cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арагонская карона
Кантэкст
Ёсць меркаванне (зафіксаванае, да прыкладу, у «Llibre del Consolat del Mar», напісанай на каталанскай мове, адным з найстарэйшым збораў марскіх законаў у свеце), што Карону Арагона варта лічыць імперыяй, якая кіравала Міжземнамор'ем на працягу стагоддзяў, распаўсюджваючы сваю ўладу па ўсім моры. Сапраўды, у зеніце сваёй моцы, яна была адной з асноўных сіл у Еўропе.
Зрэшты яе розныя тэрыторыі былі слаба звязаны паміж сабой, што супярэчыць традыцыйным уяўленням пра імперыю. Сучасны даследчык маркіз дэ Лазоя вызначае Арагонскую карону хутчэй як канфедэрацыю, чым цэнтралізаванае каралеўства, не кажучы ўжо пра імперыю. Ні ў адным афіцыйным дакуменце не сустракаецца слова «імперыя» (Imperium ці роднаснае вызначэнне), яна лічылася дынастычным саюзам асобных каралеўстваў.
Паходжанне
Іх сын Альфонса II узышоў з гэтага часу на агульны трон у 1162 годзе. З гэтым зліццём Барселонскі дом атрымаў у спадчыну і каралеўскую карону. Так, паступова, землі, якімі яны кіравалі сталі называць Каронай Арагона для большага прэстыжу грамадскага тытула.
Зрэшты, Рамон Берэнгер IV, новы кіраўнік аб'яднанай дынастыі, працягваў называць сябе графам Барселоны і проста «прынцам» Арагона.
Сын Рамона Берэнгеры IV і Петранілы, Альфонса II, атрымаў у спадчыну абодва тытулы караля Арагона і графа Барселоны, у стылі, якога будуць падтрымлівацца ўсе яго пераемнікамі. Такім чынам, гэты саюз быў дасягнуты пры павазе існых устаноў парламентаў абедзвюх тэрыторый.
Пашырэнне
Альфонса II, выкарыстоўваючы спрыяльныя акалічнасці, паспрабаваў заваяваць Валенсію, але магчымасць была выпушчана, калі Санча VI Наварскі ўварваўся ў Арагон. Для забеспячэння далейшай абароны арагонскіх меж Альфонса II падпісаў Касорлскае пагадненне з каралём Кастыліі Альфонса VIII. Гэты дагавор таксама вызначаў перспектывы далейшага пашырэння дзяржаў: каралям Арагона адыходзіла Валенсія, Мурсія — Кастыліі.
У XIII стагоддзі кароль Хаймэ I пачаў эпоху экспансіі, заваяваўшы і далучыўшы да Кароны Мальёрку і значную частку каралеўства Валенсіі. З Карбейскім дагаворам 1258 года, заснаваным на прынцыпе натуральных межаў, французскія парэтэнзіі на Каталонію сышлі на нішто. Галоўнай яго ўмовай было спыненне арагонскага ўплыву на поўнач ад Пірэнеяў Хаймэ I усведамляў, што марнаванне сіл і энергіі ў спробах утрымаць пункт апоры ў Францыі можа скончыцца толькі катастрофай. У студзені 1266 года ён аблажыў і захапіў Мурсію, засяліўшы яе сваімі людзьмі, пераважна каталонцамі, а затым вярнуў Мурсію Кастыліі паводле Касорлскага пагаднення. .
Дзякуючы каралю Хаймэ II, Мальёрка, разам з графствамі Сердань, Русільён і сеньярыяй Манпелье, захоўвалі сваю незалежнасць з 1276 па 1279 гады, стаўшы пасля гэтага васалам Кароны, і, у 1344 годзе ўвайшлі ў склад Кароны Арагона.
Каралеўства Валенсія, нядаўна заснаванае на месцы маўрытанскай тайфы, стала трэцім членам Кароны (прававы статус Мальёркі ўсё ж адрозніваўся ад статусу Арагона, Каталоніі і Валенсіі).
У 1282 годзе, сіцылійцы паўсталі супраць Анжуйскай галіны дому Капетынгаў, перабіўшы падчас Сіцылійскай вячэрні ўвесь французскі гарнізон. Праз пяць месяцаў пасля гэтага Педра III Арагонскі прымае прапанову паўстанацаў прыняць карону Сіцыліі, высаджваецца ў Трапані, дзе сустракае гасцінны прыём. Па-прафранцузску настроены Папа Марцін IV адлучыў Педра III ад царквы, абвясціў яго зрынутым і прапанаваў каралеўства Арагон сыну Філіпа III.
Калі Педра III аддаў перавагу не распаўсюджваць дзеянне арагонскіх фуэрас у Валенсіі, прадстаўнікі гарадоў і знаці сабралі кортэсы ў Сарагосе і запатрабавалі ад караля пацверджання сваіх прывілеяў. Кароль пацвердзіў іх у 1283 годзе. Пасля чаго ўзнік саюз для абароны традыцыйных вольнасцей — Арагонская унія, якая заснавала пасаду хустысьі, які выконваў ролю пасродніка паміж каралём і арагонскай знаццю. Па ўсіх спрэчных пытаннях рашэнне хустысьі было абавязковым. Кароль абавязаўся склікаць кортэсы не радзей чым раз у год і раіцца з імі па ўсіх бягучых справах.
Пасля таго як сын Педра III, Хаймэ II Арагонскі, завяршыў заваяванне ўсіх земляў каралеўства Валенсіі, Арагонская карона становіцца адной з самых уплывовых сіл Еўропы. Па гранце Папы Баніфацыя VIII для Хаймэ II, каралеўствы Сардзініі і Корсікі былі далучаны да Кароны ў 1297 годзе, хоць да таго моманту яны ўжо больш за стагоддзе знаходзіліся пад кантролем Арагонскай кароны.
Варта заўважыць, што кіраванне ўладаннямі Кароны па-за межамі Іберыйскага паўвострава і Балеарскіх астравоў ажыццяўлялася намеснікамі з мясцовай эліты, а не якім-небудзь цэнтралізаваным урадам. Яны хутчэй былі эканамічнымі складнікамі Арагонскай кароны, чым палітычнымі. Кароль быў зацікаўлены дамаўляцца ў новых каралеўствах, а не проста пашыраць межы каралеўстваў існых. Гэта была частка барацьбы за ўладу, калі каралеўскім інтарэсам былі супрацьпастаўлены інтарэсы мясцовага дваранства. Гэты працэс, уласцівы і іншым еўрапейскім дзяржавам, паспяхова перавандраваў з Сярэднявечча ў сучаснасць. Новым тэрыторыям, якія дасталіся ад маўраў, такім як Валенсія і Мальёрка звычайна даваліся фуэрас, як інструмент самакіравання, з тым каб абмежаваць уладу дваранства ў новых набыццях, і ў той жа час, схіліць іх да саюза з манархам. Такі ж курс праводзіла суседняе каралеўства Кастылія, абодва каралеўствы спрыялі Рэканкісце, даруючы самакіраванне гарадам і тэрыторыям, замест таго, каб аддаваць новыя тэрыторыі пад уладу дваранству.
Саюз з Кастыліяй
У 1410 годзе, кароль Марцін I памёр не пакінуўшы спадчыннікаў. У выніку чаго, паводле Кампрамісу Каспэ, Фердынанд з Антэкера з кастыльскай дынастыі Трастамара, займае прастол Арагона як Фердынанд I.
У далейшым, яго ўнук — кароль Фердынанд II Арагонскі верне Кароне паўночнае каталонскае графства Русільён, некалі страчанае на карысць Францыі, і каралеўства Навара, якое таксама раней належала Арагонскай кароне, але было страчана з-за ўнутраных дынастычных спрэчак.
У 1469 годзе Фердынанд II жэніцца з інфантай Ізабелай Кастыльскай, адзінакроўнай сястрой караля Энрыке IV, якая становіцца каралевай Кастыліі і Леона пасля яго смерці ў 1474 годзе. Гэты дынастычны саюз стаў адпраўным пунктам у гісторыі каралеўства Іспанія. Нягледзячы на гэта, Кастылія і Арагонская кароны заставаліся асобнымі тэрыторыямі, у якіх захоўваліся ўласныя дзяржаўныя ўстановы, парламенты і законы. Працэс зліцця завяршыў толькі Карл I, да 1516 года аб'яднаўшы ўсе каралеўствы Іберыйскага паўвострава (акрамя Партугаліі) пад адной каронай, такім чынам садзейнічаючы ўтварэнню іспанскай дзяржавы, хоць і дэцэнтралізаванай на той перыяд.
Заняпад і знікненне
Апетая ў літаратуры эпоха былога бляску адносіцца ў першую чаргу да перыяду XII і XIII стагоддзяў, калі былі заваяваны Валенсія, Мальёрка і Сіцылія, рост колькасці насельніцтва суправаджаўся адсутнасцю сацыяльных канфліктаў, а гарады квітнелі. Пік гэтага працэсу прыйшоўся на 1345 год і стаў адлюстраваннем арганізацыйных і культурных дасягненняў Кароны. Пасля гэтай даты Карона стала слабець: дэмаграфічны рост быў спынены выгнаннем яўрэяў з Іспаніі (1492), мудэхараў (1502), марыскаў (1609). Яна не змагла прадухіліць страту Русільёна, Міноркі і сваіх італьянскіх уладанняў у 1707—1716 гадах, а таксама ўвядзенне французскай мовы ў Русільёне (1700) і спыніць рост дамінавання кастыльскай на ўсіх старых землях Кароны ў Іспаніі (1707—1716).
Карона Арагона і яе ведамствы былі скасаваны толькі пасля вайны за іспанскую спадчыну (1702—1713 гады) дэкрэтамі Нуэва-Планта, выдадзенымі Філіпам V, каралём Іспаніі. Органы адміністрацыі былі ўключаны ў кастыльскі ўрад, а землі Кароны былі аб'яднаны з кастыльскімі, каб сфарміраваць адзіную дзяржаву — Іспанію, як таго патрабавала цэнтралізаванае кіраўніцтва новай дынастыі Бурбонаў.
Сцяг
Палосы Барселоны сталі эмблемай каралёў. Сцяг выкарыстоўваўся толькі манархамі Кароны і быў выразам іх суверэнітэту і сведчаннем вярхоўнай улады. Кароль Мальёркі Хаймэ III, васал каралеўства Арагон, таксама выкарыстоўваў чатырохпалосны герб.
Дзяржаўныя інстытуты
Арагон, Каталонія і Валенсія валодалі ўласнымі заканадаўчымі органамі, вядомымі як кортэсы. Таксама існавалі мясцовыя органы самакіравання — аналаг сучаснай генеральнай дэпутацыі (diputación general) — вядомыя як Generalidad у Арагоне, і Generalitat у Каталоніі і Валенсіі.
Сталіца
Карона не мела адзінай сталіцы. Каралеўскі двор да Філіпа II быў вандроўны. Іспанскі гісторык Дамінга Буэса лічыць, што Сарагосу варта лічыць палітычнай сталіцай (але не эканамічнай ці адміністрацыйнай), паколькі каранавацца каралі павінны былі ў сарагоскім саборы «Ла Сеа». У той жа час арагонскія каралі жылі ў Барселоне, што дазваляе, паводле меркавання іншых гісторыкаў, прызнаваць сталіцай менавіта яе.
Мар’еўка (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мар’еўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Савецкі
Назву Саве́цкі маюць:
Помнік Шэрлаку Холмсу і доктару Ватсану
Помнік Шэрлаку Холмсу і доктару Ватсану ў Маскве усталяваны 27 красавіка 2007 года на Смаленскай набярэжнай побач з пасольствам Вялікабрытаніі.
Гісторыя
Помнік героям твораў Артура Конан Дойля дэтэктыву Шэрлаку Холмсу і доктару Джону Ватсану быў адкрыты да 120-гадовым угодкам з моманту выхаду аповесці Конан Дойля аб прыгодах вялікага дэтэктыва «Эцюд у барвовых тонах». Аўтарам помніка выступіў скульптар Андрэй Арлоў, што стварыў вобразы герояў на аснове прац Сідні Педжэта — першага ілюстратара аповедаў пра прыгоды Шэрлака Холмса. Аднак у рысах герояў лёгка адгадваюцца рысы Васіля Ліванава і Віталя Саломіна, якія згулялі гэтых персанажаў у савецкім тэлесерыяле.
Помнік быў урачыста адкрыты 27 красавіка 2007 года. На цырымоніі адкрыцця былі народны артыст Расіі Васіль Ліванаў і пасол Вялікабрытаніі ў Расійскай Федэрацыі Энтані Брэнтан. Помнік быў створаны ў рамках праекта «Скульптурныя кампазіцыі» Міжнароднага дабрачыннага грамадскага фонду «Дыялог культур — адзін свет».
Пергам
39.13256°N, 27.18357°W Перга́м (Пергамо́н, Πέργᾰμον) — антычны горад у гістарычнай вобласці Мізія на ўзбярэжжы Малой Азіі, былы цэнтр уплывовай дзяржавы дынастыі Аталідаў. Заснаваны ў XII ст. да н.э. выхадцамі з мацерыковай Грэцыі. У 283—133 да н.э. сталіца Пергамскага царства. Найвышэйшага росквіту дасягнуў пры Еўмене I (263—241 гг. да н.э.) і Еўмене II (197—159 гг. да н.э.). З'яўляўся адным з найбуйнейшых эканамічных і культурных цэнтраў эліністычнага свету.
Руіны — на паўночна-заходняй ускраіне сучаснага Бергама ў Турцыі, у 26 км ад Эгейскага мора.
Гісторыя
У старажытнагрэчаскай міфалогіі Пергам быў заснаваны сынам Андрамахі і Гелена (братам Гектара, першага мужа Андрамахі). Нованароджаны быў нарачоны Пергамам у памяць аб траянскай цытадэлі, якая звалася Пергам. Пасля смерці Гелена Пергам з Андрамахай перасяліліся ў Малую Азію, дзе Пергам заснаваў новы горад, які атрымаў назву па імі свайго заснавальніка.
Пры Аталідах у Пергаме была сабрана другая па велічыні (пасля Александрыйскай) бібліятэка антычнага свету. Паводле легенды, перададзенай Плініем Варскім, вынаходства пергамента адбылося ў Пергаме з прычыны забароны егіпецкіх Пталамеяў на вываз папірусу. Бібліятэка, якая налічвала ў свой час 200 000 кніг, была захоплена і вывезена ў Рымскі Егіпет Маркам Антоніем.
Пергам згадваецца ў Новым Запавеце: у ім, паводле Іаана Багаслова, — адна з сямі цэркваў Апакаліпсісу, дзе размешчаны «прастол сатаны» (Адкр. 2:13).
Раскопкі Пергама вяліся нямецкімі археолагамі Карлам Хуманам і Эрнстам Курцыусам у 1878—1886, 1900—1906 і наступныя гады. На раўніне захаваліся руіны рымскага горада, сярод якіх вылучаецца Чырвоная зала часоў «славутых імператараў». Назва турэцкага населенага пункта, размешчанага на яго месцы — Бергама.
Славутасці
Эліністычны Пергам быў акружаны магутнай сцяной з так званай Брамай Еўмена. Над горадам панаваў акропаль (збудаваны галоўным чынам Эўменам II), размешчаны ў дынамічна-маляўнічай кампазіцыі на тэрасах; на верхніх пляцоўках знаходзіліся палацы пергамскіх цароў, арсенал і Траянеум, некалькі ніжэй — свяцілішча Афіны Нікефоры. Побач з апошнім у 2-й палове III ст. да н.э. былі ўстаноўлены выдатныя па сваёй рэалістычнай выразнасці статуі, у тым ліку выявы галаў (скульптар Эпігон, вядомыя ў мармуровых рымскіх копіях).
Іншыя гарадскія славутасці — бібліятэка, храм Дэметры (3 ст. да н. э.), Вялікі алтар Зеўса, тэатр (II ст. да н.э.). Адным з найбольш выбітных збудаванняў быў Асклепіум, які славіўся на ўвесь антычны свет.
У Пергаме выяўлены адны з найстаражытнейшых душавых кабін. Разваліны цэлага комплексу душавых (пачатак II ст. да н.э.) знойдзены пры раскопках гімнасія. Тут выкарыстоўваліся сем узроўняў душавых установак. Вада лілася на людзей зверху з магістральнай сістэмы, а затым цякла ў іншае купальнае памяшканне, даходзячы да апошняга, адкуль трапляла ў адвадную сістэму.
Пружанскае благачынне
Пружанскае благачынне, Пружанская благачынная акруга — акруга ў Брэсцкай і Кобрынскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці.
Візенталь (Цюрынгія)
Візенталь (Wiesenthal) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Дэрмбах. Насельніцтва — 756 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 13,57 км². Афіцыйны код — 16 0 63 086.
Трыкутнік смутку
«Трыкутнік смутку» (Triangle of Sadness) — мастацкі фільм шведскага рэжысёра Рубена Эстлунда. Атрымаў Залатую пальмавую галіну Канскага кінафестывалю 2022 года.
Сюжэт
Фільм расказвае, як у Адрыятычным моры церпіць крушэнне яхта, на якой адбывалася імпрэза з удзелам прадстаўнікоў вышэйшага свету і моднай індустрыі. Тыя, што выжылі, дабіраюцца да бязлюднага вострава. Сярод знакамітасцей і багацеяў аказваецца прыбіральшчыца — адзіная, хто ўмее лавіць рыбу.
Сопат (Плоўдзіўская вобласць)
Сопат (Сопот) — горад у Балгарыі. Знаходзіцца ў Плоўдзіўскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр абшчыны Сопат. Насельніцтва — 9 544 чалавекі. Сопат знаходзіцца ў Стрэмскай даліне на 510 м над узроўнем мора ля самага падножжа Балканскіх гор і знаходзіцца за 5 км на захад ад Карлава, за 136 км на ўсход ад Сафіі.
Цэла-на-Роне
Цэла-на-Роне (Zella/Rhön) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Дэрмбах. Насельніцтва — 452 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 1,71 км². Афіцыйны код — 16 0 63 093.
M6 (аб’ект Месье)
M6 (каталог Месье), скопішча Матыль (Butterfly) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Скарпіёна.
NGC 4015-2
NGC 4015-2 (іншыя абазначэнні — UGC 6965, MCG 4-28-110, ZWG 127.122, KCPG 314B, ARP 138, VV 216, PGC 37703) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
IC 3644
IC 3644 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бітва пад Манцыкертам (1071)
Перад падзеямі
У 1050-х сельджукскія туркі падпарадкавалі сабе Персію, у канцы 1060-х пачалі экспансію ў візантыйскую правінцыю Анатолія і пагражалі Арменіі. У 1068 і 1069 візантыйскі імператар Раман IV, кампетэнтны генерал, правёў ваенныя кампаніі супраць сельджукаў і меў пэўны поспех (ачысціў Заходнюю Кападокію, перамога пры Себастыі, параза пры Хілаце). У пач. 1071 сельджукскі султан Алп-Арслан напаў на некалькі пагранічных візантыйскіх гарадоў, захапіў крэпасці Манцыкерт і Аргіс.
Імператар Раман сабраў войска ў Эрзеруме, каля 130 км ад Манцыкерту, з намерам захапіць яго і суседні Хілат, каб выкарыстаць іх як базы для дзеянняў супраць Персіі. Султан Алп-Арслан адразу ж павярнуў сваё войска з Алепа (Сірыя) ў Арменію.
У сярэдзіне жніўня 1071 года перадавыя атрады сельджукаў сустрэліся і ўступілі ў сутычкі з галоўнай візантыйскай арміяй. Тымчасам, імператар Раман забраў Манзікерт у туркаў і, даведаўшыся, што з'явіліся перадавыя атрады султана Алп-Арслана, скіраваў ім напярэймы куманскую цяжкую кавалерыю. Туркі, апынуўшыся ў меншасці, адступілі (незразумела, ці наўмысна, ці сапраўды), візантыйскія войскі кінуліся ў пагоню, але турэцкія лёгкія конныя лучнікі раптоўна контратакавалі, захапілі ў палон камандзіра візантыйскай конніцы, рэшткі візантыйскіх войскаў адступілі ў бязладдзі.
Сілы бакоў
У Эрзеруме было сабрана каля 30 тыс. чал. візантыйскага войска. Не ўсё яно было прыведзена да Манцыкерту. Лічбы ў 200 — 400 тыс. чал., якія падаюцца ў крыніцах мусульманскага паходжання, відавочна перабольшаныя.
Бітва
Апоўдні імператар Раман рушыў сваё войска на туркаў шырокім фронтам, з моцным ар'ергардам. У першай лініі стаялі цяжкая кавалерыя, сабраная з розных фемаў, Раман сам камандаваў першай лініяй з яе цэнтру. Другая лінія складалася з найманай кавалерыі з Германіі, нарманаў з Італіі, розных войскаў з усходніх межаў. Другой лініяй камандаваў Андронік Дука. Лёгкай пяхоты ў візантыйскай арміі амаль не было, бо яна была пакінута на аблогах. Немень лучнікаў, якія падтрымлівалі б кавалерыю, парушала адзін з галоўных візантыйскіх канонаў вайны супраць стэпавых конных войскаў.
Перад лічэбнай перавагай цяжкой кавалерыі, турэцкі цэнтр адсутпіў, лёгка захоўваючы дыстанцыю. У сваю чаргу, турэцкія флангі густа абстрэльвалі візантыйскія флангі з лукаў, прычыняючы малую шкоду коннікам у засцерагальным узбраенні, але значную шкоду іх коням. Візантыйскі наступ працягваўся некалькі гадзін, быў заняты пакінуты турэцкі табар. Набліжаўся вечар, і імператар Раман загадаў стомленаму войску павярнуцца і рухацца ў свой табар. Крылы візантыйскага войска не атрымалі гэтага загаду ў час, а атрымаўшы, не здолелі захаваць цеснага шыхту, у лініі ўтварыліся праломы, на якія хутка скіравалі свае атакі турэцкія конныя лучнікі. Тады імператар Раман загадаў войску павярнуцца ізноў, адагнаць лучнікаў. Але другая лінія не паслухалася загаду, не спынілася. Андронік Дука нават кінуў чутку, што імператар Раман забіты і павёў другую лінію назад у табар, пакідаючы каля паловы візантыйскага войска і імператара Рамана ў полі.
Пасля наступлення цемры, туркі скарысталі знікненне візантыйскага рэзерву і атачылі візантыйскае войска, якое заставалася на полі. Аточанае правае крыло візантыйскага войска спрабавала біцца на два бакі і было пастраляна. Левае крыло, адрэзанае ад цэнтру, білася добра, але ўрэшце было зломлена. Тады турэцкае войска засяродзіла свой ціск на візантыйскім цэнтры, які, урэшце, таксама быў зможаны. Тут быў палонены імператар Раман, якога бараніла яго варажская гвардыя. Рэшта візантыйскіх сіл уцякла з поля, а туркі гналіся і выбівалі ўцекачоў на працягу ўсёй ночы. Да раніцы 20.8.1071, аснова прафесійных войскаў Візантыі была знішчана.
Пасля падзей
Параза пад Манцыкертам азначыла канец традыцыйнай візантыйскай арганізацыі войска. Амаль палова ўсяго войска Візантыі была знішчана. Досыць хутка ў заняпад пайшлі ўсходнія фемы і тагматы, прымусіўшы наступных імператараў усё болей палягаць на сілах наймітаў.
Палітычна, параза пад Манцыкертам адкрыла шлях усё новым хвалям экспансіі сельджуцкіх туркаў у Анатолію — традыцыйную крыніцу жывой сілы для войска Візантыі. Большая частка Анатоліі і Леванту былі захоплены, разам з гарадамі Антыёхам, Дамаскам, Іерусалімам. Шмат гарадоў былі разбураны, насельніцтва павернута ў нявольніцтва або этнічна «вычышчана». Візантыйская імперыя засталася практычна безабароннай. Імператар Аляксей I Камнін звярнуўся да папы Урбана II па дапамогу з Захаду. Гэты заклік наўпрост прывёў да збору Першага крыжовага паходу.
Наумаўка (Акмолінская вобласць)
Наумаўка — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Наумаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 43 км на заход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113247100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 940 чалавек (475 мужчын і 465 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 735 чалавек (367 мужчын і 368 жанчын).
Уладзімір Ігнатавіч Бровікаў
Уладзі́мір Ігна́тавіч Бро́вікаў (,  — ) — савецкі і беларускі дзяржаўны і партыйны дзеяч. Дэпутат Савета Нацыянальнасцяў Вярхоўнага Савета СССР 10-11 скліканняў (1979—1989) ад Беларускай ССР. Член ЦК КПСС (1981—1990). Член КПСС з 1958.
Біяграфія
Сын служачага.
У 1955 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна, у 1969 годзе — Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС. . З 1955—1959 гадах загадчык аддзела сельскай гаспадаркі раённай газеты «Ленинский призыв» Оршы. У 1959—1960 гадах рэдактар раённай газеты «Клич Ильича» ў Суражы, у 1960—1962 гадах і 1963 годзе намеснік рэдактара і рэдактар газеты «Ленинский призыв», у 1962—1963 гадах газеты «Днепровская правда». З 1963 года намеснік сакратара парткама Аршанскага вытворчага калгасна-саўгаснага кіравання.
Член ЦК КПСС з 1981 года. Член ЦК КПБ з 1979 года, член Бюро ЦК КПБ з 1978 года. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР, Вярхоўнага Савета БССР з 1979 года.
З ліпеня 1983 года Старшыня Савета Міністраў Беларускай ССР. Са снежня 1985 года Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол СССР у Польскай Народнай Рэспубліцы. З 1990 года на пенсіі. У 1979—1989 гадах дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 10-11 скліканняў.
Памёр у 1992 годзе, пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Тонва
То́нва, Тонава, Шатылка, Шозімка — рака ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Сула (басейн Нёмана). Даўжыня ракі 13 км. Плошча вадазбору 48,8 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8‰. Пачынаецца на ўсход ад вёскі Ляўкоўшчына, цячэ па паўднёва-заходніх схілах Мінскага ўзвышша, упадае ў Сулу на захад ад вёскі Рудня. Рэчышча ад вытоку на працягу 9,3 км каналізаванае. Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1999
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1999 — другі па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд 1999-га года.
Турнір, у якім прымалі ўдзел 16 каманд, праходзіў у два кругі. Перамогу атрымаў клуб «Камунальнік» са Слоніма, які разам з рэчыцкім «Ведрычам-97» перайшоў у Вышэйшую лігу.
Зборная Ірландыі па футболе (1882—1950)
Зборная Ірландыі па футболе (Ireland national football team) прадстаўляла Ірландыю у футбольных матчах на Хатнім чэмпіянаце Брытаніі і ў таварыскіх сустрэчах. Кіруючым органам зборнай была Ірландская футбольная асацыяцыя (IFA). Зборная выйграла Хатні чэмпіянат Брытаніі ў 1914 годзе, а ў 1903 годзе падзяліла перамогу ў турніры са зборнымі Англіі і Шатландыі.
Пасля падзелу Ірландыі у 1920-я гады Ірландская футбольная асацыяцыя кантралявала толькі футбольныя клубы з Паўночнай Ірландыі, аднак магла выклікаць у зборную ігракоў з усіх частак Ірландыі. Гэта працягвалася да 1950 года, пасля чаго паўстала зборная Паўночнай Ірландыі, цалкам незалежная ад зборнай Ірландыі. Сучасная зборная Паўночнай Ірландыі лічыцца правапераемніцай арыгінальнай зборнай Ірландыі, кантраляванай Ірландскай футбольнай асацыяцыяй.
Сан-Хуан
Сан-Хуан (San Juan — Святы Іаан) — распаўсюджаны тапонім ў іспанамоўных краінах.
Жан дэ Шэль
Жан дэ Шэль (Jehan de Chelles; родам з Шэля; памёр меркавана ў 1265 годзе, Парыж), згадваны таксама як Жан з Шэля, — французскі дойлід сярэдзіны 13 стагоддзя; кіраваў частковым узвядзеннем парыжскага сабора Нотр-Дам дэ Пары.
Біяграфія
Жан дэ Шэль быў адным з архітэктараў Сабора Парыжскай Божай Маці ў Парыжы. Пачынаючы з 1258 года, ён узводзіў бакавыя фасады, якія прылягаюць да нефа сабора, а таксама яго паўночны і паўднёвы парталы. У 1265 годзе яго змяніў дойлід П'ер дэ Мантрой, мяркуецца, што ў сувязі з яго смерцю.
На паўднёвай частцы трансэпта ці, іншымі словамі, паўднёвым бакавым фасадзе, знадворку, ёсць таблічка з годам 1258 і імем архітэктара.
Літаратура
André Clément, " Deux Architectes de Notre-Dame de Paris : Jean et Pierre de Chelles ", dans Chelles, Quelques évocation de son passé, 1959, p. 29-31.
M7 (аб’ект Месье)
Скопішча Пталамея (таксама вядомае як M7, Аб'ект Месье 7 або NGC 6475) з'яўляецца рассеяным скопішчам у сузор'і Скарпіёна.
Сенорбі
Сенорбі (Senorbì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Насельніцтва складае 4419 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 129 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 09040;. Тэлефонны код — 070.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Барбара.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Трыгер
Трыгер (trigger у значэнні назоўніка «собачка, зашчапка, спускавы кручок — у агульным сэнсе, элемент, які прыводзіць нешта ў дзеянне»; у значэнні дзеяслова «прыводзіць у дзеянне»):
Іван Андрэевіч Агееў
Іван Агееў (нар., Орша) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Энергетык-БДУ».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у роднай Оршы, у 2015 годзе трапіў у структуру мінскага «Дынама», праз тры гады перабраўся ў Акадэмію АБФФ на базе сталічнага РДВАР. У ліпені 2022 года, пасля заканчэння акадэміі, перайшоў у «Энергетык-БДУ». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 5 жніўня 2022 года ў матчы з «Віцебскам» (3:0), калі выйшаў на поле ў пачатку другога тайма і пазней быў заменены. Пасля гуляў у асноўным за дубль клуба.
Пергамскае царства
Пергамскае царства (Πέργᾰμον) — эліністычная дзяржава ў паўночна-заходняй частцы Малой Азіі ў 283—133 гадах да н.э. Сталіца — Пергам.
У дзяржаве чаканіліся сярэбраныя манеты з выявай цароў. Цары былі заступнікамі мастацтваў, літаратуры, навукі. Пры двары Аталідаў працавалі выбітныя скульптары. У гонар перамогі Атала I над галатамі ў 231 годзе ў горадзе Пергам быў збудаваны знакаміты Пергамскі алтар. Пергам вёў войны з селеўкідамі, Македоніяй, Галатыяй.
Паступова ён стаў губляць значэнне самастойнай дзяржавы. Атал III, які лічыў, відавочна, непазбежным падпарадкаванне Пергама Рыму, у 133 годзе да н.э. адпісаў яму сваё царства. У выніку Пергамскай вайны рымляне ўтварылі тут правінцыю Азія.
Партрэт дзяўчыны ў агні
«Партрэ́т дзяўчы́ны ў агні́» (Portrait de la jeune fille en feu) — французскі мастацкі фільм рэжысёркі Селін Ш’яма, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.
Сюжэт
Брэтань, 1770 год. Мастачка Марыяна прыязджае ў маёнтак на ўзбярэжжы Францыі, каб напісаць партрэт дачкі ўладара маёнтка — Элаізы. Карціна патрэбна, каб адправіць патэнцыйнаму жаніху Элаізы ў Мілан. У знак пратэсту супраць замужжа дзяўчына адмовілася пазіраваць, і госцю прадстаўляюць як кампаньёнку для шпацыраў. Бавячы ўсё больш часу разам, дзяўчыны пачынаюць адчуваць узаемнае прыцягненне…
Замянка
Замя́нка — рака ў Валожынскім і Стаўбцоўскім раёнах Мінскай вобласці, правы прыток ракі Уса (басейн Нёмана). Даўжыня ракі 8,4 км. Пачынаецца за 1,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Камень Валожынскага раёна, упадае ва Усу за 2 км на поўнач ад хутара Уса Стаўбцоўскага раёна (1,1 км ніжэй вусця ракі Шура).
Бадын-Джаран
Бадын-Джаран (巴丹吉林沙漠) — пустыня ў Кітаі на мяжы правінцыі Ганьсу (Паўночна-Заходні Кітай) і аўтаномнага раёна Унутраная Манголія (Паўночны Кітай). Плошча — каля 50 тыс. км².
Для пустыні характэрны пастаянны і даволі моцны вецер, які фарміруе ўнікальныя ландшафты. Тут знаходзяцца найвышэйшыя нерухомыя дзюны на Зямлі, вышыня некаторых з іх дасягае паўкіламетра. Нягледзячы на сухі і ветраны клімат, іх утрымліваюць на месцы адталыя грунтавыя воды, якія бяруць пачатак за сотні кіламетраў. Пад уздзеяннем ветру пяскі выдаюць гучны шум, які неафіцыйна завуць «свіст пяскоў». Адзіная рака Жошуй перасякае пустыню, фарміруючы ў ёй вялікую алювіяльную раўніну. Больш за сотню азёр, якія адрозніваюцца адзін ад аднаго памерам і колерам, знаходзяцца паміж дзюнамі, некаторыя з іх прэсныя, іншыя ж вельмі салёныя. Яны і далі пустыні яе назву, што па-мангольску азначае «таямнічыя азёры». Побач з прэснымі азёрамі можна ўбачыць унікальную пустынную расліннасць і колішнія паселішчы качэўнікаў.
Іван Васільевіч Андрасюк
Іван Васільевіч Андрасюк (нар. 17 сакавіка 1958, в. Хадынічы, Кобрынскі раён) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 сакавіка 1958 г. у в. Хадынічы. Скончыў у 1977 годзе Мінскае мастацкае вучылішча. Працаваў у Дзівінскай школе настаўнікам малявання і чарчэння, афармляў новую школу. Жыве ў Гомелі, дзе працаваў мастаком на шпалернай фабрыцы, цяпер працуе ў рэкламнай сферы мастаком-плакатыстам, у вольны час малюе партрэты і пейзажы.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1995 года, член Беларускага саюза дызайнераў з 1999 года.
Вуліца Дзяржынскага (Брэст)
Вуліца Дзяржынскага (улица Дзержинского) — вуліца ў Ленінскім раёне Брэста, у гістарычным цэнтры горада.
Гісторыя
Пачала забудоўвацца ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Да 1921 года — Крывая, у часы Польскай Рэспублікі — Пярацкага, названая так у гонар. У 1940 годзе атрымала імя Ф. Э. Дзяржынскага. У гады нямецка-фашысцкай акупацыі вуліца знаходзілася на тэрыторыі Брэсцкага гета і насіла назву Крумэштрасэ, пасля вызвалення Беларусі зноў Дзяржынскага.
Размяшчэнне
Да скрыжавання з вул. Савецкай арыентавана з захаду на ўсход, пасля — з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Размешчана паміж праспектам Машэрава і вуліцай Будзённага, да якой паралельна. Пачынаецца ад вуліцы Леніна, перасякае вуліцы Карла Маркса і Савецкіх Пагранічнікаў, 17 верасня, Савецкую (у пешаходнай частцы), Куйбышава, Карбышава, завяршаецца тупіком у глыбіні квартала. Даўжыня вуліцы складае каля 1 км.
Першы спадарожнік (помнік)
Першы спадарожнік (манумент «Спадарожнік») — помнік вулічнай скульптуры ў Мяшчанскім раёне Масквы ля станцыі метро «Рыжская».
Пра помнік
Помнік усталяваны на вуліцы каля вестыбюля метро «Рыжская» ў 1958 годзе. Скульптура ўяўляе сабою рабочага, які падняў у руцэ першы штучны спадарожнік Землі. На пастаменце помніка адчаканены надпіс: «Стваральнікам першага спадарожніка Зямлі. 1957 год.» Аўтар Сямён Якаўлевіч Коўнер (1914—1980), савецкі скульптар, член МОХР.
Такі ж помнік ёсць у Растову-на-Доне на плошчы Энергетыкаў.
Мерада
«Мерада» — беларускі гурт, які выконвае музыку напрамку кантры, фолк, соўл, рок, блюз. Заснаваны ў 2013 годзе ў Мінску.
Гісторыя
Групу стварылі былыя ўдзельнікі блюзавай каманды «Steve Cramer BAND» сямейная пара Стыў і Ганна Крамер у 2013 годзе.
Пра гурт сам заснавальнік «Мерады» Стыў Крамер кажа, што «ў творчасці свайго гурта „Мерада“ ён разам са сваёй жонкай, спявачкай Ганнай Крамэр, імкнецца аб'яднаць духоўнасць „Песняроў“, меладызм „Бонды“ і мадэрн „Улісу“, а таксама найлепшыя сусветныя напрацоўкі ў кантры, року, фольку і госпэлу».
У верасні 2015 года гурт прапанаваў свой першы прафесійны кліп на кампазіцыю «Начны праспект», сцэнарыстам і рэжысёрам якога стаў Стыў Крамер. У тым жа месяцы ў відэа-чарце Tuzin.fm кліп трымаўся на 1-м месцы.
M80 (аб’ект Месье)
M80 (каталог Месье) — шаравое скопішча ў сузор'і Скарпіёна.
IC 3645
IC 3645 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Атлантыка (фільм)
«Атла́нтыка» (Atlantique) — французска-сенегальска-бельгійскі мастацкі фільм рэжысёркі Маці Дзіоп, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.
Сюжэт
У папулярным прыгарадзе Дакара рабочыя на будоўлі футурыстычнай вежы, месяцамі не атрымліваючы заробак, вырашаюць пакінуць краіну і перасекчы акіян у пошуках лепшай будучыні. Сярод іх Сулейман, каханак Ады, якая была абяцана іншаму.
Маргуноўка (Рослаўльскі раён)
Маргуноўка (Моргуновка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Маргуноўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Рычард Лінклейтэр
Рычард Сцюарт Лінклейтэр (Richard Stuart Linklater; нар., Х’юстан, Тэхас, ЗША) — амерыканскі незалежны кінарэжысёр. Тройчы намінант на прэмію «Оскар» за напісанне сцэнарыяў да карцін «Перад заходам» (2004), «Перад паўноччу» (2013 года) і «Малалецтва» (2014), а таксама двойчы прызёр Берлінскага кінафестывалю за пастаноўку стужак «Перад світаннем» (1995) і «Малалецтва» (2014). За фільм «Малалецтва», адзін з самых паспяховых фільмаў у сваёй кар’еры, быў таксама прадстаўлены да «Оскара» як рэжысёр і прадзюсар.
Праезд Чайкоўскага (Мінск)
Праезд Чайкоўскага — праезд у Першамайскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач.
Размяшчэнне
Пачынаецца каля дома 94 па вуліцы Чайкоўскага, заканчваецца скрыжаваннем з Севастопальскай вуліцай. Ідзе паралельна Лагойскаму тракту і Наўгародскай вуліцы.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па праезду адсутнічае.
Сяргей Сцяпанавіч Карпаў
Сяргей Сцяпанавіч Карпаў (нар. 1969) — беларускі ваенны інжынер і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2019).
Біяграфія
У 1991 годзе скончыў Пушкінскае вышэйшае ваеннае інжынернае будаўнічае вучылішча з адзнакай і залатым медалём.
Сяргей Сцяпанавіч пачаў сваю працоўную дзейнасць ва Упраўленні ваеннага праектавання на пасадзе галоўнага інжынера праекта бюро галоўных інжынераў праектаў з сакавіка 1995 года. Са снежня 1995 года займаў пасаду намесніка начальніка ўпраўлення — галоўнага інжынера Упраўлення ваеннага праектавання. З ліпеня 2003 года па цяперашні час працуе на пасадзе дырэктара рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Інстытут „Ваенпраект“».
Грамадская дзейнасць
З’яўляецца членам грамадскага аб’яднання ветэранаў вайны і ваеннага будаўніцтва.
Узнагароды
За высокія дасягненні ў працы мае шэраг падзяк і грамат ад Міністра абароны Рэспублікі Беларусь, намесніка Міністра абароны па тыле — начальніка тылу Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, а таксама ўзнагароджаны нагрудным знакам Саюза будаўнікоў Рэспублікі Беларусь «За заслугі ў будаўніцтве», нагрудным знакам Міністэрства архітэктуры будаўніцтва «Ганаровы будаўнік» і Ганаровай граматай Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны дзяржаўнымі ўзнагародамі: медалём «За адзнаку ў воінскай службе» II ступені і медалём «За бездакорную службу» III ступені.
Занесены ў Кнігу гонару «Ваенпраекта» за шматгадовую працу, узорнае выкананне службовых абавязкаў і асобы ўклад у развіццё і ўдасканаленне праектнай дзейнасці прадпрыемства.
Пакроўская царква (Астражанка)
Свята-Пакроўская царква — былая царква ў Астражанцы Гомельскай вобласці. У 1943 падчас вайны была спалена разам з вёскай. Царква не адноўлена.
Гісторыя
Першае згадванне аб царкве адносіцца да 1609. У 1687 прыход быў надзеляны зямлёй. У 1779 годзе (іншых звестках у 1759) на месцы старой царквы на сродкі прыхаджан пабудавалі новую, якая была асвечана біскупам мінскім і тураўскім Гедэонам Гарбацкім. Царква была грэка-каталіцкай. Прыход складаўся з вёсак Асавец (12 двароў), Астражанка (30 двароў), Замошша (16 двароў), Манчыцы (8 двароў), Рудня Скалодзінская (1 двор), Рудня Убарцкая (8 двароў) і адносіўся да Тураўскай дыяцэзіі. У 1795 царква стала праваслаўнай.
У 1803 годзе царква мела форму падоўжанага крыжа з адным купалам. У 1804 годзе ў прыходзе налічвалася 77 двароў і 690 душ насельніцтва. У 1824 і 1842 годзе царква рамантавалася.
У 1839 прыхаджане пабудавалі новую званіцу, а таксама зрабілі новы іканастас, які замянілі ў 1856. Царкоўнай зямлі мелася 28 дзесяцін.
Чаплынскі раён
Чаплынскі раён (Чаплинський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Херсонскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Чаплынка (Чаплинка).
Пакроўская царква (Астражанка)
Гісторыя
Паводле «Апісання цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі» 1879 года Свята-Пакроўская царква мела форму падоўжанага крыжа, не абагравалася. Меўся адзін купал. Сцены і столь пабеленыя. Іканастас складаўся з 16 абразоў старога пісьма на халсце. Метрычныя кнігі захоўваліся з 1830 года. У званіцы знаходзілася пяць званоў вагой каля 32 кг (адзін), 16 кг (два), 8 кг (адзін) і 5 кг (адзін). У царкве меліся рэчы, падараваныя самой імператрыцай.
Чаплынскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 35454 чалавекі, плошча — 1700 км².
Пакроўская царква (Астражанка)
Гісторыя
У 1887 былі пабудаваны новая царква і званіца.
Чаплынскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 18 сельскіх саветаў.
Пакроўская царква (Астражанка)
Гісторыя
У 1943 падчас вайны была спалена разам з усёй вёскай.
Чаплынскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 6 пасёлкаў сельскага тыпу і 33 сяла.
ФК Кайсерыспор
«Кайсерыспор» (Kayserispor) — турэцкі футбольны клуб з горада Кайсеры. Заснаваны ў 1966 годзе. Уладальнік Кубка Турцыі (2008).
Дасягненні
Нацыянальныя:
Соскава
Насельніцтва — 1794 чал. (2010). Размешчана ля вытоку ракі Шыр (прыток Кромы) у цэнтры Усходне-Еўрапейскай раўніны на Сярэднярускім узвышшы, за 63 км на паўднёвы захад ад Арла.
ФК Кайсерыспор
Дасягненні
Міжнародныя:
Вінаградаўка (Акмолінская вобласць)
Вінаградаўка — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Наумаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 32 км на заход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113247200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 288 чалавек (144 мужчыны і 144 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 234 чалавекі (118 мужчын і 116 жанчын).
Зборная Расійскай імперыі па футболе
Зборная Расійскай імперыі па футболе — нацыянальная футбольная зборная Расійскай імперыі, якая прадстаўляла краіну на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1910 па 1914 гады.
Першую сустрэчу каманда правяла афіцыйна ў 1911 годзе, аднак дзве першыя фактычныя гульні зборнай адбыліся ў 1910 годзе (16 і 23 кастрычніка) супраць зборнай Чэхіі. Тады ж зборная Расійскай імперыі здабыла свае першыя дзве перамогі з лікам 5:4 (2:3) і 1:0 (0:0) адпаведна. Надалей зборная правяла шэраг сустрэч з рознымі нацыянальнымі камандамі, але ў афіцыйных гульнях не здабыла ніводнай перамогі. Некалькі перамог яна здабыла як зборная Масквы (у тым ліку і «сухую» перамогу над Нарвегіяй з лікам 3:0 у 1913 годзе).
Камарычы
У 1957 годзе ў склад пасёлка ўключана сяло Лабанава.
Даніла Аляксандравіч Чуль
Клубная кар’ера
Выхаванец Акадэміі АБФФ, якая працавала на базе сталічнага РДВАР. У ліпені 2022 года, пасля заканчэння акадэміі, перайшоў у «Энергетык-БДУ». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 5 жніўня 2022 года ў матчы з «Віцебскам» (3:0), калі выйшаў на замену ў другім тайме. У далейшым працягваў рэгулярна з’яўляцца ў асноўнай камандзе, выхадзіў на замену.
Дарога
Даро́га (шлях) — паласа зямлі або комплекс інжынерных збудаванняў, прызначаная для руху транспарту і пешаходаў; шлях зносін. У больш шырокім сэнсе — месца, прастора, у якой адбываецца перасоўванне, маюць месца зносіны.
M11 (аб’ект Месье)
M11 (каталог Месье), скопішча Дзікая Качка (Wild Duck) — рассеянае скопішча ў сузор'і Шчыта.
Сухінічы
Назву Сухі́нічы маюць:
Берка-фор-дэм-Гайніх
Берка-фор-дэм-Гайніх (Berka vor dem Hainich) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца кіраванню Міла. Насельніцтва — 830 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 14,91 км². Афіцыйны код — 16 0 63 006.
Нікалаеўскае (Рослаўльскі раён)
Нікалаеўскае (Николáевское) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Нікалаеўскае абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Сетцу
Сетцу (Setzu) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Медыя-Кампідана.
Насельніцтва складае 166 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 9029. Тэлефонны код — 070.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leonardo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3646
IC 3646 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Малое Астраўлянскае
Малое Астраўлянскае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 12 км на паўднёвы захад ад горада Гарадок, каля вёскі Астраўляне, у басейне ракі Усыса.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,35 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 0,92 км.
Разбуральніца сістэмы
«Разбура́льніца сістэ́мы» (Systemsprenger) — нямецкі мастацкі фільм рэжысёркі Норы Фінгшайдт, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.
Сюжэт
Яна маленькае, але небяспечнае дзяўчо. У якіх бы школах, інтэрнатах, дзіцячых цэнтрах Бэні ні апыналася, яе адусюль выключаюць. Шалёнае 9-гадовае дзіця ўжо стала «разбуральнікам сістэмы». У самой Бэні адна мэта: вярнуцца дамоў да сваёй матулі! Аднак Б’янка баіцца ўласнае дачкі. Фрау Бафанэ з органаў сацыяльнай апекі спрабуе знайсці дзяўчынцы пастаянны прытулак. Калі яна звяртаецца па дапамогу да дзіцячага выхавацеля-спецыяліста па кіраванні гневам, з’яўляецца надзея…
Іван II (вялікі князь маскоўскі)
Іван II Іванавіч «Красны» ( — ) — сын Івана I Данілавіча Каліты. Князь звенігародскі (да 1354), маскоўскі (1354—1359), вялікі князь уладзімірскі (1353—1359), наўгародскі (1355—1359).
Паводле духоўнай граматы Івана Каліты Івану дасталіся 23 гарады і паселішчы, з іх галоўныя — Звянігарад і Руза. Пасля смерці брата Сямёна ў Івана з'явіўся супернік у вялікае княжанне Уладзімірскае — Канстанцін Васільевіч, якога падтрымлівалі наўгародцы, але хан аддаў ярлык Івану. Супернікі не адразу пагадзіліся з гэтым. Канстанцін прызнаў Івана толькі перад смерцю ў 1354; з Ноўгарадам у маскоўскага князя не было міру паўтара года. Па словах летапісца, Іван быў рахмяны, ціхі і міласцівы князь. Пахаваны ў Маскве, у Архангельскім саборы. Пры ім краінай фактычна кіраваў мітрапаліт Аляксій
Сям'я
Жонкі:
Сыны:
Т-62
Т-62 (аб'ект 166) — савецкі сярэдні танк. Створаны на базе танка Т-55. Вырабляўся ў СССР з 1961 па 1975 год. Першы ў свеце серыйны танк з гладкаствольнай гарматай калібра 115 мм і масай сярэдняга танка, пры высокім узроўні браніравання.
Гісторыя стварэння
Асноўным сярэднім танкам на ўзбраенні СССР на працягу 1950-х гадоў заставаўся Т-54/55. Нягледзячы на пастаяннае ўдасканаленне танка, у тым ліку і павышэнне агнявой моцы, узбраенне яго, якое складалася з 100-мм наразной гарматы Д-10Т, заставалася ранейшым. Д-10Т, да якой да 1961 года меліся толькі каліберныя бранябойныя снарады, да сярэдзіны 1950-х гадоў ужо не забяспечвала эфектыўнага паражэння новага амерыканскага сярэдняга танка M48, у той час як заходнія танкі да таго часу мелі ў сваім боекамплекце падкаліберныя снарады з аддзяляючымся паддонам і кумулятыўныя снарады, якія прабівалі браню савецкага танка на нармальных дыстанцыях бою.
Да стварэння Т-62 прывялі два напрамкі работ савецкага танкабудавання 1950-х гадоў — па распрацоўцы новага ўзбраення для сярэдніх танкаў і ініцыятыўныя распрацоўкі КБ Уралвагонзавода па стварэнню перспектыўнага сярэдняга танка для замены Т-54/55. У 1958 годзе ў КБ Уралвагонзавода былі спыненыя работы па перспектыўнаму танку «Аб'ект 140» па ініцыятыве галоўнага канструктара завода Л. М. Карцава, які палічыў новы танк занадта нетэхналагічным і складаным у эксплуатацыі. У прадбачанні такога зыходу, паралельна з гэтым вялася і распрацоўка танка «Аб'ект 165», які прадстаўляў сабой гібрыд з корпуса і вежы «Аб'екта 140», баявога аддзялення «Аб'екта 150» і маторна-трансмісійнага аддзялення і хадавой часткі Т-55. Завадскія выпрабаванні танка былі завершаны ў 1958 годзе і па іх выніках 31 снежня таго ж года Міністэрствам абароны было зацверджана стварэнне ў 1959 годзе другога варыянту «Аб'екта 165», яшчэ больш набліжанага па канструкцыі да серыйнага Т-55.
12 жніўня 1961 года танк быў прыняты на ўзбраенне.
M26 (аб’ект Месье)
M26 (каталог Месье) — рассеянае скопішча ў сузор'і Шчыта.
Гісторыя адкрыцця
Адкрыта Шарлем Месье ў 1764 годзе.
Апісанне
M 26 распасціраецца на 22 светлавых года ў папярочніку, знаходзячыся на адлегласці 5000 светлавых гадоў ад Зямлі.
Самая яркая зорка - зорнай велічынёй 11,9. Узрост скопішча ацэньваецца ў 89 мільёнаў гадоў.
Андрамаха
[[Выява:Andromache02.jpg|thumb|right|183px|Партрэт са зборніка біяграфій
Promptuarii Iconum Insigniorum (1553 год)]] Андрама́ха (Ἀνδρομάχη, літар. «ваюючая з мужам») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі  — дачка Ээтыёна, родам з Фіваў плакійскіх (або дачка Андрэмона ), жонка Гектара, — правадыра траянцаў у іх вайне з грэкамі. Называецца «ўнучкай Дардана».
Пасля гібелі мужа, узяцці Троі і дзяльбы здабычы ахейцамі Андрамаха стала рабыняй і наложніцай сына Ахіла — Неапталема (Піра), нарадзіла сыноў Малоса, Піела і Пергама (або аднаго Амфіяла , па Еўрыпіду — аднаго Малоса).
Пасля смерці Неапталема стала жонкай Гелена, брата Гектара. Пасля яго смерці разам з сынам Пергамам адправілася ў Азію, у горадзе Пергам быў яе гераон.
Трагічны лёс Андрамахі паслужыў сюжэтам для шэрагу трагедый ад Еўрыпіда да Расіна («Андрамаха», опера Грэтры на яе аснове — 1780). Дзеючая асоба трагедый Еўрыпіда «Траянкі» і «Андрамаха», трагедый Антыфрона, Невія, Энія («Андрамаха-палонніца») і Акцыя «Андрамаха», трагедыі Сенекі «Траянкі». Оперу Андрамаха (1780) напісаў Вісентэ Марцін-і-Салер, пазней — Герберт Вінт (1932).
Новая Прысмара
Новая Прысмара (Новая Присмара) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новая Прысмара абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Завулак Чайкоўскага (Мінск)
Завулак Чайкоўскага — завулак у Першамайскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач.
Новая Прысмара
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. Каля працякае рака Прысмара
Завулак Чайкоўскага (Мінск)
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Чайкоўскага, заканчваецца скрыжаваннем з Севастопальскай вуліцай. Мяжуе з Севастопальскім паркам. Ідзе паралельна вуліцам Кутузава і Светлай.