаную авіябазу ВПС Беларусі.
Бой каля Шталупёнена
Бой каля Шталупё́нена (17 жніўня 1914 года) — першы бой расійскай арміі ў ходзе Усходне-Прускай аперацыі супраць войскаў нямецкай арміі на Усходнім фронце Першай сусветнай вайны. Нягледзячы на 5-ці кратную перавагу ў сілах (84 000 расiйскiх ваеннаслужачых супраць 16 000 нямецкіх), руская армія пацярпела паражэнне, аднак працягнула далейшае наступленне, а нямецкія войскі адступілі да Гумбінена. Першая перамога немцаў на ўсходнім фронце ў Першай сусветнай вайне. Аднак адступленне звычайна расцэньваецца як паражэнне, таму факт адступлення нямецкай арміі можна разглядаць як перамогу расійскай арміі.
Вынікі
У баі каля Шталупёнена германскі 1-ы армейскі корпус дасягнуў значнага тактычнага поспеху з адносна невялікімі стратамі — каля 1 200 забітых і параненых, 84 з якіх патрапілі ў рускі палон. Расійскія сілы зведалі значныя страты — 619 забітыя, 2 382 параненыя, 4 466 зніклых без вестак (большасць з іх трапілі ў нямецкі палон). Найбольшая частка страт прыпадае на рускую 27-ю пяхотную дывізію, якая страціла 6 664 салдата. Амаль цалкам быў разбіты 105-ы Арэнбургскі полк.
Нягледзячы на свой поспех, 1-ы нямецкі корпус застаўся ў цяжкім становішчы — расійскія сілы, хоць і панеслі значныя страты, па-ранейшаму мелі значную і пастаянна нарастаючую колькасную перавагу. У гэтай абстаноўцы Франсуа быў вымушаны адступіць, але, падбадзёраны сваім поспехам, ён пераканаў Прытвіца даць праз некалькі дзён новую бітву пры Гумбінене.
Ліга Манархічная Вялікага Княства Літоўскага
Лі́га Манархі́чная Вялі́кага Кня́ства Літо́ўскага (таксама Лі́га Манархі́чная ВКЛ або ЛМ ВКЛ) — грамадскае згуртаванне ліцвінаў-манархістаў у Беларусі. Задзіночанне займаецца папулязацыяй гісторыі Вялікага Княства Літоўскага, традыцыяў і ідэяў ліцвінства, кансерватызму і манархізму, пазней традыцыяналізму, выступае за аднаўленне Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай, за лацінку , супраць глабалізацыі. Арганізацыя штогод прымае ўдзел у шэсцях на Дзяды і часам у маршы незалежнасці.
Дзейнасць
28 лютага 1995 года з’яўляецца газета аб’яднання — «LITWA: hłos monarchisty». Да 1998-га ў склад рэдакцыі ўваходзілі Уладзімір Міхневіч, Аляксандр Ян Стральцоў-Карвацкі і Уладзімір Пятровіч. З 1998-га рэдактарам газеты з’яўляўся Аляксандр Ян Стральцоў-Карвацкі.
Па стварэнні Манархічнай Лігі быў утвораны ў 2002 годзе аргкамітэт. У аргкамітэце было няшмат чальцоў, фактычна да 50-і чалавек.
У 2009 годзе прадстаўляе беларускую лацінскую клавіятуру «Keyboard Lithuaniae».
У 2010 годзе Стральцоў-Карвацкі ад імя руху напісаў ліст пра пазамаральную і руйноўную грамадства дзейнасць праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь». З ліста:''Варта пракламаваць ідэю адпору для ГейБеларусь, падобна як у Польшчы фармуецца «Ruch Odparcia Palikota». Геям - іх месца ў іх дамах, але не на нашых вуліцах і парламентах. Найважнейшы час прапагандаваць Супольнасць Нармальных Людзей. Няхай жыве нармальнасць!''23 снежня 2011 года чальцы задзіночання разам з чальцамі аб’яднання «Краёвае згуртаванне літвінаў» усталявалі вялікі крыж у Курапатах побач з тым месцам, дзе сябры лігі ўжо ставілі крыж у 2002 годзе.