cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жэнеўева Ас
Біяграфія
Пасля вайны пазнаёмілася з Бекетам, C. Паляковым, Шаршуном, Нікала дэ Сталем, Брамам ван Вельдэ, Базенам. Першая персанальная выстава адбылася ў 1954 годзе ў Парыжы, у 1968 годзе рэтраспектыва яе работ была прадстаўлена ў Рэймсе, у далейшым падобныя выставы праходзілі ў Рэне, Марселі, Грэноблі, Кемперы, Жэневе, Неўшатэлі, Парыжы, Мілане, Осла, Бергама, Каракасе і інш.
Мастачка падарожнічала па Італіі, Каталоніі, Партугаліі, Вялікабрытаніі (у Лондане адкрыла для сябе Тэрнера). У 1988 годзе вялікая рэтраспектыўная выстава Жэнеўевы Ас была наладжана ў Цэнтры Пампіду. З 1987 года мастачка ў асноўным жыла ў сваім доме ў Брэтані (Іль-о-Муан). Займалася жывапісам, графікай, керамікай, вітражным і габеленым мастацтвам.
У 2013 годзе стала кавалерам Вялікага крыжа ордэна Ганаровага легіёна. Памерла 11 жніўня 2021 гады.
Слаўгарад (значэнні)
Слаўгарад:
Сінгальская мова
Сінгальская мова — мова сінгальцаў, найбольш шматлікай этнічнай групы Шры-Ланкі. Адносіцца да Інда-арыйскай групы індаіранскай галіны індаеўрапейскай моўнай сям’і. На сінгальская мове гавораць прыкладна 16 мільёнаў чалавек, пісьменнасць уласная — сінгальская. Найбольш блізкай мовай да сінгальскай з’яўляецца мальдыўская мова (дывехі). Таксама на сінгальскай мове заснавана крэольская мова веда, на якой гаворыць абарыгеннае насельніцтва Шры-Ланкі. Па сваёй лексіцы і граматычных канструкцыях сінгальская мова рэзка вылучаецца сярод інда-арыйскіх моў; мяркуеюць, што яна утрымоўвае ў сабе абарыгенны субстрат, рэшткі якога маюцца таксама ў крэольскай мове веда.
У V стагоддзі да н. э. на Цэйлоне з’явіліся пасяленцы з паўночна-заходняй Індыі, якія гаварылі на заходняй форме пракрыта. У наступныя стагоддзі меў месца таксама значны прыток з усходніх рэгіёнаў Індыі, які дадаў мясцовай мове некаторыя ўсходне-індыйскія характарыстыкі. Першыя надпісы на сінгальскай мове адносяцца да III—II стагоддзяў да н. э.
NGC 3359
NGC 3359 (іншыя абазначэнні — UGC 5873, MCG 11-13-37, ZWG 313.33, KARA 442, IRAS10433+6329, PGC 32183) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзьеп
Дьеп (Dieppe, Dgieppe) — горад і камуна на паўночным захадзе Францыі, у рэгіёне Нармандыя, дэпартамент Прыморская Сена. Цэнтр аднайменнай акругі. Размешчаны за 170 км на паўночны захад ад Парыжа. У цэнтры горада знаходзіцца чыгуначны вакзал Дзьеп, канцавая станцыя лініі Маланэ-Ле-Ульм — Дзьеп.
Насельніцтва (2018) — чалавек.
Зарынск
Зарынск (Заринск) — горад (з 1979) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Зарынскага раёна Алтайскага края. Насельніцтва 50,2 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1748 годзе.
Горад размешчаны на поўначы Бійска-Чумышскага ўзвышша на рацэ Чумыш (прыток Обі), за 100 км на ўсход ад Барнаула. Чыгуначная станцыя на лініі Барнаул — Навакузнецк.
Задуброўе (Смаленская вобласць)
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы вобласці ў 12 км на паўночны ўсход ад Вяліж, у 14 км на поўнач ад аўтадарогі Р133 Смаленск — Невель, на беразе ракі Чорная рэчка. У 82 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Іван Піліпавіч Акімачкін
Іван Піліпавіч Акімачкін (руск.: Иван Филиппович Акимочкин) (, в. Крутое, Людзінаўскі раён, Калужская вобласць, Расійская імперыя  —, ) — савецкі афіцэр, лейтэнант, начальнік штаба 98-га асобнага супрацьтанкавага артылерыйскага дывізіёна 6-й стралковай дывізіі. Удзельнік і адзін з кіраўнікоў абароны Брэсцкай крэпасці ў чэрвені-ліпені 1941 года. Узнагароджаны Ордэнам Айчыннай вайны I ступені пасмяротна.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Крутое Людзінаўскага раёна Калужскай вобласці ў 1910 годзе. Закончыў Калінкавіцкае пяхотнае вучылішча. Прызваны ў Рабоча-сялянскую Чырвоную армію ў 1931 годзе Людзінаўскім раённым ваенным камісарыятам. На пачатак Вялікай Айчыннай вайны лейтэнант, начальнік штаба 98-га асобнага супрацьтанкавага артылерыйскага дывізіёна 6-й стралковай дывізіі, які размяшчаўся ў казематах Усходняга валу Кобрынскага ўмацавання Брэсцкай крэпасці.
Абарона Брэсцкай крэпасці
Падчас абароны Брэсцкай крэпасці разам з намеснікам камандзіра дывізіёна старшым палітруком Мікалаем Васільевічам Несцерчуком кіравалі групай артылерыстаў. Па іх загадзе артылерысты арганізавалі абарончыя пазіцыі, усталявалі ацалелыя гарматы і кулямёты, наладзілі дастаўку боепрыпасаў і амаль два тыдні трымалі абарону. 4 ліпеня 1941 года пасля артылерыйскага абстрэлу і бамбёжкі з паветра, абарона была прарваная, цяжкапаранены Акімачкін трапіў у палон і быў расстраляны. Такі ж лёс напаткаў у акупаваным Брэсце яго шасцігадовага сына Вову, чатырохгадовую дачку Аню і маці жонкі Еўдакію Восіпаўну. У 1942 годзе яны былі расстраляныя нямецкай акупацыйнай уладай.
Хахлова (Кадуйскі раён)
Хахлова (Хохлово) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кадуйскім раёне Валагодскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 2383 чал. (2017). Размешчаны за 15 км на ўсход ад раённага цэнтра — пасёлка гарадскога тыпу Кадуй і за 140 км на захад ад Волагды. Да бліжэйшай чыгуначнай станцыі — 2 км. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1979 года.
Усць-Кубінскі раён
Усць-Ку́бінскі раён (Усть-Кубинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка цэнтральнай часткі Валагодскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Усцье.
Геаграфія
Усць-Кубінскі раён мяжуе з Хараўскім, Важагодскім, Валагодскім, Сокальскім і Кірылаўскім раёнамі. Плошча раёна — 2443,94 км². Праз раён працякае рака Кубена, яе імем і названы раён. На поўдні размешчана Кубенскае возера.
Гісторыя
У 1545 годзе Усцье-Кубінскае наведаў маскоўскі цар Іван IV, у памяць пра гэта на набярэжнай ракі Кубены ўсталяваны памятны знак. Усць-Кубінскі раён утвораны 14 студзеня 1929 года паводле пастановы УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 7843 чалавек.
Ініга Джонс
Ініга Джонс (Inigo Jones; 15 ліпеня, ахрышчаны , Лондан — , там жа) — англійскі архітэктар, дызайнер і мастак, які стаяў ля вытокаў брытанскай архітэктурнай традыцыі.
Аб раннім жыцці Джонса вядома мала, за вылікам таго, што яго бацьку таксама звалі Ініга і што ён працаваў у Лондане цесляром. У 1603 г., прайшоўшы навучанне ў Італіі, малады Ініга атрымаў заступніцтва дацкага караля Крысціяна IV і некаторы час працаваў у яго пры двары.
NGC 3360
NGC 3360 (іншыя абазначэнні — MCG -2-28-3, PGC 32026) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Атручванні ў шпіталі Стэпінг-Хіл (2011)
Інцыдэнт з атручваннем у бальніцы Стэпінг-Хіл (Stepping Hill) адбыўся ў ліпені 2011 года, калі ў горадзе Стокпарт (Вялікабрытанія) ад празмернасці інсуліну ў крыві памерлі ад 7 да 20 чалавек.
Расследаванне
Падзеі пачаліся з моманту, калі ў ліпені 2011 года адна з медсясцёр бальніцы заўважыла, што ў некалькіх пацыентаў быў анамальна нізкі ўзровень цукру ў крыві. Даследаванне паказала, што інсулін быў забруджаны шэрагам салевых ампул і салевых кропель, а гэта, як мяркуюць, і знізіла ўзровень цукру ў крыві ў хворых.
Інсулін — гэта гармон, выпрацоўваемы падстраўнікавай залозай, які дазваляе цягліцам і клеткам арганізма паглынаць глюкозу для атрымання энергіі. Мозгу неабходны пастаянны запас глюкозы, каб ён мог нармальна функцыянаваць. Паколькі інсулін зніжае яе ўзровень у крыві, калі маецца яго празмернасць ў кровазвароце, то гэта можа хутка прывесці да зніжэння ўзроўню глюкозы, звычайна вядомага як нізкі ўзровень цукру ў крыві (або гіпаглікемія); што, як следства, негатыўна ўплывае на функцыянаванне мозгу і цэнтральнай нервовай сістэмы. У запушчанай стадыі гэта можа скончыцца смерцю. Так і здарылася з трыма пацыентамі бальніцы Стэпінг-Хіл.
Паліцыя лічыла, што хворыя былі наўмысна кімсьці атручаны. Неўзабаве, памерлі яшчэ двое хворых.
Смерці трох пацыентаў — двух пажылых мужчын, Джорджа Крэпа (84 гады) і Арнольда Ланкастэра (71 года) — і жанчыны — Трэйсі Ардэн (44 гады) — былі прыпісаны меркаванаму заражэнню. 21 ліпеня было пацверджана, што смяротныя выпадкі яшчэ двух пацыентаў былі звязаны з першымі, у выніку чаго колькасць смерцяў дасягнула пяці. Паліцыя абвясціла, што расследаванне таго, як салевыя растворы былі забруджаны інсулінам, з’яўляецца пакуль асноўнай версіяй. У ходзе расследавання 60 дэтэктываў удзельнічалі ў вызначэнні таго, як і калі былі забруджаны растворы. Між тым у бальніцу дзяжурылі некалькі ўзброеных сілавікоў, якія павінны былі сачыць за прызначэннем лекаў пацыентам.
Рэбека Лейтан
20 ліпеня праваахоўныя органы пацвердзілі, што яны арыштавалі 27-гадовую медсястру — Рэбеку Джэйн Лейтан, якая працавала ў бальніцы ў палатах, дзе адбыліся смерці. Савет па сястрынскай справе і акушэрстве адкрыў сваю справу для правядзення расследавання пасля яе арышту. 22 ліпеня Лейтан паўстала перад магістрацкім судом Манчэстэра. Дзяўчыне былі прад’яўлены абвінавачванні ў намерам паставіць пад пагрозу жыццё пацыентаў, неразважлівасці ў дачыненні да пагрозы жыцця і нават абвінавачванне ў крадзяжы. Яна была заключана пад варту. 1 жніўня медсястра паўстала перад судом Манчэстэрскай кароны.
Абвінавачванні супраць Лейтан былі зняты 2 верасня. Каралеўская пракуратура заявіла, што «больш не мае сэнсу» працягваць справу супраць яе. Доказы, якія павінны былі з’явіцца ў падтрымку абвінавачванняў, не былі даступны. Як заявіла Назір Афзал, галоўны каралеўскі пракурор Паўночнага Захаду, Лейтан прад’яўлены абвінавачванні на той падставе, што «было абгрунтаванае падазрэнне, як нібыта яна здзейсніла злачынства, і былі разумныя падставы меркаваць, што працяг расследавання прадаставіць дадатковыя доказы ў бліжэйшы час». Пасля яна наняла знакамітага публіцыста Макса Кліфарда, каб дапамагчы вызваліць дзяўчыну.
Віктарына Чуа
5 студзеня 2012 года высветлілася, што смерць, якая адбылася 31 снежня 2011 года, гэта значыць пасля звальнення Лейтан, цяпер таксама звязана з расследаваннем. 46-гадовы медбрат Віктарына Чуа быў арыштаваны на падставе сцвярджэнняў, што загінулы пацыент меркавана атрымаў дадатковыя лекі. Яго таксама дапытвалі пра больш раннія смерці. Ён не быў абвінавачаны ў здзяйсненні якога-небудзь злачынства і быў адпушчаны пад заклад паліцыі. Да ліпеня 2012 года праваахоўнікі заявілі, што дамагліся значных поспехаў у расследаванні, адзначыўшы аб дваццаць двух атручаных і сямі загінулых.
29 сакавіка 2014 года Віктарына Чуа быў абвінавачаны ў забойствах Трэйсі Ардэн, Арнольда Ланкастэра і Альфрэда Дэрэка Уівера і іншых злачынствах, уключаючы спробу атручвання. Ён быў заключаны пад варту, каб пазней паўстаць перад магістрацкім судом Манчэстэра. 18 мая 2015 года Чуа быў асуджаны ў забойстве. Аднак медбрат прызнаны невінаватым у смерці Арнольда Ланкастэра, які пакутаваў ад невылечнага рака, але быў асуджаны за спробу прычынення яму і дваццаці іншым пацыентам цяжкіх цялесных пашкоджанняў з намерам атручвання. Чуа таксама прызнаны вінаватым у васьмі злачынствах, звязаных з незаконным ужываннем або прычыненнем іншай асобай якіх-небудзь атрутных або разбуральных або атрутных рэчаў з мэтай прычынення шкоды, прычынення шкоды або раздражнення, або спробы зрабіць гэта пасля наўмыснага змены прадпісанняў. Суд прысяжных у Манчэстарскім каралеўскім судзе засядаў адзінаццаць дзён. Чуа атрымаў 25 пажыццёвых заключэнняў і 35 гадоў, перш чым зможа атрымаць права на ўмоўна-датэрміновае вызваленне.
Джаакіна Асерэта
Джаакіна (Джавакіна) Асерэта (іт. Gioacchino Assereto;, 1600 — ) — італьянскі барочны мастак першай паловы XVII стагоддзя, прадстаўнік генуэзскай школы.
Біяграфія
Нарадзіўся і правёў сваё жыццё ў Генуі. З 12 гадоў навучаўся ў майстэрні мастака Лучыяна Барцонэ (1590—1645). У 1629 годзе паступіў у майстэрню мастака Андрэа Ансальда (1584—1638). Таксама навучаўся ў Акадэміі аголеных, створанай Джанкарла Дорыя. Знаходзіўся пад уплывам Бернарда Строцы і міланскіх маньерыстаў.
У 1639 годзе, падчас нядоўгага наведвання Рыма, наведваў майстэрні розных мастакоў. Таксама пазнаёміўся з мастакамі такімі, як Лука Сальтарэла, Джавані Марыя Батала, Джавані Бенедэта Кастыльёнэ і Джавані Андрэа Падэста.
Нейратаксін
Нейратаксін — таксін, спецыфічна дзейнічае на нервовыя клеткі, звычайна узаемадзейнічае з бялкамі мембраны, такімі як іонныя каналы. Некаторыя нейратаксіны пашкоджваюць нервовую тканку, але, напрыклад, бунгаратаксін, які адносіцца да нейратаксінаў, пашкоджвае нервова-цягліцавыя сінапсы. Нейратаксінамі з'яўляюцца батулатаксін, панератаксін, тэтрадатаксін, батрахатаксін, кампаненты ядаў пчол, скарпіёнаў, змей. Магутныя нейратаксіны, такія як батрахатаксін, уздзейнічаюць на нервовую сістэму дэпалярызацыяй нерваў і цягліцавых валокнаў, павялічваючы пранікальнасць клеткавай мембраны для іонаў натрыю. Многія яды і таксіны, якія выкарыстоўваюцца арганізмамі для абароны ад пазваночных, з'яўляюцца нейратаксінамі.
Кнуд Бергслін
Кнуд Бе́ргслін (Knud Bergslien; 1827 — 27 лістапада 1908, Осла) — нарвежскі мастак і педагог.
Біяграфія
Паходзіў з сем'і з мастацкімі традыцыямі. Брат скульптара Брыйнульфа Бергсліна і дзядзька мастака і скульптара Нільса Бергсліна. Ва ўзросце 18 гадоў К. Бергслін завербаваўся ў армію салдатам, таму што меў патрэбу ў грошах для навучання маляванню. Затым вучыцца ў бергенскай школе малюнка Ганса Рэўша. У 1844—1852 вывучае жывапіс у Антверпене, у перыяд 1850—1851 жыве ў Парыжы. З 1855 па 1869 вучыцца і працуе ў Дзюсельдорфе, належаў да Дзюсельдорфскай школе жывапісу. Пазней супрацоўнічаў з нарвежскімі мастакамі Хансам Гудэ і Адальфам Тыдэмандам. Пасля вяртання на радзіму К. Бергслін быў дырэктарам Школы жывапісу ў Осла. У 1875 годзе быў узнагароджаны каралём Швецыі і Нарвегіі Оскарам II ордэнам Вазы.
Кнуд Бергслін быў майстрам партрэтнага жывапісу, пісаў таксама сцэны з народнага жыцця і з гісторыі Нарвегіі.
Савецкая вуліца (Баранавічы)
Савецкая вуліца (Советская улица) — вуліца ў цэнтральнай частцы Баранавічаў.
Акралеін
Акралеін (acris — востры, з'едлівы + oleum - алей) (прапеналь) - H2C = CH-CHO, альдэгід акрылавай кіслаты, найпросты ненасычаны альдэгід. Бясколерная лёгкалётная слёзатачывая вадкасць з рэзкім пахам, моцны лакрыматар.
Рэакцыйная ўласцівасць
Акралеін мае рэакцыйную ўласцівасць, якая характэрна для алефінаў і альдэгідаў. Акралеін утварае ацэталі:
яго альдэгідная група лёгка акісляецца да карбаксільнай:
Карбанільная група акралеіна знаходзіцца ў спалучэнні з двайной сувяззю, гэта абумоўлівае яго высокую рэакцыйную ўласцівасць у адносінах да нуклеафілаў, пры гэтым далучэнне ідзе па β-атаму вугляроду:
Таксічнасць
З прычыны сваёй высокай рэакцыйнай здольнасці акралеін з'яўляецца таксічным, моцна раздражняльным слізістыя абалонкі вачэй і дыхальных шляхоў злучэннем, моцны лакрыматар. Максімальна разавая гранічна дапушчальная канцэнтрацыя ў паветры 0,03 мг/м³; Сярэднясутачная гранічна дапушчальная канцэнтрацыя ў паветры 0,01 мг/м³. Выклікае мутагенез ў бактэрый і дражджэй, праяўляе мутагенныя ўласцівасці на культурах клетак млекакормячых. Адносіцца да I класу небяспекі (надзвычай небяспечныя рэчывы).
Паштовы тракт
Паштовы тракт (польск. trakt ад лац. traktus, літаральна — валачэнне) — у Вялікім Княстве Літоўскім, Рэчы Паспалітай і Расіі шырокая палепшаная дарога (шлях, гасцінец), якая злучала найважнейшыя населеныя пункты.
Гісторыя
З 1557 г. на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага стала наладжвацца паштовая служба.
У 1583 годзе адкрыты паштовыя зносіны паміж Гродна, Беластокам і Варшавай.
Пасля таго як у 1667 годзе ў вёсцы Андрусава (цяпер у Смаленскай вобласці) было заключана мірнае пагадненне паміж Расіяй і Рэччу Паспалітай, асобным пунктам якога было развіццё паштовых зносін, быў створаны паштовы тракт па напрамку Вільня-Масква. Ён праходзіў праз Мінск, Магілёў і Смаленск. Гэта пошта, названая Віленскай, была заснавана 14 снежня 1667 г. Праект яе упарадкавання распрацаваў віленскі паштмайстар Рэйнгальд Бісінг. Ён жа склаў палажэнне, якім ўсталёўваўся парадак праходжання пошты. 3 Вільні паштар адпраўляўся ў пятніцу, у Мінск прыбываў у нядзелю ў тры гадзіны дня, у Магілёў — апоўдні ў панядзелак, а на граніцу (у мястэчка Кадзіна, што на Смаленшчыне) — у аўторак раніцай. Да гэтага часу сюды павінна была паступіць і маскоўская пошта. У напрамку Масквы карэспандэнцыя адпраўлялася раз на тыдзень. З Вільні да Масквы лісты даходзілі за 8 дзён.
Па дарогах карэспандэнцыю развозілі калёсы і карэты. У пачатку ХІХ стагоддзя сталі выкарыстоўваць таксама дыліжансы. Дыліжанс ехаў і днём і ноччу і спыняўся ў тавернах толькі для яды і змены коней.
Санкт-Пецярбургска — Магілёўскі паштовы тракт паклаў пачатак аднаму з самых вядомых расійскіх трактаў — Беларускаму. У пачатку ХІХ ст. ён аформіўся канчаткова. Тракт меў тры маршруты:
Па Санкт-Пецярбургска—Магілёўскаму паштоваму тракту ўпершыню ў Расійскай імперыі сталі перавозіць газеты па падпісцы. Адбылося гэта ў 1773 г.
Валагодскі раён
Геаграфія
Валагодскі раён мяжуе з Усць-Кубінскім, Сокальскім, Междурэчанскім, Гразавецкім, Шакснінскім і Кірылаўскім раёнамі, а таксама з Яраслаўскай вобласцю на поўдні. Плошча раёна складае 4540,0 км².
Гісторыя
Валагодскі раён быў утвораны 15 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК. У 2016 годзе Валагодскі раён перайшоў на новую сістэму органаў мясцовага самакіравання, гэта значыць кіраўніком стаў старшыня прадстаўнічага сходу, а кіраўнік адміністрацыі быў наняты па кантракце.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 52 539 чалавек. Да 2010 года раён быў самым населеным у вобласці, аднак, у апошні час гэту пазіцыю страціў.
Клімент III (антыпапа)
Клімент III, свецкае імя Гіберт (Віберт) з Пармы (каля 1029 года, Парма —, Чывіта-Кастэлана) — антыпапа з 25 чэрвеня 1080 года па 8 верасня 1100 года, супрацьстаяў паслядоўна Грыгорыю VII, Віктару III, Урбану II і Пасхалію II.
Раннія гады
Гіберт нарадзіўся ў Парме каля 1029 года ў знатнай сям'і, роднаснай маркграфам Каносы. Прыняў у юнацтве духоўны сан, у 1057 годзе быў прызначаны імператрыцай-рэгенткай Агнесай дэ Пуацье імперскім канцлерам Італіі. У гэтай якасці падтрымаў абранне ў 1058 годзе кандыдата «партыі рэформ» Мікалая II у процівагу антыпапе Бенедыкту X. Калі ў наступным 1059 годзе Мікалай II на Латэранскім саборы ўсталяваў новы парадак абрання пап, які выключаў удзел у гэтым працэсе імператарскай улады, Гіберт не прадпрыняў ніякіх дзеянняў для спынення папскага «сваволля». Толькі пасля смерці Мікалая II у 1061 годзе Гіберт падтрымаў партыю праціўнікаў рэформ і дамогся абрання антыпапы Ганорыя II у процівагу «рэфармісцкаму» Папу Аляксандру II. Перамога прыхільнікаў законнага Папы Аляксандра II выклікала гнеўную рэакцыю імператарскага двара, і Гіберт, які не здолеў дамагчыся перамогі імперскага кандыдата, быў пазбаўлены пасады канцлера Італіі ў 1063 годзе.
Канфлікт з Грыгорыем VII і ўзаемныя анафемы
29 красавіка 1073 года кардынал Гільдэбранд, сапраўдны лідар «партыі рэформ», быў абраны пераемнікам памерлага Аляксандра II і прыняў імя Грыгорыя VII. На Велікапосным сінодзе 1074 года па патрабаванні Грыгорыя VII былі прыняты жорсткія меры супраць сіманіі і амаральнасці духавенства, і Гіберт Равенскі ў ліку іншых удзельнікаў сабору падпісаў рашэнні сабору. Сабор запатрабаваў ад духавенства строгага выканання цэлібату і пазбаўлення кафедраў біскупаў, якія працягвалі жыць з жонкамі ці палюбоўніцамі. Ужо ў наступным Велікапосным сінодзе 1075 года Гіберт не ўдзельнічаў, выражаючы, тым самым, нязгоду з рэформамі Грыгорыя.
У адказ на гэту анафему ў красавіку 1076 года ў Павіі сабор ламбардскіх біскупаў пад старшынствам Гіберта адлучыў Грыгорыя VII ад Царквы. Рашэнне сабора і абразлівы ліст Генрыха IV прыбылі да Грыгорыя VII адначасова, і Папа ў адказ ізноў адлучыў ад Царквы Гіберта Равенскага і яго галоўнага саюзніка Тэабальда Міланскага.
Барацьба з Грыгорыем VII
У прамежку паміж 1076 і 1080 годамі Грыгорый VII і Генрых IV прымірыліся, а затым ізноў уступілі ў канфлікт. 25 чэрвеня 1080 года ў Брыксене сабор германскіх і ламбардскіх біскупаў у прысутнасці імператара абвясціў Грыгорыя VII зрынутым і абраў на яго месца архібіскупа Гіберта Равенскага. Гіберт прыняў імя Клімента III, а імператар пакляўся ўвесці новага Папу ў Рым. На працягу наступных месяцаў канчаткова аформіліся контуры новай схізмы: Клімента III прызнавалі толькі прыхільнікі Генрыха IV, а ўвесь астатні каталіцкі свет заставаўся верным Грыгорыю VII.
Пасля гібелі свайго праціўніка, антыкараля Рудольфа Швабскага, Генрых IV змог прыступіць да выканання свайго намеру па пасяленні Клімента III у Рыме. У 1081 годзе імператар прыступіў да Вечнага горада, але, пабачыўшы рымлян гатовымі біцца за Грыгорыя VII, адступіў; сітуацыя паўтарылася ў 1082 годзе. Паход Генрыха IV справакаваў феадальны мяцеж у Апуліі, а капуанскі князь Жардан I (князі Капуі традыцыйна адыгрывалі важную ролю ў палітычнай барацьбе вакол папскага прастола) прынёс прысягу імператару. Па закліку Грыгорыя VII у Італію спешна вярнуўся з Балканаў Роберт Гвіскар, і, не чакаючы прыходу нарманскай арміі, імператар ізноў адступіў ад Рыма. Клімент III застаўся ў Цівалі, працягваючы пагражаць Рыму.
Трэці паход Генрыха IV супраць Грыгорыя VII апынуўся ўдалым для першага. 2 чэрвеня 1083 года імперская армія захапіла Ватыкан з саборам Святога Пятра і замацавалася на правым беразе Тыбра, асноўная (левабярэжная) частка Рыма захоўвала вернасць Грыгорыю VII, які схаваўся ў добра ўмацаваным замку Сант-Анджэла. Клімент III цяпер кантраляваў Ватыкан. Спроба сабраць сабор для прымірэння супрацьстаялых Папаў скончылася безвынікова: Грыгорый VII не згаджаўся прысутнічаць на саборы адлучаных ім біскупаў, а імператар, у сваю чаргу, не дапусціў на сабор відавочных прыхільнікаў Грыгорыя.
Патавая сітуацыя вырашылася 21 сакавіка 1084 года, калі Генрых IV і Папа Клімент III увайшлі ў Рым, жыхары якога вырашылі адчыніць вароты. У Пальмавую нядзелю 24 сакавіка 1084 года Клімент III быў урачыста інтранізаваны ў Латэранскім саборы, а праз тыдзень на Вялікдзень, 31 сакавіка 1084 года Клімент каранаваў Генрыха IV і яго жонку Берту імператарскай каронай. Грыгорый VII па-ранейшаму знаходзіўся ў Сант-Анджэла, а яго прыхільнікі ўтрымлівалі Капітолій, Цэлій, Палацін і Тыбрскі востраў.
Па закліку Грыгорыя VII да Рыма падступіў Роберт Гвіскар. Даведаўшыся пра набліжэнне апошняга, імператар паспешна адступіў у Паўночную Італію, а Клімент III схаваўся ў Цівалі. 24 мая Роберт Гвіскар уварваўся ў Рым і вызваліў Грыгорыя VII. Паколькі Рым здразіў законнаму Папу, Роберт аддаў горад на разрабаванне сваім воінам. Рымляне ў адказ паднялі паўстанне, і нарманы, ратуючы свае жыцці, падпалілі горад. Пасля гэтага катастрафічнага пажару Роберт Гвіскар і Грыгорый VII ужо не маглі заставацца ў Рыме: пасля няўдалай спробы ўзяць Цівалі яны адступілі на поўдзень. Грыгорый VII ужо ніколі не вярнуўся ў Рым і памёр праз год 25 мая 1085 года ў Салерна. Клімент III пасля сыходу нарманаў ізноў заняў Рым. Такім чынам, проціборства Клімента III і Грыгорыя VII скончылася перамогай антыпапы.
Супрацьстаянне з Віктарам III
Клімент III кантраляваў Рым на працягу ўсяго 1085 года, але затым быў выгнаны гараджанамі. Прыхільнікі нябожчыка Грыгорыя VII, якіх падтрымліваў Жардан I Капуанскі і Мацільда Тасканская, сабраліся на сабор на Вялікдзень 1086 года і абралі новым Папам Дэзідэрыя, абата Монтэ-Касіна, абвешчанага Віктарам III. У гэты ж час герцаг Апуліі Ражэр I Борса, кандыдата якога «партыя рэформ» адмовілася ўзвесці на кафедру ў Салерна, вызваліў імперскага прэфекта Рыма, які знаходзіўся пад вартай з 1084 года. Вяртанне прэфекта ў Рым справакавала хваляванні, інтранізацыя Віктара III была сарвана, а сам Папа бег у Монтэ-Касіна. На спусцелы прастол вярнуўся Клімент III.
На працягу наступнага года «партыя рэформ» здолела перацягнуць на свой бок Ражэра Борсу, прызначыўшы яго кандыдата архібіскупам Салерна. Аб'яднаная армія Апуліі і Капуі захапіла Рым, а Клімент III са сваімі прыхільнікамі схаваўся ў добра ўмацаваным Пантэоне. 9 мая 1087 года Віктар III быў узведзены на папскі трон у саборы Святога Пятра, але ўжо праз два тыдні ён ізноў адбыў у Монтэ-Касіна. Клімент III ізноў авалодаў уладай у Вечным горадзе.
У чэрвене-ліпені 1087 года Папу Віктару III спрабавала вярнуць трон яго верная саюзніца Мацільда Тасканская, але яе армія была блакавана Кліментам III на Тыбрскім востраве. У ліпені Віктар III у апошні раз бег з Рыма і неўзабаве памёр у Монтэ-Касіна 16 верасня 1087 года. Такім чынам, у працяг свайго кароткага пантыфіката (1086—1087) Віктар III прысутнічаў у Рыме некалькі месяцаў, а Клімент III упэўнена кантраляваў горад.
Наступныя гады
Наступны Папа з «партыі рэформ» Урбан II быў абраны толькі ў сакавіку 1088 года. З прычыны таго, што Клімент III па-ранейшаму кіраваў Рымам, абранне і інтранізацыя Урбана II адбыліся ў Тэрачыне. У лістападзе 1088 года аб'яднаная армія Апуліі і Капуі ўвайшла ў Рым, але неўзабаве Урбан II быў блакаваны прыхільнікамі Клімента III на Тыбрскім востраве. Увосень 1089 года Урбан II, як і два яго папярэднікі, бег з Рыма, пакінуўшы Клімента III гаспадаром горада. У 1089 годзе Клімент III склікаў у Рыме сабор сваіх прыхільнікаў, на якім зняў усе анафемы з імператара Генрыха IV.
На працягу наступных гадоў Урбан II, які вандраваў па Паўднёвай Італіі і Францыі, набываў усё большы аўтарытэт, а імператар Генрых IV, заступнік Клімента III, слабеў у барацьбе са сваімі праціўнікамі. На Вялікдзень 1094 года Урбан II здолеў заняць Рым і пасяліцца ў Латэранскім палацы, а ў руках Клімента III і яго прыхільнікаў заставаўся толькі замак Сант-Анджэла. Апошні быў узяты прыхільнікамі Урбана II толькі ў 1098 годзе, і з гэтага часу Клімент III пасяліўся ў Равене, так і не адмовіўшыся ад сваіх прэтэнзій.
На працягу свайго пантыфіката Клімент III супрацьстаяў, часам досыць паспяхова, чатыром Папам з «партыі рэформ»: Грыгорыю VII, Віктару III, Урбану II і Пасхалію II. У 1084—1094 гадах з невялікімі перапынкамі менавіта Клімент III кантраляваў Рым, а яго праціўнікам удавалася толькі на кароткі час увайсці ў горад з дапамогай ваеннай сілы. Тым не менш, Клімент III у вачах большасці каталіцкага свету заставаўся антыпапам, марыянеткай у руках імператара Генрыха IV. Больш за тое, супрацьстоячы «партыі рэформ», Клімент III непазбежна ўспрымаўся як праціўнік саміх рэформ, абаронца сіманіі і амаральнасці ў асяроддзі духавенства.
Антыпапа Клімент быў адрасатам знакамітага кананічнага паслання кіеўскага мітрапаліта Іаана II. У гэты перыяд Русь кантактавала з Генрыхам IV (за яго выйшла замуж дачка Усевалада Яраславіча Еўпраксія).
Слаўгарад (Алтайскі край)
Слаўгарад (Славгород) — горад (з 1914) у Расіі, краявога падпарадкавання ў складзе Алтайскага края. Насельніцтва 35,8 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1910 годзе. Горад размешчаны паміж азёрамі Сякачы і Вялікае Яравое, у поўначна-заходняй частцы Алтайскага края, у цэнтры Кулундынскага стэпу, за 394 км ад Барнаула, за 20 км ад мяжы з Казахстанам.
Улытаўская вобласць
Улытаўская вобласць (Ұлытау облысы, Ūlytau oblysy) — вобласць у цэнтральнай частцы Казахстана, утвораная 8 чэрвеня 2022 года. Клімат рэзка кантынентальны і вельмі засушлівы. Адміністрацыйны цэнтр вобласці — горад Жэзказган.
Гісторыя
Горад Жэзказган зноў стане абласным цэнтрам. Стварэнне ў гэтым рэгіёне самастойнай вобласці — важнае рашэнне не толькі з эканамічнага пункту гледжання, але і духоўнага: Улытау, які знаходзіцца ў цэнтры нашага бязмежнага казахскага стэпу, займае асаблівае месца ў гісторыі нашай краіны. Тут праходзілі вялікія сходы, дзе вырашаўся лёс краіны.
Гразавецкі раён
Гра́завецкі раён (Грязовецкий район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Валагодскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Гразавец, які размяшчаецца за 44 км ад Волагды.
Геаграфія
Гразавецкі раён мяжуе з Междурэчанскім і Валагодскім раёнамі, а таксама з Кастрамской і Яраслаўскай абласцямі на поўдні. Плошча раёна складае 5030 км².
Гісторыя
Гразавецкі раён быў утвораны ў 1929 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 32 730 чалавек.
Гарусты
Га́русты (, Гарусты) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Свяцілавіцкага сельсавета. Ліквідавана ў 2011 годзе.
Гарусты (Гарысты) у розны гістарычны час з'яўляліся ваколіцай, сялом, пазней — вёскай у Свяцілавіцкам сельсавеце Веткаўскага раёна (раней — Хізаўскі сельсавет Свяцілавіцкага раёна) Гомельскай вобласці Беларусі. Этымалогія назвы гэтага населенага пункта Гарусты (Гарысты) вынікла ад польскага «harus», у рускай — «гарус» — мяккая кручаная ваўняная або баваўняная пража   , вырабам якой занімаліся і ў Беларусі. Бо няма ў дадзенай мясцовасці гор і ўзгоркаў для сцвярджэння назвы "Гарысты" (Гаристы, Гористы, Гористое), якія памылкова замацаваліся ў некаторых публікацыях. Па іншай версіі назва паселішча Гарусты ўтварылася ад назвы чорнага бусла на беларускай мове — «гарус»; або хутчэй за ўсё ад «гарусціць» (гарустіть) у значэнні «прысвойваць ў свае рукі» ў сувязі з «прыватызаваным ў свае рукі» надзела зямлі выхадцаў з найблізкага паселішча Хізы.
У выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (110 сем'яў) пераселены ў 1992 годзе ў чыстыя месцы.
NGC 3361
NGC 3361 (іншыя абазначэнні — MCG -2-28-4, IRAS10419-1056, PGC 32044) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Секстант.
Гарусты
Размешчана у 21 км на паўночны ўсход ад Веткі, 44 км ад Гомеля. На поўдні меліярацыйныя каналы.
Гісторыя
Згодна з пісьмовымі крыніцамі (рэвізскія казкі) ваколіца Гарыстаў, заснавана дзевяццю сем'ямі аднаго прозвішча Крупскія ў 1864 годзе — у Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні Расійскай імперыі, якія паходзілі з сяла вёскі Хізы. Паводле Першага Усерасійскага перапісу насельніцтва 1897 года ў сяле Гарысты Рэчкаўскай воласці Гомельскага павета размяшчаліся: вятрак, кузня, алейня (уладальнік Бекарэвіч Раман Дзмітрыевіч). На момант 1910 года агульнае валоданне жыхарамі Гарыстаў складала 592 дзесяціны зямлі. Жыхары прыпісаны да Жалезнякоўскага праваслаўнага царкоўнага прыходу. Хоць у Гарыстах таксама жылі і каталікі. Да паштова-тэлеграфнай канторы ў мястэчку Ветка 18 вёрст, да валаснога праўлення ў Рэчках — 8 вёрст.
У 1926 годзе ў Хізава-Гарыстаўскім сельсавеце Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі; працаваў паштовы пункт. У 1930 годзе арганізаваны калгас. У 1937—1938 гады савецкіх рэпрэсій былі пацярпелыя ад камуністычнага рэжыму жыхары вёскі Гарысты. У час Вялікай Айчыннай вайны ў баях за вёску загінулі 11 савецкіх салдат (пахаваныя ў брацкай магіле на могілках). У Беларускім фронце (заклік Свяцілавічскага РВК) і ў партызанскай барацьбе загінулі 220 жыхароў Хізаўскага сельсавета, з іх 27 жыхароў вёскі, у памяць пра іх у 1968 годзе ўстаноўлена скульптурная кампазіцыя. У 1959 годзе была цэнтрам саўгаса «Зарэчны». Размяшчаліся пачатковая школа, клуб, бібліятэка, швейная майстэрня, сталовая, магазін. У 1987 г. праз гэту вёску праклалі асфальтавую дарогу і ўсталявалі аўтобусны прыпынак "вёска Гарысты".
Насельніцтва
У ваколіцы Гарысты на момант 1927 года пражывала «95 велікарусаў» (запісана з нацыянальнасцю «велікарусы» хоць ужо была абвешчаная афіцыйнае дзяржава «Беларуская ССР» — афіцыйна беларусаў там прызналі пазней). Вялося 95 асабістых гаспадарак. Было 250 мужчын, 234 жанчыны. У 2011 годзе — жыхароў няма. Дынаміка засялення:
Геаграфія
Аколіца Гарысты, заснаваная дзевяццю сем'ямі аднаго прозвішча Крупскі жыхарамі ваколіцы Хізы, адрознівалася па тапаграфічнай карце да 1917 года:
Транспартная сетка на момант 1927 года — на адлегласці 18 вёрст знаходзілася прыстань і прыпынак парахода каля мястэчка Ветка, і рынак (кірмашовы пункт). Да г. Гомеля — 40 вёрст. Зараз транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Свяцілавічы — Гомель. Планіроўка складаецца з амаль прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой на поўначы далучаецца кароткая прамалінейная вуліца. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.
Літаратура
хранящихся в Центральном архиве в Витебске и изданные под редакцией и. д. архивариуса сего архива Дм. Ив. Довгялло», губернская типо-литография, г. Витебск, 1900 г., выпуск 28, с. 26-89;
Емяльян Іванавіч Пугачоў
Біяграфія
Емяльян Іванавіч Пугачоў нарадзіўся каля 1742 года ў станіцы Зімавейскай-на-Доне Данской Вобласці (цяпер станіца Пугачоўская, Валгаградская вобласць).
Данскі казак, харунжы (1770). Удзельнік Сямігадовай (1756—1763) і руска-турэцкай (1768—1774) войнаў. У 1771 годзе ўцёк ад ваеннай службы на раку Церак, там быў выбраны станічным атаманам.
У маі 1773 года ўцёк з казанскага астрога на Яік, дзе паводле дамоўленасці з групай казакоў абвясціў сябе імператарам Пятром III (верасень 1773 года). Выступаў з утапічнай ідэяй «справядлівага» казацка-сялянскага царства. У час сялянскай вайны непісьменны Пугачоў паказаў вялікія арганізатарскія і ваенныя здольнасці. Жорстка распраўляўся з дваранамі і ўсімі, хто не прызнаваў яго імператарам.
Пасля канчатковага паражэння ад урадавых войск Пугачоў 19 верасня 1774 года быў схоплены групай сваіх прыбліжаных і неўзабаве выдадзены ўладам. Пакараны смерцю (чвартаваны) ў Маскве.
Вашкінскі раён
Ва́шкінскі раён (Вашкинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Валагодскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Ліпін Бор, якое размешчана за 172 км ад Волагды.
Геаграфія
Вашкінскі раён мяжуе з Кірылаўскім, Белазерскім і Выцягорскім раёнамі. Плошча раёна складае 2883,92 км², што робіць раён адным з самых маленькіх у вобласці.
Гісторыя
У XIII стагоддзі, за часам стварэння Белазёрскага княства, землі, на якіх размешчаны цяперашні Вашкінскі раён, увайшлі ў яго склад. З XIV стагоддзя тэрыторыя вакол Белага возера трапляе ў сферу інтарэсаў Маскоўскага княства. Іван Каліта змагаўся за пашырэнне Маскоўскай дзяржавы да Белага возера. Вашкінскі раён быў утвораны 1 жніўня 1927 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 6927 чалавек. Колькасць насельніцтва стала зніжацца, паменшыўшыся з пачатку XXI стагоддзя ў два разы.
Джуліа Рамана
Джуліа Рамана (Giulio Romano, уласна Дж. Піпі, Pippi), або 1499 — ) — італьянскі жывапісец і архітэктар, найбольш значны з вучняў Рафаэля, адзін з пачынальнікаў і найбольш самабытных прадстаўнікоў мастацтва маньерызму. Працаваў пераважна ў Рыме, але яго найбольш арыгінальная праца знаходзіцца ў Мантуі — гэта Палацца дэль Тэ.
Беларусь на Еўрапейскіх гульнях 2019
Беларусь на II Еўрапейскіх гульнях, якія праходзілі ў чэрвені 2019 года ў горадзе Мінску, сталіцы Беларусі, была прадстаўлена 291 спартсменам.
Склад каманды
Склад на 13 чэрвеня 2019 года.
Boeing 747
Боінг 747, выпусканы амерыканскай кампаніяй Boeing, часта названы «Джамба Джэт» (Jumbo Jet), ці проста «747», — першы ў свеце далёкамагістральны двухпалубны шырокафюзеляжны пасажырскі самалёт. Першы палёт быў выкананы 9 лютага 1969 года. На момант свайго стварэння Boeing 747 быў самым вялікім, цяжкім і ёмістым пасажырскім авіялайнерам, застаючыся такім на працягу 37 гадоў, да з’яўлення A380, першы палёт якога адбыўся ў 2005 годзе.
Boeing 747 мае двухпалубную кампаноўку, пры гэтым верхняя палуба значна саступае па даўжыні ніжняй. Памеры і своеасаблівы «горб» верхняй палубы зрабілі Boeing 747 адным з найбольш вядомых самалётаў у свеце, героем дзясяткаў кінастужак і сімвалам грамадзянскай авіяцыі.
Існуе некалькі розных варыянтаў Boeing 747, большасць з якіх могуць здзяйсняць пералёты вялікай далёкасці. Рэкардсменам сярод 747 з’яўляецца Боінг аўстралійскай авіякампаніі Qantas Airways, які здзяйсніў ц 1989 годзе беспасадкавы пералёт з Лондана ў Сідней, пераадолеўшы тым самым 18 000 км за 20 гадзін 9 хвілін, не маючы на борце ні пасажыраў, ні грузу.
Нягледзячы на высокі кошт, але дзякуючы высокай эканамічнасці масавых авіяперавозак і лізінгавым схемам эксплуатацыі, гэта адзін з самых распаўсюджаных у свеце пасажырскіх самалётаў. Да верасня 2010 года было замоўлена 1527 мадэляў Boeing 747, дастаўлена 1418 самалётаў.
Эталонная мадэль OSI
Эталонная мадэль OSI (Open Systems Interconnection Reference Model), абстрактная мадэль для сеткавых камунікацый і распрацоўкі сеткавых пратаколаў. Гэтая мадэль дэманструе ўзроўневы падыход да сеткі, што аблягчае яе распрацоўку і разуменне прынцыпаў працы.
Гісторыя
Эталонная мадэль OSI была распрацавана Міжнароднай арганізацыяй па стандартызацыі (International Organization for Standardization, ISO). Яна з’яўлялася першай спробай па ўвядзенню міжнароднага стандарта на стварэнне пратаколаў. У 1995 годзе мадэль была перагледжана.
Структура
Мадэль OSI складаецца з 7-мі ўзроўняў. Выбар структуры грунтаваўся на наступных прынцыпах:
Фізічны ўзровень
Асноўнымі пытаннямі, якімі займаецца гэты ўзровень, з’яўляюцца:
Узровень перадачы даных (канальны)
Мэта гэтага ўзроўню — забяспечыць беспамылковую перадачу даных (з пункта гледжання вышэйшых узроўняў). Гэта забяспечваецца з дапамогай кадраў падцвярджэння, якія перыядычна адсылае прымаючы камп’ютар.
Сярод праблем, з якімі павінен змагацца гэты ўзровень, ёсць:
Сеткавы ўзровень
Гэты ўзровень мусіць вырашаць такія праблемы як:
Транспартны ўзровень
Транспартны ўзровень прымае даныя ад сеансавага ўзроўню (пры неабходнасці — разбіваючы іх на больш дробныя кавалкі) і перадае іх сеткаваму ўзроўню. Яго мэта — каб даныя былі атрыманы менавіта ў той паслядоўнасці, у якой былі адпраўленыя.
Сеансавы ўзровень
Сеансавы ўзровень адказвае за ўсталяванне сувязі паміж 2-ма камп’ютарамі. Сярод яго функцый таксама ёсць такія як:
Узровень прадстаўлення
Гэты ўзровень займаецца семантыкай і сінтаксісам перадаваемай інфармацыі (каб зрабіць магчымай камунікацыю паміж машынамі з розным прадстаўленнем даных — неабходна прывесці іх да нейкага пэўнага стандартызаванага віду, — што і робіць узровень прадстаўлення).
Прыкладны ўзровень
Прыкладны ўзровень з’яўляецца вышэйшым у іерархіі OSI і займаецца перадачай даных паміж рэальнымі праграмамі. Ён уключае ў сябе шэраг папулярных пратаколаў, — як, напрыклад, HTTP.
Гексахларан
Гексахларан C6H6Cl6 — сумесь васьмі стэрэаізамераў 1,2,3,4,5,6-гексахлорцыклагексану. Усе ізамеры ўяўляюць сабой белыя крышталічныя нерастваральныя ў вадзе рэчывы. Выкарыстоўваецца ў якасці інсектыцыду, аднак прымяненне гексахларана для барацьбы з насякомымі абмежавана. Прэпарат, які змяшчае 99-100% γ-ізамера, называецца «ліндан».
Атрыманне
Атрымліваюць фотахімічнай рэакцыяй хларавання бензолу.
Уздзеянне на арганізм
Гексахларан выклікаў адхіленні ў развіцці эмбрыёна.
METI
METI (Messaging to Extra-Terrestrial Intelligence - Пасланні да пазаземных цывілізацый) - спробы перадачы міжзорных пасланняў ад чалавецтва верагодным разумным істотам за межамі Сонечнай сістэмы.
Сувязь з праграмай SETI
У адрозненні ад праграмы SETI (Search for Extraterrestrial Inteligence - пошук пазаземнага розуму), METI накіравана не на пошук чаго-небудзь у небе, а на перадачу сігналаў у адрас верагодных «братоў па розуму».
Некарэктна лічыць, што CETI (communication with Extraterresrtial Inteligence - сувязь з пазаземным розумам) з'яўляецца камбінацыяй SETI+METI. Сувязь (communication) мае на ўвазе ўступленне ў кантакт, у той час як Пошук (SETI) і Перадача (METI) гэта толькі два ўзаемазвязаных працэса ў спробах усталявання Кантакта.
Адпраўленыя пасланні
Вылучаюць два віды міжзорных пасланняў: матэрыяльныя і энэргетычныя (радыёпасланні). Хуткасць перадачы матэрыяльных пасланняў такая, што бліжэйшая зорка можа быць дасягнута толькі праз некалькі дзясяткаў тысяч гадоў. Пагэтаму відавочна, што наша цывілізацыя можа разлічваць на «зносіны» з іншымі цывілізацыямі толькі з дапамогай радыёпасланняў ці пры ўмове фізічнага ўкаранення пазаземнай цывілізацыі па яе ініцыятыве.
Рызыка праграмы METI
Асобныя людзі, напрыклад, пісьменнік і навуковец Дэід Брын, лічаць, што адпраўленне сігналаў можа прыцягнуць да нас увагу варожых іншапланецян і прывесці да іншапланетнага ўварвання. Таму яны прапануюць адкласці пасылку сігналаў да таго часу, калі наша цывілізацыя не стане больш сталай. Але, прыхільнікі METI пярэчаць, што адраснае пасыланне сігналаў з’яўляецца бяспечным, паколькі больш развітыя цывілізацыі, якія б маглі нам пагражаць, і так аб нас ведаюць. Трэба адзначыць таксама меркаванне, што Зямля з пачаткам эпохі радыё и тэлебачання ўжо стала моцнай крыніцай інфармацыі і, верагодна, даўно прыцягнула б увагу «злых іншапланецян», калі б яны былі/ці ім гэта было патрэбна.
Ілжэ-METI
Трэба адзначыць, што ў апошнія гады з'яўляюцца таксама праекты ілжэ-METI, калі буйнейшыя, 70-мятровыя антэны сеткі дальняй касмічнай сувязі НАСА, ЗША, размешчаныя ў Рабледа, Іспанія і ў наваколлях Канберы, Аўстралія, выкарыстоўваюцца для арганізацыі шоў, якія імітуюць навукова-абаснаваныя праекты.
Яфім Якаўлевіч Клапер
Яфім Якаўлевіч Клапер (нар., Асіповічы, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1956 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. З 1962 года — архітэктар, старшы, вядучы архітэктар у Белдзіпрагандлі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: крама «Ласуха» (1968, з мастаком В. І. Грыгарышынай), рэканструкцыя рэстарана «Свіслач» (1977, з Л. І. Мельнікам, мастаком Н. І. Шчаснай) у Мінску, рэканструкцыя ўнівермага ў Магілёве (1970), ахаладжальнае сховішча ў саўгасе імя Ульянава Мінскай вобласці (1977), тыпавыя праекты халадзільнікаў для захоўвання бульбы ёмістасцю 8000 т (1980) і 5000 т (1982, з Э. І. Важнікам). Аўтар праектаў рэканструкцыі шэрагу прадпрыемстваў гандлю і грамадскага харчавання.
Прадбачанне памылкі
Прадбачанне памылкі (англ. error guessing) — метад у тэставанні праграмнага забеспячэння, у каторым тэст кейсы (тэставыя выпадкі) выкарыстоўваюцца для пошуку памылак у праграмах, зыходзячы з вопыту папярэдняга тэставання. Камплект тэстаў фармуецца праз уплыў мінулага досведу тэстэра. Ягоны вопыт інтуіцыя вызначаюць якія сітуацыі звычайна выклікаюць збой праграмнага забеспячэння, ці могуць прывесці да памылак. Тыповыя памылкі ўключаюць дзяленне на нуль, нулявыя паказальнікі, або недапушчальныя параметры.
Прадбачанне памылкі не мае відавочных правілаў для тэставання; тэсты могуць быць распрацаваны ў залежнасці ад сітуацыі, альбо абапіраючыся на функцыянальныя дакументы або калі нечаканая / недакументаваная памылка знойдзена падчас тэставання.
NGC 3362
NGC 3362 (іншыя абазначэнні — UGC 5857, MCG 1-28-5, ZWG 38.7, PGC 32078) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аксай (Акмолінская вобласць)
Аксай — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Аксайскай сельскай акругі. Код КАТА — 114833100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1219 чалавек (661 мужчына і 558 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 972 чалавекі (505 мужчын і 467 жанчын).
Вуліца Берсана (Мінск)
Вуліца Берсана — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска. Названа ў гонар Станіслава Ігнатавіча Берсана (1895—1919), савецкага, партыйнага і ваеннага дзеяча, намесніка старшыні Мінскага савета, наркама па справах нацыянальнасцей Заходняй вобласці і фронта, наркама дзяржкантролю Літоўска-Беларускай ССР, расстралянага польскімі легіянерамі.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Спроба пераіменавання
Пасля перанясення праху Эдварда Вайніловіча ў Мінск і яго перапахавання каля касцёла Святога Сымона і Святой Алены, вялікая група вернікаў (болей 50 тысяч подпісаў) звярнулася да гарадскіх улад з просьбай аб перайменаванні вуліцы Берсана, якая праходзіць каля Чырвонага касцёла, у вуліцу Вайніловіча. 26 верасня 2007 рашэннем Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў вуліца Берсана была перайменавана ў вуліцу Эдварда Вайніловіча. Але праз месяц Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь прыняло пастанову, паводле якой рашэнне гарадскіх улад было прызнана «юрыдычна неабгрунтаваным».
Петэр Крыстэн Асб’ёрнсен
Петэр Крыстэн Асб'ёрнсен (Peter Christen Asbjørnsen,  — ) — нарвежскі пісьменнік, навуковец і збіральнік народных казак.
Біяграфія
Асб'ёрнсен нарадзіўся ў 1812 годзе ў Хрысціяніі (цяпер Осла) у сям'і рамесніка. Калі ён яшчэ быў студэнтам, сустрэўся з Ёргенам Му, разам з якім, падарожнічаючы па Нарвегіі, стаў збіраць народныя паданні. Вынікам іх працы стаў апублікаваны ў 1841 годзе зборнік «Нарвежскія народныя казкі» (Norske Folkeeventyr). Праз некалькі гадоў Асб'ёрнсен самастойна выпусціў другі зборнік — «Нарвежскія чароўныя казкі і народныя паданні» (Norske huldreeventyr og folkesagn, 1845—1847). Сабраныя казкі ён імкнуўся перадаваць як мага бліжэй да арыгінала, не дадаючы нічога лішняга, тым самым захоўваючы іх прыгажосць і самабытнасць. Аўтар такіх казак як Каралеўскія зайцы, Крумкачы Ут-Роста, Аповяды Берты Тупенхаўк. З 1856 па 1876 гады ён працаваў лесаводам; таксама апублікаваў мноства навуковых прац. Сканаў ён у 1885 годзе ў Хрысціяніі.
Tatra T2
Tatra T2 — чэхаславацкі трамвай, які выпускаўся ў перыяд з 1955 па 1962 заводам Českomoravská Kolben-Daněk.
Доследныя асобнікі T2 выпрабоўваліся ў Празе ў 1955 годзе пад нумарамі 6001 і 6002. У 1958 першыя серыйныя вагоны былі пастаўлены амаль ва ўсе трамвайныя сеткі Чэхаславакіі. Выключэннем сталі сеткі ў Яблонэце праз дыскусіі наконт захавання ў ім каляіны 1000 мм (як і ў Празе), для якой дадзеныя трамваі былі прызнаныя занадта шырокімі.
Трамваі T2 былі адрозніваліся трываласцю і даўгавечнасцю ад сваіх папярэднікаў - вагонаў T1. Апошнія T2 былі выведзены з эксплуатацыі ў 1980-х, хоць некаторыя экзэмпляры да гэтага часу захоўваюцца ў музеях. У 1960-х некаторыя вагоны T1 былі пераробленыя ў T3.
T2SU
T2SU (T2 Soviet Union (руск. T2 Савецкі Саюз)) - мадыфікацыя T2 для паставак у Савецкі Саюз.
У прыватнасці, дадзеная мадэль адрозніваецца ад чэхаславацкага варыянту меншай колькасцю дзвярэй (дзве замест трох). Савецкая сістэма кантролю і збору праязной платы прадугледжвала пасадку пасажыраў выключна праз заднія дзверы для абавязковага абілечвання, і сярэдняя дзверы, на думку чыноўнікаў, адкрывала шырокі прастор для безбілетнага праезду. У сувязі з гэтым T2SU больш позніх паставак не мелі сярэдняй дзверы. Дакладна вядома, што ў Ленінград пастаўляліся трохдзверныя вагоны. Адносна больш ранніх паставак дакладная інфармацыя адсутнічае. Таксама T2SU былі абсталяваны ўзмоцненымі ў параўнанні з T2 сістэмамі абагрэву.
Апошнія T2SU былі выведзены з эксплуатацыі ў 1980-х. Усяго ў Савецкі Саюз было пастаўлена 380 такіх вагонаў.
Арызонскі ўніверсітэт
Арызонскі ўніверсітэт, (The University of Arizona (скарочаныя назвы: UA, U of A, Arizona )) - публічная вышэйшая навучальная і навукова-даследчая ўстанова штата Арызона з уласным зямельным участкам, заснаваная ў 1885 годзе (за 27 гадоў да пераўтварэння Тэрыторыі Арызона ў асобны штат). У яго склад уваходзіць адзіная ў штаце Арызона медыцынская навучальная ўстанова з правам прадастаўлення ступені доктара медыцыны. Па стане на восень 2008 года агульная колькасць студэнтаў складала 38057 чалавек.