cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брытанская Індыя ў Першай сусветнай вайне
Індыйскія экспедыцыйныя войскі D
Пасля гэтага індыйскі войскі адступілі ў горад Эль-Кут і асманскія войскі аблажылі яго. З студзеня па сакавік 1916 года індыйскія войскі паспрабавалі некалькі разоў зняць аблогу, аднак усе спробы былі беспаспяховыя. У красавіку 1916 года брытанска-індыйскі гарнізон быў вымушаны капітуляваць з-за недахопу харчавання і эпідэмій. У асманскі палон трапілі 9 000 індыйскіх вайскоўцаў.
Пасля гэтага на Месапатамскі фронт прыбылі дададтковыя індыйскія падраздзяленні і новы камандуючы Стэнлі Мод. Пасля гэтага індыйскія войскі пачалі новае наступленне і ў сакавіку 1917 года захапілі Багдад. Пасля гэтага індыйскія войскі ўдзельнічалі ў заключных бітвах на Месапатамскім фронце да падпісання Мудраскага перамір'я.
Месапатамская кампанія стала галоўным фронтам для індыйскай арміі ў Першай сусветнай вайне. Асноўную частку брытанскіх войскаў у Месапатаміі складалі індыйскія падраздзяленні. У ходзе баявых дзеянняў у Месапатаміі 11 012 індыйскіх ваенаслужачых былі забітыя, 3985 чалавек памерлі ад ран, 12 678 чалавек памерлі ад хвароб, 13 492 чалавек трапілі ў палон і прапалі без вестак, і 51 836 чалавек атрымалі раненні.
Індыйскія экспедыцыйныя войскі Е
«Індыйскі экспедыцыйны корпус E» быў утвораны ў пачатку 1918 года пасля таго як у Палестыну з Заходняга фронту былі перакінутыя дзве індыйскія кавалерыйскія дывізіі. Да гэтых двух дывізіяў таксама былі далучаны кавалерыйская брыгада ў складзе трох уланскіх палкоў з княстваў Хайдарабад, Майсур і Джодхпур. 3-я і 7-я пяхотныя дывізіі былі пераведзены на палестынскі фронт з Месапатаміі.
Акрамя гэтага 36 батальенаў індыйскай арміі былі адпраўленыя на дапамогу англійскім войскам. У склад 10-й, 53-й, 60-й і 75-й англійскіх пяхотных дывізій.
Індыйскія экспедыцыйныя войскі G
У красавіку 1915 года «Індыйскія экспедыцыйныя войскі G» былі адпраўленыя на паўвостраў Галіпалі для ўдзелу ў Дарданэльскай аперацыі. На Галіпалі ваявала 29-я індыйская брыгада, якая ўдзельнічала ў другой і трэцяй бітвах за Крыцію. Пазней, брыгада прыняла ўдзел у баях пры Сары-Баір пры падтрымцы ваенна-марскога флоту. Аднак, як і ўсе саюзныя войскі, так і індыйская брыгада цярпела няўдачы падчас баеў на Галіпалі. У ходзе баеў за Сары-Баір, 29-я брыгада была вымушана адысці на зыходныя пазіцыі, нясучы цяжкія страты. Пасля гэтага брыгада была пераведзена ў Егіпет. За час Дарданэльскай аперацыі страты 29-й брыгады склалі 1358 забітых і 3421 параненых.
Сітуацыя ў Індыі
Пачынаючы з 1916 года, брытанскія каляніяльныя ўлады ў асобе віцэ-караля лорда Челмсфорда абвясцілі пра саступкі патрабаванням індыйцаў; гэтыя саступкі ўключалі ў сябе прызначэнні індыйцаў на афіцэрскія пасады ў арміі, прысваенне князям узнагарод і ганаровых тытулаў, адмена вельмі раздражняючага індыйцаў акцызу на бавоўна. У жніўні 1917 года дзяржсакратар па справах Індыі Эдвін Мантэгю абвясціў мэтай Брытаніі паэтапнае фарміраванне ў Індыі «адказнага ўрада як неад'емнай часткі Брытанскай імперыі».
Да канца вайны большасць войскаў былі перадыслакаваныя з Індыі ў Месапатамію і Еўропу, што выклікала непакой мясцовых каланіяльных уладаў. Пачасціліся беспарадкі, а брытанская разведка адзначала мноства выпадкаў супрацоўніцтва з Германіяй. У 1915 годзе быў прыняты Закон аб абароне Індыі, які ў дадатак да Закону аб прэсе 1910 года, дазволіў пераследваць палітычна небяспечных дысідэнтаў, у прыватнасці, адпраўляць журналістаў у турму без суда, і ажыццяўляць цэнзуру.
У 1917 годзе камітэт пад старшынствам брытанскага суддзі Роўлата расследаваў дачыненне немцаў і расійскіх бальшавікоў да выбухаў гвалту ў Індыі. Высновы камісіі былі прадстаўлены ў ліпені 1918 года, і вылучылі тры раёна: Бенгалія, Бамбейскае прэзідэнцтва, і Пенджаб. Камітэт рэкамендаваў пашырыць паўнамоцтвы улады ва ўмовах ваеннага часу, увесці суды з трох суддзяў, без суда прысяжных, увесці ўрадавы нагляд над падазраванымі, і даць паўнамоцтвы мясцовым уладам арыштоўваць і затрымліваць падазраваных на кароткія тэрміны без суда.
Канец вайны выклікаў таксама эканамічныя змены. Да канца 1919 года у вайне удзельнічала да 1,5 млн індыйцаў. Падаткі выраслі, а кошты ў перыяд 1914-1920 гадоў падвоіліся. Дэмабілізацыя з арміі пагоршыла беспрацоўе, у Бенгаліі, Мадрасе і Бамбеі прайшлі галодныя бунты.
Урад вырашыў увасобіць у жыццё рэкамендацыі камітэта Роўлата ў выглядзе двух законаў («білей Роўлата»), аднак пры галасаванні ў Імперскім заканадаўчым савеце ўсе яго індыйскія дэпутаты прагаласавалі супраць. Брытанцам удалося правесці ўрэзаную версію першага біля, які дазваляў уладам пазасудовыя пераследы, але тэрмінам толькі на тры гады, і толькі супраць «анархічных і рэвалюцыйных рухаў». Другі біль быў цалкам перапісаны ў выглядзе паправак да Крымінальнага кодэксу Індыі. Тым не менш, у Індыі ўспыхнула моцнае абурэнне, якое вылілася ў разню ў Амрытсары, і вывела на пярэдні край нацыяналістаў Махатмы Гандзі.
У снежні 1919 года быў прыняты Закон аб ўрадзе Індыі. Імперскі і правінцыйныя заканадаўчыя саветы былі пашыраныя, і адменена магчымасць выканаўчай улады пры праходжанні непапулярных законаў выкарыстоўваць «афіцыйную большасць».
Такія справы, як абарона, крымінальны вышук, замежныя справы, сувязь, збор падаткаў засталіся ў падпарадкаванні віцэ-караля і цэнтральнага ўрада ў Нью-Дэлі, тады як ахова здароўя, арэнда зямлі, мясцовае самакіраванне былі перададзеныя ў правінцыі. Такія меры палегчылі індыйцам магчымасць удзельнічаць у дзяржслужбе, і атрымліваць афіцэрскія пасады ў арміі.
Выбарчае права індыйцаў было пашырана на нацыянальным узроўні, але лік індыйцаў з правам голасу склала ўсяго толькі 10 % ад дарослага мужчынскага насельніцтва, прычым многія з іх былі непісьменныя. Брытанскія ўлады займаліся маніпуляцыямі; так, больш месцаў у заканадаўчых саветах атрымлівалі прадстаўнікі вёсак, больш сімпатызаваўшыя каланіяльным уладам, чым гараджане. Асобныя месцы резерваваліся для не-брахманаў, землеўладальнікаў, бізнесменаў, выпускнікоў каледжаў. Згодна з прынцыпам «абшчыннага прадстаўніцтва» месцы рэзерваваліся асобна для мусульман, сікхаў, індуістаў, індыйскіх хрысціян, англа-індыйцаў, пражываючых у Індыі еўрапейцаў, у Імперскім і правінцыйных заканадаўчых саветах.
У 1935 годзе брытанскі парламент заснаваў у Індыі заканадаўчыя асамблеі, у 1937 годзе Бірма была аддзеленая ад Брытанскай Індыі, стаўшы асобнай кароннай калоніяй. У тым жа годзе былі праведзены агульнанацыянальныя выбары ў правінцыйныя асамблеі, на якіх Кангрэс выйграў у 7 з 11 правінцый. Акрамя таго, па законе 1935 года Бірма павінна была выплаціць індыйскаму каланіяльнаму ўраду пазыку ў памеры 570 млн. рупій, якая ўключала ў сябе выдаткі на заваяванне Бірмы, на будаўніцтва чыгункі і г. д.
Наступствы
Першая сусветная вайна мела важнейшыя наступствы для Індыі. Міжнароднае становішча Індыі пасля вайны стала зусім іншым, чым да пачатку сусветнага канфлікту. Важная роля, якую гуляла індыйская армія змяніла адносіны Вялікабрытаніі і Індыі. У 1920-я гады Індыя стала членам Лігі Нацый, а ў 1920 годзе індыйскія спартсмены прымалі ўдзел у Алімпійскіх гульнях у Антвэрпэне. Разумеючы ўзрослы аўтарытэт Індыі ў свеце нацыянальныя індыйскія палітыкі сталі патрабаваць пашырэння мясцовага самакіравання ў краіне.
Ульрых III (герцаг Карынтыі)
Ульрых III (Ulrich III; каля  — ) — герцаг Карынтыі ў 1256—1269 гадах і Крайны (з 1248/1251 года), апошні прадстаўнік дынастыі Шпангаймаў.
Біяграфія
Ульрых III быў сынам Бернарда, герцага Карынтыі ў 1201—1256 гадах, і Юдзіты Чэшскай, дачкі чэшскага караля Пржэмысла Отакара I. Ульрых III выхоўваўся ў Празе пры двары чэшскага караля. Карынтыйска-чэшскі саюз, закладзены яшчэ Бернардам Шпангаймам быў арыентаваны на супрацьстаянне росту аўстрыйскага ўплыву ў рэгіёне. Пасля смерці ў 1246 годзе Фрыдрыха II, герцага Аўстрыі, малады Ульрых ажаніўся з яго ўдавой Агнесай Меранскай, спадчынніцай зямель Андэкскай дынастыі. Гэта дазволіла Ульрыху III у 1248 годзе атрымаць прастол герцагства Крайны.
Пасля смерці свайго бацькі ў 1256 годзе Ульрых стаў герцагам Карынтыі. Аб’яднанне Карынтыі і Крайны і трывалы саюз з Чэхіяй дазволіла Ульрыху III значна ўмацаваць міжнародны аўтарытэт дзяржавы. Пра амбіцыі карынтыйскага герцага сведчыць той факт, што ў якасці свайго герба ён стаў выкарыстоўваць «трох швабскіх ільвоў» на залатым полі — геральдычны сімвал, які ўзыходзіць да Беатрысы Швабскай, жонкі Адальбера, герцага Карынтыі ў 1011—1035 гадах, якая паходзіла з імперскага роду Каралінгаў. Гэты сімвал дагэтуль з’яўляецца гербам Карынтыі.
У канфліктах за аўстрыйскую спадчыну, якія пачаліся пасля згасання ў 1246 годзе дынастыі Бабенбергаў, Ульрых III падтрымліваў караля Чэхіі. Пасля смерці сваёй першай жонкі Ульрых ажаніўся з Агнесай Царынген, дачкой аўстрыйскага герцага Германа Бадэнскага, што давала магчымасць прэтэндаваць на аўстрыйскі прастол, аднак Ульрых III не стаў умешвацца ў барацьбу за аўстрыйскую карону, абмежаваўшыся толькі падтрымкай чэшскага прэтэндэнта. Больш за тое, у 1268 годзе Ульрых завяшчаў свае ўладанні і прастол герцагства Карынтыя каралю Чэхіі Пржэмыслу Отакару II, свайму пляменніку, адхіліўшы ад успадкоўвання свайго малодшага брата Філіпа, архібіскупа Зальцбургскага.
Са смерцю Ульрыха III у 1269 годзе згасла дынастыя Шпангаймаў на карынтыйскім прастоле. Разам з гэтым Карынтыя страціла незалежнасць і ўвайшла ў склад уладанняў чэшскага караля.
Новая Зямля (раён)
Новая Зямля (Но́вая Земля́) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (гарадская акруга з раўнасільнымі найменнямі муніцыпальнае ўтварэнне «Новая Зямля» і гарадская акруга «Новая Зямля») у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Бялуш’я Губа.
Геаграфія
Раён і муніцыпальнае ўтварэнне размешчаны на тэрыторыі архіпелага Новая Зямля і адносяцца да раёнаў Крайняй Поўначы, а таксама да тэрыторый Арктычнай зоны Расійскай Федэрацыі.
Буйных рэк няма, самыя працяглыя рэкі на Паўночным востраве: Гусіная, Міцюшыха, Прамысловая і Паўднёвая Крастовая. На Паўночным востраве размешчаны мелкаводныя азёры: Гальцовае, Дзяругіна, Усачова і іншыя, на Паўднёвым востраве — Гусінае.
Касімаў
Касімаў (Касимов) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Касімаўскага раёна Разанскай вобласці. Насельніцтва 13,0 тыс. чалавек (2009). Заснаваны ў 1152 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе Акі, на высокіх узгорках, парэзаных ярамі. Рака выгінаецца ў гэтым месцы ў выглядзе вялікай завесы і мае шырыню каля 380 м.
Асноўныя прадпрыемствы горада — завод каляровых металаў, механічны завод, завод «Касімаўбудкераміка», прадпрыемствы лясной і дрэваапрацоўчай, лёгкай і харчовай прамысловасці.
Антысавецкая прапаганда
Антысавецкая прапаганда  — распаўсюджанне інфармацыі накіраванае на фарміраванне альтэрнатыўнай грамадскай думкі ў СССР.
Антысавецкая прапаганда як злачынства супраць СССР
У СССР антысавецкая прапаганда лічыліся крымінальным злачынствам, называлася антысавецкай агітацыяй або антысавеччынай, што ў сваю чаргу было савецкім прапагандысцкім штампам, клішэ. Адпаведныя артыкулы былі ў Крымінальным Кодэксу СССР (БССР, РСФСР і ўсіх іншых савецкіх рэспублік), паводле іх, гэта спосаб вядзення ідэалагічнай барацьбы супраць савецкага грамадскага ладу праз распаўсюджанне праўдзівай, лжывай або скажонай інфармацыі і фарміраванне, такім чынам, антысавецкай, а ў асобных выпадках — антырасійскай грамадскай думкі для падрыву або аслаблення Савецкай улады у СССР. (гл., напрыклад:  Артыкул 58 Крымінальнага кодэкса РСФСР (1926))
Так, у першым савецкім Крымінальным кодэксе 1922 года ў раздзеле «контррэвалюцыйныя злачынствы» было некалькі артыкулаў, звязаных з распаўсюджваннем непажаданай інфармацыі:
Гэтыя артыкулы вызначалі розныя пакаранні, у тым ліку — зняволенне тэрмінам да 7 гадоў. Падобныя артыкулы былі таксама ў крымінальных кодэксах саюзных рэспублік СССР.
Антысавецкай прапагандай у СССР таксама лічылася:
Антысавецкая прапаганда ў Расіі і СССР
Упершыню антысавецкую прапаганду як спосаб вядзення ідэалагічнай барацьбы ўжылі бальшавікі — на VI з’ездзе РСДРП, які праходзіў з 26 ліпеня па 3 жніўня, была прызнана неабходнасць зняцця лозунга «Уся ўлада Саветам». Перад гэтым, у сваіх «Красавіцкіх тэзісах» (1917) Ленін адзначаў неабходнасць перадачы ўсёй улады Саветам, хоць і прызнаваў, што партыя бальшавікоў у новаабраных Саветах апынулася ў меншасці. Пасля Кастрычніцкага ўзброенага перавароту, у выніку якога бальшавікі змаглі стварыць падкантрольныя сабе Саветы, антысавецкая і антыбальшавіцкая прапаганда ў большасці выпадкаў атаясняліся.
У далейшым, антысавецкую прапаганду праводзілі палітычныя апаненты бальшавікоў. Асноўным інструментам вядзення антысавецкай прапаганды ў той час быў плакат, выкананы ў жанры карыкатуры.
Адметнай прыкметай антысавецкай прапаганды, якую праводзілі прадстаўнікі Белага руху і Белай арміі было тое, што прапаганда вялася з пазіцый абароны міру і свабодаў, захавання дзяржаўнасці Расіі, абароны праваслаўнай царквы і рускага народа, дабрабыту насельніцтва і яго сацыяльнага і гаспадарчага ладу.
Польская антысавецкая прапаганда
Польская антысавецкая прапаганда ўзнікла як адказ на падзеі польска-савецкай вайны. Адметнай прыкметай польскай антысавецкай прапаганды было тое, што ў значнай меры гэтая прапаганда таксама была антырасійскай, з акцэнтам на жорсткасці бальшавіцкіх расійскіх заваёўнікаў і іх цывілізацыйнай адсталасці.
Антысавецкая прапаганда ў іншых краінах
28 лістапада 1918 Уінстан Чэрчыль, выступаючы ў сваёй выбарчай акрузе ў Дандзі, казаў: «Расія зведзена бальшавікамі да жывёльнага стану, да варварства. Бальшавікі падтрымліваюць сябе крывавымі забойствамі … Цывілізацыя цалкам знішчаная на гіганцкіх тэрыторыях, а бальшавікі паводзяць сябе як крыважэрныя бабуіны сярод руін гарадоў і трупаў сваіх ахвяр».
Антысавецкая прапаганда ў Англіі і Францыі
«Варта звярнуць асаблівую ўвагу на адзін з выпадаў містара Віларда супраць савецкай знешняй палітыкі, якая стала такой жа амаральнай, такой жа забойнай, такой жа антысацыяльнай, як і знешняя палітыка гітлераўскай Германіі»
У той жа час газета «Парыжскі Матэн» пісала:
«Германскі народ і савецкая рэвалюцыя ідуць поплеч»
Антысавецкая прапаганда ў Англіі і Францыі падтрымлівалася ў значнай ступені ўрадамі гэтых краін.
Іпуць (Гардзееўскі раён)
Іпуць (Ипуть) — пасёлак у Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тварышынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнік у канцы XIX стагоддзя як хутар Іпуцкі ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года пасёлак абвяшчаўся часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года пасёлак уключаны ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
Антысавецкая прапаганда
Польская антысавецкая прапаганда
Усплёск польскай антысавецкай прапаганды напярэдадні і ў перыяд Другой сусветнай вайны быў абумоўлены, перш за ўсё, нападам СССР разам з гітлераўскай Германіяй. Нягледзячы на ​​акупацыю Польшчы гэтая прапаганда вялася асобнымі журналістамі і каталіцкай царквой.
Іпуць (Гардзееўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ён ўвайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Пасля аварыі на ЧАЭС пасёлак аднесены да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражывання з правам на адсяленне.
Антысавецкая прапаганда
Нямецкая антысавецкая прапаганда
У Германіі антысавецкая прапаганда праводзілася сродкамі плаката, улётак, радыё і кіно з акцэнтам на «вызваленчай місіі» нямецкай арміі і злачынствах бальшавіцкай улады ў СССР. Так, кіно і фота дакументы пра Катынскі расстрэл, знятыя нямецкімі акупацыйнымі ўладамі, у СССР разглядаліся як антысавецкая прапаганда.
На тэрыторыі Германіі таксама знаходзіліся радыёстанцыі, якія вялі радыётрансляцыі на СССР.
Антысавецкая прапаганда ў перыяд Халоднай вайны
У перыяд Халоднай вайны антысавецкая прапаганда была накіравана, у асноўным, на асвятленні недахопаў савецкага грамадства ў параўнанні з грамадствамі развітых дэмакратый. Асноўнымі сродкамі вядзення антысавецкай прапаганды былі радыё («Голас Амерыкі», «BBC», «Свабодная Еўропа», «Радыё Ватыкана» і да т.п.) і кіно («Пілот рэактыўнага самалёта», «Чырвоная спякота» і іншыя).
Пад крымінальныя артыкулы аб антысавецкай прапагандзе ў гэты час таксама падпадалі літаратурныя творы Уладзіміра Вайновіча, Віктара Суворава і інш.
Антысавецкая прапаганда ў сучаснай Расіі
Не варта забываць, што менавіта Расія аднагалосна лічыцца правапераемніцай СССР. Яе геапалітычныя інтарэсы і ўнутраная палітыка ў цэлым захоўваюць накіраванасць на тыя ж вектары, што і ў часы СССР. Паколькі люстрацыя ў Расіі па вялікім рахунку не праведзена, відавочна, што эліты асцерагаюцца ісці супраць меркавання большасці, якая да гэтага часу лічыць само слова «антысавецкі» чымсьці негатыўным. Такім чынам, грамадства тут яшчэ не гатова да люстрацыі. Вось чаму інфармацыйныя матэрыялы, якія дэманструюць погляд на антыгуманныя па сутнасці савецкія рэаліі як на нешта перакручанае і чужое агульнаеўрапейскаму шляху развіцця цывілізацыі, грамадствам Расіі разглядаюцца як антысавецкія. Паколькі ў сучаснай Расіі значная частка грамадства (і, у першую чаргу, творчая інтэлігенцыя) не сумняецца ў неабходнасці асуджэння савецкага ладу, у краіне не могуць часам не з’яўляцца творы, накіраваныя на выкрыванне заплямленага крывёю савецкага рэжыму, напрыклад, кінафільмы «Жыла-была адна баба», «4 дні ў маі», «Служу Савецкаму Саюзу» і іншыя.
NGC 1045
NGC 1045 (іншыя абазначэнні — MCG -2-7-59, PGC 10129) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пішчалаўскі сельсавет
Пішча́лаўскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Пішчалава.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Аршанскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Аршанскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 30 лістапада 1959 года ў гарадскую рысу горада Орша ўключана вёска Гразівец. 29 снежня 1961 года да сельсавета далучана частка скасаванага Машкоўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Асінаўка, Багрынава, Васкрасенне, Корава, Машкова, Немерава, Папоўка і Слабада). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Пішчалаўскага сельсавета 22 населеныя пункты.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 816 чалавек, з іх 91,4 % — беларусы, 7,2 % — рускія.
Губын (Лакачынскі раён)
Губын (Гу́бин) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
IC 3970
IC 3970 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алесь Таболіч
Алесь Таболіч (нар. 16 чэрвеня 1979, Жыткавічы, Гомельская вобласць) — беларускі музыка, лідар гуртоў Znich, STOD, дызайнер, мастак, майстар па тату і перманентным макіяжы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і мастакоў Рыгора і Марыі Таболічаў. Жыў у Рагачове, Магілёве. У дзесяцігадовым узросце пераехаў у Мінск, вучыўся ў школе-інтэрнаце па музыцы і выяўленчым мастацтве імя Ахрэмчыка. Пасля скончыў факультэт дызайну Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. На станаўленне Алеся як асобы паўплывалі часы беларускага адраджэння 1990-х і выхаванне ў мастацкім асяроддзі. "Таксама на мяне паўплывала сям’я. Я выхоўваўся ў творчым асяродку. Мае бацькі — мастакі, і я шмат чаго атрымаў ад іх: разуменне культуры, разуменне беларускасці ў маім уласным уяўленні. На мой погляд, перш-наперш трэба быць беларусам у душы. У беларусаў ёсць адна родная мова — беларуская. Гэта дух нацыі. І стаўленне да яе павінна быць адпаведнае. На мой погляд, без мовы не можа быць дзяржавы. Стаўленне да мовы і культуры трэба выхоўваць перш-наперш у сабе, каб захаваць для нашых нашчадкаў." У 1996 годзе заснаваў гурт Znich. Яго музыка вызначаецца спалучэннем беларускай фальклорнай традыцыі з цяжкай музыкай.
У 1998 годзе прымаў удзел у заснаванні РМГА «Студэнцкае этнаграфічнае таварыства». Арганізатар шматлікіх канцэртаў і штогадовага фестывалю «Купальскае кола».
20 мая 2020 года Цэнтрвыбаркам РБ зарэгістраваў ініцыятыўную групу па вылучэнні яго кандыдатам у прэзідэнты Беларусі. Алесь Таболіч падкрэсліваў, што не абапіраючыся на шматвяковую гісторыю, на нацыянальны падмурак, нельга пабудаваць будучыню. Гісторыя, нацыянальныя каштоўнасці і незалежнасць на яго думку павінны аб’яднаць беларусаў. Не сабраў неабходныя для рэгістрацыі кандыдатам 100 тысяч подпісаў і зняўся з выбарчай гонкі 19 чэрвеня.
Сям’я
Жонка Алеся. У разводзе.
Чынук (індзейцы)
Чыну́к (саманазва: Tsinúk) — група малых індзейскіх народаў, якая размаўляе на чынукскіх мовах, карэннае насельніцтва вакол ракі Калумбія. Жывуць у ЗША і Канадзе. Агульная колькасць (2018 г.) - 1800 чал.
Гісторыя
У нашы дні прынята вылучаць ніжніх і верхніх чынук, а таксама крэолаў вава.
Верагодна, кантакты з еўрапейцамі пачаліся ўжо ў XVI - XVII стст., але дакументаваны факт гандлёвых зносін з маракамі датуецца 1792 г. У 1805 г. землі чынук наведала амерыканская экспедыцыя Льюіса і Кларка. У 1811 г. быў адчынены амерыканскі гандлёвы пост. Археалагічныя даследаванні паказваюць, што гандаль з народамі еўрапейскага паходжання аказаў моцны ўплыў на матэрыяльную культуру чынук. Аднак зваротным бокам кантактаў былі эпідэміі малярыі і воспы.
У 1850 - 1851 гг. тэрыторыі чынук пачалі займаць амерыканскія перасяленцы. Улады ЗША заключылі мірныя пагадненні з плямёнамі і перасялілі іх у рэзервацыі.
Культура
Галоўнымі заняткамі індзейцаў чынук здаўна з'яўляліся рыбалоўства і збіральніцтва. Рыбу лавілі сеткамі, білі гарпунамі, стрэламі, ладзілі пасткі і дамбы на рэках. Асабліва важную ролю адыгрываў сезонны лоў ласасёвых рыб. Іх вэндзілі і назапашвалі на зімовы перыяд. Паўседзённым дадаткам да ежы быў рыбін тлушч. Збіральніцтвам займаліся пераважна жанчыны. Збіралі ядомыя расліны і малюскаў. Прысмакай лічылася смажаная на камянях дзікая цыбуля з ягадамі. Нягледзячы на багатую фаўну, паляванне мела другасны характар. Палявалі на ласёў, аленяў, дзікіх птушак, жыхары ўзбярэжжа — на ластаногіх. У XIX ст. ведалі конегадоўлю, умелі вырошчваць бульбу.
Чынук былі выдатнымі будаўнікамі каноэ, што вырабляліся з суцэльнага драўнянага ствала і выпальваліся ўсярэдзіне. Экспедыцыя Льюіса і Кларка выкарыстоўвала мясцовыя каноэ для транспартыроўкі па рацэ Калумбія і нават выкрала адно, калі не здолела дамовіцца аб абмене на тавары. Лічыцца, што чынук рэдка ваявалі, хаця сярод іх былі ваеннапалонныя рабы. У якасці зброі выкарыстоўвалі лукі, стрэлы, дзіды і булавы. Для абароны цела выраблялі наборныя даспехі з ласінай скуры і хваёвай кары. У пачатку XIX ст. чынук ужо шырока выкарыстоўвалі прылады еўрапейскага паходжання, пра што кажуць шматлікія шкляныя бутэлькі, якія знаходзяць археолагі.
Багатыя рэсурсы дазвалялі чынук мець сталыя паселішчы. Хаціны будавалі ў форме чатырохкутніку з дошак. У даўжыню яны былі ад 15 м да 45 м. У такой хаціне адначасова жыло некалькі сваяцкіх сем'яў. Для абароны ад вільгаці дошкі перакрывалі некалькі разоў. Знутры хаціны мелася яміна для агменя. Вокнаў не было, аднак у даху рабілі адтуліны для святла і дыму. Спальныя месцы і гаспадарчая прастора адлучаліся дошкамі і шкурамі. Перад уваходам усталёўваўся татэмны слуп.
Мужчыны амаль не насілі вопратку. Толькі ў дрэннае надвор'е апраналі халаты, падперазаныя вяроўкай. Жанчыны мелі вопратку накшталт спадніц і фартукаў. Для вопраткі выраблялі валакно з асоту або хваёвай кары. Чынук багата размалёўвалі цела і твар, рабілі татуіроўкі, упрыгожваліся бісерам.
Фальклор чынук багаты на міфы і казкі. Вылучаюцца цыклы казак пра трыкстэраў Блакітную Сойку і Каёта. Рытуальныя песні і танцы суправаджаліся музыкай. Распаўсюджаныя музычныя інструменты: свістулькі і бразготкі.
Мовы
Чынукскія мовы ўтвараюць самастойную моўную сям'ю. Часам яе аб'ядноўваюць з цымшыянскімі мовамі. Вылучаюць 8 моў, якія падзяляюць на 3 групы. У нашы дні захавалася толькі верхнечынукская мова васка-вішрам. На аснове чынукскіх і еўрапейскіх моў узнік крэольскі жаргон чынук вава.
Загоршчына (Уздзенскі раён)
Заго́ршчына (, Загорщина) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Дарагынычы
Дарагынычы (Дороги́ничі) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Пралунга
Пралунга (Pralungo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксандр Аляксандравіч Салаўёў
Аляксандр Аляксандравіч Салаўёў (, в. Салані, Ленінградская вобласць, РСФСР — ) — беларускі мастак тэатра. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1982).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскае Вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя В. І. Мухінай (1957), Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1965). З 1965 года — у Віцебску. Мастак-пастаноўшчык, у 1977—1990 гадах — галоўны мастак Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Я. Коласа. Член Беларускага саюза мастакоў (1966).
Памёр 23 мая 2021 года. Пахаваны 25 мая на Мазурынскіх могілках у Віцебску.
Творчасць
Працаваў у тэатральна-дэкарацыйным мастацтве, станковым жывапісе і графіцы.
Аформіў больш за 100 спектакляў, сярод якіх: «Сымон-музыка» паводле Я. Коласа (1976), «Кастусь Каліноўскі» У. Караткевіча (1978), «Парог» (1982), «Радавыя» (1984) А. Дударава, «Рамэа і Джульета» У. Шэкспіра (1986), «Мудрамер» М. Матукоўскага (1988), «Каварства і любоў» А. Петрушэўскай (1989) і інш.
Аўтар жывапісных работ: «Дзве птушкі» (1984), «Накцюрн» (1998), «Водбліскі» (2003), «Экспромт» (2008), «Папярэджанне» (2008), «Настальгія» (2008), «Рэквіем па дрэве» (2008), «Мара» (2008), «Кампазіцыя» (2009), «Галактыка» (2010), «Метамарфозы» (2010); трыпціха «Прысвячэнне жанчыне» (2007); цыклаў «Фарбы зямлі» (1974—1985), «Русь» (1975—1985), «Тэатр» (1977—1980), «Космас» (1978—1982) і інш.
Мікасецкі гідралагічны заказнік
«Мікасецкі» — дзяржаўны гідралагічны заказнік рэспубліканскага значэння.
Геаграфія
Заказнік «Мікасецкі» размешчаны на поўдзень ад шашы Мядзел — Валкалата, паміж вёскамі Мікасецк і Навасёлкі Мядзельскага раёна. Плошча заказніка складае 83 га (0,83 км²). Функцыянуе на тэрыторыі Нацыянальнага парку «Нарачанскі».
Гісторыя і апісанне
Заказнік быў створаны з мэтай захавання ў натуральным стане ўнікальнага балотна-лугавога ландшафтнага комплексу поўдня Беларускага Паазер’я. Больш за 77 % тэрыторыі заказніка займае дробналессе і хмызняк, 12,4 % плошчы тэрыторыі займае нізіннае балота.
Флора
На тэрыторыі заказніка існуюць шмат раслін, занесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Сярод іх сустракаюцца, , , , , , , , ,.
Мадэйра (рака)
Мадэйра (Rio Madeira) — рака ў Балівіі і Бразіліі, правы прыток Амазонкі.
Даўжыня ракі разам з Мамарэ 3230 км, плошча вадазбору 1391 тыс. км². Сярэдні расход вады 30,5 тыс. м³/с (21,8 тыс. м³/с). Вытокі Мадэйры — рэкі Мамарэ і Бені ў Андах. Рака ў верхнім цячэнні агінае Бразільскае пласкагор’е, утвараючы парогі і вадаспады. Ад горада Ворту-Велью пераважна цячэ па Амазонскай нізіне. асноўныя прытокі: Абакашыс, Жыпарана, Абуна
Рэгулярнае суднаходства ад вусця да горада Порту-Велью (1060 км ).
Каля ракі гарады Порту-Велью, Умайта, Манікарэ.
Межаўскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Аршанскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Аршанскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 9 верасня 1946 года сельсавет у складзе Арэхаўскага раёна, з 17 снежня 1956 года — у складзе Аршанскага раёна. 16 верасня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Шапкаўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Івашкава, Калатоўкі, Пісаршчына, Шапкі, Юрцава, пасёлак Юрцава і раз’езд Юрцава). У 1972 годзе ў склад Малотынскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (вёскі Глінішча, Грабянёва, Гразіна, Зарэчча, Кашына, Лагі, Мальжонкава, Слабодка, Чаркасова і Шэмберава), у склад сельсавета з Высокаўскага сельсавета пералічаны 3 населеныя пункты (вёскі Абухава, Барсукі і Селякта). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Межаўскага сельсавета 17 населеных пунктаў. 15 мая 1981 года ў склад сельсавета з Малотынскага сельсавета вернуты 6 населеных пунктаў (вёскі Зарэчча, Кашына, Мальжонкава, Слабодка, Чаркасова і Шэмберава). 21 верасня 1987 года ў склад Высокаўскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Абухава, Барсукі, Івашкава, Калатоўкі, Пісаршчына і Селякта). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Запольскага сельсавета (12 населеных пунктаў: вёскі Азярок, Баякоўшчына, Глінішча, Гразіна, Заполле, Зоськава, Ізмайлава, Лагі, Малотынь, Рубашына, Смаляны і Ферма), 11 населеных пунктаў скасаванага Стайкаўскага сельсавета ў межах сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Світанак-Орша» (вёскі Аланцьева, Дубніцы, Каменка, Канавалава, Лужкі, станцыя Лужкі, Ляснічыя, Монькава, Свістуны, Стайкі і Стапурэва) і вёскі Івашкава, Калатоўкі Высокаўскага сельсавета. 10 кастрычніка 2013 года ў склад сельсавета былі перададзеныя населеныя пункты Слабада і Чарняўскія ліквідаванага Клюкаўскага сельсавета. 15 снежня 2016 года скасаваны станцыі Лужкі і Смаляны.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3057 чалавек, з іх 94,7 % — беларусы, 3,7 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Журавэць (Валынская вобласць)
Журавэць (Жура́вець) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Парог ракі
Паро́г — кароткі мелкаводны камяністы або скалісты ўчастак ракі з адносна вялікім падзеннем узроўню вады і падвышанай хуткасцю цячэння. Парогі ўтвараюцца звычайна ў месцах выхаду на паверхню цяжка размывальных горных парод. Парогі перашкаджаюць суднаходству.
Дуброўка (Гардзееўскі раён)
Дуброўка (Дубровка) — пасёлак у Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тварышынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнік у 1920-я гады; да Вялікай Айчыннай вайны пераважала ўкраінскае насельніцтва. У 1944 годзе пасёлак увайшоў у склад Бранскай вобласці.
Пасля аварыі на ЧАЭС пасёлак аднесены да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражывання з ільготным сацыяльна-эканамічным статусам.
Станам на 2020 год фактычна не існуе.
Заходняя Дзвіна (горад)
Асноўным відам дзейнасці з'яўляюцца дрэваапрацоўчая прамысловасць і сельская гаспадарка. Маецца таксама льнозавод, масласырзавод, леспрамгас. Чыгуначная станцыя.
Сон Джун Кі
Сон Джун Кі (송중기, ханча: 宋仲基; нар. 19 верасня 1985, Тэджон, Паўднёвая Карэя) — паўднёвакарэйскі актор. Ён набыў вядомасць пасля здымак гістарычнай драмы «Буза ў Сангюнгване» (2010) ды ўдзела ў шоу «Бягун» (2010–2011) у якасці аднаго з першых удзельнікаў. З таго моманту ён зняўся ў шэрагу разнастайных тэлесерыялаў: «Нявіннік» (2012), «Нашчадкі сонца» (2016), «Хронік Асадалю» (2019), «Вінчэнца» (2021) ды «Малодшы сын заможнае сям'і» (2022), — а таксама ў фільмах «Хлопец-пярэварацень» (2012), «Прымежны востраў Кунхам» (2017) і «Касмічныя чысцільшчыкі» (2021).
Сон выграў намінацыю «Актор года» на прэміі Gallup Korea's Television у 2012 ды 2017 гадах. Ён быў упершыню ўключаны ў спіс Forbes Korea Power Celebrity у 2013 годзе, заняўшы сёмае месца, пасля стаўшы другім у 2017 ды зноў сёмым у 2018 годзе. Вялікі поспех ягоных фільмаў і тэлесерыялаў па ўсім свеце дазволіў яму заняць месца сярод топавых зорак Халю у карэйскай забаўляльнай індустрыі.
Дзяцінства ды адукацыя
Сон Джун Кі нарадзіўся другім з трох дзяцей у сям'і і быў выхаваны ў сялянскай мясцовасці побач Тэджона. Ён удзельнічаў у хуткасным бегу на каньках на кароткай дарожцы (таксама вядомым як шорт-трэк) і быў прадстаўніком роднага горада Тэджона на нацыянальным узроўні; гэта дазволіла яму выкшталцона зыграць ролю ўдзельніка нацыянальнай зборнай у тэлесерыяле «Тройка».
Адносіны
5 ліпеня 2017 года Сон Джун Кі ды ягоная калега па серыяле «Нашчадкі сонца» Сон Хе Кё абвясцілі праз свае агенцтвы, што яны заручаныя. Яны пабраліся на прыватнай цырымоніі 31 кастрычніка 2017 года ў Ёнбінване, гатэлі Шылла ў Сеуле, на фоне інтэнсіўнай цікавасці СМІ па ўсёй Азіі. На цырымоніі прысутнічалі толькі самая блізкая сям'я ды сябры пары. 26 чэрвеня 2019 года акцёры абвясцілі пра роспуст шлюбу ; працэс быў скончаны ў ліпню 2019.
26 снежня 2022 года было абвешчана, што Сон Джун Кі знаходзіцца ў стасунках з брытанскай дзяўчынай, якая не з'яўляецца знакамітасцю 30 студзеня 2023 года Сон Джун Кі абвясціў праз сваё фан-кафэ, што ён ажаніўся са сваёй дзяўчынай, якой аказалася Кэці Луіз Сондерс, былая брытанская актрыса, а таксама, што яна цяжарная іх пешым дзіцём.
Залужнэ (Лакачынскі раён)
Залужнэ (Залу́жне) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сяргей Антонавіч Пятрушка
Сяргей Антонавіч Пятру́шка (нар. ) — вучоны ў галіне жывёлагадоўлі, доктар сельскагаспадарчых навук (1993).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Палянічыцы Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці (зараз у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі). Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут у 1962 годзе. У 1969—1972 гадах і з 1982 года ў Беларускім навукова-даследчым інстытуце жывёлагадоўлі (сучасны Навукова-практычны цэнтр Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па жывёлагадоўлі) на пасадзе загадчыка лабараторыі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па перспектыўных кірунках развіцця жывёлагадоўлі, селекцыі, стварэнні, удасканаленні і распаўсюджанні новых парод буйной рагатай жывёлы.
Сярод апублікаванага:
Людміла Барысаўна Яфімава
Людміла Барысаўна Яфімава (,, Данецкая вобласць, УССР — , , Беларусь) — беларускі харавы дырыжор. Народны артыст Беларусі (2000). Жонка дырыжора Юрыя Міхайлавіча Яфімава.
Біяграфія
У 1963 годзе скончыла Ленінградскую кансерваторыю (цяпер Санкт-Пецярбургская кансерваторыя імя М. А. Рымскага-Корсакава). Прадстаўнік Ленінградскай школы харавога дырыжыравання. Падчас вучобы пазнаёмілася са сваім будучым мужам Юрыем Міхайлавічам Яфімавым. Пасля заканчэння кансерваторыі ёй прапаноўвалі ўзначаліць ленінградскую капэлу. З 1967 годзе працавала ў Мінскім музычным вучылішчы імя Міхаіла Глінкі, дзе заснавала канцэртны хор. З 1987 года мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор Дзяржаўнай акадэмічнай харавой капэлы ім. Р. Шырмы. Прыйшла на працу ў капэлу ў час крызісу і змагла паспяхова пераадолець яго. Працягвала і развівала традыцыі заснавальніка капэлы, вялікую ўвагу надавала прапагандзе беларускай народнай песні. Выканаўчай манеры Яфімавай былі ўласцівы глыбокае пранікненне ў змест твору, апора на класічны вакал. Пад кіраўніцтвам Яфімавай капэла выступіла на 26-м міжнародным фестывалі старадаўняй і сучаснай камернай музыкі ў Полацку (Беларусь).
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам Францыска Скарыны, ордэнам Крыжа прападобнай Ефрасінні Полацкай Беларускай праваслаўнай царквы.
IC 3971
IC 3971 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Заранкова
Заранко́ва (, Заранково) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
NGC 1047
NGC 1047 (іншыя абазначэнні — MCG −1-7-32, PGC 10132) — лінзападобная галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка входит в состав скопления галактик, самым крупным членом которого является NGC 1052.
ФК Кубань Краснадар (2018)
«Кубань» — расійскі футбольны клуб з горада Краснадара. Заснаваны ў 2018 годзе, да 2020 года выступаў пад назвай «Ураджай». У цяперашні час гуляе ў Першынстве ФНЛ.
Гісторыя
ТАА «Футбольны клуб „Ураджай“» афіцыйна зарэгістравана 4 чэрвеня 2018 года. Першапачаткова планавалася назваць клуб «Екацярынадарам», але па невядомых прычынах ён у выніку стаў «Ураджаем», пры гэтым з 5 па 14 чэрвеня таго ж года на мясцовым партале Yuga.ru праводзілася апытанне пра назву каманды, па выніках якога варыянт «Ураджай» заняў апошняе месца. 21 ліпеня 2018 года ФК «Ураджай» правёў першы афіцыйны матч у сваёй гісторыі ў рамках 1/256 фіналу Кубка Расіі сезона 2018/19, у якім саступіў з лікам 0:2 аматарскаму клубу «Кубань-Холдынг» з станіцы Паўлаўскай.
У ліпені 2020 года клуб змяніў назву на «Кубань». Па выніках сезона 2020/21 «Кубань» выйшла ў ФНЛ.
Інтэрпрэтаскоп
Інтэрпрэтаскоп (ад interpretari — тлумачыць ) — стацыянарная прылада для дэшыфравання аэраздымкаў. Дазваляе стэрэаскапічна дэшыфроўваць чорна-белыя і каляровыя аэраздымкі аднолькавага ці розных маштабаў (да 1:7,5) у праходзячым ці адлюстраваным святле, з падвойным павелічэннем пры агульным аглядзе і плаўна змяняным («панкратычным») да 15-кратнага — пры дэтальным вывучэнні асобных участкаў аэраздымкаў. Павелічэнне, яркасць і аптычны зваротак малюнка могуць рэгулявацца адразу для стэрэапары аэраздымкаў і асобна для кожнага з іх. У наглядальнай сістэме прылады ёсць кропкавая марка і шкала для вымярэнняў выявы аб'ектаў у плане і па вышыні; дакладнасць адліку рознасці паралаксаў — 0,02 мм. Спецыяльная карэтка забяспечвае магчымасць апрацоўкі аэраздымкаў да фармату 30 х 30 см без іх перасоўвання па стале прылпды. Апроч асноўнага прызначэння, інтэрапрэтаскоп выкарыстоўваюць для разгледжвання наземных і лабараторных стэрэафатаграфій і аптычнага пераносу апазнаных контураў і кропак з адных фотаздымачных матэрыялаў на іншыя. Частка прылад выпускаецца з падвойнымі акулярамі («дарадчы варыянт») і прыстасаваннямі для найпростых картаграфічных работ.
Ленскі раён (Архангельская вобласць)
Ленскі раён (Ле́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ярэнск.
Геаграфія
Ленскі раён прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы.
Раён размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Архангельскай вобласці. На поўдні і паўднёвым захадзе мяжуе з Вілегодскім, Котласкім і Краснаборскім раёнамі той жа вобласці, а на поўначы, усходзе і паўночным захадзе — з Удорскім, Усць-Вымскім, Сыктыўдзінскім і Сысольскім раёнамі Рэспублікі Комі.
Па паўднёвай частцы раёна ў генеральным напрамку з усходу на захад працякае Вычагда; амаль уся тэрыторыя раёна адносіцца да яе басейна, акрамя невялікай часткі на паўночным захадзе раёна, якая адносіцца да басейна Мязені. Найбуйнейшыя рэкі на тэрыторыі раёна, акрамя Вычагды: Верхняя Луп’я, Ярэнга, Чэрвенка, Дыльмеж, Ленка і інш.
Плошча Ленскага раёна — 10,7 тыс. км². Плошча зямельнага фонду на пачатак 1996: 1066538 га, у тым ліку ляснога фонду — 958574 га.
Сяргей Васільевіч Кухто
Сяргей Васільевіч Кухто (,  — ) — беларускі мастак.
Біяграфія
У 1978 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча імя А. Глебава. Экспанавацца пачаў з сярэдзіны 1990-х гадоў.
Творчасць
Працаваў у неаміфалагічным жанры. У аснове большасці работ — аўтарская інтэрпрэтацыя міфаў пра кентаўра. Творы адрозніваюцца дакладнай выверанасцю дэталяў кампазіцыі, вытанчаным малюнкам, дасканалым выкананнем класічнай тэхналогіі жывапісу.
Сярод твораў: «У канцы зімы» (1992), «Кентаўр» (1992), «Хірон са спартанкамі» (1993), «Прывал» (1993), «Прыгожая правінцыялка» (1994), «Палкан на паляванні» (1996), «Палкан на лежні» (1998), «Дзяцінства Палкана» (1998), «Возера Лосвіда» (1998), «Арлекін з драўляным мячом» (1998), «Выкраданне Еўропы» (1999), «Выхаванне Ахіла» (1995), «Вясёлка» (1997), «Мяцеліца» (1997), «Пераправа» (1994—1997), «У канцы зімы» (1998) і інш.
Работы мастака знаходзяцца ў прыватных калекцыях Чэхіі, Галандыі, Швейцарыі, ЗША, Ізраіля, Расіі, Беларусі.
Томі Фрэнкс
Томі Фрэнкс (Tommy Franks, да ўсынаўлення Бэнтлі; нар. 17 чэрвеня 1945, Вайнвуд, Гарвін, Аклахома) — амерыканскі ваенны дзеяч, генерал. У розны час кіраваў аператыўным кіраваннем Аб’яднанага камандавання амерыканскіх сіл ў Паўднёвай Карэі, 2-й пяхотнай дывізіі, 3-й арміяй ЗША, Цэнтральным камандаваннем УС. Узначальваў ваенныя аперацыі ў Іраку і Афганістане.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 чэрвеня 1945 года ў мястэчку Вайнвуд у акрузе Гарвін, штата Аклахома. Быў усыноўлены сям’ёй Рэя і Ларэн Паркер Фрэнкс. Скончыў Вышэйшую школу Роберта Лі ў Мідландзе на год раней за будучую першую лэдзі Лору Буш. Пасля двух гадоў вучобы ва Універсітэце Тэхаса ў Осціне пакінуў яго і ў 1965 годзе пайшоў у армію. Пазней, ужо будучы вайскоўцам, скончыў Тэхаскі ўніверсітэт у Арлінгтоне з атрыманнем бакалаўра па кіраванні бізнесам. У Шыпенсбургскім універсітэце Пенсільваніі атрымаў майстра навук па дзяржаўным кіраванні. Скончыў Ваенны каледж арміі ЗША.
Паступіўшы радавым ва Узброеныя сілы, скончыў школу базавай ваеннай падрыхтоўкі ў Форт Леанард Вуд у Місуры і курсы аналітыкаў-крыптолагаў у Форт Дывенс, Масачусэтс. Пасля прыняты ў школу падрыхтоўкі кандыдатаў у афіцэры ў Форт Сіл, у Аклахоме, пасля завяршэння якіх у 1967 годзе атрымаў званне другога лейтэнанта. Праходзіў службу ў артылерыйскіх часцях, у прыватнасці ў Рэспубліцы В’етнам.
У 1968 вярнуўся ў Штаты, атрымаў прызначэнне камандзірам гарматнай батарэі ў трэніровачным цэнтры артылерыі, адсюль пасля навучання пераведзены ў 2-і бронекавалерыйскі полк у Заходнюю Германію, дзе камандаваў 1-й гаўбічнай батарэяй. У 1976 г. скончыў Аб’яднаны каледж Узброеных сіл ЗША, прызначаны на штабную пасаду ў Пентагон.
У 1981 годзе Фрэнкс накіраваны ў Заходнюю Германію, дзе ўзначаліў 2-і дывізіён 78-га палка палявой артылерыі, якім камандаваў тры гады. У 1984 г. паступіў у ваенны каледж арміі ЗША, адкуль атрымаў прызначэнне памочнікам намесніка камандзіра III-га корпуса, а ў далейшым прызначаны начальнікам артылерыі 1-й кавалерыйскай дывізіі.
Прымаў удзел у баявых дзеяннях падчас вайны ў Персідскім заліве ў аперацыях «Шчыт пустыні» і «Бура ў пустыні». З 1991 па 1992 гг. — намеснік каменданта школы палявой артылерыі ў Форт Сіл. Затым на штабных і камандных пасадах у розных фармаваннях.
У 1994 годзе стаў начальнікам аператыўнага ўпраўлення Аб’яднанага камандавання Узброеных сілаў ЗША ў Паўднёвай Карэі. У 1995—1997 гг. — камандзір 2-й пяхотнай дывізіі, у маі 1997 г. — камандуючы 3-й арміі ў Атланце, на чале якой знаходзіўся да чэрвеня 2000 года, пакуль не быў абраны на пасаду камандуючага Цэнтральнага камандавання Узброеных Сіл ЗША. Як камандуючы гэтага кангламерату сіл асабіста ўзначальваў уварванне амерыканскіх войск у Афганістан у кантэксце аперацыі «Непакорная свабода» і ў Ірак вясной 2003 года з мэтай звяржэння рэжыму Садама Хусэйна.
22 мая 2003 года падаў у адстаўку. 7 ліпеня афіцыйна пакінуў ваенную службу.
Іаан (Баднарчук)
Мітрапаліт Іаан (свецкае імя Васіль Мікалаевіч Баднарчук;, в. Іванэ-Пустэ, Баршчыўскі раён, Украіна —, в. Яблуніўка, Ражышчанскі раён) — украінскі архірэй Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата, мітрапаліт Валынскі.
Біяграфія
У 1956 годзе паступіў у Ленінградскую духоўную семінарыю. У 1960 годзе скончыў семінарыю і паступіў у Ленінградскую духоўную акадэмію.
16 кастрычніка 1989 года далучыўся да групы ўкраінскіх святароў, якія выступалі з праграмай адраджэння «Украінскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы» (УАПЦ). 20 кастрычніка абраны першым архіпастарам адроджанай УАПЦ.
У 1993 годзе перайшоў у Кіеўскі патрыярхат (УПЦ КП), дзе быў прызначаны мітрапалітам Драгобыцкім і Самбірскім, а потым — Луцкім і Валынскім.
Кірыл (Патрыярх Маскоўскі)
Кірыл (свецкае імя Уладзімір Міхайлавіч Гундзяеў;, , СССР) — епіскап Рускай Праваслаўнай Царквы; з 1 лютага 2009 — Свяцейшы Патрыярх Маскоўскі ўсяе Русі — прадстаяцель РПЦ.
Біяграфія
3 красавіка 1969 года мітрапалітам Ленінградскім і Наўгародскім Нікадзімам (Ротавым) быў пастрыжаны ў манаства з нарачэннем імя Кірыл; 7 красавіка таго жа года ім жа пасвечаны ў іерадыякана, 1 чэрвеня — у іераманаха. У 1970 годзе скончыў Ленінградскую Духоўную Акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя, пакінуты прафесарскім стыпендыятам, выкладчыкам дагматычнага багаслоўя і памочнікам інспектара. З 30 жніўня 1970 года выконваў паслухмянства асабістага сакратара мітрапаліта Ленінградскага Нікадзіма (Ротова). 12 верасня 1971 года ўзведзены ў сан архімандрыта. З 1971 года — прадстаўнік Маскоўскага Патрыярхата пры Сусветным савеце цэркваў у Жэневе. З 26 снежня 1974 года рэктар Ленінградскіх Духоўных Акадэміі і Семінарыі. З 7 чэрвеня 1975 года старшыня епархіяльнага савета Ленінградскай мітраполіі.
14 сакавіка 1976 года хіратанісаны ў епіскапа Выбаргскага, вікарыя Ленінградскай епархіі. Хіратонію ў Траецкім саборы Аляксандра-Неўскай лаўры здзейснілі мітрапаліты: Ленінградскі Нікадзім (Ротаў), Кіеўскі Філарэт (Дзенісенка), Тульскі Ювяналій (Паяркоў); архіепіскап Дзмітраўскі Уладзімір; епіскапы: Пензенскі Мелхіседэк, Ціхвінскі Мелітон, Курскі Хрызастом.
З лістапада 1976 года па кастрычнік 1978 года нёс паслухмянства намесніка Патрыяршага экзарха Заходняй Еўропы мітрапаліта Нікадзіма (Ротава). У 1977 годзе ўзведзены ў сан архіепіскапа. З 1978 года — кіраўнік Патрыяршымі прыходамі ў Фінляндыі. У 1978 годзе прызначаны намеснікам старшыні Аддзела знешніх царкоўных зносін. З 1983 года выкладчык у аспірантуры пры Маскоўскай Духоўнай Акадэміі. З 26 снежня 1984 года — архіепіскап Смаленскі і Вяземскі; вызвалены ад пасады рэктара Ленінградскіх Духоўных Акадэміі і Семінарыі. У красавіку 1989 года быў зменены тытул на «Смаленскі і Калінінградскі».