cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мядзведкава (Холм-Жыркоўскі раён)
Мядзведкава (Медведково) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Сцешынскага сельскага паселішча.
Дзімітраўград (Расія)
Дзімі́траўград (Димитровград) — горад (з 1954 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Мелякескага раёна Ульянаўскай вобласці. Насельніцтва 127,0 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 17 стагоддзі.
Асноўнае прадпрыемства — НДІ атамных рэактараў. Таксама ёсць аўтаагрэгатны завод, завод «Дзімітраўградхіммаш», «Дзімітраўградбуд». У горадзе шырока развітая тэкстыльная прамысловасць: фабрыка дывановых вырабаў «Ковротекс», панчошна-шкарпэткавая фабрыка «Алімп», прадпрыемства са 100-гадовай гісторыяй «Мелякеская прадзільна-ткацкая мануфактура». Харчовая прамысловасць прадстаўленая буйнейшым у Паволжы мясакамбінатам «Дзіком», шырокі асартымент малочнай прадукцыяй выпускае фірма «Бія-Тон».
Замшаны (Ратнэўскі раён)
Замшаны (Замша́ни) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Спрыяна
Спрыяна (Spriana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 116 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 23020. Тэлефонны код — 0342.
Дняпроўска-Бугскі ліман
Дняпроўска-Бугскі ліман — адкрыты прэснаводны ліман у паўночнай частцы Чорнага мора, на тэрыторыі Херсонскай і Мікалаеўскай абласцей Украіны. Порт — Ачакаў.
Складаецца з выцягнутага ў субшыротным напрамку Дняпроўскага лімана (даўжыня 55 км, шырыня да 17 км), а таксама вузкага (шырынёй ад 5 да 11 км) і звілістага Бугскага лімана, выцягнутага ў субмерыдыянальным кірунку даўжынёй 47 км. Пераважная глыбіня 6-7 м, максімальная — 12 м (т. зв. Станіслаўская яма).
Днепра-Бугскі ліман утварыўся ў выніку трансгрэсіі Чорнага мора ў ніжнім цячэнні Дняпра і Паўднёвага Буга. З Чорным морам ліман злучаецца пралівам шырынёй 3,6 км (паміж Ачакаўскім мысам і Кінбурнскай касой). Паўднёвыя берагі нізкія, пясчаныя; паўночныя, у асноўным, высокія (да 20-35 м), складзеныя з глініста-пясчаных парод, толькі на асобных участках тут сустракаюцца пясчана-ракушачніковыя косы. Дно ля кос пясчанае, на глыбіні пакрыта суглінка-пясчанымі глеямі.
Каля 25-30 % рачнога сцёку Дняпра і Паўднёвага Буга расходуецца на арашэнне і прамысловае водазабеспячэнне, што абумоўлівае павелічэнне салёнасці вады ў лімане. З прычыны гэтага пагоршыліся ўмовы пасялення і нерасту асобных відаў прамысловых рыб, а таксама адбылося пашырэнне марскіх відаў фіта- і зоапланктону і рыб (у прыватнасці — цюлькі).
Дняпроўска-Бугскі ліман мае транспартнае і рыбапрамысловае значэнне, яго берагі — раён рэкрэацыі.
Для захавання прыроды лімана праводзяцца дадатковыя спускі вады з Кахоўскага вадасховішча, умацаванне і азеляненне берагоў, ачышчэнне сцёкавых вод і перавод прамысловых прадпрыемстваў на абаротнае водазабеспячэнне. Частка акваторыі Дняпроўска-Бугскага лімана размешчана ў межах Чарнаморскага біясфернага запаведніка.
Сядзіба Рдултоўскіх (Верхняе Чэрніхава)
Сядзіба Рдултоўскіх — колішняя сядзіба ў в. Верхняе Чэрніхава Баранавіцкага раёна. Старадаўні двор.
Рашэннем Баранавіцкага райвыканкама ад 28 сакавіка 1994 года № 99 створаны батанічны помнік прыроды мясцовага значэння «парк Верхня-Чэрніхаўскі», пераўтвораны 21 снежня 2010 года. Займае плошчу 6,5 га.
Парк
Палац не захаваўся, захаваўся толькі парк, які быў закладзены ў другой палове XIX ст. Спалучаў невялікую пейзажную частку, пладовы сад, гаспадарчы двор і сажалкі за межамі паркавай зоны. Вылучаецца кампактнасцю і дакладнай агульнай арганізацыяй паркавай прасторы. Паводле даследавання А. Т. Федарука, парк належыць да тыпу пейзажных перыяду эклектыкі. Цэнтрам кампазіцыі быў палац, размешчаны ў глыбіні парку. На самым высокім месцы над схілам узвышша знаходзіцца партэрны ўчастак, які мае выгляд адкрытай пляцоўкі дыяметрам да 60 м. За палацам размяшчалася пейзажная частка парку, моцна зарослая кустамі. З рэдкіх раслін тут растуць ліпа амерыканская, лістоўніца еўрапейская. На жаль, у 1980 г. тут знік адзін з лепшых у Беларусі экзэмпляраў. Усяго ў парку налічваецца каля 25 відаў дрэў. Цэнтральная традыцыйная алея адсутнічае, па перыметры парк абкружаюць ліпавая і каштанавая алеі разам з валам і каналам, абсаджанымі карагачом.
Каля палаца стаяла невялікая цагляная вежа, а пры ўездзе ў сядзібу існавала мураваная каплічка.
Біяразнастайнасць
З паўднёвага боку парку знаходзіцца вялікі пладовы сад, уздоўж якога з двух бакоў размяшчаецца аднарадная ліпавая алея. Перад домам захаваліся каштаны і зараслі спірэі. З усходняга боку знаходзіцца партэрны ўчастак у выглядзе адкрытай пляцоўкі дыяметрам каля 60 м, з якой адкрываецца від на наваколлі парку. Парк атачаюць каштанавая і ліпавая алеі. Алеі па перыметры акружаны валам і абсаджаны спірэяй дубраўкалістай і акацыяй дрэвападобнай. Белая акацыя, лістоўніца еўрапейская, ясень звычайны сустракаюцца невялікімі групамі. У падросце дамінуе клён платанападобны.
У травастоі пераважаюць злакі. Усяго ў парку адзначана 83 віды раслін, з іх 30 відаў дрэў і кустоў і 53 віды травяністых раслін.
На тэрыторыі парку адзначаны грыб, унесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Пладовыя целы дыяметрам 10—28 см былі выяўлены ў цэнтральнай частцы парку пад лістоўніцай.
У парку Верхняе Чэрніхава зафіксавана 255 відаў жывёл, з іх 214 відаў беспазваночных і 41 від пазваночных. Па колькасці відаў жывёл парк саступае ў Баранавіцкім раёне толькі паркам Туганавічы і Паўлінава. Сярод беспазваночных па колькасці відаў дамінуюць насякомыя — 194 віды. Найбольш шматлікімі сярод іх з’яўляюцца цвердакрылыя і паўцвердакрылыя (133 і 22 віды адпаведна). Лідыруе па колькасці відаў сярод жукоў сямейства  — 51 від. У парку ў гняздзе звычайнай зелянушкі былі знойдзены два асобнікі, які з’яўляецца новым відам стафілінід для фаўны Беларусі і адзначаны таксама ў парку Дамашэвічы. Уяўляе цікавасць знаходжанне ў парку клапа з сямейства, які таксама ўпершыню адзначаецца для фаўны Беларусі. Сярод пазваночных, як і ў іншых парках, лідыруюць птушкі — 30 відаў, з якіх на гнездаванні адзначана 14 відаў. У парку знойдзена таксама 5 відаў сысуноў і 4 віды земнаводных.
У парку Верхняе Чэрніхава зафіксаваны 3 віды жывёл, занесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Самец быў адзначаны на паўднёвай ускраіне парку. Акрамя таго, на ўсходняй ускраіне парку неаднаразова адзначалася ў момант палявання. На гнездаванні гэтыя віды на тэрыторыі парку не зафіксаваны. У парку была выяўлена адна асобіна (у гняздзе перад адыходам у зімовую спячку). Уяўляе цікавасць знаходжанне ў парку, унесенай у Дадатак да Чырвонай кнігі Рэспублікі Беларусь (недастаткова даных (DD)). Гэты буйны жук фіксаваўся ў дуплаватых ліпах у 2005 (два асобнікі імага і пяць асобнікаў лічынак) і 2006 (тры асобнікі імага і сем асобнікаў лічынак) гадах.
У парку была адзначан.
Леапольд I (маркграф Аўстрыі)
Леапольд I (Leopold I, Liutpold I, Luitpold I; памёр, ) — першы маркграф Аўстрыі (976—994) з дынастыі Бабенбергаў.
Біяграфія
Галоўнымі задачамі Леапольда I былі ахова граніц імперыі ад набегаў венграў і пашырэнне тэрыторыі маркі ва ўсходнім кірунку.
Ва ўмовах паслаблення цэнтральнай улады ў Германіі, выкліканага паўстаннямі буйных баронаў, шматлікімі войнамі і барацьбой з Рымскімі Папамі, Усходняя марка, якая знаходзілася на перыферыі імперыі, хутка дасягнула фактычнай незалежнасці, што прывяло пазней да фарміравання незалежнай Аўстрыі, і Леапольд I стаў, такім чынам, заснавальнікам першай яе дынастыі — Бабенбергаў.
У 1976 годзе Аўстрыя адзначала тысячагоддзе сваёй гісторыі, якое звычайна адлічваецца ад пачатку кіравання Леапольда I ва Усходняй марцы.
Шлюб і дзеці
Жонка: Рыхвара, меркавана дачка Эрнста IV (з роду Эрнстэ), графа Зуалафельдгау
Паўлінка (фільм-спектакль)
«Паўлінка» — фільм-спектакль, які ўяўляе сабой экранізацыю спектакля Нацыянальнага тэатра імя Янкі Купалы, пастаўленага паводле аднайменнай п'есы Янкі Купалы.
Антон Уладзіміравіч Вавілаў
Антон Уладзіміравіч Вавілаў (нар., Паставы, Віцебская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне будаўнічага і дарожнага машынабудавання, нетрадыцыйнай энергетыкі. Доктар тэхнічных навук (1991), прафесар (1992). Акадэмік Беларускай горнай акадэміі (1996), Беларускай інжынернай акадэміі (1997), член Расійскай акадэміі архітэктуры і будаўнічых навук (1999).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: стварэнне многафункцыянальных энергазберагальных машын і сістэмы такіх машын для комплекснай механізацыі ў будаўніцтве; распрацоўка тэхнічных сродкаў для падрыхтоўкі і выкарыстання нетрадыцыйных і аднаўляльных крыніц энергіі.
Якыміўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Якыміўка (Якимівка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Базіліка Святога Крыжа (Варшава)
Гісторыя
Пад 1510 годам на гэтым месцы згаданая капліца пад тытулам Святога Крыжа.
У 1525 пабудаваны драўляны касцёл — філіял калегіяты Св. Яна. У 1615 перабудаваны, у 1653 перададзены ордэну ксяндзоў-місіянераў і стаў цэнтральным храмам ордэна ў Польшчы. Касцёл стаў адным з галоўных храмаў паўднёвага прадмесця Варшавы, хоць напачатку нават не ўваходзіў у яе межы. Аднак ужо праз тры гады Варшава была захоплена шведскімі войскамі ў час «Патопа», а касцёл зруйнаваны. За Янам III Сабескім было вырашана ўзвесці святыню зноў. Сучасны будынак паўстаў у 1679—1696 гадах у барочным стылі паводле праекта надворнага каралеўскага архітэктара Юзафа Шымана Белота. 14 кастрычніка 1696 года прымас Міхал Стэфан Радзяёўскі асвяціў касцёл.
У 1725—1737 былі ўзведзены вежы, накрытыя познебарочнымі банямі, аўтарства Юзафа Фантаны. Яго сын Якуб запраектаваў фасады (1756).
На Ражство 1881 года ў касцёле адбылася паніка, выкліканая чуткамі пра пажар, якія, аднак, не пацвердзіліся. У цісканіне загінулі 29 чалавек. У гэтым здарэнні былі абвінавачаны яўрэі, з-за чаго пачаўся пагром.
У 1889 была рэканструявана лесвіца перад галоўным уваходам і пастаўленая статуя Хрыста з крыжам.
У першыя ж дні Другой сусветнай вайны святыня былі знішчаная. Страчаныя між іншых абразы «Боская вячэра» Францішка Смуглевіча і «Укрыжаванне» Ежы Сямігіноўскага. Падчас Варшаўскага паўстання 6 верасня 1944 нацысты загналі ў святыню дзве самаходныя міны, якія зруйнавалі фасады касцёла, знішчылі скляпенні над ніжнім касцёлам, Вялікі алтар, алтары Св. Роха і Св. Вінсента з Поля.
У 1945–1953 святыня адноўленая паводле спрошчанага праекта архітэктара Збароўскага. Інтэр'ер быў рэканструяваны без барочных паліхромных роспісаў і фрэсак. У 1960—1972 рэканструяваны галоўны алтар.
У 2002 годзе Папа Ян Павел II павысіў касцёл Св. Крыжа да ўзроўню малой базілікі.
У калонах храму пахаваныя урны з сэрцамі Фрыдэрыка Шапена і Уладзіслава Рэйманта. У храме таксама маюцца эпітафіі Баляслава Пруса, Ігнацыя Юзафа Крашэўскага, Баляслава Масціцкага, Уладзіслава Сікорскага і Юльюша Славацкага.
Варанцоўка (Паўладарская вобласць)
Варанцоўка — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Фёдараўскай сельскай акругі. Код КАТА — 554865200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 170 чалавек (84 мужчыны і 86 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 75 чалавек (36 мужчын і 39 жанчын).
NGC 314
NGC 314 (іншыя абазначэнні — ESO 411-32, MCG ?5-3-15, IRAS00544-3214, PGC 3395) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Запаківнэ
Запаківнэ (Запоківне́) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 5736
NGC 5736 (іншыя абазначэнні — MCG 2-38-1, ZWG 76.7, PGC 52597) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Валапас.
Сезон 2021/2022 «Гарызонта» Мінск
У сезоне 2021—2022 жаночага баскетбольнага клуба Гарызонт з Мінска прымаў удзел:
Ярак (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Ярак (Ярок) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Рыгор Пірамовіч
Рыгор Пірамовіч, сапр. Грыгор Пірумян (Grzegorz Piramowicz;,  — , ) — педагог, пісьменнік, асветнік, прафесар філасофіі. З армянскай купецкай сям'і.
Біяграфія
Вучыўся ў езуіцкіх калегіюмах у Луцку і Львове. Належаў да ордэну езуітаў (1754—1773). У 1767 у якасці выхавацеля сыноў львоўскага кашталяна здзейсніў падарожжа ў Францыю і Італію, дзе пазнаёміўся з рознымі плынямі ў філасофіі і педагогіцы. У 1770—1773 выкладаў філасофію ў Львоўскім езуіцкім калегіюме. Пасля забароны ордэна езуітаў Р. Пірамовіч перасяліўся ў Варшаву і ў 1773 г. быў прызначаны членам Адукацыйнай камісіі Рэчы Паспалітай, у 1773-1794 — яе сакратар. Адначасова з 1774 быў пробашчам у Кураве, а з 1785 і ў Коньскаволі. Адзін з укладальнікаў асноўнага закона (1781) пра арганізацыю асветы ў Рэчы Паспалітай. Выконваў функцыі інспектара народных школ. Пасля стварэння пры Адукацыйнай камісіі «Тоwarzystwa do ksiąg elementarnych», якое мела задачай выданне кніг для народнага чытання і выпрацоўку праграм выкладання ў пачатковых школах, Р. Пірамовіч выпрацаваў статут гэтага таварыства і стаў самым энергічным яго працаўніком, у 1775—1787 — сакратар таварыства. Пасля ўдзелу ў Таргавіцкай канфедэрацыі Р. Пірамовіч страціў усе свае пасады, змушаны быў шукаць прытулку па дварах магнатаў, жыў у эміграцыі. З нявысветленых прычын ён быў часова зняволены ў турму аўстра-венгерскім урадам (1797), пакінуў пасады ў Кураве і Коньскаволі. У 1797—1800 знаходзіўся пад наглядам паліцыі ў Кракаве. Удзельнічаў у працы Варшаўскага таварыства сяброў навукі. Памёр плябанам касцёла ў Межырычэ.
Р. Пірамовіч пісаў вершы, складаў віншавальныя оды, публіцыстычныя нарысы, складаў хрэстаматыі для пачатковых школ, прамовы на розныя ўрачыстыя выпадкі і пад. З яго твораў (да 70) большасць застаецца ў рукапісах.
Творы
Пад рэд. Р. Пірамовіча выйшлі:
Здомышэль
Здомышэль (Здо́мишель) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Нікіфараўка (Холм-Жыркоўскі раён)
Нікіфараўка (Никифоровка) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Сцешынскага сельскага паселішча.
Эстасіу Каімбра
Эстасіу дэ Албукеркі Каімбра (Estácio de Albuquerque Coimbra,, Барэйрус, Пернамбуку, Бразільская імперыя — , , Бразілія) — бразільскі адвакат і палітык, віцэ-прэзідэнт Бразіліі ў 1922—1926 гадах.
Біяграфія
Эстасіу Каімбра вучыўся на юрыдычным факультэце ў Рэсіфі, скончыў у 1892 годзе. Вярнуўшыся ў Барэйрус, пачаў юрыдычную практыку і атрымаў вядомасць як адвакат не толькі ў родным горадзе, але і ў Рыу-Фармоза і Агуа-Прэ.
У 1922 годзе Каімбра быў абраны віцэ-прэзідэнтам Бразіліі і разам з гэтым атрымаў пасаду старшыні Сената краіны.
Пасля заканчэння тэрміну паўнамоцтваў віцэ-прэзідэнта ў 1926 годзе Каімбра зноў узначаліў Пернамбуку і знаходзіўся на пасадзе губернатара да 1930 года, калі яму давялося пакінуць краіну ў сувязі з рэвалюцыяй. Каімбра іміграваў у Еўропу і змог вярнуцца ў Бразілію толькі ў 1934 годзе, але заставаўся ў баку ад палітыкі.
Каардынацыйны камітэт беларусаў Канады
Каардынацыйны камітэт беларусаў Канады (ККБК) — беларуская нацыянальная арганізацыя на эміграцыі. Створана 16 студзеня 1966 г. у Таронта. Заснавальнікі — Згуртаванне беларусаў Канады, Беларускае нацыянальнае аб’яднанне, Беларуская самапомач (г. Атава). З 1971 г. да ККБК далучыліся Саюз беларускай моладзі Канады і Беларускі інстытут навукі і мастацтва ў Канадзе, пазней Згуртаванне беларусаў Квебека, Беларускі клуб у Брытанскай Калумбіі, парафія св. Кірылы Тураўскага ў Таронта. У розны час ККБК узначальвалі В. Жук-Грышкевіч (1966—1969), Я. Пітушка (1969—1970), Б. Рагуля (1970—1989), з 1989 — Р. Жук-Грышкевіч. Кіруючы орган — выканаўчы камітэт. Асноўныя кірункі дзейнасці — каардынацыя дзейнасці беларускіх арганізацый у Канадзе, знешняе нацыянальнае прадстаўніцтва ў канадскіх дзяржаўных і грамадскіх установах, супрацоўніцтва з прадстаўнікамі іншых нацыянальнасцей краіны, культурна-асветніцкая праца, дапамога новым беларускім эмігрантам, ахвярам Чарнобыльскай катастрофы і іншае. Па ініцыятыве ККБК з 1970 у Канадзе штогод афіцыйна адзначаецца Дзень незалежнасці Беларусі (25 сакавіка), з 1979 г. беларусы вылучаны самастойнай этнічнай групай, а беларускую мову перасталі лічыць дыялектам рускай. Намаганнямі ККБК у 1989 заснаваны Канадскі фонд дапамогі ахвярам Чарнобыля ў Беларусі. У 1973 г. пры ККБК заснаваны выдавецкі фонд. Які пры падтрымцы Фонду беларускіх падручнікаў і субсідыі Федэральнага ўрада выдаў англамоўны падручнік В. Пашкевіч «Беларуская мова» (том 1 — 2, 1974—1978). ККБК аказаў фінансавую дапамогу пры выданні кнігі «Курапаты» (Нью-Ёрк, 1993).
Інстытут беларусаведы імя Льва Сапегі
Інстыту́т беларусаве́ды імя́ Льва Сапе́гі — навукова-культурная арганізацыя беларускай эміграцыі ў Іспаніі, якая дзейнічала ў 1952—1960 гадах пры Цэнтры абмену еўрапейскай культуры ў Мадрыдзе. Старшыня — прынц Тодар Ляскарыс Камнена, арганізацыйную працу вёў Уладзіслаў Рыжы-Рыжскі. Асноўныя кірункі дзейнасці: развіццё і пашырэнне навуковых даследаванняў па гісторыі і сучаснасці беларускай дзяржавы, прапаганда ведаў пра Беларусь сярод народаў Іспаніі і Заходняй Еўропы. Для працы запрашаліся беларускія навукоўцы, якія друкавалі вынікі сваіх распрацовак у іспанскім часопісе «Oriente» («Усход»).
Камаравэ (Ратнэўскі раён)
Камаравэ (Кома́рове) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Hypochalcia ahenella
Hypochalcia ahenella — від агнёвак роду Hypochalcia. Ён быў апісаны ў 1775 годзе, і вядомы з Еўропы, Турцыі і Тэхаса, ЗША.
Адзіная кніга рэгістрацыі злачынстваў
Адзіная кніга рэгістрацыі злачынстваў (АКРЗ) — анлайн-платформа і адзіны архіў дадзеных аб злачынствах, якія былі здзейснены супрацоўнікамі беларускіх сілавых органаў. Праект распачаты ў 2020 годзе Народным антыкрызісным кіраваннем.
Hypochalcia ahenella
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў складае 23-32 мм. Лёт з мая да канца жніўня.
Адзіная кніга рэгістрацыі злачынстваў
Мэтай праекта з’яўляецца стварэнне базы асоб, якія маюць дачыненне да парушэння правоў чалавека падчас пратэстаў 2020 года ў Беларусі, і збор доказаў учыненых злачынстваў.
Гісторыя
13 лістапада 2020 года Святлана Ціханоўская абвясціла аб стварэнні «народнага трыбунала», які зоймецца зборам доказаў злачынстваў беларускіх уладаў. Ціханоўская заявіла, што актывісты працуюць над стварэннем цэнтралізаванай сістэмы фіксацыі і пацверджання сведчанняў злачынстваў і заклікала супрацоўнікаў сілавых структур прадстаўляць відэа і іншыя сведчанні выканання злачынных загадаў, бо тыя, хто гэта зробіць, па яе словах, змогуць разлічваць на амністыю альбо змякчэнне крымінальнай адказнасці.
1 снежня Святлана Ціханоўская абвясціла аб запуску анлайн-платформы «Адзіная кніга рэгістрацыі злачынстваў», дзе будуць збірацца сведчанні аб затрыманнях і катаваннях, учыненых супрацоўнікамі беларускіх сілавых органаў, а таксама імёны вінаватых. Праект быў рэалізаваны Народным антыкрызісным кіраваннем, каманда распрацавала платформу на працягу двух месяцаў. На прэс-канферэнцыі Святлана Ціханоўская заявіла, што праект накіраваны на супрацоўнікаў сілавых органаў, якіх уцягнулі ў рэпрэсіўную машыну. Як адзначыў адзін з заснавальнікаў BYPOL Андрэй Астаповіч, змякчэнне пакарання будзе толькі ў тым выпадку, калі на момант заявы гэты чалавек не прызнаны падазраваным. Удзельнікамі праекта таксама могуць быць грамадзяне, якія сталі сведкамі або ахвярамі катаванняў і гвалту з боку сілавых органаў.
Па сведчанні Каардынацыйнай рады, у распрацоўцы ўдзельнічалі былыя супрацоўнікі Міністэрства ўнутраных спраў, эксперты ў галіне крымінальнага права, юрысты, адвакаты, суддзі. Сайт праекта знаходзіцца на серверах за межамі Беларусі. Звесткі аб парушэннях законнасці будуць правярацца юрыстамі, якія таксама будуць рыхтаваць матэрыялы для падачы ўзбуджэння крымінальных спраў у Беларусі і на міжнародным узроўні. Сабраныя доказы будуць перадавацца ў АБСЕ, Савет Еўропы і суд універсальнай юрысдыкцыі ў Літве. Каманда Святланы Ціханоўскай будзе рыхтаваць рэкамендацыі па ўключэнні асоб, у дачыненні да якіх сабраны рэальныя доказы, у санкцыйныя спісы.
Частка матэрыялаў была апублікаваная 20 снежня 2020 года, у тым ліку датычныя разгрому мінскай кавярні O’Petit, прымянення катаванняў, вынясення неправасудных рашэнняў судамі і іншых злачынстваў.
12 студзеня 2022 года суд Чыгуначнага раёна Гомеля прызнаў экстрэмісцкімі матэрыяламі Адзіную кнігу рэгістрацыі злачынстваў і іншыя інтэрнэт-рэсурсы ініцыятывы BYPOL.
Красненскі павет (Любушскае ваяводства)
Красненскі павет (Powiat krośnieński) — павет у Польшчы каля мяжы з Германіяй, уваходзіць у склад Любушскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Кросна Аджаньске. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1391 км². Насельніцтва павета складае 55,9 тыс. чалавек.
Тамакіўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Тамакіўка (Томаківка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Тартана
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 365
NGC 365 (іншыя абазначэнні — ESO 352-1, MCG ?6-3-17, IRAS01019-3523, PGC 3822) — галактыка ў сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Канышчэ
Канышчэ (Кони́ще) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Новая (Холм-Жыркоўскі раён)
Новая (Новая) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У 2004—2019 гадах у складзе Сцешынскага сельскага паселішча.
Hypochalcia lignella
Hypochalcia lignella — матылёк сямейства Агнёўкі. Распаўсюджаны ў Цэнтральнай Еўропе і ва ўсходняй частцы Расіі.
Мая Шчэкіч
Мая Шчэкіч (Maja Šćekić; нар., Сомбар, Сербія) — сербская баскетбалістка. Выступала за зборную U-20 (2007).
Кар’ера
Іграла за баснійскую каманду «РМУ Банавічы» і сербскі «Врбас». У сезоне 2019/20 выступала ў колерах торуньскай «Энергі», набірала ў сярэднім 9,6 ачка і 5,1 перадачы ў кожным матчы. У снежні 2020 года падпісала кантракт з гданьскай «Палітэхнік».
Кобрынская эканомія
Кобрынская эканомія — феадальнае зямельнае ўладанне, падапарадкаванае каралю і вялікаму князю, «сталовы маёнтак» у Вялікім Княстве Літоўскім у XVI—XVIII стст.
Фактычна ўзнікла ў 1519 годзе як староства, аддадзенае ў дзяржаву. Юрыдычна аформілася ў 1532 годзе, калі каралева Бона Сфорца атрымала ад караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта I Старога правы на Кобрынскае староства. У адміністрацыйных адносінах уваходзмла спачатку ў Падляшскае, з 1566 года — у Берасцейскае ваяводствы. Канчаткова Кобрынская эканомія як «сталовае ўладанне» выдзелілася паводле «Ардынацыі аб каралеўскіх прыбытках» 1589 года ў выніку падзелу паміж дзяржаўным і каралеўскім скарбам. Апрача Боны Сфорцы ў XVI—XVII стагоддзях Кобрынскай эканоміяй валодалі каралевы Ганна Ягелонка, Канстанцыя Аўстрыйская. У 1549, 1563, 1597 гадах праводзіліся рэвізіі, матэрыялы якіх з'яўляюцца каштоўнай гістарычнай крыніцай.
На 1563 год у Кобрынскай эканоміі было каля 77 тыс. дзесяцін зямлі, у т.л. 89 валок фальварковай ворнай зямлі і 612 валок, замацаваных за цяглымі сялянамі. Уключала гарады Кобрын, Дабучын, мястэчка Гарадзец. Лепшая арганізацыя працы, інтэнсіфікацыя гаспадарчай вытворчасці, асваенне новых зямель (меліярацыя, высяканне лясоў) у спалучэнні з узмацненнем эксплуатацыі сялян павысілі даходнасць эканоміі пад канец XVII ст. амаль у 8 разоў.
Ваенныя дзеянні, агульны гаспадарчы заняпад прывялі да скасавання ў 1766 годзе самакіравання, але Кобрынская эканомія захавалася. Яе рэрэарганізацыяй заняўся ў 1768 годзе Антоні Тызенгаўз, аднак скарачэнне колькасці насельніцтва, прыцягненне значных сіл да будаўніцтва Каралеўскага канала, агульнае палітычнае пагаршэнне сітуацыі ў краіне не далі станоўчых вынікаў. У 1795 годзе Кобрынская эканомія ўвайшла ў склад Расійскай імперыі. Землі эканоміі з сялянамі былі падараваны, часткова прададзены прыватным асобам.
Канторка (Паўладарская вобласць)
Канторка — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Фёдараўскай сельскай акругі. Код КАТА — 554865300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 271 чалавек (138 мужчын і 133 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 81 чалавек (41 мужчына і 40 жанчын).
NGC 5737
NGC 5737 (іншыя абазначэнні — UGC 9488, MCG 3-37-39, ZWG 105.7, PGC 52582) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ляймен (Бадэн)
Лаймен (Leimen) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ.
У 1982 годзе беларускім эмігрантам Ю. Попкам у яго кватэры на базе ўласнай калекцыі экспанатаў быў адкрыты Беларускі музей.
Карл-Хайнц Рыдле
Карл-Хайнц Рыдле (Karl-Heinz „Kalle“ Riedle; нар., Вайлер-Зімерберг) — нямецкі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1990 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Брыгада Хаміса
Стварэнне
У пачатку XXI стагоддзя лівійская армія валодала значным ваенным патэнцыялам. У яе распараджэнні знаходзіліся некалькі сотняў танкаў, самалётаў і транспартных сродкаў. Аднак гэтая тэхніка, набытая ў 1970-х гадах у Савецкага Саюза, на той момант пачала састарвацца. Падтрымліваць абараназдольнасць дзяржавы аказалася цяжкім, паколькі закупцы новага ўзбраення перашкаджалі шматлікія эмбарга. Дадзенае становішча прывяло да таго, што армія Лівіі была не ў сілах ажыццяўляць належнае тэхнічнае абслугоўванне і рамонт абсталявання. Да ўсяго гэтага дадавалася праблема дэзертырства.
У падобных умовах кіруючы рэжым Кадафі меў патрэбу ў лаяльных фарміраваннях, якіх можна было б добра абсталяваць. Былі сфарміраваны тры элітныя брыгады. Кожнае такое падраздзяленне мела колькасць у дзесяць тысяч добра навучаных і аснашчаных байцоў. Камандаваць дадзенымі фарміраваннямі сталі члены сям’і Кадафі. У прыватнасці, свая брыгада з’явілася ў Хаміса, аднаго з сыноў кіраўніка дзяржавы.
Узбраенне
На ўзбраенні брыгады знаходзіліся сучасныя танкі расійскай вытворчасці і ракетныя сістэмы «Град». Колькасць падраздзялення ацэньваецца ў некалькі тысяч чалавек.
Міжнародныя сувязі
У 2009 годзе бельгійскія прадпрыемствы паставілі 32-й брыгадзе стралковай зброі і боепрыпасаў на суму 11,5 млн еўра. Па словах урада Валоніі, дадзеныя пастаўкі прызначаліся для абароны гуманітарных канвояў, якія накіроўваліся ў Дарфур.
У тым жа годзе Хаміс Кадафі прыязджаў у Беларусь пераймаць вопыт на вучэннях «Захад-2009». У чэрвені 2010 года лівійскія вайскоўцы прынялі ўдзел у вучэннях з беларускай 11-й асобнай механізаванай брыгадай са Слоніма, якія праходзілі на Абуз-Лясноўскім палігоне пад Баранавічамі.
Баявыя дзеянні
З пачаткам грамадзянскай вайны ў Лівіі 32-я брыгада засталася вернай дзейнаму ўраду.
Тут 27 лютага адбыўся бой у раёне штаба брыгады і вучылішча ваенна-паветраных сіл, якое знаходзілася па блізкасці. Дадзеныя аб’екта былі абложаны баевікамі, узброенымі стралковай зброяй. Нягледзячы на наяўнасць больш цяжкага ўзбраення, у мясцовых часцей 32-й брыгады раптам скончылася ежа і вада, і іх камандзір вымушаны быў здацца.
Адначасова асобныя атрады былі накіраваны ў Эз-Завію. У канцы сакавіка часці брыгады ўдзельнічалі ў баях за Адждабію.
18 красавіка штаб брыгады Хаміса пад Трыпалі быў разбомблены самалётамі НАТА. Паводле крыніц альянса, штаб нібыта выкарыстоўваўся для каардынацыі і кіраўніцтва нападаў кадафістаў на мірных жыхароў. 21 жніўня гэты ж аб’ект быў захоплены сіламі паўстанцаў. Таксама пад кантроль баевікоў перайшлі вялікія склады зброі.
На апошнім этапе грамадзянскай вайны 32-я брыгада ўдзельнічала ў абароне гарадоў Тархуна, Трыпалі і Сірт.
Замежныя байцы
У канцы лютага тэлеканал «Аль-Арабія», спасылаючыся на крыніцы ў Бенгазі, паведаміў, што Хаміс Кадафі вербаваў франкамоўных наймітаў з краін Чорнай Афрыка. Як мяркуецца, некаторыя з іх змагаліся ў Эз-Завіі. Многія з замежнікаў трапілі ў палон да апазіцыі. Арубская школа ў прыбярэжным горадзе Шахат стала турмой для амаль 200 падазраваных у найміцтве на рэжым Кадафі. Сярод іх былі грамадзяне такіх краін як Нігер і Чад.
Абвінчаванні
32-я брыгада неаднаразова абвінавачвалася ў здзяйсненні ваенных злачынстваў. Так, напрыклад, падраздзяленне падазраюць у забойствах мірных жыхароў у Эз-Завіі ў канцы лютага 2011-га, якія ажыццёўлены замежнымі наймітамі са складу брыгады. У канцы жніўня паведамлялася, што байцы Хаміса забілі 17 зняволеных у імправізаванай турме ў Трыпалі. 23 жніўня там жа брыгада забіла каля 50 зняволеных, якія часова ўтрымліваліся на складзе. Затым вайскоўцы падпалілі будынак.
Страты
9 верасня міністр аховы здароўя ПНС, які прадстаўляў урад апазіцыі, заявіў, што падчас вайны брыгада Хаміса страціла каля 9000 вайскоўцаў.
Картэлісы
Картэлісы (Корте́ліси) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
1943 год у гісторыі музыкі
1943 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Элізэ Рыхтэр
Элізэ Рыхтэр ( – ) — аўстрыйскі філолаг.
Біяграфія
Нарадзілася ў Вене ў забяспечанай яўрэйскай сям'і. Дачка доктара Максіміліяна і Эміліе Рыхтэр, сястра Хэленэ Рыхтэр, якая пісала і перакладала англійскую літаратуру і драму. Вывучала філасофію ў Венскім універсітэце, атрымала доктарскую ступень у 1901 годзе.
У 1905 годзе стала першай жанчынай, якая атрымала хабілітацыю за сваю працу па раманскіх мовах. У 1907 годзе стала першай жанчынай-дацэнтам, а ў 1921 годзе была прызначана «экстраардынарным прафесарам». З 1920 года ўзначальвала Асацыяцыю аўстрыйскіх жанчын-акадэмікаў (Verband der Akademikerinnen Österreichs).
Пасля аншлюсу і ўвядзення ў Аўстрыі нацысцкай антысеміцкай палітыкі, якая выключала людзей яўрэйскага паходжання з грамадскага жыцця, Рыхтэр была звольнена са сваёй пасады. 9 кастрычніка 1942 года яна разам са сваёй сястрой Хэленэ была дэпартаваная ў канцэнтрацыйны лагер Тэрэзіенштат, дзе памерла 23 чэрвеня 1943 года.
Жаганьскі павет
Жаганьскі павет (Powiat żagański) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Любушскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Жагань. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1131,29 км². Насельніцтва павета складае 80,8 тыс. чалавек.
Дварэц (Ільянскі сельсавет)
Дварэ́ц (, Дворец) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 35 км на паўднёвы ўсход ад горада Вілейкі, за 83 км ад Мінска.
Гісторыя
У 1726 годзе фальварак у маёнтку Ілья, уласнасць М. Савіцкага, потым ільянскага касцёла.
Збароў (археалагічныя помнікі)
Збароў — гарадзішча жалезнага веку і эпохі Кіеўскай Русі каля вёскі Збароў Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці, на левым беразе Дняпра. Пляцоўка ўмацавана валам і ровам. Выяўлены рэшткі паўзямлянкавага жытла мілаградскай культуры, у культурным пласце эпохі Кіеўскай Русі — рэшткі наземнага жытла з глінабітнай печчу, сляды сцен 2-камернай пабудовы, знойдзены фрагменты ляпной і ганчарнай керамікі, кавалкі бронзавых і шкляных бранзалетаў, бронзавы энкалпіён і іншае. На думку археолога Г. Ф. Салаўёвай, у XII ст. гарадзішча было рэзідэнцыяй рагачоўскіх князёў.
Дварэц (Ільянскі сельсавет)
Гісторыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у Расійскай імперыі. У 1800 годзе ў Вілейскім павеце Мінскай губерні, двор і вёска, уласнасць ільянскай каталіцкай плябаніі. У 1897 годзе вёска ў Вязынскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы ў Ільянскай гміне Вілейскага павета Віленскага ваяводства.
З лістапада 1939 года ў БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Ільянскім раёне Вілейскай вобласці, з 12 кастрычніка 1940 года ў Ільянскім сельсавеце. У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года акупіраваны нацыстамі. З 20 верасня 1944 года ў Ільянскім, з 24 ліпеня 1957 года ў Вілейскім раёнах Маладзечанскай вобласці. 12 мая 1949 года створаны калгас «Чырвоны Дварэц». З 20 студзеня 1960 года ў Мінскай вобласці. Станам на 1988 год у складзе Ільянскага саўгаса-тэхнікума.
Мікіта Юр’евіч Бялых
Мікі́та Ю́р’евіч Бялы́х (нар., , РСФСР, СССР) — расійскі дзяржаўны дзеяч, палітык і эканаміст. Губернатар і старшыня ўрада Кіраўскай вобласці (2009—2016). Кандыдат эканамічных і гістарычных навук.
У 1998 годзе быў запрошаны ў Пермскую фінансава-вытворчую групу на пасаду віцэ-прэзідэнта. У 2004—2005 гадах працаваў намеснікам губернатара Пермскай вобласці, раней, у 2001 годзе, быў абраны паслом Заканадаўчага сходу Пермскай вобласці. З 2005 па 2008 гады — лідар партыі «Саюз правых сіл», раней — старшыня пермскага абласнога аддзялення партыі «Саюза правых сіл», з 2004 году ўваходзіў у склад Краёвага палітычнага савета партыі «СПС». У 2006 годзе абраны паслом Заканадаўчага сходу Пермскага края па спісе «СПС». У 2008 годзе прымаў удзел у стварэнні ОДД «Салідарнасць». Старшыня Кіраўскага аддзялення Расійскага ваенна-гістарычнага таварыства.
Праз месяц пасля ўзбуджэння крымінальнай справы, 28 ліпеня 2016 года, звольнены з пасады губернатара прэзідэнтам РФ Уладзімірам Пуціным у сувязі са стратай даверу. 1 лютага 2018 года прысуджаны судом да 8 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі строгага рэжыму і штрафу звыш 48 млн рублёў. Абарона і абвінавачванне будуць аспрэчваць гэтае рашэнне.
Паходжанне
Мікіта Юр’евіч Бялых нарадзіўся 13 чэрвеня 1975 года ў Пермі. Бацька — Юрый Аляксеевіч Бялых, кандыдат тэхнічных навук, быў галоўным металургам ў «маторабудаўнічым канструктарскім бюро (МКБ)» на заводзе імя Свярдлова (ААТ «Авіярухавік»), памёр, калі Мікіце было 16 гадоў. Маці — Зінаіда Дзмітрыеўна Бялых, выкладчык універсітэта, дырэктар ліцэя пры ПДУ (Пермскі дзяржаўны ўніверсітэт), кандыдат хімічных навук, заслужаны работнік вышэйшай школы РФ. Старэйшы брат Аляксандр (нар. 18 жніўня 1971 года) з 2009 года па 2015 год — пракурор Пермскага края.
Мікіта Бялых — выпускнік школы № 9 імя Пушкіна з фізіка-матэматычным ухілам. Скончыў эканамічны і юрыдычны факультэты Пермскага дзяржаўнага ўніверсітэта, паступіў у аспірантуру, праходзіў стажыроўку ў Оксфардзе. Працаваў журналістам на тэлебачанні. У 1993 годзе заснаваў інвестыцыйную кампанію «Фін-Іст». У ліпені 1998 года стаў віцэ-прэзідэнтам Пермскай фінансава-вытворчай групы. Тады ж увайшоў у склад праўлення ПФПГ.
Сям’я
Жанаты. Жонка Бялых — Кацярына Ігараўна. Трое сыноў ад першага шлюбу. Старэйшы сын, Юрый, навучаецца ў Вялікабрытаніі, малодшыя — блізняты Сцяпан і Аляксандр — жывуць з маці ў Пермі.
Саюз правых сіл
У 1998 уступіў у рух «Новая сіла», арганізаваны Сяргеем Кірыенка. Пазней ён ўвайшоў у Саюз правых сіл пры яго ўзнікненні. У 2001 годзе Бялых стаў старшынём абласной арганізацыі партыі «Саюз правых сіл». 9 снежня 2001 года быў абраны паслом Заканадаўчага сходу Пермскай вобласці. Працаваў намеснікам старшыні камітэта па эканамічнай палітыцы і падатках, быў членам дэпутацкіх груп «Прамыслоўцы Прыкам’я» і «Саюз правых сіл». У сакавіку 2004 года ўжо пасля таго, як губернатар Пермскай вобласці Юрый Трутнеў перайшоў на пасаду міністра прыродных рэсурсаў, Алег Чыркуноў прызначыў Бялых намеснікам губернатара Пермскай вобласці.
28 мая 2005 года Белых быў абраны старшынём партыі Саюз правых сіл: кандыдатура была падтрымана 156 пасламі, супраць прагаласавалі 46. 31 мая падаў у адстаўку з пасады віцэ-губернатара Пермскай вобласці. У снежні 2006 года абраны паслом Заканадаўчага сходу Пермскага края па спісе СПС. 17 снежня 2007 года падаў у адстаўку з пасады старшыні партыі СПС, але адразу ж быў пераабраны.
У верасні 2005 года падтрымаў саюз СПС з «Яблыкам» на выбарах у Маскоўскую гарадскую думу ў снежні.
26 верасня 2008 года Бялых абвясціў аб сыходзе з пасады старшыні Саюза правых сіл і выхадзе з партыі. Выконваючым абавязкі старшыні СПС прызначаны Леанід Гозман. Барыс Нямцоў заявіў: «Я з павагай стаўлюся да вырашэння Мікіты Бялых, якое азначае тое, што ён не хоча ўдзельнічаць у такім фальш-праекце. Зараз СПС стане марыянеткавай партыяй, кіраванай крамлёўскімі панамі і ў гэтай партыі я напэўна не застануся». У сваім ЖЖ Белых напісаў, што не бачыць сябе ў праекце Крамля, не верыць у дэмакратычную мадэрнізацыю краіны зверху і не лічыць, што дзяржава павінна кіраваць партыямі.
18 снежня 2008 года рашэннем Заканадаўчага сходу Кіраўскай вобласці (45 галасоў — «за», 4 — «супраць», 3 — «устрымаліся») надзелены паўнамоцтвамі губернатара Кіраўскай вобласьці. Праз два дні Бялых пакінуў апазіцыйны рух «Салідарнасць». Інаўгурацыя прайшла 15 студзеня 2009 года ў драмтэатры горада Кіраў. Таксама Н. Бялых сумяшчаў пасаду старшыні ўрада Кіраўскай вобласці.
З 2009 года па 2014 год пастаянны госць штотыднёвай праграмы «Дзённік губернатара» на радыёстанцыі «Эхо Москвы», раней — вядучы сваёй спартыўнай праграмы «Адной правай».
15 студзеня 2010 года Мікіта Бялых даў справаздачу аб выніках першага года працы губернатарам Кіраўскай вобласці, апублікаваўшы поўны спіс сваіх абяцанняў і справаздачу па ім. Таксама на афіцыйным сайце Урада Кіраўскай вобласці былі размешчаныя справаздачы ўсіх органаў выканаўчай улады аб рабоце ў 2009-м годзе.
27 красавіка 2011 года Бялых суправаджаў пасла Латвіі Эдгара Скуя ў месца пахавання вязняў ВятЛага, дзе загінула шмат вязняў з Латвіі.
У рамках крымінальнай справы па факце продажу Урадам Кіраўскай вобласці ў 2010 годзе 25,5 % акцый ААТ «Уржумскі спіртагарэлачны завод» Кіраўскага вытворча-гандлёваму холдынгу «Сістэма „Глобус“» па істотна заніжанай цане 29 студзеня 2013 года ў працоўным кабінеце і па месцы жыхарства Мікіты Бялых былі праведзены ператрус, а 30 студзеня ён быў дапытаны ў якасці сведкі.
Паводле рэйтынгу сайта goslyudi.ru, нейкі час з’яўляўся адным з самых папулярных палітблогераў Расіі. 14 студзеня 2014 года губернатарскія паўнамоцтвы Мікіты Бялых скончыліся. Уладзімір Пуцін прызначыў яго часова выконваючым абавязкі губэрнатара да правядзення выбараў 14 верасня. Бялых ішоў на выбары як самавылучэнец пры падтрымцы партыі Адзіная Расія. У выніку выбараў быў пераабраны на другі тэрмін.
Крымінальная справа
24 чэрвеня 2016 года Мікіта Белых быў затрыманы ў Маскве, у рэстаране гандлёва-офіснага цэнтра «Lotte Plaza» на Новым Арбаце, пры атрыманні пазначаных 100 тысяч еўра (паводле іншых звестак — 150 тысяч еўра). Затрыманне губернатара зрабілі следчыя СКР і супрацоўнікі ФСБ. Па версіі Следчага камітэта, грошы (агульнай вартасцю 400 тысяч еўра) належылі губернатару «за здзяйсненне дзеянняў на карысць хабарадавальніка і кантраляваных ім АТ «Новавяцкі лыжны камбінат» і ТАА «Лесагаспадарчая кіруючая кампанія», а таксама за агульнае заступніцтва і папушчальніцтва па службе пры ажыццяўленні ўрадам Кіраўскай вобласці кантролю за ходам рэалізацыі прадпрыемствамі інвестыцыйных праектаў і вядзенні прадпрымальніцкай дзейнасці на тэрыторыі Кіраўскай вобласці». Па дадзеным факце была ўзбуджаная крымінальная справа.
Грошы губернатару, папярэдне звярнуўшыся ў праваахоўныя органы, перадаваў грамадзянін Германіі Юрый Зудхаймер, член савета дырэктараў «Новавяцкага лыжнага камбіната», які праходзіць па справе сведкам. Раней прэс-сакратар Следчага камітэта Уладзімір Маркін паведамляў, што Бялых з’яўляецца адзіным затрыманым па справе, і ў следства няма прэтэнзій да асоб, перадаваўшых грошы губернатару.
25 чэрвеня 2016 года Следчы камітэт Расіі прад’явіў Мікіце Бялых абвінавачанне ў атрыманні хабару ў асабліва буйным памеры. У той жа дзень Басманным судом горада Масквы ён быў арыштаваны на два месяцы.
З залы суда абвінавачаны быў дастаўлены ў СІЗА Ляфортава. Пасля арышту Бялых абавязкі губернатара Кіраўскай вобласці выконваў яго намеснік Аляксей Кузняцоў.
Звальненне з пасады
28 ліпеня 2016 года прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін вызваліў Бялых з пасады губернатара Кіраўскай вобласці з фармулёўкай «у сувязі са стратай даверу». Выконваючым абавязкі губернатара быў прызначаны кіраўнік Федэральнай службы дзяржаўнай рэгістрацыі, кадастра і картаграфіі (Росрэестр) Ігар Васільеў, які пазней, у верасні 2017 года, перамог на выбарах губернатара Кіраўскай вобласці.
Бок абароны настойвае на невінаватасці былога губернатара. Так, па сцвярджэнні следчага Руслана Мухачэва, які падтрымліваў у судзе хадайніцтва аб арышце Бялых, у ходзе допыту той сказаў, што атрыманыя ім грошы (раней атрыманыя, г. зн. безнаяўныя грошы, пра тое, што гаворка ідзе пра безнаяўнасць, следчы ад прэсы хаваў у сакрэце) прызначаліся для патрэб горада Кірава (паводле некаторых звестак, у ходзе судовага пасяджэння Бялых пацвердзіў гэтыя паказанні; паводле іншых, — на гэтую тэму не выказаўся, згодна з трэцім ён катэгарычна адмаўляў атрыманне наяўных грошай, пайшоўшы з-за гэтага нават на галадоўку). Адвакат экс-чыноўніка Сяргей Цяцерын назваў тое, што здарылася, правакацыяй і заявіў, што Бялых грошы ў рукі не браў, але яны былі «спонсарскай дапамогай у пазабюджэтны гарадскі фонд для рэканструкцыі аб’ектаў у Кіраўскай вобласці». Адвакат Вадзім Прохараў з’яўленне фарбы на руках экс-губернатара патлумачыў тым, што Бялых павітаўся з чалавекам, які дакранаўся да пазначаным купюр.
22 сакавіка 2017 года арышт падоўжаны судом на тры месяцы. У той жа дзень Следчы камітэт Расіі прад’явіў Бялых новае абвінавачванне ў хабарніцтве па іншым эпізодзе.
22 жніўня 2017 года ў Прэсненскім судзе Масквы запланаванае папярэдняе слуханне па крымінальнай справе, інкрымінаваны яму артыкул 290 КК РФ «Атрыманне хабару ў асабліва буйным памеры» прадугледжвае максімальнае пакаранне ў выглядзе 15 гадоў пазбаўлення волі.
Раней, у ліпені 2016 года Бялых звярнуўся з хадайніцтвам на дазвол правесці шлюб у СІЗА, яго жонка — Кацярына Ігараўна Бялых (нар. 1986), жыве ў Маскоўскай вобласці, скончыла філасофскі факультэт МДУ.
6 снежня 2017 года ў судзе былі апытаныя сведкі абвінавачвання.
26 студзеня 2018 года выступіў з «апошнім словам», віну не прызнаў.
1 лютага 2018 года Прэсненскі суд прызнаў Бялых вінаватым у атрыманні хабараў. Бялых асуджаны на 8 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі строгага рэжыму і штрафу звыш 48 млн рублёў.
Яўрэйскія могілкі (Мінск)
Яўрэйскія могілкі — зніклыя могілкі горада Мінску. З-за палітыкі Расійскай імперыі па канфесіянальным падзеле могілак, гэтыя могілкі былі прызначаны выключна для пахавання іўдзеяў. Існавалі у 2-х месцах.
1. Раён вул. Магазінная (цяпер стадыён «Дынама»), закрытыя на пачатак ХХ ст. Ліквідаваны падчас пабудовы стадыёна «Дынама» ў 1934 г. .
2. Раён вул. Яўрэйская (цяпер Калектарная). Дзейнічалі з ХІХ ст да пачатку 1970-х. На іх пераносілі пахаваных на закрытых могілках раёна стадыёна «Дынама». Падчас нямецкай акупацыі могілкі ўваходзілі ў тэрыторыю яўрэйскага гета. У 1990 г. знішчаны пад новы сквер. У 2007 г. падчас будаўніцтва трубапроваду на вул. Іерусалімскай былі знойдзены помнікі гэтых могілак. Сітуацыя паўтарылася ў кастрычніку 2019 г. У гэты раз Старшыня Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Антон Астаповіч папрасіў мінскую гарадскую пракуратуру правесці праверку, на што атрымаў адказ намесніка пракурора, што земляныя работы ў тым месцы праводзіліся ў адпаведнасці з законам, а Мінгарвыканкам заявіў аб гатоўнасці паўторна разгледзіць пытанне аб наданні тэрыторыі могілак статуту гісторыка-культурнай каштоўнасці.
Касыці
Касыці (Коси́ці) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Эрнст Пфіцэр
Эрнст Пфіцэр (Ernst Hugo Heinrich Pfitzer, 1846—1906) — нямецкі батанік; з 1872 года — прафесар батанікі і дырэктар батанічнага саду ў Гайдэльбергу. Аўтар некалькіх вядомых прац, у першую чаргу па дыятомавых водарасцях, а таксама па сістэматыцы архідэй.
Вядома аб перапісцы Пфіцера з Чарлзам Дарвінам.
У гонар Эрнста Пфіцэра названы род перуанскіх архідэй.
NGC 5738
NGC 5738 (іншыя абазначэнні — MCG 0-38-2, ZWG 20.4, PGC 52614) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 334
NGC 334 (іншыя абазначэнні — ESO 351-26, MCG ?6-3-12, IRAS00564-3523, PGC 3514) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Петракова (Холм-Жыркоўскі раён)
Петракова (Петраково) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Сцешынскага сельскага паселішча.
Забар’е (Вілейскі раён)
За́бар'е (, Заборье) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья.
Дзмітрый Максімавіч Мохаў
Дзмітрый Максімавіч Мохаў (, с. Масляніна, Новасібірская вобласць) — беларускі архітэктар, мастак-сцэнограф.