cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антоніа Вівальдзі
Пачатак кампазітарскай дзейнасці. Венецыя (1713—1718)
Яго найболей паспяховымі операмі з'яўляюцца «La Costanza trionfante» («Сталасць, пераможная над каханнем і нянавісцю») і «Farnace» («Фарначе»), кожная з якіх адраджалася на сцэне па шэсць разоў.
У цэлым, перыяд з 1713 па 1718 год лічыцца многімі даследчыкамі самым прадукцыйным этапам у творчасці кампазітара: за гэтыя пяць гадоў ён напісаў у агульнай складанасці восем опер.
Сталасць
Цягам гэтага перыяду Антоніа Вівальдзі напісаў чатыры скрыпічныя канцэрты, кожны з якіх адпавядае чатыром порам года і малюе сцэны, прыдатныя для кожнага сезона. Трое з канцэртаў з'яўляюцца арыгінальнай канцэпцыяй, тым часам як першы, «Вясна», запазычае матывы Sinfonia з першага акта яго адначаснай оперы «Il Giustino» («Гіусціна»). Натхненнем для канцэртаў, напэўна, паслужыла мясцовасць вакол Мантуі. Гэтыя канцэрты апынуліся рэвалюцыйнымі ў музычнай канцэпцыі: у іх намаляваны плынь ручаёў, спеў птушак (розных выглядаў, кожны пэўна характарызуецца), брэх сабак, шум камароў, плач пастухоў, буры, п'яныя танцоры, ціхія ночы, паляванне з бакоў абодвух паляўнічых, катанне на каньках дзяцей і пацяпленне зімовых вечароў. Кожны канцэрт злучаны з санетам, у якім, магчыма, Вівальдзі апісваў сцэны, намаляваныя ў музыцы. Гэтыя канцэрты былі апублікаваны ў Амстэрдаме ў 1725 годзе.
У Мантуі Антоніа Вівальдзі пазнаёміўся з опернай спявачкай Ганнай Жыра (Anna Giraud), дачкой французскага цырульніка. Гэта знаёмства зрабіла вялікі ўплыў на наступны лёс. У сваіх лістах да драматурга Карла Гальдоні Вівальдзі прадстаўляе яму Ганну Жыра як сваю «старанную вучаніцу». На думку даследчыкаў, менавіта Вівальдзі прыналежыць вялікая заслуга ў станаўленні Ганны Жыра як опернай спявачкі. Спадарожніцай Вівальдзі стала таксама сястра Ганны, Паліна, якая стала свайго роду медычнай сястрой і прыняла на сябе клопаты пра здароўе кампазітара, які хварэў бранхіяльнай астмай. Пасля трохгадовай службы ў Мантуі Вівальдзі разам з Ганнай і Палінай вярнуўся ў Венецыю. У Венецыі, абедзве яны жылі ў доме Вівальдзі і суправаджалі яго ў шматлікіх вандраваннях. Занадта цесныя для духоўнай асобы стасункі з сёстрамі Жыра неаднаразова выклікалі нараканні з боку царкоўнікаў. Парушэнне нормаў паводзін прывяло да цяжкіх для Вівальдзі наступстваў і абвастрэння яго адносін з царкоўнай элітай Папскай вобласці. Вядома, што ў 1738 годзе кардынал-архібіскуп горада Ферары забараніў Вівальдзі заехаць у горад і служыць імшу з прычыны грэхападзення. Нягледзячы на ўсё, ён бараніў гонар і годнасць сваіх спадарожніц.
Пасля сустрэчы з імператарам Карлам VI пераехаў у Вену, спадзеючыся на павышэнне па службе, аднак імператар памёр неўзабаве па прыбыцці Вівальдзі, а сам кампазітар памёр менш чым праз год у галечы.
Творчасць
Антоніа Вівальдзі пісаў музыку для свецкіх і духоўных канцэртаў кансерваторыі, оперы для тэатраў Венецыі (удзельнічаў у іх пастаноўцы). У творчасці паслядоўніка А. Карэлі вышэйшага роксвіту дасягнуў канцэрта гроса (устаноўлена 3-часткавая цыклічная форма, вылучана віртуозная партыя саліста). Стварыў жанр сольнага інструментальнага канцэрта, чым прадвызначыў дасягненні венскай класічнай школы. Садзейнічаў развіццю віртуознай скрыпічнай тэхнікі. Музычны стыль А. Вівальдзі адметны меладычным багаццем, дынамічнасцю і экспрэсіўнасцю гучання, класічнай стройнасцю формы. Яго цыкл «Поры года» (1725) — адзін з ранніх узораў праграмнай музыкі. Зрабіў уклад у развіццё інструментоўкі. Сярод твораў: оперы (больш за 40, у т.л. «Нерон, які стаў Цэзарам», 1715; «Алімпіяда», 1734), араторыі («Юдзіф», 1716, і інш.); свецкія кантаты, серэнады; «Stabat Mater» і іншыя царконыя творы; інструментальныя канцэрты (465), у т.л. канцэрта гроса (49), для аднаго інструмента з баса кантынуа (331, у т.л. 228 для скрыпкі) і інш.
Спадчына
Уплыў Антоніа Вівальдзі зазналі многія кампазітары 1-й паловы XVIII ст. Кампазіцыйным прынцыпам, якія зацвердзіліся ў інструментальнай музыцы дзякуючы яму, у ліку іншых следаваў і Іаган Себасцьян Бах, які пераклаў для клавіра і аргана некалькі ягоных канцэртаў. Падобна шматлікім кампазітарам эпохі барока, Вівальдзі быў амаль цалкам забыты неўзабаве пасля сваёй смерці; яго музыку зноў адкрылі ў XX ст.
Лінейны карабель
Лінейны карабель, скарочана лінко́р або лінкар — клас браніраваных артылерыйскіх караблёў водазмяшчэннем 20—70 тысяч тон, даўжынёй 150—280 м, узброеных гарматамі галоўнага калібра 280—460 мм, з экіпажам 1500—2800 чалавек. Лінко́ры ўжываліся ў XX стагоддзі для знішчэння караблёў праціўніка ў складзе баявога злучэння і артылерыйскай падтрымкі сухапутных аперацый. Быў эвалюцыйным развіццём браняносцаў другой паловы XIX стагоддзя.
Грамады Украіны
Грамада Украіны або тэрытарыяльная грамада (територіальна громада) — базавая тэрытарыяльная адзінка, уведзеная ў рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 2015—2020 гадоў дзякуючы правядзенню рэформы дэцэнтралізацыі ва Украіне. Базавымі органамі мясцовага самакіравання ва Украіне з’яўляюцца саветы грамад.
Гарады Кіеў і Севастопаль паводле канстытуцыі Украіны маюць спецыяльны статус і не ўваходзяць у склад раёнаў іншых рэгіёнаў краіны, бо адначасова самі з’яўляюцца асобнымі рэгіёнамі. Пры гэтым Севастопаль, як і ўвесь Крым, не кіруецца ўладамі Украіны і кантралюецца Расіяй. Тэрыторыя Аўтаномнай Рэспублікі Крым не ўдзельнічала ў адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформе 2015—2020 гадоў і грамады там заканадаўча Украінай не сфарміраваны.
Акрамя Крыма не ўваходзяць у склад грамад таксама тэрыторыя Кіева і Чарнобыльская зона адчужэння. На тэрыторыі, падкантрольнай ДНР і ЛНР, грамады існуюць толькі дэ-юрэ.
Згодна з законам Украіны аб мясцовым самакіраванні, тэрыторыя тэрытарыяльнай грамады — гэта непарыўная тэрыторыя, у межах якой тэрытарыяльная грамада ажыццяўляе свае паўнамоцтвы па вырашэнні пытанняў мясцовага значэння, як непасрэдна, так і праз органы мясцовага самакіравання.
У падкантрольных Украіне 11 грамадах Данецкай вобласці і 8 грамадах Луганскай вобласці паўнамоцтвы мясцовага самакіравання ажыццяўляюць ваенна-грамадзянскія адміністрацыі.
Сутнасць
Тэрытарыяльная грамада ствараецца як аб’яднанне жыхароў некалькіх разрозненых вёсак, мястэчак або гарадоў у адно адміністрацыйнае ўтварэнне. Пасля аб’яднання ствараецца новы адміністрацыйны цэнтр (як правіла, ім становіцца найбуйнейшы населены пункт), а ў ім — новы, агульны для ўсіх аб’яднаных населеных пунктаў савет і іншыя органы самакіравання. Утварэнне АТГ стала магчымым дзякуючы рэформе дэцэнтралізацыі.
Аб’яднаная тэрытарыяльная грамада, адміністрацыйным цэнтрам якой вызначаны горад, з’яўляецца гарадской тэрытарыяльнай грамадой, цэнтрам якой вызначана пасёлак гарадскога тыпу — пасялковай, цэнтрам якой вызначана сяло — сельскім. У вёсках, дзе пражывае больш за 50 жыхароў, выбіраюць сельскага старасту, які ўваходзіць у выканаўчы камітэт аб’яднанага савета.
Стварэнне АТГ спрашчае атрыманне грамадзянамі адміністрацыйных паслуг і набліжае адпаведныя органы да месца пражывання людзей: у кожнай АТГ ствараецца свой Цэнтр надання адміністрацыйных паслуг (ЦНАП).
Фінансы
Пасля ўтварэння, АТГ атрымлівае рэсурсы населеных пунктаў і адпаведныя паўнамоцтвы. Акрамя гэтага, АТГ пераходзяць на прамыя бюджэтныя адносіны з дзяржаўным бюджэтам, не падпарадкоўваюцца адпаведнаму раённаму савету, а самі вызначаюць кірункі развіцця і мэты, на якія маюць выкарыстоўвацца заробленыя грошы. Аб’яднаныя грамады атрымліваюць такія ж даходы, якія раней атрымлівалі толькі гарады абласнога значэння, бо пасля аб’яднання ў бюджэце АТГ застаецца: З дзяржаўнага бюджэту АТГ непасрэдна атрымліваюць грошы на адукацыю, медыцыну, спорт, культуру, сацыяльную абарону.
Сонечнае зацьменне 8 красавіка 1959 года
Сонечнае зацьменне 8 красавіка 1959 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 138 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9401 і дасягнула свайго максімуму ў 03:24:08 UTC у пункце з каардынатамі 19° пд. ш. 138° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 26 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 247 км.
Хімы (Аршанскі раён)
Хімы — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Вёска ўваходзіць у склад Зубрэвіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1669 годзе ў складзе Замошскай воласці ва ўладанні Шклоўскага дамініканскага кляштара ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
З 1772 г. у складзе Баранскай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні. Затым у складзе Беларускай і Віцебскай губерняў. З 1938 г. у складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. Да 8 красавіка 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
(913) Отыла
(913) Отыла (Otila) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 19 сакавіка 1919 г. нямецкім астраномам Карлам Рэйнмутам у Гайдэльбергу, Германія. Астэроід быў названы жаночым імем, якое навуковец узяў з нямецкага штогадовага календара Lahrer hinkender Bote, і ніяк не звязана з сучаснікамі Рэйнмута. Отыла не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 3,26 Юліянскіх гадоў.
NGC 2224
NGC 2224 — група зорак у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Васіль Гарабурда
Васіль Анцутавіч Гарабурда (1-я палова XVI ст. — пасля 1586) — вялікалітоўскі друкар і выдавец.
Біяграфія
Звесткі пра паходжанне Васіля Гарабурды супярэчлівыя. У пасляслоўі да свайго «Актоіха» (1582) ён запісаны «рабом божым Васілём Міхайлавічам Гарабурдам», таму большасць даследчыкаў лічаць яго сынам вялікага пісара літоўскага Міхайлы Гарабурды. Аднак, у тастаменце Міхайлы Гарабуды (1586) Васіль названы пляменнікам («сыноўцам»). У тастаменце ж Аляксандра Гарабурды (1570) названы «народжаны дзядзька» Міхайла Гарабурда і «браты» Пётр і Васіль Анцуцічы Гарабурды. На думку Георгія Галенчанкі, Васіль быў сынам Анцуты Гарабурды, дробнага гаспадарскага баярына, уладальніка маёнтка Макрэц у Гарадзенскім павеце.
Бацька Васіля — Анцута, пастрыгся ў манахі пад імем Арсеній. Станам на 1562 год Арсеній быў інакам Полацкага Іаана-Прадцечанскага манастыра і, імаверна, яго настаяцелем, а 22.10.1562 года, з прадстаўлення полацкіх баяр і мяшчан, намінаваны Жыгімонтам Аўгустам у епіскапы полацкія. Магчыма, Арсеній быў фундатарам або апекуном Полацкай ананімнай друкарні, дзе сярод іншых мог працаваць і Васіль Гарабурда.
Пазней працаваў у Заблудаўскай друкарні Івана Фёдарава і Пятра Мсціслаўца, у актах уладзімірскага гродскага суда за 1570 год Васіль Гарабурда называецца «слугой друкарні гетмана Рыгора Хадкевіча». Князь Андрэй Курбскі згадваў, што князь Канстанцін-Васіль Астрожскі аддаваў перапісваць Васілю Гарабурдзе кнігі атрыманыя з Афону. Потым арганізаваў друкарню ў Вільні. Васіль Гарабурда працягваў выдавецкія традыцыі Заблудаўскай друкарні, выдаваў кнігі на царкоўнаславянскай мове буйным фарматам, у 2 колеры. Раслінны арнамент заставак у кнігах нагадвае львоўска-маскоўскія ўзоры Івана Фёдарава.
У 1578 годзе «Базылиушъ Гарабурда дворанинъ его королевское милости», земянін гаспадарскі Гарадзенскага павету, згадваецца сярод сведкаў вяноўнага запісу ў Жыдомлі.
Таксама дапускаюць, што каля 1580 года Васіль Гарабурда выдаў «Евангелле вучыцельнае» (блізкую копію заблудаўскага выдання 1569 года) і «Часаслоў». Такім чынам, фактычна, Васіль Гарабурда выдаў столькі ж кніг, што і Пётр Мсціславец.
Мёрт і Мозель
Мёрт і Мо́зель (Meurthe-et-Moselle) — дэпартамент на паўночным усходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Латарынгія. Парадкавы нумар 54. Адміністрацыйны цэнтр — Нансі. Насельніцтва 713,8 тыс. чалавек (28-е месца сярод дэпартаментаў, даныя 1999 г.).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 5246 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Мёрт, Мозель, Ш'ер і Везуз.
Берлінскі міжнародны псіхааналітычны ўніверсітэт
Берлінскі міжнародны псіхааналітычны ўніверсітэт (International Psychoanalytic University Berlin) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Берліне.
Мёрт і Мозель
Геаграфія
Дэпартамент уключае 4 акругі, 44 кантона і 594 камуны.
Берлінскі міжнародны псіхааналітычны ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў афіцыйна зарэгістраваны гарадскім саветам Берліна як незалежны (прыватны) універсітэт. Гэта азначае, што ступені, атрыманыя на ўсіх курсах гэтай ВНУ, юрыдычна эквівалентныя тым, што атрымліваюцца ў любым іншым нямецкім універсітэце. Навучальныя праграмы бакалаўрскіх і магістарскіх праграм па спецыяльнасці «Псіхалогія» забяспечваюць агульнапрызнаныя перадумовы для наступнага атрымання кваліфікацыі псіхатэрапеўта. Ступені бакалаўра і магістра псіхалогіі гэтай установы былі сертыфікаваныя акрэдытацыйным агенцтвам «ACQUIN», якое сертыфікавана Нямецкім саветам па акрэдытацыі.
Мёрт і Мозель
Гісторыя
Назва дэпартамента паходзіць ад рэк Мёрт і Мозель.
Відомец балотны
Відомец балотны (Parnassia palustris) — шматгадовая травяністая расліна сямейства.
Назва
Відомец балотны, сярдзечнік, відомец , мужчынскі сярдзечнік.
Батанічнае апісанне
Вышыня 15—30 см. Лісце суцэльнакрайняе, прыкаранёвае на доўгіх чаранках з сэрцападобнай асновай, у разетцы; сцябловае — сядзячае. Кветкі белыя, адзіночныя на доўгіх кветаносах. Плод — каробачка.
На Беларусі пашыраны на балотах, забалочаных лугах, па берагах рэк, ручаёў. Цвіце ў ліпені — жніўні.
Лекавая і меданосная расліна. Ядавіты.
Водлвозера
Водлвозера (Водлозеро, Водлоозеро, Водло, Вод) — возера-вадасховішча ў Еўрапейскай частцы Расіі, на паўднёвым усходзе Рэспублікі Карэлія, у Пудажскім раёне, на тэрыторыі Волдвозерскага нацыянальнага парка. У 1934 годзе было пераўтворана ў вадасховішча.
Плошча паверхні возера 332 (334, 322 ) км². Даўжыня 36,2 км, найбольшая шырыня 15,9 км. Даўжыня берагавой лініі 232 км. Найбольшая глыбіня 16,3 м, сярэдняя — 2,8 м. Аб’ём вады ў возеры 0,91 км³. Плошча вадазбору 5290 км². Мінералізацыя вады менш за 30 мг/л. Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Берагавая лінія звілістая, з доўгімі мысамі. На возеры 196 астравоў агульнай плошчай 32 км². Замярзае Водлвозера ў лістападзе, вызваляецца ад лёду ў канцы красавіка — пачатку мая. Асноўны прыток возера — рака Ілекса. Выцякаюць рэкі Вама і Сухая Водла.
Рычкы (Жоўкіўскі раён)
Рычкы (Річки́) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сядзібна-паркавы комплекс Любанскіх (Варонча)
Варончанская сядзіба — сядзібна-паркавы ансамбль у вёсцы Варонча ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Быў спалены у ноч з 30 красавіка на 1 мая 1943 г. савецкімі партызанамі.
Стварэнне і разбудова сядзібна-паркавага комплексу
Сядзібу заклаў у 1787 апошні наваградскі ваявода Юзаф Несялоўскі. Панскі дом і два бакавыя флігелі стваралі парадны двор з круглымі газонамі. Архітэктурны комплекс маёнтку дапаўняўся касцёлам Св. Ганны, скарбніцай, броварам, гаспадарчымі забудовамі і паркам.
Сам маёнтак — аднапавярховы прамавугольны драўляны будынак пад высокім мансардавым гонтавым дахам меў пераходны характар ад барока да класіцызму: барочная пластыка даху і яго авальных люкарнаў суседнічала са строгасцю класічнай ордарнай сістэмай, яе порцікамі і пілястрамі. Рытм гарызантальна ашаляваных фасадаў стваралі прамавугольныя вокны і прасценачныя пілястры. Уваходы ў парадную і жылую часткі вылучаныя дзвюма чатырохкалоннымі порцікамі з мансардамі, якія накрывалі двухсхільныя дахі. Памяшканні параднай і жылой паловы дома звязваліся паміж сабою анфіладна. Парадная частка складалася з вялікай залі, вітальні, гасцінай, кабінету і іншых памяшканняў (у некаторых сцены і столь былі ўпрыгожаныя роспісам, кафлянымі печкамі і мармуровымі камінамі). Жылая частка складалася з некалькіх спальняў, алькова і каморы. Пад домам знаходзіўся лабірынт скляпенняў.
Пасля смерці ваяводы ў 1814 г. яго сын Францішак Ксаверый Несялоўскі, генерал польскага войска, памяняў маёнтак на ўладанні генерала Фларыяна Кабылінскага ў Польшчы. Дачка Кабылінскага графіня Раствароўская ў 1844 г. прадала маёнтак Антону Мержаеўскаму. Дачкой Антона Мержаеўскага была Ізабэла (1876—1943), якая выйшла за Аляксандра Янавіча Любанскага (1863—1932) і так маёнтак Варонча стаў зямельнай уласнасцю Любанскіх (да 1939 г.). Іх дачка Аляксандра Аляксандраўна Любанская (1894—1943) выйшла замуж за Адама Чарноўскага (1876—1941). У 1939 г., калі Заходняя Беларусь увайшла ў склад БССР, маёнтак Варонча быў нацыяналізаваны савецкай уладай без кампенсацыі Любанскім.
Знішэчнне сядзібы
У час акупацыі Беларусі нямецкімі войскамі з 1941 г. Ізабэле Любанскай і яе дачцы Аляксандры Чарноўскай з мужам і дзецьмі, як адміністратарам іх былой маёмасці, нямецкай уладай было дазволена жыхарстваваць у маёнтку Варонча. Яны ўключыліся ў падпольную дзейнасць Арміі Краёвай і падтрымлівалі ўсіх, каму была патрэбна дапамога, у тым ліку яўрэяў, якія хаваліся ад немцаў у ваколіцы, і збеглых савецкіх ваеннапалонных. У ноч з 30 красавіка на 1 мая 1943 г. трымальнікі сядзібы Варонча (8 чалавек — у тым ліку Ізабела Любанская (з роду Мержаеўскіх) (1876—1943), Аляксандра Чарноўская (з роду Любанскіх) (1894—1943), яе сын Юзаф Адамавіч Чарноўскі разам з жонкай Ядвігай і іх дзецьмі) былі забітыя савецкімі партызанамі ў сядзібным доме, а сам дом падпалілі. Сядзіба ў Варончы была спалена разам з касцёлам. У жывых партызаны пакінулі толькі аднаго сына Аляксандры Чарноўскай — сляпога юнака Антонія Адамавіча Чарноўскага (1919—1985/1989), які пасля Другой сусветнай вайны застаўся жыць у Варончы, быў добры музыкант, зарабляў на жыццё музыкай на вяселлях і іншых падзеях, ажаніўся з мясцовай дзяўчынай Вацлавай (якая добра спявала і памагала мужу зарабляць музыкай) і быў пахаваны жонкай у Варончы на парафіяльных могілках. Побач з магілай Антонія Адамавіча Чарноўскага ў Варончы пахавана і яго жонка Вацлава Сяргееўна Чарноўская (03.03.1924—11.11.2006).
Да сёння захаваліся бровар, касцёл і фрагменты парку. Ад колішняй сядзібы засталася толькі частка муру.
IC 4777
IC 4777 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Харчовая прамысловасць
Харчовая прамысловасць — сукупнасць вытворчасцяў харчовых прадуктаў у гатовым выглядзе або ў выглядзе паўфабрыкатаў, а таксама тытунёвых вырабаў, мыла і мыйных сродкаў. У сістэме аграпрамысловага комплексу харчовая прамысловасць цесна звязана з сельскай гаспадаркай, як пастаўшчыком сыравіны і з гандлем. Частка галін харчовай прамысловасці імкнецца да сыравінных раёнаў, іншая частка — да раёнаў спажывання.
Эдуард Гашынец
Э́дуард Га́шынец (Eduard Gašinec;, г. , Славакія) — славацкі вучоны-славіст і педагог.
Скончыў у 1950 годзе Браціслаўскі ўніверсітэт. З 1974 года прафесар.
Навуковая дзейнасць
Вядомы як аўтар шматлікіх прац па методыцы выкладання славацкай мовы ў школах, а таксама шэрагу эксперыментальных школьных падручнікаў і метадычных дапаможнікаў для настаўнікаў.
У 1940-я гг. зацікавіўся духоўнай спадчынай беларусаў, самастойна вывучыў беларускую мову. У 1970-я г. падтрымліваў творчыя сувязі з Ф. Янкоўскім, Я. Брылём, С. Панізнікам, асобныя творы якіх пераклаў на славацкую мову. У аглядных артыкулах, рэцэнзіях Гашынец знаёміць славацкіх чытачоў з беларускай мемуарнай гістарычнай літаратурай, педагагічнымі даследаваннямі; выступае з артыкуламі пра беларускую мову: «Беларуская мова ў „Народнай асвеце“» (1980—1881), «Беларусы і іншыя славяне» (1991) і інш.
Марсава поле (Рым)
«Марсава поле» (Campus Martius) — так звалася частка горада Рыма, на левым беразе ракі Тыбр, першапачаткова прызначаная для ваенных і гімнастычных практыкаванняў. З часу выгнання Тарквініяў тут адбываліся ваенныя і грамадзянскія сходы. Як месца ваенных практыкаванняў, поле прысвечана было Марсу, які меў, у яго цэнтры, свой алтар. Гэты цэнтр поля застаўся і пасля свабодным, пад імем уласна Campus, тады як астатнія часткі поля былі забудаваны.
Свята-Троіцкая царква (Месткавічы)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у в. Месткавічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства з выкарыстаннем форм і прыёмаў архітэктуры класіцызму і рэтраспектыўна-рускага стылю. У аснове аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі крыжова-купальны аб'ём, які фарміруецца цэнтральным кубападобным зрубам, прамавугольнымі бакавымі прыдзеламі, бабінцам і апсідай. Да франтальнага фасада далучаны шырокі прытвор, над якім узвышаецца выцягнуты васьмярык званіцы, накрыты гранёным сферычным купалам з востраканечным шпілем у завяршэнні. Такі ж купал накрывае буйнамаштабны светлавы барабан цэнтральнага аб'ёму. Архітэктура гаразантальна ашаляваных фасадаў насычана драўляным разным дэкорам: аркатурнымі фрызамі, крыжамі, вуглавымі пілястрамі з разнымі капітэлямі, фігурнымі ліштвамі прамавугольных аконных праёмаў, карнізамі з сухарыкамі, фігурнымі кранштэйнамі.
Інтэр'ер
У інтэр'еры пануе прастора сяродкрыжжа, у якую раскрываецца светлавы барабан, падтрыманы парусамі. Апсіда вылучана драўляным іканастасам.
Навуковы цэнтр праблем механікі машын НАН Беларусі
Навуковы цэнтр праблем механікі машын Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (у 2001—2002 — Інстытут механікі машын НАН Беларусі) — былая акадэмічная навуковая арганізацыя ў галіне машыназнаўства.
Гісторыя
Цэнтр быў утвораны ў 1993 годзе. У 2001 годзе быў пераўтвораны ў Інстытут механікі машын, а ў 2002 годзе быў аб’яднаны разам з Інстытутам надзейнасці машын у Інстытут механікі і надзейнасці машын НАН Беларусі.
Навуковыя кірункі
Асноўнымі кірункамі навуковай дзейнасці інстытута з’яўляліся:
Тарноўскі сельсавет
Тарно́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Тарнова.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года як Белагрудскі сельсавет у складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Вольшаўскага і Мыцкага сельсаветаў. Цэнтр — вёска Белагруда. 26 мая 1965 года з часткі Белагрудскага сельсавета зноў утвораны Мыцкі сельсавет. 26 мая 1965 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Канюшанскага сельсавета, 11 лютага 1972 года — частка скасаванага Мыцкага сельсавета (13 населеных пунктаў: Бабоўцы, Далёкія, Дудары, Кадзішкі, Касілаўцы, Мыто, Навасёлкі, Ольжава, Падальхоўка, Палубнікі, Раклёўцы, Цыбары і Янаўляны). 14 студзеня 1974 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Тарнова, сельсавет перайменаваны ў Тарноўскі сельсавет. 21 снежня 2009 года ў склад сельсавета з Голдаўскага сельсавета перададзена вёска Парачаны.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2207 чалавек, з іх 49,2 % — палякі, 46,4 % — беларусы, 3,1 % — рускія.
Мёз
Мёз (Meuse):
Руда (Жоўкіўскі раён)
Руда (Руда́) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Захар Аляксандравіч Раговін
Захар Аляксандравіч Раго́він ( — ) — вучоны ў галіне арганічнай хіміі, доктар хімічных навук, прафесар, Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР (1965).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па хіміі высокамалекулярных злучэнняў. Разам з І. Л. Кнунянцам даследаваў умовы і кінетыку полімерызацыі капралактаму. У 1930—1940 гадах займаўся распрацоўкай фундаментальных асноў хіміі цэлюлозы. У час Вялікай Айчыннай вайны выконваў дзяржаўныя даручэнні, звязаныя з арганізацыяй вытворчасці патрэбных фронту палімерных матэрыялаў. Распрацаваў метады сінтэзу вытворных цэлюлозы, метады мадыфікацыі цэлюлозных і сінтэтычных валокнаў для атрымання матэрыялаў з рознымі ўласцівасцямі. У 1930—1932 гадах займаўся асваеннем тэхналогіі атрымання віскознай ніці на Магілёўскім заводзе штучнага валакна імя Куйбышава.
Аўтар шэрагу падручнікаў, дапаможнікаў і манаграфій. Падрыхтаваў 130 кандыдатаў і 7 дактароў навук.
Руда-Крэхіўска
Руда-Крэхіўска (Руда-Крехівська) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Джошуа Дэвід Ангрыст
Джошуа Дэвід Ангрыст (Joshua David Angrist; нар. 18 верасня 1960, Калумбус, штат Агая, ЗША) — амерыканскі і ізраільскі эканаміст, прафесар кафедры эканомікі імя Форда Масачусецкага тэхналагічнага інстытута, лаўрэат прэміі па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля 2021 года.
Супханбуры (правінцыя)
Супханбуры (тайск. สุพรรณบุรี) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда. Плошча — 5358 км². Тэрыторыя ўяўляе сабой даволі плоскую раўніну з невялікімі горнымі хрыбтамі на поўначы і захадзе. Паўднёвы ўсход Супханбуры — важны раён вытворчасці рысу. Клімат рэгіёну — трапічны, мусонны.
Джошуа Дэвід Ангрыст
Біяграфія
Нарадзіўся 18 верасня 1960 года ў Калумбусе, вырас у Пітсбургу у сям’і выкладчыкаў Універсітэта Карнегі — Мелана Стэнлі Ангрыста (нар. 1933) і Сары Шырлі Ангрыст (народжанай Блумстоўн, нар. 1933). Сям’я прытрымлівалася рэканструктывісцкага іўдаізму. Бацька — аўтар шэрагу манаграфій і навуковых прац у галіне інжынернай тэрмадынамікі; маці была сацыёлагам, яе бацькі, ураджэнцы Расійскай імперыі (Арагола і Кедайней) , эмігравалі ў Манрэаль з Літвы у 1927 годзе.
Не давучыўшыся ў апошнім класе, Джошуа Ангрыст кінуў сярэднюю школу, пазней здаў неабходныя для школьнага атэстата прадметы экстэрнам і толькі праз год працягнуў навучанне ў каледжы. У 1982 годзе атрымаў ступень бакалаўра з адзнакай па эканоміцы ў Аберлінскім каледжы і паступіў на эканамічнае аддзяленне Яўрэйскага ўніверсітэта ў Іерусаліме, але неўзабаве зноў кінуў вучобу, ажаніўся, атрымаў ізраільскае грамадзянства і быў прызваны на тэрміновую вайсковую службу ў Войска абароны Ізраіля. У 1982—1985 гадах, падчас Ліванскай вайны, служыў у дэсантных войсках у Ліване.
У 1987 годзе атрымаў магістарскую ступень па эканоміцы і ў 1989 годзе быў ганараваны доктарскай ступені па эканоміцы ў Прынстанскім універсітэце.
Выкладчыцкую дзейнасць пачаў у 1989—1991 гадах на пасадзе асістэнта прафесара Гарвардскага ўніверсітэта. У 1991—1995 гадах быў старшым выкладчыкам па эканоміцы ў Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме (у 1995 годзе прызначаны асацыяваным прафесарам). Быў запрошаным асацыяваным прафесарам у Масачусецкім тэхналагічным інстытуце ў 1994—1995 гадах, затым стаў асацыяваным прафесарам у 1996—1998 гадах, а ў 1998—2008 гадах займаў пасаду поўнага прафесара па эканоміцы, і з 2008 года стаў прафесарам эканомікі кафедры імя Форда ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце. З 2011 года таксама з’яўляецца судырэктарам Школы эфектыўнасці і зніжэння няроўнасці пры эканамічным факультэце Масачусецкага тэхналагічнага інстытута.
З’яўляецца навуковым супрацоўнікам Нацыянальнага бюро эканамічных даследаванняў з 1994 года, членам савета дырэктараў Інстытута Фалка пры Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме з 2002 года, членам рэдкалегіі ў з 2007 года, памочнікам рэдактара  з 2006 года, членам ганаровага таварыства Фі Бэта Капа, член Эканаметрычнага таварыства з 1998 года, членам Таварыства эканомікі працы з 2006 года, членам Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук з 2006 года.
Сонечнае зацьменне 12 кастрычніка 1958 года
Сонечнае зацьменне 12 кастрычніка 1958 года — поўнае сонечнае зацьменне 133 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0608 і дасягнула свайго максімуму ў 20:55:28 UTC у пункце з каардынатамі 24° пд. ш. 142° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 11 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 209 км.
Зацьменне 12 кастрычніка 1958 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1958 годзе і 135-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 красавіка 1958 года, наступнае — 8 красавіка 1959 года.
NGC 2225
NGC 2225 — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Супханбуры
Супханбуры (สุพรรณบุร) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Знаходзіцца за 90 км на паўночны захад ад цэнтра Бангкока на берагах ракі Тхачын. Станам на 2015 год насельніцтва горада — чалавек. Шчыльнасць насельніцтва — 2886 чал/км². Колькасць жаночага насельніцтва (53,7 %) перавышае колькасць мужчынскага (46,3 %).
Мёз (дэпартамент)
Мёз (Meuse) — дэпартамент на паўночным усходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Латарынгія. Парадкавы нумар 55. Адміністрацыйны цэнтр — Бар-ле-Дзюк. Насельніцтва 192,2 тыс. чалавек (88-е месца сярод дэпартаментаў, даныя 1999 г.).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 6211 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Маас (Мёз), Эр, Ш'ер, Арлен, Орж і інш.
Гісторыя
Мёз — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Узнік на тэрыторыі былой правінцыі Баруа. Назва паходзіць ад ракі Мёз.
Харашова (Рослаўльскі раён)
Харашова (Хорошово) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Харашова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 адміністрацыйны цэнтр Харашоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзяць аўтадарогі.
Армяне ў Венгрыі
Армяне ў Венгрыі (венг. Örmények) — армянская абшчына, якая жыве ў сучаснай Венгрыі. Ацэнкі колькасці армян у Венгрыі вар'іруюць ад 3,5 да 30 тысяч человек, што складае не больш 0,01 % насельніцтва Венгрыі. Дзве траціны армянскай абшчыны пражываюць у Будапешце і рэгіёне Пешт.
У Венгрыі налічваецца 31 арганізацыя армян, роднай мовай палова лічыць армянскую. С 1924 года ў Венгрыі служаць святары Армянскай каталіцкай царквы, а сама царква арганізоўвае культурныя праграмы пры дапамозе Армянскага культурнага і інфармацыйнага цэнтра ў Будапешце. Самі армяне адлічваюць сваю гісторыю ў Венгрыі з X—XI стагоддзяў. Большасць армян прыехалі ў Венгрыю пасля распаду СССР.
Пра армян ў сваіх ўказах пісаў кароль Ласла IV, які дазволіў ім сяліцца ў гарадах. Самым вядомым украінскім горадам Венгрыі быў Самашуйвар (цяпер румынская Герлена), які называўся Арменаполісам, Арменіерштатам або Айакагакам.
Яўген Патафеевіч Шыпіла
Яўген Патафеевіч Шыпі́ла (, в. Відокі, Верхнядзвінскі раён, Віцебская вобласць —, Свяціца, Верхнядзвінскі раён) — беларускі акцёр. Народны артыст Беларусі (1984).
Біяграфія
Нарадзіўся 7 кастрычніка 1943 года ў в. Відокі Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці.
Вучыўся на курсах культасветработнікаў у Мінску, працаваў інструктарам раённага Дома культуры, неаднаразова спрабаваў паступіць у Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут.
З 1967 года працаваў у Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа.
Творчасць
У яго творчасці жыццёвая праўда, шчырасць і арганічнасць сцэнічнага існавання, сакавіты народны гумар спалучаліся з глыбокім пранікненнем у псіхалагічную сутнасць характараў; у лепшых вобразах імкненне да мастацкага абагульнення. Найбольш значныя ролі стварыў у беларускім нацыянальным рэпертуары: дзед Курыла («Сымон-музыка» паводле Я. Коласа), Іван Швед («Таблетку пад язык» А. Макаёнка), Несцерка («Несцерка» B. Вольскага), Андрэй Буслай, Мульцік («Парог», «Вечар» А. Дударава), Канстанцін Заслонаў («Паядынак» М. Матукоўскага).
Сярод роляў у класічным і сучасным рэпертуары: дзядзька Ваня («Дзядзька Ваня» А. Чэхава), Шпёкін («ЧП-1», «ЧП-2» паводле «Рэвізора» М. Гогаля), Глостэр («Кароль Лір» У. Шэкспіра), Кірпаты («Энергічныя людзі» B. Шукшына), Ягор Палушкін («Не страляйце ў белых лебедзяў» паводле Б. Васільева), Кісцераў («Тры мяшкі засмечанай пшаніцы» паводле У. Цендракова), Стары («Шчаслівае здарэнне» C. Мрожака), Бацька («Жанна» паводле «Жаваранка» Ж. Ануя), сват Капкаліс («Клеменс» К. Саі), Глакуна («Закон вечнасці» паводле Н. Думбадзэ). Здымаўся ў кіно.
Гаджыханлы
Гаджыханлы (Hacıxanlı) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Клейн Врэйстат
Клейн Врэйстат (Klein Vrystaat, літ. Маленькая Вольная Дзяржава) — бурская рэспубліка, існаваўшая ў 1886 – 1891.
У 1877 правадыр свазі Мбандзені дазволіў двум паляўнічым Ферэйры і Марыцу арандаваць 14.580 га зямлі для выпасу жывёлы. Хутка сюды пачалі перасяляцца буры, ствараючы свае фермы. Мабндзені згадзіўся дазволіць ім самакіраванне, прыняцце канстытуцыі і выбары ўрада і прэзідэнта. У 1886 буры абвясцілі стварэнне незалежнай Маленькай Вольнай дзяржавы і змаглі супрацьстаяць спробам свазі выбіць іх з гэтай тэрыторыі.
У 1888 паляўнічыя звярнуліся да Трансвааля з просьбай увайсці ў яго склад, аб'явіўшы, што Мбандзені адрокся ад сваёй улады над гэтымі тэрыторыямі. Правадыр свазі аспрэчыў гэта і запатрабаваў рэнту у памеры £21. Але пасля перагавораў і падпісання канвенцыі у 1890, Клейн Врэйстат стала часткай Трансвааля у 1891.
Распаўсюджванне COVID-19 у Нідэрландах
Распаўсюджванне інфекцыі COVID-19 пачалося ў Нідэрландах 27 лютага 2020 года, калі ў горад Цілбург быў пацверджаны першы выпадак захворвання. Інфікаваны быў 56-гадовым галандзец, які вярнуўся з Італіі. Першая смерць ад наступстваў COVID-19 наступіла 6 сакавіка, калі ў Ратэрдаме памёр 86-гадовы пацыент. Па стане на 7 красавіка ў Нідэрландах пацверджана 19 580 выпадкаў заражэння, 2101 інфікаваны пацыент памёр.
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 8 млн выпадкаў заражэння, у тым ліку 22 тысячы смерцяў.
Храналогія
Першы пацверджаны выпадак захворвання COVID-19 быў зафіксаваны ў краіне 27 лютага 2020 года. Мужчына, які вярнуўся з раёна Ламбардыя ў Італіі, быў змешчаны ў бальніцу Цілбурга, дзе ў яго і выявілі інфекцыю. У наступныя два дні ў Нідэрландах было выяўлена яшчэ 6 выпадкаў заражэння.
Да 9 сакавіка агульная колькасць выпадкаў заражэння дасягнула 321, з якіх больш за адну трэць былі выяўлены ў правінцыі Паўночны Брабант. У гэты дзень прэм’ер-міністр Марк Рутэ папрасіў грамадзян спыніць практыку поціску рукі. Да гэтага дня ў Нідэрландах не рабілася ніякіх істотных мер па абмежаванні распаўсюджвання віруса.
10 сакавіка ў рэгіёне Паўночны Брабант былі ўведзеныя больш строгія меры. Былі забароненыя буйныя мерапрыемствы, у тым ліку прафесійны футбол, шэраг танцавальных фестываляў, карнавальныя шэсці і канцэрты.
12 сакавіка ўрад абвясціў аб новых каранцінных мерах. Усе мерапрыемствы (канцэрты, спартыўныя спаборніцтвы) і ўсе рабочыя сустрэчы з больш чым 100 удзельнікамі забараняліся, усім грамадзянам рэкамендавалася працаваць па магчымасці дома. Усім галандскім універсітэтам было загадана перайсці на анлайн-навучанне (сярэднія школы гэтая мера не кранула).
13 сакавіка былі адмененыя на два тыдні ўсе авіярэйсы з Кітая, Ірана, Італіі і Паўднёвай Карэі (краін з найбольшай колькасцю выпадкаў заражэння).
15 сакавіка агульная колькасць выпадкаў інфікавання дасягнула 1135. Сярэднія школы і дзіцячыя сады, а таксама кафэ, рэстараны, спартыўныя клубы, сауны, секс-клубы і іншыя ўстановы былі закрыты да 6 красавіка (пасля забарона працягнута да 28 красавіка ).
18 сакавіка Еўрапейскі вяшчальны саюз адмяніў конкурс песні «Еўрабачанне-2020», які павінен быў адбыцца ў маі ў Ратэрдаме.
Аказанне медыцынскай дапамогі
Да 20 сакавіка 2020 года лік пацыентаў з каранавіруснай інфекцыяй COVID-19 павялічыўся ў вобласці Паўночны Брабант настолькі, што шэраг бальніц там дасягнуў мяжы сваіх магчымасцяў. Каб засяродзіцца на аказанні неадкладнай дапамогі пацыентам, бальніцы рэгіёну адмянілі ўсе планавыя аперацыі. Тым не менш, ім давялося звярнуцца па дапамогу да медыкаў з іншых правінцый.
На наступны дзень, пры садзейнічанні ваенных медыкаў, пачалося пераразмеркаванне пацыентаў з Паўночнага Брабанта ў іншыя правінцыі краіны. Для гэтага былі выкарыстаныя карэты хуткай дапамогі, а таксама пераабсталяваныя для гэтай мэты аўтобусы (празваныя «каранабусамі»). Значная частка хворых была накіравана ў правінцыю Гронінген на паўночным усходзе краіны, дзе да таго часу ў аддзяленнях інтэнсіўнай тэрапіі не было ніводнага пацыента з COVID-19. Масавае перамяшчэнне хворых з Паўночнага Брабанта ў іншыя правінцыі працягнулася і ў наступныя дні. Пачынаючы з 24 сакавіка, да аперацыі былі падлучаныя медыцынскія верталёты. 28 сакавіка пачалася таксама транспарціроўка невялікай колькасці хворых на каранавірус з Нідэрландаў у бальніцы Германіі, размешчаныя паблізу нідэрландскай-нямецкай мяжы. Для аптымальнага размеркавання патоку пацыентаў у краіне з 30 сакавіка ўсе бальніцы Нідэрландаў пачалі ў тэрміновым парадку падлучаны да адзінай камп’ютэрнай сістэмы, якая адсочвала вольныя месцы ў рэжыме рэальнага часу.
Па меры росту колькасці хворых у розных нідэрландскіх правінцыях, востра пачала ўставаць праблема абмежаванай колькасці месцаў у аддзяленнях інтэнсіўнай тэрапіі па краіне ў цэлым. Спачатку ў Нідэрландах было падрыхтавана 546 такіх месцаў для хворых COVID-19. Да 23 сакавіка іх лік павялічаны да 925, а да 29 сакавіка — да 1100. Потым была пастаўлена задача павялічыць лік месцаў да 1900. Гэтую задачу ўдалося вырашыць на 5 красавіка. Улічваючы, што яшчэ 505 месцаў было выдзелена для размяшчэння пацыентаў, якія пакутавалі іншымі захворваннямі, агульная колькасць месцаў у аддзяленнях інтэнсіўнай тэрапіі дасягнула ў Нідэрландах на 5 красавіка лічбы ў дзве тысячы чатырыста. Паводле ацэнак экспертаў, гэта — максімальную колькасць месцаў, якая магла быць створана ў краіне пры існуючым колькасці персаналу, падрыхтаванага для работы ў аддзяленнях інтэнсіўнай тэрапіі.
Пры абсталяванні новых месцаў нідэрландскай ахове здароўя прыйшлося пераадольваць цэлы шэраг арганізацыйных складанасцяў. Адной з іх было забеспячэнне месцаў апаратамі штучнай вентыляцыі лёгкіх. 28 сакавіка стала вядома пра паступленне ў краіну ста новых апаратаў ад вытворцы Philips у рамках размешчанага раней замовы ; яшчэ 65 такіх апаратаў прадаставіла нідэрландскае міністэрства абароны. Каб паскорыць пастаўку астатніх апаратаў, да перамоваў з іх вытворцамі падключаўся нават кароль Нідэрландаў Вілем-Аляксандр.
Яшчэ адной складанасцю стала вылучэнне свабодных памяшканняў для размяшчэння хворых COVID-19, якія мелі патрэбу ў інтэнсіўнай тэрапіі. Паколькі перапрафілявання палат у дзеючых шпіталях аказалася недастатковай мерай, то пад патрэбы аховы здароўя прыйшлося прыстасоўваць і іншыя памяшканні. 30 сакавіка ў прэсе з’явілася інфармацыя аб пераабсталяванні пад шпіталь кангрэс-цэнтра MECC Maastricht у горадзе Маастрыхт, а таксама канцэртнай залы Ahoy Arena у Ратэрдаме , дзе раней планавалася правесці конкурс песні Еўрабачанне-2020.
Франк Рыберы
Франк Білаль Рыберы (Franck Bilal Ribéry; нар., Булонь-сюр-Мэр, Францыя) — французскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі (2006—2014). Па веравызнанні мусульманін.
Клубная кар’ера
Пачынаў сваю кар’еру ў 2001 годзе ў камандзе «Булонь», якая гуляла ў другой французскай лізе. У наступным сезоне перайшоў класам ніжэй у «Алімпік» з Алеса. Некаторы час не гуляў у футбол з-за фінансавых праблем, і некалькі месяцаў працаваў дарожным рабочым. У сезоне 2003/04 выступаў за «Брэст», у 2004 перайшоў у «Мец». Затым перайшоў у «Галатасарай» (2005), які неўзабаве пакінуў з-за нявыплаты заробку, у складзе клуба выйграў Кубак Турцыі. Франк перайшоў на правах свабоднага агента ў «Марсель» (2005—2007).
«Баварыя»
7 чэрвеня 2007 года перайшоў у мюнхенскую «Баварыю», падпісаўшы чатырохгадовы кантракт за рэкордныя для клуба 25 мільёнаў еўра. Рыберы атрымаў футболку пад нумарам 7, якая вызвалілася па завяршэнні кар’еры Мехмета Шоля, легенды клуба, у канцы сезона 2006/2007. Рыберы паказаў сябе як шматбаковы і хуткі паўабаронца, які забяспечваў шматлікімі пасамі двух форвардаў клуба: Міраслава Клозэ і Луку Тоні.
У маі 2019 года стала вядома, што Рыберы пакіне «Баварыю» па заканчэнні сезона разам з іншым шматгадовым іграком мюнхенцаў Ар’енам Робенам.
Апошнія гады
У жніўні 2019 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з «Фіярэнцінай». Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2020/21.
У верасні 2021 года далучыўся да «Салернітаны», якая пасля доўгага перапынку вярнулася ў Серыю A. Стаў капітанам каманды, па выніках сезона 2021/22 дапамог ёй захаваць месца ў элітным дывізіёне. У сезоне 2022/23 перастаў выхадзіць на поле з-за траўмы, і ў кастрычніку 2022 года прыняў рашэнне аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
У 2004—2006 гадах выступаў за моладзевую зборную Францыі.
27 мая 2006 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Францыі ў таварыскім матчы супраць Мексікі (1:0), калі выйшаў на замену ў другім тайме. Удзельнічаў у чэмпіянаце свету 2006 года, дзе забіў адзін гол (зборнай Іспаніі), са зборнай дайшоў да фіналу турніру.
Пазней удзельнічаў у чэмпіянаце свету 2010, чэмпіянатах Еўропы 2008 і 2012. Быў уключаны ў заяўку зборнай Францыі на чэмпіянат свету 2014, аднак з-за траўмы быў вымушаны прапусціць турнір. Пасля гэтага ў жніўні 2014 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры ў зборнай.
Дасягненні
«Галатасарай»:
«Марсель»:
«Баварыя»:
Францыя:
Сарніўка (Жоўкіўскі раён)
Сарніўка (Са́рнівка) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Берлінскі ўніверсітэт прыкладных навук «SRH»
Берлінскі ўніверсітэт прыкладных навук «SRH» (SRH Berlin University of Applied Sciences) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Берліне.
Агульная характарыстыка
У лістападзе 2007 года прыватны адукацыйны холдынг «SRH» выкупіў універсітэт і перайменаваў яго ў Берлінскую вышэйшую школу «SRH». З верасня 2012 года Дрэздэнская школа менеджменту стала часткай універсітэта як Дрэздэнскі кампус. У лютым 2013 года ўніверсітэт адкрыў новы корпус на тэрыторыі кампуса Эрнст-Ройтэр-Платц. У 2019 годзе назву ўстановы змянілі на «Берлінскі ўніверсітэт прыкладных навук „SRH“», а затым адбыўся перазапуск брэнда ўстановы ў 2020 годзе.
IC 4778
IC 4778 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
(912) Марыціма
912 Марыціма (912 Maritima) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 27 красавіка 1919 г. нямецкім астраномам Фрыдрыхам Швасманам у Гамбургскай абсерваторыі, Германія. Астэроід атрымаў назву Марыціма (maritimus — марскі) на працягу першай марской паездкі Гамбургскага ўніверсітэта. Да Другой сусветнай вайны, раз у год, калі ўніверсітэт зачыняўся на летнія канікулы, буйныя гамбургскія суднаходныя кампаніі падавалі ўніверсітэту акіянічны лайнер, на якім было дзейснена трох-, чатырохдзённае падарожжа ў Паўночнам мора. Марыціма не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 5,55 Юліянскіх гадоў.
Васіль Васілевіч Шчарбакоў
Васіль Васільевіч Шчарбакоў (20 красавіка 1951, вёс. Казімірова, Полацкі раён, Віцебская вобласьць, Беларуская ССР — 28 чэрвеня 2010, Смаленск, Расія) — Герой Савецкага Саюза, намеснік старшыні Беларускага саюза ветэранаў вайны ў Афганістане (БСВВА).
Біяграфія
У мірны час, да пачатку Афганскай вайны, скончыў Віцебскі вучэбна-авіяцыйны цэнтр ДТСААФ, затым Аткарский вучэбны авіяцыйны цэнтр ДТСААФ і ў 1972 годзе — экстэрнам — Сызранское вышэйшае ваеннае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў. У 1984 годзе — Ваенна-паветраную акадэмію імя Ю. А. Гагарына. У 1970 годзе быў прызваны ў шэрагі Савецкай Арміі і накіраваны служыць у Афганістан у складзе абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў.
Лісіп
Лісіп — грэчаскі скульптар, які завяршае эпоху позняй класікі (IV ст. да н. э.) Пачынаў як ліцейнік, майстэрству разьбяра вучыўся, вывучаючы прапорцыі паліклетаўскага «Дарыфора». Сярод сучаснага яму мастацтва працы Лісіпа вылучаліся натуралізмам (асабліва пры перадачы валасоў і вока), а таксама некалькі падоўжанымі прапорцыямі. Пліній прыпісваў яму да паўтары тысяч прац, але гэты лік відавочна перабольшаны. Ёсць легенда, што Лісіп пры стварэнні кожнай сваёй працы складаў у куфэрак па адным каштоўным камені. Пасля яго смерці там выявілі больш за паўтары тысяч камянёў. Ён быў любімым мастаком Аляксандра Македонскага, якога адлюстроўваў з хлапечага ўзросту, у тым ліку голым. Яго творы не дайшлі да нашага часу, прынамсі, у арыгінале. Захаваліся рымскія копіі. Адзін з цэнтральных твораў Лісіпа — каласальная бронзавая статуя Геракла — была вывезена з Тарэнта ў Канстанцінопаль і расплаўлена там у 1022 г.
У гонар Лісіпа названы кратар на Меркурыі.
Васіль Васілевіч Шчарбакоў
Біяграфія
Пасля вайны ў Афганістане служыў на розных камандных пасадах. Афіцэрскі шлях скончыў на пасадзе начальніка ўпраўлення авіяцыі 7-й танкавай арміі ў званні палкоўніка. У 1993 годзе быў абраны намеснікам старшыні Беларускага саюза ветэранаў вайны ў Афганістане (БСВВА).
У апошнія гады жыцця жыў у Смаленску, узначальваў дабрачынны фонд «Памяць». Шчарбакоў быў апошнім Героем Савецкага Саюза, з тых, што пражывалі ў Смаленскай вобласці.
Памёр у ноч на 28 чэрвеня 2010 года. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Подзвіг
Як камандзір эскадрыллі праславіўся, калі ў час бою з душманамі ў 1979 годзе быў збіты савецкі верталёт. Шчарбакоў В. В. падабраў яго экіпаж і на сваёй падбітай машыне вывез з поля бою.
Сям'я
Быў жанаты, меў дваіх сыноў.
Узнагароды
Званне Героя Савецкага Саюза маёру Шчарбакову В. В. было прысвоена Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 красавіка 1980.
Узнагароджаны ордэнам Леніна і медалём «Залатая Зорка», ордэнам «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» 2-й і 3-й ступені, беларускім ордэнам «За службу Радзіме» 2-й ступені.
Сонечнае зацьменне 19 красавіка 1958 года
Сонечнае зацьменне 19 красавіка 1958 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 128 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9408 і дасягнула свайго максімуму ў 03:27:17 UTC у пункце з каардынатамі 26° пн. ш. 124° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 7 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 228 км.
Зацьменне 19 красавіка 1958 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1958 годзе і 134-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 23 кастрычніка 1957 года, наступнае — 12 кастрычніка 1958 года.
NGC 2226
NGC 2226 — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».