cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхал Анемпадыстаў
Сям’я
Бацька Міхала нарадзіўся ў Рагачове, куды сям’я бацькі патрапіла ў час Першай сусветнай вайны, пераехаўшы з Падмаскоўя. 6 верасня 1937 года ў Рагачове дзед Міхала быў арыштаваны супрацоўнікамі ГПУ і расстраляны ў кастрычніку 1937 г., калі бацька Міхала (Уладзімір) быў першакласнікам. Бацька Уладзімір у часы Другой сусветнай вайны знаходзіўся ў Баранавічах, а пасля вайны паступіў у Маскоўскі горны інстытут. Частка Міхалавых рускіх сваякоў (стрыечная бабуля) пераехала ў Польшчу.
Прозвішча «Анемпадыстаў» утворана ад мужчынскага імя «Анемпадыст», якое маецца ў праваслаўных святцах. Па выказванні Міхала, яго «досыць экзатычнае» прозвішча «цяжка кладзецца на вуха», а таму Міхалу прыходзілася чуць ад прачытання іншымі людзьмі нават такія версіі яго прозвішча як «Антыфашыстаў» ці «Апладысмэнтаў», да чаго сам Міхал адносіцца з гумарам і разуменнем.
Яго сапраўднае імя «Міхаіл», але яшчэ ў часы навучання ў мастацкім вучылішчы з падачы сяброў за ім замацаваўся неафіцыйны «польскі» варыянт імя «Міхал» (з націскам на першы склад), бо Міхаіл Аменпадыстаў часта выязджаў у савецкія часы за мяжу да сваякоў (па стрыечнай бабулі) у Польшчу, што для савецкага часу было вялікім прэстыжам і «дэфіцытам». З таго часу ён пачаў публічна карыстацца варыянтам «Міхал» (з націскам на другі склад), а не «Міхаіл», хоць не мае этнічна польскіх каранёў.
Завяззе
Завя́ззе (, Завязье) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Міхал Анемпадыстаў
Сям’я
Жонкай Міхала Анемпадыстава была Алена Георгіеўна Дашкевіч.
Выхаванне і адукацыя
У дзяцінстве Міхал марыў стаць заолагам альбо біёлагам, вандроўнікам і шукальнікам скарбаў. Добра маляваць пачаў у дзяцінстве — свае першыя малюнкі Міхал размяшчаў у сваіх энцыклапедыях пра жывёл, якія рабіў сам: рабіў старонкі з уласна намаляванымі малюскамі, іншымі рознымі жывёламі і асабіста падпісваў.
Завяззе
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Міхал Анемпадыстаў
Выхаванне і адукацыя
Рос у рускамоўным асяроддзі, але яшчэ ў школьныя часы захапіўся беларускай мовай і беларускай культурай, чаму ён пачаў надаваць вялікую ўвагу і што пачаў даследваць і пазней развіваць ужо сам. Глебай гэтага была спрыяльная атмасфера ў коле яго знаёмых: адным з лепшых сяброў Міхала быў тады Андрэй Занеўскі, чый бацька працаваў на факультэце архітэктуры ў Беларускім політэхнічным інстытуце і запрашаў да сябе дамоў беларускіх мастакоў, якія ўжывалі беларускую мову ў гасцях. Спрыялі таксама і падарожжы па беларускай правінцыі, дзе Міхал непасрэдна пазнаёміўся з багатай і цікавай беларускай народнай культурай.
Вучыўся ў дзіцячай народнай студыі выяўленчага мастацтва пры Палацы культуры тэкстыльшчыкаў (1965—1985) у Мінску, якой кіраваў беларускі жывапісец Васіль Сумараў.
У 1979—1983 гг. вучыўся і скончыў Мінскае мастацкае вучылішча (цяпер — Мінскі дзяржаўны мастацкі каледж імя А. К. Глебава), дзе панавала пэўная свабода і плюралізм, а само вучылішча стала прыкметнай кузняй творчых асоб. На першым курсе яшчэ не вельмі добра ведаў беларускую мову і здаў іспыт па беларускай мове на 3 балы з 5 мажлівых, але на трэцім курсе ўжо чытаў з захапленнем Уладзіміра Караткевіча, а на чацвёртым курсе спецыяльна папрасіў настаўніцу пераздаць іспыт па беларускай мове і пераздаў яго на «пяцёрку». Дыпломная работа ў вучылішчы была па плакату.
Непрацяглы час уваходзіў у склад мінскай нефармальнай маладзёжнай суполкі, якая мела назву «пацыфісты» (неахіпі), і пачаў з таго часу насіць звычайна доўгія валасы. Усе нефармальныя маладзёжныя суполкі аж да распаду СССР знаходзіліся пад пільнай увагай КДБ ці міліцыі, таму за доўгія валасы быў аднойчы схоплены міліцыяй і меў непрыемнасці. Па ўласным прызнанні, Міхал своечасова перастаў цікавіцца «пацыфістамі» (неахіпі), бо там прысутнічалі наркотыкі, і многія юнакі, хто своечасова не выйшаў з суполкі, на жаль, загінулі ад наркотыкаў. У вучылішчы бачыў, які робіцца пераслед з боку міліцыі і дырэктара вучылішча юнакам, што размаўлялі без аніякіх крамольных думак на беларускай мове ў вучылішчы і па-за яго межамі.
Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984), уступіўшы ў суполку ў 1982 г. Прывёў Міхала ў суполку Тодар Кашкурэвіч. Пазней Міхал сам прывёў у «Беларускую Майстроўню» сваіх сяброў — Сяргея Харэўскага і Андрэя Лапцёнка (апошнія два з’яўляюцца адзін аднаму стрыечнымі братамі і ім было па 15 год), Юлію Лыскову. Міхал Анемпадыстаў вельмі цаніў свой досвед і сувязі, атрыманыя ў «Беларускай Майстроўні». У «Майстроўні» ён, паводле ўласнага сведчання, знайшоў для сябе тое, што цікавіла — магчымасць свабодна дакрануцца да беларускай мовы, гісторыі і культуры і жыць імі. Яму асабліва падабалася слухаць у суполцы даклады і мець мажлівасць размаўляць па-беларуску. Анемпадыстаў адзначае, што ў «Беларускую Майстроўню» (1979—1984) людзей вяла цікавасць моладзі да нацыянальнай культуры, а не нейкі пратэст супраць афіцыйнай улады.
У 1983—1985 гг. праходзіў тэрміновую службу ва Узброеных сілах СССР. У час службы ў войску ліставаўся са сваімі сябрамі з «Беларускай Майстроўні», асабліва з Сяргеем Харэўскім і Вінцуком Вячоркам: Харэўскі з радасцю паведамляў Міхалу, што ў Мінску партыйныя ўлады зацвердзілі план рэстаўрацыі гістарычнай забудовы цэнтра Мінска — абнавіць і аднавіць усе каталіцкія і ўніяцкія кляштары мінскага Верхняга горада, у Траецкім прадмесці адкрыць музей, цалкам рэстаўраваць Татарскае прадмесце.
Аб сваіх густах Міхал выказаўся: «У мяне няма любімага колеру, любімай песні, любімай стравы, таму што мне болей падабаецца разнастайнасць і спалучэнне».
Жывапіс і дызайн
У першую чаргу Міхал лічыў сябе мастаком, але стаў таксама вядомы як паэт, фатограф, культуролаг і публіцыст.
Працаваў у жанрах ужытковай графікі, ілюстрацыі, плаката, фатаграфіі: пачынаў з плаката, пасля зацікавіўся графікай, а пазней і фатаграфіяй. Удзельнічаў у калектыўных і персанальных выстаўках у Беларусі і за мяжой.
З сакавіка 1987 г. быў членам арт-лабараторыі «Галіна» (нефармальнай мастацкай суполкі) у Мінску, якая сваёй платформай абвясціла «неакрытычны рэалізм як метад, скіраваны на бічаванне застойных з’яў у нашым грамадскім жыцці».
З 1989 па 1994 г. працаваў мастацкім рэдактарам у беларускім часопісе «Бярозка», дзе рэалізоўваў сябе супольна з такімі талентамі як Адам Глобус, Уладзімір Сіўчыкаў, Ігар Бабкоў, Максім Клімковіч, Алесь Бадак і інш.
З 1997 г. быў членам Беларускага саюза дызайнераў, а з 2011 г. членам яго праўлення.
Быў дызайнерам вядомых лагатыпаў — у тым ліку, лагатыпа беларускай грамадска-культурнай кампаніі «Будзьма беларусамі!», беларускага рок-фестывалю «Басовішча-2007» і «Басовішча-2008» і інш. Стварыў серыю анімаваных паштовак «Будзьма з беларускімі святамі», а таксама іншыя серыі.
Стаў аўтарам ілюстрацый для кнігі Сяржука Вітушкі «Дзінь-дзілінь: пара гуляць у казкі» (2011) і інш. Аўтар альбомных вокладак для CD-дыскаў гурта «N.R.M.», гурта «Партызанская школа», спевака Зміцера Вайцюшкевіча і інш. Зрабіў беларускамоўны дызайн этыкеткі для маркі гарэлкі і вокладкі для кружэлак.
У 2011 г. дэбютаваў як фатограф, прэзентаваўшы фотавыстаўку «Under Ground»: у фотапрацах засяродзіўся на беларускай гародніны, каб такім спосабам адкрыць глыбейшае вымярэнне беларускай культуры. Выбар сваёй тэматыкі патлумачыў тым, што беларусы, на думку Анемпадыстава, як гародніна, хаваюць цікавыя рэчы ў сабе, не паказваюць іх навонкі — нацыя заглыбленых у сябе людзей: выглядаюць звычайна, а ўнутры фантастычныя — пад запэцканай (ад глебы) кажурой бульбы схавана «залатое сонца».
Літаратурная творчасць
Пачынаючы з 1990-х гг. Міхал Анемпадыстаў быў адным з актыўных стваральнікаў беларускай рок-паэзіі. Пісаў на беларускай мове.
Аўтар ідэі і тэкстаў (апроч двух народных) культавага беларускамоўнага музычнага праекту — рок-мюзікла «Народны альбом», які выйшаў у 1997 г. і быў абраны «альбомам году» (паводле музычнай прэміі «Рок-каранацыя»). Менавіта стварэнне «Народнага альбому» Міхал лічыў сваім галоўным дасягненнем у жыцці, бо гэты праект паўплываў на цэлае пакаленне беларускай моладзі: "«Народны альбом» — гэта любоў. Не проста ж так на вокладцы сэрца. Гэта любоў да свайго і тых цудаў, якое нясе ў сабе жыццё. Гэта альтэрнатыва нянавісці і жыццёвай пазіцыі, пабудаванай на адмаўленні. Мы хацелі вывесці людзей з дэпрэсіі і прапанаваць эмацыйную альтэрнатыву."Народны альбом" аптымістычны і вітальны. Любоў да чагосьці болей стваральная матывацыя, чым нянавісць. Асабліва, калі нам патрэбная матывацыя на працяглы перыяд".
Песні на беларускамоўныя вершы Міхала Анемпадыстава выконваюцца беларускімі музычнымі гуртамі «Новае Неба», «N.R.M.», «IQ48», спявачкай Касяй Камоцкай. Аўтар перакладаў тэкстаў польскіх музычных гуртоў «Brygada Kryzys», «Republika», «», «Perfekt», а таксама, Марка Грэхуты.
Член Беларускага ПЭН-цэнтру з 2009 г.
Выступаў з паэтычнымі чытаннямі сваіх вершаў : У 2013 г. выдаў зборнік сваіх вершаў «Глыбока, глыбока, на дне філіжанкі кавы».
Культаралагічная і асветніцкая дзейнасць
У 2004—2011 гг. быў членам журы фестываля «Бардаўская Восень» (г. Бельск, Польшча). У 2007 г. быў членам журы рок-фестываля «Basowiszcza» (г. Гродак, Польша).
У 2009 г. паэты Міхал Анемпадыстаў і Леанід Дранько-Майсюк уручалі ўзнагароды беларускай музычнай прэміі «Рок-каранацыя» (акрамя Галоўнай Рок-кароны, якую ўручыў бізнесмэн і шоўмен Алесь Мухін).
Быў удзельнікам (лектарам і выкладчыкам) беларускай грамадскай адукацыйнай праграмы «Лятучы ўніверсітэт», якой кіруе Уладзімір Мацкевіч: у 2011 г. Міхал Анемпадыстаў чытаў у рамках праграмы ў Мінску лекцыю «Беларусь: вобраз і стыль», у 2012 г. у Мінску і Магілёве — лекцыю «Колер Беларусі», у 2012 г. у Магілёве — лекцыю «Беларускі стыль», а ў 2014 г. — лекцыю «Межы памежжа». У рамках той жа праграмы вёў у 2012—2013 гг. дызайнерскую майстэрню «Дэзань!», у 2014 г. — майстэрню «D2», а ў 2015 г. вёў майстэрню «DIII: Дызайн як сродак камунікацыі».
Быў удзельнікам грамадскай кампаніі «Будзьма беларусамі!». З 30 студзеня 2013 г. вёў аўтарскую калонку «Простыя рэчы» на сайце грамадскай кампаніі «Будзьма беларусамі!», дзе разважаў пра штодзённыя і адначасова элітарныя праявы беларускай культуры і культуры ўвогуле.
З 2006 г. мэтанакіравана рабіў шмат фотаздымкаў Мінска, бо хацеў зафіксаваць у фатаграфіях сучасны Мінск, архітэктура і дызайн якога, на думку Міхала, з вялікай хуткасцю змяняюцца ў горшы бок. Хацеў зрабіць выстаўку сваіх фатаграфій Мінска і напісаць кнігу пра Мінск, якая, як плануецца, будзе працягам кнігі Артура Клінава «Мінск. Горад сонца» (2006) і аўтарскай ацэнкай і адлюстраваннем гораду з розных бакоў, каб асэнсаваць гісторыю, асяроддзе і жыццё горада і дапамагчы стварэнню агульнагарадскога «міфа».
Даўно цікавіўся колерам у гісторыі і культуры Беларусі і пісаў кнігу «Колер Беларусі» — аб тым, як выкарыстоўваўся той ці іншы колер у традыцыйнай культуры Беларусі. Міхал Анемпадыстаў лічыў, што менавіта шэры колер займаў значнае месца ў традыцыйнай сялянскай і шляхецкай культуры Беларусі і мае дызайнерскія вартасці з-за сваіх адценняў і мажлівасцей выкарыстання: ''«З пункту гледжання прафесіяналаў — архітэктараў, дызайнераў — ён адзін з лепшых. Ён нейтральны, ён не раздражняе, ён ідэальна пасуе да любой драўніны, да металу, да керамікі, да фарфору»''. Міхал адзначае, шэры колер (традыцыйны колер інтэлекта) мае пазітыўную канатацыю і прысутнічае паўсюль у Беларусі: шэры колер — гэта беларускае неба і азёры, беларускі лён і ільняное адзенне, шэрыя беларускія палі ранняй вясной і позняй восенню, шэрыя беларускія старажытныя драўляныя хаты і шляхецкія двары, героі народных казак для дзетак (шэры кот, шэры воўк, шэрая мышка, шэры зайчык, шэрая галка і інш.), шэрань, шэрыя вочы і г.д.
Смерць і пахаванне
Памёр 24 студзеня 2018 года ў Мінску ад інсульту. Развітанне з Міхалам адбылося 25 студзеня ў Мінску ў культурнай прасторы «ОК-16» (вуліца Кастрычніцкая, 16). Цела было крэміравана на мінскіх Паўночных могілках, а пасля рэшткі былі пахаваны на Чыжоўскіх могілках Мінска. У 2020 годзе на магіле быў пастаўлены помнік.
Зарэчча (Рагачоўскі раён)
Зарэчча (, Заречье) — аграгарадок у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Свята-Троіцкая царква (Аздамічы)
Гісторыя
Да 1796 году Аздаміцкі прыход складаўся толькі з аднаго сяла Аздамічы, прыкладна у тым жа годзе да яго была далучана вёска Цераблічы, у 1817 годзе — вёска Кароцічы, а ў 1867 годзе прыпісаны Альгомель і Талмачава.
Калі менавіта быў створаны Аздаміцкі прыход і калі была пабудавана першая царква не вядома. З «Кліровых ведомостей» за 1809 год відаць, што царква Святой Жываначальнай Тройцы і прыход пры ёй існавалі ўжо ў XVI стагоддзі і царква мела ў тыя часы дакументы на царкоўную зямлю. Папярэдняя царква, згаданая ў 1864 годзе і пабудаваная на дубовых сваях, існавала да 1873 года. 17 красавіка 1874 года пачалі разбіраць старую царкву, а 30 красавіка закладаць новую, якакая была пабудавана і асвечана да 28 снежня 1877 года. Цяперашні храм быў пабудаваны ў 1893 годзе.
Архітэктура
Размешчана на паўднёвай ускраіне вёскі, каля ракі Маствы. Вырашана па каноне чатырохчасткавай падоўжна-восевай кампазіцыі: прытвор-званіца васьмярык на чацверыку, трапезная, кубападобны зруб малітоўнай залы, пяцігранная апсіда з бакавымі рызніцамі. У сілуэце храма дамінуюць шпіль над шатровым пакрыццём званіцы і цыбулепадобная галоўка на васьмігранным трох’ярусным барабане над шатровым дахам цэнтральнага аб’ёму. Гарызантальна ашаляваныя фасады (цокальная частка вертыкальна ашалявана) прарэзаны адзінарнымі і строенымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах. Архітэктурны декор абмежаваны вуглавымі лапаткамі са стылізаванамі капітэлямі, крыжовымі люкарнамі.
У інтэр’еры трапезная шырокім арачным прасветам адкрываецца у малітоўную залу, перакрытую шатровым скляпеннем даху. Апсіда вылучана трох’ярусным іканастасам у «рускім» стылі. У царкве абраз 19 ст. «Святы Мікалай».
Святары
У розныя часы у Аздамічах працавалі наступныя святары:
НФЛ у сезоне 1980
Cезон 1980 года стаў 61-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL).
Турнірная табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя
– Лепшы пакажчык сярод другіх каманд, – Пераможца дывізіёна
Заручэўе (Бешанковіцкі раён)
Заручэ́ўе (, Заручевье) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сокараўскага сельсавета.
Засіннікі
Засі́ннікі (, Засинники) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Клешчыно
Клешчыно́ (, Клещино) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Ільінцы (Светласельскі сельсавет)
Ільі́нцы (, Ильинцы) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Навасёлкі (Бачэйкаўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Кокатава (Рагачоўскі раён)
Ко́катава (, Кокотово) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Лавы (Рагачоўскі раён)
Ла́вы (, Лавы) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Каравайніца
Карава́йніца (, Каравайница) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Малінаўка (Старасельскі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Слабажаны
Слабажа́ны (, Слобожаны; да 30 ліпеня 1964 года Боўдзілаўцы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 40 км на поўнач ад Баранавічаў, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Міцкевічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
У 1798 годзе вёска называлася Боўдзілаўцы, у Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Гарадзішчанскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 4 вяскоўцы.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Душкавецкага сельсавета.
30 ліпеня 1964 года вёска Боўдзілаўцы перайменавана ў Слабажаны.
Ліепайская вобласць
Ліепайская вобласць — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Латвійскай ССР, якая існавала ў 1952—1953 гадах.
Ліепайская вобласць (нароўні з дзвюма іншымі абласцямі рэспублікі) была ўтворана 8 красавіка 1952 года падчас эксперыменту па ўвядзенні абласнога падзелу ўнутры саюзных рэспублік Прыбалтыкі. Ліепайская вобласць размяшчалася ў заходняй частцы Латвіі, прылягаючы да Балтыйскага мора. Год праз эксперымент быў прызнаны няўдалым і вобласць скасавалі (Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 25 красавіка 1953 года).
У склад вобласці ўваходзілі 2 гарады абласнога падпарадкавання (Ліепая і Вэнтспілс), а таксама 14 раёнаў: Айзпуцкі, Алсунгскі, Аўцкі, Вэнтспілскі, Дабэльскі, Дундажскі, Кандаўскі, Кулдыжскі, Ліепайскі, Прыекульскі, Салдускі, Скрундскі, Талсінскі і Тукумскі
Крупчына (вёска)
Кру́пчына (, Крупчино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Малыя Канапліцы
Малы́я Канаплі́цы (, Малые Коноплицы) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Уолтэр Мэй
Уо́лтэр Мэй (Walter May;, Брайтан ,  — , , Расія ) — англійскі паэт, перакладчык на англійскую мову паэзіі і эпасу народаў СССР.
Біяграфія
На працягу свайго жыцця змяніў шмат прафесіяў. На судабудаўнічым заводзе ў Шатландыі працаваў дызайнерам матораў мінаносцаў. Быў настаўнікам у школе. Добра майстраваў. Быў сябрам Камуністычнай партыі Вялікабрытаніі. У канцы 1960-х гадоў пераехаў жыць у Савецкі Саюз, дзе пазнаёміўся са сваёй другой жонкай — паэтэсай Людмілай Серастанавай. У Маскве працаваў рэдактарам-стылістам штотыднёвіка «Moscow News».
Літаратурная творчасць
Вершы пачаў друкаваць у 1950-я гады. Упершыню наведаў Беларусь у 1967 годзе. Першыя пераклады з беларускай мовы апублікаваў у 1968 годзе. Тады ж распачаў працу над перакладам на англійскую мову анталогіі сучаснай беларускай паэзіі «Цудоўны край Беларусі», у якую ўвайшлі творы 59 беларускіх паэтаў.
Уолтэр Мэй і Янка Купала
Неаднакротна быў у Мінску і Вязынцы. Пераклаў 90 вершаў Янкі Купалы, сярод якіх «Мужык», «А хто там ідзе?», «Я не для вас…», «Адцвітанне», «За ўсё…», «Беларускім партызанам», «Я мужык-беларус», «Явар і каліна», «Мая навука», «Хлопчык і лётчык».
Промыслы
Про́мыслы (, Промыслы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Лажок
Лажо́к (, Ложок) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Прыгожае
Прыго́жае (, Пригожее) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Міжыдзерава
Міжы́дзерава (, Мижидерево) — былая вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Ліквідавана 29 сакавіка 2011 года.
Новы Пахар
Но́вы Па́хар (, Новый Пахарь) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Мазекі
Мазе́кі (, Мазеки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Нізгалава
Ні́згалава (, Низголово) — вёска ў Беларусі, у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Геаграфія
На поўдні ад вёскі возера Нізгалаўе.
Гісторыя
Згадваецца ў 1641 годзе як вёска ў Полацкім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сокараўскага сельсавета.
Аляксандр Віктаравіч Козыр
Аляксандр Віктаравіч Козыр  — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
21 лютага 2000 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Карака
Карака — ветразевыя судны XIV—XVI стагоддзяў.
Упершыню з’явіліся ў Партугаліі. У XVI стагоддзі будавалі ў Англіі і Францыі, выкарыстоўваліся для перавозкі грузаў, баявых дзеянняў на моры. Мелі 3—4 мачты. Французскі каракі былі найбуйнейшымі, маглі мець 1200 чалавек экіпажа і салдат, мелі да 20 гармат.
Саўрасы
Саўра́сы (, Соврасы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Свята-Пакроўская царква (Акцябр)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Акцябр (Кобрынскі раён) на ўскраіне вёскі. Пабудавана ў 1937 г. з дрэва. Помнік народнага дойлідства.
Архітэктура
Развітую і шматпланавую аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю храма складаюць асноўны цэнтрычна-крыжовы зруб, пяцігранная апсіда з партатыўнымі бакавымі рызніцамі, далучаны праз трапезную прытвор-званіца. Званіца вырашана высокім шатровым васьмерыком і разам з 8-гранным шатровым барабанам з макаўкай дамінуе ў сілуэце храма. Грані-прыдзелы асноўнага зруба і бабінца завершаны трохвугольнымі франтонамі. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны адзінарнымі і здвоенымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі, фланкіраванымі вертыкальнымі брусамі-сцяжкамі.
Інтэр'ер
У інтэр'еры пануе падкупальная прастора светлага барабана, абапёртага праз складную сістэму ветразяў на сцены цэнтральнага квадратнага зруба. У яго прастору шырокімі 3-граннымі прасветамі раскрываюцца бакавыя прыдзелы, трапезная, апсіда, вылучаная драўляным 2-ярусным іканастасам.
Абраз «Тры свяціцелі» (18-19ст.), скульптура «Укрыжаванне» (18ст.), драўляны ківот (1887).
Новыя Канапліцы
Но́выя Канаплі́цы (, Новые Коноплицы) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2107001—2108000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2107001—2108000)
Скрунда
Скру́нда (, Schrunden) — невялікі горад у Курзэмэ на захадзе Латвіі, каля 3 тысяч жыхароў.
Гісторыя
Упершыню згаданы ў 1253 годзе, горад з 1996 года. Горад знаходзіцца на аўтатрасе А9 паміж гарадамі Салдус і Ліепая, у 35 км на поўдзень ад горада Кулдыга. У 1368 годзе філіял Тэўтонскага Ордэна пабудаваў у Скрундзе замак, які не захаваўся да цяперашняга часу.
Селядцова (Бешанковіцкі раён)
Селядцо́ва (, Селедцово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Полцева
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Памятныя мясціны
За 2 кіламетры на паўночны захад ад вёскі знаходзіцца Полцеўскі валун.
Слабада (Старасельскі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Азяранскага сельсавета.
Саладухі Пушчавыя
Саладу́хі Пушчавы́я (, Солодухи Пущевые) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Лескавіцкага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Язвінскага сельсавета
Джэдаі
Джэдаі (Jedi) — ключавыя персанажы сусвету «Зорных войнаў». Адэпты ордэну рыцараў-джэдаяў, якія здольныя выкарыстоўваць Сілу. Джэдаі прысутнічаюць ва ўсіх 6 частках. Яны з'яўляюцца ахоўнікамі дэмакратыі і прыхільнікамі Рэспублікі. Іх погляды на жыццё вельмі сціплыя. Джэдаі жывуць дзеля захавання міру і свабоды ў галактыцы. Джэдай не мусіць мець жонку, дзяцей, ім забаронена прывязанасць і нетагыўныя эмоцыі (гнеў і нянавісць), бо гэта ўсё можа накіраваць джэдая на цёмны бок Сілы. Джэдаі — не ваяры, але яны выдатна ўмеюць біцца, валодаюць як правіла светлым бокам Сілы, дзякуючы ёй джэдаі могуць выконваць розныя звышнатуральныя трукі, на якія не здольны просты чалавек альбо жывая істота. Сіла дае джэдаю магчымасць бачыць будучыню, мінулае, старых сяброў. Джэдай мае права забіваць, але толькі ў мэтах абароны сябе ці іншых. Выключэння толькі, калі справа датычыцца сітхаў, тады джэдай можа нападаць і выкарыстоўваць Сілу дзеля гвалту.
Асноўны атрыбут джэдая — гэта яго светлавы меч. У фільму колер мечаў джэдаяў сіні і зялёны, але ёсць і выключэнне: Мейс Вінду мае фіялетавы меч.
Ког
Ког — грузавое ветразевае судна. Мела адну мачту з прамым ветразем, высокія надбудовы на носе і карме. Даўжыня 24-28 м, шырыня 7-8 м. Водазмяшчэнне 130—200 тон. Будаваліся ў 13-15 стагоддзях у еўрапейскіх краінах.
Свята-Георгіеўская царква (Альба)
Свята-Георгіеўская царква — праваслаўны храм у в. Альба (Івацэвіцкі раён), на могілках. Помнік народнага дойлідства.
Гісторыя
У ведамасці царквы за 1931 г. значыцца дата пабудовы 1692 г. Паводле іншых пісьмовых крыніц, царква ў в. Альба была пабудавана ў 1790 г. на сродкі прыхаджан. У 1904 г. перабудавана. У 1908 г. да царквы была прыбудавана званіца. Капітальны рамонт быў праведзены ў 1923 г. Да 1993 г. царква не дзейнічала.
Архітэктура
Прамавугольны зруб і 5-сценны алтарны прыруб накрыты агульным вальмавым дахам, які над апсідай завершаны цыбулепадобнай галоўкай на 8-гранным барабане. Да апсіды далучана адна бакавая рызніца. На галоўным фасадзе ўзвышаецца 2-ярусная чацверыковая званіца, завершаная шатром з макаўкай. Будынак накрыты агульным 2-схільным гонтавым дахам з застрэшкамі і хвалямі ў месцы злучэння галоўнага і апсіднага зрубаў. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны арачнымі праёмамі, расчлянёны брусамі-сцяжкамі ў прасценках, вуглы аздоблены руставанымі лапаткамі. Уваход вылучаны 2-схільным 2-слуповым ганкам.
Інтэр'ер
Малітоўная зала перакрыта драўляным корабавым скляпеннем, у яе фігурнай аркай раскрываецца галерэя хораў, апсіда вылучана драўляным іканастасам з разнымі пазалочанымі царскімі варотамі. Абраз 19 ст. «Маці Божая Адзігітрыя».
Літаратура
Праваслаўныя храмы Беларусі / А. М. Кулагін, З. Э. Герасімовіч, У. П. Свентахоўскі. — Мн., БелЭн, 2007.
Скакуноўшчына
Скакуно́ўшчына (, Скакуновщина) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сокараўскага сельсавета.
Хацілава
Хаці́лава (, Хотилово) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Ужляціна
Ужля́ціна (, Ужлятино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Станькаў
Ста́нькаў (, Станьков) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска ў Рагачоўскім войтаўстве Рагачоўскага староства.
У 1924—1960 гадах цэнтр Станькаўскага сельсавета.
Сялявічы (Баранавіцкі раён)
Сяля́вічы (, Селявичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 30 км на поўнач ад Баранавічаў, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Мордзічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
У 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, працаваў хлебазапасны магазін.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Да 17 лютага 1975 года вёска ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета, да 6 жніўня 1979 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Гарадзішчанскага пассавета , да 26 чэрвеня 2013 года ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета.
Чурылава (Бешанковіцкі раён)
Чуры́лава (, Чурилово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Зорныя войны. Эпізод V: Імперыя наносіць удар у адказ
Сюжэт
Падзеі ў фільму адбываюцца праз 3 годі пасля бітвы за Явін. Паўстанцы працягваюць адступаць, нягледзячы на знішчэнне Зоркі Смерці. Альянс хавае адну са сваіх ваенных баз на далёкай ледзяной планеце Хот. Але флот імперыі знаходзіць іх і там. Камандванне флотам бярэ на сябе сам Дарт Вейдэр Паўстанцы даведваюцца пра планы імперыі ад Хана Сола, які пад час агляду тэрыторыі базы разам з Чубакам знішчае імперскага дроіда-шпіёна. Люк Скайуокер у пачатку фільма трапляе ў бяду: на яго нападае мясцовая драпежная жывёла. Люк прымяняе трэці раз у жыцці Сілу і светлавы меч свайго бацькі. Ён забівае жывёлу, але на паверхню планеты апускаецца ноч і тэмпература падае. Люк пачынае замярзаць, ён падае ў снег і бачыць дух Обі-Вана, той кажа яму, каб ён ляцеў на далёкую планету Дагоба, каб працягнуць навучанне ў магістра джэдаяў Ёды.
Войскі імперыі пачынаюць атаку на планету. Малады джэдай разам з R2-D2 бяжыць на Дагоба. Тым часам Хан Сола, Чубака, Лея і C-3PO на Сокале Тысячагоддзя пакідаюць планету. Але імперскія караблі пашкоджваюць рухавік Сокала і той хаваецца ў астэроідным полі, бо не здольны збегчы ад пагоні. Люк пасля наўдалай пасадкі на Дагоба, сустракае там Ёду. Спачатку ён думае, што сустрэў мясцовага жыхара планеты, пацешную істоту, але не вялікага Джэдая.
Ёда пачынае вучыць Люка. Пад час навучання малады джэдай бачыць будучыню, ён бачыць, што яго сябры трапляюць у палон да Дарт Вейдэра. Ёда тлумачыць Люку, што яму лепей скончыць навучанне, інакш ён рызыкуе прайграць Вейдэру і імператару. Аднак Люк ляціць на дапамогу сваім сябрам, але пры гэтым абяцае Ёдзе вярнуцца і скончыць навучанне.
Хан накіроўвае свой карабель у бок планеты Беспін, да свайго член Лэнда Калрысіяна. Ён хоча там адрамантаваць свой карабель. Але на планету прылятае яго вораг Боба Фет і Дарт Вейдэр разам з войскам. Хан разам з Леяй і Чубакам трапляюць у палон. Дарт Вейдэру патрэбен Люк, ён бярэ сяброў Люка ў закладнікі. Скайуокер прылятае на планету і трапляе ў пастку, падрыхтаваную для яго Вейдэрам. Хана Сола замарожваюць у крыягене. Перад гэтым ён паспявае прызнацца Леі ў каханне. Сола аддаюць Боба Фету. Даведаўшыся, што замарозка Сола прайшла добра і Хан жывы, Вейдэр прымае рашэнне замарозіць Люка. Але Скайуокер аказвае жорсткае супраціўленне. Пачынаецца бойка на светлавых мячах. Лэнда, зразумеўшы, што Вейдэру нельга давяраць, аб’яўляе эвакуацыю ўсяго горада і сам бяжыць разам з Леяй і Чубакам на карабель Хана. Люк пад час бойкі з Вейдэрам губляе сваю правую руку і чуе словы, якія перавернуць усё яго жыццё. Дарт Вейдэр кажа Люку, што ён яго бацька. У душы маладога джэдая пачынаецца канфлікт, унутраная барацьба. Ён не жадае далучацца да цёмнага боку і кідаецца ўніз шахты. Яго выкідвае праз шлюз для смецця на знешні бок гарадской платформы. З дапамогай Сілы ён звяртаецца да Леі. Лея не джэдай, але яна таксама адчувае Сілу і чуе заклік Люка. Прымусіўшы Лэнда вярнуцца за Люкам, яны ўсе разам збягаюць з планеты, дзякуючы маленькаму дроіду R2-D2, які адрамантаваў рухавік Сокала. Імперыя наносіць магутны ўдар па паўстанцам, але не перамагае іх. Люк вырашае вярнуцца на Дагоба, але перад гэтым збіраецца выратаваць свайго член Хана.
Шыпулі
Шыпу́лі (, Шипули) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Аўген Кавалеўскі
Аўген Кавалеўскі (,  —, Руаян) — беларускі тэатральны дзеяч, драматург.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 студзеня 1921 г. у Маскве, адкуль бацькі праз некалькі тыдняў вярнуліся ў Мінск. Выхоўваўся ў дзіцячым садку, дзе выхавацелькай была Уладзіслава Луцэвіч, жонка Янкі Купалы. У 1930-х яго бацька быў рэпрэсаваны. Скончыў сярэднюю школу № 45 г. Мінску. Яшчэ ў школьныя гады браў удзел у дзіцячых пастаноўках Тэатра юнага гледача. Пазней, па рэкамендацыі Еўсцігнея Міровіча накіраваўся ў школу пры Беларускім дзяржаўным драматычным тэатры, аднак навучанню перашкодзіла вайна.
У 1941—1944 гадах працаваў у Мінскім гарадскім тэатры і на радыё, быў вядомы як канферансье.
У 1944 годзе з’ехаў з Беларусі ў Германію. Жыў у лагерах ДП у Рэгенсбургу, Міхельсдорфе, Остэрхофене. Заснаваў з прафесійных акцёраў на эміграцыі ансамбль песні і танца «Жыве Беларусь!», пазней ператвораны ў Тэатр эстрады, які ездзіў з гастролямі па розных лагерах для перамешчаных асобаў. Напісаная ім камедыя «Нечаканыя заручыны» карысталася вялікім поспехам у гледачоў. Пісаў п’есы і скетчы для пастановак, сам быў адным з выканаўцаў. У 1947 у Міхельсдорфе выдаў «Кароткі курс навучання акцёра».
Пісаў таксама апавяданні, фельетоны і п’есы, якія публікаваліся як на старонках эміграцыйных часопісаў «Сакавік», «Моладзь», «Напагатове» і інш., гэтак і выходзілі асобнымі выданнямі «Вясновы жук» (Амберг—Рэгенсбург, 1946), «Лекар мімаволі» (Рэгенсбург, 1946), «Ліхадзейка» (Міхельсдорф, 1946), «Шапка няўгледка» (Міхельсдорф, 1947), «Блакітная Вілія» (Остэргофен, 1948), «Госці з Тунісу» (Міхельсдорф, 1948), «Случчакі» (Парыж, 1949).
У 1949 годзе перабраўся ў Францыю, дзе спачатку працаваў як звычайны работнік у індустрыяльным горадзе Thienville (Moselle). Праз год пераехаў у Парыж і знайшоў працу ў кравецкім атэлье, дзе, маючы добры мастацкі густ і багатую фантазію, хутка выявіў сябе як таленавіты выканаўца эскізаў парыжскай моды і меў там прызнанне і аўтарытэт. Быў сябрам Аб’яднання беларускіх работнікаў у Францыі. На пачатку 1950-х гг. быў сакратаром і кіраўніком аддзелу культуры Галоўнай управы Беларускай незалежніцкай арганізацыі моладзі ў Францыі.
27 лістапада 1955 года ў залы Salle Iena ў Парыжы адбылася прэм’ера спектакля па драме Аўгена Кавалеўскага «Асуджаныя». Ён сам паставіў гэты спектакль і выконваў у ім адну з галоўных роляў. Пастаноўка выклікала вялікі рэзананс у французскай сталіцы.
Яўсеенка
Яўсеенка — прозвішча.
Цербяшова
Цербяшо́ва (, Тербешово) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Свята-Уваскрасенская царква (Альгомель)
Свята-Уваскрасенская царква — праваслаўны храм у цэнтры в. Альгомель (Столінскі раён). Помнік народнага дойлідства. Прыпісная да Магдалінаўскай царквы.
Пабудавана ў 1817 г. з дрэва па фундацыі памешчыка Рамана Фарэйстэра.
Архітэктура
Да чатырохсценнага зруба з захаду далучана чацверыковая званіца, падзеленная на два ярусы карнізам з разным аркатурным фрызам і завершаная шатром з макаўкай. Такое ж завяршэнне мае васьмігранны светлавы барабан над двухсхільным дахам аб'ёму малітоўнай залы. Вертыкальна ашаляваныя сцены расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Унутры зала перакрыта столлю на падугах, яе прастора пашырана васьмігранным пірамідальным скляпеннем барабана. Апсіда вылучана драўляным разным трох'ярусным іканастасам 18 ст.: 12 абразоў апостальскага чыну, «Спас з прадстаячымі» дэісуснага чыну, «Благавешчанне» (падпісаны: «Року 1759, месяца второго пятого дня… раб Божы Стефан Кардаш справил образ Богу на хвалу») у святочным чыне, «Маці Божая Адзігітрыя» ў мясцовым чыне. Да іканастасных па мастацкай трактоўцы падобны насценныя абразы «Сашэсце ў пекла» (17 ст.), «Маці Божая Адзігітрыя», «Васіль Вялікі», «Троіца старазапаветная» і «Дэісус» (усе 18ст.; перанесены з Івана-Багаслоўскай царквы в. Вялікае Малышава Столінскага раёна), «Пакроў Багародзіцы» (19ст.).
Алейнікі (Бешанковіцкі раён)
Але́йнікі (, Олейники) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Інтэрстэлар
«Інтэрстэ́лар» (Interstellar — Міжзоркавы) — навукова-фантастычны фільм рэжысёра Крыстафера Нолана паводле сцэнарыя Джонатана Нолана і Кіпа Торна. Фільм апавядае пра падарожжы групы даследчыкаў, якія выкарыстоўваюць нядаўна выяўлены прасторава-часавы тунэль, каб абыйсці абмежаванні палёту чалавека ў космасе і прайсці велізарныя адлегласці на міжзоркавым караблі. Сцэнарыстам праекта выступае брат Крыстафера — Джонатан Нолан, які працаваў над сцэнарыямі да дзвюх частак «Бэтмена», а таксама да фільмаў «Помні» і «Прэстыж». Сцэнарый заснаваны на навуковых працах фізіка-тэарэтыка Кіпа Торна.
Сюжэт
Недалёкая будучыня. Насельніцтва Зямлі паступова вымірае ад голаду з прычыны пагаршэння клімату. Фермер Купер, некалі пілот NASA, вядзе гаспадарку са сваёй сям'ёй у амерыканскай глыбінцы, пакутуючы ад неўраджаю і пылавых бур. Яго дачка Мёрф расказвае пра тое, што яе пакой наведвае палтэргейст і скідвае кнігі з паліцы. Купер, разабраўшыся, разумее, што анамальныя з'явы не выдумка і нават выяўляе разам з дачкой у дзеяннях здані заканамернасці. Прааналізаваўшы іх, ён вылічвае каардынаты нейкага аб'екта, які аказаўся сакрэтным падраздзяленнем NASA.
Кіраўнік лабараторыі прафесар Брэнд і яго супрацоўнікі некалькі гадоў назад агледзелі ў раёне арбіты Сатурна чарвяточыну ў прасторы, якая дазваляе хутка перамясціцца ў іншую галактыку. Прафесар лічыць, што праход адкрыла безназоўная звышцывілізацыя ў мэтах выратавання чалавецтва. Насельніцтва Зямлі тым часам вымушана выжываць і таму касмічныя палёты лічацца марнаваннем абмежаваных рэсурсаў. Таму першыя экспедыцыі ў рамках праграмы «Лазар» (адсылка да біблейскага Лазара) былі ажыццёўлены ў поўнай сакрэтнасці. Па той бок чарвяточыны даследчыкі выявілі зорную сістэму. Асаблівасці камунікацый праз «кратовую нару» такія, што экспедыцыі могуць пасылаць туды сігналы з Зямлі толькі аднабакова і раз у год.
Вакол чорнай дзіркі з акрэцыйным дыскам, названай Гарганцюа, круцяцца некалькі планет. Тры з іх найбольш перспектыўныя і атрымалі назвы ў гонар сваіх першаадкрывальнікаў: Мілер, Эдмунд і Ман. Куперу прапануюць узначаліць наступную экспедыцыю. Прафесар Брэнд разглядае асноўны і запасны план. Праз запаволенне часу экспедыцыя можа стаць вельмі працяглаю паводле зямнога часу і прафесар патрапіць закончыць свае даследаванні па распрацоўцы спосабу масавай адпраўкі людзей праз кратовую нару. Калі не выйдзе, то ёсць запасны «план Б»: на новае месца адпраўляецца абмежаваная група людзей, і запас генетычнага матэрыялу (замарожаныя яйцаклеткі) з мэтай заснаваць калонію. Таму місія «Лазар» адразу забірае з сабой кантэйнеры з яйцаклеткамі.
Мёрф не згаджаецца адпускаць бацьку ў экспедыцыю, адкуль той можа і не вярнуцца, але Купер пакідае сям'ю. Складаюць каманду дачка прафесара Брэнда Амелія, фізік Ромілі, географ Дойл, камандзір карабля Купер, а таксама шматмэтавыя робаты ТАРС і КЕЙС. Місія «Лазар» адпраўляецца на арбітальную станцыю Эндзюранс, экіпаж якой праз два гады палёту ў крыясне, дасягае арбіты Сатурна і чарвяточыны. Пасля паспяховага праходу цераз пракол у прасторы-часе, зямляне аказваюцца перад нялёгкім выбарам — з якой планеты пачаць. Паліва абмежавана, і на даследаванне ўсіх трох планет яго можа не хапіць.
Экспедыцыя пачынаецца з планеты Мілер, але з прычыны яе блізкасці да чорнай дзіркі, 1 гадзіна на яе паверхні роўная 7 гадам на Зямлі. Пасадачны модуль прывадняецца там, адкуль паступалі сігналы экспедыцыі Мілера і даведваецца, што мясцовыя ўмовы вельмі неспрыяльныя. Экіпаж у апошні момант ратуецца ад каласальнай хвалі цунамі і губляе Дойла. Калі Купер і Амелія вяртаюцца назад, затрымаўшыся ўсяго на гадзіну, тое апыняецца, што на борце Эндзюранс і на Зямлі прайшло 23 гады.
На Зямлі Мёрф вырасла, стала сталай жанчынай-навукоўцам і далучылася да каманды прафесара Брэнда. Яны беспаспяхова б'юцца над праблемай масавай адпраўкі людзей праз пракол прасторы-часу. На божай пасцелі прафесар прызнаецца, што ўвесь яго асноўны план выратавання чалавецтва быў не больш чым блефам — даследаванні зайшлі ў тупік. Калі б ён адразу прызнаўся, экспедыцыя наогул бы нікуды не паляцела. Зараз асноўны план — гэта «план Б». Мёрф не пакідае надзея, што сакрэт прасторава-часавых складак будзе раскрыты. Праблема ў сувязі часу і гравітацыі, але разгадка схавана ў нетрах чорных дзірак і дабрацца туды немагчыма. Астранаўты ў роспачы выслухваюць гэту навіну. Тым не менш, ім неабходна давесці да канца распачатае.
Паліва хопіць толькі на адну планету. Пасля доўгіх спрэчак экіпаж выбірае планету Ман. Ужо пры пасадцы апыняецца, што гэта халодны і недружалюбны свет. У атмасферы прысутнічае кісларод і аміяк. На паверхні планеты на станцыі, астранаўты выяўляюць доктара Мана ў анабіёзе. Пасля абуджэння і радасці з прычыны свайго выратавання, той распавядае, што планета добры кандыдат на каланізацыю, з бо на ёй ёсць месцы, дзе можна свабодна дыхаць. Зрэшты, пры спробе даследавання адразу высвятляецца, што доктар Ман падрабіў вынікі даследавання, для таго, каб за ім прыляцелі і забралі яго. Доктар Ман забівае Ромілі, спрабуе забіць Купера, вінавацячы яго ў няздольнасці ставіць інтарэсы ўсяго чалавецтва вышэй за інтарэсы яго сям'і. Ман выкрадае пасадачны модуль, аднак, спрабуючы аварыйна прыстыкавацца да арбітальнай станцыі, узрываецца шлюз Эндзюранс і ён гіне.
Толькі цудам Куперу і Амеліі ўдаецца прыстыкавацца Эндзюранс, які хаатычна рухаецца пасля выбуху, і стабілізаваць яго рух. Карабель нясе да Гарганцюа і Купер вырашаецца на адчайны крок. Ён збіраецца выкарыстаць гравітацыйны манеўр, прайсці блізка ад гарызонту падзей Гарганцюа і адправіць Эндзюранс да трэцяй планеты на рэштках паліва. Небяспечны трук на ручным кіраванні карабля амаль праходзіць, але ў канцы робат ТАРС і капітан, кіраўнікі рухавікамі пасадачнага модуля і чоўна, вымушаны адстыкавацца, перадаючы Эндзюранс дастатковую інерцыю, каб адарвацца ад чорнай дзіркі.
Купер перасякае гарызонт падзей і падае ў чорную дзірку. Ён катапультуецца з карабля, які развальваецца, і праз некаторы час яго падзенне запавольваецца. Па радыёсувязі з Куперам злучаецца ТАРС, які паведамляе, што яны патрапілі ў пяцімерную прастору. Купер разглядае нешта, што нагадвае разгортку шматмернага куба на трохмерную прастору і бачыць юную Мёрф і падзеі мінулага да яго адлёту. Купер лічыць, што таямнічая звышцывілізацыя — гэта чалавецтва з будучыні, якое пераадолела межы быцця і спрабуе цяпер дапамагчы сваім продкам пераадолець цяжкі этап развіцця.
Астранаўт не можа мець зносін візуальна ці голасам, але можа падаваць сігналы, уздзейнічаючы на кнігі на паліцы і пыл на падлозе пакоя, тым самым прадвызначаючы асноўныя падзеі, якія папярэднічалі старту экспедыцыі «Лазар». Робат сабраў даныя пра структуру чорнай дзіркі і квантавую сінгулярнасць і Купер перадае гэтыя даныя пасродкам азбукі Морзэ на секундную стрэлку гадзінніка, пакінутага дачцы шмат гадоў назад.
Каля Сатурна чалавецтва заснавала станцыю і вялікую калонію, куды перасялілася значная колькасць зямлян. Купер сустракаецца са сваёй пастарэлай дачкой, якая яшчэ жывая. Ён распавядае ёй, што ён і быў той «істотай» з яе дзяцінства (якая дзейнічала з чорнай дзіркі), і Мёрф адказвае, што яна здагадалася пра гэта. Яна просіць Купера не заставацца тут, каб не бачыць смерць свайго дзіцяці, а ляцець назад на дапамогу Амеліі. Купер садзіцца ў карабель і рыхтуецца да палёту. У апошніх кадрах паказваюць Амелію на планеце Эдмунд. На ёй прыдатная для дыхання атмасфера і невялікая зямная калонія.
У ролях
Каманда астранаўтаў
Астатнія персанажы
У красавіку 2013 года на галоўныя ролі былі зацверджаны Мэцью Мак-Конахі і Эн Хэтэўэй. Крыстафер Нолан выбраў на ролю Купера Мэцью Мак-Конахі пасля таго, як убачыў яго ігру ў фільме «Мад» (2012). Ён назваў персанажа Мак-Конахі — «абывацелем» з якім «глядач мог прайсці дзіўную гісторыю». Іншыя вядомыя акцёры ўрэшце далучыліся да праекта, і ён стаў «зорным».
Ірфану Кхану была прапанавана роля ў фільме, але ён адмовіўся з-за няўзгодненасці раскладаў здымак, бо ў той час ён здымаўся ў індыйскіх фільмах Ланчбокс і . У жніўні 2013 года, акцёр Мэт Дэйман быў запрошаны ў Ісландыю для здымак у невялікай ролі. Мэт мог сыграць у рэжысёра яшчэ ў фільме «Цёмны рыцар» у ролі Харві Дэнта, але тады ён адмовіўся. Майкл Кейн здымаецца ва ўсіх фільмах рэжысёра пачынаючы з фільма «Бэтмен: Пачатак» і паводле слоў Крыстафера, незалежна ад фільма для яго сябра Кейна заўсёды знойдзецца роля.
Вытворчасць
Праца над фільмам пачалася ў чэрвені 2006, калі Paramount Pictures і Стывен Спілберг анансавалі планы па стварэнні навукова-фантастычнага фільма, заснаванага на даследаваннях фізіка-тэарэтыка Кіпа Торна. Да сакавіка 2007 года Джонатан Нолан быў наняты ў якасці сцэнарыста. Фільм заставаўся ў распрацоўцы на працягу некалькіх гадоў. Калі Крыстафер Нолан заняў месца рэжысёра, студыя Warner Bros., якая выпускала яго апошнія фільмы, дамаглася ўдзелу ў праекце. У абмен на правы па міжнароднай дыстрыбуцыі Warner Bros. дала Paramount правы на суфінансаванне будучых працягаў фільмаў «Пятніца 13-е» (2009) і «Паўднёвы Парк: Вялікі, доўгі, неабрэзаны». Legendary Pictures, якая раней супрацоўнічала з кінастудыяй, таксама стала супрадзюсарам фільма. Вытворчасцю карціны займаліся кампаніі Syncopy і Lynda Obst Productions. У якасці аператара быў наняты Хойтэ Ван Хойтэма, паколькі Уолі Пфістэр быў заняты працай над сваім рэжысёрскім дэбютам «Перавага». «Інтэрстэлар» зняты ў спалучэнні анаморфнай і фармату IMAX. У студзені 2013 года Крыстафер Нолан пачаў перамовы з Paramount і Warner Bros., каб прыняць удзел у праекце ў якасці рэжысёра. У сакавіку яго ўдзел быў зацверджаны. Здымкі праходзілі ў апошнім квартале 2013 года ў правінцыі Альберта, Канада, у паўднёвай частцы Ісландыі, на ледавіку Снайфедльс'ёкюдль і ў вёсцы Кірк'юбаярклёйсцюр, а таксама ў Лос-Анджэлесе.
14 снежня 2013 года быў выпушчаны першы тызер да фільма.
30 ліпеня 2014 года выйшаў другі афіцыйны трэйлер да фільма. Эксклюзіўны прагляд быў даступны выключна на афіцыйным сайце фільма пасля ўводу сакрэтнай камбінацыі лічбаў, якую трэба было разгадаць з сузор'я ў зорным небе. Праз суткі ролік стаў даступны на YouTube.
Саўндтрэк
Кампазітар фільма — Ганс Цымер, які працаваў разам з Крыстаферам Ноланам над «Бэтмен: Пачатак», «Цёмны рыцар», «Пачатак», і «Цёмны рыцар: Адраджэнне легенды». Саўндтрэк выйдзе 18 лістапада 2014 года.
Сялец (Рагачоўскі раён)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Старое Сяло (Рагачоўскі раён)
Старо́е Сяло́ (, Старое Село) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Старасельскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 12 км у напрамку на поўнач ад горада Рагачоў, за 131 км ад Гомеля, за 2 км ад чыгуначнага раз’езда Старасельскі. Праз вёску працякае рака Дабрыца, пралягае аўтамабільная дарога (Зарэчча — аўтамабільная дарога ). У вёсцы дзейнічае філіял ААТ «Птушкафабрыка „Рассвет“» (былая птушкафабрыка «Рагачоўская»).